BRDM-1

Το **BRDM-1** (Bronirovannaya Razvedyvatelnaya Dozornaya Mashina, Бронированная Разведывательная Дозорная Машина, κυριολεκτικά "θωρακισμένο όχημα αναγνώρισης/περιπολίας") είναι ένα σοβιετικό αμφίβιο τεθωρακισμένο ανιχνευτικό αυτοκίνητο. Ήταν το πρώτο ειδικά κατασκευασμένο σοβιετικό αναγνωριστικό όχημα που τέθηκε σε υπηρεσία μετά το BA-64 και κατασκευάστηκε στο πλαίσιο και το σύστημα μετάδοσης κίνησης του τεθωρακισμένου οχήματος μεταφοράς προσωπικού BTR-40, το οποίο ήταν βασισμένο στο GAZ-63. Είναι το πρώτο όχημα μάχης μαζικής παραγωγής στον κόσμο της κατηγορίας του.

Το πρωταρχικό πλεονέκτημα του BRDM-1 τη στιγμή της εισαγωγής του ήταν η αμφίβια ικανότητά του, η οποία ήταν το κύριο μειονέκτημα που σχετίζεται με το αντίστοιχο BTR-40. Ένα άλλο μοναδικό χαρακτηριστικό της σχεδίασης του οχήματος ήταν δύο ζεύγη βοηθητικών τροχών που κινούνταν με αλυσίδα, οι οποίοι μπορούσαν να χαμηλώσουν για να παρέχουν πρόσθετη πρόσφυση σε λασπωμένο έδαφος. Το BRDM-1 κατασκευάστηκε από το 1957 έως το 1966, οπότε 10.000 είχαν τεθεί σε υπηρεσία με τη Σοβιετική Ένωση και τους στρατιωτικούς της συμμάχους σε όλο τον κόσμο. Στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από το βελτιωμένο BRDM-2, το οποίο διέθετε μεγαλύτερες αμφίβιες δυνατότητες, πιο ισχυρό κινητήρα και έναν πλήρως κλειστό πυργίσκο.

## Ανάπτυξη και διάδοση

Λόγω της περιορισμένης καταλληλότητας του BTR-40 για αναγνωριστικά καθήκοντα, το OKB Dedkov του Gorkovsky Avtomobilny Zavod (GAZ) ξεκίνησε το 1954 με την ανάπτυξη ενός οχήματος που δημιουργήθηκε ειδικά για τα στρατεύματα αναγνώρισης. Ταυτόχρονα, το BTR-60 αναπτύχθηκε στο ίδιο γραφείο σχεδιασμού, με το οποίο το όχημα, που αργότερα ονομάστηκε BRDM, μοιράζεται ορισμένα εξαρτήματα. Για τη νέα σχεδίαση, ο σοβιετικός στρατός απαιτούσε πάνω από όλα καλύτερη κινητικότητα εκτός δρόμου και άνωση. Το έργο ανάπτυξης με επικεφαλής τον W.K. Ο Rubzow οδήγησε στο πρώτο πρωτότυπο το 1956. Το 1957, μετά από πολλές δοκιμές, το όχημα μεταφέρθηκε στη σειρά παραγωγής ως BRDM, το οποίο παρήγαγε περίπου 10.000 μονάδες μέχρι το 1966. Στον Σοβιετικό Στρατό, τα οχήματα χρησιμοποιήθηκαν κυρίως από τα τμήματα αναγνώρισης του τα τμήματα αρμάτων μάχης και μηχανοκίνητων τυφεκίων (δώδεκα οχήματα το καθένα) και οι εταιρείες αναγνώρισης του άρματος και συντάγματα μηχανοκίνητων τυφεκίων (επτά οχήματα το καθένα). 1.500 οχήματα εξήχθησαν στους συμμάχους στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, αλλά και στην Αλγερία, τη Γιουγκοσλαβία, το Κονγκό, την Κούβα, το Μαρόκο, τη Μοζαμβίκη, το Σουδάν και τη Ζάμπια.

## Περιγραφή
Το BRDM βασίστηκε στο BTR-40, το οποίο βασίστηκε στο GAZ-63, χωρίς αρκετές αλλαγές, παρόλο που αυτό το φορτηγό σχεδιάστηκε αρχικά την δεκαετία του 1940 και ήταν ένα αρκετά ξεπερασμένο όχημα μέχρι τότε. Επιπλέον, το αμάξωμα σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι πλευστό χωρίς προετοιμασία. Για το σκοπό αυτό, έπρεπε να στηθεί μια μεγάλη σανίδα διαφράγματος που τραβήχτηκε στην ξηρά κάτω από το μπροστινό μέρος του οχήματος και να ενεργοποιηθεί η αντλία υδροσυλλεκτών. Το έργο, εσωτερικά γνωστό ως GAZ-40P (για plavayushchiy, ελλ.: πλευστικός), είχε επίσης ένα σύστημα πρόωσης με υδροβολή για κίνηση στο νερό έως και 9 km/h και ένα κεντρικό σύστημα ελέγχου πίεσης ελαστικών που επέτρεπε στον οδηγό να ρυθμίστε την πίεση των ελαστικών μεταξύ 0,5 και 3 kg/cm² και έτσι προσαρμόστε την στις συνθήκες του εδάφους. Ωστόσο, η ικανότητα του οχήματος εκτός δρόμου, η οποία ήταν εξαιρετική για σχεδίαση 4×4, επιτεύχθηκε επίσης από τέσσερις αναδιπλούμενους βοηθητικούς τροχούς που βρίσκονται ανάμεσα στους κύριους τροχούς. Αυτά οδηγούνταν από μια αλυσίδα και επέτρεψαν στο όχημα να έχει μεγάλη ικανότητα υπέρβασης και πρόσθετη πρόσφυση, η οποία ήταν ιδιαίτερα υποστηρικτική όταν φύγει από κινδύνους νερού. Οι τροχοί με διάμετρο 700 mm και πλάτος 250 mm προήλθαν από την παραγωγή αεροσκαφών.

Ο οπλισμός του BRDM-1 αποτελούνταν από ένα μονό κορμό τοποθετημένο 7,62 mm MG SGMB πάνω από το διαμέρισμα του οδηγού, το οποίο ήταν τοποθετημένο ανοιχτά και δεν προσέφερε στον πυροβολητή καμία προστασία από τη φωτιά. Αργότερα οχήματα εξοπλίστηκαν εν μέρει με 12,7 mm MG DSchK και δύο πλευρικές βάσεις περιστροφής 7,62 mm MG SGMB. Αργότερα, μετατράπηκε στο MG PK των 7,62 χλστ. Επειδή ένας πυργίσκος θα είχε διαταράξει την ισορροπία του οχήματος κατά την κολύμβηση, ένας τέτοιος πυργίσκος δεν μπορούσε να τοποθετηθεί εκ των υστέρων, έτσι ώστε ο σχεδιασμός του οχήματος του μεταγενέστερου BRDM-2 έπρεπε να αλλάξει εντελώς.

Το πίσω τμήμα μάχης του BRDM-1 ήταν εντελώς κλειστό και μπορούσε να εισέλθει μέσω ενός ανοίγματος καταπακτής δύο τμημάτων και στις δύο πλευρές στο πίσω μέρος και από δύο μεγάλες καταπακτές που ανοίγουν προς τα πίσω πάνω από το διαμέρισμα μάχης. Ο κυβερνήτης, στα δεξιά του οχήματος και ο οδηγός, στα αριστερά του οχήματος, μπορούσαν να παρατηρήσουν μέσα από δύο μεγάλες καταπακτές προβολής που άνοιγαν προς τα πάνω ή, αν αυτές ήταν κλειστές, μέσα από μπλοκ θέασης που ήταν ενσωματωμένα στις καταπακτές. Επιπλέον, το καθένα είχε στη διάθεσή του ένα πλαϊνό μπλοκ θέασης. Από το τμήμα μάχης πίσω τους, το οποίο χρειαζόταν δύο έως τρεις πυροβολητές, ήταν δυνατό να πυροβολήσει με φορητά όπλα μέσω δύο περιβλημάτων σε κάθε πλευρά και δύο ακόμη στις δύο πόρτες της πίσω καταπακτής. Ο ραδιοεξοπλισμός του BRDM αποτελούνταν από έναν κινητό ραδιοφωνικό σταθμό του τύπου R-113 (αργότερα R-123M) και μια συσκευή πλοήγησης TNA-2 εγκαταστάθηκε επίσης στάνταρ. Τα οχήματα είχαν προστασία NBC και ήταν εξοπλισμένα με φορητή συσκευή ανίχνευσης C VPKhR-54 και μετρητή ακτινοβολίας DP-3B. Δεδομένου ότι τα πρώτα οχήματα παραγωγής δεν είχαν ακόμη εξοπλισμό νυχτερινής όρασης, αυτό τοποθετήθηκε εκ των υστέρων με τη μορφή του προβολέα FG-125, το οποίο εγκαταστάθηκε αργότερα ως στάνταρ, και ενός προβολέα υπερύθρων. Το όχημα δεν είχε προστασία από όπλα NBC.

## Υπηρεσία
Στη σοβιετική υπηρεσία, τα νέα BRDM προσαρτήθηκαν σε επίπεδο τμήματος και αναπτύχθηκαν για ενέργειες ελέγχου και ανίχνευσης μεγάλης εμβέλειας. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και του 1970, τα αυτοκίνητα ανιχνευτών συμπληρώθηκαν στα σοβιετικά τάγματα αναγνώρισης από εξειδικευμένες παραλλαγές των οχημάτων μάχης πεζικού BMP-1, τα οποία ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν πολύ πιο επιθετικά και να εμπλακούν με εχθρική πανοπλία όπως χρειαζόταν.  Περίπου 10.000 BRDM κατασκευάστηκαν για τον Σοβιετικό Στρατό και άλλα 1.500 για εξαγωγή, κυρίως στην Ανατολική Γερμανία, όπου έλαβε την ονομασία SPW-40P, και στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας. Το όχημα επικρίθηκε για την ελαφριά θωράκισή του και την ευπάθεια του μπροστινού χώρου κινητήρα του κατά τη διάρκεια της μάχης, καθώς και για την ανοιχτή κορυφή του, που εξέθεσε το πλήρωμα σε εχθρικά πυρά όταν χειριζόταν τα οπλικά συστήματα. Αυτό διορθώθηκε εν μέρει με την εισαγωγή μιας βελτιωμένης παραλλαγής το 1958, η οποία είχε ένα ερμητικά κλειστό τμήμα μάχης και ένα σύστημα υπερπίεσης, μειώνοντας τις απειλές από θραύσματα και επιτρέποντας στο πλήρωμα να αναγνωρίσει μολυσμένα περιβάλλοντα. Ωστόσο, παρέμενε αδύνατη η λειτουργία του οπλικού συστήματος του οχήματος μέσα από το κύτος. Αυτή και άλλες αδυναμίες ώθησαν τους Σοβιετικούς μηχανικούς να ξεκινήσουν τις εργασίες για ένα νέο μοντέλο του BRDM ικανό να φέρει τον ίδιο πυργίσκο με το τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού BTR-60. Το πιο πρόσφατο σήμα είχε το διαμέρισμα του κινητήρα μετατοπισμένο προς τα πίσω και ήταν πολύ πιο ευκίνητο. τέθηκε σε λειτουργία ως BRDM-2 στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Το προηγούμενο σχέδιο BRDM επανασχεδιάστηκε BRDM-1 στη σοβιετική υπηρεσία και παρέμεινε σε χρήση μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν αποσύρθηκε.

Ο Σοβιετικός Στρατός εξήγαγε πολλά μεταχειρισμένα BRDM-1 στους στρατιωτικούς του συμμάχους, ιδιαίτερα στην Αφρική, από το 1966 έως το 1980. Τόσο η Αίγυπτος όσο και η Συρία ανέπτυξαν BRDM-1 κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών. ορισμένα από αυτά τα οχήματα καταλήφθηκαν από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης και στη συνέχεια επαναχρησιμοποιήθηκαν σε αντισυμβατικές επιχειρήσεις.  Τα αιγυπτιακά και συριακά BRDM-1 αναπτύχθηκαν ξανά κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Γιομ Κιπούρ, αν και σε μικρότερους αριθμούς, έχοντας σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί από το πιο σύγχρονο BRDM-2. Αρκετά συλλαμβανόμενα αιγυπτιακά ή συριακά BRDM-1 μεταφέρθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες για σκοπούς αξιολόγησης στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από την ισραηλινή κυβέρνηση. Οι Ένοπλες Δυνάμεις για την Απελευθέρωση της Αγκόλα (FAPLA) ανέπτυξαν έναν αριθμό BRDM-1 κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου της Αγκόλας .  Τα BRDM-1 της Ουγκάντα αναπτύχθηκαν εναντίον των δυνάμεων της Τανζανίας στην Καμπάλα κατά τη διάρκεια του πολέμου Ουγκάντα-Τανζανίας.

Μέχρι το 2000, το BRDM-1 παρέμεινε σε υπηρεσία μόνο με τους στρατούς έντεκα εθνών και περιοριζόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου στον εφεδρικό ρόλο. Το 2016, λιγότερα από 200 BRDM-1 πιστεύεται ότι παραμένουν σε υπηρεσία παγκοσμίως.

## Εκδόσεις
### FRG (1957)
Τα πρώτα οχήματα παραγωγής εξακολουθούσαν να έχουν ένα ανοιχτό διαμέρισμα μάχης με κορμό 7,62 mm MG SGM. Σε αυτή την έκδοση κατασκευάστηκαν πολύ λίγα οχήματα.

### Rocket Tank Destroyer 2P27
Η έκδοση ενός αντιτορπιλικού πυραύλων με τριπλό εκτοξευτή για το 2K15 Schmel (ονομασία ΝΑΤΟ: AT-1 Snapper) αναπτύχθηκε από το 1958 και έλαβε την ονομασία 2P27 όταν εισήχθη το 1960. Η παραγωγή τελείωσε το 1963 και τα οχήματα που παρήχθησαν ήταν μόνο χρησιμοποιήθηκε από τον σοβιετικό στρατό, αλλά εκεί μέχρι τη δεκαετία του 1970. Η τριπλή μίζα καλυπτόταν στη θέση οδήγησης από μια καταπακτή δύο τμημάτων που άνοιγε και από τις δύο πλευρές και έπρεπε να επεκταθεί πριν πυροδοτηθεί. Η μίζα μπορούσε να επαναφορτωθεί μόνο από το εξωτερικό, γεγονός που περιόρισε τη μαχητική αξία του οχήματος. Τα οχήματα χρησιμοποιήθηκαν σε μπαταρίες τριών τρένων με τρία οχήματα το καθένα. Οι διμοιρίες χρησιμοποιούνταν συνήθως σε στενή συνεργασία με συμβατικά αντιαρματικά πυροβόλα, καθώς ήταν δυνατή η εμπλοκή στόχων μόνο από απόσταση περίπου 500 μέτρων.

### Rocket Tank Destroyer 2P32
Το αντιτορπιλικό πυραύλων 2P32 χρησιμοποιούσε τον κατευθυνόμενο πύραυλο 9M11 Falanga (AT-2 Swatter) και είχε έναν εκτοξευτή με τέσσερις πυραύλους έτοιμους για εκτόξευση. Η μίζα καλύπτεται στη θέση οδήγησης από μια καταπακτή που ανοίγει προς τα πίσω και δύο καταπακτές που ανοίγουν στο πλάι. Παρουσιάστηκε το 1962, το σύστημα πρόσφερε μεγαλύτερη εμβέλεια και απόδοση διείσδυσης, αλλά χρησιμοποιήθηκε κατά τα άλλα όπως και συχνά μαζί με το 2P27. Εξήχθη και το 2P32.

### Rocket Tank Destroyer 9P110
Το αντιτορπιλικό πυραύλων 9P110 αντιπροσωπεύει το τελικό στάδιο ανάπτυξης αυτού του τύπου οχήματος που βασίζεται στο BRDM-1. Το όχημα παρουσιάστηκε βιαστικά το 1963, αν και η παραγωγή του BRDM-2 ξεκίνησε λίγο αργότερα. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, το 9P110 διαθέτει εξαπλό εκτοξευτή για κατευθυνόμενους αντιαρματικούς πυραύλους 9M14 Malyutka (AT-3 Sagger). Οκτώ εφεδρικοί πύραυλοι μπορούν να μεταφερθούν και να επαναφορτωθούν υπό προστασία θωράκισης. Το κάλυμμα των ρουκετών στη θέση οδήγησης σηκώνεται με τη μίζα, οπότε παραμένει στη θέση εκτόξευσης πάνω από τους πυραύλους. Το 9P110 κατασκευάστηκε σε μεγαλύτερους αριθμούς από τους δύο προκατόχους του, χρησιμοποιήθηκε στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Το πλήρωμα αποτελούνταν από δύο άνδρες, τον πυροβολητή και τον οδηγό. Οι πύραυλοι 9M14 μπορούσαν να εκτοξευθούν και να ελέγχονται από το όχημα ή εξωτερικά από τη μονάδα ελέγχου 9S415.

### Τανκ εντολών BRDM-U
Το BRDM-U αντιστοιχούσε σε μεγάλο βαθμό στην τυπική έκδοση BRDM-1. Επιπλέον, όμως, μετέφερε εκτεταμένο εξοπλισμό επικοινωνίας και αναγνώρισης στο τμήμα μάχης. Τα οχήματα είναι εύκολα αναγνωρίσιμα από τις δύο κεραίες στο πλάι και δύο στο πίσω μέρος.

### Αναγνωριστικό όχημα NBC BRDM-RCh
Το αναγνωριστικό όχημα NBC BRDM-RCh μετατράπηκε το 1966 από τυπικά οχήματα BRDM-1, τα οποία στη συνέχεια εξοπλίστηκαν με εκτεταμένο εξοπλισμό για την αναγνώριση της μόλυνσης από NBC. Αυτά περιελάμβαναν μετρητές ακτινοβολίας DP-3 και DP-5A, κιτ ανίχνευσης βιολογικών όπλων KPO-1 και ανιχνευτές νευρικών αερίων GSP-1M και GSP-11. Με ένα σύστημα σήμανσης, το μολυσμένο έδαφος θα μπορούσε να επισημανθεί με 20 σημαίες σήματος που φέρουν μαζί τους. Επιπλέον, μεταφέρθηκαν πυρομαχικά σήματος πυρομαχικών που παράγουν θόρυβο. Τέσσερα οχήματα ήταν διαθέσιμα σε κάθε σύνταγμα αρμάτων μάχης και μηχανοκίνητων τυφεκίων, άλλα τέσσερα στο τάγμα αναγνώρισης και εννέα στο τάγμα αναγνώρισης NBC της μεραρχίας.

## Προβλήματα

Το BRDM του 1959 ήταν κανονικά οπλισμένο με ένα μόνο 7,62 mm μεσαίο πολυβόλο SGMB τοποθετημένο στο μπροστινό μέρος του κύτους μέσα στο οποίο μεταφέρονταν 1.250 φυσίγγια. Έτσι αυτήν ήταν η αρχική θέση του όπλου στο στρατιωτικό όχημα. Η έκδοση από το 1960 είχε επίσης βάσεις για δύο ακόμη 7.62 mm Πολυβόλα μεσαίου μεγέθους SGMB στις πλευρές της οροφής, ωστόσο συνήθως τοποθετούνταν μόνο ένα πολυβόλο, παρόλο που ήταν δυνατή η τοποθέτηση πολυβόλων και στα τρία σημεία στήριξης. Αργότερα η 12.7 mm DShK 1938/46 βαρύ πολυβόλο ή 14,5 mm βαρύ πολυβόλο KPV αντικατέστησε το 7,62 mm μεσαίο πολυβόλο SGMB μπροστά ενώ επιπλέον 7,62 mm Το μεσαίο πολυβόλο SGMB ήταν τοποθετημένο στο πίσω μέρος. Ήταν ακόμα δυνατή η τοποθέτηση των άλλων δύο 7.62 mm μεσαία πολυβόλα SGMB στα πλαϊνά του οχήματος.

Ωστόσο, ο Σοβιετικός Στρατός αντιπαθούσε το όχημα για διάφορους λόγους. Το όχημα δεν είχε πυργίσκο και για να χειριστεί τον οπλισμό ο πυροβολητής έπρεπε να ανοίξει μια καταπακτή και να εκτεθεί στα εχθρικά πυρά. Το όχημα επίσης δεν είχε κανένα είδος ειδικού σκοπευτικού που υπονόμευε τη χρηστικότητά του ως όχημα αναγνώρισης. Αυτά τα μειονεκτήματα ενθάρρυναν την ομάδα σχεδιασμού να δημιουργήσει το BRDM-2 που θα ταίριαζε στο σύγχρονο πεδίο μάχης.

## Χρήστες
Το BRDM-1 σήμερα χρησιμοποιήτε σε μικρά νούμερα στο Κονγκό, στην Κούβα, την Ερυθραία, την Αιθιοπία, την Γουινέα, το Καζακστάν, την Υπερδνειστερία και μερικές ακόμα. Τα προηγούμενα χρόνια, το όχημα χρησιμοποιούταν σχεδόν σε όλο το Ανατολικό Μπλοκ και σε μερικές αγορές εξαγωγής.

## Σημειώσεις και παραπομπές

## εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πληροφορίες για το BRDM-1

Κατηγορία:Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις

Κατηγορία:Τεθωρακισμένα