Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1952

Οι **Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1952** διοργανώθηκαν στο Όσλο της Νορβηγίας από τις 14 Φεβρουαρίου μέχρι και τις 25 Φεβρουαρίου.

Οι συζητήσεις για τη διοργάνωση των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων από το Όσλο ξεκίνησαν ήδη από το 1935. Η πόλη ήταν πρόθυμη να φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, αλλά αυτό κατέστη αδύνατο λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αντ' αυτού, το Όσλο κέρδισε το δικαίωμα να φιλοξενήσει τους Αγώνες του 1952 σε έναν διαγωνισμό που περιελάμβανε την Κορτίνα ντ'Αμπέτσο στην Ιταλία και τη Λέικ Πλάσιντ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλες οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις βρίσκονταν στην μητροπολιτική περιοχή του Όσλο, εκτός από τα αγωνίσματα αλπικού σκι, τα οποία διεξήχθησαν στο Νόρεφγιελ , 113 χλμ. (70 μίλια) από την πρωτεύουσα. Χτίστηκε ένα νέο ξενοδοχείο για τον Τύπο και τους αξιωματούχους, μαζί με τρεις κοιτώνες για τη στέγαση αθλητών και προπονητών, δημιουργώντας το πρώτο σύγχρονο χωριό αθλητών. Το Όσλο έφερε το οικονομικό βάρος της φιλοξενίας των Αγώνων σε αντάλλαγμα για τα έσοδα που απέφεραν. Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1952 ήταν οι πρώτοι από τους δύο συνεχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες που πραγματοποιήθηκαν στη Βόρεια Ευρώπη, πριν από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας.

Οι Χειμερινοί Αγώνες του 1952 προσέλκυσαν 694 αθλητές που εκπροσωπούσαν 30 χώρες, οι οποίοι συμμετείχαν σε τέσσερα  αθλήματα και 22 αγωνίσματα. Η Ιαπωνία και η Γερμανία επέστρεψαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες αφού αναγκάστηκαν να χάσουν τους Αγώνες του 1948 μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Γερμανία εκπροσωπήθηκε αποκλειστικά από αθλητές της Δυτικής Γερμανίας, αφού η Ανατολική Γερμανία αρνήθηκε να αγωνιστεί ως ενιαία ομάδα. Η Πορτογαλία και η Νέα Ζηλανδία έκαναν το ντεμπούτο τους στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και στις γυναίκες επετράπη να αγωνιστούν στο σκι αντοχής για πρώτη φορά.

Ο Νορβηγός οδηγός φορτηγού Χγιάλμαρ Άντερσεν κέρδισε τρία από τα τέσσερα αγωνίσματα πατινάζ ταχύτητας και έγινε ο πιο πολυτιμημένος αθλητής των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1952. Η Γερμανία ανέκτησε την παλιά της εξέχουσα θέση στο bobsleigh, με νίκες στα αγωνίσματα τεσσάρων και δύο ατόμων. Ο Ντικ Μπάτον από τις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησε το πρώτο τριπλούν σε διεθνή αγώνα, κατακτώντας τον δεύτερο συνεχόμενο Ολυμπιακό τίτλο του στο καλλιτεχνικό πατινάζ ανδρών. Το δημοφιλές σκανδιναβικό άθλημα bandy συμπεριλήφθηκε ως άθλημα επίδειξης, αλλά μόνο τρεις σκανδιναβικές χώρες αγωνίστηκαν στο τουρνουά. Η Νορβηγία κυριάρχησε στη συνολική κατάταξη μεταλλίων με 16 μετάλλια, συμπεριλαμβανομένων επτά χρυσών. Οι Αγώνες ολοκληρώθηκαν με την παρουσίαση μιας σημαίας που θα παραδιδόταν στην πόλη που θα φιλοξενούσε τους επόμενους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Η σημαία, η οποία έγινε γνωστή ως « σημαία του Όσλο », έχει επιδειχθεί στην πόλη που φιλοξενούσε τους επόμενους Χειμερινούς Αγώνες.

## Διαδικασία Επιλογής
Το Όσλο είχε υποβάλει ανεπιτυχώς υποψηφιότητα για τη διοργάνωση των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1936, χάνοντας από τη Γερμανία, η οποία είχε φιλοξενήσει τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Εκείνη την εποχή, το έθνος που φιλοξένησε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες φιλοξένησε επίσης τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Μετά τους Αγώνες του 1936, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) αποφάσισε να αναθέσει τους Χειμερινούς και Θερινούς Αγώνες σε διαφορετικές χώρες, αλλά οι Αγώνες αναβλήθηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το Λονδίνο φιλοξένησε τους πρώτους μεταπολεμικούς Αγώνες, τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, και συνέστησε το Όσλο ως την πόλη υποδοχής των Χειμερινών Αγώνων του 1948, αλλά το διοικητικό συμβούλιο αρνήθηκε. Αντ' αυτού, οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1948 διεξήχθησαν στο Σεντ Μόριτζ της Ελβετίας.

Οι Νορβηγοί ήταν αναποφάσιστοι για τη διοργάνωση Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων. Πολιτισμικά, ήταν αντίθετοι στα ανταγωνιστικά χειμερινά αθλήματα, ιδιαίτερα στα αγωνίσματα σκι, παρά την επιτυχία των Νορβηγών αθλητών σε προηγούμενους Χειμερινούς Αγώνες. Αλλά οι διοργανωτές πίστευαν ότι οι Αγώνες του 1952 θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια ευκαιρία για την προώθηση της εθνικής ενότητας και για να δείξουν στον κόσμο ότι η Νορβηγία είχε ανακάμψει από τον πόλεμο. Με το Όσλο για το δικαίωμα διοργάνωσης των Αγώνων ανταγωνίζονταν η Κορτίνα ντ'Αμπέτσο της Ιταλίας και η Λέικ Πλάσιντ της Νέας Υόρκης των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ΔΟΕ ψήφισε την ανάθεση των Χειμερινών Αγώνων του 1952 στο Όσλο στις 21 Ιουνίου 1947 στην 40ή Σύνοδο της ΔΟΕ στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Αργότερα, η Κορτίνα ντ'Αμπέτσο ανέλαβε τη διοργάνωση των Αγώνων του 1956 και το 2026 και η Λέικ Πλάσιντ - η οποία είχε φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 - επιλέχθηκε για να φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Αγώνες του 1980. Η Νορβηγία έγινε η πρώτη σκανδιναβική χώρα που φιλοξένησε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, και οι Χειμερινοί Αγώνες του 1952 ήταν οι πρώτοι που διεξήχθησαν στην πρωτεύουσα ενός έθνους.

### Αποτελέσματα

## Αθλητικές εγκαταστάσεις και υποδομές
Με χωρητικότητα 29.000 θέσεων, το στάδιο Bislett έγινε το κεντρικό σημείο των Αγώνων. Ήταν ο χώρος διεξαγωγής των αγώνων παγοδρομιών ταχύτητας και των αγώνων καλλιτεχνικής παγοδρομίας. Το Bislett ήταν αρκετά μεγάλο για μια πίστα παγοδρομιών ταχύτητας 400 μέτρων (1.300 πόδια) και ένα παγοδρόμιο καλλιτεχνικής παγοδρομίας διαστάσεων 30 επί 60 μέτρων (98 επί 197 πόδια). Ένα στρώμα χιονιού χώριζε την πίστα και το παγοδρόμιο. Επειδή το Bislett ήταν μια υπαίθρια αρένα, η οργανωτική επιτροπή επέλεξε το στάδιο Tryvann και το στάδιο Hamar ως δευτερεύοντες εναλλακτικούς χώρους παγοδρομιών που θα χρησιμοποιούνταν σε περίπτωση κακοκαιρίας. Το 1994, το Hamar έγινε ο χώρος διεξαγωγής των αγώνων παγοδρομιών ταχύτητας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1994 στο Λιλεχάμερ .

Οι Χειμερινοί Αγώνες του Όσλο ήταν οι πρώτοι που περιλάμβαναν ολυμπιακό τουρνουά χόκεϊ επί πάγου που διεξήχθη σε τεχνητό πάγο. Ένα νέο στάδιο κατασκευάστηκε για το τουρνουά χόκεϊ σε μια κατοικημένη περιοχή του ανατολικού Όσλο, που ονομάζεται Γιόρνταλ Άμφι, το οποίο φιλοξένησε 10.000 θεατές σε κερκίδες που υψώνονταν απότομα από το παγοδρόμιο. 23 από τους 36 αγώνες χόκεϊ διεξήχθησαν στο Γιόρνταλ Άμφι, ενώ οι υπόλοιποι αγώνες διεξήχθησαν στο Kadettangen , στο Dælenenga idrettspark , στο Lillestrøm Stadion και στο Marienlyst Stadion . 

Οι αγώνες ανώμαλου δρόμου και το χιονοδρομικό άλμα πραγματοποιήθηκαν στο Χόλμενκολμπακέν , το οποίο βρίσκεται περίπου 8 χλμ. από το κέντρο του Όσλο. Ο αναμενόμενος αριθμός θεατών προκάλεσε ανησυχίες για την κυκλοφορία, επομένως κατασκευάστηκε ένας νέος δρόμος και διευρύνθηκε η υπάρχουσα αρτηρία. Το Χόλμενκολμπακέν χτίστηκε το 1892 και χρειάστηκαν βελτιώσεις για να ανταποκριθεί στα διεθνή πρότυπα. Το αρχικό ξύλινο άλμα με σκι αντικαταστάθηκε με έναν τσιμεντένιο πύργο και άλμα μήκους 87 μ. Κατασκευάστηκαν νέες κερκίδες για να φιλοξενήσουν 13.000 άτομα και προστέθηκε μια περιοχή στη βάση του λόφου για να φιλοξενήσει 130.000 θεατές.

Οι λόφοι και το έδαφος στη γύρω περιοχή ανταποκρίνονταν στις ανταγωνιστικές απαιτήσεις για μια κορυφαία διοργάνωση χιονοδρομίας αντοχής. Ένας πίνακας ανακοινώσεων είχε τοποθετηθεί στις γραμμές εκκίνησης και τερματισμού για να βοηθά τους θεατές να παρακολουθούν την πρόοδο των αγωνιζόμενων. Οι αγώνες αντοχής και οι αγώνες σκανδιναβικού συνδυασμού ξεκινούσαν και τελείωναν στη βάση του λόφου άλματος με σκι. Οι κερκίδες για τον αγώνα άλματος με σκι έπρεπε να αφαιρεθούν κατά τη διάρκεια των αγώνων αντοχής. Οι θεατές είχαν μόνο μια μικρή περιοχή από την οποία μπορούσαν να παρακολουθήσουν τους αγώνες, αλλά τους επιτρεπόταν να βρίσκονται στην πίστα για να επευφημούν τους αγωνιζόμενους.

Τα αγωνίσματα αλπικού σκι μοιράστηκαν μεταξύ του Νόρεφγιελ και του Ρόντκλαϊβα. Οι διαδρομές σλάλομ βρίσκονταν στο Ρόντκλαϊβα, που βρίσκεται στο ίδιο βουνό με το Χόλμενκολεν και το Φρόγκνερσετερεν. Η διαδρομή είχε υψομετρική διαφορά, από την αρχή μέχρι το τέλος, 200 μ. (660 πόδια) και μήκος 480 μ. (1.570 πόδια). Έπρεπε να κατασκευαστεί ένα σχοινί ρυμούλκησης για να μεταφέρει τους σκιέρ από την βάση στην κορυφή του λόφου. Ο αγώνας κατάβασης και το γιγαντιαίο σλάλομ - που έκανε το ντεμπούτο του στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1952 - πραγματοποιήθηκαν στο Νόρεφγιελ, το οποίο βρισκόταν 113 χλμ. (70 μίλια) από το Όσλο και ο μόνος χώρος που βρισκόταν μακριά από την πρωτεύουσα. Έπρεπε να γίνουν εργασίες για να καταστεί η περιοχή κατάλληλη για Ολυμπιακούς αγώνες. Κατασκευάστηκε μια γέφυρα πάνω από τη λίμνη Κρόντερεν για να βοηθήσει στην ανακούφιση της κυκλοφοριακής συμφόρησης. Κατασκευάστηκαν επίσης ένα νέο ξενοδοχείο, δύο λιφτ του σκι και ένας νέος δρόμος.

Δεν υπήρχε μόνιμη πίστα bobsleigh στη Νορβηγία. Αντ' αυτού, οι διοργανωτές κατασκεύασαν μια προσωρινή διαδρομή από χιόνι και πάγο. Αυτή συχνά υποτίθεται λανθασμένα ότι κατασκευάστηκε στο Korketrekkeren . Από το Frognerseteren σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε μια ξεχωριστή διαδρομή μήκους 1.508 μ. (4.948 πόδια) και 13 στροφών. Η πίστα bobsleigh κατασκευάστηκε και δοκιμάστηκε για πρώτη φορά το 1951 και στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε για τους Αγώνες το 1952. Χρησιμοποιήθηκε ένα αυτοκίνητο για την επιστροφή των bobsleigh στην αρχή της πίστας.

## Χώρες που συμμετείχαν στους αγώνες

## Πρόγραμμα

## Πίνακας Μεταλλίων

## Παραπομπές