open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ζωτικός χώρος

Η Γερμανική έννοια του **Lebensraum**, που αποδίδεται στα ελληνικά ως **ζωτικός χώρος** περιλαμβάνει πολιτικές και πρακτικές εποικιστικής αποικιοκρατίας που επικράτησαν στη Γερμανία από τη δεκαετία του 1890 ως τη δεκαετία του 1940. Γνωρίζοντας πρώτα διάδοση περίπου το 1901, ο ζωτικός χώρος έγινε γεωπολιτικός στόχος της Αυτοκρατορικής Γερμανίας κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914–1918) αρχικά, ως το κύριο στοιχείο του Προγράμματος του Σεπτεμβρίου (γερμανικά: *Septemberprogramm*) της εδαφικής επέκτασης. Η πιο ακραία μορφή αυτής της ιδεολογίας υποστηρίχθηκε από το Ναζιστικό Κόμμα και τη Ναζιστική Γερμανία μέχρι το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου

Μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, το *Lebensraum* έγινε η ιδεολογική αρχή του Ναζισμού και παρείχε δικαιολόγηση για την εδαφική επέκταση της Γερμανίας στην Ανατολικό-Κεντρική Ευρώπη. Η Ναζιστική πολιτική του "Generalplan Ost" (Μεγάλο σχέδιο για την Ανατολή, ή Γενικό σχέδιο για την Ανατολή) βασιζόταν στα δόγματα του Ζωτικού χώρου. Διατύπωνε την αρχή ότι οι περισσότεροι ιθαγενείς κάτοικοι (πολίτες εκείνων των χωρών) της Ανατολικής Ευρώπης θα πρέπει να απομακρυνθούν μόνιμα (είτε μέσω μαζικών εκτοπίσεων στη Σιβηρία, με θάνατο, ή υποδούλωση), περιλαμβανομένων των Πολωνών, Ουκρανών, Ρώσων, και άλλων Σλαβικών εθνών που θεωρούνταν κατώτεροι και μη Άριοι. Η Ναζιστική κυβέρνηση σκόπευε στην εποίκιση εκ νέου αυτών των εδαφών με Γερμανούς εποίκους, στο όνομα του Ζωτικού χώρου, κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο και μετά από αυτόν. Όλοι οι αυτόχθονες πληθυσμοί θα αποδεκατίζονταν με λιμό, επιτρέποντας έτσι τη γεωργική τους παραγωγή να «ταΐσει» τη Γερμανία. 

Το στρατηγικό πρόγραμμα του Χίτλερ για την παγκόσμια επικράτηση βασιζόταν στην πεποίθηση της δύναμης του Ζωτικού χώρου, που πραγματοποιείται μια φυλετικά ανώτερη κοινωνία. Άτομα που θεωρούνταν ότι ανήκαν σε κατώτερες φυλές, μέσα στις περιοχές που περιελάμβανε η επέκταση του Ζωτικού χώρου, υποβάλλονταν σε εκτόπιση ή εξόντωση. Η ευγονική της ιδεολογίας του Ζωτικού χώρου είχε ως μία βάση της το δικαίωμα της Γερμανικής Άριας ανώτερης φυλής (γερμανικά: Herrenvolk) να απομακρύνει τους αυτόχθονες πληθυσμούς που θεωρούσαν κατώτερης φυλετικής προέλευσης (γερμανικά: Untermenschen) . Η Ναζιστική Γερμανία επίσης υποστήριξε άλλα «Άρια» έθνη στην επίτευξη των δικών τους Ζωτικών χώρων, όπως το *[[spazio vitale]]* της Φασιστικής Ιταλίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Ζ
Ζ
Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Κατηγορία:Γερμανοποίηση
Δημήτριος ο Φαληρεύς

Ο **Δημήτριος ο Φαληρεύς** (περ. 345 π.Χ. - περ. 280 π.Χ.) ήταν πολιτικός και περιπατητικός φιλόσοφος της αρχαίας Αθήνας. Ο Δημήτριος συνέγραψε πολλά συγγράμματα, που όμως δεν διασώθηκαν. Ως ρήτορας εισήγαγε στη ρητορική τέχνη το ασιανό ύφος μαζί με τον Ηγησία τον Μάγνη.

Γεννήθηκε γύρω στο 345 π.Χ.. Ήταν μαθητής του Θεόφραστου της Ερεσού. Ο αδελφός του ο Ιμεραίος είχε εκτελεστεί το 322 π.Χ. κατά την διάρκεια του λαμιακού πολέμου ως μέλος της αντιμακεδονικής παράταξης, ο Δημήτριος όμως είχε διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις και λόγω της ρητορικής του ικανότητας απόκτησε στην Αθήνα τόσο μεγάλη επιρροή, που διορίσθηκε από τον βασιλιά Κάσσανδρο ως «*[[επιστάτης]]*» των Αθηναίων. Κυβέρνησε για δέκα ολόκληρα χρόνια (317-307 π.Χ.). Στο διάστημα αυτό υπηρέτησε επάξια, αυξάνοντας τα έσοδα της Αθήνας και αλλάζοντάς της μορφή με τις καλαίσθητες διακοσμήσεις του. Οι Αθηναίοι για να τον ευχαριστήσουν έστησαν προς τιμήν του 360 ανδριάντες, έναν για κάθε μέρα του έτους. Το 307 π.Χ. και μετά την κατάληψη της Αθήνας από τον Δημήτριο Α' τον Πολιορκητή έφυγε για την Αλεξάνδρεια για να γλυτώσει από την θανατική ποινή που του επέβαλαν οι Αθηναίοι. Εκεί τον υποδέχτηκε ο Πτολεμαίος Α' με μεγάλες τιμές και του ανέθεσε την ίδρυση της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Έθεσε τα θεμέλια της γραμματικής και της κριτικής φιλολογίας, βοήθησε με τις συμβουλές του στη μετάφραση των ιερογλυφικών χρονικών της Αιγύπτου και των απόκρυφων ιουδαϊκών βιβλίων. Εξορίστηκε από τον Πτολεμαίο Β' (διάδοχος του Πτολεμαίου Α') και κατέφυγε στην Άνω Αίγυπτο, όπου και πέθανε το 283 π.Χ. από τσίμπημα φιδιού.

## Βιβλιογραφία
* Erich Bayer: *Demetrios Phalereus, der Athener.* Stuttgart/Berlin 1942 [Nachdruck Darmstadt 1969].

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα της Αρχαιότητας
Υπερείδης

Ο **Υπερείδης** (περί το 390 π.Χ. - 322 π.Χ.)  ή **Υπερίδης,** ήταν διάσημος Αθηναίος ρήτορας. Ο *"Αλεξανδρινός Κώδικας"* που συνέθεσαν τον 3ο αιώνα π.Χ. ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος και ο Αρίσταρχος ο Σαμόθραξ περιείχε τον Κανόνα των Δέκα Αττικών Ρητόρων, στον οποίο ο Υπερείδης ήταν ένας από τους δέκα μνημονευόμενους ρήτορες. Ο Υπερείδης ήταν ένας από τους ηγέτες της Αθηναϊκής αντίστασης μαζί με τον Λυκούργο και τον Δημοσθένη την εποχή που έκαναν στην πόλη εισβολή ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας και ο Αλέξανδρος ο Μέγας. Ο Φειδιππίδης της Παιανίας που ήταν γνωστός για τα φιλομακεδονικά του αισθήματα και εξέδωσε διάταγμα για να τιμήσει τον Μέγα Αλέξανδρο εκδιώχθηκε. 

## Βιογραφία

Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τα πρώτα χρόνια της ζωής του πέρα από το γεγονός ότι καταγράφεται ως γιος του Γλαυκίππου από τον Δήμο του Κολλυτού, ο Ισοκράτης τον δίδαξε Λογογραφία. Ο Υπερείδης καταδίωξε τον Αυτοκλή με την κατηγορία της προδοσίας (360 π.Χ.). Την εποχή που ξέσπασε ο Πρώτος Συμμαχικός Πόλεμος (358 π.Χ.-355 π.Χ.) κατηγορήθηκαν ο επιφανής Αθηναίος Αριστοφών για διαφθορά και ο Φιλοκράτης για εσχάτη προδοσία (343 π.Χ.). Αρχικά συνεργάστηκε με τον Δημοσθένη αλλά όταν κατηγορήθηκε για την υπόθεση του Άρπαλου απέσυρε την υποστήριξη του. Μετά την εξορία του Δημοσθένη ο Υπερείδης έγινε ο ηγέτης του Αθηναϊκού πατριωτικού κόμματος (324 π.Χ.). Με τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο Υπερείδης έγινε φανατικός οπαδών όσων έλεγαν ότι πρέπει να αποτινάξουν από την Αθήνα την κυριαρχία των Μακεδόνων. Οι λόγοι του Υπερείδη στάθηκαν αιτία να ξεσπάσει ο Λαμιακός Πόλεμος (323 π.Χ.-322 π.Χ.) με συμμαχία εναντίον των Μακεδόνων στην οποία συμμετείχαν η Αθήνα, η Αιτωλία και η Θεσσαλία. Μετά την ήττα των Αθηναίων στη Μάχη της Κραννώνας, ο Υπερείδης κατέφυγε στο ιερό του Αιακού στην Αίγινα, όπου και τον συνέλαβαν. Η παράδοση λέει ότι έκοψε τη γλώσσα του με τα δόντια του για να μην αναγκαστεί να προδώσει. Ο σπουδαιότερος λόγος του ήταν ο Επιτάφιος για κείνους που έπεσαν στο Λαμιακό πόλεμο. Μετά την ήττα των Αθηναίων στο Λαμιακό πόλεμο τον συνέλαβε και εκτέλεσε ο Αρχίας ο Θούριος υπό τις διαταγές του Αντίπατρου (322 π.Χ.).

