Στέγη

[thumb|250px|Στέγες στο [Ναύπλιο.]]
Η **στέγη**, **σκεπή** ή **οροφή** αποτελεί το τμήμα ενός κτιρίου το οποίο βρίσκεται στο ανώτερο τμήμα του κτιρίου και προσφέρει προστασία από τα καιρικά φαινόμενα (π.χ. βροχή ή το φως του Ήλιου) και άλλους εξωτερικούς παράγοντες. Ο όρος σκεπή συνήθως αναφέρεται στη ξύλινη κατασκευή με κεραμίδια ή άλλα υλικά.

Τα χαρακτηριστικά μιας οροφής καθορίζονται από τη λειτουργία του κτιρίου το οποίο καλύπτουν, τα διαθέσιμα υλικά κατασκευής, τις τοπικές παραδόσεις και τις γενικότερες θεωρίες για το αρχιτεκτονικό σχέδιο ή μπορεί να ρυθμίζονται από τη τοπική ή εθνική νομοθεσία. Στις περισσότερες χώρες, η στέγη προστατεύει κυρίως από τη βροχή. Από την άλλη, η βεράντα μπορεί να προστατεύει από το φως του ήλιου, αλλά είναι εκτεθειμένη σε άλλα στοιχεία. Αντίθετα, η οροφή ενός εσωτερικού βοτανικού κήπου προστατεύει τα φυτά από το ψύχος, τον άνεμο και τη βροχή, αλλά αφήνει το φως να εισέλθει στο χώρο.

Ανάλογα με τον σχεδιασμό τους, οι οροφές χωρίζονται σε:
* Επίπεδες, οι οποίες αποκαλούνται και ταράτσες
* Επικλινείς, π.χ. μονόριχτη, δίριχτη ή τετράριχτη στέγη
* Καμπύλες, όπως π.χ. οι θολωτές στέγες

Υλικά στέγης 

Τα κεραμίδια αποτελούν το βασικότερο τρόπο κάλυψης στέγης στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως. Υπάρχουν πολλά και διαφορετικά είδη κεραμιδιών με ξεχωριστές ιδιότητες και χαρακτηριστικά το καθένα. Οι αυτοκόλλητες στεγανωτικές μεμβράνες αποτελούνται από ελαστομερές αυτοκόλλητο σε όλη τη μάζα του ασφαλτικού μίγματος που δίνει την ικανότητα να συγκολλώνται εύκολα στο καταλλήλα διαμορφωμένο υπόστρωμα χωρίς τη χρήση φλογίστρου. Χρησιμοποιούνται για κάθε είδους στεγανοποιήσεις σε στέγες, ταράτσες και έργα πολιτικού μηχανικού.

## Εξωτερική στρώση
Αυτό το μέρος της στέγης ποικίλλει σημαντικά ανάλογα με τη διαθεσιμότητα του υλικού. Στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική, το υλικό της στέγης συχνά αποτελείται από φυτική ύλη, όπως το άχυρο, με την πιο ανθεκτική από αυτές να είναι το θαλάσσιο χόρτο, του οποίου η διάρκεια ζωής φτάνει έως και 40 χρόνια. Σε πολλές ασιατικές χώρες, το μπαμπού χρησιμοποιείται τόσο για τη φέρουσα κατασκευή όσο και για την εξωτερική στρώση, όπου τα διαχωρισμένα στελέχη μπαμπού τοποθετούνται σε εναλλασσόμενα και επικαλυπτόμενα στρώματα. Σε περιοχές με αφθονία ξύλου, χρησιμοποιούνται ξύλινα κεραμίδια, σανίδες και νταρκιά, ενώ σε ορισμένες χώρες αφαιρείται φλοιός ορισμένων δέντρων σε παχιά και βαριά φύλλα, τα οποία χρησιμοποιούνται για τη στέγη. 

Τον 20ό αιώνα ξεκίνησε η παραγωγή σύνθετων ασφαλτικών κεραμιδιών, της διάρκειας ζωής των οποίων μπορεί να ποικίλει από λεπτό στρώμα 20 ετών έως το παχύτερο στρώμα με περιορισμένη διάρκεια ζωής, του οποίου το κόστος εξαρτάται από το πάχος και την αντοχή του κεραμιδιού. Όταν το στρώμα των κεραμιδιών φθείρεται, συνήθως αφαιρείται μαζί με την υποστρώση και τα καρφιά, επιτρέποντας την τοποθέτηση νέου στρώματος. Πριν την εγκατάσταση της νέας στέγης, πρέπει να αφαιρεθεί το υπάρχον υλικό στέγης.

Ο σχιστόλιθος είναι ένα ιδανικό και ανθεκτικό υλικό, ενώ στις Ελβετικές Άλπεις οι στέγες κατασκευάζονται από τεράστιες πέτρινες πλάκες πάχους αρκετών ίντσες. Η σχιστολιθική στέγη θεωρείται συχνά ως ο καλύτερος τύπος στέγης. Η σχιστολιθική στέγη μπορεί να διαρκέσει από 75 έως 150 χρόνια και ακόμα περισσότερο. Συχνά τα πρώτα που χαλάνε σε μια σχιστολιθική στέγη είναι τα καρφιά στερέωσης: σκουριάζουν, με αποτέλεσμα οι πέτρες να γλιστρούν. Στη Μεγάλη Βρετανία, αυτή η κατάσταση είναι γνωστή ως «νόσος των καρφιών». Λόγω αυτού του προβλήματος, συνιστάται η χρήση καρφιών από ανοξείδωτο ατσάλι ή χαλκό, και ακόμη και αυτά πρέπει να προστατεύονται από τις καιρικές συνθήκες. 

Τα φύλλα μετάλλου, όπως ο χαλκός και ο μόλυβδος, χρησιμοποιήθηκαν επίσης για εκατοντάδες χρόνια. Και τα δύο υλικά είναι ακριβά, αλλά ανθεκτικά: η τεράστια χαλκόχρυση στέγη του Καθεδρικού Ναού της Σαρτρ, οξειδωμένη σε ανοιχτό πράσινο χρώμα, κράτησε για εκατοντάδες χρόνια. Ο μόλυβδος, που χρησιμοποιείται μερικές φορές για εκκλησιαστικές στέγες, συνήθως χρησιμοποιήθηκε για λάμες σε κοιλάδες και γύρω από καμινάδες σε κατοικίες, ειδικά σε σχιστολιθικές στέγες. Ο χαλκός χρησιμοποιήθηκε επίσης για το ίδιο σκοπό. Ο συνδυασμός ανθεκτικού αλουμινίου με επίστρωση βαφής επιτρέπει τη δημιουργία κατασκευών χωρίς ανάγκη συντήρησης, που θα φαίνονται εξίσου καλά και μετά από είκοσι χρόνια όπως και σήμερα.

Οι στέγες από κομμένο χόρτο (οι σύγχρονες στέγες ονομάζονται πράσινες, ενώ οι παραδοσιακές – χλοοτάπητας) έχουν καλές μονωτικές ιδιότητες και χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο ως μέθοδος «πρασίνου» του πλανήτη. Το έδαφος και η βλάστηση λειτουργούν ως ζωντανή μόνωση, μαλακώνοντας τη θερμοκρασία στο κτίριο. Οι στέγες από πλίνθο είναι στέγες από πηλό αναμεμειγμένο με συνδετικό υλικό όπως άχυρο ή ζώα μαλλί, και επιχρισμένες σε πλαίσιο, σχηματίζοντας επίπεδη ή ελαφρώς κεκλιμένη στέγη, συνήθως σε περιοχές με μικρή βροχόπτωση. 

Σε περιοχές με αφθονία πηλού, οι στέγες από ψημένα κεραμίδια ήταν ο βασικός τύπος στέγης. Η χύτευση και το ψήσιμο των κεραμιδιών είναι ένας κλάδος που συχνά σχετίζεται με το εργοστάσιο τούβλων. Αν και κάποτε το σχήμα και το χρώμα των κεραμιδιών διέφεραν ανά περιοχή, σήμερα στην αγορά παράγονται πλακάκια διαφόρων σχημάτων και χρωμάτων, κατάλληλα για το γούστο και τον προϋπολογισμό του αγοραστή. Τα σκυρόδεμα κεραμίδια είναι επίσης μια διαδεδομένη επιλογή, καθώς διατίθενται σε διάφορα στυλ και σχήματα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Κατηγορία:Κατοικία