open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ρόντνεϊ Ουίλιαμς

Ο **Σερ Ρόντνεϊ Ουίλιαμς** (Sir Rodney Errey Lawrence Williams, KGN, GCΜG, 2 Νοεμβρίου 1947-),  ), είναι ο 4ος Γενικός Κυβερνήτης των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα από το 2014.

## Υπόβαθρο και πρώιμη καριέρα
Είναι γιος του Έρνεστ Ιμάνιουελ Ουίλιαμς, πρώην κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του Εργατικού Κόμματος της Αντίγκουα (ALP)  στην περιφέρεια του Σεν Πολ. Γιατρός στο επάγγελμα, άρχισε να ασχολείται με την πολιτική το 1984 ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια του Σεν Πολ, που προηγουμένως αντιπροσωπευόταν από τον πατέρα του. Μεταξύ του 1992 και 2004, υπηρέτησε στο υπουργικό συμβούλιο ως υπουργός, διατηρώντας ποικιλοτρόπως ή από κοινού τα χαρτοφυλάκια της εκπαίδευσης, του πολιτισμού, της τεχνολογίας, της οικονομικής ανάπτυξης, του τουρισμού και του περιβάλλοντος. Εκπροσώπησε την Σεντ Πολ  μέχρι το 2004, όταν έχασε την έδρα του στις γενικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, όταν το κόμμα του, το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα, έχασε από το Ηνωμένο Προοδευτικό Κόμμα.

## Γενικός Κυβερνήτης
Ορκίστηκε στις 14 Αυγούστου του 2014 ως ο 4ος Γενικός Κυβερνήτης των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα.

Χρίστηκε ως Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (GCΜG) από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ στις 17 Οκτωβρίου 2014. Τον Νοέμβριο του 2014 ο Γουίλιαμς ετιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Τάγματος του Φραγκίσκου Α΄ από τον Πρίγκηπα Κάρλο, Δούκα του Κάστρο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη Ιστοσελίδα Της Κυβέρνησης

Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Γιοχάνες Άαβικ

Ο **Γιοχάνες Άαβικ** (εσθ: *Johannes Aavik*, 1880 - 1973) ήταν διακεκριμένος Εσθονός γλωσσολόγος και μεταφραστής. Αναγνωρίζεται, από κοινού με τον Γιοχάνες Βόλντεμαρ Βέσκι, ως ένας από τους κύριους διαμορφωτές της σύγχρονης εσθονικής γλώσσας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου/8 Δεκεμβρίου του 1880 στον οικισμό Ράντβερε της σημερινής Εσθονίας που εκείνη την εποχή ανήκε στη Λιβονία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του φοίτησε αρχικά Ιστορία στα πανεπιστήμια του Τάρτου (1901 - 1902) και του Νίζιν (1902 - 1905) και αργότερα συνέχισε στο πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, όπου ειδικεύτηκε στις ρομανικές γλώσσες. Μεταξύ άλλων γνώριζε γαλλικά, λατινικά, αλλά και αρχαία ελληνικά. Παράλληλα ήταν μέλος του νεορομαντικού λογοτεχνικού ομίλου *Noor-Eesti* (ελλ: *[[Νεαρή Εσθονία]]*).

Τα επόμενα χρόνια ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα διδάσκοντας εσθονικά και γαλλικά στο πανεπιστήμιο του Τάρτου, ενώ το 1934 διορίστηκε γενικός επιθεωρητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Μετά την κατάληψη της Εσθονίας από τον Κόκκινο Στρατό στα πλαίσια της σοβιετικής αντεπίθεσης στο Ανατολικό Μέτωπο έναντι των γερμανικών στρατευμάτων κατά το β΄ μισό του 1944, ο Άαβικ κατέφυγε στη Σουηδία όπου συνέχισε τη συγγραφική του δραστηριότητα.

Απεβίωσε στις 18 Μαρτίου του 1973 στη Στοκχόλμη. Μετά την ανασύσταση του ανεξάρτητου εσθονικού κράτους, η σορός του μεταφέρθηκε στην πατρίδα του και ετάφη με τιμές στο κοιμητήριο της Άμπρουκα. Στο ίδιο κοιμητήριο μεταφέρθηκε ταυτόχρονα και η σορός του ξαδέλφου του και σημαντικού μουσικοσυνθέτη, Γιόοζεπ Άαβικ (1899 - 1989).

## Έργο
Ο Άαβικ μνημονεύεται κυρίως για τη συνεισφορά του στον γλωσσικό τομέα, καθώς με την έρευνα και τους νεολογισμούς που εισήγαγε στο λεξικό, την ορθογραφία, τη σύνταξη κ.α., συνέβαλε σημαντικά στον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη της εσθονικής γλώσσας. Σημαντικότερο έργο του είναι το λεξικό *Keeleuuenduse äärmised võimalused* (Τάρτου, 1924). Οι περισσότερες από τις προτάσεις του για τη γλώσσα υιοθετήθηκαν από τους περισσότερους συγγραφείς και διανοούμενους της εποχής του. Μεταπολεμικά, αν και οι γλωσσικές του μεταρρυθμίσεις επικρίθηκαν κατά τα πρώτα χρόνια της σοβιετικής περιόδου, στη συνέχεια έλαβαν επίσημη αναγνώριση.

Η συγγραφική του δραστηριότητα περιλαμβάνει επίσης μεταφράσεις λογοτεχνικών έργων (όπως π.χ. του Έντγκαρ Άλαν Πόε), άρθρα, μελέτες για την ευρωπαική λογοτεχνία, συγγραφή βιβλίων εσθονικής και φινλανδικής γραμματικής κ.ά.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Toivo Miljan, *Historical Dictionary of Estonia*, Rowman & Littlefield, 2015.
* G. Zuckermann, *Language Contact and Lexical Enrichment in Israeli Hebrew*, Springer, 2003.
* Neil Taylor, *Estonia*, Bradt Travel Guides, 2014.
* George N. Rhyne, *The Supplement to the Modern Encyclopedia of Russian, Soviet and Eurasian History*, Academic International Press, 1995.
* Lois Davis Vines, *Poe Abroad. Influence Reputation Affinities*, University of Iowa Press, 2002.

Κατηγορία:Εσθονοί συγγραφείς
Κατηγορία:Εσθονοί γλωσσολόγοι
Κατηγορία:Εσθονοί πανεπιστημιακοί
Βουλευτικές εκλογές 2018 στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα

**Γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα στις 21 Μαρτίου του 2018, για την εκλογή της Βουλής των Αντιπροσώπων του 16ου Κοινοβουλίου των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Σε καθεμιά από τις 17 εκλογικές περιφέρειες εξελέγη ένα μέλος του Κοινοβουλίου (MP).

Το κυβερνών Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα με ηγέτη τον Γκαστόν Μπράουν επέστρεψε στην εξουσία, κερδίζοντας 15 από τα 17 έδρες, αυξάνοντας την πλειοψηφία του κατά μία έδρα. Το Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα, η αξιωματική αντιπολίτευση, με επικεφαλής τον Μπάλντουιν Σπένσερ, περιορίστηκε σε μία έδρα και ο ίδιος ο Σπένσερ απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.

## Εκλογικό σύστημα
Τα 17 εκλεγμένα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εξελέγησαν σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα. Οι 16 έδρες περιήλθαν στο νησί της Αντίγκουα και 1 για το νησί της Μπαρμπούντα. Οι εκλογείς στην Μπαρμπούντα έπρεπε να ταξιδέψουν στην Αντίγκουα προκειμένου να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, ως αποτέλεσμα των συνεπειών του τυφώνα Irma.

## Εκστρατεία
Συνολικά 53 υποψήφιοι από 7 κόμματα έλαβαν μέρος στις εκλογές. Ένας ανεξάρτητος υποψήφιος, ο Ραλφ Φράνσις, διεκδίκησε την έδρα της Μπαρμπούντα.

Ο πρωθυπουργός Γκαστόν Μπράουν διέλυσε το κοινοβούλιο δεκαπέντε μήνες νωρίτερα. Τα κύρια θέματα ήταν η εκ νέου οικοδόμηση και η απάντηση στους τυφώνες του 2017, επίσης ο νόμος που αφορούσε την κοινόχρηστη ιδιοκτησία της γης στην Μπαρμπούντα, τα τουριστικά θέρετρα και ένα σκάνδαλο δωροδοκίας, στο οποίο ενεπλάκη ο Μπράουν.

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2018
Αντιγκουα
Περιφέρεια Μπατούμι

Η **Περιφέρεια Μπατούμι** ήταν μια περιοχή του Καύκασου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, με την παραθαλάσσια πόλη Μπατούμι ως κέντρο της. Σχεδόν αντιστοιχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της μετέπειτα νοτιοδυτικής Γεωργίας. Δημιουργήθηκε από τα εδάφη του πρώην οθωμανικού σαντζακίου του Μπατούμι (κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς από τα τέλη του 16ου αιώνα).

## Δημογραφικά
Από το 1897, ο συνολικός πληθυσμός των όκρουγκ Μπατούμι και Αρτβίν, που αργότερα θα αποτελούσαν την περιφέρεια Μπατούμι, ήταν 144.584. Οι Καρτβελιανοί, συμπεριλαμβανομένων κυρίως των Αζαριανών, τότε - κυρίως μουσουλμανικής γεωργιανής πληθυσμιακής ομάδας, αποτελούσαν το 43,5% του πληθυσμού. Οι Τούρκοι αποτελούσαν τη δεύτερη μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα με 30,8% και συγκεντρώνονταν κυρίως στην περιοχή Αρτβίν (μετέπειτα επαρχία Αρτβίν της Τουρκίας λόγω της Συνθήκης του Καρς). Σημαντικές μειονότητες περιλάμβαναν τους Αρμένιους, τους Ρώσους και τους Καυκάσιους Έλληνες.

### Εθνοτικές ομάδες το 1897
Οι εθνοτικές πληθυσμιακές ομάδες το 1897 αναφέρονταν ως εξής:

## Παραπομπές


Μπατουμι, Ομπλαστ του
Κατηγορία:Μπατούμι
Γενικός Κυβερνήτης των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα

Ο **Γενικός Κυβερνήτης των [[Αντίγκουα και Μπαρμπούντα]]** είναι ο αντιπρόσωπος του Μονάρχη των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Κατοικεί επίσημα στην Οικία του Κυβερνήτη.

Η θέση του συστάθηκε όταν παραχωρήθηκε ανεξαρτησία στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα την 1η Νοεμβρίου 1981. Πρωθύστερος του Γενικού Κυβερνήτη ήταν ο Κυβερνήτης των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα.

## Γενικοί Κυβερνήτες των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (1981–σήμερα)

Από την ανεξαρτησία το 1981, στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτηέχουν υπηρετήσει τα ακόλουθα πρόσωπα:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.rulers.org/rula2.html#antigua_and_barbuda

## Παραπομπές
Κατάλογος πρωθυπουργών των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα

Ο **Πρωθυπουργός των [[Αντίγκουα και Μπαρμπούντα]]** είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της χώρας. Πρωθύστερες ονομασίες ήταν επικεφαλής υπουργός (1960-67) και *Premier* (1967-81). Σημερινός πρωθυπουργός της χώρας είναι από το 2014 ο Γκαστόν Μπράουν.

## Επικεφαλής υπουργός της Αντίγκουα (1960-1967)
### [[Ελισάβετ Β΄]] (1960-1967)

## Πρωθυπουργοί (Premiers) της Αντίγκουα (1967-1981)
### [[Ελισάβετ Β΄]] (1967–81)

## Πρωθυπουργοί των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (1981–σήμερα)
### [[Ελισάβετ Β΄]] (1981-2022)

### [[Κάρολος Γ΄]] (2022–σήμερα)

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης

* Γενικός Κυβερνήτης των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα


Αντιγκουα
Κένεθ των Πίκτων

Ο **Κένεθ των Πίκτων** ή **Κένεθ μακ Λουχτρέν** ήταν βασιλιάς των Πίκτων (616 - 631). Ο θάνατος του (631) καταγράφεται στα *Χρονικά του Ούλστερ*, στα *Χρονικά του Τίγκερναχ* και στα *Σκωτσέζικα Χρονικά*.
Σύμφωνα με τα *Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων* βασίλευσε 14 ή 19 χρόνια και τον διαδέχθηκε ο Γκάρτναιτ Γ΄ των Πίκτων.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*J.M.P. Calise Pictish Soourcebook, Document of Medieval Legend and Dark Age History Greenwood Press (Londres 2002)
*W.A. Cumming The Age of the Picts Sutton Publishing (1998)
*William Forbes Skene Chronicles Of The Picts,Chronicles Of The Scots, And Other Early Memorials Of Scottish History. H.M General Register House (Edinburgh 1867) Reprint par Kessinger Publishings's (2007)

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Νέχταν νέπος Ουέρμπ

Ο **Νέχταν νέπος Ουερμπ** βασιλιάς των Πίκτων (595 - 616) ήταν εγγονός του Ουέρμπ.  Έχει προταθεί από ιστορικούς ότι ο Νέχταν ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον με τον Νέιθον, βασιλιά της Αλτ Κλάτ.
Σύμφωνα με τα *Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων* ο Νέχταν βασίλευσε 20 ή 21 χρόνια, τα *Χρονικά του Τίγκερναχ* καταγράφουν τον θάνατο του προκατόχου του Γκάρτναιτ Β΄ των Πίκτων (597) αλλά όχι τον θάνατο του ίδιου. Η πιθανότητα να είναι γιος του Κανού που εμφανίζεται ο θάνατος του στα *Χρονικά του Ούλστερ* το 621 απορρίπτει την πιθανότητα να είναι ο Νέιθον της Αλτ Κλάτ. Έχει προταθεί η άποψη ότι ο Κανού που αναφέρεται στα *Χρονικά του Ούλστερ* ήταν ο Κανού Γκάρμπ των *Χρονικών των βασιλέων της Αλτ Κλάτ*, ο Νέχταν με αυτόν τον τρόπο είναι εγγονός του Γκάρτναιτ Β΄ των Πίκτων γιου του Αένταν μακ Γκαμπραίν της Νταλ Ριάτα.
Δεν είναι βέβαιο αν ο Νέχταν νέπος Ουερμπ είναι ο Νέχταν Α΄ που σχετίζεται με την ίδρυση του μοναστηρίου του Αμπερνέθυ, ο Νέχταν βασίλευσε μετά την ίδρυση του μοναστηρίου του Ίωνα από τον Άγιο Κολούμπα και συνδέεται με την ίδρυση πολλών Ιρλανδικών μοναστηρίων. Στα *Χρονικά των Πίκτων* η πληροφορία της ίδρυσης του Αμπερνέθυ συντάχθηκε από τους μοναχούς του Αμπερνέθυ και αναφέρεται στον Νέχταν Α΄ ως εξής :

*"Ο Νεχτόνιος ο Μέγας, γιος του Ουίπρ, βασιλιάς όλων των επαρχιών των Πίκτων πρόσφερε την ημέρα της κρίσης στην Αγία Μπριγκίτ το Αμπερνέθυ και όλες τις περιοχές του. Η αιτία της προσφοράς οφείλεται στο ότι ο Νεχτόνιος ζούσε σε εξορία στην [[Ιρλανδία]] όταν ο αδελφός του Ντρεστ τον εκθρόνισε και ο Νεχτόνιος παρακάλεσε την Αγία να προσευχηθεί στον θεό για τον ίδιο. Η Αγία προσευχήθηκε και στην συνέχεια του απάντησε : Άν φτάσεις στην χώρα ο Κύριος θα είναι λυπημένος για σένα, θα έρθει η ειρήνη στην χώρα των Πίκτων."* 

Ο Άντριου Ουίντουν στα *Αυθεντικά Χρονικά της Σκωτίας* συγχέει τον Νέχταν νέπος Ουερμπ με τον Νέχταν μακ Ντερ-Ίλει τον επόμενο αιώνα που ήταν διάσημος οικοδόμος και ιδρυτής μοναστηριών, ίδρυσε και έναν Καθεδρικό ναό στο Ροζεμαρκί αφιερωμένο στον Άγιο Βονιφάτιο. Ένα μοναστήρι κοντά στο Χάιλαντ που χρομολογείται τον 6ο αιώνα ανηγέρθη την εποχή του Νέχταν ή ίσως λίγο νωρίτερα. 

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990.
*Bannerman, John, Studies in the History of Dalriada. Edinburgh: Scottish Academic Press, 1974. 
*Smyth, Alfred P. Warlords and Holy Men: Scotland AD 80-1000. Reprinted, Edinburgh: Edinburgh UP, 1998. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Τα Χρονικά των Πίκτων

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Γκάρτναιτ Β΄ των Πίκτων

Ο **Γκάρτναιτ Β΄ των Πίκτων** (πέθανε το 595) βασιλιάς των Πίκτων (584 - 595) ήταν γιος του Ντομέλχ.
Οι *Βασιλικοί κατάλογοι του Χρονικού των Πίκτων* περιέχουν το *έγγραφο του Πόπλετον* το οποίο αναφέρει ότι ο Γκάρτναιτ Β΄ διαδέχτηκε τον Μπρίντει Α΄ των Πίκτων που πέθανε το 584 όπως καταγράφουν τα *Ιρλανδικά Χρονικά*. Ο θάνατος του Γκάρτναιτ αναφέρεται στα *Χρονικά του Τίγκερναχ*, τον διαδέχθηκε ο Νέχταν νέπος Ουερμπ. Μερικοί βασιλικοί κατάλογοι συνδέουν τον Γκάρτναιτ με την ίδρυση του μοναστηρίου του Αμπερνέθυ, άλλοι κατάλογοι συνδέουν την ίδρυση με τον Νέχταν νέπος Ουερμπ ή τον θρυλικό βασιλιά Νέχταν γιο του Έρπ. 

Ο ιστορικός Τζον Μπαννερμαν (1932 - 2008) προτείνει ότι ο Γκάρτναιτ Β΄ ήταν σύμφωνα με τα *Χρονικά των βασιλέων της [[Νταλ Ριάτα]]* γιος του Αένταν μακ Γκαμπραίν, η οικογένεια του Γκάρτναιτ ήταν παρόντες τον 7ο και τον 8ο αιώνα στην Σκάι. Ο λόγιος Οραχάλι (1883 - 1953) είχε απορρίψει νωρίτερα την ταυτοποίηση του *"Γκάρτναιτ γιου του Άενταν"* με το επώνυμο του Σκάι που ονομάζεται σύμφωνα με τα *Ιρλανδικά Χρονικά* *"Γκάρτναιτ, γιος του Άξινταν"*. Οι πρόσφατες μελέτες του Τζέιμς Φρέιζερ απορρίπτουν την ύπαρξη του *Γκάρτναιτ γιου του Άενταν* με τον ισχυρισμό ότι ήταν φανταστικό πρόσωπο που προστέθηκε τον 8ο αιώνα για να ισχυροποιήσει τις φιλοδοξίες του Κένελ εν Γκάρτναιτ, απογόνου του Γκάρτναιτ γιου του Άξινταν στο Κιντίρ.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Alan Orr (1990), Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, I (2nd ed.), Stamford: Paul Watkins.
*Anderson, M. O. (1980), Kings and Kingship in Early Scotland (2nd ed.), Edinburgh: Scottish Academic Press.
*Bannerman, John (1974), Studies in the History of Dalriada, Edinburgh: Scottish Academic Press.
*Charles-Edwards, T. M. (2006). The Chronicle of Ireland. Translated Texts for Historians. 44. Liverpool: Liverpool University Press. ISBN 0-85323-959-2.
*Evans, Nicholas (2008), "Royal succession and kingship among the Picts", The Innes Review, Edinburgh: Edinburgh University Press, 59 (1): 1–48. 
*Fraser, James E. (2009). From Caledonia to Pictland: Scotland to 795. New Edinburgh History of Scotland. I. Edinburgh University Press. 
*Smyth, Alfred P. (1989). Warlords and Holy Men: Scotland AD 80-1000. Edinburgh University Press.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Χρονικά του Κλόνμακνοιζ 

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Λίμνη Πλατελιάι

Η **Λίμνη Πλατελιάι** (Σαμογιτιανή διάλεκτος: *Plateliu ežers*) είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Σαμογιτίας και η 9η μεγαλύτερη στη Λιθουανία. Είναι το κεντρικό αξιοθέατο στο Εθνικό Πάρκο Ζεμαϊτίγια. Καλύπτει περίπου 12 τ.χλμ. και φτάνει έως τα 47 μέτρα σε βάθος. Έχει επτά νησιά, ένα από τα οποία στεγάζει ένα κάστρο και τώρα ονομάζεται Νήσος Κάστρου. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν υπολείμματα δύο κάστρων και πιστεύουν ότι μπορεί να είναι το κάστρο της βασίλισσας Μπόνα. Η λίμνη διαθέτει κλαμπ για καταδύσεις και γιοτ. Η πόλη Πλατελιάι βρίσκεται στη δυτική όχθη της λίμνης.

Η Λίμνη Πλατελιάι είναι γνωστή για πολλές εκδηλώσεις. Φιλοξενεί το φεστιβάλ ροκ μουσικής Roko naktys (Ελληνικά: Νύχτες της Ροκ) από το 2002. Ωστόσο, φαίνεται ότι το φεστιβάλ θα πρέπει να μετεγκατασταθεί καθώς η μικρή πόλη δεν μπορεί να φιλοξενήσει περισσότερους από 4.000 ανθρώπους παρευρισκόμενους στη εκδήλωση. Για 25 χρόνια οι κολυμβητές αγωνίζονται σε μαραθώνιο στη λίμνη. Το 2006, σημειώθηκε ρεκόρ συμμετοχής: 21 άτομα κολύμπησαν απόσταση 3,5 χλμ., ενώ 154 κολύμπησαν 1,8 χιλιόμετρα.

Η λίμνη είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες για την υποβρύχια αρχαιολογία. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η στάθμη των υδάτων ήταν πολύ μικρότερη πριν από χρόνια και ορισμένα νησιά έχουν βυθιστεί σήμερα. Για παράδειγμα, το 2002 δύτες βρήκαν μια μεγάλη πέτρα με ανθρωπογενείς σημάνσεις, που μοιάζουν με το γράμμα L. Η πέτρα περιβάλλεται από μικρότερες πέτρες και υποτίθεται ότι είναι ένα ιερό μέρος για τους παγανιστές. Το 2002, στο βυθό της λίμνης, αρχαιολόγοι βρήκαν τρεις βάρκες μήκους περίπου 5,5 μέτρων, που χρονολογούνται από την βασίλεια του Βιτάουτας του Μέγα.

Το Μουσείο Ψυχρού Πολέμου ιδρύθηκε στη βάση πυραύλων Πλοκστινέ, που βρίσκεται στο δάσος κοντά στη λίμνη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Žemaitija National Park: Lakes
* Octopusas diving routes with pictures

Κατηγορία:Λίμνες της Λιθουανίας
Αγία Φωτιά

Η ονομασία **Αγία Φωτιά** ή **Αγιά Φωτιά** ως τοπωνύμιο μπορεί να αναφέρεται σε κάποια από τις παρακάτω παραλίες ή παράλιους οικισμούς της Ελλάδας:
* Αγία Φωτιά Ηρακλείου
* Αγία Φωτιά Ιεράπετρας Λασιθίου
* Αγία Φωτιά Σητείας Λασιθίου
* Παραλία Αγίας Φωτεινής Χίου
Ανθή Παπαηλία

Η **Ανθή Παπαηλία** (Βέροια, 30 Απριλίου 1970), είναι Ελληνίδα πρώην διεθνής αθλήτρια της καλαθοσφαίρισης. Με ύψος 1.81 αγωνιζόταν στη θέση της Πόιντ γκαρντ και Σούτινγκ γκαρντ. Αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ελληνικής καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα, καθώς υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες αθλήτριες της εποχής της που έκαναν γνωστό το γυναικείο μπάσκετ στη χώρα. Συνολικά σε μια καριέρα που διήρκησε εικοσιένα χρόνια κατέκτησε επτά Πρωταθλήματα και δυο Κύπελλα Ελλάδας.

## Σταδιοδρομία

### Συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καλαθοσφαίριση από τον Αρίων Πτολεμαΐδας το 1987 κι την επόμενη χρονιά, το 1988, πήγε στον Απόλλων Καλαμαριάς και την Α΄ εθνική κατηγορία. Στην Καλαμαριά έπαιξε τρία χρόνια, ως το 1991 όπου η ομάδα πρωταγωνιστούσε στο πρωτάθλημα, το 1991 πήρε μεταγραφή για τον Σπόρτιγκ.

To 1992 το Σπόρτινγκ συμμετείχε στο Final 4 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, στο Μπάρι. Στον Σπόρτιγκ αγωνίστηκε οκτώ χρόνια και ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος το 1993, 1994, 1995, 1996, 1997 και το 1999, κυπελλούχος Ελλάδας το 1996 και το 1999, φιναλίστ το 1998.

Το 1999 έκανε προσφυγή κατά του Σπόρτιγκ που δεν της έδινε μεταγραφή, δικαιώθηκε από το ΑΣΕΑΔ την ΕΟΚ και τη ΦΙΜΠΑ και πήρε μεταγραφή για την Ισπανική Λινάρες, στην Ισπανία έπαιξε επίσης, κατά σειρά, στην Παπλόνα, τη Μαγιόρκα και την Κόρδοβα για να επιστρέψει στην Ελλάδα το 2004.

Το 2004 πηγαίνει στον Παναθηναϊκό όπου μαζί του κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2005, μετά από μια στάση στον Πανχιακό το 2006-2007 επέστρεψε για μία ακόμη χρονιά στον Παναθηναϊκό για να κλείσει την καριέρα της το 2008. Έχει τιμηθεί από τον Παναθηναϊκό και τον Σπόρτιγκ γι της προσφορά της.

### Εθνική Ελλάδας
Με την εθνική ομάδα έχει 124 συμμετοχές και 1486 πόντους με την Εθνική γυναικών, 3 συμμετοχές και 13 πόντους με την Εθνική κορασίδων και 5 συμμετοχές και 44 πόντους με την Εθνική νεανίδων. Στις 24 Μαρτίου 2019, τιμήθηκε για την προσφορά της από την ΕΟΚ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αρίων Πτολεμαΐδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Σπόρτιγκ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Παγχιακού
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Απόλλωνα Καλαμαριάς
Μλάντεν Μποΐνοβιτς

O **Μλάντεν Μποΐνοβιτς** (γεννηθείς στις 17 Ιανουαρίου 1977), στην Μπάνια Λούκα είναι Σέρβος αθλητής του χάντμπολ. Παίζει στη Γαλλική ομάδα Τρεμπλέ, όπου αγωνίζεται με τη φανέλα που έχει το νούμερο 91.

## Επαγγελματική καριέρα
O Μλάντεν Μποΐνοβιτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Παρτιζάν, πριν λάβει μεταγραφή στην Ισπανία. Στο Ισπανικό πρωτάθλημα έπαιξε στις ακόλουθες ομάδες: Προσέσα Αντεμάρ Λεόν, Μπιντασόα Ιρούν και στη Μπαρτσελόνα. Τρία χρόνια μετά μετακόμισε στη Γαλλία.
μικρογραφία|αριστερά|250x250εσ|Ο Μλάντεν Μποΐνοβιτς με την φανέλα της Παρί Σεν Ζερμαίν το 2013
To μεγαλύτερο μέρος στην καριέρα του, το πέρασε στον γαλλικό σύλλογο Μονπελιέ, όπου έπαιξε για 10 χρόνια, από το 2002 έως το 2012. Σε αυτά τα 10 χρόνια, ο Μποΐνοβιτς κατέκτησε το EHF Champions League το 2003, καθώς και 9 γαλλικά πρωταθλήματα.

Ο Μποΐνοβιτς κατέκτησε, επίσης, το χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα αντρών 2001 στο Χάντμπολ, εκπροσωπώντας την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας.

Επίσης εκπροσώπησε την εθνική ομάδα της Σερβίας ως αρχηγός.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σέρβοι αθλητές
Κατηγορία:Αθλητές της χειροσφαίρισης
Γκάλαμ Κεννάλαθ

O **Γκάλαμ Κεννάλαθ** (πέθανε το 580) ήταν βασιλιάς των Πίκτων (550 - 555).
Τα *Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων* του παρέχουν εξουσία από δυο μέχρι τέσσερα έτη, σύμφωνα με μερικές εκδόσεις πραγματοποίησε συμβασιλεία ενός έτους με τον Μπρίντει Α΄ των Πίκτων. Οι εκδόσεις των Χρονικών που τοποθετούν την βασιλεία του ανάμεσα στον Γκάρτναιτ Δ΄ των Πίκτων και τον Ντρεστ Δ΄ των Πίκτων πιθανότατα να είναι εσφαλμένες ή εναλλακτικά να σημαίνουν δυο βασιλείες. Τα *Χρονικά του Ούλστερ* και τα *Χρονικά του Τίγκερναχ* καταγράφουν τον θάνατο του *"Κεννάλαθ, βασιλέως των Πίκτων"* το 580.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990.

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Ντρεστ Ε΄ των Πίκτων

Ο **Ντρεστ Ε΄ των Πίκτων**, βασιλιάς των Πίκτων (549 - 550) ήταν γιος του Μουναίτ. Τα *Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων* του δίνουν βασιλεία ενός έτους την περίοδο ανάμεσα στους Τάλορκ Β΄ των Πίκτων και Γκάλαμ Κεννάλαθ και πέθανε το 580.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990. 
*W A Cummins The Age of the Picts. Sutton Publishing (1998) 
*J.M.P. Calise Pictish Sourcebook, Documents of Medieval Legend and Dark Age History Greenwood Press (Londres 2002) 

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Καίλτραμ

Ο **Καίλτραμ**, βασιλιάς των Πίκτων (537 - 538) ήταν τρίτος γιος του Γκιρόμ. Ο *κατάλογος βασιλέων του Χρονικού των Πίκτων* του δίνει περίοδο βασιλείας από ένα μέχρι έξι έτη ανάμεσα στον αδελφό του Γκάρτναιτ Α΄ των Πίκτων και στον Τάλορκ Β΄ των Πίκτων γιο του Μουίρτσολαχ. Καμιά από τις δυο εκδόσεις δεν παρουσιάζει το κανονικό του όνομα που εμφανίζεται με πολλές παραλλαγές με πιο διαδεδομένα τα *Καίλτρανι* και *Καιλτέν*. Ο προηγούμενος βασιλιάς Ντρεστ Δ΄ των Πίκτων που καταγράφεται σαν γιος του Γκιρόμ δεν φαίνεται να είναι αδελφός του Καίλτραμ και του Γκάρτναιτ Α΄.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990. 
*J.M.P. Calise Pictish Soourcebook, Document of Medieval Legend and Dark Age History Greenwood Press (Londres 2002) 
*W.A. Cumming The Age of the Picts Sutton Publishing (1998) 
*William Forbes Skene Chronicles Of The Picts,Chronicles Of The Scots, And Other Early Memorials Of Scottish History. H.M General Register House Edinburgh (1867) 

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Νικολούδες Σάμου

Οι **Νικολούδες** είναι οικισμός της Σάμου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μέτρων δίπλα από τις πλαγιές του όρους Καστρί, στη βορειοδυτική Σάμο.

Ιδρύθηκε από έναν άνθρωπο που ονομάζονταν Νικολού, ο οποίος ήταν τσοπάνης και είχε φτιάξει ένα καλύβι για να προσέχει τα ζώα του. Μετά άρχισαν και άλλοι να φτιάχνουν καλύβια και να μένουν τριγύρω.

Οι Νικολούδες βρίσκονται στον δρόμο μεταξύ των χωριών Λέκα και Κοσμαδαίοι, σε περιβάλλον με πράσινο και τρεχούμενα νερά.. Χαρακτηριστικά είναι τα πλακόστρωτα δρομάκια, τα παραδοσιακά κτίσματα σπιτιών και κάποιων καλυβιών. Επίσης αίσθηση προκαλεί και ο υπεραιωνόβιος πλάτανος που βρίσκεται στην άκρη του χωριού. Σύμφωνα με σχετικές έρευνες και μαρτυρίες ντόπιων αγγίζει ηλικιακά τα 900 έτη με ύψος που φτάνει τα 30 μέτρα. Η οικονομία βασίζεται κυρίως στην κτηνοτροφία και την γεωργία. Η γεωργία βασίζεται στις ελιές και το ελαιόλαδο και στα αμπέλια με κάποια από τα παράγωγα τους (κρασί, σταφίδες κτλ).

Στο χωριό υπάρχει ακόμη ένα παλιό πλυσταριό το οποίο, σύμφωνα με χαρακιές που έχει σε ένα σημείο, κατασκευάστηκε το 16ο αιώνα μ.Χ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Σάμου
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Ντρεστ Δ΄ των Πίκτων

Ο **Ντρεστ Δ΄ των Πίκτων**, βασιλιάς των Πίκτων (522 - 531) ήταν γιος του Γκιρόμ. Οι *βασιλικοί κατάλογοι των Χρονικών των Πίκτων* τον σχετίζουν με τον Ντρεστ Γ΄ των Πίκτων, στους δυο Ντρεστ έχουν ανατεθεί πολλές περίοδοι που κυβέρνησαν μόνοι ή με συμβασιλεία. Μετά από ένα διάστημα συμβασιλείας ο Ντρεστ Δ΄ κυβέρνησε μόνος του 4 ή 5 χρόνια. Ο Ντρεστ Δ΄ είναι ο πρώτος μιας σειράς τριών βασιλέων των Πίκτων που ονομάζονται *γιοι του Γκιρόμ*, οι άλλοι δυο είναι ο Γκάρτναιτ Α΄ των Πίκτων και ο Καίλτραμ.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990.
*J.M.P. Calise Pictish Sourcebook, Documents of Medieval Legend and Dark Age History Greenwood Press (Londres 2002)

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Ντρεστ Γ΄ των Πίκτων

Ο **Ντρεστ Γ΄ των Πίκτων**, βασιλιάς των Πίκτων (522 - 530) ήταν γιος του Ούντροσιγκ. Οι *βασιλικοί κατάλογοι των Χρονικών των Πίκτων* τον συνδέουν με τον Ντρεστ Δ΄ των Πίκτων, πολλές μορφές βασιλείας χωριστά ή σε μορφή συμβασιλείας σχετίζονται με τους δυο Ντρεστ σε περίοδο 15 ετών.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*J.M.P. Calise Pictish Sourcebook, Documents of Medieval Legend and Dark Age History Greenwood Press (Londres 2002)
*Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990.

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Γκάρτναιτ Α΄ των Πίκτων

Ο **Γκάρτναιτ Α΄ των Πίκτων**, βασιλιάς των Πίκτων (531 - 537) ήταν γιος του Γκιρόμ.
Οι *βασιλικοί κατάλογοι των Χρονικών των Πίκτων* του δίνουν περίοδο βασιλείας έξι ή επτά ετών ανάμεσα στους βασιλείς Ντρεστ Δ΄ των Πίκτων και Καίλτραμ.
Ο Καίλτραμ ήταν αδελφός του Γκάρτναιτ Α΄, τρεις γιοι του Γκιρόμ καταγράφονται σαν βασιλείς αλλά ο Ντρεστ Δ΄ των Πίκτων φαίνεται ότι ήταν γιος κάποιου άλλου Γκιρόμ.

## Πηγές

*Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Τα Χρονικά των Πίκτων

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Επανάσταση των Σαμαρειτών (484 μ.Χ)

Η **Επανάσταση των Σαμαρειτών** του 484 είναι η εξέγερση της θρησκευτικής -φυλετικής μειονότητας της Παλαιστίνης κατά των Βυζαντινών αρχών. 
## Τα γεγονότα
Η εξέγερση των Σαμαρειτών εκδηλώθηκε επί βασιλέως Ζήνωνος  (474-491). Η αιτία ή αφορμή μας είναι άγνωστες. Κατά τον ιστορικό Προκόπιο την Πεντηκοστή του 484 ένοπολοι Σαμαρείτες εισήλθαν στον καθεδρικό ναό της Νεάπολης. Στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και με την παρουσία του επισκόπου Τερεβίνθιου. Οι εισβολείς εξύβρισαν τα εκκλησιαστικά μυστήρια, σκότωσαν πολλούς χριστιανούς. και υπέβαλαν σε βασανίστηρια τον Τερεβίνθιο, κόβοντάς του τα δάκτυλα. Ο ακρωτηριασμένος ιεράρχης πήγε στην βυζαντινή πρωτεύουσα και κατήγγειλε το περιστατικό. Ο Μαλάλας μας πληροφορεί πως οι Σαμαρείτες προέλαυσαν έως την Καισάρεια.
Εκεί εκδίωξαν την τοπική φρουρά των Αρκαδιανών, έκαψαν τον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Προκοπίου και το ναό του Αγίου Πρόβου. Επίσης δολοφόνησαν αρκετούς χριστιανούς πολίτες. Στο τέλος έστεψαν κάποιο Σαμαρείτη λήσταρχο ονόματι Ιουστασά ως βασιλέα, ο οποίος εόρτασε το γεγονός με αρματοδρομίες στον ιππόδρομο της πόλης.

## Η αποκατάσταση της τάξης
Ο δούκας της Παλαιστίνης Ασκληπιάδης κατανίκησε σε μάχη τους επαναστάτες, συνέλαβε τον αρχηγό της εξέγερσης, τον αποκεφάλισε και έστειλε το κομμένο κεφάλι με το διάδημα στον αυτοκράτορα. Ο Ζήνων με τη σειρά του εξέδωσε νόμο μη στρατεύσεως στο εξής κανενός Σαμαρείτη. Δήμευσε τις περιουσίες των πιο πλούσιων Σαμαρειτών, θεωρώντας τους χορηγούς αυτής της εξέγερσης. Απαγόρευσε την είσοδό τους στο ιερό τους στο όρος Γαριζίν και μετέτρεψε το ναό τους σε ναό της Θεοτόκου. Περιτείχισε το ναό και εγκατέστησε εκεί φρουρά από δέκα στρατιώτες. 
Παράλληλα εγκατέστησε φρουρά στην γειτονική προς το όρος Γαριζίν πόλη της Νεάπολης, πρωτεύουσας της σαμαρειτικής μειονότητας της Παλαιστίνης.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Δημήτριος Τσουλκανάκης, «Οι επαναστάσεις των Σαμαρειτών στην Παλαιστίνη το 484 και το 529 ,καθώς και η διπλωματική τους αποστολή στην Περσική αυλή. Μια νέα προσέγγιση του ζητήματος», Βυζαντινά, τομ.32 (2012),σελ.133-153
*Δημήτριος Τσουλκανάκης,  Η παρουσία του Βυζαντίου στους Αγίους Τόπους από το Μέγα Κωνσταντίνο έως την αραβική κατάκτηση, Διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας-Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου. Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, 2011http://thesis.ekt.gr/thesisBookReader/id/26138#page/180/mode/2up

Κατηγορία:Εξεγέρσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Κατηγορία:5ος αιώνας
Γκάλαν των Πίκτων

Ο **Γκάλαν των Πίκτων** βασιλιάς των Πίκτων (510-522) ήταν διάδοχος του Ντρεστ Γκούρθινμοχ. Οι *βασιλικοί κατάλογοι των Χρονικών των Πίκτων* του δίνουν περίοδο βασιλείας 15 ετών ανάμεσα στον Ντρεστ Γκούρθινμοχ και στην συμβασιλεία του Ντρεστ Γ΄ των Πίκτων με τον Ντρεστ Δ΄ των Πίκτων.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Alan Orr Anderson, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990. 
*W A Cummins The Age of the Picts. Sutton Publishing (1998)

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Γκωτιέ Γ΄ του Σατιγιόν

O **Γκωτιέ Γ΄**, γαλλ. Gautier,γερμ.  Walter III (1166 - 1219) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κύριος του Σατιγιόν (1205-1219) και, ως σύζυγος της Ελισάβετ των Κανταβαίν, κόμης του Σαιν-Πολ (1196-1219).

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκυ Β΄ κυρίου του Σατιγιόνκαι της Αδέλας των Καπετιδών, κόρης του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Ντρε. Αδελφός του ήταν ο Γκυ Γ΄ κύριος του Σατιγιόν.

Το 1219 απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Γκυ Δ΄ στο Σατιγιόν και ο Ούγος Δ΄ στο Σαιν-Πολ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1196 την Ελισάβετ των Κανταβαίν, κόρη και διάδοχο του Ούγου Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ, και είχε τέκνα:
* Γκυ Δ΄ απεβ. 1226, κύριος του Σατιγιόν.
* Ούγος Α΄ 1198-1248, κόμης του Σαιν-Πολ, νυμφεύτηκε τη Μαρία των Αβέν, κόμισσα του Μπλουά.
* Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Ραούλ Β΄ κύριο του Κουσύ.
* Ευσταθία, παντρεύτηκε τον Ντανιέλ ντε Μπετύν και μετά τον Ρομπρέστ Β΄ ντε Γουαβράν.
* Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Ωμπέρ ντε Ανζέστ, κύριο του Σανλίς.

## Πρόγονοι




## Υποσημειώσεις - Αναφορές σε Πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν
Βαλδουίνος της Αντιόχειας

Ο **Βαλδουίνος** (γαλλ. *Baldwin*, απεβ. 17 Σεπτεμβρίου 1176), μάλλον από τον Οίκο του Πουατιέ, ήταν Γάλλος ιππότης και στρατηγός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στους πολέμους της εναντίον των Σελτζούκων.

## Βιογραφία
Ήταν μάλλον (ο δεύτερος) γιος του Ραϋμόνδου των Πουατιέ. Μητέρα του ήταν η Κωνσταντία των Ωτβίλ πριγκίπισσα της Αντιόχειας. Η αδελφή του Μαρία των Πουατιέ είχε παντρευτεί τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Την άποψη αυτή έχουν ο Γουλιέλμος της Τύρου και ο Στήβεν Ράνσιμαν. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Βοημούνδος Γ΄, πρίγκιπας της Αντιόχειας.

(Η άποψη ότι είναι γιος του Ραϋνάλδου των Σατιγιόν, δεύτερου συζύγου της Κωνσταντίας πριγκίπισσας της Αντιόχειας είναι του ιστορικού Μπέρναρντ Χάμιλτον.)

Ήταν σύμμαχος του Αυτοκράτορα στις μάχες του εναντίον των Σελτζούκων και ένας από τους πιο έμπιστους συμβούλους του. Ήταν ο μόνος διοικητής με Δυτική καταγωγή και το τμήμα που διοικούσε, υπεύθυνο για τις πολιορκίες και τις αποσκευές, απετελείτο κυρίως από Δυτικούς μισθοφόρους. Ανέλαβε τη δεξιά πτέρυγα το 1176 στη μοιραία μάχη του Μυριοκέφαλου. Όταν η στρατιά πλησίαζε το στενό πέρασμα Τσιμπρίτση, οι Σελτζούκοι επιτέθηκαν στους στρατιώτες που βάδιζαν. Ο Βαλδουίνος, που ήταν επικεφαλής προμηθειών Ιππικού, επιτέθηκε στους Σελτζούκους από τους γύρω λόφους για αντιπερισπασμό, αλλά περικυκλώθηκε και σκοτώθηκε με όλους τους άνδρες του. 

Ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης περιγράφει πώς ξεκίνησε η άτυχη μάχη: «Ο Μανουήλ Α΄ σε ένα πολεμικό Συμβούλιο που συνήλθε βιαστικά, ανακοίνωσε αιφνίδια την αποχώρησή του. Ο στρατηγός διοικητής Ανδρόνικος Κοντοστέφανος αντιτέθηκε έντονα και το ίδιο έκανε μετά και ένας στρατιώτης, που είχε ακούσει τη συζήτηση: πλησίασε τον Αυτοκράτορα και του είπε πως, αν εγκαταλείψει το στρατόπεδο, η απώλεια του στρατού θα οφείλεται στην απόφασή του αυτή. Τότε ο Μανουήλ Α΄ παρέμεινε».

## Πρόγονοι

## Αναφορές


## Πηγές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Ντρεστ Γκούρθινμοχ

Ο **Ντρεστ Γκούρθινμοχ**, βασιλιάς των Πίκτων (480 - 510) ήταν διάδοχος του Νέχταν Μόρμπετ. Οι *βασιλικοί κατάλογοι των Χρονικών των Πίκτων* του αποδίδουν περίοδο βασιλείας 30 ετών ανάμεσα στον Ντρεστ Γκούρθινμοχ και στον Γκάλαν των Πίκτων. Το επώνυμο του *"Γκούρθινμοχ"* πολύ πιθανό να σχετίζεται με το Ουαλικό *"Γκούρντ"* που σημαίνει *Μέγας*.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990. 
*J.M.P. Calise Pictish Sourcebook- documents of medieval legend and dark age history. Greenwood Press (2002) 
*W A Cummins The Age of the Picts. Sutton Publishing (1998)

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Νέχταν Μόρμπετ

Ο **Νέχταν Μόρμπετ**, βασιλιάς των Πίκτων (456 - 480) ήταν γιος του Ερίπ. Οι βασιλικοί κατάλογοι του δίνουν μια σειρά από επώνυμα όπως Μορμπέτ, Κέλχαμοθ και το Λατινικό *"Μάγκνους"* (Μέγας), παρέμεινε βασιλιάς 24 χρόνια. Σε σπάνια εναλλαγή ανάμεσα στα ονόματα και τις ημερομηνίες πιστώνεται στον Νέχταν Μόρμπετ η ίδρυση του Αμπερνέθυ :

*Ο Νεχτόνιος ο Μέγας, γιος του Ουίρπ, ο βασιλιάς όλων των επαρχιών των Πίκτων πρόσφερε στην Αγία Μπριγκίτ την ημέρα της δίκης το Αμπερνέθυ και όλες τις γύρω περιοχές. Η αιτία της προσφοράς είναι η εξής : Ο Νεχτόνιος ζούσε σε εξορία στην [[Ιρλανδία]] όταν ανετράπη από τον αδελφό του Ντρεστ, συνάντησε την Αγία Μπριγκίτ και την παρακάλεσε να προσευχηθεί στον Θεό για τον ίδιο. Η Αγία του απάντησε : "Όταν επιστρέψεις στην χώρα ο αφέντης θα είναι πολύ στενοχωρημένος, σε ολόκληρη την χώρα των Πίκτων θα κυριαρχήσει η ειρήνη"*.

Οι θρύλοι για τον Άγιο Μπουά το όνομα του οποίου πήρε το Μοναστέρμπουα αναφέρουν ότι ο Άγιος Μπουά ανέστησε τον Νέχταν από τον θάνατο, το θαύμα έγινε στο Κίρκμπουντο του Στράθμορ. Οι παραδόσεις μπορεί να σχετίζονται με έναν μετέπειτα βασιλιά των Πίκτων που το όνομα του έχει ομοιότητα με τον Νέχταν γιο του Ίρμπ. Δεν έχει αναφερθεί με βεβαιότητα τίποτε άλλο σχετικά με τον Νέχταν.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Alan Orr (1990) [1922], Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, 1 (2nd ed.), Stamford, Lincs.: Paul Watkins.
*Anderson, Marjorie O. (1980), Kings and Kingship in Early Scotland (2nd ed.), Edinburgh: Scottish Academic Press.
*Evans, Nicholas (2008), "Royal succession and kingship among the Picts", The Innes Review, Edinburgh: Edinburgh University Press, 59 (1): 1–48. 
*Fraser, James E. (2009), From Caledonia to Pictland: Scotland to 795, The New Edinburgh History of Scotland, I, Edinburgh: Edinburgh University Press.
*Smyth, Alfred P. (1998) [1984], Warlords and Holy Men: Scotland AD 80-1000, The New History of Scotland, Edinburgh: Edinburgh University Press.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Τα Χρονικά των Πίκτων

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Λουδοβίκος Γ΄ του Σατιγιόν

Ο **Λουδοβίκος Γ΄**, γαλλ. Louis III (απεβ. 15 Ιουλίου 1391) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κύριος του Σατιγιόν και κόμης του Ντυνουά.

## Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Γκυ Β΄ κόμη του Μπλουά & κυρίου του Σατιγιόν και της Μαρίας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ μαρκησίου του Ναμύρ.

Νυμφεύτηκε την κόρη του Ιωάννη δούκα του Μπερύ, αλλά το 1391 απεβίωσε άτεκνος. Ο πατέρας του, που δεν είχε κληρονόμο, πώλησε το Μπλουά στον Λουδοβίκο Α΄ των Βαλουά δούκα της Ορλεάνης, ανιψιό του Ιωάννη δούκα του Μπερύ. Ο Ιωάννης παραχώρησε το Ντυνουά στον νόθο γιο του Ιωάννη.

Ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου του.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1386 τη Μαρία των Βαλουά δούκισσα του Ωβέρν & κόμισσα του Μονπανσιέ, κόρη του Ιωάννη των Βαλουά δούκα του Μπερρύ· δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι



	

## Παραπομπές


## Πηγές
* Anselme, Père (1700). Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France (in French). 3. Paris. p. 137.

Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν
Βιβή Διαβολεμένου

Η **Ευσεβία (Βιβή) Διαβολεμένου**, γεννημένη στις 30 Ιανουαρίου 1970 στην Θεσσαλονίκη, είναι πρώην διεθνής πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης κι σήμερα προπονήτρια.

Ξεκίνησε από την ΜΕΝΤ, το 1995 πήγε στον Απόλλων Καλαμαριάς όπου μαζί του κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος το 1997. Στο τέλος της χρονιάς αποχώρησε από τον Απόλλωνα και πήγε στον Απόλλων Πτολεμαΐδας. Το 2001 πήγε στον Πανσερραϊκό

Με την εθνική ομάδα έχει 68 συμμετοχές και 305 πόντους με την Εθνική γυναικών, 5 συμμετοχές και 38 πόντους με την Εθνική κορασίδων και 14 συμμετοχές και 61 πόντους με την Εθνική νεανίδων. Με την εθνική κατέκτησε το χάλκικο στους Μεσογειακούς του 1991. Μετά το τέλος της καριέρας της έγινε προπονήτρια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΜΕΝΤ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Απόλλωνα Καλαμαριάς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Απόλλωνα Πτολεμαΐδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πανσερραϊκού
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Νέας Τρίγλιας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΜΕΝΤ
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μπότσαρη
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ερμή Λαγκαδά
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Νέας Τρίγλιας
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Αναγέννησης Νέου Ρυσίου
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Α.Σ. Πανόραμα
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παναθλητικού Συκεών (Α.Ε.)
Κατηγορία:Μεταλλιοφόροι στην καλαθοσφαίριση σε Μεσογειακούς Αγώνες
Ιάκωβος του Σατιγιόν

Ο **Ιάκωβος**, γαλλ. Jacques (απεβ. 11 Ιουλίου 1302) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κύριος του Λεζ και από τον γάμο του κύριος των Κονντέ, Καρενσύ, Ουκουά & Ωμπινύ. 

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκυ Γ΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Ματθίλδης της Βραβάντης, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης.

O Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας προσπάθησε να προσαρτήσει τη Φλάνδρα με το να φυλακίσει τον Γκυ κόμη της Φλάνδρας με δύο από τους γιους του και να διορίσει το 1300 ως κυβερνήτη της κομητείας εκεί τον Ιάκωβο, θείο της συζύγου του Ιωάννας Α΄ των Μπλουά της Ναβάρρας. Πράγματι επέτυχε την προσάρτηση της Φλάνδρας.

Ο Ιάκωβος ήταν στρατιωτικός, αλλά όχι καλός κυβερνήτης: πιο πριν ο κόμης είχε διατηρήσει μία ισορροπία. Τώρα αυτός λίγα κατανοούσε από την ιδιαιτερότητα της Φλάνδρας, όπου οι πόλεις Μπρυζ και Γκεν ήταν ασύγκριτα πλουσιότερες από οποιαδήποτε πόλη της Γαλλίας. Δεν αντιλήφθηκε ότι μπορούσε να γίνει διαιτητής στην αντιπαράθεση των οπαδών του κόμη (Λήμπααρντς) με τους οπαδούς του βασιλιά της Γαλλίας (Λέλιααρτς). Ούτε είδε την αντίθεση των πατρικίων που διοικούσαν την πόλη, με τους απλούς εργαζόμενους των συντεχνιών, που ήθελαν εξουσία. Όταν ο Ιάκωβος πήρε το μέρος των πατρικίων, οι εργαζόμενοι πήγαν με το μέρος Λήμπααρντς.

Ο Ιάκωβος μπήκε στην Μπρυζ με απερισκεψία και οι υπάλληλοί του εκβίαζαν. Ο Φίλιππος Δ΄ έκανε μία προκλητική επίσκεψη στη Μπρυζ το 1301, όπου η φιλογαλλική μερίδα έκανε φαντασμαγορικές εορτές, ξοδεύοντας χρήματα της πόλης. Αυτό εξόργισε τους εργαζόμενους και ξέσπασαν ταραχές. Το 1302 στη Μπρυζ εξοντώθηκε η φιλογαλλική μερίδα· ο Ιάκωβος διέφυγε. Λίγους μήνες μετά απεβίωσε στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη κυρία του Κονντέ, Καρενσύ, Ουκουά & Ωμπινύ και είχε τέκνα:
* Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Νταμπιέρ, γιο του Γουλιέλμου της Φλάνδρας (γιου του Γκυ κόμη της Φλάνδρας).

Οι απόγονοί του έφεραν το Κονντέ, κλπ στον Οίκο των Βουρβόνων.

## Πρόγονοι




## Αναφορές


## Πηγές
* Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007), 254.

Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν
Καμπότζοι

Οι **Καμπότζοι** ή **Καμποτζιανοί** (αγγλικά: Kambojas) ήταν μια φυλή στην Ινδία της Εποχής του Σιδήρου, που αναφέρεται συχνά στη σανσκριτική και παλική (γλώσσα Πάλι) λογοτεχνία. Η φυλή συνασπίστηκε και αποτέλεσε ένα από τα δεκαέξι *Μαχατζαναπάντας* (μεγάλα βασίλεια) της αρχαίας Ινδίας.

## Εθνότητα και γλώσσα
Οι αρχαίοι Καμπότζοι πιθανόν ήταν ινδοϊρανικής καταγωγής. Περιγράφονται επίσης ως βασιλική φατρία των Σακών.

Η πρώτη αναφορά στους Καμπότζους είναι στα έργα του Ινδού λόγιου Πανίνι, περίπου τον 5ο αιώνα π.Χ. Επίσης, εμφανίζονται στη Μαχαμπαράτα (10ος αιώνας π.Χ.) και στο *Μανουσμρίτι* (12ος αιώνας π.Χ.), όπου περιγράφονται ως πρώην *ξατρίγιας* (κάστα πολεμιστών) που είχαν υποβαθμιστεί από την αποτυχία τους να τηρήσουν την ινδουιστική θρησκευτική λατρεία. Οι περιοχές τους βρίσκονταν πέρα από τη Γανδάρα στο σημερινό Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιστάν, όπου είχαν ανεγερθεί αγάλματα του Βούδα στ΄ όνομα των διάσημων Ινδών αυτοκρατόρων Τσαντραγκούπτα Μωρύα και Ασόκα. Τον 3ο αιώνα π.Χ. τα Ήδικτα του Ασόκα αναφέρονται στην περιοχή που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Καμπότζων ως ανεξάρτητης από την Αυτοκρατορία των Μωρύα.

Κάποια τμήματα των Καμπότζων διέσχισαν τον Ινδοκαύκασο και εγκατέστησαν καμποτζιανές αποικίες στις Παροπαμισάδες και μέχρι το Ρατζάουρι. Το έπος Μαχαμπαράτα εντοπίζει τους Καμπότζους στις πλαγιές του Ινδοκαύκασου, ως γείτονες των Νταράντα, και τους Παράμα-Καμπότζους πέρα από τον Ινδοκαύκασο ως γείτονες των Ρισίκα της κοιλάδας Φεργκάνα.

Η συνομοσπονδία των Καμπότζων ίσως εκτεινόταν από την κοιλάδα του Ρατζάουρι στο νοτιοδυτικό τμήμα του Κασμίρ μέχρι την οροσειρά του Ινδοκαύκασου. Στα νοτιοδυτικά τα σύνορα εκτείνονταν πιθανόν μέχρι τις περιοχές της σημερινής Καμπούλ, Γκάζνι και Κανταχάρ, με τον πυρήνα συγκεντρωμένο στην περιοχή βορειοανατολικά της Καμπούλ, ανάμεσα στον Ινδοκαύκασο και τον ποταμό Κουνάρ, περιλαμβάνοντας την Καπίσα και εκτεινόμενα πιθανόν από τις κοιλάδες της Καμπούλ μέχρι την Κανταχάρ.

## Τα καμποτζιανά κράτη
Η πρωτεύουσα των Καμπότζων ήταν πιθανόν η Ρατζαπούρα (σημερινό Ρατζάουρι).

Η αρχαία ινδική πολιτική πραγματεία Αρθασάστρα του Τσανάκυα, και τα Ήδικτα του Ασόκα No. XIII, αναφέρουν ότι οι Καμπότζοι ακολούθησαν μια δημοκρατική πολιτική οργάνωση. Οι αφορισμοί (σούτρας) του Πανίνι τείνουν να διαλαλούν ότι οι Καμπότζοι ήταν μια "μοναρχία πολεμιστών", αλλά ο "ειδικός κανόνας και η έκτακτη μορφή παραγώγου" που χρησιμοποιεί για να σημάνει τον ηγέτη των Καμπότζων, υποδηλώνει ότι η εξουσία του βασιλιά τους ήταν κατ΄ όνομα μόνο (βασιλιάς-σύμβουλος).  Ένας βασιλιάς των Καμπότζων ήταν ο Σρίντρα Βαρμάνα Καμπότζ (Srindra Varmana Kamboj).

## Η σύγκρουση με τον Αλέξανδρο το Μέγα
Οι Καμπότζοι συγκρούστηκαν με το Μέγα Αλέξανδρο κατά την εισβολή του τελευταίου στην Κεντρική Ασία. Ο Μακεδόνας κατακτητής,  αφού κατέλυσε την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών, ξεχύθηκε στο σημερινό ανατολικό Αφγανιστάν και δυτικό Πακιστάν. Εκεί συνάντησε την αντίσταση των καμποτζιανών φυλών των Ασπάσιων και Ασσακηνών.

Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ασίας
Πατάκι

Το **πατάκι** είναι ένα κομμάτι από χοντρό ύφασμα ή πλαστικό ή άλλο υλικό, το οποίο χρησιμοποιείται για να μη λερώνεται το δάπεδο. Μερικές φορές το πατάκι είναι ένα είδος τάπητα, χαλιού. Συνήθως, τοποθετείται στις εισόδους των οικιών ή των καταστημάτων, για να καθαρίζουν τα υποδήματά τους οι εισερχόμενοι στον χώρο. Κάθε αυτοκίνητο έχει στις θέσεις του οδηγού και των επιβατών πατάκια. Πατάκια τοποθετούνται και εντός των οικιών, ιδίως στο λουτρό για να αποφεύγεται η ολίσθηση και η πτώση των λουομένων. Η χρήση πατακίων αποτελεί ένδειξη καθαριότητας και πολιτισμού. Η λέξη «πατάκι» είναι παράγωγη λέξη και προέρχεται από το ρήμα «πατώ».

Κατηγορία:Ταπητουργία
Γκυ Δ΄ του Σαιν-Πολ

Ο **Γκυ Δ΄**, γαλλ. Guy IV (π. 1254 - 6 Απριλίου 1317) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Σαιν-Πολ (1292-1317).

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκύ Γ΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Ματθίλδης της Βραβάντης, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης.

Είχε το αξίωμα του μεγάλου Οινοχόου (Butler) της Γαλλίας.

Τοποθετήθηκε, μαζί με τον Ρομπέρ ΣΤ΄ ντ' Ωβέρν, σε μία μάχη των Γαλλικών στρατευμάτων, παράπλευρη της κύριας μάχης των Χρυσών Σπιρουνιών. Όταν οι Φλαμανδοί τους υπερκέρασαν, ο αδελφός του Ιάκωβος και πολλοί συγγενείς του σκοτώθηκαν· εκείνος μπόρεσε να διαφύγει.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1292 τη Μαρία των Ντρε, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης και είχε τέκνα:
* Ιωάννης απεβ. 1344, κόμης του Σαιν-Πολ.
* Ιάκωβος απεβ. 1365, κύριος του Ανκρ.
* Μαώ 1293-1358, παντρεύτηκε τον Κάρολο των Καπετιδών κόμη του Βαλουά.
* Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Νταμπιέρ, κύριο του Κρεβκέρ.
* Ισαβέλλα απεβ. 1360, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Γκιν κύριο του Κουσύ.
** Ανγκεράν ΣΤ΄ κύριος του Κουσύ.
* Μαρία, παντρεύτηκε τον Αϋμέρ ντε Βαλένς κόμη του Πέμποκ (Οίκος των Λουζινιάν).
* Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ Μαλέ κύριο του Γκραβίλ.
* Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Μιλ ντε Νουαγιέ κύριο του Μαιζύ.

## Πρόγονοι




## Παραπομπές


## Πηγές
* Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007), 254.

Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν
Ιωάννης του Σαιν-Πολ

O **Ιωάννης**, γαλλ. Jean (απεβ. 1344) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Σαιν-Πολ (1317-1344).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκυ Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Μαρίας των Ντρε, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1319 την Ιωάννα, κόρη του Ιωάννη Α΄ του Φιέν (γιου του Γουλιέλμου Β΄ ντε Φιέν (de Fiennes) βαρόνο του Tενγκρύ και της Λευκής ντε Μπριέν) και είχε τέκνα:
* Γκυ Ε΄ απεβ. 1360, κόμης του Σαιν-Πολ.
* Μαώ/Ματθίλδη 1335-1373, παντρεύτηκε τον Γκυ Α΄ κόμη του Λινύ (Οίκος του Λουξεμβούργου).

## Πρόγονοι

## Πηγές
* Οικογένεια της Ιωάννας του Φιέν

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν
Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης

Το **Μουσείο Καλών Τεχνών** (ουγγρικά: *Szépművészeti Múzeum*) είναι ένα μουσείο στην πλατεία Ηρώων της Βουδαπέστης στην Ουγγαρία, πλησίον της Αίθουσας Τέχνης.

Κατασκευάστηκε από σχέδια του Άλμπερτ Σίκεντανζ και του Φούλοπ Χέρζογκ σε εκλεκτικό-νεοκλασικό στιλ, μεταξύ 1900 και 1906. Η συλλογή του μουσείου αποτελείται από διεθνή τέχνη (εκτός από ουγγρική), συμπεριλαμβανομένων όλων των περιόδων ευρωπαϊκής τέχνης, και περιλαμβάνει περισσότερα από 100.000 τεμάχια. Η συλλογή αποτελείται από παλαιότερες προσθήκες, όπως αυτές του Κάστρου της Βούδας, των κτημάτων Εστερχάζι και Ζίτσι, καθώς και δωρεές από μεμονωμένους συλλέκτες. Η συλλογή του Μουσείου αποτελείται χωρίζεται σε έξι τμήματα: αιγυπτιακό, αρχαίο, γκαλερί παλαιάς γλυπτικής, γκαλερί παλαιάς ζωγραφικής, μοντέρνα συλλογή και γραφική συλλογή. Το ίδρυμα γιόρτασε την εκατονταετηρίδα του το 2006.

## Συλλογή και εκθέματα
### Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Το μουσείο κατέχει τη δεύτερη μεγαλύτερη συλλογή αιγυπτιακής τέχνης στην κεντρική Ευρώπη. Περιλαμβάνει μια σειρά αντικειμένων που αγόρασε ο Ούγγρος Αιγυπτιολόγος, Έντουαρντ Μάλερ, στη δεκαετία του 1930. Οι μετέπειτα ανασκαφές στην Αίγυπτο επέκτειναν τη συλλογή. Μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια είναι μια ζωγραφισμένη σαρκοφάγος.

### Κλασικές αρχαιότητες
Ο πυρήνας της συλλογής αποτελείται από κομμάτια που αποκτήθηκαν από τον Πολ Αρντ, έναν αρχαιολόγο από το Μόναχο. Η έκθεση περιλαμβάνει κυρίως έργα από την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη. Το σημαντικότερο από αυτά είναι ένα ελληνικό μαρμάρινο άγαλμα του 3ου αιώνα, που ονομάζεται *Χορεύτρια της Βουδαπέστης*. Η κυπριακή και μυκηναϊκή συλλογή είναι επίσης αξιοσημείωτη, καθώς και τα κεραμικά και χάλκινα έργα.

### Παλαιά έργα ζωγραφικής
Τα 3.000 έργα της συλλογής προσφέρουν μια σχεδόν αδιάκοπη έρευνα για την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής ζωγραφικής από τον 13ο έως τα τέλη του 18ου αιώνα. Ο πυρήνας της συλλογής αποτελείται από 700 έργα ζωγραφικής που αποκτήθηκαν από το κτήμα Εστερχάζι. Η συλλογή χωρίζεται σε ιταλική, γερμανική, ολλανδική, φλαμανδική, γαλλική, αγγλική και ισπανική. Τα σπουδαιότερα έργα της συλλογής περιλαμβάνουν τη Στέψη της Θεοτόκου του Μάσο ντι Μπάνκο, τον Άγιο Θωμά Ακινάτη του Στέφανο ντι Τζοβάνι, τον Άγιο Στέφανο τον Μάρτυρα του Ντομένικο Γκιρλαντάιο, την Πιάτσα ντέλα Σινιορία του Μπερνάρντο Μπελότο, τον πίνακα της Αικατερίνης Κορνάρο του Τζεντίλε Μπελλίνι, το πορτρέτο ενός νεαρού άνδρα του Τζορτζόνε, την Παναγία Εστερχάζι του Ραφαήλ και πολλά άλλα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μουσεία στην Ουγγαρία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βουδαπέστη
Γκυ Ε΄ του Σαιν-Πολ

Ο **Γκυ Ε΄**, γαλλ. Guy V (απεβ. 1360) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Σαιν-Πολ (1344-1360).

## Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη κόμη του Σαιν-Πολ και της Ιωάννας των Φιέν, κόρης του Ιωάννη Α΄ του Φιέν.

Στον Εκατονταετή Πόλεμο υπηρέτησε ως "βασιλικός διοικητής (lieutenant du roi)" στον Γαλλικό στρατό. Πολέμησε σε αρκετές μάχες εναντίον των Άγγλων στην Πικαρδία. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μπρετινύ του 1360, εστάλη ως ένας από τους ομήρους στην Αγγλία. Λίγο μετά που έφθασε στο Λονδίνο, απεβίωσε από την πανώλη.

Νυμφεύτηκε την Ιωάννα. Η αδελφή του Μαώ παντρεύτηκε τον Γκυ Α΄, αδελφό της Ιωάννας.

Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε η αδελφή του Μαώ με τον σύζυγό της Γκυ Α΄ κόμη του Λινύ (Οίκος του Λουξεμβούργου).

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρη του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Λινύ· δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* Οίκος του Σατιγιόν


Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν