open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Θερμοηλεκτρικός σταθμός Ζαπορίζια

Ο **θερμοηλεκτρικός σταθμός Ζαπορίζια** είναι μεγάλος μη πυρηνικός θερμοηλεκτρικός σταθμός στην πόλη Ενερχοντάρ στην Ουκρανία, που κατασκευάστηκε από τη Σοβιετική Ένωση μεταξύ 1971 και 1977. Είναι ο ισχυρότερος θερμοηλεκτρικός σταθμός στην Ουκρανία, με εγκατεστημένη ισχύ 2.850 MWe. Το κύριο καύσιμο του είναι ο άνθρακας. Μπορεί επίσης να κάψει φυσικό αέριο και μαζούτ, και διαθέτει δεξαμενή αποθήκευσης για αυτά τα εφεδρικά καύσιμα δίπλα στις αποθήκες άνθρακα.

Ο σταθμός έχει δύο καμινάδες καυσαερίων ύψους 320 μέτρων, οι οποίες είναι από τις ψηλότερες ανεξάρτητες κατασκευές στην Ουκρανία. Ο σταθμός δεν είναι εξοπλισμένο με κανένα σύστημα αποθείωσης καυσαερίων, αλλά χρησιμοποιεί ηλεκτροστατικούς κατακρημνιστές για την αφαίρεση της ιπτάμενης τέφρας πριν από την εξάντληση των καυσαερίων μέσω μιας από τις δύο καμινάδες. Όπως πολλοί άλλοι σταθμοί παραγωγής με καύση άνθρακα, η τοποθεσία Ζαπορίζια περιλαμβάνει μια λίμνη τέφρας. Η τέφρα άνθρακα από τους λέβητες παραδίδεται με σωλήνα στη λίμνη έκτασης 135 εκταρίων (333 στρεμμάτων) όπου διατίθεται.

Ο σταθμός τροφοδοτεί με ρεύμα τις νότιες περιοχές της Ουκρανίας. Μέρος της ενέργειας μεταδίδεται από τον υποσταθμό του μέσω της Διασταύρωσης Παροχής Ενέργειας Ντριπρό Ενερχοντάρ στη βόρεια πλευρά της τεχνητής λίμνης Καχόβκα.

Στις 4 Μαρτίου 2022, ο θερμοηλεκτρικός σταθμός και ο παρακείμενος πυρηνικός σταθμός Ζαπορίζια καταλήφθηκαν από τις ρωσικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022. Στις 5 Μαΐου 2022, ο θερμοηλεκτρικός σταθμός σταμάτησε να λειτουργεί αφού τελείωσε ο άνθρακας, καθώς δεν μπόρεσε να λάβει περαιτέρω παραδόσεις λόγω της εισβολής.

## Ατύχημα το 2021
Στις 3 Φεβρουαρίου 2021, ολόκληρη η πόλη Ενερχοντάρ, καθώς και πολλές γειτονικές πόλεις έχασαν την ηλεκτροδότηση. Αυτό προκλήθηκε από ένα ατύχημα στον θερμοηλεκτρικό σταθμό Ζαπορίζια, όπου, σύμφωνα με τους αξιωματούχους, η παραγωγή ισχύος των μονάδων των σταθμών έπεσε στο μηδέν.

Προκειμένου να εξισορροπηθεί το σύστημα, η μονάδα ισχύος Νο. 10 του TPP Krivorozhskaya βγήκε εκτός επισκευής πριν από το χρονοδιάγραμμα. Επιπλέον, κατόπιν εντολής της NEC Ukrenergo, οι μονάδες ισχύος Νο. 9 και 12 της Burshtynskaya TPP και Νο. 7 της Dobrotvorskaya TPP συγχρονίστηκαν στο δίκτυο και άρχισαν να παρέχουν ρεύμα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Καμινάδα #1 θερμοηλεκτρικού σταθμού Ζαπορίζια στο SkyscraperPage.com

Κατηγορία:Ουκρανία
BD+60°2522

μικρογραφία|NGC 7635 γύρω από το BD+60 2522 Πηγές: NASA, ESA, και η ομάδα Hubble Heritage Team (STScI/AURA)
Το **BD+60°2522** είναι ένα φωτεινό αστέρι τύπου Ο που έχει δημιουργήσει το Νεφέλωμα Bubble (NGC 7635) με τον αστρικό του άνεμο. Η ακριβής ταξινόμηση του άστρου είναι αβέβαιη, με μια σειρά από φασματικές ιδιαιτερότητες και ασυνέπειες μεταξύ της εμφάνισης του ίδιου του άστρου και των επιπτώσεων στο κοντινό νεφέλωμα, αλλά είναι αναμφίβολα ένα εξαιρετικά φωτεινό αστέρι με θερμή μάζα. Η άμεση φασματοσκοπία αποδίδει μια φασματική κατηγορία O6,5 και μια αποτελεσματική θερμοκρασία γύρω στους 37.500K. Είναι μέλος της αστρικής ένωσης Cassiopeia OB2 στον βραχίονα του Περσέα  του γαλαξία σε απόσταση περίπου 8.500 ετών φωτός.

Αν και το BD+60°2522 είναι περίπου δύο εκατομμυρίων ετών, το γύρω νεφέλωμα είναι προφανώς μόνο περίπου 40.000 ετών. Η φυσαλίδα αναμένεται να σχηματιστεί ως μέτωπο κρούσης όπου ο αστρικός άνεμος συναντά το διαστρικό υλικό σε υπερηχητικές ταχύτητες. Ο άνεμος από BD+60°2522 ταξιδεύει προς τα έξω με ταχύτητα 1.800–2.500&nbsp;km/s, με αποτέλεσμα το αστέρι να χάνει πάνω από το ένα εκατομμυριοστό της μάζας του Ήλιου κάθε χρόνο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αντικείμενα 2MASS
Κατηγορία:Αστέρες τύπου O
Κατηγορία:Κασσιόπη (αστερισμός)
Μπίλι Μέι

Ο **Έντουαρντ Γουίλιαμ Μέι Τζούνιορ**  (*Edward William May Jr.*, 10 Νοεμβρίου 1916 – 22 Ιανουαρίου 2004) ήταν Αμερικανός συνθέτης, διασκευαστής και τρομπετίστας. Συνέθεσε κινηματογραφική και τηλεοπτική μουσική για *τα The Green Hornet* (1966), *The Mod Squad* (1968), *Batman* (με θέμα *Batgirl*, 1967),  και *Naked City* (1960). Συνεργάστηκε σε ταινίες όπως *Pennies from Heaven* (1981) και ενορχήστρωσε το *Cocoon* και *το Cocoon: The Return*, μεταξύ άλλων.

Έγραψε διασκευές για πολλούς κορυφαίους τραγουδιστές, όπως οι Φρανκ Σινάτρα, Νατ Κινγκ Κόουλ, Anita O'Day, Πέγκι Λι, Βικ Ντέιμον, Μπόμπι Ντάριν, Τζόνι Μέρσερ, Έλλα Φιτζέραλντ, Λούις Πρίμα, Κίλι Σμιθ, Jack Jones, Μπινγκ Κρόσμπι, Sandler και Young, Νάνσι Γουίλσον, Ρόουζμαρι Κλούνεϊ, The Andrews Sisters και Έλα Μέι Μορς. Συνεργάστηκε επίσης με τον σατιρικό συγγραφέα Σταν Φρέμπεργκ σε πολλά κλασσικά κωμικά άλμπουμ της δεκαετίας του 1950 και του 1960.

Ως τρομπετίστας στην εποχή των Big Band της δεκαετίας του 1940, ο Μέι ηχογράφησε τραγούδια όπως τα "Measure for Measure", "Long Tall Mama" και " Boom Shot ", με τον Γκλεν Μίλερ και την Ορχήστρα του  και το "The Wrong Idea", "Lumby" και "Wings Over Manhattan" με τον Τσάρλι Μπαρνέτ και την Ορχήστρα του  Με το δικό του συγκρότημα, είχε ένα επιτυχημένο σινγκλ, το " Charmaine ". Στη δεκαετία του 1950 κυκλοφόρησε αρκετά επιτυχημένα άλμπουμ με μοναδικές ορχηστρικές διασκευές και συνθέσεις του, συμπεριλαμβανομένων των *Sorta-May* και *Sorta-Dixie.*

## Επιτυχία
Στην Capitol, ο Μέι έκανε διευθετήσεις για πολλούς κορυφαίους καλλιτέχνες. Τέτοιοι ήταν οι Φρανκ Σινάτρα, Μπινγκ Κρόσμπι, Ρόοζμαρι Κλούνεϊ, Κίλι Σμιθ και άλλοι.
Ο Μέι κέρδισε δύο βραβεία Grammy, συμπεριλαμβανομένων εκίνου για την καλύτερη ερμηνεία από μια Ορχήστρα το 1958 και για την καλύτερη διασκευή το 1959. 

Τη δεκαετία του ' 60 και του '70 επιμελήθηκε πολλές αναδημιουργίες των τραγουδιών της εποχής των μεγάλων ορχηστρών.

## Επιλεγμένες ηχογραφήσεις
Ο Μέι διοργάνωσε και διηύθυνε για πολλούς εξέχοντες τραγουδιστές. Αυτή η λίστα επισημαίνει μερικές από τις ηχογραφήσεις του που επικεντρώθηκαν στα δικά του συγκροτήματα, συνθέσεις και διασκευές.

### Singles
* 1952: Το "Charmaine" (Capitol 1919) κυκλοφόρησε για δύο εβδομάδες, κορυφώθηκε στο Νο. 17 
* 1956: Ο "Κύριος τίτλος από  " (Capitol 3372) καταγράφηκε για δεκατέσσερις εβδομάδες και έφτασε στο Νο. 49.  και Νο. 9 του Ηνωμένου Βασιλείου 

### Άλμπουμ
### Albums
* 1948 *Join the Band*
* 1952 *A Band Is Born*
* 1952 *A Big Band Bash*
* 1953 *Billy May's Bacchanalia*
* 1954 *Sorta-Dixie*
* 1955 *Sorta-May*
* 1955 *Naughty Operetta*
* 1955 *Arthur Murray Cha Cha Mambos*
* 1957 *Jimmy Lunceford in Hi-Fi*
* 1957 *Plays for Fancy Dancin' *
* 1958 *Billy May's Big Fat Brass*
* 1960 *Cha Cha! Billy May*
* 1960 *The Girls and Boys on Broadway*
* 1962 *The Sweetest Swingin' Sounds of Billy May*
* 1962 *Process 70*
* 1963 *Bill's Bag*
* 1966 *Billy May Today!*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Ιερά Μητρόπολις Γάνου και Χώρας

Η **Ιερά Μητρόπολις Γάνου και Χώρας** είναι μία από τις έντεκα ενεργές επαρχίες (Μητροπόλεις) του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Τουρκία.

Η Μητρόπολη βρίσκεται στα παράλια της θάλασσας του Μαρμαρά στην Ανατολική Θράκη. Παλαιότερα έδρα της ήταν το Γάνος (σήμερα *Gaziköy*), και από το 16ο αιώνα η Χώρα (σήμερα *Hoşköy*). Συνορεύει βόρεια και δυτικά με τη Μητρόπολη Ηρακλείας, νοτιοανατολικά με τη Θάλασσα του Μαρμαρά και νοτιοδυτικά με τη Μητρόπολη Μυριοφύτου και Περιστάσεως.

Η έδρα χηρεύει από τις 3 Οκτωβρίου 2022, οπότε παραιτήθηκε ο τελευταίος Μητροπολίτης, Αμφιλόχιος (Τσούκος).

## Ιστορικά στοιχεία
Ο Γάνος (η Γάνος, αργότερα το Γάνος) ιδρύθηκε από Μεγαρείς αποίκους τον 6ο αιώνα π.Χ., στην ακτή της θάλασσας του Μαρμαρά, 165 χλμ. νοτιοδυτικά της Κωνσταντινούπολης. Η Χώρα ιδρύθηκε γύρω στο 1235 από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη, επίσης παραθαλάσσια, 5 χλμ. νοτιοδυτικά του Γάνου.

Πριν τον 13ο αιώνα, ο Γάνος αποτελούσε τμήμα της επισκοπής Πανίου της Μητροπόλεως Ηρακλείας. Πριν το 1324 έγινε αυτόνομη αρχιεπισκοπή και πριν το 1347 προβιβάστηκε σε Μητρόπολη. Τον 16ο αιώνα η έδρα της Μητρόπολης μεταφέρθηκε από το Γάνος στη Χώρα. 

Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών Ελλάδας-Τουρκίας το 1923 δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξος πληθυσμός στα εδάφη της Μητρόπολης. Ο τίτλος του *Μητροπολίτη Γάνου και Χώρας, υπερτίμου και εξάρχου Θράκης παραλίας* αποδόθηκε κατά τα επόμενα πολλά χρόνια σε τιτουλάριους επισκόπους του Πατριαρχείου (στον Παγκράτιο Παραδείση ή Βατοπεδινό από το 1943 ως το 1952 και στον Νεκτάριο Χατζημιχάλη από το 2007 ως το 2009).

Σήμερα η Μητρόπολη Γάνου και Χώρας θεωρείται ενεργή και χηρεύει από την παραίτηση του Αμφιλόχιου (Τσούκου) στις 3 Οκτωβρίου 2022. Πατριαρχικός επίτροπος έχει οριστεί ο Μητροπολίτης Σηλυβρίας Μάξιμος (Βγενόπουλος).

### Επισκοπικός κατάλογος

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  

Γανου και Χωρας

Κατηγορία:Ανατολική Θράκη
Μπαντικότ

μικρογραφία|250px|Μακρύρρυγχο Μπάντικοτ - Long-nosed Bandicoot
**Μπαντικότς, Μπάντικουτς** ή **Μπαντικότες** είναι μια οικογένεια με πάνω από 20 είδη μικρού ή μεσαίου μεγέθους, χερσαίων, σε μεγάλο βαθμό νυχτόβιων παμφάγων μαρσιποφόρων που ανήκουν στην τάξη των πηραμελόμορφων (Peramelemorphia). Είναι ενδημικά της περιοχή της Αυστραλίας και της Νέα Γουινέας, συμπεριλαμβανομένου του αρχιπελάγους του Μπίσμαρκ στα ανατολικά και των νησιών Σέραμ και Χαλμαχέρα στα δυτικά.

## Χαρακτηριστικά
Τα μπάντικοτς φθάνουν το μήκος των 30 έως 80 εκατοστών, συμπεριλαμβανομένου της ουράς των 0 έως 30 εκατοστών. Στο σώμα είναι εύσωμα συνήθως με πυκνό τρίχωμα. Το ρύγχος τους είναι κωνικό και τα πίσω τους άκρα είναι μακρύτερα από τα μπροστινά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πηραμελόμορφα
Κορωνέικη ελιά

μικρογραφία|Κορωνέικη ελιά. Σητεία Λασιθίου Κρήτης Ελλάδα.
Η **Κορωνέικη ελιά** είναι  ποικιλία ελιάς από την Ελλάδα που χρησιμοποιείται κυρίως στην παραγωγή ελαιολάδου . Μαζί με τις ισπανικές ποικιλίες της  Αρμπεκίνα και τις Αρμποζάνα. Οι Κορωνέικες ελιές καλλιεργούνται σε ολόκληρη την Πελοπόννησο και είναι από τις πιο κοινές και πιο κατάλληλες για συστήματα καλλιέργειας υψηλής πυκνότητας σε όλο τον κόσμο,   καθώς οι καρποί της αν και μικροί έχουν υψηλή απόδοση σε λάδι. 
Πατρίδα της κορωνέικης ελιάς είναι η περιοχή της Κορώνης στη Πελοπόννησο αλλά πλέον έχει φυτευτεί και σε άλλες περιοχές στις οποίες είναι γνωστή και σαν  **Ψηλολιά**, **Λαδολιά**, **Ασπρολιά**, **Λιανολιά**, **Βατσίκι** κ.α. 

Η κορωνέικη ελιά καλλιεργείται εκτός από την Ελλάδα και σε  Αλβανία, Αυστραλία, Βραζιλία, Χιλή, Κίνα, Κύπρο, Αίγυπτο, Γαλλία, Ισραήλ, Ιταλία, Μεξικό, Νέα Ζηλανδία, Πορτογαλία, Σαουδική Αραβία, Ισπανία, Τυνησία, Ηνωμένες Πολιτείες και Ουρουγουάη . 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα
Κατηγορία:Ποικιλίες ελιάς
Νησιά Ναυαρχείου

μικρογραφία|Χάρτης της Παπούα Νέα Γουινέα. Τα νησιά Ναυαρχείου βρίσκονται με κόκκινο στο πάνω μέρος του χάρτη.
Τα **Νησιά Ναυαρχείου** (**Admiralty Islands)** είναι ένα σύμπλεγμα 18 νησιών στο αρχιπέλαγος Μπίσμαρκ, στα βόρεια της Παπούα Νέας Γουινέας στον Ειρηνικό Ωκεανό. Συχνά αναφέρονται και **Νήσοι Μανούς** από το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος.

Τα τροπικά αυτά νησιά αποτελούν μέρος της επαρχίας Μανούς, της μικρότερης και λιγότερο κατοικημένης επαρχίας της Περιοχής Νήσων της Παπούα Νέας Γουινέας. Η συνολική έκταση είναι 2.100 τ.χλμ. Πολλά από τα **νησιά Ναυαρχείου** είναι ατόλες και ακατοίκητα.

Τα μεγαλύτερα νησιά είναι η Νήσος Μανούς και η Νήσος Λος Νέγκρος. Τα υπόλοιπα είναι η Νήσος Τονγκ, η Νήσος Παρκ, η Νήσος Ραμπούτγιο, η Νήσος Λου και η Νήσος Μπαλουάν στα ανατολικά, η Νήσος Μπουκέ στα νότια και η Νήσος Μπίπι στα δυτικά της Νήσου Μανούς. Άλλα νησιά με ιδιαίτερη αναφορά στην ιστοριά του Μανούς είναι η Νήσος Νντρόβα, η Νήσος Πιτύλου και η Νήσος Πόναμ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νησιά της Παπούα Νέας Γουινέας
Un uomo (μυθιστόρημα)

**Un uomo** είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο από την Οριάνα Φαλάτσι. Δημοσιεύτηκε στην Ιταλία το 1979 και έχει ως κεντρικό θέμα τη σχέση της Οριάνα Φαλάτσι με τον Αλέκο Παναγούλη. Ψευδοβιογραφία του νεαρού Έλληνα, το βιβλίο είναι γραμμένο με τη μορφή μυθιστορήματος, με αναφορές στη φλογερή, περίπλοκη και θυελλώδη σχέση της συγγραφέως με τον Παναγούλη, ο θάνατος του οποίου η Φαλάτσι δεν μπόρεσε ποτέ να αποδεχθεί ως ατύχημα.

Το βιβλίο μεταφράστηκε στα Ελληνικά από την Τασούλα Καραϊσκάκη και εκδόθηκε στην Αθήνα το 1981.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βιογραφίες
Ντράζαν Γιέρκοβιτς

Ο **Ντράζαν Γιέρκοβιτς** (κροατικά: Dražan Jerković, 6 Αυγούστου 1936 – 9 Δεκεμβρίου 2008) ήταν Γιουγκοσλάβος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και γνώρισε διεθνή καταξίωση σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο αναδεικνυόμενος  δευτεραθλητής Ευρώπης το 1960 με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας, ενώ ήταν πρώτος σκόρερ τόσο σε εκείνη τη διοργάνωση, όσο και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 (μαζί με άλλους πέντε παίκτες).

## Καριέρα

Σχεδόν σε όλη την σταδιοδρομία του ως παίκτης αγωνίστηκε στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ με την οποία σημειώνει περίπου 300 γκολ σε 315 αγώνες. Η μεγάλη ικανότητά του στο σκοράρισμα βασίζονταν κυρίως στα πολύ ισχυρά σουτ που διέθετε. Με το σύλλογο κατέκτησε πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας το 1958 και δύο Λιγκ Καπ (1960 και 1965). Το 1962 ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 16 γκολ.

Με την εθνική ομάδα αγωνίστηκε 21 φορές και σημείωσε 11 γκολ. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1960 σημείωσε τα δύο τελευταία γκολ στον συναρπαστικό ημιτελικό με τη Γαλλία (αποτέλεσμα 5–4) δίνοντας τη νίκη και την πρόκριση στην ομάδα του. Στον τελικό η Γιουγκοσλαβία ηττήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Γιέρκοβιτς αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 σημειώνοντας τέσσερα γκολ, ενώ η εθνική Γιουγκοσλαβίαθνς κατέλαβε την τέταρτη θέση. Αλλεπάλληλοι τραυματισμοί τον κόσμο υποχρεώσαν να αποχωρήσει από την ενεργό δράση σε ηλικία 30 ετών ακολουθώντας στη συνέχεια προπονητική καριέρα.

Θεωρείται από πολλούς ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που αναδείχθηκε από την Κροατία. Ήταν ο πρώτος προπονητής της Εθνικής Κροατίας μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*

 
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές 
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1960
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Οτόγια Γιαμαγκούτσι

Ο **Οτόγια Γιαμαγκούτσι** (ιαπωνικά: 山口 二矢, 22 Φεβρουαρίου 1943 - 2 Νοεμβρίου 1960) ήταν Ιάπωνας ακροδεξιός και υπερθνικιστής, γνωστός για τη δολοφονία του Ινετζίρο Ασανούμα, του τότε προέδρου το Ιαπωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, στις 12 Οκτωβρίου το 1960. Η δολοφονία έγινε σε ζωντανό τηλεοπτικό χρόνο κι ενώ πραγματοποιούταν ντιμπέιτ, στο Hibiya Public Hall, στο Τόκιο, για τις επερχόμενες εκλογές. Ο Γιαμαγκούτσι όρμησε επάνω στη σκηνή και μαχαίρωσε θανάσιμα με τύπου γιακιζάσι ξίφος τον Ασανούμα. Ο Γιαμαγκούτσι, τότε ήταν 17 ετών. Ένα χρόνο πριν υπήρξε και μέλος του ακροδεξιού κόμματος του Μπιν Ακάο, Μεγάλο Πατριωτικό Ιαπωνικό Κόμμα, από το οποίο, ο ίδιος είχε αποχωρήσει.  Σχεδόν δύο εβδομάδες αργότερα της σύλληψής του κι ενώ ακόμα γίνονταν ανακρίσεις, διέπραξε αυτοκτονία. 

Ο Γιαμαγκούτσι, με την πράξη του αυτή, αλλά και την αυτοκτονία, έγινε ήρωας και μάρτυρας του ιαπωνικού ακροδεξιού κινήματος και μέχρι και σήμερα τον τιμούν. Οι πράξεις του, δημιούργησαν προηγούμενο, με αρκετούς να τις αντιγράφουν, όπως το περιστατικό της Σιμανάκα, το 1961. Εμπνευσμένο είναι επίσης και το βραβευμένο με Νόμπελ λογοτέχνημα του *Κενζαμπούρο Όε*, *Seventeen and Death of a Political Youth*. Από το ντιμπέιτ αυτό, έμεινε επίσης γνωστή και η φωτογραφία, του Γιασούσι Ναγκάο, που απαθανατίζει τον Γιαμαγκούτσι να μαχαιρώνει τον Ασανούμα, η οποία κέρδισε το 1960 βραβείο στο World Press Photo of the Year και το 1961 το Βραβείο Πούλιτζερ. Βέβαια, υπάρχει και κινηματογραφικό υλικό από αυτό το ντιμπέιτ.

Ο Γιαμαγκούτσι, γεννήθηκε στο Τόκιο, γόνος σχετικά εύπορης οικογένειας. Ο πατέρας του εργαζόταν στις Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας, όπου είχε φτάσει υψηλό βαθμό, ενώ ήταν κι εγγόνι του Μουρακάμι Ναμιρόκου, ο οποίος ήταν γνωστός για τις νουβέλες του που αφορούσαν τη Γιακούζα. Από τις αρχές όμως τις εφηβείας του, ο αδελφός του τον προσηλύτισε στον ακροδεξιό χώρο και το Μεγάλο Πατριωτικό Κόμμα του Ακάο, ο οποίος ήταν σφοδρός αντικομμουνιστής και υπέρμαχος της πολιτικής των ΗΠΑ. Στα 16 του χρόνια ο Γιαμαγκούτσι ωστόσο έφυγε από το κόμμα, γιατί πίστευε πως ο Ακάο δεν ήταν αρκετά δραστικός. Έτσι, έγινε πιο «αποφασιστικός» και προχώρησε στη δολοφονία. Στις απολογίες του είπε ότι δεν τον κατεύθυνε κανείς. Με μια οδοντόκρεμα έγραψε στον τοίχο της φυλακής του «*Ζήτω ο Αυτοκράτωρ!*», καθώς κι το γνωστό ρητό του σαμουράι Κουσουνόκι Μασασίγκε: «*Αν είχα εφτά ζωές, θα τις θυσίασα όλες για τη χώρα μου*». Κατόπιν, έφτιαξε μια θηλιά με τα κλινοσκεπάσματά του, κρεμάστηκε με αυτά, και πέθανε. Σήμερα, οι στάχτες του Γιαμαγκάτσι, βρίσκονται στο νεκροταφείο Αογιάμα.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*

Κατηγορία:Ιάπωνες αντικομμουνιστές
Κατηγορία:Ιάπωνες εθνικιστές
Κατηγορία:Αυτόχειρες
Κατηγορία:Δολοφόνοι
Σταν Φρέμπεργκ

Ο **Σταν Φρέμπεργκ** (*Stan Freberg,* γεννήθηκε ως **Stanley Friberg**, 7 Αυγούστου 1926 – 7 Απριλίου 2015) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, συγγραφέας, κωμικός, μουσικός, προσωπικότητα του ραδιοφώνου, μαριονετίστας και δημιουργικός διευθυντής διαφήμισης.

Τα πιο γνωστά έργα του περιλαμβάνουν το " St. George and the Dragonet ",  *Stan Freberg Presents the United States of America*, ο ρόλος του στην τηλεοπτική σειρά *Time for Beany*, πολλοί χαρακτήρες στους Looney Tunes όπως ο Pete Puma και ο Bertie και αρκετοί κλασικών τηλεοπτικών διαφημίσεων.

## Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Ο Φρέμπεργκ γεννήθηκε ως Stanley Friberg  στις 7 Αυγούστου 1926 στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια,  γιος της Έβελιν Ντόροθι (το γένος Κόνερ), μιας νοικοκυράς, και του Βίκτορ Ρίτσαρντ Φρίμπεργκ (αργότερα Freberg), ενός βαπτιστή λειτουργού.  Ο Φρέμπεργκ ήταν σουηδικής και ιρλανδικής καταγωγής.   

Επιλέχθηκε στον στρατό των ΗΠΑ από το 1945 έως το 1947 όπου υπηρέτησε στις Ειδικές Δυνάμεις  προσαρτημένοι στο Ιατρικό Σώμα στο Γενικό Νοσοκομείο Μακ Κόρνακ στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια .

Το έργο του Φρέμπεργκ αντανακλούσε τόσο την ευγενική του ευαισθησία (παρά τη φιλελεύθερη χρήση της σάτιρας και της παρωδίας ) όσο και την άρνησή του να δεχτεί τους παρασκευαστές αλκοόλ και καπνού ως χορηγούς - ένα εμπόδιο στη ραδιοφωνική του καριέρα όταν ανέλαβε τον Τζακ Μπένι στο ραδιόφωνο του CBS . 

Η πρώτη σύζυγος του Φρέμπεργκ, Donna, πέθανε το 2000. Είχε δύο παιδιά από αυτόν τον γάμο, τη Donna Jean και τον Donavan . Παντρεύτηκε την Betty Hunter το 2001.

## Θάνατος
Ο Φρέμπεργκ πέθανε στις 7 Απριλίου 2015, σε ηλικία 88 ετών, στο Ιατρικό Κέντρο UCLA, Santa Monica  στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια από πνευμονία .   

## Επιλεγμένη φιλμογραφία
* *Callaway Went Thataway* (1951) στο ρόλο του Marvin
* *Geraldine* (1953) στο ρόλο του Billy Weber
* *Lady and the Tramp* (1955) στο ρόλο του Beaver (φωνή)
* *Tom Thumb* (1958) στο ρόλο του Yawning Man (φωνή)
* *It's a Mad, Mad, Mad, Mad World* (1963) στο ρόλο του Deputy Sheriff
* *I Go Pogo* (1980) στο ρόλο του Albert the Alligator (φωνή)
* *Freakazoid!* (1995) στο ρόλο του Mo-Ron (φωνή)
* *Stuart Little* (1999) στο ρόλο του The Boat Race Announcer (φωνή)
* *Tweety's High-Flying Adventure* (2000) στο ρόλο του Pete Puma / Additional voices (φωνή)
* *Looney Tunes: Back in Action* (2003) στο ρόλο του Junior Bear (φωνή)
* *I Know That Voice* (2013) στο ρόλο του ίδιου

## Δισκογραφία
### Singles

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί ραδιοφώνου
Πιτογουή

Η **πιτογουή** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Pitohui*) είναι γένος ωδικών πτηνών ενδημικών της Νέας Γουινέας, που ανήκει στην οικογένεια του Συκοφάγου, τις οριολίδες. Τα πουλιά στα οποία παλαιότερα δινόταν η ονομασία *pitohuis* διαπιστώθηκε από μια μελέτη του 2008, που εξέτασε την εξελικτική ιστορία τους με βάση το γενετικό υλικό τους, ότι συμπεριελάμβαναν είδη με σχετικώς μικρή συγγένεια μεταξύ τους. Από τότε λοιπόν αρκετά από αυτά έχουν ταξινομηθεί σε άλλα γένη. 

## Ταξινόμηση και συστηματική
Το γένος *Pitohui* εισάχθηκε στην ταξινομική το 1831 από τον Γάλλο φυσιοδίφη Ρενέ Λεσόν. Ο Λεσόν παρέλειψε να αναφέρει το είδος με βάση το οποίο όρισε το γένος (*type species*), αλλά το 1877 αυτό προσδιορίσθηκε ως το *[[Pitohui kirhocephalus]]* από τον Ρίτσαρντ Μπόουντλερ Σαρπ. Η ονομασία «πιτογουή» είναι η λέξη που χρησιμοποιείται για τα είδη *Pitohui kirhocephalus* και *Pitohui uropygialis* στις γλώσσες Παπούα.

Τα πουλιά στα οποία παλαιότερα δινόταν η ονομασία *pitohuis* ταξινομούνται σήμερα σε τρεις διαφορετικές οικογένειες (τις οριολίδες, τις ορεοικίδες και τις παχυκεφαλίδες και αρκετά γένη. Το σημερινό γένος *Pitohui* ταξινομείται σήμερα στην οικογένεια οριολίδες.

### Είδη
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής τέσσερα είδη στο (αναθεωρημένο) γένος *Pitohui*:

* *[[Pitohui kirhocephalus]]*, πιτογουή η κιρροκέφαλος, κοινώς βόρεια πιτογουή
* *[[Pitohui cerviniventris]]*, κοινώς «πιτογουή του Ράτζα Αμπάτ»
* *[[Pitohui uropygialis]]*, πιτογουή η ουροπύγιος, κοινώς νότια πιτογουή
* *[[Pitohui dichrous]]*, πιτογουή η δίχρους, κοινώς κουκουλοφόρα πιτογουή

### Πρώην είδη
Είδη που αναφέρονταν παλαιότερα με την ονομασία «πιτογουή» είναι μεταξύ άλλων και τα εξής:

* *[[Ornorectes cristatus]]* (ορνορέκτης ο λοφιοφόρος), πρώην *Pitohui cristatus*, σήμερα στην οικογένεια ορεοικίδες
* *[[Melanorectes nigrescens]]* (μελανορέκτης ο μέλας), πρώην *Pitohui nigrescens*, σήμερα στην οικογένεια παχυκεφαλίδες
* *[[Pseudorectes incertus]]* (ψευδορέκτης ο αβέβαιος), πρώην *Pitohui incertus*, σήμερα στην οικογένεια παχυκεφαλίδες
* *[[Pseudorectes ferrugineus]]*, πρώην *Pitohui ferrugineus*, σήμερα στην οικογένεια παχυκεφαλίδες
* *[[Pachycephala tenebrosa]]*, πρώην *Pitohui tenebrosus* ή *Colluricincla tenebrosa*, σήμερα στην οικογένεια παχυκεφαλίδες

## Παραπομπές


Πιτογουη
Κυανιστής

Ο **κυανιστής** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Cyanistes*) είναι γένος ωδικών πτηνών της οικογένειας παρίδες και περιλαμβάνει τη γαλαζοπαπαδίτσα.
Η επιστημονική ονομασία του γένους είναι νεολατινική απόδοση του ελληνικού όρου *κυανιστής*, που προέρχεται από το ρήμα *κυανίζω*, το οποίο σημαίνει «αποκλίνω προς το κυανό χρώμα, φαίνομαι σκουρογάλαζος». Οφείλεται στο χαρακτηριστικό χρώμα των πτερύγων του πτηνού.

Παλαιότερα το γένος θεωρείτο ως ένα υπογένος του γένους *[[Parus]]*. Το 2005 μια δημοσίευση περιέγραψε μια μοριακή φυλογενετική μελέτη που εξέτασε ακολουθίες του μιτοχονδριακού DNA μελών της οικογένειας παρίδες και πρότεινε ορισμένα υπογένη της, ανάμεσα στα οποία και το *Cyanistes*, να προαχθούν σε γένη. Η πρόταση αυτή έγινε αποδεκτή από τη Διεθνή Ένωση Ορνιθολόγων και τη Βρετανική Ένωση Ορνιθολόγων.

## Είδη
Το γένος περιλαμβάνει τα παρακάτω τρία είδη:

Το όνομα *Cyanistes* εισάχθηκε στην ταξινομική το 1829 ως ονομασία υπογένους από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γιόχαν Γιάκομπ Κάουπ.

## Παραπομπές


Κυανιστης
Γυμνορίς

Η **γυμνορίς** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Gymnoris*) είναι γένος ωδικών πτηνών που ανήκει στην οικογένεια του σπουργίτη, τις στρουθιίδες. Τα περισσότερα είδη του γένους ζουν στην Αφρική, ενώ ένα ζει στην Ασία.

Το γένος εισάχθηκε στην ταξινομική το 1845 από τον Άγγλο ζωολόγο Έντουαρντ Μπλυθ.  Η ονομασία του συνδυάζει τις αρχαίες ελληνικές λέξεις *γυμνός* και *ρις* = μύτη. Λίγοι όμως ορνιθολόγοι αρνούνται την ύπαρξη του γένους και κατατάσσουν τα είδη του στο γένος πετρονία. Πέραν αυτών, σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής τέσσερα είδη στο γένος *Gymnoris*:

## Παραπομπές


Γυμνορις
Οίκος των Μπαγκρατιόν-Νταβιτασβίλι

μικρογραφία|212x212εσ| Το οικόσημο τού Οίκου των Μπαγκρατιόν-Νταβιτασβίλι.
Οι **Μπαγκρατιόν-Νταβιτασβίλι,** , είναι γεωργιανή ευγενής οικογένεια, υποκλάδος τού κλάδου τού Καχέτι της βασιλικής δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (γεωργ.: Μπαγκρατιόνι). Με τη σειρά του, ο κλάδος τού Καχέτι κατάγεται από τον Γεώργιο Η΄, τελευταίο βασιλιά τού ενωμένου Γεωργιανού βασιλείου και πρώτο βασιλιά τού Καχέτι (ανατολικής Γεωργίας). Η καταγωγή τού υποκλάδου ανάγεται στον Δαβίδ (γεωργ.: Νταβίτ) πρίγκιπα τού Καχέτι. Ο πατέρας αυτού Δημήτριος τυφλώθηκε από τον αδελφό του Γεώργιο Β΄ τον *Κακό*, όταν ο τελευταίος σκότωσε τον βασιλιά πατέρα του Αλέξανδρο Α΄ και σφετερίστηκε το στέμμα το 1511. Ο Δημήτριος αποκλήθηκε ο *Τυφλός* (γεωργ.: Τβαλνταμτσάρι)

Οι Μπαγκρατιόν-Νταβιτασβίλι διέφυγαν από το Kαχέτι στο γειτονικό γεωργιανό βασίλειο τού Kάρτλι (κεντρική Γεωργία), όπου παρέμειναν ως πριγκιπική οικογένεια. Μετά την προσάρτηση της Γεωργίας από την Αυτοκρατορική Ρωσία, η οικογένεια, στο πρόσωπο τού Σολομώντα Μπαγκρατιόν-Νταβιτασβίλι, επιβεβαιώθηκε στην πριγκιπική θέση (, Μπαγκρατιόν-Νταβίντοφ) στις 21 Δεκεμβρίου 1849. 

## Bιβλιογραφικές αναφορές
* Toumanoff, C. Iberia on the Eve of Bagratid Rule, p. 22, cited in: Suny (1994), note 30, p. 349: "All this has now come to be accepted in modern Georgian historiography".
* Toumanoff, Cyril, "Armenia and Georgia", in The Cambridge Medieval History, Cambridge, 1966, vol.

Κατηγορία:Γεωργιανές ευγενείς οικογένειες
Ασώτιος Γ΄ του Ταρόν

Ο **Ασότ Γ΄** (*Ασώτιος* των βυζαντινών πηγών), αρμεν.: Ashot III, αραβικά : *Ashūṭ ibn Ghirghūr* και *Ibn Ṭurnīq, (άκμασε π. 900-967* ) ήταν ο τελευταίος ανεξάρτητος ηγεμόνας της νότιας αρμενικής περιοχής Tαρόν από το  μέχρι το τέλος του το 967.

## Βιογραφία
Ήταν φυσικός (νόθος) γιος τού Γρηγόριου Α΄ τού Ταρόν και ετεροθαλής αδελφός τού Βαγράτ Β΄ τού Ταρόν. Η οικογένεια ήταν κλάδος της δυναστείας των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι).  Λίγα είναι γνωστά για την πρώιμη ζωή του. Σύμφωνα με το *[[Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν|Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας]]* τού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Κωνσταντίνου Ζ΄ των Μακεδόνων (βασ. 913–959), στα νιάτα του επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη και έλαβε τον τίτλο τού *[[Πρωτοσπαθάριος|πρωτοσπαθάριου]]*, γεγονός που χρονολογείται από τον ιστορικό και γενεαλόγο Κύριλ Τουμάνοφ στο . Μία δεύτερη επίσκεψη, που χρονολογείται από τον Τουμάνοφ στο , κατέληξε στην απονομή τού τίτλου τού *[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]*.  Μετά το τέλος τού Γρηγορίου Α΄ (κάποια στιγμή μεταξύ 923 και 936),  ο Ασότ Γ΄ και ο ετεροθαλής αδελφός του Βαγράτ Β΄ ανέλαβαν την ηγεμονία, αλλά η εξουσία τους περιοριζόταν μόνο σε μέρος τού Ταρόν: περίπου το ήμισυ ελεγχόταν από τον εξάδελφό τους Τορνίκη, γιο τού θείου τους Αμπού Γκανίμ, που είχε και τον τίτλο τού *πατρικίου*. Ένας αγώνας ξεκίνησε μεταξύ των εξαδέλφων, αναγκάζοντας τον Τορνίκη να παραδώσει τα εδάφη του στον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Ρωμανό Α΄ Λεκαπηνό (βασ. 920–944 ). Όταν ο Τορνίκης απεβίωσε, ο Ρωμανός Α΄ έστειλε απεσταλμένους να παραλάβουν τα εδάφη που είχε υποσχεθεί, αλλά οι αδελφοί Ασότ Γ΄ και Βαγράτ Β΄ κατάφεραν να πείσουν τον Αυτοκράτορα να τους αφήσει τα εδάφη τού Τορνίκη, με αντάλλαγμα το φρούριο τού Ολνούτιν.  

Μέχρι το 940, ο Βαγράτ Β΄ είχε αποβιώσει και έτσι ο Ασότ Γ΄ βασίλευσε ως μοναδικός πρίγκιπας τού Ταρόν. Εκείνη τη χρονιά, ο Χαμδανίδης πρίγκιπας Σαΐφ αλ-Ντάουλα εισέβαλε στην Αρμενία. Ο Άραβας ιστορικός Ιμπν Ζαφίρ καταγράφει ότι ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα κατέστρεψε το Tαρόν και πολιόρκησε την πρωτεύουσά του Mους. Τελικά ο Ασότ Γ΄ —τον οποίο ο Ιμπν Ζαφίρ αποκαλεί «βασιλιά της Αρμενίας και της Γεωργίας»— αναγκάστηκε να τού δηλώσει υποτέλεια, να παραδώσει τις πόλεις Σασούν και Κουλμπ και να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του στο Ταντβάν κοντά στη λίμνη Βαν.  Ο Ασότ Γ΄ συνέχισε να κυβερνά το Ταρόν μέχρι το τέλος του στα τέλη τού καλοκαιριού ή στις αρχές τού φθινοπώρου τού 967 (που χρονολογείται από κάποιους προηγούμενους ιστορικούς στο 966). Μετά το τέλος του, οι γιοι του:
* Γρηγόριος και 
* Βαγράτ 
παρέδωσαν το πριγκιπάτο στους Βυζαντινούς και ανέλαβαν οι ίδιοι τη βυζαντινή υπηρεσία, ιδρύοντας την ευγενή οικογένεια των Ταρωνιτών.  

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βαγρατίδες
Αμπού Γκανίμ

Ο **Αμπού Γκανίμ**, Abu Ghanim, αρμενικά: *Abułanam*, στις βυζαντινές πηγές: **Απογάνεμ**, ήταν Αρμένιος ευγενής τού Οίκου των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) και ηγεμόνας τμήματος της νότιας αρμενικής περιοχής Tαρόν στις αρχές του 9ου/10ου αι.

## Βιογραφίες
Ήταν αδελφός τού πρίγκιπα Γρηγόριου Α΄ τού Ταρόν και ήταν ο ίδιος ο *de facto* ηγεμόνας τού μισού περίπου πριγκιπάτου.  Όπως και άλλες Αρμενικές μορφές της περιόδου, είναι γνωστός στην ιστορία μόνο με το αραβικό του όνομα, για το οποίο οι απόψεις ποικίλλουν: ορισμένοι μελετητές το θεωρούν απλό παρωνύμιο ή όνομα, άλλοι το θεωρούν κανονικό όνομα βαπτίσματος.  Σύμφωνα με το *[[Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν|Προς τον υιόν Ρωμανόν περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας]]* τού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Κωνσταντίνου Ζ΄ των Μακεδόνων τού *Πορφυρογέννητου* (βασ. 913–959), ο Αμπού Γκανίμ και οι ανιψιοί του, οι «γιοι τού Αρκάικα» —ο «Αρκάικας» έχει ταυτιστεί με τον Ασότ Β΄ τού Ταρόν, είτε με τον πατέρα του Δαβίδ — συνόδευσε τον Βυζαντινό απεσταλμένο Κωνσταντίνο Λίβα στη βυζαντινή πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Λέοντος ΣΤ΄ των Μακεδόνων τού *Σοφού* (βασ. 886–912) και έλαβε τον βαθμό τού *[[Πρωτοσπαθάριος|πρωτοσπαθάριου]]*.  Η επίσκεψη επαναλήφθηκε κάποια στιγμή αργότερα, με διάφορες χρονολογήσεις από σύγχρονους μελετητές π. 900 ή μεταξύ τού 906 και τού τέλους τού Λέοντα ΣΤ΄ το 912. Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης, ο Aπογάνεμ έλαβε τον τίτλο τού *[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]* και κανονίστηκε ένας γάμος μεταξύ τού Aπογάνεμ και της κόρης τού Κωνσταντίνου Λιβός. Ο γάμος όμως δεν έγινε ποτέ, γιατί ο Απογάνεμ απεβίωσε σε ένα ταξίδι στην πατρίδα του, πριν προλάβει να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη.  Ο Αμπού Γκανίμ προφανώς ήταν ήδη νυμφευμένος μία φορά, διότι έχει καταγραφεί ότι είχε έναν ή περισσότερους ανήλικους γιους τη στιγμή τού τέλους του: ο μόνος γιος του που βεβαιώνεται ξεκάθαρα είναι ο:
* Τορνίκης, αλλά πιθανώς υπήρχαν περισσότεροι, οι οποίοι κατονομάζονται στις σύγχρονες αρμενικές πηγές ως:
* Βαχάν και 
* Σμπάτ. 

## Παραπομπές

## Πηγές
* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.

Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βαγρατίδες
Ρυγχίνοι

Οι **Ρυγχίνοι** ήταν Σκλαβηνίες, Νότιοι Σλάβοι που εγκαταστάθηκαν τον 7ο αιώνα μ.Χ. στην κεντρική Μακεδονία. Ο Τράιαν Στοϊανόβιτς τους αναφέρει σαν «*Σλάβοι*» ή «*Αβαροσλάβοι*» αλλά το όνομα τους πιθανότατα προήλθε από έναν παραπόταμο ανάμεσα στον Αξιό και τον Στρυμόνα. Η φυλή τους καταγράφεται στα Θαύματα του Αγίου Δημητρίου σαν μία από τις φυλές των Σκλαβήνων που πολιόρκησαν τη Θεσσαλονίκη, στα μέσα του 7ου αιώνα ο αρχηγός τους ονομαζόταν Περβούνδος. Οι Ρυγχίνοι ήταν πανίσχυρη φυλή, όταν ο Περβούνδος συνελήφθη και εκτελέστηκε από τους Βυζαντινούς συμμάχησαν με τους Δραγουβίτες και τους Σαγουδάτους και προχώρησαν στη δεύτερη ανεπιτυχή πολιορκία της Θεσσαλονίκης (676-678). Τον επόμενο αιώνα οι Ρυγχίνοι, οι Βλαχορυγχίνοι και οι Σαγουδάτοι μετακινήθηκαν λίγο ανατολικότερα και εγκαταστάθηκαν στη Χαλκιδική. Ο Πορφύριος Ουσπένσκι βρήκε στη Μονή Κωνσταμονίτου ένα έγγραφο που έδινε την πληροφορία ότι οι Ρυγχίνοι και οι Σαγουδάτοι ήρθαν από τη Βουλγαρία στη Χερσόνησο του Άθω μέσω της Μακεδονίας την εποχή της Εικονομαχίας. Το όνομα «*Βλαχορυγχίνοι*» πιθανότατα να υποδηλώνει ανάμειξη των Ρυγχίνων με Βλάχους ή Λατινόφωνους.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Curta, Florin (2006). Southeastern Europe in the Middle Ages, 500–1250. Cambridge: Cambridge University Press.

Κατηγορία:7ος αιώνας στην Ευρώπη
Κατηγορία:Σκλαβηνίες
Κατηγορία:Μεσαιωνική Μακεδονία
Γκαγκίκ του Καχέτι

Ο **Γκαγκίκ**, Gagik, , (απεβ. το 1058) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκατούνι) ήταν βασιλιάς τού Καχέτι και τού Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1039 έως το 1058.

## Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αρμένιου βασιλιά Δαβίδ Α΄ τού Λορί και της Γεωργιανής συζύγου του, αδελφής τού βασιλιά Γεωργίου Γ΄ τού Καχέτι, που υιοθέτησε τον Γκαγκίκ ως γιο και διάδοχό του. Όταν ο Γεώργιος Γ΄ απεβίωσε το 1029, ο βασιλιάς Bαγράτ Δ΄ της Γεωργίας προσάρτησε το Kαχέτι στο βασίλειό του, αλλά το 1039 η αριστοκρατία τού Kαχέτι επέτυχε να αποκαταστήσει τη μοναρχία και εγκατέστησε τον Γκαγκίκ ως βασιλιά.

Μέσω ελιγμών μεταξύ τού Βαγράτ Δ΄ και τού ισχυρού Γεωργιανού πολέμαρχου Λιπαρίτ Ορμπελιάνι, ο Γκαγκίκ κατάφερε να διατηρήσει το στέμμα του και την ακεραιότητα τού βασιλείου του. Βοήθησε τον Βαγράτ Δ΄ στις αποστολές του κατά τού εμιράτου της Τιφλίδας, αλλά όταν ο βασιλιάς της Γεωργίας προσπάθησε να πάρει τις κτήσεις τού Γκαγκίκ στο Χερέτι, ο Γκαγκίκ συμμάχησε με τον Λιπαρίτ στην εξέγερση τού 1046-47 κατά τού Βαγράτ Δ΄ και επέτυχε λίγο πολύ σταθερό έλεγχο των εδαφών του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αγκσαρτάν Α΄.

## Βιβλιογραφία
* 

Κατηγορία:Βασιλείς του Καχέτι και του Χερέτι
Βροχή κρέατος στο Κεντάκι

Η **βροχή κρέατος στο Κεντάκι** ήταν ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στις 3 Μαρτίου του 1876 σε κομητεία του Κεντάκι των Ηνωμένων Πολιτειών από τις 11 π.μ. έως τις 12 το μεσημέρι. Κατά την διάρκεια του περιστατικού κομμάτια κόκκινου κρέατος μεγέθους 5 × 5 εκατοστών, με τουλάχιστον ένα κομμάτι μεγέθους 10 × 10 εκ., έπεσαν από τον ουρανό στην κοινότητα Ολύμπια στην πολιτεία του Κεντάκι. Υπήρξαν διάφορες θεωρίες που προσπάθησαν να εξηγήσουν την προέλευση του κρέατος, με την επικρατέστερη να αποδίδει την βροχή κρέατος σε αρπακτικά πτηνά, όπως γύπες, που εκστόμισαν τα γεύματά τους. Ο ακριβής τύπος κρέατος ή αν ήταν καν κρέας δεν προσδιορίστηκε ποτέ. Το φαινόμενο καταγράφηκε από διάφορες εφημερίδες της εποχής, συμπεριλαμβανομένης της ''New York Times''.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κεντάκι
Κατηγορία:Ανεξήγητα φαινόμενα
Γεώργιος Δ΄ του Καχέτι

O **Kβιρίκε Δ΄**, Kvirike IV, , (απεβ. το 1102) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) ήταν βασιλιάς τού Καχέτι και τού Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1084 έως το 1102.

## Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του Αγσαρτάν Α΄ μετά το τέλος εκείνου. Κυβέρνησε ως υποτελής της δυναστείας των Σελτζούκων και εναντιώθηκε στον ενεργητικό γεωργιανό βασιλιά Δαυίδ Δ΄, ο οποίος ακολούθησε μία σθεναρή εσωτερική και εξωτερική πολιτική με στόχο να επιβεβαιώσει την ακεραιότητα της Γεωργίας και την ηγεμονία της στον Καύκασο. Ο Κβιρίκε Δ΄ έχασε το φρούριο Ζενταζένι από τον Δαβίδ Δ΄, αλλά κατάφερε να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον γιο του Αγκσαρτάν Β΄.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Toumanoff, Cyrille (1976, Ρώμη). Manuel de Généalogie et de Chronologie pour le Caucase chrétien (Arménie, Géorgie, Albanie).
* Βαχουστι Μπαγκατιονι . История царства грузинского. Возникновение и жизнь Кахети и Эрети. Ч.1.

Κατηγορία:Βασιλείς του Καχέτι και του Χερέτι
Αγκσαρτάν Β΄ του Καχέτι

Ο **Αγκσαρτάν Β΄**, Agsartan ΙΙ,  (άκμασε 1102 - 1105) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι), ήταν ο τελευταίος βασιλιάς τού μεσαιωνικού Kαχέτι και Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1102 έως το 1105.

## Βιογραφία
Διαδέχτηκε τον πατέρα του Γεώργιο Δ΄ μετά το τέλος εκείνου. Οι μεσαιωνικοί γεωργιανοί χρονικογράφοι τον χαρακτηρίζουν ως έναν επιπόλαιο άνθρωπο, τού οποίου η αδαής διακυβέρνηση προσέλκυσε πολλούς μεγάλους ευγενείς σε αντιπολίτευση. Το 1105 ο Αγκσαρτάν Β΄ συνελήφθη από τους υποτελείς του, τους πρίγκιπες Aρισιάνι τού Χερέτι,  και παραδόθηκε στον βασιλιά Δαυίδ Δ΄ της Γεωργίας, ο οποίος τελικά προσάρτησε το βασίλειο τού Καχέτι στο ενοποιημένο Γεωργιανό βασίλειο.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Βασιλείς του Καχέτι και του Χερέτι
Γεώργιος Β΄ του Λορί

Ο **Γεώργιος/Κιουρίκε Β΄**, Kiurike II, εναλλακτικά γράφεται Gorige, Korike ή Gurgen (άκμασε 1048 - 1089) από τον Δυναστεία των Μπαγκρατουνί ήταν ο τρίτος βασιλιάς τού βασιλείου τού Λορί (1048-1089). 

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Δαβίδ Α΄ τού Ακτήμονα (Ανογκίν) βασιλιά τού Τασίρ-Ντζοραγκέτ (= Λορί). Αδελφός του ήταν ο Γκαγκίκ του Καχέτι. 

Έγινε βασιλιάς στο Λορί και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Δαβίδ Β΄. 

## Οικογένεια
Είχε τέκνα:
* Δαβίδ Β΄ βασιλιάς τού Λορί (βασ. 1089-1113).
* Αμπάς Α΄ βασιλιάς του Λορί (1089-1113).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασιλείς του Τασίρ-Ντζοραγκέτ
Δαβίδ Β΄ του Λορί

Ο **Δαβίδ Β΄**, (άκμασε 1089 - 1113) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) διαδέχθηκε τον πατέρα του Γεώργιο Β΄ στο θρόνο τού βασιλείου τού Tασίρ-Ντζοραγκέτ (= Λορί). Κυβέρνησε μαζί με τον αδελφό του Αμπάς Α΄. Αντιμέτωπος με την επέκταση των Σελτζούκων Τούρκων και των Βαγκρατιδών της Γεωργίας, μετέφερε την πρωτεύουσά του στο Mατσναμπέρντ το 1111, όπου κυβέρνησε μέχρι το 1118.

## Βιογραφία
Τον διαδέχθηκαν ο γιος του Γεώργιος Γ΄ και μετά ο γιος αυτού Αμπάς Β΄. Ωστόσο, δεν είχαν το κύρος ή τη δύναμη των προγόνων τους. Μετά το τέλος τού Αμπάς Β΄, η αδελφή του Μπορίν μεγάλωσε τον γιο της Αγκσαρτάν ως κληρονόμο. Αυτός με τη σειρά του έγινε πατέρας τού τελευταίου μέλους της οικογένειας, τού Γεωργίου Δ΄, ο οποίος απεβίωσε χωρίς διαδόχους. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 

Κατηγορία:Βασιλείς του Τασίρ-Ντζοραγκέτ
Αγκσαρτάν Α΄ του Καχέτι

Ο **Αγκσαρτάν Α΄**, Aghsartan I, , (απεβ. το 1084) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) ήταν βασιλιάς τού Καχέτι και τού Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1058 μέχρι το τέλος του το 1084.

## Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του Γκαγκίκ του Καχέτι, μετά το τέλος εκείνου. Η βασιλεία του συνέπεσε με τις επιδρομές των Σελτζούκων στα γεωργιανά εδάφη και τις επίμονες προσπάθειες των Γεωργιανών Βαγρατιδών βασιλέων να φέρουν όλες τις γεωργιανές πολιτικές στο ενιαίο βασίλειό τους. Το 1068 ο Αγκσαρτάν Α΄ υποτάχθηκε στον σουλτάνο Αλπ Αρσλάν των Σελτζούκων, και συμφώνησε να πληρώσει φόρο υποτέλειας και εξασφάλισε την τουρκική υποστήριξη κατά τού βασιλιά Βαγράτιος Δ΄ της Γεωργίας, που είχε καταλάβει μέρος της επικράτειας τού Καχέτι. Συνέχισε τον αγώνα του ενάντια στην συγκεντρωτική πολιτική τού Γεωργιανού στέμματος υπό τον διάδοχο τού Βαγράτ Γεώργιο Β΄ και συμμάχησε με την επαναστατική φυλή των Λιπαριτιδών, αλλά στη συνέχεια μετέφερε την υπακοή του στον Γεώργιο Β΄ και τον βοήθησε να αντιμετωπίσει τη φεουδαρχική αντιπολίτευση και στη συνέχεια να πολεμήσει την εισβολή των Σελτζούκων το 1074 υπό τον σουλτάνο Μαλίκ Σαχ Α΄. Ωστόσο, όταν ο Γεώργιος Β΄ έκανε ειρήνη με τον σουλτάνο στις αρχές της δεκαετίας του 1080, ο τελευταίος αναγνώρισε τον βασιλιά της Γεωργίας ως τον μόνο νόμιμο κύριο τού Καχέτι και τού έδωσε μία δύναμη Σελτζούκων για να κατακτήσει την περιοχή. Ο Γεώργιος Β΄, επικεφαλής ενός συνδυασμένου στρατού Γεωργίας-Σελτζούκων, πολιόρκησε το Καχετικό φρούριο Βεζίνι, αλλά δεν κατάφερε να το καταλάβει και αποχώρησε. Ο Αγκσαρτάν Α΄ άδραξε αμέσως την ευκαιρία για να υποσχεθεί την πίστη του στους Σελτζούκους: πήγε στον Μαλίκ Σαχ και ασπάστηκε το Ισλάμ, κερδίζοντας έτσι μία σελτζουκική προστασία ενάντια στις φιλοδοξίες τού βασιλιά της Γεωργίας. Απεβίωσε το 1084 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γεώργιος Δ΄.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Toumanoff, Cyrille (1976, Ρώμη). Manuel de Généalogie et de Chronologie pour le Caucase chrétien (Arménie, Géorgie, Albanie).
* Βαχουστι Μπαγκατιονι . История царства грузинского. Возникновение и жизнь Кахети и Эрети. Ч.1.

Κατηγορία:Βασιλείς του Καχέτι και του Χερέτι
Ρόντρι ο Μέγας

Ο **Ρόντρι απ Μέρφυν** (oυαλικά: *Rhodri ap Merfyn*), αργότερα γνωστός ως **Ρόντρι ο Μέγας** (*Rhodri Mawr,* αγγλικα*: Rhodri the Great*), ήταν βασιλιάς του Ουαλικού βασιλείου Γκουίνεθ από το 844, όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του, βασιλιά Μέρφυν, έως το 873 ή 877. Κατέλαβε το βασίλειο του Πόουις (ουαλικά: *Powys*) το 856 και το Σέισελουγκ (*Seisyllwg*) το 871. Στα Χρονικά του Άλστερ αποκαλείται «βασιλιάς των Βρετανών». Κατά την διάρκεια της βασιλείας του αντιμετώπισε πιέσεις από το βασίλειο της Αγγλίας και απέκρουσε με επιτυχία τις επιθέσεις των Βίκινγκ. Υπάρχει ασυμφωνία στις ιστορικές πηγές αναφορικά με το έτος θανάτου του Ρόντρι. Το Χρονικό των Πριγκήπων αναφέρει πως ο Ρόντρι πέθανε σε μάχη το 873, ενώ τα Χρονικά της Ουαλίας φαίνεται να τοποθετούν τον θάνατό του το 877. Μετά τον θάνατό του ο Ρόντρι άφησε την επικράτειά του στους έξι γιούς του, ώστε να την μοιράσουν μεταξύ τους. Σύμφωνα με την παράδοση, ο μεγαλύτερος γιός του, Άναραουντ, ανέλαβε το βασίλειο του Γκουίνεθ (873-77 - 916) και έγινε πρώτος βασιλιάς του νεοϊδρυθέντος οίκου των Άμπερφραου. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Ουαλίας
Σόνια Θεοδωρίδου

Η **Σόνια Θεοδωρίδου** (Βέροια,  18 Μαρτίου 1958) είναι Ελληνίδα υψίφωνος, η  οποία έχει ερμηνεύσει σημαντικούς ρόλους όπερας διεθνώς.

## Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Θεοδωρίδου γεννήθηκε στη Βέροια της Μακεδονίας και μεγάλωσε στη Χαραυγή, ένα χωριό της Αγίας Παρασκευής Εορδαίας. Παρακολούθησε το Ελληνικό Εθνικό Ωδείο (που ίδρυσε ο συνθέτης Μανώλης Καλομοίρης), αποφοιτώντας με άριστα. Έλαβε υποτροφία Μαρία Κάλλας για σπουδές στη Μουσική Ακαδημία της Κολωνίας και αργότερα μετακόμισε στο Λονδίνο για να σπουδάσει με τη Βέρα Ρόζσα.

## Καριέρα
Έχει συνεργαστεί με την Όπερα της Φρανκφούρτης, την Κρατική Όπερα του Βερολίνου, την Deutsche Oper Berlin, την Κρατική Όπερα του Αμβούργου, το Εθνικό Θέατρο του Μονάχου, το Κρατικό Θέατρο της Στουτγάρδης, το Theatre Royal de la Monnaie, το Théâtre du Châtelet, το Teatro Comunale di Firenze, το Teatro la Fenice, το Theater Basel, την Opéra National de Lyon, την Opéra National de Montpellier, την Κρατική Όπερα της Ουγγαρίας, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, το Θέατρο Ηρώδου Αττικού, το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου και το Αρχαίο Θέατρο Δελφών. Στους ρόλους της Θεοδωρίδου περιλαμβάνονται οι Fiordiligi στο *[[Έτσι κάνουν όλες]]*, η Elvira στο *[[Ντον Τζοβάννι]]*, η Pamina στο *[[Ο Μαγικός Αυλός]]*, ο ομώνυμος ρόλος στην *[[Αλτσίνα]]*, η Violetta στην *[[Τραβιάτα]]*, η Gilda στο *[[Ριγκολέττο]]*, η Angelica στο *Suor Angelica*, η Mimi στο *[[Λα Μποέμ (Πουτσίνι)|Λα Μποέμ]],* η *Euridice*, Salud στο *La vida breve*, η Fiorilla στο *[[Ο Τούρκος στην Ιταλία]]*, η Corinna στο *Il viaggio à Reims*, η Giulietta στο *I Capuleti ei Montecchi*, ο ομώνυμος ρόλος στο *Maria Stuarda*, η Κλεοπάτρα στο *[[Ο Ιούλιος Καίσαρ στην Αίγυπτο (Χαίντελ)|Ο Ιούλιος Καίσαρ στην Αίγυπτο]]*, η Jenny στο *Mahagonny* και το *[[Καβαλερία Ρουστικάνα]]*. Έχει κυκλοφορήσει δύο CD όπερας.

Η Θεοδωρίδου έχει πει σε συνεντεύξεις της ότι της αρέσει να τραγουδά το έργο των Ζακ Μπρελ, Κουρτ Βάιλ, Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη και Εντίθ Πιάφ όσο της αρέσει και η όπερα. Το 2010 μαζί με τον σύζυγό της (μαέστρος Θοδωρής Ορφανίδης) δημιούργησαν την «Orchestra Mobile», μια ορχήστρα που αποτελείται από καταξιωμένους Ευρωπαίους μουσικούς που μπορούν να παίξουν σε κάθε πόλη κυριολεκτικά ταυτόχρονα. Τον Απρίλιο του 2011, διοργάνωσε και πραγματοποίησε μια φιλανθρωπική συναυλία με την Orchestra Mobile στο Μέγαρο Μουσικής Παρνασσός στην Αθήνα για τη στήριξη των θυμάτων του σεισμού της Ιαπωνίας του 2011.

## Προσωπική ζωή
Τον Αύγουστο του 2011, η Θεοδωρίδου παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Ορφανίδη, μαέστρο, στην Κρήτη. Χώρισαν το 2020, ενώ η Σονια ξαναπαντρευτηκε το Σεπτέμβριο του 2022, με τον Δημήτρη Τσαγκρη. 

Η Θεοδωρίδου έχει έναν γιο από τον πρώτο της γάμο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα
* Θόδωρος Ορφανίδης 
* Orchestra Mobile 
* Η Ανθρώπινη Φωνή 

Κατηγορία:Ελληνίδες υψίφωνοι
Κατηγορία:Ελληνίδες μουσικοί
Γαλλικό φιλί

μικρογραφία|Νεαρό ζευγάρι σε γαλλικό φιλί
μικρογραφία|Γαλλικό φιλί
Το **γαλλικό φιλί**, γνωστό και ως **καταγλωττισμός** ή **φιλί με γλώσσα** ή **βαθύ φιλί**, είναι ερωτικό φιλί στο οποίο οι γλώσσες των συμμετεχόντων εκτείνονται για να αγγίξουν η μία τα χείλη ή τη γλώσσα του άλλου. Ένα φιλί με γλώσσα διεγείρει τα χείλη, τη γλώσσα και το στόμα του / της συντρόφου, τα οποία είναι ευαίσθητα στην αφή και προκαλούν φυσιολογική σεξουαλική διέγερση. Η αίσθηση όταν αγγίζονται δύο γλώσσες έχει αποδειχθεί ότι διεγείρει την απελευθέρωση ενδορφινών και μειώνει τα επίπεδα του οξέος στρες. Το εκτεταμένο γαλλικό φιλί μπορεί να είναι μέρος του προκαταρκτικού ερωτικού χαϊδολογήματος. Ο όρος προέρχεται από τις αρχές του 20ού αιώνα, στη Βόρεια Αμερική και τη Μεγάλη Βρετανία, καθώς οι Γάλλοι είχαν αποκτήσει τη φήμη για πιο περιπετειώδεις και παθιασμένες σεξουαλικές πρακτικές.

Το γαλλικό φιλί μπορεί να είναι ένας τρόπος μετάδοσης ασθενειών, ιδιαίτερα εάν υπάρχουν ανοιχτές πληγές.

## Ιστορία
Το φιλί με ανοιχτό στόμα αναφέρεται στα σανσκριτικά κείμενα από το 1500 π.Χ. Το *[[Κάμα Σούτρα]]* από τον 3ο αιώνα αναφέρει το φιλί στο εσωτερικό του στόματος.

## Ετυμολογία
Ένα γαλλικό φιλί ονομάζεται έτσι επειδή στις αρχές του 20ού αιώνα, στον αγγλόφωνο κόσμο, οι Γάλλοι είχαν αποκτήσει τη φήμη για πιο περιπετειώδεις και παθιασμένες σεξουαλικές πρακτικές. Ο όρος προέρχεται από τη Βόρεια Αμερική και τη Μεγάλη Βρετανία. Στη Γαλλία, αναφέρεται ως *un baiser amoureux* («φιλί του εραστή») ή *un baiser avec la langue* («φιλί με τη γλώσσα») και προηγουμένως ήταν γνωστό ως *un baiser Florentin* («φιλί της Φλωρεντίας»). Το γαλλικό λεξικό *[[Petit Robert]]* του 2014, που κυκλοφόρησε το 2013, πρόσθεσε το γαλλικό ρήμα «se galocher», αργκό για το φιλί με γλώσσες.

## Κίνδυνοι ασθενειών
Το γαλλικό φιλί ενέχει μέτριο κίνδυνο μετάδοσης του HPV. Η πιθανότητα μόλυνσης από τον ιό ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας από γαλλικά φιλιά είναι εξαιρετικά χαμηλή, καθώς η μετάδοση θα απαιτούσε ανοιχτές πληγές. Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών θεωρούν τη μετάδοση της ηπατίτιδας Β μέσω γαλλικού φιλιού ως απίθανο τρόπο μόλυνσης, ωστόσο το βαθύ φιλί που περιλαμβάνει την ανταλλαγή μεγάλων ποσοτήτων σάλιου μπορεί να οδηγήσει σε μόλυνση εάν υπάρχουν κοψίματα ή εκδορές στο στόμα του μολυσμένου ατόμου, ειδικά εάν έχει υψηλό ιικό φορτίο. Περιστασιακά η σύφιλη μπορεί να μεταδοθεί μέσω παρατεταμένου γαλλικού φιλιού, αλλά αυτό συνήθως απαιτεί επαφή με μια ενεργή βλάβη. Το γαλλικό φιλί είναι ένας απίθανος τρόπος μετάδοσης της λοίμωξης από γονόρροια.

## Σε μη ανθρώπινα είδη
Έως το 2019, το μπονόμπο είναι το μόνο μη ανθρώπινο ζώο που έχει παρατηρηθεί να εμπλέκεται σε φιλί με γλώσσα.

## Δείτε επίσης
* Προκαταρκτικό ερωτικό παιχνίδι
* Ανθρώπινη σεξουαλική δραστηριότητα
* Στοματικό σεξ
** Αιδοιολειχία
** Πεολειξία
** Διαμηρισμός
* Σοσιαλιστικό αδελφικό φιλί

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Συζήτηση για τη «βιοχημεία, ψυχολογία, ανθρωπολογία και ιστορία του φιλιού» στο BBC Radio 4 τον Ιούλιο του 2017.

Κατηγορία:Στοματικός ερωτισμός
Κατηγορία:Φιλί
Κατηγορία:Γλώσσα (ανατομία)
Μαρία Σκλήραινα

Η **Μαρία Σκλήραινα** (απεβ. το 1045), που συχνά αναφέρεται μόνο ως *Σκλήραινα*, ήταν η πολιτική σύμβουλος, η επίσημη ερωμένη και η σύζυγος του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου, με τον (αμφιλεγόμενο) τίτλο της *[[Σεβαστός|σεβαστής]]*.

## Βιογραφία

Από την επιφανή οικογένεια των Σκληρών, ήταν γνωστή για τη γοητευτική εμφάνιση και τον χαρακτήρα της και ήταν παντρεμένη με τον Κωνσταντίνο Θ΄ πριν από τη διαδοχή του στο θρόνο, αλλά ο γάμος δεν θεωρήθηκε νόμιμος από την εκκλησία. Ο Κωνσταντίνος έγινε Αυτοκράτορας το 1042 με το γάμο του με την Αυτοκράτειρα Ζωή των Μακεδόνων την *Πορφυρογέννητη*, η οποία αποδέχτηκε τη συνέχιση της σχέσης του με τη Μαρία Σκλήραινα. Η Σκλήραινα δεν αναγνωρίστηκε ως σύζυγος του Κωνσταντίνου, αλλά παρέμεινε στην Αυλή επίσημα ως ερωμένη του. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Αυλή, ενεργώντας ως πολιτική σύμβουλος του Κωνσταντίνου Θ΄ και ευεργετώντας τη σταδιοδρομία του αδελφού της Ρωμανού Σκληρού. Δεν ήταν δημοφιλής στο κοινό: τον Μάρτιο του 1044 έγινε ταραχή στην Κωνσταντινούπολη, επειδή ο κόσμος φοβόταν ότι ο Κωνσταντίνος Θ΄ σχεδίαζε να σκοτώσει τη Ζωή, για να παντρευτεί τη Σκλήραινα.

## Παραπομπές
 		


## Bιβλιογραφικές αναφορές

*Nicolas Oikonomidès: Byzantium from the 9th Century to the Fourth Crusade: Studies, Texts, Monuments, Variorum, 1992
*Lynda Garland: *[https://books.google.se/books?id=a5GFAgAAQBAJ&pg=PA147&dq=Maria+Skleraina&hl=sv&sa=X&ved=2ahUKEwjI_s7xwqjrAhVtBhAIHXAIAUkQ6AEwAHoECAUQAg#v=onepage&q=Maria%20Skleraina&f=false Byzantine Empresses: Women and Power in Byzantium AD 527-1204]*, 1999

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Βασιλικές ερωμένες