open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ιωάννης Μάινχαρτ Ζ΄ της Γκορίτσια

Ο **Ιωάννης Μάινχαρτ Ζ΄**, γερμ. Johann Meinhard VII (1378/80 - 22 Μαΐου 1430) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν παλατινός κόμης της Καρινθίας και κόμης του Κίρχενμπερκ.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μάινχαρτ ΣΤ΄ κόμη της Γκορίτσια και της Ούτεχιλτ, κόρης του Ούλριχ Δ΄ επιτρόπου (vogt) του Μετς (Mätsch).

Το 1385 διαδέχθηκε τον πατέρα τους: ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος ΣΤ΄ έλαβε την κομητεία της Γκορίτσια και ο Ιωάννης Μάινχαρτ Ζ΄ την κομητεία του Κίρχμπερκ της μητέρας τους και την παλατινή κομητεία της Καρινθίας.

Το 1430 απεβίωσε σε ηλικία 51 ετών, άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος ΣΤ΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1404 τη Μαγδαληνή των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου δούκα της Βαυαυρίας.

Το 1422 έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή, κόρη του Μπέρναρτ κόμη του Πεττάου-Βύρμπερκ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.

## Πηγές
* Genealogy of John Meinhard VII

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια
Μάινχαρτ Β΄ της Γκορίτσια

Ο **Μάινχαρτ Β΄**, γερμ. Meinhard II (π. 1160 - 1231) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1220-1231). Έγινε επίτροπος (vogt, reeve) του πατριαρχείου της Ακουλέια.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ένγκελμπερτ Β΄ κόμη της Γκορίτσια και της Αδελαΐδας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη του Σέγιερν-Ντάχαου-Βάλλεϋ.

Έγινε γνωστός όταν έλαβε μέρος στη Σταυροφορία του 1197, που οργάνωσε ο Ερρίκος ΣΤ΄ των Χοεντάουφεν της Γερμανίας. Ήταν παρών όταν απεβίωσε ο φίλος του Φρειδερίκος Α΄ των Μπάμπενμπερκ δούκας της Αυστρίας το 1198 στην Άκρα.

Το 1220 διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ένγκελμπερτ Γ΄ κόμη της Γκορίτσια. Απεβίωσε το 1231 σε ηλικία 71 ετών και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Μάινχαρτ Γ΄ κόμης της Γκορίτσια, που το 1253 ως σύζυγος της Αδελαΐδας κληρονόμησε την κομητεία του Τυρόλου (και έγινε ο Μάινχαρτ Α΄ κόμης του Τυρόλου).

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Κουνιγκούντε, κόρη του Κορράδου Α΄ κόμη του Πάιλσταϊν, από τον Οίκο των Ζηγκχαρτιδών.

Έπειτα ο Μάινχαρτ Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αδελαΐδα.

Τέλος έκανε τρίτο γάμο με μία κόρη του Ερρίκου Α΄ κόμη του Τυρόλου. Η ανιψιά της Αδελαΐδα κόμισσα του Τυρόλου παντρεύτηκε τον ανιψιό τού Μάινχαρτ Β΄, τον Μάινχαρτ Γ΄ κόμη της Γκορίτσια και από τότε το Τυρόλο πέρασε στον Οίκο της Γκορίτσια.

Από τα αρκετά τέκνα του, κανέναν δεν επέζησε της ενηλικίωσης.

## Πηγές
* Baum, Wilhelm (2000). Die Grafen von Görz in der europäischen Politik des Mittelalters. Kitab. ISBN 978-3902005045.
* Juritsch, Georg (1894). Geschichte der Babenberger und ihrer Länder, 976-1246. Innsbruck: Wagnerschen Universitätsbuchhandlung.
* Pizzinini, Meinrad (2015). Die Grafen von Görz. Haymon Verlag. ISBN 978-3852187013.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια
Σίσι Λασιθίου

Το **Σίσι** είναι παραθαλάσσιο χωριό στις βόρειες ακτές της Κοινότητας Βραχασίου και του δήμου Αγίου Νικολάου και της τέως Επαρχίας Μιραμπέλλου. 

Βρίσκεται κοντά στα Μάλια, στα όρια των νομών Λασιθίου και Ηρακλείου και έχει πληθυσμό 1.001 κατοίκους (απογραφή 2021). Απέχει 22 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και 35 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο.

## Ιστορία
Η περιοχή κατοικούνταν από την μινωική εποχή, πράγμα που αποδεικνύεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα στον λόφο Κεφάλι. Η Βέλγικη Αρχαιολογική Σχολή και το πανεπιστήμιο της Leuven, υπό τον καθηγητή Jean Driessen, σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων πραγματοποιεί ανασκαφές, οι οποίες έφεραν στο φως μία μικρή μινωική πόλη και ένα νεκροταφείο. Σύμφωνα με τις έρευνες, η περιοχή διοικούνταν από το ανάκτορο των Μαλίων και βρισκόταν σε θέση μεγάλης στρατηγικής και εμπορικής σημασίας. Αργότερα, το Σίσι λειτουργούσε ως το επίνειο του Βραχασίου, απ' όπου γινόταν η μεταφορά των αμυγδάλων, βασικού εξαγωγικού προϊόντος ολόκληρου του Μεραμβέλλου. Κατά την επανάσταση του 1821 υπήρξε καταφύγιο αγωνιστών και το φυσικό λιμανάκι του χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά πολεμοφοδίων. Τις τελευταίες δεκαετίες, λόγω του τουρισμού, γνώρισε τεράστια ανάπτυξη με αποτέλεσμα να γίνει ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός κυρίως λόγω των παραλιών και των ξενοδοχειακών μονάδων.

## Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής ανήκει στην μεσογειακή κλιματολογική ζώνη που προσδίδει τον κύριο κλιματικό χαρακτήρα της, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως εύκρατος. Η ατμόσφαιρα είναι αρκετά υγρή και ο χειμώνας είναι αρκετά ήπιος και υγρός, με λίγες βροχοπτώσεις. Η χιονόπτωση είναι σπάνια. Τέλος, το καλοκαίρι είναι πολύ θερμό και άνυδρο.

## Δημογραφικά στοιχεία
Η πρόσφατη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού, βάσει των εθνικών απογραφών, είναι η εξής:

## Οικονομία
Η τοπική οικονομία στηρίζεται σε 2 κυρίως τομείς. Ο ένας είναι η καλλιέργεια ελαιοδέντρων και η παραγωγή ελαιολάδου, κατά το Φθινόπωρο και τον Χειμώνα, και ο άλλος είναι ο τουρισμός, που αρχίζει μετά το Πάσχα και τελειώνει στους πρώτους φθινοπωρινούς μήνες.

## Εκδηλώσεις
Από τις πιο δημοφιλείς τοπικές εκδηλώσεις είναι αύτη που διοργανώνεται στο λιμάνι του Σισίου κάθε Καθαρά Δευτέρα, όπου προσφέρεται φασολάδα και άλλα νηστήσιμα εδέσματα και ακολουθούν μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις. Επίσης, πολύ γνωστή είναι η εκδήλωση τοπικών καλλιτεχνών, που λαμβάνει χώρα στις αρχές Αυγούστου και συμμετέχουν όλοι οι μουσικοί και τραγουδιστές της περιοχής

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Λεονάρδος της Γκορίτσια

Ο **Λεονάρδος**, γερμ. Leonard (1440 - 12 Απριλίου 1500) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1454-1500), ο τελευταίος του Οίκου του.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ και της Αικατερίνης Γκαραί, κόρης του Νικολάου Β΄ παλατινού κόμη της Ουγγαρίας.

Το 1454 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκαν από κοινού ο μεγαλύτερος αδελφός Ιωάννης Β΄, ο Λεονάρδος και ο νεότερος Λουδοβίκος. Ο πρωτότοκος θα είχε περισσότερη εξουσία. Κατά τη διακυβέρνηση του πατέρα τους η χώρα παρήκμαζε γοργά, έτσι οι τρεις αδελφοί παρέλαβαν μία σχεδόν παρηκμασμένη χώρα, χωρισμένη σε δύο ξεχωριστές περιοχές, την "έσω κομητεία" και την "πέρα κομητεία". Ο Λουδοβίκος απεβίωσε το 1457.

Οι περιοχές Καρινθία και Τυρόλο που κατείχε ως τον 13ο αι. ο Οίκος τους, είχαν κληρονομηθεί στον Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων της Γερμανίας. Στις δύο περιοχές υπήρχε ενδιάμεσα η πόλη Λεντς και η κοιλάδα του Πούστερ, που αποτελούσαν την "πέρα κομητεία". Αυτή ανήκε στους δύο αδελφούς και ο Φρειδερίκος Γ΄ προσπαθούσε να την καταλάβει.

Το 1456 απεβίωσε ο Ούλριχ Β΄ τελευταίος κόμης του Τσέλιε άτεκνος και ο Ιωάννης Β΄ διεκδίκησε την περιοχή του, αλλά ο Φρειδερίκος Γ΄ τον νίκησε και τον υποχρέωσε να αποδώσει 12 κάστρα του (Ληντς και άλλα στην Καρινθία, όπως η διαμονή τους) ως αποζημίωση. Έτσι έπρεπε να μετακινηθούν στο κάστρο Χάινφελς. Ο Ιωάννης Β΄ απεβίωσε το 1462 και ο Λεονάρδος έμεινε μόνος κόμης της Γκορίτσια. Με τη βοήθεια του ικανού αναπληρωτή του Βιργιλίου φον Γκράμπεν ανακατέλαβε το Ληντς.

 
Δεν απέκτησε τέκνα από τους δύο γάμους του και όταν ασθένησε τον πίεζαν να τον κληρονομήσουν οι Αψβούργου και η Βενετία. Στην αρχή το Βενετικό Συμβούλιο των Δέκα, που από το 1434 διοικούσαν το Φρίουλι ως μέρος της ηπειρωτικής επικράτειας (domini di teraferma) είχε πρόθεση να καταλάβει τη γειτονική "έσω κομητεία". Όμως τελικά ο Λεονάρδος έκλινε προς τους Αψβούργους και υπέγραψε Συμφωνία για να τον κληρονομήσει ο γιος τού Φρειδερίκου Γ΄, ο Μαξιμιλιανός Α΄.

Όταν απεβίωσε, στρατεύματα των Αψβούργων αμέσως κατέλαβαν την πόλη της Γκορίτσια και το Ληνς ενώθηκε με την κομητεία τους του Τυρόλου και κυβέρνησαν ως κόμητες της Γκορίτσια. Καίριο ρόλο για την σύγκλιση με την Αυστρία είχε παίξει ο Βιργίλιος φον Γκράμπεν, αναπληρωτής του Λεονάρδου, που τώρα ανταμείφθηκε ως κυβερνήτης στο Ληντς για τους Αψβούργους.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιερώνυμα του Ίλοκ, κόρη του Νικολάου μπάνου της Κροατίας.

Το 1478 ο Λεονάρδος έκανε δεύτερο γάμο με την Πάολα Γκονζάγκα, κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ μαρκησίου της Μάντουας. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Genealogy of the Middle Ages

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια
Τσεχικές προεδρικές εκλογές (2018)

**Προεδρικές εκλογές** διεξήχθησαν στην **[[Τσεχία|Τσεχική Δημοκρατία]]**, τον Ιανουάριο του **2018**. Ο πρώτος γύρος έλαβε χώρα στις 12 και 13 ιανουαρίου. Καθώς κανένας υποψήφιος δεν κέρδισε την πλειοψηφία, επαναληπτικές εκλογές μεταξύ των κορυφαίων δύο υποψηφίων, του Γίρι Ντράχος και του προέδρου Μίλος Ζέμαν , πραγματοποιήθηκε στις 26 και 27 Ιανουαρίου 2018.

Στον πρώτο γύρο οι ψηφοφόροι επέλεξαν ανάμεσα σε εννέα υποψήφιους που πληρούσαν τα προσόντα για την εκλογή είτε από τη συγκέντρωση 50.000 υπογραφών από το κοινό, 10 υπογραφών από τους Γερουσιαστές ή 20 υπογραφών από τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (Βουλευτών). Ο κάτοχος της προεδρίας Μίλος Ζέμαν, ο οποίος ήταν υποψήφιος για την δεύτερη και τελευταία θητεία του, ήρθε πρώτος με ποσοστό 38,57%, ακολουθούμενος από τον πρώην πρόεδρο της Τσεχικής Ακαδημίας Επιστημών Γίρι Ντράχος, που έλαβε 26,60%.

Στο δεύτερο γύρο, ο Ζέμαν νίκησε οριακά τον Ντράχος και εξελέγη για μια δεύτερη θητεία. Η προσέλευση ήταν 66,60%, η υψηλότερη από τις βουλευτικές εκλογές του 1998.

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2018
Τσεχ
Βρουτία Κρισπίνα

Η **Βρουτία Κρισπίνα** (*Bruttia Crispina*, 164-191) ήταν η σύζυγος του Κόμμοδου, αυτοκράτορα της Ρώμης.

## Βιογραφία
Η Κρισπίνα προερχόταν από μια επιφανή αριστοκρατική οικογένεια και ήταν η κόρη του διπλού ύπατου Γάιου Βρούττιου Παρόν και της Λαβερίας Κρισπίνας. Οι παππούδες της Κρισπίνας ήταν ύπατος και γερουσιαστής Γάιος Βρούττιος Παρόν και η πλούσια κληρονόμος Λαβερία Χοστιλία Κρίσπινα, κόρη του διπλού ύπατου, Μάνιου Λαβέριου Μάξιμου.

Η οικογένεια του πατέρα της προέρχεται αρχικά από το Βόλτσεϊ, τη Λευκανία, την Ιταλία και ήταν στενά συνδεδεμένη με του αυτοκράτορες Τραϊανό, Ανδριανό, Αντωνίνο Πίο και Μάρκο Αυρήλιο. Η Κρισπίνα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη ή το Βόλτσεϊ.

Το 178 παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Κόμμοδο. Αν και η τελετή ήταν μέτρια, ο αυτοκράτορας έδωσε δώρα μεταξύ των παρευρισκομένων. Όπως πολλοί γάμοι εκείνης της εποχής μεταξύ των νέων μελών των ανώτερων τάξεων, αυτή η ένωση είχε προηγουμένως συμφωνηθεί από τους γονείς και των δύο, τον Γάιο και τον Μάρκο Αυρήλιο. Μετά τον γάμο έλαβε τον τίτλο της *Αυγούστας*. Παρά την ομορφιά της, η Κρισπίνα δεν άρεσε στον Κόμμοδο, επειδή ήταν μάταιη και υπερήφανη.

Το 182 η Κρισπίνα θα μπορούσε να ήταν έγκυος, καθώς κατηγορήθηκε για προδοσία και μοιχεία, πιθανώς με την υπόδειξη της Λουκίλλας. Ως τιμωρία, καταδικάστηκε σε εξορία στο Κάπρι και τελικά εκτελέστηκε. Αυτή η θεωρία βασίζεται στην έκδοση νομισμάτων από την επαρχία της Αιγύπτου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Bruttia Crispina , livius.org, 2007. Accessed 2012-5-29.
* Bruttia Crispina (164-183AD) coin. Accessed 2012-5-29.
* Crispina coins, forumancientcoins.com. Accessed 2012-5-29.

Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Κατάλογος προέδρων της Τσεχίας

Ακολουθεί κατάλογος με τους **[[Πρόεδρος της Τσεχικής Δημοκρατίας|προέδρους]]** της **[[Τσεχία|Τσεχικής Δημοκρατίας]]**, . Η θέση θεσμοθετήθηκε το 1993 έπειτα από τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας.
Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Βάτσλαβ Χάβελ. Σημερινός κάτοχος του αξιώματος είναι ο Πετρ Πάβελ, από τις 9 Μαρτίου 2023.
Ως το 2012 ο Πρόεδρος εκλεγόταν από τη Βουλή και τη Γερουσία για θητεία πέντε ετών. Από το 2013 η εκλογή του αρχηγού κράτους γίνεται με λαϊκή ψήφο.

## Πρόεδροι της Τσεχικής Δημοκρατίας
; Κόμματα

## Εν ζωή πρώην πρόεδροι
Σήμερα ζουν δύο πρώην πρόεδροι:


File:Vaclav Klaus headshot.jpg|**[[Βάτσλαφ Κλάους]]**(2003–2013)
File:Zeman M 1.JPG|**[[Μίλος Ζέμαν]]**(2013–2023)


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Σύνταγμα της Τσεχίας.  *Τα άρθρα 54-66 είναι κυρίως σχετικά με την προεδρία.*
*Επίσημος δικτυακός τόπος του Μεγάρου τηε Πράγας

*
Άρχιμπαλντ Ράις

Ο **Ρούντολφ Άρχιμπαλντ Ράις** (8 Ιουλίου 1875 – 7 Αυγούστου 1929) ήταν Γερμανοελβετός εγκληματολόγος, ιατροδικαστής, καθηγητής και συγγραφέας.

Με την έλευση του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ράις προσλήφθηκε από τη σερβική κυβέρνηση για να διερευνήσει τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τις εισβάλλουσες Κεντρικές Δυνάμεις κατά των Σέρβων. Εκείνος κατέληξε εκτενώς στην τεκμηρίωση των ευρημάτων του μέσα από δύο εκθέσεις, τις οποίες δημοσίευσε στον ευρωπαϊκό τύπο. Η πρώτη «Έκθεση σχετικά με τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν από τον Αυστροουγγρικό Στρατό κατά την πρώτη εισβολή στη Σερβία» ολοκληρώθηκε το 1915 και δημοσιεύθηκε το 1916, εστιάζοντας στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τους Αυστριακούς και τους Ούγγρους εναντίον των Σέρβων κατά την εισβολή και την κατοχή της Σερβίας τους πρώτους μήνες του Α Παγκοσμίου Πολέμου το 1914. Η δεύτερη έκθεση του Ράις επικεντρώθηκε στον δεύτερο γύρο της εισβολής και κατοχής της Σερβίας και των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν εναντίον των Σέρβων, που άρχισε το 1915, αυτή τη φορά από τις συνδυασμένες δυνάμεις της Αυστροουγγαρίας, της Βουλγαρίας και της Γερμανίας. Αυτή η δεύτερη έκθεση, «Παραβίαση των κανόνων και των νόμων του πολέμου που διαπράχθηκαν από τους Αυστριακούς-Βούλγαρους-Γερμανούς: επιστολές ενός εγκληματολόγου στο Σερβικό Μακεδονικό Μέτωπο», δημοσιεύθηκε το 1919.

Όταν η Σερβία κυριεύτηκε το 1915, εντάχθηκε στο Σερβικό Στρατό, κατά την υποχώρησή του προς την Αλβανία, ενώ επέστρεψε με αυτόν όταν εκείνος απελευθέρωσε νικηφόρα το Βελιγράδι τις τελευταίες ημέρες του πολέμου. Ήταν γνωστός ως ένας σπουδαίος φίλος της Σερβίας και του σερβικού λαού, και μετά από τον πόλεμο αποφάσισε να μείνει και να ζήσει στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν μέρος των απεσταλμένων της σερβικής κυβέρνησης στη διάσκεψη ειρήνης του Παρισιού, το 1919, όπου παρουσίασε προπαγανδιστικές καρτ-ποστάλ του αυστροουγγρικού στρατού, που έδειχναν θηριωδίες κατά του σερβικού λαού.

Μετά τον πόλεμο, ο Ράις συνέβαλε στην ίδρυση της πρώτης αστυνομικής ακαδημίας στη Σερβία, στην οποία έγινε καθηγητής πάνω στις εγκληματολογικές επιστήμες. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ερυθρού Σταυρού της Σερβίας. Έγινε επίτιμος πολίτης του Κρούπανιε το 1926.

Μετά τον θάνατό του, το σώμα του θάφτηκε στο νεκροταφείο του Τόπτσιντερ και, με δική του προηγούμενη αίτηση, η καρδιά του θάφτηκε στον λόφο Καϊμάκτσαλαν. Το μνημείο που περιείχε την καρδιά του αργότερα κατεδαφίστηκε από τους Βουλγάρους ως εκδίκηση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γερμανοί επιστήμονες
Κατηγορία:Ελβετοί επιστήμονες
Κατηγορία:Ελβετοί συγγραφείς
Μεγάλο Χωριό (αποσαφήνιση)

Με την ονομασία **Μεγάλο Χωριό** αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:

* Μεγάλο Χωριό Αγαθονησίου, πρωτεύουσα του Αγαθονησίου στα Δωδεκάνησα.
* Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας, στο νομό Ευρυτανίας.
* Μεγάλο Χωριό Σερίφου, στη Σέριφο των Κυκλάδων.
* Μεγάλο Χωριό Τήλου, πρωτεύουσα της Τήλου στα Δωδεκάνησα.
Μεγάλο Χωριό Αγαθονησίου

*Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Μεγάλο Χωριό (αποσαφήνιση)]]*

Το **Μεγάλο Χωριό** είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο Αγαθονήσι των Δωδεκανήσων.

## Γεωγραφία - αξιοθέατα
Το Μεγάλο Χωριό είναι ο μεγαλύτερος και αρχαιότερος οικισμός του Αγαθονησίου, κτισμένος σε πλαγιά βουνού έτσι ώστε να είναι αθέατος από τη θάλασσα για να προστατεύει τους κατοίκους από τους πειρατές και τις επιδρομές τους. Αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητά του είναι ο πέτρινος τοίχος γύρω από τα σπίτια με μεγάλες πόρτες - εισόδους στον οικισμό. Το χωριό εκτείνεται και περιλαμβάνει το λιμάνι του Αγίου Γεωργίου, το οποίο διαθέτει προβλήτα με νότιο προσανατολισμό που προστατεύει μικρά και μεγάλα σκάφη με ασφάλεια από τους βόρειους ανέμους. Γύρω από το Μεγάλο Χωριό υπάρχουν μικροί κολπίσκοι και αμμουδερές μικρές παραλίες για μπάνιο.

Αξιοθέατα του χωριού είναι η πλακόστρωτη μικρή του πλατεία η οποία σε κάποιο σημείο της έχει ψηφιδωτό, που απεικονίζει το Αγαθονήσι και τις γύρω βραχονησίδες. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι μικρές εκκλησίες της Ζωοδόχου Πηγής, του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και το  εξωκλήσι του Αγίου Ραφαήλ με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τη κοινή μεσοτοιχία και καμπυλωτή οροφή τους.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και ως έδρα του νησιού το 1962 με το ΦΕΚ 107Α - 21/07/1962. Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, είναι η έδρα του Δήμου Αγαθονησίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 168 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μεγάλο χωριό Αγαθονησίου από τον ιστότοπο https://agathonisi.blogspot.gr
* Το Μεγάλο Χωριό στο https://www.youtube.com

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά του Αγαθονησίου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καλύμνου
Τζόρτζε Βάιφερτ

Ο **Τζόρτζε Βάιφερτ** (σερβικά: *Ђорђе Вајферт*, γερμανικά: *Georg Weifert*, 15 Ιουνίου 1850 - 12 Ιανουαρίου 1937) ήταν Σέρβος βιομήχανος γερμανικής καταγωγής, Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Σερβίας (και αργότερα της Γιουγκοσλαβίας). Επιπλέον, θεωρείται ως ο ιδρυτής του σύγχρονου μεταλλευτικού τομέα στη Σερβία και ένας μεγάλος ευεργέτης.

Το 1890 ο Βάιφερτ διορίστηκε Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Σερβίας. Υπηρέτησε υπό την ιδιότητα αυτή από το 1890 έως το 1902, και πάλι από το 1912 έως το 1914/1918. Κατά την περίοδο αυτή απέκτησε καλή φήμη διατηρώντας την αξία του σερβικού δηναρίου. Η πιο γνωστή διευθέτηση που έπραξε ως κυβερνήτης ήταν η μετατροπή της αυστροουγγρικής κορώνας στο νέο γιουγκοσλαβικό δηνάριο. Αυτό οδήγησε, επίσης, σε μεγάλη κριτική, καθώς το πρώην σερβικό δηνάριο ανταλλάχθηκε με αναλογία 1:1 με το νέο δηνάριο και το αυστριακό συνάλλαγμα με αναλογία 4:1. Αυτό οδήγησε σε σημαντικές απώλειες περιουσίας των Γιουγκοσλάβων που ζούσαν στην Αυστροουγγαρία.

Ο Τζόρτζε Βάιφερτ ήταν ένας σημαντικός προστάτης και υποστηρικτής ανθρωπιστικών και πολιτιστικών ιδρυμάτων. Δώρισε μια περίφημη συλλογή του αρχαίων νομισμάτων και την ιδιωτική βιβλιοθήκη του στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Στο Πάντσεβο, από όπου προέρχονταν οι γονείς του, Ιγνάτς και Άννα, άφησε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ένα μικρό παρεκκλήσι, γνωστό ως «Άννα κρκβά» (*Εκκλησία της Άννας*), στη μνήμη της μητέρας του.

Ως μεγάλος ευεργέτης, άνοιξε ένα μεγάλο καθολικό νεκροταφείο στο Πάντσεβο, όπου εξακολουθούν να βρίσκονται τα απομεινάρια των μελών της οικογένειας Βάιφερτ. Δημιούργησε, επίσης, ένα ταμείο για την καθολική εκκλησία της Αγίας Άννας του Πάντσεβο και πολλούς άλλους δημόσιους και κοινωφελείς οργανισμούς.

Πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 1937, στο 17:20μμ στη βίλα του στο Βελιγράδι. Η νεκρώσιμη ακολουθία του πραγματοποιήθηκε στην καθολική εκκλησία της Αγίας Άννας του Πάντσεβο στις 14 Ιανουαρίου, και ενταφιάστηκε στο καθολικό νεκροταφείο της πόλης. Ο κληρονόμος της επιχειρηματικής αυτοκρατορίας του ήταν ο ανιψιός του, Φέρντιναντ Γκράμπεργκ. Από το 2001, το πορτραίτο του απεικονίζεται στο σερβικό χαρτονόμισμα των 1.000 δηναρίων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σέρβοι επιχειρηματίες
Κατηγορία:Σέρβοι ελευθεροτέκτονες
Μικρό Χωριό Αγαθονησίου

Το **Μικρό Χωριό** είναι μικρός οικισμός στο Αγαθονήσι των Δωδεκανήσων, ο οποίος είναι αθέατος από τη θάλασσα και κτισμένος απέναντι από το Μεγάλο Χωριό. Σε απόσταση 100 μέτρων, στη κορυφή λόφου και με θέα προς το λιμάνι είναι είναι το εξωκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα, που πανηγυρίζει στις 27 Ιουλίου και συγκεντρώνει τους κατοίκους του νησιού. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961. Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκει στο Δήμο Αγαθονησίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 17 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μικρό χωριό Αγαθονησίου από τον ιστότοπο https://agathonisi.blogspot.gr

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά του Αγαθονησίου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καλύμνου
Κουνέλι Αγαθονησίου

Το **Κουνέλι** ή **Κουνελονήσι** είναι βραχονησίδα της Δωδεκανήσου η οποία βρίσκεται στα νότια του Αγαθονησίου και έχει έκταση 0,213 τ.χλμ.. Το 2001 αναγνωρίστηκε ως οικισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά υπάγεται στο Δήμου Αγαθονησίου .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αγαθονησίου
Άνω Γερμανία (ρωμαϊκή επαρχία)

Η **Άνω Γερμανία** ήταν επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αποτελούσε περιοχή της σημερινής δυτικής Ελβετίας, της γαλλικής Αλσατίας και της νοτιοδυτικής Γερμανίας. Σημαντικές πόλεις ήταν η Μπεζανσόν (Vesontio), το Στρασβούργο (Argentoratum), το Βίζμπαντεν (Aquae Mattiacae) και η πρωτεύουσα της Άνω Γερμανίας Μάιντς (Mogontiacum). Παρόλο που ήταν κατεχόμενη στρατιωτικά από τη βασιλεία του Αυγούστου (μαζί με την Κάτω Γερμανία) δεν έγινε επίσημη επαρχία μέχρι το 85.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Ρηνανίας-Παλατινάτου
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες στην Ευρώπη
Σοπάρνικ

μικρογραφία|240x240εσ|Σοπάρνικ σε φέτες
Το **Σοπάρνικ** (πληθυντικός: **soparnici**) (άλλες ονομασίες **σοπάρνιακ**, **ζελιάνικ** ή **ουλιένιακ**) είναι πίτα που παρασκευάζεται στην περιοχή Πόλγιτσα, στη Δαλματία. Για την κατασκευή της χρησιμοποιούνται δύο στρώματα ζύμης ενώ η γέμιση της αποτελείται από σέσκουλα, κρεμμύδια και μαϊντανό. Αρχικά την έφτιαχναν το χειμώνα καθώς τότε ήταν διαθέσιμα τα πιο γλυκά σέσκουλα. Υπάρχουν και γλυκές παραλλαγές της για παράδειγμα με καρύδια, αποξηραμένα φρούτα ή καραμέλα.

## Ιστορία
Το σοπάρνικ πιστεύεται ότι προέρχεται από τους Οθωμανούς ενώ στην Πόλγιτσα λέγεται ότι η ιταλική πίτσα προέρχεται από το σοπάρνικ.  Το Κροατικό Υπουργείο Πολιτισμού έχει ανακηρύξει το σοπάρνικ άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Κροατίας. Το σοπάρνικ ήταν ευρέως διαδεδομένο ως φαγητό των φτωχών και της Σαρακοστής. Σήμερα είναι πολιτισμικό σήμα κατατεθέν  και πωλείται σε αγορές και εστιατόρια, καθώς και σε εκδηλώσεις και φεστιβάλ. Στο Ντούγκι Ρατ διεξάγεται φεστιβάλ για το σοπάρνικ ενώ έχει ιδρυθεί η ένωση "Poljički soparnik" ("Udruga Poljički soparnik"). 

## Προετοιμασία
μικρογραφία|Προετοιμασία
Τα φύλλα από τα σέσκουλα (τα κοτσάνια μπορούν να αφαιρεθούν) πλένονται και στεγνώνονται καλά για να μη μουσκέψει η ζύμη. Για αυτό μπορούν να παραμείνουν απλωμένα όλη τη νύχτα και να προστεθεί αλεύρι. Στη συνέχεια κόβονται σε κομμάτια και αναμειγνύονται με ψιλοκομμένο κρεμμύδι, μαΐντανό, ελαιόλαδο και αλάτι.

Για την παρασκευή της ζύμης χρησιμοποιείται αλεύρι, λίγο αλάτι, λίγο ελαιόλαδο και όσο νερό χρειάζεται. Η ζύμη κόβεται σε δύο ίσα μέρη και αφήνεται να «ξεκουραστεί» για λίγο. Το πρώτο μέρος απλώνεται σε πολύ λεπτό στρώμα, (πάχους 2 με 3 χιλιοστά) κυκλικού σχήματος, πάνω σε αλευρωμένη σανίδα και καλύπτεται ομοιόμορφα με τη γέμιση, εκτός από ένα μικρό τμήμα στην άκρη και έπειτα η υπόλοιπη ζύμη απλώνεται με τον ίδιο τρόπο από πάνω. Τα δύο στρώματα της ζύμης ενώνονται στις άκρες τους. Για να μπορέσουν αναποδογυρίσουν το Σοπάρνικ ώστε να ψηθεί καλύτερα το πασπαλίζουν με πολέντα. Η πίτα πρέπει να ψηθεί για περίπου 15 έως 20 λεπτά (σε φούρνο στους 200 °C). Όταν αρχίζει να φουσκώνει κατά το ψήσιμο την τρυπούν μερικές φορές. Αφού κρυώσει την αλείφουν με ελαιόλαδο και ρίχνουν πάνω ψιλοκομμένο σκόρδο. Σερβίρεται σε κομμάτια σε σχήμα ρόμβου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 

Κατηγορία:Πίτες
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κροατίας
Μπάχοβο

Το **Μπάχοβο** (κυριλλικά: ) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Γκόραζντε, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Καντονιού του Βοσνιακού Πόντρινιε, το οποίο ευρίσκεται εντός της Ομοσπονδίας Βοσνίας και ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, αριθμούσε πληθυσμό χαμηλότερο ή ίσο των 10 κατοίκων.

## Γεωγραφία

## Ιστορία

## Δημογραφία
### Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού





### Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)

## Δείτε επίσης
* Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
* Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*  Maplandia
* 

Κατηγορία:Οικισμοί του Γκόραζντε
Καντόνιο του Βοσνιακού Πόντρινιε

Το **Καντόνιο του Βοσνιακού Πόντρινιε** (Bosansko-podrinjski kanton Goražde)) είναι ένα από τα δέκα καντόνια της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, οντότητας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

## Δημογραφία

## Απογραφή του 2013

## Γεωγραφία
Ευρίσκεται εντός του νοτιοανατολικού κεντρικού τμήματος της χώρας, εντός της περιοχής της Άνω Ντρίνα. Η έδρα του καντονιού ευρίσκεται στο Γκόραζντε.

## Δήμοι
Το καντόνιο αποτελείται από τους δήμους του Γκόραζντε, του Πάλε-Πράτσα και της Φότσα-Ουστικόλινα.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Καντόνια της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Αμπντούλιτσι

Το **Αμπντούλιτσι** (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Μπράτουνατς, ο οποίος ευρίσκεται εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, αριθμούσε  κατοίκους.

## Γεωγραφία

## Ιστορία

## Δημογραφία
### Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, το χωριό αριθμούσε 327 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι:

## Δείτε επίσης
* Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
* Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*  Maplandia
* 

Κατηγορία:Οικισμοί του Μπράτουνατς
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπράτουνατς με βοσνιακή πληθυσμιακή πλειοψηφία
Μαρίνο Γκετάλντι

Ο **Μαρίνο Γκετάλντι** (λατινικά: Marinus Ghetaldus, ; 2 October 1568 – 11 April 1626) ήταν ένας Ραγκουζανός επιστήμονας. Ήταν μαθηματικός και φυσικός που σπούδασε στην Ιταλία, την Αγγλία και το Βέλγιο. Τα καλύτερα του αποτελέσματα είναι κυρίως στη φυσική, ειδικά στην οπτική και στα μαθηματικά. Ήταν ένας από τους λίγους μαθητές του Φρανσουά Βιέτ.

## Βιογραφία
μικρογραφία|Το ''Variorum problematum collectio'', 1607
Γεννημένος στην οικογένεια ευγενών Γκετάλντι, ήταν ένα από τα έξι παιδιά. Ήταν γνωστός για την εφαρμογή της άλγεβρας στη γεωμετρία και την έρευνά του στον τομέα της γεωμετρικής οπτικής, στην οποία έγραψε 7 έργα, μεταξύ των οποίων το Promotus Archimedus (1603) και το De resolutione et compositione mathematica (1630). Παρήγαγε επίσης ένα φυλλάδιο με τις λύσεις 42 γεωμετρικών προβλημάτων, το Variorum problematum colletio, το 1607 και έθεσε το έδαφος για την αλγεβρική γεωμετρία. Οι συνεισφορές του στη γεωμετρία αναφέρθηκαν από τον ολλανδό φυσικό Κριστιάαν Χούιγκενς και τον Έντμοντ Χάλλεϊ, ο οποίος υπολόγισε την τροχιά του γνωστού ως κομήτη του Χάλλεϊ στην Αγγλία.

Ο Γκετάλντι ήταν ο κατασκευαστής του παραβολικού καθρέφτη (διαμέτρου 66 εκατοστών), που διατηρείται σήμερα στο Εθνικό Ναυτικό Μουσείο στο Λονδίνο. Ήταν επίσης πρωτοπόρος στην κατασκευή κωνικών φακών. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Πάντοβα συναντήθηκε με τον Γαλιλαίο Γκαλιλέι, με τον οποίο μιλούσαν τακτικά. Ήταν καλός φίλος του Γαλλικού μαθηματικού Φρανσουά Βιέτ. Του δόθηκε η θέση του καθηγητή των μαθηματικών στο Λέουβεν στο Βέλγιο, ένα από τα πιο διάσημα πανεπιστημιακά κέντρα στην Ευρώπη την εποχή εκείνη.

Ασχολήθηκε επίσης με την πολιτική και ήταν ο απεσταλμένος της Δημοκρατίας της Ραγκούσας στην Κωνσταντινούπολη το 1606, καθώς και το μέλος του Μεγάλου και Μικρού Συμβουλίου, των πολιτικών οργάνων της Δημοκρατίας. Ήταν παντρεμένος με την Μαρίγια Σορκότσεβιτς, που πέθανε κατά την γέννα της τρίτης κόρης τους. Είχαν τρεις κόρες: την Ανίτσα, την Φράνιτσα και τη Μαρίγια. 

## Κληρονομιά
Δύο αξιοσημείωτες τοποθεσίες στο Ντουμπρόβνικ συνδέονται με το όνομα του Γκετάλντιτς: το σπήλαιο του Μπέτε, από το ψευδώνυμο του με το οποίο διεξήγαγε πειράματα με αναφλέξιμους καθρέφτες. Το Ποζβίζντ είναι ένας βασικός στρατηγικός πύργος στο σύστημα οχύρωσης Στον το οποίο οι αρχές της Δημοκρατίας του Ντουμπρόβνικ του ανέθεσαν να κατασκευάσει το σύστημα το 1604.

## Δείτε επίσης
* Οίκος των Γκετάλντιτς
* Κατάλογος αξιοσημείωτων Ραγκουζανών

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Βιβλιογραφία
* A. Favaro, "Marino Ghetaldi," Amici e corrisponsdenti di Galileo, 3 vols. (Firenze, 1983), 2, 911-34.
* H. Wieleitner, "Marino Ghetaldi und die Anfänge der Koordinatengeometrie," Bibliotheca mathematica, 3rd ser., 13, pp.&nbsp;242–247.
* G. Barbieri, "Marino Ghetaldi," in Pietro F. Martecchini, Galleria di Ragusei illustri, (Ragusa, 1840).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 
* 

Κατηγορία:Κροάτες μαθηματικοί
Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας

Η **Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας** (*Maria Luisa di Savoia*, 17 Αυγούστου 1688 - 14 Φεβρουαρίου 1714) ήταν η πρώτη σύζυγος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας.

## Βιογραφία
Η *Μαρία Λουίζα Γαβριηλία* γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1688 στο Βασιλικό Παλάτι του Τορίνο και ήταν το τρίτο παιδί και κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαβοΐας και της Άννας Μαρίας της Ορλεάνης.

Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της, Φίλιππο Ε΄ της Ισπανίας, εγγονό της Μαρίας Θηρεσίας της Ισπανίας, στις 2 Νοεμβρίου 1701 στο Φιγέρες.

Κάτω από την επίδραση της Πριγκίπισσας του Ουρσέν και του Καρδινάλιου Πορτοκαρρέρο, διορίστηκε Διοικήτρια και Γενική Διαχειρίστρια όταν ο σύζυγός της έπρεπε να μετακομίσει στα σενάρια του πολέμου το 1702. Ενεργούσε υπεύθυνα κατά τη διάρκεια του πολέμου της διαδοχής.

Ήταν μια αποτελεσματική βασίλισσα αντιβασιλέας και ένας μια πολύ ικανή κυβερνήτης, αφιερωμένη στους ισπανικούς εθνικούς προορισμούς.

Πέθανε από φυματίωση στις 14 Φεβρουαρίου 1714 σε ηλικία 25 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ. Λίγους μήνες μετά το θάνατό της ο Φίλιππος ξαναπαντρεύτηκε, με την Ελισάβετ της Πάρμας.

Ονομάστηκε "*Λα Σαβογιάνα*" από του αγαπημένους της υπηκόους και ήταν πολύ αγαπητή στην Ισπανία.

## Οικογένεια
Το 1701 η Μαρία Λουίζα παντρεύτηκε τον Φίλιππο Ε΄ της Ισπανίας και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
*τον Λουδοβίκο Α΄ της Ισπανίας (1707-1724), παντρεύτηκε την Λουίζα Ελισάβετ της Ορλεάνης. Δεν απέκτησαν παιδιά.
*τον Φίλιππο (2 Ιουλίου-18 Ιουλίου 1709).
*τον Φίλιππο Πέτρο (1712-1719).
*τον Φερδινάνδο ΣΤ΄ της Ισπανίας (1713-1759), παντρεύτηκε την Βαρβάρα της Πορτογαλίας. Δεν απέκτησαν παιδιά.

## Τίτλοι
*17 Νοεμβρίου 1688 - 2 Νοεμβρίου 1701: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας
*2 Νοεμβρίου 1701 – 14 Φεβρουαρίου 1714: *Η Μεγαλειότητα Της* Η Βασίλισσα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας
Κατηγορία:Δούκισσες του Λουξεμβούργου
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου
Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης
Βασκιρικό Κρατικό Πανεπιστήμιο

μικρογραφία|224x224εσ|Το κεντρικό κτήριο του πανεπιστημίου στην Ουφά.
Το **Βασκιρικό Κρατικό Πανεπιστήμιο** (ρωσικά: *Башкирский государственный университет*) είναι ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα που εδρεύει στην Ουφά και αποτελεί το μεγαλύτερο πολιτιστικό και επιστημονικό κέντρο της ομοσπονδιακής Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Τωρινός πρύτανης είναι ο διδάκτορας Φυσικής και Μαθηματικών Νικολάι Μορόζκιν.

## Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ιδρύθηκε το 1909 ως Διδασκαλικό Εκπαιδευτήριο της Ουφά έπειτα από διαβουλεύσεις και προετοιμασίες που κράτησαν περίπου τέσσερα χρόνια. Η λειτουργία του εγκαινιάστηκε την 4η Οκτωβρίου του 1909 και η ολοκλήρωση των σπουδών απαιτούσε τριετή φοίτηση. Πρώτος διευθυντής του ορίστηκε ο φιλόλογος Αλεξάντρ Νικολαγιέβιτς Λισόφσκι, ενώ το 1912 το εκπαιδευτήριο απέκτησε τους πρώτους του αποφοίτους. Το 1919, μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων στον Ρωσικό Εμφύλιο, το ίδρυμα μετονομάστηκε σε Λαϊκό Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο, ενώ από το 1923 απέκτησε και τμήματα αφιερωμένα στις γεωπονικές σπουδές. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν νέες αλλαγές στη δομή και την ονομασία του εκπαιδευτικού ιδρύματος μέχρι και το 1957 όταν μετατράπηκε με κυβερνητική απόφαση σε πανεπιστήμιο με πρώτο πρύτανή του, τον Σαϊκχουλά Τσανμπαρίσοφ.
αριστερά|μικρογραφία|187x187εσ|Ο Αλεξάντρ Νικολαγιέβιτς Λισόφσκι.

Στη σύγχρονη εποχή, το Βασκιρικό Κρατικό Πανεπιστήμιο διαθέτει 15 σχολές (Φιλολογίας, Νομικής, Ιστορίας, Βιολογίας, Χημείας, Οικονομικών κ.ά.) και το δυναμικό ανέρχεται σε περίπου 1.000 υπαλλήλους και 27.000 φοιτητές. Επιπλέον παρέχει μεταπτυχιακά προγράμματα σε 56 επιστημονικούς τομείς και διδακτορικές σπουδές σε 8 τομείς και διαθέτει τρία παραρτήματα στις πόλεις Στερλιτάμακ, Νεφτεκάμσκ και Σιμπάι του Μπασκορτοστάν. Παράλληλα, το πανεπιστήμιο πραγματοποιεί διάφορες συνεργασίες με εκπαιδευτικά ιδρύματα και επιστημονικούς οργανισμούς άλλων κρατών (όπως π.χ. των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Τουρκίας, της Αιγύπτου, της Κίνας κλπ), καθώς και με μορφωτικά τμήματα προξενικών αρχών που εδρεύουν στη Μόσχα. Μέσω αυτών των συνεργασιών, δίνεται η δυνατότητα στους αποφοίτους του πανεπιστημίου για την πραγματοποίηση περαιτέρω σπουδών στο εξωτερικό.

Μεταξύ των αποφοίτων του πανεπιστημίου συγκαταλέγονται ο επιφανής βυζαντινολόγος Αλεξάντρ Καζντάν, η λογοτέχνιδα Χαντίγια Νταβλέτσινα, ο μαθηματικός Χαϊρουλά Μουρταζίν, ο ακαδημαϊκός Μουκχάμετ Καράσοφ, ο ποιητής Μουστάι Καρίμ κ.ά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Ρωσία
Κατηγορία:Εκπαίδευση στο Μπασκορτοστάν
Μεγάλο Χωριό Τήλου

*Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Μεγάλο Χωριό (αποσαφήνιση)]]*

Το **Μεγάλο Χωριό** είναι πεδινός οικισμός στην Τήλο των Δωδεκανήσων.

## Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Το Μεγάλο Χωριό βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Τήλου και είναι κτισμένο στις απότομες πλαγιές του λόφου του Αγίου Στεφάνου με το αρχαίο κάστρο στην κορυφή του. Το χωριό βρίσκεται 7 χλμ. βορειοδυτικά από τα Λιβάδια, που είναι το  λιμάνι του νησιού. 
μικρογραφία|Ο δρόμος προς το κάστρο.|αριστερά|323x323εσΤο σημαντικότερο αξιοθέατο του χωριού είναι το κάστρο του φρουρίου της Μεσσαρίας, χτισμένο μεταξύ του 14ου και 15ου αιώνα και το σπήλαιο Χαρκαδιό, όπου βρέθηκαν σκελετοί νάνων ελεφάντων από το 4.500 π.Χ. Ενδιαφέροντα είναι τα κτίρια του Δημαρχείου, του δημοτικού σχολείου, της βιβλιοθήκης, του Μουσείου των Νάνων Ελεφάντων, του ιατρείου και το παντοπωλείου που αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Η γειτονική πλατεία προσφέρει θέα προς τα νότια της κοιλάδας και του κόλπου της Ερίστου. Πολλές εκκλησίες, κυρίως ιδιόκτητες, στη περιοχή του κάστρου αλλά και του χωριού έχουν κηρυχθεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία.
## Διοικητικά στοιχεία
Το Μεγάλο Χωριό ορίστηκε ως έδρα του νησιού το 1948 όταν συστάθηκε ο δήμος με το ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948. Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την έδρα του Δήμου Τήλου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει πληθυσμό 237 κατοίκους.

*Δείτε:* Δήμαρχοι Μεγάλου Χωριού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Τήλου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Τήλου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ρόδου
Διαφθορά στη Σερβία

Τα επίπεδα διαφθοράς θεωρούνται υψηλά από τους κατοίκους της Σερβίας και η δημόσια εμπιστοσύνη σε βασικούς θεσμούς παραμένει χαμηλή.

## Δυναμική
Οι δημόσιες συμβάσεις, οι διαδικασίες πρόσληψης της δημόσιας διοίκησης, οι επιχειρήσεις εξόρυξης και οι σιδηροδρομικές επιχειρήσεις είναι τομείς με σοβαρό πρόβλημα σύγκρουσης συμφερόντων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει εκφράσει ανησυχίες για τους τομείς της δικαιοσύνης, της αστυνομίας, της υγείας και της εκπαίδευσης στη Σερβία, οι οποίοι θεωρούνται ιδιαίτερα ευάλωτοι στη διαφθορά. Η διαφθορά θεωρείται ο πιο προβληματικός παράγοντας για την επιχειρηματική δραστηριότητα στη Σερβία, ακολουθούμενη από αναποτελεσματική κυβερνητική γραφειοκρατία.

### Δικαστική εξουσία
Υπάρχει υψηλός κίνδυνος διαφθοράς στη δικαιοσύνη της Σερβίας. Οι δωροδοκίες και οι παράτυπες πληρωμές με αντάλλαγμα ευνοϊκές αποφάσεις είναι κοινές Πάνω από τα δύο τρίτα των Σέρβων πιστεύουν ότι η δικαστική εξουσία είναι διεφθαρμένη. Η σερβική νομοθεσία προβλέπει ανεξάρτητο δικαστικό σώμα, αλλά στην πράξη οι λειτουργίες των δικαστηρίων περιορίζονται από τη διαφθορά, το νεποτισμό και την πολιτική επιρροή. Οι επιχειρήσεις έχουν χαμηλή εμπιστοσύνη στην ανεξαρτησία του δικαστικού σώματος και αξιολογούν την αποδοτικότητα του νομικού πλαισίου για την επίλυση των διαφορών και τους κανονισμούς τους ως φτωχούς. Το δικαστικό σώμα πάσχει από άνιση κατανομή του φόρτου εργασίας, έλλειψη εναρμόνισης της νομολογίας, απουσία ενός κατάλληλου συστήματος προσλήψεων με βάση την αξία και συσσωρευμένες εκκρεμείς υποθέσεις. Οι αποφάσεις αλλοδαπών δικαστηρίων είναι γενικά εκτελεστές στη Σερβία, με βάση την αρχή της αμοιβαιότητας, ωστόσο αυτό γίνεται μέσα από χρονοβόρες διαδικασίες.

## Καταπολέμηση της διαφθοράς
Παρόλο που η Σερβία έχει σημειώσει πρόοδο στη διερεύνηση υποθέσεων διαφθοράς υψηλού επιπέδου, η εφαρμογή νόμων κατά της διαφθοράς είναι προβληματική.. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Βαρόμετρο Διαφθοράς για το 2016, το 22% των Σέρβων πολιτών που έρχονται σε επαφή με δημόσια ιδρύματα που περιλαμβάνονται στην έρευνα (τροχονομία, δημόσια υγεία, εκπαιδευτικό σύστημα, δικαστήρια - αστικές διαφορές, δημόσιες υπηρεσίες που εκδίδουν επίσημα έγγραφα, υπηρεσίες υπεύθυνες για την κοινωνική πρόνοια), είχαν προβεί σε δωροδοκία τουλάχιστον μία φορά κατά το προηγούμενο έτος. Ο Δείκτης Αντίληψης της Διαφθοράς του 2017 της Διεθνούς Διαφάνειας κατατάσσει τη χώρα στην 77η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες. Κατέληξε, μάλιστα, στο συμπέρασμα ότι τα συστημικά μέτρα για την πρόληψη της διαφθοράς δεν είχαν εφαρμοστεί και οι κατασταλτικές δραστηριότητες για την καταπολέμηση της διαφθοράς δεν έτυχαν δικαστικής διερεύνησης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κυβέρνηση της Σερβίας
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σερβίας
Μάχη των Κομψάδων

Η **Μάχη των Κομψάδων** ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του '21, με νικηφόρα έκβαση για τους Σουλιώτες.

## Η εξέλιξη των γεγονότων
Οι Κομψάδες ή Κουμτζάδες ή Κουμουτζάδες ήταν ένα στενό πέρασμα στην περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται ο Αμμότοπος Άρτας. Η πρώτη μάχη που έγινε εκεί ήταν στις 22 Δεκεμβρίου 1820, όταν ο Μάρκος Μπότσαρης με 200 Σουλιώτες ιππείς διέλυσε μία σουλτανική εφοδιοπομπή.
 
Ύστερα από την ήττα των Οθωμανών στη Ραψίστα, ο Χουρσίτ έδωσε διαταγή στον Χασάν Πασά της Άρτας να εισέλθει στα Γιάννενα. Εκείνος, αφού κατάφερε να συγκεντρώσει 5.000 στρατιώτες ξεκίνησε, αλλά ο Μάρκος Μπότσαρης μαζί με κάμποσους Σουλιώτες κατέλαβε το στενό των Κομψάδων, το μόνο αφύλακτο τότε πέρασμα. Στις 24 Αυγούστου 1821 ξέσπασε η άγρια μάχη στις Κομψάδες, κατά την οποία  ο Χασάν Πασάς αποπειράθηκε να περάσει από εκεί. Όμως, ύστερα από πολλές ώρες, βλέποντας τις απώλειες να αυξάνονται, διέταξε υποχώρηση. Το 1/3 περίπου του στρατού του είχε σκοτωθεί. Η νίκη αυτή, όχι μόνο τόνωσε το ηθικό των επαναστατών, αλλά άνοιξε το δρόμο για την προσπάθεια κατάληψης της Άρτας.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  Γούδας Aν., Bίοι Παράλληλοι, Ήρωες της ξηράς, Εν Aθήναις 1876, Τ. 8, σ. 64.

 

Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Λιβάδια Τήλου

*Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Λιβάδια|Λιβάδια (αποσαφήνιση)]]*

Τα **Λιβάδια** είναι παραθαλάσσιος οικισμός στην Τήλο των Δωδεκανήσων με υψόμετρο 20 μέτρα.

## Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Τα Λιβάδια αποτελούν το λιμάνι του νησιού και είναι ο μεγαλύτερος οικισμός του. Προς τα βόρεια φαίνονται τα βουνά της Τουρκίας και προς τα βορειοδυτικά η Σύμη. Στο βουνό, πάνω από το χωριό, δεσπόζει το Κάστρο της Αγιοσυκιάς, χτισμένο τον 14ο αιώνα. Δίπλα στο λιμάνι βρίσκεται η παραλία Λιβάδια που ξεκινάει με χαλίκια και βαθμιαία καταλήγει σε άμμο και με αρμιρίκια κατά μήκος της. Αξιοπρόσεκτο είναι το κτίριο του αστυνομικού τμήματος με αρχιτεκτονική της ιταλοκρατίας της Δωδεκανήσου (1912 - 1948).

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη νησίδα Αντίτηλο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Λιβαδίων που υπάγεται στο δήμο Τήλου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει πληθυσμό 419 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι: 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Τήλου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ρόδου
Συριακό Παλίμψηστο του Γαληνού

Το **Συριακό Παλίμψηστο του Γαληνού** είναι ένα χειρόγραφο σε περγαμηνή, γραμμένο πάνω σε αρχικό κείμενο που περιέχει κεφάλαια του έργου *Περὶ κράσεως καὶ δυνάμεως τῶν ἁπλῶν φαρμάκων* του Γαληνού. Το κείμενο αυτό γράφτηκε πιθανώς τον 9ο αιώνα σε συριακή γραφή, από τον μεταφραστή Σέργιο της Ρασαϊνά. Η τελευταία είναι πόλη στη σημερινή Συρία, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, στη Βυζαντινή εποχή γνωστή και ως Θεοδοσιούπολη. H συριακή γλώσσα, ήταν μια μέση αραμαϊκή γλώσσα που μιλούσαν οι Ασσύριοι στη σημερινή ΝΑ Τουρκία, Β. Ιράκ, ΒΑ Συρίά και ΒΔ Ιράν. Ανήκει στις Βόρειες Σημιτικές γλώσσες και γραφόταν με το συριακό αλφάβητο. Σταδιακά αντικαταστάθηκε από την αραβική γλώσσα μέχρι τον 14ο αιώνα. Τα συριακά χειρόγραφα αποτέλεσαν τη γέφυρα για τη μετάφραση πολλών ελληνικών χειρογράφων στην αραβική.

Το Συριακό Παλίψμηστο του Γαληνού (αγγλ. *Syriac Palimpsest of Galen, SPG*), σβήστηκε με απόξεση και άλλα μέσα τον 11ο αιώνα και πάνω στην περγαμηνή γράφηκε λειτουργικό κείμενο πάλι στη συριακή γλώσσα, που ήταν η κύρια γλώσσα των Χριστιανών της περιοχής. Αρχικά φυλασσόταν στη Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά, απ' όπου εκλάπη και με διάφορους τρόπους διασκορπίστηκε και σελίδες του έφτασαν σε ιδιώτες και μεγάλες βιβλιοθήκες της Δύσης. Το 2013 το μεγαλύτερο μέρος του χειρογράφου, δεμένου στη μορφή βιβλίου (κώδικας) βρισκόταν στην κατοχή ενός συλλέκτη στη Βαλτιμόρη, ΗΠΑ, όπου o ειδικός στα συριακά χειρόγραφα Grigory Kessel παρατήρησε ότι περιέχει κείμενο του Γαληνού. Από τότε άρχισε ένα πρόγραμμα για την αποκατάσταση του χειρογράφου και την ανάγνωση του κειμένου. Τμήματα του κώδικα βρέθηκαν σε βιβλιοθήκες του Παρισιού, του Βατικανού και άλλες, ενώ μία  σελίδα είχε απομείνει στην Ι.Μ. Αγ. Αικατερίνης. Με ειδική απεικονιστική τεχνολογία που χρησιμοποιεί φως από διάφορα μήκη κύματος, γίνεται εφικτή η ανάγνωση του αρχικού κειμένου. Το χειρόγραφο είναι σημαντικό γιατί περιέχει κεφάλαια του έργου του Γαληνού που ήταν άγνωστα μέχρι σήμερα. Επίσης είναι σημαντικό γιατί διαφωτίζει τη μεταβίβαση της ιατρικής γνώσης της αρχαιότητας στις σημιτικές γλώσσες. Ο μεταφραστής Σέργιος πέθανε το 536 και είναι γνωστός και από άλλες μεταφράσεις ελληνικών έργων. Οι μεταφράσεις του αντιγράφονταν συχνά από τα συριακά στα αραβικά. Αυτός είχε παράγει το λεξιλόγιο για να μεταφέρει αρχικά στη συριακή γλώσσα την ελληνική ιατρική ορολογία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χειρόγραφα
Κατηγορία:Παλαιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της ιατρικής
Ζυλί Κλαρί

Η **Ζυλί Κλαρύ** (*Julie Clary*, 26 Δεκεμβρίου 1771 - 7 Απριλίου 1845) ήταν η σύζυγος του Ιωσήφ Βοναπάρτη, Βασιλιά της Ισπανίας, της Νάπολης, της Σικελίας και των Ινδιών.

## Βιογραφία
Η *Μαρί Ζυλί* γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1771 και ήταν κόρη του πλούσιου εμπόρου μεταξιού, Φρανσουά Κλαρύ και της δεύτερης συζύγου του Φρανσουάζ Ροζ Σομί.

Την 1η Αυγούστου 1794 η Ζυλί παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Βοναπάρτη, μεγάλο αδελφό του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Συνόδευσε τον σύζυγό της στην Ιταλία όταν έγινε πρεσβευτής στη Ρώμη το 1797 και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μαζί του στο Παρίσι το 1800.

Το 1804, όταν ο Ναπολέων έγινε αυτοκράτορας, ονόμασε τον αδελφό του Ιωσήφ, Αυτοκρατορικό Πρίγκιπα, δίνοντας στην Ζυλί τον τίτλο της *Αυτοκρατορικής Πριγκίπισσας*. Κατά τη διάρκεια της στέψης του αυτοκράτορα και της αυτοκράτειρας το ίδιο έτος, ανατέθηκε στη Ζυλί να μεταφέρει με το τρένο της αυτοκράτειρας, τις νύφες της.

Ήταν η πρώτη βασίλισσα της Ισπανίας που γεννήθηκε εκτός βασιλικής οικογένειας. Στην Ισπανία, αναφερόταν ως "*Reina ausente*" (*'Η Απούσα Βασίλισσα*').

Η Ζυλί ήταν κατά πάσα πιθανότητα πολύ ικανή να συμπεριφέρεται σύμφωνα με την εθιμοτυπία της αυλής και την "*βασιλική διατύπωση*". Προτιμούσε να ζήσει μια ιδιωτική ζωή που περιβάλλεται από την οικογένειά της και τους συγγενείς της, καθώς επίσης και μακριά από το μοιχό σύζυγό της. Το 1840, ο Ιωσήφ ενώθηκε με τη Ζυλί στη Φλωρεντία. Παρά τη μοιχεία του, ανέφερε τον Ιωσήφ ως "*αγαπημένο μου σύζυγο*". 

Η Ζυλί πέθανε 8 μήνες μετά τον σύζυγό της, στις 7 Απριλίου 1845 στη Φλωρεντία σε ηλικία 73 ετών. Θάφτηκε δίπλα στον σύζυγό της στη Βασιλική του Τιμίου Σταυρού στη Φλωρεντία.

## Οικογένεια
Το 1794 παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Βοναπάρτη και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
*την Ιουλία Ιωσηφίνα Βοναπάρτη (1796).
*τη Ζηναΐδα Λετισία Ιουλία Βοναπάρτη (1801-1854), παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουκιανό Βοναπάρτη, 2ο Πρίγκιπα του Κανίνο. Απέκτησαν 12 παιδιά.
*την Καρλόττα Ναπολεώνη Βοναπάρτη (1802-1839), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ της Ολλανδίας. Δεν απέκτησαν παιδιά.

## Τίτλοι
*26 Δεκεμβρίου 1771 – 1 Αυγούστου 1794: Δεσποινίς Μαρί Ζυλί Κλαρύ
*1 Αυγούστου 1794 – 30 Μαρτίου 1806: *Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Ιωσήφ Βοναπάρτη
*30 Μαρτίου 1806 – 6 Ιουνίου 1808: *Η Μεγαλειότητα Της* Η Βασίλισσα της Νάπολης, της Σικελίας, της Ισπανίας και των Ινδιών
*8 Ιουνίου 1808 – 11 Δεκεμβρίου 1813: *Η Μεγαλειότητα Της* Η Βασίλισσα της Ισπανίας και των Ινδιών
*1815-1845 *(ανεπίσημα)*: Κόμισσα του Σουρβιγιέ

## Παραπομπές


* Manuel Ríos Mazcarelle. *Reinas de España, Casa de Borbón, I*, Alderabán, El legado de la historia, Madrid, 1999. 1ª edición, , 291 pages, (Spanish).
* Juan balanso. Julia Bonaparte, reina de España, Planeta, 1991 - 170 sidor, 1st edition, , 2001 2 upplagan, 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

|-

Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας
Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας
Κάρπη Κιλκίς

Η **Κάρπη** είναι ημιορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς. 

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Κάρπη βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Πάικου σε υψόμετρο 445 μέτρα σε απόσταση 19 χλμ. από την έδρα του δήμου, το Πολύκαστρο. Κοντινότερες κωμοπόλεις είναι η Γουμένισσα στα 6 χλμ. και η Αξιούπολη σε απόσταση 16 χλμ. Η πρωτεύουσα του Νομού Κιλκίς, το Κιλκίς βρίσκεται σε απόσταση 51 χλμ. Μεγαλύτερη πόλη στην γύρω περιοχή είναι τα Γιαννιτσά, η οποία ανήκει στο Ν. Πέλλας, σε απόσταση 27 χλμ. Περιφερειακά της Κάρπης βρίσκονται τα χωριά Καστανερή, Γρίβα, Γοργόπη, Στάθης, Πηγή, Κούπα, Σκρα, Φανός και τα Μεγάλα Λιβάδια. Η άμεση πρόσβαση, από την Κάρπη, σε αυτούς τους οικισμούς, γίνεται μόνο από αγροτικούς δρόμους.μικρογραφία|upright|left|Ι.Ν.Αγίου Γεωργίου - Κάρπη upright|μικρογραφία|left|Ο Άγιος Αθανάσιος Πολιούχος Κάρπης
Το παλιό όνομα του χωριού ήταν "*Τσέρνα-Ρέκα*" στα σλάβικα, "*Νέγκρα-Βάλε*" στα βλάχικα (Μαύρο ποτάμι) εξ’ αιτίας του μαύρου χρώματος του νερού του ρέματος "Στραβοπόταμος" που κυλάει στα νοτιοδυτικά του. 

Στην Κάρπη υπάρχουν δύο εκκλησίες. Αυτή του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Αθανασίου στην οποία βρίσκονται και τα κοιμητήρια και είναι ρυθμού βασιλικής. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος και γιορτάζεται στις 02 Μαΐου και έχει χαρακτηριστεί από το 1991 αρχαίο μνημείο. Γίνεται περιφορά της εικόνας και στη συνέχεια γλέντι (Κουρμπάνι) με βραστή γίδα, κρασί, γλυκά και χορό από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού.

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση ως Τ*σέρνα-Ρέκα* στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας.  Το 1926 με το ΦΕΚ 401Α - 12/11/1926 μετονομάστηκε σε Κάρπη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κάρπης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γουμένισσας του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 369 κατοίκους.

## Σημαντικοί Καρπιώτες
* Τραϊανός Γάγος, Καθηγητής παπυρολογίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Άγιος Αντώνιος Τήλου

Ο **Άγιος Αντώνιος** είναι παραθαλάσσιος οικισμός στην Τήλο των Δωδεκανήσων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 76 κατοίκους.

## Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Ο Άγιος Αντώνιος ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια του νησιού στην άκρη μιας εύφορης κοιλάδας. Διαθέτει μικρό λιμανάκι για ψαροκάικα, ενοικιαζόμενα δωμάτια και μαγαζιά εστίασης. Η ακτή του είναι γνωστή για τους βράχους της και μερικά χιλιόμετρα προς τα δυτικά βρίσκεται η παραλία της Πλάκας. Στην περιοχή υπάρχει αρχαίο νεκροταφείο με απολιθωμένους ανθρώπινους σκελετούς, που είναι ορατοί μόνο μέσα από τη θάλασσα. Αναφέρεται για πρώτη φορά στις ελληνικές απογραφές κατά το 1981, χωρίς ωστόσο μόνιμους κατοίκους.

## Διοικητικά στοιχεία
Διοικητικά, μέχρι το 1997 υπαγόταν στην επαρχία Ρόδου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μεγάλο Χωριό, την Έριστο τη νησίδα Γάιδαρος αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μεγάλου Χωριού που υπάγεται στο δήμο Τήλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 39 κατοίκους.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Τήλου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ρόδου
Άντα (Όντζακ)

Η **Άντα** (κυριλλικά: ) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Όντζακ, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Καντονιού της Ποσάβινα, το οποίο ευρίσκεται εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, αριθμούσε  κατοίκους.

Προ του Πολέμου της Βοσνίας, το χωριό αποτελούσε, στο σύνολό του, μέρος του Δήμου του Όντζακ. Ωστόσο, μετά το πέρας του πολέμου, τμήμα του εδάφους του ενσωματώθηκε στον νεοϊδρυθέντα Δήμο του Βουκόσαβλιε, ενώ, ταυτόχρονα, εντάχθηκε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας.

## Γεωγραφία

## Ιστορία

## Δημογραφία
### Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού





### Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)

## Δείτε επίσης
* Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
* Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*  Maplandia
* 

Κατηγορία:Οικισμοί του Όντζακ
Κατηγορία:Οικισμοί του Όντζακ με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία