Σλαβονία

Η **Σλαβονία** (κροατικά: Slavonija) είναι, μαζί με τη Δαλματία, την Κροατία και την Ίστρια, μία από τις τέσσερις ιστορικές περιοχές της Κροατίας. Βρίσκεται στην Παννονική Πεδιάδα και καταλαμβάνει το ανατολικό τμήμα της χώρας, και αντιστοιχεί περίπου σε πέντε κροατικές κομητείες: Μπροντ-Ποσάβινα, Όσιεκ-Μπαράνια, Πόζεγκα-Σλαβονία, Βιροβίτσιτσα-Ποντράβινα και Βούκοβαρ-Συρμία, αν και η επικράτεια των κομητειών περιλαμβάνει τη Μπαράνια, και ο ορισμός της δυτικής έκτασης της Σλαβονίας ως περιοχήςποικίλλει. Οι κομητείες καλύπτουν 12.556 τετραγωνικά χιλιόμετρα ή 22,2% της Κροατίας, κατοικημένες από 806.192 κατοίκους—18,8% του πληθυσμού της Κροατίας. Η μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή είναι το Όσιγιεκ, ακολουθούμενη από το Σλαβόνσκι Μπροντ και το Βίνκοβτσι.

Η Σλαβονία βρίσκεται στη λεκάνη της Παννονίας, η οποία συνορεύει σε μεγάλο βαθμό με τους ποταμούς Δούναβη, Ντράβα και Σάβο. Στα δυτικά, η περιοχή αποτελείται από τις κοιλάδες του Σάβου και του Ντράβα και τα βουνά που περιβάλλουν την κοιλάδα Πόζεγκα, καθώς και από πεδιάδες στα ανατολικά. Η Σλαβονία απολαμβάνει εύκρατο ηπειρωτικό κλίμα με σχετικά χαμηλές βροχοπτώσεις.

Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία κυβερνούσε την περιοχή της σύγχρονης Σλαβονίας μέχρι τον 5ο αιώνα, οι Οστρογότθοι και οι Λομβαρδοί έλεγχαν την περιοχή πριν από την άφιξη των Αβάρων και των Σλάβων. Οι Σλάβοι στην Κάτω Παννονία ίδρυσαν ένα πριγκιπάτο τον 7ο αιώνα, το οποίο αργότερα ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Κροατίας. Μετά την παρακμή του, το βασίλειο κυβερνήθηκε μέσω προσωπικής ένωσης με την Ουγγαρία. Στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, ο Μπάνος της Σλαβονίας ήταν ο κυβερνήτης του βασιλιά αυτών των εδαφών, σε διάφορες χρονικές στιγμές διαφορετικός από τον Μπάνο της Κροατίας.

Η οθωμανική κατάκτηση της Σλαβονίας έλαβε χώρα στις αρχές του 16ου αιώνα. Στις αρχές του 18ου αιώνα, μετά τον Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο του 1683-1699, η Συνθήκη του Κάρλοβιτς μεταβίβασε το Βασίλειο της Σλαβονίας στους Αψβούργους. Μετά τον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό του 1867, η Σλαβονία έγινε μέρος του ουγγρικού τμήματος του βασιλείου και ένα χρόνο αργότερα έγινε μέρος του Βασιλείου της Κροατίας-Σλαβονίας. Το 1918, όταν η Αυστροουγγαρία διαλύθηκε, η Σλαβονία έγινε μέρος του βραχύβιου Κράτους των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων, το οποίο με τη σειρά του έγινε μέρος του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, που αργότερα μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβία. Κατά τη διάρκεια του Κροατικού Πολέμου Ανεξαρτησίας του 1991-1995, η Σλαβονία είδε σφοδρές μάχες, συμπεριλαμβανομένης της Μάχης του Βούκοβαρ το 1991.

Η οικονομία της Σλαβονίας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη μεταποιητική βιομηχανία, το εμπόριο, τις μεταφορές και τα έργα πολιτικού μηχανικού. Η γεωργία αποτελεί σημαντικό στοιχείο της οικονομίας της: Η Σλαβονία καταλαμβάνει το 45% της γεωργικής γης της Κροατίας και αντιπροσωπεύει σημαντικό ποσοστό της κτηνοτροφίας και της παραγωγής μόνιμων καλλιεργειών της Κροατίας. Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) των πέντε κομητειών της Σλαβονίας ανέρχεται σε 6.454 εκατομμύρια ευρώ ή 8.005 ευρώ κατά κεφαλήν, 27,5% κάτω από τον εθνικό μέσο όρο. Το ΑΕΠ των πέντε κομητειών αντιπροσωπεύει το 13,6% του ΑΕΠ της Κροατίας.

Η πολιτιστική κληρονομιά της Σλαβονίας αντιπροσωπεύει ένα μείγμα ιστορικών επιρροών, ειδικά εκείνων από τα τέλη του 17ου αιώνα, όταν η Σλαβονία άρχισε να αναρρώνει από τους Οθωμανικούς πολέμους, και του παραδοσιακού της πολιτισμού. Η Σλαβονία συνέβαλε στον πολιτισμό της Κροατίας μέσω της τέχνης, των συγγραφέων, των ποιητών, των γλυπτών και της τέχνης. Στην παραδοσιακή μουσική, η Σλαβονία αποτελείται από μια ξεχωριστή περιοχή της Κροατίας και ο παραδοσιακός πολιτισμός διατηρείται μέσω των φεστιβάλ λαογραφίας, με την προτεραιότητα να δίνεται στη μουσική ταμπουρίτσα και στο μπετσάρατς, μια μορφή παραδοσιακού τραγουδιού, αναγνωρισμένα ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά από την UNESCO. Η σλαβονική κουζίνα αντανακλά διάφορες επιρροές - ένα μείγμα παραδοσιακών και ξένων στοιχείων. Η Σλαβονία είναι μία από τις περιοχές οινοπαραγωγής της Κροατίας.

## Ιστορία
Το όνομα *Σλαβονία* προέρχεται από τον Πρώιμο Μεσαίωνα. Η περιοχή πήρε το όνομά της από τους Σλάβους, που εγκαταστάθηκαν εκεί και αυτοαποκαλούνταν *Slověne. Η ρίζα *Slověn- εμφανιζόταν σε διάφορες διαλέκτους γλωσσών. που ομιλούνταν από τους ανθρώπους. που κατοικούσαν στην περιοχή δυτικά του ποταμού Σούτλα, καθώς και μεταξύ των ποταμών Σάβου και Δράβου —Νότιοι Σλάβοι που ζούσαν στην περιοχή του πρώην Ιλλυρικού. Η περιοχή που οριοθετούνταν από αυτούς τους ποταμούς ονομαζόταν *Slověnьje στην πρωτοσλαβική γλώσσα. Η λέξη στη συνέχεια εξελίχθηκε στις διάφορες σημερινές της μορφές στις σλαβικές γλώσσες και άλλες γλώσσες υιοθέτησαν τον όρο. 

### Προϊστορία και αρχαιότητα
Υπολείμματα αρκετών νεολιθικών και χαλκολιθικών πολιτισμών βρέθηκαν σε όλες τις περιοχές της Κροατίας, αλλά οι περισσότερες από τις θέσεις βρίσκονται στις κοιλάδες των ποταμών της βόρειας Κροατίας, συμπεριλαμβανομένης της Σλαβονίας. Οι σημαντικότεροι πολιτισμοί των οποίων εντοπίστηκε η παρουσία περιλαμβάνουν τον πολιτισμό Στάρτσεβο, του οποίου τα ευρήματα ανακαλύφθηκαν κοντά στο Σλαβόνσκι Μπροντ και χρονολογούνται στο 6100–5200.&nbsp;π.Χ.,  ο πολιτισμός Βούτσεντολ, ο πολιτισμός Μπάντεν και ο πολιτισμός Κόστολατς. Τα περισσότερα ευρήματα που αποδίδονται στους πολιτισμούς Μπάντεν και Βούτσεντολ ανακαλύπτονται στην περιοχή κοντά στη δεξιά όχθη του Δούναβη κοντά στο Βούκοβαρ, το Βίνκοβτσι και το Όσιγιεκ. Οι θέσεις του πολιτισμού Μπάντεν στη Σλαβονία χρονολογούνται στο 3600–3300.&nbsp;π.Χ. και ευρήματα από τον πολιτισμό Βούτσεντολ χρονολογούνται στο 3000–2500.&nbsp;π.Χ. 

Η Εποχή του Σιδήρου άφησε ίχνη του πρώιμου ιλλυριακού πολιτισμού Χάλστατ και του κελτικού πολιτισμού Λα Τεν. Πολύ αργότερα, η περιοχή κατοικήθηκε από Ιλλυριούς και άλλες φυλές, συμπεριλαμβανομένων των Πάννων, οι οποίοι έλεγχαν μεγάλο μέρος της σημερινής Σλαβονίας. Παρόλο που τα αρχαιολογικά ευρήματα ιλλυρικών οικισμών είναι πολύ πιο σπάνια από ό,τι σε περιοχές πιο κοντά στην Αδριατική Θάλασσα, έχουν γίνει σημαντικές ανακαλύψεις, για παράδειγμα στο Κάπτολ κοντά στην Πόζεγκα. Οι Πάννωνες ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία το 35 π.Χ., όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν τη Σεγέστικα, ή το σύγχρονο Σίσακ. Η κατάκτηση ολοκληρώθηκε το 11 π.Χ., όταν ιδρύθηκε η ρωμαϊκή επαρχία του Ιλλυρικού, η οποία περιλάμβανε τη σύγχρονη Σλαβονία, καθώς και μια τεράστια περιοχή στη δεξιά όχθη του Δούναβη. Η επαρχία μετονομάστηκε σε Παννονία και διαιρέθηκε μέσα σε δύο δεκαετίες. 

### Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία|Μεσαιωνική Πόζεγκα
Μετά την κατάρρευση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία περιλάμβανε την περιοχή που καταλάμβανε η σύγχρονη Σλαβονία, η περιοχή έγινε μέρος του Οστρογοτθικού Βασιλείου μέχρι τα τέλη του 5ου αιώνα. Ωστόσο, ο έλεγχος της περιοχής αποδείχθηκε σημαντικό έργο και οι Λομβαρδοί απέκτησαν αυξανόμενο έλεγχο της Παννονίας τον 6ο αιώνα, ο οποίος έληξε με την αποχώρησή τους το 568 και την άφιξη των Παννονών Αβάρων και Σλάβων, οι οποίοι απέκτησαν τον έλεγχο της Παννονίας μέχρι το έτος 582. Μετά την πτώση του Αβαρικού Χαγανάτου στις αρχές του 9ου αιώνα, στην Κάτω Παννονία υπήρχε ένα πριγκιπάτο, που κυβερνιόταν από Σλάβους ηγεμόνες υποτελείς των Φράγκων. Η εισβολή των ουγγρικών φυλών κατέκλυσε αυτό το κράτος. Το ανατολικό τμήμα της Σλαβονίας τον 9ο αιώνα μπορεί να κυβερνήθηκε από Βούλγαρους. Ο πρώτος βασιλιάς της Κροατίας, Τόμισλαβ, νίκησε τις ουγγρικές και βουλγαρικές εισβολές και διέδωσε την επιρροή των Κροατών βασιλιάδων βόρεια στη Σλαβονία. Το μεσαιωνικό κροατικό βασίλειο έφτασε στο απόγειό του τον 11ο αιώνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πέτρου Κρέσιμιρ Δ΄ (1058–1074) και του Ντμίταρ Ζβόνιμιρ (1075–1089).  Όταν ο Στιέπαν Β΄ πέθανε το 1091, τερματίζοντας τη δυναστεία των Τρπιμίροβιτς, ο Λαδίσλαος Α΄ της Ουγγαρίας διεκδίκησε το κροατικό στέμμα. Η αντίθεση στην αξίωση οδήγησε σε πόλεμο και προσωπική ένωση της Κροατίας και της Ουγγαρίας το 1102, υπό την ηγεσία του Κολομάν. Στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα, η Κροατία και η περιοχή μεταξύ του Ντράβα και του Σάβου κυβερνιόνταν από τον μπάνο όλης της Σλαβονίας, που διοριζόταν από τον βασιλιά. Από τον 13ο αιώνα, ένας ξεχωριστός μπάνος κυβερνούσε τμήματα της σημερινής κεντρικής Κροατίας, της δυτικής Σλαβονίας και της βορειοδυτικής Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, μια περιοχή όπου αναδύθηκε μια νέα οντότητα με το όνομα Βασίλειο της Σλαβονίας (λατινικά: *regnum Sclavoniae*), ενώ η σύγχρονη ανατολική Σλαβονία ήταν μέρος της Ουγγαρίας. Η Κροατία και η Σλαβονία ενώθηκαν το 1476 υπό τον ίδιο μπάνο, αλλά διατήρησαν ξεχωριστά κοινοβούλια μέχρι το 1558. 
μικρογραφία|230x230εσ|Χάρτης της Σλαβονίας τον 15ο αιώνα
Οι οθωμανικές κατακτήσεις στην Κροατία οδήγησαν στη Μάχη του πεδίου της Κρμπάβα το 1493 και στη Μάχη του Μόχατς το 1526, οι οποίες κατέληξαν και οι δύο σε αποφασιστικές οθωμανικές νίκες. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ της Ουγγαρίας πέθανε στο Μόχατς και ο Φερδινάνδος Α΄ του Οίκου των Αψβούργων εξελέγη το 1527 ως ο νέος ηγεμόνας της Κροατίας, υπό την προϋπόθεση ότι θα παρείχε προστασία στην Κροατία έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σεβόμενος παράλληλα τα πολιτικά της δικαιώματα. Η περίοδος είδε την άνοδο σε εξέχουσα θέση μιας γηγενούς αριστοκρατίας όπως οι Φράνκοπαν και οι Σούμπιτς, και τελικά σε πολυάριθμους μπάνους από τις δύο οικογένειες. Το σημερινό οικόσημο της Σλαβονίας, που χρησιμοποιείται επίσημα ως μέρος του οικόσημου της Κροατίας, χρονολογείται από αυτήν την περίοδο - παραχωρήθηκε στη Σλαβονία από τον βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλον στις 8 Δεκεμβρίου 1496. 

### Οθωμανική κατάκτηση
[δεξιά|μικρογραφία|259x259εσ|Ο [Λούκα Ιμπρισίμοβιτς ηγήθηκε εξέγερσης κατά των Οθωμανών στην Ποζέγκα.]]
Μετά τη Μάχη του Μόχατς, οι Οθωμανοί επέκτειναν τις κτήσεις τους στη Σλαβονία, καταλαμβάνοντας το Τζάκοβο το 1536 και την Πόζεγκα το 1537, νικώντας έναν στρατό των Αψβούργων με επικεφαλής τον Γιόχαν Κατζιάνερ, ο οποίος προσπαθούσε να ανακαταλάβει τη Σλαβονία, στο Γκόριανι τον Σεπτέμβριο του 1537. Μέχρι το 1540, το Όσιγιεκ βρισκόταν επίσης υπό τον σταθερό έλεγχο των Οθωμανών και εισήχθη τακτική διοίκηση στη Σλαβονία με την ίδρυση του Σαντζακίου της Πόζεγκα. Ο οθωμανικός έλεγχος στη Σλαβονία επεκτάθηκε με την παράδοση της Νόβσκα την ίδια χρονιά. Η τουρκική κατάκτηση συνεχίστηκε - η Νάσιτσε καταλήφθηκε το 1541, η Οραχόβιτσα και η Σλάτινα το 1542, και το 1543 το Βότσιν, το Σίρατς και, μετά από 40ήμερη πολιορκία, το Βάλποβο. Το 1544, οι οθωμανικές δυνάμεις κατέκτησαν το Πάκρατς. Η μείωση των εχθροπραξιών οδήγησε σε πενταετή εκεχειρία το 1547 και προσωρινή σταθεροποίηση των συνόρων μεταξύ της αυτοκρατορίας των Αψβούργων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τη Βιροβίτιτσα να γίνεται το σημαντικότερο αμυντικό φρούριο των Αψβούργων και την Πόζεγκα το σημαντικότερο οθωμανικό κέντρο στη Σλαβονία, καθώς πραγματοποιήθηκαν οθωμανικές προελάσεις προς το Σίσακ και το Τσάζμα, συμπεριλαμβανομένης μιας σύντομης κατάληψης των πόλεων. Περαιτέρω προσπάθειες των τουρκικών δυνάμεων προς τα δυτικά αποτέλεσαν σημαντική απειλή για το Ζάγκρεμπ και την υπόλοιπη Κροατία και το ουγγρικό βασίλειο, προκαλώντας μεγαλύτερη αμυντική δέσμευση από τη Μοναρχία των Αψβούργων. 

Ένα χρόνο μετά τη λήξη της εκεχειρίας του 1547, ο Ιβάν Λένκοβιτς επινόησε ένα σύστημα οχυρώσεων και στρατευμάτων στις παραμεθόριες περιοχές, πρόδρομο του Κροατικού Στρατιωτικού Συνόρου. Παρόλ' αυτά, το 1552, η οθωμανική κατάκτηση της Σλαβονίας ολοκληρώθηκε όταν καταλήφθηκε η Βιροβίτσια. Οι οθωμανικές προελάσεις στο κροατικό έδαφος συνεχίστηκαν μέχρι τη Μάχη του Σίσακ το 1593, την πρώτη αποφασιστική οθωμανική ήττα, και μια πιο διαρκή σταθεροποίηση των συνόρων. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου (1683–1698), η Σλαβονία ανακτήθηκε μεταξύ 1684 και 1691, όταν οι Οθωμανοί εγκατέλειψαν την περιοχή — σε αντίθεση με τη δυτική Βοσνία, η οποία ήταν μέρος της Κροατίας πριν από την οθωμανική κατάκτηση. Τα σημερινά νότια σύνορα της Σλαβονίας και τα σύνορα μεταξύ Κροατίας και Βοσνίας-Ερζεγοβίνης είναι ένα απομεινάρι αυτού του αποτελέσματος.  

Οι Οθωμανικοί πόλεμοι προκάλεσαν μεγάλες δημογραφικές αλλαγές. Οι Κροάτες μετανάστευσαν προς την Αυστρία και οι σημερινοί Κροάτες του Μπούργκενλαντ είναι άμεσοι απόγονοι αυτών των εποίκων. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός στη Σλαβονία στο τέλος της τουρκικής κυριαρχίας αντιπροσώπευε σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού της Σλαβονίας, ο οποίος ήταν ιθαγενής, κυρίως Κροάτες, λιγότερο μετανάστες από τη Βοσνία και τη Σερβία και σπάνια γνήσιοι Τούρκοι ή Άραβες. Στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, οι Βλάχοι από τη Σλαβονία δεν αποτελούσαν πλέον αποκλειστικό μέρος του πληθυσμού, επειδή τα βλάχικα προνόμια ήταν ελκυστικά για πολλούς μη Βλάχους, που αναμειγνύονταν με τους Βλάχους για να αποκτήσουν το καθεστώς τους. Για να αντικαταστήσουν τους Κροάτες που έφευγαν, οι Αψβούργοι κάλεσαν τους ορθόδοξους πληθυσμούς της Βοσνίας και της Σερβίας να παράσχουν στρατιωτική θητεία στα Κροατικά Στρατιωτικά Σύνορα. Η σερβική μετανάστευση σε αυτήν την περιοχή κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια των Μεγάλων Σερβικών Μεταναστεύσεων του 1690 και του 1737-39. Οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις Σέρβων ήταν στην ανατολική Σλαβονία και το Σρέμσκι Κάρλοβτσι έγινε η έδρα των Σέρβων Ορθόδοξων μητροπολιτών. Μέρος των αποίκων ήρθε στη Σλαβονία από την περιοχή νότια του Σάβα, ειδικά από τις περιοχές Σόλι και Ούσορα συνεχίζοντας τη διαδικασία που είχε ήδη ξεκινήσει μετά το 1521. Στις αρχές του 17ου αιώνα φαίνεται ότι υπήρξε ένα νέο κύμα αποικισμού, περίπου 10.000 οικογένειες που υποτίθεται ότι προέρχονταν από το Σαντζάκι του Κλις ή, με λιγότερες πιθανότητες, από την περιοχή του Σαντζακίου της Βοσνίας. 

### Μοναρχία των Αψβούργων και Αυστροουγγαρία
[αριστερά|μικρογραφία|Το αρχοντικό [Οικογένεια Πεγιάτσεβιτς|Πεγιάτσεβιτς στο Νάσιτσε]]
Οι περιοχές που αποκτήθηκαν μέσω της Συνθήκης του Κάρλοβιτς παραχωρήθηκαν στην Κροατία, η οποία βρισκόταν στην ένωση με την Ουγγαρία και στην ένωση που κυβερνούσαν οι Αψβούργοι. Η παραμεθόρια περιοχή κατά μήκος των ποταμών Ούνα, Σάβα και Δούναβη έγινε το Στρατιωτικό Σύνορο της Σλαβονίας. Εκείνη την εποχή, το Όσιγιεκ ανέλαβε τον ρόλο του διοικητικού και στρατιωτικού κέντρου του νεοσύστατου Βασιλείου της Σλαβονίας από την Πόζεγκα. Τις δεκαετίες του 1830 και του 1840, ο ρομαντικός εθνικισμός ενέπνευσε την Κροατική Εθνική Αναγέννηση, μια πολιτική και πολιτιστική εκστρατεία που υποστήριζε την ενότητα όλων των Νότιων Σλάβων στην αυτοκρατορία. Κύριο επίκεντρό της ήταν η καθιέρωση μιας τυπικής γλώσσας ως αντίβαρο στην ουγγρική, μαζί με την προώθηση της κροατικής λογοτεχνίας και του πολιτισμού.  Κατά τη διάρκεια της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848, η Κροατία τάχθηκε με τους Αυστριακούς, με τον Μπάνο Γιόσιπ Γέλατσιτς να βοηθά στην ήττα των ουγγρικών δυνάμεων το 1849 και να εγκαινιάζει μια περίοδο πολιτικής γερμανοποίησης. Τη δεκαετία του 1860, η αποτυχία της πολιτικής έγινε εμφανής οδηγώντας στον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό του 1867 και στη δημιουργία μιας προσωπικής ένωσης μεταξύ των στεμμάτων της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Η συνθήκη άφησε το ζήτημα του καθεστώτος της Κροατίας στην Ουγγαρία ως μέρος της Υπερλεϊθανίας και το καθεστώς επιλύθηκε με τον Κροατοουγγρικό Διακανονισμό του 1868, όταν τα βασίλεια της Κροατίας και της Σλαβονίας ενώθηκαν ως το Βασίλειο της Κροατίας-Σλαβονίας. Μετά την κατοχή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από την Αυστροουγγαρία μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου του 1878, τα Στρατιωτικά Σύνορα καταργήθηκαν και το έδαφος των Κροατικών και Σλαβονικών Στρατιωτικών Συνόρων επέστρεψε στην Κροατία-Σλαβονία το 1881, σύμφωνα με τις διατάξεις του Κροατοουγγρικού Διακανονισμού. Εκείνη την εποχή, το ανατολικότερο σημείο της Κροατίας-Σλαβονίας έγινε το Ζέμουν, καθώς όλη η Συρμία περιλαμβανόταν στο βασίλειο. 

### Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας και Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
δεξιά|μικρογραφία|Καθεδρικός ναός του Αγίου Πέτρου στο Τζάκοβο, χαρακτηριστικό σύμβολο της Σλαβονίας
Στις 29 Οκτωβρίου 1918, το Κροατικό Σάμπορ κήρυξε την ανεξαρτησία του και αποφάσισε να ενταχθεί στο νεοσύστατο Κράτος των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων, το οποίο με τη σειρά του ενώθηκε με το Βασίλειο της Σερβίας στις 4 Δεκεμβρίου 1918 για να σχηματίσει το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η Συνθήκη του Τριανόν υπογράφηκε το 1920 στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μεταξύ των Συμμάχων του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και της Ουγγαρίας ως ενός από τα διάδοχα κράτη της Αυστροουγγαρίας. Η συνθήκη καθόρισε τα νότια σύνορα της Ουγγαρίας κατά μήκος των ποταμών Ντράβα και Μούρα, εκτός από την Μπαράνια, όπου μόνο το βόρειο τμήμα της κομητείας διατηρήθηκε από την Ουγγαρία. Η εδαφική κτήση στην Μπαράνια δεν έγινε μέρος της Σλαβονίας, παρόλο που γειτνίαζε με το Όσιγιεκ, επειδή οι διοικητικές διαιρέσεις πριν από το 1918 καταργήθηκαν από το νέο βασίλειο. Η πολιτική κατάσταση στο νέο βασίλειο επιδεινώθηκε οδηγώντας στη δικτατορία του Βασιλιά Αλεξάνδρου τον Ιανουάριο του 1929. Η δικτατορία τερματίστηκε επίσημα το 1931, όταν ο βασιλιάς επέβαλε ένα πιο ενιαίο σύνταγμα, το οποίο μεταβίβασε την εκτελεστική εξουσία στον βασιλιά και άλλαξε το όνομα της χώρας σε Γιουγκοσλαβία. Η Συμφωνία Τσβέτκοβιτς-Μάτσεκ του Αυγούστου 1939 δημιούργησε την αυτόνομη Μπανόβινα της Κροατίας ενσωματώνοντας τη Σλαβονία. Σύμφωνα με τη συμφωνία, η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση διατήρησε τον έλεγχο της άμυνας, της εσωτερικής ασφάλειας, των εξωτερικών υποθέσεων, του εμπορίου και των μεταφορών, ενώ άλλα ζητήματα αφέθηκαν στο Κροατικό Σάμπορ και σε έναν διορισμένο από το στέμμα «Μπάνο».

Τον Απρίλιο του 1941, η Γιουγκοσλαβία καταλήφθηκε από τη Γερμανία και την Ιταλία. Μετά την εισβολή, το έδαφος της Σλαβονίας ενσωματώθηκε στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, ένα κράτος-μαριονέτα που υποστηρίχθηκε από τους Ναζί και ορίστηκε ως ζώνη υπό γερμανική κατοχή για όλη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το καθεστώς εισήγαγε αντισημιτικούς νόμους και διεξήγαγε μια εκστρατεία εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας εναντίον των σερβικών και ρομανί πληθυσμών, όπως αποδεικνύεται από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Γιασένοβατς και Στάρα Γκράντισκα, αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό στη Σλαβονία από ό,τι σε άλλες περιοχές, λόγω των στρατηγικών συμφερόντων του Άξονα για τη διατήρηση της ειρήνης στην περιοχή.

Σύντομα αναπτύχθηκε ένοπλη αντίσταση στην περιοχή και, μέχρι το 1942, οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι έλεγχαν σημαντικά εδάφη, ειδικά σε ορεινά μέρη της Σλαβονίας. Οι Σέρβοι φιλοβασιλικοί Τσέτνικ, οι οποίοι διέπραξαν γενοκτονία εναντίον του κροατικού άμαχου πληθυσμού, αγωνίστηκαν να εδραιώσουν μια σημαντική παρουσία στη Σλαβονία καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Οι Παρτιζάνοι με επικεφαλής τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο ανέλαβαν τον πλήρη έλεγχο της Σλαβονίας τον Απρίλιο του 1945. Μετά τον πόλεμο, η νέα γιουγκοσλαβική κυβέρνηση φυλάκισε τους ντόπιους Γερμανούς σε στρατόπεδα στη Σλαβονία, τα μεγαλύτερα από τα οποία ήταν στο Βάλποβο και την Κρντίγια, όπου πολλοί πέθαναν από πείνα και ασθένειες. 

### Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία και ανεξαρτησία της Κροατίας
[αριστερά|μικρογραφία|Κάστρο Μάιλαθ, [Ντόνι Μίχολιατς.]]
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κροατία, συμπεριλαμβανομένης της Σλαβονίας, έγινε μονοκομματική σοσιαλιστική ομοσπονδιακή μονάδα της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, υπό την κυριαρχία των Κομμουνιστών, απολαμβάνοντας ωστόσο ένα βαθμό αυτονομίας εντός της ομοσπονδίας. Η αυτονομία ουσιαστικά αυξήθηκε μετά το Γιουγκοσλαβικό Σύνταγμα του 1974, ουσιαστικά εκπληρώνοντας έναν στόχο του κινήματος της Κροατικής Άνοιξης και παρέχοντας μια νομική βάση για την ανεξαρτησία των ομόσπονδων συστατικών μερών.

Το 1947, όταν όλα τα σύνορα των πρώην γιουγκοσλαβικών δημοκρατιών είχαν καθοριστεί από επιτροπές οριοθέτησης, σύμφωνα με αποφάσεις του AVNOJ του 1943 και του 1945, η ομοσπονδιακή οργάνωση της *Γιουγκοσλαβικής Μπαράνια* ορίστηκε ως κροατικό έδαφος που επέτρεπε την ενσωμάτωσή της στη Σλαβονία. Οι επιτροπές δημιούργησαν επίσης τη σημερινή περιοχή 317,6 χιλιομέτρων στα σύνορα μεταξύ Σερβίας και Κροατίας στη Συρμία, και κατά μήκος του ποταμού Δούναβη μεταξύ του Ιλόκ και των εκβολών του Ντράβα και βορειότερα μέχρι τα ουγγρικά σύνορα, το τμήμα νότια της συμβολής του Ντράβα συμπίπτει με τα σύνορα μεταξύ του Βασιλείου της Κροατίας-Σλαβονίας και της κομητείας Μπατς-Μπόντρογκ, που υπήρχε μέχρι το 1918 και το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Ο σεισμός της Σλαβονίας το 1964 προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές και αρκετά ανθρώπινα θύματα. Μια μεγάλη περιοχή της περιοχής εισήλθε σε μια περίοδο αρκετών ετών ανοικοδόμησης στη συνέχεια. 

Τη δεκαετία του '80 η πολιτική κατάσταση στη Γιουγκοσλαβία επιδεινώθηκε με την εθνική ένταση να πυροδοτείται από το Μνημόνιο της Σερβικής Ένωσης Εθνικής Ασφάλειας (SANU) του 1986 και τα πραξικοπήματα του 1989 στη Βοϊβοντίνα, το Κοσσυφοπέδιο και το Μαυροβούνιο. Τον Ιανουάριο του 1990, το Κομμουνιστικό Κόμμα διασπάστηκε σε εθνικά όρια, με την κροατική παράταξη να απαιτεί μια πιο χαλαρή ομοσπονδία. Την ίδια χρονιά, διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές στην Κροατία, με τη νίκη του Φράνιο Τούτζμαν να αυξάνει περαιτέρω τις εθνικιστικές εντάσεις. Οι Σέρβοι στην Κροατία, αποφασισμένοι να επιτύχουν ανεξαρτησία από την Κροατία, αποχώρησαν από το Σάμπορ και κήρυξαν την αυτονομία περιοχών που σύντομα θα γίνονταν η μη αναγνωρισμένη αυτοανακηρυχθείσα Δημοκρατία της Σερβικής Κράινα. 

Καθώς οι εντάσεις αυξάνονταν, η Κροατία κήρυξε την ανεξαρτησία της τον Ιούνιο του 1991. Ωστόσο, η διακήρυξη τέθηκε σε ισχύ στις 8 Οκτωβρίου 1991. Οι εντάσεις κλιμακώθηκαν και οδήγησαν στον Κροατικό Πόλεμο Ανεξαρτησίας, όταν ο Γιουγκοσλαβικός Εθνικός Στρατός και διάφοροι Σέρβοι παραστρατιωτικοί επιτέθηκαν στην Κροατία. Μέχρι το τέλος του 1991, ένας πόλεμος υψηλής έντασης, που διεξήχθη σε ένα ευρύ μέτωπο, περιόρισε τον έλεγχο της Κροατίας περίπου των δύο τρίτων της επικράτειάς της.
[δεξιά|μικρογραφία|Νεκροταφείο Μνήμης [Βούκοβαρ]]
Στη Σλαβονία, οι πρώτες ένοπλες συγκρούσεις ήταν οι συγκρούσεις στο Πάκρατς και στο Μπόροβο Σέλο κοντά στο Βούκοβαρ. Η Δυτική Σλαβονία καταλήφθηκε τον Αύγουστο του 1991 μετά από μια προέλαση των γιουγκοσλαβικών δυνάμεων βόρεια από τη Μπάνια Λούκα κατά μήκος του ποταμού Σάβα. Αυτή η περιοχή απωθήθηκε εν μέρει από τον Κροατικό Στρατό στις επιχειρήσεις με την ονομασία Ότκος 10 και Όρκαν 91, οι οποίες δημιούργησαν μια πρώτη γραμμή γύρω από το Οκούτσανι και νότια του Πάκρατς, η οποία θα παρέμενε ουσιαστικά αμετάβλητη για περισσότερα από τρία χρόνια μέχρι τον Μάιο του 1995. Οι ένοπλες συγκρούσεις στην ανατολική Σλαβονία, που κορυφώθηκαν με τη Μάχη του Βούκοβαρ και την επακόλουθη σφαγή, περιελάμβαναν επίσης σφοδρές μάχες και την επιτυχημένη άμυνα του Όσιγιεκ και του Βίνκοβτσι. Η πρώτη γραμμή σταθεροποιήθηκε και συμφωνήθηκε εκεχειρία στις 2 Ιανουαρίου 1992, η οποία τέθηκε σε ισχύ την επόμενη ημέρα. Μετά την κατάπαυση του πυρός, η Δύναμη Προστασίας των Ηνωμένων Εθνών αναπτύχθηκε στις κατεχόμενες περιοχές, αλλά οι διαλείπουσες επιθέσεις με πυροβολικό και ρουκέτες, που εξαπολύθηκαν από περιοχές της Βοσνίας που ελέγχονταν από τους Σέρβους, συνεχίστηκαν σε αρκετές περιοχές της Σλαβονίας, ειδικά στο Σλαβόνσκι Μπροντ και την Ζουπάνια. Ο πόλεμος ουσιαστικά έληξε το 1995 με την Κροατία να πετυχαίνει μια αποφασιστική νίκη τον Αύγουστο του 1995. Οι υπόλοιπες κατεχόμενες περιοχές - η ανατολική Σλαβονία - αποκαταστάθηκαν στην Κροατία σύμφωνα με τη Συμφωνία του Έρντουτ του Νοεμβρίου 1995, με τη διαδικασία να ολοκληρώνεται στα μέσα Ιανουαρίου 1998. 

Μετά τον πόλεμο, ορισμένες πόλεις και δήμοι στην περιοχή χαρακτηρίστηκαν ως Περιοχές Ειδικής Κρατικής Μέριμνας.

## Γεωγραφία

### Πολιτική γεωγραφία
[αριστερά|μικρογραφία|Πανοραμική θέα της πόλης Ρούζιτσα και [Πάπουκ|του Πάπουκ. Το Πάπουκ είναι το δεύτερο υψηλότερο βουνό στη Σλαβονία]]
[δεξιά|μικρογραφία|[Πόζεσκα Γκόρα .]]
Οι κροατικές κομητείες επανιδρύθηκαν το 1992, αλλά τα σύνορά τους άλλαξαν σε ορισμένες περιπτώσεις, με την τελευταία αναθεώρηση να πραγματοποιείται το 2006. Η Σλαβονία αποτελείται από πέντε κομητείες: Μπροντ-Ποσάβινα, Όσιγιεκ-Μπαράνια, Πόζεγκα-Σλαβονία, Βιροβίτιτσα-Ποντράβινα και Βούκοβαρ-Συρμία, οι οποίες καλύπτουν σε μεγάλο βαθμό την περιοχή, που ιστορικά συνδέεται με τη Σλαβονία. Τα δυτικά σύνορα της περιοχής των πέντε κομητειών βρίσκονται στην περιοχή, όπου γενικά βρίσκονται τα δυτικά όρια της Σλαβονίας από την οθωμανική κατάκτηση, με τα υπόλοιπα σύνορα να βρίσκονται στα διεθνή σύνορα της Κροατίας. Αυτό τοποθετεί το κροατικό τμήμα της Μπαράνια στις κομητείες της Σλαβονίας, αποτελώντας τη μακροπεριοχή της Ανατολικής Κροατίας. Οι όροι *Ανατολική Κροατία* και *Σλαβονία* χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο ως συνώνυμα. 

Η κομητεία Μπροντ-Ποσάβινα περιλαμβάνει δύο πόλεις —Σλαβόνσκι Μπροντ και Νόβα Γκράντισκα —και 26&nbsp;Δήμους της Κροατίας.

Η επαρχία Όσιγιεκ-Μπαράνια αποτελείται από επτά πόλεις — Μπέλι Μαναστίρ, Μπέλιστσε, Ντόνι Μίχολιατς, Τζάκοβο, Νάσιτσε, Όσιγιεκ και Βάλποβο — και 35&nbsp;δήμους. 

Η κομητεία Πόζεγκα-Σλαβονία περιλαμβάνει πέντε πόλεις — Κούτιεβο, Λίπικ, Πάκρατς, Πλετέρνιτσα και Πόζεγκα — και πέντε δήμους. 

Η κομητεία Βιροβίτιτσα-Ποντράβινα καλύπτει τρεις πόλεις— Οραχόβιτσα, Σλάτινα και Βιροβίτιτσα —και 13&nbsp;δήμους. Η επαρχία Βούκοβαρ-Σρίγιεμ περιλαμβάνει πέντε πόλεις — Ίλοκ, Ότοκ, Βίνκοβτσι, Βούκοβαρ και Ζουπάνια—και 26&nbsp;δήμους, Ολόκληρη η Σλαβονία αποτελεί το ανατολικό μισό της Κεντρικής και Ανατολικής (Παννονικής) Κροατίας μαζί με περαιτέρω περιοχές της Κεντρικής Κροατίας. Άλλες στατιστικές μονάδες αντιστοιχούν στις κομητείες, τις πόλεις και τους δήμους. Οι πέντε κομητείες καλύπτουν συνολικά έκταση 12.556 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που αντιπροσωπεύει το 22,2% του εδάφους της Κροατίας.

### Φυσική γεωγραφία
[δεξιά|μικρογραφία|Ο ποταμός [Σάβος σχηματίζει ένα φυσικό σύνορο μεταξύ της αριστερής όχθης του Σλάβου στην Κροατία και της δεξιάς όχθης του ποταμού Σάβου στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.]]
Τα όρια της Σλαβονίας, ως γεωγραφικής περιοχής, δεν συμπίπτουν απαραίτητα με τα όρια των πέντε κομητειών, εκτός από τα νότια και ανατολικά όπου τα ορίζουν οι ποταμοί Σάβος και Δούναβης. Τα διεθνή σύνορα της Κροατίας είναι όρια κοινά και για τους δύο ορισμούς της περιοχής. Στο βορρά, τα όρια συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό επειδή ο ποταμός Ντράβα θεωρείται το βόρειο σύνορο της Σλαβονίας ως γεωγραφικής περιοχής, αλλά αυτό εξαιρεί την Μπαράνια από τον ορισμό της γεωγραφικής περιοχής, παρόλο που αυτή η περιοχή αποτελεί μέρος μιας κομητείας που συνδέεται διαφορετικά με τη Σλαβονία. Τα δυτικά όρια της γεωγραφικής περιοχής δεν ορίζονται συγκεκριμένα και ορίστηκαν ποικιλοτρόπως στην ιστορία ανάλογα με τις πολιτικές διαιρέσεις της Κροατίας. Η ανατολική Κροατία, ως γεωγραφικός όρος, επικαλύπτει σε μεγάλο βαθμό τους περισσότερους ορισμούς της Σλαβονίας. Ορίζεται ως το έδαφος των κομητειών Μπροντ-Ποσάβινα, Όσιεκ-Μπαράνια, Πόζεγκα-Σλαβονίας, Βιροβιτίτσα-Ποντράβινα και Βούκοβαρ-Συρμίας, συμπεριλαμβανομένης της Μπαράνια. 

#### Τοπογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Λίμνη Οράχοβατς
δεξιά|μικρογραφία|Κρατικό Ιπποτροφείο Τζάκοβο
Η Σλαβονία βρίσκεται εξ ολοκλήρου στη λεκάνη της Παννονίας, ένα από τα τρία κύρια γεωμορφολογικά μέρη της Κροατίας. Η λεκάνη της Παννονίας σχηματίστηκε μέσω της μειοκαινικής λέπτυνσης και της καθίζησης των δομών του φλοιού, που σχηματίστηκαν κατά την ορογένεση του Ύστερου Παλαιοζωικού Βαρισκανίου. Οι παλαιοζωικές και μεσοζωικές δομές είναι ορατές στο Πάπουκ, το Ψούνι και άλλα σλαβονικά βουνά. Οι διεργασίες οδήγησαν επίσης στο σχηματισμό μιας στρωματοηφαιστειακής αλυσίδας και παρατηρήθηκε εντατικοποίηση της καθίζησης. 

Η σύγχρονη ανύψωση των Καρπαθίων Ορέων εμπόδισε τη ροή νερού προς τη Μαύρη Θάλασσα και η Παννονική Θάλασσα σχηματίστηκε στη λεκάνη. Ιζήματα μεταφέρθηκαν στη λεκάνη από τα ανυψωμένα Καρπάθια και Δειναρικά Όρη, με ιδιαίτερα βαθιά ποτάμια ιζήματα να εναποτίθενται στο Πλειστόκαινο κατά την ανύψωση των Υπερδούναβων Ορέων. Τελικά, έως και 3.000 μέτρα ιζημάτων εναποτέθηκαν στη λεκάνη και η Παννονική Θάλασσα τελικά αποστραγγίστηκε μέσω του φαραγγιού των Σιδηρών Πυλών. Στη νότια παννονική λεκάνη, το βάθος των ιζημάτων από τη Νεογενή έως την Τεταρτογενή Περίοδο είναι συνήθως χαμηλότερο, με μέσο όρο 500-1.500 μέτρα, εκτός από τα κεντρικά τμήματα των κοιλοτήτων, που σχηματίζονται από καταβύθιση: 4.000 μέτρα στην κοιλότητα Σλαβονία-Συρμία, 5.500 μέτρα στην κοιλότητα Σάβα και σχεδόν 7.000 μέτρα στην κοιλότητα Ντράβα, με το βαθύτερο ίζημα να βρίσκεται μεταξύ Βιροβίτσιτσα και Σλάτινα. 

Τα αποτελέσματα αυτών των διεργασιών είναι οι μεγάλες πεδιάδες στην ανατολική Σλαβονία, την Μπαράνια και τη Σύρμια, καθώς και στις κοιλάδες των ποταμών, ειδικά κατά μήκος των ποταμών Σάβα, Ντράβα και Κούπα. 

Το ψηλότερο από αυτά τα γεωμορφικά πετρώματα στη Σλαβονία είναι το 984 μέτρων Ψούνι και το 953 μέτρων Πάπουκ, που πλαισιώνουν την κοιλάδα Πόζεγκα από τα δυτικά και τα βόρεια. Αυτά τα δύο και η Κρντίγια, δίπλα στο Παπούκ, αποτελούνται κυρίως από παλαιοζωικά πετρώματα τα οποία είναι 350&nbsp;– 300&nbsp;εκατομμύριων ετών. Η Πόζεσκα Γκόρα και το Ντίλι, ανατολικά του Ψούνι και περιβάλλοντας την κοιλάδα από τα νότια, αποτελούνται από πολύ πιο πρόσφατα Νεογενή πετρώματα, αλλά η Πόζεσκα Γκόρα περιέχει επίσης ιζήματα της Άνω Κρητιδικής Περιόδου και πυριγενή πετρώματα, που σχηματίζουν την κύρια 30 χιλιομέτρων κορυφογραμμή του λόφου και αντιπροσωπεύουν τη μεγαλύτερη πυριγενή γεωμορφή στην Κροατία. Μια μικρότερη πυριγενής γεωμορφή υπάρχει επίσης στο Πάπουκ, κοντά στο Βότσιν.  Τα δύο βουνά, καθώς και η Μοσλαβάτσκα γκόρα, δυτικά του Πάκρατς, είναι πιθανά υπολείμματα ενός ηφαιστειακού τόξου, που σχετίζεται με την αλπική ορογένεση: την ανύψωση των Δειναρικών Άλπεων. Η πεδιάδα λόες Τζάκοβο-Βούκοβαρ, που εκτείνεται ανατολικά από το Ντίλι και αντιπροσωπεύει την υδροκρίτη μεταξύ των ποταμών Βούκα και Μπόσουτ, σταδιακά ανεβαίνει μέχρι τον Φρούσκα Γκόρα νότια του Ιλόκ. 

#### Υδρογραφία και κλίμα
Τα μεγαλύτερα ποτάμια της Σλαβονίας βρίσκονται κατά μήκος ή κοντά στα σύνορά της: ο Δούναβης, ο Σάβα και ο Ντράβα. Το μήκος του Δούναβη, που ρέει κατά μήκος των ανατολικών συνόρων της Σλαβονίας και διασχίζει τις πόλεις Βούκοβαρ και Ιλόκ, είναι 188 χιλιόμετρα και οι κύριοι παραπόταμοί του είναι ο Ντράβα 112 χιλιόμετρα και ο Βούκα. Ο Ντράβα εκβάλλει στον Δούναβη κοντά στο Άλιμας, ανατολικά του Όσιγιεκ, ενώ το στόμιο του Βούκα βρίσκεται στο Βούκοβαρ.
[δεξιά|μικρογραφία|Ποταμός [Δράβος|Ντράβα στο Όσιγιεκ]]
Οι κύριοι παραπόταμοι του Σάβα, που ρέουν κατά μήκος των νότιων συνόρων της Σλαβονίας και διασχίζουν τις πόλεις Σλαβόνσκι Μπροντ και Ζουπάνια, έχουν 89 χιλιόμετρα του Όρλιαβα, που ρέει μέσα από την Πόζεγκα, και τον Μπόσουτ, του οποίου η πορεία 151 χιλιομέτρων στη Σλαβονία περνάει από το Βίνκοβτσι. 

Δεν υπάρχουν μεγάλες λίμνες στη Σλαβονία. Οι μεγαλύτερες είναι η λίμνη Κοπάτσεβο, της οποίας η επιφάνεια κυμαίνεται μεταξύ 1,5-3,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων, και η τεχνητή λίμνη Μπόροβικ, που καλύπτει 2,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η λίμνη Κοπάτσεβο συνδέεται με τον Δούναβη μέσω του καναλιού Χούλοφσκι, που βρίσκεται εντός του υγροτόπου Κοπάτσκι, ενώ η λίμνη Μπόροβικ είναι μια τεχνητή λίμνη, που δημιουργήθηκε το 1978 στην άνω ροή του ποταμού Βούκα.
[αριστερά|μικρογραφία|Δάσος Σπάτσβα, το μεγαλύτερο πλήρες δάσος κοινής [Βελανιδιά|βελανιδιάς στην Κροατία]]
Ολόκληρη η Σλαβονία ανήκει στη λεκάνη απορροής του Δούναβη και στη λεκάνη απορροής της Μαύρης Θάλασσας, αλλά χωρίζεται σε δύο υπολεκάνες. Η μία από αυτές τις λεκάνες απορροής εκβάλλει στον Σάβα —ο οποίος είναι και ο ίδιος παραπόταμος του Δούναβη— και η άλλη στον Ντράβα ή απευθείας στον Δούναβη. Το διαχωριστικό όριο μεταξύ των δύο υπολεκανών απορροής εκτείνεται κατά μήκος των βουνών Πάπουκ και Κρντίγια, ουσιαστικά διαγράφοντας το νότιο όριο της κομητείας Βιροβίτσιτσα-Ποντράβινα και το βόρειο όριο της κομητείας Πόζεγκα-Σλαβονία, διασχίζει την κομητεία Όσιεκ-Ποντράβινα βόρεια του Ντάκοβο και τέλος διαιρεί την κομητεία Βούκοβαρ-Συρμία μεταξύ Βούκοβαρ και Βίνκοβτσι για να φτάσει στη Φρούσκα Γκόρα νοτιοδυτικά του Ίλοκ. Όλη η κομητεία Μπροντ-Ποσάβινα βρίσκεται στην υπολεκάνη απορροής του Σάβα. 

Το μεγαλύτερο μέρος της Κροατίας, συμπεριλαμβανομένης της Σλαβονίας, έχει ένα μέτρια ζεστό και βροχερό υγρό ηπειρωτικό κλίμα, όπως ορίζεται από την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι κατά μέσο όρο 10-12 βαθμούς Κελσίου, με τον θερμότερο μήνα, τον Ιούλιο, να έχει μέση θερμοκρασία λίγο κάτω από 22 βαθμούς Κελσίου. Οι κορυφές της θερμοκρασίας είναι πιο έντονες στις ηπειρωτικές περιοχές: η χαμηλότερη θερμοκρασία είναι -27,8 βαθμοί Κελσίου και καταγράφηκε στις 24 Ιανουαρίου 1963 στο Σλαβόνσκι Μπροντ και η υψηλότερη θερμοκρασία ήταν 40,5 βαθμοί Κελσίου και καταγράφηκε στις 5 Ιουλίου 1950 στο Τζάκοβο, Το χαμηλότερο επίπεδο βροχόπτωσης καταγράφεται στα ανατολικά μέρη της Σλαβονίας με λιγότερο από 700 χιλιοστά ετησίως, κυρίως κατά την καλλιεργητική περίοδο. Τα δυτικά μέρη της Σλαβονίας δέχονται 900-1.000 χιλιοστά βροχόπτωσης. Οι χαμηλές χειμερινές θερμοκρασίες και η κατανομή των βροχοπτώσεων καθ' όλη τη διάρκεια του έτους συνήθως οδηγούν σε χιονοκάλυψη και πάγωμα των ποταμών - απαιτώντας τη χρήση παγοθραυστικών και, σε ακραίες περιπτώσεις, εκρηκτικών, για τη διατήρηση της ροής του νερού και της ναυσιπλοΐας. Η Σλαβονία δέχεται περισσότερα από 2.000&nbsp;ώρες ηλιοφάνειας ετησίως κατά μέσο όρο. Οι επικρατούντες άνεμοι είναι ασθενείς έως μέτριοι, βορειοανατολικοί και νοτιοδυτικοί. 

## Δημογραφικά στοιχεία
δεξιά|μικρογραφία|Γεωγραφικός χάρτης της Σλαβονίας
μικρογραφία|Μη Κροάτες σε 5 κομητείες της Σλαβονίας (2011).

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο συνολικός πληθυσμός των πέντε κομητειών της Σλαβονίας ήταν 806.192, που αντιστοιχούσε στο 19% του πληθυσμού της Κροατίας. Το μεγαλύτερο μέρος του συνολικού πληθυσμού της Σλαβονίας ζει στην κομητεία Όσιγιεκ-Μπαράνια, ακολουθούμενη από την κομητεία Βούκοβαρ-Συρμία. Η κομητεία Πόζεγκα-Σλαβονία είναι η λιγότερο πυκνοκατοικημένη κομητεία της Σλαβονίας. 

Συνολικά, η πυκνότητα πληθυσμού ανέρχεται σε 64,2&nbsp;άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η πυκνότητα πληθυσμού κυμαίνεται από 77,6 έως 40,9 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, με την υψηλότερη πυκνότητα να καταγράφεται στην κομητεία Μπροντ-Ποσάβινα και τη χαμηλότερη στην κομητεία Βιροβίτσιτσα-Ποντράβινα. 

Το Όσιγιεκ είναι η μεγαλύτερη πόλη στη Σλαβονία, ακολουθούμενη από το Σλαβόνσκι Μπροντ, το Βίνκοβτσι και το Βούκοβαρ. Άλλες πόλεις στη Σλαβονία έχουν πληθυσμό κάτω των 20.000 κατοίκων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι Κροάτες αποτελούν το 85,6% του πληθυσμού της Σλαβονίας και οι σημαντικότερες εθνοτικές μειονότητες είναι οι Σέρβοι και οι Ούγγροι, που αποτελούν το 8,8% και το 1,4% του πληθυσμού αντίστοιχα. Το μεγαλύτερο μέρος της σερβικής μειονότητας καταγράφηκε στην κομητεία Βούκοβαρ-Συρμία (15%), ενώ η μεγαλύτερη ουγγρική μειονότητα, τόσο σε σχετικούς όσο και σε απόλυτους όρους, παρατηρήθηκε στην κομητεία Όσιγιεκ-Μπαράνια. 

Η απογραφή κατέγραψε ότι το 85,4% του πληθυσμού δηλώνουν Καθολικοί, με επιπλέον 4,4% να ανήκει στην Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και 0,7% Μουσουλμάνους. Το 3,1% δήλωσαν ότι δεν είναι θρησκευόμενοι, είναι αγνωστικιστές ή αρνήθηκαν να δηλώσουν τη θρησκεία τους. 

Η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη γλώσσα στην περιοχή είναι η κροατική, η οποία δηλώνεται ως η πρώτη γλώσσα από το 93,6% του συνολικού πληθυσμού, ακολουθούμενη από τη σερβική (2,6%) και την ουγγρική (1,0%). 

Η δημογραφική ιστορία της Σλαβονίας χαρακτηρίζεται από σημαντικές μεταναστεύσεις, όπως και ολόκληρης της Κροατίας, ξεκινώντας με την άφιξη των Κροατών, μεταξύ του 6ου και του 9ου αιώνα. Μετά την εγκαθίδρυση της προσωπικής ένωσης Κροατίας και Ουγγαρίας το 1102  και την ένωση της μοναρχίας των Αψβούργων το 1527, ο ουγγρικός και γερμανόφωνος πληθυσμός της Κροατίας άρχισε σταδιακά να αυξάνεται σε αριθμό. Οι διαδικασίες μαγυαροποίησης και γερμανοποίησης ποίκιλαν σε ένταση, αλλά συνεχίστηκαν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Οι οθωμανικές κατακτήσεις ξεκίνησαν μια μετανάστευση προς τα δυτικά τμημάτων του κροατικού πληθυσμού. Οι Κροάτες του Μπούργκενλαντ είναι άμεσοι απόγονοι ορισμένων από αυτούς τους αποίκους. 

Για να αντικαταστήσουν τους Κροάτες που έφευγαν, οι Αψβούργοι κάλεσαν τους ορθόδοξους πληθυσμούς της Βοσνίας και της Σερβίας να παράσχουν στρατιωτική θητεία στα Κροατικά Στρατιωτικά Σύνορα. Η σερβική μετανάστευση σε αυτήν την περιοχή κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια των Μεγάλων Σερβικών Μεταναστεύσεων του 1690 και του 1737-39. 

Μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας το 1918, ο ουγγρικός πληθυσμός μειώθηκε, λόγω μετανάστευσης και εθνοτικών προκαταλήψεων. Οι αλλαγές ήταν ιδιαίτερα σημαντικές στις περιοχές βόρεια του ποταμού Ντράβα και στην κομητεία Μπαράνια, όπου αντιπροσώπευαν την πλειοψηφία πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Από τα τέλη του 19ου αιώνα υπήρξε σημαντική οικονομική μετανάστευση στο εξωτερικό από την Κροατία γενικά. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το γιουγκοσλαβικό καθεστώς δήμευσε έως και το 50% των περιουσιών και ενθάρρυνε την εγκατάσταση Σέρβων εθελοντών και βετεράνων πολέμου στη Σλαβονία,  αλλά αργότερα τους εκδίωξε και τους αντικατέστησε με έως και 70.000 νέους εποίκους από το καθεστώς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στην περίοδο αμέσως μετά τον πόλεμο, υπήρξαν περαιτέρω σημαντικές δημογραφικές αλλαγές, καθώς ο γερμανόφωνος πληθυσμός, οι Σουαβοί του Δούναβη, είτε αναγκάστηκαν είτε αναγκάστηκαν με άλλο τρόπο να φύγουν - μειώνοντας τον αριθμό τους από τον προπολεμικό γερμανικό πληθυσμό της Γιουγκοσλαβίας των 500.000, που ζούσαν στη Σλαβονία και σε άλλα μέρη της σημερινής Κροατίας και Σερβίας, στον αριθμό των 62.000 που καταγράφηκε στην απογραφή του 1953.

Οι δεκαετίες του '40 και του '50 στη Γιουγκοσλαβία χαρακτηρίστηκαν από τον αποικισμό των οικισμών, όπου ζούσαν οι εκτοπισμένοι Γερμανοί, από ανθρώπους από τα ορεινά μέρη της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, και από μεταναστεύσεις σε μεγαλύτερες πόλεις, που ωθήθηκαν από την ανάπτυξη της βιομηχανίας.

Στις δεκαετίες του '60 και του '70, ένα άλλο κύμα οικονομικών μεταναστών έφυγε, με κύριο προορισμό τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Δυτική Ευρώπη.

Οι πιο πρόσφατες αλλαγές στην εθνοτική σύνθεση των κομητειών της Σλαβονίας σημειώθηκαν μεταξύ των απογραφών που διεξήχθησαν το 1991 και το 2001. Η απογραφή του 1991 κατέγραψε έναν ετερογενή πληθυσμό ,που αποτελούνταν κυρίως από Κροάτες και Σέρβους— το 72% και 17% του συνολικού πληθυσμού αντίστοιχα. Ο Κροατικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας και η εθνική διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας ,που προηγήθηκε, προκάλεσαν έξοδο του κροατικού πληθυσμού ακολουθούμενη από έξοδο Σέρβων. Η επιστροφή των προσφύγων από το τέλος των εχθροπραξιών δεν είναι πλήρης: η πλειοψηφία των Κροατών προσφύγων επέστρεψε, ενώ λιγότεροι Σέρβοι επέστρεψαν. Επιπλέον, Κροάτες μετανάστευσαν στη Σλαβονία από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και από τη Σερβία. 

## Οικονομία και μεταφορές
[αριστερά|μικρογραφία|Τουριστική κρουαζιέρα στον [Δούναβης|Δούναβη στην ανατολική Σλαβονία]]
Η οικονομία της Σλαβονίας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο χονδρικό και λιανικό εμπόριο και στη βιομηχανία μεταποίησης. Η μεταποίηση τροφίμων είναι ένας από τους σημαντικότερους τύπους μεταποιητικών βιομηχανιών στην περιοχή υποστηρίζοντας την αγροτική παραγωγή στην περιοχή. Περιλαμβάνει τη συσκευασία κρέατος, την επεξεργασία φρούτων και λαχανικών, την επεξεργασία ζάχαρης, τα είδη ζαχαροπλαστικής και τη γαλακτοκομική βιομηχανία. Επιπλέον, υπάρχουν οινοποιεία στην περιοχή σημαντικά για την οικονομία της Κροατίας . Άλλοι τύποι μεταποιητικής βιομηχανίας σημαντικοί για τη Σλαβονία είναι η επεξεργασία ξύλου, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής επίπλων, κυτταρίνης, χαρτιού και χαρτονιού, η μεταλλουργία, η κλωστοϋφαντουργία και η παραγωγή γυαλιού. Οι μεταφορές και οι κατασκευές είναι δύο ακόμη σημαντικές οικονομικές δραστηριότητες στη Σλαβονία. 
[δεξιά|μικρογραφία|Η καλωδιωτή γέφυρα Ντράβα του Όσιγιεκ, η μακρύτερη γέφυρα στην [Κροατία.]]
Το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο της Σλαβονίας είναι το Όσιγιεκ, ακολουθούμενο από άλλες κομητειακές έδρες: Σλαβόνσκι Μπροντ, Βιροβίτσιτσα, Πόζεγκα και Βούκοβαρ, καθώς και αρκετές άλλες πόλεις, ιδιαίτερα το Βίνκοβτσι.

Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) των πέντε κομητειών της Σλαβονίας συνολικά (το 2008) ανήλθε σε 6.454&nbsp;εκατομμύρια ευρώ, ή 8.005&nbsp;ευρώ κατά κεφαλήν—27,5% κάτω από τον εθνικό μέσο όρο της Κροατίας. Το ΑΕΠ των πέντε κομητειών αντιπροσώπευε το 13,6% του ΑΕΠ της Κροατίας. Αρκετοί πανευρωπαϊκοί διάδρομοι μεταφορών διασχίζουν τη Σλαβονία: ο διάδρομος Vc ως ο αυτοκινητόδρομος A5, ο διάδρομος X ως ο αυτοκινητόδρομος A3 και μια διπλή σιδηροδρομική γραμμή, που εκτείνεται στη Σλαβονία από τα δυτικά προς τα ανατολικά, και ο διάδρομος VII—η πλωτή οδός του ποταμού Δούναβη. Η πλωτή οδός είναι προσβάσιμη μέσω του λιμένα του Βούκοβαρ, του μεγαλύτερου κροατικού ποτάμιου λιμένα, που βρίσκεται στον ίδιο τον Δούναβη, και του λιμένα του Όσιγιεκ στον ποταμό Ντράβα, 14,5 χιλιόμετρα μακριά από τη συμβολή των ποταμών. 

Ένας άλλος σημαντικός τομέας της οικονομίας της Σλαβονίας είναι η γεωργία, η οποία παρέχει επίσης μέρος των πρώτων υλών για τη μεταποιητική βιομηχανία. Από 1.077.403 εκτάρια χρησιμοποιούμενης γεωργικής γης στην Κροατία, 493.878 εκτάρια, ή περισσότερο από 45%, βρίσκονται στη Σλαβονία, με το μεγαλύτερο μέρος της γης να βρίσκεται στις κομητείες Όσιγιεκ-Μπαράνια και Βούκοβαρ-Συρμία. Οι μεγαλύτερες εκτάσεις χρησιμοποιούνται για την παραγωγή δημητριακών και ελαιούχων σπόρων, καλύπτοντας 574.916 εκτάρια και 89.348 εκτάρια αντίστοιχα. Το μερίδιο της Σλαβονίας στην γεωργικά παραγωγική γη της Κροατίας είναι μεγαλύτερο στην παραγωγή δημητριακών (53,5%), ψυχανθών (46,8%), ελαιούχων σπόρων (88,8%), ζαχαρότευτλων (90%), καπνού (97,9%), φυτών που χρησιμοποιούνται στη φαρμακευτική ή αρωματοποιία (80,9%), λουλουδιών, σπορόφυτων και σπόρων (80,3%) και φυτών που χρησιμοποιούνται στην κλωστοϋφαντουργία (69%). 

Η Σλαβονία συμβάλλει επίσης στο 25,7% των βοοειδών, στο 42,7% των χοίρων και στο 20% του ζωικού κεφαλαίου πουλερικών της Κροατίας. Υπάρχουν 5.138 εκτάρια αμπελώνων στη Σλαβονία, που αντιπροσωπεύουν το 18,6% της συνολικής έκτασης αμπελώνων στην Κροατία. Η παραγωγή φρούτων και ξηρών καρπών καταλαμβάνει επίσης σημαντική γεωργική έκταση. Οι μηλιές καλύπτουν 1.261 εκτάρια, που αντιπροσωπεύουν το 42,3% των μηλιών της Κροατίας, τα δαμάσκηνα παράγονται σε οπωρώνες που εκτείνονται σε 450 εκτάρια ή το 59,7% των φυτειών δαμάσκηνων της Κροατίας και οι φουντουκιές καλύπτουν 319 εκτάρια, που αντιπροσωπεύουν το 72,4% των φυτειών φουντουκιών στην Κροατία. Άλλες σημαντικές μόνιμες καλλιέργειες είναι τα κεράσια, τα αχλάδια, τα ροδάκινα και τα καρύδια. 
[δεξιά|μικρογραφία|Το [λιμάνι του Βούκοβαρ, ποταμός Δούναβης]]
[δεξιά|μικρογραφία|[Αεροδρόμιο Όσιγιεκ]]
Το 2010, μόνο δύο εταιρείες με έδρα τη Σλαβονία κατατάχθηκαν μεταξύ των 100 κορυφαίων κροατικών εταιρειών — η Belje, γεωργική βιομηχανία που ανήκει στην Agrokor,  και η Belišće, χαρτοποιία και εργοστάσιο υλικών συσκευασίας χαρτιού. Η Belje κατατάσσεται στην 44η θέση και η Belišće στην 99η μεγαλύτερη κροατική εταιρεία με βάση το εισόδημα. 

Άλλες σημαντικές επιχειρήσεις στην κομητεία περιλαμβάνουν την εταιρεία κατασκευών Osijek-Koteks (κατάταξη 103),  το εργοστάσιο απορρυπαντικών και προϊόντων προσωπικής φροντίδας Saponia (κατάταξη 138), την επιχείρηση λιανικής Biljemerkant (κατάταξη 145)  και το εργοστάσιο τσιμέντου Našicecement (κατάταξη 165), μέρος της εταιρείας κατασκευής δομικών προϊόντων Nexe Grupa .  Η εταιρεία επεξεργασίας ζάχαρης Viro, με έδρα τη Βιροβίτιτσα, κατατάσσεται στην 101η θέση και είναι η μεγαλύτερη εταιρεία στην κομητεία Βιροβίτιτσα-Ποντράβινα. Η Đuro Đaković Montaža dd, μέρος της βιομηχανίας επεξεργασίας μετάλλων Đuro Đaković Holding της Σλαβόνσκι Μπροντ, κατατάσσεται στην 171η θέση μεταξύ των κροατικών εταιρειών και είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση στην κομητεία Μπροντ-Ποσάβινα. Μια άλλη εταιρεία γεωργικής βιομηχανίας, η Kutjevo dd, με έδρα το Κούτιεβο, είναι η μεγαλύτερη εταιρεία στην κομητεία Πόζεγκα-Σλαβονία, κατατάσσεται στην 194η θέση στην Κροατία με βάση τα έσοδα από επιχειρήσεις. Τέλος, η μεγαλύτερη εταιρεία με βάση τα έσοδα στην κομητεία Βούκοβαρ-Συρμία είναι μια άλλη εταιρεία γεωργικής παραγωγής που ανήκει στην Agrokor, η Vupik, με έδρα το Βούκοβαρ, και κατατάσσεται στην 161η θέση μεταξύ των εταιρειών με έδρα την Κροατία. 

## Πολιτισμός
[αριστερά|μικρογραφία|[Μίροσλαβ Κράλιεβιτς, αυτοπροσωπογραφία]]
Η πολιτιστική κληρονομιά της Σλαβονίας αντιπροσωπεύει ένα μείγμα κοινωνικών επιρροών μέσα από την ιστορία της, ειδικά από τα τέλη του 17ου αιώνα, και τον παραδοσιακό πολιτισμό. Ιδιαίτερη επίδραση άσκησε η μπαρόκ τέχνη και αρχιτεκτονική του 18ου αιώνα, όταν οι πόλεις της Σλαβονίας άρχισαν να αναπτύσσονται μετά το τέλος των οθωμανικών πολέμων και την αποκατάσταση της σταθερότητας στην περιοχή. Η περίοδος χαρακτηρίστηκε από μεγάλη εξέχουσα θέση στην αριστοκρατία, στην οποία απονεμήθηκαν κτήματα στη Σλαβονία από την αυτοκρατορική αυλή σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους κατά τη διάρκεια των πολέμων. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν ο Πρίγκιπας Ευγένιος της Σαβοΐας, ο Οίκος Εστερχάζι, ο Οίκος Οντεσκάλκι, ο Φίλιπ Καρλ φον Ελτζ-Κέμπενιχ, ο Οίκος των Πράνταου-Νόρμαν, ο Οίκος Πεγιάτσεβιτς και ο Οίκος Γιάνκοβιτς. Αυτό με τη σειρά του ενθάρρυνε την εισροή σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού στην περιοχή. Η επακόλουθη ανάπτυξη των πόλεων και της κοινωνίας είδε την επιρροή του Νεοκλασικισμού, του Ιστορικισμού και ιδιαίτερα της Αρ Νουβό.

Η κληρονομιά της περιοχής περιλαμβάνει πολλά ορόσημα, ειδικά αρχοντικά που χτίστηκαν από την αριστοκρατία κυρίως τον 18ο και 19ο αιώνα. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα αρχοντικά Πραντάου-Νόρμαν και Πραντάου-Μάιλαθ στο Βάλποβο και το Ντόνι Μίχολιατς αντίστοιχα, αρχοντικά στην Μπαράνια, στο Μπίλιε ,σε ένα πρώην κτήμα των Εστερχάζι στην Ντάρντα, στο Τίκβες και στο Κνέζεβο. Οι Πεγιάτσεβιτς έχτισαν αρκετές κατοικίες, οι πιο αντιπροσωπευτικές μεταξύ των οποίων είναι το αρχοντικό στη Βιροβίτιτσα και το αρχοντικό των Πεγιάτσεβιτς στο Νάσιτσε. Ανατολικότερα, κατά μήκος του Δούναβη, υπάρχουν το αρχοντικό Οντεσκάλκι στο Ίλοκ και το αρχοντικό Ελτζ στο Βούκοβαρ. Το τελευταίο υπέστη εκτεταμένες ζημιές κατά τη Μάχη του Βούκοβαρ το 1991, αλλά ανακατασκευάστηκε μέχρι το 2011. Στα νοτιοανατολικά της περιοχής, τα πιο σημαντικά είναι το αρχοντικό των Ιησουιτών στο Κούτιεβο και το αρχοντικό στο Τσέρνικ. Την περίοδο αυτή κατασκευάστηκαν επίσης οι οχυρώσεις στο Όσιγιεκ και το Σλαβόνσκι Μπροντ. Παλαιότερες, μεσαιωνικές οχυρώσεις σώζονται μόνο ως ερείπια —το μεγαλύτερο μεταξύ αυτών είναι το κάστρο Ρούζιτσα κοντά στην Οραχόβιτσα. Ένα άλλο ορόσημο που χρονολογείται από τον 19ο αιώνα είναι ο καθεδρικός ναός του Τζάκοβο, που χαιρετίστηκε από τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ' ως η πιο όμορφη εκκλησία που βρίσκεται ανάμεσα στη Βενετία και την Κωνσταντινούπολη .
[δεξιά|μικρογραφία|[Κάστρο Ερντούτ, οχύρωση του 15ου αιώνα κοντά στο Ερντούτ ]]
Η Σλαβονία συνέβαλε σημαντικά στον πολιτισμό της Κροατίας στο σύνολό της, τόσο μέσω έργων καλλιτεχνών όσο και μέσω προστάτων των τεχνών, ο πιο αξιοσημείωτος μεταξύ των οποίων ήταν ο Γιόσιπ Γιούραϊ Στροσμάγιερ. Ο Στροσμάγιερ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Κροατική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών,  και στην επανίδρυση του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ. Αρκετοί καλλιτέχνες της Σλαβονίας, ιδίως συγγραφείς, συνέβαλαν σημαντικά στον κροατικό πολιτισμό. Συγγραφείς του 19ου αιώνα που είναι οι πιο σημαντικοί στην κροατική λογοτεχνία περιλαμβάνουν τον Γιόσιπ Ευγένιο Τόμιτς, τον Γιόσιπ Κόζαρατς και τον Μίροσλαβ Κράλιεβιτς, συγγραφέα του πρώτου κροατικού μυθιστορήματος. Σημαντικοί ποιητές και συγγραφείς του εικοστού αιώνα στη Σλαβονία ήταν οι Ντόμπρισα Τσέσαριτς, Ντραγκούτιν Ταντιγιάνοβιτς, Ιβάνα Μπρλιτς-Μαζουράνιτς και Αντούν Γκούσταβ Μάτος. Ζωγράφοι που συνδέθηκαν με τη Σλαβονία, οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά στην τέχνη της Κροατίας, ήταν οι Μίροσλαβ Κράλιεβιτς και Μπέλα Τσίκος Σέσιγια.

Η Σλαβονία είναι μια ξεχωριστή περιοχή της Κροατίας όσον αφορά τους εθνολογικούς παράγοντες στην παραδοσιακή μουσική. Είναι μια περιοχή όπου ο παραδοσιακός πολιτισμός διατηρείται μέσω λαογραφικών φεστιβάλ. Τυπικά παραδοσιακά μουσικά όργανα ανήκουν στην οικογένεια της ταμπουρίτσας και της γκάιντας. Η ταμπουρίτσα είναι το πιο αντιπροσωπευτικό μουσικό όργανο, που συνδέεται με τον παραδοσιακό πολιτισμό της Σλαβονίας. Αναπτύχθηκε από μουσικά όργανα που έφεραν οι Οθωμανοί κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας τους στη Σλαβονία και έγινε αναπόσπαστο μέρος της παραδοσιακής μουσικής, με τη χρήση της να ξεπερνά ή και να αντικαθιστά τη χρήση της γκάιντας και του γκούσλε. Μια ξεχωριστή μορφή παραδοσιακού τραγουδιού, που προέρχεται από τη Σλαβονία, το μπετσαράτς, αναγνωρίζεται ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά από την UNESCO.

Από 122&nbsp;Τα πανεπιστήμια και άλλα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της Κροατίας, η Σλαβονία φιλοξενεί το Πανεπιστήμιο του Όσιγιεκ, καθώς και τρία πολυτεχνεία στην Πόζεγκα, το Σλαβόνσκι Μπροντ και το Βούκοβαρ, καθώς και ένα κολέγιο στη Βιροβίτιτσα. Όλα ιδρύθηκαν και λειτουργούν από την κυβέρνηση. Το Πανεπιστήμιο του Όσιγιεκ ιδρύθηκε το 1975, αλλά το πρώτο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην πόλη ήταν *το Studium Philosophicum Essekini*, το οποίο ιδρύθηκε το 1707 και λειτούργησε μέχρι το 1780. Ένα άλλο ιστορικό ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ήταν *η Academia Posegana,* που λειτούργησε στην Πόζεγκα μεταξύ 1761 και 1776  ως επέκταση ενός γυμνασίου, που λειτουργούσε στην πόλη συνεχώς από τότε που άνοιξε το 1699 ως το πρώτο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Σλαβονία. 

### Κουζίνα και κρασιά
αριστερά|μικρογραφία|Φιάλες από ξηρά λευκά κρασιά γκρασέβινα και τράμινερ, που παράγονται στο Κούτιεβο της ανατολικής Κροατίας.
Η κουζίνα της Σλαβονίας αντανακλά πολιτισμικές επιρροές στην περιοχή μέσω της ποικιλομορφίας των γαστρονομικών της επιρροών. Οι πιο σημαντικές μεταξύ αυτών προέρχονταν από την ουγγρική, βιεννέζικη, κεντροευρωπαϊκή, καθώς και τουρκική και αραβική κουζίνα, που προήλθαν από μια σειρά κατακτήσεων και τις συνοδευτικές κοινωνικές επιρροές. Τα συστατικά των παραδοσιακών πιάτων είναι τα τουρσί λαχανικά, τα γαλακτοκομικά προϊόντα και τα καπνιστά κρέατα. Το πιο διάσημο παραδοσιακό κονσερβοποιημένο προϊόν κρέατος είναι το κούλεν, ένα από τα λίγα κροατικά προϊόντα που προστατεύονται από την ΕΕ ως γηγενή προϊόντα. 

Η Σλαβονία είναι μία από τις οινοποιητικές υποπεριοχές της Κροατίας, μέρος της ηπειρωτικής οινοπαραγωγικής περιοχής της. Οι πιο γνωστές οινοπαραγωγικές περιοχές της Σλαβονίας επικεντρώνονται στο Ντάκοβο, το Ίλοκ και το Κούτιεβο, όπου κυριαρχούν τα σταφύλια Γκρασέβινα, αλλά και άλλες ποικιλίες εμφανίζονται ολοένα και περισσότερο. Τις τελευταίες δεκαετίες, η αυξανόμενη ποσότητα παραγωγής κρασιού στη Σλαβονία συνοδεύτηκε από αυξανόμενη ποιότητα και αυξανόμενη αναγνώριση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Αμπέλια καλλιεργήθηκαν για πρώτη φορά στην περιοχή του Ίλοκ ήδη από τον 3ο αιώνα μ.Χ. Το παλαιότερο σλαβονικό κελάρι κρασιού που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται συνεχώς για οινοποίηση βρίσκεται στο Κούτιεβο, χτισμένο το 1232 από Κιστερκιανούς.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
* 
*
*
*
*
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κροατικό Εθνικό Συμβούλιο Τουρισμού – Σλαβονία

Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Κροατίας
Κατηγορία:Περιοχές της Κροατίας
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές

Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Κροατικά (hr)
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ουγγρικά
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις