Ατμόπλοιο Όρια

Το **Ατμόπλοιο ''Όρια*** (SS *Oria*) ήταν νορβηγικό [[ατμόπλοιο]] το οποίο βυθίστηκε στις [[12 Φεβρουαρίου]] [[1944]], προκαλώντας τον θάνατο περίπου 4.100 Ιταλών [[αιχμάλωτος πολέμου|αιχμαλώτων πολέμου]]. Η βύθισή του αποτέλεσε την 4η μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στα παγκόσμια χρονικά και την χειρότερη απώλεια ζωών από βύθιση ενός μόνο [[πλοίο]]υ στη [[Μεσόγειος|Μεσόγειο]]. 

==Το πλοίο==
Το *Oria* κατασκευάστηκε το 1920 στο [[Σάντερλαντ]] από την *Osbourne, Graham & Co*. Το συνολικό [[τονάζ]] του ήταν 2127 [[Τόνος (μονάδα μέτρησης)|τόνοι]] και αποτελούσε ιδιοκτησία της νορβηγικής εταιρείας *Fearnley & Eger* με έδρα το [[Όσλο]]. Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποτέλεσε τμήμα μίας [[νηοπομπή]]ς με προορισμό την [[Βόρεια Αφρική]] και τον Ιούνιο του 1940, λίγο μετά τη γερμανική εισβολή στη [[Νορβηγία]], βρισκόταν υπό περιορισμό στην [[Καζαμπλάνκα]]. Ένα χρόνο αργότερα το πλοίο επιτάχθηκε από την [[Κυβέρνηση του Βισύ]], μετονομάστηκε σε *Sainte Julienne* και χρησιμοποιήθηκε στη Μεσόγειο. Το Νοέμβριο του [[1942]] επεστράφη επίσημα στον νόμιμο ιδιοκτήτη του, οπότε και πήρε εκ νέου το παλιό του όνομα, *Oria*, σύντομα όμως δόθηκε στην γερμανική εταιρεία *Mittelmeer Reederei GmbH* με έδρα το [[Αμβούργο]].

==Η βύθιση==
Το φθινόπωρο του 1943, μετά την [[Μάχη της Ρόδου (1943)|παράδοση των ιταλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα στους Γερμανούς]], οι Γερμανοί έπρεπε να μεταφέρουν δεκάδες χιλιάδες Ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου δια θαλάσσης. Αυτές οι μεταφορές συχνά γίνονταν με ακατάλληλα σκάφη, στοιβάζοντας αιχμαλώτους στα [[αμπάρι]]α των πλοίων και χωρίς την τήρηση κανόνων ασφαλείας. Αρκετά πλοία βυθίστηκαν, είτε συνεπεία συμμαχικών επιθέσεων είτε ατυχημάτων, προκαλώντας το θάνατο χιλιάδων αιχμαλώτων. 

Το *Oria* ήταν ένα από τα σκάφη που επιλέχθηκαν για τη μεταφορά Ιταλών αιχμαλώτων. Στις 11 Φεβρουαρίου 1944 απέπλευσε από τη [[Ρόδος|Ρόδο]] με προορισμό τον [[Πειραιάς|Πειραιά]], μεταφέροντας 4.046 Ιταλούς αιχμαλώτους (43 αξιωματικούς, 118 υπαξιωματικούς και 3.885 στρατιώτες), 90 Γερμανούς σε υπηρεσία και το πλήρωμά του. Την επόμενη ημέρα το πλοίο έπεσε σε [[καταιγίδα]], εξετράπη της πορείας και προσέκρουσε στα βράχια της νησίδας [[Πάτροκλος (νησίδα)|Πάτροκλος]], ανοικτά του [[ακρωτήριο|ακρωτηρίου]] [[Σούνιο]], άνοιξε αμέσως ρήγμα  και βυθίστηκε. Κάποια πλοία, φτάνοντας λόγω κακοκαιρίας 3 ημέρες μετά στο [[ναυάγιο]], διέσωσαν 6 [[Ιταλοί|Ιταλούς]], 21 [[Γερμανοί|Γερμανούς]], τον Νορβηγό καπετάνιο και τον [[Έλληνας|Έλληνα]] μηχανικό.
 Όλοι οι υπόλοιποι έχασαν τη ζωή τους συμπεριλαμβανομένων και 21 Ελλήνων του πληρώματος.

Μετά το ναυάγιο, η απέναντι παραλία του Χάρακα, όπως και το [[Λαγονήσι Αττικής|Λαγονήσι]], γέμισαν πτώματα. Οι Γερμανoί έθαψαν τους νεκρούς Ιταλούς σε ομαδικό τάφο, σε απόσταση εκατό μέτρων από τη θάλασσα.

==Εκδηλώσεις μνήμης==
Από την αρχή και για πολλά χρόνια, το ναυάγιο του *Όρια* περιβλήθηκε από ένα πέπλο σιωπής. Οι γερμανικές αρχές κατοχής απέκρυψαν το γεγονός, ενώ δεν υπήρξε μνεία ούτε στον ελεγχόμενο από αυτές αθηναϊκό τύπο της εποχής. Εικάζεται πως επρόκειτο για σκόπιμη ενέργεια, ώστε να μη ζητηθούν ευθύνες και αποζημιώσεις για το χαμό των αιχμαλώτων, αφού στο μέγεθος της τραγωδίας είχαν αποφασιστική συμβολή οι συνθήκες στοίβαξης και εγκλεισμού των, έτσι κι αλλιώς υπεράριθμων, Ιταλών στα αμπάρια του σκάφους. 

Η υπόθεση του ναυαγίου του *Όρια* ήλθε ξανά στην επιφάνεια το 2006 με πρωτοβουλία των τοπικών ελληνικών αρχών, έπειτα και από τις σχετικές έρευνες του δύτη [[Αριστοτέλης Ζερβούδης|Αριστοτέλη Ζερβούδη]] που ανακάλυψε το ναυάγιο το 1999. Η ταυτοποίηση του ναυαγίου από τον Ζερβούδη έγινε το 2001, μετά από έρευνα στα αρχεία της Γερμανικής Ναυτικής Διοίκησης. Το 2002 ο  Ζερβούδης, μετά από τις έρευνες που είχε κάνει στο βυθό με τους δύτες Αντώνη Γκάφα και Δημήτρη Καρτέρη, δημοσιοποίησε την πρώτη έγκυρη αναφορά για την κατάσταση του ναυαγισμένου *Oria*. Για τις υπηρεσίες του και τη συνεισφορά του στις καταδυτικές αποστολές, ο Ζερβούδης ανακηρύχθηκε στα τέλη του 2017 από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας [[Σέρτζιο Ματαρέλα]] Ιππότης του Τάγματος του Αστέρα της Ιταλίας (Cavaliere dell'Ordine della Stella d'Italia) και του απένειμε το παράσημο του Τάγματος.

To 2012, στο Βαϊάνο της [[Τοσκάνη]]ς (επαρχία [[Πράτο (επαρχία)|Πράτο]]) έλαβε χώρα η πρώτη ιταλική εκδήλωση μνήμης για τα θύματα του *Όρια*, με τη συνεργασία του Κέντρου Ιστορικής και Εθνογραφικής Τεκμηρίωσης (Fondazione del Centro documentazione storico etnografico -*CDSE*).

Το Φεβρουάριο του 2014, στην 70ή επέτειο από το ναυάγιο, ο [[Δήμος Σαρωνικού]], σε συνεργασία με το «Σύνδεσμο Πνευματικής και Κοινωνικής Δραστηριότητας Κερατέας *Χρυσή Τομή*» και το «Δίκτυο Συγγενών Θυμάτων του Oria», oργάνωσαν εκδήλωση στην [[Κερατέα]], κατά τη οποία έγιναν και τα αποκαλυπτήρια του μνημείου που κατασκευάστηκε προς τιμήν των θυμάτων, απέναντι από το σημείο βύθισης του πλοίου (60ό χιλιόμετρο Λεωφόρου Αθηνών–Σουνίου). Παράλληλα, ο δύτης Αρ. Ζερβούδης ως εκπρόσωπος των οικογενειών των θυμάτων του ΟΡΙΑ, τοποθέτησε αναμνηστική πλάκα στο βυθό, στο σημείο που χάθηκε το πλοίο. Το 2015, ο Γιώργος Ιατρού γύρισε το ιστορικό ντοκιμαντέρ *memORIA'', με θέμα το ναυάγιο του πλοίου, το οποίο προβλήθηκε από την εκπομπή της ΕΡΤ2 «Τεκμήρια ελληνισμού» το Φεβρουάριο του 2016 και, επίσης, προκρίθηκε για συμμετοχή στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Εκδηλώσεις μνήμης για τα θύματα της τραγωδίας οργανώνονται και στην Ιταλία, στην πόλη Μαρτάνο του Λέτσε, με τη συμμετοχή και της Εθνικής Ένωσης Παρτιζάνων Ιταλίας (Associazione Nazionale Partigiani d’Italia).

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


## Πηγές
### Έντυπες
*

*

*

*

*

### Διαδικτυακές
*

*

*

## Εξωτερικoί σύνδεσμοι
* Ιl naufragio del piroscafo norvegese Oria. Ιστοσελίδα του ιταλικού Δικτύου Συγγενών Θυμάτων του Oria.

* 

* 

* 

* 

 
Ο
Ο
Ο
Α