Ηρωική εποχή της εξερεύνησης της Ανταρκτικής

Η **Ηρωική εποχή της εξερεύνησης της Ανταρκτικής** αναφέρεται στην εποχή της εξερεύνησης της Ανταρκτικής που ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα και τελείωσε μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αποστολή Σάκλετον–Ρόβετ του 1921–1922 αναφέρεται συχνά από τους ιστορικούς ως η διαχωριστική γραμμή μεταξύ της «Ηρωικής» και της «Μηχανικής» εποχής.

Κατά τη διάρκεια της Ηρωικής εποχής, η περιοχή της Ανταρκτικής έγινε το επίκεντρο διεθνών προσπαθειών που οδήγησαν σε εντατική επιστημονική και γεωγραφική εξερεύνηση από 17 μεγάλες αποστολές της Ανταρκτικής που ξεκίνησαν από δέκα χώρες.   Ο κοινός παράγοντας σε αυτές τις αποστολές ήταν η περιορισμένη φύση των πόρων που είχαν στη διάθεσή τους προτού η πρόοδος στις τεχνολογίες μεταφορών και επικοινωνιών φέρει επανάσταση στο έργο της εξερεύνησης. Επομένως, καθεμία από αυτές τις αποστολές έγινε ένας άθλος αντοχής που δοκίμαζε, και μερικές φορές ξεπερνούσε, τα σωματικά και ψυχικά όρια του προσωπικού της. Ο «ηρωικός» χαρακτηρισμός, που απονεμήθηκε αργότερα, αναγνώρισε τις αντιξοότητες που έπρεπε να ξεπεραστούν από αυτούς τους πρωτοπόρους, ορισμένοι από τους οποίους δεν επέζησαν της εμπειρίας: συνολικά 19 μέλη της αποστολών πέθαναν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Τόσο ο γεωγραφικός όσο και ο μαγνητικός Νότιος Πόλος εξερευνήθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της Ηρωικής εποχής. Το επίτευγμα του να είσαι πρώτος στον γεωγραφικό πόλο ήταν το πρωταρχικό αντικείμενο σε πολλές αποστολές, καθώς και το μοναδικό σκεπτικό για το εγχείρημα του Νορβηγού Ρόαλντ Αμούδσεν, ο οποίος έγινε ο πρώτος που έφτασε στο κέντρο του πόλου το 1911. Άλλες αποστολές στόχευαν σε διαφορετικούς στόχους σε διαφορετικές περιοχές στην ήπειρο. Ως αποτέλεσμα όλης αυτής της δραστηριότητας, ανακαλύφθηκε και χαρτογραφήθηκε μεγάλο μέρος της ακτογραμμής της ηπείρου και εξερευνήθηκαν σημαντικές περιοχές του εσωτερικού της. Οι αποστολές παρήγαγαν επίσης μεγάλες ποσότητες επιστημονικών δεδομένων σε ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών κλάδων, η εξέταση και ανάλυση των οποίων θα κρατούσε απασχολημένες τις επιστημονικές κοινότητες του κόσμου για δεκαετίες.

## Προέλευση
μικρογραφία|Το "Terra Australis Nondum Cognita" είναι η μεγάλη ήπειρος στο κάτω μέρος αυτού του χάρτη του 1570 από τον Abraham Ortelius
Η εξερεύνηση του νοτιότερου τμήματος της γης ήταν μια περιοχή ενδιαφέροντος για αιώνες πριν από την Ηρωική εποχή, ωστόσο η απόλυτη απομόνωση της περιοχής καθώς και το αφιλόξενο κλίμα και οι άγριες θάλασσες παρουσίασαν τεράστιες πρακτικές δυσκολίες για την πρώιμη ναυτιλιακή τεχνολογία. Περίπου έναν αιώνα μετά την Εποχή της εξερεύνησης , ο Βρετανός εξερευνητής Τζέιμς Κουκ έγινε ένας από τους πρώτους εξερευνητές που ήταν γνωστό ότι ταξίδεψαν στην περιοχή. Οι ανακαλύψεις του δεύτερου ταξιδιού του (1772–1775) άλλαξαν τον παγκόσμιο χάρτη για πάντα.  Πριν από αυτή την αποστολή πίστευαν ότι μια μεγάλη ήπειρος γνωστή ως Terra Australis καταλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος του Νοτίου Ημισφαιρίου. Ο Κουκ ανακάλυψε ότι δεν υπήρχε τέτοια χερσαία μάζα, αν και τεράστιοι πάγοι τον εμπόδισαν να φτάσει στην Ανταρκτική.  Στη διαδικασία αυτή η αποστολή του έγινε το πρώτο καταγεγραμμένο ταξίδι που διέσχισε τον Ανταρκτικό Κύκλο. Πράγματι υπέθεσε ότι, με βάση την ποσότητα του πάγου, έπρεπε να υπάρχει μια στεριά από την οποία προήλθε ο πάγος, αλλά ήταν πεπεισμένος ότι αν υπήρχε αυτή η γη ήταν πολύ νότια για να είναι είτε κατοικήσιμη είτε κάποιας οικονομικής αξίας. Στη συνέχεια, η εξερεύνηση των νότιων περιοχών του κόσμου σταμάτησε.

Το ενδιαφέρον ανανεώθηκε ξανά μεταξύ 1819 και 1843.  Καθώς η Ευρώπη έβγαινε μετά από μια περίοδο πολέμου και αναταραχών, οι εξερευνητές Φάμπιαν Γκότλιμπ φον Μπελινγκσχάουζεν, Τζον Μπίσκο, Τζον Μπάλενι, Τσαρλς Γουίλκς, Ζυλ Ντουμόν Ντ΄Αρβιλλ και Τζέιμς Κλαρκ Ρος απέκτησαν γνώση των περιοχών της Ανταρκτικής.   Ο πρωταρχικός στόχος αυτών των εξερευνητών ήταν να διεισδύσουν στα τεράστια εμπόδια του θαλάσσιου πάγου που έκρυβαν την Ανταρκτική, ξεκινώντας με τον περίπλου της περιοχής από τον Μπελινγκχάουζεν και τον Μιχαήλ Λαζάρεφ το 1819-1821, όπου και έγιναν οι πρώτοι που είδαν και επομένως ανακαλύψαν επίσημα την ηπειρωτική Ανταρκτική και κορυφώθηκε με την ανακάλυψη της Γης της Βικτώριας από τον Γουίλκς και την ονομασία των ηφαιστείων που είναι τώρα γνωστά ως Όρος Τρόμος και Όρος Έρεβος το 1840.  Πολλές πρώιμες γνώσεις για τα εδάφη νότια του Ανταρκτικού Κύκλου προήλθαν επίσης από οικονομικές αναζητήσεις για φώκιες και φάλαινες, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής πρώτης απόβασης στην ηπειρωτική Ανταρκτική από έναν Αμερικανό κυνηγό φώκιας το 1821, αν και αν αυτή η απόβαση αμφισβητείται από τους ιστορικούς. Αυτοί οι εξερευνητές, παρά τις εντυπωσιακές συνεισφορές τους στην εξερεύνηση του Νότιου Πόλου, δεν μπόρεσαν ωστόσο να διεισδύσουν στο εσωτερικό της ηπείρου και οι ανακαλύψεις τους σχημάτισαν μια διακεκομμένη γραμμή από πρόσφατα ανακαλυφθέντα εδάφη κατά μήκος της ακτογραμμής της Ανταρκτικής.
 
μικρογραφία|Η γνωστή περιοχή της Ανταρκτικής μετά την περίοδο εντατικής εξερεύνησης 1819–1843.
Αυτό που ακολούθησε αυτή την πρώιμη περίοδο εξερεύνησης είναι αυτό που ο ιστορικός HR Mill αποκάλεσε «η εποχή του αποτρεπόμενου ενδιαφέροντος».  Μετά την αποστολή του Τζέιμς Κλαρκ Ρος με τα πλοία HMS Erebus και HMS Terror τον Ιανουάριο του 1841, ο Ρος πρότεινε ότι δεν υπήρχαν επιστημονικές ανακαλύψεις άξιες εξερεύνησης στον μακρινό νότο. Έχει προταθεί ότι η επιρροή του Ρος, καθώς και η ευρέως δημοσιοποιημένη απώλεια της αποστολής Φράνκλιν στην Αρκτική το 1848, οδήγησαν σε μια περίοδο αδιαφορίας ή τουλάχιστον σε μια απροθυμία να επενδύσουν σημαντικούς πόρους, στην έρευνα, ιδιαίτερα από τη Βασιλική Εταιρεία. Στα είκοσι χρόνια που ακολούθησαν την επιστροφή του Ρος, υπήρξε μια γενική ησυχία διεθνώς στην εξερεύνηση της Ανταρκτικής.

[thumb|upright|left|Ο ωκεανογράφος Σερ [Τζον Μάρεϊ.]]
Η αρχική ώθηση για την ανανεωμένη εξερεύνηση της Ανταρκτικής που έγινε γνωστή ως Ηρωική εποχή της εξερεύνησης της Ανταρκτικής αμφισβητείται κάπως, καθώς ήταν ένα ασαφές και πολυσχιδές διεθνές κίνημα. Ο Τζορτζ φον Νειμάγιερ του Αμβούργου, επίσης εξερευνητής της Ανταρκτικής, βοήθησε στην ανανέωση της εξερεύνησης της Ανταρκτικής από το 1861 και μετά, ενώ εργαζόταν σε ένα παρατηρητήριο στη Μελβούρνη της Αυστραλίας.  Τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντά του ήταν η σημασία της μετεωρολογίας και πώς περισσότερες πληροφορίες για τον Νότιο Πόλο θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πιο ακριβείς προβλέψεις του καιρού. Αυτό εξηγεί τη γερμανική συμμετοχή στην έρευνα της Ανταρκτικής. Ένας άλλος σημαντικός πρόδρομος της εξερεύνησης της Ηρωικής εποχής της Ανταρκτικής ήταν η αποστολή Ντάντι Αντάρκτικ του 1892-93 στην οποία τέσσερα φαλαινοθηρικά πλοία ταξίδεψαν νότια στην Ανταρκτική αναζητώντας φάλαινες αντί για τη συνήθη διαδρομή τους στην Αρκτική. Η αποστολή συνοδεύτηκε από αρκετούς φυσιοδίφες (συμπεριλαμβανομένου του Γουίλιαμ Σπρέιρς Μπρους) και ενός καλλιτέχνη, του Γουίλιαμ Γκόρντον Μπερν Μέρντοχ. Οι δημοσιεύσεις (τόσο επιστημονικές όσο και δημοφιλείς) και οι εκθέσεις που προέκυψαν συνέβαλαν πολύ στην αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος του κοινού για την Ανταρκτική. Η απόδοση των φαλαινοθηρικών πλοίων ήταν επίσης καθοριστική για την απόφαση ναυπήγησης του RRS Discovery στο Ντάντι.

Μια άλλη, ιδιαίτερα βρετανική, ώθηση που συνδέεται στενότερα με την περίοδο είναι μια διάλεξη που δόθηκε από τον Σερ Τζον Μάρεϊ με τίτλο "The Renewal of Antarctic Exploration", που δόθηκε στη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία στο Λονδίνο, στις 27 Νοεμβρίου 1893.   Ο Μάρεϊ υποστήριξε ότι η έρευνα στην Ανταρκτική θα έπρεπε να οργανωθεί για να «επιλύσει τα εκκρεμή γεωγραφικά ζητήματα που τίθονταν ακόμα στο νότο». Λίγο πριν από αυτό, το 1887, η Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία είχε ιδρύσει μια Ανταρκτική Επιτροπή η οποία παρακίνησε με επιτυχία πολλούς φαλαινοθήρες να εξερευνήσουν τις νότιες περιοχές του κόσμου και έβαλε σε πρώτο πλάνο τη διάλεξη που έδωσε ο Μάρεϊ.  Τον Αύγουστο του 1895, το Έκτο Διεθνές Γεωγραφικό Συνέδριο στο Λονδίνο ψήφισε ένα γενικό ψήφισμα καλώντας τις επιστημονικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο να προωθήσουν την αιτία της εξερεύνησης της Ανταρκτικής «με όποιον τρόπο τους φαίνεται πιο αποτελεσματικός».
 
Μια τέτοια εργασία, υποστήριξε το ψήφισμα, θα «φέρει προσθήκες σε σχεδόν κάθε κλάδο της επιστήμης». .Στο Κογκρέσο μίλησε ο Νορβηγός Κάρστεν Μπόργκρεβικ, ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από μια αποστολή φαλαινοθηρίας κατά τη διάρκεια της οποίας είχε γίνει ένας από τους πρώτους ανθρώπους που πάτησε το πόδι του στην ηπειρωτική χώρα της Ανταρκτικής. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Μπόργκρεβικ περιέγραψε τα σχέδια για μια πρωτοποριακή εκστρατεία στην Ανταρκτική πλήρους κλίμακας, που θα βασίζεται στο Cape Adare. Ωστόσο, τα εγκαίνια της Ηρωικής εποχής θεωρείται τώρα γενικά ως μια αποστολή που ξεκίνησε από τη Société Royale Belge de Géographie το 1897. Ο Κάρστεν Μπόργκρεβικ ακολούθησε ένα χρόνο αργότερα με μια ιδιωτική χορηγία.
 Ο χαρακτηρισμός «Ηρωική εποχή» ήρθε πολύ αργότερα. Ο όρος δεν χρησιμοποιείται σε καμία από τις πρώτες αναφορές ή απομνημονεύματα της αποστολής, ούτε σε βιογραφίες προσωπικοτητών που εμπλέκονται στην Ηρωική εποχή που εμφανίστηκε στις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Δεν είναι σαφές πότε επινοήθηκε ή υιοθετήθηκε για πρώτη φορά ο όρος. Χρησιμοποιήθηκε τον Μάρτιο του 1956 από τον Βρετανό εξερευνητή Ντάνκαν Καρς, γράφοντας στους Times. Περιγράφοντας την πρώτη διέλευση της Νότιας Τζόρτζια από την Imperial Trans-Antarctic Expedition του Έρνεστ Σάκλετον το 1916, ο Καρς έγραψε για «τρεις άντρες από την ηρωική εποχή της εξερεύνησης της Ανταρκτικής, με 50 πόδια σχοινί ανάμεσά τους και έναν ξυλουργό».

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
*
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Ivanov, Lyubomir; Ivanova, Nusha. In: ''The World of Antarctica''.  Generis Publishing, 2022. pp.&nbsp;84–90. 
*
* 
* 
* 
*   
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Diary of Stan Taylor, Seaman on the Aurora 1912–1913 journey 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*   Working-Class 'Hero' after two decades of polar exploration.  Portland Magazine. November 2012.

Κατηγορία:Εξερεύνηση
Κατηγορία:Ανταρκτική