Γκούσινιε

Το **Γκούσινιε** (σερβικά κυριλλικά: , αλβανικά: ) είναι πόλη ευρισκόμενη στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.

## Ονομασία
Η ονομασία *Gusinje* (Гусиње) προέρχεται από την λέξη *guska* (γαλοπούλα). Η παλαιότερη ονομασία της πόλεως ήταν *Gousino* (Гоусино). Κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, ήταν γνωστή υπό την τουρκική ονομασία *Gusna* (گوسن). Στα αλβανικά, είναι γνωστή ως *Gucia*.

## Γεωγραφία
Η πόλη ευρίσκεται εντός του Φαραγγιού του Πλαβ-Γκούσινιε των Προκλέτιγιε, σε υψόμετρο, περίπου, 1.000 μέτρων.

## Ιστορία
Γιουγκοσλάβοι ερευνητές έχουν επιχειρήσει την ιστορική σύνδεση της περιοχής του Φαραγγιού του Πλαβ-Γκούσινιε με την μεσαιωνική *[[ζούπα|župa]]* (κομητεία) του «Γκούσεϊμο», στην οποία γίνεται αναφορά εντός του *[[Χρονικό του Ιερέα της Διόκλειας|Χρονικού του Ιερέα της Διόκλειας]]* ως τμήμα του «Πόντγκοριε». Ορισμένοι ερευνητές εκτιμούν πως η συγκεκριμένη κομητεία ευρισκόταν εντός του Άνω Πόλιμλιε (το οποίο περιλαμβάνει το Γκούσινιε). Είναι γνωστό πως μεσαιωνικός οικισμός ευρισκόταν εντός του εδάφους του σημερινού Γκούσινιε. Κατά την διάρκεια του 14ου αιώνα, το Γκούσινιε αναφερόταν ως χωριό, ένας εκ των σταθμών των καραβανιών επί της οδού μεταξύ Κότορ-Σκούταρι-Ποντγκόριτσα-Πετς. Αναφορά στο όνομά του γίνεται, επίσης, εντός του οθωμανικού ντεφτέρ του 1485.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, προ του 1611, το φρούριο του Γκούσινιε ανεγέρθηκε επί της τοποθεσίας του μεσαιωνικού οικισμού, στους πρόποδες των Προκλέτιγιε. Από τα μέσα του 17ου αιώνα, η φυλή των Κελμέντι, προερχόμενη από τη Βόρεια Αλβανία, καθώς και η φυλή των Κούτσι ξεκίνησαν να εγκαθίστανται, χωρίς προηγούμενη άδεια, εντός του Φαραγγιού του Πλαβ-Γκούσινιε, ερχόμενες σε ανταγωνισμό με άλλους Σέρβους και Αλβανούς Μουσουλμάνους πρόσφυγες προερχόμενους από την Μαλέσια και το Μαυροβούνιο, οι οποίοι ήσαν στην πλειοψηφία τους σερβόφωνοι. Οι μικρές πόλεις του Πλαβ και του Γκούσινιε αποτελούνταν, επίσης, από μεικτό ως προς την καταγωγή πληθυσμό, του οποίου μητρική γλώσσα ήταν η σερβική. Η επαρχία κατοικείτο από σερβικό πληθυσμό (συμπεριλαμβανομένου, σε μικρότερο βαθμό, ενός μουσουλμανικού πληθυσμού σερβικής προέλευσης και γλώσσας), καθώς και αλβανικό πληθυσμό.

Κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του 19ου αιώνα, το Γκούσινιε είχε 400 οικίες, ποσοστό της τάξεως του 75% εκ των οποίων ήταν μουσουλμανικές, ενώ 25% σερβικές. Σύμφωνα με τον Μ. Βελιμίροβιτς, στα τέλη του 19ου αιώνα, οι οικίες είχαν αυξηθεί σε «αριθμό ανώτερο των 1600 οικιών», ενώ υπήρχαν τέσσερα τζαμιά, χωρίς να υπάρχει κάποια εκκλησία. Ωστόσο, άλλη πηγή αναφέρει ως 495 τον αριθμό των οικιών, με συνολικό πληθυσμό 2.588 κατοίκων. Το Γκούσινιε, κατά την διάρκεια εκείνης της περιόδου, εκπροσωπείτο σε διοικητικό επίπεδο από *[[καϊμακάμης|καϊμακάμη]]* (κυβερνήτη του *[[καζάς|καζά]]*).

Η περιοχή του Πλαβ-Γκούσινιε αποτέλεσε την τοποθεσία αριθμού μαχών το 1879 και το 1880 μεταξύ της υπέρ των Οθωμανών αλβανικής εθνικιστικής Ένωσης του Πρίζρεν και μαυροβουνιακών δυνάμεων, ως επακόλουθο του Συνεδρίου του Βερολίνου (1878). Συγκεκριμένα, το Συνέδριο είχε προχωρήσει στην απόφαση πως οι οθωμανικές επαρχίες θα έπρεπε να παραχωρηθούν στο Πριγκιπάτο του Μαυροβουνίου, γεγονός το οποίο έγινε δεκτό ως προσβολή από τους Αλβανούς εθνικιστές, οι οποίοι προχώρησαν στην ίδρυση, με την υποστήριξη των Οθωμανών, της Ένωσης του Πρίζρεν. Οι Οθωμανοί παρείχαν οπλισμό στον τοπικό μουσουλμανικό πληθυσμό, ενώ, ταυτόχρονα, απέστειλαν τακτικά στρατεύματα. Ο Αλί Πασάς του Γκούσινιε, ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης, επιστράτευσε Αλβανούς ατάκτους προκειμένου να επιτεθούν στις μαυροβουνιακές δυνάμεις οι οποίες, ως αποτέλεσμα, είχαν σταθμεύσει στην περιοχή. Παρά την αρχική τους επιτυχία, ωστόσο, οι Αλβανοί ηττήθηκαν από μαυροβουνιακές δυνάμεις οι οποίες ευρίσκονταν υπό την ηγεσία του Μάρκο Μίλιανοβ, στις αρχές του 1880. Ωστόσο, το Γκούσινιε παρέμεινε υπό τον έλεγχο των Οθωμανών, ενώ το Ούλτσινι παραχωρήθηκε ως αποζημίωση.

Οι συγκεκριμένες επαρχίες ήσαν *de facto* τμήμα του Σαντζακιού του Νόβι Πάζαρ (Βιλαέτι του Κοσόβου) από το 1877 έως το 1913. Τελικώς, το Μαυροβούνιο προχώρησε στην κατάληψή τους, το 1912, κατά την διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Η κατάληψή τους από το Μαυροβούνιο αναγνωρίστηκε επισήμως από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1913.

Το 1939, ο πληθυσμός του Γκούσινιε θεωρείτο πως ήταν στην πλειοψηφία του αλβανικός και δίγλωσσος, ενώ εκείνος του Πλαβ στην πλειοψηφία του εξισλαμισμένος σερβικός.

Το 1967, ο οικισμός περιγραφόταν ως "Ανατολίτικου τύπου, υψηλού κλίματος θερινό θέρετρο (925 μ.), το οποίο, λόγω της απομονωμένης και συνοριακής τοποθεσίας του, δεν έλαβε την απαραίτητη προσοχή [από την κυβέρνηση]".

## Δημογραφία

### Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού

### Ηλικιακή πυραμίδα (2003)

### Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα

## Παραπομπές


## Πηγές

*  
*  
*  
*  

Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου
Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ
Κατηγορία:Σαντζάκ