open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αλβσουίνδα

Η **Αλβσουίνδα**, γερμ. Albsuinda (άκμασε μέσα 5ου αι.) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν κόρη του ηγεμόνα των Λομβαρδών.

## Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Αλβοΐνου ηγεμόνα των Λομβαρδών και της (1ης συζύγου του) Χλοθσίνδης των Μεροβιγγείων, κόρης του Χλωτάριου Α΄ βασιλιά των Φράγκων.

Ενώ ακόμη ήταν νέα, η Αλβσουίνδα έχασε τη μητέρα της λίγο πριν την τελική σύγκρουση το 567 με τους Γήπαιδες στην Παννονία (σημερινή Ουγγαρία), στην οποία οι Γήπαιδες καταστράφηκαν τελείως. Έπειτα από τη νίκη ο πατέρας της ξανανυμφεύτηκε, παίρνοντας ως 2η σύζυγο τη Ροζαμούνδη, κόρη του Κουνιμούνδου ηγεμόνα των Γεπιδών, που ο Αλβοΐνος είχε σκοτώσει προσωπικά στο πεδίο της μάχης.

Το 568 ο Αλβοΐνος άφησε την Παννονία με τον λαό του και εισέβαλε στη Ρωμαϊκή Ιταλία, την οποία είχε ανακτήσει ο Ιουστινιανός Α΄ από τους Οστρογότθους. Το ίδιο έτος η Ροζαμούνδη συγκατατέθηκε στη συνωμοσία, που σκότωσε τον Αλβοΐνο στη Βερόνα. Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο, έπειτα από τη δολοφονία του πατέρα της, μεταφέρθηκε παιδί ακόμη στη Ρωμαϊκή Ραβέννα από τη Ροζαμούνδη και τον σφετεριστή Ελμίχη. Τη μετάφεραν εκεί, διότι ως τέκνο του Αλβοΐνου είχε σημαντική πολιτική αξία, μια και θα μπορούσε ο μέλλων σύζυγός της να απαιτήσει τη διαδοχή. Άλλος λόγος για την παρουσία της μαζί με τους φυγάδες ήταν ότι χρησιμοποιήθηκε για να μένει πιστή η φρουρά της Βερόνα στους φυγάδες, καθώς η φρουρά τους είχε ακολουθήσει στη Ραβέννα.

Σύντομα μετά την άφιξή τους στη Ραβέννα, η Ροζαμούνδη και ο Ελμίχης σκότωσε ο ένας τον άλλο. Έπειτα από αυτό, ο πιο υψηλός Ρωμαίος αξιωματούχος της Ιταλίας, ο πραιτωριανός έπαρχος Λογγίνος, την έστειλε στην Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, στον Ιουστίνο Β΄. Εκεί η Ρωμαϊκή διπλωματία σκέφθηκε να τη χρησιμοποιήσει ως πολιτικό εργαλείο για να επιβάλει στους Λομβαρδούς έναν υπέρ-των-Ρωμαίων βασιλιά, αλλά δεν αναφέρεται κάτι περισσότερο στις πηγές.

## Πηγές
* Bognetti, Gian Piero. "S. Maria Foris Portas di Castelseprio e la Storia Religiosa dei Longobardi", L'età longobarda - II. Milan: Giuffrè, 1948 [1966], pp. 11 – 511.
* Bognetti, Gian Piero. "I rapporti etico-politici fra Oriente e Occidente dalsecolo V al secolo VIII", L'età longobarda - IV. Milan: Giuffrè, 1955 [1968], pp. 3 – 65.
* Christie, Neil. The Lombards: The Ancient Longobards. Oxford: Wiley-Blackwell, 1995 [1998], ISBN 0-631-21197-7.
* Jarnut, Jörg. Storia dei Longobardi. Turin: Einaudi, 1982 [1995], ISBN 88-06-13658-5.
* Martindale, John R. (ed.), Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III: A.D. 527 – 641, Cambridge: Cambridge University Press, 1992, ISBN 978-0-521-20160-5.
* Martinelli Perelli, Liliana. "Albsinda o Albsuinda", Dizionario biografico delle donne lombarde: 568 – 1968. Rachele Farina (ed.). Milan: Baldini e Castoldi, 1995, p. 38. ISBN 978-88-8089-085-0.

## Αναφορές


Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς
Σπηλιώτης Φιλμ

Η ***Σπηλιώτης Φιλμ*** ήταν ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1964 από τον διευθυντή φωτογραφίας Θανάση Σπηλιώτη. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 14 ταινίες μέχρι το 1970 όποτε και σταμάτησε την παραγωγή ταινιών. Η εταιρεία καθ' όλη την περίοδο της κινηματογραφικής της παραγωγής συνεργάστηκε με γνωστούς ηθοποιούς της εποχής εκείνης όπως ήταν οι Γιάννης Γκιωνάκης, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Μάρω Κοντού, Ζέτα Αποστόλου, Νίκος Σταυρίδης, Νίκος Ρίζος και η Μάρθα Βούρτση.

Η ταινία *Η μοδιστρούλα* (1964)  χαρακτηρίζεται ως η πιο εμπορική επιτυχία της εταιρείας η οποία έκοψε συνολικά 129.598 εισιτήρια, ενώ η ταινία *Ωραία Αιγιώτισσα* (1968) θεωρείται η μεγαλύτερη εμπορική αποτυχία της καθώς έκοψε μόνο 28.456 εισιτήρια κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Κινεζικός νεροδράκοντας

Ο Κινεζικός νεροδράκοντας (Physignathus cocincinus), είναι ένα είδος σαύρας της οικογένειας Agamidae που προέρχεται από την Κίνα και την ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία. Είναι γνωστός και ως Ασιατικός δράκος του νερού, Ταϊλανδέζικος δράκος του νερού και ως Πράσινος δράκος του νερού.
μικρογραφία|287x287εσ|Physignathus cocincinus.
[μικρογραφία|Parietal eye (τρίτο μάτι) μιας ''[:en:Iguana|Iguana.'']]

## Περιγραφή
Οι Κινεζικοί Νεροδράκοντες μπορούν να μεγαλώσουν μέχρι 1 m (3,3 πόδια) σε συνολικό μήκος, συμπεριλαμβανομένης και της ουράς, και μπορούν να ζήσουν 10 έως 15 χρόνια. Το χρώμα τους κυμαίνεται από σκούρο έως ανοιχτό πράσινο, ή μωβ με πορτοκαλί κοιλιά. Στο σώμα υπάρχουν διαγώνιες λωρίδες πράσινου ή τιρκουάζ, ενώ η ουρά φέρει από τη μέση έως το τέλος της πράσινες και άσπρες λωρίδες. Η κοιλιακή επιφάνεια των δράκων αυτών μπορεί να είναι λευκή, υπόλευκη, ανοιχτό πράσινο ή ανοιχτό κίτρινο. Ο λαιμός τους μπορεί να είναι πολύχρωμος (μπλε και μωβ, ή ροδακινί), μονόχρωμος ή με ρίγες. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν πιο τριγωνικά κεφάλια από τα θηλυκά, αναπτύσσουν μεγαλύτερα λοφία και είναι γενικά μεγαλύτερου μεγέθους. Η ουρά, η οποία αντιπροσωπεύει λίγο παραπάνω από τα δύο τρίτα του συνολικού μήκους του σώματος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όπλο, για ισορροπία και ως βοηθητικό για τη κολύμβηση.

Όπως πολλά άλλα ερπετά, ο Κινεζικός νεροδράκοντας έχει ένα μικρό, ιριδίζον, φωτοευαίσθητο σημείο μεταξύ των ματιών του που αναφέρεται ως parietal eye (ή το τρίτο μάτι) το οποίο πιστεύεται ότι βοηθάει στη θερμορύθμιση του σώματός του, ανιχνεύοντας διαφορές στο φως ώστε να μπορεί να λιάζεται και να αναζητάει καταφύγιο μετά το ηλιοβασίλεμα. Δεδομένου ότι αναγνωρίζει τις διαφορές στο φως, το τρίτο μάτι μπορεί επίσης να βοηθάει τη σαύρα στο να αποφεύγει αρπακτικά πουλιά καθώς και να την ξυπνάει ακόμη και με μικρές αλλαγές της έντασης του φωτός.

## Οικότοπος και συμπεριφορά
Οι Κινεζικοί Νεροδράκοντες συναντώνται στα πεδινά και τα ορεινά δάση της νότιας Κίνας και της νοτιοανατολικής Ασίας (Ταϊλάνδη, Βιετνάμ, Λάος, Καμπότζη και Βιρμανία), συνήθως στις όχθες ρυακιών και λιμνών γλυκού νερού. Δραστηριοποιούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας και περνούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους στα δέντρα ή τα φυτά. Όταν απειληθούν,πέφτουν από τα δέντρα στο νερό και κολυμπούν με ασφάλεια ή παραμένουν βυθισμένοι για έως και 90 λεπτά. Ζουν σε περιοχές με μέσο επίπεδο υγρασίας 40-80% και θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 80 έως 90 ° F (26-32 ° C).

## Διατροφή
Η διατροφή του νεροδράκου αποτελείται κυρίως από έντομα, μικρά ψάρια, θηλαστικά ή ερπετά, αλλά και από φυτά.

## Παραπομπές

* "Chinese Water Dragon". World Association of Zoos and Aquariums.
* "Reptiles & Amphibians Facts Sheets: Chinese Water Dragon". National Zoological Park.

Κατηγορία:Ερπετά της Ασίας
Κατηγορία:Σαύρια
Υψώματα Βαλντάι

μικρογραφία|300x300εσ|Αεροφωτογραφία της λίμνης Σίτνο, η οποία βρίσκεται στα υψώματα Βαλντάι
[μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης των ορίων των κύριων [Ευρώπη|Ευρωπαϊκών λεκάνων απορροής (σε κόκκινες γραμμές) και των λεκάνων απορροής (πράσινο). Τα υψώματα Βαλντάι βρίσκονται στην διασταύρωση των λεκανών του Βόλγα, του Δνείπερου και του Ντάουγκαβα. ]]
Τα **υψώματα Βαλντάι** () ή Валдай) είναι ορεινή περιοχή στα βορειοδυτικά της κεντρικής Ρωσίας. Έχει μια κατεύθυνση βορρά-νότου, ευρισκόμενη περίπου στη μέση μεταξύ των δύο σημαντικότερων πόλεων της Ρωσίας, της Αγίας Πετρούπολης και της Μόσχας, και καταλαμβάνει τμήματα των όμπλαστ Λένινγκραντ, Νόβγκοροντ, Τβερ, Πσκοφ, και Σμολένσκ.

Τα υψώματα Βαλντάι είναι δημοφιλής ταξιδιωτικός προορισμός, ιδιαίτερα για την αλιεία. Οι πόλεις Οστάτσκοφ και Βαλντάι είναι γνωστές για την ιστορική τους σχέση με τα υψώματα Βαλντάι.

Το εθνικό πάρκο Βαλνταίσκι ιδρύθηκε το 1990 στο νότιο τμήμα του όμπλαστ του Νόβγκοροντ για να προστατέψει τα τοπία του υψηλότερου τμήματος των λόφων. Το πάρκο περιλαμβάνει την λίμνη Βαλνταίσκογιε και το βόρειο τμήμα της λίμνης Σελίγκερ, καθώς και την πόλη Βαλντάι. Στην περιοχή των υψωμάτων Βαλντάι βρίσκεται και το εθνικό πάρκο Σεμπέζσκι. Από το 2004, το Εθνικό Πάρκο Βαλνταίσκι έχει το καθεστώς καταφύγιου βιόσφαιρας της Ουνέσκο.

## Γεωγραφία και γεωλογία
Οι λόφοι είναι μια βόρεια επέκταση του Κεντρικού Ρωσικού Υψιπέδου. Η κορυφογραμμή υπερκαλύπτεται από αποθεμένα παγετωνικά υλικά στη μορφή λιθώνων και άλλων συντριμμιών. Το μέσο υψόμετρο των υψωμάτων Βαλντάι κυμαίνεται στα 150 με 250 μέτρα. Το μέγιστο ύψος των υψωμάτων Βαλντάι είναι τα 346.9 μέτρα κοντά στο Βίσνι Βόλοτσιοκ.

Το Βόλγα, ο Νταουγκάβα (ο δυτικός Ντβινά), ο Λόβατ, ο Μστα, ο Δνείπερος, ο Σιάς και άλλοι ποταμοί πηγάζουν στα υψώματα Βαλντάι. Η περιοχή συνεπώς, διαιρείται μεταξύ των λεκανών απορροής της Κασπίας Θάλασσας (Βόλγας), της Μαύρης Θάλασσας (Δνείπερος) και της Βαλτικής Θάλασσας (Μστα και Λόβατ μέσω του Βολχόφ, Σιάς μέσω της Λίμνης Λάντογκα και του Νέβα, και ο Ντάουγκαβα).

Είναι ένα μέρος με πολλές λίμνες. Μεταξύ άλλων στα υψώματα Βαλντάι βρίσκονται οι λίμνες Βολγκό, Πένο, Σελίγκερ, Μπρόσνο, Βαλνταίσκογιε, κ.ά.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας παγετώδους περιόδου τα υψώματα Βαλντάι με τα σκληρά του πετρώματα αποτελούσε εμπόδιο στο παγετωνικό πάγο που προχωρούσε από τα βορειοδυτικά εκτρέποντας τον στα πεδινά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρωσίας
Δίβρη Φθιώτιδας

Η **Δίβρη** είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 800 μέτρων, με θέα την κοιλάδα του Σπερχειού, τη Λαμία και τα γύρω βουνά (Καλλίδρομο, Παρνασσό, Γκιώνα, Οίτη, Οξιά και Βελούχι). Απέχει 18 χλμ. βόρεια από τη Λαμία. Ως οικισμός είναι από την εποχή της Τουρκοκρατίας και αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στην στο δήμο Κορωνείας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», αποτελεί την τοπική κοινότητα Λυγαριάς, η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 192 μόνιμους κατοίκους. Με την απογραφή του 2001 είχε 302.

## Δημογραφικά στοιχεία
Η πρόσφατη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού, βάσει των εθνικών απογραφών, είναι η εξής:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Ανάκλιντρο

330px|μικρογραφία|Κλασικό ανάκλιντρο από τη Γαλλία
Το **ανάκλιντρο** (αγγλ. *Kline*, από την αρχαία ελληνική: *ἀνακλίνω = ἀνά + κλίνω*, ή *ανάκλινδρο*), είναι ένας τύπος καναπέ - κλασικού ρυθμού - με αρχαιοελληνικές ρίζες. 

## Γενικά
Το ανάκλιντρο έχει μόνο ένα *μπράτσο* που είναι υπερυψωμένο στο ύψος περίπου της πλάτης. Οι αρχαίοι Έλληνες κάθονταν επάνω σε ανάκλιντρα, που συχνά είχαν και τον ρόλο κρεβατιού. Κατασκευάζονταν από ξύλινο σκελετό (συνήθως από δρυ ή οξιά) και καλύπτονταν από χαλιά και σκεπάσματα. Το ανάκλιντρο ήταν το κυριαρχικό έπιπλο στα συμπόσια των αρχαίων Ελλήνων.

Το ανάκλιντρο μπορεί να μην έχει καθόλου πλάτη. Συνήθως τα ανάκλιντρα ήταν κατασκευασμένα εξ’ ολοκλήρου από ξύλο (συνήθως έβενου ή άλλων πλατύφυλλων ειδών), κάποιες φορές όμως διέθεταν πόδια από μπρούντζο που αναπαριστούσαν πόδια ζώου. Κάτω από το ανάκλιντρο, συνήθως τοποθετούσαν τα χαμηλά τους τραπέζια τα οποία στην πλειοψηφία τους είχαν τρία πόδια.

Οι σύγχρονοι Έλληνες -στις αρχές του 19ου αιώνα- αντέγραψαν το ανάκλιντρο από τους Γάλλους οι οποίοι το πρωτοκατασκεύασαν μετά τη Γαλλική Επανάσταση, στην εποχή του Διευθυντηρίου (Directiore, 1795-1799), πάνω σε σχέδια του ζωγράφου Ζακ-Λουί Νταβίντ ο οποίος επηρεάστηκε πολύ από τα αρχαία ελληνικά πρότυπα. Οι Γάλλοι, σήμερα, το ονομάζουν *lit de Repos*, δηλ. κρεβάτι αναπαύσεως.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έπιπλα
Κατηγορία:Ξύλο
Burn It Down

Το **Burn It Down** είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Linkin Park .Το τραγούδι κυκλοφόρησε σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, καθώς και σε ψηφιακή μορφή στις 16 Απριλίου 2012, ως το πρώτο single και το τρίτο κομμάτι από το πέμπτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο *[[Living Things (άλμπουμ)|Living Things.]]*

Το τραγούδι γράφτηκε από τους Τσέστερ Μπένινγκτον και Μάικ Σινόντα**,** ενώ ο δεύτερος ήταν υπεύθυνος και για την παραγωγή του μαζί με τον Ρικ Ρούμπιν. Ηχογραφήθηκε τον Φεβρουάριο του 2012 στα NRG Recording Studios στο Λος Άντζελες. Μερικές από τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν κατά την διάρκεια περιοδείας για την προώθηση του προηγούμενου άλμπουμ τους *[[A Thousand Suns]]* του 2010.

## Κριτικές
Το "Burn It Down" έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Ο Nick Catucci από το περιοδικό *[[Rolling Stone]]* χαρακτήρισε τους στίχους του Μπένινγκτον ως ωραιότερους από ποτέ και έκρινε ότι το τραγούδι είναι ένα από τα καλύτερα single της μπάντας. Η Anne Erickson από το περιοδικό *[[Loudwire]]* επαίνεσε τα φωνητικά του Μπένινγκτον και του Σίνοντα ,σχολιάζοντας ότι το τραγούδι είναι «γεμάτο με υποτονικούς ρυθμούς μαζί με ατμοσφαιρικούς ηλεκτρονικούς ήχους». Ο αμερικάνικος ραδιοφωνικός σταθμός AOL χαρακτήρισε το "Burn It Down" ως το καλύτερο ροκ τραγούδι και το δεύτερο καλύτερο εναλλακτικό τραγούδι του 2012, ορίζοντας το ως το τέλειο παράδειγμα για το πώς «οι Linkin Park μπόρεσαν να παραμείνουν σχετικά ως ένα από τα τα πιο δημοφιλή ροκ συγκροτήματα του σήμερα.» Ο Μάικ Σινόντα είπε ότι το τραγούδι θα μπορούσε να ερμηνευτεί με διαφορετικούς τρόπους.

## Μουσικό βίντεο
Το μουσικό βίντεο σκηνοθετήθηκε από τον Τζόου Χαν. Η μαγνητοσκόπηση για το βίντεο ξεκίνησε στις 28 Μαρτίου 2012. Ο Μπένινγκτον περιέγραψε ότι το σετ του μουσικού βίντεο θα διέθετε πολλά οπτικά εφέ. Το βίντεο έκανε πρεμιέρα στις 24 Μαΐου 2012 στο MTV

Από τον Νοέμβριο του 2020, το τραγούδι έχει 292 εκατομμύρια προβολές στο YouTube.

## Remix
Στις 29 Οκτωβρίου 2013, κυκλοφόρησε το remix του Burn It Down από τον πρώην Πολωνό DJ Tom Swoon το οποίο συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ της μπάντας με τίτλο *[[Recharged (άλμπουμ)|Recharged]]*.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Τραγούδια των Linkin Park
Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Κατηγορία:Τραγούδια του 2012
Κατηγορία:Singles του 2012
Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα από τον Μάικ Σινόντα
Συναγωγή του Μπαχρέιν

Η **Συναγωγή του Μπαχρέιν** βρίσκεται στη λεωφόρο Σασαά, σε μια εμπορική περιοχή όπου οι κάτοικοι ανήκουν σε χαμηλότερες οικονομικές τάξεις, στη Μανάμα, την πρωτεύουσα του Μπαχρέιν. Δεν είναι σε χρήση πλέον.

## Η εβραϊκή κοινότητα του Μπαχρέιν
Η εβραϊκή κοινότητα στο Μπαχρέιν, που αριθμεί περίπου 35 άτομα σε συνολικό πληθυσμό 700.000 κατοίκων, σπάνια μπορεί να συγκεντρώσει έναν μινιάν που απαιτείται για προσευχή. Ωστόσο το Μπαχρέιν είναι μια από τις μόνες αραβικές χώρες στον Περσικό Κόλπο με εβραϊκή κοινότητα ή συναγωγή. Η κοινότητα διατηρεί επίσης ένα μικρό εβραϊκό νεκροταφείο.

## Ιστορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα Εβραίοι από το Ιράκ καθώς και μερικοί από το Ιράν και την Ινδία εγκαταστάθηκαν στο Μπαχρέιν και στη συνέχεια ίδρυσαν μια συναγωγή. Μετά το Σχέδιο Διχοτόμησης της Παλαιστίνης των Ηνωμένων Εθνών του 1947, το οποίο προέβλεπε τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη, ένα εβραϊκό και ένα αραβικό, ξέσπασαν τριήμερες διαδηλώσεις και μάχες. Την τρίτη ημέρα οι διαδηλωτές ξεκίνησαν τις ταραχές. Εβραϊκά σπίτια λεηλατήθηκαν και η μόνη συναγωγή στο νησί, στην πρωτεύουσα Μανάμα, ισοπεδώθηκε από ταραχοποιούς που κατάγονταν από άλλες αραβικές χώρες και όχι από το Μπαχρέιν. Παρόλο που οι εντάσεις είχαν ως αποτέλεσμα οι Εβραίοι να μεταναστεύσουν στη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, χτίστηκε μια άλλη συναγωγή για όσους παρέμεναν.

Πρόσφατα καθώς η συναγωγή δεν χρησιμοποιείται πλέον, η εβραϊκή κοινότητα ήθελε να μετατρέψει το κτίριο για άλλη χρήση ή να το δώσει για φιλανθρωπικούς σκοπούς αλλά η κυβέρνηση δεν το επέτρεπε και επέμενε ότι έπρεπε να παραμείνει ως συναγωγή.

Το 2006, αφού άρχισε να πέφτει η στέγη, ο Ιμπραχίμ Νταούντ Νόνο, ο ανεπίσημος ηγέτης της εβραϊκής κοινότητας και μέλος των σαράντα αντρών του Σούρα του Μπαχρέιν, ή του κοινοβουλευτικού συμβουλίου, ανέλαβε να ανακαινίσει τη συναγωγή με δικά του κεφάλαια, αν και ο πρίγκιπας Σαλμάν μπιν Χαμάντ μπιν Ίσα Αλ Χαλίφα προσφέρθηκε να πληρώσει για την κατασκευή μιας νέας συναγωγής στην ίδια τοποθεσία.

Εκείνη την εποχή η κυβέρνηση προσέφερε επίσης στην εβραϊκή κοινότητα ένα κομμάτι γης για την ανοικοδόμηση της παλιάς συναγωγής που καταστράφηκε το 1948 και δεν ξαναχτίστηκε.

Μια αναφορά από την εφημερίδα Al-Wasat (στα αραβικά), περιλαμβάνει φωτογραφίες του νέου κτηρίου.http://www.alwasatnews.com/mobile/news-978379.html

## Δείτε επίσης

* Ιστορία των Εβραίων στο Μπαχρέιν
* Ουμ Αλ Χάσαμ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο πρίγκιπας του Μπαχρέιν, Σαλούμ συζητά τις καταστάσεις των Εβραίων του Μπαχρέιν, ArabicNews.com

Κατηγορία:Συναγωγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μανάμα
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Μανάμα
Οδίλος της Βαυαρίας

Ο **Οδίλος** (γερμ. *Odilo*, απεβ. 18 Ιανουαρίου 748) ήταν δούκας της Βαυαρίας το διάστημα 736-748. Εξέδωσε τη *Lex Baiuvariorum* (Βαυαρική Νομοθεσία), την πρώτη αρχαιο-Γερμανική συλλογή νόμων των Βαυαρών.

## Βιογραφία
Ήταν ο γιος του Γκότφριντ δούκα της Αλαμαννίας και της συζύγου του, μίας των Αγιλολφιδών, κόρης του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Τούργκαου ως το 736, όταν απεβίωσε ο εξάδελφός του Ουγοβέρτος των Αγιλολφιδών δούκας της Βαυαρίας. Αυτός ήταν ο τελευταίος του Οίκου του και έτσι ο Οδίλος τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βαυαρίας.

Ο Οδίλος προέδρευσε στη δημιουργία των επισκοπών στη Βαυαρία το 739, όταν οι τέσσερις επισκοπές των Ρέγκενσμπουργκ, Φράιζινγκ, Πασσάου και Σάλτσμπουργκ ιδρύθηκαν από τον Άγ. Βονιφάτιο, που το 741 ίδρυσε την επισκοπή του Βύρτσμπουργκ στη γειτονική Φραγκονία. Οι μεταρρυθμίσεις του έκαναν να ξεσηκωθούν οι ευγενείς της Βαυαρίας και ο δούκας αναγκάστηκε προσωρινά να αναζητήσει καταφύγιο στην Αυλή του Φράγκου μαγιορδόμου Καρόλου *Μαρτέλου*.

Το 741 ο Οδίλος νυμφεύτηκε την κόρη του Καρλομάγνου Χιλτρούδη, αλλά με το τέλος τού πεθερού του βρέθηκε σε πόλεμο με τους αδελφούς της Καρλομάν και Πεπίνου του *Βραχύ*. Νικήθηκε τελικά το 743 και έπρεπε να αποδεχθεί τη Φραγκική επικυριαρχία επί της Βαυαρίας, ωστόσο παρέμεινε δούκας. Παγίωσε περαιτέρω την εξουσία του, όταν ήρθε σε βοήθεια του Μπόρουθ πρίγκιπα της Καραντανίας εναντίον των επαναλαμβανόμενων Αβαρικών εισβολών και μπόρεσε να κάνει υποτελές του το Σλαβικό πριγκιπάτο στα νοτιο-ανατολικά.

Έπειτα από το τέλος του το 748 ο Γκρίφο, ο νεότερος γιος του Καρόλου *Μαρτέλου* και ετεροθαλής αδελφός της Χιλτρούδης, προσπάθησε να εγκατασταθεί στο δουκάτο, με το να κατακρατήσει τον 6ετή γιο εκείνου Τάσιλο Γ΄. Ωστόσο το επόμενο έτος νικήθηκε από τον Πεπίνο τον *Βραχύ*, που αποκατέστησε τον Τάσιλο Γ΄ ως δούκα της Βαυαρίας.

Ο Οδίλος θεωρείται ο ιδρυτής των αββαείων Μπεένεντικτμπόιερν (739), Νήντεραλτάιχ (741) και Μόντσεε (748), όπως επίσης και έναν αριθμό άλλων. Τάφηκε στο αββαείο Γκένγκενμπαχ στην Αλαμαννία.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Χιλτρούδη των Καρολιδών, κόρη του Καρόλου *Μαρτέλου* μαγιορδόμου και είχε τέκνο:
* Τάσιλος Γ΄ της Βαυαρίας π.741-π.796, δούκας της Βαυαρίας.

## Πηγές
* Borgolte Michael, Die Grafen Alemanniens in merowingischer und karolingischer Zeit. Eine Prosopographie, Jan Thorbecke Verlag Sigmaringen 1986.
* Borgolte Michael, Geschichte der Grafschaften Alemanniens in fränkischer Zeit, Jan Thorbecke Verlag Sigmaringen 1984.
* Geuenich, Dieter, Geschichte der Alemannen, Kohlhammer Verlag Stuttgart Berlin Köln 1997.

## Αναφορές


|-

Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας
Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Δελφίνο Φθιώτιδας

Το **Δελφίνο** ή **Δέλφινο** είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Δελφίνο βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού, δυτικά του Ασωπού ποταμού, σε απόσταση 18 χλμ. Ν. της Λαμίας. Το χωριό είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές της Οίτης, σε υψόμετρο 560 μέτρα και έχει θέα την κοιλάδα του Σπερχειού ποταμού και τον κάμπο της Λαμίας. Η γύρω περιοχή είναι γεμάτη από δάση και λιβάδια ενώ δυτικά του σχηματίζεται λιμνούλα με  ανάμεσα σε μεγάλη ποικιλία δέντρων, που απλώνεται σε έκταση 100 περίπου στρεμμάτων. Ανατολικά του χωριού προς το φαράγγι του Ασωπού και την πλευρά της Ηράκλειας υπάρχει ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας Ηράκλειας και το κάστρο της Ηράκλειας στις τοποθεσίες «Σιδερόπορτα» και «Τεσσαραγκώνη». Άλλα αξιοθέατα είναι η πλατεία με τα αιωνόβια πλατάνια, η παραδοσιακή πέτρινη βρύση, η εκκλησία με παλιές τοιχογραφίες που χρονολογούνται από το 1878 καθώς και τα ξωκλήσια της Θεοτόκου (του 1800 το οποίο αναφέρεται σαν κρυφό σχολειό επί Τουρκοκρατίας) και ο παλιός ναός του Άι - Γιάννη (του 1917).

## Διοικητικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 προσαρτάται στον τότε δήμο Αλόπης (Δρυόπων). Το 1919 με το ΦΕΚ 95Α - 03/05/1919 ορίστηκε έδρα στην ομώνυμη νεοϊδρυθείσα κοινότητα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Δελφίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γοργοποτάμου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 52 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001 είχε 109.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φαράγγι Δέλφινο. Περιοδικό ΚΟΡΦΕΣ-205 από τον ιστότοπο https://canyoning.gr/

Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Χιλτρούδη

Η **Χιλτρούδη**, γερμ. Hiltrud (π. 716 - 754) από τον Οίκο των Καρολιδών, ήταν κόρη του μαγιορδόμου των Φράγκων και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Καρόλου Μαρτέλου μαγιορδόμου των Φράγκων και της Ροτρούδης του Εσμπαί.

Παντρεύτηκε τον Οδίλο δούκα της Βαυαρίας και είχε γιο τον Τάσιλο Γ΄. Το 748 απεβίωσε ο Οδίλος, αφήνοντας τον γιο του 6 ετών. Η Χιλτρούδη έγινε επίτροπος του ανήλικου Τάσιλο Γ΄. Όμως ο ετεροθαλής αδελφός της Γκρίφο εγκαταστάθηκε στο δουκάτο. Τότε ήλθε ο άλλος ετεροθαλής αδελφός της Πιπίνος ο Βραχύς και εκτόπισε τον Γκρίφο, επανεγκαθιστώντας τον ανιψιό του Τάσιλο Γ΄, ανανεώνοντας την υποτέλεια της Βαυαρίας στο Φραγκικό βασίλειο.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Οδίλο δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνο:
* Τάσιλος Γ΄ π.741-π.796, δούκας της Βαυαρίας.

## Πηγές
* Medieval Lands Project on Chiltrudis, daughter of Charles Martel

## Αναφορές


Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας
Στεπαντσμίντα

Η **Στεπαντσμίντα** (γεωργιανά: სტეფანწმინდა) είναι κωμόπολη στην περιοχή Μτσχέτα-Μτιανέτι της βορειοανατολικής Γεωργίας. Ιστορικά και εθνογραφικά, η πόλη είναι μέρος της επαρχίας Χέβι. Αποτελεί κέντρο του Δήμου Καζμπέγκι.

Η πόλη βρίσκεται κατά μήκος των όχθων του ποταμού Τέρεκ, 157 χιλιόμετρα βόρεια της Τιφλίδας σε υψόμετρο 1.740 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κλίμα της Στεπαντσμίντα είναι μέτρια υγρό με σχετικά ξηρούς, κρύους χειμώνες και μακρά και δροσερά καλοκαίρια. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 4,9 βαθμοί Κελσίου.

Η Στεπαντσμίντα πήρε το όνομά της από έναν Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναχό ονόματι Στέφαν, ο οποίος κατασκεύασε ένα ερημητήριο σε αυτήν την τοποθεσία που αργότερα έγινε ο στρατιωτικός δρόμος της Γεωργίας.

## Αξιοθέατα
Η Στεπαντσμίντα είναι γνωστή για τη γραφική της θέση στα βουνά του Μεγάλου Καυκάσου και αποτελεί κέντρο για πεζοπόρους και ορειβάτες. Τα τοπικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν το Μουσείο Καζμπέγκι, το Εθνογραφικό Μουσείο στην πόλη, και την Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι εκτός πόλεως, καθώς και το ίδιο το όρος Καζμπέγκι και τα αλπικά λιβάδια και τα δάση του γύρω φυσικού καταφυγίου Καζμπέγκι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Ελένη της Αδιαβηνής

Η **Ελένη της Αδιαβηνής** ( ) ήταν βασίλισσα της Αδιαβηνής (σύγχρονο Ερμπίλ, Ιρακινό Κουρδιστάν) και της Έδεσσας (νυν Σανλιούρφα, Τουρκία) ως αδερφή-βασίλισσα του Μονόβαζου Α', κι αργότερα σύζυγος του Άβγαρου Ε', βασιλιά της Οσροηνής. Ήταν μητέρα του Ιζάτη Β' και του Μονόβαζου Β'.

Η Ελένη μεταστράφηκε στον Ιουδαϊσμό περί το 30 μ.Χ.

Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, η Ελένη ήταν η κόρη του Βασιλιά Ιζάτη.

## Πηγές πληροφοριών
Όσα είναι γνωστά για την Έλενα βασίζονται στα γραπτά του Φλάβιου Ιωσήπου, του Μωυσή Χορενατσί, του Κιράκου Γκαντζακέτς και του Ταλμούδ. Ο Ιώσηπος, αν και νεότερος, ήταν σχεδόν σύγχρονος της Έλενας, και ζούσε στην Ιερουσαλήμ την εποχή, που εκείνη έζησε και θάφτηκε εκεί, και έγραψε ουσιαστικά μέρη του έργου του από "πρώτο χέρι". Τα πρώτα μέρη του Ταλμούδ, ενώ βασίστηκαν σε παλαιότερες πηγές, συγκεντρώθηκαν περίπου το έτος 200 και μετά.

## Βιογραφία
Η Ελένη της Αδιαβηνής ήταν γνωστή για τη γενναιοδωρία της. Κατά τη διάρκεια ενός λιμού στην Ιερουσαλήμ το 45–46 μ.Χ, έστειλε στην Αλεξάνδρεια για καλαμπόκι (σιτάρι) και στην Κύπρο για αποξηραμένα σύκα για διανομή στους πάσχοντες από την πείνα.

Ωστόσο, στο Ταλμούδ, αυτό αποδίδεται στον Μονόβαζο Α', ωστόσο μιλά επίσης για σημαντικά δώρα που έδωσε η βασίλισσα στον Ναό της Ιερουσαλήμ.

Έφτιαξε επίσης μια χρυσή πλάκα, στην οποία έγραφε το εδάφιο της Πεντατεύχου, το οποίο διάβαζε ο ραβίνος, όταν μια γυναίκα, για την οποία υπήρχαν υποψίες περί απιστίας, ερχόταν μπροστά του.

Η αυστηρότητα, με την οποία ακολουθούσε τον εβραϊκό νόμο, αναφέρεται στο Ταλμούδ:

: Όταν ο γιος της [Ιζάτης] πήγε στον πόλεμο, η Έλενα έκανε έναν όρκο ότι, αν επέστρεφε ασφαλής, θα γινόταν ναζίρ για διάστημα επτά ετών. Εκπλήρωσε τον όρκο της, και στο τέλος των επτά ετών πήγε στην Ιουδαία. Της είπαν ότι πρέπει να τηρήσει τον όρκο της εκ νέου και ως εκ τούτου έζησε έτσι για επτά ακόμη χρόνια.

## Ιερουσαλήμ - Ανάκτορο των Αδιαβηνών
Το βασιλικό παλάτι της Βασίλισσας Ελένης πιστεύεται ότι ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην πόλη του Δαβίδ το 2007.   Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, το παλάτι χτίστηκε από μια συγγενή του Ιζάτη. Ήταν ένα μνημειώδες κτίριο, που βρίσκεται στην Πόλη του Δαβίδ ακριβώς στα νότια του Όρους του Ναού και καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ.

Τα ερείπια περιείχαν νομίσματα, πέτρινα αγγεία και κεραμικά, καθώς και απομεινάρια αρχαίων τοιχογραφιών. Το επίπεδο του υπογείου περιείχε ένα μικβέχ (τελετουργικό λουτρό).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πολιτιστική αφομοίωση
Αχαλγκόρι

Το **Αχαλγκόρι** (γεωργιανά: ახალგორი, Οσετιανά: Ленингор *Λένινγκορ*) είναι πόλη στη Νότια Οσετία, στην Γεωργία. Η ονομασία Αχαλγκόρι είναι το αρχικό ιστορικό όνομα της πόλης που χρησιμοποιούσαν οι Γεωργιανοί και επίσημοι, ενώ το Λενινγκόρι είναι το όνομα που δόθηκε στην πόλη στη σοβιετική εποχή και χρησιμοποιείται από τους Νότιους Οσετούς. Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ξάνη (ქსანი), σε υψόμετρο 800 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

## Δείτε επίσης
* Μτσχέτα-Μτιανέτι

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Τίσογκ-ντέτσεν

Ο **Τίσογκ-ντέτσεν** (θιβετιανά:  *ཁྲི་སྲོང་ལྡེ་བཙན*, μεταγραφή Γουίλι: *khri srong lde btsan*) ήταν Θιβετιανός Αυτοκράτορας που άκμασε τον 8ο αιώνα μ.Χ. Διατηρήθηκε στον θρόνο από το 755 μέχρι περίπου το 797 και επί βασιλείας του ο βουδισμός καθιερώθηκε ως η επίσημη θρησκεία του Θιβέτ.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 742 και ήταν γιος του προηγούμενου αυτοκράτορα Τριντέ-τσουκτσέν που δολοφονήθηκε μεταξύ των ετών 754/755. Ανήλθε στην εξουσία περίπου έναν χρόνο αργότερα με τη στήριξη των Βουδιστών, ξεκινώντας παράλληλα πόλεμο ενάντια στους υποστηρικτές της γηγενούς θρησκείας Μπον. Η επικράτηση του Τίσογκ-ντέτσεν οδήγησε στην εδραίωση του βουδισμού στην επικράτεια της αυτοκρατορίας, παρά τις αντιδράσεις σημαντικής μερίδας των ευγενών και του υπόλοιπου πληθυσμού. Προς αυτή την κατεύθυνση, ο Τίσογκ-ντέτσεν μερίμνησε για την ίδρυση και οικονομική ενίσχυση αρκετών βουδιστικών μοναστηριών (με πρώτο χρονικά το Σαμγιέ) και παράλληλα προσκάλεσε στο Θιβέτ σημαντικούς Ινδούς διδασκάλους του βουδισμού όπως οι Σανταρακσίτα, Καμαλασίτα και Padmasambhava, οι οποίοι επιδόθηκαν σε δραστηριότητες όπως η μετάφραση ιερών κειμένων, η οργάνωση του τοπικού μοναχισμού και το κήρυγμα. Από το 781 ακολούθησε και η άφιξη αντίστοιχων διδασκάλων από την Κίνα.

Το 791 ο Τίσογκ-ντέτσεν προχώρησε με διάταγμα στην ανακήρυξη του βουδισμού ως επίσημης θρησκείας της αυτοκρατορίας του, ενώ το επόμενο έτος συγκάλεσε θεολογική σύνοδο που ασχολήθηκε με το ζήτημα που είχε προκύψει ανάμεσα στις δύο κυρίαρχες σχολές διδασκαλίας της Μαχαγιάνα, της ινδικής και τη κινεζικής, επιλέγοντας εν τέλει το 794 την πρώτη, στην οποία έδωσε το προνόμιο της αποκλειστικής ιεραποστολής στην επικράτειά του, εκτοπίζοντας τη δεύτερη που μέχρι τότε γνώριζε αξιόλογη διάδοση. Η συγκεκριμένη προτίμηση υπαγορεύτηκε από τις πολιτικοστρατιωτικές εξελίξεις της περιόδου, με τον αυτοκράτορα να στοχεύει - μεταξύ άλλων - και στην πολιτιστική απαγκίστρωση του Θιβέτ από την Κίνα, με την οποία βρισκόταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε προστριβές.

Στην εξωτερική πολιτική ο Τίσογκ-ντέτσεν διεξήγαγε επιτυχημένες εκστρατείες εναντίον της κινεζικής δυναστείας των Τανγκ, καταλαμβάνοντας προσωρινά το 763 και την πρωτεύουσα Τσανγκάν. Απεβίωσε μεταξύ των ετών 797 και 804. Απέκτησε δύο ή κατά άλλους τρεις γιους, μεταξύ των οποίων τους μετέπειτα αυτοκράτορες Μουνέ Τσένπο και Σεναλέκ. Για τη συμβολή του στη διάδοση του βουδισμού τιμάται ως ενσάρκωση του μποντισάτβα Manjusri.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θιβέτ
Κατηγορία:Ιστορία του Θιβέτ
Κατηγορία:Αυτοκράτορες
Κατηγορία:Βουδισμός
Κατηγορία:Βουδιστές
Γοργοπόταμος Φθιώτιδας

Ο **Γοργοπόταμος** είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας .

## Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Γοργοπόταμος βρίσκεται ανατολικά της Οίτης, στα νότια του κάμπου της Λαμίας και σε απόσταση 9 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τη Λαμία. Το χωριό είναι κτισμένο στις όχθες του ομώνυμου ποταμού (στην αρχαιότητα Δύρας), ανάμεσα στους οικισμούς Φραντζή (ΒΑ.) και τη Μονή Γοργοεπηκόου (Ν.). Αποτελείται από δυο συνοικισμούς, τον ανατολικό, ο οποίος είναι ο παλαιότερος και ονομαζόταν Αλεπόσπιτα. Ο δυτικός αναπτύχθηκε αργότερα δίπλα στο ποτάμι κυρίως από κατοίκους των γύρω ορεινών χωριών. Ο ανατολικός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 ως *Αλπόσπητα* να προσαρτάται στον τότε δήμο Αλόπης (Δρυόπων) ενώ ο δυτικός για πρώτη φορά ως *Γοργοπόταμο* το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908. Τα Αλπόσπητα το 1864 με το ΦΕΚ 13Α - 24/03/1864 ορίστηκαν έδρα του δήμου Ηρακλειωτών και το 1912 της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά τους διορθώθηκε σε Αλεπόσπιτα και το Γοργοπόταμο σε Γοργοπόταμος. Το 1985 με το ΦΕΚ 135Α - 25/07/1985 η Κοινότητα Αλεποσπίτων μετονομάζεται σε κοινότητα Γοργοποτάμου, ενώ το 1991 τα Αλεπόσπιτα καταργούνται ως οικισμός και ενσωματώνονται στον Γοργοπόταμο. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Μονή Γοργοεπηκόου αποτελούν την τοπική κοινότητα Γοργοποτάμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γοργοποτάμου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως δημοτική ενότητα έχει πληθυσμό 3.374 κατοίκους, ως τοπική κοινότητα 453 και ως οικισμός 420.

Ο Γοργοποταμος είναι ευρυτερα γνωστος λογω της μαχης που εκτυλιχθηκε εκεί κατα τη διαρκεια της εθνικης αντιστασης. Η μαχη ελαβε χωρα στις 25 νοεμβριου 1942. Σε αυτη συνεργαστηκαν οι ντοπιες αντιστασιακες οργανωσεις αλλα και βρετανοι σαμποτερ

### Πρόεδροι της Κοινότητας Γοργοποτάμου
Μετά τις εκλογές του 1982, πρόεδροι χρημάτισαν οι εξής:
...
*1983-86 Σπύρος Χασιάκος
*1987-1994 Δημήτρης Βασιλονικολός
*1995-98 Κωνσταντίνος Παρηγόρης
#### Πρόεδροι Τοπικής Κοινότητας (από το 2019 Κοινότητας) Γοργοποτάμου
*2011-2020 Δημήτρης Ζαρίκας .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Λεϊλά Παχλαβί

Η **Λεϊλά Παχλαβί** (, 27 Μαρτίου 1970 - 10 Ιουνίου 2001) ήταν πριγκίπισσα του Ιράν και η νεότερη κόρη του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, Σάχη της Περσίας, και της τρίτης συζύγου του, Φαράχ Παχλαβί.

## Τα πρώτα χρόνια
Η Λεϊλά Παχλαβί γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1970 σε στρατιωτικό νοσοκομείο της Τεχεράνης, το οποίο, στη συνέχεια, πήρε το όνομά της.

Ήταν το τέταρτο και μικρότερο παιδί του Σάχη και της τρίτης συζύγου του.

## Σε εξορία
Η πριγκίπισσα Λεϊλά ήταν εννέα ετών, όταν η οικογένειά της αναγκάστηκε να εξοριστεί ως αποτέλεσμα της Ιρανικής Επανάστασης το 1979. Μετά το θάνατο του πατέρα της στην Αίγυπτο από λέμφωμα το 1980, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αποφοίτησε το 1988 και συνέχισε να παρακολουθεί ένα κρατικό σχολείο στη Μασαχουσέτη, προτού συνεχίσει τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Μπράουν αποφοιτώντας το 1992.

Πέρασε τον περισσότερο χρόνο της μετακινούμενη μεταξύ του σπιτιού της στο Γκρίνουιτς του Κονέκτικατ και στο Παρίσι, όπου ζούσε η μητέρα της. Κάποια στιγμή αποτέλεσε μοντέλο για τον σχεδιαστή μόδας Βαλεντίνο.

Υπέφερε από νευρική ανορεξία, χρόνια χαμηλή αυτοεκτίμηση, μείζονα κατάθλιψη και σύνδρομο χρόνιας κόπωσης.

## Θάνατος
[μικρογραφία| Τάφος της Λεϊλά Παχλαβί στο νεκροταφείο του Πασί στο [Παρίσι της Γαλλίας]]
Την Κυριακή 10 Ιουνίου 2001, η Λεϊλά βρέθηκε νεκρή στο δωμάτιό της στο ξενοδοχείο Λέοναρντ στο Λονδίνο λίγο πριν τις 19:30 από το γιατρό της. 

Διαπιστώθηκε ότι είχε πάρει θανατηφόρα δόση Seconal, πέντε φορές πάνω από το κανονικό, ενός βαρβιτουρικού, που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της αϋπνίας, μαζί με μια μη θανατηφόρα ποσότητα κοκαΐνης. 

Βρέθηκε στο κρεβάτι της και το σώμα της ήταν εξασθενημένο από χρόνια ανορεξίας, ψυχογενούς βουλιμίας και τροφικής δυσανεξίας. Σύμφωνα με μια έκθεση για το θάνατό της, η οποία περιελάμβανε πληροφορίες από μια αυτοψία, είχε κλέψει το Seconal από το γραφείο του γιατρού της κατά τη διάρκεια ενός ραντεβού και εθίστηκε στο ναρκωτικό, παίρνοντας συνήθως 40 χάπια ταυτόχρονα, αντί για τα συνταγογραφούμενα δύο. 

Στις 17 Ιουνίου 2001, θάφτηκε κοντά στη γιαγιά της, Φαριντέ Γκότμπι Ντίμπα, στο Κοιμητήριο Πασί στο Παρίσι της Γαλλίας. Στην κηδεία παρευρίσκονταν η μητέρα της, Αυτοκράτειρα Φαράχ, η αυτοκρατορική οικογένεια του Ιράν, καθώς και τα μέλη της πρώην γαλλικής βασιλικής οικογένειας και ο Φρεντερίκ Μιτεράν, ο ανιψιός του αείμνηστου Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Μιτεράν.

Στις 4 Ιανουαρίου 2011, ο αδερφός της, Αλί Ρεζά Παχλαβί, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης, από μια προφανή αυτοκτονία. 

## Καταγωγή

## Παραπομπές

## Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*   
* 

Κατηγορία:Ιρανοί
Κατηγορία:Δυναστεία των Παχλαβί
Υπερορθόδοξοι Εβραίοι

[δεξιά|μικρογραφία|290x290εσ|Υπερορθόδοξοι Εβραίοι κατά την ανάγνωση της [Τορά]]
Οι **Υπερορθόδοξοι Εβραίοι** ( *Χαρεντί,* πληθυντικός *Χαρεντίμ)* αποτελούνται από ομάδες του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού οι οποίες χαρακτηρίζονται από μια αυστηρή προσκόλληση στην χαλάχα (εβραϊκό δίκαιο) και παραδόσεις, αντιτιθέμενοι στις σύγχρονες αξίες και πρακτικές. Είναι γνωστοί και ως αυστηροί Ορθόδοξοι ή Υπερορθόδοξοι Εβραίοι, ωστόσο ο όρος "Υπερορθόδοξοι" θεωρείται υποτιμητικός από πολλούς Χαρεντίμ. Οι Χαρεντί θεωρούν ότι εκπροσωπούν την πιο θρησκευτικά αυθεντική εβραϊκή ομάδα, αν και αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητείται από τα άλλα εβραϊκά θρησκευτικά ρεύματα.

Μερικοί μελετητές συστήνουν ότι ο Υπερορθόδοξος Ιουδαϊσμός είναι μια αντίδραση στις αλλαγές της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένης της χειραφέτησης, του κινήματος χασκαλά που προέρχεται από τον διαφωτισμό, τον εκπολιτισμό και την εκκοσμίκευση, την θρησκευτική μεταρρύθμιση σε όλες της τις μορφές, από την ήπια έως την ακραία της μορφή, την ανάδυση Εβραϊκών εθνικών κινημάτων, κλπ. Σε αντίθεση με το Σύγχρονο Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό, οι Χαρεντί είναι συνήθως ασυμβίβαστοι με την προσκόλληση τους στο Εβραϊκό Δίκαιο και τα εβραϊκά έθιμα. Ως αποτέλεσμα να διαχωρίζονται από τα υπόλοιπα τμήματα της κοινωνίας. Επίσης πολλοί Χαρεντί αντιτίθενται σε κάποιο βαθμό στη σύγχρονη τεχνολογία. Ωστόσο, πολλές κοινότητες Χαρεντί ενθαρρύνουν τα νέα μέλη της κοινότητας να αποκτήσουν κάποιο επαγγελματικό πτυχίο ή να ανοίξουν μια επιχείρηση, πολλές ομάδες Χαρεντί, όπως η Χαμπάντ-Λουμπαβίτς, ενθαρρύνουν την προσέγγιση προς τους λιγότερο θρησκευόμενους και μη-χαρεντί Εβραίους, καθώς και στους μη Εβραίους. Έτσι, σχηματίζονται συχνά κοινωνικές και επαγγελματικές σχέσεις μεταξύ των Χαρεντί και μη Χαρεντί Εβραίων, καθώς και μεταξύ Χαρεντί και μη Εβραίων.

Οι Υπερορθόδοξοι Εβραίοι καλύπτονται από ιδρύσεως του ισραηλινού κράτους, το 1948, με αποφυγή στράτευσης μπορώντας έτσι να σπουδάζουν σε θρησκευτικές σχολές. Μετά την κλιμάκωση του πολέμου Χαμάς-Ισραήλ (2023-σήμερα) έχουν προκαλέσει την οργή της υπόλοιπης πιο κοσμικής ισραηλινής κοινωνίας, αφού μέχρι σήμερα μόνο το 1% των Χαρεντί Εβραίων υπηρετούν στον στρατό, δηλαδή 1000 άνδρες. Κατά την διάρκεια του πολέμου, ο αριθμός αυτών που δηλώνουν Υπερορθόδοξοι έχει παρουσιάσει αύξηση, γεγονός που προκαλει τη συνοχή της ισραηλινής κυβέρνησης που αποτελείται από μια δυσκίνητη συμμαχία δεξιών, κοσμικών και υπερ-ορθόδοξων βουλευτών. Αντίστοιχες προσπάθειες και αντιδράσεις έχουν υπάρξει και παλιότερα.

Οι κοινότητες των Χαρεντί εντοπίζονται κυρίως στο Ισραήλ, τη Βόρεια Αμερική και τη Δυτική Ευρώπη. Αριθμούν πάνω από 1,8 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως. Λόγω της σχεδόν πλήρους απουσίας γάμων με μη Υπερορθόδοξους Εβραίους σε συνδιασμό με την υψηλή γεννητικότητα, οι πληθυσμοί των Χαρεντί αυξάνονται σημαντικά, συμβάλλοντας αρκετά στην πληθυσμιακή ανάπτυξη του Ισραήλ. Οι αριθμοί τους έχουν ενισχυθεί από την μεταστροφή πολλών κοσμικών Εβραίων σε υπερορθόδοξο τρόπο ζωής, ως τμήμα του κινήματος Μπαάλ τεσουβά από την δεκαετία του 1960 μέχρι σήμερα.

## Δείτε επίσης
* Εβραίοι

## Παραπομπές

Κατηγορία:Εβραίοι
Μπέτι Μισιέγο

Η **Μπεατρίθ Τερέσα Μισιέγο Κάμπος** (ισπανικά *Beatriz Teresa Missiego Campos*, γεννημένη στις 16 Ιανουαρίου 1938 στη Λίμα του Περού), γνωστή ως **Μπέτι Μισιέγο** (*Betty Missiego*, ισπανική προφορά [ˈbeti miˈsjeɣo]) είναι Περουβιανή τραγουδίστρια, η οποία έχει διπλή ισπανική υπηκοότητα από το 1972 και ζει στην Ισπανία.

Στο Περού, η Μπέτι ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της ως χορεύτρια, αλλά έπρεπε να τη σταματήσει της εξαιτίας τραυματισμού. Συνέχισε να ακολουθεί σταδιοδρομία στον τομέα των σόου, πιο συγκεκριμένα, ήταν παρουσιάστρια ενός τηλεοπτικού προγράμματος που της έφερε μεγάλη δημοτικότητα στην πατρίδα της.

Το 1969 μετακόμισε στην Ισπανία για να ακολουθήσει μια σταδιοδρομία στο τραγούδι, όπου έλαβε ισπανική υπηκοότητα το 1972. Αυτή τη στιγμή κατέχει διπλή υπηκοότητα τόσο στην Ισπανία όσο και στο Περού.

Το 1972 εκπροσώπησε το Περού στο πρώτο Φεστιβάλ *OTI de la Canción*, που πραγματοποιήθηκε στο Auditorio del Palacio de Congresos y Exposiciones στη Μαδρίτη (Ισπανία) στις 25 Νοεμβρίου, με το τραγούδι "Recuerdos de un adiós".

Εκπροσώπησε την Ισπανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1979 που πραγματοποιήθηκε στην Ιερουσαλήμ (Ισραήλ) με το τραγούδι "Su canción". Η Betty συνοδεύτηκε από τέσσερα παιδιά (Javier Glaria, Alexis Carmona, Beatriz Carmona και Rosalía Rodríguez) που τραγούδησαν 157 "λα" στο τραγούδι, ένα ρεκόρ στη Eurovision. Στο τέλος του τραγουδιού, κάθε παιδί ξετύλιξε ένα μικρό πανό, με "ευχαριστίες" γραμμένο σε κάθε ένα στα Αγγλικά, Ισπανικά, Εβραϊκά και Γαλλικά, αντίστοιχα. Η Betty κατέληξε στη 2η θέση με 116 πόντους, πίσω από τους Milk and Honey του Ισραήλ με το τραγούδι "Hallelujah". Συμμετείχε επίσης στο *World Popular Festival* στο Τόκιο και στους Μουσικούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι. Το 1980 υπέβαλε ένα άλλο τραγούδι, το "Don José" στην ισπανική επιτροπή επιλογής για την Eurovision, αλλά δεν έφτασε στους τελικούς της Χάγης.

Ο γιος της Μπέτυ, Joaquín Missiego (γνωστός με το όνομα του "Missiego"), έγινε επιτυχημένος τραγουδιστής.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ισπανία
Κατηγορία:Περουβιανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1979
Κβάισι

Το **Κβάισι** (γεωργιανά: კვაისი, Οσετιανά: Къуайса *Κβάισα*) είναι οικισμός αστικού τύπου στον Δήμο Όνι της Γεωργίας. Σύμφωνα με την επίσημη υποδιαίρεση της Γεωργίας βρίσκεται στο διαμέρισμα Όνι της περιοχής Ράτσα-Λετσχούμι και Κβέμο Σβανέτι της Γεωργίας.

Ο οικισμός βρίσκεται στον ποταμό Τζέτζορα (που είναι παραπόταμος του ποταμού Φάσιδος/Ριόνι) στις πλαγιές της κορυφογραμμής Ράτσα, 60 χλμ βορειοδυτικά του Τσχινβάλι και 20 χλμ. από το Όνι.

Εναποθέσεις μολύβδου και ψευδαργύρου βρίσκονται κοντά στην πόλη, και στη Σοβιετική εποχή σημειώθηκε επιχείρηση εξόρυξης και επεξεργασίας μεταλλεύματος, ενώ ένας υδροηλεκτρικός σταθμός παραγωγής ενέργειας λειτούργησε στην περιοχή.

Η πόλη υπέφερε σημαντικά από το σεισμό της 7-8 Σεπτεμβρίου 2009 και περίπου 80 τοπικές οικογένειες παρέμειναν άστεγες στα τέλη Σεπτεμβρίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Los TNT

Οι **Los TNT** (Ισπανική προφορά: [ˈlos ˈte ˈene ˈte]) ήταν ροκ εντ ρολ συγκρότημα, με ρίζες από Ιταλία και Ουρουγουάη, δημοφιλής τη δεκαετία του 1960. Το συγκρότημα αποτελείται από δύο αδέλφια και μια αδελφή από το Udine της Ιταλίας: τον Έντελβαις "Τιμ" Κροάτο (γεννήθηκε το 1936), τον Έρμες "Τόνι" Κροάτο (γεννήθηκε το 1939) και την Αρχεντίνα "Νέλι" Κροάτο (γεννήθηκε το 1941). Το ακρωνύμιο και παιχνίδι λέξεων *TNT* προέρχεται από τα ψευδώνυμα τους. Η οικογένεια μετανάστευσε στο Λα Παζ της Ουρουγουάης το 1946 και το 1953 μετακόμισαν στο Μοντεβιδέο, όπου άρχισαν να τραγουδούν.

Το 1959 μετακόμισαν στο Μπουένος Άιρες και ανακαλύφθηκαν και προσλήφθηκαν από την Αργεντινή δισκογραφική εταιρεία *RCA Victor* το 1960. Το πρώτο τους single ήταν το "Eso", το οποίο πούλησε περισσότερα από 100.000 αντίτυπα στην Αργεντινή και έγινε επιτυχία και στο Μεξικό και στις περισσότερες Νοτιοαμερικανικές χώρες. Το πρώτο τους άλμπουμ, *Los Fabulosos TNT*, κυκλοφόρησε στα τέλη του 1960. Το δεύτερο άλμπουμ, *La Gira Triunfal por Latinoamérica de los TNT*, δημοσιεύθηκε αμέσως μετά από μια περιοδεία στη Βενεζουέλα, την Κολομβία, το Περού και τη Χιλή, το 1961.

Το 1962 μετακόμισαν στην Ισπανία για να συνεργαστούν με την δισκογραφική εταιρεία Belter, και το 1964 επιλέχθηκαν από τον τηλεοπτικό οργανισμό TVE για να εκπροσωπήσουν τη χώρα (ως Nelly, Tim & Tony) στον 9ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Με το τραγούδι "Caracola", κατέλαβαν τη 12η θέση σε ένα πεδίο των 16.

Ωστόσο, στην Ισπανία δεν ήταν τόσο επιτυχημένοι όσο στη Λατινική Αμερική και επέστρεψαν στην Αργεντινή. Το 1965 ηχογράφησαν το τελευταίο τους single με την RCA, το οποίο περιελάμβανε τα τραγούδια "Yo No Me Marcho de Aquí" και "Llévame, Llévame".

Το 1966, η μπάντα διαλύθηκε καθώς ο Τιμ αποφάσισε να φύγει για να δημιουργήσει τη δική του δισκογραφική εταιρεία. Η Νέλι και ο Τόνι συνέχισαν να τραγουδούν μαζί, με το όνομα *Nelly y Tony* ή *Los Vénetos*, όπου ιδρύθηκαν για πρώτη φορά στην Αργεντινή και από το 1970 στο Πουέρτο Ρίκο. Το 1974, η Νέλι παντρεύτηκε και διέλυσε το δίδυμο. Εν τω μεταξύ, ο Τόνι Κροάτο συνέχισε να εργάζεται ως διασκεδαστής στο Πουέρτο Ρίκο μέχρι το θάνατό του το 2005.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ιταλικά pop συγκροτήματα
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ισπανία
Κατηγορία:Ουρουγουανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Ουρουγουανοί μουσικοί
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964
Σεραφίν Θουμπίρι

Ο **Σεραφίν Λιθόαιν Βιδόντο** (Ισπανικά: *Serafín Lizoain Vidondo*, γεννημένος στις 20 Απριλίου 1964 στην Παμπλόνα της Ισπανίας) γνωστός ως **Σεραφίν Θουμπίρι** (Ισπανικά: *Serafín Zubiri*) είναι τραγουδιστής, συνθέτης και παίκτης πιάνου.

## Βιογραφία
Ο Θουμπίρι είναι ένας τυφλός τραγουδιστής και πιανίστας που έχει εκπροσωπήσει δύο φορές την Ισπανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Ήταν ο τραγουδιστής του συγκροτήματος *Equus* έως το 1987. Το 1992, ηχογράφησε το ισπανικό soundtrack για την ταινία της Disney, *[[Η Πεντάμορφη και το Τέρας (ταινία, 1991)|Η Πεντάμορφη και το Τέρας]]*. Την ίδια χρονιά, πήγε στη Σουηδική πόλη Μάλμε για να εκπροσωπήσει την Televisión Española (TVE) στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1992 με τη μπαλάντα "Todo esto es la música". Το 2000, κέρδισε το Eurocanción 2000, έναν διαγωνισμό που διοργάνωσε η TVE, και έτσι εκπροσώπησε την Ισπανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2000 στη Στοκχόλμη, με το τραγούδι "Colgado de un sueño" της Chema Purón.

Εργάστηκε επίσης στο ραδιόφωνο και φιλοξένησε το πρόγραμμα *Disabled Unlimited* (τοπική τηλεόραση στην Παμπλόνα). Πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρτα Σάντσεθ στο μουσικό έργο που ονομάζεται *La magia de Broadway*, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Teatro Lara στη Μαδρίτη τον Οκτώβριο του 2000. Το 2005, διορίστηκε αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Τυφλών Αθλητισμού (IBSA). Το 2007, συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή *Mira quién baila*, την ισπανική έκδοση του Dancing With the Stars (όπου ήταν δεύτερος). Στις 14 Απριλίου 2008, εντάχθηκε στην Αργεντινική έκδοση της ίδιας παράστασης. Έχει επίσης δείξει τις ικανότητές του σε άλλα διεθνή franchise αυτής της παράστασης. Το 2013 αγωνίστηκε στην ισπανική έκδοση του *Splash!*, μεταδόθηκε στο Antena 3.

## Άλμπουμ
* 1987: *Inténtalo*
* 1988: *Pedaleando*
* 1991: *Detrás del viento*
* 1992: *Τe veo con el corazón*
* 1995: *Un hombre nuevo*
* 2000: *Colgado de un sueño*
* 2008: *Colgado de un sueño (εκ νέου κυκλοφορία για την Αργεντινή)
* 2010: *Sigo aquí*
* 2012: *X una causa justa''

## Επιπλέον
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ισπανία
Κατηγορία:Τυφλοί μουσικοί
Κατηγορία:Ισπανοί πιανίστες
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1992
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2000
Κάτι σαν Έρωτας

Το ***Like Someone in Love*** (ιαπωνικά: ライク・サムワン・イン・ラブ, Χέπμπορν: ***Raiku samuwan in rabu***) είναι ιαπωνική-γαλλική δραματική αισθηματική ταινία του 2012, σε σκηνοθεσία και σενάριο Αμπάς Κιαροστάμι. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ριν Τακανάσι, Ταντάσι Οκούνο και Ρίο Κάσε. Πρόκειται για την τελευταία ταινία του Κιαραστάμι, που κυκλοφόρησε όσο ήταν εν ζωή. Πλοκή: Στο Τόκιο, μια νεαρή ιερόδουλη αναπτύσσει μια απροσδόκητη σχέση με έναν χήρο σε διάστημα δύο ημερών.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών, όπου και υπήρξε υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 15 Σεπτεμβρίου του 2012 στην Ιαπωνία και στις 10 Οκτωβρίου του ίδιου έτους στη Γαλλία. Η ταινία γενικά απέσπασε θετικές κριτικές, ενώ υπήρξε υποψήφια και στα Asian Awards.

## Πλοκή
Στο Τόκιο, η μαθήτρια κοινωνιολογίας Akiko είναι μία πόρνη πολυτελείας. Ο ζηλιάρης φίλος της, Noriaki είναι υπερβολικά ζηλιάρης, αλλά δεν γνωρίζει για τη δουλειά της.

Μια νύχτα, νοικιάστηκε από τον Takashi, έναν ηλικιωμένο πρώην καθηγητή πανεπιστημίου που ενδιαφέρεται περισσότερο για παρέα παρά για κάτι σεξουαλικό. Το πρωί μετά τη νύχτα τους, η Takashi οδηγεί την Akiko στο σχολείο για τις εξετάσεις της. Περιμένοντας στο αυτοκίνητο για αυτήν, συναντά τον Noriaki, ο οποίος υποθέτει ότι ο Τακάσι είναι ο παππούς της και ζητά άδεια να την παντρευτεί. Ο Takashi τον διαβεβαιώνει ότι δεν είναι έτοιμος για γάμο.

Μετά το τεστ του Akiko, οι τρεις κατευθύνθηκαν προς ένα βιβλιοπωλείο. Ο Noriaki διαγνώζει ένα πρόβλημα με το αυτοκίνητο και πείθει τον Takashi να το οδηγήσει στο συνεργείο που διαθέτει, όπου αντικαθιστά ένα εξάρτημα. Εκεί συναντούν έναν από τους πρώην μαθητές του Takashi. Η Akiko ανησυχεί ότι θα αποκαλύψει την αλήθεια στο Noriaki.

Ο Takashi αφήνει την Akiko στο βιβλιοπωλείο και επιστρέφει στο σπίτι. Λίγο αργότερα, λαμβάνει ένα πανικοβλημένο τηλεφώνημα από την Akiko και επιστρέφει στο βιβλιοπωλείο για να την πάρει. Το στόμα της είναι γεμάτο αίματα, αλλά δεν λέει γιατί. Ο Takashi παίρνει την Akiko στο διαμέρισμά του. Το Noriaki φτάνει εκεί, απειλώντας τους μέσω της ενδοεπικοινωνίας και χτυπώντας την πόρτα. Ο Takashi κοιτάζει έξω από το παράθυρό του για να δει τι κάνει ο Noriaki. Ένα αντικείμενο ρίχνεται μέσα από το παράθυρο και ο Takashi πέφτει στο πάτωμα.

## Καστ
*Ριν Τακανάσι ως Akiko
*Ταντάσι Οκούνο ως Takashi
*Ριο Κάσε ως Noriaki
*Denden as Hiroshi
*Ρέικο Μόρι ως Nagisa
*Κοίτσι Οχόρι ως οδηγός ταξί
*Τομοάκι Τατσούμι ως μηχανικός

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*
*''Like Someone in Love: On Likeness'' an essay by Nico Baumbach at the Criterion Collection

Κατηγορία:Ταινίες του 2012
Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες
Κατηγορία:Ιαπωνικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 2010
Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την ενδοοικογενειακή βία
Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιαπωνία