open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Επαρχία των Συρακουσών

Η **Επαρχία των Συρακουσών** (ιταλικά: *Provincia di Siracusa*, σικελικά: *Pruvincia di Sarausa*) είναι μία Ιταλική Επαρχία στις ανατολικές ακτές της Περιφέρειας της Σικελίας στην Ιταλία. Το 2015 αντικαταστάθηκε από την *"Ελεύθερη Δημοτική Κοινοπραξία των Συρακουσών"*. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι οι Συρακούσες μια πανάρχαια Ελληνική αποικία που ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.χ. από τους Κορινθίους. Έχει έκταση 2.109 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό σύμφωνα με την Απογραφή του 2016 403.985 κατοίκους, περιέχει το 8% του Σικελικού πληθυσμού και το 8.2% της Σικελικής έκτασης.

## Τοποθεσία

Η επαρχία βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Σικελίας, συνορεύει στα βόρεια και στα βορειοανατολικά με την Επαρχία της Κατάνιας, στα δυτικά με τη Επαρχία της Ραγκούζας στα ανατολικά με το Ιόνιο Πέλαγος και στα νότια με τη Μεσόγειο Θάλασσα. Η αρχαία πόλη του Νότο και άλλες επτά πόλεις στην κοιλάδα της έχουν ανακηρυχτεί από την UNESCO Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με σημαντικό αρχαιολογικό, τουριστικό και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Οι Σικελικές πόλεις οικοδομήθηκαν με τον καλλιτεχνικό ρυθμό Μπαρόκ μετά τον καταστροφικό σεισμό που ισοπέδωσε το νησί (1693). Η πρωτεύουσα της επαρχίας Συρακούσες αποτελεί σημαντικό σιδηροδρομικό και οδικό κέντρο. Το πάρκο της Νεαπόλεως και το νησί Ορτυγία συνδέονται μεταξύ τους με τρεις γέφυρες.

## Αξιοθέατα

Το νησί περιέχει το Κάστρο του Μανιάκη που έχτισε ο Οίκος των Χοενστάουφεν και ο Δωρικός ναός της Αθηνάς που ανακαίνισαν οι Νορμανδοί. Τα Υβλαία όρη είναι η κυρίαρχη οροσειρά στην περιοχή κατά μήκος των ακτών, στο πέρασμα της δημιουργεί πολλές αμμώδεις παραλίες, βράχους και νησίδες. Η ακτή στα νότια της επαρχίας περιέχει πλήθος από βιότοπους που έχουν χαρακτηριστεί σαν προστατευόμενες περιοχές. Στην επαρχία βρίσκεται η λίμνη των Λεοντίνων η μεγαλύτερη λίμνη στη Σικελία και η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στην Ευρώπη, ένας υδροβιότοπος που περιέχει περισσότερα από 150 είδη.

## Κύριοι Δήμοι

Η Επαρχία των Συρακουσών περιέχει 21 Δήμους οι σημαντικότεροι των οποίων είναι οι εξής ː

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Τουρισμός, φωτογραφίες, ιστορία, γαστρονομία από την επαρχία των Συρακουσών 
*ISTAT 
*Συρακούσες
*Οι σύγχρονες πόλεις Μπαρόκ
*Συρακούσες
*Λίμνη των Λεοντίνων

Σικελία
Αηδονοχώρι Ηρακλείου

Το **Αηδονοχώρι** (έως το 1955: **Μετόχια Καμαριώτου**) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Βρίσκεται στα δυτικά της Τυλίσου. Παλαιότερα ονομαζόταν *Μετόχια Καμαριώτου* και υπαγόταν στην Επαρχία Μυλοποτάμου του Νομού Ρεθύμνης, έως το 1950 όπου με νομοθετική πράξη αποδόθηκε στο νομό Ηρακλείου, μαζί με τον γειτονικό οικισμό Καμαριώτη. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και με την κτηνοτροφία. Ιατρική περίθαλψη στους κατοίκους του χωριού καλύπτεται από το αγροτικό ιατρείο στις Γωνιές.

## Πληθυσμός

## Ιστορικά στοιχεία
Έχουν βρεθεί ερείπια στις θέσεις Αρμανώγια, Τροχαλιάδες και Χαντάκου. Ανάμεσα σε αυτά ανακαλύφθηκε και μια τεράστια ολοστρόγγυλη πέτρα, η οποία χρησίμευε κατά τα μινωικά χρόνια για την τέλεση θυσιών. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το Δημοτικό Σχολείο του οικισμού, το οποίο κτίστηκε το 1900.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται το 1925 με την παλιά του ονομασία *Μετόχι Καμαριώτου* στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καμαριώτου και το 1927 στο ΦΕΚ 296Α - 30/11/1927 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1953 με το ΦΕΚ 349Α - 21/12/1953 μετονομάστηκε σε Αηδονοχώριον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τυλίσου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 87 κατοίκους.

Δείτε ***[[Κοινότητα Αηδονοχωρίου|Κοινότητα Αηδονοχωρίου (Μετοχίων Καμαριώτου)]]***

## Πληθυσμός

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*   Ιστότοπος Δήμου Τυλίσου

Αηδονοχώρι
Αηδονοχωρι
Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Αηδονοχώρι

**Αηδονοχώρι** είναι όνομα οικισμών στην Ελλάδα:

* Αηδονοχώρι Ηρακλείου
* Αηδονοχώρι Ιωαννίνων
* Αηδονοχώρι Καρδίτσας
* Αηδονοχώρι Κοζάνης
* Αηδονοχώρι Σερρών

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μίελικκι

Στη φινλανδική μυθολογία, η **Μίελικκι** είναι η θεά των δασών και του κυνηγιού. Αναφέρεται ως η σύζυγος ή η νύφη του Τάπιο, ενώ λέγεται ότι είχε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της αρκούδας. 

Στην Καλεβάλα, ο ήρωας Λέμμινκαϊνεν προσεύχεται στη Μίελικκι και τον Τάπιο, ενώ η θεότητα αναφέρεται και σε άλλο σημείο, όπου της ζητείται να προστατέψει τα ζώα μες στο δάσος. Γενικότερα, αποζητούνταν η βοήθεια και η υποστήριξή της, ειδικά σε μια περιοχή όπου οι άνθρωποι ζούσαν κυνηγώντας και αναζητώντας την τροφή τους στα δάση.

## Άλλες αναφορές
* Η Μίελικκι είναι επίσης φανταστική θεότητα στον κόσμο των *[[Forgotten Realms]]* για το παιχνίδι ρόλων *[[Dungeons and Dragons]]*. 

Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία
Κατηγορία:Θεότητες του κυνηγιού
Τάπιο

Στη φινλανδική μυθολογία, ο **Τάπιο** είναι θεός ή πνεύμα των δασών, στον οποίο προσεύχονταν οι κυνηγοί πριν βγουν για κυνήγι. Σύζυγός του είναι η θεά των δασών και του κυνηγιού, Μιελίκκι, ενώ παιδιά του είναι η Τέλλερβο, ο Νυυρίκκι, η Τουουλίκκι. Εμφανίζεται στο παραδοσιακό φινλανδικό έπος της Καλέβαλα. 

Από τη θεότητα αυτή παίρνει το όνομά του και ο κήπος Ταπιόλα, τμήμα της φινλανδικής πρωτεύουσας Ελσίνκι. 

Επίσης, ο συνθέτης Γιαν Σιμπέλιους εμπνεύστηκε και έγραψε ένα συμφωνικό ποίημα με το όνομα *Ταπιόλα*. έρ.112 (1926). 

Κατηγορία:Θεότητες του κυνηγιού
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία
Χαρακίρι

thumb|right|Πολεμιστής έτοιμος να εκτελέσει χαρακίρι.
Με την ονομασία **Χαρακίρι**, ή **Σεπούκου**, ονομάζεται ο ιαπωνικός τελετουργικός σφαγιαστικός τρόπος αυτοκτονίας, ο οποίος καθιερώθηκε από τους Σαμουράι ως μοναδική επιτρεπτή διέξοδο σε περίπτωση ήττας ή ατίμωσής τους.

Συγκεκριμένα, ο όρος Χαρακίρι αναφέρεται σε αυτήν κάθε αυτήν την πράξη του ευατού ξεκοιλιάσματος, ενώ ο όρος Σεπούκου στο σύνολο του τελετουργικού, το οποίο συχνά περιλαμβάνει και τον λυτρωτικό αποκεφαλισμό του αυτόχειρα από κάποιον συμπολεμιστή.

Παρά την προέλευσή του από την εποχή των Σαμουράι και τον κώδικα τιμής τους, η επιτέλεσή του συνεχίστηκε από ορισμένους Ιάπωνες ακόμα και κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα (ειδικά από αξιωματικούς στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), προς αποκατάσταση της τιμής των ίδιων ή της οικογενείας τους.

Η πρακτική του Σεπούκου εφαρμοζόταν οικειοθελώς από τους Σαμουράι, τόσο στον πόλεμο, προτιμώντας έναν ένδοξο θάνατο έναντι της ατιμωτικής περίπτωσης του να παραδοθούν ή αιχμαλωτιστούν από εχθρούς (και πιθανόν να βασανιστούν), όσο και εν καιρώ ειρήνης, ως μια μορφή θανατικής ποινής για όσους είχαν διαπράξει σοβαρά αδικήματα ή θεωρούσαν ότι είχαν ατιμώθει.

Η πράξη του αυτοτραυματισμού (Χαρακίρι), το οποίο εκτελούνταν ενώπιον κοινού, συνίσταται στη βύθιση μιας κοντής λεπίδας, παραδοσιακά ενός μαχαιριού tantō στην κοιλιά και στο τράβηγμα της λεπίδας από αριστερά προς τα δεξιά, ώστε να την ανοίξει σε φέτες. Εάν η τομή γινόταν αρκετά βαθιά, μπορούσε να πλήξει την κοιλιακή αορτή, προκαλώντας έτσι γρήγορο θάνατο λόγω απώλειας αίματος.

Κατά το τελετουργικό αυτό ο προς αυτοκτονία στρέφεται προς τον Ήλιο και γονατίζοντας σύρει το ξίφος του, το οποίο και στη συνέχεια καρφώνει στη κοιλιακή του χώρα. Ο αυτόχειρας Σαμουράι συνήθως αποκεφαλίζεται από ένα φιλικό πολεμιστή τη στιγμή του πόνου. Ο τρόπος αυτός φέρεται να αποτελεί κωδικοποιημένη ηθική συμπεριφορά από το λεγόμενο «μπουσίντο», το οποίο αποτελεί τον ηθικό κώδικα των Σαμουράι και γενικότερα της υψηλής ελίτ της ιαπωνικής κοινωνίας (μπούσι, δηλαδή αριστοκράτες-πολεμιστές), από τον 13ο ως τον 19ο αιώνα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*, τόμος 53ος, σελ. 115

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Μέθοδοι αυτοκτονίας
Austro-Daimler ADR

thumb|right|Austro-Daimler ADR λιμουζίνα του 1928 / μπροστά.

Το **Austro-Daimler ADR** ήταν ένα πολυτελές αυτοκίνητο της αυτοκινητοβιομηχανίας Austro-Daimler. Κυκλοφόρησε το 1927, ως ο διάδοχος του Austro-Daimler ADM. Σχεδιαστής του ήταν ο Κάρλ Ράμπε, πρώην υπάλληλος του Φέρντιναντ Πόρσε.

## Τεχνολογία
thumb|right|Η προηγούμενη Austro-Daimler ADR λιμουζίνα του 1928 / πίσω.

Τα πλέον αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του ήταν:

* Κινητήρας 6-κύλινδρος σε σειρά (Ι6) 3.0 λίτρων, όπως ακριβώς ήταν και στο Austro-Daimler ADM 3 Liter.
* Ο κινητήρας είχε τοποθετηθεί στο μπροστινό τμήμα του αμαξώματος και συνδεόταν με τους πίσω τροχούς με χειροκίνητο κιβώτιο τεσσάρων ταχυτήτων.
* Ο μπροστινός άξονας ήταν άκαμπτος (σταθερός), ενώ ο πίσω άξονας ήταν προσαρμοσμένος σε ημιελλειπτικά ελατήρια.

## Εκδοχές αμαξώματος

* T4 = 4-πορτο Tourenwagen
* L4 = 4-πορτο σεντάν / λιμουζίνα
* PL4 = 4-πορτο πούλμαν - λιμουζίνα
* Cb2 = 2-πορτο καμπριολέ 

## Χρονοδιάγραμμα
thumb|right|Austro-Daimler ADR σπορ κάμπριο (1930).

Από το 1929 και μετά, κυκλοφόρησε και ένα σπορ μοντέλο με ισχύ 100 PS, το *Austro-Daimler ADR Sport*, που αντικατέστησε το ADM 3 Liter. Συνολικά κατασκευάστηκαν 50 σπορ αυτοκίνητα έως το 1931.

Το 1931, κυκλοφόρησε το **Austro-Daimler ADR 8**. Ήταν μια πραγματικά τεράστια λιμουζίνα, με κυβισμό 4.6 λίτρων και μάλιστα ο κινητήρας του ήταν I8, δηλαδή 8-κύλινδρος σε σειρά, αντί της κλασικής διάταξης V8 (που σημαίνει 4+4 αντικριστά, υπό γωνία). Τελικώς κατασκευάστηκαν 50 αντίτυπα του ADR 8 μέχρι το 1934.

Το τελευταίο μοντέλο της σειράς ήταν το *Austro-Daimler Bergmeister* με 6-κύλινδρο κινητήρα, κυβισμού 3.6 λίτρων και ισχύος 120 PS. Όπως και με τις προηγούμενες εκδόσεις, συνολικά κατασκευάστηκαν 50 αντίτυπα αυτής της έκδοσης. Τα τελευταία αυτοκίνητα παρήχθησαν με το όνομα της νέας επιχείρησης Steyr Daimler Puch.

## Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|right|Austro-Daimler ADR 8 Πούλμαν (1932).
thumb|right|Austro-Daimler ADR Bergmeister Spezial-Cabriolet (1933).

Συνολικά κατασκευάστηκαν 800 αντίτυπα μέχρι το 1931.

## Πηγές

* Oswald, Werner: Deutsche Autos 1920-1945, Motorbuch Verlag Stuttgart, 10. Auflage (1996), ISBN 3-87943-519-7.

Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Κατηγορία:Οικονομία της Αυστρίας
Κατηγορία:Μοντέλα Austro-Daimler
Χασάπικο

Το **Χασάπικο** ή **Χασάπικος** είναι χορός και τύπος τραγουδιών των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, τη Μακεδονία και την Κωνσταντινούπολη. 

Οι ρίζες του ανάγονται στη βυζαντινή περίοδο, όταν αποτελούσε χορευτική μίμηση μάχης με σπαθιά από τη συντεχνία των Ελλήνων κρεοπωλών στη Μακεδονία και την Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη σειρά κρατούσε μαχαίρια, ραβδιά και μαστίγια ενώ η δεύτερη δεν είχε όπλα. Η ονομασία προέρχεται από την τουρκικής προέλευσης λέξη kasap, που σημαίνει κρεοπώλης, ενώ η αντίστοιχη ελληνική ονομασία του χορού, τη βυζαντινή περίοδο, ήταν **μακελάρικος** (
## Πηγές

* Τάκης Καλογερόπουλος, *Λεξικό της Ελληνικής μουσικής*, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001 
*
*Musipedia - Χασάπικος
*Χασάπικο

### Μουσικά δείγματα
* "Έχε γεια Παναγιά"
* Χασάπικο Φλώρινας: Ζάραμο

Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί
Κατηγορία:Μικρασιατικοί χοροί
Κατηγορία:Λαϊκή και Παραδοσιακή Μουσική
Κατηγορία:Μακεδονία
Κατηγορία:Κωνσταντινούπολη
Ψακούδια Χαλκιδικής

Τα **Ψακούδια** είναι παραλιακός οικισμός και επίνειο της Ορμύλιας. 

## Τοποθεσία
Αποτελεί οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Ορμυλίας του νομού Χαλκιδικής και έχει 273 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001. Η απόστασή τους από τη Θεσσαλονίκη είναι 80 χιλιόμετρα και αποτελούν πύλη εισόδου για τη Σιθωνία εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι ο τουρισμός, όπως επίσης και η αλιεία. Η παραλία του χωριού καλύπτει 4 χιλιόμετρα, έχει επανειλημμένα βραβευθεί με Γαλάζια Σημαία και καλύπτεται από πευκοδάσος. 

Στον οικισμό Νησί, που απέχει μόλις 2 χλμ. από τα Ψακούδια, κατοικούν κατά το μεγαλύτερο μέρος παραθεριστές και εκεί εκβάλλει ο Χαβρίας, ο μεγαλύτερος ποταμός της Χαλκιδικής. 

Υπάρχει σύλλογος ενοικιαζομένων δωματίων και Σύλλογος Επαγγελματιών Ιδιοκτητών Κατοίκων.

## Ονομασία
Η παρουσία πεύκων στην παραλία του οικισμού δικαιολογούν ίσως και την ονομασία του. Σύμφωνα με ορισμένους, το όνομα προέρχεται από το «πτσάκια», που είναι η τοπική ονομασία για τα μικρά πεύκα. 

