open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ατενούλφος Γ΄ του Βενεβέντου

Ο **Ατενόλφος Γ΄** , που ονομαζόταν *Ατενούλφος της Καρινόλα*, (άκμασε 939 - 943) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν ο συγκυβερνήτης της Κάπουα και του Μπενεβέντο από το 933, όταν ο πατέρας του, Λανδούλφος Α΄, και ο θείος του, Ατενόλφος Β΄, τον όρισαν σε αυτή τη θέση. 

## Bιογραφία
Ο μικρότερος αδελφός του Λανδούλφος Β΄ ο *Ερυθρός* διαδέχθηκε τον συγκυβερνήτη Ατενόλφο Γ΄ το 939 ή το 940. Όταν ο μεγαλύτερος Λανδούλφος Α΄ απεβίωσε στις 10 Απριλίου 943, ο νεότερος Λανδούλφος Β΄ μετέφερε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ατενόλφος Γ΄ στο Μπενεβέντο και τον γιο τού θείου του Ατενόλφου Β΄, τον Λανδούλφο της Κόντσα στην Κάπουα. Φοβούμενοι για τη ζωή τους, οι δυο τους κατέφυγαν στον Γουαϊμάρο Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο και ο Λανδούλφος Β΄ ο *Ερυθρός* έγινε μοναδικός πρίγκιπας.

## Οικογένεια
Ο Ατενόλφος Γ΄ νυμφεύτηκε τη Ροτίλντα, κόρη του Γουαϊμάρου Β΄ ως πρώτη σύζυγό του. Ήταν ένας διπλωματικός γάμος.

## Πηγές
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda* . Ρώμη, 1962.

Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βενεβέντου
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών
Άγιος Κωνσταντίνος Ραψάνης Λάρισας

Ο **Άγιος Κωνσταντίνος** Ραψάνης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ραψάνης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κάτω Ολύμπου, του δήμου Τεμπών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Τυρνάβου του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
## Γεωγραφία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Λαρίσης, στην κοιλάδα των Τεμπών. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του Πηνειού, πολύ κοντά στην Εθνική Οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης και στον σιδηροδρομικό σταθμό Ραψάνης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100 μέτρων. Απέχει 32 χιλιόμετρα περίπου Ν.ΝΔ. της Λάρισας.  
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ραψάνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Ραψάνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κάτω Ολύμπου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Κάτω Ολύμπου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τεμπών.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Άγιος Κωνσταντίνος Σκοτούσσας Λάρισας

Ο **Άγιος Κωνσταντίνος** είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Σκοτούσσας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πολυδάμαντα, του δήμου Φαρσάλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Φαρσάλων του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
*Μέχρι το 1919 ο οικισμός ονομαζόταν *Χατζήμπεη*. 
## Γεωγραφία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται λίγο ανατολικότερα της επαρχιακής οδού Λαμίας-Λάρισας (ΕΟ 3) και κοντά στη Σκοτούσσα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 235 μέτρων. Απέχει 35 χιλιόμετρα περίπου νότια. της Λάρισας.  
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως *Χατζήμπεη* και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκοτούσσης του νομού Λαρίσης. Το 1919 μετονομάστηκε σε *Άγιος Κωνσταντίνος*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πολυδάμαντα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Πολυδάμαντα και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρσάλων.
## Αξιοθέατα
*Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο νότιο τμήμα του οικισμού
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Γκέοργκ Κρίστιαν Γκρόπιους

Ο **Γκέοργκ Κρίστιαν Γκρόπιους** (γερμανικά: *Georg Christian Gropius*, 20 Μαρτίου 1776,  - 26 Νοεμβρίου 1850, Αθήνα) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας, αρχαιολόγος και διπλωμάτης.

## Βιογραφία
Ο Γκέοργκ Κρίστιαν Γκρόπιους ήταν το όγδοο από τα δέκα παιδιά του πάστορα Γκέοργκ Λούντβιχ Ζίγκφριντ Γκρόπιους (γερμανικά: Georg Ludwig Siegfried Gropius (1726-1784) που καταγόταν από την περιοχή Ρέμπκε της Κάτω Σαξονίας (γερμανικά: Räbke). Το 1796/97 έμαθε στο Βερολίνο από έναν θείο της μητέρας του, τον Έμπερχαρντ Ζίγκφριντ Χέννε (γερμανικά: Eberhard Siegfried Henne), να σχεδιάζει και να κάνει χαρακτικά. Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Herisau της Ελβετίας με τους αδελφούς Λούντβιχ Φρίντριχ (γερμανικά: Ludwig Friedrich) και Φραντζ Λούντβιχ Κάτελ (γερμανικά: Franz Ludwig Catel) και μετά στο Παρίσι μόνος του, όπου εργάστηκε από το 1797 έως το 1801 ως οικοδιδάσκαλος για τα παιδιά του Βίλχελμ φον Χούμπολτ (γερμανικά: Wilhelm von Humboldt).Το 1802/03 ήταν εικονογράφος και συνταξιδιώτης του Γιάκομπ Λούντβιχ  Σάλομον Μπαρτόλντι( γερμανικά:  Jakob Ludwig Salomon Bartholdy ) στην Ιταλία, στην Μικρά Ασία και στην Ελλάδα. Από το 1803 ο Γκρόπιους έζησε μόνιμα στην Ελλάδα και από το 1810  ήταν υποπρόξενος της Μεγάλης Βρετανίας στη Θεσσαλία για έξι χρόνια. Το 1840 έγινε Γενικός Πρόξενος της Αυστρίας στην Αθήνα.

Από το 1810 έως το 1814 ο Γκρόπιους συμμετείχε στις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Αίγινα στον ναό της Αφαίας και του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες της Φιγαλείας .

Ο Γκρόπιους υποστήριξε την Ελληνική επανάσταση του 1821 κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Απέκτησε μεγάλη περιουσία από εξορύξεις πετρελαίου και δικά του πλοία. Από την περιουσία του παρείχε γη στην Αθήνα για την ανέγερση υπουργείων καθώς και του βασιλικού ανακτόρου(σημερινό κτήριο της Βουλής) .

Το 1836 στον Γκρόπιους  απονεμήθηκε το χρυσό παράσημο  του Ελληνικού Τάγματος του Σωτήρος.

## Παραπομπές
μικρογραφία| Γυναίκα με κόρη από το νησί της Χίου (1802/04)&nbsp;– Χαρακτικό του Γκρόπιους
## Πηγές

* Bartholdy, Jakob Ludwig Salomon (1805). *[http://access.bl.uk/item/viewer/lsidyv35935a5a#ark:/81055/vdc_000000005741.0x000007 Bruchstücke zur nähern Kenntniss des heutigen Griechenlands, gesammelt auf einer Reise … im Jahre 1803–1804. Erster Theil. Mit neun illum. Kupfern (von Gropius) mit Vignetten und Musikbeilagen.]* Βερολίνο.
* Gerhard Grimm, Gropius, Georg Christian, in: ''Biographisches Lexikon zur Geschichte Südosteuropas'' Bd. 2. Hgg. Mathias Bernath/ Felix von Schroeder. Müncher 1976, S. 94-95 https://www.biolex.ios-regensburg.de/BioLexViewview.php?ID=911.
* Callmer, Christian (1982). *Georg Christian Gropius als Agent, Konsul und Archäologe in Griechenland 1803–1850.* Λουντ: CWK Gleerup.

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* «Gropius, Georg Christian». *Biographisches Lexikon zur Geschichte Südosteuropas.* Leibniz-Institut für Ost- und Südosteuropaforschung.

Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σωτήρος
Κατηγορία:Επιχειρηματίες του 19ου αιώνα
Λανδούλφος Γ΄ του Βενεβέντου

Ο **Λανδούλφος Γ΄** (απεβ. Δεκέμβριος 968 ή 969) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν πρίγκιπας της Κάπουα (ως Λάντουλφ Ε΄) και του Μπενεβέντo από το 959 ως συγκυβερνήτης με τον πατέρα του, Λανδούλφο Β΄ και τον αδελφό του Πανδόλφο Α΄ τον *Σιδηροκέφαλο*, και από το 961 μόνο με τον αδελφό του. Μητέρα του ήταν η Υβαντία.

## Βιογραφία
Το 961 ο Λανδούλφος Β΄ απεβίωσε και ο Λανδούλφος Γ΄ και ο αδελφός του έγιναν μοναδικοί πρίγκιπες, αν και ο μεγαλύτερος Πανδόλφος Α΄ ήταν μακράν πιο επιβλητικός. Το *Χρονικό του Σαλέρνο* (Chronicum Salernitanum) επιβεβαιώνει, ωστόσο, τη συγκυβέρνηση και την αρχή του αδιαίρετου της ενωμένης Κάπουας-Μπενεβέντο, όπως διακηρύχθηκε από τον Ατενόλφο Α΄ το 900, και όπως έλεγε ο εγγονός του Λανδούλφος Β΄ ότι "στο πριγκιπάτο του Μπενεβέντο θα βασιλεύουν από κοινού ο Πανδόλφος και ο Λανδούλφος υπό κοινή, αδιαίρετη δικαιοδοσία (*Beneventanorum principatum eius filii Pandolfum et Landulfum bifarie regebant. . . communi indivisoque iure)*. Ωστόσο, αυτό το σύστημα τελικά κατέρρευσε, και ο Πανδόλφος Α΄ κυβέρνησε στην Κάπουα, ενώ ο Λανδούλφος Γ΄ στο Μπενεβέντο.

Το 967 ο βασιλιάς Όθων Α΄ της Φραγκίας ήλθε στη Ρώμη και κατηγόρησε τον Πανδόλφο Α΄ τον *Σιδηροκέφαλο* για επιδίωξη ενός πολέμου κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Απουλία. Ο Λανδούλφος Γ΄ συμμετείχε στην επακόλουθη εκστρατεία του 968, αλλά αποσύρθηκε λόγω ασθένειας, και απεβίωσε στο Μπενεβέντο αφήνοντας δύο γιους: τον Πανδόλφο Β΄ και τον Λανδούλφο Ζ΄. Το *Χρονικό* (Chronicum) λέει ότι ο Λανδούλφος Γ΄ "κατείχε το πριγκιπάτο αποκλειστικά με τον αδελφό του για οκτώ χρόνια" (*tenuit principatum una cum suo germanus annos octo*). Ο Πανδόλφος Α΄ ο *Σιδηροκέφαλος*, ωστόσο, εξαπάτησε τους δύο ανιψιούς του από την κληρονομία τους και έγινε μοναδικός πρίγκιπας. Και οι δύο γιοι του Λανδούλφου Γ΄ έγιναν αργότερα πρίγκιπες του Μπενεβέντο.

## Οικογένεια
Είχε τέκνα:
* Πανδούλφος Β΄ του Βενεβέντου
* Λανδούλφος Ζ΄ της Κάπουας.

## Πηγές
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza* . Ρώμη, 2004

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βενεβέντου
Πανδούλφος Δ΄ του Βενεβέντου

Ο **Πανδόλφος Δ΄** (π. 1020/1030 – 7 Φεβρουαρίου 1074) από τον Οίκο των Λανδουλφιδών (της Κάπουας) ήταν συγκυβερνήτης του Μπενεβέντο με τον πατέρα του Λανδούλφο ΣΤ΄ από το 1056, όταν ακόμη εξουσίαζε ο πάππος του Πανδόλφος Γ΄, μέχρι το τέλος του στη μάχη, πριν από αυτό τού πατέρα του.

## Βιογραφία
Πιθανώς το 1059, ο Πανδόλφος Γ΄ παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στο μοναστήρι της Σάντα Σοφία, αφήνοντας μοναδικούς πρίγκιπες τον Λανδούλφο ΣΤ΄ και τον Πανδόλφο Δ΄. Ο Πανδόλφος Δ΄ ήταν πιθανότατα παρών την 1η Οκτωβρίου 1071 στον επανακαθαγιασμό του αβαείου του Μόντε Κασίνο. Δεν εμφανίζεται στο καταστατικό της 12ης Αυγούστου 1073, στο οποίο ο πατέρας του ορκίστηκε πίστη στον πάπα Γρηγόριο Ζ΄. Ωστόσο από εκείνο το σημείο ο Λανδούλφος ΣΤ΄ δεν εμφανίζεται ξανά στα χρονικά, και ο Πανδόλφος Δ΄ φαίνεται να έχει αναλάβει τις κύριες ευθύνες ως πρίγκιπας. Ο Πανδόλφος Δ΄ πολέμησε εναντίον των Νορμανδών. Σκοτώθηκε στη μάχη του Moντεσάρκιo στις 7 Φεβρουαρίου 1074.

## Πηγές
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza* . Ρώμη, 2004.

Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βενεβέντου
Λανδούλφος Δ΄ του Βενεβέντου

Ο **Λανδούλφος Δ΄** (απεβ. στις 13 Ιουλίου 982) από τον Οίκο των Λανδουλφιδών (της Κάπουα) ήταν πρίγκιπας της Κάπουα (ως Λανδούλφος ΣΤ΄) και του Μπενεβέντo από το 968, όταν συγκυβέρνησε με τον πατέρα του, Πανδόλφο Α΄ τον *Σιδηροκέφαλο*, και πρίγκιπας του Σαλέρνo, που συγκυβέρνησε με τον πατέρα του από το 977 ή το 978. Το 968 ο θείος του Λανδούλφος Γ΄ απεβίωσε, και αυτή ήταν η αφορμή της ανάδειξής του, καθώς ο Πανδόλφος Α΄ αγνόησε τα δικαιώματα τού γιου τού Λανδούλφου Γ΄, Πανδόλφου Β΄, δηλ. του ανιψιού του, και αντ' αυτού έκανε τον δικό του γιο συγκυβερνήτη.

## Βιογραφία
Το 969 ο Πανδόλφος Α΄ ο *Σιδηροκέφαλος* αιχμαλωτίστηκε στη μάχη του Μποβίνο. Ο *[[Στρατηγός (Βυζάντιο)|στρατηγός]]* του Μπάρι, Ευγένιος, κατέλαβε την πόλη Αβελίνο και πολιόρκησε την Κάπουα και στη συνέχεια το Μπενεβέντο. Η μητέρα του Λανδούλφου Δ΄, Αλοάρα της Κάπουα και ο Λανδούλφος Α΄ αρχιεπίσκοπος του Μπενεβέντo ανέλαβαν την κυβέρνηση στο όνομά του, για να υπερασπιστούν την πόλη από τους Βυζαντινούς. Το 977, μετά την απελευθέρωση του Πανδόλφου Α΄ του *Σιδηροκέφαλου*, ενώθηκε με τον πατέρα του σε μία αποστολή για την υπεράσπιση τού Mόντε Κασίνοo, ενάντια στην αρπακτικότητα του κόμη Μπέρναρντ του Αλίφε.

Με το τέλος του Πανδόλφου Α΄ τον Μάρτιο του 981, το μεγάλο πριγκιπάτο των Λομβαρδών διαιρέθηκε: ο Λανδούλφος Δ΄, ο μεγαλύτερος γιος, έλαβε την Κάπουα-Μπενεβέντο και το Σπολέτο, και ο Πανδόλφος Β΄, ο δεύτερος γιος, έλαβε το Σαλέρνο. Ωστόσο ο βασιλιάς αυτοκράτορας Όθων Β΄ της Γερμανίας, ο οποίος βρισκόταν στη Νότια Ιταλία εκείνη την εποχή πολεμώντας τους Σαρακηνούς, εκτόπισε τον Λανδούλφο Δ΄ από το Δουκάτο του Σπολέτου, και το έδωσε στον Θρασιμούνδο Γ΄ δούκα του Καμερίνο και κόμη του Πέννε. Λίγο αργότερα, ο Λανδούλφος Δ΄ αναγκάστηκε επίσης να αναγνωρίσει τη διαίρεση Κάπουας-Μπενεβέντo, που ήταν ενωμένα από το 899. Ο προαναφερθείς εξάδελφός του Πανδόλφος Β΄ τού Μπενεβέντο τού στέρησε το πριγκιπάτο του Μπενεβέντο, ίσως κρατώντας το ως υποτελές. Έτσι ο Λανδούλφος Δ΄ έμεινε απλώς πρίγκιπας της Κάπουας· με την ιδιότητα αυτή υποστήριξε τη μεταρρύθμιση του Κλυνύ και ίδρυσε την εκκλησία του Σαν Κρότσε στο Καϊάτσο. Ακολούθησε τον έκπτωτο αδελφό του Πανδόλφο Β΄ στην Καλαβρία, όπου πολέμησαν τους Σαρακηνούς με τον Όθωνα Β΄. Και οι δύο σπεβίωσαν στη μάχη του Στίλο στις 13 Ιουλίου. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Λάντενουλφ Β΄, ο οποίος ήταν υπό την επιτροπεία της Aλοάρα.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza* . Ρώμη, 2004.

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βενεβέντου
Άγιος Κωνσταντίνος Πελλάνας Λακωνίας

Ο **Άγιος Κωνσταντίνος** είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πελλάνας, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
*Μέχρι το 1930 ο οικισμός ονομαζόταν *Ρεγκόζενα*. 
Στην τοπική κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου ανήκει και ο οικισμός Φουνταίικα.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι ορεινός οικισμός της βορειοδυτικής Λακωνίας, στο τμήμα του νομού που «εισέρχεται» στον νομό Αρκαδίας. Βρίσκεται στις απολήξεις του βορειοδυτικού Ταϋγέτου, μεταξύ των χωριών Γεωργίτσι και Λογκανίκος, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 580. Απέχει 36 χλμ. περίπου ΒΔ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 9,996 χμ² (2011).

## Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως *Ρεγκόζενα* και προσαρτήθηκε στον δήμο Βελεμίνης του νομού Λακωνίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Πελλάνης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελλάνης και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Ρεγκόζενας. Το 1930 μετονομάστηκε σε *Άγιος Κωνσταντίνος*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελλάνας. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελλάνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπαρτιατών.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Ναός Αγίου Γεωργίου (Πέτα)

Ο **Ναός Αγίου Γεωργίου** στο Πέτα του Νομού Άρτας είναι μεγάλη πλακοσκέπαστη τρίκλιτη θολωτή βασιλική εκκλησία χωρίς τρούλο. Στη θέση του σημερινού ναού υπήρχε μικρός ναός πριν το 1765, ο οποίος πυρπολήθηκε το 1822 στην Μάχη του Πέτα και ανακαινίστηκε το 1850. Όπως φαίνεται σε σκαλιστή πέτρα στην ανατολική είσοδο, από το 1878 ο ναός πήρε τη μορφή που έχει σήμερα. 

Στο εξωτερικό του ναού μπορεί κανείς να παρατηρήσει τη τοξωτή στοά (υπόστεγο) στις τρεις πλευρές του, η οποία στηρίζεται με κίονες, καθώς και το κωδωνοστάσιό του. Αντίστοιχα, στο εσωτερικό του μπορεί κανείς να δει τις δύο σειρές μεταγενέστερων τοιχογραφιών στις πλευρές του, τον μεταξοκέντητο επιτάφιο του 1647 και το Ευαγγέλιο, έκδοσης Βενετίας, το 1765. Ο ζωγραφιστός διάκοσμος του μνημείου περιορίζεται κατά μήκος του βόρειου και του νότιου τοίχου, όπου αναπτύσσεται ζώνη με παραστάσεις ολόσωμων αγίων και στην κόγχη του Ιερού Βήματος.

Σήμερα, λειτουργεί ως ενοριακός ναός και έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο μνημείο.
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστότοπος της Ενορία Αγίου Γεωργίου του Πέτα 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκκλησίες στην περιφερειακή ενότητα Άρτας
Χειρουργείο (αίθουσα)

μικρογραφία|280x280εσ|Καρδιοχειρουργική αίθουσα.
μικρογραφία|280x280εσ|Άδειο χειρουργείο.
**Xειρουργείο** είναι μια αίθουσα νοσοκομείου όπου πραγματοποιούνται οι χειρουργικές επεμβάσεις σε  περιβάλλον. Είναι σχεδιασμένο και εξοπλισμένο για να παρέχει φροντίδα σε ασθενείς με διάφορες παθήσεις. Σε αποστειρωμένο περιβάλλον χειρουργείου όλο το προσωπικό είναι υποχρεωμένο να φοράει προστατευτική ενδυμασία, όπως επίσης καλύμματα παπουτσιών, μάσκες, σκουφάκια, ασπίδες προστασίας ματιών και άλλα καλύμματα για την πρόληψη της εξάπλωσης των μικροβίων.

Πριν από τη χειρουργική επέμβαση, ο ασθενής μεταφέρεται στο χειρουργείο σε αναπηρικό καροτσάκι ή κρεβάτι με ρόδες (ονομάζεται ). Στη συνέχεια ο ασθενής μεταφέρεται στο χειρουργικό τραπέζι, το οποίο συνήθως είναι μακρόστενο και διαθέτει ιμάντες ασφαλείας. Ο εξοπλισμός παρακολούθησης του αναισθησιολόγου συνήθως βρίσκεται στην κεφαλή του τραπεζιού, ο οποίος παρακολουθεί την κατάσταση του ασθενούς κατά τη διάρκεια της επέμβασης. Ανάλογα με τη φύση της χειρουργικής επέμβασης, χρησιμοποιούνται διάφορες μορφές αναισθησίας.

Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται είναι διαφορετικά για την εξωτερική και την εσωτερική επέμβαση στο σώμα του ασθενούς. Εσωτερικά του ασθενούς χρησιμοποιούνται μικρότερα, πιο λεπτά εργαλεία. Τέλος, το χειρουργείο διαθέτει ειδικό εξοπλισμό, για αναπνευστική και καρδιακή υποστήριξη, συσκευές ανάνηψης έκτακτης ανάγκης, οθόνες ασθενών και διαγνωστικά εργαλεία.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* Goldman, Maxine A. *[https://books.google.be/books/about/Pocket_Guide_to_the_Operating_Room.html?id=bdOuDwAAQBAJ&source=kp_book_description&redir_esc=y Pocket Guide to the Operating Room]* F.A. Davis Col, September 2019.

Κατηγορία:Χειρουργική
Κατηγορία:Νοσοκομεία
Λανδούλφος Ζ΄ της Κάπουα

μικρογραφία|Μεσαιωνικές οχυρώσεις του Σαντ'Αγκάτα ντε' Γκότι.

Ο **Λανδούλφος Ζ΄** ο λεγόμενος *της Σαντ'Αγκάτα*, ιταλ.: *Landolfo di Sant'Agata* (απεβ. το 1007) από τον Οίκο των Λανδουλφιδών (της Κάπουας), ήταν πρίγκιπας της Κάπουας από το 1000 έως το τέλος του. 

## Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Λανδούλφου Γ΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο, ο οποίος ήταν απλώς συγκυβερνήτης. Έτσι, απομακρύνθηκε εύκολα από τη διαδοχή με το τέλος τού πατέρα του. Ο αδελφός του Πανδόλφος Β΄ κατάφερε τελικά να γίνει πρίγκιπας του Μπενεβέντο.

Το 1000 ο κυβερνών πρίγκιπας της Κάπουα, Αδεμάρος, ανατράπηκε. Κλήθηκε ο αδελφός τού κυβερνώντος πρίγκιπα του Μπενεβέντο, δηλ. ο Λανδούλφος Ζ΄, που έτσι έγινε πρίγκιπας. Αυτός, πριν γίνει πρίγκιπας, είχε αποζημιωθεί με την κομητεία Σαντ'Αγκάτα ντε' Γκότι, τοποθεσία ενός μεγάλου φρουρίου. Ο Λανδούλφος Ζ΄ κυβέρνησε για επτά χρόνια. Τον διαδέχθηκε ο μικρός του γιος Πανδόλφος Β΄ και ο αδελφός του, ο οποίος κυβέρνησε την Κάπουα σαν επίτροπος και πρίγκιπας ως Πανδόλφος Γ΄.

## Οικογένεια
Είχε τέκνο:
* Πανδόλφος Β΄ της Κάπουα.

## Πηγές
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII, Labroca &#x2013; Laterza* . Ρώμη: 2004.

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Λουέλιν Ράιλι

Ο **Λουέλιν Αλεξάντερ Ράιλι** (*Llewellyn Alexander Riley*, γεννήθηκε 17 Σεπτεμβρίου 1972) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από το Μπαρμπάντος που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 23 γκολ.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Μπαρμπάντος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλάιγκο Ρόβερς
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Πανδόλφος Β΄ της Κάπουα

Ο **Πανδόλφος Β΄,** ο λεγόμενος *Μέλας* (Niger) ή *Νέος*, *Pandulf II*, (άκμασε 1007-1014) από τον Οίκο των Λανδουλφιδών (της Κάπουας), ήταν γιος και διάδοχος του Λανδούλφου Ζ΄ πρίγκιπα της Κάπουας το 1007. Κυβέρνησε από κοινού με τον θείο του, Πανδόλφο Β΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο, ο οποίος ήταν αρχικά επίτροπός του, μέχρι το τέλος τού τελευταίου το 1014.

Καταγράφεται ότι κυβέρνησε από κοινού με τον πατέρα του, αλλά από ποια ημερομηνία είναι άγνωστο. Τον Φεβρουάριο του 1016, έκανε τον εξάδελφό του Πανδόλφος Δ΄ συγκυβερνήτη του. Στη συνέχεια, εξαφανίζεται από τα αρχεία.

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Ιβάν Μράζεκ

Ο **Ίβο «Ιβάν» Μράζεκ** (τσέχικα: *Ivo "Ivan" Mrázek*, 18 Ιανουαρίου 1926 – 4 Απριλίου 2019) ήταν Τσεχοσλοβάκος, μετέπειτα Τσέχος  καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πόιντ γκαρντ και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Ονομάστηκε ένας από τους 50 Σπουδαιότερους Παίκτες της FIBA το 1991.

## Καριέρα ως παίκτης

Ο Μράζεκ κέρδισε 6 Πρωταθλήματα Τσεχοσλοβακίας (1947, 1948 2×, 1949, 1950, 1951) με την ΜΚ Μπρνο.

Ο Μράζεκ βοήθησε την Εθνική Τσεχοσλοβακίας στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ 1946, καθώς και σε τρία αργυρά μετάλλια στα Ευρωμπάσκετ του 1947, του 1951 και του 1955. Ήταν ο Πολυτιμότερος Παίκτης και ο πρώτος σκόρερ του Ευρωμπάσκετ 1951. Εκπροσώπησε επίσης την Τσεχοσλοβακία σε δύο Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες (1948 και 1952).

## Προπονητής
Στην καριέρα του ως προπονητής, ο Μράζεκ ήταν 6 φορές πρωταθλητής Τσεχοσλοβακίας (1958, 1962, 1963, 1964, 1967, 1968).

## Προσωπική ζωή
Ο Μράζεκ γεννήθηκε με το όνομα Ίβο, αλλά πολλοί τον έλεγαν Ιβάν, συμπεριλαμβανομένης της μητέρας του. Πέθανε στις 4 Απριλίου 2019, σε ηλικία 93 ετών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ στο FIBA.com
* Προφίλ στο Fibaeurope.com
* Νεκρολογία του Ιβάν Μράζεκ  (τσέχικα)

Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Τσέχοι καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Τσεχοσλοβακίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1946
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1947
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1951
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1955
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Μπρνο
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι προπονητές καλαθοσφαίρισης
Άγιος Κωνσταντίνος Μεσοχωρίου Λακωνίας

Ο **Άγιος Κωνσταντίνος** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μεσοχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βοιών, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
## Γεωγραφία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι πεδινός οικισμός της νοτιοανατολικής Λακωνίας, στο τμήμα του νομού απέναντι από την Ελαφόνησο. Βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες της κορυφής «Βαβίλα» (752 μ.), βόρεια της Νεάπολης Βοιών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100 μέτρα. Απέχει 145 χιλιόμετρα περίπου νοτιοανατολικά της Σπάρτης. 
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 στην κοινότητα Μεσοχωρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεσοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοιών. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βοιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας.

## Αξιοθέατα
*Το **Κάστρο Βάτικων** (Αγίας Παρασκευής), νότια του οικισμού, στη θέση «Παλιόκαστρο», σε κορυφή λόφου με εξαιρετική θέα στον Λακωνικό κόλπο και την Ελαφόνησο, όπου σώζονται λείψανα μεσαιωνικών κτισμάτων. Η κατασκευή του κάστρου, πιθανόν από Φράγκους κατακτητές, σύμφωνα με την κεραμική και τα κατασκευαστικά-μορφολογικά του στοιχεία μπορεί να τοποθετηθεί στον 7ο – 9ο αιώνα. Οικοδομήθηκε σε διάφορες φάσεις, για να ελέγχει την κίνηση των καραβιών στον όρμο των Βατίκων και πάνω σε έναν μικρό λόφο ώστε να έχει δύσκολη πρόσβαση σε περίπτωση επίθεσης. Πάνω στο κάστρο εκτιμάται ότι υπήρχαν τρία μεγάλα κτίσματα, συμπεριλαμβανομένων μίας εκκλησίας και ενός τριόροφου πύργου-παρατηρητήριου του όρμου. Είναι μικρό οχυρό στις γωνίες του οποίου αναπτύσσονται ορθογώνιοι διώροφοι πύργοι. Οι πρώτες απεικονίσεις του κάστρου σε τυπωμένο χάρτη παρουσιάζονται το 1845.
*Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, στην ίδια θέση («Παλιόκαστρο»). Σώζονται λείψανα αρχαίας πόλης, πιθανός της Ήτιδος.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Τα Σουηδικά σπίρτα

***Τα Σουηδικά σπίρτα*** (γαλλικός τίτλος: *Les Allumettes suédoises*) είναι μυθιστόρημα του Ρομπέρ Σαμπατιέ που εκδόθηκε το 1969. Είναι το πρώτο από τα οκτώ μυθιστορήματα της αυτοβιογραφικής σειράς *Το μυθιστόρημα του Ολιβιέ*, της οποίας ο κύριος χαρακτήρας είναι ο Ολιβιέ, ένα αγόρι που μεγαλώνει σε μια φτωχή συνοικία στο προπολεμικό Παρίσι.

Το βιβλίο είχε τεράστια εμπορική επιτυχία στη Γαλλία και το 1995 διασκευάστηκε για τη γαλλική τηλεόραση από τον Ζακ Ερτώ.

## Περίληψη
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο ορφανός δεκάχρονος Ολιβιέ Σατωνέφ, ζει στη Μονμάρτρη. Εκεί μεγαλώνει ξέγνοιαστα με τους φίλους του και τη μητέρα του, τη νεαρή και όμορφη Βιρζινί, που διατηρεί μικρό ψιλικατζίδικο. Ένα πρωί, όμως, η μητέρα του πεθαίνει.

Προσωρινά φιλοξενείται από τα ξαδέρφια του Ζαν και Ελοντί, νεόνυμφους που ζουν στη γειτονιά. Χάρη στην ελευθερία του ως ορφανό, ο Ολιβιέ περιπλανιέται στις πλαγιές της Μονμάρτρης τη μέρα και τη νύχτα αλλά κυρίως στους πολυσύχναστους δρόμους εκείνης της εποχής.

Στη μοναξιά και την απελπισία του, συναναστρέφεται μερικούς γραφικούς χαρακτήρες αυτής της παλιάς συνοικίας του Παρισιού που δρουν κάτω από το ζωηρό, έκπληκτο, ενίοτε μελαγχολικό βλέμμα του παιδιού: τον μυστηριώδη ανάπηρο Ντανιέλ με το παρατσούκλι Αράχνη λόγω των δυσμορφιών του, ο οποίος του προσφέρει τα πρώτα του βιβλία, τη γοητευτική Μαντό με τη μητρική καρδιά, που η γοητεία της δεν τον αφήνει αδιάφορο, τον υπερσυντηρητικό Γκαστουνέ, νοσταλγό του παρελθόντος και βετεράνο του Μεγάλου Πολέμου, την ηλικιωμένη θυρωρό Αλμπερτίν, παχύσαρκη, βλοσυρή, που του προσφέρει ωστόσο φαγητό. Συναντά επίσης τον γέρο αναρχικό Μπουγκράς, έναν εβδομηντάχρονο  μισάνθρωπο, που όμως συμπαθεί το παιδί το οποίο μαζί του αισθάνεται ζεστασιά και ένα είδος πατρικής φιγούρας που αναζητούσε. Ο νεαρός Ολιβιέ τον συνοδεύει σε μερικές από τις χίλιες «περίεργες δουλειές» του, ψάχνουν για καυσόξυλα ή κερώνουν πατώματα σε αστικά σπίτια. Υποκείμενος στην επιρροή τους, ο Ολιβιέ θα δει σταδιακά τη μαγεία των δρόμων να καλύπτει τον πόνο και τη μοναξιά του.

Όμως η ανεργία χτυπά την κοινωνία της εποχής, ο Ζαν και η Ελοντί δεν μπορούν πλέον να τον φιλοξενήσουν, παρά τη στοργή που τρέφουν γι' αυτόν. Η αναχώρηση είναι αναπόφευκτη για τη θεία του Βικτώρια και τον θείο του που είναι οικονομικά επιτυχημένος.

## Σχόλια
Το μυθιστόρημα αφηγείται την αγωνία και τις θλίψεις ενός παιδιού. Συγχρόνως, εξερευνά έναν ολόκληρο κόσμο, αυτόν της παιδικής ηλικίας γενικότερα και αυτόν του συγγραφέα ειδικότερα, ο οποίος μεταφέρει στο έργο την ατμόσφαιρα και τα βιώματα της παιδικής του ηλικίας (ο Ρομπέρ Σαμπατιέ μεγάλωσε επίσης ορφανός), όπως και του Παρισιού της δεκαετίας του 1930.

Μυθιστόρημα γεμάτο φρεσκάδα και γοητεία, τρυφερότητα και χιούμορ, *τα Σουηδικά σπίρτα* παραμένει μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στη Γαλλία από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και διασκευάστηκε για τη γαλλική τηλεόραση το 1996 από τον Ζακ Ερτώ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Άγιος Κωνσταντίνος Γυθείου Λακωνίας

Ο **Άγιος Κωνσταντίνος** είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γυθείου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην τελευταία απογραφή (2011) ο οικισμός έχει καταγραφεί χωρίς κατοίκους.
## Γεωγραφία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι παράλιος οικισμός της νοτιοκεντρικής Λακωνίας, λίγο βορειότερα από το Γύθειο (3,5 χλμ), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10 μέτρα. Απέχει 44 χλμ. περίπου Ν.ΝΑ. της Σπάρτης. 
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στον δήμο Γυθείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γυθείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Αξιοθέατα
*Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού
*Το ξωκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου πάνω από την παραλία. Κοντά του υπάρχει πύργος με όμορφη θέα. 

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Λανδούλφος Η΄ της Κάπουα

Ο **Λανδούλφος Η΄**., Landulf VIII,  (άκμασε 10547-1062) από τον Οίκο των Λανδουλφιδών (της Κάπουα), ήταν ο τελευταίος Λομβαρδός πρίγκιπας της Κάπουας από το 1057, όταν απεβίωσε ο αδελφός του Πανδόλφος ΣΤ΄, μέχρι την κατάκτηση της πόλης το 1058 από τον Ριχάρδο κόμη της Αβέρσα. 

## Βιογραφία
Ο Λανδούλφος Η΄ συγκυβέρνησε για πρώτη φορά με τον αδελφό του το 1047, όταν ο πατέρας τους, ο διαβόητος Πανδόλφος Δ΄ ο *Λύκος*, πρίγκιπας της Κάπουα & δούκας της Γκαέτα, επανήλθε ως πρίγκιπας για δεύτερη φορά. Σύμφωνα με τον *Κατάλογο Πριγκίπων της Κάπουα* (Catalogus Principum Capuæ) βασίλευσε για δώδεκα χρόνια, τα οποία θα αντιστοιχούσαν στη διακυβέρνησή του από κοινού με τον αδελφό του, από το τέλος τού πατέρα τους το 1050 μέχρι την τελική εκδίωξή του από την Κάπουα.

Σύμφωνα με τα *Χρονικά της Νάπολης* (Annali di Napoli), η ίδια η πόλη Κάπουα δεν καταλήφθηκε πλήρως από τον Ριχάρδο μέχρι τις 21 Μαΐου 1062. Ο Λανδούλφος Η΄ πιθανότατα αναγκάστηκε να παραδώσει τα κλειδιά της πόλης στον Ριχάρδο και τον γιο του Ιορδάνη το 1058, αλλά του επετράπη να συνεχίσει να κυβερνά μέχρι το 1062. Οι γιοι του Λανδούλφου Η΄ δεν τα πήγαν καλά: τους είδε ο πάπας Βίκτωρ Γ΄ (εξάδελφος του πατέρα τους) να περιφέρονται στην ύπαιθρο της Νότιας Ιταλίας ως ζητιάνοι.

## Σημειώσεις

## Πηγές
* Νόριτς, Τζον Τζούλιους . *Οι Νορμανδοί στο Νότο 1016-1130* . Longmans: Λονδίνο, 1967.
* Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος . *Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ.* *IV Μέρος 1* . 1905.

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Μονή της Αγίας Ιουστίνης

Η **Μονή της Αγίας Ιουστίνης** (ιταλ. *Santa Giustina*) ήταν ρωμαιοκαθολικό μοναστήρι του Τάγματος των Φραγκισκανών, που βρισκόταν στο προάστιο Γαρίτσα της πόλεως της Κέρκυρας.

Η Μονή της Αγίας Ιουστίνης ιδρύθηκε το 1571 από τους Φραγκισκανούς σε ανάμνηση της Ναυμαχίας των Εχινάδων, με παράλληλη λειτουργία ναυτικού νοσοκομείου, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί υπό προϋποθέσεις ως το παλαιότερο ναυτικό νοσοκομείο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το 1797, όταν η Κέρκυρα περιήλθε στους Γάλλους, η μονή, όπως και οι υπόλοιπες της νήσου, διαλύθηκε και η περιουσία της δημεύθηκε εξαιτίας των αρχών της Γαλλικής Επαναστάσεως.

Ωστόσο το μοναστήρι αυτό διέθετε μια ιδιαιτέρως πλούσια βιβλιοθήκη και σε σχέση με αυτή λειτούργησε στη μονή ένα είδος φροντιστηρίου, που προπαρασκεύαζε εύπορους νέους της Κέρκυρας για τα πανεπιστήμια της Ιταλίας. Εκεί διατηρούσε και τα δικά του βιβλία ο Ιάκωβος Φραγκίσκος Σαβέριος Κανάλ, τοποτηρητής για πολλά χρόνια του Λατίνου Μητροπολίτη στην Κέρκυρα και βιβλιόφιλος, ο οποίος πεθαίνοντας το 1758 τα χάρισε στην κερκυραϊκή κοινότητα. Αυτή η δωρεά απετέλεσε τον αρχικό πυρήνα της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Κερκύρας, που είναι η παλαιότερη δημόσια βιβλιοθήκη σε όλη την Ελλάδα. Μετά λοιπόν τη διάλυση της μονής, και τα υπόλοιπα βιβλία που βρίσκονταν σε αυτή μεταφέρθηκαν στη Μονή της Παναγιάς Τενέδου, μέσα στην πόλη της Κέρκυρας, και συνετέλεσαν στην επίσημη ίδρυση της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Κερκύρας, που εγκαινιάστηκε στις 28 Ιουλίου 1798 από τον P.J.B. Comeyras, διοργανωτή της Διοίκησης και Γενικό Επίτροπο, με περίπου 4.000 τόμους βιβλίων.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 332

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* «Δημόσια Βιβλιοθήκη Κερκύρας», άρθρο της Καίτης Τζώρα

Ιουστινης
Ιουστινης Κ
Ντράμοντβιλ

Το **Ντράμοντβιλ** (*Drummondville*, γαλλ. προφορά ***Ντρυμονβίλ***) είναι πόλη στην Επαρχία Κεμπέκ του Καναδά, ανατολικά-βορειοανατολικά του Μόντρεαλ, με πληθυσμό 68.601 κατοίκους στην απογραφή του 2016. Αποτελεί έδρα ομώνυμης μητροπολιτικής περιοχής με πληθυσμό 96.118 κατοίκους, αλλά και της Περιφερειακής Κομητείας-Δήμου Ντράμοντ.

## Γεωγραφία
Το Ντράμοντβιλ είναι κτισμένο στην αριστερή όχθη του ποταμού Σαιν-Φρανσουά, σε μέσο υψόμετρο 85 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες 45°53΄ Βόρειο πλάτος και 72°29΄ Δυτικό μήκος. Απέχει περίπου 92 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή από το κέντρο του Μόντρεαλ και 42 από τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο.

## Ιστορία
Το Ντράμοντβιλ ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1815 από τον Βρετανό αντισυνταγματάρχη Φρέντερικ Χέριοτ (*Frederick Heriot*, 1786-1843). Σκοπός της ιδρύσεώς του ήταν η εγκατάσταση Βρετανών στρατιωτών του Πολέμου του 1812 και η φύλαξη της κοιλάδας του ποταμού Σαιν-Φρανσουά από επιθέσεις των Αμερικανών. Η πόλη ονομάσθηκε από το επώνυμο του σερ Γκόρντον Ντράμοντ, Γενικού κυβερνήτη του Καναδά το 1815-1816.

Το 1920 κατασκευάσθηκε το υδροηλεκτρικό φράγμα των Καταρρακτών Χέμινγκς, στον ποταμό Σαιν-Φρανσουά, δίπλα στην πόλη, γεγονός που επέφερε ένα νέο κύμα βιομηχανικής ανατύξεως στην περιοχή του Ντράμοντβιλ. Μετά το 1950 αρκετοί παλαιοί δήμοι της περιοχής έχουν συγχωνευθεί στον Δήμο του Ντράμοντβιλ, ως εξής:

* 1955: Σαιν-Ζοζέφ ντε Γκραντάμ, Σαιν-Ζαν-Μπατίστ
* 1966: Ντρυμονβίλ-Ουέστ
* 1982: Ντρυμονβίλ-Συντ
* 1993: Γκραντάμ
* 2004: Σαιν-Νισεφόρ, Σαιν-Σαρλ-ντε-Ντρυμόν, Σαιν-Ζοασίμ-ντε-Κουρβάλ. 

## Δημογραφικά
Ο πληθυσμός του Ντράμοντβιλ σημειώνει συνεχή αύξηση κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Στην απογραφή του 2011 το 96% των κατοίκων είχαν δηλώσει ότι μητρική τους γλώσσα ήταν μόνο η γαλλική και μόλις 1,1% ότι ήταν η αγγλική γλώσσα. Στην απογραφή του 2016 μετρήθηκαν 33.812 κατοικίες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επίσημος ιστότοπος

Ντραμοντβιλ
Τσικ Κορία

Ο **Αρμάντο Άντονυ Κορία**, γνωστός με το καλλιτεχνικό προσωνύμιο **Τσικ Κορία** (*Armando Anthony "Chick" Corea*, 12 Ιουνίου 1941 – 9 Φεβρουαρίου 2021) ήταν ιταλικής καταγωγής Αμερικανός μουσικοσυνθέτης της τζαζ μουσικής, πιανίστας-κιμπορντίστας, επικεφαλής μουσικού συγκροτήματος και περιστασιακά ντράμερ. Οι συνθέσεις του «Spain», «500 Miles High», «La Fiesta», «Armando's Rhumba» και «Windows» θεωρούνται ευρύτατα  ως σημαντικό μέρος του ρεπερτορίου της τζαζ. Ως μέλος της μπάντας του Μάιλς Ντέιβις στα τέλη της δεκαετίας του 1960, συμμετείχε στη γένεση του μουσικού είδους της jazz fusion. Το 1972 ο Κορία δημιούργησε το μουσικό συγκρότημα «Return to Forever». Μαζί με τους Μακόι Τάινερ, Χέρμπι Χάνκοκ και Κιθ Τζάρετ, ο Κορία θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους πιανίστες της τζαζ της εποχής μετά τον Τζον Κολτρέιν.

Ο Κορέα είχε γεννηθεί στο Τσέλσι της Μασαχουσέτης, δίπλα στη Βοστώνη, και πέθανε στη Φλόριντα από σπάνια μορφή καρκίνου, σε ηλικία 79 ετών. Είχε κερδίσει συνολικά 25 Βραβεία Γκράμι, έχοντας περισσότερες από 60 υποψηφιότητες για αυτά.
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος
* Συνέντευξη του καλλιτέχνη για τη NAMM Oral History Library (2016, 2018)

Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες
Κατηγορία:Συνθέτες της τζαζ
Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες
Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
Νήσος Σάντα Ινές

Η νήσος **Σάντα Ινές** (ισπαν. *Isla Santa Inés*, εξελλην. **Αγία Ινές**) είναι νησί της Χιλής στο Αρχιπέλαγος της Γης του Πυρός. Με έκταση 3.688 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί της Χιλής. Παρά το ότι έχει έκταση μεγαλύτερη από την έκταση της Εύβοιας, η Σάντα Ινές είναι τελείως ακατοίκητη.

Η Σάντα Ινές υπάγεται διοικητικώς στην Επαρχία Μαγαγιάνες (Μαγγελάνου) και ο Πορθμός του Μαγγελάνου τη χωρίζει από τη Χερσόνησος Μπράνσγουικ της ηπειρωτικής χώρας στα βορειοανατολικά της νήσου. Είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί στο Αρχιπέλαγος της Γης του Πυρός, μετά τη Μεγαλόνησο της Γης του Πυρός και την  Όστε. Η ακτογραμμή στην περιοχή αυτή είναι μέρος της «Προστατευόμενης Παραλιακής και Θαλάσσιας Περιοχής Φρανσίσκο Κολοάνε», ενώ το εσωτερικό της νήσου είναι μέρος του Εθνικού Πάρκου Kawésqar (πρώην «Εθνικού Καταφυγίου Αλακαλούφες»). Στα βόρεια του νησιού, ανατολικά της Χερσονήσου Μπράνσγουικ, βρίσκεται η μεγάλη Νήσος Ριέσκο με τη δική της Χερσόνησο Κόρδοβα.

Η Σάντα Ινές φιλοξενεί ένα μικρό πεδίο πάγου, το «Γκράντες Βεντισκέρος» (*Grandes Ventisqueros*). Η ακτογραμμή της παρουσιάζει μεγάλο οριζόντιο διαμελισμό, με αρκετά φιόρδ, σε ένα από τα οποία είχε κρυφθεί κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το γερμανικό ελαφρό καταδρομικό «Δρέσδη» μετά τη Ναυμαχία των Νήσων Φώκλαντ τον Δεκέμβριο του 1914.

Ο πρώτος εξερευνητής του εσωτερικού της νήσου υπήρξε ο Γάλλος ορειβάτης και συγγραφέας Μαρκ Ωζιέ (Σαιν Λου) το 1951, καθώς γράφει στο βιβλίο του *Monts Pacifique*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η «Προστατευόμενη Παραλιακή και Θαλάσσια Περιοχή Φρανσίσκο Κολοάνε»

Σαντα Ινες
Μαμούλα (νησί)

255px|right|thumb|Το νησάκι Μαμούλα στην Αδριατική
Η **Μαμούλα** (σερβ. Мамула), γνωστή στην καθομιλουμένη ως **Λασταβίτσα**, είναι ένα ακατοίκητο σήμερα νησάκι στην Αδριατική Θάλασσα, που υπάγεται στον Δήμο του Χέρτσεγκ Νόβι του νοτιοδυτικού Μαυροβουνίου, κοντά στα σύνορα με την Κροατία.

Η Μαμούλα βρίσκεται ανάμεσα στις χερσονήσους Πρέβλακα και Λούστιτσα, στην είσοδο του Κόλπου του Κότορ. Το νησί έχει κυκλικό σχήμα, με διάμετρο 200 μέτρων. Απέχει 3,5 ναυτικά μίλια (πάνω από 6 χιλιόμετρα) από την πόλη Χέρτσεγκ Νόβι.

## Ιστορία
Την περίοδο της Ενετοκρατίας το νησί ήταν γνωστό με την ονομασία **Ροντίνα** (*Rondina*).

Πάνω στο νησί υπάρχει φρούριο που ανεγέρθηκε το 1853 από τον Αυστροούγγρο στρατηγό Λάζαρους φον Μαμούλα. Το φρούριο καταλαμβάνει περίπου το 90% της εκτάσεως του νησιού. Μαζί με την οχύρωση στο Ακρωτήριο Όστρο της χερσονήσου Πρέβλακα και την οχύρωση στο Ακρωτήριο Άρζα της Λούστιτσα, που κατασκευάσθηκαν αμφότερες την ίδια εποχή μετά από εισήγηση του ίδιου στρατηγού, το «Φρούριο Μαμούλα» ήταν μέρος των σχεδίων του στρατού της Αυστροουγγαρίας για την αποτροπή της εισόδου εχθρικών δυνάμεων στον Κόλπο του Κότορ.

### Στρατόπεδο συγκεντρώσεως
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, αρχίζοντας από τις 30 Μαΐου 1942, ο ιταλικός στρατός διεμόρφωσε και μετέτρεψε το φρούριο της Μαμούλα σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Το στρατόπεδο αυτό ήταν γνωστό για τη σκληρή μεταχείριση των κρατουμένων του, οι περισσότεροι από τους οποίους προέρχονταν από τη γειτονική περιοχή. Ο εκτιμώμενος (μέγιστος) αριθμός κρατουμένων ήταν 2.322, ενώ μέχρι την κατάργησή του στις 14 Σεπτεμβρίου 1943 περί τους 130 κρατουμένους πέθαναν εκεί.

## Παραπομπές


Μαμουλα
Λαϊδούλφος της Κάπουα

Ο **Λαϊδούλφος**, *Laidulf*, ιταλικά: *Laidolfo* (άκμασε 994 - 999) από τον Οίκο των Λανδουλφιδών (της Κάπουας) ήταν ο πέμπτος (ή τέταρτος) γιος του Πάντουλφ Α΄ του *Σιδηροκέφαλου* πρίγκιπα των Μπενεβέντο, Κάπουα, Σαλέρνο, Σπολέτο & Καμερίνο και της Αλοάρας. 

## Βιογραφία
Πιθανότατα δεν περίμενε ποτέ να κληρονομήσει πολλά, ειδικά με τα δύο εξαδέλφια του να συναγωνίζονται για τις νόμιμες κληρονομίες τους. Ήταν κόμης του Tεάνo, και ενεπλάκη στη δολοφονία τού αδελφού του, Λάντενουλφ Β΄, και του αρχιεπισκόπου του Μπενεβέντo το 993.

Διαδέχτηκε τον αδελφό του ως Πρίγκιπας της Καπούης. Το 994 έδωσε το Σαντ'Άντζελo στο Aσπράνo στον Mάνσo ηγούμενο του Moντεκασίνo και ορκίστηκε να υπερασπίζεται για πάντα τη δικαιοδοσία του ηγουμένου. Το 999 ο βασιλιάς Όθων Γ΄ της Γερμανίας ήλθε για να εκδικηθεί τη δολοφονία τού συμμάχου του Λάντενουλφ Β΄. Απομάκρυνε τον Λαϊδούλφο από την εξουσία, τον πήρε αιχμάλωτο στη Γερμανία και τοποθέτησε τον Άντεμαρ στον θρόνο της Κάπουα.

## Οικογένεια
Ο Λαϊδούλφος μπορεί να είναι ο πατέρας της:
* Γκέμα, συζύγου του Γουαϊμάρο Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Gwatkin, HM, Whitney, JP (ed) et αϊ. *The Cambridge Medieval History: Volume III* . Cambridge University Press, 1926.

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Χρήστος Παππούς

Ο **Χρήστος Παππούς** είναι Έλληνας πολιτικός, δήμαρχος του Δήμου Φυλής.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρήστος Παππούς γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1967.

Είναι απόφοιτος του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης και διατηρεί φροντιστήριο Μέσης Εκπαίδευσης, στα Άνω Λιόσια.

Είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού διπλώματος στις Στρατηγικές Διαχείρισης Περιβάλλοντος – Περιβαλλοντική Εκπαίδευση (Environmental Management Strategies – Environmental Education).

Ασχολείται με την Τοπική Αυτοδιοίκηση από το 2003 και διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος τις περιόδους 2003-2006 και 2011-2014.

Το 2006 εκλέχθηκε δήμαρχος Άνω Λιοσίων και από το 2014 δήμαρχος Φυλής. Επανεξελέγη το 2019 με ποσοστό 57,27% και το 2023 με ποσοστό 80,55%.

Είναι παντρεμένος με την Κωνσταντίνα Παπαδήμα και πατέρας δύο κοριτσιών.

## Πολιτική σταδιοδρομία

## Έργο

Από την πρώτη μέρα της εκλογής του έως σήμερα, κατάφερε ο Δήμος Φυλής να είναι ο πρώτος Δήμος σε έργα σε ολόκληρη την Αττική. Τα έργα εκτείνονται σε ολόκληρο το φάσμα των έργων που αφορούν τη περιοχή, από κύριες υποδομές, τεράστιες ασφαλτοστρώσεις, αλλά κυρίως ενεργειακά - περιβαλλοντικά. Σημαντικότατη τομή ήταν η ρύθμιση του χρέους του Δήμου σε 2.129 χρόνια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμαρχοι
Λάντενουλφ Β΄ της Κάπουα

Ο **Λάντενουλφ Β΄**, *Landenulf II* (απεβ. 993) από τον Οίκο των Λανδουλφιδών (της Κάπουα) διαδέχθηκε τον αδελφό του Λανδούλφο Δ΄ ως πρίγκιπας της Κάπουα το 982 και κυβέρνησε μέχρι τη δολοφονία του. Ήταν ένας από τους νεότερους γιους του Πανδόλφου Α΄ του *Σιδηροκέφαλου*, πρίγκιπα των Μπενεβέντο, Κάπουας, Σαλέρνο, Σπολέτο & Καμερίνο και της συζύγου του Αλοάρας.

## Βιογραφία
Ο Λάντενουλφ Β΄ ήταν νέος και κυβέρνησε υπό την επιτροπεία της μητέρας του Αλοάρας της Κάπουας μέχρι το τέλος της το 992. Ο αδελφός του Λαϊδούλφος κόμης του Tεάνo, υποκίνησε μία ομάδα πολιτών να επαναστατήσουν και να δολοφονήσουν τον Λάντενουλφ Β΄ το Πάσχα του επόμενου χρόνου. Κηδεύτηκε στις 21 Απριλίου στο Σαν Μπενεντέτο της Κάπουας.

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Βασιλιά Αμπντουλάχ

Το **Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Βασιλιά Αμπντουλάχ (KAUST)** (αραβικά:جامعة الملك عبد الله للعلوم و التقنية) είναι ένα ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Thuwal της Σαουδικής Αραβίας κοντά στην Τζέντα. Ιδρύθηκε το 2009, το πανεπιστήμιο παρέχει ερευνητικά και μεταπτυχιακά προγράμματα κατάρτισης στα αγγλικά ως την επίσημη γλώσσα διδασκαλίας.

Το KAUST είναι η πρώτη πανεπιστημιούπολη στη Σαουδική Αραβία που δέχεται γυναίκες και άνδρες.  Το 2013, το πανεπιστήμιο εντάχθηκε στη λίστα των 500 κέντρων στον κόσμο με τον ταχύτερο ρυθμό ανάπτυξης, όσον αφορά τον αντίκτυπο της έρευνας και τις αναφορές. Στο Nature Index Rising Stars 2016 το πανεπιστήμιο κατατάσσεται στην 19η θέση για έρευνα υψηλής ποιότητας.  Το 2019 κατέκτησε την όγδοη θέση μεταξύ των πανεπιστημίων νέων (γεννημένων κάτω των 50 ετών) με πολύ υψηλό ρυθμό ανάπτυξης, χάρη στα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν στην έρευνα από το 2015.

## Ιστορία
Το KAUST άνοιξε τον Σεπτέμβριο του 2009 και εδρεύει στο Thuwal, περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια της Τζέντα στην Ερυθρά Θάλασσα. Το πανεπιστήμιο πήρε το όνομά του από τον Βασιλιά Αμπντουλάχ, ο οποίος δώρισε 10 δισεκατομμύρια δολάρια στο πανεπιστήμιο. Περίπου 1200 φοιτητές  από περισσότερες από 60 χώρες είναι εγγεγραμμένοι στο KAUST. Η γλώσσα διδασκαλίας είναι η αγγλική.

## Οργάνωση
Το πανεπιστήμιο είναι οργανωμένο σε τρία ακαδημαϊκά τμήματα: Βιολογικές και Περιβαλλοντικές Επιστήμες και Μηχανική (BESE). Υπολογιστών, Ηλεκτρολόγων και Μαθηματικών Επιστημών και Μηχανικής (CEMSE); Φυσικές Επιστήμες και Μηχανική (PSE). Προσφέρονται μεταπτυχιακά (MS) και διδακτορικά προγράμματα(Ph.D.). Το KAUST εστιάζεται στην έρευνα των ανανεώσιμων πηγών  ενέργειας και στη διαχείριση του νερού. Παράδειγμα, διερευνήθηκε εάν η γεωργία μπορεί να ασκηθεί με τη χρήση του θαλασσινού νερού για ανάγκες άρδευσης.

Σε αντίθεση με την υπόλοιπη Σαουδική Αραβία, οι άνδρες και οι γυναίκες επιτρέπεται να σπουδάζουν και να κάνουν έρευνες  μαζί στο KAUST, το τσαντόρ και η αμπάγια δεν είναι υποχρεωτικά στην πανεπιστημιούπολη, παρ' όλα  αυτά δυτικές φοιτήτριες αναφέρουν περιορισμούς, π.χ. Διαχωρισμός φύλου στον αθλητισμό.

Ένα από τα εργαστήρια φιλοξενεί τον υπερυπολογιστή Shaheen, ο οποίος ήταν ένας από τους δέκα πιο ισχυρούς υπερυπολογιστές στον κόσμο το 2016.

Υπάρχουν επίσης έντεκα ερευνητικά κέντρα υπό την αιγίδα του KAUST, στα οποία διεξάγεται έρευνα με γνώμονα τα αποτελέσματα. Τα ερευνητικά κέντρα υποστηρίζουν επιστημονικά έργα στους τομείς της μηχανικής πετρελαίου, της ηλιακής ενέργειας, των μεμβρανών, των υπερυπολογιστών, των οπτικών υπολογιστών, της γεωργίας της ερήμου, της κατάλυσης, της αφαλάτωσης του νερού, του αλμυρού νερού και των βιοεπιστημών.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Σαουδική Αραβία
* Τζέντα
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Official website
*  Επιστημονικό και Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο ....King Abdullah King

Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα ανά χώρα
Κατηγορία:Πανεπιστήμια ανά χώρα
Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης
Κυριάκος Ιωσηφίδης

Ο **Κυριάκος “Κούλης” Ιωσηφίδης** (27 Ιανουαρίου 1947, Πειραιάς) είναι Έλληνας πρώην διεθνής υδατοσφαιριστής και προπονητής. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική ομάδα στις Ολυμπιάδες του 1968 και του 1972. Σε επίπεδο συλλόγων αγωνίστηκε στον Εθνικό Πειραιώς στον οποίο υπήρξε και μετέπειτα προπονητής. Με τον Εθνικό κατέκτησε 19 πρωταθλήματα Ελλάδος ως παίκτης ενώ οδήγησε την ομάδα στο πρωτάθλημα του 1994 ως προπονητής. Σε επίπεδο εθνικών ομάδων, ήταν προπονητής της γυναικείας ομάδας πόλο που κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Αθήνας και προπονητής στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου και προπονητής της ανδρικής ομάδας στους Αγώνες του 1988, 1996 και 2000.

## Τίτλοι

### Με τον Εθνική ομάδα γυναικών

#### Ως προπονητής

* **Ασημένιο μετάλλιο στους [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2004|Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004]]**

### Με τον Εθνικό Πειραιώς

#### Ως παίκτης

* '''Πρωτάθλημα Ελλάδος''' (19): 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983

#### Ως προπονητής

* '''Πρωτάθλημα Ελλάδος''' (1): 1994

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές υδατοσφαίρισης
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Λυκ Μοντανιέ

Ο **Λυκ Μοντανιέ** (*Luc Montagnier* ; 18 Αυγούστου 1932 - 8 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Γάλλος ερευνητής ιολόγος βραβευμένος με το Νόμπελ Ιατρικής το 2008 (από κοινού με την Φρανσουάζ Μπαρέ - Σινουσί  (Françoise Barré-Sinoussi) για την ανακάλυψη του ιού HIV, που προκαλεί την ασθένεια του AIDS. . Εργάστηκε ως ερευνητής στο Ινστιτούτο Παστέρ στο Παρίσι και από το 2011 ως ερευνητής, καθηγητής και διευθυντής του εργαστηρίου που φέρει το όνομά του, στο Πανεπιστημίου Τζιάο Τονγκ της Σαγκάης. 

Η άποψη του Λυκ Μοντανιέ για την προέλευση του νέου κορονοϊού SARS-CoV-2, υπεύθυνου για το ξέσπασμα της ασθένειας COVID-19, προκάλεσε πλήθος αρνητικών σχολίων, που οδήγησε μέχρι και στην περιθωριοποίηση του Νομπελίστα ιατρού. Συγκεκριμένα, ο Μοντανιέ, αφού μελέτησε  μέρος του γονιδιώματος του SARS-CoV-2 (το πλήρες γονιδίωμα του ιού δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί, αν και οι επιστήμονες είναι πλέον (2021) πολύ κοντά στη χαρτογράφησή του  ), έφτασε στο συμπέρασμα ότι ο ιός έχει κατασκευαστεί τεχνητά, και η διαφυγή του από το ιολογικό εργαστήριο ήταν αποτέλεσμα λάθους ή αμέλειας του επιστημονικού προσωπικού. Ο Μοντανιέ πίστευε ότι στη προσπάθεια των ερευνητών του εργαστηρίου της Γουχάν να δημιουργήσουν ένα εμβόλιο για το AIDS, προσέθεσαν στον κοινό κορωνοϊό ακολουθίες του ιού HIV. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*The discovery of the AIDS virus in 1983 – Official position of the Pasteur Institute.
*PROFILE: Luc Montagnier, Francoise Barre-Sinoussi – AIDS pioneers

Κατηγορία:Γάλλοι επιστήμονες
Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Κατηγορία:Ιολόγοι