Μπόμπο Όλσον

Ο **Καρλ «Μπόμπο» Όλσον** (αγγλικά: *Carl "Bobo" Olson*,11 Ιουλίου 1928 – 16 Ιανουαρίου 2002) ήταν Αμερικανός πυγμάχος. Ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής μεσαίων βαρών μεταξύ Οκτωβρίου 1953 και Δεκεμβρίου 1955, η μεγαλύτερη διάρκεια από οποιονδήποτε πρωταθλητή σε αυτή την κατηγορία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Το ψευδώνυμό του βασίστηκε στην εσφαλμένη προφορά του «αδελφού» από τη μικρότερη αδερφή του.

## Πρώτα χρόνια
Ο Όλσον γεννήθηκε στη Χονολουλού της Χαβάης από Πορτογαλέζα μητέρα και Σουηδό πατέρα, εξ ου και το άλλο ψευδώνυμο του «Ο Σουηδός της Χαβάης». Όπως πολλοί πυγμάχοι, έτσι και ο  Όλσον αποφάσισε να ασχοληθεί με το άθλημα μετά από καυγάδες στους δρόμους. Ο Όλσον έλαβε εκπαίδευση από μπόξερ που βρίσκονταν στη Χαβάη κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που πήρε τα δύο σήμα κατατεθέν του τατουάζ.

Χρησιμοποιώντας πλαστό δελτίο ταυτότητας, ο Όλσον απέκτησε άδεια πυγμαχίας σε ηλικία 16 ετών. Οι πρώτοι του αγώνες ήταν στην πατρίδα του, Καλίχι, στη Χαβάη. Είχε κερδίσει τα τρία πρώτα τουρνουά του, δύο με νοκ άουτ, πριν ανακαλυφθεί η πραγματική του ηλικία. Το 1945, ο Όλσον πήγε στο Σαν Φρανσίσκο για να συνεχίσει την καριέρα του στην πυγμαχία. Μέχρι τα 18 του, είχε ένα ρεκόρ 13 διαδοχικών νικών (10 με νοκ άουτ). Ακόμη και σε αυτό το στάδιο η δύναμή του και τα τεράστια αποθέματα αντοχής του ήταν ξεκάθαρα, όπως και η μάλλον μέτρια ικανότητα του.

## Επαγγελματική σταδιοδρομία
[αριστερά|μικρογραφία|Μπόμπο Όλσον και [Σούγκαρ Ρέι Ρόμπινσον πριν από τον αγώνα τους το 1955]]

Η πρώτη πραγματική δοκιμασία της καριέρας του Όλσον ήρθε στις 20 Μαρτίου 1950, το ρεκόρ του  σε αυτό το σημείο ήταν 40 νίκες και 2 ήττες, ενάντια στον Αυστραλό Ντέιβ Σαντς. Ο Όλσον έχασε από μια απόφαση των κριτών στο Σίδνεϊ. Επτά μήνες μετά από αυτό, ο Όλσον είχε τον πρώτο του αγώνα ενάντια στον Σούγκαρ Ρέι Ρόμπινσον, για τον παγκόσμιο τίτλο μεσαίων βαρών της Πολιτείας της Πενσυλβάνια. Ο Όλσον, ο οποίος θεωρήθηκε ευρέως ως αργός εκκινητής, δεν κατάφερε να μπει στον αγώνα, παρόλο που ο Ρόμπινσον δεν είχε έναν από τους καλύτερους αγώνες του. Ο Όλσον κατάφερε να κρατηθεί για 11 γύρους πριν νικηθεί. Παρά το υπέροχο ρεκόρ του, ήταν ξεκάθαρο ότι ο Όλσον ήταν ακόμα πολύ άπειρος για να αγωνιστεί σε αυτό το επίπεδο.

Ένα χρόνο μετά την ήττα του από τον Ρόμπινσον, ο Όλσον κατάφερε να πάρει την ρεβάνς εναντίον του Ντέιβ Σαντς. Αυτός ο αγώνας ήταν ο πρώτος που μεταδόθηκε τηλεοπτικά στην Αμερική. Ωστόσο, ο Σαντς αποδείχθηκε για άλλη μια φορά πάρα πολύ σκληρός αντίπαλος για τον Όλσον, και κέρδισε και πάλι με ομόφωνη απόφαση των κριτών. 

Στις 13 Μαρτίου 1952, ο Όλσον πάλεψε ξανά με τον Ρόμπινσον, αυτή τη φορά για τον παγκόσμιο τίτλο μεσαίων βαρών. Ο Ρόμπινσον, που είχε χάσει και είχε ξανακερδίσει τον τίτλο από τον Ράντι Τέρπιν στους δύο προηγούμενους αγώνες του, έψαχνε για έναν εύκολο αγώνα. Ωστόσο, ο Όλσον είχε βελτιωθεί σημαντικά από την πρώτη τους συνάντηση. Μέσα από δέκα γύρους ο αγώνας ήταν έντονος και μόνο ένα δυνατό τελείωμα από τον Ρόμπινσον στους τελευταίους πέντε γύρους του κέρδισε τον αγωνα. Οι *[[Los Angeles Times]]* έγραψαν ότι ο Ρόμπινσον κέρδισε τους πρώτους έξι γύρους εύκολα, μαζεύοντας σιγά-σιγά πόντους, ωστόσο ο Όλσον μείωσε το περιθώριο πόντων στον έβδομο έως τον δέκατο. Ο Ρόμπινσον κέρδισε το δέκατο πέμπτο γύρο πειστικά με σκληρά δεξιά και αριστερά χτυπήματα. Αυτή θα ήταν η μόνη φορά που ο Όλσον άντεξε όλη τη διάρκεια  του αγώνα ενάντια στον Ρόμπινσον. 

Ο Ρόμπινσον αποσύρθηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1952, εγκαταλείποντας το τίτλο του πρωταθλητή μεσαίων βαρών. Οι τέσσερις πρώτοι υποψήφιοι αγωνίστηκαν σε ένα τουρνουά για τον τίτλο. Ο Όλσον νίκησε τον Πάντι Γιανγκ για τον αμερικανικό τίτλο για να κερδίσει το δικαίωμα να αγωνιστεί για τον  παγκόσμιο τίτλο, και ο Τέρπιν κέρδισε τον άλλο αγώνα εναντίον του Τσάρλι Χούμεζ. Ο αγώνας τίτλου ενάντια στον Τέρπιν έλαβε χώρα στις 21 Οκτωβρίου 1953, στο Madison Square Garden . Ο Τέρπιν κυριάρχησε στους πρώτους τέσσερις γύρους, και παραλίγο να πετύχει ένα νοκ τάουν στον πρώτο γύρο, πριν ο Όλσον μπει δυναμικά στον αγώνα. Καθώς ο αγώνας προχωρούσε, ο Όλσον πήρε την πρωτοβουλία, σημείωσε νοκ τάουν στον 10ο και τον 11ο γύρο για να κερδίσει με ομόφωνη απόφαση. Μετά την επιτυχία του, ο Όλσον ψηφίστηκε ως ο μποξέρ της χρονιάς από το περιοδικό Ring για το 1953.

Ο Όλσον κέρδισε και τους επτά αγώνες του το 1954, συμπεριλαμβανομένων των υπερασπιστών του τίτλου του ενάντια σε μεγάλα ονόματα όπως ο Κιντ Γκάβιλαν, ο Ρόκι Καστελάνι και ο Πιέρ Λανγκλουά. 

Το 1955 ο  Όλσον, ο οποίος δυσκολευόταν ολοένα και περισσότερο να χάσει βάρος, και ανέβηκε στα ελαφρά βαρέα. Η πρώτη του μεγάλη μάχη σε αυτή την κατηγορία ήταν ενάντια στον πρώην πρωταθλητή Τζο Μάξιμ. Ο Όλσον κέρδισε τον αγώνα εύκολα στα σημεία αφού σημείωσε νοκ τάουν τόσο στον 2ο όσο και στον 9ο γύρο. Στις 22 Ιουνίου ο Όλσον προκάλεσε τον 41χρονο Αρτσι Μουρ για τον τίτλο ελαφρών βαρών, έναν αγώνα που πολλοί πίστευαν ότι ο Όλσον θα κέρδιζε εύκολα. Ωστόσο, ο Μουρ ήταν πολύ δυνατός για τον Όλσον και κέρδισε με νοκ άουτ αφού είχε περάσει μόνο ένα λεπτό από τον τρίτο γύρο. Μετά από αυτόν τον αγώνα ο Όλσον άρχισε την παρακμή του. 

Μετά από δύο νίκες, ο Όλσον έβαλε τον τίτλο του στα μεσαία βάρη ενάντια στον Ρόμπινσον, ο οποίος ήταν και πάλι ο Νο1 υποψήφιος μετά τη σύντομη αποχώρησή του, στις 9 Δεκεμβρίου 1955. Ήταν η τέταρτη και τελευταία υπεράσπιση του τίτλου του Olson, αλλά τελείωσε ως μια εκπληκτική επιστροφή για τον Ρόμπινσον. Ο Όλσον, ο οποίος μπήκε στον αγώνα ως φαβορί 3–1, βγήκε νοκ άουτ στον δεύτερο γύρο. Ο επαναληπτικός αγώνας, που διεξήχθη πέντε μήνες αργότερα στο Wrigley Field, στις 18 Μαΐου 1956, έληξε με παρόμοιο τρόπο με τον Όλσον να πέφτει στο τέταρτο. Ο Ρόμπινσον τελείωσε τον αγώνα με ένα σκληρό αριστερό hook στο σώμα και ένα δεξί στο σαγόνι. Ο Όλσον είχε κάνει το λάθος να ρίξει το δεξί του χέρι μετά το αριστερό του Ρόμπινσον, ρίχνοντας τη μοναδική του άμυνα σε μια στιγμή. Μετά από αυτή τη δεύτερη ήττα, ο Όλσον ανακοίνωσε την αποχώρησή του.

## Μετέπειτα σταδιοδρομία
Μετά από ένα χρόνο εκτός παιχνιδιού, ο Όλσον επέστρεψε ως βαρέων βαρών για να πολεμήσει ξανά τον Μάξιμ, έναν αγώνα που κέρδισε στα σημεία. Ο Όλσον πήρε άλλον έναν χρόνο μετά την ήττα με νοκ-άουτ από τον Πατ ΜακΜάρτρι. Ενώ αρχικά επέστρεφε ως φαβορί, παρά το γεγονός ότι ήταν μόλις 30 ετών, ο Όλσον κατάφερε να αποκατασταθεί ως διεκδικητής. Στις 27 Νοεμβρίου 1964, πάλεψε με τον Χοσέ Τόρες με τον νικητή να παλεύει με τον πρωταθλητή, Γουίλι Παστράνο. Ο Όλσον έμεινε νοκ άουτ μετά από 2 λεπτά του πρώτου γύρου. Αυτή η ήττα ουσιαστικά τελείωσε την καριέρα του, θα αγωνιστεί ξανά μόνο τέσσερις φορές, με τον τελευταίο του αγώνα να είναι η ήττα από τον μικρότερο αδερφό του Τζιν Φούλμερ, Ντον. 

## Η ζωή μετά την πυγμαχία
μικρογραφία| Ο Όλσον με τη σύζυγό του, Ελέν, το 1955. Παντρεύτηκαν στη Χαβάη το 1946 και χώρισαν το 1955.
Ο  Όλσον αποσύρθηκε με ρεκόρ 97 νίκες (47 από νοκ άουτ), 16 ήττες και 2 ισοπαλίες από τους 115 επαγγελματικούς αγώνες του. Συνέχισε να εργάζεται με δυσαρεστημένους νέους πυγμάχους πριν εργαστεί ως υπάλληλος δημοσίων σχέσεων για την τοπική ένωση μηχανικών λειτουργίας ανελκυστήρων στο Σαν Φρανσίσκο. Το 1987 ήταν Χειριστής ανελκυστήρων της Ένωσης στο Λάνκαστερ της Καλιφόρνια, εργαζόμενος σε νέες κατασκευές στο Ιατρικό Κέντρο Antelope Valley.

Τη δεκαετία του 1990 έζησε στη Βόρεια Καλιφόρνια για ένα διάστημα. Στα τελευταία του χρόνια ο Όλσον υπέφερε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Για να προσθέσει ποιότητα ζωής στα τελευταία του χρόνια, αυτός και μεγάλο μέρος της στενής οικογένειάς του επέστρεψε στη Χονολουλού. Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 2002, στη Χονολουλού στο Ιατρικό Κέντρο Κουίνς σε ηλικία 73 ετών.

Εισήχθη στο World Boxing Hall of Fame το 1958 και στο International Boxing Hall of Fame το 2000.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί πυγμάχοι