Ρούθ Σνάιντερ

Η **Μέι Ρούθ Μπράουν Σνάιντερ** (Αγγλικά: **May Ruth Brown Snyder**/Γέννηση στις 27 Μαρτίου του 1895 - Θάνατος στις 12 Ιανουαρίου του 1928) ήταν Αμερικανίδα δολοφόνος που εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα το 1928 για τη δολοφονία του συζύγου της Άλμπερτ Έντουαρτ Σνάιντερ.

## Βιογραφία
Η Μέι Ρούθ Μπράουν γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου του 1895 στο Μανχάταν από Σκανδιναβούς μετανάστες πρώτης γενιάς. Οι γονείς της ήταν η Τζοζεφίν Άντερσον από την Σουηδία και ο Χάρι Σόρενσον, ο οποίος καταγόταν από τη Νορβηγία. Η Ρούθ είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, και μια αδελφή που ονομαζόταν Ιωσηφίνα. Όταν οι γονείς της έφτασαν στην Αμερική, ο πατέρας της άλλαξε το επώνυμο του σε Μπράουν επειδή ήθελε ένα επώνυμο που δεν θα πρόδιδε την καταγωγή του και θα έμοιαζε περισσότερο αμερικανικό. Ήταν ναυτικός αλλά για να βρίσκεται κοντά στην οικογένεια του, εγκατέλειψε τη θάλασσα και έπειτα εργάστηκε ως ξυλουργός. Ως οικογένεια τα έβγαζαν δύσκολα πέρα. Όμως το ζεύγος Μπράουν πάλευε ώστε τα παιδιά τους να μεγαλώσουν χωρίς να τους λείψουν τα βασικά. Παρόλα αυτά οι γονείς της ξοδέψαν αρκετά χρήματα για τη Ρουθ για τα πολυάριθμα ιατρικά της προβλήματα. Είχε επιληψία και συχνά λιποθυμούσε. Επίσης υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο έντερο στην ηλικία των έξι ετών και σε σκωληκοειδεκτομή λίγα χρόνια αργότερα. Η δεύτερη επέμβαση ήταν αποτυχημένη και η Ρούθ Μπράουν έμεινε με διάφορες εσωτερικές παθήσεις.

Η οικογένεια Μπράουν ήταν μέλη της Μεθοδιστικής Επισκοπικής Εκκλησία. Η Ρούθ προσευχόταν κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, αλλά αργότερα αποκάλυψε ότι η πίστη της δεν ήταν ισχυρή: "*Δεν πίστευα βαθιά μέσα μου ότι υπήρχε [ο Θεός]. Αλλά σταύρωνα τα χέρια μου σε περίπτωση που έκανα λάθος*". Εκείνη δεν απολάμβανε αυτή τη ζωή και επιθυμούσε μεγαλεία που η οικογένεια της δεν μπορούσε να της προσφέρει. Ποτέ δεν είχε έντονες επαγγελματικές φιλοδοξίες. Η επιθυμία της ήταν ο γάμος. Πίστευε ότι ήταν κατάλληλη για να γίνει καλή σύζυγος και μητέρα. Ήταν καλή νοικοκυρά, γρήγορη στο ράψιμο και εξαιρετική μαγείρισσα. Θεωρούσε ότι ένας επιτυχημένος σύζυγος, θα την οδηγούσε στο κατώφλι της υψηλής κοινωνίας και σε μία ζωή με άνετη καθημερινότητα. Έτσι παράτησε το σχολείο μετά την όγδοη τάξη και αργότερα βρήκε εργασία σε μια τηλεφωνική εταιρεία της Νέας Υόρκης. Το βράδυ παρακολουθούσε μαθήματα διοίκησης επιχειρήσεων, στενογραφίας και δακτυλογράφησης. Έτσι πέρασαν δύο χρόνια και η Ρούθ είχε γίνει πολύ αγαπητή στην δουλειά της και οι συνάδελφοι της την αποκαλούσαν παιχνιδιάρικα Μπράουνι. Μια μέρα η Ρούθ εξυπηρέτησε στο τηλέφωνο τον Άλμπερτ Σνάιντερ, έναν υπάλληλο του περιοδικό Motor Boating. Ωστόσο το τηλεφώνημα δεν πήγε και τόσο καλά, καθώς εκείνος εκνευρίστηκε μαζί της. Εκείνος θεώρησε ότι δεν έκανε σωστά την δουλειά της και απειλήσει να την καταγγείλει στον διευθυντή της. Η Ρουθ του ζήτησε συγγνώμη μιλώντας του ευγενικά και γλυκά. Ο Άλμπερτ ξαφνικά μετανόησε για την οργισμένη του συμπεριφορά και θέλησε να ζητήσει συγγνώμη από την άτυχη υπάλληλο αυτοπροσώπως. Η προσωπική συγγνώμη δόθηκε λίγες ώρες αργότερα. Όταν είδε την όμορφη ξανθιά 19χρονη Ρούθ Μπράουν, ο Άλμπερτ μαγεύτηκε αμέσως. Ίσως έφταιγε το γλυκό της χαμόγελο ή τα σκανταλιάρικα μπλε μάτια της, αλλά ο Άλμπερτ ήθελε να γνωρίζει καλύτερα την Ρούθ. Έτσι άρχισε να την επισκέπτεται τακτικά στην δουλειά της. Μόλις δύο εβδομάδες αφότου γνώρισε την όμορφη δεσποινίς, της πρότεινε να εργαστεί ως γραμματέας στο περιοδικό Motor Boating, στο οποίο εργαζόταν και ο ίδιος και διοικούνταν από τον εκδότη Γουίλιαμ Ράντολφ Χερστ. Η Ρούθ το δέχτηκε με ενθουσιασμό.

Σύντομα η φιλία τους κατέληξε σε σχέση. Ο Άλμπερτ ήταν 32 ετών, έβγαζε 100 δολάρια την εβδομάδα, είχε έξι αδέρφια και ήταν δεμένος με τη μητέρα του. Μέσα σε λίγους μήνες παντρεύτηκαν και εγκαταστάθηκαν σε ένα λιτό σπίτι στο Μπρούκλιν. Μετά τον γάμο η Ρουθ σταμάτησε να εργάζεται. Το 1918, το ζεύγος Σνάιντερ απέκτησε μια κόρη, την οποία ονόμασαν Λορέιν και έπειτα μετακόμισαν σε ένα μεγαλύτερο διαμέρισμα στο Μπρονξ. Αργότερα, όταν ο Άλμπερτ πήρε προαγωγή σε καλλιτεχνικό συντάκτη του περιοδικού, μετέφερε την οικογένεια του σε ένα μεγαλύτερο σπίτι οκτώ δωματίων στο Κουίνς του Λονγκ Άιλαντ. Για τον Άλμπερτ αυτό ήταν σημάδι επιτυχίας. Ανόμοια η Ρούθ το εξέλαβε σαν ένα μοναχικό βήμα στην απομόνωση της προαστιακής ζωής. Εντούτοις εκείνη εργαζόταν σκληρά για να κάνει καθημερινά όλες τις δουλειές του σπιτιού. Επίσης εράψε όλες τις κουρτίνες και τα καλύμματα του αρχοντικού και έφτιαξε ρούχα για τον εαυτό της και την κόρη της. Λίγο αργότερα η μητέρας της Ρούθ, η Τζόζεφιν Μπράουν, χήρεψε και ήρθε να μείνει μαζί τους. Μέχρι το 1925, η Ρουθ Μπράουν Σνάιντερ είχε πετύχει "όλα όσα επιθυμούσαν οι περισσότερες γυναίκες" της εποχής της. Οι εφημερίδες αφηγούμενες αργότερα την ιστορία της αφού έγινε γνωστή στο κοινό, ανέφεραν ότι "*είχε το δικό της σπίτι, αυτοκίνητο, ραδιόφωνο, καλά έπιπλα, χρήματα στην τράπεζα, προστασία και έναν αθλητή για σύζυγο*". Ο Άλμπερτ Σνάιντερ δεν ήταν στην πραγματικότητα αθλητής, αλλά του άρεσε η πεζοπορία, είχε μια μηχανοκίνητη βάρκα που χρησιμοποιούσε τα Σαββατοκύριακα και συχνά ήταν μαυρισμένος από τον ήλιο. Ήταν επίσης, σύμφωνα με τις εφημερίδες, "*ένας καλός άνθρωπος, πιστός σύζυγος και περήφανος για τη γυναίκα του, το παιδί του και το σπιτικό του*". Έφτιαχνε μικρά πράγματα για να διακοσμήσει το σπίτι, ήταν οικονόμος και δούλευε σκληρά και μέχρι αργά το απόγευμα.

Ωστόσο πίσω από τις κλειστές κουρτίνες του σπιτιού τους, τα πραγματικά ήταν εντελώς διαφορετικά, καθώς η "όψη της τέλειας οικογένειας" ήταν απλώς ένα περιτύλιγμα. Συγκεκριμένα, ο περίγυρος του ζευγαριού περιέγραψε την Ρούθ ως κοινωνική και ως άτομο που αγαπούσε τους ανθρώπους, την διασκέδαση, τα πάρτι και το θέατρο. Αντίθετα για τον Άλμπερτ ανέφεραν ότι ήταν πολύ σοβαρός, συχνά σκυθρωπός, αντικοινωνικός, ήθελε σχεδόν πάντα να μένει στο σπίτι, να πηγαίνει μόνος του για ψάρεμα και να ασχολείται με τον κήπο του. Επιπρόσθετα η Ρουθ αγαπούσε τα ζώα, αλλά ο Άλμπερτ ανεχόταν με το ζόρι το καναρίνι της. Τέλος ενώ η Ρούθ αγαπούσε τα παιδιά και ήταν αφοσιωμένη στην κόρη της, ο Άλμπερτ που δεν ήθελε καθόλου παιδιά, ήταν διπλά απογοητευμένος που είχε αποκτήσει παιδί και ειδικά κορίτσι. Μάλιστα πίστευε ότι ο τοκετός είχε καταστρέψει τη σιλουέτα της Ρουθ. Επίσης είχε αναφερθεί ότι ο Άλμπερτ ήταν κακοποιητικός τόσο λεκτικά όσο και σωματικά με την γυναίκα και την κόρη του.

Ο γάμος τους ήταν προβληματικός από την αρχή. Η διαφορά ηλικίας τους (13 χρόνια) μπορεί να ήταν μέρος του προβλήματος. Ο Άλμπερτ απλώς δεν είχε την ενέργεια να παρακολουθεί τις κοινωνικές εκδηλώσεις που τόσο απολάμβανε η Ρουθ. Εκείνη φρόντιζε το σπίτι και του σέρβιρε νόστιμα γεύματα, αλλά ο Άλμπερτ ήθελε περισσότερα. Ήθελε κάποιον με τον οποίο θα μπορούσε να συζητά θέματα και να μοιράζεται ιδέες. Η Ρούθ έβρισκε τα βιβλία και την τέχνη βαρετά. Πάντα ήθελε να παίζει μπριτζ, να χορεύει τζίτερμπαγκ και να ακούει μελωδίες του Κόουλ Πόρτερ.

Από την πλευρά της, η Ρούθ ένιωθε σαν να είχε φιλήσει τον "Γοητευτικό Πρίγκιπα" μόνο και μόνο για να γίνει βάτραχος. Δεν μπορούσε να κατανοήσει τις εγκεφαλικές συζητήσεις του Αλμπερτ, ούτε και ήθελε. Ωστόσο η κύρια πηγή της περιφρόνηση της Μπράουν για τον σύζυγο της ήταν η εμμονής του Άλμπερτ για την πιο "σοβαρή" αρραβωνιαστικιά του, την Τζέσι Γκίσαρντ, η οποία είχε πεθάνει από πνευμονία πριν προλάβουν να παντρευτούν. Είχαν δεσμό για δέκα χρόνια και ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του. Στο σπίτι υπήρχαν παντού φωτογραφίες της, ενώ ένας μεγάλος πίνακας με την προσωπογραφία της κοσμούσε το σαλόνι τους. Μάλιστα, την περιέγραψε στη σύζυγο του ως "*την καλύτερη γυναίκα που είχε γνωρίσει ποτέ*". Συχνά πρόσβαλε την Ρούθ λέγοντας της ότι δεν έμοιαζε καθόλου στην Τζέσι και δεν έκανε καμία προσπάθεια γι' αυτό. Η ζήλια περιστασιακά κυρίευε τη Ρούθ και μια μέρα αφαίρεσε το πορτρέτο της Τζέσι από το σαλόνι. Εντούτοις αυτό οδήγησε σε έντονη διαμάχη με τον Άλμπερτ, ο οποίος απαιτούσε να ξανακρεμαστεί. Οι καβγάδες ανάμεσα στο ανδρόγυνο ήταν τόσο συχνοί, που η μητέρα της Ρούθ την συμβούλεψε να χωρίσει.

## Η παραμονή σχέση
αριστερά|μικρογραφία|244x244εσ|Ο Χένρι Τζαντ Γκρέι με τον οποίο είχε παράνομη σχέση η Ρούθ Σνάιντερ
Σύντομα η Ρούθ άρχισε να εκμεταλλεύεται την απουσία του Άλμπερτ, ο οποίος έλειπε από το σπίτι πολλές ώρες στη δουλειά, για να κυκλοφορεί στους δρόμους και τα μαγαζιά της μεγαλούπολης. Ήθελε να ξεφεύγει από το σπίτι της που τόσο την "έπνιγε". Ένα μεσημέρι του 1925, η Ρούθ γευμάτιζε με μια φίλη της στο Henry's, ένα σουηδικό εστιατόριο. Εκεί συνάντησαν έναν γνωστό της φίλης της, τον Χένρι Τζαντ Γκρέι, ο οποίος ήταν πωλητής κορσέδων και ζούσε στα προάστια του Νιου Τζέρσεϊ. Η Ρούθ με τον Χένρι μοιράζονταν πολλά κοινά. Και οι δύο βρίσκονταν “εγκλωβισμένοι” σε έναν βαρετό γάμο που δεν τους γέμιζε, είχαν από μία κόρη αλλά και μεγαλεπήβολες βλέψεις για τη ζωή. Έτσι, δεν άργησαν να ερωτευτούν και να συνάψουν παράνομο δεσμό. Για να μπορούν να βρίσκονται έγραφαν κωδικοποιημένα σημειώματα τα οποία τα έστελναν ο ένας στον άλλον με ταχυδρόμους που είχαν δωροδοκήσει. Έτσι πέρασε 1,5 χρόνος όπου το παράνομο ζευγάρι συναντιόταν κάποιες φορές στο σπίτι της Ρούθ, την στιγμή που ο Αλμπερτ ήταν στην δουλειά, η μητέρα της εκτός σπιτιού και η Λορέιν στο σχολείο. Συχνά όμως πήγαιναν στο ξενοδοχείο Waldorf Astoria ως Κύριος και Κυρία Γκρέι. Ήταν τόσο τακτικοί επισκέπτες που είχαν αφήσει μια μικρή βαλίτσα σε ένα ντουλάπι του ξενοδοχείου, η οποία περιείχε μπουρνούζια, οδοντόβουρτσες, χτένες, προφυλακτικά, πιτζάμες και παντόφλες. H Ρούθ για να μην κινεί υποψίες συνοδευόταν πάντα από την κόρη της. Χωρίς να γνωρίζει τι κάνει η μητέρα της εκεί, το κοριτσάκι περνούσε την ώρα του στο λόμπι και διασκέδαζε συχνά παίζοντας με τους ανελκυστήρες του ξενοδοχείου. Οι δύο εραστές συναντιόντουσαν όσο πιο συχνά γινόταν και φαινόταν να μην χορταίνουν ο ένας τον άλλον.

## Η Δολοφονία
Υπάρχουν δύο ασύμβατες εκδοχές για το πώς η δολοφονία του Άλμπερτ Σνάιντερ έγινε για πρώτη φορά θέμα συζήτησης μεταξύ των δύο εραστών. Η Ρούθ ισχυρίστηκε ότι η ιδέα ήταν του Τζαντ. Αντίθετα ο Γκρέι επέμεινε ότι η Ρούθ έθεσε το ζήτημα στο τραπέζι, όταν προσπάθησε να τον πείσει ότι ο σύζυγος της την κακομεταχειριζόταν και ότι έπρεπε να θανατωθεί. Σύμφωνα με τον Τζαντ, εκείνος έφερε αντίρρηση, αλλά η Ρούθ συνέχισε να τον ενοχλεί με υπονοούμενα, προτάσεις και απροκάλυπτες απαιτήσεις. Μαλάκωνε παιχνιδιάρικα αυτές τις απαιτήσεις με τους όρους τρυφερότητας που είχαν δημιουργήσει οι δυο τους ο ένας για τον άλλον. Η Ρούθ ήταν η "μαμά" και και ο Τζαντ ήταν ο "μπαμπάς" ή ο "εραστής". Η επιμονή της Ρούθ, ωστόσο, αναστάτωνε τόσο πολύ τον Γκρέι, σε σημείο που άρχισε να πίνει, καταναλώνοντας τεράστιες ποσότητες ποτού σε μια προσπάθεια να ηρεμήσει τα νεύρα του. Η «μαμά» παρακαλούσε, μάλωνε και απειλούσε, αλλά ο "εραστής" συνέχιζε να αρνείται. Τελικά κάποια στιγμή ενέδωσε και συμφώνησε να υλοποιήσουν το σχέδιο.

Εν τω μεταξύ, η Ρούθ έκανε τρείς ασφάλειες  ζωής συνολικής αξίας 54.000 δολαρίων στο όνομα του συζύγου της χωρίς εκείνος να το γνωρίζει. Η πρώτη ήταν αξίας 1.000 δολαρίων, η δεύτερη 5.000 δολαρίων και η τρίτη 48.000 δολαρίων. Σύμφωνα με τον Τζαντ, η Ρούθ ξεγέλασε τον Άλμπερτ ώστε να υπογράψει και τα τρία έγγραφα λέγοντας του ότι το ασφαλιστήριο έπρεπε να υπογραφεί σε τρία διαφορετικά αντίγραφα. Εκείνη πλήρωνε κρυφά τα δύο ασφάλιστρα και με την βοήθεια του ασφαλιστή, πρόσθεσε στο τελευταίο συμβόλαιο (για το οποίο είχε εν μέρη γνώση ο σύζυγος της) ακόμα μια ρήτρα που όριζε ότι εκείνη ως δικαιούχος θα έπρεπε να αποζημιωθεί με επιπλέον 48.000 δολάρια (συνολικά δηλαδή με ένα πόσο αξίας ενάμιση εκατομμύριο δολάρια το 2025) σε περίπτωση που ο Αλμπερτ πέθαινε από μια απροσδόκητη αιτία όπως θανατηφόρο ατύχημα ή δολοφονία. Η Σνάιντερ φρόντισε ώστε ο σύζυγο της να μην ανακαλύψει τίποτα για όλα αυτά, καθώς ζήτησε από τον ταχυδρόμο να χτυπήσει το κουδούνι δύο φορές όταν θα έφτανε ο φάκελος από την ασφαλιστική εταιρεία. Λέγεται πως αυτό το γεγονός ενέπνευσε τον συγγραφέα Τζέιμς Μ. Κέιν να δώσει στο μυθιστόρημα του τον τίτλο "*Ο Ταχυδρόμος Χτυπάει Πάντα Δύο Φορές"*.

Όπως υποστήριξε αργότερα στην κατάθεση του ο Χένρι Τζαντ Γκρέι, η Ρούθ προσπάθησε μόνη της επτά φορές να σκοτώσει τον Άλμπερτ, αλλά τελικά απέτυχε. Λόγω χάρη, μια φορά του έριξε λίγο ποντικοφάρμακο στο φαγητό, το οποίο του προκάλεσε δυσπεψία. Σε μια άλλη περίπτωση είχε προσθέσει ναρκωτικές ουσίες στα φάρμακα του όταν ήταν άρρωστος και όλα αυτά χωρίς ο Άλμπερτ Σνάιντερ να την υποψιαστεί. Το οριστικό σχέδιο τέθηκε σε εφαρμογή τα ξημερώματα της Κυριακή 20 Μαρτίου του 1927. Ο Γκρέι ταξίδεψε με τρένο από την Σύρακιουζ στη Νέα Υόρκη και στη συνέχεια με λεωφορείο μέχρι το Λονγκ Άιλαντ. Όταν έφτασε στο Κουίνς, όπου ζούσαν οι Σνάιντερ, ο Τζαντ περπάτησε για μια ώρα, σταματώντας κάτω από τα φώτα του δρόμου για να αγοράσει ποτά. Ήταν σχεδόν σαν να ήλπιζε να τον εντοπίσουν και να τον συλλάβουν να παρανομεί. Ας μην ξεχνάμε ότι ήταν η εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Ωστόσο, κανείς δεν του έδωσε σημασία και τελικά έφτασε στο σπίτι των Σνάιντερ. Μπήκε από μία πλαϊνή πόρτα που του είχε αφήσει ξεκλείδωτη η Ρουθ και κρύφτηκε σε μια ντουλάπα του υπνοδωματίου των Σνάιντερ. Η μητέρα της Ρούθ έλειπε εκείνες τις μέρες από το σπίτι. Ο Άλμπερτ, η Ρούθ και η Λορέιν ήταν ακόμα σε πάρτυ στο σπίτι φίλων τους, όπου οι ενήλικες έπαιζαν μπριτζ. Ο Άλμπερτ είχε πιει πολύ, αλλά οδήγησε με ασφάλεια και έφτασαν στο σπίτι λίγο πριν τις 2:00 τα ξημερώματα. Κουρασμένος όπως ήταν πήγε κατευθείαν για ύπνο. Η Ρούθ συνόδευσε την κόρη της στο δωμάτιο της. Εδώ η ιστορία αποκτά δυο διαφορικές εκδοχές.

Σύμφωνα με την εκδοχή του Γκρέι, η Ρούθ κατόπιν τον συνάντησε στο υπνοδωμάτιο των επισκεπτών και τον οδήγησε στην κρεβατοκάμαρα της. Κοντοστάθηκαν για λίγα λεπτά κοιτάζοντας σιωπηλά τον κοιμισμένο άντρα. Ύστερα ο Τζαντ πήρε διστακτικά την πρωτοβουλία. Χτύπησε το κεφάλι του Άλμπερτ με ένα βαρίδι. Ο δύστυχος άντρας ξύπνησε ζαλισμένος και άρχισε να αμύνεται. Παρά το δυνατό χτύπημα και την ηλικία του, ο 44χρονος δεν δυσκολεύτηκε να πάρει το πάνω χέρι στην πάλη. Τότε, η Ρούθ, βλέποντας την κατάσταση να φεύγει εκτός ελέγχου, άρπαξε ένα πανί που ήταν ποτισμένο με χλωροφόρμιο και το έτριψε με δύναμη στο πρόσωπο του Άλμπερτ. Όταν είδε ότι η προσπάθεια της απέτυχε, επιχείρησε να πνίξει τον σύζυγο της με ένα κορδόνι. Πάλι χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Απεγνωσμένη, άρπαξε και η ίδια το βαρίδι και άρχισε να τον χτυπά με μανία μέχρι που σταμάτησε να κινείται.

Σύμφωνα με την εκδοχή της Ρούθ, όταν εκείνη βγήκε από το δωμάτιο της Λορέιν, συνάντησε τον Γκρέι και του είπε: "*Κάνε ησυχία. Θα μιλήσουμε σε λίγο*". Έπειτα, η Ρούθ πήγε στο δωμάτιο της, φόρεσε το νυχτικό της και ξάπλωσε δίπλα στον άντρα της. Όταν ήταν βέβαιη ότι ο Άλμπερτ κοιμόταν βαθιά, σηκώθηκε από το κρεβάτι και πήγε να βρει τον εραστή της για να τον πείσει να φύγει και να ξεχάσει την ιδέα της δολοφονίας. Εν τω μεταξύ, ο Τζαντ είχε φορέσει λαστιχένια γάντια και της είπε: "*Τι θα κάνουμε τελικά; Αν δεν με αφήσεις να το κάνω απόψε, θα το σκάσουμε μαζί. Ή αυτός ή εμείς*". Η Ρουθ τον τράβηξε από το μπράτσο και τον παρακάλεσε να φύγει και να μην σκοτώσει τον Άλμπερτ. Ο Τζαντ φάνηκε πεπεισμένος και υποσχέθηκε να φύγει χωρίς απρόοπτα. Ανακουφισμένη, η Ρούθ ανέβηκε στο μπάνιο του επάνω ορόφου και σε λίγο άκουσε έναν δυνατό γδούπο από τον κάτω όροφο. Τρομοκρατημένη, έτρεξε στην κρεβατοκάμαρα και βρήκε τον Τζαντ πάνω στον άντρα της, γονατισμένο στην πλάτη του Άλμπερτ. Προσπάθησε να τον τραβήξει και από την ένταση εκείνη λιποθύμησε. Όταν ανέκτησε τις αισθήσεις της, ο ακίνητος Άλμπερτ ήταν τυλιγμένος με κουβέρτες. Άρχισε να τις βγάζει, αλλά ο Τζαντ την άρπαξε και την πήγε στο δωμάτιο της μητέρας της Ρούθ και της είπε: "*Το έχω κάνει ήδη και πρέπει να αναλάβεις το ίδιο μεγάλο μέρος της ευθύνης με εμένα. Μπορούμε να σκηνοθετήσουμε μια διάρρηξη και να τη γλιτώσουμε και οι δύο*. *Θα ισχυριστείς αργότερα στην αστυνομία ότι στο σπίτι μπήκαν Ιταλοί διαρρήκτες*". Η Ρούθ  τον άκουγε σοκαρισμένη χωρίς να μιλά. Ο Τζαντ της είπε στην συνέχεια: "*Το πουκάμισο μου είναι γεμάτο αίμα*". Κοιτάζοντας το νυχτικό της, η Ρουθ διαπίστωσε είχε ένα ματωμένο αποτύπωμα παλάμης στο σημείο που ο Τζαντ την είχε πιάσει. Έκαψαν το νυχτικό και το λεκιασμένο πουκάμισο του Γκρέι. Ο Τζαντ πήρε και φόρεσε ένα από τα πουκάμισα του Άλμπερτ. Κατόπιν της είπε να περιμένει όσο αυτός θα έστηνε το σκηνικό της διάρρηξη.

Από εδώ και έπειτα η αφήγηση τους ήταν κοινή. Όσο ο Τζαντ σκηνοθετούσε τον τόπο του εγκλήματος, η Ρουθ έκρυψε τα κοσμήματα της κάτω από το στρώμα. Έπειτα ο Τζαντ έδεσε τη Ρουθ σε μία καρέκλα και την φίμωσε με ένα πανί στο στόμα. Στην συνέχεια έφυγε πριν προλάβει να ξημερώσει για να μην τον δει κανείς. Το επόμενο πρωί στις 07:30, η μικρή Λορέιν ξύπνησε από ένα γδούπο που άκουσε και όταν πήγε στο δωμάτιο των γονιών της πανικοβλήθηκε με το θέαμα που αντίκρυσε. Η μητέρα της ήταν πεσμένη στο πάτωμα και δεμένη με σε μια καρέκλα. Το πρόσωπο της ήταν λευκό σαν κιμωλία και τα μάτια της ορθάνοιχτα από τρόμο. Ο πατέρας της ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με το ματωμένο χέρι του να προεξέχει κάτω από ένα σεντόνι. Το κοριτσάκι ελευθέρωσε το στόμα της μητέρας της και η Ρούθ της είπε να τρέξει να ζητήσει βοήθεια. Η Λορέιν φόρεσε μια ρόμπα και κατευθύνθηκε προς το σπίτι μιας γειτόνισσας. Τρέμοντας ακόμα από τον φόβο χτύπησε την πόρτα μέχρι που της άνοιξαν ο κύριος και η κυρία Μυλχάουζερ. Με τρεμάμενη φωνή το κοριτσάκι διηγήθηκε πώς κάποιος είχε σκοτώσει τον πατέρας της και η μητέρα της ήταν ζωντανή αλλά δεμένη με σχοινιά. Το ζεύγος Μυλχάουζερ πήγε μαζί της στο σπίτι και βρήκαν τα πράγματα όπως ακριβώς τα είχε περιγράψει το παιδί. Απελευθέρωσαν τη Ρούθ από τα δεσμά της και κατόπιν τηλεφώνησαν στην αστυνομία.

## Η Σύλληψη

Οι αστυνομικοί έσπευσαν στο σημείο και άρχισαν να ερευνούν το σπίτι. Η μαρτυρία της Ρούθ εξαρχής τους φάνηκε ύποπτη. Εκείνη μίλησε για δύο ληστές με ιταλική προφορά, ο ένας εκ των οποίων ήταν "ψηλός με σκούρο μουστάκι", ο οποίος την χτύπησε μέχρι που την άφησε αναίσθητη. Κατόπιν την έδεσε και έκλεψε τα κοσμήματα της. Ωστόσο εκείνη δεν είχε μώλωπες στο σώμα της και οι καρποί και οι αστράγαλοι της δεν έφεραν σημάδια από τα σχοινιά καθώς είχε δεθεί ελαφριά. Επίσης αυτή η ιστορία της ληστείας "έμπαζε" και για έναν άλλο λόγο. Οι ερευνητές δεν βρήκαν πουθενά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι κάποιος είχε εισβάλει παράνομα, καθώς καμία πόρτα και κανένα παράθυρο του σπιτιού δεν είχε παραβιαστεί. Άρα το σενάριο των ληστών που μπήκαν στο σπίτι για να κλέψουν μερικά χρυσαφικά, να σκοτώσουν τον άντρα, αλλά να αφήσουν τη γυναίκα δεμένη διακινδυνεύοντας να τους αναγνωρίσει δεν φάνταζε πολύ λογικό. 

Οι υποψίες τους ότι κάτι δεν πήγαινε καλά έγινε βεβαιότητα όταν βρήκαν τα κρυμμένα κοσμήματα κάτω από το στρώμα. Σύντομα ανακάλυψαν επίσης στην ατζέντα της Ρούθ ότι είχε γραμμένα τα ονόματα είκοσι οκτώ ανδρών. Επίσης στο πάτωμα της κρεβατοκάμαρας εντόπισαν μια καρφίτσα γραβάτας με τα αρχικά "Τζ. Γκ.". Στην πραγματικότητα αυτή ανήκε στον Άλμπερτ Σνάιντερ και τα αρχικά που είχε χαραγμένα ήταν της νεκρής αρραβωνιαστικιάς του. Ωστόσο η αστυνομία, νομίζοντας ότι μπορεί να το είχε παρατήσει ο δολοφόνος, αντιστοίχισε τα αρχικά με ένα ονοματεπώνυμο που υπήρχε στην ατζέντα της Ρουθ Σνάιντερ: "ΤΖΑΝΤ ΓΚΡΕΙ". Τέλος βρήκαν μια επιταγή 200 δολαρίων που είχε εκδοθεί στο όνομα του Τζαντ Γκρέι. Η αστυνομία θεωρώντας ότι είχε πιάσει λαβράκι προσπάθησε να αποσπάσει μια ομολογία. Έτσι την ρώτησαν το εξής: "*Τι συμβαίνει με τον Τζαντ Γκρέι;*" Εξαντλημένη από την ολονυχτία ανάκριση η Ρούθ χωρίς να το σκεφτεί πολύ απάντησε: "*Έχει ομολογήσει;*" Η αστυνομία της απάντησε καταφατικά και συνέλαβε ως ύποπτη την φαινομενικά θλιμμένη χήρα. Εντούτοις δεν άργησαν να οδηγηθούν και στα ίχνη του Χένρι Τζαντ Γκρέι. Εκείνος βρέθηκε σε ένα ξενοδοχείο στο Σύρακιουζ της Νέας Υόρκης. Κατόπιν ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν εκεί όλη την νύχτα. Αρχικά όταν η αστυνομία του Σύρακιουζ τον συνέλαβε, ο Γκρέι γέλασε με την κατηγορία και την θεώρησε γελοία. Είχε άφθονες αποδείξεις ότι βρισκόταν στο ξενοδοχείο από το βράδυ του Σαββάτου. Εντούτοις όταν τον ενημέρωσαν ότι η Ρουθ Σνάιντερ είχε ομολογήσει, εκείνος σάστισε και τελικά παραδέχτηκε ότι συμμετείχε στο έγκλημα.

Στην πραγματικότητα ο Τζαντ είχε ζητήσει από ένα φίλο του, τον Χάντον Γκρέι (απλά συνωνυμία), να τον βοηθήσει να αποκτήσει άλλοθι, χωρίς όμως εκείνος να γνωρίζει τίποτα για το σχέδιο της δολοφονίας. Ο Χένρι Τζαντ Γκρέι του είχε πει απλά ότι θα συναντούσε μια κοπέλα και ήθελε κάλυψη για την σύζυγο του αν κάτι πήγαινε στραβά. Έτσι ο Χάντον φρόντισε πάει στο δωμάτιο του Τζαντ, καθώς εκείνος του είχε δώσει ώρες πριν το κλειδί του δωματίου του. Κατόπιν ο Χάντον ξέστρωσε τα σεντόνια του κρεβατιού για να φανεί ότι ο Τζαντ βρισκόταν εκεί όλο το βράδυ και τοποθέτησε έξω από την πόρτα του δωματίου την ένδειξη "Μην ενοχλείτε". Επίσης τηλεφώνησε στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείο και ως Τζαντ Γκρέι είπε στον υπάλληλο ότι δεν ένιωθε καλά και δεν ήθελε να τον ενοχλήσει κανείς. Όταν οι αρχές έμαθαν για την εμπλοκή του Χάντον στην υπόθεση και τον ανέκριναν, εκείνος είπε ψέματα στην αστυνομία, διατηρώντας το άλλοθι του φίλου του, μέχρι που έμαθε ότι ο Τζαντ είχε ομολογήσει ως συνεργός σε δολοφονία.

Παρόλα αυτά ο Χένρι Τζαντ Γκρέι συνέβαλε στην πτώση του σχεδίου και με άλλον τρόπο. Όταν έφυγε από τον τόπο του εγκλήματος, περπάτησε μέχρι μία στάση λεωφορείου και ρώτησε έναν αστυνομικό που συνάντησε εκεί σε πόση ώρα θα ερχόταν το επόμενο λεωφορείο. Αφού πήρε το λεωφορείο, πήγε στο Μανχάταν με ταξί. Ο ταξιτζής θυμόταν πολύ καλά τον Τζαντ επειδή τον είχε παρατηρήσει καλά από τον καθρέφτη όταν ο Γκρέι του έδωσε ένα τσιγκούνικο φιλοδώρημα αξίας πέντε σεντς. Οι επιπόλαιοι εραστές δεν ήταν προετοιμασμένοι κατάλληλα για την περίπτωση της σύλληψης. Έτσι, δεν χρειάστηκε παρά λίγη πίεση από τους ανακριτές μέχρι να "σπάσουν" και να αρχίσουν να κατηγορούν ο ένας τον άλλο. Οι αστυνομικοί γρήγορα συνέλεξαν όλα τα στοιχεία που χρειάζονταν για να σχηματιστεί δικογραφία. Βέβαια κατά την ανάκριση, ο Γκρέι αποδείχτηκε "φαινομενικά" πολύ πιο ειλικρινείς από ότι η Ρούθ σχετικά με τις πράξεις του. Έτσι σύντομα και οι δύο κατηγορήθηκαν για την δολοφονία του Άλμπερτ.

## Η Δίκη
μικρογραφία|Η φωτογραφία της Ρούθ Σνάιντερ κατά την διάρκεια της εκτέλεσης της. Η φωτογραφία τραβήχτηκε κρυφά από τον δημοσιογράφο Τομ Χάουαρντ και δημοσιεύτηκε την επόμενη μέρα στην εφημερίδα New York Daily News''.''
Στις πρώτες αναφορές για τη δολοφονία του Σνάιντερ, η Ρούθ περιγράφηκε ως "η όμορφη σύζυγος" του δολοφονημένου καλλιτεχνικού διευθυντή. Ωστόσο οι εφημερίδες γρήγορα συνειδητοποίησαν το λάθος τους καθώς ενημερώθηκαν για τις εξελίξεις των συλλήψεων. Μέχρι το πρωί της Τρίτης, όλες οι ημερήσιες εφημερίδες της Νέας Υόρκης δημοσίευσαν φωτογραφίες των παράνομων εραστών συνοδευόμενες από το κείμενο των ομολογιών τους για τη δολοφονία. Αργότερα όμως ο τύπος της εποχής άρχισε να επικεντρώνεται περισσότερο στην Ρούθ Σνάιντερ καταδικάζοντας την ως τον εγκέφαλο της δολοφονίας. Η ψηλή, αγέλαστη, ξανθιά γυναίκα με το παγωμένο βλέμμα ταίριαζε πλήρως με το προφίλ της ψυχρής δολοφόνου, σε αντίθεση με την “ευγενική φιγούρα” του Τζαντ Γκρέι, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα κινούσε ποτέ τις υποψίες. Όλοι απαιτούσαν την καταδίκη της "μοχθηρής χήρας". Η αλήθεια όμως ήταν ότι και οι δύο εραστές ήταν το ίδιο ένοχοι.

Οι εφημερίδες *Daily Graphic*, *Daily News* και *Daily Mirror* προσπαθούσαν να ξεχωρίσουν γράφοντας όλο και πιο καυστικά άρθρα για την υπόθεση. Χρησιμοποιούσαν δε διάφορα κοσμητικά επίθετα για την Ρούθ όπως "Femme Fatale" ("Μοιραία Γυναίκα"), "αδίστακτη Ρούθ", "δαιμονισμένη σύζυγος", "ξανθός δαίμονας", "γυναίκα από ατσάλι" και "μαρμάρινη γυναίκα". Επίσης συγκρίθηκε με την Λουκρητία Βοργία, την Μεσσαλίνα και την Λαίδη Μάκβεθ. Από την άλλη πλευρά, ο Χένρι Τζαντ Γκρέι, εραστής και συν-κατηγορούμενος της Σνάιντερ, θεωρούνταν από τον τύπο ως ένας εξαιρετικά καλός άνθρωπος που παρασύρθηκε από μια "γυναίκα δηλητήριο".

Η δίκη ξεκίνησε στις 18 Απριλίου του 1927 στο Ανώτατο Δικαστήριο της Κομητεία Κουίνς του Λονγκ Άιλαντ στην Νέα Υόρκη. Δικαστής ήταν ο Τάουνσεντ Σκούντερ και εισαγγελέας ο Ρίτσαρντ Νιούκομπ. Η αίθουσα του δικαστηρίου ήταν γεμάτη με 1.500 άτομα κάθε μέρα, με έως και 2.000 άτομα να συγκεντρώνονται στους δρόμους έξω από το δικαστήριο. Στην δίκη παραβρέθηκαν σημαντικές προσωπικότητες της εποχής όπως η ανερχόμενη τότε ηθοποιός Μπέτι Ντέιβις, η συγγραφέας Μαίρη Ρόμπερτς Ράινχαρτ, ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Γουόρκ Γκρίφιθ και ο δημοσιογράφος Ντέιμον Ράνιον. Έξω από το δικαστήριο διάφοροι πλανόδιοι πωλητές πουλούσαν καρφίτσες γραβάτας και πλαστά εισιτήρια για τη δίκη προς 50 δολάρια. Ο εισαγγελέας Ρίτσαρντ Νιούκομπ κατηγόρησε εξίσου τη Ρουθ και τον Τζαντ ως συνεργούς και δολοφόνους. Οι δικηγόροι της Ρούθ Σνάιντερ, ο Έντγκαρ Χέιζελτον και η Ντάνα Γουάλας, κατέδειξαν τον Γκρέι ως υπεύθυνο, τονίζοντας ότι ήταν τόσο δειλός για να παραδεχτεί ότι είχε διαπράξει τη δολοφονία μόνος του και προσπαθούσε πλέον να κρυφτεί πίσω από τη φούστα της Ρούθ. Όσο αφορά την πελάτισσα του ο Χέιζελτον δήλωσε: "*Η Ρούθ Σνάιντερ δεν είναι μια πεταλούδα της νύχτας με πολλούς έρωτες. Είναι μια στοργική και καλή σύζυγος η οποία έχει υποφέρει πολλά από το θύμα, καθώς εκείνος ήταν κακοποιητικός και ζούσε μόνο με την ανάμνηση της νεκρής του αγαπημένης, της Τζέσι Γκίσαρντ. Η καημένη η Ρούθ αναζητώντας αγάπη, αποπλανήθηκε και χειραγωγήθηκε από τον γλυκομίλητο Τζαντ Γκρέι"*. Προσπαθώντας να εντυπώσει αυτά τα σημεία στους ενόρκους, ο Χέιζελτον ανέφερε στην συνέχεια: "*Αυτή η γυναίκα είναι ακριβώς όπως την προόριζε ο Θεός, αγαπούσε τον άντρας της και προσκολλήθηκε σε αυτόν. Και θα σας αποδείξουμε ότι η κυρία Ρούθ Σνάιντερ θα συνέχιζε να είναι ακριβώς έτσι, αν δεν είχε στο πλευρό της έναν αδιάφορο και σκληρό σύζυγο και δεν βρισκόταν επίσης στον δρόμο της ο απατεώνας Τζαντ Γκρέ*ι".

Από την πλευρά της, η ομάδα υπεράσπισης του Γκρέι, προσπάθησε να πείσει το δικαστήριο ότι όλα τα στοιχεία οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι ο πελάτης τους ήταν απλά ένας ερωτευμένος που βρισκόταν εντελώς υπό την κυριαρχία μιας γυναίκας, η οποία διέθετε ένα ενεργό και έξυπνο μυαλό και η θέληση της ήταν ατσάλινη. Άλλωστε με ύψος μόλις 1,60 μέτρα και βάρος 54 κιλά, ο Γκρέι ταίριαζε στον ρόλο του αδύναμου και του θύματος. Ο δικηγόρος Γουίλιαμ Τζ. Μίλαρντ συνόψισε την υπόθεση υπεράσπισης του Χένρι Τζαντ Γκρέι, λέγοντας στους ενόρκους: "*Πριν γνωρίσει τη Ρούθ Σνάιντερ, ο Τζαντ Γκρέι ήταν άψογος και δεν είχε παρεκκλίνει ποτέ από τα κανονικά μονοπάτια της ζωής. Ήταν ένας υπέροχος σύζυγος και πατέρας, χωρίς κανένας να μπορεί να του προσάψει ένα ψεγάδι, καθώς διαθέτει αξιοπρέπεια και αξιόλογο χαρακτήρα*". Στην συνέχεια ο Μίλαρντ πρόσθεσε: "*Αυτή η γυναίκα τραβούσε τον Τζαντ Γκρέι σαν δηλητηριώδες φίδι και δεν υπήρχε διαφυγή. Ήταν μια ιδιαίτερα σαγηνευτική αποπλάνηση. Ακριβώς όπως ένα κομμάτι ατσάλι πηδάει και προσκολλάται στον ισχυρό μαγνήτη, έτσι και ο Τζαντ Γκρέι μπήκε μέσα στην ισχυρή, συναρπαστική, ελκυστική δύναμη αυτής της γυναίκας. Τον κράτησε σφιχτά. Αυτή η γυναίκα, αυτό το ιδιόμορφο δηλητηριώδες είδος ανθρώπου, ήταν κατεχόμενη από ένα πάθος που καταβρόχθιζε τα πάντα και είχε μια ζωώδη λαγνεία, η οποία φαινομενικά δεν χόρταινε ποτέ*". "*Στην ανανεωμένη Εδέμ της φαντασίας μου, η Ρούθ Σνάιντερ έγινε η δελεάστρια Εύα και το ίδιο το φίδι μαζί, ενώ ο καημένος ο Τζαντ Γκρέι ήταν ο Αδάμ που υπέκυψε άσοφα και αβοήθητα στα θέλγητρα της*".  Ως μάρτυρας υπεράσπισης του Τζαντ ήταν ο φίλος του Χάντον Γκρέι. Εκείνος κατέθεσε ότι ο Τζαντ είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και ότι δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχε γίνει φονιάς. Επίσης τόνισε ότι είπε ψέματα στην αστυνομία για να μπορέσει ο φίλος του να επισκεφτεί την κοπέλα του χωρίς να το γνωρίζει η γυναίκα του. Η μητέρα του Τζαντ, ήταν μια γυναίκα τόσο αξιοπρεπής που όταν έμαθε για το έγκλημα για το οποίο κατηγορούνταν το παιδί της άπλα αναφώνησε: "Πού ακριβώς απέτυχα;".

Τις τελευταίες ημέρες της δίκης, ήρθε η σειρά του Χένρι Τζαντ Γκρέι να καταθέσει. Εκείνος υποστήριξε ότι βρισκόταν πράγματι στο σπίτι του Αλμπερτ εκείνο το βράδυ και προσπάθησε ανεπιτυχώς να μεταπείσει την Ρούθ να φύγουν. Ωστόσο αποδείχτηκε ανίσχυρος απέναντι της. Στην συνέχεια η συν-κατηγορούμενη τον πότισε με ένα μπουκάλι ουίσκι και τον ώθησε να κάνει τον φόνο. Εκείνος έδωσε το πρώτο χτύπημα στον Αλμπερτ και το μόνο που κατάφερε ήταν να ξυπνήσει το θύμα και αυτό να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Ανίκανος να συνεχίσει, ο Γκρέι φώναξε: "*Βοήθησε με μαμά*" και εκείνη τότε σκότωσε τον σύζυγο της. Στο τέλος της κατάθεσης του, ο Γκρέι ξέσπασε σε κλάματα που διέλυσαν κάθε σκεπτικισμό. Όπως το έθεσε η εφημερίδα Mirror: "*Ο Γκρέι βγήκε από τον βάλτο στον οποίο γλίστρησε φορώντας ένα στέμμα που λίγοι καταφέρνουν να αποκτήσουν - το στέμμα της αλήθειας*". Ο δικηγόρος του συνοψίζοντας την υπόθεση, αποκάλεσε τον Γκρέι "*έναν αξιοπρεπή, γενναίο, έντιμο Αμερικανό πολίτη*".

Η Ρούθ είχε τη δική της ιστορία να πει, αλλά κανείς δεν ήθελε να την ακούσει. Στο δικαστήριο, οι δικηγόροι του Τζαντ Γκρέι και ο δικαστής της έλεγαν συνέχεια να απαντάει μονολεκτικά με ένα ναι ή ένα όχι και να σταματήσει να προσπαθεί να δώσει εξηγήσεις. Μια εφημερίδα έγραφε κατόπιν ότι "έ*λεγε ψέματα σαν σκυλί για να σώσει το φτηνό της τομάρι*". Ωστόσο, υπήρχαν πράγματα που δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να πει. Έτσι αργότερα, στην πτέρυγα των μελλοθανάτων, έγραψε την ιστορία της που δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα Mirror. Πάνω κάτω ανέφερε ότι ήταν μια αξιοσέβαστη και πιστή σύζυγος, μέχρι που γνώρισε τον Χένρι Γκρέι, έναν γλυκανάλατο ταξιδιωτικό πωλητή που είχε συνηθίσει να "πουλάει" τις γυναίκες. Τον ερωτεύτηκε αν και γνώριζε ότι συναντούσε άλλες δύο γυναίκες: την Άλις που ζούσε στο Ρότσεστερ και κάποια άλλη που την έλεγαν "Σνουκς". Κάποια στιγμή ο Τζαντ άρχισε να της ζητάει χρήματα, πότε 90 και πότε 100 δολάρια, υπονοώντας ότι αν δεν του τα έδινε, θα μιλούσε στον Άλμπερτ για την σχέση τους. Παρόλο που ήθελε να διακόψει τη σχέση τους, του έδινε τα χρήματα από φόβο μήπως χάσει την κηδεμονία της κόρη της αν την κατηγορούσε ο σύζυγος της για μοιχεία. Σύμφωνα με την Ρούθ τόσο οι ασφάλειες ζωής, όσο και το σχέδιο της δολοφονίας του συζύγου της ήταν ιδέα του Γκρέι. Της μιλούσε γι' αυτά σχεδόν κάθε φορά που συναντώντουσαν και έπιναν, αλλά η Ρούθ νόμιζε ότι μπορούσε να τον μεταπείσει. Ώρες πριν την δολοφονία, του έδωσε πράγματι ένα μπουκάλι ουίσκι το οποίο εκείνη το είχε προμηθευτεί από το λαθρεμπόριο κατά απαίτηση του εραστή της, με την προϋπόθεση ότι εκείνος θα το έπαιρνε και θα έφευγε χωρίς να υλοποιήσουν το φονικό του σχέδιο. Ωστόσο ο Γκρέι ήπιε όλο το ουίσκι και έμεινε εκεί και σκότωσε τον Άλμπερτ.

Εκ πρώτης όψεως, η ιστορία της Ρούθ Σνάιντερ δεν ήταν λιγότερο εύλογη από αυτή του Τζαντ Γκρέι. Μάλιστα πολλοί μάρτυρες απέδειξαν ότι ο Γκρέι είχε αγοράσει τα όπλα της δολοφονίας και είχε στήσει ένα άλλοθι πολύ νωρίτερα. Η μόνη απόδειξη ότι η Ρούθ Σνάιντερ είχε συμμετάσχει στη δολοφονία ήταν η μαρτυρία του ίδιου του Γκρέι. Ωστόσο, κανείς δεν πίστεψε κανένα μέρος της ιστορίας της.

Κάποια στιγμή, υπήρχαν εικασίες ότι η Λορέιν θα κατέθετε στην δίκη. Η Ρουθ αρχικά αρνήθηκε, καθώς δεν ήθελε να υποβάλει την κόρη της σε αυτή τη δοκιμασία, αλλά τελικά άλλαξε γνώμη όταν έγινε ξεκάθαρο ότι έχανε τη δίκη. Η εμφάνιση της Λορέιν περιορίστηκε σε μερικές μόνο ερωτήσεις και δεν είναι σαφές αν κατάλαβε καν γιατί την κάλεσαν στην κατάμεστη αίθουσα του δικαστηρίου. Τις ημέρες που λάμβανε χώρα η δίκη, η εφημερίδα *Mirror* προσέλαβε έναν γνωστό φρενολόγο για να μελετήσει τις φωτογραφίες της Ρουθ Σνάιντερ. Το συμπέρασμά του ήταν το εξής: "*Το στόμα της* *είναι τόσο σκληρό και τόσο άγριο στην όψη, όσο μια έντονη ρωγμή σε ένα αποξηραμένο λεμόνι*". Επίσης η δημοσιογράφος Νατάσα Ράμποβα έγραψε: "*Από τον χαρακτήρα της Ρούθ απουσιάζει η ανιδιοτέλεια. Προφανώς δεν την είχε και δεν θα την αποκτήσει ποτέ. Το λάθος αυτής της γυναίκας είναι ότι δεν έχει καρδιά*".

Στις 9 Μαΐου του 1927, οι ένορκοι αποχωρήσαν για να συνεδριάσουν και σε μόλις μία ώρα και σαράντα λεπτά επιστρέψαν με την ετυμηγορία τους. Δεν επηρεάστηκαν από καμία πλευρά και καταδίκασαν το παράνομο ζευγάρι σε θάνατο. Το δικαστήριο αποδέχτηκε ως πραγματική εκδοχή των γεγονότων αυτή του Γκρέι: Εκείνος είχε καταφέρει το πρώτο χτύπημα στον Άλμπερτ Σνάιντερ και η Ρουθ Σνάιντερ ήταν εκείνη που αποτελείωσε το θύμα. Και οι δύο κρίθηκαν ένοχοι και καταδικάστηκαν σε θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα στο σωφρονιστικό ίδρυμα Σινγκ Σινγκ. Και οι δύο κατηγορούμενοι έμειναν άναυδοι, και ακόμη περισσότερο όταν έμαθαν ότι η ποινή για το έγκλημά τους ήταν ο θάνατος. Λόγω των τεράστιων διαστάσεων που είχε πάρει η υπόθεση, οι αρχές απαγόρευσαν ρητά την παρουσία δημοσιογράφων στη διαδικασία της εκτέλεσης.

## Εκτέλεση
Και οι δύο πλευρές κατατέθηκαν εφέσεις. Όσο αφορά την Ρουθ Σνάιντερ το σκεπτικό ήταν ότι εκείνη ήταν απαραίτητη μάρτυρας σε αστική αγωγή ενάντια στις τρεις ασφαλιστικές εταιρείες, ώστε αυτές να καταβάλουν τα οφέλη της ασφάλειας ζωής του Άλμπερτ Σνάιντερ στην κόρη τους Λορέιν. Για τον Χένρι Τζαντ Γκρέι το σκεπτικό αφορούσε ότι τα συνταγματικά του δικαιώματα είχαν παραβιαστεί καθώς δεν είχε λάβει μια δίκαιη δίκη, διότι οι ένορκοι είχαν επηρεαστεί από την κακή εικόνα που του πρόσαπτε ο τύπος. Έτσι δεν αποφάσισαν αμερόληπτα. Εντούτοις και οι δύο εφέσεις απορρίφθηκαν. Η Ρούθ και ο Χένρι μεταφέρθηκαν στην πτέρυγα των μελλοθάνατων των φυλακών Σινγκ Σινγκ του Οσίνινγκ της Νέας Υόρκης. Μέσα στην φυλακή η Ρούθ ασπάστηκε τον Καθολικισμό και η κοινή γνώμη το εξέλαβε αυτό ως υποκρισία. Πίστευαν ότι το είχε κάνει με την ελπίδα να κερδίσει χάρη από τον Καθολικό κυβερνήτη Αλ Σμιθ. Η μητέρα της Ρούθ, η Τζόζεφιν Μπράουν, προσπάθησε να την σώσει από την ηλεκτρική καρέκλα καταφεύγοντας στις αρχές και ζητώντας έλεος για το παιδί της. Ωστόσο δεν τα κατάφερε. Στις 12 Ιανουαρίου του 1928, έγινε η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε στο Σινγκ Σινγκ από την εποχή της Μάρθα Πλέις το 1899 και η τρίτη γυναίκα που εκτελέστηκε στη Νέα Υόρκη. Χρόνια αργότερα ακολούθησε η Μάρθα Μπεκ. Η Ρούθ πήγε στην ηλεκτρική καρέκλα 10 λεπτά πριν από τον Τζαντ Γκρέι, τον πρώην εραστή της. Η εκτέλεση της φωτογραφήθηκε κρυφά από τον δημοσιογράφο Τομ Χάουαρντ. Εκείνος έδεσε μια μικρή φωτογραφική μηχανή στο πόδι του και την κάλυψε με το μπατζάκι του παντελονιού του. Έτσι οι φρουροί δεν κατάφεραν να την εντοπίσουν και ο Χάουαρντ πέρασε ανενόχλητος να παρακολουθήσει την εκτέλεση της Ρουθ Σνάιντερ που θα γινόταν πρώτη. Οι φύλακες μετέφεραν την 33χρονη δολοφόνο στην αίθουσα εκτέλεσης. Η Ρούθ ήταν φανερά αναστατωμένη. Έκλαιγε με λυγμούς και ικέτευε για συγχώρηση. Ήταν όμως πολύ αργά. Όταν είδε την ηλεκτρική καρέκλα, άρχισε να ουρλιάζει υστερικά και το σώμα της κοκάλωσε. Οι φρουροί την μετέφεραν με το ζόρι στην καρέκλα καθώς εκείνη ούρλιαζε: "*Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε με!"*. Στη συνέχεια, καθώς η μαύρη δερμάτινη μάσκα τοποθετήθηκε στο πρόσωπο της, προσευχήθηκε φωναχτά: "*Πατέρα συγχώρεσε τους γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν*". Την στιγμή εκείνη ο δημοσιογράφος ενεργοποίησε το κλείστρο με έναν κρυφό διακόπτη στο σακάκι του και πάτησε το ιστορικό "κλικ". Τόσο η Σνάιντερ όσο και ο Γκρέι θανατώθηκαν από τον δήμιο Ρόμπερτ Γ. Έλιοτ. Ο Χένρι Τζαντ Γκρέι ήταν προφανώς και εκείνος τρομοκρατημένος αλλά πιο ψύχραιμος. Περπάτησε προς την καρέκλα, παρόλο που έντονος ιδρώτας έτρεχε στο πρόσωπο του. Αυτός και ο κληρικός που τον συνόδευε ανέφεραν τα λόγια που βρίσκονται στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου 5:8,9:

"*Μακάριοι όσοι είναι αγνοί στην καρδιά, επειδή αυτοί θα δουν τον Θεό*" είπε ο Τζαντ καθώς καθόταν στην καρέκλα του θανάτου. "*Μακάριοι όσοι είναι ειρηνοποιοί, επειδή αυτοί θα αποκληθούν παιδιά του Θεού*" του απάντησε ο κληρικός.

Οι φρουροί δυσκολεύτηκαν να προσαρμόσουν τη δερμάτινη μάσκα στο πρόσωπο του. Ο πρόθυμος Τζαντ κράτησε το κεφάλι του ακίνητο για να μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους. Μέσα σε λίγα λεπτά ήταν νεκρός. Ωστόσο λίγο πριν την εκτέλεση του, ο Γκρέι έδωσε στα χέρια του αρχιφύλακα Λιούις Ε. Λόους ένα πακέτο με έντεκα γράμματα προς την κόρης του Τζέιν Γκρέι. Ο αρχιφύλακας αργότερα τα παρέδωσε στον σύμβουλο του Τζαντ Γκρέι, τον Σάμιουελ Λ. Μίλερ, ο οποίος φρόντισε να αποστέλλεται μία επιστολή κάθε 25 Αυγούστου που ήταν τα γενέθλιά της Τζέιν, ως υπενθύμιση ότι ο πατέρας της επιθυμούσε να τον θυμάται με αγάπη και τρυφερότητα. Η παράδοση των επιστολών ολοκληρώθηκε στα 21 της χρόνια.

Η φωτογραφία της Ρούθ που τράβηξε ο δημοσιογράφος ήταν ασπρόμαυρη και θολή, αλλά η φιγούρα της διακρινόταν ξεκάθαρα. Την επόμενη μέρα, το στιγμιότυπο κάλυπτε ολόκληρο το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας New York Daily News, συνοδευόμενο από τον τρανταχτό τίτλο "ΝΕΚΡΗ!". Η εικόνα έκανε το γύρο της χώρας και η υπόθεση έγινε ευρέως γνωστή. Η πολιτεία της Νέας Υόρκης επιχείρησε να ασκήσει δίωξη τόσο στον Τομ Χάουαρντ όσο και στην εφημερίδα New York *Daily News,* αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Θεωρήθηκε ως η διασημότερη φωτογραφία πρωτοσέλιδου της δεκαετίας και στάθηκε ως αφορμή το σύστημα των αμερικανικών φυλακών να γίνει αυστηρότερο. Ο έλεγχος των θεατών εκτελέσεων ήταν από εκεί και έπειτα πολύ πιο διεξοδικός και δινόταν ιδιαίτερη προσοχή στα παντελόνια και τα μανίκια.

Στην αυτοβιογραφία του, ο Έλιοτ θυμήθηκε ότι η Ρούθ Σνάιντερ παραλίγο να λιποθυμήσει όταν είδε την ηλεκτρική καρέκλα και ότι έπρεπε να καθίσει με τη βοήθεια των φρουρών που την είχαν φροντίσει ενώ βρισκόταν στην πτέρυγα των μελλοθάνατων. Σχετικά με την δημοσιευμένη φωτογραφία της εκτέλεσης του Σνάιντερ, ο Έλιοτ σημείωσε ότι αν τέτοιες φωτογραφίες εκτυπώνονταν τακτικά στις εφημερίδες, είτε θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως αποτρεπτικό μέσο κατά του εγκλήματος είτε θα μπορούσαν να πείσουν το κοινό ότι η θανατική ποινή έπρεπε να καταργηθεί. Η Ρούθ θάφτηκε στο νεκροταφείο Γούντλοουν στο Μπρονξ, ενώ ο Γκρέι στο νεκροταφείο Ρόζενταλ στο Μονκλέιρ του Νιου Τζέρσεϊ.

Λίγο πριν την εκτέλεση της η Ρούθ έδωσε μια τελευταία συνέντευξη στη εφημερίδα Mirror αναφέροντας: "*Αν ζούσα ξανά, θα ήμουν αυτό που θέλω να είναι το παιδί μου - ένα καλό άτομο, κάνοντας πραγματικά τον φόβο του Θεού οδηγό για μια ευθεία ζωή. Εύχομαι πολλές γυναίκες που μπορεί να αμαρτάνουν να μπορούσαν να έρθουν εδώ και να δουν τι έχω κάνει στον εαυτό μου αμαρτάνοντας. Ίσως τότε να έκαναν τις σκέψεις που έκανα εγώ εδώ και μήνες και να ήταν ικανοποιημένες με τα σπίτια τους και να σταματούσαν να εύχονται πράγματα που δεν μπορούν να έχουν. Ίσως υπάρχουν γυναίκες που έχουν ωραία σπίτια και συζύγους που κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν γι' αυτές. Ακόμα κι αν δεν τους αρέσουν οι σύζυγοι τους, θα τους άντεχαν αν αποφάσιζαν ότι δεν μπορούν να είναι όλα τέλεια. ΘΕΕ ΜΟΥ, ΠΟΣΟ ΠΟΛΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΘΑ ΑΛΛΑΖΑΝ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ ΜΟΥ".*

## Τι απέγινε η Λορέιν Σνάιντερ
αριστερά|μικρογραφία|Η Λορέιν Σνάιντερ
Μετά την ανακοίνωση της θανατικής ποινής για τη Ρούθ Σνάιντερ τον Μάιο του 1927, προέκυψαν νομικές διαφορές μεταξύ των συγγενών σχετικά με την φροντίδα της Λορέιν, η οποία ήταν εννέα ετών τότε. Το κοριτσάκι μετά τον φόνο του πατέρα της, βρισκόταν υπό την προστασία της μητρικής γιαγιάς της, Τζόζεφιν. Ωστόσο ο Γουόρεν Σνάιντερ, αδελφός του Άλμπερτ, ζήτησε να του επιτραπεί να γίνει εκείνος ο νόμιμος κηδεμόνα της, και όχι κάποιο μέλος από την οικογένεια της Ρούθ. Η Τζόζεφιν Μπράουν, μητέρα της Ρούθ, ζήτησε επίσης την κηδεμονία του κοριτσιού.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1927, τελικά η κηδεμονία του κοριτσιού δόθηκε στην γιαγιά της Τζόζεφιν Μπράουν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, υπήρξαν διαφορές με την ασφαλιστική εταιρεία που είχε χρησιμοποιήσει η Ρούθ να ασφαλίσει τη ζωή του συζύγου της. Μέχρι τον Μάιο του 1928, η ασφαλιστική εταιρεία είχε διαθέσει 4.000 Δολάρια ΗΠΑ ως διατροφή για την Λορέιν. Εντούτοις τον Νοέμβριο του 1928 αποφασίστηκε ότι αποζημιώσεις των ασφαλειών ζωής του Αλμπερτ ότι δεν μπορούσαν να εισπραχθούν επειδή είχαν εκδοθεί με απάτη. Κατά τη διάρκεια της απόφασης, ο δικηγόρος που ενεργούσε εκ μέρους της οικογένειας της Ρούθ ζήτησε από το δικαστήριο να τους επιτρέψει να ασκήσουν έφεση για αυτή την απόφαση την αιτιολογία ότι η οικογένεια ήταν φτωχή και δεν μπορούσε να πουλήσει το σπίτι λόγω της φήμης της υπόθεσης. Παρόλα αυτά, τον Μάιο του 1930 η απόφαση παρέμεινε ίδια.
μικρογραφία|Ο τάφος της Ρούθ Μπράουν Σνάιντερ στο νεκροταφείο Γούντλον
Λίγο πριν η Ρούθ εκτελεστεί έγραψε ένα γράμμα για την κόρη της, στο οποίο εξιστορούσε πως έφτασε σε αυτό το σημείο. Κατόπιν έδωσε το γράμμα στην Τζόζεφιν και της ζήτησε να μην επιτρέψει στην εγγονή της να την δει μέσα στη φυλακή. Επίσης της είπε να δώσει το γράμμα στη Λορέιν "όταν εκείνη θα ήταν αρκετά μεγάλη για να καταλάβει". Δύο μέρες μετά την εκτέλεση της Ρούθ, η οικογένεια είπε στην Λορέιν ότι η μητέρα της είχε πεθάνει από κάποια ασθένεια. Η Λορέιν έκλαιγε πικρά για μέρες και οι δάσκαλοι και οι συμμαθητές της δεν μπορούσαν να την παρηγορήσουν.

## Στην τέχνη

* "**Double Indemnity**" ("Κολασμένη αγάπη"): Αστυνομική ταινία του 1944 σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ, είναι μια άμεση διασκευή του μυθιστορήματος του Τζέιμς Μ. Κέιν, το οποίο επηρεάστηκε έντονα από την υπόθεση της Ρούθ Σνάιντερ. Αφηγείται την ιστορία ενός ασφαλιστή που εμπλέκεται με μια παντρεμένη γυναίκα και τη βοηθά να δολοφονήσει τον σύζυγο της.
* "**Machina**l" ("Μάκιναλ - Στην κυριολεξία σημαίνει μια ενέργεια που γίνεται αυθόρμητα και χωρίς σκέψη"): Θεατρικό έργο του 1928 της συγγραφέως  Σόφι Τρέντγουελ. Η υπόθεση αφορά την ιστορία μιας γυναίκας που αναγκάζεται να δολοφονήσει τον άντρα της λόγω κοινωνικών πιέσεων και ενός γάμου χωρίς αγάπη, αντανακλώντας τις συνθήκες της Ρουθ Σνάιντερ.
* "**The Postman Always Rings Twice**" ("Ο Ταχυδρόμος Χτυπάει Πάντα Δύο Φορές"): Ταινία του 1946 βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζέιμς Μ. Κέιν, η οποία παρουσιάζει επίσης ένα παράνομο ζευγάρι που σχεδιάζει να σκοτώσει τον σύζυγο της γυναίκας, μοιράζοντας θεματικές ομοιότητες με την υπόθεση Σνάιντερ-Γκρέι. Η ταινία ξαναγυρίστηκε και το 1981.
* "**Body Heat**" ("Έξαψη"): Αστυνομική ταινία του 1981, σε σκηνοθεσία Λόρενς Κάσνταν. Το σενάριο είναι έντονα εμπνευσμένο από την ταινία "Double Indemnity"("Διπλή Αποζημίωση") του 1944 και την υπόθεση της Ρουθ Σνάιντερ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*