open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κύκλος Όττο

δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Διάγραμμα πίεσης-όγκου κύκλου Otto
Ένας **κύκλος Όττο** είναι ένας εξιδανικευμένος θερμοδυναμικός κύκλος που περιγράφει τη λειτουργία ενός τυπικού κινητήρα με έμβολο ανάφλεξης με σπινθήρα. Είναι ο θερμοδυναμικός κύκλος που συναντάται συχνότερα σε κινητήρες αυτοκινήτων.

Ο κύκλος Όττο είναι μια περιγραφή του τι συμβαίνει σε ένα αέριο καθώς υπόκειται σε αλλαγές πίεσης, θερμοκρασίας, όγκου και προσθήκης ή αφαίρεσης θερμότητας. Το αέριο που υπόκειται σε αυτές τις αλλαγές συχνά ονομάζεται σύστημα. Το σύστημα, στην περίπτωση αυτή, ορίζεται ως το ρευστό (αέριο) μέσα στον κύλινδρο του κινητήρα. Περιγράφοντας τις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στο σύστημα, περιγράφεται ταυτόχρονα και η επίδραση του συστήματος στο περιβάλλον. Σκοπός του κύκλου Όττο είναι η μελέτη της παραγωγής καθαρού έργου από το σύστημα, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόωση ενός οχήματος και των επιβατών του στο περιβάλλον.

Ο κύκλος Όττο αποτελείται από:
* Πάνω και κάτω μέρος του βρόχου: ένα ζεύγος αδιαβατικών μεταβολών
* Αριστερή και δεξιά πλευρά του βρόχου: ένα ζεύγος παράλληλων ισοχωρικών διεργασιών.

## Μεταβολές
Οι τέσσερις μεταβολές (φάσεις) του κύκλου Όττο, όπως φαίνονται στο σχήμα: 

* Μεταβολή 1–2: Είναι μια αδιαβατική (ισεντροπική) συμπίεση του αερίου καθώς το έμβολο κινείται από το κάτω νεκρό σημείο           ( *BDC* ) στο πάνω νεκρό σημείο ( *TDC* ).
* Μεταβολή 2–3: Είναι μια ισόχωρη θέρμανση του αερίου από μια εξωτερική πηγή (π.χ. σπινθήρας) ενώ το έμβολο βρίσκεται στο πάνω νεκρό σημείο. Αυτή η διαδικασία προορίζεται να αντιπροσωπεύει την ανάφλεξη του μίγματος καυσίμου-αέρα και την επακόλουθη ταχεία καύση.
* Μεταβολή 3–4: Είναι μια αδιαβατική (ισεντροπική) εκτόνωση.
* Μεταβολή  4–1: Ολοκληρώνει τον κύκλο με μια διαδικασία σταθερού όγκου κατά την οποία η θερμότητα απορρίπτεται ενώ το έμβολο βρίσκεται στο κάτω νεκρό σημείο.

## Ιστορία
Ο πρώτος που κατασκεύασε έναν λειτουργικό τετράχρονο κινητήρα ήταν ο Γερμανός μηχανικός Νίκολαους Όττο, ο οποίος ανέπτυξε έναν σταθερό κινητήρα που χρησιμοποιούσε ως καύσιμο μείγμα αερίου φωταερίου και αέρα. Για τον λόγο αυτό, η τετράχρονη αρχή λειτουργίας του είναι σήμερα γνωστή ως «κύκλος Όττο», ενώ οι τετράχρονοι κινητήρες με μπουζί (που προκαλεί την ανάφλεξη) αποκαλούνται συχνά «κινητήρες Όττο».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θερμοδυναμική
Κατηγορία:Μηχανές εσωτερικής καύσης
ZIL-4331

Το **ZIL-4331** ήταν μια γκάμα επαγγελματικών οχημάτων που παράχθηκε από την ZIL από το 1987 μέχρι το 2015. Παρουσιάστηκε ως ο διάδοχος του ZIL-130 αλλά πρακτικά δεν ήταν τίποτα άλλο από μια έκδοση του προηγούμενου φορτηγού με νέο αμάξωμα. 

## Ιστορία
Τα πρώτα πρωτότυπά του οχήματος παράχθηκαν την δεκαετία του 1970 με το όνομα ZIL-169. Μετά από μερικά χρόνια, αυτά τα οχήματα παρουσιάστηκαν στον Λεονίντ Μπρέζνιεφ όταν είχε επισκεφτεί το εργοστάσιο.

Αρχικά προοριζόταν το όχημα να ήταν τελείως διαφορετικό από τον προκάτοχό του και να έχει μια νέα μηχανή ντίζελ, αλλά λόγω πρακτικών δυσκολίων τελικά αποφασίστηκε να βασιστεί σε μεγάλο βαθμό στο παλιό ZIL-130 αλλά με το νέο αμάξωμα από τα πρωτότυπα φορτηγά, το οποίο ήταν αρκετά μοντέρνο για την εποχή. Οι μόνες σημαντικές αλλαγές ήταν πως η αντοχή και το αμάξωμα του οχήματος είχαν αυξημένη αντοχή σε σχέση με το φορτηγό ZIL-130. Αρχικά, η μηχανή ήταν η ίδια με το ZIL-130, δηλαδή ήταν μια έκδοση από την μηχανή V8 που χρησιμοποιήθηκε στην παλιά λιμουζίνα ZIL-111, και όλα τα εξαρτήματα μπορούσαν να εναλλάσσονται μεταξύ τους.

Βέβαια, μέσα στα χρόνια το όχημα έλαβε πολλούς εκσυγχρονισμούς και μια ντίζελ μηχανή έγινε επίσης διαθέσιμη μαζί με την παλιότερη μηχανή. Παράχθηκε μια αρκετά μεγάλα γκάμα οχημάτων, όπως φορτηγά πλατφόρμας, βαν, λεωφορεία, πυροσβεστικά, τράκτορες, και πολλά άλλα, με τις πωλήσεις όμως να είναι μέτριες. 

Από το 1995, μετά από μια μικρή συμφωνία με την Mercedes, άρχιζε να παράγεται το νέο ZIL-5301. Αυτό το φορτηγό ήταν βασισμένο στο Mercedes T2 και δεν είχε σχεδόν καμία σχέση με τα προηγούμενα φορτηγά της εταιρίας, ήταν πιο μοντέρνο, πιο οικονομικό, και προοριζόταν να αντικαταστήσει το παλιότερο ZIL-130, το οποίο συνέχισε παράλληλα να παράγεται με το ZIL-4331 μέχρι εκείνη την χρονιά ως μια πιο φτηνή εναλλακτική, αλλά και το ίδιο το ZIL-4331. Βέβαια, η εταιρία κατέληξε να παράγει το ZIL-4331 παράλληλα με το ZIL-5301 χωρίς να αντικαταστήσει έτσι άμεσα το προηγούμενο όχημα, με την παραγωγή του ZIL-130 να σταματάει από την εταιρία και να μεταφέρεται στην ανταγωνιστική Amur, μια παλιά θυγατρική της ZIL που πλέον όμως είχε αποκοπεί από αυτήν και είχε γίνει αυτόνομη.

Από το 2003, μαζί με την παλιά μηχανή ZIL-111, έγιναν διαθέσιμες και άλλες πιο μοντέρνες και οικονομικές μηχανές. Με την χρεωκοπία της ZIL, η παραγωγή του φορτηγού 4331 και των παραλλαγών του σταμάτησε νωρίς το 2015, με το ZIL-5301 να ακολουθεί μερικούς μήνες μετά.

Μια ενδιαφέρον έκδοση του ZIL-4331 ήταν το ZIL-4329V, το οποίο συνέδεσε το σασί του ZIL-4331 με την καμπίνα από το MAN L2000, μετά από μια συμφωνία της ZIL και της MAN για την παραγωγή ανταλλακτικών και μερική πώληση φορτηγών MAN στην Ρωσία. Βέβαια, μετά το τέλος της συμφωνίας, αυτά τα φορτηγά άρχιζαν να χρησιμοποιούν την καμπίνα από Κινέζικα φορτηγά της Sinotruk, μετά από μια ακόμη συμφωνία της εταιρίας με την ZIL που έγινε. Πουλήθηκαν ελάχιστα οχήματα αυτής της έκδοσης και δεν ήταν επιτυχές.

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η παλιά ιστοσελίδα της ZIL, αρχειοθετημένη

4331
Μαρίγια Σιμάνσκα

Η **Μαρίγια Σιμάνσκα** (λετονικά: *Marija Šimanska*, πολωνικά: *Maria Szymańska*, 1922–1995) ήταν πολωνικής καταγωγής Λετονή χημικός. Ήταν από τους πιο παραγωγικούς επιστήμονες της Λετονίας στην εποχή της και τιμήθηκε με πολλά μετάλλια και βραβεία.

