Γκεόργκι Μπενκόφσκι

Ο **Γκάβριλ Γκρούεφ Χλάτεφ** (, περ. 1843 - 12 Μαΐου 1876), γνωστός με το ψευδώνυμο **Γκεόργκι Μπενκόφσκι** (), ήταν Βούλγαρος επαναστάτης και ηγετική προσωπικότητα στην οργάνωση και τη διεύθυνση της βουλγάρικής αντι-οθωμανικής Εξέγερσης του Απριλίου του 1876 και απόστολος της 4ης Επαναστατικής Περιφέρειας της.

## Βιογραφία
Ο Γκεόργκι Μπενκόφσκι γεννήθηκε γύρω στο 1843 στην Κοπρίφστιτσα. Ο πατέρας ήταν ο Γκρούγιο Χλάτεφ, μικροέμπορος και τεχνίτης. Είχε δύο αδελφές, τις Κούνα και Βασίλια. Λόγω της δύσκολης παιδικής του ηλικίας, ο Μπενκόφσκι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο μετά την ολοκλήρωση της τρίτης τάξης για να εκπαιδευτεί ως ράφτης από τη μητέρα του και να βιοποριστεί. Δυσαρεστημένος με τη δουλειά του, έγινε έμπορος υφάσματος φριζέ και έφυγε για την σημερινή Τουρκία μαζί με έναν φίλο για να πουλήσει τα προϊόντα τους, με μικρή επιτυχία. Για περίπου δέκα χρόνια, ο Μπενκόφσκι έζησε σε διάφορες πόλεις της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένης της Κωνσταντινούπολης (Τσάργκραντ), του Ιζμίρ (Σμύρνη) και της Αλεξάνδρειας, ασχολούμενος με διάφορα επαγγέλματα. Οι μεταγενέστερες ιστορίες του περιγράφουν το έργο του ως σωματοφύλακας του Πέρση πρόξενου, ισχυριζόμενες ότι η στολή του ήταν τόσο όμορφη που οι άνθρωποι νόμιζαν ότι ήταν ο ίδιος ο πρόξενος. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, ο Μπενκόφσκι έμαθε επτά ξένες γλώσσες σε επίπεδο της βασικής επάρκειας: αραβικά, οθωμανικά τουρκικά, ελληνικά, ιταλικά, πολωνικά, ρουμανικά και περσικά.

Ο Μπενκόφσκι συμμετείχε στις επαναστατικές δραστηριότητες της Βουλγαρικής Επαναστατικής Κεντρικής Επιτροπής, μετά τη συνάντηση του με τον Στόγιαν Ζαΐμοφ στο Βουκουρέστι της Ρουμανία. Το καλοκαίρι του 1875, εντάχθηκε σε μια ομάδα επαναστάτων που σκόπευαν να κάψουν την Κωνσταντινούπολη και να δολοφονήσουν τον Σούλτανο Αμπντούλ Αζίζ.

Του δόθηκε το γαλλικό διαβατήριο ενός Πολωνού μετανάστη, Άντον Μπενκόφσκι, του οποίου το οικογενειακό όνομα υιοθέτησε ως ψευδώνυμο. Αργότερα, άλλαξε το πρώτο του όνομα σε Γκεόργκι. Ο Πολωνός ήταν ένας αντιρωσικός επαναστάτης που είχε προσπαθήσει να δολοφονήσει τον Ρώσο κυβερνήτη της Βαρσοβίας και έπρεπε να κάνει ισόβια φυλακή στην Σαχαλίνη. Ο Άντον Μπενκόφσκι κατάφερε να δραπετεύσει στην Ιαπωνία, όπου απέκτησε διαβατήριο και από εκεί δραπέτευσε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στο Ντιγιάρμπακιρ, ο Πολωνός συναντήθηκε με τον Ζαΐμοφ και αντάλαξε το γαλλικό του διαβατήριο για πέντε τουρκικές λίρες και τη βοήθεια για την απόκτηση οθωμανικού διαβατηρίου.

Ο Μπενκόφσκι επιλέχθηκε αρχικά ως βοηθός του Παναγιότ Βόλοφ στην οργάνωση της 4ης Επαναστατικής Περιοχής της Επανάστατης του Απριλίου, αλλά λόγω του ζήλου και των ηγετικών του χαρακτηριστικών, ο Βόλοφ παραχώρησε εθελοντικά την θέση του επικεφαλής αποστόλου στον Μπενκόφσκι. Χάρη στο έργο του Μπενκόφσκι, οι προετοιμασίες για την εξέγερση εξελίχθηκαν καλύτερα σε αυτή την περιοχή.

Όταν η Εξέγερση του Απριλίου ξέσπασε πρόωρα στην Κοπρίφστιτσα στις 2 Μαΐου, ο Μπενκόφσκι ήταν στο κοντινό Παναγιουρίστε, μαζί με τους περισσότερους από τους άλλους αποστόλους. Όταν έμαθε ότι ξέσπασαν μάχες στην Κοπρίφστιτσα, ο Μπενκόφσκι συγκρότησε ένα απόσπασμα άνω των 200 ανδρών και πήγε να βοηθήσει τους εξεγερμένους. Το απόσπασμα του ήταν γνωστό ως «Ιπτάμενη Ομάδα» (Χвърковата чета) επειδή έκανε περιήγηση σε όλη την περιοχή αδιάκοπα, κινητοποιώντας πολλούς αντάρτες και παίζοντας σημαντικό ρόλο στις μάχες. Στην ομάδα εντάχθηκαν έξι Κροάτες από τη Δαλματία και ο Γερμανός Άλμπρεχτ, όλοι εργαζόμενοι στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μπέλοβο. Ένας από τους Κροάτες, ο Στέφαν ο Δαλματός, έγινε ο τελευταίος σημαιοφόρος της ομάδας. Μία γυναίκα συμμετείχε επίσης στην ομάδα: η Μαρία Ιβάνοβα-Σούτιτς, η Βουλγάρα σύζυγος ενός Κροάτη εργάτη του σιδηροδρόμου.

Μετά την καταστολή της εξέγερσης, ο Μπενκόφσκι και τα επιζώντα μέλη της ομάδας (Στέφαν ο Δαλματός, Ζαχάρι Στογιάνοφ και Πατέρας Κίριλ) κατευθύνθηκαν στο Τέτεβεν, στα Βαλκανικά Όρη. Στις 24 Μαΐου 1876, η τοποθεσία της ομάδας προδόθηκε από έναν ντόπιο βοσκό και οι επαναστάτες έπεσαν σε ενέδρα από μια οθωμανική ομάδα αναζήτησης. Ο Μπενκόφσκι πυροβολήθηκε στη περιοχή Κοστίνα, κοντά στη Ριμπαρίτσα, ενώ διέσχισε μια γέφυρα ποταμού. Στη συνέχεια, αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του στάλθηκε στο Μπότεβγκραντ και στη συνέχεια στη Σόφια. Τα γεγονότα καταγράφηκαν από τον Ζαχάρι Στόγιανοφ και δημοσιεύθηκαν στα *Απομνημονεύματα των Βουλγαρικών Εξεγέρσεων*. Ο συγγραφέας ήταν ο μόνος από τους τέσσερις που κατάφερε να δραπετεύσει.

## Εικονοθήκη

Αρχείο:Benkovski_House-1.JPG|Το πατρικό σπίτι του Μπενκόφσκι στην Κοπρίφστιτσα.
Αρχείο:Benkovski-bust.JPG|Προτομή του Μπενκόφσκι στο πατρικό σπίτι του στην Κοπρίφστιτσα.
Αρχείο:Kostina_Benkovski.jpg|Μνημείο του Μπενκόφσκι στο σημείο του θανάτου του στην Ριμπαρίτσα.
Αρχείο:Georgi_Benkovski_bust_in_Sofia.jpg|Μνημείο του Μπενκόφσκι στη Σόφια.


## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες