open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Λόξυγκας

Ο **λόξυγκας** (ή **λόξιγκας**) είναι ανακλαστική κίνηση που προκαλείται από ανεξέλεγκτες συσπάσεις του διαφράγματος, με μικρές εισπνοές αέρα, και έχει ως αποτέλεσμα χαρακτηριστικό ήχο. Συμβαίνει στους ανθρώπους αλλά και σε άλλα θηλαστικά. Στους ανθρώπους είναι συχνό φαινόμενο σε μωρά, ιδίως μετά τη λήψη τροφής. Η διάρκεια του λόξυγκα είναι από 5 - 15 λεπτά, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις διαρκεί πολύ περισσότερο και είναι ενοχλητικός.

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο λόξυγκας δεν προκαλεί προβλήματα. Σε λίγες περιπτώσεις ο λόξυγκας αποτελεί αντίδραση σε ασθένειες.

Κατηγορία:Συμπτώματα
Κατηγορία:Αντανακλαστικά
Λαμιακός

Ο **Λαμιακός** υπήρξε ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τη Λαμία. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου ήταν το 1963, είχε χρώματα το πράσινο το κόκκινο και το λευκό και έδρα του αποτελούσε το Δημοτικό Στάδιο Λαμίας. Το 1964 συγχωνεύτηκε με την Παλλαμιακή και δημιούργησαν τον Α.Σ. Λαμία.

## Ιστορία
Ο **Λαμιακός** ιδρύθηκε το 1963 από τη συγχώνευση του Ολυμπιακού Λαμίας και του Παμφθιωτικού.

Οι «ερυθρόλευκοι» του Ολυμπιακού Λαμίας πραγματοποίησαν Γενική Συνέλευση στις 17 Ιουνίου 1962, όταν πρότειναν στους «κιτρινόμαυρους» της Παλλαμιακής Ένωσης τη συγχώνευσή τους και τη δημιουργία ενός νέου συλλόγου. Αρχικά η απάντηση ήταν καταφατική, όμως, η πρότασή τους να ονομαστεί Παλλαμιακή δεν έγινε αποδεκτή, με συνέπεια να διενεργηθεί νέα Γ.Σ στις 24 Ιουλίου 1962, στην αίθουσα του κινηματογράφου «Ρεξ». Τότε αποφασίστηκε ο «γάμος» του Ολυμπιακού Λαμίας και του Παμφθιωτικού, με πράσινες-κόκκινες κάθετες ρίγες η φανέλα, και λευκό σορτσάκι.

Την περίοδο 1963-64 η ομάδα αγωνίστηκε στον 3ο όμιλο της Β΄ Εθνικής και κατέλαβε την 10η θέση.

Στις 27 Μαΐου 1964, με πρωτοβουλία του τότε δημάρχου της Λαμίας και των ποδοσφαιρικών παραγόντων του νομού, πραγματοποιήθηκε γενική συνέλευση με σκοπό τη συγχώνευση του Λαμιακού και της Παλλαμιακής (που θα αγωνιζόταν την επόμενη περίοδο κι αυτή στη Β' Εθνική) η οποία δεν είχε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, αφού κατέληξε στην δημιουργία δύο νέων συλλόγων του Α.Σ. Λαμία και του Α.Σ. Θερμοπυλών. Τελικά όμως, μετά από μία εβδομάδα, την 1η Ιουνίου 1964, ο Α.Σ. Θερμοπυλών συγχωνεύθηκε με τον Α.Σ. Λαμία..

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φθιώτιδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1963
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1963
Παλλαμιακή Ένωση

Η **Παλλαμιακή Ένωση**, συχνά αναφερόμενη απλά ως «Παλλαμιακή», ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε τις 14 Μαρτίου του 1928  και είχε χρώματα το κίτρινο και το μαύρο.

Την περίοδο  1959-60 αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική στον Κεντρικό όμιλο και κατέλαβε την 6η θέση. Την επόμενη χρονιά (1960-61) κατετάγη 4η. Με την λήξη του πρωταθλήματος της περιόδου 1961-62 σε γενική συνέλευση που πραγματοποίησαν τα μέλη του Ολυμπιακού Λαμίας (17 Ιουνίου 1962) αποφάσισαν να προτείνουν στην Παλλαμιακή την συγχώνευσή τους σε ένα καινούργιο σύλλογο με καινούργιο όνομα. Παρόλο που η απάντηση της Παλλαμιακής ήταν καταφατική, η πρότασή να ονομαστεί και η καινούργια ομάδα Παλλαμιακή δεν έγινε δεκτή και έτσι έγινε η συγχώνευση. 

Την περίοδο 1962-63 η Παλλαμιακή τερμάτισε 10η στον 4ο όμιλο της Β' Εθνικής.

Στις 27 Μαΐου 1964 με πρωτοβουλία του τότε δημάρχου της Λαμίας και των ποδοσφαιρικών παραγόντων του νομού πραγματοποιείται γενική συνέλευση με σκοπό τη συνένωση της Παλλαμιακής και του Λαμιακού (προέκυψε από συγχώνευση του Ολυμπιακού Λαμίας και του Παμφθιωτικού), η οποία δεν είχε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, αφού κατέληξε στην δημιουργία δύο νέων συλλόγων του Α.Σ. Λαμία και του Α.Σ. Θερμοπυλών. Πάντως, η ζωή του δεύτερου δεν ήταν και πολύ μεγάλη, καθώς δεν κράτησε παραπάνω από μία εβδομάδα και την 1η Ιουνίου του 1964 συγχωνεύτηκε με τον Α.Σ. Λαμία.

## Α.Σ. Παλλαμιακή
Σύλλογος με την ονομασία «Α.Σ. Παλλαμιακή» εμφανίζεται και από τη δεκαετία του 1970 αγωνιζόμενη στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Φθιώτιδας αλλά και σε Δ΄ και Γ΄ Εθνική.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φθιώτιδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928
Λας (μυθολογία)

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία και ειδικότερα με τον κύκλο των μύθων της Λακωνίας ο **Λας** ήταν μυθικός επώνυμος ήρωας οικιστής που έδωσε το όνομά του στην προϊστορική πόλη Λας.

Σύμφωνα με το μύθο ο Λας φονεύθηκε από τον Αχιλλέα όταν εκείνος κατέβηκε στη Λακωνική ως μνηστήρας της Ωραίας Ελένης. Αν και παρατηρείται εδώ ανάμιξη μύθων και ηρώων, εν τούτοις συμπεραίνεται ότι παλαιότερα στη Λακωνική είχε δημιουργηθεί ολόκληρος κύκλος μύθων που σχετίζονταν με την Λήδα και την Ελένη ως θεότητες, πολύ πριν η δεύτερη γίνει σύμβολο γυναικείας ομορφιάς. 
Η ανάμιξη εξ άλλου του Αχιλλέα με τον Λαν αποκαλύπτει σαφώς ότι ο Αχιλλέας δεν ήταν μόνο ήρωας της Φθιώτιδας αλλά και της Λακωνικής, όπως αποδεικνύουν και τα πολλά ιερά που υπήρχαν σ΄ αυτήν προς τιμή του Αχιλλέα, της Θέτιδας αλλά και του Νηρέα. Το ίδιο περίπου συμβαίνει και με τους Διόσκουρους που αρχικά θα πρέπει να τιμώνταν ως θεότητες.

Συνεπώς στους αλληγορικούς αυτούς μύθους θα πρέπει ν΄ αναζητηθούν οι μετακινήσεις των προελλήνων Αχαιών στη Λακωνία, καθώς και η μετέπειτα υποταγή τους στους Δωριείς, όπου μετά την κάθοδό τους επήλθε και το οριστικό τέλος του Μυκηναϊκού Πολιτισμού.

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Λακωνίας
Κατηγορία:Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης
Πανελλήνια

Τα **Πανελλήνια** ήταν γιορτή στην αρχαία Αθήνα. Είναι γνωστή και ως ο «μέγας» ή «ιερώτατος» «αγών» του Πανελληνίου «των Αθηνών». 

Ιδρύθηκε με αίτηση του Αριστείδη το 479 π.Χ. εις τιμή και μνήμη της νικηφόρας μάχης κατά των Μήδων. Κάθε χρόνο συναθροίζονταν στις Πλαταιές αποσταλμένοι από όλη την Ελλάδα για να γιορτάσουν. Τον τέταρτο χρόνο όμως ο τόπος συνάντησης ήταν στην Αθήνα προς τιμή του «Ελευθέριου» Δία. 
## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις στην αρχαία Ελλάδα
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Γενέσια

Τα **Γενέσια** ήταν γιορτή στην αρχαία Αθήνα, στις 5 του μήνα Βοηδρομιώνα.

Το όνομα υποδεικνύει ότι η γιορτή έχει το υπόβαθρό της στον ιδιωτικό χαρακτήρα, ίσως στην γιορτή των γενεθλίων ή των προγόνων - γεννήτορων. Από αυτήν εξελίχτηκε μια νεκρική γιορτή εις ανάμνηση των νεκρών προγόνων. Στην γιορτή αυτή έπαιρναν μέρος στην αρχή τα συγγενικά πρόσωπα, αργότερα και οι γειτονικές οικογένειες, οι φρατρίες μέχρι που έγινε θεσμός στον οποίο έπαιρναν μέρος όλοι οι κάτοικοι της πόλης. Έτσι συναντάμε άλλοτε ιδιωτικά και άλλοτε δημόσια Γενέσια (πάνδημος εορτή). 

Τα Γενέσια τα συναντάμε στην νομοθεσία του Σόλωνα. Ελάμβανε χώρα την πέμπτη του μήνα Βοηδρομιώνα, τέλος Αυγούστου με μέσα  Σεπτεμβρίου. Εκτός απο χοές και νηφάλιες σπονδές (άνευ οίνου) ύμνους και άλλες προσφορές όπως ολοκαυτώματα (το θύσιον καίγονταν ολοσχερώς) προς τιμήν των προγόνων, την ημέρα αυτή τιμούσαν και την Γαία.

Μετά την τελετή δίδονταν γεύμα (ευωχία) προς τιμήν των προγόνων. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Διονυσάδες

Οι **Διονυσάδες**, αναφερόμενοι και ως **Γιανυσάδες** στην τοπική διάλεκτο, είναι ένα μικρό σύμπλεγμα νησίδων που βρίσκεται στην βορειοανατολική ακτή της Κρήτης, στα ανοιχτά της Σητείας. Το σύμπλεγμα περιλαμβάνει τα νησιά Γιανυσάδα, Δραγονάδα, Παξιμάδα και Παξιμαδάκι. Το σύμπλεγμα ανήκει διοικητικά στον δήμο Σητείας. Στα νησιά αυτά βρίσκει καταφύγιο το γεράκι Falco eleonorae.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Οι Διονυσάδες στον χάρτη

Κατηγορία:Δήμος Σητείας
κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης
Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές στην Ελλάδα
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Ελάσα Λασιθίου

Η **Ελάσα** είναι νησίδα του Καρπαθίου Πελάγους που βρίσκεται βορειοανατολικά της Κρήτης, απέναντι από το φοινικόδασος του Βάι όπου απέχει 3,5 ν.μ.. Είναι βραχώδες και ακατοίκητο νησί με έκταση 1,746 τ.χλμ., το υψηλότερο της σημείο είναι 79 μέτρα. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παλαικάστρου του δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας.

Η Ελάσα όπως και οι γειτονικές Διονυσάδες γεωλογικά αποτελείται από ασβεστόλιθους ή δολομίτες του ανώτερου Κρητιδικού και ασβεστόλιθους του Περμίου. Η Ελάσα μαζί με τις Διονυσάδες και την απέναντι ακτή της Κρήτης όπου βρίσκεται το φοινικόδασος του Βάι είναι προστατευόμενη περιοχή από τη συνθήκη της Βαρκελώνης, ευρωπαϊκό Δίκτυο φύση (Natura) 2000 (τόπος κοινοτικού ενδιαφέροντος GR4320006 “Βορειοανατολικό άκρο Κρήτης: Διονυσάδες, Ελάσα και Χερσόνησος Σίδερο – Άκρα Μαυροβούνι – Βάι – Άκρα Πλάκα και Θαλάσσια Ζώνη”, Ζώνη Ειδικής Προστασίας GR4320009 “Βορειοανατολικό Άκρο Κρήτης” η οποία έχει χαρακτηριστεί κατ’ εφαρμογή της οδηγίας για την πτερωτή πανίδα 79/409/ΕΟΚ ). Στην προστατευόμενη περιοχή υπάρχουν πολλά είδη σπάνιων φυτών και ζώων όπως η φώκια μονάχους μονάχους και ο μαυροπετρίτης.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Η Ελάσα στον χάρτη

## Παραπομπές


Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Λασιθίου
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης
Σχοινιάς Αττικής

Ο **Σχοινιάς** ή **Σχινιάς** είναι παραθαλάσσια περιοχή της βορειοανατολικής Αττικής και μικρός οικισμός. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του κάμπου του Μαραθώνα, στην παράκτια ζώνη, και διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες παραλίες της Αττικής. Στην περιοχή του Σχοινιά διαμορφώνονται έλη τα οποία αποτελούν σημαντικό υδροβιότοπο. Στον Σχοινιά επίσης υπάρχει και ένα από τα μεγαλύτερα δάση κουκουναριάς στην Ελλάδα (ο Σχοινιάς μαζί με το δάσος της Στροφυλιάς στην Αχαΐα και το δάσος Κουκουναριάς στη Σκιάθο είναι τα σημαντικότερα δάση κουκουναριάς στην Ελλάδα, τα οποία φέρουν το σπάνιο είδος πεύκου Κουκουναριάς Pinus Pinea). Λόγω της μεγάλης οικολογικής της αξίας, η περιοχή σήμερα χαρακτηρίζεται εθνικό πάρκο και ανήκει στο δίκτυο Natura 2000. Η παραλία του Σχινιά είναι δημοφιλής για καλοκαιρινά μπάνια.

Στην περιοχή του Σχοινιά δημιουργήθηκε το κωπηλατοδρόμιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, χωρητικότητας 14.000 θέσεων.

Στο δυτικότερο άκρο της παραλίας του Σχοινιά τοποθετείται το μέρος όπου διεξήχθη η μάχη του Μαραθώνα, ενώ κοντά σε αυτή την περιοχή (περίπου 4 χλμ.) βρίσκεται και ο Τύμβος του Μαραθώνα.

## Η παραλία
Η παραλία του Σχοινιά είναι δημοφιλής για καλοκαιρινά μπάνια, ενώ κατά καιρούς έχει χρησιμοποιηθεί και για γυρίσματα ταινιών (π.χ. το 1971 στην ταινία *[[Κατάχρησις εξουσίας]]* με τον Νίκο Κούρκουλο, όπου στον Σχοινιά διαδραματίζεται το φινάλε της ταινίας και το 2008 στην ταινία Ι4 - Λούφα και απαλλαγή, όπου το στρατόπεδο στο ακριτικό νησί της πλοκής, βρίσκεται στο δάσος του Σχοινιά).

Ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου λάτρευε την παραλία του Σχοινιά και πολλές φορές ξεκινούσε την ημέρα του με ένα κολύμπι εκεί, πολύ νωρίς το πρωί πριν πάει στο γραφείο του.

## Δείτε επίσης
* Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής
Δήμος Νέας Μάκρης

Ο **Δήμος Νέας Μάκρης** ήταν δήμος της Ανατολικής Αττικής ο οποίος λειτούργησε στο διάστημα 1990-2010, οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του αυτοδιοικητικού Προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στις ανατολικές ακτές της Αττικής ανάμεσα στους Δήμους Μαραθώνα και Ραφήνας. Αποτελείτο από ένα δημοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανε έκταση 36,662 χμ2 και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, ανερχόταν σε 14.809 κατοίκους.. Έδρα του δήμου ήταν η Νέα Μάκρη. Η Νεα Μακρη συνορεύει με τον Μαραθώνα , τη Ραφήνα , την Πεντέλη , τον Διόνυσο και τη Ροδόπολη.

## Διαίρεση
Ο Δήμος Νέας Μάκρης περιελάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός, βάσει της Απογραφής του 2001):
::* η Νέα Μάκρη [ 13.986 ]  
::* ο Νέος Βουτζάς [ 823 ]

## Διοικητικές μεταβολές
Ο Δήμος Νέας Μάκρης δημιουργήθηκε το 1990, όταν η μέχρι τότε κοινότητα Νέας Μάκρης αναγνωρίστηκε ως δήμος, και διατηρήθηκε αμετάβλητος μετά την εφαρμογή του αυτοδιοικητικού Σχεδίου Καποδίστριας, το 1997. Η αντίστοιχη κοινότητα είχε συσταθεί για πρώτη φορά το 1926, λίγο μετά την ίδρυση της Νέας Μάκρης από πρόσφυγες που προέρχονταν από τη Μάκρη και το Λεβίσσι της νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας. Μέχρι τότε, η περιοχή ανήκε στην κοινότητα Μαραθώνος. Στην κοινότητα Νέας Μάκρης εντάχθηκαν και οι οικισμοί Μάτι, Αγία Μαρίνα (πρώην Γεροσακούλι), Ανατολή (πρώην Ραπεντόσα),Άγιος Ανδρέας, Ζούμπερι, Ξυλοκέριζα και Βάλτος. Οι παραπάνω οικισμοί σταδιακά καταργήθηκαν, καθώς ενώθηκαν με το πολεοδομικό συγκρότημα της συνεχώς επεκτεινόμενης Νέας Μάκρης. Το 1981 προσαρτήθηκε στην κοινότητα και ο παραθεριστικός οικισμός Νέος Βουτζάς (ΦΕΚ - 05/04/1981) Ο Δήμος Νέας Μάκρης καταργήθηκε το 2010, καθώς με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης συνενώθηκε με τον νέο Δήμο Μαραθώνος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Νέας Μάκρης

Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Αθήναιος ο Ναυκρατίτης

Ο **Αθήναιος** (, ,  2ος αι. μ.Χ. και πιθανώς αρχές 3ου αι. μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας βιολόγος, φυτολόγος, ζωολόγος, γαστρονόμος, διαιτολόγος, ρήτορας και γραμματικός από την Ναυκράτιδα της Αιγύπτου. Έζησε στην Αλεξάνδρεια και αργότερα στην Ρώμη. 

Κυριότερο έργο του ήταν το τριαντάτομο Δειπνοσοφισταί, από το οποίο σώζεται μόνο η "Σύνοψις" σε 15 βιβλία, και αυτά αποσπασματικά. Στο έργο αυτό ένας Ρωμαίος οικοδεσπότης δειπνεί με τους 29 φιλοξενούμενούς του, και εν είδει συνομιλίας, περιγράφουν την ζωή, τα ήθη και τα έθιμα, καθώς και την τέχνη και τις επιστημονικές γνώσεις των αρχαίων Ελλήνων. Το έργο του Αθήναιου είναι μια πηγή πληροφοριών για πλήθος χαμένων αρχαιοτέρων συγγραμμάτων. Άλλα έργα του, τα οποία δεν σώζονται, ήταν τα *Περί των εν Συρία βασιλευσάντων* και *Περί του θαλασσίου ιχθύος Θράττης*.

## Εκδόσεις των έργων του

* Georg Kaibel (Hrsg.): *[http://visualiseur.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k251078 Athenaei Naucratitae Dipnosophistarum libri 15.] * 3 Bde. Teubner, Leipzig 1887–1890, Teubner, Stuttgart 1985–1992.
* Ursula und Kurt Treu (Auswahl und Übers.): *Das Gelehrtenmahl*. 2. Aufl. Dieterich, Leipzig 1987. ISBN 3-7350-0029-0
* Claus Friedrich (Einleitung und Übersetzung): *Athenaios. Das Gelehrtenmahl.* Kommentiert von Thomas Nothers. Herausgegeben von Peter Wirth. Hiersemann, Stuttgart 1998. ISBN 978-3-7772-9813-9

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ελληνικό κείμενο και μετάφραση στα γαλλικά
* Μετάφραση στα αγγλικά

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Ερμενγάρδη του Τουρ

Η **Ερμενγάρδη του [[Τουρ]]** (απεβ. 20 Μαρτίου 851) από τον Οίκο των Έτιχονεν ήταν κόρη του κόμη του Τουρ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ούγου κόμη του Τουρ με καταγωγή από τους Μεροβίγγειους βασιλείς. 

Ο ιστορικός Σεντούλιους αναφέρει, ότι «η φωνή της ήταν καθαρή σαν τον χρυσό και άπεφθη όπως η νότα του σαντουριού. Το δέρμα της ήταν σαν ρόδα να έχουν αναμειχθεί με τριαντάφυλλα. Τα ξανθά μαλλιά της περικύκλωναν το κεφάλι της όπως ο χρυσόλιθος. Τα μάτια της ήταν ζωηρά, ο λαιμός της λευκός όπως το γάλα, τα κρίνα, το φίλντισι. Τα χαριτωμένα χέρια της ήταν όπως το χιόνι».

Το 849 η Ερμενγάρδη έκανε δωρεά στο αββαείο του Έρσταϊν στο Έλσας. Δύο έτη μετά απεβίωσε και τάφηκε σε αυτό. 

## Οικογένεια
Τον Οκτώβριο του 821 έγινε σύζυγος του Λοθαρίου Α΄ τωνΚαρολιδών βασιλιά των Φράγκων. Είχε τέκνα:
* Λουδοβίκος Β΄ π.825-875, βασιλιάς της Λομβαρδίας.
* Χέλετρουντ/Χίλτρουντ (π.826–μετά το 865/6, παντρεύτηκε τον κόμη Μπέρενγκαρ.
* Μπέρτα π.830-ίσως το 877, ηγουμένη του αββείου του Αβερναί.
* Ιρμγενγάρδη π.828–849, παντρεύτηκε τον Γκίλμπερτ κόμη του Μάασγκαου.
* Γκίζελα π.830–860, ηγουμένη στο αββαείο του σαν Σαλβατόρε στη Μπρέσια.
* Λοθάριος Β΄ π.835-869, βασιλιάς της Λοθαριγγίας.
* Ροτρούδη γενν. 835/40, παντρεύτηκε τον Λάμπερτ μάργραβο της Βρετάνης, κόμη της Νάντης.
* Κάρολος 845-863, βασιλιάς της Προβηγκίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φράγκοι ευγενείς
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Βασίλισσες της Λομβαρδίας
Κατηγορία:Μονάρχες της Βουργουνδίας
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας
Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων
Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Λευκούδα Θεσσαλονίκης

Η **Λευκούδα** είναι χωριό του Νομού Θεσσαλονίκης στη Μακεδονία, υπάγεται στο Δήμο Βόλβης και μαζί με την Αρέθουσα αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αρέθουσας. Βρίσκεται λίγο βορειότερα της λίμνης Βόλβης, στις πλαγιές των χαμηλών όρεων Βόλβης και έναντι των Κερδυλίων, μόλις 3 χλμ. απο την Αρέθουσα, σε υψόμετρο 410 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Λευκούδα έχει 121 κατοίκους.

Το παλιό όνομα του χωριού ήταν **Καβάκι** (λεύκα) και το 1927 μετονομάστηκε σε **Λευκούδα**. Το Καβάκι κατοικούνταν από Τούρκους και βρισκότανε μακρύτερα και πιο ψηλά από το παρών σημείο.

Το πρώτο σχολείο του χωριού λειτούργησε περίπου το 1920 δίπλα στο παρεκκλήσι του Άι Γιώργη στην περιοχή Πλατάνια στο ΒΔ μέρος του χωριού.

Η δεύτερη και σημερινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου χτίστηκε από Μυτιληναίους μαστόρους το  1962-63.

Το 1930 ξεκίνησε η διανομή του κλήρου μέχρι το 1934 και τότε άρχισε η καλλιέργεια των χωραφιών.
## Πηγές
* Πίνακας αποτελεσμάτων μόνιμου Πληθυσμού - Απογραφής 2011, Ελληνική Στατιστική Αρχή.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Εισπήδηση

Η λεγόμενη **εισπήδηση** ήταν επίσημος ναυτικός όρος του άλλοτε ναυτικού των πολεμικών ιστιοφόρων πλοίων, των κωπήλατων και ιδιαίτερα των πειρατικών σκαφών. Αποτελούσε την τελευταία φάση της λεγόμενης «εμβολής», του κοινώς λεγόμενου «ρεσάλτου».

Η εισπήδηση γίνονταν συνηθέστερα από πλοίο σε πλοίο με ευφυή τεχνάσματα πάνω από τα δρύφακτα (κοινώς παραπέτα ή κουπαστές), ή κιγκλιδώματα, του υπό κατάληψη πλοίου, ή μετά από αναρρίχηση από τις καδένες των αγκυρών του,  ή εκ των κάτω σχοινιών του προβόλου ή ακόμη και από τα παρεξάρτια του προσβάλλοντος πλοίου. 
Την εισπήδηση επιχειρούσαν κυρίως νεαρά άτομα πολύ γυμνασμένα, εξοπλισμένα με αρπάγες (γάτζους), σπάθες, ή τσεκούρια, υπό συνεχείς αλαλαγμούς σκορπίζοντας έτσι τον τρόμο στα υπό κατάληψη πλοία.

Σήμερα ο όρος εισπήδηση χρησιμοποιείται συνηθέστερα σε υπερβάσεις των "καθ΄ ύλην και κατά τόπον" αρμοδιοτήτων υπηρεσιών από Προϊσταμένους ή υπαλλήλους αυτών.

Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Κατηγορία:Πειρατεία
Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Ναύκρατις

thumb|right|200px|Κάτοψη του σχεδίου πόλεως της Ναυκράτιδας.
<br>G: Ναός των Διοσκούρων
<br>F: Ναός του Απόλλωνα
<br>E: Παλαίστρα
<br>C: Σωρός κεραμικών συντριμμάτων
<br>D: Σωρός από σκουριές
<br>B: Οικοδομή Πτολεμαίου 
<br>A: Μεγάλος ναός «Ελλήνιον»
Η **Ναύκρατις** ήταν αρχαία πόλη και λιμάνι της Αιγύπτου στη Μεσόγειο στον Βολβίτιον βραχίονα του Νείλου, 75 χλμ., ΝΑ της Αλεξάνδρειας. Η πόλη ιδρύθηκε στα μέσα του 7ου αι. π.Χ. από Μιλήσιους μισθοφόρους, τους οποίους εγκατέλειψε στην περιοχή ο φαραώ Ψαμμήτιχος Α΄. Σύμφωνα όμως με τον Ηρόδοτο στην ίδρυση της πόλης περί το 550 π.Χ. εκτός από τους Μιλησίους συμμετείχαν και άλλες ιωνικές πόλεις όπως η (Χίος, η Φώκαια, η Ρόδος, η Κνίδος, η Αλικαρνασσός) κ.α.
## Ακμή της πόλης

Ήταν φημισμένη για τα προϊόντα κεραμικής και ανθοκομικής τέχνης. Την εποχή του Φαραώ Άμαση η Ναύκρατις ήταν ο μόνος επιτρεπτός εμπορικός κόμβος εισαγωγής προϊόντων με προέλευση από την Ελλάδα. Την εποχή των Πτολεμαίων είχε πλήρη δικαιώματα πόλης, και αργότερα, στους μεταχριστιανικούς αιώνες ήταν κατοικημένη και διατηρούσε χριστιανό δεσπότη.

Σύμφωνα με τον Αθήναιο η ζωή στη Ναυκράτιδα είχε όλες τις ανέσεις της και οι κάτοικοί της λάτρευαν τη θεά Αφροδίτη. Αρχαιολογικές ανασκαφές που διενεργήθηκαν το 1884/85 από τον αρχαιολόγο Φλίντερς Πέτρι κοντά στο Nebireh στη διώρυγα του Abu-Dibab, 75 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αλεξάνδρειας έφεραν στο φως πολλούς αρχαίους ναούς του Απόλλωνα, του Δία, της Αθηνάς, του Άμωνα, μια παλαίστρα, ένα κάστρο και μια βιοτεχνία για φυλαχτάρια. Σήμερα ο αρχαιολογικός τόπος σκεπάζεται από τα νερά μιας λίμνης.

## Ναυκρατικά αγγεία
Τα ιδιόρρυθμα αγγεία, τα οποία ονομάστηκαν από τους αρχαιολόγους ναυκρατικά, έφεραν τα στοιχεία της ανατολίζουσας τέχνης τους, θυμίζουν κάπως τα ροδιακά και έχουν ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τη λευκή λεία επιφάνεια, πάνω στην οποία σχεδίαζαν ερυθροκίτρινα ή κοκκινωπά ζώα, με έντονες λεπτομερειακές γραμμές.
## Παρακμή της πόλης
Στη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου η πόλη παρήκμασε, γι΄αυτό και οι ανασκαφές δεν αποκάλυψαν κάποιο εύρημα το οποίο να χρονολογείται μετά τον 2ο αι. μ.Χ.. Αναδείχτηκαν ωστόσο, τα ερείπια διαφόρων ιερών, πολλές επιγραφές και αγγεία των περιοχών με τις οποίες η Ναύκρατις διατηρούσε εμπορικές σχέσεις.
## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία
* Flinders Petrie: *Naukratis*. Ares Publications, Chicago, Ill. 1992 (Digitale Vollversion)
** 1992, ISBN 0-89005-508-4 (Επανέκδοση στο Λονδίνο 1886)
** 1992, ISBN 0-89005-509-2 (Επανέκδοση στο Λονδίνο 1888)

Κατηγορία:Αποικίες της Μιλήτου
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες
Δώδεκα νησιά

Με την ονομασία «**Δώδεκα νησιά**» ή «**Δωδεκάνησα Ιονίου**» αναφέρεται μια επικίνδυνη συστάδα σκοπέλων, τύπου "μυρμήγκων", στη δυτική πλευρά της χερσονήσου της Παληκής της Κεφαλονιάς και σε απόσταση περίπου 5 μιλίων βόρεια του Φάρου του Γερογόμπου, ακριβώς προ του Ακρωτηρίου Ορθολιθιά.

Τα δωδεκάνησα αυτά είναι πολύ επικίνδυνα στη ναυσιπλοΐα και ο παράπλους τους θα πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή και σε απόσταση ασφαλείας. Σχετικές πληροφορίες παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός (τόμος 1ος) καθώς και ο χάρτης ελληνικής έκδοσης **ΧΕΕ-030**.

Κατηγορία:Ύφαλοι του Ιονίου
Κατηγορία:Κεφαλονιά
Κατηγορία:Ύφαλοι της Ελλάδας
Δωροδοκίας γραφή

Με την ονομασία **δωροδοκίας γραφή** ή **δώρων γραφή** φέρονταν κατά το αρχαίο αττικό δίκαιο δημόσια δίκη προς προστασία συμφερόντων εναντίον οποιουδήποτε ελάμβανε δώρα (δωροληψία), κατά την άσκηση δημόσιας υπηρεσίας.

Η γραφή αυτή γίνονταν (ασκούνταν) από τους συνηγόρους του αδικηθέντος ή παντός άλλου, ανεξάρτητα αν ζημιώθηκε το δημόσιο ή τρίτο πρόσωπο. Για δε την άσκηση (δίωξη) της γραφής αυτής αρκούσε ακόμη και η υπόσχεση παροχής δώρου, έστω ακόμη και αν δίδονταν για ορθή και δίκαιη ενέργεια. Το αδίκημα της δωροδοκίας επέσυρε την ποινή της ατιμίας και ανάλογα των περιστάσεων ακόμη και την ποινή του θανάτου.

Από τους καταδικασθέντες κατά την αρχαιότητα για δωροδοκία σημαντικότεροι ήταν ο γιος του Ιππάρχου, o Καλλίας Β´ που δέχθηκε δώρα από τον Αρταξέρξη Α΄ κατά την διαπραγμάτευση μιας από τις τιμητικές συνθήκες της πολιτείας των Αθηναίων εξ αιτίας των οποίων και  καταδικάστηκε σε καταβολή προστίμου 50 ταλάντων.
Επίσης επί δωροδοκίας γραφή καταδικάστηκε και ο στρατηγός των Αθηναίων Φιλοκλής που κατηγορήθηκε ότι δωροδοκήθηκε από τον Άρπαλο τον αρχιταμία του Μ. Αλεξάνδρου.
Δωροδοκίας γραφή ασκήθηκε  επίσης και κατά του Αθηναίου  ρήτορα Αισχίνη, πολιτικού αντιπάλου του Δημοσθένη, όταν κατηγορήθηκε ότι πρόδωσε τα συμφέροντα της Αθήνας εξαγοραζόμενος από τον Φίλιππο Β΄. Παρά ταύτα ο Αισχίνης κατάφερε ν' απαλλαγεί της κατηγορίας αυτής δια πλειοψηφίας 30 δικαστικών ψήφων.

Παράλληλα με τη δωροδοκίας γραφή ασκούνταν και η λεγόμενη δεκασμού γραφή με την οποία ασκούνταν δίωξη κατά του παρέχοντος δώρα.

## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.6ος, σελ.276.

Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
39 Λαιτίσια

Η **Λαιτίσια (Laetitia)** είναι ένας μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,1 και φαινόμενο μέγεθος που κυμαίνεται από 8,86 ως 12,07. Ανακαλύφθηκε το 1856 από τον Γάλλο αστρονόμο Ζαν Σακορνάκ, που παρατηρούσε από το Παρίσι. Η Λαιτίσια έλαβε το όνομά της από τη Λαιτίσια, μια ελάσσονα θεότητα της χαράς στη ρωμαϊκή μυθολογία.
## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Λαιτίσιας είναι 149,5 χλμ. (διαστάσεις 219 × 142 χλμ. σύμφωνα με μία επιπρόσθηση στις 21 Μαρτίου 1998), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 3,5 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λαιτίσιας εκτιμάται σε 4,18 cm/sec² (234 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 79 m/sec (284 χιλιόμετρα την ώρα). Η μέση πυκνότητα της Λαιτίσιας είναι 2,0 gr/cm³.

Ο φασματικός τύπος της Λαιτίσιας είναι **S** (λιθώδης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,287 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Λαιτίσια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της σχετικώς γρήγορα: μία φορά κάθε 5 ώρες και 8 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Λαιτίσια
Άρπαλος του Μαχάτα

Ο **Άρπαλος**, γιος του Μαχάτα, ήταν αριστοκράτης από την Μακεδονία και παιδικός φίλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Επειδή έπασχε από αναπηρία, και ήταν συνεπώς ακατάλληλος για τα πολεμικά, ορίστηκε από τον Αλέξανδρο θησαυροφύλακάς του. 

Ήταν η χειρότερη επιλογή που μπορούσε να γίνει  γιατί ο Άρπαλος ήταν έκδοτος στις ηδονές, συντηρούσε πλήθος ερωμένες και διασπάθιζε το χρήμα του Αλέξανδρου ενώ αυτός πολεμούσε στην Ασία. Τελικά ο Άρπαλος δραπέτευσε συναποκομίζοντας πέντε χιλιάδες τάλαντα του ταμείου, και έχοντας μαζί του έξι χιλιάδες μισθοφόρους τους οποίους άφησε στο Ταίναρο, έφτασε το 324 π.Χ. στην Αθήνα ζητώντας άσυλο. Ο Αντίπατρος ζήτησε την έκδοσή του αλλά ο Άρπαλος δωροδόκησε τους πάντες και την απέφυγε. Φυλακίστηκε πάντως από τους Αθηναίους και τα χρήματα -τα περίφημα Αρπάλεια χρήματα- κατασχέθηκαν. Βρέθηκαν όμως να είναι 350 τάλαντα αντί των 700 που είχε δηλώσει ότι έφερε και το σκάνδαλο ήταν μέγα. Η οργή του δήμου στράφηκε κατά του Δημοσθένη που είχε εισηγηθεί την φυλάκιση του Άρπαλου και ο οποίος θεωρήθηκε ένας από τους υπευθύνους  του ελλείμματος. Ο Πλούταρχος επί πλέον θεωρεί βέβαιο ότι ο Δημοσθένης δωροδοκήθηκε με είκοσι τάλαντα από τον Άρπαλο, ο οποίος «ήταν φοβερός στην διάγνωση της απληστίας των ανθρώπων από την έκφρασή τους όταν αντίκρυζαν το χρυσάφι». Εν πάση περιπτώσει, ο ρήτορας καταδικάστηκε σε πρόστιμο πενήντα ταλάντων, φυλακίστηκε μέχρι να πληρώσει και γρήγορα δραπέτευσε στην Αίγινα. 

Ο Άρπαλος απελάθηκε βιαστικά από την Αθήνα, γιατί οι ρήτορες που δωροδοκήθηκαν φοβούνταν αποκαλύψεις. Πήγε στο Ταίναρο, στους μισθοφόρους του, κι από εκεί έπλευσε στην Κρήτη, όπου δολοφονήθηκε από τον Θίβρωνα, έναν από τους φίλους του. 

## Πηγές
* Πλούταρχος, ''Βίοι Παράλληλοι ''Δημοσθένης'' 25-26 
 
* Υπερείδης ''Κατά Δημοσθένους υπέρ των Αρπαλείων'' 1

* Διόδωρος Σικελιώτης, ''Βιβλιοθήκη Ιστορική'', βιβλίο ΙΖ΄, 107

Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Κατηγορία:Αυλικοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Κατάλογος έργων της Αγκάθα Κρίστι

Η Αγγλίδα συγγραφέας Άγκαθα Κρίστι έχει γράψει έναν αριθμό μυθιστορημάτων, διηγημάτων, αισθηματικών μυθιστορημάτων, θεατρικών έργων, καθώς και δύο αυτοβιογραφικά έργα. Ακολουθούν πίνακες με αυτά.

## Μυθιστορήματα

## Συλλογές διηγημάτων

### Μυθιστορήματα με το ψευδώνυμο ''Mary Westmacott''

## Θεατρικά έργα

## Διάφορα

## Παραπομπές


## Πηγές

* Εκδόσεις Ψυχογιός - Agatha Christie

Κατηγορία:Αγκάθα Κρίστι

Κατηγορία:Κατάλογοι βιβλίων
Δορυφόρος του 208996 Αχλύς

**S/2003 (208996) 1** είναι η προσωρινή ονομασία του μοναδικού γνωστού φυσικού δορυόρου του 208996 Αχλύς. Ο δορυφόρος έχει διάμετρο 68 ± 20 χιλιόμετρα, περιφέρεται σε απόσταση περίπου 7.200 χλμ. και διαφορά λαμπρότητάς του από το 208996 Αχλύς είναι 5 ± 0,3. Η ανακάλυψή του έγινε από την ομάδα με επκεφαλής το Μάικ Μπράουν, με τη βοήθεια του ΔΤΧ και ανακοινώθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2007.

Ο δορυφόρος έχει χαθεί και όλες οι προσπάθειες επανεντοπισμού του που έγιναν έως το 2012 δεν έιχαν αποτέλεσμα.
χωρίς-πλαίσιο|δεξιά

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς

Το **Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς** (αγγλικά: **Johns Hopkins University** ή **JHU**) είναι ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο των ΗΠΑ, στη Βαλτιμόρη. Το Τζονς Χόπκινς διατηρεί πανεπιστημιουπόλεις και σε άλλα μέρη της πολιτείας Μέριλαντ, στην πρωτεύουσα Ουάσινγκτον, στην Ιταλία, στην Κίνα και στη Σιγκαπούρη. Υπήρξε ένα από τα 14 ιδρυτικά μέλη της Ενώσεως Αμερικανικών Πανεπιστημίων (*Association of American Universities*).

Το πανεπιστήμιο φέρει το όνομα του Τζονς Χόπκινς, που κληροδότησε 7 εκατομμύρια δολάρια το έτος 1873 για την ίδρυση πανεπιστημίου και νοσοκομείου (*νοσοκομείο Τζονς Χόπκινς*). Στην εποχή της, αυτή ήταν η μεγαλύτερη φιλανθρωπική δωρεά στη μέχρι τότε ιστορία των ΗΠΑ, το ισοδύναμο 132 εκατομμυρίων δολαρίων σε σημερινές (2009) τιμές. Το πανεπιστήμιο άνοιξε τις πύλες του στις 22 Φεβρουαρίου 1876, με σκοπό *«την ενθάρρυνση της έρευνας... ...και την προαγωγή μορφωμένων ανθρώπων»*

## Εγκαταστάσεις
Το Τζονς Χόπκινς διατηρεί την βάση του στην «ανεξάρτητη» πόλη των ΗΠΑ Βαλτιμόρη του Μέριλαντ. Έχει επίσης πανεπιστημιουπόλεις και σε άλλες πόλεις στην πολιτεία. Επιπρόσθετα, το Τζονς Χόπκινς διατηρεί τις εγκαταστάσεις της Σχολής Παγκόσμιων Σπουδών Πολ Νίτσε στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσινγκτον, ενώ διατηρεί πανεπιστημιουπόλεις και στην Ιταλία, την Κίνα και την Σιγκαπούρη.

## Οργάνωση, σπουδές και ιστορικά στοιχεία
Το Τζονς Χόπκινς υπήρξε το πρώτο αμερικανικό πανεπιστήμιο που εφάρμοσε το λεγόμενο «γερμανικό μοντέλο» που εισηγήθηκαν οι Βίλχελμ φον Χούμπολτ και Φρίντριχ Σλάιερμάχερ.. Επίσης, υπήρξε το πρώτο αμερικανικό πανεπιστήμιο που δίδαξε μέσα και από σεμινάρια. Ως τέτοιο, το Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς λειτούργησε ως πρότυπο για τα περισσότερα μεγάλα αμερικανικά ερευνητικά πανεπιστήμια, ιδιαίτερα για το Πανεπιστήμιο του Σικάγου.

## Παραπομπές


Τζονς Χοπκινς
Κατηγορία:Μέριλαντ
Ενυάλιος

Ο **Ενυάλιος** (*Ἐνυάλιος*) είναι αρχαιοελληνική θεότητα που λατρευόταν ως θεός του πολέμου. Δεν έχει αποσαφανισθεί, αν αρχικά ήταν απλώς προσωνύμιο του Άρη, όπως απαντά στον Όμηρο ή αυτοτελής θεότητα. Οι μεταγενέστεροι συγγραφείς τον θεωρούν γιο του Άρη και της Ενυούς ή του Κρόνου και της Ρέας.
Στα μυκηναϊκά χρόνια διαφοροποιείται ως ξεχωριστή θεότητα. Στη Γραμμική Β της Κνωσού το όνομα Ενυάλιος αναφέρεται στον ίδιο. Στον Όμηρο αναφέρεται στην Ιλιάδα πέντε φορές: τέσσερις στον καταγόμενο από την Κρήτη Μηριόνη ακόλουθο του Ιδομενέα και μια φορά στον Αχιλλέα, που τους αποκαλεί ίσους προς τον ανδροφόνο Ενυάλιον, αλλά και στον όρκο των Αθηναίων οπλιτών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου της ελληνικής μυθολογίας
Ναυμαχία της Αβύδου

Η **ναυμαχία της Αβύδου** ήταν μια ναυτική σύγκρουση που διεξήχθη στον Ελλήσποντο το 410 π.Χ. ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες στο πλαίσιο του Πελοποννησιακού Πολέμου.

## Προοίμιο
Μετά τη ναυτική νίκη των Αθηναίων στο Κυνός Σήμα, εγκαταστάθηκαν στη Σηστό. Μετά το θάνατο του Μινδάρου, οι Σπαρτιάτες είχαν ως νέο ναύαρχο τον Δωριέα από τις Συρακούσες και τους Πέρσες του Φαρνάβαζου συγκεντρώνοντας ένα στόλο 97 πλοίων. Κατευθύνθηκαν προς την Άβυδο με σκοπό την αντιμετώπιση του αθηναϊκού στόλου του Θράσυλλου και του Θρασύβουλου.

## Η ναυμαχία
Ο αθηναϊκός στόλος που βρισκόταν στη Σηστό αριθμούσε 74 πλοία, ενώ μόλις έμαθε ότι οι Σπαρτιάτες θα επετίθοντο στην Άβυδο αμέσως κατευθύνθηκαν εναντίον τους. Μόλις συναντήθηκαν οι δύο αντίπαλοι στόλοι παρατάχθηκαν για μάχη. Η ναυμαχία άρχισε με τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες να πολεμούν με μίσος ο ένας με τον άλλο χωρίς να έχει το πλεονέκτημα της νίκης κάποιος από τους δύο. Αυτό έγινε για ώρες, αλλά ήρθε ο Αλκιβιάδης με 17 τριήρεις. Το ηθικό των Αθηναίων αναπτερώθηκε και κατάφεραν να διασπάσουν την παράταξη των Σπαρτιατών. Οι Αθηναίοι είχαν μικρές απώλειες, ενώ οι Σπαρτιάτες έχασαν 30 πλοία.

## Πηγές
* Ντόναλντ Κέηγκαν, Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (Penguin Books, 2003)

Αβυδος
Αβυδος
Αβυδος
Αβυδος
Αβυδος
410 π.Χ.
Αντρέι Λίντε

Ο **Αντρέι Ντμιτρίγιεβιτς Λίντε** (αγγλικά: *Andrei Dmitriyevich Linde*, γεννημένος στις 2 Μαρτίου 1948, στη Μόσχα) είναι σύγχρονος Ρωσοαμερικανός θεωρητικός φυσικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Ο δρ. Λίντε είναι περισσότερο γνωστός για την έρευνά του σχετικά με το Πληθωρισμικό Σύμπαν και την ομώνυμη Θεωρία Λίντε. Πήρε το πτυχίο του από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Το 1975 πήρε το διδακτορικό του από το Ινστιτούτο Φυσικής Λεμπέντεφ της Μόσχας. Μεταξύ των βραβείων με τα οποία έχει τιμηθεί κατά καιρούς είναι το Μετάλλιο Ντιράκ του 2002 (από κοινού με τον Άλαν Γκουθ του MIT και τον Πολ Στάινχαρντ του Πρίνστον).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η ιστοσελίδα του στο Στάνφορντ
* Slack, Gordy (1998): "Faith in the Universe: Conversations with cosmologists", *California Wild* 51(3). Αναφέρει τις απόψεις του Λίντε περί θρησκείας.

Κατηγορία:Ρώσοι φυσικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί
Κατηγορία:Κοσμολόγοι
Σπονδές των Πλαταιών

Οι **Σπονδές των Πλαταιών** ήταν γιορτή στην αρχαία Αθήνα στις 6 του αττικού μήνα Βοηδρομιών.

Προς τιμήν της Αρτέμιδος γινόταν θυσία 500 αιγών όπως μας λέει ο Ξενοφώντας.

Εκτός από την Άρτεμη λατρευόταν και ο Ενυάλιος. Την θυσία την έκανε ο πολέμαρχος.

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι γινόταν στις 6 του αττικού μήνα Βοηδρομιών.

## Ο εορτασμός
Μια μέρα πιο πριν, την 5η του Βοηδρομιώνα γινόταν τα γενέσια κατά τα οποία θρηνούσαν όλους τους νεκρούς, μεταξύ αυτών όμως και τους νεκρούς πολεμιστές. 

Την έκτη μέρα γινόταν θυσία στην Άρτεμη και ακολουθούσε πομπή των εφήβων, η οποία εκδήλωνε την αρχή του εφηβικού έτους. Ακολουθούσε μια πολεμική αναπαράσταση της μάχης των Πλαταιών.  

## Παραπομπές


## Πηγές
* 



Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Χαριστήρια

Τα **Χαριστήρια** ή **Χαριστήρια Ελευθερίας** ήταν γιορτή στην αρχαία Αθήνα προς ανάμνηση και τιμή της απελευθέρωσης από τους τριάκοντα. Γινόταν στις 12 του αττικού μήνα Βοηδρομιών.

## Ο εορτασμός
Την γιορτή την αναφέρει ο Πλούταρχος. Την ημέρα αυτή λατρευόταν η Αθηνά. Οι *Ελευθερωτές* φορώντας τα πολεμικά τους όπλα κάναν πομπή από τον Πειραιά ως το κέντρο της Αθήνας και ακολουθούσε θυσία για την Αθηνά επάνω στην Ακρόπολη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 



Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Φασολάδα

thumb|right|200px|Φασολάδα
Η **φασολάδα** ή **φασουλάδα** είναι ένα από τα δημοφιλέστερα παραδοσιακά πιάτα της ελληνικής κουζίνας. Πρόκειται για σούπα από φασόλια και διάφορα λαχανικά ή και κρέας. Η φασολάδα είναι επίσης συνηθισμένο πιάτο και σε άλλες χώρες της Μεσογείου, όπως στην Κύπρο, την Ιταλία, την Ισπανία, την Τουρκία, την Αίγυπτο και αλλού. 

## Παρασκευή
Βασικά συστατικά της φασολάδας είναι εκτός από τα φασόλια, το κρεμμύδι (σωταρισμένο σε ελαιόλαδο) και ο πελτές ντομάτας, ενώ κατά βούληση στη σούπα προστίθενται σέλινο, καρότα και αλάτι. Συνήθως συνδυάζεται με πιπεριές (αποξηραμένες καυτερές πιπεριές, μπούκοβο ή τουρσί), οι οποίες της προσδίδουν ιδιαίτερη ελαφρώς πικάντικη γεύση. Σε πολλές περιοχές συνδυάζεται κατά το μαγείρεμα ή το σερβίρισμα με κρέας ή ψάρια (συνήθως καπνιστά ή διατηρημένα σε αλάτι), όπως λουκάνικο (ειδικά στο Πήλιο), καπνιστή ρέγγα ή ταραμοσαλάτα, ώστε η φασολάδα εμπλουτίζεται με λιπαρά και ζωικές πρωτεΐνες. Είναι περισσότερο συνηθισμένη το χειμώνα και συνοδεύεται από ελιές, διάφορα τουρσιά ή άλλη σαλάτα εποχής.
## Πηγές
*Ν. Μάρκου, *Ελληνική Οικογενειακή Κουζίνα*, Φυτράκης, Αθήνα
*

Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση όσπρια
Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
Κατηγορία:Ελληνικές σούπες
Πυανόψια

Τα **Πυανόψια** ή **Πυανέψια** ήταν γιορτή στην αρχαία Αθήνα προς τιμήν του Απόλλωνα με αναίμακτη θυσία καρπών και φρούτων,  των πρώτων καρπών μετά τη συγκομιδή.

Στην κλασική εποχή, τα Πυανόψια αποτελούσαν μέρος της γιορτής των Θησείων. Ο Λυκούργος αναφέρει πως στην Αθήνα η γιορτή αποκαλούνταν Πυανόψια, ενώ οι υπόλοιποι Έλληνες την αποκαλούσαν **Πανόψια**, διότι «φαίνονταν όλοι οι καρποί» (πάντας τοὺς καρποὺς τῇ ὄψει).

## Η παράδοση των Πυανοψίων
Σύμφωνα με την παράδοση, το έθιμο αυτό καθιερώθηκε από τον Θησέα όταν ξεκίνησε για την Κρήτη για να σκοτώσει τον Μινώταυρο. Καθ' οδόν σταμάτησε στην Δήλο και έκανε θυσία στον Απόλλωνα, λέγοντας ότι σε περίπτωση που κερδίσει την μάχη με τον Μινώταυρο θα του προσέφερε στολισμένα κλαδιά ελιάς για να τον ευχαριστήσει. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ο Θησέας εκπλήρωσε την υπόσχεσή του με αυτό τον θεσμό. Κατά το ταξίδι του γυρισμού, τα τρόφιμα στο καράβι είχαν τελειώσει. Έτσι την έβδομη μέρα, οι σύντροφοι του Θησέα μάζεψαν ό,τι μπορούσαν να βρουν και τα μαγείρεψαν κάνοντας φασολάδα.

## Ο εορτασμός

Η γιορτή γινόταν στις 7 του ομώνυμου μήνα. Η ετυμολογία της λέξης σημαίνει «*ημέρα της φασολάδας*» (πύανα/κύανα, κύαμοι=κουκιά). Έβραζαν κάθε είδους όσπρια μαζί με κριθάρι και κάναν φασολάδα, από την οποία προσέφεραν μια πιατέλα στον θεό Απόλλωνα, τον Ήλιο, την Αθηνά και τις Ώρες.

Κατά τη διάρκεια της γιορτής γινόταν πομπή κοντά στο ναό του Απόλλωνα. Στόλιζαν την *[[ειρεσιώνη]]*, ένα είδος κλαδιού ελιάς ή δάφνης, όμοια με το σημερινό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το όνομα του στολισμένου αυτού κλαδιού προέρχεται από τα μάλλινα (*είριον*=*μαλί*) κορδελάκια λευκού και πορφυρού χρώματος που του κρεμάγανε μαζί με μπισκοτάκια από μέλι, λάδι και κρασί. Με το δεντράκι αυτό οι άνθρωποι ευχαριστούσαν τον Απόλλωνα για την καλή σοδειά του καλοκαιριού και εύχονταν ο ερχόμενος χρόνος να είναι επίσης ευνοϊκός. Άλλη ονομασία της ειρεσιώνης ήταν *ικετηρία* (από το *ικετεύω*, *παρακαλώ*).

Ένας νεαρός του οποίου οι γονείς ήταν ακόμα εν ζωή (*παίς αμφιθαλής*) περιέχυνε την ειρεσιώνη με κρασί από έναν τελετουργικό αμφορέα και κρεμούσε το δεντράκι στην πύλη του ναού του Απόλλωνα.

Σύμφωνα με άλλες πηγές (π.χ. Αριστοφάνης), την ειρεσιώνη την κρεμούσαν και στα σπίτια, ιδίως στα αγροτικά, στην πόρτα του σπιτιού, και το άφηναν εκεί έναν ολόκληρο χρόνο μέχρι να το ανανεώσουν με ένα νέο κλαδί. Το παλιό το έκαιγαν.

## Παραπομπές

## Πηγές
* 
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Dictionary of Greek and Roman Antiquities, John Murray, London, 1875  
*Θεογονία - Πυανέψια
*Πάνθεον - Πυανέψια και Μεταγείτνια

Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Ισότοπα του αντιμονίου

## Σημειώσεις
* Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις.
* Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες.
* Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s,  1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. 
* Ο εκθέτης *m* (ή *m2*, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.

αντιμονιο
Μεσελέροι Λασιθίου

Οι **Μεσελέροι** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπτρας και της τέως Επαρχίας Ιεράπετρας, στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. 

Βρίσκεται περίπου 11 χλμ. βόρεια της Ιεράπετρας, και σε υψόμετρο 360 μέτρα.

## Ιστορία
Το χωριό πήρε το όνομά του από τους αρχαίους οικισμούς Ώλερο και Ωλερία, αφού βρίσκεται στο μέσον τους. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραγκίσκο Μπαρότσι το 1577 ως *Messolerus*, και από τον Καστροφύλακα το 1583, με 155 κατοίκους. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναγράφεται ως *Meseleruz* και στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως *Meseleri*, με 40 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 174 κατοίκους. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Διοικητικά
Οι Μεσελέροι αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι  αποτελούν την κοινότητα Μεσελέρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 135 κατοίκους.

*Δείτε: *'Κοινότητα Μεσελέρων**'

## Σημεία ενδιαφέροντος
Στην ευρύτερη περιοχή σώζονται κάποια αρχαία κτίσματα. Αξιοθέατο του χωριού αποτελεί η Ιερά Μονή Παναγίας Βρυωμένης, η οποία συγκεντρώνει αρκετούς επισκέπτες κατά την Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου. Το υπέρθυρο φέρει τη χρονολογία 1577.

Το φυσικό περιβάλλον του χωριού υπέστη σοβαρό πλήγμα κατά την πυρκαγιά της 17ης Αυγούστου 1994, η οποία κατέστρεψε μεγάλο μέρος από το πευκοδάσος που το περιβάλλει. Μετά την πυρκαγιά, και με τη συμμετοχή του Φιλοδασικού Συλλόγου Μεσελέρων, έχουν γίνει προσπάθειες αναδάσωσης, έτσι ώστε το δάσος να επανακτήσει, όσο αυτό είναι δυνατό, την αρχική εικόνα του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Ιεράπετρας για τους Μεσελέρους
*Ιστορικό Λεύκωμα: «Η Ιστορική Μονή Βρυωμένης Μεσελέρων Ιεράπετρας» – Εμμανουήλ Φαρσάρης, έκδοση «Η Ώλερος» – Εξωραϊστικός και Μορφωτικός Σύλλογος Μεσελεριανών, 2007
*   Μεσελέροι

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Κυανιούχος άργυρος

Ο **κυανιούχος άργυρος** είναι ιοντική χημική ένωση με τύπο AgCN. Είναι λευκή κρυσταλλική ουσία αδιάλυτη στο νερό (έχει σταθερά γινομένου διαλυτότητας Ksp = 5.97×10-17) .

## Παρασκευές
Ο κυανιούχος άργυρος παρασκευάζεται με επίδραση κυανιούχου καλίου (KCN) σε διάλυμα νιτρικού αργύρου (AgNO3). Καταβυθίζεται λευκό ίζημα (↘) κυανιούχου αργύρου. Αυτό φαίνεται και με τη σχέση αυτή:
: KCN + AgNO3 → KNO3 + AgCN ↓

## Χρήσεις
Ο κυανιούχος άργυρος εμφανίζεται και χρησιμοποιείται κυρίως ως ενδιάμεσο προϊόν (συνήθως με τη μορφή συμπλόκου) στην παραγωγή αργύρου με τη μέθοδο της κυανίωσης και στις επαργυρώσεις.

### Παραγωγή αργύρου
Ο άργυρος σε μικρά ποσοστά λαμβάνεται από τα ορυκτά του όταν αυτά κατεργαστούν με κυανιούχα άλατα. Έτσι παράγεται σύμπλοκο με το ανιόν [Ag(CN)2]–:
: Ag2S + 4KCN → 2K[Ag(CN)2] + K2S
: AgCl + 2KCN → K[Ag(CN)2] + KCl
Από τα σύμπλοκα άλατα που παράγονται αποχωρίζεται ο άργυρος (Ag) με κατεργασία με αιώρημα ψευδαργύρου:
: 2K[Ag(CN)2] + Zn → K2[Zn(CN)4] + 2Αg ↓

### Επαργύρωση
Το διάλυμα του συμπλόκου K[Ag(CN)2] που προκύπτει από την επίδραση περίσσειας KCN σε διάλυμα AgNO3, χρησιμοποιείται στην επαργύρωση διαφόρων αντικειμένων. Στην ηλεκτρολυτική συσκευή τοποθετείται το διάλυμα και σαν ηλεκτρόδια χρησιμοποιούνται το αντικείμενο που πρόκειται να επαργυρωθεί (κάθοδος) και μια πλάκα από καθαρό άργυρο (άνοδος). Το σύμπλοκο στο διάλυμα είναι με μορφή ιόντων: K[Ag(CN)2] → K+ + [Ag(CN)2]–. Στο διάλυμα επίσης υπάρχουν ελάχιστα ιόντα Η+ και ΟΗ– από την αυτοδιάσταση του νερού αλλά και πολύ μικρός αριθμός ιόντων Ag+ και CN– από τη διάσταση: [Ag(CN)2]– ⇄ Ag+ + 2CN–.

Η διαφορά δυναμικού που εφαρμόζεται έχει τέτοια τιμή ώστε να μην εναποθέτονται στο αντικείμενο προς επαργύρωση ούτε τα ιόντα Κ+ ούτε τα ιόντα Η+ του διαλύματος. Τα μόνα κατιόντα που απομένουν είναι τα Ag+ τα οποία πορεύονται προς την κάθοδο επικαλύπτοντας το αντικείμενο. Τα ιόντα CN– πορεύονται προς την άνοδο όπου ενώνονται με τον άργυρο (Ag) σχηματίζοντας [Ag(CN)2]– το οποίο επειδή είναι ευδιάλυτο, μεταφέρεται στο διάλυμα με αποτέλεσμα η σύσταση του διαλύματος να παραμένει σταθερή, ενώ ο άργυρος μεταφέρεται από την άνοδο στην κάθοδο.

## Σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
#Μανουσάκης Γ.Ε. "Γενική και Ανόργανη Χημεία", Τόμοι 1ος και 2ος, Θεσσαλονίκη 1981.
#Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Στοιχεία Ανόργανης Χημείας", Έκδοση 14η, Αθήνα 1984.
#Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Χημικές Αντιδράσεις",  Αθήνα 1976.

Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις
Κατηγορία:Άλατα
Κατηγορία:Άργυρος
Θεσμοφόρια

Η **Θεσμοφορία** ή τα **Θεσμοφόρια** ήταν τοπικό γιορταστικό τριήμερο στην αρχαία Αθήνα που αποτελείτο από τις επί μέρους γιορτές Άνοδος, Νηστεία και Καλλιγένεια. Εκτός από την Αθήνα γιορτάζονταν και στο Άργος, την Τροιζήνα, Πελλήνη, Αίγινα, Ερέτρια στη Δήλο, αλλά και στη Σικελία και σε άλλες Ελληνικές αποικίες. Ήταν εορτή κατεξοχήν των γυναικών. Στους άνδρες απαγορευόταν η είσοδος στους ναούς. Η γιορτή διοργανωνόταν ακριβώς την ίδια μέρα με την εορτή του θανάτου του Όσιρη στην Αίγυπτο, δηλαδή τη φθινοπωρινή ισημερία. Διαρκούσε τέσσερις ημέρες, από την 9η μέχρι την 13η, ή από την 10η μέχρι 14η Πυανεψιώνος. Η πρώτη μέρα ονομάζονταν Στηνία, σε ανάμνηση της άφιξης της Δήμητρας στην Ελευσίνα. Οι επόμενες τρεις μέρες ήταν της τελετής, και ονομάζονταν Κάθοδος, Νηστεία και Καλλιγένεια. 
## Πηγές
* 
*  



Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Ηλίας Αναστασάκος

Ο **Ηλίας Αναστασάκος** είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Σπάρτη στις 3 Μαρτίου 1978. Αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού. Κατάγεται από το Δαφνί Λακωνίας όπου στην τοπική ομάδα έκανε και τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα. Αυτή την περίοδο αγωνίζεται με τον Άρη Σκάλας.

## Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ερασιτεχνική ομάδα του Α.Ο. Δαφνίου Λακωνίας  , ενώ από τα 15 του χρόνια αγωνίστηκε στη Δ' εθνική με τον Πανγυθεατικό και τον Λεωνίδα Γλυκόβρυσης. Το καλοκαίρι του 1995 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ ως ερασιτέχνης κι ενώ ήταν ήδη διεθνής με την Εθνική Παίδων και ο τότε προπονητής της Ντούσαν Μπάγεβιτς εισηγείται να γίνει ημιεπαγγελματίας. Το 1996 είναι μέλος της Εθνικής Νέων, με την οποία κατέκτησε την 4η θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων που είχε γίνει στην Αυστρία.

Από την ΑΕΚ δόθηκε δανεικός στον Άρη Πετρούπολης,  στον Απόλλωνα Αθηνών και στην Καλαμάτα, ενώ τρεις φορές ενδιάμεσα υπήρξε μέλος του ρόστερ της ΑΕΚ με την οποία όμως πήρε ελάχιστες ευκαιρίες, καθώς αγωνίστηκε μόλις σε έναν αγώνα πρωταθλήματος την περίοδο 1999-2000 εναντίον του Ιωνικού, καθώς και σε 4 αγώνες κυπέλλου, στην προκριματική φάση των ομίλων του 2001-02.

Η πρώτη του συμμετοχή στην Α' εθνική είχε γίνει με τη φανέλα του Απόλλωνα, σε έναν αγώνα κατά του Εθνικού (4-0 στις 17 Ιανουαρίου 1999), όπου μάλιστα σκόραρε το ένα από τα τέσσερα γκολ της ομάδας του.

Αποδεσμεύτηκε από την ΑΕΚ τον Ιανουάριο του 2002 και αγωνίστηκε στη συνέχεια διαδοχικά στους Αθηναϊκό, Απόλλωνα Αθηνών για δεύτερη φορά, Αστέρα Τρίπολης και Θρασύβουλο, με τον οποίο αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα Β' εθνικής την περίοδο 2007-08, έχοντας πετύχει 18 γκολ. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς πήρε μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ όπου αγωνίστηκε για ένα χρόνο, ενώ συνέχισε από το 2009 την καριέρα του στον Ατρόμητο, με τον οποίο έφτασε σε δύο τελικούς Κυπέλλου το 2011 και το 2012.

Το συμβόλαιό του με την ομάδα του Περιστερίου τελείωσε το καλοκαίρι του 2012 και έχοντας μείνει ελεύθερος, συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του, στον Πλατανιά Χανίων.Από το 2015 είναι παίχτης της Σπάρτης και πέτυχε δυο σημαντικά γκολ ενάντια στον Α.Ο Κυπαρισσίας στον αγώνα μπαράζ για άνοδο της Α.Ε Σπάρτης στη Γ' 

εθνική.Σε περίπτωση ανανέωσης του συμβολαίου του θα αγωνίζεται με την ομάδα της Σπάρτης στη Γ' εθνική.

## Πηγές

* Δημήτρης Τσακίρης, «Who is Who 2004», Εκδόσεις Αθλότυπο, Αθήνα 2003, σελίδες 88 - 89, ISBN 960-7378-47-4
* Οι πρώτοι σκόρερς της ενιαίας Β' εθνικής

Κατηγορία:Σπαρτιάτες
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θρασύβουλου Φυλής
Ναπολέων Παπαγεωργίου (αθλητής)

Ο ** Ναπολέων Παπαγεωργίου ** (1908-1991) υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος και βαλκανιονίκης στον ακοντισμό τη δεκαετία 1930-40, ενώ αγωνιζόταν και στο δέκαθλο. Ήταν από τη Θεσσαλονίκη και υπήρξε αθλητής του Ηρακλή Θεσσαλόνικης και του Πανιώνιου Γ.Σ..

right

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ναπολέων Παπαγεωργίου γεννήθηκε στη Αρβανιτοκερασιά Αρκαδίας στις 2 Μαΐου 1908. Ξεκίνησε το στίβο στον Ηρακλή, με τον οποίο έκανε τα πρώτα βήματα ως το 1933. Τη χρονιά αυτή μετακόμισε για επαγγελματικούς λόγους στην Αθήνα και εντάχθηκε στο δυναμικό του Πανιωνίου Γ.Σ., με τον οποίο πρωταγωνίστησε ως το 1940. Στην αθλητική του καριέρα είχε πολλούς τραυματισμούς, οι οποίοι δεν τον εμπόδισαν να κυριαρχήσει στον ακοντισμό σε ελληνικό και βαλκανικό επίπεδο.

Από το 1931 ως το 1940 ήταν πρωταγωνιστής τόσο στην Ελλάδα όσο και στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου. Έφτασε το πανελλήνιο ρεκόρ στον ακοντισμό στα 64,69 ενώ ασχολήθηκε και με το δέκαθλο. Το 1936 συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του Βερολίνου. Το 1939 ο Πανιώνιος τον τίμησε με την ανώτατη διάκριση του συλλόγου, το Χρυσό Σταυρό. 

Μετά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο ασχολήθηκε με την προπονητική. Διετέλεσε προπονητής στίβου του ΣΕΓΑΣ, ενώ υπήρξε και μέλος στο Δ.Σ.

## Τίτλοι
* Βαλκανιονίκης ακοντισμού: 4 φορές
** 1932:
** 1936: 64,69 μ.
** 1937
** 1938
* Πρωταθλητής Ελλάδος ακοντισμού: 7 φορές
** 1932:
** 1933: 57,18 μ.
** 1934: 57,28 μ.
** 1935: 53,98 μ.
** 1936: 60,42 μ.
** 1937: 64,30 μ.
** 1938: 58,68 μ.
* Πρωταθλητής Ελλάδος λιθοβολίας: 1 φορά
* Πρωταθλητής Ελλάδος δεκάθλου: 1 φορά
** 1933: 5.569 β.

## Ρεκόρ
* Ακοντισμός: 64,69 μ. (πανελλήνιο ρεκόρ, 1936)
* Δέκαθλο: 5.569 β. (1933)

## Τιμητική διάκριση
* Χρυσός Σταυρός Πανιωνίου: 1939

## Παραπομπές


## Πηγές
* Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998.
* Πέτρου Λινάρδου, "Ο Πανιώνιος ριζώνει στη Νέα Σμύρνη», εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 22 (30/5/2009).
* "Μορφές των βαλκανικών", Αθλητική Ηχώ, 10/8/1979.

Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του δέκαθλου
Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου
Κατηγορία:Αθλητές στίβου Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του ακοντισμού
Κατηγορία:Αθλητές σύνθετων αγωνισμάτων
Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της λιθοβολίας
Κατηγορία:Δεκαθλητές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου