open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Καισαριανά Πέλλας

Τα **Καισαριανά** είναι ημιορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας σε υψόμετρο 160 μέτρων.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Καισαριανά βρίσκονται σε απόσταση 7 χλμ. ΝΑ. από το κέντρο της Έδεσσας. Δυτικά και βόρεια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Μέγα Ρέμα που βορειότερα στο χωριό Ριζάρι καταλήγει στον Εδεσσαίο ποταμό (Βόδας). Ως οικισμός αναφέρεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας με την ονομασία *Κατούγερι* ή *Κουτούγερη* στο οποίο μετά την μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκαν 38 οικογένειες (134 άτομα) πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 όταν προσαρτήθηκε στην τότε δήμο Εδέσσης. Το 1918 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε  Καισαριανά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Έδεσσα, το Εκκλησιοχώρι και το Προάστιο αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Έδεσσας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 81 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Πέλλας
Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Βεατρίκη της Σαβοΐας (Μαρκησία του Σαλούτσο)

Η **Βεατρίκη** η *Πρεσβύτερη*, ιταλ. Beatrice di Savoia (πριν τις 4 Μαρτίου 1223 - 10 Μαΐου πριν το 1259) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του κόμη της Σαβοΐας και με τους γάμους της έγινε πρώτα μαρκησία του Σαλούτσο και μετά πριγκίπισσα της Σικελίας. 

## Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αμεδαίου Δ΄ κόμη της Σαβοΐας και της Μαργαρίτας, κόρης του Ούγου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Η αδελφή της Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Βονιφάτιο Β΄ των Αλεράμιτσι μαρκήσιο του Μομφερράτου. 

Έπειτα από το τέλος της μητέρας της ο πατέρας της νυμφεύτηκε πάλι, με την Καικιλία του Μπω και έκανε και άλλα παιδιά, όπως τον Βονιφάτιο κόμη της Σαβοΐας και τη Βεατρίκη τη *Νεότερη*, σύζυγο του κυρίου της Βιγιένα.

Πρώτα μνηστεύθηκε μετά τη γέννησή της με τον Μαμφρέδο Γ΄ μαρκήσιο του Σαλούτσο. Ο αρραβώνας λύθηκε, ανανεώθηκε όμως στις 2 Οκτωβρίου 1227. Το συμβόλαιο που υπογράφτηκε τότε αναφέρει την προίκα της. Ο γάμος έγινε τον Μάρτιο του 1233. Έπειτα από 11 έτη, το 1244, ο Μανφρέδος απεβίωσε, αφήνοντας δύο παιδιά και τη Βεατρίκη έγκυο. Όταν αυτή γέννησε, έκανε δίδυμα.

Δύο έτη μετά το τέλος του (8 Μαΐου 1246) η Βεατρίκη ξαναπαντρεύτηκε, με τον Μανφρέδο της Σικελίας, γιο του Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν και της ερωμένης του Μπιάνκα Λάντσια. Ο Φρειδερίκος Β΄ νυμφεύτηκε τη Μπιάνκα στην επιθανάτιο κλίνη του, αλλά και ο γάμος δεν αναγνωρίστηκε από την Εκκλησία. Ο γάμος της Βεατρίκης με τον Μανφρέδο έγινε για να επισφραγιστεί η συμμαχία του Αμεδαίου Δ΄ με τον Φρειδερίκο Β΄. Έτσι το ζεύγος παντρεύτηκε δι'αντιπροσώπου τον Μάρτιο του 1247 και το γαμήλιο συμβόλαιο υπογράφτηκε στις 21 Απριλίου 1247. Απέκτησαν κόρη την Κωνσταντία, που παντρεύτηκε τον Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας.

Σε μία διαθήκη του πατέρα της (24 Μαΐου 1253) το δικαίωμα διαδοχής της Βεατρίκης παρακάμπτεται προς όφελος της νεότερης, ετεροθαλούς αδελφής της. Στο έγγραφο δεν αναφέρεται το όνομα του (2ου) συζύγου της Βεατρίκης, πού ίσως σημαίνει ότι ο γάμος τους είχε χαλάσει. Η Βεατρίκη απεβίωσε πριν το 1259· ο Μανφρέδος έγινε βασιλιάς της Σικελίας το 1258, έκανε δεύτερο γάμο με την Ελένη Αγγελίνα της Ηπείρου και απέκτησε παιδιά με αυτήν.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Μαμφρέδο Γ΄ μαρκήσιο του Σαλούτσο και είχε τέκνα:
* Αλίκη π.1236-πριν το 1311, παντρεύτηκε τον Εδμόνδο ντε Λέισυ βαρόνο του Πόντεφρακτ.
* Θωμάς Α΄ 1239-1296, μαρκήσιος του Σαλούτσο.
* Αγνή 1245-μετά το 1265, γεννήθηκε υστερότοκη. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη, γιο του Ευστάθιο του Βέσκι.
* Μαργαρίτα γενν. 1245, δίδυμη με την Αγνή, γεννήθηκε υστερότοκη. 

Το 1248 η Βεατρίκη έκανε δεύτερο γάμο με τον Μανφρέδο των Χοενστάουφεν μετέπειτα βασιλιά της Σικελίας και είχε τέκνο:
* Κωνσταντία π.1249-1302, παντρεύτηκε τον Πέτρο Γ΄ του Οίκου της Βαρκελώνης βασιλιά της Αραγωνίας.

## Πηγές
* Cox, Eugene L. (1974). The Eagles of Savoy. Princeton University Press, Princeton. ISBN 0691052166.
* State Archives, volume 25, page 13, fascicule 4.

## Αναφορές


Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Κατηγορία:Μαρκησίες
Κρομμύδι Μυκόνου

Το **Κρομμύδι** είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα στη νοτιοδυτική πλευρά της Μυκόνου και ανατολικά της Δήλου. Μαζί με τις βραχονησίδες Πράσο και Σφοντήλι αποτελούν το σύμπλεγμα νησιών με την ονομασία Πρασονήσια. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μυκονίων, η οποία υπάγεται στον Δήμο Μυκόνου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Μυκόνου

Κατηγορία:Βραχονησίδες της Μυκόνου
Ραλφ Γ΄ του Βαλουά

Ο **Ραλφ Γ΄ του Βαλουά** (Γαλλική γλώσσα : *Raoul*, πέθανε το 1038) ήταν δεύτερος γιος του Βάλτερ Β΄ κόμη του Βαλουά, του Βεξίν και της Αμιένης και της συζύγου του Αδέλας. Ο πατέρας του πέθανε την περίοδο 1017/1024, ο μεγαλύτερος αδελφός του Ντρόγκο του Μαντ κληρονόμησε το Βεξίν και την Αμιένη, ο Ραλφ Γ΄ κληρονόμησε το Βαλουά. Ο Ραλφ Γ΄ παντρεύτηκε την Αλίκη του Μπρετέγ, κληρονόμο της ηγεμονίας του Ναντέιγ. Απέκτησαν δυο γιους τον Ραλφ Δ΄ του Βαλουά και τον Θεοβάλδο. Ο Ραλφ Δ΄ κληρονόμησε το Βαλουά και ο Θεοβάλδος τα εδάφη της μητέρας του στο Ναντέιγ, ίδρυσε τον Οίκο των Κρεπί-Ναντέιγ. Το κάστρο του Κρεπί μοιράστηκε στους δυο γιους του, τα κτίρια στο εσωτερικό της πόλης τα πήρε ο Ραλφ Δ΄.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Bates, David (1987). "Lord Sudeley's Ancestors: The Family of the Counts of Amiens, Valois and the Vexin in France and England during the Eleventh Century". The Sudeleys: Lords of Toddington. London: The Manorial Record Society of Great Britain. 
*Bautier, Robert-Henri (1985). "Anne de Kiev, reine de France, et la politque royale au XIe siècle: Étude critique de la documentation". Revue des études slaves. 
*Feuchère, Pierre (1956). "Une tentative manquée de concentration territoriale entre Somme et Seine: La principauté d'Amiens-Valois au Xle siècle: Étude de géographie historique". Le Moyen Âge, 4e série. 9: 1–37.
*Mesqui, Jean (1994). "Le château de Crépy-en-Valois, palais comtal, palais royal, palais féodal". Bulletin Monumental. 152 (3): 257–312.
*Tanner, Heather J. (1993). Between Scylla and Charybdis: The Political Role of the Comital Family of Boulogne in Northern France and England (879–1159) (PhD diss.). University of California, Santa Barbara.

Κατηγορία:Κόμητες του Βαλουά
Γηριατρική

Η **γηριατρική** είναι ειδικότητα της ιατρικής. Το άτομο το οποίο ειδικεύεται στην γηριατρική ονομάζεται **γηρίατρος**. Μπορεί να αξιολογήσει και να διαχειριστεί  τα ιατρικά προβλήματα των ηλικιωμένων. Ασθένειες με τις οποίες μπορεί να ασχοληθεί ένας γηρίατρος είναι παράδειγμα η αρθρίτιδα, ο διαβήτης, οι διαταραχές μνήμης, η υπέρταση, οι καρδιαγγειακές ασθένειες, και οι γνωστικές διαταραχές.

Κατηγορία:Ιατρικές ειδικότητες
Μπονακόσα Μπόρι

H **Μπονακόσα** (ιταλ. *Bonacossa/bonaccossi/Bonaca Borri*, 1254 - 13 Ιανουαρίου 1321) από τον Οίκο των Μπόρι ήταν κόρη του καπετάνιου των εξόριστων από το Μιλάνο και με τον γάμο της έγινε κυρία του Μιλάνου.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Σκουαρτσίνο Μπόρι (1230-1277) ή Σκαρσίνι, καπετάνιου των εξόριστων από το Μιλάνο από την έλευση της οικογένειας Τοριάνι, πιστός υποστηρικτής των Βισκόντι, και της Αντωνίας (γενν. 1236) αγνώστου καταγωγής, που παντρεύτηκαν το 1254. Η οικογένεια του Μπόρι καταγόταν από την πόλη του Σάντο Στέφανο Τιτσίνο μαζί με μερικά φεουδαλικά εδάφη κοντά στο Κορπύ. Η οικογένεια Μπόρι ήταν μία από τις πιο αξιοσέβαστες στο Μιλάνο και είχε ως μέλος της έναν άγιο, τον Μόνας επίσκοπο του Μιλάνου.

Όταν ο βισκόντι κατέκτησε το Μιλάνο, ο Σκουαρτσίνα Μπόρι έδωσε την κόρη του σε γάμο με τον Ματτέο Α΄ Βισκόντι, κύριο του Μιλάνου το 1269, για να στερεώσει τους δεσμούς τους αναγκαίους για τη διατήρηση της εξουσίας των Βισκόντι. 

Η Μπονακόσσα και ο σύζυγός της ίδρυσαν μαζί το παρεκκλήσιο του Σάντο Τόμας στη βασιλική του Σαντ'Εουστόργκιο του Μιλάνου, όπου τάφκαν μαζί με τον γιο τους Στέφανο, τις δύο κόρες του Βεατρίκη και Αικατερίνη, και τον Ουμπέρτο Γ΄ Βισκόντι αδελφό του Ματτέο. Η Μπονακόσσα απεβίωσε στο Μιλάνο στις 13 Ιανουαρίου 1321, 67 ετών.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ματτέο Α΄ Βισκόντι κύριο του Μιλάνου και είχε τέκνα:
* Γκαλεάτσο Α΄ 1277-1328, κύριος του Μιλάνου. 
* Βεατρίκη γενν. 1280, παντρεύτηκε τον Σπινέτα Μαλασπίνα της Βερουτσόλα.
* Αικατερίνη 1282-1311, παντρεύτηκε τον Αλμποΐνο ντελα Σκάλα.
* Λουκίνο 1287/92-1349, κύριος του Μιλάνου.
* Στέφανο π.1287-1327, κόμης της Αρόνα.
* Μάρκο γενν. 1289.
* Τζιοβάννι 1290-1354, αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου.
* Ζακαρία γενν. 1295.
* Φλοραμόντα, παντρεύτηκε τον Γκουίντο Μαντέλλι, κόμη του Μακάνιο.
* Ανιέζε, παντρεύτηκε τον Τσεκίνο ντελα Σκάλα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Marchi, François. "Bonacossa Borri's Genealogy". François Marchi's genealogy website. Retrieved 5 December 2010.

Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Ισαβέλλα Φιέσκι

H **Ισαβέλλα** (ιταλ. *Isabella Fieschi*, άκμασε το 1356) από τον Οίκο των Φιέσκι ήταν κόρη ευγενή από τη Γένουα και με τον γάμο της έγινε κυρία του Μιλάνου.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του ευγενή από τη Γένουα Κάρλο κόμη του Σαβινιόνε και ανιψιά του πάπα Αδριανού Ε΄ (Οτομπουόνο ντε Φιέσκι).

Ο γάμος της κανονίστηκε ως συμμαχία μεταξύ της Γένουας και του Μιλάνου. Παντρεύτηκε τον Λουκίνο Βισκόντι στο Μιλάνο το 1331. Ήταν γνωστή για την ομορφιά της και την ερωτική της ζωή και αναφέρεται ότι είχε αρκετούς εραστές. Το 1347 έκανε επίσημη επίσκεψη στη Βενετία. Κατά την επίσκεψή της συμμετείχε σε ένα όργιο, κατά το οποίο είχε ερωτικές επαφές με τρεις άνδρες ταυτόχρονα, μεταξύ των οποίων ο Αντρέα Ντάντολο δόγης της Βενετίας και ο Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι ανιψιός του συζύγου της. 
Όταν το έμαθε τελικά ο σύζυγός της, ορκίστηκε να την τιμωρήσει σκληρά. Επειδή εκείνος απεβίωσε σύντομα μετά, φημολογήθηκε ότι τον είχε δηλητηριάσει η Ισαβέλλα ως αυτοάμυνα.

Έπειτα από το τέλος του, η Ισαβέλλα αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τα δικαιώματα του γιου της στην εξουσία του Μιλάνου και τέθηκε σε κατ'οίκον περιορισμό. Το 1356 η Ισαβέλλα κατάφερε να δραπετεύσει από το Μιλάνο και σύμφωνα με πληροφορίες, επέστρεψε στην οικογένειά της στο Σαβινιόνε.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λουκίνο Βισκόντι κύριο του Μιλάνου. Είχε τέκνο:
* Λουκίνο ο νέος (νοβέλο) 1346-99, νυμφεύτηκε πρώτα τη Λουίζα Αντόρνο κόρη του δόγη της Βενετίας και μετά την Μανταλένα Στρότσι.

## Πηγές
* Tuchman, Barbara W. (Swedish): En Fjärran Spegel. Det stormiga 1300-talet (A Distant Mirror: The Calamitous 14th Century) Atlantis, Stockholm, 1994. ISBN 978-91-7486-260-7, p.&nbsp;150

Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Εγκιντίολα Γκοντζάγκα

Η **Εγκιντίολα**, ιταλ. Egidiola/Gidiola Gonzaga (1325 - 1377) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα έγινε με τον γάμο της κυρία του Μιλάνου.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Φιλιππίνο Γκοντζάγκα, από τον Οίκο που εξουσίαζε τη Μάντουα. 

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε περί το 1352 τον Ματτέο Β΄ Βισκόντι κύριο του Μιλάνου και είχε κόρη:
* Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Ουγκολίνο Γκοντζάγκα κοντοτιέρο.

## Πηγές
* Volpi, Giuseppe Rocco (1737). Dell'istoria dei' visconti e delle cose d'Italia : avvenute sotto di essi, descritta [The History of the Visconti of Italy and a description of the things that took place under them] (in Italian). 1. Naples, Italy: Felice-Carlo Mosca. OCLC 229910176.
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Μάσταλος Β΄ του Αμάλφι

Ο **Μάσταλος**, ήταν κυβερνήτης του Δουκάτου του Αμάλφι και ο πρώτος που είχε το αξίωμα του Δούκα, την περίοδο 953-958 υποτελής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα όπου του είχε απονεμηθεί τον τίτλο του Πατρικίου.

Ήταν γιος του έπαρχου Ιωάννη και της Αντρόσας, εγγονός του Μάσταλου Α΄ ο οποίος τον είχε κάνει συγκυβερνήτη την περίοδο της Θητείας του,. Δολοφονήθηκε από τον Σέργιο Β ο οποίος έγινε και ο επόμενος δούκας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Αντωνία Μαλατέστα της Τσεζένα

Η **Αντωνία**, ιταλ. Antonia Malatesta di Cesena (άκμασε το 1408-12) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν κόρη του κυρίου του Ρίμινι και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μιλάνου. Έγινε επίτροπος του Μιλάνου μετά το τέλος εκείνου το 1412.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη (ή ίσως ανιψιά) του Κάρλο Α΄ κοντοτιέρου, κυρίου των Ρίμινι, Τσεζένα, Φάνο & Πέζαρο και της Βιτόρια Κολόνα, ανιψιάς του πάπα Μαρτίνου Ε΄.

Ο Τζαν-Μαρία Βισκόντι δούκας του Μιλάνου, για να συμμαχήσει με τον Οίκο των Μαλατέστα, παντρεύτηκε την Αντωνία στην πόλη της Μπρέσια το 1408. Όμως το 1412 δολοφονήθηκε ο Τζαν-Μαρία και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Φιλίππο-Μαρία. Αυτός επέτρεψε στην Αντωνία να συνεχίσει να μοιράζεται τη διακυβέρνηση του δουκάτου για λίγους μήνες. Αν και αυτή σύντομα αποσύρθηκε στη Τσεζένα, διατήρησε τον τίτλο της ως *δούκισσας του Μιλάνου*.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1408 με τον Τζαν-Μαρία Βισκόντι δούκα του Μιλάνου. Δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πηγές
*  Tonini, Luigi (1884). Rimini (in Italian). Volume 5. Rimini: Orfanelli e Grandi. p. 22. OCLC 35300205. Retrieved February 22, 2010.
* Jones, P.J. (1974). The Malatesta of Rimini and the Papal State: a political history. London: Cambridge University Press. p. 155. hdl:2027/heb.01211. OCLC 296420840.

Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου
Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Μαρίνος του Αμάλφι

Ο **Μαρίνος** (Marinus), ήταν βυζαντινός κυβερνήτης του Δουκάτου του Αμάλφι με το αξίωμα του έπαρχου (prefect). 

Ήταν γιος του Λουκιανού και άγνωστης γυναίκας και εγγονός του Πουλχάριου. Το *Χρονικό του Αμάλφι* (Chronicon Amalphitani) αναφέρει ότι κυβέρνησε 14 χρόνια με το αξίωμα του  έπαρχου αλλά έχασε τη θέση του το 866, τυφλώθηκε και στάλθηκε στη Νάπολη. Επέστρεψε στο Αμάλφι και στη θέση του και κυβέρνησε για άλλα επτά χρόνια.

Παιδιά του ήταν οι :
* Σέργιος Β, δούκας του Αμάλφι
* Πουλχάριος, δούκας του Αμάλφι
* κόρη που παντρεύτηκε τον Στέφανο, δούκα του Αμάλφι
* κόρη που παντρεύτηκε τον Πάντο της Κάπουα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Νησί Πέλλας

Το **Νησί** είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας σε υψόμετρο 550 μέτρα.

## Γενικά στοιχεία
Το Νησί βρίσκεται προς στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας με την Βόρεια Μακεδονία σε απόσταση 12 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Έδεσσα. Είναι κτισμένο στους νότιους πρόποδες του όρους Καϊμακτσαλάν (Βόρας) ενώ στα νότια είναι ο υδροβιότοπος Άγρα-Βρυτών-Νησίου από τον οποίο πηγάζουν νερά που κατευθύνονται στον ποταμό Εδεσσαίο ή Βόρα. Πρόκειται για τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε το 1953 για τις ανάγκες του υδροηλεκτρικού σταθμού της ΔΕΗ, πάνω στην κοίτη του ποταμού και παλιότερα αναφερόταν ως "τυρφώνας Νησίου" ή ως τεχνητή λίμνη Άγρα. Η κεντρική εκκλησία του είναι η εκκλησία των Αγίων Αρχαγγέλων ενώ στα 2 χλμ. νοτιότερα του χωριού σώζονται τα ερείπια του μεταβυζαντινού ναού της  Γενεθλίου της Θεοτόκου, ο οποίος χρονολογείται το 1741. Είναι διακοσμημένος με σημαντικές αγιογραφίες και έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Βλαδόβου (Άγρα). Το 1929 με το ΦΕΚ 424Α - 02/12/1929 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Νησιού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Έδεσσας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 382 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Λίμνη Άγρα - Βρυττών - Νησί Πέλλα στο https://www.youtube.com/

## Παραπομπη


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Πέλλας
Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Μάουρο του Αμάλφι

Ο **Μάουρο** (Maurous), ήταν βυζαντινός κυβερνήτης του Δουκάτου του Αμάλφι με το αξίωμα του έπαρχου (prefect) την περίοδο 860-866. 

Δεν είναι πολλά γνωστά για την θητεία του Μάουρο , το 860 δολοφονήθηκε κι αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Σέργιος Β΄ της Νεαπόλεως, όπου διοικητικά ανήκε τότε το Αμάλφι, για 13 ημέρες. Γιος του ήταν ο Ούρσο του Αμάλφι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Αντωνία Βισκόντι

Η **Αντωνία**, ιταλ. Antonia Visconti (π. 1354 - 26 Μαρτίου 1405) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κόρη του κυρίου του Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Βυρτεμβέργης.

## Βιογραφία

Ήταν η τρίτη κόρη του Μπερναμπό κυρίου του Μιλάνου και της Βεατρίκης-Ρεγκίνας ντελα Σκάλα, κόρης του Μαστίνο Β΄ κυρίου της Βερόνα.

Η αδελφή της Ταντέα Βισκόντι παντρεύτηκε τον Στέφανο Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και η κόρη τους Ισαβέλλα της Βαυαρίας παντρεύτηκε τον Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας και έγινε πρόγονος σημαντικών ιστορικών προσώπων, όπως των Τυδώρ. Η αδελφή της Αγνή Βισκόντι παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α΄ Γκοντζάγκα κυβερνήτη της Μάντουα, ο οποίος την εκτέλεσε για μοιχεία το 1391. Η αδελφή της Ελισάβετ Βισκόντι παντρεύτηκε τον Ερνέστο δούκα της Βαυαρίας.

Ο Μπερναμπό ήταν ωμός και αδίστακτος τύραννος και αμείλικτος εχθρός της Εκκλησίας. Κατέλαβε την παπική πόλη της Μπολόνια, απέρριψε τον πάπα και την εξουσία του, κατέλαβε την εκκλησιαστική περιουσία και απαγόρευσε σε όλους τους υπηκόους του να έχουν οποιαδήποτε σχέση με την Αυλή (Curia) της Ρώμης. Ο πάπας Ουρβανός Ε΄ τον αφόρισε το 1363 και έκανε έκκληση για σταυροφορία εναντίον εκείνου. Όταν ο Μπερναμπό ήταν σε μία από τις εξάρσεις οργής του, μόνο η Βεατρίκη-Ρεγκίνα μπορούσε να τον πλησιάσει.

### Ο γάμος της
Η Αντωνία αρχικά μνηστεύθηκε με τον Φρειδερίκο Γ΄ του Οίκου της Βαρκελώνης τον *Απλό*, βασιλιά της Σικελίας. Αυτός θα ήταν ένας διαφορετικός γάμος από τους άλλους γάμους της οικογένειας, καθώς τρεις αδελφές της είχαν παντρευτεί μέλη του Οίκου του Βίττελσμπαχ. Δέκα έτη μετά τον αρραβώνα συντάχθηκε το συμβόλαιο γάμου, όπου η οικογένεια της Αντωνίας έπρεπε να δώσει 10.000 φλορίνια και κοσμήματα αξίας 20.00 φλορινίων. Όμως ο Φρειδερίκος απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 1377 και οέτσι ο γάμος δεν έγινε ποτέ. 

Τρία έτη μετά αυτή παντρεύτηκε στο Μπαντ Ούραχ, στις 27 Οκτωβρίου 1380 τον Έμπερχαρντ Γ΄ κόμη της Βυρτεμβέργης. Γύρω από το κάστρο τους η Αντωνία σχεδίασε κήπους με νερά, γνωστούς ως "οι κήποι της κυρίας του Μιλάνου". Απέκτησαν τρεις γιους, αλλά μόνο ο Έμπερχαρντ Δ΄ επέζησε της εφηβείας.

Έπειτα από 25 έτη γάμου η Αντωνία απεβίωσε στο Παλαιό Κάστρο (Στρούτγκαρτ). Ο Έμπερχαρντ Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη Β΄ μπουγκράβου του Νύρεμπεργκ και απέκτησε κόρη την Ελισάβετ. 

Ο Γκέρχαρντ Ο. Σβέρντφεγκερ έκανε γενετικά τεστ στον Οίκο του Βίττελσμπαχ. Υπήρχαν περιπτώσεις διανοητικών ασθενιών στην οικογένεια και σύμφωνα με τον Σβέρντφεγκερ το γονίδιο προήλθε από τον Οίκο των Βισκόντι. Ο Λουδοβίκος Β΄ της Βαυαρίας (βασ. 1864-1886) και ο αδελφός του Όθων της Βαυαρίας (βασ. 1886-1913) είχαν διανοητική διαταραχή και ήταν απόγονοι της Αντωνίας. Ο πατέρας της είχε συχνές εξάρσεις θυμού.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Έμπερχαρντ Γ΄ κόμη της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
* Έμπερχαρντ Δ΄ 1388-1419, κόμης της Βυρτεμβέργης.
* Ούλριχ, Λούντβιχ, απεβίωσαν μικρά. Μερικοί πιστεύουν ότι το ζεύγος είχε και άλλο παιδί.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* Barbara W. Tuchman, A Distant Mirror, p.263

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βισκόντι
Κατηγορία:Κόμισσες της Βυρτεμβέργης
Πουλχάριος του Αμάλφι

Ο **Πουλχάριος** (Pulcharus), ήταν βυζαντινός κυβερνήτης της Δημοκρατίας του Αμάλφι με το αξίωμα του έπαρχου (prefect) την περίοδο 872-870. 

Ο Πούλχαρος είναι γνωστός από το *χρονικό του Αμαλφι* όπου αναφέρει ότι ήταν γιος του Μαρίνου και άγνωστης γυναίκας, αδελφός των Σέργιου Β΄ και δύο ανώνυμων αδελφών. Κυβέρνησε το Αμάλφι για επτά έτη αντικαθιστώντας τον πατέρα του. Ήρθε σε συμφωνία το 879 με τον Πάπα Ιωάννη Η΄ ώστε τα πλοία του δουκάτου, έναντι αμοιβής, να περιπολούν τις ακτές του Τυρρηνικού πελάγους για προστασία από τις Αραβικές επιδρομές. Μετά από λίγους μήνες ο Πουλχάριος δεν είχε κρατήσει την συμφωνία, τα πλοία δε βγήκαν από το λιμάνι, αλλά είχε πάρει την αμοιβή και ο πάπας τη ζήτησε πίσω.

Παντρεύτηκε ανώνυμη κόρη του πρίγκιπα Γκουέφερ του Σαλέρνο (Guaifer of Salerno), δεν είναι γνωστό εάν απέκτησαν παιδιά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Λουτσία Βισκόντι

Η **Λουτσία**, ιταλ. Lucia Visconti (π. 1380 - 14 Απριλίου 1424) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κόρη του κυρίου του Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Κεντ. 

## Βιογραφία
Ήταν η δέκατη κόρη του Μπερναμπό κυρίου του Μιλάνου και της Βεατρίκης-Ρεγκίνας ντελα Σκάλα, κόρης του Μαστίνο Β΄ κυρίου της Βερόνα, Πάρμα, Μπρέσια & Βιτσέντσα.

Ο πατέρας της διαπραγματεύθηκε τον γάμο της νήπιας κόρης του με τον Λουδοβίκο Β΄ δούκα του Ανζού, όταν όμως ο Μπερναμπό εκτοπίστηκε, οι συνομιλίες σταμάτησαν. Ως έφηβη προοριζόταν να παντρευτεί τον Χένρυ Μπόλινγκμπροουκ, αλλά μετά την εξορία εκείνου στη Γαλλία, οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν. Παντρεύτηκε το 1399 τον Φρειδερίκο Α΄ μέλλοντα εκλέκτορα της Σαξονίας, αλλά σύντομα ο γάμος ακυρώθηκε.

Το 1407 παντρεύτηκε τον Έντμουντ Χόλλαντ, 4ο κόμη του Κεντ. Έμειναν άτεκνοι. Η σχέση τους είχε προβλήματα, καθώς ο Έντμπουντ είχε λίγο πριν τον γάμο μία σχέση και έπειτα από τον γάμο του γεννήθηκε μία κόρη από τη σχέση εκείνη. Τον Σεπτέμβριο του 1408 ο Έντμουντ σκοτώθηκε σε μάχη. Ο Ερρικος Δ΄ εγγυήθηκε στη Λουτσία το 1/3 του εισοδήματος τού συζύγου της από τα εδάφη του στην Αγγλία. Ωστόσο η Λουτσία είχε σταθερά οικονομικά προβλήματα, καθώς η προίκα που της είχε υποσχεθεί η οικογένειά της δεν δόθηκε ποτέ. Το 1464 και 1489 έγιναν αντίποινα στο Λονδίνο σε εμπόρους από το Μιλάνο, τα οποία σχετίζονται με την προίκα που δεν πληρώθηκε.

Απεβίωσε 44 ετών στο Κεντ και τάφηκε στην Αυγουστινιανή αδελφότητα των μοναχών Ώστιν στο Λονδίνο.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1399 τον Φρειδερίκο Α΄ των Βέττιν μέλλοντα εκλέκτορα της Σαξονίας, αλλά ο γάμος σύντομα ακυρώθηκε.

Η Λουτσία έκανε δεύτερο γάμο το 1407 με τον Εδμόνδο Χόλλαντ 4ο κόμη του Κεντ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* Bradley, Helen (1 January 1994). "Lucia Visconti, Countess of Kent (d. 1424)". In Barron, Caroline; Sutton, Anne F. (eds.). Medieval London Widows, 1300–1500. London ; Rio Grande, OH, US: Hambledon Press. pp. 77–84. ISBN 9781852850852. OCLC 741690179, 939702568.
* Bueno de Mesquita, D. M. (2011) [1941]. Giangaleazzo Visconti, Duke of Milan (1351–1402): A Study in the Political Career of an Italian Despot. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521234559. OCLC 941946696.
* Hinds, Allen B., ed. (1912). Calendar of State Papers and Manuscripts in the Archives and Collections of Milan 1385-1618. London: His Majesty's Stationery Office. OCLC 847534039, 502583712, 314981305.
* Stansfield, Michael M. N. (1987). The Hollands, Dukes of Exeter, Earls of Kent and Huntingdon, 1352–1475 (PDF) (Thesis). Corpus Christi College, Oxford University.
* Tait, James (1895). "Eine mailändisch-thüringische Heiratsgeschichte aus der Zeit König Wenzels". In Creighton, Mandell (ed.). The English Historical Review. The English Historical Review Ehr. Volume X. London and New York: Longmans, Green, & Co. p. 791. ISSN 0013-8266. OCLC 754650998.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βισκόντι
Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Ευλογημένη Μαργαρίτα της Σαβοΐας

Η **Ευλογημένη Μαργαρίτα**, ιταλ. (21 Ιουνίου 1382/90 - 3 Νοεμβρίου 1464) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του κυρίου του Πεδεμοντίου και με τον γάμο της έγινε μαρκησία του Μομφερράτου.

## Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αμεδαίου κυρίου του Πεδεμοντίου & του Πινερόλο και της Αικατερίνης, κόρης του Αμεδαίου Γ¨ κόμη της Γενεύης. Ο Αμεδαίος ήταν γιος του Ιακώβου, γιου του Φιλίππου, που από πρώτο γάμο με την Ισαβέλλα Α΄ Βιλλεαρδουίνου πριγκίπισσα της Αχαΐας, διεκδικούσε το πριγκιπάτο. Ο Φίλιππος και η Ισαβέλλα είχαν εκτοπιστεί από τον Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντο, αλλά συνέχισαν να διεκδικούν το πριγκιπάτο. Όμως ο Ιάκωβος ήταν γιος του Φιλίππου από τη δεύτερη σύζυγό του Αικατερίνη του Λα Τουρ-ντυ-Πεν και ο ισχυρισμός του ήταν αμφίβολος. 

### Ο γάμος της
Στις 17 Ιανουαρίου 1403 παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Β΄ Παλαιολόγο, μαρκήσιο του Μομφερράτου, χήρο από τον πρώτο γάμο του με την Ιωάννα, κόρη του Ροβέρτου δούκα του Μπαρ. Η ευσέβεια της Μαργαρίτας αυξήθηκε έπειτα από τα κηρύγματα του Αγίου Βίνσεντ Φέρρερ, όταν αυτός είχε περάσει αρκετούς μήνες στο Μομφερράτο. Ο γάμος κράτησε για 15 έτη και ο Θεόδωρος Β΄ απεβίωσε το 1418, χωρίς να έχουν παιδιά.

### Η μοναστική ζωή
Όταν έμεινε χήρα, αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο. Αφήνοντας τη διευθέτηση των υποθέσεων του μαρκιζάτου στον Ιωάννη-Ιάκωβο, γιο του συζύγου της από τον πρώτο γάμο του, αποσύρθηκε στην Άλμπα, όπου ακολούθησε το Τρίτο Τάγμα του Αγ. Δομινίκου.

Λίγο αργότερα ο Φιλίππο Μαρία Βισκόντι δούκας του Μιλάνου ζήτησε το χέρι της και παρακάλεσε τον πάπα Μαρτίνο Ε΄ να λύσει τους όρκους της. Αλλά η Μαργαρίτα αντιτέθηκε στην άρνηση των μοναστικών όρκων της και μαζί με αρκετές γυναίκες της ίδιας με αυτήν θέσης, ίδρυσε ένα μοναστήρι και το έθεσε υπό τους κανόνες του Τάγματος του Αγ. Δομινίκου. Διπλασιάζοντας την ταπείνωσή της, παρέμεινε πρότυπο ευλάβειας και απεβίωσε στην Άλμπα σε ηλικία 74 ετών.

## Πηγές
* Clugnet, Léon. "Blessed Margaret of Savoy ." The Catholic Encyclopedia. Vol. 9. New York: Robert Appleton Company, 1910. 4 Jan. 2013

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Κατηγορία:Μαρκησίες του Μομφερράτου
Συμφωνία Διαρκούς Ειρήνης (1686)

μικρογραφία|250x250εσ|Η Πολωνική – Λιθουανική Κοινοπολιτεία μετά τη συνθήκη του 1686
δεξιά|361x361εσ
Η **Συνθήκη Διαρκούς Ειρήνης** (επίσης γνωστή ως **Συνθήκη Αιώνιας Ειρήνης** " ή απλώς **Διαρκής Ειρήνη**, , , , γνωστή στη στην πολωνική παράδοση ως **Ειρήνη του Γκζιμουουτόφσκι**, ) υπεγράφη μεταξύ του Βασιλείου της Ρωσίας και της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας στις 6 Μαΐου 1686, στη Μόσχα, από τον *[[βοεβόδας|βοεβόδα]]* του Πόζναν, Κζίστοφ Γκζιμουουτόφσκι, τον καγκελάριο (*kanclerz*) της Λιθουανίας, Μαρτσιάν Ογκίνσκι (αντιπροσώπους της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας), και τον Ρώσο *[[Κνιάζ]]* Βασίλι Βασίλιεβιτς Γκολίτς. Οι δύο χώρες οδηγήθηκαν στη συνεργασία μετά από μια σημαντική γεωπολιτική παρέμβαση στην Ουκρανία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. 

Η Συνθήκη επιβεβαίωσε την προηγούμενη Συνθήκη του Ανδρούσοβο του 1667.  Αποτελείται από ένα προοίμιο και 33 άρθρα. Η Συνθήκη εξασφάλισε την Ρωσική κατοχή της αριστερής όχθης της Ουκρανίας και της δεξιάς όχθης στη πόλη του Κιέβου.  146.000 ρούβλια έπρεπε να καταβληθούν στην Πολωνία ως αποζημίωση για την απώλεια της αριστεράς όχθης. Η περιοχή του κράτους της Ζαπορίζια, οι πόλεις Τσερνίχιβ, Στάραντούμπ (Стародуб), Σμολένσκ και τα περίχωρά του παραχωρήθηκαν επίσης στη Ρωσία, ενώ η Πολωνία διατήρησε στην επικράτεια την δεξιά όχθη της Ουκρανίας. Και τα δύο μέρη συμφώνησαν να μην υπογράψουν ξεχωριστή συνθήκη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με την υπογραφή αυτής της Συνθήκης, η Ρωσία έγινε μέλος του αντι-τουρκικού συνασπισμού, ο οποίος περιελάμβανε την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τη Βενετία. Η Ρωσία δεσμεύθηκε να οργανώσει μια στρατιωτική εκστρατεία εναντίον της Χανάτου της Κριμαίας, η οποία οδήγησε σε Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1686-1700).

Η Συνθήκη ήταν μια μεγάλη επιτυχία για τη ρωσική διπλωματία. Συναντώντας ισχυρή αντίθεση στην Πολωνία, δεν επικυρώθηκε από τη Σέιμ (το κοινοβούλιο της Κοινοπολιτείας Πολωνίας-Λιθουανίας) έως το 1710.   Η νομική εγκυρότητα της επικύρωσής της αμφισβητήθηκε.  Σύμφωνα με τον Γιάτσεκ Στατσέφσκι, η Συνθήκη δεν επιβεβαιώθηκε με ψήφισμα της Σέιμ μέχρι τη σύγκληση της Σέιμ για τη διαδοχή του Θρόνου (1764). 

Επέφερε μια καμπή στις σχέσεις Ρωσίας-Πολωνίας και έπαιξε μεγάλο ρόλο στον αγώνα των λαών της Ανατολικής Ευρώπης ενάντια στην τουρκική-ταταρική επιθετικότητα. Στη συνέχεια, διευκόλυνε τη διαπάλη της Ρωσίας με τη Σουηδία για πρόσβαση στη Βαλτική Θάλασσα.

Τα σύνορα μεταξύ της Ρωσίας και της Κοινοπολιτείας, που θεσπίστηκαν με τη Συνθήκη, παρέμειναν σε ισχύ μέχρι τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ουκρανίας
Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Ρωσίας
Κατηγορία:Συνθήκες του Βασιλείου της Ρωσίας
Κατηγορία:Συνθήκες της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας
Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Ρωσίας
Θεόδωρος Παλαιολόγος του Μομφερράτου

Ο **Θεόδωρος**, ιταλ. Theodoro Palaiologo di Montferrato (1425 - 1484) από τον Οίκο των Παλαιολόγων ήταν Ρωμαιο-καθολικός καρδινάλιος και επίσκοπος.

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη-Ιακώβου μαρκησίου του Μομφερράτου και της Ιωάννας, κόρης του Αμεδαίου Ζ΄ κόμη της Σαβοΐας. Αδελφός της ήταν ο Αμεδαίος Η΄ δούκας της Σαβοΐας και αντίπαπας ως Φήλιξ Ε΄.

Στην αρχή της σταδιοδρομίας του, ήταν αποστολικός αρχιγραμματέας και υπηρέτησε ως πρύτανης του Συλλόγου του καθεδρικού στης Σάντα Μαρία ντι Σαλούτσο στο Σαλούτσο. Με τη σύσταση του Ιακώβου Β΄ της Κύπρου, συζύγου της αδελφής του Αμεδαίας, ο πάπας Παύλος Β΄ τον έκανε καρδινάλιο-διάκονο στη συνεδρίαση της 18ης Σεπτεμβρίου 1467. Ο Θεόδωρος έφθασε στη Ρώμη στις 21 Απριλίου 1468 και παρέλαβε τον ερυθρό πίλο σε δημόσια συνεδρίαση. Στις 27 Απριλίου ανέλαβε διάκονος του σαν Τεόντορο. Άφησε τη Ρώμη την 1 Μαΐου 1470. Επέστρεψε στη Ρώμη για να συμμετάσχει στον Σύλλογο των Καρδιναλίων (Conclavium) το 1471, που εξέλεξε νέον πάπα τον Σίξτο Δ΄. Το 1475  εξελέγη επίσκοπος του Καζάλε και ακολούθως διατήρησε το αξίωμά του ως το 1491.

Μοίρασε τα τελευταία έτη του μεταξύ της Ρώμης, του Πεδεμοντίου και της Λομβαρδίας. Έπειτα από ένα τραύμα, μολύνθηκε και απεβίωσε στο Άστι στις 24 Ιανουαρίου 1481. Τάφηκε στην εκκλησία του αββαείου του Λουτσέντιο.

## Πρόγονοι




## Πηγές
*  Miranda, Salvador. "PALEOLOGO DI MONTFERRATO, Teodoro (1425-1484)". The Cardinals of the Holy Roman Church. Florida International University. OCLC 53276621.
* Cheney, David M. "Teodoro Cardinal Paleologo di Montferrato". Catholic-Hierarchy.org. Retrieved February 14, 2019. [self-published]

## Αναφορές


Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων
Αριστερή Όχθη της Ουκρανίας

μικρογραφία|200x200εσ|Αριστερή όχθη Ουκρανία
**Αριστερή Όχθη της Ουκρανίας** (; ; ) αποκαλείται ιστορικά το τμήμα της Ουκρανίας στην αριστερή (ανατολική) όχθη του ποταμού Δνείπερου, που περιλαμβάνει τις σύγχρονες περιφέρειες του Τσερνίχιβ, της Πολτάβα και του Σούμι, καθώς και τα ανατολικά μέρη του Κιέβου και του Τσερκάσι.

Ο όρος εμφανίστηκε το 1663 με την εκλογή του Ivan Bryukhovetsky (Μπρέιχαβέτσκι) ως Αταμάνου της Ουκρανίας αντί του Pavlo Teteria . Ο Μπρέιχαβέτσκι ήταν ο πρώτος γνωστός αταμάνος της «αριστερής όχθης της Ουκρανίας» στην περιοχή που ήταν υπό ρωσική επιρροή.

Μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, η περιοχή ανήκε στη Κοινοπολιτεία Πολωνίας-Λιθουανίας, και από τη Συνθήκη του Περεγιάσλαβ του 1654, *τέθηκε* υπό Ρωσικό έλεγχο εκτός από το νότιο τμήμα της (μέρος της *Ταυρίδας*). Ο Ρωσικός έλεγχος επιβεβαιώθηκε αργότερα με τη Συνθήκη του Ανδρούσοβο ( 1667) και τη Συνθήκη για την Αιώνια Ειρήνη (1686) μεταξύ της Κοινοπολιτείας Πολωνίας-Λιθουανίας και του Βασιλείου της Ρωσίας . Υπό τη ρωσική κυριαρχία, η Αριστερή Όχθη της Ουκρανία απολάμβανε αρχικά έναν βαθμό αυτονομίας εντός του Βασιλείου (από το 1721, Αυτοκρατορική Ρωσία ) ως Χετμανάτο των Κοζάκων, το οποίο καταργήθηκε σταδιακά κατά τη διάρκεια του δέκατου όγδοου αιώνα, όταν καταστράφηκε το κράτος της Ζαπορίζια.

*

## Bιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας
Κατηγορία:Πολιτική Ιστορία της Ουκρανίας
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουκρανίας
Κατηγορία:Χετμανάτο των Κοζάκων
Μπατίστα Σφόρτσα

Η **Μπατίστη**, ιταλ. Battista Sforza (1446 - 6/7 Ιουλίου 1472) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν κόρη του κυρίου του Πέζαρο και με τον γάμο της έγινε κυρία του Ουρμπίνο. 

## Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Αλεσσάντρο κοντοτιέρου & κυρίου του Πέζαρο και της λόγιας Κοστάντσα ντα Βαράνο, κόρης του Πιερ-Τζεντίλε κυρίου του Καμερίνο.

Το 1447 η μητέρα της απεβίωσε κατά τη γέννα του δεύτερου παιδιού της, του Κοστάντσο, όταν η Μπατίστη ήταν 18 μηνών. Έπειτα από αυτό τα δύο αδέλφια και τα δύο νόθα τέκνα του Αλεσσάντρο, η Τζινέβρα και η Αντωνία μετακινήθηκαν στην Αυλή του εκ πατρός θείου τους Φραγκίσκου Α΄ και της συζύγου του Μπιάνκας-Μαρίας Βισκόντι. εκεί ανατράφηκαν μαζί με τα εξαδέλφια τους.

Η Μπατίστη και η εξαδέλφη της Ιππολύτη-Μαρία Σφόρτσα έλαβαν ανθρωπιστική παιδεία: η Μπατίστη ήξερε με ευχέρεια Ελληνικά και Λατινικά και έδωσε την πρώτη της δημόσια ομιλία σε ηλικία τεσσάρων ετών. Λέγεται ότι ήταν πολύ επιδέξια στη Λατινική ρητορική και ότι έκανε μία αγόρευση μπροστά από τον πάπα Πίο Β΄. Ο ποιητής Τζιοβάννι Σάντι περιγράφει τη Μπατίστη ως "μία νέα με πολύ χάρη και προικισμένη με σπάνια αρετή".

Ο θείος της κανόνισε τον γάμο της με τον Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο κύριο του Ουρμπίνο, 22 έτη μεγαλύτερό της. Ο γάμος έγινε στις 8 Φεβρουαρίου 1460, όταν η Μπατίστη ήταν 14 ετών και αυτή ενήργησε ως επίτροπος στο Ουρμπίνο κατά τις απουσίες του συζύγου της. Ο γάμος τους ήταν ευτυχής και ένας σύγχρονός τους, ο Μπάλντι, τους περιγράφει ως "δύο ψυχές σε ένα σώμα". Ο Φεντερίκο καλούσε τη Μπατίστη "η τέρψη των δημόσιων και ιδιωτικών ωρών μου". Επιπρόσθετα, μιλούσε με αυτήν για πολιτικά θέματα και η Μπατίστη τον συνόδευε σε όλες σχεδόν τα επίσημα γεγονότα έξω από το Ουρμπίνο.

Συνεχίζοντας την παράδοση των Σφόρτσα για ανθρωπιστική μόρφωση των γυναικών, η Μπατίστη εκπαίδευσε τις κόρες της όμοια με την παιδεία, που είχε λάβει από τη θεία της Μπιάνκα-Μαρία. Η εγγονή της Βιτόρια Κολόννα, κόρη της Ανιέζε ντι Μοντεφέλτρο, ήταν διάσημη ποιήτρια.

Έπειτα από τη γέννηση έξι κορών, η Μπατίστα γέννησε τον Γκουιντομπάλντο Α΄ το 1472. Όμως τρεις μήνες μετά, αν και είχε αναλάβει πλήρως από τη γέννα, ασθένησε και απεβίωσε το 1472.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1460 τον Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο κύριο του Ουρμπίνο και είχε τέκνα:
* Κοστάντσα 1460-1461.
* Τζοβάννα 1462-1514, παντρεύτηκε τον Τζιοβάννι ντελλα Ρόβερε και είχαν τέκνο:
** Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε δούκα του Ουρμπίνο.
* Ελιζαμπέτα/Ιζαμπέτα π.1464-1521.
* Κοστάντσα 1466-1518.
* Βιολάντα.
* Ανιέζε 1470-1508, παντρεύτηκε τον Φαμπρίτσιο Κολόννα κοντοτιέρο.
* Γκουιντομπάλντο Α΄ 1472-1508, κοντοτιέρος και δούκας του Ουρμπίνο.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* Millington, Ellen J. (1865), Charlotte Mary Yonge (ed.), Biographies of Good Women, London: J. and C. Mozley, pp. 1–35

## Αναφορές


Κατηγορία:Οίκος των Σφόρτσα
Κατηγορία:Δούκισσες του Ουρμπίνο
Μεσημέρι Πέλλας

Το **Μεσημέρι** είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας σε υψόμετρο 450 μέτρα.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μεσημέρι βρίσκεται δίπλα (νοτιοδυτικά) της Έδεσσας και χωρίζεται από αυτήν με την περιφερειακή οδό Έδεσσας. Η κεντρική εκκλησία του είναι η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Οι κάτοικοί του στις 23 – 24 Δεκεμβρίου αναβιώνουν το παραδοσιακό έθιμο "Φωτιά" και της "Κόλιντα Μπάμπω" με άναμμα φωτιάς, παραδοσιακή μουσική, γλέντι & χορό. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 όταν ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεσημερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Έδεσσας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 765 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Πέλλας
Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Βαθύ πεδίο του Χαμπλ

thumb|300px|Το βαθύ πεδίο του Χαμπλ

Το **βαθύ πεδίο του Χαμπλ** (αγγλ.: **Hubble Deep Field**, **HDF**) αποτελεί εικόνα μίας μικρής περιοχής στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου, κατασκευασμένη από μια σειρά παρατηρήσεων του διαστημικού τηλεσκοπίου Χαμπλ. Καλύπτει έκταση περίπου 2,6 λεπτών του τόξου (αρκτόλεπτα) σε μια πλευρά, περίπου ένα 24ο-εκατομμυριοστό ολόκληρου του ουρανού, το οποίο είναι ισοδύναμο σε γωνιακό μέγεθος με μια μπάλα του τένις σε απόσταση 100 μέτρων. Η εικόνα συναρμολογήθηκε από 342 ξεχωριστές εκθέσεις που ελήφθησαν με το Ευρύ Πεδίο του Διαστημικού Τηλεσκοπίου και την Πλανητική Κάμερα 2 κατά τη διάρκεια δέκα συνεχόμενων ημερών μεταξύ 18 και 28 Δεκεμβρίου, το 1995.

Το πεδίο είναι τόσο μικρό που μόνο λίγα αστέρια στο προσκήνιο βρίσκονται μέσα στην Γαλακτική Οδό (στον Γαλαξία μας). Έτσι, σχεδόν όλα τα 3.000 αντικείμενα της εικόνας είναι άλλοι γαλαξίες, μερικοί από τους οποίους είναι από τους νεότερους και μακρινότερους. Αποκαλύπτοντας τόσο μεγάλους αριθμούς πολύ νεαρών γαλαξιών, το HDF έχει γίνει ορόσημο στη μελέτη του πρώιμου σύμπαντος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία
Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος
Ελεονώρα Γκοντζάγκα, δούκισσα του Ουρμπίνο

Η **Ελεονώρα**, ιταλ. Eleonora Gonzaga di Urbino (31 Δεκεμβρίου 1493 - 13 Φεβρουαρίου 1550) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν κόρη του μαρκησίου της Μάντουα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ουρμπίνο.

## Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Β΄ μαρκήσιου της Μάντουα και της Ισαβέλλας των Έστε, κόρης του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρα.

Ο πατέρας της ήταν διαβόητος άσωτος, αλλά η μητέρα της ήταν διάσημη προστάτιδα των τεχνών. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1509 παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε, δούκα του Ουρμπίνο, γιο του Τζιοβάννι δούκα ντι Σόρα ε Σενιγκάλια και ανιψιό του πάπα Ιούλιου Β΄ ντελλα Ρόβερε. Από τα 13 παιδιά της επέζησαν 5 και απέκτησαν απογόνους.

Η Ελεονώρα, που ήταν κυρίως υπεύθυνη για την εσωτερική διοίκηση του Ουρμπίνο κατά την εξορία του συζύγου της, ήταν μία σημαντική προστάτιδα των τεχνών από μόνη της. Ως μία πριγκίπισσα υψηλής καλλιέργειας, ήταν φίλη με τον Πιέτρο Μπέμπο, τον Γιάκοπο Σαντολέτο και τον Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε, όπως επίσης με τον Τορκουάτο Τάσο. Ο Τισιανός τη ζωγράφισε μία φορά επίσημα το 1537, σε ένα πορτραίτο που ταιριάζει με αυτό του συζύγου της Φραντσέσκο του ίδιου έτους, αλλά το πρόσωπό της μπορεί να αναγνωριστεί και σε τρία άλλα έργα του Τισιανού την εποχής εκείνης: *Η Ωραία, Κορίτσι με γούνινο μανδύα* και ίσως στο έργο *Η Αφροδίτη του Ουρμπίνο* που παρήγγειλε ο γιος της Γκουιντομπάλντο.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1509 τον Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε δούκα του Ουρμπίνο και είχε τέκνα:
* Γκουιντομπάλντο Β΄ 1514-1574, δούκας του Ουρμπίνο.
* Ιππολύτη 1525-1561, παντρεύτηκε τον Αντώνιο των Τραστάμαρα, δούκα του Μοντάλτο (γιο του Φερδινάνδου δούκα του Μοντάλτο).
* Ελισαβέτα 1529-1561, παντρεύτηκε τον Αλμπέρικο Α΄ Τσύμπο-Μαλασπίνα μαρκήσιο της Μάσα.
* Ιουλία Φέλτρια 1531-1563, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο των Έστε κύριο του Μοντέκιο.
* Τζούλιο 1533-1598, καρδινάλιος.
* Φεντερίκο, Τζιοβάννα, Τζιοβάννι, Κατερίνα, Μπεατρίτσε, Φραντσέσκο, Μαρία, Βιολάντε, απεβίωσαν το πολύ 3 ετών.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* "ELEONORA Gonzaga, duchessa di Urbino in "Dizionario Biografico"". www.treccani.it (in Italian). Retrieved 2020-01-03.

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Κατηγορία:Δούκισσες του Ουρμπίνο
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2020-21

Το πρωτάθλημα της **Β΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών 2020–21** (γνωστό και ως **Football League**) είναι η τρίτη σε σπουδαιότητα ελληνική ποδοσφαιρική κατηγορία και θα διεξαχθεί σε δύο ομίλους των 10 με τη συμμετοχή 20 ομάδων. Είναι η δεύτερη περίοδος που αποτελεί την τρίτη κατηγορία μετά την αναδιάρθρωση των επαγγελματικών πρωταθλημάτων του 2019. Την ευθύνη για τη διοργάνωση του πρωταθλήματος έχει η Ένωση Football League. Είναι η τελευταία σεζόν της κατηγορίας λόγω αναδιάρθρωσης, στην οποία η Φούτμπολ Λιγκ καταργείται και συγχωνεύεται με τη Σούπερ Λιγκ 2.

## Σύστημα διεξαγωγής
Η αρχική προκήρυξη προέβλεπε πως το πρωτάθλημα θα διεξαγόταν σε δυο φάσεις. Πρώτη φάση η κανονική περίοδος με 18 αγωνιστικές και δεύτερη φάση τα πλέι οφ και πλέι άουτ. Στα πλέι οφ θα έπαιζαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1-4 σε κάθε όμιλο με αγώνες εντός και εκτός έδρας των έξι αγωνιστικών –διατηρώντας τη βαθμολογία της κανονικής διάρκειας. Οι δυο πρώτοι από κάθε όμιλο (σύνολο τέσσερις) θα προβιβάζονταν στη Super League 2.
 
Αντίστοιχα, οι ομάδες που θα τερμάτιζαν στις θέσεις 5-10 θα έπαιζαν σε πλέι άουτ με εντός και εκτός έδρας αγώνες σε δέκα αγωνιστικές –επίσης διατηρώντας τη βαθμολογία της κανονικής διάρκειας. Οι ομάδες που θα τερμάτιζαν στις 9η και 10η θέση κάθε ομίλου (σύνολο τέσσερις) θα υποβιβάζονταν στη Γ΄ Εθνική κατηγορία.

Λόγω της καθυστερημένης έναρξης του πρωταθλήματος αποφασίστηκε η μη διεξαγωγή πλέι οφ και πλέι άουτ.

Λόγω της αναδιάρθρωσης, που προέβλεπε συγχώνευση της Super League 2 με την Football League, δικαίωμα συμμετοχής στη νέα Σούπερ Λιγκ 2 είχαν οι 8 πρώτοι των δύο ομίλων, αντί για τους 2 πρώτους όπως είχε αρχικά αποφασιστεί.

## Βόρειος Όμιλος
### Ομάδες
 		

### Βαθμολογία

### Αποτελέσματα

## Νότιος Όμιλος
### Ομάδες

### Βαθμολογία

### Αποτελέσματα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2020–2021
Μαργαρίτα Μαλατέστα

H **Μαργαρίτα**, ιταλ. Margherita Malatesta (1370 - 28 Φεβρουαρίου 1399) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν κόρη του κυρίου του Ρίμινι και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του κυβερνήτη της Μάντουα.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γκαλεότο Α΄ κοντοτιέρου, κυρίου των Ρίμινι, Φάνο, Άσκολι, Πιτσέρνο, Τσεζένα & Φοσομπρόνε και της Ελιζαβέτας ντα Βαράνο.

Το 1393 παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο Α΄ Γκοντζάγκα, κυβερνήτη της Μάντουα. Οι δύο τους είχαν συγγένεια εξ αγχιστείας, καθώς ο αδελφός της Κάρλο Α΄ Μαλατέστα είχε νυμφευτεί την Ελιζαμπέτα, αδελφή του Φραντσέσκο Α΄. Ο κυβερνήτης της Μάντουας είχε πιο πριν σύζυγο την Ανιέζε Βισκόντι, αλλά την εκτέλεσε για απιστία το 1391. Η Μαργαρίτα του έκανε έναν γιο, τον Τζιανφραντσέσκο Α΄ 1ο μαρκήσιο της Μάντουα, ο οποίος νυμφεύτηκε την Πάολα Μαλατέστα.

Η Μαργαρίτα Μαλατέστα, η πεθερά της Άλντα ντ'Έστε, η Ελιζαμπέτα Γκοντζάγκα και η Μαργαρίτα Γκοντζάγκα ήταν γυναίκες που σχετίζονταν και το δίκτυό τους αυτό έφερε πιο κοντά τις Αυλές της Μάντουα, της Φερράρα, του Ρίμινι και του Πέζαρο. Ο Οίκος των Γκοντζάγκα έκοψε μετάλλια με τη Μαργαρίτα. Αυτή έφερε την κληρονομική ασθένεια της ραχίτιδας στους Γκοντζάγκα, που εκδηλωνόταν περιοδικά στους κυρίους της Μάντουα ως τον 16ο αι. Η Μαργαρίτα απεβίωσε 29 ετών και τάφηκε στην εκκλησία του Σαν Φραντσέσκο στη Μάντουα, στο μαυσωλείο των Γκοντζάγκα.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1393 τον Φραγκίσκο Α΄ Γκοντζάγκα κύριο της Μάντουα και είχε τέκνο:
* Ιωάννης-Φραγκίσκος (Τζανφραντσέσκο) 1395-1444, μαρκήσιος της Μάντουα.  
* Σουζάννα, απεβ. νέα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Adelaide, Murgia (1972). I Gonzaga. Milan: Mondadori.
* Giancarlo, Malacarne (2010). Gonzaga, Genealogie di una dinastia. Modena.
* Litta Biumi, Pompeo. Famiglie celebri italiane (in Italian). Milano: Luciano Basadonna Editore.
* Giuseppe Amadei; Ercolano Marani, eds. (1980). I ritratti gonzagheschi della collezione di Ambras. Mantua.

Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Εγκάρδιο ξύλο

μικρογραφία|170px|'''''Εγκάρδιο ξύλο''''' σε δρυ: το κεντρικό σκουρότερο τμήμα
Το **εγκάρδιο ξύλο** (αγγλ. *heartwood*, *duramen*), ή αλλιώς *καρδιόξυλο*, είναι το κεντρικό ξυλώδες τμήμα στον κορμό των δέντρων. 

Το ξύλο αυτό είναι σκουρότερο και βαρύτερο από το σομφό ξύλο που είναι το εξωτερικό ξυλώδες τμήμα. Το εγκάρδιο ξύλο αποτελείται από τους παλαιότερους αυξητικούς δακτυλίους. Καθώς αυξάνεται η ηλικία του δένδρου, οι πιο παλιοί δακτύλιοι σταδιακά σταματούν να συμμετέχουν στη διακίνηση του ύδατος και των θρεπτικών ουσιών, που συλλέγονται από τις ρίζες του δέντρου. Η διαφοροποίηση αυτή προκαλεί και αλλαγή του χρώματος που γίνεται πιο σκοτεινό. Δασοπονικά δέντρα που έχουν σκουρόχρωμο εγκάρδιο είναι τα πεύκα, το κυπαρίσσι, η δρυς, η καστανιά, η καρυδιά και άλλα είδη. Το εγκάρδιο ξύλο στους κορμούς περιέχει μεγάλο αριθμό χημικών ενώσεων (λ.χ. τερπένια, ταννίνες, φαινολικά) που έχουν αμιγώς προστατευτικό ρόλο.

## Πηγές


Κατηγορία:Ξύλο
Καφούνφο

Το **Καφούνφο** () είναι πόλη με πληθυσμό 90.000 κατοίκους (2014), στη βορειοανατολική Ανγκόλα (επαρχία Λούντα Νόρτε) η οποία κυριαρχείται από την ανεπίσημη και επίσημη βιομηχανία εξόρυξης διαμαντιών. Η περιοχή έχει πολυάριθμα αποθέματα διαμαντιών.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990 αποτέλεσε αντικείμενο έντονης διαμάχης μεταξύ της Εθνικής Ένωσης για την Ολοκληρωτική Ανεξαρτησία της Ανγκόλας (UNITA) και των Λαϊκών Ένοπλων Δυνάμεων για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (FAPLA) ή των Ενόπλων Δυνάμεων της Ανγκόλας σε πολλές περιπτώσεις. Σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις οι ξένοι εργάτες των ορυχείων υπήρξαν όμηροι από την UNITA κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Σε μία περίπτωση μάλιστα περιλαμβανόταν αναγκαστική πορεία προς την έδρα της UNITA στην Ζάμπα στα νότια της χώρας.

Παρά τις σημαντικές επενδύσεις σε υποδομές και ανάπτυξη από την κυβέρνηση της Ανγκόλας και τις εταιρείες των ορυχείων διαμαντιών κάθε φορά που η UNITA κατέλαβε την πόλη και μετά την έχασε, το επαναστατικό κίνημα μετέφερε εξοπλισμό και υποδομές σε άλλους χώρους πριν από την αναχώρηση, αφήνοντας το Καφούνφο χωρίς τα θεμέλια για οικονομική ευημερία.

Οι επίσημες εξορύξεις δεν άρχισαν μετά την κατάληψη της πόλης από την κυβέρνηση στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και η περιοχή έγινε οχυρό για την παράνομη εξόρυξη διαμαντιών.

Κατά τις περιόδους έντασης ήταν δυνατή μόνο η αεροπορική πρόσβαση στο Καφούνφο. Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Καφούνφο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Ζέρβη Πέλλας

Η **Ζέρβη** είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας σε υψόμετρο 780 μέτρα.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Ζέρβη βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Βόρεια Μακεδονία και σε απόσταση 29 χλμ. Δ.-ΒΔ. της Έδεσσας (μέσω Ξανθογείων). Το χωριό είναι κτισμένο βόρεια της λίμνης Βεγορίτιδας στους νότιους πρόποδες του Καϊμακτσαλάν ή Βόρα. Ανατολικά του χωριού, προς την Παναγίτσα και το λόφο Όσλοβο, έχει εντοπιστεί αρχαίος οικισμός *"που χρονολογείται από την Εποχή του Χαλκού μέχρι και τα ελληνιστικά χρόνια με ιδιαίτερα έντονα τα στοιχεία κατοικήσεως στην Εποχή του Σιδήρου και του εντοπισθέντος νεκροταφείου στα ΝΔ του οικισμού",* γι΄αυτό και η περιοχή έχει χαρακτηριστεί από το 1997 αρχαιολογικός χώρος*.*  

## Διοικητικά στοιχεία
Η Ζέρβη αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται  στην τότε κοινότητα Τσεγάνης (Άγιος Αθανάσιος). Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Παναγίτσα αποτελούν την δημοτική κοινότητα Παναγίτσας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βεγορίτιδας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 303 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Πέλλας
Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Μπούρκαρντς Τζένις

Ο **Μπούρκαρντς Τζένις** (λετονικά: *Burkards Dzenis*), γεννημένος στις 11 Ιουλίου 1879 στο Στόπινι και αποβιώσας στις 17 Αυγούστου 1966 στο Ντέιτον των Ηνωμένων Πολιτειών, ήταν Λετονός γλύπτης. Αυτοεξορίστηκε στη Γερμανία το 1944, ενώ, στη συνέχεια, το 1950, στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και παρέμεινε έως τον θάνατό του.

## Βιογραφία

Όπως οι έτεροι δύο πρωτοπόροι της λετονικής γλυπτικής - οι Τέοντορς Ζάλκαλνς και Γκούσταβς Σκίλτερς - ο Τζένις πραγματοποίησε τις σπουδές του στην Ακαδημία Τέχνης και Βιομηχανίας Στίγκλιτς της Αγίας Πετρούπολης, προτού, στη συνέχεια, μεταβεί στο Παρίσι, όπου και τελειοποίησε τις ικανότητές του μαθητεύοντας πλησίον του Ωγκύστ Ροντέν.

Φιλοτέχνησε, μεταξύ άλλων, το μνημείο προς τιμήν του ζωγράφου Γιάνις Ρόζενταλς, το οποίο βρίσκεται εμπρός του κτιρίου του Λετονικού Εθνικού Μουσείου Τέχνης, καθώς και ορειχάλκινο ανάγλυφο προς τιμήν του δραματουργού Άντολφς Άλουνανς, το οποίο βρίσκεται εντός του πάρκου του Άλουνανς, στη Γιέλγκαβα.

## Παραπομπές


## Πηγές

*  

Κατηγορία:Λετονοί γλύπτες
Κλοναζεπάμη

μικρογραφία|Η χημική δομή της κλοναζεπάμης
Η **κλοναζεπάμη**, η οποία πωλείται με την εμπορική ονομασία **Klonopin** μεταξύ άλλων, χρησιμοποιείται ως φαρμακευτική αγωγή για την αντιμετώπιση επιληπτικών κρίσεων, κρίσεων πανικού και την ακαθισία, μια κινητική διαταραχή. Είναι ηρεμιστικό της κλάσης των βενζοδιαζεπινών. Λαμβάνεται από το στόμα. Οι επιδράσεις του φαρμάκου ξεκινούν εντός μιας ώρας από τη λήψη της και διαρκούν 6-12 ώρες.

Οι συνήθεις παρενέργειες του φαρμάκου συμπεριλαμβάνουν υπνηλία, ελλιπή συντονισμό και σύγχυση. Η μακροχρόνια χρήση μπορεί να οδηγήσει σε ανοχή, εξάρτηση και σε συμπτώματα στέρησης αν η λήψη της σταματήσει απότομα. Συμπτώματα εξάρτησης εμφανίζονται στο ένα τρίτο των ατόμων που την λαμβάνουν για πάνω από τέσσερις εβδομάδες. Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος αυτοκτονίας, ειδικά σε άτομα που πάσχουν ήδη από κατάθλιψη. Αν καταναλωθεί από εγκύους μπορεί να προκληθεί ζημιά στο μωρό. Η κλοναζεπάμη προσδένεται με τον υποδοχέα γάμμα-αμινοβουτυρικού οξέως (GABAA recipient), αυξάνοντας τις επιδράσεις του κύριου ανασταλτικού νευρομεταδότης γ-γάμμα αμινοβουτυρικού οξέως (GABA).

Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της κλοναζεπάμης κατατέθηκε το 1960 και έγινε διαθέσιμο στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1975 από την Roche. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 34ο πιο συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες με πάνω από 20 εκατομμύρια συνταγογραφήσεις. Σε πολλές περιοχές του κόσμου χρησιμοποιείται ως ψυχαγωγικό φάρμακο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βενζοδιαζεπίνες
Κατηγορία:Λακτάμες
Κατηγορία:Νιτροενώσεις
Κατηγορία:Χλωροαρένια
Κατηγορία:Ευφορικά