open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ζόφια Ρίντετ

Η **Ζόφια Ρίντετ** (πολωνικά: *Zofia Rydet*) (5 Μαΐου 1911 - 24 Αυγούστου 1997) ήταν Πολωνή φωτογράφος, γνωστή για το έργο της «Κοινωνιολογικό Αρχείο», που είχε ως στόχο την καταγραφή κάθε νοικοκυριού στην Πολωνία. Άρχισε να εργάζεται στο «Κοινωνιολογικό Αρχείο» το 1978 σε ηλικία 67 ετών και τράβηξε σχεδόν 20.000 φωτογραφίες μέχρι το θάνατό της το 1997. Πολλές από τις εικόνες παραμένουν χωρίς εμφάνιση. Οι φωτογραφίες είναι κυρίως πορτραίτα παιδιών, ανδρών, γυναικών, ζευγαριών, οικογενειών και ηλικιωμένων ανάμεσα στα υπάρχοντά τους. Η Ρίντετ έτεινε να φωτογραφίζει τα θέματα της ευθεία, χρησιμοποιώντας έναν ευρυγώνιο φακό και ένα φλας.

## Προσωπική ζωή
Η Ρίντετ γεννήθηκε στο Στανισουάβουφ. Παρακολούθησε την Κεντρική Σχολή Οικονομικών Γυναικών (*Główna Szkoła Gospodarcza Żeńska*) στο Σνόπκουφ. Ως νεαρή γυναίκα είχε μια σειρά από επαγγέλματα, όπως η εργασία για το πολωνικό ταξιδιωτικό γραφείο Orbis και η λειτουργία ενός χαρτοπωλείου.

Στα μέσα της ζωής της επέστρεψε στο χόμπι της φωτογραφίας. Έγινε μέλος της Φωτογραφικής Εταιρείας του Γκλιβίτσε το 1954 και βελτίωσε τις δεξιότητές της.

## Έργο
Το 1961, η Ρίντετ είχε μια μεγάλη έκθεση φωτογραφιών με την ονομασία *Mały człowiek* (Μικρός Άνδρας). Η πρόθεση της Ρίντετ για το *Μικρός Άνδρας*, ήταν να δείξει ότι τα παιδιά είχαν καλές και κακές εμπειρίες στη ζωή τους, όπως και οι ενήλικες. Ήθελε επίσης να απεικονίσει πώς κοινωνικά ζητήματα και πολιτικές μπορούν να επηρεάσουν τα παιδιά. Η Ρίντετ δεν ήθελε να δείξει τα παιδιά ως ένα ανέμελο στερεότυπο, αλλά ως ένα ανθρώπινο.

Το 1965, τα έργα αυτής της έκθεσης συλλέχθηκαν σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε από τον Βόιτσεχ Ζαμέτσνικ. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Ένωσης Πολωνών Φωτογράφων Τέχνης. 

Στο *Czas prezemianija* (Το πέρασμα του χρόνου, 1963-1977), η Ρίντετ απεικονίζει την αξιοπρέπεια και τη χάρη των γηρατειών σε μια σειρά προσωπικών πορτρέτων. Το 1976, η Ρίντετ έλαβε το βραβείο Excellence de la Fédération Internationale de l´Art Photographique («Αριστεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Φωτογραφικής Τέχνης»).

Το 1978, η Ρίντετ ξεκίνησε το έργο της «Zapis Socjologiczny» («Κοινωνιολογικό Αρχείο»). Το έργο αποτελείται από χιλιάδες καθημερινές ασπρόμαυρες φωτογραφίες που λήφθηκαν σε συνηθισμένα νοικοκυριά σε όλη την Πολωνία.

Η Ρίντετ πέθανε στο Γκλιβίτσε στις 24 Αυγούστου 1997.>

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνοί φωτογράφοι
Άννα Ραγέτσκα

μικρογραφία| ''Ένα κορίτσι με ένα περιστέρι'' (''Dziewczyna z gołąbkiem''),
(''Αλληγορία της χαμένης αθωότητας''), 1790
[μικρογραφία| ''Προσωπογραφία του [Ιγκνάτσι Ποτότσκι*, 1784]]
Η *'Άννα Ραγέτσκα** ([[Πολωνική γλώσσα|πολωνικά]]: ''Anna Rajecka'', περ. 1762, [[Βαρσοβία]] - 1832, [[Παρίσι]]), ήταν [[Πολωνή]] [[ζωγράφος]] και [[Παστέλ|παστελίστρια]]. Ήταν επίσης γνωστή ως **Μαντάμ Γκο ντε Σαν-Ζερμάν*' ([[Γαλλική γλώσσα|γαλλικά]]: *Madame Gault de Saint-Germain*).

== Βιογραφία ==
Η Ραγέτσκα ήταν κόρη του ζωγράφου προσωπογραφιών Γιούζεφ Ραγέτσκι και μεγάλωσε ως προστατευόμενη του βασιλιά [[Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι|Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι]] της Πολωνίας. Αρχικά θεωρούταν ότι ήταν η παράνομη κόρη του και, αργότερα, ότι ήταν η ερωμένη του. Το 1783, εγγράφηκε με έξοδα του στη σχολή τέχνης για γυναίκες στο [[Λούβρο]] του Παρισιού. Σπούδασε με τους [[Λούντβικ Μαρτό]] και [[Μαρτσέλο Μπατσαρέλι]] στη Βαρσοβία, τον [[Ζαν-Μπατίστ Γκρουζ]] και πιθανώς την [[Ελιζαμπέτ Βιζέ Λε Μπρεν]] στο Παρίσι. Αν και αργότερα έγινε μέρος του κύκλου που περιέβαλε τον [[Ζακ-Λουί Νταβίντ]], πιθανότατα δεν πήρε μαθήματα από αυτόν.

Ο σκοπός του Πολωνού βασιλιά με την πληρωμή της εκπαίδευσης της ήταν να επιστρέψει στην Πολωνία και να γίνει καθηγήτρια τέχνης, αλλά επέλεξε να παραμείνει στο Παρίσι μετά το γάμο της με τον μινιατουρίστα [[Πιέρ-Μαρί Γκο ντε Σαν-Ζερμάν]] το 1788. Έγινε η πρώτη Πολωνή που παρουσίασε το έργο της στο [[Σαλόν (Παρίσι)|Σαλόν]] το 1791 και προφανώς συνέχισε να λαμβάνει υποστήριξη από τον βασιλιά μέχρι το 1792. Αν και έστειλε πολλούς πίνακες πίσω στη Βαρσοβία, ο Μπατσαρέλι θεώρησε λίγους από αυτούς άξιους να προστεθούν στη Βασιλική Συλλογή.

Ζωγράφισε τον κύκλο γύρω από την πολωνική βασιλική αυλή και, στο Παρίσι, έλαβε πολλές παραγγελίες από την τοπική αριστοκρατία, χάρη στην απρόθυμη επιρροή του πράκτορα του βασιλιά, [[Φιλίπο Ματσέι]], που ένιωθε ότι είχε λίγο ταλέντο και ήταν δύσκολο να αντιμετωπιστεί.

Κατά τη διάρκεια της [[Τρομοκρατία (Γαλλική Επανάσταση)|περιόδου της Τρομοκρατίας]], έφυγε από το Παρίσι για το [[Κλερμόν-Φεράν]] και ίσως είχε εγκαταλείψει τη ζωγραφική. Οι πληροφορίες για αυτήν την περίοδο της ζωής της είναι αραιές, αλλά, μετά από πολλά χρόνια, επέστρεψε στο Παρίσι και λέγεται ότι είχε τυφλωθεί γύρω στο 1824.

== Παραπομπές ==
<references />

== Πηγές ==
* [http://www.pastellists.com/Articles/GaultA.pdf#search=%22Rajecka%22 Άννα Ραγέτσκα] από το *Dictionary of Pastellists Before 1800* του Νιλ Τζεφάρες
* Στέφαν Κοζακιέβιτς, *Malarstwo polskie: oświecenie, klasycysm, romantyzm'' (Πολωνική ζωγραφική. διαφωτισμός, κλασσικισμός, ρομαντισμός), Αουρίγκα, Βαρσοβία, 1976.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πολωνές καλλιτέχνιδες
Κατηγορία:Πολωνές ζωγράφοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Ροκοκό
Κατηγορία:Μινιατουρίστες προσωπογραφιών
Κατηγορία:Αυλικοί ζωγράφοι
Αμπελάκια Ροδόπης

Τα **Αμπελάκια** είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης και το δήμο Μαρωνείας-Σαπών σε υψόμετρο 6 μέτρων. Βρίσκεται στα παράλια του Θρακικού πελάγους, δίπλα στο λιμάνι του Ίμερου σε απόσταση 40 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 26 χιλιομέτρων νότια από την Κομοτηνή και περίπου 4 χιλιομέτρων νότια από τον Ίμερο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Ιμέρου του δήμου Μαρωνείας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Ίμερο αποτελούν την τοπική κοινότητα Ιμέρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 6 κάτοικοι.

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα*, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς*, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Τέκλα Τερέσα Γουμπιένσκα

Η **Τέκλα Τερέσα Γουμπιένσκα** (πολωνικά: *Tekla Teresa Łubieńska*) (6 Ιουνίου 1767, Βαρσοβία - 15 Αυγούστου 1810, Κρακοβία) ήταν Πολωνή θεατρική συγγραφέας, ποιήτρια και μεταφράστρια.

## Βιογραφία
Η Γουμπιένσκα ήταν κόρη των Πολωνών ευγενών, Φραντσίσεκ Μπιελίνσκι, (ανιψιός και υιοθετημένος γιος του Φραντσίσεκ Μπιελίνσκι), συγγραφέα και γερουσιαστή του Τσερσκ και της συζύγου του, Κριστίνα Γιουστίνα Σανγκούσκο. Διδάχθηκε στο σπίτι. Το 1778, σε ηλικία 11 ετών, έχασε τη μητέρα της. Από τότε, ήταν στη φροντίδα της δούκισσας Μπαρμπάρα Σανγκούσκο, τη γιαγιά από την πλευρά της μητέρας της, που της έδωσε γαλλική εκπαίδευση. Αργότερα παντρεύτηκε, ως δεύτερη σύζυγος του, τον Φέλιξ Γουμπιένσκι, μελλοντικό Υπουργό Δικαιοσύνης στην Πολωνία του Κονγκρέσου. Έκαναν δέκα παιδιά, μεταξύ αυτών, τον Τόμας και τον Χένρικ. Ενώ ο σύζυγος της Τέκλα συμμετείχε στην ταραχώδη πολιτική της Συνομοσπονδίας της Ταργκοβίτσα, έφυγε έγκυος για την Πράγα με τα παιδιά της. Όταν επέστρεψε στην Πολωνία το 1785, εγκαταστάθηκε στο οικογενειακό κτήμα στο Γκούζουφ και αφιερώθηκε στην οικογενειακή ζωή, την τεκνοποίηση και τη γραφή της. Πέθανε ξαφνικά σε μικρή ηλικία, μόλις 43 ετών, στην Κρακοβία τον Αύγουστο του 1810. Είναι πρόγονος της Βρετανής ηθοποιού, Ρούλα Λένσκα.

## Γραπτά
Την εποχή του Τετραετούς Σέιμ έγραψε πατριωτικά εδάφια. Αρχικά, αφιερώθηκε στη συγγραφή κυρίως κωμωδιών, συμπεριλαμβανομένων δραματικών αντιπερισπασμών για τα παιδιά. Αργότερα παρήγαγε ιστορικά δράματα όπως: *Βάντα, βασίλισσα της Πολωνίας* (1806), *[[Καρλομάγνος]] και [[Βιτεκίνδος]]* (1807), ένα δράμα δύο πράξεων με έμμετρο λόγο. Μετέφρασε έργα των Ρακίνου και Βολταίρου.

### Γράμματα

* Στον γιο της, Τόμας, από τις 14 Ιουνίου 1806.

## Βιβλιογραφία

* Πολωνικό βιογραφικό λεξικό, τόμος 18I (1973)
* Βιβλιογραφία της Πολωνικής Λογοτεχνίας - Nowy Korbut Τόμος 5: Διαφωτισμός, που εκδόθηκε από το Κρατικό Ινστιτούτο Εκδόσεων, Βαρσοβία, 1967 σελίδες 276-277

## Δείτε επίσης
* Φέλιξ Γουμπιένσκι
* Τεοντόρ ντε Κορουίν Σιμανόφσκι
* Μπέρναρντ Γουμπιένσκι
* Βίτολντ Ντζιεζίκραϊ-Μοράφσκι
* Ρούλα Λένσκα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μάρεκ Γέζι Μινακόφσκι - ''Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego'' - Πολωνική υπηρεσία γενεαλογίας

Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές
Κατηγορία:Πολωνές ποιήτριες
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς
Μάρια Γκζεγκοζέφσκα

Η **Μάρια Γκζεγκοζέφσκα** (πολων. *Maria Grzegorzewska*, 18 Απριλίου 1888 – 7 Μαΐου 1967) ήταν Πολωνή εκπαιδευτικός, η οποία έφερε το κίνημα ειδικής εκπαίδευσης στην Πολωνία. Γεννημένη από μια οικογένεια από την Σαμογιτία, επηρεάστηκε έντονα από τις πεποιθήσεις των γονιών της στον ανθρωπισμό. Αφού φοιτούσε σε κρυφά σχολεία για να κερδίσει τη βασική της εκπαίδευση από Πολωνούς και όχι Ρώσους εκπαιδευτικούς, απέκτησε τα διδακτικά της διαπιστευτήρια στη Λιθουανία. Συνέχισε την εκπαίδευσή της στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας και το 1913 μετακόμισε με τη συμπατριώτισσα της Γιουζέφα Γιοτέικο στις Βρυξέλλες για να σπουδάσει στη Διεθνή Παιδαγωγική Σχολή. Όταν οι σπουδές της στο Βέλγιο διακόπηκαν λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Γκζεγκοζέφσκα πήγε στο Παρίσι και πήρε το διδακτορικό της από τη Σορβόννη το 1916.

Μετά την ίδρυση της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας το 1918, η Γκζεγκοζέφσκα επέστρεψε στην Πολωνία με πρόθεση να δημιουργήσει προγράμματα που θα κάλυπταν τις ανάγκες των παιδιών με ειδικές ανάγκες και θα εισήγαγε εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις για τη βελτίωση της ζωής τους. Το 1919, άρχισε να εργάζεται για το Υπουργείο Θρησκευμάτων και Δημόσιας Εκπαίδευσης, δημιουργώντας εγκαταστάσεις για τη φροντίδα των παιδιών με ειδικές ανάγκες, σχολεία ειδικής αγωγής και προγράμματα κατάρτισης για εκπαιδευτικούς. Χρησιμοποιώντας τη δική της μεθοδολογία, σχεδίασε πρόγραμμα σπουδών που το 1922 υλοποιήθηκαν στη νεοσύστατη Κρατική Ακαδημία Ειδικής Αγωγής (*Państwowy Instytut Pedagogiki Specjalnej*). Διεύθυνε αυτό το ινστιτούτο από την ίδρυσή του μέχρι τον θάνατό της.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Γκζεγκοζέφσκα εργάστηκε ως νοσοκόμα, ήταν ενεργή στο πολωνικό κίνημα αντίστασης και δίδαξε στη Βαρσοβία. Προσχώρησε στην Ζεγκότα και παρείχε βοήθεια στους Εβραίους. Όταν η Πολωνία απελευθερώθηκε το 1945, η Γκζεγκοζέφσκα επανενεργοποίησε το Ινστιτούτο Ειδικής Αγωγής και μέσα σε πέντε χρόνια εισήγαγε μεταπτυχιακά και εξωσχολικά μαθήματα στα προγράμματα σπουδών. Το 1950, κατά τη διάρκεια της εφαρμογής του σταλινικού δόγματος στην Πολωνία, το σχολείο μετονομάστηκε σε Κρατικό Κολέγιο Ειδικής Αγωγής (*Państwowe Studium Pedagogiki Specjalnej*) και εισήχθη κρατικό πρόγραμμα σπουδών. Αγωνίστηκε ενάντια στο κρατικό πρόγραμμα, θέλοντας να προστατεύσει την ειδική εκπαίδευση και τα άτομα με αναπηρία. Μετά τον Πολωνικό Οκτώβρη του 1956, το ινστιτούτο ανέκτησε την κυβερνητική υποστήριξη και επανήλθε στο αρχικό του όνομα. Μεταξύ 1957 και 1960 ήταν πλήρης καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Το έργο της στην επιστήμη και στο πολωνικό εκπαιδευτικό σύστημα τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις.

## Πρώιμη ζωή

## Ζωή στο εξωτερικό

## Επιστροφή στην Πολωνία

## Θάνατος και κληρονομιά

## Παραπομπές
 

Κατηγορία:Πολωνοί εκπαιδευτικοί
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl)
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σερβικά (sr)
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Σπίτι-κοινότητα

[μικρογραφία|Ένα σπίτι-κοινότητα στην [Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας]]
Το **σπίτι-κοινότητα** () ήταν αρχιτεκτονικό και κοινωνικό κίνημα στην πρώιμη Σοβιετική Ένωση. Τα σπίτια-κομμούνες άκμασαν στην δεκαετία του 1920 και του 1930. Ο σκοπός των σπιτιών-κοινοτήτων ήταν η απαλλαγή από το "ζυγό της οικονομίας του νοικοκυριού".

Η ιδέα του σπιτιού-κοινότητας προέρχεται από τις φαλανστέρες (phalanstères) των ουτοπικών σοσιαλιστών. Το 1928, η Τσεντροζιλσαγιούζ () εξέδωσε το "Τυπικό Καταστατικό των Σπιτιών-Κοινοτήτων" (), η οποία καλούσε στην συμμετοχή των μελών της κοινότητας στην εκπαίδευση των παιδιών, την προετοιμασία του φαγητού, την ψυχαγωγία και τις ανάγκες του νοικοκυριού.

## Δείτε επίσης

* Εργοστάσιο-κουζίνα
* Κοινόχρηστο Διαμέρισμα

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κομμουνισμός
Ινστιτούτο Πάουλ Έρλιχ

Το **Ινστιτούτο Πάουλ Έρλιχ** (γερμ.: Paul-Ehrlich-Institut – Bundesinstitut für Impfstoffe und biomedizinische Arzneimittel, PEI, αγγλ.: Paul Ehrlich Institute) είναι γερμανικό ινστιτούτο υπεύθυνο για τα εμβόλια και τα βιοϊατρικά φάρμακα, το οποίο υπάγεται στο Υπουργείο Υγείας της Γερμανίας. Πήρε τ' όνομά του από τον γιατρό και επιστήμονα Παουλ Έρλιχ, ο οποίος έλαβε το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής μαζί με τον Ίλια Μέτσνικοφ, για τη συμβολή τους στην ανοσολογία.

Στα βασικά καθήκοντα του ινστιτούτου περιλαμβάνονται η έρευνα, η αξιολόγηση και η άδεια κυκλοφορίας των βιοϊατρικών φαρμάκων που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση, καθώς και ανοσολογικών κτηνιατρικών φαρμάκων. Στην αρμοδιότητά του περιλαμβάνεται επίσης η έγκριση των κλινικών δοκιμών και της φαρμακοεπαγρύπνησης, δηλαδή η καταγραφή και η αξιολόγηση πιθανών ανεπιθύμητων ενεργειών. Τέλος το ινστιτούτο είναι υπεύθυνο για τον επίσημο έλεγχο παρτίδων, παρέχει επιστημονικές συμβουλές και κάνει επιθεωρήσεις.

Το ινστιτούτο Πάουλ Έρλιχ παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες τόσο σε ομόσπονδο επίπεδο (ομόσπονδη κυβέρνηση, ομόσπονδα κρατίδια) όσο και σε διεθνές επίπεδο (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Συμβούλιο της Ευρώπης).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα
Κιγιόσι Σίγκα

Ο **Κιγιόσι Σίγκα** (*ιαπωνικά:* 志賀 潔, *αγγλικά:* Shiga Kiyoshi) ήταν Ιάπωνας γιατρός και βακτηριολόγος (1871-1957), ο οποίος ανακάλυψε τη φερώνυμη τοξίνη Shiga, και επίσης, το γένος βακτηρίων *Shigella*.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σίγκα γεννήθηκε το 1871 στη Σεντάι της Ιαπωνίας, αν και το πραγματικό οικογενειακό του όνομα ήταν *Satō*. Ήταν άριστος μαθητής, εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του τότε Βασιλικού Πανεπιστημίου του Τόκιο (μετέπειτα, Πανεπιστήμιο του Τόκιο) και αποφοίτησε το 1896.

## Σταδιοδρομία και διακρίσεις
Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε στο Ινστιτούτο Μελέτης Λοιμωδών Νοσημάτων (Institute for the Study of Infectious Diseases) υπό την εποπτεία του καθηγητή και γιατρού δρ. Κιτασάτο Σιμπασαμπούρο. 

Έγινε γρήγορα γνωστός όταν ανακάλυψε το βακτήριο *[[Shigella dysenteriae]]*. Ο παθογόνος αυτός μικροοργανισμός προκάλεσε δυσεντερία σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ιαπωνίας, το 1897, και η σοβαρή επιδημία που επέφερε, στοίχισε τη ζωή περίπου 90.000 ανθρώπων, με το ποσοστό θνησιμότητας να αγγίζει το 30%. Η ονομασία αυτή, *Shigella*, δόθηκε προς τιμήν του, όπως επίσης και η ονομασία της λεγόμενης σήμερα *σιγκατοξίνης*, αλλιώς γνωστής ως τοξίνη Shiga, η οποία παράγεται από το εν λόγω γένος βακτηρίων. 

Σήμερα γνωρίζουμε ότι η σιγκέλλα (Shigella) είναι ένα gram αρνητικό βακτήριο της οικογένειας των εντεροβακτηριοειδών, και το στέλεχος Ο104:Η14 είναι εκείνο το παθογόνο που παράγει την τοξίνη Shiga, η οποία περνάει στην κυκλοφορία του αίματος και καταστρέφει τα ερυθρά αιμοσφαίρια. Βέβαια κατά περίεργο τρόπο, τα γονίδια της τοξίνης Σίγκα δεν έχουν βακτηριακή προέλευση αλλά προέρχονται από την κατηγορία των ιών, που ονομάζονται βακτηριοφάγοι.

Μετά την ανακάλυψη της σιγκέλλας, ταξίδεψε στη Γερμανία και εργάστηκε, ως βοηθός ερευνητής, στο εργαστήριο του φημισμένου τότε καθηγητή δρ. Πάουλ Έρλιχ, από 1901 μέχρι και το 1905. Η εμπειρία του αυτή καθόρισε την μετέπειτα επαγγελματική του δράση. Στη συνέχεια επέστρεψε στην πατρίδα του, και συνέγραψε αρκετές ερευνητικές εργασίες με τον παλιό καθηγητή του, δρ. Κιτασάτο Σιμπασαμπούρο. Το 1920, έγινε τακτικός καθηγητής στο νέο Πανεπιστήμιο της Σεούλ στην Κορέα -η οποία τότε ήταν υπό την κατοχή της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας- το οποίο ονομάζονταν τότε *Keio University*.

## Αναγνώριση
Το χρονικό διάστημα 1929-1931 διετέλεσε και Πρύτανης στο Keio University, στη Σεούλ, διορισμένος από το κράτος ως ανταμοιβή των ερευνητικών επιτευγμάτων και της φήμης του. Έλαβε το 1944 την υψηλή διάκριση *Order of Culture*.

Του απονεμήθηκε επίσης η ύψιστη ιαπωνική διάκριση, της πρώτης κλάσης στην *Τάξη του Ιερού Θησαυρού* (Order of the Sacred Treasure). Απεβίωσε το 1957.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Contribution to Microbiology - ''Dr. Kiyoshi Shiga: Discoverer of the Dysentery Bacillus''
* Britannica - ''Dr. Kiyoshi Shiga''

Κατηγορία:Ιάπωνες ιατροί
Κατηγορία:Ιατροί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Ιατροί του 20ού αιώνα
Ταντέους Έστραϊχερ

Ο **Ταντέους Έστραϊχερ** (πολωνικά: *Tadeusz Estreicher*) (19 Δεκεμβρίου 1871 - 8 Απριλίου 1952) ήταν Πολωνός χημικός, ιστορικός και πρωτοπόρος της κρυογενετικής.

## Ζωή
Ο Έστραϊχερ γεννήθηκε στην Κρακοβία όταν ήταν μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Μεγάλωσε στην πνευματική ατμόσφαιρα μιας δυναμικής δυναστείας καθηγητών στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο. Ο πατέρας του, Κάρολ Γιούζεφ Έστραϊχερ, ήταν ιστορικός λογοτεχνίας και επικεφαλής βιβλιοθηκονόμος του πανεπιστημίου. Ο αδερφός του, ο Στανίσουαφ, ήταν ιστορικός του νόμου και η αδερφή του, Μάρια, ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες στην Αυστροουγγαρία που κέρδισε διδακτορικό (στην αγγλική φιλολογία).

Ο Έστραϊχερ σπούδασε στο Βερολίνο, στη Λειψία και στο Λονδίνο υπό τον Ουίλιαμ Ράμσεϊ. Ως φοιτητής στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, ο Έστραϊχερ εργάστηκε ως βοηθός του Κάρολ Ολσέφσκι, του πρώτου χημικού που υγροποίησε το οξυγόνο. Αφού διορίστηκε βοηθός το 1899, ο Έστραϊχερ υγροποίησε με επιτυχία το υδρογόνο το 1901, προτού προαχθεί σε υφηγητή το 1904.

Το 1900, περιέγραψε την Γιαγκελόνια Σφαίρα στις *Συναλλαγές της Ακαδημίας Επιστημών της Κρακοβίας.*

Από το 1906 έως το 1919 εργάστηκε στην Ελβετία ως καθηγητής ορυκτής και γενικής χημείας στο Πανεπιστήμιο του Φριμπούρ, όπου διεύθυνε ένα εργαστήριο κρυογενετικής. Από το 1913 έως το 1914 υπηρέτησε επίσης ως πρύτανης του τμήματος.

Το 1919, σε ηλικία 47 ετών, επέστρεψε στην πρόσφατα ανεξάρτητη Πολωνία και πήρε θέση στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο, όπου παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Το μετέπειτα έργο του εξέτασε την ιστορία και τη γλώσσα της επιστήμης.

Στις 6 Νοεμβρίου 1939, μαζί με τον αδελφό του Στανίσουαφ και άλλους καθηγητές του Πανεπιστημίου, ο Έστραϊχερ συνελήφθη στην Επιχείρηση Κράκαου (*Sonderaktion Krakau*). Και οι δύο μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, όπου ο αδερφός του πέθανε στις 28 Δεκεμβρίου 1939. Ο Ταντέους επέζησε από το στρατόπεδο και αφέθηκε ελεύθερος τον Φεβρουάριο του 1940, μετά από διαμαρτυρίες από Ευρωπαίους ακαδημαϊκούς στη ναζιστική γερμανική κυβέρνηση.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Μπάναχ, Α.Κ., Ντίμπιετς, Γ. & Στόπκα, K. Η Ιστορία του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου. Κρακοβία: Jagiellonian University Press, 2000.
* Μπούρεκ, Έντβαρντ (εκδ.) «Estreicher, Tadeusz» στην Εγκυκλοπαίδεια Κρακοβίας. Κρακοβία: PWM, 2000.
* Γιούλιαν Καμέτσκι, «Καθ. δρ. Ταντέους Έστραϊχερ (1871-1952): Επιστήμονας και άνθρωπος», Roczniki *chemii: Annales Societatis Chimicae Polonorum, τόμος* 26, αρ. 4, 1952, σελ. 505-519.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σχολή Χημείας του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
* Συσκευή Ολσέφσκι στο Μουσείο του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
*          
* *Ταντέους Έστραϊχερ (Thaddaeus Estreicher-Rozbievski) (1871-1952).* *Πολωνός χημικός και ιστορικός της επιστήμης.* *.* *.* , Obituary in Nature (69, x080o, 1952) JSTOR

Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί
Κατηγορία:Πολωνοί χημικοί
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
Ε/Γ - Ο/Γ Blue Star Chios

Το **Blue Star Chios** είναι Ελληνικό επιβατηγό/οχηματαγωγό πορθμείο, που αποτελεί τμήμα του στόλου της Blue Star Ferries. Ναυπηγήθηκε το 2007 στα Ναυπηγεία Ελευσίνας ως Νήσος Χίος για την Hellenic Seaways και τέθηκε σε λειτουργία στην Blue Star Ferries το 2020, με την αγορά της Hellenic Seaways από την Attica Group. Είναι αδελφό πλοίο του *[[Blue Star Myconos]]*. Ονομάστηκε από τη Χίο, νησί της Ελλάδας στο Βόρειο Αιγαίο και το όνομά του σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "Μπλε Αστέρι Χίος". Το Blue Star Chios παραγγέλθηκε αρχικά από την Strinztis Lines (Σήμερα Blue Star Ferries).
μικρογραφία|Ανοιχτό κατάστρωμα και σωσίβιες λέμβοι

## Ιστορικό
Το πλοίο αρχικά προοριζόταν για την Strintzis Lines. Ναυπηγήθηκε το 2007 και το πρώτο του δρομολόγιο ήταν Πειραιάς-Χίος-Μυτιλήνη. Τα εγκαίνια έγιναν στις 21 Οκτωβρίου 2007. Ενίοτε, σκάντζαρε (δηλ. αντικαθιστούσε) το αδερφάκι του, όταν αυτό ήταν υπό ανακαίνιση. Το 2018, και για λίγους μήνες, εκτελούσε δρομολόγια και στην Ισπανία. Στη διάρκεια του 2020 τα Νήσος Μύκονος και Νήσος Χίος φορέσαν τα σινιάλα (χρώματα) της Blue Star Ferries, κατόπιν της αγοράς της Hellenic Seaways από την Attica Group. Τα δύο πλοία μετονομάστηκαν σε Blue Star Myconos και Blue Star Chios, "επιστρέφοντας" -θα λέγαμε- έτσι στην εταιρεία η οποία τα παρήγγειλε, 20 περίπου χρόνια πριν. Έτσι, στις 30 Ιανουαρίου του 2020, μεταφέρθηκε στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος Αττικής για την αλλαγή των σινιάλων και της ονομασίας. Στο πλοίο επίσης προβλέπεται η προσθήκη scrubbers (συσκευές κατάλυσης ή πλυντρίδες καυσαερίων), με σκοπό τη μείωση ρύπων, σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πληροφορίες για το Blue Star Chios στο επίσημο σάιτ της Attica Group

## Αναφορές


Blue
1453-1821: Η Ώρα της Απελευθέρωσης

Το **1453–1821: Η Ώρα της Απελευθέρωσης** είναι ένα βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο, που αναπτύχθηκε από την εταιρεία παραγωγής παιχνιδιών S.D.S. Game Studios και κυκλοφόρησε από την Centric Multimedia. Έγινε διαθέσιμο το 2008 για το Microsoft Windows και είναι το πρώτο ελληνικό παιχνίδι στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο που κυκλοφόρησε στην λιανική αγορά.

Το παιχνίδι τοποθετείται στην περίοδο του ελληνικού αγώνα για την απελευθέρωση, όπου κυριάρχησαν οι Έλληνες επαναστάτες, εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1821 έως το 1830. Οι παίκτες λαμβάνουν οδηγίες από τις ελληνικές δυνάμεις με στόχο να απελευθερώσουν τα 20 εδάφη που είναι υπό οθωμανική κατοχή στην Πελοπόννησο και την Κεντρική Ελλάδα. Το παιχνίδι ξεκίνησε να αναπτύσσεται τον Αύγουστο 2006 και ολοκληρώθηκε τον Μάιο 2008 από μια ομάδα τεσσάρων ατόμων. Μετά την κυκλοφορία του το 2008, το παιχνίδι έγινε best-seller για αρκετούς μήνες στην Ελλάδα και την Κύπρο με πωλήσεις άνω των 7.000 τεμαχίων και στις δυο χώρες.

## Ανάπτυξη
Ο σχεδιασμός και η ανάπτυξη του παιχνιδιού *Η Ώρα της Απελευθέρωσης* ξεκίνησε τον Αύγουστο 2006 όταν δυο ξαδέρφια, ο Ανάργυρος Προσίλης και ο Ανάργυρος Χατζητόφης, και οι δυο πρωτοετείς φοιτητές την περίοδο εκείνη, ίδρυσαν την εταιρεία S.D.S. Game Studios και ξεκίνησαν να εργάζονται πάνω στο δικό τους παιχνίδι στρατηγικής καθώς και οι δυο ήταν μεγάλοι θαυμαστές του είδους. Μετά από ένα χρόνο έργων, αποφάσισαν να παρουσιάσουν το παιχνίδι σε φίλους και συγγενείς από τους οποίους έλαβαν σχόλια και παρατηρήσεις. Καθώς προχωρούσαν, το εύρος του έργου μεγάλωσε και η απόφαση που έλαβαν ήταν να κυκλοφορήσουν το παιχνίδι στο εμπόριο. Ακολούθησε η επέκταση της δημιουργικής ομάδας με τον Γεώργιο Παππά που συνέθεσε την μουσική του παιχνιδιού και τον συγγραφέα Παναγιώτη Παπαθανασίου που παρουσίασε ανανεωμένη την ιστορία του παιχνιδιού.

Φτάνοντας στην ολοκλήρωση του παιχνιδιού στο τέλος του Φεβρουαρίου 2008, η S.D.S. ήρθε σε συμφωνία με την Centric Multimedia, που ανέλαβε την κυκλοφορία και διανομή του παιχνιδιού. Κυκλοφόρησε επίσημα στο λιανικό εμπόριο στις 9 Μαΐου 2008.

## Πωλήσεις
Μετά την κυκλοφορία του, *Η Ώρα της Απελευθέρωσης* έγινε best seller στην ελληνική και κυπριακή αγορά, με σημαντικά μεγαλύτερες πωλήσεις από τα αντίστοιχα παιχνίδια του εξωτερικού για αρκετούς μήνες. Εκτιμάται ότι περισσότερα από 7.000 αντίτυπα του παιχνιδιού πουλήθηκαν, κυρίως στην Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και ένας μικρός αριθμός αντιτύπων πουλήθηκε στο εξωτερικό, κυρίως από τους Έλληνες και τις ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού.

## Παραπομπές
* Μάνος Γρυπάρης: Η επανάσταση του 1821 μέσα από τα μάτια ενός καθαρά ελληνικού παιχνιδιού gameworld.com, 25 Ιουνίου 2020
* Αντώνιος Κράτσης: Σηκώστε το ελληνικό λάβαρο της επανάστασης  *Εθνικός Κήρυκας*, 5 Απριλίου 2008
* Η Ώρα της Απελευθέρωσης: το 1821 έγινε βιντεοπαιχνίδι, 22 Απριλίου 2020
* 1453-1821: Η Ώρα της Απςελευθέρωσης techpress.gr, 10 Ιουνίου 2008

Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ελλάδα
Ελλάς (ποίημα)

μικρογραφία|Ελλάς, Πέρσυ Σέλλεϋ
Το **Ελλάς** είναι δράμα σε στίχους, που συνέγραψε ο Πέρσι Σέλλεϋ το 1821 και δημοσιεύτηκε την επόμενη χρονιά στο Λονδίνο από τους Τζέιμς και Τσαρλς Όλλιερ. Ο Σέλλεϋ έγραψε αυτό το ποίημα ενώ ζούσε στην Πίζα με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για την Ελληνική Επανάσταση. Ήταν το τελευταίο ποίημα του Σέλλεϋ που δημοσιεύτηκε ενώ ήταν ακόμα ζωντανός.

## Πηγές
*McGann, Jerome J. "The Secrets of an Elder Day: Shelley after 'Hellas'." *Keats-Shelley Journal*, Vol. 15, (Winter, 1966), pp.&nbsp;25–41.
*Løkse, Mariann. ''In Defence of Hellas: An Analysis of Shelley's Hellas and Its Reception'''Tromsø, 1994.
*Reiman, Donald H., and Michael J. Neth, eds. *The Hellas Notebook: Vol.16: Bodleian Ms. Shelley Adds. e. 7 : Including False Starts and Canceled Passages for Hellas, Shelley's Research Notes for "Charles the First," and drafts for several lyrics *. Garland, 1994.
*Kipperman, Mark. "History and Ideality: The Politics of Shelley's 'Hellas'." *Studies in Romanticism*, Vol. 30, No. 2 (Summer, 1991), pp.&nbsp;147–168.
*Ulmer, William A. "'Hellas' and the Historical Uncanny." ELH, Vol. 58, No. 3 (Autumn, 1991), pp.&nbsp;611–632.
*Erkelenz, Michael. "Inspecting the tragedy of empire: Shelley's 'Hellas' and Aeschylus' 'Persians'." *Philological Quarterly*, Vol. 76, 1997.
*Flagg, John Sewell. *Prometheus Unbound and Hellas: An Approach to Shelley's Lyrical Dramas*. Institut fur Englische Sprache und Literatur, Universiteat, Salzburg, Austria, 1972.
*Chaudhary, Mukhtar. "Shelley's Pickings in 'The Triumph of Life' and 'Hellas'." *Umm Al-Qura University Journal for Languages & Literature*, January, 2009.
*Havens, Raymond, D. "'Hellas' and 'Charles the First'." *Studies in Philology*, Vol. 43, No. 3 (July, 1946), pp.&nbsp;545–550.
*Kooy, Dana Van. "Improvising on the Borders: Hellenism, History, and Tragedy in Shelley's 'Hellas'" in *Transnational England: home and abroad, 1780-1860*, edited by Monika Class and Terry F. Robinson. Newcastle : Cambridge Scholars, 2009.
*Crampton, Daniel Nicholas. "Shelley's Political Optimism: 'The Mask of Anarchy' to *Hellas*." Ph.D. dissertation, University of Wisconsin-Madison, 1973.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Løkse, Mariann Cesille, "In defence of Hellas. An analysis of Shelley's Hellas and its reception", 1994.

Κατηγορία:Αγγλική λογοτεχνία
OnePlus

Η **OnePlus Technology Co., Ltd.**  είναι μία Κινέζικη κατασκευάστρια ηλεκτρονικών ειδών ευρείας κατανάλωσης που εδρεύει στο Shenzhen, μία επαρχία Γκουανγκντόνγκ, στο κτίριο Tairan (泰然 大厦), στην περιοχή του ναού Chegong (车 公庙) της περιφέρειας Futian. Ιδρύθηκε από τον Pete Lau και τον Carl Pei τον Δεκέμβριο του 2013 και σήμερα ανήκει κατά πλειοψηφία στην Oppo ως ο μοναδικός μέτοχος της, η οποία είναι θυγατρική της BBK Electronics μαζί με τις Vivo, realme και iQOO. Η εταιρεία είναι πιο γνωστή για την κατασκευή smartphone και εξυπηρετεί επίσημα 34 χώρες και περιοχές σε όλο τον κόσμο από τον Ιούλιο του 2018.

## Προϊόντα
Η τρέχουσα εταιρεία παρασκευάζει έξυπνα τηλέφωνα, ακουστικά (headphones-handsfree), τηλεοράσεις, αξεσουάρ κινητών, τσάντες και μπλουζάκια. Αναμένεται έξυπνο ρολόι.

Κατηγορία:Κατασκευαστές κινητών τηλεφώνων
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Κίνας
Αμφία Ροδόπης

Τα **Αμφία** είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 50 μέτρα. Πριν την ενσωμάτωση της Ροδόπης στο ελληνικό κράτος (1920), το χωριό ονομαζόταν *"Χατζημουσταφά"*.
## Γεωγραφία
Τα Αμφία βρίσκονται στα βορειοανατολικά του κάμπου της Κομοτηνής σε απόσταση 12 χλμ. ΒΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 21 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή. Ανατολικά του χωριού περνά ο ποταμός Λίσσος, νότια η ΕΟ Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης, νοτιοδυτικά είναι η Αρίσβη, βορειοδυτικά ο Πάσσος και βόρεια η Φιλλύρα. Οι κάτοικοί του είναι χριστιανοί, κυρίως Γκαγκαούζοι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη (Χάσκιοϊ - Καθάριο) αλλά και μουσουλμάνοι, αρκετοί από τους οποίους είναι Πομάκοι από την Κύμη, Δρανιά, Κάρδαμο κ.α.. Ασχολούνται με τη γεωργία (σιτηρά, δημητριακά, βαμβάκι, καπνό, καλαμπόκια, βιομηχανική ντομάτα).

## Ιστορία
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών της συνθήκης της Λωζάνης εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πολλοί Έλληνες πρόσφυγες. Λίγο πριν υπογραφεί η συνθήκη της Λωζάνης και ενὠ είχαν ήδη ξεκινήσει οι ανταλλαγές πληθυσμών που προέβλεπε, έγινε επίσημη ελληνική στατιστική στις 7 Ιουνίου 1923,οπότε καταγράφηκαν 608 κάτοικοι (εκ των οποίων οι 403 ήταν παλαιοί κάτοικοι, όλοι μουσουλμάνοι, και οι 205 ήταν πρόσφυγες).
## Πληθυσμός
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρίσβης. Το 1927 με το ΦΕΚ 207Α - 29/09/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Αμφίας (*ορθότερα* Αμφίων) που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 339 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,392 χμ² (2011).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μουλακίδου Μαρία, Αμφία Ροδόπης, 8ο, 148, 2002-03 από το Εργαστήριο Λαογραφίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Δ.Π.Θ.
* Αμφία - Άρατος - Αρίσβη από τον ιστότοπο Σάπες ο τόπος μας
*Το έθιμο της γίκνας - Κουλερής 1970 από τον ιστότοπο http://gamosthraki.weebly.com/

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Καντέλα Μαρκές

Η **Καντέλα Μαρκές Ερναντές** (*Candela Márquez Hernández*, 28 Φεβρουαρίου 1988) είναι Ισπανή ηθοποιός, μοντέλο και χορεύτρια.

## Φιλμογραφία
**Τηλενουβέλες**
**[[Ιταλίδα Νύφη|Muchacha italiana viene a casarse]]* - 2014/15, ως Αϊτάνα ντε λα Ρίβα Πάλμα
**¿Donde está el amor?* - 2015, ως Γιέννιφερ Σαντόρο
**[[Ο δρόμος προς το πεπρωμένο|Un camino hacia el destino]]* - 2016, ως Ισαμπέλα ντε Λεόν
**[[Αόρατη αγάπη|Sin tu mirada]]* - 2017/18, ως Λουκρέσια Σαμούδιο
**Like* - 2018/19, ως Καντέλα Καρρίγιο
**Betty en NY* - 2019, ως Τζένι Γουέντι Ρέγες
**Fuego ardiente* - 2021, ως Ταμάρα

**Τηλεόραση**
**18, la serie* - 2009, ως Γιέσικα
**Aída* - 2013, ως Κάρολ
**¿Bailas?* - 2013, ως Βικτόρια
**La fuga* - 2012, ως Λους
**Las Buchonas* - 2018, ως Γουλιάνα
**Esta historia me suena* - 2020, ως Λετίσια (σεζόν 3, επεισόδιο 26: "Amor prohibido")

**Ταινίες**
**Tarancón, el quinto mandamiento* - 2011, ως Μαρία
**Aún hay tiempo* - 2012, ως Σουσάνα
**7 grandes hombres* - 2016, ως Μπλάνκα
**La hora de Salvador Romero* - 2017, ως Άνχελα

**Θέατρο**
**Musical Infantil, Circo de la Magia* - 2012
**Nos vemos en el cielo!* - 2014
**Una Eva y tres galanes* - 2016
**Una noche de locuras* - 2017

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* 
* 
* 

Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Ρίτσαρντ Μπερ

Ο **Ρίτσαρντ Μάουζ Μπερ** (αγγλ. *Richard Mauze Burr*, 30 Νοεμβρίου 1955), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Βόρεια Καρολίνα από το 2005. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 5η περιφέρεια της Βόρειας Καρολίνας από το 1995 έως το 2005. 

Διατέλεσε Πρόεδρος της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας των ΗΠΑ (2015-2020). Επίσης, ήταν ένας από τους επτά Ρεπουμπλικανούς Γερουσιαστές, που ψήφισαν υπέρ της καταδίκης και της αποπομπής, κατά την δεύτερη δίκη του πρώην Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, το 2021. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Κατηγορία:Βόρεια Καρολίνα
Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Αρχοντικά Ροδόπης

Τα **Αρχοντικά** είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης. Πριν την ενσωμάτωση της Ροδόπης στο ελληνικό κράτος (1920), το χωριό ονομαζόταν *"Τσελεμπή"*.

## Γεωγραφία
Τα Αρχοντικά βρίσκονται στον κάμπο της Κομοτηνής με υψόμετρο 30 μέτρα σε απόσταση 14 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή και 10 χλμ. ΝΔ. από τη Φιλλύρα (έδρα του δήμου). Βόρεια του χωριού βρίσκεται η παλαιά εθνική οδός Θεσσαλονίκης-Αλεξανδρούπολης (διέρχεται από το παρακείμενο χωριό Άρατος) ενώ στη δυτική άκρη του περνάει ο χείμαρρος Μακροπόταμος που νοτιότερα καταλήγει στο Λίσσο ποταμό. Από τους μουσουλμάνους κατοίκους του, οι μισοί είναι Πομάκοι και ασχολούνται με τη γεωργία. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 3,625 χμ² (2011).

## Ιστορία
Το χωριό δημιουργήθηκε από αγρόκτημα - τσιφλίκι το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε οικισμό. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών της συνθήκης της Λωζάνης εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πολλοί Έλληνες πρόσφυγες. Λίγο πριν υπογραφεί η συνθήκη της Λωζάνης και ενὠ είχαν ήδη ξεκινήσει οι ανταλλαγές πληθυσμών που προέβλεπε, έγινε επίσημη ελληνική στατιστική στις 7 Ιουνίου 1923,οπότε καταγράφηκαν 330 κάτοικοι (εκ των οποίων οι 186 ήταν παλαιοί κάτοικοι, όλοι μουσουλμάνοι, και οι 144 ήταν πρόσφυγες).

Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρίσβης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Αρχοντικών που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 394 κατοίκους.

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Δροσιά Ροδόπης

Η **Δροσιά** είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Η Δροσιά βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 260 μέτρα. Απέχει μόνο 5  χλμ. Β. από τη Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 27 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Κομοτηνή. Στο χωριό υπάρχουν δύο βρύσες οθωμανικής περίοδο με την επιγραφή μιας να αναφέρεται στον 18ο αιώνα ενώ της άλλης να είναι δυσανάγνωστη. 
Η παλιά ονομασία του χωριού είναι *Δουνταρλή* και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 ως Δροσιά να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δοκού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Δροσιάς που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 193 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Το Παρίσι μας ανήκει

***Το Παρίσι μας ανήκει*** (γαλλ. *Paris nous appartient*) είναι γαλλική ταινία μυστηρίου του 1958 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ζακ Ριβέτ.  Είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Ζακ Ριβέτ και θεωρείται μία από τις πρώτες που εγκαινίασαν και όρισαν το καλλιτεχνικό κίνημα της Νουβέλ Βαγκ. 

Ο τίτλος είναι εξαιρετικά ειρωνικός γιατί οι χαρακτήρες είναι πολιτικοί πρόσφυγες ή αποξενωμένοι και δεν αισθάνονται ότι ανήκουν καθόλου στο Παρίσι.

## Υπόθεση
Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1957. Η ταινία ξεκινά με την υποψήφια φοιτήτρια λογοτεχνίας Αν να διαβάζει Σαίξπηρ όταν ακούει ανησυχητικούς ήχους στο διπλανό δωμάτιο. Εκεί βρίσκει μια νεαρή Ισπανίδα που λέει ότι ο αδελφός της Χουάν σκοτώθηκε από σκοτεινές δυνάμεις. Στη συνέχεια, η Αν συναντά τον αδερφό της Πιέρ, που την παίρνει σε ένα πάρτι που διοργανώνουν μερικοί φίλοι του.

Στο πάρτι η Αν αρχικά βαριέται και δεν γνωρίζει κανέναν, σταδιακά όμως γοητεύεται από τις μυστηριώδεις αλληλεπιδράσεις γύρω της. Ο Χουάν, ένας νεαρός συνθέτης, πολιτικός πρόσφυγας από την Ισπανία του Φράνκο, πέθανε πρόσφατα μαχαιρωμένος και οι φίλοι του αναρωτιούνται αν αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε για πολιτικούς λόγους. Ο Φίλιπ, ένας ασταθής Αμερικανός δημοσιογράφος που ήρθε στο Παρίσι για να αποφύγει τις διώξεις του Μακαρθισμού, μεθυσμένος χτυπά μια κομψά ντυμένη γυναίκα με την ονομασία Τέρι, που είχε σχέσεις με όλους τους άντρες, κατηγορώντας την ότι προκάλεσε τον θάνατο του Χουάν με τον χωρισμό της από αυτόν.

Την επόμενη μέρα, η Αν συναντά έναν φίλο που είναι επίδοξος ηθοποιός και την παίρνει σε μια πρόβα έργου του Σαίξπηρ, που μια θεατρική ομάδα προσπαθεί να ανεβάσει μέσα από μεγάλες οικονομικές δυσκολίες. Ο σκηνοθέτης αποδεικνύεται ότι είναι ο Ζεράρ, ο οικοδεσπότης του πάρτι που είχε πάει με τον αδελφό της. Επειδή μια ηθοποιός είχε αργήσει, ο Ζεράρ  ζητά από την Αν να διαβάσει τον ρόλο και αυτή ανταποκρίνεται με επιτυχία. Στη συνέχεια συναντά τον Φίλιπ, ο οποίος της μιλά συγκαλυμμένα σχετικά με κάποια συμφέροντα που κατέστρεψαν τον Χουάν και μπορεί τώρα να στραφούν και κατά του Ζεράρ.

Από εκεί και πέρα, η Αν αποφασίζει να λύσει το μυστήριο που στοιχειώνει τη ζωή αυτών των ανθρώπων και να σώσει τον Ζεράρ, που τον έχει ερωτευτεί μυστικά, αλλά δεν τα καταφέρνει γιατί ο Ζεράρ αυτοκτονεί, και στο τέλος, η Αν ουσιαστικά δεν έμαθε τίποτε. Φαίνεται ότι η απειλή δεν είναι εξωτερική αλλά στις σκέψεις των επιζώντων.

Η πηγή των μυστηριωδών εντάσεων και φόβων που επηρεάζουν την ομάδα δεν εξηγείται ποτέ, αφήνοντας τους θεατές να αναρωτηθούν κατά πόσο θα μπορούσε να οφείλεται σε ένα συνονθύλευμα προσωπικής παράκρουσης, στο γενικό υπαρξιακό άγχος ή στην παράνοια του Ψυχρού Πολέμου καθώς ο κόσμος αντιμετώπιζε την πιθανότητα πυρηνικού αφανισμού.

## Διανομή ρόλων

* Μπέτυ Σνάιντερ ως Αν Γκουπίλ
* François Maistre ως Πιέρ Γκουπίλ
* Τζιάνι Εσποζιτό ως Ζεράρ
* Φρανσουάζ Πρεβό ως Τέρι
* Ντανιέλ Κροέμ ως Φίλιπ Κάουφμαν
* Ζαν-Κλοντ Μπριαλί ως Ζαν-Μαρκ
* Ζαν-Μαρί Ρομπαίν ως Dr. ντε Ζωρζ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ταινίες του 1958
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι
Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Στέλιος Αλειφαντής

Ο Δρ. **Στέλιος Αλειφαντής** (8/4/1958) είναι Πολιτικός Επιστήμονας-Διεθνολόγος και έκανε μεταδιδακτορικές σπουδές Visiting Senior Research Associate στα Πανεπιστήμια Λονδίνου και Αμπερντήν. Στην ακαδημαϊκή του καριέρα έχει διδάξει Διεθνείς Σχέσεις, Εξωτερική Πολιτική και Ασφάλεια, Διαχείριση Κρίσεων και Μελέτη Διεθνών Περιοχών (Βαλκάνια-Αν. Μεσόγειος-Καύκασος) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (1989-2004) και ακολούθως στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και Πανεπιστήμιο, καθώς και στην Ναυτική Σχολή Πολέμου (ΠΝ) και στην Σχολή Εθνικής Άμυνας. Διαθέτει εμπειρία στην ανάλυση και σχεδίαση και ανάπτυξη εργαλείων και εφαρμογών προσομοιώσεων και serious games, όπως το “Strategic Gaming Platform” και το "1821" ως ψηφιακό και επιτραπέζιο serious game. Είναι συγγραφέας 7 βιβλίων και πάνω από 70 δημοσιεύσεων. Τα ερευνητικά αντικείμενα του είναι διεθνείς σχέσεις, διαχείριση κρίσεων και ιστορία διεθνών σχέσεων. Τα τελευταία 15 χρόνια έχει ολοκληρώσει την έρευνα του για την προ-επαναστατική δράση του Ι. Καποδίστρια γύρω από το ελληνικό ζήτημα. Υπηρέτησε επίσης ως Ειδικός Σύμβουλος του Υπουργού Εθνικής Ασφάλειας και Πρόεδρος της Επιτροπής Διαχείρισης Κρίσεων του Υπουργού (2000-2001) στο Υπουργείο Άμυνας (1997-2001) και ως Ειδικός Σύμβουλος του Υπουργού Διεθνών Ενεργειακών Σχέσεων στο Υπουργείο Ανάπτυξης (2001-2004). Μετά το 2004 στο δημόσιο τομέα υπήρξε προϊστάμενος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και ακολούθως του Τμήματος Ενεργειακού Σχεδιασμού του ΥΠΕΚΑ, καθώς και Μέλος του Δ.Σ. της εταιρίας "Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου" (ΔΕΣΦΑ). Συμμετείχε σε διάφορους διεθνείς και ελληνικούς επιστημονικούς φορείς όπως International Institute for Strategic Studies (IISS)-Λονδίνο, Royal United Services Institute for Defense Studies (RUSI)-Λονδίνο, Ελληνική Εταιρεία Διεθνών Σχέσεων και Διεθνούς Δικαίου- Αθήνα και υπήρξε Μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (1997-2001) και Μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών (1998-2009) ενώ ανέλαβε Διευθυντής του Κέντρου Ανάλυσης Διεθνών Συγκρούσεων του Ιδρύματος. 
Στις Δημοτικές Εκλογές του 2023 αναδείχθηκε Δημοτικός Σύμβουλος στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου. Από το 2025 είναι Πρόεδρος του Ναυταθλητικού Ομίλου Αρτέμιδος-Σπάτων.
Διαμένει στο Ντράφι του Δήμου Πεντέλης με την σύζυγό του Ελένη και τα δύο παιδιά του, Ντέμη και Γιώργο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 21ου αιώνα
Κλάρα Μαρία της Πομερανίας-Μπαρτ

Η **Κλάρα-Μαρία**, γερμ.: Clara Maria von Pommern-Barth von Greifen (10 Ιουλίου 1574 - 19 Φεβρουαρίου 1623) από τον Οίκο της Πομερανίας ήταν κόρη του δούκα της Πομερανίας-Μπαρτ και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν-Ίφενακ και μετά δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Ντάνενμπεργκ-Χίτσακερ.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Φράντσμπουργκ και ήταν η πρώτη κόρη του Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας-Μπαρτ από την πρώτη του σύζυγο Κλάρα των Γουέλφων, κόρη του Φραγκίσκου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκίφχορν.

Η Κλάρα-Μαρία ανήκε στην τελευταία γενιά του Οίκου της, ο οποίος κυβέρνησε το δουκάτο της Πομερανίας από τον 12ο αιώνα. Από τα δέκα αδέλφια της, μόνο μία αδελφή, η Άννα (σύζυγος του δούκα του Κρόυ και Χάβρης) έκανε επιζώντες απογόνους. 

Πρώτα στο Μπαρτ στις 7 Οκτωβρίου 1593 η Κλάρα-Μαρία παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο-Αύγουστο, τον δεύτερο γιο του Ιωάννη-Αλβέρτου Α΄ δούκα του Mεκλεμβούργου-Σβερίν. Λόγω του -όπως αναφέρεται- «αδύναμου μυαλού» του, ο πατέρας του δεν τού κληρονόμησε κάποια έκταση· με τη διαθήκη του τού χορήγησε σύνταξη 6.000 φλορίνια και ο Σιγισμοούνδος-Αύγουστος έλαβε το δικαίωμα να ζει στις πόλεις Στρέλιτς, Mίροβ και Ίβενακ, αλλά χωρίς να τις κυβερνά πραγματικά. Μετά τον γάμο της, η Κλάρα-Μαρία διέμενε στο Ίβενακ με τον σύζυγό της, όπου, μετά από σχεδόν επτά χρόνια χωρίς παιδιά, αυτός απεβίωσε στις 5 Σεπτεμβρίου 1600.

Στο Στρέλιτς στις 13 Δεκεμβρίου 1607 η Κλάρα-Μαρία παντρεύτηκε για 2η φορά με τον Αύγουστο Β΄ τον *Νεότερο* κύριο του Χίτσακερ, γιο του Ερρίκου Ζ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Ντάνενμπεργκ. Είχαν δύο θνησιγενή παιδιά:  

Η Κλάρα-Μαρία απεβίωσε στο Χίτσακερ σε ηλικία 48 ετών χωρίς επιζώντες απογόνους. Τάφηκε στο Στάτκιρχε του Ντάνενμπεργκ. 

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1593 τον Σιγισμούνδο-Αύγουστο, γιο του Ιωάννη-Αλβέρτου Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Σιγισμούνδος-Αύγουστος απεβίωσε το 1600.

Η Κλάρα-Μαρία το 1607 έκανε δεύτερο γάμο με τον Αύγουστο Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
* μία κόρη 1609, θνησιγενής.
* ένας γιος 1610, θνησιγενής.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Ιάσιο Ροδόπης

Το **Ιάσιο** είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ιάσιο βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην βορειοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής σε υψόμετρο 75 μέτρα. Απέχει 7 χλμ. Β.-ΒΑ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 32 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή και 47 χλμ. ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Το χωριό κατοικείται κυρίως από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης (Σαράντα Εκκλησιές, Πέτρα, Κεσσάνη) οι οποίοι ασχολούνται περισσότερο με τη γεωργία και λιγότερο την κτηνοτροφία. Είναι ο τόπος γέννησης της τραγουδίστριας παραδοσιακών τραγουδιών Κατίνας Φαρασοπούλου - Μισαηλίδου. Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Ιασίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 59 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ένα παράδειγμα προς μίμηση το χωριό Ιάσιο Ροδόπης  από τον ιστότοπο https://inkomotini.news/ 
*Το Πανηγύρι του 15Αύγουστου στο Ιάσιο από την ιστοσελίδα Σάπες ο τόπος μας
* Ιάσιο Ροδόπης 14/8/2017 Κονιαλι - Φαρασοπούλου στο https://www.youtube.com/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Δωροθέα του Άνχαλτ-Τσερμπστ

Η **Δωροθέα** (γερμ. *Dorothea von Anhalt-Zerbst*, 25 Σεπτεμβρίου 1607, Τσερμπστ - 26 Σεπτεμβρίου 1634, Χίτσακερ) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.

## Βιογραφία
Η Δωροθέα ήταν η πρώτη κόρη του Ροδόλφου του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1576–1621) από τον πρώτο γάμο του με τη Δωροθέα Χεδβίγη των Γουέλφων (1587-1609), κόρη του Ερρίκου Ιουλίου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.

Στις 26 Οκτωβρίου 1623 παντρεύτηκε στο Τσέρμπστ τον Aύγουστο Β΄ τον ''Νεότερο'', Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (1579–1666). Αυτός ήταν ο δεύτερος γάμος του Αυγούστου Β΄. Ο πρώτος γάμος του παρέμεινε άτεκνος, όπως αυτός του αδελφού του Ιουλίου Ερνέστου. Με τη γέννηση των γιων της, η Δωροθέα έγινε η πρόγονος του «Nέου Οίκου του Μπράουνσβαϊγκ», που εξέλιπε το 1873.  Το οικογενειακό δέντρο της δούκισσας, βρίσκεται από το 1617 στη βιβλιοθήκη του Βόλφενμπυτελ. 

## Οικογένεια
Από τον γάμο της το 1623 με τον Αύγουστο Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ είχε τα ακόλουθα παιδιά:
* Ερρίκος Αύγουστος 1625–1627.
*Ροδόλφος Αύγουστος 1627–1704, Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
* Σίβυλλα Ούρσουλα 1629–1671, παντρεύτηκε τον Χριστιανό του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ (1627-1698), γιο του Φιλίππου του Σλέσβιχ-Χολστάιν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ.
* Κλάρα Αυγούστα 1632–1700, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο της Βυρτεμβέργης-Nόιενστατ (1615-1682).
* Αντώνιος Ούλριχ 1633–1714, Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.

## Δείτε επίσης
* Σαξονία-Άνχαλτ
* Οίκος των Ασκάνια

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* William Havemann: *Ιστορία των εδαφών Brunswick and Lüneburg*, Dieterich, 1855, σελ.&nbsp;712
* Edward Vehse: *Ιστορία των δικαστηρίων του House of Brunswick στη Γερμανία και την Αγγλία*, Hoffmann und Campe, 1853, σ.&nbsp;164

## Υποσημειώσεις


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Εποχή της πλημμυρίδας (Ιταλία)

**Εποχή της πλημμυρίδας**, ή αλλιώς **εποχή της παλινδρόμησης** ή **του αντίθετου ρεύματος**, ονομάζεται η εποχή κατά την οποία η ιταλική κοινωνία εγκαταλείπει την έντονη πολιτικοποίηση και τις μαζικές κινητοποιήσεις, οι οποίες σημάδεψαν ολόκληρη τη δεκαετία του ’70 οδηγώντας πολλές φορές και σε βίαιες συγκρούσεις, τα λεγόμενα μολυβένια χρόνια, και στέφεται σε μια πιο οικογενειακή διάσταση με επίκεντρο τον ιδιωτικό βίο (κυρίως τα έτη 1978-1982 και κατ’ επέκταση όλη η δεκαετία του ‘80). Σταθμός της μεταστροφής αυτής ήταν η μεγάλη απεργία των εργαζομένων της Φίατ στο Τορίνο, στις 14 Οκτωβρίου 1980, ζητώντας την παύση των κινητοποιήσεων και την επιστροφή στην εργασία.

## Βιβλιογραφία
*Σύγχρονη ιστορία του ευρωπαϊκού μαχητικού αντιφασισμού*, Βαλέριο Τζεντίλι, 24γράμματα, Αθήνα 2020

Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας