open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Δόξα Αρκαδίας

Η **Δόξα** είναι χωριό του Νομού Αρκαδίας, στην παλαιά επαρχία Γορτυνίας. Με την εφαρμογή του νόμου Καλλικράτης της τοπικής αυτοδιοίκησης αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του δήμο Γορτυνίας και έχει σήμερα 186 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων, στην πλαγιά του ομώνυμου όρους Δόξα. Με καλή ορατότητα η θέα του χωριού εκτείνεται μέχρι το Ιόνιο Πέλαγος, στην παραλία της Ζαχάρως. Απέχει 85 χιλιόμετρα από την Τρίπολη Αρκαδίας και 55, αντίστοιχα, από τον Πύργο Ηλείας.

## Ιστορικά στοιχεία
Το πρώτο όνομα του χωριού ήταν «Βρετεμπούγα», κατά την πρώτη επίσημη απογραφή που έγινε από τους Βενετούς το 1698 το χωριό αναφέρεται σαν *Vreto Bua* και είχε 28 οικογένειες με 82 κατοίκους. Το 1927 ονομάστηκε Μαυροσκιά και το 1928 πήρε την σημερινή του ονομασία από την κορυφή Δόξα (υψόμετρο 894 μ.) του βουνού στους πρόποδες του οποίου είναι κτισμένο το χωριό. Ήταν ονομαστό για τους χτίστες του.

Η Δόξα έχει καεί δυο φορές: η πρώτη μερικώς ήταν στις 16 Δεκεμβρίου 1779 από τον Τούρκο αγά Μετούρο όπου κατέστρεψε δέκα πέντε σπίτια και η δεύτερη κατά τη γερμανική Κατοχή 1941-1944, οπότε και κάηκε ολοσχερώς από τους Ναζί Γερμανούς ως αντίποινα για τον θάνατο ενός στρατιώτη από περίπολο ανταρτών στις 23 Αυγούστου 1943, ημέρα Δευτέρα.

## Το χωριό σήμερα
Πρόκειται για ένα χωριό με λίγα παλιά πέτρινα σπίτια, με μια πλατεία στο κέντρο του χωριού που λέγεται αγορά και την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Το τοπίο συμπληρώνει το πράσινο από τους κάμπους και τα πλατάνια καθώς και ο ποταμός Λάδωνας λίγα χιλιόμετρα προς τα δυτικά. Σήμερα, απαριθμεί λιγότερο από 200 κατοίκους. Τα καλοκαίρια και ειδικά το μήνα Αύγουστο το χωριό σφύζει από ζωή, καθώς κορυφώνονται οι εκδηλώσεις του Συλλόγου Απανταχού Δοξιωτών και του Συλλόγου Νέων Δόξας, με λαϊκές βραδιές καθώς και πάρτι νεολαίας που λαμβάνει χώρα στο παλιό σχολείο του χωριού που πλέον έχει μετατραπεί σε Λαογραφικό Μουσείο. Τον ίδιο μήνα πραγματοποιείται εκδήλωση μνήμης για το κάψιμο του χωριού που έγινε στις 23 Αυγούστου του 1943 από τους Γερμανούς κατακτητές. Κατά την διάρκειά της, τελείται επιμνημόσυνη δέηση για όλα τα θύματα της Γερμανικής κατοχής και κατάθεση στεφάνων στο χώρο του μνημείου.

## Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας
Γεώργιος Καντακουζηνός

Ο **Γεώργιος Καντακουζηνός**, ρωσικά Egor (1786 - 1857) ήταν Ρώσος πρίγκηπας με ελληνική παιδεία, γόνος της φαναριώτικης οικογένειας των Καντακουζηνών, συνταγματάρχης του ρωσικού στρατού, κτηματίας και βασικό μέλος της Φιλικής Εταιρείας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ιάσιο το 1786 και ήταν γιος του βογιάρου Ματθαίου Καντακουζηνού (απεβ. 1817) και της Ραλλούς, κόρης του Γρηγορίου Καλλιμάχη, Μέγα Βορνίκου της Μολδαβίας, αξιωματούχου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και γόνου της πριγκιπικής οικογένειας Καντακουζηνού και της Ραλλούς Καλλιμάχη, κόρης του ηγεμόνα της Μολδαβίας Γρηγορίου Καλλιμάχη και γόνου της φαναριώτικης οικογένειας Καλλιμάχη. Αδερφός του ήταν ο Αλέξανδρος Καντακουζηνός. Ήταν συνταγματάρχης του ρωσικού στρατού και υπηρετούσε σε στρατιωτικό σώμα στο Βοζνεσέκνσι (), όπου και διατηρούσε σημαντικές εκτάσεις, δώρο προς τον πατέρα του από την Μεγάλη Αικατερίνη. Διακρίθηκε ως αξιωματικός κατά τη διάρκεια τού ρωσικού Πατριωτικού Πολέμου του 1812 εναντίον του εισβολέα στρατού τού Ναπολέοντα. Υπήρξε τέκτονας σε μασονική στοά του Κιέβου.

Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Υψηλάντη το 1820 στο Κίεβο και συμμετείχε στο επιτελείο του Αλέξανδρου Υψηλάντη, φέροντας τον βαθμό του "Αρχηγού των αφιερωμένων". Συμμετείχε σε όλες τις προπαρασκευαστικές ενέργειες που προηγήθηκαν της κήρυξης της Επανάστασης του 1821 και ήταν αυτός που διαπραγματεύθηκε την προσχώρηση του ηγεμόνα της Βλαχίας Μιχαήλ Σούτσου στην Ελληνική Επανάσταση. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Βλαχία, στάλθηκε στη Μολδαβία, με αποστολή την οργάνωση της αντίστασης στους τούρκους πασάδες της περιοχής. Στη Μάχη του Σκουλενίου, όμως, αν και είχε προχωρήσει σε οχύρωση του εκεί φρουρίου, επειδή διαφωνούσε με την σχεδιαζόμενη τακτική, διέφυγε, ύστερα από γνωστοποίηση και συνεννόηση με τους συντρόφους του, προς το ρωσικό έδαφος, ζητώντας τους να κάνουν το ίδιο. 

Μετά την αποτυχημένη συμμετοχή του διατάχθηκε να εγκαταλείψει το ρωσικό έδραφος με αποτέλεσμα να εγκατασταθεί στην Δρέσδη, όπου βρισκόταν ήδη ο αδελφός του. Το 1833 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου και προχώρησε σε αγορές αρκετών ακινήτων και μεγάλων εκτάσεων. Στην περιοχή του Μεταξουργείου ανήγειρε το μέγαρο Καντακουζηνού, του οποίου όμως η κατασκευή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ με βάση τα αρχικά σχέδιο του Θεόφιλου Χάνσεν. Το 1836 αναχώρησε, για άγνωστους λόγους, για τη Μολδαβία. Διατηρούσε σημαντική συλλογή αρχαίων αντικειμένων.

Απεβίωσε το 1857 στην Βεσσαραβία. Ήταν νυμφευμένος με την πριγκίπισσα Ελένη Μιχαήλοβνα Γκορτσακόβα (Горчакова), αδελφή του πρίγκηπα Αλέξανδρου Μιχαήλοβιτς Γκορτσακόφ, Καγκελαρίου (υπουργού Εξωτερικών) της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και είχαν αποκτήσει επτά παιδιά, μεταξύ των οποίων:
* Λεβ 1818-1874.
* Μιχαήλ 1827-1880.
** Μιχαήλ 1858-1927, αντιστράτηγος. Νυμφεύτηκε την Όλγα των Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ, νόθη κόρη του Νικολάου Νικολάγιεβιτς. 
* Γκρηγκόρι.
* Όλγα 1830-1903.
Οι απόγονοί του διακρίθηκαν στη Ρωσία ενώ σήμερα κλάδοι τους συναντώνται και στη Γαλλία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

* 

## Δείτε επίσης
* Φαναριώτες
* Ιερός Λόχος

Καντακουζηνος Γεωργιος
Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Ρουμανίας
Υδροηλεκτρικό φράγμα Στράτου

μικρογραφία|Πανοραμική εικόνα του φράγματος
Το **υδροηλεκτρικό φράγμα Στράτου** βρίσκεται νομό Αιτωλοακαρνανίας, επί του ποταμού Αχελώου. Βρίσκεται βόρεια του Αγρινίου και ανατολικά του χωριού Στράτος, από όπου πήρε και το όνομά του.

Το φράγμα έχει μήκος 2,000 μέτρα. Κατασκευάστηκε το 1989 και δημιούργησε την τεχνητή λίμνη Στράτου, την τρίτη κατά σειρά τεχνητή λίμνη του Αχελώου, μετά τις λίμνες Καστρακίου και Κρεμαστών

Το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο διαθέτει τέσσερις μονάδες ηλεκτρικής παραγωγής, συνολικής ισχύος 150 MW και μαζί με τα υπόλοιπα φράγματα συμμετέχει με ποσοστό 10% στην ετήσια παραγωγή ρεύματος της χώρας. Ωστόσο, σύμφωνα με τη WWF προβλέπεται μείωση κατά 274 GWh της συνολικής παραγόμενης ενέργειας στο σύστημα Αχελώου, λόγω μειωμένων παροχών στα φράγματα Στράτου, Κρεμαστών και Καστρακίου εφόσον προχωρήσουν τα Έργα της Εκτροπής του Αχελώου. 

Από τεχνικής άποψης ανήκει στα χωμάτινα λιθόρριπτα φράγματα και κατασκευάστηκε εξολοκλήρου από ελληνικές εταιρίες

## Σημειώσεις παραπομπές


Στράτου
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Αιτωλοακαρνανίας
Στρατου
Ανδρέας Ζαΐμης

Ο **Ανδρέας Ζαΐμης** (Κερπινή Αχαΐας, 1791 – Αθήνα, 4 Μαΐου 1840) υπήρξε Έλληνας στρατιωτικός, πολιτικός, πρόκριτος και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες τόσο της προεπαναστατικής όσο και της επαναστατικής περιόδου της ελληνικής ιστορίας, ενώ μετέπειτα πρωτοστάτησε στα πολιτικά γεγονότα του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, με την παρουσία του να συμβάλλει καθοριστικά στη διαμόρφωση της πρώιμης πολιτειακής και διοικητικής φυσιογνωμίας της Ελλάδας.  

## Βιογραφία
Ο Ανδρέας Ζαΐμης γεννήθηκε το 1791 στην Κερπινή Αχαΐας και καταγόταν από επιφανή τοπική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ο Ασημάκης Ζαΐμης, προεστός των Καλαβρύτων, ο οποίος φέρεται να ύψωσε το λάβαρο της Επαναστάσεως στη Μονή Αγίας Λαύρας, στις 17 Μαρτίου 1821. Ο Ανδρέας μυήθηκε σε νεαρή ηλικία στη Φιλική Εταιρεία και εγκατέλειψε τις σπουδές του στην Ιταλία για να συμμετάσχει ενεργά στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

Κατά τη διάρκεια του Αγώνα, συμμετείχε σε σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως η πολιορκία της Πάτρας και η άμυνα του Μεσολογγίου. Το 1822 εξελέγη πληρεξούσιος στη Αʹ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, συμβάλλοντας στις πρώτες προσπάθειες θεσμικής συγκρότησης του επαναστατημένου ελληνικού κράτους. Έπειτα από την πτώση του Μεσολογγίου το 1826, και ενώ η Γʹ Εθνοσυνέλευση είχε αναστείλει τις εργασίες της, ο Ζαΐμης ανέλαβε, κατόπιν απόφασης των εθνοσυνελεύσεων, την προεδρία της Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος, αναλαμβάνοντας την προσωρινή διακυβέρνηση και τη συνέχιση της εθνικής αντίστασης.

Κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια, διορίστηκε μέλος του ανώτατου συμβουλευτικού οργάνου του κράτους, του Πανελληνίου. Το 1837 διορίστηκε σύμβουλος Επικρατείας και παρέμεινε στη θέση αυτή έως τον θάνατό του, το 1840, στην Αθήνα.

Ο Ανδρέας Ζαΐμης παντρεύτηκε την Ελένη Δεληγιάννη, κόρη του Ιωάννη Δεληγιάννη, προεστού των Λαγκαδίων. Από τον γάμο τους απέκτησαν έναν γιο, τον Θρασύβουλο, και έναν εγγονό, τον Αλέξανδρο, οι οποίοι ακολούθησαν την πολιτική σταδιοδρομία του Ανδρέα και υπηρέτησαν ως πρωθυπουργοί του ελληνικού κράτους.

Ο ιστορικός Αμβρόσιος Φραντζής καταγράφει τον Ζαΐμη ως έναν από τους προύχοντες που συμμετείχαν στη συνέλευση της Βοστίτσας, κατά τη διάρκεια της οποίας ήρθε σε έντονη λεκτική αντιπαράθεση με τον Παπαφλέσσα. Ο Ζαΐμης αρνήθηκε να πιστέψει τους ισχυρισμούς του Παπαφλέσσα περί εξασφαλισμένης ρωσικής βοήθειας για τον επικείμενο Αγώνα, οι οποίοι όντως αποδείχθηκαν ως αναληθείς. Η προσφορά του Ζαΐμη στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας και ο πατριωτισμός του εξυμνήθηκαν από σημαντικούς ιστορικούς και πολιτικούς, όπως ο Χαρίλαος Τρικούπης και ο Γιάννης Βλαχογιάννης, καθώς και από πολλούς άλλους. 

## Παραπομπές-σημειώσεις


## Πηγές

* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Ανδρεας
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες πρόκριτοι
Κατηγορία:Πολιτικοί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Νεοσχολαστικισμός

Με τον όρο **νεοασχολαστικισμός** εννοείται φιλοσοφικό σύστημα του ύστερου 19ου και πρώιμου 20ού αιώνα. Ο νεοσχολαστικισμός ονομάζεται επίσης **νεοθωμισμός**, καθώς ο Θωμάς Ακινάτης θεωρείται πως έδωσε στον σχολαστικισμό την τελική μορφή του και θεμελιώνεται στον μεσαιωνικό σχολαστικισμό. Στην Καθολική εγκυκλοπαίδεια αναφέρεται ως νεοσχολαστικισμός η η επαναδιατύπωση στη σύγχρονη εποχή της *philosophia perennis*, την οποία επεξεργάστηκαν οι Έλληνες και τελειοποίησαν οι διδάσκαλοι του μεσαίωνα.

## Βασικά στοιχεία
* Ο θεός ως καθαρή πραγματικότητα και απόλυτη τελειότητα, είναι ουσιαστικά διακριτός από κάθε πεπερασμένο πράγμα. Μπορεί μόνο να δημιουργήσει και να συντηρήσει όλα τα όντα, διάφορα από τον Ίδιο. Η άπειρη γνώση του περιλαμβάνει όλα υπήρξαν, υπάρχουν, ή θα υπάρξουν και επιπλέον όλα όσα είναι δυνατό να υπάρξουν. * Όσον αφορά στη γνώση μας για τον υλικό κόσμο, οτιδήποτε υπάρχει είναι αφ\' εαυτού μια μεμονωμένη ατομική ουσία. Στον πυρήνα της αυθύπαρκτης πραγματικότητας, σε ένα πεύκο για παράδειγμα, προστίθενται και άλλες πραγματικότητες, όπως το μέγεθος, η μορφή, η τραχύτητα, κ.λπ.. Όλα τα πεύκα είναι όμοια, στην πραγματικότητα είναι ίδια σε ό,τι αφορά σε ορισμένα στοιχεία. Εξετάζοντας αυτές τις ομοιότητες, ακόμη και την ταυτότητα, η ανθρώπινη διάνοιά μας τις ομαδοποιεί σε είδη και γένη. Αυτή είναι η αριστοτελική λύση για το πρόβλημα των καθολικών. Κάθε ουσία είναι στη φύση της σταθερή και καθορισμένη. 
* Ο άνθρωπος, ένωση του σώματος (ύλη) και της ψυχής (μορφή), αναλαμβάνει δραστηριότητες μιας υψηλότερης τάξης, για παράδειγμα γνώση και επιθυμία. Μέσω των αισθήσεών του αντιλαμβάνεται συγκεκριμένα αντικείμενα, ενώ μέσω του διάνοιάς του γνωρίζει την αφηρημένη και καθολική μορφή των πραγμάτων. Όλη η διανοητική δραστηριότητά μας στηρίζεται στην αισθητήρια λειτουργία αλλά μέσω της ενεργητικής διάνοιας (*intellectus agens*) παρέχεται η αφηρημένη απεικόνιση του αισθητού αντικειμένου για την *possibilis intellectus*

## Σημειώσεις παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Scholasticon - πηγές για τον σύγχρονο σχολαστικισμό (1500–1800)
* Scholasticism Lives  

Κατηγορία:Σχολαστικισμός
Κατηγορία:Φιλοσοφικές θεωρίες
Τσαττανούγκα (Τενεσσί)

Η **Τσαττανούγκα** (*Chattanooga*) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στο Τενεσί (μετά το Μέμφις, το Νάσβιλ, και το Νόξβιλ), και η έδρα της κομητείας Χάμιλτον, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ευρισκόμενη στο νοτιοανατολικό Τενεσσί στις τεχνητές λίμνες Τσικαμάγκουα και Νίκατζακ, οι οποίες είναι αμφότερες μέρος του ποταμού Τενεσί, η Τσαττανούγκα βρίσκεται περίπου 167 χλμ βόρεια-βορειοδυτικά της Ατλάντα, 190 χλμ στα νοτιοδυτικά του Νόξβιλ, 217 χλμ νοτιοανατολικά του Νάσβιλ και περίπου 238 χλμ από το Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα. Η Τσαττανούγκα εφάπτεται με το σύνορο της Τζόρτζια, και η περιοχή είναι στην διασταύρωση τριών μεγάλων αυτοκινητοδρόμων: του I-24, του I-75 και του I-59.

Η πόλη, η οποία έχει υψόμετρο στο κέντρο της περίπου 210 μέτρα, βρίσκεται ανάμεσα στα Απαλάχια Όρη και το οροπέδιο Κάμπερλαντ. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πόλεις του Τενεσί
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τενεσί
125 π.Χ.

## Γεγονότα
* Ο Δημήτριος Β' Νικάτωρ μάχεται κατά του σφετεριστή Αλεξάνδρου Β' Ζαβίνα, τον οποίο υποστηρίζει ο Πτολεμαίος Η' Φύσκων, και γνωρίζει την ήττα κοντά στη Δαμασκό. Λίγο μετά χάνει τη ζωή του και τον διαδέχεται ο γιος του, Σέλευκος Ε' Φιλομήτωρ.
*Ο Ανδρίσκος κατακτά την Πιερία σκοτώνοντας τον Λόκο .

## Γεννήσεις

## Θάνατοι
*Δημήτριος Β' Νικάτωρ, βασιλιάς των Σελευκιδών, γιος του Δημητρίου Α' του Σωτήρος και της Λαοδίκης Ε'.
*Λόκος, Ρωμαίος ύπατος της Πιερίας (129 - 125) γνωστός για την κακία του. Θανατώθηκε από τον Ανδρίσκο.

Κατηγορία:Έτη
Βόρεια Τζώρτζια

[right|thumb|250px|Τα βουνά της Βόρειας Τζώρτζια γύρω από το [Έλεν (Τζώρτζια).]]

Η **Βόρεια Τζώρτζια** είναι η λοφώδης έως ορεινή βόρεια περιοχή της πολιτείας Τζώρτζια των ΗΠΑ. Την εποχή της άφιξης εποίκων από την Ευρώπη, κατοικείτο κυρίως από τους ινδιάνους Τσερόκι. Οι κομητείες της Βόρειας Τζώρτζια ήταν συχνά τοπία σημαντικών γεγονότων της Ιστορίας της Τζώρτζια. Ήταν το σκηνικό πολλών μαχών του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου, περιλαμβάνοντας την Μάχη του Όρους Λουκάουτ και τη Μάχη της Τσικαμάουγκα, καταλήγοντας στην Εκστρατεία της Ατλάντα. Σήμερα, ειδικά στο βορειοανατολικό τμήμα της περιοχής, ο τουρισμός τροφοδοτεί την τοπική οικονομία.

Η Βόρεια Γεωργία περιβάλλει την περιοχή των βουνών της Βόρειας Γεωργίας της πολιτείας (μακριά βορειοανατολικά και βορειοδυτικά),και την μητροπολιτική περιοχή της Ατλάντα, αν και συχνά χρησιμοποιείται για να περιγράψει μόνο την περιοχή βόρεια από την μητροπολιτική περιοχή, ειδικά στις ειδήσεις από το ραδιόφωνο από την αγορά των μέσων μαζικής ενημέρωσης της Ατλάντα (η οποία καλύπτει σχεδόν όλο το βόρειο τρίτο της πολιτείας). Στον νότο βρίσκεται η μέση Γεωργία ή κεντρική Γεωργία, με την ορεινή Νότια Καρολίνα στα ανατολικά, την δυτική Βόρεια Καρολίνα στα βορειοανατολικά, το ανατολικό Τενεσσί στα βορειοδυτικά, ενώ το περισσότερο από το υπόλοιπο της περιοχής συνδέεται πιο πολύ με τα μέσα μαζικής επικοινωνίας της Ατλάντα.

Το υψηλότερο τμήμα της Τζώρτζια των Αππαλαχίων Ορέων είναι κοντά στα σύνορα με την Βόρεια Καρολίνα, περιλαμβανομένου του Μπράσταουν, του υψηλότερου σημείου της πολιτείας.

Κατηγορία:Τζόρτζια
Κωνσταντίνος Λαγουμιτζής

Ο **Κωνσταντίνος Λαγουμιτζής** (1781- ;) υπήρξε αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 που διακρίθηκε ιδιαίτερα στην κατασκευή "λαγουμιών" (υπόγειων σηράγγων).

Μπήκε στην πολιορκούμενη από τον Κιουταχή Αθήνα με άλλους 70, την 12η Ιουλίου 1826 και επιδόθηκε στον  πόλεμο με τη κατασκευή λαγουμιών. Στον πόλεμο αυτό υπήρξε πρωταγωνιστής διότι ήταν καταπληκτικός στα "δεσίματά" του, ώστε ο ίδιος ο Κιουταχής να γράψει στην Υψηλή Πύλη ότι η Ακρόπολις των Αθηνών που την πολεμούσε τότε διότι μέσα είχαν κλεισθεί οι αγωνιστές θα πέσει μόνο με τα λαγούμια και επειδή το έδαφος είναι πετρώδες, ζητούσε την ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ του! Και θαυμάζοντας τη δουλειά του Κώστα έλεγε: "ΑΝ ΕΙΧΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΑΓΟΥΜΙΤΖΗ, ΘΑ ΤΟΥ ΕΔΙΝΑ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΧΡΥΣΟ!" Τελικώς εξήλθε κρυφά με άλλους από την Ακρόπολη. Συνεχίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις στο πλευρό του Καραϊσκάκη στο Μετόχι του Κερατσινιού και στον Πειραιά στις μάχες του 1827.

## Βιογραφία
Ο Λαγουμιτζής γεννήθηκε στο χωριό Χόρμοβο, κοντά στο Τεπελένι της σημερινής νότιας Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος). Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Παπακυριακού, όμως τον αποκαλούσαν και Χορμοβίτη, λόγω της καταγωγής του. Έμεινε γνωστότερος όμως ως "Λαγουμιτζής" καθώς διακρίθηκε ιδιαίτερα στην κατασκευή υπόγειων σηράγγων, μέσω των οποίων κατάφερνε να ανατινάζει τα εχθρικά στρατόπεδα.

Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τις επιτυχίες που σημείωσε η πολυμήχανη φύση του κατά την τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου (είχε φτάσει στην πολιορκημένη πολιτεία τον Αύγουστο του 1825) και κατά την πολιορκία της Ακρόπολης των Αθηνών (1826). Στον ίδιο οφείλεται και η σωτηρία του ιερού βράχου της Ακρόπολης, καθώς απέτρεψε την ανατίναξη των αρχαίων μνημείων που σχεδίαζαν οι πολιορκητές Τούρκοι με σκοπό να εξοντώσουν τους αμυνόμενους. Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του εγκωμιάζει χαρακτηριστικά την γενναιότητα του.

Ο Κωνσταντίνος Λαγουμιτζής  έλαβε μέρος και στην επανάσταση του 1843 μαζί με τον Μακρυγιάννη.

Προς τιμήν του, ο δήμος Αθηναίων έδωσε το επίθετό του σε κεντρική λεωφόρο στην περιοχή του Νέου Κόσμου.

## Αναφορές


## Πηγές
*Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, *Ιστορία του Ελληνικού Έθνους*. Ελληνική Επανάσταση. Εκδοτική Αθηνών. 
*Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη.
*Διονύσιος Σουρμελής, *Ιστορία των Αθηνών κατά τον υπέρ της Ελευθερίας αγώνα*, Αθήναι, 1853
*Νικόλαος Κασομούλης, *Ενθυμήματα Στρατιωτικά* (επανέκδοση) εκδόσεις Βεργίνα.
*Ιωάννης Π. Μελάς, *Ιστορία της πόλεως Πειραιώς*, τόμος 7ος, Αθήναι 1987.

Λαγουμιτζής Κωνσταντίνος
Λαγουμιτζής Κωνσταντίνος
Εθνικός ύμνος της Νότιας Οσετίας

Ο **εθνικός ύμνος της Νότιας Οσετίας** (οσετικά: *Республикӕ Хуссар Ирыстоны Паддзахадон Гимн*) αποτελεί τον ύμνο της Νότιας Οσετίας. Καθιερώθηκε στις 5 Μαΐου του 1995. Οι στίχοι είναι του Τοτράζ Κοκάεβ (Totraz Kokaev, Тотраз Кокаев) και η μουσική γράφτηκε από τον Φελίξ Αλμπόροβ (Felix Alborov, Феликс Алборов) .

## Στίχοι

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ύμνος της Νότιας Οσετίας - Η σελίδα "Osinform" στα ρωσικά έχει μια σελίδα για τον ύμνο.
* "Iriston" - αρχείο σε μορφή mp3 (gimn_ryuo.mp3).

Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Κατηγορία:Νότια Οσσετία
Ταμίλ (αποσαφήνιση)

Το όνομα **Ταμίλ** μπορεί να αναφέρεται:
* Στην εθνοτική ομάδα Ταμίλ (λαός)
* Στη γλώσσα Ταμίλ (γλώσσα)
* Στους αντάρτες Τίγρεις Ταμίλ
Γερσδορφίτης

Ο **γερσδορφίτης** (αγγλικά: gersdorffite) είναι θειούχο και αρσενικούχο ορυκτό του νικελίου. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Γιόχαν φον Γκέρσντορφ (Johann von Gersdorff, 1781–1849), του Αυστριακού ιδιοκτήτη του ορυχείου νικελίου στην κωμόπολη *Schladming* (περιοχή Dachstein, Αυστρία), στο οποίο πρωτοβρέθηκε το ορυκτό.

Όπως τα περισσότερα ορυκτά της ομάδας του (ορισμένα εκ των οποίων είναι ιδιαίτερα σπάνια) συναντάται σε αποθέσεις υδροθερμικών φλεβών μέσων θερμοκρασιών. Σχετίζεται με κοβαλτίτη, νικελιούχο σκουττερουδίτη, ουλμανίτη, μιλλερίτη , μαρκασίτη, χαλκοπυρίτη και σιδηροπυρίτη. Έχει, επίσης, ανευρεθεί σχετιζόμενος και με ένα, προς το παρόν ανώνυμο, ορυκτό με χημικό τύπο (Ni,Fe,Co)AsS, το οποίο εικάζεται ότι είναι το νικελιούχο ανάλογο του αρσενοπυρίτη.

Ο γερσδορφίτης χρησιμοποιείται ως έλασσον ορυκτό του νικελίου αλλά και ως αντικείμενο συλλογής από συλλέκτες ορυκτών.

Ανευρίσκεται σε αρκετά σημεία της Γης, ορισμένα από τα οποία έχουν εντοπισθεί πρόσφατα. Κυριότερες εμφανίσεις του είναι στα μεταλλεία του Schladming, στην Όλζα (Olsa) και το Φράιζαχ (Freisach) στην Αυστρία, στη Γερμανία (περιοχές Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Έσση, Θουριγγία και όρη Χαρτς), τη Σλοβακία (περιοχή της Dobsina), τη Γαλλία (αρκετές περιοχές), το Ινβερέρι της Σκωτίας, το Τιπερέρι της Ιρλανδίας, το Οντάριο του Καναδά, τη Μοντάνα των ΗΠΑ (όπου ανευρίσκονται μεγάλου μεγέθους κρύσταλλοί του), τη Βολιβία, το Μπου Αζέρ του Μαρόκου (επίσης μεγάλοι καθαροί κρύσταλλοι), την Κίνα, τη Νότια Αυστραλία και την Τασμανία.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου και στην Πάνορμο της Τήνου.

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com
*Webmineral.com
*Pierre Perroud, ''Athena'' Mineralogy

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X

## Παραπομπές


Γερσδορφιτης
Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
Κατηγορία:Ορυκτά του νικελίου
Αριαράθης ΣΤ΄ της Καππαδοκίας

Ο **Αριαράθης ΣΤ΄ ο Επιφανής Φιλοπάτωρ** (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του βασιλείου της Καππαδοκίας κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Αριαραθιδών. Βασίλεψε προσεγγιστικά κατά την περίοδο 130 &ndash; 116 π.Χ. Ήταν γιος του βασιλιά Αριαράθη Ε΄ του Ευσεβούς Φιλοπάτορα και της Νύσας (ή Λαοδίκης).
## Βιογραφικά στοιχεία
Μετά την κατάπνιξη της εξέγερσης του Αριστόνικου, οι Ρωμαίοι αντάμειψαν όλους τους συμμάχους τους που τους παρείχαν βοήθεια. Στους διαδόχους του Αριαράθη Ε΄, ο οποίος πάντα εξέφραζε την πίστη του στη Ρώμη και έπεσε μαχόμενος, η Σύγκλητος χάρισε την Κιλικία και τη Λυκαονία.

Την περίοδο που σκοτώθηκε ο Αριαράθης, βρίσκονταν στη ζωή έξι από τους γιους του με τη βασίλισσά του, Νύσα. Εκείνη ορίστηκε κυβερνήτης του κράτους μέχρι να μπορέσει να ασκήσει κάποιος από αυτούς την εξουσία. Επειδή όμως η Νύσα δεν θέλησε να παραδώσει τον θρόνο δηλητηρίασε τα παιδιά της. Αποτροπιασμένοι οι αυλικοί κατάφεραν να περισώσουν ένα από αυτά, κι αφού θανάτωσαν τη βασίλισσα, τον ανέβασαν στον θρόνο με την επωνυμία Αριαράθης ο Επιφανής Φιλοπάτωρ. Ο τελευταίος κυβέρνησε για μια δεκαπενταετία περίπου χωρίς να διασώζονται ιδιαίτερες λεπτομέρειες για σημαντικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν την περίοδο αυτή.

Φαίνεται πως ήρθε σε σύγκρουση με τον βασιλιά του Πόντου, τον Μιθριδάτη Ε΄ τον Ευεργέτη. Σε μια προσπάθεια να καταστήσει την Καππαδοκία δορυφόρο της ποντικής πολιτικής, ο τελευταίος πάντρεψε τελικά τον Αριαράθη με την κόρη του, Λαοδίκη. Αυτό ωστόσο δεν ήταν αρκετό για τον αδερφό της, νέο βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη ΣΤ΄ τον Ευπάτορα, ο οποίος κανόνισε τη δολοφονία του Αριαράθη μέσω ενός ευγενούς που ονομαζόταν Γόρδιος.

## Χρονολόγιο

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
*Δυναστεία των Αριαραθιδών
*Καππαδοκία
*Ελληνιστική περίοδος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 

Αριαραθης 06
Λουτράκι (αποσαφήνιση)

Το τοπωνύμιο **Λουτράκι** αναφέρεται στα εξής:

;Πόλεις
*Λουτράκι, λουτρόπολη της Κορινθίας.

;Χωριά
*Λουτράκι Αιτωλοακαρνανίας, χωριό πάνω στον Αμβρακικό Κόλπο.
*Λουτράκι Άνω Βιάννου Ηρακλείου της επαρχίας Βιάννου του νομού Ηρακλείου.
*Λουτράκι Κρουσώνα της επαρχίας Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου.
*Λουτράκι Κάτω Σύμης Ηρακλείου
*Λουτράκι Πέλλας
*Λουτράκι Σκοπέλου
*Λουτράκι Χανίων

;Όρμοι
*Όρμος Λουτράκι, όρμος της Αιτωλοακαρνανίας.

;Λόφοι
*Λόφος Λουτράκι, παράκτιος λόφος του Παγασητικού Κόλπου.
 
 

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σινά

Η ονομασία **Σινά** μπορεί να αναφέρεται στα:
* Σινά (όρος), για το όρος στην Αίγυπτο
* Χερσόνησος του Σινά, για την χερσόνησο στην οποία βρίσκεται το ομώνυμο όρος.
* Ιερά Μονή Όρους Σινά, για το μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης.
Ένωση του Σμαλκάλντεν

Η **Ένωση του Σμαλκάλντεν ή Σμαλκαλδική Ένωση** (Schmalkaldischer Bund) ήταν μια αμυντική συμμαχία των Λουθηρανών πριγκίπων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στα μέσα του 16ου αιώνα. Αν και τα αρχικά κίνητρα -λίγο μετά την έναρξη της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης- ήταν θρησκευτικά, σκοπός των μελών της Ένωσης έγινε τελικά η υπαγωγή τους στην κρατική επικυριαρχία της ίδιας της Ένωσης και όχι σ' αυτήν της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ενώ δεν ήταν η πρώτη συμμαχία του είδους της, αντίθετα από προηγούμενους σχηματισμούς, όπως η Ένωση του Τόργκαου, η Ένωση του Σμαλκάλντεν είχε αξιόλογο στρατό στην διάθεσή της για να υπερασπισθεί τα πολιτικά και θρησκευτικά της συμφέροντα. Πήρε το όνομα της από την πόλη του Σμαλκάλντεν, στη Γερμανική επαρχία της Θουριγγίας.

## Θρησκευτική Ειρήνη της Νυρεμβέργης
Ο σχηματισμός της Σμαλκαλδικής Ένωσης το 1531 και η απειλητική στάση του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, που τον Απρίλιο του 1532 εξαπέλυσε επίθεση με ένα στρατό 300.000 ανδρών, ανάγκασε το Φερδινάνδο της Αυστρίας να παραχωρήσει αυτή τη θρησκευτική ειρήνη. Ο Φερδινάνδος είχε κάνει ταπεινωτικά ανοίγματα στο Σουλεϊμάν και όσο προσδοκούσε ευνοϊκή ανταπόκριση δεν ήταν διατεθειμένος να παραχωρήσει την ειρήνη που ζήτησαν οι Προτεστάντες στη Δίαιτα του Ρέγκενσμπουργκ, που συνήλθε τον Απρίλιο του 1532. Αλλά, καθώς ο στρατός του Σουλεϊμάν όλο και πλησίαζε, υποχώρησε και στις 23 Ιουλίου 1532 η ειρήνη ολοκληρώθηκε στη Νυρεμβέργη, όπου έλαβαν χώρα οι τελικές συζητήσεις. Όσοι είχαν μέχρι τότε προσχωρήσει στην Μεταρρύθμιση έλαβαν θρησκευτική ελευθερία μέχρι την πραγματοποίηση μιας συνόδου και σε ξεχωριστό κεφάλαιο όλες οι διαδικασίες επί θρησκευτικών θεμάτων που εκκρεμούσαν ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου ανεστάλησαν προσωρινά.

## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*The Schmalkaldic League (1530/1 - 1547)  at about.com
*The Schmalkaldic War - World History at KMLA
*Schmalkaldischer Bund

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λουθηρανισμός
Κατηγορία:Ιστορία του Προτεσταντισμού
Ενωση
Ενωση
Καλλονή Γρεβενών

Η **Καλλονή** Γρεβενών είναι ορεινός παραδοσιακός οικισμός του νομού Γρεβενών, κτισμένος σε υψόμετρο 1.080 μέτρων και σε απόσταση 29 χιλιομέτρων από τα Γρεβενά. Παλαιότερα υπήρξε έδρα Χωροφυλακής και Αγροδιοίκησης, επί του σχεδίου «*Καποδίστρια*» (Ν.2539/97) και μέχρι το 2010, αποτελούσε  δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Κοσμά του Αιτωλού. Κατά τη νέα διοικητική διαίρεση που προέκυψε με το σχέδιο «*Καλλικράτης»* (Ν.3852/2010) προσαρτήθηκε στο Δήμο Γρεβενών.

Ο οικισμός πρωτοδημιουργήθηκε στα 1690, ενώ επισήμως αναφέρεται στα αρχεία της Ιεράς Μονής Ζάβορδα στα 1797. Θεωρούνταν κεφαλοχώρι, ενώ εκεί, το 1908, ιδρύθηκε ένας από τους παλαιότερους συλλόγους γυναικών. Απελευθερώθηκε με τους Βαλκανικούς πολέμους το 1912, ενώ το 1926 μετονομάστηκε σε Καλλονή, από το παλαιότερο όνομα *Λούντζι*.

## Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής:

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα της "Αδελφότητας ''Άγιος Νικόλαος'' Καλλονής"
* Καλλονή (Λούντζι), Δήμος Αγίου Κοσμά
* Καλλονή, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Γρεβενών

Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών
Τάι τσι τσουάν

Το **τάι τσι τσουάν** (στην παραδοσιακή Κινεζική: 太極拳, την απλοποιημένη Κινεζική: 太极拳 και στην πινγίν: *tàijíquán*) είναι πολεμική τέχνη ήπιας εξάσκησης, που χρησιμοποιείται ενίοτε και για θεραπευτικούς σκοπούς. Επίσης συνήθως ασκείται και για ποικίλους άλλους προσωπικούς λόγους: είναι σκληρή και μαλακή τεχνική πολεμικής τέχνης με αγώνες επίδειξης και ασκήσεις μακροζωίας. Κατά συνέπεια, σε μια πληθώρα μορφών εκπαίδευσης υπάρχουν, παραδοσιακές όπως και μοντέρνες μορφές εκπαίδευσης, που αντιστοιχούν σε αυτούς τους στόχους.

Ο όρος τάι τσι τσουάν μεταφράζεται όπως «υπέρτατη τελική γροθιά», «απεριόριστη γροθιά», «η πολύ μεγάλη του μποξ» ή απλώς «τελική» (Τάι=ανώτατη, Τσι=ενέργεια, Τσουάν=γροθιά).

## Σχολές

Σήμερα, το τάι τσι τσουάν έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότερες σύγχρονες μορφές του τάι τσι τσουάν αναπτύσσονται και τώρα, τουλάχιστον σε μία από τις πέντε παραδοσιακές σχολές: Chen, Yang, Wu / Hao, Wu, και Sun.

## Διαφορές τσι κουνγκ και τάι τσι

Το τάι τσι είναι πιο πολύπλοκο κινησιολογικά και χορογραφικά, επικεντρώνεται περισσότερο στη φόρμα και είναι μια πολεμική τέχνη. Αντίθετα, το τσι κουνγκ επικεντρώνεται στην υγεία και την ευζωία. Ενώ στη Δύση το τάι τσι είναι πιο γνωστό, στην Κίνα το τσι κουνγκ αποτελεί μέρος της καθημερινότητας για μεγάλο τμήμα του πληθυσμού.

## Σημειώσεις


Κατηγορία:Κινεζικές πολεμικές τέχνες
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κίνας
Κουπέπια

thumb|right|250px|Ντολμάδες
Τα **κουπέπια** είναι οι γνωστοί ντολμάδες, παραδοσιακό πιάτο της κυπριακής κουζίνας. Αποτελεί σημαντικό έδεσμα στα γιορτινά τραπέζια των γάμων, εορτών, αλλά και ως καθημερινό φαγητό.  

## Παρασκευή
Τα κουπέπια παρασκευάζονται χρησιμοποιώντας μίγμα χοιρινού ή ανάμεικτου (χοιρινό και βοδινό) χοντροαλεσμένου κιμά, ψιλοκομμένου κρεμμυδιού, ψιλοκομμένης ώριμης ντομάτας, ρυζιού, ελαιόλαδου, φρεσκοτριμμένου μαύρου πιπεριού, αλατιού και λίγου χυμού από φρέσκο λεμόνι. 

Αναπόσπαστο μέρος στην παρασκευή των κουπεπιών είναι τα ζεματισμένα αμπελόφυλλα. Εναλλακτικά χρησιμοποιούνται άνθη κολοκυθιάς (ανθοί), εξίσου δημοφιλής συνταγή που ακολουθείται και στη γειτονική Κρήτη. Ωστόσο, σ' αυτή την περίπτωση δεν ονομάζονται Κουπέπια, αλλά *"Αθθοί"* (ανθοί). Κατά τη διάρκεια του ψησίματος, τοποθετούμε πάνω από τα κουπέπια ένα πιάτο για να συγκρατιούνται, αποφεύγοντας έτσι το άνοιγμα του αμπελόφυλλου. Επίσης, η φωτιά θα πρέπει να είναι χαμηλή κατά τη διάρκεια του ψησίματος. Σερβίρονται με γιαούρτι και φρέσκα ραπανάκια.

Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα
Κατηγορία:Νηστίσιμα τρόφιμα
Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Somos libres, seámoslo siempre

Ο **Περουβιανός εθνικός ύμνος** (Somos libres, seámoslo siempre) αποτελεί τον εθνικό ύμνο του Περού. Καθιερώθηκε το 1821.

## Ιστορία
Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Περού, ο στρατηγός Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν ξεκίνησε δημόσιο διαγωνισμό για την επιλογή εθνικού ύμνου. Η προκήρυξη απευθυνόταν σε καθηγητές ποίησης, συνθέτες και ερασιτέχνες στιχουργούς και δημοσιεύτηκε στην επίσημη εφημερίδα (*Gaceta Ministerial*) στις 7 Αυγούστου του 1821. Επτά από τα τραγούδια επιλέχθηκαν για ακρόαση και το 7ο ήταν του Χοσέ Μπερνάρντο Αλσέντο. Το άσμα αυτό επιλέχθηκε ως εθνικός ύμνος. Παίχτηκε για πρώτη φορά τη νύχτα της 23ης Σεπτεμβρίου 1821 στο θέατρο της Λίμας, ενώπιον του Σαν Μαρτίν και των υποστηρικτών της ανεξαρτησίας. Για πρώτη φορά τραγουδήθηκε από τη Ρόσα Μερίνο σε αρχικούς στίχους του ποιητή Δον Χοσέ ντε λα Τόρρε Ουχάρτε.

Ακολούθησαν διάφορες αλλαγές στον ύμνο και το 1869 το αρχικό κείμενο αποκαταστάθηκε από τον Κλαούντιο Ρεμπαλιάτι. Το 1901 εγκρίθηκε η τροποποίηση του ύμνου και προκηρύχθηκε νέος διαγωνισμός για στίχους. Νικητής ήταν ο ποιητής Χοσέ Σάντος Τσοκάνο. Στη συνέχεια ζητήθηκε ξανά η επαναφορά στους προηγούμενους στίχους σε βαθμό που το Κογκρέσο το 1913 ανακήρυξε τους στίχους "άθικτους", όπως επίσης και τη χορωδία του εθνικού ύμνου.

Το 1959 ο Τσαμπούκα Γκράντα συνέθεσε ένα νέο εναλλακτικό κείμενο για τον πρώτο στίχο του ύμνου, ωστόσο εκείνο δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Η τελευταία απόπειρα για αλλαγή του ύμνου έγινε επί διοίκησης του Στρατηγού Χουάν Βελάσκο Αλβαράδο, ο οποίος θέλησε να αλλάξει τη δεύτερη και τρίτη στροφή. Η απόπειρα αυτή επίσης ήταν ανεπιτυχής.

Τον Ιούνιο του 2005 το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η πρώτη στροφή του ύμνου (*Largo tiempo...*) δεν γράφτηκε από τον Χοσέ ντε λα Τόρρε Ουγάρτε (José de la Torre Ugarte) και ότι ήταν από τη λαϊκή μούσα. Επίσης, το Δικαστήριο επαλήθευσε ότι η πέμπτη στροφή αποκλείστηκε από τον εθνικό ύμνο και δεδομένων των πνευματικών δικαιωμάτων του συγγραφέα και της μοναδικότητας του κομματιού, διατάχθηκε να επαναφερθεί η πέμπτη στροφή στον επίσημο ύμνο με τη μορφή έκτης στροφής. Έτσι, ο εθνικός ύμνος συναποτελείται από 7 συνολικά στροφές.

## Στίχοι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο εθνικός ύμνος με τον Χουάν Ντιέγκο Φλόρες να ψάλλει
* Ορχηστρική εκτέλεση

Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Περού
Νεύρα (1919)

thumb|thumbtime=89|''Nerven''
Το **Nerven** (γερμ.), *Νεύρα*, *σπασμένα νεύρα*) είναι εξπρεσιονιστικό κινηματογραφικό έργο του βωβού κινηματογράφου του μεσοπολέμου σε σκηνοθεσία και σενάριο του αυστριακού Ρόμπερτ Ράινερτ.

## Πλοκή
Το έργο τοποθετείται στη γενική αναταραχή των συνεχόμενων επαναστατικών γεγονότων, κυρίως στο Μόναχο που συνέβαιναν το 1918–1919 στη Γερμανία. Μας διηγείται την ιστορία διαφόρων χαρακτηριστικών προσώπων, με πρωταγωνιστές τον οραματιστή διδάσκαλο Ιωάννη και τον νευρικά κλονισμένο πολιτικό και βιομήχανο Ρόλοφ. Ο Ρόλοφ παρεξηγώντας τις υπεκφυγές της συζύγου του, κατηγορεί τον διδάσκαλο Ιωάννη για μοιχεία. Η υπόθεση αυτή εξυπηρετεί τα πολιτικά συμφέροντα της άρχουσας τάξης, αφού ο Ιωάννης είναι φλογερός επαναστατικός ρήτορας με σημαντική δραστηριότητα. Η υπόθεση φτάνει στα δικαστήρια και ο Ιωάννης καταδικάζεται σε φυλάκιση. Οι οπαδοί του Ιωάννη διαδηλώνουν για την αθώωσή του. Παράλληλα ο Ρόλοφ ανακαλύπτει το σφάλμα του και αυτοκαταγγέλλει την κατά λάθος ψευδορκία του. Ο Ιωάννης αθωώνεται, ενώ ο Ρόλοφ που συνεχώς πλήττεται από τύψεις αυτοκτονεί με τη βοήθεια του Ιωάννη. Ο Ιωάννης χάνει την οραματική του δύναμη, ενώ η αδερφή του, η τυφλή Μάργια παίρνει τον ρόλο του και διαδίδει τις ιδέες του Ιωάννη, ο οποίος τώρα είναι αντίθετος και ανακαλεί. Ο Ιωάννης και η Ελίζαμπετ, χήρα του Ρόλοφ που κρυφά αγαπιούνταν, παντρεύονται, αλλά η Ελίζαμπετ θα τον εγκαταλείψει για να πάει καλογριά σε μοναστήρι. Ο Ιωάννης την ακολουθεί και την πείθει να επιστρέψει. Τελικά οι δυο τους θα εγκαταλείψουν τον πολιτισμό καταφεύγοντας ως πρωτόγονοι άνθρωποι στην παρθένα φύση σε κάποιο άγριο ορεινό τοπίο.

## Σχόλια για την ταινία
Η ταινία του έργου είχε αρχικά συνολικό μήκος 2637 μέτρα. Κατόπιν λογοκρισίας ένα χρόνο αργότερα είχε 2059 μέτρα, ενώ σήμερα διασώζονται μόνο 1643 μέτρα, από τα οποία λείπουν σκηνές από διαδηλώσεις και ξυλοδαρμούς στους δρόμους.
Στην ταινία του ο Ράινερτ περιγράφει την εκρηκτική κατάσταση του μεσοπολέμου, όπως την είχαν δημιουργήσει οι επιπτώσεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Σύμφωνα με τη γνώμη του είχε ξεσπάσει μια επιδημία νευρικού κλονισμού, η οποία επέβαλε στους ανθρώπους να ενεργούν υστερικά και παράλογα, κάνοντας κακό στους εαυτούς τους και στο περιβάλλον τους. Το αποτέλεσμα ήταν οι συνεχείς έντονες αναταραχές, η πείνα, οι πολιτικο-κοινωνικοί αγώνες που μάστιζαν την επικράτεια.

Τα έργο του αυτό ήταν τόσο φορτισμένο, που οι θεατές κατέρρεαν από την απόγνωση κατά τη διάρκεια της προβολής, ή και κατόπιν ημερών και κατέληγαν στο νοσοκομείο. Τελικά η προβολή του έργου απαγορεύτηκε.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Παρουσίαση στο edition-filmmuseum.
*Παρουσίαση από τη γερμανική εφημερίδα Süddeutsche .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Ταινίες του 1919
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες
Κατηγορία:Εξπρεσιονισμός
Κατηγορία:Βωβές ταινίες
Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες
Μορίχοβο

Το **Μορίχοβο** (Σλαβομακεδονικά: Мариово, Μαρίοβο) είναι ορεινή ιστορική περιοχή της Δευριόπου στη βορειοδυτική πλευρά του Βόρα στην Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας στα βόρεια των συνόρων με την Ελλάδα. 
μικρογραφία|Πεδιάδα στο Μαρίχοβο

## Γεωγραφία
Το μεγαλύτερο μέρος του Μοριχόβου βρίσκεται εντός της Βόρειας Μακεδονίας. Μικρό κομμάτι στα νότια, βρίσκεται στην Ελλάδα, στους νομούς Φλώρινας και Πέλλας. Η περιοχή είναι παραδοσιακά αγροτική, χωρίς αστικά κέντρα. Η μεγαλύτερη κωμόπολη είναι η Βιτόλιστα, εντός της Βόρειας Μακεδονίας.

## Ιστορία
[μικρογραφία|Το Μορίχοβο στον χάρτη ως περιοχή της [Βόρεια Μακεδονία|Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας]]
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο ονομάζονταν Μερίχοβα. Αποτελούσε στο παρελθόν την «*ακρόπολη του σλαβόφωνου Ελληνισμού*». Απελευθερώθηκε και ανακηρύχθηκε «Ελεύθερη Ελλάδα» κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1867. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα οι Βούλγαροι κομιτατζήδες πυρπόλησαν αρκετά χωριά της περιοχής με σκοπό να κάμψουν το φρόνημα των Ελλήνων κατοίκων. Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, τον Οκτώβριο του 1912, το εθελοντικό σώμα του Αντώνιου Ζώη απελευθέρωσε το Μορίχοβο από τους Τούρκους και ύψωσε την Ελληνική σημαία δηλώνοντας ότι το απελευθερώνει εν ονόματι του Βασιλέως Γεωργίου. Τελικά μετά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η περιοχή πέρασε στο Βασίλειο της Σερβίας ως αντάλλαγμα για τα χωριά ανατολικά της Φλώρινας που είχαν καταλάβει οι Σέρβοι. Η ανταλλαγή κρίθηκε σκόπιμη για να εξορθολογιστεί η χάραξη της Ελληνοσερβικής μεθορίου.

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει πλατεία στα *Λαδάδικα*, με το όνομα «*Πλατεία Μοριχόβου*».
## Πόλτσιστα
Ο αρχαιολογικός χώρος της Πόλτσιστας χρονολογείται από την εποχή της αρχαιότητας (4ος αιώνας π.Χ.) και βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Σταράβινα και Πόλτσιστα. Στο κέντρο της Πόλτσιστας, μπορούν να παρατηρηθούν τα περιγράμματα ενός φρουρίου στον ορίζοντα. Από την Πόλτσιστα ήταν οι Μακεδονομάχοι Χρήστος Γιόρας, Βασίλειος Γλάμνος και Τραϊανός Μέσκος, που δολοφονήθηκαν από τους κομιτατζήδες.

## Σταραβίνα
Το χωριό Σταραβίνα ήταν κάποτε η έδρα του ομώνυμου δήμου. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Μοριχόβου, 50 χλμ. μακριά από τα Μπίτολα. Το ταξίδι προς τη Σταραβίνα ξεκινάει από τα Μπίτολα. Από εκεί πηγαίνει στο χωριό Νόβατσι, μετά πηγαίνει στο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ΡΕΚ Μπίτολα και στη συνέχεια μέχρι το βουνό στο χωριό Μάκοβο. Από εκεί ο δρόμος οδηγεί στο χωριό Ραπές. Ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος τελειώνει μετά από εκείνο το χωριό και από εκεί είναι μια ανώμαλη διαδρομή σε χωματόδρομο μέχρι την Σταραβίνα. Για να πάει κάποιος εκεί απαιτείται άδεια λόγω του ότι βρίσκεται κοντά στα σύνορα. Από την Σταραβίνα ήταν οι Μακεδονομάχοι Στογιάννης Ιωάννου, Δημήτριος Κράιος, Τραϊανός Μήτρου, Ιωάννης Μήτρου, Δημοσθένης Χρίστου, Ιωάννης Πέτκου και Ιωάννης Στεφάνου, που δολοφονήθηκαν από τους κομιτατζήδες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Βόρειας Μακεδονίας
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ελλάδας
Κατηγορία:Ιστορία της Φλώρινας
Κατηγορία:Ιστορία της Πέλλας
Κατηγορία:Μορίχοβο
Κατηγορία:Δήμος Νόβατσι
Κατηγορία:Δήμος Πρίλεπ
Κατηγορία:Δήμος Καβάνταρτσι
Δευρίοπος

Η **Δευρίοπος** ή **Δερρίοπος** (Στράβων: *Δευρίοπος*, Στέφανος Βυζάντιος: *Δουρίοπος*) ήταν περιοχή της αρχαίας Παιονίας. Οι κάτοικοί της αποτελούσαν το μακεδονικό φύλο των Δευριόπων ή Δερριόπων.

## Γεωγραφία

Πρόκειται για την περιοχή που καλύπτει την κοιλάδα του Εριγώνα, παραπόταμου του Αξιού, βορείως του Βόρα και της Αλμωπίας και ανατολικά της Πελαγονίας. Σήμερα ανήκει κατά το μέγιστο στη Βόρεια Μακεδονία. Στη Δευρίοπο βρίσκονταν οι πόλεις *Βρυάνιον* και *Στύμβαρα* ή *Στύβερρα*, κατά την αρχαιότητα. 

## Ιστορία
Ήδη πριν την κλασική εποχή, οι Δερρίοπες ήταν υπήκοοι των Μακεδόνων βασιλέων, μαζί με τους Λυγκηστές, τους Πελαγόνες, τους Εορδαίους και τα άλλα φύλα της Μακεδονίας.

Αργότερα, στη Δευρίοπο ο Φίλιππος ο Ε΄ της Μακεδονίας ίδρυσε την πόλη Περσεΐδα, προς τιμή του πρωτότοκου γιου του Περσέα.

## Παραπομπές
Ευαγγελία Μαραγκού

Η **Λίλα (Ευαγγελία) Μαραγκού** (Χώρα Αμοργού, 1938 – Αθήνα, 20 Δεκεμβρίου 2025) ήταν Ελληνίδα αρχαιολόγος και πανεπιστημιακός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Χώρα της Αμοργού το 1938, με καταγωγή από τον Μουντάδο της Τήνου.

Σπούδασε αρχαιολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακή και διδακτορική διατριβή το 1969 στο Τύμπιγκεν της Γερμανίας. Ήταν ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, όπου δίδασκε από το 1975 έως το 2005 και επόπτευε ανασκαφές στην Αμοργό. Ήταν μέλος του Γερμανικού αρχαιολογικού ινστιτούτου.

Απεβίωσε στις 20 Δεκεμβρίου 2025, σε ηλικία 87 ετών.

## Έργα
* *Αμοργός ΙΙ. Οι αρχαίοι πύργοι*, Αθήνα: Η εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, 2005
* *Αμοργός Ι: η Μινώα: η πόλις, ο λιμήν και η μείζων περιφέρεια* Αθήνα: Η εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, 2002
* *Το Ίδρυμα Νικολάου Π. Γουλανδρή : πεπραγμένα 1991-1999* Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή - Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης 2000
* *Αρχαία Ελληνική Τέχνη - Συλλογή Ν. Π. Γουλανδρή*, Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή - Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1996
* *Αρχαία ελληνική τέχνη από τη συλλογή Σταύρου Σ. Νιάρχου*, Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή - Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1995
* *L eau et les hommes en Méditerranée et en Mer Noire dans l' antiquité*, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, 1992
* *Μινωικός και ελληνικός πολιτισμός - Από τη συλλογή Μητσοτάκη*, Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή - Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1992
* *Το Ίδρυμα Νικολάου Πέτρου Γουλανδρή : από την ιδιωτική συλλογή στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης*, Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή - Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1991
* *Αμοργός : μονή Παναγίας της Χοζοβιώτισσας*, Υπουργείο Αιγαίου 1988
* *Lakonische Elfenbein- und Beinschnitzereien*, Wasmuth, Tübingen 1969
* *Bone carvings from Egypt*, Wasmuth, Tübingen 1969

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Ο Χαλεπάς στην νεοελληνική γλυπτική, παρουσίαση της Μαραγκού στο ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, 2005 (ανακτήθηκε 20/05/2009)
* 
* Φωτογραφία της Μαραγκού από εκδήλωση στην Αμοργό

Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Διαμαντής Παναγιωτόπουλος

Ο **Διαμαντής Παναγιωτόπουλος** (6 Ιουλίου 1967 στην Αθήνα) είναι Έλληνας αρχαιολόγος.

Σπούδασε το 1985 - 1989 κλασσική αρχαιολογία, προϊστορία, και ιστορία της τέχνης στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές και το 1996 έκανε διδακτορική διατριβή στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Από το 1999 ως το 2003 εργάστηκε στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης και του Σάλτσμπουργκ, ενώ από το 2003 διδάσκει ως τακτικός καθηγητής στην Χαϊδελβέργη.

## Δημοσιεύσεις
* *Das Tholosgrab E von Phourni bei Archanes. Studien zu einem frühkretischen Grabfund und seinem kulturellen Kontext.* Oxford 2002.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα του Διαμαντόπουλου στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης
* Κείμενα του Διαμαντή Παναγιωτόπουλου στο Propylaeum-DOK 

Π
Ευάγγελος Κωνσταντίνου

Ο **Ευάγγελος Κωνσταντίνου** (1933 στην Άσκρη των Θηβών - † 5 Απριλίου 2015 στο Βύρτσμπουργκ, Γερμανία) ήταν Έλληνας βυζαντινολόγος.

Σπούδασε από το 1952 ως το 1957 ορθόδοξη θεολογία στο πανεπιστήμιο των Αθηνών. Συνέχισε με σπουδές Βυζαντινολογίας και φιλοσοφίας από το 1960 ως το 1964 στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Έκανε διδακτορική διατριβή με τον τίτλο *Die Tugendlehre Gregors von Nyssa im Verhältnis zu der antik-philosophischen und jüdisch-christlichen Tradition*. Από το 1964 ως το 1966 είχε υποτροφία από το ίδρυμα Αλεξάντερ-φον-Χούμπολντ στα μαθήματα της Βυζαντινολογίας και της Νεοελληνικής Φιλοσοφίας. Έκανε τακτικός καθηγητής στα μαθήματα αυτά στο πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ, και ήταν συνταξιούχος από το 1998. Ηταν τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής ακαδημίας των επιστημών και τεχνών στο Σάλτσμπουργκ.
## Δημοσιεύσεις
; Μονογραφίες
* *Die Tugendlehre Gregors von Nyssa im Verhältnis zu der antik-philosophischen und jüdisch-christlichen Tradition*, Würzburg 1966.
; Εκδόσεις
* *Ausdrucksformen des europäischen und internationalen Philhellenismus vom 17. - 19. Jahrhundert*, Frankfurt am Main u.a. 2007, ISBN 3-631-56729-4.
* *Ägäis und Europa*, Frankfurt am Main 2005, ISBN 3-631-54485-5.
* *Byzantinische Stoffe und Motive in der europäischen Literatur des 19. und 20. Jahrhunderts*, Frankfurt am Main 1998, ISBN 3-631-30813-2.
* *Byzanz und das Abendland im 10. und 11. Jahrhundert*, Köln u.a. 1997, ISBN 3-412-13595-X.
* *Antike griechische Motive in der heutigen europäischen Literatur*, Frankfurt am Main u.a. 1995, ISBN 3-631-48200-0.
* *Die europäische philhellenische Literatur bis zur 1. Hälfte des 19. Jahrhunderts*, Frankfurt am Main u.a. 1992, ISBN 3-631-43909-1.
* *Leben und Werk der byzantinischen Slavenapostel Methodios und Kyrillos. Beiträge eines Symposions der Griechisch-Deutschen Initiative Würzburg im Wasserschloss Mitwitz vom 25.–27. Juli 1985 zum Gedenken an den 1100. Todestag des Hl. Methodios*, Münsterschwarzach 1991, ISBN 3-87868-437-1.

## Παραπομπές


## Πηγές
**Ευάγγελος Κωνσταντίνου, Αρχαία Ελλάδα και Ευρωπαϊκός Φιλελληνισμός*. Περιοδικό ΕΙ, τ.3 1993  σ.14&50

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Παρουσίαση από τον εκδοτικό όμιλο Peter Lang

Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Γουέιγοτ

Ο όρος **Γουέιγοτ** μπορεί να αναφέρεται:
*Στον Γουέιγοτ, θεό του ουρανού στην μυθολογία των Τόνγκβα, φυλής ιθαγενών της περιοχής του Λος Άντζελες
*Στον Γουέιγοτ, δορυφόρο του πλανητοειδούς 50000 Κουάοαρ
Ώριμος μαθητής

**Ώριμος μαθητής** (*mature student*) ή **ενήλικος μαθητής** θεωρείται όποιος ξεκινά τη διαδικασία της μάθησης σε ηλικία σχετικά μεγαλύτερη από αυτή του αποφοίτου λυκείου. Ουσιαστικά αναφέρονται με αυτόν τον όρο μαθητές και σπουδαστές που ξεκινούν τις πανεπιστημιακές σπουδές τους σε ηλικία από 25 ετών και άνω. Το φαινόμενο των ώριμων μαθητών στο εξωτερικό είναι ευρέως διαδεδομένο και συνδέεται με τη δια βίου μάθηση Στις ΗΠΑ και τη Βρετανία περίπου το 15% των φοιτητών είναι ώριμοι φοιτητές, για τους οποίους υφίσταται ειδική μέριμνα, που διευκολύνει την πρόσβαση και τη φοίτησή τους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* WorldWideLearn.com: Adult Learners and New Traditions in Higher Education 
* National Center for Education Statistics
* BBC Adult Learning Portal  with websites including Skillswise and raw 

Κατηγορία:Εκπαίδευση
Περιφερισμός

Ο διεθνής όρος **περιφερισμός** ή **ρεζιοναλισμός** (αγγλικά: *regionalism*) περιγράφει την μελέτη και αναφορά κοινωνικών φαινομένων (*social phenomena*) σε σχέση με την περιοχή (*region*) στην οποία παρατηρούνται. Κατά τον περιφερισμό δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα στο φυσικό περιβάλλον, συμπεριλαμβάνοντας και την πολιτιστική παρουσία στην ίδια περιοχή, ως μέρος του όλου, υποστηρίζοντας ακριβώς την αλληλεξάρτηση μεταξύ των πολιτιστικών και των φυσικών στοιχείων της.
## Στις κοινωνικές επιστήμες
Όλες οι κοινωνικές επιστήμες χρησιμοποιούν τον όρο εξετάζοντας κατά περιοχή το αντικείμενό τους. Ο περιφεριστής ερευνητής θεωρεί πάντα μια υπό εξέταση περιοχή ως μέρος, μονάδα, ένα μικρόκοσμο κοινωνίας, που αποτελείται από ένα σύνολο συντελεστών που συναπαρτίζουν το σχέδιο λειτουργίας της του οποίου οι συντελεστές μπορούν να γίνουν κατανοητοί μόνο και εφόσον θεωρηθούν μέρος μιας γενικότερης περιοχής.

Συνεπώς ο όρος καλύπτεται περισσότερο ως γεωγραφικός όπου στο ένα άκρο τοποθετείται η άποψη ότι η κοινωνία αποτελεί την αντανάκλαση του φυσικού περιβάλλοντος, (όπως πρεσβεύει ο Ratzel) με συνέπεια η περιοχή να θεωρείται ως ένα φωτογραφικό σύμπλεγμα κλίματος, τοπογραφίας, μορφολογίας εδάφους, ορυκτών κ.λπ. Στο άλλο δε άκρο τοποθετείται η θεωρία του Zimmerman περί προσωπικοτήτων των περιοχών (*regional personalities*) που πολλοί όμως γεωγράφοι την απορρίπτουν, θεωρώντας καλύτερη εξέταση την πραγματοποίηση σειράς συστηματικών μελετών δια μέσου της αναπτυσσόμενης κουλτούρας μιας περιοχής και όχι τόσο με την απλή ορθόδοξη παρατήρηση των διαφόρων σχηματισμών της επιφάνειας της περιοχής.
## Η ευρύτητα του περιφερισμού
Η ευρύτητα του φάσματος του περιφερισμού φαίνεται από το πλήθος των επιστημών που χρησιμοποιούν τον όρο όπως: η ανθρωπολογία , η βιολογία, η γεωγραφία, η γεωλογία, η γεωπονία, η εγκληματολογία, η ιστορία, η οικολογία, τα οικονομικά, η πολιτειολογία, η στατιστική, η ψυχολογία καθώς επίσης και φιλολογία που ασχολείται με ιδιαίτερες τοπικές λογοτεχνικές έρευνες.

Ο περιφερισμός εξετάζεται από τις πολιτικές επιστήμες ως εκδήλωση κινήματος.

Στην Ελληνική όρος απαντάται συχνά και ως *Τοπικισμός*.

## Πηγές
* Λεξικό Κοινωνικών Επιστημών UNESCO τ.3ος σ.833-4

Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες
Χάμις Κάρτερ

Ο **Χάμις Κλιβ Κάρτερ** (*Hamish Clive Carter*, γενν. 28 Απριλίου 1971 στο Ώκλαντ), τιμημένος με το παράσημο εξαίρετων υπηρεσιών της Νέας Ζηλανδίας (*New Zealand Order of Merit*), είναι Νεοζηλανδός αθλητής του  τριάθλου και χρυσός Ολυμπιονίκης, αφού κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, τους δεύτερους στους οποίους συμμετείχε. Συμμετείχε επίσης στο Διεθνές Κύπελλο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Τριάθλου για πολλά χρόνια, με αποκορύφωμα ένα ασημένιο μετάλλιο το 2006 λίγο πριν ανακοινώσει την απόσυρσή του στις αρχές του 2007. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε δώδεκα αγώνες σε αυτά τα πρωταθλήματα.

Ο Κάρτερ φοίτησε στο γυμνάσιο του Ώκλαντ, όπου αναδείχθηκε σε δεινό κωπηλάτη, συμμετέχοντας δύο φορές στο Κύπελο Μααντί για κωπηλάτες κάτω των 18. Μεταπήδησε στο τρίαθλο όταν αντιλήφθηκε ότι δεν είχε την κατάλληλη σωματική διάπλαση για να κωπηλατεί και σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ο Κάρτερ κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο τρίαθλο στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας το 2002 και δύο χρόνια αργότερα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Αθήνας, νικώντας τον στενό του φίλο, το Νεοζηλανδό Μπέβαν Ντόχερτι. Ο χρόνος του Κάρτερ ήταν 1.51.07,73 και η διαφορά του από τον Ντόχερτι μικρότερη από 8 δευτερόλεπτα. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2006 στη Λωζάνη, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τρίαθλου τερματίζοντας 17 δεύτερα πίσω από τον Τιμ Ντον. Τον Οκτώβριο του 2006, κέρδισε το Εξτέρα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Μάουι, της Χαβάη νικώντας μερικούς από τους πλέον έμπειρους «οφ ρόουντ» αθλητές του τρίαθλου.

Στις 6 Μαρτίου 2007 ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από τον επαγγελματικό αθλητισμό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Νεοζηλανδοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί αθλητές