open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
GAZ-14

Το **GAZ-14 Chaika** ήταν μια λιμουζίνα που κατασκευάστηκε από το Gorkovsky Avtomobilny Zavod (GAZ, Gorky Automobile Plant) από το 1977 έως το 1988 ως γενιά της μάρκας αυτοκινήτων Chaika.

## Ιστορία
Το παλαιό GAZ-13 (παραγωγή: 1959 - 1981) σε στιλ της δεκαετίας του 1950 αντικαταστάθηκε από το πιο μοντέρνο *GAZ-14 Chaika* που παρουσιάστηκε το 1977 (αν και η παραγωγή και των δύο εκδόσεων ήταν παράλληλα για αρκετά χρόνια). Αν και οπτικά μοντέρνο και εξοπλισμένο με τα πιο σύγχρονα ηλεκτρονικά χαρακτηριστικά πολυτέλειας, το GAZ-14 στην πραγματικότητα κατασκευάστηκε γύρω από το σύστημα μετάδοσης κίνησης και το πλαίσιο του παλαιότερου μοντέλου. Ο κινητήρας GAZ-14 ήταν ένας εκσυγχρονισμένος 5.539 κυβικών εκατοστών, εξοπλισμένος με διπλά καρμπυρατέρ τεσσάρων βαρελιών και πέτυχε  SAE μεικτά. Επταθέσιο, με ειδική ηχομόνωση, ήταν μακρύ  ενώ συνολικά είχε βάρος 2.600 κιλά. Ένα 4-πορτο κάμπριο, το GAZ-14-05, εμφανίστηκε το 1982.

Το GAZ-14 Chaika παρέμεινε στην παραγωγή από τις 14 Οκτωβρίου 1977 έως το 1988, όταν η μάρκα λιμουζίνας Chaika διακόπηκε.

Μόλις εκατό GAZ-14 κατασκευάζονταν κάθε χρόνο, με τη συνολική παραγωγή (συμπεριλαμβανομένων των μονάδων που συναρμολογήθηκαν το 1989 από ανταλλακτικά) να φτάνει τα 1.114 αντίτυπα. Με εντολή του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, τα σχέδια και τα εργαλεία καταστράφηκαν ως μέρος της εκστρατείας του για τα «προνόμια μάχης» υπό *[[Περεστρόικα|την περεστρόικα]]*. Έτσι, μόνο το μικρότερο Volga παρέμεινε ως το μόνο επιβατικό όχημα της GAZ, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει και την ίδια αγορά με το GAZ-14 και ικανοποίησε μόνο κατώτερους αξιωματούχους. Αλλά ακόμη και με αυτό, οι σχεδιαστές της GAZ εργάζονταν για κάποιο χρονικό διάστημα, ακόμη και πριν από τη διακοπή των λιμουζινών Chaika, σε ένα αυτοκίνητο που θα καταλάμβανε την ίδια αγορά, αλλά θα ήταν πολύ μικρότερο και ελαφρύτερο. Το GAZ-3105 που θα προέκυπτε θα παραγόταν από το 1991 έως το 1996, αν και χωρίς επιτυχία.

## Μοντέλα

* GAZ-14: Πρωτότυπη έκδοση παραγωγής.
* GAZ-14-01 σε GAZ-14-04: Τροποποιήσεις για διάφορες σοβιετικές υπηρεσίες, όπως η KGB, το Υπουργείο Άμυνας, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ και οι αρχές επιβολής του νόμου.
* GAZ-14-05: Τετράπορτο κάμπριο για στρατιωτικές παρελάσεις.
* GAZ-14-06:
* GAZ-14-07 (αργότερα GAZ-4106): Πρωτότυπο εκσυγχρονισμένη έκδοση του Chaika. Είχε ένα νέο 250&nbsp;hp 5,5 λίτρων *ZMZ-504.10* V8 με ψεκασμό καυσίμου, αναβαθμισμένο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων και δισκόφρενα στους τέσσερις τροχούς. Εξωτερικά η μόνη διαφορά ήταν μια νέα μάσκα (παρόμοια με το GAZ-3102) και οι τετράγωνοι προβολείς. Δεν παράγεται λόγω διακοπής του GAZ-14.

## Φωτογραφίες

Αρχείο:GAZ-14_Chaika_at_the_Car_and_Communication_Museum_in_Finland.jpg|GAZ-14 "Chaika"
Αρχείο:GAZ-14_Chaika_at_the_Szocialista_Jáműipar_Gyöngyszemei_2008_3.jpg|εναλλ.=Rear view|Πίσω όψη
Αρχείο:1405s.JPG|εναλλ.=Interior|Το σαλόνι
Αρχείο:Independence_Day_parade_in_Kiev,_Ukraine_in_2008.jpg|GAZ-14-05 "Chaika"


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μοντέλα GAZ
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
NGC 5034

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 5034** είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Απέχει περίπου 401 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και τον ανακάλυψε στις 7 Απριλίου 1793 ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel).

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος
5034
45859
08295
+12-13-001
Σαρντούρι Α΄

Ο **Σαρντούρι Α΄** (βασίλευσε περί το 834 π.Χ.-828 π.Χ.) ήταν βασιλιάς των Ουραρτίων που ζούσαν στα Αρμενικά υψίπεδα, ο πρώτος γνωστός επίσημα βασιλιάς και ιδρυτής της δυναστείας του. Δεν είναι γνωστές οι σχέσεις του με τον προγενέστερο βασιλιά Λουτίπρι, ίσως ήταν πατέρας του, ίσως να ανήκε σε άλλη δυναστεία. Ο Σαρντούρι Α΄ έμεινε γνωστός για την μετακίνηση του βασιλείου της Ουραρτού στην Τούσπα (Βαν), ο στόχος ήταν να ανταποκριθεί στις πολιτικές συνθήκες της Νέας Εποχής. Το βασίλειο του είχε έντονες επιδράσεις από την Νεο-Ασσυριακή αυτοκρατορία όπως φαίνεται στην αρχιτεκτονική, τους βασιλικούς τίτλους και την Ακκαδική γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στις πρώτες Ουράρτιες επιγραφές. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ισπουινί της Ουραρτού που επέκτεινε το βασίλειο. Ο Σαρντούρι Α΄ χρησιμοποιούσε τον τίτλο *"βασιλεύς των τεσσάρων μερών του Σύμπαντος"*. Το όνομα του έχει προταθεί ότι προέρχεται από το Αρμενικό *"Σαρντού"* μια Αρμενική θεότητα αντίστοιχη της Ινάννα και το πρόθεμα *"τουρ"* που σημαίνει *"δώρο"*, δηλαδή *"δώρο της Ινάννας"*.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Liverani, Mario (2013). The Ancient Near East: History, Society and Economy. Taylor & Francis.521-522
*Sasson, Jack M. (1995). Civilizations of the Ancient Near East. Vol. 4. Scribner.

Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Κατηγορία:Βασιλείς των Ουραρτίων
Μένουα

Ο **Μένουα** ήταν ο πέμπτος ιστορικά γνωστός βασιλεύς των Ουραρτίων (περί το 810 π.Χ.-785 π.Χ.). Το όνομα του συνδέεται με πολλά ονόματα γνωστά στην Αρχαία ελληνική γλώσσα ως Μίνωας και Μινύας. Ο Μένουα ήταν ένας από τους μικρότερους γιους και διάδοχος του βασιλέως Ισπουινί της Ουραρτού, τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του πατέρα του διετέλεσε συμβασιλεύς. Την περίοδο της βασιλείας του το βασίλειο των Ουραρτίων επεκτάθηκε σημαντικά σε βάρος των γειτονικών κρατών, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον βασιλέα της Ουραρτού. Με μια κεντρική διοικητική διακυβέρνηση ξεκίνησε μια μεγάλη σειρά από κατασκευές και Οχυρώσεις σε όλο το μήκος του βασιλείου, το πιο γνωστό από αυτά τοποθετείται κοντά στο σημερινό Ιγκντίρ. Ο Μένουα κατασκεύασε μια μεγάλη σειρά από Διώτυγες και Συστήματα άρδευσης σε όλο το μήκος του βασιλείου της Ουραρτού. Το σημαντικότερο από αυτά ήταν ένα κανάλι με μήκος 45 μίλια στην κοιλάδα του Βαν, έμεινε γνωστό ως *"Κανάλι του Μένουα"*. Η ταχύτητα ροής διέφερε από 1500 μέχρι 3000 λίτρα το δευτερόλεπτο ανάλογα με την εποχή του χρόνου. Πολλά από αυτά τα κανάλια που κατασκεύασε ο Μένουα διατηρούνται μέχρι τις μέρες μας. Ο διάδοχος του ήταν ο γιος του Αργκίστι Α΄ της Ουραρτού. Ο Μένουα ήταν πιθανότατα ο ιδρυτής της πόλης Μαλαζγκίρτ. 

## Παραπομπές



## Πηγές

*Petrosyan, Armen (2002). The Indo-European and Ancient Near Eastern Sources of the Armenian Epic. Washington D.C. 2002. Washington, D.C.: Institute for the Study of Man.
*Sagona, Antonio; Zimansky, Paul (2009). Ancient Turkey. London: Routledge. 
*Neusner, J. (1966). A History of the Jews in Babylon.

Κατηγορία:Βασιλείς των Ουραρτίων
Ντιμόνα

Η **Ντιμόνα** (εβραϊκά: דִּימוֹנָה) είναι ισραηλινή πόλη στην έρημο Νεγκέβ, 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Βηρσαβεέ και 35 χιλιόμετρα δυτικά της Νεκράς θάλασσας πάνω από την κοιλάδα Αραβά στο Νότιο Διαμέρισμα του Ισραήλ. Το 2021 ο πληθυσμός της ήταν 35.892 κάτοικοι. Το Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών του Νεγκέβ Σιμόν Πέρες, κοινώς γνωστό ως ο *Αντιδραστήρας Ντιμόνα*, βρίσκεται 13 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης.

## Ιστορία
Η Ντιμόνα ήταν μια από τις αναπτυξιακές πόλεις που δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1950 υπό την ηγεσία του πρώτου πρωθυπουργού του Ισραήλ, Νταβίντ Μπεν Γκουριόν. Η ίδια η Ντιμόνα επινοήθηκε το 1953. Η τοποθεσία που επιλέχθηκε ήταν κοντά στα εργοστάσια της Νεκράς θάλασσας. Ιδρύθηκε το 1955. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Εβραίοι μετανάστες από την Βόρεια Αφρική, με τις πρώτες 36 οικογένειες να εγκαθίστανται εκεί. Ο πληθυσμός της το 1955 ήταν περίπου 300. Οι Βορειοαφρικανοί μετανάστες έχτισαν επίσης τα σπίτια της πόλης. Ο πληθυσμός αποτελούνταν κυρίως από Βορειοαφρικανούς, ιδιαίτερα Μαροκινούς μετανάστες, αν και έφτασαν και μετανάστες από την Υεμένη και την Ανατολική Ευρώπη, όπως και μετανάστες Μπνέι Ισραέλ από την Ινδία.

Όταν ξεκίνησε το ισραηλινό πυρηνικό πρόγραμμα το 1958, επιλέχθηκε μια τοποθεσία όχι μακριά από την πόλη για το Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών του Νεγκέβ Σιμόν Πέρες λόγω της σχετικής απομόνωσής του στην έρημο και της διαθεσιμότητας κατοικιών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, έφτασαν μετανάστες από την Ανατολική Ευρώπη. Ένα εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας άνοιξε το 1958. Το ίδιο έτος, η Ντιμόνα κατέστη τοπικό συμβούλιο. Το 1961 είχε πληθυσμό 5.000 κατοίκους. Το έμβλημα της Ντιμόνα (ως τοπικό συμβούλιο), που υιοθετήθηκε στις 2 Μαρτίου 1961, εμφανίστηκε σε γραμματόσημο που εκδόθηκε στις 24 Μαρτίου 1965. Η Ντιμόνα ανακηρύχθηκε πόλη το 1969. Το 1971 είχε πληθυσμό 23.700 κατοίκους.

Παρά τη σταδιακή μείωση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο πληθυσμός της πόλης άρχισε να αυξάνεται ξανά τη δεκαετία του 1990, όταν δέχθηκε μετανάστες από την πρώην Σοβιετική Ένωση και την Αιθιοπία. Επί του παρόντος, η Ντιμόνα είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στο Νεγκέβ, με πληθυσμό σχεδόν 34.000 κατοίκους. Λόγω της προβλεπόμενης ταχείας αύξησης του πληθυσμού στο Νεγκέβ, η πόλη αναμένεται να τριπλασιαστεί σε μέγεθος έως το 2025.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Αργκίστι Α΄ της Ουραρτού

Ο **Αργκίστι Α΄ της Ουραρτού** ήταν ο έκτος γνωστά ιστορικός βασιλεύς των Ουραρτίων την περίοδο 785 π.Χ.-763 π.Χ., έκτισε την Ακρόπολη του *"Ερεμπουνί"* (782 π.Χ.) η οποία εξελίχτηκε στην σημερινή πρωτεύουσα της Αρμενίας Γερεβάν. Ο Αργκίστι Α΄ ήταν γιος και διάδοχος του βασιλέως Μένουα, συνέχισε το έργο των προκατόχων του εκστρατεύοντας κάθε χρόνο. Οι περισσότερες εκστρατείες του έγιναν απέναντι στον βασιλιά της Ασσυρίας Σαλμανασέρ Δ΄, κατέκτησε την βόρεια Συρία, κατόπιν επεκτάθηκε πέρα από την Λίμνη Σεβάν κατακτώντας τους Τάοχους και την κοιλάδα του Αραράτ. Μετά από μιά επανάσταση των υπηκόων του εκδίωξε τους προηγούμενους κατοίκους και μετέφερε στις ίδιες περιοχές νέους από άλλες περιοχές της αυτοκρατορίας του. Την ίδια εποχή οικοδόμησε το *"κάστρο του Ερεμπουνί"* (782 π.Χ.) μεταφέροντας 6.000 αιχμαλώτους πολέμου από τους Χαττί. Οικοδόμησε ταυτόχρονα ένα κάστρο στην θέση Αρμαβίρ το οποίο θα γίνει η πρώτη πρωτεύουσα του βασιλείου της Αρμενίας. Ο γιος και διάδοχος του ήταν ο Σαρντούρι Β΄. Οι γλωσσολόγοι ισχυρίζονται ότι το όνομα του είχε Ινδο-Ευρωπαική προέλευση και σχετιζόταν με κάποια θεότητα των Αρμενίων για τον ήλιο, στα πρώτο-Αρμενικά το όνομα του μεταφράζεται ως *"φωτεινός"* και *"λαμπρός"*.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Adam T. Smith. The Political Landscape: Constellations of Authority in Early Complex Polities. University of California Press. 2003
*N. Adontz, Histoire d'Arménie. Les origines, Paris, 1946

Κατηγορία:Βασιλείς των Ουραρτίων
Η Χαμένη Ατλαντίδα

***Η Χαμένη Ατλαντίδα*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Atlantis: The Lost Empire***) είναι Αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας κινουμένων σχεδίων του 2001 σε παραγωγή της Walt Disney Feature Animation και διανομή της Walt Disney Pictures. Αποτελεί την 41η ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney. Σκηνοθετήθηκε από τους Γκάρι Τρούσντεϊλ και Κερκ Γουάις το σενάριο γράφτηκε από τον Ταμπ Μέρφι από ιστορία των Μέρφι, Γοτάις, Τρούσντεϊλ, Τζος Γουίντον, και Μπράις και Τζάκι Ζέιμπελ. Πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Τζ. Φοξ, Κρι Σάμερ, Τζέιμς Γκάρνερ, Λέοναρντ Νίμοϊ, Ντον Νοβέλο, Φιλ Μόρις, Κλόντια Κρίστιαν, Ζακλίν Όμπραντορς, Τζιμ Βάρνεϊ, Φλόρενς Στάνλεϊ, Τζον Μαχόνι, Ντέιβιντ Όγκντεν Στιρς, και Κόρεϊ Μπάρτον. Η ταινία τοποθετείται στο 1914 και ακολουθεί τον νεαρό γλωσσολόγο Μάιλο Θατς, ο οποίος έχει στην κατοχή του ένα ιερό βιβλίο, το οποίο πιστεύει πως θα οδηγήσει αυτόν και μια ομάδα μισθοφόρων στην χαμένη πόλη της Ατλαντίδας.

Η ανάπτυξη της ταινίας ξεκίνησε μετά από την ολοκλήρωση της παραγωγής της ταινίας *[[Η Παναγία των Παρισίων (ταινία, 1996)|Η Παναγία των Παρισίων]]* (1996). Αντί να κάνουν άλλο ένα μιούζικαλ, οι σκηνοθέτες Τρούσντεϊλ και Γουάις, ο παραγωγός Ντον Χαν και ο σεναριογράφος Μέρφι αποφάσισαν να κάνουν μια ταινία περιπέτειας εμπνευσμένη από τα έργα του Ιουλίου Βερν. Πέρα από παραδοσιακά κινούμενα σχέδια, η ταινία επίσης χρησιμοποίησε εικόνες που έχουν παραχθεί από υπολογιστή περισσότερο από όλες τις ταινίες της Disney με παραδοσιακά κινούμενα σχέδια μέχρι τότε. Ο γλωσσολόγος Μαρκ Όκραντ δημιούργησε μια Ατλαντιανή γλώσσα για την ταινία. Ο Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ συνέθεσε την μουσική της ταινίας. 

*Η Χαμένη Ατλαντίδα* έκανε πρεμιέρα στο El Capitan Theatre στο Χόλυγουντ στις 3 Ιουνίου του 2001, και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 15 Ιουνίου. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς και εισέπραξε $186 εκατομμύρια παγκοσμίως, έχοντας στοιχήσει $90–120 εκατομμύρια, κάνοντας την ταινία εισπρακτική αποτυχία. Λόγω της απογοήτευσης της ταινίας, η Disney ακύρωσε την σχεδιασμένη spin-off τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων *Team Atlantis*, μια υποβρύχια ατραξιόν στην Disneyland, και μια ηφαιστειακή ατραξιόν στο Magic Kingdom. Η ταινία έλαβε υποψηφιότητες για πολλά βραβεία, περιλαμβάνοντας εφτά Βραβεία Άννι και κέρδισε Καλύτερο Μοντάζ Ήχου στα Golden Reel Awards του 2002. Μια συνέχεια απευθείας σε βίντεο με τίτλο *[[Η Χαμένη Ατλαντίδα: Η Επιστροφή του Μάιλο]]* κυκλοφόρησε το 2003.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμ0ι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2001
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2001
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ.
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κερκ Γουάις
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γκάρι Τρούσντεϊλ
Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ντον Χαν
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τζος Γουίντον
Κατηγορία:Ατμοπάνκ ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 2000
Η Νάνσυ την… ψώνισε!

***Η Νάνσυ την… ψώνισε!*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1961 σε σκηνοθεσία του Ίωνα Νταϊφά και σε παραγωγή και σενάριο του Βασίλη Μπέτσου. Πρωταγωνιστούν οι Νάντια Χωραφά, Μίμης Φωτόπουλος, Μιχάλης Νικολινάκος, Γιάννης Μαλούχος, Τάκης Μηλιάδης, Γιάννης Φέρμης και η Νανά Σκιαδά.

## Σύνοψη
Η υπόθεση της ταινίας αναφέρεται σε μια νεαρή κοπέλα, την Τασία, η οποία αρνείται επίμονα να συμβιβαστεί με τις μικρότητες του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο έχει μεγαλώσει και αποζητά τη μεγάλη ζωή. Γι' αυτό τον λόγο, απαιτεί από τους οικείους της να τη αποκαλούν «Νάνσυ», που είναι πιο μοντέρνο όνομα, ενώ πιστεύει η ίδια ότι θα γίνει μεγάλη ζωγράφος. Ωστόσο παράλληλα, ταλαιπωρεί τους δύο αδελφούς της, αρνούμενη να παντρευτεί τον Βασίλη που τον θέλουν για γαμπρό, ο οποίος την αγαπάει αληθινά. Η Νάνσυ παρουσιάζει στο σπίτι της διάφορους άντρες, οι οποίοι γίνονται μοντέλα για να τους ζωγραφίσει. Όταν συνειδητοποιεί πως κινδυνεύει να χάσει τον Βασίλη, τελικά θα πει το μεγάλο ναι και θα τον παντρευτεί, δηλώνοντας η ίδια ότι τα δίδυμα που θα γεννήσει θα γίνουν μεγάλοι ζωγράφοι.

## Διανομή ρόλων
*Νάντια Χωραφά - Τασία "Νάνσυ"**'
*[[Μιχάλης Νικολινάκος]] - Βασίλης**'
*Μίμης Φωτόπουλος - Μελέτης**
*Γιάννης Φέρμης - Λέλος
*Γιάννης Μαλούχος - Γρηγόρης
*Νανά Σκιαδά - Λόλα
*Μπέμπα Μωραϊτοπούλου - Ασπασία
*Τάκης Μηλιάδης - Ζανό
*Νίτσα Μαρούδα - Σούζυ
*Νάσος Κεδράκας - Παναγιώτης
*Ζαννίνο - παλαιοπώλης

## Παραγωγή
Σύμφωνα με την εφημερίδα Έθνος, τα γυρίσματα της ταινίας επρόκειτο να ξεκινήσουν τον Δεκέμβριο του 1959, με τον Στέφανο Στρατηγό να σκηνοθετεί και να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και το υπόλοιπο καστ να συμπληρώνουν οι Γκέλυ Μαυροπούλου, Ανδρέας Μπάρκουλης, Μαρίκα Κρεβατά, Γιώργος Γαβριηλίδης και Γιάννης Μαλούχος. Ωστόσο ο παραγωγός Βασίλης Μπέτσος ανέθεσε την σκηνοθεσία στον Ίωνα Νταϊφά και από το αρχικό καστ τελικά παρέμεινε μόνο ο Γιάννης Μαλούχος.

## Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 17 Ιανουαρίου 1961 στις κινηματογραφικές αίθουσες Γρανάδα, Κρόνος και Ετουάλ στην Αθήνα.
## Υποδοχή
### Κριτικές
Σε μια σύγχρονη κριτική το athinorama.gr έδωσε στην ταινία ένα από τα πέντε αστέρια του αναφέροντας χαρακτηριστικά πως *είναι μια κωμωδία της ΒΑΜΠ-Φιλμ με μέτριο σενάριο, αν και υπάρχουν ορισμένες χαριτωμένες ιδέες και σκηνές*.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1961
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ίωνα Νταϊφά
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Λολίτες της Αθήνας

Οι ***Λολίτες της Αθήνας*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική δραματική ταινία του 1965 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Παπακώστα. Πρωταγωνιστούν οι Δημήτρης Μυράτ, Μίρκα Καλατζοπούλου, Ζέτα Αποστόλου και ο  
Παύλος Λιάρος.

## Πλοκή
Η υπόθεση της ταινίας αναφέρεται στον Κώστα Ζανίτο (Μυράτ), έναν αξιοπρεπή οικογενειάρχη και επιτυχημένο αρχιτέκτονα, ο οποίος γνωρίζει τυχαία κάποιο βράδυ, μια νεαρή κοπέλα, την Ρόζυ Καρέλλη (Καλατζοπούλου), όταν αυτή του ζητά να τη σώσει από την καταδίωξη ενός αστυνομικού (Φιλιππίδης) και να προσποιηθεί τον πατέρα της. Έκπληκτος από το περιστατικό ο Ζανίτος, αλλά ταυτόχρονα και γοητευμένος από την εμφάνισή της, λέει ψέματα στον αστυνόμο και μετά την ακολουθεί σε ένα μπαρ, για να την γνωρίσει καλύτερα. Ο Ζανίτος, ο οποίος για χάρη της Ρόζυ θα εγκαταλείψει τη γυναίκα του και την κόρη του, θα ζήσει έναν παράφορο έρωτα. Ωστόσο αποδεικνύεται ότι η Ρόζυ παίζει μαζί του, όπως το κάνει με όλους τους άντρες που γνωρίζει, με εξαίρεση όμως τον νεαρό κακοποιό Τζιμ (Λιάρος) με τον οποίο είναι πραγματικά ερωτευμένη. Όταν ο Ζανίτος θα ανακαλύψει τι ακριβώς συμβαίνει, θα παραφρονήσει, σκοτώνοντας την Ρόζυ. Μετά από αυτό θα επιστρέψει συντετριμμένος στη γυναίκα του, Καίτη.

## Διανομή

* Μίρκα Καλατζοπούλου - Ρόζυ Καρέλη**'
* [[Δημήτρης Μυράτ]] - Κώστας Ζανίτος**'
* Παύλος Λιάρος - Τζιμ**'
* [[Σούλα Αθανασιάδου]] - Καίτη Ζανίτου**'
* Ζέτα Αποστόλου - Φρίντα
* Κούλα Αγαγιώτου - Λούλα
* Σταύρος Ξενίδης - Λουκ
* Ανδρέας Φιλιππίδης - αστυνόμος
* Βίλυ Δασκαλάκη - Λίζα Ζανίτου
* Αλέκος Ουδινότης
* Ρένα Γαλάνη

## Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 22 Νοεμβρίου 1965 στις κινηματογραφικές αίθουσες Ίρις, Κοσμοπόλιτ και Πάνθεον στην Αθήνα, ενώ ακολούθησε η προβολή της στους κινηματογράφους Χάι Λαϊφ του Πειραιά,
 Ορφεύς της Δράμας,  Ελληνίς της Αλεξανδρούπολης και Ζάππειον της Βέροιας.

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1965
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπακώστα
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Το Χριστουγεννιάτικο Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Μέρες Πανικού

***Το Χριστουγεννιάτικο Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Μέρες Πανικού*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Diary of a Wimpy Kid Christmas: Cabin Fever***) είναι Χριστουγεννιάτικη κωμική ταινία κινουμένων σχεδίων του 2023 σε σκηνοθεσία από τον Λουκ Κόρμικαν. Είναι το έβδομο μέρος της σειράς ταινιών *Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα*, η τρίτη ταινία κινουμένων σχεδίων, και η πρώτη προσαρμογή του *[[Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Μέρες Πανικού]]* από τον Τζεφ Κίνι. Πρωταγωνιστούν οι Γουέσλι Κίμελ, Χάντερ Ντίλον, Έρικα Τσέρα, και Κρις Διαμαντόπουλος.

*Το Χριστουγεννιάτικο Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Μέρες Πανικού* κυκλοφόρησε στις 8 Δεκεμβρίου του 2023 στο Disney+.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2023
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2023
Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ
Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (ταινίες)
Κατηγορία:Ταινίες του Disney+
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 2020
Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες
Σαρντούρι Β΄

Ο **Σαρντούρι Β΄** ήταν βασιλεύς των Ουραρτίων (763 π.Χ.-735 π.Χ.) ως διάδοχος του πατέρα του Αργκίστι Α΄ της Ουραρτού. Το βασίλειο των Ουραρτίων έφτασε την περίοδο που ήταν βασιλιάς στο μέγιστο της ισχύος του με επιτυχείς εκστρατείες απέναντι σε γειτονικά βασίλεια ιδιαίτερα την Ασσυρία. Η διαδοχή του Σαρντούρι Β΄ δεν είναι σαφής από την στιγμή που καταγράφεται βασιλιάς με το όνομα *"Σαρντούρι Γ΄"*, ο διάδοχος του Ρούσα Α΄ ήταν πιθανότατα γιος του. Ο Σαρντούρι Β΄ επέκτεινε σημαντικά το βασίλειο του κατακτώντας τόσο την Κολχίδα όσο και άλλες περιοχές στην κοιλάδα του Ευφράτη. Οι πηγές του βασιλείου της Ουραρτού αναφέρουν εκστρατείες του Σαρντούρι Β΄ στην *"Βαβιλού"*, μια περιοχή στην οποία ζούσαν οι Κασσίτες στην αυτοκρατορία της Βαβυλωνίας. Οι Ασσύριοι ωστόσο υπό την ηγεσία του βασιλιά τους Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄ συνέτριψαν τον ίδιο και τον συνασπισμό εναντίον τους, τον ανάγκασαν να οπισθοχωρήσει πέρα από τον Ευφράτη. Ο Σαρντούρι Β΄ ήταν υπερβολικά αλαζόνας για την ισχύ του, ανήγειρε ένα ισχυρό τείχος στην πρωτεύουσα του Τούσπα (Βαν) με την επιγραφή:

*"Ο τεράστιος βασιλιάς, ο πανίσχυρος βασιλιάς, ο βασιλιάς του Σύμπαντος, ο βασιλιάς που δεν είχε κανέναν όμοιο, δεν φοβήθηκε ποτέ καμιά μάχη και ταπείνωσε όσους δεν υποτάχθηκαν στην εξουσία του"*

Ο Αρμένιος αρχαιολόγος Τζόσεφ Όρμπελι βρήκε στην Βαν δύο επιγραφές (1912) που εξιστορούν όλα τα κατορθώματα και τις κατακτήσεις του Σαρντούρι Β΄.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Roaf M. (2012), Could Rusa son of Erimena have been king of Urartu during Sargon's eight campaign? (in:) S. Kroll, C. Gruber, U. Hellwag, M. Roaf, P. Zimansky (eds), Biainili-Urartu. The Proceedings of the Symposium Held in Munich 12–14 October 2007, Acta Iranica 51.
*Stanley Arthur Cook, Martin Percival Charlesworth, John Bagnell Bury (1924). The Cambridge Ancient History. 
*Liverani, Mario (2014). The Ancient Near East: History, Society and Economy. Translated by Tabatabai, Soraia. New York, NY: Routledge. 

Κατηγορία:Βασιλείς των Ουραρτίων
Ρούσα Α΄

Ο **Ρούσα Α΄** (βασίλευσε την περίοδο 735 π.Χ.-714 π.Χ.) ήταν βασιλιάς των Ουραρτίων ως διάδοχος του πατέρα του Σαρντούρι Β΄, έμεινε γνωστός στους Ασσύριους ως *"Ούρσα"*. Ο Ρούσα Α΄ έμεινε γνωστός ιστορικά με την ανέγερση του *"κάστρου του Ρούσα"* στο σημερινό Τοπρακαλέ κοντά στην πόλη Βαν, στην ανατολική Τουρκία. Η διαδοχή του πατέρα του είναι ασαφής αφού καταγράφεται ένας βασιλιάς με το όνομα Σαρντούρι Γ΄, ο Ρούσα Α΄ ήταν πιθανότατα γιος του. Σύμφωνα με Ασσυριακές πηγές ο Ρούσα Α΄ πέτυχε μια συντριπτική νίκη απέναντι στους Ασσύριους, η ημερομηνία της μάχης τοποθετείται μεταξύ 734 π.Χ.-727 π.Χ. Η ίδια στήλη αναφέρει περισσότερες στρατιωτικές δραστηριότητες του Ρούσα Α΄, μία από αυτές περιγράφει κάποιες ήττες του σε εκστρατείες του στην *"γη της Ετίνης"*. Το Όρος Ετίνη τοποθετείται στο ανατολικό Κουρδιστάν, την καταγράφει και ο Μελανός Οβελίσκος του Σαλμανεσέρ Γ'. Οι συγγρούσεις αυτές είχαν ουσιαστικό αντίκτυπο στην Ουραρτού, μετά την απώλεια μερικών περιοχών αναγκάστηκε να πληρώσει φόρο υποτέλειας στον βασιλιά της Ασσυρίας. Μετά τον θάνατο του Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄ ο γιος του Σαλμανασέρ Ε΄ άρχισε να παρενοχλεί περισσότερο τους Ουραρτίους, σύντομα τον διαδέχθηκε ο Σαργών Β΄ (722 π.Χ.) με τον οποίο οι εχθρότητες πήραν την μορφή πολέμου. Ο πόλεμος ξεκίνησε επίσημα (715 π.Χ.), οι Ασσύριοι αφού νίκησαν τους συμμάχους των Ουραρτίων συνέτριψαν και τον ίδιο τον Ρούσα Α΄ και τον ανάγκασαν να πληρώσει ψηλό φόρο υποτέλειας. Ο Ρούσα Β΄ γνώρισε νέες ήττες από τους Κιμμέριους και αναγκάστηκε να δραπετεύσει στα Όρη των Γουράνιων χωρίς να το γνωρίζουν οι στρατηγοί και οι κυβερνήτες του. Η μεγάλη Αρμενική οικογένεια Ρεστουνί θεωρούνται απόγονοι του, τον διαδέχθηκε ο γιος του Αργκίστι Β΄.

## Παραπομπές



## Πηγές

*James Clackson 2008. The Ancient Languages of Asia Minor. Cambridge University Press. 
*Roaf M. (2012), Could Rusa son of Erimena have been king of Urartu during Sargon's eight campaign? (in:) S. Kroll, C. Gruber, U. Hellwag, M. Roaf, P. Zimansky (eds), Biainili-Urartu. The Proceedings of the Symposium Held in Munich 12-14 October 2007, Acta Iranica 51.
*Hipp, Krzysztof (2014). "Sarduri II – One of the most unfortunate rulers of the 8th century B.C.E". Recherches Archaéologiques. Nouvelle Série. Kraków: Jagiellonian University. 5–6

Κατηγορία:Βασιλείς των Ουραρτίων
Αργκίστι Β΄

Ο **Αργκίστι Β΄** ήταν βασιλιάς των Ουραρτίων (714 π.Χ.-680 π.Χ.) ως διάδοχος του πατέρα του Ρούσα Α΄. Στην διάρκεια του πολέμου με την Ασσυρία ο Αργκίστι ανέλαβε να οργανώσει τις αντεπιθέσεις που ήταν επιτυχείς και τους ανάγκασε να οπισθοχωρήσουν άτακτα. Ο Αργκίστι Β΄ ανακατέλαβε πολλές μεγάλες πόλεις γύρω από την Λίμνη Ούρμια, έφτασε στα νότια μέχρι την Νιμρούντ στον Τίγρη. Οι νίκες αυτές ανάγκασαν τους Ασσυρίους να κλείσουν ειρήνη και να του παραχωρήσουν πολλές περιοχές βόρεια του Τίγρη. Ακολούθησε μια περόδος ειρήνης και ευημερίας για τους Ουραρτίους που έμεινε γνωστή ιστορικά ως *"Χρυσή Εποχή"*, τον διαδέχθηκαν ο γιος του Ρούσα Β΄ και ο εγγονός του Σαρντούρι Γ΄. Ο Αργκίστι Β΄ επέκτεινε επίσης το κράτος του ανατολικά, έφτασε μέχρι το Ιρανικό Αζερμπαϊτζάν.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Leick, Gwendolyn. Who's Who in the Ancient Near East. 

Κατηγορία:Βασιλείς των Ουραρτίων
Ρούσα Β΄

Ο **Ρούσα Β΄** ήταν βασιλιάς τον Ουραρτίων την περίοδο 680 π.Χ.-639 π.Χ., διαδέχθηκε τον πατέρα του Αργκίστι Β΄, τον ίδιο διαδέχθηκε ο γιος του Σαρντούρι Γ΄. Ο βασιλιάς της Ασσυρίας Εσαρχαδδών τον καταγράφει ως *"Γιαγιά"*. Ο Ρούσα Β΄ έμεινε γνωστός για την κατασκευή ενός τεράστιου φρουρίου και για την κατασκευή ενός καναλιού για την παροχή νερού από τον ποταμό Ραζντάν.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Ian Lindsay and Adam T. Smith, A History of Archaeology in the Republic of Armenia, Journal of Field Archaeology, Τομ. 31, No. 2, Summer, 2006:173

Κατηγορία:Βασιλείς των Ουραρτίων
Μητροπολίτης Μιλήτου Απόστολος

Ο **Μητροπολίτης Μιλήτου Απόστολος** (Βόλος, 14 Ιουλίου 1948) είναι Έλληνας Θεολόγος, Επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και Καθηγούμενος της Ιεράς Βασιλικής Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας.

## Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Απόστολος (κατά κόσμο Βούλγαρης) γεννήθηκε στον Βόλο το 1948, ορφανός από πατέρα από τα πρώτα παιδικά χρόνια.

Σε ηλικία 13 ετών, εισέρχεται στην Εκκλησιαστική Σχολή Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας και εντάσσεται παράλληλα με τη φοίτησή του στη Σχολή στους δοκίμους Μοναχούς της Μονής. Με την αποφοίτησή του από την Εκκλησιαστική Σχολή, φοίτησε στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λέβεν. Σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Εκάρη Μοναχός στις 4 Αυγούστου 1973 και στις 5 Αυγούστου 1973 χειροτονήθηκε Διάκονος, από τον Μητροπολίτης Βεροίας και Ναούσης Παύλο. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1974 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος από τον Επίσκοπο Ευμενείας Απόστολο, Καθηγούμενο της Μονής. Τον Νοέμβριο του 1977 να χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο. 

Στις 15 Οκτωβρίου 1985, μετά από πρόταση του Πατριάρχη Δημητρίου, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εκλέγει Τιτουλάριο Επίσκοπο Μιλήτου και καθίσταται Καθηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας. Στις 15 Ιανουαρίου 1990, ανυψώθηκε σε εν ενεργεία Μητροπολίτη του Οικουμενικού Θρόνου.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Μητροπολίτες του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Γρηγόριος Αντίοχος

Ο **Γρηγόριος Αντίοχος** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος και συγγραφέας του 12ου αιώνα.

## Βιογραφία
Ο Γρηγόριος Αντίοχος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, περί το 1125. Καταγόταν από άσημη οικογένεια, αλλά ο πατέρας του, το όνομα του οποίου είναι άγνωστο, είχε ιδρύσει ένα μικρό γυναικείο μοναστήρι στο Φόρο του Βοός. Ο Γρηγόριος ήταν προφανώς μοναχοπαίδι και έλαβε εξαιρετική μόρφωση από τον Νικόλαο Κατάφλωρο (του οποίου τον επικήδειο έγραψε το 1160), τον Νικόλαο Αγιοθεοδωρίτη και τον Ευστάθιο Θεσσαλονίκης. Στενά συνδεδεμένος με τους πνευματικούς κύκλους της πρωτεύουσας, ήδη πριν από το 1159 εγκατέλειψε τη λογοτεχνική του σταδιοδρομία για να εισέλθει στη δημόσια διοίκηση και σύντομα έγινε μέλος της κεντρικής αυτοκρατορικής γραφειοκρατίας.

Πριν από το 1175 ο Γρηγόριος ήταν δικαστής και αρκετά εξέχων ώστε να βγάλει τον επικήδειο λόγο του αυτοκράτορα Μανουήλ Α' Κομνηνού στις 22 Ιανουαρίου 1181. Η σταδιοδρομία του υπό την μετέπειτα αντιβασιλεία και το καθεστώς του Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού είναι άγνωστη, αλλά η σύγχρονη επιστήμη θεωρεί πιθανότατο ότι υποστήριξε τον Ανδρόνικο και έτσι αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπό τον Ισαάκιο Β' Άγγελο. Ο Γρηγόριος Αντίοχος επανεμφανίζεται μόλις περί το 1196 ως *[[Δρουγγάριος της Βίγλας|μέγας δρουγγάριος της Βίγλας]]*, με τον βαθμό του *[[Νωβελίσσιμος|πρωτονωβελισσιμοϋπερτάτου]]*. Η μετέπειτα μοίρα του και η ημερομηνία του θανάτου του είναι άγνωστα. Είχε πολλά παιδιά, από τα οποία το μεγαλύτερο έγινε μοναχός.

## Εργα
Ο Γρηγόριος Αντίοχος άφησε μεγάλο συγγραφικό έργο που απαρτίζεται από επιστολές, ομιλίες, εγκώμια και επιταφίους, που αποτελούν σημαντική πηγή για την βυζαντινή ιστορία. Στο έργο του, εμφανίζεται ως «*υπερασπιστής όχι μόνο της αυτοκρατορικής παντοδυναμίας, αλλά και της [[Σύγκλητος (Κωνσταντινούπολη)|Γερουσίας]] · ευνόησε τη «δημοκρατική» φρασεολογία, αλλά στάθηκε μακριά από τους στρατιωτικούς διοικητές*». Μία από τις κύριες επιρροές του ήταν ο δάσκαλός του, Ευστάθιος ο Θεσσαλονίκης. Στα έργα του «*δίνει ζωή σε βιβλία και καρπούς και προικίζει τα ζώα με λογική*». Η Μαρίνα Λουκάκη σημειώνει ότι, χωρίς να είναι βυζαντινός συγγραφέας πρώτης τάξεως, εντούτοις συμβάλλει στη γνώση του πνευματικού περιβάλλοντος της εποχής του και ότι τα γραπτά του αντικατοπτρίζουν την αναζήτηση λεξιλογίου και περίπλοκων δομών, με επαναλαμβανόμενη χρήση νεολογισμών και μορφών λογοτεχνικά έργα ποικίλης ποιότητας.

Μερικά από τα έργα του Γρηγορίου Αντιόχου είναι:
* Ομιλία του αυτοκράτορα Μανουήλ στο Λοπάδιον πριν από τη Μάχη του Μυριοκέφαλου.
* Επικήδειοι λόγοι προς τιμήν του πατέρα του.
* Επικήδειος λόγος προς τιμήν του  Μανουήλ Α'.
* Επικήδειος λόγος προς τιμήν του Νικολάου Κατάφλωρου.
* Ομιλία στον αυτοκράτορα Ισαάκ Άγγελο που πήγε σε εκστρατεία στο Δυρράχιο κατά των Νορμανδών ή των Σέρβων.
* Μια παρηγορητική ομιλία προς τιμήν του Μιχαήλ Αγιοθεοδωρίτη που μόλις έχασε την αδερφή του.
* Ομιλία στον Πατριάρχη Λουκά Χρυσοβέργη.
* Επικήδειος λόγος προς τιμήν του Ανδρόνικου Κοντοστεφάνου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί επιστολογράφοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί ποιητές
Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι
Ματωμένο ηλιοβασίλεμα

To ***Ματωμένο ηλιοβασίλεμα*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική βουκολική δραματική ταινία του 1959 σε παραγωγή, σενάριο και σκηνοθεσία του Ανδρέα Λαμπρινού. Πρωταγωνιστούν οι Σπύρος Φωκάς, Έφη Οικονόμου, Ανδρέας Ζησιμάτος, Τζαβαλάς Καρούσος και η Κάκια Αναλυτή. Η ταινία αποτελεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο και για τους τρεις πρωταγωνιστές της (Φωκάς, Οικονόμου, Αναλυτή).

## Πλοκή
Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από έναν νεαρό τσέλιγκα, τον Γιάννο (Φωκάς), που ερωτεύεται μια ξένη τουρίστρια, την Ντάϊνα Γκούσταφσεν (Οικονόμου) όταν αυτήν επισκέπτεται την Ελλάδα. Ο νεαρός βοσκός, επηρεασμένος από την ομορφιά της Ντάϊνα, θα εγκαταλείψει την αρραβωνιαστικιά του, Χρύσω (Αναλυτή), την ώρα του γάμου τους. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να γίνει έξαλλος ο πατέρας της αρραβωνιαστικιάς του (Καρούσος), ο οποίος θα τον κυνηγήσει στα βουνά, θα τον βρει και θα τον σκοτώσει. Την ίδια μοίρα θα έχει και η Ντάϊνα, που θα την σκοτώσει ο σύζυγός της (Ζησιμάτος). 

## Διανομή

* Σπύρος Φωκάς - Γιάννος**'
* [[Έφη Οικονόμου]] - Ντάϊνα Γκούσταφσεν**'
* Κάκια Αναλυτή - Χρύσω**'
* [[Τζαβαλάς Καρούσος]] - πατέρας Χρύσως**'
* Ανδρέας Ζησιμάτος - σύζυγος της Ντάϊνα**
* Μιχάλης Καλογιάννης
* Κώστας Ρηγόπουλος

## Προβολή
Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 2 Φεβρουαρίου 1959 στον κινηματογράφο Έσπερος στην Αθήνα. Συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών το 1959.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1959
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ανδρέα Λαμπρινού
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ανδρέα Λαμπρινού
Μητροπολίτης Βελγίου Αθηναγόρας

Ο **Μητροπολίτης Βελγίου Αθηναγόρας** (Γάνδη, 24 Μαρτίου 1962) είναι Φλαμανδός Νομικός, Θεολόγος και Επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

## Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Αθηναγόρας (κατά κόσμο Υβ Πέκσταντ, γαλλ.ːYves Peckstadt) γεννήθηκε στη Γάνδη το 1962, υιός του Πρωτοπρεσβυτέρου Ignace Peckstadt.

Σπούδασε Νομική στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γάνδης και κατόπιν Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πραγματοποίησε μετεκπαίδευση στο Οικουμενικό Ινστιτούτο του Μποσέ, στην Ελβετία.

Χειροτονήθηκε Διάκονος στις 12 Νοεμβρίου 1989 από τον τότε Μητροπολίτη Φιλαδελφείας και μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, λαμβάνοντας το όνομα Αθηναγόρας, προς τιμήν του Πατριάρχη Αθηναγόρα και υπηρέτησε ως Αρχιδιάκονος της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου. Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος στις 17 Μαρτίου 1996 από τον Μητροπολίτη Βελγίου Παντελεήμονα και στις 30 Σεπτεμβρίου 1996 χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης. Διετέλεσε Αρχιερατικός Επίτροπος των Γαλλόφωνων και Φλαμανδοφώνων Ενοριών της Μητροπόλεως Βελγίου. Διετέλεσε Ιερατικός Προϊστάμενος ενοριών στη Μπρυζ, στην Οστένδη και την Άσσελτ. Παράλληλα προσέφερε τις υπηρεσίες του ως Εφημέριος του Ορθόδοξου Παρεκκλησίου στο Διεθνές Αεροδρόμιο Βρυξελλών. 

Το 1994 ανέλαβε καθήκοντα Συνεργάτη του Γραφείου της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με διευθυντή του Γραφείου τον τότε Αρχιμανδρίτη Εμμανουήλ Αδαμάκη, θέση που διατήρησε έως το 2003. Το 2014 ανέλαβε καθήκοντα Επόπτη του Γραφείου της Ορθοδόξου Εκκλησίας παρά τη Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Στις 13 Μαΐου 2003 εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Επίσκοπος Σινώπης, Βοηθός Επίσκοπος του Μητροπολίτη Βελγίου. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 22 Ιουνίου 2003, στον Μητροπολιτικό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Βρυξελλών. Από το 2010 ήταν Γραμματέας της Επισκοπικής Συνέλευσης των Ορθοδόξων Επισκόπων Μπενελούξ.

Στις 27 Νοεμβρίου 2013, μετά από πρόταση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τον εξέλεξε Μητροπολίτη Βελγίου και Έξαρχο Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου. Ενθρονίσθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2013, στον Μητροπολιτικό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Βρυξελλών. Με την εκλογή του ανέλαβε Πρόεδρος της Επισκοπικής Συνέλευσης των Ορθοδόξων Επισκόπων Μπενελούξ. Είναι Συμπρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Αγγλικανών - Ορθοδόξων.

Στις 7η Σεπτεμβρίου 2023, διορίσθηκε από τον Πατριάρχη Βαρθμολομαίο Πρόεδρος του Γραφείου της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κατόπιν τούτου Πρόεδρος της Επιτροπής Ορθοδόξων Αντιπροσωπειών παρά τη Ευρωπαϊκή Ένωση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μητροπολίτες Βελγίου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Η Δούκισσα της Πλακεντίας (ταινία)

***Η Δούκισσα της Πλακεντίας*** γνωστή και με τον τίτλο **Η Δούκισσα της Πλακεντίας και ο Λήσταρχος Μπιμπίσης** είναι ασπρόμαυρη ελληνική αισθηματική βιογραφική ταινία του 1956 σε σενάριο και σκηνοθεσία της Μαρίας Πλυτά. Πρωταγωνιστούν οι Ρίτα Μυράτ, Αλέκος Δεληγιάννης, Βούλα Χαριλάου, Θόδωρος Μορίδης, Δημήτρης Νικολαΐδης, Λάμπρος Κωνσταντάρας και η Δέσπω Διαμαντίδου (αφήγηση).

## Πλοκή
Η ταινία περιστρέφεται γύρω από την ζωή της εύπορης Γαλλίδας Δούκισσας και ένθερμης φιλέλληνα, Σοφί ντε Μαρμπουά-Λεμπρύν (Ρίτα Μυράτ), η οποία εγκαταλείπει το Ναύπλιο, την πρώτη πρωτεύουσα του νεοϊδρυθέντος Ελληνικού Κράτους όπου διέμενε από το 1829 και μετακομίζει στην Αθήνα με τη μικρή της κόρη, Ελίζα (Βούλα Χαριλάου), κάπου στο 1834. Εκεί θα κτίσει έναν πύργο στην περιοχή Νταού Πεντέλης και θα εγκατασταθεί μαζί με την άρρωστη από φυματίωση κόρη της. Όταν η Ελίζα πεθαίνει, μετά από έναν άτυχο έρωτα με τον λήσταρχο Μπιμπίση (Δημήτρης Νικολαΐδης), η Δούκισσα Σόφι αποφασίζει να βαλσαμώσει την σωρό της και να την κρατήσει σ' ένα από τα δωμάτια του πύργου, ζώντας με τις αναμνήσεις των ευτυχισμένων ημερών του παρελθόντος. Ωστόσο, στις 19 Δεκεμβρίου 1847, μια ανεξέλεγκτη φωτιά θα έχει σαν συνέπεια να καταστρέψει ολοκληρωτικά τον πύργο και να αποτεφρωθεί το ταριχευμένο σώμα της κόρης της, κάτι που θα κλονίσει ψυχικά την Δούκισσα.

## Διανομή ρόλων

* Ρίτα Μυράτ - Δούκισσα της Πλακεντίας**'
* [[Βούλα Χαριλάου]] - κόρη δούκισσας**'
* Αλέκος Δεληγιάννης - Μαυρομιχάλης
* Θόδωρος Μορίδης - Ιωάννης Κωλέττης
* Μιχάλης Ιακωβίδης
* Γιώργος Ρώης
* Δημήτρης Κουκής
* Κωστής Λειβαδέας
* Δέσπω Διαμαντίδου - αφήγηση (φωνή)
* Σπύρος Ολύμπιος
* Γιάννης Κανδήλας
* Διονυσία Ρώη
* Μίρκα Καλατζοπούλου

## Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 30 Ιανουαρίου 1956 στις κινηματογραφικές αίθουσες  Άστορ, Ρεξ και Σταρ στην Αθήνα. 
## Υποδοχή
### Κριτικές
Η ταινία απέσπασε μεικτές κριτικές. Ο Μάριος Πλωρίτης έγραψε: *Η «Δούκισσα της Πλακεντίας» είναι μια φιλότιμη προσπάθεια να γυριστεί και εδώ μια «ταινία εποχής». Το φιλμ κυλάει αργά και χαλαρά παρόλο που πολλοί δόκιμοι ηθοποιοί (Μυράτ, Κωνσταντάρας, Δεληγιάννης) καθώς και η καινούργια καλλιτέχνις Βούλα Χαριλάου (που φωταγωγικά και υποκριτικά γυρίσματα έχει αξιόλογα) κάνουν ότι μπορούν να του δώσουν λίγη ζωντάνια*.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1956
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές βιογραφικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μαρίας Πλυτά
Τρομοκρατική επίθεση σε λεωφορείο στην Ιερουσαλήμ (2003)

Στις 19 Αυγούστου 2003 πραγματοποιήθηκε **τρομοκρατική επίθεση από Παλαιστίνιο βομβιστή αυτοκτονίας σε λεωφορείο, στη συνοικία Shmuel HaNavi, στην [[Ιερουσαλήμ]]**. Από την επίθεση έχασαν τη ζωή τους 23 άνθρωποι (και ο δράστης) και 130 τραυματίστηκαν. Πολλά από τα θύματα ήταν παιδιά.

## Η επίθεση
Γύρω στις 9.00 το βράδυ (ώρα Ισραήλ), της 19ης Αυγούστου 2003, ο 29χρονος Παλαιστίνιος Raed Mesk, από τη Χεβρώνα, ζωσμένος με εκρηκτικά και ντυμένος ως υπερορθόδοξος Εβραίος, μπήκε στο λεωφορείο Νο 2, ενώ αυτό βρισκόταν στη συνοικία των υπερορθόδοξων Εβραίων Shmuel HaNavi, στη βόρεια κεντρική Ιερουσαλήμ, και πυροδότησε τον εκρηκτικό μηχανισμό. Η βόμβα περιείχε ρουλεμάν για να προκαλέσει όσο το δυνατόν περισσότερα θύματα μεταξύ των επιβατών. Από την έκρηξη εκτός από το δράστη σκοτώθηκαν 23 από τους επιβαίνοντες στο λεωφορείο και άλλοι 130 τραυματίστηκαν. Μεταξύ των νεκρών υπήρχαν εφτά παιδιά ενώ και μεγάλος αριθμός από τους τραυματίες ήταν παιδιά καθώς στο λεωφορείο επέβαιναν πολλά παιδιά υπερορθόδοξων Εβραίων, που επέστρεφαν από επίσκεψη στο Δυτικό Τείχος.

Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε τόσο η Χαμάς όσο και η Παλαιστινιακή Τζιχάντ. Σύμφωνα με την ισραηλινή αστυνομία η επίθεση είχε οργανωθεί από τη Χαμάς. Ο ιστορικός και δημοσιογράφος Τάρικ Άλι, σε άρθρο του το 2008 στον Guardian, υποστήριξε ότι η επίθεση είχε πραγματοποιηθεί από έναν αυτόνομο πυρήνα της Χαμάς, στην Χεβρώνα, και η επίσημη ηγεσία της Χαμάς αποκήρυξε τη συγκεκριμένη επίθεση. Μετά την επίθεση ο Ισραηλινός στρατός συνέλαβε 17 Παλαιστίνιους ως υπόπτους για σχέσεις με τη Χαμάς και μεταξύ αυτών ήταν και αρκετοί συγγενείς του δράστη.

Στις 21 Αυγούστου 2003 σκοτώθηκε στη Γάζα από πύραυλο Ισραηλινού ελικοπτέρου ο ηγέτης της Χαμάς Ismail Abu Shanab και οι δύο σωματοφύλακές του. Το γεγονός αυτό έβαλε τέλος στην λεγόμενη *Hudna* (ανακωχή, εκεχειρία), που είχαν κηρύξει στις 29 Ιουνίου 2003 η Χαμάς και η Παλαιστινιακή Τζιχάντ.

Το 2004 κατασκευάστηκε μνημείο για τα θύματα της επίθεσης στη συνοικία Beit Yisrael στην Ιερουσαλήμ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα
SKAG

αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|Μπλε τετράδιο
Η SKAG είναι μία Ελληνική εταιρία χαρτικών ειδών, ειδών γραφείου, σχολικών χαρτικών, τετραδίων και πολλών άλλων προϊόντων γραφικής ύλης.

Ιδρύθηκε το 1956 από τον Θεόδωρο Σκαγιά με την επωνυμία «Θ. Κ. ΣΚΑΓΙΑΣ», και με τον εμπορικό τίτλο «SKAG» στο ισόγειο του πατρικού του σπιτιού στην οδό Σεβαστοπούλου ως μικρή οικοτεχνία και στις αρχές της δεκαετίας 1960 κατασκεύασε το πλαστικό τετράδιο ΔΙΕΘΝΕΣ SUPER με την πλαστική αφαιρούμενη ετικέτα. 

Το 2000 κατασκεύασε στην Σίνδο Θεσσαλονίκης κέντρο διανομής των προϊόντων της στη Βόρεια Ελλάδα .

Τη δεκαετία του ’90 η εταιρεία θα κάνει τα πρώτα βήματα εξωστρέφειας, φθάνοντας χρόνια μετά στην κορύφωση της να εξάγει σε 50 χώρες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις
Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες
Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Μητροπολίτης Νέας Ιερσέης Απόστολος

Ο **Μητροπολίτης Απόστολος** (κατά κόσμον *Ευάγγελος Κουφαλάκης*, Ρόδος, 1969) είναι Έλληνας θεολόγος και ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος διατελεί Μητροπολίτης Νέας Ιερσέης από το 2023.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Ευάγγελος Κουφαλάκης του Ιωάννου και της Στεργίας γεννήθηκε στη Ρόδο το 1969. Ολοκλήρωσε την εγκύκλιο εκπαίδευσή του στη Ρόδο και την Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από την οποία αποφοίτησε το 2000. Το 2001, με άδεια του Μητροπολίτη Ρόδου Αποστόλου, μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες για συνέχιση των σπουδών του. Το 2004 έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα θεολογίας από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.

Εκάρη μοναχός το 1993 στην Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου από τον Μητροπολίτη Ρόδου Απόστολο, του οποίου έλαβε και το όνομα. Το ίδιο έτος χειροτονήθηκε διάκονος και το 1996 πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Βοστώνη υπηρέτησε ως εφημέριος στις κοινότητες Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Μπρόκτον, Αγίου Γεωργίου Σάουθμπριτζ και Αγίων Αναργύρων Μάλμπορο. Το 2004 διορίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο ιερατικός προϊστάμενος του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Δημητρίου της Αστόριας. Τον Μάρτιο του 2009 διορίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο, διευθυντής του Πολιτιστικού Κέντρου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής στην Αστόρια. Τον Νοέμβριο του 2011, κατόπιν πρόσκλησης του Μητροπολίτη Γερασίμου, μετατέθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Αγίου Φραγκίσκου, της οποίας διορίστηκε Πρωτοσύγκελλος.

Στις 28 Νοεμβρίου 2014 εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου τιτουλάριος Επίσκοπος Μηδείας, βοηθός του Αρχιεπισκόπου Αμερικής. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 20 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους στον Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδος Νέας Υόρκης από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο. Κατ' ανάθεση συνέχισε να εκτελεί καθήκοντα Πρωτοσυγγέλλου στη Μητρόπολη Αγίου Φραγκίσκου. 

Τον Οκτώβριο του 2018 διορίστηκε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Στις 3 Φεβρουαρίου 2021 διορίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο και με απόφαση της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, Αρχιεπισκοπικός Επίτροπος της Μητρόπολης Νέας Ιερσέης.

Στις 6 Ιουλίου 2023, κατά τη συνεδρίαση της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, εξελέγη πρώτος σε ψήφους στο τριπρόσωπο για την πλήρωση της Μητροπόλεως Νέας Ιερσέης Στις 24 Ιουλίου του ιδίου έτους εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης Νέας Ιερσέης. Στις 16 Σεπτεμβρίου ενθρονίσθηκε στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Τενεφλάι Νέας Ιερσέης.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Μητροπολίτες Νέας Ιερσέης
Κατηγορία:Ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
ZIS-110

μικρογραφία| ZiS 110B καμπριολέ
Το **ZIS-110** ήταν μια σοβιετική λιμουζίνα που άρχιζε να παράγεται από την ZIS το 1946.

Το 110 αναπτύχθηκε από την αντίστροφη μηχανική ενός Packard Super Eight του 1942 το 1944. Τα πρώτα πέντε πρωτότυπα ολοκληρώθηκαν τον Αύγουστο του 1945. Τροφοδοτήθηκε από έναν 6-λιτρο, ευθύ 8-κύλινδρο κινητήρα, που παράγει 140 ίππους και δίνοντας τελική ταχύτητα από 140 χιλιόμετρα την ώρα. Κατασκευάστηκε και σε σεντάν και σε κάμπριο εκδόσεις.

Το ZIS φημολογήθηκε ότι χρησιμοποιούσε μηχανήματα από τη γραμμή συναρμολόγησης Packard 180 που πωλήθηκε στην ΕΣΣΔ μετά το τέλος της αμερικανικής παραγωγής. Ωστόσο, σύμφωνα με *το The Fall of the Packard Motor Car Company*, δεν υπάρχει κανένα επίσημο στοιχείο στα αρχεία της Packard για μια τέτοια μεταφορά. Ως εκ τούτου, το πιο πιθανό είναι ότι οι κορυφαίοι κομισάριοι, συμπεριλαμβανομένου του Ιωσήφ Στάλιν, ήταν κάτοχοι πολλών Packard και ήθελαν η πρώτη τους προσπάθεια σε ένα πολυτελές αυτοκίνητο να βασίζεται σε αυτό που είναι αναμφισβήτητα ένα από τα κορυφαία αυτοκίνητα της δεκαετίας του 1940.

Αυτά τα αυτοκίνητα δίνονταν συχνά ως δώρα σε ξένους κομμουνιστές ηγέτες όπως ο Κινέζος ηγέτης Μάο Τσε Τουνγκ και ο πρωθυπουργός της Βόρειας Κορέας Κιμ Ιλ-Σουνγκ. Μετά τον Στάλιν, το καμπριολέ ZIL 110 c χρησιμοποιήθηκε ως αυτοκίνητο παρέλασης για τον Νικίτα Χρουστσόφ και αυτό το μοντέλο δόθηκε και στον Ενβέρ Χότζα, τον ισόβιο πρόεδρο της Αλβανίας. Ο Χο Τσι Μινχ, ο πρώτος πρόεδρος του Βορείου Βιετνάμ, έλαβε επίσης ένα (πιθανότατα από τη Σοβιετική Ένωση), το οποίο μπορεί να δει κανείς στο χώρο της πρώην κατοικίας του στην πρωτεύουσα του Βιετνάμ, Ανόι.

Η παραγωγή τελείωσε το 1958, με συνολικά 2.089 αυτοκίνητα. Το ZIS-110 έγινε η βάση για το σχεδιασμό του Aurus Senat.

## Παραλλαγές

* ZIS-110A: Έκδοση ασθενοφόρου. Παραγωγής 1948-1958.
* ZIS-110B: Έκδοση Phaeton. Παραγωγής 1947-1958.
* ZIS-110I: Πρωτότυπη έκδοση με κινητήρα GAZ-13 Chaika.
* ZIS-110P: Έκδοση τετρακίνησης.
* ZIS-110SH: Πρωτότυπο έκδοση με κίνηση σε όλους τους τροχούς. Τέσσερα κατασκευασμένα (δύο βασισμένα στο Dodge WC51 και δύο βασισμένα σε εγχώριες μονάδες). Παραγωγή 1949.
* ZIS-110SH: Έκδοση αυτοκινήτου προσωπικού.
* ZIS-110V: καμπριολέ έκδοση.
* ZIS-115: Θωρακισμένη έκδοση. Γνωστό και ως ZIS-110C.

## βιβλιογραφικές αναφορές

## εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Autogallery.ru - Συλλογή εικόνων ZiS-110 με τεχνικές προδιαγραφές και ιστορικό
* ZIS 110 Εξωτερικό και Εσωτερικό σε Full 3D HD (Στερεοσκοπικό βίντεο 3D του ZIS 110, YouTube)
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Κατηγορία:Μοντέλα ZIL
Ράσελ Ντλαμίνι

Ο **Ράσελ Ντλαμίνι** (*Russell Mmemo Dlamini*) είναι πολιτικός από το Εσουατίνι και πρωθυπουργός της χώρας από τις 4 Νοεμβρίου 2023.

## Βιογραφία
Ο Ντλαμίνι απέκτησε πτυχίο στις γεωργικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Εσουατίνι και στη συνέχεια μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών το 2006 στον σχεδιασμό και τη διαχείριση της βιώσιμης ανάπτυξης από το Πανεπιστήμιο της Στέλενμπος. Τον Νοέμβριο του 2015 διορίστηκε διευθύνων σύμβουλος της Εθνικής Υπηρεσίας Διαχείρισης Καταστροφών.

Έπειτα από τις γενικές εκλογές του 2023, ο βασιλιάς Μσουάτι Γ΄ αποφάσισε να διορίσει τον Ντλαμίνι ως πρωθυπουργό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Εσουατίνι
Καρνέι Σομρόν

Το **Καρνέι Σομρόν** (εβραϊκά: קַרְנֵי שׁוֹמְרוֹן) είναι ισραηλινός οικισμός και τοπικό συμβούλιο στη δυτική Σαμάρεια, στο Διαμέρισμα Ιουδαίας και Σαμάρειας, περίπου 20 χιλιόμετρα ανατολικά της Κφαρ Σαβά στον αυτοκινητόδρομο 55, δυτικά του Κεντουμίμ. Ο οικισμός έχει 9.713 κατοίκους (από τον Ιανουάριο του 2022) και το όνομά του σημαίνει «Αχτίδες Φωτός της Σαμάρειας». Ιδρύθηκε το 1977. Στη δεκαετία του 1990 το χωριό επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει μια γειτονιά με μετανάστες από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

## Δείτε επίσης
* Δυτική Όχθη

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δυτική Όχθη
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Σαρντούρι Γ΄

Ο **Σαρντούρι Γ΄**, βασιλεύς των Ουραρτίων (639 π.Χ.-635 π.Χ.) ήταν γιος και διάδοχος του βασιλέως Ρούσα Β΄. Ο παππούς του βασιλεύς Αργκίστι Β΄ είχε καταγράψει τα 14  χρόνια της βασιλείας του στα τείχε ενός θαλάμου στον *"Τάφο του [[Βαν (Τουρκία)|Βαν]]"*. Ο ίδιος ο Σαρντούρι Γ΄ κατέγραψε τις νίκες του σε ένα σημείο στο κάστρο του Βαν με το όνομα *"η πύλη του θησαυρού"*. Ο διάδοχος του ήταν ο μικρότερος αδελφός του Εριμένα.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Barnett, Richard (1928). John Bagnell Bury; John Bernard Bury; Martin Percival Charlesworth; Stanley Arthur Cook (eds.). Urartu (2 ed.). Cambridge: Cambridge University Press. 
*Chahin, M. (2001). The Kingdom of Armenia: A History. Caucasus world. Curzon.

Κατηγορία:Βασιλείς των Ουραρτίων