open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μαλακά μαγνητικά μεταλλικά υλικά

Ένα μαλακό μαγνητικό υλικό εύκολα μαγνητίζεται και απομαγνητίζεται. Χρησιμοποιούνται ως πυρήνες μετασχηματιστών, κινητήρων και γεννητριών και παρουσιάζουν στενούς βρόχους υστέρησης με μικρές τιμές έντασης εξωτερικού μαγνητικού πεδίου Hc για τις οποίες μηδενίζεται η μαγνητική επαγωγή του υλικού. Η τιμή Hc ονομάζεται συνεκτική διέγερση.
Οι ενεργειακές απώλειες σε ένα μαλακό μαγνητικό υλικό οφείλονται στη δαπανώμενη ενέργεια για τη μετατόπιση τω σιδηρομαγνητικών περιοχών κατά την απομαγνήτιση.

## Παράγοντες που επηρεάζουν τις ενεργειακές απώλειες
1.Η παρουσία ακαθαρσιών, κρυσταλλικών ατελειών, κατακρημνισμάτων κ.λ.π. παίζουν τον ρόλο εμποδίων κατά τη μετατόπιση των σιδηρομαγνητικών περιοχών και προκαλούν ενεργειακές απώλειες.

2.Η αύξηση της πυκνότητας των διαταραχών παίζει επίσης τον ρόλο εμποδίου και οδηγεί σε ενεργειακές απώλειες.

3.Η αύξηση της συχνότητας του ηλεκτρικού ρεύματος.

4.Μεταβαλλόμενο μαγνητικό πεδίο που οφείλεται σε εναλλασσόμενο ρεύμα προκαλεί επαγωγική τάση με αποτέλεσμα τη δημιουργία επαγωγικών ρευμάτων (δινορρεύματα), τα οποία προκαλούν απώλειες λόγω θερμότητας (Φαινόμενο Joule). Κατάλληλη ελασματοειδής μορφή πυρήνα και ηλεκτρική μόνωση, καθιστούν αμελητέες αυτές τις απώλειες.

## Κύρια μαλακά μαγνητικά μεταλλικά υλικά

1.Κράματα Fe-Si

2.Κράματα Fe-Ni

3.Μεταλλικές ύαλοι

Κατηγορία:Επιστήμη υλικών
Κατηγορία:Μαγνητισμός
Ερπυσμός

μικρογραφία|Λεπίδα στροβίλου με επίστρωση θερμικού φραγμού.
**Ερπυσμός** λέγεται το φαινόμενο κατά το οποίο σε στερεό σώμα στο οποίο ασκείται μια σταθερή δύναμη εκδηλώνεται αργή και συνεχής παραμόρφωση παρότι η τάση η οποία το καταπονεί είναι μικρότερη από το όριο διαρροής του υλικού. Το φαινόμενο εκδηλώνεται σε ψηλές θερμοκρασίες και όταν ασκούνται μηχανικές καταπονήσεις για παρατεταμένο χρόνο. Στον ερπυσμό η παραμόρφωση δίνεται σε συνάρτηση με τον χρόνο επιβολής της τάσης, το μέγεθος της τάσης και τη θερμοκρασία, **ε = f(t,σ,T)**. Σαν προσεγγιστικός κανόνας, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μια πρώτη εκτίμηση της περιοχής ερπυσμού για πολλά υλικά, έχει παρατηρηθεί ότι ο ερπυσμός συμβαίνει σε θερμοκρασίες πάνω από περίπου το 1/3 της θερμοκρασίας τήξης του υλικού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Υποβάθμιση υλικών
Κατηγορία:Παραμόρφωση
Κατηγορία:Ελαστικότητα (φυσική)
Φεμινισμός στον Τρίτο κόσμο

Αν και οι γυναίκες του τρίτου κόσμου ήταν ανέκαθεν εμπλεκόμενες στο φεμινιστικό κίνημα, το κριτικάρουν γιατί είναι εθνοκεντρικό και δεν λαμβάνει υπόψιν του τις μοναδικές εμπειρίες των γυναικών από τις χώρες του τρίτου κόσμου. Οι γυναίκες του τρίτου κόσμου κατηγορούν τους βασικούς Δυτικούς φεμινιστές πως θεωρούν τις εμπειρίες των γυναικών ως ομογενείς, βασισμένες στις προοπτικές των μεσοαστών λευκών Δυτικών γυναικών. 
 
Στα πλαίσια αυτής της συζήτησης εντάσσεται και ο Αφρικανικός φεμινισμός. Αποτελεί ακόμα δουλειά εν εξελίξει αλλά συνδεόμενες με αυτόν είναι αρχές όπως “γούμανισμ” (*womanism/Walker 1983, Ogunyemi 1985, Kolawale 1997*), “Αφρικάνα γούμανισμ” (*Africana womanism/Hudson-Weems 1993*), “*Motherism*” (*Acholonu 1995*), “*Stiwanism*” (*Ogundipe-Leslie 1994*), “*negofeminism*” (*Nnaemeka 1995*), “φεμαλισμός” (*femalism*), “Μαύρος φεμινισμός” (*Kohrs-Amissah 2002*) ή “ακτιβισμός φύλου και φεμαλισμός”

Το βασικό ενδιαφέρον εδώ είναι η δημιουργία χώρων για τη συμμετοχή των γυναικών στην διαχείριση της κοινωνίας τους μέσα από την πρόσβαση για παράδειγμα στην εκπαίδευση, την υγεία και τη στέγαση. 

Το μεγάλο μέγεθος της Αφρικής και οι πολυπλοκότητες των θεμάτων από διαφορετικές περιοχές καθιστά δύσκολη την ύπαρξη ενός και μόνο Αφρικανικού φεμινισμού. Μεταξύ άλλων, η συζήτηση εδώ έχει δύο πλευρές: όσους αυτοαποκαλούνται φεμινιστές και όσους όχι. 

Άλλες κοινές σκέψεις είναι πως δεν υπάρχει πρόβλημα στο να συνεργαστούν με άντρες, πως οι γυναίκες δεν χρειάζεται να παραμελήσουν τους βιολογικούς τους ρόλους και πως η μητρότητα είναι εξιδανικευμένη.

Κατηγορία:Φεμινισμός ανά χώρα
Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Διαχωριστικός φεμινισμός

Ο **διαχωριστικός φεμινισμός** είναι μια μορφή φεμινισμού που θεωρεί ότι η πάλη ενάντια στην πατριαρχία γίνεται κατά βάση μέσω των γυναικών.

Μια μορφή διαχωριστικού φεμινισμού δεν δέχεται τις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις εξαιτίας των διαφορών των φύλων που μπορεί να συμπεριλαμβάνουν ανομοιότητες θέσης/κύρους κληρονομημένες από την κοινωνία ή διαπροσωπικές σχέσεις όπως έχουν παρατηρηθεί από τη ζωή του ατόμου. Κάποιες από τις διαχωριστικές φεμινίστριες δεν πιστεύουν πως οι άντρες έχουν τίποτα να προσφέρουν στο φεμινιστικό κίνημα: ακόμα και καλοπροαίρετοι, οι άντρες δεν μπορούν παρά να προκαλέσουν προβλήματα με την αρσενική προοπτική και συνήθειες συμπεριφοράς από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγουν. Η *Marilyn Frye* περιγράφει τον διαχωριστικό φεμινισμό ως "*διαχωρισμός με διάφορους τρόπους και μεθόδους από τους άντρες και από θεσμούς, σχέσεις, ρόλους και δραστηριότητες που ορίζονται από τα αρσενικά, κυριαρχούνται από αυτά και λειτουργούν προς όφελος των αρσενικών και της διατήρησης του αρσενικού προνομίου-όντας ο διαχωρισμός αυτός εκκινημένος ή διατηρημένως, εκουσίως, από γυναίκες. ("Some Reflections on Separatism and Power," p.408).*"

Με κανένα τρόπο δεν σημαίνει πως οι λεσβίες και οι φεμινίστριες είναι απαραιτήτως διαχωριστικές φεμινίστριες. Βλέπε τον λεσβιακό φεμινισμό για τις φεμινίστριες που υποστηρίζουν την γυναικεία ομοφυλοφιλία ως τη λύση απέναντι στον σεξισμό.

Ένα επιχείρημα για τον φεμινιστικό διαχωρισμό είναι ότι ο διαχωρισμός με βάση το φύλο υπάρχει ήδη στην καθημερινότητα με κυρίαρχο τον άνδρα, η γυναίκα "υποφέρει" τον διαχωρισμό που η πατριαρχία της επιβάλει (οικονομικό, πολιτικό, οικογενειακό, κ.α.) και ως αντίσταση και εργαλείο κριτικής της κατάστασής της θεωρεί αναγκαίες τις στιγμές μεταξύ μόνο γυναικών.

Γυναίκες που οργανώνουν εκδηλώσεις μόνο για γυναίκες κατηγορούνται συχνά για απομονωτισμό.

## Παραπομπές
* *Marilyn Frye, "Some Reflections on Separatism and Power." In Feminist Social Thought: A Reader, Diana Tietjens Meyers (ed.) (1997) New York: Routledge, pp. 406-414.*

Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Κατηγορία:Διαχωρισμός φύλων
Κατηγορία:Σεξουαλικός προσανατολισμός και κοινωνία
Κατηγορία:Λεσβιανισμός
Νιντοκάι

Το **Νιντοκάι** είναι ένα σύστημα αυτοάμυνας που βασίζεται πανω σε Ιαπωνικές και άλλες πολεμικές τέχνες. Ανακαλυφθηκε από τον Δρ. Γκέρχαρντ Σινμπέργκερ στη Γερμανία και προσαρμόσθηκε σταδιακά στις απαιτήσεις του 21ου αιώνα, πράγμα που βρίσκει μεγάλη αποδοχή στην αστυνομία και τις εταιρίες παροχής υπηρεσιών ασφαλείας.

[thumb|60px|''νιν ντο κάι'' ([Καντζί)]]

Το Νιντοκάι βοηθά με απλό, γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο να τελειώσει ο μαχητής μια επίθεση ή να την αποφύγει, δηλαδή να επιβιώσει, με όσο το δυνατόν λιγότερο κίνδυνο. Η λέξη σχηματίζεται από τις ιαπωνικές λέξεις *Νιν*: καρδιά με αντοχή *Ντο*: δρόμος *Κάι*: σχολείο. Και οι τρεις λέξεις σχηματίζουν την πρόταση: *Το σχολείο, όπου διδάσκεται ο επίμονος δρόμος*.

Το Νιντοκάι είναι μέθοδος αυτοάμυνας. Τα πολεμικά αθλήματα (π.χ. Τζούντο) προσανατολίζονται τις περισσότερες φορές σε αγωνιστικά πρότυπα και περιορίζουν αυτόν που τα χρησιμοποιεί σε τεχνικές με χαμηλό κίνδυνο τραυματισμού. Πολλές πολεμικές τέχνες αφιερώνονται στη διατήρηση παραδοσιακών πολεμικών τεχνικών και διδάσκουν τρόπους μάχης από την εποχή των σαμουράι, κάτι που δεν μπορεί πιθανώς να μεταφερθεί αυτούσιο στη σημερινή εποχή.

Αυτή η θεμελιώδης κριτική γίνεται και στο Τζιτ Κουν Ντο από τον Μπρους Λη. Ωστόσο, οι ρίζες του Νιντοκάι βρίσκονται ξεκάθαρα στις ιαπωνικές Πολεμικές τέχνες. Από εδώ κατάγονται οι θεμελιώδεις τεχνικές (θέση-πτώση-αποφυγή) και οι τρόποι συμπεριφοράς (σεβασμός, ευγένεια, εθιμοτυπία). Συμπληρωματικες επιρροές προέρχονται επίσης από τη στρατιωτική αντίληψη της μάχης σώμα με σώμα, το Ζίου Ζίτσου, και την προστασία προσώπων. Δεν διδάσκονται μόνο τεχνικές για άοπλη μάχη (Τάι-Ζίτσου) αλλά και για μάχη με ή εναντίον όπλου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Nindokai-International

Κατηγορία:Πολεμικές τέχνες
Προϊστορική τέχνη

Με τον όρο **προϊστορική** εννοούμε την **[[τέχνη]]** που αναπτύχθηκε κατά τους προϊστορικούς χρόνους. Είναι φυσικό, λοιπόν να αναπτύσσεται μια ασταθής εικόνα για το τι θεωρείται προϊστορικό, εφόσον η προϊστορική εποχή δεν είναι απόλυτα καθοριστέα και διαφέρει χρονολογικά από ήπειρο σε ήπειρο, ενίοτε από περιοχή σε περιοχή, εφόσον ως θεμέλιος λίθος του εννοιολογικού πλαισίου που καθορίζει μια αρχαιολογική περίοδο είναι το εργαλείο μέσα από τις ποικίλες μεταμορφώσεις του.

## Προϊστορικός νατουραλισμός

Ωστόσο, φαίνεται πως το καλλιτεχνικό ένστικτο, όπως και το θρησκευτικό, καλλιεργήθηκαν πολύ νωρίς στο ανθρώπινο είδος. Συνδέοντας την μαγεία με τον νατουραλισμό, ο Άρνολντ Χάουζερ (Arnold Hauser) θεωρεί ότι ο παλαιολιθικός νατουραλισμός πέρα από το γεγονός ότι υποδεικνύει την άμεση και ζωτική σχέση του ανθρώπου με τη φύση, επιβεβαιώνει την εικόνα ως μέρος του τεχνητού μηχανισμού της συμπαθητικής μαγείας που παγιδεύει το θήραμα για χάρη του κυνηγού. Τούτη η μαγική σχέση -άσχετη με οποιοδήποτε άλλο είδος μαγείας γνωρίζουμε σήμερα- θα επιβιώσει και στην ιστορική εποχή μέσα από μύθους και θρύλους για τη σχέση των καλλιτεχνών και των δημιουργημάτων τους, (βλ. Πυγμαλίων)

Η τέχνη, λοιπόν, στην προϊστορία βρίσκεται στην υπηρεσία της ζωής και ως τέτοια είναι γεμάτη με τη φρεσκάδα και τη δύναμη που έχει η ίδια η ζωή. Για να μπορέσουμε να την παρακολουθήσουμε όμως χρειάζεται να επιλέξουμε έναν χρονολογικό οδηγό, που στην προκειμένη περίπτωση θα μας καθοδηγήσει σε μια γενική εικόνα της καλλιτεχνικής ανάπτυξης -έτσι τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε σήμερα μέσω των αρχαιολογικών ανακαλύψεων.

## Χρονολογικός οδηγός

Σε γενικές γραμμές η περιοδολόγηση της τέχνης για την Προϊστορία ακολουθεί τον εξής γενικά αποδεκτό κανόνα:

* 30.000 - 10.000 Π.Κ.Ε.: Παλαιολιθική περίοδος. (Βραχογραφίες, ζωγραφική των σπηλαίων και ειδώλια).

*10.000 - 8000 Π.Κ.Ε.: Μεσολιθική περίοδος. (Κυνηγετική και καλλιεργητική θεματική. Χρήση ζωικού λίπους και γαιωδών υλικών).

*8000 - 3000 Π.Κ.Ε.: Νεολιθική περίοδος. Απλά αρχιτεκτονικά οικοδομήματα και κτίσματα. Εισαγωγή του κεραμεικού διάκοσμου.

## Βιβλιογραφία

* Arnold Hauser, *Κοινωνική ιστορία της τέχνης*, τομ. 1, Κάλβος, Αθήνα 1985.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Apollo 11 cave στο ''Metropolitan Museum of Art''

Κατηγορία:Ιστορία της τέχνης
Βίκτορ Γιούστσενκο

-->
}}

Ο **Βίκτορ Αντρίγιοβιτς Γιούστσενκο** (*Віктор Андрійович Ющенко*, 23 Φεβρουαρίου 1954) είναι Ουκρανός πολιτικός και ο 3ος πρόεδρος της Ουκρανίας (από το 2005 ως το 2010). Ήταν ο κύριος υποψήφιος της αντιπολίτευσης ως αρχηγός του Κόμματος "Η δική μας Ουκρανία" (*Наша Україна - Νασα Ουκραγίνα*) στις εκλογές του 2004. Ανακηρύχθηκε νικητής των επαναληπτικών εκλογών του Δεκεμβρίου 2004, με 52% έναντι 44% για το Βίκτορ Γιανουκόβιτς.
Ήταν Πρωθυπουργός της Ουκρανίας την περίοδο 1999-2001.

Οι υποστηρικτές του φορούν πορτοκαλί κορδέλες. Ήρθε στην επιφάνεια σκάνδαλο απόπειρας δηλητηρίασής του με διοξίνες. Ορκίστηκε Πρόεδρος της Ουκρανίας στις 23 Ιανουαρίου του 2005.

## Προεδρικές εκλογές 2010

Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο οποίος διεξήχθη στις 17 Ιανουαρίου 2010, ο Γιανουκόβιτς προηγήθηκε με 35,32% των ψήφων ο έναντι 25,05% για την πρωθυπουργό Γιούλια Τιμοσένκο. Ο απερχόμενος πρόεδρος Γιούστσενκο ήρθε 5ος με 5,45% των ψήφων. 

Τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

**<big>Δηλητηρίαση</big>**

Το Σεπτέμβριο του 2004, ο Γιούστσενκο αρρώστησε βαριά και μεταφέρθηκε επειγόντως σε κλινική της Βιέννης για θεραπεία. Διαγνώστηκε με οξεία παγκρεατίτιδα, με σοβαρές οιδηματώδεις μεταβολές, λόγω ιογενούς λοίμωξης. Ανιχνεύτηκαν επίσης χημικές ουσίες οι οποίες δεν υπάρχουν στα συνηθισμένα τρόφιμα. Ο Γιούστσενκο ισχυρίζεται ότι δηλητηριάστηκε από τις κυβερνητικές υπηρεσίες της Ουκρανίας. Το πρόσωπό του παραμορφώθηκε από τη δηλητηρίαση, ενώ ανακαλύφθηκε ότι τα επίπεδα διοξινών στο αίμα του Γιούστσενκο ήταν 6.000 υψηλότερα από το κανονικό όριο. Ο Γιούστσενκο υποβλήθηκε σε θεραπείες για την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης και μετά το 2005 το πρόσωπό του επανήλθε στο αρχικό του μέγεθος, αλλά τα σημάδια της δηλητηρίασης παραμένουν ευδιάκριτα ακόμη και σήμερα. Ο Γιούστσενκο ανέφερε ότι η δηλητηρίαση προκλήθηκε μετά από γεύμα που είχε στις 5 Σεπτεμβρίου 2004 με ανώτατα στελέχη των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών. Συγκεκριμένα είπε ότι ενώ όλοι οι προσκεκλημένοι κατανάλωσαν φαγητό από ένα μεγάλο κοινό πιάτο, αλλά το επιδόρπιο σερβιρίστηκε σε ξεχωριστά πιάτα. Μόλις το τελείωσε, ο Γιούστσενκο ανέφερε ότι τον έπιασε σφοδρός πονοκέφαλος, οποίος εξελίχτηκε αφόρητος και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το τραπέζι. Μετά από λίγη ώρα, το πρόσωπό του άρχισε να πρήζεται και να γίνεται μπλε, καθώς το δηλητήριο επέδρασε άμεσα στον οργανισμό του. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ουκρανίας
Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ουκρανίας
Γυναικισμός

Προσδιορισμένος από την φεμινίστρια συγγραφέα Άλις Γουόκερ (*Alice Walker*), ο **γυναικισμός** (**womanism** από το *woman* που σημαίνει γυναίκα στα αγγλικά) είναι ένας κοινά χρησιμοποιούμενος όρος που επινοήθηκε για να περιγράψει συγκεκριμένα τον αφροαμερικάνικο φεμινισμό, αλλά αναπτύχθηκε ώστε να περικλείει μια ευρύτερη εκδοχή φεμινισμού που διασχίζει τα όρια της τάξης και της φυλής. 

Η Γουόκερ πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο στην ποιητική της συλλογή *In Search of Our Mothers’ Gardens: Womanist Prose*. Η ανάγκη για αυτόν τον όρο αναδύθηκε από τα πρώτα φεμινιστικά κινήματα που καθοδηγούνταν συγκεκριμένα από λευκές γυναίκες που συνηγορούσαν υπέρ κοινωνικών αλλαγών όπως το δικαίωμα μετακίνησης από τον οικιακό στον εργασιακό χώρο. Η φεμινιστική ατζέντα αγνοούσε το γεγονός πως πολλές γυναίκες δεν ήταν νοικοκυρές και ότι δούλευαν ολόκληρη τη ζωή τους για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους. Συγκεκριμένα, οι Αφρο-Αμερικάνες γυναίκες ήταν ήδη εργαζόμενες γυναίκες, αλλά όχι από επιλογή, και όχι σαν ζήτημα προσωπικής ολοκλήρωσης. Παρομόιως, το Κίνημα Ατομικών Ελευθεριών ήταν επίσης ανεπαρκές. Εστίαζε στην ισότητα για του αφροαμερικανούς άντρες, αλλά είχε αφήσει άθελά του στο παρασκήνιο τις γυναίκες. 

Η Γουόκερ δημιούργησε το γουμανιστικό κίνημα από αυτά τα δύο ξεχωριστά κινήματα. Με την ολοένα αυξανόμενη χρήση του όρου, και τα προγράμματα σπουδών των Αφρο-Αμερικανών και αυτά των σπουδών των Γυναικών άρχισαν να ενσωματώνουν τον γυναικισμό στα πανεπιστημιακά μαθήματα, ενώ οι ιστορικοί που έχουν ενσωματώσει στις ιστορικές τους εκτιμήσεις και περιγραφές τις απόψεις και τις εμπειρίες των αφροαμερικανών γυναικών θεωρούνται ως γυναικιστές ιστορικοί.

## Δείτε επίσης
*Φεμινισμός στον Τρίτο κόσμο

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Γυναικιστική Θεολογία
*Ποίηση της Alice Walker 

Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Ατομικό μοντέλο του σταφιδόψωμου

Το Μάρτιο του 1904 ο Τζ. Τόμσον (*Joseph John Thomson*) πρότεινε το **μοντέλο του σταφιδόψωμου** για να περιγράψει τη δομή του ατόμου. Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό, το άτομο αποτελείται από μια σφαίρα θετικά φορτισμένη μέσα στην οποία κυκλοφορούν τα αρνητικά ηλεκτρόνια. Τα ηλεκτρόνια είναι τόσα στον αριθμό ώστε το συνολικό φορτίο του ατόμου να είναι μηδέν και να εξασφαλίζεται έτσι η ηλεκτρική του ουδετερότητα.
Τα ηλεκτρόνια "πλέουν" μέσα σε αυτή τη σφαίρα, σαν τις σταφίδες μέσα σε ένα σταφιδόψωμο και για αυτό το ατομικό μοντέλο αυτό ονομάζεται και **μοντέλο του σταφιδόψωμου**.

Το **μοντέλο του σταφιδόψωμου** διαψεύσθηκε το 1911 από τον Νεοζηλανδό φυσικό Έρνεστ Ράδερφορντ (*Ernest Rutherford*) ο οποίος για να το ελέγξει διεξήγαγε το 1909 τα περίφημα πειράματα σκέδασης του. Τα πειράματα αυτά έδειξαν ότι το θετικό φορτίο ήταν συγκεντρωμένο σε ένα μικρό χώρο στο κέντρο του ατόμου, όπου ήταν συγκεντρωμένη και σχεδόν όλη η μάζα του. Επειδή τα αποτελέσματα των πειραμάτων αυτών δεν μπορούσαν να εξηγηθούν από το ατομικό μοντέλο του Τόμσον, το μοντέλο του σταφιδόψωμου εγκαταλείφθηκε γρήγορα.

Κατηγορία:Ιστορία της φυσικής
Κατηγορία:Παρωχημένες επιστημονικές θεωρίες
Φεμινισμός πρώτου κύματος

Ο **φεμινισμός πρώτου κύματος** αναφέρεται στο φεμινιστικό κίνημα του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού. Ο όρος δε χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του κινήματος - επινοήθηκε μεταγενέστερα, αφού είχε ξεκινήσει να χρησιμοποιείται ο *φεμινισμός δεύτερου κύματος* για να περιγράψει ένα νεότερο κίνημα. 

Το πρώτο κύμα του φεμινισμού εστίαζε πρωταρχικά στη νομοθετική κατοχύρωση στοιχειωδών δικαιωμάτων για τις γυναίκες, με αιχμή του δόρατος τη συμμετοχή στις εκλογές. Από το τελευταίο, οι υποστηρίκτριες του κινήματος ονομάστηκαν *σουφραζέτες* (από την αγγλική λέξη *suffrage* που σημαίνει το δικαίωμα ψήφου). 

Στους διαπρέποντες ηγέτες του κινήματος συμπεριλαμβάνονταν οι *Elizabeth Cady Stanton*, *Susan B. Anthony* και η πιο ριζοσπαστική Βικτόρια Γούντχαλ που έθεσε παράτυπα υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές. 

Στις ΗΠΑ, το τέλος του φεμινισμού πρώτου κύματος μπορεί να θεωρηθεί το πέρασμα της *Δέκατης Ένατης Τροποποίησης* στο Σύνταγμα των ΗΠΑ, που ήταν η μεγάλη νίκη του κινήματος. 

## Βλέπε επίσης
*Φεμινισμός δεύτερου κύματος 
*Φεμινισμός τρίτου κύματος 

Κατηγορία:Ιστορία του φεμινισμού
Παρνασσισμός

Με τον όρο **παρνασσισμός** (από τον γαλλικό όρο *mouvement parnassien*) αναφερόμαστε στην ποιητική σχολή που αναπτύχθηκε στη Γαλλία στα μέσα του 19ου αιώνα, και ειδικά στη δεκαετία 1866- 1876. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1866 από τους Κατούλ Μεντές και Ξαβιέ ντε Ρικάρ, όταν εξέδωσαν το φιλολογικό περιοδικό *"Σύγχρονος Παρνασσός"* που αποτελούσε αναφορά στο ελληνικό βουνό Παρνασσός και την μυθολογική του υπόσταση ως κατοικία των Μουσών. Αργότερα ο Αλφόνς Λεμέρ εξέδωσε επ΄ αυτού την ομώνυμη ποιητική ανθολογία του. 
Ως λογοτεχνικό ρεύμα, ο παρνασσισμός  αποτέλεσε μία αντίδραση στο κίνημα του ρομαντισμού και επανέφερε στην τέχνη στοιχεία του κλασικισμού, ενώ επηρεάστηκε σημαντικά από το έργο του Θεόφιλου Γκωτιέ *Η τέχνη για την τέχνη*.

## Χαρακτηριστικά του Παρνασσισμού
Οι παρνασσιστές, που ήταν περίπου είκοσι σε αριθμό, επιδίωκαν την πιστότητα, τη ρεαλιστική αναπαράσταση και την απάθεια, σε αντίθεση με την υπερπροβολή συναισθημάτων του ρομαντισμού. Χαρακτηριστικό των ποιημάτων τους είναι η στατικότητα, γι' αυτό και παρομοιάζονται με ζωγραφικούς πίνακες. Η πιστότητα στα ποιήματα επιτυγχάνεται με τις ακριβείς περιγραφές και την επιμονή στην αναζήτηση των κατάλληλων λέξεων, ειδικά των επιθέτων. Αντλούσαν την έμπνευσή τους από σκηνές της καθημερινής, κοινωνικής αλλά και ιστορικής πραγματικότητας. Στράφηκαν προς την κλασική (ελληνική και ρωμαϊκή) αρχαιότητα αλλά και προς τον ινδικό πολιτισμό. Ως προς τη μορφή, οι παρνασσιστές επιδίωκαν την απόλυτη τελειότητα. Επεξεργάζονταν πολύ τους στίχους και πειθαρχούσαν απόλυτα στους μετρικούς κανόνες. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των ποιημάτων, που κατά τ' άλλα θεωρούνται ψυχρά.

## Κυριότεροι εκπρόσωποι
Ανάμεσα στους εκπροσώπους της σχολής των παρνασσιστών συγκαταλέγονται οι Λεκόντ Ντελίλ, Πωλ Βερλαίν, Τεοντόρ ντε Μπανβίλ, Κατούλ Μεντές (Catulle Mendès) και Συλί Προυντόμ. Στην Ελλάδα, επιδράσεις του παρνασσισμού υπάρχουν στα πρώτα ποιήματα του Κωστή Παλαμά, του Γρυπάρη, του Μαλακάση, του Πορφύρα, του Μαβίλη και άλλων.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστορία του Παρνασσισμού 


Κατηγορία:Γαλλική λογοτεχνία
Κατηγορία:Ποίηση ανά λογοτεχνικό ρεύμα
Φεμινισμός δεύτερου κύματος

Ο **φεμινισμός δεύτερου κύματος** αναφέρεται σε μια περίοδο φεμινιστικής σκέψης που έχει την καταγωγή της κάπου μέσα στη δεκαετία του ’60 και ασχολήθηκε βασικά με την ανεξαρτησία και τη μεγαλύτερη πολιτική δράση για τη βελτίωση των δικαιωμάτων των γυναικών. 

Το φεμινιστικό κίνημα δεύτερου κύματος ενδιαφέρθηκε βασικά με θέματα όπως η οικονομική ισότητα μεταξύ των φύλων και η ενασχόληση με τα δικαιώματα γυναικείων μειονοτήτων παρά με απόλυτα δικαιώματα όπως το δικαίωμα ψήφου, όπως είχε κάνει ο φεμινισμός πρώτου κύματος. Ένα φαινόμενο της περιόδου περιλάμβανε την αναγνώριση των λεσβίων γυναικών εντός του κινήματος. Οι λεσβίες είχαν μία ασαφή σχέση με άλλες, γενικά ετεροφυλόφιλα προσανατολισμένες φεμινιστικές ομάδες. Πολλοί φεμινιστές δεν ήθελαν να συνδεθούν με λεσβίες εξαιτίας των στερεοτύπων των “ανδροπρεπών” λεσβιών που ήταν κυρίαρχα την εποχή αυτή. Ως αποτέλεσμα πολλές φεμινιστικές ομάδες αισθάνθηκαν προδομένες και πως είχαν απορριφθεί από ετεροφυλόφιλες γυναίκες, ισχυριζόμενες πως οι ετεροφυλόφιλες σεξουαλικές σχέσεις αυτόματα καθιστούσαν τις γυναίκες υποτελείς, και πως η μόνη αληθινή ανεξαρτησία μπορούσε να έρθει μέσω λεσβιακών σχέσεων. 

Το δεύτερο κύμα είναι περισσότερο κοινά συνδεδεμένο με την θεωρία του ριζοσπαστικού φεμινισμού. 

## Η Άνοδος των σκόπιμων κοινοτήτων

Μια ενδιαφέρουσα και ελλιπώς τεκμηριωμένη πλευρά του δεύτερου κύματος ήταν η άνοδος των συνεργατικών γυναικείων ζωντανών κοινοτήτων. Ένα παράδειγμα τέτοιας σκόπιμης κοινότητας ήταν η *Chatanika River Women’s Colony*. 

## Φεμινίστριες του δεύτερου κύματος

*Bella Abzug
*Gloria E. Anzaldúa
*Simone de Beauvoir
*Lorraine Bethel
*Susan Brownmiller
*Charlotte Bunch
*Thérèse Casgrain
*Mary Daly
*Angela Davis
*Heather Dean
*Andrea Dworkin
*Susan Faludi
*Shulamith Firestone
*Jo Freeman
*Marilyn French
*Betty Friedan
*Carol Gilligan
*Germaine Greer
*Carol Hanisch
*Donna Haraway
*Nancy Hartsock
*Dorothy Hewett
*bell hooks 
*Bonnie Kreps
*Jacqueline Livingston
*Catharine MacKinnon
*Kate Millett
*Cherrie Moraga
*Robin Morgan
*Bernice Johnson Reagon
*Erin Pizzey
*Sheila Rowbotham
*Margaret Sanger
*Kathie Sarachild
*Alice Schwarzer
*Gloria Steinem
*Betsy Warrior

## Βλέπε επίσης
*Φεμινισμός πρώτου κύματος
*Φεμινισμός τρίτου κύματος

Κατηγορία:Ιστορία του φεμινισμού
Τρίτο Κύμα Φεμινισμού

μικρογραφία|Εκστρατεία του γυναικείου πληθυσμού του  Toronto για τα δικαιώματά τους.Toronto, 3 April 2011
Το **τρίτο κύμα Φεμινισμού** είναι το φεμινιστικό κίνημα που εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Στηρίχθηκε στις νίκες των προηγούμενων δυο κυμάτων του φεμινισμού, αν και άσκησε κριτική σε διάφορες πτυχές τους και επεδίωξε την ολοκλήρωση των όσων έβλεπε ως ημιτελών προσπαθειών για επίτευξη των στόχων του Φεμινισμού.

Τα κύρια θέματα με τα οποία ασχολείται ο σύγχρονος Φεμινισμός τρίτου κύματος, είναι η βια σχετιζόμενη με το φύλο (π.χ. βιασμός, παρενόχληση, ενδοοικογενειακή βία), τα δικαιώματα αναπαραγωγής, θέματα σεξουαλικής απελευθέρωσης, δικαιώματα διαφυλετικών, υποστήριξη μονογονεϊκών οικογενειών κ.α.

Ένα περιεκτικό παράδειγμα του φεμινισμού τρίτου κύματος είναι το *Colonize This!*, μια ανθολογία γραπτών νεαρών γυναικών που συζητάν θέματα όπως το φύλο, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, και η ομοφυλοφιλική ταυτότητα.

## Βιβλία
* Jennifer Baumgardner, Amy Richards: *Manifesta: Young Women, Feminism, and the Future*, Farrar, Straus and Giroux 2000, ISBN 0374526222
* Jennifer Baumgardner, Amy Richards, Winona LaDuke: *Grassroots : A Field Guide for Feminist Activism*, Farrar, Straus and Giroux 2005, ISBN 0374528659
* Astrid Henry: *Not My Mother's Sister: Generational Conflict and Third-Wave Feminism,* Indiana University Press 2004, ISBN 025321713X
* Leslie Heywood, Jennifer Drake (Editors): *Third Wave Agenda: Being Feminist, Doing Feminism,* 
University of Minnesota Press 1997, ISBN 0816630054

## Φεμινίστριες τρίτου κύματος
*Judith Butler
*Kathleen Hanna
*bell hooks
*Jean Kilbourne
*Inga Muscio
*Rebecca Walker
*Kaia Wilson
*Molly Yard

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
*φεμινισμός πρώτου κύματος
*φεμινισμός δεύτερου κύματος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* The Third Wave Foundation

Κατηγορία:Ιστορία του φεμινισμού
Καραμανλήδικα (τουρκική διάλεκτος)

[thumb|Καραμανλήδεια γραφή (MAΣAΛAΧ) - Ιντζέσου, [Καισάρεια Τουρκίας]]
εναλλ.=|μικρογραφία|Επιγραφή στα καραμανλικά τουρκικά που βρέθηκε σε επιτύμβια στήλη: ΤΕΚΕ ΟΓΛΟΥ ΧΑΤΖΙ ΓΙΑΝΙ ΓΙΑΠΤΙΡΑΝ 1910  “Tekeoğlu Hacı Yanni yaptıran, 1910”, Ελμαλικ, Γιάλοβα, Τουρκία)
Τα **καραμανλήδικα** είναι γραφή της τουρκικής γλώσσας με ελληνικούς χαρακτήρες (αντί των αραβικών), καθώς και διάλεκτος της τουρκικής. Τα χρησιμοποιούσαν τουρκόφωνοι ορθόδοξοι χριστιανοί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, κυρίως στις ανατολικές επαρχίες της Μικράς Ασίας, οι οποίοι αποκαλούνταν Καραμανλήδες, εξού και η ονομασία αυτής της διαλέκτου και γραφής, αλλά και σε ορισμένες άλλες περιοχές, όπως λ.χ. της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στη Μαύρη Θάλασσα. Πρώτη επίσημη εμφάνιση της γραφής αυτής σημειώνεται το 1718 και είχε τόση απήχηση που διατηρήθηκε επί δύο αιώνες.

Λόγω των εξισλαμισμών που σημειώνονταν ως τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα στη Μικρά Ασία, μεγάλο μέρος των Ελλήνων λησμόνησαν τη μητρική τους γλώσσα και χρησιμοποιούσαν την Τουρκική. Ένας περιορισμένος αριθμός Ελλήνων που βρισκόταν σε περιοχές μακριά από τα παράλια και από μεγάλα αστικά κέντρα αφομοιώθηκαν μεν γλωσσικά από τον κατακτητή, κατάφεραν όμως να διατηρήσουν τη συνείδηση της θρησκευτικής και φυλετικής τους αυτοτέλειας.

[thumb|left|340px|Ο [Μύθοι του Αισώπου|μύθος του Αίσωπου «Ο ποντικός και ο βάτραχος» σε «ελληνοτουρκική γλώσσα», όπως δημοσιεύτηκε το 1874, με βάση επιτόπια καταγραφή του Ρώσου καθηγητή Β. Γκριγκόροβιτς στην περιοχή της Μαριούπολης]]
Η γραφή αυτή ονομάσθηκε "καραμανλήδικη γραφή", την οποία τελικά αναγνώρισε και το τουρκικό κράτος δίνοντας την έγκριση συγγραφής τουρκοελληνικού λεξικού στον Ι. Χλωρό υπό την από 28 Σαφέρ 1313 έτος Εγίρας-(1895 μ.Χ.) του τουρκικού Υπουργείου Δημόσιας Εκπαίδευσης.

Τα κείμενα που είναι γραμμένα με αυτό τον τρόπο είναι γνωστά και με το όνομα "καραμανλήδικα". Η παραγωγή εκδόσεων στα καραμανλήδικα σταμάτησε το 1925, με την Ανταλλαγή πληθυσμών.

Το πρώτο γνωστό έντυπο καραμανλήδικο κείμενο εκδόθηκε το 1718 και το τελευταίο το 1929, ενώ στα καραμανλήδικα γράφτηκε ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα σε τουρκική γλώσσα, το 1871-72, από τον δάσκαλο και δημοσιογράφο Ευαγγελινό Μισαηλίδη.

Τα παλαιότερα καραμανλήδικα κείμενα ήταν θρησκευτικού περιεχομένου ενώ από το τέλος του 18ου αι. τυπώνονται και κείμενα ιστορικά, γεωγραφικά, διδακτικά κ.ά. Αυτά τυπώνονταν σε τυπογραφεία της Κωνσταντινούπολης, Αθηνών, Βενετίας, Σμύρνης κ.ά. Πολύ σημαντικό ρόλο στη διάδοση της καραμανλήδικης γραφής έπαιξε ο Ευαγγελινός Μισαηλίδης ο οποίος το 1851 άρχισε να εκδίδει στην Κωνσταντινούπολη την εφημερίδα *Ανατολή (Αναντολού)*, σε καραμανλήδικη γραφή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Κατηγορία:Καππαδοκία
Κατηγορία:Τουρκικές γλώσσες
Κατηγορία:Ελληνικό αλφάβητο
Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες
Εξισλαμισμός

**Εξισλαμισμός** (εξ + Ισλάμ) ονομάζεται η προσχώρηση στη θρησκεία του Ισλάμ με αποκήρυξη της προηγούμενης θρησκευτικής πίστης, είτε με την πειθώ είτε με τη βία. Το φαινόμενο αυτό παρουσιάστηκε έντονα, στους κόλπους της Αραβικής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά και σε άλλα Σουνιτικα Ισλαμικά κράτη όπως αυτά των Μαμελούκων και των Σελτζούκων Τούρκων.

Η ακραία του μορφή είναι η βίαιη και συστηματική εξάλειψη των λαών, η απαγόρευση, η στέρηση και η δίωξη φυλών, πολιτισμών και παραδόσεων. 

Στα χρόνια της Αραβικής αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας η αλλαγή θρησκείας μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο, ανάλογα με τον εκάστοτε κυρίαρχο. Η αλλαγή γινόταν είτε ηθελημένα είτε με τη βία. Συνηθισμένη ήταν όμως και η διατήρηση του αρχικού θρησκεύματος. Παράδειγμα ομαδικού εξισλαμισμού ήταν η προσχώρηση κατοίκων της Βοσνίας και της Αλβανίας στον μουσουλμανισμό, ενώ περίπτωση πρόκλησης επεισοδίων με αφορμή εξισλαμισμό υπήρξε η σφαγή των προξένων στην Θεσσαλονίκη το 1876.

Ο βίαιος Οθωμανικός εξισλαμισμός εις βάρος των λαών της Βαλκανικής εκδηλώθηκε με το παιδομάζωμα και τη σταδιακή μείωση του χριστιανικού πληθυσμού. Ακολούθησαν μετακινήσεις πληθυσμών, μεταναστευτικά κύματα στη Δύση, καθώς και ως τελευταία λύση η καταφυγή σε δυσπρόσιτες περιοχές της ηπειρωτικής χώρας. Ως εργαλείο εξισλάμισμού λειτούργησε η κατάληψη των καλλιεργήσιμων εδαφών από Τούρκους, που οδήγησε τον χριστιανικό πληθυσμό σε "αγροτικό μαρασμό".

Ο εξισλαμισμός όμως μπορεί να αναφέρεται και στις επιστήμες με την έννοια της ομογενοποίησης όλων των επιστημών κάτω από τη σκέπη του Κορανίου. Οι Ισλαμιστές θεωρούν ότι ο σύγχρονος κόσμος είναι κατακερματισμένος και ότι πρέπει να ενωθεί με συστηματικό τρόπο σε ένα σύνολο υπό την ενότητα του «Ισλάμ».

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*H επικράτηση του Iσλάμ στην Περσία, Η KAΘHMEPINH, 30-01-05
*Ο εξισλαμισμός της επιστήμης, Το Βήμα, 06/01/2002, Σελ.: B56

Κατηγορία:Ισλαμισμός
Κατηγορία:Πολιτιστική αφομοίωση
Εκχριστιανισμός

**Εκχριστιανισμός** (εκ + χριστιανισμός) ονομάζεται η προσχώρηση στη χριστιανική θρησκεία με αποκήρυξη της προηγούμενης θρησκευτικής πίστης, είτε με την πειθώ είτε με τη βία. Το φαινόμενο του προσηλυτισμού στον Χριστιανισμό υπήρξε σε όλες τις εποχές λόγω της εντολής του Ιησού «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (*Ματθ*. κη,19) και πραγματοποιείτο άλλοτε ειρηνικά και άλλοτε με φαινόμενα ακραίας βίας.

Η πρώτη εκδήλωση βίαιου εκχριστιανισμού ήταν επί του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδόσιου, όταν και απαγορεύτηκε κάθε άλλη λατρεία. Με διατάγματα απαγορεύτηκε η είσοδος στους αρχαίους ναούς με ποινή θανάτου.

Από τα πιο έντονα γεγονότα βίαιου εκχριστιανισμού συντελέστηκαν από τους ρωμαιοκαθολικούς, Ισπανούς κονκισταδόρες τον 16ο αιώνα, στην κατάκτηση της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής από τη χώρα τους.

Στη διάρκεια των επιχειρήσεων αυτών, πολλοί ιστορικοί υπογραμμίζουν τις ωμότητες των Ισπανών ενάντια στους ιθαγενείς και τον θρησκευτικό φανατισμό τους που οδήγησε σε βίαιο εκχριστιανισμό των ντόπιων πληθυσμών, με υποχρεωτικές βαπτίσεις κ.ά. Ελάχιστα φωτεινά παραδείγματα υπήρξαν που προστάτεψαν τους ντόπιους από τη βία, η οποία συνεχίστηκε και μετά την κατάκτηση των περιοχών τους.

Τα φαινόμενα βίαιης αντιμετώπισης ανθρώπων από εκπροσώπους του Χριστιανισμού συνδέονται έντονα και με την Ιερά Εξέταση, ένα εκκλησιαστικό δικαστήριο που ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα με σκοπό να καταπολεμήσει τις αιρέσεις και που εφάρμοζε συχνά βίαιες μεθόδους για να αποσπάσει ομολογίες ενοχής.

Στα μέσα του 13ου αιώνα η Ιερά Εξέταση είχε εγκατασταθεί σχεδόν σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες ενώ από τα μέσα του 14ου και τις αρχές του 15ου αιώνα το έργο της άρχισε να εξασθενεί παντού, εκτός από την Ισπανία, όπου την περίοδο αυτή κάνει τη σκληρότερη επανεμφάνισή της, και μεταβάλλεται σε ένα πολιτικό όργανο εξόντωσης στα χέρια των ρωμαιοκαθολικών βασιλέων.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Περλίτης

thumb|Διογκωμένος Περλίτης
Ο περλίτης είναι άμορφο ηφαιστειακό γυαλί με σχετικά υψηλή περιεκτικότητα σε νερό. Βρίσκεται στη φύση και έχει την ασυνήθιστη ιδιότητα να διογκώνεται όταν βρεθεί σε αρκετά υψηλή θερμοκρασία.

## Ιδιότητες και χρήσεις
thumb| Περλίτης/Μεταλλευτικό Μουσείο Μήλου Όταν φτάσει τους 650-900&nbsp;°C ο περλίτης μαλακώνει (δεδομένου ότι είναι γυαλί) και το νερό, το οποίο είναι παγιδευμένο στη δομή του, διαφεύγει και αυτό δημιουργεί τη διόγκωση του υλικού από 7 έως 15 φορές. Ο διογκωμένος περλίτης έχει εκτυφλωτικό λευκό χρώμα, λόγω της ανακλαστικότητας των παγιδευμένων φυσαλίδων.
Η φαινόμενη πυκνότητα του αδιόγκωτου περλίτη είναι περίπου 1100 kg/m&sup3; (1.1 g/cm&sup3;). 
Αντίστοιχα η φαινόμενη πυκνότητα του διογκωμένου περλίτη είναι μεταξύ των τιμών 30–150 kg/m&sup3; (0.03-0.15 g/cm&sup3;).

Λόγω της χαμηλής φαινόμενης πυκνότητας του διογκωμένου περλίτη, έχουν αναπτυχθεί πολλές εμπορικές εφαρμογές του. Σε οικοδομικά υλικά χρησιμοποιείται σε ελαφροβαρή κονιάματα, μονωτικά υλικά, θερμο-ηχομονωτικές πλάκες οροφής και ως βοηθητικό υλικό φίλτρων. Σε αγροτικές εφαρμογές κάνει τα φυτοχώματα πιο χαλαρά, επιτρέποντας την είσοδο του αέρα, ενώ έχει αρκετά καλή κατακράτηση νερού. Είναι ιδανικό μέσο για υδροπονικές καλλιέργειες. Ο περλίτης χρησιμοποιείται επίσης σε χυτήρια και σε κρυογενικές μονώσεις.

## Τυπική χημική ανάλυση περλίτη
* 70-75% SiO2
* 12-15% Al2O3 
* 3-4% Na2Ο 
* 3-5% K2Ο 
* 0.5-2% Fe2O3
* 0.2-0.7% MgO 
* 0.5-1.5% CaO
* 2-5% Απώλεια πύρωσης (χημικά δεσμευμένο / συνδυασμένο νερό)

## Παραγωγή
Υπάρχουν σημαντικά αποθέματα περλίτη παγκοσμίως και δεν χαρακτηρίζεται ως στρατηγικό υλικό. Οι κυριότερες χώρες παραγωγής είναι η Ελλάδα, η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Τουρκία και η Ιαπωνία. Η παγκόσμια παραγωγή (με εξαίρεση την Κίνα) εκτιμάται σε 1,8 εκ. τόνους. Ο ελληνικός περλίτης είναι εξαιρετικής ποιότητας και κατέχει την 1η θέση παγκοσμίως με μερίδιο πάνω από το 25% της παγκοσμίου παραγωγής. Η Μήλος μόνο (στο Τσιγκράδο και στον Τράχηλα) έχει αποθέματα πάνω από 1 δις. Τόνους . Για το 2014 εξορύχθηκαν περί τους 1.000.000 τον. ορυκτού (αδιόγκωτου) περλίτη από τα ορυχεία της Μήλου, Κυκλάδες (από την κυρίαρχη στον τομέα Imerys  (που εξαγόρασε την S&B Βιομηχανικά Ορυκτά Α.Ε.), αλλά και τις μικρότερες ΕΕΚΟΜ ΑΕ και ΜΗΛΟΠΑΝ ΑΕ) και της νησίδος Γυαλί, Δωδεκάνησα (ΠΕΡΛΙΤΕΣ ΑΙΓΑΙΟΥ Α.Ε.). Ο (διογκωμένος) περλίτης χρησιμοποιείται στην οικοδομική βιομηχανία, ως ασφαλές από άποψη υγιεινής και οικολογικό μονωτικό υλικό (π.χ. αντί αμιάντου), καθώς και για ποικιλία άλλων εφαρμογών: από τη διήθηση βιομηχανικών λυμάτων μέχρι τη διήθηση κρασιών και μπίρας, κι από την υψικάμινο μέχρι τις υδροπονικές καλλιέργειες.

## Πηγές
* Perlite Institute
* Mineral Information Institute - perlite

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Υλικά
Κατηγορία:Ηφαιστειογενή πετρώματα
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά
Ποπ φεμινισμός

Ο **ποπ φεμινισμός** είναι μια έννοια που έχουν δημιουργήσει κινήματα αντιφεμινιστών με σκοπό την αποδυνάμωση του φεμινιστικού κινήματος. Οι δημιουργοί του υποστηρίζουν πως οι συνήγοροί του «ποπ φεμινισμού» πιστεύουν στην ηθική ή άλλη ανωτερότητα του γυναικείου φύλου και την παραθέτουν για να προωθήσουν κοινωνικές θέσεις που προωθούν μια μητριαρχική κοινωνία, παραβλέποντας το γεγονός πως η μητριαρχία ήταν υπάρχουσα ιστορική περίοδος. Ομάδες αντιφεμινιστών και ακτιβιστών για τα δικαιώματα των αντρών πιστεύουν πως ο «ποπ φεμινισμός» έχει ήδη προκαλέσει την δημιουργία νόμων που μεροληπτούν εναντίον των αντρών, ιδιαίτερα στα πεδία του ποινικού και οικογενειακού δικαίου και των αστικών κωδίκων σεξουαλικής παρενόχλησης. 

Για παράδειγμα, η τηλεοπτική σειρά *[[Μπάφφυ η Βαμπιροφόνισσα|Buffy the Vampire Slayer]]* προβάλει έναν ηρωϊκό γυναικείο βασικό χαρακτήρα που μάχεται εναντίον κακών χαρακτήρων που είναι κυρίως αντρικοί. 

Στον τομέα της διασκέδασης που έχει επηρεαστεί από τον «ποπ φεμινισμό», οι άντρες τυπικά απεικονίζονται ως ένας συνδυασμός παθολογικά βίαιων, παραλόγων, ανίκανων, αλαζόνων, χωρίς αρχές και κυριαρχούμενων από σεξουαλικές ορμές. Ιδιαίτερα αρνητική μεταχείριση λαμβάνουν συχνά οι πατέρες, Σε ενατίθεση με τα παραδοσιακά μέσα όπου οι γυναίκες έχουν συχνά απεικονιστεί στερεοτυπικά ως αβοήθητες αλλά τείνουν να απεικονιστούν επίσης ως θεμελιωδώς καλές ή αθώες, στον ποπ φεμινισμό παρουσιάζονται ως δυναμικές, επιθετικές (αλλά όχι εχθρικές ή φιλοπόλεμες), με υψηλή νοημοσύνη και ακόμη και εξαιρετικά ικανές σωματικά και διανοητικά (ιδιαίτερα σε ρόλους ηρωίδας).  

Σύμφωνα με την θεωρία των δημιουργών του «ποπ φεμινισμού»  η γυναικεία ομορφιά είναι μια μορφή δύναμης, και η επιμελής προσοχή στην εμφάνιση αποφέρει έλεγχο επί των αντρών. 

## Παραδείγματα από τον χώρο της διασκέδασης

*''Buffy the Vampire Slayer''
**[[Νοικοκυρές σε Απόγνωση]]*
**Law and Order: Special Victims Unit*
**Miss Congeniality 2: Armed and Fabulous*
**Popular*
**Scream*
**Totally Spies*

Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Γυναικοκεντρισμός

Ο **γυναικοκεντρισμός** είναι η πρακτική, που συχνά υιοθετείται συνειδητά, της τοποθέτησης από κάποιον των γυναικείων ανθρωπίνων υπάρξεων στο κέντρο της θεώρησης του κόσμου και του πολιτισμού και ιστορίας του, και της πρόσληψης της ύπαρξης και κυριαρχίας του γυναικείου τρόπου θέασης και προοπτικής. 

Το αντίστοιχο επίθετο είναι γυναικοκεντρικός. 

## Γυναικοκεντρισμός και φεμινισμός

Φεμινιστικοί κλάδοι με γυναικοκεντρικές προεκτάσεις θεωρούνται ο πολιτιστικός φεμινισμός, ο φεμινισμός φύλου, ο ποπ φεμινισμός και ο ριζοσπαστικός φεμινισμός. 

## Βλέπε επίσης
*Φεμινισμός
*Ανδροκεντρισμός

Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Μητροπολίτης (Ορθόδοξη Εκκλησία)

[thumb|150px|Αρχιερατική [Μίτρα, τελετουργικό κάλυμμα της κεφαλής των Ορθοδόξων Μητροπολιτών και σύμβολο της πνευματικής εξουσίας τους.]]

**Μητροπολίτης** στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ονομάζεται ο κληρικός που διοικεί μία μητροπολιτική περιφέρεια. Ο βαθμός ιεροσύνης που οφείλει να κατέχει κάποιος ως μητροπολίτης είναι αυτός του επισκόπου. Κατά τον εκκλησιαστικό συγγραφέα Γαβριήλ Φιλαδελφείας, στο έργο του *Περί ιερωσύνης*, μητροπολίτης καλείται ο επίσκοπος «διά το είναι ως μητέρα της πόλεώς του». Η μητροπολιτική περιφέρεια ως έδρα του έχει υπόσταση, είναι δηλαδή ποιμαντικά ενεργός σε μια συγκεκριμένη πληθυσμιακή μερίδα. 

Εκλέγεται από κανονική σύνοδο ιεραρχών της τοπικής εκκλησίας και ενθρονίζεται στην επαρχία του. Κάθε μητροπολίτης τυγχάνει ισόβιος και αναπληρώνεται μόνο σε περίπτωση έγκυρα διαπιστωμένης ασθένειας, που τον εμποδίζει να ασκεί πλήρως τα καθήκοντά του. Υπόκειται στην εκκλησιαστική δικαιοσύνη για νομοκανονικά παραπτώματα και δικάζεται από ομοίους του στο βαθμό αρχιερείς. Ο οικουμενικός πατριάρχης προσφωνείται «Παναγιώτατος», οι άλλοι πατριάρχες και οι αρχιεπίσκοποι αρχηγοί των αυτοκεφάλων εκκλησιών «Μακαριώτατος», οι αρχιεπίσκοποι, που δεν είναι αρχηγοί εκκλησιών «Σεβασμιώτατος» και ο επαρχιούχος μητροπολίτης «Σεβασμιώτατος», εκτός από την περίπτωση όπου τον προσφωνεί ο οικουμενικός πατριάρχης, οπότε τον αποκαλεί «Ιερώτατο», οι τιτουλάριοι μητροπολίτες «Πανιερώτατος» και οι επίσκοποι γενικώς «Θεοφιλέστατος». Επίσης, προσφωνείται μέχρι σήμερα από τα τέλη του ιβ΄ ή τις αρχές του ιγ΄ αιώνα ως  «Παναγιώτατος» μέσα στα όρια της μητρόπολής του ο εκάστοτε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Την ίδια προσφώνηση είχαν μέσα στην επαρχία τους από το 1204 ο μητροπολίτης Τραπεζούντος και από την εποχή του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β΄ (1282-1328) ο μητροπολίτης Μονεμβασίας, χωρίς να διατηρείται πλέον το προνόμιο τούτο στους δύο τελευταίους.

## Πηγές
* *Οι τιτουλάριοι αρχιερείς του Οικουμενικού Πατριαρχείου*, έκδοση αναθεωρημένη, Εκδόσεις Περί τεχνών, Πάτρα 2003, σ.σ. 398 (ISBN 960-8260-34-5).

 

*
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Φιλοφεμινισμός

Ο **φιλοφεμινισμός** περιγράφει ένα τμήμα του σύγχρονου αντρικού κινήματος που είναι ευμενές απέναντι στα φεμινιστικά θέματα και επιχειρεί να προσθέσει μια αντρική φωνή και συνηγορία για αλλαγή στις σχέσεις των φύλων και στην κοινωνική, πολιτική και θεσμική δομή. Όπως υπάρχουν διάφορα είδη φεμινισμού, υπάρχουν επίσης διάφορα είδη φιλοφεμινισμού. Εντός του φιλοφεμινισμού υπάρχει διαφωνία ως προς το ποια είναι ή θα πρέπει να είναι η βασική ατζέντα, με τις απόψεις να είναι μοιρασμένες συνήθως μεταξύ ριζοσπαστικών ή φιλελεύθερων γραμμών. Οι ριζοσπάστες θεωρούν την αρσενικότητα ως μια αμετάτρεπτη κοινωνική κατασκευή και αναζητούν τρόπους για να καταρρίψουν την κυριαρχία της, ενώ οι φιλελεύθεροι θεωρούν την αρσενικότητα (-ες) ως ανοιχτή σε αλλαγή και μεταμόρφωση. Υπάρχουν πολυάριθμες άλλες θεωρητικές διακρίσεις εντός των φιλοφεμινιστικών συζητήσεων, αλλά παρ’ όλα αυτά, υπάρχει γενική συμφωνία πως οι άντρες κερδίζουν από την ισχύουσα πατριαρχική και ηγεμονική τάξη των φύλων εις βάρος των γυναικών.

## Ως μέρος του αντρικού κινήματος

Αντιθέτως από άλλα μέρη του αντρικού κινήματος, οι φιλοφεμινιστές ήταν διστακτικοί στο να εστιάσουν πολύ στο πώς οι άντρες είναι επίσης τα θύματα της πατριαρχίας, καθώς αυτό έχει οδηγήσει ήδη πολλούς στο αντρικό κίνημα να εστιάσουν αποκλειστικά στην απόκτηση επιπρόσθετων προνομίων για τους άντρες χωρίς να αναγνωρίζουν τις κατά πολύ μεγαλύτερες ανισότητες που υφίστανται οι γυναίκες. Έτσι, ο φιλοφεμινισμός επιχειρεί να κάνει φανερή την κτηνωδία και την εκμετάλλευση εναντίον των γυναικών, και να συνηγορήσει υπέρ πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής ως απάντηση στην αδικία αυτή. Στα θέματα των εκστρατειών των φιλοφεμινιστών συνήθως συμπεριλαμβάνονται η βία κατά των γυναικών, ο σεξισμός, οι ανισότητες στους μισθούς και στις προαγωγές στον εργασιακό χώρο, τα δικαιώματα των γυναικών στον έλεγχο γεννήσεων, η πορνογραφία και το σεξουαλικό δουλεμπόριο γυναικών. 

Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Μαίρη Ντέιλι

Η **Μέρι Ντέιλι** (αγγλικά: *Mary Daly*, 1928 - 3 Ιανουαρίου 2010) ήταν ριζοσπαστική φεμινίστρια θεολόγος, μητέρα της σύγχρονης φεμινιστικής θεολογίας και θεαλογίας. Έχει διδακτορικά στην θεολογία και την φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο του *Fribourg*, στην Ελβετία. Δίδαξε στο *Boston College* για 33 χρόνια, προτού δεχτεί να συνταξιοδοτηθεί ως μέρος συμβιβασμού δικαστικής απόφασης με το *Boston College*. 

Αυτή η φεμινίστρια ίνδαλμα έχει προκαλέσει ισχυρές αντιδράσεις αγάπης και μίσους για τις απόψεις που εξέφραζε. Έχει κατηγορηθεί για σεξισμό και διακρίσεις, συνηγορώντας υπέρ της “φυλοκτονίας”, και φυσικά για αίρεση. 

Η περισσότερο αμφισβητήσιμη πράξη της ήταν η άρνησή της να δεχτεί αντρικούς φοιτητές στις τάξεις της στο *Boston College*, προκαλώντας επαναλαμβανόμενες αυστηρές επιπλήξεις από το Πανεπιστήμιο και κατηγορίες πως παραβίαζε την πανεπιστημιακή πολιτική. Οι συγκρούσεις έφτασαν το αποκορύφωμά τους το 1998, όταν αρνήθηκε να δεχτεί σε μια τάξη που δίδασκε δύο άντρες φοιτητές. Το *Boston College* απαίτησε να δεχτεί τους φοιτητές. Η Ντέιλι ανακοίνωσε πως αντιθέτως θα συνταξιοδοτηθεί από το να δεχτεί τους φοιτητές. Ωστόσο, άλλαξε γνώμη και τον Μάιο του 1999 μήνυσε το κολλέγιο, ισχυριζόμενη πως είχαν παραβιάσει τα δικαιώματά της ως καθηγήτρια με σύμβαση. Ενώ η υπόθεση ετοιμαζόταν να εισέλθει στα δικαστήρια στις αρχές του 2001, η Ντέιλι και το *Boston College* έφτασαν σε εξωδικαστικό συμβιβασμό, όπου πάλι δέχτηκε να συνταξιοδοτηθεί.

## Βλέπε επίσης
*Φεμινισμός δεύτερου κύματος

## Βιβλιογραφία

**Quintessence: Realizing the Archaic Future. A Radical Elemental Feminist Manifesto*. Beacon Press, 1998.
**Websters' First New Intergalactic Wickedary of the English Language*. (με τις Jane Caputi και Sudie Rakusin) Harper, 1994.
**Outercourse: The Bedazzling Voyage Containing Recollections from My Logbook of a Radical Feminist Philosopher*. Harper, 1992.
**Pure Lust: Elemental Feminist Philosophy*. Harper, 1992.
**Gyn/ecology: The Metaethics of Radical Feminism*. Beacon Press. 1990 ISBN 0807014133
**The Church and the Second Sex*. Harper & Row, 1968. Reprint: Beacon Press, 1985.
**Beyond God the Father: Toward a Philosophy of Women's Liberation*. Beacon Press, 1973.
**Natural Knowledge of God in the Philosophy of Jacques Maritain*. Officium Libri Catholici, 1966.

Αυτή την περίοδο δουλεύει πάνω στο Amazon Grace... Rekindling the Fires of Radical Ecological Feminism.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.mdaly.com/
* http://www.cddc.vt.edu/feminism/Daly.html 
* https://web.archive.org/web/20070616043305/http://cat.nyu.edu/wickedary/dalyinfo.html
* Controversy surrounding Daly
* "Mary Daly Ends Suit, Agrees to Retire" (Δελτίο τύπου από το Boston College)

Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Αμερικανοί θεολόγοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Βορτισισμός

Ο **Βορτισισμός** ή **Βορτικισμός** (*Vorticism*) αποτέλεσε καλλιτεχνικό κίνημα στις αρχές του 20ου αιώνα. Αν και διήρκεσε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, περίπου την τριετία 1912-1915, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα οργανωμένα ρεύματα αφηρημένης τέχνης που αναπτύχθηκαν στην Αγγλία και συγγενεύει με τα κινήματα του κυβισμού και του φουτουρισμού. 

Ο όρος *βορτισισμός* αποδίδεται στον ποιητή Έζρα Πάουντ, ο οποίος τον χρησιμοποίησε το 1913. Κυρίαρχη φυσιογνωμία του κινήματος αποτέλεσε ο ζωγράφος και λογοτέχνης Wyndham Lewis. Ανάμεσα στους υπόλοιπους εκπροσώπους του ανήκουν οι ζωγράφοι William Roberts, Edward Wadsworth, David Bomberg, Jessica Dismorr, Frederick Etchells, Cuthbert Hamilton, Lawrence Atkinson, CRW Nevinson, οι γλύπτες Jacob Epstein και Henri Gaudier-Brzeska καθώς και οι συγγραφείς Έζρα Πάουντ και T. E. Hume.

Το 1914, τα μέλη του βορτισισμού δημοσίευσαν το πρώτο τεύχος του περιοδικού BLAST, στο οποίο αποτυπώνονται δείγματα της αισθητικής του βορτισισμού ενώ ακολούθησε και μια τελευταία δεύτερη κυκλοφορία το 1915. 

Το κίνημα αναπτύχθηκε κατά κύριο λόγο στο χώρο της ζωγραφικής και της γλυπτικής -- με έντονες επιρροές και δάνεια από τα κινήματα του κυβισμού και του φουτουρισμού -- καθώς επίσης και στη λογοτεχνία κυρίως λόγω της σημαντικής παρουσίας τoυ Έζρα Πάουντ. Αξιοσημείωτη είναι και η επίδρασή του στη φωτογραφία, καθώς ο βορτισιστής Alvin Langdon Coburn επινόησε την πρώτη αμιγώς αφηρημένη φωτογραφία το 1917, η οποία και ονομάστηκε *Vortograph*. Οι φωτογραφίες αυτού του είδους απεικόνιζαν έναν αντικείμενο με τη βοήθεια καθρεφτών -- τριγωνικής συνήθως διάταξης -- και είχαν την μορφή ενός καλειδοσκοπίου. 

Στην ιστορία του κινήματος καταγράφεται μόνο μία έκθεση, το 1915 στην Γκαλερί *Doré*. Το επόμενο διάστημα, κυρίως λόγω της έναρξης του Α' Παγκοσμίου πολέμου το κίνημα του βορτισισμού διαλύθηκε. Την περίοδο του 1920 προσπάθειες για την αναβίωσή του μέσω της καλλιτεχνικής ομάδας *Group X* απέτυχαν. Το 1956, η *Tate Gallery* φιλοξένησε επίσης έκθεση για τον βορτισισμό.

Αν και ως καλλιτεχνικό ρεύμα δεν κατατάσσεται στις κυρίαρχες τάσεις της μοντέρνας τέχνης, θεωρείται πως συνέβαλε γενικά στην διαμόρφωση των μεταγενέστερων κινημάτων της αφηρημένης τέχνης.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.vorticism.co.uk/ 
* Ιστορικό του κινήματος
* The Literrary Encyclopedia: Βορτισισμός

Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Σύνοδος

Με τον όρο **σύνοδος** μπορεί να εννοείται:

*Η Σύνοδος (εκκλησιαστική)
*Η Σύνοδος Κορυφής
*Η Σύνοδος (αστρονομία)
*Η Σύνοδος (πληροφορική)
Τυρταίος

μικρογραφία|180 px|δεξιά|Έκδοση του 1759 για την ποίηση του Τυρταίου
Ο **Τυρταίος** ήταν αρχαίος Έλληνας ελεγειακός ποιητής, γιος του Αρχεμβρότου, καταγόμενος από τις Αφιδνές της Λακεδαίμονος (σημερινό Δαφνί Λακωνίας) και έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ., ως σύγχρονος ή λίγο παλαιότερος των επτά σοφών της αρχαιότητας. 

## Γενικά
Ο Τυρταίος έγραψε πολεμικά ποιήματα με στίχους που βοηθούσαν στην εξύψωση του μαχητικού πνεύματος των στρατιωτών στο πεδίο της μάχης. Με τις ελεγείες και τους παιάνες του τόνιζε τη στρατιωτική τιμή και την αγάπη προς την πατρίδα, φιλοδοξώντας να στηρίξει το σπαρτιατικό στρατό κατά το Β' Μεσσηνιακό πόλεμο (περίπου 670 π.Χ.). 

Σύμφωνα με μία παράδοση, ήταν Αθηναίος ή Μιλήσιος δάσκαλος ή γραμματικός, τον οποίο έστειλαν οι Αθηναίοι ως βοήθεια στους Λακεδαιμόνιους. Λέγεται ότι κατέληξε στη Σπάρτη για να εκπληρώσει κάποιο χρησμό, αναπτερώνοντας το ηθικό των Σπαρτιατών και ενισχύοντας το στρατιωτικό τους φρόνημα. Όμως η ανάλυση των έργων του, μαρτυρεί τη σπαρτιατική καταγωγή του Τυρταίου. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή ήταν Σπαρτιάτης στρατηγός του οποίου τα τραγούδια προορίζονταν για τους στρατιώτες του. Ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης στους *[[Δειπνοσοφισταί|Δειπνοσοφιστές]]* αναφέρει απλώς ότι υπό την στρατηγία του οι Λακεδαιμόνιοι επιβλήθηκαν των Μεσσηνίων.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα (*[[Νόμοι (διάλογος)|Νόμοι]]*, 629α) του αποδόθηκε η ιδιότητα του Σπαρτιάτη πολίτη, αν και ο Ηρόδοτος (Θ' 35) δεν τον αναφέρει ανάμεσα στους τιμώμενους ξένους της Σπάρτης. Στηριγμένος στην αναφορά του ίδιου του Τυρταίου για την σπαρτιατική ιδιότητα του πολίτη (*Απόσπασμα* 2), ο Στράβων (Η 362) τείνει να απορρίψει την ιδέα της αθηναϊκής καταγωγής. Ο Arthur Woollgar Verrall (*Classical Review*, Ιούλιος 1896, Μάιος 1897) τοποθετεί τον ποιητή στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα, ενώ ο Eduard Schwartz (Hermes, 1899, XXXIV) αμφισβητεί παντελώς την ύπαρξή του.

## Έργα
Σώζονται αποσπάσματα μόνο των ποιημάτων του Τυρταίου, που εξυμνούν παλιές νίκες και διαβεβαιώνουν για μελλοντικές επιτυχίες, έχοντας ως σκοπό την ανύψωση του ηθικού. Στο λεξικό Σουΐδα αναφέρεται ότι έγραψε για την σπαρτιατική πολιτεία και τον βασιλέα Θεόπομπο ελεγείες και παιάνες. Τα σωζόμενα αποσπάσματα είναι όλα ελεγειακά, γραμμένα στη δωρική διάλεκτο, και αναφέρονται στο σπαρτιατικό σύνταγμα και την πολεμική αρετή. Η απαγγελία της ελεγειακής ποίησης μάλλον συνοδευόταν με τον ήχο αυλού. Δώδεκα αποσπάσματα (3 ολοκληρωμένα ποιήματα) σώζονται στον Στράβωνα, τον Λυκούργο και τον Στοβαίο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Μεσσηνιακών Πολέμων
Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες