Χέμπερ Παχτούνχουα

**Η Χέμπερ Παχτούνχουα** (αγγλικά:ˌkaɪbər pəkˈtuːŋkwə/, παστό: ˈxebaɾ paxtunˈxwɑ, ούρντου: خیبر پختونخوا ˈxɛːbəɾ pəxˈtuːnxʷɑ), παλαιότερα γνωστή ως Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία, είναι επαρχία του Πακιστάν. Στη βορειοδυτική περιοχή της χώρας, είναι η τέταρτη μεγαλύτερη επαρχία του Πακιστάν σε έκταση και η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό. Συνορεύει με το Μπαλουχιστάν στα νότια, το Παντζάμπ, την Περιοχή της Πρωτεύουσας Ισλαμαμπάντ και το Αζάντ Κασμίρ στα ανατολικά και το Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν στα βόρεια και βορειοανατολικά. Μοιράζεται διεθνή σύνορα με το Αφγανιστάν στα δυτικά. Έχει ποικίλη γεωγραφία με απόκρημνες οροσειρές, κοιλάδες και κυματιστούς πρόποδες.

Η ιστορία της σημερινής Χέμπερ Παχτούνχουα χαρακτηρίζεται από συχνές εισβολές διάφορων αυτοκρατοριών κυρίως λόγω της γεωγραφικής της εγγύτητας με το ιστορικά σημαντικό Πέρασμα Χέμπερ. Ήταν η αρχαία Γανδάρα και ιστορικό προπύργιο του Βουδισμού. Το Ισλάμ έγινε κυρίαρχο στην περιοχή μετά την κατάκτηση των Ινδου-Σαχί από τους Γαζναβίδες τον 11ο αιώνα. Ο προκάτοχος της σημερινής επαρχίας σχηματίστηκε το 1901 υπό τις Βρετανικές Ινδίες, όταν δημιουργήθηκε η Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία.

Αν και στην καθομιλουμένη είναι γνωστή με μια ποικιλία άλλων ονομάτων, το όνομα «Χέμπερ Παχτούνχουα» τέθηκε σε ισχύ για την Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία τον Απρίλιο του 2010 μετά την ψήφιση της 18ης Συνταγματικής Τροποποίησης. Στις 24 Μαΐου 2018, η Εθνοσυνέλευση του Πακιστάν ψήφισε υπέρ της 25ης Συνταγματικής Τροποποίησης, η οποία συγχώνευσε τις Ομοσπονδιακά Διοικούμενες Φυλετικές Περιοχές, καθώς και τις Επαρχιακά Διοικούμενες Φυλετικές Περιοχές, στη Χέμπερ Παχτούνχουα.

Ενώ είναι η τρίτη μεγαλύτερη πακιστανική επαρχία όσον αφορά τόσο τον πληθυσμό όσο και την οικονομία της, γεωγραφικά είναι η μικρότερη. Το μερίδιο της Χέμπερ Παχτούνχουα στο ΑΕΠ του Πακιστάν ιστορικά ανέρχεται στο 10,5%, φτάνοντας τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Ο πληθυσμός της επαρχίας αποτελεί το 16,9% του συνολικού πληθυσμού του Πακιστάν και είναι πολυεθνικός, με τις κύριες εθνοτικές ομάδες να είναι οι Παστούν, οι Χιντκοουάν, οι Σαράικι και οι Τσιτράλ, μεταξύ άλλων.

## Ετυμολογία
*Χέμπερ Παχτούνχουα* σημαίνει η «πλευρά Χέμπερ της γης των Παστούν», όπου η λέξη *Παχτούνχουα* σημαίνει «Γη των Παστούν», ενώ σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, αναφέρεται στον «πολιτισμό και την κοινωνία των Παστούν». Η επαρχία είχε διάφορα ονόματα σε όλη την ιστορία. Άλλα ονόματα που χρησιμοποιήθηκαν ή προτάθηκαν για την επαρχία περιλαμβάνουν τα: Γκαντάρα, Αφγανία, Παστουνιστάν, Παθανιστάν, Σαρχάντ, Αμπασίν, Χεμπέρ, ή έναν συνδυασμό ονομάτων, όπως Χαζάρα-Παχτούνχουα.

Όταν οι Βρετανοί την καθιέρωσαν ως επαρχία, την ονόμασαν «Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία» λόγω της σχετικής της θέσης στα βορειοδυτικά της Βρετανικής Ινδικής Αυτοκρατορίας. Μετά τη δημιουργία του Πακιστάν, το Πακιστάν συνέχισε με αυτό το όνομα, αλλά ένα πολιτικό κόμμα των Παστούν, το Εθνικό Κόμμα Αουάμι, με έδρα την επαρχία, απαίτησε την αλλαγή του ονόματος της επαρχίας σε «Παχτούνχουα». Η λογική πίσω από αυτό το αίτημα ήταν ότι οι Παντζάμπι, οι Σιντ και οι Μπαλούχ θα έχουν τις επαρχίες τους να ονομάζονται από τις εθνοτικές τους ομάδες, κάτι που δεν ισχύει για τους Παστούν.

Ο Μουσουλμανικός Σύνδεσμος του Πακιστάν (N), το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης εκείνη την εποχή, ήταν έτοιμος να αλλάξει το όνομα της επαρχίας υποστηρίζοντας το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν και το Εθνικό Κόμμα Αουάμι σε μια συνταγματική τροποποίηση, αλλά ήθελε να ονομάσει την επαρχία με κάτι που δεν φέρει αποκλειστικά μια ταυτότητα Παστούν, καθώς υποστήριζαν ότι υπήρχαν και άλλες μικρότερες κοινότητες που ζούσαν στην επαρχία, ειδικά οι Χαζαρουάλ της περιοχής Χαζάρα, που μιλούσαν xίντκο, κι έτσι η λέξη *Χέμπερ* εισήχθη στην ονομασία, επειδή είναι το όνομα ενός μεγάλου περάσματος, που συνδέει το Πακιστάν με το Αφγανιστάν. 

### Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία
Για πάνω από εκατό χρόνια μετά την ίδρυσή της ως επαρχία του Βρετανικού Βασιλικού Ραζ το 1901, ήταν γνωστή ως Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία μέχρι το 2010 λόγω της σχετικής τοποθεσίας της στα βορειοδυτικά του έθνους. Ανεπίσημα, ήταν γνωστή ως *Σαρχάντ* (ουρντού: سرحد), που προέρχεται από το όνομα της επαρχίας στα ουρντού που της έδωσαν οι Μουγκάλ, το οποίο σημαίνει «σύνορο».

Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της Βορειοδυτικής Συνοριακής Επαρχίας, υπήρξαν προσπάθειες για την αλλαγή του ονόματός της. Το όνομα *Αφγανία* προτάθηκε αρχικά από τους ιδρυτές ηγέτες του Μουσουλμανικού Συνδέσμου το 1933 και επιλέχθηκε τουλάχιστον εν μέρει για να αντιπροσωπεύει το πρώτο «α» στο «**Πακιστάν**». Η ανάγκη για αλλαγή εξηγήθηκε από τον άνθρωπο που ονόμασε το Πακιστάν στο φυλλάδιό του *«Τώρα ή Ποτέ»*, τον Τσούντρι Ραχμάτ Αλί Καν, ως εξής:
 Προτάσεις για νέα ονόματα έρχονταν και παρέρχονταν. Αν και ορισμένα από τα ονόματα ήταν εθνοτικά ουδέτερα, οι περισσότερες προτάσεις τόνιζαν την εθνική ταυτότητα των Παστούν της επαρχίας. Το ζήτημα της μετονομασίας ήταν συναισθηματικά φορτισμένο και συχνά διέσχιζε τα κομματικά όρια και δεν συμφωνούσαν όλοι οι υποστηρικτές της μετονομασίας για το όνομα Παχτούνχουα.

#### Προτάσεις του 20ού αιώνα
Στα τέλη του 20ού αιώνα, ο Πρόεδρος Μουχάμαντ Ζία-ουλ-Χακ συμφώνησε με τον Χαν Αμπντούλ Γαφάρ Χαν να αλλάξει το όνομα σε *Παστουνιστάν*, αλλά εκείνος υποστήριξε ότι ο όρος είχε γίνει αμφιλεγόμενος και πολιτικοποιούνταν από το Αφγανιστάν. Ο Γαφάρ Χαν πρότεινε το Παχτούνχουα, αλλά ο Ζία-ουλ-Χακ ζήτησε από τον Γαφάρ Χαν να προτείνει μια εναλλακτική. 

Το όνομα Παχτούνχουα εγκρίθηκε από τη δημοκρατικά εκλεγμένη συνταγματική συνέλευση της επαρχίας το 1997 με πλειοψηφία. Ωστόσο, το κοινοβουλευτικό κόμμα PML (N) απέρριψε το αίτημα, αλλά κάλεσε τον πρωθυπουργό Ναουάζ Σαρίφ να προτείνει ένα άλλο «μη αμφιλεγόμενο» όνομα.  Τα μέλη του σημείωσαν ότι το *Σαρχάντ* ήταν ένα καλό όνομα για την επαρχία, αλλά, εάν χρειαζόταν αλλαγή, τότε θα έπρεπε να ονομάζεται Χεμπέρ ή Αμπάσιν. Ο πρωθυπουργός Σαρντάρ Μεχτάμπ Αχμέντ Χαν ζήτησε δημοψήφισμα για το θέμα ως τρόπο καθορισμού του ονόματος. Αυτές οι προσφορές απορρίφθηκαν από την ηγεσία του Εθνικού Κόμματος Αουάμι και αποσύρθηκε τόσο από την ομοσπονδιακή όσο και από την επαρχιακή κυβέρνηση. 

#### Προτάσεις του 21ου αιώνα
Η έλλειψη υποστήριξης για αλλαγή ονόματος λήφθηκε ως υπεράσπιση στην αντίθεση στην εθνικιστική πολιτική που ακολουθεί το Εθνικό Κόμμα Αουάμι. 

Τον Μάιο του 2008, για να ικανοποιήσει το αίτημα των κατοίκων της Βορειοδυτικής Συνοριακής Επαρχίας που ψήφισαν υπέρ του Εθνικού Κόμματος Αουάμι, προτάθηκε η αλλαγή του ονόματος σε Παχτούνχουα, ωστόσο η Μουσουλμανική Ένωση Ναουάζ, η οποία είχε σημαντική υποστήριξη στην περιοχή Χαζάρα της επαρχίας που ομιλεί χίντκο, ανακοίνωσε ότι ενδέχεται να αντιταχθεί στην αλλαγή ονόματος, επειδή «είναι για εθνικούς λόγους» λόγω της αντίθεσης της επαρχιακής ηγεσίας της. 

Το όνομα *Παχτούνχουα* αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών από τον Πακιστανό πρόεδρο Ασίφ Ζαρντάρι στις 26 Σεπτεμβρίου 2008. 

### Χέμπερ Παχτούνχουα
Το εθνικιστικό Εθνικό Κόμμα Αουάμι, που εδρεύει στην επαρχία, απαίτησε την αλλαγή του ονόματος της επαρχίας σε «Παχτούνχουα». Η λογική πίσω από αυτό το αίτημα ήταν ότι οι επαρχίες των Παντζάμπ, των Σίντι και των Μπαλούχ ονομάζονται από τις εθνοτικές τους ομάδες, κάτι που δεν ισχύει για τους Παστούν. 

Ο Μουσουλμανικός Σύνδεσμος του Πακιστάν (N), το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης εκείνη την εποχή, ήταν έτοιμος να αλλάξει το όνομα της επαρχίας υποστηρίζοντας το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν και το Αουάμι, σε μια συνταγματική τροποποίηση, αλλά ήθελε να ονομάσει την επαρχία με κάτι διαφορετικό από αυτό, που δεν φέρει μόνο την ταυτότητα των Παστούν, καθώς υποστήριζαν ότι υπήρχαν και άλλες μικρότερες κοινότητες που ζούσαν στην επαρχία, ειδικά οι Χαζαρουάλ της περιοχής Χαζάρα, που μιλούσαν Χίντκο. Έτσι, η λέξη *Χεμπέρ* εισήχθη με το όνομα, επειδή είναι το όνομα ενός μεγάλου περάσματος που συνδέει το Πακιστάν με το Αφγανιστάν. 

Στις αρχές του 2010, η διαδικασία μετονομασίας προχώρησε και η Γερουσία του Πακιστάν επιβεβαίωσε την αλλαγή ονόματος στην 18η τροποποίηση του Συντάγματος του Πακιστάν με ομόφωνη ψήφο υπέρ 90 ψήφων στις 15 Απριλίου 2010. 

### Διαμάχη για τη μετονομασία
Η αλλαγή ονόματος της επαρχίας αντιμετωπίστηκε με έντονη αντίθεση από τον λαό της περιοχής Χαζάρα και ξέσπασαν διαμαρτυρίες στην περιοχή με απεργίες. Το Αμποταμπάντ έγινε το νευραλγικό κέντρο του κινήματος. Στις 10 Απριλίου, η αστυνομία πυροβόλησε εναντίον άοπλων διαδηλωτών αφήνοντας 7 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Σύμφωνα με ισχυρισμούς, η πυροδότηση διατάχθηκε από την κυβέρνηση συνασπισμού της Χέμπερ Παχτούνχουα, με επικεφαλής το Εθνικό Κόμμα Αουάμι. Αυτό είναι ένα από τα πρώτα περιστατικά αστυνομικής βαρβαρότητας στο Πακιστάν τα τελευταία χρόνια.

Ο Αρίφ Νιζάμι, πρώην συντάκτης του *The Nation*, δήλωσε: «Αυτό άνοιξε στην πραγματικότητα το κουτί της Πανδώρας λόγω της πολύ εύθραυστης πολιτικής κατάστασης του Πακιστάν. Τώρα, από τη μία πλευρά, υπάρχουν ζητήματα ταυτότητας και εθνοτικά ζητήματα και ζητήματα επαρχιακής αυτονομίας. Η άλλη πλευρά είναι τα θρησκευτικά ζητήματα και η τρομοκρατία. Είναι μια πολύ εκρηκτική κατάσταση». 

### Εναλλακτικά προτεινόμενα ονόματα
Προτάθηκαν πολλά εναλλακτικά ονόματα για την επαρχία. Πολλά από αυτά σχεδιάστηκαν για να αποφύγουν ή να εξισορροπήσουν τις εθνοτικές συνδηλώσεις της Παχτούνχουα .

#### Γκαντάρα
Το όνομα **Γκαντάρα** προτάθηκε από τον Μουσουλμανικό Σύνδεσμο του Πακιστάν (N) ως ουδέτερο όνομα για την επαρχία. Η Γανδάρα ήταν ένας αρχαίος Ινδο-Άριος πολιτισμός με κέντρο τη σημερινή επαρχία. Ο πυρήνας της περιοχής ήταν η κοιλάδα Πεσαβάρ και η κοιλάδα Σουάτ, αν και η πολιτιστική επιρροή της «Μεγάλης Γανδάρας» εκτεινόταν κατά μήκος του ποταμού Ινδού μέχρι την περιοχή Τάξιλα στο Οροπέδιο Ποτοχάρ και δυτικά στην κοιλάδα της Καμπούλ στο Αφγανιστάν, και βόρεια μέχρι την οροσειρά Καρακορούμ.

Παρουσιάζεται στη Ριγκβέδα και ήταν ένα από τα 16 Μαχατζαναπάδα της δεύτερης αστικοποίησης. Η περιοχή ήταν ένα σημαντικό κέντρο για τον Ελληνοβουδισμό υπό τους Ινδοέλληνες και τον Γκανταρανικό Βουδισμό υπό μεταγενέστερες δυναστείες, συμπεριλαμβανομένων των Ινδοσκυθών, των Ινδοπάρθων και των Κοσσανών. Η Γανδάρα ήταν επίσης μια κεντρική τοποθεσία για την εξάπλωση του Βουδισμού στην Κεντρική Ασία και την Ανατολική Ασία. 

Η γκανταρί, μια ινδοάρια γλώσσα γραμμένη σε γραφή χαρόστι, λειτούργησε ως η κοινή γλώσσα της περιοχής. Φημισμένη για το μοναδικό στυλ τέχνης της, το οποίο επηρεάζεται από τους κλασικούς ελληνιστικούς ρυθμούς, η Γανδάρα έφτασε στο απόγειό της από τον 1ο έως τον 5ο αιώνα μ.Χ. υπό την Αυτοκρατορία των Κοσσανών, η οποία είχε την πρωτεύουσά της την Πεσαβάρ (*Πουρουσαπούρα*).

#### Χαζάρα-Παχτούνχουα
Μερικοί Χαζάρα δήλωσαν ότι το νέο όνομα θα έπρεπε να είναι Χαζάρα-Παχτούνχουα (αναφερόμενοι στην περιοχή των Χαζάρα όπου οι ομιλητές χίντκο είναι κυρίαρχοι σε σύγκριση με τους ομιλητές παστού σε άλλα σημεία της επαρχίας), και άλλοι δήλωσαν ότι το όνομα δεν πρέπει να αλλάξει, καθώς οι άνθρωποι είχαν συνηθίσει στο «Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία».

## Ιστορία

### Πρώιμη ιστορία
Κατά την εποχή του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού (3300 π.Χ. – 1700 π.Χ.), το πέρασμα Χεμπέρ μέσω του Ινδοκαύκασου παρείχε μια διαδρομή προς άλλες γειτονικές αυτοκρατορίες και χρησιμοποιούνταν από εμπόρους σε εμπορικές εκδρομές. Από το 1500 π.Χ., ινδοϊρανικοί λαοί άρχισαν να εισέρχονται στην περιοχή από την Κεντρική Ασία, αφού είχαν περάσει το πέρασμα.

Η περιοχή της Γανδάρας, η οποία βρισκόταν κυρίως στην περιοχή, κατέχει εξέχουσα θέση στη Ριγκβέδα, καθώς και στη ζωροαστρική Αβέστα, η οποία την αναφέρει ως *Vaēkərəta*, το έκτο πιο όμορφο μέρος στη γη που δημιούργησε ο Αχούρα Μάζδα. Ήταν ένα από τα 16 Μαχατζαναπάδα της βεδικής εποχής. Ήταν το κέντρο του βεδικού και των μεταγενέστερων μορφών Ινδουισμού. 

Η Γανδάρα αναφερόταν συχνά στα βεδικά έπη, συμπεριλαμβανομένων των Ριγκβέδα, Ραμαγιάνα και Μαχαμπαράτα. Ήταν η πατρίδα της Γκαντάρι, της πριγκίπισσας του βασιλείου Γκαντάρα.

### Οι κατακτήσεις του Αλεξάνδρου
Την άνοιξη του 327 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος διέσχισε τον Ινδοκαύκασο και προέλασε στη Νίκαια, όπου τον συνόδευσε ο Όμφις και άλλοι αρχηγοί. Στη συνέχεια, ο Αλέξανδρος έστειλε μέρος της δύναμής του μέσα από την κοιλάδα του ποταμού Καμπούλ, ενώ ο ίδιος προέλασε στο Μπατζαούρ και το Σουάτ με τα ελαφρά στρατεύματά του. Ο Κρατερός διατάχθηκε να οχυρώσει και να επανακατοικήσει το Αριγαίον, πιθανώς στο Μπατζαούρ, το οποίο οι κάτοικοί του είχαν κάψει και εγκαταλείψει. Έχοντας νικήσει τους Ασπασιανούς, από τους οποίους πήρε 40.000 αιχμαλώτους και 230.000 βόδια, ο Αλέξανδρος διέσχισε τον Γουραίο (Παντζκόρα) και εισήλθε στην περιοχή των Ασσακηνών και πολιόρκησε τη Μασάγκα, την οποία κατέλαβε με έφοδο. Η Όρα και η Μπαζίρα (πιθανώς η Μπαζάρ) σύντομα έπεσαν. Οι κάτοικοι της Μπαζίρα κατέφυγαν στην Άορνο πέτρα, αλλά ο Αλέξανδρος έκανε τα Έμβολιμα βάση του και επιτέθηκε στην Άορνο από εκεί, που καταλήφθηκε μετά από απεγνωσμένη αντίσταση. Εν τω μεταξύ, η Πευκελαώτις (στο Χαστναγκάρ, 27 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Πεσαβάρ) είχε υποταχθεί, και ο Νικάνωρ, Μακεδόνας, διορίστηκε σατράπης της χώρας δυτικά του Ινδού. 

### Μαουριανή κυριαρχία
[αριστερά|μικρογραφία|Ένα αρχαίο άγαλμα του [Σίβα και της Παρβάτι που βρέθηκε στη Χεμπέρ Παχτούνχουα.]]
Η κυριαρχία των Μαουρύων ξεκίνησε με τον Τσαντραγκούπτα Μαουρύα να εκτοπίζει την Αυτοκρατορία Νάντα, ιδρύοντας την Αυτοκρατορία των Μαουρύων. Λίγο αργότερα, ο στρατηγός του Αλεξάνδρου Σέλευκος προσπάθησε να εισβάλει ξανά στην υποήπειρο από το πέρασμα Χεμπέρ ελπίζοντας να καταλάβει εδάφη που ο Αλέξανδρος είχε κατακτήσει, αλλά ποτέ δεν απορροφήθηκε πλήρως από αυτήν την αυτοκρατορία. Ο Σέλευκος ηττήθηκε και τα εδάφη της Άριας, της Αραχωσίας, της Γανδάρας και της Γεδρωσίας παραχωρήθηκαν στους Μαουρύους με αντάλλαγμα μια γαμήλια συμμαχία και 500 ελέφαντες. 

Με την ήττα των Ελλήνων, η γη βρέθηκε ξανά υπό ινδουιστική κυριαρχία. Ο γιος του Τσαντραγκούπτα, Μπιντουσάρα, επέκτεινε περαιτέρω την αυτοκρατορία. Ωστόσο, ήταν ο εγγονός του Τσαντραγκούπτα, Ασόκα, που ασπάστηκε τον Βουδισμό και τον έκανε επίσημη κρατική θρησκεία στην Γανδάρα και επίσης στην Πάκλι, τη σύγχρονη Χαζάρα, όπως αποδεικνύεται από επιγραφές σε βράχους στο Σαχμπαζγκάρι και τη Μανσέχρα. 

Μετά τον θάνατο του Ασόκα, η αυτοκρατορία των Μαουρύων κατέρρευσε, όπως ακριβώς στη δύση η δύναμη των Σελευκιδών μειωνόταν.

### Ινδο-Έλληνες
[μικρογραφία|Ελληνοβουδιστική αναπαράσταση του Βούδα, καθισμένου στα αριστερά μιας απεικόνισης του [Βαζραπάνι|Βατζραπάνι με τη μορφή του ελληνικού θεού Ηρακλή . ]]
Ο Ινδοέλληνας βασιλιάς Μένανδρος Α΄ έδιωξε τους Ελληνο-Βακτριανούς από την Γανδάρα και πέρα από τον Ινδοκαύκασο και έγινε βασιλιάς λίγο μετά τη νίκη του.

Η αυτοκρατορία του επέζησε κατακερματισμένη μέχρι που ο τελευταίος ανεξάρτητος Έλληνας βασιλιάς, Στράτων Β΄, εξαφανίστηκε γύρω στο 10 μ.Χ. Γύρω στο 125 π.Χ., ο Ελληνο-Βακτριανός βασιλιάς Ηλιοκλής, γιος του Ευκρατίδη, έφυγε από την εισβολή των Γιουέζι στη Βακτριανή και εγκαταστάθηκε στη Γανδάρα, ωθώντας τους Ινδοέλληνες ανατολικά του ποταμού Τζέλουμ. Ο τελευταίος γνωστός Ινδο-Έλληνας ηγεμόνας ήταν ο Θεοδάμας, από την περιοχή Μπατζαούρ της Γανδάρα, ο οποίος αναφέρεται σε σφραγίδα του 1ου αιώνα μ.Χ., που έφερε την χαρόστι επιγραφή *Su Theodamasa* («*Συ»* ήταν η ελληνική μεταγραφή του βασιλικού τίτλου των Κοσσανών «*Shau»* («σάχης», «Βασιλιάς»).

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η συγχώνευση ελληνιστικών και νοτιοασιατικών μυθολογικών, καλλιτεχνικών και θρησκευτικών στοιχείων γίνεται πιο εμφανής, ειδικά στην περιοχή της Γανδάρας.

Οι ντόπιοι Έλληνες ηγεμόνες εξακολουθούσαν να ασκούν μια αδύναμη και επισφαλή εξουσία κατά μήκος της παραμεθόριας περιοχής, αλλά τα τελευταία απομεινάρια των Ελληνοϊνδών ηγεμόνων εξοντώθηκαν από έναν λαό γνωστό στους παλιούς Κινέζους ως Γιέου-Τσι. 

### Ινδο-Σκυθικό Βασίλειο
[αριστερά|μικρογραφία|Ένα από τα ανάγλυφα που απεικονίζει Σκύθες στρατιώτες να χορεύουν. [Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ.]]
Οι Ινδοσκύθες κατάγονταν από τους Σάκες (Σκύθες), που μετανάστευσαν από την Κεντρική Ασία στη Νότια Ασία από τα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. έως τον 1ο αιώνα π.Χ. Εκτόπισαν τους Ινδοέλληνες και κυβέρνησαν ένα βασίλειο, που εκτεινόταν από τη Γανδάρα έως τη Μαθούρα. Ο πρώτος Ινδοσκύθης βασιλιάς Μαύης εγκαθίδρυσε την ηγεμονία τους κατακτώντας ινδοελληνικά εδάφη. Η δύναμη των ηγεμόνων μειώθηκε μετά την ήττα από τον Τσαντραγκούπτα Β' της Αυτοκρατορίας Γκούπτα τον 4ο αιώνα. 

### Ινδοπαρθικό Βασίλειο
[μικρογραφία|Αρχαίο [Βουδιστές|βουδιστικό μοναστήρι Ταχτ-ι-Μπαχί ( Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ) που κατασκευάστηκε από τους Ινδοπάρθους.]]
Το Ινδοπαρθικό βασίλειο κυβερνήθηκε από τη δυναστεία των Γονδοφαριδών, η οποία πήρε το όνομά της από τον πρώτο ηγεμόνα της, τον Γονδοφάρη. Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας τους, οι κορυφαίοι Γονδοφαρίδες βασιλείς είχαν την Ταξίλα (στη σημερινή επαρχία Παντζάμπ του Πακιστάν) ως κατοικία τους, αλλά κατά τα τελευταία χρόνια της ύπαρξής τους η πρωτεύουσά τους μετατοπίστηκε μεταξύ Καμπούλ και Πεσαβάρ. Αυτοί οι βασιλείς παραδοσιακά αναφέρονται ως Ινδοπάρθοι, καθώς τα νομίσματά τους ήταν συχνά εμπνευσμένα από τη δυναστεία των Αρσακιδών, αλλά πιθανότατα ανήκαν σε ευρύτερες ομάδες ιρανικών φυλών, που ζούσαν ανατολικά της κυρίως Παρθίας, και δεν υπάρχουν στοιχεία ότι όλοι οι βασιλείς που ανέλαβαν τον τίτλο *Γονδοφάρης*, που σημαίνει «Κάτοχος της Δόξας», ήταν καν συγγενείς.

### Αυτοκρατορία Κουσάν
[αριστερά|μικρογραφία|225x225εσ|Η [στούπα Κανίσκα της Πεσαβάρ κάποτε φύλαγε ιερά βουδιστικά λείψανα.]]
Οι νομάδες Γιουεζί είχαν εκδιώξει τους Σάκες από τα υψίπεδα της Κεντρικής Ασίας και οι ίδιοι αναγκάστηκαν να κινηθούν νότια από τους νομάδες Σιονγκνού. Μια ομάδα ανέλαβε την ηγεσία και ο αρχηγός της, Καδφίσης Α΄, κατέλαβε τεράστιες περιοχές που εκτείνονταν νότια μέχρι την κοιλάδα της Καμπούλ. Ο γιος του, Καδφίσης Β΄, κατέκτησε τη βορειοδυτική Ινδία, την οποία κυβέρνησε μέσω των στρατηγών του. Οι άμεσοι διάδοχοί του ήταν οι θρυλικοί Ινδουιστές βασιλιάδες: Κανίσκα, Χουβίσκα και Βασούσκα ή Βασουντέβα, από τους οποίους ο πρώτος βασίλευσε σε μια περιοχή που εκτεινόταν ανατολικά μέχρι το Μπενάρες, νότια μέχρι τη Μάλβα, και περιλάμβανε επίσης τη Βακτρία και την κοιλάδα της Καμπούλ. Οι χρονολογίες τους εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο διαφωνίας, αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι βασίλευσαν στις αρχές της χριστιανικής εποχής. Σε αυτή την περίοδο μπορούν να αποδοθούν τα ωραία αγάλματα και τα ανάγλυφα που βρέθηκαν στην Γκαντάρα και την Ουντιάνα. Υπό τον διάδοχο του Χουβίσκα, Βασούσκα, οι κυριαρχίες των Κουσάν βασιλιάδων συρρικνώθηκαν. 

### Δυναστείες Σαχί
[μικρογραφία|Ιππέας σε νόμισμα του Σπαλαπάτι, δηλαδή του «πολεμάρχου» των Ινδουιστών Σαχί. Το κάλυμμα κεφαλής έχει ερμηνευτεί ως [τουρμπάνι.]]
Οι Σαχί κυβέρνησαν την Γανδάρα μέχρι το 870, όταν ανατράπηκαν από τους Ινδοσαχί. Πιστεύεται ότι ανήκουν στη φυλή Ούτι/Ότι, δηλαδή στον λαό της Οντιάνα (σύγχρονη Σουάτ) στην Γκαντάρα, αν και αναφέρονται επίσης με διάφορους τρόπους ως Βραχμάνοι ή Κσατρία. 

Ο πρώτος βασιλιάς Καλάρ μετέφερε την πρωτεύουσα στην Ουνταμπαντχαπούρα από την Καμπούλ, στο σύγχρονο χωριό Χουντ για τη νέα του πρωτεύουσα. Στο απόγειό του, το βασίλειο εκτεινόταν στην κοιλάδα της Καμπούλ, την Γανδάρα και το δυτικό Παντζάμπ υπό τον Τζαγιαπάλα. Ο Τζαγιαπάλα διέκρινε κίνδυνο στην ενοποίηση των Γαζναβιδών και εισέβαλε στην πρωτεύουσά τους, την Γκαζνί, τόσο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σεμπουκτίγκιν όσο και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου του, Μαχμούντ, γεγονός που ξεκίνησε τους αγώνες μεταξύ των Μουσουλμάνων Γκαζναβιδών και των Σαχί. Ο Σεμπούκ Τιγκίν, ωστόσο, τον νίκησε και αναγκάστηκε να πληρώσει αποζημίωση. Ο Τζαγιαπάλα αθέτησε την πληρωμή και βγήκε ξανά στο πεδίο της μάχης. Ο Τζαγιαπάλα, ωστόσο, έχασε τον έλεγχο ολόκληρης της περιοχής μεταξύ της κοιλάδας της Καμπούλ και του ποταμού Ινδού. 

Το έτος 1001, λίγο μετά την άνοδο του Σουλτάνου Μαχμούντ στην εξουσία και την κατάληψη των Καραχανιδών βόρεια του Ινδοκαύκασου, ο Τζαϊπάλ επιτέθηκε ξανά στη Γκαζνί και υπέστη άλλη μια ήττα από τις ισχυρές δυνάμεις των Γαζναβιδών κοντά στη σημερινή Πεσαβάρ. Μετά τη Μάχη της Πεσαβάρ, πέθανε από τύψεις που οι υπήκοοί του έφεραν καταστροφή και ντροπή στη δυναστεία των Σαχί.

Τον Τζαγιαπάλα διαδέχθηκε ο γιος του, Ανανταπάλα, ο οποίος μαζί με άλλες επόμενες γενιές της δυναστείας Σαχί συμμετείχε σε διάφορες ανεπιτυχείς εκστρατείες εναντίον των Γαζναβιδών που προελαύνουν, αλλά δεν τα κατάφεραν. Οι Ινδουιστές ηγεμόνες τελικά αυτοεξορίστηκαν στους λόφους Σιουάλικ του Κασμίρ. 

### Γαζναβίδες
Μετά τη μάχη της Πεσαβάρ, ο Μαχμούντ της Γκαζνί είχε εξασφαλίσει τον έλεγχο των νότιων περιοχών της Παχτούνχουα. Επίσης, τα έτη 1024 και 1025 έκανε επιδρομές στους Παστούν. Οι απόγονοί του βασίλευσαν μέχρι το 1179, όταν ο Μωάμεθ της Γκορ κατέλαβε την Πεσαβάρ καθιστώντας την μέρος της επεκτεινόμενης Αυτοκρατορίας των Γκουριδών.

### Σουλτανάτο του Δελχί
Μετά την εισβολή των Γκουριδών, πέντε άσχετες ετερογενείς δυναστείες κυβέρνησαν το Σουλτανάτο του Δελχί διαδοχικά: η δυναστεία των Μαμελούκων (1206–1290), η δυναστεία των Χαλτζί (1290–1320), η δυναστεία των Τουγλάκ (1320–1414), η δυναστεία των Σαγίντ (1414–1451) και η δυναστεία των Λόντι (1451–1526). 

Εν τω μεταξύ, οι Παστούν εμφανίστηκαν πλέον ως πολιτικός παράγοντας. Στα τέλη του 14ου αιώνα, είχαν εδραιωθεί σταθερά στα σημερινά δημογραφικά τους στοιχεία νότια του Κοχάτ και το 1451 η άνοδος του Μπαχλόλ Λόντι στον θρόνο του Δελχί τους έδωσε κυρίαρχη θέση στη Βόρεια Ινδία. Οι φυλές Γιουσουφζάι από τις κοιλάδες της Καμπούλ και της Τζαλαλαμπάντ άρχισαν να μεταναστεύουν στην κοιλάδα της Πεσαβάρ από τον 15ο αιώνα και εκτόπισαν τους Σουάτι της συνομοσπονδίας Μπιτάνι και τις φυλές Ντιλαζάκ Παστούν πέρα από τον ποταμό Ινδό προς την περιφέρεια Χαζάρα.

### Μογγολική Αυτοκρατορία της Ινδίας
[μικρογραφία|Δωρεά του Τζαμιού Μοχάμπατ Χαν από [Αλί Μαρντάν Χαν|τον Μοχάμπατ Χαν μπιν Αλί Μαρντάν Χαν το 1630, η πρόσοψη από λευκό μάρμαρο του Τζαμιού Μοχάμπατ Χαν είναι ένα από τα πιο εμβληματικά αξιοθέατα της Πεσαβάρ.]]
Η επικυριαρχία των Μουγκάλ στην περιοχή εγκαθιδρύθηκε εν μέρει, αφότου ο Μπαμπάρ, ιδρυτής της Αυτοκρατορίας, εισέβαλε στην περιοχή το 1505 μ.Χ. μέσω του Περάσματος Χεμπέρ. Η Αυτοκρατορία σημείωσε τη σημασία της περιοχής ως αδύναμο σημείο στην άμυνα της αυτοκρατορίας της και αποφάσισε να κρατήσει την Πεσαβάρ και την Καμπούλ πάση θυσία από τυχόν απειλές από τους Ουζμπέκους Σαϊμπανίδες. 

Αναγκάστηκε να υποχωρήσει δυτικά προς την Καμπούλ, αλλά επέστρεψε για να νικήσει τους Λόντι τον Ιούλιο του 1526, όταν κατέλαβε την Πεσαβάρ από τον Νταουλάτ Χαν Λόντι, αν και η περιοχή δεν θεωρήθηκε ποτέ πλήρως υποταγμένη. 

Υπό τη βασιλεία του γιου του Μπαμπάρ, Χουμαγιούν, η άμεση κυριαρχία των Μουγκάλ αμφισβητήθηκε για λίγο με την άνοδο του αυτοκράτορα Παστούν, Σερ Σαχ Σούρι, ο οποίος ξεκίνησε την κατασκευή του διάσημου Μεγάλου Οδικού Άξονα, που συνδέει την Καμπούλ του Αφγανιστάν με την Τσιταγκόνγκ του Μπαγκλαντές, σε απόσταση άνω των 2.000 μιλίων ανατολικά. Αργότερα, οι τοπικοί ηγεμόνες ορκίστηκαν για άλλη μια φορά πίστη στον αυτοκράτορα των Μουγκάλ.

Οι φυλές Γιουσουφζάι εξεγέρθηκαν εναντίον των Μουγκάλ κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του 1667 και ενεπλάκησαν σε μάχες με τάγματα Μουγκάλ στην Πεσαβάρ και το Άτοκ. Οι φυλές Αφρίντι αντιστάθηκαν στην κυριαρχία των Αουρανγκζέμπ κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης των Αφρίντι της δεκαετίας του 1670. Οι Αφρίντι έσφαξαν ένα τάγμα Μουγκάλ στο Πέρασμα Χεμπέρ το 1672 και έκλεισαν το πέρασμα από επικερδείς εμπορικές οδούς. Μετά από μια άλλη σφαγή τον χειμώνα του 1673, οι στρατοί των Μουγκάλ με επικεφαλής τον ίδιο τον Αυτοκράτορα Αουρανγκζέμπ ανέκτησαν τον έλεγχο ολόκληρης της περιοχής το 1674 και δελέασαν τους ηγέτες των φυλών με διάφορα βραβεία, προκειμένου να τερματίσουν την εξέγερση. 

Αναφερόμενος ως ο «Πατέρας της παστού λογοτεχνίας» και καταγόμενος από την Άκορα Χατάκ, ο πολεμιστής-ποιητής Χουσάλ Χατάκ συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση και έγινε γνωστός για τα ποιήματά του, τα οποία εξυμνούσαν τους επαναστατημένους πολεμιστές Παστούν. 

Στις 18 Νοεμβρίου 1738, η Πεσαβάρ καταλήφθηκε από τον κυβερνήτη Ναουάμπ Νασίρ Χαν από τους στρατούς των Αφσαριδών κατά τη διάρκεια της περσικής εισβολής στην Αυτοκρατορία των Μουγκάλ υπό τον Ναντέρ Σαχ.

### Αυτοκρατορία Ντουρανί
[μικρογραφία|Το φρούριο Μπάλα Χισάρ στην Πεσαβάρ. Το φρούριο χρησιμοποιήθηκε ως βασιλική κατοικία για την [Αυτοκρατορία των Ντουρανί|Αυτοκρατορία Ντουρανί.]]
Η περιοχή στη συνέχεια έπεσε υπό την κυριαρχία του Αχμάντ Σαχ Ντουρανί, ιδρυτή της Αυτοκρατορίας Ντουρανί, μετά από μια μεγάλη εννιαήμερη συνέλευση ηγετών. Το 1749, ο Μουγκάλ ηγέτης αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη Σινδ, την περιοχή Παντζάμπ και τον σημαντικό ποταμό Ινδό στον Αχμάντ Σαχ, προκειμένου να σώσει την πρωτεύουσά του από την επίθεση των Ντουρανί. Ο Αχμάντ Σαχ εισέβαλε στα απομεινάρια της Αυτοκρατορίας για τρίτη φορά και στη συνέχεια για τέταρτη, εδραιώνοντας τον έλεγχο των περιοχών Κασμίρ και Παντζάμπ. Το 1757, κατέλαβε το Δελχί και λεηλάτησε τη Ματούρα,  αλλά επέτρεψε στη δυναστεία των Μουγκάλ να παραμείνει στον ονομαστικό έλεγχο της πόλης, εφόσον ο ηγεμόνας αναγνώριζε την επικυριαρχία του Αχμάντ Σαχ στην Παντζάμπ, τη Σινδ και το Κασμίρ. Αφήνοντας τον δεύτερο γιο του, τον Τιμούρ Σαχ, να διαφυλάξει τα συμφέροντά του, ο Αχμάντ Σαχ έφυγε από την Ινδία για να επιστρέψει στο Αφγανιστάν.

Η κυριαρχία τους διακόπηκε από μια σύντομη εισβολή των Ινδουιστών Μαράτα, οι οποίοι κυβέρνησαν την περιοχή μετά τη Μάχη της Πεσαβάρ το 1758 για έντεκα μήνες μέχρι τις αρχές του 1759, όταν αποκαταστάθηκε η κυριαρχία των Ντουρανί.

Υπό τη βασιλεία του Σαχ Τιμούρ, επανεισήχθη η πρακτική να χρησιμοποιείται η Καμπούλ ως θερινή πρωτεύουσα και η Πεσαβάρ ως χειμερινή. Το φρούριο Μπάλα Χισάρ της Πεσαβάρ χρησίμευε ως κατοικία των βασιλιάδων Ντουρανί στην Πεσαβάρ.

Ο Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί έγινε βασιλιάς και γρήγορα προσπάθησε να καταλάβει την Πεσαβάρ από τον ετεροθαλή αδελφό του, Σαχ Σουτζά Ντουρανί. Ο Σαχ Σουτζά ανακηρύχθηκε βασιλιάς το 1803 και ανακατέλαβε την Πεσαβάρ, ενώ ο Μαχμούντ Σαχ φυλακίστηκε στο φρούριο Μπαλά Χισάρ μέχρι την τελική του απόδραση. Το 1809, οι Βρετανοί έστειλαν έναν απεσταλμένο στην αυλή του Σαχ Σουτζά στην Πεσαβάρ σηματοδοτώντας την πρώτη διπλωματική συνάντηση μεταξύ Βρετανών και Αφγανών. Ο Μαχμούντ Σαχ συμμάχησε με τους *Μπαρακζάι* Παστούν και συγκέντρωσε στρατό το 1809 και κατέλαβε την Πεσαβάρ από τον ετεροθαλή αδελφό του, Σαχ Σουτζά, εγκαθιδρύοντας τη δεύτερη βασιλεία του Μαχμούντ Σαχ, η οποία διήρκεσε έως το 1818.

### Αυτοκρατορία των Σιχ
Ο Ραντζίτ Σινγκ εισέβαλε στην Πεσαβάρ το 1818 και την κατέλαβε από την Αυτοκρατορία Ντουρανί. Η Αυτοκρατορία των Σιχ με έδρα τη Λαχόρη δεν εξασφάλισε αμέσως τον άμεσο έλεγχο της περιοχής της Πεσαβάρ, αλλά μάλλον πλήρωσε ονομαστικό φόρο υποτέλειας στον Τζεχαντάντ Χαν του Χατάκ, ο οποίος διορίστηκε από τον Ραντζίτ Σινγκ κυβερνήτης της περιοχής.

Μετά την αναχώρηση του Ραντζίτ Σινγκ από την περιοχή, η κυριαρχία του Χάτακ υπονομεύτηκε και η εξουσία καταλήφθηκε από τον Γιαρ Μουχάμαντ Χαν. Το 1823, ο Ραντζίτ Σινγκ επέστρεψε για να καταλάβει την Πεσαβάρ και συναντήθηκε με τους στρατούς του Αζίμ Χαν στη Νούσερα. Μετά τη νίκη των Σιχ στη Μάχη της Νούσερα, ο Ραντζίτ Σινγκ ανακατέλαβε την Πεσαβάρ. Αντί να επαναδιορίσει τον Τζεχαντάντ Χαν του Χατάκ, ο Ραντζίτ Σινγκ επέλεξε τον Γιαρ Μουχάμαντ Χαν για να κυβερνήσει ξανά την περιοχή.

Η Αυτοκρατορία των Σιχ προσάρτησε τα κάτω μέρη της περιοχής Χεμπέρ Παχτούνχουα μετά την προέλαση των στρατών του Χάρι Σινγκ Νάλουα. Μια προσπάθεια του Ντοστ Μουαμάντ Χαν να ανακαταλάβει την Πεσαβάρ το 1835 απέτυχε, όταν ο στρατός του αρνήθηκε να εμπλακεί σε μάχη με τους Νταλ Χάλσα. Ο γιος του, Μοχάμεντ Ακμπάρ Χαν, ενεπλάκη με τις δυνάμεις των Σιχ στη Μάχη του Τζαμρούντ το 1837, στην οποία σκοτώθηκε ο εξέχων διοικητής των Σιχ, Χάρι Σινγκ.

Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Σιχ, ένας Ιταλός ονόματι Πάολο Αβιτάμπιλε διορίστηκε διοικητής της Πεσαβάρ το 1838 και μνημονεύεται για την επιβολή φόβου που επέβαλε εκεί. Το διάσημο Μαχαμπάτ Χαν της πόλης, που χτίστηκε το 1630, υπέστη σοβαρές ζημιές και βεβηλώθηκε από τους Σιχ, οι οποίοι επίσης ανοικοδόμησαν το φρούριο Μπάλα Χισάρ κατά την κατοχή της Πεσαβάρ.

### Βρετανικές Ινδίες
αριστερά|μικρογραφία|Λιθογραφία του περάσματος Χέμπερ της αποικιακής εποχής, κατασκευασμένη το 1848 από τον Τζέιμς Ράτρεϊ.
Η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών νίκησε τους Σιχ κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Αγγλο-Σιχ Πολέμου το 1849 και ενσωμάτωσε μικρά τμήματα της περιοχής στην επαρχία Παντζάμπ. Ενώ η Πεσαβάρ ήταν το πεδίο μιας μικρής εξέγερσης εναντίον των Βρετανών κατά τη διάρκεια της Ανταρσίας του 1857, οι τοπικές φυλές Παστούν σε όλη την περιοχή παρέμειναν γενικά ουδέτερες ή υποστηρικτικές των Βρετανών, καθώς απεχθάνονταν τους Σιχ, σε αντίθεση με άλλα μέρη της Βρετανικής Ινδίας, που εξεγέρθηκαν εναντίον των Βρετανών. Ωστόσο, ο βρετανικός έλεγχος τμημάτων της περιοχής αμφισβητήθηκε συστηματικά από μέλη των φυλών Ουαζίρ στο Ουαζιριστάν και άλλες φυλές Παστούν, οι οποίες αντιστάθηκαν σε οποιαδήποτε ξένη κατοχή μέχρι τη δημιουργία του Πακιστάν. 

Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, τα επίσημα όρια της περιοχής Χεμπέρ Παχτούνχουα δεν είχαν ακόμη καθοριστεί, καθώς η περιοχή διεκδικούνταν ακόμη από το Βασίλειο του Αφγανιστάν. Μόλις το 1893 οι Βρετανοί οριοθέτησαν τα σύνορα με το Αφγανιστάν βάσει συνθήκης που συμφωνήθηκε από τον Αφγανό βασιλιά, Αμπντούρ Ραχμάν Χαν, μετά τον Β' Αγγλο-Αφγανικό Πόλεμο. Σε αρκετά πριγκιπάτα εντός των ορίων της περιοχής επετράπη να διατηρήσουν την αυτονομία τους υπό τους όρους διατήρησης φιλικών δεσμών με τους Βρετανούς. 

Καθώς η βρετανική πολεμική προσπάθεια κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου απαιτούσε την ανακατανομή πόρων από τη βρετανική Ινδία στα ευρωπαϊκά πολεμικά μέτωπα, ορισμένοι φυλές από το Αφγανιστάν διέσχισαν τη Γραμμή Ντουράντ το 1917 για να επιτεθούν σε βρετανικές θέσεις σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν εδάφη και να αποδυναμώσουν τη νομιμότητα των συνόρων. Η εγκυρότητα της Γραμμής Ντουράντ, ωστόσο, επιβεβαιώθηκε εκ νέου το 1919 από την αφγανική κυβέρνηση με την υπογραφή της Συνθήκης του Ραβαλπίντι, η οποία τερμάτισε τον Γ' Αγγλο-Αφγανικό Πόλεμο, έναν πόλεμο, στον οποίο οι φυλές των Βαζίρ συμμάχησαν με τις δυνάμεις του βασιλιά Αμανουλάχ του Αφγανιστάν στην αντίστασή τους στη βρετανική κυριαρχία. Οι Ουαζίρ και άλλες φυλές, εκμεταλλευόμενοι την αστάθεια στα σύνορα, συνέχισαν να αντιστέκονται στη βρετανική κατοχή μέχρι το 1920, ακόμη και μετά την υπογραφή συνθήκης ειρήνης από το Αφγανιστάν με τους Βρετανούς.

Οι βρετανικές εκστρατείες για την υποταγή των φυλών κατά μήκος της Γραμμής Ντουράντ, καθώς και τρεις αγγλο-αφγανικοί πόλεμοι, έκαναν τα ταξίδια μεταξύ του Αφγανιστάν και των πυκνοκατοικημένων ενδοχωρών της Χεμπέρ Παχτούνχουα ολοένα και πιο δύσκολα. Οι δύο περιοχές ήταν σε μεγάλο βαθμό απομονωμένες η μία από την άλλη από την έναρξη του Β' Αγγλο-Αφγανικού πολέμου το 1878 μέχρι την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, όταν η σύγκρουση κατά μήκος των αφγανικών συνόρων διαλύθηκε σε μεγάλο βαθμό. Ταυτόχρονα, οι Βρετανοί συνέχισαν τα μεγάλα δημόσια έργα τους στην περιοχή και επέκτειναν τον Σιδηρόδρομο της Μεγάλης Ινδικής Χερσονήσου στην περιοχή, ο οποίος συνέδεε τη σύγχρονη περιοχή με τις πεδιάδες της Ινδίας στα ανατολικά. Άλλα έργα, όπως η Γέφυρα Άτοκ, το Πανεπιστήμιο Ισλάμια, ο Σιδηρόδρομος Χεμπέρ και η ίδρυση στρατωνίων στην Πεσαβάρ, το Κοχάτ, το Μαρντάν και τη Νούσερα, εδραίωσαν περαιτέρω τη βρετανική κυριαρχία στην περιοχή. Το 1901, οι Βρετανοί χάραξαν τα βορειοδυτικά τμήματα της επαρχίας Παντζάμπ για να δημιουργήσουν την Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία, η οποία μετονομάστηκε σε «Χεμπέρ Παχτούνχουα» το 2010.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία ήταν «θέατρο επανειλημμένων βιαιοπραγιών εναντίον των Ινδουιστών». Κατά την περίοδο της ανεξαρτησίας, υπήρχε στην επαρχία μια υπουργία υπό την ηγεσία του Κογκρέσου, η οποία διοικούνταν από κοσμικούς ηγέτες Παστούν, συμπεριλαμβανομένου του Μπάτσα Χαν, ο οποίος προτιμούσε την ένωση με την Ινδία αντί για το Πακιστάν. Η κοσμική ηγεσία των Παστούν ήταν επίσης της άποψης ότι εάν η ένωση με την Ινδία δεν ήταν επιλογή, τότε θα έπρεπε να ασπαστούν την υπόθεση ενός ανεξάρτητου εθνοτικού κράτους Παστούν αντί για το Πακιστάν.  Τον Ιούνιο του 1947, οι Μιρζαλί Χαν, Μπάτσα Χαν και άλλοι Χουντάι Χιντματγκάρ ψήφισαν το Ψήφισμα Μπάννου απαιτώντας να δοθεί στους Παστούν η επιλογή να έχουν ένα ανεξάρτητο κράτος Παστούν που να περιλαμβάνει όλα τα εδάφη της Βρετανικής Ινδίας με πλειοψηφία Παστούν, αντί να υποχρεωθούν να ενταχθούν στο νέο κράτος του Πακιστάν. Ωστόσο, οι Βρετανικές Ινδίες αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με την απαίτηση αυτού του ψηφίσματος, καθώς η αποχώρησή τους από την περιοχή απαιτούσε από τις περιοχές υπό τον έλεγχό τους να επιλέξουν είτε να ενταχθούν στην Ινδία είτε στο Πακιστάν, χωρίς τρίτη επιλογή. Μέχρι το 1947, οι εθνικιστές Παστούν υποστήριζαν μια ενωμένη Ινδία και καμία εξέχουσα φωνή δεν υποστήριζε μια ένωση με το Αφγανιστάν.

Η κοσμική στάση του Μπάτσα Χαν είχε προκαλέσει ρήξη μεταξύ των ουλεμά της Τζαμιάτ Ουλεμά Χιντ και των Χουντάι Χιντματγκάρ του Μπάτσα Χαν.
[δεξιά|μικρογραφία|221x221εσ|Ο Μπάτσα Χαν με [Μαχάτμα Γκάντι|τον Μαχάτμα Γκάντι]]
Υπήρχαν και άλλες εντάσεις στην περιοχή, ιδιαίτερα εκείνες που αφορούσαν αναταραχές από μέλη της φυλής Παστούν εναντίον της αυτοκρατορικής κυβέρνησης. Για παράδειγμα, το 1936, ένα βρετανικό ινδικό δικαστήριο αποφάνθηκε κατά του γάμου μιας ινδουίστριας κοπέλας, που φέρεται να είχε ασπαστεί το Ισλάμ στο Μπάννου, αφού η οικογένεια του κοριτσιού υπέβαλε αγωγή για απαγωγή και αναγκαστική μεταστροφή. Η απόφαση βασίστηκε στο γεγονός ότι το κορίτσι ήταν ανήλικο και κλήθηκε να λάβει την απόφασή της για μεταστροφή και γάμο μετά την ενηλικίωση. Μέχρι τότε της ζητήθηκε να ζήσει με τρίτο πρόσωπο. Αφού η οικογένεια του κοριτσιού υπέβαλε αγωγή, το δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ της οικογένειας εξοργίζοντας τους ντόπιους Μουσουλμάνους, που αργότερα ηγήθηκαν επιθέσεων εναντίον της Ταξιαρχίας Μπάννου. 

Τέτοιες αντιπαραθέσεις πυροδότησαν αντιινδουιστικά αισθήματα μεταξύ του μουσουλμανικού πληθυσμού της επαρχίας.  Μέχρι το 1947 η πλειοψηφία των ουλεμά στην επαρχία άρχισε να υποστηρίζει την ιδέα του Πακιστάν από τον Μουσουλμανικό Σύνδεσμο. 

Αμέσως πριν από τη διχοτόμηση της Ινδίας το 1947, οι Βρετανοί διεξήγαγαν δημοψήφισμα για να επιτρέψουν στους ψηφοφόρους να επιλέξουν μεταξύ της ένταξης στην Ινδία ή του Πακιστάν. Η ψηφοφορία ξεκίνησε στις 6 Ιουλίου 1947 και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος δημοσιοποιήθηκαν στις 20 Ιουλίου 1947. Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, υπήρχαν 572.798 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι, εκ των οποίων 289.244 (99,02%) ψήφοι έδωσαν υπέρ του Πακιστάν, ενώ 2.874 (0,98%) ψήφοι έδωσαν υπέρ της Ινδίας. Ο Μουσουλμανικός Σύνδεσμος κήρυξε τα αποτελέσματα έγκυρα, καθώς πάνω από το ήμισυ όλων των επιλέξιμων ψηφοφόρων υποστήριξε τη συγχώνευση με το Πακιστάν. 

Ο τότε πρωθυπουργός Δρ. Χαν Σαχίμπ μποϊκόταρε το δημοψήφισμα μαζί με άλλες πλευρές, επικαλούμενοι ότι δεν υπήρχαν οι επιλογές ανεξαρτησίας ή ένταξης στο Αφγανιστάν.

Η έκκλησή τους για μποϊκοτάζ είχε αποτέλεσμα, καθώς, σύμφωνα με μια εκτίμηση, η συνολική προσέλευση στο δημοψήφισμα ήταν 15% χαμηλότερη από τη συνολική προσέλευση στις εκλογές του 1946, αν και πάνω από το ήμισυ όλων των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων υποστήριξαν την ένωση με το Πακιστάν. 

Ο Μπάτσα Χαν ορκίστηκε πίστη στο νέο κράτος του Πακιστάν το 1947 και στη συνέχεια εγκατέλειψε τους στόχους του για ένα ανεξάρτητο Παστουνιστάν και μια ενωμένη Ινδία υπέρ της υποστήριξης της αυξημένης αυτονομίας εντός του Πακιστάν. Στη συνέχεια συνελήφθη αρκετές φορές για την αντίθεσή του στην ισχυρή συγκεντρωτική διακυβέρνηση. Αργότερα ισχυρίστηκε ότι «το Παστουνιστάν δεν ήταν ποτέ πραγματικότητα». Η ιδέα του Παστουνιστάν δεν βοήθησε ποτέ τους Παστούν και μόνο ταλαιπωρία τους προκάλεσε. Ισχυρίστηκε επίσης ότι «οι διαδοχικές κυβερνήσεις του Αφγανιστάν εκμεταλλεύτηκαν την ιδέα μόνο για τους δικούς τους πολιτικούς στόχους». 

### Μετά την ανεξαρτησία
Υπήρχαν εντάσεις μεταξύ Πακιστάν και Αφγανιστάν από τότε που το Αφγανιστάν ψήφισε κατά της ένταξης του Πακιστάν στα Ηνωμένα Έθνη το 1948. Μετά τη δημιουργία του Πακιστάν το 1947, το Αφγανιστάν ήταν το μόνο μέλος των Ηνωμένων Εθνών που ψήφισε κατά της ένταξης του Πακιστάν στον ΟΗΕ λόγω των ισχυρισμών της Καμπούλ για τα εδάφη των Παστούν στην πακιστανική πλευρά της Γραμμής Ντουράντ .  Η κήρυξη της Γραμμής Ντουράντ ως άκυρη από το Αφγανιστάν το 1949 οδήγησε σε συνοριακές εντάσεις με το Πακιστάν. Οι κυβερνήσεις του Αφγανιστάν αρνούνται περιοδικά να αναγνωρίσουν την κληρονομιά του Πακιστάν από τις βρετανικές συνθήκες σχετικά με την περιοχή. Όπως είχε συμφωνηθεί από τις αφγανικές κυβερνήσεις μετά τον Δεύτερο Αγγλο-Αφγανικό Πόλεμο και μετά τη συνθήκη που τερμάτισε τον Γ' Αγγλο-Αφγανικό Πόλεμο, δεν υπήρχε καμία επιλογή για την παραχώρηση της περιοχής στους Αφγανούς, παρόλο που το Αφγανιστάν συνέχιζε να διεκδικεί ολόκληρη την περιοχή, καθώς ήταν μέρος της Αυτοκρατορίας Ντουρανί πριν από την κατάκτηση της περιοχής από τους Σιχ το 1818. 

Κατά τη δεκαετία του '50, το Αφγανιστάν υποστήριξε το Κίνημα του Παστουνιστάν, ένα αποσχιστικό κίνημα που δεν κατάφερε να κερδίσει ουσιαστική υποστήριξη μεταξύ των φυλών της Βορειοδυτικής Συνοριακής Επαρχίας. Η άρνηση του Αφγανιστάν να αναγνωρίσει τη Γραμμή Ντουράντ και η επακόλουθη υποστήριξή του στο Κίνημα του Παστουνιστάν έχουν αναφερθεί ως η κύρια αιτία των εντάσεων μεταξύ των δύο χωρών από την ανεξαρτησία του Πακιστάν. 

Μετά τον Αφγανο-Σοβιετικό πόλεμο, η Χέμπερ Παχτούνχουα έχει γίνει μια από τις περιοχές με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Έχει αναφερθεί ότι η επαρχία αντιμετωπίζει προβλήματα όπως σχολεία που καταρρέουν, ανύπαρκτη υγειονομική περίθαλψη και έλλειψη οποιασδήποτε άρτιας υποδομής, ενώ περιοχές όπως το Ισλαμαμπάντ και το Ραβαλπίντι λαμβάνουν χρηματοδότηση κατά προτεραιότητα. 

Το 2010, το όνομα της επαρχίας άλλαξε. Ξεκίνησαν διαμαρτυρίες μεταξύ των ντόπιων της περιφέρειας Χαζάρα λόγω αυτής της αλλαγής, καθώς άρχισαν να απαιτούν τη δική τους επαρχία. Επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν και 100 τραυματίστηκαν σε διαμαρτυρίες στις 11 Απριλίου 2011. 

Η Επαρχιακή Συνέλευση ενέκρινε στις 28 Μαΐου 2018 νομοσχέδιο για τη συγχώνευση των Ομοσπονδιακά Διοικούμενων Φυλετικών Περιοχών, καθώς και των Επαρχιακά Διοικούμενων Φυλετικών Περιοχών μετά την έγκριση της 25ης Τροποποίησης του Συντάγματος του Πακιστάν από την εθνική νομοθετική εξουσία.  Υπογράφηκε σε νόμο στις 31 Μαΐου από τον τότε Πρόεδρο του Πακιστάν Μαμνούν Χουσεΐν, γεγονός που ολοκλήρωσε επίσημα τη διαδικασία διοικητικής συγχώνευσης.

## Γεωγραφία
μικρογραφία|Τα βόρεια τμήματα της επαρχίας διαθέτουν δάση και εντυπωσιακά ορεινά τοπία, όπως στην περιοχή Σουάτ.
Η περιοχή βρίσκεται κυρίως στο ιρανικό υψίπεδο και αποτελεί το σημείο, όπου οι πλαγιές των βουνών του Ινδοκαύκασου στην ευρασιατική πλάκα δίνουν τη θέση τους στους λόφους, που ποτίζονται από τον Ινδό και πλησιάζουν τη Νότια Ασία. Αυτή η κατάσταση έχει οδηγήσει σε σεισμική δραστηριότητα στο παρελθόν. Το διάσημο πέρασμα Χεμπέρ συνδέει την επαρχία με το Αφγανιστάν, ενώ η γέφυρα Κοχάλα αποτελεί σημαντικό σημείο διέλευσης πάνω από τον ποταμό Τζελούμ στα ανατολικά.

Γεωγραφικά, η επαρχία θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο ζώνες: τη βόρεια ζώνη, που εκτείνεται από τις οροσειρές του Ινδοκαύκασου έως τα όρια της λεκάνης της Πεσαβάρ, και τη νότια ζώνη, που εκτείνεται από την Πεσαβάρ έως τη λεκάνη του Ντερατζάτ.

Η βόρεια ζώνη είναι κρύα και χιονισμένη τους χειμώνες με έντονες βροχοπτώσεις και ευχάριστα καλοκαίρια, με εξαίρεση τη λεκάνη της Πεσαβάρ, η οποία είναι ζεστή το καλοκαίρι και κρύα τον χειμώνα. Έχει μέτριες βροχοπτώσεις.

Η νότια ζώνη είναι άνυδρη με ζεστά καλοκαίρια και σχετικά κρύους χειμώνες και λίγες βροχοπτώσεις.  Οι λόφοι Σεΐχ Μπαντίν, μια προεξοχή από αργιλώδεις και ψαμμιτικούς λόφους, που εκτείνονται ανατολικά από τα βουνά Σουλαϊμάν μέχρι τον ποταμό Ινδό, χωρίζουν την περιοχή Ντέρα Ισμαήλ Χαν από τις πεδιάδες Μαρουάτ. Η υψηλότερη κορυφή της οροσειράς είναι το ασβεστολιθικό όρος Σεΐχ Μπαντίν, το οποίο προστατεύεται από το ομώνυμο Εθνικό Πάρκο. Κοντά στον ποταμό Ινδό, το τέρμα των λόφων είναι μια προεξοχή από ασβεστολιθικούς λόφους γνωστή ως λόφοι Καφίρ Κοτ, όπου βρίσκεται το αρχαίο ινδουιστικό συγκρότημα Καφίρ Κοτ.

Οι κυριότεροι ποταμοί που διασχίζουν την επαρχία είναι οι: Καμπούλ, Σουάτ, Τσιτράλ, Κουνάρ, Σιράν, Πανζκόρα, Μπάρα, Κουράμ, Ντορ, Χαρού, Γκομάλ και Ζομπ.

Οι χιονισμένες κορυφές και οι καταπράσινες κοιλάδες ασυνήθιστης ομορφιάς έχουν τεράστιες δυνατότητες για τουρισμό. 

### Κλίμα
Το κλίμα της Χέμπερ Παχτούνχουα ποικίλλει σημαντικά για μια περιοχή του μεγέθους της, καλύπτοντας τους περισσότερους από τους πολλούς κλιματικούς τύπους στο Πακιστάν. Η επαρχία, που εκτείνεται νότια από το πέρασμα Μπαρόγκιλ, καλύπτει σχεδόν έξι βαθμούς γεωγραφικού πλάτους. Είναι κυρίως ορεινή περιοχή. Η περιοχή Ντέρα Ισμαήλ Χαν είναι ένα από τα πιο ζεστά μέρη στη Νότια Ασία, ενώ στα βουνά στα βόρεια ο καιρός είναι ήπιος το καλοκαίρι και έντονα κρύος τον χειμώνα. Ο αέρας είναι γενικά πολύ ξηρός. Κατά συνέπεια, το ημερήσιο και ετήσιο εύρος θερμοκρασίας είναι αρκετά μεγάλο. 

Οι βροχοπτώσεις επίσης ποικίλλουν σημαντικά. Αν και μεγάλα τμήματα είναι συνήθως ξηρά, η επαρχία περιλαμβάνει επίσης τα πιο υγρά τμήματα του Πακιστάν στο ανατολικό της άκρο, ειδικά κατά την περίοδο των μουσώνων από τα μέσα Ιουνίου έως τα μέσα Σεπτεμβρίου.
δεξιά|μικρογραφία|Γκαμπράλ, Κοιλάδα Σουάτ
 

## Δημογραφικά στοιχεία
Η επαρχία φιλοξενεί το 16,9% του συνολικού πληθυσμού του Πακιστάν. Είχε πληθυσμό 40,9 εκατομμυρίων κατά την Απογραφή του Πακιστάν του 2023. Περίπου το 85% του πληθυσμού ζούσε σε αγροτικές περιοχές. 

Σύμφωνα με δημοσίευμα *της Dawn News* του 2025, βασισμένο σε στοιχεία που συγκέντρωσαν ο ερευνητικός οργανισμός Population Council, η UK Aid και ο Οργανισμός Πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών, είχε ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 2,38%. Σύμφωνα με τις δημογραφικές προβλέψεις, εάν ο τρέχων συνολικός ρυθμός γονιμότητας της επαρχίας, που είναι 4 παιδιά ανά γυναίκα, παραμείνει αμετάβλητος, ο πληθυσμός της περιοχής θα μπορούσε να φτάσει περίπου τα 78 εκατομμύρια έως το 2050. 

 

### Εθνικότητα
Η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα είναι οι Παστούν, οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία σε είκοσι έξι από τις τριάντα πέντε περιφέρειες (κατά την απογραφή του 2023). Έχει εκτιμηθεί ότι έως και το ένα τρίτο του πληθυσμού της επαρχίας είναι μη Παστούν, συγκεντρωμένοι κυρίως στις βόρειες περιοχές. Οι Χιντκοουάν είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα στην επαρχία, εγκατεστημένοι κυρίως στην περιοχή Χαζάρα στα βορειοανατολικά και αποτελούν την πλειοψηφία στις περιφέρειες Αμποταμπάντ, Χαριπούρ και Μανσέχρα, όπου είναι γνωστοί ως Χαζαρουάλ. Αποτελούν επίσης σημαντικό αστικό πληθυσμό στις πόλεις Πεσαβάρ και Κοχάτ, αν και η ιστορική τους επιρροή έχει αποδυναμωθεί τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της μετανάστευσης από τις αγροτικές στις αστικές περιοχές και της εισροής Αφγανών προσφύγων.

Οι Κοχιστάν και οι Χο είναι οι κυρίαρχες εθνοτικές ομάδες στο Κοχιστάν και το Τσιτράλ, αντίστοιχα, ενώ η νότια περιοχή Ντέρα Ισμαήλ Χαν έχει πλειοψηφία Σαράικι.  Άλλες αξιοσημείωτες μειονοτικές εθνοτικές ομάδες περιλαμβάνουν τους Τορβαλί στην κοιλάδα Σουάτ του Μπαχρέιν, τους Γκάουρι στις κοιλάδες Καλάμ και Κουμράτ και τους γνωστούς Καλάς στις κοιλάδες Καλάσα του Τσιτράλ.

Περίπου 1,5 εκατομμύριο Αφγανοί πρόσφυγες παραμένουν επίσης στην επαρχία, η πλειοψηφία των οποίων είναι Παστούν. Παρά το γεγονός ότι ζουν στην επαρχία για πάνω από δύο δεκαετίες, είναι εγγεγραμμένοι ως πολίτες του Αφγανιστάν. 

Οι Παστούν της Χέμπερ Παχτούνχουα τηρούν έναν φυλετικό κώδικα δεοντολογίας, που ονομάζεται Παστούνουαλι, ο οποίος έχει τέσσερα στοιχεία υψηλής αξίας που ονομάζονται *νανγκ* (τιμή), *μπαντάλ* (εκδίκηση), *μελμάστιγια* (φιλοξενία) και *ναναβάτα* (δικαίωμα στο καταφύγιο). 

### Γλώσσα

Σύμφωνα με την απογραφή του 2023, η πιο ευρέως ομιλούμενη γλώσσα είναι η πάστο, ιθαγενής του 81% του πληθυσμού, που ομιλείται σε όλη την επαρχία.  Άλλες γλώσσες με σημαντικό αριθμό ομιλητών περιλαμβάνουν τις γλώσσες χίντκο (9,39%), σαράικι (3,17%) και Κοχιστάνι (2,45%). Η χίντκο ομιλείται κυρίως στην περιφέρεια Χαζάρα στα βορειοανατολικά, και ομιλητές της σαράικι βρίσκονται στην περιοχή Ντέρα Ισμαήλ Χαν στο νότιο άκρο της επαρχίας. Η ουρντού, όντας η εθνική και επίσημη γλώσσα, χρησιμεύει ως lingua franca για τις διεθνοτικές επικοινωνίες και ενίοτε η πάστο και η ουρντού είναι η δεύτερη και η τρίτη γλώσσα μεταξύ των κοινοτήτων, που μιλούν άλλες εθνοτικές γλώσσες. Οι γλώσσες Κοχιστάνι είναι ένας γενικός όρος, που περιλαμβάνει αρκετές γλώσσες, που ομιλούνται στο βόρειο τμήμα της επαρχίας, συμπεριλαμβανομένων των κοχιστάνι, μπατέρι, τσιλίσο, γκάουρι, γκάουρο, τορβαλί και μανκιγιάλι.

Το 2011, η επαρχιακή κυβέρνηση ενέκρινε κατ' αρχήν την εισαγωγή των παστού, σαράικι, χίντκο, χοουάρ και κοχιστάνι ως υποχρεωτικά μαθήματα για τα σχολεία στις περιοχές όπου ομιλούνται. 

### Θρησκεία
Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Χέμπερ Παχτούνχουα ακολουθεί το σουνιτικό Ισλάμ, ενώ υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός σιιτών μουσουλμάνων σε περιοχές όπως το Κουράμ, το Κοχάτ, το Χάνγκου, το Ορακζάι, το Ντέρα Ισμαήλ Χαν, το Μαρντάν και πολλές άλλες περιοχές. Υπάρχουν και Ισμαηλίτες στην περιοχή Τσιτράλ. Η φυλή Καλάς στο νότιο Τσιτράλ διατηρεί ακόμη μια αρχαία μορφή πολυθεϊσμού αναμεμειγμένη με ανιμισμό, μια πίστη που κάποτε κυριαρχούσε στα ορεινά άνω βορειοανατολικά της περιοχής. Υπάρχουν πολύ λίγοι ακόλουθοι του Ρωμαιοκαθολικισμού, του Χριστιανισμού, του Ινδουισμού και του Σιχισμού και ζουν κυρίως στην Πεσαβάρ και σε άλλα αστικά κέντρα.

## Κυβέρνηση και πολιτική

### Πολιτικές τάσεις και νομοθετική εξουσία
 
Η Επαρχιακή Συνέλευση είναι ένα μονοθάλαμο νομοθετικό σώμα, το οποίο αποτελείται από 145 μέλη για μια συνταγματικά περιορισμένη θητεία πέντε ετών. Ιστορικά, η επαρχία θεωρείται προπύργιο του Εθνικού Κόμματος Αουάμι, ενός φιλορωσικού, φιλοκομμουνιστικού, αριστερού και εθνικιστικού κόμματος. Από τη δεκαετία του '70, το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν απολάμβανε επίσης σημαντική υποστήριξη στην επαρχία λόγω της σοσιαλιστικής του ατζέντας. Η Χέμπερ Παχτούνχουα θεωρούνταν άλλη μια αριστερή περιοχή της χώρας μετά τη Σινδ.

Μετά τις εθνικές εκλογές το 2002, εκλέχθηκε μία από τις λίγες θρησκευτικά βασισμένες επαρχιακές κυβερνήσεις του Πακιστάν, με επικεφαλής το υπερσυντηρητικό Μουταχίντα Μαϊλίς-ε-Αμάλ κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Προέδρου Περβέζ Μουσάραφ. Η αμερικανική εμπλοκή στο γειτονικό Αφγανιστάν συνέβαλε στην εκλογική νίκη του ισλαμικού συνασπισμού με επικεφαλής το Τζαμάατ-ε-Ισλάμι Πακιστάν, του οποίου οι κοινωνικές πολιτικές μετέτρεψαν την επαρχία σε εστία αντιαμερικανισμού. Η εκλογική νίκη αυτή εντάχθηκε επίσης στο πλαίσιο της καθοδηγούμενης δημοκρατίας στην κυβέρνηση Μουσάραφ, η οποία απαγόρευσε τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα, το αριστερό Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν και τον κεντροδεξιό Μουσουλμανικό Σύνδεσμο του Πακιστάν (N).

Από την κυβέρνηση Μουταχίντα Μαϊλίς-ε-Αμάλ επιβλήθηκε μια σειρά κοινωνικών περιορισμών και εφαρμογή αυστηρής Σαρία. Ωστόσο, ο νόμος δεν τέθηκε ποτέ πλήρως σε ισχύ λόγω αντιρρήσεων του Κυβερνήτη με την υποστήριξη της κυβέρνησης Μουσάραφ. Εισήχθησαν περιορισμοί στις δημόσιες μουσικές παραστάσεις, καθώς και απαγόρευση αναπαραγωγής μουσικής σε δημόσιους χώρους στο πλαίσιο του «Νομοσχεδίου για την Απαγόρευση Χορού και Μουσικής», κάτι που οδήγησε στη δημιουργία ακμάζουσας αντεργκράουντ μουσικής σκηνής στην Πεσαβάρ. 

Η ισλαμιστική κυβέρνηση προσπάθησε επίσης να επιβάλει υποχρεωτική *[[χιτζάμπ]]* στις γυναίκες και διαχωρισμό φύλων στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της επαρχίας. Προσπάθησε επίσης να απαγορεύσει σε άνδρες γιατρούς να εκτελούν υπερήχους σε γυναίκες και επιχείρησε το κλείσιμο των κινηματογράφων της επαρχίας. Το 2005, ο συνασπισμός ψήφισε το «Νομοσχέδιο για την Απαγόρευση Γυναικών σε Φωτογραφίες», το οποίο οδήγησε στην αφαίρεση όλων των δημόσιων διαφημίσεων με γυναίκες.

Στο αποκορύφωμα της εξέγερσης των Ταλιμπάν στο Πακιστάν, ο θρησκευτικός συνασπισμός έχασε την κυριαρχία του στις εκλογές το 2008 και ο θρησκευτικός συνασπισμός εκδιώχθηκε από την εξουσία από το αριστερό Εθνικό Κόμμα Αουάμι, το οποίο επίσης βίωσε την παραίτηση του Προέδρου Μουσάραφ το 2008. Η κυβέρνηση τελικά ηγήθηκε των πρωτοβουλιών για την κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων των μεγάλων ισλαμιστών, με την υποστήριξη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης με επικεφαλής το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν στην Ισλαμαμπάντ. Η δημόσια αποδοκιμασία του αριστερού προγράμματος του Εθνικού Κόμματος Αουάμι, που ενσωματώθηκε στην πολιτική διοίκηση με τους ισχυρισμούς για διαφθορά, καθώς και η λαϊκή αντίθεση κατά του θρησκευτικού προγράμματος που προωθούσε το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν, μετατόπισαν γρήγορα την επιείκεια της επαρχίας μακριά από την αριστερά το 2012. Το 2013, η επαρχιακή πολιτική στράφηκε προς τον λαϊκισμό και τον εθνικισμό, όταν το Κίνημα του Πακιστάν για τη Δικαιοσύνη, με επικεφαλής τον Ιμράν Καν, κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας σε συνασπισμό με το Τζαμάατ-ε-Ισλάμι. Η επαρχία πλέον θεωρείται μια από τις πιο δεξιές περιοχές της χώρας. Μετά τις εκλογές του 2018, το Κίνημα του Πακιστάν για τη Δικαιοσύνη αύξησε τις έδρες του και σχημάτισε κυβέρνηση πλειοψηφίας.

Σε περιοχές που δεν ζουν Παστούν, όπως το Αμποταμπάντ και η περιοχή Χαζάρα, ο κεντροδεξιός Μουσουλμανικός Σύνδεσμος του Πακιστάν (N) απολαμβάνει σημαντική δημόσια υποστήριξη σε οικονομικά ζητήματα και ζητήματα δημόσιας πολιτικής και διαθέτει σημαντική βάση ψήφων. 

### Εκτελεστική εξουσία
Η εκτελεστική εξουσία διευθύνεται από τον Πρωθυπουργό, που εκλέγεται με λαϊκή ψήφο στην Επαρχιακή Συνέλευση, ενώ ο Κυβερνήτης, μια τελετουργική προσωπικότητα που εκπροσωπεί την ομοσπονδιακή κυβέρνηση στην Ισλαμαμπάντ, διορίζεται κατόπιν απαραίτητης συμβουλής του Πρωθυπουργού του Πακιστάν από τον Πρόεδρο του Πακιστάν.

Το επαρχιακό υπουργικό συμβούλιο διορίζεται στη συνέχεια από τον Πρωθυπουργό, ο οποίος λαμβάνει όρκο ενώπιον του Κυβερνήτη. Σε θέματα πολιτικής διοίκησης, ο Γενικός Γραμματέας βοηθά τον Πρωθυπουργό στην άσκηση του δικαιώματός του να διασφαλίζει την τήρηση των εντολών της κυβέρνησης και του συντάγματος.

### Δικαστική εξουσία
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Πεσαβάρ είναι το ανώτατο δικαστήριο της επαρχίας, του οποίου οι δικαστές διορίζονται με την έγκριση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου στην Ισλαμαμπάντ, ερμηνεύοντας τους νόμους και ανατρέποντας όσους κρίνουν αντισυνταγματικούς.

### Διοικητικές διαιρέσεις και περιφέρειες
Η Χέμπερ Παχτούνχουα διαιρείται σε επτά περιφέρειες: Μπάννου, Ντέρα Ισμαήλ Χαν, Χαζάρα, Κοχάτ, Μαλακάντ, Μαρντάν και Πεσαβάρ. Κάθε περιφέρεια χωρίζεται σε δύο έως εννέα διαμερίσματα και υπάρχουν 38 διαμερίσματα σε ολόκληρη την επαρχία.

## Μεγάλες πόλεις
Η Πεσαβάρ είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας. Η πόλη είναι η πιο πυκνοκατοικημένη και περιλαμβάνει περισσότερο από το ένα όγδοο του πληθυσμού της επαρχίας.

## Οικονομία
Η Χέμπερ Παχτούνχουα έχει την τρίτη μεγαλύτερη επαρχιακή οικονομία στο Πακιστάν. Το μερίδιο της Χέμπερ Παχτούνχουα στο ΑΕΠ του Πακιστάν ιστορικά αποτελείτο από 10,5%, αν και η επαρχία αντιπροσωπεύει το 11,9% του συνολικού πληθυσμού του Πακιστάν. Το τμήμα της οικονομίας, στο οποίο κυριαρχεί, είναι η δασοκομία, όπου το μερίδιό της ιστορικά κυμαινόταν από το χαμηλό 34,9% έως το υψηλό 81%, με μέσο όρο 61,56%. Επί του παρόντος, αντιπροσωπεύει το 10% του ΑΕΠ του Πακιστάν, το 20% της εξορυκτικής παραγωγής και, από το 1972, έχει δει την οικονομία της να αυξάνεται σε μέγεθος κατά 3,6 φορές. 

Η γεωργία παραμένει σημαντική και οι κύριες καλλιέργειες περιλαμβάνουν σιτάρι, καλαμπόκι, καπνό, ρύζι, ζαχαρότευτλα, καθώς και φρούτα.

Ορισμένες επενδύσεις σε μεταποιητικές και τεχνολογικές εγκαταστάσεις στην Πεσαβάρ έχουν συμβάλει στη βελτίωση των προοπτικών απασχόλησης πολλών ντόπιων, ενώ το εμπόριο στην επαρχία περιλαμβάνει σχεδόν κάθε προϊόν. Τα παζάρια στην επαρχία είναι φημισμένα σε όλο το Πακιστάν. Η ανεργία έχει μειωθεί χάρη στη δημιουργία βιομηχανικών ζωνών.

Εργαστήρια σε όλη την επαρχία υποστηρίζουν την κατασκευή φορητών όπλων και οπλισμού. Η επαρχία αντιπροσωπεύει τουλάχιστον το 78% της παραγωγής μαρμάρου στο Πακιστάν.

## Υποδομές
Το Υδροηλεκτρικό Έργο Σαρμάι είναι ένα προτεινόμενο έργο παραγωγής ενέργειας στον ποταμό Πανζκόρα με εγκατεστημένη ισχύ 150MW. 

## Λαϊκή μουσική και πολιτισμός

### Μουσική
Η λαϊκή μουσική των Παστού είναι δημοφιλής και έχει πλούσια παράδοση, που χρονολογείται εκατοντάδες χρόνια πριν. Τα κύρια όργανα είναι το ρουμπάμπ, το μανγκέι και το αρμόνιο. Η λαϊκή μουσική των Χουάρ είναι δημοφιλής στο Τσιτράλ και το βόρειο Σουάτ. Οι μελωδίες της μουσικής των Χουάρ είναι πολύ διαφορετικές από αυτές των Παστού και το κύριο όργανο είναι το σιτάρ. Μια μορφή μουσικής μπάντας που αποτελείται από κλαρινέτα (σουρνάι) και τύμπανα είναι δημοφιλής στο Τσιτράλ. Παίζεται σε αγώνες πόλο και χορούς. Η ίδια μορφή μουσικής μπάντας παίζεται στις γειτονικές βόρειες περιοχές. 

### Λογοτεχνία
Σημαντική λογοτεχνία παράγεται στην επαρχία, κυρίως στα πάστο, αλλά και στα ουρντού και στα χίντκο, και το 2022 περισσότερα από 25.000 βιβλία εκδόθηκαν σε αυτές τις τρεις γλώσσες. 

## Εκπαίδευση
[μικρογραφία|[Πανεπιστήμιο της Πεσαβάρ]]
μικρογραφία|Πανεπιστήμιο Ισλαμία
[μικρογραφία|[Πανεπιστήμιο του Τσιτράλ]]

Η Χέμπερ Παχτούνχουα παραδοσιακά είχε πολύ χαμηλό ποσοστό αλφαβητισμού, αν και αυτό αλλάζει τα τελευταία χρόνια. Από την απογραφή του 2017, το ποσοστό αλφαβητισμού είναι 51,66%. Στις αγροτικές περιοχές, το ποσοστό αλφαβητισμού είναι 48,44% του πληθυσμού, ενώ στις αστικές περιοχές είναι 66,86%. Έχει τεράστιο χάσμα στο ποσοστό αλφαβητισμού μεταξύ των φύλων: για τους άνδρες είναι 66,67%, ενώ για τις γυναίκες 34,58%, λίγο πάνω από το μισό του ποσοστού αλφαβητισμού των ανδρών. Αυτό το χάσμα είναι ιδιαίτερα έντονο στις αγροτικές περιοχές, όπου οι παραδοσιακοί έμφυλοι κανόνες έχουν γενικά περιορίσει την εκπαίδευση των γυναικών. Από το 2021, έχει το υψηλότερο ποσοστό αύξησης αλφαβητισμού σε ολόκληρη τη χώρα (Πακιστάν).

## Παραπομπές

### Βιβλιογραφία

* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* Planning & Development Department
* Khyber Pakhtunkhwa Culture and Tourism Authority

Κατηγορία:CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ούρντου
Κατηγορία:Επαρχίες του Πακιστάν
Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν
Κατηγορία:Γραμμή Ντουράντ
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Πακιστάν