Γκαγιχατού

Ο **Γκαγιχατού,** Gaykhatu**,** μογγολική γραφή:  , μογγολικά:  «Εκπληκτικός» )  ήταν ο 5ος ηγεμόνας του Ιλχανάτου στο Ιράν. Βασίλευσε από το 1291 έως το 1295. Ο βουδιστικός μπαγκσί του έδωσε το θιβετιανό όνομα Ριντσεντόρτζε (κλασικά θιβετιανά: ) το οποίο εμφανιζόταν στα χαρτονομίσματά του.

## Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε από τους Τατάρους Αμπακά και Νουκντάν Χατούν π. το 1259.  Μετά την ενθρόνιση του Αργκούν, επικυρώθηκε ως κυβερνήτης της Μ. Ασίας μαζί με τον θείο του Χουλατσού.

## Κυριαρχία στη Μ. Ασία
Ήταν τοποθετημένος στο Ερζιντζάν, και έμαθε να μιλάει περσικά και σε κάποιο βαθμό τουρκικά, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μ. Ασία. Ο Γκαϊχατού κυβέρνησε τη Μ. Ασία μόνο μετά την ανάκληση του Χουλατσού στο Ιράν το 1286.  Τότε νυμφεύτηκε την Πατισάχ Χατούν, πριγκίπισσα των Κουτλούγκ-Χανιδών. Βοήθησε τον Μασούντ Β' στις εκστρατείες του εναντίον των τουρκμενικών πριγκιπάτων, κυρίως των Γερμιγιανιδών. Εκμεταλλευόμενοι αυτή την ευκαιρία, οι Καραμανίδες εισέβαλαν στους Μογγόλους συμμάχους της Κιλικιακής Αρμενίας κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του. Ο Γκαϊχατού στάλθηκε με τη σειρά του από τον Αργκούν για να βοηθήσει τον Λέοντα Γ' της Αρμενίας εναντίον του Γκιουνερί του Καραμάν το 1286, ο οποίος είχε καταλάβει την Ταρσό από το Κιλικιακό βασίλειο. Ο Γκαϊχατού εισέβαλε, και έκαψε την πρωτεύουσά του, το Καραμάν, στις 16 Ιανουαρίου 1287,  αναγκάζοντας τον Γκιουνερί να υποχωρήσει στα βουνά.  Η αντιβασιλεία του Γκαϊχατού διακόπηκε για λίγο με τον διορισμό του Σαμαγκάρ από το 1289 έως το 1290. Επανέλαβε τις δραστηριότητές του, όταν ο Σαμαγκάρ συνελήφθη στις 15 Οκτωβρίου 1290 στο Τοκάτ, με την κατηγορία της διαφθοράς, και απεστάλη πίσω στο Ιράν. Ο Γκαϊχατού επισκέφθηκε το Ικόνιο στις 3 Ιανουαρίου 1291, επιβεβαιώνοντας τον διορισμό του νέου εφοριακού του υπαλλήλου Χουατζά Νασίρ ουντ-Ντιν, και τη διεξαγωγή νέας γενικής απογραφής.
μικρογραφία|Ο Γκαϊχατού ανακρίνει τον Σιγκτούρ Νογιάν, σύμμαχο και εξάδελφο του Αργκούν.

## Βασιλεία
Ο Γκαϊχατού άκουσε για το τέλος του Αργκούν στα χειμερινά του βοσκοτόπια κοντά στην Αττάλεια από τον Λαγκζί Κιουρεγκέν (γιο του Αργκούν Ακά και πεθερό του Χουλεγκού Χαν). Οι κύριοι διεκδικητές του θρόνου ήταν ο ανιψιός του Γκαζάν και ο εξάδελφός του Μπαϊντού. Ο Μπαϊντού προτάθηκε για τον θρόνο από έναν ισχυρό Μογγόλο διοικητή, τον Τααχάρ, ο οποίος είχε στείλει έναν απεσταλμένο στον Γκαϊχατού ανακοινώνοντας ψευδώς ότι ο Μπαϊντού είχε ήδη καταλάβει τον θρόνο. Καχύποπτος, ο Γκαϊχατού κατευθύνθηκε προς το κουρουλτάι.

Ενώ ευγενείς όπως ο Ταγκαχάρ, ο Κονκουκμπάλ, ο Τογκάν και ο Τουκάλ υποστήριξαν τον Μπαϊντού, οι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο Μπαϊντού απλώς αρνήθηκε τον θρόνο, δηλώνοντας ότι ανήκε στον αδελφό ή σε έναν γιο, σύμφωνα με το γιασά.  Μία άλλη πηγή, ο Μαχμούντ Ακσαράι, ανέφερε ότι ο Μπαϊντού δεν εμφανίστηκε καθόλου στο *κουρουλτάι*.  Ο άλλος διεκδικητής του θρόνου, ο Γκαζάν, συμμετείχε σε μία εξέγερση με τον Ναβρούζ (έναν άλλο γιο του Αργκούν Ακά), και δεν μπόρεσε να παραστεί ούτε στο κουρουλτάι, χάνοντας έτσι την υποψηφιότητά του για τον θρόνο. Ως εκ τούτου, ο Γκαϊχατού εξελέγη ιλχάν στις 23 Ιουλίου 1291, στο Αχλάτ. Η κύρια υποστηρίκτρια του Γκαϊχατού ήταν η νέα του σύζυγος, η Ουρούκ Χατούν, χήρα του Αργκούν και μητέρα του Ολτζαϊτού. 

Οι πρώτες του διαταγές όταν ανέλαβε τον θρόνο, ήταν να τιμωρήσει αρκετούς εμίρηδες, συμπεριλαμβανομένων των Ταγκαχάρ και Τουκάλ. Ο στρατός των 10.000 ανδρών του Ταγκαχάρ (ή σε ορισμένες πηγές, του Κονκουκμπάλ) δόθηκε στον Σικτούρ Νογιάν των Τζαλαΐρ, ενώ ο στρατός του Τουκάλ δόθηκε σε έναν εμίρη ονόματι Ναρίν Αχμάντ. Ένας άλλος υποστηρικτής του Μπαϊντού, ο Τογκάν, συνελήφθη καθ' οδόν για να δραπετεύσει στο Χορασάν. Εν τω μεταξύ, μία εξέγερση Τουρκομάνων εμίρηδων ξεκίνησε στη Μ. Ασία, με αποτέλεσμα ο Γκαϊχατού να μετακινηθεί στις πρώην κτήσεις του, διορίζοντας τον Σικτούρ Νογιάν ως αντιβασιλιά του κράτους, ενώ επικύρωσε τον Ανμπαρτσί (γιο του Μονγκέ Τεμούρ) ως αντιβασιλιά της Ανατολής με έδρα το Ράι.

### Η εξέγερση του Αφρασιάμπ
Ο ηγεμόνας των Χαζαρασπιδών, Αφρασιάμπ Α΄, άδραξε την ευκαιρία να επεκτείνει την κυριαρχία του στο Ισφαχάν, όταν άκουσε για το τέλος του Αργκούν το 1291. Η τιμωρία του Γκαϊχατού ήταν βάναυση, στέλνοντας έναν διοικητή του προσωπικού του *κεσίγκ,* Τουλαντάι, να λεηλατήσει το Λορεστάν, ο οποίος επέτυχε την υποταγή του Αφρασιάμπ.  Οι σύζυγοι του Γκαϊχατού, Παντσάχ και Ουρούκ, μεσολάβησαν για λογαριασμό του Αφρασιάμπ, ζητώντας συγχώρεση.  Ως αποτέλεσμα, ενώ ο Αφρασιάμπ επανήλθε ως ηγεμόνας του Λορεστάν, ο αδελφός του Αχμάντ κρατήθηκε στην αυλή των Ιλχανιδών ως όμηρος.

### Εκστρατεία στη Μ. Ασία
Ο Γκαϊχατού έφυγε για τη Μ. Ασία καταδιώκοντας τους Καραμανίδες που πολιορκούσαν το Ικόνιο στις 31 Αυγούστου 1291 με 20.000 άνδρες.  Παρά το γεγονός ότι το Ικόνιο υποστηρίχθηκε από έναν αδελφό του Μασούντ Β' και του Σαχίμπ Αταΐντ, οι Καραμανίδες δεν έφυγαν μέχρι την άφιξη του Γκαϊχατού στο Καισάρειο. Ο Γκαϊχατού χώρισε τον στρατό του σε δύο, στέλνοντας ένα μέρος στο Μεντεσέ, ενώ ο ίδιος επιτέθηκε στην πρωτεύουσα των Καραμανιδών, το Ερεγλί. Ο επόμενος στόχος του ήταν το Εσρεφίτ μπεϊλίκι στα δυτικά, από το οποίο συνέλαβε 7.000 γυναίκες και παιδιά, στέλνοντάς τα στο Ικόνιο.

Αφού επέστρεψε στην Καισάρεια, έστειλε τους Γκιουκτάι και Γκιουκτάι νογιάν για να τιμωρήσουν τους πρώην υποστηρικτές του Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄ στη βόρεια Μ. Ασία, συνοδευόμενους από Σελτζουκικούς στρατούς. Εκμεταλλευόμενοι αυτή την ευκαιρία, οι Καραμανίδες και οι Εσρεφίτες πολιόρκησαν ξανά το Ικόνιο, αλλά απέσυραν τους στρατούς τους, όταν ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου πολιόρκησε την Αλαγιέ με 15 πλοία. Ο Γκαϊχατού συνέχισε να καταλαμβάνει τη Ντενιζλί και λεηλάτησε την πόλη για 3 ημέρες.  Ο Μασούντ συνέχισε επίσης να πολεμά εναντίον του Κιλίτζ Αρσλάν, ο οποίος υποστηρίχθηκε από τους αδελφούς του Μασούντ, Φαραμούρζ και Καγιουμάρ, εκτός από τους Τσομπανίδες. Ο Γκαϊχατού έστειλε επιπλέον 3.000 άνδρες με τους διοικητές Γκιουκτάι, Γκιράι και Ανίτ. Ήταν οι Γκιουκτάι και Τεμούρ Γιαμάν Τζαντάρ που έσωσαν τον Μασούντ Β΄ από την αιχμαλωσία των Τουρκομάνων. Στον Τεμούρ Γιαμάν Τζαντάρ παραχωρήθηκε η πρώην πόλη Κασταμονή των Τσομπανιδών από τον Γκαϊχατού ως ικτά λόγω αυτής της υπηρεσίας.
[αριστερά|μικρογραφία|[Φιρμάνι|Φαρμάν από τον Γκαϊχατού, αναφέροντας τα ονόματα των Σικτούρ Noγιάν, Aκ Μπουκά, Tαγκατσάρ και Σαντ ουντ-Ντιν Ζαντζανί από το 1292 .]]

### Επιστροφή στο Ιράν
Ο Γκαϊχατού πέρασε 11 μήνες στην εκστρατεία της Μ. Ασίας και επέστρεψε στο Ιράν τον Μάιο/Ιούνιο του 1292. Η απουσία του στο Ιράν ακολουθήθηκε από μία συνωμοσία με επικεφαλής τον Ταγκαχάρ και τον ακόλουθό του Σαντ αλ-Ντιν Ζαντζανί. Πληροφόρησαν ψευδώς τον αντιβασιλιά Ανμπαρτσί -μέσω του αδελφού τού Σαντ αλ-Ντιν, Κουτμπ αλ-Ντιν, ο οποίος ήταν βεζίρης τού Ανμπαρτσί- για την ήττα του Γκαϊχατού από τους Τουρκομάνους στη Μ. Ασία, και τον κάλεσαν να αναλάβει τον θρόνο. Ενώ ήταν φιλόδοξος, ο Ανμπαρτσί αντιμετώπισε αυτά τα νέα με καχυποψία. Αφού επικοινώνησε με τον Σικτούρ Νογιάν, ο οποίος διέμενε κοντά στο Καραχάλ, 

Μετά την επιστροφή του, ο Γκαϊχατού επέτρεψε στη σύζυγό του, Πατισάχ Χατούν, να κατακτήσει το Κιρμάν τον Οκτώβριο του 1292. Έδωσε χάρη τόσο στον Ταγκαχάρ όσο και στον Σαντ αλ-Ντιν Ζαντζανί, διορίζοντας μάλιστα τον τελευταίο στη θέση του βεζίρη στις 18 Νοεμβρίου 1292, ενώ παράλληλα επικύρωσε τον πεθερό του, Ακ Μπουκά Τζαλαΐρ, ως αρχιστράτηγο. Ο Σικτούρ και ο Ταγκαχάρ ήταν υποτελείς του. Ο Σαντ αλ-Ντιν κατάφερε επίσης να διορίσει τον αδελφό του Κουτμπ αλ-Ντιν ως κυβερνήτη του Ταμπρίζ.  Συγκεντρώνοντας τεράστια δύναμη και πλούτο, ο Σαντ αλ-Ντιν έγινε ο πραγματικός ηγεμόνας του Ιλχανάτου με προσωπικό στρατό 10.000 ανδρών, ενώ παράλληλα απέκτησε και ορισμένους εχθρούς. Οι πρώην εμίρηδες Χασάν και Ταϊτζού προσπάθησαν να τον κατηγορήσουν για υπεξαίρεση κρατικών κεφαλαίων, ανεπιτυχώς.

Το 1292 ο Γκαϊχατού έστειλε μήνυμα στον Αιγύπτιο Μαμελούκο σουλτάνο Αλ-Ασράφ Χαλίλ, απειλώντας να κατακτήσει ολόκληρο το Λεβάντε αν δεν επέστρεφε το Χαλέπιο. Ο Αλ-Ασράφ απάντησε: «*Ο χαν έχει τις ίδιες ιδέες με εμένα. Και εγώ ελπίζω να επαναφέρω τη Βαγδάτη στο [[Ισλάμ]], όπως πριν. Θα δούμε ποιος από τους δύο μας θα είναι πιο γρήγορος*».  Ωστόσο, δεν υπήρξαν σημαντικές μάχες μεταξύ Μογγόλων και Μαμελούκων στη συνέχεια.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η πριγκίπισσα Κοκετσίν έφθασε από την αυλή του Χαγάν Κουμπλάι το 1293, συνοδευόμενη από τον Μάρκο Πόλο. Ο νέος Ιλχάν διέταξε να παντρευτεί η πριγκίπισσα τον ανιψιό του, Γκαζάν, ο οποίος είχε υποστηρίξει πλήρως το δικαίωμά του να κυβερνά. Ο Γκαζάν, από την άλλη πλευρά, έστειλε μία τίγρη στο Γκαϊχατού ως απάντηση. Ο Μάρκο Πόλο και η συνοδεία του έμειναν με τον Γκαϊχατού για εννέα μήνες.

Ο χάνος της Χρυσής Ορδής, Τοκτά, ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο ταυτόχρονα με τον Γκαϊχατού, έστειλε τον πρίγκιπα Καλιντάι και τον Πουλάντ ως απεσταλμένους στο Ιλχανάτο στις 28 Μαρτίου 1294 για να κάνουν ανακωχή, και πιθανώς να ζητήσουν βοήθεια εναντίον των αντιπάλων του Τοκτά. Επέστρεψαν στη Χρυσή Ορδή τρεις ημέρες αργότερα. 

## Εισαγωγή χαρτονομίσματος
Το 1294, ο Γκαϊχατού ήθελε να αναπληρώσει το θησαυροφυλάκιό του που είχε αδειάσει από μία μεγάλη επιδημία βοοειδών. Σε απάντηση, ο βεζίρης του, Σαντ αλ-Ντιν Ζαντζανί  πρότεινε την εισαγωγή μίας πρόσφατης κινεζικής εφεύρεσης που ονομαζόταν *τζιαοτσάο* (χαρτονόμισμα). Ο Γκαϊχατού συμφώνησε και κάλεσε τον Μπολάντ, τον πρεσβευτή του Κουμπλάι (αυτοκράτορα Σιζού) της Γιουάν Κίνας στην Ταμπρίζ. Αφού ο Μπολάντ εξήγησε πώς λειτουργούσε το σύστημα, ο Γκαϊχατού τύπωσε χαρτονομίσματα που μιμούνταν τόσο πιστά τα κινεζικά, που είχαν ακόμη και κινεζικές λέξεις τυπωμένες πάνω τους. Η μουσουλμανική ομολογία πίστης τυπωνόταν στα χαρτονομίσματα, για να κατευνάσει το τοπικό αίσθημα. Το βουδιστικό όνομα του Γκαϊχατού, Ριντσιντόρτζ, ήταν επίσης παρόν στα χρήματα. Ο Σικτούρ Νογιάν αντιτάχθηκε στην εισαγωγή, αποκαλώντας την απόπειρα αισχρή. Η πρώτη κυκλοφορία ξεκίνησε στις 12 Σεπτεμβρίου 1294 στην Ταμπρίζ. Ο Γκαϊχατού διέταξε όποιος αρνούνταν να χρησιμοποιήσει χρήματα να εκτελεστεί επί τόπου. Ποιητές, συμπεριλαμβανομένου του Γουασάφ, άρχισαν να επαινούν το τσάο για να κατευνάσουν τον Γκαϊχατού.  Τα χαρτονομίσματα που κυκλοφορούσαν άξιζαν από μισό ντιρχάμ έως 10 ντανανίρ.

Το σχέδιο ήταν να κάνει τους υπηκόους του να χρησιμοποιούν μόνο χαρτονομίσματα, και να επιτρέψει στον Γκαϊχατού να ελέγχει το θησαυροφυλάκιο. Το πείραμα απέτυχε πλήρως, καθώς ο λαός και οι έμποροι αρνήθηκαν να δεχτούν τα χαρτονομίσματα. Σύντομα, ξεκίνησαν ταραχές στο παζάρι, οι οικονομικές δραστηριότητες σταμάτησαν, και ο Πέρσης ιστορικός Ρασίντ ουντ-ντιν μιλάει ακόμη και για «την καταστροφή της Βασόρας που ακολούθησε την έκδοση του νέου χρήματος».  Ο Γκαϊχατού δεν είχε άλλη επιλογή, από το να αποσύρει τη χρήση χαρτονομισμάτων.
[μικρογραφία|365x365εσ|Δολοφονία του Γκαϊχατού. [Χετούμ ο ιστορικός|Χαϋτόν του Κόρυκος, *Fleur des histoires d'orient*.]]

## Η εξέγερση του Μπαϊντού
Ο Γκαϊχατού προσέβαλε τον Μπαϊντού λέγοντας σε έναν από τους υπηρέτες του να χτυπήσει τον Μπαϊντού, ενώ ήταν μεθυσμένος. Αυτό δημιούργησε δυσαρέσκεια στον Μπαϊντού απέναντί του. Ο Μπαϊντού έφυγε βιαστικά προς το αρχηγείο του κοντά στη Βαγδάτη, αφήνοντας τον γιο του Κιπτσάκ ως όμηρο στην αυλή του Γκαϊχατού. Υποστηρίχθηκε από τον εμίρη των Οϊράτ Τσιτσάκ (γιο του Σουλεϊμίς μπι Τενγκίζ Γκιουρεγκέν), τον Λαγκζί Κιουρεγκέν (γιο του Αργκούν Ακά), τον Ελ-Τεμούρ (γιο του Χιντουκούρ Νογιάν) και τον Τοντατσού Γιαρκουτσί, οι οποίοι τον ακολούθησαν στη Βαγδάτη. Τον βοήθησε επίσης ο βεζίρης του, Τζαμάλ ουντ-Ντιν Νταστγκερντανί. Σύμφωνα με τον Χαμντουλάχ Καζγουινί, το κύριο κίνητρο του Μπαϊντού να κινηθεί εναντίον του Γκαϊχατού ήταν οι ερωτικές του προτάσεις εναντίον του Κιπτσάκ.  Όταν ο γαμπρός του, Γκουρμπατάι Γκιουρεγκέν, του έφερε νέα για προδοσία, ο Γκαϊχατού διέταξε τη σύλληψη αρκετών εμίρηδων, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού του *κεσίγκ* Τουλαντάι, του Κονκουκμπάλ, του Τουκάλ, του Μπουγκντάι, συμπεριλαμβανομένου του Κιπτσάκ, και τη φυλάκισή τους στην Ταμπρίζ. Ενώ οι οπαδοί του, Χασάν και Ταϊτζού, απαιτούσαν τις εκτελέσεις τους, ο Ταγκαχάρ συμβούλευσε να μην γίνει αυτό. Ο Μπαϊντού, από την πλευρά του, κινήθηκε για να σκοτώσει τον Μουχαμάντ Σουγκουρτσί, κυβερνήτη της Βαγδάτης, και συνέλαβε τον κυβερνήτη Μπαϊμπουκά του Ντιγιάρ Μπακρ. Ο Γκαϊχατού έστειλε τον πεθερό του Ακ Μπουκά και τον Ταγκαχάρ εναντίον του Μπαϊντού στις 17 Μαρτίου 1295, φθάνοντας ο ίδιος στην Ταμπρίζ 4 ημέρες αργότερα. Δεν γνώριζε ότι ο Ταγκαχάρ ήδη είχε μεταστραφεί σε υποταγή στον Μπαϊντού, ο οποίος έφυγε για το στρατόπεδό του τη νύχτα. Ενώ ήθελε να φύγει στη Μ. Ασία, οι σύμβουλοί του τον συμβούλευσαν να πολεμήσει εναντίον του Μπαϊντού. Παρ' όλα αυτά, ο Γκαϊχατού κατέφυγε στο Μουγκάν. Φθάνοντας στην Ταμπρίζ, ο Ταγκαχάρ άφησε ελεύθερους τον Κονκουκμπάλ και τον Τουλαντάι, ενώ ο Γκαϊχατού παρακαλούσε απεγνωσμένα για έλεος. Παρά την έφεσή του, στραγγαλίστηκε από μία χορδή τόξου για να αποφευχθεί η αιματοχυσία  στις 21 Μαρτίου 1295. Ωστόσο, ορισμένες πηγές τοποθετούν αυτό το γεγονός στις 5 Μαρτίου ή 25 Απριλίου.  Μία εναλλακτική εκδοχή για το τέλος του Γκαϊχατού ισχυρίζεται ότι ο Μπαϊντού κήρυξε πόλεμο εναντίον του λόγω της εισαγωγής του χαρτονομίσματος, και στη συνέχεια τον σκότωσε στη μάχη. 

## Προσωπικότητα
Ο Γκαϊχατού ήταν ένας αξιοσημείωτος ακόλαστος, εθισμένος στο κρασί, τις γυναίκες και τη σοδομία, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, σύμφωνα με τον Μίρκχοντ.  Αλλά ήταν επίσης γνωστός για τον κοσμικό του χαρακτήρα και την κοινοτική του αρμονία. Όπως και άλλοι Βουδιστές βασιλείς, συνήθιζε να παρέχει γενναιόδωρα προστασία σε όλες τις θρησκείες. Μεταξύ των ευεργετών του ήταν οι Νεστοριανοί Χριστιανοί, οι οποίοι τον επαινούν άφθονα για τα δώρα του στην Εκκλησία, όπως φαίνεται στην ιστορία του Μαρ Γιαχμπαλάχα Γ΄.  Περιγράφηκε ως δίκαιος και φιλάνθρωπος ηγεμόνας στο Ταρικ-ί Αλ-ί Σαλτζούκ. 

## Οικογένεια
Ο Γκαϊκατού είχε οκτώ συζύγους από διαφορετικές φυλές:

* Η Aϊσά Χατούν, κόρη του Tογκλού του Τζαλαΐρ, γιος του Eλγκάι Νογιάν
** Ουλά Κουτλούγκ Χατούν, παντρεύτηκε τον Γκουρμπατάι Γκουργκέν της φυλής Χουσίν
** Ελ Κουτλούγκ Χατούν, παντρεύτηκε στις 7 Αυγούστου 1301 με τον Κουτλούγκσαχ Νογιάν των Mανγκουτιδών
** Αρά Κουτλούγκ Χατούν
* Ντοντί Χατούν (απεβ. 9 Φεβρουαρίου 1298), κόρη του Aκ Μπουκά Τζαλαγίρ, γιου του Eλγκάι Noγιάν
** Aλαφράνγκ (απεβ. 30 Μαΐου 1304), παντρεύτηκε τον Nανί Aγκατσί μετά το τέλος του Γκαϊχατού
*** Τζαχάν Τεμούρ
*** μία κόρη, παντρεύτηκε τον Ελτζιντάι Κουσί (απεβ. στις 4 Οκτωβρίου 1295)
** Ιρανσάχ
** Κουτλούγκ Μαλίκ Χατούν (απεβ. 1338 ), παντρεύτηκε αρχικά με τον Κουρούμς, γιο του Aλινάκ, και δεύτερον με τον Mουχαμάντ, γιο του Τσιτσάκ και του Tοντεγκέτς Χατούν
* Eλτουζμίς Χατούν, κόρη του Κουτλούγκ Tιμούρ Γκουρεγκέν από το Χονγκιράντ, χήρα του Aμπακά
* Παντισάχ Χατούν (εκτελέστηκε το 1295), κόρη του Κουτμπ-ουντ-ντιν, ηγεμόνα του Kερμάν και της Κουτλούγκ Τουρκάν, χήρας του Aμπακά
* Ουρούκ Χατούν, κόρη του Σαριχά των Κεραϊτών, χήρα του Αργκούν Χαν
* Μπουλουγκάν Χατούν (1292 - στις 5 Ιανουαρίου 1310), κόρη του Oτμάν, ανιψιού του Aμπατάι Noγιάν του Χονγκιράντ, και χήρα του Aργκούν
* Νανί Αγκατσί
** Τσιν Πουλάντ
* Eσάν Χατούν, κόρη του Μπεγκλαμίς, αδελφός του Ουτζάν του Aρουλάτ

## Στον λαϊκό πολιτισμό
Στην τουρκική τηλεοπτική σειρά *Kuruluş: Osman,* ο ηθοποιός από το Ουζμπεκιστάν Mαρούφ Οτατζόνοβ τον παρουσιάζει ως ανταγωνιστή. Αν και ιστορικά ο Γκαϊχατού απεβίωσε στα 30 του, στη σειρά παρουσιάζεται ως ηλικιωμένος. 

## Αναφορές


## Πηγές
* Atwood, Christopher P. (2004). *Η Εγκυκλοπαίδεια της Μογγολίας και της Μογγολικής Αυτοκρατορίας* . Facts on File, Inc.  .
* René Grousset, *Empire of the Steppes: A History of Central Asia*, 1939
* Luisetto, Frédéric, «Arméniens et autres Chrétiens d'Orient sous la domination Mongole», Geuthner, 2007, 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Γυναίκες στην εξουσία (1250-1300)

Κατηγορία:Μπορτζίγκιν