## Βιογραφία
Η Μαρίγια Σιμάνσκα γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1922 στο Ντάουγκαβπιλς της Λετονίας από πολωνούς γονείς. Τέλειωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στα πολωνικά το 1940 στο Γυμνάσιο του Ντάουγκαβπιλς και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Λετονίας. Μετά από ένα εξάμηνο στη φαρμακευτική σχολή, εγκατέλειψε τη Ρίγα και επέστρεψε στο Ντάουγκαβπιλς για να ενταχθεί στην πολωνική αντίσταση. Τον Φεβρουάριο του 1943, συνελήφθη και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Στούτχοφ. Μετά το τέλος του πολέμου το 1945, επέστρεψε στη σχολή της και πήρε πτυχίο χημείας το 1948. Έπιασε δουλειά στο Ινστιτούτο Δασικών Προβλημάτων και ταυτόχρονα εργαζόταν για το διδακτορικό της, το οποίο έλαβε το 1952, οπότε έγινε η πρώτη σοβιετική γυναίκα με διδακτορικό στη χημεία.

Μεταξύ 1957 και 1975 διετέλεσε αναπληρώτρια διευθύντρια στο Ινστιτούτο Οργανικής Σύνθεσης, στο οποίο ίδρυσε το εργαστήριο καταλυτικής σύνθεσης, όπου μελέτησε τις ετεροκυκλικές ενώσεις και τις καταλυτικές μετατροπές. Ανέπτυξε πολλούς νέους καταλύτες, αναλυτικά αντιδραστήρια και ιατρικές διαδικασίες. Δημοσίευσε πάνω από 450 επιστημονικά άρθρα και 56 εφευρέσεις και ήταν μία από τους πιο παραγωγικούς επιστήμονες της Λετονίας. Διετέλεσε επίσης συντάκτρια του περιοδικού *Latvijas Ķīmijas Žurnāls* (Λετονικό Περιοδικό Χημείας) της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών καθώς και του περιοδικού *Latvijas Farmaceitu Žurnāls* (Λετονικό Περιοδικό Φαρμακευτικής). Η Σιμάνσκα ήταν πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρίας Λετονών Φαρμακοποιών από το 1978 έως το 1994.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της το έργο της αναγνωρίστηκε, και πήρε μεταξύ άλλων, το Κρατικό Βραβείο της Λετονικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, το μετάλλιο Νταβίντ Χιερόνιμους Γκρίντελ, το μετάλλιο Σόλομονς Χίλερς, και το μετάλλιο Άρβιντς Κάλνινς. Το 1992 έγινε πρόεδρος της Λετονικής Ένωσης Πολωνών και την ίδια χρονιά έγινε επίτιμο μέλος της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών Μετά θάνατον της απονεμήθηκε το βραβείο και το δίπλωμα Γκούσταβ Βάναγκς για την έρευνά της στις *Μη παραδοσιακές μεθόδους καταλυτικής χημείας των ετεροκυκλικών ενώσεων*.

Πέθανε στις  Ιουλίου του 1995 στη Ρίγα και τάφηκε στο καθολικό κοιμητήριο του Ντάουγκαβπιλς.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
*
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*WorldCat Publications
*WorldCat Publications
*WorldCat Publications
*WorldCat Publications

Κατηγορία:Λετονοί επιστήμονες
Κατηγορία:Λετονοί χημικοί
Κατηγορία:Λετονοί εφευρέτες
Κατηγορία:Λετονοί πολωνικής καταγωγής
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λετονίας
Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού
Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Σερσό

Το **Σερσό** (γαλλικά: *Cersot*) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σον-ε-Λουάρ, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες της Σον-ε-Λουάρ
Ο καταφερτζής

***Ο καταφερτζής*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική  κωμική ταινία του 1964 σε σκηνοθεσία του Κώστα Στράντζαλη και σενάριο του Νίκου Τσιφόρου. Πρωταγωνιστούν οι Θανάσης Βέγγος, Σιμόνη Κυριακίδου, Τάσος Γιαννόπουλος, Νίκος Φέρμας, Περικλής Χριστοφορίδης, Χρόνης Εξαρχάκος, Τάκης Χριστοφορίδης, Αθηνά Μερτύρη και ο Κώστας Μποζώνης.

## Πλοκή
Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω απο τον νεαρό Κανέλλο Καραμπατσά (Θανάση Βέγγο), οποίος δέχεται να βοηθήσει τον ξάδερφό του Κίμωνα (Τάσο Γιαννόπουλο) να ξεφύγει από τη φίλη του Λίνα (Σιμόνη Κυριακίδου). Γι’ αυτό δέχεται να πάρει προσωρινά τη θέση του Κίμωνα, με τον οποίο έχει το ίδιο επίθετο, στη νέα του δουλειά, αυτή του ξεναγού. Σε αντάλλαγμα ο Κίμωνας του υπόσχεται ότι θα του βρει δουλειά στο τουριστικό γραφείο όπου εργάζεται και ο ίδιος. Πολύ γρήγορα όμως ο καταφερτζής Κανέλλος θα βρεθεί μπλεγμένος σε πολλές παρεξηγήσεις και κυνηγημένος από τον Τάσο τον χασάπη (Νίκο Φέρμα), τον αδελφό της Λίνας, ο οποίος θα του ζητήσει επιτακτικά να παντρευτεί τη Λίνα, η οποία όμως παραμένει η φίλη του Κίμωνα.

## Διανομή

* Θανάσης Βέγγος - Κανέλλος Καραμπατσάς**'
* [[Τάσος Γιαννόπουλος (ηθοποιός, 1931)|Τάσος Γιαννόπουλος]] - Κίμων**'
* Σιμόνη Κυριακίδου - Λίνα**'
* [[Νίκος Φέρμας]] - Τάσος Γκριέλας**'
* Λεωνίδας Καρβέλας - τσαντάκιας**'
* [[Περικλής Χριστοφορίδης]] - προϊστάμενος Λίνας**'
* Κώστας Μποζώνης - Σωτήρης
* Τάκης Χριστοφορίδης - Τζόνι
* Αθηνά Μερτύρη - σύζυγος του Τζόνι
* Χρόνης Εξαρχάκος - Γιώργος
* Παναγιώτης Καραβουσάνος - οδοντίατρος

## Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 28 Δεκεμβρίου 1964 στις κινηματογραφικές αίθουσες Αβέρωφ, Άμλετ, Άστρον, Έλλη στην Αθήνα, ενώ συγχρόνως ξεκίνησε να προβάλλεται στους κινηματογράφους Παλλάς της Λαμίας,
Λίντο του Βόλουκαι Ανατόλια και Ιλύσια της Θεσσαλονίκης. 
## Υποδοχή
Προβλήθηκε τη σεζόν 1964-1965 και έκοψε 153.974 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 39η θέση ανάμεσα σε 93 ταινίες της περιόδου.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1964
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Στράντζαλη
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Τσιφόρου
Σαλόν-συρ-Σον

Το **Σαλόν-συρ-Σον** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στον νομό της Σον-ε-Λουάρ, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Σον-ε-Λουάρ
Τώνης Σπητέρης

Ο **Τώνης Σπητέρης** ( Κέρκυρα, 1910 - Αθήνα, 1986) ήταν διακεκριμένος διανοούμενος, ιστορικός τέχνης και αναμφισβήτητα ο σημαντικότερος κριτικός τέχνης στην Ελλάδα κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Σπούδασε Οικονομικά στο Βέλγιο και Αισθητική στη Σορβόννη .  Σύζυγός του ήταν η γλύπτρια Ιωάννα Σπητέρη-Βεροπούλου. Η καριέρα του Σπητέρη στον πολιτιστικό τομέα ξεκίνησε το 1947 και ασχολήθηκε ενεργά με τη συγγραφή σχετικά με την τέχνη στον ελληνικό και διεθνή ημερήσιο και περιοδικό τύπο. Η ζωή του μοιράστηκε ανάμεσα στην Αθήνα (1939-1958 και 1975-1986), στη Βενετία (1958-1963) και στο Παρίσι (1963-1975). Η θητεία του ως επίτροπος του ελληνικού περιπτέρου στην Μπιενάλε της Βενετίας (1958-1967) ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, με τους Έλληνες καλλιτέχνες Γιάννη Σπυρόπουλο το 1960 και Βάσω Κατράκη το 1966 να βραβεύονται. Ο ίδιος ο Σπητέρης έλαβε το Διεθνές Βραβείο Κριτικής στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1958 και το 1960 

Στα χρόνια του στο Παρίσι, βρέθηκε στο επίκεντρο της καλλιτεχνικής κίνησης της Ευρώπης, συναντώντας μερικές από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές προσωπικότητες παγκοσμίως. Δεν έπαψε ποτέ να εργάζεται για την προώθηση της Ελληνικής Τέχνης στο εξωτερικό, διοργανώνοντας μεγάλες εκθέσεις, μεταξύ των οποίων η πρώτη «Διεθνής Έκθεση Γλυπτικής» (η περίφημη «Παναθήναια») στον Λόφο Φιλοπάππου (1965) και η μεγάλη έκθεση «Θησαυροί της Κύπρου» (1967), που περιόδευσε σε 12 χώρες. Το γραπτό του έργο περιλαμβάνει σημαντικές μελέτες για την ελληνική και την κυπριακή τέχνη, με επίκεντρο τον 19ο και τον 20ό αιώνα.

Ο Σπητέρης υπήρξε επίσης μέλος διεθνών πολιτιστικών επιτροπών και φίλος με διάσημους καλλιτέχνες και διανοούμενους, όπως ο Αντρέ Μαλρώ, o Κριστιάν Ζερβός, o Χένρυ Μουρ, o Αλμπέρτο Τζακομέττι, o Σαλβαδόρ Νταλί και πολλοί Έλληνες και Κύπριοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες.

Από νεαρή ηλικία, ο Σπητέρης υπήρξε ένας ακούραστος συλλέκτης πληροφοριών για την ελληνική και παγκόσμια τέχνη, τους καλλιτέχνες, την ιστορία, την πολιτική και τον πολιτισμό. Συγκέντρωσε υλικό από τις εκδηλώσεις που συμμετείχε και τα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο. Το υλικό αυτό, οργανωμένο σχολαστικά σε ένα πολύτιμο αρχείο, ενημερώθηκε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η γνωριμία του με την Αλίκη Τέλλογλου ήταν καθοριστική για την απόφασή του να δωρίσει το αρχείο του στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1984. Το αρχείο, που περιέχει πάνω από 84.000 φυσικά έγγραφα, είναι πλήρως καταλογοποιημένο και ψηφιοποιημένο, σε μεγάλο βαθμό προσβάσιμο στους ερευνητές.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της τέχνης
Κατερίνα Χαλεπά-Κατσάτου

Η **Κατερίνα Χαλεπά-Κατσάτου** (9 Απριλίου 1925 - 10 Ιουνίου 2004) ήταν εξέχουσα Ελληνίδα γλύπτρια, μέλος μιας διακεκριμένης οικογένειας καλλιτεχνών. 

Γεννημένη στην Αθήνα, ήταν κόρη του Βασιλείου Χαλεπά και της Ειρήνης το γένος Ιακώβου Κουβαρά, και αποτελούσε την τρίτη γενιά της οικογένειας Χαλεπά στον χώρο της γλυπτικής, καθώς ήταν μικρανηψιά του Γιανούλη Χαλεπά και δισέγγονη του Ιωάννου Χαλεπά.

Η Χαλεπά-Κατσάτου εκπαιδεύτηκε στο σχέδιο στο ιδιωτικό εργαστήριο του ζωγράφου Λουκά Γεραλή και σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Μιχάλη Τόμπρο. Επιπλέον, εκπαιδεύτηκε στην επεξεργασία μαρμάρου με τον γλύπτη Γεώργιο Ματαράγκα.

Αναπτύσσοντας τη δική της καλλιτεχνική ταυτότητα, η Χαλεπά-Κατσάτου δημιούργησε έργα που χαρακτηρίζονται από παραστατικό και ρεαλιστικό ύφος, με προτίμηση στις μεγάλες διαστάσεις. Οι φιγούρες της γεννιούνταν με ταχύτητα και ένταση, συχνά χωρίς προσχέδια, και η ίδια εργαζόταν με νευρώδεις κινήσεις. Τα έργα της τοποθετήθηκαν σε δημόσιους χώρους και σε ανώτατα κρατικά ιδρύματα στην Ελλάδα, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές εντός και εκτός της χώρας. Πέρα από τη γλυπτική, ασχολήθηκε επίσης με το μετάλλιο και τη ζωγραφική. Είχε έναν ιδιαίτερο δεσμό με τον θείο της, Γιανούλη Χαλεπά, στον οποίο αφιέρωσε σημαντικό μέρος της δουλειάς της στη διαφύλαξη και την επιμέλεια του οικογενειακού αρχείου.

Η Κατερίνα Χαλεπά-Κατσάτου πέθανε το 2004 στην Αθήνα. Το έργο της, παρότι συχνά υποτιμημένο λόγω της γυναικείας φύσης της σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ελληνικής καλλιτεχνικής παράδοσης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Νικηφόρος Ρώτας

Ο **Νικηφόρος Ρώτας** (Αθήνα 1929-2004) ήταν ένας διακεκριμένος Έλληνας συνθέτης και θεατρικός συντελεστής.

Ήταν γιος του ποιητή και θεατρικού συγγραφέα Βασίλη Ρώτα και της Κατερίνας Γιαννακοπούλου.

Έλαβε μουσική εκπαίδευση από νεαρή ηλικία, λαμβάνοντας υποτροφία στο Κολλέγιο Αθηνών το 1939, όπου σπούδασε με τον Μίνωα Δούνια. Ήταν αυτοδίδακτος στο φλάουτο με ράμφος και ασχολήθηκε τόσο με τη δυτική όσο και με την ελληνική δημοτική μουσική. Κατά την περίοδο της Κατοχής παρακολούθησε το Θεατρικό Εργαστήριο, εστιάζοντας στη βυζαντινή μουσική με δάσκαλο τον Σίμωνα Καρά. Μετά το 1944, συμμετείχε στο Θέατρο του Βουνού ως φλαουτίστας, δάσκαλος και σκηνοθέτης.

Συνέχισε τις σπουδές του σε σύνθεση και όμποε στη Μουσική Ακαδημία Βιέννης και επέστρεψε στην Ελλάδα το 1962, όπου εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας συνθέτης. Το συνθετικό του έργο περιλαμβάνει πάνω από 100 έργα, από μεγάλα συμφωνικά έργα και μουσική δωματίου έως ορατόρια, καντάτες, μουσική μπαλέτου και ηλεκτρονική μουσική. Συνέθεσε για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, με έργα που παίχτηκαν σε ελληνικά φεστιβάλ και διεθνώς.

Εκτός από τα συνθετικά του έργα, ο Ρώτας ήταν γνωστός για το θεωρητικό του έργο στη μουσική. Δημοσίευσε το *Πώς Ακούμε Μουσική* το 1986, εστιάζοντας στις σχέσεις μεταξύ των διαφορετικών στοιχείων σε ένα μουσικό έργο και τις σχέσεις μουσικής και κοινωνικότητας. Το έργο του περιλαμβάνει επίσης πρωτότυπες σειρές ραδιοφωνικών εκπομπών, μια πειραματική μέθοδο διδασκαλίας μουσικής για το δημοτικό σχολείο, και άλλες μελέτες.

Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Διαγόρας Χρονόπουλος

Ο **Διαγόρας Χρονόπουλος** (Ιερουσαλήμ, 1939 - Αθήνα, 11 Μαρτίου 2015) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης, πολιτιστικός μάνατζερ, παραγωγός και δάσκαλος της υποκριτικής τέχνης, αναγνωρισμένος ως μία από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές προσωπικότητες της γενιάς του. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ το 1939 όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως φιλόλογος και επέστρεψε με την οικογένειά του στην Ελλάδα το 1948.

Ο Χρονόπουλος σπούδασε Νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο της Αθήνας και παράλληλα φοίτησε στη Δραματική Σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» του Καρόλου Κουν. Το 1965 πήγε στο Παρίσι, όπου εργάστηκε στο «Λαϊκό Θέατρο» της Γαλλίας. Από τις αρχές του 1966 έως το 1971, ήταν υπεύθυνος του τμήματος οπτικοακουστικών μέσων της διαφημιστικής εταιρείας ΑΔΕΛ Α.Ε.

Στη συνέχεια της καριέρας του, ασχολήθηκε με την παραγωγή ταινιών, ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικών σειρών και διαφημιστικών για την ελληνική τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση κατά τη δικτατορία των συνταγματαρχών, λόγω της αντιδικτατορικής δράσης του.

Ο Χρονόπουλος διετέλεσε σε πολλές δημόσιες θέσεις, όπως πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, πρόεδρος της Ένωσης Παραγωγών Διαφημιστικών Ταινιών Ελλάδος, μέλος του Δ.Σ. της ΕΡΤ Α.Ε., και διευθυντής Τηλεόρασης της ΕΤ1. Υπήρξε επίσης Γενικός Γραμματέας και Αναπληρωτής Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου και καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Ως ηθοποιός, ο Χρονόπουλος εμφανίστηκε σε πολλές παραστάσεις του «Θεάτρου Τέχνης» και συνεργάστηκε με διάφορους ιδιωτικούς θιάσους, ενώ έπαιξε και σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Παντρεύτηκε δύο φορές, πρώτα με την Ελένη Μαβίλη - Φωτοπούλου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, και κατόπιν με την ηθοποιό και πολιτικό Ελένη Κούρκουλα.

Ο Διαγόρας Χρονόπουλος απεβίωσε στις 11 Μαρτίου 2015, από καρκίνο, σε ηλικία 76 ετών. Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί
Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτεχνικοί διευθυντές
Μάικ Όλντφιλντ

Ο **Μάικλ Γκόρντον Όλντφιλντ** (*Michael Gordon Oldfield*, 15 Μαΐου 1953) είναι Άγγλος μουσικός, τραγουδοποιός και παραγωγός γνωστός για το πρώτο του άλμπουμ, το *[[Tubular Bells]]* (1973), το οποίο γνώρισε απροσδόκητη κριτική και εμπορική επιτυχία. Αν και κυρίως κιθαρίστας, ο Όλντφιλντ παίζει μια σειρά οργάνων, που περιλαμβάνει πλήκτρα και κρουστά, καθώς και φωνητικά. Έχει υιοθετήσει μια σειρά από μουσικά στυλ σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, όπως progressive rock, παγκόσμια, λαϊκή, κλασική, ηλεκτρονική, ambient και new age μουσική.

Ο Όλντφιλντ άρχισε να ασχολείται με την κιθάρα σε ηλικία δέκα ετών και εγκατέλειψε το σχολείο στην εφηβεία του για να ακολουθήσει μουσική καριέρα. Από το 1967 έως το 1970, αυτός και η αδερφή του Σάλι Όλντφιλντ αποτελούσαν το λαϊκό δίδυμο The Sallyangie, μετά το οποίο έπαιξε με τον Κέβιν Άιερς. Το 1971, ο Όλντφιλντ ξεκίνησε να δουλεύει στο *Tubular Bells* που τράβηξε την προσοχή του Ρίτσαρντ Μπράνσον, ο οποίος συμφώνησε να το κυκλοφορήσει στη νέα του δισκογραφική, Virgin Records. Το άνοιγμα του χρησιμοποιήθηκε στην ταινία τρόμου *[[Ο Εξορκιστής]]* και το άλμπουμ πούλησε πάνω από 2,7 εκατομμύρια αντίτυπα στο Ηνωμένο Βασίλειο, και ο Όλντφιλντ βραβεύτηκε με το Γκράμι καλύτερης ορχηστρικής σύνθεσης το 1975. Ακολούθησαν τα ακολούθησε με *Hergest Ridge* (1974), *Ommadawn* (1975) και *Incantations* (1978), τα οποία περιλαμβάνουν μεγάλης διάρκειας και κυρίως ορχηστρικά κομμάτια.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Όλντφιλντ ξεκίνησε τις περιοδείες και να κυκλοφορεί πιο εμπορική μουσική, ξεκινώντας με τα άλμπουμ *Platinum* (1979), *QE2* (1980) και *Five Miles Out* (1982). Το πιο επιτυχημένο άλμπουμ αυτής της περιόδου ήταν το *Crises* (1983), στο περιλαμβάνεται το τραγούδι "Moonlight Shadow" που τραγουδάει η Μάγκι Ράιλι και γνώρισε παγκόσμια επιτυχία. Αφότου υπέγραψε με τη WEA στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο σημαντικότερος δίσκος ήταν το *Tubular Bells II* (1992) και πειραματίστηκε με την εικονική πραγματικότητα και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια με το πρόγραμμα MusicVR. Συμμετείχε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 στο Λονδίνο. Η δισκογραφία του Όλντφιλντ περιλαμβάνει 26 δίσκους, εννέα από τους οποίους έφτασαν στο τοπ 10 του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 2023 ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από τη μουσική.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μινιμαλιστές συνθέτες
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Βρετανοί συνθέτες
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδοποιοί
Μπέιτ Ελ

Η **Μπέιτ Ελ** (εβραϊκά: בֵּית אֵל‎) είναι ισραηλινός οικισμός και τοπικό συμβούλιο στη Σαμάρεια της Δυτικής Όχθης. Πήρε το όνομά της από την ομώνυμη ιστορική πόλη, γνωστή στα ελληνικά ως **[[Βαιθήλ]]**, τα ερείπια της οποίας σώζονται σε κοντινή απόσταση, δίπλα στο αραβικό χωριό Μπέιτιν. Η ορθόδοξη ιουδαϊκή πόλη κατοικήθηκε το 1977-78 από την υπερεθνικιστική ομάδα Γκους Εμουνίν. Βρίσκεται στους λόφους βόρεια της Ιερουσαλήμ, ανατολικά της παλαιστινιακής πόλης αλ-Μπίρα, δίπλα στη Ραμάλα. Τον Σεπτέμβριο του 1997, η Μπέι Ελ έλαβε καθεστώς τοπικού συμβουλίου. Επικεφαλής του τοπικού συμβουλίου είναι ο Σάι Αλόν. Το 2021 ο πληθυσμός της ήταν 5.681 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
12 ώρες αγωνίας

Το ***12 ώρες αγωνίας***  () είναι ένα ασπρόμαυρο γαλλογερμανικό αστυνομικό θρίλερ του 1959 σε σκηνοθεσία Γκέζα φον Ραντβανάι και σενάριο των Πιέρ Μποϊλό και Τόμας Ναρσετζάκ. Πρωταγωνιστούν οι Λίνο Βεντούρα, Έβα Μπάρτοκ, Λοράν Τερζιέφ, Γκερτ Φρέμπε και Χάνες Μέσεμερ. 

## Πλοκή
Στα μέσα της 14ης Ιουλίου, τρεις κρατούμενοι, οι Φουρμπιέ, Κοπέτσκι και Σερζ, δραπετεύουν χτυπώντας έναν φρουρό. Οδηγώντας ένα φορτηγό φορτωμένο με πρόβατα, φτάνουν νωρίς το πρωί σε μια μικρή πόλη-λιμάνι, κοντά στην Τουλόν. Το σχέδιό τους συνίσταται στην ανάκτηση 300.000 φράγκων που είχαν εμπιστευθεί στο παρελθόν σε μια πρώην ερωμένη του Κοπέτσκι, στην απόκτηση πλαστών διαβατηρίων από έναν γνωστό του Φουρμπιέ, έναν ξενοδόχο, και στην επιβίβαση στο σκάφος στις 6 μ.μ.

Τα πράγματα όμως δεν πάνε όπως τα σχεδίαζαν. Κατά τη διάρκεια της απόδρασης, ο Κοπέτσκι τραυματίζεται σοβαρά και πρέπει να παραμείνει κρυμμένος στο φορτηγό και μετά σε ένα αλιευτικό σκάφος. Ο Σερζ πηγαίνει να βρει τη Μπάρμπαρα, την πρώην ερωμένη του Κοπέτσκι, αλλά αυτή, που τώρα ζει με κάποιον κύριο Μπλανς, δεν έχει πια χρήματα. Ο Φουρμπιέ απέκτησε εύκολα τα διαβατήρια, αλλά έπρεπε να δώσει φωτογραφίες, μια λεπτομέρεια που δεν είχε σκεφτεί.

Η Μπάρμπαρα φαίνεται να έχει τη λύση σε όλα τα προβλήματα. Για να βρει τα χρήματα, αποφασίζει να εκβιάσει έναν πρώην εραστή, αρραβωνιασμένο με μια πλούσια κοπέλα. Συμβαίνει επίσης ο κύριος Μπλανς, με τον οποίο ζει η Μπάρμπαρα, να είναι φωτογράφος. Ως εκ τούτου, μπορεί εύκολα να τραβήξει φωτογραφίες του Σερζ και του Φουρμπιέ. Για τον Κοπέτσκι φροντίζει να βρει κάτι παρόμοιο σε ένα κουτί. Αλλά προκύπτουν νέες επιπλοκές. Ο Σερζ και η Μπάρμπαρα ερωτεύονται ο ένας τον άλλον, ενώ ο Φουρμπιέ γίνεται παρά τη θέλησή του ο έμπιστος ενός δυστυχισμένου χωροφύλακα.

## Διανομή ρόλων
*Λίνο Βεντούρα - Αλμπέρ Φουρμπιέ, ένας από τους τρεις δραπέτες γκάνγκστερ
*Λοράν Τερζιέφ - Κοπέτσκι, ένας από τους τρεις δραπέτες γκάνγκστερ
*Χάνες Μέσεμερ - Σερζ, ένας από τους τρεις δραπέτες γκάνγκστερ
*Έβα Μπάρτοκ - Μπάρμπαρα, η πρώην ερωμένη του Κοπέτσκι
*Λουσιέν Ραμπούργκ - κύριος Σεζάρ, ιδιοκτήτης καφέ
*Σούζι Πριμ - μαντάμ Σεζάρ, σύζυγος του ιδιοκτήτη του καφέ, πρώην μέλος της «βιομηχανίας» και προμηθευτής πλαστών διαβατηρίων
*Γκερτ Φρέμπε - κύριος Μπλανς, φωτογράφος και πλαστογράφος
*Γκι Τρεζάν - Αρνό, ο αστυνομικός
*Φερνάντ Μπερτσέρ - κύριος ντε Τέρσι
*Ζιλ Βιντάλ - Μορίς ντε Τέρσι
*Ζινέτ Πιτζέον - Λουσέτ, η πλούσια αρραβωνιαστικιά
*Ρενέ Βορμς - ο συμβολαιογράφος

## Κυκλοφορία
Στην Ελλάδα η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους Ιλύσια και Μαξίμ στην Αθήνα στις 22 Σεπτεμβρίου 1963  και στον κινηματογράφο Κεντρικόν της Θεσσαλονίκης στις 15 Οκτωβρίου 1963 αντίστοιχα.
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
 

Κατηγορία:Ταινίες του 1959
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες
Hanomag Kurier

Το **Hanomag Kurier** ήταν ένα ελαφρύ φορτηγό που κατασκευάστηκε από τον κατασκευαστή επαγγελματικών οχημάτων Hanomag. Ήταν το μικρότερο μοντέλο σε μια νέα σειρά με τα μοντέλα Kurier, Garant και Markan. Αυτές οι σειρές αντικατέστησαν το προηγούμενο μοντέλο, το Hanomag L 28, το οποίο συνέχισε να κατασκευάζεται μέχρι το 1960, αν και σε αντίθεση με τον προκάτοχό τους, ήταν οχήματα "χωρίς μούρη".

## Ιστορία

Οι καμπίνες των διαφόρων μοντέλων είχαν όλες μια ομοιόμορφη εμφάνιση με τη μορφή μιας "χωρίς μούρη" καμπίνας εξ ολοκλήρου από χάλυβα με μόνο ένα ελαφρώς προεξέχον μπροστινό μέρος, το οποίο ήταν τοποθετημένο στο πλαίσιο διαφορετικών βαρών και έδειχνε το αντίστοιχο όνομα μοντέλου ως γράμματα στη μάσκα του ψυγείου. Οι κινητήρες τοποθετήθηκαν όρθιες κάτω από το μεσαίο κάθισμα της καμπίνας. 

Η μικρότερη και ίσως πιο ευρέως γνωστή έκδοση αυτών των φορτηγών ήταν η έκδοση Kurier, η οποία εμφανίστηκε το 1958 και αρχικά έλαβε τον κινητήρα ντίζελ των 50 ίππων που ήταν γνωστός από τον προκάτοχό του. Με συνολικό βάρος περίπου 3,9 τόνων (ανάλογα με το αμάξωμα), μπορούσε να μεταφέρει ωφέλιμο φορτίο λίγο λιγότερο από 2 τόνους, η ισχύς του κινητήρα (αργότερα 60 ίπποι) και τα βάρη αυξήθηκαν ελαφρώς κατά την περίοδο παραγωγής, και από το 1964 υπήρξε επίσης κινητήρας βενζίνης με 60 ίππους.

Το Garant ως μοντέλο μεσαίας κατηγορίας εμφανίστηκε το 1959 και αρχικά είχε τον κινητήρα ντίζελ των 65 ίππων που ήταν επίσης γνωστός από το L 28, μπορούσε να μεταφέρει περίπου 2,6 τόνους με μεικτό βάρος οχήματος 5 τόνους. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η ισχύς αυξήθηκε στους 70 ίππους.

Το βαρύτερο από τα ελαφρά φορτηγά ήταν του τύπου Markant, το οποίο μπορούσε να μεταφέρει ωφέλιμο φορτίο μεταξύ 3,2 και 3,5 τόνων, ανάλογα με την έκδοση. Εξοπλίστηκε επίσης με κινητήρες ντίζελ, οι οποίοι μπορούσαν αρχικά να παράγουν 70, αργότερα 80 ίππους. Το 1960, στρογγύλεψε την ήδη υπάρχουσα γκάμα και τελικά αντικατέστησε τον προκάτοχό του, το L 28 (με εξαίρεση την τετρακίνητη έκδοση AL 28).

Λόγω του χαρακτηριστικού μπροστινού σχεδιασμού τους, ο οποίος ονομάστηκε ότι έμοιαζε με το «στόμα ψαριού», τα Hanomag Kurier, Markant και Garant παρέμειναν στη μνήμη του κοινού για αρκετό καιρό. Και τα τρία μοντέλα παρέμειναν στη γκάμα μέχρι το τέλος της σειράς. Ήταν διαθέσιμα σαν φορτηγά πλατφόρμας, βαν, ενώ και σαν μικρά λεωφορεία, μεταξύ άλλων. Τα φορτηγά ήταν αρκετά δημοφιλές και πολλά από αυτά εξάχθηκαν και στην Ελλάδα.

Το 1967, αντικαταστάθηκαν από την τελευταία σειρά ελαφρών φορτηγών της Hanomag, τη σειρά F. Ακόμη και έτσι, μερικά οχήματα για εξαγωγή συνέχιζαν να παράγονται για μερικά χρόνια ακόμα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Γερμανική ιστοσελίδα οχημάτων


Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα
Κατηγορία:Μοντέλα Hanomag
Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Παλάτι των Καλών Τεχνών (Μεξικό)

Το **Παλάτι των Καλών Τεχνών** () είναι ένα εξέχον πολιτιστικό κέντρο στην Πόλη του Μεξικού όπου λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις των παραστατικών τεχνών, της λογοτεχνίας και των πλαστικών τεχνών και μόνιμες εκθέσεις (συμπεριλαμβανομένων σημαντικών τοιχογραφιών μεξικανικής τέχνης). Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του ιστορικού κέντρου της Πόλης του Μεξικού.

## Ιστορία
Οικοδομήθηκε στη θέση του Εθνικού Θεάτρου, που είχε κτιστεί τον 19ο αιώνα και κατεδαφίστηκε στις αρχές του 20ου. Η οικοδόμησή του εκκινήθηκε το 1904 και ολοκληρώθηκε το 1934.

## Αρχιτεκτονική
Η εξωτερική όψη του κτιρίου είναι επηρεασμένη αρχιτεκτονικά από τα ρεύματα Αρ Νουβό και Νεοκλασικισμού, και το εσωτερικό του ακολουθεί το ρεύμα του Αρ Ντεκό. Το κτίριο φέρει τοιχογραφίες διάσημων Μεξικανών ζωγράφων, μεταξύ των οποίων ο Ντιέγκο Ριβέρα και ο Σικουέιρος (Siqueiros).

## Εικόνες

Αρχείο:Atardecer En Bellas Artes Vertical (128312121).jpeg|εναλλ.=Sunset in the Palacio de Bellas Artes, aerial view|Ηλιοβασίλεμα στο Παλάτι των Καλών Τεχνών, εναέρια άποψη
Αρχείο:Palacio de Bellas Artes y Torre Latinoamericana.jpg|εναλλ.=Palacio de Bellas Artes and Torre Latinoamericana|Το Παλάτι των Καλών Τεχνών και ο  Λατινοαμερικανικός Πύργος
Αρχείο:Palacio de Bellas Artes de Noche.jpg|εναλλ.=Night view of the Palacio de Bellas Artes|Νυχτερινή άποψη του Παλατιού των Καλών Τεχνών
Αρχείο:Palacio de Bellas Artes, México D.F., México, 2014-10-13, DD 37.JPG|εναλλ.=Night view with warm lighting|Νυχτερινή άποψη του κτιρίου με θερμό φωτισμό
Αρχείο:Mascara Fachada BA.jpg|εναλλ.=One of the mascarons made by Adamo Boari in the facade|Αρχιτεκτονική λεπτομέρεια του κτιρίου
Αρχείο:Palacio de bellas Artes. Remate.jpg|εναλλ.=The music, work of Leonardo Bistolfi|*Η μουσική*, γλυπτό έργο του Λεονάρντο Μπιστόλφι
Αρχείο:Fer y su conciencia.jpg|εναλλ.=The Virile Age, André-Joseph Allar|Διακοσμητικό γλυπτό του Αντρέ-Ζοζέφ Αλάρ
Αρχείο:Palacio de Bellas Artes JC 08.JPG|εναλλ.=Art Nouveau eagle sculpture|Γλυπτός αετός ύφους Αρ Νουβό


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστότοπος του Παλατιού των Καλών Τεχνών

Κατηγορία:Πόλη του Μεξικού
Κατηγορία:Θέατρα όπερας
Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου

[thumb|Κορίτσια από το [Στρπτσε με τη σερβική παραδοσιακή ενδυμασία]]
Οι **Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου** είναι μία από τις εθνοτικές ομάδες του Κοσσυφοπεδίου και αποτελούν τη μεγαλύτερη εθνοτική μειονοτική κοινότητα στο Κοσσυφοπέδιο (5–6%). Υπάρχουν περίπου 100.000 Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου από το 2014 και περίπου οι μισοί από αυτούς ζουν στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο. Άλλες σερβικές κοινότητες του Κοσσυφοπεδίου ζουν στους νότιους του δήμους. 

Το μεσαιωνικό Βασίλειο της Σερβίας (1217–1346) και η Σερβική Αυτοκρατορία (1346–1371) περιλάμβαναν τμήματα του εδάφους του Κοσσυφοπεδίου μέχρι την προσάρτησή του από τους Οθωμανούς μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1389), που θεωρείται ένα από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα της σερβικής ιστορίας. Στη συνέχεια, κατέστη μέρος του Σερβικού Δεσποτάτου. Η σύγχρονη σερβική ιστοριογραφία θεωρεί το Κοσσυφοπέδιο σε αυτήν την περίοδο ως τον πολιτικό, θρησκευτικό και πολιτιστικό πυρήνα του μεσαιωνικού σερβικού κράτους.

Κατά την Οθωμανική περίοδο (1455–1913), η κατάσταση του σερβικού πληθυσμού στο Κοσσυφοπέδιο πέρασε από διάφορες φάσεις. Τον 16ο αιώνα, το Σερβικό Πατριαρχείο του Ιπεκίου επανιδρύθηκε και το καθεστώς του ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο. Στα τέλη του 18ου αιώνα, η υποστήριξη του Πατριαρχείου προς τους Αψβούργους κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου του 1683–1699 πυροδότησε ένα κύμα μεταναστεύσεων σε τοποθεσίες υπό τον έλεγχο της Μοναρχίας των Αψβούργων. Μετά την ανεξαρτησία του Πριγκιπάτου της Σερβίας στα βόρεια, το Κοσσυφοπέδιο έγινε όλο και πιο αντιληπτό από τα μέσα του 19ου αιώνα ως το «λίκνο του σερβικού πολιτισμού» και αποκαλούνταν «Σερβική Ιερουσαλήμ». Το Κοσσυφοπέδιο προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Σερβίας το 1912, μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο.

Ως περιοχή του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, το Κοσσυφοπέδιο χωρίστηκε σε πολλές μπανόβινες. Στην περίοδο προ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έλαβε χώρα ο γιουγκοσλαβικός αποικισμός του Κοσσυφοπεδίου που είχε ως στόχο να αυξήσει τον αριθμό των Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο με αποίκους από την Κεντρική Σερβία και το Μαυροβούνιο. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι περιοχές του Κοσσυφοπεδίου επανενώθηκαν. Αναφέρονταν ως Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία του Κοσσυφοπεδίου. Οι Σέρβοι ήταν ένας από τους κατοίκους της επαρχίας στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας (1944–1992). Ως αποτέλεσμα του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου και μετά τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του, το 2008 αναγνωρίστηκε εν μέρει από τη διεθνή κοινότητα. Οι Σέρβοι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα στο Κοσσυφοπέδιο.

Περισσότερο από το ήμισυ του σερβικού πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου πριν από το 1999 (226.000), συμπεριλαμβανομένων 37.000 Ρομά, 15.000 Βαλκάνιων Μουσουλμάνων (Ασκαλί, Βοσνίων και Γκοράνων) και 7.000 άλλων μη Αλβανών πολιτών εκδιώχθηκαν στην κεντρική Σερβία και Μαυροβούνιο κατά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου. Σύμφωνα με τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013, προτείνεται η ίδρυση μιας Κοινότητας Σερβικών Δήμων, μιας αυτοδιοικούμενης ένωσης δήμων με πλειοψηφικό σερβικό πληθυσμό στο Κοσσυφοπέδιο.

## Παραπομπές




Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στο Κοσσυφοπέδιο
Baldur's Gate 3

Το ***Baldur's Gate 3*** είναι βιντεοπαιχνίδι ρόλων του 2023 σε ανάπτυξη και δημοσίευση από την Larian Studios. Είναι το τρίτο βασικό μέρος της σειράς *Baldur's Gate*, βασισμένο στο σύστημα ρόλων του *[[Dungeons & Dragons]]*. Μέρος του παιχνιδιού κυκλοφόρησε σε macOS και Windows στις 6 Οκτωβρίου του 2020. Κυκλοφόρησε ολόκληρο σε Windows στις 3 Αυγούστου του 2023. Κυκλοφόρησε σε PlayStation 5 στις 6 Σεπτεμβρίου του 2023, ενώ η εκδοχή του macOS κυκλοφόρησε στις 22 Σεπτεμβρίου. Η εκδοχή του Xbox Series X/S κυκλοφόρησε στις 7 Δεκεμβρίου.

Το Baldur's Gate 3 έλαβε αναγνώριση από τους κριτικούς, λαμβάνοντας επαίνους για τον τρόπο παιχνιδιού, την ιστορία, και την ποιότητα παραγωγής. Κέρδισε πολλαπλά βραβεία περιλαμβάνοντας το Golden Joystick Award for Game of the Year και το The Game Award for Game of the Year.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2023
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 5
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ρόλων
Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Xbox Series
NGC 477

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 477** είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 250 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 18 Οκτωβρίου 1786.

## Υπερκαινοφανής
Στον γαλαξία αυτόν έχει παρατηρηθεί ένας υπερκαινοφανής Τύπου Ia, ο οποίος ονομάστηκε **SN 2002jy**.
## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

0477
04915
00886
Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
+07-03-03
Ρον Πάτζετ

Ο **Ρον Πάτζετ** (γεννημένος στις 17 Ιουνίου 1942, Τάλσα, Οκλαχόμα ) είναι Αμερικανός ποιητής, δοκιμιογράφος, συγγραφέας φαντασίας, μεταφραστής και μέλος του καλλιτεχνικού ρεύματος της Σχολής της Νέας Υόρκης. Η πρώτη ολοκληρωμένη συλλογή ποιημάτων του, το έργο *Great Balls of Fire*, εκδόθηκε το 1969. Κέρδισε το βραβείο «Shelley Memorial Award» το 2009. Το 2018 κέρδισε το Μετάλλιο Φροστ (Frost Medal) του Σωματείου Ποίησης Αμερικής (Poetry Society of America).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* Άρθρο στο Ίδρυμα Ποίησης (Poetry Foundation)
* "Do It", περιοδικό *Jacket 37* 2009
* Ρον Πάτζετ, *Penn Sound* (Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια)
* . Συλλογή Αμερικανικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Γέιλ.

Κατηγορία:Αμερικανοί μεταφραστές
Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι
Η κυρία δήμαρχος

***Η κυρία δήμαρχος*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1960 σε σκηνοθεσία του Ροβήρου Μανθούλη και σενάριο των Βίωνα Παπαμιχάλη και Νέστορα Μάτσα. Πρωταγωνιστούν οι Γεωργία Βασιλειάδου, Βασίλης Αυλωνίτης, Νίκος Κούρκουλος, Αθηνά Τζιμούλη και η Αλέκα Στρατηγού.

## Πλοκή
Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από δύο ιδιοκτήτες ταβέρνας, την Ασπασία Ζορμπαλά (Γεωργία Βασιλειάδου) και τον Ανάργυρο Προκόπη (Βασίλη Αυλωνίτη), οι οποίοι αποφασίζουν να θέσουν υποψηφιότητα στις επικείμενες δημοτικές εκλογές για τη θέση του δημάρχου. Και οι δύο αντίπαλοι κάνουν ότι μπορούν για να υπονομεύσουν ο ένας τον άλλο, προκειμένου να αποσπάσουν τις πολυπόθητες ψήφους. Ωστόσο στην μέση της πολιτικής κόντρας θα μπούνε τα παιδιά των υποψηφίων δημάρχων, ο Δημήτρης (Νίκος Κούρκουλος) και η Μαρούλα (Αθηνά Τζιμούλη) που διατηρούν δεσμό. Τα δύο παιδιά θα σκαρφιστούν ένα κόλπο, ώστε να κάνουν τους γονείς τους να τα βρούνε και να καταφέρουν να παντρευτούν κάποια στιγμή. Η υποτιθέμενη απόπειρα αυτοκτονίας της Μαρούλας θα αναγκάσει την Ασπασία να αποσύρει την υποψηφιότητά της, ανοίγοντας τον δρόμο για την εκλογή του Ανάργυρου. Στο τέλος και οι δυο γονείς θα κάνουν στην άκρη την αντιπαλότητα τους και τα δύο παιδιά θα ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας.

## Διανομή

* Γεωργία Βασιλειάδου - Ασπασία Ζορμπαλά**'
* [[Βασίλης Αυλωνίτης]] - Ανάργυρος Προκόπης**'
* Αλέκα Στρατηγού - Αφροδίτη
* Κούλα Αγαγιώτου - Κούλα Προκόπη
* Νίκος Κούρκουλος - Δημήτρης Προκόπης
* Νίκος Φέρμας - Χρήστος
* Αθηνά Τζιμούλη - Μαρούλα Ζομπαρλά
* Στέφανος Σκοπελίτης - κάτοικος

## Προβολή και απήχηση
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 15 Φεβρουαρίου 1960 στις κινηματογραφικές αίθουσες Αβέρωφ, Ίρις, Κοτοπούλη και στην Αθήνα, ενώ συγχρόνως ξεκίνησε να προβάλλεται στους κινηματογράφους Παλλάς του Πειραιά, Διονύσια της Κατερίνης Έσπερο της Θεσσαλονίκης, Αττικόν της Καβάλας, Σταρ της Βέροιας, Παλλάς της Καστοριάς και Ηλύσια της Αλεξανδρούπολης. Η ταινία έκοψε συνολικά 35.919 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 22η θέση ανάμεσα σε 52 ελληνικές ταινίες της σαιζόν 1959-1960. 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1960
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ανζερβός
Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Γκοσπλάν

Η **Επιτροπή Κρατικού Σχεδιασμού**, κοινώς γνωστή ως **Γκοσπλάν**, ήταν η αρχή που ήταν υπεύθυνη για τον κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό στη Σοβιετική Ένωση. Ιδρύθηκε το 1921 και παρέμεινε σε λειτουργία μέχρι τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Η Γκοσπλάν είχε ως κύριο καθήκον τη δημιουργία και διαχείριση μιας σειράς πενταετών σχεδίων που διέπουν την Οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης.

Η Γκοσπλάν ιδρύθηκε επίσημα με ένα διάταγμα Sovnarkom, της 22ας Φεβρουαρίου 1921. Το διάταγμα ψηφίστηκε την ίδια μέρα που δημοσιεύτηκε στην Πράβντα σε ένα άρθρο του σοβιετικού ηγέτη Βλαντίμιρ Λένιν. Αρχικά,  είχε συμβουλευτική λειτουργία,[4] με ολόκληρο το προσωπικό της να αποτελείται από μόλις τριάντα τέσσερα άτομα κατά την ίδρυσή της του τον Απρίλιο του 1921. Επελέγησαν με βάση την ακαδημαϊκή εμπειρία σε εξειδικευμένες πτυχές της βιομηχανίας. Μόλις επτά ήταν μέλη του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκοι). Με τη συνεχιζόμενη στροφή προς ένα σύστημα παραγωγής βασισμένο στην αγορά ως μέρος της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ), υπήρχαν πολύ πραγματικοί περιορισμοί στην πιθανή έκταση του κεντρικού σχεδιασμού κατά την αρχική φάση της θεσμικής ζωής της Γκοσπλάν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης
Κατηγορία:Σοσιαλισμός
Πενταετή σχέδια στη Σοβιετική Ένωση

Τα **πενταετή σχέδια για την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών** (ρωσικά: Пятилетние планы развития народного хозяйства СССР) αποτελούνταν από μια σειρά εθνικών συγκεντρωτικών οικονομικών σχεδίων Σοβιετική Ένωση, που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Η Γκοσπλάν ανέπτυξε αυτά τα σχέδια με βάση τη θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων που αποτελούσαν μέρος της ιδεολογίας του Κομμουνιστικού Κόμματος για την ανάπτυξη της σοβιετικής οικονομίας.

Αρκετά σοβιετικά πενταετή σχέδια δεν κατέλαβαν το πλήρες χρονικό διάστημα που τους ανατέθηκε: ορισμένα ολοκληρώθηκαν επιτυχώς νωρίτερα από το αναμενόμενο, μερικά κράτησαν πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο και άλλα απέτυχαν εντελώς και έπρεπε να εγκαταλειφθούν. Συνολικά, η Γακοσπλάν ανέπτυξε δεκατρία πενταετή σχέδια. Τα αρχικά πενταετή σχέδια στόχευαν στην επίτευξη ταχείας εκβιομηχάνισης και έτσι έδωσαν μεγάλη έμφαση στη βαριά βιομηχανία. Το πρώτο πενταετές σχέδιο, που έγινε αποδεκτό το 1928 για την περίοδο από το 1929 έως το 1933, ολοκληρώθηκε έναν χρόνο νωρίτερα. Το τελευταίο πενταετές σχέδιο, για την περίοδο από το 1991 έως το 1995, δεν ολοκληρώθηκε, αφού η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε το 1991.

Άλλα κομμουνιστικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, και σε μικρότερο βαθμό, της Ινδονησίας, εφήρμοσαν μια διαδικασία πενταετών σχεδίων ως κεντρικών σημείων για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης
Σαμ Ράιμι

Ο **Σάμιουελ Μ. Ράιμι** (γεννημένος στις 23 Οκτωβρίου του 1959) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, και παραγωγός ταινιών. Είναι γνωστός για την σκηνοθεσία των πρώτων τριών ταινιών *[[Evil Dead]]* (1981–1992) και την τριλογία ''Spider-Man'' (2002–2007). Έχει επίσης σκηνοθετήσει τις ταινίες *[[Ντάρκμαν]]* (1990), *[[Γρήγορη και Θανάσιμη]]* (1995), *[[Ένα απλό σχέδιο]]* (1998), *[[Το Χάρισμα]]* (2000), *[[Μέχρι την κόλαση]]* (2009), *[[Οζ: Μέγας και Παντοδύναμος]]* (2013), και *[[Doctor Strange in the Multiverse of Madness]]* (2022).

Ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής Renaissance Pictures το 1979 και την Ghost House Pictures το 2002. Ο Ράιμι έχει επίσης παράγει διάφορες τηλεοπτικές σειρές, όπως τα *[[Ηρακλής (ταινία, 1997)|Ηρακλής]]*, το spin-off του *[[Ζήνα: Η Πριγκίπισσα του Πολέμου]]*, και το *Ash vs Evil Dead*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεοπτικοί παραγωγοί
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Πανκασίλα

Η **Πανκασίλα** είναι η επίσημη, θεμελιώδης φιλοσοφική θεωρία της Ινδονησίας. Το όνομα προέρχεται από δύο λέξεις που προέρχονται αρχικά από τα σανσκριτικά: "pañca" ("πέντε") και "śīla" ("αρχές", "εντολές"), οι οποίες είναι:

Ketuhanan yang Maha Esa (Πίστη σε έναν και μοναδικό Θεό)
Kemanusiaan yang adil dan beradab (Δίκαιη και πολιτισμένη ανθρωπότητα)
Persatuan Indonesia (Η ενότητα της Ινδονησίας)
Kerakyatan yang dipimpin oleh hikmat kebijaksanaan dalam permusyawaratan/perwakilan (Δημοκρατία καθοδηγούμενη από την εσωτερική σοφία στην ομοφωνία που προκύπτει από τις συζητήσεις μεταξύ των αντιπροσώπων)
Keadilan sosial bagi seluruh rakyat Indonesia (Κοινωνική δικαιοσύνη για όλους τους Ινδονήσιους)
Η νομική διατύπωση ης Πανκασίλα περιέχεται στην τέταρτη παράγραφο του προοιμίου του Συντάγματος της Ινδονησίας.

## Ιστορικό
Το 1942, η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας εισέβαλε και κατέλαβε τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Μετά από αποτυχίες στον πόλεμο του Ειρηνικού, οι Ιάπωνες υποσχέθηκαν μελλοντική αυτοδιοίκηση για την Ινδονησία και τον Σεπτέμβριο του 1943 ίδρυσαν το Κεντρικό Συμβουλευτικό Συμβούλιο (CAC) στην Ιάβα, υπό την προεδρία του προπολεμικού ακτιβιστή ανεξαρτησίας Σουκάρνο. Στις 15 Νοεμβρίου 1944, στην τέταρτη σύνοδο του CAC, ο Σουκάρνο έδωσε μια ομιλία που απαριθμούσε πέντε κατευθυντήριες γραμμές για τη ζωή για το ινδονησιακό έθνος. Αυτά είχαν παραχθεί από μια επιτροπή με επικεφαλής τον Σουκάρνο και ονομάστηκαν «Πέντε Υποχρεώσεις». Στη 1 Ιουνίου 1945, ο Σουκάρνο απευθύνθηκε στον λαό, αποτυπώνοντας τις αρχές της Πανκασίλα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιδεολογίες
Καρλ Ούρμπαν

Ο **Καρλ-Χάινζ Ούρμπαν** (γενν. Ουέλινγκτον, 7 Ιουνίου 1972) είναι Νεοζηλανδός ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες *[[Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι]]* (2002), *[[Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά]]* (2003), *[[Στη σκιά των κατασκόπων]]* (2004), *[[Doom (ταινία)|Doom]]* (2005), *[[Σταρ Τρεκ (ταινία)|Σταρ Τρεκ]]* (2009), *[[Star Trek into Darkness]]* (2013), *[[Star Trek Beyond]]* (2016), ** (2017), και στις τηλεοπτικές σειρές *[[Ζήνα: Η Πριγκίπισσα του Πολέμου]]* (1995–2001), *[[Σώμα Δίωξης Υπερηρώων]]* (2019–σήμερα), και το spin-off του *[[Gen V]]* (2023–σήμερα).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Νεοζηλανδοί ηθοποιοί
Σταχτοροή Αίγινας

Η **Σταχτοροή** ή **Σταχτορροή** ή **Σταχτορογή** ή **Σταχτερό** είναι βραχονησίδα του Αργοσαρωνικού, η οποία βρίσκεται στα βορειοδυτικά του Σαρωνικού κόλπου, βορειοδυτικά της Αίγινας, νοτιοδυτικά της Σαλαμίνας. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Διαπόριων Νήσων**** και το ψηλότερο σημείο της είναι 31 μέτρα. Ανατολικά της είναι η βραχονησίδα Πλατειά και νοτιοδυτικά η νησίδα Υψηλή. 

Διοικητικά ανήκει (και απογράφεται ως ξεχωριστός οικισμός από το 1981) στον Δήμο Αίγινας, στην Περιφερειακή Ενότητα Νήσων της Περιφέρειας Αττικής πλέον, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης (στον Νομό Αττικής ως το 2010 με το Σχέδιο «Καποδίστριας»). Σύμφωνα με την απογραφή 2021 είναι ακατοίκητη, όπως και με αυτήν του 2011. 

## Παραπομπές


κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κλοβίς Κορνιγιάκ

Ο **Κλοβίς Κορνιγιάκ** (γαλλικά: *Clovis Cornillac*, 16 Αυγούστου 1968) είναι Γάλλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

## Καριέρα
Ο Κορνιγιάκ ξεκίνησε να σπουδάζει στο θέατρο σε ηλικία 14 ετών.

Έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο το 1984, στο *Outlaws* του Ρόμπιν Ντέιβις. Έγινε αντιληπτός από τον Ντομινίκ Μπεσνεάρ, ο οποίος τον παρουσίασε στον Πίτερ Μπρουκ στο Θέατρο Bouffes du Nord. Ο Κορνιγιάκ έπαιξε στη σκηνική μεταφορά του *Le Mahabharata*, σε σκηνοθεσία του Πίτερ Μπρουκ.

Ο Κορνιγιάκ ήταν παντρεμένος με την Καρολίν Προυστ από το 1994 έως το 2010, με την οποία απέκτησε δίδυμες κόρες. Παντρεύτηκε την ηθοποιό Λιλού Φογκλί το 2013, με την οποία έχει έναν γιο, το Νινό (γενν. 2013).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Χάλκινο μετάλλιο

[μικρογραφία|Χάλκινο μετάλλιο από τους [Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1980|Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980.]]
[μικρογραφία| Το χάλκινο αναμνηστικό [Μετάλλιο του Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου από τον Πιζανέλλο (1438), κατασκευασμένο από διάφορα μέταλλα, αλλά συνήθως με μπρούτζο.]]
Το **χάλκινο μετάλλιο** σε αθλήματα και άλλους παρόμοιους τομείς που περιλαμβάνουν ανταγωνισμό είναι μετάλλιο από μπρούντζο (κράμα χαλκού–κασσιτέρου), το οποίο απονέμεται στον τρίτο νικητή αγώνων, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι Αγώνες της Κοινοπολιτείας, κ.λπ. Ο απόλυτος νικητής λαμβάνει το χρυσό μετάλλιο και ο δεύτερος το αργυρό μετάλλιο. Γενικότερα, ο μπρούντζος είναι παραδοσιακά το πιο κοινό μέταλλο που χρησιμοποιείται για όλους τους τύπους μετάλλων υψηλής ποιότητας, συμπεριλαμβανομένων των καλλιτεχνικών. Η πρακτική της απονομής χάλκινων μεταλλίων τρίτης θέσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες ξεκίνησε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 στο Σεντ Λούις του Μιζούρι, πριν από τους οποίους λάμβαναν μετάλλιο μόνο ο πρώτος και ο δεύτερος.

## Ολυμπιακοί αγώνες

Η κοπή Ολυμπιακών μεταλλίων είναι ευθύνη της διοργανώτριας πόλης. Από τη διοργάνωση του 1928 έως τη διοργάνωση του 1968, το σχέδιο ήταν πάντα το ίδιο: η εμπρόσθια όψη έδειχνε ένα γενικό σχέδιο του Φλωρεντίνου καλλιτέχνη Τζουζέπε Κασιόλι, με κείμενο που έδινε την πόλη υποδοχής και η οπίσθια όψη έδειχνε ένα άλλο γενικό σχέδιο ενός Ολυμπιονίκη. Από τη διοργάνωση του 1972 έως τη διοργάνωση του 2000, το σχέδιο του Κασιόλι (ή μια ελαφριά τροποποίηση) παρέμεινε στον εμπροσθότυπο με ένα προσαρμοσμένο σχέδιο από την πόλη υποδοχής στην οπίσθια πλευρά. Το σχέδιο του Κασιόλι έδειχνε ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο για κάτι όμως που αρχικά ήταν ελληνικοί αγώνες, και τελικώς ένα νέο σχέδιο εμπροσθότυπου ανατέθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Τα μετάλλια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων είχαν πιο ποικίλο σχέδιο.

Σε μερικά αθλήματα, όπως η πυγμαχία, το τζούντο, το τάε κβον ντο και η πάλη, απονέμονται δύο χάλκινα μετάλλια σε κάθε αγώνισμα – ένα για κάθε αποκλεισμένο στον ημιτελικό ή για τους νικητές των αγώνων του *ρεπεσάζ*.

## Ψυχολογική μελέτη
Το 1995, πραγματοποιήθηκε μια μελέτη από τους κοινωνικούς ψυχολόγους Βικτόρια Μέντβεκ, Σκοτ Μάντι και Τόμας Γκίλοβιτς, σχετικά με τις επιπτώσεις της αντίθετης σκέψης στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η μελέτη έδειξε ότι οι αθλητές που κέρδισαν το χάλκινο μετάλλιο ήταν σημαντικά πιο ευχαριστημένοι με τη νίκη τους από εκείνους τους αθλητές που κέρδισαν το αργυρό μετάλλιο. Οι αργυροί Ολυμπιονίκες ήταν πιο απογοητευμένοι επειδή είχαν χάσει το χρυσό μετάλλιο και την πρώτη θέση, ενώ οι χάλκινοι ήταν απλώς χαρούμενοι που είχαν λάβει κάποια τιμή (αντί για κανένα μετάλλιο για την τέταρτη θέση και κάτω). Το φαινόμενο αυτό είναι πιο έντονο στα αθλήματα με αγώνες νοκ άουτ (ως προς τα αθλήματα που η κατάταξη βασίζεται αποκλειστικά σε βαθμολογίες ή σε επιδόσεις), όπου τα χάλκινα μετάλλια κερδίζονται με τη νίκη στα πλέι οφ τρίτης θέσης, ενώ τα αργυρά μετάλλια απονέμονται μετά από ήττα στον μεγάλο τελικό.

## Παραπομπές



χαλκινο
Κατηγορία:Αθλητική ορολογία
Κατηγορία:Μπρούντζος