open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Τρεις Ιεράρχες (14ος αι) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Η εικόνα των **Τριών Ιεραρχών** του 14ου αι. μ.Χ εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

## Περιγραφή
Η εικόνα των **Τριών Ιεραρχών** είναι διαστάσεων 126Χ90 εκ. Πρόκειται για την σκαφάτη πίσω όψη μιας αμφιπρόσωπης εικόνας στην οποία οι Τριες Ιεράρχες εικονίζονται όρθιοι κατ΄ενώπιον φορώντας μονόχρωμα φελόνια, και κρατώντας κλειστά ευαγγέλια. Τον Χρυσόστομο στο μέσο πλαισιώνουν ο Γρηγόριος αριστερά και ο Βασίλειος δεξιά. Οι σταυροί των ωμοφορίων τους απολήγουν σε μονογράμματα , όπως *Φ(ως)Χ(ριστου)Φ(αίνει)Π(άσι)*, ενώ τα κατάκοσμα επιγονάτιά τους έχουν καμπύλη απόληξη.

Η παράσταση των Τριών Ιεραρχών αποκαλύφθηκε μετά την απομάκρυνση επιζωγράφισης του 18ου αι.με το ίδιο θέμα που κάλυπτε το αρχικό στρώμα.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Παναγιώτης Βοκοτόπουλος, Βυζαντινές Εικόνες, Ελληνική Τέχνη,Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1995
*Ο κόσμος του Βυζαντινού Μουσείου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού-Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα, 2004.

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Κατηγορία:Τρεις Ιεράρχες
Άιλα Ερντουράν

Η **Άιλα Ερντουράν** (22 Σεπτεμβρίου 1934 - 7 Ιανουαρίου 2025) ήταν Τούρκισσα βιολίστρια. Ήταν μαθήτρια του Καρλ Μπεργκέρ και έκανε το πρώτο της ρεσιτάλ όταν ήταν 10 ετών. Στη συνέχεια πήγε για να σπουδάσει στο Ωδείο του Παρισιού από το 1946 έως το 1951, υπό τον Μπενεντέτι και τον Μπενβενούτι. Μετά την αποφοίτησή της πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και έμεινε μέχρι το 1955 και σπούδασε με τον Ιβάν Γκαλαμιάν και τον Τσίνο Φραντσεσκάτι.

Από το 1957 έως το 1958, η Ερντουράν σπούδασε υπό την επίβλεψη του Νταβίντ Όιστραχ στο Ωδείο της Μόσχας.

Η καριέρα της ως καθηγήτρια βιολιού διήρκεσε μεταξύ του 1973 και του 1990 στην Ελβετία, συμπεριλαμβανομένης των τάξεων μάστερ της στο Ωδείο της Λωζάνης.

Η Ερντουράν κέρδισε τον τίτλο του λαϊκού καλλιτέχνη, το 1971. Είχε επίσης λάβει το χρυσό μετάλλιο από το Ίδρυμα Σεβντά Τσενάπ και Μουσικής με έδρα την Άγκυρα. Κέρδισε το πέμπτο βραβείο στον Διαγωνισμό Βιολιού Χένρικ Βιενιάβσκι το 1957, το βραβείο Χάριετ Κόεν-Όλγα Βερίνεϊ το 1964, και το βραβείο Μπετόβεν Βραβείο της Ολλανδίας το 1970.

Έκανε εμφανίσεις με μεγάλες ορχήστρες όπως η Συμφωνική του Λονδίνου, η Suisse Romande, η RIAS του Βερολίνου, η Προεδρική Συμφωνική Ορχήστρα, και η Τσεχική Φιλαρμονική. Συνεργάστηκε με διάφορους συνθέτες, όπως οι Έρνεστ Ανσέρμετ, Κάρελ Ανσέρλ, Πολ Κλέτσκι, Γκενάντι Ροζντετσβένσκι, Ζαν Φουρνέτ, Μισέλ Πλασσόν και Άρμιν Τζόρνταν. Έχει δώσει συναυλίες σε διάφορες χώρες μεταξύ των οποίων στη Νότια Κορέα, στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Ινδία, στη Ρωσία, στο Αζερμπαϊτζάν και στην Τουρκία καθώς και σε χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Έκανε πρεμιέρα στο κοντσέρτο βιολιού του Ουλβί Τσεμάλ Ερκίν το 1958, που διενεργήθηκε από τον ίδιο, στο Βέλγιο. Η Ερντουράν, επίσης απέδωσε το κοντσέρτο βιολιού Σιμπέλιους με την Ορχήστρα Suisse Romande, που καθοδηγήθηκε από τον Έρνεστ Ανσέρμετ, με αφορμή την 100η επέτειο του Σιμπέλιους στη Γενεύη. Οι παραστάσεις μεταδόθηκαν στο ραδιόφωνο στην Αγγλία, τη Γερμανία, τη Βραζιλία, τη Βουλγαρία, τη Ρωσία, την Πολωνία, την Ολλανδία, τις ΗΠΑ και άλλες χώρες. Η Ερντουράν είχε εμφανίσεις ντουέτου με αξιόλογους μουσικούς όπως ο Γεχούντι Μενουχίν, τον Χένρικ Σέρινγκ, το Κουαρτέτο Εγχόρδων της Ναβάρρας, τον Ιγκόρ και Βαλέρι Όιστραχ, τον Βίκτορ Πικάιζεν, τον Γκι Φαλότ, και τον Μιετσισλάβ Βάινμπεργκ.

Απεβίωσε στις 7 Ιανουαρίου 2025, σε ηλικία 90 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τούρκοι μουσικοί
Ιωάννης Βατάτζης, μέγας στρατοπεδάρχης

Ο **Ιωάννης Βατάτζης** (απεβ. 1345) ήταν Ρωμαίος αξιωματούχος και μεγιστάνας κατά το 2ο τέταρτο του 14ου αι.. Έπαιξε σημαίνοντα ρόλο κατά τον δεύτερο εμφύλιο (1341-1347).

## Βιογραφία
Γεννήθηκε σε μία χαμηλή οικογένεια, αλλά κατάφερε να συσσωρεύσει μεγάλα πλούτη από τη θέση του *απογραφέως* (υπεύθυνου των φόρων) στη Θεσσαλονίκη και ανατολική Μακεδονία, δηλ. Σέρρες, Βολερό, Στρυμώνα και Μοσυνόπολη. Το διάστημα 1333-41 πολλές επίσημες πράξεις εκεί φέρουν το όνομά του και τον αναφέρουν με τον τίτλο του *πρωτοκυνηγού*. Ο πλούτος τον έκανε να αποκτήσει επιγαμίες με εξέχουσες Οικογένειες της Ρωμανίας: ο γιος του νυμφεύτηκε την κόρη του Πατριάρχη Ιωάννη ΙΔ΄ και η κόρη του παντρεύτηκε τον γιο του ναυάρχου Απόκαυκου. 

Με το ξεκίνημα του εμφυλίου το 1341 αρχικά έλαβε το μέρος του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού και διοίκησε στρατό περί το Διδυμότειχο. Όμως το 1342 πήγε με το μέρος την αντιβασίλισσας Άννας της Σαβοΐας, της χήρας Αυτοκράτειρας. Έτσι διορίστηκε στη θέση του *μεγάλου χαρτουλαρίου* το 1342 και για ένα σύντομο διάστημα κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης (το 1343). Επειδή είχε οικογενειακούς δεσμούς με τον Καλέκα και τον Απόκαυκο, τους αρχηγούς των Καντακουζηνικών, άλλαξε συμμαχία και επέστρεψε στον Ιωάννη ΣΤ΄. Του παρέδωσε αρκετά φρούρια και ο Καντακουζηνός τον αντάμειψε με το αξίωμα του *μεγάλου στρατοπεδάρχη*.

Έπειτα ο Ιωάννης νίκησε στρατό των νομιμόφρονων υπό τον Απλησφάρη. Πάντρεψε μία κόρη του με τον εμίρη του Καράσι, σύμμαχο του Ιωάννη ΣΤ΄. Το 1345 απεβίωσε ο Απόκαυκος και ο Βατάτζης πλησίασε τη μεριά της αντιβασίλισσας, υποσχόμενος να στρέψει τους Τούρκους εναντίον του Καντακουζηνού. Αυτός στην *Ιστορία* του γράφει, ότι έστειλε δύο φορές απεσταλμένους, ζητώντας από τον Ιωάννη να εγκαταλείψει τα προδοτικά του σχέδια και προσφέροντάς του συγχώρεση και περισσότερες διακρίσεις. Όμως ο Βατάτζης αρνήθηκε και πέρασε στη Θράκη με Τουρκικό στρατό, που τον έστειλε να επιτεθούν στις πόλεις του Καντακουζηνού. Τότε αυτοί αρνήθηκαν και αφού τον σκότωσαν στη Γαρέλλα, πήραν τον γιο του και τους άλλους της ακολουθίας του ως σκλάβους.

## Οικογένεια
Από τη σύζυγό του είχε τέκνα:
* γιος, νυμφεύτηκε την κόρη του Ιωάννη ΙΔ΄ Καλέκα Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. 
* κόρη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ή τον Μανουήλ, γιο του Αλεξίου Απόκαυκου μεγάλου δουκός (ναυάρχου). 
* κόρη, παντρεύτηκε τον Σουλεϋμάν εμίρη του Καράσι (Μυσίας). 

## Αναφορές


## Πηγές
* de Vries-Van der Velden, Eva (1989). L'élite byzantine devant l'avance turque à l'époque de la guerre civile de 1341 à 1354 (in French). Amsterdam: J.C. Gieben. ISBN 90-5063-026-X.
* Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, Tome I (in French). Berlin: Akademie-Verlag.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Δυναστεία των Βατάτζηδων
Κατηγορία:Βυζαντινοί Στρατοπεδάρχες
Συργιάννης Παλαιολόγος

Ο **Συργιάννης** Παλαιολόγος Φιλανθρωπινός (π. 1290 - 1334) ήταν αριστοκράτης και στρατηγός στη Ρωμανία μεικτής Ελληνικής και Κουμανικής καταγωγής, που ενεπλάκη στον πρώτο εμφύλιο μεταξύ των Παλαιολόγων Ανδρονίκου Β΄ και Ανδρονίκου Γ΄ Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων. Πιστός μόνο στον εαυτό του και στις φιλοδοξίες του, άλλαξε συμμαχίες αρκετές φορές και στο τέλος κατέκτησε μεγάλο μέρος της Μακεδονίας για τον Στέφανο Δ΄ Δουσάν της Σερβίας, ώσπου φονεύθηκε από τους Ρωμαίους.

## Βιογραφία
### Καταγωγή και η αρχή της σταδιοδρομίας του
Γεννήθηκε περί το 1290. Έλαβε το όνομα του πατέρα ή του πάππου του, ενός Κουμάνου αρχηγού, που έγινε *μέγας δομέστικος* υπό τον Ανδρόνικο Β΄· πολλοί Κουμάνοι είχαν εγκατασταθεί στην Ευρώπη κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (1221-54). Το αρχικό όνομα του πρεσβύτερου Συργιάννη ήταν *Συτζιγκάν* (από το Κουμανο-τουρκικό Sïčğan, ποντίκι), που εξελληνίστηκε σε *Συργιάννης*, όταν αυτός βαπτίστηκε.

Μητέρα του νεότερου Συργιάννη ήταν η Ευγενία Παλαιολογίνα, ανιψιά του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Έχοντας επίγνωση της βαρύτητας του επωνύμου της μητέρας του, ο Συργιάννης το χρησιμοποιούσε ως δικό του για να προωθηθεί στην ιεραρχία. Η αδελφή του Θεοδώρα παντρεύτηκε τον Γκυ των Πουατιέ-Κύπρου, μετέπειτα βασιλιά της Αρμενίας.

Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1315, όταν τοποθετήθηκε στρατιωτικός διοικητής της Μακεδονίας, κοντά στη Σερβία. Παρά τις υπάρχουσες Συνθήκες και ενάντια στις οδηγίες που του είχαν δοθεί, αποφάσισε να επιτεθεί στη Σερβία και στην Ήπειρο. Όταν απολύθηκε από τη θέση του εκεί, εξεγέρθηκε, αλλά αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε. Πριν το 1320 τον συγχώρησαν και ορίστηκε διοικητής της Θράκης.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Bartusis, Mark C. (1997). The Late Byzantine Army: Arms and Society 1204–1453. Philadelphia, Pennsylvania: University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1620-2.
* 
* 
* Laiou, Angeliki E. (1972). Constantinople and the Latins: The Foreign Policy of Andronicus II, 1282–1328. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
* Nicol, Donald MacGillivray (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-43991-4.
* Nicol, Donald MacGillivray (1996). The Reluctant Emperor: A Biography of John Cantacuzene, Byzantine Emperor and Monk, c. 1295–1383. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-52201-4.
* Norwich, John Julius (1996). Byzantium: The Decline and Fall. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-679-41650-0.
* Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185–1365. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-83756-9.

Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες
Συργιαννης
Συργιαννης
Κατηγορία:Κουμάνοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί αποστάτες
Κατηγορία:Βυζαντινοί φυλακισμένοι και κρατούμενοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί θύματα δολοφονικών ενεργειών
Κατηγορία:Στρατηγοί του Στέφαν Ντούσαν
Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Σερβίας (Μεσαίωνας)
Κατηγορία:Μεσαιωνική Μακεδονία
Κατηγορία:Μεγάλοι δούκες
Θεόδωρος Συναδηνός

Ο **Θεόδωρος** Κομνηνός Δούκας Παλαιολόγος Συναδηνός (π. 1277 - π. 1346) ήταν Ρωμαίος μεγιστάνας, ανώτερος αξιωματούχος και στρατιωτικός διοικητής των αρχών του 14ου αι., που έπαιξε σημαντικό ρόλο στους εμφυλίους πολέμους της περιόδου.

Είχε τους τίλους του "πρωτοστράτωρ" του "δομέστικου" και του "επί της βασιλικής τραπέζης"',ήταν ιδιοκτήτης κτημάτων στην Βιζύη. Απόγονος ευγενούς Οίκου, έγινε ένας από τους πρώτους και πιο εξέχοντες υποστηρικτές του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου στον αγώνα του εναντίον τού πάππου του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου.

Ο Συναδηνός έγινε κυβερνήτης διαφόρων επαρχιών κατά τη βασιλεία του Ανδρονίκου Γ΄, όπως της Ηπείρου και της Θεσσαλονίκης. Με το ξεκίνημα του πρώτου εμφυλίου (1341-47) προσπάθησε να παραδώσει τη Θεσσαλονίκη στον παλαιό του φίλο Ιωάννη ΣΤ¨ Καντακουζηνό, αλλά τον εξώθησαν από την πόλη οι Ζηλωτές. Αναγκάστηκε να ακολουθήσει τους εχθρούς του Καντακουζηνού, που στην αρχή τον τίμησαν με το αξίωμα του *πρωτοβεστιαρίου*, αλλά σύντομα τον έθεσαν σε κατ' οίκον περιορισμό, όπου απεβίωσε ξεπεσμένος το 1345/46.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πριν το 1320 την Ευδοκία Δούκαινα Κομηνή Παλαιολογίνα Συναδηνή, κόρη του *επί του στρατού* Θεοδώρου Δούκα Μουζάκιου και είχε τέκνα:
* Θεοδώρα Κομνηνή Παλαιολογίνα Ραούλαινα, παντρεύτηκε μάλλον κάποιον από την Οικογένεια του Ραούλ.
* Άννα Κομνηνή Δούκαινα Παλαιολογίνα Ασανίνα, παντρεύτηκε τον Μανουήλ Ασάν, γαμπρό επ' αδελφή του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού.

## Πηγές
* Bartusis, Mark C. (1997). The Late Byzantine Army: Arms and Society 1204–1453. Philadelphia, Pennsylvania: University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1620-2.
* Guilland, Rodolphe (1967). "Le Protostrator". Recherches sur les institutions byzantines, Tome I (in French). Berlin: Akademie-Verlag. pp. 478–497.
* Kazhdan, Alexander (1991). "Synadenos". In Kazhdan, Alexander. The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. p. 1990. ISBN 0-19-504652-8.
* Nicol, Donald MacGillivray (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-43991-6.
* Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London: The Athlone Press.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Kaplaneres, Sokrates; Leontiadis, Ioannis (1991). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). 11. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Ηπείρου
Θεοδωρος
Κατηγορία:Πρωτοστράτορες
Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Κατηγορία:Έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων ΤΔΒΚ

Η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (αναγνωρισμένη μόνο από την Τουρκία), λειτουργεί ως Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

## Κοινοβουλευτικά πολιτικά κόμματα
Τα τουρκοκυπριακά πολιτικά κόμματα, είναι τα ακόλουθα

### Κόμματα χωρίς εκπροσώπηση
Κόμματα χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση είναι:

*Κόμμα κοινοτικής Απελευθέρωσης-Νέες Δυνάμεις (*Toplumcu Kurtuluş Partisi-Yeni Güçler*)
*Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα (*Milliyetçi Demokrasi Partisi*)
*Κόμμα Νέα Κύπρος (*Yeni Kıbrıs Partisi*)
*Κόμμα επανενωμένης Κύπρου (*Birleşik Kıbrıs Partisi*)
*Σοσιαλιστικό κόμμα Κύπρου (*Kıbrıs Sosyalist Partisi*)

## Παραπομπές


*
Εκκλησία του Αγίου Λεοπόλδου (Στάινχοφ)

thumb|Seitenansicht der Kirche
thumb|Innenansicht

Η **Εκκλησία του Αγίου Λεοπόλδου** του Στάινχοφ ή απλά **Εκκλησία του Στάινχοφ** (γερμανικά:*Kirche am Steinhof*), είναι το ρωμαιοκαθολικό ορατόριο του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου του Στάινχοφ στη Βιέννη, στην Αυστρία. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1904 και 1907 με σχέδια του Όττο Βάγκνερ  και θεωρείται σημαντική εκκλησία ρυθμού Αρ Νουβό.

## Ιστορία
Η Εκκλησία του „Λεοπόλδου“, γνωστή και  ως *Εκκλησία του [[Στάινχοφ (Βιέννη)|Στάινχοφ]]* (ή επίσης *Εκκλησία του Όττο Βάγκνερ στο Στάινχοφ*) δημιουργήθηκε κατά την ανέγερση του  *Ιδρύματος  Θεραπείας και Περίθαλψης Νευρασθενών και Ψυχικά Ασθενών του Κρατιδίου της Κάτω Αυστρίας στο Στάινχοφ* μεταξύ 1904 και 1907. Ο αρχιτέκτονας Όττο Βάγκνερ αντιλήφθηκε ότι η εκκλησία βρισκόταν σε χώρο νοσηλευτικού ιδρύματος για ψυχικά ασθενείς και συζήτησε με τους γιατρούς και το θεράπον προσωπικό τις ειδικές ανάγκες του κτηρίου. Ως αποτέλεσμα, συμπεριλήφθηκε ιατρείο, τουαλέτες και έξοδοι κινδύνου ενώ τα καθίσματα δεν έφεραν αιχμηρές γωνίες για να αποοφευχθουν τραυματισμοί. Ο Βάγκνερ, ο οποίος στα εγχειρήματά του επέδειξε ιδιαίτερη μέριμνα για τα θεματα υγιεινής, σχεδίασε μια παραλλαγή με αγιασμένο νερό που έσταζε, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος μετάδοσης λοιμώξεων. 

Στις 8 Οκτωβρίου 1907 η εκκλησία εγκαινιάστηκε από τον Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο. 

H πιο πρόσφατη και πιο εκτεταμένη αποκατάσταση άρχισε τον Ιούνιο του 2000. Το πρώτο εγχείρημα ήταν η εκ νέου επιχρύσωση του εξωτερικού θόλου με φύλλα χρυσού πάχους έκαστο 0.01 mm, συνολικής μάζας 2&nbsp;kg.  Η βάση του θόλου ανανεώθηκε με φύλλα χαλκού τα οποία είχαν υποστεί προεπεξεργασία τεχνητής πατίνας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Otto Antonia Graf: *Otto Wagner.* Band 1: *Das Werk des Architekten 1860–1902.* 2. Auflage, Böhlau, Wien u. a. 1994, ISBN 3-205-98224-X, S. 400–420 (*Schriften des Instituts für Kunstgeschichte. Akademie der Bildenden Künste Wien.* 2, 1).
* Elisabeth Koller-Glück: *Otto Wagners Kirche am Steinhof.* Edition Tusch, Wien 1984, ISBN 3-85063-157-5.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Official site in German
*Older picture
*Pictures and short description
*Website des Wiener Krankenanstaltenverbundes mit aktuellen Öffnungs- und Führungszeiten
*Kirche am Steinhof, Eintrag in der ''nextroom architektur datenbank''
*Filme über die Kirche im Österreich-Lexikon von aeiou
*''Die Kirche am Steinhof'' Artikel des Bundesdenkmalamts (BDA) zur Restaurierung der Kirche (Dezember 2006)

Κατηγορία:Αρ Νουβό
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αυστρία
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Αυστρία
Εντσιλάδα

Η **εντσιλάδα** (Ισπανικά: enchilada) είναι τορτίγια καλαμποκιού τυλιγμένη με γέμιση απο κρέας, τυρί, όσπρια και καλυμμένη με σάλτσα πιπεριάς τσίλι. Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές, όπως οι enchiladas rojas με κόκκινη σάλτσα ή οι enchiladas verdes με πράσινη σάλτσα, ενώ συχνά συνοδεύονται από τυρί, κρέμα, μαρούλι ή ρύζι. Το πιάτο αυτό, πέρα από τη γεύση του, αντικατοπτρίζει τη μεξικάνικη κουλτούρα και παράδοση στη μαγειρική, συνδυάζοντας απλά υλικά με έντονη γεύση και πικάντικες νότες που το κάνουν αγαπητό τόσο στο Μεξικό όσο και διεθνώς.

## Ετυμολογία
Η Βασιλική Ισπανική Ακαδημία ορίζει τη λέξη *εντσιλάδα*, όπως χρησιμοποιείται στο Μεξικό, ως τυλιγμένη τορτίγια αραβοσίτου γεμισμένη με κρέας και σκεπασμένη με σάλτσα ντομάτας και τσίλι. Η λέξη *enchilada* είναι η παρεθλοντική μετοχή του ισπανικού *enchilar*, "για να προσθέσεις πιπεριά τσίλι για να", κυριολεκτικά για να "καρυκεύσεις (ή να διακοσμήσεις) με τσίλι".

## Φωτογραφίες

Image:Enchiladas_suizas.jpg|Εντσιλάδες σουίζας
File:Enchiladassuiza.jpg|Πιατέλα με οκτώ εντσιλάδες σουίζας κατευθείαν βγαλμένες από το φούρνο.
File:Green Enchiladas.jpg|Εντσιλάδες με σάλτσα βέρντε


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μεξικάνικη κουζίνα
Κατηγορία:Κουζίνα του Νέου Μεξικού
Κατηγορία:Φαγητό δρόμου
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το κρέας
Μιχαήλ Καντακουζηνός

Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:

* Μιχαήλ Καντακουζηνός (απεβ. 1264) μέγας κον(τ)όσταυλος του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου
* Μιχαήλ Καντακουζηνός (απεβ. 1316) *επίτροπος* του Μωρέως από τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο. Γεννήθηκε το 1264 και ήταν πατέρας του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού.
* Μιχαήλ Σαϊτάνογλου Καντακουζηνός (1510 – 1578), άρχοντας της Μολδοβλαχίας
* Μιχαήλ Α. Καντακουζηνός (1840 - 1891), Ρώσος αξιωματικός του στρατού
* Μιχαήλ Γ. Καντακουζηνός (1876 - 1928), Ρουμάνος πολιτικός
Μανουήλ Τάγαρις

Ο **Μανουήλ Τάγαρις** (άκμασε περί το 1309-1329) ήταν διακεκριμένος βυζαντινός στρατηγός της στις αρχές του 14ου αι., που ανήλθε στο βαθμό του *μεγάλου στρατοπεδάρχου*.

## Βιογραφία
Ο Οίκος των Τάγαρι δεν ήταν από την αρχή υψηλής καταγωγής· εμφανίζεται για πρώτη φορά στις αρχές του 14ου αι. με ευάριθμα μέλη. Ο Μανουήλ υπηρέτησε ως κυβερνήτης της Φιλαδέλφειας π. από το 1309 και από εκεί αναχαίτισε Τουρκική επίθεση το 1310/11. Με τη γενναιότητα και την ικανότητά του στους πολέμους εναντίον των Οθωμανών της Μικράς Ασίας κέρδισε την εκτίμηση του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου, που τον έκανε συγκλητικό, βάζοντάς τον έτσι μεταξύ των αριστοκρατών της Συγκλήτου. Μάλιστα τον πάντρεψε με την ανιψιά του Θεοδώρα. Κατά τη διάρκεια της μακράς θητείας του στη Φιλαδέλφεια ο Μανουήλ συγκρούστηκε με τον Θεόληπτο επίσκοπο της πόλης και με τον Μανουήλ Γαβαλά επίσκοπο της Εφέσου.

Τον Απρίλιο του 1321 ο Τάγαρις ανήλθε στην υψηλή θέση του *μεγάλου στρατοπεδάρχου* στην Αυλή της Κωνσταντινούπολης, όταν ο εγγονός τού Ανδρονίκου Β΄, ο Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος, εγκατέλειψε την πρωτεύουσα. Έτσι άρχισε ο πρώτος εμφύλιος των ετών 1321-28· ο Ανδρόνικος Β΄ διέταξε τον Μανουήλ να ακολουθήσει και να συλλάβει τον Ανδρόνικο Γ΄. Ο Τάγαρις αρνήθηκε, λέγοντας ότι η εντολή είναι ανεφάρμοστη, κάτι που συμφώνησαν και οι άλλοι σύμβουλοι του Αυτοκράτορα. Έπειτα ο Ανδρόνικος Β΄ τον έστειλε πίσω στη Φιλαδέλφεια· την υπερασπίστηκε το 1324, όταν την πολιόρκησαν οι Τούρκοι, ώσπου έφθασε ο Αλέξιος Φιλανθρωπηνός και τους έδιωξε. 

Το 1329 εστάλει εναντίον του Ορχάν μπέη, του οποίου η δύναμη αυξανόταν. Ο Τάγαρις απεβίωσε μάλλον πριν το 1342. 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα μία Μονομαχίνα Δούκαινα και είχε τέκνο:
* μία κόρη.

Έπειτα ο Μανουήλ έκανε δεύτερο γάμο με τη Θεοδώρα Παλαιολογίνα Ασανίνα, κόρη του Ιβάν Γ΄ των Μίτσο-Ασάν της Βουλγαρίας και της ρήνης Παλαιολογίνας.

Δεν ξέρουμε από ποιον γάμο ήταν γιος του ο:
* Γεώργιος άκμασε π. 1346-1355, μέγας στρατοπεδάρχης. 

Επίσης ήταν γιος ή εγγονός ή άλλους είδους συγγενής του ο:
* Παύλος Παλαιολόγος Τάγαρις π. 1330-1394, λατίνος πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης (1379/80-1384). 

## Αναφορές


## Πηγές
* Guilland, Rodolphe (1967). "Le Stratopédarque et le Grand statopédarque". Recherches sur les institutions byzantines, Tome I (in French). Berlin: Akademie-Verlag. pp. 498–521.
* Trapp, Erich (1991). "Tagaris". In Kazhdan, Alexander P. The Oxford Dictionary of Byzantium. New York and Oxford: Oxford University Press. p. 2006. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί Στρατοπεδάρχες
Άλφα Κρατήρος

Ο **α (άλφα) Κρατήρος** (*Alpha Crateris*, *α Crt*) είναι ο τρίτος σε φωτεινότητα (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας του αστερισμού Κρατήρ. Αν και αρκετά νότιος, είναι εύκολα ορατός από την Ελλάδα, τις ανοιξιάτικες νύχτες.

## Ονομασίες
Ο αστέρας α Κρατήρος φέρει το παραδοσιακό όνομα **Alkes**, από την αραβική λέξη الكاس (*alkās*) ή الكأس (*alka's*), που σημαίνει «το κύπελλο». Το όνομα αυτό παραπέμπει στο αντικείμενο που συμβολίζει ο αστερισμός του, τον αρχαιοελληνικό κρατήρα. Στον κατάλογο αστέρων του *Calendarium*  του Al Achsasi al Mouakket, ο αστέρας ονομάζεται **Aoul al Batjna** (أول ألبجن *awwil albajna*), που μεταφράσθηκε στη λατινική ως *Prima  Crateris* («ο πρώτος του κρατήρος»).

Στην αρχαία κινεζική αστρονομία ο α Κρατήρος συμπεριλαμβανόταν μαζί με αρκετούς γειτονικούς αστέρες στον μικρό αστερισμό τους 翼宿 (*Yì Sù* = «Φτερούγες»). Ο ίδιος ο α ήταν γνωστός ως 翼宿一 (*Yì Sù yī*, δηλαδή «ο Πρώτος αστέρας των Πτερύγων»).

## Αστροφυσικά δεδομένα
Ο α Κρατήρος είναι ένας πορτοκαλί γίγαντας αστέρας τετάρτου μεγέθους. Πιστεύεται ότι αποτελεί αστέρα του οριζόντιου κλάδου, δηλαδή συντήκει ήλιο στον πυρήνα του μετά από τη λεγόμενη αναλαμπή ηλίου. Οι ψυχρότεροι αστέρες του οριζόντιου κλάδου αποκαλούνται συχνά και «γίγαντες της ερυθρής συγκεντρώσεως» (red clump giants), καθώς σχηματίζουν μια ευδιάκριτη ομαδοποίηση κοντά στο δεξί άκρο του κλάδου των ερυθρών γιγάντων στα διαγράμματα H-R αστρικών σμηνών με μεταλλικότητα παρόμοια της ηλιακής. Σε αυτή τη βάση, ο α Κρατήρος υπολογίζεται ότι έχει μάζα 81% μεγαλύτερη της ηλιακής, απόλυτη λαμπρότητα 66 ως 77 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής (απόλυτο μέγεθος +0,44) και ηλικία περίπου 2 δισεκατομμύρια έτη. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 4.645 K και η διάμετρός του είναι 12,3 φορές μεγαλύτερη από τη διάμετρο του Ήλιου.

Η άλλη εκδοχή είναι ότι ο α Crt είναι αστέρας του κλάδου των ερυθρών γιγάντων, που ακόμα συντήκει υδρογόνο σε ένα κέλυφος γύρω από την κεντρική περιοχή του, που αποτελείται πλέον κυρίως από αδρανές ήλιο. Στην περίπτωση αυτή, η μάζα του θα είναι λίγο μικρότερη, αλλά οι διαστάσεις, η λαμπρότητα και η ηλικία του θα είναι μεγαλύτερες.

Ο α Κρατήρος απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 47,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (171.000 χιλιόμετρα την ώρα).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κρατήρ (αστερισμός)
Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου K
Πιοτρ Μπολότνικοφ

Ο **Πιοτρ Γκριγκόριεβιτς Μπολότνικοφ** (, 8 Μαρτίου 1930 – 20 Δεκεμβρίου 2013) ήταν Σοβιετικός αθλητής του στίβου που αγωνίστηκε κυρίως σε πίστες μεγάλων αποστάσεων. Ήταν ο νικητής των 10.000 μέτρων στους θερινούς Ολυμπιακούς του 1960.

Γεννημένος στο Ζινόβκινο της επαρχίας Κρασνοσλομπόντσκι της Μορδοβιανής ΑΣΣΔ (σημερινή Δημοκρατία της Μορδοβίας), ο Μπολότνικοφ ξεκίνησε την ενασχόληση με τον αθλητισμό μόνο στην ηλικία των είκοσι, όταν εντάχθηκε στο Σοβιετικό Στρατό. Εκπαιδεύτηκε στον ΒΣΣ Σπαρτάκ, με προπονητή τον Γκριγκόρ Νικιφόροφ.

Ο Μπολότνικοφ κέρδισε τον πρώτο τίτλο του στο εθνικό πρωτάθλημα στα 10.000 μ. το 1957, όταν απροσδόκητα κέρδισε τον μεγάλο Βλαντίμιρ Κουτς σε μια τελική ευθεία κατά 0,2 δευτερόλεπτα. Έγινε διπλός σοβιετικός πρωταθλητής στα 5000 και 10.000 μέτρα από το 1958 ως το 1962. Επίσης, κέρδισε το εθνικό τίτλο των 10.000 μέτρων το 1964 και τον εθνικό τίτλο δια μέσου των αγρών το 1958. Το 1959 έγινε ο τιμημένος κύριος του αθλητισμού της ΕΣΣΔ.

Ο Μπολότνικοφ συμμετείχε ήδη στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956, αλλά χωρίς καμία επιτυχία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης το 1960, ο Μπόλοτνικοφ ήλεγξε την κούρσα των 10.000 μέτρων από την αρχή μέχρι το τέλος, κερδίζοντας τα κύρια φαβορί του πρωταθλήματος, τον Χανς Γκροντότσκι από την Ανατολική Γερμανία και τον Μάρρεϊ Χάλμπεργκ από τη Νέα Ζηλανδία. Στις 5 Οκτωβρίου εκείνου του έτους, στο Κίεβο, ο Μπολότνικοφ μείωσε το παγκόσμιο ρεκόρ των 10.000 μέτρων κατά σχεδόν δώδεκα δευτερόλεπτα σε 28:18.8.

Μόλις δύο εβδομάδες πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1962 στο Βελιγράδι, στις 11 Αυγούστου 1962 στη Μόσχα, ο Μπολότνικοφ μείωσε το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ των 10.000 μέτρων κατά 0,6 δευτερόλεπτα σε 28:18.2, καθιστάμενος έτσι το κύριο φαβορί σε μεγάλες αποστάσεις στα πρωταθλήματα. Κέρδισε εύκολα τον αγώνα των 10.000 μέτρων, αλλά απροσδόκητα ήταν τρίτος στα 5.000 μέτρα

Μετά τους ανεπιτυχείς θερινούς Ολυμπιακοί Αγώνες του 1964, ο Μπολότνικοφ αποφάσισε να αποσυρθεί από τον αθλητισμό το 1965. Έλαβε το Τάγμα του Λένιν το 1960.

Ο Μπολότνικοφ πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 2013, στην ηλικία των 83 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Μεταφορές στο Αζερμπαϊτζάν

Οι **μεταφορές στο Αζερμπαϊτζάν** αφορούν την εναέρια κυκλοφορία, τις πλωτές οδούς και τους σιδηρόδρομους. Όλες οι υπηρεσίες μεταφοράς στο Αζερμπαϊτζάν, εκτός από τους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου, ρυθμίζονται από το Υπουργείο Μεταφορών της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.

## Σιδηρόδρομοι
Υπάρχουν 2.932 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών από τα οποία τα 2.117 χιλιόμετρα είναι στην κοινή υπηρεσία μεταφορών των πολιτών και τα 810 χιλιόμετρα αφορούν βιομηχανικές γραμμές. Οι «Σιδηρόδρομοι Αζερμπαϊτζάν» (αζερικά: *Azərbaycan Dəmir Yolları*) είναι η εθνική κρατική σιδηροδρομική επιχείρηση της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Τα κεντρικά γραφεία της επιχείρησης βρίσκονται στην πρωτεύουσα Μπακού.

## Σύστημα Μετρό
Επί του παρόντος, το μοναδικό σύστημα μετρό στο Αζερμπαϊτζάν είναι το μετρό του Μπακού, πρωτεύουσα της χώρας. Νέα σχέδια για εγκατάσταση συστημάτων μετρό στις πιο πυκνοκατοικημένες και αναπτυγμένες πόλεις του Αζερμπαϊτζάν βρίσκονται υπό σχεδίαση. Σε αυτές τις πόλεις ανήκουν οι Σουμγκαγήτ, Ναχιτσεβάν και Γκαντζά.

## Οδοί
Υπάρχουν περίπου 25.000 χιλιόμετρα δρόμων στο Αζερμπαϊτζάν, που εξυπηρετούν τις μεταφορές εσωτερικού φορτίου και δίνοντας πρόσβαση σε διεθνείς κύριους αυτοκινητόδρομους. Το δίκτυο των αυτοκινητόδρομων είναι ως επί το πλείστον σε μέτρια κατάσταση και χρειάζεται μια αναβάθμιση με βάση διεθνή πρότυπα. Κύριοι και αγροτικοί δρόμοι είναι σε κακή κατάσταση και σε επείγουσα ανάγκη αποκατάστασης και συντήρησης. Ο στόλος οχημάτων στο Αζερμπαϊτζάν ήταν περίπου 517.000 το 2004, με περίπου 49 επιβατικά αυτοκίνητα ανά 1.000 κατοίκους, ένας αρκετά χαμηλός αριθμός σε σύγκριση με τα ευρωπαϊκά κριτήρια αναφοράς. Οι οδικές μεταφορές αντιπροσώπευαν το 54% του συνόλου των εμπορευματικών μεταφορών το 2003, από το περίπου 48% το 1999.

### Διεθνείς αυτοκινητόδρομοι
Οι κύριοι αυτοκινητόδρομοι που διεξάγουν διεθνείς μεταφορές είναι ο συνοριακός διάδρομος Μπακού-Αλάτ-Γκαντζά-Καζάκχ-Γεωργίας, μήκους 503 χιλιομέτρων, και ο αποκαλούμενος Διάδρομος Μεταφορών Βορρά-Νότου που εκτείνεται από τα ρωσικά έως τα ιρανικά σύνορα, μήκους 521 χιλιομέτρων. Ταξίδια μεταξύ ηπειρωτικής χώρας και του θύλακα του Ναχιτσεβάν γίνεται αεροπορικώς ή οδικώς μέσω του Ιράν. Το Ναχιτσεβάν διαθέτει σύνορα μήκους 9 χιλιομέτρων με την Τουρκία.

## Παραπομπές
Στέφανα από επικασσιτερωμένο χαλκό (10ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο

Tα **Στέφανα από επικασσιτερωμένο χαλκό** ανήκουν χρονικά στον 10ο αι. και εκτίθενται στο  Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

## Περιγραφή
Το ζεύγος στεφάνων από επικασσιτερωμένο χαλκό τοποθετείται χρονικά τον 10ο αι.μ.Χ. Η διάμετρός του είναι 17-19 εκ. και το ύψος 7-8 εκ.Στις επιγραφές οι οποίες περιτρέχουν την εξωτερική επιφάνειά τους αναγράφεται επίκληση του σπαθαροκανδιδάτου Ρωμανού. Βάση αυτού συμπεραίνεται πως ανήκαν στον αυτοκράτορα Ρωμανό Λεκαπηνό. Φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκαν σε γαμήλια τελετή ή ήταν αφιερώματα σε εκκλησία για τη διακόσμησή της.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Ο κόσμος του Βυζαντινού Μουσείου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού-Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα, 2004.

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Σαμπιχά Μπενγκιουτάς

Η **Σαμπιχά Ζίγια Μπενγκιουτάς** (1904 – 2 Οκτωβρίου 1992) ήταν Τούρκισσα γλύπτρια. Είναι η πρώτη γυναίκα γλύπτρια της Τουρκίας.

## Ζωή
Η Σαμπιχά Ζίγια γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1904. Είχε μια αδελφή και έναν αδελφό. Εκπαιδεύτηκε στο Σχολείο Εγιουμπσουλτάν Νουμούνε, που τώρα είναι γνωστό ως Ανατολιανό Λύκειο του Εγιούπ. Έζησε για τέσσερα χρόνια στη Δαμασκό στη Συρία (τότε άνηκε Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου ο πατέρας της είχε ανατεθεί εκεί λόγω του επαγγέλματος του). Συνέχισε τις σπουδές της εκεί, προκειμένου να παρακολουθήσει ένα γαλλικό Καθολικό σχολείο για ένα χρόνο. Η οικογένεια επέστρεψε στο σπίτι της και εγκαταστάθηκε στην Πρίγκηπο, όπου ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Σχολείο Κιοπρολού Φουάτ Πασά. Το 1920, άρχισε να σπουδάζει καλές τέχνες στο Τμήμα Ζωγραφικής και της Γλυπτικής της Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης (, σημερινό Πανεπιστήμιο Μιμάρ Σινάν). Ήταν η πρώτη θηλυκή μαθήτρια στην τάξη. Ο Φεϊχαμάν Ντουράν ήταν ένας από τους καθηγητές της ακαδημίας. Το 1924, κέρδισε κρατική υποτροφία για σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Ρώμη της Ιταλίας, όπου ήταν στο εργαστήριο του Ερμενεγκίλντο Λούπι (1877-1937).

Αργότερα, παντρεύτηκε τον Σακίρ Εμάν Μπενγκιουτάς, διπλωμάτης και εγγονός του ποιητή Αμπντουλχάκ Χαμίτ Τουρχάν. Συχνά ταξίδευε στο εξωτερικό, όπου συνόδευε το σύζυγό της. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στη γειτονιά Μάλτεπε της Τσανκάγια στην Άγκυρα αφότου συνταξιοδοτήθηκε ο σύζυγος της. Υιοθέτησε μια κόρη, τη Νουρόλ, που έγινε η παρέα της στη μοναξιά της.

Πέθανε στην Άγκυρα στις 2 Οκτωβρίου 1992.

## Τέχνη
Το 1925, τρεις προτομές από τη Σαμπιχά Ζίγια ήταν στην επίδειξη σε μια έκθεση στο Γκαλατασαράι του Μπεήογλου στην Κωνσταντινούπολη. Το επόμενο έτος, άλλες τρεις προτομές εκτέθηκαν στην έκθεση στο ίδιο μέρος. Μερικά από τα γλυπτά της είναι οι προτομές διάσημων ανθρώπων όπως ο ποιητής Αχμέτ Χασίμ (1884;-1933), του θεατρικού συγγραφέα και ποιητή Αμπντουλχάκ Χαμίτ Τουρχάν (1852-1937), του πρώτου Μουσουλμάνου ηθοποιού Μπέντια Μουβαχίτ (1897-1994), του στρατηγού και πολιτικού Αλί Φουάτ Τσεμπεσόι (1882-1968), της Πρώτης Κυρίας Μεβχιμπέ Ινονού (1897-1992) και του πολιτικού Χασάν Αλί Γιουτζέλ (1897-1961).

Το 1938, κέρδισε το πρώτο βραβείο σε δύο διαγωνισμούς για τα γλυπτά σχετικά με τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (1881-1938), του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, και του Ισμέτ Ινονού (1884-1973), στρατηγού και πολιτικού. Το άγαλμα του Ατατούρκ τοποθετήθηκε στον κήπο του πρώην προεδρικού μεγάρου στο Μέγαρο Τσανκάγια ενώ το άγαλμα του Ινονού τοποθετήθηκε στα Μουδανιά για να τιμήσουν την Ανακωχή των Μουδανιών (1922). Ήταν, επίσης, ο βοηθός του Πιέτρο Κανόνικα στη δημιουργία του Μνημείου της Δημοκρατίας που στήθηκε στην Πλατεία Ταξίμ, στην Κωνσταντινούπολη, το 1928.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τούρκοι γλύπτες
Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση (11ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Το **Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση ** εκτίθεται στο  Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

## Περιγραφή
Το **Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση** είναι διαστάσεων 103 εκ ύψος πλάτους 83 εκ και πάχους 10 εκ. Φέρει συμπλεκόμενες ταινίες σχηματίζουσες ορθογώνιο πλαίσιο, και μέσα σε αυτό ρόμβους και τροχούς που περικλείουν πολύφυλλους ρόδακες. Σύνθετη είναι η διαμόρφωση του πλέγματος.Προέρχεται από την Αθήνα και χρονολογείται τον 11ο αι.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Ο κόσμος του Βυζαντινού Μουσείου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού-Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα, 2004.

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση (10ου με αρχές 11ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Το **Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση ** εκτίθεται στο  Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

## Περιγραφή
Το **Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση** προέρχεται από το Ασκληπιείο της Αθήνας και χρονολογείται στα τέλη του 10ου με αρχές 11ου αι.Είναι διαστάσεων 90,5 εκ. ύψους, 69,5 πλάτους και 11,5 εκ πάχους.Στο κέντρο κυριαρχεί φυλλωτός σταυρός πλαισιωμένος από δύο πτηνά και σχηματοποιημένα φυτικά κοσμήματα. Η υπόλοιπη επιφάνεια του θωρακίου από πυκνά εγχάρακτα τετράφυλλα σε συμμετρική επανάληψη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ο κόσμος του Βυζαντινού Μουσείου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού-Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα, 2004.

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Αλέξιος Άγγελος Φιλανθρωπηνός

Ο **Αλέξιος Άγγελος Φιλανθρωπηνός** (απεβ. π. 1389) ήταν ευγενής στη Ρωμανία, όπου κυβέρνησε τη Θεσσαλία από το 1373 ως π. το 1390 (από το 1382 π. ως υποτελής των Ρωμαίων) με τον τίτλο του *Καίσαρα*.

## Βιογραφία
Οι  Άγγελοι-Φιλανθρωπινοί της Θεσσαλίας ανήλθαν στο να γίνουν εξέχοντες κατά τη βασιλεία του Συμεών-Ούρεσης των Νεμάνιτς δεσπότη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, ένεκα της συζύγου του Θωμαΐδος Ορσίνι (η οποία καταγόταν από τους Αγγέλους δεσπότες της Ηπείρου). Το 1370 απεβίωσε ο Συμεών-Ούρεσης και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης-Ούρεσης, ο οποίος όμως ενδιαφερόταν περισσότερο για θρησκευτικά θέματα παρά για τη διακυβέρνηση της Ηπείρου. Αυτή την εμπιστεύθηκε στον Αλέξιο, που κατείχε τον υψηλό Ρωμαϊκό τίτλο του *Καίσαρος*. Τελικά -μάλλον το 1372/73- ο Ιωάννης αποσύρθηκε σε μονή και άφησε τον Αλέξιο κυβερνήτη της Θεσσαλίας και την Ήπειρο στην αδελφή του Μαρία Νεμάνιτς και τον πρώτο σύζυγό της Θωμά Β΄ Πρελιούμποβιτς.

Νυμφεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα Ραδοσλάβα, κόρη της Ειρήνης Ασανίνας (κόρης του Στεφάνου-Ούρου Δ΄ ''Δουσάν'' της Σερβίας) και υποστηρίχθηκε από τους τοπικούς μεγιστάνες. Περί το 1382 ο Αλέξιος ζήτησε την προστασία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αναγνωρίζοντας ως επικυρίαρχο τον Μανουήλ Παλαιολόγο δεσπότη της Θεσσαλονίκης (τον μέλλοντα Μανουήλ Β΄). Η τελευταία αναφορά στον Αλέξιο είναι το 1388 και πρέπει να είχε αποβιώσει ως το 1390, όταν ήταν κυβερνήτης της Θεσσαλίας ο γιος (ή αδελφός) του Μανουήλ, επίσης *Καίσαρας*. 

Το 1389 ο καίσαρας της Θεσσαλίας έστειλε στρατό στον Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότη της Ηπείρου (2ο σύζυγο της Μαρίας Νεμάνια) εναντίον των Αλβανών της Ηπείρου και οι ενωμένες δυνάμεις τους επέτυχαν μεγάλη νίκη, αλλά δεν ξέρουμε αν ζούσε ακόμη ο Αλέξιος ή τον είχε ήδη διαδεχθεί ο Μανουήλ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα Ραδοσλάβα, κόρη του Ράντοσλαβ Χλάπεν βοεβόδα της Δυτικής Μακεδονίας. Γιος (ή αδελφός) του ήταν ο:
* Μανουήλ, καίσαρας, άρχοντας της Θεσσαλίας ως το 1393.

Ο Άγγελος ή πιο εύλογα ο Μανουήλ είναι πάππος του Μιχαήλ Ανγκελόβιτς άκμασε 1451-73, μεγιστάνας της Σερβίας και του αδελφού αυτού Μαχμούντ πασά Ανγκέλοβιτς 1420-1474, μεγάλου βεζύρη των Οθωμανών.

## Αναφορές


## Πηγές
* Ferjančić, Božidar (1974). Тесалија у XIII и XIV веку [Thessaly in the 13th and 14th Centuries] (in Serbian). Belgrade: Византолошког институт САНУ.
* Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5.
* Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Stavrides, Théoharis (2001). The Sultan of Vezirs: The Life and Times of the Ottoman Grand Vezir Mahmud Pasha Angelović (1453–1474). Leiden, The Netherlands: Brill. ISBN 978-90-04-12106-5.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί καίσαρες
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Θεσσαλίας
Μαρμάρινη πλάκα επιστυλίου τέμπλου (β' μισό 10ου αι.)Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

**Μαρμάρινη πλάκα επιστυλίου τέμπλου**εκτίθεται στο  Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
## Περιγραφή
**Μαρμάρινη πλάκα επιστυλίου τέμπλου**  είναι διαστάσεων 47,5 εκ ύψους, 94 εκ μήκους και 3 εκ πάχους. Είναι  
από παράσταση Μεγάλης Δέησης Σε τρία ορθογώνια διάχωρα εικονίζονται οι μορφές των αποστόλων Ιακώβου του Αλφαίου, Φιλίποου και Λουκά. Εγχάρακτες επιγραφές αναφέρουν αντίστοιχα τα ονόματά τους. Τεχνικά συνδυάζει επιπεδογλυφία και ζωγραφική σε κυρομαστίχη. Προέρχεται από τη Μονή Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη και χρονολογείται στο β μισό του 10ου αι.Η χρονολόγηση βασίζεται στη μνημειακή στάση των μορφών  και τα τεχνοτροπικά της χαρακτηριστικά. Το αντικείμενο καταγράφηκε στις 18 Ιουλίου 1917 ως δωρεά του πρίγκηπα Νικολάου. Ο Αδαμάντιος Αδαμαντίου σχολιάζει πως *δεν πρόκειται πλέον περί γλυπτικής , αλλά μάλλον περί ζωγραφιάς*.


2028 - Byzantine Museum, Athens - Marble slab, 10th century - Photo by Giovanni Dall'Orto, Nov 12 2009.jpg|ορθογώνιο διαχωρο με μορφή απόστολου Ιακώβου Αλαφαίου Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
2029 - Byzantine Museum, Athens - Marble slab, 10th century - Photo by Giovanni Dall'Orto, Nov 12 2009.jpg|ορθογώνιο διαχωρο με μορφή απόστολου Φιλίππου Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
2030 - Byzantine Museum, Athens - Marble slab, 10th century - Photo by Giovanni Dall'Orto, Nov 12 2009.jpg|ορθογώνιο διαχωρο με μορφή απόστολου Λουκά  Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

## Παραπομπές

## Πηγές
*Νικολέττα Δημητρακοπούλου-Σκυλογιάννη,  «Πλάκα από επιστύλιο τέμπλου», στο:Από τη χριστιανική συλλογή στο Βυζαντινό Μουσείο, (1884-1930), εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα, 2006, σελ.394
*Ο κόσμος του Βυζαντινού Μουσείου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού-Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα, 2004.

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Επίκρανο παραστάδας με ερωτιδέα (4ος-5ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Το **Επίκρανο παραστάδας με ερωτιδέα** τοποθετείται χρονολογιά μεταξύ 4ου και 5ου  αι.)εκτίθεται στο  Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο. 
## Περιγραφή
Το **Επίκρανο παραστάδας** κοσμείται με σύμπλεγμα ερωτιδέα και παγωνιού σε έξεργο ανάγλυφο. Είναι από ασβεστόλιθο και προέρχεται από την Αίγυπτο, έργο κοπτικής τέχνης.Οι δύο μορφές ίπτανται, με κατεύθυνση προς τα αριστερά. Η παράσταση πλαισιώνεται στα πλάγια  από ημίφυλλα άκανθας και έλικες στις δύο πάνω γωνίες του επικράνου.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Νικολέττα Δημητρακοπούλου-Σκυλογιάννη,  «Επίκρανο», στο:Από τη χριστιανική συλλογή στο Βυζαντινό Μουσείο, (1884-1930), εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα, 2006, σελ270-271
*Ο κόσμος του Βυζαντινού Μουσείου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού-Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα, 2004.

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Μετάλλινη πανοπλία έφιππου πολεμιστή (13ος-15ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

**Μετάλλινη πανοπλία έφιππου πολεμιστή** εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
## Περιγραφή
**Μετάλλινη πανοπλία έφιππου πολεμιστή** τοποθετείται χρονολογικά στους 13ο με 15ο αι.Αποτελείται από χάλκινη περικεφαλαία και σιδερένιο αλυσιδωτό θώρακα. Το ύψος της είναι 135 εκ και το πλάτος της 60 εκ.Έχει τη μορφή πλεκτού χιτών με μακριά μανίκια και κλείνει στο μέρος του στήθους με μικρούς μεταλλικούς γάντζους. Η χάλκινη περικεφαλαία αποτελέιται από από ημισφαιρικό στέλεχος, που στην κορυφή του διακοσμείται με μεταλλικό κομβίο , ενώ στο κάτω μέρος είναι αναρτημένο αλυσιδωτό πλέγμα για την προστασία του αυχένα και των πλαϊνών της κεφαλής. Τ δύο τμήματα της πανοπλίας δεν αποτελούν ενιαίο σύνολο  καθώς διαπιστώνεται από τη χρήση ξέων υλικών μεταξύ τους και από τη διαφορετική τεχνική της κατασκευής τους. Δώθηκε με δωρεά στο Μουσείο από τον Μιχάλη Διαμαντή στα 1915.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Αντώνης Τσάκαλος, «Πανοπλία και περικεφαλαία», στο:Από τη χριστιανική συλλογή στο Βυζαντινό Μουσείο, (1884-1930), εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα, 2006, σελ.267
*Ο κόσμος του Βυζαντινού Μουσείου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού-Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα, 2004.

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Μανουήλ Άγγελος Φιλανθρωπηνός

Ο **Μανουήλ Άγγελος Φιλανθρωπηνός** (άκμασε στα τέλη του 14ου αι.) από την Οικογένεια Φιλανθρωπηνών ήταν ευγενής στη Ρωμανία με τον υψηλό τίτλο του *Καίσαρος*. Έγινε, ως υποτελής των Ρωμαίων, κυβερνήτης της Θεσσαλίας π. από το 1390 ως την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς του 1393. 

## Βιογραφία
Ήταν γιος (ή αδελφός) του Αλεξίου Αγγέλου Φιλανθρωπηνού *Καίσαρα* και κυβερνήτη -ως υποτελούς των Ρωμαίων- της Θεσσαλίας από τις αρχές της δεκαετίας του 1370.

Το 1389 ζούσε ακόμη ο Αλέξιος. Το 1390 κυβερνήτης της Θεσσαλίας ήταν ο Μανουήλ, που όπως και ο προκάτοχός του, αναγνώρισε την επικυριαρχία του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου δεσπότη της Θεσσαλονίκης (μετέπειτα Αυτοκράτορα). Σε ανταμοιβή οι Ρωμαίοι του απένειμαν τον τίτλο του *Καίσαρος*. Το 1389 ο Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότης της Ηπείρου ζήτησε τη συνδρομή του Καίσαρα της Θεσσαλίας, ο οποίος του έστειλε στρατό. Οι ενωμένες δυνάμεις τους νίκησαν τους Αλβανούς της Ηπείρου. Ο Καίσαρας που έστειλε τον στρατό, ήταν ο Μανουήλ (ή ο Αλέξιος, αν ακόμη ήταν εν ζωή). 

Το 1393 οι Οθωμανοί έστειλαν μεγάλο στρατό, που κατέλαβε τη Θεσσαλία. Έτσι ο Μανουήλ ήταν ο τελευταίος κυβερνήτης της Θεσσαλίας, ως το 1878 που η περιοχή ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. 

## Οικογένεια
Ο Μανουήλ είχε τέκνο:
* Άννα Φιλανθρωπηνή άκμασε 1395-1404, παντρεύτηκε τον Μανουήλ Γ΄ Μεγάλο Κομνηνό της Τραπεζούντας.

Ο Μανουήλ (ή λιγότερο πιθανά ο Αλέξιος) ήταν πάππος των:
** Μιχαήλ Αγγκέλοβιτς άκμασε 1451-1473, βοεβόδας στη Σερβία.
** Μαχμούντ πασάς Αγγέλοβιτς 1420-1474, μεγάλος βεζύρης των Οθωμανών.

## Αναφορές


## Πηγές
* Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5.
* Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Stavrides, Théoharis (2001). The Sultan of Vezirs: The Life and Times of the Ottoman Grand Vezir Mahmud Pasha Angelović (1453–1474). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-12106-5.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί καίσαρες
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Θεσσαλίας
Ιωάννης Απόκαυκος (απεβ. 1345)

*Να μην συγχέεται με τον [[Ιωάννης Απόκαυκος|Ιωάννη Απόκαυκο]], βυζαντινό λόγιο και ιερέα του 11ου-12ου αιώνα*

Ο **Ιωάννης Απόκαυκος** (απεβ. 1345) ήταν ευγενής, καθώς είχε τον τίτλο του *μεγάλου πριμικηρίου*. Έγινε κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης, αλλά οι Ζηλωτές τον εκτέλεσαν ως σύμμαχο του Καντακουζηνού.

## Βιογραφία
Ο πατέρας του Αλέξιος Απόκαυκος δεν ήταν υψηλής καταγωγής, αλλά ανήλθε σε πολλά αξιώματα της ιεραρχίας, όπως του *μεγάλου δούκα* και συσσώρευσε περιουσία. Στον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο 1341-47 ήταν από τoυς ηγέτες της μερίδας της αντιβασίλισσας Άννας της Σαβοΐας.

Ο Ιωάννης ήταν ο πρωτότοκος γιος του από τον πρώτο γάμο του Αλεξίου με την κόρη του Δισυπάτου, ιερέα στην Αγ. Σοφία. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο, οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης εξεγέρθηκαν εναντίον του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού· ο Ιωάννης ονομάστηκε *μέγας πριμικήριος* και εστάλη στην πόλη ως κυβερνήτης της. Η πραγματική εξουσία όμως ήταν στα χέρια των στασιαστών Ζηλωτών. Το 1345 ο πατέρας του πήγε να επισκεφθεί μία νέα φυλακή στην Κωνσταντινούπολη, όπου κρατούντο οπαδοί του Καντακουζηνού, οι οποίοι εξεγέρθηκαν και τον σκότωσαν. Τότε ο Ιωάννης στη Θεσσαλονίκη δήλωσε οπαδός του Καντακουζηνού και προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο της πόλης, όμως οι Ζηλωτές κυριάρχησαν, πριν έλθει ο Καντακουζηνός προς βοήθειά του.

Ο Ιωάννης και οι υποστηρικτές του συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν.

## Οικογένεια
Ο Ιωάννης (ή ο αδελφός του Μανουήλ) νυμφεύτηκε μία κόρη του Ιωάννη Βατάτζη μεγάλου στρατοπεδάρχη.

## Αναφορές


## Πηγές
* Nicol, Donald MacGillivray (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-43991-6.
* Trapp, Erich; Walther, Rainer; Beyer, Hans-Veit (1976). "1187. Ἀπόκαυκος Ἰωάννης". Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). 1. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες
Ιωαννης
Κοίμηση της Θεοτόκου- Μονή Παλαιοπαναγιάς Λακωνία (1305)Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

**Κοίμηση της Θεοτόκου** είναι τοιχογραφία εκτιθέμενη στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
## Περιγραφή
Η **Κοίμηση της Θεοτόκου** είναι από τη Μονή Παλαιοπαναγιάς στη Λακωνια. Είναι πολυπρόσωπη σύνθεση η οποία βάσει της επιγραφής τοποθετείται χρονικά στα 1305. Κοσμούσε τον βόρρειο τοίχο του καθολικού της Μονής Είναι έργο του Κωνσταντίνου Μανασσή. Στο έργο έχουμε στοιχεία συντηρητικά: σχηματοποιημένη απόδοση κόμης και νεότερα στοιχεία, όπως ογκηρή απόδοση σωμάτων, ταραγμένη πτυχολογία και πολύπλοκα  αρχιετεκτονήματα.Οι διαστάσεις της είναι 222, 5 εκ Χ202 εκ.

1978 - Byzantine Museum, Athens - Constantine Manasses - Dormitio Virginis, 1305 - Photo by Giovanni Dall'Orto, Nov 12 2009.jpg|Κοίμηση της Θεοτόκου- Μονή Παλαιοποναγιάς Λακωνία (1305)Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
1979 - Byzantine Museum, Athens - Constantine Manasses - Dormitio Virginis, 1305 - Photo by Giovanni Dall'Orto, Nov 12 2009.jpg|Mέρος της σύνθεσης
1981 - Byzantine Museum, Athens - Constantine Manasses - Dormitio Virginis, 1305 - Photo by Giovanni Dall'Orto, Nov 12 2009.jpg|Κοίμηση της Θεοτόκου- Μονή Παλαιοποναγιάς Λακωνία (1305)Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

## Παραπομπές

## Πηγές
*Ο κόσμος του Βυζαντινού Μουσείου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού-Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα, 2004.

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Δημήτριος Κομνηνός Ευδαιμονοϊωάννης

Ο **Δημήτριος Κομνηνός Ευδαιμονοϊωάννης** (άκμασε 1360-1366) ήταν αξιωματούχος στις Σέρρες κατά τη δεκαετία του 1360, *κεφαλή* και *[[καθολικός κριτής]]* της πόλης.

## Βιογραφία
Αναφέρεται στις πηγές το 1360 ως *κεφαλή* (κυβερνήτης) των Σερρών. Κατείχε τη θέση του *καθολικού κριτή* (ανώτερου δικαστή) της πόλης το 1365-66. Η πόλη είχε κατακτηθεί από τους Σέρβους, αλλά η διοίκησή της γινόταν κατά τον βυζαντινό τρόπο και είχε αφεθεί στους εντόπιους Έλληνες.

## Αναφορές


## Πηγές
* Χαραλαμπάκης, Παντελής (2010). "Οι Δαιμονοϊωάννηδες (13ος-17ος αἰ.)". Λακωνικαί Σπουδαί. XIX: 173–218.
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών
Κατηγορία:Σερβική Αυτοκρατορία
Ιωάννης Συναδηνός (μέγας κονόσταυλος)

O **Ιωάννης Κομνηνός Παλαιολόγος Συναδηνός** (άκμασε 1328) ήταν ευγενής στη Ρωμανία και στρατιωτικός αρχηγός στις αρχές του 14ου αι., που κατείχε τον Αυλικό τίτλο του *[[Κοντόσταυλος|μεγάλου κονοσταύλου]]*.

## Βιογραφία
Ήταν (μάλλον ο πρωτότοκος) γιος του Ιωάννη Συναδηνού μεγάλου στρατοπεδάρχη και της Θεοδώρας Παλαιολογίνας, κόρης του Κωνσταντίνου Καίσαρος και σεβαστοκράτορος. Αδελφός του ήταν ο Θεόδωρος Συναδηνός πρωτοστράτωρ και μεγιστάνας.

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του: κατά τον πρώτο εμφύλιο (1321-28) εστάλη προς το τέλος του πολέμου, μαζί με τον Ιωάννη Απλησφάρη, ως απεσταλμένος του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου προς τον πάππο αυτού Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θωμαΐδα, απόγονο των Λασκάρεων και Παλαιολόγων. Δεν γνωρίζουμε αν απέκτησαν τέκνα.

## Πηγές
* Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, Tome I (in French). Berlin, Germany: Akademie-Verlag. pp. 473, 505.
* Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London, United Kingdom: The Athlone Press. pp. 179–180.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Μεγάλοι Κονόσταυλοι
Κατηγορία:Παλαιολόγοι εκ θηλυγονίας
Τρούλος. Παρεκκλήσιο Αγίου Νικολάου Σπηλιά Νταβέλη (1233/1234) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Ο **Τρούλος** του  Παρεκκλησιου του Αγίου Νικολάου από τη Σπηλιά Νταβέλη (1233/1234) 
## Περιγραφή
Ο **Τρούλλος** που προέρχεται από το παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου από την Σπηλιά Νταβέλη, είναι διαμέτρου 235εκ. Στο κέντρο του τρούλλου εικονίζεται ο Χριστός Παντοκράτωρ σε κοκκινωπό βάθος. Αυτό είναι στοιχείο που χαρακτηρίζει τη μνημειακή ζωγραφική της περιοχής κατά τον 13ο αι. Η μορφή έχει αδρά χαρακτηριστικά, τραχιά έκφραση και ρωμαλέα σωματική διάπλαση Στο τύμπανο του τρούλλου στον ίδιο άξονα με τον Χριστό εικονίζεται η Θεοτόκος , δορυφορούμενη από δύο αγγέλους με επίσημη ενδυμασία, προφητάνακτες και προφήτες. Η σύνθεση χρονολογείται με επιγραφή στα 1233/1234.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Ο κόσμος του Βυζαντινού Μουσείου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού-Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα, 2004.

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Αγριέλαια Μεγίστης

Η **Αγριέλαια** ή **Αγρελιά** είναι νησίδα των Δωδεκανήσων πολύ κοντά στη Μεγίστη (Κατελλόριζο), η οποία  βρίσκεται στον όρμο του Καστελόριζου όπως και οι γειτονικές της νησίδες Άγιος Γεώργιος, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μαύρο Ποϊνί, Πολύφαδος ένα, Ψωραδιά και Ψωμί με τις οποίες σχηματίζουν ένα μικρό σύμπλεγμα. Έχει έκταση 0,0155 τ.χλμ. και δεν υπάρχουν δέντρα πάνω της, παρά μόνο λίγοι θάμνοι. Διαθέτει μια μικρή παραλία και είναι σχεδόν ενωμένη με τον Άγιο Γεώργιο, απ΄ όπου μπορεί να πάει κάποιος πολύ εύκολα κολυμπώντας. Το 2001 αναγνωρίστηκε ως οικισμός και υπάγεται στο δήμο Μεγίστης.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Vrachonisída Agrieliá: Greece από το  National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA
* Liste der Dodekanes-Inseln  από τον γαλλικό ιστότοπο http://dictionnaire.sensagent.leparisien.fr

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου
Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου
Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας