Lockheed U-2

Το **Lockheed U-2**, με το παρατσούκλι "*Dragon Lady*", είναι αμερικανικό μονοκινητήριο αεροσκάφος αναγνώρισης μεγάλου υψόμετρου που χρησιμοποιήθηκε από τη δεκαετία του 1950 από την Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών (USAF) και την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA). Παρέχει μέρα και νύχτα, σε μεγάλο υψόμετρο 70.000 πόδια (21.300 μ.), συλλογή πληροφοριών παντός καιρού.

Η Lockheed Corporation πρότεινε αρχικά την παραγωγή του αεροσκάφους το 1953. Εγκρίθηκε το 1954 και η πρώτη του δοκιμαστική πτήση ήταν το 1955. Πετούσε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου πάνω από τη Σοβιετική Ένωση, την Κίνα, το Βιετνάμ και την Κούβα. Το 1960, ο Γκάρι Πάουερς καταρρίφθηκε σε ένα U-2C της CIA πάνω από τη Σοβιετική Ένωση από πύραυλο εδάφους-αέρος (SAM). Ο Ταγματάρχης Ρούντολφ Άντερσον Τζούνιορ καταρρίφθηκε επίσης με ένα U-2 κατά τη διάρκεια της Κρίσης των Πυραύλων της Κούβας το 1962.

Τα U-2 έχουν λάβει μέρος σε συγκρούσεις μετά τον Ψυχρό Πόλεμο στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και έχουν υποστηρίξει πολλές πολυεθνικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ. Το U-2 έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για έρευνα ηλεκτρονικών αισθητήρων, δορυφορική βαθμονόμηση, επιστημονική έρευνα και επικοινωνιακούς σκοπούς. Το U-2 είναι ένας από τους λίγους τύπους αεροσκαφών που υπηρέτησαν την USAF για περισσότερα από 50 χρόνια, μαζί με τα Boeing B-52, Boeing KC-135, Lockheed C-130 και Lockheed C-5. Τα νεότερα μοντέλα (TR-1, U-2R, U-2S) τέθηκαν σε λειτουργία τη δεκαετία του 1980 και το τελευταίο μοντέλο, το U-2S, είχε τεχνική αναβάθμιση το 2012. Το U-2 λειτουργεί επί του παρόντος από την USAF και τη NASA.

## Ανάπτυξη
### Υπόβαθρο
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο στρατός των ΗΠΑ επιθυμούσε καλύτερη στρατηγική εναέρια αναγνώριση για να βοηθήσει στον προσδιορισμό των σοβιετικών δυνατοτήτων και προθέσεων και για να αποτρέψει την απροσδόκητη σύλληψη, όπως είχε συμβεί στην επίθεση στο Περλ Χάρμπορ . Η Πολεμική Αεροπορία ανέθεσε την «Έκθεση Beacon Hill» από το Project Lincoln στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, η οποία ερευνήθηκε το 1951–1952 και παραδόθηκε το 1952. Επικεφαλής της επιτροπής ήταν ο Καρλ Όβερχειτζ και επιβλέπονταν από τον Γκόρντον Σάβιλ της Πολεμικής Αεροπορίας και περιλάμβανε τους Τζέιμς Γκίμπλερτ Μπέικερ και Έντουιν Λαντ, οι οποίοι θα σχεδίαζαν την εξειδικευμένη οπτική στο U-2.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η καλύτερη πληροφορία που διέθετε η αμερικανική κυβέρνηση σε εγκαταστάσεις βαθιά μέσα στη Σοβιετική Ένωση ήταν οι φωτογραφίες της γερμανικής Luftwaffe του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου εδάφους δυτικά των Ουραλίων, οπότε οι υπερπτήσεις για τη λήψη αεροφωτογραφιών της Σοβιετικής Ένωσης θα ήταν απαραίτητες. Η επιτροπή πρότεινε ένα αεροπλάνο με προηγμένη οπτική, που θα πετούσε σε ύψος μεγαλύτερο των 21 χιλιομέτρων.

Μετά το 1950, η σοβιετική αεράμυνα αναχαίτιζε με συνέπεια όλα τα αεροσκάφη κοντά στα σύνορα της χώρας — μερικές φορές ακόμη και εκείνα εντός ιαπωνικού εναέριου χώρου. Τα υπάρχοντα αναγνωριστικά αεροσκάφη των ΗΠΑ, κυρίως βομβαρδιστικά που μετατράπηκαν για αναγνωριστικά καθήκοντα, όπως το Boeing RB-47, ήταν ευάλωτα στο αντιαεροπορικό πυροβολικό, τους πυραύλους και τα μαχητικά. Ο Ρίτσαρντ Λέγκχορν της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών πρότεινε ότι ένα αεροσκάφος που θα μπορούσε να πετάξει στα 60.000 πόδια (18.300 μ.) θα έπρεπε να είναι ασφαλές από το MiG-17, το καλύτερο αεροσκάφος αναχαίτισης της Σοβιετικής Ένωσης, το οποίο μόλις θα μπορούσε να φτάσει τα 45.000 πόδια (13.700 μ.). Αυτός και άλλοι πίστευαν ότι τα σοβιετικά ραντάρ, τα οποία χρησιμοποιούσαν αμερικανικό εξοπλισμό που παρασχέθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν αεροσκάφη πάνω άνω των 65.000 ποδιών (19.800 μ.).

Εκείνη την εποχή, το αεροσκάφος με την υψηλότερη πτήση που ήταν διαθέσιμο στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους ήταν το English Electric Canberra, το οποίο μπορούσε να φτάσει 48.000 πόδια (14.600 μ.). Οι Βρετανοί είχαν ήδη παραγάγει το PR3, μία παραλλαγή του αεροσκάφους για φωτογραφική αναγνώριση, αλλά η USAF ζήτησε τη βοήθεια της English Electric για να τροποποιήσει περαιτέρω την αμερικανική έκδοση του Canberra, το Martin B-57, με μακριά, στενά φτερά, νέους κινητήρες για να φτάσει τα 67.000 πόδια (20.400 μ.). Η Διοίκηση Έρευνας και Ανάπτυξης Αεροπορίας () των ΗΠΑ έδωσε εντολή για αλλαγές σχεδιασμού που έκαναν το αεροσκάφος πιο ανθεκτικό για μάχη, αλλά το αεροσκάφος RB-57D του 1955 που προέκυψε μπορούσε να φτάσει μόνο τα 64.000 πόδια (19.500 μέτρα). Η Σοβιετική Ένωση, σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανία, είχε βελτιώσει την τεχνολογία ραντάρ μετά τον πόλεμο και μπορούσε να παρακολουθεί αεροσκάφη άνω των 65.000 ποδιών (19.800 μ.).

## Δείτε επίσης

* Lockheed SR-71 Blackbird

## Παραπομπές


## Πηγές

*  .

Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
U-2
Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη