open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Σύνθετο ατομικό τεσσάρων οργάνων ανδρών

Το **σύνθετο ατομικό ανδρών με τέσσερα όργανα** ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.

## Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 28 Οκτωβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Οι τελικές βαθμολογίες των αθλητών προέκυψαν από το άθροισμα των βαθμών τους στα αγωνίσματα του άλματος, του δίζυγου, του μονόζυγου και του πλάγιου ίππου.

Ο αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των πέντε πρώτων -οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί-, ενώ το πιθανότερο είναι να αγωνίστηκαν συνολικά δέκα αθλητές. Το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Άντον Χέιντα με 161 βαθμούς στο σύνολο, το ασημένιο ο Τζορτζ Άιζερ με 152 και το χάλκινο ο Γουίλιαμ Μερζ με 135.

## Τελική κατάταξη

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Σύνθετο ατομικό τεσσάρων οργάνων
Διεθνές Αεροδρόμιο Ίντιρα Γκάντι

Το **Διεθνές Αεροδρόμιο «Ίντιρα Γκάντι»** (αγγλ.: *Indira Gandhi International Airport*, IATA: **DEL**, ICAO: **VIDP**) είναι το διεθνές αεροδρόμιο που βρίσκεται και εξυπηρετεί την πόλη Δελχί της Ινδίας, ως διεθνής αεροπορικός κόμβος της ινδικής πρωτεύουσας του Νέου Δελχίου, καθώς και της υπόλοιπης βόρειας Ινδίας. Το αεροδρόμιο, που έχει έκταση 20.066 στρέμματα, βρίσκεται στο προάστιο Παλάμ, 15 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του σιδηροδρομικού σταθμού του Νέου Δελχίου και 16 χιλιόμετρα από το κέντρο του Νέου Δελχίου. Ονομάστηκε έτσι προς τιμή της δολοφονημένης πρώην πρωθυπουργού της Ινδίας Ίντιρα Γκάντι και είναι το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στην Ινδία όσον αφορά την κυκλοφορία επιβατών από το 2009. Είναι επίσης το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της χώρας όσον αφορά την κυκλοφορία φορτίου, ξεπερνώντας τη Βομβάη στα τέλη του 2015. Κατά το ημερολογιακό έτος 2018 ήταν το δωδέκατο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο σε όλο τον κόσμο και το έκτο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στην Ασία, με την κίνηση επιβατών που διαχειριζόταν να φθάνει σχεδόν τα 70 εκατομμύρια επιβάτες. Επίσης, είναι το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στον κόσμο για αεροσκάφη Airbus A320. Το υπό κατασκευή πρόγραμμα επεκτάσεως θα αυξήσει την ικανότητα του αεροδρομίου να χειρίζεται 100 εκατομμύρια επιβάτες έως το 2030 και ήδη, με την έναρξη λειτουργίας στο Τερματικό 3 το 2010, κατέστη το μεγαλύτερο αεροπορικό κέντρο της νότιας Ασίας.

Το 2010 στο αεροδρόμιο απονεμήθηκε βραβείο για το τέταρτο καλύτερο αεροδρόμιο στον κόσμο στην κατηγορία 15 έως 25 εκατομμύρια επιβάτες ανά έτος, αλλά και για το «καλύτερο βελτιωμένο αεροδρόμιο» στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού από το Διεθνές Συμβούλιο Αεροδρομίων. Αργότερα, το 2015, το αεροδρόμιο βαθμολογήθηκε ως το καλύτερο στον κόσμο στην κατηγορία 25 έως 40 εκατομμύρια επιβάτες 15, από το Διεθνές Συμβούλιο Αεροδρομίων. Επιπλέον, στα βραβεία της Skytrax το 2015 στο «Ίντιρα Γκάντι» απονεμήθηκε το βραβείο «Καλύτερο Αεροδρόμιο στην Κεντρική Ασία» και «Καλύτερο Προσωπικό Αεροδρομίου στην Κεντρική Ασία». Τέλος, το αεροδρόμιο, μαζί με το αεροδρόμιο της Βομβάης, κρίθηκε ως το «Καλύτερο αεροδρόμιο του κόσμου» στα Βραβεία Υπηρεσιών Ποιότητας Αεροδρομίου 2017, στην υψηλότερη κατηγορία αεροδρομίων, που διαχειρίζονται περισσότερους από 40 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως.

Το άλλο αεροδρόμιο που εξυπηρετεί το Δελχί είναι το αεροδρόμιο Χιντόν, το οποίο είναι πολύ μικρότερο σε μέγεθος και διαχειρίζεται κυρίως περιφερειακές πτήσεις έξω από την πόλη. Υπάρχει και το αεροδρόμιο Σαφταργούνηκ, που χρησιμοποιείται κυρίως από ελικόπτερα VVIP και μικρά ναυλωμένα ελικόπτερα, εξαιτίας του μικρού του διαδρόμου. Το υπό σχεδίαση αεροδρόμιο Τζεβάρ αποσκοπεί στο να αντισταθμίσει το φορτίο του Διεθνούς Αεροδρομίου «Ίντιρα Γκάντι».

## Πηγές
* Υλικό από τον ιστότοπο της USAF Historical Research Agency

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος 
* GMR Delhi International Airport Limited (DIAL)

## Παραπομπές


Ιντιρα Γκαντι
Αεροδρόμιο Ιντιρα
Ναός Τιανίνγκ (Πεκίνο)

Ο **Ναός Τιανίνγκ** (απλοπ. κινεζ. 天宁寺, παραδ. κινεζ. 天寧寺, λατινική μεταγραφή *Tiānníng Sì*) είναι ένα συγκρότημα  βουδιστικών ναών, που βρίσκεται στο Διαμέρισμα Χσιτσένγκ του Πεκίνου. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι 39°53΄37΄΄ Βόρειο πλάτος και 116°20΄24΄΄ Ανατολικό μήκος.

Το συγκρότημα περιέχει την οκτάπλευρη **[[Παγόδα]] του Ναού Τιανίνγκ**, που είναι κτίσμα του 12ου αιώνα (περ. 1100 έως 1119 ή 1120 μ.Χ., λίγο πριν από το τέλος της Δυναστείας Λιάο). Δεν πρέπει ωστόσο να συγχέεται με τον ομώνυμο Ναό Τιανίνγκ στην πόλη Τσανγκτζόου, που έχει την υψηλότερη παγόδα στον κόσμο, η οποία όμως ανεγέρθηκε τον 21ο αιώνα.

## Αρχιτεκτονική
right|thumb|225px|Ανάγλυφα στη νότια πρόσοψη της παγόδας
thumb|225px|right|Πινακίδα πάνω από την μπροστινή πύλη του ναού
Η δεκατριώροφη κινεζική παγόδα έχει ύψος 57,8 μέτρα και οκταγωνική βάση. Είναι κατασκευασμένη από τούβλα και πέτρα, αλλά μιμείται το σχέδιο των ξύλινων αρχαιότερων παγόδων έχοντας διακοσμητικά υποστηρίγματα *[[ντόου-γκον]]*. Εδράζεται πάνω σε μια μεγάλη τετράγωνη βάση-εξέδρα και το κατώτατο τμήμα της έχει το σχήμα ενός βάθρου «σου-μέρου». 

Η παγόδα διαθέτει μια βεράντα, ωστόσο είναι τελείως συμπαγής στο εσωτερικό της, χωρίς το κλιμακοστάσιο που διαθέτουν μερικές παγόδες. Κάποια άλλα διακοσμητικά στοιχεία είναι οι αψιδωτές θύρες και οι ουράνιοι βουδιστικοί «φρουροί». Το σχέδιο αυτής της παγόδας ενέπνευσε εκείνο μεταγενέστερων κτισμάτων του είδους, όπως είναι η παρόμοια Παγόδα του Ναού Σισού του Πεκίνου, της εποχής της Δυναστείας των Μινγκ (κτισμένη το 1576).

Η δομή και τα διακοσμητικά στοιχεία της παγόδας έχουν παραμείνει τα ίδια από την εποχή της κατασκευής της, αλλά ο μεγάλος Σεισμός της Τανγκσάν του 1976 προκάλεσε τη θραύση και την πτώση της αρχικής κεραίας της παγόδας, που είχε σχήμα μαργαριταριού, στοιχείο που αναστηλώθηκε αργότερα.

Η έκταση του ναού Τιανίνγκ που περιβάλλει την παγόδα έχει επίσης ανακαινισθεί και ανακατασκευασθεί αρκετές φορές κατά τη διάρκεια των Δυναστειών των Μινγκ και των Τσινγκ. Ο ιστορικός της αρχιτεκτονικής Λιανγκ Σιτσένγκ (1901-1972), γνωστός για την ανακάλυψη και τεκμηρίωση των αρχαιότερων ξύλινων δομών στην Κίνα, εξύμνησε την Παγόδα του Ναού Τιανίνγκ ως ένα «ανόθευτο αρχιτεκτονικό σχέδιο της αρχαιότητας».

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''China Through a Lens.org'': «About the Tianning Temple»

Τιανινγκ Πεκινο
Ναος Τιανινγκ Πεκιν
Ναος Τιανινγκ Πε
Μάχη της Αρκαδιούπολης (1194)

Η **μάχη της Αρκαδιούπολης** (βουλγαρ.: Битkа при Аркадиопол) έλαβε χώρα το 1194 κοντά στη σύγχρονη πόλη Λούλε Μπουργκάς (αρχαία Αρκαδιούπολη) στην Ανατολική Θράκη μεταξύ του Βουλγαρικού βασιλείου και της Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Οι Βούλγαροι νίκησαν.

## Οι απαρχές της σύγκρουσης
Μετά τη μεγάλη βουλγαρική επιτυχία στη μάχη της Τριάβνας το 1190, τα στρατεύματα των Βουλγάρων εξαπέλυσαν συχνές επιθέσεις στη Θράκη και τη Μακεδονία. Οι Ρωμαίοι δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το γρήγορο βουλγαρικό ιππικό, που επιτίθετο από διαφορετικές κατευθύνσεις σε μία τεράστια περιοχή. Προς το 1194 ο Ιβάν Ασέν Α΄ είχε καταλάβει τη σημαντική πόλη της Σόφιας και τις γύρω περιοχές, καθώς και την άνω κοιλάδα του ποταμού Στρυμόνα, από όπου τα στρατεύματά του προήλασαν στα ενδότερα της Μακεδονίας. 

## Η μάχη
Για να αποσπάσουν την προσοχή του, οι Ρωμαίοι αποφάσισαν να επιτεθούν προς την ανατολική κατεύθυνση. Συγκέντρωσαν τον ανατολικό στρατό υπό τον διοικητή του Αλέξιο Γίδο και τον δυτικό στρατό υπό τον δομέστικο Βασίλειο Βατάτζη για να σταματήσουν την επικίνδυνη άνοδο της βουλγαρικής δύναμης. Κοντά στην Αρκαδιούπολη στην Ανατολική Θράκη συνάντησαν τον βουλγαρικό στρατό. Μετά από μία σφοδρή μάχη, οι Ρωμαϊκοί στρατοί εξοντώθηκαν. Τα περισσότερα από τα στρατεύματα του Γίδου χάθηκαν, και αυτός αναγκάστηκε να τραπεί σε φυγή για να σώσει τη ζωή του, ενώ ο δυτικός στρατός σφαγιάστηκε ολοσχερώς, και ο Βασίλειος Βατάτζης σκοτώθηκε στο πεδίο τής μάχης.

## Συνέπεια
Μετά την ήττα, ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος σύναψε συμμαχία με τον Ούγγρο βασιλιά Μπέλα Γ΄ εναντίον του κοινού εχθρού. Η Ρωμανία έπρεπε να επιτεθεί από τον νότο, και η Ουγγαρία έπρεπε να εισβάλει στα βορειοδυτικά βουλγαρικά εδάφη και να καταλάβει το Βελιγράδι, το Μπρανίτσεβο και τελικά το Βίντιν, αλλά το σχέδιο απέτυχε. Τον Μάρτιο του 1195 ο Ισαάκιος Β΄ κατάφερε να οργανώσει μία εκστρατεία εναντίον της Βουλγαρίας , αλλά εκθρονίστηκε από τον αδελφό του Αλέξιο Γ΄ Άγγελο, και η εκστρατεία αυτή απέτυχε επίσης. Τον επόμενο χρόνο οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν στη Μάχη των Σερρών, αλλά συνολικά ο Αλέξιος Γ΄ κατάφερε να διαχειριστεί καλύτερα την βουλγαρική εξέγερση, και να αναγκάσει τον τσάρο Καλογιάν σε μία συνθήκη ειρήνης.

## Υποσημειώσεις

## Αναφορές
* Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996.

Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Ανέστης Κορνέζος

Ο **Ανέστης Κορνέζος** (Αθήνα, 1986) είναι Έλληνας σκηνοθέτης, με καταγωγή από το νησί της Αίγινας.

Σπούδασε σκηνοθεσία και υποκριτική στην Ελλάδα και τη Σκωτία. Εμφανίστηκε το 2014 με το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ *Το έργο του Αιγινήτη Γλύπτη, Τάκη Μαρίνη...* (13’). Ως συγγραφέας έχει εκδώσει τα βιβλία *Προς τα πού για τη Λύπη* (2005) ,  και ο Ηλιοπότης και άλλες Ιστορίες (2009) .

## Φιλμογραφία (ως σκηνοθέτης)

### Κινηματογράφος

* "απουσία". Μια παρέμβαση για την καλλιτεχνική υποβάθμιση. [Μικρού Μήκους] (2023)
* Η Παραγγελία [Μικρού Μήκους] (2022) 
* The Duel (Ballet vs Hip Hop) [Short dance film] (2021) 
* In the end...it always matters [Short dance film] (2021) 
* Η Ελευθερία του Φόβου (Συν- σκηνοθεσία με τη Μαρία Γαλάτη) (2020)
* H Ζωή θα Θριαμβεύσει Ξανά (2020) 
* #ως_εδώ (Ενάντια στη Βία κατά των Γυναικών) (2019)    
* Για σας, που σας μοιάζω (Αφιέρωμα στον ποιητή Σπύρο Ραδίτσα) (2016)
* Το έργο του Αιγινήτη γλύπτη, Τάκη Μαρίνη (2014)

#### Ντοκιμαντέρ

* Κάθε Λαμπρή και Πασχαλιά που ο Θάνατος πεθαίνει (Έθιμα & ιστορίες της Πεντηκοστής από την Αίγινα του παλιού καιρού) (2022) 
* "Τσαι τουρουρού, τσαι τουρουρού, τσαι πότε θα 'ρθει του Χριστού..." (Έθιμα & Ιστορίες του Δωδεκαήμερου στην Αίγινα του παλιού καιρού) (2021) 
* Του Ήλιου η Θυγατέρα (Μια Ημέρα στο Αιγινήτικο Ελαιοτριβείο) (2020)  
* ...γιατί η Γη, είναι κι αυτή Γυναίκα (Αφιέρωμα στην Ελληνίδα Αγρότισσα) (2020) 
* Από την Αίγινα...σε όλη την Ελλάδα (2020)
* ...από Μόχθο και Σοφία (Η Αγροτική Οικονομία της Αίγινας) (2017)
* Η Αίγινα στον Κινηματογράφο (2016) 
* Η Κτηνοτροφία στην Αίγινα (2016)  

**Σειρές**

* Aegina Christmas Stories (2022)
* "Ιωάννης Καποδίστριας / Έργα & Ημέρες" (2021)     
* Speak Pink (Η Αίγινα μιλά για τον Καρκίνο του Μαστού) (2020)
* Aegina Stops COVID-19 (2019-2020) 

**Spot**
* Aegina Open Walk (Το spot της Ελληνικής συμμετοχής για την Παγκόσμια Ημέρα Νεφρού / World Kidney Day) (2011) 

## Φιλμογραφία (ως ηθοποιός)

* 2006 – Ο γνωστός άγνωστος (Σκην: Αλέξανδρου Κοντοβουνήσιου)
* 2007 – Γ & Δ (Σκην: I Threes)
* 2007 – Έτσι έγραψε ο Δάντης (Σκην: Ειρήνη Βασιλείου)
* 2008 – Metrostation (Σκην: Γιάννη Ρηγόπουλου)
* 2009 – Relations (Σκην: Ερμάνδου Σούση)
* 2011 – Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι (Σκην: Γιάννη Σμαραγδή) 
* 2022 – Η παραγγελία (Σκην: Ανέστη Κορνέζου) 

## Διακρίσεις

Το 2022 κατατάχθηκε ανάμεσα στους 30 καλύτερους φωτογράφους της Ελλάδας στον φωτογραφικό οργανισμό 35 Awards. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* https://www.kinopoisk.ru/name/6555911/
* Αφιέρωμα του talcmag.gr στο Photo Project του Α.Κορνέζου "Love Shouldn't Hurt" για την έμφυλη βία 
* Συνέντευξη στο koukidaki.gr
* Η έκθεση φωτογραφίας "The Art of Loneliness"

Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Bottom Road

Το **Bottom Road** (Μπότομ Ρόουντ) είναι ένα παράδειγμα αστικού κοινού στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Οι πολίτες της περιοχής, έχοντας κυρίως οικολογικά κίνητρα, κινητοποιήθηκαν για να ξαναδώσουν ζωή σε έναν τόπο ξεχασμένο και παραγκωνισμένο από την εποχή του Απαρτχάιντ.

To Bottom Road βρίσκεται στην περιοχή Grassy Park, του Κέιπ Τάουν, πάνω από τη λίμνη Zeekoevlei. 

Το 2005 η πόλη του Κέιπ Τάουν προέβη σε πώληση γης κοντά στη λίμνη της περιοχής Grassy Park (Γκράσυ Παρκ). Αυτή τη γη την αγόρασαν κυρίως κάτοικοι που είχαν μεγαλώσει και είχαν ζήσει στο Grassy Park και αφοσιώθηκαν στο να αναδιαμορφώσουν την υποβαθμισμένη περιοχή και να δημιουργήσουν ένα αστικό κοινό.

Στόχος του Bottom Road είναι να διαφυλάξει την πλούσια χλωρίδα της περιοχής, με σπάνια θαμνώδη είδη, φυτά και δέντρα, τα οποία δεν είχαν καμία τύχη και προσοχή με το προηγούμενο καθεστώς.

Οι κάτοικοι παίρνουν συλλογικές αποφάσεις σε συνελεύσεις που κάνουν τακτικά και προσπαθούν να προωθήσουν τα συμφέροντα της περιοχής και να πάρουν από το κράτος αναγνώριση και προστασία.

Τέλος, στα πλαίσια του κοινού, έχουν δημιουργηθεί πάρκα, κοινοτικοί κήποι και κενά στρέμματα γης για αποκλειστική καλλιέργεια από τους κατοίκους. Υπάρχουν ακόμα και τοπικά φεστιβάλ με καλλιτέχνες της περιοχής , των οποίων τα έσοδα κατευθύνονται στη διατήρηση της βιοποικιλότητας της περιοχής.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αστικά κοινά
Κατηγορία:Κέιπ Τάουν
Περγαντής Φιλμ

Η **Περγαντής Φιλμ** ήταν μια ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1959 από τον Έλληνα επιχειρηματία Ηλία Περγαντή. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 7 ταινίες μέχρι το 1978 όποτε και σταμάτησε την παραγωγή ταινιών. Η Περγαντής Φιλμ καθ' όλη την περίοδο της κινηματογραφικής της παραγωγής συνεργάστηκε με γνωστούς ηθοποιούς της εποχής εκείνης όπως ήταν οι Τάκης Μηλιάδης, Φραγκίσκος Μανέλλης, Κώστας Καζάκος, Μίμης Φωτόπουλος, Κώστας Ρηγόπουλος, Άντζελα Ζήλεια, Κώστας Πρέκας, Θάνος Κωτσόπουλος, Βούλα Ζουμπουλάκη και ο Θανάσης Βέγγος.

Η κωμική ταινία *Ούτε μιλάει ούτε λαλάει* (1966) χαρακτηρίζεται ως η πιο εμπορική επιτυχία της εταιρείας η οποία έκοψε συνολικά 201.306 εισιτήρια, ενώ η ταινία *Τα σαράντα παλληκάρια* (1961) θεωρείται η μεγαλύτερη εμπορική αποτυχία της καθώς έκοψε μόνο 15.339 εισιτήρια κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της.
## Παραγωγή

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Κωσταλέξης Φθιώτιδας

O **Κωσταλέξης** ή το **Κωσταλέξι** είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 120 μέτρα.

## Γεωγραφία - Ιστορία
O Κωσταλέξης βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες της Οίτης, σε απόσταση 10 χλμ. ΝΔ. από τη Λαμία. Είναι κτισμένος κοντά στις νότιες όχθες του ποταμού Σπερχειού με τα περισσότερα σπίτια του να έχουν πανοραμική άποψη προς την κοιλάδα, ανάμεσα στους Κομποτάδες (Δ.-ΒΔ.) και τον Φραντζή (Α.-ΝΑ.). Στο χωριό και σε ειδικά διασκευασμένο σιδηροδρομικό βαγόνι λειτουργεί Μουσείο Σιδηροδρόμων ενώ δυτικά του (προς Κομποτάδες) υπάρχει στενό ρήγμα μήκους 2,5 με 3 χλμ. και με υψομετρική διαφορά 750 μ. που ονομάζεται Φαράγγι Κωσταλέξη. Ο Κωσταλέξης αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αλόπης (Δρυόπων). Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Κωσταλέξη που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 397 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001 είχε 753.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Από το Κωσταλέξι Φθιώτιδας, μετανάστες στην Αμερική (1906-1914) από τον ιστότοπο http://amfictyon.blogspot.com/
* Κωσταλέξι - Θρύλος και Πραγματικότητα  στον ιστότοπο issuu.com

Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Πλάουεν

Το **Πλάουεν** *(Γερμανικά: [[:de:Plauen|Plauen]])* είναι μια πόλη στο *Ελεύθερο Κρατίδιο της *'Σαξονίας,**'' στο ανατολικά της [[Γερμανία]]ς. Είναι η πρωτεύουσα της Σαξονικής κομητείας **Βόγκτλαντκραϊς.**     Η πόλη βρίσκεται κοντά στα σύνορα των κρατιδίων της [[Θουριγγία]]ς και της [[Βαυαρία]]ς, αλλά και της [[Τσεχία|Τσεχίας.]]

== Ιστορία ==
Το Πλάουεν ιδρύθηκε από τους [[Πολάβοι|Πολάβους Σλάβους]] τον 12ο αιώνα. Mεταβιβάστηκε στο [[Βασίλειο της Βοημίας]] το 1327. Η πόλη καταλήφθηκε από την  Αρχιεπισκοπή του [[Μαγδεμβούργο]]υ το 1384. Το 1466, μεταβιβάστηκε στον [[:en:Albert III, Duke of Saxony|Αλβέρτο Γ' της Σαξονίας]] και αργότερα το 1569 στο [[:en:Electorate of Saxony|εκλογικό σώμα της Σαξονίας]] . Το Πλάουεν ενσωματώθηκε στο [[Βασίλειο της Σαξονίας]] το 1806 κατά τη διάρκεια των [[Ναπολεόντειοι Πόλεμοι|Ναπολεόντων Πολέμων]].

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Πλάουεν έγινε το κέντρο μιας βιομηχανίας υφάσματος, με ειδίκευση την [[χημική δαντέλα]], η λεγόμενη δαντέλα του Πλάουεν. Περίπου το 1910, το Πλάουεν, ως μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη βιομηχανική πόλη, έφτασε τον μέγιστο πληθυσμό του. ''(απογραφή 1910: 121,000, 1912: 128,000)''

Την δεκαετία του 1930, το Πλάουεν ήταν το πρώτο μέρος μη εντός της Βαυαρίας που διοργάνωσε ένα παράρτημα του [[Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα|Ναζιστικού Κόμματος.]] Ωστόσο, μετά τον [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο]], η πόλη καταλήφθηκε από αμερικάνικα στρατεύματα στις 16 Απριλίου του 1945, ενώ παραχωρήθηκε στον [[Κόκκινος Στρατός|Κόκκινο Στρατό]] την 1 Ιουλίου του 1945.

Μετά το 1945, το Πλάουεν έγινε μέρος της [[Σοβιετική ζώνη κατοχής|Σοβιετικής Ζώνης Κατοχής]], ενώ αργότερα έγινε μέρος της [[Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας|Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας]] (1949-1990). Η πρώτη μεγάλη διαδήλωση εναντίων του κομμουνιστικού καθεστώς στην **Ανατολική Γερμανία''' διοργανώθηκε στο Πλάουεν στις 7 Οκτωβρίου του 1989. Οι πολυάριθμες διαδηλώσεις που ακολούθησαν κατόπιν σε όλη την χώρα εξελίχθηκαν στην επανένωση της Γερμανίας το 1990.

## Αδελφοποιημένες Πόλεις

### Σημερινές Αδελφοποιημένες Πόλεις

*  Ας, Τσεχία από το 1962
*  Στάιρ, Αυστρία από το 1970
*  Χοφ, Γερμανία από το 1987
*  Ζίγκεν, Γερμανία από το 1990
*  Τσέγκλεντ, Ουγγαρία από το 2005
*  Παμπιανίτσε, Πολωνία από το 2006
*  Σιαουλιάι, Λιθουανία από το 2010

### Πρώην Αδελφοποιημένες Πόλεις

*  Λανς, Γαλλία 1962–2005

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Σαξονίας
Αδελαΐδα της Βουργουνδίας (Ροσσίνι)

**Αδελαΐδα της Βουργουνδίας** ή **Όθων, βασιλεύς της Ιταλίας**, είναι όπερα σέρια σε δύο πράξεις του Τζοακίνο Ροσσίνι σε λιμπρέτο του Τζοβάνι Σμιτ. Η όπερα αφηγείται την ιστορία του γάμου της Βασίλισσας Αδελαΐδας με τον Βασιλιά Όθωνα.

## Ρόλοι

## Πλοκή

Το θέμα της όπερας αναφέρεται σε ένα γεγονός από την ιταλική μεσαιωνική ιστορία. Ο  βασιλιάς Λοθάριος δηλητηριάζεται από τον διάδοχο του, τον Βερεγγάριο, ο οποίος κάνει δικό του το στέμμα. Η σύζυγος του Λοθάριου, η Αδελαΐδα καταδιώκεται από τον Βερεγγάριο, ο οποίος θέλει να τη παντρέψει τον γιο του, Αντάλμπερτ. Η Αδελαΐδα καταφεύγει στο κάστρο της Kανόσα όπου και προστατεύεται από τον διοικητή Ιρόλντο. Όμως όταν πολιορκείται και η Κανόσα, ο Ιρόλντο ζητάει βοήθεια από τον Γερμανό βασιλιά Όθωνα προσφέροντάς του την Αδελαΐδα ως νύφη. Ο Όθωνας με το στρατό του κατεβαίνει στην Λομβαρδία, και αφού νικά στη μάχη, ελευθερώνει την Αδελαΐδα και παντρεύονται.

## Ορχήστρα
η ορχηστρική σύνθεση της όπερας περιλαμβάνει τα εξής όργανα:

* Ξύλινα πνευστά: Φλάουτο, Πίκολο, 2 Όμποε, 2 Κλαρινέτα, 2 Φαγκότα
* Χάλκινα πνευστά: 2 Κόρνα, 2 Τρομπέτες, Τρομπόνι
* Κρουστά: Τυμπάνια, Μπάσο τύμπανο, κύμβαλα
* Πληκτροφόρα: Πιάνο
* Έγχορδα: Βιολοντσέλο, Κοντραμπάσο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι
Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών

Ο **Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών** (αγγλ. *United States Attorney General*), είναι ο επικεφαλής του Υπουργείου Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών, ο νομικός εκπρόσωπος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών και μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Σύμφωνα με τη Ρήτρα Διορισμών του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο αξιωματούχος αυτός διορίζεται από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, με την έγκριση της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Γενικός Εισαγγελέας υποστηρίζεται από το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα, το οποίο περιλαμβάνει εκτελεστικό προσωπικό και αρκετούς αναπληρωτές.

## Κατάλογος Γενικών Εισαγγελέων
; Πολιτικό κόμμα
 (4)
 (5)
 (33)
 (4)
 (40)

; Καθεστώς

## Σημειώσεις


## Παραπομπές



Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες
Πολιορκία της Νίκαιας (αποσαφήνιση)

Η πόλη πολιορκήθηκε τέσσερις φορές:

* Πολιορκία της Νίκαιας (727) από τους Άραβες.
* Πολιορκία της Νίκαιας (1097) από τους Σταυροφόρους και τους Ρωμαίους.
* Πολιορκία της Νίκαιας (1113) από τους Σελτζούκους.
* Πολιορκία της Νίκαιας (1328-1331) από τους Οθωμανούς.

Κατηγορία:Νίκαια (Βιθυνία)
Γουίλιαμ Μπαρ

Ο **Γούιλιαμ "Μπιλ" Πέλχαμ Μπαρ** (αγγλικά: *William Pelham Barr*, 23 Μαΐου 1950), είναι Αμερικανός νομικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως 77ος και ως 85ος Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κυβέρνηση Τραμπ, από το 2019 έως το 2020, καθώς και στην Κυβέρνηση Τζορτζ Χ.Ο. Μπους, από το 1991 έως το 1993. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Επίσης, έχει υπηρετήσει και ως 25ος Αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών (1990-1991).

Από το 1973 έως το 1977, υπηρέτησε στην CIA. Τη δεκαετία του 1980, εργάστηκε για τη δικηγορική εταιρεία Shaw, Pittman, Potts & Trowbridge, κάνοντας δουλειά ενός έτους στον Λευκό Οίκο επί προεδρίας Ρόναλντ Ρήγκαν. Πριν διοριστεί και αναλάβει Γενικός Εισαγγελέας το 1991, ο Μπαρ κατείχε πολλές άλλες θέσεις στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου του διευθυντή του Γραφείου Νομικών Συμβούλων και υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας.

Από το 1994 έως το 2008, εργάστηκε στην GTE και τη διάδοχη εταιρεία της, την Verizon Communications. Από το 2009 έως το 2018, ήταν μέλος του ΔΣ της Time Warner.

Είναι παντρεμένος από το 1973 και έχει τρία παιδιά.

## Βιογραφία
Ο Γουίλιαμ Μπαρ, γεννήθηκε τον Μάιο του 1950 στην Νέα Υόρκη, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε το Λύκειο "Horace Mann School" το 1967 στο Μπρονξ. Σπούδασε Κυβερνητικές Σπουδές και Δημόσια Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1971. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στις Κινεζικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA) το 1973.

Το 1973 μετακόμισε στην Ουάσινγκτον, προκειμένου να εργαστεί στη CIA. Εκεί σπούδασε παράλληλα Νομική στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1977.

## Πεποιθήσεις
Ως Ρεπουμπλικανός, ο Μπαρ ασπάζεται το δόγμα Νόμος και τάξη. Επίσης, είναι υπέρμαχος της θανατικής ποινής, υποστηρίζοντας ότι μειώνει το έγκλημα. Υποστήριξε ένα νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μπους που θα διεύρυνε τους τύπους εγκλημάτων που θα μπορούσαν να τιμωρηθούν με εκτέλεση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γενικοί Εισαγγελείς των Ηνωμένων Πολιτειών
Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Πρώτη προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ
Κατηγορία:Προεδρία του Τζορτζ Χ.Ο. Μπους
Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι
Πολιορκία της Νίκαιας (1113)

μικρογραφία|300px|Η Λευκή Πύλη της Νίκαιας.
Η **πολιορκία της Νίκαιας** του 1113 συνέβη στη σειρά επιχειρήσεων των Βυζαντινο-Σελτζουκικών πολέμων.

## Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|200px|Ο Χριστός Παντοκράτορας, ψηφιδωτό από τον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Νίκαια.
Έπειτα από την επιτυχία της Α΄ Σταυροφορίας και την αποτυχία της Σταυροφορίας του 1110, οι Σελτζούκοι ξανάρχισαν τις επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον των Ρωμαίων. Ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός, ήταν ηλικιωμένος και δεν μπορούσε να ασχοληθεί με τις γρήγορες επιδρομές τους, στο μέρος της Μ. Ασίας που κατείχαν οι Ρωμαίοι. Ωστόσο το Σελτζουκικό Σουλτανάτο του Ρουμ έκανε επιτέλους μάχη με την πολιορκία της Νίκαιας, χωρίς όμως επιτυχία.

## Δείτε επίσης
* Πολιορκία της Νίκαιας (αποσαφήνιση)

## Πηγές
*  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πολιορκίες
Κατηγορία:Νίκαια (Βιθυνία)
Δημοκρατικό-Ρεπουμπλικανικό Κόμμα

Το **Δημοκρατικό-Ρεπουμπλικανικό Κόμμα**, πιο γνωστό εκείνη την εποχή με διάφορα άλλα ονόματα, ήταν αμερικανικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε από τον Τόμας Τζέφερσον και τον Τζέιμς Μάντισον. Το κόμμα απέκτησε δύναμη μετά τις εκλογές του 1800 καθώς το αντίπαλο Ομοσπονδιακό Κόμμα διαλύθηκε. Οι Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικάνοι αργότερα διαλύθηκαν και αυτοί το 1825. Ένα κομμάτι τους δημιούργησε το Δημοκρατικό Κόμμα, και οι υπόλοιποι συνετέλεσαν στη δημιουργία του κόμματος των Whig, που μετεξελίχθηκε στους σημερινούς Ρεπουμπλικανούς.

Το Δημοκρατικό-Ρεπουμπλικανικό Κόμμα δημιουργήθηκε ως παράταξη στο Κονγκρέσο που αντιτάχθηκε στις συγκεντρωτικές πολιτικές του Αλεξάντερ Χάμιλτον, ο οποίος υπηρέτησε ως Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών υπό τον Πρόεδρο Τζωρτζ Ουάσινγκτον. Οι Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικάνοι ηττήθηκαν από τον Ομοσπονδιακό Τζον Άνταμς στις προεδρικές εκλογές του 1796, ο Τζέφερσον και οι σύμμαχοι του Δημοκρατικού-Ρεπουμπλικανικού τέθηκαν κέρδισαν τις εκλογές του 1800. Ως πρόεδρος, ο Τζέφερσον συμβάλλει στη μείωση του εθνικού χρέους και των κρατικών δαπανών και ολοκλήρωσε την Αγορά της Λουιζιάνας από τη Γαλλία.

Οι Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικάνοι ήταν βαθιά αφοσιωμένοι στις αρχές τoυ Ρεπουμπλικανισμού, τις οποίες φοβούνταν ότι απειλούνται από τις υποτιθέμενες μοναρχικές τάσεις των Ομοσπονδιακών. 

Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Αμαζονίτης

[μικρογραφία|Αμαζονίτης από την [Αιθιοπία ]]
Ο **αμαζονίτης** είναι είδος ημιπολύτιμου ορυκτού της οικογενείας των αλκαλιούχων αστρίων (σανίδινο ορθόκλαστο, μικροκλινής). Είναι γνωστό και ως πέτρα του Αμαζονίου, αν και είναι αμφίβολο αν απαντάται στις περιοχές του Αμαζονίου. Έχει χρώμα πράσινο ή μπλε-πράσινο. Έλαβε την ονομασία του από τον ποταμό Αμαζόνιο, από όπου έχουν προέλθει συγκεκριμένα είδη πράσινων λίθων. Ο αμαζονίτης όμως δεν θεωρείται βέβαιο ότι προέρχεται από την περιοχή του Αμαζονίου.

Κοιτάσματα αμαζονίτη εντοπίζονται στη Βραζιλία, στο Κολοράντο, στην Ινδία, στην Κένυα, στη Μαδαγασκάρη, στη Ναμίμπια και στη Ρωσία. Είναι ένας λίθος που ομοιάζει με το χρυσοπράσιο, τον ίασπι, τον σερπεντίνη και το τυρκουάζ.

Ο αμαζονίτης είναι ημιδιαφανής έως αδιαφανής λίθος. Παρουσιάζει τέλειο σχισμό. Το σύστημα κρυστάλλωσής του είναι τρικλινές πρισματικό. Ο χημικός του τύπος είναι KAlSi₃O8 με χημικά συστατικά το κάλιο, το αλουμίνιο και το πυρίτιο. Ανήκει στην ομάδα των νατριούχων αστρίων τεκτοπυριτικών ορυκτών. Έχει σκληρότητα 6 - 6.5 στην κλίμακα Μος. Είναι εύθραυστο, και η θραύση του είναι ανομοιογενής, ακανόνιστου σχήματος. Η πυκνότητά του είναι μεταξύ 2.56 - 2.58. Ο φθορισμός του είναι αδύναμος, ελαιοπράσινος.

Ο αμαζονίτης ήταν γνωστός από την αρχαιότητα και χρησιμοποιήθηκε στη διακόσμηση διαφόρων αντικειμένων, σε φυλακτά, σαν χάντρα και σαν σφραγιδόλιθος. Στην Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία και τη βόρεια Ινδία έχουν βρεθεί αρχαία αντικείμενα στα οποία χρησιμοποιήθηκε αμαζονίτης. Οι Αιγύπτιοι Φαραώ θεωρούσαν τον αμαζονίτη ως έναν από τους πολυτιμότερους λίθους. Η νεκρική μάσκα του νεαρού φαραώ Τουταγχαμών ήταν στολισμένη, μεταξύ άλλων πολύτιμων υλικών, και με αμαζονίτη λίθο.

## Δείτε επίσης
* min.dat.org, Amazonite

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Schumann, Walter (1997), Gemstones of the world, Published by Robert Hale Ltd. ISBN 10: 0719802717, ISBN 13: 9780719802713. .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τεκτοπυριτικά ορυκτά
Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Μουσείο της Οικίας Βοναπάρτη

Το **Μουσείο της οικίας Βοναπάρτη** (Γαλλικά: Musée de la Maison Bonaparte) είναι μουσείο που δημιουργήθηκε στο σπίτι όπου γεννήθηκε και πέρασε την παιδική του ηλικία ο Ναπολέων Βοναπάρτης, στο Αζαξιό, στην Κορσική. Είναι αφιερωμένο στον αυτοκράτορα και την οικογένειά του στην Κορσική και παρουσιάζει διάφορα έπιπλα και αντικείμενα που του ανήκαν. Το μουσείο επικεντρώνεται περισσότερο στην κορσικανική κληρονομιά και στην ιστορία του σπιτιού παρά στη ζωή του αυτοκράτορα.

Το σπίτι ανήκε σε μέλη της οικογένειας Βοναπάρτη από το 1682 έως το 1923, οπότε και παραχωρήθηκε στο γαλλικό κράτος.  Το 1967, η οικία μετατράπηκε σε μουσείο και ανακηρύχθηκε εθνικό μουσείο. .

## Ιστορία
[αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το δωμάτιο όπου, σύμφωνα με την παράδοση, γεννήθηκε ο [Ναπολέων Α΄|Ναπολέων το 1769]]
μικρογραφία|Η οικία Βοναπάρτη το 1895|αριστερά
Ο πρώτος που κατοίκησε το σπίτι ήταν ο προπάππος του Ναπολέοντα, ο Γκιουζέπε Μπουοναπάρτε, το 1682. Αρχικά, οι όροφοι της οικίας μοιράζονταν μεταξύ διαφορετικών οικογενειών. Ωστόσο, όταν ο Γκιουζέπε παντρεύτηκε τη Μαρία Κολόνα ντι Μπότσι, γόνο ισχυρής οικογένειας του νησιού και η οποία έλαβε προίκα ένα μέρος του σπιτιού, αγόρασε και τα υπόλοιπα τμήματα. Το σπίτι αργότερα επεκτάθηκε και διακοσμήθηκε εκ νέου από τους γονείς του Ναπολέοντα μετά το γάμο τους, τον Κάρολο Μπουοναπάρτε και τη Λετίτσια Ραμολίνο. Με εξαίρεση τον Ιωσήφ Βοναπάρτη, όλα τα παιδιά τους γεννήθηκαν στην οικία Βοναπάρτη, ο Ναπολέων στις 15 Αυγούστου 1769. 

Οκτώ χρόνια μετά το θάνατο του  Καρόλου Μπουοναπάρτε το 1785, η οικογένεια ήρθε σε σύγκρουση με τον ολοένα και πιο αντιδραστικό εθνικιστή ηγέτη Πασκουάλε Πάολι και αναγκάστηκε να φύγει στη γαλλική ηπειρωτική χώρα. Οι οπαδοί του Πάολι λεηλάτησαν και έκαψαν μεγάλο μέρος του σπιτιού. Μετά την άφιξη των βρετανικών στρατευμάτων υπό τον Άγγλο ναύαρχο Σαμουήλ Χουντ, Βρετανοί αξιωματικοί επίσης έμειναν εκεί. 

Μετά την απόσυρση των βρετανικών στρατευμάτων από την Κορσική το 1797, η οικογένεια Βοναπάρτη επέστρεψε στην οικία και άρχισε να την επισκευάζει και να την αναδιαμορφώνει, την εποχή του Διευθυντηρίου.

Όταν η οικογένεια Βοναπάρτη έφυγε από την Κορσική το 1799, άφησαν το σπίτι στη φροντίδα της τροφού του Ναπολέοντα, Καμίλα Ιλάρι. Ο Ναπολέων κληροδότησε αργότερα το σπίτι στον εξάδελφο της μητέρας του, Αντρέ Ραμολίνο, ο οποίος παραχώρησε το δικό του σπίτι στην Ιλάρι. Αργότερα, ο αδελφός του Ναπολέοντα, ο Ιωσήφ, κατοίκησε το σπίτι. Το 1852, η κόρη του Ιωσήφ Ζενάντ κληροδότησε την οικία στον Ναπολέοντα Γ΄ και την αυτοκράτειρα Ευγενία, η οποία ανακαίνισε και επέκτεινε το σπίτι για να γιορτάσει την 100ή επέτειο της γέννησης του Ναπολέοντα. 

Αργότερα η οικία πέρασε στην ιδιοκτησία του πρίγκιπα Βίκτωρα Ναπολέοντα, ο οποίος την παραχώρησε στο γαλλικό κράτος. Το 1967, η οικία μετατράπηκε σε μουσείο και ανακηρύχθηκε εθνικό μουσείο. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η ιστοσελίδα του μουσείου (γαλλικά, αγγλικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Ταγκουατίνγκα

Η **Ταγκουατίνγκα** (πορτογαλικά: Taguatinga) είναι πόλη στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα της Βραζιλίας, κοντά στην πρωτεύουσα Μπραζίλια.

## Ιστορία
Γύρω στο 1749, κοντά στο Κόρεγκο Κορτάδο εμφανίστηκε μια μικρή πόλη από άτομα που προσπάθησαν να εγκατασταθούν στην καπετανία του Γκοϊάς. Αυτή ήταν η πρώτη εγκατάσταση λευκών στην περιοχή της σημερινής πόλης, η οποία κατοικούταν από αυτόχθονες λαούς που ομιλούσαν γλώσσες του κλάδου Μάκρο-Ζε, όπως οι Ακροά, Σακριαμπά, Σαβάντε, Καγιαπό, Ζαβαέ και άλλοι. Ωστόσο, ορισμένοι από αυτούς τους τυχοδιώκτες εγκαταστάθηκαν με ενθουσιασμό σχετικά με την πιθανότητα εύρεσης χρυσού και διαμαντιών. Το αγρόκτημα Ταγκουατίνγκα, που ανήκε στον Γκαμπριέλ ντα Κρους Μιράντα, εγκαταστάθηκε στις όχθες του ίδιου ρέματος. Το 1781,το αγρόκτημα Ταγκουατίνγκα πωλήθηκε στον Αντόνιο Κόουτο δε Αμπρέου.

Η ενοποίηση της πόλης έγινε πολύ αργότερα, σχεδόν δύο αιώνες μετά την περίοδο αυτή, καθώς η κατασκευή της Μπραζίλια πολύ κοντά στην Ταγκουατίνγκα έφερε χιλιάδες εποίκους στην περιοχή.

Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας από τη Βραζιλία στη χώρα, πολλοί εργαζόμενοι από όλες τις περιοχές μετακόμισαν για να χτίσουν τη νέα πρωτεύουσα, ωστόσο, αποφάσισαν να κάνουν και το σπίτι τους εκεί. Αλλά καθώς έγιναν φτωχοί, εισέβαλαν σε εδάφη και έχτισαν καλύβες, αποκαλύπτοντας σε μια χώρα που καθιέρωσε την ταχεία ανάπτυξή της στην πραγματικότητα της φτώχειας στην οποία ζούσε ο πληθυσμός της.

Προκειμένου να συγκρατηθούν οι συνεχείς εισβολές σε γη κοντά στην πρωτεύουσα, ο δήμος Taguatinga δημιουργήθηκε στις 5 Ιουνίου 1958, σε γη που προηγουμένως ανήκε στην Fazenda Taguatinga. Αρχικά, η πόλη ονομαζόταν "Villa Sarah Kubitschek" αλλά αργότερα άλλαξε το όνομά της σε "Santa Cruz de Taguatinga", αφήνοντας μόνο την "Taguatinga". Λέγεται συχνά από τους ντόπιους απλά "Taguá".

Λίγους μήνες μετά τη μετακίνηση των πρώτων κατοίκων στην Ταγουάινγκτα, εργάζονταν ήδη σε τοπικά σχολεία νοσοκομεία καταστήματα κ.λπ. Ήταν η αρχή του οικισμού, τότε η πρώτη δορυφορική πόλη στη Μπραζίλια.

Το Taguatinga αναπτύχθηκε ειδικά λόγω του εμπορίου και των θέσεων εργασίας που απέκτησε ο πληθυσμός του. Έχει γίνει ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο στην Ομοσπονδιακή Περιφέρεια και πόλος έλξης για τον πληθυσμό των γειτονικών πόλεων, όπου στεγάζονται μεγάλα εμπορικά κέντρα. Το Taguatinga είναι σήμερα μία από τις πλουσιότερες περιοχές της Ομοσπονδιακής Περιφέρειας, που σήμερα θεωρείται η οικονομική πρωτεύουσα της Ομοσπονδιακής Περιφέρειας.

Ορισμένες πόλεις που αποτελούσαν μέρος της διοικητικής περιοχής της Taguatinga είναι: Ceilândia, Samambaia, Águas Claras και Vicente Pires.

Ο προστάτης άγιος είναι η Παναγία της Διαρκούς Βοήθειας, της οποίας η λειτουργική γιορτή πραγματοποιείται στις 27 Ιουνίου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα 

Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Σόγιο

Το **Σόγιο** () είναι πόλη με πληθυσμό 200.920 κατοίκους (2014), και δήμος με πληθυσμό 227.175 κατοίκους (2014) στην επαρχία Ζαΐρε της Ανγκόλας στις εκβολές του ποταμού Κονγκό. Η πόλη διαθέτει σημαντική πετρελαϊκή βιομηχανία, έχοντας τη μεγαλύτερη παραγωγή στην περιοχή.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Χασκαλά

[δεξιά|μικρογραφία|498x498εσ|'''1η Σειρά''': Εμφανίζονται οι πρώτο-μασκιλίμ: [Ραφαήλ Λέβι Χανόβερ, Σολομόν Ντουμπνό, Τομπίας Κον, Μάρκους Ελίζερ Μπλοχ **2η Σειρά**: Εμφανίζονται οι εκπρόσωποι της χασκαλά του Βερολίνου: Σαλομόν Γιάκομπ Κοέν, Νταβίντ Φριντλέντερ, Ναφταλί Χιρτς Βέσελι, Μόζες Μέντελσζον**3η Σειρά**: Εμφανίζονται οι εκπρόσωποι της χασκαλά στην Αυστρία και Γαλικία: Γιούντα Λεμπ Μίζες, Σολομόν Γιούντα Λεμπ Ράποπορτ, Γιόζεφ Περλ, Μπαρούχ Γιάιτελες **4η Σειρά**: Εμφανίζονται οι εκπρόσωποι της χασκαλά στη Ρωσία: Αβρόμ Μπερ Γκοτλόμπερ, Αμπραχάμ Μαπού, Σαμουέλ Γιόζεφ Φουέν, Ισαάκ Μπερ Λέβινζον]]
Η ***Χασκαλά***, γνωστή συχνά και με τον όρο **Εβραϊκός διαφωτισμός** () ήταν πνευματικό κίνημα των Εβραίων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, με επιρροή στους Εβραίους της δυτικής Ευρώπης και του μουσουλμανικού κόσμου. Ξεκίνησε ως μια καθορισμένη ιδεολογική άποψη του κόσμου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1770, ενώ το τελευταίο του στάδιο ολοκληρώθηκε περίπου στο 1881, όταν άρχισε να αναπτύσσεται ο εβραϊκός εθνικισμός. 

Η Χασκαλά είχε δύο κύριους στόχους ως κίνημα. Προσπάθησε να διατηρήσει τους Εβραίους ως μια χωριστή, μοναδική κοινότητα και εργάστηκε υπέρ μιας πολιτιστικής και ηθικής ανανέωσης, ειδικά στην αναβίωση της εβραϊκής γλώσσας για χρήση σε μη θρησκευτικούς σκοπούς, αναπτύσσοντας τον σύγχρονο τύπο και λογοτεχνία στα εβραϊκά. Ταυτόχρονα, αγωνίστηκε για μια ενσωμάτωση των Εβραίων στις γειτονικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης της μελέτης της καθομιλουμένης γλώσσας της περιοχής τους και την υιοθέτηση σύγχρονων αξιών, πολιτισμού και εμφάνισης. Η Χασκαλά προωθήθηκε από τον ορθολογισμό, τον φιλελευθερισμό, την ελευθερία της σκέψης και της έρευνας. Λόγω των χαρακτηριστικών της, θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ως η εβραϊκή έκδοση της γενικής Εποχής του Διαφωτισμού. Το κίνημα περιλάμβανε ένα ευρύ φάσμα απόψεων, το οποίο κυμαινόταν από μέτριους που ήλπιζαν στον μέγιστο συμβιβασμό και συντηρητισμό, έως ριζοσπάστες που επιζητούσαν σαρωτικές αλλαγές.

Στις διάφορες αλλαγές, η χασκαλά εκπλήρωσε ένα σημαντικό, παρότι περιορισμένο, μέρος στον εκσυγχρονισμό των Εβραίων στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή στη Γερμανία, την Αυστρία και τη Ρωσία. Οι ακτιβιστές της χασκαλά, οι μασκιλίμ, σκέφτηκαν και εισήγαγαν κοινοτικές, εκπαιδευτικές και πολιτιστικές μεταρρυθμίσεις στη δημόσια και ιδιωτική σφαίρα της ζωής των Εβραίων. Λόγω της δυαρχικής πολιτικής, οι εκπρόσωποι της χασκαλά συγκρούστηκαν τόσο με την παραδοσιακή ραββινική ελίτ, η οποία προσπάθησε να διατηρήσει τις παλιές Εβραϊκές αξίες και πρότυπα στο σύνολό τους, καθώς και με τους ριζοσπάστες υπέρμαχους της αφομοίωσης στην ευρύτερη κοινωνία που στόχευαν στην εξαφάνιση ή ελαχιστοποίηση της ύπαρξης των Εβραίων ως μιας ορισμένης κοινωνίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εβραϊκά κινήματα
Αντιπυρικές ουσίες

μικρογραφία|Χρήση επιβραδυντικού φωτιάς από πυροσβεστικό αεροπλάνο
**Αντιπυρικές ουσίες** (αγγλ. *fire retardants*), ή **επιβραδυντικά φωτιάς**, ονομάζονται οι ενώσεις που χρησιμοποιούνται σε φυσικά ή συνθετικά οργανικά υλικά για τη βελτίωση της πυραντοχής τους, δηλ. της αντοχής τους στη φωτιά (*fire retardancy*).

## Γενικά
Οι ενώσεις αυτές δύναται να ψύχουν τις καύσιμες ύλες, είτε διά φυσικής δράσης ή μέσω ενδοθερμικών χημικών αντιδράσεων. Μπορεί να είναι στη μορφή πούδρας (powder), ή να γίνονται υδατοδιαλυτά διαλύματα, ή επίσης να έχουν τη μορφή του αφρού.

Μπορεί να εφαρμόζονται είτε διαμέσου εμποτισμού υπό υψηλή πίεση ή διά επικάλυψης. Τέτοια υλικά που επιδέχονται προστασία είναι: πλαστικά, υφάσματα,  μονωτικά ή επικαλύψεις επιφανειών, χαρτί, ξύλο και διάφορα προϊόντα του, βαφές και φινιρίσματα, καθώς και άλλα οργανικά (φυσικά) υλικά λ.χ. βαμβακερά υφάσματα και τεχνητές ίνες (βλ. κουρτίνες και ταπετσαρίες αυτοκινήτων και μέσων συγκοινωνίας). Πρωτίστως επιβάλλεται η χρήση τους από τους υφιστάμενους κανονισμούς ασφαλείας.

## Χημική σύνθεση
Από χημικής σύνθεσης, οι αντιπυρικές ουσίες -σήμερα- δύναται να περιέχουν αλογόνα (halogens), δηλ. βρώμιο, χλώριο, κ.α., ή μπορεί να μην περιέχουν καθόλου αλογόνα και να βασίζονται στο πυρίτιο, το φώσφορο, το αργίλιο, το άζωτο, τον ψευδάργυρο, κ.α. Οι τελευταίες είναι και οι πιο οικολογικές και με βάση την Ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι οι συνιστώμενες ή επιτρεπόμενες στις περισσότερες των περιπτώσεων.  Οι κυριότερες είναι το φωσφορικό διαμμώνιο (NH4H2PO4), το φωσφορικό μονοαμμώνιο [(NH4)2HPO4], το βορικό οξύ (H3BO3), ο βόρακας (Na2B4O7•10H2O), το θειικό αμμώνιο ((NH4)2SO4), το βορικό αμμώνιο ((NH4)3BO3), η ουρία (CH4N2O), η μελαμίνη (C3H6N6), η φωσφορική διμελαμίνη (C3H9N6PO4) και αρκετές άλλες ενώσεις. Η πρώτη κατηγορία περιέχει πολλές ενώσεις του βρωμίου (Br) ή του χλωρίου, λ.χ. βρωμιούχο αμμώνιο και χλωριούχο αμμώνιο, ή χλωριούχο ψευδάργυρο (ZnCl2).

Οι αντιπυρικές ουσίες, που συνήθως είναι υδατοδιαλυτές ενώσεις, εφαρμόζονται με πίεση και έτσι είναι δραστικά αποτελεσματικές, γιατί με μεθόδους εφαρμογής χωρίς πίεση (λ.χ. επάλειψη, ψεκασμό, εμβάπτιση) δεν επιτυγχάνεται ικανοποιητικός βαθμός εμποτισμού της δραστικής ουσίας μέσα στη μάζα του υλικού, λ.χ. ξύλου. Κατά το πρότυπο DIN 4102, για την πυροπροστασία του ξύλου χρησιμοποιούνται υδατοδιαλυτά προστατευτικά μέσα. Αυτά σχηματίζουν ένα στρώμα αφρού και χρησιμοποιούνται με επίχριση ή εκτόξευση και τα οποία σχηματίζουν επικαλυπτικά στρώματα από μια λεπτή μεμβράνη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ανόργανη χημεία
Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Κατηγορία:Αντιπυρικές ουσίες
Μαντί (φαγητό)

εναλλ.=A whole chicken suspended above rice and charcoal.|μικρογραφία| Το κοτόπουλο κρέμεται στον αέρα και μαγειρεύεται από τον ατμό και θερμαίνεται κάτω από αυτό.
εναλλ.=A pit made from brick and mortar built for Mandi cooking.|μικρογραφία| Ένας λάκκος που χτίστηκε για το μαγείρεμα μαντί.
Το **μαντί** () είναι ένα παραδοσιακό πιάτο που προέρχεται από τη Χαντραμαούτ της Υεμένης, το οποίο αποτελείται κυρίως από κρέας και ρύζι με ένα ειδικό μείγμα μπαχαρικών, μαγειρεμένο σε έναν υπόγειο λάκκο. Είναι εξαιρετικά δημοφιλές και διαδεδομένο στις περισσότερες περιοχές της Αραβικής Χερσονήσου και μάλιστα θεωρείται βασικό πιάτο σε πολλές περιοχές. Μπορεί να βρεθεί επίσης στην Αίγυπτο, τον Λεβάντε και στην Τουρκία.

Είναι επίσης δημοφιλές στους Χαντραμί στην Ακτή Μαλαμπάρ της Κεράλας, στο Μπατκάλ της Καρνάτακα, καθώς και στο Μπάρκας και σε περιοχές γύρω από το Χαϊντεραμπάντ της Ινδίας.

Το μαντί παρασκευάζεται συνήθως από ρύζι, κρέας (αρνί, καμήλα, κατσικίσιο ή κοτόπουλο) και από ένα μείγμα μπαχαρικών που ονομάζεται χαουαΐτζ. Το κρέας που χρησιμοποιείται είναι συνήθως ένα νεαρό και μικρό αρνί για να ενισχύσει περαιτέρω τη γεύση.

Η κύρια τεχνική που διαφοροποιεί το μαντί από άλλα πιάτα κρέατος είναι ότι το κρέας μαγειρεύεται στο ταντούρ (''ταμπούν'' στα αραβικά), που είναι ένας ειδικός φούρνος ο οποίος είναι συνήθως ένας λάκκο σκαμμένος στο έδαφος και καλύπτεται με πηλό στις πλευρές του.

Το μαντί θεωρείται το κύριο πιάτο που σερβίρεται κατά τη διάρκεια ειδικών εκδηλώσεων, όπως το Ιντ αλ-φιτρ, καθώς και σε γάμους και γιορτές στην Υεμένη και τη νότια Σαουδική Αραβία.

## Ετυμολογία
Η λέξη «μαντί» προέρχεται από την αραβική λέξη «νάντα», που σημαίνει «δροσιά» και αντικατοπτρίζει την υγρή «δροσερή» υφή του κρέατος.

## Τεχνική
Ξηρά ξύλα (*παραδοσιακά, Σάμερ* ή *Γκάντα*) τοποθετούνται στο ταντούρ και καίγονται για να παράγουν πολλή θερμότητα που μετατρέπεται σε κάρβουνο.

Το κρέας στη συνέχεια βράζεται με ολόκληρα μπαχαρικά μέχρι να μαλακώσει, και το μπαχαρικό απόθεμα στη συνέχεια χρησιμοποιείται για να μαγειρευτεί το ρύζι μπασμάτι στο κάτω μέρος του ταντούρ. Στη συνέχεια το κρέας κρέμεται μέσα στο ταντούρ πάνω από το ρύζι και χωρίς να αγγίξει το κάρβουνο. Ακολούθως, ολόκληρο το ταντούρ στη συνέχεια σφραγίζεται με πηλό για έως και 8 ώρες.

Σταφίδες, κουκουνάρια ή φιστίκια μπορούν να προστεθούν στο ρύζι ανάλογα με τη γεύση του καθενός.

## Δείτε επίσης

* Κάμπσα
* Μπιριάνι
* Μακλούμπα
* Μανσάφ
* Κούζι
* Πιλάφι
* Παέγια
* Νάσι κεμπούλι
* Νάσι μαντί

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πώς να φτιάξετε κοτόπουλο μαντί με φωτογραφίες βήμα προς βήμα

Κατηγορία:Υεμενική κουζίνα
Κατηγορία:Κουζίνα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
Κατηγορία:Παλαιστινιακή κουζίνα
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ρύζι
Θερμοπύλες Φθιώτιδας

Οι **Θερμοπύλες** είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 30 μέτρα.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Θερμοπύλες βρίσκονται στο κέντρο του πρώην νομού, στα νότια του ομώνυμου ιστορικού περάσματος ανάμεσα στο όρος Καλλίδρομο και τον Μαλιακό κόλπο. Είναι κτισμένες στους βορειοδυτικούς πρόποδες του Καλλίδρομου σε απόσταση 17 χλμ. ΝΑ. από τη Λαμία και 25 χλμ. Δ. από τα Καμένα Βούρλα. Βορειοδυτικά περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 και μακρύτερα ο Σπερχειός ποταμός, δυτικά του είναι τα Λουτρά Θερμοπυλών και το μνημείο του Λεωνίδα (προς τιμή της μάχης των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. μεταξύ Ελλήνων και Περσών), ανατολικά στα 10 χλμ. ο Μώλος ενώ μέσα από τη νότια πλευρά του οικισμού περνάει η παλαιά ΕΟ Αθηνών - Θεσσαλονίκης.

Στο λόφο «Καστράκι», νοτιοδυτικά και στην τοποθεσία «Χαλκώματα», υπάρχουν καλοδιατηρημένα λείψανα οχύρωσης ελληνιστικής περιόδου τα οποία αποδίδονται στην αρχαία Ροδουντία, οχυρό των Αιτωλών κατασκευασμένο προς αναχαίτιση των ρωμαϊκών επιθέσεων, γι΄ αυτό και η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο, στην ίδια κατεύθυνση και εντός του αρχαιολογικού χώρου βρίσκονται η αναγνωρισμένη και φημισμένη από την αρχαιότητα Ιαματική Πηγή, ένα υδροθεραπευτήριο και δύο ξενοδοχειακές μονάδες.

## Διοικητικά στοιχεία
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της Τουρκοκρατίας είναι *Δρακοσπηλιά* και έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οιτών (Τράχινος). Το 1919 με το ΦΕΚ 95Α - 03/05/1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1955 με το ΦΕΚ 157Α - 21/06/1955 μετονομάστηκε σε Θερμοπύλες. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Λουτρά Θερμοπυλών αποτελούν την κοινότητα Θερμοπυλών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 295 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001 είχε 273.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Εντουίνα Μαουντμπάττεν

Η **Εντουίνα Μαουντμπάττεν** (*Edwina Mountbatten,* 28 Νοεμβρίου 1900 - 21 Φεβρουαρίου 1960) ήταν η σύζυγος του Λουδοβίκου Μαουντμπάττεν, 1ο Κόμη Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας.

## Βιογραφία
Η *Εντουίνα Σύνθια Αννέτ Άσλεϋ* γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1900 στο Μπρόντλαντς του Χαμσάϊρ, και ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ουίλφριντ Άσλεϋ, 1ου Βαρόνου Μάουντ Τέμπλ, και της Αμάλια Μαίρυ Μωντ Κάσσελ.

Στις 18 Ιουλίου 1922 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Μαουντμπάττεν, 1ο Κόμη Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας, στην Ναό της Αγίας Μαργαρίτας του Ουέστμινστερ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
*την *Πατρίσια* Εντουίνα Βικτόρια (1924-2017), παντρεύτηκε τον Τζον Νάτσμπουλ. Απέκτησαν 8 παιδιά.
*την *Πάμελα* Κάρμεν Λουίζ (γενν. το 1929-), παντρεύτηκε τον Ντέηβιντ Χικς. Απέκτησαν 3 παιδιά.

Πέθανε στον ύπνο της στις 21 Φεβρουαρίου 1960 στο Τζέσελτον (σημερινό Κότα Κιναμπαλού) του Βρετανικού Βόρειου Βόρνεο σε ηλικία 59 ετών. 

## Τίτλοι
*28 Νοεμβρίου 1900 – 18 Ιουλίου 1922: Δεσποινίς Εντουίνα Άσλεϋ
*18 Ιουλίου 1922 – 23 Αυγούστου 1946: Λαίδη Λουδοβίκου Μαουντμπάττεν
*23 Αυγούστου 1946 – 28 Οκτωβρίου 1947: *Η Αξιότιμη* Η Υποκόμισσα Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας
**12 Φεβρουαρίου – 15 Αυγούστου 1947: *Η Εξοχότητα Της Η Αξιότιμη* Η Υποκόμισσα Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας, Αντιβασίλισσα της Ινδίας
*28 Οκτωβρίου 1947 – 21 Φεβρουαρίου 1960: *Η Αξιότιμη* Η Κόμισσα Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας
**28 Οκτωβρίου 1947 – 21 Ιουνίου 1948: *Η Εξοχότητα Της Η Αξιότιμη* Η Κόμισσα Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας

## Παραπομπές
*
* Morgan, Janet *Edwina Mountbatten: A Life of Her Own*, Scribners, 1991. 
* Ziegler, Philip, *Mountbatten: the official biography*, Collins, 1985. 
* Hough, Richard, *Mountbatten: Hero of our time*, London: Weidenfeld and Nicolson, 1980. 
*Tribute & Memorial Website to Louis, 1st Earl Mountbatten of Burma 


Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς
Κατηγορία:Βρετανίδες κόμισσες
Ιστορική περιοχή του Μπρουκχέιβεν

μικρογραφία|332x332εσ|Σήμα-Πινακίδα που οριοθετεί την περιοχή του Μπρουκχέιβεν.
Η ιστορική περιοχή του Μπρουκχέιβεν στην Ατλάντα, Τζόρτζια είναι μια περιοχή έκτασης 300 εκταρίων ιστορικής σημασίας που περιλήφθηκε στη λίστα του Εθνικού Μητρώου Ιστορικών Τοποθεσιών το 1986. Η λίστα περιείχε 202 διατηρητέα κτήρια και δύο διατηρητέες δομές κατά την αμερικανική νομοθεσία.

Βρίσκεται ανατολικά της οδού Peachtree-Dunwoody Road  και βόρεια της Peachtree Road. Εκτείνεται πέρα από τα σύνορα της κομητείας ΝτεΚάλμπ (DeKalb) και της κομητείας Φούλτον (Fulton).

Είναι περιοχή οικιστική που ιδρύθηκε και άρχισε να αναπτύσσεται το 1910.

## Πηγές
*Αμερικανικό Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τοποθεσιών 
*Brooks, Carolyn (Δεκέμβριος, 5, 1985) Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τοποθεσιών


Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές
Κατηγορία:Τζόρτζια
Αγντερέ

Το **Αγντερέ** (αζερικά: Ağdərə) ή **Μαρτακέρτ** (αρμενικά: Մարտակերտ) είναι πόλη de jure στην περιοχή Ταρτάρ του Αζερμπαϊτζάν από το 2023 και πρίν το 2023 στην επαρχία Μαρτακέρτ. Η περιοχή γύρω από την πόλη ελεγχόταν από τις δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν από το τέλος της εισβολής το 2023.

Το Αγντερέ ήταν το διοικητικό κέντρο της πρώην Σοβιετικής Περιφέρειας Μαρντακέρτ στο Αυτόνομο Όμπλαστ Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η περιοχή του Μαρτακέρτ έπληξε από έντονες μάχες, συμπεριλαμβανομένων των αζερικών επιθέσεων του Μαρτακέρτ (Αγντερέ)  και Μαρτουνί (Χοτζαβέντ) Το 2016 και το 2020, πραγματοποιήθηκαν μερικές συγκρούσεις κατά μήκος των γραμμών κατάπαυσης του πυρός κοντά στην πόλη. Με τις συγκρούσεις που ξέσπασαν στο Αρτσάχ στις 19 Σεπτέμβριου 2023, το Αζερμπαϊτζάν ανακατέλαβε τον θύλακα και την πόλη του Μαρτακέρτ με την ηγεσία του Αρτσάχ να δηλώνει πως ο Αρμενικός πληθυσμός θα εγκαταλείψει την πόλη. 

## Κλίμα
Το κλίμα στο Αγντερέ κατατάσσεται ως Cfa από το σύστημα Κέππεν-Γκάιγκερ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δημοκρατία του Αρτσάχ
Ασκεράν

Το **Ασκεράν** (αρμενικά: Ասկերան, αζερικά: *Əsgəran*) είναι πόλη de jure στην περιοχή Χοτζαλί του Αζερμπαϊτζάν, de facto υπό τον έλεγχο της αυτοανακηρυχθείσας Δημοκρατίας του Αρτσάχ ως διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ασκεράν.

Το 1970 ο πληθυσμός του Ασκεράν υπολογίστηκε σε περίπου 700 άτομα, κυρίως Αρμένιοι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2005, ο πληθυσμός ήταν 1967 κάτοικοι.

## Συλλογή

File:Askeran Fortress (increased contrast).jpg|Άποψη του Φρουρίου του Ασκεράν
File:Askeran fortress2.jpg|Τείχη του Φρουρίου του Ασκεράν
File:Askeran037.JPG|Εκκλησία της Ιερής Μητέρας του Θεού στο Ασκεράν, άνοιξε το 2002
File:Askeran Marzadasht 26.06.2011.jpg|Στάδιο του Ασκεράν
File:District court in Askeran.jpg|Επαρχιακό δικαστήριο στο Ασκεράν


## Παραπομπές


Κατηγορία:Δημοκρατία του Αρτσάχ