Κράλουβ Ντβουρ

Το **Κράλουβ Ντβουρ** (τσέχικα: Králův Dvůr, γερμανικά: Königshof) είναι πόλη στο διαμέρισμα Μπέρουν στην περιφέρεια Κεντρικής Βοημίας της Τσεχίας. Έχει περίπου 11.000 κατοίκους. Το Κράλουβ Ντβουρ δημιουργεί ένα αστικό συγκρότημα με το Μπέρουν.

## Διοικητικά τμήματα
μικρογραφία|Πλατεία Μίρου, κέντρο του Κράλουβ Ντβουρ
Τα χωριά Κάρλοβα Χουτς, Κζιζάτκι, Λεβίν, Πότσαπλι, Ποπόβιτσε και Ζαχόζανι αποτελούν διοικητικά τμήματα του Κράλουβ Ντβουρ.

## Γεωγραφία
Το Κράλουβ Ντβουρ βρίσκεται περίπου 28 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πράγας και δημιουργεί αστικό συγκρότημα με το Μπέρουν, που βρίσκεται βορειοανατολικά της πόλης. Βρίσκεται κυρίως στα υψίπεδα Χοζόβιτσε. Μόνο η περιοχή του χωριού Ζαχόζανι εκτείνεται στα υψίπεδα Κζίβοκλατ και περιλαμβάνει το υψηλότερο σημείο του Κράλουβ Ντβουρ, τις πλαγιές του λόφου Ντιέντ στα 473 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Ο ποταμός Λίταβκα διαρρέει την πόλη. Ο παραπόταμος του, ο Μλίνσκι, παρέχει ένα σύστημα λιμνών νότια της πόλης. Η τεχνητή λίμνη Σουχομάστσκι χτίστηκε στο ομώνυμο ρέμα σε μια έκταση 90.000 τετραγωνικών μέτρων το 1955–1959. Αρχικά ήταν αποταμιευτήρας νερού για την τοπική βιομηχανία επεξεργασίας σιδήρου, αλλά σήμερα χρησιμοποιείται για την αναπαραγωγή ψαριών και ως απόθεμα πόσιμου νερού.

## Ιστορία
Η πρώτη γραπτή αναφορά του Κράλουβ Ντβουρ είναι από το 1394, όταν ο βασιλιάς Βεντσεσλάβος Δ' της Βοημίας συνελήφθη εδώ από τους ευγενείς της Βοημίας.

Στα μέσα του 13ου αιώνα, ο βασιλιάς Βεντσεσλάβος Α' έχτισε πιθανώς εδώ μια μεσαιωνική αυλή, η οποία το 1585 ξαναχτίστηκε σε αναγεννησιακό κάστρο από την οικογένεια Λόμπκοβιτς, η οποία το κατείχε για ένα διάστημα στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα.

Το 1850, οι δήμοι Κράλουβ Ντβουρ, Ποπόβιτσε, Κάρλοβα Χουτς και Κζιζάτκι συγχωνεύτηκαν και δημιούργησαν έναν ενιαίο δήμο. Το Κράλουβ Ντβουρ εντάχθηκε στο Μπέρουν το 1980 ως οικιστικό και βιομηχανικό προάστιο. Το 1990, το Κράλουβ Ντβουρ έγινε ξανά ανεξάρτητος δήμος. Το 2004 έγινε κωμόπολη.

Το 1988, κατασκευάστηκε ο αυτοκινητόδρομος D5, χωρίζοντας το Κράλουβ Ντβουρ σε δύο μισά. Τα σιδηρουργεία παροπλίστηκαν τη δεκαετία του '90 βελτιώνοντας σημαντικά την ατμοσφαιρική ρύπανση.

### Ιστορία διοικητικών μερών
μικρογραφία|Ποπόβιτσε
Η πρώτη γραπτή αναφορά του Ποπόβιτσε είναι από το 1266, όταν το κατείχε το Αβαείο Χοτιέσοβ. Εδώ βρισκόταν ένα χυτήριο σιδήρου, καθώς και μύλοι σιδήρου με τρεχούμενο νερό, το οποίο τροφοδοτούνταν από ένα σύστημα λιμνών. Έχουν διατηρηθεί δύο λίμνες: Μιέζακ και Ποποβίτσκι.

Η Κάρλοβα Χουτς ήταν ένα χυτήριο σιδήρου, που ιδρύθηκε το αργότερο τη δεκαετία του 1350. Τον 16ο αιώνα, ανήκε στην οικογένεια ευγενών Κάρλοβε του Σβάροβ, από την οποία πήρε το όνομά του. Το 1595, κατασκευάστηκε εδώ η πρώτη υψικάμινος στη Βοημία. Ο οικισμός κατεδαφίστηκε ως επί το πλείστον το 1960, όταν το χυτήριο επεκτάθηκε σε σιδηρουργεία και ιδρύθηκαν εργοστάσια τσιμέντου. Αν και η κλασική παραγωγή υψικαμίνων τελείωσε εδώ τη δεκαετία του '80, η παράδοση της εταιρείας συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Το Πότσαπλι αναφέρεται για πρώτη φορά το 1253. Η εργατική αποικία για τα κοντινά σιδηρουργεία δημιουργήθηκε το 1905. Το 1915, χτίστηκε ένα μνημείο κτίριο του δημοτικού σχολείου.

Το Κζιζάτκι αναφέρεται για πρώτη φορά το 1603. Ήταν μικρός οικισμός πάνω στους λόφους, όπου ζούσαν σιδηρουργοί από την Καρλόβα Χουτ. Εκατό χρόνια αργότερα δεν υπήρχε πλέον, αλλά στα τέλη του 18ου αιώνα αποκαταστάθηκε ξανά.

Η πρώτη γραπτή αναφορά του Λεβίν είναι από το 1391.

Το Ζαχόζανι αναφέρεται για πρώτη φορά το 1525 και το 1980 εντάχθηκε στο Μπέρουν. Μεταξύ 1990 και 2002, το Ζαχόζανι ήταν ανεξάρτητος δήμος και την 1 Ιανουαρίου 2003 εντάχθηκε στο Κράλουβ Ντβουρ.

## Δημογραφικά στοιχεία
Τον 21ο αιώνα, ο πληθυσμός αυξάνεται λόγω της εγγύτητας με την πρωτεύουσα της Πράγας.

## Μεταφορές
μικρογραφία|Κάστρο Κράλουβ Ντβουρ
Ο αυτοκινητόδρομος D5 (με κατεύθυνση από την Πράγα προς το Πίλζεν και περαιτέρω τα τσεχογερμανικά σύνορα στο Ρόζβαντοβ) διέρχεται από την πόλη.

## Αξιοθέατα
μικρογραφία|Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Πότσαπλι
Το κύριο ορόσημο είναι το Κάστρο Κράλουβ Ντβουρ. Το 1585, η πέτρινη αυλή ξαναχτίστηκε σε αναγεννησιακό στυλ σε ένα κλειστό τετραπτέρυγο κάστρο με εσωτερική αυλή. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης πυρκαγιάς το 1712, το κάστρο έχασε μια πτέρυγα. Οι μεγαλύτερες αλλαγές ήρθαν στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, όταν ξαναχτίστηκε σε στυλ μπαρόκ. Έλαβε περίπου τη σημερινή του εμφάνιση, η οποία πιθανότατα δημιουργήθηκε από τον Κίλιαν Ίγκνατς Ντιντζενχόφερ.

Το 1860, το κάστρο πουλήθηκε στον Εμίλ Έγκον Φύρστενμπεργκ, ο οποίος δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να διατηρήσει το ακίνητο σε καλή κατάσταση και το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το κάστρο κρατικοποιήθηκε και οι κρατικές επιχειρήσεις διατηρήθηκαν χρησιμοποιώντας τα κτίριά του ως αποθήκη. Ο κήπος του κάστρου χρησιμοποιήθηκε ως μονοπάτι για τον αυτοκινητόδρομο D5. Το κάστρο πουλήθηκε σε ιδιώτη το 2000 και σχεδιάζεται η ανακατασκευή του.

Η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου χτίστηκε στο Πότσαπλι το 1730–1733, πιθανότατα από τον Κίλιαν Ίγκνατς Ντιντζενχόφερ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Τσεχίας