open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Φτωχοί, αλλά ωραίοι

Το ***Φτωχοί, αλλά ωραίοι*** () είναι Ιταλική κωμική ταινία του 1957 σε σκηνοθεσία του Ντίνο Ρίζι, ο οποίος έγραψε και το σενάριο σε συνεργασία με τους Πασκουάλε Φέστα Καμπανίλε και Μάσιμο Φραντσιόζα.

Υπήρξαν δύο συνέχειες, επίσης σε σκηνοθεσία του Ρίζι και με πρωταγωνιστές τη Μαρίσα Αλάσιο, τον Μαουρίτσιο Αρένα και τον Ρενάτο Σαλβατόρι: *«Pretty But Poor»* το 1957 και *«Poor Millionaires»* το 1959 (στην τελευταία δεν συμμετείχε η Αλάσιο, η οποία μέχρι τότε είχε αποσυρθεί από την υποκριτική).

Το 2008, η ταινία συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των 100 ιταλικών ταινιών που πρέπει να διασωθούν του Ιταλικού Υπουργείου Πολιτιστικής Κληρονομιάς, μια λίστα με 100 ταινίες που «άλλαξαν τη συλλογική μνήμη της χώρας μεταξύ 1942 και 1978».

## Πλοκή
Ο Ρομόλο και ο Σαλβατόρε είναι δύο νεαροί γείτονες και φίλοι. Ζουν στην Πιάτσα Ναβόνα στη Ρώμη. Είναι φτωχοί αλλά όμορφοι και ερωτεύονται την όμορφη Τζιοβάνα. Αφού φλερτάρει για λίγο και με τους δύο φίλους της (μια κατάσταση που τείνει σοβαρά τα αισθήματα συντροφικότητας), η Τζοβάννα συνειδητοποιεί ότι είναι ακόμα ερωτευμένη με τον Ούγκο, τον προηγούμενο φίλο της, και επιστρέφει μαζί του. Ο Ρομόλο και ο Σαλβατόρε, έχοντας ανακτήσει τη φιλία τους, τελικά αρραβωνιάζονται ταυτόχρονα ο ένας την αδερφή του άλλου.
## Διανομή ρόλων
* Μαρίζα Αλάσιο - Τζιοβάνα
* Μαουρίτσιο Αρένα - Ρομόλο
* Ρενάτο Σαλβατόρι - Σαλβατόρε
* Λορέλα Ντε Λούκα - Μαρίσα
* Αλεσάντρα Πανάρο - Άννα Μαρία
* Μέμο Καροτενούτο - Άλβαρο
* Μάριο Καροτενούτο- Θείος Μάριο
* Βιρτζίλιο Ριέντο - πατέρας της Τζιοβάνα
* Έτορε Μάνι - Ούγκο
* Ροσέλα Κόμο - Η νυν κοπέλα του Ούγκο

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*

* Chiti, Roberto & Poppi, Roberto. *Dizionario del cinema italiano: Dal 1945 al 1959*. Gremese Editore, 1991.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρώμη
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρώμη
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία
Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 1957
Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες
Έντουαρντ Στάνφορντ (πολιτικός)

Ο **Σερ Έντουαρντ Γουίλιαμ Στάφορντ** (, 23 Απριλίου 1819 – 14 ή 15 Φεβρουαρίου 1901), διετέλεσε τρίτος πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας σε τρεις περιπτώσεις στα μέσα του 19ου αιώνα. Η συνολική του θητεία στο αξίωμα είναι η μεγαλύτερη από οποιονδήποτε άλλο ηγέτη χωρίς πολιτικό κόμμα. Περιγράφεται ως πραγματιστής, λογικός και διορατικός.

## Πρώιμη ζωή και καριέρα
Ο Έντουαρντ Γουίλιαμ Στάφορντ γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1819 στο Εδιμβούργο της Σκωτίας, γιος του Μπέρκλεϋ Μπάκιγχαμ Στάφορντ και της Άννας, κόρης του Αντισυνταγματάρχη Πάτρικ Τάιτλερ.  Η οικογένειά του ήταν εύπορη, κάτι που του επέτρεψε να λάβει καλή εκπαίδευση, πρώτα στο Βασιλικό Σχολείο Ντάνγκανον στην Ιρλανδία, όπου διέπρεψε ως λόγιος, και στη συνέχεια στο κολέγιο Τρίνιτι του Δουβλίνου. Το 1841–1842, ταξίδεψε στην Αυστραλία, αλλά επέλεξε να συναντήσει συγγενείς στο Νέλσον της Νέας Ζηλανδίας το 1843, όπου σύντομα δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική, επικρίνοντας την «αδύναμη» αντίδραση του Κυβερνήτη Ρόμπερτ Φιτζρόι στη Συμμαχία Γουαϊράου. Το 1850, συμμετείχε στις αυξανόμενες εκκλήσεις για αυτοδιοίκηση της Νέας Ζηλανδίας, συμπεριλαμβανομένης της καθολικής ψηφοφορίας. 

Ωστόσο, όταν άνοιξε τις πόρτες του το Κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας, ο Στάφορντ δεν έθεσε υποψηφιότητα για εκλογές, ισχυριζόμενος ότι ήταν ακατάλληλος να εισέλθει στην εθνική πολιτική ενώ παράλληλα κατείχε επαρχιακό αξίωμα. Παρά τα αιτήματα πολιτικών όπως ο Χένρι Σιούελ, ο Στάφορντ αρνήθηκε να θέσει υποψηφιότητα για το κοινοβούλιο μέχρι τις εκλογές του 1855, όταν εξελέγη βουλευτής του Νέλσον. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νέας Ζηλανδίας
Εθνικό Κόμμα (Νέα Ζηλανδία)

Το **Εθνικό Κόμμα** (, είναι κεντροδεξιό   πολιτικό κόμμα στη Νέα Ζηλανδία που είναι το τρέχον ανώτερο κυβερνών κόμμα. Είναι ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα που κυριαρχούν στη σύγχρονη πολιτική σκηνή της Νέας Ζηλανδίας, μαζί με τον παραδοσιακό αντίπαλό του, το Εργατικό Κόμμα.

Σχηματίστηκε το 1936 μέσω της συγχώνευσης συντηρητικών και φιλελεύθερων κομμάτων, του Μεταρυθμιστικού και του Ενωμένου αντίστοιχα, και στη συνέχεια έγινε το δεύτερο παλαιότερο πολιτικό κόμμα της Νέας Ζηλανδίας.  Οι προκάτοχοι του Εθνικού είχαν σχηματίσει προηγουμένως έναν συνασπισμό ενάντια στο αναπτυσσόμενο εργατικό κίνημα. Το Εθνικό κυβέρνησε για έξι περιόδους κατά τον 20ό και 21ο αιώνα και έχει περάσει περισσότερο χρόνο στην κυβέρνηση από οποιοδήποτε άλλο κόμμα της Νέας Ζηλανδίας.  

Μετά τις γενικές εκλογές του 1949, ο Σίντνεϊ Χόλαντ έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός από το Εθνικό Κόμμα και παρέμεινε στο αξίωμα μέχρι το 1957. Ο Κιθ Χόλιοουκ διαδέχθηκε τον Χόλαντ και ηττήθηκε μερικούς μήνες αργότερα σε γενικές εκλογές από το Εργατικό Κόμμα το 1957. Ο Χόλιοουκ επέστρεψε στο αξίωμα για μια δεύτερη περίοδο, από το 1960 έως το 1972. Η πλατφόρμα του κόμματος μετατοπίστηκε από τον μετριοπαθή οικονομικό φιλελευθερισμό σε αυξημένη έμφαση στον κρατικό παρεμβατισμό κατά τη διάρκεια της εθνικής κυβέρνησης του Ρόμπερτ Μάλντουν από το 1975 έως το 1984. Το 1990, ο Τζιμ Μπόλγκερ σχημάτισε μια άλλη εθνική κυβέρνηση, η οποία συνέχισε τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις της ελεύθερης αγοράς που είχε ξεκινήσει η προηγούμενη κυβέρνηση των Εργατικών. Το κόμμα έκτοτε υποστηρίζει την ελεύθερη επιχειρηματικότητα, τη μείωση των φόρων και την περιορισμένη κρατική ρύθμιση. Μετά τις πρώτες εκλογές του 1996, το Εθνικό Κόμμα κυβέρνησε σε συνασπισμό με το λαϊκιστικό Κόμμα της Νέας Ζηλανδίας. Η ηγέτης του Εθνικού Κόμματος Τζένι Σίπλεϊ έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας το 1997. Η κυβέρνησή της ηττήθηκε από έναν συνασπισμό με επικεφαλής τους Εργατικούς το 1999.

Το Εθνικό Κόμμα ήταν στην κυβέρνηση από το 2008 έως το 2017 υπό τους Τζον Κέι και Μπιλ Ίνγκλις. Κυβέρνησε με την υποστήριξη του κεντρώου Ενωμένου Μέλλοντος, του φιλελεύθερου Κόμματος ACT και του Κόμματος των Μαορί, που βασίζεται στα δικαιώματα των ιθαγενών. Στις γενικές εκλογές του 2017, παρά την αποχώρησή του από την κυβέρνηση, το κόμμα εξασφάλισε το 44,4% των ψήφων και κέρδισε 56 έδρες, καθιστώντας το την μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα εκείνη την εποχή στη Βουλή των Αντιπροσώπων.  Έχασε αυτή την πλειοψηφική θέση στις γενικές εκλογές του 2020, λαμβάνοντας μόνο το 25,58% των ψήφων και 33 έδρες. Το Εθνικό Κόμμα δεν μπόρεσε και πάλι να σχηματίσει κυβέρνηση μετά τις εκλογές και παρέμεινε η Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Ο Κρίστοφερ Λάξον είναι ηγέτης του Εθνικού Κόμματος από τις 30 Νοεμβρίου 2021.  Οδήγησε το κόμμα στη νίκη στις γενικές εκλογές του 2023,  κερδίζοντας το 38% των ψήφων του κόμματος και μια πλειοψηφία με 48 έδρες.  Στη συνέχεια, από τον Νοέμβριο του 2023, ο Λάξον ηγείται μιας κυβέρνησης συνασπισμού υπό την ηγεσία του Εθνικού Κόμματος με το Κόμμα ACT και το κόμμα New Zealand First.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Νέας Ζηλανδίας
Τζιν Άρμουρ Πόλυ

Η **Τζιν Άρμουρ Πόλυ** () είναι Αμερικανίδα βιβλιοθηκάριος και συμμετείχε σημαντικά στην εδραίωση του όρου . Ο όρος μεταδώθηκε μετά από την δημοσίευση του άρθρου της «Surfing the INTERNET» τον Ιούνιο του 1992 στο περιοδικό Wilson Library Bulletin<small>(en)</small> του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, παρόλο που και άλλοι είχαν χρησιμοποιήσει την έκφραση πριν τη δημοσίευση του άρθρου της. Το 2019 αξιώθηκε με την εισαγωγή της στο *Internet Hall of Fame* της Internet Society*.*

## Εκπαίδευση
Η Πόλυ έλαβε το πτυχίο της (επιπέδου ) στις Μεσαιωνικές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο των Συρακούσων το 1974 και το μεταπτυχιακό της στην Βιβλιοθηκονομία από το ίδιο πανεπιστήμιο το 1975. 

Η ίδια είναι ενεργή χρήστης του διαδικτύου από το 1991.

Ήταν Διευθύντρια Δημόσιων Υπηρεσιών και Πρέσβειρα του Διαδικτύου στην NYSERNet, Inc (1992–1995). Επιπλέον, έχει διατελέσει μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Internet Society (1993–1996) και της αμερικανικής ΜΚΟ  At-Large Advisory Council (ALAC) (2004–2006), καθώς και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της διεθνού ΜΚΟ .

## Δημοσιεύσεις
Η Πόλυ είναι η συγγραφέας της σειράς βιβλίων . Λόγω της μακροχρόνιας δουλειάς της, αφιερωμένης σε θέματα που αφορούν την οικογένεια και τα παιδιά στο διαδίκτυο, η Πόλυ συχνά αναφέρεται ως μία από τις «μητέρες» του διαδικτύου.

## Προσωπική ζωή
Η Πόλυ ζει κοντά στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης, όπου την ιστοσελίδα «Net-mom». έχει έναν υιό, τον Στέφεν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Βιογραφία στην ιστοσελίδα της
* 
* 

Κατηγορία:Γυναίκες
Κατηγορία:Αμερικανοί βιβλιοθηκάριοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες συγγραφείς
Κατηγορία:Πρωτοπόροι του Διαδικτύου
Κατηγορία:Συγγραφείς του 21ου αιώνα
Βικτόρ Βαρέν

Ο **Σαρλ Βουαρέν** (, 20 Ιανουαρίου 1798 – 24 Απριλίου 1869) ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, που υπέγραφε τα έργα του με τα λογοτεχνικά ψευδώνυμα **Βικτόρ Βαρέν** (γαλλ. *Victor Varin*) και **Β. Βαρέν** (*V. Warin*).

Προοριζόμενος από τον πατέρα του να γίνει συμβολαιογράφος, ο Βουαρέν ενδιαφερόταν για τη θεατρική συγγραφή και πέρασε πολλά χρόνια προσπαθώντας να υπερβεί τον κύκλο εμποδίων προς την αναγνώρισή του, μεταξύ των οποίων και τη φτώχια. Μόλις ήρθαν οι πρώτες επιτυχίες, περί το 1825, υιοθέτησε πρώτα το ψευδώνυμο «Βικτόρ» και μετά το «Βαρέν», ώστε ο πατέρας του να μη μάθει για τη λογοτεχνική σταδιοδρομία του και του στερήσει τα χρήματα που έπαιρνε για να σπουδάζει νομικά. Μετά την καθιέρωσή του, ο Βαρέν παρείχε πολύ τακτικά έργα, συνήθως βοντβίλ, γεμάτα κέφι και ζωηρότητα, σπινθηροβόλο πνεύμα και έξυπνους διαλόγους. Συνεργάσθηκε με αρκετούς δόκιμους συγγραφείς της εποχής, συγγράφοντας μαζί τους έργα, όπως με τους Ζαν-Φρανσουά Μπαγιάρ, Τεοφίλ Μαριόν Ντυμερσάν, Κλαιρβίλ, Πωλ ντε Κοκ, Εζέν Λαμπίς, Ετιέν Αραγκό και Ζακ Αραγκό.

Τα γνωστότερα έργα του είναι *Οι σαλτιμπάγκοι* (1838, με τον Ντυμερσάν) και *Τα επτά θαύματα του κόσμου* (1845) και *Ο ακαδημαϊκός του Ποντουάζ* (1848). Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 71 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Τάσος Ν. Πετρής: το λήμμα «Βαρέν Βίκτωρ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 800

Βαρεν, Βικτ
Βαρθολομαίος ο εκ Μαρτύρων

Ο **Βαρθολομαίος ο εκ Μαρτύρων** (, 3 Μαΐου 1514 – 16 Ιουλίου 1590) ήταν Πορτογάλος Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, προερχόμενος από το Τάγμα των Δομινικανών. Γεννήθηκε με το όνομα **Μπαρτολομέου Φερνάντες**. Συμμετέσχε στη Σύνοδο του Τριδέντου, όπου συνεργάσθηκε με τον Κάρολο Μπορρομέο, ενώ στην Μπράγκα ίδρυσε σειρά νοσοκομείων και ξενώνων. Συνέγραψε ποικιλία έργων, κυρίως κατηχήσεως.

Η διαδικασία αγιοποιήσεώς του εκκίνησε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΔ΄ το 1754. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ΄ τον ανεκήρυξε «σεβάσμιο» (*Venerabile*) το 1845. Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ τον ανεκήρυξε «μακάριο» στις 4 Νοεμβρίου 2001. Τέλος, ο Πάπας Φραγκίσκος ενέκρινε την αγιοποίησή του στις 5 Ιουλίου 2019.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 804

Κατηγορία:Καθολικοί επίσκοποι
Κατηγορία:Πορτογάλοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κατηγορία:Οσιοποιήσεις από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄
Μητροπολίτης Αθηνών Βαρθολομαίος

Ο ** Μητροπολίτης Αθηνών Βαρθολομαίος** βρισκόταν στον επισκοπικό θρόνο των Αθηνών κατά διαστήματα, σε δύο τουλάχιστον περιόδους: η πρώτη διάρκεσε από προ του Φεβρουαρίου του 1764 έως το 1771 περίπου, όταν διαδέχθηκε τον Άνθιμο ΣΤ΄, και η δεύτερη από το 1775 μέχρι το 1780, όταν διαδέχθηκε τον Νεόφυτο Δ΄. Προ του 1764 ο Βαρθολομαίος αναφέρεται επί τριακονταετία (1734-1764) ως Μητροπολίτης Δρύστρας.

Η αρχιερατεία του Βαρθολομαίου στην Αθήνα συνδέεται με προστριβές και συγκρούσεις, τόσο με τις τουρκικές αρχές, όσο και με την ανώτατη εκκλησιαστική διοίκηση. Απέτυχε να εκθρονίσει τον Οικουμενικό Πατριάρχη Σαμουήλ Α΄. Χρόνια αργότερα, οργάνωσε πρεσβεία και μετέβη και ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη, όπου κατόρθωσε να απαλλάξει την Αθήνα από τον τυραννικό Οθωμανό διοικητή Χατζή Αλή Χασεκή, αργότερα όμως αυτός επανήλθε.

Μέχρι σήμερα παραμένει ο μοναδικός στην ιστορία επίσκοπος Αθηνών και ο μοναδικός Δρύστρας ή Δοροστόλου με αυτό το αρχιερατικό όνομα (Βαρθολομαίος).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7

Κατηγορία:Μητροπολίτες Αθηνών
Κατηγορία:Μητροπολίτες Δρύστρας
Ράσελ και Σίγκουρντ Βάριαν

Οι **Ράσελ Χάρισον Βάριαν** (, 24 Απριλίου 1898 – 28 Ιουλίου 1959) και **Σίγκουρντ Φέργκους Βάριαν** (, 4 Μαΐου 1901 – 18 Οκτωβρίου 1961) ήταν Αμερικανοί εφευρέτες – και ο Ράσελ φυσικός – που είναι κυρίως γνωστοί από την εφεύρεση της λυχνίας κενού κλύστρον, ενώ ίδρυσαν μία από τις πρώτες εταιρείες τεχνολογίας στη μετέπειτα περίφημη Σίλικον Βάλεϊ.

Οι γονείς τους γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ιρλανδία. Ο Ράσελ γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ («μάστερ» Φυσικής το 1927). Ο Σίγκουρντ γεννήθηκε στο Σύρακιουζ και φοίτησε στο Πολιτειακό Πολυτεχνείο της Καλιφόρνια, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές τους. Τα δύο αδέλφια συνίδρυσαν την εταιρεία Varian Associates το 1948 για να παράγουν το κλύστρον και άλλες εφευρέσεις τους.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βάριαν Ράσσελ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 804
* Το λήμμα «Russell H. Varian and Sigurd F. Varian» στην *Encyclopædia Britannica Online*

Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες
ΕΑΔ

Το αρκτικόλεξο **ΕΑΔ** μπορεί να αναφέρεται στα εξής:

* Τα ΕΑΔ - Εναλλακτικά Ανταλλακτικά Δίκτυα, εγχειρήματα αστικών κοινών
* Την ΕΑΔ - Εθνική Αρχή Διαφάνειας, ελληνική ανεξάρτητη διοικητική αρχή
* Την ΕΑΔ-Γιούκι - Ένωση Ανθρωπιστών Δημοκρατών-Γιούκι, φιλελεύθερο κόμμα στη Δημοκρατία του Κονγκό
Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Μεξικού

μικρογραφία|287x287εσ|Χάρτης της Αρχιεπισκοπής του Μεξικού
Η **Αρχιεπισκοπή του Μεξικού** (λατινικά: *Archidioecesis Mexicanensis*) είναι μια εκκλησιαστική περιφέρεια της Λατινικής Εκκλησίας ή αρχιεπισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας που εδρεύει στην Πόλη του Μεξικού, Μεξικό. Ιδρύθηκε ως επισκοπή στις 2 Σεπτεμβρίου 1530 και ανυψώθηκε σε αρχιεπισκοπή στις 12 Φεβρουαρίου 1546. Η αρχιεπισκοπή είναι μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, με πάνω από τέσσερα εκατομμύρια καθολικούς, και την ξεπερνούν μόνο η Κινσάσα, η Γκουαδαλαχάρα, το Σάο Πάολο, το Πουέμπλα ντε λος Άνχελες, το Σαντιάγο ντε Γουατεμάλα και το Μιλάνο.

Πριν από το 2019, η αρχιεπισκοπή ήταν η μεγαλύτερη στον κόσμο, με σχεδόν 8 εκατομμύρια καθολικούς. Τον Σεπτέμβριο του 2019, ο Πάπας Φραγκίσκος ενέκρινε τον διαχωρισμό της αρχιεπισκοπής, ιδρύοντας από την επικράτειά της τρεις νέες επισκοπές που υπάγονται σε αυτήν: Αζκαποτζάλκο, Ιζταπαλάπα και Σοτσιμίλκο. Αυτές είναι οι μόνες τρεις επισκοπές που υπάγονται στην εκκλησιαστική επαρχία της οποίας η αρχιεπισκοπή αποτελεί τη μητρόπολη. Σήμερα, η επικράτεια της αρχιεπισκοπής καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της Πόλης του Μεξικού, με εξαίρεση τις τρεις νέες επισκοπικές περιφέρειες, η κάθε μία από τις οποίες συμπίπτει με τον ομώνυμο δήμο της.

Η καθεδρική έδρα της αρχιεπισκοπής βρίσκεται στον Μητροπολιτικό Καθεδρικό Ναό της Πόλης του Μεξικού.

## Επισκόποι

### Ιεράρχες

Ιεράρχες που υψώθηκαν στο αξίωμα του καρδινάλιου:

* Μιγκέλ Νταρίο Μιράντα ι Γκόμεζ, το 1969
* Ερνέστο Κορίπιο ι Αχουμάντα, το 1979
* Νόρμπερτο Ριβέρα Καρέρα, το 1998
* Κάρλος Αγκουαρ Ρέτες, το 2016 ενώ ήταν Αρχιεπίσκοπος του Τλαλνεπάντλα

### Βοηθός αρχιεπισκόπου

* Μιγκέλ Ντάριο Καρδινάλιος Μιράντα ι Γκόμεζ (1955-1956); μελλοντικός Καρδινάλιος

## Εδαφικές απώλειες

## Εκπαίδευση

### Κολέγια, πανεπιστήμια και σεμινάρια

### Δευτεροβάθμια εκπαίδευση

### Πρώην κολέγια, πανεπιστήμια και σεμινάρια

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Arquidiócesis Primada de México *επίσημη ιστοσελίδα (στα ισπανικά)*
* 
*   (στα αγγλικά)
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά

Κατηγορία:Καθολικισμός στο Μεξικό
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές επισκοπές στο Μεξικό
Fulgens sicut stella matutina

μικρογραφία|Ο πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄
Το ***Fulgens sicut stella matutina*** («ἐκλεκτὴ ὡς ὁ ἥλιος», από το Άσμα Ασμάτων εδάφιο 6:10) είναι παπική βούλα που εκδόθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΒ΄ στο Σοργκ στις 12 Ιουλίου 1335, με σκοπό να ξεκινήσει μια μεταρρύθμιση του Τάγματος των Κιστερκιανών, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1119. Η βούλα προέβλεπε τέσσερα μέτρα: οικονομική εξυγίανση των χρεωμένων μονών, υποχρεωτική συμμετοχή στη γενική σύνοδο με την καταβολή των αντίστοιχων ετήσιων εισφορών, αυστηροποίηση της πειθαρχίας εντός της μονής και αναδιοργάνωση των θεολογικών σπουδών για τους μοναχούς.

Ο πάπας Βενεδίκτος ήταν ο ίδιος Κιστερκιανός μοναχός και άββας πριν χειροτονηθεί επίσκοπος. Η βούλα επίσης αναφερέται και ως «*Benedictina*» ως αναφορά στο όνομα του πάπα που την έκδοσε.

## Λογοτεχνία

* Text of the bull in: Julien Paris, Hugues Séjalon (eds.): Nomasticon Cisterciense. Solesmes 1892, pp.&nbsp;473–476. In the 1664 edition: pp.&nbsp;586–614. (online)
* Louis Julius Lekai, Ambrosius Schneider (Hrsg.): *Geschichte und Wirken der weißen Mönche. Der Orden der Cistercienser.* Köln 1958, S. 37–38.
* Laetitia Boehm: Papst Benedikt XII. (1334–1342) als Förderer der Ordensstudien: Restaurator – Reformator – oder Deformator regularer Lebensform? In: Secundum regulam vivere. Festschrift for Norbert Backmund O. Praem, ed. Gert Melville, Poppe 1978. (γερμανικά)

## Παραπομπές

Κατηγορία:Τάγμα των Κιστερκιανών
Κατηγορία:Παπικές βούλες
Εύρη Βαρίκα-Μοσκόβη

Η **Εύρη Βαρίκα-Μοσκόβη** (1910-1988) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, πεζογράφος και εκπαιδευτικός-παιδαγωγός, με σημαντικό έργο στην παιδική λογοτεχνία.

Η Εύρη Βαρίκα γεννήθηκε στην Κάρπαθο και σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία του Αρσακείου και στο Ελληνικό Ωδείο. Διετέλεσε καθηγήτρια της δραματικής σχολής του Ελληνικού Ωδείου, στο μάθημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Πρωτοφανερώθηκε στη λογοτεχνία σε ηλικία 15 ετών με παιδικά διηγήματα και στίχους γεμάτους νοσταλγία για τη γενέτειρά της.

Το 1954 δημοσίευσε το πρώτο βιβλίο της με τίτλο *Παιδικές χαρές και λύπες*, ίσως το σημαντικότερο έργο της στην παιδική λογοτεχνία. Στη συνέχεια συνέγραψε δοκίμια και μελέτες, όπως τις:

* *Ποιήτριες της Αρχαιότητος: [[Κλεοβουλίνη]] και [[Ήριννα]]*
* *Το δωδεκανησιακό δημοτικό τραγούδι*
* *Η δωδεκανησία γυναίκα από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα*
* *Ο εθνικός ποιητής Κωστής Παλαμάς*
* *Γεώργιος Δροσίνης*

Το 1958 δημοσίευσε τη συλλογή ηθογραφικών διηγημάτων *Στα καρπάθικα τρίστρατα*.

## Πηγές
* Φαίδων Ηλιάδης: Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 805

Κατηγορία:Ελληνίδες ποιήτριες
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Δοκιμιογράφοι
Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Κατηγορία:Πολιτισμός της Καρπάθου
Τζούλιο Βαριμπόμπα

Ο **Τζούλιο Βαριμπόμπα** (, αρμπ. *Jul Variboba*, 16 Απριλίου 1725 – 1788) ήταν αλβανόφωνος Ιταλός ποιητής και Ρωμαιοκαθολικός ιερέας, που συνεισέφερε σημαντικά στην αλβανόφωνη λογοτεχνία.

Γεννήθηκε στο αρμπερέσικο χωριό Σαν Τζόρτζο Αλμπανέζε της Καλαβρίας και η οικογένειά του καταγόταν από τη Μαλλακάστρα της Αλβανίας. Σπούδασε στην εκκλησιαστική σχολή του κοντινού χωριού Σαν Μπενεντέττο Ουλλάνο. Συνακόλουθα χειροτονήθηκε ιερέας το 1749 και επέστρεψε στο χωριό του για να βοηθεί τον ηλικιωμένο πατέρα του Τζοβάννι, εφημέριο στον ναό του χωριού. Ο Τζούλιο όμως είχε προτίμηση στο λατινικό τελετουργικό έναντι του ελληνόρρυθμου που ακολουθούσαν οι Αρμπερές και με την πάροδο των ετών η έντονη υποστήριξή του προς μια μετάβαση στο λατινικό τελετουργικό τον κατέστησε ανεπιθύμητο στην ενορία και στην ηγεσία της τοπικής Εκκλησίας στο Ροσσάνο, ιδίως αφότου απεύθυνε έκκληση στον ίδιο τον Πάπα. Τελικώς αναγκάσθηκε να αυτοεξορισθεί, αρχικώς στη Νάπολη και από το 1761 στη Ρώμη, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του.

Παρά την αναταραχή του βίου του, λίγο μετά την άφιξή του στη Ρώμη ο Βαριμπόμπα δημοσίευσε το μεγάλο λυρικό ποίημά του με τίτλο «Ghiella e Shën Mëriis Virghiër» (1762, μετάφρ. «Ο βίος της Παρθένου Μαρίας», στη σύγχρονη αλβανική γραφή *Gjella e Shën Mërisë së Virgjër*). Αυτό ήταν το μοναδικό βιβλίο που τυπώθηκε στη διάλεκτο Αρμπερές σε ολόκληρο τον 18ο αιώνα. Είναι ένα ποίημα με 4.717 στίχους και χαλαρή δομή, που περιέχει πολλές λέξεις τις σικελικής και καλαβρέζικης διαλέκτου. Περιγράφει τη ζωή της Παναγίας από τη γέννησή της μέχρι την Ανάληψή της.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαριμπόμπα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 805

Κατηγορία:Αλβανοί ποιητές
Κατηγορία:Αλβανοί κληρικοί
Ζήνων Κλεάνθης

Ο Ζήνων (ή Ζάννος) Κλεάνθης ήταν εύπορος Έλληνας αρχιτέκτονας, ο οποίος έδρασε στην Κωνσταντινούπολη κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Συνδύαζε την επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία με την πλούσια κοινοτική και φιλανθρωπική δράση.

## Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από το Βελβεντό της Δυτικής Μακεδονίας και πιθανώς ήταν ανιψιός του αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη

Διατηρούσε στενές σχέσεις τόσο με τους λογίους και τραπεζίτες της Πόλης (όπως ο Ζωγράφος και ο Κωνσταντίνος Καραπάνος) όσο και με την παροικία των Δυτικομακεδόνων καλφάδων. Η επαφή του με τις τάσεις της *Ecole des Beaux Arts* υποδηλώνει υψηλή εκπαίδευση.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας (Μ.Φ.Α.) και κατείχε διάφορες θέσεις στη διευθύνουσα επιτροπή της (αντιπρόεδρος το 1874, σύμβουλος το 1884, ταμίας το 1885). Συμμετείχε σε εράνους για την οργάνωση σχολείων σε Τσοτύλι και Κωνσταντινούπολη και ανακηρύχθηκε Μέγας Ευεργέτης της Μ.Φ.Α. το 1874, προσφέροντας σημαντικά χρηματικά ποσά.

Ο Ζήνων Κλεάνθης πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το 1896, αφήνοντας πίσω του έργα που υπήρξαν σημεία αναφοράς για τους Ρωμιούς της Πόλης.

## Έργα του

* Το (αρχικά) διώροφο νεοκλασικό κτίριο του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως (Ε.Φ.Σ.Κ.), που εγκαινιάστηκε το 1873 (σε συνεργασία με τον Παρηγόρη) και έμεινε στη συλλογική μνήμη ως η έδρα του «υπουργείου παιδείας του αλύτρωτου ελληνισμού».
* εναλλ.=Στοά των λουλουδιών (Στοά Χρηστάκη)|μικρογραφία|Στοά των λουλουδιών (Στοά Χρηστάκη)Το εντυπωσιακό εκλεκτικιστικό μέγαρο της Στοάς των Λουλουδιών (Τσιτσέκ Πασαζί/Cite de Pera), στην Μεγάλη Οδό του Πέραν χτισμένο το 1876 για τον μεγαλοτραπεζίτη Χρηστάκη Ζωγράφο, το οποίο διέθετε πρωτοποριακές για την εποχή ανέσεις και θεωρήθηκε μνημείο αρχιτεκτονικής, αντάξιο του Παρισιού.
* ταφικό μνημείο «οίκος Ζ. Μ. Χρυσοβελώνη» στο νεκροταφείο στο Σισλί. Η ταυτότητά του επιβεβαιώνεται από την υπογραφή του. 

## Παραπομπές


## Πηγές

* Κολώνας Βασίλης, (2005) Έλληνες αρχιτέκτονες στην οθωμανική αυτοκρατορία, Εκδόσεις ΟΛΚΟΣ

Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Λούκιος Βάριος Ρούφος

Ο **Λούκιος Βάριος Ρούφος** (, περ. 74 π.Χ. – 14 π.Χ.) ήταν αρχαίος Ρωμαίος ποιητής, της λεγόμενης «χρυσής εποχής» της ρωμαϊκής λογοτεχνίας.

Ο Βάριος Ρούφος ήταν προσωπικός φίλος του Βιργιλίου και μετά τον θάνατο αυτού του μέγιστου Ρωμαίου ποιητή επιμελήθηκε μαζί με τον Πλώτιο Τούκκα την *[[Αινειάδα]]* προς δημοσίευση. Γνώριζε επίσης τον Οράτιο, τον οποίο μαζί με τον Βιργίλιο συνέστησε στον Μαικήνα. Ο Οράτιος χαρακτήρισε τον Βάριο Ρούφο άριστο κάτοχο της τέχνης της δημιουργίας επικής ποιήσεως και τον μοναδικό ποιητή που ήταν ικανός να εξυμνήσει επαρκώς τα επιτεύγματα του Μάρκου Βιψανίου Αγρίππα (*Ωδαί*, i.6). Ο Βιργίλιος (με τη «φωνή» του ήρωά του Λυκίδα, *Εκλογαί*, ix.35) λυπόταν που δεν είχε μέχρι τότε δημιουργήσει τίποτα συγκρίσιμο με το έργο του Βάριου ή του Ελβίου Κίννα.

Ο Μακρόβιος (*Saturnalia*, vi. I, 39, και 2, 19) γράφει ότι ο Βάριος συνέθεσε το επικό ποίημα *De Morte*, στίχοι του οποίου αναφέρονται ως αντικείμενο μιμήσεως ή ιδιοποιήσεως από τον Βιργίλιο. Ο Οράτιος πάλι (*Sat.* i.10, 43) πιθανώς αναφέρει ένα ακόμα χαμένο σήμερα έπος του και, κατά τον Σχολιαστή των *Επιστολών*, στο εδάφιο i.16, 2 729, οι τρεις αυτοί στίχοι είναι παρμένοι από έναν πανηγυρικό λόγο του Βάριου Ρούφου για τον Οκταβιανό Αύγουστο.

Το γνωστότερο έργο του Βάριου Ρούφου είναι η τραγωδία του *Θυέστης*, για την οποία ο  Κοϊντιλιανός δήλωσε ότι ταίριαζε να συγκριθεί με οποιαδήποτε από τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες. Μια ρωμαϊκή *διδασκαλία* του θεατρικού αυτού έργου, που διασώθηκε σε ένα παρισινό χειρόγραφο, μάς πληροφορεί ότι παρουσιάσθηκε στους αγώνες που διοργανώθηκαν το 29 π.Χ. από τον Οκταβιανό Αύγουστο προς τιμή της νίκης του στη Ναυμαχία του Ακτίου, και ότι ο συγγραφέας Βάριος δέχθηκε δώρο ενός εκατομμυρίου σηστερτίων, δηλαδή 250.000 δηναρίων, από τον Ρωμαίο ηγέτη.

Σπαράγματα (αποσπάσματα) έργων του Λούκιου Βάριου Ρούφου είναι δημοσιευμένα στα εξής βιβλία:

* *Frag. Poetarum Romanorum* του Έμιλ Μπαίρενς (1886)
* Μονογραφίες των A. Weichert (1836) και R. Unger (1870, 1878, 1898)
* *Geschichte der römischen Litteratur* του Μάρτιν Σαντς (1899), ii.1
* *History of Roman Literature* του Βίλχελμ Ζήγκμουντ Τέουφελ, σελ. 223 της αγγλικής μεταφράσεως του 1900

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 806

Κατηγορία:Ρωμαίοι ποιητές
Σαρλ ντε Βαρινύ

Ο **Σαρλ ντε Βαρινύ** (, 25 Νοεμβρίου 1829 – 9 Νοεμβρίου 1899) ήταν Γάλλος που έζησε στο Βασίλειο της Χαβάης ως υπουργός του νησιωτικού αυτού κράτους, διπλωμάτης, μεταφραστής και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στις Βερσαλλίες και ταξίδεψε με τον πατέρα του στην Καλιφόρνια την εποχή του «πυρετού του χρυσού». Το 1852 στο Σαν Φρανσίσκο ο Σαρλ νυμφεύθηκε τη Λουίζ Κονσταντέν (1827-1894) και η περιπετειώδης φύση του τον οδήγησε οικογενειακώς στη Χαβάη τον Φεβρουάριο του 1855. Εκεί εργάσθηκε αρχικώς ως μεταφραστής για τον πρόξενο της Γαλλίας και όταν αυτός απεβίωσε το 1862 τον διαδέχθηκε στη θέση του προξένου. Σύντομα ο βασιλιάς Καμεχαμέχα Ε΄ τον εκτίμησε και τον Δεκέμβριο του 1863 τον διόρισε σύμβουλό του και Υπουργό Οικονομικών του βασιλείου. Στη θέση αυτή έμεινε μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου 1865 και αμέσως μετά έγινε Υπουργός Εξωτερικών. Μετά τον μέγα σεισμό του 1868 βοήθησε την οργάνωση της βοήθειας προς τους σεισμόπληκτους και αργότερα το ίδιο έτος έτος επέστρεψε στη Γαλλία, από όπου επεχείρησε να διαπραγματευθεί χωριστές συνθήκες μεταξύ Χαβάης και ευρωπαϊκών χωρών, αλλά η ένταση που οδηγησε στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο δεν επέτρεψε μεγάλη πρόοδο, πλην μιας συνθήκης Χαβάης-Ρωσίας που υπέγραψε στις 19 Ιουνίου 1869. Κατόπιν ο ντε Βαρινύ παραιτήθηκε από όλα τα αξιώματά του και έζησε στο Μονμορανσί (Βαλ-ντ'Ουάζ), κοντά στο Παρίσι, όπου πέθανε σε ηλικία 70 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαρινί Κάρολος Κρονιέ ντε-» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 805

Κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα
Chatbot

thumb|Ένα chatbot εικονικός βοηθός
Ένας **εικονικός συνομιλητής**, γνωστότερος με τον αμετάφραστο αγγλικό όρο **chatbot**, είναι εφαρμογή λογισμικού ή διεπαφή ιστού που έχει σχεδιαστεί για να πραγματοποιεί συνομιλίες μέσω κειμένου ή προφορικώς. Τα σύγχρονα chatbots είναι συνήθως διαδικτυακά και χρησιμοποιούν συστήματα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης που είναι ικανά να διατηρούν μια συνομιλία με έναν χρήστη σε φυσική γλώσσα και να προσομοιώνουν τον τρόπο με τον οποίο θα συμπεριφερόταν ένας άνθρωπος ως συνομιλητής. Τέτοια chatbots συχνά χρησιμοποιούν βαθιά μάθηση και επεξεργασία φυσικής γλώσσας, αν και απλούστερα chatbots υπάρχουν εδώ και δεκαετίες.

Η δημοφιλία των chatbots έχει αυξηθεί ως μέρος της άνθησης της τεχνητής νοημοσύνης τη δεκαετία του 2020, κυρίως χάρη στο ChatGPT, ακολουθούμενο από ανταγωνιστές όπως τα Gemini, Claude και αργότερα το Grok. Τα AI chatbots, δηλαδή οι εικονικοί συνομιλητές τεχνητής νοημοσύνης, συνήθως χρησιμοποιούν ένα βασικό μεγάλο γλωσσικό μοντέλο, όπως το GPT-4 ή το γλωσσικό μοντέλο Gemini, το οποίο προσαρμόζεται για συγκεκριμένες χρήσεις.

Ένας σημαντικός τομέας όπου τα chatbots χρησιμοποιούνται εδώ και καιρό είναι η εξυπηρέτηση πελατών και η υποστήριξη, με διάφορους τύπους εικονικών βοηθών.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Τεχνητή νοημοσύνη
Παπιοπεριπέτειες (τηλεοπτική σειρά, 1987)

Οι ***Παπιοπεριπέτειες*** (αγγλικά: *DuckTales*) είναι αμερικανική σειρά κινουμένων σχεδίων που παράγεται από την Walt Disney Television Animation. Αυτή η σειρά, με επεισόδια 1–13, μεταδόθηκε αρχικά ως περιορισμένη προεπισκόπηση στο Disney Channel στις 16 Ιανουαρίου 1987, σε περιορισμένη κυκλοφορία. Η κύρια μετάδοση ξεκίνησε σε syndication στις 18 Σεπτεμβρίου 1987, κυκλοφορώντας 100 επεισόδια σε 4 σεζόν, με το τελευταίο επεισόδιο να προβάλλεται στις 28 Νοεμβρίου 1990. 

Βασισμένη στα κόμικς που δημιούργησε ο Καρλ Μπαρκς, η σειρά ακολουθεί τον Σκρουτζ ΜακΝτάκ, τα τρία ανίψια του, οι Χιούη, Λιούη και Ντιούη, και τους στενούς τους φίλους. Τα περισσότερα επεισόδια περιλαμβάνουν διάφορες περιπέτειες, οι περισσότερες από τις οποίες είτε αφορούν την αναζήτηση θησαυρού είτε την ματαίωση των προσπαθειών των κακών που επιδιώκουν να κλέψουν είτε την περιουσία του Σκρουτζ είτε το πρώτη δεκάρα του.

Η σειρά έχει εμπνεύσει βιντεοπαιχνίδια, εμπορεύματα και κόμικς, μαζί με μια κινηματογραφική spin-off ταινία κινουμένων σχεδίων με τίτλο *[[Ιστορίες για Πάπιες η Ταινία: Ο Θησαυρός του Χαμένου Λυχναριού]]*, η οποία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες στις 3 Αυγούστου 1990. Είναι η πρώτη σειρά κινουμένων σχεδίων της Disney που παράγεται για syndication, με την επιτυχία της να ανοίγει το δρόμο για μελλοντικές σειρές κινουμένων σχεδίων της Disney, όπως το *[[Τσιπ & Ντέιλ: Οι Υπερασπιστές του Δικαίου]]* και το *TaleSpin*, δημιουργώντας το μπλοκ προγραμματισμού για syndication που ονομάζεται The Disney Afternoon. Το τραγούδι τίτλων της εκπομπής γράφτηκε από τον Μαρκ Μιούλερ. Ο Λόντσπαντ ΜακΚουάκ, ένας δευτερεύων χαρακτήρας, επιστρέφει αργότερα για να εμφανιστεί σε μια άλλη σειρά κινουμένων σχεδίων της Disney, γίνοντας ο κύριος χαρακτήρας στον *[[Darkwing Duck]]*.

Τον Φεβρουάριο του 2015, το Disney XD ανακοίνωσε την επανεκκίνηση της σειράς. Η επανεκκινημένη σειρά έκανε πρεμιέρα στις 12 Αυγούστου 2017 και ολοκληρώθηκε στις 15 Μαρτίου 2021.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Τηλεοπτικά προγράμματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια
Κατηγορία:Τηλεοπτικά προγράμματα που έγιναν ταινίες
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές παραγωγής Disney Television Animation
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Καλάμι Λακωνίας

Το **Καλάμι** είναι οικισμός της Λακωνίας στην Πελοπόννησο.

## Γενικά στοιχεία
Το Καλάμι βρίσκεται δυτικά του ποταμού Ασωπού σε υψόμετρο 200 μέτρων και σε απόσταση περίπου 4 χιλιόμετρα νότια από το κέντρο της Σπάρτης. 

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σπάρτης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Σπάρτη, την Αγία Κυριακή, τον Γούναρη, την Κοκκινόρραχη και τη Ριβιώτισσα αποτελούν την Κοινότητα Σπάρτης, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Σπαρτιατών του Δήμου Σπάρτης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 124 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αρχείο Δημοτικού Σχολείου Γούναρη - Καλαμίου από το Εθνικό Ευρετήριο Αρχείων των Γενικών  Αρχείων του Κράτους.

## Παραπομπές


Καλάμι
Καλάμι
Καλύβια Θεολόγου Λακωνίας

Τα **Καλύβια Θεολόγου** είναι μικρός οικισμός της Λακωνίας στην Πελοπόννησο.

## Γενικά στοιχεία
Τα Καλύβια Θεολόγου βρίσκονται στους πρόποδες του Πάρνωνα σε υψόμετρο 670 μέτρων ενώ απέχουν περίπου 13 χιλιόμετρα Β.-ΒΔ. της Σπάρτης και 4 χιλιόμετρα Β.-ΒΑ. από τον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου που υπάγεται στην Α’ αρχιερατική Περιφέρεια  Σπάρτης.

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφονται με την ονομασία *Kalyvia-Servianika* να υπάγονται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*), με αριθμό οικογενειών 16 και συνολικό πληθυσμό 85 άτομα. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρονται ως *Καλύβια Σερβιάνικα* στην Επαρχία Λακεδαίμονος με ίδιο αριθμό οικογενειών και συνολικό πληθυσμό. 

Αναφέρονται μετά την Τουρκοκρατία το 1835 να προσαρτώνται στον τότε δήμο Σελλασίας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο αποτελούν την Κοινότητα Θεολόγου, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Οινούντος του Δήμου Σπάρτης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 ο πληθυσμός του είναι 34 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Σημείωση
Στην ίδια περιφερειακή ενότητα (Λακωνίας) είναι οι οικισμοί: Καλύβια Σοχάς (στον ίδιο δήμο αλλά την Δημοτική Ενότητα Σπαρτιατών) και Καλύβια (στον Δήμο Ανατολικής Μάνης). 

## Παραπομπές


Καλύβια Θεολόγου
Καλύβια Θεολόγου
Καβουράκι Λακωνίας

Το **Καβουράκι** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στη Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Το Καβουράκι βρίσκεται δυτικά του ποταμού Ασωπού σε υψόμετρο 180 μέτρων και απόσταση περίπου 13 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Σπάρτη. Βόρεια περνάει ο Ασωπός ποταμός, νοτιοανατολικά και δίπλα είναι το Λευκόχωμα. 

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Kavouraki* να υπάγεται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*), με αριθμό οικογενειών 14 και συνολικό πληθυσμό 51 άτομα. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Καβουράκη στην Επαρχία Λακεδαίμονος με αριθμό οικογενειών: 14 και συνολικό πληθυσμό 51 άτομα.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κυδωνίας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Λευκόχωμα και την Κυδωνιά αποτελούν την Κοινότητα Λευκοχώματος, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φαρίδος του Δήμου Σπάρτης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 8 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Καβουράκι
Καβουράκι
Αμβρόσιος Παρασκεύοφ

Ο **Αμβρόσιος Παρασκεύοφ** ή **Αμβρόσιος Δοροστόλου** (, 9 Ιουνίου 1942 – 18 Αυγούστου 2020) ήταν Βούλγαρος ιεράρχης κληρικός της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που διετέλεσε Επίσκοπος Μπράνιτσας από το 1998 έως το 2010 και Μητροπολίτης Δοροστόλου από το 2010 μέχρι τον θάνατό του.

Γεννήθηκε στην πόλη Σβιστόφ και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χημικής Τεχνολογίας και Μεταλλουργίας, στη Σόφια. Το 1983 εισάχθηκε στη Θεολογική Ακαδημία Αγίου Κλήμεντος Οχρίδος, από όπου απεφοίτησε το 1987. Τον Αύγουστο του 1983 έγινε η κουρά του σε μοναχό στη Μονή Κλεισούρσκι από τον Μητροπολίτη Φιλάρετο Βιδινίου. Χειροτονήθηκε διάκονος στη Μονή Τσιπρόφτσι στις 19 Οκτωβρίου 1983, επίσης από τον Φιλάρετο. Τον Δεκαπενταύγουστο του 1984 χειροτονήθηκε ιερομόναχος στη Μονή Κλεισούρσκι. Από την 1η Δεκεμβρίου 1984 έως τις 3 Φεβρουαρίου 1988 ήταν ο ιερομόναχος εκεί και στη συνέχεια, μέχρι την 1η Απριλίου 1994, διετέλεσε ηγούμενος της Μονής της Λοπούσνα.

Απεβίωσε από την πανδημία του κορονοϊού σε ηλικία 78 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μητροπολίτες Δοροστόλου
Μέρτσισον

Το αγγλοσαξονικό όνομα **Μέρτσισον** (*Murchison*) μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:

## Ως τοπωνύμιο
* Ακρωτήριο Μέρτσισον, το βορειότερο ηπειρωτικό σημείο του Καναδά και όλης της Βόρειας Αμερικής, αλλιώς «Ζένιθ Πόιντ»
* Καταρράκτες Μέρτσισον (ή Καταρράκτες Καμπαλέγκα) στην Ουγκάντα
** Εθνικό Πάρκο Καταρρακτών Μέρτσισον
* Λίμνη Μέρτσισον, τεχνητή λίμνη στην Τασμανία
* Νήσος Μέρτσισον, μικρό νησί στη Λιμνη Νίπιγκον του Καναδά
* Όρος Μέρτσισον, ονομασία διάφορων βουνών
* Παγετώνας Μέρτσισον στη Νέα Ζηλανδία
* Ποταμός Μέρτσισον, ονομασία διάφορων ποταμών
* Στενό Μέρτσισον, πορθμός στη βορειοδυτική Γροιλανδία
* Μέρτσισον (Βικτώρια), χωριό της Αυστραλίας
* Μέρτσισον (Λιμπόπο), χωριό της Νότιας Αφρικής
* Μέρτσισον (χωριό Νέας Ζηλανδίας)
* Μέρτσισον (Τέξας), χωριό των ΗΠΑ

## Ως επώνυμο
* Άιρα Μέρτσισον (1933-1994), Αμερικανός αθλητής του στίβου (δρομέας), «χρυσός» Ολυμπιονίκης το 1956
* Λόρεν Μέρτσισον (1898-1979), Αμερικανός αθλητής του στίβου (δρομέας), «χρυσός» Ολυμπιονίκης το 1920 και το 1924
* Ρόντερικ Μέρτσισον (1792-1871), Σκωτσέζος γεωλόγος
* Σαρλότ Μέρτσισον (1788-1869), Βρετανή γεωλόγος, σύζυγος του Ρόντερικ

## Στην επιστήμη
* Βραβείο Μέρτσισον της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας
* Κρατήρας Μέρτσισον, στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης
* Μετάλλιο Μέρτσισον της Γεωλογικής Εταιρείας του Λονδίνου
* Μετεωρίτης Μέρτσισον, σημαντικός μετεωρίτης, της τάξεως των ανθρακούχων χονδριτών
* Ραδιοαστεροσκοπείο Μέρτσισον και Διάταξη Ευρέος Πεδίου Μέρτσισον στη δυτική Αυστραλία
Αλεξάντρ Γιεγκόροβιτς Βαρλάμοφ

Ο **Αλεξάντρ Γιεγκόροβιτς Βαρλάμοφ** (, 27 Νοεμβρίου 1801 &ndash; 27 Οκτωβρίου 1848) ήταν Ρώσος συνθέτης, τραγουδιστής, μουσικοδιδάσκαλος, διευθυντής ορχήστρας και ένας από τους «θεμελιωτές» του ρωσικού έντεχνου τραγουδιού. Καταγράφηκε ως ένας από τους πρώτους Ρώσους δημιουργούς που ανέπτυξε μια τεχνική διαδικασία για την ερμηνεία τραγουδιών, με τη μονογραφία του *Polnaya Shkola Penia* (= «πλήρες σχολείο τραγουδιού», Μόσχα 1840). Ο Αλεξάντρ ήταν ο πατέρας του ηθοποιού Κονσταντίν Βαρλάμοφ. Τα έντεχνα τραγούδια του φημίζονται για τα γνήσια ρωσικά μοτίβα τους και την αυθεντική επένδυση των εμπειριών της καθημερινής ζωής. Ως αποτέλεσμα, πολλά από αυτά απαθανατίσθηκαν στη λογοτεχνία από αξιόλογους Ρώσους συγγραφείς, όπως τους Νικολάι Γκόγκολ και Ιβάν Τουργκένιεφ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ιόλη Μπουκουβάλα: το λήμμα «Βαρλάμωφ Αλέξανδρος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελίδα 812

Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής
Μέντελσον

Το αρχικώς Γερμανοεβραϊκό, αλλά και Πολωνοεβραϊκό, επώνυμο **Μέντελσον** (γερμ. * Mendelssohn, Mendelsson, Mendelson* ή *Mandelson*, γίντις ׳מענדעלזאן) αναφέρεται συνήθως στον σημαντικό κλασικό μουσικοσυνθέτη **[[Φέλιξ Μέντελσον Μπαρτόλντι]]**. Ετυμολογικώς σημαίνει «γιος του Μεναχέμ», καθώς το «Μέντελ» είναι κοινό γίντις υποκοριστικό του εβραϊκού ονόματος Μεναχέμ. Εκτός του συνθέτη, μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:

## Πρόσωπα (ως επώνυμο)
* Οικογένεια Μέντελσον, στην οποία ανήκε και ο Φέλιξ
* Άμπραχαμ Μέντελσον (1776-1835), Γερμανός τραπεζίτης και ευεργέτης, πατέρας του Φέλιξ
* Άρνολντ Μέντελσον (1855-1933), Γερμανός συνθέτης
* Βλαντίμιρ Μέντελσον (1949-2021), Ρουμάνος μουσικοσυνθέτης και καθηγητής της μουσικής
* Γιόζεφ Μέντελσον (1770-1848), Γερμανός τραπεζίτης
* Έριχ Μέντελσον (1887-1953), Γερμανός αρχιτέκτονας
* Κάρολ Μέντελσον (γενν. 1951), Αμερικανίδα τηλεοπτική παραγωγός και σεναριογράφος
* Κέρτις Λέστερ Μέντελσον (1913-2002), Αμερικανός ιατρός
* Κουρτ Μέντελσον (1906-1980), Γερμανοβρετανός ιατροφυσικός
* Μίρα Μέντελσον (1915-1968), Σοβιετική ποιήτρια και συγγραφέας
* Μόζες Μέντελσον (1729-1786), Γερμανός φιλόσοφος
* Μπεν Μέντελσον (γενν. 1969), Αυστραλός ηθοποιός
* Μπρέντελ Μέντελσον, γνωστή ως Ντοροτέα φον Σλέγκελ (1764-1839), Γερμανίδα μυθιστοριογράφος και μεταφράστρια
* Νέιθαν Μέντελσον (1917-2006), Αμερικανοκαναδός μαθηματικός
* Ντάνιελ Μέντελσον (γενν. 1960), Αμερικανός συγγραφέας, κριτικός και μεταφραστής
* Πάουλ Μέντελσον Μπαρτόλντι (1841-1880), Γερμανός χημικός
* Φάνι Μέντελσον (1805-1847), πιανίστρια και συνθέτιδα, αδελφή του Φέλιξ

## Διάφορα άλλα
* Μέντελσον, μεγάλος κρατήρας στον πλανήτη Ερμή
* 3954 Μέντελσον, αστεροειδής που ανακαλύφθηκε το 1987
* Mendelssohn & Co., παλαιά γερμανική τράπεζα
* Οικία Μέντελσον, σπίτι-μουσείο στη Λειψία
* Υποτροφία Μέντελσον, μουσικές υποτροφίες στη Γερμανία και τη Βρετανία
Οικία Μέντελσον

Η **Οικία Μέντελσον** () είναι σπίτι-μουσείο στην πόλη Λειψία της Γερμανίας. Ο συνθέτης Φέλιξ Μέντελσον Μπαρτόλντι έζησε σε αυτό από το 1845 μέχρι τον θάνατό του το 1847 και σήμερα περιέχει συλλογή κειμηλίων και τεκμηρίων σχετικών με τη ζωή και το έργο του.

## Υπόβαθρο
Ο Μέντελσον Μπαρτόλντι γεννήθηκε στο Αμβούργο, αλλά σε ηλικία δύο ετών εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Βερολίνο, όπου μεγάλωσε. Διέμεινε στη Λειψία, αλλά όχι σε αυτό το σπίτι, για πρώτη φορά το 1835, όταν διορίσθηκε διευθυντής της Ορχήστρας Γκεβάντχαουζ της Λειψίας. Το 1841 έφυγε προκειμένου να αναλάβει τη θέση του συνθέτη της αυλής του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Δ΄ στο Βερολίνο, αλλά παραιτήθηκε από αυτή το 1844 και επέστρεψε στη Λειψία. Μετακόμισε με την οικογένειά του στο διαμέρισμα του β΄ ορόφου του σημερινού σπιτιού-μουσείου (τότε στη διεύθυνση Königstraße 5 και σήμερα στην Goldschmidtstraße 12).

Τον καιρό που έμεινε εκεί γεννήθηκε η κόρη του Ελίζαμπετ. Εργαζόταν ως συν-διευθυντής, μαζί με τον Νιλς Γκάντε, της περιόδου 1845-46 των συναυλιών της Ορχήστρας Γκεβάντχαουζ. Το 1846 ολοκλήρωσε το ορατόριο *[[Ηλίας (ορατόριο)|Ηλίας]]* και διεύθυνε την παγκόσμια πρεμιέρα του στην Αγγλία. Απεβίωσε στη Λειψία στις 4 Νοεμβρίου 1847.

## Το μουσείο
Το «Διεθνές Ίδρυμα Μέντελσον» ιδρύθηκε το 1991 με πρόεδρο τον Κουρτ Μαζούρ και διακηρυγμένο στόχο του τη διάσωση και αποκατάσταση της οικίας του συνθέτη στη Λειψία, η οποία εγκαινιάσθηκε ως μουσείο το 1997. Το κτήριο αποκαταστάθηκε στην εμφάνιση που είχε όταν διέμενε ο συνθέτης και αντίστοιχη επίπλωση Μπίντερμαγιερ. Εκτός από παρτιτούρες του συνθέτη και έγγραφα, στο μουσείο εκτίθενται υδατογραφίες που ζωγράφιζε ο συνθέτης. Διαθέτει επίσης σαλόνι όπου γίνονται συναυλίες. Το μουσείο περιλαμβάνεται στο *Blaubuch* («Μπλε βιβλίο») της Ομοσπονδιακής Κυβερνήσεως ως «σημαντική πολιτιστική τοποθεσία».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μουσεία στη Γερμανία
Κατηγορία:Ιστορικές οικίες-μουσεία
Μεντελσον
Κατηγορία:Λειψία
Δούκας του Κλάρενς και του Αγίου Ανδρέα

Ο **Δούκας του Κλάρενς και του Αγίου Ανδρέα** (Αγγλικά: *Duke of Clarence and St. Andrews*, Γαελικά: *Diùc Chlarence agus Cill Rìmhinn*) ήταν τίτλος στο βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας για τον Πρίγκιπα Γουλιέλμο Ερρίκο (αργότερα Βασιλιά Γουλιέλμο Δ΄). Χρίστηκε επίσης Κόμης του Μάνστερ στο βασίλειο της Ιρλανδίας την ίδια εποχή.

Ενώ είχαν δημιουργηθεί αρκετοί Δούκες του Κλάρενς (και αργότερα υπήρξε ένας Δούκας του Κλάρενς και του Άβοντεϊλ), η μόνη δημιουργία Δούκα του Κλάρενς και του Αγίου Ανδρέα ήταν για τον Πρίγκιπα Γουλιέλμο, τρίτο γιο του Βασιλιά Γεωργίου Γ΄. Όταν ο Γουλιέλμος διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Γεώργιο Δ΄ στον θρόνο το 1830, το δουκάτο ενώθηκε με το στέμμα. Ο τίτλος αναφέρεται στο αρχαίο κάστρο και τιμή του Κλερ, στο Σάφολκ και στην σκωτσέζικη πόλη του Αγίου Ανδρέα.

## Δούκας του Κλάρενς και του Αγίου Ανδρέα
: επίσης: *Κόμης του Μάνστερ (1789)*
* Γουλιέλμος Ερρίκος του Ηνωμένου Βασιλείου (1789-1830)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρετανικοί βασιλικοί τίτλοι
Κατηγορία:Σκωτσέζικοι βασιλικοί τίτλοι
Ριβιώτισσα Λακωνίας

Η **Ριβιώτισσα** είναι οικισμός της Λακωνίας στην Πελοπόννησο.

## Γενικά στοιχεία
Η Ριβιώτισσα βρίσκεται δυτικά του ποταμού Ασωπού σε υψόμετρο 177 μέτρων και σε απόσταση μόλις 3 χιλιόμετρα νότια από το κέντρο της Σπάρτης. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία Ζωοδόχου Πηγής που υπάγεται στην Α’ αρχιερατική Περιφέρεια  Σπάρτης. 

Ο Άγγλος περιηγητής Ουίλιαμ Ληκ την αναφέρει ως *Riviótissa* (Morea I, 147). Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Rhiviotisa* να υπάγεται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*), με αριθμό οικογενειών 34 και συνολικό πληθυσμό 115 άτομα. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Ριβιώτισσα στην Επαρχία Λακεδαίμονος με αριθμό οικογενειών: 34 και συνολικό πληθυσμό 115 άτομα (52 άνδρες). 

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον δήμο Σπάρτης. Το 1971 προσαρτήθηκε  ο καταργούμενος οικισμός Αλεσία. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Σπάρτη, την Αγία Κυριακή, τον Γούναρη, το Καλάμι και την Κοκκινόρραχη αποτελούν την Κοινότητα Σπάρτης, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Σπαρτιατών του Δήμου Σπάρτης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 406 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Ριβιώτισσα
Ριβιώτισσα
Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Βουλγαρίας

Αυτή είναι η λίστα με τις συζύγους των βασιλέων της Βουλγαρίας από το μέχρι και την κατάργηση της μοναρχίας το 1946.

120εσ|μικρογραφία|Η Ειρήνη Δούκαινα Λασκαρίνα
120εσ|μικρογραφία|Η Μαρία Παλαιολογίνα Καντακουζηνή
120εσ|μικρογραφία|Η Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Πάρμας

## [[Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία]]
*Μαρία (850-896)
*Μαρία Σούρσουβουλ (?-?)
*Ειρήνη Λακαπηνή (?-966)
*Αγάθη Χρυσέλια (997-998)
*Ειρήνη της Λάρισας (1014-1015)
*Μαρία (1015-1018)

## [[Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία]]
*Έλενα Ευγενία (1190-1196)
*Άννα των Κουμάνων (1197-1207 & 1207/08-?)
*Ελισάβετ του Κουρτεναί (1213-1218)
*Άννα Μαρία της Ουγγαρίας (1221-1237)
*Ειρήνη Κομνηνή Δούκαινα (1237/38-1241)
*Άννα του Μακσό (1255-1256)
*Μαρία Ασένινα (1256-1257)
*Ειρήνη Δούκαινα Λασκαρίνα (1258-1268)
*Μαρία Παλαιολογίνα Καντακουζηνή (1269-1277 & 1278-1279)
*Ειρήνη Παλαιολογίνα (1279-1280)
*Κύρα Μαρία Ασένινα (1280-1284)
*Μαρία (1284-1292)
*Σμίλτσενα Παλαιολογίνα (1292-1298)
*Ευφροσύνη της Βουλγαρίας (1300-1308)
*Θεοδώρα Παλαιολογίνα (1320-1322 & 1324-1330)
*Άννα Νέδα της Σερβίας (1323-1324)
*Θεοδώρα της Βλαχίας (1331-1340)
*Σάρα (1345-1371)
*Μαρία Ειρήνη Παλαιολογίνα (1336-1354)
*Κύρα Μαρία (1360-1380)
*Ντράγκανα της Σερβίας (1386-1395)
*Άγνωστη (1360-?)
*Άννα της Βλαχίας (1369-1397)
*Ελισάβετ της Βοσνίας (?-?)

## Τρίτο Βουλγαρικό Κράτος
*Ασπασία Μπαλτατζή (1879-1899)
*Ευφροσύνη Σοφιανού (?-?)
*Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Πάρμας (1893-1899)
*Ελεονώρα Ρόις του Κέστριτς (1908-1917)
*Ιωάννα της Σαβοΐας (1930-1943)

## Σύζυγος διεκδικητή του θρόνου
*Μαργαρίτα Γκόμεθ-Αθέμπο ι Θεχουέλα (1962-σήμερα)
Βασιλιάς της Ρουμανίας

Ο **Βασιλιάς της Ρουμανίας** (ρουμανικά: *Regele României*) ή **Βασιλιάς των Ρουμάνων** (ρουμανικά: *Regele Românilor*) ήταν ο τίτλος του μονάρχη του Βασιλείου της Ρουμανίας από το 1881 έως το 1947, όταν το Ρουμανικό Εργατικό Κόμμα ανακήρυξε τη Ρουμανική Λαϊκή Δημοκρατία μετά την αναγκαστική παραίτηση του Μιχαήλ Α΄.

## Βασιλείς της Ρουμανίας
*Κάρολος Α΄ (1881-1914)
*Φερδινάνδος Α΄ (1914-1927)
*Μιχαήλ Α΄ (1927-1930 & 1940-1947)
*Κάρολος Β΄ (1930-1940)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασιλείς της Ρουμανίας
Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Καστίλης

Αυτή είναι μια λίστα με τις βασίλισσες συζύγους και τους βασιλιάδες συζύγους του Βασιλείου της Καστίλης, και αργότερα, του Στέμματος της Καστίλης.

## Κόμισσες της Καστίλης
*Σάντσα Σάντσεθ της Παμπλόνα (932-944 & 947-959)
*Γκοντρόδα Νούνιεθ του Βισκάϊ (?-?)
*Ουρράκα Γκαρσέθ της Παμπλόνα (964-970)
*Άβα της Σερντάνια (970-?)
*Ουρράκα Γκόμεθ της Σαλδάνια (995-1017)
*Σάντσα του Λεόν (1032-1037)

## Βασίλισσες και Βασιλιάδες της Καστίλης
*Σάντσα του Λεόν (1037-1065)
*Αλβέρτη (1070/71-1072)
*Αγνή της Ακουιτανίας (1069/73/74-1077)
*Κωνσταντία της Βουργουνδίας (1079/80-1093)
*Βέρθη (1094/95-1099/1100)
*Ισαβέλλα (1100-1107)
*Βεατρίκη (1108-1109)
*Βερεγγάρια της Βαρκελώνης (1128-1149)
*Ριτσέζα της Πολωνίας (1152-1157)
*Λευκή της Ναβάρρας (1151-1156)
*Ελεονώρα της Αγγλίας (1177-1214)
*Μαφάλντα της Πορτογαλίας (1215-1216)
*Ελισάβετ της Σουαβίας (1219-1235)
*Ιωάννα του Ποντιέ (1237-1252)
*Γιολάντα της Αραγωνίας (1252-1284)
*Μαρία της Μολίνα (1284-1295)
*Κωνσταντία της Πορτογαλίας (1302-1312)
*Κωνσταντία του Πενιαφιέλ (1325-1327/28)
*Μαρία της Πορτογαλίας (1328-1350)
*Λευκή των Βουρβόνων (1353-1361)
*Ιωάννα Εμμανουέλα της Καστίλης (1369-1379)
*Ελεονώρα της Αραγωνίας (1379-1382)
*Βεατρίκη της Πορτογαλίας (1383-1390)
*Αικατερίνη του Λάνκαστερ (1390-1406)
*Μαρία της Αραγωνίας (1420-1445)
*Ισαβέλλα της Πορτογαλίας (1447-1454)
*Ιωάννα της Πορτογαλίας (1455-1468)
*Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας (1474-1475)
*Φίλιππος Α΄ της Καστίλης (1504-1506)
*Ισαβέλλα της Πορτογαλίας (1526-1539)
*:Το 1556, η ένωση των ισπανικών βασιλείων ονομάζεται γενικά Ισπανία και η [[Μαρία Α΄ της Αγγλίας]] (δεύτερη σύζυγος του Φιλίππου Β΄) αναφέρεται ως η πρώτη Βασίλισσα σύζυγος της Ισπανίας.*

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος μοναρχών της Καστίλης
*Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Αραγωνίας
*Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Λεόν
*Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Ναβάρρας
*Κατάλογος Ισπανών βασιλικών συζύγων

Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης
Χάρι Άτκινσον

Ο **Σερ Χάρι Άλμπερτ Άτκινσον** (, 1 Νοεμβρίου 1831 - 28 Ιουνίου 1892) διετέλεσε δέκατος πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας τέσσερις φορές στα τέλη του 19ου αιώνα και ήταν Ταμίας της Αποικίας για συνολικά δέκα χρόνια. 

## Βιογραφία
Ο Άτκινσον ήταν υπεύθυνος για την καθοδήγηση της χώρας σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης και ήταν γνωστός ως ένας προσεκτικός και συνετός διαχειριστής των κυβερνητικών οικονομικών, αν και δεν τον εμπιστεύονταν για ορισμένες πολιτικές, όπως το πρόγραμμα Εθνικής Ασφάλισης (πρόνοιας) του 1882 και τα προγράμματα μίσθωσης γης. Συμμετείχε επίσης στη δημιουργία εθελοντικών στρατιωτικών μονάδων για να πολεμήσουν στους πολέμους της Νέας Ζηλανδίας και ήταν γνωστός για την ισχυρή του πεποίθηση στην ανάγκη κατάσχεσης της γης των Μάορι.

Το 1891, ο Άτκινσον αντικαταστάθηκε τελικά από τη θέση του Πρωθυπουργού από τον Τζον Μπάλανς του νεοσύστατου Φιλελεύθερου Κόμματος, του πρώτου οργανωμένου πολιτικού κόμματος της χώρας. Ο Άτκινσον συμφώνησε με τις επιθυμίες των φίλων του και στις 23 Ιανουαρίου 1891 διορίστηκε στο Νομοθετικό Συμβούλιο, μαζί με έξι άλλους άνδρες, για να προσπαθήσει να μπλοκάρει τυχόν ριζοσπαστικά νομοσχέδια που θα μπορούσε να καταθέσει ο Μπάλανς στην Κάτω Βουλή. Ο Μπάλανς έγινε Πρωθυπουργός στις 24 Ιανουαρίου και διόρισε τον Άτκινσον Πρόεδρο του Νομοθετικού Συμβουλίου. 

Οι Φιλελεύθεροι, οι οποίοι εκπροσωπούσαν τις ιδέες του Γουίλιαμ Φοξ, του Τζούλιους Βόγκελ και πολλών άλλων αντιπάλων του Άτκινσον, θα κρατούσαν την εξουσία για 21 χρόνια μετά την ήττα του Άτκινσον, αλλά ο Άτκινσον δεν θα το έβλεπε αυτό. Αφού προήδρευσε στην πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου στις 28 Ιουνίου στη σύνοδο του 1892, ο Άτκινσον επέστρεψε στην Αίθουσα του Προέδρου, όπου και πέθανε.  Τάφηκε στο Κοιμητήριο Καρόρι. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νέας Ζηλανδίας