open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Λοζέρ

Η **Λοζέρ** (γαλλικά: *Lozère*) είναι νομός της νοτιοανατολικής Γαλλίας, κοντά στην Μασίφ Σαντράλ.

## Ιστορία
Η Λοζέρ είναι ένας από τα αρχικούς 83 νομούς που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, στις 4 Μαρτίου 1790. Δημιουργήθηκε από τμήμα της προϋπάρχουσας επαρχίας Λανγκντόκ (Languedoc).Είναι γνωστή για το Κτήνος της Ζεβοντάν και για το τυρί της που καταγράφηκε στη Φυσική Ιστορία του Πλίνιου:*«Στη [[Ρώμη]], όπου πολλά καλά αγαθά, από διάφορα έθνη, συγκρίνονται, από τα είδη τυριού που θεωρούνται καλύτερα είναι αυτά που έρχονται από τις επαρχίες Nemausus, και περισσότερο από τα εκεί χωριά Lesura και Gabalis. Αλλά το τέλειο έχει μόνο μικρή ζωή: Πρέπει [τα τυριά] να τρώγονται όσο είναι φρέσκα.»*.

## Γεωγραφία
right|250px|thumb|Τοπίο με τμήμα του ποταμού Pougnadoire και του χωριού Saint-Chély-du-Tarn.
Από το 2016, η Λοζέρ αποτελεί τμήμα της περιοχής Οξιτανία που προέκυψε από τη συνένωση της περιοχής Λανγκντόκ - Ρουσιγιόν , στην οποία ανήκε ο νομός, με την περιοχή Μιντί-Πυρηναία. 

Περιβάλλεται από τους νομούς Καντάλ (Cantal), Άνω Λίγηρα (Haute-Loire), Αρντές (Ardèche), Γκαρ (Gard) και Αβερόν (Aveyron). Έχει επιφάνεια 5.167 τ.χλμ.

## Οικονομία
thumb|Πεδίο κοντά στο χωριό Les Bondons
Η οικονομία της περιοχής βασίζεται στη γεωργία και τον τουρισμό. Ο νομός έχει έναν από τους μικρότερους δείκτες ανεργίας της Γαλλίας.
### Τουρισμός
Οι τουριστικές δραστηριότητες της περιοχής περιλαμβάνουν αξιοθέατα σπήλαια και μια ποικιλία αθλημάτων, όπως σκι και καγιάκ. Η Λοζέρ περιλαμβάνει ακόμη τμήμα του Εθνικού Πάρκου *Cévennes* και θεωρείται μια από τις καλύτερες περιοχές της Γαλλίας για ψάρεμα. Οι ποταμοί Λοτ, (Lot), Ταρν (Tarn) και Τρυγιέρ (Truyère) είναι ιδιαίτερα κατάλληλοι για βαρκάδα.

## Δημογραφία
Η Λοζέρ είναι ο πιο αραιοκατοικημένος νομός της Γαλλίας [με πληθυσμό 73.509 κατοίκους (1999) και πυκνότητα 14 κατοίκους/τ.χλμ.], λόγω του σχετικά φτωχού εδάφους της περιοχής και της αστυφιλίας, που ήταν ιδιαίτερα υψηλή στην περιοχή κατά το χρονικό διάστημα 1850-1910. Τα τελευταία χρόνια ο πληθυσμός του νομού αυξήθηκε ελαφρά, καθώς θεωρείται ότι προσφέρει καλή ποιότητα ζωής και χάρη στα βελτιωμένα δίκτυα μεταφοράς. Ωστόσο ο πληθυσμός παραμένει γηραιότερος από τον εθνικό μέσο όρο.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Νομοί της Περιοχής της Οξιτανίας
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Μιχάλης Βαλκάνης

Ο **Μιχάλης Βαλκάνης** (γενν. Μελβούρνη, 23 Αυγούστου 1974) είναι Αυστραλός ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής και αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας με την Αντελάιντ Γιουνάιτεντ της οποίας και είναι αρχηγός. Η θέση του είναι κεντρικός αμυντικός. 
## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1974 στη Μελβούρνη και έχει ύψος 181 εκατοστά. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Σάουθ Μέλμπουρν το 1994 και από το 1996 μέχρι το 2002 αγωνίστηκε στην Ελλάδα με τον Ηρακλή, τη Λάρισα και τον Άγιο Νικόλαο. Έπειτα επέστρεψε στην Αυστραλία παίζοντας για μια σαιζόν στην Αντελάιντ Σίτυ και από το 2003 αγωνίζεται στην Αντελάιντ Γιουνάιτεντ.Ένας σημαντικός τραυματισμός το 2007 τον κράτησε για αρκετό διάστημα εκτός γηπέδων.Αν και υπήρξε έντονη φημολογία για πιθανή μετακίνηση του μετά το τέλος της σεζόν 2008/09 στην νεοφώτιστη στο Εθνικό Πρωτάθλημα Αυστραλίας (*A League*),Γκολντ Κόουστ,τελικά τον Δεκέμβριο του 2008 ανακοίνωσε την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση στο τέλος της σεζόν.

Έχει 1 συμμετοχή με την Εθνική Ανδρών της Αυστραλίας  σε αγώνα με το Κουβέιτ το 2006.

## Καριέρα

## Παραπομπές


## Πηγές

* Adelaide United profile
* Oz Football profile
* ABC Adelaide profile
* Pint Culture profile
* Pathfinder news
* Νέος Κόσμος Αυστραλίας

Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντελάιντ Γιουνάιτεντ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ
Γκραν Κανάρια

thumb|right|200px|Δορυφορική εικόνα της Γκραν Κανάρια.

Η **Γκραν Κανάρια** (ισπανικά: *Gran Canaria*) είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων, στον Ατλαντικό, 210 χλμ. από τη βορειοδυτική ακτή της Αφρικής, και ανήκει στην Ισπανία. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Τενερίφης και δυτικά της Φουερτεβεντούρα. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε πληθυσμό νησί του αρχιπελάγους, μετά από Τενερίφη. Το νησί είναι ηφαιστειακής προέλευσης, το οποίο προήλθε περισσότερο από σχισμές ηφαιστειακής λάβας. 

Το νησί κατοικήθηκε από τους *Γκουάντσες* ή *Κανάριος*, οι οποίοι ήταν Βέρβεροι που αφίχθησαν εκεί αρκετά νωρίς, το 500 π.Χ. Οι *Κανάριος* ονόμαζαν το νησί **Ταμαράν**. Το νησί διεκδικήθηκε από την Ισπανία τον 15ο αιώνα.

Η επιφάνεια της Γκραν Κανάρια είναι 1.560 χλμ² και το μέγιστο υψόμετρο της είναι 1.949 μ. (Πίκο δε Λας Νιέβες). Έχει σχεδόν κυκλικό σχήμα, με διάμετρο περίπου 50 χλμ.
thumb|right|200px|Οι θίνες ''Μασπαλόμας''.

Το νησί έχει πληθυσμό 846.085 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011) από τους οποίους οι 381.271 (2011) στην πρωτεύουσα Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια. Η πόλη είναι η μεγαλύτερη των Καναρίων Νήσων, επίσης η πρωτεύουσα της επαρχίας Λας Πάλμας, και επίσης μια απ' τις δυο πρωτεύουσες της αυτόνομης κοινότητας των Καναρίων Νήσων, μαζί με τη Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε.

## Κλίμα-Μορφολογία
Το κλίμα του νησιού θυμίζει το "διπρόσωπο" κλίμα των υπόλοιπων γειτονικών δυτικών νησιών. Ενώ το βόρειο τμήμα του είναι δροσερό, αντίθετα το νότιο είναι θερμό και ξηρό. Μορφολογικά η ανατολική ακτή του νησιού είναι επίπεδη με πολλές παραλίες, σε αντίθεση με τη δυτική ακτή που είναι περισσότερο βραχώδης και ορεινή.

## Η πρωτεύουσα
left|thumb|200px|Η παραλία ''Λας Καντέρας'' στην πρωτεύουσα του νησιού.
Η πρωτεύουσα, η Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια, που βρίσκεται στα βόρεια του νησιού, έχει μια αρκετά έντονη ζωή. Η παραλία *Λας Καντέρας* βρίσκεται στην καρδιά της πόλης. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για το ετήσιο του Καρναβάλι. Ήταν η πρώτη στάση της αποστολής του *Κριστόμπαλ Κολόν* κατά την πορεία του πίσω στην Αμερική, μνημείο της οποίας είναι το *Ερμιτάζ του Σαν Αντώνιο Αμπάντ*, όπου ο ναύαρχος προσευχήθηκε, και ο *Κάζα ντε Κολόν*. Άλλα μνημεία της πρωτεύουσας είναι το *Μουζέο Κανάριο*, ο Καθεδρικός, η *Πλάθα ντελ Εσπίριτου Σάντο*, κλπ.

Κατηγορία:Κανάριες νήσοι
Κατηγορία:Νησιά της Ισπανίας
Κατηγορία:Νησιά της Αφρικής
Παναγιώτης Δημητρουλόπουλος

Ο **Παναγιώτης Δημητρουλόπουλος** (Κρέστενα, 1955) είναι Έλληνας πολιτικός, νομάρχης Ηλείας από το 1999 έως το 2007, βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και από το 2013 μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Κοινωνικής Συμφωνίας. Τον Μάρτιο του 2015 εξελέγη πρόεδρος του κόμματος.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1955 στα Κρέστενα και σπούδασε Φυσικός στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Από τα φοιτητικά του χρόνια ασχολήθηκε με τα πολιτικά. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και γραμματέας της ΠΑΣΠ από το 1974 έως το 1977. Επίσης ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Στη συνέχεια διορίστηκε καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης και από το 2013 είναι μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Κοινωνικής Συμφωνίας.

Το 1991 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος Κρεστένων και το 1994 νομαρχιακός σύμβουλος Ηλείας. Το 1998 κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές για τη νομαρχία Ηλείας και εξελέγη νομάρχης, με ποσοστό 55,3%. Στις  επόμενες εκλογές, επανεξελέγη νομάρχης με ποσοστό 55,8%. Διεκδίκησε έδρα στις εκλογές του 2007  και στις εκλογές του 2009, κατά τις οποίες εξελέγη βουλευτής Ηλείας με το ΠΑΣΟΚ.

Μετά τη διαγραφή του από το ΠΑΣΟΚ, κατέστη ανεξάρτητος και το Μάρτιο του 2012 προσχώρησε στην Κοινωνική Συμφωνία της Λούκας Κατσέλη.

Είναι παντρεμένος με τη μηχανικό Γωγώ Μιχαλοπούλου και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, την Αγγελική και τον Μιχάλη.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Βιογραφικό στην επίσημη ιστοσελίδα του
## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας
Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας
Κρήμνη Χαλκιδικής

Η **Κρήμνη** είναι οικισμός και σήμερα ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Πολυγύρου, στο νομό Χαλκιδικής. Βρίσκεται στον κάμπο της Βόρειας Χαλκιδικής .Το χωριό  εχει 150 κάτοικους με βάση την αντίστοιχη πληθυσμιακή απογραφή του 2020. Κύριες ασχολίες είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Αξιοθέατο αποτελεί το δασύλλιο της Αγίας Παρασκευής .Οι κάτοικοι της Κρήμνης συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Ιωάννης Φώτη και ο αδελφός του Αθανάσιος. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο (στην παλιά Κρήμνη).

Ο πολιτιστικός σύλλογος που λέγεται "Μ.Ε.Α.Σ ΔΟΞΑ ΚΡΗΜΝΗΣ" διοργανώνει εκδηλώσεις όλο το χρόνο.

Τα παιδιά από την Κρήμνη πηγαίνουν στο Δημοτικό Σχολείο Ζερβοχωρίων, το οποίο εδρεύει στην Παλαιόχωρα.

Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα Δόξα Κρήμνης έχει αγωνιστεί στην Α, Β και Γ ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της ΕΠΣ Χαλκιδικής. Ενώ από το 2019 λόγω διοικητικών προβλημάτων απείχε από το πρωτάθλημα.Το 2023 η ομάδα επανασυντάχθηκε.

Επίσης κατέχει και μία αξιόλογη αιμοδοσία που ιδρύθηκε το 2000 και μέχρι σήμερα κατέχει μεγάλο αριθμό εθελοντών και σε αναλογία με το πληθυσμό του οικισμού, κατέχει μία από τις πρώτες θέσεις σε συμμετοχή στην Ελλάδα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου
Κατηγορία:Δήμος Ζερβοχωρίων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Λαράνι Ηρακλείου

Το  **Λαράνι** (επίσημο: Λαράνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Απέχει από το Ηράκλειο 37,5 χλμ. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και παράγεται σταφίδα, όπως επίσης λάδι και κτηνοτροφικά φυτά. Ναοί στον οικισμό είναι αυτοί της Κοίμησης της Θεοτόκου (πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου)  και ο νεότερος της Αγίας Τριάδας. Υπάρχει η Αγία Παρασκευή και ο Άγιος Νικόλαος. Να σημειωθεί ότι δίπλα από την Κοίμηση της Θεοτόκου υπάρχει ο ναός του Αγίου Γεωργίου.

## Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό από την εποχή της Ενετοκρατίας αποτελούνταν από δύο οικισμούς, κάτι που ισχύει ως σήμερα. Η αρχαιότερη αναφορά σε αυτό γίνεται σε έγγραφο του 1301. Το 1583 καταγράφεται ως *Laragni Catto* με 88 και *Laragni Apano* με 58 κατοίκους . Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν τουρκοχώρι. Το 1881 κατοικούσαν 304 Τούρκοι και ο οικισμός υπαγόταν στο Δήμο Μεγάλης Βρύσης. Το 1920 έγινε έδρα ομώνυμου δήμου και οκτώ χρόνια αργότερα, υπήχθη στην Κοινότητα του Αγίου Θωμά. Το 1925 δέχθηκε και μερικές οικογένειες προσφύγων από την Ανατολική Ρωμυλία.  Από το 1940 ως το 1998 αποτέλεσε αυτόνομη κοινότητα της επαρχίας Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Το 1998 με το Σχέδιο Καποδίστριας αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αγίας Βαρβάρας.

Δείτε: ***[[Κοινότητα Λαρανίου]]***

Το όνομα του χωριού οφείλεται στον πρώτο οικιστή του, ο οποίος λεγόταν Λαράνης. Οι περισσότεροι από τους σημερινούς κατοίκους του, κατάγονται από τη Μικρά Ασία.

Το χωριό διαμαρτυρήθηκε για τα προβλήματά του με αποχή από τις ευρωεκλογές του 2004.

## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Χωριά του Δήμου Αγίας Βαρβάρας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Λαρανι
Λαρανι
Σαΐντ Μοχάμεντ Τζοχάρ

Ο **Σαΐντ Μοχάμεντ Τζοχάρ** (Said Mohamed Djohar, 1918-2006) ήταν πολιτικός από τις Κομόρες, που χρημάτισε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος του νησιωτικού κράτους το 1989-95 και το 1995-1996. Τον διαδέχθηκε στην πρώτη του θητεία ο Κααμπί Ελ-Γιαχρουτού και στη δεύτερη ο Μοχάμετ Τακί.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μαζούνγκα της Μαδαγασκάρης στις 22 Αυγούστου του 1918. Δίδυμος αδερφός του σοσιαλιστή προέδρου Αλί Σοϊλί, έγινε ανώτατος δικαστικός. Μετά τη δολοφονία του προέδρου Αχμέτ Αμπνταλά το 1989, ο Τζοχάρ έγινε αρχηγός της Προσωρινής Κυβερνήσεως. Ανατράπηκε από το Γάλλο μισθοφόρο Μπομπ Ντενάρ στις 27 Σεπτεμβρίου του 1995, με πραξικόπημα και επί πολλές ημέρες κρατείτο αιχμάλωτος σε στρατώνα. Η γαλλική κυβέρνηση τον φυγάδευσε για ιατρικούς λόγους στο νησί Ρεϊνιόν και τον εμπόδισε να επιστρέψει στις Κομόρες ως τον Ιανουάριο του 1996. Στις εκλογές εκείνης της χρονιάς ηττήθηκε από τον Μοχάμετ Τακί. Πέθανε σε ηλικία 87 ετών στο σπίτι του στο Μορονί, στις 23 Φεβρουαρίου του 2006.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Βιογραφία στο Rulers

Κατηγορία:Πρόεδροι των Κομορών
Πάπας Βενέδικτος ΙΓ΄

Ο **Πάπας Βενέδικτος ΙΓ΄**  ή **Πιέτρο Φραντσέσκο Ορσίνι** ή αργότερα **Βιτσέντσο Μαρία Ορσίνι** (2 Φεβρουαρίου 1649 - 21 Φεβρουαρίου 1730) ήταν αρχηγός στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και κυβερνήτης στα Παπικά Κράτη (29 Μαΐου 1724 - 21 Φεβρουαρίου 1730). Την εποχή που εισήλθε στο Τάγμα των Δομινικανών αφοσιώθηκε στις θρησκευτικές προτεραιότητες και όταν έγινε Πάπας στην διοίκηση της εκκλησίας. Η απειρία που είχε η Οικογένεια Ορσίνι στις πολιτικές ικανότητες τον οδήγησε στην παράδοση της εξουσίας στον Γραμματέα του Καρδινάλιο Νικολό Κόσκια, αυτό είχε καταστροφικά αποτελέσματα για το Παπικό θησαυροφυλάκιο. Οι διαδικασίες για την Αγιοποίηση του ξεκίνησαν (1755) και έληξαν αμέσως μετά, ξεκίνησαν ξανά την περίοδο (2004 - 2012) και ολοκληρώθηκαν αργότερα (2017), πήρε τον τίτλο του Υπηρέτη του Θεού.

## Πρώτα χρόνια
Ο Πιέτρο Φραντσέσκο Ορσίνι γεννήθηκε στην Γκραβίνα της Απουλίας ως ο μεγαλύτερος από τους έξι γιους του δούκα της Γκραβίνας Φερδινάνδο Γ΄ Ορσίνι, μέλος της Οικογένειας Ορσίνι και ο τελευταίος από τους Πάπες. Η μητέρα του ήταν η Τζιοβάννα Φραντζιπάνι ντελα Τόλφα, από το Τορίττο. Αρχικά ονομαζόταν Βενέδικτος ΙΔ΄ , λόγω της πρόληψης που ήθελε τον αριθμό 13 να είναι γρουσούζικος. Ήταν το τελευταίο μέλος των Ορσίνι που έγινε Ποντίφικας. Ανάμεσα στα μέτρα που έλαβε, ήταν να καταργήσει τα τυχερά παιχνίδια (λοταρίες) στη Ρώμη. Σε ηλικία 18 ετών παραιτήθηκε από την κληρονομιά του και εισήλθε στους Δομηνικανούς με τον όνομα *"Βιτσέντζο Μαρία"*, τον Φεβρουάριο του 1671 χρίστηκε ιερέας. Με την επίδραση της οικογένειας του ο Πάπας Κλήμης Ι΄ τον διόρισε Καρδινάλιο-Ιερέα του Σαν Σίστο (22 Φεβρουαρίου 1672), αργότερα έγινε επίσκοπος της Μανφρεντόνια και της Τσεζένα και αρχιεπίσκοπος του Μπενεβέντο. Σε δύο ισχυρούς σεισμούς (1688, 1702) διέσωσε πολλά θύματα και πήρε τον τίτλο του Υπηρέτη του Θεού.

## Πάπας
Όταν πέθανε ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΓ΄ συνεστήθη Κονκλάβιο από το Κολλέγιο των Καρδιναλίων για την εκλογή του νέου Πάπα, οι Καρδινάλιοι ήταν χωρισμένοι στα τέσσερα και η εκλογή δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί. Ο Ορσίνι εξελέγη τελικά λόγω της πίστης και της ηθικής του ζωής, η έλλειψη της πολιτικής εμπειρίας ήταν ένα επιπλέον κίνητρο ότι θα παραμείνει ουδέτερος. Το όνομα που επέλεξε ήταν *"Βενέδικτος ΙΓ΄"* για να τιμήσει τον προγενέστερο του πάπα Βενέδικτο ΙΑ΄ που ανήκε επίσης στους Δομηνικανούς. Η στέψη του έγινε από τον Καρδινάλιο-Πρωτοδιάκονο Μπενεντέττο Παμφίλι (4  Ιουνίου 1724), εγκαταστάθηκε κατόπιν στην Βασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού (24 Σεπτεμβρίου 1724).
Όπως γράφει ο μετέπειτα Πάπας, καρδινάλιος Λαμπερτίνι, ο Βενέδικτος ΙΓ΄*δεν είχε ιδέα πώς να κυβερνήσει ενώ ήταν ασκητής.* Υπήρξε αντίπαλος των Γιανσενιστών. Ίδρυσε το Πανεπιστήμιο του Καμερίνο. Πέθανε στις 21 Φεβρουαρίου του 1730 και τάφηκε στη Σάντα Μαρία σόπρα Μινέρβα. Στον τάφο του χαράχτηκε σατιρικό επίγραμμα. Τον διαδέχθηκε ο Πάπας Κλήμης ΙΒ΄.

## Παραπομπές


## Πηγές
*

Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 18ου αιώνα
Κατηγορία:Οικογένεια Ορσίνι
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Μπενεβέντο
Έμβλημα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

thumb|Το έμβλημα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Το  **έμβλημα του ομοσπόνδου κρατιδίου του [[Σλέσβιχ-Χόλσταϊν]]** καθιερώθηκε με ειδική νομοθετική Πράξη το 1957. Περιέχεται στην κρατική σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Τα σύμβολα στο έμβλημα είναι συνδυασμός των εμβλημάτων του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν.
## Περιγραφή
Στο θυρεό που έχει μαύρο περίγραμμα και αιχμηρή άκρη, διακρίνουμε δύο ίσα μέρη. Στο αριστερό μέρος υπάρχουν δυο μπλε λιοντάρια σε κίτρινο φόντο, με τις γλώσσες τους έξω. Στο δεξί μέρος υπάρχει ένα σχήμα που αποτελείται από γραμμές ζιγκ ζαγκ και είναι άσπρο, σε σχήμα φυτού. Θυμίζει την τσουκνίδα και πολλές φορές αναφέρεται με την ονομασία αυτή (Nesselblatt). Το φόντο είναι κόκκινο.
## Ιστορικά στοιχεία
Το πρώτο μισό του εμβλήματος με τα λιοντάρια προέρχεται από το δανικό έμβλημα. Τα λιοντάρια εμφανίζονται πρώτη φορά το 1245, στη σφραγίδα του ιδρυτή του Δουκάτου του Σλέσβιχ, Άβελ της Δανίας.  Ο βασιλικός οίκος της Δανίας κυβέρνησε ως το 1375. Αργότερα το δουκάτο αποτέλεσε ανεξάρτητο δουκάτο.

Στο δεύτερο μέρος του εμβλήματος υπάρχει το έμβλημα των κομήτων τος Σάουμπουργκ, οι οποίοι ήταν επίσης κόμητες του Χόλσταϊν. Το παλαιότερο τέτοιο έμβλημα με λιοντάρι χρονολογείται από το 1238. Το 1239 το φυτό  Nesselblatt εμφανίζεται σε σφραγίδα του Κόμητα Ιωάννη Α΄. Είναι άγνωστη η προέλευση του μοτίβου της τσουκνίδας. Ονομάστηκε έτσι από το σχήμα του, που θυμίζει το φυτό. Το έμβλημα παρέμεινε αναλλοίωτο παρά τις εδαφικές διαφοροποιήσεις του Χόλσταϊν.
## Πηγές
* Πληροφορίες για το έμβλημα του ομοσπόνδου κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν 
## Βλέπε επίσης
*Σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Κατηγορία:Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Σλεσβιχ
Πάπας Σαβινιανός

Ο **Πάπας Σαβινιανός** (πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου 606) ήταν Πάπας και επίσκοπος της Ρώμης (13 Σεπτεμβρίου 604 - 22 Φεβρουαρίου 606). Στην περίοδο της παποσύνης του επικρατούσε ο Βυζαντινός παπισμός, ήταν ο τέταρτος Αποκρισάριος στην Κωνσταντινούπολη που εξελέγη Πάπας.

## Βιογραφία

Ο Σαβινιανός γεννήθηκε στην Μπιέρα (Μπιέντα) κοντά στο Βιτέρμπο. Ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ τον έστειλε Αποκρισάριο στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης. Ο Γρηγόριος Α΄ εξοργίστηκε ωστόσο μαζί του (595) γιατί απέτυχε στις συνομιλίες με τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο σχετικά με το εάν ο Πατριάρχης Ιωάννης Δ΄ Νηστευτής θα πάρει τον τίτλο του *"Οικουμενικού Πατριάρχη"*. Ο Σαβινιανός ανακλήθηκε και απεστάλη την ίδια χρονιά σε νέα αποστολή στην Γαλατία, επέστρεψε στην Ρώμη (597). Ο Σαβινιανός εξελέγη τον Μάρτιο του 604 ως διάδοχος του Γρηγορίου Α΄, την θέση την ανέλαβε τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου μετά την αυτοκρατορική επικύρωση. Την περίοδο της παποσύνης του ακολούθησε αντίθετη πολιτική με τον Γρηγόριο Α΄, το Liber Pontificalis τον επαινεί επειδή *"γέμισε την εκκλησία με κληρικούς"* σε αντίθεση με τον Γρηγόριο Α΄ που την *"γέμισε με μοναχούς"*. Σε αυτόν αποδίδεται μεταξύ άλλων ο εορτασμός των Ευχαριστιών. Επίσης, απέκτησε άσχημη φήμη για την πώληση των δημητριακών σε υψηλές τιμές, ενώ ο προκάτοχός του Γρηγόριος είχε μοιράσει στο λαό τρόφιμα. Οι μεταγενέστεροι δημιούργησαν πολλούς θρύλους σύμφωνα με τους οποίους ο προκάτοχος του Γρηγόριος Α΄ τον τιμώρησε για φιλαργυρία.   Πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου του 606. Τον διαδέχθηκε ο Πάπας Βονιφάτιος Γ΄, η νεκρική πομπή άλλαξε πορεία για να αποφύγει τους εχθρούς του.

## Παραπομπές



## Βιβλιογραφία

* Duff, Eamon. *Saints and Sinners: A History of the Popes*, Yale University Press, 2001, σσ. 72–73. 
* Maxwell-Stuart, P. G. *Chronicle of the Popes: The Reign-by-Reign Record of the Papacy from St. Peter to the Present*, Thames & Hudson, 2002, σ. 54

        

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 7ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Μετοχικό Ταμείο Ναυτικού

thumb|right|180px|<div style='text-align: center;'>
Το έμβλημα του ΜΤΝ
</div>
Το **Μετοχικό Ταμείο Ναυτικού** (**Μ.Τ.Ν.**) αποτελεί ταμείο επικουρικής ασφάλισης του μονίμου στρατιωτικού προσωπικού τόσο του Πολεμικού Ναυτικού όσο και του Λιμενικού Σώματος. Ιδρύθηκε το 1921 και αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Εποπτεύεται από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ) μέσω του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (ΓΕΝ).

Το Μετοχικό Ταμείο Ναυτικού έχει διοικητική αυτοτέλεια, με δικό του προϋπολογισμό. Βασικός νόμος που διέπει τον Οργανισμό αυτό είναι ο ΚΝ 5481 του 1931 όπως έχει συμπληρωθεί και τροποποιηθεί μεταγενέστερα. Διοικείται από 7μελές Διοικητικό Συμβούλιο που ορίζεται από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, κατόπιν πρότασης ΓΕΝ. Τα γραφεία του Μετοχικού Ταμείου Ναυτικού στεγάζονται σήμερα σε ιδιόκτητο οίκημα στην Αθήνα (οδό Γλάδστωνος 1).

Κύρια αποστολή του Μετοχικού Ταμείου Ναυτικού είναι αφενός μεν η εκμετάλλευση και η επαύξηση της πάσης φύσεως κινητής και ακίνητης περιουσίας του, εισπράττοντας παράλληλα όλα τα προβλεπόμενα από τη νομοθεσία έσοδά του και αφετέρου η εντός των πλαισίων της βιωσιμότητάς του, παροχή στους δικαιούχους του καλύτερου δυνατού μερίσματος και λοιπών παροχών που δίδονται όπως π.χ. οικογενειακά βοηθήματα, δάνεια, ειδικά έξοδα περίθαλψης κ.λπ.

Μέτοχοι του Μετοχικού Ταμείου Ναυτικού είναι όλοι οι μόνιμοι εν ενεργεία και απόστρατοι Αξιωματικοί, Ανθυπασπιστές, Υπαξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος. Επίσης οι μόνιμοι πολιτικοί υπάλληλοι του Ταμείου, οι Λιμενοφύλακες, οι εθελοντές μακράς θητείας (ΕΜΘ) του Πολεμικού Ναυτικού και τέλος οι επαγγελματίες οπλίτες (Επ.Οπ). Το σύνολο των μετόχων ήταν το 2013 36.728.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Κατηγορία:Λιμενικό Σώμα
Κατηγορία:Δημόσιοι ασφαλιστικοί οργανισμοί της Ελλάδας
Τελευτίας

Ο **Τελευτίας** ήταν Σπαρτιάτης πρίγκηπας και σπουδαίος ναύαρχος, αδελφός του Βασιλέως της Σπάρτης Αγησιλάου Β΄, που διακρίθηκε στον Κορινθιακό πόλεμο (392-390 π.Χ.) που διοικούσε τότε το στόλο των Σπαρτιατών.

Στη συνέχεια εκλέχθηκε για ενιαύσια θητεία ναύαρχος (390) όπου και ανέλαβε να ενισχύσει την αριστοκρατική μερίδα της Ρόδου κατά των δημοκρατών. Τότε πέτυχε και την προσχώρηση των Σαμίων στη Σπάρτη ενισχύοντας έτσι το στόλο του με τον οποίο και συνέλαβε στη Κνίδο δέκα αθηναϊκές τριήρεις. Το 388 π.Χ. όταν φονεύθηκε ο Γοργόπας ανέλαβε τη διοίκηση του Σπαρτιατικού στόλου που ναυλοχούσε στην Αίγινα όπου και στη συνέχεια επιτέθηκε στον Πειραιά αποκομίζοντας άφθονα λάφυρα. 

Ο Τελευτίας σκοτώθηκε κατά τη πολιορκία της Ολύνθου το 380 π.Χ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ναύαρχοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Κορινθιακού Πολέμου
Τελετή

[μικρογραφία|Τελετή αφής της [Ολυμπιακή Φλόγα|ολυμπιακής φλόγας στην Ολυμπία]]
Γενικά **τελετή** χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε διεξαγωγή με περισσότερο πανηγυρικό χαρακτήρα. Οι τελετές διακρίνονται ανάλογα του χαρακτήρα τους σε εθνικές, θρησκευτικές, κοινωνικές, αθλητικές, κ.λπ. Συνηθέστερες είναι εκείνες με θρησκευτικό χαρακτήρα όπως τελετές γάμου, βάπτισης, κ.λπ. που τελούνται εντός των ναών, όπως και εκτός ναών επίσης με θρησκευτικό χαρακτήρα π.χ. λιτανείες, περιφορές εικόνων, επιταφίου κ.λπ., ενώ σημαντική επίσης είναι η τελετή αγιασμού των υδάτων. 

Άλλες τελετές είναι οι επίσημες δοξολογίες, τελετές ορκωμοσίας, θυρανοίξια ναών, εγκαινίων γραφείων, καταστημάτων κ.λπ. σε μερικές των οποίων συμμετέχουν και διάφορες αντιπροσωπείες. Στις εθνικές τελετές συμμετέχουν επίσης στρατιωτικά αγήματα που πλαισιώνουν αυτές με παρατάξεις καθώς και μπάντες.

Στις τελετές έναρξης αθλητικών αγώνων συνήθως το τιμώμενο πρόσωπο είναι εκείνο που σηματοδοτεί την έναρξη με τη φράση: "*Κηρύσσω την έναρξη του αγώνα...*" 

Τέλος, τελετή ονομάζεται και η κηδεία, κυρίως για λόγους ευγενείας. Αν και σχετικά σπάνια αναφέρεται με αυτόν τον τρόπο στην καθομιλουμένη, συναντάται συχνά στις επωνυμίες των γραφείων που αναλαμβάνουν την προετοιμασία της κηδείας (Γραφείο Τελετών)

## Δείτε επίσης
* Τελετή (μυθολογία)


Κατηγορία:Εθιμοτυπία
Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές
Κατηγορία:Αθλητισμός
Κατηγορία:Λαογραφία
Τελετή (μυθολογία)

μικρογραφία|Ψηφιδωτό που απεικονίζει την Τελετή, τον Διόνυσο και τον Σκίρτο. Έκθεμα στο Μουσείο Ψηφιδωτών Ζεύγματος, Τουρκία.
Η **Τελετή** κατά την Ελληνική Μυθολογία ήταν κόρη του Διονύσου και της Νικαίας (κόρη του Σαγγαρίου και της Κυβέλης). Λάτρευε τους νυχτερινούς χορούς, τις εορτές και διασκεδάσεις κι ευχαριστιόταν ν΄ ακούει τους ήχους των κροτάλων παρακολουθώντας από μικρή τον πατέρα της.

Όπως καταγράφει ο Παυσανίας, στα «Βοιωτικά» (Θ' 30-4), δίπλα στο άγαλμα του Ορφέα που βρισκόταν στον Ελικώνα υπήρχε και το άγαλμα της Τελετής και γύρω απ΄ αυτά είχαν στηθεί πέτρινα αγάλματα θηρίων (από λίθο και χαλκό) που φαίνονταν ν΄ άκουγαν τον Ορφέα ως θαμώνες.

Ο δε Αριστοφάνης υποστηρίζει ότι ο Ορφέας ήταν εκείνος που υπέδειξε τις τελετές στους ανθρώπους προκειμένου να αποφεύγουν έτσι τις αγριότητες και συμπλοκές.

Στη τέχνη η Τελετή παριστάνονταν συνήθως ανάγλυφη μαζί με την Επίκτηση και την Ευθυνία ως ιδεατές ανθρωπόμορφες κόρες των εγκαινίων, του κέρδους και της ευφορίας της Γης των οποίων οι παρουσίες κρίνονταν απαραίτητες στη τέλεση των εορταστικών τελετών.

Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Τέλος (δημοσιονομία)

Στην επιστήμη της Δημοσιονομίας **τέλος** ή στο πληθυντικό **τέλη** χαρακτηρίζονται χρηματικά ποσά που καταβάλουν φυσικά ή νομικά πρόσωπα συνήθως σε Υπηρεσίες της Διοίκησης (δημόσιες Υπηρεσίας - Επιχειρήσεις κοινής ωφελείας) σε αντάλλαγμα των υπηρεσιών που προσφέρουν, όπως για παράδειγμα τα ταχυδρομικά τέλη, λιμενικά τέλη, τέλη πλοήγησης, τέλη τηλεφωνίας - σύνδεσης κ.λπ. Το ύψος των τελών αυτών καθορίζονται κάθε φορά με υπουργικές αποφάσεις.

## Δείτε επίσης
*Φόρος
*Δασμός
*Χαρτόσημο
*Διόδια

Κατηγορία:Δημοσιονομία
Τέλος (φιλοσοφία)

Στη Φιλοσοφία ως *τέλος* χαρακτηρίζεται ο επιδιωκόμενος σκοπός μιας πράξης.

Κατά τη φιλοσοφική ερμηνεία του όρου διαπιστώνεται ότι για την επιτυχία του "τέλους" απαιτείται η γνώση των μέσων και των τρόπων που άγουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλαδή η γνώση της αιτιώδους συνάφειας, εξ ου και το τέλος χαρακτηρίζεται "*τελικό αίτιο*".

Περί των "*τελικών αιτίων*" ασχολείται ιδιαίτερος κλάδος της φιλοσοφίας η Τελεολογία η οποία και παραδέχεται αυτά για την ερμηνεία των διαφόρων διατάξεων της Φύσης.

Κατηγορία:Αριστοτέλης
Κατηγορία:Αξιολογία
Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες
Αθανάσιος Γκολφινόπουλος

Ο **Αθανάσιος Γκολφινόπουλος** (1924 - Μάρτιος 2001) ήταν νομάρχης Ηλείας και βουλευτής Αχαΐας.

Γεννήθηκε στη Ροδοδάφνη Αιγίου και ήταν γιος του Επαμεινώνδα Γκολφινόπουλου, γόνου Καλαβρυτινής οικογένειας με πλούσια δράση στην πολιτική ζωή. Σπούδασε χημικός στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1981 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας με την υποστήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το 1985 επανεκλέχτηκε. Έχασε όμως την έδρα από τον Ανδρέα Ζαΐμη. Την 16η Ιανουαρίου του 1986 διορίστηκε νομάρχης Ηλείας, θέση στην οποία παρέμεινε για μόλις δύο μήνες, οπότε και παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας του με την Κυβερνητική πολιτική και αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ.  Τον Σεπτέμβριο του 1986 υποψήφιος για Δήμαρχος Πατρών, με την υποστήριξη του Συνασπισμού και του ΚΚΕ. Στις εκλογές του Ιουνίου 1989 συμμετείχε με το κόμμα του Συνασπισμού χωρίς όμως να εκλεγεί.

Απεβίωσε το 2001 και κηδεύτηκε στις 20 Μαρτίου. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Τσουμάκα και είχε δύο παιδιά.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Θεόδωρος Ηλ. Λουλούδης, *ΠΑΣΟΚ Αχαΐας. Μια διαδρομή 40 χρόνων, 1974-2014*, Αχαϊκή Βιβλιοθήκη, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014 ISBN 978-618-81328-4-9

Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Θεόφραστος Χαιρέτης

Ο **Θεόφραστος Χαιρέτης** ήταν Έλληνας έμπορος και επαναστάτης από την Κρήτη, ενεργός μεταξύ του 1841 και του 1862.
## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη και ήταν γιος του Κηρύκου Χαιρέτη, ιατροφιλόσοφου και γόνου αρχοντικής οικογένειας της Κρήτης με βυζαντινές ρίζες. Πρωτοστάτησε μαζί με τον αδερφό του στην επανάσταση της Κρήτης το 1841, και προκειμένου να γλιτώσει διέφυγε στην ηπειρωτική Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Αθήνα. Το 1842, προσελήφθη στην Εθνική Τράπεζα και το 1855 διορίστηκε διευθυντής του υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας στην Πάτρα. Το 1866, μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά επέστρεψε το 1870. 

Ήταν από τα ενεργά μέλη της πατρινής κοινωνίας. Συμμετείχε στην ίδρυση της οινοποιητικής εταιρείας και από το 1858 ήταν ναυτικός πράκτορας της ελληνικής ατμοπλοΐας. Το 1860, εκδιώχθηκε ως αντιοθωνικός και το 1862 συμμετείχε στη στάση κατά του Όθωνος, στην οποία είχε τον βαθμό του υπολοχαγού.

Έπασχε από μελαγχολία και αυτοκτόνησε στην μονή του Προφήτη Ηλία στην Πάτρα και ενταφιάστηκε αρχικά στο νεκροταφείο του Αγίου Ανδρέα και στη συνέχεια στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών. Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Παναγιώτης Χαλκιόπουλος, ενώ ο Παναγιώτης Συνοδινός αφιέρωσε τη συλλογή του *Σκιαί* στον Χαιρέτη. Ήταν παντρεμένος και απέκτησαν πέντε παιδιά, τον Κήρυκο, τον Γεώργιο, τον Εμμανουήλ, τον Αχιλλέα και την Ευδοκία, σύζυγο Δημητρίου Γιαννόπουλου και μητέρα του Περικλή Γιαννόπουλου.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας
Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί
Τελχίνες

Οι **Τελχίνες** σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία  άλλοτε φέρονται ως θνητοί και άλλοτε ως μυθικοί δαίμονες ανάλογα των μύθων.

Θεωρούνταν παιδιά της Θάλασσας, της Γαίας ή του Πόντου και περιγράφονται ως άποδες και άχειρες φέροντας όμως πτέρυγες. Κατά τη αρχαία παράδοση οι Τελχίνες, που ήταν εννέα στον αριθμό, προέρχονταν από την Κρήτη "κουροτροφήσαντες" τον Δία, εξ ου και καλούνταν Κουρήτες. Στη συνέχεια αυτοί πήγαν στην Κύπρο και αργότερα στη Ρόδο όπου και κλήθηκε η νήσος εξ αυτών *Τελχινίς*. Εκεί ίδρυσαν πολλές πόλεις μεταξύ των οποίων ήταν η Κάμειρος, η Ιαλυσός και η Λίνδος.

## Μυθολογία
Ο Διόδωρος αναφέρει πως η Τιτανίδα Ρέα παρέδωσε σ' αυτούς τον θεό Ποσειδώνα τον οποίο και ανέθρεψαν με την κόρη του Ωκεανού Καφείρα, και όταν εκείνος ανδρώθηκε έλαβε ως σύζυγο την αδελφή των Τελχινών την Αλία της Ρόδου από την οποία απέκτησε έξι γιους και μια κόρη την "Ρόδην" από την οποία και στη συνέχεια ονομάσθηκε έκτοτε η νήσος Ρόδος.

Κατά σχετική επίσης παράδοση οι Τελχίνες εξορίστηκαν από τη Ρόδο από τους Ηλιάδες. Έτσι περιπλανώμενοι επέστρεψαν και προξένησαν μεγάλες καταστροφές στη νήσο. Κατ' άλλη όμως παράδοση οι Τελχίνες αναχώρησαν οι ίδιοι από τη νήσο προβλέψαντες τη μεγάλη καταστροφή με κατακλυσμό από τον Δία. Κατ' άλλες ακόμη παραδόσεις οι Τελχίνες ήταν μυθικοί θνητοί σπουδαίοι τεχνίτες και εφευρέτες που είχαν ανακαλύψει διάφορα μέταλλα όπως τον χαλκό και τον σίδηρο και είχαν επινοήσει πολλά εργαλεία για την τέχνη τους, που φέροντάς τα έδιναν την εντύπωση πως τους έλειπαν τα άκρα. Πιστεύονταν ακόμη πως αυτοί δίδαξαν στους ανθρώπους την πρώιμη μεταλλουργία και την εξόρυξη των μετάλλων.

Οι Τελχίνες αναφέρονται ως κατασκευαστές της άρπης του Κρόνου και της τρίαινας του Ποσειδώνα καθώς και χυτά αγάλματα πολλών θεών όπως της θεάς Αθηνάς, του θεού Απόλλωνα, της θεάς Ήρας, των Νυμφών στις πόλεις της Ρόδου κ.ά. καθώς και διαφόρων μαγικών σκευών, ποτηρίων και άλλων.

Επίσης αναφέρεται πως κάποτε ο Απόλλωνας έστειλε καταστρεπτική νόσο στους Σικυωνείς όταν αρνήθηκαν να καταβάλουν στους Τελχίνες αμοιβή για εργασία που τους πρόσφεραν σε εξοπλισμό.

## Γενεαλογικό δένδρο
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι  - Πηγές
* Τελχίνες www.theoi.com  
* Μυθολογία των Τελχινών telchinis.wordpress.com 

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ρόδου
Αχλαδίτσα Αργολίδας

Η **Αχλαδίτσα** *ή αλλιώς* **Δάρδιζα** (από το 1920 - 1951) είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Αργολίδας στην Πελοπόννησο.

## Γενικά στοιχεία
Η Αχλαδίτσα βρίσκεται στα βόρεια παράλια του κόλπου της Ύδρας, στον κόλπο Ντάρτουζα και απέχει 3 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Ερμιόνη. Διαθέτει πολλές μικρές παραλίες όπως το Πόρτο Αλεπού ή Κρόθι, την Πούπουλου Ακτή, τα Λιμανάκια και των Μεταλλείων, με σπουδαιότερη την ίδια την παραλία της Δάρδιζας η οποία είναι από τις μεγαλύτερες, τις καθαρότερες, παρά αυτά, όχι από τις οργανωμένες του Δήμου Ερμίονης . Περιβάλλεται από τους λόφους Κρόθι, Δίδυμοι Λόφοι, Μαυροβούνι ή Καρακάσι και Αλατοβούνι ή Αλασόρος ενώ στο μέσο του κόλπου Ντάρντιζας βρίσκεται η βραχονησίδα Χελωνονήσι. Εντός του κόλπου της Ντάρντιζας, λόγω του σεισμογενούς παρελθόντος της περιοχής, έχουν σχηματιστεί διάφοροι ορμίσκοι, όπως των Μεταλλείων, της Ηρεμίας, του Χελωνονησίου, της Μέδουσας, του Ναυγίου και της Δάρδιζας.

## Ιστορικά στοιχεία
Πριν τη δημιουργία του παραθεριστικού οικισμού, η Δάρδιζα κατοικούνταν από εργάτες, μεταλλωρύχους των μεταλλείων της Δάρδιζας, στην περιοχή ακόμα υπάρχουν οι εγκαταστάσεις των παλαιών Μεταλλείων. Η ράμπα που φόρτωνε τα φορτηγά πλοία με τα υλικά του υπεδάφους αποτελεί σημαντικό μνημείο του οικισμού (οι εγκαταστάσεις κτίσθηκαν από την εταιρεία Μποδοσάκη κατά τις δεκαετίες του 1950  και 1960).

Άλλα σπουδαία κτίσματα του οικισμού είναι ο Άσπρος Μόλος, κτισμένος από αρχοντική οικογένεια σαν ευεργέτημα στους ψαράδες της Ερμιόνης αλλά και το βλάχικο εκκλησάκι της Παναγίας, ενώ υπάρχουν αλλά δύο εκκλησάκια του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Νικόλαου (ιδιόκτητο). Στο βυθό της θάλασσας βρίσκονται διάσπαρτες αρχαιότητες, απομεινάρια ανθρώπων που προσπάθησαν σε παλαιότερες εποχές να εκμεταλλευτούν το πλούσιο μετάλλευμα της περιοχής. 

Η περιοχή αναφέρεται από το Στράβωνα και τον Παυσανία, χωρίς όμως πολλές λεπτομέρειες.

## Σύλλογοι
Για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος έχει αναλάβει δράση ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος «ΔΑΡΔΙΖΑ» και ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος «ΑΧΛΑΔΙΤΣΑ». Ο σύλλογος «ΔΑΡΔΙΖΑ» έχει επίσης κληροδοτήσει τον θεσμό των κολυμβητικών αγώνων που πραγματοποιούνται στη παραλία της Δάρδιζας κάθε καλοκαίρι τον Αύγουστο. Στον οικισμό οικολογική και λαογραφική δράση έχουν αναλάβει τόσο οι πολίτες όσο και η εθελοντική ομάδα "ΑΝΤΙΡΡΥΠΟΣ" που δρα υπέρ της φύσης σε συνεργασία πολλές φορές με άλλες οικολογικές οργανώσεις.

## Πληθυσμός
Ο οικισμός πρωτοαναγνωρίστηκε το 1920 και έκτοτε έχει καταγράψει σημαντικές αυξομειώσεις στον πληθυσμού του χωρίς να υπάρχει κάποια τάση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αργολίδας
Κατηγορία:Δήμος Ερμιόνης
Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Πολιόχνη Λήμνου (οικισμός)

Η **Πολιόχνη** είναι οικισμός της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης). 

Από  το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στο δημοτικό διαμέρισμα Λιβαδοχωρίου του Δήμου Νέας Κούταλης. Παλαιότερα  ανήκε στον νομό Λέσβου.

Έχει 264 κατοίκους (2001).

## Τοπογραφικές - Ιστορικές πληροφορίες
 
**Πολιόχνη** είναι η ονομασία ενός λόφου απέναντι από το χωριό Λιβαδοχώρι, στην κεντρική Λήμνο. Με την ίδια ονομασία υπάρχει άλλος ένας λόφος στην περιφέρεια του χωριού Κάσπακας. Όμως, κανένας από τους δύο λόφους δεν έχει σχέση με τον αρχαιολογικό χώρο της προϊστορικής Πολιόχνης, που βρίσκεται κοντά στο χωριό Καμίνια.

Στη θέση "Πολιόχνη" του Λιβαδοχωρίου υπήρχαν χαλάσματα ενός μεσαιωνικού μικρού οικισμού που ανήκε στο μετόχι της Μονής Αγίου Παύλου του Αγ. Όρους, το αποκαλούμενο "Αγιοπαυλίτικο". Σε φιρμάνι του 1796 ο οικισμός αυτός αποκαλείται **Λίγκουλι** ή **Λικόλι** και ήταν ήδη ερειπωμένος από πολλών ετών. 

Σε μεταγενέστερο έγγραφο, του 1881, για τον ερειπιώνα σημειώνεται και το όνομα "Πολίχνη": 

*"...ερημωθέν χωρίον Λικολη..."* και 

*"...το μέρος Λίκολι λεγόμενον (ίσως Πολίχνη)..."* 

Τελικά, το "Πολίχνη" σταδιακά μετατράπηκε σε "Πολιόχνη", κατ’ απομίμηση της διάσημης προϊστορικής Πολιόχνης που ανακαλύφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '30 κοντά στα Καμίνια. 

Η περιοχή ανήκε στην περιουσία του κοινοτικού αγροκτήματος "Μητρόπολις", η οποία μετά το 1922 μεταβιβάστηκε στο Παλλημνιακό Σχολικό Ταμείο, στο οποίο ανήκει μέχρι σήμερα.

Στα χρόνια του μεσοπολέμου στο λόφο της Πολιόχνης είχε ιδρυθεί Γεωργική Σχολή, η οποία μεταπολεμικά καταργήθηκε.

Μεταγενέστερα ο τόπος κατοικήθηκε και από το 1981 η Πολιόχνη αποτελεί οικισμό της κοινότητας Λιβαδοχωρίου.

## Βιβλιογραφία

* Τουρπτσόγλου-Στεφανίδου Βασιλική, «Ταξιδιωτικά και γεωγραφικά κείμενα για τη νήσο Λήμνο (15ος-20ος αιώνας)», Θεσσαλονίκη 1986. 
* Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994.
*"ΛΗΜΝΟΣ: Ιστορική & Πολιτιστική Κληρονομιά", εκδ. Γ. Κωνσταντέλλης, 2010.

Πολιόχνη (οικισμός)
Λιγόρτυνος Ηρακλείου

Η **Λιγόρτυνος ** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου. Βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά λόφου, με ωραία θέα προς την πεδιάδα της Μεσαράς.

## Ιστορικά στοιχεία
Το τοπωνύμιο Λιγόρτυνος είναι προελληνικό. Έχουν βρεθεί μάλιστα ευρήματα από την υστερομινωική εποχή, που βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου. Οι σημερινοί κάτοικοι έχουν καταγωγή από τη Μικρά Ασία (Καισάρεια, Πόντος, Ικόνιο) και ένα ποσοστό περίπου 120 ατόμων από τα Ανώγεια Μυλοποτάμου (όπως και της Πλακιώτισσας) .Οι Μικρασιάτες εγκαταστάθηκαν το 1923. Οι νέοι κάτοικοι σύντομα προσαρμόστηκαν στη γλώσσα και τα πολιτισμικά στοιχεία του τόπου και εξομοιώθηκαν με το γηγενές στοιχείο.

Σε συμβόλαιο του 1271 το βρίσκουμε *Legordine* και ανήκε στο φέουδο του Λατινικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Μάλιστα, ενοικιάστηκε στον Ιάκωβο Μουδάτσο. Στις ενετικές απογραφές αναγράφεται *Ligortino*, με 193 κατοίκους στα τέλη του 16ου αιώνα. Στον Καστροφύλακα αναφέρονται και οι άλλοι οικισμοί, *Chieffala*, με 41 κατοίκους και *Plachiotissa*, με 94 κατοίκους. Όλα τα χωριά ήταν τουρκοχώρια κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Το 1834 κατοικούσαν 15 οικογένειες Τούρκων στη Λιγόρτυνο, 2 στην Πλακιώτισσα και 8 στους Κεφαλάδες. Οι αντίστοιχοι κάτοικοι στην απογραφή του 1881 ήταν 163 , 38 και 39, όλοι Τούρκοι. Το 1900 υπήχθη στο Δήμο Χάρακα.

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Οικονομία
Οι κάτοικοι ασχολούνται ιδίως με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, όπως επίσης και με την κτηνοτροφία, ενώ καλλιεργούνται και δημητριακά και καπνά. Στην περιοχή του χωριού λειτουργεί τυροκομείο, ενώ τα σχολεία έχουν κλείσει. Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στο λάδι και στη σταφίδα. Παλιότερα οι κάτοικοι ασχολούνταν και με την αγγειοπλαστική.

## Πολιτισμός
Ενεργός είναι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού, ο οποίος έχει καταστήσει το χωριό παραδοσιακό οικισμό, με εκδηλώσεις, καλαίσθητες παρεμβάσεις στους δρόμους (λιθόστρωτοι) και αναδεικνύοντας μνημεία, όπως το παλιό υδραγωγείο. Στη νότια πλευρά του οικισμού σώζονται τα ερείπια κατάγραφου ναού (Αγία Τριάδα), από τα βυζαντινά χρόνια. Κεντρικός ναός είναι ο Άγιος Χαράλαμπος.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τεφελίου. Το 1930 με το ΦΕΚ 232Α - 08/07/1930 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Κεφαλάδος και Πλακιώτισσα αποτελούν την κοινότητα Λιγορτύνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστερουσίων του Δήμου Αρχανών - Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 481 κατοίκους.

Δείτε ***[[Κοινότητα Λιγορτύνου]]***

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Χωριά του Δήμου Αστερουσίων

## Βιβλιογραφία
* 

## Παραπομπές


Λιγο
Λιγο
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Μαραθούσα Χαλκιδικής

Η **Μαραθούσα**  (γράφεται και **Μαραθούσσα**)  είναι χωριό και έδρα ομώνυμου Δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Πολυγύρου, στο νομό Χαλκιδικής. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2021, έχει 295 κατοίκους. Κύριες ασχολίες είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία.  Μεταξύ άλλων, στο χωριό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο, πολιτιστικός σύλλογος, παιδική χαρά. Κύριος ναός είναι αυτός του Αγίου Γεωργίου, που είναι τρίκλιτος και οικοδομήθηκε το  1954.Στον ίδιο χώρο υπάρχουν παρεκλήσια του Αγίου Φανουρίου και της Αγίας Μαγδαληνής Στα 2-3 χλμ. βόρεια της Μαραθούσας βρίσκεται η Πλατάνα, με το μνημείο της Εθνικής Αντίστασης του 1944 και το εκκλησάκι της Παναγίας Γερόντισσας. Το χωριό υπήρξε ένα από τα μαντεμοχώρια την περίοδο της Τουρκοκρατίας και ονομαζόταν Κάτω Ράβνα.

## Δ.δ. Μαραθούσας
Το Δημοτικό διαμέρισμα Μαραθούσας αριθμούσε συνολικά 660 κατοίκους το 2001. Αξιοθέατο του Δημοτικού διαμερίσματος αποτελεί η Πλατάνα,που είναι τόπος αναψυχής. Οι οικισμοί που το συναποτελούν είναι:
 
*η Μαραθούσα [ 515 ], έδρα και
*το Πλατανοχώρι [ 145 ], σε υψόμετρο 200μ. Κεντρικός ναός είναι ο ιερός ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

## Παραπομπές


Μαραθουσα
Μαραθούσα
Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου
Πολιόχνη Ι (μελανή περίοδος)

**Μελανή** (ή **Μαύρη**) περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, ονομάστηκε η πρώτη φάση της πόλης, η προαστική, που αντιστοιχεί στην περίοδο 3500-3200 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.

## Αρχαιολογικές πληροφορίες

Η προαστική φάση της Πολιόχνης είναι μακρόχρονη και περιλαμβάνει πολλά στρώματα. Οι αγρότες και κτηνοτρόφοι κάτοικοί της ζουν σε μεγάλες ωοειδείς ή κυκλικές καλύβες διαμέτρου ως και 7 μ., οι οποίες ανακατασκευάστηκαν πολλές φορές πάνω σε πέτρινα θεμέλια. Ο οικισμός τους βρισκόταν στη μέση ενός λοφίσκου και είχε έκταση γύρω στα 5 στρέμματα.

Οι κάτοικοι κατασκευάζουν αγγεία σκουρόχρωμα, από τα οποία προέρχεται και το όνομα της περιόδου, διακοσμημένα με λεπτές γραμμές, που θυμίζουν ανάλογα μικρασιατικά. Δεν γνωρίζουν ακόμα το χαλκό. Τα εργαλεία τους είναι λίθινα και οστέινα και είναι αρκετά εξελιγμένα. Βρισκόμαστε στην τελευταία νεολιθική περίοδος, λίγο πριν από την εισβολή της νέας τεχνολογίας των μετάλλων.

Εκτός από τον οικισμό, κάτοικοι υπήρχαν και στη γύρω αγροτική περιφέρεια, όπως προκύπτει από τρεις φτωχικούς τάφους που βρέθηκαν το 1930-31 στην περιοχή *Δερματά* ή *Αγία Τριάδα*, κοντά στην Πολιόχνη. Χρονολογικά ανήκουν στο μεταίχμιο ανάμεσα στη μαύρη και στην κυανή περίοδο. Το ενδιαφέρον είναι ότι εντοπίστηκαν εκεί θραύσματα κυκλαδικών ειδωλίων από λευκό μάρμαρο, κάτι που δηλώνει πρώιμες επαφές με το νότιο Αιγαίο πριν από τη δημιουργία της Πολιόχνης.

Την ίδια περίοδο στην υπόλοιπη Λήμνο ανθρώπινη δραστηριότητα έχει εντοπιστεί μόνο στη Μύρινα και είναι ανάλογου πολιτισμικού επιπέδου. Η Τροία ακόμα δεν υπάρχει. Στην περιοχή της Τρωάδας υπάρχει μόνο ένα νεολιθικό χωριό στο σημερινό Kum Tepe.

## Πηγές

* «Η πόλη της Πολιόχνης», Υπουργείο Πολιτισμού, 1987.
* «Η Πολιόχνη και η Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο Βόρειο Αιγαίο - Poliochni e l’ Antica Eta del Bronzo nell’ Egeo Settentrionale», Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Αθήνα 22-25 Απριλίου 1996, Scuola Archeologica Italiana di Atene, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 1997.
* Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994.
* Θ. Μπελίτσου, Τα Καμίνια της Λήμνου, 2004.

Κατηγορία:Πολιόχνη
Τετραωρία

Με τον όρο **τετραωρία** χαρακτηρίζεται κυρίως η υπηρεσία φυλακής στα πλοία, κοινώς "βάρδια", και στη ναυτική καθομιλουμένη "τόκα βάρδια". Σε όλους τους τύπους των πλοίων και ανεξαρτήτως κατηγορίας εμπορικό ή πολεμικό τέσσερις συνεχόμενες ώρες αποτελούν μια τετραωρία φυλακής - υπηρεσίας. Έτσι κάθε εικοσιτετράωρο χωρίζεται σε 6 τετραωρίες. 
Οι τετραωρίες αρχίζουν από το μεσονύκτιο και καταλήγουν σ΄ αυτό και είναι: 1η (00.00 - 04.00), 2η (04.00 - 08.00), 3η (08.00 - 12.00), 4η (12.00 - 16.00), 5η (16.00 - 20.00) και 6η (20.00 - 24.00). Η κάθε τετραωρία - βάρδια  επαναλαμβάνει μετά από δύο συνεχόμενες τετραωρίες. Έτσι όσοι εκτελούν την 1η τετραωρία, εκτελούν και τη 4η, οι της 2ης και την 5η και όσοι την 3η και την 6η. Συνεπώς όλοι εκτελούν συνολική οκτάωρη βάρδια σε κάθε εικοσιτετράωρο.

Τα παραπάνω ζεύγη τετραωριών στα πολεμικά πλοία λέγονται και τοιχαρχίες ή ημιτοιχαρχίες όταν γίνεται αναφορά ανά τετραωρία. Της κάθε τετραωρίας είτε "εν πλω", είτε "εν όρμω", και ανεξαρτήτως τύπου πλοίου και υπαγωγής, ηγείται ο επ΄ αυτής "Αξιωματικός φυλακής".

Τέτοιες τετραωρίες - φυλακές εκτελούν το προσωπικό καταστρώματος και το προσωπικό μηχανής, και παλαιότερα το προσωπικό ασυρμάτου, μέχρι που η εξέλιξη των μέσων επικοινωνίας κατέστησε την υπηρεσία τους περιττή. 
Τα καθήκοντα του προσωπικού των πλοίων ανά τετραωρία, για μεν τα εμπορικά πλοία προσδιορίζουν οι "ναυτικές συλλογικές συμβάσεις" για δε στα πολεμικά πλοία οι "Διατάξεις του Πολεμικού Ναυτικού".

*Εξυπακούεται ότι για μικρά πλοία που εκτελούν περιορισμένους πλόες και με περιορισμένο προσωπικό (πλήρωμα), π.χ. μικρά πορθμεία, ακταιωροί, αλιευτικά κ.ά. δεν ακολουθούνται οι παραπάνω αναφερόμενες τετραωρίες, αλλά συνήθως συνεχόμενο οκτάωρο ή εξάωρο.

Κατηγορία:Πλοίο
Κατηγορία:Ναυτική τέχνη
Δήμος Κόνιτσας (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Ο **δήμος Κόνιτσας** καταργήθηκε το 2011 με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο, διευρυμένο Δήμο Κόνιτσας.

Είχε (πραγματικό) πληθυσμό 6.225 κατοίκους (2001). Έδρα του ήταν η Κόνιτσα. Στον δήμο περιλαμβάνονταν 25 συνολικά Δημοτικά διαμερίσματα:

: ** Δ.δ. Κονίτσης ** -- η Κόνιτσα [ 2.871 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Αγίας Βαρβάρας Κόνιτσας Ιωαννίνων|Δ.δ. Αγίας Βαρβάρας]] ** [ 113 ]  
::* η Αγία Βαρβάρα [ 87 ]  
::* η Πυξαριά [ 26 ]  
: ** Δ.δ. Αγίας Παρασκευής ** -- η Αγία Παρασκευή [ 431 ]
: ** Δ.δ. Αετοπέτρας Κονίτσης ** -- η Αετοπέτρα [ 192 ]
: ** Δ.δ. Αηδονοχωρίου ** -- το Αηδονοχώρι [ 203 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Αμαράντου Ιωαννίνων|Δ.δ. Αμαράντου]] ** [ 115 ]  
::* ο Αμάραντος [ 104 ]  
::* τα Λουτρά [ 11 ]  
: ** Δ.δ. Αρμάτων ** -- τα Άρματα [ 62 ]
: ** Δ.δ. Γαναδιού ** -- το Γανναδιό [ 76 ]
: ** Δ.δ. Ελευθέρου ** -- το Ελεύθερο [ 135 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Εξοχής Ιωαννίνων|Δ.δ. Εξοχής]] ** [ 60 ]  
::* η Εξοχή [ 41 ]  
::* η Τράπεζα [ 19 ]  
: ** Δ.δ. Ηλιορράχης ** -- η Ηλιορράχη [ 139 ]
: ** Δ.δ. Καβασίλων ** -- τα Καβάσιλα [ 57 ]
: ** Δ.δ. Καλλιθέας ** -- η Καλλιθέα [ 196 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Κλειδωνιάς Ιωαννίνων|Δ.δ. Κλειδωνιάς]] ** [ 217 ]  
::* τα Καλύβια [ 205 ]  
::* η Κλειδωνιά [ 12 ]  
: ** Δ.δ. Μαζίου ** -- το Μάζι [ 327 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Μελισσόπετρας Ιωαννίνων|Δ.δ. Μελισσόπετρας]] ** [ 120 ]  
::* η Μελισσόπετρα [ 85 ]  
::* η Καλόβρυση [ 35 ]  
: ** Δ.δ. Μολίστης ** -- η Μόλιστα [ 67 ]
: ** Δ.δ. Μολυβδοσκεπάστου ** -- η Μολυβδοσκέπαστος [ 103 ]
: ** Δ.δ. Μοναστηρίου ** -- το Μοναστήρι [ 53 ]
: ** Δ.δ. Νικάνορος ** -- ο Νικάνωρ [ 75 ]
: ** Δ.δ. Πάδων ** -- οι Πάδες [ 67 ]
: ** Δ.δ. Παλαιοσελλίου ** -- το Παλαιοσέλλι [ 112 ]
: ** Δ.δ. Πηγής ** -- η Πηγή [ 206 ]
: ** Δ.δ. Πουρνιάς ** -- η Πουρνιά [ 71 ]
: ** Δ.δ. Πύργου ** -- ο Πύργος [ 157 ]

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Στοιχεία για το Δήμο Κόνιτσας από το Υπουργείο Εσωτερικών 
*Ηλεκτρονική πύλη για την Κόνιτσα
Ideal Bikes

Η **Ideal Bikes** είναι μια βιομηχανία ποδηλάτων που εδρεύει στην Πάτρα. Ιδρύθηκε το 1926 με το όνομα "Μανιατόπουλος" και από το 1977 πουλάει με το όνομα **Ideal**. 

Σήμερα είναι η μεγαλύτερη εταιρία του είδους της στην Ελλάδα, απασχολεί 120 άτομα, και με περίπου 190.000 ποδήλατα το χρόνο μια από τις λίγες μεγάλες που κατασκευάζουν ποδήλατα στην Ευρώπη.

## Ιστορία
Το 1926 ιδρύεται στην Πάτρα με το όνομα **ΑΦΟΙ ΜΑΝΙΑΤΟΠΟΥΛΟΙ** ως εισαγωγική εταιρία. Το εμπορικό σήμα της εταιρίας γίνεται γνωστό ως "Ideal" το 1977. Η εταιρία *ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΙΑΤΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε.* μεταφέρεται το 1991 στις σημερινές ιδιόκτητες εγκαταστάσεις της στον Άγιο Βασίλειο Πατρών. Το 1996 το *Mountain-Bike Team Varese* μετονομάζεται λόγου του ονόματος του χορηγού σε *Ideal Bikes Team* ενώ το 2006/2007 κερδίζει το *Team Zwilligscraft* με ποδήλατα *Ideal* το *Transalpchallenge*.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*http://www.idealbikes.net
* [Το "Ideal Bikes Team" (από το [Βαρέζε] της Ιταλίας)]

Ιντεάλ
Ιντεάλ
Ιντεάλ
Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Πολιόχνη ΙΙΙ (πράσινη περίοδος)

Η **Πράσινη** περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, αντιστοιχεί στην περίοδο 2700-2600 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.

## Αρχαιολογικές πληροφορίες

Η Πράσινη Πολιόχνη εξελίχθηκε σε μεγάλη πόλη. Έχει έκταση 13-15 στρέμματα και πληθυσμό γύρω στους 1300 κατοίκους. Οι κατοικίες της αποτελούνταν από δύο ή περισσότερα δωμάτια και ήταν σχετικά ομοιόμορφες. Οι μεταλλουργοί κατοικούσαν σε ξεχωριστή συνοικία. 

Κτίστηκε νέο τείχος στα δυτικά για να χωρέσουν τα νέα σπίτια, κάτι που σημαίνει ότι ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε, ίσως από νέους κατοίκους. Όμως, η τεχνική δείχνει σημάδια παρακμής, ενώ παρατηρείται μεγάλη ποσότητα κεραμικών εισαγόμενων από την ηπειρωτική Ελλάδα. Είναι η πρώτη διαπιστωμένη επαφή με τον πρωτοελλαδικό πολιτισμό.
 
Ένας σεισμός ανέκοψε κάπως την εξέλιξη της πόλης. Άλλωστε η περίοδος αυτή δεν κράτησε παραπάνω από έναν αιώνα. Χαρακτηριστικό είναι ότι το *Βουλευτήριο* αλλάζει χρήση αυτή την περίοδο και ένα μέρος του καλύπτεται από μια νεότερη οικοδομή. Η «δημοκρατική» περίοδος φαίνεται πως πλησιάζει στο τέλος της.

## Πηγές

* «Η πόλη της Πολιόχνης», Υπουργείο Πολιτισμού, 1987.
* «Η Πολιόχνη και η Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο Βόρειο Αιγαίο - Poliochni e l’ Antica Eta del Bronzo nell’ Egeo Settentrionale», Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Αθήνα 22-25 Απριλίου 1996, Scuola Archeologica Italiana di Atene, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 1997.
* Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994.
* Θ. Μπελίτσου, Τα Καμίνια της Λήμνου, 2004.

Κατηγορία:Πολιόχνη