## Ιστορικά στοιχεία
Κατά την αρχαιότητα, στην περιοχή υπήρχε η πόλη Σέρμυλη ή Σέρμυλος, σύμμαχος της Αθήνας, η οποία καταστράφηκε από τον Φίλιππο Β' τον Μακεδόνα. Ως θαλάσσιο λιμάνι χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν, όπως και η Γερακινή, για μικρά φορτηγά για τη μεταφορά ακατέργαστου μαγνησίτη μιας μικρής παραχώρησης στην ανατολική ορεινή περιοχή του Τρικόρφου.

Ο οικισμός χτίστηκε τη δεκαετία του '60 και πρωτοαναφέρθηκε στην απογραφή του 1971 με 12 κατοίκους.

Το 1993 το ΥΠΕΧΩΔΕ ενέκρινε σχέδιο πολεοδομικής επέκτασης του οικισμού σε μια περιοχή 600 στρεμμάτων κοινοτικής γης, που δίνει μεγάλες δυνατότητες μελλοντικής ανάπτυξης του οικισμού.

## Πηγές


Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου
Ψακουδια
Ψακουδια
Επαρχία του Ρέτζο-Καλάμπρια

Η **επαρχία του Ρέτζο-Καλάμπρια** (ιταλικά: *Provincia di Reggio Calabria*, συναντάται και ως Ρήγιο-Καλαβρία) είναι επαρχία της Καλαβρίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.183 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 566.926 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Ρέτζο Καλάμπρια (*Reggio Calabria*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 97 δήμους.

Συνορεύει βορειοανατολικά με την επαρχία του Καταντζάρο και βορειοδυτικά με την επαρχία του Βίμπο Βαλέντια, ενώ βρέχεται δυτικά από την Τυρρηνική θάλασσα και νότια και δυτικά από το Ιόνιο πέλαγος.

## Κύριοι Δήμοι

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Τουρισμός στην επαρχίας του Ρέτζο-Καλάμπρια 


Ρετζο-Καλαμπρια
Αλκαλιμετρία

right|thumb|225px|Διάταξη αλκαλιμετρίας
Η **αλκαλιμετρία** αποτελεί είδος ογκομετρικής ανάλυσης κατά την οποία προσδιορίζεται η περιεκτικότητα ενός διαλύματος που περιέχει οξύ, π.χ. υδροχλωρικό οξύ (HCl), οξικό οξύ (CH3COOH), κ.ά., βάση ή άλας του οποίο το κατιόν δρα ως οξύ π.χ. χλωριούχο αμμώνιο (NH4Cl), με τη χρήση πρότυπου διαλύματος βάσης π.χ. υδροξείδιο του νατρίου συγκεκριμένης και με ακρίβεια μετρημένης συγκέντρωσης π.χ. 0,1 Μ ή 0,01 Μ ή 1 Μ κ.ά.. 
Το διάλυμα του οξέος βρίσκεται σε κωνική φιάλη και αναδεύεται συνεχώς, π,χ. με μαγνητικό αναδευτήρα. Το πρότυπο διάλυμα βάσης βρίσκεται σε προχοΐδα. 
Το «τελικό σημείο» της ογκομέτρησης, στο οποίο έχουν αντιδράσει πλήρως μεταξύ τους το οξύ και η βάση, προσδιορίζεται με τη χρήση κατάλληλης χρωστικής ουσίας που ονομάζεται «δείκτης» (π.χ. φαινολοφθαλεΐνη, ηλιανθίνη κ.ά.). Όταν ένα διάλυμα αντιδρά αλκαλικά η φαινολοφθαλεΐνη χρωματίζεται κόκκινη, όταν αντιδρά όξινα αυτή παραμένει άχρωμη. Έτσι παραθέτοντας στο αλκαλικό διάλυμα ολίγον κατ΄ ολίγον οξύ φθάνουμε στο σημείο ο δείκτης να αποχρωματίζεται.

Αντίθετα γίνεται η μέτρηση των οξέων με διάλυμα γνωστής περιεκτικότητας καυστικού αλκαλίου, μέχρι της εμφάνισης κόκκινης χρώσης του δείκτη. Αυτή η μέθοδος λέγεται οξυμετρία.

Ως αναλυτικοί δείκτες χρησιμοποιούνται κυρίως διάφορες χρωστικές, όπως το βάμμα ηλιοτροπίου, η φαινολοφθαλεΐνη, η ηλιανθίνη, κ.λπ..

Αλκαλιμετρια
Θεόδωρος Αλκαίος

Ο **Θεόδωρος Αλκαίος** (Μυτιλήνη 1780-1834), επονομαζόμενος και Μυτιληναίος ή Λέσβιος, ήταν θεατρικός συγγραφέας και πρωτοπόρος ηθοποιός του νεότερου ελληνικού θεάτρου.

## Βιογραφία
Το πραγματικό του όνομα ήταν Μεϊμάρογλους ή Μεϊμάρης. Περιπλανήθηκε στις Κυδωνιές, την Πάτμο, την Κωνσταντινούπολη και στο Βουκουρέστι. Το 1801 εργάστηκε στο Ελληνικό Γυμνάσιο στο Ιάσιο και αργότερα έγινε υπάλληλος στην αυλή του ηγεμόνα Αλέξανδρου Μουρούζη. 

Το 1815 παντρεύτηκε τη Μαριγώ Βρανέλλη, η οποία τον συνόδευσε παντού. Ήδη το 1818 ήταν καταξιωμένος ηθοποιός και πρωταγωνιστής στο «Πατριωτικό Θέατρο Καρατζά» στο Βουκουρέστι.

## Επαναστατημένη Ελλάδα
Στην Επανάσταση του 1821 ο Αλκαίος ήλθε στην Ελλάδα και πολέμησε ως οπλαρχηγός ατάκτων σε διάφορες μάχες στη Ρούμελη, Χίο και Κρήτη υπό τον Φαβιέρο. Εξιστόρησε την πτώση των Ψαρών (21 Ιουνίου 1824) στην οποία συμμετείχε και διέφυγε τραυματισμένος κολυμπώντας προς τη Χίο. Πήγε στη Σύρο και εξόπλισε στρατιωτικό σώμα Μυτιληνιών και το έστειλε στην Κρήτη. Υπό την ηγεσία του οργανώθηκε στρατιωτικό σώμα Χίων πολεμιστών για να σταλεί στη Χίο να την απελευθερώσει. Τελικά το σχέδιο ακυρώθηκε. 

Για λόγους επιβίωσης ίδρυσε στη Σύρο το 1829 μια βραχύβια θεατρική ομάδα και ανέβασε θεατρικά έργα τόσο δικά του όσο και άλλων. Λεπτομέρειες γνωρίζουμε για μια θεατρική του παράσταση στη Σύρο, εκείνη του *[[Μάρκος Μπότσαρης (δράμα)|Μάρκου Μπότσαρη]]*. Σε αυτήν την παράσταση κάνοντας παρέκβαση στο κείμενο του έργου επιτίθεται κατά των Χιωτών. Αυτό έγινε αιτία να φυλακισθεί και να κλείσει το θέατρό του. Τότε θεωρήθηκε ασυμβίβαστη η ιδιότητα του Έλληνα αξιωματικού με το λειτούργημα του *θαετρίνου*.

## Μετεπαναστατική Ελλάδα
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια έλαβε μέρος στον Εμφύλιο συντασσόμενος με τους συνταγματικούς και σκοτώθηκε σε συμπλοκή με τα γαλλικά στρατεύματα στο Άργος (4/17 Ιανουαρίου 1833)

Το έργο του συνέχισε ο αδελφός του, Ευστράτιος Αλκαίος επίσης ηθοποιός, καθώς και ο γιος του Ξενοφών Αλκαίος.

## Συγγραφικό-θεατρικό έργο
Είχε γράψει τρεις τρίπρακτες τραγωδίες και ένα επικολυρικό ποίημα. Τα έργα εξέδωσε μετά το θάνατό του ο γιος του.
* *[[Η άλωσις των Ψαρών]]* μαζί με το ποίημα *Τα Ψαρά* (1853)
* *[[Πιττακός ο Μυτιληναίος(τραγωδία)|Πιττακός ο Μυτιληναίος]]* (1849)
* *[[Θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη]]* (1841, 1876)

## Παραπομπές


## Πηγή
*Βάλτερ Πούχνερ, «Η άλωσις των Ψαρών», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας,τομ.Β,1 Από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2006, σελ.60-75

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Θίσβη (μυθολογία)

thumb|right|''«Θίσβη», έργο του Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ (1909).''
Στην ελληνική μυθολογία η **Θίσβη** ήταν θυγατέρα του ποτάμιου θεού Ασωπού και έδωσε το όνομά της στη βοιωτική πόλη Θίσβη, γνωστή ως πατρίδα του Ησιόδου. Η Θίσβη καταδιώχθηκε από τον Πύραμο, που την είχε ερωτευθεί. Οι θεοί τη μεταμόρφωσαν τότε σε πηγή, όπως και τον Πύραμο. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή του μύθου για τον ίδιο έρωτα, όταν η Θίσβη κατάλαβε ότι είχε μείνει έγκυος αυτοκτόνησε. Τότε ο Πύραμος αυτοκτόνησε και αυτός. Στη συνέχεια οι θεοί έκαναν τον Πύραμο ποταμό και τη Θίσβη πηγή. Ο Πύραμος διέρρεε τη χώρα των Κιλίκων, ενώ το νερό της Θίσβης γινόταν ρυάκι και συναντούσε τον ποταμό αυτό, όπου και χυνόταν.

Οι Ρωμαίοι παράλλαξαν αυτό τον μύθο, ο οποίος καταγράφηκε από τον Υγίνο (περιληπτικά) και τον Οβίδιο (αναλυτικότερα, στις «Μεταμορφώσεις» του, βιβλίο 4, στ.55-166) ως εξής:

Οι Θίσβη και Πύραμος ζούσαν σε γειτονικά σπίτια (μεσοτοιχία) στη Βαβυλώνα επί βασιλείας Σεμιράμιδος και, καθώς οι γονείς τους τους είχαν απαγορεύσει να παντρευτούν, επικοινωνούσαν ηχητικά από μία ρωγμή στον κοινό τοίχο. Τελικώς συμφώνησαν πως μια νύχτα θα συναντιόνταν κρυφά στον «Τάφο του Νίνου», ύψωμα έξω από την πόλη, όπου υπήρχε πηγή. Η Θίσβη έφθασε πρώτη εκεί, αλλά κρύφτηκε επειδή είδε μια λέαινα που πήγε να ξεδιψάσει στην πηγή αφού είχε φάει. Το πέπλο όμως της Θίσβης είχε πέσει κάτω και η λέαινα το έπαιξε και το λέρωσε με το ματωμένο στόμα της. Στο μεταξύ ήρθε ο Πύραμος, είδε τις πατημασιές της λέαινας και το ματωμένο πέπλο, και νόμισε ότι η Θίσβη είχε φαγωθεί από το λιοντάρι. Γεμάτος απόγνωση και ενοχή επειδή είχε συμφωνήσει να συναντηθούν σε επικίνδυνο μέρος, αυτοκτόνησε με το σπαθί του. Η Θίσβη, όταν βγήκε από την κρυψώνα της και είδε τον Πύραμο νεκρό, αυτοκτόνησε με το ίδιο σπαθί.

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής **[[88 Θίσβη]]** (88 Thisbe), που ανακαλύφθηκε το 1866, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Θίβα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Θίβα** (με «ι») είναι γνωστή μία από τις Αμαζόνες που σκότωσε ο Ηρακλής στη χώρα τους στον Πόντο. Ο συγκεκριμένος τόπος όπου σκοτώθηκε ονομάσθηκε από αυτή Θίβα και οι κάτοικοί του **Θίβιοι**. Κατά την παράδοση (αναφ. Patsi-Garin) οι Θίβιοι *«ήσαν βασκαντικοί και ολέθριοι»*, επειδή ακόμα και η αναπνοή τους προκαλούσε τον θάνατο σε αυτούς που πλησίαζαν κοντά τους.

## Πηγές
* Jean Richepin: *Ελληνική Μυθολογία*, μετάφρ. Νικολάου Τετενέ, εκδ.οίκος «Βίβλος (Δημητράκος)», Αθηνα 1953
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Θιβα
Θόασα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Θόασα** είναι γνωστή μία θυγατέρα του Τεύκρου, του πρώτου βασιλιά της Τροίας. Σύμφωνα με μία αναφορά στην *[[Ιλιάδα]]* του Ομήρου (ραψωδία Γ, στίχος 250), η Θόασα ήταν η μητέρα του βασιλιά της Τροίας κατά τον Τρωικό Πόλεμο, του Πριάμου ή Ποδάρκη. Οι άλλες πηγές ωστόσο δεν την αναφέρουν ανάμεσα στις συζύγους του Λαομέδοντα, του πατέρα του Πριάμου.
## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Θοασα

Κατηγορία:Τρώες
Θηροδάμας

Στην ελληνική μυθολογία ο **Θηροδάμας** ήταν ένας πολύ άγριος και απάνθρωπος βασιλιάς της Λιβύης, ο οποίος αναφέρεται ότι έτρεφε τα λιοντάρια του με ανθρώπους. Τελικώς τον σκότωσε η ίδια η θυγατέρα του, επειδή είχε αποπειραθεί να τη βιάσει. Ο μύθος αυτός παρουσιάζει ίσως κάποια συσχέτιση με αυτόν του βασιλιά της Αιγύπτου, του Θεοκλύμενου.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Λιβύης
Θουρίμαχος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Θουρίμαχος** ήταν γιος του Αιγύρου, εγγονός του Θελξίονα και δισέγγονος του Απίου. Ο Θουρίμαχος έγινε πατέρας του Λευκίππου και παππούς της Καλχινίας. Ο Παυσανίας (*[[Ελλάδος περιήγησις]]*, Β΄ 5, 6-7) γράφει ότι ο Θουρίμαχος ήταν ο έβδομος χρονικά βασιλιάς της Σικυώνας.

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Θουριμαχος
Θηρώ

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Θηρώ** ή **Θουρώ** είναι κυρίως γνωστή μία θυγατέρα του Φύλαντα και της Λειπεφίλης ή Ιπποφίλης ή Δηιφίλης, κόρης του Ιολάου. Η Θηρώ γέννησε τον ήρωα Χαίρωνα, που έδωσε το όνομά του στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας. Πατέρας του Χαίρωνα ήταν ο θεός Απόλλων. Ο Usener υπεστήριξε την άποψη ότι η Θηρώ ήταν σεληνιακή θεότητα.

Με το όνομα Θηρώ αναφέρεται επίσης και μία τροφός του θεού Άρη στη Θράκη. Οι Διόσκουροι έφεραν τη Θηρώ αυτή από την Κολχίδα στην Ελλάδα, όπως γράφει ο Παυσανίας (Γ΄ 19, 7 κ.ε.).

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Θηρω
Θρασυμήδης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Θρασυμήδης** (

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
*  (Ιταλικά)

Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας
Κατηγορία:Νηλείδες
Κατηγορία:Οδύσσεια
Κατηγορία:Ιλιάδα
Άμβρακας

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Άμβρακας** (***Άμβραξ***) ήταν γιος του Θεσπρωτού, γενάρχη των Θεσπρωτών. Ο Άμβρακας έδωσε το όνομά του στην Αρχαία Αμβρακία, η οποία με τη σειρά της έδωσε το όνομά της στον Αμβρακικό Κόλπο. Στην αρχαιότητα θεωρούσαν τον Άμβρακα ιδρυτή ενός ναού της θεάς Αφροδίτης, καθώς και σε ένα Ηρώον αφιερωμένου στον Αινεία, που υπήρχαν στην πόλη αυτή. Ο γιος του Θεσπρωτού ήταν ο Έφυρος που έδωσε το όνομα του στην Εφύρα Θεσπρωτίας την αρχαιότερη προϊστορική Μυκηναϊκή πόλη της Ηπείρου και στην ίδια την Ήπειρο.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Αμβρακας
Ιωνίδειος Σχολή

Η **Ιωνίδειος Σχολή** είναι δημόσιο πρότυπο σχολείο στον Πειραιά. Υποδέχτηκε μαθητές για πρώτη φορά το 1847 ως Ελληνικό Σχολείο. 

Η ανέγερσή του οφείλεται στην δωρεά του Κωνσταντίνου Ιωνίδη.

## Ιστορικό
Το 1844, ο Δήμαρχος του Πειραιά Πέτρος Ομηρίδης Σκυλίτσης με επιστολή τού ζήτησε από τον Κωνσταντίνο Ιωνίδη βοήθεια για την ίδρυση σχολείων στον Πειραιά. Ο Ιωνίδης διέθεσε 30.000 δραχμές. 

Το 1845 το Δημοτικό Συμβούλιο αποδέχεται την προσφορά. Μεταξύ των όρων για την προσφορά ήταν να εντοιχιστεί σε κατάλληλο χώρο του διδακτηρίου πλακέτα, στην οποία να αναγράφεται «ανεγέρθη δαπάναις της οικογένειας των Ιωνιδών» και να τελείται κάθε χρόνο στις 21 Μαΐου μνημόσυνο υπέρ της οικογένειάς του. 

Το 1847 και επί δημαρχίας του Δημ. Θεοχάρη, άρχισε η οικοδόμηση του σχολείου και στις 21 Μαΐου του ίδιου χρόνου έγιναν τα εγκαίνια τόσο του Ελληνικού Σχολείου όσο και του «Αλληλοδιδακτικού Δημοτικού», που φέρουν από κοινού την ονομασία «Ιωνίδεια Σχολεία», ενώ ο δωρητής διαθέτει ακόμα 10.000 δραχμές για τις ανάγκες του σχολείου και για τη δημιουργία βιβλιοθήκης. 

Το 1862 υπογράφεται από τον τότε Υπουργό Παιδείας η ίδρυση Γυμνασίου.  

Μέχρι το 1914 παραμένει το μοναδικό Γυμνάσιο στον Πειραιά. Εκείνη τη χρονιά, με την ίδρυση του Δευτέρου Γυμνασίου στην πόλη του Πειραιά, η Ιωνίδειος μετονομάζεται σε Α΄ Γυμνάσιο Πειραιώς. Το Γυμνάσιο λειτουργεί στο αρχικό κτίριο του 1847 μέχρι και το 1932, οπότε και κατεδαφίζεται, για να ανεγερθεί στη θέση του το κτίριο, στο οποίο στεγάζεται μέχρι σήμερα, απέναντι από το Δημοτικό Θέατρο. Για την οικοδόμησή του συνάπτεται δάνειο από την τότε Σχολική Εφορεία με το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων με υποθήκη του οικοπέδου. Στο ισόγειο του κτιρίου δημιουργούνται καταστήματα, τα οποία εξασφάλισαν τα έξοδα λειτουργίας του Γυμνασίου και είναι μέχρι σήμερα η κυριότερη πηγή εσόδων για τις ανάγκες του Σχολείου. 

Την περίοδο 1934-1935 προάγεται σε «Σχολή Μέσης Εκπαιδεύσεως Πειραιώς» και το 1946-47 μετονομάζεται σε «Α΄ Πρότυπο Γυμνάσιο Αρρένων Πειραιώς». Το 1963, με απόφαση του Υπουργού Γρηγ. Κασιμάτη, μετονομάζεται σε «Ιωνίδειο Πρότυπο Σχολή Πειραιώς». Από το 1986 έχει την ονομασία «Πειραματικό Γυμνάσιο και Λύκειο Ιωνιδείου» μέχρι το 2011, όταν το σχολείο γίνεται Πρότυπο Πειραματικό και αρχίζει να δέχεται μαθητές με διαδικασία ειδικών εξετάσεων.  

Το 2015 το σχολείο ορίζεται ως Πρότυπο, ως τέτοιο παραμένει μέχρι και σήμερα. 

## Απόφοιτοι
Το σχολείο από την ίδρυση του φιλοξένησε μαθητές όπως ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Παύλος Νιρβάνας, ο Σπύρος Μελάς, ο Λάμπρος Πορφύρας, ο Δημοσθένης Βουτυράς, ο Ευάγγελος Παπανούτσος, ο Γεράσιμος Βώκος, ο Απ. Καμπάνης, ο Αλέξανδρος Πάλλης, ο Παντελής Χορν, ο Γεώργιος Πυρουνάκης, ο Δημήτρης Πικιώνης, ο Αιμίλιος Βεάκης, ο Μενέλαος Παλλάντιος, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ο Σπύρος Μπιμπίλας και άλλοι.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Επετειακή έκδοση "ΘΥΜΑΣΑΙ;" των αποφοίτων Ιωνιδείου 1991

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιωνίδειος Σχολή

Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στον Πειραιά
Επαρχία του Καταντζάρο

Η **επαρχία του Καταντζάρο** (ιταλικά: *Provincia di Catanzaro*) είναι επαρχία της Καλαβρίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.391 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 367.386 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Καταντζάρο (*Catanzaro*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 80 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Κοζέντσα, βορειοανατολικά με την επαρχία του Κροτόνε, νότια με την επαρχία του Ρέτζιο-Καλάμπρια και νοτιοδυτικά με την επαρχία του Βίμπο Βαλέντια. Δυτικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα και ανατολικά από το Ιόνιο πέλαγος.

## Κύριοι Δήμοι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Καταντζαρο
Πυργού Ηρακλείου

Η **Πυργού** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου και βρίσκεται σε υψόμετρο 450 μέτρων και σε απόσταση 19,8 χιλιομέτρων από το Ηράκλειο. Η θέση του είναι στην πλαγιά λοφίσκου, ένα χιλιόμετρο νοτιοδυτικά του Αγίου Μύρωνος. Στη θέση Μερτζάνη βρίσκεται σπήλαιο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια (διασώζεται τοπωνύμιο Μοσχάτο, από το όνομα του είδους των καλλιεργούμενων αμπελιών) και την ελαιοκομία. Στη θέση Χρυσοπηγή στα νοτιοδυτικά του οικισμού βρίσκεται εξωκλήσι, όπου σύμφωνα με την παράδοση βρισκόταν η Μονή Χρυσοπηγής, της οποίας μετόχι ήταν η Μονή Γοργολαΐνη. Σώζονται ερείπια από τη Μονή. Το χωριό πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου. Αξιοθέατα αποτελούν αρκετά παραδοσιακά κτίσματα και οι δυο αλευρόμυλοι στη θέση Καζόλα. Στο χωριό λειτουργούν νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο.

## Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή έχουν βρεθεί ευρήματα της μινωικής εποχής. Στην θέση Καζόλα έχουν βρεθεί δύο νεολιθικοί πέλεκεις, κεραμική των μεσομινωικών χρόνων και κεφαλή πήλινου ζώου, ενώ είναι ορατά λείψανα τείχων. Στη θέση Άγιος Γεώργιος βρέθηκε κτίσμα της υστερομινωικής εποχής Ι.

Η παλαιότερη αναφορά του οικισμού είναι σε συμβόλαιο του 1271 για την προπώληση κρασιού από το χωριό *Pirgu*, ενώ ακόμη ένα συμβόλαιο για άλλη μια προπώληση κρασιού από τη Πυργού χρονολογείται από το 1279. Αναφέρεται επίσης σε έγγραφο του 1370 όπου αναφέρεται ότι οι Petrus et Franciscus de Rogerio ενοικίασαν το μισό του πεζικού φεούδου της Πυργού και πρέπει να πληρώσουν το ενοίκιο στους ερημίτες του Αγίου Αυγουστίνου στον Χάνδακα.

Το χωριό αναφέρεται στον Καστροφύλακα με το όνομα *Pirgu* και με 401 κατοίκους το 1583. Την περίοδο της Ενετοκρατίας στο χωριό παραγόταν κρασί της ποικιλίας μοσχάτο. Στην Πυργού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη με έμβλημα Φραγκισκανών, που χρονολογείται από το 1601. και ανακαινίστηκε το 1947. Άλλος ιστορικός ναός είναι της Παναγίας, ο οποίος πυρπολήθηκε από τους Τούρκους το 1866 και ανακαινίστηκε. Υπάρχει επίσης η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Μεσαμπελίτη στη θέση Σκεπαστά, η οποία επίσης ανακαινίστηκε το 1952. Στην αυλή του ναού αυτού σώζονται παλαιά πατητήρια, δοχεία και πήλινοι αγωγοί, μέσα από τα οποία διοχετευόταν το κρασί σε αποθήκες, στα νοτιοδυτικά του οικισμού.

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
μικρογραφία|254x254εσ|Πυργού και Άγιος Μύρων Ηρακλείου το βράδυ
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγίου Μύρωνος και στο ΦΕΚ 361Α - 18/11/1925 να αποσπάται από την κοινότητα αυτή και να ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Πυργούς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική ενότητα Γοργολαΐνη του Δήμου Ηρακλείου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 327 κατοίκους.

Δείτε ***[[Κοινότητα Πυργούς]]***

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πληροφορίες για το χωριό
* Δήμος Γοργολαΐνη
## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 

Πυργου
Πυργου
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Επαρχία του Βίμπο Βαλέντια

Η **Επαρχία του Βίμπο Βαλέντια** (Ιταλικά: *Provincia di Vibo Valentia*) είναι Επαρχία της Περιφέρειας Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.139 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 170.628 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Βίμπο Βαλέντια (*Vibo Valentia*) με πληθυσμό 35.405 κατοίκους, ο κωδικός των οχημάτων της πόλης είναι ο *"VV"*. Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 50 Δήμους.
Συνορεύει βορειοανατολικά με την Επαρχία του Καταντζάρο και νοτιοανατολικά με την Επαρχία του Ρέτζιο-Καλάμπρια και δυτικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα. Η Επαρχία του Βίμπο Βαλέντια ιδρύθηκε από την διάσπαση της επαρχίας του Καταντζάρο (από την οποία προήλθε επίσης και η Επαρχία του Κροτόνε) (6 Μαρτίου 1992). Η διοικητική λειτουργία της επαρχίας όμως άρχισε το 1995, οπότε και διεξήχθησαν οι πρώτες τοπικές εκλογές για το Επαρχιακό Συμβούλιο.

## Ιστορία

Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν οι Σικελοί, Έλληνες από την Μεσσήνη και το Ρήγιο ίδρυσαν τον 7ο αιώνα π.Χ. το *"Ιππόνιον"* που εποικίστηκε με πληθυσμό από τους Λοκρούς.  Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι την πόλη άλωσε ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος που έδιωξε τον πληθυσμό της (388 π.Χ.), επανήλθαν με βοήθεια από την Καρχηδόνα (378 π.Χ.). Τα επόμενα χρόνια κύριοι στο Ιππόνιον ήταν οι Βρέττιοι, ο Αγαθοκλής των Συρακουσών και οι Λοκροί, τελικά κατακτήθηκε από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία (230 π.Χ.). Η πόλη δέχτηκε συνεχείς επιθέσεις (400), τελικά την κατέστρεψαν οι Μουσουλμάνοι. Ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν έκτισε ξανά την πόλη τον 13ο αιώνα που πέρασε στην οικογένεια Ρούφφο, ο Φερδινάνδος Α΄ της Νεαπόλεως οικοδόμησε ένα κάστρο στο Πίτσο (1486). Τον Ιούνιο του 2010 ανακαλύφτηκε ένα ανενεργό ηφαίστειο που προκάλεσε ισχυρό σεισμό στην Καλαβρία (1905).

## Κύριοι Δήμοι

Οι μεγαλύτεροι Δήμοι της επαρχίας του Βίμπο Βαλέντια είναι οι εξής ː

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Domenico, Roy Palmer (2002). The Regions of Italy: A Reference Guide to History and Culture. Greenwood Publishing Group.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επαρχία του Βίμπο Βαλέντια
*Καλαβρία
*Στατιστικά των Επαρχιών της Ιταλίας
*Βίμπο Βαλέντια 


Βιμπο Βαλεντια
Φλαμουρτάρι

Η **Φλαμουρτάρι** (*Klubi Sportiv Flamurtari Vlorë* ή *KS Flamurtari Vlorë*) είναι αλβανική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στον Αυλώνα. Τα χρώματά της είναι το μαύρο και το κόκκινο.

Σήμερα αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία Αλβανίας (δεύτερη εθνική κατηγορία), όπου την σεζόν 2022–23 κατετάχθη τρίτη και έχασε την άνοδο για την πρώτη κατηγορία στον τελικό των πλέι-οφ ανόδου από την ΚΦ Κοράμπι (2-1). 

## Ιστορία
Η **Φλαμουρτάρι** ιδρύθηκε το 1923 ως *KS Jeronim de Rada* προς τιμήν του Αλβάνου συγγραφέα Ιερώνυμου Ντε Ράντα. Το 1930 μετονομάστηκε αρχικά σε *SK Vlore* και το 1935 σε *KS Ismail Qemali*, προς τιμήν του Ισμαήλ Κεμάλ, ιδρυτή και πρώτου πρωθυπουργού της ανεξάρτητης Αλβανίας. Το 1946 πήρε την σημερινή της ονομασία (με μια μικρή διακοπή από το 1949 ως το 1958). 

Ως ομάδα μεσουράνησε τη δεκαετία του 1980, όταν κατέκτησε 2 Κύπελλα Αλβανίας αλλά και δυσκόλεψε την Μπαρτσελόνα το 1987 στον 1ο Γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ και προχώρησε μέχρι τους "16" της ίδιας διοργάνωσης το 1988 αποκλείοντας την Παρτιζάν Βελιγραδίου και την Άουε (αποκλείστηκε ξανά από την Μπαρτσελόνα). Έχει κατακτήσει και ένα πρωτάθλημα το 1991.

Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Φλαμουρτάρι χωρητικότητας 8.500 ατόμων.

## Τίτλοι
* Πρωτάθλημα Αλβανίας: 1991
* Κύπελλο Αλβανίας: 1985, 1988, 2009, 2013
* Σούπερ Καπ Αλβανίας: 1990, 1991
* Β’ Κατηγορία Αλβανίας: 2006
* Γ’ Κατηγορία Αλβανίας: 2022

## Στην Ευρώπη

Η **Φλαμουρτάρι** μετράει επτά παρουσίες στα κύπελλα της Ευρώπης με μεγαλύτερη επιτυχία την πρόκριση στους "16" του του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1987-88. Έχει συνολικά μία συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ, δύο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και τρεις στο Κύπελλο Κυπελλούχων.

* QR = προκριματικός γύρος
* R1 = 1ος γύρος
* R2 = 2ος γύρος
* R3 = 3ος γύρος

## Διακριθέντες ποδοσφαιριστές
* Βασίλ Ρούτσι 
* Τζέρι Τσίπι 
* Έρβιν Σκέλα 
* Ρολάνδος Ηλιάδης 
* Αλμπάν Μπούσι
* Λουιτζίμ Μπερσεμί
* Δημητερ Γκιουλη
* Θανας Γκιουλη
* Κρεσνικ Τσίπι
* Σοκολ Κούστα
* Ράπο Ταχο
* Άγιμ Μπουμπεχι
* Φρέντ Φερκο

## Πηγές

* Ονομασίες αλβανικών ομάδων 
* Προφίλ της Φλαμουρτάρι στο uefa.com

Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1923

Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αλβανίας
Επαρχία του Κροτόνε

Η **επαρχία του Κροτόνε** (ιταλικά: *Provincia di Crotone*) είναι επαρχία της Καλαβρίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.717 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 172.764 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι ο Κρότωνας (Ιταλικά: *Crotone*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 27 δήμους.

Συνορεύει βορειοδυτικά με την επαρχία της Κοζέντσα και νοτιοδυτικά με την επαρχία του Καταντζάρο ενώ ανατολικά βρέχεται από το Ιόνιο πέλαγος.

thumb|center|400px|Χάρτης με πόλεις στην επαρχία Κροτόνε.

Η επαρχία του Κροτόνε ιδρύθηκε στις 6 Μαρτίου 1992, από διάσπαση της επαρχίας του Καταντζάρο (από την οποία προήλθε επίσης και η επαρχία του Βίμπο Βαλέντια). Η διοικητική λειτουργία της επαρχίας όμως άρχισε το 1995, οπότε και διεξήχθησαν οι πρώτες τοπικές εκλογές για το Επαρχιακό Συμβούλιο. Το όνομα προέρχεται από την αρχαία ελληνική αποικία του Κρότωνα.

## Κύριοι Δήμοι

## Αξιοθέατα
thumb|left|130px|Ιερό Λακινίας Ήρας.
thumb|500px|left|Le Castella.
* Στο Λακίνιο ακρωτήριο, υπήρχε το ιερό της Λακινίας Ήρας. Από το δωρικού ρυθμού ναό σώζονται μόνο τα θεμέλια.
* Το 16ου αιώνα Αραγονέζικο κάστρο *[[Le Castella]]* χτισμένο παραθαλάσσια στο Ιόνιο πέλαγος.


Κροτονε
Α.Ο. Γαλήνη Πατρών

Ο **Αθλητικός Όμιλος Αχαΐας «η Γαλήνη»** είναι αθλητικός σύλλογος στην Πάτρα που δραστηριοποιείται σε πολλά αθλήματα και ιδρύθηκε το 1996. Εμπνευστής της δημιουργίας του Α.Ο. Γαλήνη είναι ο π. Αντώνιος Ρουμελιώτης ο οποίος είναι και Επίτιμος Πρόεδρος. Έχει τμήματα Ποδοσφαίρου (αντρών, γυναικών), μπάσκετ, τοξοβολίας, στίβου και πινγκ πονγκ, βόλεϊ. Έχει ιδιόκτητες αθλητικές εγκαταστάσεις στα Δεμένικα Πατρών.

## Τμήματα
Το ποδοσφαιρικό τμήμα είναι από τα πρώτα του συλλόγου. Αγωνίζονταν στην Β΄ κατηγορία της ΕΠΣ Αχαΐας από το 2007 έως την σεζόν 2018-19 όταν και υποβιβάστηκε στα μπαράζ. Από την σεζόν 2019-20 αγωνίζεται στη 3η ερασιτεχνική κατηγορία. Το τμήμα γυναικών είναι το νεότερο αφού ιδρύθηκε το 2008.

Στην τοξοβολία ο σύλλογος έχει να επιδείξει πολλές επιτυχίες σε πανελλαδικό επίπεδο.

Στον στίβο η Γαλήνη έχει κατακτήσει μετάλλια και πρώτες θέσεις σε τοπικό επίπεδο. Τελευταία επιτυχία της η πρώτη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου εφήβων 2008.

Στο πινγκ πονγκ έχει επίσης πολλές επιτυχίες σε πανελλαδικό επίπεδο.

Στο μπάσκετ αγωνίζεται στην Α1 κατηγορία της Ένωσης Συλλόγων Καλαθοσφαίρισης Αχαΐας Ηλείας ΕΣΚΑΗ.

## Παλαιότερα τμήματα
### Σόφτμπολ
Το σόφτμπολ είναι το τμήμα με τις μεγαλύτερες επιτυχίες στον σύλλογο. Συμμετείχε ανελλιπώς στα Πανελλήνια πρωταθλήματα από το 2000 που έγινε η πρώτη διοργάνωση μέχρι και το 2007 όπου και σταματάει η λειτουργία του. Στις νεάνιδες στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 2002 η Σοφία Μάλλια αναδείχτηκε καλύτερη pitcher, ήταν 5η το 2003, επίσης με μια 6η θέση το 2006. Οι αθλήτριες της Γαλήνης Πηνελόπη Μακρυκώστα και Νίκη Χαρίτου είχαν συμπεριληφθεί στην προεθνική για τους ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας.

* Αναλυτικά η παρουσία της στα Πανελλήνια πρωταθλήματα
ΓΥΝΑΙΚΕΣ

ΝΕΑΝΙΔΕΣ

### Μπέιζμπολ
Το τμήμα του μπέιζμπολ ξεκίνησε από την Β΄ εθνική το 2001 σημειώνοντας μία νίκη και τρεις ήττες. Στο επόμενο πρωτάθλημα το δεν συμμετείχε. Το 2003 κατετάγη 8η στην Β΄ Εθνική και τελευταία και από τότε σταμάτησε η συμμετοχή της. Στο κύπελλο μετείχε μόνο στην τρίτη διοργάνωση το 2002 και αποκλείστηκε από τον γύρο. Το τμήμα αυτό σήμερα είναι ανενεργό.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Λίγκα των Μικρών
* Πάνθηρες Πάτρας
* Ε.Φ.Ο.Σ.

Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1996
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1996
Κατηγορία:Ανενεργές γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η.
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π.
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι τοξοβολίας
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Σημαία του Ανζουάν

right|thumb|240px|Η σημαία του Ανζουάν, που καθιερώθηκε το 2012.
Η **Σημαία του [[Ανζουάν]]** καθιερώθηκε το 2012 και αποτελείται μια λευκή ημισέληνο και 4 αστέρια χρώματος άσπρου σε φόντο κόκκινο. 
Η ημισέληνος συμβολίζει το Ισλάμ, κύρια θρησκεία στο νησί. Το Ανζουάν δεν έχει εθνόσημο. Το Σύνταγμα του νησιού, το οποίο εγκρίθηκε με δημοψήφισμα στις 25 Φεβρουαρίου του 1998.

## Προηγούμενη σημαία
thumb|Η προηγούμενη σημαία του Ανζουάν.
Η προηγούμενη σημαία είχε κόκκινο φόντο με ένα λευκό χέρι και μια ημισέληνο. Η παρουσία του χεριού στην προηγούμενη έκδοση της σημαίας ίσως ερμηνεύεται από την ονομασία του Ανζουάν στη Σουαχίλι:  "Nzwani",που σημαίνει  "το χέρι". Η σημαία ήταν απαγορευμένη από το 1997, οπότε το νησί κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία του από τις Κομόρες,   ως το 2000. Η προέλευση εκείνης της σημαίας ήταν από την αντίστοιχη σημαία του τελευταίου Σουλτάνου.

## Πηγές
* Η σημαία του Ανζουάν- Στοιχεία από τις **Σημαίες του Κόσμου**


Ανζου
Challenge Cup πετοσφαίρισης

Το **Τσάλεντζ Καπ** (Challenge Cup) είναι το όνομα για δύο Ευρωπαϊκές διοργανώσεις μεταξύ συλλόγων πετοσφαίρισης (ανδρών και γυναικών αντίστοιχα), που διοργανώνονται από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Πετοσφαίρισης (CEV - Confédération Européenne de Volley-ball).
Ξεκίνησε την περίοδο 1980-81 με το όνομα **Κύπελλο CEV** (Κύπελλο Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Πετοσφαίρισης), ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι και την περίοδο 2006-07. Από την περίοδο 2007-08 μετονομάστηκε σε **Τσάλεντζ Καπ (Challenge Cup)**, τόσο για τη διοργάνωση ανδρών όσο και για την αντίστοιχη γυναικών.
Από την ίδια περίοδο (2007-08) την ονομασία **[[CEV Cup πετοσφαίρισης ανδρών|Κύπελλο CEV]]** απέκτησε το έως τότε **Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης**, επίσης και στις δύο διοργανώσεις Ανδρών και Γυναικών.

Μπορεί να αφορά τα άρθρα:

* Challenge Cup πετοσφαίρισης ανδρών
* Challenge Cup πετοσφαίρισης γυναικών
Μεταμόρφωση Χαλκιδικής

Η **Μεταμόρφωση** είναι τοπική κοινότητα που ανήκει στον Δήμο Πολυγύρου της Περιφερειακής Ενότητας Χαλκιδικής. Ο μόνιμος πληθυσμός του οικισμού ανέρχεται σε 606 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ..

Η ίδρυση του οικισμού χρονολογείται από το 1924, όπου εγκατάσταθηκαν Μικρασιάτες πρόσφυγες λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής. Η Μεταμόρφωση είναι ένα οργανωμένο θερινό τουριστικό θέρετρο και συνδυάζει τον φυσικό πλούτο και οργανωμένες παραλίες.

## Γεωγραφία
Η Δημοτική Κοινότητα Μεταμόρφωσης ανήκει διοικητικά στην Δημοτική Ενότητα Ορμύλιας του Δήμου Πολυγύρου και περιλαμβάνει τον ομώνυμο οικισμό και το Μετόχι, που αποτελεί θέση της Ιεράς Μονής του Ιωάννου Προδρόμου. 

Απέχει 90 χλμ. από την Θεσσαλονίκη, 30 χλμ. από τον Πολύγυρο και τα Νέα Μουδανιά, 7 χλμ. από την Νικήτη, 27 χλμ. από τον Νέο Μαρμαρά και 50 χλμ. από την Σάρτη. Γεωγραφικά βρίσκεται στον μυχό του Τορωναίου κόλπου, στην αρχή της χερσονήσου της Σιθωνίας, σε δασώδη πλαγιά δίπλα στη θάλασσα.

## Ιστορία
Η περιοχή της Μεταμόρφωσης, πριν την εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων το 1924, αποτελούσε μετόχι της Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους και αρχική θέση της αγιορείτικης μονής που ήταν αφιερωμένη στον προφήτη Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Το 1950 στον οικισμό εγκαταστάθηκε η πρώτη παιδική κατασκήνωση.

Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων αφορούν τις υπηρεσίες τουρισμού και την αλιεία. Η παραλία του χωριού προσελκύει αρκετούς επισκέπτες και είναι βραβευμένη με Γαλάζια Σημαία. 

Ο οικισμός είναι πολύ γνωστός για τις κατασκηνώσεις που διαθέτει και φιλοξενεί πολλά παιδιά κατά την περίοδο του καλοκαιριού. Κάποιες εκ των κατασκηνώσεων είναι η ιδιωτική παιδική κατασκήνωση "Καλύβας", η μαθητική κατασκήνωση και η κατασκήνωση "Ονειράτα".

## Πολιτισμός
Ανήμερα της εορτής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (6 Αυγούστου) πραγματοποιείται Πανηγυρικός Εσπερινός στον Ι.Ν. Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που συνοδεύεται από την εμποροπανήγυρη καθώς και πλήθος εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται στην πλατεία και στον πεζόδρομο του χωριού. 

Στην Μεταμόρφωση λειτουργεί μεταξύ άλλων Νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο, ενώ οι πολιτιστικές εκδηλώσεις διοργανώνονται από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του οικισμού. 

Σε απόσταση 2 χλμ. από τον οικισμό, βρίσκεται το Ιερό Ησυχαστήριο "Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος" που ιδρύθηκε από τον αρχιμανδρίτη Γρηγόριο Παπασωτηρίου το 1977. Τα εγκαίνια του Καθολικού (κεντρικού) ναού πραγματοποιήθηκαν τον Αύγουστο του 1981. Στο παρελθόν στεγαζόταν το μετόχι της Μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους. Η αρχιτεκτονική του ναού είναι βυζαντινού ρυθμού με τρούλο και είναι αφιερωμένος στο Γενέσιο του Προδρόμου. Αποτελεί γυναικεία Μονή και γιορτάζει στις 24 Ιουνίου και στις 29 Αυγούστου. 

## Παραπομπές

## Πηγές
*Πληροφορίες για τη Μεταμόρφωση από τον ιστότοπο του Δήμου Ορμύλιας.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Δήμος Ορμύλιας
Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου
Μεταμόρφωση (αποσαφήνιση)

Με τον όρο **μεταμόρφωση** μπορεί να αναφέρονται:

## Θρησκεία
* Μεταμόρφωση του Σωτήρος

## Βιολογία
* Μεταμόρφωση (βιολογία), μεταβολή φυσικής κατάστασης

## Γεωλογία
* Μεταμόρφωση (γεωλογία), μετατροπή πετρώματος

## Λογοτεχνία

* ''Η μεταμόρφωση'' (μυθιστόρημα)

## Κινηματογράφος

* ''Μεταμόρφωση'' (ελληνική ταινία)
* ''Η μεταμόρφωση'' (ιταλική ταινία)

## Τοπωνύμια

### Αττική
* Μεταμόρφωση Αττικής
* Μεταμόρφωση Τροιζηνίας Αττικής

### Καρδίτσα
* Μεταμόρφωση Ανθηρού Καρδίτσας
* Μεταμόρφωση Παλαμά Καρδίτσας

### Άλλα
* Μεταμόρφωση Εύβοιας
* Μεταμόρφωση Ημαθίας
* Μεταμόρφωση Ηρακλείου
* Μεταμόρφωση Ιωαννίνων
* Μεταμόρφωση Καστοριάς
* Μεταμόρφωση Κιλκίς
* Μεταμόρφωση Κοζάνης
* Μεταμόρφωση Λακωνίας
* Μεταμόρφωση Μεσσηνίας
* Μεταμόρφωση Χαλκιδικής
## Δείτε επίσης
* Μεταμόρφωση Σωτήρος (αποσαφήνιση)

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αλαί

Στην αρχαία Ελλάδα με την ονομασία **Αλαί** φέρονταν παραθαλάσσιες περιοχές όπου υπήρχαν φυσικές *αλυκίδες* (= αλυκές), σε αντιδιαστολή με τις τεχνικές δεξαμενές (λάκκους) συλλογής άλατος, που λέγονταν αλοπήγια. Την ονομασία αυτή έπαιρναν και γειτονικές πόλεις ή δήμοι.

Σημαντικότερες τέτοιες τοποθεσίες *Αλών* ήταν οι:
*Αλαί αι Αραφηνίδες, δήμος της Αιγηίδος ο οποίος "δήμος Αραφηνίδος μεταξύ Φηγέος του προς Μαραθώνι και Βραυρώνος" (βρίσκεται μεταξύ  που πρόκειται για τη σύγχρονη αλυκή της Ραφήνας.
*Αλαί αι Αιξωνίδες, "πλησίον του Άστεος", ονομαζόμενες από τον αρχαίο δήμο της Αιξωνής (σημερινή Βούλα). Από μια μικρή όμως φράση του Στέφανου του Βυζάντιου "έστι και λίμνη εκ της θαλάσσης" πολλοί συνάγουν ότι πρόκειται για τη σύγχρονη Βουλιαγμένη.
*Αλαί του Πειραιώς, πρόκειται για αβαθές μέρος κοντά στον σημερινό ναό του Αγίου Διονυσίου, λίγες εκατοντάδες μέτρα βορειότερα του παλαιού νεκροταφείου του Πειραιά όπου το έδαφος συνεχίζει να είναι πηλώδες και λασπώδες κατάφυτο παλαιότερα από βούρλα εξ ου και η ονομασία της περιοχής. Προ αυτών ήταν ο λιμένας Αλών. Επίσης
*'Αλαί Βοιωτίας λεγόταν μικρή αρχαία πολίχνη κατ΄ έναντι της Εύβοιας, ο σύγχρονος Θεολόγος, όπου υπήρχε αρχαία αλυκή.

## Δείτε επίσης
*Αλίπεδον
## Παραπομπές

## Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.2ος, σ.159
*Στέφανος ο Βυζάντιος, σελ. 30 στην έκδοση Stephani Byzantii eonikon quae supersunt, Antonius Westermann, Teubner, 1839

Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γεωγραφία
Θράσσα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Θράσσα** είναι γνωστά τα εξής 2 διαφορετικά πρόσωπα:

# Θυγατέρα του θεού Άρη, σύζυγος του Ιππονόου και μητέρα της Πολυφόντης.
# Η γνωστή και ως **[[Θράκη (μυθολογία)|Θράκη]]** ή **Θρώσσα**, στην εκδοχή κατά την οποία γέννησε τον Ίσμαρο από τον Άρη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χ. Πάτση», Αθήνα 1969

Θρασσα
Θρασ
Αλίπεδον

Στην αρχαιότητα «**Αλίπεδον**» λεγόταν η περιοχή μεταξύ του κύριου οικισμού της Αθήνας και του λιμένα του Πειραιά, η «πέραν των Αλών» περιοχή που σήμερα προσδιορίζεται μεταξύ του Φαλήρου και του Αγίου Ιωάννη Ρέντη.

Στο χώρο αυτό, κατά τον Ξενοφώντα, («Ελληνικά» Β,4-30), είχαν στρατοπεδεύσει οι Σπαρτιάτες του Παυσανία και μέσα στο χώρο αυτό εξαφανίστηκαν οι περί τον Θρασύβουλο καταδιωκόμενοι Αθηναίοι. 

Στους προϊστορικούς χρόνους ο Πειραιάς ήταν νησίδα κοντά στην ακτή της Αττικής, όπως είναι σήμερα η Σαλαμίνα. Στο πέρασμα των αιώνων η θαλάσσια λωρίδα βαθμιαία εξαφανίστηκε από προσχώσεις από τους αρχαίους χειμάρρους, και ιδίως από τον Κηφισό, με συνέπεια να σχηματιστεί ένας αβαθής ελώδης χώρος, τον οποίο οι αρχαίοι αποκαλούσαν *αλίπεδον*. Ο Πλούταρχος αναφέρει πως ο Κίμων για την ενίσχυση των θεμελίων των Μακρών Τειχών ειδικότερα στο χώρο του Αλιπέδου χρησιμοποίησε πάρα πολλά χαλίκια και ογκώδεις λίθους.

## Παραπομπές


## Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.2ος, σ.319

Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Αθήνας
Κατηγορία:Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Θριάσιος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Θριάσιος** ήταν ένας ήρωας της Αττικής που αναφέρεται σε μία αρχαία επιγραφή, η οποία βρέθηκε στο Θριάσιο Πεδίο, και συγκεκριμένα στη θέση «Χασιώτικα Καλύβια», μεταξύ Ελευσίνας και Ρειτών. Επίσης, ο Θριάσιος αναφέρεται από τον Αθήναιο στο έργο του «Δειπνοσοφισταί», ωστόσο τίποτα το σχετικό με τη γενεαλογία του δεν μας είναι γνωστό.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Θριασιος
Κατηγορία:Θριάσιο Πεδίο
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αττικής
Κατηγορία:Θνητοί της ελληνικής μυθολογίας
Θυία

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Θυία** είναι γνωστή μία Νύμφη η οποία κατά την παράδοση ήταν η πρώτη ιέρεια του Διονύσου στους Δελφούς. Από τη Θυία πήραν το όνομά τους οι Θυιάδες (βλ.λ.). Το ίδιο το όνομα *«Θυία»* προέρχεται από το αρχαίο ρήμα *θύω* = θυσιάζω ή θυμιάζω, καθώς η Θυία ήταν η πρώτη που θυσίασε στον Διόνυσο. Η Θυία ήταν κόρη του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, και μητέρα του Μάγνητα, τον οποίο απέκτησε από τον Δία. Από τον Δία απέκτησε επίσης και τον Μακεδόνα ή Μακεδνό.

Ο Ηρόδοτος, ακολουθώντας την τοπική δελφική παράδοση, γράφει (Ζ 178) ότι η Θυία ήταν Ναϊάδα μιας πηγής στον Παρνασσό, κόρη του Κηφισού ή του Κασταλίου, ενός αυτόχθονα των Δελφών. Κατά τον Παυσανία (Ι΄ 6, 2-4) η Θυία απέκτησε και ένα γιο από τον Απόλλωνα, τον Δελφό, ενώ παριστανόταν σε τοιχογραφία Νεκυία του Πολυγνώτου, στη «Λέσχη των Κνιδίων» στους Δελφούς.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Νύμφη Θυία στο «Theoi.com»

Θυια
Κατηγορία:Ναϊάδες
Κατηγορία:Δευκαλιωνίδες
Κατηγορία:Θνητές γυναίκες του Δία
Κατηγορία:Γυναίκες του Απόλλωνα