open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Anonymi Barensis Chronicon

[δεξιά|μικρογραφία|1643 η πρώτη έκδοση ''([editio princeps) του Χρονικού.*]]
Το ***Anonymi Barensis Chronicon*** είναι μεσαιωνικό [[Ιταλία|ιταλικό]] [[Χρονικά (Annales)|κατ' έτος]] [[χρονικό]].

Συνταγμένο στα [[Λατινική γλώσσα|λατινικά]] από έναν ανώνυμο συγγραφέα από το [[Μπάρι]], κατά το πρώτο τέταρτο τού 12ου αιώνα, καλύπτει τα έτη 855-1118, εστιάζοντας πρωτίστως στα γεγονότα στο Μπάρι και την [[Απουλία]] . Ωστόσο η [[Α΄  Σταυροφορία]], παρακολουθείται λεπτομερώς, όπως και οι [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Ρωμαϊκές (Βυζαντινές)]] υποθέσεις.

*Το Ανώνυμο Χρονικό του Μπάρι* έχει πολλά κοινά στοιχεία με δύο άλλα χρονικά από το [[Μπάρι]], το *Χρονικό τού Μπάρι* και, ιδιαίτερα, το *Χρονικό τού Λούπου Πρωτοσπαθαρίου* (με τα οποία μοιράζεται επίσης την αρχή). Επομένως και τα τρία υποτίθεται ότι βασίζονται σε κάποιο παλαιότερο χρονικό, που δεν σώζεται πλέον. Το *Χρονικό* γίνεται πιο λεπτομερές από τη δεκαετία του 1040 και μετά, αποκλίνοντας επίσης ως προς την κάλυψη από τα άλλα χρονικά.

Δεν είναι γνωστό κάποιο μεσαιωνικό αντίγραφο τού *Ανωνύμου* *Χρονικού του Μπάρι*. Η επιβίωση τού χρονικού οφείλεται στον Ιταλό ιστορικό του 17ου αι., Καμίλο Πελεγκρίνο  ο οποίος μετέγραψε το κείμενο από ένα χειρόγραφο στο [[Σαλέρνο]], και το δημοσίευσε στη [[Νάπολη]] το 1643. Το 1724 ανατυπώθηκε στον τόμο 5 του *Rerum Italicarum scriptores *, ενός σημαντικού σώματος ιστορικών πηγών που συγκέντρωσε για πρώτη φορά ο Ιταλός ιστορικός Λουδοβίκος Αντόνιο Μουρατόρι. Το 1753 ο Φραντσέσκο Μαρία Πράτιλι δημοσίευσε μία σειρά από πλαστά χρονικά, συμπεριλαμβανομένης μίας πλαστογραφίας βασισμένης στο *Χρονικό*.

== Αναφορές ==
* Jakub Kujawinski, [https://www.academia.edu/7344346/Anonymi_Barensis_Chronicon "Anonymi Barensis Chronicon"], από *την Encyclopedia of the Medieval Chronicle*, Brill, 2010
* Edoardo D'Angelo (2002). "Prolegomena to a New Edition of Lupus Protospatharius's "Annales"". Proceedings of the Third International Conference on Medieval Latin Studies Cambridge, 9–12 September 1998. Publications of the Journal of Medieval Latin. 5: I:167–185. doi:10.1484/M.PJML-EB.6.09070802050003050102050506. ISBN 978-2-503-51255-6.

== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
* 
*   (for the *Chronicon'', see pages 147–156)

Κατηγορία:Ιταλικά χρονικά
Γουάνγκ Χούι (ζωγράφος)

Ο **Γουάνγκ Χούι** (κινεζ. 王翬, απλοποιημένη γραφή 王翚, πινγίν *Wáng Huī*, 1632-1717) ήταν Κινέζος ζωγράφος τοπιογραφιών, ο ένας από τους «4 Γουάνγκ», που κυριάρχησαν στην κινεζική παραδοσιακή ζωγραφική κατά την ύστερη Δυναστεία Μινγκ και την πρώιμη Δυναστεία Τσινγκ. Ο Χούι θεωρείται ο γνωστότερος σήμερα από την τετράδα.

Ακολούθησε τα ίχνη των προπαππούδων του, του παππού του, του πατέρα του και του θείου του, μαθαίνοντας ζωγραφική από πολύ μικρή ηλικία. Αργότερα πήρε μαθήματα από δύο εξέχοντες ζωγράφους, τους Τζανγκ Κε και Γουάνγκ Σι-μιν, που του δίδαξαν την παράδοση της αντιγραφής φημισμένων κινεζικών έργων.

Τα σημαντικότερα ίσως έργα του Γουάνγκ Χούι βρίσκονται στα μουσεία του Πεκίνου, της Σαγκάης και της Ταϊπέι, μερικά από τα οποία τα δάνεισαν για έκθεση αφιερωμένη ειδικά στον καλλιτέχνη το 2008 στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη), υπό τον τίτλο «Τοπία καθαρά και ακτινοβόλα: Η τέχνη του Wang Hui».

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βανγκ Χουέι» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 760

Κατηγορία:Κινέζοι ζωγράφοι
Σαρλ Βανέλ

Ο **Σαρλ-Μαρί Βανέλ** (, 21 Αυγούστου 1892 – 15 Απριλίου 1989) ήταν Γάλλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Κατά τη διάρκεια της 65ετούς σταδιοδρομίας του, που ξεκίνησε το 1923, εμφανίσθηκε σε περισσότερες από 200 ταινίες, συνεργαζόμενός με πολλούς εξέχοντες σκηνοθέτες, μεταξύ των οποίων ήταν και οι Άλφρεντ Χίτσκοκ, Λουίς Μπουνιουέλ, Ζακ Φεντέρ και Ανρί-Ζωρζ Κλουζό. Η ερμηνεία του που ίσως έχει μείνει περισσότερο από όλες στη μνήμη είναι στον ρόλο του απεγνωσμένου οδηγού φορτηγού στην ταινία του Κλουζό *[[Το μεροκάματο του τρόμου]]*, για την οποία κέρδισε «Ειδική μνεία» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 1953.

Ο Βανέλ γεννήθηκε στη Ρεν της Βρετάνης και οι πρόγονοί του ήταν ναυτικοί, ενώ οι γονείς του έμποροι που μετεγκαταστάθηκαν στο Παρίσι όταν ο Σαρλ ήταν 12 ετών. Τον έδιωξαν από όλα τα σχολεία που πήγε και επεχείρησε να καταταγεί στο ναυτικό, αλλά απορρίφθηκε εξαιτίας της κακής του όρασης. Το 1908 άρχισε να ερμηνεύει ρόλους στο θέατρο, όπως εκείνος του *[[Άμλετ]]*.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 764

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί βωβών ταινιών
Βανικιώτης

Με το επώνυμο **Βανικιώτης** είναι γνωστοί οι εξής αγωνιστές στην Ελληνική Επανάσταση του 1821:

* **Βασίλειος Βανικιώτης** από την Πελοπόννησο, που διακρίθηκε και ως πολιτικός με θετική συνεισφορά, συμμετέχοντας στη Β΄ Εθνοσυνέλευση, στο Άστρος, το 1823.
* **Γιαννάκης Βανικιώτης**, γνωστός και ως **Βαγγιώτης** εκ της καταγωγής του από το χωριό Βάγγος της Γορτυνίας. Πολέμησε υπό τις διαταγές του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο οποίος επαίνεσε πολλές φορές την ανδρεία του. Αναφέρεται ότι ο Γιαννάκης Βανικιώτης έγινε λοχαγός.
* **Βανικιώτης** με άγνωστο βαπτιστικό όνομα, που ήταν οπλαρχηγός από το χωριό Δεήμπεη της Μεγαλόπολης. Πολέμησε επικεφαλής μικρού στρατιωτικού σώματος, καθώς και υπό τις διαταγές του Παπαδημητρίου, και συμμετέσχε σε όλες τις επιχειρήσεις εναντίον του Δράμαλη και των Αιγυπτίων του Ιμπραήμ.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 764

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Βασίλι Βάνιν

Ο **Βασίλι Βασίλιεβιτς Βάνιν** (, 13 Ιανουαρίου 1898 – 12 Μαΐου 1951) ήταν Ρώσος Σοβιετικός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, σκηνοθέτης του θεάτρου και δάσκαλος της υποκριτικής. Το 1949 έλαβε τον τίτλο του Λαϊκού καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ.

Γεννήθηκε στην πόλη Ταμπόφ της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας του εργαζόταν στους σιδηροδρόμους και πέθανε όταν ο γιος του ήταν σε μικρή ηλικία, οπότε το παιδί έμενε από το 1906 σε ορφανοτροφείο Από το 1924 έως το 1950 ήταν ηθοποιός και σκηνοθέτης στο Θέατρο Μοσοβέτ στη Μόσχα, ενώ από το 1950 μέχρι τον πρόωρο θάνατό του σε ηλικία 53 ετών ήταν επικεφαλής του Δραματικού Θεάτρου Πούσκιν της Μόσχας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βάνιν Βασίλειος Βασίλιεβιτς» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 765

Κατηγορία:Σοβιετικοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν
Φιλιπέν ντε Σιβρύ

Η **Φιλιπέν ντε Σιβρύ** (, 19 Ιουλίου 1775 – 15 Απριλίου 1851), γνωστή αργότερα και ως **Μαντάμ ντε Βαννόζ** (*Madame de Vannoz*), ήταν Γαλλίδα ποιήτρια, θεατρική συγγραφέας και πεζογράφος, που γεννήθηκε και πέθανε στο Νανσύ.

Υπήρξε συγγραφέας από την παιδική της ηλικία, όντας ένα παιδί-θαύμα, το έργο του οποίου αποτελούσε αντικείμενο θαυμασμού προσωπικοτήτων της εποχής των τελευταίων δεκαετιών του 18ου αιώνα. Σε ηλικία μόλις οκτώ ετών παρουσίασε ωραίους λυρικούς στίχους, που προκάλεσαν ενθουσιαστικά σχόλια διάσημων λογοτεχνών της εποχής. Χαρακτηριστικό είναι ότι νεαρότατη η ντε Σιβρύ έγινε μέλος της «Ακαδημίας των Αρκάδων» της Ρώμης, της Ακαδημίας της Λυών και πολλών άλλων έγκυρων πνευματικών οργανισμών. Σε ηλικία 15 ετών έγραψε το λυρικό δράμα *Καλυψώ*. Ως ενήλικας συνέγραψε το βιβλίο *Conseils à une femme sur les moyens de plaire dans la conversation* (= «συμβουλές για μια γυναίκα ..., 1812) μαζί με μια ποιητική συλλογή, την «Poésies fugitives», εντασσόμενη στην ευαισθησία της προρομαντικής λογοτεχνίας. Θεωρείται ατύχημα για την ευρωπαϊκή λογοτεχνία γενικότερα το γεγονός ότι μετά τον γάμο της η Φιλιπέν εγκατέλειψε τη συγγραφή και αφοσιώθηκε στην οικογενειακή ζωή.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Τάσος Ν. Πετρής: το λήμμα «Βαννόζ Φιλιππίνα ντε Σιβρύ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 767

Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Κατηγορία:Ποιήτριες
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Συνταγματικό δημοψήφισμα στο Κατάρ 2024

Διεξήχθη δημοψήφισμα στο Κατάρ στις 5 Νοεμβρίου 2024 σχετικά με τις νέες αναθεωρήσεις του συντάγματος του 2004. Ορισμένες από τις αλλαγές περιελάμβαναν την ενίσχυση του ρόλου του εμίρη και την κατάργηση των εκλογών για το Συμβουλευτικό Συμβούλιο του Κατάρ, του οποίου τα μέλη πλέον θα διορίζονται. Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος θα ήταν νομικά δεσμευτικά.

## Ιστορικό
Οι πρώτες άμεσες εκλογές για τα δύο τρίτα του Συμβουλευτικού Συμβουλίου πραγματοποιήθηκαν το 2021. Στις 15 Οκτωβρίου 2024 ο εμίρης Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ Θανί ανακοίνωσε σχέδια για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος σχετικά με το αν θα καταργηθούν οι άμεσες εκλογές για το Συμβουλευτικό Συμβούλιο και θα επανέλθει το σύστημα διορισμού, δηλώνοντας ότι οι εκλογές είχαν επηρεάσει τις σχέσεις μεταξύ οικογενειών και φυλών και ότι είχαν αποκτήσει «χαρακτήρα βασισμένο στην ταυτότητα, τον οποίο δεν είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε, με πιθανές επιπλοκές με την πάροδο του χρόνου που θα προτιμούσαμε να αποφύγουμε».

## Αποτελέσματα
Στις 6 Νοεμβρίου το υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε ότι το δημοψήφισμα εγκρίθηκε με 90,6% υπέρ και 9,4% κατά. Η συμμετοχή ανήλθε στο 84%.

## Επακόλουθα
Ο Εμίρης Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ Θανί δήλωσε ότι τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος έδειξαν ότι «οι Καταριανοί γιόρτασαν ... τις αξίες της ενότητας και της δικαιοσύνης». Το Associated Press το χαρακτήρισε «άλλη μία οπισθοδρόμηση στα κληρονομικώς κυβερνώμενα κράτη του Κόλπου, μετά τα περιορισμένα βήματα προς την αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση».

## Παραπομπές


2024
Καταρ
Πέριτον

Το **Πέριτον** () είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Ότσιλτρι στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 8,492 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τέξας
Παλαιοχώρι Αργολίδας

Tο **Παλαιοχώρι** (Άγιος Νικόλαος) είναι πολύ μικρός οικισμός της Αργολίδας στην Πελοπόννησο το οποίο βρίσκεται προς τον Κόλπο Νέας Επιδαύρου, δίπλα και νοτιοανατολικά από τη Νέα Επίδαυρο. Απέχει περίπου 17 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Λυγουριό (έδρα του δήμου) ενώ βόρεια και ανατολικά του περνάει η ΕΟ Ισθμού - Αρχαίας Επιδαύρου. Στο χωριό υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Απογράφεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2011 στην τότε κοινότητα Νέας Επιδαύρου με 20 κατοίκους ενώ με την απογραφή 2021 απογράφησαν και πάλι 20.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αργολίδας
Κατηγορία:Δήμος Επιδαύρου
Πανόραμα Επιδαύρου Αργολίδας

Tο **Πανόραμα** (Πλατυχέρωμα) είναι πολύ μικρός οικισμός του Δήμου Επιδαύρου στην Αργολίδα, ο οποίος βρίσκεται νοτιοανατολικά από τη Επάνω Επίδαυρο σε υψόμετρο 54 μέτρα. Απέχει περίπου 11 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από το Λυγουριό (έδρα του δήμου) ενώ στα βόρειά του περνάει η ΕΟ Ισθμού - Αρχαίας Επιδαύρου. Απογράφεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αρχαίας Επιδαύρου του τότε Δήμου Επιδαύρου. Σύμφωνα με το σχέδιο Σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι ανήκει στην κοινότητα Τραχειάς που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Επιδαύρου του Δήμου Επιδαύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 28 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι: 

## Σημείωση
Στην ίδια περιφερειακή ενότητα (Αργολίδας) αλλά στον Δήμο Άργους-Μυκηνών είναι ο συνώνυμος οικισμός Πανόραμα

## Παραπομπές


Παλαιοχώρι
Παλαιοχώρι
Χάρης Μπανιώτης

Ο **Χάρης Μπανιώτης** (Κομοτηνή, 27 Μαρτίου 1960) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.

## Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Μπανιώτης γεννήθηκε στην Κομοτηνή και στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η οικογένεια του μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη. Εντάχθηκε στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ το 1975 και την αγωνιστική περίοδο 1980–81 δόθηκε δανεικός στον Πανθρακικό που αγωνιζόταν στην Β΄ Εθνική Κατηγορία. Από το 1982 άρχισε να καθιερώνεται στο κέντρο της άμυνας του ΠΑΟΚ και φόρεσε την ασπρόμαυρη φανέλα για πέντε χρόνια. Υπήρξε βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε το δεύτερο Πρωτάθλημα στην ιστορία του συλλόγου το 1985 και κατέγραψε συνολικά 103 συμμετοχές και 11 τέρματα στην Α΄ Εθνική με τον *Δικέφαλο του Βορρά*. 

Τον Δεκέμβριο του 1987, ο ΠΑΟΚ επικράτησε με το ευρύ 6–1 του Ολυμπιακού στο Δημοτικό Γήπεδο Σερρών με τον Μπανιώτη να πετυχαίνει ένα τέρμα και λίγες μέρες μετά ο τότε πρόεδρος του Ολυμπιακού, Γιώργος Κοσκωτάς, κατέθεσε μία πρόταση 80 εκατομμυρίων δραχμών για την απόκτηση του. Ο παίκτης κατηφόρισε στον Πειραιά και αγωνίστηκε με τους ερυθρόλευκους έως το 1989, καταγράφοντας συνολικά 28 συμμετοχές. Μετακινήθηκε μετέπειτα στην Ξάνθη, όπου αποσύρθηκε από την ενεργό αγωνιστική δράση το 1991.

## Τίτλοι
**[[Π.Α.Ο.Κ. (ποδόσφαιρο ανδρών)|ΠΑΟΚ]]**
* Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1984–85

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη
Γυμνός ανάμεσα στους λύκους

***Γυμνός ανάμεσα στους λύκους*** () είναι μυθιστόρημα του Μπρούνο Άπιτς που εκδόθηκε το 1958. Ο συγγραφέας, ο ίδιος κρατούμενος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ για οκτώ χρόνια, αφηγείται την ιστορία ενός παιδιού εβραϊκής καταγωγής που, την άνοιξη του 1945, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο σε μια βαλίτσα και οι κρατούμενοι, με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο, το έκρυψαν μέχρι την απελευθέρωση τον Απρίλιο του 1945.

Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και έχει εκδοθεί σε 28 χώρες.

## Υπόθεση
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, μεταξύ Φεβρουαρίου και Απριλίου 1945, καθώς φήμες διαδίδονται ότι σύντομα φθάνουν οι Σύμμαχοι.

Μια παράνομη, διεθνής κομμουνιστική οργάνωση δρα στο στρατόπεδο, σχεδιάζοντας να ξεκινήσει μια εξέγερση. Μεταξύ των μελών της περιλαμβάνονται Πολωνοί, Ρώσοι, Γερμανοί κομμουνιστές και μέλη άλλων εθνών. Μια μέρα, μια νέα μεταφορά κρατουμένων φτάνει στο στρατόπεδο. Ανάμεσά τους είναι ένας ηλικιωμένος Πολωνός κρατούμενος που φέρνει ένα τρίχρονο παιδί εβραϊκής καταγωγής κρυμμένο σε μια βαλίτσα. Τα μέλη της οργάνωσης αποφασίζουν να το κρύψουν, παρόλο που γνωρίζουν ότι αν βρεθεί, θα τεθούν σε κίνδυνο οι παράνομες δραστηριότητές τους.

Τα SS υποψιάζονται ότι κάτι συμβαίνει και προβαίνουν σε συλλήψεις. Ωστόσο, τίποτε δεν αποδίδει γιατί η σωτηρία του παιδιού έχει γίνει υπόθεση όλων, που αψηφούν την τρομοκρατία, τα βασανιστήρια και τον θάνατο. 

Καθώς πλησίαζαν τα στρατεύματα των Συμμάχων, οι κρατούμενοι απελευθερώνουν το στρατόπεδο με όπλα που είχαν κατασκευάσει ή είχαν εισάγει λαθραία. Διασώζουν τους φυλακισμένους συντρόφους τους και βγάζουν το παιδί από την κρυψώνα του.

## Πρόσωπα
Μερικοί από τους χαρακτήρες στο βιβλίο φέρουν τα ονόματα πρώην συγκρατουμένων του συγγραφέα, τους οποίους ήθελε να τιμήσει. Το αγόρι που αναφέρεται στο μυθιστόρημα είναι ο Πολωνοεβραίος Στέφαν Γέρζι Τσβάιχ, ο οποίος απελάθηκε στο Μπούχενβαλντ σε ηλικία 3 ετών, όπου κρατούμενοι τον έκρυψαν στην πτέρυγα λοιμωδών νόσων του νοσοκομείου του στρατοπέδου και έτσι επιβίωσε μέχρι την απελευθέρωση. Μια άλλη σημαντική προσωπικότητα είναι ο Βάλτερ Κράμερ, Γερμανός πολιτικός του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας και αγωνιστής της αντίστασης κατά του Εθνικοσοσιαλισμού που το 1941 εκτελέστηκε για τη δράση του στο Μπούχενβαλντ.

## Διασκευές
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε και μεταδόθηκε ως ραδιοφωνικό θεατρικό έργο το 1958. Το 1960 διασκευάστηκε για πρώτη φορά για την ανατολικογερμανική τηλεόραση σε σκηνοθεσία Γκέοργκ Λέοπολντ. Ένα ριμέικ του 1963 σε σκηνοθεσία Φρανκ Μπάγιερ (1932–2006) και με πρωταγωνιστή τον Άρμιν Μίλερ-Σταλ, σημείωσε τεράστια επιτυχία. Μια τρίτη διασκευή, σε σκηνοθεσία Φίλιπ Κάντελμπαχ για την Κεντρική Γερμανική Ραδιοτηλεόραση (MDR), ακολούθησε το 2015 για την 70ή επέτειο από την απελευθέρωση του Μπούχενβαλντ. 

## Μετάφραση στα ελληνικά

* *Γυμνός ανάμεσα στους λύκους,* ελλ. μτφ. Στάθης Ευσταθιάδης, εκδ. Παπακώστα, 1980 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Λογοτεχνία για το Ολοκαύτωμα
Κατηγορία:Ανατολικογερμανική λογοτεχνία
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ψυχραιμία Ναπολέων

Το ***Ψυχραιμία Ναπολέων*** είναι ελληνική κωμική ταινία του 1968 σε σκηνοθεσία Φίλιππου Φυλακτού και σενάριο του Θεόδωρου Τέμπου. Πρωταγωνιστούν οι Νίκος Σταυρίδης, Νίκος Ρίζος, Ζέτα Αποστόλου, Μαρίνα Παυλίδου και Δέσποινα Παναγιωτίδου.

Η υπόθεση επικεντρώνεται σε δύο συνεταίρους, τον Ναπολέων και τον Λεωνίδα, οι οποίοι αποφασίζουν να παντρευτούν δύο αδερφές, αφήνοντας πίσω την εργενική ζωή. Ωστόσο μετά τον γάμο, οι γυναίκες μεταμορφώνονται και αρχίζουν να τους καταδυναστεύουν.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 26 Φεβρουαρίου 1968 και προβλήθηκε στους κινηματογράφους «Ριβιέρα» και «Περοκέ» της Αθήνας καθώς στο  «Ολύμπιον» του Πειραιά και  «Αττικόν» της Πάτρας. Έκοψε 101.489 εισιτήρια στο box office, καταλαμβάνοντας την 54η θέση ανάμεσα σε 99 ελληνικές ταινίες της σεζόν 1968–69.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1968
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χρήστου Μουραμπά
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φίλιππου Φυλακτού
Ρομπέρ ντε Κουσύ

Ο **Ρομπέρ ντε Κου(ρ)σύ**, γαλλ.: *Robert De Coucy*, γεννημένος στη Ρενς (ή στο Κουσύ, σύμφωνα με ορισμένες πηγές· απεβ. στη Ρενς το 1311), ήταν ένας Γάλλος αρχιτέκτονας τού Μεσαίωνα, και γιος ενός ομώνυμου αρχιτέκτονα.

Το 1263 διορίστηκε διάδοχος τού Ουγκ Λιμπερζιέ (Hugues Libergier) ως διευθυντής τού έργου κατασκευής τής εκκλησίας τού Αγίου Νικαισίου στη Ρενς, και μεταξύ αυτής τής ημερομηνίας και τού 1279 κατασκεύασε τα παρεκκλήσια τής χορωδίας και μέρος τού εγκάρσιου κλίτους (transept). Η εκκλησία καταστράφηκε στη συνέχεια κατά τη διάρκεια τής Γαλλικής Επανάστασης. Έχουν διασωθεί ορισμένες απεικονίσεις αυτού τού κτιρίου, το οποίο ξεκίνησε το 1229 και θεωρείται μία από τις καλύτερες γοτθικές εκκλησίες τής περιόδου στη Γαλλία. Ένα σχεδόν σύγχρονο χρονικό τής μονής τού Αγίου Νικαισίου αναφέρει ότι *«Hugo Libergiers pronaon ecclesiæ perfecit. Robert de Coucy caput ecclesiæ construxit»* (Ο Ουγκ Λιμπερζιέ τον πρόναο τής εκκλησίας ολοκλήρωσε. Ο Ρομπέρ ντε Κουσύ την αψίδα τού ιερού τής εκκλησίας κατασκεύασε).

Μετά το τέλος τού πατέρα του, ο Ρομπέρ ντε Κουσύ είχε επίσης την κύρια ευθύνη των εργασιών για τον καθεδρικό ναό τής Νοτρ Νταμ τής Ρενς, ο οποίος ξαναkτίστηκε μετά την καταστροφή του από πυρκαγιά το 1211. Η κατασκευή τού νέου καθεδρικού ναού ξεκίνησε το 1211, και η χορωδία, που κατασκευάστηκε από τον Ρομπέρ ντε Κουσύ τον πρεσβύτερο, ολοκληρώθηκε το 1241. Ο καθεδρικός ναός κτίστηκε με απλό σχέδιο με μία τεράστια χορωδία, χωρίς εγκάρσιο κλίτος, και με ένα μάλλον στενό κύριος κλίτος. Ο Βιολέ-λε-Ντυκ λέει:«Αυτό το κτίριο έχει όλη την αντοχή τού καθεδρικού ναού τής Σαρτρ, χωρίς τη βαρύτητά του. Με λίγα λόγια, συνδυάζει τις βασικές απαιτήσεις τής καλλιτεχνικής ομορφιάς, τής δύναμης και τής χάρης. Επιπλέον, είναι κτισμένο από ωραία υλικά που συνδυάζονται με επιδεξιότητα, και σε όλα τα μέρη του υπάρχει μία επίπονη φροντίδα και μία δεξιότητα πολύ σπάνια, σε μία εποχή που οι άνθρωποι έκτιζαν με μεγάλη ταχύτητα και συχνά με ανεπαρκείς πόρους».Σε έναν λαβύρινθο, ή αναπαράσταση ενός λαβυρίνθου, που υπήρχε παλαιότερα στο δάπεδο τού κυρίως ναού τού καθεδρικού, υπήρχαν ομοιώματα των αρχιτεκτόνων τού οικοδομήματος από την ίδρυσή του έως το 1382. Μεταξύ αυτών των ομοιωμάτων, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν και αυτά των δύο Ρομπέρ ντε Κουσύ, πατέρα και γιου. Στο μοναστήρι τής Μονής του Σεν Ντενί στη Ρενς, ο Αντρέ Φελιμπιάν σημείωσε την ταφόπλακα τού Ρομπέρ ντε Κουσύ, «ο μαΐστωρ τής Νοτρ Νταμ και τού Σαιν Νικαίζ, που αναπαύθηκε το 1311».

## Πηγές
* Herbermann, Charles, ed. (1913). "Robert De Coucy". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. Cites:
** ,  (Lille, 1666; Reims, 1842–45), I, 636

Κατηγορία:Αρχιτέκτονες γοτθικού ρυθμού
Βοημούνδος Β΄ του Μανοπέλο

Ο **Βοημούνδος Β΄** , γαλλ.: *Bohémond II de Tarsia* (απεβ. το 1169) ήταν κόμης τού Μανοπέλο, αφού διαδέχθηκε τον πατέρα του, Βοημούνδο Α΄, το 1156 ή το 1157. Ήταν Ιταλός ευγενής εκείνη την εποχή.

Το 1160 ο Βοημούνδος Β΄ συμμετείχε σε μία συνωμοσία ευγενών, συμπεριλαμβανομένων των Ριχάρδου τής Ακουίλα, Ρογήρου της Ατσέρα και Γιλβέρτου τής Γκραβίνα. Η συνωμοσία αφορούσε μόνο δευτερεύοντες άρχοντες, αλλά κέρδισε έδαφος. Στόχος των συνωμοτών ήταν να δολοφονήσουν τον ναύαρχο Μάγιο τού Μπάρι, και σε αυτό επέτυχαν στις 10 Νοεμβρίου. Η εξέγερση που ακολούθησε ήταν βραχύβια, και ο Γιλβέρτος και ο Βοημούνδος Β΄ αποκαταστάθηκαν στην εύνοια. Υπάρχουν υποψίες ότι ο Γιλβέρτος και ο Βοημούνδος Β΄ διατηρούσαν κάποιο είδος στενής σχέσης, αν και αυτό είναι αμφίβολο και απίθανο.

Το 1161 σε έναν πόλεμο με τον Ροβέρτο Γ΄ κόμη τού Λοριτέλο, παλαιό εχθρό τού πατέρα του, εκδιώχθηκε από την κομητεία του. Το 1167 εκδιώχθηκε ξανά από τις περιοχές του από τον αυτοκρατορικό στρατό τού Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσα με επικεφαλής τον Ραϊναλδο τού Ντάσελ, αρχιεπίσκοπο τής Κολωνίας.

Το 1168 ο Βοημούνδος Β΄ κατηγόρησε τον Ριχάρδο κόμη του Μολίζε, για συνωμοσία εναντίον τού νέου καγκελάριου Στεφάνου τού Περς. Μία μονομαχία προγραμματίστηκε, όταν ο κόμης Ροβέρτος τής Καζέρτα εμφανίστηκε με μία δεύτερη κατηγορία. Υποστηρίχθηκε ότι η πόλη Μάντρα τής Απουλίας, μεταξύ άλλων κοντά στην Τρόια, αποκτήθηκε παράνομα εις βάρος τού στέμματος. Συγκροτήθηκε ένα δικαστήριο, και έκρινε τον Ριχάρδο ένοχο για παράνομη κατοχή των εδαφών, μετά τη φυγή τού καγκελάριου Πέτρου. Τού αφαιρέθηκαν όλες οι εκτάσεις του, και όταν παραπονέθηκε στον βασιλιά, φυλακίστηκε. Είναι πιθανό ότι ολόκληρη η δίκη στηρίχθηκε από τον Γιλβέρτο τής Γκραβίνα, πολιτικό αντίπαλο τού Ριχάρδου και σύμμαχο τού Βοημούνδου Β΄.

Ο Βοημούνδος Β΄ άφησε μία ανώνυμη κόρη, η οποία παντρεύτηκε κάποιον Πέτρο, ο οποίος διαδέχθηκε τον πεθερό του στην κομητεία.

## Σημειώσεις

## Πηγές
* Νόριτς, Τζον Τζούλιους . *Το Βασίλειο στον Ήλιο 1130-1194* . Λόνγκμαν: Λονδίνο, 1970.
* Μάθιου, Ντόναλντ. *Το Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας* . Cambridge University Press : 1992.
* Χούμπεν, Χούμπερτ. *Ρογήρος Β΄ της Σικελίας: Ένας ηγεμόνας μεταξύ Ανατολής και Δύσης* . Μετάφραση: GA Loud και Diane Milbourne. Cambridge University Press : 2002.

Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Σικελίας
Βοημούνδος Α΄ του Μανοπέλο

Ο **Βοημούνδος της Ταρσίας**, γαλλ.: *Bohémond de Tarsia* (απεβ. π. το 1156) ήταν ο Νορμανδός κόμης τής Ταρσία και τού Μανοπέλο  στην περιφέρεια Αμπρούτσι. Διορίστηκε από τον Ρογήρο Β΄ τής Σικελίας σε άγνωστη ημερομηνία, και η πολιτική του επικεντρώθηκε στον έλεγχο τού μοναστηριού τής Καζαυρία.

Ο Βοημούνδος είχε την υποστήριξη τού Ροβέρτου του Σέλμπι, καγκελάριου τού βασιλείου τής Σικελίας, στην προσπάθειά του να αποκτήσει τον έλεγχο τής Καζαυρία. Ο ίδιος σχεδόν έπεισε τον ηγούμενο Ολντρίκο, ότι ο βασιλιάς τού την είχε παραχωρήσει, αλλά ο Ρογήρος Β΄ παρενέβη, για να αποτρέψει την απάτη. Δεν παρενόχλησε την ίδια την Καζαυρία, αλλά αναγκάστηκε το 1144 να επιστρέψει το Σαν Αντρέα και το Σαν Σαλβατόρε ντελα Μαγιέλλα στη δικαιοδοσία της.

Στις 22 Αυγούστου 1148 εμφανίζεται ως δικαστής.

Το 1152 το Τρεμίτι τέθηκε υπό την προστασία τού Βοημούνδου Α΄. Το 1153 ο Ολντρίκο απεβίωσε, και ο Λέων, συγγενής τής συζύγου τού Βοημούνδου, εξελέγη για να τον αντικαταστήσει. Ωστόσο η μονή ζήτησε την ακύρωση τής θέσης από τον Ρογήρο Β΄, για να εκλέξει αυτή τον Κωνσταντίνο, τον οποίο ο πάπας Ευγένιος Γ΄ καθαίρεσε. Η κατάσταση έγινε πιο περίπλοκη, όταν ο Βοημούνδος Α΄ πολιόρκησε τον Κωνσταντίνο στην Καζαυρία, αλλά ο πάπας Αναστάσιος Δ΄ τού είπε να σταματήσει τη μοναστική σύγκρουση. Το 1154 ο Βοημούνδος Α΄, που τώρα αντιτίθετο στους πάπες, διατάχθηκε να επιτεθεί στον Αδριανό Δ΄ ως πιστός υποτελής τού Ρογήρου Β΄. Ο καγκελάριος Ασκλετίνος διέταξε τον Ροβέρτο Γ΄ κόμη τού Λοριτέλλο να δανείσει στον Βοημούνδο Α΄ τα στρατεύματά του. Όταν ο Ροβέρτος Β΄ εξεγέρθηκε, ο Βοημούνδος Α΄ στράφηκε εναντίον του, και άρχισε να προσαρτά τις κομητείες εκείνου. Εκείνη την εποχή, ο Λέων εγκρίθηκε στην Καζαυρία. Ο Βοημούνδος Α΄ βρισκόταν στο απόγειο τής σταδιοδρομίας του.

Το 1156 ο Βοημούνδος Α΄ αρνήθηκε να παραδώσει όλα όσα είχε κερδίσει στον νέο βασιλιά Γουλιέλμο Α΄ και κατά συνέπεια φυλακίστηκε στο Παλέρμο. Σύντομα απελευθερώθηκε και αποκαταστάθηκε, καθώς ποτέ δεν αμφιταλαντεύτηκε στην αφοσίωσή του. Απεβίωσε λίγο μετά την απελευθέρωσή του, και τον διαδέχθηκε ο Βοημούνδος Β΄, πιθανώς γιός του. Είχε έναν δεύτερο γιο, που καταγράφεται από τον Ούγο Φαλκάνδο, τον Καρμπονέλο.

## Σημειώσεις


## Πηγές
* Νόριτς, Τζον Τζούλιους . *Το Βασίλειο στον Ήλιο 1130-1194* . Λόνγκμαν: Λονδίνο, 1970.
* Μάθιου, Ντόναλντ. *Το Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας* . Cambridge University Press : 1992.
* Χούμπεν, Χούμπερτ. *Ρογήρος Β΄ της Σικελίας: Ένας ηγεμόνας μεταξύ Ανατολής και Δύσης* . Μετάφραση: GA Loud και Diane Milbourne. Cambridge University Press : 2002.

Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Σικελίας
Ασκλετίνος (καγκελάριος Σικελίας)

Ο **Ασκλετίνος** ή **Ασκετίνος** (λατινικά: *Asclettinus*, *Asclittinus*, *Aschetinus*, ιταλοποιημένο ως *Asclettino*, *Asclittino* ή *Ascontino*), ήταν αρχιδιάκονος τής Κατάνια (1145 &#x2013; 1156)  και καγκελάριος τής Σικελίας (Μάρτιος ή Απρίλιος 1155 &#x2013; πριν από τον Απρίλιο του 1156) . Ήταν Ιταλο-Νορμανδός αξιωματούχος, που υπηρετούσε τον Γουλιέλμο Α΄ των Ωτβίλ βασιλιά τής Σικελίας.

## Αναφορές


## Πηγές
* *Η ιστορία των τυράννων της Σικελίας από τον «Ούγκο Φαλκάνδο», 1154-69* . Από τους Ούγκο Φαλκάντο, GA Loud, Thomas EJ Wiedemann. Manchester University Press, 1998. 
* *Η διοίκηση του νορμανδικού βασιλείου της Σικελίας* . Από τον Hiroshi Takayama. Brill, 1993. ISBN&nbsp;
* Norwich, John Julius . *Το Βασίλειο στον Ήλιο, 1130-1194* . Longmans . Λονδίνο, 1970. ISBN&nbsp;

Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Σικελίας
Ρόμπερτ Βάνσιταρτ

Ο **Ρόμπερτ Βάνσιταρτ, 1ος βαρόνος Βάνσιταρτ** (, 25 Ιουνίου 1881 – 14 Φεβρουαρίου 1957) ήταν  Βρετανός διπλωμάτης κατά την εποχή πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Διετέλεσε α΄ ιδιαίτερος γραμματέας του Πρωθυπουργού της χώρας από το 1928 έως το 1930 και ήταν ο μόνιμος Υφυπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1930 έως το 1938, ενώ αργότερα υπηρέτησε ως ο βασικός διπλωματικός σύμβουλος της βρετανικής κυβερνήσεως. Στην Ιστορία έμεινε κυρίως η αντίθεσή του στην πολιτική υποχωρητικού κατευνασμού έναντι του Χίτλερ και η ισχυρή στάση του εναντίον της Γερμανίας, τόσο κατά τον πόλεμο όσο και μεταπολεμικώς. Το 1941 η έκδοση του βιβλίου του *Black Record: Germans Past and Present* δημιούργησε τον νεολογισμό *Vansittartism* («βανσιταρτισμό»), με την έννοια του «δόγματος» ότι οι Γερμανοί υπήρξαν αδιόρθωτα βίαιοι και μιλιταριστές σε όλη την ιστορία τους. Ο Βάνσιταρτ ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία, δημοσιεύοντας ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα.

Ο Ρόμπερτ Βάνσιταρτ ήταν δεύτερος εξάδελφος του Τόμας Έντουαρντ Λόρενς, του επιλεγόμενου «Λώρενς της Αραβίας», και σπούδασε στο Eton College. Η σταδιοδρομία του στο Υπουργείο Εξωτερικών ξεκίνησε το 1902 με μια θέση υπαλλήλου στο Τμήμα Ανατολής, όπου εξειδικεύθηκε στις υποθέσεις των Νήσων του Αιγαίου. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βάνσιτταρτ Ροβέρτος-Γιλβέρτος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 768

Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Άγγλοι λογοτέχνες
Ζαν-Ζοζέφ Βαντέ

Ο **Ζαν-Ζοζέφ Βαντέ** (, 17 Ιανουαρίου 1720 – 4 Ιουλίου 1757) ήταν Γάλλος ποιητής, τραγουδοποιός (*chansonnier*), θεατρικός συγγραφέας, κυρίως κωμειδυλλίων, και μυθογράφος.

Ο Βαντέ ήταν γιος πανδοχέα και σε ηλικία 5 ετών μετοίκησε με τον πατέρα του στο Παρίσι. Η εκπαίδευσή του παρεμποδιζόταν από τον ζωηρό και εκδηλωτικό χαρακτήρα του, και δεν μπόρεσε ποτέ να μάθει λατινικά (τη γλώσσα των μορφωμένων της εποχής), ωστόσο ανεπλήρωσε τις αδυναμίες του στη γλώσσα διαβάζοντας από μόνος του τους καλύτερους γαλλόφωνους λογοτέχνες. Σε ηλικία 20 ετών έγινε ελεγκτής του φόρου εισοδήματος *βεντιέμ* στην πόλη Σουασόν και μετά στη Λαν, όπου διακρίθηκε για την ευστροφία του. Το 1743 πήγε στη Ρουέν όπου έγινε γραμματέας του Δούκα του Αζεναί για δύο έτη. Τέλος επέστρεψε στο Παρίσι, όπου επανέλαβε την ελεγκτική του εργασία. Τότε άρχισε να γίνεται γνωστός για τα ποιήματά του. Επιπλέον τραγουδούσε στη λαϊκή χορωδία «La Dominicale».

Ο Βαντε έγραψε μια σειρά διδακτικών μύθων, στα ίχνη του Λα Φονταίν αλλά με παρένθετα χαριτωμένα ποιήματα, ενώ ως θεατρικός συγγραφέας δημιούργησε το θεατρικό είδος *genre poissard* του ελαφρού θεάτρου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαντέ Ιωάννης-Ιωσήφ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7

Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδοποιοί
Κατηγορία:Γάλλοι στιχουργοί
Κατηγορία:Μυθογράφοι
Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές
Αντρές δε Βανδελβίρα

Ο **Αντρές δε Βανδελβίρα** (, 1509-1575) ήταν Ισπανός αρχιτέκτονας της εποχής της Αναγεννήσεως, που θεωρείται ότι έδωσε μια νέα μορφή στην ισπανική αρχιτεκτονική, ιδίως των ναών.

Γεννήθηκε στη μικρή πόλη Αλκαράθ του Στέμματος της Καστίλης. Από τα πρώτα έργα του ήταν ο ναός της Αναλήψεως της Παναγίας στο Βιγιακαρίγιο, ενώ το αριστούργημά του θεωρείται ότι είναι ο Καθεδρικός Ναός της Χαέν και πολύ γνωστό έργο του είναι ο Ναός της Υπεραγίας Τριάδος στη γενέτειρά του, το Αλκαράθ. Αξιοσημείωτο έργο του είναι επίσης το Παρεκκλήσιο του Σωτήρος στην πόλη Ούβεδα, που βρίσκεται στην κεντρική Πλατεία Βάσκεθ δε Μολίνα, η οποία πλαισιώνεται από το Ανάκτορο Ορτέγα και το Ανάκτορο Βάσκεθ δε Μολίνα, αμφότερα έργα επίσης του Βανδελβίρα. Πολύ αξιόλογα είναι αρκετά άλλα έργα τα οποία δεν ξεκίνησε, αλλά ολοκλήρωσε ο Βανδελβίρα, όπως: ο Καθεδρικός Ναός της Μπαέθα, το Παρεκκλήσιο Μπεναβίδες στο Κοινόβιο του Αγίου Φραγκίσκου στην Μπαέθα, η Μονή των Δομινικανών στην κωμόπολη Λα Γουάρδια δε Χαέν και το Νοσοκομείο Σαντιάγο στην Ούβεδα. Ο αρχιτέκτονας απεβίωσε στη Χαέν σε ηλικία 66 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαντελβίρα Ανδρέας» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7

Κατηγορία:Ισπανοί αρχιτέκτονες
Τζων Βάντερλυν

Ο **Τζων Βάντερλυν** (, 18 Οκτωβρίου 1775 – 23 Σεπτεμβρίου 1852) ήταν Αμερικανός νεοκλασικός ζωγράφος, που δημιούργησε πίνακες με κυρίως ιστορικά και μυθολογικά θέματα.

Γεννήθηκε στο Κίνγκστον (Νέα Υόρκη) και ήταν εγγονός του αποικιακού ζωγράφου (προσωπογράφου) Πήτερ Βάντερλυν, που καταγόταν από την Ολλανδία. Ο Τζων μαθήτευσε στον σκωτσέζικης καταγωγής Άρτσιμπαλντ Ρόμπινσον (1765-1835) και μετά στη Φιλαδέλφεια, στον κορυφαίο προσωπογράφο Γκίλμπερτ Στιούαρτ. Εκεί απέκτησε εμπειρία αντιγράφοντας μερικά από τα πορτρέτα που είχε φιλοτεχνήσει ο Στιούαρτ.

Ο Βάντερλυν βρήκε έναν πάτρωνα στο πρόσωπο του επιχειρηματία Άαρον Μπερ, που το 1796 τον έστειλε στο Παρίσι, όπου σπούδασε για μια πενταετία. Στο μεταξύ ο Μπερ έγινε Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και επιστρέφοντας στις ΗΠΑ ο Βάντερλυν ζούσε στο σπίτι του. Το 1802 ζωγράφισε δύο απόψεις των Καταρρακτών του Νιαγάρα, που έγιναν χαρακτικά και τυπώθηκαν στο Λονδίνο το 1804. Το 1805 επισκέφθηκε την Αγγλία, όπου ζωγράφισε τον πίνακα «Ο θάνατος της Τζέιν Μακκρή» για λογαριασμό του Τζόελ Μπάρλοου. Κατόπιν πήγε στη Ρώμη, όπου ζωγράφισε το έργο «Ο Γάιος Μάριος ανάμεσα στα ερείπια της Καρχηδόνας», που εκτέθηκε στο «Σαλόν» των Παρισίων το 1808, όπου τιμήθηκε με το Χρυσό μετάλλιο του Ναπολέοντα. Η επιτυχία αυτή τον ώθησε να παραμείνει στο Παρίσι για άλλα επτά έτη και εκεί γνώρισε μεγάλη ευημερία, όπως με τον πίνακα «Η Αριάδνη κοιμωμένη στη Νήσο Νάξο» (ένα γυμνό του 1812 που σήμερα βρίσκεται στην Ακαδημία καλών τεχνών της Πενσυλβάνια, στη Φιλαδέλφεια). Συνέβη μάλιστα ο Μπερ να καταφύγει στο Παρίσι, όπου ο ζωγράφος ήταν για λίγο καιρό το μοναδικό του στήριγμα.

Ο Βάντερλυν επέστεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1815 και άρχισε να δημιουργεί πορτρέτα διάφορων επιφανών προσωπικοτήτων, μεταξύ των οποίων και 5 Προέδρων της χώρας: του Γεωργίου Ουάσιγκτον το 1834 (βασισμένο όμως στο αντίστοιχο έργο του Γκίλμπερτ Στιούαρτ) για λογαριασμό της Βουλής των Αντιπροσώπων, του Τζέιμς Μόνροου, του Τζέιμς Μάντισον, του Άντριου Τζάκσον και του Ζάκαρυ Τέυλορ. Επίσης ζωγράφισε τους Αντιπροέδρους Τζων Καλχοούν και Τζωρτζ Κλίντον, καθώς και τον Ρόμπερτ Ρ. Λίβινγκστον. To 1825 o Βάντερλυν υπήρξε ένας εκ των ιδρυτών της Εθνική Ακαδημία Σχεδίου και δίδαξε στη σχολή της.

Επίσης έκτισε τη «Ροτόντα» της Νέας Υόρκης (αγγλ. *The Rotunda*, ένα κυκλικό κτήριο που δεν υπάρχει πλέον) για την έκθεση πανοραμικών πινάκων, όπου εξέθεσε πανοράματα των Παρισίων, των Αθηνών, του Μεξικού και των Βερσαλιών. Ωστόσο ούτε αυτά, ούτε τα πορτρέτα του τού απέφεραν σημαντικά έσοδα, και ένας λόγος ήταν ότι εργαζόταν με πολύ αργούς ρυθμούς. Τελικώς πέθανε πάμπτωχος στη γενέτειρά του, το Κίνγκστον, σε ηλικία 76 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7

Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Νεοκλασικοί ζωγράφοι
Κορνέλιους Βάντερμπιλτ

Ο **Κορνέλιους Βάντερμπιλτ** (, 27 Μαΐου 1794 – 4 Ιανουαρίου 1877) ήταν μεγάλος Αμερικανός επιχειρηματίας, γνωστός με το προσωνύμιο (παρατσούκλι) **«Κομοντόρε»**, που απέκτησε τεράστια περιουσία από τους σιδηροδρόμους και την εμπορική ναυτιλία, τόσο τη θαλάσσια όσο και την ποταμοπλοϊκή και λιμναία. Ιδίως η ενασχόλησή του με το σιδηροδρομικό δίκτυο θεωρείται ότι μετεμόρφωσε την οικονομική γεωγραφία των ΗΠΑ.

Ο Βάντερμπιλτ υπήρξε το πρώτο επιφανές μέλος της πλούσιας και με μεγάλη επίδραση στην αμερικανική ζωή Οικογένειας Βάντερμπιλτ, αλλά και ο ίδιος ένας από τους πλουσιότερους Αμερικανούς στην ιστορία. Παρέσχε την ιδρυτική δωρεά για τη δημιουργία του ομώνυμου Πανεπιστημίου Βάντερμπιλτ στο Νάσβιλ (Τενεσί). Για το μονοπώλιό του στη ναυτιλία και τους σιδηροδρόμους, που διευκολύνθηκε από τη διαπλοκή του με πολιτικούς, ο Βάντερμπιλτ έχει χαρακτηρισθεί ως «ληστοβαρόνος» (αγγλ. *robber baron*). 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βάντερμπιλτ Κορνήλιος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7

Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Κομητεία Κόντρα Κόστα

Η **Κομητεία Κόντρα Κόστα** (αγγλικά: *Contra Costa County*) είναι κομητεία που βρίσκεται στην πολιτεία της Καλιφόρνια των ΗΠΑ, στον Ανατολικό Κόλπο της Περιοχής του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Από την απογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών του 2020, ο πληθυσμός ήταν 1.165.927. Η έδρα της κομητείας είναι το Μαρτίνεζ. Καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα της Ανατολικό Κόλπο της Περιοχής του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο και είναι κυρίως προαστιακό. Το όνομα της κομητείας αναφέρεται στη θέση της στην άλλη πλευρά του κόλπου από το Σαν Φρανσίσκο. Η κομητεία Κόντρα Κόστα περιλαμβάνεται στην Μητροπολιτική Στατιστική Περιοχή Σαν Φρανσίσκο-Όουκλαντ-Μπέρκλεϋ.

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η κομητεία έχει συνολική έκταση 804 τετραγωνικών μιλίων (2.080 km2), εκ των οποίων τα 716 τετραγωνικά μίλια (1.850 km2) είναι στεριά και τα 88 τετραγωνικούς μίλια (230 km2) είναι νερό (11%).

Η φυσική γεωγραφία της κομητείας Κόντρα Κόστα κυριαρχείται από την προσχωσιγενή πεδιάδα δίπλα στον κόλπο, τους λόφους Όκλαντ-λόφους Μπέρκλεϊ, αρκετές κοιλάδες στην ενδοχώρα και το όρος Ντιάμπλο, μια απομονωμένη κορυφή ύψους 1.173 μ. στο βόρειο άκρο της οροσειράς Ντιάμπλο. Η κορυφή του όρους Ντιάμπλο είναι η αρχή του μεσημβρινού και της βασικής γραμμής του όρους Ντιάμπλο, στην οποία βασίζονται οι έρευνες για μεγάλο μέρος της Καλιφόρνια και της δυτικής Νεβάδα.

Η Ζώνη Ρήγματος Χέιγουορντ εκτείνεται στο δυτικό τμήμα της κομητείας, από το Κένσινγκτον έως το Ρίτσμοντ. Το ρήγμα Καλαβέρας εκτείνεται στο νοτιοκεντρικό τμήμα της κομητείας, από το Άλαμο έως το Σαν Ραμόν. Το ρήγμα Κόνκορντ διασχίζει μέρος του Κόνκορντ και του Πατσέκο, και το ρήγμα Κλέιτον-Μαρς Κρικ-Γκρίνβιλ εκτείνεται από το Κλέιτον στο βόρειο άκρο του μέχρι το κοντινό Λίβερμορ. Αυτά τα ρήγματα ολίσθησης και το ρήγμα ώσης Ντιάμπλο κοντά στο Ντάνβιλ θεωρούνται όλα ικανά για σημαντικά καταστροφικούς σεισμούς και πολλά σχετικά ρήγματα υπάρχουν στην περιοχή που διασχίζουν κρίσιμες υποδομές όπως νερό, φυσικό αέριο, αγωγούς πετρελαίου, δρόμους, αυτοκινητόδρομους και σιδηροδρόμους.

### Γειτονικές κομητείες

* Κομητεία Σολάνο - βόρεια
* Κομητεία Σακραμέντο - βορειοανατολικά
* Κομητεία Σαν Χοακίν - ανατολικά
* Κομητεία Αλαμίντα - νότια

### Πόλεις

* Αντιόχεια
* Γουόλνατ Κρικ
* Ελ Σερίτο
* Κλέιτον
* Κόνκορντ
* Λαφαγιέτ
* Μαρτίνεζ 
* Μοράγκα
* Μπρέντγουντ
* Ντάνβιλ
* Όουκλεϊ
* Ορίντα
* Πινόλε
* Πίτσμπουργκ
* Πλέζαντ Χιλ
* Ρίτσμοντ
* Σαν Πάμπλο
* Σαν Ραμόν
* Χέρκουλις

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κομητείες της Καλιφόρνια
Βιλέρ-συρ-λε-Μον

Το **Βιλέρ-συρ-λε-Μον** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Αρδεννών, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες των Αρδεννών
Βίκτωρ του Έρμπαχ - Σόνμπεργκ

Ο **Βίκτωρ του Έρμπαχ - Σόνμπεργκ** (πλήρες όνομα: Βίκτωρ Σέργιος Ερρίκος Μπρούνο Κάρολος, Πρίγκιπας του Έρμπαχ-Σόνμπεργκ, *Victor Sergej Heinrich Bruno Karl Prinz zu Erbach-Schönberg*, Κένιγκ 26 Σεπτεμβρίου 1880 - Μόναχο, 27 Απριλίου 1967) ήταν Γερμανός διπλωμάτης και βουλευτής, από τον Οίκο του Έρμπαχ.

## Ζωή

### Οικογένεια
Ο Βίκτωρ του Έρμπαχ-Σόνμπεργκ ήταν γιος του Γουσταύου του Έρμπαχ-Σένμπεργκ και της συζύγου του, της πριγκίπισσας Μαρίας του Μπάττενμπεργκ. Ο Βίκτωρ, ο οποίος ήταν προτεστάντης, παντρεύτηκε στις 9 Νοεμβρίου 1909 στο Somogyvár (πιθανώς στο κάστρο Széchenyi) την Ελισάβετ, κόμισσα Széchényi του Sárvár-Felsővidék (6 Φεβρουαρίου 1888 - Μόναχο, 7 Ιανουαρίου 1977), κόρη του κόμη Emmerich Széchényi του Sárvár-Felsővidék (1858–1905) και της συζύγου του Μαρίας.

### Καριέρα
Ο Βίκτωρ του Έρμπαχ-Σόνμπεργκ υπηρέτησε αρχικά στον Πρωσικό στρατό από το 1901 έως το 1909 πριν γίνει διπλωμάτης. Από το 1914 έως το 1921 τοποθετήθηκε στην πρεσβεία στη Βιέννη, έχοντας εισέλθει στο Διπλωματικό Σώμα το 1915. Το 1917 έγινε Γραμματέας της Πρεσβείας. Από το 1921 έως το 1923 υπηρέτησε ως αναπληρωτής Σύμβουλος στην πρεσβεία στη Χριστιάνια (σημερινό Όσλο). Από το 1923 έως το 1926 ήταν Σύμβουλος στην πρεσβεία στη Μαδρίτη και από το 1926 έως το 1931 υπηρέτησε ως Σύμβουλος στην πρεσβεία στη Στοκχόλμη. Από το 1931 έως το 1936 τοποθετήθηκε ξανά στη Βιέννη ως Σύμβουλος. Το 1936 διαδέχθηκε τον Ερνστ Άιζενλοχρ στην Αθήνα, υπηρετώντας ως Επιτετραμένος στη Γερμανική Πρεσβεία στην Αθήνα μέχρι τον Απρίλιο του 1941. Με την έναρξη της γερμανικής κατοχής της Ελλάδας, ο Αδόλφος Χίτλερ διόρισε έναν «Πληρεξούσιο του Ράιχ» στην Αθήνα με διάταγμα του Φύρερ της 28ης Απριλίου 1941. Ο Γκύντερ Άλτενμπουργκ ανέλαβε αυτό το αξίωμα. Κατόπιν αυτού, ο  Βίκτωρ του Έρμπαχ-Σόνμπεργκ επέστρεψε στη Γερμανία.

## Πολιτική
Από το 1911 έως το 1917 εκπροσώπησε τον αδελφό του, Αλέξανδρο του Έρμπαχ-Σόνμπεργκ, στο Κοινοβούλιο του Μεγάλου Δουκάτου της Έσσης. Η θητεία του έληξε στις 3 Σεπτεμβρίου 1917. Με την Νοεμβριανή Επανάσταση του 1918, τα προνόμια των ευγενών καταργήθηκαν.

## Βιβλιογραφία

* Klaus-Dieter Rack, Bernd Vielsmeier: *Hessische Abgeordnete 1820–1933. Biografische Nachweise für die Erste und Zweite Kammer der Landstände des Großherzogtums Hessen 1820–1918 und den Landtag des Volksstaats Hessen 1919–1933* (= *Politische und parlamentarische Geschichte des Landes Hessen.* Bd. 19 = *Arbeiten der Hessischen Historischen Kommission.* NF Bd. 29). Hessische Historische Kommission, Darmstadt 2008, ISBN 978-3-88443-052-1, S.&nbsp;294.
* Jochen Lengemann: *MdL Hessen. 1808–1996. Biographischer Index* (= *Politische und parlamentarische Geschichte des Landes Hessen.* Bd. 14 = *Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Hessen.* Bd. 48, 7). Elwert, Marburg 1996, ISBN 3-7708-1071-6, S.&nbsp;121–122.

Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Κατηγορία:Γερμανοί διπλωμάτες
Κατάλογος μοναρχών του Μονακό

Αυτό το άρθρο απαριθμεί τους μονάρχες του Μονακό. Οι περισσότεροι ανήκουν στον Οίκο των Γκριμάλντι. Σημειώνονται εξαιρέσεις, οι οποίες αποτελούνται κυρίως από τους διοικητές του πριγκιπάτου σε περιόδους ξένης κατοχής.

## Ηγεμόνες του Μονακό
*Φραγκίσκος (1297-1301)
*Ρενιέ Α΄ (1297-1301)
: *Υπό Γενοβέζικο έλεγχο κατά έτη 1301-1331*

## Λόρδοι του Μονακό
*Κάρολος Α΄ (1331-1357)
*Αντώνιος Α΄ (1352-1357)
*Ρενιέ Β΄ (1352-1357)
*Γαβριήλ (1352-1357)
: *Υπό Γενοβέζικο έλεγχο κατά έτη 1357-1395*
*Λουδοβίκος (1395 & 1397-1402)
*Ιωάννης Α΄ (1395 & 1419-1454)
: *Υπό Γενοβέζικο έλεγχο κατά έτη 1395-1397 & 1402-1419*
*Αμβρόσιος (1419-1427)
*Αντώνιος Β΄ (1419-1427)
*Καταλάν (1454-1457)
*Κλαυδία (1457-1458)
*Λαμπέρτο (1458-1494)
*Ιωάννης Β΄ (1494-1505)
*Λουκιανός (1505-1523)
*Ονώριος Α΄ (1523-1581)
*Κάρολος Β΄ (1581-1589)
*Ηρακλής (1589-1604)
*Ονώριος Β΄ (1604-1662)

## Κυρίαρχοι Πρίγκιπες του Μονακό
*Λουδοβίκος Α΄ (1662-1701)
*Αντώνιος Α΄ (1701-1731)
*Λουίζα Ιππολύτη (1731)
*Ιάκωβος Α΄ (1731-1733)
*Ονώριος Γ΄ (1733-1793)
: *Υπό Γαλλική κατοχή (19 Ιανουαρίου 1793 - 17 Μαΐου 1814)*
: *Υπό  Συμμαχική κατοχή (17 Μαΐου – 17 Ιουνίου 1814)*
*Ονώριος Δ΄ (1814-1819)
*Ονώριος Ε΄ (1819-1841)
*Φλορεστάνος Α΄ (1841-1856)
*Κάρολος Γ΄ (1856-1889)
*Αλβέρτος Α΄ (1889-1922)
*Λουδοβίκος Β΄ (1922-1949)
*Ρενιέ Γ΄ (1949-2005)
*Αλβέρτος Β΄ (2005-σήμερα)

Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό
Γιουτζήν Βάντερπουλ

Ο **Γιουτζήν Βάντερπουλ** (, 3 Αυγούστου 1906 – 1 Αυγούστου 1989) ήταν Αμερικανός αρχαιολόγος, που σταδιοδρόμησε σχεδόν αποκλειστικά στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα. Συμμετείχε στις ανασκαφές στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας και δημοσίευσε πολλές τοπογραφικές μελέτες αρχαιολογικών χώρων.

Ο Βάντερπουλ γεννήθηκε στο Μόρισταουν του Νιου Τζέρσεϊ, ως το πρωτότοκο από τα τρία τέκνα του Γουύναντ Ντέιβις (*Wynant Davis*) Βάντερπουλ και της συζύγου του Κορνέλια Γκρίνελ Γουίλις (*Cornelia Grinnell Willis*). Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, αποφοιτώντας το 1929, και προτίμησε τη σταδιοδρομία στην Ελλάδα παρά το ότι είχε εξασφαλίσει θέση διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι στην Ουρμπάνα-Σαμπέιν. Στην Αθήνα ανεκάλυψε τον «Θόλο», ένα από τα σημαντικότερο διοικητικά κτίρια της αρχαίας Αθήνας, τον Μυκηναϊκό Θολωτό τάφο στο βόρειο μέρος του Αρείου Πάγου και τη γνωστή ψηφοδόχο κάτω από τη Στοά Αττάλου. Επιπλέον, πίστευε ότι είχε ανακαλύψει και το δεσμωτήριο (φυλακή) του Σωκράτη. Παντρεύτηκε τη φωτογράφο των ανασκαφών τους Τζόαν Τζέφρυ, 21 ετών αλλά ήδη ζωντοχήρα, και απέκτησαν μαζί έναν γιο και τρεις κόρες, από τις οποίες η Λίζα Βάντερπουλ παντρεύτηκε τον Έλληνα πολιτικό Μιλτιάδη Έβερτ. Ο Βάντερπουλ απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 83 ετών και ο τάφος του βρίσκεται στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, στο προτεσταντικό τμήμα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βάντερπουλ Ευγένιος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 770

Κατηγορία:Αμερικανοί αρχαιολόγοι
Ανουάρ Ουάγκντι

Ο **Ανουάρ Ουάγκντι** (, 11 Οκτωβρίου 1904 – 14 Μαΐου 1955) ήταν Αιγύπτιος ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στο δυτικό προάστιο Αλ-Ντάχερ (Αλ-Ζαχίρ) του Καΐρου. Ο πατέρας του ήταν Σύριος και η μητέρα του, η Μοχίμπα Ελρικάμπι, Αιγύπτια από το Κάιρο. Συνολικώς έπαιξε σε 40 κινηματογραφικές ταινίες, ενώ σκηνοθέτησε 12. Μερικές από τις πρώτες είναι οι εξής:

* أولاد الذوات (= «γιοι αριστοκρατών», 1932)
* *Al-Azeema* (1939)
* *Intissar el chabab* (1941)
* *Gharam wa intiqam* (1944)
* *Ghazal Al Banat* (1949)
* *Dahab* (1953)
* *El Wahsh* (1954)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαντζί Ανβάρ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 770

Ουαγκντι, Ανουαρ
Πολ Βαντρόμ

Ο **Πολ Βαντρόμ** (, 12 Μαρτίου 1927 – 28 Μαΐου 2009) ήταν Βέλγος γαλλόφωνος συγγραφέας, που διακρίθηκε ως δοκιμιογράφος και κριτικός της λογοτεχνίας.

Γεννήθηκε στο Ζιλύ , δίπλα στο Σαρλερουά, και εμφανίσθηκε τη δεκαετία του 1950 ως λογοτεχνικός κριτικός που εκτιμούσε το ύφος και την αφήγηση περισσότερο από τις ιδέες και αυτό που αποκαλούσε «σταλινικό ανθρωπισμό». Αυτό τον έφερνε σε μια «μειοψηφία» σε μια εποχή που επικρατούσε ο Ζαν-Πολ Σαρτρ, και τον ενέτασσε στο λογοτεχνικό κίνημα των *Hussards*. Εκτός από μέλη του κινήματος (π.χ. Αντουάν Μπλοντέν), ο Βαντρόμ εξύμνησε τους Ροζέ Βαγιάν, Φρανσουάζ Σαγκάν, και, σε ιδιαίτερο δοκίμιο, τον Λουί-Φερντινάν Σελίν. Συνέγραψε επίσης μικρά βιβλία με κριτικές του έργου των Ζωρζ Σιμενόν, Μισέλ Ντεόν, Φελισιέν Μαρσώ και άλλων, ακόμα και των τραγουδοποιών Ζακ Μπρελ και Ζωρζ Μπρασάν. Με την πρώτη σε βάθος ανάλυση των *Περιπετειών του [[Τεντέν]]* (1959) και το βιβλίο του *Κινηματογράφος και παιδική ηλικία* επεχείρησε να καταπολεμήσει ορισμένους σύγχρονους μύθους.

Η Γαλλική Ακαδημία βράβευσε τον Βαντρόμ το 1984 και με το «Μέγα Βραβείο Κριτικής»  το 1992.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Θεόδωρος Γ. Μακρής: το λήμμα «Βαντρόμ Πωλ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 771

Κατηγορία:Βέλγοι συγγραφείς
Κατηγορία:Κριτικοί της λογοτεχνίας
Κατηγορία:Δοκιμιογράφοι
Κατηγορία:Βιογράφοι
Βάντσμπεκ

Το **Βάντσμπεκ** (), είναι το δεύτερο μεγαλύτερο από τα επτά διαμερίσματα που αποτελούν την πόλη και το αυτόνομο κρατίδιο του Αμβούργου, στη Γερμανία. Η ονομασία του προέρχεται από το μικρό ποτάμι Βάντσε (*Wandse*) που διασχίζει το διαμέρισμα. Σε προηγούμενους αιώνες ήταν ξεχωριστή πόλη κοντά στο Αμβούργο, ενώ σήμερα, μαζί με το Άιλμπεκ και το Μαρίενταλ, συνιστούν μέρος του οικονομικού και πολιτιστικού πυρήνα του Αμβούργου, με αξιόλογες βιομηχανίες. Το 2020 ο πληθυσμός του Βάντσμπεκ ήταν 442.702 κάτοικοι, καθιστώντας το το πολυπληθέστερο διαμέρισμα του Αμβούργου.

Στο Βάντσμπεκ διέμεναν ο ποιητής Γιόχαν Χάινριχ Βος και ο Ματίας Κλαύδιος, που εξέδιδε εκεί (1771-1775) την ομώνυμη εφημερίδα *Der Wandsbecker Bote* (= «ο αγγελιοφόρος του Βάντσμπεκ»). Σήμερα υπάρχει στο διαμέρισμα μνημείο προς τιμή του Κλαύδιου. Αξιοθέατα είναι ο Βοτανικός Κήπος (*Botanischer Sondergarten Wandsbek*) και τα Στούντιο Βάντσμπεκ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 771

Βαντσμπεκ
Ρογήρος, αρχιεπίσκοπος του Μπενεβέντο

Ο **Ρογήρος τού Σαν Σεβερίνο** (απεβ. τον Δεκέμβριο του 1221)  ήταν αρχιεπίσκοπος τού Μπενεβέντο από το 1179 μέχρι το τέλος του. Ήταν πιθανώς νεότερος αδελφός τού Γουλιέλμου κόμη τού Σαν Σεβερίνο, τού πιο ισχυρού άρχοντα στο Τσιλέντο και βασιλικού δικαστή. Μπορεί επίσης να ήταν εξάδελφος τού Ροβέρτου κόμη τής Καζέρτα. Ήταν μοναχός στο Μοντεκασίνο, πριν γίνει επίσκοπος σε νεαρή ηλικία. Η υψηλή αριστοκρατική του καταγωγή και οι μοναστικοί του όρκοι ήταν ασυνήθιστο για τους επισκόπους τής νότιας Ιταλίας εκείνη την εποχή. Διορίστηκε αρχιεπίσκοπος τού Μπενεβέντο και καρδινάλιος-ιερέας τού Αγίου Ευσεβίου από τον πάπα Αλέξανδρο Γ΄.   

Τον Ιούνιο του 1180 ο Ρογήρος με πέντε από τους 22 κληρικούς του, και δύο άλλοι επίσκοποι, επισκέφθηκαν το Μοντεκασίνο, όπου εξέδωσαν συγχωροχάρτι για ένα έτος μετάνοιας στους επισκέπτες τού αβαείου και ένα έτος και σαράντα ημέρες μετάνοιας στους επισκέπτες την ημέρα τού Αγίου Βενεδίκτου. Το 1182, όταν ο Ρογήρος εγκαινίασε την εκκλησία τού αβαείου στο Μοντεβερττζίνε, συνοδεύτηκε από εννέα από τους κληρικούς του. 

Το 1199, οι ίδιοι οι *κανόνες* (μέλη τού Συλλόγου τού καθεδρικού) τού Ρογήρου απήγγειλαν κατηγορίες εναντίον του, ενώπιον τού πάπα Ιννοκέντιου Γ΄, ο οποίος έστειλε έναν καρδινάλιο και τον αρχιεπίσκοπο τής Νάπολης, για να διερευνήσουν την υπόθεση. Μεταξύ των κατηγοριών ήταν ότι ο Ρογήρος είχε ενθαρρύνει τούς πολίτες τού Μπενεβέντο να καταστρέψουν το *κάστρο* (castellum) ενός γειτονικού βαρόνου, με τον οποίο βρίσκονταν σε διαμάχη.  Έτσι οι *κανόνες* υποστήριζαν, ότι ο Ρογήρος ήταν «συμμετέχων και κύριος τού εμφυλίου πολέμου». 

## Δείτε επίσης
* Καθολική Εκκλησία στην Ιταλία

## Σημειώσεις

Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Νάπολης
Σιγνάγι

Το **Σιγνάγι** (γεωργιανά: სიღნაღი) είναι πόλη στην ανατολικότερη περιοχή της Καχετίας της Γεωργίας και το διοικητικό κέντρο του Δήμου Σιγνάγι. Αν και είναι μια από τις μικρότερες πόλεις της χώρας, το Σιγνάγι αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό λόγω της θέσης του στην καρδιά των αμπελουργικών περιοχών της Γεωργίας, καθώς και των γραφικών τοπίων, των σπιτιών σε παστέλ αποχρώσεις και των στενών, πλακόστρωτων δρόμων. Βρίσκεται σε έναν απότομο λόφο, αντικρίζοντας την απέραντη κοιλάδα Αλαζάνι, με τα Καυκάσια όρη ορατά από απόσταση.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας