open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αλάτιρ (πόλη)

Το **Αλάτιρ** (, τσουβ. Улатӑр) είναι πόλη της ανατολικής Ευρωπαϊκής Ρωσίας, στη Δημοκρατία των Τσουβασίων. Ο πληθυσμός του Αλάτιρ στην απογραφή του 2021 ήταν 32.265 κάτοικοι έναντι 46.593 κατοίκων στην τελευταία σοβιετική απογραφή, το 1989, παρουσιάζοντας από το 1989 μέχρι σήμερα συνεχή μείωση στις επίσημες απογραφές. Η πόλη είναι κτισμένη στη συμβολή των ποταμών Σουρά και Αλάτιρ, από όπου και η ονομασία του, σε υψόμετρο περί τα 130 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα είναι: 87,3% Ρώσοι, 7,2% Μορδβίνοι και 4,1% Τσουβάσιοι.
 
## Ιστορία
Το Αλάτιρ είναι μία από τις παλαιότερες πόλεις στην Τσουβασία. Ιδρύθηκε το 1552 διαδεχόμενο το φυλάκιο του Κουρμίς (που αποτελούσε το ανατολικότερο ρωσικό φυλάκιο επί δύο αιώνες) και βρίσκεται στη θέση ενός παλαιού χωριού των Μορδβίνων. Ανακηρύχθηκε επισήμως σε «πόλη» το 1780, ενώ η οικονομία του έγινε σημαντική από το 1894, όταν ολοκληρώθηκε η σιδηροδρομική γραμμή Μόσχας-Ριαζάν-Καζάν. Ιστορικό αξιοθέατο αποτελεί η Μονή της Αγίας Τριάδος.

## Παραπομπές


Αλατιρ
Γιάκομπ Κορνέλισον φαν Νεκ

Ο **Γιάκομπ Κορνέλισον φαν Νεκ** (, 1564 &ndash; 8 Μαρτίου 1638), ήταν Ολλανδός θαλασσοπόρος εξερευνητής, που ηγήθηκε της δεύτερης ολλανδικής εξερευνητικής αποστολής στην Ινδονησία, το 1598-1599.

Ο φαν Νεκ ήταν τέκνο εύπορης οικογένειας του Άμστερνταμ και έτσι έλαβε καλή μόρφωση. Επειδή ωστόσο προερχόταν από οικογένεια «στεριανών» (εμπόρων) και όχι ναυτικών, διδάχθηκε με μαθήματα τη ναυσιπλοΐα, καθώς ήθελε να γίνει αξιωματικός του ναυτικού, όπως και έγινε. Μετά την επιτυχία της πρώτης εξερευνητικής αποστολής στην Ινδονησία το 1597, ο φαν Νεκ επιλέχθηκε ως αρχηγός μιας δεύτερης, με σκοπό τη συλλογή διάφορων ειδών μπαχαρικών. Τον Μάιο του 1598 απέπλευσε από την Ολλανδία με οκτώ πλοία υπό τις διαταγές του. Συνοδευόταν από τον αντιναύαρχο Β. φαν Βάρβυκ και τον αξιόλογο εξερευνητή Γιάκομπ φαν Χέμσκερκ. Ακολουθώντας οδηγίες που τους είχε γράψει ο Πέτρος Πλάνκιος, έφθασαν στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος μέσα σε μόλις τρεις μήνες.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαν Νεκ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 750
*

Κατηγορία:Ολλανδοί εξερευνητές
Κατηγορία:Ολλανδοί θαλασσοπόροι
Αντουάν Λε Μαιτρ

Ο **Αντουάν Λε Μαιτρ** (, 2 Μαΐου 1608 &ndash; 4 Νοεμβρίου 1658) ήταν Γάλλος Γιανσενιστής δικηγόρος, συγγραφέας και μεταφραστής, που γεννήθηκε στο Παρίσι

Ο Λε Μαιτρ ήταν γόνος οικογένειας με νομική παράδοση: αμφότεροι οι παππούδες του ήταν επιφανείς δικηγόροι, ιδίως ο Α. Αρνώ. Ο Λε Μαιτρ σκέφθηκε και την εκκλησιαστική σταδιοδρομία, αλλά τελικώς σπούδασε νομικά. Απέκτησε γρήγορα φήμη ως δικηγόρος, για τον οποίο ο Ζαν-Λουί Γκεζ ντε Μπαλζάκ έγραψε ότι «οι δυνατές, πλούσιες και υπέροχες αγορεύσεις του θα είχαν προκαλέσει τον φθόνο ενός Κικέρωνα και ενός Δημοσθένη». Ωστόσο, την εποχή της Εξεγέρσεως της «Σφενδόνης», τριαντάχρονος ακόμη, εγκατέλειψε τη δικηγορία και αποσύρθηκε στο Πορ-Ρουαγιάλ ντε Σαν, όπου τέθηκε υπό την «πνευματική καθοδήγηση» του αββά Ζαν ντυ Βερζιέ ντε Ωράν ή «Σαιν-Συράν», του εισηγητή του Γιανσενισμού στη Γαλλία. Η απόφαση δυσαρέστησε τον ίδιο τον Καρδινάλιο Ρισελιέ, για την απώλεια ενός τόσο ταλαντούχου νομικού. Σύντομα τον Αντουάν ακολούθησαν 4 αδέλφια του. Ακόμα και μετά τη σύλληψη του Σαιν-Συράν τον Μάιο του 1638 ο Λε Μαιτρ παρέμεινε στο Πορ-Ρουαγιάλ, ζώντας ήσυχη και ασκητική ζωή, γράφοντας μεταφράσεις και βίους αγίων. Από τότε έγιναν φίλοι με τον Ρακίνα. Το 1656 υπήρξε μια αντι-γιανσενιστική εκστρατεία και πήγε να κρυφτεί στο Παρίσι, όπου βοήθησε τον σοφό Μπλεζ Πασκάλ να συγγράψει τις *[[Lettres provinciales]]* προς υπεράσπιση του θείου τού Λε Μαιτρ, Αντουάν Αρνώ. Ο Λε Μαιτρ πέθανε σε ηλικία 50 ετών, αφήνοντας ημιτελή μια μετάφραση της Καινής Διαθήκης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Κατηγορία:Γάλλοι δικηγόροι
Μνημείο για τους δολοφονημένους Εβραίους της Ευρώπης

Το **Μνημείο για τους δολοφονημένους Εβραίους της Ευρώπης** (γερμανικά: *Denkmal für die ermordeten Juden Europas*), γνωστό και ως **Μνημείο του Ολοκαυτώματος** (γερμανικά: *Holocaust-Mahnmal*), στο Μίττε του Βερολίνου, τιμά τη μνήμη των περίπου έξι εκατομμυρίων Εβραίων που δολοφονήθηκαν υπό την κυριαρχία του Αδόλφου Χίτλερ και των Εθνικοσοσιαλιστών.

Σχεδιασμένο από τον Πίτερ Άιζενμαν, το μνημείο αποτελείται από 2.711 ορθογώνιες πλάκες από σκυρόδεμα. Ανεγέρθηκε μεταξύ του 2003 και της άνοιξης του 2005 σε μια έκταση 19.000 τ.μ. νότια της Πύλης του Βρανδεμβούργου. Το κόστος κατασκευής ήταν περίπου 25 εκατομμύρια ευρώ. Εγκαινιάστηκε στις 10 Μαΐου 2005 και είναι ανοιχτό στο κοινό από τις 12 Μαΐου 2005.

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βερολίνο
Κατηγορία:Μνημεία Ολοκαυτώματος
Κατηγορία:Βανδαλισμένα έργα τέχνης
Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά
Κατηγορία:Μνημεία στη Γερμανία
Ατσχόι-Μαρτάν

Το **Ατσχόι-Μαρτάν** (, )) είναι πόλη της νότιας Ευρωπαϊκής Ρωσίας, στην Τσετσενία. Ο πληθυσμός του Ατσχόι-Μαρτάν το 2024 ήταν 31.286 κάτοικοι έναντι 14.680 κατοίκων στην τελευταία σοβιετική απογραφή, το 1989, παρουσιάζοντας από το 1959 μέχρι σήμερα συνεχή αύξηση στις επίσημες απογραφές.

## Γεωγραφία
Η πόλη είναι η διοικητική έδρα του ομώνυμου Διαμερίσματος Ατσχόι-Μαρτάνοφσκι. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο περίπου 250 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στις όχθες του ποταμού Φορτάνγκα ή Μαρτάν, ενώ στα ανατολικά ρέει το ποτάμι Ατσχού: από τους δύο αυτούς ποταμούς πήρε και την ονομασία της. Το Ατσχόι-Μαρτάν απέχει 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γκρόζνυ, πρωτεύουσα της Τσετσενίας.

## Ιστορία
Το 1944, μετά τη γενοκτονία και την απέλαση των Τσετσένων και των Ινγκουσετίων από το σταλινικό καθεστώς, ο οικισμός μετονομάσθηκε σε Νοβοσέλσκογιε και εποικίσθηκε με άλλες εθνοτικές ομάδες. Από το 1944 έως το 1957 ήταν η διοικητική έδρα του ομώνυμου Διαμερίσματος Νοβοσέλσκι της Περιφέρειας (όμπλαστ) του Γκρόζνυ. Το 1957, όταν επέστρεψαν πολλοί κάτοικοι, ο οικισμός πήρε την αρχική του ονομασία.

Το Ατσχόι-Μαρτάν έγινε ευρύτερα γνωστό στη Ρωσία το 1999, κατά τον second Chechen War, όταν εκεί διεξάχθηκαν πολλές αψιμαχίες και καταστράφηκαν πολλά κτήρια. Ο οικισμός ήταν επισήμως «χωριό» και η ιδιότητα της «πόλης» του δόθηκε επισήμως από τις ρωσικές αρχές μόλις το 2023.

## Παραπομπές


Ατσχοι-Μαρταν
Dokken

Οι **Dokken** είναι αμερικανικό μέταλ συγκρότημα που σχηματίστηκε στο Λος Άντζελες το 1978. Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει αρκετά singles που έφτασαν στα charts του Billboard Hot 100, όπως τα "Alone Again", "In My Dreams" και "Burning Like a Flame", και έχει πουλήσει περισσότερα από 10 εκατομμύρια άλμπουμ παγκοσμίως. Το ζωντανό άλμπουμ *Beast from the East* ήταν υποψήφιο για το πρώτο βραβείο Grammy για την καλύτερη μέταλ ερμηνεία το 1989. 

Η κλασική σύνθεση των Dokken αποτελούνταν από τον ιδρυτή Ντον Ντόκεν στα φωνητικά, τον Τζορτζ Λιντς στην κιθάρα, τον Μικ Μπράουν στα ντραμς και τον Τζεφ Πίλσον, ο οποίος αντικατέστησε τον Χουάν Κρουσιέ που είχε έρθει στους Ratt το 1983, στο μπάσο. Αυτή η σύνθεση παρέμεινε σταθερή από το 1983 έως το 1989 και ξανά από το 1993 έως το 1998, και επανενώθηκαν για λίγο το 2016. Μετά από αρκετές αλλαγές προσωπικού στην κιθάρα, ο δικηγόρος τον Ντόκεν, ο Τζον Λέβιν, ανέλαβε τον ρόλο το 2004. Το 2001, ο Μπάρι Σπάρκς αντικατέστησε τον Πίλσον στο μπάσο. Το 2009, ο Σον ΜακΝάμπ (πρώην με το Great White και το Quiet Riot) τον αντικατέστησε, και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον Κρις ΜακΚάρβιλ το 2015.  Από την αποχώρηση του Μικ Μπράουν από το συγκρότημα τον Ιούλιο του 2019, ο Ντον Ντόκεν είναι το μόνο εναπομείναν αρχικό μέλος του συγκροτήματος.

## Μέλη

* Ντόν Ντόκεν - κύρια φωνητικά, ρυθμική κιθάρα (1976-1989, 1993-σήμερα) 
* Τζον Λέβιν - κιθάρα, δεύτερα φωνητικά (2003-σήμερα) 
* Κρις ΜακΚάρβιλ - μπάσο, δεύτερα φωνητικά (2015-σήμερα) 
* Μπιλ "Μπι Τζέι" Ζάμπα - τύμπανα (2019-σήμερα)

## Δίσκογραφία

* *Breakin' the Chains* (1981) (Πιστώνεται ως Ντον Ντόκεν)
* *Breaking the Chains* (1983) (επανακαταγραφή) 
* *Tooth and Nail* (1984) 
* *Under Lock and Key* (1985) 
* *Back for the Attack* (1987) 
* *Dysfunctional* (1995) 
* *Shadowlife* (1997) 
* *Erase the Slate* (1999) 
* *Long Way Home* (2002) 
* *Hell to Pay* (2004) 
* *Lightning Strikes Again* (2008) 
* *Broken Bones* (2012) 
* *Heaven Comes Down* (2023) 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Κατηγορία:Hard rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Κατηγορία:Αμερικανικά glam metal συγκροτήματα
Σαιντ-Αντρέ-λε-Βερζέ

Το **Σαιντ-Αντρέ-λε-Βερζέ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωμπ, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ωμπ
River Man

Το **"River Man"** είναι το δεύτερο τραγούδι του άλμπουμ του Νικ Ντρέικ, *[[Five Leaves Left]]*, του 1969. Σύμφωνα με τον μάνατζερ του Ντρέικ, Τζο Μπόιντ, ο Ντρέικ θεωρούσε το τραγούδι ως το κεντρικό κομμάτι του άλμπουμ. Το 2004, το τραγούδι έγινε remaster και κυκλοφόρησε ως βινύλιο 7 ιντσών και ως βελτιωμένο CD single, συμπεριλαμβανομένου ενός μουσικού βίντεο από τον Τιμ Πόουπ.

Στις 5 Αυγούστου 1969, ο Ντρέικ ηχογράφησε το τραγούδι για τα *Peel Sessions* του BBC. 

## Μουσική δομή και στίχοι
Το τραγούδι είναι σε χρονική υπόδειξη 5/4 και είναι ένα από τα λίγα τραγούδια τα οποία έγραψε ο Ντρέικ για να παιχτούν σε τυπικό κούρδισμα. Ο Μπόιντ υπέθεσε ότι η σύνθεση επηρεάστηκε από τον Βραζιλιάνο κιθαρίστα Ζοάο Ζιλμπέρτο και ο κριτικός Ίαν ΜακΝτόναλντ υποστήριξε ότι ο ρυθμός αναπτύχθηκε με βάση το "Take Five" του Ντέιβ Μπρούμπεκ.   Αν και οι περισσότερες από τις ενορχηστρώσεις στο *Five Leaves Left* έγιναν από τον φίλο του Ντρέικ, Ρόμπερτ Κέρμπι, αυτή η ενορχηστρωση ήταν του Χάρι Ρόμπερτσον (γνωστός και ως Χάρι Ρόμπινσον), αφού ο Κέρμπι είπε ότι «δεν είχε φτάσει στο 5/4 στο μουσικό σχολείο ακόμα.»  Ο Ντρέικ ζήτησε από τον Ρόμπερτσον να κάνει τα έγχορδα να ακούγονται σαν του Φρέντερικ Ντέλιους. 

Ο Ντρέικ δεν αποκάλυψε την ταυτότητα του χαρακτήρα «Μπέτι» στους στίχους, αν και ο Τρέβορ Νταν υπέθεσε ότι μπορεί εμπνεύστηκε από την Μπέτι Φόι, έναν χαρακτήρα στο ποίημα "The Idiot Boy" του Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ, ένα ποίημα το οποίο ο Ντρέικ είχε μελετήσει ενώ φοιτούσε στο Κέιμπριτζ.  Ωστόσο, η μόνη ομοιότητα με το ποίημα είναι η ύπαρξη μιας Μπέτι. 

## Λίστα κομματιών

; CD 2004

# "River Man"
# "Day is Done (από τη Νόρα Τζόουνς και την Charlie Hunter Band)
# «Ο άνθρωπος του ποταμού» (βίντεο από τον Τιμ Πόουπ)

; 7" 2004

# "River Man"
# "River Man" (demo έκδοση)

## Παραπομπές

Κατηγορία:Τραγούδια του 1969
Κατηγορία:Singles της Island Records
Κατηγορία:Singles του 2004
Αναρριχητικό πεδίο Μετεώρων

Το **Αναρριχητικό πεδίο των Μετεώρων** βρίσκεται στον νομό Τρικάλων, στη Θεσσαλία, και αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά και ιστορικά πεδία αναρρίχησης στην Ελλάδα και διεθνώς. Οι επιβλητικοί ψαμμιτικοί βράχοι των Μετεώρων, που υψώνονται κοντά στην πόλη της Καλαμπάκας, προσφέρουν πλήθος διαδρομών διαφόρων βαθμών δυσκολίας, καθιστώντας την περιοχή προορισμό αναρριχητών από όλο τον κόσμο.

## Ιστορία
Η αναρρίχηση στα Μετέωρα ξεκίνησε οργανωμένα τη δεκαετία του 1970, όταν Γερμανοί και Έλληνες αναρριχητές χαρτογράφησαν τις πρώτες διαδρομές. Ορισμένοι πύργοι, όπως ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Πνεύμα και ο Άλφα Πύργος, έγιναν σταδιακά κλασικές διαδρομές της ελληνικής αναρρίχησης. Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του πεδίου έπαιξαν ο Dietrich Hasse και ο Heinz Lamm, οι οποίοι κατέγραψαν δεκάδες διαδρομές στις δεκαετίες 1970–1980.

## Γεωμορφολογία και ιδιαιτερότητες
Οι βράχοι των Μετεώρων είναι σχηματισμένοι από ψαμμιτικά και κροκαλοπαγή πετρώματα, γεγονός που δημιουργεί μοναδική υφή και τεχνική δυσκολία. Οι διαδρομές χαρακτηρίζονται από μεγάλη ποικιλία σε ύψη (από 20 έως και 300 μέτρα) και στυλ (παραδοσιακή, sport, multi-pitch). Η περιοχή διατηρεί παραδοσιακό χαρακτήρα, με πολλούς πύργους να παραμένουν εξοπλισμένοι με φυσικά μέσα ασφάλισης.

## Πρόσβαση και τουρισμός
Η πρόσβαση στο πεδίο είναι εύκολη μέσω Καλαμπάκας και Καστρακίου, όπου υπάρχουν μονοπάτια που οδηγούν στις κυριότερες αναρριχητικές ζώνες. Το πεδίο είναι επισκέψιμο όλο τον χρόνο, με ιδανικές περιόδους την άνοιξη και το φθινόπωρο. Η περιοχή συνδυάζει αναρρίχηση, φυσικό τοπίο και πολιτιστική κληρονομιά, καθώς στους βράχους βρίσκονται τα περίφημα Μοναστήρια των Μετεώρων, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

## Διαδρομές και δυσκολίες
Υπάρχουν πάνω από 700 καταγεγραμμένες διαδρομές, από εύκολες (IV–V UIAA) έως πολύ απαιτητικές (VIII+ και IX βαθμού). Οι πιο γνωστοί πύργοι είναι ο Holy Ghost, ο Ambaria, ο Pillar of Dreams και ο Doupiani.

Κατηγορία:Βουνά των Τρικάλων
Μετεωρα
Αναρριχητικό πεδίο Γεροδήμος

Το **Αναρριχητικό πεδίο Γεροδήμος** βρίσκεται κοντά στην παραθαλάσσια κωμόπολη **Πάλαιρος** της Αιτωλοακαρνανίας, στη Δυτική Ελλάδα.  Αποτελεί έναν από τους πιο δραστήριους αναρριχητικούς προορισμούς της περιοχής του Αμβρακικού κόλπου και έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια από Έλληνες αναρριχητές.

Το πεδίο είναι διαμορφωμένο σε ασβεστολιθικό βραχώδη σχηματισμό με πανοραμική θέα προς το Ιόνιο πέλαγος.  Διαθέτει περίπου 25 διαδρομές **sport climbing** με βαθμούς δυσκολίας από 5b έως 7b και ύψος 15–35 μέτρων.  Οι γραμμές χαρακτηρίζονται από τεχνικά περάσματα, καλή ασφάλιση και ποικιλία μορφών, όπως κάθετες πλάκες και ελαφρώς αρνητικές επιφάνειες.

Η πρόσβαση στο πεδίο είναι εύκολη, καθώς βρίσκεται λίγα λεπτά οδικώς από την Πάλαιρο και ακολουθεί σύντομη πεζοπορία 5–10 λεπτών.  Η περιοχή είναι κατάλληλη για αναρρίχηση καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, με ιδανικές συνθήκες την άνοιξη και το φθινόπωρο.

## Γεωγραφία
Το πεδίο ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ακτίου–Βόνιτσας, στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.  Η γεωμορφολογία του χαρακτηρίζεται από ασβεστολιθικά πρανή με νότιο προσανατολισμό, τυπικά του παράκτιου τοπίου του Ιονίου.

## Χαρακτηριστικά

* **Τύπος βράχου:** Ασβεστόλιθος (Limestone)
* **Είδη διαδρομών:** Sport (μονόσχοινες)
* **Πλήθος διαδρομών:** ~25
* **Βαθμοί δυσκολίας:** 5b – 7b
* **Ύψος διαδρομών:** 15 – 35 μ.
* **Προσανατολισμός:** Δυτικός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουνά της Αιτωλοακαρνανίας
Γεροδημος
Εριντσαλαμά Ραζαοναριβελό

Ο **Εριντσαλαμά Αντριαμιασί Ραζαοναριβελό** (*Herintsalama Andriamiasy Rajaonarivelo*) είναι Μαλγάσιος επιχειρηματίας, οικονομολόγος και πολιτικός, o οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός της Μαδαγασκάρης από τις 22 Οκτωβρίου 2025, αντικαθιστώντας τον στρατηγό Ρουφέν Ζαφισαμπό έως τις 9 Μαρτίου 2026. Πριν από τον διορισμό του, ήταν επικεφαλής της BNI Madagascar.

## Εκπαίδευση
Ο Ραζαοναριβελό είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην βιομηχανική και επιχειρηματική οικονομία από το Πανεπιστήμιο Τουλούζ Καπιτόλ στη Γαλλία.

## Σταδιοδρομία

### Επαγγελματική σταδιοδρομία
Εκπαιδευμένος ως διεθνής σύμβουλος, έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες αποστολές για διάφορους διεθνείς οργανισμούς, μεταξύ των οποίων η Παγκόσμια Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Γενική Γραμματεία των Χωρών ΑΚΕ, η COMESA, η SADC, η IOC και η Αφρικανική Τράπεζα Ανάπτυξης.

Κατέχει διάφορες καίριες θέσεις στον ιδιωτικό τομέα. Είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Εθνικής Βιομηχανικής Τράπεζας από τον Νοέμβριο του 2020. Είναι πρόεδρος του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου της Μαδαγασκάρηςαπό τον Νοέμβριο του 2011. Είναι ιδρυτής και μοναδικός μέτοχος της Madagascar Development & Placement Ltd από τον Ιούνιο του 1994. Είναι επίσης ιδρυτής, μοναδικός μέτοχος και διαχειριστής της Phénix Investissement Ltd από τον Σεπτέμβριο του 1996.

Είναι ιδρυτής και πρόεδρος της FOM (Fikambanan'ny Orinasa Malagasy), ενός δικτύου επιχειρήσεων που εργάζονται για την τυποποίηση και ανταγωνιστικότητα του ιδιωτικού τομέα. Σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 2025, δήλωσε ότι «οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αποτελούν τη φορολογική βάση», υποστηρίζοντας τη μεταρρύθμιση του φορολογικού και διοικητικού πλαισίου για την ενθάρρυνση της τυποποίησης και της οικονομικής ανάπτυξης.

Μιλάει τακτικά σε οικονομικά συνέδρια, μεταξύ άλλων στο φόρουμ «Καινοτόμα στρατηγική ανάπτυξης και ηγεσία στον τραπεζικό τομέα στη Μαδαγασκάρη», που διοργανώθηκε από την Altitude Madagascar τον Νοέμβριο του 2024.

### Πολιτική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την κυβερνητική του πορεία ως τεχνικός σύμβουλος στο Υπουργείο Εξωτερικών από τον Φεβρουάριο του 2019 έως τον Απρίλιο του 2020.

Στις 22 Οκτωβρίου 2025, έπειτα από τις μαζικές διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στις 25 Σεπτεμβρίου 2025 και εξελίχθηκαν στο πραξικόπημα του 2025, διορίστηκε Πρωθυπουργός της Μαδαγασκάρης από τον προσωρινό πρόεδρο Μικαέλ Ραντριανιρινά. Ο Ριφέν Ζαφισαμπό είχε διοριστεί δύο εβδομάδες νωρίτερα από τον Αντρί Ραζοελίνα, πριν από το πραξικόπημα.

Στις 9 Μαρτίου 2026 ο πρόεδρος Μικαέλ Ραντριανιρινά απέπεμψε αρκετά μέλη του υπουργικού συμβουλίου καθώς και τον ίδιο τον Ραζαοναριβελό, απομακρύνοντάς τον από το αξίωμα του πρωθυπουργού.

## Δείτε επίσης
*Πολιτική της Μαδαγασκάρης

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μαδαγασκάρης
Μέγαρο Ραβούνα (Κωνσταντινούπολη)

Το **Μέγαρο Ραβούνα** (Ravouna Binası) είναι ένα ιστορικό κτήριο που βρίσκεται στη Μεγάλη Οδό του Πέραν (Λεωφόρο Ιστικλάλ/Istiklal Caddesi) στον αριθμό 201, στην περιοχή Μπέγιογλου της Κωνσταντινούπολης. 

## Ιστορία
Το κτήριο χτίστηκε το 1906 για λογαριασμό της ιταλικής οικογένειας Ravouna. Σχεδιάστηκε από τους Έλληνες αρχιτέκτονες Κωνσταντίνο Π. Κυριακίδη και Αλέξανδρο Γενιντουνιά σε στυλ Αρ Νουβό . Κατασκευάστηκε μεταξύ 1901 και 1906 από τους Ιταλούς επιχειρηματίες G. Alf. Michelini. Τα ονόματα των αρχιτεκτόνων αναγράφονται στο κτίριο, καθώς και τα αρχικά RF για την οικογένεια Ραβούνα.

## Τρέχουσα χρήση
Το κτήριο υποβλήθηκε σε εκτεταμένη ανακαίνιση το 2011 και σήμερα λειτουργεί ως πολυτελές ξενοδοχείο-σουίτες με την ονομασία "Ravouna 1906 Suites".

## Φωτογραφίες

Αρχείο:ΡΑΒΟΥΝΑ 1.jpg|Μαρμάρινη επιγραφή όπου φαίνονται τα ονόματα των αρχιτεκτόνων.
Αρχείο:ΡΑΒΟΥΝΑ 2.jpg
Αρχείο:ΡΑΒΟΥΝΑ 3.jpg|Διακοσμητικό όπου φαίνονται τα αρχικά της οικογένειας Ραβούνα


## Πηγές

* Κολώνας Β. (2005) Έλληνες αρχιτέκτονες στην οθωμανική αυτοκρατορία (19ος - 20ός αιώνας), Εκδόσεις Ολκός

* Φεσσά-Εμμανουήλ, Ε./Μαρμαράς Ε. (2013) 12 Έλληνες Αρχιτέκτονες του Μεσοπολέμου, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. ISBN 960-524-209-5

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη
Επαρχία Πιτυούντος και Σοχουμίου-Αμπχαζίας

Η **Επαρχία [[Πιτσούντα|Πιτυούντος]] και [[Σουχούμι|Σοχουμίου]]-[[Αυτόνομη Δημοκρατία της Αμπχαζίας|Αμπχαζίας]]** (γεωργιανά: ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის ეპარქია μπιτσβιντίσα ντα τσχουμ-αμπχαζέτις επαρκία) είναι μια επαρχία της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας με έδρα το Σοχούμι, στη Γεωργία.  Υπάγονται στη δικαιοδοσία της περιφέρειαι Σεβαστούπολης (Σοχούμι), Γυένου (Οτσαμτσίρε), Γκάλι, Γκουντάουτας, Γκουλρίπσι και Τριγλίτης (Γκάγκρα).

Κατηγορία:Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία
Μπικίν

Το **Μπικίν** () είναι πόλη της ανατολικής Ασιατικής Ρωσίας, στο Κράι του Χαμπάροφσκ. Ο πληθυσμός του Μπικίν το 2025 ήταν 15.482 κάτοικοι έναντι 19.129 κατοίκων στην τελευταία σοβιετική απογραφή, το 1989. Η πόλη είναι κτισμένη σε μέσο υψόμετρο περίπου 80 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στη δεξιά όχθη του ομώνυμου ποταμού Μπικίν, σε απόσταση 230 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά από το Χαμπάροφσκ, πρωτεύουσα του Κράι, ενώ *σε ευθεία γραμμή* απέχει 268 χιλιόμετρα από την πλησιέστερη ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού.

Ο οικισμός ιδρύθηκε το 1885 με την ονομασία **Μπικίνσκαγια** και αναβαθμίσθηκε επισήμως σε «πόλη» το 1938. Το Μπικίν έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (*Dwa* κατά Köppen), με μεγάλες θερμοκρασιακές διαφορές μεταξύ χειμώνα και θέρους εξαιτίας της επιδράσεως του Σιβηρικού αντικυκλώνα και των μουσώνων Ανατολικής Ασίας. Η μέγιστη θερμοκρασία που σημειώθηκε ποτέ είναι +38 °C, ενώ η ελάχιστη −45 °C.

## Παραπομπές


Μπικιν
Γουίλαρντ Βαν Ντάυκ

Ο **Γουίλαρντ Βαν Ντάυκ** (, 5 Δεκεμβρίου 1906 &ndash; 23 Ιανουαρίου 1986) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης κινηματογραφικών ταινιών ντοκιμαντέρ και φωτογράφος, που διετέλεσε διευθυντής του Τμήματος Κινηματογράφου του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (Μπέρκλεϋ), αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Το 1928 μαθήτευσε στον φωτογράφο Έντουαρντ Γουέστον και το 1932 ίδρυσε μαζί με τον  τη φωτογραφική ομάδα Group f/64. Το 1934 εκτέθηκαν 70 φωτογραφίες του Βαν Ντάυκ στο Μουσείο Ντε Γιανγκ στο Σαν Φρανσίσκο. Σύντομα όμως εγκατέλειψε τη φωτογραφία για τον κινηματογράφο, εγκαθιστάμενος στη Νέα Υόρκη το 1935. Σκηνοθέτησε δεκάδες ντοκιμαντέρ, μερικά για την τηλεόραση.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαν Ντάυκ Γουίλλαρντ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 751

Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί φωτογράφοι
Τζων Τσαρλς Βαν Ντάυκ

Ο **Τζων Τσαρλς Βαν Ντάυκ** (, 21 Απριλίου 1856 &ndash; 5 Δεκεμβρίου 1932) ήταν Αμερικανός ιστορικός της τέχνης, τεχνοκριτικός και συγγραφέας βιβλίου για τη φύση.

Γεννήθηκε στο Νιου Μπράνσγουικ (Νιου Τζέρσεϊ) και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, καθώς και στην Ευρώπη. Εργάσθηκε ως βιβλιοθηκάριος και το 1891 διορίσθηκε καθηγητής της Ιστορίας της τέχνης στο Κολέγιο Ράτγκερς, το σημερινό Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς του Νιου Τζέρσεϊ. Συνέγραψε σειρά τεχνοκριτικών βιβλίων-οδηγών με γενικό τίτλο *New Guides to Old Masters*, ενώ επιμελήθηκε άλλα βιβλία τέχνης. Το 1901 δημοσίευσε το επιδραστικό φυσιολατρικό βιβλίο *The Desert: Further Studies in Natural Appearances*. Πέθανε σε νοσοκομείο του Μανχάταν σε ηλικία 76 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 751

Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί της τέχνης
Κατηγορία:Κριτικοί της τέχνης
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Κολούμπια
Ευχαριστίες (Μπέχερ)

***Ευχαριστίες*** (), είναι ποίημα του Γιοχάνες Ρ. Μπέχερ που έγραψε το 1953 για τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν.

Ο Γιοχάνες Ρ. Μπέχερ ήταν μέλος της εκτελεστικής επιτροπής και της κεντρικής επιτροπής του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας από το 1946 και διετέλεσε Υπουργός Πολιτισμού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας από το 1954 έως το 1958. Έγραψε τους στίχους του εθνικού ύμνου της ΛΔΓ, έλαβε το Εθνικό Βραβείο της ΛΔΓ το 1950 και του απονεμήθηκε το Διεθνές Βραβείο Στάλιν στη Μόσχα το 1953. Η εκτίμηση του Μπέχερ για τον Στάλιν αποτελεί παράδειγμα της επίσημης κρατικής προσωπολατρίας που περιέβαλε τον Σοβιετικό ηγέτη.

Σε χειρόγραφο γραμμένο το 1956, δύο χρόνια πριν τον θάνατό του, ο Μπέχερ παραδέχθηκε ότι γνώριζε τα εγκλήματα της εποχής του Στάλιν («Δεν υποψιαζόμουν απλώς, ήξερα!») και κατηγόρησε τον εαυτό του για συνενοχή μέσω της σιωπής του. Οι συγκλονιστικές δηλώσεις του δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό της Ακαδημία Τεχνών της ΛΔΓ.  

## Περιεχόμενο
Το ποίημα αποτελείται από δύο μέρη, καθένα από τα οποία περιλαμβάνει έξι στροφές των τεσσάρων στίχων.

Το πρώτο μέρος αναφέρει πρόσωπα του Μαρξισμού-Λενινισμού: Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Ερνστ Τέλμαν, καθώς και τοποθεσίες στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας: Ρόστοκ, Στράλζουντ, Δρέσδη.

Το δεύτερο μέρος αναφέρει τον Ρήνο, τον Καθεδρικό ναό της Κολωνίας, τη Λίμνη Κωνσταντία και τον Μέλανα Δρυμό. Το ποίημα καταλήγει σε υμνητικό τόνο: «Ανατολή και Δύση ενώνονται μέσα του. Διασχίζει τη θάλασσα... και το θέλημα του Στάλιν θα γίνει».

Ο Μπέχερ οραματίζεται τον αθάνατο Στάλιν να περπατάει στην πινακοθήκη της Δρέσδης, στα εργοστάσια στην περιοχή του Ρουρ και να ατενίζει τον Καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Ο Στάλιν είναι παντού, ακόμα και στον (Δυτικό) Γερμανικό Ρήνο. Ο ποιητής είναι πεπεισμένος ότι η φράση «Γερμανία, ενωμένη πατρίδα» μπορεί να είναι μόνο μια κομμουνιστική αυτοκρατορία στην οποία η «ιδιοφυΐα» και οι διδασκαλίες του Στάλιν είναι πανταχού παρούσες. Αυτά ηχούσαν υπέροχα στα αυτιά των Ανατολικογερμανών σταλινικών, αλλά αγνοήθηκαν κατά την εποχή της αποσταλινικοποίησης, όταν η οριοθέτηση της Γερμανίας ήταν στην ημερήσια διάταξη και οι στίχοι του εθνικού ύμνου έπαψαν να ακούγονται. Ο Μπέχερ, και μαζί του κι άλλοι υμνητές της κληρονομιάς του Στάλιν, παραγκωνίστηκαν πολιτικά. Μετά το 1990, το ποίημα θεωρείται το πιο γνωστό ποίημα της ανατολικογερμανικής λογοτεχνίας για τον Στάλιν λόγω του (ακούσιου) παραλογισμού του.

## Το ποίημα

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Γερμανικά ποιήματα
Κατηγορία:Ανατολικογερμανική λογοτεχνία
Μπζίπι

Το **Μπζίπι** (γεωργιανά: ბზიფი) και ιστορικά γνωστή ως **Καποετιστσκάλι** (γεωργιανά: კაფოეთისწყალი, μιγγρελικά: ზუფუ ζούπου, αμπχαζικά: Бзыԥ μπζιμπ) ένα από τα δύο μεγαλύτερα ποτάμια της Αυτόνομη Δημοκρατία της Αμπχαζίας και το δώδεκατο μεγαλύτερο ποτάμι στη Γεωργία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποταμοί της Γεωργίας
Ψου

Ο **Ψου** (γεωργιανά: ფსოუ, αντιγκέ: Псыу, αμπχαζικά: Ԥсоу, ρωσικά: Псоу) είναι ποταμός στον Δυτικό Καύκασο, που συνορεύει με την οροσειρά Γκάγκρα στα ανατολικά.  Ρέει κατά μήκος των νότιων πλαγιών της οροσειράς του Μεγάλου Καυκάσου και αποτελεί μέρος των συνόρων μεταξύ Γεωργίας και Ρωσίας.

Κατηγορία:Ποταμοί της Γεωργίας
Αυτόνομη Δημοκρατία της Αμπχαζίας

**Αυτόνομη Δημοκρατία της Αμπχαζίας** (γεωργιανά: აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, αμπχαζικά: Аԥснытәи Автономтә Ареспублика) είναι μια αυτόνομη δημοκρατία εντός της Γεωργίας, στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Η αυτόνομη δημοκρατία περιλαμβάνει το έδαφος των ιστορικογεωγραφικών επαρχιών της Αμπχαζίας και μερικών εδαφών της Μιγγρελία.

## Αποσχιστικό καθεστώς

Από το 1992, στην επικράτεια της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Αμπχαζίας έχει εγκαθιδρυθεί ένα αυτονομιστικό καθεστώς, το οποίο, από τις 23 Ιουλίου 1992, κήρυξε την λεγόμενη ανεξαρτησία της «Δημοκρατίας της Αμπχαζίας» Η ανεξαρτησία της αναγνωρίστηκε μόνο από τη Ρωσία, τη Νικαράγουα, τη Βενεζουέλα, το Ναουρού, το Τουβαλού και δύο αυτοανακηρυγμένες δημοκρατίες τη λεγόμενη «Δημοκρατία της Νότιας Οσσετίας» και τη λεγόμενη «Δημοκρατία της Υπερδνειστερίας».  Επιπλέον, στις 31 Μαΐου 2011, η αυτονομιστική κυβέρνηση του Σοχούμι ανακοίνωσε ότι το Βανουάτου αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Αμπχαζίας,   αλλά αυτή η πληροφορία αργότερα διαψεύστηκε από το Βανουάτου. Τα υπόλοιπα κράτη δεν αναγνωρίζουν την ανεξαρτησία της και τη θεωρούν νομικά ως αδιαίρετο μέρος της Γεωργίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμπχαζία
Γκάλι

Το **Γκάλι** (γεωργιανά: გალი , μιγγρελικά: ღალი  που σημαίνει «το ρυάκι», αμπχαζικά: Гал) είναι πόλη στη Γεωργία, στην Αυτόνομη Δημοκρατία της Αμπχαζίας, 77 χλμ. νοτιοανατολικά του Σουχούμι. Αναγνωρίστηκε ως πόλη το 1932. Αναφέρεται ως **Κογιέλι** σε χάρτη του Αρκάντζελο Λάμπερτ από το 1654. Είναι το κέντρο της περιοχής Γκάλι και βρισκόταν στη ζώνη ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών πριν από το ρωσικό βέτο στην αποστολή της UNOMIG το 2009. Το 2011 η πόλη έχει πληθυσμό 7.605 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Delta Force

Η **1st Special Forces Operational Detachment–Delta** (**1st SFOD-D**), γνωστή και ως **Delta Force**, **Combat Applications Group** (**CAG**), η εντός της Διακλαδικής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (ΔΔΕΕ/ JSOC) ως **Task Force Green** είναι δύναμη ειδικών επιχειρήσεων του Στρατού Ξηράς των Ηνωμένων Πολιτειών υπό τον επιχειρησιακό έλεγχο της JSOC. Οι πρωτεύουσες αποστολές συμπεριλαμβάνουν αντιτρομοκρατία, διάσωση ομήρων, άμεσες επιθετικές ενέργειες και ειδικές αναγνωρίσεις γενικά ενάντιο στόχων υψηλού ενδιαφέροντος.

Η Delta Force, μαζί με την Intelligence Support Activity, η DEVGRU (SEAL Team 6), του Πολεμικού Ναυτικού και η 24η Special Tactics Squadron της Πολεμικής Αεροπορίας, αποτελούν τις "Tier 1" ομάδες ειδικών επιχειρήσεων που έχουν ως αποστολή την διεξαγωγή τις πιο περίπλοκες, μυστικές και επικίνδυνες αποστολές με την κατεύθυνση του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και του Υπουργού Πολέμου.

Οι παραπάνω χειριστές και μέλη υποστηρίξεως επιλέγονται από την 75η Ranger Regiment και τις Ειδικές Δυνάμεις Στρατού Ξηράς αλλά το σχολείο επιλογής είναι ανοικτό για όλους από όλα τα κλάδοι του στρατού.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Λεσελίντζε (πόλη)

Το **Λεσελίτζε** (γεωργιανά: ლესელიძე, αμπχαζικά: Гьачрыҧшь/გჲეჩრჷფშ γκιατσριπίς, αρμενικά: Լեսելիձե λεσελίτζε, ρωσικά: Леселидзе λεσελίτζε ή Ермоловск γερμόλοφσκ) είναι μια πόλη στην Αυτόνομη Δημοκρατία της Αμπχαζίας της Γεωργίας. Η πόλη βρίσκεται στις όχθες της Μαύρης Θάλασσας και απέχει 14 χλμ. από την Γκάγκρα.

Η πόλη ονομάστηκε *Λεσελίτζε* προς τιμήν ενός στρατηγού του ανατολικού μετώπου (Κoνσταντίν Λεσελίτζε, 1903–1944).

Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Μη βαράτε όλοι μαζί

Το ***Μη βαράτε όλοι μαζί*** (μεταγενέστερος τίτλος: *Οι αετονύχηδες*) είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1962 σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Ρηγινού και σενάριο των Φραγκίσκου Μανέλλη και Διονύση Πριονά. Πρωταγωνιστούν οι Φραγκίσκος Μανέλλης, Γιάννης Μαλούχος και Μίμης Φωτόπουλος.

Η υπόθεση επικεντρώνεται σε δύο φίλους, τον Σπουργίτη και τον Φλώρο, οι οποίοι βρίσκονται διαρκώς μπλεγμένοι σε απίθανες καταστάσεις. Μη μπορώντας να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές υποχρεώσεις τους, καταλήγουν πάντα να είναι κυνηγημένοι.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 31 Δεκεμβρίου 1962 στον «Ιντεάλ» της Αθήνας και το «Ολύμπιον» του Πειραιά, ενώ συγχρόνως έγινε και η προβολή της στους κινηματογράφους «Νίκη» του Βόλου και «Ρεξ» της Λαμίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1962
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χρήστου Μουραμπά
Συνθήκη του Γκεοργκίεφσκ

Η **Συνθήκη του Γκεοργκίεφσκ** (γεωργιανά: გეორგიევსკის ტრაქტატი, ) είναι μια «συνθήκη φιλίας» που υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου (4 Αυγούστου) του 1783 στο φρούριο του Γκεοργκίεφσκ μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και του ενιαίου Βασιλείου της Καρτλίας-Καχετίας, σύμφωνα με την οποία η Γεωργία θα γινόταν προτεκτοράτο της Ρωσίας.

Ήταν η πρώτη διμερής διεθνής συμφωνία στην ιστορία των αιώνων ρωσο-γεωργιανών σχέσεων.
Ιβερνωμόν

Το **Ιβερνωμόν** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Αρδεννών, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες των Αρδεννών
Καζάς Κιλκίς

μικρογραφία|Χάρτης των καζάδων της ύστερης Οθωμανικής περιόδου. Ο καζάς Κουκούς σημειώνεται στη Μακεδονία.
Ο **καζάς Κιλκίς** ή **καζάς Αβρέτ Χισάρ** (, ) ήταν διοικητική διαίρεση (καζάς) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα. Ανήκε στο σαντζάκι Θεσσαλονίκης του Βιλαέτι Θεσσαλονίκης και αποτελούσε μία από τις σημαντικές υποδιαιρέσεις της περιοχής της σημερινής Κεντρικής Μακεδονίας.  Διοικητικό του κέντρο ήταν η πόλη Κουκούς (Κιλκίς) (τουρκικά: *Avret Hisar*), ενώ η ναχιγιέ του ήταν γνωστή ως Καρά Νταγ (*Kara Dağ*), που περιελάμβανε τα χωριά του ορεινού όγκου των Κρουσσίων.

## Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με το Οθωμανικό Σαλναμέ (ετήσιο στατιστικό έτος) του 1892, ο καζάς Κουκούς αριθμούσε:
* 23.848 Μουσουλμάνους
* 17.778 Μη μουσουλμάνους

Κατά τον Βασίλ Κάντσοφ στο έργο του «*Μακεδονία. Εθνογραφία και στατιστική*» (1900), ο καζάς Κουκούς είχε συνολικά 43.178 κατοίκους, από τους οποίους:
* 21.468 Βούλγαροι χριστιανοί
* 19.928 Τούρκοι
* 1.782 Ρομά

Το 1905 ο Ντίμιταρ Μπράνκωφ, ψευδώνυμο του Ντίμιταρ Μίσεφ, Γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας, αντλώντας στοιχεία κυρίως από χάρτη της Εξαρχίας του 1901, υπολόγισε, χρησιμοποιώντας ως κριτήριο τη γλώσσα και διακρίνοντας για πρώτη μεταξύ των βουλγαρικών στατιτικών φορά ανάμεσα σε εξαρχικούς και πατριαρχικούς «Γραικομάνους» (Grecisants) Βουλγάρους, ότι στον καζά Κιλκίς ζούσαν: 28.168 Βούλγαροι εξαρχικοί, 376 Βούλγαροι Γραικομάνοι και καθόλου Έλληνες.

Στη στατιστική που δημοσίευσε το 1913 ο Βούλγαρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας Ιορδάν Ιβάνωφ ισχυρίστηκε, δίχως να παραθέτει στοιχεία ότι στον καζά Κιλκίς ζούσαν 18.236 Βούλγαροι και κανένας Έλληνας.

Στη μελέτη του *La Macédoine et l'hellénisme. Étude historique et ethnologique* ο Βασίλειος Κολοκοτρώνης, βασιζόμενος σε απογραφικά δεδομένα του Αμαντόρι-Βιργκίλι και έχοντας ως κριτήριο την εθνική συνείδηση, συμπέρανε ότι την παραμονή των Βαλκανικών πολέμων ζούσαν στον καζά του Κιλκίς 625 Έλληνες και 17.436 Βούλγαροι.

Ο ιστορικός Ιάκωβος Μιχαηλίδης συμπεραίνει ότι στον καζά Κιλκίς κατοικούσαν ως επί το πλείστον εξαρχικοί Σλαβόφωνοι.

## Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912–1913), η περιοχή του καζά Κουκούς προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Ελλάδας και αποτέλεσε τον πυρήνα του σημερινού νομού Κιλκίς.

## Υποσημειώσεις


Κατηγορία:Καζάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Μακεδονία (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς
Κατηγορία:Οθωμανική περίοδος στην Ελλάδα
Βασίλειο της Καρτλίας-Καχετίας

Το **Βασίλειο της Καρτλίας-Καχετίας** (γεωργιανά: ქართლ-კახეთის სამეფო) ήταν ένα φεουδαρχικό κράτος που δημιουργήθηκε από το 1762 έως το 1801 ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης δύο γεωργιανών βασιλείων: της Καρτλίας και της Καχετίας.

Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας
Βασίλειο της Καρτλίας

Το **Βασίλειο της Καρτλίας** (γεωργιανά: ქართლის სამეფო) ήταν ένα μεσαιωνικό γεωργιανό φεουδαρχικό κράτος που προέκυψε ως αποτέλεσμα της διάλυσης του Βασιλείου της Γεωργίας και υπήρχε από το 1484 έως το 1763. Η πρωτεύουσα του βασιλείου ήταν η Τιφλίδα .

Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας
Καρτλία

Το **Κάρτλι** ή η **Καρτλία** (γεωργιανά: ქართლი)είναι μια ιστορική περιοχή στην κεντρική και ανατολική Γεωργία, την οποία διασχίζει ο ποταμός Κύρος, στον οποίο βρίσκεται η πρωτεύουσα της Γεωργίας, η Τιφλίδα. Ιστορικά, γνωστή ως '''Ιβηρία''' (αρχ. ελλ.: Ἰβηρία), η Καρτλία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εθνική και πολιτική ενοποίηση όλων των Γεωργιανών κατά τον Μεσαίωνα. Τα ιστορικά εδάφη της Καρτλίας διαιρούνται σήμερα σε 3 διοικητικές περιοχές (μχάρε) της Γεωργίας: Εσωτερική Καρτλία, Κατω Καρτλία και Σάμτσχε-Τζαβαχετία.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γεωργίας
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Γεωργίας
Βασίλειο της Καχετίας

Το **Βασίλειο της Καχετίας** (γεωργιανά: კახეთის სამეფო) ήταν ένα γεωργιανό φεουδαρχικό κράτος τον 15ο-18ο αιώνα. Προέκυψε ως αποτέλεσμα της πολιτικής διάλυσης της γεωργιανής φεουδαρχικής μοναρχίας. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε τη δεκαετία του '30 του 13ου αιώνα μετά την εγκαθίδρυση της μογγολικής κυριαρχίας στη Γεωργία και έληξε στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, όταν το 1490 η διάλυση της Γεωργίας επισημοποιήθηκε νομικά.

Το 1466 θεωρείται η ημερομηνία σχηματισμού του βασιλείου της Καχετίας, όταν ο Γεώργιος Η΄, ο τελευταίος βασιλιάς της ενωμένης Γεωργίας, ενθρονίστηκε στην Καχετία και ίδρυσε το ανεξάρτητο φεουδαρχικό βασίλειο της Καχετίας με επικεφαλής τη δυναστεία των Μπαγκρατιόνι, αν και η δημιουργία του βασιλείου επιβεβαιώθηκε επίσημα το 1490. Το Βασίλειο της Καχετίας υπήρχε μέχρι το 1762, όταν ο βασιλιάς Ηράκλης Β΄ του Καχετίου κληρονόμησε το Βασίλειο της Καρτλίας και έγινε βασιλιάς της ενωμένης Καρτλίας-Καχετίας.

Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας
Μαρκ Βαν Ντόρεν

Ο **Μαρκ Α. Βαν Ντόρεν** (αγγλ. *Mark Van Doren*, 13 Ιουνίου 1894 – 10 Δεκεμβρίου 1972) ήταν Αμερικανός ποιητής, κριτικός της λογοτεχνίας και πανεπιστημιακός, καθηγητής της Αγγλικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια για σχεδόν 40 χρόνια. Χάρη στην τελευταία ιδιότητα, μπόρεσε να εμπνεύσει μια γενιά επιδραστικών συγγραφέων και διανοητών, μεταξύ των οποίων ήταν οι Τόμας Μέρτον, Τζων Μπέρρυμαν, Χουίτακερ Τσέιμπερς, Άλλεν Γκίνσμπεργκ και Τζακ Κέρουακ. Ο Βαν Ντόρεν κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ για την Ποίηαη το 1940 με την ποιητική συλλογή του *Collected Poems 1922-1938*.

Αδελφός του Μαρκ Βαν Ντόρεν ήταν ο ποιητής, πανεπιστημιακός και κριτικός Καρλ Βαν Ντόρεν και γιος του ο Τσαρλς Βαν Ντόρεν.

## Βίος και σταδιοδρομία
Ο Μ. Βαν Ντόρεν γεννήθηκε στο χωριό Χόουπ (*Hope*, δηλαδή «ελπίδα») του Ιλινόι και ήταν γιος της Γιουντόρα Ανν (*Eudora Ann*, το γένος *Butz*) και του Τσαρλς Λούσιους Βαν Ντόρεν (*Charles Lucius Van Doren*), επαρχιακού ιατρού. Μεγάλωσε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Καρλ και τα άλλα τρία αδέλφια τους στο οικογενεικό αγρόκτημα. Πήρε πτυχίο από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ιλινόι στην Ουρμπάνα-Σαμπέιν το 1914 και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1920, το οποίο τον προσέλαβε αμέσως ως διδάσκοντα. Εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους πανεπιστημιακούς του Κολούμπια, όντας καθηγητής α΄ βαθμίδας από το 1942 και μια «θρυλική παρουσία στα αμφιθέατρα» μέχρι την αφυπηρέτησή του το 1959. Παραλλήλως ήταν συντάκτης στο περιοδικό *[[The Nation]]* (το 1924-1928 και μετά το 1935-1938).

## Προσωπική ζωή
Ο Μ. Βαν Ντόρεν νυμφεύθηκε το 1922 τη συγγραφέα Ντόροθυ Γκραφ (Dorothy Graffe, 1896-1993). Το επιτυχημένο βιβλίο του *Anthology of World Poetry* επέτρεψε στο ζεύγος να αγοράσει ένα σπίτι στη Νέα Υόρκη τον Φεβρουάριο του 1929, λίγο πριν την κατάρρευση των αγορών. Ο πρωτότοκος γιος τους, ο πολυμαθέστατος Τσαρλς Βαν Ντόρεν (1926-2019), αναμίχθηκε στο σκάνδαλο του τηλεπαιχνιδιού γνώσεων *Twenty-One*, που περιγράφεται στην ταινία *[[Quiz Show]]* του 1994 (σε αυτή τον Μαρκ Βαν Ντόρεν υποδύεται ο ηθοποιός Πολ Σκόφιλντ, που για τον ρόλο αυτόν ήταν υποψήφιος για «Όσκαρ» Β΄ ρόλου). Απέκτησαν και δεύτερο γιο, τον Τζων.

Ο Μαρκ Βαν Ντόρεν πέθανε στην πόλη Τόρινγκτον (Κονέκτικατ) σε ηλικία 78 ετών, δύο ημέρες αφότου υποβλήθηκε σε εγχείρηση για προβλήματα του κυκλοφορικού.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 754

Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόλογοι
Κατηγορία:Ποιητές του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Αμερικανοί αυτοβιογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κριτικοί του κινηματογράφου
Κατηγορία:Νικητές Βραβείου Πούλιτζερ για Ποίηση
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Κολούμπια
Ντόναλντ Βαν Σλάυκ

Ο **Ντόναλντ Ντέξτερ Βαν Σλάυκ** (αγγλ. *Donald Dexter Van Slyke*, 29 Μαρτίου 1883 &ndash; 4 Μαΐου 1971), γνωστός απλώς και ως «ο Βαν», ήταν Αμερικανός βιοχημικός ολλανδικής καταγωγής. Είχε δημοσιεύσει 317 επιστημονικές εργασίες σε περιοδικά και 5 βιβλία. Επίσης είχε δεχθεί πολλές τιμητικές διακρίσεις, όπως το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης και το πρώτο στην ιστορία AMA Scientific Achievement Award. Ο λεγόμενος *προσδιορισμός Van Slyke*, ένας έλεγχος για αμινοξέα, ονομάσθηκε έτσι από τον Ντόναλντ Βαν Σλάυκ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαν Σλάυκ Ντόναλντ Ντέξτερ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 755

Κατηγορία:Αμερικανοί βιοχημικοί
Γκαλίτα

Η **Γκαλίτα** (αγγλ. *Goleta*) είναι παραθαλάσσια πόλη της Καλιφόρνια στην Κομητεία Σάντα Μπάρμπαρα. Η ονομασία της προέρχεται από την ισπανική λέξη για τον ομώνυμο τύπο πλοίου *γολέτα* (αλλιώς σκούνα, ημιολία). Η Γκαλίτα είχε πληθυσμό 32.690 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Κοντά στην πόλη βρίσκεται η πανεπιστημιόπολη του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα, ενώ από την πόλη Σάντα Μπάρμπαρα, πρωτεύουσα της κομητείας, η Γκαλίτα απέχει 13 χιλιόμετρα προς τα δυτικά, κατά μήκος της ακτής. Η πεταλούδα μονάρχης ξεχειμωνιάζει σε αρκετές συστάδες ευκαλύπτων στον τραπεζοειδή λόφο Έλγουντ κοντά στην πόλη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος του δήμου

Γκαλιτα
Γκαλιτα
Σύμπολτ φαν Ράβεσταϊν

Ο **Σύμπολτ φαν Ράβεσταϊν** (αγγλ. *Sybold van Ravesteyn*, , 18 Φεβρουαρίου 1889 – 23 Νοεμβρίου 1983) ήταν Ολλανδός αρχιτέκτονας, γεννημένος στο Ρότερνταμ. Σχεδίασε πολλά κτήρια σιδηροδρομικών σταθμών, πολλά από τα οποία έχουν σήμερα κατεδαφισθεί. Σχεδίασε επίσης έναν ζωολογικό κήπο, δημόσια κτήρια όπως θέατρα, αλλά και ιδιωτικές κατοικίες, εσωτερικούς χώρους και έπιπλα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαν Ράβεσταϋν Σύμπελτ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 755

Ραβεσταιν, Συμπολτ
Δημαρχιακές εκλογές Νέας Υόρκης 2025

Οι **Δημαρχιακές εκλογές της Νέας Υόρκης του 2025** διεξήχθησαν την 4 Νοεμβρίου 2025 για την ανάδειξη του νέου δημάρχου της Νέας Υόρκης. Ο απερχόμενος δήμαρχος Έρικ Άνταμς δεν διεκδίκησε δεύτερη θητεία.

Η αποχώρηση του Άνταμς ανακοινώθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου 2025, επικαλούμενος «πολιτική κόπωση» και την ανάγκη για «ανασυγκρότηση του δημοκρατικού χώρου».  
Η απόφασή του επηρέασε σημαντικά τις ισορροπίες στους κόλπους του Δημοκρατικού Κόμματος.

## Υποψήφιοι
* **Ζοχράν Μάμντανι**  — Πολιτειακός βουλευτής από το Κουίνς, γνωστός για τις προοδευτικές του θέσεις σχετικά με τη στέγαση και τις δημόσιες μεταφορές. Κατά την προεκλογική περίοδο επικεντρώθηκε στα ζητήματα της προσιτής στέγασης, της εγκληματικότητας, της κοινωνικής ανισότητας και των δημόσιων συγκοινωνιών.  Υποστήριξε πολιτικές όπως πάγωμα ενοικίων και δωρεάν μεταφορές στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
* **Άντριου Κουόμο** — Πρώην κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, που κατήλθε ως ανεξάρτητος μετά την ήττα του στις δημοκρατικές προκριματικές εκλογές.  Προέβαλε μια πλατφόρμα «αστικής ασφάλειας και οικονομικής σταθερότητας.
* **Κέρτις Σλίβα** - ιδρυτής της οργάνωσης Guardian Angels, με έμφαση σε ζητήματα δημόσιας ασφάλειας.

## Αποτελέσματα
Η εκλογική διαδικασία πραγματοποιήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2025 με αυξημένη συμμετοχή σε σχέση με το 2021.  
Ο **Ζοχράν Μαμντάνι** εξελέγη δήμαρχος με το 50,4 % των ψήφων, έναντι 41,6 % του Άντριου Κουόμο και 7,1 % του Κέρτις Σλίβα.  
Η συμμετοχή έφτασε το 56,3 %, το υψηλότερο ποσοστό σε δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης από το 1993.

Με την εκλογή του, ο Μαμντάνι έγινε ο πρώτος μουσουλμάνος και ο νεότερος σε ηλικία δήμαρχος στην ιστορία της Νέας Υόρκης.  
Η νίκη του θεωρήθηκε σημαντική πολιτική μετατόπιση προς τα αριστερά για την πόλη και το Δημοκρατικό Κόμμα σε τοπικό επίπεδο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2025
Κατάλογος συζύγων του Χόλσταϊν-Γκότορπ

Οι **Δούκισσες του Χόλσταϊν-Γκότορπ** ήταν οι σύζυγοι των ηγεμόνων του Χόλσταϊν-Γκότορπ.

## Δουκική σύζυγος του Σλέσβιχ και Χόλσταϊν στο Γκότορτπ, 1544–1713

## Δουκική σύζυγος του Χόλσταϊν-Γκότορτπ, από το 1713

## Σημειώσεις

## Δείτε επίσης
* Δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
* Κατάλογος αυτοκρατορικών συζύγων της Ρωσίας
* Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Φινλανδίας

Κατηγορία:Δούκισσες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Μαύρη καρδιά

Η **Μαύρη καρδιά** (τουρκικά: *Siyah Kalp*) είναι τουρκική δραματική τηλεοπτική σειρά, που προβλήθηκε στο Show TV από τις 12 Σεπτεμβρίου 2024 έως τις 29 Μαΐου 2025.

## Πλοκή
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τη Σουμρού Σανσαλάν, η οποία εγκατέλειψε τα δίδυμα παιδιά της σε νεαρή ηλικία και παντρεύτηκε τον πλούσιο επιχειρηματία Σαμέτ Σανσαλάν. Μετά από χρόνια χωρισμού, τα δίδυμα Νουχ και Μελέκ ανακαλύπτουν την ταυτότητα της μητέρας τους και αποφασίζουν να πάνε στην Καππαδοκία. Στο μεγαλοπρεπές παλάτι όπου φτάνουν, ο Νουχ συναντά τη Σεβιλάϊ, ενώ η Μελέκ συναντά τον Τζιχάν, τον γιο του Σαμέτ. 

Παρά τις προσπάθειες της Σουμρού να κρύψει τα παιδιά της και να τα κρατήσει μακριά από την οικογένεια, η Μελέκ και ο Νουχ καταφέρνουν να διεισδύσουν στην καρδιά της οικογένειας και στις καρδιές του Τζιχάν και της Σεβιλάϊ. Τα γεγονότα εκτυλίσσονται εν μέσω συναισθημάτων και οικογενειακών συγκρούσεων, αντανακλώντας τη δύναμη των οικογενειακών δεσμών και τη σημασία της αγάπης απέναντι στις προκλήσεις.

## Καστ
*Ετσέ Ουσλού ως *Σουμρού Σανσαλάν*
*Χαφσανούρ Σαντσακτουτάν ως *Μελέκ Τσακιρτζά*
*Αράς Aϊντίν ως *Νουχ Τσακιρτζά*
*Λεϊλά Τανλάρ ως *Σεβιλάϊ Γκιουνσέρ*
*Μπουράκ Τοζκοπαράν ως *Τζιχάν Σανσαλάν*
*Μπουράκ Σεργκέν ως *Σαμέτ Σανσαλάν*
*Ιλκέρ Ακσούμ ως *Ταχσίν*
*Εσρά Ντερμανσίογλου ως *Χικμέτ Σανσαλάν*
*Ισίλ Γιουτσεσόϊ ως *Νιχαγιέτ*
*Γκέντζο Οζάκ ως *Εσάτ Σανσαλάν*
*Ντερίν Ιντζέ ως *Χάρικα Σανσαλάν*
*Φερντά Ισίλ ως *Σακινέ*
*Μπουλέντ Πολάτ ως *Μπουνιαμίν*
*Γκιοζντέ Τσιγατζί ως *Τζανάν*
*Αϊσέ Τουναμποϊλού ως *Ενισέ*
*Ντενίζ Καραμπάς ως *Εσμά*
*Ερκάν Μπεκτάς ως *Χαλίλ*

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Εθνικό Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου της Γεωργίας

Το **Εθνικό Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου της Γεωργίας στην Τιφλίδα** (γεωργιανά: თბილისის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრი), που ήταν γνωστό ως **Αυτοκρατορικό Θέατρο της Τιφλίδας,** είναι μια όπερα που βρίσκεται στη λεωφόρο Ρουσταβέλι στην Τιφλίδα, πρωτεύουσα της Γεωργίας. Ιδρύθηκε το 1851, γεγονός που την καθιστά την κύρια όπερα της Γεωργίας και μία από τις παλαιότερες όπερες της Ανατολικής Ευρώπης.

Από το 1896, το θέατρο στεγάζεται σε ένα εξωτικό νεομαυριτανικό οικοδόμημα που κατασκευάστηκε αρχικά από τον Βίκτορ Γιόχαν Γκότλιμπ Σρέτερ, έναν εξέχοντα αρχιτέκτονα γερμανικής καταγωγής από τη Βαλτική. Αν και η διακόσμηση και το στυλ του κτιρίου είναι αναμφισβήτητα ανατολίτικα, η διαρρύθμιση, τα φουαγιέ και η κύρια αίθουσα είναι χαρακτηριστικά μιας τυπικής ευρωπαϊκής όπερας. Από την ίδρυσή του, το θέατρο έχει υποστεί ζημιές από αρκετές πυρκαγιές και έχει υποβληθεί σε σημαντικές εργασίες αποκατάστασης υπό σοβιετική και γεωργιανή ηγεσία. Η πιο πρόσφατη αποκατάσταση ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2016, έχοντας διαρκέσει έξι χρόνια και κόστισε περίπου 40 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, δωρεά από ένα γεωργιανό επιχειρηματικό ίδρυμα.

Η όπερα είναι ένα από τα κέντρα της πολιτιστικής ζωής της Τιφλίδας και κάποτε ήταν η κατοικία του Ζαχαρία Παλιασβίλι, του εθνικού Γεωργιανού συνθέτη, από τον οποίο πήρε το όνομά της η όπερα από το 1937. Το Εθνικό Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου της Γεωργίας στεγάζει επίσης το Κρατικό Μπαλέτο της Γεωργίας υπό τη διεύθυνση της διεθνώς αναγνωρισμένης Γεωργιανής μπαλαρίνας Νίνο Ανανιασβίλι. Τα τελευταία χρόνια έχει φιλοξενήσει διασημότητες της όπερας όπως η Μονσεράτ Καμπαγιέ και ο Χοσέ Καρρέρας, ενώ παράλληλα χρησιμεύει ως παραδοσιακός χώρος για εθνικούς εορτασμούς και προεδρικές ορκωμοσίες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτισμός της Γεωργίας
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τιφλίδα
Σουλχάν-Σάμπα Ορμπελιάνι

Ο Πρίγκιπας **Σουλχάν-Σάμπα (Σάββας) Ορμπελιάνι** (γεωργιανά: სულხან-საბა ორბელიანი, 4 Νοεμβρίου 1658 - 26 Ιανουαρίου 1725) ήταν Γεωργιανός συγγραφέας και διπλωμάτης.  Ο Ορμπελιάνι έπαιξε σημαντικό ρόλο ως απεσταλμένος της Γεωργίας στη Γαλλία και τα Παπικά Κράτη, όπου μάταια ζήτησε βοήθεια εκ μέρους του βασιλιά του Βαχτάνγκ ΣΤ΄.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωργιανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γεωργιανοί διπλωμάτες
Κρατικό Ωδείο Τιφλίδας

Το **Κρατικό Ωδείο Τιφλίδας** (γεωργιανά: თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია) είναι κρατικό ωδείο της Γεωργίας, που βρίσκεται στην πρωτεύουσά της, Τιφλίδα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πολιτισμός της Γεωργίας
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τιφλίδα
Εκκλησία του Κασβέτι

Η **Εκκλησία του Κασβέτι του [[Άγιος Γεώργιος|Αγίου Γεωργίου]]** (γεωργιανά: ქაშვეთის წმინდა გიორგის სახელობის ტაძარი)  είναι μια Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία στο κέντρο της Τιφλίδας, απέναντι από το κτίριο του Κοινοβουλίου στη λεωφόρο Ρουσταβέλι.

Κατασκευάστηκε μεταξύ 1904 και 1910 από τον αρχιτέκτονα Λέοπολντ Μπίλφελντ, ο οποίος βάσισε το σχέδιό του στον μεσαιωνικό Καθεδρικός Ναός του Σάμταβισι. Η κατασκευή χρηματοδοτήθηκε από την αριστοκρατία και την αστική τάξη της Γεωργίας. Οι τοιχογραφίες του Κασβέτι ζωγραφίστηκαν από τον επιδραστικό Γεωργιανό ζωγράφο Λάντο Γκουδιασβίλι το 1947.

Το όνομα «Κασβέτι» προέρχεται από τις γεωργιανές λέξεις «ქვა» που σημαίνει «πέτρα» και «შვა» που σημαίνει «γεννάω». Ο θρύλος λέει ότι ο εξέχων μοναχός Δαβίδ του Γκαρέτζα του 6ου αιώνα, ένας από τους Δεκατρείς Ασσύριους Πατέρες, κατηγορήθηκε από μια γυναίκα ότι την άφησε έγκυο στην Τιφλίδα. Ο Δαβίδ προφήτευσε ότι η άρνησή του θα αποδεικνυόταν όταν εκείνη θα γεννούσε μια πέτρα. Αυτό συνέβη και το μέρος ονομάστηκε «Κασβέτι».

Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τιφλίδα
Αλαζόνιος

Το **Αλαζάνι** ή ιστορικά, ο **Αλαζόνιος** στης ελληνικές πηγές (σπάνια και **Αλάζων** ή **Άβας**, γεωργιανά: ალაზანი αλαζάνι) είναι ένας ποταμός με μήκος 351 χιλιόμετρα που ρέει μέσω του Καυκάσου. Είναι ο κύριος παραπόταμος του ποταμού Κύρου στην ανατολική Γεωργία. Μέρος της διαδρομής του σχηματίζει τα σύνορα μεταξύ Γεωργίας και Αζερμπαϊτζάν, πριν συναντήσει τον Κύρο στη δεξαμενή Μινγκατσεβίρ στο Αζερμπαϊτζάν. Ο ποταμός αναφέρεται από τους κλασικούς συγγραφείς Στράβωνα και Πλίνιο ως «Αλαζόνιος» ή «Αλάζων», και μπορεί επίσης να είναι ο ποταμός Άβας που αναφέρεται από τον Πλούταρχο και τον Δίωνα Κάσσιο ως η τοποθεσία της Μάχης του Άβα (65 π.Χ.).

Πηγάζει από την Άνω Καχετία, στα όρια του Μεγάλου Καυκάσου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποταμοί της Γεωργίας
Θέατρο Ρουσταβέλι

Το **Ακαδημαϊκό Θέατρο [[Σότα Ρουσταβέλι]]** (γεωργιανά: შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრი) είναι το μεγαλύτερο και ένα από τα παλαιότερα θέατρα της Γεωργίας, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Τιφλίδα, στη λεωφόρο Ρουσταβέλι. Το θέατρο στεγάζεται σε ένα περίτεχνο κτίριο σε ροκοκό στιλ, ιδρύθηκε το 1887 και από το 1921 φέρει το όνομα του εθνικού ποιητή της Γεωργίας, Ρουσταβέλι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τιφλίδα
Κατηγορία:Πολιτισμός της Γεωργίας
Ζαχαρίας Παλιασβίλι

Ο **Ζαχαρίας Παλιασβίλι** (γεωργιανά: ზაქარია ფალიაშვილი, ρωσικά: Захарий Петрович Палиашви́ли, 3 Αυγούστου 1871 - 6 Οκτωβρίου 1933) ήταν ένας Γεωργιανός συνθέτης. Θεωρείται ένας από τους ιδρυτές της γεωργιανής κλασικής μουσικής, το έργο του είναι γνωστό για τη σύντηξη λαϊκών τραγουδιών και ιστοριών με ρομαντικά κλασικά θέματα του 19ου αιώνα. Ήταν ο ιδρυτής της Γεωργιανής Φιλαρμονικής Εταιρείας και αργότερα, διευθυντής του Κρατικού Ωδείου Τιφλίδας. Το Εθνικό Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου της Γεωργίας στην Τιφλίδα πήρε το όνομά του από το 1937. Επίσης, η μουσική του Ζαχαρία χρησιμεύει ως η βάση του Εθνικού Ύμνου της Γεωργίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωργιανοί συνθέτες