Οικόπεδα με Θέα (ταινία)

Το ***Οικόπεδα με Θέα*** (αγγλικά: *Glengarry Glen Ross*) είναι αμερικανική δραματική ταινία του 1992 σε σκηνοθεσία Τζέιμς Φόλεϊ και σε σενάριο του Ντέιβιντ Μάμετ, η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό του έργο που κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ το 1984. Η ταινία απεικονίζει δύο μέρες στην ζωή τεσσάρων πωλητών ακινήτων και την αυξανόμενη απόγνωσή τους όταν το εταιρικό γραφείο στέλνει έναν εκπαιδευτή ο οποίος απειλεί ότι όλοι εκτός από τους δύο κορυφαίους πωλητές θα απολυθούν εντός μιας εβδομάδας.

Όπως και το έργο, η ταινία ήταν διαβόητη για τη χρήση βωμολοχίας της, με αποτέλεσμα οι ηθοποιοί να αναφέρονται στην ταινία αστειευόμενοι ως «Ο Θάνατος ενός Γαμημένου Πωλητή». Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από τα ονόματα δύο από τις εταιρίες που εξελίσσουν ακίνητα που διακινούνται από τους χαρακτήρες των πωλητών: Glengarry Highlands και Glen Ross Farms.

Η ταινία πήρε εξαιρετικές κριτικές και θεωρείται ευρέως μια από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του 1990. Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όπου ο Τζακ Λέμον βραβεύτηκε με το Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου Ηθοποιού. Ο Αλ Πατσίνο ήταν υποψήφιος για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου. Ωστόσο, η ταινία ήταν μια εισπρακτική αποτυχία με εισπράξεις 10,7 εκατομμυρίων δολαρίων στη Βόρεια Αμερική έναντι προϋπολογισμού 12,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Έκτοτε έγινε καλτ ταινία.

## Πλοκή
Η ταινία λαμβάνει χώρα κατά την διάρκεια δύο ημερών και απεικονίζει την ζωή τεσσάρων πωλητών ακινήτων που εφοδιάζονται με στοιχεία - τα ονόματα και τους αριθμούς τηλεφώνων πιθανών πελατών - και χρησιμοποιούν δόλιες και αμφιλεγόμενες τακτικές πωλήσεων. Πολλοί από αυτούς που ανακοινώνονται από τον διευθυντή γραφείου Τζον Γουίλιαμσον δεν έχουν ούτε τα χρήματα ούτε την επιθυμία να επενδύσουν πραγματικά σε γη. Η εταιρεία στέλνει τον Μπλέικ, έναν από τους κορυφαίους πωλητές της, για να παρακινήσει την ομάδα. Μέσα σε έναν χείμαρρο λεκτικής κακοποίησης, τους προειδοποιεί λέγοντας τους ότι μόνο οι δύο που θα κλείσουν τις περισσότερες συμφωνίες μέσα στον μήνα μήνα (που τελειώνει σε μία εβδομάδα ακόμα) θα διατηρήσουν τις δουλειές τους και θα αποκτήσουν πρόσβαση σε πολλά υποσχόμενα στοιχεία για το συγκρότημα Glengarry Highlands.

Ο Σέλι «Η Μηχανή» Λεβίν είναι ένας άλλοτε επιτυχημένος πωλητής σε μια μακροχρόνια ύφεση και με μια κόρη στο νοσοκομείο. Απελπισμένος να κρατήσει τη δουλειά του, ο Λεβίν προσπαθεί να πείσει τον Γουίλιαμσον να του δώσει μερικά από τα στοιχεία του Glengarry, αλλά ο Γουίλιαμσον αρνείται. Ο Λεβίν προσπαθεί πρώτα να κολακεύσει τον Γουίλιαμσον, μετά να τον απειλήσει και τελικά να τον δωροδοκήσει. Ο Γουίλιαμσον είναι πρόθυμος να πουλήσει μερικά από τα στοιχεία, αλλά απαιτεί μετρητά εκ των προτέρων, τα οποία ο Λεβίν δεν έχει.

Εν τω μεταξύ, ο Ντέιβ Μος και ο Τζορτζ Άαρονοφ παραπονιούνται για τη διοίκηση της εταιρείας και ο Μος προτείνει να αντεπιτεθούν κλέβοντας όλα τα στοιχεία του Glengarry και πουλώντας τα σε μια ανταγωνιστική εταιρεία. Το σχέδιο του Μος απαιτεί από τον Άαρονοφ να εισβάλει στο γραφείο, να σκηνοθετήσει μια διάρρηξη και να κλέψει όλα τα υποσχόμενα στοιχεία. Ο Άαρονοφ δεν θέλει να είναι μέρος του σχεδίου, αλλά ο Μος προσπαθεί να τον εξαναγκάσει, λέγοντας ότι ο Άαρονοφ είναι ήδη συνένοχος απλώς και μόνο επειδή γνωρίζει για την προτεινόμενη διάρρηξη.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα γεγονότα, ο Ρίτσαρντ Ρόμα, αυτός που κλείνει τις περισσότερες συμφωνίες στο γραφείο, προσπαθεί να πείσει έναν πράο, μεσήλικα που ονομάζεται Τζέιμς Λινγκ να αγοράσει ένα ακίνητο. Παρουσιάζοντας τη συμφωνία ως ευκαιρία και όχι ως αγορά, ο Ρόμα παίζει με τα αισθήματα ανασφάλειας του Λινγκ.

Την επόμενη μέρα, όταν οι πωλητές μπαίνουν στο γραφείο, μαθαίνουν ότι έχει γίνει διάρρηξη και ότι έχουν κλαπεί τα στοιχεία του Glengarry. Ο Γουίλιαμσον διαβεβαιώνει τον Ρόμα ότι το συμβόλαιό του με τον Λινγκ δεν κλάπηκε και ότι αυτός και η αστυνομία ανακρίνουν τον καθένα από τους πωλητές ιδιωτικά. Μετά την ανάκρισή του, ο εξοργισμένος Μος ανταλλάσσει για μια τελευταία φορά φωνές με τον Ρόμα και φεύγει αηδιασμένος. Ο Λινγκ φτάνει για να απαιτήσει την επιστροφή της προκαταβολής του στο πλαίσιο της τριήμερης περιόδου χάριτος επειδή η σύζυγός του αντιτάχθηκε στη συμφωνία. Ο Ρόμα δοκιμάζει διάφορες τακτικές για να καθυστερήσει και να μπερδέψει τον Λινγκ, αλλά τον διακόπτει ο αστυνομικός, ο οποίος επιθυμεί να τον ανακρίνει. Του λέει ψέματα ότι η επιταγή δεν έχει εξαργυρωθεί ακόμα και ότι υπάρχει χρόνος να αλλάξει μεταπείσει την γυναίκα του. Ο Γουίλιαμσον, ο οποίος δεν γνωρίζει την τακτική, του αντιτίθεται, με αποτέλεσμα ο Λινγκ να φύγει από το γραφείο αναστατωμένος. Ο Ρόμα επιπλήττει χυδαία τον Γουίλιαμσον επειδή παρενέβη και κατέστρεψε συνεπώς την πώλησή του, και στη συνέχεια υποβάλλεται σε ανάκριση.

Ο Λεβίν, περήφανος για μια μεγάλη πώληση που έκανε εκείνο το πρωί, εκμεταλλεύεται την ευκαιρία για να κοροϊδέψει τον Γουίλιαμσον ιδιωτικά. Με το ζήλο του να ταπεινώσει τον Γουίλιαμσον, αναφέρει ότι αυτός είπε ψέματα για την εξαργύρωση της επιταγής. Ο Γουίλιαμσον συνειδητοποιεί ότι ο Λεβίν πρέπει να εισέβαλε στο γραφείο και να είδε τον έλεγχο στο γραφείο του και απειλεί να ενημερώσει την αστυνομία εάν δεν επιστρέψει τα στοιχεία. Κλεισμένος σε μία γωνία, ο Λεβίν παραδέχεται ότι πούλησε τα στοιχεία σε έναν ανταγωνιστή και μοιράστηκε τα χρήματα με τον Μος. Ο Λεβίν προσπαθεί να δωροδοκήσει τον Γουίλιαμσον με ένα μερίδιο των πωλήσεών του για να μην μιλήσει, αλλά ο Γουίλιαμσον κοροϊδεύει τον Λεβίν λέγοντας ότι δεν έχει πωλήσεις. Οι τελευταίοι αγοραστές του είναι ένα διαβόητο ζευγάρι που δεν έχει χρήματα και απλώς απολαμβάνει να μιλάει με πωλητές. Ο Λεβίν, συντετριμμένος από αυτή την αποκάλυψη, ρωτά τον Γουίλιαμσον γιατί προσπαθεί να τον καταστρέψει. Ο Γουίλιαμσον απαντά ψυχρά: «Επειδή δεν σε συμπαθώ». Ο Λεβίν επικαλείται την άρρωστη κόρη του, αλλά ο Γουίλιαμσον τον αγνοεί και φεύγει ώστε να ενημερώσει τον ντετέκτιβ.

Ο Ρόμα τελειώνει με την ανάκριση. Χωρίς να γνωρίζει την συζήτηση, επαινεί τον Λεβίν για την πώλησή του και του προτείνει να δημιουργήσουν τη δική τους συνεργασία. Καθώς ο Λεβίν σηκώνεται για να συναντηθεί με τον ντετέκτιβ, κοιτάζει με θλίψη τον Ρόμα, ο οποίος έχει ήδη επιστρέψει στις πωλήσεις του.

## Διανομή ρόλων

* Αλ Πατσίνο ως Ρίτσαρντ Ρόμα
* Τζακ Λέμον ως Σέλντον «Σέλι η Μηχανή» Λεβίν
* Άλεκ Μπάλντουιν ως Μπλέικ
* Άλαν Άρκιν ως Τζορτζ Άαρονοφ
* Εντ Χάρις ως Ντέιβ Μος
* Κέβιν Σπέισι ως Τζον Γουίλιαμσον
* Τζόναθαν Πράις ως Τζέιμς Λινγκ
* Μπρους Άλτμαν ως Λάρι Σπάνελ
* Τζιουντ Τσιτσολέγια ως Ντετέκτιβ Μπέιλεν
* Λόρι Ταν Τσιν ως Κορίτσι που ελέγχει τα ρούχα

## Παραγωγή
Το θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Μάμετ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1983 στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου, ενώ κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ το 1984. Εκείνη τη χρονιά, το έργο έκανε το αμερικανικό ντεμπούτο του στο Σικάγο πριν μετακομίσει στο Μπρόντγουεϊ. Ο παραγωγός Τζέρι Τοκόφσκι διάβασε το έργο σε ένα ταξίδι του στη Νέα Υόρκη το 1985 μετά από πρόταση του σκηνοθέτη Ίρβιν Κέρσνερ που ήθελε να το μετατρέψει σε κινηματογραφική ταινία. Ο Τοκόφσκι είδε το έργο στο Μπρόντγουεϊ και επικοινώνησε με τον Μάμετ. Ο Στάνλεϊ Ρ. Ζάπνικ ήταν παραγωγός ταινιών Β διαλογής που έδρευε στην Ουάσιγκτον και αναζητούσε ένα πιο κερδοφόρο εγχείρημα. Ο Τοκόφσκι ήταν συμπαραγωγός δύο προηγούμενων ταινιών του Ζάπνικ και το 1986 του είπε για το έργο του Μάμετ και ο Ζάπνικ το είδε στο Μπρόντγουεϊ αλλά βρήκε την πλοκή μπερδεμένη.

Ο Μάμετ ήθελε 500,000 δολάρια για τα δικαιώματα της ταινίας και άλλα 500,000 δολάρια επιπλέον για να γράψει το σενάριο. Ο Ζάπνικ συμφώνησε να πληρώσει το ποσό που ζητούσε ο Μάμετ, πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν να συνάψουν συμφωνία με μια εταιρεία καλωδίων για να χρηματοδοτήσουν την παραγωγή. Λόγω του ασυμβίβαστου θεματολογίου και της σκληρής γλώσσας, κανένα μεγάλο κινηματογραφικό στούντιο δεν ήθελε να χρηματοδοτήσει την ταινία, ακόμη και αν σε αυτή πρωταγωνιστούσαν αστέρες του κινηματογράφου. Η χρηματοδότηση προήλθε από εταιρείες καλωδιακής τηλεόρασης και βίντεο, έναν γερμανικό τηλεοπτικό σταθμό, μια αυστραλιανή αλυσίδα κινηματογράφου, πολλές τράπεζες και τη New Line Cinema κατά την διάρκεια τεσσάρων ετών.

Ο Αλ Πατσίνο αρχικά ήθελε να κάνει το θεατρικό έργο στο Μπρόντγουεϊ, αλλά τότε έκανε μια άλλη παραγωγή με τον Μάμετ, το *[[Αμερικανικός Βούβαλος|Αμερικανός Βούβαλος]],* στο Λονδίνο. Εξέφρασε ενδιαφέρον να εμφανιστεί στην κινηματογραφική μεταφορά. Το 1989, ο Τοκόφσκι πρότεινε έναν ρόλο στον Τζακ Λέμον. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Κέρσνερ εγκατέλειψε την ταινία για να κάνει μια άλλη, το *[[RoboCop 2|Ρόμποκοπ 2]]*, όπως και ο Πατσίνο στην δικιά του περίπτωση με το *[[Το ερωτικό αντικείμενο του εγκλήματος|Το Ερωτικό Αντικείμενο του Εγκλήματος]]*. Ο Άλεκ Μπάλντουιν, είχε οριστεί στον ρόλο του Ρόμα που είχε εγκαταλείψει ο Πατσίνο. Σύμφωνα με πληροφορίες, έφυγε από το έργο λόγω διαφωνίας που είχε να κάνει με το συμβόλαιο, ο πραγματικός λόγος όμως, ήταν ότι ο Πατσίνο εξακολουθούσε να εξετάζεται για τον ρόλο του Ρόμα και θα έπαινε την θέση του Μπάλντουιν αν αυτός αποδέχονταν τον ρόλο. Ο ατζέντης του Τζέιμς Φόλεϊ έστειλε το σενάριο του Μάμετ στον πελάτη του στις αρχές του 1991, αλλά ο τελευταίος δίστασε να το σκηνοθετήσει λέγοντας ότι «ήθελε σπουδαίους ηθοποιούς, ανθρώπους με κινηματογραφικό χάρισμα, να του δώσει δυνατότητα παρακολούθησης, ειδικά επειδή οι τοποθεσίες ήταν τόσο περιορισμένες». Ο Φόλεϊ πήγε το σενάριο στον Πατσίνο, με τον οποίο προσπαθούσε να δουλέψει για χρόνια σε μία ταινία. Επιπλέον ο Φόλεϊ προσλήφθηκε για να σκηνοθετήσει την ταινία, αλλά τελικά αποχώρησε και από την παραγωγή.

Μέχρι τον Μάρτιο του 1991, ο Τοκόφσκι επικοινώνησε με τον Μπάλντουιν και τον παρακάλεσε να ξανασκεφτεί να κάνει την ταινία. Ο χαρακτήρας του Μπάλντουιν γράφτηκε ειδικά για τον ηθοποιό και την ταινία καθως δεν περιέχεται στο θεατρικό έργο. Ο Τοκόφσκι θυμάται ότι, «Ο Άλεκ είπε: "Έχω διαβάσει 25 σενάρια και τίποτα δεν είναι τόσο καλό όσο αυτό. Εντάξει. Αν τα καταφέρεις, θα το κάνω». Οι δυο τους κανόνισαν μια άτυπη ανάγνωση με τον Λέμον στο Λος Άντζελες. Στη συνέχεια, οι τρεις οργάνωσαν αναγνώσεις με αρκετούς άλλους ηθοποιούς. Ο Λέμον θυμάται: «Μερικοί από τους καλύτερους ηθοποιούς που θα δεις ποτέ μπήκαν και διάβασαν και μιλάω για *ονόματα*». Ο δικηγόρος του Τοκόφσκι, Τζέικ Μπλουμ, οργάνωσε μια συνάντηση στην Creative Artists Agency, η οποία εκπροσώπησε πολλούς από τους εμπλεκόμενους ηθοποιούς και ζήτησε τη βοήθειά τους. Η CAA έδειξε ελάχιστο ενδιαφέρον, αλλά δύο από τους πελάτες τους - οι Εντ Χάρις και Κέβιν Σπέισι - σύντομα εντάχθηκαν στο σύνολο των ηθοποιών που θα έπαιζαν στην ταινία.

Λόγω του μικρού προϋπολογισμού της ταινίας, πολλοί από τους ηθοποιούς δέχθηκαν σημαντικές μειώσεις στους μισθούς τους. Για παράδειγμα, ο Πατσίνο μείωσε την τιμή του ανά ταινία από 6 εκατομμύρια δολάρια σε 1,5 εκατομμύρια, ο Λέμον πληρώθηκε με 1 εκατομμύριο δολάρια και ο Μπάλντουιν έλαβε 250.000 δολάρια. Άλλοι ηθοποιοί, όπως οι Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Μπρους Γουίλις, Ρίτσαρντ Γκιρ, και Τζο Μαντένια, εξέφρασαν ενδιαφέρον για την ταινία. Ο Μαντένια ήταν μέλος στην αρχική παράσταση του Μπρόντγουεϊ και κέρδισε ένα βραβείο Τόνι το 1985 για την ερμηνεία του ως Ρόμα.

Μόλις οι ηθοποιοί συγκεντρώθηκαν, πέρασαν τρεις εβδομάδες κάνοντας πρόβες. Με προϋπολογισμό ορισμένο στα 12,5 εκατομμύρια δολάρια, τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1991 στα στούντιο Kaufman Astoria στο Κουίνς της Νέας Υόρκης και στο Sheepshead Bay, στο Μπρούκλιν και διήρκησαν 39 ημέρες. Ο Χάρις θυμάται: «Υπήρχαν σκηνές πέντε και έξι σελίδων που θα τραβούσαμε ταυτόχρονα. Ήταν περισσότερο σαν να παίζεις ένα έργο μερικές φορές [όταν] προσπαθούσες να διατηρήσεις την συνέχιση των σκηνών». Ο Άλαν Άρκιν αναφερόμενος στο σενάριο είπε: «Αυτό που το έκανε [δύσκολο] ήταν η γλώσσα και οι ρυθμοί, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να απορροφηθούν». Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, οι ηθοποιοί έφταναν στα γυρίσματα εκτός των απαιτούμενων ημερών τους, μόνο για να παρακολουθήσουν τις ερμηνείες των άλλων.

Ο διευθυντής φωτογραφίας, Χουάν Ρουίθ Ανκία, βασίστηκε στον χαμηλό φωτισμό και τις σκιές. Ένας χρωματικός συνδυασμός μπλε, πράσινου και κόκκινου χρησιμοποιήθηκε για το πρώτο μέρος της ταινίας και το δεύτερο μισό έχει ένα μονόχρωμο μπλε-γκρι χρωματικό συνδυασμό.

Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, ο Τοκόφσκι και ο Ζάπνικ είχαν μια διαμάχη για τα χρήματα και τα εύσημα που αφορούσαν την ταινία. Ο Τοκόφσκι μήνυσε τον Ζάπνικ ώστε να του αφαιρεθεί η πίστωση του παραγωγού του και μερίδιο της αμοιβής του παραγωγού. Ο Ζάπνικ ισχυρίστηκε ότι κατέθεσε προσωπικά 2 εκατομμύρια δολάρια από τον προϋπολογισμό της ταινίας και αντέκρουσε με μήνυση, ισχυριζόμενος ότι ο Τοκόφσκι απολύθηκε για υπεξαίρεση.

Ο χώρος στο οποίο εξελίσσεται η ταινία δεν αναφέρεται ποτέ σαφώς. Το έργο διαδραματίζεται στη γενέτειρα του Μάμετ στο Σικάγο, του Ιλινόις. Η ταινία περιλαμβάνει πολυάριθμες αναφορές στην πόλη της Νέας Υόρκης, συμπεριλαμβανομένης μιας λήψης που παρουσιάζει μια πλατφόρμα του μετρό της Νέας Υόρκης ως το κεντρικό σκηνικό της ταινίας που ακολουθείται από μια κοντινή λήψη ενός καρτοτηλέφωνου με την επωνυμία New York Telephone, αστυνομικών αυτοκινήτων και διακριτικών της Αστυνομικής Υπηρεσίας της Νέας Υόρκης και πινακίδων κυκλοφορίας της Νέας Υόρκης. Οι κριτικοί κινηματογράφου και οι δημοσιογράφοι έχουν τοποθετήσει το σκηνικό στο Σικάγο λόγω των πολλών λεκτικών αναφορών, όπως το Ξενοδοχείο Κόμο και οι λεωφόροι Πίτερσον και Γουέστερν. Επιπλέον, αναφέρονται πολλά προάστια του Σικάγο, συμπεριλαμβανομένων των Μόρτον Γκρόουβ, Μπατέιβια και Κένιλγουορθ. Εξωτερικά πλάνα γυρίστηκαν επί τόπου στο Sheepshead Bay, στο Μπρούκλιν.

## Υποδοχή

### Box office
Το *Οικόπεδα με Θέα* έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Βενετίας, όπου ο Τζακ Λέμον κέρδισε το Κύπελλο Βόλπι για Καλύτερος Ηθοποιός. Επιπλέον, αρχικά ήταν προγραμματισμένο να προβληθεί στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μόντρεαλ, αλλά ήταν απαραίτητο να προβληθεί εκτός συναγωνισμού, επειδή είχε συμμετάσχει ταυτόχρονα στο διαγωνισμό στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Τελικά, η πρεμιέρα της έγινε στη Βόρεια Αμερική στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο. Η ταινία κυκλοφόρησε σε ευρεία προβολή στις 2 Οκτωβρίου 1992 σε 416 κινηματογραφικές αίθουσες, εισέπραξε 2,1 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο Σαββατοκύριακο της, ενώ κέρδισε 10,7 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική, κάτω από τον προϋπολογισμό των 12,5 εκατομμυρίων δολαρίων.

### Κριτικές
Η ταινία κατέχει βαθμολογία 95% στο Rotten Tomatoes με βάση 56 κριτικές οι οποίες έχουν μέση βαθμολογία 8,5/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Αυτή η προσαρμογή του έργου του Ντέιβιντ Μάμετ είναι εξίσου συναρπαστική και πνευματώδης όσο και το αρχικό υλικό της, σε μεγάλο βαθμό, αυτό οφείλεται σε ένα έξυπνο σενάριο και μια σειρά από ισχυρούς ηθοποιούς». Στο Metacritic, η ταινία έχει βαθμολογία 82 στα 100, η οποία βασίζεται σε 30 κριτικούς, υποδηλώνοντας «καθολική αναγνώριση».

O Όουεν Γκλέιμπερμαν έδωσε στην ταινία βαθμολογία «Α» στην κριτική του για το *[[Entertainment Weekly]]*, επαινώντας την ερμηνεία του Λέμον ως «αποκάλυψη» περιγράφοντας τον χαρακτήρα του ως «η ψυχή νυφίτσας του *Οικόπεδα με Θέα* – ο Γουίλι Λόμαν μετατράπηκε σε ατάκα μιας σειράς». Στην κριτική του στους *[[Chicago Sun-Times]]*, ο Ρότζερ Ίμπερτ έγραψε: «Ο διάλογος του Μάμετ έχει ένα είδος λογικής, έναν ρυθμό, που επιτρέπει στους ανθρώπους να φτάνουν θριαμβευμένοι στα τέλη των προτάσεων, κάτι που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. Υπάρχει μεγάλη ενέργεια μέσα σε αυτό. Μπορείς να δεις τη χαρά με την οποία αυτοί οι ηθοποιοί βάζουν τα δόντια τους σε αυτές τις σπουδαίες γραμμές, αφού έχουν ζήσει ταινίες στις οποίες οι επίπεδοι διάλογοι χρησίμευαν μόνο για την εξέλιξη της ιστορίας». Στο *[[The Chicago Reader]]*, ο Τζόναθαν Ρόζενμπαουμ επαίνεσε τον Φόλεϊ για το «εξαιρετικό συναίσθημά του για τους καθοδηγητικούς και στοιχειωμένους ρυθμούς αργκό του Ντέιβιντ Μάμετ, φαλλοκρατικός και όλα αυτά» και χαρακτήρισε την ταινία «μια εξαιρετική παράδοση ενός κατορθώματος του 1992 του θεατρικού κομματιού του [Μαμέτ]». Ο Ντέιβ Κερ της *[[The Chicago Tribune|Chicago Tribune]]* απέδωσε τα εύσημα του, γράφοντας ότι η ταινία ήταν «ένα καλογραμμένο, καλά σκηνοθετημένο και καλοδουλεμένο κομμάτι, αν και υπάρχει κάτι μουχλιασμένο στην αισθητική του - αυτή της τεράστιας, γοητευτικής ερμηνείας της μεθόδου, επικαλυμμένης πάνω από ένα αδύναμο κόσμο που έχει ένα σκηνικό».

Ο Τζακ Κρολ της *[[Newsweek]]* παρατήρησε ότι, «Ο Μπάλντουιν είναι άψογος κακός ως Μπλέικ, ένας συμβιβαστής προβλημάτων που καλείται να ταρακουνήσει τους πωλητές. Τους ταρακουνάει, εντάξει, αλλά αυτός ο χαρακτήρας (που δεν είναι στο αρχικό έργο) ταρακουνάει επίσης την τονισμένη ισορροπία της ταινίας με τον καθαρό θόρυβο και τη σκατολογική μανία του». Ο Βίνσεντ Κάνμπι των *[[The New York Times]]* επαίνεσε την απεικόνιση της, «απόλυτα δαιμονικής ικανότητας με την οποία αυτοί οι χυδαιολόγοι χαρακτήρες χαράζουν ο ένας τον άλλον σε άκαρπες προσπάθειες να αποτρέψουν την καταστροφή. Είναι επίσης λόγω της εκπληκτικής μαγείας με την οποία ο κ. Μάμετ και ο κ. Φόλεϊ έχουν κάνει μια ζωηρή, ζωντανή ταινία η οποία διατηρεί την κλειστοφοβική φύση του πρωτότυπου σκηνικού έργου».

Στην κριτική του για το *[[Time]]*, ο Ρίτσαρντ Κόρλις έγραψε: «Ένα απαράμιλλο σύνολο ηθοποιών γεμίζει την ταινία με ηχητικές λάμψεις και ρίγη. Το έργο ήταν ζωηρή μαύρη κωμωδία σχετικά με θηρευτές στο δειλινό, η ταινία είναι μία φωτό-εργασία, γυρισμένη με κοντινά πλάνα για τη δυσκολία που έχουν οι περισσότεροι να πείσουν τον εαυτό τους ότι αυτό που κάνουν έχει σημασία». Ωστόσο, η κριτική του Ντέσον Χόου στην *[[The Washington Post]]* επέκρινε τη σκηνοθεσία του Φόλεϊ, γράφοντας ότι «δεν προσθέτει πολλά περισσότερα από τον δρόμο στο ενδιάμεσο. Εάν η πρόθεσή του είναι να δημιουργήσει μια αίσθηση κλειστοφοβίας, δημιουργεί επίσης το (πιθανώς) ανεπιθύμητο αποτέλεσμα μιας ηχητικής σκηνής Δεν υπάρχουν στοιχεία για ζωή έξω από τον άμεσο κόσμο της ταινίας».

### Κληρονομιά
Η ταινία είχε μια διαρκή κληρονομιά για τους αξέχαστους διαλόγους και τις ερμηνείες της, ιδιαίτερα αυτούς του Άλεκ Μπάλντουιν, ο χαρακτήρας του οποίου δημιουργήθηκε για την κινηματογραφική προσαρμογή ώστε να διαμορφώσει τις πιέσεις των πωλήσεων να λειτουργούν σαφέστερα. Το 2012, στην 20η επέτειο από την κυκλοφορία της, ο Ντέιβιντ Βάγκνερ από το *[[Ο Ατλαντικός|The Atlantic]]* την έχρισε ως καλτ ταινία  και ο Τιμ Γκρίερσον του *[[Deadspin]]* το ανέφερε ως μία από τις «απόλυτες σύγχρονες ταινίες για τον ανδρισμό». Το 2014, ο Άγγλος κριτικός Φίλιπ Φρεντς περιέγραψε το σύνολο των Τζακ Λέμον, Αλ Πατσίνο, Άλαν Άρκιν, Εντ Χάρις, Κέβιν Σπέισι και Άλεκ Μπάλντουιν ως «ένα από τα καλύτερα αμερικανικά σύνολα ηθοποιών που συγκεντρώθηκαν ποτέ».

Το 2005, ο Μπάλντουιν έπαιξε σε μια χριστουγεννιάτικη παρωδία του *[[Το Σάββατο βράδυ ζωντανά|Saturday Night Live]]* της σκηνής «Ο καφές είναι για αυτούς που κλείνουν υποθέσεις», απεικονίζοντας έναν επικεφαλή ξωτικών που είχε σταλεί από τον Άγιο Βασίλη. Κατά τη διάρκεια του ζωντανού σκετς, ο Μπάλντουιν είπε κατά λάθος τη λέξη «κλείνουμε» αντί για «επισκευάζουμε», προκαλώντας μεγάλο χειροκρότημα από το κοινό.

Στην ταινία κινουμένων σχεδίων του 2017 *[[Αρχηγός από Κούνια]]*, ο χαρακτήρας του τίτλου (με τη φωνή του Μπάλντουιν) κάνει αναφορά στη διαβόητη ατάκα για αυτούς που κλείνουν υποθέσεις, δηλώνοντας «Τα μπισκότα είναι για αυτούς που κλείνουν υποθέσεις» σε μια συνάντηση με άλλα μωρά.

### Βραβεία και υποψηφιότητες

* Το περιοδικό *[[Empire (κινηματογραφικό περιοδικό)|Empire]]* την ψήφισε ως την 470η καλύτερη ταινία στη λίστα του με τις «500 Σπουδαιότερες Ταινίες Όλων των Εποχών».

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ
Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 1992
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες