open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Parastratiosphecomyia stratiosphecomyioides

Η ***Parastratiosphecomyia stratiosphecomyioides*** είναι ένα είδος μυγών. Το όνομα του γένους προέρχεται από την Αρχαία ελληνική, που σημαίνει " μύγα-σφήκα στρατιώτης", με το όνομα του είδους να θεωρείται το μεγαλύτερο επιστημονικό του όνομα. Το *Parastratiosphecomyia*, επίσης γνωστό με το επίσης πολύ κοινό όνομα **της μύγα στρατιώτης της Νοτιοανατολικής Ασίας**, ανακαλύφθηκε το 1923 από τον Βρετανό εντομολόγο Ενρίκο Μπρουνέττι (Enrico Brunetti).

## Σημάδια και χρωστικές ουσίες
Το έντομο παρουσιάζει μια ατελή μορφή εξελικτικής προσαρμογής που ονομάζεται Βατεσιανός μιμητισμός (Batesian mimicry), όπου η μύγα έχει χρώμα και δερμικό μοτίβο τέτοιο ώστε να μοιάζει με δηκτικά είδη δίπτερων έτσι ώστε να μην την πλησιάζουν θηρευτές.

## Αναφορές


Κατηγορία:Δίπτερα
Τουρκικά Ιερά του Μέρκε

Τα **Τουρκικά Ιερά του Μέρκε** βρίσκονται στο νότιο Καζακστάν, περίπου 37 χιλιόμετρα νότια του σημερινού Μέρκε στην επαρχία Τζαμπίλ. Είναι σε ύψος 3.000 μέτρων στην ορεινή περιοχή του Κιργκίζκι Αλατάου. Υπάρχουν περισσότερα από 170 ιερά σε έκταση σχεδόν 250 τ.χλμ. Οι περιοχές είναι πολύ καλά διατηρημένες αυτή τη στιγμή λόγω της απομόνωσης και της σχετικής δυσκολίας πρόσβασης. Κάθε χώρος μπορεί να περιλαμβάνει μικρές στήλες (μία έως τέσσερις), ενδεχομένως να αντιπροσωπεύουν τους προγόνους θαμμένους από κάτω.

## Κατάσταση Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Αυτός ο χώρος προστέθηκε στον Ενδεικτικό Κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ουνέσκο στις 24 Σεπτεμβρίου του 1998, στη Μικτή κατηγορία (Πολιτιστική και Φυσική). (*βλέπε* Κατάλογος των Μνημείων Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς στο Καζακστάν)

## Παραπομπές


## Παραπομπές

* Turkic sanctuary of Merke - UNESCO World Heritage Centre Accessed 2009-02-27.

Κατηγορία:Ιστορία της Κεντρικής Ασίας
Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν
Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Τζασιμπάι

Ο **Τζασιμπάι **(ρωσικά: Джасыбай, εναλλακτικά **Ζασιμπάι**) ήταν καζακικός μυθικός ήρωας, ένας πολεμιστής που πολέμησε στην εισβολή των Τζουνγκαριανών τον 16ο και 17ο αιώνα. Ο Τζασιμπάι δολοφόνησε τον εαυτό του, αλλά οι τοπικές φυλές πέτυχαν την απόκρουση του γύρου των εισβολών. Τελικά η προστασία ζητήθηκε από τον ρώσο Τσάρο από τους Μέσους Τζουζ των Καζάκων ενάντια σε αυτές τις επανειλημμένες εισβολές.
Λέγεται ότι ο Τζασιμπάι είναι θαμμένος σε ένα πέρασμα μεταξύ της Λίμνης Τζασιμπάι και της Λίμνη Σαμπιντικούλ, έτσι ώστε το πνεύμα του να φρουρεί το σύνολο του εδάφους του Μπαγιαναούλ.

Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν
Ο Τρόπος του Καζακστάν

***Ο Τρόπος του Καζακστάν*** είναι ένα βιβλίο από τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ, Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Στο βιβλίο, ο Ναζαρμπάγεφ περιγράφει τη διαδικασία της ανεξαρτησίας του Καζακστάν και τον σχεδιασμό και την εκτέλεση των οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων. *Ο Τρόπος του Καζακστάν* δημοσιεύθηκε στις 18 Μαΐου 2010 και παρουσιάστηκε σε εκδήλωση στο Σαλού στην Ισπανία.

Ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ δήλωσε ότι: "Αφιερώνω αυτό το βιβλίο για τη νέα μας γενιά - μια ειδική γενιά. Θα έχουν γεννηθεί και ωριμάζουν σε ένα ανεξάρτητο Καζακστάν ήδη. Η εποχή της νιότης σας, είναι η ώρα της ανόδου και της άνθησης της χώρας μας. Έχετε απορροφήσει το πνεύμα του επιτεύγματος και της επιτυχίας. Τα πεπρωμένα σας θα καθορίσουν τη μοίρα της χώρας μας.
Το βιβλίο μου, που περιγράφει γεγονότα του παρελθόντος, είναι βασικά προσανατολισμένο προς το μέλλον. Ελπίζω ότι το βιβλίο μου θα είναι ένα εγχειρίδιο για τους μελλοντικούς ηγέτες του Καζακστάν."

## Παραπομπές

*http://www.zakon.kz/172596-v-ispanii-sostojalas-prezentacija-knigi.html 
*http://www.kimep.kz/ru-about/news/aug2010/film 

Κατηγορία:Καζακστάν-επέκταση
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία του Καζακστάν
Κατάλογος Προέδρων του Ανωτάτου Σοβιέτ της Καζακικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας

Αυτό το άρθρο παραθέτει τους** Προέδρους του Ανωτάτου Σοβιέτ της [[Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν|Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν]]** (από τις 10 Δεκεμβρίου 1991: Δημοκρατία του Καζακστάν).

## Πηγές
* http://www.knowbysight.info/1_KAZAKH/03485.asp

Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία του Καζακστάν
Καραγκίγιε

Το **Καραγκίγιε **(καζακικά: Қарақия ойпаты, Καραγκίγια σημαίνει *Μαύρο Σαγόνι* στα Τουρκικά) είναι καρστική τάφρος μήκους 40 χιλιομέτρων κοντά στην Κασπία Θάλασσα. Βρίσκεται περίπου 132 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας και είναι το χαμηλότερο σημείο στην Κεντρική Ασία, το Καζακστάν, και την πρώην Σοβιετική Ένωση. Είναι επίσης γνωστή ως "Βύθισμα Καραγκίγιε" και "Ορεινή Τάφρος Καραγκίγιε".

Η τάφρος σχηματίστηκε ως διαλυμένος ασβεστόλιθος, δολομίτης και διαλυμένο γύψο σχηματίζοντας λακκούβες, χοάνες και σπηλιές που τελικά κατέρρευσε. Σήμερα η τάφρος διαθέτει χαρακτηριστικά που παράγουν μακριά τα σύννεφα της βροχής που προκαλούνται από τον αέρα που υψώνονται πάνω από αυτό. Υπάρχει μια λίμνη στα νοτιοδυτικά της τάφρου και το ρεύμα αυξάνεται από μία διάτρητη πηγή που εξαφανίζεται πίσω στο έδαφος εντός του ορύγματος.

Η τάφρος κατοικείται από αγρινούς, φίδια, λαγούς, γύπες και άλλα ζώα. Είναι το μόνο μέρος εντός της Χερσονήσου Μανγκισλάκ όπου τα μανιτάρια αναπτύσσονται και αυτά συλλέγονται από τους ντόπιους.

## Δείτε επίσης
* Επαρχία Καρακίγια
* Βύθισμα της Κασπίας
* Κατάλογος των χωρών ανά χαμηλότερο σημείο
* Κατάλογος μερών στη ξηρά με ανυψώσεις κάτω από το επίπεδο της θάλασσας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Ασίας
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Ευρώπης
Κατηγορία:Έρημοι του Καζακστάν
Σχηματισμός Ζιρκιντέκ

Ο **Σχηματισμός Ζιρκιντέκ** είναι Μεσοζωικός γεωλογικός σχηματισμός στο Καζακστάν. Έχουν ανακτηθεί απολιθώματα Πτεροσαύρων από αυτό το σχηματισμό.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος των πετρωμάτων βράχων που έχουν βρεθεί δεινόσαυροι
* Κατάλογος απολιθωματοφόρω στρωματογραφικών μονάδων στο Καζακστάν

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση
Κατηγορία:Γεωλογία του Καζακστάν
Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Πανορμίτη

Η **Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Πανορμίτη** είναι ορθόδοξο μοναστήρι, στη Σύμη, στα Δωδεκάνησα. 

Βρίσκεται στο χωριό Πανορμίτης, στη νότια πλευρά του νησιού και αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά σημεία λατρείας της Σύμης. 

Εορτάζει στις 8 Νοεμβρίου και τη Πεντηκοστή.

## Το μοναστήρι
μικρογραφία|Το καμπαναριό της εκκλησίας της μονής του Αγίου Μιχαήλ στον Πανορμίτη.
Πότε ακριβώς χτίστηκε το μοναστήρι δεν είναι γνωστό αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι ανεγέρθη γύρω στο 450 μ.Χ., στο σημείο όπου βρισκόταν αρχαίος ναός, αφιερωμένος στο θεό Απόλλωνα. Είναι βέβαιο ωστόσο ότι το καθολικό της Μονής πήρε τη σημερινή του μορφή το 18ο αιώνα. Το καμπαναριό που είναι χτισμένο σε ρυθμό μπαρόκ είναι μεταγενέστερο (1911).

Η κύρια είσοδος του μοναστηριού, που είναι χτισμένο σε βενετσιάνικο στυλ, βρίσκεται στην παραλία του Πανορμίτη. Στην εσωτερική αυλή της μονής βρίσκεται ο ναός που είναι αφιερωμένος στον Αρχάγγελο Ταξιάρχη Μιχαήλ. Πρόκειται για μονόκλιτη βασιλική και όλο το εσωτερικό της είναι καλυμμένο με τοιχογραφίες μεγάλος μέρος από τις οποίες φιλοτέχνησε ο ντόπιος αγιογράφος Νεόφυτος. Στη δεξιά πλευρά του ναού βρίσκεται το εικονοστάσι με την ασημένια εικόνα του Ταξιάρχη Μιχαήλ, που θεωρείται ο προστάτης άγιος του νησιού και ο προστάτης των ναυτικών στα Δωδεκάνησα. Η εικόνα έχει ύψος δύο μέτρα και η μορφή του Αγίου είναι καλυμμένη με φύλλα από ασήμι. Σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει πάνω στην εικόνα, αυτή φιλοτεχνήθηκε το 1724 από το τεχνίτη Ιωάννη τον Πελοποννήσιο ενώ υπάρχει ο θρύλος ότι η εικόνα εμφανίστηκε ως εκ θαύματος, αφαιρέθηκε και επανεμφανίστηκε στο ίδιο μέρος.

Το μοναστήρι στεγάζει δύο μουσεία. Στο πρώτο εκτίθεται μια πλούσια συλλογή εκκλησιαστικής τέχνης με αρχιερατικά, λειτουργικά αντικείμενα, ασημένιες εικόνες και ρωσικούς επιτάφιους ενώ στο δεύτερο μπορεί κανείς να δει δείγματα τοπικής λαογραφίας σχετικά με την αλιεία, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Υπάρχει επίσης μια βιβλιοθήκη με βυζαντινά χειρόγραφα και εκδόσεις με εκκλησιαστικό, ιστορικό και φιλολογικό περιεχόμενο καθώς και μια συλλογή από πίνακες ζωγραφικής που απεικονίζουν την περιοχή, το μοναστήρι και τα παρεκκλήσια του.

Υπάρχει επίσης ένα μνημείο αφιερωμένο σε έναν πρώην ηγούμενο, δύο μοναχούς και δύο καθηγητές, που εκτελέστηκαν το 1944, επειδή είχαν παράνομη επαφή με ασύρματο με Άγγλους αξιωματικούς.

Οι επισκέπτες φτάνουν στο μοναστήρι είτε με αυτοκίνητα είτε με καραβάκια από τη θάλασσα. Η απόσταση από τον κεντρικό οικισμό του νησιού είναι περίπου έξι ώρες με τα πόδια ή μια ώρα με τα δημόσια μέσα μεταφοράς.

Σήμερα, από το 2018, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Επίσκοπος Ροδοστόλου Αντώνιος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* http://www.osymi.gr/laografia/laografia/proti_selida/laografia%20me%20pinakes.htm 

Κατηγορία:Μονές των Δωδεκανήσων
Κατηγορία:Σύμη
Μαρία Πία της Σαβοΐας (1934)

Η **Μαρία Πία** (ιταλ. *Maria Pia di Savoia*, γενν. 24 Φεβρουαρίου 1934) του Οίκου της Σαβοΐας είναι η κόρη του τελευταίου βασιλιά της Ιταλίας, Ουμβέρτου Β΄.

## Βιογραφία
Η *Μαρία Πία Ελένη Ελισάβετ Μαργαρίτα Μιλένα Ματθίλδη Λουδοβίκη Θέκλα Ιανουαρία* γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1934 στην Νάπολη και είναι το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Ιταλίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας του Βελγίου.

Έζησε εξόριστη μαζί με την μητέρα της και τα αδέλφια της στην Ελβετία μετά την κατάργηση της μοναρχίας το 1946. Για σύντομο χρονικό διάστημα η οικογένεια ενώθηκε στην Πορτογαλία και έπειτα επέστρεψε στην Ελβετία, ενώ ο πατέρας τους παρέμεινε στην Πορτογαλία.

Το 1954 συμμετείχε στην κρουαζιέρα που έκανε ο Παύλος της Ελλάδας και η σύζυγός του Φρειδερίκη με το σκάφος *Αγαμέμνων*. Εκεί γνώρισε τον Αλέξανδρο της Γιουγκοσλαβίας. Παντρεύτηκαν έξι μήνες μετά στις 12 Φεβρουαρίου 1955 στο Κασκαί της Πορτογαλίας. Η Μαρία Πία και ο σύζυγος της χώρισαν το 1967. 

Στις 12 Μαΐου 2003 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Μιχαήλ των Βουρβόνων-Πάρμας.

Ζει στο Νεϊγύ-συρ-Σεν, κοντά στο Παρίσι και στο Παλμ Μπητς της Φλόριντα.

## Οικογένεια
Το 1955 η Μαρία Πία παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Αλέξανδρο της Γιουγκοσλαβίας στο Κασκαί της Πορτογαλίας. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε 4 παιδιά:
*τον *Δημήτριο* Ουμβέρτο Αντώνιο Πέτρο Μαρία (1958-), δίδυμος με τον Μιχαήλ, δεν παντρεύτηκε ποτέ.
*τον *Μιχαήλ* Νικόλαο Παύλο Γεώργιο Μαρία (1958-), δίδυμος με τον Δημήτριο, δεν παντρεύτηκε ποτέ.
*τον *Σέργιο* Βλαδίμηρο Εμμανουήλ Μαρία (1963-), δίδυμος με την Ελένη, παντρεύτηκε (1) την Σοφία δε Τολέδο (χώρισαν το 1986). Δεν απέκτησαν παιδιά. Και (2) την Ελεονόρα Ράινερι. Απέκτησαν 1 παιδί.
*την *Ελένη* Όλγα Λυδία Ταμάρα Μαρία (1963-), δίδυμη με τον Σέργιο, παντρεύτηκε τον (1) Τιερρύ Αλεξάντρ Γκωμπέρ (χώρισαν το 1988). Απέκτησαν 3 παιδιά. Και (2) τον Στανίσλας Φουζέρον.

## Τίτλοι
***24 Φεβρουαρίου 1934 - 1946**: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Μαρία Πία της Ιταλίας, Πριγκίπισσα της Σαβοΐας

### Τιμητικές διακρίσεις
* 50px Ιππότης Μεγάλου Κορδονιού του Τάγματος των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου
* 50px Ιππότης του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων (12 Νοεμβρίου 2003)
* 30px Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας: Ιππότης Μεγαλόσταυρου της Υποταγής του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας, 1ης τάξης

## Παραπομπές


**Casa Savoia. Diario di una monarchia* (2001, Mondadori Electa), co-written with Romano Brancalini.
**Gioielli di Casa Savoia* (2002, Mondadori Electa), co-written with Stefano Papi.
**Vita di corte in casa Savoia* (2005, Mondadori Electa), co-written with Stefano Papi. 
**Jewellery of the House of Savoy* (2007, Mondadori Electa), co-written with Stefano Papi.  (expanded English edition of *Gioielli di Casa Savoia*)

Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Δέντρο της Γκερνίκα

μικρογραφία|Το Δέντρο της Γκερνίκα σήμερα
Το **Δέντρο της Γκερνίκα** (βασκικά: *Gernikako Arbola*) είναι ιστορικό σύμβολο της επαρχίας της Βισκαΐας που συμβολίζει τον σεβασμό των κατά καιρούς ηγεμόνων της επαρχίας (και από ένα σημείο και μετά ολόκληρης της Χώρας των Βάσκων) στους νόμους της. Παραδοσιακά είναι μια βελανιδιά που εντοπίζεται στο κέντρο της ομώνυμης κωμόπολης έξω από την αίθουσα σύκγλισης της αντιπροσωπευτικής συνέλευσης της Βισκαΐας και αποτέλεσε το μέρος όπου οι φεουδάρχες κύριοι της Βισκαΐας (από τον 11ο μέχρι τον 14ο αιώνα), οι βασιλείς της Καστίλης (από τον 14ο μέχρι και τον 19ο αιώνα), οι Καρλιστές διεκδικητές του ισπανικού θρόνου (κατά τους Καρλικούς πολέμους τον 19ο αιώνα) και οι σύγχρονοι πρόεδροι της Χώρας των Βάσκων (από το 1936 μέχρι σήμερα) ορκίστηκαν σεβασμό στους τοπικούς νόμους. 

Αναφορές στο δέντρο εντοπίζονται ήδη από τον 14ο αιώνα· το σημερινό δέντρο είναι άμεσος απόγονος της βελανιδιάς που φυτεύθηκε το 1742 ενώ έτερα δέντρα που προέρχονται από την ίδια βελανιδιά βρίσκονται σε όλο τον κόσμο. Σχετικός με το δέντρο είναι και ο ομώνυμος ύμνος που για πολλούς Βάσκους και πολιτικούς φορείς χρησιμοποιείται ως αντικατάστατο του επίσημου Ύμνου του έθνους των Βάσκων.

## Όρκος
Η σύγχρονη μορφή του όρκου που πραγματοποιούν οι πρόεδροι της Χώρας των Βάσκων ανάγεται στον πρώτο σύγχρονο πρόεδρο της περιφέρειας, τον Χουάν Χοσέ Αγίρε και εκστομίστηκε το 1936 ως:

Με την επαναφορά της δημοκρατίας κατά την Ισπανική Μεταπολίτευση μετά το τέλος της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο, οι κατά καιρούς πρόεδροι έχουν τροποποιήσει ελαφρώς τον αρχικό όρκο.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Σύμβολα της Χώρας των Βάσκων
Κατηγορία:Βασκικός εθνικισμός
37η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η **37η Συμφωνία σε Σολ μείζονα**, K. 444/425a είναι μία συμφωνία που παρουσιάστηκε από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και γράφτηκε από τον Μίχαελ Χάυντν. Για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, η Συμφωνία πιστωνόταν στον Μότσαρτ, όμως πλέον είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο μέρος της γράφτηκε από τον Μίχαελ Χάυντν και είναι η 25η Συμφωνία του σε Σολ μείζονα. Ο πρώτος που ανακάλυψε τον αυθεντικό συνθέτη ήταν ο Λόταρ Πέργκερ, το 1907.

Νέοι μελετητές, βρίσκουν περίεργο το πώς οι εκδόσεις Breitkopf & Härtel κατέταξαν την εν λόγω συμφωνία μετά τη *[[36η Συμφωνία (Μότσαρτ)|Συμφωνία του Λιντς]]*, αφού τα μέρη της 37ης είναι απλούστερα και πιο αρχαϊκά από του προκατόχου του, συμπληρώνοντας ότι εάν ο Μότσαρτ ήταν αυτός που την έγραψε, τότε θα ήταν μία από τις πρώτες του. Η Συμφωνία πιθανόν να εκτελέστηκε στο Λιντς τη μέρα που έκανε πρεμιέρα η 36η Συμφωνία του Μότσαρτ. Το πιθανότερο είναι ο Μότσαρτ να την αντέγραψε για να μάθει από αυτήν, ενώ έγραψε νέο *Adagio maestoso*.  

:
\relative c'' {
  \key g \major
  \time 3/4
  \tempo "Adagio maestoso"
  g\f b, r8. g'16 |
  c,4 e' r |
  d,4\p e fis |
  g8[ \grace { a32[ g fis] } g16. d'32] d4~ d16( cis c a) |
  g32( a fis a) g16 b \appoggiatura e,8 e'4.
}


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Παρτιτούρα της 37ης Συμφωνία](http://imslp.org/wiki/Symphony_No.37_(Mozart,_Wolfgang_Amadeus))

Κατηγορία:Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ μείζονα
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1783
Γεωγραφία της Γαλλικής Γουιάνας

δεξιά|μικρογραφία|Γεωγραφικός χάρτης της Γαλλικής ΓουιάναςΗ **[[Γαλλική Γουιάνα]]** είναι υπερπόντια περιοχή της Γαλλίας, που βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Νότιας Αμερικής μεταξύ του Σουρινάμ και της Βραζιλίας. Βλέπε επίσης το άρθρο σχετικά με τη Γεωγραφία του Σουρινάμ.

## Τοποθεσία
Βρίσκεται στη βόρεια Νότια Αμερική και σε ένα μέρος της Καραϊβικής Νότιας Αμερικής, που συνορεύει με το Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, μεταξύ της Βραζιλίας και του Σουρινάμ.

## Γεωγραφικές συντεταγμένες
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της περιοχής είναι 

## Χάρτης αναφοράς
Νότια Αμερική.

## Έκταση

* Συνολικά: 91.000&#x20;τ.χλμ. 
* Γη: 89.150 τ.χλμ. 
* Νερό: 1.850&#x20;τ.χλμ.

## Όρια γης

* Συνολικά: 1.183&#x20;χλμ. 
* Γειτονικές χώρες: Βραζιλία 673&#x20;χλμ. 
* Σουρινάμ 510&#x20;χλμ. (αμφισβητείται).
* Ακτογραμμή: 378&#x20;χλμ.

## Ναυτικές διεκδικήσεις

* Αποκλειστική οικονομική ζώνη: 200 ναυτικά μίλια (370.4 χιλιόμετρα). 
* Χωρικά ύδατα: 12 ναυτικά μίλια (22.2 χιλιόμετρα).

## Κλίμα
Τροπικό και ζεστό.

## Έδαφος
Υπάρχουν χαμηλές παράκτιες πεδιάδες που αυξάνονται σε λόφους και μικρά βουνά, βλέπε Ασπίδα της Γουιάνας.

## Ακραία σημεία

* Βορειότερο σημείο – Πουάντ Ισέρ
* Νοτιότερο σημείο – Σύνορα με τη Βραζιλία, στο Μαριπασουλά
* Το δυτικότερο σημείο – Σύνορα με το Σουρινάμ
* Ανατολικότερο σημείο – Σύνορα με τη Βραζιλία
* Υψηλότερο σημείο – Μπελεβιού ντε λ'Ινίνι: 851 μ.
* Χαμηλότερο σημείο – Ατλαντικός Ωκεανός: 0 μ.

## Φυσικοί πόροι
Βωξίτης, ξυλεία, χρυσός (διάσπαρτος), κινναβαρίτης, καολίνη, ψάρια, γαρίδες, ρύζι, μπανάνες.

## Χρήση γης
* Καλλιεργήσιμη γη: 0%. 
* Μόνιμες καλλιέργειες: 0%. 
* Μόνιμοι βοσκότοποι: 0%. 
* Δάση και δασικές εκτάσεις: 0%. 
* Άλλες: 10% (εκτίμηση 1996). 
* Αρδευόμενες εκτάσεις: 20&#x20;τ.χλμ. (εκτίμηση 1993). 
* Φυσικοί κίνδυνοι: υψηλή συχνότητα έντονων βροχών και έντονες καταιγίδες, πλημμύρες. 
* Περιβάλλον - τρέχοντα θέματα: όχι. 
* Γεωγραφία - σημείωση: ως επί το πλείστον μια μη εποικισμένη ερημιά.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
38η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η **38η Συμφωνία σε Ρε μείζονα**, K. 504 είναι μία συμφωνία που γράφτηκε από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ στα τέλη του 1786. Έκανε πρεμιέρα στην Πράγα στις 19 Ιανουαρίου του  1787,  κατά τη διάρκεια της πρώτης επίσκεψης του συνθέτη στην πόλη. Επειδή έκανε πρεμιέρα εκεί, η Συμφωνία είναι γνωστή και ως η ***Συμφωνία της Πράγας***. Βάσει των αρχείων του συνθέτη, το έργο πρέπει να ολοκληρώθηκε συγκεκριμένα στις 6 Δεκεμβρίου 1786. 

Η Συμφωνία έχει περισσότερο τη φόρμα σονάτας, αφού είναι χωρισμένη σε τρία μέρη: Ι) Adagio—Allegro, 4/4, II) *Andante* σε Σολ μείζονα, 6/8 και ΙΙΙ) Finale (Presto), 2/4. Η Συμφωνία είναι γραμμένη για δύο φλάουτα, 2 όμποε, 2 φαγκότο, 2 κόρνα, 2 τρομπέτες, τυμπάνι και έγχορδα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η παρτιτούρα και η ανάλυση της 38ης Συμφωνίας του Μότσαρτ

Κατηγορία:Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε μείζονα
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1786
Πάολο Τιριννάντσι

Ο **Πάολο Τιριννάντσι** (Ρώμη, 22 Απριλίου 1983) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού και τώρα εργάζεται ως προπονητής ποδοσφαίρου.

Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Μιτρίμπα

Η **Μιτρίμπα** είναι μετεωρολογικός σταθμός στο βορειοδυτικό Κουβέιτ. Στις 21 Ιουλίου του 2016, η θερμοκρασία σε αυτή την περιοχή χτύπησε το μοιραζόμενο ρεκόρ της υψηλότερης θερμοκρασίας που έχει καταγραφεί αξιόπιστα στη Γη στους 54.0 °C.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία του Κουβέιτ
Σημαία της Χώρας των Βάσκων

Η **Σημαία της Χώρας των Βάσκων** (βασκικά: *ikurriña*, νεολογισμός αντίστοιχος με το καταλανικό *senyera*) είναι η επίσημη σημαία της αυτοδιοικούμενης περιφέρειας της Χώρας των Βάσκων στην Ισπανία και, κατ' επέκταση, των ιστορικών επτά επαρχιών της ευρύτερης Χώρας των Βάσκων στην βόρεια Ισπανία (κατεξοχήν Χώρα των Βάσκων και Ναβάρα) και νοτιοδυτική Γαλλία. Είναι δημιούργημα του ιδρυτή του Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος Σαμπίνο Αράνα και του αδερφού του Λουίς που τη χρησιμοποίησαν από τα τέλη του 19ου αιώνα ως σύμβολο του βασκικού εθνικισμού και μέχρι σήμερα συνεχίζει να αποτελεί επίσημο σύμβολο και του κόμματος.

Αποτελείται από έναν λευκό σταυρό τοποθετημένο πάνω σε έναν πράσινο σταυρό του Αγίου Ανδρέα με κόκκινο φόντο. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Αράνα, το πρώτο στοιχείο συμβολίζει την διαχρονική σχέση των Βάσκων με τον ρωμαιοκαθολικισμό, ο πράσινος σταυρός το Δέντρο της Γκερνίκα (που συνδέεται με τους παραδοσιακούς βασκικούς νόμους) και το κόκκινο φόντο την Βισκαΐα.

Η ίδια σημαία εντοπίζεται στην ανεπίσημη τοπική σημαία του Σαιν-Πιερ και Μικελόν (νήσος που αποικήθηκε από Βάσκους κατά τον 16ο αιώνα) και στην κομητεία Τζόνσον στο Γουαϊόμινγκ των ΗΠΑ.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Σύμβολα της Χώρας των Βάσκων
Κατηγορία:Βασκικός εθνικισμός

Βασκοι
Μπαγαίοι Ιωαννίνων

Οι **Μπαγαίοι** είναι ορεινός οικισμός του νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 760 μέτρων, ο οποίος βρίσκεται 28,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961. Ανήκει στη τοπική κοινότητα Μπαουσίων που περιλαμβάνει τους οικισμούς Τύρια, Κολυζωαίοι, Μπαουσιοί και υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 21 μόνιμους κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Μικροχώρι Ιωαννίνων

*Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Μικροχώρι (αποσαφήνιση)]]*

Το **Μικροχώρι** είναι χωριό του Νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο και ανήκει στα λεγόμενα χωριά της Λάκκας Σουλίου. Βρίσκεται σε απόσταση 38,5 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Γιάννενα, 4 χλμ. ΝΑ. από το Σενικό και 11 χλμ. από τον κόμβο της Τύριας της Εγνατίας Οδού. Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1954, ήταν **Τοσκεσάκι**. Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκει μαζί με το Σενικό και τη Δομολεσσά στη τοπική κοινότητα Σενικού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 21 ατόμων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Σελλών
Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Γλώσσες της Λιβύης

Η επίσημη γλώσσα της **[[Λιβύη]]ς** είναι τα Σύγχρονα Πρότυπα Αραβικά. Οι περισσότεροι κάτοικοι μιλούν μία από τις ποικιλίες της αραβικής ως πρώτη γλώσσα, με πιο περίοπτη θέση να έχουν τα Λιβυκά Αραβικά, αλλά και Αιγυπτιακά αραβικά και τα Τυνησιακά Αραβικά.

## Κύρια γλώσσα

### Αραβικά
Η επίσημη γλώσσα της Λιβύης είναι τα αραβικά. Η τοπική Λιβυκή αραβική ποικιλία είναι η κοινή ομιλούμενη διάλεκτος.

## Μειονοτικές γλώσσες

### Βερβερικά
Επίσης, ομιλούνται διάφορες Βερβερικές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των Ταμασέκ, Γκανταμές, Ναφούσι, Σούκναχ και Αουτζιλάχ. Η βερβερική και αραβική γλώσσα ανήκει στην ευρύτερη Αφροασιατική (Χαμιτο-Σημιτική) οικογένεια.

Οι ομιλητές της Βερβερικής αριθμούν περίπου 1 εκατ. άτομα. Από αυτές, η πιο σημαντική ομάδα, οι Ναφούσι, Τρίπολι και Ζουουάρα, είναι συγκεντρωμένες στην περιοχή της Τριπολιτανίας. Οι βερβερικές γλώσσες ομιλούνται επίσης σε ορισμένες οάσεις, συμπεριλαμβανομένων των Γκανταμές, Αουτζιλάχ και Σαουκνάχ. Η Ταμαχάκ ομιλείται από τους Τουαρέγκ.

Ο πρώην αρχηγός κράτους της Λιβύης, ο Μουαμάρ Καντάφι, αρνήθηκε την ύπαρξη των Βερβέρων ως ξεχωριστή εθνότητα, και ονόμασε τους Βέρβερους ως "προϊόν της αποικιοκρατίας" που δημιουργήθηκε από τη Δύση για να διαιρέσει τη Λιβύη. Η Βερβερική γλώσσα δεν αναγνωριζόταν και δεν διδασκόταν στα σχολεία, και για χρόνια η ονομασία των παιδιών με Βερβερικά ονόματα ήταν απαγορευμένη στη Λιβύη.

Μετά τις πρόσφατες εξεγέρσεις στη Λιβύη, το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο (Επαναστάτες) έχουν δείξει ένα άνοιγμα προς την Βερβερική γλώσσα. Ο τηλεοπτικός σταθμός των ανεξάρτητων επαναστατών "Libya TV", έχει συμπεριλάβει τη βερβερική γλώσσα και το αλφάβητό της, το Τιφινάγ, σε ορισμένα προγράμματα.

### Ντομάρι
Η Ντομάρι είναι Ινδοϊρανική γλώσσα που ομιλείται από τους Ντομ (περίπου 33.000 άτομα).

### Τεντάγκα
Η Νειλο-Σαχάρια γλώσσα Τεντάγκα ομιλείται από μερικές χιλιάδες Τέντα.

## Ξένες γλώσσες

### Ιταλικά
Τα Ιταλικά εξακολουθεί να ομιλείται μεταξύ της Ιταλικής κοινότητας της Λιβύης. Είναι η δεύτερη πιο ομιλούμενη γλώσσα της χώρας και χρησιμεύει ως γλώσσα εμπορίου και μερικές φορές ως γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των Λίβυων και των ξένων.

### Άλλες γλώσσες
Τα Αγγλικά είναι αξιοσημείωτη ξένη γλώσσα στις επιχειρήσεις και για οικονομική σκοπούς και ομιλούνται επίσης από τη νέα γενιά. Επιπλέον, υπάρχουν χιλιάδες νέοι Λίβυοι επαγγελματίες οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι σε πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία.

Μετά το Λιβυκό Εμφύλιο Πόλεμο και τη βοήθεια που ήρθε από τη Γαλλία, η γαλλική γλώσσα άρχισε για πρώτη φορά να είναι δημοφιλής μεταξύ των νέων γενιών. Για το λόγο αυτό η Γαλλία θα ενθαρρύνει τη διδασκαλία της γαλλικής γλώσσας στη Λιβύη.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Σφάλματα προτύπου Webarchive
Γκριγκόριο Παλτρινιέρι

Ο **Γκριγκόριο Παλτρινιέρι** (5 Σεπτεμβρίου 1994 –) είναι Ιταλός κολυμβητής.

Άρχισε να ασχολείται με την κολύμβηση στην ηλικία των 12 ετών. Έχει κατακτήσει πολλά μετάλλια συνολικά σε παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αλλά και σε μεσογειακους, πανεπιστημιακούς και ολυμπιακούς αγώνες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές της κολύμβησης
Τζον Φλάναγκαν

Ο **Τζον Φλάναγκαν** (αγγλικά: *John Flanagan*, 28 Ιανουαρίου 1868 - 4 Ιουνίου 1938) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου. Συμμετείχε στους Αγώνες της 2ης, 3ης και 4ης Ολυμπιάδας, κατακτώντας συνολικά τρία χρυσά μετάλλια στη σφυροβολία και ένα αργυρό στη ρίψη βαρών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1908
Κατηγορία:Αθλητές της διελκυστίνδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1908
Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κατηγορία:Σφυροβόλοι
Νεφελώδης καιρός

[δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ|Εντελώς νεφελώδης ουρανός στο Μέχαμν, [Νορβηγία.]]
**Συννεφιά** ή **νεφελώδης καιρός** ή **νεφοσκεπής ουρανός**, όπως ορίζεται από τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό, είναι η μετεωρολογική κατάσταση των σύννεφων που επισκιάζουν τουλάχιστον το 95% του ουρανού. Ωστόσο, η συνολική νεφοκάλυψη δεν θα πρέπει να είναι εξ ολοκλήρου λόγω αποκρύπτοντων φαινομένων κοντά στην επιφάνεια, όπως η ομίχλη.

Η πλήρης συννεφιά, γραμμένη ως "OVC" (overcast) στη παρατήρηση METAR, αναφέρεται όταν η νέφωση που παρατηρείται ισούται με οκτώ όκτας (όγδοα) ή αλλιώς 8/8 στην κλίμακα νέφωσης (που κυμαίνεται από 0/8 έως 8/8). Ένα συννεφιασμένος ουρανός μπορεί να είναι ρητά προσδιορισμένος ως λεπτός (ως επί το πλείστον διαφανής), αλλά κατά τα άλλα θεωρείται αδιαφανές, το οποίο πάντα αποτελεί ένα ανώτατο όριο στην αεροπορική μετεωρολογία.

Μερικές φορές τα σύννεφα μπορεί να είναι διαφορετικών χρωμάτων, όπως το άσπρο ή το μαύρο (αν και στην πράξη δεν μπορούν να είναι εντελώς μαύρα και ο όρος «μαύρα σύννεφα» χρησιμοποιείται διεθνώς με κάπως μεταφορική χροιά για τα πολύ σκοτεινά σύννεφα), αλλά ο συννεφιασμένος αναφέρεται συνήθως σε πιο σκούρο ουρανό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί η παρατήρηση των διακριτών συνόρων των σύννεφων να είναι αδύνατη ή ο ουρανός μπορεί να καλύπτεται από ένα μόνο είδος σύννεφου, όπως τα στρώματα και όλος ο ουρανός θα είναι ένα θαμπό λευκό.

Οι περίοδοι νεφελώδους καιρού μπορεί να κυμαίνεται από λίγες ώρες έως αρκετές ημέρες. Ο νεφελώδης καιρός μπορεί επίσης να επηρεάσει αρνητικά τα άτομα που πάσχουν από εποχιακή συναισθηματική διαταραχή.

Ο ίδιος καιρός, όταν παρατηρείται από πάνω, μπορεί να αναφέρεται ως** υπόσκαψη** (undercast).

## Δείτε επίσης
* Νέφωση
* Διάχυση φωτός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μετεωρολογία-επέκταση
Κατηγορία:Νέφη
Κοινωνιολογία της τέχνης

Η **Κοινωνιολογία της Τέχνης** είναι ένα υποπεδίο της κοινωνιολογίας που ασχολείται με τα κοινωνικά πεδία  της τέχνης και της αισθητικής.

Η μελέτη της κοινωνιολογίας της τέχνης διαμέσου της ιστορίας, είναι η μελέτη της κοινωνικής ιστορίας της τέχνης, το πώς, δηλάδη,  οι διάφορες κοινωνίες, συνέβαλαν στην εμφάνιση ορισμένων καλλιτεχνών.

Η Hanna Deinhard στο βιβλίο της *Meaning and Expression: Toward a Sociology of Art (1970)* προσδίδει τα έξης προσδιοριστικά χαρακτηριστικά στην κοινωνιολογία της τέχνης: "Η αφετηρία της κοινωνιολογίας της τέχνης είναι το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν έργα τέχνης, ως προϊόντα ανθρώπινης δραστηριότητας που παράγονται *μέσα σε* μια συγκεκριμένη εποχή και κοινωνία και *για* μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, κοινωνία, ή λειτουργία -ακόμη και αν δεν παράγονται απαραίτητα ως "έργα τέχνης" - να ζήσουν πέρα από την εποχή τους και να παρουσιάζονται εκφραστικά και γεμάτα ουσία σε εντελώς διαφορετικές εποχές και κοινωνίες; Από την άλλη πλευρά, πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε στα έργα αυτά την εποχή και την κοινωνία που τα παρήγαγε;"

## Δείτε επίσης

* Ανθρωπολογία της τέχνης

Raymonde Moulin "The French Art Market", Rutgers University Press, 1987

## Αναφορές

* Jean-Marie Guyau, *L’art au point de vue sociologique* (1889).
* Deinhard, Hanna, *Meaning and Expression: Toward a Sociology of Art*. Beacon Press, Boston, 1970. 
* Becker, Howard S., *The epistemology of qualitative research*. University of Chicago Press, 1996. 53-71. [from Ethnography and human development : context and meaning in social inquiry / edited by Richard Jessor, Anne Colby, and Richard A. Shweder]
* Howard S. Becker, New Directions in the Sociology of Art. ESA colloque in Paris, April 2003.
* Nakajima, Seio. "Prosumption in Art." *American Behavioral Scientist* Vol. 56, No. 4 (April 2012): 550-569. http://abs.sagepub.com/content/56/4/550.short
* Torin Monahan, Digital Art Worlds: Technology and Productions of Value in Art Education. Foundations in Art: Theory and Education in Review 26: 7-15, 2004.
* Nick Zangwill, Against the Sociology of Art. Philosophy of the Social Sciences 32(2): 206—18, 2002.
* John Paul, Art as Weltanschauung: An Overview of Theory in the Sociology of Art. Electronic Journal of Sociology, 2005.
* Alain Quemin, "Globalization and Mixing in the visual arts. An Empirical Survey of "High Culture" and Globalization", International Sociology, vol. 21, n°4, July 2006, p.&nbsp;522-550.
* Alain Quemin, "International Contemporary Art Fairs in a "Globalized" Art Market", European Societies, vol.15, n°2, 2013, p.&nbsp;162-177.
* Alain Quemin, Les stars de l'art contemporain. Notoriété et consécration artistiques dans les arts visuels", Paris, Editions du CNRS, 2013, 458 p.
* SocioSite: Art in Cyberspace Guide for the Sociology of Art

Κατηγορία:Ιστορία της τέχνης
Ντένις Τσερίσεβ

Ο **Ντένις Ντιμιτρίγιεβιτς Τσερίσεβ** (ρωσικά:  *Денис Дмитриевич Черышев*, 26 Δεκεμβρίου 1990) είναι Ρώσος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως αριστερός μέσος ή αριστερός επιθετικός στην Ελλάδα για τον Πανιώνιο και στην Εθνική Ρωσίας. 

Γεννημένος στη Σοβιετική Ένωση, αποτέλεσε προϊόν των ακαδημιών της Ρεάλ Μαδρίτης,  στην οποία παρέμεινε από το 2002 έως και το 2016, αγωνιζόμενος στις ακαδημίες της, τη Ρεάλ Μαδρίτης Β και τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ωστόσο, από το 2013 έως και το 2016, δόθηκε τρεις φορές δανεικός, μία στη Σεβίλλη και δύο διαδοχικές χρονιές στη Βιγιαρεάλ, η οποία, τελικά, τον αγόρασε το 2016. 

Στην Εθνική Ρωσίας ξεκίνησε να αγωνίζεται από το 2005, περνώντας από πολλά μικρά τμήματά της. Το 2012, έκανε και το ντεμπούτο του με την Εθνική Ρωσίας κι έκτοτε έχει κάνει σχεδόν 15 συμμετοχές. Με την Εθνική του έχει συμμετάσχει και στο Μουντιάλ του 2018.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*
*
*
*
*

Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ19
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Χαρούνα Ικεζάουα

Η **Χαρούνα Ικεζάουα** (池澤 春菜 *Ικεζάουα Χαρούνα*, γεννημένη 15 Δεκεμβρίου 1975 στην Αθήνα, Ελλάδα), είναι ιαπωνέζα ηθοποιός, ηθοποιός φωνής και τραγουδίστρια. Ήταν παλαιότερα συνδεδεμένη με την 81 Produce και την Oscar Promotion, αλλά από το 2014, είναι συνδεδεμένη με την Across Entertainment. Οι κύριοι ρόλοι της στα άνιμε περιλαμβάνουν τα εξής: τον Gō Seiba στο Bakusō Kyōdai Let's & Go!!, την Haruna Hiroko στο Χαμτάρο, την Yoshino Shimazu στο Maria-sama ga Miteru, την Momoka Nishizawa στο Sgt. Frog. Στα βιντεοπαιχνίδια, έχει δώσει τη φωνή της στην Athena Asamiya από το *[[King of Fighters]]* από το 1998 και την Coco Bandicoot στα παιχνίδια του PlayStation για τη σειρά *[[Crash Bandicoot]]*.

## Φιλμογραφία
### Άνιμε

### Ταινίες άνιμε

### Ασύχρονη αφήγηση ζωντανής δράσης

### Βιντεοπαιχνίδια

### Drama CDs

### Άλλες μεταγλωττίσεις

### Άλλα μέσα
* Nana Macne, Nana Petit και Whisper☆Angel Sasayaki (Σειρά Macne)
* *Pun-Colle ~voice actresses' legendary punk songs collection* (2009) – τραγούδια "Basket Case" και "God Save the Queen"

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί
Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιών
Τζανατάς

Το **Τζανατάς** (καζακικά: Жаңатас, **Zhanatas**, ρωσικά: Жанатас) είναι πόλη στην επαρχία Σαρίσου της περιφέρειας Τζαμπίλ του νότιου Καζακστάν. Βρίσκεται στην έρημο, στα βορειοδυτικά της περιφέρειας, στα σύνορα με τη Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν. Το όνομά του σημαίνει "Νέα πέτρα" στα καζακικά, αναφερόμενος στα φωσφορικά κοιτάσματα που βρέθηκαν πρόσφατα. Το Τζανατάς είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας. Ο πληθυσμός είναι 20.731 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2009, σημαντικά μειωμένος από τους 25.927 κατοίκους στην απογραφή του 1999.

## Ιστορία
Το Τζανατάς ιδρύθηκε το 1964 ως οικισμός για να εξυπηρετήσει τους εργάτες στα κοιτάσματα φωσφόρου. Το 1969, χορηγήθηκε το καθεστώς πόλης.

Η πόλη αναπτυσσόταν σταθερά μέχρι την δεκαετία του 1990, όταν οι περισσότερες από τις βιομηχανικές επιχειρήσεις έκλεισαν λόγω της οικονομικής κρίσης, και ο πληθυσμός άρχισε να μειώνεται. Το 2013, μερικές από τις κατοικημένες περιοχές της πόλης είχαν ερημωθεί.

## Οικονομία

### Βιομηχανία
Το 2013, η μόνη λειτουργική βιομηχανική εγκατάσταση στην πόλη είναι το εργοστάσιο φωσφορίτη.

### Μεταφορές
Το Τζανατάς συνδέεται σιδηροδρομικώς με το Ταράζ.

Μέσω του E40, υπάρχει οδική σύνδεση με το Ταράζ και το Σιμκέντ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Οικία του Βασιλέα (Πον-Σαιντ-Εσπρί)

Η **Οικία του Βασιλέα** (γαλλικά: *Maison du Roi*) είναι οικία ευρισκόμενη στο Πον-Σαιντ-Εσπρί, εντός του νομού του Γκαρ, στη Γαλλία και η οποία κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο το 1946.

## Ιστορία

Η οικία φιλοξένησε συνολικά δώδεκα βασιλείς της Γαλλίας. Επίσης, αποτέλεσε, συνολικά έξι φορές, τόπο συνεδριάσεων των Γενικών Τάξεων του Λανγκντόκ.

## Περιγραφή

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ιστορικών μνημείων του Γκαρ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στο Γκαρ
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 1946
Κατηγορία:Οικίες στο Γκαρ
Κατηγορία:Οικίες ιστορικά μνημεία (Γαλλία)
Μουσείο Μπουμπουλίνας

Το **Μουσείο Μπουμπουλίνας** βρίσκεται στις Σπέτσες και στεγάζεται στο αρχοντικό της οικογένειας Μπούμπουλη, σήμερα περισσότερο συνδεδεμένο με την ηρωίδα της Ελληνικής επανάστασης Λασκαρίνα Πινότση-Μπουμπουλίνα (1771-1825). Η οικία χτίστηκε τον 17ο αιώνα και πέρασε στην κατοχή της Λασκαρίνας μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της Δημήτριου Μπούμπουλη από Αλγερινούς πειρατές,  την οποία και κατοίκησε μαζί με την οικογένειά της μέχρι τον θάνατό της το 1825. Τους επόμενους αιώνες η οικία παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας αλλά με τον καιρό σταδιακά παραμελήθηκε και εγκαταλήφθηκε. Το αρχοντικό που κινδύνευε να καταρρεύσει, ανακαινίστηκε από τον απόγονο της Λασκαρίνας και τετρασέγγονό της Φίλιππο Δεμερτζή – Μπούμπουλη και από το 1991 λειτουργεί ως μουσείο και πολιτιστικό κέντρο. Τα έσοδά του διαχειρίζεται μη κερδοσκοπική εταιρεία με κύρια αρμοδιότητα την επισκευή και συντήρηση του αρχοντικού καθώς και την οργάνωση δράσεων με σκοπό τη διάδοση της ιστορίας της Επανάστασης και της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας.

Το αρχοντικό απαρτίζεται από ένα ισόγειο και δύο ορόφους καθώς και πλακόστρωτο προαύλιο-κήπο. Το Μουσείο στεγάζεται στον πρώτο όροφο της οικίας στον οποίον υπάρχει εξωτερική πρόσβαση από πέτρινη σκάλα στον κήπο. Εκτείνεται σε τέσσερα μεγάλα δωμάτια, τη Μεγάλη Σάλα, το Δωμάτιο Υποδοχής, τη Τραπεζαρία και το Δωμάτιο με Τζάκι. Στα δωμάτια εκτίθενται κειμήλεια της οικογένειας Μπούμπουλη, μεταξύ των οποίων και προσωπικά αντικείμενα της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Στη Μεγάλη Σάλα το ταβάνι είναι ξυλόγλυπτο Φλωρεντιανής τεχνοτροπίας με Ιταλική-Γαλλική επίπλωση του 18ου και 19ου αιώνα, ενώ εκτίθεται συλλογή όπλων της εποχής του 1821 και μεταξύ αυτών και η πιστόλα της Μπουμπουλίνας. 

## Εικόνες

File:Spetses bouboulina2.jpg|Θέα της πρόσοψης του αρχοντικού από το προαύλιο


## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
*Μουσείο Σπετσών

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μουσείο Μπουμπουλίνας

Κατηγορία:Οικογένεια Μπούμπουλη
Κατηγορία:Βιογραφικά μουσεία στην Ελλάδα
Κατηγορία:Σπέτσες
Σεϊτζάν Ομάροφ

Ο **Σεϊτζάν Ομάροφ** (1907-1985) ήταν Καζάκος συγγραφέας, συγγραφέας πολλών διηγημάτων, σκίτσων και παραμυθιών. Το έργο του δημοσιεύθηκε σε 20 συλλογές διηγημάτων. Ο Ομάροφ ήταν συντάκτης της εκδοτικής εταιρείας "Ζαζούσι". Το λύκειο αρ. 3 στο Ατμπασάρ του Καζακστάν έχει ονομαστεί προς τιμήν του. Επίσης, υπάρχει ένα μουσείο του συγγραφέα εκεί.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.spring.kz/?lang=ru&id=3&subid=1&num=28 - Κρατική παιδική Βιβλιοθήκη ονομασμένη προς τιμήν του Σ. Μπεγκάλιν

Κατηγορία:Καζάκοι συγγραφείς
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Τιτουλάριος

Ο **τιτουλάριος** ή παλιότερα «**ό ἐπί ψιλῷ ὀνόματι**» (αγγικά: titular, γαλλικά: titulaire) είναι αυτός που έχει *μόνο τον τίτλο*, έχει τίτλο *χωρίς ενεργό αντικείμενο* ή τίτλο από τον οποίο *δεν απορρέει ουσιαστική εξουσία*. Τον συναντάμε σε τίτλους ευγενείας και εκκλησιαστικούς. Η χρήση του όρου στους εκκλησιαστικούς τίτλους έχει την έννοια του «επίτιμου», δηλαδή έχει δοθεί ο τίτλος σαν επιβράβευση. Για παράδειγμα το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις επισκοπές (π.χ. στη Μικρά Ασία) που δεν έχουν πια χριστιανούς, ονομάζει τιτουλάριο επίσκοπο, όπως οι μητροπολίτες Διοκλείας και Ιεραπόλεως και οι αρχιεπίσκοποι Ασπένδου και Τελμησσού. Στους τίτλους ευγενείας είναι κληρονομικός (από διαδοχή).

Ο Σκαρλάτος Δ. Βυζάντιος, στο Γαλλοελληνικό λεξικό τον αντίστοιχο γαλλικό όρο titulaire, τον μεταφράζει στα ελληνικά ως, «ὁ ἒχων μόνον τόν τίτλον, ἐπί ψιλῷ ὀνόματι, τιτουλάριος».  Ο όρος «τιτουλάριος» έχει λατινική προέλευση, ενώ ο όρος «ψιλός» αρχαιοελληνική και εκτός των άλλων σημαίνει «γυμνός από κάτι, ακάλυπτος γενικότερα, στερημένος από κάτι, δίχως κάτι που συνηθίζεται να συνοδεύει, σκέτος»

Σήμερα τέτοιους τίτλους φέρουν μονάρχες για εδάφη που κάποτε ήταν υπό την ηγεμονία τους. Για παράδειγμα, ο σημερινός βασιλιάς της Ισπανίας Φίλιππος ΣΤ΄ φέρει τον τίτλο «(τιτουλάριος) αρχιδούκας των Αθηνών και των Νέων Πατρών». Από το 1311, που οι Καταλανοί κυρίευσαν το δουκάτο των Αθηνών, ο βασιλιάς της Ισπανίας απέκτησε τον τίτλο του αρχιδούκα των Αθηνών. Όμως το 1388 ο Φλωρεντίνος Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι κατέλαβε την Αθήνα και έδιωξε του Καταλανούς, έτσι ο βασιλιάς της Ισπανίας έγινε *τιτουλάριος* αρχιδούκας των Αθηνών.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Λατινική Αυτοκρατορία, στην ενότητα «Τιτουλάριοι αυτοκράτορες»
* Δυναστεία των Παλαιολόγων, στην ενότητα «Τιτουλάριοι αυτοκράτορες»
* Τιτουλάριος Επίσκοπος ή τιτουλάριος Μητροπολίτης, στην ενότητα «Από τον ΙΕ' αιώνα και μετά»
* Εκκλησιαστικά αξιώματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, στην ενότητα «Τιμητικά Αξιώματα»
* Ιεροκήρυκας

Κατηγορία:Τίτλοι
Μπαλίκ

μικρογραφία|Ρώσικο Μπαλίκ, δηλαδή ένα προϊόν κρύου καπνισμένου κρέατος.
Το **Μπαλίκ** () είναι τα αλατισμένα και αποξηραμένα μαλακά μέρη του ψαριού, που συνήθως προέρχονται από μεγάλα πολύτιμα είδη: *[[οξυρρυγχίδες]]* (π. χ., οξύρρυγχος) ή *σολομοειδή* (σολομός). Η λέξη σημαίνει "ψάρι" σε Τουρκικές γλώσσες (γράφεται balık στα τουρκικά).

## Ιστορία
Με την πάροδο του χρόνου, ο όρος εφαρμόζεται σε καπνιστά ψάρια αυτού του είδους, και μπορεί κανείς να δει, π. χ., "κρύο καπνιστό χούτσο μπαλίκ." Ως περιέργεια, πρόσφατα, μια σειρά από προϊόντα κρύου καπνισμένου κρέατος εμφανίστηκαν με το όνομα "μπαλίκ" στη Ρωσία. Παραδοσιακά, το μπαλίκ οξύρρυγχου θεωρείται το πιο λεπτό και τρυφερό, το οποίο αναζητείται και επαινείται από τους καλοφαγάδες. Την ίδια στιγμή, η τρυφερή σάρκα του οξύρρυγχου είναι πιο επιρρεπή στην ανάπτυξη των βακτήριων *Clostridium botulinum*.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ξηρών τροφίμων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μπαλίκ (Ρωσικά)

Κατηγορία:Ρωσική κουζίνα
Κατηγορία:Κουζίνα του Καζακστάν
Μπάλας Ιωαννίνων

*Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: [[Μπάλα Αχαΐας|Μπάλας Αχαΐας]]*

Ο **Μπάλας** είναι ορεινό χωριό της Δωδώνης στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 520 μέτρων.  Βρίσκεται στις νότιες απολήξεις του όρους Τόμαρος (Ολύτσικας), επάνω στην επαρχιακή οδό Ιωαννίνων - Δερβιζιάνων και ανάμεσα στα χωριά Λεπάδι και Γεωργάνοι. Απέχει 42 χλμ. Ν.-ΝΔ. της πόλης των Ιωαννίνων και μόλις 1,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τους Γεωργάνους. Ο Ηπειρώτης γιατρός και λαογράφος Ιωάννης Λαμπίδης τον αναφέρει, το 1888, ως συνοικία των Γεωργάνων να κατοικείται αποκλειστικά από χριστιανικό πληθυσμό. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους Γεωργάνους και το Λιβάδι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Γεωργάνων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 43 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Μπέρκο Ιωαννίνων

Το **Μπέρκο** είναι ημιορεινό χωριό της Δωδώνης στην Ήπειρο σε υψόμετρο 440 μέτρων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Μπέρκο βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων στα αριστερά του χείμαρρου Σμαλίτσα. Το όνομά του προέρχεται από την οικογένεια Μπέρκου που είχε μεγάλη περιουσία εκεί. Απέχει 27 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων, 8 χλμ. δυτικά από την Κωστάνιανη και 11 χλμ. από τον κόμβο Δωδώνης της Εγνατίας Οδού. Ο οικισμός αναφέρεται το 1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κωστάνιανης με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κωστάνιανη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κωστάνιανης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δωδώνης του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκους.

## Σημειώσεις
*"Η γενιά του Μπέρκου διήλθε μέχρι της τελευταίας εκατονταετηρίδος ανθούσα επι προεχούση θέσει και αρρενογονία , αποσβεσθείσα ηδη εξ ολοκλήρου. Το σωζόμενον χωρίον Μπέρκου (των Ιωαννίνων) έλαβεν το τοιούτον όνομα εκ της ιδιοκτήμονος ταύτης γενεάς και διανέμει το όνομα αυτής εις το οικόπεδον, όπου υπήρχεν η οικία της"*

*"Το χωρίον Μπέρκος βρισκόταν στην περιοχή αριστερά του Καλαμά. Το κατοικούσαν δύο οικογένειες χριστιανικές, ανήκε δε διοικητικά και εκκλησιαστικά στα Ιωάννινα"*

- Παναγιώτης Αραβαντινός, "Χρονογραφία της Ηπείρου", κεφ. ΙΓ΄.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Διοίκηση Αχαΐας

H **Διοίκηση Αχαΐας** υπήρξε παλαιότερη διοικητική διαίρεση του Ελληνικού κράτους.

## Διοικητική ιστορία
Το χρονικό διάστημα 1836-1845 ίσχυε στο Βασίλειο της Ελλάδας η διοικητική διαίρεση του 1836, με την οποία καταργήθηκε το νομαρχιακό σύστημα. Απότοκο ήταν ο Νομός Αχαΐας και Ήλιδος να καταργηθεί, ο οποίος κατόπιν χωρίστηκε στις Διοικήσεις Αχαΐας με έδρα την Πάτρα, Κυλληνίας με έδρα τα Καλάβρυτα, και Ηλείας με έδρα τον Πύργο.

Η Διοίκηση Αχαΐας αποτελείτο από τις επαρχίες Παλαιών Πατρών με έδρα την Πάτρα και Αιγίου με έδρα το Αίγιο.

Η Επαρχία Παλαιών Πατρών απαρτιζόταν αρχικά από 8 δήμους, τους δήμους: Πατρέων, Φαρρών, Δύμης, Τριταίας, Ερυμανθίας, Παναχαιών, Ερρινεού και Αργυράς. Το 1837 προστέθηκε και ο βραχύβιος Δήμος Αραξίων (1837-1840), που δημιουργήθηκε από εδάφη του δήμου Δύμης. Το 1840 οι 9 δήμοι της επαρχίας μετασχηματίστηκαν σε 5, τους δήμους: Πατρέων, Ερρινέων, Φαραίων, Τριτεαίων και Δυμαίων.

Η Επαρχία Αιγίου, της Υποδιοικήσεως Αιγιαλείας, απαρτιζόταν αρχικά από 5 δήμους, τους δήμους: Αιγίου, Μεγανήτης, Ελίκης, Βουρών και Αιγείρας. Το 1840 οι 5 δήμοι της επαρχίας μετασχηματίστηκαν σε 3, τους δήμους: Αιγίου, Αιγείρας και Βουρών.

Με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του 1845, και την κατάργηση του συστήματος των διοικήσεων και υποδιοικήσεων, επανήλθε το νομαρχιακό σύστημα του 1833 με το οποίο επανασυστάθηκε ο Νομός Αχαΐας και Ήλιδος ενώ η Διοίκηση Αχαΐας καταργήθηκε.

## Παραπομπές

 
## Πηγές
* Αλέξ. Θ. Δρακάκης - Στυλ. Ι. Κούνδουρος, *[http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/f/a/4/metadata-01-0000554.tkl Αρχεία περί της συστάσεως και εξελίξεως των δήμων και κοινοτήτων 1836-1939 και της διοικητικής διαιρέσεως του κράτους. (Τέως δήμοι, κοινότητες, σύνδεσμοι κοινοτήτων, ανοργάνωτοι κοινότητες, συνοικισμοί, μοναί, θέσεις – Αναγνωρίσεις, προσαρτήσεις, αποστάσεις, μετονομασίες, συγχωνεύσεις)]*, τόμοι Α΄-Β΄, Τύποις «Γραφικαί Τέχναι», Αθήνα 1939-1940.

## Βιβλιογραφία
* 

Α
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Αχαΐας
Εθνική Ακαδημία Τεχνών του Καζακστάν

Η **Εθνική Ακαδημία Τεχνών του Καζακστάν** (καζακικά: Т. Қ. Жүргенов атындағы Қазақ ұлттық өнер академиясы) είναι η κύρια σχολή θεάτρου, ταινιών, δράματος, καλών τεχνών και σχεδίου στο Αλμάτι του Καζακστάν.

Η Ακαδημία ξεκίνησε ως θεατρική σχολή του Ινστιτούτο Τεχνών Κουρμαγνκάζι το 1955. Το ινστιτούτο τεχνών σήμερα είναι γνωστό ως Εθνικό Ωδείο. Ονομάστηκε προς τιμήν του Τεμιρμπέκ Ζουργκένοφ (1898-1939) το 1989.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Αλμάτι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στο Καζακστάν
Άμβλωση στο Καζακστάν

Η **[[άμβλωση]] στην [[Καζακστάν]]** είναι νόμιμη κατόπιν αιτήματος έως και 12 εβδομάδες της εγκυμοσύνης, μεταξύ 12 και 24 εβδομάδων για μια σειρά κοινωνικών, οικονομικών και ιατρικών λόγων. Μετά τις 24 εβδομάδες είναι νόμιμη για συνθήκες που απειλούν τη ζωή.

Ο νόμος για την έκτρωση στην Καζακστάν βασίζεται στο νόμο της πρώην ΕΣΣΔ και δεν έχει ενημερωθεί από την ανεξαρτησία του το 1991.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Υγεία στο Καζακστάν
Ένωση Συγγραφέων του Καζακστάν

Η **Ένωση Συγγραφέων του Καζακστάν** (καζακικά: Қазақстан жазушылар одағы, ρωσικά: Союз писателей Казахстана) είναι λογοτεχνική οργάνωση του Καζακστάν, που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1930. Από την ίδρυσή της, τουλάχιστον 750 κορυφαίοι συγγραφείς του Καζακστάν έχουν συνδεθεί με την ένωση.

## Πρόεδροι
* Σακέν Σεϊφούλιν - ιδρυτής
* Ιλιάς Ζανσουγκούροφ - 1934-1936
* Σαμπίτ Μουκάνοφ, 1936-1937, 1943-1952
* 1937-1943,
* Γκαμπιντέν Μουσταφίν, 1953-1956, 1962-1964
* Γκαμπίτ Μουσρέποφ, 1956-1962, 1964-1966
* Εντί Σαρίποφ, 1966-1970
* Ανουάρ Αλιμζάνοφ, 1970-1979
* Ζουμπάν Μολνταγκαλίγιεφ, 1979-1983
* Ολζάς Σουλεϊμένοφ, 1983-1991
* Καλνταρμπέκ Ναϋμανμπάγιεφ, 1991-1996
* Νουρλάν Οραζαλίν, 1996 - σήμερα

Κατηγορία:Καζακστάν-επέκταση
Κατηγορία:Λογοτεχνία του Καζακστάν
Κατηγορία:Οργανώσεις με έδρα το Καζακστάν
Διοίκηση Κυλληνίας

H **Διοίκηση Κυλληνίας** ήταν παλαιότερη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους.

## Διοικητική ιστορία
Το χρονικό διάστημα 1836-1845 ίσχυε στο Βασίλειο της Ελλάδας η διοικητική διαίρεση του 1836, με την οποία καταργήθηκε το νομαρχιακό σύστημα. Απότοκο ήταν ο Νομός Αχαΐας και Ήλιδος να καταργηθεί, ο οποίος κατόπιν χωρίστηκε στις Διοικήσεις Αχαΐας με έδρα την Πάτρα, Κυλληνίας με έδρα τα Καλάβρυτα, και Ηλείας με έδρα τον Πύργο.

Η Διοίκηση Κυλληνίας αποτελείτο από την Επαρχία Καλαβρύτων και τμήμα της κατηργημένης Επαρχίας Διποταμίας και έδρα της ορίστηκε η Κυναίθη (Καλάβρυτα). Μετονομάστηκε σε Διοίκηση Κυναίθης με τον νόμο της 22/6/1838 (4/7/1838) (ΦΕΚ 24). Μετονομάστηκε σε Διοίκηση Καλαβρύτων με το Νόμο ΚΕ΄, άρθρο 8, της 5ης Δεκεμβρίου 1845.

Η Διοίκηση Κυλληνίας απαρτιζόταν αρχικά από 20 δήμους, τους δήμους: Καλαβρύτων, Κερπηνής, Κερηνείας, Σελλινόης, Λαπαθών, Βλασίας, Καλλιφωνίας, Ψωφίδος, Πάου, Λυκουρίας, Κάτω Κλειτορίας, Κλειτορίας, Σουδενών, Κραθίδος, Αιγών, Νεζερών, Σειρών, Φελόης, Αροανείας και Νωνάκριδος. Το 1837 οι δήμοι Κερηνείας και Σελλινόης συγχωνεύτηκαν και σχημάτισαν το διευρυμένο Δήμο Σελληνόης. Την ίδια χρονιά συγχωνεύτηκαν και οι δήμοι Κάτω Κλειτορίας και Αροανείας και δημιούργησαν το νέο Δήμο Αροανείας. Το 1840 οι 18 πια δήμοι της Διοικήσεως Κυναίθης (όπως ονομαζόταν πλέον) μετασχηματίστηκαν σε 9, τους δήμους: Καλαβρύτων, Κερπινής, Λαπαθών, Αροανείας, Ψωφίδος, Κλειτορίας, Νωνάκριδος, Κράθιδος και Φελλόης. Στο μετασχηματισμό αυτό δεν συμπεριελήφθησαν οι οικισμοί του καταργηθέντος Δήμου Νεζερών. Αυτοί δεν προσαρτήθηκαν σε άλλο δήμο της Διοικήσεως Κυναίθης αλλά στον τότε Δήμο Φαρών που ανήκε στη Διοίκηση Αχαΐας.  

Με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του 1845, και την κατάργηση του συστήματος των διοικήσεων και υποδιοικήσεων, επανήλθε το νομαρχιακό σύστημα του 1833 με το οποίο επανασυστάθηκε ο Νομός Αχαΐας και Ήλιδος ενώ η Διοίκηση Κυλληνίας καταργήθηκε και έδωσε τη θέση της στην Επαρχία Καλαβρύτων, που διατήρησε τα όρια και τη σύστασή της ως επαρχία του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος.

## Παραπομπές

 
## Πηγές
* Αλέξ. Θ. Δρακάκης - Στυλ. Ι. Κούνδουρος, *[http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/f/a/4/metadata-01-0000554.tkl Αρχεία περί της συστάσεως και εξελίξεως των δήμων και κοινοτήτων 1836-1939 και της διοικητικής διαιρέσεως του κράτους. (Τέως δήμοι, κοινότητες, σύνδεσμοι κοινοτήτων, ανοργάνωτοι κοινότητες, συνοικισμοί, μοναί, θέσεις – Αναγνωρίσεις, προσαρτήσεις, αποστάσεις, μετονομασίες, συγχωνεύσεις)]*, τόμοι Α΄-Β΄, Τύποις «Γραφικαί Τέχναι», Αθήνα 1939-1940.

## Βιβλιογραφία
* 

Κ
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Αχαΐας
Σουλτάνος Μαλίκ Σαχ Β΄

Το όνομα **Μαλίκ Σαχ Β΄** μπορεί να αναφέρεται στους παρακάτω Σελτζούκους **σουλτάνους**:

* Μαλίκ Σαχ Β΄, Σελτζούκος σουλτάνος της Βαγδάτης (1105).
* Μαλίκ Σαχ (σουλτάνος του Ρουμ) (1096;-1117), Σελτζούκος σουλτάνος του Ικονίου.