Εμιράτο Σοράν

μικρογραφία|Χάρτης του εμιράτου του Σοράν κατά την ακμή της βασιλείας του Μιρ Μουχαμάντ ( 1832–1835).

Το **εμιράτο Σοράν** (κουρδ.: )  ήταν ένα μεσαιωνικό κουρδικό εμιράτο που ιδρύθηκε πριν από την κατάκτηση του Κουρδιστάν από τους Οθωμανούς το 1514 , και αργότερα αναβίωσε από τον εμίρη Κορ με έδρα τη Ραβαντίζ από το 1816 έως το 1836.  Ο Κορ εκδιώχθηκε σε μία επίθεση των Οθωμανών. 

## Πρώτα χρόνια
Ενώ δεν έχει καθοριστεί ημερομηνία για την προέλευση του εμιράτου του Σοράν, ο Κούρδος ιστορικός Σαραφκάν Μπιντλισί αναφέρει το εμιράτο στη Σαραφνάμα το 1597 ως ιδρυμένο από έναν βοσκό ονόματι *Ισά*. Ο Μπιντλισί ισχυρίζεται ότι οι χωρικοί ακολούθησαν γρήγορα τον δημοφιλή Ισά και επιτέθηκαν στο κάστρο Ρεβάν, όπου εγκαταστάθηκαν. Πήραν το όνομα *Σοράν* που σημαίνει *κόκκινο* από τις κόκκινες πέτρες κοντά στο κάστρο. Ο Καντίρ Μουχαμάντ Μουχαμάντ γράφει ότι το εμιράτο πιθανότατα ιδρύθηκε κάποια στιγμή μεταξύ της δεκαετίας του 1330 και του 1430. 

Χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της Μάχης του Τσαλντιράν το 1514 μεταξύ των Οθωμανών και των Σαφαβιδών, το εμιράτο κατάφερε να κατακτήσει γη μεταξύ Ερμπίλ και Κιρκούκ.  Το 1534 ο εμίρης Εζαντίν Σερ εκτελέστηκε από τον Σουλεϊμάν Α΄ για τη μεταχείριση των υπηρετών του και το εμιράτο δόθηκε στους Γιαζιντί με επικεφαλής τον Χουσεΐν Μπεγκ, ο οποίος κυβέρνησε ως βάναυσος τύραννος. Σύντομα ανατράπηκε από την οικογένεια του προηγούμενου εμίρη, με επικεφαλής τον εμίρη Σαϊφουντίν, που επίσης εκτελέστηκε από τον Οθωμανό σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη, ωθώντας το εμιράτο στην αναρχία. 

## Υπό τον εμίρη Κορ
μικρογραφία|Το άγαλμα του Μουχαμάντ Πασά της Ραβαντούζ στη Ραβαντούζ.
Ο τελευταίος πρίγκιπας του εμιράτου ήταν ο εμίρης Μουχάμαντ Κορ, ο οποίος εξουσίασε από το 1813 έως το 1836. Ο πατέρας του, Μουσταφά Μπεγκ, του παρέδωσε ειρηνικά το πριγκιπάτο. Στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, εδραίωσε την εξουσία του, και άρχισε να εξαπολύει επιθέσεις κατά του γειτονικού πριγκιπάτου του Μπαμπάν. Κατέλαβε το Χαρίρ το 1822, το Κοΐ Σαντζάκ, το Αλτούν Κουπρί, το Ερμπίλ το 1823, το Άκρε και τη Ράνια το 1824.  Αυτό καθιέρωσε τον ποταμό Ζαμπ ως σύνορο μεταξύ των δύο εμιράτων.

Καθώς η περιοχή βίωνε κενό εξουσίας λόγω της παρακμής του Μπαμπάν, του Ρωσο-τουρκικού Πολέμου από το 1828 έως το 1829 και του Αιγυπτο-οθωμανικού πολέμου από το 1831 έως το 1833, οδήγησε μία φυλετική δύναμη στη Ραβαντίζ, και έκτισε ένα φρούριο στην πόλη, καθώς συγκρότησαν στρατό. Μεταξύ 1831 και 1834 κατάφερε να καταλάβει αρκετές πόλεις και κωμοπόλεις σε άλλα κουρδικά εμιράτα. Το 1831 κατέλαβε το εμιράτο Μπαχντινάν του Αμεντί.  Ο Κορ επέκτεινε περαιτέρω την επιρροή του στο Μαρντίν, το Τζιζρέ και το Νουσαϊμπίν, αναγκάζοντας τον ηγεμόνα του Μποχτάν Μιρ Σεβντίν να αποδεχτεί την εξουσία του, κάτι που προκάλεσε σοβαρή ανησυχία στην πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη.  Στη συνέχεια ο Κορ κατέλαβε την Άκρα, και καταπίεσε τους Γιαζίντι στις νεοκατακτημένες περιοχές. 

Υπό τον εμίρη Κορ, το εμιράτο του Σοράν ανέπτυξε έναν ισχυρό στρατό. Αυτός αποτελούνταν από 30 έως 50.000 σωματοφύλακες της φυλής, οι οποίοι λάμβαναν τακτικούς μισθούς, έχοντας την όψη ενός εθνικού στρατού.  Ο ίδιος ο Κορ έτρωγε κάθε βράδυ με 100-200 στρατιώτες από διαφορετικές φυλές. Πλήθος διαφορετικών φυλών εντάχθηκε στον στρατό του, όπως οι Μπαλικί, Ρεβεντέκ, Σιντέκ, Σιρβανί, Ρουσουρί, Μαλιμπάς, Μουζουρί, Σεϊχάμπ, Νουρίκ, Χεϊλάνι, Χοσνάου, Χνεαράι, Χερκί, Σεΐχ Μαχμουντί, Κασάν, Ντεριτζικί, Μπαμαμί, Σεκού, Σικουλί, Μεντίκ, Μπαϊμάρ, Μπαλάκ και Πιρατζί. 

Ο Κορ προσπάθησε να υποτάξει τους Ασσυρίους του Κάτω Τγιαρί το 1834, αλλά υπέστη μία μεγάλη ήττα κοντά στο χωριό Λεζάν. Η ήττα ώθησε τους Οθωμανούς να επανεκτιμήσουν την υποτιθέμενη ισχύ τού εμιράτου, και να καταστρώσουν σχέδια για την κατάκτησή του. 

Φοβούμενοι μία συνεργασία μεταξύ του εμιράτου του Σοράν και του Μεχμέτ Αλί της Αιγύπτου, οι Οθωμανοί έστειλαν στρατό στο Σοράν το 1834. Ο Μίρε Κορ κατάφερε να ανακαλέσει τις δυνάμεις, και να προωθηθεί προς το Ιράν. Αυτό οδήγησε Κούρδους προύχοντες από το Μπραντόστ, το Άκρε και το Αμεντί να παραπονεθούν στον Ρεσίντ Μεχμέτ Πασά για την οθωμανική κυβέρνηση, ισχυριζόμενοι ότι καταπιέζονταν από τον Μιρ Κορ του Σοράν. 

Αφού πιέστηκε να παραδοθεί λόγω της κατάστασης, ο εμίρ Κορ ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για διαπραγματεύσεις, όπου του δόθηκε η εξουσία στην περιοχή του εμιράτου του Σοράν. Αλλά στο δρόμο της επιστροφής του εξαφανίστηκε στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, και η Οθωμανική αυτοκρατορία υποστήριξε τον αδελφό του Ρασούλ ως εμίρη του εμιράτου. Το εμιράτο τελικά θα έπεφτε θύμα του αυξανόμενου συγκεντρωτισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  

## Κουρδική συνείδηση
Υπήρχαν χαρακτηριστικά κουρδικής συνείδησης από το εμιράτο του Σοράν, όπως η επιθυμία να ενώσει όλες τις κουρδικές περιοχές υπό μία κυριαρχία, και η χρήση κουρδικών στολών για τον στρατό του. Σχετικά με αυτό, ο αδελφός του εμίρη Κορ, Ρασούλ, είπε στον Βρετανό συγγραφέα και ταξιδιώτη Φρέντερικ Μίλινγκεν: 
 
Με μία επίδοξη ιδιοφυΐα, είχε συλλάβει τη μεγάλη ιδέα της απελευθέρωσης της χώρας του από την εξουσία των σουλτάνων, και της εδραίωσης της δύναμης της οικογένειάς του. Συνδυάζοντας τις ιδιότητες ενός κατακτητή και ενός νομοθέτη, ο Μεχμέτ Πασάς κατάφερε να επεκτείνει την κυριαρχία του στις γειτονικές επαρχίες του Κερκούκ και της Μουσούλης, και να συγκεντρώσει υπό τη σημαία του έναν μεγάλο αριθμό στρατευμάτων από το Κουρδιστάν.

Επιπλέον, ο ερευνητής Γκαλίμπ γράφει: 
 
Σε κάθε αιώνα οθωμανικής κυριαρχίας, [οι Κούρδοι] δεν μπόρεσαν να οικοδομήσουν ένα αίσθημα κοινότητας μεταξύ του λαού και του ηγεμόνα. Οι Κούρδοι θυμόντουσαν την ευτυχία τους υπό το Σοράν και άλλα κουρδικά εμιράτα. Επομένως, δεν καλωσόριζαν τους Οθωμανούς αξιωματούχους. Η ανάμνηση του παρελθόντος είναι σημαντική, για να έχουμε κατά νου την ιστορία μας.

## Δείτε επίσης
* Εξέγερση του Μιρ Μουχαμάντ
* Κατάλογος κουρδικών δυναστειών και χωρών
* Μιρ Ξανζάντ
* Μουχαμάντ Πασάς της Ραβαντούζ

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
*
*
*
*
*

Κατηγορία:Ιστορία των Κούρδων
Κατηγορία:Πρώην εμιράτα
Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες