The Clash (άλμπουμ)

Το ***The Clash*** είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ του αγγλικού punk rock συγκροτήματος The Clash, το οποίο κυκλοφόρησε στις 8 Απριλίου 1977 από την CBS Records. Η ηχογράφηση και η μίξη του έγινε σε τρεις εβδομάδες τον Φεβρουάριο του 1977 για 4.000 £, έφτασε στο Νο. 12 στα βρετανικά charts και έχει συμπεριληφθεί σε πολλές λίστες ως ένα από τα καλύτερα πανκ άλμπουμ όλων των εποχών.

Τα τραγούδια του άλμπουμ συντέθηκαν από τους κιθαρίστες Τζο Στράμερ και Μικ Τζόουνς, με αξιοσημείωτη εξαίρεση τη ρέγκε διασκευή του "Police and Thieves". Το τραγούδι "What's My Name" πιστώνεται στο ιδρυτικό μέλος των Clash Κιθ Λεβίν, ο οποίος έφυγε από το συγκρότημα τον Σεπτέμβριο του 1976.

Αρκετά τραγούδια από τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένων των "Janie Jones", "White Riot" και "London's Burning" έγιναν κλασικά του είδους πανκ και ήταν από τα πρώτα πανκ τραγούδια που είδαν σημαντική παρουσία στα charts. Οι *Clash* παρουσίασαν τον Τζόουνς και τον Στράμερ να μοιράζονται χρέη κιθάρας και φωνής, με τον Πολ Σίμονον στο μπάσο και τον Τέρι Τσάιμς στα ντραμς, τη μοναδική του εμφάνιση σε στούντιο με το συγκρότημα (Ο Τσάιμς και ο Ρομπ Χάρπερ έπαιξαν κατά διαστήματα τύμπανα με τους Clash έως ότου ο Τόπερ Χέντον μπήκε στο συγκρότημα ως μόνιμος ντράμερ τον Μάιο του 1977). Ο Τσάιμς πιστώθηκε ως «Τέρι Κράιμς» στην αρχική θήκη του άλμπουμ.

Το *The Clash* δεν κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ μέχρι το 1979, καθιστώντας το άλμπουμ τη δεύτερη κυκλοφορία του συγκροτήματος στη χώρα. Η αμερικανική έκδοση περιελάμβανε σημαντικές αλλαγές, αλλάζοντας τη σειρά των κομματιών και ανταλλάσσοντας πολλά τραγούδια με κάποια που δεν ήταν αρχικά στο άλμπουμ και τα οποία είχαν ηχογραφηθεί στο ενδιάμεσο.

## Παρασκήνιο
Το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ συλλήφθηκε στον 18ο όροφο μιας πολυκατοικίας στην Χάροου Ρόουντ του Λονδίνου, σε ένα διαμέρισμα που νοίκιαζε η γιαγιά του Μικ Τζόουνς, η οποία πήγαινε συχνά για να δει τις ζωντανές συναυλίες τους. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε τρία Σαββατοκύριακα στο CBS Studio 3 τον Φεβρουάριο του 1977. Μέχρι το τρίτο από αυτά, το άλμπουμ ηχογραφήθηκε και η μίξη ολοκληρώθηκε, με τις κασέτες να παραδίδονται στη CBS στις αρχές Μαρτίου. Η παραγωγή κόστισε 4.000 £.

### Εξώφυλλο άλμπουμ
Το εξώφυλλο σχεδιάστηκε από τον Πολωνό καλλιτέχνη Ρόσλαβ Σέιμπο. Η φωτογραφία εξωφύλλου του άλμπουμ, που τραβήχτηκε από την Κέιτ Σάιμον, τραβήχτηκε στο στενό ακριβώς απέναντι από την εξώπορτα του κτιρίου "Rehearsal Rehearsals" του συγκροτήματος στην αγορά του Κάμντεν. Ο ντράμερ Τέρι Τσάιμς, αν και πλήρες μέλος των Clash εκείνη την εποχή, δεν εμφανίστηκε στη φωτογραφία καθώς είχε ήδη αποφασίσει πως θα έφευγε από το γκρουπ. Μια άλλη φωτογραφία από την ίδια φωτογράφιση της Κέιτ Σάιμον εμφανίζεται στην ειδική έκδοση DVD του Ηνωμένου Βασιλείου του *[[Rude Boy]]*, που κυκλοφόρησε το 2003. Η φωτογραφία των αστυνομικών στο πίσω μέρος, που τραβήχτηκε από τον Ρόκο Μακόλι, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 1976 στο καρναβάλι του Νότινγκ Χιλ —η έμπνευση για το κομμάτι "White Riot".

### Τραγούδια
Το θέμα του εναρκτήριου κομματιού, "Janie Jones", ήταν μία διάσημη φύλακας οίκου ανοχής στο Λονδίνο τη δεκαετία του 1970. Το "Remote Control" γράφτηκε από τον Μικ Τζόουνς μετά το *Anarchy Tour* και περιέχει αιχμηρές παρατηρήσεις για τους γραφειοκράτες της αστικής αίθουσας που είχαν ακυρώσει συναυλίες, την αστυνομία, τις μεγάλες επιχειρήσεις και ειδικά τις δισκογραφικές εταιρείες. Το CBS αποφάσισε να κυκλοφορήσει το τραγούδι ως single χωρίς να συμβουλευτεί το συγκρότημα. Το "I'm So Bored with the USA", που αναπτύχθηκε από ένα τραγούδι του Μικ Τζόουνς με τίτλο "I'm So Bored with You",  καταδικάζει την αμερικανοποίηση του Ηνωμένου Βασιλείου. Το "White Riot" ήταν το πρώτο σινγκλ των Clash. Το τραγούδι είναι σύντομο και έντονο, σε στιλ πανκ δύο συγχορδιών που παίζονται πολύ γρήγορα (πέντε συγχορδίες χρησιμοποιούνται σε όλο το τραγούδι). Στιχουργικά, πρόκειται για την ταξική οικονομία και τις φυλές. 

Το "Career Opportunities", το εναρκτήριο κομμάτι της δεύτερης πλευράς του άλμπουμ, επιτίθεται στην πολιτική και οικονομική κατάσταση της Αγγλίας εκείνη την εποχή, αναφερόμενο στην έλλειψη διαθέσιμων θέσεων εργασίας, τη θλίψη και την έλλειψη ελκυστικότητας αυτών που ήταν διαθέσιμες.

Το "Protex Blue", που τραγούδησε ο Μικ Τζόουνς, είναι για μια μάρκα προφυλακτικού της δεκαετίας του 1970. Εμπνεύσθηκε από το μηχάνημα αυτόματης πώλησης αντισυλληπτικών στις τουαλέτες του κάστρου Γουίντσορ.  Το τραγούδι τελειώνει με τη φράση «Τζόνι Τζόνι!», ο Τζόνι είναι ένας βρετανικός όρος αργκό για το προφυλακτικό.

Η έκδοση του "White Riot" που εμφανίζεται στο άλμπουμ δεν είχε ηχογραφηθεί για το άλμπουμ. Αντ' αυτού χρησιμοποιήθηκε το αρχικό demo (ηχογραφήθηκε στα στούντιο Μπίκονσφιλντ πριν το συγκρότημα υπογράψει με το CBS).

Το "Police & Thieves" προστέθηκε στο άλμπουμ όταν το γκρουπ συνειδητοποίησε ότι η λίστα κομματιών ήταν πολύ μικρή. Μια ακόμη διασκευή που έπαιξε το συγκρότημα σε αυτές τις συνεδρίες ήταν το "Dancing Shoes" των The Wailers. Το "Garageland" γράφτηκε ως απάντηση στην καταδικαστική κριτική του Τσαρλς Σαρ Μάρεϊ για την πρώιμη εμφάνιση των Clash στη συναυλία των Sex Pistols Screen on the Green – «Οι Clash είναι το είδος της μπάντας του γκαράζ που πρέπει να επιστραφεί αμέσως στο γκαράζ, κατά προτίμηση με τον κινητήρα σε λειτουργία».   Ήταν το τελευταίο κομμάτι που ηχογραφήθηκε για το άλμπουμ.

## Κυκλοφορία
Το *The Clash* κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο μέσω της CBS Records στις 8 Απριλίου 1977,  σχεδιάστηκε από τον επιτελικό μηχανικό της CBS, Σάιμον Χάμφρεϊ και παράχθηκε από τον ηχολήπτη των Clash, Μίκι Φουτ, στο (τώρα κατεδαφισμένο) CBS Whitfield Street Studio No.&nbsp;3. Οι *Clash* ήταν ασυνήθιστα μουσικά ποικιλόμορφοι για ένα πανκ συγκρότημα, με τις επιρροές της ρέγκε και της πρώιμης ροκ εν ρολ να είναι σαφώς διακριτές.

### Υποδοχή
Το *The* *Clash* απέσπασε την αποδοχή των κριτικών και ανέβηκε στο νούμερο 12 των βρετανικών charts.

Όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ τον Απρίλιο του 1977, ο Τόνι Πάρσονς έγραψε στο *[[NME|New Musical Express]]*: «Ο Τζόουνς και ο Στράμερ γράφουν με γραφική αντίληψη για τη σύγχρονη βρετανική αστική πραγματικότητα σαν να τους πνίγει… Τα τραγούδια τους δεν λένε ψέματα… Οι Clash έφτιαξαν ένα άλμπουμ που αποτελείται από μερική από την πιο συναρπαστική ροκ εν ρολ μουσική».  Ο Μαρκ Πέρι δήλωσε στο *[[Sniffin' Glue]]*: «Το άλμπουμ των Clash είναι σαν καθρέφτης. Αντικατοπτρίζει όλα τα σκατά. Μας δείχνει την αλήθεια. Για μένα, είναι το πιο σημαντικό άλμπουμ που κυκλοφόρησε ποτέ.»  Η κριτική του Κρις Νιντς τον Απρίλιο του 1977 στο *[[ZigZag (περιοδικό)|Zigzag]]* ανακοίνωσε: «Αυτό είναι το πιο συναρπαστικό άλμπουμ που έχω ακούσει εδώ και χρόνια… είναι ένας από τους πιο σημαντικούς δίσκους που φτιάχτηκαν ποτέ».  

Στον οδηγό καταναλωτών του 1979 για το *[[The Village Voice]]*, ο κριτικός Ρόμπερτ Κριστγκό έδωσε στην κυκλοφορία του άλμπουμ στις ΗΠΑ βαθμό «A» και δήλωσε: «Κομμάτι με κομμάτι, αυτό μπορεί να είναι το καλύτερο ροκ εν ρολ άλμπουμ (συν περιορισμένης έκδοσης επιπλέον σινγκλ) που κατασκευάστηκε ποτέ στις ΗΠΑ. Προσφέρει 10 από τους 14 τίτλους στο βρετανικο ντεμπούτο του συγκροτήματος και επιπλέον 7 από τα 13 διαθέσιμα μόνο σε 45. [...] Η βρετανική έκδοση του *The Clash* είναι το μεγαλύτερο ροκ εν ρολ άλμπουμ που έχει κατασκευαστεί ποτέ οπουδήποτε».  Στη λίστα του για το τέλος της δεκαετίας για την εφημερίδα, κατέταξε τη βρετανική έκδοση ως το καλύτερο άλμπουμ της δεκαετίας του 1970. 

Το 1993, το *[[NME|New Musical Express]]* κατέταξε το άλμπουμ στο νούμερο 13 στη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών. Επίσης το κατέταξε τρίτο στη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας του '70, και έγραψε στην κριτική ότι «ο τρελός εγκέφαλος του πανκ τοποθετημένο στις πιο μικροσκοπικές, πιο ξέφρενες κιθάρες που έχουν παγιδευτεί ποτέ σε βινύλιο. Οι ζωές άλλαξαν πέρα από κάθε αναγνώριση από αυτό».

Το 1999, το περιοδικό *[[Q (περιοδικό)|Q]]* έγραψε πως οι Clash «δεν θα ακουγόντουσαν ποτέ τόσο πανκ όσο στο ομώνυμο πρώτο τους άλμπουμ το 1977», αποκαλώντας το άλμπουμ «λυρικά περίπλοκο» και πως «ακόμα ούρλιαζε θυμωμένα».  Το 2000, *[[Alternative Press (περιοδικό)|Alternative Press]]* περιέγραψε το *The Clash* ως «το αιώνιο πανκ άλμπουμ» και «ένα σχέδιο για την παντομίμα των "πιο πανκ" ροκ νούμερων», καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι «παρ' όλη την βεβιασμένη πολιτική και την ανησυχία του, το *The Clash* συνεχίζει να ακούγεται καίριας σημασίας». 

Το *The Clash* ψηφίστηκε νούμερο 180 στην λίστα με τα *[[1000 Κορυφαία Άλμπουμ]]* του Κόλιν Λάρκιν (2000).  Το *Q* τοποθέτησε το *The Clash* στο νούμερο 48 στη λίστα του με τα «100 Καλύτερα Βρετανικά Άλμπουμ Όλων των Εποχών» το 2000,  και συμπεριέλαβε το άλμπουμ στη λίστα με τα "100 Καλύτερα Πανκ Άλμπουμ Όλων των Εποχών" το 2002.  Το *[[Spin (περιοδικό)|Spin]]* κατέταξε το άλμπουμ στο νούμερο τρία στη λίστα του 2001 με τα «50 Πιο Βασικούς Πανκ Δίσκους», αποκαλώντας το «πανκ ως αλλοτριωμένη οργή, ως αντιεταιρική κατακραυγή, ως χαρούμενη φυλετική σύγχυση, ως ευαγγελική προβολή και λευκές γροθιές και χαοτικές παρορμήσεις».  Το 2003, το *[[Mojo (περιοδικό)|Mojo]]* κατέταξε το *The Clash* στη δεύτερη θέση στη λίστα του με τα «50 Καλύτερα Πανκ Άλμπουμ», θεωρώντας το «το απόλυτο πανκ άλμπουμ διαμαρτυρίας».  Την ίδια χρονιά, η αμερικανική έκδοση κατατάχθηκε στο νούμερο 77 στη λίστα του *[[Rolling Stone]]* με τα 500 Καλύτερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών.   Το άλμπουμ κατατάχθηκε εκ νέου στο νούμερο 81 το 2012,  και στο νούμερο 102 στην ενημέρωση του 2020.  Το άλμπουμ συμπεριλήφθηκε στην λίστα του Ρόμπερτ Ντίμερι με τα *[[1001 Άλμπουμ του που Πρέπει να Ακούσετε Πριν Πεθάνετε]]*.

Ο γνωστός Τζαμαϊκανός παραγωγός Λι Πέρι άκουσε το άλμπουμ στο Λονδίνο το 1977 και το έπαιξε στον Μπομπ Μάρλεϊ, ο οποίος με τη σειρά του ανέφερε τους Clash στο δικό του κομμάτι "Punky Reggae Party".

## Λίστα κομματιών
Όλα τα βασικά φωνητικά είναι του Τζο Στράμερ, εκτός από εκεί που σημειώνεται.

## Έκδοση του 1979 στις ΗΠΑ
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το πρώτο στούντιο άλμπουμ των Clash κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά το *[[Give Em Enough Rope|Give 'Em Enough Rope]]*, καθιστώντας το τη δεύτερη κυκλοφορία του συγκροτήματος στις ΗΠΑ. Το CBS στην Αμερική είχε αποφασίσει ότι το άλμπουμ «δεν ήταν κατάλληλο για το ραδιόφωνο», οπότε στην αρχή ήταν διαθέσιμο στην χώρα κατά την περίοδο 1977–1978 μόνο ως εισαγωγή και έτσι έγινε η εισαγωγή με τις περισσότερες πωλήσεις για τη χρονιά, πουλώντας πάνω από 100.000 αντίτυπα.

Τον Ιούλιο του 1979, η Epic κυκλοφόρησε μια τροποποιημένη έκδοση του άλμπουμ για την αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτή η έκδοση αντικατέστησε τέσσερα τραγούδια από την πρώτη έκδοση με πέντε singles που δεν υπήρχαν στο άλμπουμ και τραγούδια της δεύτερης πλευράς, μερικά από τα οποία ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησαν μετά το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Clash, το *Give 'Em Enough Rope* (1978). Χρησιμοποίησε επίσης την επανηχογραφημένη single έκδοση του "White Riot", αντί της αρχικής που εμφανίζεται στην έκδοση που κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασιλείο. Λόγω της συμπερίληψης single που δεν ανήκουν στο άλμπουμ, η αμερικανική έκδοση του *The Clash* θα μπορούσε να θεωρηθεί στην πραγματικότητα άλμπουμ-συλλογή.

Τα ακόλουθα κομμάτια παραλείφθηκαν από την αμερικανική έκδοση του *The Clash*:

* "Deny"
* "Cheat"
* "Protex Blue"
* "48 Hours"
* "White Riot" (αρχική έκδοση)

Προστέθηκαν τα ακόλουθα κομμάτια:

* "Clash City Rockers" – Κυκλοφόρησε αρχικά ως single (Πρώτη πλευρά) στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Φεβρουάριο του 1978
* "Complete Control" – Κυκλοφόρησε αρχικά ως single (Πρώτη πλευρά) στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Σεπτέμβριο του 1977
* "White Riot" (επανηχογραφημένη έκδοση) – Αρχικά κυκλοφόρησε ως single (Πρώτη πλευρά) στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Μάρτιο του 1977
* "(White Man) In Hammersmith Palais" – Κυκλοφόρησε αρχικά ως single (Πρώτη πλευρά) στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Ιούνιο του 1978
* "I Fought the Law" – Κυκλοφόρησε αρχικά ως κομμάτι στο EP των Clash *[[The Cost of Living (EP)|The Cost of Living]]* in UK τον Μάιο του 1979
* "Jail Guitar Doors" – Κυκλοφόρησε αρχικά ως η δεύτερη πλευρά του "Clash City Rockers" στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Φεβρουάριο του 1978

Τα αρχικά αντίγραφα της αμερικανικής έκδοσης ήρθαν επίσης με ένα μπόνους σινγκλ 7 ιντσών που περιείχε τα κομμάτια "Groovy Times" και "Gates of the West".  Οι εκθέτες σημειώσεις σημειώνουν λανθασμένα τον νέο ντράμερ Νίκι Χέντον για το "White Riot".

Ήταν ένα ακόμα μετρίως επιτυχημένο άλμπουμ για τους Clash στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρόλο που οι πωλήσεις πιθανότατα μειώθηκαν από τη μακροχρόνια δημοτικότητα της βρετανικής έκδοσης στην αγορά εισαγωγών. Το *The Clash* έφτασε στον αριθμό 126 στα τσαρτ του *Billboard*,  προετοιμάζοντας το έδαφος για την εμπορική επιτυχία του *[[London Calling]]* το οποίο κυκλοφόρησε αργότερα την ίδια χρονιά. Δεδομένου ότι το πρώτο άλμπουμ των Clash στο Ηνωμένο Βασίλειο είχε ήδη κυκλοφορήσει στον Καναδά από την CBS Records, όταν το CBS Canada κυκλοφόρησε την αμερικανική έκδοση, άλλαξε το εξώφυλλο ώστε να μην μπερδευτεί το κοινό που αγόραζε τους δίσκους. Η έκδοση που κυκλοφόρησε το CBS Canada για το LP έχει ένα σκούρο μπλε περίγραμμα αντί για πράσινο. Τα αρχικά αντίγραφα περιείχαν επίσης το μπόνους κομμάτι 7 ιντσών "Groovy Times". Ορισμένα από τα πρώτα αντίτυπα κασετών της έκδοσης των ΗΠΑ περιείχαν το "What's My Name?" ως το τέταρτο κομμάτι και το "Complete Control" ως το 11ο κομμάτι. Ωστόσο στο πίσω μέρος αυτών των αρχικών αντιτύπων αναφέρονται τα δύο τραγούδια όπως εμφανίζονται στις πρόσφατες εκδόσεις του άλμπουμ.

### Λίστα κομματιών

## Προσωπικό
δεξιά|μικρογραφία| Η σκάλα όπου οι Clash πόζαραν για τη φωτογραφία του εξωφύλλου, το 2008

### The Clash

* Τζο Στράμερ - κύρια και δεύτερα φωνητικά, ρυθμική κιθάρα, πρώτη κιθάρα στο "48 Hours", πιάνο και παραγωγή στην αμερικανική έκδοση
* Μικ Τζόουνς − πρώτη κιθάρα, κύρια και δεύτερα φωνητικά, παραγωγή στην αμερικανική έκδοση
* Πολ Σίμονον − μπάσο, παραγωγή στην αμερικανική έκδοση
* Τέρι Τσάιμς (αναφέρεται ως «Τόρι Κράιμς») − ντραμς, παραγωγή στην βρετανική έκδοση
* Τόπερ Χέντον - τύμπανα στα κομμάτια της πρώτης πλευράς 1, 4, 6 και 8 και στο κομμάτι της δεύτερης πλευράς 6 στην έκδοση των ΗΠΑ, παραγωγή στην έκδοση των ΗΠΑ

### Παραγωγή

* Μίκι Φουτ − παραγωγή, μηχανική στην έκδοση των ΗΠΑ
* Σάιμον Χάμφρεϊ − μηχανική
* Κέιτ Σάιμον − εξώφυλλο
* Ρόκο Μακόλι − φωτογραφία στο οπισθόφυλλο
* Λι «Σκρατς» Πέρι – παραγωγή στην έκδοση των ΗΠΑ
* Σάντι Πέρλμαν – παραγωγή στην έκδοση των ΗΠΑ
* Μπιλ Πράις – παραγωγή στην έκδοση των ΗΠΑ

## Τσαρτς
### Έκδοση του Ηνωμένου Βασιλείου

### Έκδοση των ΗΠΑ

## Πιστοποιήσεις

}

## Παραπομπές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Άλμπουμ του 1977
Κατηγορία:Άλμπουμ των Clash