open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ταριέλ Ζιντιρίδης

Ο **Ταριέλ Ζιντιρίδης** (20 Δεκεμβρίου 1987) είναι πρωταθλητής του τζούντο, γεννημένος στη Γεωργία και μέλος της εθνικής Ελλάδας στο εν λόγω άθλημα. Αγωνίζεται στην κατηγορία των 66 κιλών και ανήκει στο σύλλογο Φίλιππος Αμυνταίου.

## Βιογραφία και πρώτες επιτυχίες
Γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1987 στην Τιφλίδα. Είναι αδελφός του Ρεβάζ και του Βάζα Ζιντιρίδη. 

Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα για αθλητές εφήβους κάτω των 20 ετών κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο τον Οκτώβριο του 2006 στον Άγιο Δομίνικο. Στην ίδια διοργάνωση του 2004 στη Βουδαπέστη, ο Ταριέλ κέρδισε την πέμπτη θέση.

## Μετάλλια 2003-2004 και μετέπειτα πορεία
Κατέκτησε επίσης  χρυσά και χάλκινα μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα σε μικρές κατηγορίες. Τα χρυσά τα κέρδισε το 2004 στην κατηγορία νέων στη Λιουμπλιάνα, το 2005 στην κατηγορία εφήβων  κάτω των 20 ετών στη Σόφια και το 2003 στην κατηγορία παίδων (κάτω των 17), στο Μπακού.  Την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 2005 στις κατηγορίες νέων κάτω των 23 ετών, στην Ουκρανία και κάτω των 20 ετών στην Κροατία. Επίσης, στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε και το 2003 στην Αρμενία στην ευρωπαϊκή διοργάνωση για αθλητές κάτω των 23 ετών. Το 2006 στην Εσθονία, κατέλαβε την 7η θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων, ενώ στην πρώτη του παρουσία στην κατηγορία των ανδρών, στην αντίστοιχη διοργάνωση στο Βελιγράδι, ήρθε 7ος. 

Ο Ταριέλ Ζιντιρίδης συνέχισε τις πολύ καλές εμφανίσεις και το 2007, καταλαμβάνοντας την 9η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Ρίο ντε Ζανέιρο, ενώ στις  23 Σεπτεμβρίου 2007 ήρθε 2ος και κατέκτησε αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Λίγες μέρες μετά, στις 28 Σεπτεμβρίου πήρε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Α στα 66 κιλά, με νίκη επί του Γερμανού αντιπάλου του, Άντριαν Κούλις.

## Δεύτερο χρυσό μετάλλιο 2007
Το Νοέμβριο του 2007 κατέκτησε και δεύτερο χρυσό μετάλλιο σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα  κάτω των 23 χρόνων στην αντίστοιχη διοργάνωση που έγινε στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, στην κατηγορία των -66 κιλών.
## Επιτυχίες 2008
Δύο μήνες μετά, στο Παγκόσμιο Κύπελλο κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στη Βιέννη.

Ο Ζιντιρίδης δεν κατάφερε να διακριθεί στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Λισσαβώνας τον Απρίλιο του 2008, ωστόσο ήταν έκτος στη συνολική κατάταξη και το γεγονός αυτό του έδωσε την πρόκρισηγια τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Βιογραφικό αθλητή.

Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του τζούντο
Τομ Υψηλάντης

Ο **Τομ Υψηλάντης** (αγγλικά: **Thomas John Ypsilantis**, Σολτ Λέικ Σίτυ, 24 Ιουνίου, 1928 - 16 Αυγούστου 2000) ήταν Ελληνοαμερικανός φυσικός. Προτάθηκε για το Νόμπελ Φυσικής, από κοινού μαζί με άλλους τρεις επιστήμονες το 1958.
## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Σολτ Λέικ Σίτυ των ΗΠΑ και ήταν γιος του Ιωάννη Υψηλάντη και της Ευγενίας Τζερεφού (το γένος Κυρανάκου) (Ορθοδόξων Ελλήνων), που είχαν μεταναστεύσει στην Αμερική από την Ελλάδα το 1924. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος. Σπούδασε χημεία στο πανεπιστήμιο της Γιούτα, από το οποίο αποφοίτησε το 1950, και εν συνεχεία εντάχτηκε στην ομάδα του φυσικού Εμίλιο Σεγκρέ (Emilio Segrè). Το 1955 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη φυσική στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκελεϊ.

Απεβίωσε από καρδιακό επεισόδιο στην Ελβετία.

## Επιστημονικό έργο

Έγινε γνωστός για την ανακάλυψη του αντιπρωτονίου το 1955 μαζί με τον Σεγκρέ, τον Κλάιντ Βίγκαντ (Clyde Wiegand), τον Εντ Λόφγκρεν και τον Όουεν Τσάμπερλεν (Owen Chamberlain). Αν και συμμετείχε στην ομάδα ανακάλυψης ούτε ο Βίγκαντ ούτε ο Υψηλάντης βραβεύτηκαν με το Νόμπελ Φυσικής που δόθηκε το 1959 στους Τσάμπερλεν και Σεγκρέ.

Το κύριο πεδίο εργασίας του ήταν η σωματιδιακή φυσική και συγκεκριμένα η κατασκευή ανιχνευτών σωματιδίων και κυρίως νετρίνων. Συνεργάστηκε στενά με το CERN.

## Παραμονή στην Ελλάδα

Το 1963, ύστερα από πρόσκληση του Θεμιστοκλή Κανελλόπουλου, και αφού έλαβε άδεια από το πανεπιστήμιο του Μπερκλει, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα προκειμένου να συνδράμει στις προσπάθειες οργάνωσης του Εθνικού Κέντρου Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος» παραμένοντας στην Ελλάδα μέχρι το 1966. Η παρουσία του στον  «Δημόκριτο» προσέδωσε κύρος στο Εθνικό Κέντρο ενώ υπήρξε και καθοριστική για την έγκριση κονδυλίων για την αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή και επιταχυντή. Προκειμένου να αντιμετωπίσει τις γραφειοκρατικές δυσκολίες που συνάντησε πλήρωνε από τον μισθό του και εν αγνοία των άμεσα ενδιαφερομένων ειδικευόμενες γραμματείς που είχαν μετεκπαιδευτεί στο CERN.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικογένεια Υψηλάντη
Ιξώδες

Το **ιξώδες** () ενός ρευστού (στη Φυσικοχημεία) είναι το μέτρο της αντίστασης που αυτό προβάλει στη σταδιακή παραμόρφωσή του μετά από διατμητική ή εντατική τάση.Εκφράζεται επίσης και με την αντίσταση που προβάλει κατά τη ροή του. Για υγρά, ειδικότερα, αντιστοιχεί στην ιδιότητα της «πηκτότητας». Για παράδειγμα, το μέλι έχει πολύ υψηλότερο ιξώδες από το νερό.

Το ιξώδες είναι μια ιδιότητα ενός ρευστού που προκύπτει από τις συγκρούσεις μεταξύ γειτονικών σωματιδίων (δηλαδή μορίων, με την ευρεία έννοια), καθώς τμήματα του ρευστού αυτού κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες, αλλά και από την εφαρμογή των δυνάμεων συνοχής μεταξύ των μορίων αυτών. Όταν ένα ρευστό υποχρεώνεται να ρεύσει μέσα από ένα σωλήνα, τα σωματίδια από τα οποία αποτελείται το ρευστό κινούνται ταχύτερα κατά μήκος του άξονα του σωλήνα στο εσωτερικό του και βραδύτερα κοντά στα τοιχώματα του σωλήνα. Γι' αυτό χρειάζεται να ασκηθεί κάποια τάση, όπως μια διαφορά πίεσης ανάμεσα στα δυο άκρα του σωλήνα, για να υπερπηδηθεί η τριβή ανάμεσα στα στρώματα του ρευστού που κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες και να συνεχιστεί η ροή του ρευστού. Η τάση που απαιτείται για ένα δεδομένο μοτίβο κίνησης αντιστοιχει στο ιξώδες του ρευστού αυτού.

Ένα ρευστό που δεν αντιστέκεται καθόλου στην τάση διάτμησής του ονομάζεται «*ιδανικό*» ή «ιδεατό» υγρό. Το μηδενικό ιξώδες, όμως, παρατηρείται μόνο σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες στα υπερρευστά. Διαφορετικά, τεχνικά όλα τα ρευστά έχουν θετικό ιξώδες. Στην καθομιλουμένη, η έννοια του «ιξώδους», δηλαδή της πηκτότητας, αναφέρεται ειδικότερα σε υγρά και συνήθως σε σύγκριση με την αντίστοιχη ιδιότητα του νερού. Ένα ρευστό με σχετικά υψηλό ιξώδες, όπως η πίσσα, μπορεί να παρουσιάζεται σαν στερεό, και τότε συχνά χαρακτηρίζεται ως «ημίρευστο».

Η ιδιότητα του ιξώδους για τα υγρά εξετάζεται ιδιαίτερα από την Υδροδυναμική.

Το μέτρο του ιξώδους είναι ο *συντελεστής συνεκτικότητας* ή *συντελεστής εσωτερικής τριβής* ή συντελεστής ιξώδους του υγρού. Όσο πιο παχύρρευστο είναι ένα υγρό, τόσο μεγαλύτερο ιξώδες λέμε ότι έχει, π.χ. το μέλι έχει μεγαλύτερο ιξώδες από το λάδι.

Το ιξώδες μετριέται με ειδικό όργανο που λέγεται **ιξωδόμετρο**. Η μέτρηση γίνεται σε βαθμούς, που σήμερα σε χρήση είναι οι «βαθμοί Engler», ή «βαθμοί Redwood», ή «βαθμοί Saybolt», κ.λπ, που παρέχονται από το εγχειρίδιο του, κατά περίπτωση χρήσης τύπου, ομώνυμου οργάνου.
## Ετυμολογία

Η λέξη «ιξώδες» προέρχεται από τη λέξη «*ἰξός*» (τη γνωστή κολλώδη ουσία που περιβάλλει τους καρπούς του ιξού (*Viscum album*) ) και σημαίνει το *«κολλώδες»*.

Σημείωση: Αντίθετος όρος του ιξώδους, κατ΄ έννοια και κατά μέτρο είναι η ρευστότητα, έτσι ένα υγρό που παρουσιάζει μεγάλο ιξώδες έχει μικρή ρευστότητα, και αντίστροφα. Τα μόνα υγρά που παρουσιάζουν μεταβλητό ιξώδες είναι τα θιξότροπα μετά την ανάδευσή τους.

## Παραπομπές και παρατηρήσεις


Κατηγορία:Ιδιότητες της ύλης
Κατηγορία:Δυναμική ρευστών
Η Αριστερά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

**Η Αριστερά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο** (**Ε.Ε.Α.-Β.Π.Α.**) είναι μια σοσιαλιστική και ευρωκομμουνιστική ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο. Σήμερα έχει 46 ευρωβουλευτές.

Αποτελείται από δύο υποομάδες, την Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά (ΕΕΑ/GUE) που απαρτίζεται από έναν πυρήνα κομμάτων που είναι μέλη του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και μερικά ανεξάρτητα αριστερά κόμματα και τη Βόρεια Πράσινη Αριστερά (ΒΠΑ/NGL) που αποτελείται από τους ευρωβουλευτές που ανήκουν στη Σκανδιναβική Πράσινη Αριστερή Συμμαχία της Σουηδίας και της Φινλανδίας.

## Ιστορία

Η ομάδα δημιουργήθηκε το 1989, όταν το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, η Ισπανική Ενωμένη Αριστερά και ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου από την Ελλάδα έφτιαξαν μια ομάδα, την Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά. Το 1993, οι Ιταλοί άφησαν την ομάδα, αφότου άλλαξε το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα το όνομά του σε Δημοκράτες της Αριστεράς, και προσχώρησαν στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Σύντομα η ομάδα διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει και κόμματα από άλλες χώρες.

Το 1994 προστέθηκαν το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, ενώ το 1995 η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδήγησε στην προσθήκη επιπλέον μελών όπως η Αριστερή Συμμαχία στη Φινλανδία, το Αριστερό Κόμμα της Σουηδίας και το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα από τη Δανία.

To KKE, αν και ιδρυτικό μέλος, αποχώρησε από την Ευρωομάδα το 2015 παραμένοντας στου Μη-Εγγεγραμμένους έκτοτε.

## Πρόεδροι

## Μέλη

### 10ο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

### 9ο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

## Εκλογικά αποτελέσματα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημη σελίδα 


Κατηγορία:Πολιτικές ομάδες Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Κοκκοράς Αρκαδίας

Ο **Κοκκοράς** βρίσκεται στον Δήμο Γορτυνίας (πρώην Δήμος Ηραίας), στη Δημοτική Ενότητα Ηραίας του Νομού Αρκαδίας. Μαζί με τον οικισμό Μπαρδάκι (παλαιότερα γνωστόν και ως «Μπαρδάτσι») συνιστά το Δημοτικό Διαμέρισμα Κοκκορά της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας. Στην κορυφή του λόφου του χωριού δεσπόζει ο Ιερός ναός του Προφήτη Ηλία, ο οποίος χρονολογείται από τα τέλη του 1800. Τα σπίτια του χωριού είναι πέτρινα, χτισμένα  στον παραδοσιακό Γορτυνιακό ρυθμό. Ξεχωρίζει επίσης το πετρόκτιστο κτίριο του σχολείου και ο ωραίος διαμορφωμένος χώρος του σε συνδυασμό με την ωραία θέα αυτού του σημείου. Το χωρίο διαθέτει πολλά τρεχούμενα νερά και αρκετή βλάστηση στην επικράτεια του καθώς αποτελεί και εξαίσια επιλογή για φυσιολατρικούς περιπάτους.

## Ιστορικά στοιχεία
Στα όρια του χωριού, σύμφωνα με ιστορικούς, βρίσκονται ερείπια από την περίοδο του Βυζαντίου ενώ εικάζεται ότι στην ίδια περιοχή πιθανόν βρισκόταν η αρχαία πόλη Μελαινές που άκμασε ταυτόχρονα με την Ηραία και μετά εξαφανίστηκε τελείως.

Στον Κοκκορά γεννήθηκε ο Κωσταντής Τσάκαλης, ο οποίος σύμφωνα με τον Φωτάκο, βιογράφο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, υπήρξε ένας εκ των επικεφαλής της σωματοφυλακής του Γέρου του Μωριά και πολέμησε στο πλευρό του σε όλες τις μάχες για την απελευθέρωση της Ελλάδας.

## Δημογραφικά στοιχεία
Ο Κοκκοράς παλαιότερα υπήρξε μεγάλο κεφαλοχώρι με πολλές οικογένειες και ακμαίο πληθυσμό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός είχε 62 μόνιμους κατοίκους, ενώ  σύμφωνα με την η απογραφή του 2001 το χωριό είχε 102 μόνιμους κατοίκους. Οι λίγοι πια κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία αλλά και με την κτηνοτροφία σε μικρότερο όμως βαθμό.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο οικισμός συνδέεται οδικά με δρόμο 3,5 χιλιομέτρων με την Αγάλω, με δρόμο 2 χιλιομέτρων με τα Κακουραίικα, με δρόμο 4 χιλιομέτρων με το Μπαρδάκι και με δρόμο 5,5 χιλιομέτρων με την κάτω Ριζοσπηλιά. Το χωριό απέχει 25 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα, 30 χιλιόμετρα από τα Λαγκάδια και 75 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Κοκκορας
Αριστερή Συμμαχία (Φινλανδία)

Η **Αριστερή Συμμαχία** (φινλ: *Vasemmistoliitto*, σουηδ. *Vänsterförbundet*) είναι ένα αριστερό κόμμα της Φινλανδίας.

Πρόεδρος του κόμματος είναι η Λι Άντερσον, και το κόμμα είναι μέλος της **[[Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά - Βόρεια Πράσινη Αριστερά|Ε.Α.Α.-Β.Π.Α.]]** στην οποία ανήκει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019, η Αριστερή Συμμαχία έλαβε το 8,17% της ψήφου. Έχει 16 έδρες στο Φινλανδικό κοινοβούλιο.

## Αποτελέσματα σε εκλογές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Φινλανδικά πολιτικά κόμματα
Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα
Η Μεσόγειος φλέγεται

***Η Μεσόγειος φλέγεται*** είναι ο τίτλος έγχρωμης ελληνικής πολεμικής κινηματογραφικής ταινίας που γυρίστηκε το 1969 και έκανε πρεμιέρα στις 5 Ιανουαρίου 1970, σε σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα και σενάριο Αντώνη Δαυίδ και Σταμάτη Φιλιππούλη, με πρωταγωνιστές τον Κώστα Πρέκα και τον Κώστα Καρρά.

## Πλοκή

Η Γερμανία εισβάλει στην Ελλάδα και δύο παιδικοί φίλοι, ο Έλληνας Παύλος Δελής και ο Γερμανός Έρικ Φον Άουερ, αξιωματικοί του ναυτικού των χωρών τους, είναι αναγκασμένοι να πολεμήσουν ο ένας τον άλλον και συγκρούονται στη μάχη, ο καθένας υπερασπιζόμενος την πατρίδα του.

Λίγο νωρίτερα, πριν κηρυχτεί ο πόλεμος, ο Έρικ επισκέπτεται στην Αθήνα τον άρρωστο πατέρα του, ο οποίος εργάζεται στην πρεσβεία της Γερμανίας. Με την ευκαιρία, συναντά τη Μαρίνα, αδελφή του Παύλου, με την οποία είναι ερωτευμένος από παλιά. Η συνάντηση κρατιέται μυστική από τον Παύλο και η γνωριμία αυτή καταλήγει στον γάμο μεταξύ του Έρικ και της Μαρίνας.

Όταν αρχίζουν οι συγκρούσεις στη Μεσόγειο, κατά τις οποίες οι δυο παλιοί φίλοι έρχονται αντιμέτωποι, εκτός από την παλιά έχθρα λόγω της Μαρίνας, τους χωρίζει πλέον και η αγάπη του καθενός για την πατρίδα του.

## Διανομή

* Κώστας Πρέκας - υποπλοίαρχος Παύλος Δελής**'
* [[Κώστας Καρράς]] - υποπλοίαρχος Έρικ Φον Άουερ**'
* Όλγα Πολίτου - Μαρίνα Δελή**'
* [[Σοφία Ρούμπου]] - Όλγα**'
* Λυκούργος Καλλέργης - κύριος Δελής**'
* Τέλης Ζώτος - πλοίαρχος Κουρτ Χάινριχ
* [[Δημήτρης Μπισλάνης]] - κυβερνήτης
* [[Άγγελος Μαυρόπουλος]] - ναύαρχος
* [[Γιώργος Βελέντζας]] - αρχηγός αντιστασιακής οργάνωσης**'

## Παραγωγή
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1969-1970 και, κόβοντας 410.329 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 7η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιτβιντί στις 4 Απριλίου 2013. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Η Μεσόγειος φλέγεται'' στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Κατηγορία:Ταινίες του 1970
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1970
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Νίκου Μαμαγκάκη
Κυπερούντα

Η **Κυπερούντα** είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.

## Τοποθεσία
Η Κυπερούντα βρίσκεται 43 χιλιόμετρα βόρεια της Λεμεσού, στους πρόποδες της Μαδαρής και στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1140 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με τις Δύμες, στα νοτιοανατολικά με τα Αγρίδια, στα ανατολικά με τα Χανδριά, στα βόρεια με τα Σπήλια και τα Καννάβια και στα δυτικά με τον Αμίαντο.

## Ονομασία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το φυτό «κύπειρος» ή «κύπερη» ή «κύπερος» ή «κάπουρο» και συγκεκριμένα ο Κύπειρος ο στρογγυλός. Πρόκειται για ένα ζιζάνιο, είδος του φυτού Κύπειρος, το οποίο αφθονεί στην περιοχή και χρησιμοποιείτο ως μια από τις κύριες τροφές των ζώων.

## Ιστορία
Η Κυπερούντα υπάρχει από την βυζαντινή εποχή. Την εποχή της Φραγκοκρατίας, σύμφωνα με τον Λουί ντε Μας Λατρί η Κυπερούντα αποτελούσε βασιλικό κτήμα.

## Φυσικό περιβάλλον
Οι εκτάσεις άγριας βλάστησης περιλαμβάνουν πεύκους, μαζιές, ξυσταρκές και λατζιές. Η καλλιεργήσιμη έκταση του χωριού περιλαμβάνει μηλιές, αχλαδιές, ροδακινιές, δαμασκηνιές, κερασιές, αμυγδαλιές, καρυδιές και λαχανικά. Η παραγωγή του μήλου είναι πολύ μεγάλη. Μάλιστα στο χωριό πραγματοποιείται κάθε χρόνο το φεστιβάλ του μήλου. 

## Κλίμα
Το κλίμα του χωριού είναι ξηρό και σταθερό. Τον χειμώνα υπάρχουν παγετοί και χιόνια ενώ η θερμοκρασία πέφτει υπό το μηδέν. Το καλοκαίρι είναι ήπιο. Το 1937, επί Αγγλοκρατίας, λόγω των κλιματολογικών συνθηκών, η Βρετανική Αποικιοκρατική Κυβέρνηση επέλεξε το χωριό για την ανέγερση Σανατορίου. Το Σανατόριο στην περιοχή εκείνη βοηθούσε πολύ ασθενείς με αναπνευστικά ή στηθικά νοσήματα, καθώς το μικροκλίμα της περιοχής θεωρείται κατάλληλο για θεραπεία αναπνευστικών παθήσεων. Το 1974 το Σανατόριο μετατράπηκε στο Περιφερειακό Νοσοκομείο Κυπερούντας.

## Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού μέχρι το 1976 αυξανόταν. Η αύξηση του πληθυσμού οφειλόταν στη λειτουργία του μεταλλείου του Αμιάντου και στη γεωργική δραστηριότητα. Ακολούθησαν δύο δεκαετίες με μείωση πληθυσμού, για να επανέλθει η αυξητική τάση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Κυπερούντας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.



## Φωτογραφίες


Αρχείο:Kyperounta Welcome Road Sign.jpg
Αρχείο:Apple festival at Kyperounta 1.jpg
Αρχείο:Saint Arsenios church at Kyperounta 11.jpg|Εκκλησία Αγίου Αρσενίου.
Αρχείο:The church of Virgin Mary (Panagia) and Chrysosotiros at Kyperounta 3.jpg|Εκκλησία Παναγίας και Χρυσοσωτήρος.
Αρχείο:View of Kyperounta 04.jpg
Αρχείο:View of Kyperounta 07.jpg
Αρχείο:View of Kyperounta 13.jpg



## Παραπομπές


## Πηγές
*
*
*
*
*

## Βιβλιογραφία

*

Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Υπεργολικό καύσιμο

[thumb|220px|Ντεπόζιτο υπεργολικού καυσίμου προορισμένου για το διαστημόπλοιο [Μέσεντζερ.]]
Ο όρος **Υπεργολή** (γερμ. *hypergolisch*) περιγράφει το φαινόμενο που παρουσιάζουν κάποια σύνθετα πυραυλικά καύσιμα, των οποίων τα συστατικά αντιδρούν ακαριαία, αν έρθουν σε επαφή μεταξύ τους ή αναμιχθούν. 

## Ετυμολογία
Πρόκειται για λέξη την οποία επινόησε ο Γερμανός φυσικός Δρ. Βόλφγκανγκ Νέγγερατ (γερμ. *Dr. Wolfgang Nöggerath*) για να περιγράψει το φαινόμενο που ανακάλυψε. 

Η λέξη προέρχεται από το πρόθεμα ***υπέρ*** (πολύ), την ελληνική λέξη ***έργο*** (που αναφέρεται στην ενέργεια του καυσίμου) και τη λατινική λέξη ***oleum*** (λάδι).

## Σύνθεση
Τα κύρια συστατικά των υπεργολικών καυσίμων συνήθως είναι ισχυρά οξέα ή βάσεις που αντιδρούν άμεσα, ακόμα και εκρηκτικά όταν έρθουν σε επαφή μεταξύ τους. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Chemie und Impulserzeugung verschiedener Verbindungen
* Praktisch eingesetzte Chemische Raketentreibstoffe

Κατηγορία:Καύσιμα
Κατηγορία:Διαστημική τεχνολογία
Αεροζίνη 50

Η ***Αεροζίνη 50*** (αγγλικά: *Aerozine 50*) είναι μείγμα που αποτελείται από ίσα μέρη υδραζίνης και ασύμμετρης δυμεθυλυδραζίνης (UDMH) που ανακαλύφθηκε προς το τέλος της δεκαετίας του '50 από τη Aerojet-General Corporation και χρησιμοποιείται ως καύσιμο πυραύλων. 

## Περιγραφή
Πρόκειται για στερεό, *[[Υπεργολικό καύσιμο|υπεργολικό]]*, αποθηκεύσιμο καύσιμο πυραύλων υψηλής ενέργειας και προορίστηκε για τους πυραύλους τύπου Τιτάν ICBM. Η αεροζίνη συνεχίζει να βρίσκεται σε ευρεία χρήση ως καύσιμο πυραύλων, ιδίως με τετροξείδιο του διαζώτου ως οξειδωτικό, με το οποίο υπεργολεί (αναφλέγεται στην επαφή). Η αεροζίνη 50 είναι πιο σταθερή από τη σκέτη υδραζίνη, έχει όμως υψηλότερη πυκνότητα και υψηλότερο σημείο ζέσης από αυτήν.

## Εφαρμογή
Ο τύπος των καυσίμων αυτών χρησιμοποιείται γενικά στους πυραύλους διαστημοπλοίων και στα συστήματα προώθησης διαστημικών σκαφών, επειδή, μετά την τροφοδοσία, το καύσιμο μπορεί να παραμείνει στα ντεπόζιτά τους επ' άπειρο, κάτι που δεν ισχύει για άλλα καύσιμα που χρησιμοποιούνταν την εποχή που αναπτύχθηκε η Αεραζίνη. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιήθηκε και στους διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους Τιτάν που βρίσκονταν σε αποθήκευση σε σιλό, καθώς δεν χρειαζόταν πλέον ανεφοδιασμός σε ενδεχόμενο συναγερμό, και ο πύραυλος μπορούσε να εκτοξευτεί γρήγορα. 

Χρησιμοποιούνταν σε όλους τους πυραύλους τύπου "Τιτάν" μέχρι την απόσυρσή τους, ενώ χρησιμοποιείται και σήμερα ως καύσιμο του ανώτερου τμήματος πυραύλων, όπως οι Δέλτα ΙΙ και Δέλτα ΙΙΙ (όχι όμως στον Δέλτα IV, που έχει ανώτερο τμήμα που χρησιμοποιεί κρυογονικό καύσιμο). Εκτός από τους πυραύλους τύπου Τιτάνων (ο Τιτάνας ΙΙ, ο Τιτάνας ΙΙΙ και ο Τιτάνας IV), χρησιμοποιήθηκε και στα δύο σκάφη του διαστημοπλοίου Απόλλωνα (τη σεληνάκατο και το υπηρεσιακό σκάφος της αποστολής), καθώς επίσης και σε μερικά διαστημικά σκάφη (όπως τα Βόγιατζερ 1 και Βόγιατζερ 2).

## Κίνδυνοι
Η Αεροζίνη 50 είναι εκρηκτική, δηλητηριώδης, καυστική ουσία. Το συστατικό της UMDH καθώς και το μείγμα είναι καρκινογόνες ουσίες.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Kennedy Space Center: Τεχνικά χαρακτηριστικά της Aerozine-50
*  Encyclopedia Astronautica

Κατηγορία:Καύσιμα
Κατηγορία:Διαστημική τεχνολογία
Διονύσης Ηλιάδης

Ο **Διονύσης Ηλιάδης** (22 Ιανουαρίου 1983) είναι Έλληνας πρωταθλητής του τζούντο, με διεθνείς διακρίσεις. Κατάγεται από την περίφημη οικογένεια Ηλιάδη, που έχουν δώσει σημαντικούς αθλητές του τζούντο, με ολυμπιακές και διεθνείς διακρίσεις.

## Καριέρα
Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1983 στη  Γεωργία και η πρώτη του μεγάλη διάκριση ήταν το 2001 στη Βουδαπέστη. Τη χρονιά εκείνη κατέκτησε  και το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για αθλητές ηλικίας κάτω των 20 ετών.  Δύο χρόνια μετά, το 2003 ο Ηλιάδης πήρε και χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για αθλητές ηλικίας κάτω των 23 ετών, στην Αρμενία.  Στην αντίστοιχη διοργάνωση του 2005 στο Κίεβο ο Διονύσης Ηλιάδης ήταν 5ος, όπως και στο Ευρωπαϊκό των εφήβων στην Ολλανδία, το έτος 2002.

Το 2007 διακρίθηκε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μπέρμιγχαμ, όπου ήταν τρίτος στην κατηγορία των 100 κιλών, στις 22 Σεπτεμβρίου 2007.

Στο 2ο Τουρνουά Ακρόπολις, που διεξήχθη στο Λουτράκι, ο Ηλιάδης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα -100 κιλά.

Στα τέλη Ιουνίου του 2008 στο διεθνές τουρνουά της Κωνσταντινούπολης, ο Ηλιάδης κατέλαβε  την 5η θέση στα -100 κιλά.

Το Μάιο του 2009 κατέλαβε την 5η θέση στην κατηγορία των -100 κιλών στο Γκραν Σλαμ που έγινε στη Μόσχα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Η βιογραφία του τζουντόκα

Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του τζούντο
Χάλγκεϊρ Μπρέντεν

Ο **Χαλγκέιρ Μπρέντεν**  (**Hallgeir Brenden**) ήταν Νορβηγός ολυμπιονίκης της χιονοδρομίας ανωμάλου δρόμου.

Γεννήθηκε στο Τρίζιλ στις 10 Φεβρουαρίου 1929 και είναι το μοναδικό πρόσωπο που κατέκτησε πρωτιά σε Ολυμπιακούς, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και στο Φεστιβάλ Χιονοδρομιών του Χολμενκόλεν, τόσο στα 18 χλμ. όσο και στα 15 χλμ. Το 1955, τιμήθηκε με το Μετάλλιο Χολμενκόλεν, από κοινού με το Βασιλέα Χάκωνα Ζ΄ και άλλες δύο προσωπικότητες.

Ο Μπρέντεν απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου του 2007.

## Ολυμπιακά μετάλλια

*Χιονοδρομία κρος κάντρι ανδρών*
*Χρυσά

*1952 Όσλο, 18 χλμ.
*1956 Κορτίνα ντ' Αμπέτσο, 15 χλμ.

*Αργυρά

*1952  Όσλο 4 x 10 χλμ.
*1960 Σκουό Βάλεϊ 4 x 10 χλμ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νορβηγοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αθλητές των χιονοδρομιών
Γιασούο Φουκούντα

Ο **Γιασούο Φουκούντα**  (*Fukuda Yasuo*, στα () είναι Ιάπωνας πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε  ως ο 91ος Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, από το 2007 ως το 2008. Είναι ο μεγαλύτερος γιος του επίσης πρώην Πρωθυπουργού, Τακέο Φουκούντα.

## Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1936 στο Τακασάκι της Γκούνμα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Γουασέντα. Με την πολιτική δεν ασχολήθηκε παρά μόνο στα 1990. Μέχρι τότε, εργαζόταν σε εταιρεία πετρελαίου. Την περίοδο της πρωθυπουργίας του πατέρα του (1976-1978), ο Φουκούντα εργάστηκε στο πολιτικό του γραφείο, ως γραμματέας του.

## Πολιτική καριέρα
Το 1990 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής και στην κυβέρνηση του Μόρι το 2000 έγινε υπουργός. Στη θέση αυτή υπηρέτησε 1.289 ημέρες (περισσότερο από τέσσερα χρόνια), περισσότερες από κάθε άλλον υπουργό στην ιστορία της Ιαπωνίας.

Ο Γιασούο Φουκούντα ήταν αρχηγός του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος από το Σεπτέμβριο του 2007 ως το 2008 και διαδέχθηκε στη θέση αυτή τον παραιτηθέντα προκάτοχό του, Σίνζο Άμπε. Στην προεδρία του κόμματος εξελέγη στις 23 Σεπτεμβρίου του 2007 με 330 ψήφους υπέρ έναντι 197 για τον αντίπαλό του, Τάρο Άσο.

Εξελέγη Πρωθυπουργός από τη Βουλή με 338 ψήφους στις 25 Σεπτεμβρίου 2007 και ο επίσημος διορισμός του έγινε από τον Αυτοκράτορα Ακιχίτο.

Έγινε ο γηραιότερος επικεφαλής της ιαπωνικής κυβέρνησης από το 1991. Κατά σύμπτωση αντικατέστησε το νεότερο πρωθυπουργό της μεταπολεμικής περιόδου, τον 53χρονο Σίνζο Άμπε. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ιαπωνίας που πατέρας και γιος διατελούν πρωθυπουργοί. Ο Τακέο Φουκούντα (1905-1995), πατέρας του νέου πρωθυπουργού, ήταν ο 67ος επικεφαλής της ιαπωνικής κυβέρνησης από το 1976 έως το 1978.

Στις 11 Ιουνίου του 2008 η Κάτω Βουλή (Γερουσία) κατάφερε να περάσει πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησής του, για πρώτη φορά από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Την επομένη ημέρα, ο πρωθυπουργός έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, με 336 υπέρ έναντι 10 κατά.

## Παραίτηση
Την πρώτη Σεπτεμβρίου του 2008 ο Φουκούντα ανακοίνωσε αιφνιδίως, ότι θα παραιτηθεί από το πρωθυπουργικό αξίωμα, με αφορμή το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η χώρα.  Μετά την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία στην προεδρία του κόμματος και στην πρωθυπουργία τον διαδέχθηκε ο Τάρο Άσο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος

Κατηγορία:Ιάπωνες πολιτικοί
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιαπωνίας
Έμβλημα της Σαουδικής Αραβίας

thumb|Το εθνόσημο της Σαουδικής Αραβίας
Το **[[έμβλημα]] της [[Σαουδική Αραβία|Σαουδικής Αραβίας]]** ( στα αραβικά: **شعار السعودية**) είναι το έμβλημα της αραβικής χώρας.

Σύμφωνα με το σαουδαραβικό Σύνταγμα αποτελείται από έναν φοίνικα (σύμβολο ζωντάνιας) και δύο σπαθιά. Ο φοίνικας είναι το κυριότερο δέντρο στη χώρα, ενώ το καθένα από τα δύο σταυρωτά σπαθιά συμβολίζει τις δύο περιοχές Χιτζάζ και Νεζντ, οι οποίες ενώθηκαν υπό τον βασιλιά Ιμπν Σαούντ το 1926
. Επιπλέον, τα σπαθιά συμβολίζουν τη δύναμη της πίστης και τη δικαιοσύνη.

Καθιερώθηκε το 1950. 

## Παραπομπές



Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σαουδικής Αραβίας
Σαουδικη Αραβια
Σημαία της Σαουδικής Αραβίας

thumb|250px|right| Πολιτική και στρατιωτική σημαία. Λόγος: 2:3
thumb|250px|right| Πολιτική σημαία (εμπρόσθια όψη). Λόγος: 2:3
250px|right|thumb| Ναυτική σημαία (εμπρόσθια όψη). Λόγος: 12:25 
thumb|250px|right|Ναυτικό έμβλημα. Λόγος: 2:3
Η **[[σημαία]] της [[Σαουδική Αραβία|Σαουδικής Αραβίας]]** χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση της χώρας από τις 15 Μαρτίου 1973. Είναι πράσινη με μία αραβική επιγραφή με γράμματα λευκά και ένα σπαθί.

Η επιγραφή στη σημαία είναι γραμμένη με χαρακτήρες της *Θουλούθ*. Πρόκειται για την *σαχάντα* ή την ισλαμική διακήρυξη της πίστης.

Η επιγραφή λέει: 

:لا إله إلا الله محمد رسول الله
:*λα ιλάχα ιλά λαχού μουχαμαντούν ρασουλού λαχ*
:«Δεν υπάρχει άλλος Θεός από τον Αλλάχ και ο Μωάμεθ είναι ο Αγγελιοφόρος του».

Το σπαθί συμβολίζει τις νίκες του Ιμπν Σαούντ και βρίσκεται κάτω από την επιγραφή.

Η σημαία είναι διαφορετική στην εμπρόσθια και στην οπίσθιά της όψη, για να σιγουρευτεί ότι η διακήρυξη της πίστης στο Ισλάμ διά της αραβικής επιγραφής διαβάζεται σωστά, από τα δεξιά προς τα αριστερά και από τις δυο πλευρές. Το σπαθί βλέπει και στις δύο πλευρές από το πανί προς τον ιστό . Έτσι, όταν το πανί βλέπει προς τα αριστερά, αυτό σημαίνει ότι η εμπρόσθια πλευρά έχει την πλευρά του κονταριού προς τα δεξιά.

Σε αντίθεση με άλλες χώρες, οι Σαουδάραβες δε χρησιμοποιούν τη σημαία σε μπλουζάκια, μπάλες κλπ. ούτε την τοποθετούν να κυματίζει μεσίστια σε ένδειξη πένθους.

## Ιστορία
Η πράσινη σημαία με τη σαχάντα είναι συνδεδεμένη με το μεταρρυθμιστικό κίνημα των Βαχαβιτών από το 18ο αιώνα. Αυτό το κίνημα συνδέθηκε με την άνοδο της δυναστείας του Αλ Σαούντ και έτσι, όταν ο Αμπλντουλαζίζ ιμπν Αμπντουλραχμάν ας-Σαούντ έγινε Βασιλιάς του Νετζντ, το 1902, προσέθεσε ένα σπαθί στη σημαία. Από τότε η σημαία είναι σε χρήση, επίσημα από το Μάρτιο του 1973.


File:Flag of the First Saudi State.svg|Σημαία του Εμιράτου της Ντιρίγια (1744-1818) και του Εμιράτου της Νέτζντ  (1818-1891).
File:Flag of the Emirate of Ha'il.svg|Σημαία του Εμιράτου του Χάιλ (Ha'il), 1835 - 1920
File:Flag of Ha'il 1920.svg|Σημαία του Εμιράτου του Χάιλ, 1920 - 1921
File:Flag of the Second Saudi State.svg|Σημαία του Εμιράτου του Ριάντ, 1902 - 1921.
File:Flag of Nejd (1921).svg|Σημαία του Νετζντ 1921 - 1926
File:Flag of Nejd (1926).svg|Σημαία του Νετζντ 1926 - 1932
File:Red flag.svg|Προσωρινή σημαία της Χετζάζης 1916 - 1917
File:Flag of Hejaz (1917).svg|Σημαία της Χετζάζης 1917 - 1920
File:Flag of Hejaz 1920.svg|Σημαία της Χετζάζης 1920 - 1926
File:Flag of Hejaz 1926.svg|Σημαία της Χετζάζης από το 1926 έως το 1932
|Σημαία του Εμιράτου Ιντρισί του Ασίρ από το 1906 ως το 1934


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σημαίες του Κόσμου:Σαουδική Αραβία

Σαουδική Αραβία
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σαουδικής Αραβίας
Ρενάλντας Σεϊμπούτις

Ο **Ρενάλντας (Ρόνι) Σεϊμπούτις** (λιθουανικά: *Renaldas Seibutis*, γενν. 23 Ιουλίου 1985) είναι Λιθουανός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 1,98 μέτρα αγωνίζεται στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

## Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην πόλη Παλάνγκα. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη λιθουανική Vilnius Sakalai. Το 2005 πήρε μετεγγραφή για τον Ολυμπιακό και την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στο Μαρούσι. Η καλή του χρονιά στην ομάδα του Αμαρουσίου τον βοήθησε να επιλεγεί στο νούμερο 50 του ντραφτ του NBA, αλλά ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει στην Ευρώπη υπογράφοντας νέο τριετές συμβόλαιο με την ομάδα του Ολυμπιακού.

Το 2007 επιλέχθηκε στο νούμερο 50 στα ντραφτ του NBA από τους Ντάλας Μάβερικς.

## Διακρίσεις
**Εθνική Εφήβων**
* Ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2005
**Εθνική Νέων**
* Χρυσό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του 2005, στην Αργεντινή

Σε προσωπικό επίπεδο ανακηρύχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του Μουντομπάσκετ του 2005.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  Seibutis, Renaldas, στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο της EuroLeague.

Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U21
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U20
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακαλάι Βίλνιους
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπιλμπάο
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εσκισεχίρ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νταρουσάφακα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μακρυλιά Λασιθίου

Η **Μακρυλιά** είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας και της τέως Επαρχίας Ιεράπετρας, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. 

Βρίσκεται 8 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Ιεραπέτρα σε υψόμετρο 260 μέτρα.

## Ιστορικά στοιχεία
Η Μακρυλιά αναφέρεται από τον Φραγκίσκος Μπαρόκιος το 1577 ως *Macilia* στην επαρχεία Ιεράπετρας και στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 ως *Macriglia* με 187 κατοίκους. Αναφέρεται επίσης από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 και στην τουρκική απογραφή του 1671. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 10 οικογένειες και στην απογραφή του 1881 είχε 36 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Διοικητικά στοιχεία
μικρογραφία|284x284εσ|'''Μακρυλιά.'''
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της κοινότητας Μακρυλιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι  αποτελεί την κοινότητα Μακρυλιάς  που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 122 κάτοικοι.

*Δείτε: *'Κοινότητα Μακρυλιάς**'

## Αξιοθέατα
Στην Μακρυλιά βρίσκεται το Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου, σε μια περιοχή γεμάτες σπηλιές, καλογερόσπηλιους ή σκήτες, όπως λέγονται. Βόρεια της Μονής υπάρχει μια μεγάλη σκήτη με παραστάσεις. Επί τουρκοκρατίας λειτουργούσε εκεί κρυφό σχολειό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Ιεράπετρας

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Συρανό ντε Μπερζεράκ (όπερα)

Ο **Συρανό ντε Μπερζεράκ** είναι μια όπερα του Φράνκο Αλφάνο, σε τέσσερις πράξεις, πάνω σε λιμπρέτο του Χένρι Κέιν. Η υπόθεση βασίζεται στο ομότιτλο δράμα του Εντμόν Ροστάν.

Η όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε στη Ρώμη, στις 22 Ιανουαρίου 1936, με μαέστρο τον Τούλιο Σεράφιν και πριμαντόνα την Μαρία Κανίλια. Στο Παρίσι, ανέβηκε στις 29 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, ενώ στις ΗΠΑ η όπερα έκανε πρεμιέρα πολλά χρόνια αργότερα, στις 13 Μαΐου 2005, με τον τενόρο Πλάθιντο Ντομίνγκο στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αν και το αρχικό λιμπρέτο ήταν γραμμένο στα γαλλικά, η πρεμιέρα της όπερας έγινε στα ιταλικά, όπως συνηθιζόταν με τις ιταλικές παραγωγές. Κατόπιν, επικράτησε και πάλι η γαλλική εκδοχή της όπερας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα
Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Συρανό ντε Μπερζεράκ

Το λήμμα **Συρανό ντε Μπερζεράκ** μπορεί να αναφέρεται στα εξής :

* Συρανό ντε Μπερζεράκ (συγγραφέας) 
* ''Συρανό ντε Μπερζεράκ'' (θέατρο)
* ''Συρανό ντε Μπερζεράκ'' (όπερα)
* ''Συρανό ντε Μπερζεράκ'' (ταινία 1950)
* ''Συρανό ντε Μπερζεράκ'' (ταινία 1990)
Βάλτερ Μάισνερ

Ο **Φριτς Βάλτερ Μάισνερ** (γερμ.:*Fritz Walther Meißner*, Βερολίνο, 16 Δεκεμβρίου 1882 − Μόναχο, 15 Νοεμβρίου 1974) ήταν Γερμανός φυσικός, γνωστός από το ομώνυμο φαινόμενο.

Ο Μάισνερ σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Μονάχου, αλλά συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στη Φυσική, κάνοντας διδακτορικό υπό τον Μαξ Πλανκ. Στη συνέχεια εργάσθηκε στο ινστιτούτο Φυσικής και Μετρολογίας *Physikalisch-Technische Reichsanstalt*. Από το 1922 ως το 1925 η ομάδα του κατασκεύασε τον τρίτο μεγαλύτερο υγροποιητή ηλίου στον κόσμο και με τη βοήθειά του ανακάλυψε το 1933 το γνωστό σήμερα ως Φαινόμενο Meissner, την «έξωση» δηλαδή των μαγνητικών πεδίων από το εσωτερικό των υπεραγωγών. Το 1934 κλήθηκε και ανέλαβε την έδρα της Τεχνικής Φυσικής στο Πολυτεχνείο του Μονάχου. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μάισνερ έγινε πρόεδρος της Βαυαρικής Ακαδημίας Θετικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών. Το 1946 διορίσθηκε διευθυντής της πρώτης επιτροπής ερευνών χαμηλών θερμοκρασιών της Ακαδημίας. Τα εργαστήριά της βρίσκονταν στο Herrsching am Ammersee μέχρι το 1965, οπότε και μετακόμισαν στο Garching. Μετά τον θάνατό του, η επιτροπή αναβαθμίσθηκε σε ινστιτούτο και έλαβε το όνομά του. Ο Βάλτερ Μάισνερ δημοσίευσε πάνω από 200 επιστημονικές εργασίες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ινστιτούτο Ερευνών Χαμηλών Θερμοκρασιών Βάλτερ Μάισνερ

Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί
Κατηγορία:Γερμανοί μηχανικοί
Αζουρίτης

thumb|250px|Πρόσφατος σταλακτιτικός αζουρίτης που δείχνει το εξαιρετικά βαθύ μπλε χρώμα του αναλλοίωτου ορυκτού.

Ο **αζουρίτης** είναι ορυκτό του χαλκού με ωραίο μπλε χρώμα. Βρίσκεται κατά κανόνα μαζί με άλλα χαλκούχα ορυκτά, από τα οποία και σχηματίζεται υπό την οξειδωτική επίδραση του νερού και του αέρα. Με τον αζουρίτη μοιάζει πολύ στο χρώμα, αλλά δεν πρέπει να συγχέεται, ο ημιπολύτιμος λίθος λάπις λάζουλι ή λαζουρίτης. Ο αζουρίτης ήταν γνωστός από την αρχαιότητα και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τον αναφέρει με το όνομα «κυανός» (kuanos) ή *caeruleum*.

## Χημική σύσταση
Από χημική άποψη, ο αζουρίτης είναι βασικός ανθρακικός χαλκός, με μοριακό χημικό τύπο **2CuCO<sub>3</sub> . Cu(OH)<sub>2</sub>**, δηλαδή ανάμιξη 2 μερών ανθρακικού χαλκού με ένα μέρος υδροξειδίου του χαλκού. Το 55,2% της μάζας του είναι χαλκός. Το μέσο μοριακό βάρος του είναι 344,67.

## Φυσικές ιδιότητες
Ο αζουρίτης κρυσταλλώνεται στο μονοκλινές σύστημα, αλλά οι κρύσταλλοί του δεν είναι πάντα ομοιόμορφοι, αντιθέτως διαφέρουν πολύ στις διάφορες εμφανίσεις του ορυκτού. Παρουσιάζονται άλλοτε ως μεγάλα πολύεδρα πρίσματα και άλλοτε χωρίς εμφανείς έδρες, σχηματίζοντας π.χ. σφαιροειδή συσσωματώματα. Το ειδικό βάρος του αζουρίτη είναι 3,77 ως 3,89 (μέση τιμή 3,83) και η σκληρότητά του είναι 3,5 ως 4 στην κλίμακα Mohs. Ο αζουρίτης έχει λάμψη υαλώδη και χρώμα μπλε ως λουλακί, από το οποίο και διακρίνεται εύκολα, καθώς είναι πολύ λίγα τα ορυκτά με αυτό το χρώμα.
thumb|Τριμμένη σκόνη αζουρίτη για χρήση σε βαφές.

## Γεωγραφική κατανομή
Ο αζουρίτης βρίσκεται συνήθως με άλλα (οξειδωμένα ή όχι) ορυκτά του χαλκού, καθώς και με αυτοφυή χαλκό. Ιδιαίτερα συχνά απαντάται μαζί με μαλαχίτη, που είναι επίσης βασικός ανθρακικός χαλκός, αλλά με τύπο CuCO3.Cu(OH)2. Το μείγμα τους αποκαλείται αζουρομαλαχίτης. Βρίσκεται σε πολλά μέρη της Γης, ενώ στην Κίνα και στο Chessy-les-Mines κοντά στη Λυών απαντώνται τα καλύτερα δείγματα. Στην Ελλάδα, αζουρίτης βρίσκεται στη Μακεδονία, τη Θάσο, το όρος Όθρυς και το Λαύριο.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Πηγές
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση*, τ. 2 (1968)
* Το αντίστοιχο λήμμα της αγγλόγλωσσης Wikipedia.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Πολύτιμοι λίθοι
Αζουριτης
Άκαστος

Ο **Άκαστος** στην ελληνική μυθολογία ήταν γιος του Πελία και της Αναξιβίας. Υπήρξε ο τελευταίος χρονικά από τους μυθικούς βασιλιάδες της Ιωλκού. Χωρίς τη θέληση του πατέρα του έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, με τον αρχηγό της, τον Ιάσονα, να είναι πρώτος του εξάδελφος.

## Ο μύθος
Επιστρέφοντας μετά από πολλά χρόνια, βρήκαν τον Πελία να έχει διώξει τον θείο του Ακάστου και πατέρα του Ιάσονα, τον Αίσονα. Ο Πελίας υποχρέωσε τον Αίσονα να πει αίμα ταύρου και να πεθάνει, ενώ σκότωσε και ένα μικρό γιο του. Ο Ιάσονας θέλησε να εκδικηθεί τον θείο του τον Πελία για τα όσα είχε κάνει στον πατέρα του, πράγμα που το ανέλαβε η σύζυγός του Μήδεια με ένα σατανικό σχέδιο (βλ. Πελίας). Τότε ο Άκαστος έδρασε αμέσως, διαδεχόμενος τον Πελία στον θρόνο της Ιωλκού, και έδιωξε από την πόλη τη Μήδεια με τον Ιάσονα. Κατόπιν, μάζεψε τα λείψανα του πατέρα του και έκανε μια μεγαλοπρεπέστατη κηδεία του Πελία. Επίσης, διοργάνωσε πανελλήνιους αθλητικούς αγώνες προς τιμή του, στους οποίους έλαβαν μέρος οι άριστοι από τους Έλληνες ήρωες της εποχής, όπως οι Διόσκουροι, ο Άδμητος, ο Βελλεροφόντης, οι αδελφοί Βορεάδες, ο Γλαύκος, ο Κύκνος, ο Μελέαγρος, ο Ορφέας, ο Πηλέας κ.ά., ενώ υμνήθηκαν από τον ποιητή Στησίχορο στο ποίημά του **«Άθλα επί Πελία»**. Παραστάσεις των αγώνων αυτών υπήρχαν στους γλυπτούς διακόσμους του θρόνου του Αμυκλαίου Απόλλωνα και της Λάρνακας του Κυψέλου στην Ολυμπία, όπου φαινόταν ο Άκαστος να στεφανώνει τον νικητή του αγώνα δρόμου Ίφικλο.

Ο Άκαστος παντρεύτηκε την Αστυδάμεια, ή την Ιππολύτη κατά τον Πίνδαρο, και μετά από αυτά τα γεγονότα βασίλευε στην Ιωλκό. Κάποτε, κατέφυγε στο παλάτι του στην Ιωλκό ο Πηλέας από τη Φθία, επειδή κατά το κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου είχε κατά λάθος σκοτώσει τον πεθερό του. Ο Άκαστος τον φιλοξένησε, αλλά στη διάρκεια της παραμονής του εκεί, η Αστυδάμεια ερωτεύθηκε τον ξένο. Ο Πηλέας όμως απέκρουσε τον έρωτά της. Τότε η Αστυδάμεια για να εκδικηθεί έστειλε είδηση στη σύζυγο του Πηλέα, την Αντιγόνη, ότι δήθεν ο Πηλέας θα παντρευόταν τη Στερόπη, την κόρη του Ακάστου. Η Αντιγόνη, δίνοντας πίστη στο μήνυμα, αυτοκτόνησε από την απελπισία της. Επιπλέον, η Αστυδάμεια κατηγόρησε τον Πηλέα στον Άκαστο ότι δήθεν αποπειράθηκε να τη βιάσει. Ο Άκαστος βέβαια οργίστηκε πολύ, μη θέλοντας όμως να σκοτώσει ο ίδιος τον φιλοξενούμενό του, τον πήρε μαζί του στο Πήλιο για να κυνηγήσουν άγρια ζώα. Εκεί, την ώρα που ο Πηλέας, έπειτα από την κόπωση του κυνηγιού, κοιμόταν, ο Άκαστος του αφαίρεσε το μαχαίρι και έφυγε, αφήνοντάς τον άοπλο μέσα στο δάσος για να τον κατασπαράξουν τα άγρια θηρία ή να τον σκοτώσουν οι Κένταυροι. Αλλά ο Πηλέας σώθηκε από τον Κένταυρο Χείρωνα ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, από τον θεό Ερμή. Στη συνέχεια, ο Πηλέας επέστρεψε στην Ιωλκό και σκότωσε τον Άκαστο και την Αστυδάμεια. Ο Απολλόδωρος συγκεκριμένα αναφέρει ότι ο Πηλέας, με τη βοήθεια του Ιάσονα και των Διοσκούρων, κυρίευσε την Ιωλκό και σκότωσε την Αστυδάμεια (κατά μία εκδοχή τη διαμέλισε).

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Το όνομα Άκαστος στην ελληνική μυθολογία απαντάται επίσης για τον βασιλιά του Δουλιχίου, νησιού στο Ιόνιο Πέλαγος το οποίο αναφέρεται μόνο από τον Όμηρο.

Κατηγορία:Αργοναύτες
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ιωλκού
Γόρδυς

Ο **Γόρδυς** στην ελληνική μυθολογία ήταν ήρωας, γιος του Τριπτολέμου. Αποίκησε τη Γορδυηνή με Ελευσίνιους πριν εγκατασταθούν εκεί οι Ερετριείς, που τους είχαν απομακρύνει ως αιχμαλώτους από την Ερέτρια οι Πέρσες (Στράβων, XV, 747 και 750). Ο Γόρδυς παραδίδεται ότι οδήγησε τους Ελευσίνιους που είχαν σταλεί μαζί με Αργείους να βρουν την Ιώ, στη Γορδυηνή. Οι Αργείοι που τον συνόδευαν αποσπάσθηκαν από αυτόν και έκτισαν την πόλη Ταρσό.

Απόγονοι του Γόρδυος υποτίθεται ότι υπήρχαν στη Γορδυηνή μέχρι την εποχή του Σελεύκου Νικάτορα, ο οποίος τους μετέφερε στην Αντιόχεια. Προς τιμή του Γόρδυος και του Τριπτολέμου οι Αντιοχείς τελούσαν μεγαλοπρεπείς εορτασμούς στο Κάσιο Όρος.

Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Νεολαία Χίτλερ

Η **Νεολαία Χίτλερ** ή **Χιτλερική Νεολαία** (γερμ.: , αρχικά *HJ*), ονομαζόταν το σκέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος στο οποίο συμμετείχαν παιδιά και νέοι ηλικίας 10 έως 18 χρονών. Ιδρύθηκε το 1922 και το 1926 πήρε το όνομα "Hitler-Jugend, Bund deutscher Arbeiterjugend" - «Χιτλερική Νεολαία, Ένωση Νεολαίων Γερμανών εργατών».
To 1923 η Χιτλερική Νεολαία αριθμούσε 1.000 περίπου μέλη. Πέντε χρόνια αργότερα, τα μέλη της έφτασαν τα 25.000. Μέχρι το τέλος του 1932 (μερικές εβδομάδες πριν το Κόμμα έρθει στην εξουσία) τα μέλη της ανέρχονταν σε 107.956. Στο τέλος του 1933, η Χιτλερική Νεολαία έφτασε τα 2.300.000 μέλη. Αρχηγός της οργάνωσης ήταν, αρχικά, ο Μπάλντουρ φον Σίραχ (Baldur von Schirach) τον οποίο διαδέχτηκε, το 1940, ο Άρτουρ Άξμαν (Artur Axmann).
Από το 1933 μέχρι και το τέλος της το 1945 ήταν η μόνιμη νόμιμη οργάνωση νεολαίας στη Γερμανία ενώ κατά τα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου διεύρυνε τη δράση της, αναλαμβάνοντας και παραστρατιωτικές επιχειρήσεις. Χωριζόταν ανάλογα με την ηλικία και το φύλο σε: «οργάνωση παίδων από 10 έως 14 ετών», «νέων από 14 έως 18 ετών» και «κορασίδων από 10 έως 21 ετών».
Με το τέλος του καθεστώτος, η οργάνωση έπαψε να υφίσταται, και στις 10 Οκτωβρίου 1945 τέθηκε - μαζί με τις υπόλοιπες ναζιστικές οργανώσεις - εκτός νόμου, από το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου.

## Πηγές
* Jean-Denis Lepage: "Hitler Youth, 1922–1945: An Illustrated History", 2008

Κατηγορία:Νεολαίες πολιτικών κομμάτων
Κατηγορία:Οργανώσεις του Ναζιστικού Κόμματος
Αντρέ Γκορζ

Ο **Αντρέ Γκορζ** (Φεβρουάριος 1923 – 22 Σεπτεμβρίου, 2007), γεννημένος **Γκέρχαρντ Χιρς** (γερμ. *Gerhart Hirsch*) επίσης γνωστός με το δημοσιογραφικό του όνομα **Μισέλ Βοσκέ** (γαλλ.:*Michel Bosquet*) ήταν Αυστριακός και Γάλλος κοινωνικός φιλόσοφος. Ως δημοσιογράφος ήταν το 1964 συνιδρυτής της εβδομαδιαίας πολιτικής επιθεώρησης *Le Nouvel Observateur* με το ψευδώνυμο «Μισέλ Μποσκέ». Ήταν επίσης υποστηρικτής της υπαρξιστικής εκδοχής του μαρξισμού του Ζαν Πολ Σαρτρ μετά τον Πόλεμο. Τον Μάη του '68 διαχώρισε τη θέση του και στράφηκε στην πολιτική οικολογία, γενόμενος μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της. Το κεντρικό θέμα της ενασχόλησής του ήταν η απελευθέρωση από την εργασία, η δίκαιη κατανομή της εργασίας, η εργασία ως κοινωνική αποξένωση, κ.λπ. Ήταν επίσης ένας από τους υποστηρικτές του εγγυημένου ελάχιστου εισοδήματος.

Ο Γκορτζ αυτοκτόνησε με τη σύζυγό του στην οικία τους στη Βοσνόν (Vosnon) (Ομπέ) και βρέθηκε νεκρός στις 24 Σεπτεμβρίου 2007.

## Εργογραφία

* *La morale de l'histoire* (Seuil, 1959)
* *Stratégie ouvrière et néocapitalisme* (Seuil, 1964)
* *Socialism and Revolution* (first published in France in 1967 as *Le socialisme difficile*)
* *Réforme et révolution* (Seuil, 1969)
* *Critique du capitalisme quotidien* (Galilée, 1973)
* *Critique de la division du travail* (Seuil, 1973. Collective work)
* *Ecology As Politics* (South End Press, 1979 - Galilée, 1975)
* *Écologie et liberté* (Galilée, 1977)
* *Fondements pour une morale* (Galilée, 1977)
* *The Traitor* (1980, first published in 1957 by Le Seuil)
* *Farewell to the Working Class* (1980 - Galilée and Le Seuil, 1983, *Adieux au Prolétariat*)
* *Paths to Paradise* (1985 - Galilée, 1983)
* *Critique of Economic Reason* (1989)
* *Capitalism, Socialism, Ecology* (1994 - Galilée, 1991)
* *Misères du présent, richesse du possible* (Galilée, 1997)
* *Reclaiming Work: Beyond the Wage-Based Society* (1999)
* *L'immatériel - Connaissance, valeur et capital* (Galilée, 2003, in French)
* *Lettre à D. Histoire d'un amour* (Galilée, 2006 - απόσπασμα on-line )
* *Le fil rouge de l'écologie. Entretiens inédits en français* (Ed. de l'EHESS, 2015)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Appendix to Critique of Economic Reason: Summary for Trade Union and Other Left Activists
* «Oser l'exode» de la société de travail dans *Les périphériques vous parlent* n° 10, printemps 1998, 43-49
* André Gorz French philosopher who pioneered ideas of political ecology The Guardian 7 Nov 2007
* Page dedicated to André Gorz στο *Multitudes*
* « L’immatériel » d’André Gorz, του Yann Moulier-Boutang, *Multitudes*, 2003
* Extract of an article published in March 1974 in *[[Les Temps Modernes]]*
* Άρθρα στο *Streifzüge*

Κατηγορία:Αυστριακοί φιλόσοφοι
Κατηγορία:Αυστριακοί δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι
Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Οικολόγοι
Τεοντόρ ντε Μπανβίλ

Ο **Τεοντόρ ντε Μπανβίλ** (*Étienne-Claude-Jean-Baptiste-Théodore-Faullain de Banville*, 14 Μαρτίου 1823, Μουλέν - 13 Μαρτίου 1891, Παρίσι) ήταν Γάλλος ρομαντικός ποιητής και μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της σχολής των παρνασσιστών, με επίδραση στο κίνημα του συμβολισμού. Η πρώτη ποιητική συλλογή του εκδόθηκε το 1842, με τον τίτλο *Οι Καρυάτιδες* (γαλλ. *Les Cariatides*), ενώ η πιο γνωστή συλλογή ποιημάτων του είναι εκείνη που φέρει τον τίτλο *Φανταστικές Ωδές* (*Les Odes funambulesques*, 1857), έργο που εκθείασε ο Βίκτωρ Ουγκό.

Όπως διαφαίνεται και από την *Μικρή Πραγματεία για τη γαλλική ποίηση* (*Petit Traité de poésie française*, 1872), ο Τεοντόρ ντε Μπανβίλ απέδιδε μεγάλη αξία στο ποιητικό μέτρο και θεωρούσε την ομοιοκαταληξία ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ποίησης. Αξιοποίησε και εξερεύνησε παραμελημένες φόρμες, όπως τη μπαλάντα ή το ροντό, που είχαν σχεδόν εγκαταλειφθεί από το 16ο αιώνα, ακολουθώντας το παράδειγμα του κριτικού Σαρλ Σεντ-Μπεβ που συνέβαλε στην αναβίωση του σονέτου. Συνεργάστηκε επίσης με πολυάριθμα περιοδικά, γράφοντας κριτικές λογοτεχνίας, καθώς και για το θέατρο και τη μουσική.

## Εργογραφία
* 1842, *Les Cariatides* (ποίηση), με πρόλογο του Σαρλ Μπωντλαίρ.
* 1846, *Les Stalactites* (ποίηση)
* 1857, *Odelettes* και *Odes Funambulesques* (ποίηση)
* 1866, *Gringoire* (θέατρο), ιστορική κωμωδία αφιερωμένη στον Βίκτωρ Ουγκό
* 1867, *Les Exilés* 
* 1869, *Les Occidentales*
* 1872, *Petit Traité de poésie française* (ποίηση)
* 1873, *Trente-six Ballades joyeuses*.
* 1874, *Rondels composés à la manière de Charles d'Orléans* και *Les Princesses* (σονέτα)
* 1881, *Contes pour les Femmes*.
* 1882, *Mes souvenirs* 
* 1884, *Contes héroïques*.
* 1885, *Lettres chimériques* και *Socrates et sa femme*.
* 1887, *Madame Robert*
* 1888, *Le Baiser*
* 1891, *Marcelle Rabe*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Ποιήματα του Τεοντόρ ντε Μπανβίλ 
*Ποιήματα στη γαλλική Βικιθήκη

Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της λογοτεχνίας
Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Παρνασσισμός
Κατηγορία:Συμβολιστές ποιητές
ΕΑΡ

## Ακρωνύμιο
Τα αρχικά ΕΑΡ μπορεί να παραπέμπουν:
* στον παλιό κομματικό σχηματισμό Ελληνική Αριστερά (αρχικά ΕΑΡ ή Ε.ΑΡ.), που υφίστατο μεταξύ 1987 και 1992.
* στον αθλητικό σύλλογο Ένωση Ατρομήτου Ρεθυμνιακού (αρχικά ΕΑΡ ή Ε.Α.Ρ.)

## Λοιπά
Για την εποχή του έτους βλέπε (έαρ) βλέπε άνοιξη.
Δαυνία

Η **Δαυνία** ήταν αρχαία περιοχή της Απουλίας, στη Μέση Ιταλία, μεταξύ της Αδριατικής Θάλασσας και των βουνών Γάργανο και Απέννινα. Κατά την παράδοση, οι κάτοικοί της κατάγονταν από τον Δαύνο, που πρώτος την κατέκτησε. Οι Δαυνίτες (ή Δαύνιοι κατά τον Στράβωνα και Πολύβιο) ήταν φυλή των Ιαπύγων και κατά τον Σκύλακα κατείχαν ολόκληρη τη δυτική ακτή της Αδριατικής.

Η Δαυνία κατακτήθηκε νωρίς από τους Ρωμαίους, που κατέστρεψαν 81 πόλεις της και σκότωσαν δέκα χιλιάδες άνδρες. Από τη Δαυνία περνούσε η Αππία Οδός, που συνέδεε τη Ρώμη με το Βρινδήσιο. Υπήρχε στην περιοχή ιερό της Αθηνάς-Μινέρβας με τα όπλα του Διομήδους και των συντρόφων του. Στη Δαυνία εκτρέφονταν σκυλιά, τα οποία υποτίθεται ότι υποδέχονταν με χαρά τους περαστικούς Έλληνες.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 10, σελ. 519

Κατηγορία:Ιλλυρία
Κατηγορία:Απουλία
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ιταλίας