open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ναός του Αγίου Βαλεντίνου (Κίντριχ)

Ο **Ναός του Αγίου Βαλεντίνου** (πλήρης ονομασία **Βασιλική των Αγίων Διονυσίου και Βαλεντίνου**) είναι ναός γοτθικού ρυθμού, ο οποίος βρίσκεται στο Κίντριχ, στο κρατίδιο της Έσσης, στη Γερμανία. Το 2010 ονομάστηκε ελάσσονα βασιλική. 

## Ο ναός
Ο Ναός του Αγίου Βαλεντίνου χτίστηκε στα τέλη του 15ου αιώνα. Εκείνη την εποχή στους περισσότερους ναούς δεν υπήρχαν στασίδια και οι πιστοί παρακολουθούσαν τη λειτουργία όρθιοι. Στη συγκεκριμένη εκκλησία, επειδή προσέρχονταν και πολλοί επιληπτικοί, καθώς ο Άγιος Βαλεντίνος θεωρείται και προστάτης των ανθρώπων που πάσχουν από επιληψία, υπήρχαν ξύλινα στασίδια, που διασώζονται μέχρι σήμερα. Πολλά από αυτά φέρουν διακοσμητικά στοιχεία, όπως λουλούδια, και επιγραφές σε γοτθικό αλφάβητο. Σε ένα από τα στασίδια είναι σκαλισμένο σε σπειρωματική διάταξη, με κεφαλαία γράμματα, ένα ποίημα, (*Gerechtigkeitsspirale* -*Σπείρα της δικαιοσύνης*), έργο του ξυλουργού Έρχαρτ Φάλκενερ (Erhart Falckener), από το 1510.Το ποίημα διαβάζεται από το κέντρο προς τα έξω:

 

Η κεντρική είσοδος του ναού βρίσκεται στη δυτική πλευρά του κτιρίου. Στο τύμπανο πάνω από την πόρτα υπάρχει ανάγλυφη απεικόνιση της Ανάληψης και της Στέψης της Παναγίας. Το εκκλησιαστικό όργανο του ναού είναι ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα εκκλησιαστικά όργανα, που συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Στον ναό υπάρχει και ένα ξύλινο, επιχρυσωμένο άγαλμα της Παναγίας, που χρονολογείται το 1330. 

## Φωτογραφίες
 
File:Kiedrich Kutschfahrt 2011-10 2.1.jpg|Το τύμπανο πάνω από την κεντρική είσοδο του ναού] 
File:Kiedrich Pfarrkirche Blick zum Chor.jpg|Το εσωτερικό του ναού 
File:St-Valentinus Orgel Kiedrich 572-h.jpg|Το εσωτερικό του ναού 
File:Kiedrich Pfarrkirche Chor Sakramentshaus.jpg|Το εσωτερικό και τα βιτρό του ναού 
File:Gerechtigkeitsspirale.jpg|Το Gerechtigkeitsspirale 
File:Kiedrich Pfarrkirche Orgel 1.jpg|Το εκκλησιαστικό όργανο του ναού 
 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκκλησίες στη Γερμανία
Ιωάννα του Μονφόρ-Καστρ

Η **Ιωάννα του Μονφόρ του Σαμπερόν**, γαλλ.: *Jeanne de Montfort de Chambéon* (1250 - 1300) ήταν Eλβετίδα ευγενής. Έγινε βαρόνη του Βω από τον γάμο της με τον Λουδοβίκο Α΄ βαρόνο του Βω  και επίτροπος κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της Ιωάννη Α΄ το 1278-1290.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ του Οίκου της Σαβοΐας βαρόνο του Βω και είχε τέκνο:
* Ιωάννης Α΄, βαρόνος του Βω.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Jean Marie de La Mure, Histoire des ducs de Bourbon et des comtes de Forez, 1809, Éditions Potier, 535 σελίδες ; σελίδες 288 έως 298.

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Ψάθη Ίου

Η **Ψάθη** (παλιότερα **Ψάθα**) είναι μικρός οικισμός στην Ίο σε υψόμετρο 27 μέτρα. Βρίσκεται 18 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από τη Χώρα, την πρωτεύουσα της Ίου και 200 χιλιόμετρα από την Αθήνα . Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιητών του Δήμου Ιητών και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφονται 19 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 5.

## Αρχαιολογική σημασία
thumb|left|Χάρτης του αρχαιολογικού χώρου|271x271εσ
Σύμφωνα με το ΦΕΚ Νο. 161 Β του 1995, η τοποθεσία που φαίνεται στον χάρτη θεωρείται αρχαιολογικός χώρος. Η απόφαση αυτή ελήφθη προκειμένου να διατηρηθούν τα ερείπια δύο αρχαίων ναών όπου σήμερα πάνω τους είναι χτισμένες δύο εκκλησίες, τα ερείπια ενός ρωμαϊκού υδραγωγείου και τα ερείπια ενός αρχαίου, πρωτοκυκλαδικού οικισμού και νεκροταφείου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Ίου
Κατηγορία:Δήμος Ιητών
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Άγιος Ιωάννης Επιδαύρου Λιμηράς Λακωνίας

Ο **Άγιος Ιωάννης** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μονεμβασίας, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. 
*Στην τοπική κοινότητα Αγίου Ιωάννη Επιδαύρου Λιμηράς ανήκουν και οι οικισμοί Κρεμμύδι, Παλιά Μονεμβασία και Πορί.

## Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας, προς την πλευρά του Μυρτώου Πελάγους. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές υπώρειες του λόφου «Κεραμωτή» (367 μ.), βορειοδυτικά της Μονεμβασιάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 97 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 34,621 χμ² (2011).

## Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Μονεμβασίας και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Ιωάννη. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Ιωάννη και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας.

## Αξιοθέατα
*Η παραλία «Καστράκι», στον όρμο Κρεμμύδι, 4,5 χλμ. νοτιοανατολικά του οικισμού
*Τα ερείπια της αρχαίας **[[Επίδαυρος Λιμηρά|Επιδαύρου Λιμηράς]]**, σε λόφο στην παραλία «Καστράκι». Σώζονται λείψανα της ακρόπολης, τείχος, πύργοι και αναλήμματα, καθώς και ένα τεχνητό επίπεδο στην κορυφή, που, ίσως, υποδεικνύει τη θέση ναού.
*Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο κέντρο του οικισμού

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
* eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Σενάκι

Το **Σενάκι** (γεωργιανά: სენაკი· μιγγρελικά: სანაკი) είναι πόλη στην περιφέρεια Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι της δυτικής Γεωργίας. Βρίσκεται 294 χιλιόμετρα από την Τιφλίδα μεταξύ των ποταμών Τεχούρι και Τσίβι, σε υψόμετρο 28–38 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2014, έχει 21.596 κατοίκους.

Το 1998 το Σενάκι αποτέλεσε κέντρο στρατιωτικής ανταρσίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Οτσαμτσίρε

Το **Οτσαμτσίρε** (γεωργιανά: ოჩამჩირე· αμπχαζικά: Очамчыра· ελληνικά: **Γυένος**) είναι παραθαλάσσια πόλη στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας, στην Αμπχαζία της Γεωργίας, και αποτελεί κέντρο του ομώνυμου δήμου.

Σύμφωνα με τη σοβιετική απογραφή πληθυσμού του 1979, το Οτσαμτσίρε είχε 18.700 κατοίκους. Μετά τη σύγκρουση Γεωργίας-Αμπχαζίας του 1992–93, το Οτσαμτσίρε γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή μείωση λόγω της εθνοκάθαρσης των Γεωργιανών. Οι περισσότεροι από τους εσωτερικά εκτοπισμένους που επλήγησαν από τη σύγκρουση δεν έχουν ακόμη επιστρέψει στην πόλη. Το Οτσαμτσίρε βρίσκεται κατά μήκος της αριστερής όχθης του ποταμού Γαλίτζγκα όπου εισέρχεται στη θάλασσα. Η πόλη βρίσκεται 53 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας της Αμπχαζίας, το Σουχούμι.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2009, η πόλη είχε πληθυσμό 14.300 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Κατηγορία:Αμπχαζία
Άγιος Ιωάννης Ζάρακα Λακωνίας

Ο **Άγιος Ιωάννης** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ιέρακα, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ζάρακα, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Το χωριό έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 2012.

## Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας, προς την πλευρά του Μυρτώου Πελάγους. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες της κορυφής «Κουλοχέρα» (1.125 μ.), μεταξύ των οικισμών της Ρειχέας (βόρεια) και του Ιέρακα (νότια), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240 μέτρα. Απέχει 104 χιλιόμετρα περίπου νοτιοανατολικά της Σπάρτης.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιέρακος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιέρακος και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζάρακα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ζάρακα και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας.

## Αξιοθέατα
*Η μονή Ευαγγελίστριας, στην παραλία 8 χλμ. ΒΑ. του οικισμού.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Νρναντζόρ

Το **Νρναντζόρ** (αρμενικά: Նռնաձոր, κατά προσέγγιση προφέρεται *Νερνατζόρ*) είναι χωριό στον Δήμο Μεγρί, στην περιφέρεια Σιουνίκ της Αρμενίας, με πληθυσμό ο οποίος καταγράφηκε τον Οκτώβριο του 2011, 148 κατοίκους.

Βρίσκεται στα νότια της επαρχίας, σε μικρή απόσταση από τον ποταμό Αράξη —τον κύριο παραπόταμο του Κύρου, και ο οποίος σχηματίζει τα σύνορα με το Ιράν— και την Αυτόνομη Δημοκρατία του Ναχιτσεβάν (Αζερμπαϊτζάν).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Αλατονήσι Φούρνων

Το **Αλατονήσι** ή **Αλατζονήσι** ή **Αλατσονήσι **ή **Αλαφονήσι** είναι νησίδα του συμπλέγματος των Φούρνων Κορσεών η οποία βρίσκεται νοτιοδυτικά των Φούρνων ενώ έχει έκταση 0,298 τ.χλμ. και ψηλότερο σημείο τα 92 μέτρα. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: *Calonectris diomedea, Falco eleonorae, Falco naumanni, Larus audouinii* και *Puffinus yelkouan*. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκει στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Φούρνων του δήμου Φούρνων Κορσεών.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Φούρνοι Ικαρίας από τον ιστότοπο https://music.reasonablegraph.org

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Ικαρίας
Κατηγορία:Δήμος Φούρνων Κορσεών
Αλβάνκ

Το **Αλβάνκ** (αρμενικά: Ալվանք) είναι χωριό στον Δήμο Μεγρί, στην περιφέρεια Σιουνίκ της Αρμενίας. Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Δημοκρατίας της Αρμενίας (ARMSTAT) ανέφερε ότι ο πληθυσμός του ήταν 343 κάτοικοι το 2010, από τους 382 στην απογραφή του 2001.

Στο χωριό δεσπόζει ένα αρμενικό μοναστήρι του 17ου-18ου αιώνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Πριγκίπισσες της Αχαΐας

Ακολουθείι ένας κατάλογος με τις **πριγκίπισσες της Αχαΐας**, τις συζύγους των πριγκίπων της Αχαΐας .

Το πριγκιπάτο της Αχαΐας είχε τρεις πριγκίπισσες, που ήταν μονάρχες λόγω δικού τους δικαιώματος: την Ισαβέλλα, τη Ματθίλδη και την Ιωάννα. Οι σύζυγοί τους δεν ήταν πρίγκιπες. Η Μαρία Β΄ Ζαχαρία ήταν σύζυγος πρίγκιπα και αργότερα πριγκίπισσα μονάρχης.

## Σύζυγος του πρίγκιπα της Αχαΐας
### Οίκος του Μπλουά, 1205–1209

### Οίκος του Βιλλαρντουέν, 1209–1278

### Οίκος των Καπετιδών-Ανζού, 1278–1289

### Οίκος του Βιλλαρντουέν, 1289–1307
* **[[Ισαβέλλα Α΄ της Αχαΐας|Κανένας]]**
### Οίκος των Καπετιδών-Ανζού, 1307–1313

### Οίκος του Αβέν, 1313-1321
Μετά το 1318 ο τίτλος του δικαιώματος της Ματθίλδης στην Αχαΐα, κόρης της Ισαβέλλας, αμφισβητήθηκε με τον Εύδη Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας (αδελφό του συζύγου της Λουδοβίκου) και τον Λουδοβίκο κόμη του Κλερμόν (που αγόρασε τον τίτλο του δικαιώματος από τον Εύδη Δ΄). Της αφαιρέθηκαν οι τίτλοι και τα κληρονομικά της δικαιώματα, αφού δεν συμμορφώθηκε με το να παντρευτεί τον Ιωάννη της Γκραβίνα. Ο Φίλιππος Α΄ πρίγκιπας του Τάραντα απένειμε τον τίτλο αντί αυτής στον αδελφό του Ιωάννη της Γκραβίνα, επαναφέροντας τον τίτλο στην κληρονομιά των Καπετιδών-Ανζού (Ανδεγαυών), ενώ η Mατθίλδη προφορικά κληρονόμησε το δικαίωμά της στον εξάδελφό της Ιάκωβο Β΄ της Μαγιόρκα .

### Οίκος των Καπετιδών-Ανζού, 1321–1381

### Οίκος του Μπω, 1381–1383

### Οίκος των Καπετιδών-Ανζού, 1383–1386

* Μεσοβασιλείο: Μετά το τέλος του Καρόλου Γ΄ το 1386, το πριγκιπάτο εισήλθε σε μία περίοδο (μεσοβασιλείας), όπου πέντε διεκδικητές αξίωναν τον θρόνο του. Κανένας δεν είχε αρκετά ισχυρή αξίωση για να θεωρηθεί ηγεμόνας, έως ότου ο Πέτρος του Σαιν Σουπεράν, αρχηγός της Εταιρείας των Ναββαραίων, αυτοανακηρύχθηκε πρίγκιπας το 1396 με τον ευλογία του πάπα Ουρβανού ΣΤ΄, ο οποίος διεκδίκησε την ιδιοκτησία του πριγκιπάτου, αφού οι κληρονόμοι του Ιακώβου του Μπω είχαν χάσει τα δικαιώματά τους από την Αγία Έδρα.

### Μη Δυναστικός, 1396-1402

### Οίκος των Ζαχαρία, 1396-1402

Η Αχαΐα ενώθηκε με το δεσποτάτο του Μοριά μετά το τέλος του Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία.

## Δείτε επίσης

* Πριγκίπισσες του Τάραντα
* Δούκισσες των Αθηνών
* Κατάλογος των βασιλισσών της Νάπολης
* Κατάλογος των συζύγων των κομήτων του Ανζού
* Κατάλογος βασιλισσών της Μαγιόρκα
* Κατάλογος Λατίνων Αυτοκρατόρων

## Πηγές
* ΕΛΛΑΔΑ, ΛΑΤΙΝΙΚΕΣ ΚΥΡΙΟΤΗΤΕΣ

Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αχαΐας
Χουάν Μπαρέρα

Ο **Χουάν Ραμόν Μπαρέρα Πέρεζ** (ισπανικά: *Juan Ramón Barrera Pérez*, γεννήθηκε 2 Μαΐου 1989) είναι Νικαραγουανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος ή ως δεξιός ακραίος επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας της Νικαράγουας με 25 γκολ.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νικαραγουανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νικαράγουας
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Άνω Αρμενία

thumb|Χάρτης της Αρμενίας το 150 π.Χ.
Η **Άνω Αρμενία** (αρμενικά: Բարձր Հայք *Μπαρντζρ Άικ*) ήταν η πρώτη επαρχία του αρχαίου βασιλείου της Αρμενίας, η οποία βρισκόταν στη σημερινή Τουρκία, που αντιστοιχεί περίπου στη σύγχρονη επαρχία Ερζιντζάν, στα δυτικά του ποταμού Κύρου. Εντός των συνόρων του βασιλείου, συνόρευε με τις επαρχίες Σωφηνή, Τουρουμπεράν, Τάικ και Αϊραράτ.  Ονομαζόταν Άνω Αρμενία, καθώς βρισκόταν σε ψηλότερο υψόμετρο από τις άλλες επαρχίες. Διατηρούσε μεγάλο αρμενικό πληθυσμό μέχρι τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915.

Η συνολική έκταση της Άνω Αρμενίας ήταν 23.860 τετραγωνικά χλμ.

Αποτελούνταν από 9 καντόνια:

* Νταραναγί
* Αγιούν
* Μζουρ
* Γεκεγιάτς
* Μαναναγί
* Ντερτζάν
* Σπερ
* Σαγαγκόμ
* Καρίν

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δυτική Αρμενία
Κατηγορία:Επαρχίες της Μεγάλης Αρμενίας
Επίσημες αργίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ορίζει αργίες για τα κράτη μέλη της. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ορίζει αργίες για τους υπαλλήλους των θεσμικών οργάνων. Οι αργίες καλύπτουν συνήθως τις ακόλουθες σημαντικές ημερομηνίες και κινητές γιορτές (π.χ. ο παρακάτω πίνακας είναι για το έτος 2020).

Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει και τις δέκα επίσημες αργίες στο Βέλγιο, εκτός από την Ημέρα Ανακωχής (11 Νοεμβρίου). Για το Λουξεμβούργο, η Εθνική Εορτή του Βελγίου αντικαθίσταται από την Εθνική Ημέρα του Λουξεμβούργου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Κατηγορία:Αργίες
Λατίνοι (Μεσαίωνας)

Το όνομα **Λατίνοι** ήταν κατά τον Μεσαίωνα ένα κοινό δημονύμιο για τους ακολούθους της Λατινικής Εκκλησίας του Δυτικού Χριστιανισμού.  Προήλθε από την Εκκλησιαστική Λατινική, που αναπτύχθηκε από τους Λατίνους Πατέρες της Εκκλησίας στη *Δυτική Εκκλησία*. Αν και η λατινική γλώσσα ήταν η επίσημη γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ανάγεται στην Ιταλική φυλή η οποία στην αρχαιότητα αναπτύχθηκε στην Αρχαία Ρώμη, το όνομα χρησιμοποιήθηκε ανεξάρτητα από την εθνικότητα, συμπεριλαμβανομένων των Γερμανικών, Ιταλικών, Κελτικών και Σλαβικών λαών.  Έτσι, οι άνθρωποι που συνδέονταν με τα κράτη που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών αναφέρονταν γενικά ως Λατίνοι ή Φράγκοι, με τους τελευταίους να αποτελούν μία ομάδα που εκπροσωπείται ιδιαίτερα. 

Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και στον ευρύτερο Ορθόδοξο κόσμο ήταν γενικά ένας αρνητικός χαρακτηρισμός, ιδιαίτερα μετά το Σχίσμα Ανατολής-Δύσης το 1054. 

## Δείτε επίσης
* Ελληνική Ανατολή και Λατινική Δύση
* Λατινική Εκκλησία στη Μέση Ανατολή
* Λατινική Αυτοκρατορία
* Λατινοκρατία
* Δυτική Ευρώπη
* Βάρβαρος
* Βλάχοι
* Βάλχατς (=Φράγκοι, με την έννοια του "Ρωμαίοι")

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Θρησκεία στον Μεσαίωνα
Κατηγορία:Πρόσωπα της Φραγκικής και Λατινικής Ελλάδας
Κατηγορία:Πρόσωπα των σταυροφορικών κρατών
Κατηγορία:Λατινική Εκκλησία
Κατηγορία:Χριστιανοί των Σταυροφοριών
Κατηγορία:Δημωνύμιο
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Κατηγορία:Εξώνυμα
Βαΐλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας

Οι βάιλοι, ιταλ.: **bailli**, **bailie** ή **δικαστικοί επιμελητές** ήταν ο διοικητικός εκπρόσωπος των πριγκίπων της Αχαΐας, που κυβερνούσαν το πριγκιπάτο της Αχαΐας ερήμην του πρίγκιπα. Οι πρώτοι πρίγκιπες, που ανήκαν στην ιδρυτική δυναστεία των Βιλλεαρδουίνων, διέμεναν στο πριγκιπάτο και το κυβερνούσαν άμεσα. Όμως το 1278 η Αχαΐα πέρασε στον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, τον βασιλιά της Νάπολης. Ο Κάρολος και πολλοί από τους διαδόχους του, κυβέρνησαν το πριγκιπάτο μέσω των βαΐλων τους και δεν το επισκέφτηκαν ποτέ αυτοπροσώπως. Αρχικά, οι βάιλοι ήταν αξιωματούχοι των Καπετιδών-Ανζού (Aνδεγαυών), αλλά η θέση συχνά δινόταν σε ισχυρούς φεουδάρχες από την Αχαΐα και την υπόλοιπη Φραγκική Ελλάδα.

Η διοίκηση και άλλων κτήσεων των Ανδεγαυών στην Ελλάδα, όπως του Λεπάντο και της παλατινής κομητείας της Κεφαλλονιάς και Ζακύνθου, ήταν επίσης ενωμένη στα χέρια των βαΐλων της Αχαΐας. 

## Κατάλογος βαΐλων

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
*  
*  
* 
*  
*  

Κατηγορία:Βαΐλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Κατηγορία:Πρόσωπα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Τσαν Σίου Κι

Ο **Τσαν Σίου Κι** (, γενν. 14 Ιουλίου 1985) είναι επαγγελματίας πρώην ποδοσφαιριστής από το Χονγκ Κονγκ, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Χονγκ Κονγκ, με 40 γκολ.

## Τίτλοι και διακρίσεις

**Κιτσί ΣΚ**
* Λιγκ Καπ Χονγκ Κονγκ (2): 2005–06 , 2006–07
* Hong Kong Senior Shield: 2005–06
**Σάουθ Τσάινα**
* Πρωτάθλημα Χονγκ Κονγκ (2): 2008–09 , 2009–10
**Χονγκ Κονγκ**
* Ποδοσφαιρική διοργάνωση Αγώνων Ανατολικής Ασίας 2009: 
**Ατομικές διακρίσεις**
* Χονγκ Κονγκ καλύτερος νέος παίκτης (3): 2003–04, 2004–05, 2006–07
* Χονγκ Κονγκ καλύτερη ενδεκάδα πρωταθλήματος: 2008–09
* Πρώτος σκόρερ των προκριματικών πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Ανατολικής Ασίας: 2009
* Πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Χονγκ Κονγκ: 2008–09
* Hong Kong Senior Challenge Shield Παίκτης του Τουρνουά: 2009–10
* Κορυφαίος σκόρερ του Hong Kong Senior Challenge Shield: 2009–10
* Χονγκ Κονγκ Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς: 2011

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Χονγκ Κονγκ
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χονγκ Κονγκ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιτσί ΣΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χονγκ Κονγκ Ρέιντζερς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάουθ Τσάινα ΑΑ
Ματζούκα

Η **Ματζούκα** ήταν γεωγραφική περιοχή και βάνδον της μεσαιωνικής Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος (1204–1461) στη βορειοανατολική Μικρά Ασία (σημερινή Τουρκία). Η διοικητική της πρωτεύουσα ήταν το Δικαίσιμον (ή Καρυά, τούρκικα Τζεβιζλίκ). Η περιοχή αντιστάθηκε για λίγο μετά την οθωμανική κατάκτηση της Τραπεζούντας το 1461, αλλά τελικά υποτάχθηκε και έγινε ναχιγές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Δεν μαρτυρείται πριν από τον 13ο αιώνα, αλλά είναι πιθανό να υπήρχε ήδη ως τμήμα του μεσοβυζαντινού θέματος Χαλδίας, καθώς οι μεσαιωνικές διοικητικές περιφέρειες στην περιοχή συνέπιπταν με γεωγραφικές περιοχές και συνάδουν μέχρι σήμερα.

Τα όρια της Ματζούκας εκτείνονταν νότια και νοτιοδυτικά του Μίθριου όρους, το νότιό του όριο κατά μήκος μιας γραμμής που εκτεινόταν από την κορυφή Ζύγανα της Οροσειράς του Παρυάδρη στα δυτικά και τις Ποντιακές Πύλες στα ανατολικά.

Η στρατηγική της σημασία ήταν μεγάλη, καθώς φύλαγε τις προσεγγίσεις προς την Τραπεζούντα, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, καθώς η Ματζούκα ήταν η καρδιά της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος. Γύρω από την πρωτεύουσα της περιοχής υπήρχαν τα δάση όπου οι αυτοκράτορες είχαν τα θερινά τους ανάκτορα. Οι ντόπιοι κάτοικοι ήταν αγρότες και κτηνοτρόφοι, και είχαν τη φήμη των πολεμιστών, παίζοντας σημαντικό ρόλο στην απόκρουση των τουρκικών επιδρομών.

Μεταξύ 1384 και 1408, το νέο βάνδον της Παλαιοματζούκας δημιουργήθηκε από το νότιο τμήμα της.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόντος
Ματσούκα

Η **Ματσούκα** (τουρκικά: *Maçka*· Μάτσκα, λαζικά: მაჩხა) είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας Τραπεζούντας στην περιοχή Μαύρης Θάλασσας της Τουρκίας. Η ονομασία προέρχεται από τη μεσαιωνική ελληνική Ματζούκα, η οποία ήταν μια από τις επαρχίες της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος. Στα οθωμανικά χρόνια, η περιοχή αποτελούσε τον ναχιγέ της *Ματζούκας* (τουρκικά: Maçuka).

Από το χωριό Καπίκιοι της Ματσούκας κατάγεται ο επίτιμος πρόεδρος των Ποντιακών Σωματείων Γιώργος Παρχαρίδης.

## Συλλογή

Αρχείο:Sumela Showing Location.JPG|Η Μονή Σουμελά στον δήμο Μάτσκα της Επαρχίας Τραπεζούντας, επί των Ποντιακών Ορέων.
Αρχείο:Trabzonhouse.jpg|Ένα παραδοσιακό αγροτικό ποντιακό σπίτι στο χωριό Λιβερά, στον δημό Μάτσκα, στην Επαρχία Τραπεζούντας.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Καμπί Χρυσομηλιάς Φούρνων

Το **Καμπί Χρυσομηλιάς** ή **Καμπί Χρυσομηλέας** είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός, τοποθεσία αλλά και παραλία των Φούρνων Κορσεών στην Περιφερειακή Ενότητα Ικαρίας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Καμπί Χρυσομηλιάς βρίσκεται στο βόρειο τμήμα και τα δυτικά παράλια του νησιού με υψόμετρο 44 μέτρα. Απέχει περίπου 600 μέτρα νοτιοδυτικά από τη Χρυσομηλιά της οποίας αποτελεί το επίνειο καθώς και 15 χλμ. (οδικά) βορειοανατολικά από τη Χώρα Φούρνων και το λιμάνι του νησιού με το οποίο υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση με πλοιάρια. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Φούρνων Κορσεών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» υπάγεται στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 50 κατοίκους

### Απογραφές πληθυσμού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Καμπί Χρυσομηλιάς - Ιούλιος 2019 στο https://www.youtube.com/
* Αρχαίος Πύργος στη Χρυσομηλιά των Φούρνων  από τον ιστότοπο *odysseus.culture.gr*

## Σημείωση
Στα δυτικά του νησιού και κοντά στη Χώρα Φούρνων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Καμπί Φούρνων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Φούρνων Κορσεών
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ικαρίας
Βασιλικό Ολλανδικό Ινστιτούτο Σπουδών Νοτιοανατολικής Ασίας και Καραϊβικής

Το **Βασιλικό Ολλανδικό Ινστιτούτο Σπουδών Νοτιοανατολικής Ασίας και Καραϊβικής** (Ολλανδικά: Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde) ( KITLV) εδρεύει στο Λέιντεν. Στόχος του είναι η μελέτη της ανθρωπολογίας, της γλωσσολογίας, των κοινωνικών επιστημών και της ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ασίας, της περιοχής του Ειρηνικού και της Καραϊβικής. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στις πρώην ολλανδικές αποικίες των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών (σημ. Ινδονησίας), του Σουρινάμ και των Ολλανδικών Αντιλλών (Ολλανδικές Αντίλλες και Αρούμπα). Η μοναδική του συλλογή βιβλίων, χειρογράφων, εκτυπώσεων και φωτογραφιών προσελκύει μελετητές από όλο τον κόσμο. Οι Πανεπιστημιακές Βιβλιοθήκες ανέλαβαν τη διαχείριση της συλλογής του Λέιντεν από την 1η Ιουλίου 2014.

## Ιστορία
[μικρογραφία|373x373εσ|Το KITLV του [Λέιντεν]]
Το KITLV ιδρύθηκε το 1851. Ο πρώην διευθυντής του KITLV από το 2000-2021 ήταν ο Γκερτ Όοστιντι.

Το 2014 η σχέση μεταξύ της Βασιλικής Ολλανδικής Ακαδημίας Επιστημών (KNAW) και του Learned Society KITLV έλαβε τέλος. Το KITLV Press είχε ήδη εξαγοραστεί από τις εκδόσεις Brill δύο χρόνια νωρίτερα.

Η Βασιλική Ακαδημία Επιστημών της Ολλανδίας, το Πανεπιστήμιο του Λέιντεν και το Learned Society KITLV υπέγραψαν μια σειρά συμφωνιών σχετικά με το μέλλον του  KITLV.  Στο KITLV εμπιστεύτηκε η διαφύλαξη των παγκοσμίου φήμης συλλογών της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Λέιντεν και εξακολουθεί να υπάρχει ως ερευνητικός οργανισμός του KNAW, βαθιά ριζωμένο στην ερευνητική κοινότητα του Πανεπιστημίου του Λέιντεν, αλλά εξακολουθεί να συνδέεται με άλλα ινστιτούτα ανθρωπιστικών επιστημών του KNAW.

Το Ινστιτούτο εκδίδει και διανέμει επιστημονικά έργα για τη Νοτιοανατολική Ασία και την Καραϊβική. Τα τρία περιοδικά Bijdragen tot de Taal-, Land-en Volkenkunde, Journal of Indonesian Social Sciences and Humanities και New West Indian Guide /Nieuwe West-Indische Gids εκδίδονται από το ινστιτούτο, καθώς και η σειρά βιβλίων Verhandelingen van het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde και Bibliotheca Indonesia με σημαντικές δημοσιεύσεις για τη λογοτεχνία της Μαλαισίας.

Τμήμα του ινστιτούτου υπάρχει στην πρωτεύουσα της Ινδονησίας Τζακάρτα από το 1969.

Μερικά κλασικά εθνογραφικά, όπως π.χ Β. Γράμματα του Albert C. Kruyt (1869–1949) ή του Jacob Mallinckrodt εμφανίστηκαν στις δημοσιεύσεις του.

## Τζακάρτα
Το 1969, o Χανς Ρας άνοιξε ένα γραφείο του KITLV στην Τζακάρτα ("KITLV-Jakarta"), στο πλαίσιο συμφωνίας με το Ινδονησιακό Ινστιτούτο Επιστημών.  Αγοραστήκαν  εκδόσεις από την Ινδονησία, τη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη και τοποθετηθήκαν στη βιβλιοθήκη του ινστιτούτου, οι εκδόσεις του ινστιτούτου πωλούνται και πρωτότυπα επιστημονικά έργα στα ολλανδικά μεταφράζονται στα ινδονησιακά. Το γραφείο της Τζακάρτα από την 1η Ιουλίου 2014  αποτελεί μέρος των Πανεπιστημιακών Βιβλιοθηκών του Λέιντεν και επίσης λειτουργεί ως γραφείο αντιπροσωπείας του Πανεπιστημίου του Λέιντεν.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Ολλανδία
* Λέιντεν
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Official website

Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα ανά χώρα
Ολλ
Πίννης

Ο **Πίννης**, βασιλιάς των Αρδιαίων στην Ιλλυρία (230 π.Χ. - 217 π.Χ.) ήταν γιος και διάδοχος του Άγρων της Ιλλυρίας με την πρώτη σύζυγο του Τριτεύτα. Διαδέχθηκε τον πατέρα του σε βρεφική ακόμα ηλικία, την αντιβασιλεία ασκούσε η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του Τεύτα. Οι τοπικοί Ιλλυριοί φύλαρχοι βλέποντας ότι είναι μια γυναίκα στον θρόνο πήραν θάρρος, ζητούσαν μεγαλύτερη αυτονομία και εξουσίες. Η Τεύτα υπέκυψε με αποτέλεσμα να εξασθενήσει η Ιλλυρική εξουσία και η κυριαρχία των Αρδιαίων στην Αδριατική θάλασσα και το Ιόνιο Πέλαγος. Οι πειρατές ρήμαζαν τα πλοία με αποτέλεσμα να εξασθενίσει η οικονομία και να χειροτερέψουν οι σχέσεις με τις γειτονικές χώρες που είχαν εμπορικές σχέσεις. Η Ρώμη αναζητούσε προστασία για τα πλοία τους που μετακινούνταν από την Μεγάλη Ελλάδα στην ηπειρωτική Ελλάδα, έστειλαν απεσταλμένους στην Τεύτα αλλά συγκρούστηκε μαζί τους και τους θανάτωσε, το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο Α΄ Ιλλυρικός Πόλεμος (229 π.Χ.). 

Οι δυνάμεις της Τεύτας ηττήθηκαν, η ίδια υποτάχθηκε και υπέκυψε στους όρους που της ζήτησαν οι Ρωμαίοι, ένας από αυτούς ήταν να παραιτηθεί υπέρ του θετού της γιου Πίννη. Ο Πίννης έχασε τον θρόνο όταν ο Δημήτριος εκ Φάρου στον οποίο ο Άγρων είχε παραχωρήσει την νήσο Χβαρ παντρεύτηκε την μητέρα του και ανακηρύχτηκε βασιλιάς. Ο Δημήτριος αγνόησε όλες τις συμφωνίες με την Ρώμη και συμμάχησε με τους εχθρούς της Μακεδόνες. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο Β΄ Ιλλυρικός Πόλεμος, οι Ρωμαίοι έστειλαν στρατό στην Ιλλυρία (219 π.Χ.). Ο Δημήτριος δραπέτευσε στην Μακεδονία και ο Πίννης ανέλαβε προσωπικά την εξουσία, δεν πρόλαβε να κυβερνήσει επειδή πέθανε πολύ πρόωρα και αιφνίδια σε ηλικία 15 ετών (215 π.Χ.). O Πολύβιος, ο Αππιανός και ο Δίων Κάσσιος αναφέρουν τον Πίννη σαν νόμιμο διάδοχο του πατέρα του. Ο Αππιανός γράφει επιπλέον ότι ο Πίννης είχε την στήριξη των Ρωμαίων αλλά δεν αποδεικνύεται κάτι τέτοιο.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Wilkes, J. J. The Illyrians, 1992.
*Épire, Illyrie, Macédoine: mélanges offerts au professeur Pierre Cabanes by Danièle Berranger, Pierre Cabanes, Danièle Berranger-Auserve.

Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Έντμουντ Γκουέν

Ο **Έντμουντ Γκουέν** (αγγλικά *Edmund Gwenn*), το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν **Έντμουντ Τζων Κέλαγουεϊ** (*Edmund John Kellaway*, 26 Σεπτεμβρίου 1877 &ndash; 6 Σεπτεμβρίου 1959), ήταν Άγγλος ηθοποιός, γεννημένος στο Γουάνζγουερθ του Λονδίνου. Στον κινηματογράφο η γνωστότερη ερμηνεία του υπήρξε εκείνη του ρόλου του Κρις Κρινγκλ («Άι Βασίλης») στη χριστουγεννιάτικη ταινία *[[Το Θαύμα της 34ης Οδού]]* (1947), για τον οποίο κέρδισε το βραβείο Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου και την αντίστοιχη «Χρυσή Σφαίρα». Βραβεύθηκε με μια δεύτερη Χρυσή Σφαίρα και μια ακόμα υποψηφιότητα για «Όσκαρ» για την κωμωδία του 1950 *[[Ο παραχαράκτης (ταινία του 1950)|Ο παραχαράκτης]]* (*Mister 880*). Εμφανίσθηκε επίσης σε 4 ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Είχε ωστόσο αρχίσει τη σταδιοδρομία του στο θέατρο και στον βωβό κινηματογράφο.

Ως θεατρικός ηθοποιός, τόσο στο Γουέστ Εντ όσο και στο Μπρόντγουεϊ, ο Γκουέν συνδέθηκε με μεγάλη ποικιλία έργων θεατρικών συγγραφέων της εποχής του, όπως των Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Τζον Γκάλσγουορθυ και Τζ. Μπ. Πρίστλυ. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς το σπίτι του είχε καταστραφεί από τους γερμανικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς, ο ηθοποιός μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου είχε μια επιτυχημένη σταδιοδρομία στο Χόλυγουντ και στο Μπρόντγουεϊ. Ωστόσο διετήρησε τη βρετανική υπηκοότητα μέχρι τον θάνατό του, χωρίς να πάρει ποτέ την αμερικανική. Απεβίωσε σε προάστιο του Λος Άντζελες από πνευμονία μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 81 ετών. Ο Γκουέν έχει το δικό του αστέρι στη «Λεωφόρο της Δόξας». Μικρότερος αδελφός του ήταν ο επίσης ηθοποιός Άρθουρ Τσέσνι.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Alistair, Rupert: «Edmund Gwenn» στο: *The Name Below the Title: 65 Classic Movie Character Actors from Hollywood's Golden Age*, ιδιωτική έκδοση, Μ. Βρετανία 2018, σσ. 115-118, ISBN 978-1-7200-3837-5
* Parker, John: *Who's Who in the Theatre*, 5η έκδ., Sir Isaac Pitman and Sons, Λονδίνο 1925

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ο Έντμουντ Γκουέν στην IMDb
* Ο Έντμουντ Γκουέν στην Internet Broadway Database

Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί βωβών ταινιών
Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Τέοντορ Σβέντμπεργκ

Ο **Τεοντόρ Σβέντμπεργκ** (*Theodor Svedberg*, 30 Αυγούστου 1884 – 25 Φεβρουαρίου 1971) ήταν Σουηδός χημικός, που τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ για τις έρευνές του επί των κολλοειδών και των πρωτεϊνών με χρήση υψηλής ταχύτητας φυγοκεντρικής μηχανής. Ο Σβέντμπεργκ εργάσθηκε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα περισότερο από 40 έτη. Στη συνέχεια, μετά το 1949, ήταν επικεφαλής του Ινστιτούτου Γκούσταφ Βέρνερ έως το 1967.

## Οικογένεια και σπουδές
Ο Σβέντμπεργκ γεννήθηκε στο Βάλμπο της Σουηδίας και ήταν γιος της Αουγκούστα Άλστερμαρκ και του Ελίας Σβέντμπεργκ. Μεγαλώνοντας, ο Τεοντόρ ευχαριστιόταν να ασχολείται με τη βοτανική και άλλες φυσικές επιστήμες. Στο γυμνάσιο ο Τέοντορ διεξήγαγε δική του εργαστηριακή έρευνα και εκτελούσε επιστημονικές επιδείξεις. Μετά το σχολείο εισάχθηκε σε ένα πρόγραμμα χημείας στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Πήρε πτυχίο το 1905, μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδικεύσεως (master) το 1907 και διδακτορικό το 1908.

## Σταδιοδρομία
Ο Σβέντμπεργκ ξεκίνησε την επιστημονική σταδιοδρομία του στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα ήδη από το 1905 ως βοηθός χημικού. Το 1907 άρχισε να διδάσκει και το 1912 έγινε επικεφαλής του τομέα φυσικοχημείας το 1912. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 δίδαξε επίσης στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον. Μετά την Ουψάλα, από το 1949 και μετά, ήταν επικεφαλής του Ινστιτούτου Γκούσταφ Βέρνερ έως το 1967.

## Ερευνητικό έργο
Οι έρευνες του Σβέντμπεργκ στα κολλοειδή στήριξαν τις θεωρίες για την κίνηση Μπράουν που διατυπώθηκαν από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν και τον Πολωνό φυσικό Μάριαν Σμολουχόφσκι. Στα πλαίσια αυτών των ερευνών, ανέπτυξε την τεχνική της «αναλυτικής υπερφυγοκεντρίσεως» και απέδειξε τη χρησιμότητά της στον διαχωρισμό μεταξύ καθαρών πρωτεϊνών.

## Τιμητικές διακρίσεις
Εκτός από το Βραβείο Νόμπελ Χημείας, το οποίο του δόθηκε το 1926, ο επιστήμονας είχε και άλλες τιμητικές διακρίσεις, μερικές από τις οποίες είναι και οι παρακάτω:

* Ο Τ. Σβέντμπεργκ έγινε αλλοδαπό μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου το 1944, μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών και αντεπιστέλλον μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών.
* Επίσης τιμήθηκε τρεις φορές κατά το διάστημα 1910-1929 με το Βραβείο Björkén (*Björkénska priset*) του Πανεπιστημίου της Ουψάλα για τις συνεισφορές του στη σουηδική επιστήμη.
* Η μονάδα svedberg (*S*), μια μονάδα χρόνου ίση με 10−13 δευτερόλεπτα ή 100 *φεμτοδευτερόλεπτα*, ονομάσθηκε έτσι από το όνομα του  Τεοντόρ Σβέντμπεργκ.
* Το Εργαστήριο Σβέντμπεργκ στην Ουψάλα ονομάσθηκε έτσι από το όνομα του  Τεοντόρ Σβέντμπεργκ.

## Προσωπική ζωή
Ο Τεοντόρ Σβέντμπεργκ είχε αρκετούς γάμους και απέκτησε συνολικά 12 τέκνα. Πέθανε στο Ερεμπρού της Σουηδίας σε ηλικία 86 ετών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ο Τεοντόρ Σβέντμπεργκ στον ιστότοπο των Βραβείων Νόμπελ (και η διάλεξή του στην απονομή του Βραβείου με θέμα την υπερφυγοκέντριση)

Κατηγορία:Σουηδοί χημικοί
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας
Κατηγορία:Σουηδοί νομπελίστες
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Ουψάλα
Κάστρο του Σφιέτσιε

Το **Τευτονικό Κάστρο του Σφιέτσιε** (πολωνικά: *Zamek krzyżacki w Świeciu*) είναι κάστρο που βρίσκεται στο Σφιέτσιε. Τα ερείπια του κάστρου διατηρούνται σε πλήρες σχήμα από την όχθη του ποταμού Βιστούλα και του Βντα - μαζί με έναν κυκλικό πύργο που ολοκληρώνεται με μερλόν. Το κάστρο είναι μέρος ενός συγκροτήματος που χτίστηκε από τους Τεύτονες Ιππότες σε γοτθικό αρχιτεκτονικό στυλ. Το κάστρο χτίστηκε στη θέση ενός γκορντ των Πομεράνιων δούκων - που βρίσκεται δίπλα στο κάστρο. Παλαιότερα το κάστρο είχε τέσσερις γωνιακούς πύργους, ένας από τους οποίους σώθηκε. Το κάστρο περιβάλλεται από αμυντικό τείχος και τάφρο. Το 1410, το κάστρο λεηλατήθηκε από τις πολωνικές δυνάμεις που κατέστρεψαν το κάστρο. Το κάστρο ανήκε στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας μετά τη Δεύτερη Ειρήνη του Θορν το 1466. Τον 16ο αιώνα, ο Καστελάνος Κονοπάτσκι ανακατασκεύασε το κάστρο σε αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό στυλ. Το κάστρο καταστράφηκε μετά τον Κατακλυσμό και από τότε δεν ξαναχτίστηκε. Το κάστρο καταστράφηκε επιπλέον αφού οι πρωσικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν το κάστρο ως χώρο εκπαίδευσης. Επί του παρόντος, το κάστρο στεγάζει ένα μουσείο, με τον πύργο και το κάστρο ανακαινισμένα.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία
Κατηγορία:Πόβιατ Σφιέτσιε
Άγιος Ιωάννης Λιμνών Λασιθίου

Ο **Άγιος Ιωάννης** είναι οικισμός της κοινότητας Λιμνών, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αγίου Νικολάου και της τέως Επαρχίας Μιραμπέλλου, της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου, της Κρήτης.
*Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν ***Λουσέστο***.
## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές υπώρειες της κορυφής «Λούτσι» (719 μ.), ανάμεσα στον Άγιο Νικόλαο και την Νεάπολη, και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360 μέτρα. Απέχει 15 χιλιόμετρα περίπου βορειοδυτικά του Αγίου Νικολάου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως *Λουσέστο* και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λιμνών. Το 1955 μετονομάστηκε σε *Άγιος Ιωάννης*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λιμνών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Ωσαννά

μικρογραφία| Τα πλήθη φωνάζουν «Ωσαννά» κατά τη θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ
***Ωσαννά***  είναι θρησκευτική λέξη στον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό. Στον Ιουδαϊσμό αναφέρεται σε μια κραυγή που εκφράζει έκκληση για θεϊκή βοήθεια. Στον Χριστιανισμό χρησιμοποιείται ως ιαχή επαίνου.

## Ετυμολογία
Η λέξη ωσαννά (Λατινικά **' , [[Ελληνιστική Κοινή|ελληνιστική κοινή]] ) προέρχεται από την [[Εβραϊκή γλώσσα|εβραϊκή]] λέξη  ,  **' και που σχετίζονται με την αραμαϊκή λέξη  (ʾōshaʿnā) που σημαίνει «σώσω, διάσωση, σωτήρας».

Στην Εβραϊκή Βίβλο χρησιμοποιείται μόνο σε στίχους όπως «βοήθεια» ή «σώσω, προσεύχομαι» (Ψαλμοί 118:25). Στα Ευαγγέλια χρησιμοποιείται ως κραυγή αγαλλίασης  και αυτό έχει προκαλέσει περίπλοκες συζητήσεις.  Σε αυτό το πλαίσιο, η λέξη ωσαννά φαίνεται να είναι «ειδικό είδος σεβασμού» που δίνεται σε αυτόν που σώζει, έσωσε, θα σώσει ή σώζει τώρα. Όταν χρησιμοποιείται έτσι, Ωσαννά σημαίνει «μια ιδιαίτερη τιμή σε αυτόν που σώζει». Η κυριολεκτική ερμηνεία «Σώσε, τώρα!», που βασίζεται στον Ψαλμό 118:25, δεν εξηγεί πλήρως την εμφάνιση της λέξης.

## Λειτουργική χρήση σε διάφορες παραδόσεις

### Ιουδαϊσμός
Στην εβραϊκή λειτουργική παράδοση, η λέξη χρησιμοποιείται στην λειτουργία Ωσαννά, μια ομάδα προσευχών από την οποίο τραγουδιέται μια επιλογή κάθε πρωί κατά τη διάρκεια της Σκηνοπηγίας, της Γιορτής των Θαλάμων ή των Σκηνών. Ο πλήρης κύκλος τραγουδιέται την έβδομη ημέρα της γιορτής, που ονομάζεται Οσανά Ραμπάχ (הושענא רבא, «Μεγάλο Ωσαννά»). Στον Ιουδαϊσμό χρησιμοποιείται πάντα στην αρχική του εβραϊκή μορφή, הושענא *Hoshana*.

### Χριστιανισμός
«Ωσαννά» ήταν η κραυγή επαίνου ή λατρείας που γινόταν ως αναγνώριση του Ιησού ως μεσσία κατά τη θριαμβευτική είσοδό του στην Ιερουσαλήμ,  "Ωσαννά! Ευλογημένος είναι αυτός που έρχεται στο όνομα του ΚΥΡΙΟΥ!» που αποτελεί μέρος της προσευχής του *[[Επινίκιος ύμνος|Επινίκιου ύμνου]]*.

Χρησιμοποιείται σε πολλά εδάφια της Καινής Διαθήκης, συμπεριλαμβανομένου του «ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» (Μάρκος 11.9), «ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις» (Μάρκος 11.10) και «Ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυῒδ» (Ματθαίος 21:9).

Ο «Ύμνος Ωσαννά», που βασίζεται στη φράση *Ωσαννά*, είναι  παραδοσιακός ύμνος της Μοραβικής Εκκλησίας γραμμένος από τον επίσκοπο Χριστιανό Γρηγόριο του Χέρνχουτ που τραγουδιέται την Κυριακή των Βαΐων και την πρώτη Κυριακή της Δεύτερης Έλευσης. Είναι αντιφωνικός, δηλαδή τραγούδι κλήσης και απάντησης. Παραδοσιακά, τραγουδιέται από το εκκλησίασμα παιδιών και  ενηλίκων, αν και μπορεί να γίνεται με άλλους τρόπους, όπως μεταξύ χορωδίας και εκκλησίας, ή να παίζεται μεταξύ χορωδιών.

Χρησιμοποιείται επίσης σε διάφορα τραγούδια όπως στην ελληνική μετάφραση των στίχων του γερμανικού χριστουγεννιάτικου τραγουδιού *[[Άγια Νύχτα]]*.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Yohannan Aharoni & Michael Avi-Yonah, *The MacMillan Bible Atlas*, Αναθεωρημένη Έκδοση, σελ.&nbsp;157–165 (1968 & 1977 από την Carta Ltd).
* Aherne, Cornelius (1910). "Hosanna". In Herbermann, Charles (ed.). Catholic Encyclopedia. Vol. 7. Νέα Υόρκη: Robert Appleton Company.

Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Κατηγορία:Χριστιανική λατρεία
Rising Sun (βιντεοπαιχνίδι)

***Το Rising Sun*** είναι ένα παιχνίδι πολέμου για υπολογιστές ανεπτυγμένο το 2000 από την TalonSoft και εκδόθηκε από την Take-Two Interactive .  Αφιερωμένο στον Πολέμου του Ειρηνικού, αποτελεί το τελευταίο παιχνίδι στη σειρά *Campaign* της TalonSoft. 

*Το Rising Sun* κέρδισε θετικές κριτικές από κριτικούς και προτάθηκε για βραβεία από το *Computer Gaming World* και το *Computer Games Magazine* .

## Παιχνίδι
*Το Rising Sun* είναι ένα παιχνίδι πολέμου στον υπολογιστή που προσομοιώνει τις συγκρούσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ειρηνικού στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο την δεκαετία του 1930 και 1940. 

## Ανάπτυξη
*Το Rising Sun* αναπτύχθηκε από την εταιρία βιντεοπαιχνιδιών TalonSoft ως το τελευταίο παιχνίδι της σειράς *Campaign*,  ακολουθώντας άλλα παιχνίδια όπως το *East Front* και *το West Front* .  Κυκλοφόρησε την 1η Φεβρουαρίου του 2000. 

## Αξιολόγηση
*Το Rising Sun* έλαβε μέση βαθμολογία 82% στον ιστότοπο συγκέντρωσης *[[GameRankings|κριτικών GameRankings]]* .  Το παιχνίδι ήταν υποψήφιο για το βραβείο "Wargame of the Year" του *περιοδικού Computer Games*  2000.  *Το Computer Gaming World* πρότεινε το *Rising Sun* στην ίδια κατηγορία, αλλά έδωσε το βραβείο στο *Combat Mission: Beyond Overlord*. Οι συντάκτες σχολίασαν πως το *Rising Sun* είναι ένα «φοβερό» παιχνίδι. 

Στο *Computer Games Magazine*, ο Carl Lund έγραψε ότι η επική εμβέλεια και η τεράστια μαζικότητα του *Rising Sun* εξασφαλίζουν δυνατότητα επανάληψης για μήνες, αν όχι χρόνια, για τους επόμενους».  Ο Bruce Geryk του *Computer Gaming World* επαίνεσε παρομοίως το παιχνίδι για το ότι «το παιχνίδι είναι σε ένα επίπεδο τελειοποίησης που δεν είχε ξαναδεί ο ίδιος». 

## Συνέχεια

### ''Imperial Strike''
Αν και ανακοινώθηκε ως το τελευταίο παιχνίδι της σειράς *Campaign*, το *Rising Sun* έλαβε μια συνέχεια το 2001 με τον τίτλο *Divided Ground: Middle East Conflict 1948-1973*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη σελίδα 
* 
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου
Κατηγορία:Αποκλειστικότητες των Windows
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής σε γύρους
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2000
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τομ Μπρέιντι

Ο **Τόμας Έντουαρντ Πάτρικ Μπρέιντι** (αγγλ. *Thomas Edward Patrick Brady*, γενν. 3 Αυγούστου 1977) είναι Αμερικανός πρώην παίκτης αμερικανικού ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνίστηκε στο NFL για 23 χρονιές.

## Προσωπική ζωή
Το 2004 ξεκίνησε τη σχέση του με την Αμερικανίδα ηθοποιό Μπρίτζετ Μοϊνάχαν, η οποία σχέση έληξε στα τέλη του 2006, όταν η Μοϊνάχαν ήταν έγκυος στο παιδί τους. Στις 22 Αυγούστου 2007 γεννήθηκε ο γιος τους, Τζον Έντουαρντ Τόμας Μοϊνάχαν.

Τον Δεκέμβριο του 2006 ξεκίνησε τη σχέση του με τη Βραζιλιάνα μοντέλο Ζιζέλ Μπούντχεν. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2009 και απέκτησε δύο παιδιά, τον Μπέντζαμιν Ρέιν Μπρέιντι (γενν. Δεκέμβριος 2009) και τη Βίβιαν Λέικ Μπρέιντι (γενν. Δεκέμβριος 2012). Τον Οκτώβριο του 2022 ανακοινώθηκε το διαζύγιο τους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανικό ποδόσφαιρο
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές
688 Attack Sub

***Το 688 Attack Sub*** είναι ένα βιντεοπαιχνίδι προσομοιωτή υποβρυχίων που σχεδιάστηκε από τους John W. Ratcliff και Paul Grace, που αναπτύχθηκε και δημοσιεύτηκε το 1989 για την πλατφόρμα  MS-DOS και το 1990 για την πλατφόρμα της Amiga από την εταιρία βιντεοπαιχνιδιών Electronic Arts. Μια έκδοση της Sega Genesis κυκλοφόρησε το 1991 από τη Sega και αναπτύχθηκε από τη MicroProse.

Ο παίκτης αναλαμβάνει τη διοίκηση ενός πυρηνικού υποβρυχίου και παίζει δέκα αποστολές που κυμαίνονται από σενάρια Ψυχρού Πολέμου ή αποστολές μάχης σε μια ψεύτικη παγκόσμια σύγκρουση.

Όπως διαμορφώθηκε στο παιχνίδι, τα αμερικανικά υποβρύχια έχει πιο εξελιγμένη τεχνολογία και περισσότερα όπλα. Το σοβιετικό σκάφος έχει λιγότερα όπλα αλλά υψηλότερες σταθερές ταχύτητες.

Αυτό ήταν ένα από τα πρώτα παιχνίδια που επέτρεψαν σε δύο παίκτες να παίξουν ο ένας εναντίον του άλλου μέσω ενός μόντεμ (ή καλωδίου μηδενικού μόντεμ). 

Ο Ράτκλιφ και η Γκρέις ανέπτυξαν αργότερα *το παιχνίδι SSN-21 Seawolf*, που δημοσιεύτηκε το 1994.

## Αξιολόγηση
*Το Computer Gaming World* το 1989 έδωσε μια θετική κριτική στην έκδοση DOS, σημειώνοντας ότι το παιχνίδι σχεδιάστηκε για να είναι ένα διασκεδαστικό παιχνίδι, σε αντίθεση με έναν ρεαλιστικό προσομοιωτή. Έρευνες του 1992 και του 1994 στο περιοδικό Wargames με σύγχρονες ρυθμίσεις έδωσαν στο παιχνίδι δύο αστέρια από τα πέντε, δηλώνοντας ότι το παιχνίδι ήταν πιο κοντά στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από τις σύγχρονες υποβρύχιες επιχειρήσεις και επικρίνοντας τη "μη ρεαλιστική" έμφαση στην απόκτηση στόχου του περισκοπίου.   Το Compute! συμπεριέλαβε το παιχνίδι στη λίστα με τα "εννέα σπουδαία παιχνίδια για το 1989", περιγράφοντάς το ως "γρήγορο και συναρπαστικό όπως κάθε προσομοιωτής του 2 Mach".  Το περιοδικό επαίνεσε τα γραφικά του παιχνιδιού και την επιλογή μόντεμ δύο παικτών, αλλά επέκρινε την έλλειψη περισσότερων από δέκα αποστολών. 

Ο Mike Siggins εξέτασε το *688 Attack Sub* για το *Games International* και του έδωσε βαθμολογία 7 στα 10 και δήλωσε ότι «Η ελκυστικότητα της χρήσης σύγχρονων όπλων σύντομα εξαφανίζεται στο παιχνίδι. Γενικά όμως, είναι ένα καλό παιχνίδι σε ένα ασυνήθιστο θέμα, αλλά θα χρειαζόταν από μια δεύτερη έκδοση." 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* ''688 Attack Sub'' Review 
* Ιστορία των Subsims
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega Drive
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Electronic Arts
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Amiga
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1989
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Δημήτριος Ιατρόπουλος

Ο **Δημήτριος Ιατρόπουλος** (άκμασε 1260–95) ήταν ανώτερος Βυζαντινός αξιωματούχος του τέλους του 13ου αι. Υπηρέτησε ως *[[Λογοθέτες των οικείων|λογοθέτης των οικειακών]]* από το 1260 έως το 1295, οπότε προήχθη σε *[[Πρωτασέκρετης|πρωτασηκρήτη]]*. Έλαβε μέρος στη σύνοδο του 1273 στην Κωνσταντινούπολη κατά του πατριάρχη Ιωάννη ΙΑ΄ Βέκκου και αναφέρεται το 1281/2 ως επικεφαλής πρεσβείας στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντας.

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Διπλωμάτες του 13ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Ιωάννης Ίσης

Ο **Ιωάννης Ίσης** (άκμασε 1221–36) ήταν ανώτερος στρατιωτικός διοικητής της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, με τον βαθμό του *[[Πρωτοστράτωρ|πρωτοστράτορα]]*.

Καταγράφεται για πρώτη φορά σε χρυσόβουλο, που εκδόθηκε το 1221 από τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη Ρωμαίο Αυτοκράτορα στη Νίκαια για τη μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Πάτμο. Στη συνέχεια αναφέρεται από τον Γεώργιο Ακροπολίτη περί το 1224, όταν οι κάτοικοι της Αδριανούπολης έστειλαν απεσταλμένους στη Νίκαια, καλώντας τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη να τους απελευθερώσει από τη Λατινική κυριαρχία. Ο Βατάτζης έστειλε τον Ίση και τον Ιωάννη Καμμύτζη, ως επικεφαλής στρατού. Η πόλη καταλήφθηκε εύκολα, αλλά αμέσως μετά στα τέλη του 1224 ή στις αρχές του 1225 εμφανίστηκε ενώπιον της πόλης ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας ηγεμόνας της Ηπείρου, αντίπαλος του Βατάτζη, που διεκδικούσε και τον αυτοκρατορικό τίτλο. Ο Θεόδωρος κατάφερε να κερδίσει τους κατοίκους, έτσι ο Ίσης και ο Καμμύτζης συμφώνησαν να εγκαταλείψουν την πόλη με την εγγύηση της ασφαλούς διέλευσης. Η Ίσης αναφέρεται για τελευταία φορά σε άλλο έγγραφο το 1236.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* Guilland, Rodolphe (1967). «Le Protostrator». Recherches sur les institutions byzantines [Studies on the Byzantine Institutions]. Berliner byzantinische Arbeiten 35 (στα γαλλικά). τ. Α΄. Berlin and Amsterdam: Akademie-Verlag & Adolf M. Hakkert. σσ. 478–497. OCLC 878894516.
* 

Κατηγορία:Πρωτοστράτορες
Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Γαλλικό οξύ

200px|μικρογραφία|Η χημική δομή του γαλλικού οξέος
Το **γαλλικό οξύ** (επίσης γνωστό ως ***3,4,5-τριυδροξυβενζοϊκό οξύ***) είναι τριυδροξυβενζοϊκό οξύ με τύπο C6H2(OH)3CO2H. Κατατάσσεται ως φαινολικό οξύ. Βρίσκεται στα κηκίδια (gallnuts), το σουμάκ, την αμαμελίδα, τα φύλλα τσαγιού, τον φλοιό βελανιδιάς και άλλα φυτά. Είναι ένα λευκό στερεό, αν και τα δείγματα είναι συνήθως καφέ λόγω μερικής οξείδωσης. Τα άλατα και οι εστέρες του γαλλικού οξέος ονομάζονται *"γαλλικές ενώσεις"* (αγγλ. *gallates*).

Η ονομασία αυτή προέρχεται από τα κηκίδια της βελανιδιάς, τα οποία χρησιμοποιούνταν ιστορικά για την παρασκευή ταννικού οξέος. Παρά το όνομα, το γαλλικό οξύ δεν περιέχει γάλλιο. Ιστορικά, το γαλλικό οξύ αναγνωρίστηκε πρώτα από τον Σουηδό χημικό Βίλχελμ Σέελε, το 1786, και η ονομασία αυτή του εδόθη από τον Γάλλο χημικό Ανρί Μπρακονό λόγω των κηκιδίων της βελανιδιάς (αγγλ. *oak galls*), από τα οποία το εκχύλιζαν πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες για την κατεργασία ζωικών δερμάτων.

Το γαλλικό οξύ βρίσκεται σε μια σειρά από φυτά, όπως το παρασιτικό φυτό *Cynomorium coccineum*, το υδρόβιο φυτό *Myriophyllum spicatum* και το κυανοφύκος *[[Microcystis aeruginosa]]*. Το γαλλικό οξύ βρίσκεται επίσης σε διάφορα είδη βελανιδιάς, *Caesalpinia mimosoides,* και στο φλοιό του στελέχους της *Boswellia dalzielii,* μεταξύ άλλων. 

Πολλά τρόφιμα περιέχουν διάφορες ποσότητες γαλλικού οξέος, ιδιαίτερα φρούτα (συμπεριλαμβάνονται φράουλες, σταφύλια, μπανάνες), καθώς και τσάγια, γαρίφαλα, και ξύδια.  Ο καρπός του χαρουπιού αποτελεί πλούσια πηγή γαλλικού οξέος (24–165 mg ανά 100 g).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φαινόλες
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα