open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ (Τάλιν)

Η **Εκκλησία του** **Αγίου Μιχαήλ** ή **Σουηδική Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ** (Εσθονικά: *Rootsi-Mihkli kirik*, ) είναι  λουθηρανική εκκλησία, που χρησιμοποιείται από τη σουηδική εκκλησία στην περιοχή της παλιάς πόλης του Τάλιν της Εσθονίας.

## Ιστορία και αρχιτεκτονική
εναλλ.=The altar of St. Michael's Church|αριστερά|μικρογραφία| Ο βωμός της εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ
Μια σουηδόφωνη μειονότητα και εκκλησία υπήρχε πιθανώς στο Τάλιν από τον Μεσαίωνα, αλλά η πρώτη γραπτή αναφορά της σουηδικής εκκλησίας χρονολογείται από το 1531. Μετά τη σουηδική ήττα κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο και την επακόλουθη απώλεια της επαρχίας της Εσθονίας από τη Ρωσία το 1710, οι  ρωσικές αρχές κατέλαβαν την εκκλησία του πρώην μοναστηριού του Αγίου Μιχαήλ, όπου μέχρι τότε οι Σουηδοί πιστοί συναθροίζονταν, και χρησιμοποιήθηκε ως εκκλησία της ρωσικής φρουράς. Για μερικά χρόνια, στις αρχές του 1700, η σουηδόφωνη μειονότητα ήταν επομένως χωρίς εκκλησία μέχρι που μεταφέρθηκαν στις σημερινές εγκαταστάσεις το 1733.μικρογραφία| Εσωτερική άποψη της εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ, ΤάλινΤο κτήριο που τους παραχωρήθηκε ήταν μέρος ενός μεσαιωνικού φτωχοκομείου ή νοσοκομειακού συγκροτήματος και στο εσωτερικό της εκκλησίας κυριαρχεί μέχρι σήμερα η βαριά μεσαιωνική θόλος. Κατά τη διάρκεια των αναταραχών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της σοβιετικής κατοχής της Εσθονίας, οι περισσότεροι Εσθονοί Σουηδοί εγκατέλειψαν τη χώρα και εγκαταστάθηκαν στη Σουηδία και οι σοβιετικές αρχές απαλλοτρίωσαν το κτήριο, που χρησιμοποιήθηκε ως αθλητικός σύλλογος μέχρι την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Εσθονίας το 1991. Το 1992, μετά από κρατική επίσκεψη του βασιλιά της Σουηδίας, το κτήριοπέρασε για άλλη μια φορά στα χέρια της Εσθονο-Σουηδικής εκκλησίας. Ο ναός επανακαθαγιάστηκε μετά από μια περίοδο επισκευών το 2002. Εκτός από την προαναφερθείσα γοτθική θόλο, η εκκλησία είναι αξιοσημείωτη για τον ωραίο μπαρόκ βωμό της (καλλιτέχνης Γιόακειμ Άρμπρουστ) και το βαπτιστήριο (καλλιτέχνης Κρίτιαν Άκερμαν).   

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τάλιν
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Εσθονία
Καθεδρικός Ναός των Αγίων Πέτρου και Παύλου (Τάλιν)

Ο **Καθεδρικός Ναός του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου** (Εσθονικά:  *Peeter-Pauli katedraal*) είναι καθεδρικός ναός της Ρωμαιοκαθολικής Αποστολικής Διοίκησης της Εσθονίας. Βρίσκεται στην οδό Βένε 18, στην περιοχή της Παλιάς Πόλης του Τάλιν στην Εσθονία.

## Ιστορία και αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία| Εσωτερικό του ναού
Ο καθολικισμός εισήχθη στην Εσθονία δια της βίας μέσω των βόρειων σταυροφοριών και κυριάρχησε στη θρησκευτική ζωή κατά τον Μεσαίωνα. Ωστόσο, μετά τη Μεταρρύθμιση κατά τον 16ο αιώνα, ο Λουθηρανισμός πήρε τη θέση του ως κυρίαρχη πίστη, και κατά την περίοδο της σουηδικής κυριαρχίας στην Εσθονία, ο Καθολικισμός απαγορεύτηκε.

Μετά την απώλεια της Εσθονίας από τη Σουηδία και την κατάκτησή της από τη Ρωσική Αυτοκρατορία κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, η θρησκευτική ελευθερία εισήχθη από τις νέες αρχές. Το 1799, η καθολική ενορία είχε μεγαλώσει αρκετά ώστε να της παραχωρηθεί η πρώην τραπεζαρία της παλιάς κλειστής Μονής της Αγίας Αικατερίνης ως τόπος λατρείας στον χώρο της σημερινής εκκλησίας. Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης είχε κλείσει το 1524 μετά τη Μεταρρύθμιση. Το 1841, έγιναν σχέδια για ένα κατάλληλο νέο εκκλησιαστικό κτήριο για τον χώρο, το οποίο είχε γίνει πολύ μικρό για τους πιστούς. Η νέα εκκλησία χτίστηκε μεταξύ 1841 και 1844. Αρχιτέκτονας ήταν ο γνωστός αρχιτέκτονας της Αγίας Πετρούπολης Κάρλο Ρόσι. Σχεδίασε μια νεογοτθική βασιλική, χωρίς αψίδα, με νεοκλασικό εξωτερικό μέρος.

Μεταξύ 1920 και 1924, η κύρια, δυτική πρόσοψη έλαβε τη σημερινή της νεοκλασική όψη, ένα έργο των αρχιτεκτόνων Έριχ Τζέικομπι και Φραντς ντε Βρίες, που αποκλίνει κάπως από την αρχική πρόσοψη του Ρόσι. Το εσωτερικό της εκκλησίας εξακολουθεί να αντανακλά το σχέδιο του Ρόσι, ωστόσο η ξύλινη, νεογοτθική διακόσμηση έχει αφαιρεθεί. Ο καθεδρικός ναός έχει υποστεί μια σειρά από ανακαινίσεις, η τελευταία το 2002–2003.

Ο καθεδρικός ναός περιλαμβάνει πολλά έργα τέχνης, συμπεριλαμβανομένων έργων τοπικών Γερμανών καλλιτεχνών της Βαλτικής, Καρλ Σιγισμούνδου Βαλτέρ, Ρόμπερτ Σάλεμαν και ένα αντίγραφο ενός πίνακα του Γκουίντο Ρένι.

Ο πάπας Φραγκίσκος τέλεσε Θεία Λειτουργία το 2018 σ' αυτόν το ναό.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τάλιν
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Εσθονία
Σπίτι της Ουψάλα

Το **Σπίτι της Ουψάλα** (Εσθονικά: *Uppsala maja*) είναι ένα από τα παλαιότερα ξύλινα κτήρια στο Τάρτου της Εσθονίας. Βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο βόρειο τμήμα της Παλιάς Πόλης. Το σπίτι ανακαινίστηκε σε συνεργασία με την αδελφή πόλη του Τάρτου, την Ουψάλα στη Σουηδία, και λειτουργούσε ως ξενώνας πέντε υπνοδωματίων μέχρι το 2010. Έκτοτε, έχει λειτουργήσει ως γραφείο του Τμήματος Δημοσίων Σχέσεων της κυβέρνησης της πόλης Τάρτου. 

## Ιστορία
Είναι ένα από τα παλαιότερα ξύλινα κτήρια στο Τάρτου. Χρονολογείται από τη δεκαετία του 1750.  Το παλαιότερο τμήμα του κτηρίου είναι το βόρειο τμήμα, που χρονολογείται με τη μελέτη των ξύλων με χρήση δενδροχρονολογίας.  Αυτή είναι μια σημαντική ημερομηνία, γιατί δείχνει ότι τα ξύλα προηγούνται της Μεγάλης Πυρκαγιά του Τάρτου του 1775, που κατέστρεψε τα περισσότερα ξύλινα κτήρια στο κέντρο του Τάρτου. Μετά την πυρκαγιά η πόλη ξαναχτίστηκε σύμφωνα με το στυλ του Ύστερου Μπαρόκ και του Νεοκλασικισμού . 

Η δενδροχρονολογία επέτρεψε οι μεταγενέστερες προσθήκες να χρονολογηθούν μεταξύ 1777 και 1782. 
αριστερά|μικρογραφία| Το σπίτι στα τέλη του 19ου αιώνα
Η συνολική κάτοψη του κτηρίου ήταν σταθερή μέχρι το 1828, όταν το διώροφο σπίτι είχε αυτή την κάτοψη. Το κτήριο έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές χρήσεις: τον δέκατο ένατο αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως φοιτητική κατοικία και ως κρεοπωλείο.  Άλλοι επαγγελματίες που έχουν ζήσει εδώ περιλαμβάνουν έναν κατασκευαστή σέλας, έναν ράφτη και έναν υπάλληλο της αυλής της Λιβονίας. Το 1937 το κτήριο ξαναχτίστηκε μερικώς μετά από μία πυρκαγιά. 

Σήμερα το κτήριο έχει διπλή σκεπή Μάνσαρντ. Το 1993 οι αδελφοποιημένες πόλεις Ουψάλα και Τάρτου συμφώνησαν σε ένα κοινό πρόγραμμα συνεργασίας στην πρωτοβουλία «Αποκατάσταση παλαιών κτηρίων».  Η ανακαίνιση του Σπιτιού της Ουψάλα  ολοκληρώθηκε το 1996.  Οι φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν πριν από αυτή την ανακαίνιση δεν έδειχναν παράθυρα φεγγίτη, αλλά τα παράθυρα τοποθετήθηκαν στην οροφή στο τέλος του κτηρίου. 

Το σπίτι λειτουργούσε ως ξενώνας πέντε υπνοδωματίων   μέχρι το 2010, όταν οι οικονομικές ζημιές οδήγησαν στο κλείσιμό του. 

## Περιγραφή
Το σπίτι βρίσκεται σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους στην Παλιά Πόλη του Τάρτου, γνωστό ως Γιάανι ("Αγίου Ιωάννη"). Βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, ένα παλαιότερο κτήριο κατασκευασμένο από τούβλα. Και τα δύο κτήρια βρίσκονται στα βόρεια του κέντρου της πόλης. Το σπίτι ανήκει στην πόλη Τάρτου. Το κτήριο προοριζόταν να χρηματοδοτηθεί από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της ενοικίασης των δωματίων του. Το 2010 υπήρξε κρίση, γιατί τα ποσοστά πληρότητας ήταν χαμηλά σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης. Το κατάλυμα δεν είναι πλέον διαθέσιμο. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ιστορία του Τάρτου
Κατηγορία:Ουψάλα
Κάστρο του Τόρουν

μικρογραφία| Ερείπια του Κάστρου του Τόρουν σήμερα
μικρογραφία| Ο πύργος των λυμάτων του Κάστρου του Τόρουν
μικρογραφία| Χάρτης που δείχνει τη θέση του Κάστρου του Τόρουν στη μεσαιωνική γειτονιά του Τόρουν
Το **Κάστρο του Τόρουν**, ή **Κάστρο του Θορν**, είναι κάστρο του 13ου ή 14ου αιώνα του Τευτονικούς Τάγματος, το οποίο βρίσκεται στο Τόρουν (πρώην *Θορν*) της Πολωνίας. Το κάστρο είναι μέρος της Μεσαιωνικής Πόλης του Τόρουν, ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία.

## Ιστορία
Το Κάστρο του Τόρουν ήταν ένα από τα πρώτα κάστρα που χτίστηκαν με εντολή στα εδάφη που τους παραχώρησε ο Δούκας Κορράδος Α΄ της Μαζοβίας. Η κατασκευή ξεκίνησε στα μέσα του 13ου αιώνα και συνεχίστηκε για περίπου εκατό χρόνια. Ήταν το πρώτο τευτονικό κάστρο στη Γη του Χέουμνο. Η νέα πόλη του Τόρουν αναπτύχθηκε μαζί με τις τευτονικές οχυρώσεις που την προστάτευαν. Η ιστορική αξία του παλατιού προέρχεται από το γεγονός ότι ήταν η βάση για τους Τεύτονες Ιππότες όταν ξεκίνησαν την πρώτη τους αποστολή να αποικίσουν τους παγανιστές Παλαιούς Πρώσους και στη συνέχεια τον σχηματισμό του Κράτους του Τευτονικού Τάγματος. Η πρώτη γνωστή λειτουργία του κάστρου ήταν η κατοικία ενός Τεύτονα διοικητή.

Λίγα μέρη του κάστρου σώζονται μέχρι σήμερα, καθώς έχει κατεδαφιστεί εδώ και αιώνες από τότε, με πολλές καταστροφές να σημειώνονται κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης της πόλης το 1454. Η πόλη επαναστάτησε στις 4 Φεβρουαρίου και λίγες μέρες αργότερα η μικρή τευτονική φρουρά διαπραγματεύτηκε την παράδοση. Τους επετράπη να εγκαταλείψουν το κάστρο και την πόλη. Λίγο αργότερα, στις 8 Φεβρουαρίου, το κάστρο λεηλατήθηκε και στη συνέχεια το δημοτικό συμβούλιο του Τόρουν αποφάσισε ότι θα κατεδαφιστεί για να αποτρέψει τους Τεύτονες Ιππότες από το να το καταλάβουν ξανά. Αυτό το γεγονός σηματοδότησε την έναρξη του Δεκατριετούς Πολέμου (1454-1466).

Το κάστρο ανασκάφηκε μερικώς, ξαναχτίστηκε και μετατράπηκε σε ιστορικό μνημείο το 1966, κατά την εποχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, για την 500ή επέτειο της Δεύτερης Ειρήνης του Θορν (1466).

## Αρχιτεκτονική
Σε αντίθεση με τα περισσότερα μεταγενέστερα τευτονικά κάστρα, δεν ήταν ένα τετραπτέρυγο, ορθογώνιο συμβατικό κάστρο. Αντίθετα, είχε μόνο δύο πλευρές, απλωμένες με μοτίβο παρόμοιο με αυτό ενός πετάλου.

Το μεγαλύτερο τμήμα του κάστρου που επιβίωσε μέχρι σήμερα είναι ο πύργος των λυμάτων. Ο πύργος βρίσκεται πάνω από ένα ρέμα που ενώνεται με τον κοντινό ποταμό Βιστούλα.

Το άλλο τμήμα του πρώην κάστρου που παραμένει σήμερα είναι τα κελάρια. Άλλα τμήματα του πρώην κάστρου λειτουργούν πλέον ως μόνιμα εκθέματα. Τα μόνιμα εκθέματα, τα οποία βρίσκονται ως επί το πλείστον στα θησαυροφυλάκια του παλατιού, εκτίθενται σε χώρους όπως το οπλοστάσιο, η κουζίνα, ο κοιτώνας, το σκριπτόριο και το νομισματοκοπείο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Τευτονικό Κάστρο (ερείπια) (πολωνικά)
* Ruiny Zamku Krzyżackiego (Ερείπια του Τευτονικού Κάστρου) (πολωνικά)

Τορουν Καστρο
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τόρουν
Τορουν Καστρο
Κατηγορία:Ιστορία του Τόρουν
Ευάγγελος Σέκερης

Ο **Ευάγγελος Σέκερης** υπήρξε Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην εξόριστη κυβέρνηση Τσουδερού (1941 - 1943).

## Βιογραφικά στοιχεία

Καταγόταν από το Τολό και ήταν γιος του Γεωργίου Σέκερη και της Καλλιόπης Τσουδερού. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την οικογένεια Σέκερη και ήταν απόγονος του Αθανάσιου Σέκερη, εύπορου εμπόρου που μαζί με τα αδέλφια του υπήρξαν οι βασικοί χρηματοδότες της Φιλικής Εταιρείας.

Με την εισβολή των γερμανικών δυνάμεων στην Ελλάδα, ακολούθησε την ελληνική κυβέρνηση στην Κρήτη και εν συνεχεία στην Αίγυπτο αναλαμβάνοντας στην κυβέρνηση Τσουδερού το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων (1941 - 1943). 

Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Ανωτάτου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και στη θέση του Υπουργού Παιδείας.

Υπήρξε παντρεμένος με την Πολυξένη Ευλαμπίου - Σέκερη με την οποία απέκτηκε τέσσερα τέκνα, τον Γεώργιο Σέκερη, διπλωμάτη, τον Κωνσταντίνο Σέκερη, τον Θανάση Σέκερη και την Καλλιόπη Σέκερη.

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων
Σέλεϊ Μουρ Καπίτο

Η **Σέλεϊ Ουέλονς Μουρ-Καπίτο** (αγγλικά: *Shelley Wellons Moore Capito*, 26 Νοεμβρίου 1953), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και συνταξιούχος εκπαιδευτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Δυτικής Βιρτζίνια, από τον Ιανουάριο του 2015. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως εξέχων μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος και Δημοσίων Έργων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών.  

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 2η περιφέρεια της Δυτικής Βιρτζίνια, από το 2001 έως το 2015, καθώς και ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων της Δυτικής Βιρτζίνια από την 30η περιφέρεια, από το 1996 έως το 2000. 

Είναι κόρη του πρώην Κυβερνήτη της Δυτικής Βιρτζίνια Αρτς Άλφρεντ Μουρ (1923-2015), ο οποίος ήταν ο μακροβιότερος κυβερνήτης της πολιτείας στην ιστορία, αφού υπηρέτησε 12 χρόνια. 

Η Μουρ-Καπίτο, εξελέγη πρώτη φορά στην Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, στις εκλογές του 2014, με ποσοστό 62.1% έναντι 34.5% της τότε Δημοκρατικής ανθυποψήφιάς της. Επανεξελέγη το 2020, με ποσοστό 70.3% έναντι 27.0% της Δημοκρατικής ανθυποψήφιάς της. 

Η Σέλεϊ Μουρ-Καπίτο, θεωρείται ότι ανήκει στην μετριοπαθή πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

## Βιογραφία
Η Σέλεϊ Μουρ, γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1953, στο Γουίλινγκ της Δυτικής Βιρτζίνια των ΗΠΑ και μεγάλωσε στο Τσάρλεστον. Αποφοίτησε από το ιδιωτικό Λύκειο θηλέων "Holton-Arms School" στη Βηθεσδά του Μέριλαντ το 1971. Σπούδασε Ζωολογία στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ (στο Ντέρχαμ της Βόρειας Καρολίνας), λαμβάνοντας πτυχίο (BS) το 1975. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στην Παιδαγωγική και την Εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MEd) το 1976.

## Προσωπική ζωή
Η Μουρ-Καπίτο, είναι παντρεμένη με τον τραπεζίτη Τσαρλς Καπίτο, με τον οποίο έχουν αποκτήσει τρια παιδιά. Είναι μέλος της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας. Διαμένει στο Τσάρλεστον της Δυτικής Βιρτζίνια.

## Δείτε ακόμα

* Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών
* Γερουσία (ΗΠΑ)
* Κατάλογος τρεχόντων Γερουσιαστών των Ηνωμένων Πολιτειών
* Δυτική Βιρτζίνια

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Κατηγορία:Δυτική Βιρτζίνια
Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί εκπαιδευτικοί
Κάστρο του Λίντζμπαρκ

Το **Κάστρο του Λίντζμπαρκ** (, ), επίσημα γνωστό ως **Κάστρο των Επισκόπων του Λίντζμπαρκ**, είναι οχυρωμένο κάστρο και παλάτι του 14ου αιώνα που βρίσκεται στο Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι, στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας στη βόρεια Πολωνία. Είναι ένα από τα πιο πολύτιμα γοτθικά κτίρια της χώρας και δημοφιλής προορισμός για τους παραθεριστές.

## Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Αυλή
Το ανακτορικό οχυρό στο Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι, το οποίο για αιώνες ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Βαρμίας, βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Σιμσάρνα με τον ποταμό Γουίνα. Το οχυρό περιβάλλεται από αμυντική τάφρο. Μια πρόσθετη «ξηρή τάφρος» περικύκλωνε τις τοπικές κατοικίες που βρίσκονταν κοντά στο οχυρό - όλες οι αμυντικές δομές σώζονται εκτός από τη βόρεια τάφρο, όπου κάποτε βρισκόταν ο ανεμόμυλος του κάστρου.
αριστερά|μικρογραφία| Το διπλανό παλάτι
Το κάστρο ήταν χτισμένο σε κάτοψη τετράγωνου σχηματισμού, με τείχη μήκους 48,5 μέτρων. Ένας πύργος 14 επιπέδων βρίσκεται στη βορειοανατολική πτέρυγα του κάστρου. Το κάτω μέρος του πύργου, χτισμένο σε τετράγωνη κατασκευή, έχει πίσω πόρτες - ενώ το πάνω μέρος του πύργου είναι οκταγωνικό. Οι άλλες 4 γωνίες του κάστρου έχουν μικρούς τετράγωνους διακοσμητικούς πύργους, των οποίων το σχέδιο άλλαξε με την πάροδο των αιώνων. Η αυλή του κάστρου αποτελείται από δύο επίπεδα - και τα δύο με προαύλια. Αυτά είναι τα μόνα ιστορικά μοναστήρια στην Πολωνία που δεν έχουν αλλάξει αρχιτεκτονικά. Το οχυρό έχει πτυχές που σχετίζονται με το Τευτονικό Τάγμα, του οποίου το αρχιτεκτονικό στυλ μπορεί να δει κανείς στην αυλή του κάστρου αλλά και να ανιχνευθεί στο αντιπροσωπευτικό επίπεδο του κάστρου στο παρεκκλήσι, στη μικρή και τη μεγάλη τραπεζαρία, στο καπιτοειδές, στην κοινή αίθουσα και στις επισκοπικές αίθουσες. Το κάστρο λειτουργεί ως ένα από τα κύρια αξιοθέατα της πόλης και φιλοξενεί τακτικά εκδηλώσεις καμπαρέ τους φθινοπωρινούς μήνες.

## Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Η Μεγάλη Τραπεζαρία (refektarz)
Το κάστρο χτίστηκε μεταξύ 1350-1401 ως έδρα των επισκόπων της Βαρμίας, και αργότερα πέρασε στα χέρια του Τευτονικού Τάγματος. Οι Τεύτονες Ιππότες έχασαν το κάστρο το 1466, μετά τη Δεύτερη Ειρήνη του Θορν - το φρούριο ήταν μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας μέχρι το 1795 (μέχρι τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας, όπου πίσω από τα τείχη του κάστρου ευδοκιμούσε η καλλιτεχνική ζωή). Το 1794, ο Ιγκνάτσι Κρασίτσκι, ο τελευταίος επίσκοπος που έμεινε εκεί, εγκατέλειψε το κάστρο. Οι διάδοχοί του - οι επίσκοποι Κάρολ και Γιούζεφ Χόχενσολερν - μετακόμισαν στην Ολίβα. Το 1963, το κάστρο έγινε ο χώρος του Παραρτήματος του Μουσείου της Βαρμίας και τη Μαζουρίας στο Όλστιν.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία
Κατηγορία:Κάστρα του Τευτονικού Τάγματος
Μεγάλη πυρκαγιά του Τάρτου

μικρογραφία| Το Τάρτου το 1870 μετά την ανοικοδόμηση της πόλης
Η **μεγάλη πυρκαγιά του Τάρτου** έλαβε χώρα στις 6 Ιουλίου 1775 και κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης Τάρτου στη σημερινή Εσθονία. Η φωτιά κατέστρεψε το κέντρο της πόλης.

## Ιστορία
Το Τάρτου είχε χάσει τα περισσότερα από τα μεγάλα πέτρινα κτήριά του, όταν ανατινάχτηκαν τον Σεπτέμβριο του 1708 με εντολή του Μεγάλου Πέτρου κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου. Ο Ρώσος τσάρος διέταξε ότι τα κτήρια στο Τάρτου (τότε ονομαζόταν Ντόπρατ) έπρεπε να καταστραφούν, για να αποτρέψουν τους Σουηδούς από το να χρησιμοποιήσουν την πόλη ως στρατιωτική βάση.  Αυτή ήταν μόνο μία από τις πολιορκίες, που υπέστη το Τάρτου κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, αλλά αυτή τη φορά η πόλη έμεινε καμένη και σε ερείπια.  Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο πληθυσμός επέστρεψε στο Τάρτου και η απελπισμένη ανάγκη για σπίτια δημιούργησε μια πληθώρα νέων ξύλινων κτηρίων. Τα κτήρια έπρεπε να χτιστούν από ξύλο καθώς ο Τσάρος είχε δώσει εντολή να μην χτιστούν πέτρινα κτήρια πουθενά εκτός από τη νέα ρωσική πρωτεύουσα Αγία Πετρούπολη. 

Η πρώτη μεγάλη πυρκαγιά εκδηλώθηκε το 1763. Τον επόμενο χρόνο επισκέφτηκε η Μεγάλη Αικατερίνη και πραγματοποιήθηκε κάποια ανοικοδόμηση. Η «Μεγάλη Φωτιά» εκδηλώθηκε το 1775. Ξεκίνησε στην πίσω αυλή της *οδού Ιπποτών* () κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Ένας δυνατός άνεμος επέτρεψε στη φωτιά να εξαπλωθεί από κτήριο σε κτήριο και οι ξύλινες γέφυρες επέτρεψαν στη φωτιά να διασχίσει το ποτάμι, για να προκαλέσει περαιτέρω ζημιές. Σχεδόν 200 ξύλινα κτήρια καταστράφηκαν και πάνω από 40 πέτρινα κτήρια. Η πόλη υπέστη περαιτέρω ζημιές, όταν δεκαοκτώ κτήρια καταστράφηκαν σκόπιμα, για να προκληθούν πυρκαγιές. 

Στο τέλος της πυρκαγιάς παρέμειναν μόνο 160 κτήρια: τα περισσότερα από αυτά βρίσκονταν στα βόρεια της πόλης. Έμειναν μόνο σαράντα όρθια στο πρώην κέντρο της πόλης. Το Σπίτι της Ουπσάλα, το οποίο βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, είναι ένα από τα λίγα κτήρια, που έχουν απομείνει σήμερα, που χρονολογούνται πριν από την πυρκαγιά. Ορισμένα από τα ξύλα του έχουν χρονολογηθεί στο 1750. 

## Μετά τη φωτιά
Μετά την πυρκαγιά η πόλη ξαναχτίστηκε. Μετά την πυρκαγιά οι κανόνες, που απαιτούσαν να μην υπάρχουν νέα πέτρινα κτήρια αντιστράφηκαν και τώρα έπρεπε να κατασκευαστούν όχι μόνο νέα κτήρια αλλά και φράχτες και βοηθητικά κτήρια χωρίς τη χρήση ξύλου.  Ο ακρογωνιαίος λίθος του Δημαρχείου του Τάρτου τοποθετήθηκε το 1782 και ολοκληρώθηκε υπό τη διοίκηση του Γιόχαν Χάινριχ Μπαρτολομέους Βάλτερ. 

Η Μεγάλη Αικατερίνη βρήκε 25.000 ρούβλια, για να διευκολύνει την κατάσταση στο Τάρτου μετά την πυρκαγιά και τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή μιας πέτρινης γέφυρας στο ποτάμι. Τα ερείπια αυτής της γέφυρας φαίνονται ακόμα κάτω από τον ποταμό Εμαγιόγκι, αλλά το κύριο μέρος της γέφυρας καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ιστορία του Τάρτου
Κωνσταντίνος Σέκερης

Ο **Κωνσταντίνος Σέκερης** (1933 - 2009) Έλληνας βιοχημικός υπήρξε ομότιμος καθηγητής Βιοχημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του Ευάγγελου Σέκερη, υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Τσουδερού και απογόνου του Φιλικού Αθανάσιου Σέκερη, και της Πολυξένης Ευλαμπίου. Αδέλφια του ήταν οι Γεώργιος Σέκερης, διπλωμάτης, Καλλιόπη Σέκερη, διευθύντρια Ερευνών στο Δημόκριτο, και Αθανάσιος Σέκερης, αντιναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτωρ.

Διετέλεσε πρόεδρος των παιδικών χωριών SOS.

Ήταν παντρεμένος και γιος του είναι ο Ευάγγελος Σέκερης, διπλωμάτης.

## Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία

Εργάστηκε ως ερευνητής στο επιστημονικό ινστιτούτο του Max Planck υπό την εποπτεία του καθηγητή Πέτερ Κάρλσον και του τιμημένου με Νόμπελ καθηγητή Άντολφ Μπούτεναντ. Το 1966 αναγορεύθηκε Υφηγητής της Φυσιολογικής Χημείας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Marburg. Η διατριβή του με τίτλο «Μηχανισμός δράσεως µμερικών στεροειδών ορμονών: απόδειξη σχηματισμού αγγελιοφόρων ριβονουκλεϊνικών οξέων» υπήρξε καινοτόμα καθώς με αυτή υποστηρίχθηκε για πρώτη φορά με πειραματικά δεδομένα ότι *ότι οι στεροειδείς ορμόνες δρουν µέσω της ρύθμισης της έκφρασης των γενετικών πληροφοριών*. Το 1974 ανέλαβε την διεύθυνση του Τμήματος Μοριακής Βιολογίας του Κυττάρου του Γερμανικού Αντικαρκινικού Κέντρου στη Χαϊδελβέργη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1978.

Το 1978 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου ανέλαβε την διεύθυνση (1977-1993) του Κέντρου Βιολογικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, του οποίου διετέλεσε αντιπρόεδρος (1986 - 1993) και διευθύνων σύμβουλος (1990 - 1993). Παράλληλα εξελέγη καθηγητής Βιοχημείας της Φυσικοµαθηµατικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και εν συνεχεία, το 1993, Καθηγητής Βιολογικής Χημείας της Ιατρικής Σχολής µέχρι το 2000, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε με τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή..

Το 1980 η Φυσικοµαθηµατική Σχολή του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης τον εξέλεξε Επίτιμο Καθηγητή της το 1980.. 

## Αναφορές


Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Merkuriusz Polski Ordynaryjny

Η ***Merkuriusz Polski Ordynaryjny*** (προφέρεται *Μερκούριους Πόλσκι Ορντιναρίινι*, δηλ. Πολωνικός Καθημερινός Μερκούριους, πολωνική ορθογραφία του 17ου αιώνα*: Merkuryusz Polski Ordynaryiny*), με πλήρη τίτλο ***Merkuriusz Polski dzieje wszystkiego świata w sobie zamykający, dla informacji pospolitej*** (δηλ.: Πολωνικός Μερκούριους που περιλαμβάνει τις υποθέσεις όλου του κόσμου, για λόγους κοινής ενημέρωσης) ήταν η πρώτη πολωνική εφημερίδα (στην πραγματικότητα, εβδομαδιαία), η οποία εκδόθηκε από το 1661, πρώτα στην Κρακοβία και μετά στη Βαρσοβία.

Αν και βραχύβια, έδωσε το όνομά της σε πολλές μεταγενέστερες εφημερίδες, κυρίως στην *Merkuriusz Polski* που δημοσιεύθηκε στο Λονδίνο τα έτη 1955–58.

## Ιστορία
Η *Merkuryusz Polski Ordynaryiny* κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Κρακοβία στις 3 Ιανουαρίου 1661. Χορηγούμενη από την αυλή του Βασιλιά Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας και της συζύγου του, Βασίλισσας Μαρία Λουίζα Γκοντζάγκα, η εφημερίδα ήταν μια εβδομαδιαία εφημερίδα αφιερωμένη κυρίως στη σύγχρονη πολιτική, τις ευρωπαϊκές δυναστικές υποθέσεις και τις στρατιωτικές εκστρατείες των μοναρχών. Όσον αφορά τις εσωτερικές υποθέσεις, προώθησε τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις και την ενίσχυση της μοναρχικής εξουσίας. Το τέλος της συνδέθηκε με την αποτυχία των πολιτικών σχεδίων του βασιλιά.

Η *Merkuryusz* εκδόθηκε στην πολωνική γλώσσα του 17ου αιώνα, με μεγάλη επιρροή από τα λατινικά. Ορισμένα μέρη των τευχών γράφτηκαν καθαρά στα λατινικά. Αρχικά, εκδόθηκε από το τυπογραφείο της Κρακοβίας του Γ.Α. Γκόρτσιν (τεύχη 3 Ιανουαρίου – 4 Μαΐου 1661), όμως τον Μάιο του 1661 τα εκδοτικά του γραφεία μεταφέρθηκαν στη Βαρσοβία, όπου εμφανίστηκαν τα τεύχη από τις 14 Μαΐου έως τις 22 Ιουλίου 1661. Συνολικά κυκλοφόρησαν 41 τεύχη (12 από αυτά «εξαιρετικά» ή ειδικά), με κυκλική σειρά 100–250 αντιτύπων. Το τελευταίο τεύχος είχε ημερομηνία 22 Ιουλίου 1661.

Την *Merkuryusz* επιμελήθηκε ο Χιερόνιμ Πινότσι, ένας Ιταλός έμπορος που είχε μεταναστεύσει στην Πολωνία και είχε υπηρετήσει σε αξιοσημείωτες θέσεις στη βασιλική διοίκηση, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του πλοιάρχου του νομισματοκοπείου της Κρακοβίας και του γραμματέα του Βασιλιά Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ. Άλλοι συνεργάτες περιλάμβαναν τον Γούκας Οπαλίνσκι.

Μεταξύ 1933 και 1939, η πλήρης έκδοση ανατυπώθηκε από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας.

## Δείτε επίσης
* *[[Mercurius Aulicus]]*
* *[[Mercurius Caledonius]]*
* ''Monitor'' (πολωνική εφημερίδα)

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Encyclopedia Polski*, Κρακοβία, Wydawnictwo Ryszard Kluszczyński, 1996
* *Encyklopedia powszechna PWN*, τόμ. 3, Βαρσοβία, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πλήρης έκδοση της ''Merkuryusz'' on-line

Κατηγορία:Εφημερίδες στην πολωνική γλώσσα
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Βαρσοβία
Νομός Καράφουτο

Ο **Νομός Καράφουτο** (ιαπωνικά: 樺太廳, Karafuto-chō· ρωσικά: Префектура Карафуто, με λατινικούς χαρακτήρες: Pryefektura Karafuto), κοινώς γνωστός ως **Νότια Σαχαλίνη**, ήταν νομός της Ιαπωνίας ο οποίος βρισκόταν στη Σαχαλίνη από το 1907 έως το 1949.

Το Καράφουτο έγινε έδαφος της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας το 1905 μετά τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο, όταν το τμήμα της Σαχαλίνης νοτίως των 50° Β εκχωρήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία με τη Συνθήκη του Πόρτσμουθ. Το Καράφουτο ιδρύθηκε το 1907 ως εξωτερικό έδαφος μέχρι να αναβαθμιστεί σε «Εσωτερική Γη» της ιαπωνικής μητρόπολης το 1943. Το Ότομαρι (Κορσακόφ) ήταν η πρωτεύουσα του Καράφουτο από το 1905 έως το 1908 και η Τογιοχάρα (Γιούζνο-Σαχαλίνσκ) από το 1908 έως τον Αύγουστο του 1945 όταν η ιαπωνική διοίκηση έπαψε να λειτουργεί στην εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στη Νότια Σαχαλίνη μετά τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Νομός Καράφουτο αντικαταστάθηκε de facto με το Όμπλαστ της Σαχαλίνης, αν και συνέχισε να υφίσταται de jure σύμφωνα με την ιαπωνική νομοθεσία έως ότου καταργήθηκε επισήμως ως νομική οντότητα από την Ιαπωνία την 1η Ιουνίου 1949.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρώην Ιαπωνικές αποικίες
Κατηγορία:Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας
Μπέρνχαρντ Αλεξάντερ

Ο **Μπέρνχαρντ Αλεξάντερ** (1850–1927) ήταν ένας Ούγγρος συγγραφέας εβραϊκής καταγωγής και καθηγητής φιλοσοφίας και αισθητικής.

## Ζωή και καριέρα
Ο Μπέρνχαρντ Αλεξάντερ γεννήθηκε ως **Αλεξάντερ Μάρκους** στην Πέστη  στις 13 Απριλίου 1850 και σπούδασε στη γενέτειρά του. Στη συνέχεια, παρακολούθησε γερμανικά πανεπιστήμια, όπου ακολούθησε σπουδές στους τομείς της φιλοσοφίας, της αισθητικής και της παιδαγωγικής. Κατά την επιστροφή του στην Ουγγαρία, διορίστηκε σε μια θέση διδασκαλίας σε ένα *Realschule* (λύκειο με επιστημονικό προσανατολισμό) στη Βουδαπέστη, και το 1878 έγινε δεκτός ως διδάκτωρ στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης, όπου έγινε τακτικός καθηγητής το 1895.

Από το 1892, ο Αλεξάντερ έδινε επίσης διαλέξεις πάνω στη δραματουργία και την αισθητική στην Εθνική Ακαδημία Θεάτρου, και πάνω στην αισθητική και την ιστορία του πολιτισμού στο Πολυτεχνείο Φραγκίσκος Ιωσήφ. Ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών και μέλος της λέσχης Kisfaludy, μιας σημαντικής δύναμης στην ουγγρική λογοτεχνία. Ήταν ο πατέρας του Φρανς Αλεξάντερ, ενός Ουγγροαμερικανού ψυχαναλυτή και ιατρού, ο οποίος θεωρείται ένας από τους ιδρυτές της ψυχοσωματικής ιατρικής και της ψυχαναλυτικής εγκληματολογίας, και παππούς του Άλφρεντ Ρενι, ενός Ούγγρου μαθηματικού που συνεισέφερε στη συνδυαστική, τη θεωρία γράφων, τη θεωρία αριθμών αλλά κυρίως στη θεωρία πιθανοτήτων.

## Έργα
Τα κύρια έργα του Αλεξάντερ είναι *A philosophia történetének eszméje, tekintettel a történetre általában* (Η ιδέα της ιστορίας της φιλοσοφίας, λαμβάνοντας υπόψη την ιστορία γενικά, 1878). *Kant. Élete, fejlődése és philosophiája* (*Καντ. Ζωή, ανάπτυξη και φιλοσοφία*, 1881). *A XIX. század pesszimizmusa: Schopenhauer és Hartmann* (*Η απαισιοδοξία του 19ου αιώνα: [[Άρτουρ Σοπενχάουερ|Σοπενχάουερ]] και Χάρτμαν*, Βουδαπέστη, 1884, βραβείο δοκιμίου). Ο Αλεξάντερ, μαζί με τον καθηγητή Γιόζεφ Μπανότζι, επιμελήθηκε αργότερα μια σημαντική σειρά βιβλίων για φιλοσόφους, το *Filosofiai Irók Tára*, στα οποία έκανε μεταφράσεις και σχόλια για τοέργο του Ρενέ Ντεκάρτ, του Ντέιβιντ Χιουμ και του Ιμμάνουελ Καντ. Μαζί με τον Μπανότζι, μετέφρασε την *Κριτική του καθαρού λόγου* του Καντ. Ο Αλεξάντερ ήταν επίσης δραστήριος συγγραφέας για θέματα εκπαίδευσης, καθώς και επιμελητής του παιδαγωγικού περιοδικού *Magyar Tanügy* από το 1882 έως το 1886.

## Εξορία και θάνατος
Ωστόσο, ο Αλεξάντερ έγινε παρίας μέσα στο εθνικιστικό, αντισημιτικό περιβάλλον της Ουγγαρίας μετά το 1919 και της κυβέρνησης του Μίκλος Χόρτι, και πέρασε τέσσερα χρόνια στο εξωτερικό. Πέθανε στη Βουδαπέστη στις 23 Οκτωβρίου 1927.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μεταφραστές του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Φιλόσοφοι της τέχνης
Κατηγορία:Ούγγροι μεταφραστές
Κατηγορία:Ούγγροι φιλόσοφοι
Σάντορ Πίντερ

Ο **Σάντορ Πίντερ** (γεν. στις 3 Ιουλίου 1948) είναι Ούγγρος πολιτικός και πρώην ανώτατος αξιωματικός της ογγρικής αστυνομίας. Υπηρέτησε επίσης ως Υπουργός Εσωτερικών από το 1998 έως το 2002 και από το 2010 μέχρι σήμερα, στις κυβερνήσεις του Βίκτορ Όρμπαν.

## Βιογραφία
Ο Σάντορ Πίντερ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βουδαπέστη. Αποφοίτησε από την Αστυνομική Σχολή () της Βουδαπέστης το 1978. Εργάστηκε στα τμήματα εγκληματικής έρευνας των εθνικών αστυνομικών τμημάτων της Βουδαπέστης και της περιφέρειας Πέστης μεταξύ 1978 και 1991. Πήρε πτυχίο Νομικών και Πολιτικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd το 1986 σε ηλικία 38 ετών.

Πριν από την είσοδό του στον πολιτικό στίβο μετά τη συνταξιοδότηση, ο Πίντερ εργάστηκε ως αστυνομικός. Αφού εισήλθε στην αστυνομία το 1972 και ανέβηκε στην ιεραρχία της, έφτασε σε κορυφαίες θέσεις στην ουγγρική αστυνομία, όπως ο αρχηγός της αστυνομίας της Βουδαπέστης το 1991 και στη συνέχεια αρχηγός της Εθνικής Αστυνομίας κατά το διάστημα μεταξύ 1991 και 1996.

### Πολιτική καριέρα
Ο Πίντερ ήταν μέλος του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (MSZMP) πριν από τη μετάβαση στη δημοκρατία στην Ουγγαρία (1990).

Σύμφωνα με ισχυρισμούς, κατά το διάστημα μεταξύ 1993 και 1996, ο Ντίτμαν Κλόντο έδωσε μεγάλα χρηματικά ποσά εκ μέρους του Σέμιον Μογκίλεβιτς σε πολλούς Ούγγρους πολιτικούς συμπεριλαμβανομένου του Πίντερ το 1996/1997.     

Ο Σάντορ Πίντερ υπηρέτησε ως υπουργός εσωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν από το 1998 έως το 2002. Εργάστηκε επίσης ως επιχειρηματίας μεταξύ δύο περιόδων της θητείας του ως Υπουργός Εσωτερικών, διοικώντας εταιρείες σεκιούριτι, οικονομικές-συμβουλευτικές και ταξιδιωτικές εταιρείες.

Ο Πίντερ διορίστηκε εκ νέου υπουργός εσωτερικών το 2010, μια θέση την οποία διατηρεί μέχρι και σήμερα. Τα σημαντικότερα καθήκοντά του ήταν η καταστολή της παραβατικότητας και η αποκατάσταση της αποτελεσματικότητας της αστυνομίας. Στις 4 Μαρτίου 2022, λίγες ημέρες μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο Πίντερ, με την επίσημη ιδιότητά του ως υπουργού εσωτερικών της ουγγρικής κυβέρνησης, συναντήθηκε στα σύνορα με την Ουκρανία τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό εσωτερικών της Κροατίας Νταβόρ Μποζίνοβιτς καθώς και τον Έλληνα αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτη Σχοινά. 

## Προσωπική ζωή
Ο Πίντερ είναι νυμφευμένος. Η σύζυγός του είναι η Ίλντικο Πιντέρνε Έοτβος και έχει τρεις κόρες. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Μιχάλι Αντράς Βάιντα

Ο **Μιχάλι Αντράς Βάιντα** (10 Φεβρουαρίου 1935 - 27  Νοεμβρίου 2023) ήταν Ούγγρος αριστερός διανοούμενος που έλαβε μέρος στις συζητήσεις γύρω από την ανάπτυξη του εθνικοσοσιαλισμού, του μαρξισμού-λενινισμού και την κατάσταση του καπιταλισμού κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Εμπλεκόμενος στην πολιτική στην πατρίδα του, την Ουγγαρία, ο Βάιντα αποπέμφθηκε μαζί με αρκετούς άλλους στοχαστές από το Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα το 1973, επειδή υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε απόψεις που ήταν «αντίθετες με τον μαρξισμό-λενινισμό και με την πολιτική του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος ." 

Ο Βάιντα ήταν ένα από τα αρχικά μέλη της «Σχολής της Βουδαπέστης» του Γκέοργκ Λούκατς,  την οποία αποτελούσαν Ούγγροι θεωρητικοί που ξεκίνησαν ως νεομαρξιστές αλλά προχώρησαν σε αυτό που αποκαλούσαν μεταμαρξιστικές και μεταμοντέρνες προοπτικές.  Γράφοντας κυρίως στα ουγγρικά, αλλά με πολλά έργα του μεταφρασμένα στα αγγλικά, ο Βάιντα προβληματίζεται πάνω σε θέματα όπως το παρελθόν και το μέλλον του κρατικού σοσιαλισμού στην Ευρώπη και ο φασισμός ως μαζικό φαινόμενο. Ο Βάιντα συνεχίζει να αντλεί, όπως και άλλα μέλη της αρχικής Σχολής της Βουδαπέστης, από την μαρξιστική κληρονομιά του επιδιώκοντας να εξετάσει την κατάσταση της σύγχρονης φιλελεύθερης κοινωνίας.

Το 2011, ο Βάιντα ενεπλάκη σε μια διαμάχη σχετικά με επικριτικά σχόλια που έγιναν σε σχέη με την ουγγρική κυβέρνηση, και συγκεκριμένα με τις κυβερνητικές πολιτικές που αμφισβήτησαν τα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης. Σε μια αξιοσημείωτη εκδήλωση υποστήριξης προς τον Βάιντα και τσ συνάδελφό του, την Ουγγαρέζα θεωρητική Άγκνες Χέλερ, ο Γιούργκεν Χάμπερμας και ο Τζούλιαν Νίντα-Ρούμελιν έγραψαν μια δημόσια έκκληση για την υπεράσπιση του Βάιντα και της Χέλερ, επιμένοντας στο ότι «ανησυχούμε για την πολιτική και επαγγελματική μοίρα των Ούγγρων συναδέλφων μας. . . Υπό την εθνικιστική κυβέρνηση, η οποία χρησιμοποίησε την πλειοψηφία των δύο τρίτων της για να διαβρώσει το ουγγρικό σύνταγμα, βρίσκονται και πάλι αντιμέτωποι με πολιτικές διώξεις».  

Απεβίωσε στις 27 Νοεμβρίου 2023 σε ηλικία 88 ετών

## Ακαδημαϊκή καριέρα
Το 1973, τα μέλη της Σχολής της Βουδαπέστης ως ιδεολογικοί διαφωνούντες έχασαν τη δουλειά τους και τους απαγορεύτηκαν οι δημοσιεύσεις. Μερικά από τα μέλη της ομάδας έφυγαν τελείως από την Ουγγαρία. Ο Μιχάλι Βάιντα πήγε ως επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια σε διαφορετικές χώρες: πρώτα στο Πανεπιστήμιο της Βρέμης (Γερμανία), μετά στο New School for Social Research στη Νέα Υόρκη, κατόπιν στο Πανεπιστήμιο Τρεντ στο Πίτερσμπορο του Καναδά και τέλος (ήδη μετά την αποκατάστασή του στην Ουγγαρία) στο Πανεπιστήμιο του Σέγκεν (Γερμανία). Μόλις το 1989 αποκαταστάθηκε επίσημα στην Ουγγαρία και διορίστηκε στην έδρα της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Kossuth Lajos στο Ντέμπρετσεν, όπου ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας από το 1996 έως το 2000. Ο Βάιντα διορίστηκε μέλος της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών το 2002. Το 2004 έγινε επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κάσελ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ούγγροι φιλόσοφοι
Κατηγορία:Πολιτική της Ουγγαρίας
Ιβέτ Μπίρο

Η **Ιβέτ Μπίρο** (3 Απριλίου 1930, Βουδαπέστη)     είναι μια Ουγγροαμερικανίδα δοκιμιογράφος, σεναριογράφος και Ομότιμη Καθηγήτρια στο Graduate Film School του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (NYU).

Τα πρώτα βιβλία της Μπίρο για την αισθητική του κινηματογράφου εκδόθηκαν για πρώτη φορά στην πατρίδα της, την Ουγγαρία. Τα βιβλία αυτά έγιναν εγχειρίδια για τις σχολές κινηματογράφου στη χώρα. Εν τω μεταξύ, η Μπίρο δούλεψε σε αρκετές βραβευμένες ταινίες σε συνεργασία με διακεκριμένους σκηνοθέτες, όπως ο Μίκλος Γιάντσο, ο Χόλταν Φάμπρι και ο Καρόλι Μακ. Υπήρξε ταυτόχρονα η ιδρύτρια και η αρχισυντάκτρια του *Filmkultura*, του περιοδικού της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, της «προσφέρθηκε» από τις αρχές της Ουγγρικής Λαϊκής Δημοκρατίας η ευκαιρία να μεταναστεύσει. Αφού δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι, η Μπίρο μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για να διδάξει στα Πανεπιστήμια του Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϊ και του Στάνφορντ της Καλιφόρνια. Το 1982 προσλήφθηκε ως καθηγήτρια και στη συνέχεια έγινε τακτική καθηγήτρια στη σχολή του Tisch School of the Arts, και συγκεκριμένα στο Τμήμα Μεταπτυχιακών Σπουδών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου εργάστηκε μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 2007.

Η Μπίρο έχει γράψει βιβλία για τον κινηματογράφο τα οποία έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Τα πολυάριθμα δοκίμιά της έχουν δημοσιευτεί σε διεθνή επαγγελματικά περιοδικά. Κάποια από αυτά τα περιδικά είναι τα *Film Quarterly*, *Études Cinématographiques*, *Performing Arts Journal*, *Bianco & Nero*, *Dædalus*, *Millennium* και *The Village Voice*, καθώς και σε διαδικτυακές εκδόσεις. Τέλος, κείμενα της Μπίρο έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και έχουν δημοσιευθεί σε διάφορες εκδόσεις. Πιο συγκεκριμένα, η Μπίρο έχει συνεισφέρει στον κατάλογο του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (με αφιέρωμα στον Θόδωρο Αγγελόπουλο) του 2012, στο 36ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (με αφιέρωμα στον Κσίστοφ Κιεσλόφσκι) του 1995 και στον συλλογικό τόμο *Θόδωρος Αγγελόπουλος - Κριτική ανάλυση του έργου του* από τις εκδόσεις Ηράκλειτος του 1985. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ούγγροι σεναριογράφοι
Κατηγορία:Ούγγροι πανεπιστημιακοί
Αλοπρόνοια Σικίνου

Η **Αλοπρόνοια** (παλαιότερη γραφή *Αλοπρόνια*, άλλη ονομασία *Άνω Πρόνοια* ) είναι οικισμός της Σικίνου. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Σικίνου, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Η Αλοπρόνοια είναι παράλιος οικισμός της νότιας Σικίνου. Είναι το λιμάνι του νησιού, στο μέσον σχεδόν της νότιας πλευράς του και στο νότιο άκρο του μοναδικού κεντρικού επαρχιακού δρόμου της Σικίνου, που την συνδέει με τη Χώρα και την Επισκοπή, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20 μέτρα. Απέχει 4 χιλιόμετρα περίπου νότια της Χώρας.

## Πληθυσμός

μικρογραφία|Αλοπρόνοια (δυτικά).

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940  και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σικίνου του νομού Κυκλάδων. Εντάχθηκε διαδοχικά στους νομούς Χανίων (1941) και Αττικής & Βοιωτίας (1942), πριν υπαχθεί οριστικά στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων. Το 1991 αποσπάστηκε από την επαρχία Μήλου και προσαρτήθηκε στην επαρχία Θήρας.

## Γενικά στοιχεία
Η Αλοπρόνοια είναι το λιμάνι της Σικίνου, που βλέπει αμφιθεατρικά προς τα νοτιοανατολικά. Εκτός από επιβατηγά πλοία, δένουν επίσης αλιευτικά και εκδρομικά σκάφη. Από εδώ ξεκινάνε οι περιηγήσεις με σκάφος που κάνουν τον γύρο του νησιού στα απρόσιτα από ξηράς σημεία του. Συνδέεται οδικά με την Χώρα και την Επισκοπή. Διαθέτει όμορφη παραλία και μικρή τουριστική υποδομή.
## Αξιοθέατα και διατηρητέα
*Η βυζαντινή εκκλησία Παναγία της Συκιάς, βορειοδυτικά του οικισμού, με παραδοσιακό καμπαναριό και φθαρμένες τοιχογραφίες. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο
*Η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Νικολάου, δυτικά του οικισμού, από μονοπάτι που ξεκινάει από την Παναγία της Συκιάς
*Η εκκλησία της Ανάληψης, στο νότιο τμήμα του οικισμού
*Η πηγή Μποναμάς, στο δρόμο προς τη Χώρα
*Η θέση «Πυργάρι», με εξαιρετική θέα στο Αιγαίο, βόρεια του οικισμού
*Η παραλία του οικισμού, η μεγαλύτερη αμμώδης στο νησί
*Οι παραλίες «Διαλισκάρι, «Άγιος Νικόλαος», «Άγιος Γεώργιος» και «Μάλτα», βορειοανατολικά του οικισμού 
*Οι παραλίες «Άγιος Παντελεήμονας», «Άγιος Ιωάννης», «Σαντοριναίικα» και «Καρά», νοτιοδυτκά του οικισμού 

## Παραπομπές

## Πηγές
*Σπυρίδων Βεργής:  *Αι Νήσοι Φολέγανδρος και Σίκινος φυσικογεωγραφικώς εξεταζόμεναι* (διδακτορική διατριβή, Αθήνα 1973)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*ΑΙ ΝΗΣΟΙ ΦΟΛΕΓΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΣΙΚΙΝΟΣ ΦΥΣΙΚΟΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΣ ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΑΙ
*https://www.youtube.com/watch?v=iaTMPIsZM3w

Κατηγορία:Χωριά της Σικίνου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Εκκλησία της Αγίας Τριάδας (Νοβοτσερκάσκ)

Η **Εκκλησία της [[Αγία Τριάδα|Αγίας Τριάδας]]** (   ή Церковь Троицы Живоначальной) ήταν μια ρωσική ορθόδοξη εκκλησία στο Νοβοτσερκάσκ της περιφέρειας Ροστόφ της Ρωσίας.

## Ιστορία
Η πρώτη ξύλινη εκκλησία της Τριάδας κατασκευάστηκε στην πλατεία Τροΐτσκαγια (*Τριάδα*) το 1810. Μετά από μερικές δεκαετίες, το 1830, ο φράκτης της εκκλησίας κατέρρευσε.
[αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Άποψη του [Νοβοτσερκάσκ, από τη νότια πλευρά του, η εκκλησία της Τριάδας μπορεί επίσης να τη δει κανείς  εδώ]]
Το 1835, οι ενορίτες άρχισαν να απευθύνονται στις εκκλησιαστικές αρχές για την ανάγκη να χτιστεί μια πέτρινη εκκλησία. Το έργο μιας διώροφης πέτρινης εκκλησίας σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Σέντοφ τον Ιανουάριο του 1845. Ωστόσο, το Κεντρικό Γραφείο Δημόσιων Κτιρίων και Σιδηροδρόμων της Αγίας Πετρούπολης έστειλε στο Νοβοτσερκάσκ το δικό του έργο της Εκκλησίας της Τριάδας. Η κυβέρνηση της πόλης αρνήθηκε και τα δύο έργα λόγω της μικρής χωρητικότητάς τους και αποφάσισε να δημιουργήσει ένα νέο. Ο αρχιτέκτονας Φόμιν, ο οποίος συνέταξε ένα έργο ενός τριμερούς, πεντάτρουλου, βυζαντινού ρυθμού ναού κλήθηκε να συντάξει ένα κατάλληλο έργο, το οποίο αργότερα ολοκληρώθηκε και εγκρίθηκε στις 2 Αυγούστου 1845.

Μόλις πέντε χρόνια αργότερα, στις 24 Ιουνίου 1850, με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Ντον και Νοβοτσερκάσκ, Ιωάννη Ντομπροζράκοφ, έγινε η πανηγυρική τοποθέτηση της πέτρινης εκκλησίας. Το 1856 η εκκλησία ολοκληρώθηκε. Εικόνες για το τέμπλο ζωγράφισαν οι ντόπιοι καλλιτέχνες Αντραλίον Ζολοτάρεφ και Μιχαήλ Γκόλμοφ. Ο καθαγιασμός του ναού της Τριάδας έγινε στις 30 Μαΐου 1859.

Τον Ιούνιο του 1869 ξεκίνησε η κατασκευή του πλινθόκτιστου καμπαναριού και της πέτρινης τραπεζαρίας. Μέχρι το 1896 υπήρχαν μόνο δύο βωμοί στην εκκλησία - ο κύριος (Τρόιτσκι) και ο νότιος (Βοζντβιζένσκι), το 1896 οργανώθηκε ο τρίτος, βόρειος (Ποκρόφσκι). Το 1897, κοντά στην εκκλησία άνοιξε ένα διώροφο κτήριο για ένα παρθεναγωγείο και σε ένα άλλο κτήριο υπήρχε ένα δημοτικό σχολείο.

Από το 1915, η Εκκλησία της Τριάδας του Νοβοτσερκάσκ ήταν με πέντε τρούλους, είχε ένα πέτρινο καμπαναριό και αποτελούνταν από δύο ορόφους. Ο κύριος τρούλος είχε κωνικό σχήμα με οκτώ παράθυρα. Οι σταυροί στα παρεκκλήσια της εκκλησίας ήταν σιδερένιοι, αλλά και επιχρυσωμένοι. Στην κάτω βαθμίδα του καμπαναριού υπήρχαν δέκα καμπάνες. Η τραπεζαρία της εκκλησίας της Τριάδας ήταν πολύ ευρύχωρη - 12 μέτρα μήκος, 8,5 μέτρα πλάτος και 9,6 μέτρα ύψος. Στην είσοδο της εκκλησίας στη δεξιά και αριστερή πλευρά ήταν οι χορωδίες.

Η Εκκλησία της Τριάδας έκλεισε στα μέσα της δεκαετίας του 1930 κατά τη διάρκεια μιας μαζικής αντιθρησκευτικής εκστρατείας. Λίγο μετά καταστράφηκε.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκκλησίες στη Ρωσία
Κοινότητα Μελάμπων

Η Κοινότητα Μελάμπων είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Μέλαμπες.

## Κοινότητα Μελάμπων
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Μελάμπων περιλαμβάνει και τον οικισμό Άγιος Γεώργιος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

* Άγιος Γεώργιος, ο (14)
* Μέλαμπες, οι (591)

Συνολικά η κοινότητα έχει 605 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Βασιλάκη.

## Κοινοτάρχες Μελάμπων
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μελάμπων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Κατάλογος αεροδρομίων της Αργεντινής

Ακολουθεί **κατάλογος των [[Αεροδρόμιο|αεροδρομίων]] της [[Αργεντινή]]ς**, ταξινομημένων κατά τοποθεσία.

## Αεροδρόμια

Τα ονόματα των αεροδρομίων που εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες υποδηλώνουν ότι το αεροδρόμιο έχει προγραμματισμένα δρομολόγια με εμπορικές αεροπορικές εταιρείες.

## Πηγές
* AIP Argentina
* Organismo Regulador del Sistema Nacional de Aeropuertos (ORSNA)
* Aeropuertos Argentina 2000
* Airports in Argentina, enjoy-Argentina.org
* Great Circle Mapper Airports in Argentina
* World Aero Data: Airports in Argentina 
* 
* 
* 

Αργεντινη
*
Τόνι Ντόουσον

Ο **Αντόνιο Ρέι Ντόουσον** (γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1967) είναι ένας πρώην Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Με ύψος 2,01 μέτρων και βάρος 100 κιλών, έπαιξε στη θέση του σμολ φόργουορντ .

## Λύκειο
Ο Ντόουσον γεννήθηκε στο Κίνστον της Βόρειας Καρολίνας και φοίτησε στο Λύκειο Κίνστον .

## Κολεγιακή πορεία
Ο Ντόουσον έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Κοινοτικό Κολλέγιο του Γκαλφ Κόουστ και στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, με τους Φλόριντα Στέιτ Σέμινοουλς .

## Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ντόουσον έπαιξε σε μερικούς αγώνες στο NBA κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Ο Ντόουσον υπέγραψε δεκαήμερο συμβόλαιο με τους Σακραμέντο Κινγκς στις 7 Μαρτίου 1991.  Έπαιξε σε 4 παιχνίδια στο ΝΒΑ μαζί τους, έχοντας κατά μέσο όρο 2,3 πόντους και 0,5 ριμπάουντ ανά αγώνα. 

Στις 25 Ιανουαρίου 1995, ως μέλος των Ρόκφορντ Λάιτνινγκ του CBA, ανακηρύχτηκε ως ο πολυτιμότερος παίκτης του Ολ Σταρ Γκέιμ του CBA, που διεξήχθη στο Χάρτφορντ Σιβίκ Σέντερ, στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ, αφού σημείωσε 26 πόντους. . 

Υπέγραψε δεκαήμερο συμβόλαιο με τους Μπόστον Σέλτικς στις 28 Μαρτίου 1995,  αλλά δεν έπαιξε σε αγώνα στο ΝΒΑ με αυτούς. Υπέγραψε ένα δεύτερο συμβόλαιο στις 7 Απριλίου  και στη συνέχεια έπαιξε σε 2 παιχνίδια ΝΒΑ με αυτούς, με μέσο όρο τέσσερις πόντους και 1,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.  Ο Ντόουσον έπαιξε επίσης επαγγελματικά στην Ισπανία, το Ισραήλ, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, τον Λίβανο και τη Βενεζουέλα. 

## Προσωπική ζωή
Ο Ντόουσον είναι ο μεγαλύτερος αδελφός του παίκτη του ΝΒΑ Τζέρι Στάκχαουζ  και ο θείος του πρώην γκαρντ του Πανεπιστημίου Ουέικ Φόρεστ Κρεγκ Ντόουσον . 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Προφίλ FIBA Ευρώπης
*Προφίλ Ισπανικού Πρωταθλήματος Αρχείου (στα Ισπανικά)
*Προφίλ Ιταλικού Πρωταθλήματος (στα Ιταλικά)

Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δάφνης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σολέ Μπασκέτ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κοινότητα Ακουμίων

Η **Κοινότητα Ακουμίων** είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Ακούμια. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βρύσες και Τριόπετρα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

* Ακούμια, τα (344)
* Βρύσες, αι (84)
* Τριόπετρα, η (81)

Συνολικά η κοινότητα έχει 509 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κ. Ευγενεία Σταματογιαννάκη.

## Κοινοτάρχες Ακουμίων
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ακουμίων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Μαίρη Σάιμον

Η **Μαίρη Τζίνη Μαίη Σάιμον** (αγγλικά: Mary Jeannie May Simon· ινουκτιτούτ: Ningiukudluk· Κανγκικσουαλουγιουάκ Κεμπέκ, 21 Αυγούστου 1947) είναι Καναδή δημόσια αξιωματούχος, διπλωμάτης και πρώην ραδιοτηλεοπτική φορέας η οποία υπηρετεί ως  Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά από τις 26 Ιουλίου 2021. Είναι η πρώτη ιθαγενής που κατέχει το αξίωμα και η 30η Γενική Κυβερνήτης της χώρας.

Η Σάιμον γεννήθηκε στο Κανγκικσουαλουγιουάκ του Κεμπέκ. Εργάστηκε για λίγο ως παραγωγός και εκφωνήτρια για το CBC Northern Service τη δεκαετία του 1970 προτού εισέλθει στη συνέχεια στη δημόσια υπηρεσία, υπηρετώντας στο διοικητικό συμβούλιο της ένωσης Ινουίτ του Βόρειου Κεμπέκ και διαδραματίζοντας βασικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για τη Συμφωνία της Σάρλοτταουν. Η Σάιμον ήταν η πρώτη πρέσβειρα του Καναδά για περιπολικές υποθέσεις (circumpolar affairs) από το 1994 έως το 2004, καθώς και επικεφαλής διαπραγματεύτρια για τη δημιουργία του Αρκτικού Συμβουλίου. Υπηρέτησε επίσης ως Πρέσβειρα του Καναδά στη Δανία《 από το 1999 έως το 2002.

Στις 6 Ιουλίου 2021, ο πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τρυντώ ανακοίνωσε ότι η βασίλισσα Ελισάβετ Β' ενέκρινε τον διορισμό της Σάιμον ως Γενικής Κυβερνήτου του Καναδά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες του Καναδά
Εθνικά Αρχεία και Βιβλιοθήκη της Αιθιοπίας

Τα **Εθνικά Αρχεία και Βιβλιοθήκη της Αιθιοπίας**, βρίσκονται στην πρωτεύουσα Αντίς Αμπέμπα. Η βιβλιοθήκη εγκαινιάστηκε το 1944 από τον Αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ και άρχισε να λειτουργεί με βιβλία που δώρισε ο αυτοκράτορας. Είναι και εθνική βιβλιοθήκη και αρχεία της χώρας.

## Ιστορία
Το 1976 η διακήρυξη αριθ. 50/76 έδωσε στη βιβλιοθήκη το νόμιμο δικαίωμα να συλλέγει τρία αντίγραφα των αρχείων που εκδίδονται στη χώρα. Το 1999 η βιβλιοθήκη επανιδρύθηκε με τη διακήρυξη αριθ. 179.1999 ως εθνικός οργανισμός, γεγονός που οδήγησε σε διαρθρωτικές αλλαγές και στην επιδίωξη να είναι μία από τις πέντε κορυφαίες εθνικές βιβλιοθήκες και αρχεία στην Αφρική έως το 2020. Σήμερα αποτελεί τμήμα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

Το αρχείο ιδρύθηκε το 1979 και η συλλογή του περιλαμβάνει παλιά και ιστορικά χειρόγραφα που χρονολογούνται  από τον 14ο και 15ο αιώνα. Άρχισε να λειτουργεί με αρχεία του Υπουργείου του Μεγάλου Παλατιού, του Ανακτόρου του διαδόχου κτλ... Το αρχείο περιλαμβάνει επιστολές γραμμένες από διάφορους βασιλείς, αυτοκράτειρες και πρίγκιπες.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
* Europeana
* Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη
* Αιθιοπία
* Αντίς Αμπέμπα

## Βιβλιογραφία
*  (Includes information about the national library)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αιθιοπία
Αιθιοπια