open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μάχη του Αγιονορίου

Η **Μάχη του Αγιονορίου** ήταν πολεμική συμπλοκή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Έλαβε χώρα στις 28 Ιουλίου του 1822, δύο ημέρες μετά την καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια. Στην μάχη αυτή από την πλευρά των Ελλήνων αρχηγοί ήταν ο Νικηταράς , ο Νικήτας Φλέσσας και ο Παπαφλέσσας

## Τα γεγονότα πριν τη μάχη
Μετά τη μάχη στα Δερβενάκια, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συνέλαβε και εφάρμοσε σχέδιο πλήρους αποκλεισμού της στρατιάς του Δράμαλη, τον οποίο περίμενε πως θα επιχειρούσε να περάσει από το Ναύπλιο στην Κόρινθο. Τελικά το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε σωστά με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να διαφύγουν προς το Αγιονόρι όπου ο μόνος που απέμενε να τους αντιμετωπίσει ήταν ο Νικηταράς με τον Νικήτα Φλέσσα. Τη νύχτα της 27ης/28ης Ιουλίου, ο  Δράμαλης έμαθε ότι η χαράδρα του Μπερμπατιού ήταν αφύλακτη και αποφάσισε να περάσει από αυτήν για να βγει στην οδό του Αγιονορίου και από εκεί, μέσω της Κλένιας, να φτάσει στην Κόρινθο.

## Η μάχη
Στην αρχή ο Δράμαλης στράφηκε εναντίον του σώματος του Νικηταρά στον Άγιο Βασίλειο, το οποίο ήταν πιο απομονωμένο και άφησε μικρή δύναμη στον δρόμο του Αγιονορίου για να απασχολεί τους Φλεσσαίους. Οι άνδρες του Νικηταρά υπέστησαν απώλειες και άρχισαν να υποχωρούν προς το Στεφάνι, όπου όμως αντιστάθηκαν αποτελεσματικά, συνεπικουρούμενοι από το σώμα του Νικήτα Φλέσσα. Τελικά οι Τούρκοι, ευρισκόμενοι ανάμεσα σε δύο πυρά, ηττήθηκαν χάνοντας τουλάχιστον 600 περίπου άνδρες (πολλοί ιστορικοί ανεβάζουν τις απώλειες στους 1.000 άνδρες). Θα είχαν μεγαλύτερες απώλειες αν οι Έλληνες συνέχιζαν να τους καταδιώκουν αλλά φαίνεται πως θαμπώθηκαν από τα πλούσια λάφυρα και σταμάτησαν. Μόνο ο Νικηταράς με λίγους άνδρες συνέχισε την καταδίωξη, βοηθούμενος από τις γυναίκες του Αγιονορίου οι οποίες πετούσαν πέτρες στους Τούρκους από ψηλά. Έτσι μεγάλος αριθμός των ηττημένων διέφυγε, μαζί με τον ίδιο τον Δράμαλη, στην Κορινθία όπου και πάλι αποκλείστηκαν από τους Έλληνες.

## Η κατάληξη της στρατιάς του Δράμαλη
Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1822, ο Δράμαλης ανασυνέταξε τα υπολείματα της στρατιάς του και προσπάθησε τρεις φορές να διασπάσει, ανεπιτυχώς, τον ελληνικό κλοιό. Μετά από αυτές τις αποτυχίες, προσπάθησε να βοηθήσει τους Τούρκους πολιορκημένους του Ναυπλίου. Στα τέλη Οκτωβρίου ή Νοεμβρίου 1822, πέθανε από τη λύπη του ή από τύφο. Οι άνδρες του, με ορμητήριο την Κόρινθο, επανειλημμένα τροφοδότησαν το Ναύπλιο και, μετά την πτώση του τελευταίου, όσοι απέμειναν από τις αρρώστιες και τις κακουχίες, έφυγαν για την Πάτρα, αφήνοντας φρουρά 500 ανδρών στον Ακροκόρινθο.

## Παραπομπές


## Πηγές

* 

Αγιονοριου, Μαχη του
Μακεδονική τέχνη

Η **Μακεδονική τέχνη** είναι η τέχνη της Μακεδονικής Αναγέννησης στη Βυζαντινή τέχνη. Η περίοδος ακολούθησε το τέλος της Βυζαντινής εικονομαχίας και διήρκεσε μέχρι την πτώση της Μακεδονικής δυναστείας, η οποία κυβέρνησε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το 867 έως το 1056, που είχε αρχίσει στη Μακεδονία στα Βαλκάνια. Συνέπεσε με την Οθωνική Αναγέννηση στη Δυτική Ευρώπη. Τον 9ο και 10ο αιώνα η στρατιωτική κατάσταση της βυζαντινής αυτοκρατορίας βελτιώθηκε και η τέχνη και η αρχιτεκτονική αναβίωσε. Ιδιαίτερη άνθηση γνωρίζουν τα ψηφιδωτά και οι τοιχογραφίες με θρησκευτικά θέματα, καθώς και η μικροτεχνία, όπως τα εικονογραφημένα χειρόγραφα και τα έργα από σμάλτο και ελεφαντοκόκαλο. Παράλληλα, σταθεροποιείται η βυζαντινή εικονογραφία με τύπους όπως ο Χριστός Παντοκράτωρ και η Παναγία Οδηγήτρια, ενώ στην αρχιτεκτονική επικρατεί ο σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός, χαρακτηριστικό δείγμα της αισθητικής και της θεολογικής σκέψης της εποχής.

## Ζωγραφική και ψηφιδωτά
Νέες εκκλησίες ανατέθηκαν ξανά, και η τεχνοτροπία των ψηφιδωτών της βυζαντινής εκκλησίας έγινε τυποποιημένη. Τα καλύτερα διατηρημένα παραδείγματα είναι στη Μονή του Οσίου Λουκά στην ηπειρωτική Ελλάδα και το Καθολικό της Νέας Μονής στο νησί της Χίου. Οι πολύ ελεύθερα ζωγραφισμένες νωπογραφίες στο Καστελσέπριο της Ιταλίας συνδέονται από πολλούς ιστορικούς τέχνης με την τέχνη της Κωνσταντινούπολης της εποχής.

Υπήρξε μια αναβίωση του ενδιαφέροντος για το κλασικό ελληνιστικό στιλ και θέματα, από τα οποία το Παρισινό Ψαλτέρ είναι μια σημαντική διαθήκη και χρησιμοποιήθηκαν πιο εξελιγμένες τεχνικές για την απεικόνιση ανθρώπινων μορφών. Υπήρχε επίσης ένα νατουραλιστικό στυλ και πιο περίπλοκες τεχνικές αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής τέχνης αναμεμειγμένες με χριστιανικά θέματα που χρησιμοποιούνται στην τέχνη.

Κατηγορία:Βυζαντινή τέχνη
Κατηγορία:Δυναστεία των Μακεδόνων
Δημογραφία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας

Ο **πληθυσμός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας** αποτελείται κυρίως από Σέρβους. Εκτός από αυτούς, Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, Κροάτες και άλλοι ζουν στη Δημοκρατία.

## Πληθυσμός ανά έτος

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2010, ο πληθυσμός ανήλθε σε 1.433.038 κατοίκους. Έτσι, μειώθηκε κατά 2.141 άτομα σε σχέση με το 2009. Ένας από τους λόγους για τη μείωση του πληθυσμού ήταν μια αρνητική φυσική αύξηση. Ο αριθμός των νεογνών μειώθηκε κατά 4,3%. Η μέση ηλικία της μητέρας που γεννούσε το πρώτο παιδί ήταν 25,9 έτη. Η μέση μέση ηλικία των γυναικών που γεννούσαν νεογνό αυξήθηκε κατά ένα έτος και έφτασε τα 27,7 χρόνια, αλλά είναι ο μικρότερος μέσος όρος μεταξύ των χωρών της περιοχής. Το 85% των παιδιών γεννιέται από εγγεγραμμένο γάμο. Το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας είναι 4 ανά 1.000. Μεταξύ των χωρών της περιοχής, αυτός ο δείκτης είναι χαμηλότερος μόνο στη Σλοβενία.

Η θνησιμότητα σε σύγκριση με το 2009 μειώθηκε κατά 1,9%. Το μέσο προσδόκιμο ζωής είναι 72,1 έτη. Κατά μέσο όρο, οι γυναίκες στη ΣΔ Βοσνίας ζουν 5 χρόνια περισσότερο από τους άνδρες.

Από το 2007, ο αριθμός των γάμων μειώνεται. Υπάρχουν 4 νέοι γάμοι ανά 1.000 κατοίκους. Το 2010, το γηραιότερο ζευγάρι ήταν ένας άνδρας 90 ετών και η νύφη ήταν μια 85χρονη γυναίκα. Η μέση ηλικία των νυφών είναι 27,4 χρόνια και η ηλικία του πρώτου γάμου για τις γυναίκες είναι τα 25,9 χρόνια. Η μέση ηλικία των γαμπρών είναι 31 ετών και η ηλικία του πρώτου γάμου για τους άνδρες είναι τα 29,2 έτη.

Η μετανάστευση αποτελεί σημαντικό παράγοντα στη δημογραφία της ΣΔ Βοσνίας. Περίπου οι μισές εσωτερικές μεταναστεύσεις είναι μεταξύ της ΣΔ Βοσνίας και της Ομοσπονδίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Οι μετανάστες είναι πιθανότερο να είναι κάτοικοι ηλικίας 20-29 ετών, και οι περισσότεροι εξ αυτών είναι γυναίκες. Ενώ μεταξύ των μεταναστών ηλικίας άνω των 30 ετών κυριαρχούν οι άντρες.

## Εθνική και θρησκευτική σύνθεση
Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 (που δημοσιεύθηκε το 2016 από τη Δημοκρατική Στατιστική Υπηρεσία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, διαφέρει από τα στοιχεία του Οργανισμού Στατιστικής της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης), η εθνική σύνθεση της ΣΔ Βοσνίας ήταν ως εξής:
* Το 82,95 % του πληθυσμού (970 857 κάτοικοι) ήταν Σέρβοι
* Το 12,69 % του πληθυσμού (148 477 κάτοικοι) ήταν Βόσνιοι Μουσουλμάνοι
* Το 2,27 % του πληθυσμού (26 509 κάτοικοι) ήταν Κροάτες
Οι αναγνωρισμένες εθνικές μειονότητες είναι οι Ουκρανοί, οι Τσιγγάνοι, οι Μαυροβούνιοι, οι Σλοβένοι, οι Σλαβομακεδόνες, οι Ιταλοί, οι Τσέχοι, οι Πολωνοί, οι Ούγγροι, οι Σλοβάκοι, οι Γερμανοί και οι Εβραίοι. Επίσης στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας κατοικούν Ρώσοι, Αλβανοί, Ρουμάνοι, Ρουθηνοί, Τούρκοι, Άραβες, Κινέζοι και άλλοι.

Η θρησκευτική σύνθεση, σύμφωνα με στοιχεία για το 2013, ήταν η εξής:
* Χριστιανοί Ορθόδοξοι — 969.315 άτομα
* Μουσουλμάνοι — 149 435 άτομα
* Ρωμαιοκαθολικοί — 25 763 άτομα

## Δείτε επίσης
* Δημογραφικά στοιχεία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Φοίβος των Λουζινιάν

O **Φοίβος**, γαλλικά : Phoebus, (απεβίωσε. μετά τον Ιούλιο του 1485) από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν τιτουλάριος μαρεσάλης της Αρμενίας και τιτουλάριος κύριος της Σιδώνος.

## Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Πέτρου αντιβασιλιά της Κύπρου, τιτουλ. κόμη της Τρίπολης, τιτουλ. κοντόσταυλου &  σενεσάλη της Ιερουσαλήμ, γιου του Ιακώβου τιτουλάριου κόμη της Τρίπολης (γιου του Ιωάννη αντιβασιλιά της Κύπρου και τιτουλάριου πρίγκιπα της Αντιόχειας).

Νομιμοποιήθηκε με πράξη του πάπα Μαρτίνου Ε΄ το 1428, μαζί με τον 2ο εξάδελφο του πατέρα του, τον Γκυ (γιο του Ιανού της Κύπρου).

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνα:
* Ούγος, απεβίωσε μετά το 1468, κύριος του Μένικο & Ακάκουι. Νυμφεύτηκε πρώτα μία σύζυγο από τον Οίκο των Μπάμπιν και μετά την Ιζαμπώ Πλακοτόν, με την οποία είχε τέκνα:
** Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Βερύ των Εμπριάκο ντε Ζιμπλέ, κύριο του Μακρασίκα.
** Λουκρητία, παντρεύτηκε τον Ομιβιέ ντε Φλατρ.
* Ελεονώρα, απεβίωσε περίπου το 1475 στη Λισσαβόνα, παντρεύτηκε πρώτα τον Σοφρέντο Κρίσπο κύριο της Νισύρου και μετά τον Βάσκο-Ζιλ Μονίς, με τον οποίο είχε τέκνο:
** Φοίβος Μονίς.

Η Ελεονώρα ήταν κυρία των τιμών της Ισαβέλλας του Οίκου της Βαρκελώνης-Ουρζέλ, συζύγου τού δούκα της Κοΐμπρα, των οποίων ο γιος Ιωάννης των Καπετιδών-Αβίς νυμφεύτηκε τη βασίλισσα Καρλόττα της Κύπρου.

Ο Φοίβος των Πουατιέ-Λουζινιάν απεβίωσε στη Ρώμη και περίπου την ίδια εποχή με την 3η εξαδέλφη του Καρλόττα, όταν αυτή εκτοπίστηκε από τον νόθο αδελφό της Ιάκωβο Β΄ της Κύπρου. Αυτό σημαίνει ότι ο Φοίβος την ακολούθησε στην εξορία της.

Η κόρη του Ελεονώρα και ο σύζυγός της έφυγαν από την Κύπρο, είτε όταν δηλητηριάστηκε ο Ιωάννης, στην υπηρεσία του οποίου ήταν ο Βάσκο Ζιλ Μονίς, είτε όταν εκτοπίστηκε η Καρλόττα, και επέστρεψαν στην Πορτογαλία.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* Manuel João da Costa Felgueiras Gaio, "Nobiliário das Famílias de Portugal", Tomo Vigésimo Primeiro, Título de Monizes, § 17–19
* Various authors, "Armorial Lusitano", p. 370-2, Lisbon, 1961
* Dom Augusto Romano Sanches de Baena e Farinha de Almeida Portugal Sousa e Silva, 1.° Visconde de Sanches de Baena, "Archivo Heraldico-Genealógico", Volume II, p. CXV, Lisbon, 1872
* Cristóvão Alão de Morais, "Pedatura Lusitana", Volume I (reformulated edition), p. 668-70



Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Πολιτικά κόμματα στη Ρωσία

Το παρόν λήμμα αφορά τα **πολιτικά κόμματα στη [[Ρωσική Ομοσπονδία]]**. Η Ρωσία διαθέτει ένα πολυκομματικό σύστημα. Μετά τις εκλογές του 2018 έξι κόμματα έχουν εκλεγμένους βουλευτές στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο, την Κρατική Δούμα, με κυρίαρχο το Ενωμένη Ρωσία.

Μετά τις οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, που έλαβαν χώρα στη Σοβιετική Ένωση από τον Απρίλιο του 1985 μέχρι το Δεκέμβριο του 1991 και ονομάστηκαν περεστρόικα, η Ρωσία απέκτησε πάνω από 100 εγγεγραμμένα κόμματα, αλλά οι βουλευτές που εκλέχθηκαν στην Κρατική Δούμα αντιπροσώπευαν μόνο ένα μικρό αριθμό κομμάτων. Κατά τη διάρκεια της πρώτης Προεδρίας του Βλαντίμιρ Πούτιν (2000-2008), ο αριθμός των κομμάτων μειώθηκε δραστικά. Από το 2008 έως το 2012 υπήρχαν μόνο επτά κόμματα στη Ρωσία και κάθε νέα προσπάθεια εγγραφής νέων ανεξάρτητων κομμάτων δέχτηκε εμπόδια από την κρατική μηχανή. Το τελευταίο κόμμα της περιόδου αυτής ήταν το Κόμμα της Ανάπτυξης, που ιδρύθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2009. Πριν από τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2011, απαγορεύτηκε η εγγραφή περίπου 10 κομμάτων της αντιπολίτευσης. Ωστόσο, μετά από μια σειρά μαζικών διαμαρτυριών και μιας απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την περίπτωση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος της Ρωσίας, ο νόμος άλλαξε και ο αριθμός των εγγεγραμμένων κομμάτων αυξήθηκε γρήγορα σε πάνω από 48 τον Δεκέμβριο του 2012.

## Κόμματα εξουσίας
Στη ρωσική πολιτική σκηνή, ένα «κόμμα εξουσίας» είναι ένα ειδικά εδραιωμένο κόμμα, που υποστηρίζει ανεπιφύλακτα τον σημερινό πρόεδρο ή πρωθυπουργό στο κοινοβούλιο.

Αυτά τα κόμματα έχουν θεωρηθεί κόμματα εξουσίας:

* Διαπεριφερειακή Ομάδα Αντιπροσώπων/Δημοκρατική Ρωσία (1990-1993, Συνέδριο Αντιπροσώπων των Λαών της Σοβιετικής Ένωσης/Συνέδριο Αντιπροσώπων των Λαών της Ρωσίας/Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσίας)
* Επιλογή της Ρωσίας (1993-1995) και Κόμμα της Ρωσικής Ενότητας και Συμφωνίας με επικεφαλής τον Σεργκέι Σαχράι
* Σπίτι Μας – Ρωσία (1995-1999)
* Ομάδα του Ιβάν Ράμπιν (θεωρείται ως πιθανό αριστερό «κόμμα εξουσίας», κατά τη διάρκεια των ρωσικών βουλευτικών εκλογών του 1995)
* Ενότητα (1999-2001/2003)
* Δίκαιη Ρωσία (2006-2008/2010, το δεύτερο «κόμμα εξουσίας», που υποστήριζε τον Βλαντίμιρ Πούτιν και αντιπολιτευόταν την Ενωμένη Ρωσία)
* Ενωμένη Ρωσία (2001–σήμερα)

## Κύρια πολιτικά κόμματα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτική της Ρωσίας
Ούγος Λανσελότος του Λουζινιάν

Ο **Ούγος Λανσελότος**, γαλλικά : Hugues-Lancelot (απεβ. Αύγουστος του 1442) από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν αντιβασιλιάς της Κύπρου, αρχιεπίσκοπος της Λευκωσίας και καρδινάλιος.

## Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος υιός του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου και της Χέλβις των Γουέλφων, κόρης του Φιλίππου ευγενούς του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν, κοντοσταύλου της Ιερουσαλήμ. Αδέλφια του ήταν ο Ερρίκος τιτουλάριος πρίγκιπας της Γαλιλαίας, και η Μαρία, σύζυγος του Λαδισλάου Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης. 

Το 1424 έγινε αρχιεπίσκοπος της Λευκωσίας και τιτουλάριος Λατίνος πατριάρχης της Ιερουσαλήμ. Το 1426 έγινε καρδινάλιος του Σαντ' Αντριάνο αλ Φόρο. Κατά την αιχμαλωσία τού πρωτότοκου αδελφού του Ιανού από τους Μαμελούκους (1426-27) ήταν αντιβασιλιάς της Κύπρου.

Παρακολούθησε το Συμβούλιο της Βασιλείας το 1431 και έγινε υποστηρικτής του αντίπαπα Φίλικα Ε΄ (i.e. Αμεδαίου Η΄ δούκα της Σαβοΐας). Εκπροσωπώντας το Συμβούλιο, έλαβε μέρος στη Συνέλευση του Αρράς ως πρόεδρος, μαζί με τον Νικολό Αλμπεργκάτι αντιπρόσωπο του πάπα (legatus).

Η ανιψιά του Άννα της Κύπρου, κόρη του Ιανού, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο δούκα της Σαβοΐας, γιο του Αμεδαίου Η΄. Ο ανιψιός του Λανσελότου, υιός του αδελφού του Φιλίππου κοντοσταύλου της Κύπρου, έγινε καρδινάλιος και τιτουλάριος Λατίνος πατριάρχης της Ιερουσαλήμ.

Το 1442 απεβίωσε στη Γενεύη.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Ερρίκος των Λουζινιάν

Ο **Ερρίκος**, γαλλ. Henri (απεβ. 7 Ιουλίου 1427) από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν τιτουλάριος πρίγκιπας της Γαλιλαίας.

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου και της Χέλβις των Γουέλφων, κόρης του Φιλίππου ευγενούς του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν, κοντοσταύλου της Ιερουσαλήμ.

Ήταν αρχηγός στρατού στην Αίγυπτο. Αδέλφια του ήταν ο Ιανός της Κύπρου, ο Ούγος-Λανσελό αρχιεπίσκοπος Νικοζίας/Λευκωσίας, καρδινάλιος και αντιβασιλιάς της Κύπρου, η Μαρία σύζυγος του Λαδισλάου των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης, κά.

Πολλοί Σταυροφόροι από την Κύπρο έκαναν επιδρομές στην Αίγυπτο, μάλιστα ευγενείς και αξιωματούχοι. Ο Μπάρσμπαϋ σουλτάνος της χώρας έκανε εκστρατεία εναντίον της Κύπρου με 180 πλοία και κατέλαβαν τη Λεμεσσό. Το 1426 στη Μάχη της Χοιροκοιτίας ο βασιλιάς Ιανός αιχμαλωτίστηκε και ο Ερρίκος σκοτώθηκε.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1406 τη 2η εξαδέλφη του Ελεονώρα των Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρη του Ιακώβου τιτουλ. κόμη της Τρίπολης (γιου του Ιωάννη αντιβασιλιά της Κύπρου και τιτουλ. πρίγκιπα της Αντιόχειας)· δεν απέκτησαν απογόνους.

Από μη νόμιμη σχέση του είχε φυσικά τέκνα:
* (νόθος) Φίλιππος απεβ. π. 1466, τιτουλ. πρίγκιπας της Γαλιλαίας· νυμφεύτηκε την Εσίβα ντε Νορ και είχε τέκνα:
** Ερρίκος κύριος του Κίτι· νυμφεύτηκε την Ελένη ντε Σαπ, κυρία του Ψιμολόφου και Τρίπι και είχε τέκνο:
*** Φίλιππος απεβ. 1546, κύριος του Σιμύν και Ψιμολόφου· νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Φαμπρίτσε και είχε τέκνο:
**** Έκτωρ· νυμφεύτηκε πρώτα την Μαργαρίτα της Άκρας και μετά την Μαργαρίτα Ζορζαλέμι και είχε τέκνο:
***** Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Κρίσπο, γιο του Ιακώβου Δ΄ τελευταίου δούκα της Νάξου.
* (νόθη) Ελβίς, παντρεύτηκε τον Έκτορα ντε Σεβίντ.
* (νόθη) Μαριέττα απεβ. μετά το 1474, παντρεύτηκε  τον Ονούφριο ντι Ρεκουίσενς σενεσάλη της Κύπρου.

## Πρόγονοι


## Πηγές
* Foundation Medieva Genealogy, East Mediterranea, Cyprus



Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Ευτύχης Μπλέτσας

Ο **Ευτύχης Μπλέτσας** (6 Ιανουαρίου 1980, Αθήνα) είναι Έλληνας κινηματογραφιστής, παρουσιαστής, συγγραφέας, μάγειρας, μουσικός και YouTuber. Έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από την παρουσίαση της τηλεοπτικών σειρών μαγειρικής *Η Κουζίνα της Μαμάς*, *Happy Cook*, *Food IQ*, *Ταξίδι στις Γεύσεις* αλλά και από την ταξιδιωτική εκπομπή *Happy Traveller*.

## Πρώτα χρόνια
Κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη, ενώ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έχει πει ότι η μία γιαγιά του ήταν από την Κιουτάχεια. Σπούδασε στην Αγγλία και έχει κατάρτιση στη Διατροφολογία, την Ψυχολογία και στις Παιδαγωγικές Επιστήμες. Πήρε Bachelor in Computer and Networks στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ και MSc in Advanced Computing στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου. Επίσης, είναι απόφοιτος του Anthony Robbins Mastery University & Leadership Mastery και του Experts Academy όντας μαθητής του Μπρέντον Μπέρνχαρντ.  Στην Ελλάδα, έκανε σπουδές στο Θέατρο και τη Μουσική.

## Καριέρα
Το 2004 έγραψε το βιβλίο *Το Παστίτσιο της Μαμάς*. Ξεκίνησε την καριέρα του στην τηλεόραση, με την παρουσίαση της εκπομπής μαγειρικής *Η Κουζίνα της Μαμάς*, η οποία προβλήθηκε αρχικά από την ΕΡΤ3 το 2005 και έπειτα συνεχίστηκε το 2007 στον Alpha TV έως το 2009, όπου συνεργάστηκε με την αγγλική εκπομπή *Planet Food*, συμμετέχοντας σε ένα επεισόδιο γυρισμένο στην Ελλάδα, αφιερωμένο στην ελληνική κουζίνα. Το 2010 έγραψε το βιβλίο *Μαγειρική Οικονομία*. Το 2011 ασχολούνταν με την εκπαιδευτική παράσταση και βιβλίο *Μουσικομαγειρέματα* και επίσης έγραψε το *Ακίνητοι... Νηστεία*. Επίσης, παρουσίασε την εκπομπή *Food IQ* στο Μακεδονία TV το 2012, ενώ την ίδια χρονιά έγραψε το βιβλίο *Θετική Ενέργεια*.

Το 2013, παρουσίασε την εκπομπή *Ταξίδι στις Γεύσεις* στο Epsilon TV, για δύο κύκλους. Τον Δεκέμβριο του 2014, παρουσίασε την καθημερινή εκπομπή μαγειρικής *Happy Cook* στον ΣΚΑΪ.

Από το 2015, παρουσιάζει την ταξιδιωτική εκπομπή *Happy Traveller* στο ίδιο κανάλι.

## Προσωπική ζωή
Έχει παντρευτεί με την Ηλέκτρα Αστέρη (αρχισυντάκτρια του *Happy Traveller*), με την οποία έχει αποκτήσει δύο κόρες.

## Τηλεόραση

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Κατηγορία:Σεφ
Κατηγορία:Έλληνες YouTubers
Κατηγορία:Έλληνες τηλεπαρουσιαστές
Νικόλαος Κουράσης

Ο **Νικόλαος Π. Κουράσης** (1910 - 14 Απριλίου 1983) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως διοικητής του Αγίου Όρους και ως νομάρχης. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Από τις 14 Απριλίου έως τις 26 Ιουλίου 1943 ήταν Νομάρχης Καβάλας. 
Το 1944 ήταν διορισμένος Νομάρχης Χίου. Επίσης, υπηρέτησε και ως Νομάρχης Ηλείας πάλι κατά την περίοδο της Κατοχής. Από τον Αύγουστο του 1950 έως τον Δεκέμβριο του 1951 υπηρέτησε ως Πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους.

Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 74 ετών και κηδεύτηκε στις 15 Απριλίου 1983 από τον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Χαλανδρίου. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτικοί διοικητές του Αγίου Όρους
Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας
Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας
Κατηγορία:Νομάρχες Χίου
Μαρία των Βαλουά (1393-1438)

Η **Μαρία της Γαλλίας** ή **Μαρία των Βαλουά** (24 Αυγούστου 1393 – 19 Αυγούστου 1438) ήταν κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ισαβέλλας της Βαυαρίας.
## Ζωή
Η Μαρία γεννήθηκε στο Bois de Vincennes και ήταν το έκτο μεταξύ δώδεκα παιδιών, οκτώ από αυτά συμπεριλαμβανομένης της Μαρίας έζησαν μέχρι την ενηλικίωση.

Ο πατέρας της Μαρίας ήταν γνωστό ότι υπέφερε από μια κληρονομική ψυχική ασθένεια. Η Ισαβέλλα είχε αφιερώσει την κόρη της στην εκκλησία, πιθανώς επειδή θεωρούσε ότι η τρέλα του συζύγου της ήταν τιμωρία από τον Θεό.
Η Μαρία εισήλθε στο μοναστήρι του Πουασί στις 8 Σεπτεμβρίου 1397, σε ηλικία 4 ετών, λαμβάνοντας τους όρκους της ως μοναχή στις 26 Μαΐου 1408, σε ηλικία 15 ετών. Ήταν το μόνο από τα παιδιά του Καρόλου ΣΤ΄ που αφιερώθηκε στη θρησκευτική ζωή, καθώς τα υπόλοιπα επιζώντα αδέλφια τους παντρεύτηκαν.

Την εποχή που η Μαρία εισήλθε στο μοναστήρι, η ηγουμένη ήταν η Μαρία των Βουρβόνων, αδερφή της εκ πατρός γιαγιάς της Ιωάννας των Βουρβόνων. Η Μαρία είχε ως συντροφιά μια άλλη Μαρία, κόρη της Κριστίν ντε Πιζάν. Η Κριστίν περιέγραψε μια επίσκεψη στο Πουασί το 1400 στο έργο της «Le Livre du Dit de Poissy», όπου την χαιρέτησαν «χαρούμενα και τρυφερά» η επτάχρονη Μαρία των Βαλουά και η ηγουμένη. Η Κριστίν περιέγραψε επίσης τα δωμάτια της Μαρίας ως κατάλληλα για μια πριγκίπισσα.

Το 1405, η μητέρα της, Ισαβέλλα, και ο θείος της Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης, την επισκέφτηκαν και προσπάθησαν να την πείσουν να εγκαταλείψει τη θρησκευτική ζωή προκειμένου να παντρευτεί τον Εδουάρδο, γιο του Ροβέρτου, συμμάχου του Λουδοβίκου. Ωστόσο, η Μαρία αρνήθηκε, υπογραμμίζοντας ότι μόνο ο βασιλιάς (ο οποίος ήταν ψυχικά ασταθής αυτή τη στιγμή) είχε την εξουσία να την αναγκάσει να παντρευτεί και παρέμεινε στο αβαείο. Στα μετέπειτα χρόνια έγινε ηγουμένη του μοναστηριού και έζησε εκεί την υπόλοιπη ζωή της. Πέθανε από την επιδημία του Μαύρου Θανάτου στις 19 Αυγούστου 1438 στο Βασιλικό Παλάτι του Παρισιού και είναι θαμμένος στο μοναστήρι. Το μόνο από τα αδέλφια της που πέθανε μετά από αυτήν ήταν ο βασιλιάς Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Ερρίκος της Αντιόχειας

Ο **Ερρίκος της Αντιόχειας** (γαλλικά : *Henri*, 1198 - 18 Ιουνίου 1276) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν βάιλος της Κύπρου.

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βοημούνδου Δ΄ της Αντιόχειας και της Πλακεντίας του Ζιμπελέ. Ο Ερρίκος της Αντιόχειας είναι ο γενάρχης του κλάδου των Πουατιέ-Λουζινιάν που βασίλευσαν στην Κύπρο.

Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα των Λουζινιάν, κόρη του Ούγου Α΄ της Κύπρου και της Αλίκης της Καμπανίας. Όταν απεβίωσε ο Ούγος Α΄ 24 ετών, η Αλίκη παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον αδελφό του Ερρίκου Βοημούνδο Ε΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Έγινε αντιβασίλισσα της Κύπρου και διόρισε τον γαμπρό της (από τον 1ο της γάμο) και κουνιάδο της (από τον 2ο της γάμο) Ερρίκο ως βάιλο του νησιού.

Ο Ερρίκος της Αντιόχειας πνίγηκε σε ηλικία 78 ετών έξω από τη θάλασσα της Τύρου, ενώ απέπλεε για την Τρίπολη. Το σώμα του βρέθηκε και όταν πέθανε ο γιος του Ούγος Γ΄, οι δυο σοροί μεταφέρθηκαν στη Λευκωσία για ταφή (1284). Τα παιδιά του και οι απόγονοί του διατήρησαν το επώνυμο της συζύγου του *"Λουζινιάν"*.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα των Λουζινιάν, κόρη του Ούγου Α΄ της Κύπρου και απέκτησε τέκναː
* Ούγος Γ΄ 1235-1284, βασιλιάς της Κύπρου.
* Μαργαρίτα 1244-1308, κυρία της Τύρου (1283-91), απεβίωσε σαν μοναχή στην Δομινικανή εκκλησία της Λευκωσίας. Παντρεύτηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1268 τον Ιωάννη των Μονφόρ κύριο του Τορόν & της Τύρου (1240-1289) (γιο του Φιλίππου κυρίου της Τύρου και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας πριγκίπισσας της Αντιόχειας) χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
*Charles Cawley's Medieval Lands, East Mediterranian, Antioch, Poitiers

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
̈*Γενεαλογικά δέντρα

Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Ιωάννης των Λουζινιάν

Ο **Ιωάννης**, γαλλ. Jean (π. 1239/30 - 1375) από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν αντιβασιλιάς της Κύπρου και τιτουλάριος πρίγκιπας της Αντιοχείας.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ούγου Δ΄ της Κύπρου και της Αλίκης του Ιμπελέν, κόρης του Γκυ (1286-1308) κυρίου της Νικοζίας.

Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Πέτρος Α΄ της Κύπρου και μικρότερος ο Ιάκωβος Α΄ της Κύπρου.

Στο κάστρο του Αγ. Ιλαρίωνα στην Κερύνεια, φέρει το όνομά του ένας πύργος: *τού πρίγκιπα Ιωάννη*. Από αυτόν τον πύργο εκτέλεσε τους δύο προσωπικούς Βουλγάρους φρουρούς του, ρίχνοντάς τους από τα παράθυρα του πύργου έναν-έναν. Ενεπλάκη στη δολοφονία του Πέτρου Α΄ και ως εκδίκηση δολοφονήθηκε το 1375 σε ηλικία 45/46 ετών με πρωτοβουλία της χήρας του Ελεονώρας της Αραγωνίας. Ο ιστορικός Ετιέν/Στέφανος ντε Λουζινιάν είναι απόγονος τού δισεγγονού του Φοίβου.

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1343 την Κωνσταντία του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1344 απεβίωσε η Κωνσταντία και ο Ιωάννης έκανε το 1350 δεύτερο γάμο με την Αλίκη του Ιμπελέν, κόρη του Γκυ (1306-1350/60) σενεσάλη της Κύπρου και είχε τέκνο:
* Ιάκωβος απεβ. 1395/97, τιτουλ. κόμης της Τρίπολης. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία/Μαριέττα των Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρη του θείου του Πέτρου Α΄ της Κύπρου και είχε τέκνα:
** Ιωάννης απεβ. 1428/32, τιτουλ. κόμης της Τρίπολης.
** Πέτρος απεβ. 1451, τιτουλ. κόμης της Τρίπολης, αντιβασιλιάς της Κύπρου, τιτουλ. κοντόσταυλος & σενεσάλης της Ιερουσαλήμ. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του πατέρα του, την Ισαβέλλα, κόρη του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου και είχε ένα εκτός γάμου τέκνο:
*** (νόθος) Φοίβος απεβ. μετά το 1485, τιτουλ. μαρεσάλης της Αρμενίας, τιτουλ. κύριος της Σιδώνος.
** Ελεονώρα απεβ. π. 1414, παντρεύτηκε τον εξάδελφο του πατέρα της, τον Ερρίκο τιτουλ. πρίγκιπα της Γαλιλαίας, γιο του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου.
** Λοϋζία, παντρεύτηκε μάλλον τον εξάδελφο του πατέρα της Εύδη/Όντο τιτουλ. σενεσάλη της Ιερουσαλήμ, γιο του Ιακώβου Α΄.

Από μία μη νόμιμη σχέση με την Αλίκη των Εμπρίακο κυρίων του Ζιμπλέ (Βύβλου) είχε ένα φυσικό τέκνο:
* (νόθος) Ιωάννης απεβ. μετά το 1410, τιτουλ. κύριος της Βηρυτού, νυμφεύτηκε την Μαργαρίτα της Μόρφου και είχε τέκνο:
** Ιωάννης απεβ. π. 1456, τιτουλ. κύριος της Βηρυτού.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* https://web.archive.org/web/20080103013835/http://www.northcyprus.net/placestovisit.php?place_id=19
* http://www.cypnet.co.uk/ncyprus/city/kyrenia/castle/sthilarion/index.html
* 



Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Μπάσμα μπιντ Ταλάλ

Η **Μπάσμα μπιντ Ταλάλ** (*Basma bint Talal*, 11 Μαΐου 1951 -) είναι η μοναχοκόρη του βασιλιά Ταλάλ, αδελφή του βασιλιά Χουσεΐν και θεία του τωρινού βασιλιά Αμπντάλα Β΄ της Ιορδανίας.

## Βιογραφία
Η Μπάσμα γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1951 στο Αμμάν και είναι η μοναχοκόρη του βασιλιά Ταλάλ και της βασίλισσας Ζέιν της Ιορδανίας. Ο πατέρας της έγινε βασιλιάς της Ιορδανίας δύο μήνες μετά την γέννησή της, καθώς ο παππούς της βασιλιάς Αμπντάλα δολοφονήθηκε στην Ιερουσαλήμ.

Η Μπάσμα το 1970 παντρεύτηκε στο Αμμάν τον Συνταγματάρχη Τιμόρ Νταγκεστάνι και μαζί απέκτησαν δυο παιδιά:
*την Φάραχ Νταγκεστάνι (1971-), παντρεύτηκε τον Σαούντ Αμπντούλ Αζίζ Σουλεΐμάν. 
*τον Γαζί Νταγκεστάνι (1974-), παντρεύτηκε την Σαμάνθα Μαχντί Σαΐφί.

Η Πριγκίπισσα και ο Νταγκεστάνι χώρισαν την δεκαετία του 70. Το 1980 η Μπάσμα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, στο Αμμάν τον Βαλίντ αλ Κουρντί και μαζί απέκτησαν δυο παιδιά:
*τον Σάαντ Βαλίντ (1982-)
*την Ζέιν αλ-Σαράφ Βαλίντ (1986-)

## Τίτλοι
***11 Μαΐου 1951 - μέχρι σήμερα**: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Μπάσμα μπιντ Ταλάλ της Ιορδανίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιορδανοί ευγενείς
Ροδρίγκο Μουνιός δε Γουζμάν

Ο **Ροδρίγο Μουνιός δε Γουζμάν** (απεβίωσε περί το 1186) υπήρξε μεγιστάνας της Καστίλης και γενάρχης του οίκου των Γουζμάν.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* 

Κατηγορία:Βασίλειο της Καστίλης
Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών
Κάτυ Σαρκ (ιστιοφόρο)

Το ***Κάτυ Σαρκ*** (αγγλικά:Cutty Sark) ήταν ένα εμπορικό ιστιοφόρο πλοίο που καθελκύστηκε στο ποταμό Κλάιντ στο Νταμπάρτον της Σκωτίας  στις 23 Νοεμβρίου 1869. Ήταν ένα από τα τελευταία και ταχύτερα πλοία που κατασκευάστηκαν προς το τέλος του 19ου αιώνα. Το Κάτυ Σαρκ πήρε το όνομά του από την ηρωίδα, μια νεαρή μάγισσα, που εμφανίζεται στο σατιρικό ποίημα του 1791 «Ταμ Ο Σάντερ» του Ρόμπερτ Μπαρνς.

## Γενικά
Το ιστιοφόρο Κάτυ Σαρκ κατασκευάστηκε για να μεταφέρει τσάι από την Κίνα στην Αγγλία. 
Το τσάι έκανε την εμφάνισή του στην Αγγλία  στα τέλη του 1650 και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στην τοπική αριστοκρατία χάρη στην πριγκίπισσα Κατερίνα, την σύζυγο του βασιλιά Καρόλου του Δευτέρου. Παρά την μεγάλη φορολογία που είχε, το τσάι είχε μπει στην ζωή και στις συνήθειες της μεσαίας τάξης αλλά και των απλών ανθρωπων. Στην Βικτωριανή εποχή το ζητούμενο δεν ήταν πια να μεταφέρεται  απλά το τσάι από την Κίνα, αλλά να μεταφέρεται και πιο γρηγορα, και να είναι οσο το πιο δυνατόν φρέσκια η σοδιά. Έτσι οι έμποροι του τσαγιού πίεζαν τους πλοιοκτήτες για γρήγορα δρομολόγια και ανάλογο γρήγορο κέρδος.

Ένας Σκωτσέζος εφοπλιστής, ο Τζον Γουίλς, αποφάσισε να φτιάξει ένα νέο, γρήγορο ιστιοφόρο για να μεταφέρει σύντομα και αποτελεσματικά το τσάι από την Κίνα στην Αγγλία. 
Απευθύνθηκε τότε σε έναν νέο κατασκευαστή πλοίων, τον Ηρακλή Λίντον. 
Το Κάτυ Σαρκ, που αποτελεί σπάνια κατασκευή με σκελετό από επεξεργασμένο σίδερο και επένδυση από ξύλο, αποδείχθηκε ανθεκτικότατο ταξιδεύοντας σε όλες τις θάλασσες του κόσμου για 84 συνολικά χρόνια.

Στις 16 Φεβρουαρίου του 1870 το Κάτυ Σαρκ θα κάνει το πρώτο του από τα οκτώ συνολικά ταξίδια του προς την Σαγκάη. Εκείνη την περίοδο ήταν ένα από τα πενήντα εννέα ιστιοφόρα που έκαναν αυτό το δρομολόγιο. Μια χρονιά πριν, το 1869, άνοιξε το κανάλι του Σουέζ και η απόσταση μεταξύ Κίνας και Αγγλίας μειώθηκε κατά 3.300 μίλια και 12 ημέρες. Το 1877 το Κάτυ Σαρκ ήταν πλέον ένα από τα μόλις εννέα ιστιοφόρα που εκτελούσαν το δρομολόγιο.

Με την είσοδο των ατμόπλοιων το Κάτυ Σαρκ δεν θα καταφέρει να παραμείνει ένα από τα γρηγορότερα σκάφη μεταφοράς τσαγιού και ο ιδιοκτήτης του δεν αποκόμισε τα αναμενόμενα κέρδη. Φτάνοντας στην Κίνα τον Απρίλιο του 1878 ο καπετάνιος Τιπτάφτ, νικημένος από τον ατμό, δεν κατάφερε να βρει φορτίο τσαγιού και αναγκάστηκε να μεταφέρει διάφορα εμπορεύματα σε όλο τον κόσμο, όπως π.χ άνθρακα από το Ναγκασάκι στη Σαγκάη, λινάρι από τη Μανίλα στη Νέα Υόρκη, λινάρι, λιπαντικά, τσάι και το αυστραλιανό ταχυδρομείο από την Καλκούτα στην Μελβούρνη.

Σήμερα το πλοίο βρίσκεται στο Γκρίνουιτς του Λονδίνου και λειτουργεί ως μουσείο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Αλέκτωρ

Ο **Αλέκτωρ** (Ἀλέκτωρ) αναφέρεται σε περισσότερα από ένα πρόσωπα στην κλασική μυθολογία και ιστορία, τα εξής:

* Γιος του Μάγνη, επώνυμου άρχοντα της Μαγνησίας, και της Μελιβοίας αντίστοιχα.
* Πατέρας του Λήιτου. Ο Όμηρος τον αποκαλεί Αλεκτρύωνα και ο Διόδωρος «Ηλεκτρύωνα», συγκαταλέγοντάς τον στους γιους του Ιτώνου. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Τζέτζη, ο Αλέκτωρ ήταν πατέρας του Κλόνιου, του Αρκεσίλαου και του Προθοήνωρα (ήταν ανίψια του σύμφωνα με τον Διόδωρο) από διαφορετικές μητέρες: Λέγεται ότι απέκτησε τον Λήιτο από τη Πολυβούλη, τον Αρκεσίλαιο με την Κλεοβούλη, τον Προθοήνωρα με την Αρτεΐδα και τον Κλόνιο με την Ακτεΐδα.
* Αλέκτωρ της Ήλιδας, γιος του Επειού, αδελφός της Υρμίνης. Ήταν σύμμαχος του Φόρβαντα της Θεσσαλίας. Παντρεύτηκε την Διογένεια κόρη του Φόρβαντα και απέκτησαν ένα γιο τον Αμαρυγκέα.
* Γιος του Αναξαγόρα και πατέρας του Ίφι, βασιλιά του Άργους.
* Αλέκτωρ της Σπάρτης, γιος του Αργέως και της Ηγισάνδρας, πατέρας της Ιφιλόχης (ή Εχέμηλας), που παντρεύτηκε τον Μεγαπένθη, γιο του Μενελάου.

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία
* Διοδώρου Σικελιώτου *The Library of History* μετάφρ. Charles Henry Oldfather, 12 τόμοι, Loeb Classical Library, Harvard University Pres και William Heinemann, Ltd., 1989. Τόμ. 3, βιβλία 4.59&#x2013;8. Online version at Bill Thayer's Web Site
* Διοδώρου Σικελιώτου *Bibliotheca Historica, Vol 1-2*. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B.G. Teubneri, Λειψία 1888-1890. Ελληνικό κείμενο στην Perseus Digital Library.
* Ομήρου *[[Ιλιάδα]]*
* Homer, *Homeri Opera* in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920. Greek text available at the Perseus Digital Library.
* Homer, ''The Odyssey'' with an English Translation by A.T. Murray, PH.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1919. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.
* Pausanias, *Description of Greece* with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Online version at the Perseus Digital Library
* Pausanias, *Graeciae Descriptio.* *3 vols*. Leipzig, Teubner. 1903.  Greek text available at the Perseus Digital Library.
* *[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]* (Pseudo-Apollodorus: *The Library*), με αγγλ. μετάφραση του Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S., σε 2 τόμους, Harvard University Press & William Heinemann Ltd., 1921. Online στην Perseus Digital Library

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους
Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Κέβιν Σόρμπο

Ο **Κέβιν Ντέιβιντ Σόρμπο** (24 Σεπτεμβρίου 1958) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστός για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στις τηλεοπτικές σειρές *[[Ηρακλής (τηλεοπτική σειρά)|Ηρακλής]]* και *Ανδρομέδα.*

## Βιογραφία
Ο Κέβιν Σόρμπο γεννήθηκε στο Mound της Μινεσσότα και φοίτησε στο Mound Westonka. Είναι ο γιος της Ardis, νοσοκόμας, και του Lynn Sorbo, καθηγητή μαθηματικών και βιολογίας. Ο πατέρας είναι νορβηγικής καταγωγής και η μητέρα του είναι αγγλικής, σκωτσέζικης και γερμανικής καταγωγής. Μεγάλωσε σε μια λουθηρανική οικογένεια. Ο Σόρμπο φοίτησε στο κρατικό πανεπιστήμιο της Μινεσσότα Moorhead, από όπου έλαβε πτυχίο στο μάρκετινγκ και την διαφήμιση. Για να τα βγάζει πέρα, ξεκίνησε να εργάζεται ως μοντέλο σε τηλεοπτικές διαφημίσεις.

## Προσωπική ζωή
Στα τέλη του 1997, ενώ βρισκόταν σε περιοδεία για την προώθηση της ταινίας *Kull the Conqueror* και έκανε γυρίσματα για την πέμπτη σεζόν του *Ηρακλή*, ο τότε αρραβωνιασμένος Σόρμπο υπέστη ανεύρυσμα στον ώμο του. Ως αποτέλεσμα, αποδυναμώθηκε σωματικά για τα επόμενα χρόνια ; μια κατάσταση που την κράτησε κρυφή κατά την ανάρρωση. Στις δυο τελευταίες σεζόν του *Ηρακλή* (η πέμπτη και η έκτη, που βγήκαν στον αέρα το 1998 και το 1999), ο Σόρμπο είχε ένα μειωμένο πρόγραμμα γυρισμάτων ώστε να διευκολύνει την κατάσταση της υγείας του ενώ περισσότερες γκεστ συμμετοχές εμφανίστηκαν στην σειρά προκειμένου να μειωθούν τα καθήκοντα του Σόρμπο. Το ανεύρυσμα που έπαθε στον ώμο του άφησε τον Σόρμπο με 10% μείωση όρασης, αδυναμία, μειωμένη ισορροπία και ημικρανίες. Στην αυτοβιογραφία του *True Strength*, ο Σόρμπο αποκάλυψε τις λεπτομέρειες του χτυπήματός του και πώς η γυναίκα του Σαμ τον βοήθησε να αναρρώσει.

Στις 5 Ιανουαρίου 1998, ο Σόρμπο παντρεύτηκε την ηθοποιό Σαμ Τζένκινς, την οποία είχε συναντήσει τον προηγούμενο χρόνο όταν έκανε μια γκεστ εμφάνιση στον *Ηρακλή*. Έχουν αποκτήσει τρία παιδιά : Braedon Cooper (2001), Shane Haaken (2004) και Octavia Flynn (2005). Ο Σόρμπο είναι ο εκπρόσωπος και πρόεδρος του A World Fit for Kids! (AWFFK!), ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που προπονεί εφήβους να γίνουν σύμβουλοι σε μικρότερα παιδιά.

Το 2001 ο Σόρμπο εμφανίστηκε στο τηλεπαιχνίδι *Who Wants to Be a Millionaire*, στο οποίο κέρδισε $32,000 αφού η Regis Philbin έδωσε την λάθος απάντηση στην ερώτηση για τα $125,000. Έδωσε αυτά τα χρήματα στον οργανισμό του A World Fit For Kids.

### Θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις
Ο Σόρμπο είναι Χριστιανός. Πιστεύει ότι οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις έχουν περιορίσει την καριέρα στο Χόλυγουντ. "Υπάρχει μια αρνητικότητα απέναντι στους Χριστιανούς στο Χόλυγουντ καθώς και μια αρνητικότητα απέναντι στους ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό." Ο Σόρμπο θεωρεί τον εαυτό του πολιτικά ανεξάρτητο. Σε μια συνέντευξή του ανέφερε ότι ψήφισε τον Ρόναλντ Ρήγκαν και τον Μπιλ Κλίντον. Ο Σόρμπο επιδοκίμασε τον Ντόναλντ Τραμπ ως Πρόεδρο και ισχυρίστηκε ότι "Ο Ιησούς ακόμα θα είχε ψηφίσει τον Τραμπ"

## Φιλμογραφία

### Ηθοποιός

### Γκεστ εμφανίσεις

### Παραγωγός

### Σκηνοθέτης

### Ηλεκτρονικά παιχνίδια

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Ευάγγελος Παραβάντης

Ο **Ευάγγελος Παραβάντης** (1901-1980) του Τρύφωνος,  ήταν Έλληνας νομικός, εισαγγελέας και νομάρχης. Καταγόταν από παλαιά οικογένεια πολιτικών από την Αργολίδα. Γεννήθηκε στον Αχλαδόκαμπο το 1901. Υπηρέτησε ως εισαγγελέας επί 14 χρόνια. Το 1950 διορίστηκε Νομάρχης Αρκαδίας Στη συνέχεια υπηρέτησε ως Νομάρχης Λέσβου, από το 1951 έως το 1953 και τον Μάρτιο του 1953 διορίστηκε Νομάρχης Ροδόπης.

Κηδεύτηκε στη γενέτειρά του στις 5 Μαρτίου 1980. Ήταν παντρεμένος με παιδιά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νομάρχες Αρκαδίας
Κατηγορία:Νομάρχες Λέσβου
Κατηγορία:Νομάρχες Ροδόπης
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Αυτοκράτορας Πασών των Ρωσιών

Ο **Αυτοκράτορας ή η Αυτοκράτειρα Πασών των Ρωσιών** (ρωσικά: *Императоръ и Самодержецъ Всероссійскій*) ήταν ο τίτλος του ανώτατου άρχοντα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1721 μέχρι το 1917. 

Ο τίτλος δημιουργήθηκε μετά την νίκη στο Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο και εμφανίστηκε ταυτόχρονα με την υιοθέτηση του τίτλου «Τσάρος». Το επίθημα «Πασών των Ρωσιών» υιοθετήθηκε από την προηγούμενη έκδοση «(Τσάρος) Πασών των Ρώσων».

## Τίτλος
Το άρθρο 1 των Θεμελιωδών Νόμων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ανέφερε ότι «ο Αυτοκράτορας Πασών των Ρωσιών είναι ένας απόλυτος και απεριόριστος μονάρχης. Να υπακούτε στην υπέρτατη εξουσία του, όχι μόνο από φόβο, αλλά και από συνείδηση, καθώς ο ίδιος ο Θεός το προστάζει». Το παραπάνω άρθρο θέλει να τονίσει το γεγονός ότι η Ρωσία βρισκόταν σε καθεστώς απόλυτης μοναρχίας.

Ο πλήρης τίτλους του αυτοκράτορα (άρθρο 37 των Θεμελιωδών Νόμων) τον 20ο αιώνα ήταν ο εξής:

## Κατάλογος αυτοκρατόρων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία
Κατηγορία:Αυτοκρατορικοί τίτλοι
Σοβιετικό Σύνταγμα του 1977

Κατά την 7η (Ειδική) Συνεδρίαση και 9η Σύγκληση του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης, στις 7 Οκτωβρίου 1977, υιοθετήθηκε ομόφωνα το τρίτο και τελευταίο Σοβιετικό Σύνταγμα, γνωστό και ως **Σύνταγμα [[Λεονίντ Μπρέζνιεφ|Μπρέζνιεφ]]**. Το επίσημο όνομα του συντάγματος ήταν το «Σύνταγμα (Θεμελιώδεις Νόμοι) της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών» (*Союз Советских Социоалистических Республик*).

Το προοίμιο του συντάγματος ανέφερε ότι «οι στόχοι της δικτατορίας του προλεταριάτου έχουν εκπληρωθεί, το σοβιετικό κράτος έχει γίνει το κράτος ολόκληρου του λαού». Σε σύγκριση με τα προηγούμενα συντάγματα, το Σύνταγμα Μπρέζνιεφ επεκτείνει τα όρια της συνταγματικής ρύθμισης της κοινωνίας. Το πρώτο κεφάλαιο περιγράφει τον ηγετικό ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (CPSU) και καθιερώνει αρχές για τη λειτουργία του κράτους και της κυβέρνησης. Το παρακάτω άρθρο 1 ορίζει την ΕΣΣΔ ως σοσιαλιστικό κράτος, όπως έκανε και σε όλα τα προηγούμενα συντάγματα:
Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών είναι ένα σοσιαλιστικό κράτος ολόκληρου του λαού, εκφράζοντας τη θέληση και τα συμφέροντα των εργατών, των αγροτών και της διανόησης, των εργαζομένων όλων των εθνών και των εθνικοτήτων της χώρας.
Η διαφορά είναι ότι, σύμφωνα με το νέο Σύνταγμα, η κυβέρνηση δεν εκπροσωπεί πλέον μόνο τους εργάτες και τους αγρότες. Στα επόμενα κεφάλαια θεσπίστηκαν αρχές για την οικονομική διαχείριση και τις πολιτιστικές σχέσεις.

Το Σύνταγμα του 1977 ήταν μεγάλο και λεπτομερές. Περιέλαβε άλλα είκοσι οκτώ άρθρα από το Σύνταγμα του 1936. Το Σύνταγμα ορίζει σαφώς τον καταμερισμό αρμοδιοτήτων μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης και των κυβερνήσεων των Δημοκρατιών της Ένωσης. Για παράδειγμα, το Σύνταγμα έθεσε τη ρύθμιση των ορίων και των διοικητικών διαιρέσεων εντός της δικαιοδοσίας των Δημοκρατιών. Ωστόσο, οι διατάξεις θέσπισαν ορισμένους κανόνες βάσει των οποίων οι Δημοκρατίες θα μπορούσαν να κάνουν τέτοιες αλλαγές.

Σε αντίθεση με προηγούμενες εκδόσεις του, το σοβιετικό Σύνταγμα του 1977 εισήγαγε μια τροπολογία που έκανε νόμιμο το δικαίωμα των σοβιετικών Δημοκρατιών να αποσχιστούν από την Ένωση. Ωστόσο, δεν υπήρχε κάποιο νομικό προηγούμενο κάποιας απόσχισης, ενώ τα άρθρα 74 και 75 δήλωναν ότι όταν μια Σοβιετική Δημοκρατία υιοθετούσε νόμους που βρίσκονταν σε αντίθεση με το Ανώτατο Σοβιέτ, οι νόμοι του Ανωτάτου Σοβιέτ θα υπερίσχυαν έναντι των νόμων της Δημοκρατίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Πλήρες κείμενο του Συντάγματος του 1977
*Αγγλικό κείμενο του Συντάγματος του 1977

Κατηγορία:Δίκαιο της Σοβιετικής Ένωσης
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Γρίδια Χίου

Τα **Γρίδια** (παλαιότερα **Αγρίδια**) είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο νότιο τμήμα της, με πληθυσμό 18 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένα σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 20 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 25 χιλιομέτρων νότια από την πόλη της Χίου. Η ετυμολογία του ονόματος είναι από τα πολλά μικρά χωραφάκια της περιοχής που αποκαλούνταν «αγρίδια» (χωριό Αγρίδια υπάρχει και στην Ίμβρο).

## Γεωγραφία-δημογραφία
Με γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 38°12,5΄ Βόρειο και μήκος 26°06΄ Ανατολικό, τα Γρίδια είναι ένας από τα νοτιότερους οικισμούς της Χίου. Κοντινότεροι οικισμοί είναι ο παραλιακός Άγιος Ιωάννης, 2 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή προς τα δυτικά, και το κεφαλοχώρι Νένητα στα βόρεια, με τα οποία τα Γρίδια συνδέονται με ασφαλτοστρωμένο δρόμο μήκους 3,5 χιλιομέτρων. Τα Γρίδια είναι ψαράδικος οικισμός με λιμανάκι, μόλις 200 μέτρα δυτικά από το ομώνυμο ακρωτήριο (Γρίδια ή Αγρίδια), όπου και η Παναγία η Αγριδιώτισσα. Ωστόσο, το επίνειο των Νενήτων δεν είναι τα Γρίδια, αλλά η Βοκαριά. Η μεγάλου μήκους, αλλά στενή παραλία των Γριδιών, που εκτείνεται στα δυτικά του λιμανιού σε μήκος 770 μέτρων, είναι βοτσαλωτή με υπόλευκα βότσαλα, χωρίς οργάνωση και ανοικτή στον νοτιά.

Διοικητικά τα Γρίδια υπάγονται σήμερα στη δημοτική κοινότητα Νενήτων, της Δημοτικής Ενότητας Ιωνίας του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν οικισμός της κοινότητας Νενήτων, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82102. 

Η εξέλιξη του πληθυσμού των Γριδιών στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.

## Παναγία η Αγριδιώτισσα
Η Παναγία η Αγριδιώτισσα, εξωκκλήσι πάνω από το ακρωτήριο, είναι γνωστή για τις υστεροβυζαντινες θαυματουργές εικόνες, που πλέον φυλάσσονται στην κοινότητα του οικισμού. Πολλοί είναι οι πιστοί που επισκέπτονται κάθε χρόνο το μέρος για να δουν από κοντά αυτές τις εικόνες και να κάνουν ένα τάμα. Γιορτάζει προς τιμή της Παναγίας την Παρασκευή του Πάσχα (της Ζωοδόχου Πηγής).
## Παραπομπές


## Πηγές
* *Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες*, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Περιήγηση στην παραλία των Γριδιών με [Μη επανδρωμένο αεροσκάφος|UAV]

Γριδια
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Γιόσωνας Χίου

Ο **Γιόσωνας** είναι μικρός παραλιακός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στη βόρεια ακτή της, με πληθυσμό 20 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένος σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 20 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση περίπου 33 χιλιομέτρων βόρεια από την πόλη της Χίου. Το όνομα «Γιόσωνας» ετυμολογείται από το «Ιάσονας»: Σύμφωνα με κάποιον θρύλο, ο μυθικός αυτός ήρωας πέρασε από την παραλία αυτή κατά την Αργοναυτική εκστρατεία.

## Γεωγραφία-δημογραφία
Με γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 38°34΄ Βόρειο και μήκος 26°04,5΄ Ανατολικό, ο Γιόσωνας είναι ένα από τα βορειότερα χωριά της Χίου. Κοντινότερος οικισμός είναι ο Ναγός), 1 χιλιόμετρο προς τα νοτιοανατολικά. Κοντινότερο σημαντικό χωριό όμως είναι το Μάρμαρο, 3,5 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, επίσης προς τα νοτιοανατολικά. Ως παραθαλάσσιος οικισμός, ο Γιόσωνας έχει οικονομία που βασίζεται στον θερινό τουρισμό, με μικρή γεωργική παραγωγή. Η πλατιά παραλία του, με λεία σκουρόχρωμα βότσαλα, είναι ανοικτή στο Αιγαίο και τα νερά είναι μάλλον βαθιά και κρύα. Στα δυτικά του Γιόσωνα υπάρχει μεγάλο φαράγγι, ένα από τα πιο θεαματικά της Χίου. Ο χείμαρρός του πηγάζει ψηλά στις πλαγιές του βουνού Πεληναίου, του ψηλότερου της νήσου, και εκβάλλει στην παραλία του Γιόσωνα.

Διοικητικά ο Γιόσωνας υπάγεται σήμερα, μαζί με άλλους επτά οικισμούς, στη Δημοτική Κοινότητα Καρδαμύλων της Δημοτικής Ενότητας Καρδαμύλων του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82300.

Η εξέλιξη του πληθυσμού του Γιόσωνα στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες*, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η παραλία του Γιόσωνα

Γιοσωνας
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Κοσμάδος Χίου

Ο **Κοσμάδος** είναι μικρό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο βόρειο μέρος της, με πληθυσμό 16 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένος σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 280 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση περίπου 68 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη της Χίου.

## Γεωγραφία-δημογραφία
Με γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 38°34΄ Βόρειο και μήκος 25°53΄ Ανατολικό, ο Κοσμάδος είναι ένα από τα βορειότερα χωριά της Χίου. Κοντινότεροι οικισμοί-χωριά είναι τα Νενητούρια, που βρίσκονται σε ευθεία απόσταση μόλις 750 μέτρων δυτικά-βορειοδυτικά και χαμηλότερα, και τα Κουρούνια σε ευθεία απόσταση 2,2 χιλιομέτρων (οδική απόσταση 6) προς τα ανατολικά. Η ελάχιστη απόσταση από τη θάλασσα είναι επίσης 2,2 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, προς τα βόρεια.

Διοικητικά ο Κοσμάδος υπάγεται σήμερα στην τοπική κοινότητα Νενητουρίων (είναι ο μοναδικός οικισμός της εκτός από τα Νενητούρια), της Δημοτικής Ενότητας Αμανής του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82103.

Η εξέλιξη του πληθυσμού του Κοσμάδου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες*, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6

Κοσμαδος
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Ειδώλιο από το Γάζι

## Χρονικό εύρεσης του ειδωλίου
Στις 27 Απριλίου 1936 τυχαίως βρέθηκαν στην περιφέρεια Γάζι έξι χιλιόμετρα δυτικά του Ηρακλείου δύο πήλινα ειδώλια. Την ανασκαφή πραγματοποιούσε κάτοικος της περιοχής σε αμπέλι του. Η τοποθεσία εύρεσης του αντικειμένου είναι συγκεκριμένα ή περιοχή Μπαΐρια, η οποία βρίσκεται στην κορυφή επιμήκους υψώματος, αριστερά της οδού που οδηγεί στο χωριό Κρουσώνας. Την βρήκε , κατά τον ισχυρισμό του όρθια στραμένη προς το νότο.
Κάτω από τη θεά υπήρχαν ίχνη χώματος  με χρώμα καφέ, τα οποία προέρχονταν από ξύλο που υπήρχε μέσα στη γη και είχε υποστεί αργή απανθράκωση. Πιθανώς το δάπεδο ήταν από σανίδες.

## Περιγραφή του ειδωλίου
Η συγκεκριμένη θεά είναι η μεγαλύτερη και ίσως η πιο σπουδαία, σύμφωνα με τον Μαρινάτο.
Το μέγιστο ύψος μέχρι της ελαφρώς κολοβής κεφαλής φτανει τα 0, 775 μ. μη υπολογιζομένων των καρφίδων.  Αυτές υψώνονται ακόμα δύο εκατοστά.Η θεά είναι η μεγαλύτερη από τις σήμερα γνωστές. Το ειδώλιο διατηρείται σε άψογη κατάσταση ,εκτός από ασήμαντη φθορά πάνω στη στεφάνη, η οποία απλώνεται πάνω από το μέτωπο. Ο πηλός είναι λευκωπός με μικρά λιθάρια. Το κυλινδρικό κάτω μέρος είχε με ερυθρό χρώμα μία ζώνη συνεχούς σπείρας, η οποία σήμερα είναι δυσδιάκριτη. Η κόμη διατηρεί άφθονα ίχνη του παλιού  μαύρου χρωματισμού της, ενώ οι καρφίδες έχουν ερυθρό χρώμα. 
Η θεά με τους μαστούς της , υπονοείται παράλληλα καθως είναι ενδεδυμένη λεπτό φόρεμα το οποίο κατέληγε άνω σε σκληρό και όρθιο περιχείλωμα. Στη ράχη το φόρεμα σχηματίζει τολμηρό γωνιώδες βαθύ άνοιγμα,
Η κόμη της κεφαλής είναι βαθιά Πάνω η κεφαλή κατέληγε σε οξύ ολόγο κολοβό σήμερα. Πάνω από το μέτωπο η θεά φέρει στεφάνι που καταλήγει μέχρι πίσω από τα αυτιά. Τρεις καρφίδες έχουν μπηχθεί πάνω από αυτήν.Είναι κινητές, μέσα σε οπές σκόπιμα φτιαγμένες και καταλήγουν σε σφαιρική κεφαλή με ραβδώσεις  και μικρό επίθεμα.Μόνο η μεσαία καρφίδα διατηρείται ακέραιη με λείψανα ερυθρού χρώματος. Γενικά το πρόσωπο του έχει την πιο επιμελή πλαστική έκφραση απ' όλα τα μέχρι σήμερα δισωθεντα όμοια ειδώλια. Το μέτωπο είναι πλατύ αν και χαμηλό. Οι οφρύες είναι ανάγλυφες. Οι οφθαλμοί είναι ανάγλυφοι σαν μικρά κουμπία από πηλό.οι οποίοι με επιμέλεια πλάστηκαν και εφαρμόστηκαν πάνω στην επιφάνεια. Η μύτη είναι ευθεία και προεξέχουσα. Τα χείλη έχουν πλαστικότητα αλλά η σχισμή του στόματος είναι άνευρη. Τα αυτιά μοιάζουν με δύο ερωτηματικά «?» με σημαντική πλαστικότητα. Στο σύνολό του το πρόσωπο έχει το σχήμα *υ*.
Τα χέρια είναι υψωμένα τονίζοντας τον κατακόρυφο άξονα και  το *πνεύμα του τεκτονικού εκγεωμετρισμού*.

## Χρονολογία αντικειμένων
Ο Μαρινάτος το τοποθετεί στην τελική φάση της Μινωικής εποχής και εν μέρει στην υπομινωική.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Σπυρίδων Μαρινάτος, «Αι Μινωικαί θεαί του Γάζι», Αρχαιολογική εφημερίς : περιοδικόν της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας τομ. 76 (1937), μέρ. 1ο, σελ. 278-291.
*Γιώργος Ρεθυμνιωτάκης, Μινωικά πήλινα ειδώλια. Από την νεοανακτορική έως την υπομηνωική περίοδο, Αθήναι 2001

Κατηγορία:Αρχαία τέχνη
Κατηγορία:Αρχαία Κρήτη
Κατηγορία:Μινωική τέχνη