open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
C

Το γράμμα **C** ή **c** είναι το τρίτο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου.

## Χρήσεις του C ως διεθνούς συμβόλου
Το γράμμα C συμβολιζει:
* Το χημικό στοιχείο Άνθρακας
* Συμβολισμός SMILES του μεθανίου (CH4)
* Τη συγκέντρωση (concentration) μιας ουσίας σε ένα διάλυμα
* Την βιταμίνη C
* Το Κουλόμπ, μονάδα μέτρησης ηλεκτρικού φορτίου
* Τη Γραμμομοριακή ειδική θερμότητα, μέγεθος της θερμοδυναμικής
* Τη Χωρητικότητα, μέγεθος του ηλεκτρισμού που μετράται σε Farad.
* Συντομογραφία της πυριμιδίνης Κυτοσίνη
* Συντομογραφία του αμινοξέως Κυστεΐνη
* Τον αριθμό 100 στους ρωμαϊκούς αριθμούς.
* Τη νότα **Ντο** στην αγγλική μουσική σημειογραφία.
* Τη C (γλώσσα προγραμματισμού).

## Χρήσεις του c ως διεθνούς συμβόλου
Το γράμμα c συμβολίζει:
* Την ταχύτητα του φωτός (c)
* Ως *c.* ή *ca.* αποτελεί συντομογραφία της λατινικής λέξης *[[circa]]*, που σημαίνει *περίπου* και χρησιμοποιείται στην κατά προσέγγιση χρονολογία ιστορικών γεγονότων.
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Γιοχάνες Ράου

Ο **Γιοχάνες Ράου** (γερμανικά: *Johannes Rau*, 16 Ιανουαρίου 1931 – 27 Ιανουαρίου 2006) ήταν Γερμανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Γερμανίας από την 1 Ιουλίου 1999 ως τις 30 Ιουνίου 2004.

## Βιογραφία
Γιος προτεστάντη πάστορα, ο Ράου γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1931 στο Βούπερταλ της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας. Εγκατέλειψε το λύκειο και εργάστηκε ως δημοσιογράφος πριν γίνει ενεργό μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD). Εξελέγη δήμαρχος του Βούπερταλ το 1969 και το 1978 ανεδείχθη πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, του πολυπληθέστερου και πλέον εκβιομηχανισμένου κρατιδίου της Γερμανίας.

Το 1987 υπήρξε υποψήφιος για την καγκελαρία, αλλά έχασε από τον υποψήφιο των Χριστιανοδημοκρατών, Χέλμουτ Κολ. Συνέχισε όμως να διατηρεί τη θέση του πρωθυπουργού της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας έως το 1998, όντας έτσι ο μακροβιότερος πρωθυπουργός κρατιδίου της Γερμανίας. Το 1999 εξελέγη ομοσπονδιακός πρόεδρος της Γερμανίας, θέση που διατήρησε έως το 2004, όταν και αντικαταστάθηκε από τον Χορστ Κέλερ. Ο Γιοχάνες Ράου είχε παντρευτεί την Κριστίνα Ντέλιους το 1982, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: την Αννα, τον Φίλιπ και τη Λόρε. Ως ομοσπονδιακός πρόεδρος της Γερμανίας, ο Ράου επεδίωξε το άνοιγμα του έθνους του προς τους ξένους και προώθησε στενότερους δεσμούς με το Ισραήλ. Υπήρξε μάλιστα ο πρώτος πρόεδρος της Γερμανίας που εκφώνησε ομιλία στο ισραηλινό Κοινοβούλιο.

Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 2006.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρόεδροι της Γερμανίας
Σαβίνο Γκουλιελμέτι

Ο **Σαβίνο Γκουλιελμέτι** (*Savino Guglielmetti*, 26 Νοεμβρίου 1911 – 23 Ιανουαρίου 2006) ήταν Ιταλός γυμναστής. 

## Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Μιλάνο, όπου και ξεκίνησε να αγωνίζεται το 1920. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες (1932), στο αγώνισμα του ίππου. Έλαβε επίσης μέρος στους Ολυμπιακούς του 1936 και του 1948. Πολέμησε στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε εθνικός πρωταθλητής Ιταλίας στο σύνθετο ατομικό τα έτη 1934, 1935, 1937, 1938 και 1939. Το 1998 μπήκε στο «χολ οφ φέιμ» της γυμναστικής, ενώ το 2003, μετά το θάνατο του Λέον Στούκελι, είχε απομείνει ως ο γηραιότερος Ολυμπιονίκης της γης. Πέθανε στη γενέτειρά του το 2006.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί Ολυμπιονίκες
Αρραβωνίτσα Αχαΐας

Η **Αρραβωνίτσα** είναι πρώην αυτοδιοίκητη κοινότητα του Νομού Αχαΐας και σήμερα η μεγαλύτερη σε έκταση δημοτική κοινότητα του Δήμου Αιγιαλείας Στην Αρραβωνίτσα υπάγονται επίσης ο οικισμός Συνανιά και οι συνοικισοί Άγιοι Θεόδωροι, Λιδωρίκι και Μαγαζιά. Πολιούχος του χωριού είναι η Αγία Άννα. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 166 κατοίκους. Ο πληθυσμός είναι αγροτικός.

## Ιστορία
Στην περιοχή έχουν βρεθεί ευρήματα που χρονολογούνται από τη Μεσοελλαδική περίοδο (2000-1.600 π.Χ.).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστοσελίδα δήμου Ερινεού

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Ερινεού
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Δημήτριος Α΄ Καντακουζηνός

Ο **Δημήτριος Α΄ Καντακουζηνός** (... - 1384) ήταν δεσπότης του Μυστρά (1383-1384) και δευτερότοκος γιος του Ματθαίου Καντακουζηνού. Τον διαδέχτηκε το 1383 στη διοίκηση του δεσποτάτου. Όταν ο διορισμένος από τον Ιωάννη Ε΄ δεσπότης Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος έφτασε στην Πελοπόννησο, ο Δημήτριος αρνήθηκε να του παραδώσει τον έλεγχο του δεσποτάτου, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος μεταξύ τους. Μάλιστα κατάφερε να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Φράγκων ηγεμόνων της Νοτίου Ελλάδος και κάποιων Τούρκων εμίρηδων. Τελικά όμως ο θάνατός του το 1384 επέτρεψε στον Θεόδωρο να επικρατήσει, τερματίζοντας έτσι την περίοδο ηγεμονίας των Καντακουζηνών στην Πελοπόννησο.

## Οικογένεια
Η γυναίκα του δεν αναφέρεται στις πηγές. Είχε τα εξής τέκνα:
* Γεώργιος, ο λεγόμενος *Σαχάτης*, απεβίωσε π.1456-9, λόγιος και στρατιωτικός διοικητής, υπερασπίσθηκε το Σμεντέροβο του Βελιγραδίου κατά την Ουγγρική επίθεση του 1456. Είχε γιο το Δημήτριο, αυτός τον Μιχαήλ (απεβ. 1522), αυτός τον Δημήτριο τον λεγόμενο *Σαϊτάν* (απεβ. 1536 στην Πίζα) και αυτός τον Μιχαήλ τον λεγόμενο *Σαϊτάνογλου*, γενάρχη των πριγκίπων Βλαχίας και Μολδαβίας .
* Ανδρόνικος, εκτελέστηκε στις 3/4 Ιουνίου 1453, (ο τελευταίος) μέγας δομέστικος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
* Θωμάς, απεβίωσε 25 Ιουλίου 1463 στην Αδριανούπολη, διπλωμάτης του Ντζούρατζ/Γκεόργκι Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας.
* Ειρήνη, απεβίωσε τον Μάιο 1457, σύζυγος του Ντζούρατζ/Γκεόργκι Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας. Γιοι τους ήταν οι
** Στέφαν Μπράνκοβιτς δεσπότης της Σερβίας και
** Λάζαρ Μπράνκοβιτς δεσπότης της Σερβίας.
* Ελένη, απεβίωσε 1 Νοεμβρίου 1463 στην Αδριανούπολη, σύζυγος του Δαυίδ Μεγάλου Κομνηνού αυτοκράτορα της Τραπεζούντας.
* μια κόρη, που παντρεύtηκε τον βασιλιά της Γεωργίας.
* Μανουήλ πρωτοστράτωρ Μωρέως (1420-29), δεσπότης της Μεγάλης Ραγούζας (1466).
* Ιωάννης κυβερνήτης Κορίνθου (1448-52).

## Πηγές
* http://www.ghyka.com/Familles/Cantacuzino/Canta_Byz.pdf Καντακουζηνοί Βυζαντίου

Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών
Κατηγορία:Δεσπότες του Μορέως
Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Πάπας Ιωάννης Β΄

Ο **Πάπας Ιωάννης Β΄** γεννημένος ως **Μερκούριος** (περί το 475 - 8 Μαΐου 535) ήταν Πάπας ή επίσκοπος της Ρώμης (2 Ιανουαρίου 533 - 8 Μαΐου 535). Την εποχή που ήταν ακόμα ιερέας στην Βασιλική του Αγίου Κλήμη στο Λατερανό έδωσε πολλά δώρα στην εκκλησία και ανέθεσε την κατασκευή λιθογλυπτικών. Ο Ιωάννης Β΄ ήταν ο πρώτος πάπας που υιοθέτησε με την άνοδο του στον Παπικό θρόνο διαφορετικό όνομα από το κοσμικό του. Τα σημαντικότερα γεγονότα της Παποσύνης του ήταν η σύγκληση Συνόδου σχετικά με την επάνοδο των Αρειανιστών στην Καθολική εκκλησία, ενέκρινε διάταγμα που εξέδοσε ο ανατολικός αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α´ και αντιτάχθηκε στον προκάτοχο του Ορμίσδα.

## Βιογραφία

Ο Μερκούριος γεννήθηκε στην Ρώμη και έγινε ιερέας στην Βασιλική του Αγίου Μερκουρίου στον Καίλιο λόφο, ακόμα και πριν γίνει ιερέας είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον για την Βασιλική με σημαντικές δωρεές. Η Βασιλική έχει απομνημομνεύσει το όνομα του στις δωρεές ως *"Ιωάννης επωνύμου Μερκούριος"*. Η επιγραφή Πρεσβύτερος Μερκούριος καταγράφεται σε ένα αρχαίο Δισκοπότηρο. Πολλές επίσης μαρμάρινες στήλες του 6ου αιώνα μ.Χ. φέρουν επίσης το Μονόγραμμα του. Ο Μερκούριος εξελέγη νέος Πάπας (2 Ιανουαρίου 533) και ήταν ο πρώτος που άλλαξε με την άνοδο του στον Παπικό θρόνο το όνομα του. Η πρώτη του ενέργεια ήταν να καθαιρέσει τον ανήθικο επίσκοπο του Ρίεζ που κατηγορήθηκε για μοιχεία, διέταξε τους επισκόπους να τον κλείσουν σε ένα μοναστήρι. Σε αναμονή της εκλογής του νέου επισκόπους ο Μερκούριος διέταξε τους Γαλάτες ιερείς να υπακούσουν στον επίσκοπο της Αρλ. Ο Ιωάννης Β΄ κατάργησε την φράση που είχε προσθέσει ο προκάτοχος του Ορμίσδας *"ένας από την Αγία Τριάδα υπέφερε κατά την σάρκα"*. Την φράση αυτή χρησιμοποιούσαν οι *"Άυπνοι μοναχοί"* στις Σκυθικές θρησκευτικές λειτουργείες που υποστήριζαν τον Νεστοριανοσμό, Αίρεση που υποστήριζε ότι ο Ιησούς γεννήθηκε ως άνθρωπος και ενώθηκε κατόπιν μαζί του η θεία φύση. Ο Ιουστινιανός και ο Πατριάρχης Επιφάνιος αντιτάχθηκαν έντονα σε αυτό, έστειλαν επιστολή στον Πάπα Ιωάννη Α΄ με εντολή να αφορίσει τους *"Άυπνους μοναχούς"*. Στην Σύνοδο της Καρχηδόνας (535) οι 217 επίσκοποι ασχολήθηκαν με το θέμα αν οι επίσκοποι που είχαν αποστατήσει στον Αρειανισμό μπορούσαν να διατηρήσουν το επισκοπικό αξίωμα μετά την επιστροφή τους στον χριστιανισμό. Το θέμα αυτό αφορούσε και άλλες αιρέσεις του παρελθόντος όπως ο Νοβατιανισμός και Δονατισμός. Την τελική απάντηση έδωσε ο μετέπειτα Πάπας Αγαπητός Α΄ αφού ο Ιωάννης Β΄ πέθανε κατά την διάρκεια της Συνόδου (8 Μαΐου 535). Η ταφή του έγινε στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Lapidge, Michael (2017). The Roman Martyrs: Introduction, Translations, and Commentary. Oxford Early Christian Studies. Oxford University Press.
*Lloyd, Joan Barclay (2017). "Sixth-Century Art and Architecture in 'Old Rome': End or Beginning?". In Allen, Pauline; Jeffreys, Elizabeth (eds.). The Sixth Century: End or Beginning?. Byzantina Australiensia. Brill. 
*De Jong, Mayke (2000). "Transformations of Penance". In Theuws, Frans; Nelson, Janet Laughland (eds.). Rituals of Power. Brill.

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 6ου αιώνα
Πάπας Γελάσιος Β΄

Ο **Πάπας Γελάσιος Β΄**, κατά κόσμον *Giovanni Coniulo* από τη Γαέτα και την Οικογένεια Γκαετάνι γεννήθηκε περί το 1058.

Ήταν μοναχός του Μόντε Κασσίνο, από όπου χειροτονήθηκε διάκονος και έγινε Καρδινάλιος Διάκονος και αρχιγραμματέας της Ρωμαϊκής Εκκλησίας (1088). Υπήρξε σύμβουλος του Πάπα Πασχάλη Β΄, τον οποίο και διαδέχτηκε το 1118. Ήρθε σε σύγκρουση με τον αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄, ο οποίος τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη Ρώμη. Τότε κατέφυγε στη Γαλλία και επιχείρησε να συνεργαστεί με τους Καπετίδες.

Πέθανε στο Κλυνί της Γαλλίας το 1119.

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 12ου αιώνα
Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι
Μωάμεθ Ε΄

Ο **Μωάμεθ Ε΄ Ρεσάντ** (τουρκ: *V. Mehmed Reşad*, 2 Νοεμβρίου 1844 - 3 Ιουλίου 1918) ήταν ο 35ος σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 1909-1918.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1844, ήταν γιος του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Γκιουλτζεμάλ Σουλτάν, και μέχρι την άνοδό του στο θρόνο, μετά την ανατροπή του αδελφού του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, παρέμενε κλεισμένος στο Παλάτι Γιλντίζ της Κωνσταντινούπολης. Μετά τη βίαιη ανατροπή του αδελφού του από τους Νεότουρκους, τοποθετήθηκε στο θρόνο, για να γίνει στην ουσία όργανό τους. 

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του παρέμεινε στη σκιά των τριών ισχυρών πασάδων των Νεοτούρκων οι οποίοι και κυβερνούσαν. Η βασιλεία του υπήρξε καταστροφική για την Οθωμανική αυτοκρατορία. Διεξήγαγε πόλεμο κατά της Ιταλίας (1911-1912), κατά τη διάρκεια του οποίου έχασε τη Λιβύη και τα Δωδεκάνησα, με τα βαλκανικά κράτη, χάνοντας σχεδόν το σύνολο των ευρωπαϊκών κτήσεων της αυτοκρατορίας και τέλος ενεπλάκη στον Α’ παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας, που θα σημάνει και το οριστικό τέλος της Αυτοκρατορίας.

## Θάνατος
Πέθανε στις 3 Ιουλίου 1918, τέσσερις μήνες πριν από την ανακωχή του Μούδρου που θα θέσει τέλος στον πόλεμο που λέγεται ότι ο ίδιος προσπάθησε να αποφύγει. Γενικά μνημονεύεται ως ένα άτομο περιορισμένων ικανοτήτων που λόγω του εγκλεισμού του καθ’ όλη τη ζωή του στο παλάτι υπήρξε πάντοτε μια μαριονέτα στα χέρια άλλων.

## Οικογένεια
**Σύζυγοι**
*Καμουρές Καντινεφέντι
*Ντουριάντεν Καντινεφέντι
*Μιχρενγκίζ Καντινεφέντι
*Ναζπερβέρ Καντινεφέντι
*Ντιλφιρίμπ Καντινεφέντι

**Παιδιά**
*Ηγεμόνας Μεχμέτ Ζιγιαεντίν Εφέντι (1873-1938), γιος της Καμουρές Καντινεφέντι
*Ηγεμόνας Μεχμέτ Νετσμεντίν Εφέντι (1876-1913), γιος της Ντουριάντεν Καντινεφέντι
*Ρεφιά Σουλτάν (1888-1888), κόρη της Ναζπερβέρ Καντινεφέντι
*Ηγεμόνας Ομέρ Χιλμί Εφέντι (1886-1935), γιος της Μιχρενγκίζ Καντινεφέντι

## Παραπομπές


(73 ετών)

Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι
Κατηγορία:Τούρκοι Μουσουλμάνοι
Κατηγορία:Χαλίφηδες
Κατηγορία:Πρόσωπα του Ιταλοτουρκικού Πολέμου
Κατηγορία:Βαλκανικοί Πόλεμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα για την Εκπαίδευση στην Παρεμβατική Επιδημιολογία

Το **Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα για την Εκπαίδευση στην Παρεμβατική Επιδημιολογία** (αγγλικά: *European Programme for Intervention Epidemiology Training*, ΕΡΙΕΤ) είναι πρόγραμμα που παρέχει εκπαίδευση και πρακτική στην παρεμβατική επιδημιολογία σε εθνικά κέντρα επιτήρησης και ελέγχου μεταδοτικών νοσημάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πρόγραμμα απευθύνεται σε ιατρούς, νοσηλευτές, μικροβιολόγους και, γενικά, σε επαγγελματίες υγείας με ενδιαφέρον στη Δημόσια Υγεία και την Επιδημολογία. Χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* EPIET – Εκπαίδευση στην επιδημιολογία πεδίου , EΟΔΥ, 28 Νοεμβρίου 2017 
* Fellowship programme: EPIET/EUPHEM  (Αγγλικά)
* Αρχειοθετημένη ιστοσελίδα του προγράμματος EPIET 

Κατηγορία:Επιδημιολογία
Φιορέντσο ντι Λορέντσο

Ο **Φιορέντσο ντι Λορέντσο** (ιταλ.:*Fiorenzo di Lorenzo*, περ. 1445 - 1522) ήταν Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας, που έζησε και εργάστηκε κυρίως στην Περούτζα.

## Η ζωή του και το έργο του
Για τη ζωή και το έργο του διαθέτουμε σήμερα ελάχιστες πληροφορίες. Σε ένα από τα παλαιότερα έγγραφα που αναφέρονται στον Φιορέντσο, επιβεβαιώνεται πως το 1472 ανέλαβε να φιλοτεχνήσει ένα πολύπτυχο για το ιερό της εκκλησίας της Σάντα Μαρία Νουόβα της Περούτζα, έργο που ολοκλήρωσε πιθανότατα την περίοδο 1487-93. Από το περιεχόμενο του συμβολαίου και την υψηλή αμοιβή των 225 δουκάτων που προέβλεπε, εικάζεται πως αποτελούσε έναν από τους πιο αξιόλογους νέους ζωγράφους της εποχής. Μία νωπογραφία του Φιορέντσο, που αναπαριστά την *Παναγία του Ελέους*, αποτελεί επίσης ένα από τα πρώιμα έργα του, που αναδεικνύει βασικά χαρακτηριστικά της τεχνοτροπίας του. Το έργο ολοκληρώθηκε κατά παραγγελία τού νοσοκομείου του S. Egidio και αναδεικνύει επιρροές από τη φλωρεντινή τέχνη και μοτίβα του Αντρέα ντελ Βερρόκκιο. Στα έργα που θεωρούνται βέβαιο πως ανήκουν στον Φιορέντσο συγκαταλέγονται ακόμα μία νωπογραφία για την εκκλησία S. Maria di Monteluce, που αναπαριστά τη *Σταύρωση* και χρονολογείται περίπου το 1491, καθώς και ένας πίνακας με θέμα την *[[Παναγία]] με το Θείο Βρέφος* για την εκκλησία S. Francesco al Prato, πάντα στην Περούτζα. Υπάρχουν παράλληλα αρκετά έργα που αποδίδονται στον Φιορέντσο, χωρίς όμως να μπορεί να βεβαιωθεί πως αποτελούν δικές του δημιουργίες. 

## Η επιρροή και οι εκθέσεις των έργων του
Το μεγαλύτερο μέρος των έργων του ολοκληρώθηκε στην Περούτζα και φιλοξενείται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ούμπρια (*Galleria Nazionale dell'Umbria*). Σύμφωνα με τις ενδείξεις που διαθέτουμε, υπήρξε κεντρική φυσιογνωμία της καλλιτεχνικής ζωής της πόλης κατά την περίοδο 1470-90, ασκώντας σημαντική επιρροή σε καλλιτέχνες όπως ο Περουτζίνο, του οποίου υπήρξε πιθανώς και δάσκαλος. Θεωρείται πιθανό επίσης πως διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της πόλης. Ο αδελφός του, Μπερναρντίνο (π. 1484-1511) ήταν επίσης ζωγράφος και ενδεχομένως συνεργάστηκε με τον Φιορέντσο.

## Παραπομπές


## Πηγές

*P. Scarpellini: 'Fiorenzo di Lorenzo', *The Grove Art Online*, Oxford University Press, 13 Δεκεμβρίου 2006.
*Fiorenzo di Lorenzo. *Encyclopaedia Britannica*, 11η έκδοση, 1911.

Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 15ου αιώνα
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 16ου αιώνα
Πάπας Ιωάννης ΙΘ΄

Ο **Πάπας Ιωάννης ΙΘ**', κατά κόσμον **Ρωμανός**, ήταν γόνος της οικογένειας των αρχόντων του Τουσκούλου. Με την υποστήριξη του αδελφού του **Αλβερίχου**, *δούκα του Τουσκούλου*, εξελέγη το 1024 Πάπας Ρώμης. Σύντομα όμως η επανάσταση στη Ρώμη των ανέτρεψε και τον εξεδίωξε από την έδρα του. Τότε εστράφη στον αυτοκράτορα Κορράδο Β’, τον οποίο και έστεψε αυτοκράτορα, με αντάλλαγμα την αποκατάστασή του στη Ρώμη. Αργότερα ήρθε σε σύγκρουση με το Βυζάντιο γιατί αρνήθηκε να αναγνωρίσει στον Ευστάθιο Κωνσταντινουπόλεως τον τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη.

Πέθανε στη Ρώμη το 1032.

## Οικογενειακό δέντρο

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα
Κατηγορία:Οικογένεια Θεοφύλακτων
Πάπας Ιωάννης ΙΗ΄

Ο **Ιωάννης ΙΗ΄** (*Papa Giovanni XVIII*, θάν. 18 Ιουλίου 1009) ήταν Πάπας. Γεννήθηκε στη Ρώμη και διετέλεσε Πάπας από το 1004 μέχρι το 1009. Κατά την περίοδο της αρχιερατείας του αποκατέστησε τις διαταραγμένες σχέσεις της Δυτικής Εκκλησίας με το Βυζάντιο. Αντίθετα την ίδια περίοδο συγκρούστηκε έντονα με το Ροβέρτο τον Ευσεβή της Γαλλίας.

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα
Θεόδωρος Β΄ Παλαιολόγος

Ο **Θεόδωρος Β΄ Παλαιολόγος** (1396 - 21 Ιουνίου 1448) ήταν δεσπότης του Μυστρά (1407-1443). Ήταν γιος του αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου (1391-1425) και ανιψιός του προκατόχου του Θεοδώρου Α΄ Παλαιολόγου δεσπότη του Μωρέως (1383-1407). 

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1396. Μετά το θάνατο του θείου του Θεοδώρου Α' τον διαδέχτηκε στην ηγεμονία της Πελοποννήσου, λόγω όμως του νεαρού της ηλικίας του επιτροπευόταν από τον πρωτοστράτορα Μανουήλ Φραγκόπουλο. Μέχρι το 1415 περίπου έντονη ήταν η συμμετοχή του αυτοκράτορα Μανουήλ Β' στη διοίκηση του δεσποτάτου, εξασφαλίζοντας την υποταγή του Γενουάτη Κεντυρίωνα Ζακκαρία και άλλων τοπικών αρχόντων. Επίσης ενδιαφέρθηκε για την ανοικοδόμηση του εξαμιλίου τείχους στον Ισθμό. Μετά το 1415 ο Μανουήλ Β' ανεχώρησε οριστικά για την Κωνσταντινούπολη, αφήνοντας τον διάδοχο Ιωάννη ως βοηθό του Θεοδώρου Β'. Μετά το 1418 ο Ιωάννης ανεχώρησε και τη θέση του στο δεσποτάτο, ως συνεργάτης του Θεοδώρου Β', ανέλαβε ο νεότερος αδελφός Θωμάς Παλαιολόγος. Το 1422 ο Θεόδωρος Β' απέτυχε να αντιμετωπίσει την εισβολή των Τούρκων στην Πελοπόννησο. Αργότερα ασχολήθηκε με την απόσπαση εδαφών από τους Φράγκους. Το 1427 εκδήλωσε την πρόθεση να παραιτηθεί και να ασπαστεί το μοναχισμό. Όταν όμως έφτασε ο αδελφός του Κωνσταντίνος Παλαιολόγος από την Κωνσταντινούπολη για να τον διαδεχτεί, αρνήθηκε να αποχωρήσει. 

Αργότερα, μετά την κατάκτηση ολόκληρης της Πελοποννήσου από τον Κωνσταντίνο, αποφασίστηκε να διαιρεθεί το δεσποτάτο σε τρία μέρη και ο Θεόδωρος περιορίστηκε στο ⅓ με έδρα το Μυστρά. 

Το 1443 παραιτήθηκε από τις κτήσεις του με αντάλλαγμα κάποιες θέσεις στη Θράκη, με έδρα τη Σηλυβρία. Στόχος του ήταν να είναι κοντά για να διαδεχτεί τον άκληρο Ιωάννη Η΄. Όμως πέθανε τον Ιούνιο του 1448, "υπό λοιμώδου νοσήματος" όπως σημειώνει ο Σφραντζής, λίγους μήνες πριν από τον Ιωάννη Η', τον οποίον τελικά διαδέχτηκε ο Κωνσταντίνος. Ετάφη στη μονή Παντοκράτορος της Κωνσταντινούπολης και τον εγκωμιαστικό επιτάφιο λόγο του εκφώνησε ο Γεννάδιος Σχολάριος, που τότε ήταν "καθολικός κριτής των Ρωμαίων", δηλαδή ανώτατος δικαστικός.

### Αποτίμηση
Στα χρόνια της ηγεμονίας του ο Μυστράς γνώρισε μεγάλη πολιτιστική λάμψη, αναδεικνυόμενος σε ένα από τα λαμπρότερα κέντρα του Ελληνικού κόσμου· επί των ημερών του μάλιστα έδρασε στην περιοχή ο Γεώργιος Γεμιστός. Συχνά παρουσιάζεται ως προστάτης των γραμμάτων, αλλά ταυτόχρονα και ως ένας θρησκόληπτος και κυκλοθυμικός. Όμως είναι σαφές πως στο Μυστρά οι περιστάσεις δεν του επέτρεψαν να αναπτύξει δράση και γρήγορα επισκιάστηκε από τον αδελφό του Κωνσταντίνο, έτσι οι κρίσεις γι' αυτόν, προερχόμενες κυρίως από τον Σφραντζή, που ήταν πιστός φίλος του Κωνσταντίνου, δεν μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε πλήρως τον χαρακτήρα του. Εν τέλει παρέμεινε πάντοτε στη σκιά των αδελφών του Ιωάννη Η', Κωνσταντίνου ΙΑ' και Θωμά.

## Οικογένεια
Σύζυγός του ήταν η Ιταλίδα ευγενής, Κλεώπα Μαλατέστα, που απεβίωσε ξαφνικά το 1433 και ενταφιάστηκε στη μονή του Ζωοδότη Χριστού στην Σπάρτη., απέκτησε μία κόρη:
* Ελένη Παλαιολογίνα, σύζυγο αργότερα του βασιλιά Ιωάννη Β΄ της Κύπρου

## Παραπομπές


Θεοδωρος
Θεοδωρος
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Γεώργιος ο Πέρσης

Ο **Γεώργιος ο Πέρσης** είναι οσιομάρτυρας, ο οποίος μαρτύρησε στις 6 Ιανουαρίου 615. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια της Περσίας. Έγινε μοναχός και αργότερα ηγούμενος στη Μονή του όρους Ίζαλα. Κατά τη διάρκεια συζητήσεως με τον βασιλιά της Παρσίας Χοσρόη Β΄ υπερασπίστηκε τον Χριστιανισμό και ο βασιλιάς τον καταδίκασε σε σταυρικό θάνατο.

Γεωργιος Περσης
Νέα Σιών

Το εκκλησιαστικό περιοδικό **Νέα Σιών** αποτελεί επίσημη έκδοση του πατριαρχείου Ιεροσολύμων.

Η *Νέα Σιών* πρωτοεκδόθηκε το 1904 και αρχικά η έκδοσή του ήταν μηνιαία. Εκτός από τη δημοσίευση ειδήσεων σχετικών με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ως το επίσημο όργανό του, πραγματευόταν θέματα αφορώντα τη Θεολογία, την Ιστορία και την τοπογραφία της Παλαιστίνης και θέματα ευρύτερου χριστιανικού ενδιαφέροντος.

Τα τελευταία χρόνια επιχειρήθηκε να λειτουργήσει ως καθαρά επιστημονικό περιοδικό σύγγραμμα, όμως λόγω των πολλών προβλημάτων που αντιμετωπίζει το Πατριαρχείο η έκδοσή του δεν είναι πλέον τακτική και γίνεται από την Αθήνα και όχι από το τυπογραφείο του Παναγίου Τάφου, όπως συνέβαινε αρχικά. Πλησιάζει πλέον τους 90 τόμους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* «Νέα Σιών», Ψηφιακό Αρχείο

Κατηγορία:Θρησκευτικά περιοδικά
Κατηγορία:Πατριαρχείο Ιεροσολύμων
Καραβέλα

[right|thumb|Σύγχρονο αντίγραφο του ''Ματθαίου'', της '''καραβέλας''' με την οποία ο [Τζιοβάνι Καμπότο έφτασε στην Νέα Γη. Βρίσκεται στο λιμάνι του Μπρίστολ.|483x483px]]
Η **Καραβέλα** ήταν παλιό ιστιοφόρο πλοίο, περισσότερο ακτοπλοϊκό και στη συνέχεια εξερευνητικό, του 13ου αιώνα με εκτόπισμα περίπου 70 τόνων, που στους επόμενους δύο αιώνες εξελίχθηκε σε 200 τόνους.

Η Καραβέλα έφερε συνήθως τρεις ιστούς, με τον μεσαίο μεγαλύτερο, στους οποίους έφερε τρία ιστία τετράγωνα είτε *λατίνια* (τριγωνικά), είτε ανάμικτα, καθώς επίσης και ένα τετράγωνο ιστίο, το λεγόμενο "τσιβαδέρα" (έναντι του ελληνικού αρτέμωνα) στον πρόβολο, τον πλάγιο πλωριό ιστό (κοινώς *μπαστούνι*).

Τα σκάφη αυτά ήταν σχετικά πλατιά, είχαν πολλούς χώρους αποθηκευτικούς και έφεραν λίγα πανιά, που μπορούσε να τα χειριστεί και ολιγομελές πλήρωμα. Αυτά είχαν ως συνέπεια να τα προτιμήσουν οι θαλασσοπόροι στις εξερευνήσεις τους, όπως ο Βάσκο ντα Γκάμα, ο Ζακ Καρτιέ, αλλά και ο Χριστόφορος Κολόμβος, του οποίου δύο από τα τρία πλοία του, τα "Νίνια" και "Πίντα", με τα οποία απέπλευσε στις 3 Αυγούστου 1492, ήταν καραβέλες.

Όταν το 1893 αποφασίσθηκε από την Ισπανία ο πανηγυρισμός της 400στής επετείου του ιστορικού εκείνου απόπλου του Κολόμβου, που συνέπιπτε με την διεθνή έκθεση του Σικάγου, ο Ισπανός αρχιναυπηγός Λεοπόλδος Ουίλκε ναυπήγησε στο Καράκα πανομοιότυπο πλοίο της ναυαρχίδας του Κολόμβου, της οποίας τα σχήματα τόσο των παρισάλων όσο και των εγκαρσίων τομών καταρτίσθηκαν βάσει όλων των μέχρι τότε σωζόμενων πηγών. Της αναπαρασταθείσας αυτής καραβέλας πρότυπα υπό κλίμακα κατατέθηκαν στο "Musée de la Marine" του Παρισιού καθώς και στο "Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου" στο Κένσιγκτον του Λονδίνου.

Βάσει αυτών των προτύπων οι διαστάσεις (σε πόδια) που είχαν οι εξερευνητικές καραβέλες ήταν: μήκος τρόπιδας 60,68΄ , ολικό μήκος 93΄, μέγιστο πλάτος 25,78΄ (περίπου 1/4 του μήκους), έμφορτο εκτόπισμα 233 τόνους και βάρος έρματος 90 τόνοι. Μετά την καθέλκυση, το πλοίο επανδρώθηκε με πλήρωμα εκ του ισπανικού Βασιλικού Ναυτικού υπό κυβερνήτη τον πλοίαρχο Βίκτωρα Κόνκας, τον μετέπειτα ήρωα, "κυβερνήτη σημαίας", του ναυάρχου Θερβέρα, στη ναυμαχία του Σαντιάγο. Έτσι απέπλευσε την αυτή ημέρα που είχε ξεκινήσει ο Κολόμβος, από τον ίδιο λιμένα, με προορισμό το Σαν Σαλβαδόρ και ακολουθώντας τα στίγματα εκείνου, η σύγχρονη καραβέλα χρειάστηκε 36 ημέρες με συνεχείς και αρκετά επικίνδυνους προνευστασμούς (σκαμπανεβάσματα), με μέγιστη ταχύτητα 6,5 κόμβους, αντί των 35 ημερών που είχε κάνει ο Κολόμβος, χωρίς εκείνος ν΄ αναφέρει τέτοιες υπερβολικές κοπώσεις που αντιμετώπισε η νεότερη καραβέλα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Χριστιανοσύνη

μικρογραφία|400px|Ποσοστό Χριστιανών επί του συνολικού πληθυσμού κάθε χώρας.
Ο όρος **Χριστιανικός κόσμος** (μεταφρ. δαν. του αγγλ. *Christendom*) αναφέρεται στο σύνολο της επικράτειας και της τάξης πραγμάτων που διαμορφώνεται από τα άτομα που δηλώνουν ότι είναι Χριστιανοί.

Αν και χρησιμοποιούνται ως συνώνυμοι οι όροι «Χριστιανισμός» (αγγλ. *Christianism*) και «Χριστιανοσύνη» (αγγλ. *Christianity*), οι όροι αυτοί χρησιμοποιούνται επίσης  για να δηλώσουν τη θρησκεία των Χριστιανών ως ιδεολογικό και ηθικό σύστημα αξιών και δογμάτων που προέρχεται από τις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού. Ορισμένοι διαχωρίζουν τον «Χριστιανισμό» από την «Χριστιανοσύνη» μεταξύ ενός εφαρμοσμένου και οργανωμένου συστήματος χριστιανικών θρησκευτικών αξιών και του ιδεώδους, πρωτότυπου μηνύματος του ηγέτη του χριστιανικού θρησκευτικού κινήματος, του Ιησού Χριστού.


Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Κατηγορία:Πολιτισμικές περιοχές
Κατηγορία:Εκκλησιολογία
Κατηγορία:Παγκόσμιος Χριστιανισμός
Κρυονέρι (αποσαφήνιση)

**Κρυονέρι** (*κρύο νερό*) είναι όνομα συνηθέστερα ορεινών χωριών και οικισμών στην Ελλάδα πλούσια σε πηγές με άφθονο νερό:

## Οικισμοί (ανά γεωγραφικά διαμερίσματα)

##### Ήπειρος

*Κρυονέρι Άρτας
*Κρυονέρι Θεσπρωτίας
*Κρυονέρι Ιωαννίνων

##### Θεσσαλία

* Κρυονέρι Καρδίτσας

##### Θράκη

* Κρυονέρι Ροδόπης (παραλιακός συνοικισμός)  

##### Κρήτη

*Κρυονέρι Λασιθίου
*Κρυονέρι Ρεθύμνης

##### Μακεδονία

*Κρυονέρι Θεσσαλονίκης
*Κρυονέρι Μακρυχωρίου Καβάλας
*Κρυονέρι Φιλίππων Καβάλας
*Κρυονέρι Κοζάνης
*Κρυονέρι Χαλκιδικής

##### Νησιά Ιονίου Πελάγους

* Κρυονέρι Κυθήρων

##### Πελοπόννησος

* Κρυονέρι Αργολίδας
*Κρυονέρι Αρκαδίας
*Κρυονέρι Αχαΐας
*Κρυονέρι Αρχαίας Ολυμπίας Ηλείας
*Κρυονέρι Φιγαλείας Ηλείας
*Κρυονέρι Κορινθίας
*Κρυονέρι Οιτύλου Λακωνίας
*Κρυονέρι Παλαιοπαναγίας Λακωνίας
*Κρυονέρι Φαρίδος Λακωνίας
*Κρυονέρι Μεσσηνίας

##### Στερεά Ελλάδα

* Κρυονέρι Αιτωλοακαρνανίας
* Κρυονέρι Αττικής

## Επίσης

*Κρυονέρια Αιτωλοακαρνανίας
*Κρυόνερο Ηλείας

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κυβερνήτης σημαίας

Ο όρος **Κυβερνήτης Σημαίας** ή **Πλοίαρχος Σημαίας** ή και ορθότερα **Καπετάν ντε λα παντιέρα** χαρακτήριζε παλαιότερα τον αλλοδαπό Πλοίαρχο ή Κυβερνήτη κρατικού εμπορικού ή πολεμικού πλοίου. Ο όρος είναι ισπανικός και ήταν ευρύτατα διαδεδομένος στις χώρες της Μεσογείου. Η πρόσληψη αυτών γίνονταν από τον Βασιλέα ή και από ναύαρχο δικής του επιλογής και ευθύνης.

Στον ελλαδικό χώρο μέχρι λίγο πριν την Επανάσταση του 1821, επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο όρος αυτός φέρεται πιο γενικευμένος αφού χαρακτηρίζονταν "καπετάνιοι ντε λα παντιέρα" οι προσλαμβανόμενοι και από Έλληνες πλοιοκτήτες (καραβοκύρηδες) ξένοι και ιδίως Επτανήσιοι πλοίαρχοι προκειμένου να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη πλεύση των πλοίων τους. Έτσι τα πλοία που πλοιαρχεύονταν από "πλοιάρχους σημαίας", (δελαπαντιέρηδες), έφεραν ως σημαία, την σημαία της υπηκοότητας που είχαν αυτοί οι Πλοίαρχοι, εξασφαλίζοντας έτσι τα πλοία από τυχόν τούρκικες αυθαιρεσίες.

Από την ανακήρυξη του ελεύθερου και ανεξάρτητου ελληνικού κράτους αυτός ο όρος έπαψε και να ισχύει στα ελληνικά δρώμενα, πλην όμως διατηρήθηκε σε άλλες Χώρες με την αρχική του σημασία.
## Δείτε επίσης
*Σημαία ευκαιρίας

Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Μιζάν Ζαϊνάλ Αμπεντίν

Ο **Μιζάν Ζαϊνάλ Αμπεντίν** (22 Ιανουαρίου 1962) είναι ο κυβερνών σουλτάνος του Τερενγκάνου από το 1998. Διετέλεσε βασιλιάς της Μαλαισίας κατά τα έτη 2006-2011.

## Προφίλ
Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1962. Το πλήρες όνομά του είναι *Duli Yang Maha Mulia Al Wathiqu Billah, Al-Sultan Mizan Zainal Abidin Ibni Almarhum Al-Sultan Mahmud Al-Muktafi Billah Shah Al-Haj* και διορίστηκε ο 13ος *Yang di-Pertuan Agong* ή Βασιλιάς της Μαλαισίας. Στέφθηκε Σουλτάνος του Τερενγκάνου στις 15 Μαΐου του 1998. Κατά την περίοδο 1999-2006 υπήρξε αντιβασιλέας της Μαλαισίας, έχοντας εκλεγεί δύο συνεχόμενες φορές.

## Βασιλεία
Στις 3 Νοεμβρίου 2006, ο Μιζάν Ζαϊνάλ Αμπεντίν εξελέγη από τη Σύνοδο των Ηγεμόνων για να διαδεχθεί τον Tuanku Syed Sirajuddin Syed Putra Jamalullail. Η θητεία του άρχισε στις 13 Δεκεμβρίου 2006 και παρέμεινε σε αυτό το αξίωμα για πέντε χρόνια. Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 26 Απριλίου 2007. Όντας μόλις 44 ετών όταν ανήλθε στο θρόνο, υπήρξε ο τρίτος νεότερος αρχηγός κράτους της Μαλαισίας κατά την περίοδο ενθρόνισής του, μετά από τους Πούτρα του Περλίς και Αμπντούλ Χαλίμ του Κεντάχ (στην πρώτη εκλογή του τελευταίου), οι οποίοι ενθρονίστηκαν σε ηλικίες 40 και 43 ετών, αντίστοιχα. Επίσης, παραμένει μέχρι σήμερα ο νεότερος μονάρχης της Μαλαισίας, ο πρώτος *[[Yang di-Pertuan Agong]]* γεννημένος μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της και την δημιουργία της Ομοσπονδίας της (το 1957).

## Λήξη θητείας
Η θητεία του έληξε στις 12 Δεκεμβρίου 2011. Τον διαδέχθηκε μία ημέρα αργότερα ο πρώην αντιβασιλέας Αμπντούλ Χαλίμ (σουλτάνος του Κεντάχ), ο οποίος είχε εκλεγεί (για δεύτερη φορά) νέος Βασιλιάς τον προηγούμενο μήνα.

Παντρεύτηκε τη Βασίλισσα Nur Zahirah το 1996 στην Κουάλα Τερενγκάνου. Έχουν 1 γιο και 1 κόρη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασιλείς της Μαλαισίας
Ισμαήλ Χανίγια

Ο **Ισμαήλ Χανίγια** (Λωρίδα της Γάζας, 1962 ή 1963 - Τεχεράνη, 31 Ιουλίου 2024) ήταν Παλαιστίνιος ανώτατος πολιτικός ηγέτης της Χαμάς. Ανέλαβε πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής το 2006, αλλά καθαιρέθηκε το 2007 από τον Πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς. Ο ίδιος και το Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο δεν αναγνώρισαν την πράξη αυτή και έκτοτε ασκούσε ντε φάκτο εξουσία στη Λωρίδα της Γάζας, ενώ στη Δυτική Όχθη την εξουσία ασκεί η Παλαιστινιακή Αρχή, ελεγχόμενη από τη Φατάχ.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε σε προσφυγικό καταυλισμό στη Λωρίδα της Γάζας, τότε ελεγχόμενη από την Αίγυπτο.

Σπούδασε Αραβική λογοτεχνία και φιλολογία στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Γάζας, και μετά την αποφοίτησή του το 1987, δίδασκε στο Πανεπιστήμιο και ενεπλάκη με τα πολιτικά και την Πρώτη Ιντιφάντα.

Έπειτα από φυλάκιση από τις ισραηλινές αρχές το 1992, εξορίστηκε στο Λίβανο. Επέστρεψε στη Γάζα ένα χρόνο μετά και εξελέγη πρύτανης στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο. 

Στις 16 Φεβρουαρίου 2006 έγινε Πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής έπειτα από τη νίκη της Χαμάς στις εκλογές της 25 Ιανουαρίου 2006. Ανέλαβε επίσημα πρωθυπουργός στις 29 Μαρτίου 2006.

Αποπέμφθηκε από τον πρόεδρο Αμπάς στις 14 Ιουνίου του 2007 και τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Σαλάμ Φαγιάντ. Έκτοτε ήταν ντε φάκτο πρωθυπουργός στη Λωρίδα της Γάζας, ως το 2014.

Στις 6 Μαΐου του 2017, διορίστηκε πολιτικός ηγέτης της Χαμάς.

Στις 20 Μαΐου 2024, ο Καρίμ Αχμάντ Χαν, επικεφαλής εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ζήτησε να εκδοθεί διεθνές ένταλμα σύλληψης εναντίον του, με κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου, με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση της οργάνωσης Χαμάς εναντίον του Ισραήλ.

## Προσωπική ζωή
Ο Χανίγιε ήταν παντρεμένος και είχε 13 παιδιά, τρία εκ των οποίων σκοτώθηκαν σε πυραυλική επίθεση του Ισραήλ στις 10 Απριλίου 2024. Στην ίδια επίθεση σκοτώθηκαν τρία εγγόνια του, ενώ μια άλλη εγγονή του δολοφονήθηκε τον Νοέμβριο του 2023, ένας αδελφός του τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, και η μεγαλύτερη αδελφή του τον Ιούνιο του 2024, όλοι από πυραυλικές επιθέσεις του Ισραήλ επίσης. 

## Δολοφονία

Στις 31 Ιουλίου 2024, τα κρατικά μέσα ενημέρωσης του Ιράν ανέφεραν ότι ο Χανίγια δολοφονήθηκε στην Τεχεράνη, όπου παρευρέθηκε στην ορκωμοσία του εκλεγμένου προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν. Η Χαμάς είπε ότι σκοτώθηκε από «σιωνιστική» αεροπορική επιδρομή στην κατοικία του μαζί με έναν από τους σωματοφύλακές του. Κηδεύτηκε στο βασιλικό νεκροταφείο της Λουσαΐλ στις 2 Αυγούστου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Παλαιστίνιοι πολιτικοί
Κατηγορία:Χαμάς
Κατηγορία:Αρνητές του Ολοκαυτώματος
Κατηγορία:Ηγέτες κρατών μη αναγνωρισμένων διεθνώς
Κατηγορία:Δολοφονημένοι πολιτικοί
Δεξαμενισμός

[thumb|right|280px|'''Δεξαμενισμός''' πλοίου  στη [μόνιμη δεξαμενή του Πειραιά.]]
**Δεξαμενισμός πλοίου** (docking ή dry docking) χαρακτηρίζεται η ανά τακτά χρονικά διαστήματα είσοδος ενός πλοίου σε δεξαμενή μόνιμη ή πλωτή προκειμένου αφενός να διενεργηθούν διάφοροι έλεγχοι και επιθεωρήσεις αφετέρου να γίνουν οι απαιτούμενοι καθαρισμοί και χρωματισμοί υφάλων του πλοίου ή και οι μη άμεσης ανάγκης επισκευές ή και ακόμη οι έκτακτες μετά από κάποιο συμβάν.

Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται είτε:
# Μόνιμες δεξαμενές (graving docks) που κατασκευάζονται στο έδαφος με άνοιγμα προς την θάλασσα και κλίση προς αυτή που κλίνονται με πόρτα που λέγεται θυρόπλοιο (dockgate) είτε
# Πλωτές δεξαμενές (floating dry-docks) που αποτελούν πλωτά ναυπηγήματα και είναι μεταλλικής κατασκευής με ανοικτά τα δύο άκρα.

Τα πλοία στην αρχή ρυμουλκούμενα εισέρχονται σ΄ αυτές υπό την καθοδήγηση του Δεξαμενιστή ή Δεξαμενάρχη με την βοήθεια αμφίπλευρων σχοινιών - βαρούλκων των δεξαμενών, στη συνέχεια αφού ολοκληρωθεί η είσοδος, οι μεν μόνιμες κλείνουν και με μεγάλες μόνιμες αντλίες αφαιρείται το νερό, οι δε πλωτές που είναι ημιβυθισμένες απαντλούν το νερό από τα κύτη τους και αναδύονται μαζί με το πλοίο που έχει εισέλθει. Απαντλούμενο το νερό και στις δύο περιπτώσεις τύπων δεξαμενών, το πλοίο όπως είναι κεντραρισμένο κατά το διάμηκες της δεξαμενής, "κάθεται" στις σχάρες (ή βάζα) με την τρόπιδα και με ειδικά ξύλα δοκούς στηρίζεται από τα πλάγια.

Κύριες εργασίες κατά τους δεξαμενισμούς των πλοίων είναι οι επιθεωρήσεις υφάλων, έλεγχοι ελίκων, πηδαλίων αντικατάσταση ανοδίων, καθαρισμοί υφάλων, συνήθως με υδροβολή, αντικατάσταση υλικών, καταβίβαση αλυσίδων αγκυρών και έλεγχος αυτών, καθώς και έλεγχος καλής λειτουργίας υφάλων απολήξεων οργάνων, στομίων αναρροφήσεων κλπ. με τελική συνήθως εργασία τον υφαλοχρωματισμό.

Στον λιμένα του Πειραιά από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα υφίστανται δύο μόνιμες δεξαμενές, γνωστότερες ως "δεξαμενές Βασιλειάδη" και μια σύγχρονη πλωτή δεξαμενή με το Όνομα "Πειραιάς ΙΙΙ"  ,στις οποίες οφείλει πολλά η ανάπτυξη τόσο αυτού του ίδιου του λιμένα όσο και της πόλης του Πειραιά γενικότερα.
## Παραπομπές

Κατηγορία:Πλοίο
Γραφείο Εύρεσης Ναυτικής Εργασίας

Το **Γραφείο Εύρεσης Ναυτικής Εργασίας** (**ΓΕΝΕ**) (Labour Exchange Office) είναι Δημόσια Υπηρεσία που εποπτεύεται από το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.

Κατά τον Κ.Δ.Ν.Δ. (άρθρα 93 - 95) η εύρεση εργασίας στους Έλληνες ναυτικούς ενεργείται υποχρεωτικά μέσω των Γραφείων Εύρεσης Ναυτικής Εργασίας (ΓΕΝΕ) και όπου δεν υπάρχουν τέτοια από τις κατά τόπους Λιμενικές Αρχές.
Κάθε ναυτικός που απολύεται σε ελληνικό λιμένα ή σε ξένο λιμένα και επαναπατρίζεται, υποχρεούται να εγγραφεί στους τηρούμενους, από τις Υπηρεσίες αυτές, καταλόγους των μη εργαζομένων ναυτικών.

Για την εύρεση εργασίας σε πλοία, μετά από παλαιότερες παράνομες δοσοληψίες,  απαγορεύεται σήμερα η καταβολή αμέσως ή εμμέσως οποιασδήποτε αμοιβής σε οποιοδήποτε πρόσωπο και που, ανεξάρτητα των ποινικών κυρώσεων, ακόμα και οι όποιες συμφωνίες θεωρούνται απόλυτα άκυρες. Οι δε τυχόν γενόμενες καταβολές αποτελούν αντικείμενο αναζήτησης και επιστροφής.

Σήμερα υφίσταται μόνο ένα τέτοιο Γραφείο που εδρεύει στον Πειραιά.

## Δείτε επίσης
*Ναυτική εργασία
*Ναυτολόγηση

Κατηγορία:Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής
Ναυτικη Εργασια
Καπανέας

Ο **Καπανέας** (αρχαία **Καπανεύς**) ήταν Αργείος ήρωας στην Ελληνική Μυθολογία γιος του Ιππονόου και της Αστυνόμης, εκ μητρός ανεψιός του Αδράστου και πατέρας του Σθενέλου, ένας από τους ανδρειότερους και τολμηρότερους από τους ήρωες των «Επτά επί Θήβας». Αναφέρεται επίσης μυθικός βασιλιάς της Ωλένου.

Όταν κατέλαβε το παρά τις «Ηλεκτρίδες πύλες» μέρος του τείχους, ο Καπανεύς αναρριχήθηκε στις επάλξεις και στάθηκε εκεί υπερήφανα για τον άθλο του, ζήτησε δαυλό για να πυρπολήσει και να κάψει την πόλη, ακόμη και παρά «τη θέληση των θεών», όπως βροντοφώναζε ο ίδιος. Τότε ο Δίας τιμώρησε τον υπερόπτη ήρωα και, ενόσω στέκονταν προκαλώντας στις επάλξεις να του φέρουν αναμμένο δαυλό, τον κεραυνοβόλησε.

Από την παράδοση αυτή εμπνεύσθηκαν και οι τρεις κορυφαίοι τραγικοί ποιητές, καθώς και αρκετοί αντιπρόσωποι εικαστικών τεχνών, ιδίως σε αγγειογραφίες που παριστούν συνήθως τον ήρωα να πέφτει στα γόνατα κρατώντας με το ένα χέρι την ασπίδα και με το άλλο τον αυχένα του.

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής **24587 Καπανεύς** (24587 Kapaneus), που ανακαλύφθηκε το 1973, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μυθολογία του αρχαίου Άργους
Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Επτά επί Θήβας
Μάρκος Καρ

Ο **Μάρκος Καρ** (Mark Edward Frederic Kerr) ήταν Άγγλος ναύαρχος, που διετέλεσε αρχηγός της βρετανικής ναυτικής αποστολής και επιθεωρητής του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού στην διετία 1913-1915.

Ο Ναύαρχος Καρ έχοντας λίαν προοδευτικές για την εποχή του ιδέες θεωρήθηκε στο Βρετανικό Ναυτικό πρωτοπόρος και ήλθε πολλές φορές σε σύγκρουση με  υπερσυντηρητικούς ανωτέρους και αρχαιότερούς του ναυάρχους. Στο δε ελληνικό ναυτικό υπήρξε θερμός οπαδός της εξ ελαφρών σκαφών συγκρότησής του λόγω του ελληνικού αρχιπελάγους. Ένα δόγμα που ακολουθείται μέχρι και σήμερα. Θέλοντας δε να ενθαρρύνει την οργάνωση ναυτικής αεροπορίας το μέλλον της οποίας και πίστευε, έλαβε κατόπιν συντόμου ασκήσεως, καίτοι ηλικίας 50 ετών, πτυχίο χειριστού αεροπόρου.

Κατά την υπηρεσία του στην Ελλάδα ο τότε υποναύαρχος Καρ βρέθηκε, ως εκ της θέσης του, αναμεμιγμένος στην επί του εξωτερικού ζητήματος πολιτική διένεξη που εξερράγη κατά τον Φεβρουάριο του 1915 εξ αφορμής της παρά του Βασιλέως Κωνσταντίνου απόρριψης της πρότασης του Ελευθερίου Βενιζέλου περί συμμετοχής της Ελλάδας εις την κατά των Δαρδανελίων στρατιωτική επιχείρηση. Καίτοι ως τότε αρχηγός του ελληνικού στόλου προσπάθησε να βοηθήσει στην ευόδωση της προσπάθειας περί εξόδου της Ελλάδας από την ουδετερότητα, εν τούτοις τάχθηκε τελικά υπέρ της πολιτικής του Βασιλέως διαβλέποντας τον συμμαχικό όλεθρο.

Το Φθινόπωρο του 1915 ο αντιναύαρχος τότε Καρ ανακλήθηκε από την Ελλάδα και ανέλαβε την αρχηγία μοίρας αγγλικών θωρηκτών τύπου "Κουήν" που συστάθηκε προς ενίσχυση του ιταλικού στόλου. Το δε επόμενο έτος του ανατέθηκε η αρχηγία της Α/Α άμυνας της περιοχής του Λονδίνου απ΄ όπου και αποστρατεύθηκε με βαθμό ναυάρχου.

Μέχρι τον θάνατό του, που συνέβη το 1944, ο ναύαρχος Καρ διατήρησε ζωηρή αγάπη για την Ελλάδα και υπερηφανευόταν ν΄ αναφέρει ότι είχε διατελέσει αρχηγός του ελληνικού στόλου και πρώτος χειριστής της ελληνικής ναυτικής αεροπορίας η οποία και στη συνέχεια αποτελεί το τρίτο σήμερα όπλο των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Άγγλοι ναύαρχοι
Κατηγορία:Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Μαλαζγκίρτ

thumb|Η μάχη του Μαντζικέρτ (19 Αυγούστου 1071 μ.Χ.)

Το **Μαλαζγκίρτ** (τουρκικά: *Malazgirt*, παλαιότερα *Μαντζικέρτ*, *Manzikert*, ελληνικά: *Ματζιέρτη*) είναι μικρή πόλη της Ανατολικής Τουρκίας, στην περιοχή της μεσαιωνικής Μεγάλης Αρμενίας, κοντά στη λίμνη Βαν. Έχει πληθυσμό 24.000 κατοίκων.

## Ιστορία
Κατά τον 4ο αι., η πόλη ήταν ήδη έδρα σημαντικής επισκοπής και αναφέρεται ως τέτοια μέχρι τον 11ο αι. Το 725/6 ήταν έδρα συνόδου που συγκλήθηκε με σκοπό την ένωση της Αρμενικής και της Συριακής Εκκλησίας. Το Μαντζικέρτ έφτασε στο απόγειο της ακμής του, ως στρατιωτικό και εμπορικό κέντρο κατά τον 9ο και 10ο αι., υπό την εξουσία των Καϋσιτών (Qays) εμίρηδων. Η κατάληψη και ισοπέδωση της πόλης από τους Βυζαντινούς, το 968/9, οι οποίοι την απέδωσαν στον πρίγκηπα Δαβίδ της Ταώ, σήμανε το τέλος της ακμής της. Με τον θάνατο του Δαυΐδ, το 1000, το Μαντζικέρτ περιήλθε και πάλι στη Βυζαντινή αυτοκρατορία.

Το 1054, πολιορκήθηκε ανεπιτυχώς, από τους Σελτζούκους του Τογκρούλ Μπεγκ.

Η πόλη είναι γνωστότερη από τη μάχη του Μαντζικέρτ, τον Αύγουστο του 1071. Κατά τη μάχη αυτή, ο ανομοιογενής (κατά βάση μισθοφορικός) στρατός των Βυζαντινών νικήθηκε αποφασιστικά από τους Σελτζούκους Τούρκους. Η ήττα οφειλόταν, κατά μεγάλο μέρος, στην προδοτική στάση στρατιωτικών και πολιτικών όπως οι Ιωάννης Δούκας, Ανδρόνικος Δούκας, Μιχαήλ Ψελλός. Ο ίδιος ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ρωμανός Δ' Διογένης, μαζί με πολλούς στρατηγούς, πιάστηκε αιχμάλωτος. Ακολούθησε ταπεινωτική συμφωνία με το Σουλτάνο Άλπ Αρσλάν για τη δημιουργία σελτζουκικού κράτους - αναχώματος κατά των επιδρομών εναντίον του Βυζαντίου. Ο Ρωμανός απελευθερώθηκε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου τυφλώθηκε και εξορίστηκε από το νέο αυτοκράτορα Μιχαήλ Δούκα στη νήσο Πρώτη της Προποντίδας, στην οποία πέθανε το 1072, από τα τραύματά του. Η μάχη αυτή σήμανε την ίδρυση του Σουλτανάτου του Ικονίου και, μαζί με την πολιτική αποσύνθεση του Βυζαντίου η οποία ακολούθησε, την οριστική εγκατάσταση των Τούρκων στην περιοχή της Ανατολίας και την απαρχή της πτώσης της αυτοκρατορίας.

## Παραπομπές


## Πηγές

* 

 

Μαλαζγκιρτ
Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Αλίκη Γεωργούλη

Η **Αλίκη Γεωργούλη** (Αθήνα, 22 Δεκεμβρίου 1931 - Αθήνα, 25 Ιουλίου 1995) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

## Βιογραφικό
Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1953 στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω "Ο άνθρωπος του διαβόλου". Συνεργάστηκε πολλές φορές με τον Μάνο Κατράκη και με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1956. Χώρισαν το 1965. Μαζί του έπαιξε σε πολλές ταινίες.

Στο σινεμά πρωτοεμφανίστηκε το 1953 στην ταινία *[[Εύα (ταινία, 1953)|Εύα]]* της Μαρίας Πλυτά. Έλαβε μέρος σε 15 ταινίες. Μερικές από αυτές είναι *Το αγοροκόριτσο* (1959), *[[Ο Ηλίας του 16ου (ταινία, 1959)|Ο Ηλίας του 16ου]]* (1959), *[[Έγκλημα στα παρασκήνια (ταινία)|Έγκλημα στα παρασκήνια]]* (1960), *[[Συνοικία το όνειρο]]* (1961), *[[Ο Θίασος|Ο θίασος]]* (1975).

Μέχρι λίγο καιρό πριν φύγει απο την ζωή έπαιζε στο θέατρο "Αποθήκη" στου Ψυρρή, στην Αθήνα. Πέθανε από καρκίνο και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο νεκροταφείο Ζωγράφου. Γιος της είναι ο φωτογράφος Γιώργος Καλφαμανώλης.

Το 1995, κυκλοφόρησε το μοναδικό βιβλίο της Γεωργούλη με τίτλο *Από τον Λένιν στον Βερσάτσε* από τις εκδόσεις Κάκτος. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:Το βιβλίο ΕΙΝΑΙ όμορφο, όπως ήταν κι η Αλίκη. Είναι ιστορίες που μπλέκονται μεταξύ τους και αφηγούνται όχι τόσο τη ζωή της, όσο περιστατικά που έχουν πλάκα, ενδιαφέρον, συγκινήσεις και εικόνες από άλλες εποχές, κι ακόμα απ" την εποχή που ζούμε. Τα πρόσωπα που ήξερε κι αγαπούσε περνάνε μεσ" απ" τις σελίδες λέγοντας τις δικές τους ιστορίες. Ο Τσαρούχης, ο Κατράκης, ηθοποιοί, καλλιτέχνες, φίλοι λένε τις ατάκες τους και φεύγουν για να δώσουν τη θέση τους σε άλλους που συνεχίζουν απλά, φυσικά, όπως ακριβώς μιλάνε οι άνθρωποι μεταξύ τους, όταν δεν έχουν πολλά πράγματα να κρύψουν.

## Φιλμογραφία
### Κινηματογράφος

### Τηλεοπτικό θέατρο

### Εκπομπές

### Σειρές που έχει παίξει

## Θεατρικές παραστάσεις

Συμπληρωματικός κατάλογος θεατρικών παραστάσεων

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Λουίζα Ποδηματά

Η **Λουίζα Ποδηματά** (Ρωσία 1920 - 9 Μαρτίου 2001) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, μαθήτρια του Αιμίλιου Βεάκη και του Δημήτρη Ροντήρη.

## Βιογραφία
Ξεκίνησε από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη και με τα χρόνια εξελίχθηκε σε μια καρατερίστα με χιούμορ. Συνεργάστηκε με την Κατερίνα, τους Μανωλίδου - Αρώνη - Χορν και εντάχθηκε, για μια δεκαετία, στη δύναμη του Εθνικού Θεάτρου.

Έπαιξε πλάι στους Λαμπέτη - Χορν, Μουσούρη, Κατράκη, Βεργή, Μυράτ, Βουγιουκλάκη, Αλεξανδράκη - Γαληνέα, Δανδουλάκη, Φέρτη - Ντενίση, Καλογεροπούλου και άλλους, προσφέροντας το δικό της λιθαράκι στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου. Ήταν παρούσα, για πολλά χρόνια (από το 1939) στη σκηνή, στην οθόνη και κηδευτηκε στο Νεκροταφείο του Ζωγράφου.

## Φιλμογραφία
### Κινηματογράφος

### Τηλεόραση

## Θεατρικές παραστάσεις

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  

Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ταϋγέτη

Η **Ταϋγέτη Μπασούρη** (29 Ιουνίου 1914 - 28 Ιανουαρίου 2003), περισσότερο γνωστή ως **Ταϋγέτη**, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

## Βιογραφία
Σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Ωδείου, με δάσκαλο στο τραγούδι τον Μ. Κουνελάκη και αργότερα στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πραγματοποίησε τις πρώτες εμφανίσεις της την περίοδο της Κατοχής, ενώ το 1943 έγινε μέλος του ΣΕΗ. Είχε ενεργό συμμετοχή στο ΕΑΜ Θεάτρου και εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Για τις ιδέες και την αντιστασιακή της δράση εξορίστηκε στη Χίο, στη Μακρόνησο, στο Τρίκερι και στον Αϊ-Στράτη. 

Το 1993 έφυγε από τη ζωή η αδερφή της και από το 1995-1996 ζούσε με την ξαδέρφη της Ευγενία Ταμβακολόγου, στους Αγίους Αναργύρους, πάσχοντας από άνοια.

Πέθανε έπειτα από
πολυήμερη νοσηλεία λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου στις 28 Ιανουαρίου 2003 και κηδεύτηκε στους Αγίους Αναργύρους.

## Καριέρα
Από το 1951 υπηρέτησε όλα τα θεατρικά είδη (τραγωδία, δράμα, κωμωδία, μουσική κωμωδία, επιθεώρηση) υποδυόμενη κυρίως κωμικούς ρόλους. Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες που συμμετείχε ανήκουν *[[Ιστορία μιας κάλπικης λίρας|Η κάλπικη λίρα]]*, *[[Ο παπατρέχας]]* και οι *[[Δυο τρελοί και ο ατσίδας]]*. Το 1973 πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση, συμμετέχοντας στη σειρά *Το εικοσιτετράωρο ενός παλιατζή*. Από το 1984 εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο όπου παρέμεινε μέχρι την συνταξιοδότησή της, το 1992. Η τελευταία της συμμετοχή στο θέατρο έγινε στο διασκευασμένο για παιδιά, από τον Αλέξη Σολωμό, έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο «Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι». Αξίζει να σημειωθεί ότι, για τελευταία φορά, εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά ''Οι μεν και οι δεν'', συγκεκριμένα, στο επεισόδιο 70 με τον τίτλο "Ψυχώ".

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Η Κόρη του Δράκουλα

***Η Κόρη του Δράκουλα*** (αγγλ.:Dracula's Daughter) είναι Αμερικάνικη ταινία τρόμου του 1936 σκηνοθετημένη απ' τον Λάμπερτ Χίλιμερ βασισμένη σε ένα σενάριο του Γκάρετ Φορτ *σεναριογράφος της πρώτης ταινίας). Η ταινία αυτή είναι η συνέχεια της ταινίας *[[Δράκουλας (ταινία)|Δράκουλας (1931)]]*. Παρ' όλο που η ταινία βασίζεται στον χαρακτήρα του Κόμη Δράκουλα από το μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ, η ταινία αρχικά θα ήταν η κινηματογραφική μεταφορά του διεγραμμένου πρώτου κεφαλάιου στο μυθιστόρημα του Στόκερ,*[[Ο Καλεσμένος του Δράκουλα]]*. Στοιχεία επίσης δανείζονται από την νουβέλα *[[Καρμίλα]]* του Τζόζεφ Σέρινταν Λε Φανού.

## Διανομή ρόλων
*Γκλόρια Χόλντεν - Κόμισσα Μαρία Ζαλέσκα
*Όττο Κρούγκερ - Δρ Τζέφρι Γκαρθ
*Μαργκεράιτ Τσόρτσιλ - Τζάνετ Μπλέικ
*Έντουαρντ Βαν Σλόαν - Καθηγητής Βαν Χέλσινγκ
*Γκίλμπερτ Έμερι - Σερ Μπασίλ Χάμφρεϊ
*Ίρβινγκ Πίτσελ - Σαντόρ
*Χάλιγουελ Χομπς - Χόκινς
*Μπίλι Μπέβαν - Άλμπερτ
*Ναν Γκρέι - Λίλι
*Χέντα Χόπερ - Λαίδη Εσμέ Χάμοντ
*Κλοντ Άλιστερ - Σερ Όμπρι
*Έντγκαρ Νόρτον - Χομπς
*Ε.Ε. Κλάιβ - Αστυνόμος Γουίλκς

## Πλοκή
Αυτή η ταινία αρχίζει εκεί που τελειώνει η προηγούμενη. Δύο αστυνομικοί ανακαλύπτουν τον καθηγητή Βαν Χέλσινγκ στο υπόγειου του Αββαείου του Κάρφαξ, έχοντας τρυπήσει τον Κόμη Δράκουλα στο φέρετρό του με ένα μυτερό παλούκι. Χωρίς να πιστέψουν τις παράξενες ασυναρτησίες του καθηγητή για βαμπίρ, τον μεταφέρουν στο αστυνομικό τμήμα μαζί με το πτώμα του Δράκουλα και του Ρένφιλντ. Ο αρχηγός της αστυνομίας, ο σερ Μπάσιλ Χάμφρι, έχωντας τις ίδιες γνώμες και σκέψεις με τους δύο αστυνομικούς, στέλνει τον καθηγητή Βαν Χέλσινγκ υπό την επιτήριση του φίλου του Δρ Τζέφρεϊ Γκαρθ, τον οποίο ο Βαν Χέλσινγκ σχεδιάζει να προσλάβει ως δικηγότο.

Εν τω μεταξύ, η κόρη του Δράκουλα, η Κόμισσα Μαρία Ζαλέσκα, με την βοήθεια του υπηρέτη της, Σάντορ, κλέβει το πτώμα του πατέρα της και το καιει, ελπίζοντας να απελευθερωθεί απ΄ τον βαμπιρισμό της. Μετά την αποτυχία αυτή, η Κόμισσα Ζαλέσκα ζητάει βοήθεια απ' τον Δρ. Γκαρθ, χωρίς να του πει πως είναι βαμπίρ. Σύντομα όμως αρχίζει να ερωτεύεται τον γοητευτικό επιστήμονα, με το μόνο εμπόδιο για να γίνει δικός της είναι η αρραβωνιαστικιά του και γραμματέας Τζάνετ Μπλέικ, και ασφαλώς ο καθηγητής Βαν Χέλσινγκ που έχει βάλει στο μάτι τη νεαρή κόμισσα υποπτεύοντάς την για την κόρη του Δράκουλα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 1930
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου
Κατηγορία:Ταινίες του 1936
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