## Παραπομπές



## Πηγές

*Herrman, Judson (ed., trans. comm.). Hyperides. Funeral oration. Oxford, Oxford University Press, 2009. xiv, 148 p. (American Philological Association. American Classical Studies, 53).
*Whitehead, David (2000). Hypereides: The Forensic Speeches. Oxford University Press.

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Λαμιακού Πολέμου
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Κριτίας

Ο **Κριτίας** (460 π.Χ. - Μάιος 403 π.Χ.) ήταν Έλληνας πολιτικός, φιλόσοφος, ποιητής και ρήτορας της αρχαίας Αθήνας.

Αθηναίος πολιτικός, φιλόσοφος, ποιητής, ρήτορας και ο σκληρότερος και βιαιότερος από τους Τριάκοντα Τυράννους της Αθήνας. Γιος του πλούσιου Κάλλαισχρου, μαθητής του Σωκράτη, του Γοργία και πολλών φιλοσόφων και σοφιστών. Η μεγάλη του ευφυΐα και η πολυμερής παιδεία που πήρε, τον έκαναν έναν από τους ικανότερους πολιτικούς και μορφωμένους άνδρες της εποχής του. Το 415 π.Χ. κατηγορήθηκε μαζί με τον Αλκιβιάδη, με τον οποίο ήταν στενός φίλος, για την αποκοπή των κεφαλών των Ερμών και φυλακίστηκε. Το 411 π.Χ., όταν έγινε η ολιγαρχική μεταπολίτευση στην Αθήνα, τάχτηκε με τους δημοκρατικούς. Το 408, με την επιστροφή του Αλκιβιάδη στην Αθήνα, έγινε ο στενότερος συνεργάτης του. Το 407 εξορίστηκε στη Θεσσαλία, αλλά επανήλθε στην Αθήνα το 405. Το 404, μετά την υποταγή της Αθήνας από τη Σπάρτη, εκλέχτηκε ένας από τους «Τριάκοντα Τυράννους». Κατόρθωσε να εξοντώσει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, ακόμα και τον πιστό του φίλο Θηραμένη, τον οποίο καταδίκασε να πιει το κώνειο. Στον δάσκαλό του Σωκράτη απαγόρευσε να διδάσκει ή να κάνει παρέα με τους νέους, οι θρησκευτικές του δοξασίες πλησίαζαν την αθεΐα και διέπραξε πολλές αυθαιρεσίες και ωμότητες σε βάρος των συμπολιτών του. Τον Μάιο του 403 π.Χ., πολεμώντας στη Μουνυχία (Κοντα στον Πειραιά) που κατείχε ο Θρασύβουλος με τους δημοκρατικούς επαναστάτες του, ο Κριτίας σκοτώθηκε μαζί με πολλούς συνάρχοντές του.

Ως λόγιος ασχολήθηκε με όλα τα είδη του λόγου. Έγραψε επικά, ελεγειακά, δραματικά, ερωτικά, περιγραφές πολιτειών (της Σπάρτης, της Αθήνας κ.ά.), την τριλογία «Τέννης, Ραδάμανθης, Πειρίθους» και το σατιρικό έργο «Σίσυφος». Τα ρητορικά του έργα χρησίμευαν στη ρωμαϊκή εποχή ως πρότυπα για τους μεγάλους Ρωμαίους ρήτορες. Σώζονται μόνο λίγα αποσπάσματα των έργων του.

## Δείτε επίσης
* Τριάκοντα Τύραννοι

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι
Κατηγορία:Μαθητές του Σωκράτη
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες διδακτικοί ποιητές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Μεσοπαράλληλη ευθεία

thumb|right|220px|Η μεσοπαράλληλη <math>\mu</math> δύο παράλληλων ευθειών <math>\varepsilon_1</math> και <math>\varepsilon_2</math> αποτελείται από όλα τα σημεία που ισαπέχουν από τις δύο ευθείες.
Στην γεωμετρία, **μεσοπαράλληλη ευθεία** (ή απλά **μεσοπαράλληλη** ή **μεσοπαράλληλος**) δύο παράλληλων ευθειών είναι η ευθεία που είναι παράλληλη και ισαπέχει από αυτές.

Η κύρια ιδιότητα της μεσοπαράλληλης είναι ότι είναι ο γεωμετρικός τόπος των σημείων που ισαπέχουν από τις δύο παράλληλες ευθείες.

## Η μεσοπαράλληλη ως γεωμετρικός τόπος

## Αναλυτική γεωμετρία
Έστω δύο παράλληλες ευθείες 
:(\varepsilon_1): y = \lambda x + \beta_1, 
:(\varepsilon_2): y = \lambda x + \beta_2.
Η μεσοπαράλληλη τους είναι η ευθεία
:(\mu): y = \lambda x + \frac{\beta_1 + \beta_2}{2}.

## Ιδιότητες
* Η μεσοπαράλληλη δύο ευθειών \varepsilon_1 και \varepsilon_2 είναι και ο άξονας συμμετρίας τους.
* Τα σημεία των ευθειών \varepsilon_1 και \varepsilon_2 είναι ο γεωμετρικός τόπος των σημείων που απέχουν d από την ευθεία \mu, όπου 2d είναι απόσταση της \varepsilon_1 και \varepsilon_2.

## Κατασκευή με κανόνα και διαβήτη

# Θεωρούμε ένα τυχόν σημείο \rm A της \varepsilon_1 και δύο σημεία \rm B_1 και \rm B_2 της ευθείας \varepsilon_2.
# Κατασκευάζουμε τα μέσα \rm M_1 και \rm M_2 των \rm AB_1 και \rm AB_2 αντίστοιχα.
# Η ευθεία που διέρχεται από τα \rm M_1 και \rm M_2 είναι η μεσοπαράλληλος.

## Δείτε επίσης
* Διχοτόμος γωνίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ευκλείδεια Γεωμετρία
Κατηγορία:Ευθείες
Κατηγορία:Γεωμετρικοί τόποι
Κατηγορία:Γεωμετρικές κατασκευές
Κατηγορία:Αναλυτική γεωμετρία
Κόνων

Ο **Κόνων** ήταν Αθηναίος στρατηγός που έζησε τον 5ο και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. και πολέμησε στον Πελοποννησιακό Πόλεμο και κατά την πρώτη δεκαετία του 4ου αι.

## Βιογραφία
Ο Κόνων ήταν γιος του Τιμόθεου, πλούσιου Αθηναίου από παλιά αριστοκρατική οικογένεια που πήρε την αρχηγία του ναυτικού της Αθήνας το 406 π.Χ. μετά την απομάκρυνση του Αλκιβιάδη. Όταν η Αθήνα ηττήθηκε τον Σεπτέμβριο του 405 π.Χ. από τους Σπαρτιάτες στον Ελλήσποντο και τους Αιγός Ποταμούς, ο Κόνωνας κατέφυγε στην αυλή του Κύπριου βασιλιά Ευαγόρα, όπου μελετούσε τον τρόπο που θα εκδικηθεί τους Σπαρτιάτες και θα βοηθήσει την πατρίδα του να γίνει πάλι δυνατή. Γι' αυτό, το 396 π.Χ., έγινε ναύαρχος των Περσών και πολέμησε τους Σπαρτιάτες. Στην αρχή νικήθηκε, αλλά μετά συμμαχόντας με τους Κύπριους και Ρόδιους διέλυσαν την ηγεμονία των Σπαρτιατών στη θάλασσα. Συγκεκριμένα η έκβαση του πολέμου κρίθηκε με τη νίκη του Κόνωνος το 394 π.Χ. στη ναυμαχία της Κνίδου. Η σπαρτιατική κυριαρχία στα μικρασιατικά παράλια κατέρρευσε. Ο Κόνων έδωσε στις μικρασιατικές πόλεις αυτονομία και οι περισσότερες από αυτές προσχώρησαν στους Πέρσες. Ο Κόνων αμείφθηκε από τον Πέρση μονάρχη με 50 τάλαντα. 

### Η επάνοδος στην Αθήνα
Το 393 π.Χ. ο Κόνων επέστρεψε θριαμβευτικά στην Αθήνα, όπου οι πολίτες της τον τίμησαν με χρυσό στεφάνι και με ανδριάντα που έστησαν στον Κεραμεικό κοντά στην Βασίλειο Στοά. Ο Φαρνάβαζος Β΄ της Φρυγίας του επέτρεψε να διατηρήσει μέρος του στόλου και του παρείχε χρήματα για την οχύρωση του Πειραιά. Έτσι, κατάφερε να ανοικοδομήσει τα Μακρά Τείχη που τον ένωναν με την Αθήνα και, κυρίως, να  οικοδομήσει τα παράκτια τείχη του Πειραιά, που σήμερα αναφέρονται ως Κονώνεια Τείχη. Αυτές οι ενέργειες σήμαιναν ότι ορισμένα από τα κύρια αποτελέσματα του Πελοποννησιακού Πολέμου ανατράπηκαν - η Αθήνα ανέκτησε τη θέση της ως σημαντική δύναμη στην Ελλάδα και, παρόλο που είχε χάσει την αυτοκρατορία της, η Σπάρτη είχε εμποδιστεί να την καταλάβει.

### Το τέλος του Κόνωνα
Η μεταστροφή της πολιτικής των Περσών υπέρ των Σπαρτιατών ήταν η αρχή του τέλους για τον Κόνωνα. Σύμφωνα με μια εκδοχή ο σατράπης των Σάρδεων Τιρίβαζος τον φυλάκισε και στη συνέχεια τον εκτέλεσε, αλλά σύμφωνα με άλλη δραπέτευσε και πέθανε στην Κύπρο από ασθένεια. Σύμφωνα με τον Παυσανία ετάφη στο Δημόσιο Σήμα στον Κεραμεικό. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Κορινθιακού Πολέμου
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Πελοποννησιακού Πολέμου
Δήμος Καλλιέων

Ο **Δήμος Καλλιέων** ήταν δήμος του νομού Φωκίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δελφών. Είχε πληθυσμό 2.328 κατοίκους. Διέθετε μέσο υψόμετρο 1009 μ. και η έκταση που καταλάμβανε ήταν 192.000 στρέμματα. 

Έδρα του δήμου ήταν το Μαυρολιθάρι με πληθυσμό 575 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1.140 μ. ανάμεσα στα Βαρδούσια, την Γκιώνα και την Οίτη, με πολλούς παραθεριστές το Καλοκαίρι. 

## Διοικητική διαίρεση
Ο δήμος αποτελούταν από τα παρακάτω χωριά και δημοτικά διαμερίσματα:
: ** Δ.δ. Μαυρολιθαρίου ** -- το Μαυρολιθάρι [575]
: ** Δ.δ. Αθανασίου Διάκου ** -- ο Αθανάσιος Διάκος [634]
: ** Δ.δ. Καστριωτίσσης ** -- η Καστριώτισσα [225]
: ** Δ.δ. Μουσουνίτσης ** -- η Μουσουνίτσα [195]
: ** Δ.δ. Πανουργιά ** -- ο Πανουργιάς [329]
: ** Δ.δ. Πυράς ** -- η Πυρά [169]
: ** Δ.δ. Στρόμης ** -- η Στρώμη [201]

## Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη φορά που δημιουργήθηκε δήμος με το όνομα δήμος Καλλιέων στην περιοχή ήταν το 1870. Ο δήμος αυτός προέκυψε με την με την μετονομασία του παλαιότερου δήμου Κυτινίας σε δήμο Καλλιέων. Διατηρήθηκε μέχρι το 1912 οπότε και διαχωρίστηκε στις κοινότητες Μαυρολιθάρι, Αθανάσιος Διάκος, Καστριώτισσα, Μουσουνίτσα, Πανουργιάς, Πυρά και Στρώμη. Ο δήμος Καλλιέων δημιουργήθηκε ξανά με το σχέδιο Καποδίστριας το 1997 με την συνένωση των παραπάνω κοινοτήτων. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2010 εντάχθηκε στον δήμο Δελφών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Καλλιέων
*Ιστοσελίδα του Νομού Φωκίδος 

Καλλιέων
Δήμος Παρνασσού

Ο **Δήμος Παρνασσού** ήταν δήμος του νομού Φωκίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δελφών. Έδρα του δήμου ήταν το Πολύδροσο (Σουβάλα). Είχε πληθυσμό 2.668  κατοίκων (απογραφή 2001) και η έκταση που καταλάμβανε ήταν 90.000 στρέμματα. 

## Διαίρεση
μικρογραφία|Η άποψη του χωριού Πολύδροσου
Ο Δήμος Παρνασσού περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: 
: **Δ.δ. Πολυδρόσου** [1.485]
::* η Πολύδροσος [1.465]
::* η Άνω Πολύδροσος [15]
::* το Λιβάδι [5]
: **Δ.δ. Επταλόφου** [841]
::* η Επτάλοφος [677]
::* οι Αλαταριές [34]
::* ο Ζαμπειός [33]
::* ο Ιταμός [97]
: ** Δ.δ. Λιλαίας ** -- η Λιλαία [342]

## Αξιοθέατα

*Τα πολλά εξωκλήσια
*Οι γραφικές πηγές (κυριότερη η Μάννα)
*Το ξύλινο «Φινλανδικό» χωριό «*Έλατος*»
*Ο Εθνικός Δρυμός Παρνασσού,
*Το «Κωρύκειον Άντρον» (σπήλαιο ιερό του Πάνα και των Νυμφών)
*Ο Επτάστομος (απύθμενη καταβόθρα)
*Το Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Παρνασσού
*Ιστοσελίδα του Νομού Φωκίδος 

Παρνασσος
Τζον Μίλτον

Ο **Τζον Μίλτον** (*John Milton*, 9 Δεκεμβρίου 1608 - 8 Νοεμβρίου 1674) ήταν μεγάλος Άγγλος ποιητής. Σημαντικότερο έργο του αποτέλεσε το ποίημα *[[Χαμένος Παράδεισος|Απολεσθείς Παράδεισος]]* (*Paradise Lost*). 

Γιος συμβολαιογράφου που ήταν και συνθέτης, έτυχε επιμελημένης ανατροφής και έμαθε νωρίς λατινικά, ελληνικά, γαλλικά και ιταλικά καθώς και λίγα εβραϊκά. Ο πατέρας του τον προόριζε για ιερωμένο αλλά ο νεαρός Μίλτον αισθανόταν αντιπάθεια προς τους ηγέτες της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας και αφιερώθηκε σε φιλολογικές σπουδές. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και τα πρώτα του ποιήματα διακρίνονταν για την λαμπρότητα του ύφους και την δροσερότητα των εικόνων (*L'Allegro*, *Il Penseroso*, *Lycidas*).

Όταν ξέσπασε ο αγγλικός εμφύλιος πόλεμος, ο Μίλτον τάχθηκε υπέρ του Κοινοβουλίου μαχόμενος με τα γραπτά του τον Κάρολο Α΄. Όταν το Κοινοβούλιο επικράτησε, στον Μίλτον ανατέθηκε η σύνταξη της επίσημης στα λατινικά αλληλογραφίας της Κοινοπολιτείας, η λογοκρισία και η προπαγάνδα, στα πλαίσια της οποίας διεξήγαγε πόλεμο φυλλαδίων με τους μοναρχικούς συγγραφείς.

Το 1654 ο Μίλτον τυφλώθηκε και στο εξής υπαγόρευε τα έργα του. Το 1656 νυμφεύθηκε για δεύτερη φορά αλλά το 1658 χήρεψε πάλι. Το 1660 το καθεστώς που υποστήριζε κατέρρευσε και οι Στιούαρτ παλινορθώθηκαν. Ο Μίλτον αποσύρθηκε από τα κοινά αφού ταλαιπωρήθηκε λίγο. Το 1662 νυμφεύθηκε για τρίτη φορά, μία γυναίκα 31 χρόνια νεότερή του. Το 1667 κυκλοφόρησε το αριστούργημά του *[[Χαμένος Παράδεισος|Απολεσθείς Παράδεισος]]*, υπαγορευμένο και αυτό, ποίημα επικό μεγαλόπνευστο σε ανομοιοκατάληκτους ιαμβικούς στίχους. Σε δώδεκα άσματα περιγράφεται η πτώση του ανθρώπου συνεπεία του προπατορικού αμαρτήματος. Το έργο χαρακτηρίστηκε ως το έπος του αγγλικού πουριτανισμού και χάρισε στον ποιητή μία θέση ανάμεσα στους μεγαλύτερους του κόσμου.
 
Άλλα ποιητικά έργα του Μίλτον είναι ο *Ανακτηθείς Παράδεισος* (*Paradise Regained*, 1671) και ο *[[Σαμψών (βιβλική μορφή)|Σαμψών]] αγωνιστής* (*Samson Agonistes*, 1671). Τον *Απολεσθέντα Παράδεισο* μετέφρασε έμμετρα ο Αλέξανδρος Κάσδαγλης (Λονδίνο, 1887) και σε πεζό ο Ι.Γ. Καραγεωργιάδης (Λευκωσία, 1925).

## Πηγές
* Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές
Κατηγορία:Άγγλοι δοκιμιογράφοι
Γλυκοπατάτα

Η **γλυκοπατάτα** είναι ποώδες, πολυετές φυτό, το οποίο ανήκει στο γένος *[[Ιπόμοια]]* (*Ipomoea*) και στην οικογένεια των Περιπλοκοειδών. Η καταγωγή της είναι από τη Νότια Αμερική και καλλιεργείται για τις πλούσιες σε άμυλο και σάκχαρα ρίζες του. Στην Ευρώπη φαίνεται ότι έφτασε μετά από την εξερεύνηση της Αμερικής από τον Κολόμβο.

Είναι λάθος να συνδέεται η γλυκοπατάτα με την κοινή πατάτα γιατί δεν έχει καμία σχέση.

Οι βλαστοί της γλυκοπατάτας είναι μακριοί, έρποντες ή αναρριχώμενοι και φέρουν μεγάλα φύλλα, μακριά, συνήθως σχήματος καρδιάς με χρώμα βαθύ πράσινο. Το φυτό για να ανθίσει απαιτεί μικρή διάρκεια της ημέρας. Τα άνθη του φύονται κατά ταξιανθίες έχουν χρώμα κόκκινο, σχήμα χοανοειδές με πλατύ έλασμα και φύονται από τις μασχάλες των φύλλων.

thumb|left|250px|Γλυκοπατάτες

Η ρίζα που είναι το φαγώσιμο τμήμα του φυτού έχει χρώμα καφέ, κίτρινο, πορτοκαλί ή κόκκινο εξωτερικά και κίτρινο, λευκό, πορτοκαλί και ορισμένες φορές κόκκινο εσωτερικά. Το σχήμα της είναι ατρακτοειδές έως μακρύ ή κονδυλώδες. Οι ποικιλίες που έχουν πορτοκαλί σάρκα είναι πλούσιες σε καροτένιο εκτός βέβαια από όλες τις ποικιλίες που είναι πλούσιες σε άμυλο.

Η γλυκοπατάτα πολλαπλασιάζεται με βλαστούς ή μοσχεύματα καθώς ενώ βγάζει άνθη δεν σχηματίζει καρπούς και σπόρια, προτιμά δε τα ελαφριά αμμοπηλώδη εδάφη. Για να υπάρχουν καλές αποδόσεις χρειάζεται θερμός καιρός για περίπου πέντε μήνες. Οι γλυκοπατάτες τρώγονται βραστές ή ψητές σκέτες, αλλά και σε γαρνιτούρες, ως ορεκτικό, ως επιδόρπιο με προσθήκη ζάχαρης άχνης, σε γέμισμα διαφόρων πιτών κ.λπ. Χρησιμοποιούνται επίσης και για την παραγωγή αλκοόλης και αλκοολούχων ποτών.

Σήμερα καλλιεργείται σε μεγάλη κλίμακα στην Αμερική, την Αφρική και στα νησιά του Ειρηνικού. Η Κίνα έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή γλυκοπατάτας στον κόσμο. Ακολουθούν η Βραζιλία, η Ινδονησία, η Ουγκάντα και η Νότια Αφρική.

Στην Ελλάδα καλλιεργείται σε μικρή έκταση στα νησιά και στην Πελοπόννησο.

## Θρεπτικά συστατικά
Σύγκριση με άλλα τρόφιμα όπως παρακάτω.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Περιπλοκοειδή
Κατηγορία:Βρώσιµες ρίζες και κόνδυλοι
Κατηγορία:Αμυλούχα λαχανικά
Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής
Κατηγορία:Τρόφιμα πρώτης ανάγκης
Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα
Πελαργός

thumb|right|200px|Πελαργός
μικρογραφία
Οι **πελαργοί**, κοινώς λέλεκες ή λελέκια, είναι μεγάλα πουλιά με μακριά πόδια και μακρύ λαιμό, τα οποία ανήκουν στην οικογένεια των **Ciconiidae**. Ζουν στις θερμότερες περιοχές του πλανήτη και σε ξηρότερα κλίματα από άλλα παρόμοια πουλιά όπως οι ίβεις. Οι πελαργοί δεν μπορούν να κρώξουν γιατί δεν έχουν φωνητικές χορδές ή φωνητικό όργανο και παράγουν κρότους με το ράμφος τους. Αρκετά είδη τους είναι αποδημητικά. Τρώνε συνήθως βατράχους, ψάρια, έντομα, σκουλήκια και μικρά πουλιά ή θηλαστικά. Υπάρχουν 19 είδη πελαργών σε έξι γένη.

Στην αρχαία Θεσσαλία, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, στο "Περί Ίσιδος- Όσίριδος", τιμούσαν τους πελαργούς γιατί όταν εμφανίστηκαν στη γη πολλά φίδια, οι πελαργοί τα εξολόθρευσαν και νομοθετήθηκε όποιος σκοτώνει πελαργό να εξορίζεται.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Scott MacDonald, "The Stork" Χρήσεις σε εμβλήματα

Κατηγορία:Πελαργίδες
Δήμος Βαρδουσίων

Ο **Δήμος Βαρδουσίων** ήταν δήμος του νομού Φωκίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δωρίδας. Είχε πληθυσμό 2.216 κατοίκους. Καταλάμβανε το βορειοδυτικό άκρο του νομού και συνόρευε με τους δήμους Λιδωρικίου, Ευπάλιου και με τους νομούς Φθιώτιδας και Αιτωλοακαρνανίας. 

Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Κροκύλειο με πληθυσμό 256 κατοίκων (2001).

## Δημοτικά διαμερίσματα
Στον δήμο Βαρδουσίων συμπεριλαμβάνονταν τα εξής διαμερίσματα:

: ** Δ.δ. Κροκυλείου ** -- το Κροκύλειο [256]
: ** Δ.δ. Αλποχωρίου ** (Αλεποχωρίου) -- το Αλποχώρι (τ. Αλεποχώριον) [105]
: ** Δ.δ. Αρτοτίνας ** -- η Αρτοτίνα [499]
: ** Δ.δ. Διχωρίου ** -- το Διχώρι [189]
: ** Δ.δ. Ζοριάνου ** -- ο Ζοριάνος [195]
: ** Δ.δ. Κερασεών ** -- οι Κερασιές [99]
: ** Δ.δ. Κοκκίνου ** -- το Κόκκινο [91]
: ** Δ.δ. Κουπακίου ** -- το Κουπάκι [86]
: ** Δ.δ. Κριατσίου ** -- το Κριάτσι [82]
: ** Δ.δ. Πενταγιών ** -- οι Πενταγιοί [267]
: ** Δ.δ. Περιβολίου ** -- το Περιβόλι [77]
: ** Δ.δ. Τριστένου ** -- το Τρίστενο [89]
: ** Δ.δ. Υψηλού Χωρίου ** -- το Υψηλό Χωριό [181]

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστοσελίδα του Νομού Φωκίδος 

Βαρδουσια
Ιοειδή

Τα **ιοειδή** αποτελούνται μόνο από ένα κυκλικό RNA (250 - 600 νουκλεοτίδια) και είναι οι μικρότεροι παθογόνοι οργανισμοί. Τα βρίσκουμε στον πυρήνα των κυττάρων που μολύνουν και δεν τα συναντάμε ελέυθερα. Όσα έχουν αναγνωριστεί μέχρι σήμερα σχετίζονται με ασθένειες των φυτών.
Επηρεάζουν τα ρυθμιστικά συστήματα που ελέγχουν την ανάπτυξη των φυτών προκαλώντσς ανώμαλη ανάπτυξη και καχεξία του φυτού.

Τα ιοειδή δεν έχουν γονίδια, άρα δεν παράγουν πρωτεΐνες και εξαρτώνται ολοκληρωτικά για τη διαιώνησή τους από τα ένζυμα του κυττάρου-ξενιστή. Φαίνεται ότι αντιγράφονται από την κυτταρική RNA πολυμεράση.

Κατηγορία:Ιολογία
Κατηγορία:Παράσιτα
Χείμαρρος

**Χείμαρρος** ονομάζεται ένα ποτάμι που είναι στεγνό κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Οι χείμαρροι κατά γενικό κανόνα σχηματίζονται σε περιοχές όπου υπάρχει ασβεστολιθικό υλικό (ή άλλο πορώδες υπόστρωμα). Το νερό των χείμαρρων προέρχεται κυρίως απευθείας από τα ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα και από την επιφανειακή απορροή. Όταν βρέχει το ασβεστολιθικό υλικό, που είναι πορώδες, κατακρατεί το νερό στον υδροφόρο ορίζοντα του, και το απελευθερώνει με ένα σταθερό ποσοστό. Κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου το επίπεδο του νερού μπορεί να πέσει κάτω από το επίπεδο της κοίτης του ποταμού, και να επιφέρει την ξήρανση του. 

Οι κύριοι φυσικοί παράγοντες που ρυθμίζουν την ποιότητα του νερού ενός χείμαρρου είναι η φύση της κοίτης του και της λεκάνης απορροής του (τύποι και κλίσεις εδαφών, μορφές κάλυψης γης) και το καθεστώς των ατμοσφαιρικών κατακρημνισμάτων. Ως εκ τούτου η ποιότητα διαφέρει πολύ από εποχή σε εποχή και κατά μήκος της κοίτης.

Όταν ένας ποταμός ή χείμαρρος τροφοδοτείται από περισσότερες της μίας πηγές, τότε συνήθως θεωρούμε την ψηλότερη ως πηγή του και τις υπόλοιπες ως παραπόταμους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ποτάμιες και λιμνιαίες γεωμορφές
Υπερικό

Το ***Υπερικό*** (***Hypericum***) είναι γένος φυτών της οικογενείας των Υπερικίδων (Hypericaceae), στο οποίο περιλαμβάνονται περίπου 150 είδη, ποώδη, θαμνώδη ή φρύγανα. Κυριότερα είδη είναι το *Hypericum perforatum* (*Υπερικόν το διάτρητον*, κοινώς βάλσαμο, βαλσαμόχορτο ή σπαθίδα) και το *Hypericum perfoliatum* (*Υπερικόν το διαμπερές*, κοινώς λειχηνόχορτο ή σταρίδα).

Το βαλσαμόχορτο είναι αειθαλές φυτό με ύψος περίπου ένα μέτρο και άνθη με έντονο κίτρινο χρώμα, τα οποία εμφανίζονται περίπου στα μέσα Ιουνίου. Είναι ενδημικό φυτό σε ολόκληρη σχεδόν την ευρωπαϊκή ήπειρο.

## Χρήσεις
Το υπερικό ή βαλσαμόχορτο υπήρξε αντικείμενο της Ιατρικής από τα αρχαία χρόνια. Οι αρχαίοι Έλληνες το χρησιμοποιούσαν ως διουρητικό, επουλωτικό, εμμηναγωγό και αιμοστατικό.

Σήμερα στις ΗΠΑ και σε πολλές άλλες χώρες χρησιμοποιείται υπό μορφή χαπιών για την αντιμετώπιση της ήπιας και μέτριας κατάθλιψης (γι' αυτό αποκαλείται και *"εναλλακτικό Prozac"*). Χρησιμοποιείται, επίσης, ως αντισπασμωδικό και για την καταπολέμηση της αϋπνίας.

### Εξωτερική χρήση
Χρησιμοποιείται υπό μορφή βάμματος, αφού εκχυλισθεί το φρέσκο φυτό σε ελαιόλαδο μέσα σε γυάλινα βάζα καλά κλεισμένα, που μένουν στον ήλιο επί 40 ημέρες περίπου, ως επουλωτικό σε πληγές, ερεθισμούς και εγκαύματα πρώτου βαθμού.

### Εσωτερική χρήση
* Σαν τσάι συνήθως ένα κουταλάκι του γλυκού ξερά τριμμένα φύλλα και άνθη σε μία κούπα καυτό νερό, που την σκεπάζουμε και την αφήνουμε σκεπασμένη για 10 με 15 λεπτά, για να περάσουν όλα τα συστατικά του φυτού στο νερό, από μία μέχρι τρεις φορές την ημέρα, κατόπιν συμβουλής και καθοδήγησης ιατρού, φαρμακοποιού ή άλλου ειδικού.

* Σε κάψουλες ή χάπια: Κατόπιν συμβουλής ιατρού ή φαρμακοποιού.

* Σε αλκοολούχο βάμμα: Κατόπιν συμβουλής ιατρού ή φαρμακοποιού.

### Γενικές οδηγίες - προφυλάξεις

Το υπερικό μπορεί να επηρεάσει το συκώτι προκαλώντας ευαισθησία του ατόμου στο φως. Στο δέρμα ορισμένων ατόμων μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις που εκδηλώνονται με δερματικούς ερεθισμούς,

Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές το υπερικό μπορεί να επηρεάσει το μεταβολισμό ορισμένων ενζύμων. Κατά συνέπεια, χρειάζεται προσοχή όταν χορηγείται ταυτόχρονα με άλλα φάρμακα ή και με ορισμένα τρόφιμα.

Σε κάθε περίπτωση, όταν χρησιμοποιούνται φυτά για θεραπεία, πρέπει πάντοτε να ενημερώνεται ο ιατρός ή ο φαρμακοποιός και η χρήση τους να γίνεται κάτω από την καθοδήγηση ειδικού.

## Είδη
Στην Ελλάδα υπάρχουν αυτοφυή τριάντα τρία είδη Υπερικού (*Hypericum*), από τα οποία τα 8 ενδημικά:

* Υπερικόν το ολύμπιον (*Hypericum olympicum*)
* Υπερικόν το διάτρητον *(Hypericum perforatum)* ή κοινώς το βάλσαμο

## Πηγές



Κατηγορία:Κλουσιοειδή
Διομολόγηση

Η **Διομολόγηση** είναι όρος που απαντάται στο Διεθνές Δίκαιο και που αφορά συμβάσεις, συνήθως, προνομίων. Ο όρος χρησιμοποιείται ευρύτερα στον πληθυντικό εκ της μετάφρασης του γαλλικού όρου "*Capitulations*".

## Γενικά
Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζονται οι συμβάσεις δυνάμει των οποίων παρέχονται εξαιρετικά προνόμια στους υπηκόους ενός κράτους, που διαμένουν στο έδαφος ενός άλλου κράτους.

Οι διομολογήσεις διαφέρουν σημαντικά από τις Συνθήκες κυρίως στο στοιχείο ότι δεν βασίζονται στην αμοιβαιότητα, δεν αποτελούν δηλαδή αντικείμενα αμοιβαίων διαπραγματεύσεων από τα ενδιαφερόμενα μέρη και δεν επικυρώνονται από αυτά επί τη βάσει αμοιβαίων συμφερόντων και υποχωρήσεων. Αντίθετα από εκείνες, οι διομολογήσεις αποτελούν μονόπλευρα παραχωρούμενα προνόμια με την ευχερή δυνατότητα της απόσυρσής των, όποτε η ενδιαφερόμενη Κυβέρνηση, που τις επέβαλε, το επιθυμήσει.

Κατά τον 19ο αιώνα το σύστημα των διομολογήσεων είχε τύχει ευρείας εφαρμογής μεταξύ χωρών της Ευρώπης και θεωρουμένων ως ημιβαρβάρων χωρών της Ασίας και της Αφρικής. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι εν λόγω *διομολογήσεις* έχουν εκλείψει. Το ελληνικό σύνταγμα απαγορεύει τις διομολογήσεις στο άρθρο 28 παράγραφος 1 εδάφιο β΄.

## Ιστορικό
Το καθεστώς των διομολογήσεων άρχισε να εμφανίζεται απo όταν υπήκοοι ευρωπαϊκών χωρών άρχισαν να εγκαθίστανται σε ορισμένες χώρες, συνηθέστερα της Ανατολής, όπου και επεδίωκαν να απολαμβάνουν τις ίδιες εγγυήσεις που τους παρείχαν οι χώρες τους. Ένα τέτοιο καθεστώς είχαν επιβάλλει και οι Γάλλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σε περιορισμένες βάσεις.
Σύμφωνα με την παράδοση το καθεστώς των διομολογήσεων χρονολογείται από το 1536 επί Σουλτάνου Σουλεϊμαν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς, οι οποίες και φέρεται ότι αναθεωρήθηκαν δύο αιώνες αργότερα το 1740, επί Σουλτάνου Μαχμούτ Α΄ και Βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΕ΄, χωρίς μάλιστα χρονικό προσδιορισμό ισχύος τους. 
Σημειώνεται ότι οι πρώτες εκείνες διομολογήσεις του 1536 δεν ήταν κάποια μονομερής πράξη "καλής θέλησης" εκ μέρους του Σουλτάνου, αλλά απαίτηση του πρέσβη του Βασιλέως Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας η οποία στη συνέχεια συνομολογήθηκε και υπεγράφη από τον ίδιο τον Σουλτάνο.

Αργότερα, το καθεστώς των διομολογήσεων επεκτάθηκε και σε άλλες χώρες όπως στη Κίνα, την Ιαπωνία, το Σιάμ, ακόμα και την Αίγυπτο και την Περσία. Με τις διομολογήσεις αυτές παρέχονταν στους ξένους ειδικά προνόμια σε σχέση με τον γηγενή πληθυσμό της χώρας, ενώ στους πρέσβεις και προξένους παρέχονταν δικαιώματα με ευρείες δικαιοδοσίες προστασίας των ομοεθνών τους ακόμα και σε θέματα Αστικού, Εμπορικού και Ποινικού Δικαίου, με βάση τα οποία απονεμόταν δικαιοσύνη σύμφωνα με την Αρχή της προσωπικότητας του νόμου.

## Δείτε επίσης
* Ετεροδικία
* Διπλωματικές σχέσεις
* Ναυτικό άσυλο

Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Αλεξάνδρα Αϊδίνη

Η **Αλεξάνδρα Αϊδίνη** (Ρώμη, 20 Νοεμβρίου 1980) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

## Βιογραφία
Ξεκίνησε σπουδές στο Εθνικό Θέατρο, αλλά τις διέκοψε καθώς επέλεξε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου "Τριλογία 1: Το λιβάδι που Δακρύζει". Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα μουσικής και χορού.

Εκπροσώπησε την Ελλάδα στον θεσμό Shooting Star στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2004. Εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά "Τελευταία Παράσταση" της Ρέινα Εσκενάζυ.  

Το 2010 συμμετείχε στην παράσταση "Παραμύθι Χωρίς Όνομα" της Πηνελόπης Δέλτα σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά όπου υποδύθηκε την Ρηνούλα. Ο ρόλος της αυτός της χάρισε μια υποψηφιότητα στα θεατρικά βραβεία Μελίνα Μερκούρη.  

Τη θεατρική σεζόν 2011-2012 συμμετείχε σε 3 θεατρικές παραστάσεις και μια ταινία. Στην "Αντιγόνη", είχε τον ρόλο της Ισμήνης μια παράσταση που περιόδευσε σε όλα τα σχολεία της Αττικής. Στην "Αυλή των Θαυμάτων" ήταν η Μαρία, μια σύγχρονη Πηνελόπη που περίμενε τον άντρα της να γυρίσει από το ναυτικό. Στου "Κουτρούλη τον Γάμο" ήταν μια αγγλίδα εκπρόσωπος, ενώ στο "Αν Αργήσω Κοιμήσου" ανέδειξε το ταλέντο της και στο τραγούδι.   

Παράλληλα, η ταινία του Δημήτρη Αθανίτη "Τρεις Μέρες Ευτυχίας" στην οποία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο απέσπασε 4 υποψηφιότητες στα Βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου.   

Τη θεατρική σεζόν 2012-2013 πρωταγωνιστούσε στην παράσταση "Η Μικρή μας Πόλη" σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά.  

Τη θεατρική σεζόν 2013-2014 συμμετείχε στη θεατρική διασκευή του έργου "Το Κουρδιστό Πορτοκάλι" πλάι στους Άρη Σερβετάλη, Αντίνοο Αλμπάνη, Νεκτάριο Λουκιανό και Ευδοκία Ρουμελιώτη σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.  

Τον Ιούλιο του 2016 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Αθηνών με τη δραματοποίηση της Μεγάλης Χίμαιρας του Καραγάτση σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου με τους Όμηρο Πουλάκη, Σοφία Σειρλή, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Βασιλική Παναγιώτογλου και Αλίκη Αλεξανδράκη. Η παράσταση μετά από πολλές επιτυχίες συνέχισε και δεύτερη σεζόν.

## Προσωπική ζωή
Είναι ζευγάρι με τον συγγραφέα Σπύρο Γιανναρά και έχουν αποκτήσει μια κόρη (γενν. 24 Φεβρουαρίου 2026).

## Φιλμογραφία

### Τηλεόραση

### Κινηματογράφος

### Θέατρο

## Βραβεύσεις

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*Συνέντευξη Αλεξάνδρας Αϊδίνη: **Επρεπε να ακολουθήσω αυτό που έλεγε η καρδιά μου...** Συνέντευξη

Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ομόσπονδες ενότητες της Ρωσίας

Η Ρωσία είναι ομοσπονδιακό κράτος, όπως φαίνεται και από την επίσημη ονομασία της: Ρωσική Ομοσπονδία. Αποτελείται από 85 **ομόσπονδες ενότητες** (Ρωσική: субъекты федерации), οι οποίες αποτελούν συστατικά μέλη της Ομοσπονδίας και διακρίνονται σε έξι τύπους.

## Τύποι
Οι έξι τύποι ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι οι εξής:

thumb|250px|

* **22 δημοκρατίες** (, *ρεσπούμπλικα*) — οι δημοκρατίες ταυτίζονται (ιστορικά ή πληθυσμιακά) με κάποια αυτόχθονα μειονότητα, της οποίας φέρουν το όνομα (π.χ. Δημοκρατία της Καρελίας). Είναι αυτόνομες, με δικό τους τοπικό σύνταγμα, πρόεδρο και κοινοβούλιο, αλλά εκπροσωπούνται διεθνώς από την κεντρική κυβέρνηση. Στη διοίκηση και την εκπαίδευση χρησιμοποιούνται δύο γλώσσες (η ρωσική και αυτή της μειονότητας), ενώ προϋπόθεση για την ανάληψη δημοσίων αξιωμάτων είναι η γνώση και των δύο γλωσσών. Πάντως λίγες είναι πλέον οι δημοκρατίες όπου υπερτερεί το τοπικό στοιχείο, κυρίως στην Υπερκαυκασία, ενώ στις περισσότερες η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι εθνοτικά Ρώσοι ή γηγενείς εκρωσισμένοι κάτοικοι.
***9 κράι** (, σημαίνει *έδαφος*, αφορά μεθοριακές περιοχές) — είναι ό,τι και τα όμπλαστ, αλλά φέρουν αυτήν την ονομασία για ιστορικούς ή γεωγραφικούς λόγους.
***46 όμπλαστ** (, περιφέρειες) — είναι συνήθως περιοχές με ομοιογενή ρωσικό πληθυσμό. Διαθέτουν τοπική βουλή, αλλά ο κυβερνήτης τους διορίζεται από τον Πρόεδρο της Ρωσίας. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, φέρουν το όνομα της πρωτεύουσάς τους.
* **3 ομοσπονδιακές πόλεις** ή **πόλεις ομοσπονδιακής αξίας** (, *γκόροντ φεντεράλνοβο ζνατσένια*) — λόγω του μεγέθους και της σημασίας τους αποτελούν ξεχωριστές ομόσπονδες ενότητες και υπάγονται απευθείας στη δικαιοδοσία της ρωσικής κυβέρνησης.
***1 αυτόνομο όμπλαστ** (, *αφτονόμναγια όμπλαστ*) — το Εβραϊκό Αυτόνομο Όμπλαστ στα ανατολικά της συνοριογραμμής με την Κίνα, απομεινάρι της σοβιετικής εποχής.
* **4 αυτόνομα όκρουγκ** (, *αφτονόμνι όκρουγκ*) — έδρες μειονοτήτων, με περισσότερη αυτονομία από τα όμπλαστ αλλά λιγότερη από τις δημοκρατίες, λόγω του μικρού πληθυσμού τους.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, κάθε ομόσπονδη ενότητα έχει δική της σημαία και εθνόσημο και είναι ισότιμη με τις άλλες, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής, του μεγέθους ή του πληθυσμού της. Η αρχή της ισοτιμίας εξασφαλίζεται με την εκλογή ίσου αριθμού αντιπροσώπων (από 2) στο Συμβούλιο της Ομοσπονδίας (την άνω βουλή). Αντίθετα, στη Δούμα (την κάτω βουλή) η εκπροσώπηση γίνεται κατά πληθυσμιακή αναλογία.

Οι ομόσπονδες ενότητες δεν πρέπει να συγχέονται με τα οκτώ ομοσπονδιακά διαμερίσματα, τα οποία δημιουργήθηκαν με προεδρικό διάταγμα, ειδικά για τους προεδρικούς απεσταλμένους.

## Δείτε επίσης
* Ρωσία
* Διοικητική υποδιαίρεση της Ρωσίας
* Ομόσπονδες ενότητες της Ρωσίας κατά σειρά έκτασης
* Ομόσπονδες ενότητες της Ρωσίας κατά σειρά πληθυσμού

## Παραπομπές



Ρωσια 1
Κατηγορία:Πρώτο επίπεδο υποδιαιρέσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης
Κατηγορία:Κράτη και εδάφη ρωσικής επίσημης γλώσσας
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας (1991-σήμερα)
Κύπελλο ΕΠΑΕ

Το **κύπελλο της ΕΠΑΕ**, πιο γνωστό ως **Λιγκ Καπ**, διοργανώθηκε για μία μόνο χρονιά από την Ένωση Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών (ΕΠΑΕ) την αγωνιστική περίοδο 1989–90 και το κατέκτησε η ΑΕΚ νικώντας τον Ολυμπιακό στον τελικό του Ολυμπιακού Σταδίου με σκορ 3–2.

## Κύπελλο ΕΠΑΕ 1989–90
Στη μοναδική αυτή διοργάνωση συμμετείχαν μόνο οι 18 ομάδες του πρωταθλήματος Α' εθνικής 1989–90 ενώ οι αγώνες των προκριματικών καθώς και ο τελικός ήταν μονοί αγώνες, πλην των ημιτελικών που υπήρξαν διπλοί. Η διοργάνωση ξεκίνησε τον Ιανουάριο και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1990.

### Ο τελικός

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* RSSSF

Κατηγορία:Κύπελλα ποδοσφαίρου Ελλάδας
Κύπελλο Περιφερειών (ποδόσφαιρο ανδρών)

Το **Κύπελλο Περιφερειών Ελλάδος** ήταν μια διοργάνωση ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου που γίνονταν υπό την αιγίδα της Ε.Π.Ο. κάθε δύο χρόνια από το 2004 και εξής. To 2012 η διοργάνωση ματαιώθηκε για οικονομικούς λόγους, όπως και το Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδος. Το Κύπελλο Περιφερειών αποτελούσε τη νεώτερη εκδοχή του Κυπέλλου Πόλεων, που υπήρξε μία από τις αρχαιότερες διοργανώσεις πανελλήνιας εμβέλειας από τη δεκαετία του '20 ως τη δεκαετία '50.

## Ιστορικό
Στο Κύπελλο περιφερειών μετείχαν οι μικτές ομάδες των τοπικών Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων, μελών της ομοσπονδίας. Ήταν μια σύγχρονη εκδοχή του παλιού *[[Κύπελλο πόλεων ποδοσφαίρου αντρών|Κυπέλλου Πόλεων]]* ή *Κυπέλλου Ενώσεων*, το οποίο διεξαγόταν με διάφορες μορφές από την προπολεμική ακόμα περίοδο, είχε διακοπεί κατά καιρούς, είχε ξαναρχίσει και είχε διακοπεί οριστικά στα τελη της δεκαετίας του '50.

Η νέα διοργάνωση ξεκίνησε με προτροπή της UEFA, ώστε η νικήτρια ένωση να συμμετέχει στο Κύπελλο Περιφερειών ΟΥΕΦΑ (UEFA Regions' Cup) που διεξάγεται ανά διετία υπό την αιγίδα της UEFA με όσες ομοσπονδίες της Ευρώπης επιθυμούν να συμμετάσχουν. Την πρώτη χρονιά διοργανώνονται σε κάθε χώρα αγώνες για τον εθνικό τίτλο και την επόμενη χρονιά οι εθνικοί πρωταθλητές διεκδικούν το ευρωπαϊκό τρόπαιο για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας περιφέρειας της Ευρώπης. Διεξάγονται όμιλοι προκριματικής και ενδιάμεσης φάσης και εν συνεχεία η τελική φάση. Κάθε φάση (ή όμιλος) φιλοξενείται σε κάποια χώρα, όπου διεξάγονται όλοι οι αγώνες του ομίλου σε μορφή τουρνουά.

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν παίκτες ηλικίας 19-39 ετών, που αγωνίζονται σε ομάδες της ένωσης και δεν έχουν υπογράψει ποτέ επαγγελματικό συμβόλαιο. Η Ελλάδα συμμετείχε στο ευρωπαϊκό κύπελλο περιφερειών από την πρώτη χρονιά διεξαγωγής του, αρχικά χωρίς τη διεξαγωγή εθνικής διοργάνωσης. Από το 2004 μετείχε η νικήτρια Ένωση του ελληνικού κυπέλλου περιφερειών.

## Οι τελικοί και οι εκπρόσωποι της Ελλάδας

## Δείτε επίσης
*Κύπελλο πόλεων ποδοσφαίρου ανδρών

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Διοργανώσεις Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων
Κατηγορία:Κύπελλα ποδοσφαίρου Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ελλάδας
Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο γυναικών)

Το **Κύπελλο Ελλάδας ποδοσφαίρου γυναικών** αποτελεί τη δεύτερη σημαντικότερη διοργάνωση ποδοσφαίρου γυναικών στην Ελλάδα, μετά το πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή του θεσμού είναι η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Ε.Π.Ο.). 

Η διοργάνωση ξεκίνησε την αγωνιστική περίοδο 1999–2000 και διεξήχθη μέχρι την αγωνιστική περίοδο 2001–2002. Από το 2003 η Ε.Π.Ο. σταμάτησε προσωρινά τη διεξαγωγή του, λόγω του ότι τα περισσότερα σωματεία αδυνατούσαν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα μετακινήσεων. Η διοργάνωση επανήλθε την αγωνιστική περίοδο 2012–2013, έπειτα από 11 χρόνια, για να διακοπεί ξανά το 2017. 

Τον Ιανουάριο του 2024, και αφού πρώτα το πρωτάθλημα είχε ήδη αποκτήσει νέο ενδιαφέρον με την συγκρότηση ομάδων του Παναθηναϊκού και της Α.Ε.Κ., και την άνοδό τους στην Α΄ Εθνική Κατηγορία, η Ε.Π.Ο. αποφάσισε αιφνιδιαστικά να αναβιώσει την οργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδας για την αγωνιστική περίοδο 2023–2024. Σύμφωνα με την προκήρυξη για αυτήν την περίοδο, θα συμμετέχουν ομάδες που αγωνίζονται στα πρωταθλήματα της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας, Β΄ Εθνικής Κατηγορίας και Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας, με την συμμετοχή να είναι προαιρετική.

Συνολικά έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι τώρα 9 διοργανώσεις και 3 ομάδες έχουν καταφέρει να κατακτήσουν τον τίτλο του Κυπέλλου Ελλάδας. Ο Π.Α.Ο.Κ. είναι η ομάδα με τις περισσότερες κατακτήσεις, έχοντας χριστεί 7 φορές Κυπελλούχος. Από 1 τίτλο έχουν ο Α.Ο. Καβάλα 86 και ο Γ.Ο. Ολυμπιάδα Θεσσαλονίκης 96 που είναι και η πρώτη νικήτρια του θεσμού.

## Τελικοί

### Σύνολο Τίτλων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ελλάδας (γυναικών)
Κατηγορία:Κύπελλα ποδοσφαίρου Ελλάδας
Θωμάς Αλέξανδρος Δουμάς

Ο **Θωμάς Αλέξανδρος Δουμάς** (25 Μαρτίου 1762 - 26 Φεβρουαρίου 1806) ήταν στρατηγός της Γαλλικής Επανάστασης και πατέρας του συγγραφέα Αλεξάνδρου Δουμά.

## Βιογραφία
Ο Θωμάς Αλέξανδρος Δουμάς, το κανονικό όνομα του οποίου ήταν Τομάς Αλεξάντρ Νταβύ ντε λα Παγιετρί, γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου του 1762 στο Ζερεμί του Άγιου Δομίνικου (στη σημερινή Αϊτή). Πατέρας του ήταν ο Γάλλος μαρκήσιος Αλεξάντρ Αντουάν Νταβύ ντε λα Παγιετρύ, ο οποίος εγκαταστάθηκε στον Άγιο Δομίνικο το 1760 και έζησε σαν μεγάλος άρχοντας, τριγυρισμένος από μαύρους σκλάβους. Η μητέρα του ήταν σκλάβα αφρικανικής καταγωγής και λεγόταν Μαρί Σεζέτ Ντυμάς. 

Ο πατέρας του επέστρεψε στη Γαλλία το 1774 και αργότερα έφερε και το νόθο γιο του. Όταν ο Θωμάς Αλέξανδρος ενηλικιώθηκε μπήκε στο γαλλικό στρατό με το επώνυμο της μητέρας του: Τομάς Αλεξάντρ Ντυμάς (Θωμάς Αλέξανδρος Δουμάς). Εκεί έκανε λαμπρή σταδιοδρομία και έγινε στρατηγός υπό το Ναπολέοντα Βοναπάρτη.             

Ο Θωμάς Αλέξανδρος Δουμάς ήταν γενναίος ως στρατιωτικός αλλά ανίκανος ως πολιτικός. Έχασε την εύνοια του Ναπολέοντα και φυλακίστηκε. Αποδιωγμένος και με κατεστραμμένη υγεία, εγκαταστάθηκε στο χωριό Βιλέρ-Κοτρέ, όπου και παντρεύτηκε τη Μαρί Λαμπουρέ. Από το γάμο αυτόν γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου του 1802 ο Αλέξανδρος Δουμάς. Ο Θωμάς Αλέξανδρος Δουμάς πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1806, σε ηλικία μόλις 44 ετών, αφήνοντας την οικογένεια χωρίς πόρους.

## Τιμητικές διακρίσεις
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Νότιο πυλώνα, Στήλη 23).

## Αναφορές


## Βιβλιογραφία
* Claude Schopp, *Alexandre Dumas, Genius of Life*,  μετάφραση A. J. Koch, Νέα Υόρκη, Τορόντο: Franklin Watts (1988), ISBN 0531150933  
* Alan Schom, *Napoleon Bonaparte*, Νέα Υόρκη: Harper Collins (1997) ISBN 0060929588  
* Christopher J. Herald, *Bonaparte in Egypt*, Λονδίνο

Δουμας Θωμας Αλεξανδρος
Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
Κύρος ο νεότερος

Ο **Κύρος ο νεότερος** ήταν γιος του Δαρείου Β΄ της Περσίας και της Παρυσάτιδας.

Ως δευτερότοκος υιός διορίστηκε από τον πατέρα του σατράπης της Φρυγίας. Με το θάνατο του Δαρείου Β', ο Κύρος συκοφαντήθηκε από τον σατράπη Τισσαφέρνη στον Μεγάλο Βασιλέα και αδελφό του, Αρταξέρξη, ο οποίος και τον φυλάκισε. Τότε, με την επέμβαση της μητέρας του, η οποία έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία για τον Κύρο, ο Αρταξέρξης τον απελευθέρωσε. 

Από εκείνη τη στιγμή, ο Κύρος άρχισε να συγκεντρώνει μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις, με στόχο την ανατροπή του Αρταξέρξη. Μέσα σ' αυτές και 13.000 Έλληνες μισθοφόροι, υπό την στρατηγία του εξόριστου Λακεδαιμόνιου Κλέαρχου. Ο επίλογος γράφεται στη μεγάλη μάχη με τις δυνάμεις του Αρταξέρξη στα Κούναξα (401 π.Χ.), όπου ο Κύρος σκοτώνεται από τον ίδιο τον Αρταξέρξη.

## Παραπομπές


## Πηγές
**[http://www.livius.org/ct-cz/cyrus_ii/cyrus_ii.html Livius.org: Cyrus the Younger]  *

Κατηγορία:Πέρσες
Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών
Γιακαράντα

Η **γιακαράντα** είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό το οποίο κατά το σύστημα Κρόνκουιστ ανήκει στο γένος της *[[Ιακαράνδη]]ς*, στην οικογένεια των Βιγνονιοειδών που αυτή με τη σειρά της ανήκει στην τάξη των Χοιραδιωδών. 

Υπάρχουν 50 περίπου είδη δέντρων ή θάμνων και η καταγωγή τους είναι από την Αμερική και από τις Δυτικές Ινδίες.
Τα φύλλα της είναι πτερωτά με πολλά μικρά οδοντωτά φυλλαράκια να τα περικλείουν.
Τα άνθη της έχουν χρώμα μπλε, μοβ και σπανιότερα λευκά ανάλογα με το είδος σχηματίζοντας ωραίες μακριές ταξιανθίες.

## Είδη
Σχεδόν όλα τα είδη της γιακαράντας είναι καλλωπιστικά φυτά και μερικά είναι αυτοφυή άλλα καλλιεργούνται και φυτεύονται σε διάφορα πάρκα δημιουργώντας δεντροστοιχίες. Λίγα είδη είναι θαμνώδη και δηλητηριώδη. Τα πιο γνωστά είδη είναι:
#*[[Ιακαράνδη η μιμηλήφυλλος]]* (*Jacaranda mimosifolia*) Δέντρο που το ύψος του φτάνει τα 20 μέτρα, με μπλε ωραία άνθη και φύλλα διπλά και πτερωτά. Είναι συνήθως αυτοφυή και βρίσκονται στη Νότιο Αμερική, παρέχουν δε αρκετά καλής ποιότητας ξυλεία που χρησιμοποιείται σε διάφορες ξυλουργικές εργασίες και στις οικοδομές.
#*[[Ιακαράνδη η αιχμηρόφυλλος]]* (*Jacaranda cuspidifolia*) Δέντρο που φτάνει τα 25 μέτρα ύψος και βρίσκεται στις περιοχές του Αμαζονίου και σε δασώδεις περιοχές της Αργεντινής. Έχει ωραία άνθη συνήθως μωβ χρώματος με λίγο δυσάρεστη οσμή.
#*[[Ιακαράνδη η Βραζιλιανή]]* (*Jacaranda brasiliana*) Δέντρο που παράγει εξαιρετικής ποιότητας ξυλεία, χρώματος σταχτιού και γκριζωπού γνωστή με την ονομασία **παλίσανδρος**.
Χρησιμοποιείται στη κατασκευή επίπλων υψηλής ποιότητας και μουσικών οργάνων.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Germplasm Resources Information Network: ''Jacaranda''
*

Κατηγορία:Βιγνονιοειδή
Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα
Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής
Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής
Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Κατηγορία:Χλωρίδα του Μεξικού
Παραμόρφωση ειδώλου

Η **παραμόρφωση ειδώλου** (distortion) στους φακούς δεν επηρεάζει την ευκρίνειά του, αλλά μετατοπίζει τα σημεία του από τη θέση την οποία έπρεπε να έχουν σύμφωνα με την παραξονική θεωρία. Συνεπώς, η **μεγέθυνση** δεν είναι σταθερή σε όλο το πεδίο του φακού. 

Για να μην αναπτύσσεται η παραμόρφωση θα πρέπει το διάφραγμα του φακού να συμπίπτει με το φακό. Στη περίπτωση αυτή έχουμε το **ορθοσκοπικό σύστημα** (orthoscopic system). Εάν το διάφραγμα απομακρυνθεί από το φακό, τότε εμφανίζεται η παραμόρφωση. Εάν το διάφραγμα είναι μπροστά από στο φακό, οπότε έχουμε την **αρνητική ή βαρελοειδή παραμόρφωση** (barrel distortion), ενώ εάν το διάφραγμα είναι πίσω από το φακό, έχουμε τη θετική παραμόρφωση ή παραμόρφωση μηνίσκου (positive distortion). Στην αρνητική παραμόρφωση η μεγέθυνση ελαττώνεται καθώς τα σημεία του ειδώλου απομακρύνονται από το κέντρο του πεδίου, ενώ στη θετική συμβαίνει το αντίθετο.

Κατηγορία:Σφάλματα φακών
Δατισμός

Ο όρος **Δατισμός** είναι ελληνικός όρος με τον οποίο χαρακτηρίζεται κάποιος λόγος γραπτός ή προφορικός ως βαρβαρισμός. Συνίσταται δε στη κατά παθητικό τύπο χρησιμοποίηση ρημάτων ενεργητικής φωνής ή ενεργητικού τύπου. 
Η ονομασία του χαρακτηρισμού αυτού προέρχεται από τον Πέρση στρατηγό Δάτη που ελάχιστα ελληνομαθής ή προσπαθώντας να μιλήσει ελληνικά προς εντυπωσιασμό, όπως έχουν κάνει και μεταγενέστεροι ξένοι αρχηγοί Χωρών, είπε τη φράση:
"***Ως ήδομαι και χαίρομαι και ευφραίνομαι***". Φράση την οποία διέσωσε ο Αριστοφάνης στη κωμωδία του "Ειρήνη" (στίχος 266). 
*Στη προκειμένη περίπτωση ο βαρβαρισμός έγκειται στην εσφαλμένη χρησιμοποίηση του τύπου *χαίρομαι* αντί του ορθού *χαίρω*.
*Κατ΄ άλλους ως **δατισμός** χαρακτηρίζεται η συνεχής επανάληψη συνώνυμων λέξεων με συνέπεια την ταυτολογία, επίσης από την παραπάνω ίδια φράση δεδομένου ότι τα περιλαμβανόμενα ρήματα *ήδομαι*, *χαίρομαι* και *ευφραίνομαι* σημαίνουν όλα το ίδιο και το αυτό.

Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα
Κατηγορία:Εκφράσεις
Δάτης

Ο **Δάτης** ήταν στρατηγός, αρχηγός του περσικού στρατού που μαζί με τον Αρταφέρνη, τον έστειλε ο Πέρσης βασιλιάς Δαρείος Α΄ να υποτάξει την Ελλάδα το 490 π.Χ., αρχικά ως αντικαταστάτη του τραυματία Μαρδόνιου.

Ο Δάτης συγκέντρωσε πολυάριθμο στρατό και στόλο (600 τριήρεις και πολυάριθμα φορτηγά πλοία) στη Σάμο και την άνοιξη του 490 κατέλαβε τη Νάξο και άλλα νησιά των Κυκλάδων και έκαψε όλες τις πόλεις των νησιών εκτός από την ιερή Δήλο. Αποβιβάστηκε στην Εύβοια, κατέλαβε την Κάρυστο με μικρή αντίσταση και την Ερέτρια με προδοσία. Μετά αποβιβάστηκε στην Αττική, όπως του είχε υποδείξει ο Ιππίας, και έπαθε μεγάλη καταστροφή στο Μαραθώνα (490 π.Χ). Μετά την ήττα του στο Μαραθώνα, έφτασε στο Φάληρο, χωρίς όμως να αποβιβαστεί σ' αυτό. Από το Φάληρο έφτασε στα παράλια της Ιωνίας και από εκεί πήγε στο Δαρείο, φέρνοντάς του τα λάφυρα από τη Νάξο και την Ερέτρια και πολλούς αιχμαλώτους. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή ο Δάτης βρήκε το θάνατο στο Μαραθώνα.

Για την άτυχη αυτή εκστρατεία φαίνεται ότι ο Δάτης δεν έπεσε σε δυσμένεια, γιατί οι δυο γιοι του, Αρμαρίθρης και Τίθαιος ήταν ίππαρχοι στην εκστρατεία του Ξέρξη κατά της Ελλάδας. 

Για το Δάτη οι Έλληνες πίστευαν πως ήταν άνδρας ευσεβής, γιατί δεν κατέστρεψε την ιερά Δήλο, αλλά θυσίασε στα ιερά της και γιατί έδωσε το άγαλμα του Απόλλωνα, που βρήκε μέσα στο φοινικικό πλοίο, στους Ταναγραίους. Από το όνομα του Δάτη προήρθε και ο όρος «*[[δατισμός]]*» που σημαίνει «βαρβαρισμός».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πέρσες
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων