open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κόμη Βερενίκης

Η **Κόμη Βερενίκης** ή απλά *Κόμη* ή και *Πλόκαμος* (, συντομογραφία: **Com**) είναι αστερισμός του βορείου ουράνιου ημισφαιρίου που κατόπιν εισήγησης του Τύχο Μπράχε το 1602, εισήχθηκε για πρώτη φορά το 1603 στην *[[Ουρανομετρία]]*, αποχωριζόμενος έκτοτε από τον αστερισμό του Λέοντα. Αποτελεί έναν από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.

Ο αστερισμός αυτός βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών Λέοντος και Βοώτου, πάνω από την Παρθένο και νότια των Θηρευτικών Κυνών. Περιλαμβάνει συνολικά 37 ορατά με γυμνό μάτι αστέρες, από 3ου μέχρι 6ου μεγέθους, από τα οποία τα περισσότερα είναι πολύ αμυδρά, και τα οποία αποτελούν το άθροισμα εκείνων των αστέρων που ο Πτολεμαίος αναφέρει στον «Κατάλογο της Μαθηματικής Σύνταξής» του ως *Πλόκαμον*.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
Ο με αριθμό 42 αστέρας του αστερισμού της Κόμης είναι διπλός και μάλιστα από τους πλέον αξιοσημείωτους. Ανακαλύφθηκε το 1827, οι δε συνιστώντες αυτόν αστέρες είναι ίσης λαμπρότητας, 5,2 μεγέθους. Αυτοί περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρου βάρους των εντός 25 και 1/3 γήινων ετών. Στην πραγματικότητα το σύνολο των αστέρων του αστερισμού αυτού αποτελεί ένα από τα καλούμενα ανοικτά σμήνη, δηλαδή άθροισμα αστέρων που περιστρέφονται γύρω από ένα κοινό κέντρο μάζας, που απέχει από τη Γη 264 έτη φωτός.

Επίσης προς την κατεύθυνση του αστερισμού τούτου βρίσκεται ένα μεγάλο σμήνος γαλαξιών, στο οποίο θεωρητικά περιλαμβάνονται περισσότεροι από 3.000 γαλαξίες.

## Ετυμολογία
Ο αστερισμός οφείλει το όνομά του σε μια ιστορία που φτάνει ως τις μέρες μας από την πτολεμαϊκή Αίγυπτο, και συγκεκριμένα όταν στον θρόνο βρισκόταν ο Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης και η σύζυγός του Βερενίκη Β΄. Λίγο μετά τον γάμο τους, ο Πτολεμαίος αναχώρησε από την Αίγυπτο για να υποστηρίξει την αδερφή του, που ονομαζόταν επίσης Βερενίκη, στον Σ΄ Συριακό πόλεμο. Ο Καλλίμαχος συγκεκριμένα αναφέρει πως την άφησε στο νυφικό της κρεβάτι. Ο θρύλος λέει πως η Βερενίκη αφιέρωσε στη θεά Αφροδίτη, και συγκεκριμένα στον ναό της στο Ζεφύριο, τα πλούσια και πανέμορφα μαλλιά της, προκειμένου ο Πτολεμαίος να επιστρέψει ασφαλής. Ο φαραώ επέστρεψε πράγματι έχοντας κατορθώσει μια σειρά από νίκες το 245 π.Χ., και η Βερενίκη εκπλήρωσε το τάμα της. Την άλλη μέρα όμως τα μαλλιά της είχαν εξαφανιστεί από τον ναό. Ο Κόνων από τη Σάμο, ένας μαθηματικός και αστρονόμος που ζούσε στην αυλή του φαραώ, υποστήριξε πως οι θεοί τοποθέτησαν τη χαμένη κόμη ανάμεσα στα αστέρια. Ο αστερισμός αυτός φέρει ακόμη και σήμερα το όνομα «Κόμη της Βερενίκης» (Coma Berenice) ή «Πλόκαμος της Βερενίκης». Το γεγονός μετέτρεψε σε ποίημα ο Καλλίμαχος από το οποίο σώζονται μικρά αποσπάσματα. Ωστόσο διασώζεται μια ρωμαϊκή μετάφρασή του από τον Κάτουλλο.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων της Κόμης της Βερενίκης

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Ηριδανός (αστερισμός)

Ο **Ηριδανός** (, συντομογραφία: **Eri**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αστερισμός του Νότιου Ημισφαιρίου, αμφιφανής στην Ελλάδα.

Βρίσκεται νότια των ζωδιακών αστερισμών Κριού και Ταύρου, και περιλαμβάνει περί τους 126 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι από 1ου μέχρι 6ου μεγέθους. Θεωρείται ο πλέον επιμήκης των αστερισμών: αρχίζει από τον ουράνιο ισημερινό και καταλήγει στον 60ο νότιο ουράνιο παράλληλο, όπου βρίσκεται και ο λαμπρότερος αστέρας του, ο καλούμενος **[[Αχερνάρ]]** (α Ηριδανού), πρώτου μεγέθους.

Η αναγνώριση των περισσότερων αστέρων του είναι εύκολη, λόγω γειτνίασης με τους λαμπρούς και πολύ γνωστούς αστερισμούς του Ταύρου και του Ωρίωνα, ειδικότερα όταν κατά μήνα Σεπτέμβριο διέρχεται από τον μεσημβρινό του τόπου της παρατήρησης, κατά το μεσονύκτιο, καθιστάμενος συνεχώς όλο και πιο εσπερινός αστερισμός, αρχομένου του χειμώνα, οπότε και μεσουρανεί περί την 8η ώρα το βράδυ.

Ο **Ηριδανός** συγκαταλέγεται στη «Μαθηματική Σύνταξη» (Αλμαγέστη) του Πτολεμαίου. Σε αυτή περιέχονται συνολικά 34 αστέρες του αστερισμού. Στους αρχαίους ο αστερισμός αυτός ήταν γνωστός και με το όνομα «Ποταμός» ή ως «από του Ωρίωνα ποταμός» παριστάμενος ως ποταμός, στον οποίο πνίγηκε ο Φαέθων όταν ο Δίας τον κατακεραύνωσε.

Ο αστέρας ε Ηριδανού είναι ο 5ος κατ' απόσταση από τη Γη αστέρας που είναι ορατός με γυμνό μάτι στον νυκτερινό ουρανό, ενώ ο αστέρας **ο** αυτού του αστερισμού είναι ο 9ος κατ΄ απόσταση, μεταξύ όλων των αστέρων και απέχει περίπου 1 εκατομμύριο φορές την απόσταση του Ηλίου.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Ηριδανού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Ηριδανός
Κάμινος (αστερισμός)

Η **Κάμινος** (, συντομογραφία: **For**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille, ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με 4 άλλους αστερισμούς, που είναι οι εξής: Ηριδανός, Κήτος, Γλύπτης και Φοίνιξ. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ολόκληρη στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, η Κάμινος είναι ορατή στο σύνολό της από την Ελλάδα τις νύχτες από τον Σεπτέμβριο ως τον Ιανουάριο.

Ο LaCaille, που τον δημιούργησε από αστέρες του νοτίου μαιάνδρου του Ηριδανού, την απεκάλεσε αρχικώς **Fornax Chemica** ή **Fornax Chymiae**, δηλαδή το χημικό καμίνι, και οι αστρονόμοι του τέλους του 19ου αιώνα συντόμευσαν την ονομασία σε Fornax. Ο Γιόχαν Μπόντε τροποποίησε το όνομα το 1782 σε **Apparatus chemicus** προς τιμή του Γάλλου χημικού Αντουάν Λαβουαζιέ. Η γερμανική μετάφραση ήταν **Chemische Apparat** ή **Chymische Ofen** και η γαλλική **l' Apparat Chimique**.

Δεν υπάρχει σε όλο τον αστερισμό κάποιος σχετικώς φωτεινός αστέρας και έτσι κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, ωστόσο ο Γκουλντ απέδιδε στην Κάμινο 110 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

## Οι φωτεινότεροι αστέρες
* Ο **[[Άλφα Καμίνου|α (άλφα) Καμίνου]]** έχει φαινόμενο μέγεθος 3,87 και φασματικό τύπο F8 V. Διπλός με συνοδό έβδομου μεγέθους και διαχωρισμό 4 δευτερόλεπτα του τόξου.
* Ο **β Καμίνου** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,46 και φασματικό τύπο K0 III.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
* Ο αστέρας **S Καμίνου**, ορατός και με κιάλια (φαιν.μέγεθος 8,65), είναι παρόμοιος με τον Ήλιο (φασμ.τύπου G1 V) αλλά παρουσιάζει υπερεκλάμψεις με πλάτος 2,9 μεγέθη, δηλαδή η λαμπρότητά του αυξάνει κατά 14 ως 15 φορές για λιγότερο από 100 λεπτά της ώρας. Βρίσκεται σε απόσταση 480 ετών φωτός από τη Γη.

* Ο φαιός νάνος **LP 944-20**, σε απόσταση 16 ετών φωτός από τη Γη, έχει διάμετρο το 1/10 της διαμέτρου του Ήλιου και μάζα το 6% της ηλιακής. Σε αυτόν σημειώθηκε η πρώτη έκλαμψη που παρατηρήθηκε ποτέ από φαιό νάνο (15 Δεκεμβρίου 1999).

* Επειδή βρίσκεται μακριά από το γαλαξιακό επίπεδο, η Κάμινος είναι πλούσια σε άλλους γαλαξίες:

* Στο κέντρο του αστερισμού δεσπόζει ο φαινόμενου μεγέθους 9,5 **[[NGC 1097]]** ή **Arp 77**, του οποίου ο τύπος είναι ραβδωτός σπειροειδής (SB), και πάνω του προβάλλεται ο 14ου μεγέθους **NGC 1097A**.
* Ο **[[NGC 1316]]** ή **Arp 154** είναι φακοειδής αλλά με μάλλον ακανόνιστο σχήμα (τύπου S0 pec), έχει φαιν.μέγεθος 8,5 και είναι ανιχνεύσιμος και ως ραδιοπηγή με την επωνυμία **Fornax A**.
* Ο **[[NGC 1365]]**, κοντά στο σύνορο με τον Ηριδανό, είναι το καλύτερο παράδειγμα ραβδωτού σπειροειδούς, αλλά με πολύ λαμπρό πυρήνα (ανήκει στους γαλαξίες Σίφερτ), έχει φαιν.μέγεθος 9,6 και απέχει 60 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη.
* Ο **[[NGC 1399]]** είναι ένας επίσης ωραίος ελλειπτικός γαλαξίας τύπου E1.
* Ο **[[Νάνος της Καμίνου]]** είναι μέλος της Τοπικής Ομάδας, σε απόσταση «μόλις» 440 ως 550 χιλιάδων ετών φωτός από τη Γη.
* Σε απόσταση περί τα 60 εκατομμύρια έτη φωτός από μας βρίσκεται το σμήνος γαλαξιών που είναι γνωστό ως **[[Σμήνος της Καμίνου]]**.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων της Καμίνου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Ύδρα (αστερισμός)

**Υδρα** (, συντομογραφία: **Hya**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Ο Ερατοσθένης τον αναφέρει ως Ύδρο. 

Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αστερισμό του ουρανού. Παρά το μέγεθος του, περιλαμβάνει μόνον έναν αστέρα αρκετά φωτεινό (τον **Αλφάρντ**, α της Ύδρας).

## Αντικείμενα του βαθέoς ουρανού

* Ο **α της Ύδρας**, ο Αλφάρντ, είναι πορτοκαλί γίγαντας και απέχει 175 έτη φωτός. Το όνομα Αλφάρντ προέρχεται από τα αραβικά και σημαίνει *ο μοναχικός του όφεως*. Η ονομασία ταιριάζει διότι είναι ο μοναδικός αστέρας ολόκληρου του αστερισμού με μέγεθος μεγαλύτερο από 3.

* Ο **ε της Ύδρας** είναι διπλός αστέρας. Απαιτείται τηλεσκόπιο μεσαίας διαμέτρου για να ξεχωρίσει κανείς τα δύο κοντινά μέλη, που έχουν μέγεθος 3,4 και 6,5, με τροχιακή περίοδο 900 ετών περίπου. Απέχουν περίπου 135 έτη φωτός από τον Ήλιο. 

* Ο **R της Ύδρας** είναι μεταβλητός ερυθρός γίγαντας τύπου Θαυμάσιου του οποίου το μέγεθος μεταβάλλεται μεταξύ 3 και 11 σε διάστημα 11 περίπου μηνών. 

* Ο **U της Ύδρας** είναι ένας μεταβλητός ερυθρός γίγαντας του οποίου η φωτεινότητα μεταβάλλεται μεταξύ των μεγεθών 3 και 6 με ελάχιστη περιοδικότητα, που εξαρτάται από τους ακτινικούς παλμούς του αστέρα. Απέχει από μας 530 έτη φωτός. 

* Ο **[[Μεσιέ 48|Μ48]]** είναι ένα ανοικτό σμήνος, μετά βίας ορατό με γυμνό μάτι σε συνθήκες πολύ καθαρού ουρανού, αλλά πιο εύκολα διακρίνεται με κιάλια ή τηλεσκόπιο με μεγάλο εύρος πεδίου. Φαίνεται να καταλαμβάνει στον ουρανό μεγαλύτερη έκταση απ’ό,τι η πανσέληνος και βρίσκεται σε απόσταση 200 ετών φωτός από τον Ήλιο. 

* Ο **[[Μεσιέ 83|Μ83]]** είναι σπειροειδής γαλαξίας που φαίνεται κατά μέτωπο, με αποτέλεσμα οι βραχίονες να είναι εύκολα ορατοί με τηλεσκόπιο ή στις φωτογραφίες. Αν παρατηρηθεί με μικρό τηλεσκόπιο φαίνεται σαν στρόγγυλη κηλίδα. 

* Το **[[Φάντασμα του Δία|NGC 3242]]** (που ονομάζεται *Το Φάντασμα του [[Δίας (πλανήτης)|Δία]]*) είναι ένα πλανητικό νεφέλωμα, ορατό με μικρό τηλεσκόπιο υπό τη μορφή γαλαζωπού δίσκου όμοιου με πλανήτη, εξού και το όνομα. 

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων της Ύδρας

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Ύδρα
Ύδρος

**Ύδρος** (, συντομογραφία: **Hyi**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603, από τους Keyser και Houtman στην *[[Ουρανομετρία]]* τους, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, αόρατος από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους εξής επτά αστερισμούς: Ωρολόγιον, Ηριδανό, Τουκάνα, Οκτάντα, Τράπεζα, Δοράδα και Δίκτυον.

Ο αστερισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον αρχαίο αστερισμό Ύδρα, τον μεγαλύτερο σε έκταση από όλους τους αστερισμούς. Οι Γάλλοι αποκαλούν τον αστερισμό «η αρσενική Ύδρα», ενώ οι Γερμανοί **der Kleine Wasserschlange**, «το Μικρό Νερόφιδο». Η συντομογραφία **Hyi** προέρχεται από τη γενική πτώση, **Hydri**.

Μαζί με την Τουκάνα και το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου, ο Ύδρος απεικόνιζε κατά τον Ιούλιο Σίλερ τον Αρχάγγελο Ραφαήλ.

Στην Κίνα ο Ύδρος σχημάτιζε με γειτονικούς του αστέρες 4 διαφορετικές συναστρώσεις: Τη **Shay Sho**, δηλαδή την Κεφαλή του Φιδιού (αστέρες ε, ζ), τη **Shay Fuh**, την Κοιλιά του Φιδιού (προς την Τουκάνα), τη **Shay We**, δηλαδή την Ουρά του Φιδιού, και τέλος τη **Foo Pih** με τον γ και αστέρες κοντά του.

## Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Γκουλντ απέδιδε στον αστερισμό 64 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

* Ο **[[α Ύδρου]]** σημειώνει την Κεφαλή του Ύδρου κατά τη σημειογραφία του Bayer, έχει φαινόμενο μέγεθος 2,9 και φασματικό τύπο F0 V.
* Ο **β Ύδρου** είναι με μικρή διαφορά ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 2,80 και φασματικό τύπο G2 IV (κίτρινος υπογίγαντας, όχι δηλ.πολύ διαφορετικός από τον Ήλιο). Είναι ο νοτιότερος αστέρας που είναι φωτεινότερος του τρίτου μεγέθους.
* Ο **γ** έχει φαιν.μέγεθος 3,24 και φασμ.τύπο M2 III. Ο **Foo Pih** των Κινέζων (βλ.και παραπάνω). Τυγχάνει ειδικής αναφοράς από τον Ιταλό θαλασσοπόρο Αντρέα Κορσάλι στην περιγραφή του των Νεφών του Μαγγελάνου ως *«ο μεταξύ των Νεφών κείμενος λαμπρός αστήρ»*.
* Ο **δ** έχει φαιν.μέγεθος 4,09 και φασμ.τύπο A3 V.
* Ο **ε** έχει φαιν.μέγεθος 4,11 και φασμ.τύπο B9 V.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
* Παρότι ο αστερισμός κείται μεταξύ των Νεφών του Μαγγελάνου, περιλαμβάνει μέσα στα όριά του μόνο ένα ελάχιστο τμήμα του Μικρού Νέφους του Μαγγελάνου, στο οποίο ΙΣΩΣ να ανήκει το νεφέλωμα εκπομπής του Ύδρου **[[NGC 602]]** (φαιν.μέγεθος 9).
* Γύρω από τον αστέρα **Gliese 3021 (HD 1237)** (φαιν.μέγεθος 6,59 και απόλυτο 5,36, φασμ.τύπος G6V) ανακαλύφθηκε έμμεσα (φασματοσκοπικώς) να περιφέρεται γιγάντιος πλανήτης μάζας υπερτριπλάσιας του πλανήτη Δία με περίοδο περιφοράς 133,82 ημέρες και τροχιά με μέση ακτίνα 0,49 AU αλλά και μεγάλη εκκεντρότητα (0,505), πράγμα που περιορίζει τις πιθανότητες για ανάπτυξη ζωής πάνω του. Το όλο σύστημα απέχει από τη Γη 57,48 έτη φωτός.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Ύδρου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Λέων (αστερισμός)

Ο **Λέων** (, συντομογραφία: **Leo**) είναι βόρειος ζωδιακός αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.

## Αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά
Ο αστερισμός αυτός περιλαμβάνει πολλά φωτεινά άστρα, όπως τον Βασιλίσκο (α Λέοντος) ή Καρδιά του Λέοντα, τον Ντενέμπολα (β Λέοντος) και τον γ Λέοντος (Αλγκιέμπα). Πολλά άλλα αμυδρά άστρα έχουν επίσης τη δική τους ιδιαίτερη ονομασία, όπως ο δ Λέοντος (Σώσμα), ο θ Λέοντος (Chort), ο κ Λέοντος (Al Minliar al Asad), ο λ Λέοντος (Alterf), και ο ο Λέοντος (Subra).

Ο Βασιλίσκος, ο η του Λέοντα, κι ο γ Λέοντος, μαζί με τους πιο αμυδρούς αστέρες ζ Λέοντος (Adhafera), μ Λέοντος (Ras Elased Borealis) και ε Λέοντος (Ras Elased Australis), αποτελούν την ομάδα αστέρων γνωστή ως το «Δρεπάνι». Οι αστέρες αυτοί αναπαριστούν το κεφάλι και τη χαίτη του λέοντα.

Ομάδα αστέρων που παλιότερα αναπαριστούσε τη φούντα της ουράς του λέοντα μεταμορφώθηκε το 240 π.Χ. σε αυτοτελή αστερισμό χάρη στον Πτολεμαίο. Σ' αυτό τον αστερισμό δόθηκε η ονομασία Κόμη Βερενίκης.

Ο αστέρας Wolf 359, ένας από τους πλησιέστερους αστέρες προς το Ηλιακό μας Σύστημα (σε απόσταση 7,7 ετών φωτός), βρίσκεται στον Λέοντα. Ένας από τους μικρότερους εξωηλιακούς πλανήτες που έχουν ποτέ εντοπιστεί περιστρέφεται γύρω από τον Gliese 436, αμυδρό αστέρα στον Λέοντα, σε απόσταση περίπου 33 ετών φωτός από τον Ήλιο.

## Αξιοσημείωτα αντικείμενα του μακρινού ουρανού
Ο Λέων περιλαμβάνει πολλούς λαμπρούς γαλαξίες, εκ των οποίων οι δίδυμοι (Σπειροειδής Γαλαξίας Μ65, Σπειροειδής Γαλαξίας Μ66) και (Σπειροειδής Γαλαξίας Μ95, Σπειροειδής Γαλαξίας Μ96) είναι οι πιο διάσημοι.

## Ιστορικά στοιχεία - ετυμολογία
Οι αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι τον ονόμαζαν Λέοντα και συσχέτιζαν με αυτόν τον μύθο του Λέοντος της Νεμέας, τον πρώτο άθλο του Ηρακλέους. Οι αρχαίοι Ινδοί αστρονόμοι τον ονόμαζαν *Asleha* και *Sinha*, ενώ οι Ταμίλ *Simham* αλλά αργότερα, επηρεασμένοι από την Ελλάδα και τη Ρώμη, τον ονόμαζαν *Leya* ή *Leyaya*, από τη λέξη *Leo*, που ήταν η κοινή του λατινική ονομασία εκ του ελληνικού Λέων. 

Στα γραπτά του Οβίδιου η ονομασία εμφανίζεται ως *Herculeus Leo* και *Violentus Leo*. *Bacchi Sidus* (Αστέρας του Βάκχου) ήταν ένας από τους άλλους τίτλους του, καθώς ο θεός πάντα ταυτιζόταν με το ζώο αυτό. Η μορφή του είναι αυτή που συχνά αποκτούσε ο θεός αυτός στις πολυάριθμες μεταμορφώσεις του, ενώ το δέρμα του λέοντα αποτελούσε συχνά το ένδυμα του. Ο Μανίλιος όμως αποκαλούσε τον αστερισμό *Jovis et Junonis Sidus* (Αστέρας του Διός και της Ήρας), θαρρείς και ήταν υπό την προστασία αυτών των θεοτήτων, λογαριάζοντας μάλλον το βασιλικό χαρακτήρα του, κυρίως αυτόν του λαμπρότερου αστέρα του (του Βασιλίσκου). 

Οι Πέρσες τον ονόμαζαν *Ser* ή *Shir*, οι Τούρκοι *Artan*, οι Σύριοι *Aryo*, οι Εβραίοι *Arye* και οι Βαβυλώνιοι *Aru* - όλες οι ονομασίες αυτές σημαίνουν λέοντας.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Λέοντος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Σαύρα (αστερισμός)

**Σαύρα** (, συντομογραφία **Lac**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1690, στο *[[Firmamentum Sobiescianum]]* του Εβέλιου, ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Η Σαύρα βρίσκεται ολόκληρη στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, πλην όμως είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.
Συνορεύει με τους εξής 5 αστερισμούς: Κηφέα, Κύκνο, Πήγασο, Ανδρομέδα και Κασσιόπη. Περνά από το ζενίθ, όπως φαίνεται από την Ελλάδα, τα φθινοπωρινά βράδια.

## Ονομασίες και ιστορία
Ο Εβέλιος επέλεξε τη σαύρα ως απεικόνιση του νέου του αστερισμού «επειδή δεν υπήρχε χώρος για κάποιο διαφορετικό πλάσμα» (R.H. Allen), αλλά τη σχεδίασε παράδοξα, με στριφτή ουρά, και έδωσε τον εναλλακτικό τίτλο **Stellio**, ένα είδος σαλαμάνδρας των μεσογειακών χωρών με αστερόμορφες κηλίδες στη ράχη. Η απεικόνιση του Τζον Φλάμστηντ μοιάζει ωστόσο περισσότερο με λαγωνικό.

Στη θέση της Σαύρας ο Γάλλος αστρονόμος Augustin Royer σχημάτισε το 1679 τον αστερισμό **Σκήπτρον και Χειρ της Δικαιοσύνης** σε ανάμνηση του βασιλιά του, Λουδοβίκου ΙΔ΄, ενώ ένα αιώνα αργότερα ο Γερμανός αστρονόμος Γιόχαν Μπόντε σχημάτισε τον αστερισμό **Frederici Honores** προς τιμή του ηγεμόνα του Φρειδερίκου του Μέγα. Αλλά η Σαύρα κράτησε τη θέση της, ενώ οι μορφές των Royer και Bode έχουν λησμονηθεί.

Συμπτωματικώς, οι αρχαίοι Κινέζοι συνδύαζαν τους αστέρες της Σαύρας με αστέρες του ανατολικού τμήματος του Κύκνου και σχημάτιζαν τον **Ουράνιο Όφι**.

## Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Εβέλιος καταλογογράφησε στο δημιούργημά του, τη Σαύρα, 10 αστέρες, ενώ ο Αργκελάντερ της απέδιδε 31 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι και ο Heis 48.

* Ο **α Σαύρας** είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,77 και φασματικό τύπο A1 V.
* Ο **β Σαύρας** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,43 και φασματικό τύπο G8 IIIb.
* Ο **1 Σαύρας** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,13 και φασματικό τύπο K3 II-III.
* Ο **11 Σαύρας** έχει φαιν. μέγεθος 4,46 και φασμ. τύπο K2 III.
* Ο **HR 8485** έχει φαιν. μέγεθος 4,49 και φασμ. τύπο K3 III.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
* Τα μεγάλα ανοικτά σμήνη **[[NGC 7209]]**, με φαινόμενη διάμετρο 25΄ και φαιν. μέγεθος 7,7, και **[[NGC 7243]]**, με φαιν. μέγεθος 6,4 και φαιν. διάμετρο 21΄, κυριαρχούν στον αστερισμό.
* Το πλανητικό νεφέλωμα **IC 5217** έχει φαιν. μέγεθος 12,6 ενώ το **Merrill 2-2** έχει φαιν. μέγεθος 11,5.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων της Σαύρας
* Αστερισμοί του Εβέλιου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Λέων Μικρός

Ο **Μικρός Λέων** (, συντομογραφία: **LMi**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1690, στο *Firmamentum Sobiescianum* του Εβέλιου, και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Μεγάλη Άρκτο, Λύγκα και Λέοντα. Βρίσκεται ολόκληρος στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, ορατός ολόκληρος τις ανοιξιάτικες νύχτες, μέχρι τα τέλη Ιουλίου.

## Ονομασίες και ιστορία
Ο Εβέλιος, που τον σχημάτισε με βάση 18 αστέρες από τον Λέοντα και τη μεγάλη Άρκτο, ονόμασε τον Μικρό Λέοντα έτσι επειδή, όπως είπε, «είχε την ίδια φύση» με αυτούς τους γειτονικούς αστερισμούς. Ο Πτολεμαίος περιελάμβανε μερικούς αστέρες από εδώ στους ***«αμορφώτους»*** του Λέοντος («αμόρφωτοι» ονομάζονταν οι αστέρες που δεν συμμετείχαν στην κατασκευή της μορφής που απεικόνιζε ένας αστερισμός). Ο Γερμανός αστρονόμος Christian Ludwig Ideler (1766-1846) υπέθετε ότι οι αστέρες του σημερινού Μικρού Λέοντος ήταν η **Al Thiba wa-Auladuha** (= η Γαζέλα με το μικρό της) των Αράβων, αλλά ο Lach υπεστήριξε πως ήταν **Al Haud** (= η λιμνούλα) μέσα στην οποία ήταν η γαζέλα. Αργότερα, ο Βρετανός αστρονόμος Richard Anthony Proctor (1834-1888) μετέβαλε αυθαιρέτως την ονομασία του αστερισμού σε **Leaena** (= Λέαινα), μια μετονομασία που βέβαια δεν επεκράτησε.

Ο Ζωδιακός της Δενδερά στην Αίγυπτο έχει στη θέση αυτή του ουρανού τον ζωδιακό Καρκίνο, μάλλον από παρανόηση, καθώς αρκετοί βλέπουν στους αστέρες του Μικρού Λέοντος μαζί με άλλους από τα πόδια της Μεγάλης Άρκτου ένα καλά σχηματισμένο σκαραβαίο, την αιγυπτιακή απεικόνιση του αστερισμού του Καρκίνου. Η ευρύτερη περιοχή του ουρανού ήταν αφιερωμένη στον θεό Πτα των Αιγυπτίων.

Οι Κινέζοι διέκριναν δύο συναστρώσεις εδώ, το **Nuy Ping** (= το Εσωτερικό Παραπέτασμα) και τον **Seaou Wei**. Αλλά συμπεριελάμβαναν επίσης τους δύο Λέοντες στον δικό τους μεγάλο «Δράκοντα» και σε ακόμα ένα ουράνιο σχήμα, το «Αυτοκρατορικό άρμα».

Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Μικρό Λέοντα 21 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 40. Μόνο ο β Μικρού Λέοντος έχει όνομα με γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου (ονομασία κατά Bayer).

## Οι φωτεινότεροι αστέρες
* Ο **46 Μικρού Λέοντος** είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,83 και φασματικό τύπο K0 III. Ο Εβέλιος τον χαρακτήρισε με το επίθετο **Praecipua** (= ο πρωτεύων), που ο Τζιουζέπε Πιάτσι το εισήγαγε ως κύριο όνομα στον «Κατάλογο του Παλέρμο».
* Ο **β Μικρού Λέοντος** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,21 και φασματικό τύπο G9 III.
* Ο **21 Μικρού Λέοντος** έχει φαιν. μέγεθος 4,48 και φασματικό τύπο A7 V.
* Ο **10 Μικρού Λέοντος** έχει φαιν. μέγεθος 4,55 και φασματικό τύπο G8 III.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
Επειδή βρίσκεται σε μία κατεύθυνση μακριά από τον γαλαξιακό ισημερινό (γαλαξιακό επίπεδο), ο Μικρός Λέων είναι φτωχός σε σώματα του δικού μας Γαλαξία. Μόνο μερικοί μακρινοί γαλαξίες διακρίνονται, ανάμεσα στους οποίους φωτεινότερος είναι ο **[[NGC 3344]]** (φαινόμενο μέγεθος 9,9). Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι αμυδροί συγκρουόμενοι γαλαξίες Arp 107.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Μικρού Λέοντος
* Αστερισμοί του Εβέλιου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Λυγξ (αστερισμός)

Ο **Λυγξ** (, συντομογραφία: **Lyn**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1690, στο *[[Firmamentum Sobiescianum]]* του Εβέλιου, και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Καμηλοπάρδαλη, Ηνίοχο, Διδύμους, Καρκίνο, Μικρό Λέοντα και Μεγάλη Άρκτο. Βρίσκεται ολόκληρος στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, ορατός ολόκληρος τις νύχτες του χειμώνα και της ανοίξεως.

## Ονομασίες και ιστορία
Ο Εβέλιος, που τον σχημάτισε με βάση 19 αστέρες, ονόμασε τον Λύγκα έτσι επειδή, όπως είπε, «όσοι τον μελετούσαν θα έπρεπε να έχουν τα μάτια του λύγκα», υπονοώντας τη μικρή φωτεινότητα του αστερισμού. Η εναλλακτική ονομασία **«Τίγρις»** προήλθε από την ευφάνταστη παρομοίωση των αρκετών μικρών άστρων του Λύγκα με το δέρμα της τίγρης. Το ίδιο όνομα αποδόθηκε από τον Γερμανό αστρονόμο Bartschius (Jakob Bartsch, 17ος αιώνας) σε κάποιους αστέρες στην Αλώπεκα το 1624, αλλά εννοούσε τον ποταμό Τίγρη.

## Οι φωτεινότεροι αστέρες
* Ο **[[Άλφα Λυγκός|α Λυγκός]]** είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,14 και φασματικό τύπο K7 III.
* Ο **2 Λυγκός** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,48 και φασματικό τύπο A2 V.
* Ο **15 Λυγκός** έχει φαιν. μέγεθος 4,35 και φασμ. τύπο G5 III-IV.
* Ο **31 Λυγκός** έχει φαιν. μέγεθος 4,25 και φασμ. τύπο K5 III. Ο Πτολεμαίος τον ταξινομούσε στη Μεγάλη Άρκτο και ο Assemani τον ταυτίζει με τον αραβικό **Alsciaukat** (από το al shaukah = αγκάθι) ή **Mabsuthat/Mabsutah** (= ο Διεσταλμένος).
* Ο **[[38 Λυγκός]]**, διπλός, έχει φαιν. μέγεθος 3,82 και φασμ. τύπο A3 V.
* Ο **[[HR 3579]]** έχει φαιν. μέγεθος 3,97 και φασμ. τύπο F5 V.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
* Ο Λυγξ διαθέτει αρκετούς όμορφους διπλούς αστέρες για παρατηρητές με τηλεσκόπιο (ή ισχυρά κιάλια), όπως ο **19 Λυγκός** ή **Σ1062**, με φαιν.μεγέθη 5,45 και 6,53, και διαχωρισμό 15΄΄.

* Το σφαιρωτό σμήνος **[[NGC 2419]]** με φαιν.μέγεθος 10,4 και διάμετρο 6΄, απέχει από τη Γη πάνω από 300.000 έτη φωτός και είναι μάλλον το μακρινότερο στον Γαλαξία μας.

* Το αμυδρό πλανητικό νεφέλωμα **Jones-Emberson 1** (φαιν.μεγέθους 12,1) έχει αρκετά μεγάλη φαινόμενη διάμετρο για πλανητικά νεφελώματα, 6΄39΄΄.

* Αρκετοί αλλά αμυδροί οι γαλαξίες, με φωτεινότερο τον **[[NGC 2683]]** (φαιν.μέγεθος 9,8) κοντά στο σύνορο με τον Καρκίνο και με πυρήνα περιγραφόμενο ως νεφροειδούς σχήματος.

* Ο κβάζαρ **APM 08279+5255** έχει φαινόμενο μέγεθος 15.

* Στον Λύγκα ανακαλύφθηκε, τον Ιούλιο 1893, ο Κομήτης **Rordame-Quenisset**.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Λυγκός
* Αστερισμοί του Εβέλιου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Λύρα (αστερισμός)

Η **Λύρα** (, συντομογραφία: **Lyr**) είναι βόρειος αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. 

Η Λύρα είναι μικρός αστερισμός, αλλά ο κύριος αστέρας της, ο Βέγας, είναι ένας από τους λαμπρότερους του ουρανού. Ο Βέγας σχηματίζει μια κορυφή της ομάδας αστέρων του Θερινού Τριγώνου. Η Λύρα πήρε την ονομασία της από το έγχορδο μουσικό όργανο, πολύ γνωστό για τη χρήση του κατά την Κλασική Αρχαιότητα κι ακόμη σ' ορισμένες περιοχές της Ελλάδας. 

Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο νεαρός θεός Ερμής δημιούργησε τη λύρα από μεγάλο όστρακο χελώνας (χέλυο), το οποίο το κάλυψε με δέρμα ζώου και κέρατα αντιλόπης. Οι λύρες ταυτίζονταν με τις Απολλώνιες αρετές της μετριοπάθειας και της ψυχικής ισορροπίας, κι έτσι έρχονταν σ' αντίθεση με τους Διονυσιακούς αυλούς που αντιπροσώπευαν την έκσταση και τους εορτασμούς. 
 
Η Λύρα, που ξεκινά από τον βορρά, περιτριγυρίζεται από τους αστερισμούς Δράκοντα, Ηρακλή, Αλώπεκα και Κύκνο. 

Ορισμένοι από τους λαμπρότερους αστέρες της Λύρας είναι οι εξής:

* α Λύρας (Βέγας): με φαινόμενο μέγεθος 0,03 αποτελεί το δεύτερο φωτεινότερο αστέρα του βόρειου ημισφαιρίου (μετά τον Αρκτούρο) και τον πέμπτο φωτεινότερο σε ολόκληρη την ουράνια σφαίρα. Ο φασματικός του τύπος είναι A0 V κι απέχει μόνο 25,3 έτη φωτός. Στην πραγματικότητα αποτελεί πολλαπλό αστέρα (5 μέλη). Είναι ο πρώτος αστέρας που φωτογραφήθηκε ποτέ.

* β Λύρας (Σέλιακ): μια ομάδα εκλειπτικώς διπλών αστέρων, οι αστέρες Βήτα Λύρας, έλαβε την ονομασία της από αυτόν τον μεταβλητό αστέρα (3,45, φασματικός τύπος B8 II). 

* γ Λύρας (Σουλαφάτ): ο κύριος αστέρας αυτού του πολλαπλού αστέρα έχει μέγεθος 3,24 και ανήκει στον φασματικό τύπο B9 III.

* δ Λύρας: διπλός αστέρας που αποτελείται από έναν γαλάζιο-λευκό αστέρα με μέγεθος 6 και έναν ημιπεριοδικό ερυθρό γίγαντα του οποίου το μέγεθος ποικίλλει μεταξύ 4 και 5.

* ε Λύρας: πολύ γνωστός τετραπλός αστέρας, που ονομάζεται επίσης *ο Διπλά Διπλός* (the Double Double) επειδή το καθένα από τα δυο λαμπρότερα μέλη αποτελεί συμπαγές διπλό σύστημα αστέρων. 
 
* ζ Λύρας: ακόμα ένας διπλός αστέρας που διακρίνεται με τη χρήση κυαλιών.

*RR Λύρας: μια κατηγορία παλλόμενων μεταβλητών αστέρων, αυτή των αστέρων RR Λύρας, φέρει το όνομα του αστέρα αυτού.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων της Λύρας

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Λύρα
Μικροσκόπιον (αστερισμός)

Το **Μικροσκόπιον** (, συντομογραφία **Mic**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με 5 αστερισμούς, τους Αιγόκερω, Τοξότη, Ινδό, Γερανό και Νότιο Ιχθύ. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή παρά το ότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα τις καλοκαιρινές νύχτες, μέχρι και τον Νοέμβριο.

Μία παλαιότερη ουράνια μορφή βρισκόταν στην περιοχή του Μικροσκοπίου και ίσως το περιελάμβανε, αναφερόμενη σε γερμανικό αστρονομικό έργο του 1564 ως **Neper** (Τρύπανον). Ο Γερμανός αστρονόμος Christian Ludwig Ideler (1766-1846) ομοίως το ονομάζει **Bohrer** (τρυπάνι) και το περιγράφει ως εξής: *«Κείται στην ουρά του Τοξότου και του Αιγόκερω, και έχει πολλούς αστέρες, δύο από αυτούς στην κεφαλή του τρυπάνου και τρεις στο σίδερο.»* Αντιθέτως, ο Καμίλ Φλαμαριόν στο *Les Etoiles* αναφέρει το Neper ως τον πρόδρομο του Μονόκερω στον χειμερινό ουρανό.

## Οι φωτεινότεροι αστέρες
Δεν υπάρχει στον αστερισμό αστέρας φωτεινότερος του 4,5 μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα. Παρά το γεγονός αυτό, ο Γκουλντ του απέδιδε 69 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

* Ο **α Μικροσκοπίου** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,90 (δεν είναι ο φωτεινότερος στον αστερισμό) και φασματικό τύπο G7 III.
* Ο **γ Μικροσκοπίου** είναι ο φωτεινότερος, με φαινόμενο μέγεθος 4,67 και φασματικό τύπο G6 III.
* Ο **ε** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,71 και φασματικό τύπο A1 V.
* Ο **θ<sup>1</sup>** έχει φαιν. μέγεθος 4,82 και ιδιόμορφο φασμ. τύπο Ap με έντονες φασματικές γραμμές χρωμίου, ευρωπίου και στροντίου.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
* Ο αστέρας **Lacaille 8760** (ή HD 202560), με φαιν. μέγεθος 6,67 και φασμ.τύπο M0 V (ερυθρός νάνος), βρίσκεται πολύ κοντά στη Γη και το Ηλιακό μας Σύστημα: Απέχει «μόλις» 12,61 έτη φωτός ή 119,3 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα, γεγονός που τον καθιστά τον τριακοστό τρίτο κοντινότερο αστέρα (λαβαίνοντας το σύστημα του α Κενταύρου ως 3 αστέρες, τον Σείριο ως 2, κλπ.). Η απόσταση όμως αυτή αυξάνεται συνεχώς με ρυθμό 28 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (100.800 χιλιόμετρα την ώρα). Η πολύ μεγάλη πάντως ιδία κίνηση του αστέρα, 3,452 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος έναντι μόνο 1,326 του Σειρίου, φανερώνει ότι ποτέ στο παρελθόν δεν μας πλησίασε πολύ περισσότερο. Το απόλυτο μέγεθος του αστέρα είναι 8,7, δηλαδή είναι και στην πραγματικότητα πολύ αμυδρότερος του Ήλιου.

* Το Μικροσκόπιον διαθέτει και αρκετούς αμυδρούς γαλαξίες, με φωτεινότερο τον **[[NGC 6925]]** (φαιν. μέγεθος 11,3).

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Μικροσκοπίου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Μονόκερως (αστερισμός)

Ο **Μονόκερως** (, συντομογραφία: **Mon**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1624 από τον Bartsch και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. 

Ο αστερισμός εισάχθηκε από τον Εβέλιο. Μέρος του βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Εκτείνεται μεταξύ του Ωρίωνα και της Ύδρας, νότια των Διδύμων και βόρεια του Μεγάλου Κυνός. Περιλαμβάνει 76 ορατούς με γυμνό μάτι αστέρες από τρίτου μέχρι έκτου μεγέθους, με φωτεινότερο (όπως φαίνεται από τη Γη) τον **[[α Μονόκερω]]**.

Στον αστερισμό αυτό εμφανίσθηκαν δύο καινοφανείς αστέρες. Ο ένας το 1918 στο μέγιστο της λαμπρότητάς του μέχρι φαινόμενο μέγεθος 5,5, ορατός δηλαδή με γυμνό μάτι, μετέπεσε όμως αργότερα στο ελάχιστο, και έκτοτε παραμένει ως 15ου μεγέθους. Ανακαλύφθηκε από τον Βολφ. Ο έτερος ανακαλύφθηκε το 1939 από τους Χουίπλ και Βάσμαν που πιθανώς έφθασε στο μέγιστο της λαμπρότητάς του σε μέγεθος 4,5 και στη συνέχεια περιέπεσε στο 15,8, όπου και παραμένει.

Από τους πλέον αξιόλογους μεταβλητούς αστέρες του αστερισμού αυτού είναι ο **Τ** και ο **U** αμφότεροι ορατοί δια γυμνού οφθαλμού, περισσότερο λαμπροί, ο μεν Τ μεταξύ 5.8 - 6.8 και λόγω εκλείψεως μεταβλητός με περίοδο 27 ημερών και ο U με περίοδο 92 ημερών μεταξύ 5.6 και 7.3 συγκαταλεγμένοι στους μακροπερίοδους μεταβλητούς.

Επίσης δύο σμήνη αστέρων, δύο συστροφές όπως ονομάζοντα,ι βρίσκονται στον αστερισμό, εκ των οποίων ο μεν φέρει αριθμό 2323 στο «Νέο γενικό κατάλογο» και αριθμό 50 στον κατάλογο νεφελωμάτων του Μεσιέ. Στο δε 2264 είναι ορατοί και διαφαίνονται αστέρες με δυνατά κιάλια. Ιδιαίτερης σημασίας όμως είναι το νεφέλωμα NGC 2261, στο μέσο του οποίου βρίσκεται ο αστέρας R Μονόκερω. Το νεφέλωμα αυτό φαίνεται να μεταβάλλει σχήμα, μέγεθος και φωτεινότητα λαμπρότητας σε περίοδο λίγων ημερών. Το νεφέλωμα αυτό δεν έχει ίδιο φως αλλά καθίσταται ορατό από ανάκλαση και διάχυση του αστέρα που περιβάλλει.

Τέλος μεταξύ των αστέρων του Μονόκερω συγκαταλέγονται και ο ένας των πέντε λαμπρότερων τριπλών αστέρων που φέρει τον αριθμό 11 στον αστερισμό. Οι τρεις που συνιστούν αυτό το σύστημα είναι μεγέθους 5,0, 5,6 και 6,0.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Μονόκερω

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Μυία (αστερισμός)

Η **Μυία** (= μύγα, , συντομογραφία **Mus**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1603 από τους Keyser και Houtman στην *[[Ουρανομετρία]]* τους, και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Νότιο Σταυρό, Κένταυρο, Τρόπιδα, Χαμαιλέοντα, Πτηνόν και Διαβήτη. Είναι πολύ νότιος αστερισμός και έτσι είναι τελείως αόρατος από την Ελλάδα.

Η αρχική ονομασία του αστερισμού ήταν **Musca Australis vel Indica**, δηλαδή η **Νότιος ή Ινδική Μυία**, καθώς μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα μ.Χ. αναγνωριζόταν ο αστερισμός **Musca Borealis** (η **Βόρειος Μυία**) στην πλάτη του Κριού. Υποτίθεται ότι ο Lacaille τον δημιούργησε πρώτος από την **Apis** (Μέλισσα) του Bayer, αλλά ήδη από το 1679 ο Halley είχε αποκαλέσει τον αστερισμό **Musca Apis**, και ακόμα νωρίτερα ο Riccioli τον είχε καταλογογραφήσει ως **Apis ''seu'' Musca**. Από την άλλη, μέχρι το 1872 η πλανισφαίρα του Stieler έγραφε **Biene** (μέλισσα) και ένας εναλλακτικός τίτλος στη Γαλλία ήταν **Abeille**. Ο Ιούλιος Σίλερ είχε ενώσει τη Μυία με το Πτηνόν και τον Χαμαιλέοντα για να αναπαραστήσει την προμήτορα Εύα στους ουρανούς. 

## Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Γκουλντ απέδιδε στη Μυία 75 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

* Ο **α Μυίας** είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 2,69 και φασματικό τύπο B2 IV-V.
* Ο **β Μυίας** έχει φαινόμενο μέγεθος 3,05 και φασματικό τύπο B2 V. Αποτελεί διπλό σύστημα με διαχωρισμό 1,3 δευτερόλεπτο της μοίρας.
* Ο **γ** έχει φαιν.μέγεθος 3,87 και φασμ.τύπο B5 V.
* Ο **δ** έχει φαιν.μέγεθος 3,62 και φασμ.τύπο K2 III.
* Ο **ε** έχει φαιν.μέγεθος 4,11 και φασμ.τύπο M5 III.
* Ο **λ** έχει φαιν.μέγεθος 3,64 και φασμ.τύπο A7 III.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
* Ο **Καινοφανής της Μυίας** του 1998 ανακαλύφθηκε από τον William Liller στη Χιλή στις 29 Δεκεμβρίου του έτους εκείνου και στο μέγιστο της λαμπρότητάς του ήταν ορατός και με κιάλια (φαιν.μέγεθος 8,5).
* Το φωτεινό ανοικτό σμήνος **[[NGC 4463]]** έχει φαιν.μέγεθος 7,2 και φαινόμενη διάμετρο 5΄.
* Το σφαιρωτό σμήνος **[[NGC 4372]]** έχει φαιν.μέγεθος 7,8 και το **[[NGC 4833]]** 7,4.
* Το πλανητικό νεφέλωμα **MyCn 18** είναι γνωστό ως **«Νεφέλωμα της Κλεψύδρας»** από το χαρακτηριστικό του σχήμα. Αλλά το φωτεινότερο πλανητικό νεφέλωμα στη Μυία είναι το **[[NGC 5189]]**, με φαιν.μέγεθος 10,3 και φαινόμενη διάμετρο 2,3 λεπτά της μοίρας.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων της Μυίας

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Γνώμων (αστερισμός)

**Γνώμων** (, συντομογραφία: **Nor**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Σκορπιό, Λύκο, Διαβήτη, Νότιον Τρίγωνον και Βωμό. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή παρά το γεγονός ότι βρισκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, ο Γνώμων είναι ορατός κατά το ήμισυ από την Ελλάδα τα βράδια του καλοκαιριού. 

Αρχικά ο αστερισμός ήταν γνωστός με το πλήρες όνομα **Norma et Regula**, που απλοποιήθηκε, και μερικές φορές με τη λατινική ονομασία **Quadra Euclidis** (τετράγωνο του Ευκλείδου). Δεν υπάρχει σε όλο τον αστερισμό αστέρας φωτεινότερος του τέταρτου μεγέθους, και έτσι κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα. Ο Γκουλντ του απέδιδε 64 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

## Οι φωτεινότεροι αστέρες

* Ο αστέρας που ο La Caille είχε ονομάσει **α Γνώμονος** βρίσκεται μέσα στον γειτονικό αστερισμό Σκορπιό με βάση τα σημερινά σύνορα μεταξύ των αστερισμών που έκανε δεκτά η Διεθνής Αστρονομική Ένωση !
* Ο **γ<sup>1</sup> Γνώμονος** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,99 και φασματικό τύπο F9 Ia.
* Ο **γ<sup>2</sup> Γνώμονος** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,02 και φασματικό τύπο G8 III (κίτρινου γίγαντα).
* Ο **δ** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,72 και φασματικό τύπο Am.
* Ο **ε** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,47 και φασματικό τύπο B4 V.
* Ο **η** είναι επίσης κίτρινος γίγαντας, με φαινόμενο μέγεθος 4,65.
* Ο **ι<sup>1</sup>** έχει φαιν.μέγεθος 4,63 και φασμ.τύπο A7 IV.
* Ο **κ** έχει φαιν.μέγεθος 4,94 και φασμ.τύπο G8 III.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
Επειδή τέμνεται από τον γαλαξιακό ισημερινό (ο οποίος περνά σχεδόν ακριβώς από τον γ2), ο Γνώμων είναι πλούσιος σε σώματα του δικού μας Γαλαξία:

* Το έτος 1893 εμφανίσθηκε εκεί ένας καινοφανής αστέρας («νόβα»), που ανακαλύφθηκε από τη Margaret Fleming σε φωτογραφική πλάκα που λήφθηκε στις 1 Ιουλίου 1893 από τον Σταθμό του Αστεροσκοπείου του Harvard στην Arequipa του Περού.
* Τα ανοικτά σμήνη αστέρων **[[NGC 6067]]** και **[[NGC 6087]]** έχουν φαινόμενα μεγέθη 5,6 και 5,4 αντιστοίχως. Ο λαμπρότερος αστέρας από τους 40 περίπου του δεύτερου σμήνους είναι μεταβλητός αστέρας (Κηφείδης), ο **[[S Γνώμονος]]**, με φαινόμενο μέγεθος που κυμαίνεται από 6,1 ως 6,8.
* Το πλανητικό νεφέλωμα **[[Shapley 1]]** είναι προσιτό σε ερασιτεχνικά τηλεσκόπια.
* Το ανοικτό σμήνος αστέρων **[[NGC 6167]]** έχει φαινόμενο μέγεθος 6,7 και βρίσκεται πάνω στο σύνορο με τον αστερισμό Βωμό.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Γνώμονος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Οκτάς

: * *Για το ομώνυμο όργανο ουράνιων μετρήσεων δείτε [[Οκτάντας]].*

Ο **Οκτάς** (, συντομογραφία **Oct**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Νικολά-Λουί ντε Λακάιγ και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, αόρατος από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους παρακάτω επτά αστερισμούς: Τράπεζα, Ύδρος, Τουκάνα, Ινδός, Ταώς, Πτηνόν και Χαμαιλέων. Το αρχικό όνομα που είχε δώσει ο Λακάιγ ήταν **Octans Hadleianus**, προς τιμή του Τζων Χάντλεϋ (Hadley) που είχε εφεύρει το ομώνυμο αστρονομικό όργανο (βλ. οκτάντας) το 1730. Ο Οκτάς εμφανίζεται εξάλλου στη γαλλική έκδοση του «Άτλαντος» του Τζον Φλάμστηντ ως **l' Octans Reflexion**.

## Οι φωτεινότεροι αστέρες
Σε όλο τον αστερισμό υπάρχει μόνο ένας αστέρας φωτεινότερος του τέταρτου μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, παρ' όλα αυτά ο Γκουλντ του απέδιδε 88 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

* Ο **[[β Οκτάντος]]** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,15 και φασματικό τύπο A9 IV-V.
* Ο **δ Οκτάντος** έχει φαινόμενο μέγεθος 4,32 και φασματικό τύπο K2 III.
* Ο **ν** είναι και ο φωτεινότερος ολόκληρου του αστερισμού, με φαιν. μέγεθος 3,76 και φασμ. τύπο K0 III.
* Ο **θ** έχει φαιν. μέγεθος 4,78 και φασμ. τύπο K3 III.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
* Το πλέον αξιοσημείωτο του αστερισμού είναι ότι σε αυτόν βρίσκεται ο Νότιος Ουράνιος Πόλος της ουράνιας σφαίρας. Συγκεκριμένα, ο φαιν.μεγέθους 5,47 αστέρας **σ Οκτάντος** είναι γνωστός ως **[[Νότιος Πολικός Αστέρας]]**, ως ο εγγύτερος στον Νότιο Ουράνιο Πόλο αστέρας με φαινόμενο μέγεθος μικρότερο του 6 (απόσταση από τον Πόλο 45΄ το έτος 1900 και 63΄ το 2000).

* Ο ερυθρός γίγαντας **[[R Οκτάντος]]** είναι μεταβλητός αστέρας τύπου Mira, με φαιν.μέγεθος που κυμαίνεται από 6 (μόλις ορατός με γυμνό μάτι) μέχρι 13 με περίοδο δεκατρείς μήνες.

* Το ανοικτό σμήνος **Melotte 227** με φαιν.μέγεθος 5,3 καταλαμβάνει πάνω από μισή τετραγωνική μοίρα στον ουρανό.

* Ο γαλαξίας **[[NGC 6438]]** έχει φαιν.μέγεθος 11,1.

* Ο γαλαξίας **[[NGC 2573]]** με φαιν.μέγεθος 13,5 είναι γνωστός ως **Polarissima Australis**, ως το εγγύτερο στον Νότιο Ουράνιο Πόλο αντικείμενο του Καταλόγου NGC (ακριβώς 2/3 της μοίρας το έτος 2000).

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Οκτάντος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Οφιούχος (αστερισμός)

Ο **Οφιούχος** (, συντομογραφία: **Oph**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.
Από τους 13 ζωδιακούς αστερισμούς (αστερισμοί που περιλαμβάνουν τον Ήλιο στη διάρκεια του έτους), ο Οφιούχος είναι ο μόνος που δεν λογίζεται ως αστρολογικό ζώδιο.

Ο Οφιούχος απεικονίζεται ως ένας άνθρωπος που στηρίζει ένα Φίδι (τον αστερισμό του Φιδιού ή Όφεως)˙ η παρεμβολή του σώματος του διαιρεί το φίδι σε δυο μέρη, το Serpens Caput και το Serpens Cauda, που ωστόσο θεωρούνται ενιαίος αστερισμός.

## Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στο σύνολο του Όφεως 51 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 82 μέχρι το μέγεθος 6,7.

* Ο **α Οφιούχου** είναι γνωστός με το ιδιαίτερο όνομα **[[Ρας Αλχάγκ]] (Rasalhague)** και βρίσκεται στην κεφαλή του σχήματος.
* Ο **[[β Οφιούχου]]** είναι γνωστός και με το ιδιαίτερο όνομα **Σαμπίκ**
* Ο **[[η Οφιούχου]]** έχει φαινόμενο μέγεθος 2,43
* Ο **[[λ Οφιούχου]]**, τριπλός αστέρας, βρίσκεται στον αγκώνα του.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
* Ο αστέρας RS Οφιούχου ανήκει σε μια ιδιαίτερη κατηγορία που ονομάζεται *επαναληπτικοί καινοφανείς*, των οποίων η φωτεινότητα αυξάνεται κατά ακανόνιστα διαστήματα κατά εκατοντάδες φορές εντός μόλις μερικών ημερών.
* Ο Αστέρας του Barnard, ένας από τους πλησιέστερους αστέρες προς το Ηλιακό Σύστημα (πιο μακριά μόνο από το σύστημα τριών αστέρων Άλφα Κενταύρου) είναι στον Οφιούχο (στον χάρτη βρίσκεται στα αριστερά του β και ίσια πάνω από τον ν).
* Ο Οφιούχος περιλαμβάνει αρκετά σμήνη αστέρων, όπως τα IC 4665, NGC 6633, M9, M10, M12, M14, M19, M62, και M107, καθώς και το νεφέλωμα IC 4603-4604.
* Ο ασυνήθιστος διπλός γαλαξίας NGC 6240, γνωστός ως *Starfish Galaxy*, βρίσκεται επίσης στον Οφιούχο.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Οφιούχου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Οφιούχος
Οκρίβας

Ο **Οκρίβας** (, συντομογραφία: **Pic**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, ορατός κατά το ήμισυ περίπου από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους εξής αστερισμούς: Περιστερά, Γλυφείον, Δοράς, Ιπτάμενος Ιχθύς, Τρόπις και Πρύμνα. Ο LaCaille τον είχε ονομάσει αρχικώς **Equuleus Pictoris**, δηλαδή το τρίποδο υποστήριγμα ή «καβαλέτο» του ζωγράφου (pictor), όπου ο ζωγράφος στήνει τον πίνακα που ζωγραφίζει. Αυτό σημαίνει και η ελληνική λέξη **οκρίβας** ή **οκρίβαντας** (από το ***όκρις*** = άκρη, προεξοχή, και το ρήμα ***βαίνω***). Επίσης, ο αστερισμός αποκλήθηκε και **Pluteum Pictoris**.

## Οι φωτεινότεροι αστέρες
Μόνο δύο αστέρες είναι φωτεινότεροι του τέταρτου μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, παρ'όλα αυτά ο Γκουλντ του απέδιδε 67 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους, ενώ ο LaCaille 14 μέχρι 5,5 μεγέθους.

* Ο **α Οκρίβαντος** είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,27 και φασματικό τύπο A7 IV (λευκός υπογίγαντας).
* Ο **β Οκρίβαντος** έχει φαινόμενο μέγεθος 3,85 και φασματικό τύπο A5 V. Είναι αξιοσημείωτος εξαιτίας του περιαστρικού του δίσκου (βλ.παρακάτω).
* Ο **γ** έχει φαιν. μέγεθος 4,51 και φασμ. τύπο K1 III.
* Ο **δ** έχει φαιν. μέγεθος 4,81 και φασμ. τύπο B3III + O9V.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
* Ο αστέρας **β Οκρίβαντος** περιβάλλεται από περιαστρικό δίσκο, ένα δίσκο σκόνης ακτίνας 190 ως 200 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων που ακτινοβολεί έντονα στο υπέρυθρο, ένα πιθανό πλανητικό σύστημα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του. Η ηλικία του αστέρα υπολογίζεται σε 20 ως 100 εκατομμύρια έτη, ενώ η απόστασή του από τη Γη σε 56 έτη φωτός και το απόλυτο μέγεθος σε 2,85.

* Ο **[[Αστέρας του Kapteyn]]**, από τους κοντινότερους στη Γη, έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη ιδία κίνηση από όλους τους αστέρες στον γήινο νυκτερινό ουρανό (τη μεγαλύτερη την έχει ο Αστέρας του Μπάρναρντ).

* Ο πάλσαρ **J0437-4715** με περίοδο 5,76 χιλιοστά του δευτερολέπτου της ώρας είναι ένας από τους κοντινότερους στη Γη αστέρες νετρονίων, ίσως ο κοντινότερος, σε απόσταση 480 ετών φωτός. Αποτελεί διπλό σύστημα με λευκό νάνο και έχει ανιχνευθεί τόξο ωστικού κύματος μέσα στη διαστρική ύλη προς την κατεύθυνση προς την οποία κινείται.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Οκρίβαντος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Ιχθύες (αστερισμός)

:*Το «Ιχθύς» ανακατευθύνει εδώ. Για άλλες χρήσεις, δείτε «[[Ιχθύς (αποσαφήνιση)]]».* 

**Ιχθύες** (, συντομογραφία: **Psc**) είναι βόρειος αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. 

Ο δωδέκατος και τελευταίος των ζωδιακών λεγομένων αστερισμών που αναφέρεται και στον κατάλογο του Πτολεμαίου. Ο αστερισμός αυτός περιλαμβάνει περί τους 76 εν συνόλω ορατούς αστέρες με γυμνό οφθαλμό περισσότερο όμως αμυδρούς. Στον ουράνιο θόλο βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών του Πήγασου και του Υδροχόου αφενός και του Κριού και του Κήτους αφετέρου, ενώ άνωθεν αυτών είναι η Ανδρομέδα και κάτω το Κήτος.

Στον αστερισμό αυτό και πλησίον του αστέρα **Ω** βρίσκεται το "εαρινό ισημερινό σημείο".

Επίσης ο αστερισμός αυτός φέρει επιπλέον τα ονόματα Αφροδίτη και Έρως.

Πολλές φορές αναφέρεται λανθασμένα ως "Ιχθείς". Η αρχαία όμως λέξη ιχθύς (=ψάρι) δε σχηματίζει συνηρημένο πληθυντικό, αλλά το "υ" διατηρείται και προστίθεται σε αυτό η κατάληξη -ες.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων των Ιχθύων

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*
*Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Ιχθείς
Πυξίς

**Πυξίς** (, συντομογραφία: **Pyx**) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους εξής 4 αστερισμούς: Ύδρα, Πρύμνα, Ιστία και Αντλία. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα μόνο τις νύκτες του χειμώνα και τα ανοιξιάτικα βράδια.

Ο LaCaille τον σχημάτισε από αστέρες των Ιστίων και του καταρτιού της Αργούς, και η αρχική ονομασία ήταν **Pyxis Nautica**, δηλαδή η Πυξίδα του Ναυτικού. Αργότερα, ο Βρετανός αστρονόμος Francis Baily (1774-1844) επαναπροσάρτησε την Πυξίδα στον προηγούμενο αστερισμό, ώστε για κάποιο διάστημα δεν αναγνωριζόταν. Αλλά ο Γκουλντ την επανεισήγαγε στο έργο του *Uranometria Argentina* το 1879, και τελικώς αναγνωρίσθηκε επισήμως και τελεσίδικα από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση.

## Οι φωτεινότεροι αστέρες

Μόνο δύο αστέρες είναι φωτεινότεροι του τέταρτου μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, παρόλα αυτά ο Γκουλντ απέδωσε στην Πυξίδα 66 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.

* Ο **α Πυξίδος** είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,68 και φασματικό τύπο B2 III.
* Ο **β Πυξίδος** έχει φαινόμενο μέγεθος 3,97 και φασματικό τύπο G7 Ib-II.
* Ο **γ** έχει φαιν.μέγεθος 4,01 και φασμ.τύπο K3 III.
* Ο **δ** έχει φαιν.μέγεθος 4,89 και φασμ.τύπο A3 IV.
* Ο **ζ** έχει φαιν.μέγεθος 4,89 και φασμ.τύπο G4 III.
* Ο **θ** έχει φαιν.μέγεθος 4,72 και φασμ.τύπο M1 III.
* Ο **κ** έχει φαιν.μέγεθος 4,58 και φασμ.τύπο K4 III.
* Ο **λ** έχει φαιν.μέγεθος 4,69 και φασμ.τύπο G8 III.

## Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
* Ο αστέρας **[[T Πυξίδος]]** (T Pyx) είναι κατακλυσμικός μεταβλητός που έχει εκραγεί επανειλημμένα ως επαναληπτικός καινοφανής αστέρας.
* Το ανοικτό σμήνος **[[NGC 2627]]** έχει φαιν.μέγεθος 8,4 και φαινόμενη διάμετρο 11΄.
* Το ανοικτό σμήνος **[[NGC 2658]]** έχει φαιν.μέγεθος 9,2 και φαινόμενη διάμετρο 10΄.
* Το πλανητικό νεφέλωμα **[[NGC 2818]]** (φαιν.μέγεθος 11,9) βρίσκεται δίπλα στο ανοικτό σμήνος **NGC 2818A**.
* Ο γαλαξίας **[[NGC 2613]]**, στο βορειοδυτικό τμήμα του αστερισμού, έχει φαιν.μέγεθος 10,3 και μας δείχνει την πλάγια όψη του (edge-on).

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων της Πυξίδος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*