Ιταλική ενοποίηση

thumb|220px|Η διαδικασία της ενοποίησης.
Η **Ιταλική ενοποίηση** (ιταλικά: *il Risorgimento*, ή «Η αναβίωση») ήταν το πολιτικό και κοινωνικό κίνημα κατά το οποίο συσσωματώθηκαν διαφορετικά κράτη της ιταλικής χερσονήσου στο ενιαίο κράτος της Ιταλίας στη διάρκεια του 19ου αιώνα. Παρά την έλλειψη συναίνεσης όσον αφορά τις ακριβείς ημερομηνίες για την έναρξη και το τέλος αυτής της περιόδου, πολλοί μελετητές συμφωνούν ότι η διαδικασία ξεκίνησε το 1815 με το Συνέδριο της Βιέννης και το τέλος της διοίκησής του Ναπολέοντα, και έκλεισε κάποια στιγμή γύρω στο 1871 με τον Γαλλοπρωσικό πολέμο.

## Συνοπτικά
Κατά το μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα, στην ιταλική χερσόνησο υπήρχαν πολλά διαφορετικά κράτη. Από αυτά, το μοναδικό στο οποίο βασίλευε Ιταλός μονάρχης ήταν το βασίλειο του Πεδεμοντίου και της Σαρδηνίας. Σε αυτό βασίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, και η προσπάθεια ενοποίησης. Πρωτεργάτες υπήρξαν ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ και ο μετριοπαθής φιλελεύθερος πρωθυπουργός Καμίλο Καβούρ. Παράλληλα, ο πολιτικός Τζουζέπε Ματσίνι ίδρυσε το κίνημα *Νέα Ιταλία* με στόχο τη δημιουργία ενός ενιαίου και δημοκρατικού ιταλικού κράτους. Στα 1859 - 1860 το Πεδεμόντιο απέσπασε από την Αυστρία περιοχές της βόρειας Ιταλίας, ενώ ο Ιταλός επαναστάτης Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, κάνοντας απόβαση στη Σικελία στις 11 Μαΐου 1860, κήρυξε την επανάσταση στη νότια Ιταλία και την ένωση αυτών των περιοχών με το Πεδεμόντιο. Έτσι, το 1861 σχηματίστηκε το ενιαίο Βασίλειο της Ιταλίας, που ως το 1870 είχε λάβει την εδαφική μορφή που έχει σήμερα η Ιταλία.

## Χρονολόγιο

[thumb|right|180px|Ο βασιλιάς [Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄.]]
* **1829** Το Δουκάτο της Μάσσα και Καρράρα προσαρτάται από το Δουκάτο της Μόντενα και Ρέτζιο
* **1847** Το Δουκάτο της Λούκκα προσαρτάται από την Τοσκάνη και τη Μόντενα. Τα σύνορα μεταξύ της Μόντενα, Πάρμας και Τοσκάνης αλλάζουν
* **11 Ιουλίου 1859** Ανακωχή της Βιλλαφράνκα μετά τον Δεύτερο Ιταλικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Μεταφορά του μεγαλύτερου μέρους της Λομβαρδίας στο Βασίλειο της Σαρδηνίας με Γαλλική διαμεσολάβηση (η οποία μεταφορά επικυρώθηκε από τη Συνθήκη της Ζυρίχης στις 11 Νοεμβρίου 1859) 
* **8 Δεκεμβρίου 1859** Δημιουργούνται οι Ηνωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Ιταλίας 
* **22 Μαρτίου 1860** Η Κεντρική Ιταλία ενώνεται με το Βασίλειο της Σαρδηνίας
* **24 Μαρτίου 1860** Συνθήκη του Τορίνο. Η Σαβοΐα και η Νίκαια προσαρτώνται στη Γαλλία
* **18 Ιουλίου 1860** Το Βασίλειο της Σαρδηνίας αποσύρει τα στρατεύματά του από το Μονακό
* **18 Αυγούστου 1860** Η Μπαζιλικάτα ανακηρύσσει την ένωσή της με το Βασίλειο της Σαρδηνίας
* **21 Αυγούστου 1860** Η Απουλία ανακηρύσσει την ένωσή της με το Βασίλειο της Σαρδηνίας
* **2 Σεπτεμβρίου 1860** Το Ποντεκόρβο ενώνεται με το Βασίλειο της Σαρδηνίας
* **3 Σεπτεμβρίου 1860** Το Μπενεβέντο ενώνεται με το Βασίλειο της Σαρδηνίας
* **7 Σεπτεμβρίου 1860** Απελευθέρωση της Νάπολης 
* **16 Σεπτεμβρίου** Τα παπικά στρατεύματα ανακαταλαμβάνουν το Ποντεκόρβο
* **21 Οκτωβρίου 1860** Κατόπιν δημοψηφίσματος η Νότια Ιταλία ενώνεται με το Βασίλειο της Σαρδηνίας
* **7 Δεκεμβρίου 1860** Τα παπικά στρατεύματα εκδιώκονται από το Ποντεκόρβο
* **17 Δεκεμβρίου 1860** Κατόπιν του δημοψηφίσματος της 4ης Νοεμβρίου, το Μάρκε και η Ούμπρια ενώνονται με το Βασίλειο της Σαρδηνίας 
* **2 Φεβρουαρίου 1861** Το Μονακό παραχωρεί την πόλη της Μενόν στη Γαλλία
* **17 Μαρτίου 1861** Ανακήρυξη του Βασιλείου της Ιταλίας
* **3-4 Φεβρουαρίου 1865** Η Φλωρεντία γίνεται πρωτεύουσα
* **23 Αυγούστου 1866** Συνάπτεται η Ειρήνη της Πράγας. Μετά τον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο το Βένετο παραχωρείται στη Γαλλία, η οποία μετά το παραχωρεί στην Ιταλία
* **20 Σεπτεμβρίου 1870** Το Παπικό Κράτος προσαρτάται από την Ιταλία
* **3 Φεβρουαρίου** 1871 Η Ρώμη γίνεται πρωτεύουσα

## Δείτε επίσης
*Άγιος Μαρίνος
*Βατικανό


Κατηγορία:Ιστορία της Αυστροουγγαρίας