open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αβρακαδάβρα

Το **αβρακαδάβρα** (*abracadabra*)  ή **άμπρα κατάμπρα** ή **αμπρακατάμπρα**  είναι επίκληση που συναντάται σε πολλές γλώσσες παγκοσμίως. Στην αρχαιότητα πιστευόταν πως αυτή η περίεργη λέξη έχει μεγάλη δύναμη. Θεωρούσαν πως θεράπευε ασθένειες και προφύλαγε τους ανθρώπους από το κακό που μπορούσε να τους τύχει.

## Ετυμολογία
Πιθανολογείται πως  έχει εβραϊκές, . Σχετίζεται με τη γνωστική λέξη «αβράξας».

## Ιστορία
Λένε, πως πρώτος, τη χρησιμοποίησε ο ιατροφιλόσοφος Σερένος Σαμόνικκκος (Serenus Sammonicus), το 2ο - 3ο αιώνα μ.Χ. Προσδιορίζοντας, κιόλας, τον τρόπο χρήσης της, ώστε να έχει μαγική δύναμη. Έπρεπε, λοιπόν, πρώτα πρώτα, ο παθών, να τη γράψει πολλές φορές, ωσότου το γράψιμο να πάρει σχήμα τριγωνικό. Συγκεκριμένα, έπρεπε να τη γράψει, σε μια περγαμηνή ή σε μια πέτρα, και, στη συνέχεια, να την κρεμάσει στο λαιμό του, σαν φυλαχτό. Αυτός είναι ο συνηθέστερος τρόπος γραφής:

Μάλιστα, για να είναι πιο αποτελεσματικό το φυλαχτό, έπρεπε ο ασθενής να κάνει με μεγάλη προσοχή ένα σωρό διατυπώσεις.. Σε περίπτωση, που ο άρρωστος, δε θεραπευόταν, έφταιγε ο ίδιος, όχι το φυλαχτό. Γενικά, χρειαζόταν να γίνουν όλα με μεγάλη λεπτομέρεια. 

Η πρακτική αυτή, χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα, στον Μεσαίωνα.

## Πληροφορίες
Πλέον η λέξη χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει, συνήθως, κάτι μαγικό και φανταστικό. Τη συναντάμε, στο λογοτεχνικό έργο της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Χάρι Πότερ, μέχρι και σε ηλεκτρονικά παιχνίδια, με τη μορφή Πόκεμον (Άμπρα>Κατάμπρα>Αλακαζάμ), αλλά και στη μουσική και σε κόμικς κ.ο.κ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Dr. R. Brasch: *How did it begin.* Longmans, Green und Comp.* (1965)
* *Βασική Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ*, τόμος 1.  (1967)
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικον "ΗΛΙΟΥ"* , τόμος 1.  (1975)

Κατηγορία:Μαγεία
Κατηγορία:Εκφράσεις
Κατηγορία:Μακαρονισμός
Στέργιος Νταούτης

Ο **Στέργιος Νταούτης**  ή **καπετάν Περήφανος** ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από το Άνω Σέλι Ημαθίας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέργιος Νταούτης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Άνω Σέλι Ημαθίας. Το 1907 συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα και έδρασε στην περιοχή της λίμνης των Γιαννιτσών εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Εκεί, συνεργάστηκε αρχικά με τον αξιωματικό Χ. Πραντούνα και στη συνέχεια με τον αξιωματικό Γ. Φραγκάκο και τον οπλαρχηγό Γεώργιο Γιώτα σε κοινές επιχειρήσεις κατά Βουλγαρικών ένοπλων ομάδων και Οθωμανικών αποσπασμάτων στρατού. 
thumb|left|350px|Το σώμα του Στέργιου Νταούτη
Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο συμμετείχε ως εθελοντής με την ομάδα του, συνεργαζόμενος με τους αξιωματικούς Κ. Μαζαράκη Αινιάνα, Β. Σταυρόπουλο και Π. Παπατζανετέα, σε πολυάριθμες επιχειρήσεις και μάχες. Οι σημαντικότερες μάχες στις οποίες έλαβε μέρος ο Στέργιος Νταούτης με την ομάδα του ήταν η *Μάχη της [[Πέτρα Πιερίας|Πέτρας]]*, η *Μάχη του Χανιού [[Μεσαία Μηλιά Πιερίας|Μηλιάς]]*, η *Μάχη του [[Λιανοβέργι Ημαθίας|Λιανοβεργίου]]*, η επιχείρηση *Καταστροφής της σιδηροδρομικής γέφυρας [[Κουλούρα Ημαθίας|Κουλούρας]]*, η προσπάθεια *Κατάληψης της γέφυρας του [[Αλιάκμονας|Αλιάκμονα]] στο [[Νησί Ημαθίας|Νησί]]*, η *Μάχη του [[Λουδίας|Λουδία]]* και η *[[Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος#Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης|Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης]]*.

Στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο συνεργάστηκε με τον αξιωματικό Μ. Αναγνωστάκο σε επιχειρήσεις στο Βερτίσκο και στην Άσσηρο, καθώς και στη *[[Μάχη του Λαχανά]]*.

Αργότερα πήρε μέρος στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα ως οπλαρχηγός, συνεργαζόμενος με το σώμα του Γ. Τσόντου.  

Στην προσωπική του ζωή ο οπλαρχηγός παντρεύτηκε τη Μαρίκα Παπατζήκου, με την οποία απέκτησε 2 τέκνα, το Δημήτριο Νταούτη και την Σταυρούλα Νταούτη. Απόγονοι του οπλαρχηγού είναι τα 4 εγγόνια του: 1) Στυλιανός Γιαννάκης, 2) Χριστίνα Νταουτη, 3) Μαριάννα Νταουτη, 4) Ιωάννης Φράγκος. Η προσωπική του κατοικία βρίσκεται στη Βέροια. Ο οπλαρχηγός άφησε την τελευταία του πνοή στις 21 Απριλίου 1973, και συνοδεύτηκε στην τελευταία κατοικία του με όλες τις απαιτούμενες τιμές, συνοδευόμενος από όλη την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Νομού Ημαθίας. Το ένδοξο πολεμικό παρελθόν, αλλά και η ακεραιότητα του χαρακτήρα του εμπνέουν στους κατοίκους της Βέροιας αλλά και όλων των περιοχών που έδρασε, συναισθήματα πατριωτισμού και υπερηφάνειας.  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Το σώμα του Στέργιου Νταούτη, Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα

Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Κατηγορία:Μακεδόνες
Νιουτραλισμός

**Νιουτραλισμός** είναι μια τάση, η οποία υπαγορεύει στο άτομο να τηρεί ουδέτερη στάση σε οποιαδήποτε κατάσταση και να κρίνει αντικειμενικά και δίκαια, έχοντας αντικειμενικά ορθή αντίληψη σχετικά με διάφορα κοινωνικό-πολιτικά θέματα και σε θέματα που αφορούν τη θρησκεία, τη φύση και τον άνθρωπο.

Το κάθε άτομο σύμφωνα με τον Νιουτραλισμό δε θα πρέπει να ακολουθεί καμιά ιδεολογία, φιλοσοφία ή θρησκεία με πάθος και αυταπάρνηση, αλλά ούτε να αντιδρά και να πολεμά κανένα σύστημα. Δεν είναι αναγκαίο να είναι κανείς ούτε πολέμιος ούτε υποστηρικτής οποιασδήποτε άποψης, αφού όλες οι απόψεις είναι υποκειμενικές προσεγγίσεις της αντικειμενικής αλήθειας και 
της έννοιας του δικαίου. Το άτομο οφείλει να σέβεται κάθε σύστημα στο οποίο υπόκειται, αρκεί να μη θίγονται τα ατομικά του δικαιώματα και να μη διαταράσσεται και η κοινωνική ειρήνη. 

Αυτό που εκφράζει και πρεσβεύει ο Νιουτραλισμός ως αντικειμενική άποψη είναι ότι κανένας άνθρωπος δεν έχει εξουσία πάνω σε άλλους, αλλά και κανένας δεν είναι δούλος κανενός, κι αυτό επειδή κάθε άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να έχει άλλους ανθρώπους υποτελείς σε αυτόν. Όπως επίσης, αφού κάθε σύστημα, φιλοσοφικό, πολιτικό, κοινωνικό ή θρησκευτικό, έχει ατέλειες, δεν 
πρέπει τα άτομα να ταυτίζονται απόλυτα με αυτό, αλλά ούτε να αντιδρούν επιπόλαια, ενώ μπορεί ο καθένας να προτείνει διορθώσεις, συμπληρώνοντας εποικοδομητικά το εκάστοτε καθεστώς χωρίς να υπάρχει καμιά πρόθεση για την ολοκληρωτική κατάλυσή του.

Ως προς τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις του ατόμου, ο Νιουτραλισμός προτείνει τη μη συμμετοχή σε τελετές, εορτές, εκδηλώσεις και να μην ακολουθεί ήθη και έθιμα και διάφορα τυπικά ως προς τον τρόπο ζωής, τη συμπεριφορά και τη νοοτροπία, αφού όλα αυτά αποτελούν τυποποιημένες κοινωνικές δραστηριότητες και ουδεμία σχέση έχουν με την ουσία και την πραγματική υπόσταση του ανθρώπου. 

Μια άλλη βασική νιουτραλιστική αρχή αποτελεί και το ότι το άτομο δεν συνηθίζει να δέχεται επισκέψεις κατ' οίκον και 
ούτε επισκέπτεται από την πλευρά του άλλα άτομα στον ιδιωτικό τους χώρο.

Ως προς τις σχέσεις μεταξύ των δυο φύλων, ένα άτομο που ακολουθεί τις αρχές και του νιουτραλισμού αποφεύγει 
να συνάπτει ερωτικές σχέσεις και να βλέπει ερωτικά τα άτομα του αντίθετου φύλου, έχοντας μάθει το πώς να 
επιτυγχάνει ουσιαστική επικοινωνία με τα άλλα άτομα ασχέτως φύλου, εθνικότητας, θρησκείας και ιδεολογίας αναπτύσσοντας
νέες ιδέες μέσω εποικοδομητικών συζητήσεων και δραστηριοτήτων.

Ο Νιουτραλισμός γενικά δε διαφωνεί αλλά ούτε συμφωνεί πλήρως με καμιά ουτοπία, αλλά αποσκοπεί στη συμπλήρωση και τελειοποίηση κάθε ιδέας και πίστης μέσω της ουδέτερης στάσης, του αντικειμενικού λόγου και την ήπιας μορφής έκφραση νέων σκέψεων και προτάσεων.

Κατηγορία:Φιλοσοφικές θεωρίες
Βιβλιοθήκη του Κέλσου

Η **Βιβλιοθήκη του Κέλσου** είναι αρχαίο μνημείο στην Έφεσο.

## Ιστορική αναδρομή
Η βιβλιοθήκη κτίστηκε μεταξύ 114 και 125 μ.Χ. από τον Τιβέριο Ιούλιο Ακίλα Πολεμαιάνο προς τιμή του πατέρα του, Τιβέριου Ιούλιου Κέλσου Πολεμαιάνου, γερουσιαστή της Ρώμης. Κάτω από τα θεμέλια της βιβλιοθήκης βρίσκεται ο τάφος με τη μαρμάρινη σαρκοφάγο του Κέλσου.

Η αποπεράτωση της οικοδομής έγινε από τους κληρονόμους του Ακίλα και υπό την εποπτεία του εύπορου πολίτη της Εφέσου Τιβέριου Κλαύδιου Αριστίωνα. Στους χώρους της βιβλιοθήκης στεγάστηκαν δώδεκα χιλιάδες τόμοι βιβλίων στη συνηθισμένη κυλινδρική βιβλιοδεσία. Τα έξοδα διατήρησης της βιβλιοθήκης ανατέθηκαν στο κοινό. 

Στον τρίτο αιώνα έγινε σεισμός, κατά τον οποίο έπιασε φωτιά και το εσωτερικό της βιβλιοθήκης καταστράφηκε. Έκτοτε δεν ξαναλειτούργησε. Το 1905/1906 τα ερείπια καθαρίστηκαν, ενώ στην δεκαετία του 1970 ακολούθησε η αναστήλωση της πρόσοψης. Σήμερα η βιβλιοθήκη του Κέλσου συγκαταλέγεται στα πιο ξακουστά αρχαία μνημεία της Τουρκίας. Η εικόνα της είναι τυπωμένη στο χαρτονόμισμα των 20 τουρκικών λιρών.

## Περιγραφή
Η βιβλιοθήκη έχει διαστάσεις 23 μέτρα μήκος και 17 μέτρα βάθος. Επειδή το οικόπεδο στο οποίο κτίστηκε ήταν αναγκαστικά μικρό, γιατί ήταν μέσα στην πυκνοκατοικημένη Έφεσο, η αρχιτεκτονική διακόσμηση της πρόσοψης κάνει χρήση ευφυέστατων οπτικών βοηθητικών στοιχείων που δίνουν στο όλο κτίριο μια κομψή μεγαλειότητα. Στην είσοδο είναι αναρτημένο το κείμενο της διαθήκης του δωρητή και σώζεται μέχρι τις ημέρες μας. Εξωτερικά το κτίριο έχει δύο ορόφους. Το ισόγειο είναι διακοσμημένο με τέσσερα αλληγορικά αγάλματα που παριστάνουν τις αρετές του Κέλσου. Είναι τα αγάλματα των θεών Σοφία, Αρετή, Έννοια και Επιστήμη. Το κρηπίδωμα έχει εννέα σκαλοπάτια και είναι διακοσμημένο με βάσεις αγαλμάτων και στις δύο πλευρές. Το ισόγειο έχει τρεις πόρτες, ενώ ο πρώτος όροφος έχει τρία παράθυρα. Ο τριώροφος εσωτερικός χώρος διέθετε διαδρόμους με ράφια για τα βιβλία. Έξω από την βιβλιοθήκη υπήρχε ένα μεγάλο συντριβάνι με ανάγλυφα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Wilhelm Wilberg u.&nbsp;a.: *Die Bibliothek*. 2. Aufl. ÖAI, Βιέννη 1953 (Forschungen in Ephesos, V, 1).
* Volker Michael Strocka: *Zur Datierung der Celsus-Bibliothek*. Στο: *The Proceedings of the Tenth International Congress of Classical Archaeology*. Bd. 2. Türk Tarih Kurumu Basimevi, Ankara 1978, σσ. 893–899.
* Friedmund Hueber: *Beobachtungen zur Kurvatur und Scheinperspektive an der Celsusbibliothek und anderen kaiserzeitlichen Bauten*. Στο: *Bauplanung und Bautheorie der Antike. Bericht über ein Kolloquium in Berlin vom 16.11.–18.11.1983*. Wasmuth, Βερολίνο 1984 (Diskussionen zur antiken Bauforschung, 4), σσ. 175–200.
* Peter Scherrer (Hrsg.): *Ephesos. Der neue Führer*. ÖAI, Βιέννη 1995, ISBN 3-900305-19-6, σσ. 132–135.

Εφεσος
Βιβλιοθηκη Κελσ
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Βιβλιοθήκη της Περγάμου

Η **Βιβλιοθήκη της Περγάμου**, που κτίστηκε περί το 200 π.Χ., περιείχε περίπου 200.000 τόμους βιβλίων στην τότε συνηθισμένη κυλινδρική βιβλιοδεσία. Μαζί με την άλλη περίφημη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας συγκαταλέγεται στις δύο σημαντικότερες βιβλιοθήκες της αρχαιότητας, ορόσημα για την εξέλιξη της ιστορίας των κλασικών γραμμάτων.

## Ιστορική αναδρομή
Πότε ακριβώς χτίστηκε δεν είναι γνωστό. Πιστεύεται ότι ήταν έργο του βασιλιά Άτταλου Α' της Περγάμου. Το 133 π.Χ. το βασίλειο της Περγάμου έγινε Ρωμαϊκή επαρχία και η βιβλιοθήκη πέρασε στην κατοχή των Ρωμαίων. Επίσης δεν είναι γνωστό πότε η βιβλιοθήκη έπαψε να λειτουργεί. Στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα Γερμανοί αρχαιολόγοι έκαναν ανασκαφές και ανακάλυψαν το ιερό της Αθηνάς, στο οποίο πιστεύεται ότι υπήρχαν και άλλα ράφια και χώροι για την αποθήκευση των βιβλίων. Σε άλλες αρχαιολογικές ανασκαφές που έγιναν τον 20ό αιώνα στο Γυμνάσιο της Περγάμου ανακαλύφθηκαν και επιγραφές που αναφέρουν την βιβλιοθήκη.

## Πλήθος των εκθεμάτων
Ένα από τα μυστικά της βιβλιοθήκης είναι ο ακριβής αριθμός των βιβλίων που στέγαζε, διότι δεν σώζεται ακριβής κατάλογος. Ένας τέτοιος κατάλογος λένε ότι υπήρχε και ονομάζονταν «Πίνακες» κατά το πρότυπο της Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. Λένε επίσης ότι ο Μάρκος Αντώνιος είχε χαρίσει στην Κλεοπάτρα διακόσιες χιλιάδες βιβλία από την Βιβλιοθήκη της Περγάμου, αριθμό τον οποίο σημερινοί επιστήμονες θεωρούν υπερβολικό.

## Βιβλιοθηκάριοι
Ίσως πρώτος βιβλιοθηκάριος να ήταν ο φιλόσοφος και γραμματικός Κράτης Μαλλώτης, ο οποίος φρόντισε για την πρώτη κατάρτιση της βιβλιοθήκης. Γραπτή μαρτυρία έχουμε για τον Αθηνόδωρο τον Σάνδωνος ή *Κανανίτη*, ο οποίος διετέλεσε βιβλιοθηκάριος στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ..

## Πηγές

* Richard Bohn: *Das Heiligtum der Athena Polias Nikephoros*. Spemann, Berlin 1885, (Altertümer von Pergamon; Bd. 2.), S. 56ff.
* Rudolf Pfeiffer: *Geschichte der klassischen Philologie. Von den Anfängen bis zum Ende des Hellenismus.*  Rowohlt, Reinbek bei Hamburg, 1970, S. 286ff. ISBN 3-4995-5344-9 (rowohlts deutsche enzyklopädie) 
* Harald Mielsch: *Die Bibliothek und die Kunstsammlungen der Könige von Pergamon.* In: Archäologischer Anzeiger 1995, S. 765-779
* Wolfram Hoepfner: *Zu griechischen Bibliotheken und Bücherschränken.* In: Archäologischer Anzeiger 1996, S. 25-36
* Otto Mazal: *Griechisch-römische Antike.* Akademische Druck- und Verlagsanstalt, Graz 1999, S. 38, ISBN 3-201-01716-7 (Geschichte der Buchkultur; Bd. 1)
* Severin Corsten, Stephan Füssel, Günther Pflug (Hrsg.): *Lexikon des gesamten Buchwesens.* Bd. 5. Hiersemann, Stuttgart 1999, ISBN 3-7772-9904-9
* *Die griechische Klassik. Idee oder Wirklichkeit.* Ausstellungskatalog Berlin und Bonn 2002. Zabern, Mainz 2002, S. 408, Nr. 277 (Nachbau eines Bücherschranks) ISBN 3-8053-2854-0 
* Wolfram Hoepfner: *Die Bibliothek Eumenes' II. in Pergamon*. In: Wolfram Hoepfner (Hrsg.): *Antike Bibliotheken*. Zabern, Mainz 2002, ISBN 3-80-53284-6X, S. 31–38; 
* Volker M. Strocka: *Noch einmal zur Bibliothek von Pergamon*. In: *Archäologischer Anzeiger* 2000, S. 155–165.

Κατηγορία:Αρχαία Πέργαμος
Περγαμου
Βιβλιοθηκη Περγαμου
Γιώργος Λαζαρίδης (σκηνοθέτης)

Ο **Γιώργος Λαζαρίδης** (1927 - 2012) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, κριτικός, σκηνοθέτης και παραγωγός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου καθώς και θεατρικός συγγραφέας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γ. Λαζαρίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1927. Όταν κηρύχθηκε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος ήταν 13 ετών και τα χρόνια της κατοχής που ακολούθησαν υπήρξαν ιδιαίτερα δύσκολα για την οικογένειά του. Παρά ταύτα το θέατρο και ο κινηματογράφος είχαν προλάβει να τον κεντρίσουν σχετικά. Έτσι μετά την απελευθέρωση άρχισε ν' ασχολείται έντονα με τη δημοσιογραφία όπου το 1948 δημοσιεύει σε εφημερίδες της Αθήνας τα πρώτα του χρονογραφήματα, δοκίμια καθώς και θεατρικές κριτικές. Τη δραστηριότητά του αυτή πολύ σύντομα την επεκτείνει και στον κινηματογραφικό χώρο, συνεργαζόμενος με εφημερίδες της Θεσσαλονίκης καθώς και της Νέας Υόρκης. Για πολλά χρόνια υπήρξε μόνιμος συντάκτης του περιοδικού *[[Κινηματογραφικός Αστέρας]]* που ήταν και το μοναδικό περιοδικό του χώρου που κυκλοφορούσε στη Αθήνα.

Παράλληλα, από το 1948 άρχισε τη συνεργασία του ως βοηθός σκηνοθέτη με τους Νίκο Τσιφόρο και Αλέκο Σακελλάριο. Λίγο αργότερα αρχίζει να γράφει σενάρια για τις εταιρείες Ανζερβός, Σπέντζος Φιλμ και Φίνος Φιλμ ενώ δεν αργεί να δημιουργήσει και δική του εταιρεία.

Ο Γ. Λαζαρίδης έγραψε ένα μεγάλο αριθμό έργων διαφόρων ειδών όπως επιθεωρήσεις, κωμωδίες, δράματα, θρίλερ κ.λπ. Την υπογραφή του ως παραγωγού, συγγραφέα, ή σκηνοθέτη φέρουν πολλές θεατρικές, κινηματογραφικές ακόμα και τηλεοπτικές παραγωγές που ξεπερνούν τις πεντακόσιες.

Στα περίπου 60 θεατρικά έργα που έγραψε, ο Γ. Λαζαρίδης, εκτός των πολλών επιθεωρήσεων, ξεχώρισαν ιδιαίτερα «Ο τρελός του Λούνα Παρκ», «Οδός ευκαιρίας», «Δώδεκα μήνες Καλοκαίρι» κ.ά. Στον κινηματογραφικό χώρο υπήρξε σκηνοθέτης και σεναριογράφος σε περισσότερες από 200 ταινίες, μεταξύ των οποίων «Η Χιονάτη και τα εφτά γεροντοπαλλήκαρα», «Το κοροϊδάκι της Δεσποινίδος», «Ποιός Θανάσης!», «Λαός και Κολωνάκι» κ.ά. Πολλά επίσης σενάρια έγραψε και για την τηλεόραση, συμμετέχοντας σε πολλές εκπομπές θεατρικού κυρίως αντικειμένου.

Ο Γ. Λαζαρίδης πέθανε στην Αθήνα στις 9 Αυγούστου του 2012, σε ηλικία 85 ετών και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Δήμου Χαλανδρίου.

## Συγγραφικό έργο
Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται τα:
* «Άννα, Μαρία Καλουτά από το θρίλερ στο θρύλο»,
* «Ελήφθη Όβερ»,
* «Το Χόλλυγουντ της πλατείας Κάνιγγος»,
* «Φλας-Μπακ μια ζωή σινεμά» κ.ά.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Γ. Σολδάτος «Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου» 4ος τόμος, Εκδ. Αιγόκερως - Αθήνα 2004
* Εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ φ.11-8-2012, σελ.29 «Έπεσε η αυλαία για τον Γιώργο Λαζαρίδη».

Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του κινηματογράφου
Ραμσής Δ΄

Ο **Ραμσής Δ΄** (Χενκαμαατρεσετεπεναμούν) διαδέχτηκε τον πατέρα του, Ραμσή Γ΄, σε ηλικία περίπου 44 ετών.
Ήταν ο πέμπτος υιός του Φαραώ, αλλά λόγω θανάτου των προηγουμένων αδελφών του ορίστηκε διάδοχος του θρόνου. Η βασιλεία του διήρκεσε 6,5 χρόνια (1151-1145), διότι πέθανε σύντομα. Η αιτία του θανάτου του δεν είναι γνωστή. Σύζυγός του ήταν η Ντουατεντόπετ ή Μαλέ. Μαζί της απέκτησε δύο υιούς και μία κόρη. 

Στο 27ο έτος της Βασιλείας του Ραμσή Γ΄ ο Χενκαμαατρεσετεπεναμούν Αρχιερέας ήδη του Άμωνος, με την υψηλή διάκριση του Προφήτου, έλαβε τον τίτλο του αρχιστρατήγου και επέδειξε τις πολλαπλές στρατηγικές του ικανότητες στους πολέμους με τους Λίβυους και τους Χεταίους. Η Μαλέ μετά την ενθρόνιση της με τον Ραμσή Δ', έγινε Αρχιιέρια της Ίσιδος. Κατά την επανάσταση της Νουβίας, στο τρίτο έτος της βασιλείας του Ραμσή Δ΄, όπου έλαβαν μέρος και ο αδελφός της, μαζί με άλλους γόνους της φαραωνικής δυναστείας, η Μαλέ με εντολή της Ίσιδος όπως ισχυρίσθηκε, απαίτησε από τον Φαραώ τον θάνατο όλων των ενόχων άνευ εξαιρέσεως, όπερ και εγένετο. 

Τον διαδέχτηκε ο γιος του Ραμσής Ε΄.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Φαραώ της 20ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2012

thumb|300px|Ο παγκόσμιος χάρτης με τις επιδόσεις κάθε χώρας κατά τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012.<br /> '''Υπόμνημα:'''
'''Χρυσό''': Οι χώρες που κέρδισαν έστω ένα χρυσό μετάλλιο.<br />
'''Ασημένιο''': Οι χώρες που κέρδισαν έστω ένα ασημένιο μετάλλιο.<br />
'''Χάλκινο''': Οι χώρες που κέρδισαν έστω ένα χάλκινο μετάλλιο.<br />
'''Μπλε''': Οι χώρες που δεν κέρδισαν κάποιο μετάλλιο.<br />
'''Κόκκινο''': Χώρες και περιοχές που δεν πήραν μέρος στους Αγώνες.

Ο **Πίνακας μεταλλίων των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2012** είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012. 

Συνολικά, 10.820 αθλητές έλαβαν μέρος σε 302 αγωνίσματα των 29 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Λονδίνο, από 27 Ιουλίου έως 12 Αυγούστου 2012.

85 από τις 204 χώρες που έλαβαν μέρος κέρδισαν από ένα έστω μετάλλιο και 54 κέρδισαν έστω ένα χρυσό. Για πρώτη φορά στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, η Γκαμπόν, η Γουατεμάλα, η Γρενάδα, η Κύπρος, το Μαυροβούνιο, το Μπαχρέιν και η Μποτσουάνα κέρδισαν κάποιο μετάλλιο, με αυτό της Γρενάδας να είναι χρυσό.

## Πίνακας μεταλλίων
thumb|right|Οι νικήτριες στο τραπ γυναικών της σκοποβολής, από αριστερά προς δεξιά: Η Ζουζάνα Στεφεσέκοβα από τη Σλοβακία (ασημένιο), η Τζέσικα Ρόσι από την Ιταλία (χρυσό) και η Ντελφίν Ρο από τη Γαλλία (χάλκινο)

Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων των Αγώνων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.

Στα αθλήματα της πυγμαχίας, του τζούντο, του τάε κβον ντο και της πάλης, απονεμήθηκαν δύο χάλκινα μετάλλια σε κάθε κατηγορία κιλών. Δύο ασημένια μετάλλια (και όχι χάλκινο) απονεμήθηκαν σε κολυμβητές που ισοβάθμησαν στη δεύτερη θέση στα αγωνίσματα των 200 μέτρων ελεύθερο ανδρών και στα 100 μέτρα πεταλούδα ανδρών. Δύο χάλκινα μετάλλια απονεμήθηκαν σε ποδηλάτες στο αγώνισμα του κέιριν ανδρών που ισοβάθμησαν στην τρίτη θέση. Τρία χάλκινα απονεμήθηκαν σε άλτες του ύψους μετά από τριπλή ισοβαθμία στην τρίτη θέση.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημος πίνακας μεταλλίων
*Η επίσημη ιστοσελίδα των Ολυμπιακών Αγώνων 2012
*Η επίσημη ιστοσελίδα του Λονδίνου από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή

Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2012
2012
Ιωάννης Ιωάννου (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Γιάννης Ιωάννου** ή **Ιωάννης Ιωάννου** μπορεί να αναφέρονται:

Με το όνομα "Ιωάννης":
* Ιωάννης Ιωάννου (πολιτικός) (1836-1890), Έλληνας πολιτικός.
* Ιωάννης Ιωάννου (ιατρός), Έλληνας (αργότερα Γάλλος) πνευμονολόγος.

Με το όνομα "Γιάννης":
* Γιάννης Ιωάννου (ποδοσφαιριστής) (1931-2025), Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής,
* Γιάννης Ιωάννου (μουσικός), Έλληνας συνθέτης, τραγουδιστής και μουσικός παραγωγός.
* Γιάννης Ιωάννου (σκιτσογράφος) (1944 - 2019), Έλληνας σκιτσογράφος..

Με το όνομα "Γιάννος":
* Γιάννος Ιωάννου (1966- ), Κύπριος ποδοσφαιριστής.

## Δείτε επίσης
* Ιωάννου (αποσαφήνιση)
Αιγαιοπελαγίτικοι Αγώνες Στίβου 2012

Οι **Αιγαιοπελαγίτικοι Αγώνες Στίβου 2012** ήταν η 25η διοργάνωση των Αιγαιοπελαγίτικων Αγώνων Στίβου, που διοργανώνεται υπό την εποπτεία του Σ.Ε.Γ.Α.Σ.. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Στάδιο Νάξου, στην πόλη της Νάξου, της νήσου Νάξος, μεταξύ 6 και 7 Οκτωβρίου 2012. 

Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που η πόλη φιλοξένησε τη διοργάνωση. Το 1992 ήταν η προηγούμενη φορά.

## Αποτελέσματα
### Ανδρών

### Γυναικών

## Μετάλλια ανά σύλλογο

## Βαθμολογία

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Αποτελέσματα 25ων Αιγαιοπελαγίτικων Αγώνων

Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νάξο
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Ελλάδα
Κεντροαριστερά

Ο όρος **κεντροαριστερά** στην πολιτική εκφράζει την ιδεολογία που συνδυάζει στοιχεία δημοκρατικού σοσιαλισμού και κοινωνικού φιλελευθερισμού. Τα κόμματα της κεντροαριστεράς επιδιώκουν τη δημιουργία μίας μεικτής οικονομίας της αγοράς. Όπως και η κεντροδεξιά, η κεντροαριστερά υποστηρίζει την ύπαρξη του κράτους πρόνοιας αλλά σε αντίθεση με αυτήν υποστηρίζει επίσης πολιτική υψηλής φορολογίας στα μεγαλομεσαία και υψηλά εισοδήματα και παράλληλα μειωμένης φορολογίας στα κατώτερα.

Η σύγχρονη Κεντροαριστερά συνήθως ταυτίζεται με τη σοσιαλδημοκρατία. Η Κεντροαριστερά πιστεύει πως το κράτος θα πρέπει ενίοτε να παρεμβαίνει στην οικονομία και να εμπλέκεται για χάρη της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ευημερίας και της προστασίας των αδύναμων. Αλλά υποστηρίζει και τις ελευθερίες του κοινωνικού φιλελευθερισμού, δηλαδή την υποστήριξη των φιλελεύθερων εκλογών κ.ά. Για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, η Κεντροαριστερά συνδυάζει φιλελεύθερη (κεντρώα) πολιτική και σοσιαλιστικά (αριστερά) στοιχεία στα διάφορα κοινωνικά και οικονομικά θέματα.

## Δείτε επίσης
* Αριστερά
* Ακροαριστερά
* Κομμουνισμός

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αριστερά (πολιτική)
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες
Κατηγορία:Πολιτική ορολογία
Κατηγορία:Πολιτικό φάσμα
Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατία
Ναός του Απόλλωνα (Πομπηία)

Ο **Ναός του Απόλλωνα** ήταν αρχαίος ελληνικός ναός στην Πομπηία.

## Περιγραφή
Ήταν κτισμένος στην βόρεια πλευρά της πόλης και ήταν το σημαντικότερο θρησκευτικό κτίριο. Η κατασκευή του ανάγεται στους αρχαιότατους χρόνους. Ανασκευάστηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. και ξανά διορθώθηκαν οι ζημιές του μετά τον σεισμό του 62. Όλοι οι κίονες που τον περιβάλλουν είναι κατασκευασμένοι από ελαφρόπετρα. Αργότερα οι κολώνες αντικαταστάθηκαν από γύψινες κολώνες και κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού ζωγραφισμένα σε χρώματα κίτρινο, κόκκινο και βαθύ μπλε.

Το δωρικό επιστύλιο αποτελείται από τρίγλυφα και μετόπες διακοσμημένες με γρύπες και άλλα μυθολογικά όντα. Όσα αγάλματα του ναού βρέθηκαν φιλοξενούνται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι, ενώ στον ναό μπορούμε να θαυμάσουμε δύο αντίγραφα του Απόλλωνα και της Αθηνάς.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Γραφική τρισδιάστατη αναπαράσταση του Ναού του Απόλλωνα 

Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Κατηγορία:Πομπηία
Πομπηια
Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896

Ο **Πίνακας μεταλλίων των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896** είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. 

Συνολικά, 241 αθλητές από 14 χώρες έλαβαν μέρος σε 43 αγωνίσματα των 9 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα, από 6 έως 15 Απριλίου 1896.

Δέκα από τις 14 συμμετέχουσες χώρες κέρδισαν μετάλλια στους Αγώνες, ενώ δύο μετάλλια κέρδισε η Μικτή ομάδα (ομάδα που περιελάμβανε αθλητές από διαφορετικά κράτη). Οι Η.Π.Α. κέρδισαν τα περισσότερα χρυσά μετάλλια (11), ενώ η Ελλάδα κέρδισε τα περισσότερα μετάλλια στο σύνολο (47) καθώς και τα περισσότερα ασημένια (18) και χάλκινα (19), χάνοντας την πρώτη θέση στον πίνακα από τις Η.Π.Α. για ένα χρυσό μετάλλιο.

## Σημειώσεις
[thumb|230px|Ο [Τζέιμς Κόνολι από τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο νικητής στο αγώνισμα του τριπλούν στους Αγώνες του 1896.]]
Αντίθετα με σήμερα, οι νικητές έπαιρναν ένα ασημένιο μετάλλιο, ένα κλαδί ελιάς και ένα αναμνηστικό δίπλωμα, ενώ οι δεύτεροι έπαιρναν ένα χάλκινο μετάλλιο, ένα κλαδί δάφνης και το αναμνηστικό δίπλωμα. Οι τρίτοι δεν έπαιρναν μετάλλιο. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε αργότερα να απονείμει χρυσά, ασημένια και χάλκινα μετάλλια στους τρεις πρώτους αθλητές κάθε αγωνίσματος ώστε να συμβαδίζουν με τις πιο πρόσφατες παραδόσεις.

Τρεις ισοπαλίες είχαν ως αποτέλεσμα να μοιραστούν τα μετάλλια μεταξύ των αθλητών, ανεβάζοντας έτσι τον συνολικό αριθμό μεταλλίων των χωρών. Τέτοιες ισοπαλίες υπήρξαν: μεταξύ του Φράνσις Λέιν (από τις Η.Π.Α.) και του Λάγιος Σόκολι (από την Ουγγαρία) για την τρίτη θέση στα 100 μέτρα, ανάμεσα στον Ευάγγελο Δαμάσκο (Ελλάδα) και τον Ιωάννη Θεοδωρόπουλο (Ελλάδα) στo επί κοντώ και μεταξύ του Κωνσταντίνου Πασπάτη (Ελλάδα) και του Μομτσίλο Ταπάβιτσα (Ουγγαρία) στο απλό τουρνουά της αντισφαίρισης. Επιπλέον, χάλκινα μετάλλια δεν απονεμήθηκαν σε μερικά αγωνίσματα όπου δεν υπήρχε τρίτος νικητής.

## Πίνακας μεταλλίων
[thumb|250px|Ο [Καρλ Σούμαν (κατέκτησε συνολικά 4 χρυσά μετάλλια) και ο Γεώργιος Τσίτας (πήρε 1 ασημένιο) στο Παναθηναϊκό Στάδιο.]]
Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων των Αγώνων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.

## Παραπομπές
 

## Βιβλιογραφία
* Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): 
* Εθνοσπόρ: *108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004)* (σελ. 13)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896 - Αθήνα (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή)
* Αθήνα 1896 (Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή)

Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896
1896
Η αρπαγή της Θέτιδος (Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή Μονάχου αρ. 2648)

Η **αρπαγή της Θέτιδος** είναι αγγειογραφία κύλικος που βρέθηκε στο Βούτλσι και φιλοξενείται σήμερα στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου.
## Περιγραφή
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του αγγείου είναι ότι επισκευάστηκε στους αρχαίους χρόνους. Το ένα χερούλι είναι σπασμένο και συγκρατείται με μολύβδινους συνδετήρες. Το χερούλι αυτό φέρει την υπογραφή «*[Η]ΙΕΡΟΝ ΕΠΟΕΣΕΝ*» υποδηλώνοντας τον κεραμέα της λαβής αυτής. Το υπόλοιπο αγγείο όμως, αν και ανυπόγραφο, θεωρείται ότι είναι έργο του Δούριδος.

Στο κοίλο εσωτερικό μέρος βλέπουμε την Αθηνά που βάζει κρασί στο ποτήρι του αναπαυόμενου Ηρακλή. Ο Ηρακλής είναι καθισμένος σε έναν βράχο. Φοράει την λεοντή του σαν περικεφαλαία και κρατάει έναν κάνθαρο. Η Αθηνά στέκει όρθια μπροστά τον ήρωα και τον κερνάει κρασί από την οινοχόη. Φοράει διάδημα στο κεφάλι και κρατάει γλαύκη στο αριστερό χέρι. Έχει βγάλει το κράνος της και το έχει ακουμπήσει σε έναν βράχο, ενώ έχει γείρει το δόρυ της και το κρατάει με το μπράτσο της. Ένα ελαιόδεντρο συμπληρώνει την φύση του τοπίου.

Στο εξωτερικό της κύλικος βλέπουμε στην Α' όψη την μάχη που κάνει ο Πηλέας με την Θέτιδα για να την αποκτήσει. Την έχει αρπάξει από την μέση και την αγκαλιάζει σφιχτά με τα μπράτσα του, ενώ έχει δεμένες τις γροθιές του σε λαβή. Η Θέτιδα για να γλυτώσει μεταμορφώνεται σε λιοντάρι που ορμάει από τον ώμο της Νηριίδας και δαγκώνει τον ήρωα στο μπράτσο. Άλλες Νεράιδες που συντρόφευαν την Θέτιδα εγκαταλείπουν από φόβο το τοπίο, κρατώντας τα θαλάσσια σύμβολα σε σχήμα ψαριού και δελφινιού.

Στην Β' όψη βλέπουμε τις Νηριίδες να καταφεύγουν στον πατέρα τους, Νηρέα ζητώντας του να βοηθήσει την αδερφή τους.

## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παρουσίαση του αγγείου από το πανεπιστήμιο Tufts University
* Παρουσίαση του αγγείου από τον ιστότοπο www.theoi.com

Κατηγορία:Ερυθρόμορφος ρυθμός
Κατηγορία:Κύλιξ
Κατηγορία:Εκθέματα στην Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή του Μονάχου
Μίνι Ισραήλ

**Μίνι Ισραήλ** (Εβραϊκά: מיני ישראל) είναι πάρκο με μικρογραφίες που βρίσκεται κοντά στο Latrun, Ισραήλ στην κοιλάδα Αγιαλόν. Άνοιξε το Νοέμβριο του 2002, και στο χώρο βρίσκονται εκατοντάδες μικροσκοπικά αντίγραφα κτιρίων και μνημείων στο Ισραήλ. Το τουριστικό αξιοθέατο αποτελείται από περίπου 350 μικροσκοπικά μοντέλα, τα περισσότερα από τα οποία είναι σε κλίμακα 1:25.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μίνι Ισραήλ 

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ισραήλ
Σελεύκεια Σιττακινή

Η **Σελεύκεια Σιττακινή**, γνωστότερη σήμερα ως πρώην **Κόχη** ή **Κοχ** ή **Μαχόζα** (Coche ή Mahoza) και επίσης ως **Βεχ Αρνταρσίρ** ή **Αρντασίρ** (Veh Ardashir) - ήταν αρχαία ελληνική πόλη, κτισμένη στη Μεσοποταμία, την οποία υδροδοτούσε ο ποταμός Ευφράτης και κατά μήκος, έναντι του Τίγρη ποταμού, όπου βρισκόταν η άλλη συνονόματη πόλη η Σελεύκεια η επί του Τίγρη ή Σελεύκεια Επιτίγρεια, που ήταν και η πρωτεύουσα στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών.

## Ιστορία
Η Σελεύκεια Σιττακινή, μετά από την Σιττάκη, ήταν μια από τις πιο γνωστές πόλεις στην επαρχία Σιττακινή της Μεσοποταμίας. Κατά την ελληνιστική περίοδο την πόλη, αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Σιττακινής είχαν κατοικήσει έποικοι από την Βοιωτία, σύμφωνα και με αυτά που αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης (Xvii Diod. 110).
*Μετά την ελληνιστική περίοδο και κατά τη διάρκεια της εξουσίας, από την Δυναστεία των Σασσανιδών (226-650 μ.Χ.) (δες και λήμμα Πέρσες), η πόλη ήταν αφιερωμένη στον πρώτο βασιλιά της δυναστείας αυτής Αρδασίρ Α΄.
*Πάντως ο *[[Barrington Atlas of the Greek and Roman World]]* τοποθετεί τη Σελεύκεια Σιττακινή στη σημερινή πόλη Σλικ Κχαράφτα (Sliq Kharawta) στο κεντρικό Ιράκ.

## Πηγές
* Διόδωρος Σικελιώτης - Xvii Diod. 110.
* Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World, (ISBN 0-691-03169-X), σελ. 91.

Κατηγορία:Σελευκιδικές αποικίες
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Ανθέα

Με την ονομασία **Ανθέα** αναφέρονται:

* Η Ανθέα (Θεσπιάδα), μία από τις κόρες του Θέσπιου.
* Η Σελεύκεια Καρίας παλαιότερη ονομασία της αρχαίας ελληνικής πόλη της Λυδίας – Καρίας.
Ευανθία

**Ευανθία** είναι γυναικείο, ελληνικό όνομα.

* Το όνομα Ευανθία είχε χρησιμοποιηθεί για την πόλη Σελεύκεια Καρίας
* Ήταν το όνομα Αγίας της Ορθόδοξης εκκλησίας (Ευανθία (Αγία)) που εορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου 

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ναός του Ποσειδώνα στον Τάραντα

Ο **Ναός του Ποσειδώνα** ή **δωρικός ναός** στον Τάραντα είναι ο αρχαιότερος ελληνικός ναός στο έδαφος της αρχαίας Μεγάλης Ελλάδας.

## Ιστορικό της ανεύρεσης
Τον 10ο αιώνα τα ερείπια του ναού μετατράπηκαν σε τόπο χριστιανικής λατρείας. Από τον 14ο αιώνα και μετά τα υλικά του λεηλατήθηκαν. Αργότερα τα ερείπια του ναού βρίσκονταν στην εκκλησία Σάντα Τρινιτά στην αυλή του Ωδείου των μοναχών της Αγίας Τριάδας, στην οικία Μαστρονούτζι και στη Μονή των Σελεστίνι. Στις αρχές του 18ου αιώνα υπήρχαν δέκα κίονες, οι οποίοι μετακινήθηκαν σε άλλη θέση κατά την διάρκεια οικοδομικών εργασιών στη Μονή το έτος 1729 και από τότε χάθηκαν. Στα τέλη του 19ου αιώνα ο αρχαιολόγος Λουίτζι Βιόλα ερμήνευσε τον ναό ως ιερό του Ποσειδώνα. Ακολούθησαν η κατεδάφιση της μονής το 1926 και της εκκλησίας το 1973. Σήμερα έμειναν μόνο δύο κίονες δωρικού ρυθμού και μια βάση με τρεις σπονδύλους, δείγματα της μνημειώδους αρχιτεκτονικής της Μεγάλης Ελλάδας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί
Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα
Κατηγορία:Ναοί του Ποσειδώνα
Α.Σ. Κώων Ιπποκράτης

Ο **Αθλητικός Σύλλογος Κώων «Ο Ιπποκράτης»** είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο νησί της Κω, ένα από τα Δωδεκάνησα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1978. Οι αθλητές του αγωνίζονται με πρωταρχικά χρώματα το κόκκινο και το λευκό, ενώ συμπληρωματικά χρησιμοποιούνται κατά καιρούς το μπλε και το μαύρο. Αντλεί το όνομά του από τον Ιπποκράτη τον Κώο, αρχαίο κάτοικο του νησιού που χαρακτηρίζεται συχνά για τη συνεισφορά του στην επιστήμη ως «Πατέρας της Ιατρικής».

Έδρα των τμημάτων του Ιπποκράτη είναι το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Κω. Καλλιεργεί το άθλημα της καλαθοσφαίρισης, ενώ στο παρελθόν είχε και τμήμα στίβου.

## Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών

Η ανδρική ομάδα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ήταν το πρώτο από τα τμήματά του που δημιουργήθηκε και ειδικότερα το 1978. Αρχικά ξεκίνησε την πορεία του αποκλειστικά με Κώες αθλητές και προπονητές, πολλοί από τους οποίους παρέμειναν και παραμένουν στα σπλάχνα του συλλόγου σε διάφορες θέσεις επί σειρά ετών.

Ο Ιπποκράτης έχει αναδειχθεί επτά φορές Πρωταθλητής Δωδεκανήσου (1993  1995  1997  2003  2008  2013  2015). Επιπροσθέτως το Νοέμβριο του 2011 ο σύλλογος της Κω αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπελλούχος Δωδεκανήσου.

Ο Ιπποκράτης ανήλθε για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Γ' Εθνική Κατηγορία την περίοδο 1993-94. Η πρώτη του παρουσία στη Β' Εθνική έλαβε χώρα τη χρονιά 2017-18, ενώ την αμέσως επόμενη βρέθηκε για πρώτη φορά στα γήπεδα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας.

## Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών

Η γυναικεία ομάδα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου έχει αναδειχθεί Πρωταθλήτρια της Τ.Ε. Δωδεκανήσου σε έξι περιστάσεις, κατά τα έτη 2004  2006  2008  2009  2010  2011.

Το καλοκαίρι του 2011 ο Ιπποκράτης ανήλθε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2011, έλαβε μέρος στο πρώτο του παιχνίδι για το Κύπελλο Ελλάδος. Το καλοκαίρι του 2013 ανήλθε στην κορυφαία Α1 Εθνική Κατηγορία, όπου έμεινε για τρεις αγωνιστικές περιόδους. Η καλύτερη θέση στην οποία τερμάτισε ήταν η 5η. Την άνοιξη του 2014 τερμάτισε στην 3η θέση του Κυπέλλου, το Final-4 του οποίου φιλοξένησε στην Κω. Μετά την ολοκλήρωση της περιόδου 2015-16 η ομάδα επέστρεψε λόγω σοβαρών διοικητικών και αγωνιστικών προβλημάτων στο Πρωτάθλημα Δωδεκανήσου όπου αγωνίζεται μέχρι σήμερα. 

## Τμήμα στίβου
Στο παρελθόν ο Ιπποκράτης καλλιεργούσε και τμήμα στίβου  το οποίο σήμερα βρίσκεται σε αδράνεια.

Σημειώνεται πως από το 2014 δραστηριοποιείται στο νησί ομώνυμος ανεξάρτητος σύλλογος στίβου και ρυθμικής γυμναστικής με επίσημη ονομασία «Γ.Σ. Ιπποκράτης ο Κώος».

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Α.Σ. Κώων Ιπποκράτης, επίσημος ιστότοπος. 
* 
* Κλειστό Δ.Α.Κ. Κω, πληροφορίες στον ιστότοπο Gipeda.gr.


Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κω
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1978
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου
Σιττακινή

Η **Σιττακινή** ήταν αρχαία περιοχή της Βαβυλωνίας και της Ασσυρίας, όπου βρίσκεται η πόλη Σιττάκη.
## Αρχαίες αναφορές
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στη «Φυσική Ιστορία» του, τοποθετεί την Σιττακινή μεταξύ Χαλονίτιδας, Περσίδας και της Μεσήνης ή Μεσσήνης (αναφερόμενη και ως Χαρακηνή) και μεταξύ της Αρβελίτιδας και της Παλαιστίνης (ή ότι επίσης, πιθανόν και να έφεραν αυτά τα ονόματα).
*Εκτός από την Σιττάκη, άλλες σημαντικές πόλεις της περιοχής αυτής ήταν η Σελεύκεια Σιττακινή, η Αρτέμιδα Σιττακινής, η Σάβατα (ή Σάβδατα ή Σάββατα) και η Αντιόχεια Σιττακινή (αγγλικά: Antiochia in Sittacene - πιθανολογείται ότι είναι η Αντιόχεια (η Όπιδα)).
*Η περιοχή της Σιττακινής φαίνεται να έχει κληθεί σε μεταγενέστερους χρόνους Απολλωνιάτιδα σύμφωνα και με τον Στράβωνα  και η οποία εφαπτόταν με την Σουσιανή επαρχία. Είναι ίσως η ίδια χώρα που ο Κούρτιος καλεί Σατραπηνή.

## Ιστορία
*Κατά την ελληνιστική περίοδο την ευρύτερη περιοχή της Σιττακινής είχαν κατοικήσει έποικοι από την Βοιωτία, σύμφωνα και με αυτά που αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης. Ο Μέγας Αλέξανδρος και οι δυνάμεις του βάδισαν μέσω της Σιττακινής στο δρόμο τους από τη Βαβυλώνα προς τα Σούσα.
*Ο Κούρτιος και ο Διόδωρος Σικελιώτης θεωρούν ότι στην περιοχή αυτή της Σιττακινής, έγινε και μια σημαντική αναδιοργάνωση των δυνάμεων του Αλεξάνδρου με ενίσχυση τους από τη Βαβυλώνα και ενόψει της εκστρατείας ενάντια στα Σούσα, ενώ ο Αρριανός τοποθετεί το γεγονός αυτό στα Σούσα.
*Μια παράσταση από τα παιχνίδια που διεξάγονταν για την τόνωση του ηθικού στην περιοχή της Σιττακινής, αποτέλεσε και το αντικείμενο μιας ζωγραφιάς που έχει στη συλλογή του το Μουσείο Γκετί (Getty Museum).
## Παραπομπές

## Πηγές
*Από τα λήμματα της αγγλικής έκδοσης της Βικιπαίδειας για την Σελεύκεια Σιττακινή και τη  Σιττακινή. Στο δεύτερο λήμμα ενσωματώνεται και κείμενο (στα αγγλικά) από «Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Γεωγραφίας» του Γουίλιαμ Σμιθ, (1854-1857). - Smith, William, ed. (1854–57). Dictionary of Greek and Roman Geography. London: John Murray. http://en.wikipedia.org/wiki/Dictionary_of_Greek_and_Roman_Geography

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Πλίνιος ο Πρεσβύτερος «Φυσική Ιστορία»  - Pliny's Natural History http://penelope.uchicago.edu/holland/pliny6.html
*Hazlitt's Classical Gazetteer https://web.archive.org/web/20090217233819/http://www.ancientlibrary.com/gazetteer/

Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ
Κατηγορία:Ασσυρία
Κατηγορία:Μεσοποταμία
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Πιερ Πασερώ

Ο **Πιέρ Πασερώ** (γαλ. Pierre Passereau, fl. 1509 – 1547) ήταν Γάλλος συνθέτης της εποχής της Αναγέννησης. Όπως και ο συνάδελφός του Κλεμάν Ζανεκέν, έγραψε σχεδόν αποκλειστικά τραγούδια και σανσόν, τα οποία υπήρξαν εξαιρετικά δημοφιλή στις αρχές του 16ου αι. Τα περισσότερα έχουν κωμικό χαρακτήρα, με έντονη χρήση ονοματοποιΐας, αμφίσημων εκφράσεων, βωμολοχίας και άλλων παρόμοιων στοιχείων όπως γλωσσοδέτες, τα οποία ήταν αρκετά διαδεδομένα στη συνθετική πρακτική της εποχής. Ένα μεγάλο μέρος τους επιβίωσε χάρη στις εκδόσεις του Πιερ Αταινιάν, με πιο γνωστή στις μέρες μας την τετράφωνη σανσόν *Il est bel et bon*.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ελάχιστα στοιχεία διασώζονται για τη ζωή του Πασερώ, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από τη μνημειώδη μουσική εγκυκλοπαίδεια του Φρανσουά-Ζοζέφ Φετίς *Biographie universelle des musiciens* (1834). Ο Πασερώ αναφέρεται σε ιστορικά αρχεία ως τενόρος στη χορωδία του παρεκκλησίου του Ανγκουλέμ, ο κόμης της οποίας έμελε αργότερα να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας, ως Φραγκίσκος Α΄· από τα παραπάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο συνθέτης κατά πάσα πιθανότητα γεννήθηκε το αργότερο το 1495. Επιπλέον, φαίνεται επίσης από ιστορικά αρχεία να συνδέεται με τους καθεδρικούς ναούς της Μπουρζ και του Καμπραί, τουλάχιστον μεταξύ των ετών 1525 - 1530. Ο Φετίς τον τοποθετεί ως εφημέριο της Παρισινής εκκλησίας *Saint Jacques-de-la-Boucherie*, κάτι όμως που δεν επιβεβαιώνεται από άλλες πηγές.

## Έργο και επιρροή

Το σύνολο σχεδόν του έργου του αποτελείται από σανσόν και, καθώς οι βιογραφικές πληροφορίες είναι ελάχιστες, ο συνολικός τους αριθμός είναι ακαθόριστος. Το μόνο άλλο γνωστό του έργο είναι ένα μοτέτο με τίτλο *Unde veniet auxilium michi* (Ψαλμός 120, από τη Νεκρώσιμη Ακολουθία).

Οι σανσόν του Πασερώ μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία με την ιταλική φρόττολα, καθώς αμφότερα εμπίπτουν στο είδος των μουσικών ευθυμογραφημάτων, όπου κυριαρχεί το κωμικό στοιχείο και τα λογοπαίγνια. Το *Il est bel et bon* («είναι όμορφος και καλός») είναι ένας διάλογος δύο γυναικών, καθεμιά από τις οποίες παινεύει τον άντρα της για την ομορφιά και την καλωσύνη του, ενώ ταυτόχρονα η φλυαρία τους μπερδεύεται με το κακάρισμα από τις κότες στο προσκήνιο. Το συγκεκριμένο τραγούδι έφτασε μέχρι και τη Βενετία, ενώ αποτελεί πλέον μέρος του κλασικού ρεπερτορίου για τα σύγχρονα φωνητικά σύνολα. 

Από τεχνικής πλευράς κυριαρχεί η συλλαβική μελοποίηση (μία νότα ανά συλλαβή - πρβλ. μελισματική γραφή), οι γρήγοροι και ακανόνιστοι ρυθμοί, το αντιστικτικό στοιχείο και πάνω απ' όλα η σάτιρα.

## Πηγές
* Isabelle Cazeaux: "Pierre Passereau", Grove Music Online, ed. L. Macy (Accessed August 20, 2007), (subscription access)
* Allan W. Atlas, *Renaissance Music: Music in Western Europe, 1400–1600.* New York, W.W. Norton & Co., 1998. ISBN 0-393-97169-4

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ελεύθερες παρτιτούρες έργων του Πασερώ στο Μουσικό Αρχείo Βέρνερ Ίκινγκ (WIMA)
*Ελεύθερες παρτιτούρες έργων του Πασερώ στη Χορωδιακή Βιβλιοθήκη Έργων Κοινού Κτήματος (Choralwiki)

Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες
Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Ολυμπιακό Πάρκο Λονδίνου

right|thumb|250px

Το **Ολυμπιακό Πάρκο Λονδίνου** (Olympic Park, London) είναι το μεγαλύτερο συγκρότημα αθλητικών εγκαταστάσεων του Ηνωμένου Βασιλείου. Απλώνεται σε μία έκταση 2,5 τ.χλμ. στο Στράτφορντ, στο ανατολικό τμήμα της Μείζονος Περιοχής Λονδίνου, και περιλαμβάνει - μεταξύ άλλων - το Ολυμπιακό Στάδιο της πόλης. Επισήμως ονομάζεται *Ολυμπιακό Πάρκο της Βασίλισσας Ελισάβετ* προς τιμήν του «αδαμάντινου ιωβηλαίου» (60 χρόνια στο θρόνο) της Ελισάβετ Β΄, το οποίο συνέπεσε με την έναρξη της λειτουργίας του το 2012.

Η ανέγερση του Πάρκου ξεκίνησε το 2007, εν όψει των Θερινών Ολυμπιακών και των Παραολυμπιακών Αγώνων του 2012. Μετά την ολοκλήρωση των παραπάνω διοργανώσεων, κάποιες από τις εγκαταστάσεις συνέχισαν να χρησιμοποιούνται σε μόνιμη βάση, ενώ άλλες μπήκαν σε διαδικασία αποσυναρμολόγησης ή πώλησης σε ιδιώτες.

## Αθλητικές εγκαταστάσεις

## Εγκαταστάσεις υποστήριξης

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Olympic Park - επίσημος ιστοχώρος Λονδίνο 2012
* London Legacy Development Co.  - επίσημος ιστοχώρος του φορέα που συστάθηκε για τη μεταολυμπιακή αξιοποίηση

*
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2012
Αθανάσιος Καραμάνης

Ο **Αθανάσιος Καραμάνης** (Κρηνίδα Σερρών, 10 Ιανουαρίου 1911 - Θεσσαλονίκη, 12 Αυγούστου 2012) ήταν Έλληνας ιεροψάλτης. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ψάλτες του 20ού αιώνα και Άρχων Πρωτοψάλτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1911 στην Κρηνίδα (Βιτάστα) Αμφίπολης Σερρών και πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Αυγούστου 2012. 

Ήταν το έκτο από τα επτά παιδιά της πολυμελούς οικογενείας του, και σε ηλικία 5 ετών (1915) έμεινε ορφανός από πατέρα. Ο ιερέας του χωριού του και πρώτος του δάσκαλος στην Ψαλτική, ο π. Εμμανουήλ Πιπεριάς, διέκρινε από νωρίς την καλλιφωνία του μικρού Αθανασίου και τον βοήθησε να καλλιεργήσει αυτό το θείο τάλαντο. 

Στη συνέχεια μαθήτευσε στον Πρωτοψάλτη Αθανάσιο Μπουρλέτσικα και στον μουσικοδιδάσκαλο Χρήστο Παρασχίδη. Ο Κωνσταντινουπολίτης Χαράλαμπος Ανεστιάδης, Πρωτοψάλτης του Ι. Μητροπολιτικού Ναού Δράμας τον μύησε στην Πολίτικη Ψαλτική Τέχνη και Παράδοση. Στη συνέχεια έκανε αριστερός ψάλτης του Κωνσταντίνου Πρίγγου, από τον οποίο έμαθε πολλά. 

Ο Καραμάνης ανέλαβε πρώτη του φορά στασίδι το 1927, σε ηλικία 17 ετών, στον Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής της Πρώτης Σερρών, ενώ στην συνέχεια έψαλλε σε ναούς των πόλεων Δράμας, Καβάλας, Βέροιας, Θεσσαλονίκης, Πύργου Ηλείας ενώ το 1952 ανέλαβε Πρωτοψάλτης και Χοράρχης του Μητροπολιτικού Ναού Θεσσαλονίκης Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, απ' όπου παραιτήθηκε συνταξιούχος το 1983.

Χάρις στη μεγάλη θεωρητική του κατάρτιση, το υπέροχο φωνητικό τάλαντο και το ευγενές του χαρακτήρος του, απ' όπου και αν πέρασε άφησε πλήθος μαθητών, ίσως τους περισσότερους από κάθε άλλο Δάσκαλο. Υπήρξε συνιδρυτής, μαζί με τους Αβρ. Ευθυμιάδη, Χρυσ. Θεοδοσόπουλο και Χαρίλαο Ταλιαδώρο του Φροντιστηρίου "Άγιος Δημήτριος", στο οποίο δίδαξε για πολλά χρόνια. 

Συνεργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα με τον Πρωτοψάλτη Αθ. Παναγιωτίδη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα σοβαρό έργο ψαλτικού ύφους που επικράτησε στη Θεσσαλονίκη και διαδόθηκε σε όλη την Ελλάδα. Υπήρξε δάσκαλος του εκφραστικού άρχοντα  Σπυρίδωνα Α. Μαϊδάνογλου.

Τιμήθηκε για την πολυσχιδὴ προσφορά του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δια χειρών του Πατριάρχου Δημητρίου, ο οποίος του απένειμε το 1981 το Οφφίκιο του «Ἄρχοντος Πρωτοψάλτου τῆς Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς Κων/πόλεως».

## Εργογραφία
Το 1955 ξεκίνησε το συγγραφικό του έργο, το οποίο περάτωσε σε διάστημα λίγων ετών, με την κυκλοφορία 7 τόμων υπό τον γενικό τίτλο «ΝΕΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ» και «ΝΕΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΥΨΕΛΗ», οι οποίοι περιλαμβάνουν όλη την ασματική υμνογραφία της Εκκλησίας μας με πρωτότυπες και μοναδικές για τα τότε δεδομένα μουσικές αναλύσεις. 

Ο ίδιος έλεγε, μεταξύ άλλων, για το έργο του: «Αὐτὴ τὴν ζώσα παράδοση θέλησα νὰ καταγράψω γιατὶ εἶναι σαφῶς διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν γραπτή. Δὲν ἦταν ὅμως εὔκολο. Ἤθελε πάνω ἀπ’ ὅλα τόλμη. Ἀπόδειξη εἶναι ὅτι ἄλλοι δὲν τὸ τολμήσανε». 

## Πηγές
* Αθανάσιος Καραμάνης,ηχογραφήσεις 1958, 1966, 1970
* ΅Εκοιμήθη ο Άρχων Πρωτοψάλτης Αθανάσιος Καραμάνης

Κατηγορία:Έλληνες ψάλτες
Κατηγορία:Αιωνόβιοι
Νίκος Μπακουνάκης

Ο **Νίκος Μπακουνάκης** (1956) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και πανεπιστημιακός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα τo 1956, όπου και περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, και κατοικεί στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι (1980-αρχές του 1985) για μεταπτυχιακές σπουδές στην ιστορία των πολιτισμών στην École des hautes études en sciences sociales (EHESS), της οποίας αναγορεύθηκε διδάκτωρ ιστορίας το 1995 με τη διατριβή *Patras et le commerce du raisin sec et du vin au XIXème siècle, 1828-1914* (Η Πάτρα και το εμπόριο της σταφίδας και του κρασιού τον 19ο αιώνα), υπό την επίβλεψη της βυζαντινολόγου και νεοελληνίστριας Ελένης Μπιμπίκου - Αντωνιάδη. Είναι καθηγητής Θεωρίας και Πρακτικής της Δημοσιογραφίας στο Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού της Σχολής Διεθνών Σπουδών, Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου.

Ξεκίνησε να αποσχολείται δοκιμαστικά στα φοιτητικά του χρόνια, το 1976, στην εφημερίδα *[[Ελευθεροτυπία]]*, όπου μυήθηκε στον κόσμο της δημοσιογραφίας. Αρθογραφούσε για χρόνια στην εφημερίδα *[[Το Βήμα]]*, της οποίας διετέλεσε αρχισυντάκτης. Το 1997 δημιούργησε το ένθετο "Βιβλία" στην ίδια εφημερίδα. Σήμερα αρθρογραφεί για το περιοδικό *[[LiFO]]*.

Διαθέτει πλούσιο συγγραφικό έργο, έχει επιμεληθεί πλήθος βιβλίων και έχει υπάρξει συνεργάτης του τομέα εκδόσεων του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Έχει τιμηθεί με το βραβείο «Κωνσταντίνος Καλλιγάς» της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, ενώ το βιβλίο του *Μια στιγμή της Ευρώπης στην Ελλάδα του 19ου αιώνα* τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερο δοκιμίου από την Ακαδημία Αθηνών.

## Εργογραφία
* *Το φάντασμα της Νόρμα* (1991, Καστανιώτης)
* *Μια μέρα με τον Λούντβιχ* (1993, Καστανιώτης)
* *Πάτρα 1828-1860. Μια ελληνική πρωτεύουσα στον 19ο αιώνα* (1995, Καστανιώτης - 2η έκδοση) (1η έκδοση: 1988)
* *Κάλλας - Μήδεια* (1995, Καστανιώτης)
* *Το κρασί του Γουσταύου* (1997, Καστανιώτης)
* *Ιταλικές νύχτες* (2001, Καστανιώτης)
* *Φισκάρδο χωριό της Κεφαλλονιάς* (2003, Α.Α. Λιβάνης)
* *Πάτρα τότε και τώρα* (2005, Ολκός)
* *Πανεπιστήμιο* (2006, Πόλις)
* *Μια στιγμή της Ευρώπης στην Ελλάδα του 19ου αιώνα* (2008, Πόλις)
* *Δημοσιογράφος ή ρεπόρτερ* (2014, Πόλις)
* *Ταξίδι στη Νέα Υόρκη* (2017, Πόλις)
* *Όταν έπεσα στο μελανοδοχείο* (2021, Πόλις)
* *Γκούτλαντ. Ο Γουσταύος Κλάους και η χώρα του κρασιού* (2024, Πόλις)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αρθρογραφία του Νίκου Μπακουνάκη στην εφημερίδα ''Το Βήμα''. tovima.gr. Ανακτήθηκε: 02/03/2018.
* «Μπακουνάκης Νίκος» . *cmc.panteion.gr*. Ανακτήθηκε στις 13-06-2017.

Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 21ου αιώνα