open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πιερ Κιουρί

Ο **Πιερ Κιουρί** (15 Μαΐου 1859 – 19 Απριλίου 1906) ήταν Γάλλος φυσικός, ο οποίος ασχολήθηκε με την κρυσταλλογραφία, τον μαγνητισμό και την ραδιενέργεια. Το 1903 πήρε το Νόμπελ Φυσικής μαζί με τη σύζυγό του Μαρία Κιουρί και τον Ανρί Μπεκερέλ «για τις έρευνές τους πάνω στα φαινόμενα ακτινοβολίας που ανακάλυψε ο Ανρί Μπεκερέλ».

## Τα πρώτα χρόνια
Ο Πιερ γεννήθηκε στο Παρίσι και εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του. Σε νεαρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά και στη γεωμετρία. Στην ηλικία των 18 ετών είχε ήδη ολοκληρώσει σπουδές στο αντίστοιχο επίπεδο του πτυχίου. Δεν συνέχισε όμως αμέσως για το διδακτορικό εξαιτίας της έλλειψης χρημάτων.

Το 1880 μαζί με τον αδελφό του Ζακ έδειξε ότι μπορεί να παραχθεί ηλεκτρική τάση σε κρυστάλλους που τους ασκείται πίεση, ένα φαινόμενο που ονομάστηκε πιεζοηλεκτρικό. Σύντομα έδειξε και το αντίστροφο φαινόμενο, κατά το οποίο κρύσταλλοι παραμορφώνονται όταν υποβληθούν σε ηλεκτρικά πεδία, το οποίο χρησιμοποιείται ευρέως πλέον στην σύγχρονη ηλεκτρονική τεχνολογία στους κρυσταλλικούς ταλαντωτές.

## Έρευνα
Ο Πιερ Κιουρί έγινε διάσημος αρχικά για την έρευνά του πάνω στον μαγνητισμό. Μελέτησε τον παραμαγνητισμό, τον διαμαγνητισμό και τον σιδηρομαγνητισμό για τη διδακτορική του διατριβή και ανακάλυψε την επίδραση της θερμοκρασίας στον παραμαγνητισμό, διατυπώνοντας έναν σημαντικό νόμο, που σήμερα είναι γνωστός ως Νόμος του Κιουρί. Η σταθερά που εισάγεται από αυτόν τον νόμο είναι επίσης γνωστής σταθερά του Κιουρί. Ανακάλυψε επίσης ότι τα σιδηρομαγνητικά υλικά έχουν μία κρίσιμη θερμοκρασία πάνω από την οποία χάνουν τις σιδηρομαγνητικές τους ιδιότητες. Η θερμοκρασία αυτή σήμερα ονομάζεται σημείο Κιουρί.

Ο Κιουρί δούλεψε επίσης με τη σύζυγό του Μαρία Κιουρί πάνω στην απομόνωση των στοιχείων ράδιο και πολώνιο. Αυτοί ήταν οι πρώτοι που εισήγαγαν τον όρο ραδιενέργεια και υπήρξαν από τους πρωτοπόρους στην μελέτη της. Ερεύνησαν τα είδη ακτινοβολίας που εκπέμπονται από ραδιενεργές ουσίες και τις χώρισαν σε ακτινοβολία α, β και γ. Η μονάδα μέτρησης ραδιενέργειας, το Κιουρί, φέρει το όνομά τους.

## Προσωπική ζωή
Ο Κιουρί νυμφεύθηκε την Πολωνή φυσικό Μαρία Σκουοντόφσκα, που έγινε γνωστή μετά τον γάμο της ως Μαρία Κιουρί. Η κόρη τους Ιρέν Ζολιό-Κιουρί και ο σύζυγός της Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί ακολούθησαν την ίδια καριέρα και βραβεύτηκαν με Νόμπελ Χημείας το 1935 για την σύνθεση νέων ραδιενεργών στοιχείων. Η άλλη κόρη τους Εβ έγραψε μία βιογραφία για την μητέρα τους. Επίσης η εγγονή τους Ελέν έγινε πυρηνικός φυσικός και ο εγγονός τους Πιερ-Ζολιό βιοχημικός.

Ο Πιερ Κιουρί πέθανε τον Απρίλιο του 1906, όταν ενώ διέσχιζε το δρόμο, χτυπήθηκε από μια άμαξα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* NOBELPRIZE.ORG: Ιστορία των Μαρία και Πιερ Κιουρί
* Πιερ Κιουρί, Βραβείο Νόμπελ 
* Βιογραφία από την ακαδημία Νόμπελ 
* Βιογραφία από το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Φυσικής 

Πιερ
Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί
Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες
Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα
Λάχτι

Το **Λάχτι** () είναι πόλη στη Νότια Φινλανδία, καθώς και μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας. Βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Βεσιγιάρβι. Το όνομα της πόλης σημαίνει ακτή. Επίσης, είναι γνωστή για τη Φιλοξενία Παγκόσμιων Χειμερινών Αγώνων Σκι. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 118.119 κατοίκους (2016). 

## Ιστορία
Το χωριό αρχικά αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1445. Βρισκόταν στον εμπορικό δρόμο που συνέδεε τις πόλεις Χάμεενλινα και Βίμποργκ. Μετά τη δημιουργία της σιδηροδρομικής γραμμής Ρίιχιμακι-Αγία Πετρούπολη το 1870, η πόλη μετατράπηκε σε σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Στις 19 Ιουνίου 1877, ξέσπασε μια πυρκαγιά που απείλησε ολόκληρη την πόλη. Το 1903, ο τσάρος Νικόλαος Β' ίδρυσε την πόλη του Λάχτι. Το χωριό που κατοικούνταν από 200 άτομα μετατράπηκε σύντομα σε μία πόλη με 8.000 κατοίκους. Κατά τη δεκαετία του 1930, η πόλη ήταν μία από τις πιο γρήγορα ανεπτυγμένες πόλεις της Φινλανδίας, φτάνοντας σε πληθυσμό τους 30.000 κατοίκους πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο, το Λάχτι φιλοξένησε περίπου 10.000 πρόσφυγες από την Καρελία. Το 1975, ωστόσο, η ανάπτυξη της πόλης μειώθηκε σημαντικά και, έκτοτε, αναπτύσσεται με χαμηλούς ρυθμούς.

## Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Λάχτι έχει αδερφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:

*  Άκουρεϊρι, Ισλανδία
*  Ώλεσουντ, Νορβηγία
*  Βεστερός, Σουηδία
*  Γκάρμις-Παρτενκίρχεν, Γερμανία
*  Ζαπορίζια, Ουκρανία
*  Καλούγκα, Ρωσία
*  Μοστ, Τσεχία
*  Νάρβα, Εσθονία
*  Ντεγιάνγκ, Κίνα
*  Πετς, Ουγγαρία
*  Ράντερς, Δανία
*  Σουλ, Γερμανία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Lahti.fi – Λάχτι 
* Lahti info – Λάχτι

Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας
Σημείο εφαρμογής

Γενικά στη Μηχανική με το όρο **σημείο εφαρμογής** (δύναμης) χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε σημείο επί του οποίου ασκείται ή εφαρμόζεται μία δύναμη, ή συνισταμένη δυνάμεων.

Αν το σημείο αυτό αποτελεί μέρος ενός συστήματος σημείων τότε το αποτέλεσμα αυτής της εφαρμογής εξαρτάται από το είδος των συνδέσμων των μεταξύ των σημείων του συστήματος. Αν το σημείο εφαρμογής δύναμης ανήκει σε στερεό σώμα  τότε μπορεί αυτό το σημείο να μετατεθεί κατά διεύθυνση εφαρμογής της ασκούμενης δύναμης χωρίς ν΄ αλλάξει απαραίτητα η κινητική κατάσταση του σώματος .
Ειδικότερα όμως αν πρόκειται για σημείο επί σώματος που ισορροπεί είναι δυνατόν με την μετάθεση του σημείου ν΄ αλλάξει το είδος της ισορροπίας του σώματος, από ευσταθή σε ασταθή και αντίστροφα.

Στην αντοχή των υλικών στη περίπτωση εξέτασης της διατομής μιας δοκού που υπόκειται σε κάμψη τότε σημείο εφαρμογής ονομάζεται το σημείο εκείνο στο οποίο η συνισταμένη των ασκουμένων εξωτερικών δυνάμεων τέμνει τη διατομή αυτή.

## Πηγές
*"Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. ΙΑ΄, σελ.836.

Κατηγορία:Μηχανική
Λιλόνγκουε

Η **Λιλόνγκουε** () είναι η πρωτεύουσα του Μαλάουι. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 902.388 κατοίκους. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας κοντά στον ομώνυμο ποταμό, πλησίον των συνόρων του Μαλάουι με τη Μοζαμβίκη και τη Ζάμπια. 

Αρχικά επρόκειτο για ένα μικρό παραποτάμιο χωριό, το οποίο στις αρχές του 20ού αιώνα έγινε βρετανικό αποικιακό κέντρο διοίκησης. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης κοντά στην κεντρική οδική αρτηρία που διασχίζει τη χώρα και τη Βόρεια Ροδεσία (νυν Ζάμπια), η Λιλόνγκουε εξελίχτηκε στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μαλάουι και το 1974 μεταφέρθηκε εκεί η πρωτεύουσα από την πόλη Ζόμπα. Ωστόσο, το μεγαλύτερο ποσοστό της εμπορικής δραστηριότητας συνεχίζει να λαμβάνει χώρα στο Μπλαντάιρ, τη μεγαλύτερη πόλη του Μαλάουι, με τη Λιλόνγκουε να θεωρείται η πολιτική πρωτεύουσα, καθώς πρόσφατα μεταφέρθηκε εκεί η έδρα του Κοινοβουλίου της χώρας. 

Χωρίζεται στην Παλιά και τη Νέα Πόλη, στον νότο και τον βορρά αντίστοιχα: η πρώτη βρίσκεται στην περιοχή του παλιού χωριού, ενώ η Νέα Πόλη αναπτύχθηκε, όταν ο πρώην δικτάτορας Χέιστινγκς Μπάντα μετέφερε την πρωτεύουσα από τη Ζόμπα στην πόλη. 

Η πόλη διαθέτει Διεθνές Αεροδρόμιο (Kamuzu International Airport), το οποίο βρίσκεται 25 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης. Καλύπτει εσωτερικές πτήσεις προς το Μπλαντάιρ, το Μζούζου και την Καρόνγκα, καθώς και συχνές εξωτερικές πτήσεις προς το Γιοχάνεσμπουργκ, τη Λουσάκα, τη Χαράρε και το Ναϊρόμπι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Μαλάουι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Gambas

Η **Gambas** είναι μία αντικειμενοστρεφής διερμηνευμένη γλώσσα προγραμματισμού, διάλεκτος της BASIC, που παρέχει και ολοκληρωμένο περιβάλλον ανάπτυξης (IDE). Τρέχει σε Linux και άλλα παρεμφερή Λειτουργικά Συστήματα. Σκοπός της είναι να παρέχει ένα παρόμοιο περιβάλλον για την ανάπτυξη βασικών προγραμμάτων περίπου σαν αυτό της Visual Basic. Αποτελεί μια προσπάθεια για τη δημιουργία εναλλακτικής λύσης προς τους πρώην προγραμματιστές της Visual Basic οι οποίοι αποφάσισαν να μεταβούν στο Linux.

Το «Gambas» είναι ένα ακρωνύμιο για το "**G**ambas **A**lmost **M**eans **Bas**ic". Επίσης gambas είναι  η λέξη για τις γαρίδες στα ισπανικά, από όπου προέρχεται και το λογότυπο του έργου.

## Ιστορικά
Δημιουργήθηκε από τον Γάλλο προγραμματιστή Benoît Minisini το 1999. 

Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε μια αρκετά σταθερή έκδοση, την 2.20.2 ενώ προετοιμάζεται η 3.x.x.

## Διαφορές από τη Visual Basic
Αν και η Gambas σχεδιάστηκε με σκοπό την εύκολη μετάβαση από τη Visual Basic υπάρχουν μερικές σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο γλωσσών. 

## Εκτελέσιμα αρχεία
Ως διερμηνευμένη γλώσσα δεν δημιουργεί ακριβώς εκτελέσιμα αρχεία και χρειάζεται το περιβάλλον για να τρέξουν τα προγράμματα.

Οι περισσότερες μεγάλες διανομές Linux παρέχουν στα αποθετήριά τους την Gambas.

## Χαρακτηριστικά
* Είναι γλώσσα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για ανάπτυξη εφαρμογών γραφικού περιβάλλοντος αλλά και για σενάρια κελύφους.
* Περιέχει μεταφραστή για εισαγωγή κώδικα από την Visual Basic
* Διαχειρίζεται Βάσεις Δεδομένων
* Μπορεί να δημιουργεί προγράμματα για περιβάλλοντα:
** για το KDE με QT 
** για το GNOME GTK+ με DCOP
** για το Ίντερνετ με CGI

Το γραφικό περιβάλλον της έχει δημιουργηθεί με την ίδια τη γλώσσα. 

Ως λογισμικό ανοικτού κώδικα δίνει την δυνατότητα στο χρήστη να μεταβάλλει το περιβάλλον εργασίας ώστε να το προσαρμόσει στις ανάγκες του ή και τη γλώσσα του.

## Δείτε επίσης
* BASIC
* Visual Basic

## Αναφορές


Κατηγορία:BASIC
Κατηγορία:Διαδικαστικές γλώσσες προγραμματισμού
Κατηγορία:Αντικειμενοστρεφείς γλώσσες προγραμματισμού
Κατηγορία:Εργαλεία προγραμματισμού Linux
Ευχέλαιο

[thumb|right|Λεπτομέρεια από το έργο ''«Τα Επτά Μυστήρια»'' (1445) του [Ροχήρ φαν ντερ Βέιντεν, που αναπαριστά το Μυστήριο του Ευχελαίου.]]

**Ευχέλαιο** αποκαλείται από τις Χριστιανικές ομολογίες ένα από τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, το οποίο θεμελιώνεται και στην Καινή Διαθήκη. Κατά τη διάρκεια του μυστηρίου, οι ιερείς δια επικλήσεως ευχών και χρίσεως με έλαιο των πιστών, τελούν ιερουργία για σωματική και ψυχική υγεία, καθώς και για άφεση αμαρτιών. Το Μυστήριο του Ευχελαίου αναγνωρίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, η Αρμενική Εκκλησία και η Εκκλησία των Κοπτών. Οι Εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων το έχουν απορρίψει. Ο Μαρτίνος Λούθηρος το είχε "ανεχθεί" ως «καλή παραμυθητική τελετή» για βαριά ασθενείς. Από τους Ρωμαιοκαθολικούς το μυστήριο αυτό καλείται και «έσχατο μυστήριο επί επιθανάτιας κλίνης».

## Δογματική
Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου εδράζεται σε δύο χωρία της Καινής Διαθήκης. Το πρώτο είναι από την επιστολή του Ιακώβου του Αδελφοθέου  Ιακ.5.14 και το δεύτερο από τo Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον  Μαρκ.6.13.

Όπως γίνεται φανερό από τα παραπάνω, σκοπός του Ευχελαίου είναι η ίαση οποιασδήποτε ασθένειας, ως διαταραχή της αρμονικής λειτουργίας του σώματος, που κατά την Ορθόδοξη θεολογία οφείλεται σε πνευματικά αίτια και συγκεκριμένα στη διαταραχή των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό, λόγω των ανθρώπινων αμαρτιών.

## Ιστορία
Εκτός όμως των παραπάνω αναφορών στη Καινή Διαθήκη, που αποτελούν και τον πυρήνα της καθιέρωσης της τελετουργικής ανάπτυξης αυτού του Ιερού Μυστηρίου, σημειώνεται ότι και από την αρχαιότητα και κατά τους αποστολικούς χρόνους υπήρχαν τα λεγόμενα «ιάματα» ή «χαρίσματα ιαμάτων» με θεραπευτική ιδιότητα, (των οποίων γίνεται λόγος στην Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους, ιβ:9) τα οποία έκαναν χρήση και οι πρώτοι χριστιανοί χωρίς όμως αυτά να έχουν σύνδεση με την τάξη των ιερέων. Έτσι γίνεται διάκριση αυτών από το μυστήριο του Ευχελαίου, όπως ορίσθηκε από τους Αποστόλους του Χριστού και δι' αυτών τελείται από επισκόπους και ιερείς.

Κατά τον 4ο αιώνα, υπήρχαν ήδη ειδικές ευχές για την ευλογία του ελαίου. Ομοίως και στο περίφημο «Ευχολόγιο του Σεραπίωνα» όπου περιλαμβάνει μακρά «ευχή ελαίου νοσούντων». Όσον αφορά επί της τελετουργίας φέρεται να καθορίστηκε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αρσένιο (1255-1260) αν και προϋπήρχαν σχετικές διατάξεις σε άλλα Πατριαρχεία. Ιδιαίτερο λόγο περί του μυστηρίου του Ευχελαίου έχει κάνει ο Συμεών Θεσσαλονίκης, με τον τίτλο «Περί της ιεράς τελετής του αγίου ελαίου».

## Ιεροτελεστία
Στην χριστιανική τελετουργική, το Eυχέλαιο αποτελεί ιδιαίτερη τελετή και είναι ένα από τα επτά Μυστήρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που άλλοτε ακολουθούσε το Μυστήριο της εξομολόγησης. Στην χριστιανική λειτουργική, το Eυχέλαιο αποτελεί ιδιαίτερη ακολουθία, χαρακτηριζόμενη ως «ακολουθία του ευχελαίου».

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τομ. ΙΑ΄, σελ. 833.
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τομ. 8ος, σελ. 573.

Κατηγορία:Λειτουργική
Κατηγορία:Επτά μυστήρια
Κατηγορία:Μεγάλη Εβδομάδα
Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές
Γιακούτ αλ-Μουστασιμί

Ο **Γιακούτ αλ-Μουστασιμί** (Yākūt al-Mustaʿṣimī, ; - Βαγδάτη, 1298) ήταν επιφανής καλλιγράφος που έζησε το 13ο αιώνα, εξέχουσα μορφή της αραβικής καλλιγραφίας. Πιστεύεται πως καταγόταν από την Αβησσυνία, ενώ σύμφωνα με άλλη παράδοση ήταν Έλληνας από την Αμάσεια. Δάσκαλός του υπήρξε ο τελευταίος χαλίφης της Δυναστείας των Αββασιδών στη Βαγδάτη, αλ-Μουστασίμ (1213-1258), στον οποίο οφείλει και το όνομα με το οποίο έγινε γνωστός. 

Δεν εγκατέλειψε ποτέ τη Βαγδάτη. Την περίοδο του χαλιφάτου των Αβασιδών εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος σε μεντρεσέ της πόλης. Διατήρησε επίσης σχολή καλλιγραφίας και οι έξι πρώτοι μαθητές του απέκτησαν το δικαίωμα να υπογράφουν τα έργα τους με το όνομά του, γεγονός που καθιστά σήμερα πολύ δύσκολη την ταυτοποίηση των αυθεντικών συνθέσεών του. Σύμφωνα με μία παράδοση, οι έξι μαθητές του ήταν οι Aḥmad ibn al-Suhrawardī, ʿAbd Allāh al-Ṣayrafī, Muḥammad ibn Ḥ aydar al-Ḥ usaynī, Arghūn al-Kamilī, Mubārakshāh ibn Quṭb και Pīr Yaḥyá al-Ṣūfī.

Ο Γιακούτ ήταν συνεχιστής του έργου του Ibn al-Bawwab (θ. 413/1022) που με τη σειρά του είχε εξελίξει τις γραφές με αναλογίες του Ιμπν Μουκλά, που είχαν αναπτυχθεί τον 4ο/10ο αιώνα. Με κατάλληλη επεξεργασία της μύτης της καλλιγραφικής γραφίδας, ο Γιακούτ ανέπτυξε μια γραφή πιο εκλεπτυσμένη από εκείνη του Ibn al-Bawwab, διατηρώντας παράλληλα τους κανόνες αναλογιών που ίσχυαν για τις έξι καθιερωμένες γραφές. Αναφέρεται πως ολοκλήρωνε την αντιγραφή δύο Κορανίων κάθε μήνα, ενώ θεωρείται πως συνολικά φιλοτέχνησε 1001 αντίγραφα στη διάρκεια της ζωής του. Ενδεικτική της αδιάκοπης εργασίας του είναι η παράδοση σύμφωνα με την οποία, κατά την επιδρομή των Μογγόλων στη Βαγδάτη, βρήκε καταφύγιο σε μιναρέ όπου συνέχισε το καλλιγραφικό του έργο.

## Πηγές
*"Yākūt al-Mustaʿṣimī", The Encyclopedia of Islam, Vol. XI, E.J. Brill, Leiden: 1997, σσ. 263-4
* Gacek, Adam. *Arabic manuscripts: a vademecum for readers*, Brill, 2009, σσ. 296-7

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οθωμανοί καλλιγράφοι
Ίδρυμα Νόμπελ

Το **Ίδρυμα Νόμπελ** (Σουηδικά: *Nobelstiftelsen*) είναι ένα ιδιωτικό ίδρυμα το οποίο ιδρύθηκε στις 29 Ιουνίου 1900 για να διαχειριστεί τα οικονομικά και τη διοίκηση των βραβείων Νόμπελ. To ίδρυμα βασίζεται στην τελευταία επιθυμία του Άλφρεντ Νόμπελ, εφευρέτη του δυναμίτη.

## Ιστορία
Το Ίδρυμα Νόμπελ ιδρύθηκε ως ιδιωτικός οργανισμός στις 29 Ιουνίου του 1900, με σκοπό να διαχειρίζεται τα οικονομικά και τη διοίκηση των βραβείων Νόμπελ.

## Εικόνες

 AlfredNobel adjusted.jpg|Ο Άλφρεντ Νόμπελ
 Alfred Nobels will-November 25th, 1895.jpg|Διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Ιδρυμα
Καβασάκι (πόλη)

thumb|right|300px|Το κέντρο του Καβασάκι.
Το **Καβασάκι** () είναι η 9η μεγαλύτερη πόλη της Ιαπωνίας. Βρίσκεται μεταξύ του Τόκιο και της Γιοκοχάμα. Είναι μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές πόλεις, ενώ ανήκει στην Ευρύτερη Περιοχή του Τόκυο.

## Ιστορία
Η περιοχή Καβασάκι ανήκε αρχικά στην επαρχία Μουσάσι. Κατά την περίοδο Έντο, η περιοχή απέκτησε σημαντική πολιτική σημασία ως στάση για ταξιδιώτες της διαδρομής Τοκάιντο μεταξύ Έντο (Τόκιο) και Κιότο. Η πόλη Καβασάκι δημιουργήθηκε την 1 Ιουλίου 1924, ύστερα από την ένωση πολλών χωριών και οικισμών, ενώ έφτασε στο σημερινό της μέγεθος το 1939. Η πόλη καταστράφηκε από αμερικάνικους βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ωστόσο ανέκαμψε γρήγορα. Η πόλη ξεπέρασε τους 500.000 κατοίκους το 1972 και χωρίστηκε σε 5 περιοχές, ενώ αργότερα αυξήθηκαν σε 7.

## Πληθυσμιακή μεταβολή
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Καβασάκι κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:

## Αδερφές πόλεις
*  Νακασιμπέτσου, Ιαπωνία
*  Φουτζίμι, Ιαπωνία
*  Νάχα, Ιαπωνία
*  Ριέκα, Κροατία
*   Βαλτιμόρη, Μέριλαντ
*  Σενγιάνγκ, Κίνα
*  Ουόλονγκονγκ, Αυστραλία
*  Σέφιλντ, Ηνωμένο Βασίλειο
*  Σάλτσμπουργκ, Αυστρία
*  Λίμπεκ, Γερμανία
*  Μπούντσεον, Νότια Κορέα
*  Ντα Νάνγκ, Βιετνάμ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Ανάβρα Μαγνησίας

Η **Ανάβρα** είναι χωριό του νομού Μαγνησίας.

## Γενικά στοιχεία
Η Ανάβρα είναι χτισμένη στις δυτικές πλαγιές του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 780 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Αλμυρού της Περιφέρειας Θεσσαλίας (πρόγραμμα Καλλικράτης). 
Από το 1999 έως το 2010, την περίοδο εφαρμογής του Σχεδίου Καποδίστρια, παρέμεινε ανεξάρτητη κοινότητα του νομού Μαγνησίας όπως και πριν την εφαρμογή του σχεδίου.

Απέχει 72 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, τον Βόλο. Αποτελεί ξεχωριστή κοινότητα και συνορεύει με τους δήμους Αλμυρού από την πλευρά της Μαγνησίας, Δομοκού από την πλευρά του νομού Φθιώτιδας και Ναρθακίου από την πλευρά του νομού Λάρισας. Η έκταση της κοινότητας είναι 122,020 τ.χλμ.. Η περιοχή της Ανάβρας είναι δασωμένη ενώ κοντά στο χωριό βρίσκονται οι πηγές του Ενιπέα. Η Ανάβρα έχει εξελιχθεί σε αγροτικό οικισμό πρότυπο. Έγινε ο πρώτος οικισμός της Ελλάδας που καλύπτει εντελώς τις ενεργειακές του ανάγκες από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Παράλληλα το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων είναι ένα από τα υψηλότερα στην Ελλάδα και είναι ένα από τα λίγα ορεινά αγροτικά χωριά της Ελλάδας που ο πληθυσμός του παρουσιάζει αύξηση. Η Ανάβρα ονομαζόταν μέχρι το 1928 Γούρα. 

## Οικονομία
Τη δεκαετία του 1970 οι ημίονοι ήταν το μοναδικό διαθέσιμο μέσο μεταφοράς στην Ανάβρα, και το πλησιέστερο σχολείο, στη Λαμία, βρισκόταν σε απόσταση 6 ωρών. Από τη δεκαετία του 1990 το χωριό μεταμορφώθηκε από τον δήμαρχο Δημήτρη Τσουκαλά, ο οποίος αναζήτησε με επιτυχία αναπτυξιακά κονδύλια από την ΕΕ.

Το 2010, η Ανάβρα είχε ένα από τα υψηλότερα κατά κεφαλήν ΑΕΠ από οποιονδήποτε άλλο οικισμό στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη ΕΕ, με τα τυπικά εισοδήματα να κυμαίνονται από 30.000 έως 100.000 ευρώ, με μέσο εισόδημα νοικοκυριού τα 70.000 ευρώ. Το χωριό αναγνωρίστηκε ως πρότυπο βιώσιμης ανάπτυξης, παράγοντας τη δική του ηλεκτρική ενέργεια από 20 ανεμογεννήτριες. Η πλεονάζουσα ηλεκτρική ενέργεια πωλούνταν. Είχε προγραμματιστεί η κατασκευή ενός υδροηλεκτρικού εργοστασίου, ενώ σχεδιαζόταν και μια εγκατάσταση βιομάζας η οποία θα παρείχε θέρμανση και ζεστό νερό από ζωική κοπριά και θρυμματισμένο ξύλο. Το σχέδιο προέβλεπε ότι όλα τα σπίτια και τα κτίρια του οικισμού θα συνδέονταν σε αυτό το δίκτυο θέρμανσης/ζεστού νερού. Όλα αυτά τα έργα πάγωσαν και τελικά ακυρώθηκαν με την ένταξη του χωριού στον ευρύτερο δήμο Αλμυρού, λόγω της μεταρρύθμισης «Καλλικράτης». Το διοικητικό κόστος που δημιουργήθηκε την εποχή της κοινότητας του «Καποδίστρια» μειώνεται σταδιακά.

Προτείνονται σχέδια για τη δημιουργία χειμερινού χιονοδρομικού κέντρου στις πλαγιές του Όρους Όθρυς και στην υψηλότερη κορυφή του, το Γερακοβούνι (1726 μ), δυτικά του χωριού.

## Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ανάβρας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 122,020 χλμ² (2011). 

### Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Οινόη Βοιωτίας

Η **Οινόη** είναι χωριό που ανήκει στο Δήμο Τανάγρας της Βοιωτίας. Βρίσκεται ανάμεσα στο Σχηματάρι και στα Οινόφυτα, στην περιοχή της βιομηχανικής ζώνης της νότιας Βοιωτίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 442 κατοίκους. Κεντρικός ναός είναι εκείνος της Αναλήψεως του Κυρίου, απέναντι από την πίσω πλευρά του σιδηροδρομικού σταθμού.

## Μεταφορές

Στην Οινόη υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός της γραμμής Αθήνας - Θεσσαλονίκης, ο οποίος εξυπηρετεί και την γύρω περιοχή, διαθέτοντας επίσης σύνδεση με τον Προαστιακό Αθήνας προς Πειραιά, Αθήνα και Χαλκίδα. Επίσης, ο Αυτοκινητόδρομος ΑΘΕ περνά βόρεια του χωριού συνδέοντας την Αθήνα με τη Θεσσαλονίκη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Τανάγρας
Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια της Βοιωτίας
Κεραμίδι Μαγνησίας

Το **Κεραμίδι** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας. 

## Γενικά στοιχεία
Το Κεραμίδι είναι κτισμένο στις πλαγιές του Μαυροβουνίου, βόρεια του Πηλίου σε υψόμετρο 300 μέτρων. Απέχει από τις ακτές του Αιγαίου 5 χιλιόμετρα. Κοντινότερη παραλία είναι το Καμάρι που έχει εξελιχθεί σε παραθεριστικό θέρετρο της περιοχής. 

Διοικητικά ανήκει σήμερα στον Δήμο Ρήγα Φεραίου ενώ μέχρι πρόσφατα υπήρξε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Ο πληθυσμός του είναι 338 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 551. Το Κεραμίδι είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός.

Το Κεραμίδι χτίστηκε κατά τον 16ο αιώνα σε απομονωμένη περιοχή που αποτελούσε καταφύγιο από τους Τούρκους κατακτητές αλλά και από τους πειρατές που πραγματοποιούσαν συχνές επιδρομές στις ακτές του Αιγαίου. Μέχρι την δεκαετία του 1950 ο οικισμός δεν είχε πρόσβαση από την στεριά και ο μόνος δρόμος επικοινωνίας ήταν ο θαλάσσιος.  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κεραμίδι: Το μπαλκόνι του Πηλίου στο Αιγαίο από τον ιστότοπο https://www.visit-pilio.gr/
* Κεραμίδι Μαγνησίας
* εφ. Εμπρός, 2/8/1949

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Ρήγα Φεραίου
Τρίκερι Μαγνησίας

Το **Τρίκερι** και *Τρικέρι* είναι χωριό του νομού Μαγνησίας χτισμένο στην κορυφή του υψώματος Φουρτούνα στο τελείωμα της χερσονήσου της Μαγνησίας, ανατολικά της εισόδου του Παγασητικού κόλπου. Απέχει ελάχιστα από την θάλασσα και εξυπηρετείται από το λιμάνι της Αγίας Κυριακής, που βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον οικισμό. Αποτελεί έδρα, από το 1912, της ομώνυμης κοινότητας και από το 1967 έχει χαρακτηριστεί διατηρητέος οικισμός. Το Τρίκερι μέχρι την δεκαετία του 1970 δεν διέθετε πρόσβαση από χερσαίο δρόμο και η επικοινωνία γινόταν αποκλειστικά από την θάλασσα, από την απέναντι ακτή της Μαγνησίας.

## Ιστορικά στοιχεία
Λόγω της ευκολότερης πρόσβασης από την θάλασσα παρά από την ορεινή και απόκρημνη ενδοχώρα απέκτησε χαρακτήρα νησιού και ανέπτυξε ιδιαίτερα την ναυτιλία. Το 1821 διέθετε έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους ενώ τον 18ο και 19ο αιω. υπήρχαν ναυπηγεία που κατασκεύαζαν ιστιοφόρα. Συμμετείχε στην επανάσταση του Πηλίου το 1821 βοηθώντας με την χορηγία πλοίων και ναυτικών στη νεοσύστατη τότε Φιλική Εταιρεία. Μετά την κατάπνιξη της επανάστασης στο Πήλιο, η επανάσταση συνεχίστηκε στην περιοχή του Τρικερίου. Στο Τρίκερι πέθανε ο Πηλιορείτης οπλαρχηγός Κυριάκος Μπασδέκης, όπου κατέφθασε τραυματισμένος μετά την αποτυχία κατάληψης του Βόλου.

Το 1827 ο Νικόλαος Κριεζώτης ως αρχηγός εκστρατευτικού σώματος νίκησε στην περιοχή τους Τούρκους.

Κατά τον Μεσοπόλεμο οι κάτοικοι του Τρικερίου ασχολούνταν κυρίως με την αλιεία, ενώ την περίοδο της Κατοχής παρατηρήθηκε σοβαρή έλλειψη τροφίμων λόγω απαγόρευσης του ψαρέματος.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τρίκερι Μαγνησίας
* faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στο Τρίκερι Μαγνησίας 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Πήλιο
Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Κεραμίδι (αποσαφήνιση)

Η λέξη  **Κεραμίδι** μπορεί να αναφέρεται:
*Κεραμίδι

## Οικισμοί της Ελλάδας
*Κεραμίδι Αιτωλοακαρνανίας
*Κεραμίδι Ηλείας
*Κεραμίδι Μαγνησίας
*Κεραμίδι Τρικάλων

Επίσης:
*Παλαιό Κεραμίδι Πιερίας
*Νέο Κεραμίδι Πιερίας
Αλατάς Μαγνησίας

Ο **Αλατάς** ή **Γαλάτεια** είναι νησίδα του Παγασητικού κόλπου με έκταση 0,566 τ.χλμ.**** και υψόμετρο 10 μ. η οποία βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του κόλπου, πολύ κοντά στις ακτές της χερσονήσου της Μαγνησίας και νοτιοδυτικά της Μηλίνας. Το όνομα του νησιού οφείλεται στις αλυκές που υπήρχαν στην απέναντι ακτή. Το νησί είναι μακρόστενο. Έχει την ίδια βλάστηση με την απέναντι ακτή και καλύπτεται στο μεγαλύτερο μέρος του από ελαιώνες. Στο νησί βρίσκεται η μονή των Αγίων Σαράντα στην οποία μέχρι το 2001 έμεναν 5 μοναχοί ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 κανένας. Ανήκει διοικητικά στην κοινότητα Τρικερίου. Το 1822 έγινε στη νησίδα φονική μάχη μεταξύ Ελλήνων επαναστατών και Τουρκαλβανών, που κατέληξε σε νίκη των Ελλήνων.
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αλατάς Μαγνησίας
* Το νησάκι Αλατάς (Ν.Μαγνησίας) ΑΝΩΘΕΝ στο https://www.youtube.com/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νησιά του Παγασητικού
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Γεωργιαδεσίτης

Ο **γεωργιαδεσίτης** (αγγλ. georgiadèsite) είναι ένυδρο χλωριούχο αρσενικικό ορυκτό του μολύβδου. Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμή του Γεωργίου Γεωργιάδη, μηχανικού μεταλλείων και Διευθυντή της Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου στα 1896 με 1900 .

Είναι εξαιρετικά ασύνηθες ορυκτό, σχηματιζόμενο από την επίδραση θαλάσσιου ύδατος σε μολυβδούχα απόβλητα μεταλλευτικών δραστηριοτήτων (σκουριές).

Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο λαυριονίτης, ο φιντλερίτης, ο ματλοκίτης, ο φωσγενίτης και ο νεάλιθος.

Απαντά στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στις σκωρίες των σπηλαίων του Πασά-Λιμάνι, στην περιοχή της παραλίας Θορικού (επίσης σε σκωρίες) και στις σκωρίες στην περιοχή Βρυσάκι. Έχει επίσης ανευρεθεί στις σκωρίες του Baratti (Λιβόρνο, Ιταλία) και στο ορυχείο Teliatko της Σλοβακίας.

[left|300px|thumb|Γεωργιαδεσίτης. Προέλευση: Περιοχή Βρυσάκι, [Λαύριο, Ελλάδα.]]
## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat
*Webmineral.com

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Γεωργιαδεσιτης
Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου
Κατηγορία:Αλογονίδια
Αλλεργία

Με τον όρο **αλλεργία** εννοείται η παθολογική κατάσταση κατά την οποία ο οργανισμός αντιδρά απέναντι σε αβλαβείς περιβαλλοντικές ουσίες, που ονομάζονται αλλεργιογόνα. Πιο ειδικά, η αλλεργία είναι αντίδραση υπερευαισθησίας τύπου Ι στην οποία κύριοι πρωταγωνιστές είναι ειδικά κύτταρα του αίματος (βασεόφιλα και μαστοκύτταρα) και ένας ειδικός τύπος αντισώματος (η ανοσοσφαιρίνη Ε).

Ως αλλεργιογόνα μπορούν να δράσουν ορισμένες τροφές όπως τα αυγά, τα ψάρια, τα θαλασσινά ή οι φράουλες, φάρμακα όπως η πενικιλλίνη, οι αντιοροί (π.χ. αντιτετανικός ορός) σκιαγραφικά σκευάσματα που χρησιμοποιούνται στην ακτινολογία, καλλυντικά, χρώματα, η γύρη διαφόρων φυτών, φτερά και τρίχες διαφόρων ζώων, η σκόνη κ.ά.

Τα αλλεργιογόνα φτάνουν στον οργανισμό μέσω της αναπνοής, με επαφή στο δέρμα ή ακόμη με την τροφή ή και ένεση. Όταν ο οργανισμός έρθει σε επαφή με μια ξένη ουσία που δρα ως αλλεργιογόνο, το ανοσοποιητικό του σύστημα βάζει σε λειτουργία τους αμυντικούς μηχανισμούς της χημικής και της κυτταρικής ανοσίας με σκοπό την εξουδετέρωση του αντιγόνου. Έτσι, με πολύ απλά λόγια, την πρώτη φορά που ο οργανισμός θα συναντήσει το αλλεργιογόνο, θα ευαισθητοποιηθεί παράγοντας ανοσοσφαιρίνη Ε η οποία και θα καταλήξει σε ειδικούς υποδοχείς πάνω στα βασεόφιλα και μαστοκύτταρα. Τη δεύτερη (τρίτη κλπ.) φορά που ο οργανισμός θα συναντήσει το ίδιο αλλεργιογόνο τότε η ανοσοσφαιρίνη Ε θα αναγνωρίσει το αλλεργιογόνο και θα ενωθεί με αυτό με αποτέλεσμα την ενεργοποίηση των βασεόφιλων και μαστοκυττάρων. Τα ενεργοποιημένα βασεόφιλα και μαστοκύτταρα θα απελευθερώσουν διάφορες ουσίες που έχουν αποθηκευμένες (π.χ. ισταμίνη) που με τη σειρά τους θα προκαλέσουν μια ταχεία φλεγμονώδη αντίδραση που θα οδηγήσει σε φτάρνισμα, ερυθρότητα, φαγούρα κλπ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ανοσολογία
Νεάλιθος

Ο **νεάλιθος** είναι χλωριούχο και αρσενικικό ορυκτό του μολύβδου. Ονομάστηκε έτσι από τους Pete Dunn και Roland Rouse το 1980 προς τιμήν του Leo Neal Yedlin (20/3/1908 - Οκτ. 1977), Αμερικανού ορυκτολόγου, συγγραφέα και συλλέκτη, ο οποίος ανακάλυψε το ορυκτό.

Είναι από τα πλέον ασυνήθιστα ορυκτά του μολύβδου. Σχηματίζεται, ως δευτερογενές ορυκτό, από την επίδραση κύρια θαλάσσιου ύδατος σε υπολείμματα μεταλλευτικών εξορύξεων που περιέχουν μόλυβδο.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο λαυριονίτης, ο μπωνταντίτης, ο σεελίτης, ο λαβενδουλάνης, ο μιμητίτης, ο γεωργιαδεσίτης και ο βαναδινίτης.

Απαντά σε ελάχιστα σημεία του πλανήτη. Κύρια εμφάνισή του είναι στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Λαυρίου, όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL), Πασά-λιμάνι, Θορικός, Βρυσάκη) σε μεταλλευτικές σκωρίες, στην περιοχή της Γένοβα (Ιταλία, επίσης σε σκωρίες), στη Βρετάνη (Γαλλία) και στην περιοχή Goslar των ορέων Χαρτς (Κάτω Σαξονία, Γερμανία.

Είναι ορυκτό που, αν και εμφανίζει μικρούς κρυστάλλους, είναι περιζήτητο, λόγω σπανιότητας, από τους συλλέκτες.

## Πηγές
*Mindat.org
*Galleries.com
*Webmineral.com

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Σημειώσεις


Νεαλιθος
Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου
Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου
Κατηγορία:Αλογονίδια
Μπωνταντίτης

Ο **μπωνταντίτης** (αγγλ. beudantite) είναι θειικό / αρσενικικό ορυκτό του μολύβδου και του σιδήρου. Το όνομά του του αποδόθηκε προς τιμή του François Sulpice Beudant (1787-1850), καθηγητή Ορυκτολογίας στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού.

Αποτελεί δευτερογενές ορυκτό στις ζώνες οξείδωσης πολυμεταλλικών αποθέσεων.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο καρμινίτης, ο σκοροδίτης, ο μιμιτίτης, ο αρσενιοσιδηρίτης, ο φαρμακοσιδηρίτης, ο ολιβινίτης, ο αγγλεσίτης, ο κερουσίτης και ο αζουρίτης.

Απαντά σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του είναι σε αρκετά γερμανικά κρατίδια, στη Γαλλία (Cap Garonne , Vauly), την Αγγλία (Κάμπρια και Κορνουάλη), την Ιταλία, το Τσουμέμπ στη Ναμίμπια (όπου έχουν ανευρεθεί οι ομορφότεροι κρύσταλλοί του), το Mapimi και τη Σονόρα στο Μεξικό. Αφθονεί, επίσης, στο Bisbee της Αριζόνα ενώ απαντά και στο Σαν Μπερναντίνο της Καλιφόρνια και στη Δυτική Αυστραλία.

Στην Ελλάδα απαντά στα μεταλλεία Λαυρίου: Χριστιάνα και Ζαν Μπατίστ (Καμάριζα), στο ορυχείο Φερνάντο αρ. 1 στην περιοχή Μπότσαρη, στα ορυχεία της περιοχής "Πλάκα" (Αδάμη Νο 2 κ. ά.), την περιοχή της Σουρέζας και στην ακτή του Θορικού.

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com
*Webmineral.com

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

## Σημειώσεις


Μπωνταντιτης
Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου
Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου
Τετραλογία

Γενικά **τετραλογία** ονομάζεται η φιλολογική παρουσία που συγκροτείται από τέσσερα ξεχωριστά πλην όμως συναφή μέρη.

## Γενικά
Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες ποιητές, ιδιαίτερα στη Δραματική ποίηση η οποία περιελάμβανε μία παρουσία τριών τραγωδιών και ενός σατυρικού δράματος από τον ίδιο ποιητή. Σημειώνεται ότι και τα τέσσερα έργα μιας τετραλογίας παρουσιάζουν κάποιο κοινό στοιχείο που μπορεί να είναι είτε συγκεκριμένος ήρωας είτε κάποιο κοινό γεγονός, που αποτελεί και την προϋπόθεση του χαρακτηρισμού αυτού.

## Ιστορία
Πρώτος που έκανε χρήση αυτού του όρου ήταν ο Αριστοτέλης στο έργο του *Διδασκαλίες* καταγράφοντας τα έργα τα οποία παρουσίαζαν οι αρχαίοι ποιητές στους δραματικούς τους αγώνες στην αρχαία Αθήνα.
Ειδικότερα η τετραλογία ως ενότητα παρουσίασης έργων φαίνεται να διδάσκονταν στα Διονύσια. Κορυφαίος δημιουργός τέτοιων ενοτήτων ήταν ο Αισχύλος όπου το 472 π.Χ. βραβεύτηκε επί τούτου στη τετραλογία που παρουσίασε τότε την οποία και συγκροτούσαν οι τρεις τραγωδίες του: *Φοινεύς*, *Πέρσαι* και *Γλαύκος ο Ποτνιεύς* των οποίων ακολουθούσε το σατυρικό έργο του, *Προμηθεύς ο Πυρκαεύς*. Τέσσερα χρόνια μετά, το 468 π.Χ., ο Αισχύλος παρουσίασε την νέα του τετραλογία τη λεγόμενη «Οιδιπόδεια» με τα επιμέρους έργα του (δράματα): *Λάιος*, *Οιδίπους*, *Επτά επί Θήβας* και το σατυρικό *Σφιγξ*. 
Από τότε και μετά επειδή το τέταρτο έργο του κάθε φορά συνέβη να μην έχει διασωθεί φέρουν το όνομα τριλογίες, όπως η παρουσία του στους δραματικούς αγώνες του 458 π.Χ. που παρουσίασε την τετραλογία *Ορέστεια*, που την συγκροτούσαν τα έργα του *Αγαμέμνων*, *Χοηφόροι*, *Ευμενίδες* και το σατυρικό *Πρωτεύς*, που δεν διασώθηκε με συνέπεια η Ορέστεια να χαρακτηρίζεται τριλογία.

Αλλά και οι άλλοι δύο σπουδαίοι τραγικοί ποιητές της αρχαιότητας, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης, προσπάθησαν να μιμηθούν τον Αισχύλο, πλην όμως δεν κατάφερναν να συνδέσουν τα έργα τους με κάποιο κοινό στοιχείο. Αντίθετα, άξιος συνεχιστής του Αισχύλου φάνηκε τελικά ο ανεψιός του Φιλοκλής, που με την τετραλογία του *Πανδιονίς* κέρδισε τη νίκη από τον Σοφοκλή.
Τετραλογία επίσης είχε συνθέσει-παρουσιάσει και ο γιος του Φρυνίχου, ο Πολυφράδμων, το 468 π.Χ., που έφερε την ονομασία *Λυκούργεια*, τον οποίο νίκησε ο Αισχύλος στον ίδιο αγώνα παρουσιάζοντας την *Οιδιπόδεια*.

Τον όρο τετραλογία όπως εμφανίσθηκε στη δραματική ποίηση και θεατρική παρουσία, στη συνέχεια μιμήθηκαν στα έργα τους και διάφοροι αρχαίοι γραμματικοί που συνέγραψαν τετραλογίες πεζών συγγραμμάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Θρασύβουλος που περιέλαβε τα περί φυσικής συγγράμματα του Δημόκριτου, καθώς και εκείνα των διαλόγων του Πλάτωνα, σε τετραλογίες.

Στους νεότερους χρόνους τετραλογίες συνέγραψαν και οι μεγάλοι μουσουργοί όπως ο Βάγκνερ με την περίφημη τετραλογία του *[[Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν]]*, αλλά και σύγχρονοι ακόμα ποιητές συνεχίζουν να δημιουργούν και να παρουσιάζουν τα έργα τους σε τετραλογίες.

## Πηγές
* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα* τ.57, σελ. 98.

Κατηγορία:Εκδόσεις
Κατηγορία:Σειρές βιβλίων
Άιοβα (αποσαφήνιση)

Το όνομα **Άιοβα** μπορεί να αναφέρεται στα εξής:

## Πόλεις
*Άιοβα, πολιτεία των ΗΠΑ
*Άιοβα, κομητεία της ομώμυμης Πολιτείας των ΗΠΑ
*Άιοβα, πόλη, συμπρωτεύουσα της ομώνυμης Πολιτείας
*Άιοβα Φολς, πόλη της ομώνυμης Πολιτείας
*Άιοβα Παρκ, πόλη της Πολιτείας του Τέξας
*Άιοβα, κομητεία της Πολιτείας Ουισκόνσιν των ΗΠΑ
*Άιοβα, χωριό της κομητείας Μπραζόρια του Τέξας
*Άιοβα, πόλη της Πολιτείας Λουϊζιάνα

## Θωρηκτά
*Άιοβα (θωρηκτό Α’ Π.Π.)
*Άιοβα (θωρηκτό Β’ Π.Π.)
*Άιοβα (κλάση), Κλάση θωρηκτών

## Άλλες χρήσεις
*Άιοβα, γηγενής ινδιάνικη φυλή της αμερικανικής ηπείρου
*Πανεπιστήμιο της Άιοβα
*Άιοβα, παραπόταμος του Μισισιπή
Ισότοπα του ιριδίου

Υπάρχουν δύο φυσικά ισότοπα του ιρίδιου (Ir), το 191Ir και το 193Ir, και πολλά ραδιοϊσότοπα, σταθερότερο των οποίων είναι το 192Ir με ημιζωή 73.83 ημέρες. Το 192Ir διασπάται με β-διάσπαση προς 192Pt, ενώ τα περισσότερα από τα άλλα ραδιοϊσότοπα διασπώνται προς όσμιο (Os).

## Δείτε επίσης
* Φυσικοχημικά χαρακτηριστικά του ιριδίου και αλυσίδες διασπάσεων των ραδιοϊσοτόπων του

## Σημειώσεις
* Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις.
* Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες.
* Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. 
* Ο εκθέτης *m* (ή *m2*, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.

ιριδιο
Εμίνονου

right|thumb|250px|Χάρτης της Κωνσταντινούπολης και θέση του Εμίνονου
thumb|right|250px|Η Αγία Σοφία

Το **Εμίνονου** (τουρκ. Eminönü) είναι συνοικία της Κωνσταντινούπολης επί του ιστορικού κέντρου της πόλης, που ανήκει στο δήμο Φατίχ. Καλύπτει συνολική επιφάνεια 5 τ.χλμ. και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες τουριστικές περιοχές της πόλης. Στα αξιοθέατα της περιοχής ανήκει το Γενί ή Βαλιντέ τζαμί που ξεκίνησε να χτίζεται το 16ο αιώνα, η πλατεία Σουλταν Αχμέτ, στη θέση του αρχαίου ιπποδρομίου της Κωνσταντινούπολης, το ανάκτορο Τοπ Καπί, η Αγία Σοφία, το τέμενος του Σουλεϊμάν, το Μπλε Τζαμί και η μεγάλη σκεπαστή αγορά Καπαλί τσαρσί. Από τα τέλη του 11ου αιώνα, το Εμίνονου ήταν σημαντικό εμπορικό κέντρο και λιμάνι επί του Κεράτιου κόλπου. Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από το σουλτάνο Μωάμεθ Β', μεγάλος πληθυσμός μεταφέρθηκε στη συνοικία, στα πλαίσια ενός εκτεταμένου προγράμματος επανεποικισμού και οικοδόμησης της οθωμανικής πλέον πόλης. 

To 1990 ο πληθυσμός του Εμίνονου ανερχόταν στις 83.444 κατοίκους. Ελαττώθηκε σημαντικά τα επόμενα χρόνια, φθάνοντας τις 32.557 κατοίκους κατά την απογραφή του 2007. Μέχρι το 2008, όταν και ενσωματώθηκε διοικητικά στο δήμο Φατίχ, αποτελούσε ξεχωριστό δήμο της Κωνσταντινούπολης. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Φατίχ
Κατηγορία:Κεράτιος Κόλπος
Διαστημική Υπηρεσία του Ηνωμένου Βασιλείου

Η **Διαστημική Υπηρεσία του Ηνωμένου Βασιλείου** (*UK Space Agency*) είναι υπεύθυνη για το διαστημικό πρόγραμμα της χώρας. Ιδρύθηκε την 1η Απριλίου 2010 και διαδέχθηκε το Εθνικό Βρετανικό Κέντρο Διαστήματος. Τα κεντρικά γραφεία της υπηρεσίας βρίσκονται στο Σουίντον. Η επίσημη ανακοίνωση για την ίδρυση της πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαρτίου 2010 από τους Πίτερ Μάντελσον, Πολ Ντρέισον και τον αστροναύτη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, Τίμοθι Πικ.

## Διεθνές διαστημικό κέντρο καινοτομίας

Στα πλαίσια των προγραμμάτων της υπηρεσίας θα δημιουργηθεί το Διεθνές Διαστημικό Κέντρο Καινοτομίας. Για το σκοπό αυτό θα δαπανηθούν 45 εκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων τα 27 εκατομμύρια θα διατεθούν από κεφάλαια της βρετανικής κυβέρνησης. Στο νέο αυτό κέντρο θα γίνει προσπάθεια κατανόησης των κλιματικών αλλαγών καθώς και μελέτη της ασφάλειας των διαστημικών συστημάτων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η ιστοσελία της διαστημικής υπηρεσίας - (*Αγγλικά*)

Κατηγορία:Διαστημικές υπηρεσίες
Φαινομενολογία της Αντίληψης

Η ***Φαινομενολογία της Αντίληψης*** (1944) είναι το magnum opus του φιλοσόφου Μωρίς Μερλώ-Ποντύ *(Maurice Merleau-Ponty)*, ενός από τους ιδρυτές της φαινομενολογίας. Ακολουθώντας πιστά το έργο του Έντμουντ Χούσερλ, ο σκοπός του Μερλώ-Ποντύ είναι η αποκάλυψη της φαινομενολογικής δομής της αντίληψης. Ασκεί ακόμη κριτική και στην καρτεσιανή και νοησιαρχική αντίληψη της γλώσσας, που καθιστά τις λέξεις απλές αναπαραστάσεις των νοητικών εννοιών ή των εξωτερικών αντικειμένων.

Κατηγορία:Φαινομενολογία
Κατηγορία:Αντίληψη
Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Αλέκος Φωτιάδης

Ο **Αλέκος Φωτιάδης** (14 Αυγούστου 1869 – 13 Ιουλίου 1943) υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα του Ελληνικού πολιτισμού και αθλητισμού από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τα μέσα του 20ού αιώνα.

## Βιογραφικές πληροφορίες
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και πέθανε στην Αθήνα. Ήταν ο πατέρας του Δημήτρη Φωτιάδη και της Αικατερίνης Φωτιάδου-Καλλιδοπούλου.

Εκ των ιδρυτών του πολιτιστικού - αθλητικού συλλόγου Ορφέα της Σμύρνης το 1890 και ο πρώτος πρόεδρος του Πανιωνίου το 1898. Σε αυτό το αξίωμα παρέμεινε έως το 1909.

Μετά την καταστροφή της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του 1922 ήρθε στην Αθήνα και η πολιτιστική του προσφορά ήταν κυρίως μέσω των ποιημάτων του. Ένα εκ των έργων του που τον έκαναν αναγνωρίσιμο είναι το ποίημά του «Η καμπάνα» που συμπεριλαμβανόταν στο Αναγνωστικό της ΣΤ' δημοτικού του 1952.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φωτογραφία Αλέκου Φωτιάδη

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Κόσμου - Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
* Πανιώνιος Κόσμος - Αναμνήσεις
* Ποίημα του Α. Φωτιάδη
* Πανδέκτης - Α. Φωτιάδης

Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων της Ελλάδας
Μέτωπο Καλίνιν

Το **Μέτωπο Καλίνιν** ήταν μέτωπο του Σοβιετικού Στρατού κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Το Μέτωπο Καλίνιν σχηματίστηκε επίσημα με διαταγή της Στάβκα στις 17 Οκτωβρίου 1941 και περιελάμβανε 3 στρατιές, την 22η, την 29η και την 30η. Τον Μάιο του 1942 οι αεροπορικές δυνάμεις του Μετώπου Καλίνιν αναδιοργανώθηκαν ως 3η Αεροπορική Στρατιά, αποτελούμενες από 3 μοίρες μαχητικών, 2 μοίρες επιθετικών κατά εδάφους, και μία μοίρα βομβαρδιστικών. Η στρατιωτική σύνθεση ωστόσο του Σοβιετικού Στρατού για την 1η Ιουνίου 1942 δείχνει ότι η τρίτη στρατιά αποτελούνταν από την 209η και 210η Μεραρχίες Μαχητικών Αεροπορίας Στρατού, την 211η και 212η Μικτές Μεραρχίες Αεροπορίας Στρατού, την 684η και 695η Τάγματα Ελαφρών Βομβαρδστικών Αεροπορίας Στρατού, τα 195ο, 708ο, 881ο, 882ο, 883ο, 884ο, 885ο και 887ο Μικτά Τάγματα Αεροπορίας Στρατού και το 3ο Αναγνωριστικό Σμήνος Αεροπορίας Στρατού.

Τον Νοέμβριο του 1942 μαζί με το Δυτικό Μέτωπο, το Μέτωπο Καλίνιν εξαπέλυσε την Επιχείρηση Άρης εναντίον των γερμανικών αμυντικών θέσεων στην προεξοχή Ρζεφ/Βγιάζμα. Η 3η Στρατιά Εφόδου, που ανήκε πλέον στο μέτωπο Καλίνιν, ξεκίνησε την επιχείρηση στις 24 Νοεμβρίου επιτιθέμενη στην Τρίτη Στρατιά Πάντσερ στο Βελίκιγιε Λούκι, και την επόμενη μέρα τα μέτωπα Καλίνιν και Δυτικό επιτέθηκαν σε ολόκληρη την περίμετρο της προεξοχής στο Ρζεφ. Στην επίθεση ενεπλάκησαν οι 41η, η 22η, η 39η, η 31η, η 20η και 29η στρατιά και από τα δύο μέτωπα. Αργότερα το μέτωπο ενεπλάκη στην Μάχη του Βελίκιγιε Λούκι τον Ιανουάριο-Μάρτιο 1943. Η 3η Αεροπορική Στρατιά υποστήριξε και τις δύο επιχειρήσεις αλλά αργότερα εμφανίζεται να έχει μεταφερθεί στο Νοτιοδυτικό Μέτωπο για λίγο ώστε να καλύψει το προγεφύρωμα στο Ντεμιγιάνσκ.

Κατά την διάρκεια της επιχείρησης στο Νέβελ και Γκόροντοκ, στις 6 Οκτωβρίου - 31 Δεκεμβρίου, το μέτωπο, που στο μεταξύ άλλαξε όνομα, αποτελούνταν από τις 3η και 4η Στρατιά Εφόδου, τις 11η Στρατιά Φρουρών και 43η Στρατιά και την 3η Αεροπορική Στρατιά. Η Αρχική του δύναμη ήταν 198.000 άνδρες, ενώ οι απώλειές του ήταν 43.551 νεκροί και αγνοούμενοι και 125.351 τραυματίες και άρρωστοι. 

Μετονομάστηκε 1ο Βαλτικό Μέτωπο κατά τον Οκτώβριο-Δεκέμβριο 1943.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Πηγές
* John Erickson, The Road to Stalingrad,  1975 
* David Glantz, Colossus Reborn: The Red Army at War 1941-43, University Press of Kansas, 2005, σ.495

Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Χανς Λιπερσέι

Ο **Χανς Λιπερσέι** (*Hans Lippershey* ή *Lipperhey*, 1570 - Σεπτέμβριος 1619), γνωστός και ως **Γιόχαν Λιπερσέι** (Johann Lippershey), ήταν Γερμανο-ολλανδός κατασκευαστής φακών, ο οποίος συνδέεται συνήθως με την εφεύρεση του τηλεσκόπιου, αν και είναι ασαφές αν ήταν ο πρώτος που το κατασκεύασε.

Γεννήθηκε στο Βέσελ, στη δυτική Γερμανία. Εγκαταστάθηκε στο Μίντελμπουργκ στις Κάτω Χώρες το 1594, παντρεύτηκε την ίδια χρονιά και έγινε πολίτης το 1602. Παρέμεινε στο Μίντελμπουργκ μέχρι τον θάνατό του.

Του χρεώνεται η δημιουργία και η διάδοση των πρώτων τηλεσκοπίων. Χονδροειδή τηλεσκόπια και μονοκιάλια είχαν κατασκευαστεί και πολύ παλιότερα, αλλά ο Λιπερσέι πιστεύεται ότι είναι ο πρώτος που υπέβαλε αίτηση ευρεσιτεχνίας για τον σχεδιασμό του (προλαβαίνοντας τον Γιάκομπ Μέτιους για λίγες εβδομάδες), και τον διέθεσε για γενική χρήση το 1608. Δεν κατάφερε να κατοχυρώσει την ευρεσιτεχνία αλλά αμείφθηκε γενναιόδωρα από την Ολλανδική κυβέρνηση για τα σχέδια του. Το «Ολλανδικό προοπτικό γυαλί», όπως ονόμασε ο Λιπερσέι το τηλεσκόπιο που σχεδίασε, μπορούσε να μεγεθύνει μόνο επί τρία. 

Η αίτηση ευρεσιτεχνίας του Λιπερσέι αναφέρεται στο τέλος μιας διπλωματικής αναφοράς σε πρεσβεία της Ολλανδίας στο Βασίλειο του Σιάμ σταλμένη από τον Σιαμέζο βασιλιά Ekathotsarot. Η αναφορά αυτή εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1608 και μοιράστηκε στην Ευρώπη, οδηγώντας σε πειράματα από άλλους επιστήμονες, όπως ο Ιταλός Πάολο Σάρπι, ο οποίος παρέλαβε την αναφορά τον Νοέμβριο, ο Άγγλος Τόμας Χάριοτ, και ο Γαλιλαίος, ο οποίος σύντομα βελτίωσε την συσκευή.

Μία ιστορία σχετικά με την δημιουργία του τηλεσκοπίου αναφέρει ότι δύο παιδιά έπαιζαν με φακούς στο κατάστημά του. Τα παιδιά ανακάλυψαν ότι οι εικόνες ήταν καθαρότερες όταν έβλεπαν διαμέσω δύο φακών. Ο Λιπερσέι εμπνεύστηκα από αυτό και κατασκεύασε μια συσκευή πολύ παρόμοια με τα σημερινά τηλεσκόπια.

Ο σεληνιακός κρατήρας Λιπερσέι και ο νάνος πλανήτης 31338 Λιπερσέι ονομάστηκαν προς τιμήν του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*400ή Επέτειος από την εφεύρεση του τηλεσκοπίου 

Κατηγορία:Οπτικοί
Κατηγορία:Γερμανοί επιστήμονες
Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες
Κατηγορία:Ολλανδοί εφευρέτες
Επιχείρηση Μπόρις

μινιατούρα|240εσ|Η Ζανζιβάρη

Η **Επιχείρηση Μπόρις** (*Operation Boris*) ήταν Βρετανικό σχέδιο στρατιωτικής επέμβασης στη Ζανζιβάρη μετά την επανάσταση του 1964. Αντικειμενικός στόχος ήταν η αποτροπή της κατάληψης του κυβερνώντος Επαναστατικού Συμβουλίου από το κόμμα Ούμα, ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα με την υποστήριξη του Τζον Οκέλο ο οποίος ηγούνταν τις στρατιωτικές δυνάμεις της νέας διακυβέρνησης. Κυρίαρχο στο Επαναστατικό Συμβούλιο ήταν το μετριοπαθές κόμμα Αφρο-Σιράζι του Αμπέιντ Καρούμε. Κύρια βάση της επαναστατικής εξουσίας ήταν η Ουνγκούτζα, το νότιο κύριο νησί της Ζανζιβάρης, ενώ η Πέμπα, στα βόρεια, είχε επηρεαστεί λιγότερο. Η επιχείριση Μπόρις αντικατέστησε την προηγούμενη Επιχείρηση Παρθενών η οποία θα χρησιμοποιούσε πλοία του Βασιλικού Ναυτικού ως βάση για την επίθεση.

Η Επιχείρηση Μπόρις σχεδιάστηκε όταν έγινε γνωστό, γύρω στις 20 Φεβρουαρίου, ότι οι Ζανζιβαρινοί επαναστάτες είχαν ενδεχομένως εκπαιδευτεί από κομμουνιστικούς στρατούς. Μετά από αυτή την αποκάλυψη το Βρετανικό Αμυντικό συμβούλιο αποφάσισε ότι απαιτούνταν άλλη σύσταση δυνάμεων για την επίθεση. Για την επιχείρηση Μπόρις θα χρησιμοποιούνταν τα ήδη υπάρχοντα βρετανικά αεροδρόμια στην Κένυα για την εξαπόλυση επιδρομής αλεξιπτωτιστών ώστε να καταληφθεί το αεροδρόμιο της Ουνγκούτζα, και μετά θα γίνονταν το ίδιο και για την νήσο Πέμπα. Η επιτυχία της επιχείρησης Μπόρις κινδύνευε όμως, καθώς οι σχεδιαστές της αντιλήφθηκαν ότι οποιαδήποτε ενδεχόμενη μονόπλευρη Βρετανική επέμβαση εναντίον της Ζανζιβάρης θα προκαλούσε «έντονες δυσμενείς αντιδράσεις» στην Κένυα. Η Βρετανία είχε πληροφορήσει την Κένυα, την Ουγκάντα και την Τανγκανίκα ότι αν ζητούσαν βρετανική παρέμβαση στη Ζανζιβάρη θα γίνονταν, αλλά κανένα τέτοιο αίτημα δεν έγινε. Επιπροσθέτως η Κενυατική κυβέρνηση δήλωσε ότι η άδεια των βρετανικών στρατευμάτων να μετακινούνται ελεύθερα στην Κένυα δεν επεκτείνονταν για την περίπτωση επέμβασης στη Ζανζιβάρη. Σε κάθε περίπτωση η ασφάλεια των βρετανικών στρατευμάτων στην Κένυα δεν ήταν εξασφαλισμένη όσο δεν υπήρχε τοπική υποστήριξη για την επέμβαση, ενώ οι ζανζιβαρινές δυνάμεις ήταν πολύ πιθανό να ενημερωθούν για οποιαδήποτε επικείμενη επίθεση από Κενυάτες. Έχοντας αυτά υπόψη, το Αμυντικό Συμβούλιο αντικατέστησε την Επιχείρηση Μπόρις στις 9 Απριλίου με την Επιχείρηση Φίνερι, μία αμφίβια επιδρομή με ελικόπτερα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* .
* .

Κατηγορία:Ιστορία της Ζανζιβάρης
Ματζίντ μπιν Σαΐντ

Ο **Σαΐντ Ματζίντ μπιν Σαΐντ Αλ-Μπουσαΐντ** (1834 – 7 Οκτωβρίου 1870) ήταν ο πρώτος Σουλτάνος της Ζανζιβάρης. Κυβέρνησε τη Ζανζιβάρη από τις 19 Οκτωβρίου 1856 μέχρι τις 7 Οκτωβρίου 1870.

Ο Ματζίντ έγινε Σουλτάνος της Ζανζιβάρης με τον θάνατο του πατέρα του, Σαΐντ μπιν Σουλτάν, αλλά η διαδοχή του αμφισβητήθηκε. Μετά τον αγώνα για την διαδοχή στην θέση του Σουλτάνου του Ομάν, η Ζανζιβάρη και το Ομάν χωρίστηκαν σε δύο ξεχωριστά πριγκιπάτα, και ο Ματχίντ κυβέρνησε την Ζανζιβάρη ενώ ο Θουγουαΐνι μπιν Σαΐντ κυβέρνησε το Ομάν.

Από τον γάμο του απέκτησε μόνο μία κόρη, την Σαΐντα Χανφόρα μπιν Ματζίντ (η οποία παντρεύτηκε τον ξάδερφό της Χαμούντ μπιν Μουχάμεντ). Συνεπώς τον Ματζίντ διαδέχτηκε ο αδερφός του Μπαργκάς μπιν Σαΐντ.

Η βασιλεία του έγινε γνωστή από το γεγονός ότι εδραίωσε την εξουσία του με το δουλεμπόριο στην Ανατολική Αφρική. Ο Μπαργκάς μπιν Σαΐντ ισχυρίστηκε ότι σταμάτησε το δουλεμπόριο αλλά το συνέχισε μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο να κάνει την Ζανζιβάρη προτεκτοράτο του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* .
* .

Κατηγορία:Σουλτάνοι της της Ζανζιβάρης
Χαλίντ μπιν Μπαργκάς

Ο **Σαΐντ Χαλίντ μπιν Μπαργκάς Αλ-Μπουσαΐντ** (1874 – 1927) (αραβικά: خالد بن برغش البوسعيد) ήταν ο έκτος Σουλτάνος της Ζανζιβάρης και ο μεγαλύτερος γιος του δεύτερου Σουλτάνου της Ζανζιβάρης, Σαίντ Μπαργκάς μπιν Σαίντ Αλ-Μπουσαίντ. Ο Χαλίντ κυβέρνησε για μικρό χρονικό διάστημα τη Ζανζιβάρη (από τις 25 Αυγούστου έως τις 27 Αυγούστου 1896) καταλαμβάνοντας την εξουσία μετά τον ξαφνικό θάνατο του ξαδέρφου του, Χαμάντ μπιν Θουγουαΐνι, τον οποίο πολλοί υποψιάζονται ότι δηλητηριάστηκε από τον Χαλίντ. Η Βρετανία αρνήθηκε να αναγνωρίσει την διεκδίκησή του στον θρόνο, γεγονός που είχε αποτέλεσμα τον Αγγλο-Ζανζιβαρινό Πόλεμο κατά τον οποίο βομβαρδίστηκε το παλάτι και το χαρέμι του Χαλίντ από βρετανικά πλοία για περίπου 40 λεπτά, σκοτώνοντας 500 υπερασπιστές του, πριν ζητηθεί παράδοση. Ο Χαλίντ διέφυγε από το παλάτι του και βρήκε άσυλο στο Γερμανικό προξενείο από το οποίο διέφυγε κρυφά στην Γερμανική Ανατολική Αφρική όπου του δόθηκε πολιτικό άσυλο. Συνελήφθη από βρετανικές δυνάμεις στο Νταρ εσ Σαλάμ το 1916 και εξορίστηκε στις Σεϋχέλλες και την Αγία Ελένη πριν του επιτραπεί να επιστρέψει στην Ανατολική Αφρική όπου πέθανε στην Μομπάσα το 1927.
## Παραπομπές

 
Κατηγορία:Σουλτάνοι της της Ζανζιβάρης
Κατηγορία:Ιδιοκτήτες σκλάβων