open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μερκεδόνιος

**Ο ''mensis Mercedonius'' ή ''Mercedinus'' ** (λατινικά σημαίνει «μήνας Εργασίας»)   , επίσης γνωστό ως **Interkalaris**  ή ***Intercalaris*** (λατινικά σημαίνει «ενδιάμεσος»), ήταν ο εμβόλιμος μήνας του ρωμαϊκού ημερολογίου. Το δίσεκτο έτος που προέκυπτε ήταν είτε με 377, είτε με 378 ημέρες. Θεωρητικά συνέβαινε κάθε δύο (ή περιστασιακά τρία) χρόνια, αλλά μερικές φορές ο μήνας αποφεύχθηκε ή χρησιμοποιήθηκε από τους Ρωμαίους αρχιερείς για πολιτικούς λόγους, ανεξάρτητα από την κατάσταση του ηλιακού έτους. Ο Μercedonius εξαλείφθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα, όταν εισήγαγε το Ιουλιανό ημερολόγιο το 46 π.Χ.

## Ιστορία
Αυτός ο μήνας, που καθιερώθηκε -σύμφωνα με τη ρωμαϊκή παράδοση- από τον Nουμά Πομπίλιο,  υποτίθεται ότι εισαγόταν κάθε δύο (ή τρία χρόνια), για να ευθυγραμμιστεί το συμβατικό ρωμαϊκό έτος των 355 ημερών με το ηλιακό έτος. 

Η απόφαση για την εισαγωγή του ενδιάμεσου μήνα λαμβανόταν από τον *μέγιστο αρχιερέα* (pontifex maximus), και θεωρείται ότι βασίστηκε σε παρατηρήσεις, για να εξασφαλιστεί η καλύτερη δυνατή αντιστοιχία με τις εποχές.  Δυστυχώς, ο *μέγιστος αρχιερέας*, ο οποίος κανονικά θα ήταν ενεργός πολιτικός, χειραγωγούσε συχνά την απόφαση και άλλοτε επέτρεπε στους φίλους πολιτικούς να παραμείνουν στη θέση τους περισσότερο, ενώ άλλοτε εξανάγκαζε τους εχθρούς αξιωματούχους να φύγουν νωρίς. Μία τέτοια απρόβλεπτη παρεμβολή σήμαινε, ότι οι ημερομηνίες μετά τον μήνα Φεβρουάριο δεν μπορούσαν να είναι γνωστές εκ των προτέρων, και επιπλέον, οι Ρωμαίοι πολίτες που ζούσαν εκτός Ρώμης, συχνά δεν γνώριζαν την τρέχουσα ημερομηνία.

Ο ακριβής μηχανισμός δεν προσδιορίζεται με σαφήνεια στις αρχαίες πηγές. Μερικοί μελετητές, όπως ο Λούντβιχ Ίντελερ,  και ο Χένρυ Γκ. Λίντελ,  οι συγγραφείς της *Encyclopædia Britannica* και ο Eλάιας Μπάικερμαν  υποστηρίζουν, ότι στα ενδιάμεσα έτη το μήκος τού Φεβρουαρίου καθοριζόταν σε 23 ημέρες και ακολουθείτοε από έναν μεταβλητού μήκους *mensis intercalaris* με 27 ή 28 ημέρες. Αυτή η άποψη ακολουθείται σε γενικές έρευνες της ημερολογιακής ιστορίας, όπως αυτές των Ντ. Ε. Ντάνκαν, Γκ. Ρ. Ρίτσαρντ ή A, Αβένι.

Ωστόσο, μετά από μία συζήτηση για την παρεμβολή στο AK Michels, *Το ημερολόγιο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας* (Princeton 1967, σελ. 145–172), έργο που είναι η τυπική αναφορά στο προ-Ιουλιανό ημερολόγιο, ορισμένες εξειδικευμένες μελέτες του προ-ιουλιανού ημερολογίου δημοσιευμένες από το 1967  ισχυρίζονται, ότι στα ενδιάμεσα έτη ο Φεβρουάριος οριζόταν είτε σε 23, είτε σε 24 ημέρες και ακολουθείτο από έναν ενδιάμεσο μήνα 27 ημερών.   Όποια ερμηνεία και αν είναι σωστή, οι ημέρες από την *6η πριν από τη πρωτομηνιά του Μαρτίου* (*a. d.* *VI Κal.* *Mart.)* ως την *παραμονή της πρωτομηνιάς του Μαρτίου* (*Prid.* *Κal.* *Mart.)* συνήθως αναφερόμενες στο τέλος Φεβρουαρίου, ήταν στα έτη με ενδιάμεσο μήνα οι μέρες λήξης του *mensis intercalaris*.

Ο μήνας εξαλείφθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα, όταν εισήγαγε το Ιουλιανό ημερολόγιο το 46 π.Χ.

## Δείτε επίσης

* Ιουλιανό ημερολόγιο § Κίνητρο
* Aδάρ
* Indecimber

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ρωμαϊκές ημερομηνίες

Κατηγορία:Μήνες
Κοινότητα Σητείας

Η **Κοινότητα Σητείας** είναι κοινότητα του Δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Έδρα της είναι η ομώνυμη πόλη. 

Εκτός από την έδρα της η κοινότητα (δηλαδή ο τότε προκαποδιστριακός δήμος) Σητείας περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Φωτιά, Ανεμομύλια, Πετράς και Τρυπητός όπως και τις νησίδες Γιανυσάδα, Δραγονάδα και Παξιμάδα. 

## Πληθυσμός
μικρογραφία|441x441px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
## Κοινοτάρχες / Δήμαρχοι Σητείας
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σητείας (ή ως δήμαρχος του προκαποδιστριακού δήμου).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Σητείας

Κατηγορία:Επαρχία Σητείας
Μιγκέλ Ροντρίγκες Ορεχουέλα

Ο **Μιγκέλ Ροντρίγκες Ορεχουέλα** (15 Αυγούστου, 1943) είναι Κολομβιανός ναρκέμπορας και πρώην αρχηγός του Καρτέλ του Κάλι. Είναι νεότερος αδελφός του Γιλμπέρτο Ροντρίγκεζ Ορεχουέλα. 

Οι αδελφοί Ροντρίγκες Ορεχουέλα και ο Χοσέ Σαντακρούζ Λοντόνιο δημιούργησαν την δεκαετία του 1970 το Καρτέλ του Κάλι. Την δεκαετία του 1980 ξεκίνησαν να δραστηριοποιούνται στην διακίνηση κοκαΐνης και υπολογίζεται ότι είσηγαγαν το 80% και 90% της κοκαΐνης στις ΗΠΑ και την Ευρώπη αντίστοιχα.

Στις 6 Αυγούστου 1995, η αστυνομία της Κολομβίας τον συνέλλαβε. Στις 11 Μαρτίου 2005 εκδόθηκε στις ΗΠΑ και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης τριάντα ετών, αφού πρώτα ομολόγησε τις πράξεις του με αντάλλαγμα να μην ασκηθούν νέες διώξεις στα μέλη της οικογένειάς του. 

Είναι παντρεμένος με την Μάρτα Λουσία Ετσεβέρυ, η οποία είχε ανακηρυχθεί Μις Κολομβία 1974.

Στην τηλεοπτική σειρά Narcos (2015), ο Μιγκέλ ενσαρκώνεται από τον Φρανσίσκο Ντένις.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κολομβιανοί εγκληματίες
Αμπελιά Θεσπρωτίας

Η  **Αμπελιά** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.  
*Μέχρι το 1958 ο οικισμός ονομαζόταν *Δράγανη*.  

## Γεωγραφικά στοιχεία
Η Αμπελιά είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες του υψώματος «Δάφνη» (508 μ.) και νότια της μικρής λίμνης Προντάνης, νοτιοδυτικά της Παραμυθιάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 250 μέτρα. Aπέχει 25 χλμ. περίπου ΝΑ. της Ηγουμενίτσας. 

## Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αμπελιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 26,175 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Παντελεήμονας και Ράπι. 

### Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως *Δράγανη* και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ιωαννίνων. Το 1937 υπήχθη στον νομό Θεσπρωτίας και το 1958 μετονομάστηκε σε *Αμπελιά*. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραμυθιάς. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σουλίου. 

## Ιστορικά στοιχεία
Από την περιοχή της Αμπελιάς που, τότε, ονομαζόταν Δράγανη καταγόταν η μεγάλη οικογένεια των Μποτσαραίων. Μάλιστα, είχαν εγκατασταθεί στη θέση «Σούλθι» με τα κοπάδια τους. Το Σούλθι, με τους  αλλεπάλληλους περιμετρικούς λόφους, ήταν ένα φυσικό οχυρό, που προσέφερε κάποια ασφάλεια από τους τουρκαλβανούς της περιοχής. 

## Αξιοθέατα
* Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στο νότιο τμήμα του οικισμού.
* Τα ιστορικά ξωκκλήσια της Αγίας Βαρβάρας και του Αγίου Γεωργίου.
* Η λίμνη Προντάνη, βόρεια του οικισμού, σταθμός ορνιθολογικής παρατήρησης.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας
Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Καλαμάκι Μαγνησίας

Το **Καλαμάκι** -τοπική ονομασία ***Πρόπαν***- είναι χωριό της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Το Καλαμάκι βρίσκεται στο Νότιο Πήλιο και προς τα παράλια του στο Αιγαίο πέλαγος. Είναι κτισμένο στις  πλαγιές ενός λόφου, στους νότιους πρόποδες του Πηλίου σε υψόμετρο 300 μέτρα και σχεδόν όλα τα σπίτια έχουν θέα τη θάλασσα. Το χωριό απέχει περίπου 37 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Βόλο και περίπου 19 χλμ. Β. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Χαρακτηριστικά είναι τα παλιά αρχοντικά και πέτρινα σπίτια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής καθώς και η κεντρική πλατεία με τον τεράστιο πλάτανο και τα παραδοσιακά καφενεία. Στην είσοδο του χωριού υπάρχουν, από τα παλιά χρόνια,  μεταλλεία απ' όπου βγαίνουν οι παραδοσιακές πλάκες σχιστολίθου που χρησιμοποιούνται για σκεπές.

## Ονομασία
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το όνομα Καλαμάκι προέρχεται από μια πηγή που βγαίνει ανάμεσα στα βράχια, κοντά στην ομώνυμη όμορφη παραλία (2 χλμ. από το κέντρο του χωριού) το νερό της οποίας οι κάτοικοι έπιναν χρησιμοποιώντας ένα καλάμι. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή προέρχεται από τις πολλές καλαμιές.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1883, στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883, να προσαρτάται στον τότε δήμο Μηλεών με την παλιά του ονομασία *Πρόπαν*. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ μετονομάστηκε σε Καλαμάκιον το 1956 με το ΦΕΚ 125Α - 21/05/1956. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' αποτελεί  την κοινότητα Καλαμακίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αφετών του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 169 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Ο πραγματικός κόσμος

***Ο πραγματικός κόσμος*** (γαλλικός τίτλος: *Le Monde réel*) είναι μυθιστορηματικός κύκλος του Λουί Αραγκόν που δημοσιεύθηκε από το 1934 έως το 1951. Αποτελείται από πέντε μυθιστορήματα με έντονο κοινωνικό περιεχόμενο και παρουσιάζει μια κριτική ανάλυση της αστικής κοινωνίας της Γαλλίας από το 1890 έως το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

## Παρουσίαση
Το 1930, ο Λουί Αραγκόν αποστασιοποιήθηκε από τον σουρεαλισμό και άρχισε να γράφει τη σειρά μυθιστορημάτων με τον γενικό τίτλο *Ο πραγματικός κόσμος*, έργο που κατατάσσεται στη λογοτεχνία του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Παρουσιάζοντας διάφορα σημαντικά ιστορικά γεγονότα και αναμειγνύοντας πραγματικότητα, μυθοπλασία και ορισμένα αυτοβιογραφικά του στοιχεία, δημιούργησε μια κοινωνική και ιστορική τοιχογραφία του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. 

Τα τρία πρώτα μυθιστορήματα ανασυνθέτουν τους κοινωνικούς, ιδεολογικούς και ιστορικούς παράγοντες που οδήγησαν την κοινωνία να βρεθεί εγκλωβισμένη στην καταστροφή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τα δύο τελευταία επαναλαμβάνουν τη μέθοδο, αλλά αυτή τη φορά για την καταστροφή «είκοσι χρόνια αργότερα» του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το έργο τείνει να δείξει ότι τα ίδια λάθη, οι ίδιες ψυχολογικές και κοινωνικές συμπεριφορές επανέλαβαν την τραγωδία, τόσο στο 1914-1918 όσο και στο 1939-1945. Κάθε μυθιστόρημα συγκλίνει στην παρουσίαση της αποτυχίας της αστικής, καπιταλιστικής και ατομικιστικής κοινωνίας και στην ελπίδα μιας αλλαγής του ορίζοντα που προσφέρει ο κομμουνιστικός αγώνας.

Από τους πολλούς χαρακτήρες όλων των κοινωνικών τάξεων που εμφανίζονται στον κύκλο, αρκετοί επανεμφανίζονται στην εξέλιξη των μυθιστορημάτων, μετακινούμενοι από την κεντρική σκηνή στο παρασκήνιο, ανάλογα με το έργο. 

Ο κύκλος τελειώνει με το τεράστιο και ημιτελές μυθιστόρημα *[[Οι Κομμουνιστές (μυθιστόρημα)|Οι Κομμουνιστές]]*, που επρόκειτο να καλύψει ολόκληρη την περίοδο 1939-1945, διακόπτεται όμως μετά από έξι τόμους και σχεδόν 1500 σελίδες. Κουρασμένος μπροστά στο υπερβολικά φιλόδοξο μυθιστορηματικό του σχέδιο, τα όρια του ρεαλισμού στην ερμηνεία της ιστορίας ή αποθαρρυνμένος μπροστά στις υπερβολικά δογματικές αντιδράσεις στο έργο του, ο Λουί Αραγκόν αποφάσισε να κλείσει τον κύκλο του σε αυτό το αδιέξοδο και να συνεχίσει τους προβληματισμούς του και τον αγώνα του με άλλους τρόπους. Η συνέχιση της λογοτεχνικής του παραγωγής θα λάβει μια έντονη μοντερνιστική κατεύθυνση. 

## Τα μυθιστορήματα

* 1934: *Les Cloches de Bâle - [[Οι καμπάνες της Βασιλείας]].* Ελλ. μετάφραση: Γιώργος Παπακυριάκης, εκδόσεις Οδυσσέας, 1978
* 1936: *Les Beaux Quartiers* - *Οι καλές συνοικίες* (1936, βραβείο Ρενοντό). Ελλ. μετάφραση: Μανώλης Κορνήλιος, εκδόσεις Οδυσσέας, 1986
* 1942: *Les Voyageurs de l'impériale* - *Οι επιβάτες της στέγης της ταχυδρομικής άμαξας*
* 1944: *Aurélien -* *Ορελιέν*
* 1949-1951: *Les Communistes* (6 τόμοι) - *[[Οι Κομμουνιστές (μυθιστόρημα)|Οι Κομμουνιστές]].* Ελλ. μετάφραση: Τιτίκα Δημητρούλια- Δ. Παπακωνσταντίνου, εκδόσεις Σύγχρονη εποχή, 1989-1994.

## Παραπομπές
 

Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Καλλιθέα Μαγνησίας

Η **Καλλιθέα** είναι πολύ μικρό χωριό της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γενικά στοιχεία
Η Καλλιθέα βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του Πηλίου σε υψόμετρο 326 μέτρων ενώ απέχει περίπου 44 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από τον Βόλο και περίπου 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Η παλιά της ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν *Μπιρ* και θεωρείτο συνοικισμός της Αργαλαστής. 

Ως οικισμός με την ονομασία Καλλιθέα αναφέρεται ξανά επίσημα το 1951 να απογράφεται στην κοινότητα Αργαλαστής. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' ανήκει την κοινότητα Αργαλαστής που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αργαλαστής του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 6 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Κατάλογος wiki

Αυτό το άρθρο περιέχει έναν κατάλογο με αξιόλογους ιστότοπους που χρησιμοποιούν μοντέλο wiki. Αυτοί οι ιστότοποι χρησιμοποιούν μερικές φορές διαφορετικό λογισμικό για να παρέχουν το καλύτερο σύστημα διαχείρισης περιεχομένου για τις ανάγκες των χρηστών τους, αν και όλοι μοιράζονται το ίδιο βασικό μοντέλο επεξεργασίας και προβολής ιστότοπου.

## Κατάλογος

## Πηγές

* List of Wikis (Αγγλική Βικιπαίδεια)

Κατηγορία:Κατάλογοι ιστοσελίδων
Αμπελικό Καρδίτσας

Το **Αμπελικό** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιτάμου, του δήμου Καρδίτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
* Μέχρι το 1930 ο οικισμός ονομαζόταν *Μπόσκλαβο*.
## Γεωγραφία
Το Αμπελικό είναι χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές κλιτύς της κορυφής «Νάσαινας» (846 μ.) των Θεσσαλικών Αγράφων, στις όχθες του μικρού ποταμού Πόρου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260 μέτρων. Απέχει 13 χιλιόμετρα περίπου νοτιοδυτικά της Καρδίτσας. Η τοπική κοινότητα Αμπελικού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 5,824 χμ² (2011).
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως *Μπόσκλαβο* και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάμου του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, πάλι στον νομό Τρικάλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μποσκλάβου και το 1930 μετονομάστηκε σε *Αμπελικό*. Το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιτάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδίτσας.
## Ιστορικά στοιχεία
Η προηγούμενη θέση του οικισμού ήταν στον «Παλιομπόσκλαβο», από όπου και μετακινήθηκε ο πληθυσμός του χωριού μετά από μία καταστρεπτική πυρκαγιά γύρω στο 1660. Αναφέρεται ως οικισμός της ύστερης βυζαντινής περιόδου. 
## Αξιοθέατα
* Το Σπίτι Λαογραφίας του λογοτέχνη Θωμά Νικολάου
* Η εκκλησία του Αγίου Αχιλλείου στο κέντρο του οικισμού
* Τα ξωκκλήσια, του Προφήτη Ηλία, του Αγ. Δημητρίου και της Παναγίας (Κοίμησης Θεοτόκου). Το τελευταίο ξωκλήσι ήταν παλιά μοναστήρι, από το οποίο σώζονται μαρμάρινα κιονόκρανα, ενώ η προερχόμενη από αυτό εικόνα της Παναγίας, βρίσκεται σήμερα στο μοναστήρι της Πέτρας Καταφυγίου.
* Το αρχαίο κάστρο της περιοχής, στο ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία

## Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι του Προφ. Ηλία (20/7) που διεξάγεται στο κέντρο του χωριού.
## Παραπομπές

## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
* Χάρτες «ROAD»
* eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://www.youtube.com/watch?v=1Z4JiI3KStg

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Αργυραίικα Μαγνησίας

Τα **Αργυραίικα** είναι χωριό της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γενικά στοιχεία
Τα Αργυραίικα βρίσκονται στο Νότιο Πήλιο, προς τα παράλια του Παγασητικού κόλπου και είναι κτισμένο στους πρόποδες του Πηλίου σε υψόμετρο 120 μέτρων, ανάμεσα στα Καλά Νερά και τις Μηλιές. Απέχουν 23 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από τον Βόλο και 25 χιλιόμετρα βοριοδυτικά από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Στη βόρεια άκρη του χωριού βρίσκεται ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός για το τρενάκι του Πηλίου. Είναι γνωστό για τα παραδοσιακά μονοπάτια καθώς και τις περιπατητικές διαδρομές που κατευθύνονται προς τα γύρω χωριά με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις σιδηροδρομικές γέφυρες της γραμμής του ιστορικού τρένου.

Τα Αργυραίικα αναφέρονται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός, το 1951 να απογράφονται στην τότε κοινότητα Βυζίτσης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με την Βυζίτσα αποτελούν την κοινότητα Βυζίτσης που υπάγεται στη Δημοτικής Ενότητα Μηλεών του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 51 κατοίκους.
## Πληθυσμός

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Τοπογραφικά όρια οικισμού Αργυραίικα

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Άνα Τζάρεφ

Η **Άνα Τζάρεφ** (γεννημένη το 1937) είναι Κροάτισσα καλλιτέχνιδα.

## Νεανικά χρόνια
Η Άνα Τζάρεφ γεννήθηκε ως Μαρίγια Γκουίνα στο Τρόγκιρ της Κροατίας και μητέρα της ήταν η Άνκα Τσάρεφ. Ξεκίνησε ως μοδίστρα.

Το 1956, γνώρισε τον Ρόμπερτ Τσάντλερ, τον οποίο παντρεύτηκε στο Σπλιτ. Στη συνέχεια μετακόμισαν στη Νέα Ζηλανδία, όπου σπούδασε σχέδιο μόδας, και οι δυο τους ξεκίνησαν το πολυκατάστημα Οίκος Τσάντλερ, με την Τζάρεφ να σχεδιάζει ρούχα που πωλούνται εκεί. Ο Οίκος Τσάντλερ σημείωσε εθνική επιτυχία, έγινε μια αλυσίδα δέκα καταστημάτων και πουλήθηκε το 1986 για 10 εκατομμύρια δολάρια.

## Καλλιτεχνική καριέρα
δεξιά|μικρογραφία| ''Ειρήνη'' από την Άνα Τζάρεφ, που εμφανίζεται στο Millbank, Λονδίνο
Τον Δεκέμβριο του 2008, άνοιξε την γκαλερί Άνα Τζάρεφ στην 24 Δυτική 57η οδό κοντά στην Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης.

Η διώροφη γκαλερί 14.000 τετραγωνικών ποδιών σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Τζέιμς Χαρμπ και δείχνει μόνο το έργο της, με την πρώτη έκθεση να έχει τον τίτλο *Ταξίδι της Ανακάλυψης*, παρόλο που «δεν είχε πουλήσει ποτέ έναν πίνακα ούτε είχε δει το έργο της στο κοινό». Το ενοίκιο στο χώρο της γκαλερί ήταν 2 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο και ο δισεκατομμυριούχος γιος της Ρίτσαρντ Τσάντλερ της δάνεισε 4 εκατομμύρια δολάρια, για να ξεκινήσει τη γκαλερί.

Η γκαλερί Άνα Τζάρεφ, που περιγράφεται στο *Art News* και στο *The New York Observer* ως μια «γκαλερί ματαιοδοξίας», έκλεισε αργότερα. Τον Δεκέμβριο του 2015, ο χώρος που μέχρι τότε είχε ετήσιο ζητούμενο ενοίκιο 3,7 εκατομμυρίων δολαρίων, ανέλαβε η ταξιδιωτική μάρκα Mosafer με έδρα το Κατάρ.

Εν τω μεταξύ άλλοι επαινούν το έργο της όπως ο Αλεξάντερ Μπορόφσκι, επιμελητής Σύγχρονης Τέχνης στο Ρωσικό Μουσείο, ο οποίος έγραψε για το έργο της..."Αυτή (η Άνα Τζάρεφ) έχει αναπτύξει ένα ισχυρό στυλ χειρονομίας με μια ενέργεια που δεν μοιάζει με εκείνη της μετα-ιμπρεσιονιστικής εποχής: ένα ανοιχτό χρώμα, μια τρισδιάστατη πινελιά – ή μάλλον, μια φλογερή ομίχλη από πινελιές που παρασύρονται οπτικά στο διάστημα, ένας θρίαμβος της αντιανακλαστικής προσέγγισης, που οδηγείται στην σύλληψη και τον έλεγχο των σημάτων της φύσης».**

## Προσωπική ζωή
Το 1956 γνώρισε τον Ρόμπερτ Τσάντλερ από τη Νέα Ζηλανδία και παντρεύτηκαν στο Σπλιτ της Κροατίας. Είχαν τρεις γιους, τον Τζορτζ Τσάντλερ, τον Ρίτσαρντ Τσάντλερ και τον Κρίστοφερ Τσάντλερ, οι οποίοι διατηρούσαν μαζί μια επιχείρηση hedge fund, αλλά τώρα λειτουργούν χωριστά, και οι δύο είναι δισεκατομμυριούχοι.

Αφού πούλησαν την επιχείρηση πολυκαταστημάτων τους, έδωσαν τα έσοδα στους γιους τους και πήγαν να ζήσουν μεταξύ Μονακό και Ταϊλάνδης.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι
Κατηγορία:Κροάτες καλλιτέχνες
Λευκοχώρι Θεσσαλονίκης

Το **Λευκοχώρι** είναι χωριό του νομού Θεσσαλονίκης και του δήμου Λαγκαδά.

## Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή 2021 το χωριό έχει πληθυσμό 249 κατοίκους ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 236.

## Αξιοθέατα
*Το **κτήμα** στην βόρεια μεριά του χωριού.
*Ο **Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου** στο νοτιοανατολικό εξωτερικό τμήμα του χωριού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Κακκαβέλες

μικρογραφία | Γεμιστές κακκαβέλες
Οι **κακκαβέλες** () είναι είδος ζυμαρικών από την περιοχή της Καμπάνιας στην Ιταλία. Το πολύ ιδιαίτερο σχήμα και μέγεθος τις καθιστά το μεγαλύτερο ζυμαρικό στον κόσμο.

## Ετυμολογία
Η λέξη κακκαβέλα στη διάλεκτο της Νάπολης σημαίνει κατσαρόλα. Η λέξη έχει σημιτική προέλευση (πιθανότατα από την ακκαδική kukkubu), από την οποία προέρχεται και η αρχαιοελληνική λέξη κακ(κ)άβη, κάκ(κ)αβος με την έννοια του λέβητα, της χύτρας.  Από την αρχαιοελληνική τη δανείστηκε με τη σειρά της η λατινική (cacabus) και με το ίδιο νόημα διατηρήθηκε στη ναπολετανική διάλεκτο.

## Περιγραφή
Κάθε τεμάχιο ζυγίζει 50 γραμμάρια, και έχει 9 εκατοστά διάμετρο και 6 εκατοστά ύψος. Έχει σχήμα μικρού μπολ και χάρη σ' αυτό η κακκαβέλα είναι ιδανική για γέμιση με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, με κρέατα, ψάρια, ή με λαχανικά. Ανάλογα με τη γέμιση, οι κακκαβέλες, είτε βράζονται όπως τα μακαρόνια, γεμίζονται και σερβίρονται κατευθείαν είτε μετά το βράσιμο και το γέμισμα μπαίνουν λίγο στον φούρνο για να ενωθεί καλύτερα η γέμιση με το ζυμαρικό. Συνήθως σερβίρονται σε μικρά πήλινα σκεύη, μια κακκαβέλα ανά μερίδα.

Η πιο συνηθισμένη συνταγή είναι caccavelle alla sorrentina, συνταγή της περιοχής του Σορρέντο, όπου το ζυμαρικό γεμίζεται με σάλτσα ντομάτας, μοτσαρέλα, κιμά και ρικότα. Έχουν δημιουργηθεί πολλές παραλλαγές σε σχέση με την παραδοσιακή αυτή γέμιση, έτσι οι κακκαβέλες μπορούν να γεμιστούν με αλλαντικά και λαχανικά ή μόνο με λαχανικά ή με μια βελουτέ λαχανικών, ή ακόμη και με κακαβιά. 

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


Κατηγορία:Ζυμαρικά
Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
Καλαμωτό Θεσσαλονίκης

Το **Καλαμωτό** είναι χωριό που ανήκει στον νομό Θεσσαλονίκης και στον δήμο Λαγκαδά.

## Πληθυσμός
Έχει πληθυσμό 398 κατοίκους (Ελληνική Απογραφή 2021) ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 501.

## Αξιοθέατα
* Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού
* Ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής
* Το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου
* Το ποτάμι που περνάει από τη δυτική μεριά του χωριού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Στέλλα Γεωργιάδου

Η **Στέλλα Γεωργιάδου** (γενν. 5 Απριλίου 1969, Αμμόχωστος) είναι Ελληνοκύπρια τραγουδίστρια και επιχειρηματίας. Καλλιτέχνιδα με αρκετές δισκογραφικές δουλειές, σημείωσε επιτυχία στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Είναι γνωστή κυρίως για την επιτυχία της «Τώρα μου μιλάει».

## Βιογραφία

### Καταγωγή
Γεννήθηκε στην Αμμόχωστο και κατάγεται από τα χωριά Γύψου και Περιστερωνοπηγή. Προέρχεται από οικογένεια με μουσική παράδοση, ενώ οι γονείς της ήταν εκπαιδευτικοί. Τον Αύγουστο του 1974, λόγω της τουρκικής εισβολής και της προέλασης του τουρκικού στρατού που είχε ως επακόλουθο την κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους της επαρχίας Αμμοχώστου, η Γεωργιάδου και η οικογένειά της εγκατέλειψαν τη Γύψου και εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στη Λάρνακα.

### Μουσική σταδιοδρομία
Πραγματοποίησε σπουδές στο Εθνικό Ωδείο Κύπρου και ταυτόχρονα ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη μουσική, ενώ έπειτα από πρόταση της Κωνσταντίνας εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα με σκοπό να πραγματοποιήσει επαγγελματική καριέρα στον χώρο του τραγουδιού. Το 1990 συμμετείχε στον δίσκο «Τρία Φλας» μαζί με τον Λεωνίδα Παφιλιάρη και τη Χαρά Κωνσταντίνου.  Το 1994 κυκλοφόρησε ο πρώτος της προσωπικός δίσκος με τίτλο «Άλλο που δεν θέλω», ο οποίος αποτελούνταν από δέκα τραγούδια σε μουσική του Αλέξη Παπαδημητρίου και στίχους της Ελένης Γιαννατσούλια. Ακολούθησε στα τέλη του 1996 η κυκλοφορία του επόμενου δίσκου υπό τον τίτλο «Δε φοβάμαι» που περιλάμβανε 12 κομμάτια λαϊκού ύφους του συνθέτη Νίκου Τερζή και του στιχουργού Αντώνη Παππά. Λίγους μήνες αργότερα, το 1998, κυκλοφόρησε ο τρίτος δίσκος της, «Αποφασισμένη», σε στίχους και μουσική του Ανδρέα Μπονάτσου, από τον οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία το «Τώρα μου μιλάει». Τα επόμενο χρονικό διάστημα ακολούθησαν τα άλμπουμ «Σε όρια τρελά» (1999), «Κάτι σαν μανία» (2001) και «Μου ΄λειψες πολύ» που κυκλοφόρησε το 2002 και περιείχε 11 μοντέρνα λαϊκά τραγούδια των Νίκου Τερζή και Τάσου Βουγιατζή. Τα επόμενα χρόνια κυκλοφόρησε διάφορα singles και συνέχισε να τραγουδάει σε νυχτερινά κέντρα της Ελλάδας μέχρι και την επιστροφή της στην Κύπρο.

Στη διάρκεια της καριέρας της η Γεωργιάδου έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως οι Κωνσταντίνα (την οποία αναφέρει ως στήριγμα στα πρώτα της βήματα), Τόλης Βοσκόπουλος, Πασχάλης Τερζής, Βασίλης Καρράς, Σταμάτης Γονίδης, Γιώργος Μαζωνάκης, Άντζελα Δημητρίου, Κωνσταντίνος Χριστοφόρου κ.ά.

### Άλλες ασχολίες και σπουδές
Το 2003 συμμετείχε στο ριάλιτι «Η Φάρμα των επωνύμων». Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με οικογενειακή επιχείρηση στην περιοχή της Σκαρίνου Λάρνακας. Είναι πτυχιούχος φιλολογίας του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου. Έχει κάνει ένα γάμο που διήρκησε 10 χρόνια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κύπριες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες ποπ
Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες
Εθνική Βιβλιοθήκη της Μιανμάρ

Η **Εθνική Βιβλιοθήκη της Μιανμάρ** (βιρμανικά: အမျိုးသားစာကြည့်တိုက်) (NLM) είναι η εθνική βιβλιοθήκη που βρίσκεται στο Νέπιντο, την πρωτεύουσα της Μιανμάρ. Υπάρχει επίσης υποκατάστημα στην πρώην πρωτεύουσα Γιανγκόν. Η βιβλιοθήκη υπάγεται διοικητικά στο Υπουργείο Θρησκευτικών Υποθέσεων και Πολιτισμού της Μιανμάρ.

## Ιστορία
μικρογραφία|262x262εσ|Κτίριο που χρησιμοποιείται από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Μιανμάρ στη Γιανγκόν.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε από την Ελεύθερη Βιβλιοθήκη Μπερνάρ, η οποία άνοιξε το 1883 κατά τη διάρκεια της βρετανικής αποικιοκρατίας. Η Βιβλιοθήκη Μπερνάρ μετονομάστηκε σε Κρατική Βιβλιοθήκη υπό τη διαχείριση του Υπουργείου Πολιτισμού το 1952 και μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη το 1967. Η βιβλιοθήκη στεγάστηκε αρχικά στο κτίριο Jubilee Hall, ύστερα μεταφέρθηκε στην οδό Pansodan Road, στη συνέχεια μετακόμισε  στην προτελευταία της στέγη στο Τάμγουε, και τελικά μετέβη στη σημερινή της θέση στο Yankin τον Οκτώβριο του 2008 .

## Συλλογές
Η βιβλιοθήκη φιλοξενεί περισσότερα από 220.000 βιβλία, χωρισμένα σε 10 τμήματα .

Η συλλογή της βιβλιοθήκης περιελάμβανε περίπου 618.000 βιβλία και περιοδικά, καθώς και 15.800 σπάνια και πολύτιμα χειρόγραφα. Ωστόσο, το 2006, η στρατιωτική κυβέρνηση ανήγγειλε ένα σχέδιο για τη μεταφορά μεγάλου μέρους της συλλογής της σε μια νέα Εθνική Βιβλιοθήκη στο Νέπιντο και για τη δημοπράτηση του 8-όροφου κτιρίου και του οικοπέδου στην περιοχή Τάμγουε. Τον Οκτώβριο του 2008, η Εθνική Βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στη σημερινή της θέση.

Η συλλογή παλαιών βιρμανικών κειμένων της βιβλιοθήκης περιλαμβάνει 16.066 επιγραφές σε φύλλα φοίνικα, 1972 parabaik (διπλωμένες πινακίδες γραφής από χαρτί, ύφασμα ή μέταλλο) και 345 χειρόγραφα διάσημων συγγραφέων. Το τμήμα συντήρησης και διατήρησης της βιβλιοθήκης, που ιδρύθηκε το 1993, συντηρεί τακτικά σπάνια τα βιρμανικά χειρόγραφα .

Η Εθνική Βιβλιοθήκη είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ενώσεων Βιβλιοθηκών και Ιδρυμάτων και της Ομάδας Εθνικών Βιβλιοθηκών-Νοτιοανατολικής Ασίας.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
* Europeana
*Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη
*Μιανμάρ
* Νέπιντο

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Μιανμάρ
Μιανμαρ
Χενάντυ Ουντοβένκο

Ο **Χενάντυ Γιοσίποβιτς Ουντοβένκο** (ουκρ. Геннадій Йосипович Удовенко, 22 Ιουνίου 1931 – 12 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Ουκρανός πολιτικός και διπλωμάτης, που υπηρέτησε ως ο δεύτερος στην ιστορία Υπουργός Εξωτερικών της ανεξάρτητης Ουκρανίας, από το 1994 έως το 1998.

Ο Ουντοβένκο γεννήθηκε στη μεγάλη πόλη Κριβί Ριχ και ως φοιτητής ακόμα των Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου διορίσθηκε στην πρώτη του θέση το 1952, όταν έγινε γραμματέας στο υπουργείο βιομηχανίας οικοδομικών υλικών της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (Σ.Σ.Δ.) της Ουκρανίας. Απεφοίτησε το 1954 και από το 1955 εως το 1958 ήταν επικεφαλής κολεκτίβας στο χωριό Ντομαντίβκα, ενώ πραγματοποιούσε μεταπτυχιακές σπουδές στην αγροτική οικονομία. Το 1959 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα και από το 1965 έως το 1971 υπηρέτησε στο Γραφείο του ΟΗΕ στη Γενεύη. Κατόπιν ο Ουντοβένκο διετέλεσε επικεφαλής τμημάτων του υπουργείου εξωτερικών της Σ.Σ.Δ. της Ουκρανίας, έως το 1977, οπότε έγινε διευθυντής του Τομέως Διερμηνείας και Συναντήσεων του Τμήματος Συνεδριακών Υπηρεσιών στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Από το 1980 έως το 1985 υπηρέτησε ως αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών της Σ.Σ.Δ. της Ουκρανίας και από τον Φεβρουάριο του 1985 μέχρι τον Μάρτιο του 1992 ήταν ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ουκρανίας στον ΟΗΕ. Το διάστημα 1992-1994 ήταν πρέσβυς της ανεξάρτητης πλέον Ουκρανίας στην Πολωνία.

Στις 5 Αυγούστου 1994 ο Ουντοβένκο διορίσθηκε Υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας διαδεχόμενος τον Ανατόλι Ζλένκο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 17 Απριλίου 1998, διετελώντας επίσης πρόεδρος της Γενικής Συνόδου του ΟΗΕ (1997-1998). Ασχολούμενος πλέον με την ενεργό πολιτική, εκλέχθηκε βουλευτής στο ουκρανικό κοινοβούλιο (1998-2007) με το κόμμα Λαϊκό Κίνημα Ουκρανίας, κόμμα του οποίου εκλέχθηκε πρόεδρος λιγότερο από ένα έτος αργότερα, στις 14 Μαΐου 1999, καθώς ο έως τότε πρόεδρος, Βιατσεσλάβ Τσορνοβίλ, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα τον Μάρτιο. Στις προεδρικές εκλογές του 1999 ήταν έτσι υποψήφιος του κόμματος για Πρόεδρος της Ουκρανίας, έλαβε όμως μόλις το 1,2% της λαϊκής ψήφου και ήρθε έβδομος. Στις 3 Μαΐου 2003 τον διαδέχθηκε στην προεδρία του κόμματος ο Μπορίς Ταρασιούκ, ο ίδιος που τον είχε διαδεχθεί και στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών της Ουκρανίας.

Ο Χενάντυ Ουντοβένκο πέθανε σε ηλικια 81 ετών, ενώ νοσηλευόταν σε νοσοκομείο του Κιέβου. Η αιτία θανατου δεν δημοσιοποιήθηκε.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Ουκρανίας
Μαρκ Αζαντόφσκι

Ο **Μαρκ Κονσταντίνοβιτς Αζαντόφσκι** (ρωσ. Марк Константи́нович Азадо́вский, 18 Δεκεμβρίου 1888 &ndash; 24 Νοεμβρίου 1954) ήταν Ρώσος και Σοβιετικός λαογράφος, εθνογράφος και γραμματολόγος.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αζαντόφσκι γεννήθηκε στο Ιρκούτσκ. Ασχολήθηκε κυρίως με τη συλλογή μύθων-παραμυθιών και τη λαογραφική έρευνα κυρίως των διαφορετικών λαών της Ρωσίας και της Σιβηρίας, καθώς και με την ιστορία της λαογραφίας. Ως επικεφαλής του Τμήματος Λαογραφίας στο Κρατικό πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ στη διάρκεια των εκστρατειών του Στάλιν κατά του «κοσμοπολιτισμού» το 1948-1953, αποκηρύχθηκε και απολύθηκε από τη θέση του, μαζί με τους Μπορίς Εϊχενμπάουμ, Βίκτορ Ζιρμούνσκι και Γκριγκόρι Γκουκόβσκι. Το επιστημονικό έργο τους εκκαθαρίσθηκε από τα φιλολογικά περιοδικά και τα ονόματά τους σβήστηκαν από όλα τα ευρετήρια, υποσημειώσεις, καταλόγους και βιβλιογραφίες. Μετά την εκδίωξή του από το πανεπιστήμιο, ο Αζαντόφσκι άρχισε να έχει καρδιακά προβλήματα, η επιδείνωση των οποίων οδήγησε στον θάνατό του σε ηλικία 65 ετών στο Λένινγκραντ.

## Επιλεγμένη εργογραφία
* *Μύθοι της χώρας του Βερχνελένσκ* (1925)
* *Τα ρωσικά παραμύθια - επιλογή*, τρεις τόμοι (1931-1932)
* *Φιλολογία και λαογραφία* («Литература и фольклор: Очерки и этюды», 1938)
* *Ο Α. Βεσελόφσκι ως μελετητής της λαογραφίας* (1938)
* *Μύθοι της Μαγκάγια* (1940)
* *Ο Νικολάι Τσερνιτσέφσκι στην ιστορία της ρωσικής λαογραφίας* (1941)
* *Ο [[Βισαριόν Μπελίνσκι|Μπελίνσκι]] και η ρωσική λαϊκή ποίηση* (1948)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αζαντόβσκι» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελ. 282

Κατηγορία:Εθνογραφία
Κατηγορία:Λαογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι φιλόλογοι
Ίνγκριντ Μπετανκούρ

Η **Ίνγκριντ Μπετανκούρ** (*Íngrid Betancourt Pulecio* ; 25 Δεκεμβρίου 1961) είναι Γαλλοκολομβιανή πολιτικός, πρώην γερουσιαστής και ακτιβίστρια κατά της διαφθοράς, κυρίως κατά της πολιτικής διαφθοράς.

Η Μπετανκούρ απήχθη από τις Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας στις 23 Φεβρουαρίου 2002 ενώ έκανε προεκλογική εκστρατεία ως υποψήφια των Οικολόγων Πράσινων για την προεδρία της Κολομβίας και διασώθηκε από τις κολομβιανές δυνάμεις ασφαλείας εξήμισι χρόνια αργότερα, στις 2 Ιουλίου 2008. Η επιχείρηση διάσωσης ονομάστηκε επιχείρηση Jaque και διέσωσε την Μπετανκούρ μαζί με άλλους 14 ομήρους (3 πολίτες των ΗΠΑ και 11 Κολομβιανούς αστυνομικούς και στρατιώτες). Πριν από την απαγωγή, η Μπετανκούρ σχεδίαζε να κάνει προεκλογική εκστρατεία στην πρώην «ζώνη διαφωνίας» μετά την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης Tanatos και μόλις η κολομβιανή κυβέρνηση κήρυξε ελεύθερη τη ζώνη αυτή από τους αντάρτες. Η απαγωγή της έλαβε παγκόσμια κάλυψη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, όπου είχε λάβει την υπηκοότητα λόγω του προηγούμενου γάμου της με Γάλλο διπλωμάτη.

Η Μπετανκούρ έλαβε πολλά διεθνή βραβεία το 2008 μετά την απελευθέρωσή της, όπως το Légion d'honneur και το Concord Prince of Asturias. Μετά την απελευθέρωσή της, μερικοί συγκρατούμενοί της την περιέγραψαν ως «ελεγκτική και χειριστική», ενώ άλλοι ως «στοργική και θαρραλέα». Ένας από αυτούς, ο Luis Eladio Perez, ισχυρίζεται ότι η Μπετανκούρ του έσωσε τη ζωή.

Στις 18 Ιανουαρίου 2022 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για τις προεδρικές εκλογές του 2022 στην Κολομβία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Ingrid Betancourt's Six Years In The Jungle - full audio report by *[[NPR]]*
*Betancourt: "My Six Years of Captivity" - video interview by *[[Democracy Now!]]*
*The Kidnapping of Ingrid Betancourt - documentary film

Κατηγορία:Κολομβιανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Ακτιβιστές
Αζάρα (φυτό)

Η **αζάρα** (*Azara*)  είναι γένος φυτών της οικογένειας της ιτιάς, τα ιτεοειδή, με 10 είδη ιθαγενή των υποτροπικών και εύκρατων περιοχών της Νότιας Αμερικής. Συναντώνται συχνότερα στα περιθώρια δασικών περιοχών και παρόχθιες περιοχές λιμνών. Παλαιότερα η αζάρα κατατασσόταν στην οικογένεια φλακουρτιοειδή (*Flacourtiaceae*), που σήμερα έχει υποβιβασθεί στη «φυλή» *φλακουρτίες* των ιτεοειδών.

Τα είδη της αζάρας είναι αειθαλείς Θάμνος και μικρά δένδρα που φθάνουν σε ύψος 1 έως 8&nbsp;μέτρα. Τα φύλλα τους εκφύονται ως εναλλασσόμενα ή σε ζεύγη, είναι απλά και έχουν μήκος 1 έως 9&nbsp;cm και πλάτος 0,5–5&nbsp;cm. Τα άνθη τους είναι μικρά, κίτρινα ή πρασινωπά, με έντονο άρωμα, κάλυκα με 4 ή 5 σέπαλα και χωρίς πέταλα, αλλά με προεξέχοντες μεγάλου μήκους και συχνά έντονα χρωματιστούς στήμονες. Τα φυτά ανθίζουν την άνοιξη, δηλαδή από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Νοέμβριο. Ο καρπός είναι κόκκινη έως μαύρη ράγα, με διάμετρο 3 έως 10&nbsp;χιλιοστόμετρα.

Αρκετά είδη αζάρας καλλιεργούνται από τον άνθρωπο ως καλλωπιστικά φυτά σε κήπους. Στις εύκρατες περιοχές χρειάζονται την προστασία ενός τοίχου από τους ψυχρούς ανέμους.

## Είδη
* *Azara alpina*
* *Azara celastrina*
* *Azara dentata* (αζάρα η οδοντωτή)
* *Azara integrifolia* (αζάρα η ακεραιόφυλλος)
* *[[Azara lanceolata]]* (αζάρα η λογχόφυλλος)
* *[[Azara microphylla]]* (αζάρα η μικρόφυλλος), με κλαδιά που απλώνουν σαν βεντάλια και μικρά, σκούρα και γυαλιστερά φύλλα
* *Azara petiolaris* (, με λεία οβάλ φύλλα
* *Azara salicifolia* (αζάρα η ιτεόφυλλος)
* *[[Azara serrata]]*
* *Azara uruguayensis* (αζάρα της Ουρουγουάης)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* «Οδηγός επιλογής δέντρου: Azara»
* ''A. dentata'', ''A. microphylla'', ''A. petiolaris'': εικόνες και πληροφορίες

Αζαρα
Ρενέ Αζάρ

Ο **Ρενέ Αζάρ** (*René Hazard*, 1886–1974) ήταν Γάλλος ιατρός και φαρμακολόγος. Γεννήθηκε στην Αρμαντιέρ της βόρειας Γαλλίας και πέθανε στο Παρίσι.

Ο Αζάρ εργάσθηκε σε νοσοκομεία στο Παρίσι και αργότερα, το 1944, διορίσθηκε καθηγητής της Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου των Παρισίων.

Οι εργασίες του είναι πολλές και έχουν ποικίλα θέματα, όπως την επίδραση των αλκαλοειδών στον ανθρώπινο οργανισμό, τα αλκαλικά ιόντα, τα τοπικά αναισθητικά, τις σχέσεις μεταξύ της χημικής δομής και των επενεργειών των φαρμακευτικών ουσιών, τα φαινόμενα αναστροφής και αποαναστροφής στη φαρμακολογία, και άλλα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αζάρ Ρενέ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελίδα 282

Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί
Κατηγορία:Φαρμακολόγοι
Χοσέ Νικολάς δε Αθάρα

Ο δον **Χοσέ Νικολάς δε Αθάρα υ Περέρα** (*José Nicolás de Azara y Perera*, 5 Δεκεμβρίου 1730 &ndash; 26 Ιανουαρίου 1804) ήταν Ισπανός διπλωμάτης, λόγιος και συλλέκτης.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αθάρα γεννήθηκε στο χωριό Μπαρμπουνιάλες της Αραγωνίας. Διορίσθηκε το 1765 πρόξενος της Ισπανίας και το 1785 πρέσβυς στη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια της μακράς παραμονής του εκεί, διακρίθηκε ως συλλέκτης ιταλικών αρχαιοτήτων και ως πάτρωνας της τέχνης. Υπήρξε ακόλουθος του Γιόχαν Γιοάχιμ Βίνκελμαν και αγόρασε τη μεταθανάτια προσωπογραφία του που φιλοτέχνησε στη μνήμη του ο Μενγκς. Μερικά από τα αρχαία της συλλογής του προήλθαν από εκσκαφές που πραγματοποίησε ο ίδιος κοντά στη Ρώμη.

Ο Αθάρα ήταν επίσης ικανός και δραστήριος διπλωμάτης, αναλαβών σημαντικό ρόλο στη δύσκολη και επικίνδυνη επιχείρηση της εκδιώξεως των Ιησουιτών από την Ισπανία, ενώ ο ρόλος του υπήρξε καθοριστικός στην εξασφάλιση της εκλογής του Πάπας Πίος ΣΤ΄. Ο Αθάρα ήταν ο εκπρόσωπος του Πάπα στις διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία για τη σύναψη της Ανακωχής της Μπολόνια. Αποσύρθηκε στη Φλωρεντία όταν οι Γάλλοι κατέλαβαν τη Ρώμη το 1798, αλλά συνέχισε να ενεργεί για λογαριασμό του Πάπα, ακόμα και μετά τον θάνατο του Πάπα στη Βαλάνς
 το 1799.

Κατόπιν ο Αθάρα έγινε πρέσβυς της Ισπανίας στο Παρίσι. Σε αυτή τη θέση ήταν ατυχία του το ότι υποχρεώθηκε από την κυβέρνησή του να διεξαγάγει τις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην Τρίτη Συνθήκη του Σαν Ιλντεφόνσο, δια της οποίας η Ισπανία υποτάχθηκε πλήρως στον Ναπολέοντα. Ο Αθάρα ήταν ευνοϊκός ως προς μια συμμαχία με την ισχυρή Γαλλία, αλλά η εμπειρία του υπεδείκνυε ότι η χώρα του θυσιαζόταν προς όφελος του Ναπολέοντα. Ο Αθάρα πέθανε καταβεβλημένος στο Παρίσι σε ηλικία 73 ετών.

Ο νεότερος αδελφός του, ο Φέλιξ δε Αθάρα (1746-1821) υπήρξε αξιόλογος φυσιοδίφης στη Νότια Αμερική.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αζάρά ή Αθάρα Δον Ιωσήφ-Νικόλαος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελίδα 283
* 

## Βιβλιογραφία
* 
*  
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* «José Nicolás de Azara» στην *Polymath Virtual Library*, Ίδρυμα Ignacio Larramendi

Κατηγορία:Ισπανοί διπλωμάτες
Αμπελόκηποι Καστοριάς

Οι **Αμπελόκηποι** είναι χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς της Μακεδονίας. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ίωνος Δραγούμη του Δήμου Άργους Ορεστικού στη Δυτική Μακεδονία. 
## Γεωγραφία
Οι Αμπελόκηποι είναι χωριό στο ανατολικοκεντρικό τμήμα της Π.Ε. Καστοριάς. Βρίσκονται κοντά στους δυτικούς πρόποδες της κορυφής «Αηδονάκος» (1.386 μ.), λίγο νοτιότερα της λίμνης Ορεστιάδας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 640. Το χωριό απέχει 11 χλμ. περίπου Ν. της Καστοριάς. Η τοπική κοινότητα Αμπελοκήπων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 15,053 χμ² (2011).
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως *Σδράλτση* και προσαρτήθηκε στην ομώνυμη κοινότητα του νομού Φλωρίνης. Το 1927 μετονομάστηκε σε *Αμπελόκηποι*. Το 1941 υπήχθη οριστικά στον νομό Καστοριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελοκήπων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ίωνος Δραγούμη. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ίωνος Δραγούμη και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεστίδος ο οποίος, το 2013, μετονομάστηκε σε δήμο Άργους Ορεστικού.
## Αξιοθέατα
*Το εκκλησάκι της Αγίας Αικατερίνης στο νότιο τμήμα του οικισμού
*Το πάρκο και οι αθλητικές εγκαταστάσεις στο βόρειο τμήμα του οικισμού
*Το εκκλησάκι και το αγίασμα του Αγίου Νικολάου δυτικά του οικισμού
*Το εκκλησάκι του Αγίου Πνεύματος νότια του οικισμού ακριβώς δίπλα από το ποτάμι και τη γέφυρα του ποταμιού
*Το εξωκκλήσι του Αγίου Νικολάου του βουνού (σκήτη) 3 χιλιόμετρα ανατολικά του οικισμού χτισμένο πάνω στον απότομο βράχο
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://www.facebook.com/groups/ampelokipi.kastoria/

Κατηγορία:Δήμος Ορεστίδος
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς
Σίμων Αζάριν

Ο **Σίμων Αζάριν** ήταν Ρώσος μοναχός του 17ου αιώνα και συγγραφέας πολλών ιστορικών μυθιστορημάτων.

Ο Αζάριν ήταν οικονόμος στο μοναστήρι Τρόιτσε Σέργκιεβα. Με εντολή του τότε Τσάρου, επεξεργάσθηκε και συμπλήρωσε το ιστορικό έπος *Η ζωή του απαράμιλλου [[Σέργιος του Ράντονεζ|Σεργκέι Ραντονέτσκι]]*. Εκτός από αυτό, ο Αζάριν άφησε σειρά έργων, στα οποία με μυθιστορηματικό επικό τρόπο αποδίδει ιστορικά γεγονότα, κυρίως του αιώνα του. Παράδειγμα αποτελεί η *Διήγηση για την καταστροφή του κράτους της Μόσχας και ολόκληρης της ρωσικής γης*, όπου αναφέρει τα γεγονότα λαϊκών αγροτικών εξεγέρσεων, της επεμβάσεως της Πολωνίας στη Ρωσία και άλλα. Στα έργα του, παρά το ότι κυριαρχεί η επική αφήγηση και είναι φανερή η προσπάθεια του μοναχού να εμφανισθεί η μονή του ως το πνευματικό κέντρο της Ρωσίας, περιέχονται πολλες ιστορικές πληροφορίες για την κατάσταση και τις εξελίξεις που συντελούνταν τον 17ο αιώνα στη Ρωσία.

## Πηγές
* Το λήμμα «Αζαρίν Σίμον» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελίδα 284

Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι μοναχοί
Αζάς ο Διάκονος

Ο **Άζας** ή **Αζάς** ήταν Χριστιανός διάκονος και μάρτυρας του 4ου αιώνα από την Περσία. Καταγόταν από το χωριό Βιθυκορά ή Βηθνηρή.

Διωγμοί των Χριστιανών έλαβαν χώρα στην Περσική Αυτοκρατορία κατά τη βασιλεία του Σαπώρου Β΄ του Μέγα (γνωστού και ως Σαβωρίου, θάν. 379). Σε έναν από αυτούς, το έτος 332, ο Αζάς και ο πρεσβύτερος Ιάκωβος καταγγέλθηκαν ως Χριστιανοί και ανακρίθηκαν μπροστά στον αρχιμάγο Αχοσχαργάν (ή Αργωχαιγάρ). Επειδή παρέμειναν πιστοί στην ομολογία του Χριστού, και αρνήθηκαν να προσφέρουν θυσία στους θεούς των Περσών, θεούς του ήλιου και της φωτιάς, στην αρχή τους κτύπησαν σκληρά και κατόπιν τους άφησαν γυμνούς τη νύκτα, μέσα σε δριμύ ψύχος. Το πρωΐ τους ρώτησαν: «Απαρνείστε επιτέλους τον Ιησού»; «Να πεθάνουμε θέλουμε για Αυτόν», απάντησαν οι μάρτυρες. Τότε ο άρχοντας διέταξε και τους αποκεφάλισαν. Ανακηρυχθηκαν άγιοι από την Εκκλησία και  μνήμη τους εορτάζεται στις 10 Απριλίου.

## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Οι Άγιοι Ιάκωβος και Αζάς στο *saint.gr*

Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 4ου αιώνα
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Εξαμίλι Θεσσαλονίκης

Το **Εξαμίλι** είναι χωριό του νομού Θεσσαλονίκης και ανήκει στον δήμο Λαγκαδά.

## Πληθυσμός
Στην απογραφή του 2021 καταγράφτηκαν 194 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 241.

## Αξιοθέατα
*Ο **Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου**, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του χωριού.
*Το **ποτάμι**, το οποίο βρίσκεται δυτικά του χωριού.
*"Τα **Πλατάνια**", μία όμορφη τοποθεσία η οποία βρίσκεται **στο ποτάμι** βορειοδυτικά του χωριού. Εδώ, η γιορτή της Πρωτομαγιάς έγινε γνωστή όχι μόνο στα γύρω χωριά, άλλα ακόμη και στην Θεσσαλονίκη!

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Βερτίσκος Θεσσαλονίκης

Ο **Βερτίσκος** είναι χωριό του νομού Θεσσαλονίκης και ανήκει στον δήμο Λαγκαδά.

## Πληθυσμός
Έχει πληθυσμό 252 κατοίκους (Ελληνική Απογραφή 2021) ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 343.

## Αξιοθέατα
*Το **Μνημείο Πεσόντων**, το οποίο είναι πάρκο μνήμης. Βρίσκεται στην βορειοδυτική πλευρά του χωριού.
*Το **παρεκκλήσι** της **Κοιμήσεως της Θεοτόκου**, στην βορειοδυτική έξοδο.
*Ο **Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου**, που βρίσκεται βορειοανατολικά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Κάστρο του Πενζίνο

Το **Κάστρο του Πενζίνο** (πολωνικά: Zamek w Pęzinie) είναι κάστρο που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού Πενζίνο, στο Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας της Πολωνίας. Το κάστρο βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Κρένπιελ και τον παραπόταμό του, τον ποταμό Πενζίνκα. Επί του παρόντος, το κάστρο είναι ιδιόκτητο, ο ιδιοκτήτης του χρησιμοποιεί το οχυρό κυρίως για τη φιλοξενία εκδηλώσεων, συνεδρίων και γαμήλιων εορτασμών.

## Ιστορία
Το κάστρο ανεγέρθηκε από τους Ιππότες της Μάλτας, οι οποίοι από το 1382 είχαν στην κατοχή τους το κάστρο, οι οποίοι έλαβαν ως ιδιοκτησία τους από την οικογένεια Μπορκόβιε. Το κάστρο είχε στρατηγική θέση, καθώς βρίσκεται ανάμεσα στους δύο ποταμούς Κρένπιελ και Πενζίνκα. Το οχυρό χτίστηκε σε έναν τεχνητό λόφο και τα χαρακτηριστικά διάταξης του είναι παρόμοια με τα κοντινά κάστρα στο Γουαγκόβο και στη Σφομπνίτσα, με ένα τείχος τεσσάρων τμημάτων που περιβάλλει μια ακανόνιστη αυλή που συνδέεται με τα τείχη με χώρους διαμονής, τα οποία συνδέονται στα δυτικά με τα οχυρωματικά τείχη. Οι αίθουσες διαβίωσης είχαν παράθυρα μόνο στην εσωτερική πλευρά του κάστρου προς την αυλή.

Το 1492, το κάστρο δόθηκε ως βεντέτα στους Μπορκόβιε από τους Ιππότες της Μάλτας. Οι Μπορκόβιε δεν άλλαξε πολύ το κάστρο εκτός από την προσθήκη παραθύρων στα δυτικά τείχη της οχύρωσης και την προσθήκη αετωμάτων στους χώρους διαβίωσης. Το 1600, το κάστρο υποβλήθηκε σε εκτεταμένες εργασίες, όπου προστέθηκαν ένα τριώροφο καθιστικό, συνδεδεμένο με τα οχυρωματικά τείχη. Το κάστρο ήταν σοβατισμένο και καλυμμένο με διακοσμητικές πέτρες.

Από το 1680, το κάστρο κατείχε η οικογένεια Πουτκαμέρουφ (Puttkamerów), η οποία έγινε ιδιοκτήτρια του κάστρου το 1703. Στα μέσα του 19ου αιώνα, μια νέα πτέρυγα χτίστηκε σε γοτθικό αρχιτεκτονικό στυλ, γνωστή ως νεογοτθική. Στη δεκαετία του 1860, η οικογένεια Πουτκαμέρουφ αποδόμησε τα εξωτερικά κτίρια γύρω από το κάστρο και στη θέση τους έφτιαξε κήπους και ένα υπόστεγο δίπλα στα ερείπια ενός παρεκκλησίου.

Το 1935, μια πυρκαγιά κατέστρεψε την ανατολική πτέρυγα του κάστρου. Το 1936–1940, το κάστρο ανακαινίστηκε και χτίστηκε μια πρόσθετη πτέρυγα πύλης. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το κάστρο κατασχέθηκε από το Κρατικό Αγροτικό Αγρόκτημα στο Πενζίνο. Το κάστρο άρχισε σιγά σιγά να φθείρεται. Η ανακαίνιση του κάστρου ξεκίνησε το 1977 έως το 1990. Το κάστρο πουλήθηκε από το κρατικό Υπουργείο Γεωργίας το 1996 σε μια εταιρεία που ονομάζεται *Rolmłyn*.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία
Χωρούδα Θεσσαλονίκης

Η **Χωρούδα** είναι ένας οικισμός που ανήκει στον νομό Θεσσαλονίκης και στον δήμο Λαγκαδά.

## Πληθυσμός
Σήμερα, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο οικισμός έχει μόλις 51 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Πέντε Βρύσες Θεσσαλονίκης

Το χωριό **Πέντε Βρύσες** ανήκει στον δήμο Λαγκαδά και στον νομό Θεσσαλονίκης.

## Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2021, το χωριό έχει μόλις 302 κάτοικους. 

## Αξιοθέατα
*Η **πλατεία** του χωριού.
*Ο **Ιερός Ναός Γεννήσεως Θεοτόκου**.
*Το **ποταμάκι** που περνάει από την δυτική πλευρά του χωριού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Πολυδένδρι Θεσσαλονίκης

Το **Πολυδένδρι** είναι χωριό του δήμου Λαγκαδά, και επίσης ανήκει στον νομό Θεσσαλονίκης.

## Πληθυσμός
Με την απογραφή που έγινε το 2011, το χωριό κατέγραψε 304 κατοίκους.

## Αξιοθέατα
*Η **κεντρική πλατεία** του χωριού.
*Το **παρεκκλήσι** του **Προφήτη Ηλία** στην βορειοδυτική μεριά του χωριού.
*Το **παρεκκλήσι** του **Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης** στην νοτιοανατολική πλευρά του χωριού.
*Ο **Ιερός Ναός** του **Αγίου Δημητρίου** στην βορειοανατολική πλευρά.
*Το **πάρκο «Καραϊσκάκη»** στην νοτιοανατολική μεριά του χωριού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά