open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αλέξανδρος Κουντουριώτης

Ο **Αλέξανδρος Κουντουριώτης** (1931) είναι Έλληνας διπλωμάτης και πρώην πρέσβης της ελληνικής πρεσβείας στις ΗΠΑ.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Λωζάννη και είναι γιος του πρέσβη Ανδρέα Κουντουριώτη και της Ελένης Δελλαπόρτα. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του πληρεξούσιου υπουργού. Διετέλεσε για χρόνια σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον καθώς και πρέσβης αυτής (1979).

Είναι παντρεμένος με την Μαρία Παπατσώνη, κόρη του ποιητή Τάκη Παπατσώνη, και έχουν αποκτήσει τρία παιδιά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Κατηγορία:Οικογένεια Κουντουριώτη
Αρχαία Θήρα

**Αρχαία Θήρα** ονομάζεται η αρχαία πόλη που βρίσκεται στην κορυφή του Μέσα Βουνού στη Σαντορίνη. Η πόλη ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από τους Λακεδαιμόνιους (Δωριείς) και κατοικήθηκε μέχρι τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους.

Η πρόσβαση στην πόλη γίνεται με τα πόδια, με σκάλες στην πλαγιά του βουνού. Η πόλη στη σημερινή της μορφή έχει έντονα τα στοιχεία της ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής, δεδομένου ότι λόγω της συνεχούς κατοίκησης δεν έχουν μείνει πολλά ίχνη από τους πρώτους αιώνες ύπαρξης της πόλης.

Σημαντικά σημεία της Αρχαίας Θήρας είναι η Αγορά, το ιερό του Αρτεμιδώρου, ο ναός του Διονύσου, το ιερό του Καρνείου Απόλλωνος, το θέατρο και το νεκροταφείο.

Οι πρώτες ανασκαφές της Αρχαίας Θήρας έγιναν από τον γερμανό φιλόλογο-επιγραφολόγο Hiller von Gaertringen την περίοδο 1896-1902 με προσωπικά του έξοδα.

## Δείτε επίσης
* Απόλλων της Θήρας
## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Αρχαία Θήρα άνοιξη 2012, Aπο την ιστοσελίδα: Γιάννης Αργυρός Σαντορίνη, βίντεο στο youtube

Κατηγορία:Ιστορία της Σαντορίνης
Άνθρακας αραβοσίτου

Ο **άνθρακας αραβοσίτου** (*Ustilago maydis*- Ustolo= κατακαίω), γνωστός στους καλλιεργητές ως καπνιά καλαμποκιού, είναι μύκητας που προκαλεί τα πιο θεαματικά συμπτώματα στο καλαμπόκι. Πρόκειται για μια συνηθισμένη ασθένεια που σπάνια μπορεί να προκαλέσει ολική καταστροφή και δεν έχει κατά κανόνα τον χαρακτήρα επιδημίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Ustilago maydis
*Ομοιοπαθητική

Κατηγορία:Βασιδιομύκητες
Κατηγορία:Ασθένειες φυτών
Κατηγορία:Εδώδιμοι μύκητες
Παμπελοποννησιακό Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Πάτρας

Το **Παμπελοποννησιακό Εθνικό Αθλητικό Κέντρο** (εν συντομία: **ΠΕΑΚ Πάτρας**) είναι ένα σύνολο αθλητικών εγκαταστάσεων από τις οποίες αποτελείται και βρίσκονται στην περιοχή-συνοικία Κουκούλι της Πάτρας, απέχοντας περίπου 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το κέντρο της πόλης. Ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο και το διαχειρίζεται ο Δήμος Πατρέων.

## Εγκαταστάσεις
*Παμπελοποννησιακό Στάδιο, χωρητικότητας 25.588 θέσεων. Εκεί πραγματοποιήθηκαν αγώνες ποδοσφαίρου ανδρών και γυναικών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

* Σάλα Κώστας Πετρόπουλος (πρώην "Κλειστό Γυμναστήριο Εθνικού Σταδίου Πάτρας"). Είναι ένα από τα πιο ιστορικά ιστορικά κλειστά γήπεδα της πόλης. Χρησιμοποιείται από διάφορες τις ομάδες της Πάτρας.

*Εθνικό Κολυμβητήριο Αντώνιος Πέπανος. Είναι ένα σύγχρονο αθλητικό συγκρότημα που προσφέρει όλες τις ανέσεις για τη φιλοξενία κορυφαίων διοργανώσεων και διάφορων αθλημάτων του υγρού στοιχείου.

*Εθνικό Κλειστό Γυμναστήριο "Δημήτριος Τόφαλος", χωρητικότητας: 4.150 θέσεων, γνωστό και ως "ΕΑΚ Πατρών". Περιλαμβάνεται στις εγκαταστάσεις του ΠΕΑΚ Πάτρας αν και βρίσκεται 8,5 χιλιόμετρα μακριά από αυτό, στην περιοχή των Μποζαϊτίκων (ή και Προάστιο).

*Εγκαταστάσεις Κολυμβητηρίου Αγυιάς. Προς το παρόν εγκαταλελειμμένες. Βρίσκονται στο έλος της Αγυιάς.

## Συγκοινωνίες και πρόσβαση
Το Παμπελοποννησιακό Εθνικό Αθλητικό Κέντρο βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά της Πάτρας. 

Διαδρομή από το κέντρο της Πάτρας: Oδικώς μέσω της οδού Δημήτριου Γούναρη (κεντρικός δρόμος της πόλης) που οδηγεί προς την οδό Καλαβρύτων, διέλευση δίπλα από το Νοσοκομείο "Αγ. Ανδρέας", ακολούθως κίνηση προς Κλάους μέσω της οδού Πατρών-Κλάους για 1,2 χλμ. όπου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του ΠΕΑΚ  Πάτρας. Εξυπηρετείται επίσης από το λεωφορείο της αστικής γραμμής 7, που κάνει στάση μπροστά ακριβώς στο Παμπελοποννησιακό στάδιο. 

Διαδρομή από Αθήνα προς ΠΕΑΚ: Η είσοδος στην πόλη της Πάτρας δεν είναι απαραίτητη καθότι το ΠΕΑΚ εξυπηρετείται μέσω της Ολυμπίας Οδού και συγκεκριμένα μέσω της περιφερειακής διέλευσής της από την Πάτρα -η οποια ονομάζεται Περιμετρική Πάτρας- με κατεύθυνση προς Πύργο. Κίνηση μέχρι τον κόμβο/έξοδο "Πάτρα 3 - Γλαύκος" (ΚΑΔ Γλαύκος) και στροφή δεξιά προς Πάτρα όπου η παραγλαύκεια οδός (πρώην Λεωφόρος Γλαύκου), που οδηγεί προς το νέο Νότιο Λιμάνι Πάτρας, συναντάται με ισόπεδη διάβαση (οδός Κλάους) -αμέσως μετά τις εγκαταστάσεις του Ε.Α.Π. που βρίσκονται στα δεξιά. Εκεί, ο επισκέπτης στρίβει δεξιά στο φανάρι και ακολούθως συναντάει κυκλικό κόμβο- ο οποιος βρίσκεται δίπλα σε πολυκατάστημα- όπου ακολουθεί αριστερόστροφη κίνηση εντός του μέχρι την 3η του έξοδο προς το κέντρο της πόλης (οδός Πατρών-Κλάους) όπου μετά από 2 χλμ. περίπου συναντάει τις αθλητικές εγκαταστάσεις του ΠΕΑΚ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστοσ. Π.Ε.Α.Κ. Πάτρας, Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πάτρα
Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Θάρα

Ο **Θάρα** ή *Τάρα* (Εβραϊκά: תֶּרַח / תָּרַח ), είναι πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης που αναφέρεται τόσο στο βιβλίο της Γένεσης φερόμενος ως ο πατέρας του Αβραάμ και απόγονος του Σημ, όσο και στη Καινή Διαθήκη, στο Ευαγγέλιο κατά Λουκά στις Πράξεις των Αποστόλων. Στην τιβεριανή γλώσσα το όνομα αυτό σημαίνει αγρίμι ή και αργόσχολος.

## Οικογένεια
Σύμφωνα με τη βιβλική γραφή ο Θάρα ήταν γιος του Ναχώρ και εγγονός του Σερούχ. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη φημισμένη πόλη Ουρ, νότια της Βαγδάτης, στη Μεσοποταμία, που την κατοικούσαν τότε οι Χαλδαίοι. Πολυθεϊστής ο ίδιος, επάγγελμά του ήταν η κατασκευή ξόανων και ειδώλων. Ο Θάρα είχε αποκτήσει τρεις γιους τον Άβραμ, μετέπειτα Αβραάμ, τον Άρραν (πατέρα του Λωτ) και τον Ναχώρ τον νεότερο, καθώς και μία κόρη τη Σεράη την οποία έλαβε σύζυγό του αργότερα ο αδελφός της Αβραάμ, ως Σάρα και μετέπειτα, κατ΄ εντολή του Γιαχβέ, Σάρρα, ευλογώντας έτσι την αιμομιξία τους.

## Μετοίκιση
Όταν κάποτε πέθανε ο γιος του Αρράν, αφήνοντας ορφανό τον γιο του Λωτ, χωρίς ν΄ αναφέρεται η αιτία θανάτου του, ο Θάρα αποφάσισε να εγκαταλείψει οικογενειακά την Ουρ και να μετοικίσει στη Χαναάν. Το σημείο αυτό είναι αρκετά σκοτεινό για τους ερευνητές στην ανεύρεση των λόγων που οδήγησαν τον Θάρα να πάρει αυτή την απόφαση της μετοικεσίας.

Τελικά αφού έλαβε όλη την οικογένειά του, δηλαδή τους δύο γιους του, τη στείρα κόρη του αλλά και συγχρόνως νύμφη του Σάρα και τον εγγονό του Λωτ, μετακινούμενοι δυτικά έφθασαν στην ενδιάμεση πόλη Χαρράν στα βόρεια της Συριακής ερήμου όπου και εγκαταστάθηκε. Υπόψη ότι η πόλη Χαρράν αποδίδεται στη Π.Δ. ως πόλη κατατρεγμένων του ανθρώπινου γένους αφού σ΄ αυτήν είχαν καταφύγει οι πρωτόπλαστοι, ο Αδάμ και η Εύα μετά τον διωγμό τους από τον Παράδεισο.

Τελικά ο Θάρα παρέμεινε σε αυτή την πόλη όπου και πέθανε σε ηλικία 205 ετών. Πριν τον θάνατό του όμως, ο Αβραάμ παίρνοντας μαζί του την γυναίκα του και τον ανιψιό του, τον Λωτ, τον εγκατέλειψαν συνεχίζοντας εκείνοι το ταξίδι προς την Χαναάν.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακήρυξε τον Θάρα Άγιο, τη μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν από τα Χριστούγεννα.

## Παραπομπές


## Πηγές

* David and Patt Alexander «Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου», Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.665.

Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Κατηγορία:Αβραάμ
Ντε Χρολς Φέστε

Το **Ντε Χρολς Φέστε (De Grolsch Veste)** (μτφρ. *Το Φρούριο Grolsch*) είναι ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στο Ένσχεντε της Ολλανδίας. Είναι η έδρα της Τβέντε, η οποία αγωνίζεται στην Ερεντιβίζιε. Το στάδιο χτίστηκε μεταξύ 1997 και 1998, εγκαινιάστηκε στις 10 Μαΐου 1998 και χωράει 30.206 φιλάθλους.   

## Κατάρρευση στέγης
Στις 7 Ιουλίου 2011, κατά τη διάρκεια εργασιών επέκτασης του σταδίου, η στέγη μιας θύρας κατέρρευσε σκοτώνοντας έναν εργάτη και τραυματίζοντας 14 ανθρώπους.

## Φωτογραφίες

File:Grolsch Veste 1.jpg| Εξωτερική άποψη
File:Grolsch_Veste_wedstrijd.JPG| Αγώνας της Τβέντε
File:De_Grolsch_Veste_-_main_stand.jpg| Κύρια εξέδρα
File:De_Grolsch_Veste_-_outside_corner.jpg| Εξωτερική γωνία
File:De_Grolsch_Veste_-_sign.jpg| Επιγραφή
File:Noaberpoort.jpg| Πύλη εισόδου
File:Arke_Stadion_Enschede_2.jpg| Το προηγούμενο Άρκε Στάντιον


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος  

Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ολλανδία
Κατηγορία:ΦΚ Τβέντε
Ελληνική Αποικία (Ιερουσαλήμ)

Η **Ελληνική Αποικία** (, *HaMoshava HaYevanit*) είναι συνοικία στην Ιερουσαλήμ του Ισραήλ, η οποία συνορεύει με την Γερμανική Αποικία και την Καταμόν.

## Ιστορία

Τα εδάφη της Ελληνικής Αποικίας αγοράστηκαν από εύπορα μέλη της Ελληνορθόδοξης κοινότητας στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Αρχιμανδρίτης Ευθύμιος του Ναού του Παναγίου Τάφου τους ενεθάρρυνε να ιδρύσουν συνοικία εκτός της πυκνοκατοικημένης Χριστιανικής Συνοικίας της Παλαιάς Πόλης. Ο Αρχιτέκτονας Σπύρος Χουρί σχεδίασε τις είκοσι πρώτες οικίες και ένα κοινοτικό κέντρο προ του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πλειοψηφία των Ελληνορθόδοξων κατοίκων έφυγαν πριν από τον Ισραηλινό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας του 1948. Μετά τον πόλεμο, συγκροτήματα κατοικιών κατασκευάστηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα για την στέγαση του μεγάλου αριθμού Εβραίων μεταναστών που προέρχονταν από την Υεμένη και το Μαρόκο.

Στην διάρκεια του 21ου αιώνα, η συνοικία υπέστη ολική αναπαλαίωση και αποτελεί σήμερα μία από τις ακριβότερες της Ιερουσαλήμ.

Το κοινοτικό κέντρο της Ελληνικής Αποικίας, το οποίο αποτελείτο από πέντε κτίρια, οργανώνει τακτικές πολιτισμικού περιεχομένου δράσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται μαθήματα ελληνικών παραδοσιακών χορών, καθώς και εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας.

## Αρχαιολογία
Τον Ιούλιο του 2007, αρχαιολογικές ανασκαφές εντός της Ελληνικής Αποικίας που έλαβαν χώρα προ της ανέγερσης μεγάλης έκτασης κατοικίας και οι οποίες διεξήχθησαν από την Ισραηλινή Αρχή Αρχαιοτήτων, έφεραν στο φως ερείπια του βορειοανατολικού-νοτιοδυτικού τείχους της αρχαίας πόλης της Ιερουσαλήμ. Με βάση τα συγκεκριμένα ευρήματα, θεωρείται πιθανό να επρόκειτο για τείχος αντιστήριξης γεωργικών αναβαθμίδων. Ορισμένα ευρήματα κεραμικών χρονολογούμενα από την Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδο, επίσης, ανασκάφηκαν, καθώς και μεγάλου μεγέθους λίθινο τμήμα, το οποίο χρονολογείται από την Βυζαντινή περίοδο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Συνοικίες της Ιερουσαλήμ
Κατηγορία:Έλληνες της Ανατολής
Οι Χαρτοπαίκτες

***Οι Χαρτοπαίκτες*** είναι σειρά ελαιογραφιών του Γάλλου Μεταϊμπρεσιονιστή καλλιτέχνη Πωλ Σεζάν που δημιουργήθηκαν την τελευταία περίοδο του Σεζάν στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Η σειρά αποτελείται από πέντε πίνακες. Οι διάφορες εκδόσεις διαφέρουν στο μέγεθος και στον αριθμό των παιχτών που απεικονίζονται.Ο Σεζάν ολοκλήρωσε επίσης πολυάριθμα σκίτσα και μελέτες ενώ προετοίμαζε τη σειρα. Σύμφωνα με το Vanity Fair το 2011 η βασιλική οικογένεια του Κατάρ αγόρασε μία από τις εκδοχές των Χαρτοπαιχτών από την ιδιωτική συλλογή του Γιώργου Εμπειρίκου έναντι ποσού που εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ $250.000.000 και $300.000.000, και πλέον ο πίνακας αποτελεί το πιο ακριβά αγορασμένο έργο στην ιστορία της τέχνης.

## Τα έργα της σειράς ''Οι Χαρτοπαίκτες''

Αρχείο:Cezanne The Card Players Barnes.jpg|Οι Χαρτοπαίκτες, 1890–92, Barnes Foundation, Φιλαδέλφεια, Πενσυλβάνια
Αρχείο:Paul Cézanne 082.jpg|Οι Χαρτοπαίκτες, ελαιογραφία, 1890–92, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη 
Αρχείο:Les Joueurs de cartes, par Paul Cézanne.jpg|Οι Χαρτοπαίκτες, 47.5 × 57 cm, ελαιογραφία, 1894–1895, Μουσείο Ορσέ, Παρίσι
Αρχείο:Paul Cézanne, Les joueurs de carte (1892-95).jpg|Οι Χαρτοπαίκτες, ελαιογραφία, 60 x 73 cm, 1892–95, Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ, Λονδίνο
Αρχείο:Paul Cézanne 222.jpg|Οι Χαρτοπαίκτες, ελαιογραφία, 97 × 130 cm, 1892–93, ιδιωτική σλλογή


## Παραπομπές


Κατηγορία:Πίνακες του Πωλ Σεζάν
Ιωάννης Φωκυλίδης Χολβάρντα

Ο **Ιωάννης Φωκυλίδης Χολβάρντα** ή **Γιοχάνες Φωκυλίδης Χολβάρντα** ή απλούστερα **Γιόχαν Χολβάρντα** ή **Γιόχαν Φωκυλίδης** (, 19 Φεβρουαρίου 1618 - 22 Ιανουαρίου 1651) ήταν Ολλανδός αστρονόμος, ιατρός και φιλόσοφος. Διετέλεσε καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Franeker, της ολλανδικής Φρισλανδίας την περίοδο 1639 - 1651.

Έγινε ευρύτερα γνωστός από την ανακάλυψη της φωτεινής μεταβλητότητας του αστέρος Omicron του Κήτους, που εξ αυτού και ονομάστηκε ο αστέρας θαυμάσιος (Μίρα). Το 1639 παρατήρησε πρώτος ότι ο σημειούμενος παραπάνω απλανής του καταλόγου των απλανών του Μπάγιερ υφίσταται μεταβολές στις λάμψεις του. Με την παρατήρησή του αυτή τέθηκαν οι βάσεις της παρακολούθησης των μεταβλητών αστέρων.

Παράλληλα στη φιλοσοφία υπήρξε υποστηρικτής του «ατομισμού». Σύμφωνα με τον Φωκυλίδη, οι οργανισμοί αποτελούνται από άτομα και κενό. Μη αποχωριζόμενος τη θρησκεία υποστήριζε ότι τα άτομα στη φύση διακρίνονται σε απλά ή σύνθετα, που είναι στερεά σωμάτια που λαμβάνουν κίνηση απευθείας από τον Θεό.

Ο σεληνιακός κρατήρας Φωκυλίδης έλαβε το όνομά του προς τιμή του.

## Πηγές
* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΚΔ΄, σελ.649.

## Παραπομπές


Χολβάρντα
Χολβάρντα
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα
Αυγουστόπολη (αποσαφήνιση)

Με την ονομασία **Αυγουστόπολη** αναφέρονται οι εξής πόλεις της αρχαιότητας:

* Αυγουστόπολη Παλαιστίνης, αρχαία πόλη της Παλαιστίνης, που αργότερα έγινε επισκοπική έδρα τιτουλαρίου επισκόπου της Καθολικής εκκλησίας με έδρα την Πέτρα της Ιορδανίας.
* Αυγουστόπολη Κιλικίας, αρχαία πόλη της Κιλικίας, που αργότερα έγινε επισκοπική έδρα τιτουλαρίου επισκόπου της Καθολικής εκκλησίας με έδρα την Ταρσό.
* Αυγουστόπολη Φρυγίας, αρχαία πόλη της Φρυγίας, που αργότερα έγινε επισκοπική έδρα τιτουλαρίου επισκόπου της Καθολικής εκκλησίας με έδρα τη Σύνναδα.
* *Αυγουστόπολη*, παλαιά ονομασία της παράλιας τουρκικής πόλης Σούρμενα του Πόντου.
* *Αυγουστόπολη*, παλαιά ονομασία της ισπανικής πόλης Σαραγόσα.
Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς

thumb|right|350px
Το **Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς** υλοποιεί δράσεις σχετικές με τον πολιτισμό που εντάσσονται στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης του Ομίλου Πειραιώς. Είναι κοινωφελές ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Στόχος του είναι η **διάσωση**, **καταγραφή** και **προβολή** της **παραδοσιακής τεχνολογίας** και της **βιομηχανικής κληρονομιάς** της Ελλάδας.
## Δίκτυο Μουσείων
Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) οργανώνει και διαχειρίζεται ένα Δίκτυο Θεματικών Μουσείων  που μελετά, διασώζει και προβάλλει την **ελληνική κληρονομιά** και την **πολιτιστική ταυτότητα** του τόπου μας. Τα μουσεία αυτά αποτελούν πρότυπα για τη μέθοδο δημιουργίας μουσείων και για τον τρόπο της μουσειογραφικής εκφοράς τους  και προβάλλουν σε κάθε περίπτωση τον ειδικό χαρακτήρα της παραγωγής της περιοχής που βρίσκονται. Το Ίδρυμα επεξεργάστηκε και δημιούργησε ένα **μοντέλο λειτουργίας** του Δικτύου: έχει αναλάβει τη διοικητική, λογιστική και γραμματειακή κάλυψη των μουσείων του από το κέντρο, ενώ συγχρόνως μεριμνά για τη συντήρηση, την άψογη λειτουργία και την προβολή τους, οργανώνοντας επί τόπου διάφορες εκδηλώσεις. Το μοντέλο αυτής της λειτουργίας επιτυγχάνεται με την άμεση και αμέριστη συνεργασία της τοπικής κοινωνίας και όλων των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης και των περιφερειών της χώρας. Αυτό το συνεχώς επεκτεινόμενο Δίκτυο Μουσείων αποτελεί μία μοναδική, μεγάλης κλίμακας πολιτιστική παρέμβαση. Στόχος του Ιδρύματος είναι να μεταδώσει μέσω αυτού του δικτύου μία άλλη αντίληψη για τη δραστηριότητα και την ενίσχυση της περιφέρειας. Τα μουσεία αυτά φιλοδοξούν να αποτελέσουν τόπο συνάντησης και σημείο αναφοράς των τοπικών κοινωνιών. Το 2012 το Δίκτυο Μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς, βραβεύτηκε από την Europa Nostra στην κατηγορία "Ειδικές υπηρεσίες" (Dedicated Services). Προς την ίδια κατεύθυνση, δηλαδή αυτή της ενίσχυσης της συλλογικής μνήμης αναφορικά
με την παραδοσιακή και βιομηχανική κληρονομιά, κινούνται και οι υπόλοιπες δράσεις του
Π.Ι.Ο.Π.: **εκδόσεις**, **ερευνητικά προγράμματα**, **επιστημονικές εκδηλώσεις** και οργάνωση του
**Ιστορικού Αρχείου** τoυ ΠΙΟΠ. Το Δίκτυο Μουσείων ΠΙΟΠ περιλαμβάνει τα ακόλουθα μουσεία:
* Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού-Σπάρτη
* Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης-Δημητσάνα
* Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου-Αγ.Παρασκευή
* Μουσείο Πλινθοκεραμοποιΐας Τσαλαπάτα-Βόλος
* Μουσείο Μαρμαροτεχνίας-Τήνος
* Μουσείο Μετάξης-Σουφλί
* Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλίας
* Μουσείο Μαστίχας Χίου
* Μουσείο Αργυροτεχνίας Ιωαννίνων
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο επίσημος ιστότοπος του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς
* Οι ψηφιακές συλλογές του Ιδρύματος στην Εuropeana
* Ο ιστότοπος της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διατήρηση της Βιομηχανικής Κληρονομιάς - TICCIH (Ελληνικό Τμήμα)

Κατηγορία:Μουσεία στην Ελλάδα
Ναχώρ

Με το όνομα **Ναχώρ**, (Εβρ נָחֹור ISO 259-3 Ναχώρ ) φέρονται στην Παλαιά Διαθήκη δύο πρόσωπα, απόγονοι του Σημ:

# o Ναχώρ, ο γιος του Σερούχ, πατέρας του Θάρα, καλούμενος και Ναχώρ ο πρεσβύτερος, ή Ναχώρ Ι, και
# ο Ναχώρ, ο γιος του Θάρα, εγγονός του προηγουμένου, καλούμενος και Ναχώρ ο νεότερος, ή Ναχώρ ΙΙ.

* Μία ομόηχη πόλη που αναφέρεται επίσης στη Παλαιά Διαθήκη και που φέρεται να έλαβε το όνομά της από το γιο του Θάρα, τον Ναχώρ ΙΙ, στην ελληνική αποδόθηκε με το όνομα Αχώρ.

## Πηγές
* David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.135, 665 και 670.
Σιδηροδρομικός σταθμός Λιτοχώρου

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιτόχωρου** είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Λιτόχωρο του νομού Πιερίας. Βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή, κοντά στο κέντρο της πόλης. Εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο για Λάρισα και Θεσσαλονίκη. Ήταν ο τερματικός της γραμμής από τα εγκαίνιά του (9 Σεπτεμβρίου 2007) μέχρι τις 7 Σεπτεμβρίου 2008, όταν η γραμμή επεκτάθηκε μέχρι τη Λάρισα.

## Δομή σταθμού

## Yπηρεσίες

Λιτοχωρου
Λιτοχωρο
Λιτόχωρο
Λιτόχωρο
Γαλατσώνα Εύβοιας

Η **Γαλατσώνα** είναι ημιορεινό χωριό της βόρειας Εύβοιας, το οποίο υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Ιστιαίας-Αιδηψού και βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 260 μέτρων. Έχει μόνιμο πληθυσμό 72 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ενώ σε αυτή του 2011 ήταν 65.

Απέχει 109 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του Νομού Εύβοιας Χαλκίδα, μέσω της Εθνικής Οδού Χαλκίδας-Ιστιαίας-Αιδηψού, ενώ απέχει 2 χιλιόμετρα από το χωριό Γερακιού και 7 χιλιόμ. από το χωριό Αρτεμίσιο. Καταστράφηκε από την πύρινη λαίλαπα του 2021.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου

μικρογραφία
Το **Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου** (ΜΒΕΛ) στην Αγία Παρασκευή Λέσβου δημιουργήθηκε από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), το οποίο έχει και την ευθύνη για τη λειτουργία του. Στεγάζεται στο χώρο του παλαιού κοινοτικού ελαιοτριβείου, η χρήση του οποίου παραχωρήθηκε στο Ίδρυμα από τον Δήμο Αγίας Παρασκευής. Το έργο εντάχθηκε στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Βορείου Αιγαίου 2000-2006 και χρηματοδοτήθηκε από το Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.  

Το ΜΒΕΛ ανήκει στο δίκτυο θεματικών τεχνολογικών μουσείων του Π.Ι.Ο.Π. και αποτελεί λογική συνέχεια του Μουσείου της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη. Το Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου επιδιώκει να προβάλει τη βιομηχανική κληρονομιά, τόσο στον τομέα της ελαιουργίας όσο και στο ευρύτερο πεδίο της τεχνολογίας, αλλά και να την εντάξει στα αρχιτεκτονικά, κοινωνικά και πολιτισμικά συμφραζόμενά της. 
## Εκθεσιακές ενότητες
Ο σωζόμενος ιστορικός εξοπλισμός, που έχει αποκατασταθεί, αναδεικνύεται μέσω της "επιδεικτικής" λειτουργίας του και της πλαισίωσής του με ψηφιακές παραγωγές. Παρουσιάζεται η εξέλιξη των μηχανημάτων, με έμφαση στις αλλαγές που επέφερε η εισαγωγή της μηχανοκίνησης στην ελαιοπαραγωγή. Στο κυρίως κτήριο, δίνεται έμφαση στα τρία βασικά στάδια της διαδικασίας παραγωγής ελαιολάδου (σύνθλιψη του καρπού, συμπίεση του ελαιοπολτού, διαχωρισμός του λαδιού από το νερό) και γίνεται αναφορά στη συμπληρωματική λειτουργία του αλευρόμυλου.

Οι παλαιές αποθήκες ελαιοκάρπου (μπατές) λειτουργούν ως συμπληρωματικές εκθετικές μονάδες, που προβάλλουν το ανθρώπινο στοιχείο. Στις μεγάλες αποθήκες γίνεται ιδιαίτερη αναφορά: 

* στην ιστορία του κοινοτικού ελαιοτριβείου της Αγίας Παρασκευής, με έμφαση στην πρωτοποριακή διαδικασία της κοινοτικής ιδιοκτησίας και στον αντίκτυπό της στις κοινωνικές και οικονομικές δομές της περιοχής
* στην εκμηχάνιση της ελαιουργίας στη Λέσβο· και 
* στο ευρύτερο κοινωνικό-οικονομικό πλαίσιο. 

Στις μικρές αποθήκες παρουσιάζεται ο κύκλος των εργασιών που συνδέονται με την ελαιοπαραγωγή. 

Το Μουσείο περιλαμβάνει επίσης αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, κυλικείο, καθώς και μικρό υπαίθριο αμφιθέατρο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* To Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου Άρθρο για το μουσείο στο in.gr. Ανάκτηση 28 Αυγούστου 2012.

Μ
Λεσβου
Ποδηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 100 χιλιόμετρα ανδρών

Τα **100 χιλιόμετρα ανδρών** ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα ποδηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. 

## Σύνοψη αγωνίσματος

Ο αγώνας διεξήχθη στις 8 Απριλίου στο ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου και ήταν το πρώτο χρονολογικά αγώνισμα της ποδηλασίας. Εννέα αθλητές έλαβαν μέρος στον αγώνα, ο οποίος αποτελούνταν από 300 γύρους, αλλά μόνο δύο κάταφεραν να τερματίσουν: ο Γάλλος Λεόν Φλαμένγκ και ο Έλληνας Γεώργιος Κωλέττης. Στον 150ο γύρο, όλοι οι υπόλοιποι αθλητές είχαν εγκαταλείψει.

Στη συνέχεια ο Κωλέττης αναγκάστηκε να σταματήσει κάποια στιγμή λόγω μηχανικής βλάβης. Ενώ προσπαθούσε να επισκευάσει το ποδήλατό του, ο Φλαμένγκ σταμάτησε κι αυτός και περίμενε τον αντίπαλό του. Οι θεατές ζητωκράυγαζαν «Ζήτω η Γαλλία».

Αν και ο ίδιος είχε μία πτώση κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο Φλαμένγκ κατέκτησε την πρώτη θέση με διαφορά 11 γύρων από τον Κωλέττη, που εκείνη τη στιγμή συμπλήρωνε τον 289ο γύρο του. Ο Φλαμένγκ αγωνίστηκε με μία γαλλική σημαία δεμένη στο πόδι του.

## Τελική κατάταξη
[thumb|right|220px|Ο [Αριστείδης Κωνσταντινίδης]]

## Παραπομπές


## Πηγές
* Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): 
* Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): 
* Εθνοσπόρ: "108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004)" (σελ. 12).
* 
* 

100 χιλιόμετρα
Ποδηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Αγώνας 12 ωρών ανδρών

Ο **αγώνας 12 ωρών ανδρών** ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα ποδηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. 

## Σύνοψη αγωνίσματος
[thumb|right|150px|Ο [Άντολφ Σμαλ]]
Ο αγώνας άρχισε στις 5 το πρωί της 13ης Απριλίου στο ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου και ολοκληρώθηκε στις 5 το απόγευμα. Ήταν έτσι το τελευταίο χρονολογικά αγώνισμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896.

Επτά αθλητές από τέσσερις χώρες ξεκίνησαν τον αγώνα. Τέσσερις από αυτούς εγκατέλειψαν πριν το μεσημέρι και άλλος ένας (ο Γεώργιος Παρασκευόπουλος) το απόγευμα. Από νωρίς, ο Αυστριακός Άντολφ Σμαλ είχε «ρίξει» γύρο σε όλους τους υπόλοιπους ποδηλάτες και οδήγησε την κούρσα μέχρι το τέλος της. Κατέκτησε την πρωτιά με διαφορά ενός γύρου από τον Βρετανό Φρανκ Κίπινγκ.

## Τελική κατάταξη

## Πηγές
* Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): 
* Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): 
* Εθνοσπόρ: "108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004)" (σελ. 12).
* 
* 

Αγώνας 12 ωρών
Σερούχ

Ο **Σερούχ** (εβραϊκά: *שְׂרוּג*) είναι πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη και συγκεκριμένα στο βιβλίο Γένεσης (Γέν. 11:20-23), καθώς και στη Καινή Διαθήκη στο Ευαγγέλιο κατά Λουκά (κεφ:Γ΄:35).

Ήταν γιος του Ραγαύ και της Όρα, σύζυγος της Μίλκα,  πατέρας του Ναχώρ και κατ΄ επέκταση προπάππος του Αβραάμ και της Σάρας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη φημισμένη πόλη Ουρ, νότια της Βαγδάτης, στη Μεσοποταμία, που την κατοικούσαν τότε οι Χαλδαίοι.
Κατά το Μασοριτικό κείμενο που θεωρείται από τους θεολόγους ως πρώτη πηγή της Βίβλου, ο Σερούχ ήταν 30 ετών όταν γεννήθηκε ο γιος του Ναχώρ, από της γέννησης του οποίου φέρεται να έζησε άλλα 200 χρόνια, φθάνοντας έτσι σε ηλικία 230 ετών κατά τον θάνατό του.

Σύμφωνα με εβραϊκές παραδόσεις το αρχικό όνομά του ήταν Σερώχ, αλλά από το όνομα του τόπου γέννησης την Ουρ, έγινε Σερούχ.
Άξιο προσοχής είναι ότι η ηλικία θανάτου εκ γήρατος από τους απογόνους του Νώε μειώνονται δραματικά σε σχέση με τους παλαιότερους πολυ-αιωνόβιους. Αυτό ερμηνεύεται στις αλλαγές που πρέπει να συνέβησαν στον τρόπο μέτρησης του έτους.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακήρυξε τον Σερούχ Άγιο, τη μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν από τα Χριστούγεννα.

## Παραπομπές


## Πηγές

* David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.135.

Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Ραούλ Αλμπιόλ

Ο **Ραούλ Αλμπιόλ** (*Raúl Albiol*, ορθή προφορά: *Ραούλ Αλβιόλ*, γεννημένος στις 4 Σεπτεμβρίου 1985 στο Βιλαμαρτσάντ της Βαλένθια) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για τη Βιγιαρεάλ και την Εθνική Ισπανίας. Το κύριο πλεονέκτημα του είναι η ευελιξία του, καθώς μπορεί να παίξει ως αμυντικός, δεξί μπακ ή αμυντικός μέσος.

## Διακρίσεις
### Σύλλογοι
;Βαλενθια
* Κύπελλο Ισπανίας: 2007–08

;Ρεάλ Μαδρίτης
* Πριμέρα Ντιβιζιόν: 2011–12
* Κύπελλο Ισπανίας: 2010–11

### Διεθνώς
* Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου: 2010
* Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: 2008, 2012
* Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου κάτω των 19 ετών: 2004

## Στατιστικά Συλλόγων
*Last update: 26 Αυγούστου 2012.*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* Real Madrid official profile
* Transfermarkt profile

Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χετάφε ΚΦ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Μεστάγια
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι
Κατηγορία:Βαλενθιανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Εποχή του Ανθρώπου

**Εποχή του Ανθρώπου**, επίσης γνωστή σαν **Ολόκαινο Ημερολόγιο** είναι ένα σύστημα χρονολόγησης που προσθέτει ακριβώς 10.000 χρόνια στις ημερομηνίες του καθιερωμένου προ και μετά Χριστόν συστήματος (π.Χ. - μ.Χ., γνωστού και σαν *Έτος του Κυρίου μας*, *Anno Domini*) ή του συστήματος της Κοινής Χρονολογίας (ΚΕ), αρχίζοντας έτσι να μετρά τα έτη με αφετηρία την έναρξη της Ολοκαίνου και της Νεολιθικής Επανάστασης. Οι υποστηρικτές του συστήματος υποστηρίζουν ότι κάνει την γεωλογική, αρχαιολογική, δενδροχρονολογική και ιστορική χρονολόγηση ευκολότερη, καθώς και ότι χρησιμοποιεί ως βάση του ένα γεγονός οικουμενικά πιο ουδέτερο από τη γέννηση του Ιησού Χριστού: τη γέννηση του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού.

Το τρέχον έτος  μπορει να μετατραπεί σε έτος ΕΑ με την προσθήκη ενός "1" στην αρχή του, γίνεται δηλαδή 1 ΕΑ. Το σύστημα προτάθηκε από τον Ιταλό επιστήμονα Τσέζαρε Εμιλιάνι το 1993.

## Κίνητρο
Ο Εμιλιάνι πρότεινε το νέο ημερολόγιο προκειμένου να λύσει προβλήματα που θεωρούσε ότι υπήρχαν στο σύστημα *Έτους Κυρίου*, μεταξύ άλλων:
*Το σύστημα *Έτους Κυρίου* βασίζεται σε μια λανθασμένη εκτίμηση για το έτος γέννησης του Χριστού. Το σύστημα τοποθετεί τη γέννηση του Ιησού στο έτος 1 π.Χ., όμως οι σύγχρονοι μελετητές θεωρούν ότι γεννήθηκε το έτος 4 π.Χ. ή νωρίτερα.
*Η γέννηση του Ιησού Χριστού είναι ένα οικουμενικά λιγότερο ουδέτερο γεγονός αναφοράς για ένα σύστημα χρονολόγησης, από ότι η έναρξη της Ολόκκαινης εποχής, δηλαδή του σύγχρονου πολιτισμού μετά και την τελευταία εποχή των παγετώνων.
*Τα έτη προ Χριστού μετριούνται ανάποδα από το παρελθόν προς το μέλλον, κάνοντας τον υπολογισμό χρονικών διαστημάτων δύσκολο.
*Το σύστημα *Έτους Κυρίου* δεν έχει έτος μηδέν, καθώς το έτος 1 π.Χ. ακολουθεί το 1 μ.Χ., κάτι που περιπλέκει περισσότερο τον υπολογισμό διαστημάτων.

Σε αντίθεση με αυτά, η Εποχή του Ανθρώπου έχει ως ημερομηνία αναφοράς το έτος 10.000 ΠΚΕ, που θεωρείται προσεγγιστικά ως περίοδος έναρξης της γεωλογικής εποχής που τώρα διανύουμε, της Ολοκαίνου (*Ολόκαινη* σημαίνει εντελώς πρόσφατη, εντελώς καινούργια). Η αφετηριακή σκέψη ήταν ότι ο σύγχρονος ανθρώπινος πολιτισμός (οι πρώτοι μόνιμοι οικισμοί, η γεωργία κ.λπ.) εμφανίστηκαν μέσα σε αυτή τη χρονική περίοδο. Έτσι όλα τα γεγονότα της μετα-Παλαιολιθικής ανθρώπινης πολιτισμικής εξέλιξης και ιστορίας μπορούν να καταγραφούν σε μια απλή χρονική κλίμακα όπου τα έτη ακολουθούν αποκλειστικά αύξουσα σειρά.

## Μετατροπή
Η μετατροπή σε έτη ΕΑ από το Γρηγοριανό ή το Ιουλιανό ημερολόγιο γίνεται απλά, προσθέτοντας 10.000. Τα ΠΚΕ/π.Χ. έτη μετατρέπονται αφαιρώντας το έτος ΠΚΕ από το 10.000. Τα παραδείγματα είναι για μερικά χαρακτηριστικά γεγονότα της ανθρώπινης ιστορίας.

## Δείτε επίσης
* Έτος Κόσμου
* Κοινή Χρονολογία
* Σύστημα χρονολόγησης
* Ιουλιανή ημέρα 

## Παραπομπές-αναφορές

* 
* 
* 
* "News and comment", *Geology Today*, **20**/3 (2004) 89–96.

Κατηγορία:Συστήματα χρονολόγησης
Κατηγορία:Γεωχρονολόγηση
Σημαία της Νέας Νότιας Ουαλίας

Η σημερινή πολιτειακή **σημαία της Νέας Νότιας Ουαλίας** καθιερώθηκε επίσημα από την κυβέρνηση της Νέας Νότιας Ουαλίας το 1876.

Η σημαία βασίζεται σε μια αλλαγή της βρετανικής σημαίας με το έμβλημα της πολιτείας να βρίσκεται στο ελεύθερο μέρος. Το έμβλημα αποτελείται από έναν λευκό κυκλικό δίσκο με έναν Σταυρό του Αγίου Γεωργίου. Στο κέντρο του σταυρού βρίσκεται ένα χρυσό λιοντάρι που περπατά με το δεξί του πόδι ανυψωμένο και τα υπόλοιπα πόδια στο έδαφος. Σε κάθε άκρη του σταυρού βρίσκεται ένα οκτάκτινο χρυσό αστέρι.

Η υιοθέτηση της σημαίας έγινε λόγω κριτικής που έτυχαν οι σχεδιαστές της προηγούμενης σημαίας από το Ναυαρχείο, καθώς το προηγούμενο σχέδιο ήταν παρόμοιο με εκείνο της Σημαίας της Βικτώριας.

Το πολιτειακό έμβλημα σχεδιάστηκε από τον αποικιακό αρχιτέκτονα Τζέιμς Μπάρνετ και τον Πλοίαρχο Φράνσις Χίξον, έναν απόστρατο αξιωματικό του Βασιλικού Ναυτικού. Πιθανότατα πρόκειται για πιο απλουστευμένη έκδοση του ημιεπίσημου εμβλήματος της Νέας Νότιας Ουαλίας την εποχή εκείνη.

## Προηγούμενες σημαίες
Η πρώτη σημαία της Νέας Νότιας Ουαλίας υιοθετήθηκε το 1867. Και σε εκείνη υπήρχε η βρετανική σημαία σε άλλη θέση με τα γράμματα "NSW" που βρίσκονταν στο ελεύθερο μέρος της σημαίας. Η καθιέρωση της σημαίας ήταν απάντηση στην Αμυντική Διαταγή του Αποικιακού Ναυτικού του 1865, που είχε εγκριθεί από τη Βρετανία και με βάση εκείνη όλα τα αποικιακά πλεούμενα ήταν υποχρεωμένα να φέρουν την μπλε ή την κόκκινη βρετανική σημαία με τη σφραγίδα ή το έμβλημα της αποικίας στο ελεύθερο τμήμα.

Η Νέα Νότια Ουαλία υιοθέτησε μια δεύτερη σημαία το 1870 που ήταν σχεδόν πανομοιότυπη με εκείνη της πολιτείας της Βικτώριας. Η σημαία ήταν κι αυτή η παραλλαγμένη βρετανική σημαία με το έμβλημα του Κυβερνήτη να βρίσκεται στο ελεύθερο μέρος. Το έμβλημα ήταν ο Σταυρός του Νότου και ένα αυτοκρατορικό στέμμα πάνω από το Σταυρό. Η διαφορά της σημαίας εκείνης με τη σημαία της Βικτώριας ήταν ότι στην πρώτη τα αστέρια ήταν χρυσά και οι ακτίνες τους αυξάνονταν από 5 σε 9 με κάθε αστέρι να έχει μία ακτίνα που έβλεπε προς το κάτω μέρος της σημαίας.

## Παραπομπές


Σημαια
Κατηγορία:Σημαίες της Αυστραλίας
Δεκαοχτώ κείμενα

Τα **Δεκαοχτώ κείμενα** είναι συλλογικός τόμος δεκαοκτώ λογοτεχνών που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1970, από τις εκδόσεις Κέδρος, με έντονο αντιδικτατορικό περιεχόμενο.

## Γενικά στοιχεία

Ο συλλογικός τόμος υπογραφόταν από τους: Γεώργιο Σεφέρη, Μανόλη Αναγνωστάκη, Νόρα Αναγνωστάκη, Αλέξανδρο Αργυρίου, Θανάση Βαλτινό, Αλέξανδρο Κοτζιά, Νίκο Κάσδαγλη, Λίνα Κάσδαγλη, Μένη Κουμανταρέα, Ρόδη Ρούφο, Γιώργο Χειμωνά, Θ. Δ. Φραγκόπουλο, Τάκη Σινόπουλο, Στρατή Τσίρκα, Καίη Τσιτσέλη, Σπύρο Πλασκοβίτη, Τάκη Κουφόπουλο και Δ. Ν. Μαρωνίτη. Τα ονόματά τους αναγράφονταν στο εξώφυλλο με αλφαβητική σειρά με μόνη διαφορά αυτό του Γεώργιου Σεφέρη που αναγραφόταν πρώτο και σε μεγαλύτερη απόσταση από τα υπόλοιπα.  Προκειμένου να αποφευχθεί δίωξη κατά της εκδότριας του Κέδρου, Νανάς Καλλιανέση, συγκροτήθηκε μια εκδοτική ομάδα που ανέλαβε την ευθύνη της έκδοσης. Ως υπεύθυνοι αναφέρονταν οι: Μανόλης Αναγνωστάκης, Αλέξανδρος Αργυρίου, Ρόδης Ρούφος, Θ. Δ. Φραγκόπουλος, Αλέξανδρος Κοτζιάς, Τάκης Κουφόπουλος και Νίκος Κάσδαγλης.

Κυκλοφόρησε σε 3.000 αντίτυπα και εξαντλήθηκαν μέσα στις επόμενες ημέρες με αποτέλεσμα να επανεκδοθεί πολλές φορές τα χρόνια που ακολούθησαν.

## Κείμενα

* *Οι γάτες του άη - Νικόλα (ποίημα που είχε ήδη δημοσιευθεί στο εξωτερικό, [[Γιώργος Σεφέρης]])
* *Μικρός διάλογος* (διήγημα, Καίη Τσιτσελή)
* *Ο ηθοποιός* (διήγημα, Τάκης Κουφόπουλος)
* *Το ραντάρ* (διήγημα, Σπύρος Πλασκοβίτης)
* *Επιστρέφοντας* (απόσπασμα από ανέκδοτο μυθιστόρημα, Αλέξανδρος Κοτζιάς)
* *Νύχτες* (απόσπασμα από το ποιητικό έργο "Χρονικό", Τάκης Σινόπουλος)
* *Μία μαρτυρία* (προσωπική μαρτυρία, Νόρα Αναγνωστάκη)
* *Ο υποψήφιος* (διήγημα, Ρόδης Ρούφος)
* *Ο γιατρός Ινεότης* (απόσπασμα από ανέκδοτο κείμενο, Γιώργος Χειμωνάς)
* *Ελ Προκαραδόρ (διήγημα, Θ. Δ. Φραγκόπουλος)
* *Αλλαξοκαιριά* (διήγημα, Στρατής Τσίρκας)
* *Ο στόχος* (ποιητική συλλογή, Μανόλης Αναγνωστάκης)
* *Υπεροψία και μέθη (ο ποιητής και η ιστορία)* (φιλολογική μελέτη για το ποίημα "Δαρείος" του Καβάφη, Δ. Ν. Μαρωνίτης)
* *Άθως* (ημερολόγιο, Νίκος Κάσδαγλης)
* *Ο γύψος* (διήγημα, Θανάσης Βαλτινός)
* *Αγία Κυριακή στο βράχο* (πεζογράφημα, Μένης Κουμανταρέας)
* *Σήματα διαβάσεων* (ποιήμα, Λίνα Κάσδαγλη)
* *Το ύφος μιας γλώσσας και η γλώσσα ενός ύφους* (φιλολογική μελέτη, Αλέξανδρος Αργυρίου)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνική λογοτεχνία
Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Ο Μισάνθρωπος (Μπρίγκελ)

**Ο Μισάνθρωπος** είναι πίνακας (τέμπερα σε καμβά) που ζωγράφισε το 1568 ο ζωγράφος της Φλαμανδικής Αναγέννησης Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος. Εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε στη Νάπολη της Ιταλίας.

## Περιγραφή
Η Φλαμανδική επιγραφή στο κάτω μέρος του πίνακα γράφει:*Om dat de werelt is soe ongetru / Daer om gha ic in den ru*("Επειδή ο κόσμος είναι ύπουλος, θα βυθιστώ στο πένθος")
Το ηθικό δίδαγμα του πίνακα είναι ότι μία τέτοια παραίτηση από τον πραγματικό κόσμο δεν είναι δυνατή: Ο καθένας πρέπει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες του κόσμου και όχι να αποποιείται την υπευθυνότητα που απαιτείται για την αντιμετώπισή τους. Ο κουκουλοφόρος μισάνθρωπος πέφτει θύμα ληστείας από το μικρόσωμο άτομο μέσα στη γυάλινη μπάλα, που αποτελεί σύμβολο ματαιοδοξίας. Η πράξη αυτή δείχνει πως είναι αδύνατο να εγκαταλείψει κάποιος τον κόσμο. Ο μισάνθρωπος περπατάει προς τα καρφιά που έχουν ρίξει στον δρόμο γι αυτόν. Δεν μπορεί να τα παραβλέψει όπως θα ήθελε, και βρίσκεται σε αντίθεση με τον βοσκό στο βάθος που φυλάει τα πρόβατά του και που είναι πιο ενάρετος από τον μισάνθρωπο λόγω της απλής, έντιμης εκτέλεσης των καθηκόντων του, της αίσθησης υπευθυνότητας που έχει απέναντι στις υποχρεώσεις του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής
Κατηγορία:Φλαμανδικοί πίνακες
Βιθέντε Εχάτε Τόμι

Ο **Βιθέντε Εχάτε Τόμι** (Vicente Ehate Tomi, 1968-)  είναι πολιτικός από την Ισημερινή Γουινέα, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από τις 21 Μαΐου 2012 ως τις 22 Ιουνίου 2016. Ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα.

## Καριέρα
Γεννήθηκε στο Μαλάμπο. Διορίστηκε από τον πρόεδρο Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο ως υπουργός Μεταφορών, Ταχυδρομείων και Τηλεπικοινωνιών, οπότε ήταν αρμόδιος για τις μεταφορές σε αέρα, ξηρά και θάλασσα.Ως υπουργός Μεταφορών ηγήθηκε σειράς πρωτοβουλιών για την επέκταση των συγκοινωνιακών υποδομών στη χώρα του, στα πλαίσια των οποίων έλαβε μέρος και σε ένα σχέδιο για κατασκευή καλωδίου οπτικών ινών για σύνδεση δύο πόλεων.

Έχει επίσης υπηρετήσει ως Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας της Κυβέρνησης, αρμόδιος για Διοικητικά Θέματα. Ο Τόμι διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία τον Ιγνάσιο Μιλάμ Τανγκ, ο οποίος στη νέα κυβέρνηση ανέλαβε το αξίωμα του Αντιπροέδρου με βάση μια συνταγματική μεταρρύθμιση. Η θητεία του Εχάτε Τόμι στην πρωθυπουργία ξεκίνησε στις 21 Μαΐου 2012.

Ο νέος πρωθυπουργός εγκαινίασε ένα σεμινάριο στο Μπιόκο, με θέμα την ασφάλεια των τροφίμων, στις 17 Ιουλίου 2012.

Τέσσερα χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Τόμι απολύθηκε από τον πρόεδρο Ομπιάνγκ, τον Ιούνιο του 2016 και αντικαταστάθηκε από τον Φρανσίσκο Πασκουάλ Ομπάμα Ασούε.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ισημερινής Γουινέας
Ο παίκτης

**Ο ''Παίκτης*** είναι [[μυθιστόρημα]] του [[Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι]], που γράφτηκε και δημοσιεύθηκε το [[1866]]. 

Κάτω από την πίεση των πιστωτών του, ο Ντοστογιέφσκι όφειλε ως την 1η Νοεμβρίου 1866 να παρουσιάσει ένα νέο μυθιστόρημα, το οποίο θα συμπεριλαμβανόταν στα *Άπαντά* του, που θα εκδίδονταν από τον εκδότη Στελόφσκι. Σε περίπτωση μη τήρησης της συμφωνίας αυτής, το σύνολο των πνευματικών δικαιωμάτων των προγενέστερων και μεταγενέστερων έργων του θα περιέρχονταν στον εκδότη του για δέκα χρόνια. Αυτό το γεγονός ανάγκασε τον Ντοστογιέφσκι να διακόψει τη δουλειά του πάνω στο *Έγκλημα και τιμωρία* και να υπαγορεύσει μέσα σε έναν μήνα τον *Παίκτη* στην ειδικά προσκεκλημένη στενογράφο Άννα Γκριγκόριεβνα Σνίτκινα, η οποία έγινε αργότερα η δεύτερη σύζυγός του.

Το έργο είχε ως αρχικό τίτλο *Ρουλέτενμπουργκ.'' Άλλαξε ύστερα από την απόφαση του εκδότη για έναν πιο «ρωσικό» τίτλο.

Παικτης, ο
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο

Το **Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο** (αγγλικά: *Toronto International Film Festival / TIFF*) είναι Φεστιβάλ Κινηματογράφου που λαμβάνει χώρα κάθε Σεπτέμβριο στο Τορόντο του Οντάριο στον Καναδά. Το 2010, 339 ταινίες από 59 χώρες προβλήθηκαν σε 32 οθόνες στους κεντρικούς χώρους του Τορόντο. Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν παρευρεθεί στο Φεστιβάλ έχει ξεπεράσει τους 260.000. Το Φεστιβάλ αρχίζει την Πέμπτη βράδυ μετά την Labour Day (αντίστοιχη με την Εργατική Πρωτομαγιά, η οποία  στον Καναδά εορτάζεται την πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου). Το Φεστιβάλ διαρκεί έντεκα ημέρες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη Ιστοσελίδα

Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου
Κατηγορία:Κινηματογράφος στον Καναδά
Κατηγορία:Τορόντο
Ιεριχώ

thumb|right|Η πόλη της Ιεριχούς.
Η **Ιεριχώ** ( **';  **' )) είναι πόλη κοντά στον Ιορδάνη ποταμό, στη Δυτική Όχθη των Παλαιστινιακών περιοχών. Από το τέλος της εποχής της Παλαιστίνης υπό Βρετανική Εντολή, η πόλη προσαρτήθηκε και κυβερνήθηκε από την Ιορδανία από το 1949 έως το 1967 και, με την υπόλοιπη Δυτική Όχθη, υπόκειται στην ισραηλινή κατοχή από το 1967· ο διοικητικός έλεγχος παραδόθηκε στην Παλαιστινιακή Αρχή το 1994. Είναι πρωτεύουσα της Επαρχίας Ιεριχούς και είχε πληθυσμό το 2007, 18.346 κάτοικους. Ευρισκόμενη αρκετά κάτω από το επίπεδο της θάλασσας (περίπου 260 μέτρα) 16 χλμ. βορείως της Νεκράς Θάλασσας, η Ιεριχώ είναι το χαμηλότερο σημείο του πλανήτη με μόνιμους κάτοικους. Πιστεύεται επίσης ότι είναι μία από τις παλαιότερες συνεχώς κατοικούμενες πόλεις του κόσμου. Αρχαιολογικές έρευνες έχουν ανακαλύψει τα κατάλοιπα πάνω από 20 διαδοχικών εγκαταστάσεων στην Ιεριχώ, η πρώτη από τις οποίες είναι 11.000 ετών (9000 π.Χ.), σχεδόν στην αρχή του Ολόκαινου. Είναι επίσης η παλαιότερη γνωστή τειχισμένη πόλη.

Στην Παλαιά Διαθήκη περιγράφεται ως  «Πόλη των Φοινικόδεντρων», ενώ άφθονες πηγές και μέσα και γύρω από την Ιεριχώ την κατέστησαν προσφιλή τόπο για εγκατάσταση ανθρώπων για χιλιάδες χρόνια. Στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση είναι γνωστή ως ο τόπος επιστροφής των Ισραηλιτών μετά τη φυγή από την Αίγυπτο, οδηγούμενοι από τον Ιησού του Ναυή, διάδοχο του Μωυσή.

Τα ερείπια της αρχαίας πόλης στο Τελ εσ-Σουλτάν ανακηρύχθηκαν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 2023. To τελλ βρίσκεται δίπλα στην πηγή νερού Αΐν εσ-Σουλτάν. Ένας μόνιμος οικισμός είχε προκύψει εδώ από την 9η με 8η χιλιετία π.Χ., λόγω του εύφορου εδάφους της όασης και της εύκολης πρόσβασης στο νερό. Κρανία και αγάλματα που βρέθηκαν στην τοποθεσία μαρτυρούν λατρευτικές πρακτικές των νεολιθικών πληθυσμών που ζούσαν εκεί, και το αρχαιολογικό υλικό της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού δείχνει σημάδια πολεοδομικού σχεδιασμού. Απομεινάρια από τη Μέση Εποχή του Χαλκού αποκαλύπτουν την παρουσία μιας μεγάλης πόλης-κράτους των Χαναναίων που καταλαμβάνεται από έναν κοινωνικά περίπλοκο πληθυσμό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Κατηγορία:Παλαιστίνη
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Κατηγορία:Πόλεις της Παλαιστίνης
Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού

χωρίς-πλαίσιο|δεξιά
Το **Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού** το οποίο βρίσκεται στη Σπάρτη, ανήκει στο Δίκτυο Μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς. Στεγάζεται στο χώρο της παλιάς Ηλεκτρικής Εταιρείας, η χρήση του οποίου παραχωρήθηκε στο Ίδρυμα από τον Δήμο Σπάρτης. Το έργο εντάχθηκε στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Πελοποννήσου και χρηματοδοτήθηκε από το Β' και το Γ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.

## Εκθεσιακές ενότητες
Στον άνω όροφο του Μουσείου παρουσιάζεται η μακραίωνη ιστορία των δυο αγαθών (της ελιάς και του λαδιού) και, παράλληλα, αναδεικνύεται η πολύπλευρη σημασία τους για τον ελλαδικό χώρο, σε πεδία όπως η οικονομία, η διατροφή, η υγιεινή, οι λατρευτικές συνήθειες, τα λαϊκά έθιμα.

Στην **υπαίθρια έκθεση** γίνεται αναφορά στην **ελαιοκαλλιέργεια** και **ελαιοσυλλογή**, ενώ παρουσιάζονται επίσης τρία ελαιοτριβεία, ένα των προϊστορικών, ένα των αρχαίων και ένα των βυζαντινών χρόνων, τα οποία τίθενται σε λειτουργία στο πλαίσιο εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και προγραμμάτων. 

Στον κάτω όροφο συνεχίζεται η παρουσίαση της **εξέλιξης της τεχνολογίας** των ελαιοτριβείων στην Ελλάδα από τους Μεταβυζαντινούς
χρόνους έως το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Εκτίθενται μηχανισμοί που σώζονται ή/και έχουν αποκατασταθεί, καθώς και μεγάλες κινούμενες μακέτες, που βοηθούν τους επισκέπτες να αντιληφθούν τις παραδοσιακές τεχνικές παραγωγής του λαδιού.
Η έκθεση πλαισιώνεται από ψηφιακές παραγωγές, ενώ στο χώρο του μουσείου λειτουργούν επίσης κυλικείο, εκθετήριο, πωλητήριο και αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Το Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού είναι το πρώτο στο είδος του που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα. Αξιοποιώντας το παράδειγμα άλλων μεσογειακών κρατών, τα οποία έχουν ήδη αναδείξει τη δική τους παραγωγή μέσα από ποικίλες πρωτοβουλίες, μουσειακές και άλλες, το μουσείο επιδιώκει, μεταξύ άλλων, να προβάλλει τις προσπάθειες που γίνονται στην Ελλάδα για να διασωθεί η παραδοσιακή τεχνολογία και να αναδειχθεί ο διαχρονικός πολιτισμικός ρόλος της ελιάς και του λαδιού.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η επίσημη ιστοσελίδα του Μουσείου Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού
* Ο χάρτης πρόσβασης στο Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σπάρτη
Ελιας και Ελληνικου Λαδιου
Ρικάρντο Φατί

Ο **Ρίκαρντο Φάτι** Γαλλικά: *Ricardo Faty* (γεννημένος στις 4 Αυγούστου 1986 στην Βιλλενοί Σάιν Γκεόγ, Γαλλία) είναι Σενεγαλέζος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Γαλλική Ομάδα ΑΚ Αζαξιό και στην Εθνική Σενεγάλης. Κατά τη διετία 2010-2012 αγωνίστηκε στη Θεσσαλονίκη με τα χρώματα του 'Αρη και συμπλήρωσε 56 συνολικά συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις (47 για το πρωτάθλημα της Ά εθνικής, 1 αγώνα Κυπέλλου Ελλάδας και 8 αγώνες στο Europa League). 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σενεγάλης
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Αζαξιό
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΝΦ Κλαιρφοντέν
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ο Κήπος των Ηδονών

μικρογραφία|Αγγλικοί μεσότιτλοι της ταινίας
Το ***Ο Κήπος των Ηδονών*** () είναι βρετανική βωβή ταινία, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ, του 1925. Πρόκειται για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Χίτσκοκ στον κινηματογράφο. Το σενάριο γράφτηκε από τον Έλιοτ Στάναρντ και είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα με το ίδιο όνομα, της Όλιβερ Σάντις. Πρωταγωνιστούν οι Βιρτζίνια Βάλλι και Καρμελίτα Γκέρατι. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται σε δύο κοπέλες και τις προβληματικές σχέσεις τους.

## Πλοκή

Η Πάτσι είναι ένα κορίτσι νεαρό μέλος μιας χορωδίας η οποία βοηθά μια φίλη της, την Τζιλ, να προσληφθεί σε αυτήν. Η Τζιλ είναι αρραβωνιασμένη με τον Χιου, ο οποίος φεύγει για τα νησιά των Τροπικών. Πηγαίνει να τον συναντήσει και ο σύζυγος της Πάτσι μετά τον γάμο τους. Η Πάτσι πηγαίνει να  συναντήσει τον μνηστήρα της κι ανακαλύπτει πως την απατά με μια ιθαγενή. Ο Λέβετ, ο σύζυγός της, τρελαίνεται και εξωθεί την ερωμένη του στην αυτοκτονία. Στη συνέχεια αποπειράται να σκοτώσει την Πάτσι, αλλά δολοφονείται από τον γιατρό της αποικίας. Η Πάτσι ξαναφτιάχνει την ζωή της με τον Χιου, τον αρραβωνιστικό της φίλης της.

## Παρατηρήσεις
Πρόκειται για το σκηνοθετικό ντεμπούτου του Χίτσκοκ στον κινηματογράφο και εντοπίζονται τα *χιτσκοκικά* χαρακτηριστικά που θα αναπτυχθούν και θα καλλιεργηθούν στην κατοπινή κινηματογραφική παραγωγή του: υποκίνηση σε αυτοκτονία, ταξίδι, ακαταμάχητη έλξη της διαστροφής. Ο βρετανικός τύπος της εποχής θα είναι εγκωμιαστικός για τον σκηνοθέτη της και θα τον χαρακτηρίσει *νεαρό με μυαλό δασκάλου.* Η ταινία είναι διασκευή μυθιστορήματος του Όλιβερ Σάντις.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Pierre Lherminier, Χίτσκοκ, μτφρ. Γιώργος Σπανός, εκδ. Πλέθρον, Αθήνα, 1985, σελ. 9-10
* Μπάμπης Ακτσόγλου, Χίτσκοκ, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1985,σελ.12 
* Φρανσουά Τρυφώ, Χίτσκοκ, μτφρ. Γιάννης Ιωαννίδης, εκδ. Ύψιλον, Αθήνα, 1986, σελ. 27 κ.εξ

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1925
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες της δεκαετίας 1920
Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Βρετανικές βωβές ταινίες μεγάλου μήκους
Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ
Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Έριχ Πόμερ
Μουσείο Μετάξης

right
Το **Μουσείο Μετάξης** στο Σουφλί παρουσιάζει όλες τις φάσεις και τα στάδια από την προβιομηχανική διαδικασία της εκτροφής των μεταξοσκωλήκων (σηροτροφία) και της επεξεργασίας του μεταξιού (μεταξουργία), μέσα στο κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο που ανέδειξε την περιοχή ως σημαντικό μεταξοπαραγωγικό κέντρο της Ελλάδας (τέλη 19ου - μέσα 20ού αι). Το μουσείο ανήκει στο Δίκτυο Μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς.

## Εκθεσιακές ενότητες
Στο ισόγειο του Μουσείου Μετάξης, όπου βρισκόταν η παλαιά έκθεση, αναπτύσσεται η *ενότητα της ιστορίας του μεταξιού*. Παράλληλα, τα ντοκιμαντέρ που προβάλλονται, παραγωγές του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς, βοηθούν τον επισκέπτη να εντάξει τη σηροτροφία και τη μεταξουργία σε συγκεκριμένο χωρικό και χρονικό πλαίσιο.

Στον όροφο αναπτύσσεται το σενάριο της έκθεσης, που αφορά τη σηροτροφία. Η πορεία του επισκέπτη ακολουθεί τον κύκλο της σηροτροφίας. Ξεκινά από την παραγωγή και εκκόλαψη του σπόρου, τη μουριά και τον μεταξοσκώληκα, συνεχίζεται με τα στάδια ανάπτυξης του μεταξοσκώληκα (ηλικίες) και την ύφανση του πολύτιμου κουκουλιού (κλάδωμα και ξεκλάδωμα). Ακολουθεί ο καθαρισμός και η διαλογή των κουκουλιών. Ο κύκλος ζωής του μεταξοσκώληκα κλείνει με την απόπνιξη. Οι επόμενες ενότητες είναι αφιερωμένες στη μεταξουργία (αναπήνιση ή το ξετύλιγμα της κλωστής του κουκουλιού, βαφή και ύφανση των μεταξωτών, με ιδιαίτερη μνεία στο εργοστάσιο μετάξης Τζίβρε). Τα αυθεντικά εκθέματα υποστηρίζονται από οπτικοακουστικό υλικό. Τέλος, στην ενότητα «φορεσιές στο Σουφλί» εκτίθενται μοναδικά εξαρτήματα της σουφλιώτικης φορεσιάς.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Μουσείο Μετάξης  Στην ιστοσελίδα του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς.
* Το Μουσείο Μετάξης στο Σουφλί Άρθρο στην ιστοσελίδα in.gr. Ανάκτηση 29 Αυγούστου 2012.
* Ο χάρτης πρόσβασης στο Μουσείο Μετάξης

Μεταξης
Κατηγορία:Σουφλί