open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ευήμερος ο Μεσσήνιος

Ο **Ευήμερος ο Μεσσήνιος** ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος της Κυρηναϊκής Σχολής, φίλος του βασιλιά Κασσάνδρου (311-298 π.Χ.).

## Βιογραφία
Με παραγγελία του Κασσάνδρου, ο Ευήμερος ταξίδεψε στη νήσο Παγχαία του Περσικού Κόλπου. Στο έργο του *Ιερή Αναγραφή* περιγράφει τη ζωή των κατοίκων του νησιού αυτού, ισχυριζόμενος ότι ήταν Κρητικοί που μεταφέρθηκαν εκεί με εντολή του ίδιου του Δία, και ζούσαν στην Παγχαία με καθεστώς κοινοκτημοσύνης. Την «αναγραφή» αυτή ο Ευήμερος αφήνει να εννοηθεί ότι τη διάβασε σε βωμό της Πανάρας, της πρωτεύουσας της Παγχαίας, και έγραφε ότι ο Ουρανός, ο Κρόνος και ο Ζεύς υπήρξαν βασιλιάδες της Παγχαίας και θεοποιήθηκαν μετά τον θάνατό τους.

Ξεκινώντας από αυτό, ο Ευήμερος διαμόρφωσε τη θεωρία που έγινε γνωστή ως *[[Ευημερισμός]]*, δηλαδή τη θεωρία ότι οι θεοί ήταν κάποτε άνθρωποι και στη συνέχεια θεοποιήθηκαν. Η θεωρία αυτή μεταφράστηκε από τον Κόιντο Έννιο (*Quintus Ennius*, 239 - περ. 169 π.Χ.) στα Λατινικά, προκάλεσε ωστόσο αντιδράσεις ιερέων και φιλοσόφων. Ο Ευήμερος δέχθηκε ιδιαίτερη κριτική, συγκεκριμένα ο Πλούταρχος στο έργο του Περί Ίσιδος και Οσίριδος τον αποκαλεί άθεο. Ο Διόδωρος Σικελιώτης (6.1) και ο Λακτάντιος διέσωσαν αποσπάσματα του έργου του.

## Δείτε επίσης
* Αθεϊσμός στην Αρχαία Ελλάδα

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ιωάννη Κακαβούλια: *Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)*, εκδ. Νικόδημος, Αθήνα

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Κατηγορία:Κυρηναϊκοί φιλόσοφοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μυθογράφοι
Κατηγορία:Ελληνιστική φιλοσοφία και θρησκεία
Ηγήμων ο Θάσιος

Ο **Ηγήμων ο Θάσιος** ήταν αρχαίος Έλληνας κωμικός ποιητής του 5ου αιώνα π.Χ., με την ακμή του να συμπίπτει με την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Γνωστός και με το προσωνύμιο *«Φακή»*, ο Ηγήμων διακρίθηκε κυρίως ως δημιουργός της παρωδίας ως θεατρικού είδους. Η παρωδία του *«Γιγαντομαχία»* ήταν ουσιαστικά μια σατιρική αυτοβιογραφία του, με την οποία ωστόσο οι Αθηναίοι γέλασαν τόσο πολύ, ώστε ξέχασαν την ήττα τους στη Σικελία, που την πληροφορήθηκαν τότε, και παρέμειναν στο θέατρο γελώντας και κλαίγοντας.

Γράφτηκε ότι στην παράσταση μιας κωμωδίας του ο Ηγήμων κουβάλησε στο θέατρο ένα σωρό από πέτρες για να τον λιθοβολήσουν οι θεατές, σε περίπτωση που δεν τους άρεσε η κωμωδία. Κύριος στόχος στα έργα του ήταν να δημιουργήσει αστείες εντυπώσεις. Ανέπτυσσε π.χ. επικό και μεγαλόπρεπο τόνο για να αφηγηθεί διενέξεις αχθοφόρων, και αυτό προκαλούσε το κωμικό αποτέλεσμα.

## Πηγές

* Ιωάννη Κακαβούλια: *«Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)»*, εκδ. Νικόδημος, Αθήνα

* *The Oxford Classical Dictionary* (=OCD), εκδ. από S. Hornblower et al., Oxford 2012, s.v. Hegemon, of Thasos, σ. 652.
**Αποσπάσματα: Parody: P. Brandt, *Corpusculum poesis epicae graece ludibundae* 1 (1888), 37-49, Comedy: PCG5. 546-7. Ερμηνεία: Meineke, FCG 1. 214 f.; Wilamowitz, Hermes 1905, 173 f. (= Kl. Schr. 4 (1962), 220 f.; A. Körte, RE 7/2 (1912), 2595 f. 'Hegemon' 3; D. Panomitros, Parnassus 45 (2003), 145–62.

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θάσιοι
Κατηγορία:Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας
Ηγησίας ο Μάγνης

Ο **Ηγησίας ο Μάγνης** ήταν αρχαίος Έλληνας ρήτορας και σοφιστής από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, παρά το όρος Σίπυλο, που έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ..

Ο Ηγησίας θεωρείται ο βασικός εκπρόσωπος του Ασιανισμού, ο οποίος άκμασε και στη Ρόδο και τον χαρακτήριζε εκζήτηση, έλλειψη ιδεών και συναισθημάτων, ευφυολογήματα και κάθε είδους εντυπωσιασμοί. Ο ίδιος ο Ηγησίας υπεστήριζε ότι εμιμείτο το απλό ύφος του Λυσία με τις σύντομες προτάσεις, και είχε εφαρμόσει την τεχνοτροπία αυτή σε διάφορα έργα του, όπως στην *«Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου»*, την οποία ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσέας θεωρεί ως υπόδειγμα ακαλαισθησίας, παραθέτει μάλιστα και μία σελίδα προκειμένου να πείσει τον αναγνώστη για τα παραπάνω ελαττώματα. Πιθανότατα πάντως η «ιστορία» αυτή ήταν μέρος ενός «επιδεικτικού λόγου» (βλ. Ρητορική) και όχι σύγγραμμα με στόχο την ιστοριογραφία. Αυτό υποστηρίζεται από ένα σχόλιο του Αγαθαρχίδη που έσωσε ο Μέγας Φώτιος (κώδ.250), όπου αναφέρεται ότι ο μόνος σκοπός του Ηγησίου ήταν να επιδείξει την επιδεξιότητά του στο να περιγράφει γεγόνοτα που έκαναν «αίσθηση», όπως εδώ η μεταχείριση που επεφύλαξε ο Μέγας Αλέξανδρος στους κατοίκους της Γάζας μετά την κατάκτησή της. Παρόλα αυτά, ο Ηγησίας βρήκε μιμητές: στον ιστορικό Τίμαιο η επίδρασή του είναι φανερή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Εράνα

Η **Εράνα** ήταν αρχαίος οικισμός της Μεσσηνίας χτισμένος στην περιοχή των σημερινών Φιλιατρών.

Η αρχαία πόλη τοποθετείται στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Αγία Κυριακή. Στην ίδια περιοχή αναφέρεται ακόμη ότι στην αρχαιότητα υπήρχε οικισμός με την ονομασία Αρήνη και άλλος ένας οικισμός, ο Αλίατρος. Κατά μία άποψη και τα δύο ονόματα *Εράνα* και *Αρήνη* αναφέρονται στον ίδιο αρχαίο οικισμό.

Η Εράνα έδωσε την ονομασία της στην περιοχή Εράνη.

Ολόκληρη η περιοχή των Φιλιατρών παρουσιάζει ίχνη κατακτήσεως κατά την Προϊστορική εποχή. Στη θέση Γουρνοσπηλιές έχει βρεθεί λίθινος πέλεκυς Νεολιθικής εποχής. Επίσης, ίχνη Μυκηναϊκής κατοικήσεως υπάρχουν στα Αρμακάδια όπου σώζονται ερείπια αρχαίου οικισμού και Μυκηναϊκός τάφος. Τα Αρμακάδια είναι τοποθεσία του Δήμου Φιλιατρών στο δρόμο προς Γαργαλιάνους, με ελαιώνες και διάσπαρτες αγροτικές οικίες.

Τα Φιλιατρά δημιουργήθηκαν μόλις τον 12ο ή τον 13ο αιώνα μ.Χ.

Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μεσσηνίας
Λαγκούβαρδος

Με την ονομασία **Λαγκούβαρδος** μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:

* Λαγκούβαρδος Μεσσηνίας, οικισμός της δημοτικής ενότητας Γαργαλιάνων του Δήμου Τριφυλίας.
* Λαγκουβάρδος Μεσσηνίας, οικισμός της δημοτικής ενότητας Φιλιατρών του Δήμου Τριφυλίας.

## Άλλες αναφορές
* *Παραλία του Λαγκουβάρδου*, στη δυτική Μεσσηνία. 
* *Λαγκούβαρδος* ή *Λαγκουβάρδος*, ποταμός στα δυτικά της Μεσσηνίας.
* *Φαράγγι Λαγκουβάρδου*.
Οππιανός

Ο **Οππιανός** ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής από την Ανάζαρβο της Κιλικίας, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ..

Ο Οππιανός συνέγραψε στα τέλη της βασιλείας του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου το ποίημα *«Αλιευτικά»* (δηλαδή αναφερόμενα στο ψάρεμα) σε 5 βιβλία, που σώζεται ακόμα. Το αφιέρωσε στον Μάρκο Αυρήλιο, ο οποίος ενθουσιάστηκε τόσο πολύ, ώστε του δώρησε ανά ένα χρυσό νόμισμα για κάθε στίχο του (οι στίχοι ήταν περίπου 3500)! Το ποίημα αυτό είναι γραμμένο σε στίχους «ηρωικού εξάμετρου». Και ένα άλλο ποίημα, τιτλοφορούμενο *«Κυνηγετικά»*, αφιερωμένο στον αυτοκράτορα Καρακάλλα, αποδίδεται επίσης στον Οππιανό, στην πραγματικότητα όμως ανήκει σε άλλον Οππιανό, Σύρο από την Απάμεια (ή Πέλλα της Συρίας), που έζησε αργότερα, στις αρχές του 3ου αιώνα, και είναι πολύ κατώτερο σε αξία από τα *«Αλιευτικά»* (και μικρότερο, 2150 στίχοι σε 4 βιβλία και το τελευταίο μοιάζει ημιτελές). Ο Οππιανός πέθανε σε ηλικία μόλις 30 ετών από επιδημία, οπότε λογικό είναι ακόμα και να μη συνέγραψε κανένα άλλο έργο. Οι συμπολίτες του έστησαν άγαλμα προς τιμή του με σωζόμενη επιγραφή που: 1) θρηνεί για τον πρόωρο θάνατό του και 2) εξυμνεί την ιδιοφυία του.

## Παραπομπές


## Πηγή
* Ιωάννη Κακαβούλια: *«Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)»*, εκδ. Νικόδημος, Αθήνα

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες διδακτικοί ποιητές
Ονησίκριτος

Ο **Ονησίκριτος** (πιθ. Αστυπάλαια, 360 π.Χ. – 290 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός του 4ου αιώνα π.Χ., που καταγόταν από την Αίγινα ή την Αστυπάλαια.

Ο Ονησίκριτος υπήρξε σε προχωρημένη ηλικία μαθητής του Διογένη. Πήρε μέρος στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και έφθασε μέχρι την Ινδία ως αρχιπλοηγός του στόλου του Νεάρχου. Ήταν ιδιαίτερα καταρτισμένος ναυτικός. Ο Μέγας Αλέξανδρος ανέθεσε στον Ονησίκριτο το 326 π.Χ. να συνομιλήσει με τους γυμνοσοφιστές της Ινδίας.

Το έργο του Ονησίκριτου για τον Μέγα Αλέξανδρο δεν σώθηκε (διασώθηκε μόνον ο τίτλος του: *«Πῶς Ἀλέξανδρος ἤχθη»*),σώθηκαν όμως αποσπάσματα από άλλα έργα του που μας πληροφορούν για την αρχαία Ινδία και τους κατοίκους της. Φαίνεται να έγραψε τα έργα του στην αυλή του βασιλιά Λυσιμάχου της Θράκης. Κατά την αρχαιότητα θεωρούσαν τον Ονησίκριτο κομπορρήμονα και αναξιόπιστο, ακόμα και ο ίδιος ο Αλέξανδρος. Τα έργα του θεωρούνταν αναξιόπιστα ακόμη και από μετέπειτα ιστοριογράφους, όπως τον Αρριανό. Ο Στράβων π.χ. μνημονεύει τις υπερβολές του και την αγάπη του για τα θαυμαστά πράγματα. Ωστόσο, ένα απόσπασμά του, όπου συνομιλεί με Ινδούς *γυμνοσοφιστές* φανερώνει άνθρωπο πνευματώδη και οξυδερκή παρατηρητή. Ο *[[Περίπλους Ονησίκριτου|Περίπλους]]* του (των ακτών της Ινδίας) ενσωματώθηκε από τον Ιούβα Β΄ τον Μαυριτανό με απομνημονεύματα ταξιδιών από τον Νέαρχο και άλλους γεωγράφους, και κυκλοφορήθηκε από αυτόν υπό το όνομα του Ονησικρίτου, αποτελώντας σημαντική πηγή για τον Πλίνιο.

## Πηγή
* Ιωάννη Κακαβούλια: *Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)*, εκδ. Νικόδημος, Αθήνα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Κατηγορία:Κυνικοί φιλόσοφοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Κατηγορία:Γεωγράφοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Κατηγορία:Ναύαρχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Τάλια Σάιρ

Η **Τάλια Σάιρ** (*Talia Shire*, 25 Απριλίου 1946) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Το πραγματικό της όνομα είναι Τάλια Ρόουζ Κόπολα.

## Βιογραφία

Η Τάλια Σάιρ είναι κόρη του ιταλικής καταγωγής μουσικού Καρμάιν Κόπολα και αδερφή του σκηνοθέτη Φράνσις Φορντ Κόπολα. Είχε τις μεγαλύτερες επιτυχίες τις στις δεκαετίες του 1980 και 1990 με δυο ρόλους, τους οποίους όμως έπαιξε σε εννέα ταινίες. Ήταν οι ρόλοι της Κόνι, της κόρης του Δον Κορλεόνε στην ταινία *[[Ο Νονός (ταινία)|Ο Νονός]]* και της Άντριαν Μπαλμπόα στις πρώτες πέντε ταινίες τις σειράς *[[Ρόκυ]]*. Για τους δυο αυτούς ρόλους ήταν υποψήφια για το βραβείο Όσκαρ, το 1975 στην κατηγορία Α' Γυναικείος ρόλος (*Ο Νονός*) και το 1977 στην κατηγορία Β' Γυναικείος ρόλος (*Ρόκυ*).

Η Σάιρ ήταν παντρεμένη δυο φορές: πρώτα με τον μουσικοσυνθέτη Ντέιβιντ Σάιρ, και αργότερα με τον παραγωγό ταινιών Τζακ Σουόρτζμαν, ο οποίος πέθανε το 1994 από καρκίνο. Έχει τρεις γιους: τους ηθοποιούς Τζέισον Σουόρτζμαν, Ρόμπερτ Σουόρτζμαν και τον καμεραμάν Τζων Σουόρτζμαν.

## Φιλμογραφία
*Ο Νονός  (1972) 
*Ο Νονός ΙΙ  (1975)  
*Ρόκυ  (1977) 
*Ρόκυ Νο 2  (1979) 
*Η Προφητεία  (1979) 
*Ρόκυ Νο 3 (1982)
*Ρόκυ Νο 4  (1985)
*Ιστορίες της Νέας Υόρκης  (1989)
*Ο Νονός III  (1990) 
*Ρόκυ Νο 5 (1990) 
*Παραφορά Ερωτευμένοι  (1997) 
*Ρόκυ Μπαλμπόα  (2006)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Τάλια Σάιρ στο cine.gr 
*Συνέντευξη της Τάλια Σάιρ με θέμα τον Νονό, 2008

Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Οικογένεια Κόπολα
Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
Σοφία της Πρωσίας

Η **Σοφία**, γερμ. Sophia von Preußen von Hohenzollern (π. 31 Μαρτίου 1582 - π. 24 Νοεμβρίου 1610) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν Γερμανίδα πριγκίπισσα του δουκάτου της Πρωσίας, φέουδου του βασιλείου της Πολωνίας.

## Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας και της Μαρίας-Ελεονόρας των Λα Μαρκ, κόρης του Γουλιέλμου δούκα της Κλέβης. 

Τη φλέρταρε ο Γουλιέλμος Κέττλερ, γιος του Γκότχαρντ δούκα της Κουρλάνδης. Το συμβόλαιο γάμου τους υπογράφηκε στο Κένιγκσμπεργκ στις 5 Ιανουαρίου 1609. Η Σοφία απεβίωσε στις 24 Νοεμβρίου 1610, τέσσερις εβδομάδες μετά τη γέννηση του μοναδικού γιου της Ιακώβου, ο οποίος αργότερα διαδέχθηκε τον εκ πατρός θείο του Φρειδερίκο Κέττλερ ως δούκας της Κουρλάνδης. 

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1609 τον Γουλιέλμο Κέττλερ δούκα της Κουρλάνδης και είχε τέκνο:
* Ιάκωβος 1610-1682, δούκας της Κουρλάνδης.

## Πρόγονοι

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Μεσαριά Θήρας

Η **Μεσαριά** είναι χωριό της Σαντορίνης, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 160 μέτρα ενώ απέχει περίπου 3 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά από τα Φηρά. Με βάση την απογραφή 2021 έχει 1.742 κατοίκους ενώ με την απογραφή του 2011 είχε 1.480 κατοίκους. Διοικητικά, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, είναι  έδρα της κοινότητας Μεσαριάς του δήμου Θήρας.   

## Ιστορία
Η ύπαρξη της Μεσαριάς καταγράφεται ήδη από τα μέσα του 17ου αιώνα. Κατά τον 19ο αιώνα αποτέλεσε το βιομηχανικό κέντρο της Σαντορίνης.

Το 1929 ιδρύθηκε στην Μεσαριά το ιδιωτικό οφθαλμιατρείο «Αγία Βαρβάρα», γνωστό και ως «Δανέζειο Οφθαλμιατρείο». Είχε τεράστια συμβολή στην αντιμετώπιση του τραχώματος στο νησί, μία αρρώστια από την οποία έπασχε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των κατοίκων του νησιού και η οποία οδηγεί στην τύφλωση. Το οφθαλμιατρείο έκλεισε το 1954 με απόφαση του τότε υπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας, η οποία προέβλεπε και την ίδρυση δημόσιου αντιτραχωματικού οργανισμού.

## Αξιοθέατα
### Ιερός Ναός Αγίου Παϊσίου
Ο Ναός είναι τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και με σταυροειδή τόξα στην είσοδο. Επίσης έχει χαρακτηριστικό κωδωνοστάσιο κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής με έξι καμπάνες. Πανηγυρίζει στις 12 Ιουλίου.
### Αρχοντικό Γεωργίου Εμμανουήλ Αργυρού
Ο Γεώργιος Εμμανουήλ Αργυρός ήταν κτηματίας και έμπορος κρασιών. Το αρχοντικό χτίστηκε το 1888 πάνω σε προϋπάρχουσα ισόγεια παραδοσιακή κατοικία του 1860. Υπέστη σοβαρές ζημιές στον σεισμό του 1956, αλλά έχει αποκατασταθεί πλήρως και σήμερα έχει κηρυχθεί ως έργο τέχνης με ζώνη προστασίας 50 μέτρων περιμετρικά της ιδιοκτησίας. Το ισόγειο λειτουργεί ως ξενώνας Α΄ κατηγορίας ενώ ο όροφος ως μουσείο. Στο Αρχοντικό Αργυρού γίνονται ομαδικές ή ατομικές ξεναγήσεις στους επισκέπτες.

### Αρχοντικό Σαλίβερου
Όπως μαρτυρεί εγχάρακτη επιγραφή στην είσοδο του αρχοντικού, χτίστηκε το 1893. Σήμερα είναι ακατοίκητο και μη επισκέψιμο.


Αρχείο:Argyros mansion in Messaria.jpg|Το αρχοντικό Αργυρού.
Αρχείο:Saliveros mansion in Messaria.jpg|Το αρχοντικό του Σαλίβερου.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Καμικάζι αγάπη μου

***Καμικάζι αγάπη μου*** είναι ελληνική κωμική κινηματογραφική ταινία του 1983 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Πρωταγωνιστές είναι ο Στάθης Ψάλτης, ο Σταμάτης Γαρδέλης και η Ρένα Παγκράτη που υποδύονται τα αδέλφια Σγουρού, δίπλα στη Καίτη Φίνου, την Σοφία Αλιμπέρτη και τον Ζανό Ντάνιας που υποδύονται τους αγαπημένους τους.

## Πλοκή
Ο Στάθης (Στάθης Ψάλτης) λατρεύει τις μηχανές, η Ρένα (Ρένα Παγκράτη) θέλει όλη την ώρα να χορεύει σε ντίσκο και ο Αλέξης (Σταμάτης Γαρδέλης) τρελαίνεται για τη ροκ μουσική. Πρόκειται για τρία θεότρελα αδέλφια.

Ο ένας από αυτούς, ο Στάθης, δεν καταφέρνει να στεριώσει σε καμία δουλειά και, όταν φτάνει να χάσει και το κορίτσι που αγαπά, η μητέρα του αποφασίζει να του αγοράσει αυτό που λατρεύει περισσότερο, μια... σούπερ μοτοσικλέτα! Μόλις την αγοράζει, αντιλαμβάνεται πως του την έκλεψαν και τότε αποφασίζει να βρει έναν τρόπο για να αγοράσει μία άλλη αλλά και να μάθει ποιος του την έκλεψε. Όταν συναντά την Σύλβια (Βίνα Ασίκη) μια τύπισσα η οποία έχει ένα μαγαζί με εικόνες τον βάζει να κάνει μια *δουλειά της* αλλά τον ανακαλύπτει ένας αστυνομικός και τον κλείνει μέσα. Μόλις βγαίνει, αποφασίζει να πιάσει δουλειά με τον αδερφό του τον Αλέξη. Εκεί, πιάνει δουλειά με την βοήθεια της Χριστίνας (Βέρα Μπετίνη) και ο Αλέξης βρίσκει τον έρωτα του την Σοφία (Σοφία Αλιμπέρτη). Στο τέλος, ο Στάθης γίνεται διευθυντής και τα ξαναφτιάχνει με την Κίτσα (Καίτη Φίνου).

## Διανομή

## Παραγωγή και παραλειπόμενα
Κάποια από τα εξωτερικά γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε καφετέρια της Βουλιαγμένης και σε ξενοδοχείο του Λαγονησίου.  Κατά τα γυρίσματα, η Βέτα Μπετίνη έπεσε πάνω στον Στάθη Ψάλτη, με αποτέλεσμα αυτός να χάσει τις αισθήσεις του, όπως ο ίδιος έχει αφηγηθεί. 

Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 25 Ιανουαρίου 2008. 

Οι επικίνδυνες σκηνές με τη μοτοσυκλέτα γυρίστηκαν στο Παλαιό Φάληρο και στον Άγιο Δημήτριο με κασκαντέρ τον Σταύρο Καλιακούδα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Καμικάζι αγάπη μου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
* Καμικάζι αγάπη μου στο Cine.gr

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1980
Κατηγορία:Ταινίες του 1983
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Πλάτη

Με την ονομασία **Πλάτη** μπορεί να αναφέρονται:

Η πλάτη (ανατομία), μέρος του σώματος ζώων.

Οι οικισμοί:
* Πλάτη Έβρου, οικισμός της δημοτικής ενότητας Τριγώνου του Δήμου Ορεστιάδας.
* Πλάτη Λασιθίου, οικισμός του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου.
* Πλάτη Μεσσηνίας, οικισμός της δημοτικής ενότητας Φιλιατρών του Δήμου Τριφυλίας.

Οι νησίδες:
* Πλάτη Καλύμνου ή *Πλατύ*, νησίδα των Δωδεκανήσων (νοτιοανατολικά της Καλύμνου, δυτικά της Ψερίμου).
* Πλάτη Κάσου, βραχονησίδα δυτικά της Κάσου
* Πλάτη (νήσος), ακατοίκητο βραχονήσι του συμπλέγματος των Πριγκηπονήσων της Προποντίδας.
Καρλ Γουέδερς

Ο **Καρλ Γουέδερς** (*Carl Weathers,* 14 Ιανουαρίου 1948 - 1 Φεβρουαρίου 2024) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και πρώην αθλητής του αμερικανικού ποδοσφαίρου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1948 στη Νέα Ορλεάνη της πολιτείας της Λουιζιάνας, ΗΠΑ. Πριν την καριέρα του ως ηθοποιός είχε επιτυχίες ως αθλητής του αμερικανικού ποδοσφαίρου στους Oakland Raiders. Από το 1971 μέχρι το 1973 έπαιξε για τους B.C. Lions στο καναδικό πρωτάθλημα. Το 1974 τερμάτισε την καριέρα του ως αθλητής και άρχισε να παίζει μικρούς ρόλους σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως την *Friday Foster* (1975).

Έγινε διάσημος με τον ρόλο του *Απόλο Κριντ* στην ταινία Ρόκυ (1976), τον οποίο έπαιξε μέχρι και στην τέταρτη ταινία της σειράς. Μια άλλη του επιτυχία αποτελεί η συμμετοχή του στην ταινία Ο Κυνηγός, όπου πρωταγωνιστεί ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο απέκτησε το 1988 στην ταινία *Action Jackson*, η οποία όμως αν και είχε εισπρακτική επιτυχία, απέσπασε αρνητικές κριτικές. Από το 1991 μέχρι το 1993, πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά * Street Justice*.

## Προσωπική ζωή
Ο Γουέδερς ήταν παντρεμένος από το 1973 με την *Mary Ann Castle*, πήρε όμως διαζύγιο. Είχε μαζί της δυο γιους. Απεβίωσε την 1η Φεβρουαρίου 2024 σε ηλικία 76 ετών.

## Φιλμογραφία

* Δουλειά δεν είχε ο Διάβολος (2000)
* Ο Κυνηγός (1987)
* Rocky IV (1985)
* Rocky III (1982)
* Rocky II (1979)
* Ρόκυ: Τα Χρυσά Γάντια (1976)
* Fortune Dane
* Street Justice
* American Warships (2012)
* Rocky - Going the distance (2011)
* The Comebacks (2007)
* Balto III: Wings of Change (2004)
* Assault on Death Mountain (1999
* Assalto all'isola del Diavolo (1997)
* Happy Gilmore (1996)
* Hurricane Smith (1992)
* Action Jackson (1988)
* Braker (1985)
* Death Hunt (1980)
* Force 10 from Navarone (1978)
* Στενές επαφές τρίτου τύπου (1977)
* Friday Foster (1975)

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Καρλ Γουέδερς  στο cine.gr

Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί φωνής
Βεατρίκη της Σικελίας (1252-1275)

Η **Βεατρίκη** (1252 - 17 Νοεμβρίου/12 Δεκεμβρίου 1275) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν πριγκίπισσα της Σικελίας και με τον γάμο της έγινε τιτουλάρια Λατίνα αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης.

## Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη τού Καρόλου Α΄ της Σικελίας και της Βεατρίκης του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης και διαδόχου του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄ κόμη της Προβηγκίας. 

Με τη συνθήκη του Βιτέρμπο το 1267 ο Βαλδουίνος Β΄ των Κουρτεναί, Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, μετέφερε πολλά από τα δικαιώματά του της Λατινικής αυτοκρατορίας στον Κάρολο Α΄. Ο τελευταίος έπρεπε να επιβεβαιώσει την κατοχή της Κέρκυρας και μερικών πόλεων στην Αλβανία. Επίσης τού δόθηκε η επικυριαρχία επί του πριγκιπάτου της Αχαΐας και στα νησιά τού Αιγίου, εκτός αυτών που κατείχε η Βενετία και των νήσων Λέσβου, Χίου, Σάμου και Αμοργού. Η ίδια συμφωνία καθόριζε τον γάμο του Φιλίππου, γιου τού Βαλδουίνου Β΄, με τη Βεατρίκη, 2η κόρη του Καρόλου Α΄. Αν δεν αποκτούσαν τέκνα, τα δικαιώματα τού Φιλίππου θα μεταφερόταν στον Κάρολο Α΄. Τότε έγινε ο αρραβώνας τους· η Βεατρίκη ήταν 15 ετών.

Έξι έτη μετά έγινε ο γάμος στη Φότζια: η Βεατρίκη ήταν 21 και ο Φίλιππος 30 ετών. Λίγες ημέρες μετά απεβίωσε ο Βαλδουίνος Β΄. Ο Φίλιππος διεκδίκησε τον τίτλο τού Λατίνου αυτοκράτορα και η Βεατρίκη έγινε (τιτουλάρια) αυτοκράτειρα. Ο γάμος τους ήταν αρμονικός και απέκτησαν μία κόρη. Δύο έτη μετά η Βεατρίκη απεβίωσε σε ηλικία 23 ετών, το 1275.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1273 τον Φίλιππο των Κουρτεναί, Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.  Έκαναν ένα τέκνο:
* Αικατερίνη Α΄ του Κουρτεναί 1274-1307, παντρεύτηκε τον Κάρολο κόμη του Βαλουά.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


## Πηγές
*John V.A. Fine, Jr., *The Late Medieval Balkans* (1987)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://books.google.co.uk/books?id=x3BzmTdQLioC&pg=PA52&lpg=PA52&dq=Beatrice+of+Sicily&source=bl&ots=U5eYsCsvXf&sig=YTzZNQNdoYdH0YxSGRTGlQike6A&hl=en&sa=X&ei=IVU6VdaAL4jZapbAgNgH&ved=0CGMQ6AEwDw#v=onepage&q=Beatrice%20of%20Sicily&f=false

Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Νάπολης
Κατηγορία:Δούκισσες της Φερράρα
Επιφάνιος Καλαφάτης

Ο μητροπολίτης **Επιφάνιος Καλαφάτης** (Ύδρα, 1912 - 30 Οκτωβρίου 1990) ήταν Έλληνας ιεράρχης και μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1912. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, εισήλθε στις τάξεις του κλήρου της Εκκλησίας της Ελλάδος ως διάκονος και στην συνέχεια το 1941, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Στην αρχή, υπηρέτησε ως εφημέριος και ιεροκήρυκας στη γενέτειρά του, στην Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, ενώ στη συνέχεια διορίσθηκε πρωθιερέας του Βασιλικού Ναυτικού. Ως αρχιμανδρίτης του στόλου είχε μεταβεί επανειλημμένα στο εξωτερικό. 

Το 1960 εκλέχθηκε από την Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Παροναξίας. Στη διάρκεια της αρχιεροσύνης του διετέλεσε επίσης και τοποτηρητής των Μητροπόλεων Ύδρας και Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών. Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου του 1990.

## Παραπομπές


Επιφανιος
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί κληρικοί
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Σημαία της Σλοβακίας

[thumb|250px|right|[Αρχείο:FIAV 111000.svg|20px Λόγος σημαίας: 2:3]]
Η **[[σημαία]] της [[Σλοβακία|Σλοβακίας]]** καθιερώθηκε με το Σύνταγμα που τέθηκε σε ισχύ στις 3 Σεπτεμβρίου 1992. Η σημαία έχει ένα κοινό στοιχείο με άλλα σλαβικά έθνη, ότι χρησιμοποιεί το κόκκινο, το λευκό και το μπλε για χρώματα.

Η σλοβακική σημαία με τη σύγχρονη μορφή της (όμως με άλλο θυρεό πάνω της ή άνευ θυρεού) ανάγεται χρονικά στην Επανάσταση του 1848, όταν οι Σλοβάκοι πολεμούσαν εναντίον των Ούγγρων. Πριν από το Δεύτερο παγκόσμιο Πόλεμο η σημαία ήταν σε χρήση ημιεπίσημα στην Τσεχοσλοβακία, από τη Δημοκρατία της Σλοβακίας, το 1939-45. Στις 1 Μαρτίου του 1990 η σημαία καθιερώθηκε χωρίς το θυρεό ως επίσημη σημαία της Σλοβακίας. Ο θυρεός προστέθηκε την 3η Σεπτεμβρίου του 1992.

Ο θυρεός στη σημαία προστέθηκε για να μη γίνεται σύγχυση στη σημαία της Σλοβακίας με τις σημαίες της Ρωσίας και της Σλοβενίας. Στο θυρεό υπάρχει το εθνόσημο της Σλοβακίας.

Αρχείο:Flag_of_First_Slovak_Republic_1939-1945.svg|Ανεπίσημη σημαία της Σλοβακίας το 1939-1945


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σημαίες της Σλοβακίας- World Statesmen.

Σλοβακία
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σλοβακίας
Μέγα Ρεύμα

Το **Μέγα Ρεύμα** (σημερινή ονομασία Arnavutköy, *Αρναβούτκιοϊ*, δηλαδή Αλβανικό χωριό ή γειτονιά των Αλβανών ) ήταν χωριό και σημερινό προάστιο της Κωνσταντινούπολης στο Βόσπορο.

Είναι ένα από τα ομορφότερα και πλέον καλοδιατηρημένα χωριά της ευρωπαϊκής όχθης του Βοσπόρου. Έχει ρίζες στην αρχαιότητα και στην περίοδο της ακμής του ήταν το μεγαλύτερο ελληνικό χωριό του Βοσπόρου, με περισσότερους από 6.000 Ελληνες.

Το χωριό στην αρχαιότητα, σύμφωνα με μαρτυρία του ιστορικού Πολύβιου, ονομαζόταν «*Εστίαι*». Κατά τον ιστορικό Σωζόμενο, ο οποίος έζησε το πρώτο ήμισυ του 5ου μ.Χ. αιώνα, οι πρώην «*Εστίαι*» επί των ημερών του ονομάζονται «*Μιχαήλιον*».  Αναφέρεται επίσης το όνομα «*Ανάπλους*». Ο Γάλλος βοτανολόγος και περιηγητής Pierre de Gylle αναφέρει σε σύγγραμμά του (1553) ότι το Μιχαήλιον ονομάζεται από τους Γραικούς «*Ασωμάτων*», από τον περίφημο ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, αλλά ήδη και «*Μέγα Ρεύμα*». Πολύ πριν την Άλωση, πολλοί συγγραφείς αναφέρονται στην «*Ασωμάτων κώμη*», «*χώρα των Ασωμάτων*» και «*Ασώματο*». Μετά την Άλωση, ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής εποίκησε τη ρημαγμένη περιοχή με Αλβανούς από την Ήπειρο, εξού και η τουρκική ονομασία *Arnavutköy*, *Αρβανιτοχώρι*. Οι Αρβανίτες αυτοί ήταν ελληνορθόδοξοι και αφομοιώθηκαν από τη ρωμαίικη κοινότητα, καθώς αναμείχθηκαν αργότερα και με Ελληνες από τα νησιά του Αιγαίου και την Ανατολική Θράκη. Η ονομασία Μέγα Ρεύμα επικράτησε από τα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα.

Οπως δηλώνει το όνομα του χωριού, το ρεύμα του Βοσπόρου, που κατεβαίνει από τον Εύξεινο Πόντο στη Μεσόγειο, αναπτύσσει εντυπωσιακή ταχύτητα. Στα παράλια του Βοσπόρου υπάρχουν εκπληκτικής τέχνης παραθεριστικές κατοικίες αριστοκρατών (τα λεγόμενα *[[γιαλί]]*). Στο κέντρο του προαστίου υπάρχει η ελληνορθόδοξη εκκλησία των Ταξιαρχών, η μεγαλύτερη του Βοσπόρου, η οποία μαρτυρεί και το μέγεθος και τον αλλοτινό πλούτο της τοπικής ρωμαίικης κοινότητας. Στο Μέγα Ρεύμα οι ντόπιοι ασχολούνταν κυρίως με την αμπελουργία και την αλιεία. Εκεί παραθέριζαν επιφανείς Φαναριώτες και ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας: οι Υψηλάντηδες, οι Μουσούροι, οι Μαυροκορδάτοι, οι Καραθεοδωρήδες, οι Σούτσοι. Ο Νικόλαος Σκουφάς απεβίωσε στο Μέγα Ρεύμα και ετάφη στο ναό των Ταξιαρχών το 1819. Μετά την Ελληνική Επανάσταση οι Φαναριώτες αποδεκατίζονται και εγκαθίστανται στο χωριό μουσουλμάνοι.

Σήμερα οι κάτοικοι του Μεγάλου Ρεύματος είναι κυρίως εύποροι αστοί, οι οποίοι κατοικούν στα παλιά παραλιακά ξύλινα αρχοντικά. Η παραλιακή λεωφόρος είναι γεμάτη καλόγουστες, δυτικού ύφους, καφετέριες και εστιατόρια και παρουσιάζει ιδιαίτερη κίνηση.

## Υποσημειώσεις


## Πηγές
*Μητροπολίτου Ηλιουπόλεως Γενναδίου, Η ιστορία του Μεγάλου Ρεύματος (Αρναούτκιοϊ)
*Περιοδικό Passport, Βόσπορος:Τα ρωμαίικα χωριά, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2007

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Αδελφότητα Μεγαρευμιωτών «Ο Ταξιάρχης»

Κατηγορία:Μπεσίκτας
Κατηγορία:Βόσπορος
Εθνόσημο της Σλοβακίας

thumb|Το εθνόσημο της Σλοβακίας.
Το **[[εθνόσημο]] της [[Σλοβακία|Σλοβακίας]]** αποτελείται από έναν ασημένιο διπλό σταυρό, ο οποίος υψώνεται στη μεσαία κορυφή ενός σκούρου μπλε βουνού, αποτελούμενου από τρεις κορυφές. Βρίσκεται σε έναν αρχαίο ερυθρό θυρεό. Παρόμοιο σύμβολο, όμως με άλλα χρώματα, υπάρχει και στο εθνόσημο της Ουγγαρίας.

thumb|85px|left|Το σύμβολο της Σλοβακίας από το 1960 μέχρι το 1990
## Σύμβολα
Μια από τις σύγχρονες ερμηνείες για το διπλό πατριαρχικό σταυρό (βυζαντινό σύμβολο) είναι ότι αντιπροσωπεύει τη Σλοβακία ως κληρονόμος και φρουρός της παράδοσης του Χριστιανισμού, ο οποίος διαδόθηκε στην περιοχή από τους αγίου Κύριλλο και Μεθόδιο, πριν από 12 αιώνες. Στα χρόνια του Βυζαντίου ο διπλός σταυρός δε θεωρούνταν θρησκευτικός.

Τα τρία βουνά εκπροσωπούν τρία μικρά όρη: τα Τάτρα, Φάτρα και Μάτρα (το τελευταίο βρίσκεται στην Ουγγαρία). Έτσι, τα βουνά εκπροσωπούν τη σύγχρονη Σλοβακία. Από το 1992 το εθνόσημο υπάρχει και στη σημαία της Σλοβακίας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* https://web.archive.org/web/20150722115033/http://www.genealogy-heraldry.sk/eng/eng1.html - Heraldry and Genealogy Society

Σλοβακια
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σλοβακίας
Και αυτός το βιολί του

Το ***Και αυτός το βιολί του*** ή ***Αν ήταν το βιολί πουλί*** είναι ο τίτλος ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας του 1984, σε σκηνοθεσία Τάκη Βουγιουκλάκη και σενάριο του Λάκη Μιχαηλίδη, με πρωταγωνιστή τον Σωτήρη Μουστάκα.

## Πλοκή
Ο Λευτέρης, που είναι βιολιστής, τρέχει διαρκώς από δω κι από κει για δουλειά. Από τη Συμφωνική Ορχήστρα μέχρι την εκκλησία. Κάποια Κυριακή, ένα επεισόδιο λόγω ανταγωνισμού δύο εκκλησιών γίνεται η αιτία να βρεθεί στη φυλακή, όπου και διηγείται τη ζωή του σ' έναν συγκρατούμενό του. Έχει κάνει μια πολυτάραχη ζωή, πλούσια σε γάμους και διαζύγια. Παντρεύτηκε τρεις φορές: στην αρχή με την ερωτιάρα Τζένη, ακολούθως με τη θρησκευόμενη Άννα και τέλος με τη σεμνή Μαρία. Χώρισε δε και με τις τρεις, επειδή η πρώτη ήταν τζογαδόρισσα, η δεύτερη έπαιζε σε πορνοταινίες και η τρίτη τον απάτησε ανταποδίδοντάς του τα ίσα.

## Διανομή
*Σωτήρης Μουστάκας - Λευτέρης Παγκανινάκης
*Γιάννης Μιχαλόπουλος - δικαστής
*Γιάννης Βογιατζής - Βλάσσης Μπούκας
*Θανάσης Παπαδόπουλος - παπα-Φώτης
*Βίνα Ασίκη - Άννα Τσουραπίδου
*Αθηνά Μαυρομάτη - Μαρία
*Στέλλα Κωνσταντινίδου - Τζένη
*Δήμητρα Σερεμέτη - μητέρα Τζένης
*Ηλίας Κακλαμάνης - Τζίμης
*Αλέκος Ζαρταλούδης - πατέρας Τζένης
*Κώστας Παληός - δρ Θάνος Τσουκαντάς
*Λιλή Ντερίμα - Μήτση
*Μπάμπης Κορκοτάς - Μπάμπης Τσουραπίδης
*Κώστας Μακέδος - παπα-Γιώργης
*Γιώργος Βάσος - Φώντας
*Γιάννης Μελαχροινούδης - δικηγόρος
*Μαρία Γιαννοπούλου - μασέζ
*Χάρης Νάζος - πάτερ Ονούφριος

## Κυκλοφορία

Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 2 Ιουνίου 2008. 

Η ταινία άλλαξε τίτλο προκειμένου να προβληθεί στην τηλεόραση, μια και το αρχικό *Αν ήταν το βιολί πουλί* θεωρήθηκε τότε ακατάλληλο. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Και αυτός το βιολί του'' στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
* ''Και αυτός το βιολί του'' στο Cine.gr\
*Κριτική της ταινίας από τον Σταύρο Γανωτή

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1980
Κατηγορία:Ταινίες του 1984
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες που κυκλοφόρησαν κατευθείαν σε βίντεο
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τάκη Βουγιουκλάκη
Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Σημαία της Ουγγαρίας

[thumb|right|[Αρχείο:FIAV 110000.svg|20px 
Λόγος σημαίας: 1:2, βασική σημαία]]

Η **[[σημαία]] της [[Ουγγαρία|Ουγγαρίας]]** είναι τρίχρωμη και αποτελείται από τρεις οριζόντιες ισομεγέθεις λωρίδες, χρωμάτων κόκκινου, λευκού και πράσινου. Υπό αυτή τη μορφή, είναι σημαία της Ουγγαρίας από το 1957.

## Προέλευση
Η σημερινή σημαία προέρχεται από το αντιστασιακό κίνημα του 1848 , που κορυφώθηκε με την Επανάσταση της Ουγγαρίας εναντίον των Αψβούργων, το 1848 με 1849. 

Τα χρώματα έχουν παρθεί από το ιστορικό εθνόσημο της Ουγγαρίας, που ανάγεται στην εποχή του Μεσαίωνα, ενώ η τριχρωμία υπενθυμίζει τη Γαλλική Επανάσταση.

Κατά την περίοδο του ρομαντισμού, υποστηρίχθηκε ότι τα χρώματα στη σημαία αποτελούν σύμβολα αρετών: κόκκινο για τη δύναμη, λευκό για την πίστη και πράσινο για την ελπίδα. Επιπρόσθετα, το κόκκινο συμβολίζει το αίμα που χύθηκε για την πατρίδα, το λευκό την ελευθερία και το πράσινο τη γη, τα βοσκοτόπια και λιβάδια της Ουγγαρίας.


Εικόνα:Flag_of_Hungary.svg|20px Λόγος 1:2,κρατική σημαία με το εθνόσημο της χώρας
Εικόνα:War Flag of Hungary.svg|20px Λόγος 3:4, πολεμική σημαία
Εικόνα:Civil Ensign of Hungary.svg|20px Λόγος 2:3, πολιτικό έμβλημα
Εικόνα:Naval Ensign of Hungary.svg|20px Λόγος 3:4, ναυτικό έμβλημα
Εικόνα:Government Ensign of Hungary (1957-1990).svg|Η σημαία της Ουγγαρίας της της περιόδου 1957-1989 .
Εικόνα:Flag of the Hungarian Revolution (1956).svg|Σημαία της Επανάστασης του 1956
Εικόνα:Flag of Hungary (1949-1956).svg|Σημαία της περιόδου 1949-1956
Εικόνα:Flag of Hungary (1946-1949, 1956-1957).svg|Σημαία της περιόδου 1946-1949, 1956-1957
Εικόνα:Flag of Hungary (1915-1918, 1919-1946).svg|Σημαία του 1919-1946
Εικόνα:Flag of Hungary (1919).svg|Σημαία του 1919
Εικόνα:Flag of Hungary (1918–1919).svg|Σημαία της περιόδου 1918-1919.
Εικόνα:Flag of Hungary (1867-1918).svg|Σημαία της περιόδου 1867-1918.


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η σημαία στο  Flagspot.net
* (ουγγρικά) Σύνταγμα της Ουγγρικής Δημοκρατίας (=Νόμος 1949/XX)
* (ουγγρικά) Νόμος 1995/LXXXIII
* (ουγγρικά) Νόμος 2000/XXXVIII

Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ουγγαρίας
Ουγγαρία
Διάγραμμα διακλάδωσης

Στα μαθηματικά, και συγκεκριμένα στα δυναμικά συστήματα, ένα **διάγραμμα διακλάδωσης** δείχνει τις πιθανές μακροπρόθεσμες τιμές  ενός συστήματος ως συνάρτηση μιας παραμέτρου διακλάδωσης του συστήματος. Είναι σύνηθες να αναπαριστούμε τις σταθερές λύσεις με συμπαγείς γραμμές και τις ασταθείς λύσεις με διακεκομμένες. 

## Διακλαδώσεις στη Λογιστική Απεικόνιση

Ένα παράδειγμα αποτελεί το διάγραμμα διακλάδωσης της λογιστικής απεικόνισης:

: x_{n+1}=rx_n(1-x_n). \,

Η παράμετρος διακλάδωσης *r* είναι στον οριζόντιο άξονα του γραφήματος, ενώ ο κάθετος άξονας δείχνει τις πιθανές τιμές της λογιστικής συνάρτησης. Μόνο οι σταθερές λύσεις εμφανίζονται εδώ, ενώ υπάρχουν ακόμη πολλές άλλες ασταθείς λύσεις.

Το διάγραμμα διακλάδωσης δείχνει τον χωρισμό των πιθανών περιόδων των σταθερών τροχιών από 1 σε 2 σε 4 σε 8 κλπ. Κάθε ένα από αυτά τα σημεία διακλάδωσης αποτελεί μια διακλάδωση διπλασιασμού περιόδου. Το ποσοστό των μηκών των συνεχόμενων καμπυλών ανάμεσα σε τιμές του *r* για τις οποίες συμβαίνει η διακλάδωση, συγκλίνει στη σταθερά του Φάιγκενμπαουμ.

## Σπάσιμο συμμετρίας σε σύνολα διακλαδώσεων

Σε ένα δυναμικό σύστημα όπως το

: \ddot {x} + f(x;\mu) + \epsilon g(x) = 0,

το οποίο είναι δομικά σταθερό όταν  \mu \neq 0 , εάν σχεδιαστεί ένα διάγραμμα διακλάδωσης, με το  \mu  να είναι η παράμετρος διακλάδωσης, αλλά για διαφορετικές τιμές του  \epsilon , η περίπτωση  \epsilon = 0 αντιστοιχεί σε συμμετρική pitchfork διακλάδωση. Όταν  \epsilon \neq 0 , λέμε ότι έχουμε ένα pitchfork με 
*σπασμένη συμμετρία*. Τα παραπάνω παρουσιάζονται στη δεξιά εικόνα.

## Δείτε επίσης

* Θεωρία διακλαδώσεων

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η Λογιστική Απεικόνιση και Χάος 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χάος
Διακλαδωσης
Δήμος Μεθώνης Πιερίας

thumb|Το Δημαρχείο του Δήμου Μεθώνης, στο Μακρύγιαλο
Ο **Δήμος Μεθώνης** ήταν ένας από τους 13 συνολικά Δήμους της Πιερίας και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.946 κατοίκους. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πύδνας - Κολινδρού. Είχε  έδρα το Μακρύγιαλο και πληθυσμό 3.946 κατοίκους. Περιλάμβανε 4 Δημοτικά Διαμερίσματα και είχε 6 οικισμούς.

## Δημοτικά Διαμερίσματα
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα:
: ** Δ.δ. Μακρυγιάλου ** [ 1.872 ]  
::* ο Μακρύγιαλος [ 1.851 ]  
::* η Αρχαία Πύδνα [ 21 ]  
: ** Δ.δ. Μεθώνης ** [ 1.022 ]  
::* η Μεθώνη [ 996 ]  
::* ο Αγιάννης [ 26 ]  
: ** Δ.δ. Νέας Αγαθουπόλεως ** -- η Νέα Αγαθούπολη [ 421 ]
: ** Δ.δ. Παλαιού Ελευθεροχωρίου ** -- το Παλαιό Ελευθεροχώρι [ 631 ]

## Δήμαρχοι
Ο Δήμος συστάθηκε το 1998 με το Νόμο Καποδίστρια. Δήμαρχοι διετέλεσαν οι:

## Ιστορία
Η Κοινότητα Μεθώνης είχε συσταθεί με το ΦΕΚ 152Α στις 09/07/1918, με έδρα τον οικισμό Μακρύγιαλο. Μέχρι το 1949 ανήκε στο Νομό Θεσσαλονίκης. Μετά το 1949 ανήκει στο Νομό Πιερίας. Στις 04/12/1997 καταργήθηκε η Κοινότητα Μεθώνης και συνενώθηκε στο Δήμο Μεθώνης.

## Αναφορές



Κατηγορία:Δήμοι της περιφερειακής ενότητας Πιερίας
Δήμος Μεθώνης

Με την ονομασία **Δήμος Μεθώνης** υπάρχουν δύο δήμοι:

*Ο Δήμος Μεθώνης Μεσσηνίας του νομού Μεσσηνίας.
*Ο Δήμος Μεθώνης Πιερίας του νομού Πιερίας.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μακρύγιαλος Πιερίας

thumb|Το μνημείο των πεσόντων στο Μακρύγιαλο Πιερίας.
μικρογραφία|Παραλία Μακρύγιαλου Πιερίας.
Ο **Μακρύγιαλος** είναι μεγάλος οικισμός στις βόρειες ακτές του νομού Πιερίας. Από το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης αποτελεί τοπική κοινότητα του Δήμου Πύδνας-Κολινδρού. Έχει 1.681 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011. Είναι τουριστικό και αλιευτικό κέντρο. Οι κάτοικοι είναι Πόντιοι, Καταφυγιώτες και Βλάχοι. Ασχολούνται με τη γεωργία (ελιές, σιτηρά, ψάρια, μύδια) και με την αλιεία. Το 1993 ανακαλύφθηκε προϊστορικός οικισμός από τη Νεολιθική Εποχή. Απέχει από την Κατερίνη 21 χιλιόμετρα.

## Τοπική Κοινότητα Μακρυγιάλου
Η Τοπική Κοινότητα περιλαμβάνει, εκτός από το Μακρύγιαλο, και την Αρχαία Πύδνα. Έχει 1.706 κατοίκους και 2 οικισμούς (2011). Είναι υποδιαίρεση της Δημοτικής Ενότητας Μεθώνης, η οποία προήλθε από τον καταργημένο καποδιστριακό Δήμο Μεθώνης στον οποίο και ανήκε ο Μακρύγιαλος από το 1998 έως το 2011 όταν και συγχωνεύθηκε στον Δήμο Πύδνας - Κολινδρού.

## Υποδομή
Ο κύριος ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Υπάρχουν επίσης παρεκκλήσια και ξωκλήσια, όπως η Αγία Παρασκευή, ο Άγιος Ιωάννης και ο Άγιος Δημήτριος. Λειτουργεί εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο (και διθέσιο νηπιαγωγείο)και Γυμνάσιο. Στο Μακρύγιαλο έχει επίσης συνεταιρισμό οστρακοκαλλιεργητών και αγροτικό ιατρείο. Οι εξαγωγές των θαλασσινών γίνονται στη γειτονική Ιταλία. Τα τελευταία χρόνια έγιναν από το Δήμο έργα ανάπλασης του χώρου στην Παραλία Μακρύγιαλου.  Υπάρχει Πολιτιστικός Σύλλογος, με ποντιακές συλλογές. Στο δεύτερο μισό του Ιουλίου λαμβάνει χώρα η "Μυδοχαρά", τοπικό πανηγύρι όπου προσφέρονται ψητά μύδια και τσίπουρο. Η ποδοσφαιρική ομάδα Κεραυνός Μακρύγιαλου ιδρύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1940 και σήμερα αγωνίζεται στη Γ΄ ερασιτεχνική. Από το 1916 έως το 2000, ο Μακρύγιαλος εξυπηρετούνταν με σιδηροδρομική σύνδεση με την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη.

## Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού οφείλεται στη μεγάλη του (μακριά) παραλία, στον αιγιαλό. Τις τελευταίες δεκαετίες το κύμα μεταναστών από το χωριό προς την Ευρώπη και κυρίως τη Γερμανία ήταν σημαντικότατο.

Η ίδρυση του χωριού τοποθετείται στο 1908. Πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν Βόσνιοι και έγιναν γεωργοί. Έπειτα από θανάτους από ισπανική γρίπη το 1936 κάποιοι κινήθηκαν για να αποκατασταθούν ως ακτήμονες. Ο εσωτερικός τουρισμός ξεκίνησε προπολεμικά. Ιδρύθηκε το φιλανθρωπικό Ίδρυμα Εγγύς Ανατολής αμερικανικών συμφερόντων.

Το 1913 το χωριό είχε 64 οικίες, σύμφωνα με πίνακα της Υποδιοικήσεως Κατερίνης. Υπαγόταν στο Δήμο Κολινδρού, έναν από τους τρεις δήμους της Πιερίας (οι άλλοι δύο ήταν ο Δήμος Κατερίνης και ο Δήμος Λιτοχώρου).

Στον Μακρύγιαλο γεννήθηκε ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Τερζόπουλος.

## Δείτε επίσης
*Μακρυγιαλός Λασιθίου

## Παραπομπές


Μακρυγιαλος
Μακρυγιαλος
Παλαιό Ελευθεροχώρι Πιερίας

Το **Παλαιό Ελευθεροχώρι** είναι χωριό της Πιερίας, με 631  κατοίκους (2001). Οι κάτοικοι του χωριού (κυρίως Πόντιοι πρόσφυγες) καλλιεργούν καπνά, σιτηρά, Ελιές, βαμβάκι και  Αμπέλια. Ελάχιστες οικογένειες ασχολούνται με την Μελισσοκομία την Κτηνοτροφία και την πτηνοτροφία. Υπάρχει αγροτικό ιατρείο, γεωργικός συνεταιρισμός και διθέσιο Δημοτικό Σχολείο καθώς και νηπιαγωγείο. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή, ενώ υπάρχουν και παρεκκλήσια-ξωκλήσια (Άγιος Αθανάσιος). Τοπική γιορτή γίνεται στις 26 Ιουλίου. 
Απέχει 23 χιλιόμετρα από την Κατερίνη.
μικρογραφία|αριστερά|Το μνημείο για τους πεσόντες αγωνιστές στο Παλαιό Ελευθεροχώρι

## Ιστορικά στοιχεία
Στο Ελευθεροχώρι υπήρχαν αρκετές οικογένειες γηγενών, οι λεγόμενοι ντόπιοι. Τα πρώτα χρόνια κατοικούσαν εκεί και πολλές οικογένειες Τούρκων, οι οποίοι μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης και την ανταλλαγή των πληθυσμών έφυγαν για την Τουρκία. Αργότερα ήρθαν περίπου 10 οικογένειες, πρόσφυγες από τη Θράκη.

Η ονομασία «Παλαιό Ελευθεροχώρι» προήλθε αργότερα, για να φαίνεται η διαφορά από το Νέο Ελευθεροχώρι. Το Ελευθεροχώρι  αναφέρεται ότι είχε 13 οικίες με 51 κατοίκους (Ορθόδοξος πληθυσμός) το 1913, σε Πίνακα του Πληθυσμού της Υποδιοικήσεως της Κατερίνης (από το Δήμο Κατερίνης). Το 1916 έγινε ένας από τους 6 σταθμούς της ενωτικής σιδηροδρομικής γραμμής Παπαπούλι-Πλατύ που ένωσε την Αθήνα με την Θεσσαλονίκη μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και που ήταν οι εξής: Λιτόχωρο, Κατερίνη, Τζέζνα, Ελευθεροχώρι, Λιβάνοβο και Μέλοβο. Σε έκθεση της δεκαετίας του '30 βρίσκουμε ότι το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό είχε έναν δάσκαλο και 163 μαθητές. Μετά τη δεκαετία του '70 υπήρξε υψηλό κύμα μετανάστευσης.

## Βιβλιογραφία
* Καζταρίδης Ι. Φ., *Κατερίνη: Από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη*, εκδόσεις ΜΑΤΙ, 2006

## Παραπομπές


Παλαιο Ελευθεροχωρι
Παλαιο Ελευθεροχωρι
Ούγος Μάγνος

Ο **Ούγος Μάγνος** (*Hugues de France*, 1007 - 17 Σεπτεμβρίου 1025) Φράγκος πρίγκηπας του οίκου των Καπετιδών, μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Β' της Γαλλίας και της τρίτης συζύγου του Κωνσταντίας του Άρλ, συμβασιλέας με τον πατέρα του (1017 - 1025). Ο Ούγος Μάγνος ήταν ο δεύτερος πρίγκιπας απο τον δυναστεία των Καπετιδών που στέφθηκε συμβασιλέας απο τον πατέρα του όσο ακόμα ζούσε, το ίδιο είχε συμβεί όταν ο παππούς του Ούγος Καπέτος είχε στέψει συμβασιλέα τον πατέρα του Ροβέρτο. Η στέψη του Ούγου σαν συμβασιλέα έγινε την περίοδο 9/19 Ιουνίου 1017, ανέλαβε εξουσίες στο πλευρό του Ροβέρτου Β ωστόσο αργότερα επαναστάτησε εναντίον του. Ο Ούγος πέθανε σε ηλικία 18 ετών στην Κομπιέν λόγω των τραυμάτων του ύστερα απο πτώση απο άλογο ενώ ετοίμαζε νέα επανάσταση εναντίον του πατέρα του.  Ο Ούγος δεν άφησε απογόνους, επόμενοι διάδοχοι του θρόνου ήταν οι μικρότεροι αδελφοί του Ερρίκος Α΄ της Γαλλίας και Ροβέρτος Α΄ της Βουργουνδίας. 

Ο σύγχρονος του ιστορικός Ροδόλφος Γκλάμπερ, γεμάτος θαυμασμό για τον Ούγο, γράφει: *"Η πένα μου είναι πολύ μικρή για να περιγράψω τα τεράστια χαρίσματα και προσόντα του, στα πάντα ήταν άριστος, χωρίς να έχει βρεθεί κανένα προηγούμενο"*

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


## Πηγές
*The Origins of Some Angelo-Norman Families by Lewis C. Loyd, Page 50.
*The Doomesday Monachorum of Christ Church Canterbury, Page 55-6.
*Thys, Laurent, Histoire du Moyen Âge français

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Η βασιλική Οικογένεια της Γαλλίας

Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Κάρολος Σφόρτσα

Ο **Κάρολος Σφόρτσα** ή **Κόμης Σφόρτσα** (1872-1952) ήταν Ιταλός διπλωμάτης και πολιτικός. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στη νομική εισήλθε στο διπλωματικό χώρο και στην αρχή υπηρέτησε ως γραμματέας πρεσβείας στο Λονδίνο και αργότερα στο Πεκίνο. Το 1916 διορίσθηκε πρέσβης στη σερβική βασιλική Αυλή. Το 1918 ανέλαβε ύπατος αρμοστής της Ιταλίας στη Κωνσταντινούπολη. Ένα χρόνο μετά, το 1919 διορίσθηκε γερουσιαστής και με τον τίτλο Κόμης Σφόρτσα αντιπροσώπευσε την πατρίδα του στη Διάσκεψη του Σπα. Αμέσως μετά με την επιστροφή του στην Ιταλία τον ίδιο μήνα (Ιούλιο 1920) ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας. Υπήρξε ο πρωτεργάτης της Συνθήκης του Ραπάλλο (1920). Το 1922 αποσύρθηκε της πολιτικής αντιτιθέμενος στο Φασιστικό καθεστώς από το οποίο και τελικά εξορίστηκε. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Σφόρτσα επανήλθε από τις ΗΠΑ στην Ιταλία και διορίσθηκε, από τον πρωθυπουργό Ντε Γκάσπαρι, υπουργός των εξωτερικών «άνευ χαρτοφυλακίου», όπου και του ανατέθηκε η παρακολούθηση των θεμάτων (ζητημάτων) περί της Ευρωπαϊκής Ένωσης της οποίας υπήρξε θιασώτης.

Ο Σφόρτσα κατ΄ επανάληψη είχε επιδείξει ιδιαίτερη  ανθελληνική στάση κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Υπήρξε από τους πλέον θερμότερους υποκινητές του εθνικιστικού κινήματος του Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ εξελίχθηκε σε πολέμιο της Ελλάδος κατά τη διάρκεια της Μικρασιατική εκστρατείας και τελικά κατήγγειλε το Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι, όταν ανέλαβε υπουργός εξωτερικών (καλοκαίρι του 1920). Επί του συμφώνου, φέρεται επίσης ο Σφόρτσα να είχε δηλώσει με έντονο κυνισμό: "Όταν ανήλθον εις την εξουσίαν τον Ιούλιον του 1920 και έλαβον γνώσιν της ανωτέρω Συμφωνίας, την οποίαν ο Τιττόνι ετήρει μυστικήν, δεν ηδυνήθην να εννοήσω εις τι θα εχρησίμευεν εις την Ιταλίαν η Συμφωνία αυτή. Δεικνύων ολίγην έλλειψιν μετριοφροσύνης, εθεώρησα τουλάχιστον ως απρεπές δια μίαν Μεγάλην Δύναμιν όπως η Ιταλία, ότι υπέγραψε μίαν Συμφωνίαν τοιαύτην: ότι η Ελλάς θα υπεστήριζε, παν ουσιώδες συμφέρον της Ιταλίας εις την Αλβανίαν...".

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Σφόρτσα Κάρολος
Σφόρτσα Κάρολος
Μαργαρίτα του Ανζού (1273-1299)

Η **Μαργαρίτα, κόμισσα του Ανζού** (*Marguerite d'Anjou*, 1273 - 31 Δεκεμβρίου 1299) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν κόμισσα του Ανζού και του Μαιν, καθώς και κόμισσα του Βαλουά, του Αλανσόν, του Σαρτρ και του Περς από το γάμο της. 

## Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη και δεύτερο παιδί του Καρόλου Β΄ της Νάπολης και της Μαρίας των Άρπαντ, κόρης του Στεφάνου Α΄ της Ουγγαρίας. Τα μεγαλύτερα αδέλφια της ήταν ο Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας και ο Άγιος Λουδοβίκος της Τουλούζης, ενώ ανιψιός της ήταν ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας.

Όταν η Μαργαρίτα απεβίωσε το 1299, ο σύζυγός της Κάρολος κόμης του Βαλουά έκανε δύο ακόμη γάμους και απέκτησε τρεις κόρες από τον καθέναν.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Κάρολο των Καπετιδών κόμη του Βαλουά, (μικρότερο γιο του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας) στις 16 Αυγούστου 1290 στο Κορμπέγ, και πήρε από τον πατέρα της ως προίκα τις κομητείες του Ανζού και του Μαιν.  Έγινε με τον σύζυγό της Κάρολο δούκισσα του Ανζού και του Μαιν, ενώ μαζί του απέκτησε:
* Ισαβέλλα 1292-1309, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ των Ντρε δούκα της Βρετάνης.
* Φίλιππος ΣΤ΄ 1293-1350, βασιλιάς της Γαλλίας.
* Ιωάννα 1294-1342, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Αβέν κόμη του Μπλουά.
* Μαργαρίτα 1295-1342, παντρεύτηκε τον Γκυ Α΄ των Σατιγιόν κόμη του Μπλουά.
* Κάρολος Β΄ 1297-1346, κόμης του Αλανσόν.
* Αικατερίνη 1299, απεβ. νήπιο.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


## Πηγές
*Charles T. Wood, The French Apanages and the Capetian Monarchy: 1224-1328, (Harvard University Press, 1966)

Κατηγορία:Κόμισσες του Μαιν
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Κατηγορία:Κόμισσες του Αλανσόν
Κατηγορία:Κόμισσες του Ανζού
Ερρίκος της Ρενς

Ο **Ερρίκος** (γαλλ.: *Henri de France*, 1121 - 13 Νοεμβρίου 1175) από τον Οίκο των Καπετιδών ήταν επίσκοπος των Μπωβαί (1149-61) και μετά αρχιεπίσκοπος της Ρενς (1161-75).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της δεύτερης συζύγου του Αδελαΐδας του Μωριέν.

Επειδή ήταν τρίτος γιος και -από τη μεριά της μητέρας του- μικρανεψιός του πάπα Καλλίστου Β΄ ακολούθησε από νεαρός την εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Εκάρη στα 13 έτη του και χειροτονήθηκε δύο έτη μετά. Ανέβηκε όλα τα στάδια της εκκλησιαστικής ιεραρχίας· έγινε ηγούμενος βασιλικών αββαείων και ο βασιλιάς του απένειμε αξιώματα. Ήταν ένας πλούσιος εκκοσμικευμένος κληρικός και ως υιός βασιλιά προοριζόταν για υψηλότατο αξίωμα, όμως το 1146, επηρεασμένος από τον Άγ. Βερνάρδο, εισήλθε στο αββαείο του Κλερβώ. Ο πάπας Ευγένιος Γ΄ αναφέρει ότι έπλενε ταπεινά πιάτα στο Κιστερκιανό μοναστήρι.

Το 1149 απεβίωσε ο Όδων Γ΄ επίσκοπος του Μπωβαί και ο Άγ. Βερνάρδος του Κλερβώ έπεισε τον Σύλλογο του καθεδρικού ναού να εκλέξουν τον Ερρίκο ως νέο επίσκοπο. Ο Ερρίκος δεν ήταν προετοιμασμένος για τις πολιτικές υπευθυνότητες της νέας του θέσης και ήλθε σε διαμάχη με τους αστούς του Μπωβαί. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ υποστήριξε τους αστούς, ενώ ο Ερρίκος υποστηρίχθηκε από τον νεότερο αδελφό του Ροβέρτο Α΄ κόμη του Ντρε. Τελικά η διαφορά λύθηκε από τον πάπα Ευγένιο Γ΄ το 1151.

Το 1161 ο Ερρίκος έγινε αρχιεπίσκοπος της Ρενς (Reims) και στο Μπωβαί τον διαδέχθηκε ο Βαρθολομαίος του Μονκορνέ. Το 1164 διοργάνωσε μία σημαντική Σύνοδο στη Ρενς. έπειτα ήλθε σε διαμάχη με τον λαό της πόλης, αλλά υποστηρίχθηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του Λουδοβίκο Ζ΄, που κατέστειλε την εξέγερση. Ο Ερρίκος αφοσιώθηκε στον εξωραϊσμό και την άμυνα της πόλης: έκτισε τα κάστρα Σεπσώλ και Κορμισύ.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


## Αναφορές
* Demouy, Patrick. “Henri de France,” in Alfred Baudrillart, et al., eds., *Dictionnaire d’histoire et de géographie ecclésiastiques*, XXIII (1990), cols. 1129-1132.
* *Henri de France, archevêque de Reims (1162-75). Biographie et recueil des actes*. (Mémoire de maîtrise de l’Université de Reims, 1972.)
* “Henri de France et Louis VII. L’Évêque cistercien et son frère le roi,” [in *Les Serviteurs de l’État au Moyen Âge. Actes du XXIXe Congrès de la Société des historiens médiévistes de l’enseignement supérieur public* (*Publications de la Sorbonne. Histoire ancienne et médiévale*). Paris, 1999, pp.&nbsp;47–61.
* Ludwig Falkenstein, “Alexandre III et Henri de France: Conformités et conflits,” in: Rolf Grosse, ed., *L’Eglise de France et la papauté (Xème-XIIIème siècle)*. (*Studien und Dokumente zur Gallia pontificia/Etudes et documents pour servir à une Gallia pontificia*, I). Bonn, 1993, pp.&nbsp;103–176.
* Dietrich Lohrmann, “Autour d’un acte d’Henri, évêque de Beauvais, concernant trois granges de Froidmont (1159),” in Michel Parisse, ed. *A Propos des actes d’évêques: Hommage à Lucie Fossier*. (Collection: *Actes des Evêques de France*). Nancy: Presses Universitaires de Nancy, 1991, pp.&nbsp;161–167.

Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα