open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ελενίνη

μικρογραφία|Χημική δομή της αλαντολακτόνης
Η **ελενίνη** (*helenin*) είναι φυτικής προελεύσεως ουσία που βρίσκεται σε πολλά διαφορετικά είδη φυτών, κυρίως όμως στο ελένιο (*Inula helenium*), φυτό της οικογένειας των συνθέτων. Η ελενίνη είναι μείγμα δύο ισομερών οργανικών χημικών ενώσεων, της **αλαντολακτόνης** και της **ισοαλαντολακτόνης**, που από χημικής απόψεως είναι τερπενικές λακτόνες. Σε κάποιες πηγές οι όροι ελενίνη και αλαντολακτόνη αναφέρονται ως συνώνυμα, και μάλιστα υπάρχει και τρίτο παλαιό συνώνυμο: η ονομασία **αλαντοκαμφορά**.

Το 1895 οι Γερμανοί επιστήμονες Γιούλιους Μπρεντ (Julius Bredt) και Βίλχελμ Πος (Wilhelm Posh) εξήγαγαν την ελενίνη από το αιθέριο έλαιο του ελενίου (*oleum helenii*), έλαιο που είναι γνωστό και ως αλαντέλαιο ή αλαντολέλαιο. Οι Μπρεντ και Πος προσδιόρισαν επιπλέον τις φυσικές και χημικές ιδιότητες της ελενίνης.

## Ιδιότητες
Η ελενίνη μπορεί να εξαχθεί από το αιθέριο έλαιο του ελενίου με χρήση αλκοόλης ή άλλων μη πολικών διαλυτών για την παραγωγή υγρού που αποτελείται κατά 40% περίπου από αλαντολακτόνη και κατά 60% περίπου από ισοαλαντολακτόνη.

## Βιολογική δράση
Η αλαντολακτόνη έχει ποικίλες δράσεις σε βιολογικά συστήματα *[[in vitro]]*, μεταξύ των οποίων:

* Επάγει απόπτωση και αναστολή του κυτταρικού κύκλου σε καρκινικά κύτταρα του πνεύμονα σε ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα.
* Καταστέλλει την ενεργοποίηση του μεταγραφικού παράγοντα STAT3.
* Από την άλλη, έχει αντιφλεγμονώδη δράση αναστέλλοντας την παραγωγή χημοκίνης και τη φωσφορυλίωση δια του STAT1.
* Αντιμηκυτιασιακή δράση
* Αντιμικροβιακή δράση

## Τοξικότητα
Μερικοί άνθρωποι έχουν παρουσιάσει δερματίτιδα όταν έρχονται σε επαφή με ελενίνη.

## Παραπομπές


Ελενινη
Θάλαμος αρνητικής πίεσης

[250px|δεξιά|thumb|Σχέδιο ενός δικτύου δωματίων όπου απεικονίζεται ο θάλαμος αρνητικής [Πίεση|πίεσης (πράσινο). Ο αέρας (με μπλε χρώμα) ρέει μόνο προς μία κατεύθυνση και απομακρύνεται ελεγχόμενα και με ασφάλεια μέσω συστήματος εξαερισμού.]]
Ο **θάλαμος αρνητικής πίεσης** είναι ειδικά διαμορφωμένος χώρος με ειδικό σύστημα εξαερισμού το οποίο λόγω της αρνητικής πίεσης που δημιουργεί στον χώρο, δεν επιτρέπει στον αέρα που υπάρχει μέσα θάλαμο να βγει προς άλλους χώρους του κτιρίου. Οι θάλαμοι αρνητικής πίεσης χρησιμοποιούνται κυρίως για την νοσηλεία ασθενών που έχουν μολυνθεί από κάποια ασθένεια η οποία μπορεί να μεταδοθεί μέσω του αέρα σε άλλα άτομα. 

Κατηγορία:Υγιεινή
Κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες
Κατηγορία:Πίεση
Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Πάρμας (1802-1857)

Η **Μαρία Λουίζα** (ιταλ. *Maria Luisa di Borbone di Parma*, 2 Οκτωβρίου 1802 - 18 Μαρτίου 1857) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν πριγκίπισσα της *[[Βασίλειο της Ετρουρίας|Ετρουρίας]]* (Τοσκάνης) και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα διαδόχου της Σαξονίας, μετά κόμισσα ρόσσι και έπειτα κόμισσα Βιμερκάτι.

## Βιογραφία
Η *Μαρία Λουίζα Καρλόττα* ήταν το δεύτερο παιδί και η μόνη κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Ετρουρίας (Τοσκάνης) και της Μαρίας Λουίζας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Η Μαρία Λουίζα ήταν είχε τον τίτλο της *δούκισσας της [[Λούκκα]]*.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1825 τον Μαξιμιλιανό, Πρίγκιπα Διάδοχο της Σαξονίας, ο οποίος απεβίωσε το 1838.

Το 1849 η Μαρία Λουίζα έκανε δεύτερο γάμο με τον κόμη Φραντσέσκο Ρόσσι, ο οποίος απεβίωσε το 1854. 

Το 1855 έκανε τρίτο γάμο με τον κόμη Τζοβάννι Βιμερκάτι. Η Μαρία Λουίζα απεβίωσε 55 ετών, 4 έτη πριν τον Βιμερκάτι (το 1861).

## Πρόγονοι

## Πηγές
* *Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel*. 1768. p. 99.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασίλισσες της Σαξονίας
Κατηγορία:Διάδοχοι της Σαξονίας
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Αλίκη των Βουρβόνων-Πάρμας (1849-1935)

Η **Αλίκη** (ιταλ. *Alice di Borbone di Parma*, 27 Δεκεμβρίου 1849 - 16 Ιανουαρίου 1935) του Οίκου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν πριγκίπισσα της Πάρμα και με το γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.

## Βιογραφία
Η *Αλίκη Μαρία Καρολίνα Φερδινάνδη Ραχήλ Ιωάννα Φιλουμένη* ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Καρόλου Γ΄ της Πάρμα και της Λουίζας του Αρτουά, κόρης του Καρόλου Φερδινάνδου, Δούκα του Μπερρύ.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1868 το Φερδινάνδο Δ΄ της Τοσκάνης και είχε δέκα τέκνα:
* Λεοπόλδος Φερδινάνδος (1868 - 1935), Διάδοχος της Τοσκάνης.
* Λουίζα (1870 - 1947), παντρεύτηκε πρώτα το Φρειδερίκο Αύγουστο της Σαξονίας και έπειτα το συνθέτη Ενρίκο Τοζέλλι, Κόμη του Μοντινιόζο.
* Ιωσήφ Φερδινάνδος (1872 - 1942), Πρίγκιπας της Τοσκάνης.
* Πέτρος Φερδινάνδος (1874 - 1948), Πρίγκιπας της Τοσκάνης.
* *Ερρίκος Φερδινάνδος* Σαλβάτορ Μαρία Ιωσήφ Λεοπόλδος Κάρολος Λουδοβίκος Πίος Αλβέρτος Ροβέρτος Καταρίνα φον Ρίτσι (= *[[Αγία Αικατερίνη του Ρίτσι|Αικατερίνης του Ρίτσι]]*) (1878 - 1969), υποστράτηγος του αυστριακού στρατού. Νυμφεύτηκε μοργανατικά.
* *Άννα* Μαρία Θηρεσία Φερδινάνδη Αδελαΐδα Λεοπολδίνη Λουδοβίκα Αντωνία Φραγκίσκη Γερμανή Ερριέττα Εδβίγη (1879 - 1961), παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Χοενλόε-Μπάρτενσταϊν.
* *Μαργαρίτα* Μαρία Αλβερτίνα Αλίκη Φερδινάνδη Λουδοβίκα Αντωνία Λεοπολδίνη Ροβέρτα Έρρικα Θηρεσία Εδουάρδα (1881 - 1965).
* *Γερμανή* Μαρία Θηρεσία Αντωνία Λεοπολδίνη Φερδινάνδη Ιωσηφίνα Λουδοβίκα Καρολίνα Ερεντράουνδη Πρώτα (1884 - 1955).
**Ροβέρτος Φερδινάνδος* Σαλβάτορ (1885 - 1895).
* *Αγνή Μαρία* Θηρεσία Φερδινάνδη Αλίκη Αντωνία Ιωσηφίνα Λουδοβίκα Άννα Αμαλία Γερμανή Εμμανουέλα (1891 - 1945).

## Πρόγονοι





## Πηγές
* Darryl Lundy (10 May 2003). "Alix di Borbone, Principessa di Parma". ThePeerage.com. Retrieved 2008-11-23.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Τοσκάνης
Καρολίνα της Πάρμας

Η **Καρολίνα** (ιταλ. *Carolina di Borbone di Parma*, 22 Νοεμβρίου 1770 - 1 Μαρτίου 1804) του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμα ήταν δούκισσα της Πάρμα και με το γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου της Σαξονίας.

## Βιογραφία
Η *Καρολίνα Μαρία Θηρεσία Ιωσηφίνα* ήταν το πρώτο παιδί και η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου της Πάρμα, και της Μαρίας Αμαλίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1792 το Μαξιμιλιανό της Σαξονίας και είχε επτά τέκνα:
* Αμαλία (1794 - 1870), παντρεύτηκε το Φραγκίσκο ντε Μερεντόνκε.
* Μαρία Φερδινάνδη (1796 - 1865), παντρεύτηκε το Φερδινάνδο Γ΄ της Τοσκάνης (ήταν η δεύτερη σύζυγός του).
* Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ (1797 - 1854), Βασιλιάς της Σαξονίας.
* Κλήμης (1798 - 1822).
* Μαρία Άννα (1799 - 1832), παντρεύτηκε το Λεοπόλδο Β΄ της Τοσκάνης (γιο του Φερδινάνδου Γ΄ της Τοσκάνης από την πρώτη του σύζυγο).
* Ιωάννης (1801 - 1873), Βασιλιάς της Σαξονίας.
* Μαρία Ιωσηφίνα (1803 - 1829), παντρεύτηκε το Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* Justin C. Vovk: *In Destiny's Hands: Five Tragic Rulers, Children of Maria Theresa* (2010)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Πάρμας

Η **Μαρία Λουίζα** (ιταλ. *Maria Louise di Borbone di Parma*, 17 Ιανουαρίου 1870 - 31 Ιανουαρίου 1899) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν κόρη του Δούκα της Πάρμα και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βουλγαρίας.

## Βιογραφία
Η *Μαρία Λουίζα Πία Θηρεσία Άννα Φερδινάνδη Φραγκίσκη Αντωνία Μαργαρίτα Ιωσηφίνα Καρολίνα Λευκή Λουκία Απολλωνία* ήταν η πρώτη κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμας και της Μαρίας Πίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών.

Ο γάμος της με τον Φερδινάνδο (τότε πρίγκιπα) της Βουλγαρίας, έγινε στη Βίλα Πιανόρε της Λούκκα στην Ιταλία. Η Μαρία Λουίζα απεβίωσε σε ηλικία 29 ετών το 1889. Στις 28 Φεβρουαρίου 1908 ο σύζυγός της έκανε δεύτερο γάμο (χωρίς να αποκτήσει παιδιά) και στις 5 Οκτωβρίου 1908 έγινε βασιλιάς της Βουλγαρίας ως *Φερδινάνδος Α΄*.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1893 τον Φερδινάνδο (τότε Πρίγκιπα) της Βουλγαρίας, και είχε τέκνα:
* Βόρις Γ΄ (1894 - 1943), Βασιλιάς της Βουλγαρίας, απέκτησε δύο τέκνα.
* Κύριλλος (1895 - 1945).
* Ευδοξία (1898 - 1985).
* Ναντέζντα (= *Ελπίδα*) (1899 - 1958), παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Ευγένιο, Διάδοχο της Βυρτεμβέργης (γιο του Αλβέρτου της Βυρτεμβέργης), και απέκτησε πέντε τέκνα.

## Πρόγονοι




## Πηγές
* Aronson, T. (1986) Crowns in conflict: the triumph and the tragedy of European monarchy, 1910–1918, John Murray Publishers, London; ISBN 0-7195-4279-0
* Constant, S. (1979) Foxy Ferdinand, 1861–1948, Tsar of Bulgaria, Sidgwick and Jackson, London; ISBN 0-283-98515-1

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Α.Ε.Π. Κοζάνης

μικρογραφία|120px|Το λογότυπο της Α.Ε.Π. Καραγιαννίων (έως το 2020)
Η **Αθλητική Ένωση Ποντίων Κοζάνης** (μέχρι το 2020** Αθλητική Ένωση Ποντίων Καραγιαννίων**) ήταν ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα τα Καραγιάννια της Κοζάνης. Έμβλημά της ήταν ο αετός των Ποντίων και χρώματά της το μπορντό και το γαλάζιο. Η έδρα της ομάδας ήταν το Δημοτικό Στάδιο Κοζάνης. Την αγωνιστική περίοδο 2020–2021 αγωνίστηκε στο τρίτο τη τάξει πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας (Football League), με την επωνυμία  «**Αθλητική Ένωση Ποντίων Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης [[Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία]]**» και με τον διακριτικό τίτλο **«Α.Ε. Ποντίων Κοζάνης [[Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία|Π.Α.Ε.]]»**.

## Ιστορία
Η Α.Ε.Π. Καραγιαννίων ιδρύθηκε το 2003, μετά τη συγχώνευση χωριών στην περιοχή Καραγιαννίων και πήρε τη θέση της μέχρι τότε ομάδας «*Μαυραετός Σκήτης*». Η ομάδα έχει ως έμβλημα της τον αετό του Πόντου. Από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης της, συμμετείχε στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Κοζάνης, όπου πάντα τερμάτιζε στις υψηλές θέσεις της βαθμολογίας. Η ομάδα έχει παίξει σε τέσσερις τελικούς του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κοζάνης. Τη σεζόν 2015–16 κατέκτησε το Κύπελλο, κερδίζοντας τον Μακεδονικό Φούφα. Τη σεζόν 2016–17 κέρδισε το Πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας και προήχθη για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Γ΄ Εθνική. Τη σεζόν 2017–18 αγωνίσθηκε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής στον Τρίτο όμιλο, αλλά υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Κοζάνης. Τη σεζόν 2018–19, κέρδισε το Πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας, καθώς σε σύνολο 26 αγώνων είχε 25 νίκες και μόλις μια ήττα και επανήλθε στον τέταρτο όμιλο της Γ΄ Εθνικής. Τη σεζόν 2019–20 και μέχρι τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος ήταν στην πρώτη θέση του τετάρτου ομίλου της Γ΄ Εθνικής. Μετά την οριστική διακοπή των πρωταθλημάτων λόγω COVID-19 στέφθηκε πρωταθλήτρια με παράλληλη άνοδο στην επαγγελματική Football League. Στην παρθενική της παρουσία σε επαγγελματική κατηγορία (σεζόν 2020–21) έκανε μια πολύ κακή πορεία καταγράφοντας ρεκόρ χωρίς νίκη, 7 ισοπαλίες και 11 ήττες και εν τέλει επέστρεψε στην ερασιτεχνική κατηγορία. Μετά τον νέο υποβιβασμό της από τη Γ΄ Εθνική, την σεζόν 2022–23, η ομάδα δε δήλωσε καν συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α΄ τοπικής κατηγορίας δηλώνοντας ότι παραιτείται από το Πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας για την αγωνιστική περίοδο 2023-24.

## Τίτλοι
* **[[Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών|Δ´ κατηγορία]]**
** Πρωταθλήτρια (1): 2020

* **Πρωτάθλημα [[Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κοζάνης|Ε.Π.Σ. Κοζάνης]]**
** Πρωταθλήτρια (2): 2017, 2019

* **Κύπελλο [[Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κοζάνης|Ε.Π.Σ. Κοζάνης]]**
** Κυπελλούχος (2): 2016, 2017

* **Σούπερ Καπ [[Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κοζάνης|Ε.Π.Σ. Κοζάνης]]**
** Κυπελλούχος (1): 2017

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κοζάνης
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2003
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2003
Μανουέλ Ινάσιου ντα Σίλβα Αλβαρένγκα

Ο **Μανουέλ Ινάσιου ντα Σίλβα Αλβαρένγκα** (*Manuel Inácio da Silva Alvarenga*, 1749-1814) ήταν Βραζιλιάνος ποιητής. Είχε μια ισόβια αφοσίωση στη δια βίου μάθηση και την προαγωγή των αξιών της κοινωνίας των πολιτών και των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων. Υπήρξε αρχισυντάκτης μιας από τις πρώτες εφημερίδες της Βραζιλίας, της *O Patriota*.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλβαρένγκα γεννήθηκε στο Όρου Πρέτου και ήταν νόθος γιος μιας μαύρης Αφρικανής και ενός «φτωχού λευκού μουσικού». Μεγάλωσε στην πολιτεία Μίνας Ζεράις.

Μετά το 1770 μελέτησε στο Ρίο ντε Τζανέιρο και μπόρεσε να φοιτήσει νομικά το 1776 στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα της Πορτογαλίας. Οι φίλοι του πατέρα του ενεθάρρυναν το ποιητικό και το μουσικό ταλέντο του νέου, που από την εφηβική του ηλικία είχε διακριθεί και για τις ρητορικές του ικανότητες. Μετά τις σπουδές του στην Ευρώπη, επέστρεψε στη Βραζιλία, όπου έγινε μέλος του «Ouro Preto Arcady». Το 1782 εγκαταστάθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου δίδασκε ρητορική και ποιητική ως «Βασιλικός Καθηγητής».

## Ποίηση
Η ποίηση του Αλβαρένγκα ακολουθεί την ευρωπαϊκή νεοκλασική αισθητική του 18ου αιώνα με βουκολικά και φυσιολατρικά θέματα Το έργο του συγκρίνεται με εκείνο των Τουμάς Αντόνιου Γκονζάγκα και Κλαούντιου Μανουέλ ντα Κόστα. Ο Αλβαρένγκα, μαζί με άλλους φυσιολάτρες ποιητές, έχουν πιστωθεί με τη δημιουργία «των ριζών μιας λογοτεχνικής κουλτούρας με μια συστηματική έννοια» στη Βραζιλία.

Ο Αλβαρένγκα είναι ωστόσο μοναδικός ανάμεσα στους σύγχρονούς του Βραζιλιάνους ποιητές στη χρήση του βραζιλιάνικου ειδικά φυσικού τοπίου στο έργο του. Σπανίως έγραφε για μαύρους στην ποίησή του και όταν το έκανε οι περιγραφές του θεωρούνται αρνητικές με τα σημερινά μέτρα. Κριτικοί της λογοτεχνίας έχουν προσδιορίσει «στοιχεία που προαναγγέλλουν τον βραζιλιανό ρομαντισμό» στο έργο του Αλβαρένγκα, εξάλλου ο ενθουσιασμός του και οι πατριωτικές εξάρσεις των στίχων του είχαν ως αποτέλεσμα να αποκληθεί «Τυρταίος της βραζιλιανικής ελευθερίας».

Το έργο του «Ο αποστάτης των γραμμάτων» (*O Desetor das Letras*) είναι μία  σάτιρα για τις πανεπιστημιακές μεταρρυθμίσεις του 1772. Η σειρά *Glaura: poemas eroticos* εκδόθηκε αρχικώς στη Λισαβόνα. Τα κυριότερα από τα υπόλοιπα είναι:

* *Ωδή στον βασιλέα Ιωσήφ*
* *Ο Θησέας και η Αριάδνη*
* *Τα ειδύλλια*

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αλβαρέγκα, Μανοέλ Ιγκνάσιο ντα Σίλβα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 658

Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποιητές
Ντενίς Σμιχάλ

Ο **Ντενίς Ανατόλιοβιτς Σμιχάλ** (ουκρανικά:  Денис Анатолійович Шмигаль, γενν. 15 Οκτωβρίου 1975, Κίεβο), είναι επιχειρηματίας και πολιτικός της Ουκρανίας. Ανέλαβε την πρωθυπουργία της χώρας από τις 4 Μαρτίου 2020, λόγω της παραίτησης του προκατόχου του Ολεξίι Χοντσαρούκ και παρέμεινε πρωθυπουργός έως τον Ιούλιο του 2025. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κίεβο στις 15 Οκτωβρίου 1975 αποφοίτησε το 1993 από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ το 1997 αποφοίτησε από την τριτοβάθμια εκπαίδευση από το Πολυτεχνείο Λβιβ με πτυχίο των οικονομικών και των κοινωνικών επιστημών.

## Πολιτική
Αναμείχθηκε στην πολιτική από το 2015 αφότου εργάστηκε ως επικεφαλής του Τμήματος Οικονομικών στην Περιφερειακή Διοίκηση της Περιφέρειας Λβιβ. Εργάστηκε επίσης για το υπουργείο Εσόδων και Υποχρεώσεων. 

Από την 1 Αυγούστου 2019 έως την υπουργοποίηση του ήταν κυβερνήτης στην πολιτεία Ιβάνο-Φρανκίφσκ.

Στις 4 Φεβρουαρίου 2020 ανέλαβε και χρέη υπουργού και συγκεκριμένα του υπουργού Περιφερειακής Ανάπτυξης θέση που κράτησε μέχρι και τις 4 Μαρτίου 2020, λόγω ανάληψης της θέσης του πρωθυπουργού.

## Πρωθυπουργός
Στις 4 Μαρτίου 2020 διαδέχθηκε στον πρωθυπουργικό θώκο τον Ολέξι Χόντσαρουκ, μετά την παραίτηση του προκατόχου του λόγω ενός σαρωτικού ανασχηματισμού, αλλά και μετά τις διαρροές ότι ο πρωθυπουργός χλεύαζε τον πρόεδρο της χώρας για τις ικανότητες του. Ο διορισμός του εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο με 355 ψήφους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ουκρανίας
Κατηγορία:Υπουργοί της Ουκρανίας
Κατηγορία:Ουκρανοί οικονομολόγοι
Ινστιτούτο τέχνης και αρχαιολογίας

Το **Ινστιτούτο Τέχνης και Αρχαιολογίας** (γαλλικά **Institut d'art et d'archéologie**), γνωστό και ως **Κέντρο Μισελέ** (γαλλικά Centre Michelet) είναι κτήριο του 6ου διαμερίσματος του Παρισιου. Φιλοξενεί σήμερα τις σχολές ιστορίας της τέχνης του πανεπιστημίου Παντεόν-Σορμπόν. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Πωλ Μπιγκό (Paul Bigot) μεταξύ 1925 και 1928. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1996 χαρακτηρίστηκε ιστορικό μνημείο  . 

## Ιστορία
Το ινστιτούτο δημιουργήθηκε για να στεγάσει τη δωρεά της Βιβλιοθήκης Τέχνης και Αρχαιολογίας του σχεδιαστή μόδας και συλλέκτη Ζακ Ντουσέ (Jacques Doucet) το 1917 , μια βιβλιοθήκη που δύσκολα θα μπορούσε να τοποθετηθεί στη Σορβόνη . Η κατασκευή του κτηρίου έγινε δυνατή χάρη στη δωρεά της  Μαρκησίας Αρκονάτι-Βισκόντι (Marquise Arconati-Visconti) που προσέφερε τρία εκατομμύρια χρυσά φράγκα  . Για το σχεδιασμό προκηρύχθηκε διαγωνισμός το 1920, τον οποίο κέρδισε ο αρχιτέκτονας Paul Bigot. 
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Το κτήριο όπως φαίνεται από τον κήπο των Μεγάλων εξερευνητών
Το κτήριο φιλοξένησε το πρωτότυπο αντίγραφο της μακέτας της Ρώμης την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου τον τέταρτο αιώνα, κατασκευασμένη από τον Paul Bigot, γνωστή ως Σχέδιο της Ρώμης. Βρισκόταν στον τελευταίο όροφο του κτιρίου και χρησίμευε ως εκπαιδευτικό εργαλείο για τη διδασκαλία της τοπογραφίας της αρχαίας Ρώμης. Η μακέτα έπαθε ζημιές κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου  και τελικά πετάχτηκε από τα παράθυρα κατά τα γεγονότα του Μαΐου 1968 .

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία

* Simon Texier (εκδ.), *L'institut d'Art et d'Archéologie, Paris 1932*, Παρίσι: Picard, 2005, 143 σελ. . 
* Christian Hottin, « L’Institut d’Art et d’archéologie », στο Christian Hottin (εκδ.), *Universités et grandes écoles στο Παρίσι:* *les palais de la science*, Paris: Action artistique de la ville de Paris, 1999  ,  . 
*  

Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P625
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P17
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P31
Μάγδα Τσαγγάνη

Η **Μάγδα Τσαγγάνη** (Αθήνα, 1951) είναι Ελληνίδα κωμική ηθοποιός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα. Ξεκίνησε να εργάζεται ως ηθοποιός στα τέλη της δεκαετίας του 1960 με την πρώτη της συμμετοχή να γίνεται στην κινηματογραφική ταινία *Ένας κλέφτης με φιλότιμο*. Ακολούθησαν συνεργασίες τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο με πιο γνωστές συμμετοχές αυτές στις ταινίες *Βέγγος ο υπέροχος*, *Μονά ζυγά δικά σας* και *Καθένας με την τρέλλα του*. Στην τηλεόραση οι πρώτες της συμμετοχές έγιναν στις σειρές *Ανθρώπινες ιστορίες* και *Μια Αθηναία στην Αθήνα* τη δεκαετία του 1970.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 συμμετείχε σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές. Πιο συγκεκριμένα το 1991 έπαιξε στην κωμική σειρά *Οι κουτσομπόλες* ενώ έκανε έκτακτες εμφανίσεις στις σειρές *Μάλιστα κύριε* και *Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης*. Ακολούθησε ένας πρωταγωνιστικός ρόλος στην κωμική σειρά *Ο χήρος η χήρα και τα χειρότερα* την περίοδο 1992-1994 στον ANT1 ενώ τη σεζόν 1995-1996 έλαβε μέρος στη σειρά *Έλλη και Άννα*. Τη δεκαετία 2000-2010 συμμετείχε σε κάποιες από τις πιο επιτυχημένες σειρές της ιδιωτικής τηλεόρασης συνεργαζόμενη κυρίως με το Mega Channel. Ένας από τους πιο γνωστούς της ρόλους στο ευρύ κοινό ήταν αυτός της *Ευανθίας Λαζάρου* τη σεζόν 2003-2004 στην κωμική σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη *[[Σαββατογεννημένες]]*. Τη σεζόν 2004-2005 πρωταγωνίστησε στις σειρές *[[Εραστής Δυτικών Προαστίων]]* και *Όλα του γάμου δις κολα*. Το 2005 εμφανίστηκε σε μία ιστορία της σειράς *[[Επτά Θανάσιμες Πεθερές]]*ενώ το 2006 έκανε μία guest εμφάνιση στο πρώτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου της σειράς *[[Στο Παρά 5|Στο Παρά Πέντε]]*. Από το 2006 μέχρι το 2008 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά *[[Μαρία η άσχημη]]* στο Mega Channel. Από το 2008 μέχρι το 2010 συμμετείχε στην αστυνομική κωμική σειρά *L.A.P.D.*.

## Φιλμογραφία
### Τηλεόραση

### Κινηματογράφος

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ζεβεδαίος

Ο **Ζεβεδαίος** (, ) είναι πρόσωπο της Καινής Διαθήκης. Δε γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή του παρά μόνο το γεγονός ότι ήταν ο πατέρας των Αποστόλων Ιωάννη και Ιακώβου. Το όνομά του προέρχεται από την Εβραϊκή λέξη *ζέμπεντ* (*zabad*) που σημαίνει δώρο και εννοεί δώρο του Γιαχβέ.

## Βίος
Τα ευαγγέλια υποδεικνύουν ότι ήταν σύζυγος της Αγίας Σαλώμης. Το Κατά Μάρκον 15:40 ονομάζει τις γυναίκες που υπήρχαν στη σταύρωση του Ιησού Χριστού ως «Μαρία Μαγδαληνή, Μαρία η μητέρα του Ιακώβου του Μικρού και του Ιωσή και Σαλώμη», ενώ το παράλληλο απόσπασμα στο Κατά Ματθαίον 27:56 έχει τα ονόματα "Μαρία Μαγδαληνή, Μαρία η μητέρα του Ιάκωβου και του Ιωσή, και η μητέρα των παιδιών του Ζεβεδαίου". Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η Αγία Σαλώμη ήταν η σύζυγος του Ζεβεδαίου.

Ο Ζεβεδαίος ήταν πιθανότατα ψαράς "κατά κάποιο τρόπο". Παρόλο που ονομάστηκε αρκετές φορές στα ευαγγέλια, οι μοναδικές στιγμές που εμφανίζεται είναι στο Κατά Ματθαίον 4:21-22 και στο Κατά Μάρκον 1:19-20, όπου έχει μείνει στη βάρκα, αφού ο Ιησούς κάλεσε τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Η σημείωση του Μάρκου ότι ο Ζεβεδαίος έμεινε με τους "μισθωτούς" υπονοεί ότι η οικογένεια είχε κάποιο πλούτο.

Ο Ζεβεδαίος έζησε στη Βηθεσδά ή κοντά σε αυτήν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Διαδικτυακή Βιβλιοθήκη της Σκόπιας - Ζεβεδαίος
* Πεμπτουσία - Η μητέρα των υιών Ζεβεδαίου Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος

Κατηγορία:Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης
Κατάλογος δημάρχων Μεσολογγίου

Ο **Δήμαρχος Μεσολογγίου** είναι ο επικεφαλής του Δήμου Μεσολογγίου. Ο δήμος συστάθηκε το 1835 με έδρα του το Μεσολόγγι. Το 1890 κατέστη δήμος πρώτης τάξης. Το 1997 ιδρύθηκε νέος, καποδιστριακός δήμος. Λειτούργησε έτσι έως το 2010. Με το Πρόγραμμα Καλλικράτης διευρύνθηκε ο νέος δήμος και μετονομάστηκε σε Δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου. 
Με τη διεύρυνσή του στον δήμο προσαρτήθηκαν οι δήμοι Αιτωλικού και Οινιαδών.

## Κατάλογος δημάρχων
Ο πρώτος δήμαρχος ήταν ο Στάμος Στάικος, το 1836. Αναλυτικά, δήμαρχοι διετέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα:

### Δήμαρχοι από το 1836 ως το 1912

### Δήμαρχοι (1912-1946)

### Δήμαρχοι από το 1946 ως τη δικτατορία

### Δήμαρχοι επί δικτατορίας

### Δήμαρχοι μεταπολιτευτικά (1974 ως σήμερα)
Αιρετοί δήμαρχοι Μεσολογγίου διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής: 

## Παραπομπές



Μεσολογγιου
Αλίκη των Βουρβόνων-Πάρμας (1917-2017)

Η **Αλίκη** (ιταλ. *Alicia di Borbone di Parma*, 13 Νοεμβρίου 1917 - 28 Μαρτίου 2017) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν κόρη του Δούκα της Πάρμα και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Καλαβρίας.

## Βιογραφία
Η *Αλίκη Μαρία Θηρεσία Φραγκίσκη Λουίζα Πία Άννα Βαλερία* ήταν η τέταρτη κόρη του Ηλία της Πάρμας και της Μαρίας Άννας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φρειδερίκου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1936 τον Αλφόνσο της Καλαβρίας και είχε τέκνα:
* Τερέζα Μαρία (γενν. 6 Φεβρουαρίου 1937), παντρεύτηκε τον Ίνιγο Μορένο υ Αρτέγα, Μαρκήσιο ντε Λάουλα.
* Κάρλος (1938 - 2015), Δούκας της Καλαβρίας.
* Ινές Μαρία (γενν. 1940), παντρεύτηκε τον Λουίς ντε Μοράλες υ Αγουάδο.

## Πρόγονοι





## Πηγές
*  Darryl Lundy (10 May 2003). "Alice Maria di Borbone, Principessa di Parma". ThePeerage.com. Retrieved 2008-10-02.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Δούκισσες της Καλαβρίας
ΑΣΚ ΚΣ Σιάρκα Ταρνόμπζεγκ

Η **ΑΣΚ ΚΣ Σιάρκα Ταρνόμπζεγκ** (*ASK KS Siarka Tarnobrzeg*) είναι πολωνικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, που ιδρύθηκε το 1962 και εδρεύει στο Ταρνόμπζεγκ. 

## Ιστορία
Η Σιάρακ έκανε το ντεμπούτο της στην κορυφαία κατηγορία Πολωνίας το 2010, αφού είχε τερματίσει στην 1η θέση της 1 Λίγκα. Στον πρώτο της αγώνα, η Σιάρκα κέρδισε την ΣΚΣ Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι με 92-88. Μετά την ολοκλήρωση της πρώτης σεζόν, η ομάδα τερμάτισε στην τελευταία θέση, που σήμαινε τον υποβιβασμό στην 1 Λίγκα. Όμως, η ομάδα έλαβε wild card για το νεοσύστατο Πρωτάθλημα Πολωνίας, όπου υπέγραψε τριετές συμβόλαιο, το οποίο εγγυούταν την συμμετοχή της ομάδα στο PLK για 3 σεζόν, ακόμα και αν η ομάδα τερμάτιζε στην τελευταία θέση. Ο όρος για να παίξει στο PLK ήταν να έχει εξασφαλισμένη οικονομική κατάσταση για αυτή την περίοδο. Τη σεζόν 2017, η ομάδα υποβιβάστηκε στην 1 Λίγκα και ένα χρόνο αργότερα υποβιβάστηκε στην 2 Λίγκα. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος  

Κατηγορία:Πολωνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2002
Κατηγορία:Ταρνόμπζεγκ
Χράνοι Μεσσηνίας

Οι **Χράνοι** είναι παραθαλάσσιο τουριστικό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αίπειας, του Δήμου Μεσσήνης.

## Πληροφορίες
Οι Χράνοι, αποτελούν ένα παραθαλάσσιο χωριό, με σημαντική τουριστική υποδομή, καθώς διαθέτουν, μεταξύ άλλων, ξενοδοχεία, δωμάτια και ταβέρνες. Διαθέτουν επίσης, πολλά μικρά ειδυλλιακά λιμανάκια, γεγονός που τους καθιστά ιδανικό προορισμό διακοπών, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Κύριοι τομείς της οικονομίας τους, συνιστούν συνεπώς ο τουρισμός, η καλλιέργεια αμπελιών, ελιών αλλά και η αλιεία. Σήμερα στο χωριό, μένουν 271 κάτοικοι (απογραφή 2011), ενώ οι οικισμοί Μακρά Άμμος, Μπιτσικόλακα και Ψηλή Ράχη, έχουν 23, 11 και 12 κατοίκους αντίστοιχα. Από τους Χράνους, μπορεί εύκολα κανείς να μεταβεί στην Καλαμάτα, στην Κορώνη, τη Μεθώνη, την Πύλο, το Ανάκτορο του Νέστορα, τη Χώρα, και την Αρχαία Μεσσήνη, ώστε να απολαύσει τα αξιοθέατα και τις φυσικές ομορφιές του τόπου.

## Διοικητικές μεταβολές
Οι Χράνοι, αναγνωρίζονται ως οικισμός το 1951, όπου και προσαρτώνται στην τότε Κοινότητα Κακορρεύματος. Λόγω της ιδιαίτερης οικονομικής άνθησής του, ορίζεται έδρα της Κοινότητας το 1973, ενώ το 1976 μετονομάζεται σε Κοινότητα Χράνων. Το 1981, προσαρτάται στους Χράνους και ο καταργηθείς οικισμός της Βίγλας. Το 1997 ο οικισμός Χράνοι, προσαρτάται στο Δήμο Αίπειας και το 2010, στο Δήμο Μεσσήνης.

Οι Χράνοι μαζί με τα χωριά, Επισκοπή, Κακκόρρευμα, Καφού, Μακρά Άμμος, Μπιτσικόλακα και Ψηλή Ράχη (οι τρεις τελευταίοι είναι νεοσύστατοι οικισμοί, αναγνωρισμένοι το 2011), αποτελούν την Κοινότητα Χράνων και υπάγονται στο Δήμο Μεσσήνης.

## Δείτε επίσης

* Κορώνη
* Λογγά

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Δήμος Μεσσήνης 

## Παραπομπές


## Χάρτης περιοχής

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Μαρία Φραγκίσκη των Βουρβόνων-Πάρμας

Η **Μαρία Φραγκίσκη** (ιταλ. *Marie Françoise di Borbona di Parma*, γενν. 19 Αυγούστου 1928) του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν πριγκίπισσα της Πάρμα και με το γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Λόμπκοβιτς.

## Βιογραφία
Η *Μαρία Φραγκίσκη Αντωνία Ιωάννα Μαγδαληνή* είναι το πρώτο παιδί και η πρώτη κόρη του Ιαβέρης της Πάρμας και της Μαγδαληνής, κόρης του Γεωργίου, Κόμη του Λινιέρ.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1959 τον πρίγκιπα Έντουαρντ ντε Λόμπκοβιτς και είχε τέκνα:
* Μάριος *Εδουάρδος-Ιαβέρης* Φερδινάνδος Αύγουστος Γασπάρ (1960 - 1984), πρίγκιπας της Πάρμας.
* Μάριος *Ροβέρτος Εμμανουήλ* Ιωσήφ Μιχαήλ Βενέδικτος Μελχιόρ (1961 - 1988), Πρίγκιπας της Πάρμας.
* Μάριος *Κάρολος-Ερρίκος* Ούγος Ιαβέρης Βενέδικτος Μιχαήλ Εδουάρδος Ιωσήφ Βαλτάσαρ (γενν. 1964).
* *Μαρία Γαβριέλλα* Ανίτα Όλγα Θηρεσία Λιζιέ Γασπαρίνα (γενν. 1967).

## Πρόγονοι





## Πηγές
*  "GENEALOGY OF THE BRANCH OF BOURBON-PARMA". chivalricorders.org.
* "Généalogie de Françoise de Bourbon-Parme". Geneanet.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Σίξτος Ερρίκος των Βουρβόνων-Πάρμας

Ο **Σίξτος-Ερρίκος**, ιταλ. Sisto-Enrico di Borbone di Parma (γενν. 22 Ιουλίου 1940) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας είναι πρίγκιπας της Πάρμας.

## Βιογραφία
Είναι ο δευτερότοκος γιος του Ξαβιέ πρίγκιπα και τιτουλάριου δούκα της Πάρμας και επικεφαλής του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας και της Μαγδαληνής των Βουρβόνων-Μπυσέ, κόρης του Γεωργίου κόμη του Λινιέρ.

Γεννήθηκε στο Πο των Πυρηναίων του Ατλαντικού, στη Γαλλία. Ο Οίκος του είναι πλάγιος κλάδος των Βουρβόνων-Ισπανίας, έτσι ο πατέρας του εθεωρείτο από τους Καρλιστές ως βασιλιάς της Ισπανίας (ήταν απόγονος των δύο πρώτων κορών του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας). Ο Σίξτος-Ερρίκος αφιερώθηκε από νέος στη μερίδα του Καρλισμού. Σπούδασε στους "Χριστιανούς Αδελφούς", τους "Βενεδικτίνους" και τους "Μαριστές" και με τη διδάσκαλό του Καθηγήτρια Μαρία-Τερέσα Ανγούλο από τη Μαδρίτη. Έπειτα έλαβε μαθήματα νομικών (στο Κλερμόν-Φεράν), κλασικές και σύγχρονες γλώσσες και οικονομικά.

## Πρόγονοι




## Πηγές
* de Badts de Cugnac, Chantal. Coutant de Saisseval, Guy. Le Petit Gotha. Nouvelle Imprimerie Laballery, Paris 2002, p. 588-590. (French) ISBN 2-9507974-3-1

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Μαρία Αδελαΐδα του Λουξεμβούργου (1924-2007)

Η **Μαρία Αδελαΐδα** (ιταλ. *Maria Adelaida di Borbone di Parma*, 21 Μαΐου 1924 - 28 Φεβρουαρίου 2007) του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν πριγκίπισσα της Πάρμας και με το γάμο της έγινε κόμισσα του Ντόννερσμαρκ.

## Βιογραφία
Η *Μαρία Αδελαΐδα Λουίζα Θηρεσία Βιλελμίνη* ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Φήλικα των Βουρβόνων-Πάρμας και της Καρλόττας του Λουξεμβούργου, κόρης του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1958 τον κόμη Καρλ Γιόζεφ Χένκελ φον Ντόννερσμαρκ και είχε τέσσερα τέκνα:
* Αντρέας (1959 - 1995), κόμης του Ντόννερσμπεργκ.
* Φελίξ (1960 - 2007).
* Χάινριχ (1961 - 1998).
* Σαρλότ (1965 - 1999).

## Πρόγονοι





## Πηγές
* "Archived copy". Archived from the original on 28 October 2009. Retrieved 28 October 2009.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ευγενείς
Άσκολι Πιτσένο

Το **Άσκολι Πιτσένο** (ιταλικά: *Ascoli Piceno*) είναι  πόλη και δήμος στα Μάρκε, στη κεντρική Ιταλία. Είναι έδρα της επαρχίας Άσκολι Πιτσένο. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται για το 2019 σε 47.982 κατοίκους. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμό Τρόντο.

## Ιστορία
Το Άσκολι Πιτσένο ταυτίζεται με την αρχαία πόλη Άσκουλουμ (*Asculum*), πρωτεύουσα των Πικηνών, ενός ιταλικού φύλου, και του Πικηνού. Η πόλη καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους το 268 π.Χ. και βρισκόταν επί της Σαλάριας οδού. Κατά τη διάρκεια του Συμμαχικού πολέμου (91-88 π.Χ.), η πόλη επαναστάτησε, μαζί με άλλες, εναντίον της Ρώμης, όμως ο Πομπήιος Στράβων την πολιόρκησε επιτυχημένα, κατακτώντας την. Ο Ιούλιος Καίσαρας την κατέλαβε το 46 π.Χ., αφότου διάβηκε τον Ρουβίκωνα. Αργότερα απέκτησε το καθεστώς ρωμαϊκής αποικίας. Το 301 μ.Χ. έγινε πρωτεύουσα του *Picenum Suburbicarium*. Το 545 κατέλαβε την πόλη ο Τωτίλας.

Μετά την εποχή του Καρλομάγνου, η πόλη ήταν υπό την εξουσία των επισκόπων, οι οποίοι παράλληλα είχαν τον τίτλο του πρίγκιπα. Το 1185 το καθεστώς της πόλης άλλαξε και έγινε ελεύθερη δημοκρατία, όμως οι πολλαπλές διαμάχες με το Φέρμο οδήγησαν την πόλη στην άμεση εξουσία του πάπα τον 15ο αιώνα. Ανήκε στα Παπικά Κράτη μέχρι το 1860, οπότε έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας.

## Αξιοθέατα
* Η Πόρτα Ρομάνα είναι πύλη των αρχαίων τειχών, τα οποία διατηρούνται τμηματικά μέχρι σήμερα. Είναι κτισμένα από ορθογώνιους ογκόλιθους.
* Ο ναός του Σαν Γκρεγκόριο κτίστηκε στη θέση ρωμαϊκού ναού, από τον οποίο διατηρούνται δύο κίονες ενσωματωμένοι στη νεότερη κατασκευή
* Το κάστρο της πόλης κτίστηκε στο μεσαίωνα και προσφέρει πανοραμική θέα της πόλης και της γύρω περιοχής
* Το φρούριο των Μαλατέστα, κατασκευασμένο το 1439, από το οποίο σώζεται η φυλακή
* Ο καθεδρικός ναός της πόλης είναι ρωμανικού ρυθμού. Ανακαινίστηκε το 1888 από τον κόμη Τζουζέπε Σακόνι, οπότε και τοιχογραφήθηκε το εσωτεριό του από τον Τσέζαρε Μαριάνι.
* Άλλα ρωμανικά κτίρια στην πόλη περιλαμβάνουν το βαπτιστήριο και τους ναούς Σαν Βιτόρε και Σαν Νιντσέντζο εντ Αναστάσιο 
* Ο γοτθικός ναός του Σαν Φραντσέσκο
* Το Παλάτσο ντελ Κομούνε είναι κτίριο γοτθικού ρυθμού το οποίο σήμερα στεγάζει διοικητικές υπηρεσίες.
* Το Παλάτσο Κομουνάλε είναι αναγεννησιακό κτίριο και στεγάζει μουσείο με αρχαιολογικά ευρήματα και πίνακες ζωγραφικής.
* Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης οι γέφυρες της πόλης, όπως η ρωμαϊκή γέφυρα της Πόρτα Καπουτσίνα και η Πόντε ντι Κέκκο.
* Στο Κάστελ Τροζίνο, έξω από την πόλη, έχει ανακαλυφθεί νεκρόπολη των Λομβαρδών του 7ου αιώνα μ.Χ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  

Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Επαρχία Ταμανρασσέτ

Το **Ταμανρασσέτ** ή **Ταμανγκασσέτ** () είναι η μεγαλύτερη επαρχία (*[[βιλάγια]]*) στην Αλγερία. Πρωτεύουσα της είναι η πόλη Ταμανρασσέτ. Η επαρχία διαθέτει δύο εθνικά πάρκα, περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη επαρχία στην Αλγερία. Πρόκειται για το εθνικό πάρκο Τασιλί ν'Ατζέρ και το εθνικό πάρκο Αχαγκάρ. Η επαρχία καλύπτει σχεδόν το ένα τέταρτο της χώρας με 556.200 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 176.637 κατοίκους. 

## Γεωγραφία

Βρίσκεται στα νότια της Αλγερίας και απέχει 2000 χλμ. από το Αλγέρι. Βόρεια συνορεύει με την επαρχία Γκαρντάια, βορειοανατολικά με την επαρχία Ουάργκλα, στα ανατολικά με την επαρχία Ιλιζί και δυτικά με την επαρχία Αντράρ, τη δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία σε έκταση. Η επαρχία συνορεύει επίσης με το Μάλι και τον Νίγηρα. Η επαρχία είναι η μεγαλύτερη επαρχία της Αλγερίας με έκταση 556.200 τ.χλμ., αν και βρίσκεται στην καρδιά της ερήμου. Η επαρχία Ταμανρασσέτ έχει ήπιο κλίμα λόγω του ορεινού εδάφους. Η επαρχία έχει μέσο υψόμετρο 1.400 μέτρων. Το υψηλότερο σημείο της επαρχίας είναι το όρος Ταχάτ, το οποίο είναι επίσης το υψηλότερο σημείο της Αλγερίας με 3.303 μέτρα. Ο πιο γνωστός τουριστικός προορισμός είναι ο Τάφος του Τινχάν. 

## Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 7 διαμερίσματα (*[[Νταΐρα|νταΐρες]]*), τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 10 *[[Κοινότητες της Αλγερίας|κοινότητες]]* ή δήμους. 

### Διαμερίσματα

# Αμπαλεσά
# Ιν Γκαρ
# Ιν Γκουεζάμ
# Ιν Σαλάχ
# Ταμανρασσέτ
# Ταζρούκ
# Τιν Ζαουατίν

### Κοινότητες

# Αμπαλεσά
# Φογκαρέτ Εζαουία
# Ιντλές
# Αΐν Αμγκουέλ
# Αΐν Γκαρ
# Αΐν Γκουεζάμ
# Αΐν Σαλάχ
# Ταμανρασσέτ
# Ταζρούκ
# Τιν Ζαουατίν

## Παραπομπές



Ταμανρασσετ
Κάρολος του Λουξεμβούργου (1927-1977)

O **Κάρολος** (ιταλ. *Carlo di Borbone di Parma*, 7 Αυγούστου 1927 - 26 Ιουλίου 1977) του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν πρίγκιπας της Πάρμας και του Λουξεμβούργου.

## Βιογραφία
Ο *Κάρολος Φρειδερίκος Λουδοβίκος Γουλιέλμος Μαρία* ήταν το πέμπτο παιδί και o δεύτερος γιος του Φήλικα των Βουρβόνων-Πάρμας, επικεφαλής του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας, και της Καρλόττας του Λουξεμβούργου, κόρης του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου.

Σπούδασε στο Collège Jean-de-Brébeuf στο Μόντρεαλ, στο Collège Saint-Charles-Garnier στο Κεμπέκ και στη Σχολή Λογιόλα στη Νέα Υόρκη. Ο μοργανατικός του γάμος έγινε δυναστικός με απόφαση του αδελφού του, Ιωάννη, Μεγάλου Δούκα του Λουξεμβούργου.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1967 τη Τζόαν Ντάγκλας-Ντίλλον, κόρης του Κ. Ντάγκλας Ντίλλον, Γραμματέα του Υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ και είχε τέκνα:
* *Καρλόττα* Φυλλίς Μαρία (γενν. 1967), παντρεύτηκε τον Μαρκ-Βίκτορ Κάννινγκχαμ. Έχουν 3 παιδιά.
* *Ροβέρτος* Λουδοβίκος Φραγκίσκος (γενν. 1968), παντρεύτηκε τη Τζούλι Ελίζαμπεθ Χιούστον. Έχει τρία παιδιά.

## Πρόγονοι





## Πηγές
* de Badts de Cugnac, Chantal. Coutant de Saisseval, Guy. Le Petit Gotha. Nouvelle Imprimerie Laballery. Paris. 2002. pp. 666-668, 667-678 (French) ISBN 2-9507974-3-1
* Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser XVIII. "Luxembourg". C.A. Starke Verlag, 2007, pp. 79-80, 83-84, 449-450. (German). ISBN 978-3-7980-0841-0.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Μπουίρα

Η **Μπουίρα** () είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην Αλγερία. Η πόλη ονομάζεται επίσης «Γκαράντα» από τους κατοίκους της περιοχής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 68.545 κατοίκους, από 52.509 το 1998 σημειώνοντας ετήσια αύξηση 2,76%. 

## Γεωγραφία
Βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο της επαρχίας, στο νοτιοδυτικό τμήμα της οροσειράς της Μεγάλης Καβυλίας, 93 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Αλγερίου. Ακόμη, βρίσκεται στη λεκάνη απορροής των ποταμών Ισέρ και Σουμάμ. Η περιοχή διαθέτει μικρή παραγωγή ελαιολάδου και δημητριακών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Ευάγγελος Σηφάκης

Ο **Ευάγγελος Σηφάκης** ήταν έλληνας δάσκαλος, αντιστασιακός και ένας εκ των 62 Μαρτύρων της Κρήτης.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αγία Βαρβάρα το 1913 και ήταν ένα από τα 6 παιδιά του ιεροδιδασκάλου Γεωργίου Σηφάκη και Διευθυντή του Δημοτικού Σχολείου Αγίας Βαρβάρας. Ανήκει στην Οικογένεια Σηφάκη.

Αποφοίτησε από το Διδασκαλείο Ηρακλείου. Υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός στον Ελληνικό στρατό. Δίδαξε στο Δημοτικό Σχολείο της Αγίας Βαρβάρας για περίπου 10 χρόνια.

Το 1942 εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στη θέση Γέρο Λάκκος του Γαζίου μαζί με άλλους 13 Αγιοβαρβαρίτες συμπεριλαμβανομένου και του πατέρα του, εφημέριου της Αγίας Βαρβάρας και δασκάλου, παπά Γιώργη Σηφάκη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Οικογένεια Σηφάκη

Η **Οικογένεια Σηφάκη** είναι σημαντική οικογένεια της Κρήτης με ενεργή συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση και προσφορά στον τομέα της εκπαίδευσης και της ιεροσύνης.

## Πληροφορίες
Η οικογένεια έλκει την καταγωγή της από την Αγία Βάρβαρα Ηρακλείου. 

Είναι οικογένεια δασκάλων και αντιστασιακών, με επιφανή μέλη τον ιεροδιδάσκαλο Γεώργιο Σηφάκη, τον δάσκαλο Μιχάηλ Σηφάκη και τον επίσης δάσκαλο Ευάγγελο Σηφάκη. Και οι τρεις εκτελέστηκαν στο Γέρο Λάκκο Γαζίου τον Ιούνιο του 1942 από τους Γερμανούς Κατακτητές και συγκαταλέγονται στους 62 Μάρτυρες της Κρήτης.  

Ως ένδειξη ελάχιστου φόρου τιμής, στην πλατεία της Αγίας Βαρβάρας, υπάρχει μνημείο όλων των Αγιοβαρβαριτών πεσόντων κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής αλλά και προτομή προς τιμή του παπά Γιώργη Σηφάκη, ο οποίος ανέπτυξε σημαντική ιεροδιδασκαλική και ανθρωπιστική δράση στην περιοχή.

Πέραν της αντιστασιακής τους δράσεως, ασχολήθηκαν με την εκπαίδευση όντες όλοι τους δάσκαλοι. Ο Μιχαήλ Σηφάκης ήταν ιδρυτής του σχολικού ιδρύματος "Παλλάδιον Λύκειον" στο Ηράκλειο της Κρήτης. 

## Μέλη της Οικογένειας
- Πατήρ Γεώργιος Σηφάκης, ιερέας και δάσκαλος

- Μιχαήλ Σηφάκης, αδελφός του Γεωργίου, δάσκαλος

- Ευάγγελος Σηφάκης, γιος του Γεωργίου, δάσκαλος

- Γρηγόριος Σηφάκης, γιος του Μιχαήλ, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ

- Κωνσταντίνος Σηφάκης, εγγονός του Γεωργίου, πρώην Γραμματέας κοινότητας Αγίας Βαρβάρας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικογένειες της Κρήτης
Περιφέρεια Μικολάιβ

Η **Περιφέρεια Μικολάιβ** (, Μικολάγιβσκα ομπλάστ, ) είναι περιφέρεια (όμπλαστ) της νοτιοδυτικής Ουκρανίας, που βρίσκεται κατά μήκος της βόρειας ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Το διοικητικό κέντρο είναι η πόλη της Μικολάιβ.

Η περιφέρεια έχει έκταση 24.585 τετ. χιλιόμετρα. Το μήκος της ακτογραμμής (ακτές και εκβολές ποταμών) φτάνει τα 60 χιλιόμετρα. Η περιφέρεια έχει 8 λιμάνια.

Η Μικολάιβ, το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας, είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη στην Ουκρανία.

Στο ιστορικό και αρχαιολογικό χώρο «Όλβια», στο χωριό Παρουτίνο, διατηρήθηκαν θραύσματα πλακιδίων, εργαστήρια, ταφές (κρύπτες του ανάχωματου Δία) και ο ναός του Απόλλωνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουκρανίας
Μιχαήλ Σηφάκης

Ο **Μιχαήλ Σηφάκης** ήταν Έλληνας δάσκαλος, αντιστασιακός και ένας εκ των 62 Μαρτύρων της Κρήτης.

## Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μιχαήλ Ζ. Σηφάκης γεννήθηκε το 1881 στην Αγία Βαρβάρα. Σπούδασε στο Ιεροδιδασκαλείο Χανίων και διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό του πριν από το 1908. Ο Μιχαήλ Σηφάκης υπηρέτησε επίσης στη Μεγάλη Βρύση και στον Άγιο Μύρωνα και έφτασε ως τον βαθμό του επιθεωρητή. Ανήκει στην Οικογένεια Σηφάκη.

Εργάστηκε για λίγα χρόνια στο Λύκειο "Κοραής", και το 1924 ίδρυσε το «Παλλάδιον Λύκειον», που λειτούργησε, αρχικά ως δημοτικό σχολείο και σταδιακά ως γυμνάσιο, ως το 1939-40.
μικρογραφία|Οδός στο Ηράκλειο Κρήτης
Στο «Παλλάδιον» υπηρέτησαν πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι, μεταξύ των οποίων ο Αρχιμανδρίτης Ευγένιος Ψαλιδάκης, (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κρήτης), ο μαθηματικός Κωνσταντίνος Γοντικάκης, κ.ά. Λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, η δικτατορία του Ι. Μεταξά απαγόρευσε τη λειτουργία μικτών ιδιωτικών σχολείων, πράγμα που οδήγησε σε συνένωση του Παλλαδίου με τον Κοραή, ούτως ώστε το πρώτο να λειτουργήσει ως σχολείο θηλέων και το δεύτερο ως σχολείο αρρένων. Αλλά σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, τα ιδιωτικά σχολεία ανέστειλαν τη λειτουργία τους. Το Παλλάδιον Λύκειον λειτούργησε συνολικά επί 16 χρόνια, από το 1924-25 ως το 1939-40.

Κατά τα χρόνια της γερμανικής κατοχής ο Μιχαήλ Ζ. Σηφάκης κατέφυγε με την οικογένειά του στην Αγία Βαρβάρα, όπου συνελήφθη από τους Γερμανούς τον χειμώνα του 1942, μαζί με τον αδελφό του, παπά Γιώργη Σηφάκη και τα παιδιά του τελευταίου, (δάσκαλο) Ευάγγελο Γ. Σηφάκη και Εμμ. Αποστολάκη (γαμπρό του παπά-Γιώργη).

Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές στις 3 Ιουνίου του 1942 στο Γάζι Ηρακλείου.

Προς τιμήν του, υπάρχει οδός στην περιοχή του Άη Γιάννη Ηρακλείου Κρήτης, με το όνομά του.

## Απόγονοι
Γιος του είναι ο Ομότιμος Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας του ΑΠΘ, Γρηγόριος Σηφάκης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Χρυσοπηγή Λασιθίου

Η **Χρυσοπηγή** (μέχρι το 1955 ***Ρουκάκα***) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. 

Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 430 μέτρων, στους πρόποδες του όρους Κοπροκεφάλα, σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από τη Σητεία.

## Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση Κοράκια έχει εντοπιστεί κεραμική των υστερομινωικών-πρωτογεωμετρικών χρόνων.

Το χωριό αναφέρεται σε έγγραφο του 1390 με την ονομασία Ρουκάκα, όπου αναφέρεται ότι ήταν φέουδο του Φράγκουλου Μουντάτσιο. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Ο Στέφανος Ξανθουδίδης πρότεινε ότι έχει αραβική προέλευση, ενώ ο Κωνσταντίνος Καλοκύρης πίστευε ότι ήταν παραφθορά της ιταλικής λέξης rocca. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως *Rucaca* στην επαρχία Σητείας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως *Rucaca* με 262 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως *Ruccaca*. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως *Rukaka* με 30 χαράτσια.

Κατά τους οθωμανικούς χρόνους ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μουσουλμανικά χωριά της περιοχής και διέθετε μεγάλο τζαμί. Το 1828, κατά τη διάρκεια της επανάστασης, στο χωριό επιτέθηκαν 2500 άντρες με αρχηγούς τον Γεώργιο Τσουδερό, τον Πρωτοπαπαδάκη και τον Παναγιώτη Ζερβουδάκη, με αποτέλεσμα οι μουσουλμάνοι να το εγκαταλείψουν και να πάνε στις Λιθίνες, όπου κλείστικαν μαζί στον εκεί πύργο. Οι επαναστάτες έβαλαν φωτιά στον πύργο, με αποτέλεσμα σχεδόν όλοι οι πολιορκημένοι να πεθάνουν. Το χωριό αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως *Rhukaka* με 18 χριστιανικές και 14 μουσουλμανικές οικογένειες. Κατά την επανάσταση του 1866 ήταν η έδρα της διοικητικής επαναστατικής επιτροπής των προκρίτων της περιοχής.

Στην απογραφή 1881 αναφέρεται ως Ρουκάκα με 226 χριστιανούς και 328 μουσουλμάνους κατοίκους, και αποτελούσε έδρα ομώνυμου δήμου. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1897, η Ρουκάκα πολιορκήθηκε και τελικά οι μουσουλμάνοι επέζησαν εξαιτίας της επέμβασης του μητροπολίτη Ιεροσητείας Αμβρόσιου, καθώς και Γάλλων ναυτών. Στην απογραφή του 1900, η Ρουκάκα είχε 221 κατοίκους και εξακολουθούσε να είναι έδρα δήμου. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 η Ρουκάκα (από το 1955 και έπειτα Χρυσοπηγή) ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γυαλού. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010 αποκαταστάθηκε η κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιεράπετρας, αλλά την επόμενη χρονιά αποσπάστηκε από τον δήμο και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας.

### Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής:

μικρογραφία|356x356px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.

## Δείτε επίσης
***[[Κοινότητα Χρυσοπηγής]]***

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Ο Γίγαντας

***Ο Γίγαντας*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Handia***) είναι Ισπανική δραματική ταινία του 2017, σε σκηνοθεσία Άιτορ Αρέγι και Χον Γκαράνιο. Το σενάριο γράφτηκε από τους σκηνοθέτες, σε συνεργασία με τους Αντόνι Ντε Κάρλος και Χοσέ Μαρί Γεονάγα. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Χοσέμπα Ουσαμπιάγα και Ενέκο Σαγαρδόι. Πρόκειται για μία ιστορική και βιογραφική ταινία, που αφορά τη ζωή του Μιγέλ Χοακίν Ελεϊθεγούι Αρτεάγα (γνωστός και ως ο "Γίγαντας της Άλτσο", ο οποίος υπέφερε από γιγαντισμό. 

Η ταινία, έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν, το 2017, όπου έλαβε και το Βραβείο Κριτικής Επιτροπής. Τον Οκτώβριο του 2017, κυκλοφόρησε και στην Ισπανία. Ως επί το πλείστον η ταινία έλαβε πολύ καλές κριτικές,  και ως σήμερα θεωρείται μία από τις καλύτερες ταινίας γραμμένες στη βασκική γλώσσα. Στην 32η τελετή των βραβείων Goya, η ταινία κέρδισε 10 βραβεία. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2017
Κατηγορία:Βασκόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες
Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ισπανικές βιογραφικές ταινίες
Κατηγορία:Ιστορικές ταινίες
Μουρνιές Λασιθίου

Οι **Μουρνιές** (επίσημο: αι **Μουρνιαί**) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας και της τέως Επαρχίας Ιεράπετρας, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένες σε υψόμετρο 310 μέτρων σε απόσταση 19 χιλιομέτρων από την Ιεράπετρα, επί της επαρχιακής οδού προς την Βιάννο.

## Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στην απογραφή του 1881, όταν είχε οριστεί έδρα του δήμου Μουρνιών. Σύμφωνα με την απογραφή είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 308 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 380 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα Μουρνιών περιέλαμβανε επίσης τον οικισμό Άνω Σύμη. Η κοινότητα ανήκε αρχικά στην επαρχία Βιάννου, αλλά το 1932 προσαρτήθηκε στην επαρχία Ιεράπετρας. Διατηρήθηκε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας, οπότε και οι Μουρνιές προσαρτήθηκαν στον δήμο Ιεράπετρας.

*Δείτε: *'Κοινότητα Μουρνιών**'

Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής:

## Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό σώζεται η παλαιά κρήνη, καθώς και παλιά σπίτι κατά μήκος των στενών δρόμων του χωριού. Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Χαράλαμπο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Περιβολάκια Λασιθίου

Τα **Περιβολάκια** ή **Περβολάκια** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. 

Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 340 μέτρων σε απόσταση 37 χιλιομέτρων από τη Σητεία. Κοντά στα Περιβόλακια βρίσκεται το μικρό χωριό Πέζουλας.

## Ιστορικά στοιχεία
Στο σπήλαιο Βουρνόφερτο, επί τους όρους Καππαρουκέφαλα, ο Πωλ Φωρ ανακάλυψε σχεδιασμένες σκηνές κυνηγιού. Τα σχέδια απεικονίζουν θεά με σκύλους, η οποία περιβάλλεται από άγρια ζώα τα οποία ή έχουν παγιδευτεί σε δίκτυα ή έχουν χτυπηθεί από δόρατα και βέλη. Ο Πωλ Φωρ τα χρονολόγησε την προμινωική εποχή.

Τα Περιβολάκια δεν αναφέρονται στις ενετικές απογραφές. Η παλαιότερη μνεία σε αυτά γίνεται στον *Κώδικα των Θυσιών* κατά την επανάσταση του 1821. Στην απογραφή του 1881 ανήκαν στον δήμο Χαντρά και είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 142 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 ανήκαν στο δήμο Πραισού και είχαν 179 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχαν οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 τα Περιβολάκια προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λιθίνων, αλλά το 1930 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία ανήκε στην επαρχία Σητείας. Τα Επάνω Περιβολάκια αναγνωρίστηκαν ως ανεξάρτητος οικισμός το 1940. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γυαλού. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010 προσαρτήθηκαν στον δήμο Ιεράπετρας, αλλά την επόμενη χρονιά αποσπάστηκαν από τον δήμο και προσαρτήθηκαν στο δήμο Σητείας.

Δείτε: ***[[Κοινότητα Περιβολακίων Λασιθίου|Κοινότητα Περιβολακίων]]***

### Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής:

μικρογραφία|336x336px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.

## Σημεία ενδιαφέροντος
Από το χωριό ξεκινάει το φαράγγι Περβολακίων ή φαράγγι Καψά. Το φαράγγι έχει μήκος περίπου 4,5 χιλιόμετρα και χαρακτηρίζεται από τα απότομα τοιχώματά του με την έλλειψη βλάστησης. Το φαράγγι καταλήγει στην παραλία κοντά στη Μονή Καψά. Στο εσωτερικό του απαντά το στενοενδημικό είδος *Limonium cornarianum* (Λιμόνιο του Κορνάρου).

Στην περιοχή ακόμα μπορεί κάποιος να δει:

* Την έρημη μονή της Παναγίας στο Καλό Νερό.
* Τις διάφορες σπηλαιώσεις στην περιοχή του Καλού Νερού με δημοφιλέστερη τον Βορεινό Σπήλιο δίπλα στον ναό της Παναγίας.
* Την Μονή Καψά
* Τον παλιό ναό των Αγίων Σαράντα στον δρόμο προς Γούδουρα
* Μια σειρά παραλιών κατά μήκος του δρόμου Μακρύ Γιαλός - Γούδουρας με το Αμμούδι να είναι από τις γραφικότερες.
* Τον έρημο παραδοσιακό οικισμό του Πεζούλα με εξαιρετικά αρχιτεκτονικά στοιχεία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Σητείας