open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ξυλοπλάκες OSB

**Ξυλοπλάκες OSB** (*αγγλ.* oriented strand board, OSB), ή **πλάκες με προσανατολισμένα ξυλοτεμαχίδια**, είναι ένας τύπος συγκολλημένου προϊόντος του ξύλου, που συντίθεται από μακριά και πλατιά τεμαχίδια ξύλου. 

Παράγεται με θερμή συμπίεση. Στα ξυλοτεμαχίδια -τα οποία είναι προσανατολισμένα προς μια κατεύθυνση- προστίθεται θερμοσκληρυνόμενη συγκολλητική ουσία (συνήθως φαινολική ή ισοκυανική) και μετά από στρωμάτωση, πρεσάρονται σε θερμή πρέσα για να συγκολληθούν. Στην Ευρώπη, αυτό το προϊόν ξύλου ταξινομείται σε 4 κατηγορίες ποιότητας.

## Ευρεσιτεχνία
Η παραγωγή αυτών των ξυλοπλακών έγινε από ευρεσιτεχνία του Armin Elmendorf στην Καλιφόρνια, το 1963. Οι ξυλοπλάκες OSB έχουν μία επιφάνεια τραχιά με πλατιά ξυλοτεμαχίδια, διαστάσεων περίπου  , τα οποία στρωματώνονται το ένα πάνω στο άλλο. Οι ξυλοπλάκες είναι διαφορετικού τύπου (OSB-1, OSB-2, OSB-3, OSB-4) ανάλογα της ανθεκτικότητάς τους, και παράγονται σε διαφορετικά πάχη (συνήθως 8 mm – 25 mm).

## Χρήσεις

Οι ξυλοπλάκες OSB αποτελούν δομικό υλικό που χρησιμοποιείται για οικοδομική χρήση ευρέως, λ.χ. τοιχοποιία, στέγες, δάπεδα, κ.α. Διαθέτει πολύ καλές μηχανικές αντοχές και ορισμένοι τύποι έχουν συνοχή και συνεκτικότητα στις δομικές χρήσεις. 

Σήμερα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, οι ξυλοπλάκες αυτές έχουν γίνει πολύ δημοφιλείς σε αρκετές εφαρμογές, ακόμη και από το κόντρα-πλακέ (plywood), ενώ στη Β. Αμερική καλύπτουν το 66% της αγοράς των δομικών πάνελ.  Οι πιο συχνές και διαδεδομένες χρήσεις των ξυλοπλακών αυτών είναι σε επενδύσεις, σε τοιχοποιίες, σε δάπεδα εσωτερικού χώρου ή βιομηχανικά δάπεδα, και σε στέγες. Μπορεί να αξιοποιηθούν επίσης για την παραγωγή επίπλων. 

Οι ξυλοπλάκες αυτές συγκολλούνται είτε με ρητίνες (κόλλες) φαινόλης – φορμαλδεΰδης στη βόρεια Αμερική, είτε με ισοκυανικές ρητίνες (τύπου PMDI) στην Ευρώπη και αλλού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ξύλο
Κατηγορία:Προϊόντα ξύλου
Οικία Κορντοπούλοφ

δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Το σπίτι Κορντοπούλοφ.
Το **σπίτι Κορντοπούλοφ** (βουλγαρικά: Кордопулова къща, *Kordopulova kashta*) είναι μεγάλο σπίτι Εθνικής Αναγέννησης της Βουλγαρίας στη νοτιοδυτική βουλγαρική πόλη Μελένικο (βουλγαρικά: Мелник). Χτίστηκε το 1754 ειδικά για την παραγωγή κρασιού και αγοράστηκε από τον πλούσιο και γνωστό έμπορο Μανώλη Κορδόπουλο. Το σπίτι, πιθανώς το μεγαλύτερο του είδους του  και της εποχής του, βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της πόλης και αποτελείται από ένα ισόγειο, που περιλαμβάνει ένα κελάρι κρασιού, ένα ημιυπόγειο για οικονομικές ανάγκες και μία εσοχή στο δάπεδο, που προοριζόταν να κατοικηθεί.

## Περισσότερες λεπτομέρειες
Ενώ η κάτω σειρά των 12 παραθύρων είναι τυπικά βουλγαρικού στιλ, η υψηλότερη είναι ένα μείγμα βενετσιάνικης και οθωμανικής αρχιτεκτονικής και είναι φτιαγμένο από βενετσιάνικο γυαλί, καθιστώντας το σπίτι μοναδικό στη Βουλγαρία.

Το χαρακτηριστικό κελάρι κρασιού στο Μελένικο είναι σκαμμένο στο βράχο για να σχηματίσει μια σήραγγα μήκους 150 μέτρων. Το κελάρι μπορεί να χωρέσει  300 τόνους κρασί, με το μεγαλύτερο βαρέλι να μπορεί να πάρει μόνο 12,5 τόνους. Οι διάδρομοι είναι σχετικά στενοί και χαμηλοί σε κάποια σημεία και το κελάρι διαθέτει σύστημα εξαερισμού και ειδικά κανάλια.

Δύο από τους τέσσερις ορόφους του σπιτιού είναι κατασκευασμένοι από πέτρα. Επτά εσωτερικές σκάλες συνδέουν τα δάπεδα και τις σοφίτες και τα δύο ξύλινα πατώματα καλύπτονται με ετερόκλητα χαλιά. Το πιο εντυπωσιακό δωμάτιο του σπιτιού είναι το καθιστικό. Είναι τεράστιο και διαθέτει 24 παράθυρα. Σε κάποια παράθυρα υπάρχουν πολύχρωμα βιτρώ. Το νταβάνι αυτού του δωματίου είναι κατασκευασμένο από ξύλο. Στο νταβάνι απεικονίζεται ο ήλιος με δώδεκα μεγάλες ακτίνες, που συμβολίζουν τους δώδεκα μήνες του έτους.

Ο Βούλγαρος επαναστάτης Γιάν Σαντάνσκι  χρησιμοποιούσε το σπίτι για καταφύγιο πριν από τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο τελευταίος της οικογένειας Κορδόπουλου σκοτώθηκε το 1916 και το σπίτι πέρασε στην Αγκνέσα, είτε μια υπηρέτρια είτε αδελφή ενός Κορδόπουλου. Παντρεύτηκε τον Γκεόργκι Τσίνσταροφ και, αν και δεν είχαν παιδιά, υιοθέτησαν τον ανιψιό τους Γκαβραήλ. Με τη σειρά του είναι ο πατέρας της Νικόλα Πασπαλέφ, του σημερινού ιδιοκτήτη. Το σπίτι του Κορδόπουλου ανακαινίστηκε το 1974-1980 και σήμερα είναι ένα ιδιωτικό μουσείο το οποίο επισκέπτονται 30.000 τουρίστες το χρόνο.

## Εικόνες

Αρχείο:House of Kordopoulos Melnik 1.JPG|
Αρχείο:House of Kordopoulos Melnik 2.JPG|
Αρχείο:House of Kordopoulos Melnik 3.JPG|
Αρχείο:House of Kordopoulos Melnik 4.JPG|
Αρχείο:House of Kordopoulos Melnik 5.JPG|
Αρχείο:House of Kordopoulos Melnik 6.JPG|
 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://www.tourism.government.bg/en/tourist-destinations/2805/5606
* http://www.kordopulova-house.com/ επίσημη ιστοσελίδα οικίας Κορντοπούλοφ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βουλγαρία
Μάρκος Άννιος Βήρος (πατέρας του Μάρκου Αυρηλίου)

Ο **Μάρκος Άννιος Βήρος** ο Νεότερος, λατιν.: Marcus Annius Verus (απεβ. 124 μ.Χ.) ήταν ένας διακεκριμένος Ρωμαίος πολιτικός, που έζησε τον 2ο αιώνα, υπηρέτησε ως πραίτωρ και έγινε ο πατέρας του Μάρκου Αυρηλίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Ρωμαίου Mάρκου Άννιου Βήρου του Πρεσβύτερου, συγκλητικού, δις υπάτου και της ευγενούς Ρουπιλίας Φαυστίνας, κόρης του Λίβωνα Ρουπίλιου Φρούγι αντικαταστάτη υπάτου (suffect consul) και της Σαλονίας Ματιδίας· η Σ. Ματιδία ήταν ανιψιά του Τραϊανού και πεθερά του Αδριανού. Αδέλφια του ήταν ο ύπατος Μάρκος Άννιος Λίβων και η Φαυστίνα η Πρεσβύτερη, σύζυγος του Aντωνίνου Πίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα. 

Ο Μάρκος Άννιος Βήρος ο Νεότερος απεβίωσε νέος, ενώ κατείχε το αξίωμα του πραίτορα.  Και τα δύο παιδιά του ήταν ακόμη μικρά. Το πιο πιθανό έτος του τέλους του είναι το 124. 

Στους *[[Τα εις εαυτόν|Διαλογισμούς του]]* ο Μάρκος Αυρήλιος, ο οποίος ήταν μόλις 3 ετών όταν πέθανε ο πατέρας του, λέει γι' αυτόν: «Από όσα άκουσα για τον πατέρα μου και από τη μνήμη μου γι' αυτόν, ήταν σεμνός και ανδρείος». 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Δομιτία Καλβίλα, κόρη του πατρικίου Πούμπλιου Καλβίσιου Τούλου Ρούσο, την κληρονόμο μίας πλούσιας οικογένειας που κατείχε εργοστάσιο πλακιδίων. Είχαν δύο παιδιά:
* Μάρκος Αυρήλιος Βήρος 121-180, Ρωμαίος Αυτοκράτορας.
** Αννία Γαλερία Αυρηλία Φαυστίνα π.151-μετά το 165, παντρεύτηκε τον Γναίο Κλαύδιο Σεβήρο ύπατο.
*** Τιβέριος Κλαύδιος Σεβήρος Πρόκουλος π.163-ως το 218, Συγκλητικός.
* Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα 122/123-π.155, παντρεύτηκε τον Γάιο Ουμίδιο Κουαδράτο Αννιανό Βήρο. 
** Ουμιδία Κορνιφικία Φαυστίνα 141-182, παντρεύτηκε άγνωστο Συγκλητικό.
*** Αννία Φαυστίνα η Πρεσβύτερη 165-ως το 218, παντρεύτηκε τον ανωτέρω (2ο εξάδελφό της) Τιβέριο Κλαύδιο Σεβήρο Πρόκουλο.

## Σημειώσεις


Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Κατηγορία:Ρωμαίοι πραίτορες
Κριστίνα Μπρενκ

Η **Κριστίνα Μπρενκ** (Σλοβενικά: Kristina Brenk, το γένος Βρχόβετς), επίσης γνωστή ως **Κριστίνα Μπρένκοβα** (22 Οκτωβρίου 1911 – 20 Νοεμβρίου 2009) ήταν Σλοβένα συγγραφέας, ποιήτρια, μεταφράστρια και συντάκτρια, γνωστότερη για τα παιδικά της βιβλία. Για το λογοτεχνικό της έργο έχει βραβευθεί δύο φορές με το λογοτεχνικό βραβείο Λέβστικ.

Η Μπρενκ γεννήθηκε στο Χόριουλ που ανήκει στην τότε Αυστροουγγαρία το 1911. Σπούδασε ψυχολογία και παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα και έλαβε το διδακτορικό της το 1939. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου εντάχθηκε στο Σλοβενικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Από το 1949 και μέχρι την συνταξιοδότηση της το 1973 εργάστηκε ως συντάκτρια και επιμελήτρια στον εκδοτικό οίκο Mladinska Knjiga. Το 1999 έλαβε το βραβείο Λέβστικ για τα ισόβια κατορθώματα στην παιδική λογοτεχνία, ενώ το 1972 είχε λάβει το βραβείο Λέβστικ για το βιβλίο για την Δελφίνα. Πέθανε στη Λιουμπλιάνα και είναι θαμμένη στο Ζάλε.

Το βραβείο για το Καλύτερο Πρωτότυπο Σλοβενικό Εικονογραφημένο Βιβλίο απονέμεται από το 2003 από τον Σλοβένικο Σύλλογο Εκδοτών ονομάζεται βραβείο Κριστίνα Μπρενκ από το 2011 μέχρι σήμερα.

## Δημοσιευμένα έργα

* *Košček sira* (Ένα Κομμάτι Τυρί), 1971
* *Deklica Delfina in lisica Zvitorepka* (Το Κορίτσι Δελφίνα και η πονηριά της αλεπούς), 1972
* *Prva domovina* (Πρώτη Πατρίδα), 1973
* *Kruh upanja* (Ψωμί της Ελπίδας), 1973
* *Srebrna račka, zlata račka* (Ασημί Παπάκι, Χρυσό Παπάκι), 1975
* *Čenča Marenča* (Τσέντσα Μαρέντσα), 1976
* *Κακό šteje Čenča Marenča* (Η Τσέντσα Μαρέντσα μετρά), 1976
* *Dobri sovaržnikov pes* (Το καλό σκυλί του εχθρού), 1980
* *Hoja za bralci* (Περπατώντας μετά τους αναγνώστες), 1980
* *Babica v cirkusu* (Η Γιαγιά στο Τσίρκο), 1982
* *Prigode koze Kunigunde* (Ιστορίες της Κουνιγούνδας της Κατσίκας), 1984
* *Moja dolina* (Η κοιλάδα μου), 1996
* *Prišel je velikanski lev* (Το Γιγαντιαίο Λιοντάρι έχει φτάσει), 2008

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σλοβένοι συγγραφείς
Ζωή Κοντογιάννη

Η **Ζωή Κοντογιάννη** (19 Σεπτεμβρίου 1997) είναι Ελληνίδα αθλήτρια στη ρυθμική γυμναστική. Εκπροσωπεί την Ελλάδα σε πανελλήνια πρωταθλήματα και σε διεθνείς διοργανώσεις της ρυθμικής γυμναστικής,έχοντας στην κατοχή της δύο χρυσά μετάλλια (στεφάνι το 2011, κορύνες το 2014).

## Αρχή και Καριέρα
Η Ζωή ξεκίνησε ρυθμική στα επτά της χρόνια ενώ το 2006 εντάσσεται στο αγωνιστικό τμήμα ρυθμικής γυμναστικής του ΔΑΣ Δραπετσώνας, με προπονήτρια την Πόπη Κουτσούκου.

Το 2016 συμμετείχε στους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στη ρυθμική γυμναστική,όπου η ομάδα της αποκλείστηκε στον προκριματικό γύρο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής
Φρίντα Τζιανίνι

Η **Φρίντα Τζιανίνι** (*Frida Giannini*, γενν. το 1972) είναι Ιταλίδα σχεδιάστρια μόδας. Ήταν η δημιουργική διευθύντρια του ιταλικού οίκου μόδας Gucci από το 2006 έως το 2014.

## Εκπαίδευση
Η Τζιανίνι γεννήθηκε στη Ρώμη το 1972 και σπούδασε σχέδιο μόδας στην Ακαδημία Μόδας της Ρώμης.

## Καριέρα
Το 1997, η Τζιανίνι εργάστηκε για τη Fendi για να σχεδιάσει την ready-to-wear γραμμή του οίκου μόδας. Μετά από τρεις σεζόν, προήχθη σε σχεδιάστρια δερμάτινων ειδών. Το 2002, έγινε μέλος της Gucci ως σχεδιάστρια σχεδιασμού τσαντών.

Το 2004, η Τζιανίνι διορίστηκε ως επικεφαλής γυναικείων αξεσουάρ όταν ο Tom Ford αποχώρησε από την εταιρεία. Εκείνη την εποχή, τα καταστήματα Gucci εστίασαν το απόθεμά τους στην τσάντα με τομονόγραμμα "GG". Η Τζιανίνι προσπάθησε να αλλάξει το στυλ του Gucci από τα σχέδια του Tom Ford αντλώντας σχέδια και έμπνευση από την κληρονομιά της Gucci. Με βάση το μαντήλι της Grace Kelly της δεκαετίας του 1960, ανέπτυξε τη συλλογή "Flora" από πολύχρωμες τσάντες. Η συλλογή δεν έγινε δεκτή από τους κριτικούς. Το 2006, το Women's Wear Daily σχολίασε: "Οι τάσεις δεν ξεκινούν εδώ." Ωστόσο, η Flora αποδείχθηκε η πρώτη εμπορική επιτυχία της Τζιανίνι και εφάρμοσε το στυλ σε άλλα αξεσουάρ, όπως για παράδειγμα παπούτσια μπαλέτου. Το 2006, η Τζιανίνι προήχθη σε Creative Director για ολόκληρη την εταιρεία Gucci.

Η Τζιανίνι συνέχισε να σχεδιάζει εμπνεώμενη από την κληρονομιά και τα είδη υπάρχοντα σχέδια του οίκου. Για παράδειγμα, η γραμμή του Winter Winter 2010 σημειώθηκε για επιρροές από την ιστορία της Gucci στην ιππασία. Ωστόσο, η Τζιανίνι είπε, "Δεν νομίζω ότι είναι μια νοσταλγική συλλογή, αλλά η κληρονομιά είναι καλή για μένα - επιστρέφοντας στα αρχεία παίρνω έμπνευση, αλλά ανυπομονώ για το μέλλον." 

Το 2011 δημιούργησε, σε συνεργασία με τον Lapo Elkann, το Fiat 500 της Gucci, μια ειδική έκδοση του ιταλικού αυτοκινήτου.

Στις 12 Δεκεμβρίου 2014 η Kering SA ανακοίνωσε ότι η Frida Τζιανίνι και ο Patrizio di Marco ο τότε συζυγός της και CEO της εταιρείας θα αποχωρήσουν από την εταιρεία. Η Τζιανίνι σκοπεύε να παρουσιάσει τη συλλογή φθινοπώρου / χειμώνα στην Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου αλλά αναχώρησε στις αρχές του 2015 πολύ νωρίτερα απο ότι όλοι περίμεναν. Ο διάδοχός της είναι ο Αλεσσάντρο Μικέλε ο οποίος επιλέχθηκε απο τον καινούργιο CEO της εταιρείας Marco Bizzari.

## Ταινίες
Το 2013 σχεδίασε τα κοστούμια για την Olivia Wilde και τον Chris Hemsworth για την ταινία *[[Rush (ταινία 2013)|τους Rush]]* .

## Προσωπική ζωή
Η Τζιανίνι συλλέγει δίσκους βινυλίου, με τη συλλογή της να φτάνει τα 8.000 κομμάτια.

Η Τζιανίνι παντρεύτηκε τον Patrizio Di Marco στις 5 Ιουνίου του 2015. η κόρη τους Γκρέτα γεννήθηκε το 2012. 

## ΜΜΕ
Η ζωή και το έργο της Τζιανίνι ήταν το θέμα της ταινίας του 2013 *Ο σκηνοθέτης - Μια εξέλιξη σε τρεις πράξεις* .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Ιταλοί σχεδιαστές μόδας
Αννία Γαλερία Αυρηλία Φαυστίνα

Η **Αννία Γαλερία Αυρηλία Φαυστίνα**, λατιν.: Annia Galeria Aurelia Faustina (π. 151  - μετά το 165) ήταν κόρη του Μάρκου Αυρηλίου και αδελφή του Κόμμοδου. Η εγγονή της Αννία Φαυστίνα η Νεότερη παντρεύτηκε τον Ηλιογάβαλο.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Μάρκου Αυρηλίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα και της συζύγου του Φουστίνας της Νεότερης, κόρης του Αντωνίνου Πίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Αδέλφια της ήταν η Λουκίλλα, η Φαδίλλα, η Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα η Νεότερη, ο Κόμμοδος Ρωμαίος Αυτοκράτορας, ο Μάρκος Άννιος Βήρος Καίσαρ και η Βιβία Αυρηλία Σαβίνα.

Οι γονείς της Φαυστίνας την μνήστευσαν με τον Γναίο Κλαύδιο Σεβήρο, τον οποίο αργότερα, μετά το 159, παντρεύτηκε. Ο Γναίος Κλαύδιος Σεβήρος ήταν Ρωμαίος Συγκλητικός, Ποντιακής (Ελληνικής) καταγωγής, που προερχόταν από την Πομπηιόπολη, μία πόλη στην επαρχία της Γαλατίας. Όταν η Φαυστίνα παντρεύτηκε τον Γ. Κ. Σεβήρο, εγκαταστάθηκαν στην Πομπηιόπολη. Η Φαυστίνα έκανε στον Σεβήρο έναν γιο, τον Τιβέριο Κλαύδιο Σεβήρο Πρόκουλο, ο οποίος υπηρέτησε ως ύπατος το 200.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε μετά το 159 τον Έλληνα φιλόσοφο Γναίο Κλαύδιο Σεβέρο Συγκλητικό και ύπατο από τον Πόντο, και είχε τέκνο:
* Τιβέριος Κλαύδιος Σεβήρος Πρόκουλος π.163-ως το 218, Συγκλητικός.
** Αννία Φαυστίνα η Νεότερη άκμασε π. 201-222, παντρεύτηκε πρώτα τον Παμπόνιο Βάσσο και μετά τον Αυτοκράτορα Ελεγάβαλο.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* https://www.livius.org/fa-fn/faustina/faustina_ii.html 

Κατηγορία:Ρωμαίες γυναίκες
Αντώνης Γρηγοράκης

Ο **Αντώνης Γρηγοράκης** (προσωνύμιο: Σατανάς) ήταν Έλληνας αντιστασιακός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Κρουσώνα Ηρακλείου το 1888. Το προσωνύμιο *Σατανάς* τον συνόδευε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και πολλοί Κρουσανιώτες διηγούνται πως το απέκτησε από τον δυναμικό και άφοβο χαρακτήρα του, αφού δε λογάριαζε ποτέ τον θάνατο. Στο Ηράκλειο διατηρούσε πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο καφενείο στη Χανιόπορτα, το οποίο καθιερώθηκε ως τόπος συνάντησης Βενιζελικών οπαδών. Βενιζελικός και ο ίδιος, ήταν προσωπικός φίλος του Βενιζέλου και του Υποπροξένου της Αγγλίας στο Ηράκλειο, Μιχάλη Ηλιάδη. 

Η γνωριμία του Τζων Πέντλμπερι, Βρετανού αρχαιολόγου και αξιωματικού πληροφοριών, με τον Αντώνη Γρηγοράκη οφείλεται στον Υποπρόξενο Μιχάλη Ηλιάδη, καθώς εκείνος τους έφερε σε επαφή. Ο Πέντλμπερι επιλέγει τον Γρηγοράκη και σχηματίζουν ένοπλη ομάδα Κρουσανιωτών, πριν καν αρχίσει η πτώση των Γερμανών αλεξιπτωτιστών στην Κρήτη την 21η Μαΐου 1941 και η μετέπειτα κατάληψή της.

Ο *Σατανάς* εφοδιάζει με όπλα τους άντρες του, τα οποία προμήθευσε ο Πέντλμπερι από τις Βρετανικές αποθήκες, και παίρνουν μέρος στη Μάχη της Κρήτης. Μετά την κατάληψη της Κρήτης (1 Ιουνίου 1941), ορκίζει την ομάδα του και μετέχει της Αντίστασης του κρητικού λαού εναντίον των Γερμανών κατακτητών. Η ανταρτική Ομάδα Κρουσώνα εξοντώνει τον Μάιο του 1942 τον διορισμένο από τις κατοχικές αρχές Πρόεδρο της Κοινότητας Κρουσώνα Μιχάλη Τζουλιά και τον γιο του, Κωστή. Έκτοτε, οι άντρες της Ομάδος Σατανά και ο ίδιος γίνονται οι πλέον καταζητούμενοι των Γερμανών.

Πολλούς πολίτες που συνέλαβαν οι Γερμανοί τους έκλεισαν επί μακρόν στις φυλακές πιστεύοντας πως έτσι θα καμφθεί το φρόνημα της αντίστασης και θα διαλυθούν οι διάφορες ανταρτικές ομάδες.

Ο Αντώνης Γρηγοράκης Σατανάς αναχωρεί στις 22 Αυγούστου 1941 για τη Μέση Ανατολή και επιστρέφει στην Κρήτη στις 9 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Στις 23 Ιουνίου 1943 αναχωρεί για δεύτερη φορά στη Μέση Ανατολή λόγω κλονισμού της υγείας του. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1943 πεθαίνει στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

## Στη λαϊκή μνήμη
thumb|εναλλ.=Ανεξάρτητος Ανταρτική Ομάς Σατανά, ιδρυθείσα τη 27 - 5 - 1941. (Η πρώτη ιδρυθείσα ανταρτική Ομάδα της Κατοχής στην Κρήτη)

Στο αρχείο του φιλίστορα Κρουσανιώτη Γεωργίου Ξυλούρη του Μύρωνα καταγράφεται το παρακάτω τραγούδι λαϊκού ποιητή με τίτλο «Το τραγούδι των καπεταναίων της Αντίστασης»:
thumb

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ο θάνατος του καπετάν Αντώνη Γρηγοράκη «Σατανά» - Γράφει ο Μάρκος Δοντάς, Πολιτικός Επιστήμονας – Ιστορικός Ερευνητής MSc. European & International Studies 
*Ο καπετάν Σατανάς και η ιστορία μιας θρυλικής οικογένειας - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. Από Γεωργία Βιδοζαχαράκη-Σουλτάτου
*"Ρίζες Λευτεριάς" - Καπετάν Αντώνης Γρηγοράκης, ο αποκαλούμενος "Σατανάς" (Βιβλίο του Συγγραφέα Λεμονάκη Γ. Δημήτριου)
*Το αντάρτικο της Ομάδας «Σατανάς» 
*Ο Σατανάς "επιστρέφει" στον Κρουσώνα – Ιστορία ηρωισμού από το Μαλεβίζι - 21-5-1969 αποκαλυπτήρια της προτομής του Καπετάν "Σατανά" στον Κρουσώνα
*Οι εκτελέσεις των προδοτών
*Ο Τομ Ταμπάμπιν,ο Εμμανουήλ Παπαδογιάννης και οι εφτά επικηρυγμένοι Κρουσανιώτες

## Πηγές


Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Ροδίτης Ροδόπης

Ο **Ροδίτης** είναι μεγάλο πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 80 μέτρων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο Ροδίτης βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής σε απόσταση 6 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά από το κέντρο της πόλης ανάμεσα στον Κηκίδιο (Δ.), τον Κάλχαντα (Β.), το Θρυλόριο (ΝΑ.) και το Ίσαλο (Ν.). Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης, στα δυτικά ο Κάθετος Άξονας Ροδόπης και ο ποταμός Βοσβόζης ενώ στα νότια η Εγνατία Οδός. Το χωριό χαρακτηρίζεται προσφυγικό γιατί κτίστηκε μετά την ανταλλαγή πληθυσμών και την Μικρασιατική καταστροφή και κατοικήθηκε από πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας (Θράκης).

Η παλιά ονομασία είναι *Πρώκτειο* και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοσμίου. Το 1957 με το ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957 μετονομάστηκε σε Ροδίτης γιατί στην περιοχή υπήρχαν αμπελώνες με την ποικιλία ροδίτη. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Θρυλόριο και τον Φύλακα αποτελούν την κοινότητα Θρυλορίου η οποία  υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει ως πληθυσμό 1.078 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* ["Ροδίτης (Μπρόκτειον) Ιστορία – Παραδόσεις ‐ Έθιμα"](https://roditis-a.webnode.gr/_files/200000112-7d6fc7e66f/RODITIS%20(2).pdf) , Αθ. Παπατριανταφύλλου από τον ιστότοπο https://roditis-a.webnode.gr/
* «Ροδίτης Νομού Ροδόπης: Στα χνάρια της ιστορίας και του πολιτισμού» από τον ιστότοπο https://www.paratiritis-news.gr/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Αυτοκτονίες στο Καζακστάν

Οι **αυτοκτονίες στο Καζακστάν** είναι ένα σημαντικό αίτιο μη φυσικών θανάτων και μακροχρόνιο κοινωνικό ζήτημα.

Σύμφωνα με μια έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας το 2011, απ' όλους τους θανάτους στον κόσμο λόγω της αυτοκτονίας, το 3.23% αυτών των θανάτων προέρχεται από το Καζακστάν.

Οι αυτοκτονίες των εφήβων και των νέων είναι άλλο ένα μεγάλο ζήτημα που απασχολεί τη χώρα. Στην ηλικιακή ομάδα 15-49 ετών, οι αυτοκτονίες αντιστοιχούν για το 12.2% όλων των θανάτων σε άτομα αυτής της ηλικιακής ομάδας στο Καζακστάν.

## Στατιστικά στοιχεία
Το Καζακστάν έχει τον μεγαλύτερο αριθμό θανάτων από αυτοκτονίες σε κορίτσια ηλικίας 15 έως 19 ετών στον κόσμο, ενώ στα αγόρια είναι δεύτερη στον κόσμο μετά την γειτονική Ρωσία. Μια έκθεση της Γιούνισεφ του 2009 δείχνει ότι μεταξύ των ετών 1999 και 2008 ο αριθμός των αυτοκτονιών σε εφήβους έχει αυξηθεί κατά 23%. Πάντως οι αυτοκτονίες στους νέους από το 2008 μέχρι το 2015 έχουν μειωθεί στο μισό, ενώ έχει καταγραφεί σημαντική βελτίωση στο θέμα και στην γειτονική Ρωσία.

Σύμφωνα με την Ραΐσα Σερ, την επικεφαλή της επιτροπής προστασίας των παιδιών του υπουργείου Παιδείας της χώρας, για τα πολύ υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών σε νέους υπάρχουν πολλές αιτίες όπως οι παρακάτω:

* Σχολικός εκφοβισμός
* Απουσία ή απώλεια της τιμής
* Μειωμένα πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς
* Αποξένωση

## Αυτοκτονίες στους νέους
Σύμφωνα με την Γιούνισεφ και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το Καζακστάν έχει το υψηλότερο επίπεδο αυτοκτονιών στα άτομα ηλικίας 15 έως 19 σε όλο τον κόσμο. Το Καζακστάν έχει τον δεύτερο υψηλότερο αυτοκτονιών στον κόσμο σε έφηβα αγόρια και είναι πρώτη παγκοσμίως στις αυτοκτονίες των κοριτσιών.

Σύμφωνα με μια μελέτη της Γιούνισεφ που έγινε σε πέντε πόλεις του Καζακστάν με δείγμα 1.700 εφήβων, τα κοινωνικά προβλήματα, τα οικογενειακά προβλήματα και η έλλειψη υποστήριξης είναι οι κύριες αιτίες των αυτοκτονιών στους εφήβους. Σύμφωνα με την μελέτη, οι Καζακστανοί γονείς περνούν μόνο 20 λεπτά ποιοτικού χρόνου με τα παιδιά τους την ημέρα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινωνία του Καζακστάν
Αγροτικό Ορφανοτροφείο Ροδόπης

Το **Αγροτικό Ορφανοτροφείο** απογράφεται από το 1971 ως οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Αγροτικό Ορφανοτροφείο βρίσκεται στα δυτικά της πεδιάδας της Κομοτηνής σε υψόμετρο 20 μέτρων. Απέχει περίπου 16 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης και είναι ανάμεσα στην Αίγειρο (ΒΑ.), την Αμβροσία (ΒΔ.), Μικρό Παλλάδιο (ΝΔ.) ενώ βόρεια και δυτικά περνάει ο Ασπροπόταμος (αρχαίος Τραύος) και η ΕΟ Κομοτηνής - Ξάνθης. 

Στην πραγματικότητα πρόκειται για τις εγκαταστάσεις του σημερινού Παραρτήματος Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Παιδιών με Αναπηρία Κομοτηνής που είναι αποκεντρωμένη υπηρεσία (παράρτημα) του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης. Το ίδρυμα κτίστηκε το 1928, απέναντι από τον τότε οικισμό "Φατήρ Γιακά" όπου διέμεναν 15 βουλγαρόφωνες οικογένειες και ο οποίος αργότερα εγκαταλείφθηκε οριστικά. Σκοπός του ήταν να παρέχει γεωργική και επαγγελματική μόρφωση στα ορφανά παιδιά των προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής και φιλοξενούσε παιδιά από όλη την Ελλάδα. 

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Αίγειρο και τη Μεσσούνη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αιγείρου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αιγείρου του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 45 άτομα.
## Πληθυσμός

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Αποστολία Ζώη

Η **Αποστολία Ζώη** (Ελασσόνα, 6 Ιανουαρίου 1980) είναι Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια. Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ. Με καταγωγή από την Βερδικούσα Ελασσόνας.

## Βιογραφία
Η Αποστολία Ζώη γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 1980. Σε ηλικία 4 ετών άρχισε να ασχολείται με την ενόργανη γυμναστική και στα 6 με τις καταδύσεις, σε επίπεδο Πρωταθλητισμού. Όταν ήταν 8 ετών ήρθε στη ζωή της το θέατρο και για 2 ολόκληρα χρόνια συμμετείχε σε επαγγελματικό επίπεδο στο Θεσσαλικό Θέατρο, στο ρόλο του Κοντορεβιθούλη.
Στα 14 μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, με την Εθνική Ελλάδος, για να ακολουθήσει τις καταδύσεις. Ως αθλήτρια έχει στο ενεργητικό της αρκετές Ευρωπαϊκές και Βαλκανικές διακρίσεις καθώς και διακρίσεις σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα.
Το 1997 ξεκίνησε να σπουδάζει στη Γυμναστική Ακαδημία στη Θεσσαλονίκη και ταυτόχρονα άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής. Λίγο αργότερα ξεκίνησε μαθήματα φωνητικής στη συμπρωτεύουσα και άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινά μαγαζιά. Από τις πρώτες της συνεργασίες ήταν αυτή με την Πέγκυ Ζήνα και στη συνέχεια, αφού πήρε το πτυχίο της, μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα.

Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Ντορότα Σέγκντα

Η **Ντορότα Σέγκντα** (πολωνικά: *Dorota Segda*) (12 Φεβρουαρίου 1966, Κρακοβία) είναι Πολωνή ηθοποιός θεάτρου, κινηματογράφου και τηλεόρασης. Εκτός από την ενασχόληση της με την υποκριτική, είναι επίσης καθηγήτρια θεατρικών τεχνών και πρύτανης από το 2016, στην Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών της Κρακοβίας «Στανίσουαφ Βισπιάνσκι». Το 2015, της απονεμήθηκε το πολωνικό ασημένιο Μετάλλιο για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis.

## Βιογραφία
Η Σέγκντα αποφοίτησε από το Λύκειο Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι και από την Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών της Κρακοβίας «Στανίσουαφ Βισπιάνσκι», και οι δύο στην Κρακοβία. Από το 1987 είναι ηθοποιός του Παλαιού Εθνικού Θεάτρου «Χελένα Μοντζεγέφκσα» της Κρακοβίας. Η θεατρική της καριέρα στο Παλαιό Εθνικό Θέατρο περιλαμβάνει τον ρόλο της Albertine στην *Operetka* από τον Βίτολντ Γκομπρόβιτς (1988), τη Σαλώμη στο *Sen srebrny Salomei* (1993) και την Μαργερίτ στο *Faust* από τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε (1997). Κέρδισε δύο φορές το Βραβείο Ζελβερόβιτς για τον καλύτερο άντρα ή γυναίκα ηθοποιό που απονεμήθηκε από τους εκδότες του πολωνικού θεατρικού περιοδικού *Teatr*, πρώτα τη σεζόν 1992-1993, για τον ρόλο της Σαλώμης και στη συνέχεια τη σεζόν 1996-1997, για τον ρόλο της Μαργερίτ στο *Faust*.

Μεταξύ του 1997 και του 2000, εργάστηκε επίσης στο Εθνικό Θέατρο της Βαρσοβίας και έπαιξε τη Ραχέλα στο *Wesele του* Στανίσουαφ Βισπιάνσκι (2000). Μέχρι σήμερα, έχει παίξει πάνω από πενήντα ρόλους στη θεατρική σκηνή.

Οι ρόλοι στον κινηματογράφο και την τηλεόραση της Σέγκντα περιλαμβάνουν το ντεμπούτο ρόλο της ως πανομοιότυπη δίδυμη στο *[[My 20th Century]]* της Ίλντικο Ενιέντι (ουγγρικά: *Az én XX. Századom* 1989), τον ρόλο του τίτλου στην ταινία *[[Φαουστίνα (ταινία, 1995)|Φαουστίνα]]* (πολωνικά: *Faustyna* 1995), καθώς και ρόλους στην ταινία *Tato* (1995) και στο τηλεοπτικό σόου, *[[Na dobre i na złe]]* (Για το καλό και για το κακό, 1999 - παρόν). Στην πολωνική μεταγλώττιση των ταινιών *[[Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα]]* (2007) και *[[Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ]]* (2009), η Σέγκντα έδωσε τη φωνή της στον χαρακτήρα της Bellatrix Lestrange, που έπαιξε η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ. Από το 2010, εργάζεται κυρίως στην τηλεόραση, όπως στις μακροχρόνιες σειρές, *Dziewczyny ze Lwowa* (2015-2019) και *Echo serca* (2019-σήμερα). Το 2012 η Σέγκντα έγινε μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Η Σέγκντα είναι η εγγονή του Βουαντίσουαφ Σέγκντα, δύο φορές χάλκινου Ολυμπιονίκη στη ξιφασκία. Από το 2001, είναι παντρεμένη με τον Πολωνό συνθέτη, Στανίσουαφ Ράντβαν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αποδέκτες του Χάλκινου Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Διονύσης Φωτόπουλος

Ο **Διονύσης Φωτόπουλος** (Καλαμάτα, 1943) είναι Έλληνας ενδυματολόγος, σκηνογράφος και ζωγράφος. Αδελφός του ήταν ο επίσης σπουδαίος ενδυματολόγος και σκηνογράφος Βασίλης Φωτόπουλος που είχε βραβευθεί για την Κινηματογραφική μεταφορά του Ζορμπά του Νίκου Καζαντζάκη. Ο Φωτόπουλος, αντίθετα με τον αδερφό του, έκανε μεγαλύτερο έργο για το θέατρο. Εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο όπου επιμελήθηκε σκηνικά και κοστούμια για πάνω από 42 παραστάσεις με πρώτη του δουλειά το έργο της Μαρίας Λαμπαδαρίδου-Πόθου «Ο χορός της Ηλέκτρας» το 1971 και τελευταία το 2001. Επίσης, συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για 23 περίπου παραστάσεις, ενώ είχε συνεργαστεί με την Εθνική Λυρική Σκηνή και για πολλά χρονιά ήταν μόνιμος συνεργάτης του Κάρολου Κουν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι
Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα

Η **Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα**, λατιν.: Annia Cornificia Faustina (122/123 - 152-158) ήταν το μικρότερο παιδί και η μόνη κόρη του Mάρκου Αννίου Βήρου πραίτωρα και της Δομιτίας Καλβίλας, κόρης του Πούμπλιου Καλβίσιου Τούλου Ρούσο, πατρικίου. Οι γονείς της Α. Κορνιφικίας προήρχοντο από πλούσιες οικογένειες συγκλητικών, που είχαν ανέλθει στην υπατεία. Αδελφός της ήταν ο Μάρκος Αυρήλιος μέλλοντας Ρωμαίος Αυτοκράτορας· τα δύο αδέλφια γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Ρώμη.

## Ιστορία
Το 124 ο πατέρας της Α. Κορνιφικίας απεβίωσε και αυτή και ο αδελφός της ανατράφηκαν από τη μητέρα τους και τον εκ πατρός πάππο τους, τον  Mάρκο Άννιο Βήρο συγκλητικό, ο οποίος απεβίωσε το 138. Οι σχέσεις μεταξύ αυτής και του αδελφού της φαίνονται καλές. Πριν παντρευτεί η Κορνιφικία, είχε τακτοποιήσει την πατρική της κληρονομιά με τον αδελφό της.

Ο Ρόναλντ Σάυμ αναγνωρίζει τον σύζυγό της ως έναν από τους αναπληρωτές υπάτους το 146, που καταγράφηκε στο *Fasti Ostiens* ως Γάιος Αννιανός Βήρος, και ισχυρίζεται ότι το πλήρες όνομά του ήταν Γάιος Ουμίδιος Κουαδράτος Αννιανός Βήρος. Καταγόταν από μία από τις κορυφαίες αριστοκρατικές και με πολιτική επιρροή οικογένειες στη Ρώμη και ήταν άμεσος απόγονος του αείμνηστου Γάιου Ουμίδιου Δούρμιου Κουαδράτου, μία φορά αναπληρωτής πρόξενος. 

## Οικογένεια
Η Κορνιφικία παντρεύτηκε τον Γάιο (Ουμίδιο Κουαδράτο) Aννιανό Βήρο και είχε τέκνα:
* Μάρκος Ουμίδιος Κουαδράτος Αννιανός 138-182, συγκλητικός.
* Ουμιδία Κορνιφικία Φαυστίνα 141-182, παντρεύτηκε έναν αγνώστου ονόματος συγκλητικό.
** Αννία Φαυστίνα 165-ως το 218, παντρεύτηκε τον Τιβέριο Κλαύδιο Σεβήρο Πρόκουλο συγκλητικό.
*** Αννία Φαυστίνα π.201-π.222, παντρεύτηκε πρώτα τον Πομπόνιο Βάσσο ύπατο και μετά τον Ελαγάβαλο Ρωμαίο Αυτοκράτορα.

## Πηγές
* Marcus Aurelius, από τον Anthony Richard Birley, Routledge, 2000
* Από τον Τιβέριο στους Αντωνίνους: μια ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας 14-192 μ.Χ., από τον Albino Garzetti, 1974
* *Τα Εις Εαυτόν (Διαλογισμοί)* του Μάρκου Αυρηλίου
* Ιστορία των Αυγούστων - Μάρκος Αυρήλιος

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Άγαλμα προτομή της Annia Cornificia Faustina από μια ιστορική περιοχή της Πορτογαλίας

Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Φλάβιος Αντιοχειανός (έπαρχος του πραιτωρίου)

:*Να μη συγχέεται με τον γιο του [[Φλάβιος Αντιοχειανός|Φλάβιο Αντιοχειανό]].*
Ο **Φλάβιος Αντιοχειανός**, λατιν.: Flavius Antiochianus (απεβ. Μάρτιο του 222) ήταν Ρωμαίος από την τάξη των ιππέων, που άκμασε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου και των γιων του. Διορίστηκε σε μία σειρά Αυτοκρατορικών αξιωμάτων, με πιο σημαντικό αυτό του έπαρχου του πραιτωρίου (praetorian prefect) επί του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ελαγάβαλου.

## Βιογραφία
Ο Φλ. Αντιοχειανός υπηρέτησε ως έπαρχος μίας βοηθητικής κοόρτης στην Άνω Γερμανία το 211 και στη συνέχεια μίας άλλης στην Καισαρική Μαυριτανία.  Επέστρεψε στη Ρώμη, για να υπηρετήσει ως έπαρχος του πραιτωρίου πριν από το 222, τη χρονιά που δολοφονήθηκε ο Ελαγάβαλος. Σύμφωνα με την Ιστορία των Αυγούστων, ο Αντιοχειανός υπερασπίστηκε τον Ελαγάβαλο εναντίον των πραιτόρων που σκόπευαν να τον σκοτώσουν, και αντιμετώπισε τους στρατιώτες που έψαχναν τον Αυτοκράτορα στους κήπους των Παλαιών Ελπίδων υπενθυμίζοντάς τους τον όρκο τους στον Αυτοκράτορα· έτσι τους έπεισε να μην τον σκοτώσουν.  Ίσως να ήταν ένας από τους συνεργάτες του Ελαγάβαλου, που δολοφονήθηκαν μετά το τέλος εκείνου. 

## Οικογένεια
Από την αγνώστου ονόματος σύζυγό του είχε τέκνο:
* Φλάβιος Αντιοχειανός άκμασε τον 3ο αι., ύπατος και έπαρχος της πόλης. Νυμφεύτηκε την Πομπωνία Ουμιδία, κόρη του Πομπώνιου Βάσου συγκλητικού.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Έπαρχοι του πραιτωρίου
Κατηγορία:Δυναστεία των Σεβήρων
Δομιτία Καλβίλα

Η **Δομιτία Καλβίλα**, λατιν.: Domitia Calvilla, επίσης γνωστή ως *Δομιτία Λουκίλα η Νεότερη* (απεβ. 155–161), ήταν μία ευγενής Ρωμαία, που έζησε τον 2ο αι. Έγινε η μητέρα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου.

## Βιογραφία
### Καταγωγή
Η Λουκίλα ήταν κόρη του Πόπλιου Καλβίσιου Τούλου Ρούσωνα, πατρικίου και της Δομιτίας Λουκίλας της Πρεσβύτερης (Domitia Lucilla Major), κόρης του Λεύκιου Κατίλιου Σεβήρου που ήταν δύο φορές ύπατος και έπαρχος της πόλης. . Ήταν ανιψιά του Γναίου Δομίτιου Λουκανού. Ο πατέρας της Λουκίλας υπηρέτησε ως ύπατος το 109 μ.Χ. και ακόμη μία φορά, όμως δεν γνωρίζουμε το έτος της 2ης υπατείας του.  

Η Λουκίλλα μέσω της μητέρας της είχε κληρονομήσει μία μεγάλη περιουσία, η οποία περιλάμβανε ένα εργοστάσιο πλακιδίων και πλίνθων κοντά στη Ρώμη, κοντά στον ποταμό Τίβερη. Το εργοστάσιο παρείχε πλίνθους σε μερικά από τα πιο διάσημα μνημεία της Ρώμης, όπως το Κολοσσαίο, το Πάνθεον και την Αγορά του Τραϊανού, και εξήγαγε πλίνθους στη Γαλλία, την Ισπανία, τη Βόρεια Αφρική και όλη τη Μεσόγειο.  Το εργοστάσιο, ή μέρος αυτού, έχει ανασκαφεί στο Μπομάρτσo, 40 μίλια βόρεια της Ρώμης.

## Γάμος
Η Λουκίλα παντρεύτηκε τον Mάρκο Άννιο Βήρο τον Νεότερο, πραίτωρα, που προερχόταν από μία πλούσια συγκλητική οικογένεια, μέλος της δυναστείας των Αντωνίνων:  αδελφή του Βέρου ήταν η Φαυστίνα η Πρεσβύτερη, σύζυγος του Αντωνίνου Πίου. Η μητέρα του Βήρου, η Ρουπιλία, ήταν εξαδέλφη της Βιβίας Σαβίνας, συζύγου του Αδριανού και η εκ μητρός γιαγιά ήταν η Σαλονία Ματιδία, ανιψιά του Tραϊανού. Με τον Βήρο είχε δύο παιδιά, τον Mάρκο Αυρήλιο (γενν. 26 Απριλίου 121) μέλλοντα Ρωμαίο Αυτοκράτορα και την Aννία Κορνιφικία Φαυστίνα (122/123 - μεταξύ 152 και 158).

## Χηρεία
Το 124 ο σύζυγός της απεβίωσε. Τα παιδιά της τα μεγάλωσε μόνη της και υιοθετήθηκαν από τον πεθερό της Μάρκο Άννιο Βήρο τον Πρεσβύτερο. Ο Μάρκος Αυρήλιος θα κληρονομήσει αργότερα το εργοστάσιο πλακιδίων και πλίνθων.

Στην οικία της Λουκίλας καλλιεργήθηκε ο Δίδιος Ιουλιανός μέλλοντας Αυτοκράτορας και μέσω της υποστήριξής της κατάφερε να ξεκινήσει τη νομική του σταδιοδρομία. Η Λουκίλα ήταν κυρία σημαντικού πλούτου και επιρροής. Στο έργο Τα εις εαυτόν (Διαλογισμοί), ο Μάρκος Αυρήλιος την περιγράφει ως «ευσεβή και γενναιόδωρη», που έζησε μία απλή ζωή (1.3n). Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζώντας με τον Αυτοκράτορα γιο της στη Ρώμη.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μάρκο Άννιο Βήρο τον Νεότερο, πραίτορα, και είχε τέκνα:
* Μάρκος Αυρήλιος 121-180, Ρωμαίος Αυτοκράτορας.
** Αννία Γαλερία Αυρηλία Φαυστίνα π.151-μετά το 165, παντρεύτηκε τον Έλληνα φιλόσοφο Γναίο Κλαύδιο Σεβήρο συγκλητικό και ύπατο από τον Πόντο. 
* Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα 122/123-π.155, παντρεύτηκε τον Γάιο (Ουμίδιο Κουαδράτο) Αννιανό Βήρο, αναπληρωτή ύπατο.
** Ουμιδία Κορνιφικία Φαυστίνα 141-182, παντρεύτηκε έναν άγνωστο Ρωμαίο Συγκλητικό.

## Δείτε επίσης
* Καλβίσιο γένος

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ρωμαϊκό νόμισμα της Domitia Lucilla
* Μαρμάρινα πορτρέτα της Domitia Lucilla , υπό τον τίτλο του Marcus Aurelius

Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Τίμμινς

Το **Τίμμινς** (αγγλικά: Timmins) είναι πόλη στο βορειοανατολικό Οντάριο του Καναδά, η οποία βρίσκεται στον ποταμό Ματταγκάμι. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή του βορειοανατολικού Οντάριο με πληθυσμό 41.788 κατοίκων (κατά το 2016). Η οικονομία της πόλης βασίζεται στην εξόρυξη φυσικών πόρων και υποστηρίζεται από βιομηχανίες που σχετίζονται με την ξυλεία και την εξόρυξη χρυσού, ψευδαργύρου, χαλκού, νικελίου και αργύρου. Το Τίμμινς χρησιμεύει ως περιφερειακό κέντρο παροχής υπηρεσιών και διανομής. Η πόλη έχει μια μεγάλη κοινότητα Γαλλόφωνων, με περισσότερο από το 50% των κατοίκων όντας δίγλωσσοι στα γαλλικά και στα αγγλικά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Ασενοκουμαρόλη

Η **ασενοκουμαρόλη**, γνωστή με την εμπορική ονομασία *Sintrom* μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται ως αντιπηκτικό. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία και την πρόληψη της εν τω βάθει φλεβοθρόμβωσης (DVT), της πνευμονικής εμβολής (PE) και λοιπών θρομβώσεων, καθώς και σε άτομα με μεταλλική προσθετική βαλβίδα. Χρησιμοποιείται επίσης σε άτομα με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο (ACS) και έμφραγμα του μυοκαρδίου. Χορηγείται από το στόμα.

Οι αιμορραγίες είναι η κύρια παρενέργεια της ασενοκουμαρόλης, με συχνότερες εκδηλώσεις την αιμορραγία του δέρματος, την αιματουρία, τα αιματώματα, αιμορραγίες γαστρεντερικού, επίσταξη και αιμορραγίες της μήτρας. Επιπλέον παρατηρούνται ναυτία, εμέτοι, διάρροιες και κοιλιακό πόνο. H χορήγησή της κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να προκαλέσει βλάβες στο έμβρυο ή και αποβολή. Ανήκει στα κουμαρινικά αντιπηκτικά, τα οποία δρουν ως ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ. Η χημική δομή της μοιάζει με αυτή της βαρφαρίνης, αλλά στη φαινυλομάδα της θέσης 4 αντί για υδρογόνο έχει νιτροομάδα. Αν και έχει μικρότερο χρόνο ημιζωής από τη βαρφαρίνη, έχει βρεθεί ότι έχει πιο σταθερή αντιπηκτική δράση. Η δράση της στον οργανισμό παρακολουθείται με μέτρηση αιματοκρίτη, INR και ηπατικών εξετάσεων.

Η ασενοκουμαρόλη αναπτύχθηκε το 1953 και κυκλοφόρησε για ιατρική χρήση στην Ευρώπη το 1955 και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1956. Η ανάπτυξή της ήταν αποτέλεσμα της χρησιμοποίησης της δικουμαρόλης, που χρησιμοποιούταν ως τρωκτικοκτόνο, για ιατρικούς σκοπούς τη δεκαετία του 1940.

## Παραπομπές


κατηγορία:Αντιπηκτικά
κατηγορία:Λακτόνες
κατηγορία:Νιτροενώσεις
Κατηγορία:Αρωματικοί αιθέρες
Κατηγορία:Ετεροκυκλικοί αιθέρες
Βάντα Μπουένσκα

Η **Βάντα Μπουένσκα** (πολωνικά: *Wanda Błeńska*), γράφεται επίσης και ως **Βάντα Μπλένσκα** (*Wanda Blenska*) (30 Οκτωβρίου 1911 - 27 Νοεμβρίου 2014), ήταν Πολωνή ειδικός της λέπρας (νόσος του Χάνσεν), αξιωματικός του Πολωνικού Εθνικού Στρατού και ιεραπόστολος, που κατάφερε να αναπτύξει το Νοσοκομείο Μπουλούμπα στην Ουγκάντα σε ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κέντρο για τη θεραπεία της λέπρας.

## Βιογραφία
Η Μπουένσκα γεννήθηκε στο Πόζναν (τότε Πόζεν) και αποφοίτησε από το Λύκειο Θηλέων στο Τόρουν και από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Πόζναν το 1934. Από το 1934 έως το 1936 εργάστηκε στο Δημοτικό Νοσοκομείο του Τόρουν και στη συνέχεια, το 1939, στο Ναυτικό Νοσοκομείο της Γκντίνια. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν δεύτερη υπολοχαγός στον Πολωνικό Εθνικό Στρατό, μέλος του Πομεράνιου Γρύπα και διοικητής του παραρτήματος γυναικείων κλάδων του Εσωτερικού Πολωνικού Στρατού στο Τόρουν. Μετά το πόλεμο, ήταν διευθύντρια του δημοτικού νοσοκομείου του Τόρουν. Από το 1945 έως το 1946 εργάστηκε στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Γκντανσκ. Το 1946, μετακόμισε στο Αννόβερο. Ολοκλήρωσε μαθήματα τροπικής ιατρικής στο Αννόβερο και το 1948 τις μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο Τροπικής Ιατρικής και Υγιεινής στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ.

Από το 1951 έως το 1994, εργάστηκε σε ένα κέντρο θεραπείας της λέπρας στο χωριό Μπουλούμπα, κοντά στη λίμνη Βικτόρια της Ουγκάντα, όπου, μέχρι το 1983, ήταν η προϊστάμενη των ιατρών. Αρχικά, ήταν μια μικρή εγκατάσταση υπό τη διεύθυνση Ιρλανδών Φραγκισκανών και στη συνέχεια το κέντρο εξελίχθηκε σε ένα σύγχρονο θεραπευτικό και εκπαιδευτικό κέντρο με ένα νοσοκομείο 100 κλινών και ένα παιδικό παράρτημα, διαγνωστικές εγκαταστάσεις, σπίτια για λεπρούς και την εκκλησία, τώρα γνωστή ως Νοσοκομείο Μπουλούμπα. Εκτός από την κατάρτιση των ιατρών, η Δρ. Μπουένσκα ξεκίνησε και οργάνωσε μαθήματα για τους φροντιστές των λεπρών (Μαθήματα κατάρτισης βοηθών της λέπρας). Στη Μπουλούμπα, η Δρ. Μπουένσκα συνεργάστηκε με άλλους Πολωνούς γιατρούς, τους: Δρ. Μπόχνταν Κοζουόφσκι, Δρ. Βάντα Μάρτσακ-Μαλτσέφσκα, Δρ. Ελζμπιέτα Κοουακόφσκ και Δρ. Χένρικ Νόβακ. Η μακροχρόνια δουλειά της της απέφερε το ψευδώνυμο «Μητέρα των Λεπρών».

Το 1955, η Μπουένσκα έγινε η πρώτη γυναίκα που έφτασε στην κορυφή Βιτόριο Εμανουέλε στα Όρη Ρουβενζόρι.

Το 1993, επέστρεψε στην Πολωνία και εγκαταστάθηκε στο Πόζναν.

## Εξύμνηση
Τον Φεβρουάριο του 2020, η Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Πόζναν ξεκίνησε τα πρώτα βήματα για τη διαδικασία κανονικοποίησής της.

## Διακρίσεις
Το 2011, της απονεμήθηκε το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας από τον Πρόεδρο της Πολωνίας, Μπρονίσλαφ Κομορόφσκι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί
Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί ιατροί
Κατηγορία:Λεπρολόγοι
Κατηγορία:Πολωνοί αιωνόβιοι
Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Καταζίνα Μπρακόφσκα

Η **Καταζίνα Ντομινίκα Μπρακόφσκα** (πολωνικά: *Katarzyna Dominika Bratkowska*) (γεν. το 1972) είναι Πολωνή λογοτεχνικός κριτικός, φεμινίστρια και σοσιαλιστική ακτιβίστρια.

## Βιογραφία

### Εκπαίδευση
Η Μπρακόφσκα είναι απόφοιτος στην πολωνική φιλολογία από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και ολοκλήρωσε διδακτορικές σπουδές στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών, όπου έγραψε διδακτορικό υπό τη διεύθυνση της Μάρια Γιάνιον. Το 2008-2009 έδωσε διαλέξεις σε μεταπτυχιακές σπουδές φύλου στο Ινστιτούτο Λογοτεχνικής Έρευνας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Έχει δημοσιεύσει στα «Res Publica Nowa», «Biuletyn OSKa», «Czas Kultury», «Gazeta Wyborcza» και σε αρκετούς επεξεργασμένους ακαδημαϊκούς τόμους για τις γυναίκες και το φύλο.

### Ακτιβισμός
Είναι συνιδρύτρια (μαζί με την Καζιμιέρα Στσούκα και την Αγκνιέσκα Γκραφ) του Συνασπισμού Γυναικών της 8ης Μαρτίου που διοργανώνει τη Manifa, μια ετήσια διαδήλωση που λαμβάνει χώρα σε διάφορες πόλεις της Πολωνίας την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Κατά τα έτη 2001-2006, ίδρυσε τη χιπ χοπ φεμινιστική ομάδα Duldung. Συμμετέχει βαθιά στον αγώνα για την αποκατάσταση του δικαιώματος των γυναικών στη νόμιμη έκτρωση στην Πολωνία. Προκάλεσε αναστάτωση όταν δήλωσε ότι ήταν έγκυος και σκόπευε να κάνει έκτρωση την Παραμονή των Χριστουγέννων. Είναι συνιδρύτρια και πρόεδρος του πολωνικού σωματείου υπέρ της επιλογής *Same o Sobie SOS* το 2006 και η εκκινήτρια της εκστρατείας «Η άμβλωση αποκαλύπτεται», στην οποία οι γυναίκες ομολόγησαν ότι είχαν κάνει έκτρωση. Ήταν υπεύθυνη στο Εποπτικό Συμβούλιο του Ιδρύματος «MaMa».

Με την Καζιμιέρα Στσούκα, εξέδωσε το *Duża książka o aborcji* (Το μεγάλο βιβλίο για την άμβλωση), το οποίο είχε ως στόχο να ενημερώσει τους εφήβους και τις γυναίκες για τα δικαιώματά τους και να εξηγήσει τι μπορούν να κάνουν σε περίπτωση ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Λίγους μήνες μετά την πρεμιέρα, ξεκίνησε μια αρνητική καμπάνια για την αφαίρεση του βιβλίου από τα ράφια των καταστημάτων που είναι αφιερωμένα στους εφήβους. Τα βιβλιοπωλεία παραδόθηκαν στην πίεση του κοινού και περιόρισαν το βιβλίο σε ράφια αφιερωμένα σε ενήλικες.

Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος και επίσης μέλος της Επιτροπής Βοήθειας και Άμυνας των Καταπιεσμένων Εργαζομένων. Έχει περιγράψει τον κομμουνισμό ως «το πιο προ-ανθρώπινο σύστημα».

## Επιλεγμένες δημοσιεύσεις
* (με την Καζιμιέρα Στσούκα): *Duża książka o aborcji* . Βαρσοβία: Wydawnictwo Czarna Owca, 2011.
* *Mak z popiołem* στο *Siostry i ich Kopciuszek* . Γκντίνια: Uraeus, 2002.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές
Κατηγορία:Πολωνοί σοσιαλιστές
Κατηγορία:Σοσιαλιστικοί φεμινιστές
Μάρκος Άννιος Βήρος (πάππος του Μάρκου Αυρηλίου)

Ο **Μάρκος Άννιος Βήρος** ο Πρεσβύτερος, λατιν.: Marcus Annius Verus II (π. 50 - 138 μ.Χ.) ήταν ο πάππος και θετός πατέρας του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Mάρκου Αυρηλίου και πεθερός του Αυτοκράτορα Aντωνίνου Πίου. Έγινε δύο φορές ύπατος.

## Βιογραφία
Ο Βήρος ήταν γιος του Μάρκου Αννίου Βήρου Ι, που εισήλθε στην τάξη των συγκλητικών και έγινε πραίτωρ. Η οικογένειά του καταγόταν από το Uccibi (σημερινό Espejo), κοντά στην Κορδύβη (σημερινή Κόρδοβα) στη Ρωμαϊκή επαρχία της Βαιτικής Ισπανίας. Η οικογένεια έγινε εξέχουσα, όταν πλούτισε από την παραγωγή ελαιολάδου στην Ισπανία. Ήταν στενός φίλος του Αδριανού.

Έγινε έπαρχος της Ρώμης και εγγράφτηκε ως πατρίκιος, όταν ο Βεσπασιανός και ο Τίτος ήταν τιμητές (censores). Ο Βήρος έγινε ύπατος: την πρώτη φορά ως αναπληρωτής ύπατος το 97,  μετά ως ύπατος το 121 και το 126. Υπάρχει μία πολύ περίεργη επιγραφή, που βρέθηκε χαραγμένη σε μία μεγάλη μαρμάρινη πλάκα, που ανασκάφηκε τον 16ο αι. στη Βασιλική του Αγ. Πέτρου στη Ρώμη, η οποία αναφέρεται στην ανάληψη του αξιώματός του και στο ότι "ήταν επιτήδειος στο να παίζει με μία υάλινη μπάλα". Ο Έντουαρντ Τσάμπλιν σημειώνει ότι ίσως είναι δημιουργία ενός φιλικού αντιπάλου του, του Λεύκιου Ιουλίου Ούρσου Σερβιανού, επίσης τρεις φορές υπάτου, την τελευταία μετά από τον Βήρο: 

Όταν ο γιος του Βήρος ο Νεότερος απεβίωσε το 124, ο Βήρος ο Πρεσβύτερος υιοθέτησε και ανέθρεψε, μαζί με τη μητέρα τους Δομιτία, τα δύο παιδιά της (που ήταν εγγόνια του). 

Απεβίωσε το 138, σχεδόν σε ηλικία 90 ετών. Ο Μάρκος Αυρήλιος λέει στους «Διαλογισμούς» του: «Από τον πάππο μου, τον Βήρο, [έμαθα] την ευγενική διάθεση και τη γλυκύτητα της ιδιοσυγκρασίας».  Στα παλαιότερά του χρόνια, ο Βήρος είχε μία ερωμένη· ο Αδριανός εκφράζει την ευγνωμοσύνη του ότι «ευτυχώς δεν ανατράφηκα από την ερωμένη του πάππου μου». 

## Οικογένεια
Ο Μ. Ά. Βέρος νυμφεύτηκε την Ρουπιλία Φαυστίνα, κόρη του Λίβωνα Ρουπίλιου Φρούγι αναπληρωτή υπάτου και της Σαλονίας Ματιδίας, ανιψιάς του Tραϊανού, και είχε τουλάχιστον τρία παιδιά: 
* Aννία Γαλερία Φαυστίνα η Πρεσβύτερη π.100-140, παντρεύτηκε τον Αντωνίνο Πίο Ρωμαίο Αυτοκράτορα.
** Αννία Φαυστίνα η Νεότερη 130-175, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Μάρκο Αυρήλιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα.
* Μάρκος Άννιος Λίβων αρχές 2ου αι., ύπατος το 128.
* Μάρκος Άννιος Βήρος ΙΙΙ ο Νεότερος, πραίτορας. Νυμφεύτηκε τη Δομιτία Καλβίλα.
** Μάρκος Αυρήλιος 121-180, Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Αρχικό όνομα: Μάρκος Άννιος Βήρος (IV).
** Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα 122/123 - π.155, παντρεύτηκε τον Γάιο (Ουμίδιο Κουαδράτο) Αννιανό Βήρο, αναπληρωτή ύπατο.

Ο Ρόουναλντ Σάυμε προτείνει, με βάση ονομαστικά στοιχεία, ότι απέκτησαν και ένα τέταρτο παιδί, την Αννία, που παντρεύτηκε τον Γάιο Ουμίδιο Κουαδράτο Σερτόριο Σεβήρο συγκλητικό, αντικαταστάτη ύπατο. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* Marcus Aurelius στο Roman Empire.net
* *Η Historia Augusta* για τον Marcus Aurelius
* *Διαλογισμοί* του Marcus Aurelius

Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα
Καζιμιέρα Μπουιβιντόβα

Η **Καζιμιέρα Μπουιβιντόβα** (πολωνικά: *Kazimiera Bujwidowa*), το γένος **Κλιμοντόβιτς** (*Klimontowicz*) (16 Οκτωβρίου 1867 - 8 Οκτωβρίου 1932) ήταν Πολωνή φεμινίστρια και εσπεραντίστρια.

## Ζωή
Η Μπουιβιντόβα γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1867 στη Βαρσοβία, στην Πολωνίας του Κογκρέσου ως το παράνομο παιδί των Λουντβίκα και Καζίμιες Κλιμοντόβιτς. Ο πατέρας της την αναγνώρισε και την στήριξε οικονομικά, αλλά μεγάλωσε με τη μητέρα της και στη συνέχεια με τη θεία της, Καρολίνα Πετρονέλα Κλιμοντόβιτς, μετά το θάνατο της μητέρας της. Παρακολούθησε ένα ιδιωτικό οικοτροφείο και αποφοίτησε ως ιδιωτική δασκάλα μετά την αποφοίτηση της. Οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα να παρακολουθήσουν το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας εκείνη την εποχή, οπότε η Μπουιβιντόβα εγγράφηκε σε μαθήματα ραπτικής και παρακολούθησε μαθήματα στο υπόγειο Ιπτάμενο Πανεπιστήμιο στα τέλη της δεκαετίας του 1880. Παντρεύτηκε τον βακτηριολόγο και κοινωνικό λειτουργό Όντο Μπούιβιντ το 1886 και έγινε βοηθός του συζύγου της και τεχνικός εργαστηρίου. Μαζί απέκτησαν τέσσερις κόρες και δύο γιους. Όταν ο Μπούιβιντ διορίστηκε καθηγητής στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο το 1893, μετακόμισαν στην Κρακοβία στο, τότε, Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας και έγινε διοικήτρια στο Ινστιτούτο Παραγωγής Ορού Αίματος και Εμβολίων, με επικεφαλής τον σύζυγό της. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτή και ο σύζυγός της λειτουργούσαν ένα νοσοκομείο για Πολωνούς στρατιώτες στην αυστροουγγρική υπηρεσία. Το 1918, η Μπουιβιντόβα έγινε διευθύντρια του ινστιτούτου, διατηρώντας τη θέση της μέχρι το θάνατό της στις 8 Οκτωβρίου 1932 στην Κρακοβία.

## Έργο
Η Μπουιβιντόβα συμμετείχε αρχικά σε εκστρατείες για τη βελτίωση της εκπαίδευσης και της εγγραματοσύνης τόσο στη Βαρσοβία όσο και στην Κρακοβία. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Δημοτικών Σχολείων (πολωνικά: *Τowarzystwo Szkół Ludowych*) από το 1899 έως το 1901, με την οποία ασχολήθηκε από την άφιξή της στην Κρακοβία. Διοργάνωσε επίσης το Αναγνωστήριο για Γυναίκες στην Κρακοβία (πολωνικά: *Czytelnia dla kobiet*) και έγινε πρόεδρος της. Η Μπουιβιντόβα θεώρησε ότι οι ρόλοι των μητέρων και των σχολείων είναι εξαιρετικά σημαντικοί για τη δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας. Οι γυναίκες, επομένως, έπρεπε να εκπαιδευτούν επαγγελματικά στην παιδαγωγική, την ψυχολογία και την υγιεινή. Η Μπουιβιντόβα πιστώνεται για την ίδρυση του πρώτου γυμνασίου για κορίτσια και για εκστρατεία της ώστε οι γυναίκες να μπορέσουν να εισέρχονται στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, όπως και έκαναν το 1897.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές
Κατηγορία:Ακτιβιστές για τα δικαιώματα των γυναικών
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ιπτάμενου Πανεπιστημίου