open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Επιδόσεις

Οι **επιδόσεις** () ήταν μορφή μη υποχρεωτικής, μη φορολογικής οικονομικής προσφοράς στην αρχαία Ελλάδα.

Επρόκειτο για εθελοντικές εισφορές σε χρήματα ή όπλα ή πλοία, που γίνονταν από τους πολίτες της Αθήνας για να καλύψουν τις επίγουσες ανάγκες του κράτους.

Όταν τα έξοδα του κράτους ήταν μεγαλύτερα από τα έσοδά του, ήταν σύνηθες ο πρυτανεύς να συγκαλεί την *[[Εκκλησία του Δήμου]]* και αφού εξηγούσαν τις ανάγκες του κράτους, να καλεί τους πολίτες να συνεισφέρουν στον βαθμό που τους επιτρέπει η οικονομική τους κατάσταση. Όσοι ήταν πρόθυμοι να συνεισφέρουν, σηκώνονταν και έλεγαν τι θα έδιναν. Όσοι δεν ήταν πρόθυμοι να δώσουν τίποτα, έμεναν σιωπηλοί ή αποσύρονταν από τη συνέλευση.      Τα ονόματα όσων είχαν υποσχεθεί να συνεισφέρουν, μαζί με το ποσό των εισφορών τους, ήταν γραμμένα σε πινακίδες, οι οποίες τοποθετούνταν μπροστά στα αγάλματα των Επωνύμων, όπου παρέμεναν μέχρι να πληρωθεί το ποσό. 

Αυτές οι εθελοντικές συνεισφορές ήταν συχνά πολύ μεγάλες. Μερικές φορές οι πιο εύποροι πολίτες αναλάμβαναν εθελοντικά την τριηραρχία, δηλαδή τα έξοδα για τον εξοπλισμό μιας τριήρους. Διαβάζουμε ότι ο απελεύθερος Πασίοντας παρείχε 1.000 ασπίδες, μαζί με πέντε τριήρεις, τις οποίες εξόπλισε με δικά του έξοδα.  Ο Χρύσιππος δώρισε ένα ταλέντο στο κράτος, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος κινήθηκε εναντίον της Θήβας κατά τη διάρκεια της Μάχης της Θήβας . Ο Αριστοφάνης, γιος του Νικοφήμου, έδωσε 30.000 δραχμές για μια εκστρατεία εναντίον της Κύπρου .  Ο Χαρίδημος και ο Διότιμος, δύο διοικητές, έκαναν δώρο 800 ασπίδες.  και παρόμοιες περιπτώσεις γενναιοδωρίας αναφέρονται από τον Γερμανό κλασικό μελετητή Αύγουστο Μποκ, ο οποίος έκανε γνωστά τα προηγούμενα παραδείγματα. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οικονομία της αρχαίας Ελλάδας
Κατηγορία:Αρχαίο Δίκαιο
Κατηγορία:Δώρο
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ελληνική Εταιρεία Μεταφρασεολογίας

Η **Ελληνική Εταιρεία Μεταφρασεολογίας** (ΕΕΜ) είναι επιστημονική εταιρεία και μη κερδοσκοπικό σωματείο με στόχο την προαγωγή της επιστημονικής έρευνας στους τομείς της μετάφρασης και της διερμηνείας. 

## Γενικά στοιχεία - Στόχοι

Η Ελληνική Εταιρεία Μεταφρασεολογίας ιδρύθηκε το 2011 από 21 μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας που συμμετείχαν στη 2η Συνάντηση Ελληνόφωνων Μεταφρασεολόγων, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Επίσημη γλώσσα της ΕΕΜ είναι η ελληνική. 

Στόχος της Εταιρείας είναι να αποτελέσει έναν χώρο ανταλλαγής απόψεων για διδάσκοντες, ερευνητές και επαγγελματίες στους τομείς της μετάφρασης και της διερμηνείας, καθώς και ένα μέσο για την ανάδειξη της σημασίας, της χρησιμότητας και της πολυπλοκότητας της μετάφρασης, αλλά και του σημαντικού ρόλου που καλείται να επιτελέσει στη σύγχρονη κοινωνία. Ειδικότερα, η εταιρεία επιδιώκει τη διευκόλυνση της επαφής μεταξύ επαγγελματικών και ακαδημαϊκών φορέων στους εν λόγω τομείς, την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε ζητήματα εκπαίδευσης και κατάρτισης στη μετάφραση και τη διερμηνεία, την ενημέρωση και συνεργασία σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο για όσα αναφέρονται στη μεταφρασεολογική έρευνα, στα αποτελέσματα και τις εφαρμογές της. 

## Δραστηριότητες

Για την επίτευξη των στόχων της παρακολουθεί το έργο των ελληνόφωνων μεταφρασεολόγων και δημοσιεύει τη σχετική ελληνόφωνη και ξενόγλωσση βιβλιογραφία στην ιστοσελίδα της. Επίσης, συμμετέχει στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης όπου συντονίζει το Φεστιβάλ Μετάφρασης** ** και διοργανώνει μια σειρά από εκδηλώσεις και δράσεις με σχετικά θέματα, ενώ  στο σταντ «Στέκι της Μετάφρασης» στεγάζονται ακαδημαϊκά ιδρύματα και σύλλογοι επαγγελματιών μεταφραστών και διερμηνέων της Ελλάδας (από το 2016 έως σήμερα). Διοργανώνει ημερίδες, συνέδρια και σεμινάρια διαδικτυακά και διά ζώσης, όπως την 1η Ημερίδα Νέων Ερευνητών με θέμα «Μετάφραση και Μεταφρασεολογία στον ελληνόφωνο χώρο» σε συνεργασία με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Κέρκυρα, Δεκέμβριος 2016), την ημερίδα «Αναζητώντας το νέο μέσα από τη μετάφραση: διαχρονικές και συγχρονικές προσεγγίσεις στον ελληνόφωνο χώρο» σε συνεργασία με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Αθήνα, Απρίλιος 2019), καθώς και την ημερίδα «Με το βλέμμα στο αύριο: έρευνα, εφαρμογές, εργαλεία και πρακτικές» σε συνεργασία με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Πανεπιστήμιο Κύπρου και το Κέντρο Διά Βίου Μάθησης (Αθήνα, Μάιος 2022).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφρασεολογίας 
* Ίδρυμα Μποδοσάκη - Ελληνική Εταιρεία Μεταφρασεολογίας
* Περιοδικό Syn-Thèses, Εισαγωγή: το ελληνικό παράδειγμα στη μεταφρασεολογία

Κατηγορία:Επιστημονικές εταιρείες
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Κατηγορία:Μετάφραση
Κατηγορία:Μεταφραστικές Σπουδές
Χάρι Όσμπορν

Ο **Χάρολντ Θεόπολης "Χάρι" Όσμπορν** είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που εμφανίζεται σε αμερικανικά κόμικς που εκδίδονται από την Marvel Comics, συνήθως σε συνδυασμό με τον υπερήρωα Spider-Man. Δημιουργημένος από τους Σταν Λι και Στιβ Ντίτκο, ο χαρακτήρας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο *[[The Amazing Spider-Man]]* #31 (Δεκέμβριος 1965).

Ο Χάρι είναι ο καλύτερος φίλος του Πίτερ Πάρκερ (το alter ego του Spider-Man) και του Φλας Τόμσον, ο οποίος ήταν ένας από τα αγόρια της Μέρι Τζέιν Γουότσον, ο γιος του Νόρμαν Όσμπορν, ο σύζυγος της Λιζ Άλαν και ο πατέρας του Νόρμι και του Στάνλεϊ Όσμπορν. Είναι ο δεύτερος χαρακτήρας που έλαβε το ψευδώνυμο **[[Green Goblin]]**, ενώ ένας από τους κλώνους του ήταν μεταξύ των πολλών χρηστών της πανοπλίας Iron Patriot ως ο υπερήρωας **American Son**. Είναι επίσης ο δημιουργός του Γκάμπριελ και της Σάρα Στέισι που και οι δύο αργότερα θα λειτουργήσουν ως ο δαιμόνιος εκδικητής του **Kindred**.

Ο χαρακτήρας έχει εμφανιστεί σε πολλές προσαρμογές του Spider-Man εκτός των κόμικς, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων καρτούν και βιντεοπαιχνιδιών. Ο Τζέιμς Φράνκο υποδύθηκε τον χαρακτήρα στην τριλογία ταινιών *Spider-Man* του Σαμ Ράιμι και ο Ντέιν Ντιχάν υποδύεται τον χαρακτήρα στο *[[The Amazing Spider-Man 2]]* (2014).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Υπερήρωες της Marvel Comics
Κατηγορία:Υπερκακοί της Marvel Comics
Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Σταν Λι
Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Στιβ Ντίτκο
Κατηγορία:Green Goblin
Κατηγορία:Χαρακτήρες του Spider-Man
Κατηγορία:Χαρακτήρες κόμικς που δημιουργήθηκαν το 1965
Nicolò Zeno (αντιτορπιλικό)

Το ***Nicolò Zeno*** ήταν ένα από τα δώδεκα αντιτορπιλικά κλάσης *[[Αντιτορπιλικό κλάσης Navigatori|Navigatori]]* που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (*Regia Marina*) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Ολοκληρώθηκε το 1930 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

## Περιγραφή

Τα αντιτορπιλικά της κλάσης *Navigatori* ναυπηγήθηκαν ως αντιστάθμισμα στα μεγάλα γαλλικά αντιτορπιλικά των κλάσεων *[[Αντιτορπιλικό κλάσης Jaguar|Jaguar]]* και *[[Αντιτορπιλικό κλάσης Guépard|Guépard]]*. Είχαν ολικό μήκος 107,3&nbsp;m, πλάτος 10,2&nbsp;m και μέσο βύθισμα 3,5&nbsp;m. Είχαν εκτόπισμα 1930&nbsp;t (1900&nbsp;LT) με κανονικό φορτίο και 2621&nbsp;t (2580&nbsp;LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 222–225&nbsp;αξιωματικούς και ναύτες.

Το σύστημα πρόωσης παρείχε ισχύ έως και 55000&nbsp;shp και η ταχύτητα πλεύσης σε πραγματικές συνθήκες έφθανε στους 32&nbsp;kn παρόλο που με περιορισμένο φορτίο τα *Navigatori* είχαν φθάσει στους 38–41&nbsp;kn κατά την διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών. Η ακτίνα δράσης ανερχόταν σε 3800&nbsp;ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18&nbsp;kn.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από έξι πυροβόλα των 120&nbsp;mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε τρεις πύργους. Επίσης υπήρχαν δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40&nbsp;mm καθώς και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2&nbsp;mm καθώς και δυο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533&nbsp;mm. Εκτός αυτών τα *Navigatori* μπορούσαν να μεταφέρουν 86-104&nbsp;νάρκες.

## Επιχειρησιακή ιστορία

Η ναυπήγηση του *Nicolò Zeno* ξεκίνησε στις 5 Ιουνίου 1927 στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali del Quarnaro στην πόλη Φιούμε (Fiume). Καθελκύστηκε στις 12 Αυγούστου 1928 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 27 Μαΐου 1930.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
*
*
*
*
*

Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori
Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αργυραμοιβός

[μικρογραφία| Αργυραμοιβός στην [Τυνησία]]
Ένας **αργυραμοιβός** είναι ένα άτομο ή ένας οργανισμός ο οποίος δραστηριοποιείται ανταλλάσοντας νομίσματα ή συναλλάγματα μιας χώρας με μιας άλλης. Η συγκεκριμένη μορφή εμπορίου αποτέλεσε προπομπό των σημερινών τραπεζικών επιχειρήσεων.

Η επικράτηση των χαρτονομισμάτων στα μέσα του 17ου αιώνα και η ανάπτυξη του σύγχρονου τραπεζικού τομέα καθώς και των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών τον 20ο αιώνα επέτρεψαν την δημιουργία μιας αγοράς συναλλάγματος. Ως απόρροια αυτού, οι τράπεζες και άλλες εξειδικευμένες χρηματοπιστωτικές εταιρείες ανταλλάσουν χρήματα της μιας χώρας με εκείνα κάποιας άλλης, με την ύπαρξη ενός διαφανούς συστήματος.

## Ιστορία
[μικρογραφία| [Ιησούς Χριστός|Ο Ιησούς διώχνει τους αργυραμοιβούς από τον Δεύτερο Ναό]]
[μικρογραφία| ''Αργυραμοιβός'', έργο του [Πιέτρο ντι Μινιάτο, 1412.]]
Στην Ιερουσαλήμ, κατά την αρχαιότητα, οι προσκυνητές που επισκέπτονταν τον Ιερό Ναό τις εβραϊκές ιερές ημέρες αντάλλασαν μερικά από τα χρήματά τους από το συνηθισμένα ελληνικά και ρωμαϊκά νομίσματα για τα αντίστοιχα εβραϊκά και τυριανά. Τα δύο τελευταία ήταν τα μόνα αποδεκτά νομίσματα για πληρωμές εντός του Ναού· με αυτά τα χρήματα, ο προσκυνητής αγόραζε ένα ζώο για να το θυσιάσει, συνήθως ένα περιστέρι ή ένα αρνί, ως προετοιμασία για τις τελετές της επόμενης ημέρας.

Την περίοδο του Μεσαίωνα στην Ευρώπη, πολλές πόλεις και κωμοπόλεις κυκλοφορούσαν τα δικά τους νομίσματα, που συχνά έφεραν το πρόσωπο ενός ηγεμόνα, όπως έναν βαρόνο ή έναν επίσκοπο της περιοχής. Όταν οι ξένοι, ειδικά οι πλανόδιοι έμποροι, επισκέπτονταν τις πόλεις για μια εμποροπανήγυρη, ήταν απαραίτητο να ανταλλάσσουν τα ξένα νομίσματα με τα ντόπια σε τοπικούς αργυραμοιβούς. Οι τελευταίοι αξιολογούσαν ένα ξένο νόμισμα βάσει του τύπου, της φθοράς και της εγκυρότητάς του. Εν συνεχεία το δέχονταν ως κατάθεση, καταγράφοντας την αξία του σε τοπικό νόμισμα. Κατόπιν, ο έμπορος θα μπορούσε να αποσύρει τα χρήματα σε τοπικό νόμισμα για να πραγματοποιήσει συναλλαγές ή, το πιθανότερο, να τα κρατήσει κατατεθειμένα: ο αργυραμοιβός θα λειτουργούσε κατά κάποιον τρόπο σαν διευκολυντής της διαδικασίας ανταλλαγής των νομισματικών μονάδων.

Καθώς το μέγεθος και οι δραστηριότητες των αργυραμοιβών αυξάνονταν, εκείνοι άρχισαν να παρέχουν τη δυνατότητα δανεισμού, προσθέτοντας την αμοιβή δανεισμού στις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Αργότερα οι Ναΐτες Ιππότες παρείχαν αυτή την υπηρεσία στους προσκυνητές που ταξίδευαν από και προς τους Αγίους Τόπους.
[μικρογραφία| Η λίστα συναλλαγματικών ισοτιμιών για [Κουάτσα του Μαλάουι . Σημειώστε πώς οι ταξιδιωτικές επιταγές έχουν χαμηλότερη αξία από τα κανονικά τραπεζογραμμάτια.]]

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Οικονομία
Κατηγορία:Επαγγέλματα
Η Εστιάς

Το έργο ***Η Εστιάς*** ή ***Η Εστιάδα*** () είναι όπερα του Γκασπάρε Σποντίνι σε γαλλικό λιμπρέτο του Ετιέν ντε Ζουί. Συνιστά λυρική τραγωδία (*tragédie lyrique*) σε τρεις πράξεις. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 15 Δεκεμβρίου 1807 από την Όπερα του Παρισιού και έκτοτε θεωρείται ως το κορυφαίο έργο του Σποντίνι. Ως το 1830, είχαν δοθεί περισσότερες από 200 παραστάσεις της όπερας. 

Το έργο μεταφράστηκε στα ιταλικά από τον Τζοβάνι Σμιτ για μια παράσταση στο Τεάτρο Σαν Κάρλο της Νάπολης στις 8 Σεπτεμβρίου 1811. Οι δύο κορυφαίες αναβιώσεις της όπερας τον 20ο αιώνα έγιναν σε αυτήν την γλώσσα, από τη Ρόζα Πονσέλ το 1925 και το 1933 και από τη Μαρία Κάλλας το 1954, στη Σκάλα του Μιλάνου, σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι· η παραγωγή αυτή, μάλιστα, είχε συμβολικό χαρακτήρα, καθώς έγινε στο πλαίσιο της 180ης επετείου της γέννησης του συνθέτη.

## Ρόλοι

## Σύνοψη
μικρογραφία| Σκηνικά της όπερας σχεδιασμένα από τον Αντόνιο Μπασόλι

### Πράξη 1
Επιστρέφοντας στη Ρώμη μετά από μια νικηφόρα εκστρατεία, ο Λικίνιος διαπιστώνει ότι η αγαπημένη του, Τζούλια, έχει γίνει Εστιάδα Παρθένα. Αν και η Τζούλια αρχικώς αποφεύγει να παρευρεθεί στην πομπή του θριάμβου του Λικίνιου, της ανατίθεται να του δώσει έναν τιμητικό στέφανο. Επί τη ευκαιρία, εκείνος της ανακοινώνει ότι σκοπεύει να την απαγάγει, διεκδικώντας την εκ νέου.

### Πράξη 2
Στο ναό της Βέστα, η Τζούλια φυλάει την αιώνια φλόγα και προσεύχεται να ελευθερωθεί από τον πειρασμό του Λικίνιου. Εκέινος, φτάνει στο ναό και οι δυο τους σμίγουν. Ξαφνικά, η αιώνα φλόγα σβήνει. Ο Κίννας συμβουλεύει τον Λικίνιο να φύγει από τον ναό και η Τζούλια ανακρίνεται από τον Aρχιερέα αλλά αρνείται να κατονομάσει τον Λικίνιο. Τελικά, καταδικάζεται σε θάνατο για ασέβεια.

### Πράξη 3
Παρά τις εκκλήσεις του Λικίνιου, αποφασίζεται να ταφεί η Τζούλια ζωντανή· ακόμα και όταν εκείνος παραδέχεται την εισβολή του στο Ναό, η Τζούλια ισχυρίζεται ότι δεν τον αναγνωρίζει. Ακολουθεί καταιγίδα, κατά την οποία αστραπές αναζωπυρώνουν την ιερή αιώνια φλόγα. Αναγνωρίζοντας το γεγονός αυτό ως σημάδι από τους θεούς, ο Αρχιερέας και η Μεγάλη Εστιάδα απελευθερώνουν την Τζούλια. Καταληκτικά, η Τζούλια παντρεύεται τον Λικίνιο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  στο International Music Score Library Project

Κατηγορία:Όπερες
Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2022-2023

Το **Πρωτάθλημα Ελλάδος Γυναικών της περιόδου 2022-23** αποτέλεσε την 26η διοργάνωση από τη δημιουργία της Α1 Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίζονται σε αυτό έχουν τη νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων.

Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 7η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας του Παναθηναϊκού με 4-1 νίκες.  

## Συμμετέχοντες
Έξι (6) ομάδες του Πρωταθλήματος διαθέτουν την έδρα τους στην Αθήνα, μία (1) στον Πειραιά, δύο (2) στη Θεσσαλονίκη, μία (1) στα Ιωάννινα, μία (1) στα Χανιά και μία (1) στο νησί της Λευκάδας.



## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι



2022 2023
Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2022 2023
Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2022 2023
Πλάτσμπουργκ

Το **Πλάτσμπουργκ** (αγγλικά: Plattsburgh, μόχωκ: Tsi ietsénhtha) είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Κλίντον στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, η οποία βρίσκεται στην βορειοδυτική όχθη της λίμνης Σαμπλαίν. Ο πληθυσμός ήταν 19.841 κάτοικοι στην απογραφή του 2020. Ο πληθυσμός που περιβάλλει την πόλη του Πλάτσμπουργκ ήταν 11.886 κατά την απογραφή του 2020, καθιστώντας τον συνολικό πληθυσμό για όλο το ευρύτερο Πλάτσμπουργκ σε 31.727 κατοίκους. Το Πλάτσμπουργκ βρίσκεται ακριβώς στα βορειοανατολικά του Δρυμού Αντιρόντακ, ακριβώς έξω από τα όρια του δρυμού. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα στην περιοχή Νορθ Κάντρι (μετά την Ουότερταουν) και λειτουργεί ως ο κύριος εμπορικός κόμβος για τα αραιοκατοικημένα βόρεια Όρη Αντιρόντακ. Η γη γύρω από αυτό που αναφέρεται ως Πλάτσμπουργκ κατοικούνταν προηγουμένως από τους Ιροκέζους, τους Δυτικούς Αμπενάκι, τους Μοϊκανούς και τους Μόχωκ. Ο Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν ήταν ο πρώτος καταγεγραμμένος Ευρωπαίος που έπλευσε στην Κοιλάδα Σαμπλαίν και αργότερα διεκδίκησε την περιοχή ως τμήμα της Νέας Γαλλίας το 1609.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Νέας Υόρκης
Κατηγορία:Έδρες κομητειών της Νέας Υόρκης
Νταλαμάν

Το **Νταλαμάν** είναι περιοχή της Τουρκίας, καθώς και η κεντρική πόλη αυτής της περιοχής, που βρίσκεται στη νοτιοδυτική ακτή της Τουρκίας, στην επαρχία Μούγλα.  Είναι μέρος της Τουρκικής Ριβιέρας.
μικρογραφία| Κόλπος Σάρσαλα στο Νταλαμάν
Ο χείμαρρος Νταλαμάν  (*Dalaman çayı*) σχηματίζει μεγάλο μέρος των δυτικών συνόρων της περιοχής, όπου γειτονικές του περιοχές είναι οι περιοχές Κιοϊτζεγίζ και Όρτατζα. Η πόλη Νταλαμάν βρίσκεται στην παράκτια πεδιάδα, ενώ η υπόλοιπη περιοχή &#x2013; προς την περιοχή Φετίγιε στην ακτή και προς τα ψηλά βουνά στα βόρεια σύνορα με την επαρχία Ντενιζλί &#x2013; είναι ορεινή, όπου κυριαρχούν οι κοιλάδες των ανατολικών παραποτάμων του χειμάρρου  Νταλαμάν.

## Αεροδρόμιο Νταλαμάν
μικρογραφία| Αεροδρόμιο Νταλαμάν
Το αεροδρόμιο Νταλαμάν χρησιμεύει ως πύλη για τους τουρίστες, που επισκέπτονται αυτό το μέρος της Τουρκίας κάθε χρόνο, κατευθυνόμενοι ειδικά σε παραθαλάσσια θέρετρα στα δυτικά και ανατολικά του Νταλαμάν όπως η Μαρμαρίδα, το Φετίγιε, το Κιοϊτζεγίζ , το Νταλιάν, το Ολουντενίζ, το Χισαρονού αλλά και το ίδιο το Νταλαμάν. Το αεροδρόμιο Νταλαμάν  είναι μικρό σε σύγκριση με άλλα αεροδρόμια της Τουρκίας, διαθέτει θέσεις στάθμευσης για 14 αεριωθούμενα αεροσκάφη και εξυπηρετείται από πολλούς αερομεταφορείς. Η Turkish Airlines προσφέρει καθημερινές πτήσεις προς την εμπορική και οικονομική πρωτεύουσα της Τουρκίας την Κωνσταντινούπολη. Το αεροδρόμιο χρησιμεύει ως εποχική βάση για άλλες αεροπορικές εταιρείες, ιδίως την Pegasus Airlines και την Free Bird Airlines. Ένας νέος τερματικός σταθμός διεθνούς αεροδρομίου άνοιξε πρόσφατα.

## Κλίμα
Το Νταλαμάν έχει ζεστό μεσογειακό κλίμα. Τα καλοκαίρια είναι μακρά και ξηρά ενώ οι χειμώνες σύντομοι και δροσεροί. Το Νταλαμάν είναι ένα πολύ ηλιόλουστο μέρος καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, ειδικά τον Ιούνιο και τον Ιούλιο. Το Νταλαμάν κατέχει το ρεκόρ για την υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία στην Τουρκία.

## Τουρκική βάση Νταλαμάν
Κοντά στο πολιτικό αεροδρόμιο Νταλαμάν βρίσκεται η στρατιωτική βάση Νταλαμάν στην οποία υπάρχουν τόσο αεροπορικές όσο και ναυτικές δυνάμεις της Τουρκίας. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος του αεροδρομίου Νταλαμάν (στα Αγγλικά)
* [Διαδραστική εικονική περιήγηση στην περιοχή Νταλαμάν](https://web.archive.org/web/20120706151331/http://www.360travelguide.com/travelpack/resort.asp?Resort=Turkey%20(Dalaman)&Code=128soj36)

Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Μούγλων
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Μούγλων
Κατηγορία:Τουρκική Ριβιέρα
Aichi E13A

Το **Aichi E13A** (συμμαχική ονομασία αναφοράς: «**Jake**») ήταν αναγνωριστικό μακράς ακτίνας δράσης που χρησιμοποιήθηκε από το Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν το πλέον διαδεδομένο, από πλευράς αριθμών, αεροσκάφος αυτού του είδους στις τάξεις του Ναυτικού, είχε τριμελές πλήρωμα και μπορούσε να μεταφέρει 250&nbsp;kg βομβών. 

## Επιχειρησιακή ιστορία
Αεροσκάφη αυτού του τύπου έλαβαν μέρος στον Β΄ Σινοϊαπωνικό Πόλεμο επιχειρώντας από καταδρομικά και υδροπλανοφόρα. Έδρασαν επίσης ως αναγνωριστικά στην Επίθεση στο Περλ Χάρμπορ καθώς και στις ναυμαχίες της Θάλασσας των Κοραλλίων και του Μίντγουεϊ ενώ συνεχής ήταν η χρήση τους στους ρόλους της παράκτιας περιπολίας, της αεροδιάσωσης, της προσβολής της ναυσιπλοΐας του αντιπάλου και ως αεροσκάφη συνδέσμου. Στα καταληκτικά στάδια της σύρραξης αξιοποιήθηκαν επίσης και για αποστολές καμικάζι.

Ένα E13A αξιοποιήθηκε από το Γερμανικό Ναυτικό (*[[Kriegsmarine]]*) μαζί με δύο Arado Ar 196 από βάση στο Πενάνγκ. Τα τρία αυτά αεροσκάφη συγκρότησαν ειδικό σμήνος προς υποστήριξη του *[[Monsun Gruppe]]* καθώς και τον ιαπωνικών ναυτικών δυνάμεων στην περιοχή.

Μεταπολεμικά οκτώ αεροσκάφη εντάχθηκαν στη Γαλική Ναυτική Αεροπορία (*Aeronavale*) και έλαβαν μέρος στον Α΄ Πόλεμο της Ινδοκίνας στα 1945-1947, Ενδεχομένως ορισμένα αεροσκάφη εντάχθηκαν σε υπηρεσία και με το Βασιλικό Ναυτικό της Ταϊλάνδης. Οι Νεοζηλανδοί αξιοποίησαν ένα αεροσκάφος που αιχμαλώτησαν μέχρι την βύθισή του εξαιτίας προβλήματος με τον έναν από τους δυο πλωτήρες του.

## Εκδόσεις

;E13A1:
:Πρωτότυπα και πρώιμα αεροσκάφη παραγωγής.

;E13A1-K:
:Εκπαιδευτικά με διπλά χειριστήρια.

;E13A1a:
:Έκδοση με επανασχεδιασμένους πλωτήρες και αναβαθμισμένο επικοινωνιακό εξοπλισμό.

;E13A1a-S:
:Τροποποιημένη έκδοση για νυχτερινές αποστολές.

;E13A1b:
:E13A1a με ραντάρ αέρος-επιφανείας.

;E13A1c:
:Εξειδικευμένη έκδοση προβολής πλοίων με πυροβόλο των 20&nbsp;mm που έβαλε προς τα κάτω και δυνατότητα μεταφοράς βομβών βυθού.

## Χρήστες
;Γαλλία
*Γαλλική Ναυτική Αεροπορία (*Aeronavale*).

;Ιαπωνία
*Αεροπορική Υπηρεσία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού

;Γερμανία
**[[Kriegsmarine]]*

;Ταϊλάνδη
*Βασιλικό Ναυτικό της Ταϊλάνδης

;Κίνα
*Μεταπολεμικά η Πολεμική Αεροπορία του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού αξιοποίησε ιαπωνικά αεροσκάφη που πέρασαν στην κατοχή της.

## Δείτε επίσης
;Συγκρίσιμα αεροσκάφη
* Arado Ar 196
* Aichi E16A 
* Curtiss SOC Seagull
* Kawanishi E15K
* Northrop N-3PB
* Vought OS2U Kingfisher
* Yokosuka E14Y

; Κατάλογοι
* Κατάλογος αεροσκαφών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Dorr, Robert E. and Chris Bishop. *Vietnam Air War Debrief*. London: Aerospace Publishing, 1996. .
* Francillon, René J. *Japanese Aircraft of the Pacific War*. London: Putnam & Company, 1979 (2nd edition). .
*
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

E13A
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Ο Πειρατής (όπερα)

Το έργο ***Ο Πειρατής*** () είναι μια δίπρακτη όπερα του Βιντσέντζο Μπελίνι σε ιταλικό λιμπρέτο του Φελίτσε Ρομάνι, ο οποίος άντλησε έμπνευση από ένα τρίπρακτο μελόδραμα του 1826, το *Μπέρτραμ, ή Ο Πειρατής* (*Bertram, ou le Pirate*) των Σαρλ Νοντιέ και Ισιντόρ Ζουστίν Σεβερίν Τέιλορ. Το μελόδραμα αυτό, είχε βασιστεί σε μια γαλλική μετάφραση της τραγωδίας πέντε πράξεων *Μπέρτραμ ή Το Κάστρο του Αγίου Άλντομπραντ* (*Bertram or The Castle of St. Aldobrand*) του Τσαρλς Ματούριν που είχε παρουσιαστεί στο Λονδίνο το 1816.

Ως προς τη μουσική του έργου, ο Μπελίνι επαναχρησιμοποίησε παλαιότερες συνθετικές του ιδέες στον *Πειρατή* σε αρκετές περιπτώσεις. Ακόμα, συμμετείχε ενεργά στη διαδικασία συγγραφής του λιμπρέτου. Η όπερα *Ο Πειρατής* απηχείται σε μεταγενέστερα οπερατικά έργα, όπως η *[[Νόρμα (όπερα)|Νόρμα]]* του Μπελίνι και η *[[Λουτσία ντι Λάμερμουρ]]* του Γκαετάνο Ντονιτσέτι. Ακόμα, άσκησε επιρροή στο πρώιμο οπερατικό έργο του Ρίχαρντ Βάγκνερ.

Το 1958, η επιφανής υψίφωνος Μαρία Κάλλας πρωταγωνίστησε ως Ιμογένη στην κορυφαία αναβίωση του έργου τον 20ο αιώνα, με Γκουαλτιέρο τον τενόρο Φράνκο Κορέλι. Ακολούθησαν αρκετές πλήρεις σκηνικές παραγωγές τον 20ο αλλά και τον 21ο αιώνα, όπως εκείνες της Μητροπολιτικής Όπερας με τη Ρενέ Φλέμινγκ το 2002—2003 και της Σκάλας του Μιλάνου με τη Σόνια Γίοντσεβα το 2018, 60 έτη μετά την εμφάνιση της Κάλλας ως Ιμογένη στο ίδιο θέατρο.

## Ρόλοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Eisenbeiss, Philip (2013), *Bel Canto Bully: The Life of the Legendary Opera Impresario Domenico Barbaja* (στα αγγλικά). Λονδίνο: Haus Publishing, 2013.  
* Γαλατόπουλος, Στέλιος (2002), *Bellini: Life, Times, Music: 1801–1835* (στα αγγλικά). Λονδίνο, Sanctuary Publishing Ltd. 
* Kimbell, David (2001), *Il pirata* (στα αγγλικά) στο Holden, Amanda (επιμ.), *The New Penguin Opera Guide*, σελ.&nbsp;47–48. Νέα Υόρκη: Penguin Putnam. 
* Lippmann, Friedrich; McGuire, Simon (1998), *Bellini, Vincenzo*, στο Stanley Sadie, (επιμ.), *The New Grove Dictionary of Opera*, Τόμος 1. Λονδίνο: Macmillan Publishers, Inc.  
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  στο International Music Score Library Project
* Λιμπρέτο της όπερας (στα ιταλικά)

Κατηγορία:Όπερες
Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Υπάρχουν δεκατέσσερις **Αντιπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου** που αντικαθιστούν τον Πρόεδρο στην προεδρία της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

## Ρόλος
Οι Αντιπρόεδροι είναι μέλη του Προεδρείου και προεδρεύουν της Ολομέλειας όταν δεν προεδρεύει ο Πρόεδρος. Ο Πρόεδρος μπορεί επίσης να μεταβιβάσει οποιοδήποτε καθήκον, καθήκον ή εξουσία σε έναν από τους Αντιπροέδρους. Τρεις Αντιπρόεδροι, που ορίζονται από τη Διάσκεψη των Προέδρων, έχουν παραδοσιακά μεγαλύτερη εξουσία από τους άλλους. το δικαίωμα συμμετοχής στην επιτροπή συναποφάσεων.

## Εκλογή
Οι αντιπρόεδροι εκλέγονται μετά την εκλογή του προέδρου, η οποία πραγματοποιείται κάθε δυόμισι χρόνια.

Τείνει να υπάρχει μια συμφωνία που μοιράζει τις 14 θέσεις μεταξύ των ομάδων, και ως εκ τούτου συνήθως εκλέγονται χωρίς επίσημη αντιπολίτευση. Ωστόσο, το 2009 ο Έντουαρντ ΜακΜίλαν-Σκοτ, μέσω της ατομικής υποστήριξης 40 ευρωβουλευτών, αμφισβήτησε επιτυχώς τον επίσημο υποψήφιο της ομάδας του (τους Ευρωπαίους Συντηρητικούς και Μεταρρυθμιστές ). Μίχαλ Καμίνσκι.  Έχοντας εκλεγεί και εμποδίζοντας την εκλογή του Καμίνσκι, ο ΜακΜίλαν-Σκοτ αποβλήθηκε από το ΕΣΜ και ο Καμίνσκι κέρδισε την προεδρία της ομάδας.

## 6ο Κοινοβούλιο
μικρογραφία|Αντιπρόεδροι εκλεγμένοι ανά χώρα το 2004

; 30 Ιουλίου 2004 έως 16 Ιανουαρίου 2007

Εκλεγμένοι (αναντίρρητα) με σειρά κατάταξης:

μικρογραφία|Αντιπρόεδροι εκλεγμένοι ανά χώρα το 2007

; 16 Ιανουαρίου 2007 έως 14 Ιουλίου 2009

Εκλεγμένοι (αναντίρρητα) με σειρά κατάταξης:

## 7ο Κοινοβούλιο
μικρογραφία|Αντιπρόεδροι εκλεγμένοι ανά χώρα το 2009

; 14 Ιουλίου 2009 έως 17 Ιανουαρίου 2012

Εκλεγμένοι με σειρά κατάταξης:

; 17 Ιανουαρίου 2012 έως 1 Ιουλίου 2014

Εκλεγμένοι με σειρά κατάταξης:

## 8ο Κοινοβούλιο

;1 Ιουλίου 2014 έως 18 Ιανουαρίου 2017
Εκλεγμένοι με σειρά κατάταξης:

; 18 Ιανουαρίου 2017 έως 3 Ιουλίου 2019

Εκλεγμένοι με σειρά κατάταξης:

## 9ο Κοινοβούλιο

;3 Ιουλίου 2019 έως 18 Ιανουαρίου 2022

Εκλεγμένοι με σειρά κατάταξης:

; 18 Ιανουαρίου 2022 -

Εκλεγμένοι με σειρά κατάταξης:

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Άρθρο 14: Εκλογή των Αντιπροέδρων
* Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Άρθρο 20: Καθήκοντα των Αντιπροέδρων

Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Black Panther (χαρακτήρας)

Ο **Black Panther** είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που εμφανίζεται σε αμερικανικά κόμικς που εκδίδονται από την Marvel Comics. Ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα-συντάκτη Σταν Λι και τον καλλιτέχνη-coplotter Τζακ Κέρμπι. Ο χαρακτήρας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο *Fantastic Four* #52 (εξώφυλλο με ημερομηνία Ιουλίου 1966) στην Ασημένια Εποχή των Κόμικ. Το πραγματικό όνομα του Black Panther είναι T'Challa και απεικονίζεται ως ο βασιλιάς και προστάτης του φανταστικού αφρικανικού έθνους της Wakanda. Μαζί με την κατοχή βελτιωμένων ικανοτήτων που επιτυγχάνονται μέσω των αρχαίων τελετουργιών Wakandan της κατανάλωσης της ουσίας του βοτάνου σε σχήμα καρδιάς, ο T'Challa βασίζεται επίσης στην επάρκειά του στην επιστήμη, την αυστηρή σωματική εκπαίδευση, τις δεξιότητες μάχης σώμα με σώμα και την πρόσβαση στον πλούτο και προχωρημένη τεχνολογία της Wakanda για την καταπολέμηση των εχθρών του.

Ο Black Panther είναι ο πρώτος σούπερ ήρωας αφρικανικής καταγωγής στα κύρια αμερικανικά κόμικ, έχοντας κάνει το ντεμπούτο του χρόνια πριν από τους πρώτους μαύρους υπερήρωες όπως ο Falcon (1969), ο Luke Cage (1972) και ο Blade (1973) της Marvel Comics ή ο Τζον Στιούαρτ (1971) της DC Comics. Σε μια ιστορία κόμικ, ο μανδύας του Black Panther χειρίζεται ο Κάσπερ Κόουλ, ένας πολυφυλετικός αστυνομικός της Νέας Υόρκης. Ξεκινώντας ως μιμητής, ο Κόουλ θα έπαιρνε αργότερα το ψευδώνυμο White Tiger και θα γινόταν σύμμαχος του T'Challa. Ο ρόλος του Black Panther και η ηγεσία της Wakanda δόθηκε επίσης στην αδερφή του T'Challa, Shuri, ενώ βρισκόταν σε κώμα για λίγο καιρό.

Ο Black Panther έχει κάνει πολλές εμφανίσεις σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές, ταινίες κινουμένων σχεδίων και βιντεοπαιχνίδια. Ο Τσάντγουικ Μπόουσμαν υποδύθηκε τον χαρακτήρα στη Φάση Τρία των ταινιών του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel: *[[Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος]]* (2016), *[[Black Panther (ταινία)|Black Panther]]* (2018), *[[Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας]]* (2018) και *[[Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη]]* (2019) και εξέφρασε εναλλακτικές εκδοχές του χαρακτήρα στην πρώτη σεζόν της σειράς κινουμένων σχεδίων *[[What If...?]]* (2021).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Υπερήρωες της Marvel Comics
Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Σταν Λι
Κατηγορία:Φανταστικοί βασιλιάδες
Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες
Κατηγορία:Χαρακτήρες των Εκδικητών
Κατηγορία:Χαρακτήρες κόμικς που δημιουργήθηκαν το 1966
Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Τζακ Κέρμπι
Carnage (χαρακτήρας)

Ο **Carnage** (ελληνικά:*Σφαγή*) είναι ένας υπερ-κακός που εμφανίζεται σε αμερικανικά κόμικς που εκδίδονται από τη Marvel Comics, που συνήθως απεικονίζεται ως αντίπαλος του Spider-Man και βασικότερος εχθρός του Venom. Ο χαρακτήρας έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο *[[The Amazing Spider-Man]]* #361 (Απρίλιος 1992), και δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Ντέιβιντ Μάικλαϊν και τον καλλιτέχνη Μαρκ Μπάγκλεϊ, αν και το πρώτο δημοσιευμένο έργο τέχνης του Carnage ήταν μολύβι από τον Κρις Μάριναν.

Ο Carnage ανήκει σε μια φυλή άμορφων παρασιτικών εξωγήινων οργανισμών γνωστών ως Συμβιωτές, οι οποίοι σχηματίζουν συμβιωτικό δεσμό με τους ξενιστές τους και τους δίνουν υπερανθρώπινες ικανότητες. Προερχόμενος ως απόγονος του Venom, ο Carnage είναι πολύ πιο ισχυρός από τον γονικό του σύμβιο λόγω της βιολογίας των συμβιωτών και είναι από πολλές απόψεις μια πιο σκοτεινή εκδοχή του. Όπως ο Venom, έτσι και ο Carnage είχε πολλούς οικοδεσπότες όλα αυτά τα χρόνια, αλλά ο πιο διαβόητος παραμένει ο πρώτος του - ο κατά συρροήν δολοφόνος **Κλίτους Κάσαντι**, του οποίου η σαδιστική προσωπικότητα ταιριάζει απόλυτα με εκείνη του Συμβιωτή. Άλλοι αξιόλογοι οικοδεσπότες περιλαμβάνουν τον Μπεν Ράιλι, τον Καρλ Μάλους και τον Νόρμαν Όσμπορν, καθώς και την Γκουέν Στέισι στην εναλλακτική συνέχεια του Ultimate Marvel.

Από την αρχική του εισαγωγή στα κόμικς, ο χαρακτήρας έχει προσαρμοστεί σε άλλες μορφές μέσων, όπως τηλεοπτικές σειρές και βιντεοπαιχνίδια. Ο Γούντι Χάρελσον υποδύθηκε τον Carnage και τον Κάσαντι στην πρώτη του εμφάνιση σε ζωντανή δράση στις ταινίες ''Venom'' (2018) *[[Venom 2]]* (2021), που διαδραματίζεται στο Σύμπαν του Spider-Man της Sony (SSU). Το 2009, η έκδοση του Κλίτους Κάσαντι του Carnage κατατάχθηκε ως ο 90ος καλύτερος κακοποιός των κόμικ όλων των εποχών του IGN.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Υπερκακοί της Marvel Comics
Κατηγορία:Φανταστικά τέρατα
Κατηγορία:Φανταστικοί εξωγήινοι χαρακτήρες
Κατηγορία:Χαρακτήρες του Spider-Man
Κατηγορία:Χαρακτήρες κόμικς που δημιουργήθηκαν το 1992
Δυνατοί

***Δυνατοί*** , ονομάζονταν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, οι ανήκοντες στην κυρίαρχη οικονομική και κοινωνική τάξη. Συμπεριελάμβανε τα μέλη της ανώτατης και ανώτερης  πολιτικής, στρατιωτικής και εκκλησιαστικής (συμπεριλαμβανομένης της μοναστηριακής) ιεραρχίας, που συνήθως, αλλά όχι πάντα, διέθεταν επίσης σημαντικές περιουσίες και κτήματα. 
Αν και τέτοιες θέσεις δεν ήταν συνήθως κληρονομικές, στα τέλη του 10ου και στις αρχές του 11ου αιώνα είχαν αρχίσει να μονοπωλούνται από έναν περιορισμένο αριθμό οικογενειών που στα μέσα του 11ου αιώνα σχημάτισαν μια κληρονομική αριστοκρατία. 

Αν και η ακριβής σύνθεση της τάξης «των Δυνατών» έχει αποτελέσει αντικείμενο σημαντικής επιστημονικής συζήτησης,  σε οικονομικούς όρους, περιλάμβανε τους πλούσιους γαιοκτήμονες σε αντίθεση με τους μικρομεσαίους γαιοκτήμονες, τους πένητες.  Οι πρώτοι ήταν συνήθως μέλη στρατιωτικών οικογενειών, που είχαν τη δυνατότητα να ασκήσουν την επιρροή τους ώστε να τους εκχωρηθούν τα εκτεταμένα εδάφη που είχαν εγκαταλειφθεί, ιδιαίτερα στη Μικρά Ασία, ως αποτέλεσμα των επιδρομών του 7ου και 8ου αιώνα.  Καθώς η Αυτοκρατορία άρχισε να ανακάμπτει στρατιωτικά από τον 9ο αιώνα και μετά, αυτά τα εδάφη έγιναν και πάλι κερδοφόρα και άρχισαν να εμφανίζονται μεγάλες οικογένειες γαιοκτημόνων της επαρχίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Οίκος των Φωκάδων και οι Μαλεϊνοί,  που κατείχαν τα περισσότερα ανώτερα διοικητικά και στρατιωτικά αξιώματα στη Μικρά Ασία στις αρχές και τα μέσα του 10ου αιώνα. Οι «Δυνατοί» μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν την πολιτική και οικονομική τους δύναμη για να πλουτίσουν εις βάρος των «Πενήτων», που μέχρι τότε αποτελούσαν τον βασικό πυλώνα της βυζαντινής κοινωνίας και οικονομίας. 

Αρκετοί αυτοκράτορες από τον Ρωμανό Α΄ Λεκαπηνό (920 - 944) έως τον Βασίλειο Β΄ τον Βουλγαροκτόνο (976 – 1025) θέσπισαν νόμους για τον περιορισμό των εξουσιών των «Δυνατών»  και την αποτροπή ιδιοποίησης των στρατιωτικών κτημάτων. 

Ιδιαίτερα ο Βασίλειος Β΄ επέβαλε το 1002, το λεγόμενο «Αλληλέγγυον», φόρο που πλήρωναν οι «Δυνατοί» μιας περιοχής υπέρ των φτωχότερων κατοίκων. . 
Ωστόσο, με την έλευση στην εξουσία, της δυναστείας των Κομνηνών, εκπροσώπων της λεγόμενης «επαρχιακής αριστοκρατίας», μεγάλα «» σχηματίστηκαν και πάλι σε όλες τις περιοχές, απορροφώντας τις μικρότερα κτήματα, με αποτέλεσμα η επιρροή των «Δυνατών» να συνεχίσει να αυξάνεται, φτάνοντας στο απόγειό της, την περίοδο των Παλαιολόγων - περίοδο που χαρακτηρίζεται από την αποδυνάμωση της κεντρικής εξουσίας 

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία

* 
* , esp. pp.&nbsp;1074–82, 1087–1091
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Κοινωνία στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Κατηγορία:Οικονομία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Απογραφεύς

Ο **απογραφεύς** ([αρχ.: ἀπογραφεύς) ήταν δημοσιονομικός υπάλληλος τους τελευταίους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Το αξίωμα εμφανίστηκε για πρώτη φορά την περίοδο των Κομνηνών, είτε επί Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (1081–1118) ή ούτως ή άλλως μέχρι το τρίτο τέταρτο του 12ου αιώνα, και προφανώς αντικατέστησε τον *[[Αναγραφεύς|αναγραφέα]]*. Το αξίωμα συνέχισε να υπάρχει μέχρι το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453.  Ο απογραφεύς ήταν υπεύθυνος για την απογραφή του πληθυσμού που χρησίμευσε ως βάση για τον υπολογισμό του φόρου που όφειλαν οι ιδιώτες, καθώς και για τον σκοπό της αναδιανομής των γαιών και την εκτίμηση των αυτοκρατορικών επιχορηγήσεων εσόδων ενός κτήματος σε κατόχους πρόνοιας ή σε ιδρύματα όπως μοναστήρια και άλλα ευσεβή ιδρύματα.  Τη θέση του απογραφέα κατείχε συχνά ο κυβερνήτης (ο δουξ ή η κεφαλή) μιας επαρχίας. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
Αϊλίκα του Σβάινφουρτ

Η **Αϊλίκα του Σβάινφουρτ** (γερμ.: *Eilika von Schweinfurt*, π. 1005 &ndash; μετά τις 10 Δεκεμβρίου 1059) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών-Σβάινφουρτ, ήταν κόρη του μαργράβου του Σβάινφουρτ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας.

## Βιογραφία
Καταγόταν από βαυαρική οικογένεια ευγενών, ως κόρη του Ερρίκου μαργράβου του Σβάινφουρτ και της Γκέρμπεργκας του Γκλάιμπεργκ (970 &ndash; μετά το 1036) από τον Οίκο των Κοραδιδών, κόρης του Χέρμπερτ κόμη του Βέττεραου.

## Οικογένεια
Γύρω στο 1020, η Αϊλίκα παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Β΄, δούκα της Σαξονίας, και ήταν μητέρα των:
* Όρντουλφ, δούκας της Σαξονίας (1022 &ndash; 1072).
* Χέρμαν (απεβ. 1086)
* Γερτρούδη (απεβ. 1115), παντρεύτηκε πρώτα τον Φλόρις Α΄ κόμη της Ολλανδίας το 1050 και μετά τον Ροβέρτο Α΄ κόμη της Φλάνδρας το 1063.
* Χέντβιχ, παντρεύτηκε τον Ένγκελμπερτ Α΄, κόμη τού Σπάνχαϊμ (απεβ. 1096).
* Ίντα (απεβ. 31 Ιουλίου 1102), παντρεύτηκε πρώτα τον Φρειδερίκο των Αρντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης (απεβ. 1065) με προίκα την κομητεία του Λα Ρος και μετά τον Αλβέρτο Γ΄ κόμη του Ναμούρ

## Bιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Οι Πουριτανοί

Το έργο ***Οι Πουριτανοί*** () είναι όπερα του Βιντσέντζο Μπελίνι· αρχικά είχε δύο πράξεις, αργότερα όμως ο Μπελίνι χώρισε σε δύο μέρη τη δεύτερη πράξη, καθιστώντας την όπερα τρίπρακτη. Η μουσική του Μπελίνι έντυσε το λιμπρέτο του Κόμη Κάρλο Πέπολι, που βασίστηκε στο έργο *Têtes Rondes et Cavaliers* —σε ελεύθερη μετάφραση *Κοινοβουλευτικοί και Βασιλόφρονες*, οι δύο αντικρουόμενες ομάδες κατά τον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο—, των Ζακ-Φρανσουά Ανσελό και Ζοζέφ Ξαβιέ Σεντίν. Με τη σειρά του, το έργο αυτό φημολογείται ότι είχε βασιστεί στο μυθιστόρημα *Old Mortality* («Το παλαιό γένος των θνητών») του Γουόλτερ Σκοτ, ενώ υπάρχει και αντίθετη στη φημολογία αυτή γνώμη. Το έργο συνετέθη το 1834 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 24 Ιανουαρίου 1835, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Ήταν το τελευταίο έργο του Μπελίνι, καθώς ο συνθέτης απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 1835, σε ηλικία 33 ετών.

## Ρόλοι

## Παραπομπές


## Πηγές

*  
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  στο International Music Score Library Project
* Λιμπρέτο (στα ιταλικά) από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ

Κατηγορία:Όπερες
Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Αναγραφεύς

[μικρογραφία| Σφραγίδα του Κωνσταντίνου, Αναγραφέα στο [Θέμα Βουλγαρίας]]
Ο **αναγραφεύς** (πολυτ. ἀναγραφεύς) ήταν Βυζαντινός δημοσιονομικός υπάλληλος.

Ο τίτλος δεν εμφανίζεται στους καταλόγους των αξιωμάτων (*[[Τακτικά]]*), αλλά σε σε σφραγίδες και καταστατικά μοναστηριών. Η πρώτη εμφάνιση του αξιώματος καταγράφεται περί το 750 – 850 ενώ η τελευταία το 1189. Ο Φρανζ Ντόγκλερ πίστευε ότι το αξίωμα συνέχισε να υπάρχει μέχρι το 1204, όταν και αντικαταστάθηκε από τον *[[Απογραφεύς|απογραφέα]]*. Τα καθήκοντά αναγραφέα σχετίζονταν με την αναθεώρηση του κτηματολογίου. Κάθε αναγραφέας συνήθως αναλάμβανε ένα συγκεκριμένο θέμα. Σύμφωνα με το *[[Oxford Dictionary of Byzantium|Βυζαντινό Λεξικό της Οξφόρδης]]*, «οι αρμοδιότητές του δεν διέφεραν από τις αντίστοιχες των Εποπτών». 

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
Δήμητρα Κοροκίδα

Η **Δήμητρα Κοροκίδα** (14 Φεβρουαρίου 1974) είναι Ελληνίδα παραολυμπιονίκης του στίβου.

Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2016 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στη σφαιροβολία στην κατηγορία F53. Στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2013 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στον ακοντισμό και στο Παγκόσμιο του 2015 το χρυσό στη σφαιροβολία. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016 έλαβε το αργυρό μετάλλιο στη σφαιροβολία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της σφαιροβολίας
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του ακοντισμού
Κατηγορία:Έλληνες παραολυμπιονίκες του στίβου
Επιστάτης

**Επιστάτης** (πολυτ. ἐπιστάτης) στην αρχαία Ελλάδα ήταν κάθε είδους επιτηρητής ή επόπτης. Στα ελληνιστικά βασίλεια γενικά, ο επιστάτης συνδέεται πάντα με θεματική περιφέρεια (περιφερειακή συνέλευση), όπου οι επιστάτης, ως μόνιμος αντιπρόσωπος του βασιλιά, ασκούσε έλεγχο και εισέπραττε φόρους.

Σε στρατιωτικά κείμενα, ο επιστάτης (αυτός που στέκεται πίσω) είναι ο άνθρωπος πίσω από έναν *πρωτοστάτη* (αυτός που στέκεται πρώτος). Η φάλαγγα αποτελούνταν από εναλλασσόμενες τάξεις πρωτοστατών και επιστατών. Έτσι σε ομάδα οκτώ ανδρών οι πρωτοστάτες ήταν στις θέσεις 1, 3, 5 και 7, ενώ οι επιστάτες στις θέσεις 2, 4, 6 και 8. 

Η λέξη επιστάτης χρησιμοποιείται επίσης στην Ελληνιστική Κοινή και στην Καινή Διαθήκη και αναφέρεται στον Ιησού Χριστό.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Encyclopædia Britannica
* Αντίγονος Γονατάς του William Woodthorpe Tarn Σελίδα 195

Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία
Κατηγορία:Ελληνιστικός πολιτισμός
Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Πρωτοστάτης

**Πρωτοστάτης** (αυτός που στέκεται μπροστά) στην Αρχαία Ελλάδα ήταν ο άνθρωπος μπροστά από τον *[[Επιστάτης|επιστάτη]]* (αυτός που στέκεται πίσω). Η φάλαγγα αποτελούνταν από εναλλασόμενες τάξεις πρωτοστατών και επιστατών. Έτσι, σε ένα σώμα οκτώ ανδρών, οι πρωτοστάτες ήταν οι άνδρες στις θέσεις 1, 3, 5 και 7, ενώ οι επιστάτες στις θέσεις 2, 4, 6 και 8. Ο όρος παρέμεινε σε χρήση στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία . Ο πρωτοστάτης ενός *[[Λόχος|λόχου]]* ονομάζονταν *λοχαγός*.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία
Ακαδημία Ρανσόν

[μικρογραφία|Οι [Πωλ Ρανσόν, Πωλ Σερυζιέ και Μαρί-Φρανς Ρανσόν στο στούντιο του Πωλ Ρανσόν, περ. 1900.]]
Η **Ακαδημία Ρανσόν** () ιδρύθηκε στο Παρίσι το 1908 από τον Γάλλο ζωγράφο Πωλ Ρανσόν (1862-1909), ο οποίος σπούδασε στην Ακαδημία Ζυλιάν.

## Ιστορία
Μετά τον πρόωρο θάνατο του Πωλ Ρανσόν το 1909, καθήκοντα διευθύντριας της Ακαδημίας ανέλαβε η σύζυγος του ιδρυτή της, Μαρί-Φρανς Ρανσόν. Αρχικά είχε την έδρα της στην οδό Henri Monnier στο 9ο διαμέρισμα και στη συνέχεια μετακόμισε στη συνοικία Μονπαρνάς, στην οδό Joseph Bara. Ο Μωρίς Ντενί και ο Πωλ Σερυζιέ παρέδιδαν μαθήματα, ενώ παρακολουθούσαν επίσης ο Κερ-Σαβιέ Ρουσέλ, ο Φελίξ Βαλοτόν και ο Εντουάρ Βουιγιάρ, γεγονός που της έδωσε καλή φήμη. Η Κονσέτα, πρώην μοντέλο του Εντγκάρ Ντεγκά για το *Les repasseuses* και του Ωγκύστ Ροντέν για το *Kiss*, βοήθησε επίσης στη φήμη της. Οι σπουδαστές φοιτούσαν για περιόδους από μία εβδομάδα έως ένα έτος.

Το 1914, οι καθηγητές της μειώθηκαν λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά η Ακαδημία Ρανσόν εξακολούθησε να λειτουργεί παρά τη μειωμένη προσέλευση. Μετά το 1918, ο Μωρίς Ντενί και ο Πωλ Σερυζιέ ασχολήθηκαν με άλλες δραστηριότητες και ανέλαβαν νέοι καθηγητές, πολλοί από τους οποίους ήταν απόφοιτοι: Υβ Αλίξ, Γκυστάβ Ζολμέ, Πωλ Βερά, Ζυλ-Εμίλ Ζινγκ, Ροζέ Μπισιέρ, Λουί Λαταπί, Δημήτριος Γαλάνης και Αμεντέ ντε λα Πατελιέ.

Το 1931, η Μαρί-Φρανς Ρανσόν παρέδωσε τη διεύθυνση της Ακαδημίας στην Χάριετ Φον Τσουντί Σερεζόλ, φοιτήτρια και γλύπτρια, με καταγωγή από το καντόνι του Γκλάρους της Ελβετίας. Από το 1939 έως το 1944, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ακαδημία παραμένει ανοιχτή για λίγους σπουδαστές. Άνοιξε και πάλι το 1951 με νέους καθηγητές, μεταξύ των οποίων οι Ροζέρ Σαστέλ, Μαρσέλ Φιορίνι, Λουσιέν Λοτρέκ, Γκυστάβ Σινιέ και Ανρί Γκετς, αλλά λόγω έλλειψης κεφαλαίων έκλεισε τελικά το 1955.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία του Παρισιού
Κατηγορία:Τέχνες στη Γαλλία
Σπυρίδων Σπάχος

Ο **Σπυρίδων Σπάχος** ήταν Έλληνας καταγόμενος από την Ήπειρο, έμπορος στο Άμστερνταμ και Φιλικός. 

## Βιογραφία
Με την έναρξη της Επανάστασης του 1821 επέστρεψε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε για την απελευθέρωση της χώρας. Επί Καποδίστρια διορίστηκε σε δημόσιο αξίωμα στο Νεόκαστρο, όπου και απεβίωσε.  

Σύμφωνα με τον Ανδρέα Παπαδόπουλο-Βρεττό, υπήρξε ο συγγραφέας της Ελληνικής Νομαρχίας. Η αναφορά του Βρεττού για τον Σπάχο είναι η πρώτη αναφορά που γίνεται στην ελληνική βιβλιογραφία σχετικά με την ταυτότητα του άγνωστου μέχρι στιγμής συγγραφέα. Ο καθηγητής Νικόλαος Τωμαδάκης σε έκδοση του έργου, το 1949, υποστηρίζει την άποψη του Βρεττού, θεωρώντας την έγκυρη, ενώ ο Γεώργιος Βαλέτας διαφωνεί.  

Οι πιο πρόσφατες έρευνες επιβεβαίωσαν την ύπαρξη του Αναστασίου (όχι Σπυρίδωνα) Σπάχου, ως εμπόρου στο Άμστερνταμ. Ο **Αναστάσιος Σπάχος** ήταν γαμπρός του Αθανάσιου Ψαλλίδα, έμπορος πρώτα στο Λιβόρνο της Ιταλίας και από το 1818 στο Άμστερνταμ. Στην Ελλάδα κατήλθε το 1826, όπου εργάστηκε υπό τον Ιωάννη Κωλέττη, ενώ το 1829 διορίστηκε από τον Καποδίστρια αξιωματικός του στρατού στη 2η χιλιαρχία των Σαλώνων.

Η ιστορική έρευνα για τον συγγραφέα της Ελληνικής Νομαρχίας συνεχίζεται ακόμα, ενώ όλο και περισσότεροι ερευνητές τείνουν να διαμορφώσουν την άποψη - βάσει των τεκμηρίων που βρίσκουν - ότι ο Αναστάσιος Σπάχος ήταν ο δημιουργός της.
## Παραπομπές


## Πηγές
* Νεοελληνική φιλολογία : ήτοι κατάλογος των από πτώσεως της Βυζαντινής αυτοκρατορίας μέχρι εγκαθιδρύσεως της εν Ελλάδι βασιλείας τυπωθέντων βιβλίων παρ' Ελλήνων εις την ομιλουμένην, ή εις την αρχαίαν ελληνικήν γλώσσαν / συντεθείς υπό Ανδρέου Παπαδοπούλου Βρετού ___, T. B'. Εν Αθήναις: Τύποις και αναλώμασι Λ. Δ. Βιλαρά και Β. Π. Λιούμη, 1857. σελ. 353 https://anemi.lib.uoc.gr/metadata/3/4/6/metadata-01-0000369.tkl
* Πατρινέλης Χ. Γ. (1997). Ο Γεώργιος Καλαράς και η «Ελληνική Νομαρχία». The Gleaner, 21, 201–215. https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/eranistis/issue/view/114

Σπαχος
Τζέιμς Παντέμης

Ο **Τζέιμς (Δημήτρης) Παντέμης** (αγγλικά: *James Pantemis*, γενν. στο Κίρκλαντ της επαρχίας Κεμπέκ του Καναδά στις 21 Φεβρουρίου 1997) είναι Ελληνοκαναδός τερματοφύλακας ποδοσφαίρου, διεθνής με την Εθνική Καναδά.

## Πρώτα χρόνια
Μικρός έπαιζε ποδόσφαιρο και χόκεϊ. Σε ηλικία τεσσάρων ετών εντάχθηκε στην ποδοσφαιρική ομάδα AS Pierrefonds. Αργότερα αγωνίστηκε στην Lakeshore SC, μέχρι που το 2014 εντάχθηκε στις ακαδημίες της Μόντρεαλ Ίμπακτ.

## Επαγγελματική πορεία
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα to 2016 στην FC Montreal. To 2018 η ομάδα μετονομάστηκε σε Μόντρεαλ Ίμπακτ και ο Παντέμης συνέχισε να αγωνίζεται σε αυτή μέχρι το 2022. Το 2020 δόθηκε δανεικός για ένα διάστημα στην Βαλούρ FC.

Έχει αναδειχθεί δύο φορές πρωταθλητής Καναδά, τις σεζόν 2019 και 2021, με την Μόντρεαλ Ίμπακτ.

## Διεθνής καριέρα
Σε ηλικία 15 ετών έκανε το ντεμπούτο του στις παιδικές ηλικίες της Εθνικής Καναδά, με προπονητή τον Μάικλ Φίντλεϊ. Έχασε λόγω τραυματισμού το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών της CONCACAF. Εκπροσώπησε τον Καναδά στους Προκριματικούς Αγώνες του CONCACAF Nations League 2018-19. Εκλέχθηκε για να εκπροσωπήσει τον Καναδά στους Προκριματικούς Αγώνες του 2020 της CONCACAF για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το οποίο τελικά ματαιώθηκε για το 2021. Εκπροσώπησε την Εθνική Καναδά στους Προκριματικούς Αγώνες του 2021 της CONCACAF για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι οποίοι διεξήχθησαν στο Μεξικό.

Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας Καναδά που εξασφάλισε την πρόκριση για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2022 στο Κατάρ, στο οποίο επίσης έλαβε κλήση.

## Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Nick είναι ελληνικής καταγωγής. Κατάγεται από τα Δολιανά Αρκαδίας από την πλευρά της γιαγιάς του, το γένος Αγγελίδη. Διαθέτει ελληνικό διαβατήριο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσ. CanadaSoccer.com, James Pantemis.
* Ιστοσ. soccerway.com, James Pantemis

Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καναδά
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές‎
Κατηγορία:Καναδοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Καναδοί ελληνικής καταγωγής
Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας

Η **Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας** () είναι ιταλική μασονική μεγάλη στοά που ιδρύθηκε το 1805 από τον αντιβασιλέα Εζέν ντε Μπωαρναί ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυσή της.  Αρχικά βρίσκονταν στο Παλάτσο Τζιουστινιάνι της Ρώμης, από το 1901 έως το 1985 και τώρα βρίσκεται στο Βίλα ντελ Βασέλο. Ο σημερινός Μέγας Διδάσκαλός της Στοάς είναι ο Ιταλός δημοσιογράφος Στέφανο Μπίσι.

Η διεθνής επιρροή της Μεγάλης Στοάς έχει μειωθεί από τότε που έχασε την επίσημη αναγνώριση των «Μεγάλων Στοών της Εστίας» (της Αγγλίας, της Ιρλανδίας και της Σκωτίας) λόγω υποτιθέμενης διαφθοράς, αν και παραμένει τακτική στην κυβέρνηση και την πρακτική.

## Ιστορία

Η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας ιδρύθηκε το 1805, κατά τη διάρκεια του Ναπολεόντειου Βασιλείου της Ιταλίας από τον αντιβασιλέα Εζέν ντε Μπωαρναί, ο οποίος και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυσή της.

Στους Μεγάλους Διδασκάλους περιλαμβάνονται:
*Τζουζέπε Γκαριμπάλντι
* Αντριάνο Λέμι
* Ετόρε Φεράρι (γλύπτης)
* Ερνέστο Νάθαν, Δήμαρχος Ρώμης

Ο Ελευθεροτεκτονισμός καταπνίγηκε από τον Μουσολίνι το 1925, αλλά επανεκκινήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

## Κανονικότητα
Η αναγνώριση από την Ενωμένη Μεγάλη Στοά της Αγγλίας είναι βασικός παράγοντας για τη διατήρηση του καθεστώτος μιας Τακτικής Τεκτονικής δικαιοδοσίας. Η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας ήταν κάποτε ένας σημαντικός παίκτης στον διεθνή Τεκτονισμό και το 1972 αναγνωρίστηκε ως τακτικό μέλος από τη Στοά της Αγγλίας. Ωστόσο, αυτή η αναγνώριση αποσύρθηκε το 1993, λόγω κατηγοριών για διαφθορά και εμπλοκή με την μαφία  Σήμερα η Τακτική Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας είναι η μόνη ιταλική Μεγάλη Στοά που αναγνωρίζεται από τη Στοά της Αγγλίας, ή τα άλλα τάγματα της Ιρλανδίας και της Σκωτίας. Ωστόσο, η Μεγάλη Στοά αναγνωρίζεται πλήρως από τη μεγάλη πλειοψηφία των άλλων τακτικών μασονικών δικαιοδοσιών, τόσο στην Ευρώπη όσο και παγκοσμίως.

Αυτή η κατάσταση είναι εξαιρετικά ασυνήθιστη, καθώς οι περισσότερες τακτικές στοές αναγνωρίζουν τη Μεγάλη Στοά, αλλά το καθεστώς της περιπλέκεται από την έλλειψη αναγνώρισης από τις τρεις υψηλότερες δικαιοδοσίες, οι οποίες συνήθως δίνουν προβάδισμα όσον αφορά τη διεθνή αναγνώριση. Για να περιπλέξει περαιτέρω την κατάσταση, η Ενωμένη Μεγάλη Στοά της Αγγλίας έχει δηλώσει δημόσια ότι η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας είναι τακτική τόσο στην καταγωγή όσο και στις πρακτικές, αλλά ότι πρέπει να παραμείνει μη αναγνωρισμένη λόγω των ζητημάτων που περιβάλλουν την υποτιθέμενη διαφθορά.

Η στοά Propaganda Due που οι ερευνητές δημοσιογράφοι έχουν εντοπίσει ως εμπλεκόμενη στη δολοφονία του τραπεζίτη Ρομπέρτο Κάλβι, υπαγόνταν αρχικά στη Μεγάλη Στοά, αν και αργότερα ανακλήθηκε ο καταστατικός της χάρτης το 1974.

## Παραπομπές

## Eξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη Ιστοσελίδα
* Facebook
* Twitter

Κατηγορία:Ελευθεροτεκτονισμός
Δάφνη Πέλλας

Η **Δάφνη** είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Δάφνη βρίσκεται στην πεδιάδα των Γιαννιτσών, ανατολικά του ποταμού Μογλενίτσα (ή Αλμωπαίος), σε υψόμετρο 15 μέτρα ενώ απέχει περίπου 10 χλμ. Α. από την Σκύδρα (έδρα του δήμου), 18 χλμ. Δ, από τα Γιαννιτσά και 68 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Θεσσαλονίκη.

Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 με τηυν παλιά του ονομασία από την Τουρκοκρατία, ως *Γρόπινον* να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καλυβίων. Το 1926 με το ΦΕΚ 97Α - 18/03/1926 μετονομάστηκε σε *Βαλτολίβαδο*. Το 1949 με το ΦΕΚ 225Β - 30/12/1949 ορίστηκε έδρα της ομόνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1957 μετονομάστηκε σε Δάφνη. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Λιποχωρίου η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σκύδρας του Δήμου Σκύδρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 565 κάτοικοι.

## Δημογραφική εξέλιξη
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

*Απογράφεται ως Βαλτοχώρι

## Παραπομπές


Λιποχωρι
Λιποχωρι