open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πριέντορ

Το **Πριέντορ** (*Prijedor*, Приједор) είναι πόλη και δήμος στη βορειοδυτική Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ο δήμος έχει πληθυσμό 97.588 κατοίκων (2014) εντός των ορίων του και είναι ο τρίτος μεγαλύτερος στη Σερβική Δημοκρατία, μετά την Μπάνια Λούκα και την Μπιέλινα, και έβδομος μεγαλύτερος της χώρας. Η πόλη είναι κτισμένη στη δεξιά όχθη του ποταμού Σάνα, νότια από τα όρη Κοζάρα.

Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορία, όπως φαίνεται από τον αρχαιολογικό χώρο στο Ζέκοβι, ο οποίος χαρακτηρίζεται από πολλαπλά στρώματα κατοίκησης,. Τα αποθέματα σιδήρου της περιοχής υπήρξαν αντικείμενο εκμετάλλευσης στην Ρωμαϊκή εποχή. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα από την περιοχή πέρασαν πολλά φύλα, όπως οι Σλάβοι. Από αυτήν την περίοδο σώζεται η νεκρόπολη Γκομιένιτσι. Η πρώτη αναφορά στο Πριέντορ γίνεται στο τέλος του 17ου αιώνα, το 1693-96, όταν κατασκευάστηκαν από τους Κροάτες οχυρά κατά μήκος του Σάνα, ενώ η επόμενη αναφορά στο όνομα του οικισμού γίνεται το 1745. Το οχυρό συνέχισε να υπάρχει μέχρι το 1851, όταν η πόλη είχε επεκταθεί πάρα πολύ. Το 1873 πέρασε από την πόλη η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή της χώρας. Το 1878 η πόλη, που ανήκε μέχρι τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, πέρασε στην κατοχή της Αυστροουγγαρίας. Το 1892 η πόλη καταστράφηκε από πυρκαγιά. Η πόλη μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της περιοχής. Στον Β΄ΠΠ η πόλη βρέθηκε στο Ανεξάρτητο Κράτος των Κροατών, οι οποίοι προχώρησαν σε διώξεις των Σέρβων και Εβραίων. Στις 16 Μαΐου οι Παρτιζάνοι απελευθέρωσαν την πόλη, για να την ανακαταλάβουν οι δυνάμεις του Άξονα ένα μήνα αργότερα. Η πόλη απελευθερώθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1944.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, οι Σέρβοι κατέλαβαν σημαντικά κτίρια στην πόλη τη νύχτα της 29/30 Απριλίου 1992. Τους μήνες που ακολούθησαν περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι πέθαναν στην περιοχή του Πριέντορ, σε ένα γεγονός το οποίο έγινε γνωστό ως η σφαγή του Πριέντορ, η οποία ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη του πολέμου, μετά από τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, και δημιουργήθηκαν τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης, με γνωστότερο από όλα το Ομάρσκα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Κώστας Δουζίνας

Ο **Κώστας Δουζίνας** είναι Έλληνας ακαδημαϊκός και πρώην βουλευτής εκλεγμένος με τον ΣΥΡΙΖΑ.

## Ακαδημαϊκή καριέρα
Έχει σπουδάσει Νομική στην Αθήνα. Είναι Κοσμήτορας της Σχολής των Ανθρωπιστικών Σπουδών και Τεχνών του Birkbeck College του Λονδίνου. Έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια στο Λονδίνο, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Πράγα στη Φλωρεντία και στο Πεκίνο. Είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού «Law and Critique» και ο Διευθύνων Σύμβουλος του εκδοτικού οίκου Birkbeck Law Press.

## Πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής Α' Πειραιώς με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ήταν πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων.

## Εργογραφία
*(1986)	*Μεταξύ απολογίας και ουτοπίας*, εκδόσεις Σάκκουλας Αντ. Ν.
*(2005)	*Νόμος και αισθητική*, εκδόσεις Παπαζήση
*(2006)	*Το τέλος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων*, εκδόσεις Παπαζήση
*(2011)	*Αντίσταση και φιλοσοφία στην κρίση*, εκδόσεις Αλεξάνδρεια
*(2012)	*Ριζοσπαστική πολιτική και νομική φιλοσοφία*, εκδόσεις Νήσος
*(2019) *Από την έδρα στα έδρανα: Έργα και ημέρες μιας αριστερής κυβέρνησης*, εκδόσεις Νήσος

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστοσελίδα στο Πανεπιστήμιο του Birkbeck 
* Συγγραφικό έργο
*Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά
Φραντσέσκο Γκάμπα

Ο **Φραντσέσκο Γκάμπα** (ιταλ.: Francesco Gamba, Τορίνο, 21 Δεκεμβρίου 1818 &ndash; 10 Μαΐου 1887) ήταν Ιταλός ζωγράφος ο οποίος επικεντρώθηκε κυρίως στη φιλοτέχνηση τοπίων με θέμα τη θάλασσα.

## Βίος και έργο
Ήταν υιός του Αλμπέρτο, που έγινε βαρόνος το 1835 και της Marta Borgnis di Mannheim. Αδελφοί του ήταν ο επίσης ζωγράφος Ενρίκο Γκάμπα (Enrico Gamba) και ο Αλμπέρτο, ιατρός. Ο Φραντσέσκο άρχισε τις σπουδές του στη Νομική όμως σύντομα της εγκατέλειψε για να κάνει ταξίδια μεγάλης διάρκειας με πλοία γύρω από την Ευρώπη και τη Μεσόγειο. Επέστρεψε στο Τορίνο για να φοιτήσει στην *[[Accademia Albertina]]* και το 1842 συμμετείχε σε Έκθεση στην πόλη αυτή.

Στην Έκθεση του 1846 παρουσίασε αριθμό πινάκων με τοπία που αντανακλούσαν τα πολυάριθμα ταξίδια του. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη και να φιλοτεχνεί έργα ζωγραφικής. Επισκέφθηκε μεταξύ των άλλων τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ολλανδία και τη Νορβηγία. Στα 1845-1855 συνάντησε τους καλλιτέχνες τοπίων των Σχολών του Φονταινεμπλώ και του Ντίσελντορφ και επηρεάστηκε από τους ζωγράφους θαλάσσιων τοπίων Αντρέας Άχενμπαχ (Andreas Achenbach) και Χέρμαν Μέβιους (Hermann Mevius). Προτιμούσε να εργάζεται έξω και όχι περιορισμένος σε κάποιο στούντιο, όπως και οι ζωγράφοι της ομάδας *[[Macchiaioli]]*. Επίσης ήταν φίλος με τον Φερντινάντο Αρμπόριο ντι Μπρέμε (Ferdinando Arborio Gattinara di Breme). Το 1855 συμμετείχε στην αναμόρφωση της *Albertina*.

Κάποια από τα αξιόλογα έργα του είναι: *Το παλιό κανάλι του Ανσί* (1847), *Η ακτή της Οστένδης* (1852) και η *Τρικυμισμένη νορβηγική ακτή* (1856). His *Veduta di Moncalieri* (1853) is housed in the royal Castello of Agliè.

Στα τέλη του 1869 έγινε διευθυντής της Βασιλικής Πινακοθήκης. Επίσης έγραψε για το έργο του ζωγράφου Ντεφεντέντε Φερράρι (Defendente Ferrari). Ανάμεσα στους αξιόλογους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Άντζελο Μπεκαρία (Angelo Beccaria), Κάρλο Πιατσέντσα (Carlo Piacenza) και Τζουζέπε Καμίνο (Giuseppe Camino).


File:Gamba-Cliffs.jpg|*Βράχια στην Ελιγολάνδη*, 1879
File:F Gamba - Scogliera e villaggio olandese (ÖaL 1862).png|*Μαζεμένα πανιά στην Ολλανδία*


## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Ζωγράφοι τοπίων
Στυλιανός Μανταφούνης

Ο **Στυλιανός Σ. Μανταφούνης** (1889  -  1962) ήταν Έλληνας βιομήχανος και τραπεζίτης, ο οποίος υπηρέτησε και ως βουλευτής.

## Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Σάμου στις εκλογές του 1926 με το Φιλελεύθερον Προσφυγικόν Κόμμα. Στις εκλογές εκείνες συγκέντρωσε 1.633 ψήφους και κέρδισε την έδρα.

Πέθανε στην Αθήνα στις 10 Απριλίου 1962 και κηδεύτηκε την επομένη στο Τρίτο Νεκροταφείο. Ήταν παντρεμένος με την Πόπη Μανταφούνη και είχαν παιδιά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Φιλελεύθερο Προσφυγικό Κόμμα
Κατηγορία:Βουλευτές Σάμου
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι
Βασίλειος Α΄ της Μόσχας

Ο **Βασίλειος Α΄ Ντμιτρίγιεβιτς** (ρωσικά: *Василий I Дмитриевич*, 30 Δεκεμβρίου 1371 - 27 Φεβρουαρίου 1425) ήταν μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας (1389-1425) από τον Οίκο των Ρουρικιδών. Ήταν υποτελής των Μογγόλων, εκτός από το διάστημα 1395-1412.

Ήταν γιος του Ντμίτρι Ιβάνοβιτς, του νικητή του Ντον (*Ντόνσκοϊ*), πρίγκιπα της Μόσχας και της Ευδοξίας Ρουρικιδών, κόρης του Ντμίτρι Κωνσταντίνοβιτς πρίγκιπα του Νίζνι-Νόβγκοροντ. Η κόρη του Άννα παντρεύτηκε τον Ιωάννη Η' Παλαιολόγο.

## Η βασιλεία του
Αφού διαδέχθηκε τον πατέρα του, ο Βασίλειος Α' συνέχισε την ενοποίηση των ρωσικών χωρών: το 1392 περιέλαβε τα πριγκιπάτα του Νίζνι-Νόβγκοροντ και του Μούρομ, ενώ το 1395-96 περιέλαβε τις περιοχές Καλούγκα, Βόλογκντα, Βελίκι Ούστιουγκ και αυτή των Κόμι. Από την αρχή της βασιλείας του πλήρωνε φόρο στη Χρυσή Ορδή των Μογγόλων και για να προφυλαχτεί από ενδεχόμενη επίθεσή της, συμμάχησε με τον Βιτάουτα μεγάλο δούκα της Λιθουανίας και νυμφεύτηκε το μόνο τέκνο του, τη Σοφία το 1392. Τελικά η βοήθεια ήρθε διαφορετικά, όταν η επιδρομή του Ταμερλάνου το 1395 διέσπασε τη Χρυσή Ορδή κατακερματίζοντάς την. Ο Βασίλειος Α' έτσι μπόρεσε να συγκεντρώνει τα μεγάλα χρηματικά ποσά, που πριν δινόταν ως φόρος, στο θησαυροφυλάκιο για στρατιωτικούς σκοπούς. 

Το 1404 ζήτησε την κατασκευή ενός μηχανικού ωρολογίου από τον μοναχό Λάζαρο το Σέρβο. Κατασκευάστηκε στο ανάκτορό του, στον πύργο πίσω από την εκκλησία του Ευαγγελισμού Ήταν το πρώτο στη Ρωσία, ένα από τα δέκα τέτοια στην Ευρώπη και αποτελούσε ένα μηχανικό κατόρθωμα της εποχής του. Στο εσωτερικό οι μεγάλοι γαιοκτήμονες συνέχισαν να αυξάνουν τη δύναμή τους, αλλά ο Βασίλειος Α' μείωνε τη δικαστική τους εξουσία, μεταφέροντάς την στους αντιπροσώπους του των επαρχιών (volosts). Η μεγάλη απήχηση που είχε η βασιλεία του στο εξωτερικό φαίνεται από το ότι υπάνδρευσε την κόρη του Άννα με τον Ιωάννη Η' Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Το 1408 ο Εντιγκού, ηγέτης ενός από τα τμήματα στα οποία είχε κατατμηθεί η Χρυσή Ορδή, έκαψε τις πόλεις Νίζνι-Νόβγκοροντ, Γκόροντετ, Ροστόβ και απείλησε τη Μόσχα. Τελικά ο Βασίλειος Α' άρχισε να εκπληρώνει πάλι την επίσκεψη υποτέλειας στους Μογγόλους από το 1412. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Βασίλειος Β'.

## Οικογένεια
Από το γάμο του με την Σοφία των Γκεντιμινιδών, κόρη του Βυτάουτας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, είχε τέκνα:
* Άννα 1393-1417, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
* Ιβάν 1396-1417, νυμφεύτηκε μία κόρη του Ιβάν Βλαντιμίροβιτς του Προνσκ.
* Αναστασία απεβ. 1470, παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο πρίγκιπα του Κιέβου, γιο του Βλαντίμιρ πρίγκιπα του Κιέβου (γιου του Αλγκίρντας).
* Βασιλίσα, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς *Μπρούκχατυ* πρίγκιπα του Σούζνταλ και μετά τον Αλεξάντρ Ντανίλοβιτς *Βζμετένι* πρίγκιπα του Σούζνταλ.
* Μαρία, παντρεύτηκε τον Γιούρι Πατρικίεβιτς, γιο του Πατρίκας πρίγκιπα του Σταρόμπουντ (γιο του Ναριμάντας).
* Βασίλειος Β΄ 1415-1462, μέγας πρίγκιπας της Μόσχας.

## Πρόγονοι



## Παραπομπές


## Πηγές
* Bain, Robert Nisbet (1911), "Basil (Muscovy)", Encyclopædia Britannica (11th ed.), Cambridge University Press.

Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Μονή του Τιμίου Σταυρού (Όμοδος)

Η **Μονή του Τιμίου Σταυρού** είναι παλαιότερο μοναστήρι που βρίσκεται στο χωριό Όμοδος στην Κύπρο, το οποίο αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Κύπρου. Αν και το Όμοδος είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού, η μονή υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Πάφου και λειτουργεί ως ναός για την κοινότητα του Ομόδους.

## Ιστορία
Σύμφωνα με μια αφήγηση, οι κάτοικοι των χωριών Πάνω και Κάτω Κουπέτρα, τα οποία εξαφανίστηκαν, παρατήρησαν στην περιοχή μια φωτιά ανάμεσα σε κάτι θάμνους. Όταν έφθασαν εκεί, δεν βρήκαν τίποτα, ωστόσο, το φαινόμενο επαναλαμβανόταν συνέχεια τις επόμενες νύχτες. Τότε, οι κάτοικοι ανακάλυψαν μια σπηλιά, η οποία είχε μέσα ένα σταυρό. Θέλοντας να τιμήσουν το ιερό κειμήλιο, οι κάτοικοι των χωριών έφτιαξαν το μοναστήρι. Οι ιστορικοί δεν γνωρίζουν πότε ακριβώς έχει χτιστεί το μοναστήρι, αλλά υπάρχουν αναφορές πως προϋπήρχε του Ομόδους και πως χτίστηκε αρκετά χρόνια πριν την επίσκεψη της Αγίας Ελένης στην Κύπρο το 327 μ.Χ.

Κατά την οθωμανική περίοδο, το Μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού έλαβε φιρμάνι ασυδοσίας και ασυλίας από τον Σουλτάνο γύρω στα 1700. Αργότερα, το 1757, χτίστηκε μια δεξαμενή με νερό που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο από τον ιερομόναχο Γερμανό. Το 1917, η περιουσία του μοναστηρίου δόθηκε στους Ομοδίτες και αργότερα, οι μοναχοί άρχισαν να εγκαταλείπουν το μοναστήρι, το οποίο μετατράπηκε σε μονή της ενορίας του Ομόδους.

## Μουσεία
Στον χώρο του μοναστηρίου στεγάζονται διάφορα μουσεία, όπως το Μουσείο βυζαντινών εικόνων, το Μουσείο Αγώνος της ΕΟΚΑ (1955-59), το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, καθώς και μια πινακοθήκη.

## Φωτογραφίες

Αρχείο: Голова апостола Пилипа.JPG|Το κρανίο του Αποστόλου Φιλίππου, με τη σφραγίδα τεσσάρων Βυζαντινών αυτοκρατόρων
Αρχείο:Хрест з мотузками з розп'яття.JPG|Ο Τίμιος Σταυρός με σχοινιά 
Αρχείο:Реліквія - мотуззя з розп'яття.JPG|Τα σχοινιά με τα οποία οι Ρωμαίοι σταύρωσαν τον Ιησού
Αρχείο:Omodos - monastery of the holy cross - icoon.jpg|Εικόνα της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού
Αρχείο:Omodos - monastery of the holy cross - sign 2.jpg|Αναμνηστική επιγραφή στα δεξιά της εισόδου στο μοναστήρι


## Πηγές
*Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Όμοδος, επίσημη ιστοσελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου
*Μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού, επίσημη ιστοσελίδα του Κοινοτικού Συμβουλίου Ομόδους

Τιμιου
Τούλλιο Λομπάρντο

Ο **Τούλλιο Λομπάρντο** (ιταλικά: *Tullio Lombardo*, π. 1455 – 17 Νοεμβρίου 1532), επίσης γνωστός ως **Τούλλιο Σολάρι** (ιταλικά: *Tullio Solari*) ήταν γλύπτης της περιόδου της Ιταλικής Αναγέννησης. Αδελφός του ήταν ο Αντόνιο και πατέρας του ο Πιέτρο Λομπάρντο. Η οικογένεια Λομπάρντο εργάστηκε πάνω σε γλυπτά για πολλές γνωστές καθολικές εκκλησίες καθώς και τάφους. Στον ιερό ναό των Αγίων Ιωάννη και Παύλου (*Santi Giovanni e Paolo*) στην Βενετία βρίσκεται μνημείο για τον Δόγη Πιέτρο Μοτσενίγκο (Pietro Mocenigo), το οποίο είναι δημιούργημα του Τούλλιο από κοινού με τον αδελφό και τον πατέρα του, καθώς και το μνημείο για τον Δόγη Αντρέα Βεντραμίν (Andrea Vendramin). Επίσης ο Τούλλιο είναι πιθανόν να έχει ολοκληρώσει το νεκρικό μνημείο για τον Μάρκο Κορνέρ στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων (*Santi Apostoli*) και την ζωοφόρο στο παρεκκλήσι Κορνέρ στην *Santa Maria Gloriosa dei Frari*. Μεταξύ των άλλων συμμετείχε και στην διακόσμηση της *Santa Maria dei Miracoli*, επίσης στην Βενετία.


File:Kunsthistorisches_Museum_09_04_2013_Young_Couple_Tullio_Lombardo.jpg|*Νεαρό ζευγάρι (Βάκχος και Αριάδνη)*, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης
File:Tullio_lombardo,_doppio_ritratto.jpg|*Νεαρό ζευγάρι*, Βενετία, Galleria Franchetti in Ca' d'Oro
File:Tullio_lombardo,_giovane_guerriero,_inizio_del_cinquecento.JPG|*Νεαρός πολεμιστής*, Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο    
File:Venezia_-_Scuola_Grande_di_San_Marco_(Venice)_-_trompe_l'oeil_2.JPG| Βενετία, Scuola Grande di San Marco : ανάγλυφα στην πρόσοψη   
File:Monument_to_doge_Andrea_Vendramin.jpg| Βενετία, Santi Giovanni e Paolo : Μνημείο του δόγη Andrea Vendramin 
File:Interior_of_Santi_Giovanni_e_Paolo_(Venice)_-_Monument_to_Giovanni_Mocenigo.jpg|Βενετία, Santi Giovanni e Paolo : Μνημείο του δόγη Giovanni Mocenigo  


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Sculpture in the Metropolitan MA
*On Artcyclopedia
*Metropolitan Museum of Art Exhibition, "Tullio Lombardo's Adam: A Masterpiece Restored"
*

Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Κατηγορία:Γλύπτες της Αναγέννησης
Ντόμποϊ

thumb|250px|Το οχυρό του Ντόμποϊ με θέα προς την πόλη
Το **Ντόμποϊ** (*Doboj*,  Добој) είναι πόλη και δήμος στη βόρεια Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στην Σερβική Δημοκρατία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2014, ο δήμος έχει 77.223 κατοίκους και είναι ο τέταρτος πολυπληθέστερος δήμος στη Σερβική Δημοκρατία, μετά τη Μπάνια Λούκα, Μπιέλινα και Πριέντορ. Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μπόσνα. Ο μεγαλύτερος σιδηροδρομικός κόμβος των σιδηροδρόμων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης βρίσκεται στο Ντόμποϊ.

## Ιστορία
Όπως δείχνουν πολυάριθμα ευρήματα τα οποία φυλάσσονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στο Σαράγεβο και στο Μουσείο του Ντόμποϊ, η περιοχή κατοικείται από την νεολιθική εποχή, ενώ η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε κατασκευάσει ένα στρατόπεδο στην περιοχή. Μετά την άφιξη των Κροατών τον 6ο αιώνα έγινε τμήμα της περιοχής/μπανάτου Ουσόρα. Η πρώτη αναφορά του οικισμού γίνεται το 1415. 

Το οχυρό του Ντόμποϊ, ένα βασιλικό οχυρό των Κοτρόμανιτς, κατασκευάστηκε στις αρχές του 13ου αιώνα και στη συνέχεια επεκτάθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα (1415). Στη συνέχεια επεκτάθηκε το 1490, τον καιρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό το καινούργιο πέτρινο οχυρό κατασκευάστηκε στη θέση ενός παλαιότερου από ξύλο και πλίνθους. Το Ντόμποϊ υπήρξε θέση μιας μεγάλης μάχης ανάμεσα στους Μαγιάρους και σε συμμαχία Βοσνίων και Τούρκων στις αρχές του Αυγούστου 1415, στην οποία οι Μαγιάροι ηττήθηκαν. Ως συνοριακό οχυρό του βασιλείου της Βοσνίας και αργότερα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δέχθηκε συχνά επιθέσεις, μέχρι που τελικά το κατέλαβε η Αυστροουγγαρία το 1878.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, οι Σέρβοι κατέλαβαν την πόλη τον Απρίλιο του 1992, και προχώρησαν σε εθνοκάθαρση του πληθυσμού της πόλης, της οποίας η εθνοτική σύσταση το 1991 ήταν 40,14% Βόσνιοι (41.164), 38,83% Σέρβοι (39.820) και 12,93% Κροάτες (13.264). Τα εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν ενάντια στο πληθυσμό της πόλης είναι γνωστά ως η Σφαγή του Ντόμποϊ. Το κέντρο έρευνας και καταγραφής στο Σαράγιεβο κατέγραψε 2.300 νεκρούς ή αγνοούμενος ανθρώπους στην περιοχή κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Το Μάιο του 2014, η πόλη πλήχτηκε από πλημμύρες ύστερα από σφοδρές βροχοπτώσεις, με τα νερά να φτάνουν σε ύψος 3-4 μέτρων.

## Παραπομπές


κατηγορία:Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
κατηγορία:Πόλεις της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Τζοβάνι Μπατίστα Φοτζίνι

Ο **Τζοβάνι Μπατίστα Φοτζίνι** (*Giovanni Battista Foggini*, 25 Απριλίου 1652 – 12 Απριλίου 1725) ήταν Ιταλός γλύπτης ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά κύριο λόγο στην Φλωρεντία και είναι γνωστός ιδίως για τα μικρά μπρούτζινα αγάλματά του.

## Βίος και έργο
Σε νεαρή ηλικία στάλθηκε από τον Μέγα Δούκα της Τοσκάνης στην Ρώμη για να φοιτήσει στην *Accademia Fiorentina*, ενώ εργάστηκε και ως βοηθώς στο εργαστήριο του γλύπτη Έρκολε Φερράτα (Ercole Ferrata), μαθητή του Αλεσσάντρο Αλγκάνρτι (Alessandro Algardi). Ο Φοτζίνι έμαθε επίσης να ζωγραφίζει υπό την επίβλεψη του πρώτου Διεθυντή της *Accademia*, Τσίρο Φέρρι (Ciro Ferri). Με την επιστροφή του στην Φλωρεντία το 1676, ο Φοτζίνι έγινε ο γλύπτης της Αυλής του Κόζιμο Γ΄.

Το 1686 απεβίωσε ο Φερνάντο, υιός του Πιέτρο Τάκκα (Pietro Tacca), με αποτέλεσμα να αναδειχθεί ο Φοτζίνι ως ο ο βασικός γλύπτης της περιοχής, αφού έγινε ο *Architetto Primario e Primo scultore della Casa Serenissima* και ο *Soprintendente dei Lavori* των Μεδίκων. Το 1687 απέκτησε το χυτήριο που κάποτε ανήκε στον σπουδαίο γλύπτη Τζαμπολόνια (Giambologna). Αυτό του επέτρεψε να επικεντρωθεί στα μικρά μπρούτζινα αγάλματα, που τότε ήταν επικερδή εξαγώγιμα προϊόντα. Η έκδοση των *[[Μνημείο των Τεσσάρων Μαυριτανών|Μαυριτανών]]* του Τάκκα που φιλοτέχνησε ο Φοτζίνι απετέλσε την βάση για πολυάριθμα αντίγραφα (μπρούτζινα και κεραμικά) που κυκλοφορούσαν στην αγορά έργων τέχνης μέχρι και τον 18ο αιώνα.

Στην Φλωρεντία βρίσκεται το σημαντικότερο αριστούργημα του καλλιτέχνη, συγκεκριμένα στην *Capella Corsini* της *[[Chiesa del Carmine (Florence)|Chiesa del Carmine]]*. Το παρεκκλήσι αυτό ανεγέρθη προς τιμή του πρόσφατα αγιοποιημένου από την Καθολική Εκκλησία Αντρέα Κορσίνι (Andrea Corsini). Εκεί υπάρχουν τρία μεγάλα μαρμάρινα γλυπτά που απεικονίζουν πτυχές του βίου του Αγίου. Ο Φοτζίνι ολοκλήρωσε επίσης έργα στην *Cappella Feroni*, ενώ αξιόλογη είναι επίσης η κύρια σκάλα στο Παλάτσο Μεδίκων-Ρικκάρντι (*Palazzo Medici Riccardi*). Ανάμεσα στα αξιόλογα μπρούτζινά του συγκαταλέγεται ο *[[Δαβίδ]] με την Κεφαλή του [[Γολιάθ]]*.

Αξιομνημόνευτοι μαθητές του Φοτζίνι είναι οι Φερνάντο Φούγκα (Fernando Fuga), Μπάλταζα Περμόζερ (Balthasar Permoser), Τζοβακίνο Φορτίνι (Giovacchino Fortini) και Τζοβάνι Μπαράττα, καθώς και ο ανιψιός του Φιλίππο ντελα Βάλλε, (Filippo della Valle).

## Γλυπτά

File:Grand Duke of Tuscany Cosimo III de Medici - Giovanni Battista Foggini - 1683 - The Metropolitan Museum of Art, New York City.JPG|Ο Μέγας Δούκας της Τοσκάνης Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων
Image:Galileo grave.jpg|Ο τάφος του Γαλιλαίου στην Φλωρεντία
File:Giovan battista foggini, corsaro legato 02.JPG|Αλυσοδεμένος αιχμάλωτος, Ασία
File:Giovan battista foggini, corsaro legato 01.JPG|Αλυσοδεμένος αιχμάλωτος, Αφρική


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*
*
* *Gli Ultimi Medici*, Review by Peter Cannon-Brookes, in *The Burlington Magazine*, 1974, p 777-80.

Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Κατηγορία:Γλύπτες του Μπαρόκ
Κερτ Ράσελ

Ο **Κερτ Βόγκελ Ράσελ** (αγγλικά: *Kurt Vogel Russell*, 17 Μαρτίου 1951) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Η καριέρα του στην υποκριτική ξεκίνησε όταν ήταν ακόμα παιδί, παίζοντας σε τηλεοπτικές σειρές, όπως στη σειρά γουέστερν του 1963-64 *The Travels of Jaimie McPheeters*. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1960, υπέγραψε δεκαετές συμβόλαιο με την The Walt Disney Company, όπου, σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Όσμπορν, έγινε ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες της εταιρείας, ενώ έδωσε τη φωνή του, στον Κόπερ, στην 24η ταινία της εταιρείας, *[[Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο|Η αλεπού και το κυνηγόσκυλο]]*.

Ο Ράσελ έχει υπάρξει υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου, για την ταινία *[[Η εξαφάνιση της Κάρεν Σίλκγουντ]]* (1983). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, συμμετείχε σε αρκετές ταινίες του Τζον Κάρπεντερ, σε ρόλους "κακών", όπως το *[[Απόδραση από τη Νέα Υόρκη]]* (1981), αλλά και στο σίκουελ αυτής, το *[[Απόδραση από το Λος Άντζελες]]* (1996). Έχει υπάρξει και υποψήφιος για βραβείο Emmy, για την τηλεταινία *Έλβις* (του ίδιου σκηνοθέτη).

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων

Η **Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων** της Δρέσδης (**Gemäldegalerie Alte Meister** είναι μία από τις πιο αξιόλογες της Ευρώπης. Στεγάζεται στο ανάκτορο Τσβίνγκερ, μπαρόκ αριστούργημα του αρχιτέκτονα Ματτέους Ντάνιελ Παίπελμαν, και διαθέτει πάνω από 2.000 πίνακες και πολυάριθμα χαρακτικά.

Η συστηματική συλλογή έργων άρχισε από τους εκλέκτορες της Σαξονίας Αύγουστο Β΄τον Ισχυρό και τον γιο του Φρειδερίκο Αύγουστο Β΄ που ήταν συγχρόνως και βασιλείς της Πολωνίας. Το πολυτιμότερο απόκτημα ήταν αυτό του 1754, η Μαντόννα Σιστίνα (Madonna Sistina) του Ραφαήλ. 
Το 1855 η συλλογή μεταφέρθηκε στο ανάκτορο Τσβίνγκερ, στην πτέρυγα Ζέμπερ (από το όνομα του αρχιτέκτονα Γκότφριντ Ζέμπερ που την σχεδίασε και στον οποίον οφείλεται επίσης και η παρακείμενη Όπερα). 

Τα σημαντικότερα έργα της πινακοθήκης αυτής, στην οποία εν πολλοίς χρωστά η Δρέσδη την προσωνυμία της «Φλωρεντία του Βορρά», παρουσιάζονται στο λήμμα "Κατάλογος έργων της Πινακοθήκης των Παλαιών Δασκάλων".

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στη Γερμανία
Χαράλαμπος Φραγκίστας

Ο **Χαράλαμπος Φραγκίστας** (Σκιάθος, 6 Ιουνίου 1905 - Λονδίνο, 1 Μαΐου 1976) ήταν Έλληνας νομικός και πανεπιστημιακός. Υπηρέτησε ως υπουργός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σκιάθο και ήταν γιος του Νικόλαου Φραγκίστα, δικηγόρου και της Αρετής Μαυρογιάλη, κόρης του Κωνσταντίνου Μαυρογιάλη, καραβοκύρη από τη Σκιάθο. Αδέλφια του ήταν οι Αχιλλέας Φραγκίστας, ιατρός και μετέπειτα εφοπλιστής, Γεώργιος Φραγκίστας, Σμήναρχος και επιχειρηματίας, και Ιωάννης, δικηγόρος. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στο εξωτερικό (Γερμανία και Γαλλία) και το 1931 αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετά υφηγητής και από το 1936 τακτικός καθηγητής της Δικονομίας στο ΑΠΘ (μέχρι το θάνατό του). Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ΑΠΘ, του οποίου ήταν πρύτανης 2 φορές (1943 και 1954).
Διετέλεσε αντιπρόεδρος (1946-64) και εν συνεχεία πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (από το 1964 ως τον θάνατό του). Ήταν επίσης β΄ αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Υπηρέτησε ως υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας από τις 7 Ιουνίου 1945 ως τις 26 Νοεμβρίου 1945, υπουργός Βορείου Ελλάδος στην κυβέρνηση Κ. Καραμανλή και Παναγιώτη Πιπινέλη (17 Ιουνίου 1963 – 29 Σεπτεμβρίου 1963).

Επίσης, σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις υπηρέτησε ως υπουργός Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας (11 Οκτωβρίου 1952 – 19 Νοεμβρίου 1952), υπουργός Γεωργίας (5 Μαρτίου 1958 – 17 Μαΐου 1958)  και υπουργός Βορείου Ελλάδος (29 Σεπτεμβρίου 1963 – 8 Νοεμβρίου 1963).

Πέθανε στο Λονδίνο την Πρωτομαγιά του 1976.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες νομικοί
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βορείου Ελλάδος
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Κεντρικής Μακεδονίας
Κατηγορία:Νομάρχες Θεσπρωτίας
Εμμανουήλ Μελάς

Ο **Εμμανουήλ Μελάς** ή **Μελλάς** (Ιεράπετρα, 18 Απριλίου 1866 - 26 Μαρτίου 1951) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο πρώτος πρόεδρος της Κοινότητας Ιεράπετρας από το 1908 ως το 1912, μετά τον υποβιβασμό του Δήμου. Νωρίτερα, επί Κρητικής Πολιτείας, ήταν μέλος της Κρητικής Βουλής.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Χατζη-Γεωργίου Μελά (αρχικό επώνυμο: Γραμματικάκης), ο οποίος είχε μελίσσια, από όπου προήλθε και το επώνυμο. Έγινε πρόεδρος της Κοινότητας Ιεράπετρας μετά τον δήμαρχο Παπαστεφανίδη (από τη Βιάννο).

Ο Εμμανουήλ σπούδασε ιατρική και ανέπτυξε επαναστατική δράση με την ομάδα του Μπαριτάκη, λαμβάνοντας μέρος στην επίθεση κατά του Φρουρίου της Ιεράπετρας (1897).

Εξελέγη βουλευτής στην επαρχία Ιεράπετρας το 1903 μαζί με τον Μιχ. Κοθρή και τον Νικ. Γιαννικάκη. Ως μέλος της Βουλής έκανε πολλές εισηγήσεις για γεωργικά ζητήματα και ο ίδιος προχώρησε σε εφαρμογή μέτρων για την καταπολέμηση του δάκου όταν ήταν πρόεδρος του Ταμείου Ελαίας, στα 1934-35.

Ο αντιβενιζελικός Εμμανουήλ Μελάς έκανε καταγγελία εναντίον του Επισκόπου Αμβροσίου για κομματισμό και παραβίαση του Καταστατικού Νόμου της Εκκλησίας, επειδή ο Αμβρόσιος υποστήριζε ανοικτά τον Ελευθέριο Βενιζέλο. 

Υπήρξε και πρόεδρος του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου της Ιεράπετρας (έτος ίδρυσης 1895). Με δική του πρωτοβουλία οργανώθηκε η Αρχαιολογική Συλλογή της Ιεράπετρας και το γυμναστήριο.

Το 1908-1912 ήταν πρόεδρος της Κοινότητας Ιεράπετρας και το 1915 διορίστηκε Νομάρχης Ρεθύμνου. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Μανδουραράκη και απέκτησαν 3 γιους και 3 κόρες.

Ένας από τους γιους του, ο Ιάκωβος Μελάς, έγινε ο πρώτος Δήμαρχος Ιεράπετρας (1946) μετά την επαναφορά του Δήμου. 

Ο Εμμανουήλ Μελάς απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών το 1951.

## Βιβλία
* «Η κάμπη της Ιεράπετρας» (γεωργική μελέτη)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου
Κατηγορία:Νομάρχες Ρεθύμνου
Κατηγορία:Δήμαρχοι Ιεράπετρας
Ρενάτο Σαλβατόρι

[μικρογραφία|260x260εσ|Με την [Κλάουντια Καρντινάλε στην ταινία *[[Ο κλέψας του κλέψαντος]]* (1958)]]
Ο **Ρενάτο Σαλβατόρι** (ιταλ.: *Renato Salvatori*, 20  Μαρτίου 1933 – 27  Μαρτίου 1988) ήταν Ιταλός ηθοποιός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1933 στην Τοσκάνη.

Πρωταγωνίστησε σε πολλές ιταλικές και γαλλικές ταινίες και συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Κώστας Γαβράς, ο Λουκίνο Βισκόντι, ο Βιττόριο ντε Σίκα, ο Μάρκο Φερέρι και ο Ρομπέρτο Ροσελίνι.

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του, γνωρίστηκε με τη συμπρωταγωνίστριά του Ανί Ζιραρντό, την οποία παντρεύτηκε και απέκτησαν μία κόρη, την Τζούλια.

Πέθανε το 1988 από κίρρωση του ήπατος.
## Φιλμογραφία

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι
Χρήστος Ευαγγελάτος

Ο **Χρήστος Ευαγγελάτος** (7 Ιουλίου 1897 - 5 Μαρτίου 1977) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Δήμαρχος Μεσολογγίου επί πολλά έτη (1925-51 και 1959-64) και βουλευτής τη δεκαετία του '50.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι από Ζακυνθινή μητέρα και Κεφαλονίτη πατέρα, σπούδασε νομικά, θεολογία και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος για μερικά χρόνια και κυρίως ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες της Αθήνας και της Αιτωλοακαρνανίας ("Στερεά Ελλάς"). Εξελέγη ως Δήμαρχος το 1925 και επανεκλεγόταν ως το 1951   και έπειτα βουλευτής Μεσολογγίου με τον Ελληνικό Συναγερμό, το 1952. Υπηρέτησε στην κυβέρνηση Παπάγου ως υφυπουργός  αποκαταστάσεως σεισμοπλήκτων Νήσων παρά τω Υπουργείω Συντονισμού από τις 6 Σεπτεμβρίου 1953 ως τις 11 Απριλίου 1954. 
Ήταν επίσης υποδιοικητής της Γενικής Διοίκησης Ηπείρου (1918-1921) και Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος (1927-1956).
Το 1959 εκλέχθηκε ξανά δήμαρχος στη γενέτειρά του, υπηρετώντας ως το 1964, οπότε έκλεισε συνολικά περισσότερα από 30 χρόνια στο δημαρχιακό θώκο.

Πέθανε στην Αθήνα το 1977 και κηδεύθηκε στις 6 Μαρτίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών χοροστατούντος του Μητροπολίτη Κίτρους Βαρνάβα, του οποίου ήταν προσωπικός φίλος. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Τρικούπη και είχαν 1 κόρη.

## Επιλεγμένα βιβλία
* *Η έξοδος του Μεσολογγίου* (1934, θεατρικό)
* *Πώς είδα την Αλβανία* (1937)
* *Πώς είδα τη Γερμανία*
* "Η Ιστορία της Αιτωλοακαρνανίας" (1951)
* "Η Μονή της Κεχριώνος του Ληξουρίου" (1958)
*"Ιστορία του Μεσολογγίου", Εκδόσεις Γκοβόστη, 2007 (πρώτη έκδοση 1959)

## Πηγές


Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Κατηγορία:Βουλευτές Μεσολογγίου
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συντονισμού
Κατηγορία:Δήμαρχοι Μεσολογγίου
Το γεφύρι του Δρίνου

***Το γεφύρι του Δρίνου*** () είναι μυθιστόρημα του Γιουγκοσλάβου συγγραφέα Ίβο Άντριτς. Ο Ίβο Άντριτς έγραψε το βιβλίο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου, ενόσω ήταν υπό κατ'οίκον περιορισμό στο Βελιγράδι και το δημοσίευσε το 1945. Ο Άντριτς παρέλαβε το 1961 το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας για το συνολικό λογοτεχνικό έργο του, από το οποίο *το γεφύρι του Δρίνου* είναι το πιο γνωστό.

*Το γεφύρι του Δρίνου* περιστρέφεται γύρω από την πόλη του Βίσεγκραντ στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και τη γέφυρα του Μεχμέτ Πασά Σοκόλοβιτς στον ποταμό Δρίνο ή Ντρίνα. Η αφήγηση καλύπτει περίπου τέσσερις αιώνες, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και αργότερα τη διοίκηση της Αυστροουγγαρίας και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και περιγράφει τις ζωές, το πεπρωμένο και τις σχέσεις των κατοίκων της περιοχής και την συνύπαρξη τριών εθνοτήτων και τεσσάρων θρησκειών.

Η αφήγηση του βιβλίου ξεκινάει το 1516 όταν οι Οθωμανοί παίρνουν ένα παιδί από ένα χωριό κοντά στο Βίσεγκραντ από την μητέρα του, τον μετέπειτα βεζίρη Σοκολού Μεχμέτ Πασά, ο οποίος και πραγματοποιεί το όνειρό του να χτίσει μια γέφυρα στο ποτάμι. Στη συνέχεια ακολουθεί την ιστορία των κατοίκων της Βοσνίας, με το γεφύρι να δρα ως κοινό μνημείο μνήμης και να γίνεται μάρτυρας των βιωμάτων και του δράματος των ανθρώπων που το διασχίζουν και συνδέθηκαν με αυτό.

## Παραπομπές


Το γεφύρι του Δρίνου
κατηγορία:Πολιτισμός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
κατηγορία:Σερβική λογοτεχνία
Νικόλαος Τερζόγλου (πολιτικός)

Ο **Νικόλαος Τερζόγλου** (1881 - 1η Οκτωβρίου 1975), του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός του δημοκρατικού-αντιβασιλικού χώρου. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Απολλωνιάδα της Προύσας το 1881 και εργάστηκε ως γιατρός. Εκλέχθηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης στις ελληνικές εκλογές του 1923 και του 1928 (με το Αγροτικόν Εργατικόν Κόμμα του δημοκρατικού Αλέξανδρου Παπαναστασίου), Σερρών το 1926 (με το Κόμμα Δημοκρατικής Ενώσεως επίσης με αρχηγό τον Αλέξανδρου Παπαναστασίου) και Χαλκιδικής το 1936 και το 1950 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. 

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1950 διορίστηκε στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου υφυπουργός παρά τη Γενική Διοικήσει Βορείου Ελλάδος για χρονικό διάστημα έξι μηνών. Παρέμεινε έως τις 27 Οκτωβρίου 1951.

Πέθανε στη Θεσσαλονίκη την 1η Οκτωβρίου 1975 και κηδεύτηκε την επομένη από το ναό της Αγίας Σοφίας.

## Πηγές


Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών
Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκιδικής
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Βορείου Ελλάδος
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Αστέριος Καστόρης

Ο **Αστέριος Καστόρης** (Κατερίνη, 19 Φεβρουαρίου 1960-) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής εκλεγμένος με τον ΣΥΡΙΖΑ.

## Βιογραφικά στοιχεία
Έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Είναι παντρεμένος και μέλος πολλών επιτροπών της Βουλής και του Δ. Σ. του σωματείου του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Πέτρας Ολύμπου.

Ανέπτυξε από πολύ νεαρή ηλικία συνδικαλιστική δράση και δραστηριοποιήθηκε με το Εργατικό Κέντρο της γενέτειράς του και είναι πρόεδρος του Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ στην Πιερία. Διετέλεσε γραμματέας της Ν.Ε. Πιερίας του Συνασπισμού και συντονιστής του ΣΥΡΙΖΑ στο νομό Πιερίας. 
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής Πιερίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας μπει στην τρίτη θέση της λίστας υποψηφίων σε αντικατάσταση του Ζήση Ζάννα, ο οποίος έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ και προσχώρησε στη Λαϊκή Ενότητα.

Τάχθηκε υπέρ των δικτύων αλληλεγγύης "Χωρίς Μεσάζοντες" και με επερώτηση στον αρμόδιο υπουργό ζήτησε (μαζί με τη βουλευτή Μπέττυ Σκούφα) την κατάργηση του νόμου που απαγορεύει το να ασκείται πλανόδιο εμπόριο σε δήμους άνω των 3.000 κατοίκων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Σελίδα του Α. Καστόρη στην ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων

Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας
Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896

[thumb|265px|Η [Τελετή έναρξης Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896|τελετή έναρξης στο Παναθηναϊκό Στάδιο]]
[thumb|265px|Το [Ποδηλατοδρόμιο Νέου Φαλήρου]]

Οι εγκαταστάσεις των **Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896** περιελάμβαναν επτά χώρους που φιλοξένησαν τα αθλήματα των αγώνων αυτών στην Αθήνα. Το Παναθηναϊκό Στάδιο ήταν ο κύριος χώρος διεξαγωγής, μιας και φιλοξενήθηκαν τα τέσσερα από τα εννέα αθλήματα των Αγώνων (άρση βαρών, γυμναστική, πάλη και στίβος), καθώς και οι τελετές έναρξης και λήξης. 

Η πόλη του Μαραθώνα φιλοξένησε τον μαραθώνιο και τον ατομικό αγώνα ποδηλασίας σε δημόσιο δρόμο. Η ξιφασκία έλαβε χώρα στο Ζάππειο, ενώ η κολύμβηση στον λιμένα Ζέας καθώς οι διοργανωτές των αγώνων αρνήθηκαν να ξοδέψουν χρήματα για την κατασκευή ειδικής εγκατάστασης για το άθλημα. Η αντισφαίριση έκανε το ντεμπούτο της στην Ελλάδα, στις εγκαταστάσεις του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών, αλλά και στο Ποδηλατοδρόμιο Νέου Φαλήρου, στο οποίο φιλοξενήθηκαν και όλα τα αγωνίσματα ποδηλασίας πίστας. Η σκοποβολή φιλοξενήθηκε στο σκοπευτήριο Καλλιθέας. 

## Χώροι

## Μετά την Ολυμπιάδα
[thumb|400px|Το [Ζάππειον Μέγαρο]]
Τέσσερις από τις εγκαταστάσεις του 1896 επαναχρησιμοποιήθηκαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Το ποδηλατοδρόμιο ανακαινίστηκε σε ποδοσφαιρικό στάδιο το 1964 και έγινε γνωστό ως Στάδιο Καραϊσκάκη. Η εγκατάσταση αυτή ανακαινίστηκε το 2003 για να χρησιμοποιηθεί ως ποδοσφαιρικό γήπεδο για τους Αγώνες του 2004. 

Κατά τη διάρκεια των Αγώνων του 2004, το Παναθηναϊκό Στάδιο χρησιμοποιήθηκε ως χώρος διεξαγωγής των αγώνων τοξοβολίας και ήταν επίσης ο τερματισμός του μαραθώνιου. Η πόλη του Μαραθώνα ήταν και πάλι ο χώρος έναρξης του μαραθωνίου (ανδρών και γυναικών) σε αυτούς τους Αγώνες. Το Ζάππειο ήταν η πρώτη έδρα της Οργανωτικής Επιτροπής των Αγώνων από το 1998 έως το 1999 και χρησιμοποιήθηκε ως το κύριο επικοινωνιακό κέντρο κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης.

Ο λιμένας Ζέας είναι λιμάνι και μαρίνα στην περιοχή του Πειραιά. Την ίδια ώρα, ο Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών παραμένει ένας διάσημος όμιλος στην Ελλάδα, ο οποίος βοήθησε στην εξάπλωση του αθλήματος στη χώρα.

## Παραπομπές
Ποδηλατοδρόμιο Νέου Φαλήρου

Το **Ποδηλατοδρόμιο Νέου Φαλήρου** ήταν ποδηλατοδρόμιο και αθλητική εγκατάσταση στον Πειραιά. Χρησιμοποιήθηκε για τους ποδηλατικούς αγώνες πίστας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896, και αργότερα μετετράπη στο παλαιό Στάδιο Καραϊσκάκη, προτού ανακαινιστεί στο νεότερο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης. 

## Πηγές
* Επίσημες καταγραφές Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896. 

Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
Χέρσο Κιλκίς

Το **Χέρσο** είναι χωριό του Δήμου Κιλκίς της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς με πληθυσμό 872 κατοίκους (2021). Είναι έδρα της Δημοτικής ενότητας Χέρσου και παλαιότερα αποτελούσε έδρα του Δήμου Χέρσου. Είναι επίσης έδρα της Κοινότητας Χέρσου, στην οποία περιλαμβάνονται και τα χωριά Ελευθεροχώρι, Καλίνδρια και Ηλιόφωτο.

## Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Μάχη στον τομέα Χίρσοβα (Ιούλιος 1916).
Επί τουρκοκρατίας στο Χέρσο κατοικούσαν μουσουλμάνοι κυρίως, αλλά και χριστιανοί. Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι χριστιανοί κάτοικοι του Χέρσου παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1879 με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ, πολλοί κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Μετά το 1893, όταν ο νέος Βουλγαρουνίτης επίσκοπος, Λάζαρος Μλαντένωφ προσχώρησε στην Βουλγαρική εξαρχία, πολλοί Χερσιώτες προσχώρησαν σταδιακά και αυτοί στη Βουλγαρική εκκλησία. Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924, όσοι κάτοικοι ήταν εξαρχικοί, αποχώρησαν στη Βουλγαρία, ενώ με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 οι μουσουλμάνοι κάτοικοι που ήταν και η πλειοψηφία, προσέφυγαν στην Τουρκία. Ταυτόχρονα, Έλληνες από την Ανατολική Θράκη και την Ανατολική Ρωμυλία εγκαταστάθηκαν στο Χέρσο, ενώ λίγο μετά προστέθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο. Σήμερα, το Χέρσο έχει Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Το Χέρσο βρίσκεται 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης του Κιλκίς. Είναι κτισμένο στην ανατολική όχθη του ποταμού Αγιάκι, παραπόταμου του Αξιού. Βρίσκεται στο κέντρο μιας εύφορης κοιλάδας, νότια του λεκανοπεδίου της Δοϊράνης. Στο Χέρσο λειτουργεί ο ομώνυμος Σιδηροδρομικός σταθμός πάνω στη Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης.

## Μετανάστες και πρόσφυγες
Το 2016 δημιουργήθηκε Κέντρο Διαμονής Μεταναστών και Προσφύγων στο Στρατόπεδο Μαζαράκη μέσα στον οικισμό του Χέρσου. Στο Κέντρο φιλοξενούνται 4.000 πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ τα προβλήματα που προκαλούνται οδήγησαν τους κατοίκους σε έντονες διαμαρτυρίες και επερώτηση στη Βουλή.

## Αθλητισμός και πολιτισμός
Στο χωριό εδρεύει ο ποδοσφαιρικός σύλλογος «Αθλητικός Σύλλογος Δόξα Χέρσου» ο οποίος κατάφερε να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Επίσης λειτουργεί ο Σύλλογος Ποντίων Χέρσου και ο Περιβαλλοντικός Σύλλογος Αγιάκ, δοσμένο το όνομα από το ποτάμι του χωριού.  

Πρόεδρος της τοπικής κοινότητας είναι ο Λευτέρης Μποζίνης. Στο Δήμο Εντεταλμένος Δημοτικός Σύμβουλος είναι ο Κώστας Καμενίδης. 

## Αξιοσημείωτα πρόσωπα
* Δημήτρης Μπάσης, τραγουδιστής.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Ράγκμπι λιγκ

To **ράγκμπι λιγκ** (αγγλικά: *rugby league* ή *rugby league football*) είναι ομαδικό άθλημα το οποίο διεξάγεται μεταξύ δύο ομάδων των δεκατριών παικτών σε ορθογώνιο γήπεδο. Ως μία από τις δύο μορφές του ράγκμπι, προήλθε από τη διάσπαση από την Ομοσπονδία Ράγκμπι (RFU) το 1895 για το θέμα των πληρωμών στους παίκτες. Οι κανόνες του άλλαξαν σταδιακά με σκοπό την ανάπτυξη ενός πιο γρήγορου, αλλά και πιο θεαματικού παιχνιδιού για τους θεατές. Έχει αναφερθεί ως το πιο σκληρό, πιο σωματικά απαιτητικό από τα ομαδικά αθλήματα.

Στο ράγκμπι λιγκ, οι πόντοι κερδίζονται έπειτα από το άγγιγμα της μπάλας στο έδαφος, πέρα από τη γραμμή αγγίγματος της αντίπαλης ομάδας, κάτι που ονομάζεται άγγιγμα (try) και αποτελεί τον κύριο τρόπο σκοραρίσματος. Η αντίπαλη ομάδα προσπαθεί να ανακόψει την επίθεση με ανατροπή του παίκτη που μεταφέρει την μπάλα. Εκτός από τα αγγίγματα, οι πόντοι μπορούν να επιτευχθούν και με κλωτσιά της μπάλας προς την εστία της αντίπαλης ομάδας. Έπειτα από κάθε άγγιγμα, η ομάδα που το έχει πετύχει κερδίζει ένα ελεύθερο χτύπημα με σκοπό την επίτευξη τέρματος και την προσθήκη επιπλέον πόντων, κάτι που ονομάζεται μετατροπή. Κλωτσιά για γκολ μπορεί επίσης να δωθεί σε περίπτωση πέναλτι.

Το ράγκμπι είναι αρκετά δημοφιλές άθλημα στη Βόρεια Αγγλία, στις πολιτείες της Κουίνσλαντ και της Νέας Νότιας Ουαλίας στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, νοτιοδυτικά της Γαλλίας και στην Παπούα Νέα Γουινέα, η οποία το έχει ως εθνικό άθλημα. Η ευρωπαϊκή Σούπερ Λιγκ και η αυστραλασιατική Νάσιοναλ Ραγκμπι Λιγκ (NRL), είναι οι διοργανώσεις στις οποίες μετέχουν οι κορυφαίοι σύλλογοι. Το ράγκμπι λιγκ διεξάγεται σε διεθνές επίπεδο, κυρίως από ευρωπαϊκές, αυστραλασιατικές και νησιωτικές χώρες του Ειρηνικού, και τελεί υπό την εποπτεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ (RLIF). Το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ραγκμπι Λιγκ πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία το 1954.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω μελέτη

* 
*
*


Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα
Κατηγορία:Παιχνίδια με μπάλα
Εκκλησία Αγίου Δονάτου (Ζάνταρ)

Ο **Ναός του Αγίου Δονάτου** βρίσκεται στην πόλη Ζαντάρ, στα παράλια της Αδριατικής, στην Κροατία.

Η έναρξη των εργασιών κατασκευής του τοποθετείται στο δεύτερο μισό του 8ου αιώνα μ. Χ. και ολοκλήρωσή τους στον 9ο αιώνα. Αρχικά ο ναός ήταν αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα, όμως τον 15ο αιώνα αφιερώθηκε στον Άγιο Δονάτο από το Ζαντάρ, στον οποίο αποδίδεται η κατασκευή του. Ο Άγιος Δονάτος ήταν αρχιεπίσκοπος στο Ζαντάρ και ο επικεφαλής των αντιπροσωπειών των Δαλματικών πόλεων στην Κωνσταντινούπολη και στον αυτοκράτορα Καρλομάγνο.

Ο Ναός του Αγίου Δονάτου  είναι το μεγαλύτερο προ –ρομανικό κτίσμα στην Κροατία. Το κυκλικό του σχήμα είναι χαρακτηριστικό της πρώιμης μεσαιωνικής εποχής στη Δαλματία. Έχει ύψος 25 μ. και χτίστηκε πάνω στην ρωμαϊκή αγορά του Ζαντάρ, υλικά της οποίας χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του.

Όταν το Ζαντάρ και η ευρύτερη περιοχή ανήκε στη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, ο Ναός του Αγίου Δονάτου, είχε μετατραπεί σε αποθήκη. Το ίδιο συνέβη και κατά την γαλλική και αυστριακή κατοχή. Αργότερα όταν δημιουργήθηκε η Γιουγκοσλαβία και το Ζαντάρ συμπεριελήφθει σ’ αυτήν, ο Ναός του Αγίου Δονάτου στέγασε για ένα σύντομο διάστημα το αρχαιολογικό μουσείο. Πλέον χρησιμοποιείται ως χώρος συναυλιών κατά το ετήσιο διεθνές φεστιβάλ αναγεννησιακής μουσικής (είναι γνωστό και ως Μουσικά Βράδια στον Άγιο Δονάτο).


File:St._Donatus%27_Church_(inside).jpg|Το εσωτερικό του ναού.
File:Zadar Sankt Donat 04.jpg|Ο Ναός του Αγίου Δονάτου.


## Παραπομπές


Δονατου
Ραχήλ Μακρή

Η **Ραχήλ Μακρή** (Πτολεμαΐδα, 13 Ιουνίου 1973) είναι Ελληνίδα πολιτικός και πρώην βουλευτής των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

## Βιογραφία
### Προσωπική ζωή και σπουδές
Γεννήθηκε το 1973 στην Πτολεμαΐδα. Έχει σπουδάσει Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Καβάλας και έκανε μεταπτυχιακό στην Τραπεζική στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Ομιλεί αγγλικά, ισπανικά και ιταλικά. Πριν από την ενασχόλησή της με την πολιτική εργάστηκε στο ΤΕΑΔΥ και στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας.

Το 2020 συμμετείχε ως διαγωνιζόμενη στο τηλεοπτικό σόου *[[Just the 2 Of Us]]*, στο οποίο έλαβε μέρος μόνο στην πρώτη εκπομπή, καθώς αποχώρησε λόγω τροχαίου ατυχήματος. Ορισμένα ΜΜΕ έχουν ασχοληθεί με τα τατουάζ που φέρει στο σώμα της. Ένα από αυτά απεικονίζει ένα σπαρτιάτικο κράνος με το «Λ» των Λακεδαιμονίων.

### Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Κοζάνης με τους Ανεξάρτητους Έλληνες στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012. Διεγράφη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος στις 7 Οκτωβρίου του 2014. Στις 16 Οκτωβρίου του 2014, εντάχθηκε στους Ανεξάρτητους Δημοκρατικούς Βουλευτές.

Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, συνεργάστηκε με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και εξελέγη βουλευτής Κοζάνης. Διαφώνησε με το τρίτο μνημόνιο, αποχώρησε από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τον Αύγουστο του 2015 και ήταν μία από τους 25 βουλευτές που σχημάτισαν την Κ.Ο. της Λαϊκής Ενότητας. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, ήταν υποψήφια με τη Λαϊκή Ενότητα στην περιφέρεια Αττικής. Τον Απρίλιο του 2016, γνωστοποίησε τη στήριξή της στο κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, Πλεύση Ελευθερίας.

Στις 25 Μαρτίου του 2017, από το Μελιδόνι Ρεθύμνου, ανακοίνωσε την ίδρυση του κινήματος Μέτωπο Νίκης. Στις 28 Φεβρουαρίου 2021 ανακοίνωσε τη συνεργασία του κόμματος της με το κόμμα Ελεύθεροι Άνθρωποι του Γιώργου Τράγκα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημη ιστοσελίδα 
*Ιστοσελίδα Μετώπου Νίκης 

Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης
Ράγκμπι γιούνιον

Το **ράγκμπι γιούνιον** (αγγλικά: *rugby union*) ή απλά **ράγκμπι**, είναι ένα ομαδικό άθλημα επαφής που προήλθε από την Αγγλία κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Ως μία από τις δύο μορφές του ράγκμπι, βασίζεται στο τρέξιμο με τη μπαλα στο χέρι. Στην πιο κοινή του μορφή, είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα σε δύο ομάδες των 15 παικτών που χρησιμοποιούν μία μπάλα οβάλ σχήματος σε ένα ορθογώνιο γήπεδο με τέρματα σχήματος «H» σε κάθε γραμμή αγγίγματος.

Το 1845, οι πρώτοι κανόνες του ποδοσφαίρου γράφτηκαν από τους μαθητές του δημόσιου σχολείου Ράγκμπι, ενώ άλλα σημαντικά γεγονότα στην πρώιμη ανάπτυξη του ράγκμπι περιλαμβάνει την απόφαση του συλλόγου Μπλάκχιθ να αποχωρήσει από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία το 1863, όπως και το διαχωρισμό μεταξύ ράγκμπι γιούνιον και ράγκμπι λιγκ το 1895. Αν και ιστορικά αποτέλεσε ενα ερασιτεχνικό άθλημα, το 1995 άρθηκαν οι περιορισμοί όσον αφορά τις πληρωμές προς τους παίκτες, κάνοντας το παιχνίδι επαγγελματικό στο υψηλότερο επίπεδο για πρώτη φορά.

Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ράγκμπι, η οποία ιδρύθηκε αρχικά ως Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο Ράγκμπι (IRFB) και από το 1998 έως το 2014 ονομαζόταν Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι (IRB), αποτελεί την ύψιστη διοικητική αρχή για το άθλημα του ράγκμπι γιούνιον από το 1886. Το ράγκμπι γιούνιον εξαπλώθηκε από τις βρετανικές νήσους της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, προς τις χώρες που συνδέονταν με τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Οι πρώτες χώρες που υποστήριξαν το άθλημα ήταν η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Νότια Αφρική και η Γαλλία. Οι χώρες που έχουν υιοθετήσει το ράγκμπι γιούνιον ως *de facto* εθνικό άθλημα είναι τα Φίτζι, η Γεωργία, η Μαδαγασκάρη, η Νέα Ζηλανδία, η Σαμόα, η Τόνγκα και η Ουαλία. Το ράγκμπι γιούνιον παίζεται σε περισσότερες από 100 χώρες σε έξι ηπείρους. Υπάρχουν 101 τακτικά μέλη και 18 συνδεδεμένα μέλη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ράγκμπι.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ράγκμπι, που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1987, λαμβάνει χώρα κάθε τέσσερα χρόνια με το νικητή της διοργάνωσης να λαμβάνει το τρόπαιο «Webb Ellis Cup». Το «Πρωτάθλημα Έξι Εθνών» στην Ευρώπη και το Πρωτάθλημα Ράγκμπι στο νότιο ημισφαίριο είναι μεγάλες ετήσιες διοργανώσεις.

Μεγάλες εγχώριες διοργανώσεις περιλαμβάνουν την Αγγλική Πρέμιερσιπ, την Τοπ Κατόρζ στη Γαλλία, το Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα στη Νέα Ζηλανδία και το Κύπελλο Κάρι στη Νότια Αφρική. Άλλες διακρατικές διοργανώσεις είναι το Προ12, με τη συμμετοχή της Ιρλανδίας, της Ιταλίας, της Σκωτίας και της Ουαλίας, το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών Ράγκμπι, με τη συμμετοχή των κορυφαίων ευρωπαϊκών ομάδων από τις αντίστοιχες εγχώριες διοργανώσεις τους και το Σούπερ Ράγκμπι, με τη συμμετοχή συλλόγων από την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νότια Αφρική, την Αργεντινή και την Ιαπωνία.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω μελέτη

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 


Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα
Κατηγορία:Παιχνίδια με μπάλα
Ντίνα Τριάντη

Η **Ντίνα Τριάντη** (Νέα Ιωνία, 7 Νοεμβρίου 1936) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, κυρίως του κινηματογράφου και ελάχιστα της τηλεόρασης.

## Βιογραφία
Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως Λίτσα, στην ταινία *[[Της κακομοίρας]]*, του 1963. Η πρώτη της κινηματογραφική συμμετοχή, πιστώνεται στην ταινία *Τα μαναβάκια*, του 1957. Περί το 1958 έκανε και το ντεμπούτο της στο θέατρο. Μεταξύ του 1958 και του 1970 είχε την πιο παραγωγική περίοδο της καριέρας της, συμμετέχοντας σε αρκετές ταινίες. Τη δεκαετία του 1990, συμμετείχε σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές. Συνολικά συμμετείχε σε 68 ταινίες.

## Προσωπική ζωή
Το 1954, σε ηλικία 18 ετών, παντρεύτηκε τον ηθοποιό Αίαντα Τριάντη (1933–2005) με τον οποίον απέκτησαν μία κόρη την, επίσης ηθοποιό, Γκέλυ Τριάντη. Λίγο αργότερα απέκτησε άδεια ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο. Ο δεύτερός της γάμος ήταν με τον ηθοποιό και παραγωγό Λάκη Κομνηνό, με τον οποίον απέκτησαν δύο γιους. Αργότερα πήραν διαζύγιο. Επίσης, είχε αρραβωνιαστεί με τον ηθοποιό Κώστα Χατζηχρήστο.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  
* Ντίνα Τριάντη  στο 90lepta.com

Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι

Η **Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι** (αγγλικά: *Rugby Football Union*, RFU) είναι ο επίσημος φορέας για το άθλημα του ράγκμπι γιούνιον στην Αγγλία. Εδρεύει στο Τουίκεναμ του νοτιοανατολικού Λονδίνου και ιδρύθηκε το 1871 και αποτελούσε το διεθνές διοικητικό όργανο πριν από τη σύσταση της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ράγκμπι (WR) το 1886. Προωθεί και οργανώνει το άθλημα, διευθύνει τις εθνικές ομάδες ανδρών, γυναικών και νέων της Αγγλίας και εκπαιδεύει παίκτες και προπονητές.

Η RFU είναι μια βιομηχανία προνοίας της κοινωνίας που διαθέτει πάνω από 2.000 σωματεία-μέλη, που αντιπροσωπεύει πάνω από 2,5 εκατομμύρια εγγεγραμμένους παίκτες, και αποτελεί τη μεγαλύτερη κοινωνία ράγκμπι γιούνιον στον κόσμο, όπως και μια από τις μεγαλύτερες αθλητικές οργανώσεις στην Αγγλία. Εδρεύει στο στάδιο Τίκενχαμ (Twickenham Stadium) του Λονδίνου.

Το Σεπτέμβριο του 2010, η Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Γυναικών (RFUW) εντάχθηκε στην RFU ως συστατικό σώμα και ενώ διατηρεί κάποια ανεξαρτησία μέσα στην οργάνωση, η έγκρισή της από τα όργανα της RFU εντάσεται στο πλαίσιο ενός ενιαίου διοικητικού οργάνου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αγγλία
Κατηγορία:Ράγκμπι γιούνιον