Ισπανικές Δυτικές Ινδίες

Οι **Ισπανικές Δυτικές Ινδίες**, γνωστές και ως **Ισπανική Καραϊβική** ή **Ισπανικές Αντίλλες** (ισπανικά: "Las Antillas Occidentales* ή "Las Antillas Españolas*,  ήταν ισπανικά εδάφη στην Καραϊβική. Όσον αφορά τη διακυβέρνηση της Ισπανικής Αυτοκρατορίας, οι *Ινδίες* ήταν η ονομασία για όλα τα υπερπόντια εδάφη της και εποπτεύονταν από το Συμβούλιο των Ινδιών, το οποίο ιδρύθηκε το 1524 και είχε έδρα την Ισπανία.  Όταν το Στέμμα ίδρυσε την Αντιβασιλεία της Νέας Ισπανίας το 1535, τα νησιά της Καραϊβικής τέθηκαν υπό τη δικαιοδοσία του.

Τα νησιά που διοικουύνταν από την Ισπανία ήταν κυρίως οι Μεγάλες Αντίλλες: η Ισπανιόλα (συμπεριλαμβανομένης της σύγχρονης Αϊτής και της Δομινικανής Δημοκρατίας ), η Κούβα, η Τζαμάικα και το Πουέρτο Ρίκο. Η πλειοψηφία των Ταΐνο, των ιθαγενών πληθυσμών σε αυτά τα νησιά, είχε εξαφανιστεί ή είχε αναμειχθεί με τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες μέχρι το 1520. Η Ισπανία διεκδίκησε επίσης τις Μικρές Αντίλλες, συμπεριλαμβανομένης της Μαρτινίκας, αλλά αυτά τα μικρότερα νησιά παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα μέχρι που κατακτήθηκαν ή παραχωρήθηκαν σε άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις ως αποτέλεσμα πολέμου ή διπλωματικών συμφωνιών κατά τον 17ο και 18ο αιώνα.

Τα νησιά που έγιναν οι Ισπανικές Δυτικές Ινδίες ήταν το επίκεντρο των ταξιδιών της ισπανικής αποστολής του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική. Κυρίως λόγω της εξοικείωσης που απέκτησαν οι Ισπανοί από τα ταξίδια του Κολόμβου, τα νησιά ήταν επίσης οι πρώτες χώρες που αποικίστηκαν μόνιμα από Ευρωπαίους στην Αμερική. Οι Ισπανικές Δυτικές Ινδίες ήταν επίσης το πιο ανθεκτικό τμήμα της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας της Ισπανίας, που έληξε μόνο με την παράδοση της Κούβας και του Πουέρτο Ρίκο το 1898 στο τέλος του Ισπανοαμερικανικού Πολέμου. Για πάνω από τρεις αιώνες, η Ισπανία έλεγχε ένα δίκτυο λιμανιών στην Καραϊβική, συμπεριλαμβανομένων της Αβάνας (Κούβα), του Σάντο Ντομίνγκο (Δομινικανή Δημοκρατία), του Σαν Χουάν (Πουέρτο Ρίκο), της Καρθαγένης (Κολομβία), της Βερακρούς (Μεξικό) και του Πορτομπέλο (Παναμάς), τα οποία συνδέονταν με γαλέρες.

## Αλλαγή κυριαρχίας ή ανεξαρτησίας

* Η Μαρτινίκα παραχωρήθηκε στη Γαλλία το 1635.
* Τα Νησιά του Κόλπου παραχωρήθηκαν στην Αγγλία το 1643 και στη συνέχεια στην Ονδούρα το 1861.
* Η αποικία του Σαντιάγο — Η Τζαμάικα καταλήφθηκε από την Αγγλία το 1655, όπως επιβεβαιώθηκε με τη Συνθήκη της Μαδρίτης (1670).
Τα Νησιά Κέιμαν παραχωρήθηκαν στην Αγγλία με τη Συνθήκη της Μαδρίτης το 1670.
* Η Αϊτή (δυτική Ισπανιόλα ) παραχωρήθηκε στη Γαλλία με τη Συνθήκη του Ρίσγουικ το 1697 (Σεν Ντομίνγκο).
* Το Τρινιντάντ καταλήφθηκε από τη Βρετανία κατά την εισβολή στο Τρινιντάντ, η οποία επιβεβαιώθηκε με τη Συνθήκη της Αμιένης το 1802.
* Το Γενικό Τάγμα του Σάντο Ντομίνγκο (ανατολική Ισπανιόλα) παραχωρήθηκε στη Γαλλία μετά τον Πόλεμο του Πρώτου Συνασπισμού βάσει της Συνθήκης του Ρίσγουικ το 1697. Αργότερα επιστράφηκε στην Ισπανία και απέκτησε την πρώτη της ανεξαρτησία από την Ισπανία ως Δημοκρατία της Ισπανικής Αϊτής το 1821, στη συνέχεια από την Αϊτή το 1844 ως Πρώτη Δομινικανή Δημοκρατία και τέλος από την Ισπανία στο τέλος του Πολέμου της Δομινικανικής Αποκατάστασης το 1865, όταν ανακηρύχθηκε η Δεύτερη Δομινικανή Δημοκρατία .
* Ο Γενικός Λόχος της Κούβας χάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1898 μετά τον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο, ο οποίος ολοκληρώθηκε με τη Συνθήκη των Παρισίων του 1898.
* Ο Γενικός Λόχος του Πουέρτο Ρίκο χάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1898 μετά τον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο, ο οποίος ολοκληρώθηκε με τη Συνθήκη των Παρισίων του 1898.

## Ισπανική Καραϊβική
Σήμερα, ο όρος **Ισπανική Καραϊβική** ή **Ισπανόφωνη Καραϊβική** αναφέρεται στις ισπανόφωνες περιοχές της Καραϊβικής Θάλασσας, και συγκεκριμένα στην Κούβα, τη Δομινικανή Δημοκρατία και το Πουέρτο Ρίκο. Ένας ακόμη ευρύτερος ορισμός μπορεί να περιλαμβάνει τις ακτές της Καραϊβικής του Μεξικού, της Κεντρικής Αμερικής (Γουατεμάλα, Ονδούρα, Νικαράγουα, Κόστα Ρίκα και Παναμάς) και της Νότιας Αμερικής (Κολομβία και Βενεζουέλα), ωστόσο, εκτός από τον Παναμά, τη Βενεζουέλα και τμήματα της Κολομβίας, οι περισσότερες από αυτές τις χώρες έχουν ελάχιστα πολιτισμικά κοινά με τα ισπανόφωνα νησιά της Καραϊβικής. Περιλαμβάνει περιοχές όπου η κύρια γλώσσα είναι τα ισπανικά και όπου η κληρονομιά της ισπανικής εγκατάστασης και του αποικισμού επηρεάζει τον πολιτισμό, μέσω της θρησκείας, της γλώσσας, της κουζίνας και ούτω καθεξής. Οι ποικιλίες της ισπανικής γλώσσας που κυριαρχούν σε αυτήν την περιοχή είναι γνωστές συλλογικά ως Καραϊβικά Ισπανικά.

Η Ισπανική Καραϊβική (Κούβα, Δομινικανή Δημοκρατία και Πουέρτο Ρίκο) μπορεί να θεωρηθεί ξεχωριστή υποπεριοχή της Λατινικής Αμερικής, πολιτισμικά διακριτή τόσο από τις ηπειρωτικές ισπανόφωνες χώρες όσο και από την μη ισπανόφωνη Καραϊβική. Εκτός από τον πολιτισμό, η ισπανική Καραϊβική διαφέρει και από φυλετική άποψη. Σε αντίθεση με την κυρίαρχα μαύρη πλειοψηφία της μη ισπανόφωνης Καραϊβικής, η ισπανόφωνη Καραϊβική, όπως και άλλες περιοχές της ισπανόφωνης Λατινικής Αμερικής, κυριαρχείται από άτομα μιγάδων. Ωστόσο, στην Ισπανική Καραϊβική, παρόμοια με τη μη Ισπανόφωνη Καραϊβική, υπάρχει μια σημαντική αφρικανική πολιτιστική συνιστώσα. Η πλειοψηφία του μιγαδικού πληθυσμού στην Ισπανική Καραϊβική αποτελείται από μιγάδες, οι οποίοι είναι μικτής λευκής Ισπανικής, μαύρης Δυτικοαφρικανικής και, σε μικρότερο βαθμό, ιθαγενούς καταγωγής Τάινο, οι οποίοι αποτελούν επίσης την πλειοψηφία του συνολικού πληθυσμού, ειδικά στη Δομινικανή Δημοκρατία, σε αντίθεση με τους μιγάδες σε πολλές ηπειρωτικές ισπανόφωνες χώρες. Η ισπανόφωνη Καραϊβική έχει λιγότερη αφρικανική ανάμειξη και επιρροή από την μη ισπανόφωνη Καραϊβική και μεγαλύτερη από τις περισσότερες άλλες ισπανόφωνες περιοχές, ενώ έχει μεγαλύτερη ιθαγενή ανάμειξη από την υπόλοιπη Καραϊβική αλλά λιγότερη από τις ισπανόφωνες περιοχές εκτός της Καραϊβικής. Υπάρχουν επίσης μικρότερες ποσότητες λευκών και μαύρων, οι οποίοι είναι κυρίως ευρωπαϊκής ή αφρικανικής καταγωγής.

Ο μέσος Πορτορικανός αποτελείται από περίπου 65% Ευρωπαίους, 20% Αφρικανούς της Υποσαχάριας Αφρικής και 15% ιθαγενείς. Ο μέσος Δομινικανός είναι περίπου 52% Ευρωπαίος, 40% Αφρικανός της Υποσαχάριας Αφρικής και 8% ιθαγενής. Ο μέσος Κουβανός αποτελείται περίπου από 72% Ευρωπαίους, 20% από Αφρικανούς της Υποσαχάριας Αφρικής και 8% από ιθαγενείς. Η ιθαγενής καταγωγή στην ισπανική Καραϊβική προέρχεται από τον λαό Τάινο, οι οποίοι ήταν ιθαγενείς της περιοχής των Μεγάλων Αντιλλών. Η υποσαχάρια αφρικανική καταγωγή στην ισπανόφωνη Καραϊβική, όπως και στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική, προέρχεται από διάφορα μέρη της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής. Η Ευρωπαϊκή καταγωγή, προέρχεται κυρίως από την Ισπανία, ειδικά από τις νότιες περιοχές της Ισπανίας, όπως η Ανδαλουσία και τα Κανάρια Νησιά. Η ισπανική Καραϊβική αντιμετωπίστηκε ως «ξεχασμένες αποικίες σε τέλμα» κατά την αποικιακή εποχή, με τους Ισπανούς αποίκους που εγκαταστάθηκαν στα νησιά να είναι κυρίως φτωχότεροι αγρότες από τον νότο, ειδικά από τα Κανάρια Νησιά. Η Ισπανική Καραϊβική έχει μεγαλύτερη επιρροή από τα Κανάρια Νησιά σε σύγκριση με την ηπειρωτική Λατινική Αμερική, γεγονός που τα καθιστά την κύρια ευρωπαϊκή προγονική ομάδα, ενώ πολλές πολιτισμικές πτυχές προέρχονται από τους Καναρίους αποίκους, συμπεριλαμβανομένης της ισπανικής προφοράς της Καραϊβικής. Μη Ισπανοί Ευρωπαίοι μετανάστευσαν επίσης στην ισπανική Καραϊβική. Στην πραγματικότητα, λόγω της φυγής των λευκών Γάλλων από την Αϊτή μετά την ανεξαρτησία προς την γύρω Ισπανόφωνη Καραϊβική, περίπου το 18% των επωνύμων στην ισπανική Καραϊβική είναι γαλλικής προέλευσης, το δεύτερο υψηλότερο μετά τα ισπανικά. Αυτό το μείγμα ευρωπαϊκών (ιδιαίτερα των Καναρίων Νήσων), δυτικοαφρικανικών και ταϊνό αντικατοπτρίζεται έντονα στον πολιτισμό. Τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά της ισπανικής Καραϊβικής περιλαμβάνουν μουσικά είδη όπως η σάλσα, η μερένγκε, η μπατσάτα και η ρεγκετόν, καθώς και η αγάπη για το άθλημα του μπέιζμπολ.

Ο όρος χρησιμοποιείται σε αντίθεση με την αγγλόφωνη Καραϊβική, τις Γαλλικές Αντίλλες και την ολλανδική Καραϊβική, οι οποίες είναι άλλες σύγχρονες γλωσσικές διαιρέσεις της περιοχής της Καραϊβικής. Η ισπανόφωνη Καραϊβική αποτελεί μέρος της ευρύτερης ισπανόφωνης Αμερικής, η οποία περιλαμβάνει όλες τις ισπανόφωνες χώρες της Αμερικής. Ιστορικά, οι παράκτιες περιοχές της Ισπανικής Φλόριντα και της Καραϊβικής Νότιας Αμερικής ήταν στενά συνδεδεμένες με την Ισπανική Καραϊβική. Κατά την περίοδο της ισπανικής αποικιοκρατίας του Νέου Κόσμου, οι Ισπανικές Δυτικές Ινδίες αναφέρονταν σε αυτούς τους οικισμούς σε νησιά της Καραϊβικής Θάλασσας υπό πολιτική διοίκηση της Ισπανίας, όπως στη φράση «του 1765 που εξουσιοδότησε επτά θαλάσσια λιμάνια, εκτός από το λιμάνι του Σαν Χουάν, να εμπορεύονται με την Ισπανική Καραϊβική». Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, αυτά τα εδάφη ήταν μέρος της Αντιβασιλείας της Νέας Ισπανίας.

Με τη σύγχρονη έννοια, τα νησιά της Καραϊβικής της Κολομβίας θα μπορούσαν επίσης να συμπεριληφθούν στην ισπανόφωνη Καραϊβική, λόγω του γεγονότος ότι βρίσκονται στην Καραϊβική, αλλά όχι στις Αντίλλες.

## Νησιά
μικρογραφία|Χάρτης των Δυτικών Ινδιών που δημοσιεύτηκε το 1899.
Παρακάτω είναι μια λίστα με νησιά που ανήκουν γεωγραφικά στις Μεγάλες και Μικρές Αντίλλες και τα οποία βρίσκονταν υπό ισπανική κυριαρχία σε διάφορα στάδια της ιστορίας, μέχρι να γίνουν ανεξάρτητα από την Ισπανία. Αρκετά νησιά που προηγουμένως βρίσκονταν σε μεγάλο βαθμό υπό ισπανική κυριαρχία, αλλά από τότε που πέρασαν στην κυριαρχία της Γαλλίας, της Αγγλίας ή της Ολλανδίας, δεν θεωρούνται πλέον μέρος της ισπανικής Καραϊβικής.

Επιπλέον, τα κολομβιανά νησιά Σαν Αντρές, Προβιντένσια και Σάντα Καταλίνα βρίσκονται στην Καραϊβική, αλλά δεν αποτελούν μέρος των Αντιλλών. Υπό διαλείπουσες περιόδους ισπανικής κυριαρχίας, αυτά τα νησιά διοικούνταν ως μέρος της Κύριας Ισπανικής Περιφέρειας (αρχικά Γουατεμάλα και αργότερα Νέα Γρανάδα).

## Παραπομπές

Κατηγορία:Λατινική Αμερική
Κατηγορία:Ιστορία της Καραϊβικής
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Καραϊβικής