open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ραλφ του Σουασόν

μικρογραφία|Η σφραγίδα του Ραλφ κόμη του Σουασόν.

Ο **Ραλφ ο Καλός**, γνωστός και ως *Ραούλ/Ροδόλφος Γ΄*, γαλλ.: *Raoul le Bon* (απεβ. στις 4 Ιανουαρίου 1235) από τον Οίκο του Νελ, ήταν κόμης του Σουασόν από το 1180.  Ήταν ο τρίτος γιος του Ραούλ Β΄ των Νεσλ και της Γερτρούδης ντου Μονταιγκύ.

Το 1178 ο Ραλφ και ο αμέσως μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης, υπέγραψαν ένα καταστατικό τού μεγαλύτερου αδελφού τους, Κόνωνα, τότε κόμη, με το οποίο δώριζαν περιουσία στη Νοτε-Νταμ ντ'Ουρσάν. Όταν ο Αλμπερίκ ντε Τρουά-Φονταίν έγραψε το χρονικό του, μπορούσε να αναφερθεί στον κόμη Ραλφ του Σουασόν *qui adhuc vivit* (ο οποίος εξακολουθεί να ζει). Αλλά αργότερα καταγράφει το τέλος του το 1235. Το 1184 ο Ραλφ έγινε καστελάνος του Νουαγιόν. Σύμφωνα με τον Ριγκόρ, έλαβε τον Σταυρό του Σταυροφόρου μαζί με τον Ερρίκο Β' της Αγγλίας και τον Φίλιππο Β' της Γαλλίας σε μία τελετή μεταξύ Τρι και Ζιζόρ στις 13 Ιανουαρίου 1188, και συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία.

Ο Ραλφ ήταν ο τέταρτος σύζυγος τής Αδέλας του Ντρε (γενν. 1145/1146), κόρης του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Ντρε. Επιβεβαίωσε μαζί της τις δωρεές στην Παναγία των Παρισίων και στο Τρεμπλαί-αν-Φρανς, και απεβίωσε μεταξύ Ιανουαρίου 1205 και Μαρτίου 1210. Ο Ραλφ νυμφεύτηκε για λίγο τη Γιολάνδη, κόρη του Γοδεφρείδου Δ΄ του Ζουανβίλ, πριν νυμφευτεί την Άντα ντ' Αβέν, χήρα του Ερρίκου κόμη του Γκρανπρέ.

μικρογραφία|Νόμισμα που κόπηκε από τον Ραλφ κόμη του Σουασόν.

## Οικογένεια
Ο Ραλφ και η πρώτη του σύζυγος, η Αδέλα, απέκτησαν:
* Γερτρούδη, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη κόμη του Μπωμόν-συρ-Ουάζ (απεβ. το 1222) και στη συνέχεια τον Ματθαίο Β΄ του Μονμορανσύ (απεβ. το 1230),  κοντόσταυλο της Γαλλίας.
* Αλιενόρ, παντρεύτηκε πρώτα τον Ματθαίο Γ΄ κόμη του Μπωμόν-συρ-Ουάζ (απεβ. 1208),  και έπειτα τον Στέφανο Β΄ του Σανσέρ (απεβ. 1252), μέγα Οινοχόο της Γαλλίας και γιο του Στεφάνου Α΄ κόμη του Σανσέρ.

Νυμφεύτηκε για λίγο τη Γιολάνδη, κόρη του Γοδεφρείδου Δ΄ του Ζουανβίλ.

Με την τρίτη σύζυγό του Άντα απέκτησε τρία παιδιά:
* Ιωάννης Β΄, κόμης του Σουασόν .
* Ραλφ (απεβ. το 1272), ο οποίος ήταν πιθανώς τρουβέρος.
* Ισαβέλλα, παντρεύτηκε έναν υποκόμη του Σατελερώ.

Μετά το τέλος τού Ραλφ, ο γιος του Ιωάννης Β΄ έγινε κόμης του Σουασόν.

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Κόμητες του Σουασόν
Κατηγορία:Οίκος του Νελ
Αδελίζα του Σουασόν

Η **Αδελίζα**, γαλλ.: *Adelise* ήταν κόμισσα του Σουασόν από το 988 έως το 1047.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γκυ Α΄ κόμη του Σουασόν, και τής συζύγου του, Αδελίσα. Το 988, η Αδελίσα κληρονόμησε από τον πατέρα της ως το μοναδικό του παιδί.

## Οικογένεια
Η Αδελίζα παντρεύτηκε τον Νοσέρ Β΄ κόμη του Μπαρ-συρ-Ωμπ. Η Αδελίζα και ο Νοσέρ είχαν τουλάχιστον ένα παιδί:
* Ρενώ Α΄, κόμης του Σουασόν.

Ο Νοσέρ Β΄ έγινε κόμης του Σουασόν, *jure uxoris (συζυγικώ δικαιώματι)*, μετά τον γάμο του με την Αδελίζα, αλλά αυτός από ό,τι φαίνεται απεβίωσε το 1019, οπότε και η Αδελίζα ανέλαβε  επίτροπος μέχρι την ενηλικίωση του Ρενώ Α΄.

## Αναφορές

Κατηγορία:Κόμητες του Σουασόν
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Νοσέρ Β΄ του Σουασόν

Ο **Νοσέρ Β΄**, γαλλ.: *Nocher II de Soissons* (απεβ. το 1019) από τον Οίκο του Μπαρ-συρ-Ωμπ, ήταν κόμης του Μπαρ-συρ-Ωμπ, κόμης του Σουασόν.  Ήταν γιος του Νοσέρ Α΄ κόμη του Μπαρ-συρ-Ωμπ.  Ο αδελφός τού Νοσέρ Β΄, Μπερώ (απεβ. το 1052), ήταν επίσκοπος του Σουασόν. 

Ο Νοσέρ Β΄ έγινε κόμης του Σουασόν, jure uxoris, μετά τον γάμο του με την Αδελίζα κόμισσα του Σουασόν. Ο Νοσέρ Β΄ και η Αδελίζα απέκτησαν τρία παιδιά:

* Νοσέρ Γ΄ (απεβ. το 1040), κόμης του Μπαρ-συρ-Ωμπ,  είχε τουλάχιστον δύο κόρες από άγνωστη σύζυγο:
** Aδέλα (απεβ. 1053), κόμισσα του Μπαρ-συρ-Ωμπ.
** Ιζαμπώ.
* Γκυ, αρχιεπίσκοπος του Ρενς .
* Ρενώ Α΄, κόμης του Σουασόν .

Ο γιος και συνονόματος του Νοσέρ έγινε κόμης του Μπαρ-συρ-Ωμπ μετά το τέλος του και η κομητεία του Σουασόν επέστρεψε στη σύζυγό του. Ο γιος του Ρενώ Α΄ τελικά έγινε κόμης του Σουασόν. 

## Γενεαλογία του Μπαρ-συρ-Ωμπ

## Αναφορές

## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Dormay, C., Histoire de la ville de Soissons et de ses rois, ducs, comtes et gouverneurs, Soissons, 1664 (διαθέσιμο στα Βιβλία Google)

Κατηγορία:Κόμητες του Σουασόν
Κατηγορία:Οίκος του Μπαρ-συρ-Ωμπ
Γκυ Β΄ του Σουασόν

Ο **Γκυ Β΄**, γαλλ.: *Guy II de Soissons* (απεβ. το 1057) από τον Οίκο του Μπαρ-συρ-Ωμπ, ήταν γιος του Ρενώ Α΄ κόμη του Σουασόν, και τής συζύγου του (με άγνωστο όνομα), χήρας του Ιλντουέν Γ΄ κόμη του Μοντιντιέ. Ο Γκυ Β΄ αναγνωρίστηκε ως κόμης του Σουασόν το 1042 σε ένα διάταγμα, στο οποίο ο Γκωνίλο του Μαρμουτιέ, ταμίας του Αγίου Μαρτίνου, δήλωνε περιουσία. Ο Γκυ Β΄ απεβίωσε με τον πατέρα του το 1057 κατά την πολιορκία του Σουασόν.

Δεν είναι γνωστό αν ο Γκυ Β΄ ήταν νυμφευμένος, και δεν έχουν καταγραφεί παιδιά. Μετά το τέλος του, η αδελφή του Αδελαΐδα ανέλαβε την κομητεία του Σουασόν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Dormay, C., Histoire de la ville de Soissons et de ses rois, ducs, comtes et gouverneurs, Soissons, 1664 (διαθέσιμο στα Βιβλία Google)

Κατηγορία:Κόμητες του Σουασόν
Κατηγορία:Οίκος του Μπαρ-συρ-Ωμπ
Αδελαΐδα του Σουασόν

Η **Αδελαΐδα**, γαλλ.: *Adelaide de Soissons* (απεβ. το 1105) από τον Οίκο του Μπαρ-συρ-Ωμπ, ήταν κυρίαρχη κόμισσα του Σουασόν από το 1057 έως το 1105.

Ήταν κόρη του Ρενώ Α΄ κόμη του Σουασόν και τής συζύγου του, Λεσαλίν ντε Νταμαρτέν, χήρας του Ιλντουέν Γ΄ κόμη του Μοντιντιέ.

Η Αδελαΐδα έγινε κυβερνήτης τής κομητείας του Σουασόν μετά το τέλος τού πατέρα και τού αδελφού της, Γκυ Β΄ κόμη του Σουασόν, το 1057.

## Οικογένεια
Η Αδελαΐδα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Μπυζάκ κόμη του Ε, εγγονό του Ριχάρδου Α΄ δούκα της Νορμανδίας. Η Αδελαΐδα και ο Γουλιέλμος απέκτησαν πέντε παιδιά:
* Ρενώ Β΄ κόμης του Σουασόν.
* Ιωάννης Α' κόμης του Σουασόν, νυμφεύτηκε την Αβελίν ντε Πιερεφόν.
* Μανασσής, επίσκοπος του Καμπραί, και επίσκοπος του Σουασόν.
* Λιθουίζ ντε Μπλουά – παντρεύτηκε τον Μίλο Α΄ του Μοντλέρυ
* Άγνωστη κόρη – παντρεύτηκε τον Ιβ ντε Βιέτον τον Πρεσβύτερο.

Ο Γουλιέλμος Μπυζάκ έγινε κόμης του Σουασόν, *de jure uxoris*, μετά τον γάμο τους.

## Σημειώσεις


Κατηγορία:Κόμητες του Σουασόν
Κατηγορία:Οίκος του Μπαρ-συρ-Ωμπ
Ρενώ Α΄ του Σουασόν

Ο **Ρενώ Α΄**, γαλλ.: *Renaud I de of Soissons* (π. 985–1057) από τον Οίκο του Μπαρ-συρ-Ωμπ, ήταν κόμης του Σουασόν και μέγας μάγιστρος του Οτέλ ντε Φρανς. Απεβίωσε σε πολιορκία του πύργου του Σουασόν. Ο τίτλος του πέρασε στην κόρη του Αδελαΐδα.

## Βιογραφία
Ο Ρενώ Α΄ ήταν γιος του Νοσέρ κόμη του Σουασόν, και τής συζύγου του Αδελίζας. Το σχόλιο *των Acta Sanctorum* για τη ζωή του Αγίου Σιμόν ντε Βαλουά (βασισμένο σε χειρόγραφο της μονής του Σαιντ-Κλωντ) αναφέρει τόσο τον Ρενώ Α΄, όσο και τον πατέρα του. Ο Ρενώ Α΄ έγινε μεγάλος μάγιστρος του Οτέλ ντε Φρανς.

Ο Ρενώ Α΄ απεβίωσε κατά την πολιορκία τού πύργου τού Σουασόν, πιθανώς του Καθεδρικού Ναού του Σουασόν, το 1057. Δεν είναι σαφές πότε έγινε ο Γκυ Β΄, γιος του Ρενώ Α΄, κόμης του Σουασόν, αλλά προφανώς λίγο πριν το 1057 απεβίωσαν και οι δύο στην πολιορκία του Σουασόν. Μετά το τέλος τους, η κόρη τού Ρενώ Α΄, Αδελαΐδα, έγινε κόμισσα του Σουασόν.

## Οικογένεια
Ο Ρενώ νυμφεύτηκε τη Λεσαλίν ντε Νταμαρτέν, χήρα του Ιλντουέν Γ΄ κόμη του Μοντιντιέ. Απέκτησαν δύο παιδιά:
* Γκυ Β΄, κόμης του Σουασόν. 
* Αδελαΐδα, κόμισσα του Σουασόν.

Λόγω του γάμου του, ο Ρενώ Α΄ ήταν συγγενής με τον Οίκο του Μοντιντιέ, τους κόμητες του Μπριέν, τους κόμητες του Περς, τους βασιλείς της Αραγωνίας και τους κόμητες του Σινύ.

## Αναφορές




## Περαιτέρω ανάγνωση
* 
* 

Κατηγορία:Κόμητες του Σουασόν
Κατηγορία:Οίκος του Μπαρ-συρ-Ωμπ
Πλοιοκτησία

Η **πλοιοκτησία** είναι η ιδιοκτησία πλοίων απο ένα άτομο ή εταιρεία, είτε φυσικό πρόσωπο, είτε νομικό πρόσωπο (π.χ. ναυτιλιακή εταιρεία). Η Πλοιοκτησία δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον εφοπλισμό. Ο όρος εφοπλιστής συνήθως αναφέρεται στον επιχειρηματία που δραστηριοποιείται στη ναυτιλία και μπορεί να είναι και πλοιοκτήτης. Ο πλοιοκτήτης είναι ο ιδιοκτήτης πλοίων, ενώ ένας εφοπλιστής είναι κάποιος που εξοπλίζει και εκμεταλλεύεται ένα πλοίο, συνήθως για την παράδοση φορτίου με μια συγκεκριμένη τιμή μεταφοράς, είτε ως τιμή ανά ναύλο (δεδομένη τιμή για τη μεταφορά ενός συγκεκριμένου φορτίου μεταξύ δύο δεδομένων λιμένων) είτε με βάση την ενοικίαση (τιμή ανά ημέρα). Οι εφοπλιστές συνήθως προσλαμβάνουν ένα πλήρωμα και καπετάνιο αντί να αναλαμβάνουν προσωπικά την ευθύνη του πλοίου. Συνήθως ο εφοπλιστής οργανώνεται μέσω μιας εταιρείας, αλλά και άτομα και επενδυτικά κεφάλαια μπορούν να είναι πλοιοκτήτες. Εάν ανήκει σε μια ναυτιλιακή εταιρεία, ο πλοιοκτήτης συνήθως εκτελεί την τεχνική διαχείριση του πλοίου μέσω της εταιρείας, αν και αυτό μπορεί επίσης να ανατεθεί σε εξωτερικούς συνεργάτες ή να μεταβιβαστεί στον φορτωτή μέσω ναύλωσης γυμνού πλοίου.

Οι πλοιοκτήτες είναι συνήθως μέλη ενός εθνικού Ναυτιλιακού Επιμελητηρίου, όπως το Ναυτιλιακό Επιμελητήριο του Ηνωμένου Βασιλείου. Το Διεθνές Ναυτιλιακό Επιμελητήριο είναι ο παγκόσμιος οργανισμός για τους πλοιοκτήτες και τα αντίστοιχα εθνικά τους επιμελητήρια, που αντιπροσωπεύουν περίπου το 80% της συνολικής παγκόσμιας χωρητικότητας της ναυτιλίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ναυτιλία
Μιρζά Φαταλί Αχούντοφ

Ο **Μιρζά Φαταλί Αχούντοφ** (αζερ. και περσ. میرزا فتحعلی آخوندزاده), γνωστός και ως **Μιρζά Φαταλί Αχουντζάντα** ή **Μιρζά Φατχ-Αλή Αχουντζαντέχ** (12 Ιουλίου 1812 – 9 Μαρτίου 1878), ήταν σημαντικός Ιρανοαζέρος θεατρικός συγγραφέας, αθεϊστής φιλόσοφος και κριτικός της λογοτεχνίας, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οφείλει τη φήμη του κυρίως στα ευρωπαϊκής εμπνεύσεως θεατρικά έργα του, που γράφηκαν στην αζερική γλώσσα.

## Αποτίμηση
Μόνος του ο Αχουντζάντα άνοιξε ένα νέο στάδιο στην ανάπτυξη της αζερικής λογοτεχνίας. Εκτός των έργων του, συνηγόρησε στην αλλαγή της γραφής της γλώσσας από τους περσοαραβικούς χαρακτήρες στο λατινικό αλφάβητο. Μέσα από τις περσικές μεταφράσεις τους, τα θεατρικά έργα του διεδραμάτισαν επίσης σημαντικό ρόλο στη γένεση του νεότερου ιρανικού θεάτρου. Εκτός αυτών, υπήρξε ο θεμελιωτής του υλιστικού και αθεϊστικού κινήματος στο Αζερμπαϊτζάν, αλλά ταυτοχρόνως και ένας από τους προδρόμους του σύγχρονου ιρανικού εθνικισμού.

Σύμφωνα με τον ιστορικό και πολιτικό επιστήμονα Ζαούρ Γκασίμοφ, το διανοητικό τοπίο του Αχουντζαντέχ ήταν στην ολότητά του «πυκνά διαπεπλεγμένο με την περσική σκέψη».

## Εκδόσεις έργων του
* *Комедии Мирзы Фетъ-Али-Ахундова* (= κωμωδίες του Μιρζά Φαταλί Αχούντοφ), Τιφλίδα 1853
* *Tamsīlāt-i Kaputan Mīrzā Fath-ʿAlī Āḵūndzāda* (= «συλλογή των θεατρικών έργων του Μιρζά Φαταλί Αχουντζάντα»), Τιφλίδα 1860

### Έργα κριτικής της λογοτεχνίας
* *Qirītīkah* (= «κριτική»)
* *Risālah-i īrād* (= «πραγματεία περί ευρέσεως λαθών»)
* *Fann-i kirītīkah* (= «η τέχνη της κριτικής»)
* *Darbārah-i Mullā-yi Rūmī va tasnīf-i ū* (= «περί του Ρουμί] και του έργου του»)
* *Darbārah-i nazm va nasr* (= «περί στίχου και πεζού»)
* *Fihrist-i kitāb* (= «ο πρόλογος του βιβλίου»)
* *Maktūb bih Mīrzā Āqā Tabrīzī* (= «γράμμα στον Μιρζά Ακά Ταμπριζί»)
* *Uṣūl-i nigārish* (= «αρχές της συγγραφής»)

## Δείτε επίσης
* Εθνική Βιβλιοθήκη του Αζερμπαϊτζάν, που φέρει το όνομα του Μ.Φ. Αχούντοφ

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 553

Κατηγορία:Αζέροι λογοτέχνες
Κατηγορία:Θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι
Γκούσταφ Φρήντριχ Βάαγκεν

Ο **Γκούσταφ Φρήντριχ Βάαγκεν** (, 11 Φεβρουαρίου 1794 &ndash; 15 Ιουλίου 1868) ήταν Γερμανός ιστορικός της τέχνης. Η γνώμη του έχαιρε μεγάλου σεβασμού και στην Αγγλία και στη Ρωσία, όπου προσκλήθηκε να γνωμοδοτήσει για την κατάσταση, την έκθεση και το μέλλον κορυφαίων συλλογών έργων στο Λονδίνο και την Αγία Πετρούπολη αντιστοίχως.

Ο Βάαγκεν γεννήθηκε στο Αμβούργο και ο πατέρας του ήταν ζωγράφος. Μορφώθηκε αρχικώς στο Κολέγιο του Χίρσμπεργκ της Σιλεσίας και μετά κατατάχθηκε ως εθελοντής στον στρατό την τελευταία περίοδο των Ναπολεόντειων Πολέμων (1813-1814). Επιστρέφοντας στην ειρηνική ζωή, παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Μπρέσλαου, το σημερινό Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ. Αφοσιώθηκε στη μελέτη της ζωγραφικής τέχνης, την οποία επεδίωξε επισκεπτόμενος τις μεγάλες ευρωπαϊκές πινακοθήκες, πρώτα στη Γερμανία και κατόπιν στην Ολλανδία και την Ιταλία.

Μια φυλλάδα που δημοσίευσε ο Βάαγκεν με θέμα τους αδελφούς Van Eyck οδήγησε το 1832 στην πρόσληψή του ως διευθυντή του νεοϊδρυθέντος τότε Μουσείου του Βερολίνου (που τώρα αποτελεί μέρος μόνο του τεράστιου συγκροτήματος των Κρατικών Μουσείων του Βερολίνου), αν και το βασικό ενδιαφέρον του στην πόλη ήταν οι πίνακες της σημερινής Gemäldegalerie. Το αποτέλεσμα ενός ταξιδιού του στο Λονδίνο και το Παρίσι ήταν η εκπόνηση ενός σημαντικού έργου σε τρεις τόμους, με τίτλο *`Εργα τέχνης και καλλιτέχνες στην Αγγλία και στο Παρίσι* (*Kunstwerke und Künstler in England und Paris*, Βερολίνο 1837-1839), που με τη σειρά του απετέλεσε τη βάση για το εξίσου σημαντικό *Οι θησαυροί της τέχνης στη Μεγάλη Βρετανία*, που μεταφράσθηκε στην αγγλική από την Ελίζαμπεθ Ήστλεϊκ σε 4 τόμους (Λονδίνο 1854 και 1857). Παρά το ότι ο Βάαγκεν έχει επικριθεί για την ερασιτεχνική και ανακριβή κάποτε προσέγγιση που είχε ως ειδικός με τα σημερινά κριτήρια, το έργο του αντιμετωπιζόταν ως υψηλού κύρους μέχρι τον Μεσοπόλεμο.

Το 1844 ο Βάαγκεν διορίσθηκε καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και το 1861 προσκλήθηκε στην Αγία Πετρούπολη ως σύμβουλος για τη διάταξη της τοποθετήσεως και την ονομασία των πινάκων της αυτοκρατορικής συλλογής. Μετά την επιστροφή του έγραψε ένα βιβλίο με θέμα τη συλλογή του Hermitage (1η έκδ. Μόναχο 1864). Μεταξύ άλλων έργων του συγκαταλέγονται δοκίμια για τον Ρούμπενς, τον Μαντένια και τον Σινιορέλλι.

Το 1849 έγινε αντεπιστέλλον μέλος (ως κάτοικος άλλης χώρας) της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών της Ολλανδίας (τότε «Βασιλικό Ίδρυμα». Ο Βάαγκεν πέθανε κατά τη διάρκεια μιας επισκέψεώς του στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 74 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Έλλεν Σπηλιοπούλου: Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 570
* 

Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης
Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών της Ολλανδίας
Αχαίνιο

thumb|Υπάνθιο τριαντάφυλλου, που περικλείει αρκετά μικρά αχαίνια.
Το **αχαίνιο** (η ονομασία ετυμολογείται από το ελληνικό ''ἀ-'' στερητικό και το αρχαιοελληνικό ρήμα *χαίνω*, οπότε σημαίνει αυτό που δεν παρουσιάζει χάσματα) είναι ένας τύπος απλού καρπού, τον οποίο παράγουν πολλά είδη αγγειόσπερμων φυτών. Τα αχαίνια είναι συνήθως μικροί καρποί, και δεν «ανοίγουν» (σχίζονται) από μόνοι τους όταν ωριμάσουν. Το αχαίνιο περιέχει έναν και μόνο σπόρο, που σχεδόν γεμίζει το περικάρπιο, αλλά δεν είναι προσκολλημένος σε αυτό. Σε πολλά είδη, όπως στη φράουλα, αυτό που συνήθως νομίζουμε ότι είναι (και αποκαλούμε) «σπόρος» είναι στην πραγματικότητα ένα αχαίνιο, ένας μίνι-καρπός που περιέχει τον σπόρο. Η εμφάνισή του οφείλεται στη σκλήρυνση του τοιχώματος του καρπού (περικάρπιο), το οποίο περικλείει τον μοναδικό σπόρο τόσο στενά, ώστε μοιάζει με κάλυμμα του σπόρου.

## Παραδείγματα
Τα φυτά που ανήκουν στη μεγάλη οικογένεια των συνθέτων, όπως ο ηλίανθος, το γαϊδουράγκαθο, το ραδίκι, το μαρούλι και άλλα, έχουν όλα καρπό αχαίνιο. Τέτοιο καρπό έχουν επίσης η φουντουκιά, η βελανιδιά και πολλά είδη στις οικογένειες πολυγονοειδή και βατραχιοειδή.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 529

Κατηγορία:Μορφολογία καρπών
Κατηγορία:Μορφολογία φυτών
Γεώργιος Βαβαρέτος

Ο **Γεώργιος Α. Βαβαρέτος** (γενν. 1902) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, που γεννήθηκε στα Ιωάννινα. Σπούδασε νομικά και άσκησε για λίγο καιρό το επάγγελμα του δικηγόρου. Διετέλεσε συντάκτης και αρχισυντάκτης σε διάφορες αθηναϊκές εφημερίδες (*`Εθνος, Αθηναϊκή, Πρόοδος, Ελλάς*). Πέραν αυτών, συνέγραψε και δημοσίευσε νομικές, ιστορικές και φιλολογικές μελέτες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Συντακτών Αθηνών (1934-1936), γενικός γραμματέας και αντιπρόεδρος της ΕΣΗΕΑ (1941, 1947, 1961). Μερικά έργα του είναι τα εξής:

* *Ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων*
* *Το δίκαιον του αυτοκινήτου*
* *Αστικός Κώδιξ*
* *Νομοθεσία στοιχειώδους εκπαιδεύσεως*
* *Η Συμβολή της Ηπείρου εις τους αγώνας υπέρ της Ελευθερίας*, Αθήναι 1963

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 572



Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Επιπελαγικά ψάρια

**Επιπελαγικά** ονομάζονται τα πελαγίσια ψάρια που ζουν σχετικώς κοντά στην επιφάνεια του νερού, στη λεγόμενη επιπελαγική ζώνη, όπου φθάνει το φως της ημέρας. Αυτή εκτείνεται από την επιφάνεια μέχρι βάθος περίπου 200 μέτρα, όπου το φως που φθάνει αντιστοιχεί στο 1% της εντάσεώς του στην επιφάνεια της Γης, στην περίπτωση του διαυγούς νερού. Στο μεγαλύτερο μέρος αυτής της ζώνης υπάρχει αρκετό φως ώστε το φυτοπλαγκτόν να φωτοσυνθέτει. Τα ψάρια που ζουν στο ανώτερο μέρος της ονομάζονται κοινώς, ιδίως από τους ψαράδες, **αφρόψαρα**.

Η επιπελαγική ζώνη αποτελεί ένα τεράστιο ενδιαίτημα για τα περισσότερα ψάρια της ανοικτής θάλασσας. Το φως επιτρέπει στους θηρευτές να χρησιμοποιούν την όρασή τους, ενώ το νερό είναι καλύτερα οξυγονωμένο εξαιτίας της δράσεως των κυμάτων. Η βιοποικιλότητα ωστόσο είναι πολύ μικρότερη όταν η ζώνη δεν περιλαμβάνει τον βυθό: τότε φιλοξενεί μόνο το 2% των γνωστών ειδών ψαριών. Δεν υπάρχουν επίσης τόσα θρεπτικά συστατικά και για τούτο τα ψάρια της τείνουν να κατοικούν στα παραλιακά ύδατα, πάνω από την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα, όπου η χερσαία αποστράγγιση μπορεί να παρέχει θρεπτικά συστατικά, ή σε περιοχές όπου ανοδικά ρεύματα εμπλουτίζουν το νερό με συστατικά που έχουν κατακαθίσει στα βαθιά.

Τα επιπελαγικά ψάρια μπορούν να διακριθούν χονδρικά σε δύο μεγάλες κατηγορίες: στα μικρά ψάρια-λεία και στα μεγάλα ψάρια-θηρευτές. Τα μικρά αφρόψαρα σχηματίζουν όλα κοπάδια και τρέφονται με πλαγκτόν. Τα περισσότερα επιπελαγικά ψάρια έχουν ιδιαίτερα υδροδυναμικό σώμα, κατάλληλο για μεγάλα μεταναστευτικά ταξίδια. Τα μεγάλα έχουν συνήθως ατρακτοειδές σχήμα, με μεγάλο στόμα και έντονα διχαλωτή ουρά.

Τα περισσότερα αφρόψαρα έχουν μόνο δύο βασικά χρώματα το καθένα με τον ίδιο πάντοτε τρόπο: πολύ σκούρο μπλε ή γκρίζο επάνω μέρος και πολύ ανοικτόχρωμο κάτω μέρος. Επίσης παρουσιάζουν μια ασημένια εμφάνιση, γεγονός που οφείλεται στην ανακλαστική επιφάνεια των λεπιών τους, που μοιάζουν με μικρά κάτοπτρα (καθρέφτες).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «αφρόψαρα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 510

Κατηγορία:Ψάρια
Benedetto Cairoli (αντιτορπιλικό)

Το ***Benedetto Cairoli*** ήταν αντιτορπιλικό κλάσης *[[Αντιτορπιλικό κλάσης La Masa|La Masa]]* το οποίο εντάχθηκε σε υπηρεσία με το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (*Regia Marina*). Η πορεία ήταν βραχύβια: έδρασε στην Αδριατική τον τελευταίο χρόνο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου όμως μόλις δύο μήνες έπειτα από την ένταξή του σε υπηρεσία συγκρούστηκε με άλλο ιταλικό αντιτορπιλικό και βυθίστηκε.

## Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του *Benedetto Cairoli* ξεκίνησε την 1η&nbsp;Σεπτεμβρίου&nbsp;1916 στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali Odero στο Σέστρι Πονέντε (Sestri Ponente). Καθελκύστηκε στις 28&nbsp;Δεκεμβρίου&nbsp;1917 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 3&nbsp;Φεβρουαρίου&nbsp;1918. Μετά την ολοκλήρωσή του το *Cairoli* εντάχθηκε στην 4η Μοίρα Αντιτορπιλικών που είχε τη βάση της στο Μπρίντεζι.

Τη νύχτα μεταξύ 9ης και 10 Απριλίου 1918 συνόδεψε μαζί με άλλα αντιτορπιλικά του Ιταλικού και του Γαλλικού Ναυτικού τα τρία θωρηκτά της ιταλικής 2ης Μοίρας που απέπλευσαν από το Μπρίντεζι με προορισμό τον Τάραντα. Τα ξημερώματα της 10ης&nbsp;Απριλίου τα γαλλικά αντιτορπιλικά *[[Faulx (αντιτορπιλικό)|Faulx]]* και *[[Mangini (αντιτορπιλικό)|Mangini]]* συγκρούστηκαν στο στενό του Οτράντο με συνέπεια το πρώτο να βυθιστεί. Περίπου μία ώρα αργότερα, όταν η ναυτική δύναμη είχε πλέον εισέλθει στο Ιόνιο, το αντιτορπιλικό *[[Giacinto Carini (αντιτορπιλικό)|Giacinto Carini]]* από λάθος εμβόλισε το *Cairoli* το οποίο λίγες ώρες αργότερα βυθίστηκε στα ανοικτά της πόλης Λευκά. Το αυστραλιανό αντιτορπιλικό *[[HMAS Torrens (D67)|Torrens]]* διέσωσε ναυαγούς ενώ επικρατούσαν δυσμενείς καιρικές συνθήκες στην περιοχή. Το *Giacinto Carini* κατάφερε να φθάσει στον Τάραντα έχοντας υποστεί σοβαρές ζημιές στην πλώρη του εξαιτίας της σύγκρουσης και παρέμεινε για επισκευές για το υπόλοιπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 

Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης La Massa
Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Cara (εφαρμογή)

Το **Cara** είναι πλατφόρμα κοινής χρήσης εικόνων και ένα κοινωνικό δίκτυο για καλλιτέχνες και δημιουργικούς να μοιράζονται χαρτοφυλάκια. Είναι διαθέσιμο τόσο ως εφαρμογή όσο και ως ιστότοπος και το διαχειρίζεται η ιδρυτής Τσανγκ Τζίνγκνα και μια ομάδα εθελοντών. Το Cara δηλώνει ότι η εφαρμογή είναι «πρώτα οι δημιουργοί» και ιδρύθηκε για να προστατεύει τους ανθρώπινους καλλιτέχνες από την ταχέως πολλαπλασιαζόμενη τέχνη που δημιουργείται από την τεχνητή νοημοσύνη σε μεγαλύτερες πλατφόρμες μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Instagram και το Facebook. 

## Ιστορία
Το Cara ιδρύθηκε από την Τσανγκ Τζίνγκνα για καλλιτέχνες κατά της τεχνητής νοημοσύνης. Η Τσανγκ δήλωσε επίσης ότι έχει αποφύγει σκόπιμα τη χρηματοδότηση επιχειρηματικών συμμετοχών για την Cara, καθώς δεν θέλει εξωτερική επιρροή από τους επενδυτές να παρεμβαίνει στα συμφέροντα της πλατφόρμας και των καλλιτεχνών σε αυτήν. Η Τσανγκ  είναι ανάμεσα σε μια ομάδα πολλών δημιουργών, συμπεριλαμβανομένων των Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν και των *[[The New York Times|New York Times]]*, οι οποίοι έχουν καταθέσει αγωγές εναντίον μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών όπως η Google για την ελεύθερη συλλογή περιεχομένου από το διαδίκτυο για χρήση στα δεδομένα εκπαίδευσης τεχνητής νοημοσύνης, μεγάλο μέρος του οποίου προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα.

Το Cara άνοιξε για δημόσια δοκιμή στις 2 Ιανουαρίου 2023. Αφού η Meta ανακοίνωσε την απόφασή της να εκπαιδεύσει την τεχνητή νοημοσύνη της σε όλο το περιεχόμενο των χρηστών από τις 26 Ιουνίου 2024, η δημοτικότητα της Cara αυξήθηκε γρήγορα, από περίπου 40.000 χρήστες σε 650.000 σε μία μόνο εβδομάδα, καθώς οι καλλιτέχνες μετανάστευσαν για να αποφύγουν την εκπαίδευση της τέχνης τους χωρίς τις κατάλληλες διαδικασίες αποζημίωσης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης
Dudum ad nostram audientiam

Η παπική βούλα ***Dudum ad nostram audientiam*** (Ελληνικά: *Πρόσφατα -έφτασε- στην ακοή μας)* εκδόθηκε από τον Ευγένιο Δ΄ στις 8 Αυγούστου 1442. Υποστήριζε τον πλήρη κοινωνικό διαχωρισμό μεταξύ Εβραίων και Χριστιανών και δημιούργησε τη νομική βάση για την ίδρυση εβραϊκών γκέτο στην Ευρώπη. Η μεταγενέστερη παπική βούλα *Cum nimis absurdum* στηρίχθηκε στην βούλα *Dudum ad nostram audientiam* για τη δημιουργία του εβραϊκού γκέτο της Ρώμης στα Παπικά Κράτη.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Παπικές βούλες
Μίικα Μούρινεν

Ο **Μίικα Μούρινεν** (φινλανδικά: Miikka Muurinen) (γενν. 4 Μαρτίου 2007), γνωστός με το προσωνύμιο **«Slim Jesus»**,**** είναι Φινλανδός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής (ύψους 2,08 μ.), ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ για την Παρτίζαν Βελιγραδίου στην Ευρωλίγκα, στην Αδριατική Λίγκα και στο Πρωτάθλημα Σερβίας.

## Νεανική καριέρα
Ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Beat Basket στη Γιάρβενπάα και σε ηλικία 15 ετών μετακινήθηκε στην Ισπανία για τη Zentro Basket Madrid. Τη σεζόν 2023–24 φοίτησε στη Sunrise Christian Academy στις ΗΠΑ και αγωνίστηκε στο Euroleague Next Generation τουρνουά με την Next Generation Select Team. Το καλοκαίρι του 2024 εντάχθηκε στο πρόγραμμα του Arizona Compass Prep και κατέκτησε το EYBL Peach Jam με την Bradley Beal Elite.

## Επαγγελματική καριέρα

### Παρτίζαν Βελιγραδίου (2025–σήμερα)
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2025 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Παρτίζαν Βελιγραδίου.

## Εθνική ομάδα
Με την Εθνική Φινλανδίας U16 συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ16 το 2023, όπου είχε 16,9 πόντους και 6,1 ριμπάουντ μέσο όρο. Το 2024 έκανε ντεμπούτο με την ανδρική ομάδα σε φιλικό με τη Νέα Ζηλανδία. Στο Ευρωμπάσκετ 2025 ήταν ο νεότερος παίκτης της διοργάνωσης και βοήθησε τη Φινλανδία να φτάσει στην 4η θέση, την καλύτερη στην ιστορία της, ενώ κατέκτησε το βραβείο «Ανερχόμενο Αστέρι».

## Προσωπική ζωή
Οι γονείς του, Κίμμο Μούρινεν και Γέννι Λάακσονεν, υπήρξαν διεθνείς καλαθοσφαιριστές της Φινλανδίας, με τη μητέρα του να έχει αγωνιστεί στο NCAA με τη Βόρεια Καρολίνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φινλανδοί καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Φινλανδίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Σερβίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2025
Google Slides

Το **Google Slides** είναι ένα πρόγραμμα δημιουργίας παρουσιάσεων και μέρος της δωρεάν, διαδικτυακής σουίτας Google Docs που προσφέρει η Google. Το Google Slides διατίθεται ως εφαρμογή ιστού, ως εφαρμογή για κινητά (Android και iOS) και ως εφαρμογή επιφάνειας εργασίας στο ChromeOS της Google. Η εφαρμογή είναι συμβατή με τις μορφές αρχείων του Microsoft PowerPoint. Η εφαρμογή επιτρέπει στους χρήστες να δημιουργούν και να επεξεργάζονται αρχεία μέσω διαδικτύου, ενώ παράλληλα να συνεργάζονται με άλλους χρήστες σε πραγματικό χρόνο. Οι επεξεργασίες από κάποιον χρήστη καταγράφονται σε ιστορικό αναθεωρήσεων που παρουσιάζει αλλαγές. Η θέση κάθε συντάκτη επισημαίνεται με ξεχωριστό χρώμα και δρομέα, ενώ ένα σύστημα δικαιωμάτων καθορίζει τι μπορεί να κάνει κάθε χρήστης. Με τις ενημερώσεις έχουν προστεθεί λειτουργίες που αξιοποιούν τη μηχανική μάθηση — όπως το «Explore» και η δυνατότητα ανάθεσης εργασιών σε άλλους χρήστες.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Google (λογισμικά)
Ντρόγκο του Νελ

Ο **Ντρόγκο/Ντρε του Νελ**, γαλλ.: *Drogo/Dreux de Nesle*, ήταν συγγενής του Ραλφ κυρίου του Σουασόν, και έγινε ιππότης που εντάχθηκε στον στρατό του Εμίχο, κόμη του Φλόνχαϊμ.  Ήταν ένας από τούς ιππότες που επέζησαν από τη βίαιη διασπορά τού στρατού τής Σταυροφορίας του Λαού του Εμίχο από τις Ουγγρικές δυνάμεις, κατά τη διάρκεια τής Α΄ Σταυροφορίας. Αργότερα ο Ντρόγκο, μαζί με τον Κλαρεμπάλ του Βαντέιγ, εντάχθηκαν στις δυνάμεις του Ούγου κόμη του Βερμαντουά στην Κωνσταντινούπολη. Αργότερα εντάχθηκε στον στρατό του Γοδεφρείδου του Μπουγιόν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Μια βάση δεδομένων με τους Σταυροφόρους των Αγίων Τόπων, 1095-1149 ( διαθέσιμη στο διαδίκτυο )
* Kostick, Conor, *Η κοινωνική δομή της πρώτης σταυροφορίας*, Brill Publishing, Leiden, 2008 (διαθέσιμο στο Google Books )
* Κόστικ, Κόνορ, *Η Πολιορκία της Ιερουσαλήμ: Σταυροφορία και Κατάκτηση το 1099*, Bloomsbury Publishing, Λονδίνο, 2011 (διαθέσιμο στο Google Books)

Κατηγορία:Οίκος του Νελ
Canva

Η **Canva** είναι μια αυστραλιανή πολυεθνική ιδιόκτητη εταιρεία λογισμικού που παρέχει στους χρήστες μια πλατφόρμα γραφικού σχεδιασμού για τη δημιουργία οπτικού περιεχομένου για παρουσιάσεις, ιστότοπους και παρόμοια προϊόντα. Ιδρύθηκε στην Αυστραλία το 2013 και παρέχει εργαλεία σχεδίασης τόσο για ιδιώτες όσο και για επιχειρήσεις. Οι χρήσεις της περιλαμβάνουν πρότυπα για παρουσιάσεις, αφίσες περιεχόμενο μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και δυνατότητες επεξεργασίας φωτογραφιών και βίντεο.

Η πλατφόρμα βασίζεται σε ένα σύστημα «σύρε και άφησε» (drag-and-drop), σχεδιασμένο για χρήστες χωρίς επαγγελματική εκπαίδευση στον σχεδιασμό. Η Canva λειτουργεί με βάση το μοντέλο freemium και από την ίδρυση της έχει προσθέσει λειτουργίες όπως υπηρεσίες εκτύπωσης και εργαλεία επεξεργασίας βίντεο. 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημος ιστότοπος
Κομητεία του Σαιν-Πολ

μικρογραφία|Η κομητεία του Σαιν-Πολ ήταν μεταξύ της Πικαρδίας, της Βουλώνης και του Αρτουά. Το 1465-77 ήταν υπό Βουργουνδική επιρροή.
Η **κομητεία του Σαιν-Πολ** (γαλλ.: Saint-Pol, φλαμανδ.: Sint-Pols) ήταν μία κομητεία γύρω από τη γαλλική πόλη Σαιν-Πολ-συρ-Τερνουάζ (*Σιν-Πολ-ααν-ντε-Τέρνας*) στα σύνορα Αρτουά και Πικαρδίας, παλαιότερα ονομαζόμενη κομητεία Τερνουά.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα η κομητεία ανήκε στην κομητεία της Φλάνδρας, και στη συνέχεια από τις αρχές του 11ου αι. μέχρι τα τέλη του 12ου αι. παρέμεινε στα χέρια τού Οίκους των Κανταβαίν (Campdavaine), πριν περάσει στoν O;iko toy Σατιγιόν, και στη συνέχεια στon Οίκο του Λουξεμβούργου.

Ο πιο γνωστός κόμης ήταν ο Λουδοβίκος *ο κοντόσταυλος του Σαιν-Πολ*. Δόθηκε στον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας από τον Κάρολο τον Τολμηρό δούκα της Βουργουνδίας, και το 1475 ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ τον αποκεφάλισε για εσχάτη προδοσία. Το 1493 το Σαιν-Πολ δόθηκε στη Γερμανία με τη Συνθήκη του Σενλί. Το 1537 ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ κατέστρεψε την πρωτεύουσα. Η κομητεία προσαρτήθηκε στο Αρτουά το 1787, και στη Γαλλία το 1790.
Αρχείο:Blason_Comté_de_Flandre.svg|εναλλ.=House of Flanders| Οίκος της Φλάνδρας
Αρχείο:De-Saint-Pol-Campdavene.svg|εναλλ.=House of Campdavaine| Οίκος του Κανταβαίν
Αρχείο:Blason_maison_fr_de_Châtillon-Saint-Pol.svg|εναλλ.=House of Châtillon| Οίκος του Σατιγιόν
Αρχείο:Blason_famille_fr_Luxembourg-Ligny.svg|εναλλ.=House of Luxemburg| Οίκος του Λουξεμβούργου


## Κατάλογος κομήτων

## Αναφορές

* 
Κατηγορία:Πρώην κράτη των Κάτω Χωρών
Κατηγορία:Κόμητες του Σαιν-Πολ
Κατηγορία:Φλάνδρα
Κατηγορία:Κομητείες της Γαλλίας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λουδοβίκος ντε Μελύν, δούκας του Ζουαγιέζ

Ο **Λουδοβίκος ντε Μελύν**, γαλλ.: *Louis de Melun, duke de Joyeuse* (Οκτώβριος 1694 - 31 Ιουλίου 1724) ήταν Γάλλος ευγενής, δούκας του Ζουαγιέζ. Ήταν πρίγκιπας του Επινουά, βαρόνος και στη συνέχεια δούκας του Ζουαγιέζ (1714) και ευγενής της Γαλλίας, βαρόνος του Συζουάν, του Αντουάν και του Ουιέρ, κόμης του Σαιν-Πολ, υποκόμης της Γάνδης, καστελάνος του Μπαπώμ, κύριος του Βιλμαρέιγ, του Βωκουρτουά και του Σαιν-Ζαν-λε-Ντε-Ζυμώ.

## Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος ήταν ο μοναδικός γιος που απέκτησαν οι γονείς του. Η αδελφή του Άννα Ιουλία Αδελαΐδα ντε Μελύν, γεννήθηκε το 1698, και ήταν πρόγονος των μελλοντικών Καρόλου μαρεσάλη του Σουμπίζ, Καρλόττας πριγκίπισσας του Κοντέ, Βικτουάρ μαντάμ ντε Γκεμενέ, και του Λουδοβίκου δούκα του Ανγκιέν που εκτελέστηκε

Ο πατέρας του απεβίωσε το 1704 από ευλογιά, καθιστώντας το βρέφος Λουδοβίκο πρίγκιπα του Επινουά. Δέκα χρόνια αργότερα, χρίστηκε επίσης δούκας-ευγενής του Ζουαγιέζ.

Στις 23 Φεβρουαρίου 1716 νυμφεύτηκε την Aρμάνδη ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κόρη του Eμμανουήλ Θεοδοσίου και εγγονή τής διάσημης Mαρίας Άννας Μαντσίνι.

Αφού έμεινε χήρος το 1717, ήταν γνωστό ότι συνήψε επίσης έναν μυστικό γάμο με τη Μαρία Άννα των Βουρβόνων το 1719. Η Μαρία Άννα, γνωστή ως m*ademoiselle de Clermont*, ήταν κόρη του Λουδοβίκου των Βουρβόνων και της Λουίζας Φραγκίσκης των Βουρβόνων, η οποία με τη σειρά της ήταν νόθη κόρη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και της μαντάμ ντε Μοντεσπάν. Η Μαρία Άννα ήταν επίσης η επικεφαλής του νοικοκυριού της μέλλουσας βασίλισσας Μαρίας Λεστσίνσκας.

Ο Λουδοβίκος απεβίωσε το 1724, κατά τη διάρκεια ενός κυνηγετικού πάρτι στο προγονικό σπίτι της Μαρίας Άννας, στο Κάστρο του Σαντιγύ.  Φυσικά συντετριμμένη, η Μαρία Άννα δεν ξαναπαντρεύτηκε. Δεν έμελλε να αποκτήσει ποτέ παιδιά.

Καθώς ο Λουδοβίκος δεν είχε παιδιά ούτε με την Αρμάνδη. Η κομητεία του Σαιν-Πολ, καθώς και το πριγκιπάτο του Ζουαγιέζ, πέρασαν στον μεγαλύτερο ανιψιό του, τον νεαρό Κάρολο δούκα του Ροάν, ο οποίος ήταν γιος της αδελφής του Άννας Ιουλίας ντε Μελύν. 

## Πρόγονοι

## Αναφορές και σημειώσεις

## Πηγές
* Μ.-Fr. Dantine, Ch. Clémencet et al., *L'art de vérifier les dates* ..., τόμ. 12, εμφ. Valade, 1818 (réimpr. 4e), p.&nbsp;413
* de la Chenaye-Desbois, *Dictionnaire de la noblesse, contenant les généalogies, l'histoire* ..., τόμ. X, εμφ. Antoine Boudet, Παρίσι, 1775 (réimpr. 2e), σελ.&nbsp;22

Κατηγορία:Κόμητες του Σαιν-Πολ
Κατηγορία:Δούκες του Ζουαγιέζ
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Γαλλίας
Κατηγορία:Γάλλοι του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι του 17ου αιώνα
Κάρολος Πάρις της Ορλεάνης, δούκας του Λονγκεβίλ

Ο **Κάρολος Πάρις της Ορλεάνης**, γαλλ.: *Charles Paris d'Orléans, Duke de Longueville* (Παρίσι, 28 Ιανουαρίου 1649 – Τολουί, Ολλανδία, 12 Ιουνίου 1672) ήταν δούκας του Λονγκβίλ, δούκας του Εστουτβίλ, πρίγκιπας του Νεσατέλ, κόμης του Ντυνουά, κόμης του Σαιν-Πολ, κόμης του Τανκαρβίλ και στρατιωτικός διοικητής.

## Βιογραφία
Ο Κάρολος Πάρις του Λονγκβίλ ήταν (επίσημα) παιδί του Ερρίκου Β΄ δούκα του Λονγκβίλ, αλλά πιθανότατα ήταν φυσικό παιδί της (δεύτερης) συζύγου του Ερρίκου Άννας Ζενεβιέβ των Βουρβόνων και του Γάλλου συγγραφέα Φρανσουά δούκα του Λα Ροσφουκώ, με τον οποίο η μητέρα του είχε σχέση πριν από τη γέννησή του. Όταν ο μεγαλύτερος (ετεροθαλής) αδελφός του Ζαν-Λουί ντ'Ορλεάν εντάχθηκε στους Ιησουίτες το 1668, ο Κάρολος κληρονόμησε τους τίτλους του δούκα του Λονγκβίλ και του κόμη του Σαιν-Πολ ως δεύτερος γιος.

Ο Κάρολος Πάρις του Λονγκβίλ συμμετείχε στον Πόλεμο της Επανάκτσης στη Φλάνδρα και τη Φρανς-Κοντέ, και μέχρι το τέλος του 1668 στην ανεπιτυχή προσπάθεια άρσης της Πολιορκίας του Χάνδακα εναντίον των Οθωμανών.

Στην έναρξη της Ολλανδικής εκστρατείας το 1672, ήταν μέλος του γαλλικού ιππικού, το οποίο διέσχισε τον Ρήνο στο Έλτεν, με σκοπό να εισβάλει από εκεί στην Ολλανδία. Την Κυριακή 12 Ιουνίου, στην αριστερή πλευρά του ποταμού, κοντά στο Τολουί, ορισμένοι Ολλανδοί Φρίσιοι αξιωματικοί παραδίδονταν, αλλά ο Κάρολος Πάρις έπληξε έναν από αυτούς χωρίς αιτία. Αυτή η ανεύθυνη πράξη οδήγησε σε ανταλλαγή πυροβολισμών με τους Φρίσιους αιχμαλώτους, προφανώς μη πλήρως αφοπλισμένους, στην οποία σκοτώθηκε ο Κάρολος Πάρις, ως ο υποκινητής του γεγονότος. Είκοσι ανώτεροι αξιωματικοί από τη γαλλική πλευρά σκοτώθηκαν επίσης σε αυτή την ανταλλαγή πυρών, όπως και ένας άγνωστος αριθμός Φρίσιων αιχμαλώτων πολέμου. Ο Γάλλος αρχιστράτηγος, ο θείος του, Λουδοβίκος Β΄ πρίγκιπας του Κοντέ, τραυματίστηκε τόσο σοβαρά, που αναγκάστηκε να παραδώσει τη διοίκηση στον Ερρίκο ντε Λα Τουρ υποκόμη του Τουρέν.  

Αν και άγαμος, ο Κάρολος του Λονγκβίλ απέκτησε το 1670 έναν νόθο γιο με τη Μαντλέν ντ'Ανζέν, σύζυγο του στρατάρχη Ερρίκου ντε Λα Φερτέ-Σενετέρ. Αυτός ο γιος, ο Κάρολος-Λουί ντ'Ορλεάν, σκοτώθηκε σε ηλικία 18 ετών στην Πολιορκία του Φίλιπσμπουργκ (1688). Επειδή δεν άφησε νόμιμα παιδιά, ο ετεροθαλής αδελφός του Ζαν-Λουί αναγκάστηκε να αναλάβει ξανά τους παλαιούς του τίτλους.

Μερικά χρόνια πριν από το τέλος του, ο Φρανσουά ντε Καλιέρ εργαζόταν για να καταστήσει τον Κάρολο Πάρι εκλέξιμο για το κενό πολωνικό στέμμα, το οποίο το 1669 περιήλθε στον κύριο αντίπαλό του, Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι.

Ο Κάρολος Πάρις αναπαρίσταται με μία προτομή στην Γκαλερί ντε Μπατάιγ στο Παλάτι των Βερσαλλιών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Anselm de Guibours, *Histoire généalogique et chronologique*, Band 1, 1726, Σελίδα 223f
* Charles Clémencet, Maurus Dantine, Ursin Durand, *L'art de vérifier les dates…*, Band 12, 1818, Σελίδα 411
* Detlev Schwennicke, *Europäische Stammtafeln*, Band 3.2, 1983, Table 311

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος του Βαλουά
Μιχαήλ Γεωργιάδης

Ο **Μιχαήλ Κ. Γεωργιάδης** ήταν εφοροδιδάσκαλος και λόγιος.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1818 στη τουρκοκρατούμενη Νάουσα και γονείς του ήταν ο Κωνσταντίνος και η Αικατερίνη Τζιώτζιου (Γεωργίου). 

Τον Φεβρουάριο του 1822 λίγο πριν ή κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Νάουσας από τους Τούρκους, ο Μιχαήλ μαζί με τον αδερφό του, Δημήτρη (Μήτκα), για για την προσωπική τους ασφάλεια φυγαδεύτηκαν στις Σέρρες υπό την προστασία του Μητροπολίτη Χρύσανθου. Ο Μητροπολίτης Σερρών Χρύσανθος διατηρούσε φιλικές σχέσεις με την οικογένεια του Γεωργίου Γεωργίου (1750 - 1822) από το 1785, όταν μαθήτευε στη Νάουσα στο Σχολαρχείο του Λόγιου Αναστάσιου Καμπίτη.

**Εκπαίδευση και γλώσσες**

Ο Μιχαήλ φοίτησε το 1824 στη Σχολή Σερρών με σχολάρχη τον Αργύρη Παπαρίζο, κατόπιν στην Αλληλοδιδακτική Σχολή, καθώς και στην Αστική Σχολή Σερρών. Μετά το 1830 παρακολούθησε μαθήματα στο Ανώτερο Ελληνικό Σχολείο του Μελένικου με αρχιδιδάσκαλο τον Δημήτρη Καλαμβακίδη. Στη Μονή του Τιμίου Προδρόμου διδάχτηκε και την ψαλτική τέχνη. Δάσκαλοί του υπήρξαν οι Κ. Μηνιάτης ο Κωταίος, ο Ιωάννης από το Αργυρόκαστρο, ο Αδάμος Ζαμπέκος ο Μελένικος, o μοναχός Νεόφυτος Καλούδης, ο Ευάγγελος Μέξης και ο Εμμανουήλ Φωτιάδης.   

Ο Μιχαήλ μιλούσε νέα και αρχαία ελληνικά, λατινικά, τουρκικά, γερμανικά και την αρωμανική ή βλάχικη γλώσσα.   

Δίδαξε σε σχολεία των Σερρών, της Ναούσης και του Μοναστηρίου (Μπίτολα).   

## Παραπομπέςυ


Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Βαγάσα

Η **βαγάσα** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Bagassa*) είναι γένος τροπικού φυτού που ανήκει στην οικογένεια της συκιάς και της μουριάς, τα μορεοειδή. Είναι μονοτυπικό γένος, δηλαδή περιλαμβάνει ένα και μοναδικό είδος, την ***Bagassa guianensis***, που είναι δένδρο ιθαγενές των Γουιανών (Γουιάνα, Σουρινάμ, Γαλλική Γουιάνα, αλλά και Περιφέρεια Γκουαγιάνα της Βενεζουέλας) και της Βραζιλίας. Είναι χρήσιμο δέντρο, κυρίως για την ξυλεία που παρέχει, αλλά και τον καρπό του που τρώγεται.

## Περιγραφή
Η *Bagassa guianensis* είναι μεγάλο και υψηλό δίοικο φυλλοβόλο δέντρο, που παράγει κόμμι. Φθάνει σε ύψος μέχρι 45 μέτρα και διάμετρο κορμού (μετρημένη στο ύψος του στήθους ενός ανθρώπου) 190 εκατοστά.

Τα φύλλα εκφύονται αντίθετα. Είναι βαθιά χωρισμένα σε τρεις λοβούς στα νεαρά δενδράκια, αλλά όσο το δένδρο ωριμάζει ο χωρισμός σε λοβούς ατονεί και τα φύλλα γίνονται απλά. Αυτή η ασυνήθιστη ιδιότητα προκάλεσε σύγχυση σε πολλούς βοτανολόγους, που νόμιζαν ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά είδη δέντρου, μια πλάνη που διατηρήθηκε μερικώς μέχρι το 1975. Το μήκος των φύλλων κυμαίνεται από 6 μέχρι 22 εκατοστά (κάποτε και έως 30 εκατοστά), ενώ το πλάτος τους από 4 έως 17 εκατοστά (κάποτε και έως 23 εκατοστά).

Οι αρσενικές ταξιανθίες είναι βοτρυοειδείς, με μήκος 4 έως 12 εκατοστά, ενώ οι θηλυκές αποτελούν μια συμπαγή κεφαλή διαμέτρου 1 έως 1,5 εκατοστού. Προκύπτουν βότρεις με διάμετρο 2,5 έως 3,5 εκατοστά. Ο καρπός είναι ωοειδής στο σχήμα και σαρκώδης.

## Χρήσεις
Η βαγάσα είναι πολύτιμη για την ξυλεία που παράγει και έτσι υλοτομείται ευρύτατα. Το ξύλο της είναι σκληρό, κιτρινωπό και ελαφρό, και χρησιμεύει στην επιπλοποιία και την οικοδομή (ξύλινα σπίτια), ενώ οι ιθαγενείς της Γουιάνας κατασκευάζουν από αυτό πιρόγες. Η κίτρινη χρωστική του μπορεί να εξαχθεί και παλαιότερα χρησίμευε ως χρώμα. Επίσης ο καρπός του τρώγεται.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελίδα 591

Κατηγορία:Μορεοειδή
Κατηγορία:Χλωρίδα της Βραζιλίας
Κατηγορία:Χλωρίδα της Βενεζουέλας
Βαλεράν Βαγιάν

Ο **Βαλεράν Βαγιάν** (, 30 Μαΐου 1623 – 28 Αυγούστου 1677) ήταν Ολλανδός, φλαμανδικής καταγωγής, ζωγράφος, ένας από τους πρώτους που εφάρμοσε την τεχνική μανιέρα νέρα, στην ανάπτυξη της οποίας πιθανώς συνέβαλε.

## Οικογένεια
Ο Βαλεράν Βαγιάν γεννήθηκε στη Λιλ και ήταν ο πρωτότοκος ανάμεσα σε 5 αδελφούς. Και τα πέντε αδέλφια έγιναν επιτυχημένοι ζωγράφοι, με τον Βαλεράν να είναι ο γνωστότερος αυτών. Τα τέσσερα άλλα είναι τα εξής κατά σειρά ηλικίας:

* Ζακ (1625-1691), με ψευδώνυμο *Leeuwrik*
* Γιαν (γενν. 1627), κυρίως χαράκτης και μετέπειτα έμπορος στη Φραγκφούρτη
* Μπερνάρ (1632–1698), συνοδός του Βαλεράν σε όλα τα ταξίδια του
* Αντρέας (1655-1693), χαράκτης στο Παρίσι

## Σταδιοδρομία
Λέγεται ότι ο Βαλεράν Βαγιάν ήταν μαθητής του Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ (1607-1678) στην Αμβέρσα. Το 1643 πάντως μετακόμισε με τους γονείς του στο Άμστερνταμ. Το 1647 τον βρίσκουμε να ζει στο Μίντελμπουρχ, αλλά το 1649 είχε με βεβαιότητα επιστρέψει στο Άμστερνταμ. Το 1658 ταξίδεψε με τον αδελφό του Μπερνάρ στη Φραγκφούρτη και τη Heidelberg. Βοήθησε στην ανάπτυξη της συγγενούς με τη βαθυτυπία τεχνικής που είναι γνωστή ως *Mezzotint* ή μανιέρα νέρα (ολλανδικά*schraapkunst* ή *zwartekunst*) μαζί με τον πρίγκιπα Ρούπρεχτ του Παλατινάτου, καθώς πειραματίζονταν με τεχνικές οξυγραφίας.

Το 1659 ο Βαλεράν πήγε στο Παρίσι, όπου παρέμεινε επί πενταετία (και μετά μάλλον στο Βερολίνο). Το 1664 επέστρεψε στο Άμστερνταμ, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, καθώς έγινε ο ζωγράφος της αυλής του πρίγκιπα John William Friso, Prince of Orange.

Ο Β. Βαγιάν είναι σήμερα πιο γνωστός ίσως για τα έργα που φιλοτέχνησε με τη νέα του τεχνική, παρά για τα έργα ζωγραφικής του.

## Τα έργα του
Τα έργα του Βαγιάν βρίσκονται στις μόνιμες συλλογές πολλών πινακοθηκών και μουσείων ανά τον κόσμο, μεταξύ άλλων στα εξής:

* Μουσεία Καλών Τεχνών του Σαν Φρανσίσκο
* Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν
* Μουσείο Καλών Τεχνών του Χιούστον
* Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)
* Εθνική Πινακοθήκη Προσωπογραφιών (Λονδίνο)
* Εθνική Πινακοθήκη της Πράγας
* Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης
* Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου
* Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας
* Μουσείο Φιτσγουίλιαμ στο Κέιμπριτζ
* Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης

## Παραπομπές


## Πηγές
* Vaillant βιογράφηση στο *De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen* (1718) του Άρνολντ Χαουμπράκεν
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 599

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Αντρέ Βαγιάν

Ο **Αντρέ Βαγιάν** (, 3 Νοεμβρίου 1890 – 23 Απριλίου 1977) ήταν Γάλλος γλωσσολόγος και φιλόλογος με ειδίκευση στις σλαβικές γλώσσες.

Γεννήθηκε στο Σουασόν και σπούδασε στην *[[École normale supérieure]]* στο Παρίσι. Εκλέχθηκε καθηγητής στην έδρα των Σλαβικών γλωσσών και φιλολογίας στο Κολλέγιο της Γαλλίας το 1952.

Στη Ρωσία ο Βαγιάν μελέτησε χειρόγραφα γραμμένα στην παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα. Εργάσθηκε επίσης στο Ινστιτούτο Σλαβικών Σπουδών των Παρισίων. Συνέγραψε 20 βιβλία, μεταξύ των οποίων το εξάτομο *Συγκριτική γραμματική των σλαβικών γλωσσών* (*Grammaire comparée des langues slaves*). Επίσης μετέφρασε πολλά εκκλησιαστικά κείμενα από την εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα. Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 86 ετών.

## Επιλεγμένα έργα
* *Les "Piesni razlike" de Dominko Zlatarić, thèse complémentaire pour le doctorat ès lettres présentée à la Faculté des lettres de l'Université de Paris*
* *Histoire et philologie. Langues et littératures slaves du Moyen Âge* / Paris : EPHE École Pratique des Hautes Études - 1965
* *Histoire et philologie. Langues et littératures slaves du Moyen Âge* / Paris : EPHE École Pratique des Hautes Études - 1969
* *Grammaire comparée des langues slaves. Tome I, Phonétique*. Lyon, I.A.C., 1950.
* *Grammaire comparée des langues slaves. Tome II, Morphologie. Première partie*, Flexion nominale. Lyon : I.A.C, 1958.
* *Grammaire comparée des langues slaves. Tome II, Morphologie. Deuxième partie*, Flexion pronominale. Lyon : I.A.C, 1958.
* *Grammaire comparée des langues slaves. Tome III, Le verbe*. Paris : Klincksieck, 1966.
* *Grammaire comparée des langues slaves. Tome IV, La Formation des noms*. Paris : Klincksieck, 1974.
* *Grammaire comparée des langues slaves. Tome V, La syntaxe*. Paris : Klincksieck, 1977
* *Manuel du vieux slave. Tome I, Grammaire*. Seconde édition revue et augmentée. Paris, 1964.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαγιάν Ανδρέας» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελίδα 599

Κατηγορία:Γάλλοι γλωσσολόγοι
Εντουάρ Βαγιάν

Ο **Εντουάρ Βαγιάν** (, 26 Ιανουαρίου 1840 – 18 Δεκεμβρίου 1915) ήταν Γάλλος πολιτικός.

Γεννήθηκε στο Βιερζό του Νομού Σερ και ήταν γιος δικηγόρου. Ο Εντουάρ σπούδασε μηχανικός στην ''École Centrale'' των Παρισίων και κατόπιν νομική στη Σορβόννη. Εκεί γνώρισε τον Σαρλ Λονγκέ και τον Ζυλ Βαλές. Γνώρισε επίσης προσωπικά, έχοντας πρώτα διαβάσει έργα του, τον Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν και εντάχθηκε στην «Α΄ Διεθνή».

Το 1866 ο Βαγιάν πήγε να συνεχίσει τις σπουδές του στη Γερμανία και εκεί τον βρήκε η έναρξη του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870), οπότε επέστρεψε στο Παρίσι. Κατά την Πολιορκία του Παρισιού (1870-71) γνώρισε και τον Ωγκύστ Μπλανκί. Ο Βαγιάν αντιτάχθηκε στην «Κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας» και έλαβε μέρος στις εξεγέρσεις της 31ης Οκτωβρίου 1870 και της 22ης Ιανουαρίου 1871.

Ο Βαγιάν ήταν ο ένας από τους 4 συντάκτες της «Κόκκινης αφίσας» που καλούσε για τη δημιουργία της Παρισινής «Κομμούνας». Στις εκλογές του Φεβρουαρίου 1871 ήταν «επαναστάτης σοσιαλιστής» υποψήφιος για την Εθνοσυνέλευση, αλλά απέτυχε να εκλεγεί. Τον Μάρτιο όμως εκλέχθηκε από το 20ό Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού στο Συμβούλιο της Κομμούνας, όπου του ανατέθηκε ο κλάδος της Παιδείας.

Μετά την αιματηρή συντριβή της Κομμούνας στα τέλη Μαΐου 1871, ο Βαγιάν διέφυγε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου εντάχθηκε στην «Μπλανκιστική» τάση της Α΄ Διεθνούς. Στη Γαλλία είχε καταδικασθεί «ερήμην» σε θάνατο τον Ιούλιο του 1872 και έτσι δεν επέστρεψε στη χώρα του μέχρι τη γενική αμνηστεία του 1880.

Ενεργός στη σοσιαλιστική πολιτική σκηνή, ο Βαγιάν εκλέχθηκε στο κοινοβούλιο το 1893, εκπροσωπώντας και πάλι το 20ό Διαμέρισμα. Εκεί η επαναστατικότητά του υπεχώρησε και ακολούθησε γενικώς μια μέση γραμμή, ανάμεσα στους «επαναστάτες» του Ζυλ Γκεντ και τους «ρεφορμιστές» του Ζαν Ζωρές. Ο Βαγιάν ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Γαλλικού Τμήματος της «Διεθνούς των Εργατών» (SFIO). Το «Τμήμα» αυτό ήταν ένα ξεχωριστό γαλλικό πολιτικό κόμμα στον χώρο του σοσιαλισμού, που ένωνε επαναστατικές και ρεφορμιστικές ομάδες.

Ο Βαγιάν υπεστήριξε μια γενική απεργία με στόχο την αποτροπή της συμμετοχής της Γαλλίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά μετά τη δολοφονία του Ζωρές και την έναρξη του πολέμου ο Βαγιάν μαζί με την πλειοψηφία των σοσιαλιστών υπεστήριξαν την ανακωχή («Union sacrée») του αγώνα της Αριστεράς και επέκρινε μάλιστα σκληρά τα ειρηνιστικά μέλη του SFIO στους λόγους του.

Ο Εντουάρ Βαγιάν πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 75 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Νίκος Πηγαδάς: το λήμμα «Βαγιάν Εδουάρδος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 599
* Jolyon Howorth: *Édouard Vaillant et la Création de l'Unité Socialiste en France*. Paris: Éd. Syros, 1982 (Préface de Madeleine Rebérioux).
* .
* VAILLANT Marie, Édouard  (στη γαλλική)
* https://journals.openedition.org/chrhc/11241 Gilles Candar, *Édouard Vaillant: L’invention de la gauche*. Paris: Armand Colin, 2018.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι σοσιαλιστές
Κατηγορία:Βουλευτές Παρισιού
Γεώργιος Βάγιας

Ο **Γεώργιος Βάγιας** ήταν αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821 από την Ήπειρο. Εντάχθηκε στον Αγώνα το 1822, πολέμησε πρώτα στην Πελοπόννησο και στη συνέχεια κατατάχθηκε το 1825 στη Φρουρά του Μεσολογγίου μαζί με τον Κίτσο Τζαβέλα.

## Πηγές
* Το ομωνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 599

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Σαν Πιερ Νιτσέτο

Το **Σαν Πιερ Νιτσέτο** () είναι κοινότητα (δήμος), στην Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας στην ιταλική περιφέρεια της Σικελίας.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 260 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καλύπτοντας μια έκταση 36,84 τ.χλμ.Κατά την απογραφή του 2025 ο πληθυσμός ήταν 2,544 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής πόλης της Μεσσίνας
Πατερικόν

μικρογραφία| Πατερικόν των Σπηλαίων του Κιέβου (Ρωσία, 1758).
**Πατερικόν**, συντομευμένος όρος για το *πατερικόν βιβλίον* και ενίοτε γνωστό και ως **γεροντικόν**, είναι ένα είδος βυζαντινής λογοτεχνίας θρησκευτικού χαρακτήρα, που ήταν συλλογές από ρήσεις αγίων, μαρτύρων και ιεραρχών, καθώς και ιστορίες γι' αυτούς. Αυτά τα κείμενα έχουν επίσης τις ρίζες τους στον πρώιμο μοναχισμό. 

Μεταξύ των παλαιότερων συλλογών αυτού του είδους είναι τα *[[Αποφθέγματα των Πατέρων|Αποφθέγματα των Αγίων γερόντων]]*, τα *Γνωμικά των Γερόντων της Ερήμου*, η ''κατ’ Αἴγυπτον τῶν μοναχῶν ἱστορία'', η *[[Λαυσαϊκή Ιστορία]]* κλπ. από τον Παλλάδιο - του 4ου αι. Διάφορα πατερικά επίσης γνωστά σε μεταφράσεις σε πολλές γλώσσες (λατινικά, σλαβονικά, κοπτικά, αρμενικά κ.λπ.)

Στη Ρωσική Ορθοδοξία, αυτό το είδος λογοτεχνίας είναι γνωστό από την πρώιμη σλαβική λογοτεχνία, αρχικά μεταφράσεις και στη συνέχεια πρωτότυπα κείμενα που δημιουργήθηκαν σε διάφορα μοναστήρια. Τα δημοφιλή πατερικά στη ρωσική μοναστική σκηνή περιλάμβαναν το πατερικό του Σπηλαίου του Κιέβου, το πατερικό της Μονής Βολοκολάμσκ και το πατερικό της Μονής Σολόφκι. Το πατερικό του Σπηλαίου του Κιέβου χρονολογείται από το πρώτο μισό του 13ου αιώνα και περιλαμβάνει επίσης ιστορίες για την ιστορία του μοναστηριού και τους πρώτους μοναχούς του, όπως η αλληλογραφία μεταξύ του Επισκόπου Σίμωνα Βλαντίμιρ-Σούζνταλ και του μοναχού των σπηλαίων Πολυκάρπου. Το κείμενο βασίζεται στα πατερικά, που συγκεντρώθηκαν στα κέντρα της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και διατηρήθηκε σε τρεις εκδόσεις του 15ου αιώνα: Αρσενιανό (1406), Πρώτο Κασσιανό (1460) και Δεύτερο Κασσιανό (1462). 

## Δείτε επίσης

* Συναξάριον

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αγιολογία
Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία