open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γιάσνα Φάζλιτς

Η **Γιάσνα Ράδερ** (με αρχικό όνομα **Γιάσνα Φάζλιτς**), γεννημένη στις 20 Δεκεμβρίου 1970 στη Φότσα, SFR Γιουγκοσλαβία είναι πρώην Αμερικανίδα παίκτρια πινγκ πονγκ, που έπαιξε για τη Γιουγκοσλαβία και στη συνέχεια για τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμμετέχοντας σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες : στη Σεούλ το 1988 στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, στη Βαρκελώνη το 1992,  στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το  2000 στο Σύνδεϊ και στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα το 2004, αντίστοιχα. 

## Νεανικά χρόνια
Η Γιάσνα Φάζλιτς ξεκίνησε να παίζει πινγκ πονγκ σε ηλικία επτά ετών. Το 1982 εντάχθηκε στην ένωση Mladost Zagreb μαζί με την αδελφή της Αμέλα. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων του 1987, κέρδισε το χάλκινο στην κατηγορία των κοριτσιών σε μονά και διπλά, με την ομάδα που κέρδισε το αργυρό. Ένα χρόνο αργότερα, εξασφάλισε το χρυσό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος με την ομάδα των κοριτσιών.

## Συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες
Το 1988 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο για τη Γιουγκοσλαβία στο διπλό γυναικών μαζί με την Γκορντάνα Περκούτσιν. Τέσσερα χρόνια αργότερα αγωνίστηκε ως Ανεξάρτητη Ολυμπιακή Συμμετέχουσα . Το 2000 και το 2004 συμμετείχε για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

## Προσωπική ζωή
Η Γιάσνα έζησε στο Ζάγκρεμπ για το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής και νεανικής της ηλικίας. Από το 1992 έως το 1997 ήταν παντρεμένη με τον Ιλία Λουπουλέσκου. Μετά τον χωρισμό της με τον Λουπουλέσκου το 1996, έπαιξε στην Ιαπωνία για λίγο διάστημα και μετά μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Μετά την έκδοση του διαζυγίου της άλλαξε το όνομά της σε Ριντ. Σπούδασε στις ΗΠΑ και από το 2002 εργάστηκε ως πανεπιστημιακός λέκτορας ιστορίας, γεωγραφίας, πολιτικής και οικονομικών. Η Γιάσνα παντρεύτηκε στις 20 Αυγούστου 2009 τον Γουίλιαμ Ράδερ και άλλαξε το επώνυμό της σε Ράδερ. Η Γιάσνα και ο Ράδερ έχουν μία κόρη, που γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2011. 

## Coaching
Από το 2006, είναι η επικεφαλής προπονήτρια επιτραπέζιας αντισφαίρισης στο Πανεπιστήμιο του Τέξας Wesleyan. Από την έναρξη του προγράμματος επιτραπέζιας αντισφαίρισης στο Πανεπιστήμιο του Τέξας Wesleyan, η ομάδα έχει κατακτήσει  69 συλλογικούς εθνικούς τίτλους σε ομαδικά, ατομικά και διπλά αγωνίσματα.

## Καριέρα Επιτραπέζιας αντισφαίρισης

* 1988, 1992, 2000, 2004 Ολυμπιακοί Αγώνες
* 1988 Χάλκινο μετάλλιο στη Σεούλ, Νότια Κορέα                                                                                       
* 1988 and 1992 Ευρωπαΐκό Πρωτάθλημα                                                                                               
* 2003 and 2005 Πρωταθλήτρια Αμερικάνικου Πρωταθλήματος απλού γυναικών

Η Γιάσνα εισήχθη στο Hall of Fame του Πινγκ πονγκ των ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 2011.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βόσνιοι αθλητές
Γκαλατίνα

Η **Γκαλατίνα** (ιταλικά: *Galatina*, γκρίκο: *Ας Πέτρο*, τοπική διάλεκτος: *San Pietru*) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Λέτσε, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 25.854 κατοίκους. Βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα νότια του Λέτσε.

## Έμβλημα
Το έμβλημα της πόλης εμφανίζει τα παπικά κλειδιά, ένα στέμμα και μια κουκουβάγια. Τα παπικά κλειδιά αφορούν στη διάδοση του καθολικισμού από τον πάπα, το στέμμα δόθηκε στην πόλη μετά την απώθηση εχθρικών δυνάμεων το 1484 από τον Αλφόνσο Β΄ και η κουκουβάγια τοποθετήθηκε ως σύμβολο της θεάς Αθηνάς και αποτελεί αναφορά στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά της πόλης. 
## Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο απόστολος Πέτρος πέρασε από την πόλη όταν ταξίδεψε από την Αντιόχεια στη Ρώμη και έτσι ήταν γνωστή μέχρι το 1861 ως Σαν Πιέτρο ιν Γκαλατίνα (*San Pietro in Galatina*).

Η χερσόνησος του Σαλέντο κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς τον 11ο αιώνα. Η παλαιότερη γραπτή μνεία στη Γκαλατίνα γίνεται το 1188. Περί το 1300 πέρασε στην κατοχή του οίκου των Μπο (ντε Μπάλτσο), αλλαγή που σηματοδοτεί και την ανάπτυξη της πόλης. Η πόλη περιτειχίστηκε το 1355. Λίγο αργότερα ξεκίνησε και η κατασκευή του ναού της Αγίας Αικατερίνης, σημείο αναφοράς στη θρησκευτική και αρχιτεκτονική ιστορία της περιοχής. Απέκτησε καθεστώς πόλης με βασιλικό διάταγμα τις 20 Ιουλίου 1793.

## Αξιοθέατα
Ο ρωμανικός ναός της Αγίας Αικατερίνης κτίστηκε το 1390 από τον Ραϊμόνδο Ορσίνι ντελ Μπάλτσο, κόμη του Σολέτο. Ο ναός διαθέτει χαρακτηριστικό θύρωμα και παράθυρο ρόδακα. Το εσωτερικό του ναού έχει τοιχογραφίες του Φραντσέσκο ντ' Αρέτσο (1435). Στο ιερό βρίσκεται το μαυσωλείο του γιού του κτήτορα. Έχει τη μορφή θόλου που στηρίζεται από τέσσερις κίονες, με το άγαλμά του από κάτω του. 

Ο καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος στους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Χρονολογείται από το 1335, ανακατασκευάστηκε το 1633 και ολοκληρώθηκε το 1770. Διαθέτει μπαρόκ πρόσοψη. Από τα τείχη του κάστρου σώζονται τρεις από τις πύλες. 

Στην πόλη σώζονται επίσης μπαρόκ μέγαρα.

## Αδελφοποιημένες πόλεις
*  Νόβι Γκραντ, από το 1997
*  Σάπες, από το 1999

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Ιστοσελίδα του δήμου

κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Σολέτο

Το **Σολέτο** (ιταλικά: *Soleto*, γκρίκο: *Sulíto/Σουλήτο*, λατινικά: *Soletum*) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Λέτσε, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 5.222 κατοίκους. Το Σολέτο είναι ένας από τους δήμους της Γκρέτσια Σαλεντίνα, όπου ομιλείται η κατωιταλική διάλεκτος (γκρίκο). 

Στο Σολέτο κατά την αρχαιότητα κατοικούσαν οι Μεσσάπιοι. Το 2003 ανακαλύφθηκε θραύσμα αγγείου (όστρακο) με χάρτη της περιοχής, που χρονολογήθηκε στο 500 π.Χ., όμως η αυθεντικότητά του έχει αμφισβητηθεί. Ελληνόφωνοι πληθυσμοί εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κατά το τέλος της αρχαιότητας (3ος-4ος αιώνας μ.Χ.), μεταφέροντας τον ελληνικό και βυζαντινό πολιτισμό. Μετά την κατάκτηση του Σαλέντο από τους Νορμανδούς πέρασε στον οίκο του Ανζού και το Σολέτο ορίστηκε έδρα του κόμη. Το Σολέτο γνώρισε περίοδο πολιτιστικής ακμής τον 14ο και 15ο αιώνα, η οποία διακόπηκε με τη δολοφονία του κόμη του Σολέτο το 1463.

Στο Σολέτο βρίσκεται η ρωμανικού ρυθμού εκκλησία του Αγίου Στεφάνου, με τοιχογραφίες βυζαντινού ρυθμού του 14ου αιώνα, παρόμοιες με τις τοιχογραφίες στο παρεκκλήσι του αγίου Στεφάνου στο Βάστε. Το περίτεχνα διακοσμημένο καμπαναριό του πρώην καθεδρικού του Σολέτο χρονολογείται από το 1397.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα του δήμου

κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Τζούλια Μαλίνοβα

Η **Τζούλια** **Μαλίνοβα**, το γένος *Γιακόβλεβνα* *Σνάιντερ* ( ) (15 Σεπτεμβρίου 1869 - 5 Οκτωβρίου 1955), ήταν Βούλγαρη ψηφοφόρος και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν συνιδρυτής της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών και υπηρέτησε ως πρόεδρός της δύο φορές: το 1908-1910 και από το 1912 έως το 1926. 

## Βιογραφία
Η Μαλίνοβα γεννήθηκε το 1869, ήταν Ρωσίδα Εβραία, με σπουδές στη Γαλλία και την Ελβετία προτού μετακομίσει στη Βουλγαρία μετά τη μεταστροφή της και τον γάμο της με τον δικηγόρο Αλεξάντερ Μαλίνοφ, μετέπειτα πρωθυπουργό της Βουλγαρίας. Από το 1899, επιμελήθηκε την εφημερίδα *Zhenski glas* ("Γυναικεία φωνή") με τη δασκάλα, σοσιαλίστρια και συγγραφέα Άννα Καρίμα, σύζυγο του σοσιαλιστή Γιάνκο Σακάζοφ, και το 1901 συνίδρυσαν τη Βουλγαρική Ένωση Γυναικών με την Καρίμα ως την πρώτη πρόεδρό της. Η οργάνωση ήταν μια οργάνωση-ομπρέλα των 27 τοπικών γυναικείων οργανώσεων, που είχαν ιδρυθεί στη Βουλγαρία από το 1878. Ιδρύθηκε ως απάντηση στους περιορισμούς της γυναικείας εκπαίδευσης και πρόσβασης στις πανεπιστημιακές σπουδές τη δεκαετία του 1890, με στόχο την περαιτέρω πνευματική ανάπτυξη και συμμετοχή των γυναικών, διοργάνωσε εθνικά συνέδρια και χρησιμοποίησε *το Zhenski Glas* ως όργανό του. Η Γιούλια Μαλίνοβα διοργάνωσε και συμμετείχε σε πολυάριθμες φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες. Ανέπτυξε ενεργές δημόσιες και φιλανθρωπικές δραστηριότητες, ήταν μέλος διαφόρων εταιρειών της Σόφιας, συμπεριλαμβανομένης της Μητέρας και του Ελέους. Η Τζούλια Μαλίνοβα ανακηρύχθηκε επίτιμη πολίτης της Σόφιας για τη συμβολή της στο έργο της δημόσιας βοήθειας.

Το 1908, πέτυχε να γίνει πρόεδρος και έκανε τη Βουλγαρική Ένωση Γυναικών μέρος του Διεθνούς Συμβουλίου Γυναικών. Κατά τη διάρκεια της θητείας της εξασφάλισε την πολιτική του σωματείου ως κοινωνία όλων των τάξεων και πολιτικών πεποιθήσεων και οργάνωσε συζύγους στρατιωτών κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Το 1925 δέχτηκε επίθεση από Βουλγάρες εθνικίστριες για την ξένη καταγωγή της. Αποσύρθηκε από την προεδρία το 1926 και τη διαδέχθηκε η Δημητράνα Ιβάνοβα. Το 1934, το Ταμείο Τζούλια Μαλίνοβα ίδρυσε το πρώτο καταφύγιο γυναικών στη Βουλγαρία.

Η Μαλίνοβα πέθανε το 1953.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βούλγαροι φεμινιστές
Έβα Γκριζιέτσκα

Η **Έβα Γκριζιέτσκα-Κφιετσίνσκα** (πολωνικά: Ewa Gryziecka-Kwiecińska) (γενν. 11 Απριλίου 1948) είναι Πολωνή πρώην αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικευόταν στον ακοντισμό. Είναι πρώην κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο αγώνισμα και εκπροσώπησε την Πολωνία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου. Στην καριέρα της, ήταν δύο φορές εθνική πρωταθλήτρια και κατέρριψε δύο φορές το πολωνικό εθνικό ρεκόρ.

## Βιογραφία
Η Γκριζιέτσκα γεννήθηκε στο Κατοβίτσε, μετακόμισε στο Γκλιβίτσε και άρχισε να αγωνίζεται για τον τοπικό αθλητικό σύλλογο, Πιαστ Γκλιβίτσε. Παντρεύτηκε τον Τσέσουαφ Κφιετσίνσκι, Πολωνό Ολυμπιονίκη στην πάλη, και το ζευγάρι απέκτησε μαζί τρία παιδιά, και έζησαν στο Γκλιβίτσε.

Το πρώτο σημαντικό διεθνές μετάλλιο της Γκριζιέτσκα ήρθε στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες Νεανίδων του 1966, όπου ήταν χάλκινο. Άρχισε να έχει αντίκτυπό σε ανώτερο επίπεδο στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όπου τερμάτισε στην 2η θέση στα εθνικά πρωταθλήματα το 1970 και το 1971, πίσω από την κορυφαία Πολωνή αθλήτρια του ακοντισμού της εποχής, τη Ντανιέλα Γιαβόρσκα. Έφτασε στην κορυφή της παγκόσμιας εποχικής κατάταξης τη σεζόν 1971 με τη ρίψη της στα 62.10 μ., μόλις 6 εκατοστά μακρύτερα από την Γιαβόρσκα, απόδειξη της πολωνικής κυριαρχίας της εποχής.

Η καλύτερη επίδοση της καριέρας της σημειώθηκε το 1972, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου. Στις 11 Ιουνίου είχε ρίψη στα 62.70 μ., που πρόσθεσε 30 εκατοστά στο παγκόσμιο ρεκόρ ακοντισμού γυναικών της Σοβιετικής αθλήτριας Γελένα Γκορτσακόβα, το οποίο ίσχυε από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964. Έσπασε για λίγο μια 13χρονη σοβιετική δυναστεία στο άθλημα. Παρά το γεγονός ότι το προηγούμενο ρεκόρ διήρκεσε σχεδόν οκτώ χρόνια, η ρίψη της Γκριζιέτσκα έγινε ένα από τα πιο βραχύβια παγκόσμια ρεκόρ ρίψης που έχουν σημειωθεί, καθώς η Ανατολικογερμανή Ρουτ Φουκς, η οποία αγωνιζόταν την ίδια μέρα στο Πότσδαμ, πήγε πολύ πιο μακριά με ρίψη στα 65,06 μ., μόλις 35 λεπτά αργότερα. Αυτές ήταν οι καλύτερες επιδόσεις της χρονιάς και η Γκριζιέτσκα κατετάγη δεύτερη, πίσω από την Φουκς, στην κατάταξη της σεζόν. Έπεσε από την πρώτη δεκάδα της κατάταξης στις επόμενες σεζόν, με την τελευταία της αξιοσημείωτη θέση να είναι 9η το 1975, με την καλύτερη ρίψη της στα 61,14 μέτρα.

Η Γκριζιέτσκα ήταν δύο φορές νικήτρια στο Πολωνικό Πρωτάθλημα Στίβου, όντας η εθνική πρωταθλήτρια στον ακοντισμό το 1972 και το 1975. Είχε δύο σημαντικές διεθνείς εμφανίσεις στην καριέρα της, με την 6η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1971 και την 7η θέση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στον ημιτελικό του ομίλου της στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο του 1975. Συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι το 1979.

## Εθνικοί τίτλοι
* **Πολωνικό Πρωτάθλημα Στίβου**
** Ακοντισμός: 1972, 1975

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες του ακοντισμού
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972
Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Αλεξάντρα Τσούντινα

Η **Αλεξάντρα Γκεόργκιεβνα Τσούντινα** () (6 Νοεμβρίου 1923 – 28 Οκτωβρίου 1990) ήταν Σοβιετική αθλήτρια, η οποία διέπρεψε στο χόκεϊ επί χόρτου, στην πετοσφαίριση και σε διάφορα αγωνίσματα στίβου.

## Χόκεϊ επί χόρτου
Η Τσούντινα ασχολήθηκε με ένα ευρύ φάσμα αθλημάτων και διέπρεψε πρώτα στο χόκεϊ επί χόρτου, όπου άρχισε να παίζει ως αμυντικός το 1937 και αργότερα έγινε επιθετικός. Με την ομάδα της Ντιναμό Μόσχας κέρδισε πολλά μεγάλα τουρνουά σε επίπεδο πόλης και σε εθνικό επίπεδο μεταξύ 1937 και 1947.

## Στίβος
Στη συνέχεια, η Τσούντινα μεταπήδησε στον στίβο και είχε μια πρώτη διεθνή επιτυχία το 1946, όταν τερμάτισε 2η στο άλμα εις ύψος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 κέρδισε αργυρά μετάλλια στον ακοντισμό και στο άλμα εις μήκος και ένα χάλκινο στο άλμα εις ύψος. Στις 22 Μαΐου 1954, σημείωσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα εις ύψος, με 1,73 μ. Την ίδια χρονιά κέρδισε δύο ευρωπαϊκά μετάλλια στο πένταθλο και στο άλμα εις μήκος, αλλά τερμάτισε μόλις 6η στο άλμα εις ύψος.

## Πετοσφαίριση
Μεταξύ 1947 και 1963, η Τσούντινα ήταν επίσης μέλος, και συχνά αρχηγός, της Ντιναμό και της εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης. Με την εθνική ομάδα κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1952, το 1956 και το 1960, και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 1949, το 1950, το 1951 και το 1958, τερματίζοντας 2η το 1955.

## Προσωπική ζωή
Η Τσούντινα ήταν μια από τους πιο δημοφιλείς Σοβιετικούς αθλητές της δεκαετίας του 1950 και χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια από τα σοβιετικά μέσα ενημέρωσης ως παράδειγμα ανωτερότητας των εθνικών αθλητικών προγραμμάτων. Ήταν ένα πολύχρωμο άτομο που είχε χοντρή χαμηλή φωνή, της άρεσε να πίνει αλκοόλ και να παίζει χαρτιά σε μια παρέα και ήταν απρόσεκτη οδηγός αυτοκινήτου. Αφού αποσύρθηκε από τις διοργανώσεις (καθώς υποπτευόταν ότι ήταν άτομο με μεσοφυλία) εργάστηκε ως διαχειριστής αθλημάτων και σύντομα ξεχάστηκε. Είχε πάθει φυματίωση και έχασε το ένα της πόδι λόγω γάγγραινας. Μανιώδης καπνίστρια στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, πέθανε από καρκίνο του στομάχου σε ηλικία 66 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σοβιετικές αθλήτριες του ακοντισμού
Κατηγορία:Σοβιετικές αθλήτριες του άλματος εις μήκος
Κατηγορία:Σοβιετικές αθλήτριες του άλματος εις ύψος
Κατηγορία:Σοβιετικές αθλήτριες της πετοσφαίρισης
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952
Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου
Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν
Βασίλ Κουτίντσεφ

Ο **Βασίλ Ιβάνοφ Κουτίντσεφ**  () (γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1859 στο Ρούσε, πέθανε στις 30 Μαρτίου 1941) ήταν Βούλγαρος αξιωματικός. Ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία το 1879 μετά την αποφοίτησή του από τη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1885 έγινε διοικητής του 1ου τάγματος του 5ου συντάγματος πεζικού «Dunav». 

Έλαβε μέρος στον Σερβοβουλγαρικό πόλεμο της ίδιας χρονιάς και στις 8 Νοεμβρίου προήχθη σε διοικητή του 5ου συντάγματος. Ο καπετάνιος Κουτίντσεφ πολέμησε στη μάχη της Σλίβνιτσα, του Ντράγκομαν, του Τσάρεβμπροντ και του Πίροτ.

Μετά τον πόλεμο υπηρέτησε ως διοικητής διαφόρων συνταγμάτων πεζικού και προήχθη σε Υποστράτηγο το 1904. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Κουτίντσεφ  διορίστηκε διοικητής της Περιφέρειας του Πρώτου Στρατού που περιλάμβανε τα δυτικά τμήματα της Βουλγαρίας.

Στις 2 Αυγούστου 1912 ο Τσάρος Φερδινάνδος προς τιμήν της 25ης επετείου από την άφιξή του στη Βουλγαρία προήγαγε έξι Υποστράτηγους στο βαθμό του Αντιστράτηγου. Ένας από αυτούς τους στρατηγούς ήταν ο Κουτίντσεφ. Αυτή είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του Βουλγαρικού Βασιλείου, που απονέμονται τόσο υψηλοί βαθμοί σε αξιωματικούς του Ενεργού Στρατού. Μέχρι τότε δινόταν σε εφέδρους αξιωματικούς. 

Με το ξέσπασμα του Α' Βαλκανικού Πολέμου ο στρατηγός Κουτίντσεφ έγινε διοικητής της Α' Στρατιάς που έλαβε μέρος στις σημαντικές μάχες του Κιρκ Κιλισέ, του Λουλέ Μπουργκάς και της Τσατάλτζας.

Μετά το τέλος αυτού του πολέμου, ολόκληρος ο στρατός έπρεπε να μεταφερθεί στη Βορειοδυτική Βουλγαρία, όπου κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου πολέμησε εναντίον των Σέρβων. Εν τω μεταξύ, στις 16 Ιουλίου 1913 ο Κουτίντσεφ ανέλαβε τη διοίκηση της Δεύτερης Στρατιάς. Σε αυτή τη θέση παρέμεινε μέχρι το τέλος των εχθροπραξιών.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν στρατηγός στο Γενικό Επιτελείο του Ενεργού Στρατού και διοικητής της νεοσύστατης Στρατιωτικής Περιφέρειας Μοράβα. Σε μια τελευταία πράξη αναγνώρισης της υπηρεσίας του τον Οκτώβριο του 1918,ο υποστράτηγος Βασίλ Κουτίντσεφ προήχθη σε Στρατηγό του Πεζικού, που ήταν ο υψηλότερος στρατιωτικός βαθμός στον Βουλγαρικό Στρατό και έγινε πλέον έφεδρος. Πέθανε στη Σόφια το 1941.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Ινκερμάν

Το **Ινκερμάν** (ουκρανικά: Інкерман, ρωσικά: Инкерман, κριμαϊκά ταταρικά: İnkerman) είναι μια πόλη στη χερσόνησο της Κριμαίας. Βρίσκεται 5 χιλιόμετρα ανατολικά της Σεβαστούπολης, στις εκβολές του ποταμού Τσέρναγια που χύνεται στον κόλπο της Σεβαστούπολης (ονομάζεται επίσης βόρεια είσοδος). Διοικητικά, το Ινκερμάν υπάγεται στον δήμο της Σεβαστούπολης. Ενώ είναι de facto εντός της ομοσπονδιακής πόλης της Σεβαστούπολης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, de jure είναι εντός της Ουκρανίας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 10.348 (απογραφή 2014).

Κατά τη σοβιετική εποχή (μεταξύ 1976 και 1991) η περιοχή ήταν γνωστή ως Μπιλοκαμιάνσκ (ουκρανικά: Білокам'янськ), που κυριολεκτικά σημαίνει «Λευκή Πέτρινη Πόλη», σε σχέση με τη μαλακή λευκή πέτρα που εξορύσσεται στην περιοχή και χρησιμοποιείται συνήθως για τις κατασκευές. Το 1991 οι ουκρανικές αρχές αποκατέστησαν την ονομασία της πόλης όπως ήταν πριν από το 1976.

Η πόλη βρέθηκε στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής το 1854 κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, όταν στο Ινκερμάν ξετυλίχθηκαν οι σκηνές της Μάχης του Ινκερμάν και της Μάχης του ποταμού Τσέρναγια, και οι δύο νικηφόρες για τα γαλλικά και τα βρετανικά στρατεύματα.

## Έκθεση

Αρχείο:WEBSTER(1830) 1.309 INKERMANN.jpg|Το Ινκερμάν γύρω στο 1830.
Αρχείο:Inkerman-c1910.jpg|Μονή σε σπήλαιο γύρω στο 1910.
Αρχείο:Inkerman cave monastery 2009 G1.jpg|Ορθόδοξο ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Κλήμη το 2009.
Αρχείο:UZ ChS7 Inkerman - Sewastopol.jpg|Λιμενικές εγκαταστάσεις μεταξύ Σεβαστούπολης και Ινκερμάν (στο βάθος δεξιά).
Αρχείο:Inkerman 29 (8706967671).jpg|Πανόραμα της πόλης (βορειοανατολικά).
Αρχείο:Інкерман.JPG|Ανατολική όχθη του Τσέναγια.
Αρχείο:Inkerman 33 (8709967741).jpg|Αστικές περιοχές στη δυτική όχθη του Τσέρναγια.
Αρχείο:Инкерман 008.jpg|«Παράθυρα» των βραχοκατοικιών.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Κριμαίας
Αλίαγα

Το **Αλίαγα** ή **Αλί Αγά** () είναι πόλη στην επαρχία Σμύρνης, στην περιοχή Αιγαίου της Τουρκίας. Βρίσκεται περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια της Σμύρνης. Ο πληθυσμός της πόλης το 2012 ήταν 59.124 κάτοικοι και της διοικητικής μονάδας 76.598.

Τα ερείπια της αρχαίας αιολικής πόλης Μύρινας βρίσκονται εντός των ορίων του Αλίαγα, περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της πόλης. Μια άλλη αρχαία τοποθεσία είναι το ακόμη ανεξερεύνητο Γρύνειον, κοντά στο χωριό Γενί Σακράν, νότια της κεντρικής πόλης, επίσης σε απόσταση 15 χιλιομέτρων. Το 2021, ένα μοναστήρι και ένα ψηφιδωτό δαπέδου βρέθηκαν κατά τη διάρκεια λαθρανασκαφής σε ορεινή περιοχή του Αλίαγα. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι το μοναστήρι χρησιμοποιήθηκε από τον 4ο έως τον 14ο αιώνα.

Σήμερα το Αλίαγα διαθέτει μεγάλο εμπορικό λιμάνι, ενώ η οικονομία του βασίζεται στον τουρισμό, στη ζώνη ανακύκλωσης πλοίων και στη διύλιση πετρελαίου. Η ζώνη ανακύκλωσης πλοίων οριοθετήθηκε το 1976 με κυβερνητικό διάταγμα. Απασχολεί περίπου 1.000 εργαζομένους που κατανέμονται σε 22-25 εταιρείες που καταλαμβάνουν τους τριάντα διαθέσιμους χώρους του διαλυτηρίου πλοίων. Λόγω των καλών τιμών που προσφέρει στις ναυτιλιακές εταιρείες υπάρχουν πλοία που περιμένουν αρόδο στην περιοχή ώστε να γίνουν σκραπ. Η ζήτηση για διάλυση πλοίων, ιδίως κρουαζιερόπλοιων αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα

 

Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Κατηγορία:Επαρχία Σμύρνης
Κάστρο του Λίτομισλ

Το **Κάστρο του Λίτομισλ** είναι ένα από τα μεγαλύτερα αναγεννησιακά κάστρα στην Τσεχία. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης Λίτομισλ και ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1999. Το Κάστρο του Λίτομισλ είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του σκεπαστού κάστρου, ένας τύπος κτιρίου που αναπτύχθηκε για πρώτη φορά στην Ιταλία και τροποποιήθηκε στην Τσεχία για να δημιουργήσει μια εξελιγμένη μορφή ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής ποιότητας. Χαρακτηριστικά υψηλής μπαρόκ προστέθηκαν σε αυτό το κάστρο τον 18ο αιώνα.

## Ιστορία
Η πόλη Λίτομισλ αναπτύχθηκε τον 13ο αιώνα στον εμπορικό δρόμο μεταξύ Βοημίας και Μοραβίας. Το 1568 ξεκίνησαν οι εργασίες για την κατασκευή του κάστρου, υπό την επίβλεψη του Γιαν Μπαπτίστα Αβοστάλις και του αδελφού του, Όλντριχ. Μέχρι το 1580, το μεγαλύτερο μέρος του κτηρίου είχε κατασκευαστεί. Το κάστρο χρησίμευσε ως ιδιοκτησία της διάσημης οικογένειας Πέρνστεϊν από το 1567 μέχρι το θάνατο του τελευταίου μέλους του οίκου, Φρεβόνιου, το 1646. Ο διάσημος Τσέχος συνθέτης Μπέντριχ Σμέτανα γεννήθηκε το 1824 στη Ζυθοποιία, ένα βοηθητικό κτίριο δίπλα στο κάστρο.

Στα τέλη του 18ου αιώνα, το εσωτερικό και οι χώροι του κάστρου επανασχεδιάστηκαν σε στιλ Ύστερου Μπαρόκ και διατηρούνται μέχρι σήμερα.

## Περιγραφή
Το ίδιο το κάστρο έχει τρεις ορόφους και έχει τέσσερις πτέρυγες διατεταγμένες ασύμμετρα. Η μεγαλύτερη είναι η δυτική πτέρυγα, ενώ η μικρότερη είναι η νότια πτέρυγα, μια διώροφη τοξωτή στοά, που κλείνει μια τετράγωνη αυλή. Η αψίδα και ο θόλος συνεχίζονται γύρω από αυτήν την αυλή. Η ανατολική πτέρυγα περιέχει το παρεκκλήσι του κάστρου και η δυτική πτέρυγα περιέχει ένα θέατρο, με τις σκηνικές διακοσμήσεις, τα μηχανήματα και το αμφιθέατρο να διατηρούνται ανέπαφα.

Εκτός από το κάστρο, υπάρχουν πολλά βοηθητικά κτίρια, συμπεριλαμβανομένης της Ζυθοποιίας, η οποία βρίσκεται στα νότια της μεγαλύτερης, εξωτερικής αυλής και σχεδιάστηκε αρχικά με διακοσμήσεις sgraffito για να συμπληρώσει το κάστρο. Μετά από μια πυρκαγιά το 1726, ανακαινίστηκε από τον διάσημο μπαρόκ αρχιτέκτονα Φραντσίσεκ Μαξμίλιαν Κάνκα. Υπάρχει επίσης ένα πάρκο αγγλικού στιλ και ένα μπαρόκ υπόστεγο στην περιοχή του κάστρου.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τσεχία
Λιτομισλ
Θεμιστοκλί Γκερμένι

Ο **Θεμιστοκλί Γκερμένι** (, 187? –1917) ήταν Αλβανός εθνικιστής και αντάρτης αγωνιστής της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης και αρχηγός των Αλβανών ατάκτων από το 1909 έως το 1914. Κατέστη νομάρχης της αστυνομίας της Αυτόνομης Αλβανικής Δημοκρατίας της Κορυτσάς από το 1916 μέχρι την εκτέλεσή του λόγω δικαστικής πλάνης από γαλλικό στρατοδικείο το 1917.

Το επώνυμό του δήλωνε την καταγωγή του, από το χωριό Γκερμένι, στη νότια Αλβανία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αλβανοί
Κατηγορία:Αλβανοί Χριστιανοί
Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Αλβανία
Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης
Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί
Ίζαακ Τάουμπιν

Ο **Ιζαάκ Τάουμπιν** (, γενν. 24 Σεπτεμβρίου 1899 - 1941) ήταν Πολωνός σκακιστής και διοργανωτής τουρνουά, ουκρανικής καταγωγής.

## Βιογραφικά Στοιχεία

### Παιδική και φοιτητική ηλικία
Γεννήθηκε στο Κόρετς της Ουκρανίας (τότε Ρωσική Αυτοκρατορία) σε εβραϊκή οικογένεια και εισήχθη σε γυμνάσιο στο Κίεβο(1910–1918) και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, μετακόμισε στη Βαρσοβία, όπου αποφοίτησε από τη νομική από το πανεπιστήμιο και ξεκίνησε την καριέρα του στο σκάκι. 

Ο Τάουμπιν ήταν ένας από τους δεκαπέντε αντιπροσώπους από όλο τον κόσμο που υπέγραψαν την πράξη διακήρυξης της Διεθνούς Σκακιστικής Ομοσπονδίας (αρχικά γνωστή ως **Fédération Internationale des Échecs** στα γαλλικά) κατά τη διάρκεια της 1ης ανεπίσημης Σκακιστικής Ολυμπιάδας στο Παρίσι το 1924.

### Αποτελέσματα Σκακιστικών Τουρνουά
Ο Τάουμπιν συμμετείχε σε πλήθος διοργανώσεων στη Βαρσοβία. Τα κυριότερα αποτελέσματα που σημείωσε σε τουρνουά ήταν:

* 1922: ισοβαθμία στην 5η - 7η θέση στο 1ο Ακαδημαϊκό Πρωτάθλημα Σκακιού, 
* 1925: μοιράστηκε την 3η θέση (ο Στάνισλαβ Κον κέρδισε), 
* 1926: πήρε την 9η θέση (κέρδισαν οι Άμπραχαμ Μπλας και Πάουλιν Φρίντμαν), 
* 1926/27: ισοβαθμία στην 8η  – 9η θέση (Ο Λεόν Κρέμερ και ο Κον κέρδισαν),  
* 1927: ισοβαθμία στην 3η - 4η θέση στο Λοτζ.
* 1929: 4η θέση.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έζησε και πέθανε στη Βαρσοβία, ένα ακόμη θύμα του Ολοκαυτώματος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ουκρανοί σκακιστές
Κατηγορία:Πολωνοί σκακιστές
Hair (1979)

Το ***Hair*** είναι μια αμερικανική αντιπολεμική κωμωδία-δραματική ταινία του 1979 βασισμένη στο μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ του 1968 *[[Hair (μιούζικαλ)|Hair: The American Tribal Love-Rock Musical]]* για έναν κληρωτό από τον πόλεμο του Βιετνάμ που συναντά και γίνεται φίλος με μια «φυλή» χίπις στο δρόμο του για την εισαγωγή στο στρατό. κέντρο. Οι χίπις τον μυούν στη μαριχουάνα, το LSD και το περιβάλλον τους με ανορθόδοξες σχέσεις και φοροδιαφυγή .

Η σκηνοθεσία της ταινίας έγινε από τον Miloš Forman (ο οποίος ήταν υποψήφιος για βραβείο César για τη δουλειά του στην ταινία) και διασκευάστηκε για την οθόνη από τον Michael Weller (ο οποίος θα συνεργαζόταν με τον Forman σε μια δεύτερη ταινία, *Ragtime*, δύο χρόνια αργότερα). Μέλη του καστ είναι οι John Savage, Treat Williams, Beverly D'Angelo, Annie Golden, Dorsey Wright, Don Dacus, Cheryl Barnes και Ronnie Dyson . Οι σκηνές χορού ήταν χορογραφημένες από την Twyla Tharp και ερμηνεύτηκαν από τους χορευτές του Tharp. Η ταινία ήταν υποψήφια για δύο Χρυσές Σφαίρες : Καλύτερη Ταινία – Μιούζικαλ ή Κωμωδία και Νέο Αστέρι της Χρονιάς σε Ταινία (για την Ουίλιαμς).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μίλος Φόρμαν
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μιούζικαλ
Κατηγορία:Αντιπολεμικές ταινίες για τον Πόλεμο του Βιετνάμ
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 1970
Κατηγορία:Ταινίες του 1979
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κοπερτίνο

Το **Κοπερτίνο** (ιταλικά: *Copertino*, τοπική διάλεκτος: *Cupirtinu*) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Λέτσε, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 23.109 κατοίκους.

Το Κοπερτίνο δημιουργήθηκε από κατοίκους της περιοχής του Οτράντο οι οποίοι διασώθηκαν από μια επιδρομή Σαρακηνών το 942. Ο νέος οικισμός, ο οποίος ήταν αγροτικός και όχι περιτειχισμένος, ονομάστηκε Κοβερτίνο, το οποίο σταδιακά έγινε Κοπερτίνο. Το Κοπερτίνο βίωσε περίοδο ακμής κατά την Αναγέννηση, τον 15ο και τον 16ο αιώνα, χάρις στο εμπόριο ελαιολάδου. Εκείνη την περίοδο κτίστηκαν μεγαλοπρεπή ιδιωτικά και δημόσια κτίρια, καθώς και το μοναστήρι των Δομινικάνων. Επίσης στο Κοπερτίνο δημιουργήθηκε το πρώτο τυπογραφείο της περιοχής του Οτράντο. Όμως μετά το 1700 η πόλη άρχισε να παρακμάζει, για να αρχίσει να αναπτύσσεται ξανά μετά την ενοποίηση της Ιταλίας. Σήμερα αποτελεί σημαντικό εμπορικό και αγροτικό κέντρο.

Το Κάστρο του Κοπερτίνο κτίστηκε από τους Νορμανδούς και επεκτάθηκε από τους Ανζού. Ο κύριος ναός του Κοπερτίνο είναι αφιερωμένος στη Θεοτόκο. Άρχισε να κτίζεται το 1088 από τους Νορμανδούς και ολοκληρώθηκε το 1235. Η σημερινή μορφή του ναού είναι αποτέλεσμα ανακατασκευών του 16ου και του 18ου αιώνα. Το μοναστήρι της Σάντα Κιάρα χρονολογείται από το 1545. Η εκκλησία και το μοναστήρι των Δομινικανών κτίστηκε το 1570 και το μοναστήρι των Καπουτσίνων κτίστηκε το 1590.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Ιστοσελίδα του δήμου

κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Πουλσατίλλη του Χάλλερ

[μικρογραφία|Πουλσατίλλη του Χάλλερ (''Pulsatilla halleri'' subsp. ''rhodopaea''), [Φαλακρό|Όρος Φαλακρό, Δράμα]]
Η **Πουλσατίλλη του Χάλλερ** (*Pulsatilla halleri* subsp. *rhodopaea*) ανήκει στην οικογένεια των βατραχιοειδών (RANUNCULACEAE) και αποτελεί ενδημικό είδος της Κεντρικής Βαλκανικής, από τη Βόρεια Αλβανία μέχρι την Ανατολική-Κεντρική Βουλγαρία. Στην Ελλάδα, κατανέμεται σε βραχώδεις ασβεστολιθικές πλαγιές και κορυφογραμμές μεταξύ 600-1400 μ στο Βόρειο Κεντρικό και Βόρειο Ανατολικό τμήμα της χώρας. Ανθίζει νωρίς την άνοιξη από τα μέσα Μαρτίου μέχρι το Μάιο. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I)
* Strid A. & Tan K. 2002, Flora Hellenica (Τομ. 2).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πληροφορίες στο greekflora.gr

Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατηγορία:Βατραχιοειδή
Οστούνι

Το **Οστούνι** (ιταλικά: *Ostuni*, αρχαία ελληνικά: *Αστυνέον*) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μπρίντιζι, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 30.277 κατοίκους. Η πόλη του Οστούνι είναι κτισμένη σε λόφο, ο οποίος περιβάλλεται από ελαιώνα.

## Ιστορικά στοιχεία
Κατά την αρχαιότητα στην περιοχή ζούσαν οι Μεσσάπιοι, όμως η πόλη τους καταστράφηκε κατά τον Β΄ Καρχηδονιακό πόλεμο από τον Αννίβα και στη συνέχεια ξανακτίστηκε από Έλληνες αποίκους, οι οποίοι τις έδωσαν το όνομα *Αστυνέον*, δηλαδή νέα πόλη. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατακτήθηκε από τους Οστρογότθους, τους Λομβαρδούς, τους Σαρακηνούς και τους Νορμανδούς. 

Το 1507 πέρασε στην κατοχή της Ισαβέλλας της Αραγωνίας. Οι Αραγώνες περιτείχισαν την πόλη ώστε να την προστατεύσουν από τις τουρκικές επιδρομές. Το Οστούνι επαναστάτησε πολλές φορές εναντίων των Βουρβόνων και το 1799 αυτοανακηρύχθηκε ελεύθερη πόλη και δημοκρατία. Ωστόσο, μετά το Συνέδριο της Βιέννης επέστρεψε στους Βουρβόνους, μέχρι το 1860, οπότε και έγινε τμήμα της Ιταλίας.

## Αξιοθέατα
Η παλιά πόλη του Οστούνι χτισμένη στην κορυφή ενός λόφου και διατηρεί ακόμη τα παλιά της τείχη. Το Οστούνι αναφέρεται συνήθως ως η «Λευκή Πόλη» (*La Città Bianca* στα ιταλικά) εξαιτίας των λευκών τειχών της και τα συνήθως βαμμένα λευκά κτίριά της. Μνημεία από μόνα τους, τα μεγαλύτερα κτίρια της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός του Οστούνι και το επισκοπικό μέγαρο, μαζί με μια σειρά από παλάτσι τοπικών αριστοκρατικών οικογενειών. Ο καθεδρικός είναι ρωμανικού ρυθμού και χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. Πλέον η επισκοπική έδρα έχει συγχωνευθεί με αυτή του Μπρίντιζι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα του δήμου

κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Οδεμήσιο

Το **Οδεμήσιο** ή **Οδεμίσι** (τουρκικά: *Ödemiş*) είναι πόλη στην επαρχία Σμύρνης, στην περιοχή Αιγαίου της Τουρκίας. Βρίσκεται περίπου 80 χιλιόμετρα ανατολικά της Σμύρνης. Ο πληθυσμός της πόλης το 2012 ήταν 75.577 κάτοικοι και της διοικητικής μονάδας 129.005 κάτοικοι. Αποτελεί το εμπορικό κέντρο της περιοχής. Είναι κτισμένη στην πεδιάδα του Καΐκου, κοντά στους πρόποδες του όρους Τμώλος.

Περίπου 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Οδεμησίου έχουν εντοπιστεί τα ερείπια της αρχαίας πόλης Ύπαιπα, στην οποία λατρευόταν η Άρτεμις Αναΐτις. Η πόλη άκμασε κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους και συνέχισε να ακμάζει κατά τους βυζαντινούς χρόνους, όπως μαρτυρούν τα ερείπια εκκλησιών και οι αρχαίες γέφυρες. Αποτελούσε επισκοπή έδρα υπαγόμενη στην μητρόπολη Εφέσου. Πολλά από τα κτίριά της πλέον δεν σώζονται, καθώς χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό.

Στο Οδεμήσιο υπάγεται το χωριό Μπιργκί (Πυργί), 9 χιλιόμετρα ανατολικά, το οποίο διασώζει πολλά σπίτια με την παραδοσιακή οθωμανική αρχιτεκτονική. Κύριο αξιοθέατο είναι το τζαμί του Αϊντίνογλου Μεχμέτ Μπέη, το οποίο χρονολογείται από τον 14ο αιώνα. Επίσης, αν και πολλά σπίτια του έχουν ερειπωθεί, το κονάκι Τσακίρ Αγά, του 1761, έχει αναστηλωθεί και μετατραπεί σε μουσείο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα
 

Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Κατηγορία:Επαρχία Σμύρνης
Οικογένεια Απόκαυκου

Η οικογένεια **Απόκαυκος** είχε εξέχουσα θέση στην Βυζαντινή αυτοκρατορία από τον 10o μέχρι τον 15o αιώνα, το πρώτο διάσημο μέλος ήταν ο Βασίλειος Απόκαυκος, Στρατηγός στο Θέμα Πελοποννήσου (990). Πολλά άλλα μέλη της οικογένειας που έφτασαν στο αξίωμα του Στρατηγού είναι γνωστά από σφραγίδες, ανάμεσα τους ο Ιωάννης Απόκαυκος Μητροπολίτης Ναυπάκτου στις αρχές του 13ου αιώνα και ο Σεβαστοϋπέρτατος Ιωάννης Απόκαυκος (1277).
Η οικογένεια έπεσε σε παρακμή στα τέλη του 13ου αιώνα την εποχή που ο Νικηφόρος Γρηγοράς αναφέρει ότι ο Μέγας δουξ Αλέξιος Απόκαυκος πρωταγωνιστής στον Β΄ Παλαιολόγειο εμφύλιο προερχόταν από χαμηλή οικογένεια. Τα παιδιά του Αλέξιου Απόκαυκου έφτασαν σε ψηλές θέσεις, ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννης έγινε Πριμικήριος και διοικητής στην Θεσσαλονίκη, ο δεύτερος γιου του Μανουήλ έγινε κυβερνήτης στην Αδριανούπολη και οι κόρες του παντρεύτηκαν υψηλούς συζύγους. Όταν έληξε ο εμφύλιος των Παλαιολόγων (1345) η οικογένεια επανήλθε στην παρακμή. Ένας Γεώργιος Απόκαυκος καταγράφεται σαν Άρχοντας στην Κωνσταντινούπολη (1403), την ίδια εποχή ο ζωγράφος Αλέξιος Απόκαυκος φίλος του Ιωσήφ Βρυέννιου εγκαταστάθηκε στην Κρήτη. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) ο Δημήτριος Κυρίτζης Απόκαυκος μπήκε στις υπηρεσίες του Οθωμανού σουλτάνου Μωάμεθ του Πορθητή.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Kazhdan, Alexander (1991). "Apokaukos". In Kazhdan, Alexander (ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. 
*Trapp, Erich; Walther, Rainer; Beyer, Hans-Veit (1976). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vol. 1. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.

Κατηγορία:Οικογένεια Απόκαυκος
Θεμιστοκλής Ζάμμιτ

Ο **Σερ Θεμιστοκλής «Τέμι» Ζάμμιτ** (ή **Ζάμμιτ**; 30 Σεπτεμβρίου 1864 &#x2013; 2 Νοεμβρίου 1935) ήταν Μαλτέζος αρχαιολόγος και ιστορικός, καθηγητής χημείας, γιατρός, ερευνητής και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως Πρύτανης (1920–26) του Βασιλικού Πανεπιστημίου της Μάλτας και πρώτος Διευθυντής του Εθνικού Μουσείου Αρχαιολογίας στη γενέτειρά του, τη Βαλέτα. 

## Καριέρα
Μετά την αποφοίτησή του στην ιατρική από το Πανεπιστήμιο της Μάλτας, ο Ζάμμιτ ειδικεύτηκε στη βακτηριολογία στο Λονδίνο και το Παρίσι. Η ανακάλυψή του το 1905 του μολυσμένου γάλακτος ως φορέα μετάδοσης στον άνθρωπο της *[[Βρουκέλλωση|βρουκέλλωσης μελιτένσης,]]* που υπάρχει στο αίμα της κατσίκας συνέβαλε σημαντικά στην εξάλειψη από τα νησιά του κυματοειδούς πυρετού, δίνοντάς του τον τίτλο του ιππότη.  Η Σχολή της Τροπικής Ιατρικής του Λίβερπουλ του απένειμε το 1920 το βραβείο “Mary Kingsley Medal”.

Συγγραφέας πολλών λογοτεχνικών έργων στη μαλτέζικη γλώσσα, ο Ζάμμιτ τιμήθηκε με το DLitt Honoris Causa από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Αναγορεύτηκε ιππότης το 1930, αφού προηγουμένως είχε γίνει δεκτός ως μέλος στο Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου. Δημοσίευσε επίσης μια ιστορία των νησιών της Μάλτας και ανέσκαψε σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους, όπως το Υπόγειο του Χαλ Σαφλιένι και οι μεγαλιθικοί ναοί Tarxien, Ħaġar Qim και Mnajdra, που έκτοτε έχουν κηρυχθεί Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ανέσκαψε επίσης αρκετούς Φοινικικούς-Καρχηδονιακούς τάφους.

Ίδρυσε το πρώτο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μάλτας. Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στη Βαλέτα υπάρχει μία προτομή του Θεμιστοκλή Ζάμμιτ.

## Κληρονομιά
Η επιστημονική προσέγγιση του Ζάμμιτ στην αρχαιολογία ενίσχυσε περαιτέρω τη διεθνή του φήμη. Μια μόνιμη έκθεση ορισμένων από τα ευρήματά του μπορεί να επισκεφτεί κανείς στο Εθνικό Μουσείο Αρχαιολογίας στη Βαλέτα.

Το 1964 εκδόθηκε μία αναμνηστική συλλογή δύο γραμματοσήμων. Στο ένα γραμματόσημο απεικονίζονταν ο Σερ Ντέϊβιντ Μπρούς και ο Σερ Θεμιστοκλής Ζάμμιτ. Το πρόσωπο του Ζάμμιτ απεικονίζεται επίσης σε ένα γραμματόσημο του 1994 και αποτελεί μέρος σειράς γραμματοσήμων με θέμα «Ευρώπη και Ανακαλύψεις».

Η κύρια αίθουσα συνελεύσεων του Πανεπιστημίου της Μάλτας φέρει το όνομα του Ζάμμιτ. Απεικονίζεται σε ένα αναμνηστικό νόμισμα της 1 λίρας Μάλτας με ημερομηνία 1973 και σε ένα αναμνηστικό νόμισμα των 5 λιρών Μάλτας με ημερομηνία 2006.

Ο Ζάμμιτ υπέγραψε τα περισσότερα από τα έργα του με τα αρχικά του TZ. 

## Περαιτέρω ανάγνωση

* Κύριε Θεμιστοκλή (Temi) Zammit 
* 
* Roger Ellul-Micallef, *Zammit της Μάλτας.* *His Times, Life and Achievements*, 2 τόμοι, Valletta: Allied Publications, 2013.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ιστορικοί του 20ού αιώνα
Αρτσίλ Ταλακβάτζε

Ο **Αρτσίλ Ταλακβάτζε** (  ; γεννημένος στις 16 Ιανουαρίου 1983) είναι Γεωργιανός πολιτικός. Είναι Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Γεωργίας από τις 25 Ιουνίου 2019. Ήταν ο ηγέτης της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας του Γεωργιανού Ονείρου από το 2016 έως το 2019.   

## Νεανικά χρόνια
Σπούδασε στο πρώτο σχολείο του Οζουργκέτι. Το 2006 αποφοίτησε από το Κρατικό Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας, με εξειδίκευση στη δημόσια υγεία και διαχείριση, και στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές του στο Γεωργιανό Ινστιτούτο Δημοσίων Υποθέσεων. Το 2015 έδωσε εξετάσεις στο London School of Economics με το Executive Management Program.

## Καριέρα
Ο Αρτσίλ Ταλακβάτζε, σε διάφορες χρονικές περιόδους κατέλαβε τις ακόλουθες θέσεις: 2006 – 2007 ήταν συντονιστής έργου της USAID, 2007 – 2008 Υπεύθυνος Έργου του Γραφείου Δημοσίου Υπασπιστή, Σύμβουλος του Γραφείου του Δημοσίου Συνήγορος το 2008 – 2009. Το 2010 ήταν ο Σύμβουλος του Γραφείου του Δημοσίου Συνηγόρου σε θέματα διαχείρισης. Τα έτη 2011 – 2012 G3, USAID ήταν Αναπληρωτής Διευθυντής. Ήταν Υφυπουργός Σωφρονιστικών Καταστημάτων κατά τα έτη 2012 – 2014. Κάτα τα έτη 2014 – 2016 υπήρξε Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών της Γεωργίας.

Το 2016, το μέλος του κόμματος «Γεωργιανό Όνειρο» Αρτσίλ Ταλακβάτζε εξελέγη με την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο του Οζουργκέτι. Κατά τις εκλογές του 2012 και του 2016, ο Ταλακβάτζε ανέλαβε δύο διαφορετικές θέσεις στην κυβέρνηση – Αναπληρωτής Υπουργός Σωφρονιστικών Καταστημάτων και Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών της Γεωργίας.

Η πρόεδρος του κοινοβουλίου της Γεωργίας Μανάνα Κομπαχίτζε εργάστηκε για τη συνταγματική μεταρρύθμιση και τις τροποποιήσεις (2018) με στόχο την αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης και την ενίσχυση της θεσμικής δημοκρατίας. Ο Ταλακβάτζε ήταν ο εμπνευστής της νέας νομοθεσίας για την οδική ασφάλεια, με αποτέλεσμα τη μείωση κατά 14% των τροχαίων ατυχημάτων και των θυμάτων μέσα σε ένα χρόνο.  Ο Ταλακβάτζε ηγήθηκε των πρωτοβουλιών της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για τη μείωση της φτώχειας, τη φορολογική μεταρρύθμιση, την προστασία του περιβάλλοντος και τον έλεγχο των εκπομπών καυσαερίων.

Ο Αρτσίλ Ταλακβάτζε υπηρέτησε ως διευθυντής προεκλογικής εκστρατείας για τον Κάχα Καλάτζε στην εκλογή δημάρχου Τιφλίδας το 2017.

## Προσωπική ζωή
Έχει μια σύζυγο την Κετεβάν Μπουμπουτεϊσβίλι και δύο παιδιά.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Γεωργιανοί πολιτικοί
Φρανκαβίλλα Φοντάνα

Η **Φρανκαβίλλα Φοντάνα** (ιταλικά: *Francavilla Fontana*) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μπρίντιζι, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 35.182 κατοίκους. Η Φρανκαβίλλα Φοντάνα βρίσκεται ανάμεσα στον Τάραντα και στο Μπρίντιζι, απέχοντας 30 χιλιόμετρα και από τις δύο. Περιβάλλεται από εύφορες αγροτικές εκτάσεις στις οποίες καλλιεργούνται ελιές και αμπέλια.

Στην περιοχή υπήρχε μικρός οικισμός των Μεσσαπίων, ο οποίος συνέχισε να κατοικείται επί ρωμαϊκών χρόνων. Τα κατάλοιπα μίας ρωμαϊκής έπαυλης έχουν βρεθεί στην περιοχή. Το 1332 ο Φίλιππος Α΄ του Τάραντα έκτισε είδε σε ένα τοίχο δίπλα σε μία κρήνη μια εικόνα που αναγνώρισε ως τη Παναγία και έκτισε εκεί μία εκκλησία. Παράλληλα δημιούργησε εκεί αγρόκτημα. Για να το κάνει πιο ελκυστικό ως τόπο κατοικίας του έδωσε προνόμια, όπως απαλλαγή των κατοίκων του από φόρους και έτσι πήρε το όνομα Φράνκα Βίλλα. Ο οικισμός περιτειχίστηκε το 1364. Στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή του οίκου των Βουρβόνων. Απέκτησε καθεστώς πόλης τις 19 Απριλίου 1788. Η πόλη μετονομάστηκε σε Φρανκαβίλλα Φοντάνα το 1864.

Το κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι το κάστρο της, το οποίο σήμερα στεγάζει τις δημοτικές υπηρεσίες. Η κατασκευή του άρχισε το 1455 και απέκτησε τη σημερινή μορφή του μεταξύ 1701 και 1730. Σώζονται επίσης οι πύλες του κάστρου, κτισμένες τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Ο καθεδρικός της πόλης κτίστηκε το μεταξύ 1743 και 1759 στη θέση του ναού της Σάντα Μαρία ντέλλα Φοντάνα, που είχε καταστραφεί από σεισμό. Η εκκλησία της Σάντα Μαρία ντέλα Κρότσε χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και η εκκλησία ντελ Καρμίνε από το 1517.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Ιστοσελίδα του δήμου

κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Ακρινό Λάρισας

Το **Ακρινό** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κυψελοχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νέσσωνος, του δήμου Τεμπών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Λαρίσης του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Στις τελευταίες απογραφές ο οικισμός έχει καταγραφεί χωρίς κατοίκους. 
## Γεωγραφία
Το Ακρινό είναι οικισμός στο ΑΚ. τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται πολύ κοντά στην Εθνική Οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης και πάνω στη σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών-Θεσσαλονίκης, λίγο πριν την κοιλάδα των Τεμπών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 130 μέτρων. Απέχει 21 χιλιόμετρα περίπου βορειοανατολικά της Λάρισας.  
## Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κυψελοχωρίου του νομού Λαρίσης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Κυψελοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νέσσωνος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Νέσσωνος και προσαρτήθηκε στον δήμο Τεμπών.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Αντρέι Ζελεζτσόφ

Ο **Αντρέι Ζελεζτσόφ** (ρωσικά: *Андрей Железцов*, ήταν Ρώσος πολιτικός και ο πρώτος ιστορικά δήμαρχος της πόλης της Οδησσού την περίοδο 1796-1797. 

Ο Ζελεζτσόφ ήταν έμπορος κρασιών και μόνιμα εγκατεστημένος στην πόλη, απαραίτητη προϋπόθεση για να θέση υποψηφιότητα για δήμαρχος. Οι πρώτες εκλογές για την ανάδειξη δημάρχου της Οδησσού έγιναν στις στις 14 Ιανουαρίου 1796, δικαίωμα ψήφου είχαν μόλις 150 άρρενες μόνιμοι κάτοικοι της πόλης. 

Αναφέρεται ότι ήταν από τους πρώτους κατοίκους της πόλης όταν αυτή δημιουργήθηκε. Απεβίωσε στις 10 Σεπτεμβρίου 1801 σε ηλικία μόλις 40 ετών. Κηδεύτηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Οδησσού και τάφηκε στο νεκροταφείο της παλιάς πόλης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμαρχοι Οδησσού
Κατηγορία:Πολιτικοί της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Λίνα Μπρόκντορφ

Η **Λίνα Μπρόκντορφ** (γεννημένη το 1930) είναι Μαλτέζα συγγραφέας, θεατρική συγγραφέας και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών.

## Νεανικά χρόνια
Η Λίνα Μπρόκντορφ γεννήθηκε στη Σενγκλέα από τον Πάτρικ και τη Μαίρη Μαχόνεϊ το 1930.  Η νεανική της ζωή σημαδεύτηκε από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Μπρόκντορφ ήταν εννέα ετών. Η οικογένειά της μετακόμισε πολλές φορές κατά τη διάρκεια του πολέμου, ζώντας σε διάφορες τοποθεσίες όπως η Βιτοριόζα, η Σλιέμα, το Ντίνγκλι και το Ραμπάτ. 

## Εκπαίδευση
Η πρώιμη εκπαίδευση της Μπρόκντορφ διακόπηκε από το ξέσπασμα του πολέμου, αλλά όταν τελείωσε ο πόλεμος επέστρεψε στο σχολείο με την επιμονή του πατέρα της. Ήθελε να ακολουθήσει ιατρική σταδιοδρομία, ωστόσο η οικογένειά της δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να τη στείλει στο Πανεπιστήμιο και την έγραψε σε κύκλο μαθημάτων εκπαίδευσης δασκάλων χωρίς να την ενημερώσει. Συνέχισε την εκπαίδευσή της αργότερα στη ζωή της, όταν εγγράφηκε σε ένα μονοετές εισαγωγικό μάθημα στη θεολογία το 1991, ακολουθούμενο από ένα πενταετές πρόγραμμα Bachelor. Τελικά απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη θεολογία και τις ανθρωπιστικές επιστήμες το 2002 σε ηλικία 72 ετών.

## Καριέρα
Η διδακτική καριέρα της Μπρόκντορφ ξεκίνησε σε ένα κρατικό δημοτικό σχολείο, ωστόσο σταμάτησε να διδάσκει, για να μεγαλώσει τα τέσσερα παιδιά της. Σε αυτό το διάστημα, επικεντρώθηκε στη συγγραφή της. Αργότερα συνέχισε την καριέρα της στο St Aloysius College ως καθηγήτρια αγγλικής γλώσσας. Υπηρέτησε ως μέλος του συμβουλίου της L-Akkademja tal-Malti μεταξύ 2004 και 2005 και παραμένει μέλος της ακαδημίας.  Υπηρέτησε επίσης ως Πρόεδρος της *Għaqda Letterarja Maltija* για οκτώ χρόνια και είναι μέλος της *Għaqda Poeti Maltin.* 

## Γραπτές
Η Μπρόκντορφ άρχισε να γράφει σε ηλικία 17 ετών ενώ παρακολουθούσε το κολέγιο εκπαίδευσης δασκάλων, όπου ο μελετητής Γκουζέ Ακουιλίνα ενθάρρυνε τους μαθητές του να γράφουν διηγήματα ή δοκίμια για μετάδοση στο ραδιόφωνο. Ήταν ιδιαίτερα παραγωγική τις επόμενες δεκαετίες, γράφοντας και παρήγαγε πολλά προγράμματα, που προβλήθηκαν στο Rediffusion κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του 1960, συμπεριλαμβανομένων των *Ħlieqa Bejnietna*, *Quddiem il-Mera*, *Nofs Siegħa Flimkien* και *Magic in the Kitchen*.

Έγραψε πολλά ραδιοφωνικά έργα, συμπεριλαμβανομένου *του Il-Fqajjar t'Assisi*. Κάποια από τα έργα της μεταδόθηκαν και στο αυστραλιανό ραδιόφωνο.

Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της, έγραψε έξι ανθολογίες, δώδεκα μυθιστορήματα και πάνω από 340 νουβέλες. Έγραψε επίσης μια αυτοβιογραφία για την εμπειρία της από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με τίτλο *Sireni u Serenati* (Σερενάδες Ανάμεσα στις Σειρήνες),  που τιμήθηκε με το βραβείο *Καλύτερου μυθιστορήματος - Non Fiction* από το Εθνικό Συμβούλιο Βιβλίου της Μάλτας το 2004. Στη συνέχεια κυκλοφόρησε και μεταδόθηκε σε διάφορους ραδιοφωνικούς σταθμούς.  Της απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο στο Ġieħ l-Akkademja tal-Malti.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μαλτέζοι συγγραφείς
Γραμβουσά Χανίων

Η **Γραμβουσά** ή **Γραμβούσα** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Κισσάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της βορειοδυτικής Κρήτης.

## Γενικά στοιχεία
Η Γραμβουσά βρίσκεται στη βορειοδυτική Κρήτη, σε μια καταπράσινη κοιλάδα και σε υψόμετρο 180 μέτρα. Απέχει περίπου 8 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Κίσσαμο (έδρα του δήμου), 47 χλμ. Δ. από τα Χανιά και 2 χλμ. από τη θάλασσα. Βορειοανατολικά είναι τα Ζερβιανά και ο Άγιος Γεώργιος, νότια ο Πλάτανος, νοτιοδυτικά το Καβούσι.  Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Κρήτης, το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925, με την παλιά της ονομασία ως *Λαρδάς* να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 με το ΦΕΚ 271Α - 03/09/1940 μετονομάστηκε σε Γραμβούσα.  Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Άγιος Γεώργιος, Αζογυράς, Ζερβιανά, Καλυβιανή, Καρεφιλιανά, Νέο Χωριό, Πιπεριανά, Τράχηλος και Φουρνάδος καθώς και τις νησίδες Άγρια και Ήμερη Γραμβούσα αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Κισσάμου του Δήμου Κισσάμου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 92 κάτοικοι.

Δείτε: ***[[Κοινότητα Γραμβουσής|Κοινότητα Γραμβουσάς]]***

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Γραμβούσα Χανίων από τον ιστότοπο https://ellinismos.gr/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Όιπεν

Το **Όιπεν** (γερμανικά: Eupen) είναι πόλη και δήμος στη βελγική επαρχία της Λιέγης, καθώς και η πρωτεύουσα του Ανατολικού Βελγίου. Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα από τα γερμανικά σύνορα (Άαχεν), από τα ολλανδικά σύνορα (Μάαστριχτ) και από το φυσικό καταφύγιο «Hohes Venn» (Αρδέννες). Η πόλη είναι επίσης η πρωτεύουσα της ευρωπεριοχής Μεύση-Ρίνου.

Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1213 ως πόλη που ανήκε στο Δουκάτο της Λιμβουργίας. Η κατοχή του Όιπεν πέρασε στη Βραβάντη, τη Βουργουνδία, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τη Γαλλία πριν δοθεί το 1815 στην Πρωσία, η οποία έγινε μέρος της νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871. Το 1919, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Συνθήκη των Βερσαλλιών μετέφερε το Όιπεν και τον κοντινό δήμο Μαλμεντύ από τη Γερμανία στο Βέλγιο.

Τα γερμανικά παραμένουν η επίσημη γλώσσα στο Όιπεν (ομιλούνται επίσης με τη μορφή της διαλέκτου Όιπεν), και η πόλη χρησιμεύει ως πρωτεύουσα για τη γερμανόφωνη κοινότητα του Βελγίου. Η πόλη διαθέτει ένα μικρό πανεπιστήμιο, το Autonome Hochschule in der deutschsprachigen Gemeinschaft, που προσφέρει πτυχία στην Εκπαίδευση και τη Νοσηλευτική. Το 2010, η ποδοσφαιρική ομάδα του ομίλου ΚΑΣ Όιπεν, κατέστη ο πρώτος όμιλος από τη γερμανόφωνη κοινότητα που έπαιξε στη Βελγική Pro League.

Την 1η Ιανουαρίου 2006, το Όιπεν είχε συνολικό πληθυσμό 18.248 κατοίκους (8.892 άνδρες και 9.356 γυναίκες). Η συνολική έκταση είναι 103,74 τετραγωνικά χιλιόμετρα η οποία δίνει πληθυσμιακή πυκνότητα 175,90 κατοίκων ανά τ.χλμ. Το Όιπεν θεωρείται στο Βέλγιο ως ρωμαιοκαθολική περιοχή με έντονα συντηρητικές απόψεις.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Φαζάνο

Το **Φαζάνο** (ιταλικά: *Fasano*) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μπρίντιζι, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 39.867 κατοίκους. Το όνομα φαζάνο πιθανών προέρχεται από την ελληνική λέξη φάσσα, το οποίο αναφέρεται σε είδος περιστεριού. Ένα περιστέρι απεικονίζεται στο έμβλημα της πόλης.

Ανάμεσα στο Φαζάνο και το Μονόπολι βρισκόταν η αρχαία πόλη Γνατία ή Εγνατία. Η πόλη αυτή καταστράφηκε από επιδρομές Γότθων και Σαρακηνών και τελικά εγκαταλείφθηκε  καθώς το λιμάνι της καταποντίστηκε στη θάλασσα. Η ενδοχώρα της περιοχής ήταν οργανωμένη σε μετόχια, τα οποία ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ έδωσε στους Οσπιτάλιους Ιππότες το 1317. Το Φαζάνο ήταν ένα από αυτά τα μετόχια και άρχισε να αναπτύσσεται γρήγορα τον 16ο αιώνα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα του δήμου

κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας