Εξτρεμισμός

**Eξτρεμισμός** είναι «η ιδιότητα ή η κατάσταση του να είσαι ακραίος» ή «η υπεράσπιση ακραίων μέτρων ή απόψεων». Ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως με πολιτική ή θρησκευτική έννοια για να αναφερθεί σε μια ιδεολογία που θεωρείται (από τον ομιλητή ή από κάποια υπονοούμενη κοινωνική συναίνεση) ότι είναι πολύ απομακρυσμένη από τις επικρατούσες στάσεις της κοινωνίας. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε οικονομικό πλαίσιο. Ο όρος μπορεί να χρησιμοποιείται υποτιμητικά από αντίπαλες ομάδες, αλλά χρησιμοποιείται επίσης σε ακαδημαϊκούς και δημοσιογραφικούς κύκλους με καθαρά περιγραφική και μη-καταδικαστική έννοια.

Οι απόψεις των εξτρεμιστών έρχονται σε αντίθεση με αυτές των μετριοπαθών. Στις δυτικές χώρες, για παράδειγμα, στη σύγχρονη συζήτηση για το Ισλάμ ή για τα ισλαμικά πολιτικά κινήματα, τονίζεται συνήθως η διάκριση μεταξύ εξτρεμιστών και μετριοπαθών Μουσουλμάνων. Οι πολιτικές ατζέντες που γίνονται αντιληπτές ως εξτρεμιστικές περιλαμβάνουν συχνά αυτές της ακροαριστερής ή της ακροδεξιάς πολιτικής, καθώς και του ριζοσπαστισμού, του αντιδραστισμού, του σωβινισμού, του φονταμενταλισμού και του φανατισμού.

## Ορισμοί
Οι Peter T. Coleman και Andrea Bartoli δίνουν παρατήρηση ορισμών: Ο εξτρεμισμός είναι ένα περίπλοκο φαινόμενο, αν και η πολυπλοκότητά του είναι συχνά δύσκολο να διαπιστωθεί. Πιο απλά, μπορεί να οριστεί ως δραστηριότητες (πεποιθήσεις, συμπεριφορές, συναισθήματα, πράξεις, στρατηγικές) ενός χαρακτήρα που απέχει πολύ από το συνηθισμένο. Σε περιβάλλοντα σύγκρουσης, εκδηλώνεται ως μια σοβαρή μορφή εμπλοκής σύγκρουσης. Ωστόσο, η επισήμανση δραστηριοτήτων, ανθρώπων και ομάδων ως «εξτρεμιστικών» και ο καθορισμός του τι είναι «συνηθισμένο» σε οποιοδήποτε περιβάλλον είναι πάντα ένα υποκειμενικό και πολιτικό ζήτημα. Επομένως, προτείνουμε οποιαδήποτε συζήτηση για τον εξτρεμισμό να λαμβάνει υπόψη τα εξής: Συνήθως, η ίδια εξτρεμιστική πράξη θα θεωρείται από κάποιους ως δίκαιη και ηθική (όπως ο φιλοκοινωνικός «αγώνας ελευθερίας») και από άλλους ως άδικη και ανήθικη (αντικοινωνική «τρομοκρατία») ανάλογα με τις αξίες, πολιτικές στάσεις, και ηθικές αρχές του παρατηρητή, καθώς και η σχέση του με τον δράστη. Επιπλέον, η αίσθηση του ηθικού ή ανήθικου χαρακτήρα μιας δεδομένης πράξης εξτρεμισμού (όπως η χρήση τακτικών ανταρτοπόλεμου από τον Νέλσον Μαντέλα κατά της κυβέρνησης της Νότιας Αφρικής) μπορεί να αλλάξει καθώς αλλάζουν οι συνθήκες (ηγεσία, παγκόσμια γνώμη, κρίσεις, ιστορικές αναφορές, κ.λπ.). Έτσι, το τρέχον και ιστορικό πλαίσιο των εξτρεμιστικών πράξεων διαμορφώνει την άποψή μας γι' αυτές. Οι διαφορές στην εξουσία έχουν επίσης σημασία όταν ορίζουμε τον εξτρεμισμό. Όταν βρίσκονται σε σύγκρουση, οι δραστηριότητες των μελών ομάδων χαμηλής ισχύος τείνουν να θεωρούνται πιο ακραίες από παρόμοιες δραστηριότητες που διαπράττονται από μέλη ομάδων που υποστηρίζουν το κατεστημένο.

Επιπλέον, οι ακραίες πράξεις είναι πιο πιθανό να χρησιμοποιηθούν από περιθωριοποιημένα άτομα και ομάδες που θεωρούν πιο κανονιστικές μορφές εμπλοκής σε σύγκρουση ως αποκλεισμένες για αυτούς ή προκατειλημμένες. Ωστόσο, οι κυρίαρχες ομάδες χρησιμοποιούν συχνά ακραίες δραστηριότητες (όπως η κυβερνητική επιβολή κυρώσεων σε βίαιες παραστρατιωτικές ομάδες ή η επίθεση στο Γουέικο από το FBI στις ΗΠΑ).

Οι εξτρεμιστικές πράξεις συχνά χρησιμοποιούν βίαια μέσα, αν και οι εξτρεμιστικές ομάδες θα διαφέρουν ως προς την προτίμησή τους για τον βίαιο εξτρεμισμό έναντι του μη βίαιου εξτρεμισμού, στο επίπεδο βίας που χρησιμοποιούν, και στους προτιμώμενους στόχους της βίας τους (από υποδομές έως στρατιωτικό προσωπικό έως πολίτες έως παιδιά). Και πάλι, οι ομάδες χαμηλής εξουσίας είναι πιο πιθανό να χρησιμοποιούν άμεσες, επεισοδιακές μορφές βίας (όπως οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας), ενώ οι κυρίαρχες ομάδες τείνουν να συνδέονται με πιο συστημικές ή θεσμοθετημένες μορφές (όπως η κρυφή χρήση βασανιστηρίων ή η αστυνομική βία).

Στη Γερμανία, ο εξτρεμισμός χρησιμοποιείται απερίφραστα για τη διαφοροποίηση μεταξύ δημοκρατικών και μη-δημοκρατικών προθέσεων. Το γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών ορίζει τον εξτρεμισμό ως μία πρόθεση που απορρίπτει το δημοκρατικό συνταγματικό κράτος και τις θεμελιώδεις αξίες, τις νόρμες και τους νόμους του.

Παρόλο που τα εξτρεμιστικά άτομα και ομάδες θεωρούνται συχνά ως συνεκτικά και ανελλιπώς κακά, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι μπορεί να είναι αμφιταλαντευόμενα ή αμφίθυμα ψυχολογικά ως άτομα, ή να περιέχονται διαφορές και συγκρούσεις μέσα στις ομάδες τους. Για παράδειγμα, μεμονωμένα μέλη της Χαμάς μπορεί να διαφέρουν σημαντικά ως προς την προθυμία τους να διαπραγματευτούν τις διαφορές τους με την Παλαιστινιακή Αρχή και, εν τέλει, με ορισμένες φατρίες στο Ισραήλ. Εν τέλει, το βασικό πρόβλημα που παρουσιάζει ο εξτρεμισμός σε καταστάσεις παρατεταμένης σύγκρουσης είναι λιγότερο η σοβαρότητα των δραστηριοτήτων (αν και η βία, το τραύμα, και η κλιμάκωση είναι προφανείς ανησυχίες) αλλά περισσότερο η κλειστή, παγιωμένη, και μισαλλόδοξη φύση των εξτρεμιστικών συμπεριφορών, και η επακόλουθη στεγανότητα τους στην αλλαγή.

### Διαφορά από τον ριζοσπαστισμό
Η Astrid Bötticher προσδιορίζει αρκετές διαφορές μεταξύ ριζοσπαστισμού και εξτρεμισμού, μεταξύ αυτών στους στόχους (ιδεαλιστικοί έναντι επανορθωτικών, απελευθερωτικοί έναντι αντιδημοκρατικών), ήθη (καθολικά έναντι συγκεκριμένων), προσέγγιση της διαφορετικότητας (αποδοχή έναντι απέχθειας) και χρήση βίας (πραγματιστική και επιλεκτική έναντι θεμιτής και αποδεκτής).

## Θεωρίες του εξτρεμισμού
Ο Έρικ Χόφερ και ο Άρθουρ Σλέζινγκερ Jr. ήταν δύο πολιτικοί συγγραφείς στα μέσα του 20ού αιώνα που έδωσαν αυτό που ισχυρίζονταν ότι ήταν αναφορές «πολιτικού εξτρεμισμού». Ο Χόφερ έγραψε το *The True Believer* και το *The Passionate State of Mind* για την ψυχολογία και την κοινωνιολογία όσων εντάσσονται σε «φανατικά» μαζικά κινήματα. Ο Σλέζινγκερ έγραψε το *The Vital Center*, υπερασπίζοντας ένα υποτιθέμενο «κέντρο» πολιτικής μέσα στο οποίο λαμβάνει χώρα ο «επικρατής» πολιτικός λόγος, και υπογραμμίζοντας την υποτιθέμενη ανάγκη οι κοινωνίες να θέσουν ξεκάθαρα όρια σχετικά με το τι δεν εντάσσεται σε αυτήν την αποδοχή.

Ο Σέιμουρ Μάρτιν Λίψετ υποστήριξε ότι εκτός από τον εξτρεμισμό της αριστεράς και της δεξιάς υπάρχει και ένας *εξτρεμισμός του κέντρου*, και ότι αυτός στην πραγματικότητα αποτέλεσε τη βάση του φασισμού.

Ο Λερντ Γουίλκοξ προσδιορίζει 21 υποτιθέμενα χαρακτηριστικά ενός «πολιτικού εξτρεμιστή», που κυμαίνονται από «την τάση για δολοφονία χαρακτήρα (*character assassination*)» και συμπεριφορές που εκφράζουν μίσος, όπως «χρήση προσβλητικών χαρακτηρισμών και ετικέτων», έως γενικά χαρακτηριστικά, όπως «την τάση να θεωρούν τους αντιπάλους και τους επικριτές ως ουσιωδώς κακούς», ή «την τάση να υποκαθιστούν τα επιχειρήματα με τον εκφοβισμό» και την «αγελαία σκέψη (*groupthink*)».

Ο «εξτρεμισμός» δεν είναι μεμονωμένο χαρακτηριστικό. Η στάση ή η συμπεριφορά ενός «εξτρεμιστή» μπορεί να εκπροσωπείται ως μέρος ενός φάσματος, το οποίο κυμαίνεται από ήπιο ενδιαφέρον έως «εμμονή» έως «φανατισμό» και «εξτρεμισμό». Η υποτιθέμενη ομοιότητα μεταξύ της «ακραίας αριστεράς» και της «ακροδεξιάς», ή ίσως μεταξύ αντιτιθέμενων θρησκευτικών ζηλωτών, μπορεί να σημαίνει μονάχα ότι όλα αυτά είναι «απαράδεκτα» από τη σκοπιά του κυρίαρχου ρεύματος ή της πλειοψηφίας.

Ο οικονομολόγος Ρόναλντ Γουίντρομπ υποστηρίζει ότι πολλά εξτρεμιστικά κινήματα, παρόλο που έχουν εντελώς διαφορετικές ιδεολογίες, μοιράζονται ένα κοινό σύνολο χαρακτηριστικών. Ως παράδειγμα, παραθέτει τα ακόλουθα κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ των «Εβραίων φονταμενταλιστών» και «των εξτρεμιστών της Χαμάς»:

* Και οι δύο είναι κατά κάθε συμβιβασμού με την άλλη πλευρά.
* Και οι δύο είναι απολύτως βέβαιοι για τη θέση τους.
* Και οι δύο υποστηρίζουν και μερικές φορές χρησιμοποιούν την βία για να επιτύχουν τους στόχους τους.
* Και οι δύο είναι εθνικιστές.
* Και οι δύο αποκηρύσσουν την διαφορετική άποψη εντός της ομάδας τους.
* Και οι δύο δαιμονοποιούν την άλλη πλευρά.

### Ψυχολογική
Μεταξύ των εξηγήσεων για τον εξτρεμισμό είναι μια που τον βλέπει ως πανώλη. Ο Άρνο Γκρουέν είπε: «Η έλλειψη ταυτότητας που σχετίζεται με τους εξτρεμιστές είναι το αποτέλεσμα αυτοκαταστροφικού μίσους για τον εαυτό που οδηγεί σε συναισθήματα εκδίκησης απέναντι στην ίδια τη ζωή, και στον ψυχαναγκασμό να σκοτώσει κανείς την ανθρώπινη φύση του». Σε αυτό το πλαίσιο, ο εξτρεμισμός θεωρείται όχι τακτική, ούτε ιδεολογία, αλλά ως παθολογική ασθένεια που τρέφεται με την καταστροφή της ζωής. Η Δρ Κάθλιν Τέιλορ πιστεύει ότι ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός είναι μια ψυχική ασθένεια που είναι "θεραπεύσιμη". Υπάρχουν διακριτά ψυχολογικά χαρακτηριστικά των εξτρεμιστών που συμβάλλουν στη σύγκρουση μεταξύ των κοινωνικών ομάδων. Ο Γιαν-Βίλεμ βαν Προϊτζέν τα προσδιόρισε ως ψυχολογική δυσφορία, γνωστική απλότητα, υπερβολική αυτοπεποίθηση και μισαλλοδοξία.

Μια άλλη άποψη είναι ότι ο εξτρεμισμός είναι μια συναισθηματική διέξοδος για σοβαρά συναισθήματα που προέρχονται από «επίμονες εμπειρίες καταπίεσης, ανασφάλειας, ταπείνωσης, αγανάκτησης, απώλειας και οργής» που υποτίθεται ότι «οδηγούν άτομα και ομάδες να υιοθετήσουν στρατηγικές εμπλοκής συγκρούσεων που «ταιριάζουν» ή φαίνονται συνεπείς με αυτές τις εμπειρίες».

Ο εξτρεμισμός θεωρείται από άλλους ερευνητές ως «ορθολογική στρατηγική σε ένα παιχνίδι εξουσίας», όπως περιγράφεται στα έργα του Έλι Μπέρμαν.

Σε μια μελέτη του 2018 στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου, οι επιστήμονες απέδειξαν ότι τα άτομα με ακραίες πολιτικές απόψεις (τόσο ακροδεξιά όσο και ακροαριστερά) είχαν σημαντικά χειρότερη μεταγνώση, ή την ικανότητα ενός ατόμου να αναγνωρίζει ότι είναι λάθος και να τροποποιεί τις απόψεις του όταν παρουσιάζονται αντίθετα στοιχεία, δημιουργώντας έτσι μια άποψη που υποστηρίζει μόνο την ιδέα τους για το λάθος και το σωστό. Οι άνθρωποι που βρέθηκαν σε ένα από τα πολιτικά άκρα αποδείχτηκε ότι είχαν πολύ μεγαλύτερη (αλλά λανθασμένη) εμπιστοσύνη στις πεποιθήσεις τους και αντιστάθηκαν στην αλλαγή.

Μια μελέτη του 2019 διαπίστωσε ότι ο πολιτικός εξτρεμισμός τόσο στα αριστερά όσο και στα δεξιά έτεινε να έχει τέσσερα κοινά ψυχολογικά χαρακτηριστικά: η ψυχολογική δυσφορία διεγείρει την υιοθέτηση μιας ακραίας ιδεολογικής προοπτικής, οι ακραίες ιδεολογίες τείνουν να έχουν σχετικά απλοϊκές αντιλήψεις για τον κοινωνικό κόσμο, αυτή η νοητική απλότητα προκαλεί υπερβολική εμπιστοσύνη στις κρίσεις και οι πολιτικοί εξτρεμιστές είναι λιγότερο ανεκτικοί σε διαφορετικές ομάδες και απόψεις από ό,τι οι μετριοπαθείς.

## Επίκριση του όρου
Αφού κατηγορήθηκε για εξτρεμισμό, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ επέκρινε την δημοφιλή χρήση του όρου στην Επιστολή από τη φυλακή του Μπέρμιγχαμ, «Αλλά αν και αρχικά απογοητεύτηκα που κατηγοριοποιήθηκα ως εξτρεμιστής, καθώς συνέχισα να σκέφτομαι το θέμα, σταδιακά κέρδισα ένα βαθμό ικανοποίησης από τον όρο. Δεν ήταν ο Ιησούς εξτρεμιστής για την αγάπη… Δεν ήταν ο Αμώς εξτρεμιστής για τη δικαιοσύνη… Δεν ήταν ο Λούθηρος εξτρεμιστής… Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν θα είμαστε εξτρεμιστές, αλλά τι είδους εξτρεμιστές θα είμαστε. Θα είμαστε εξτρεμιστές για το μίσος ή για την αγάπη; Θα είμαστε εξτρεμιστές για τη διατήρηση της αδικίας ή για την επέκταση της δικαιοσύνης;».

Στην ομιλία αποδοχής του 1964 στο Εθνικό Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών του 1964, ο Μπάρι Γκόλντγουοτερ είπε, «Θα σας υπενθυμίσω ότι ο εξτρεμισμός στην υπεράσπιση της ελευθερίας δεν είναι ανηθικότητα. Και επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω επίσης ότι η μετριοπάθεια στην επιδίωξη της δικαιοσύνης δεν είναι αρετή».

Ο Ρόμπερτ Φ. Κένεντι είπε «Αυτό που είναι απαράδεκτο, αυτό που είναι επικίνδυνο για τους εξτρεμιστές δεν είναι ότι είναι ακραίοι, αλλά ότι είναι μισαλλόδοξοι. Το κακό δεν είναι αυτό που λένε για την υπόθεσή τους, αλλά αυτό που λένε για τους αντιπάλους τους».

Στη Ρωσία, οι νόμοι που απαγορεύουν το εξτρεμιστικό περιεχόμενο χρησιμοποιούνται για την καταστολή της ελευθερίας του λόγου μέσω πολύ ευρείας και ευέλικτης ερμηνείας. Δημοσιευμένο υλικό που χαρακτηρίστηκε ως «εξτρεμιστικό» και επομένως διώκεται, περιλάμβανε διαμαρτυρίες κατά των δικαστικών αποφάσεων στην υπόθεση της Πλατείας Bolotnaya («κάλεσμα για παράνομη δράση»), κριτική για υπερβολικές δαπάνες από έναν τοπικό κυβερνήτη («προσβολή των αρχών»), δημοσίευση ενός ποιήματος υπέρ της Ουκρανίας («υποκίνηση μίσους»), μια ανοιχτή επιστολή κατά του πολέμου στην Τσετσενία από τη συγγραφέα Πωλίνα Ζερεμπτσόβα, το κίνημα των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Ρωσία, και άρθρα του εμπνευστή της Σύμβασης για τη Γενοκτονία του 1948.

Ο Τουσάρ Γκάντι, δισέγγονος του Μαχάτμα Γκάντι, λέει ότι ο ινδουιστικός εθνικισμός της Ινδίας αποτελεί απειλή για την κληρονομιά του Γκάντι και ότι η ιδεολογία του μίσους, του διχασμού και της πόλωσης που οδήγησε στη δολοφονία του Γκάντι από έναν θρησκευτικό ζηλωτή το 1948 έχει καταλάβει την Ινδία.

## Δείτε επίσης

* Τρομοκρατία
* Διωγμός
* Εθνοκάθαρση
* Ισλαμικός εξτρεμισμός
* Χριστιανική τρομοκρατία
* Χίντουτβα
* Φονταμενταλισμός

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πολιτική
Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες