open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γιαννιού Ρεθύμνης

Το **Γιαννιού** είναι οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης.

## Γενικά στοιχεία
Το Γιαννιού βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού, κοντά στα νότια παραλία, σε υψόμετρο 190 μέτρα. Το χωριό απέχει    χλμ. Ν. από το Ρέθυμνο,    χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Σπήλι (έδρα του δήμου) και 3 χλμ. ΝΑ. από τα Λευκώγεια

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, το 1925 να προσαρτάται στην κοινότητα Λευκογείων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Λευκώγεια, το Αμμούδι και τα Σχοινάρια αποτελούν την κοινότητα Λευκογείων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Φοίνικα του Δήμου Αγίου Βασιλείου και σύμφωνα την απογραφή 2021 απογράφησαν 41 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 60 κατοίκους. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνης
Λιούις Πούλμαν

Ο **Λιούις Τζέιμς Πούλμαν** (29 Ιανουαρίου 1993) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Ξεκίνησε την υποκριτική του καριέρα στην ταινία *[[Η εκδίκηση του Λέφτι Μπράουν]]* (2017), στην οποία πρωταγωνιστεί ο πατέρας του, Μπιλ Πούλμαν. Αργότερα εμφανίστηκε σε δεύτερους ρόλους στις ταινίες *[[The Strangers: Ματωμένη νύχτα]]* (2018), *[[Δύσκολες ώρες στο El Royale]]* (2018) και *[[Top Gun: Maverick]]* (2022) και σε κύριο ρόλο στο *[['Salem's Lot (ταινία)|<nowiki/>'Salem's Lot]]* (2024). Είναι προγραμματισμένος να υποδυθεί τον Sentry στις ταινίες του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel *[[Thunderbolts*]]* (2025) και *[[Εκδικητές: Η Άνοδος του Doctor Doom]]* (2026).

Στην τηλεόραση, ο Πούλμαν υποδύθηκε τον Major Major Major Major στο *[[Catch-22]]* (2019) και πρωταγωνίστησε στις σειρές *[[Outer Range]]* (2022–2024) και *[[Lessons in Chemistry]]* (2023), λαμβάνοντας υποψηφιότητα για Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης και για Βραβείο Critics' Choice για Τηλεόραση.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί ρωσικής καταγωγής
Άμιλλα Περιστερίου (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Ο **Πολιτιστικός και Αθλητικός Όμιλος Άμιλλα Περιστερίου** είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται με έδρα την περιοχή του Μπουρναζίου, συνοικία του Περιστερίου, προαστίου του Δυτικού Τομέα της Αθήνας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1952 και οι αθλητές του αγωνίζονται φορώντας εξοπλισμό μπλε, λευκού και μπορντώ χρώματος. Στο έμβλημά του απεικονίζεται ένα περιστέρι. Ο σύλλογος καλλιεργεί μεταξύ άλλων το άθλημα της καλαθοσφαίρισης, διαθέτοντας τμήμα τόσο ενήλικων γυναικών, καθώς και αθλητριών νεαρότερων ηλικιακών ομάδων. Τα τμήματα αυτά αποτελούν νομικά κυψέλες ερασιτεχνικού αθλητισμού και έδρα τους είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Μπουρναζίου «Γιώργος Στεφανόπουλος» (πρώην Ολυμπιακό Κέντρο Πυγμαχίας).

## Ιστορική αναδρομή
### Περίοδοι σε εθνικές κατηγορίες

## Πρόσωπα



## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 
* Άμιλλα Περιστερίου (τμήματα καλαθοσφαίρισης), επίσημος λογαριασμός στο YouTube.
* Κλειστό Πυγμαχίας Περιστερίου, πληροφορίες στον ιστότοπο Stadia.gr.

Καλαθοσφαιριση Γυναικων
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.
One Cut of the Dead

To ***One Cut of the Dead*** (ιπωνικά: *カメラを止めるな!*, **''Kamera o Tomeru na**!*, μεταφ. "Μην σταματήσετε την κάμερα!") είναι ιαπωνική ανεξάρτητη κωμωδία τρόμου με ζόμπι του 2017, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Σιν'ιτσίρο Ουνεντά. Αφορά μια ομάδα κινηματογραφιστών και ηθοποιών που αναλαμβάνουν να γυρίσουν την ταινία *One Cut of the Dead*, μια τηλεοπτική ταινία τρόμου με ζόμπι, η οποία πρέπει να γυριστεί σε μονόπλανο. Το πρώτο τρίτο της ταινίας απεικονίζει το *One Cut of the Dead'' ως ταινία μέσα στην ταινία, προτού γυρίσει πίσω στο χρόνο για να δείξει την προέλευση του πρότζεκτ και την τελική του λήψη από την οπτική των ηθοποιών και της ομάδας παραγωγής.

Η ταινία γυρίστηκε με χαμηλό προϋπολογισμό ύψους 3 εκατομμυρίων γεν (25.000 δολάρια) και με μια ομάδα άγνωστων ηθοποιών. Έκανε πρεμιέρα στην Ιαπωνία σε μια μικρή αίθουσα για εξάημερη προβολή. Μετά τη διεθνή επιτυχία της στην προβολή της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ουντίνε, η ταινία απέκτησε ευρύτερη προβολή, περιλαμβανομένης μιας επανέκδοσης στην Ιαπωνία. Το φιλμ απέφερε 27.935.711 δολάρια στην Ιαπωνία και 30,5 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, σημειώνοντας ιστορία στο box office, αφού έβγαλε τον προϋπολογισμό της επί χίλια. Η ταινία έλαβε επίσης εγκωμιαστικές κριτικές για την πρωτοτυπία της, το σενάριο και το χιούμορ της.
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2017
Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την κινηματογράφιση
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιαπωνία
Κατηγορία:Ιαπωνικές ανεξάρτητες ταινίες
Κατηγορία:Ιαπωνικές κωμικές ταινίες τρόμου
Κατηγορία:Κωμικές ζόμπι ταινίες
Αλεύρι πολύσπορο

[μικρογραφία|307x307εσ|Αριστερά: αλεύρι χωριάτικο ή [Αλεύρι ολικής άλεσης|ολικής άλεσης ψιλό. Δεξιά: αλεύρι πολύσπορο (με 9 δημητριακά).]]
Το **αλεύρι πολύσπορο** είναι ένα μείγμα που προέρχεται από την άλεση πολλών διαφορετικών δημητριακών. Η διαφορά μεταξύ του αλευριού ολικής άλεσης και του πολύσπορου είναι ότι το πρώτο παρασκευάζεται από την άλεση μόνο του σιταριού, ενώ το δεύτερο από την άλεση πολλών διαφορετικών δημητριακών, όπως το σιτάρι, το κριθάρι, οι νιφάδες βρώμης, οι σπόροι κεχριού, οι νιφάδες σίκαλης, οι κόκκοι καλαμποκιού, ο λιναρόσπορος, και οι ηλιόσποροι. Άλλα, δημητριακά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν  είναι ο αμάρανθος, η σόγια, και η κινόα.   

Τα διάφορα πολύσπορα άλευρα προκύπτουν είτε με την προσθήκη περισσότερων ή λιγότερων δημητριακών (π.χ. αλεύρι με 5, 7 ή 9 διαφορετικά δημητριακά), είτε με διαφορετική αναλογία συγκεκριμένων δημητριακών (π.χ. δύο άλευρα με 5 δημητριακά σε διαφορετική αναλογία). Κάθε ένα από τα πολύσπορα συστατικά συνεισφέρει διαφορετικά χαρακτηριστικά στο αλεύρι, καθιστώντας το γεμάτο φυτικές ίνες, βιταμίνες, μέταλλα, πρωτεΐνες και προσφέροντας ένα διαφορετικό γευστικό προφίλ.  

Το σιτάρι είναι το κύριο συστατικό και η βάση του πολύσπορου αλεύρου. Συγκεκριμένα, το σιτάρι μετατρέπεται σε αλεύρι ολικής αλέσεως, το οποίο αποτελείται από τους μη επεξεργασμένους κόκκους που είναι το πίτουρο, το ενδοσπέρμιο, και το φύτρο, συστατικά που είναι είναι πλούσια σε φυτικές ίνες, βιταμίνες, μέταλλα και αντιοξειδωτικά.  


Αρχείο:Barley Seeds.jpg|Κόκκοι κριθαριού με και χωρίς τον εξωτερικό φλοιό.
Αρχείο:Secale cereale - cereal rye - Steve Hurst USDA-NRCS PLANTS Database.jpg|Διάφοροι τύποι σίκαλης.
Αρχείο:Wheat, rye, triticale montage.jpg|Κόκκοι σιταριού, σίκαλης και το υβρίδιο τους, το τριτικάλε. Το τριτικάλε είναι σημαντικά μεγαλύτερο από το σιτάρι.
Αρχείο:Avena sativa black oat, Zwarte haver graankorrels (1).jpg|Κόκκοι μαύρης βρώμης.
Αρχείο:Millet grains.jpg|Κόκκοι κεχριού.
Αρχείο:Brown Flax Seeds.jpg|Καφέ λιναρόσπορος.
Αρχείο:Flax seeds.jpg|Χρυσός λιναρόσπορος.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Άλευρα
Καρλ Αστ

Ο **Καρλ Αστ** (, με καλλιτεχνικό ψευδώνυμο **Καρλ Ρούμορ** [*Karl Rumor*], 19 Φεβρουαρίου 1886 – 9 Ιουλίου 1971) ήταν Εσθονός συγγραφέας και πολιτικός. 

## Βιογραφία
Ο Καρλ Αστ γεννήθηκε στην Οράβα της Κομητείας Βέρο (νυν Επαρχία Βόρου στην νοτιοανατολική Εσθονία), μιας από τις υποδιαιρέσεις του Κυβερνείου της Λιβονίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αστ, Γκότλιμπ Αστ, ήταν δήμαρχος του Ταλίν το 1919. Ο Καρλ παρακολούθησε το περίφημο Γυμνάσιο Ούγκο Τρέφνερ στο Τάρτου. Ο Αστ υποστήριξε τη Ρωσική Επανάσταση του 1905 και φυλακίστηκε στη Ρίγα για μια περίοδο από το 1907 έως το 1910 ως αποτέλεσμα της κριτικής του για το αυταρχικό καθεστώς του Τσάρου. Συμμετείχε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό.

Με την επίτευξη της ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας της Εσθονίας, ο Καρλ Αστ έλαβε μέρος στην πολιτική ζωή του τόπου. Ήταν μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης της Εσθονίας το 1919. Από το 1919 έως το 1933 ήταν μέλος του εσθονικού κοινοβουλίου (εσθ.: Riigikogu). Μεταξύ του 1933 και του 1939 ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο (συμπεριλαμβανομένων των πρωτευουσών της Ευρώπης, της Βόρειας Αφρικής, της Ινδίας, της Ιαπωνίας και της Κίνας) και είχε γράψει πολυάριθμες ταξιδιωτικά οδοιπορικά και αναφορές. Το 1939 ήταν ακόλουθος Τύπου της Εσθονίας στη Σουηδία.

Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Καρλ Αστ μετανάστευσε από την Ευρώπη και εγκαταστάθηκε στη Βραζιλία, στη συνέχεια στον Καναδά και τελικά στις ΗΠΑ. Υπηρέτησε με την εσθονική κυβέρνηση στην εξορία μέχρι το 1959.

## Λογοτεχνικό έργο
Το λογοτεχνικό ξεκίνημα του Καρλ Αστ έγινε το 1911, λίγο μετά την απελευθέρωσή του από την τσαρική φυλάκιση, με τη συλλογή διηγημάτων  (εσθονικά: *Τα κουνούπια στην καταιγίδα*). Το 1923 και 1924, κατέλαβε το αξίωμα του προέδρου της Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων. Εκτός από πολλά διηγήματα, έγραψε επίσης ένα μυθιστόρημα (*Krutsifiks,* 1960), δύο τόμους απομνημονευμάτων και πολυάριθμα ταξιδιωτικά βιβλία. Τα διηγήματά του τον κατέστησαν έναν από τους πιο δημοφιλείς εξόριστους συγγραφείς της εποχής του.

### Βιβλιογραφία
*  (1911, διηγήματα και σχέδια)
*  (1913, ποίημα)
*  (1913, διηγήματα)
*  (1920, με το ψευδώνυμο Κάαρλο Οράβα)
*  (1921, διηγήματα)
*  (1926, διηγήματα)
*  (1928, διηγήματα)
*  (1928, ρομαντικό δράμα)
*  (1929, ερωτικά διηγήματα)
*  (1930/31, ταξιδιωτικές αναφορές)
*  (1936, ταξιδιωτικό ημερολόγιο)
*  (1943, μια πολιτική πραγματεία)
*  (1953, διηγήματα)
*  (1959, διηγήματα)
*  (1960, μυθιστόρημα)
*  (1962, διηγήματα)
*  (1963–65, απομνημονεύματα, δύο τόμοι)
*  (1971, διηγήματα)
*  (1991, διηγήματα)
*  (1995, διήγημα)
*  (2007, δοκίμια, υπό την επιμέλεια του Χάντο Ρούνελ)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Friedebert Tuglas: *Karl Rumor. Elu ja loomingu äärjooni.* Τάρτου 1930

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* "Melanhoolne koer maailma lõpus"  (Eesti Ekspress, 12 Ιουλίου 2007)
* Jaan Undusk: ''Karl Ast Rumori "Aegade sadestus" vaatab maailma sotsialisti pilguga''  (Eesti Päevaleht, 28 Ιουνίου 2010, σελ. 12)

Κατηγορία:Εσθονοί συγγραφείς
Κατηγορία:Εσθονοί ποιητές
Κατηγορία:Εσθονοί πολιτικοί
Κατηγορία:Μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Μουσική γεωγραφία

[μικρογραφία|Χάρτης μουσικής γεωγραφίας με τις πόλεις στις οποίες είχε διεξαχθεί [Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision μέχρι το 2012]]
Η **μουσική γεωγραφία** είναι κλάδος τόσο εντός της αστικής γεωγραφίας όσο και της πολιτισμικής γεωγραφίας. Η μουσική γεωγραφία είναι η μελέτη της μουσικής παραγωγής και κατανάλωσης ως αντανάκλαση του τοπίου και των γεωγραφικών χώρων που ττις περιβάλλουν. Αναδύθηκε από την προφανή παρατήρησηη ότι τα άτομα συνδέουν τη μουσική με τον χώρο.

## Ιστορία
Ιστορικά, η μουσική ήταν μια καθαρά προφορική παράδοση που αντικαταστάθηκε από την εισαγωγή της ραδιοφωνικής μετάδοσης στη δεκαετία του 1920. Η παραδοσιακή μουσική ήταν το πρώτο είδος μουσικής που ερευνήθηκε και αναλύθηκε από μελετητές λόγω της φύσης της κίνησης που έχει αναπτύξει το ύφος της σε διάφορες περιοχές.

Ο Τζον Κόνελ θεωρεί ότι υπάρχουν συνδέσεις μεταξύ: "μουσικής, παράδοσης και αυθεντικότητας, που επανεφευρίσκονται στον δημόσιο χώρο της πόλης". [Η μουσική γεωγραφία] καταδεικνύει πώς οι τεχνολογικές αλλαγές (κυρίως η ψηφιοποίηση της μουσικής) εξέλιξαν την τοπική μουσική παραγωγή, δημιουργώντας νέες κουλτούρες οικιακής ηχογράφησης και επιχειρηματικότητα μικρής κλίμακας.

## Παραδείγματα

* Οι μελέτες του Τζον Στρέιτ για τη μετανάστευση των μπλουζ στο δέλτα του Μισισιπή δείχνουν τη σύνδεση και την κυκλοφορία της συγκεκριμένης μουσικής κουλτούρας σε όλο τον κόσμο.
* Η μελέτη του ρεμπέτικου τραγουδιού έχει συνδεθεί με την ανάλυση της μουσικής γεωγραφίας περιοχών στις οποίες άνθισε κατά τον Μεσοπόλεμο, όπως για παράδειγμα του Πειραιά.

## Παραπομπές

## Περαιτέρω ανάγνωση

* Hancock- Barnett, Coralie. "Colonial Resettlement and Cultural Resistance: The Mbira Music of Zimbabwe." *Social and Cultural Geography* 13.1 (2012): 11–27. Print.
* Adam Krims.Music and Urban Geography. Routledge Taylor & Francis Group:New York, 2007.
* Roger Martínez Sanmartí. Taste in music as a cultural production.Barcelona: Universitat Autonoma de Barcelona, 2007
* Conell, J. and Gibson, C.Sound tracks: popular music, identinty and place.Routledge Taylor & Francis Group:New York, 2001
* Simone Krüger & Ruxandra Trandafoiu.The Globalization of Musics in Transit: Music Migration and Tourism
Κατηγορία:Αστική γεωγραφία
Κατηγορία:Πολιτισμική γεωγραφία
Κατηγορία:Μουσική
Γάιος Μάρκιος Φίγουλος (ύπατος το 64 π.Χ.)

Ο **Γάιος Μάρκιος Φίγουλος**, λατινικά: *Gaius Marcius Figulus* (άκμασε τον 1ο αι. π.Χ.) ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 64 π.Χ.

## Βιογραφία
Πιστεύεται ότι ο Γάιος Μάρκιος Φίγουλος γεννήθηκε αρχικά ως "Γάιος Μινούκιος Θέρμος", πριν κάποια στιγμή υιοθετηθεί από έναν Mάρκιο Φίγουλο.  Εξελέγη στο αξίωμα του πραίτορα γύρω στο 67 π.Χ.  Στη συνέχεια εξελέγη ύπατος δίπλα στον Λεύκιο Ιούλιο Καίσαρα V το 64 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της υπατικής του θητείας, η Σύγκλητος εξέδωσε νόμους, που περιόριζαν τον αριθμό των προσώπων, που συνόδευαν τους υποψηφίους για εκλογή, καθώς και καθιστούσαν παράνομους ορισμένους συλλόγους (collegia).  Μετά την υπατική του θέση, αρνήθηκε να προταθεί για να διοριστεί ύπατος ή στο εξωτερικό. 

Στις 5 Δεκεμβρίου 63 π.Χ. ο Μάρκιος Φίγουλος ήταν ένας από τους πρώην υπάτους, που μίλησε υπέρ της χρήσης της θανατικής ποινής, που έπρεπε να εφαρμοστεί κατά των συνωμοτών του Κατιλίνα. Την επομένη υποστήριξε την πρόταση για απονομή ευχαριστιών στον Κικέρωνα, για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας. 

Μετά το τέλος του, η οικογένειά του του έστησε έναν τάφο, που ήταν εξαιρετικά ακριβός και περίτεχνος. 

## Αναφορές

## Πηγές
* Broughton, T. Robert S., *The Magistrates of the Roman Republic*, Vol. II (1951)
* Broughton, T. Robert S., *The Magistrates of the Roman Republic*, Vol. III (1986)
* Gruen, Erich S., *The Last Generation of the Roman Republic* (1995)

Κατηγορία:Μάρκιοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλος Σούρα

Ο **Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλος Σούρα**, λατινικά: *Publius Cornelius Lentulus Sura* (114 π.Χ.  – 5 Δεκεμβρίου 63 π.Χ.) ήταν μία από τις κύριες προσωπικότητες στη συνωμοσία του Κατιλίνα. Ήταν επίσης ο πατριός του μελλοντικού Mάρκου Αντωνίου της Β΄ Τριανδρίας.

## Βιογραφία
Όταν κατηγορήθηκε από τον Λ. Κ. Σύλλα (του οποίου ήταν ταμίας [quaestor] το 81 π.Χ.) ότι σπατάλησε το δημόσιο χρήμα, αρνήθηκε να δώσει οποιοδήποτε λογαριασμό, αλλά άπλωσε με θρασύτητα τη γάμπα του ποδιού του (sura), το μέλος του σώματος που τιμωρούνταν τα αγόρια όταν έκαναν λάθη στο παιχνίδι μπάλας. Ήταν πραίτορας το 74 π.Χ., υπηρετώντας ως πρόεδρος της *έρευνας για την επανάληψη (quaestio de repetundis)*, πριν εκλεγεί ως ύπατος το 71 π.Χ. 

Το 70 ήταν ένας από τους πολλούς συγκλητικούς, που εκδιώχθηκαν από τη Σύγκλητο για ανηθικότητα. Εξελέγη ως ένας από τους πραίτορες για το 63 π.Χ., παραχωρώντας το αξίωμα ξανά στη Σύγκλητο.  Ωστόσο αμέσως μετά την εκλογή του σε πραίτορα, εντάχθηκε στη συνωμοσία του Κατιλίνα. Βασισμένος σε έναν χρησμό της Σίβυλλας ότι τρεις Κορνήλιοι θα έπρεπε να είναι κυβερνήτες της Ρώμης, ο Λέντουλους θεωρούσε τον εαυτό του ως τον προορισμένο διάδοχο του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα και του Λεύκιου Κορνήλιου Κίννα. Όταν ο Κατιλίνας άφησε τη Ρώμη μετά τη δεύτερη ομιλία του Κικέρωνα *In Catilinam*, ο Λέντουλος πήρε τη θέση του ως αρχηγός των συνωμοτών στην πόλη. Σε συνεννόηση με τον Γάιο Κορνήλιο Κηθέγο, ανέλαβε να δολοφονήσει τον Κικέρωνα και να πυρπολήσει τη Ρώμη, αλλά το σχέδιο απέτυχε λόγω της δειλίας και της αδράνειάς του.

Όταν έμαθε ότι πρέσβεις από τους Αλλόβρογες βρίσκονταν στη Ρώμη και κατήγγειλαν την καταπίεσή τους από τους Ρωμαίους κυβερνήτες των επαρχιών, ο Λέντουλους έκανε συζητήσεις μαζί τους με σκοπό να λάβει ένοπλη βοήθεια. Προσποιούμενοι ότι συμβιβάζονται με τις απόψεις του, οι πρεσβευτές έλαβαν γραπτή συμφωνία που υπέγραψαν οι κύριοι συνωμότες και ενημέρωσαν τον Κ. Φάβιο Σάνγα, τον «προστάτη» τους στη Ρώμη, ο οποίος με τη σειρά του ενημέρωσε τον Κικέρωνα.

Οι συνωμότες συνελήφθησαν και αναγκάστηκαν να παραδεχτούν την ενοχή τους. Καταδικάστηκε σε θάνατο στο Tullianum στις 5 Δεκεμβρίου 63 π.Χ., μαζί με άλλους συγκλητικούς υποστηρικτές του Κατιλίνα.

## Δείτε επίσης
* γένος Λέντουλων, Ρωμαϊκή γενιά πατρικίων.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Σκριβώνιος Κουρίων (ύπατος το 76 π.Χ.)

Ο **Γάιος Σκιρβώνιος Κουρίων**, λατινικά: *Gaius Scribonius Curio* (π. 124 – 53 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, στρατιωτικός και διάσημος ρήτωρ. Είχε το παρωνύμιο **Βουρβούλειος,** λατινικά: *Burbuleius* (το όνομα ενός ηθοποιού) για τον τρόπο που κινούσε το σώμα του, ενώ μιλούσε. Ο Κουρίων διακρίθηκε ως δημόσιος ρήτωρ, και για την καθαρότητα της λατινικής του γλώσσας. 

## Σταδιοδρομία
Πιθανότατα γεννήθηκε μεταξύ 125 και 123 π.Χ.  Το 90 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Συμμαχικού Πολέμου, ο Κουρίων ήταν ένας τριβούνος των πληβείων. Από το 87 π.Χ. έως το 81 π.Χ. υπηρέτησε ως λεγάτος υπό τον Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα. Πρώτα στην Ελλάδα και την Ασία κατά τις εκστρατείες του Σύλλα κατά του βασιλιά Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου, και στη συνέχεια κατά της φατρίας Κίννα - Mάριου κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο του Σύλλα. Κατά τον Α' Μιθριδατικό πόλεμο πολιόρκησε τον Αθηναίο τύραννο Αριστίωνα, ο οποίος είχε πάρει θέση στην Ακρόπολη, κατά την πολιορκία της Αθήνας. 

Το 76 π.Χ. εξελέγη ύπατος, μαζί με τον Γναίο Οκτάβιο.  Μετά την υπατική του θητεία, τού ανατέθηκε η Μακεδονία ως ανθυπατική διοίκηση. Πολέμησε με επιτυχία τους Δαρδάνους και τους Μοισούς, για τους οποίους η Σύγκλητος του χάρισε θρίαμβο. Ήταν ο πρώτος Ρωμαίος στρατηγός, που έφθασε στον Δούναβη.

Ο Κουρίων ήταν μέλος του συλλόγου των Ποντιφικών. Απεβίωσε το 53 π.Χ. 

## Κικέρων και Καίσαρ
Φίλος του Μ. Τ. Κικέρωνα, τον υποστήριξε κατά τη διάρκεια της Συνωμοσίας του Κατιλίνα. Ο Κουρίων μίλησε υπέρ του Πόπλιου Κλόδιου Πούλχερ, όταν δικαζόταν για παραβίαση των τελετουργιών της Καλής Θεάς (Bona Dea),  ενώ ο Κικέρων μίλησε εναντίον του Κλοδίου και του Κουρίωνα, αν και αυτό δεν παρενέβαινε στη φιλία τους. Έγινε αντίπαλος του Ιουλίου Καίσαρα, και έγραψε έναν πολιτικό διάλογο εναντίον του.

## Οικογένεια
Ο γιος του, που ονομάζεται επίσης Γάιος Σκριβώνιος Κουρίων, έγινε πραίτωρ από τον Ιούλιο Καίσαρα, και στάλθηκε στη Σικελία και την Αφρική, για να προσπαθήσει να πάρει αυτές τις επαρχίες για τον Καίσαρα. Υπήρχε μία φήμη ότι ο Κουρίων ο Νεότερος και ο Mάρκος Αντώνιος είχαν σχέση, όταν ήταν νέοι. Όταν οι δύο άνδρες είχαν απαγορευτεί από τον Κουρίωνα τον Πρεσβύτερο να δουν ο ένας τον άλλον, ο Κουρίων ο Νεότερος εισήγαγε λάθρα τον Mάρκο Αντώνιο από τη στέγη του σπιτιού τού πατέρα του. 

Ο Κουρίων ήταν νυμφευμένος με τη Mεμμία, η οποία ήταν η αδελφή του Γάιου Μέμμιου. 

## Αναφορές

* 
*  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ρωμαϊκό νόμισμα του Γάιου Σκριβώνιου Κουρίωνα (πατέρα) 
* C. Scribonius Curio  στο *[[Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας|Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας]]* του William Smith

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ρήτορες
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Σκριβώνιος Κουρίων (γιος της Φουλβίας)

Ο **Γάιος Σκριβώνιος Κουρίων** ) ήταν γιος του Γάιου Σκριβώνιου Κουρίωνα και της Φουλβίας.

## Βιογραφία
Ο Γ. Σ. Κουρίων γεννήθηκε γύρω στο 50 π.Χ. από τον Γάιο Σκριβώνιο Κουρίωνα και τη Φουλβία.    Από τη μητέρα του είχε δύο μεγαλύτερα ετεροθαλή αδέλφια, την Κλοδία Πούλχρα και τον Πόπλιο Κλαύδιο Πούλχερ. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 49 π.Χ. η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, με τον Μάρκο Αντώνιο. Από αυτόν τον γάμο της ο Κουρίων απέκτησε άλλα δύο ετεροθαλή αδέλφια, τον Mάρκο Αντώνιο Άντυλλο και τον Iούλιο Αντώνιο. Ο Κουρίων μπορεί επίσης να είχε έναν ετεροθαλή αδελφό από τον πατέρα του με το ίδιο όνομα, ο οποίος θα μπορούσε να απεβίωσε νέος, αφού το πλήρες όνομα τού πιθανού αδελφού του χρησιμοποιήθηκε ξανά γι' αυτόν.     Η επαναχρησιμοποίηση ονομάτων γιών που είχαν αποβιώσει, ήταν κοινή στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας. Το 40 π.Χ. απεβίωσε και η μητέρα του Φουλβία, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν πιθανότατα υπό την επιμέλεια του θετού πατέρα του Μάρκου Αντώνιου, ο οποίος ξανανυμφεύτηκε, με την Οκταβία τη Νεότερη, αδελφή του Οκταβιανού Αυγούστου, μελλοντικού Αυτοκράτορα. Το υπόλοιπο της παιδικής του ηλικίας πιθανότατα πέρασε είτε στη Ρώμη με την Οκταβία, είτε με τον Αντώνιο σε ταξίδια σε όλες τις ρωμαϊκές επαρχίες. Όταν ξεκίνησε ο ναυμαχία του Aκτίου, ο Κουρίων τάχθηκε με τον πατριό του M. Αντώνιο και την επόμενη σύζυγό του Κλεοπάτρα Ζ΄ έναντι της Ocκταβίας και του Οκταβιανού Αυγούστου. Αυτός και ο ετεροθαλής αδελφός του Άντυλλος (καθώς και ο μεγαλύτερος γιος της Κλεοπάτρας Ζ΄ Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων) εκτελέστηκαν μετά τη ναυμαχία του Ακτίου. Παρά το γεγονός ότι ο πατέρας του ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Ιουλίου Καίσαρα, ο οποίος είχε υιοθετήσει τον Οκταβιανό Αύγουστο, δεν του δείχθηκε έλεος, όπως σε κάποιους άλλους.  Ο Ρόουναλντ Σάυμ υποθέτει ότι ο νεαρός Κουρίων μπορεί να μην ήταν διατεθειμένος να εκλιπαρήσει για έλεος, επειδή ήταν γιος ενός «πιστού και εμψυχωμένου πατέρα» και η μητέρα του Φουλβία θα ήταν υπερήφανη γι' αυτό. 

## Παραπομπές


## Πηγές

* Münzer, Friedrich (1921). "Scribonius 7" . Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (in German). Vol. II A, 1. Stuttgart: Butcher. col. 861 – via Wikisource.
*  

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Γάιος Ραβίριος (συγκλητικός)

Ο **Γάιος Ραβίριος**, λατινικά: *Gaius Rabirius,* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που ενεπλάκη στον θάνατο του Λεύκιου Απουλήιου Σατουρνίνου το 100 π.Χ. Ο Tίτος Λαβιηνός, ένας τριβούνος των πληβείων, του οποίου ο θείος είχε χάσει τη ζωή του μεταξύ των οπαδών του Σατουρνίνου εκείνη την περίσταση, παροτρύνθηκε από τον συνάδελφό του συγκλητικό και προστάτη Ιούλιο Καίσαρα να κατηγορήσει τον Ραβίριο, ότι συμμετείχε στη δολοφονία. Ο πραγματικός στόχος του Καίσαρα ήταν να προειδοποιήσει τη Σύγκλητο για τη βίαια παρέμβαση στα λαϊκά κινήματα, να υποστηρίξει την κυριαρχία του λαού και το απαραβίαστο του προσώπου των τριβούνωνν, την εποχή της συνωμοσίας του Λεύκιου Σέργιου Κατιλίνα. Η παρωχημένη κατηγορία της *προδοσίας* (perduellio) αναζωπυρώθηκε, και η υπόθεση εκδικάστηκε ενώπιον του Καίσαρα και του εξαδέλφου του Λεύκιου Ιούλιου Καίσαρα V ως οι διορισμένοι ειδικά *δύο επίτροποι για την προδοσία* (duumviri perduellionis). 

Ο Ραβίριος καταδικάστηκε και οι άνθρωποι, στους οποίους οι κατηγορούμενοι είχαν ασκήσει το δικαίωμα έφεσης, βρίσκονταν στο σημείο να επικυρώσουν την απόφαση, όταν ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Κέλερ κατέβασε τη στρατιωτική σημαία από τον λόφο Ιανίκουλο (Janiculum), κάτι που ισοδυναμούσε με τη διάλυση της Συνέλευσης. Αφού επιτεύχθηκε ο στόχος του Καίσαρα, το θέμα αφέθηκε να εκπέσει.  Την υπεράσπιση ανέλαβε ο Mάρκος Τύλλιος Κικέρων, ύπατος εκείνη την εποχή. Σώζεται ο λόγος που εκφώνησε: *Pro Rabirio reo perduellionis*.

Έναν ανιψιό, τον Γάιο Ραβίριο Πόστουμο τον υπερασπίστηκε επίσης ο Κικέρων. 

## Στη μυθοπλασία
* Ο Ρόμπερτ Χάρις συμπεριέλαβε τη δίκη του Ραβίριου στο βιβλίο του *Lustrum*.
* Η Κόλιν ΜακΚούλογκ  συμπεριέλαβε τη δίκη του Ραβίριου στο *Οι γυναίκες του Καίσαρα*.

## Δείτε επίσης
* Γένος Ραβιρίων

## Παραπομπές


## Αναφορές
* Cicero, *Pro Rabirio*, εκδ. WE Heitland (1882)
* Dio Cassius, xxxvii. 26-38
* H. Putsche, *Über das genus judicii der Rede Ciceros pro C. Rabirio* (Jena, 1881)
* O. Schulthess, *Der Prozess des C. Rabirius* (Frauenfeld, 1891)
* Έκδοση 1824 του Lempriére 's *Classical Dictionary*

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Χορτόπιτα

Η **χορτόπιτα** είναι μια παραδοσιακή ελληνική πίτα, όπου το βασικό συστατικό της γέμισης είναι τα χόρτα. Τα συνήθη χόρτα που χρησιμοποιούνται είναι το σπανάκι, τα σέσκουλα, τα λάπαθα (ή τα ξινολάπαθα), και τα αγριόχορτα (λιγότερο συχνά γιατί βρίσκονται δύσκολα). Οι καυκαλήθρες, τα μυρώνια και τα μάραθα (το πάνω μέρος) συνήθως χρησιμοποιούνται στη θέση άλλων βοτάνων, όπως ο άνηθος και ο μαϊντανός.

Γενικά, η χορτόπιτα έχει διάφορα σχήματα, όπου χρησιμοποιείται έτοιμο φύλλο, συνήθως χωριάτικο. Υπάρχουν, ωστόσο, χορτόπιτες που παρασκευάζονται χωρίς φύλλο, και κάποιες άλλες που ψήνονται στο τηγάνι. Η συνηθισμένη εκδοχή μιας χορτόπιτας είναι το φύλλο να είναι ζυμωμένο στο χέρι και να απλώνεται σε ένα στρογγυλό ταψί. 

Η γέμιση, στην πιο απλή, νηστίσιμη εκδοχή της περιέχει τα χόρτα, το κρεμμύδι (ξερό ή/και φρέσκο), το σκόρδο, τα βότανα, την τριμμένη ντομάτα, τη σάλτσα ντομάτας ή πελτέ, το αλάτι και το πιπέρι. Για να δέσει η γέμιση και για να μην πανιάσουν τα κάτω φύλλα, στη γέμιση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο τραχανάς, το αλεύρι, η φρυγανιά, το ρύζι ή το σιμιγδάλι. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Εκυβιγί

Το **Εκυβιγί** () είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ουάζ, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ουάζ
Εδώδιμα

[μικρογραφία| Εδώδιμα [Μανιτάρι|μανιτάρια, από την *Εγκυκλοπαίδεια των Τροφίμων* του Άρτεμας Γουόρντ, 1923]]
**Εδώδιμο** είναι κάθε είδος που είναι ασφαλές για κατανάλωση από τον άνθρωπο, που είναι βρώσιμο. Τα μη δηλητηριώδη είδη που βρίσκονται στη φύση – ανάμεσα στα οποία και ορισμένα μανιτάρια, έντομα, φύκια και ούτω καθεξής – αναφέρονται ως εδώδιμα.

## Εδώδιμα είδη στη φύση
Οι άνθρωποι τρώνε χιλιάδες είδη φυτών. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν έως και 75.000 εδώδιμα είδη αγγειόσπερμων, από τα οποία περίπου τα 7.000 τρώγονται συχνά. 

Τα εδώδιμα φυτά που βρίσκονται στη φύση περιλαμβάνουν άνθη, σπόρους, μούρα, φύκια και κάκτους. Το να μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει τις ποικιλίες αυτών των φυτών που είναι ασφαλείς για κατανάλωση είναι μια σημαντική δεξιότητα επιβίωσης.  Μερικοί μύκητες, όπως κάποια είδη μανιταριών, είναι επίσης εδώδιμοι.

Πολλά ζώα είναι επίσης εδώδιμα, όπως εξημερωμένα ζώα καθώς και κάποια άγρια έντομα, αμφίβια, ερπετά, πτηνά και θηλαστικά.  Οι υποστηρικτές της αύξησης της κατανάλωσης εδώδιμων εντόμων αναφέρουν τα περιβαλλοντικά οφέλη από τη δυνατότητα παραγωγής περισσότερων τροφίμων χρησιμοποιώντας λιγότερο τη γη και παράλληλα μειώνοντας τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Έχει τεκμηριωθεί ότι περισσότερα από 1.900 είδη εντόμων χρησιμοποιούνται ως τροφή, όπως μυρμήγκια και προνύμφες σκαθαριών στη διατροφή ορισμένων αφρικανικών και αυστραλιανών φυλών και τηγανητές ακρίδες και σκαθάρια σε μέρη της Ταϊλάνδης.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Διατροφή
Λεύκιος Αντώνιος (αδελφός του Μάρκου Αντωνίου)

Ο **Λεύκιος Αντώνιος**, λατινικά: *Lucius Antonius* (άκμασε το διάστημα 44 - 41 π.Χ.) ήταν ο μικρότερος αδελφός και υποστηρικτής του Μάρκου Αντώνιου, ενός Ρωμαίου πολιτικού. Ως νέος είχε το παρωνύμιο **Ευσέβεια (Pietas)**. 

## Βιογραφία

### Πρώιμη ζωή
Ο Λεύκιος ήταν γιος του Mάρκου Αντώνιου Κρητικού και της Ιουλίας, 3ης εξαδέλφης του Ιουλίου Καίσαρα. Ήταν επίσης εγγονός του ρήτορα Mάρκου Αντώνιου Οράτορ, που εκτελέστηκε από τους υποστηρικτές του Γάιου Μάριου το 86 π.Χ. Μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Mάρκο Αντώνιο και Γάιο Αντώνιο, πέρασε τα πρώτα του χρόνια περιπλανώμενος στη Ρώμη με κακή παρέα. Ο Πλούταρχος αναφέρεται στην ατίθαση ζωή των νέων αυτών και των φίλων τους, που σύχναζαν σε σπίτια τυχερών παιχνιδιών και έπιναν πολύ.

### Σταδιοδρομία
Ο Λεύκιος ήταν πάντα ένθερμος υποστηρικτής του Μάρκου Αντώνιου. Το 44 π.Χ., το έτος της υπατείας του Αντώνιου και της δολοφονίας του Ιουλίου Καίσαρα, ο Λεύκιος, ως τριβούνος των πληβείων, υπέβαλε νόμο, που εξουσιοδοτούσε τον Καίσαρα να ορίσει τους ανώτερους αξιωματούχους κατά την απουσία του από τη Ρώμη. Μετά τη δολοφονία τού Καίσαρα, στήριξε τον αδελφό του Μάρκο. Πρότεινε έναν αγροτικό νόμο υπέρ του λαού και των βετεράνων του Καίσαρα, και πήρε μέρος στις επιχειρήσεις στη Μουτίνα (43 π.Χ.).

Το 41 π.Χ. ήταν ύπατος με τον Πόπλιο Σερουίλιο Ισαυρικό ως ανώτερο συνεργάτη του. Αυτό το έτος, βοήθησε τη σύζυγο τού Mάρκου Αντώνιου, Φουλβία, η οποία ήθελε να ανακαλέσει τον σύζυγό της από την Αυλή της Κλεοπάτρας Ζ΄, στη συγκέντρωση ενός στρατού οκτώ λεγεώνων, για να πολεμήσει ενάντια στις αντιδημοφιλείς πολιτικές του Oκταβιανού. Αργότερα, παρατηρώντας τα πικρά συναισθήματα που είχε προκαλέσει η κατανομή της γης στους βετεράνους του Καίσαρα, ο Αντώνιος και η Φουλβία άλλαξαν στάση, και στάθηκαν μπροστά ως υπερασπιστές, όσων είχαν υποφέρει από τη λειτουργία της κατανομής. Ο Αντώνιος βάδισε στη Ρώμη, έδιωξε τον Μ. Αι. Λέπιδο, και υποσχέθηκε στον λαό ότι η Τριανδρία θα καταργηθεί. Όταν πλησίαζε ο Οκταβιανός, αποσύρθηκε στην Περουζία στην Ετρουρία, όπου πολιορκήθηκε από τρεις στρατούς, και αναγκάστηκε να παραδοθεί τον χειμώνα του 41 π.Χ. Η πόλη καταστράφηκε, αλλά σώθηκε η ζωή  του, και στάλθηκε από τον Οκταβιανό στην Ισπανία ως κυβερνήτης. Τίποτε δεν είναι γνωστό για τις συνθήκες ή την ημερομηνία του τέλους του. Ο Κικέρων, στους *Philippics* λόγους του, που κινείται σε μεγάλο βαθμό από την προσωπική του εχθρότητα, δίνει μία εξαιρετικά δυσμενή άποψη για τον χαρακτήρα εκείνου.

## Δείτε επίσης
* θεά Ευσέβεια (Pietas)
* Πόλεμος της Περουζίας

## Παραπομπές


## Πηγές

* Appian, *Bellum Civile*, τ. 14 επ.
* Dio Cassius xlviii. 5–14.
* Suetonius, *De Vita Caesarum*, II, 14–5.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Μάνιος Ακίλιος Γλαβρίων (ύπατος το 67 π.Χ.)

Ο **Μάνιος Ακίλιος Γλαβρίων**, λατινικά: *Manius Acilius Glabrio* ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός, εγγονός του νομικού Πόπλιου Μούκιου Σκαιβόλα. 

Όταν ο Γλαβρίων υπηρετούσε ως πραίτωρ της Ρώμης (praetro urbanus) το 70 π.Χ., προήδρευσε στη δίκη του Γ. Βέρρες.  Το 67 ήταν ύπατος μαζί με τον Γάιο Καλπούρνιο Πίσωνα. Οι δύο ύπατοι πρότειναν τη *[[Lex Acilia Calpurnia]]* κατά της δωροδοκίας κατά τη διάρκεια των εκλογών. 

Την ίδια χρονιά ο Mάνιος Ακίλιος διορίστηκε στη θέση του Λεύκιου Λικίνιου Λούκουλλου -ο οποίος δεν ήταν σε θέση να ελέγξει τους στρατιώτες του- ως ανθύπατος της Κιλικίας και επικεφαλής του Γ' Μιθριδατικού Πολέμου κατά του Μιθραδάτη ΣΤ' του Πόντου και του Τιγράνη Β΄ του Μεγάλου της Αρμενίας. Ενώ ήταν καθ' οδόν προς τον Πόντο, ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ ανέκτησε πίσω σχεδόν όλο το βασίλειό του, και προκάλεσε όλεθρο στην Καππαδοκία, η οποία ήταν σύμμαχος με τη Ρώμη και είχε μείνει ανυπεράσπιστη. Ο Mάνιος Ακίλιος δεν βάδισε στην Καππαδοκία, ούτε στον Πόντο, αλλά καθυστέρησε στη Βιθυνία.  Η *lex Manilia,* που προτάθηκε από τον τριβούνο των πληβείων Γάιο Μανίλιο, έδωσε τη διοίκηση του πολέμου στον Πομπήιο Μάγνο, ο οποίος αντικατέστησε τον Μ. Ακύλιο. Λίγα άλλα είναι γνωστά για τον M. Ακύλιο, εκτός από το ότι δήλωσε υπέρ της θανατικής ποινής για τους συνωμότες του Κατιλίνα. 

## Δείτε επίσης
* γένος Ακιλίων

## Αναφορές

## Αναφορές
* Dio Cassius, Roman History, 36.14.4, 17.1, 38–41.2, 43.1
* Cicero, *Pro lege Manilia*, 2. 9;
* Αππιανός, Οι ξένοι πόλεμοι, ο Μιθριδατικός πόλεμος, 90.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Κόιντος Κάσσιος Λογγίνος

Ο **Κόιντος Κάσσιος Λογγίνος**, λατινικά: *Quintus Cassius Longinus*, ο αδελφός 9ή ο εξάδερφος) του Γ. Κάσσιου Λογγίνου (του δολοφόνου του Ιουλίου Καίσαρα), ήταν κυβερνήτης στην Ισπανία (Ιβηρική Χερσόνησο, που περιλαμβάνει τη σύγχρονη Ισπανία και Πορτογαλία) για τον Καίσαρα.

## Βιογραφία
Ο Κάσσιος Λογγίνος ήταν ένα από τους *τρείς άνδρες του νομισματοκοπείου* (tresviri monetales) της Ρώμης το 55 π.Χ. Υπηρέτησε ως ταμίας (quaestor) του Πομπήιου Μάγνου στην *[[Εκείθεν Ιβηρία|Πέραν Ισπανία]]* το 54 π.Χ. Το 49 π.Χ., ως τριβούνος των πληβείων, υποστήριξε σθεναρά την υπόθεση του Καίσαρα, από τον οποίο έγινε κυβερνήτης της Πέραν Ισπανίας. Αντιμετώπισε τους επαρχιώτες με μεγάλη σκληρότητα, και ο διορισμός του το 48 π.Χ. για να αγωνιστεί εναντίον του Ιόβα Α΄ της Νουμιδίας, του έδωσε μία δικαιολογία για νέα καταπίεση. Το αποτέλεσμα ήταν μία ανεπιτυχής εξέγερση στην Κόρδουβα . Ο Κάσσιος τιμώρησε τους ηγέτες με ανελέητη αυστηρότητα, και έκανε τη ζωή των επαρχιωτών πιο δύσκολη από ποτέ. 

Τελικά μερικά από τα στρατεύματά του επαναστάτησαν υπό τον ταμία Μάρκελλο, ο οποίος ανακηρύχθηκε κυβερνήτης τής επαρχίας. Ο Κάσσιος περικυκλώθηκε από τον Μάρκελλο στην Ουλία. Ο Bόγουδ, βασιλιάς της Μαυρητανίας, και ο Mάρκος Αι. Λέπιδος, ανθύπατος της *[[Εντεύθεν Ιβηρία|Εγγύς Ισπανίας]]*, από τον οποίο ο Κάσσιος είχε ζητήσει βοήθεια, διαπραγματεύτηκαν μία συμφωνία με τον Μάρκελλο, σύμφωνα με την οποία ο Κάσσιος έπρεπε να αφεθεί ελεύθερος με τις λεγεώνες που του παρέμεναν πιστές. Ο Κάσσιος έστειλε τα στρατεύματά του στις χειμερινές διαμονές, και έσπευσε να επιβιβαστεί σε ένα πλοίο στη Μάλακα με τα παράνομα κέρδη του, αλλά ναυάγησε σε μία καταιγίδα στις εκβολές της Ίβηρου (νυν Έβρου), στην οποία σκοτώθηκε. Η τυραννική κυβέρνησή του στην Ισπανία έπληξε πολύ την υπόθεση του Καίσαρα. 

## Σημειώσεις


## Αναφορές
* Κρόφορντ, Μάικλ. *Ρωμαϊκή Δημοκρατία των νομισμάτων* . Cambridge, 1974. 

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Εσωτερική Καρνιόλα

Η **Εσωτερική Καρνιόλα** (, ) είναι παραδοσιακή ιστορική περιοχή της Σλοβενίας, δηλαδή το νοτιοδυτικό τμήμα της ευρύτερης περιοχής Καρνιόλα. Περιλαμβάνει το καρστικό οροπέδιο Χρούσιτσα μέχρι την Πύλη Πόστοϊνα, η οποία συνορεύει με τη Σλοβενική Παράκτια περιοχή (Γκορίσκα) στα δυτικά. Το διοικητικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής είναι η Πόστοϊνα και άλλα μικρότερα κέντρα περιλαμβάνουν τη Βρχνίκα, το Λογκάτεκ, την Τσέρκνιτσα, την Πίβκα και την Ιλίρσκα Μπίστριτσα.

## Ονομασία
Η σλοβένικη ονομασία *Notranjska* είναι μετάφραση της γερμανικής ονομασίας *Innerkrain*, η οποία αναφέρεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Καρνιόλα. Το όνομα δημιουργήθηκε κατ' αναλογία με την *[[Εσωτερική Αυστρία]]* (γερμανικά: Innerösterreich), αναφερόμενο στα νοτιοδυτικά κληρονομικά εδάφη της δυναστείας των Αψβούργων.

## Ιστορία
Η Εσωτερική Καρνιόλα ήταν *Κράις* του Δουκάτου της Καρνιόλας, που διοικούνταν από τον αρχιδουκικό Οίκο των Αψβούργων στα εδάφη της Εσωτερικής Αυστρίας ξεκινώντας από τον 14ο αιώνα. Η εδαφική διάταξη περιγράφηκε από τον μελετητή Γιόχαν Βάικχαρντ φον Βάλβασορ (1641–1693) στο έργο του 1689 *Η Δόξα του Δουκάτου της Καρνιόλας*. Μέρος των Ναπολεόντειων Ιλλυρικών Επαρχιών από το 1809, η Καρνιόλα επέστρεψε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία με τη Συνθήκη του Παρισιού το 1814. Διοικούμενο για πρώτη φορά στο Αυστριακό Βασίλειο της Ιλλυρίας, το δουκάτο της Καρνιόλας έγινε και πάλι γη του στέμματος των Αψβούργων από το 1849 έως το 1919.

### Μέρος της Ιταλίας
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Η προσαρτημένη δυτική πλευρά της σλοβενικής εθνικής επικράτειας και περίπου 327.000 από τον συνολικό πληθυσμό των 1,3 εκατομμυρίων Σλοβένων υποβλήθηκαν σε αναγκαστική φασιστική ιταλοποίηση. Στον χάρτη της σημερινής Σλοβενίας με τα παραδοσιακά όρια των περιοχών της.
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το δυτικό τμήμα της περιοχής καταλήφθηκε από τον ιταλικό στρατό. Το 1920, η Συνθήκη του Ράπαλο μετέφερε το δυτικό τμήμα της περιοχής (με περίπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού) στο Βασίλειο της Ιταλίας. Το ανατολικό τρίτο συμπεριλήφθηκε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβία.

Στην Ιταλία δόθηκαν οι περιφέρειες Βίπαβα, Πόστοϊνα, Ιλίρσκα Μπίστριτσα, Σενοζέτσε και Ίντρια. Η περιοχή χωρίστηκε μεταξύ των επαρχιών Γκορίτσια, Τεργέστης και Φιούμε (Ριέκα). Με την άνοδο του φασισμού, υποβλήθηκε σε μια πολιτική βίαιης ιταλοποίησης μέχρι την πτώση του φασισμού στην Ιταλία. Το 1947 η περιοχή μεταφέρθηκε στη Γιουγκοσλαβία, η οποία την είχε καταλάβει από το 1945.

## Φωτογραφίες

Αρχείο:Predjama_Castle.jpg|εναλλ.=Predjama Castle| Κάστρο Πρετζάμα.
Αρχείο:Burger_PostojnskaJama.jpg|εναλλ.=Postojna Cave| Σπήλαιο Πόστοϊνα.
Αρχείο:Poljé_de_Cerknica_(2731986287).jpg|εναλλ.=Lake Cerknica| Λίμνη Τσερκνίτσα.
Αρχείο:GradSneznik2.jpg|εναλλ.=Snežnik Castle| Κάστρο Σνέζνικ.
Αρχείο:Zelse_cerkev_Volbenk.jpg|εναλλ.=St. Wolfgang's Church in Zelše| Εκκλησία του Αγίου Βόλφγκανγκ στο Ζέλσε.
Αρχείο:Jakovica.jpg|εναλλ.=Rural landscape near Planina| Αγροτικό τοπίο κοντά στην Πλάνινα.
Αρχείο:Prem1.jpg|εναλλ.=Village of Prem| Χωριό Πρεμ.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Σλοβενίας
Γάιος Κάσσιος Λογγίνος (ύπατος το 73 π.Χ.)

Ο **Γάιος Κάσσιος Λογγίνος**, λατινικά: *Gaius Cassius Longinus*, ήταν Ρωμαίος ύπατος το 73 π.Χ. (μαζί με τον Μάρκο Τερέντιο Βάρρωνα Λούκουλλο).

## Βιογραφία
Ο Κάσσιος Λογγίνος και ο συνάδελφός του πέρασαν τη *lex Terentia Cassia,* νομοθεσία που διέταζε το κράτος να αγοράσει σιτηρά στη Σικελία, και να τα πωλήσει σε χαμηλή τιμή στη Ρώμη.  Ως ανθύπατος της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας το επόμενο έτος, 72 π.Χ., κατά τη διάρκεια του Γ΄ Σερβίλιου Πολέμου των Δούλων, ο Κάσσιος προσπάθησε να σταματήσει τον Σπάρτακο και τους οπαδούς του κοντά στη Μουτίνα (νυν Μόντενα), καθώς ο στρατός των σκλάβων προσπαθούσε να διασχίσει τη μη κατεχόμενη Γαλατία, αλλά υπέστη ήττα, και μετά βίας κατάφερε να ξεφύγει ζωντανός.  Δύο χρόνια αργότερα ο Κάσσιος εμφανίστηκε ως μάρτυρας της δίωξης, της οποίας ηγείτο ο Κικέρων, στη δίκη εναντίον του διεφθαρμένου πρώην κυβερνήτη της Σικελίας, Γ. Βέρρες. Το 66 π.Χ. ο Κάσσιος υποστήριξε τη νομοθεσία του Μάνλιου , που έδωσε τη διοίκηση του πολέμου κατά του Μιθριδάτη ΣΤ΄ στον Πομπήιο. Ενώθηκε με τον Κικέρωνα, τότε πραίτορα, του οποίου η περίφημη ομιλία για την υποστήριξη της ίδιας νομοθεσίας σώζεται. 

Αυτός ο Κάσσιος Λογγίνος μπορεί να ήταν ο πατέρας του πιο διάσημου δολοφόνου του Καίσαρα, Γάιου Κάσσιου Λογγίνου. 

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφία
* Broughton, T. Robert S. *Magistrates of the Roman Republic,* τομ. 2. Cleveland: Case Western University Press, 1968, σελ.&nbsp;109 και 117.
* Μπράντλεϊ, Κιθ. *Η δουλεία και η εξέγερση στον ρωμαϊκό κόσμο.* Bloomington: Indiana University Press, 1989, σελ.&nbsp;96. ISBN&nbsp;
* Münzer, Friedrich, "Cassius 58", Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE, PW), volume III.2, column 1727 (Stuttgart, 1899).

## Επιλεγμένες αρχαίες πηγές
* Livy, *Periochae* 96.
* Πλούταρχος, *Κράσσος* 9.7.
* Florus, *Επιτομή* 2.8.10.
* Ορόσιος 5.24.4. (Ορισμένες από αυτές τις πηγές είναι διαθέσιμες σε αγγλική μετάφραση από το Internet Ancient History Sourcebook ( http://www.fordham.edu/halsall/ancient/3slaverevolttexts.htm Archived   ))
* Appian, *Εμφύλιοι Πόλεμοι* 1.117.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Κόρακας Ρεθύμνης

Ο **Κόρακας** είναι μικρός οικισμός αλλά και παραλία του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Κρήτη.  

## Γενικά στοιχεία
Ο Κόρακας βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού, στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Χανίων και τα νότια παράλια του, σε υψόμετρο 100 μέτρα. Το χωριό απέχει 44 χλμ. ΝΔ. από το Ρέθυμνο, 31 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Σπήλι (έδρα του δήμου) ενώ στα βόρειά του είναι το Άνω και Κάτω Ροδάκινο. Η παραλία του είναι  μεγάλη, με ψιλό γκριζωπό βοτσαλάκι, αρκετά οργανωμένη και με μερικά ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στην ανατολική της πλευρά υπάρχουν σπηλαιώδεις βράχοι, που σύμφωνα με τους ντόπιους παλαιότερα θύμιζαν ράμφος κόρακα.  

Την περίοδο της Κρητικής επανάστασης (του 1866), ελληνικά καταδρομικά, στο κοντινό σπήλαιο *Σκοτεινή,* ξεφόρτωναν και αποθήκευαν πολεμοφόδια. Στο ίδιο σημείο είχε αράξει και το ατμόπλοιο Αρκάδι, σε μια από τις τελευταίες αποστολές του μεταφέροντας πολεμοφόδια, αλλά έγινε αντιληπτό από τους Οθωμανούς και καταδιώχτηκε.

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Ροδακίνου του τότε δήμου Φοίνικα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Άνω Ροδάκινο, το Κάτω Ροδάκινο και τον Πολύριζο αποτελούν την κοινότητα Ροδακίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Φοίνικα του Δήμου Αγίου Βασιλείου και σύμφωνα την απογραφή 2021 απογράφησαν 18 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 81 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνης
Φοίνικας Ρεθύμνης

Ο **Φοίνικας** ή **Φοίνιξ** είναι οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης.  

## Γενικά στοιχεία
Ο Φοίνικας βρίσκεται προς τις νότιες ακτές του νησιού σε υψόμετρο 90 μέτρα. Απέχει 36 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Ρέθυμνο και 20 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Σπήλι (έδρα του δήμου) ενώ στα 2 χλμ. δυτικά από το χωριό είναι ο  Πλακιάς και άλλα τόσα βορειοδυτικά η Μύρθιος. Απογράφεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Μύρθιου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Μύρθιο, την Καλυψώ, τα Κόκκινα Χωράφια, τον Μυρθιανό Πλακιά και τον Κάμπο αποτελούν την κοινότητα Μύρθιου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Φοίνικα του Δήμου Αγίου Βασιλείου και σύμφωνα την απογραφή 2021 απογράφησαν 35 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 28 κατοίκους.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνης
Βιλρουά (Σομ)

Το **Βιλρουά** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σομ, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Σομ
Γναίος Κορνήλιος Δολαβέλλα (πραίτωρ το 81 π.Χ.)

Ο **Γναίος Κορνήλιος Δολαβέλλα**, λατινικά: *Gnaeus Cornelius Dolabella* ήταν ένας ευγενής της αρχαίας Ρώμης, που υπηρέτησε ως *[[Πραίτορας|πραίτωρ της πόλης]]* (praetor urbanus) το 81 π.Χ., όταν δικάστηκε η υπόθεση του Πόπλιου Κουίνκτιου, το θέμα της ομιλίας του Κικέρωνα *Pro Quinctio*, στην οποία κατηγορεί την Δολαβέλλα ότι ενήργησε άδικα.

## Βιογραφία
Το επόμενο έτος, ο Δολαβέλλα είχε την Κιλικία ως επαρχία του, με τον Γ. Mαλλέολο ως *ταμία (quaestor)* και τον διαβόητο Γάιο Βέρρες ως *[[Λεγάτος (Αρχαία Ρώμη)|λεγάτο]]* του. Η Δολαβέλλας όχι μόνο ανέχτηκε τους εκβιασμούς και τις αρπαγές που διέπραξαν αυτοί οι δύο, αλλά συμμετείχε στη λεηλασία τους. Ήταν ιδιαίτερα επιεικής προς τον Βέρρες και, αφού δολοφονήθηκε ο Μαλλέολος, έκανε τον Βέρρες *[[Αντιστράτηγος (ρωμαϊκή εποχή)|αντιταμία]]* (proquaestor) του.

Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη, ο Δολαβέλλα κατηγορήθηκε από τον Mάρκο Αιμίλιο Σκαύρο για εκβιασμό στην επαρχία του, και με την ευκαιρία ο Βέρρες όχι μόνο εγκατέλειψε τον συνεργό του, αλλά έδωσε στον κατήγορο όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, και μάλιστα μίλησε δημόσια εναντίον του Δολαβέλλα. Πολλά από τα εγκλήματα που διέπραξε ο ίδιος ο Βέρρες αποδίδονταν έτσι στον Δολαβέλλα, ο οποίος καταδικάστηκε ως εκ τούτου, πηγαίνοντας στην εξορία, και αφήνοντας πίσω τη γυναίκα και τα παιδιά του σε μεγάλη φτώχεια.   

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Γάιος Πουβλίκιος Μαλέολος

Ο **Γάιος Πουβλίκιος Μαλέολος**, Γαΐου υιός, Γαΐου εγγονός, λατινικά: *Gaius Publicius Malleolus C. f. C. n.* ήταν ένας άνδρας της αρχαίας Ρώμης, που ήταν ένας των *τριών ανδρών του νομισματοκοπείου* (triumvir monetalis) στα τέλη της δεκαετίας του 90 π.Χ., και αργότερα υπηρέτησε ως *ταμίας* (quaestor) στον Γναίο Κορνήλιο Δολαβέλλα στην Κιλικία το 80 π.Χ.

## Βιογραφία
Απεβίωσε στην επαρχία και τον διαδέχθηκε στο γραφείο του ο Γάιος Βέρρες, ο οποίος έγινε και διδάσκαλος τού γιου του. Ο Μαλέολος είχε συγκεντρώσει μεγάλο πλούτο στην επαρχία λεηλατώντας τους επαρχιώτες, και σύμφωνα με τη δήλωση τού Μ. Τ. Κικέρωνα στην ομιλία του *In Verrem*, ο Βέρρες φρόντισε να συνεχίσει και να επεκτείνει αυτό το πρότυπο συμπεριφοράς. Ο Κικέρων λέει περαιτέρω ότι ο Μαλέολος στην πραγματικότητα σκοτώθηκε από τον Βέρρες, αλλά οι μελετητές γενικά το θεωρούν αυτό μία ρητορική υπερβολή, όχι μία κατηγορία για έγκλημα.  

## Παραπομπές


## Πηγές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Γναίος Κορνήλιος Λέντουλος (ύπατος το 97 π.Χ.)

Ο **Γναίος Κορνήλιος Λέντουλος**, λατινικά: *Gnaeus Cornelius Lentulus* ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 97 π.Χ.

## Βιογραφία
Είχε γίνει πραίτωρ από το 100 π.Χ.  Υπατικός συνάδελφός του ήταν ο Πόπλιος Λικίνιος Κράσσος. Κατά τη διάρκεια της υπατείας τους, η Σύγκλητος ψήφισε διάταγμα που απαγόρευε τις ανθρωποθυσίες.  Παρά τη φήμη του *γένους των Κορηνλίων* και την κατάκτηση του ανώτατου αξιώματος της Ρώμης, λίγα είναι γνωστά γι' αυτό το Λέντουλο.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Μάρκος Πούπιος Πίσων Φρούγι Καλπουρνιανός

Ο **Μάρκος Πούπιος Πίσων Φρούγο Καλπουρνιανός**, λατινικά: *Marcus Pupius Piso Frugi Calpurnianu*s, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός. Αρχικά μέλος του γένους των Καλπουρνίων, το οποίο ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τον Nουμά Πομπίλιο, τον δεύτερο βασιλιά της Ρώμης, λεγόταν Καλπούρνιος Πίσων Φρούγι, αλλά υιοθετήθηκε από τον Mάρκο Πούπιο, όταν ο τελευταίος ήταν γέρος. Διατήρησε, ωστόσο, το οικογενειακό του όνομα Πίσων. 

## Βιογραφία
Ο Πίσων είχε αποκτήσει κάποια σημασία ήδη από τον πρώτο Εμφύλιο Πόλεμο (αυτόν του Σύλλα). Με το τέλος του Λεύκιου Κορνήλιου Κίννα το 84 π.Χ. νυμφεύτηκε τη σύζυγό του Αννία, και το επόμενο έτος 83 π.Χ. διορίστηκε ταμίας (quaestor) στον ύπατο Λεύκιο Κορνήλιο Σκιπίωνα. Αλλά γρήγορα εγκατέλειψε αυτό τη μερίδα, και πήγε στον Λ .Κ. Σύλλα, ο οποίος τον ανάγκασε να χωρίσει τη σύζυγό του, λόγω τής προηγούμενης σχέσης της με τον Κίννα. Ο Πίσων ήταν ο πατέρας του Μάρκου Πούπιου Πίσωνα Φρούγι, ενός Ρωμαίου πολιτικού που μπορεί να ήταν πραίτωρ το 44 π.Χ. και θα μπορούσε να ήταν λεγάτος το 40 π.Χ. Εγγονός του μπορεί να ήταν ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος, ύπατος του 14 π.Χ.

Απέτυχε στo να εκλεγεί αγορανόμος (aedile) και το έτος της πραιτωρίας του είναι αβέβαιο. Μετά την πραιτωρία του έλαβε την επαρχία της Ισπανίας με τον τίτλο του ανθυπάτου, και κατά την επιστροφή του στη Ρώμη το 69 π.Χ. απόλαυσε την τιμή ενός θριάμβου, αν και ορισμένοι υποστήριξαν ότι δεν είχε κάποια αξίωση γι' αυτή τη διάκριση.

Ο Πίσων υπηρέτησε στον Γ΄ Μιθριδατικό Πόλεμο ως λεγάτος του Γν. Πομπήιο Μάγνου, ο οποίος τον έστειλε στη Ρώμη το 62 π.Χ. για να γίνει υποψήφιος για την υπατεία, καθώς ήθελε να επικυρωθούν οι πράξεις του στην Ασία, και ως εκ τούτου επιθυμούσε να έχει έναν από τους φίλους του επικεφαλής του κράτους. Πράγματι ο Πίσων εκλέχθηκε ύπατος για το επόμενο έτος 61 π.Χ., με τον Μάρκο Βαλέριο Μεσάλλα Νίγηρα. Στην υπατεία του έδωσε μεγάλη προσβολή στον Κικέρωνα, επειδή δεν τον ρώτησε πρώτο στη Σύγκλητο για τη γνώμη του, και αύξησε ακόμη περισσότερο την οργή του ρήτορα παίρνοντας υπό την προστασία του τον Πόπλιο Κλόδιο Πούλχερ, μετά την παραβίαση των μυστηρίων της Καλής Θεάς (Bona Dea). Ο Κικέρων εκδικήθηκε τον Πίσωνα, εμποδίζοντάς τον να αποκτήσει την επαρχία της Συρίας, που του είχαν υποσχεθεί. Ο Πίσων πρέπει να απεβίωσε, κατά πάσα πιθανότητα, πριν από το 47 π.Χ., διότι το 47 π.Χ. ο Μάρκος Αντώνιος κατοικούσε στο σπίτι του στη Ρώμη.

## Αναφορές

## Πηγές
* Asconius Pedianus, *στο Pisonem*, p.&nbsp;15
* Cicero, *pro Domo Sua*, 13 ; *στο Verrem*, i.14 ; *pro Plancio* 5, 21 ; *pro Flacco*, 3 ; *στο Pisonem*, 26 ; *ad Atticum*, i.12-18 ; *Philippicae*, ii.25
* Dio Cassius, *Roman History*, xxxvii.44
* Velleius Paterclus, *History of Rome*, ii.41

## Βιβλιογραφία
* Smith, William, ed. (1870). "Piso (18)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 3. pp. 374–75.

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Κόιντος Βρούτιος Σούρα

Ο **Κόιντος Βρούτιος Σούρα**, λατιν.: *Quintus Bruttius Sura*    (άκμασε το 88–87 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος διοικητής, που πολέμησε στον Α΄ Μιθριδατικό Πόλεμο. Ήταν ο πρώτος Ρωμαίος διοικητής, που αντιστάθηκε επιτυχώς στην προέλαση του Μιθριδάτη ΣΤ΄.  

Μία επιγραφή από τη Λάρισα της Θεσσαλίας τιμά τον Κ. Βραίτο Σούρα, και είναι η μόνη πηγή που αναφέρει το πλήρες όνομά του. 
μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης που δείχνει αρχαίες περιοχές της κεντρικής Ελλάδας σε σχέση με γεωγραφικά χαρακτηριστικά
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ήταν λεγάτος του Γάιου Σέντιου, του Ρωμαίου ιδιοκτήτη της Μακεδονίας. Το 88 π.Χ. ο Σούρα και ένα μικρό απόσπασμα από τον στρατό του Γ. Σέντιου στάλθηκαν νότια, για να σταματήσουν τον Αρχέλαο,  αρχιστράτηγο του βασιλιά Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου, που είχε εισβάλει στην Ελλάδα. Ο Σούρα ξεκίνησε με μία ναυτική εμπλοκή στην οποία κέρδισε, στη συνέχεια κατέλαβε το νησί της Σκιάθου, το οποίο οι Μιθριδατικοί χρησιμοποιούσαν ως αποθήκη. Σταύρωσε όλους τους δραπέτες σκλάβους στο νησί, και έκοψε βάναυσα τα χέρια των ελεύθερων. Αφού έλαβε ενισχύσεις, προωθήθηκε νοτιότερα στη Βοιωτία.  Ο Αρχέλαος και οι Έλληνες σύμμαχοί του κινήθηκαν εναντίον του. Ο Σούρα φρόντισε να μην αφοσιωθεί πλήρως, και να κρατήσει ανοιχτές τις γραμμές υποχώρησης του, εμπλεκόμενος σε μάχη με την αντιπολίτευση σε τουλάχιστον τρεις αναμετρήσεις σε διάστημα τριών ημερών. Στις αρχές του 87 π.Χ. ο Λ. Λ. Λούκουλλος, ένας υποδιοικητής του ανθύπατου Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα, έφθασε, και διέταξε τον Σούρα και τις δυνάμεις του να επιστρέψουν στη Μακεδονία.  Ο Σούρα ήταν ο πρώτος Ρωμαίος διοικητής που σταμάτησε την επίθεση των Μιθριδατικών, απέδειξε στους Έλληνες ότι η Ρώμη δεν ηττήθηκε εύκολα, και εμπόδισε την προέλαση του Αρχέλαου στη Βόρεια Ελλάδα.  Με τις ενέργειές του περιόρισε την εισβολή των Μιθριδαττικών, και άνοιξε τον δρόμο για μία ρωμαϊκή αντεπίθεση, που θα έφτανε δεόντως με τη μορφή του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα ως επικεφαλής πέντε πλήρων λεγεώνων σκληρών λεγεωνάριων, βετεράνων από τον Συμμαχικό Πόλεμο στην Ιταλία.

## Αναφορές

Κατηγορία:Στρατιωτικοί ηγέτες