open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πατριάρχης Διονύσιος Ε΄

Ο **Διονύσιος Ε΄** (κατά κόσμον Διονύσιος Χαριτωνίδης, 22 Μαρτίου 1820 - 12 Αυγούστου 1891) ο εξ Αδριανουπόλεως Θράκης ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1887 ως το 1891.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1820 στην Αδριανούπολη, όπου τελείωσε το σχολείο και την τοπική δημόσια σχολή. Από το 1839, σε ηλικία 19 ετών, εργάστηκε ως δάσκαλος, αρχικά στις Σαράντα Εκκλησιές επί οκταετία και κατόπιν στο Διδυμότειχο επί τρία έτη.

Από τον τότε Μητροπολίτη Διδυμοτείχου Μελέτιο χειροτονήθηκε διάκονος στις 31 Οκτωβρίου 1849 και πήγε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Εκεί έγινε μέγας αρχιδιάκονος το 1855 και το 1856 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και έγινε μέγας πρωτοσύγγελος. Στις 26 Ιουλίου 1858 εξελέγη μητροπολίτης Κρήτης. Επί των ημερών του ξεκίνησε η κατασκευη του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο. Έμεινε στο νησί οκτώ χρόνια και το 1866 απομακρύνθηκε, κατηγορούμενος από την Υψηλή Πύλη ότι είχε υποθάλψει την Κρητική Επανάσταση.

Στις 16 Νοεμβρίου 1868 εξελέγη Μητροπολίτης Διδυμοτείχου και το 1873 Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως. Εκεί, στις 6 Φεβρουαρίου 1879, έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του από Βούλγαρους Εξαρχικούς και σώθηκε χάρη στην επέμβαση του Ρώσου στρατηγού Βιλτσεκόφσκι. Από το 1880 ως το 1886 ήταν Μητροπολίτης Νικαίας και στις 22 Ιανουαρίου 1886 επανήλθε στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως.

## Η Πατριαρχία του
Στις 23 Ιανουαρίου 1887, μετά την παραίτηση του Ιωακείμ Δ΄, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Η εκλογή του θεωρήθηκε ήττα της «Ιωακειμικής παράταξης», καθώς έλαβε 12 ψήφους και ο συνυποψήφιός του Ιωακείμ Γ΄ μόλις 5.

Θεωρούνταν συνετός, αλλά και αυταρχικός. Επέδειξε μεγάλη αποφασιστικότητα στο λεγόμενο «προνομιακό ζήτημα», το οποίο δεν είχε ανακινηθεί κατά την Πατριαρχία του προκατόχου του. «Προνομιακό ζήτημα» ονομάστηκε η αμφισβήτηση των προνομίων του Πατριαρχείου από την Οθωμανική εξουσία, η οποία συνεχίστηκε επί των ημερών του. Συγκεκριμένα, παύθηκαν οι Μητροπολίτες Σερρών και Καστορίας χωρίς να λάβει γνώση ο Πατριάρχης, και απαιτήθηκε να πάψουν τα εκκλησιαστικά δικαστήρια να δικάζουν κληρονομικές υποθέσεις. Έτσι, το 1890 υπέβαλε δύο φορές παραίτηση, στις 23 Ιουνίου (ή Ιουλίου) και στις 2 Αυγούστου, οι οποίες όμως δεν έγιναν δεκτές. Ο Διονύσιος τότε κήρυξε την Εκκλησία «εν διωγμώ» στις 4 Οκτωβρίου 1890, έκλεισε τις εκκλησίες που ανήκαν στο Πατριαρχείο και σταμάτησε κάθε ιεροπραξία από τις 3 Οκτωβρίου έως τις 24 Δεκεμβρίου 1890. Με τον τρόπο αυτό προκλήθηκε όξυνση στις σχέσεις του Πατριαρχείου με την Πύλη, αλλά και η παρέμβαση του Τσάρου της Ρωσίας, ο οποίος απείλησε με πόλεμο σε περίπτωση που δε διατηρούνταν τα πατριαρχικά προνόμια. Έτσι η Πύλη υποχώρησε και στις 24 Δεκεμβρίου 1890 εξήγγειλε ότι τα προνόμια του Πατριαρχείου παρέμεναν σεβαστά.

Ο Διονύσιος Ε΄ πέθανε από αποπληξία στις 12/24 Αυγούστου 1891 και ετάφη στον περίβολο της Ζωοδόχου Πηγής της Μπαλουκλιώτισσας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Κρήτης
Κατηγορία:Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως
Κατηγορία:Μητροπολίτες Διδυμοτείχου
Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικαίας
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Πατριάρχης Μελέτιος Γ΄

Ο **Μελέτιος Γ΄** (κατά κόσμον *Πάγκαλος,* γνωστός και ως *ο από Αμασείας*) διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης για μικρό χρονικό διάστημα (επτά μηνών) το 1845.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέα το 1772. Διετέλεσε αρχιδιάκονος του Πατριάρχη Αγαθαγγέλου και ορίστηκε Μέγας Πρωτοσύγγελος του Οικουμενικού Πατριαρχείου το 1827, κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας αυτού. Τον Αύγουστο του 1828 εξελέγη Μητροπολίτης Αμασείας, τον Νοέμβριο του 1830 Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και τον Μάιο του 1841 τοποθετήθηκε στη Μητρόπολη Κυζίκου σε διαδοχή του Μητροπολίτη Ανθίμου που εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης.

thumb|left|Σφραγίδα του Πατριάρχη Μελετίου Γ΄
Στις 18 Απριλίου του 1845, μετά την παραίτηση του Γερμανού Δ΄, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Απεβίωσε όμως επτά μήνες μετά την εκλογή του, στις 28 Νοεμβρίου του ίδιου έτους και ετάφη στο ναό της Ζωοδόχου Πηγής Μπαλουκλή.

Παρά το σύντομο διάστημα της πατριαρχίας του, πρόλαβε να προβεί σε διάφορες ενέργειες. Συγκεκριμένα αναθεώρησε τον τρόπο εκλογής τιτουλαρίων επισκόπων, ενώ χάρη στη δική του επιμονή άλλαξε το κάλυμμα της κεφαλής των Αρμενίων Ορθοδόξων ιερέων. Τέλος, αποφάσισε να μη χρησιμοποιούν αρχιερείς ή πρώην Πατριάρχες ως κατοικία χώρους της Θεολογικής Σχολής Χάλκης.

Περιγράφεται ως μεγαλοπρεπής, ελεήμων, δραστήριος και ειλικρινά αφοσιωμένος στην πολιτειακή (σουλτανική) ηγεσία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Μελέτιος Γ΄
Μελέτιος
Μελέτιος
Μελέτιος
Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Πατριάρχης Άνθιμος Ε΄

Ο **Άνθιμος Ε΄** (1779 - 1842) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης.

Γεννήθηκε στο Νεοχώρι της Ραιδεστού και οι γονείς του ονομάζονταν Χρυσάφης και Σουλτάνα. Θεωρούνταν συνετός και αυστηρός στα ήθη.

Διετέλεσε πρωτοσύγκελλος της Μητρόπολης Δέρκων. Τον Νοέμβριο του 1815 εξελέγη μητροπολίτης Αγαθουπόλεως, τον Απρίλιο του 1821 Αγχιάλου και τον Ιούλιο 1831 Κυζίκου. Όταν επαύθη ο Άνθιμος Δ΄ από το Σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, εξελέγη ως διάδοχός του στον Οικουμενικό Θρόνο, στις 10 Μαΐου 1841. Παρέμεινε Πατριάρχης επί 13 μήνες, καθώς πέθανε στις 12 Ιουνίου 1842. Ετάφη στο προαύλιο της Ζωοδόχου Πηγής της Μπαλουκλιώτισσας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Ανθιμος Ε΄
Ανθιμος
Ανθιμος
Ανθιμος
Ανθιμος
Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Δύστος Ευβοίας

Η **Δύστος** είναι χωριό του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου του νομού Ευβοίας, στην πρώην επαρχία Καρυστίας. Έχει πληθυσμό 586 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Μαζί με το χωριό Κουτουμουλάς αποτελεί την "Τοπική Κοινότητα Δύστου", συνολικού πληθυσμού 699 κατοίκων, της Δημοτικής Ενότητας Δυστίων. Βρίσκεται κοντά στην ομώνυμη λίμνη και στα ερείπια της αρχαίας ομώνυμης πόλης.

Η Δύστος μέχρι το 1954 ονομαζόταν Ζερμπίσια, οπότε μετονομάστηκε σε Δύστος. Στο διάστημα 1912-1998 υπήρξε έδρα της ομώνυμης κοινότητας που περιλάμβανε επίσης τον οικισμό Κουτουμουλάς και μέχρι το 1924 και τον οικισμό Καλέντζι (σημερινό Πράσινο).

Διαθέτει δημοτικό σχολείο.

## Ιστορικά στοιχεία
Η ετυμολογική έννοια της λέξης Δύστος δηλώνει το δυστυχισμένο, αν και πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι το όνομα πιθανόν να προέρχεται από κάποια κατάδυση ή καταβύθιση που συνέβη στην περιοχή.
Η πρώτη κατοίκηση της περιοχής ξεκίνησε από την Νεολιθική Εποχή, σύμφωνα με τα ευρήματα που έχουν βρεθεί στις όχθες της λίμνης. Αρκετούς αιώνες αργότερα, ιδρύθηκε οργανωμένος οικισμός στο λόφο, όπου και άκμασε κατά τα Κλασικά και Ελληνιστικά Χρόνια. Υπήρξε ανέκαθεν γεωργικός οικισμός, σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα. Το επίνειο της Δύστου ήταν το Μπούφαλο, το οποίο βρισκόταν στη θέση του σημερινού Πόρτο Μπούφαλο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* servitoros.gr, Δύστος

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Πατριάρχης Κωνστάντιος Β΄

Ο **Κωνστάντιος Β΄** διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1834-1835.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε περί το 1764 στη Μεσημβρία της Ανατολικής Θράκης..Το 1819 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Κεστεντηλίου (εξελέγη τον Σεπτέμβριο του 1819). Στις 25 Ιουνίου 1827 εξελέγη  στις 25 Ιουνίου 1827 Τορνόβου. Δεν είχε ιδιαίτερη παιδεία, ούτε διοικητικές ικανότητες.

Εξελέγη Πατριάρχης στις 18 Ιουλίου 1834. Η εκλογή του θεωρείται αποτέλεσμα της ρωσοφοβίας του υπουργού εξωτερικών Περτέβ Πασά, αλλά και αντεκδικήσεων μεταξύ των Ρωμιών της Πόλης και της προσπάθειας προβολής του προκρίτου Παναγιωτάκη Αγγελόπουλου. Ως Πατριάρχης, ο Κωνστάντιος Β΄ έλαβε μέτρα κατά των προτεσταντών μισιοναρίων, διατάσσοντας το κλείσιμο όσων σχολείων ίδρυσαν ή διεύθυναν, καθώς και την απαγόρευση κυκλοφορίας των εντύπων τους.

Την επόμενη χρονιά, στις 26 Σεπτεμβρίου 1835, αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Αποσύρθηκε στο Μέγα Ρεύμα του Βοσπόρου, όπου και πέθανε σε βαθιά γεράματα στις 17 Ιουνίου 1859. Ετάφη στο προαύλιο του Ιερού Ναού των Ασωμάτων (Παμμεγίστων Ταξιαρχών) στο Μέγα Ρεύμα.

## Υποσημειώσεις και παραπομπές
### Υποσημειώσεις


### Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Κωνσταντιος Β
Κατηγορία:Μητροπολίτες Τυρνόβου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Πατριάρχης Άνθιμος Δ΄

Ο **Άνθιμος Δ΄** (*Βαμβάκης*) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1840-1841 και 1848-1852.

Καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Ήταν άνθρωπος μειλίχιος και μορφωμένος και δίδαξε στην Ελληνική Σχολή του Διπλοκιονίου πριν το 1820, όντας ήδη τότε διάκονος. Διετέλεσε πρωτοσύγγελος του Πατριαρχείου και κατόπιν εξελέγη μητροπολίτης Ικονίου (1825-1835), Λαρίσης (1835-1837) και Νικομηδείας (1837-1840). Στις 21 Φεβρουαρίου 1840 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης, αλλά στην εκλογή του αντέδρασε ο Σουλτάνος Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, ο οποίος και τον εκθρόνισε στις 6 Μαΐου 1841. Αποσύρθηκε στην Πρίγκηπο, αλλά επανεξελέγη στον Οικουμενικό Θρόνο στις 19 Οκτωβρίου 1848.

Στην δεύτερη αυτή Πατριαρχία του ασχολήθηκε με το ζήτημα της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία είχε αυτοανακηρυχθεί αυτοκέφαλη από το 1833, χωρίς να αναγνωρίζεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Διεξήγαγε μυστικές συνεννοήσεις και το 1850, κατόπιν επιστολών της Ελληνικής Κυβέρνησης και της Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, συνεκάλεσε Μεγάλη Σύνοδο για το θέμα. Στις 29 Ιουνίου 1850, η Σύνοδος εξέδωσε Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο, ο οποίος ανακήρυσσε με κανονικό τρόπο την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ελλάδος και όριζε ότι η Εκκλησία θα διοικείται «*κατά τους θείους και ιερούς κανόνας ελευθέρως και ακωλύτως από πάσης κοσμικής επεμβάσεως*».

Στις 30 Οκτωβρίου 1852 επαύθη και πάλι και αποσύρθηκε ξανά στην Πρίγκηπο, όπου και έμεινε μέχρι το θάνατό του το 1878.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Πατριαρχικό και Συνοδικό γράμμα του Ανθίμου Δ΄ (1850) , Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βέροιας

Ανθιμος Δ΄
Ανθιμος
Ανθιμος
Ανθιμος
Ανθιμος
Αδάμ Αφζέλιους

Ο **Αδάμ Αφζέλιους** (*Adam Afzelius*, Λαρφ 1750 – Ουψάλα 1837) ήταν Σουηδός βοτανολόγος, μαθητής του Λινναίου.

## Βιογραφία
Ο Αφζέλιους ήταν καθηγητής της Βοτανικής στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας, όπου αρχικώς είχε διορισθεί ως δάσκαλος των ανατολικών γλωσσών το 1777. Το 1792 πραγματοποίησε επιστημονικό και εξερευνητικό ταξίδι στη Γουινέα και τη Δυτική Αφρική γενικότερα, όπου και παρέμεινε επί μερικά χρόνια. Το 1802 ίδρυσε το Ινστιτούτο Λινναίου προς τιμή του δασκάλου του, με τη μετατροπή σε αυτό της «Ζωοφυτολιθικής Εταιρείας». Συνέγραψε αρκετές μελέτες Φυσικής Ιστορίας και εξέδωσε την αυτοβιογραφία του Λινναίου το 1823.

Ο αδελφός του, ο Γιόχαν, υπήρξε καθηγητής της Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σουηδοί βιολόγοι
Κατηγορία:Σουηδοί βοτανολόγοι
Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών
Πατριάρχης Γεράσιμος Γ΄

Ο **Γεράσιμος Γ΄** ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1794-1797.

Γεννήθηκε στην Κύπρο υπό Οθωμανική κυριαρχία στις αρχές του 18ου αιώνα. Στις 28 Φεβρουαρίου 1762 εξελέγη μητροπολίτης Βιζύης και το 1767 ο Πατριάρχης Σαμουήλ Χαντζερής τον τοποθέτησε διευθυντή της Πατριαρχικής Ακαδημίας. Τον Φεβρουάριο του 1783 εξελέγη Μητροπολίτης Νικομηδείας και παρέμεινε εκεί ως τον Δεκέμβριο του 1790, οπότε επανήλθε ο πρώην Μητροπολίτης Μελέτιος. Τον Μάρτιο του 1791 εξελέγη Μητροπολίτης Δέρκων και στις 3 Μαρτίου 1794 Οικουμενικός Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον Νεόφυτο Ζ΄.

Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του ρύθμισε πολλά εκκλησιαστικά θέματα. Μεταξύ αυτών, το 1795 έβαλε ηλικιακά όρια στη χειροτονία κληρικών, απαγορεύοντας τη χειροτονία διακόνου κάτω των 25 ετών και πρεσβυτέρου κάτω των 30. Με πατριαρχικό του σιγίλιο επιβεβαίωσε την υπαγωγή της Μητρόπολης Χαλεπίου στο Πατριαρχείο Αντιοχείας.

Στις 18 Απριλίου 1797 παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στα Θεραπειά, όπου λίγο αργότερα πέθανε.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Μητροπολίτες Βιζύης
Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικομηδείας
Κατηγορία:Μητροπολίτες Δέρκων
Κατηγορία:Κύπριοι
Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Ιερεμίας Δ΄

Ο **Ιερεμίας Δ΄** ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1809-1813.

Καταγόταν από την Κρήτη. Διετέλεσε μέγας πρωτοσύγκελλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου επί Πατριαρχίας Σαμουήλ Χαντζερή, ο οποίος επιχείρησε να τον τοποθετήσει Μητροπολίτη Κρήτης. Η απόπειρα αυτή όμως δεν τελεσφόρησε, και έτσι έφερε τον τίτλο «πρώην Κρήτης» μέχρι τον Φεβρουάριο του 1772, οπότε εξελέγη Μητροπολίτης Χριστιανουπόλεως. Ως Χριστιανουπόλεως προήδρευε της Ιεράς Συνόδου από τον Οκτώβριο ως τον Δεκέμβριο του 1780, διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ του θανάτου του Πατριάρχη Σωφρονίου και της ανάληψης των καθηκόντων του διαδόχου του, Γαβριήλ Δ΄.

Τον Φεβρουάριο του 1783 εξελέγη Μητροπολίτης Μυτιλήνης και τον Μάιο του 1809 Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

Θεωρείται, αν και μέτριας μόρφωσης, επιτυχημένος Πατριάρχης, καθώς ήταν συνετός με εξαιρετικές διοικητικές ικανότητες και βαθιά γνώση της τουρκικής γλώσσας. Χαρακτηρίσθηκε επίσης ιδιαίτερα θαρραλέος προστάτης των συμφερόντων της Εκκλησίας. Στις 3 Μαρτίου 1813 παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Αποσύρθηκε στη Μυτιλήνη, όπου και πέθανε στις 5 Μαρτίου 1824 σε βαθιά γεράματα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Μητροπολίτες Μυτιλήνης
Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Μέντο

Το **μέντο** (*mento*) είναι παραδοσιακό, λαϊκό, μουσικό είδος που αναπτύχθηκε στη Τζαμάικα κατά το 19ο αιώνα και θεωρείται πρόδρομος των ρέγκε και σκα. Αποτελεί κυρίως χορευτική και εορταστική μουσική. Παρουσιάζει ομοιότητες με την Αφροκουβανική ρούμπα, αν και χαρακτηρίζεται από πιο αργό ρυθμό, όπως και με την καλύψο, με την οποία συχνά συγχέεται.

Αν και οι πληροφορίες σχετικά με την καταγωγή του μέντο είναι περιορισμένες, είναι κοινή πεποίθηση πως αντλεί τις ρίζες του από την Αφρικανική μουσική παράδοση, όπως τα περισσότερα μουσικά είδη της Καραϊβικής, χωρίς ωστόσο να απουσιάζουν και επιρροές από την Ευρωπαϊκή μουσική. Οι πρώτες ηχογραφήσεις του είδους εντοπίζονται στη δεκαετία του 1920, κυρίως από μουσικούς της τζαζ όπως ο Σαμ Μάνινγκ, ενώ αναφέρεται ως το πρώτο είδος τζαμαϊκανής μουσικής που ηχογραφήθηκε. Ως  «χρυσή εποχή» για το μέντο αναγνωρίζεται η δεκαετία του 1950, καθώς τότε η δημοτικότητα του έφθασε στο υψηλότερο σημείο, ειδικότερα μέσα από τις ηχογραφήσεις που προώθησε ο επιχειρηματίας Stanley Motta, ως απάντηση στη διεθνή καταξίωση της *καλύψο*. Στη διάρκεια της ιστορίας του δε γνώρισε ποτέ σημαντική εμπορική απήχηση, σε αντίθεση με την *καλύψο*, ενώ τα επόμενα χρόνια επισκιάστηκε από τα νέα είδη της σκα και της ρέγκε. Ο τραγουδιστής των *[[Skatalites]]* Tommy McCook αναγνώρισε πως η μουσική τους διαμορφώθηκε συνδυάζοντας μεταξύ άλλων και στοιχεία του *μέντο*.

Συνήθως ερμηνεύεται από μουσικά σύνολα τεσσάρων έως δέκα ατόμων, και με συνοδεία διαφορετικών συνδυασμών οργάνων, κυρίως ακουστικών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται το φλάουτο, το ακορντεόν, το κλαρινέτο, η τρομπέτα, η κιθάρα, τα ντραμς ή άλλα κρουστά όργανα όπως μαράκες. Βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη δεξιοτεχνία και στον αυτοσχεδιασμό των μουσικών, ενώ στιχουργικά, τα τραγούδια του μέντο διαπνέονται από ένα εύθυμο και ενίοτε σατιρικό ύφος, σχολιάζοντας κατά κύριο λόγο καθημερινά θέματα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστοσελίδα αφιερωμένη στο ''mento''

Κατηγορία:Μουσικά είδη
Σεραφείμ Α΄

Ο **Σεραφείμ Α΄** ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης τα έτη 1733-1734.

Καταγόταν από την Ακαρνανία και γεννήθηκε στο χωριό Καστανιά των Αγράφων. Περιγράφεται ως πράος και πεπαιδευμένος, γνώστης της γλώσσας, δεινός κήρυκας και ζηλωτής της εκκλησιαστικής τάξης, αν και άλλοι σύγχρονοί του τον θεωρούσαν υποκριτή.

Διετέλεσε μητροπολίτης Δρύστρας. Περί το 1726 εξελέγη Μητροπολίτης Νικομηδείας και τον Μάρτιο του 1733 εξελέγη Πατριάρχης. Δεν ήταν δημοφιλής και την 1η Ιανουαρίου του 1734 σημειώθηκε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, καθώς μετά την λειτουργία του επιτέθηκε άγνωστος με μαχαίρι και τον τραυμάτισε ελαφρά.

Επί της Πατριαρχίας του ανακηρύχθηκε άγιος ο Μάρκος ο Ευγενικός. Επί των ημερών του επίσης, οι Τούρκοι του άσκησαν πίεση ώστε να παραχωρήσει στους Αρμένιους το Αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής και τον Πανάγιο Τάφο. Δεν υπέκυψε στις πιέσεις αυτές, με αποτέλεσμα να παυθεί τον Ιούνιο ή Σεπτέμβριο του 1734. Εξορίστηκε στη Λήμνο και αργότερα πήγε στο Άγιο Όρος, όπου έζησε μέχρι το θάνατό του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικομηδείας
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Νεόφυτος ΣΤ΄

Ο **Νεόφυτος ΣΤ΄** ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1734-1740 και 1743-1744.

## Βιογραφία
Καταγόταν από την Πάτμο. Εξελέγη μητροπολίτης Καισαρείας με τη βοήθεια του συμπατριώτη προκατόχου του και μετέπειτα Πατριάρχη Ιερεμία Γ΄. Δεν ήταν άνθρωπος ιδιαίτερης παιδείας, παρά ταύτα ανήγειρε πολλούς ναούς και ανασύστησε τη Μονή του Τιμίου Προδρόμου στο Ζιντζίντερε (Φλαβιανά) της Καππαδοκίας, γεγονός σπουδαίο για την περιοχή.

Αναφέρεται ότι εκμεταλλεύτηκε την έριδα μεταξύ Ορθοδόξων και Αρμενίων για τον έλεγχο της Μονής Ζωοδόχου Πηγής (στο Μπαλουκλί) για να απομακρύνει τον προκάτοχό του, Σεραφείμ Α΄, και να ανέβει στον θρόνο. Εξελέγη στα μέσα του 1734. Κατά την Πατριαρχία του δεν φαίνεται να ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τα εκκλησιαστικά πράγματα. Το 1736 εξέδωσε απόφαση, με την οποία καθορίζονται όρια προικοδοσίας ανάλογα με την κοινωνική τάξη των μελλονύμφων. Τον Αύγουστο ή Σεπτέμβριο του 1740 εκθρονίστηκε και επανήλθε στον θρόνο τον Μάιο του 1743.

Τον Μάρτιο του 1744 εκθρονίστηκε εκ νέου με ραδιουργίες του Παΐσιου Β΄. Εξορίστηκε στην πατρίδα του την Πάτμο, όπου και πέθανε σε βαθιά γεράματα το 1747. Στο Μουσείο της Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο εκτίθεται σήμερα η μίτρα του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού
* 
* 

Κατηγορία:Μητροπολίτες Καισαρείας
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Γαβριήλ Β΄

Ο **Γαβριήλ Β΄** (... - 3 Δεκεμβρίου 1659) διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης για λίγες μόνο μέρες το 1657.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν άνθρωπος απαίδευτος. Τον Μάρτιο του 1648 εξελέγη Μητροπολίτης Γάνου και Χώρας και στις 26 Νοεμβρίου 1651 παραιτήθηκε λόγω «γήρατος και ασθενείας». Εξελέγη Πατριάρχης με τη στήριξη κοσμικών κύκλων στα μέσα Απριλίου του 1657, μετά από 30 ημερών χηρεία του θρόνου. Δώδεκα μέρες μετά την εκλογή του, καθαιρέθηκε από την Ιερά Σύνοδο και ανέλαβε «*προεδρικώς*» τη Μητρόπολη Προύσας.

Δύο χρόνια αργότερα, υπήρξε καταγγελία ενός Εβραίου της Προύσας ότι βάφτισε Μωαμεθανό. Κατηγορήθηκε επίσης για μυστικές επαφές με τη Ρωσία. Για τους λόγους αυτούς, εκτελέστηκε δι'απαγχονισμού στις 3 Δεκεμβρίου του 1659. Ετάφη στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη. Λόγω του τρόπου θανάτου του, ανακηρύχθηκε ιερομάρτυρας και η μνήμη του τιμάται στις 3 Δεκεμβρίου.

## Υποσημειώσεις και παραπομπές
### Υποσημειώσεις


### Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Μητροπολίτες Γάνου και Χώρας
Κατηγορία:Μητροπολίτες Προύσης
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού
Τεύτονες

[thumb|200px|right|Η κάθοδος των Τευτόνων από τη χερσόνησο της [Γιουτλάνδης.]]
Οι **Τεύτονες** ήταν αρχαίο γερμανικό φύλο που κατοικούσε στη Γιουτλάνδη, στις δυτικές ακτές της Βαλτικής. Στο τέλος του 2ου αι. π.Χ., και κάτω από την πίεση άλλων γερμανικών λαών, οι Τεύτονες υπό τον Τευτόβοδο μετακινήθηκαν προς το Δούναβη και εισέβαλαν μαζί με τους Κίμβρους στη Γαλατία και την Ιταλία (114 έως 101 π.Χ.).

Το 102 π.Χ. νικήθηκαν από το Ρωμαίο στρατηγό Μάριο κοντά στο Αιξ της Προβηγκίας. Μετά τη συντριβή τους, οι εναπομείναντες Τεύτονες αναμείχθηκαν με άλλα γερμανικά φύλα και οι παραδόσεις τους άσκησαν μεγάλη επίδραση στο γερμανικό πολιτισμό. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Μπορεί να είναι κελτικής ή γερμανικής καταγωγής. Η σύγχρονη γερμανική λέξη "deutsch" (γερμανικά) κατάγεται απο τους Τεύτονες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
Κατηγορία:Πρώιμοι γερμανικοί λαοί
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί
Κατηγορία:Γερμανικές φυλές
Τρίαθλο

[μικρογραφία|Το λογότυπο του τρίαθλου στους [Ολυμπιακοί Αγώνες|Ολυμπιακούς Αγώνες.]]
Το άθλημα που ονομάζουμε **τρίαθλο**, είναι στην ουσία η διαδοχική συμμετοχή σε τρία αγωνίσματα: κολύμβηση, ποδηλασία, τρέξιμο.

Ο αθλητής συμμετέχει διαδοχικά στα τρία αγωνίσματα και μάλιστα συνεχόμενα (χωρίς κενό, πέραν αυτού που χρειάζεται για να φορέσει ρούχα ή να προσαρμόσει τον εξοπλισμό του).

Η σειρά των αγωνισμάτων μπορεί να αλλάζει, αλλά συνήθως το κολύμπι προηγείται και ακολουθούν, ποδήλατο και τρέξιμο ή τρέξιμο και ποδήλατο. Επίσης υπάρχει και ποικιλία στα αγωνίσματα ως προς την απόσταση ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν προκύψει και παραλλαγές ως προς το έδαφος στο οποίο διεξάγεται το κάθε αγώνισμα (το κολύμπι σχεδόν πάντα διεξάγεται σε ανοιχτή θάλασσα). Συνήθως ισχύουν λοιπόν τα ακόλουθα:

* Κολύμπι: 1 χλμ ή 1,5 χλμ ή 2 χλμ (στο ironman φτάνει και τα 3,5 χλμ)
* Ποδήλατο: 20 χλμ ή 40 χλμ ή 60 χλμ (στο ironman φτάνει τα 180 χλμ)
* Τρέξιμο: 5 χλμ ή 7 χλμ ή 10 χλμ (στο ironman το τρέξιμο έχει φτάσει σε απόσταση και τα 42χλμ. δηλαδή απόσταση μαραθωνίου)

Οι πιο διαδεδομένες αποστάσεις είναι:
* Τρίαθλο Ολυμπιακής Απόστασης (1,5χλμ. - 40χλμ. - 10χλμ)
* Sprint Τρίαθλο (750μ. - 20χλμ. - 5χλμ)
* Ironman (4χλμ. - 180χλμ. - 42χλμ.)

Βέβαια υπάρχουν και παραλλαγές αυτών των αποστάσεων και διαφορετικοί συνδυασμοί μεταξύ των αγωνισμάτων, με τα πιο γνωστά τα:
* Δίαθλο (Τρέξιμο - Ποδηλασία - Τρέξιμο)
* Άκουαθλο (Κολύμβηση - Τρέξιμο)
(Συνήθως το τρίαθλο διεξάγεται σε ανοιχτή θάλασσα, και ασφάλτινες διαδρομές για τρέξιμο ή ποδήλατο με λογικές υψομετρικές διαφορές. Τα τελευταία χρόνια διοργανώνονται και τρίαθλα σε ανώμαλο ή ορεινό έδαφος με ποδήλατα βουνού και τρέξιμο σε ανώμαλο έδαφος και με πολύ μεγαλύτερες κλίσεις εδάφους (ανηφόρες ή κατηφόρες).

Είναι ολυμπιακό άθλημα από τους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ το 2000.
Οι Ολυμπιονίκες μέχρι σήμερα στο τρίαθλο είναι: 
Άντρες: 
* Σίδνεϊ 2000:  Χρυσό Simon Whitfield(Καναδάς) Αργυρό Stephan Vuckovic (Γερμανία) Χάλκινο Jan Rehula (Τσεχία)
* Αθήνα 2004:   Χρυσό Hamish Carter (Ν. Ζηλανδία) Αργυρό Bevan Docherty (Ν. Ζηλανδία) Χάλκινο Sven Riederer (Ελβετία)
* Πεκίνο 2008:  Χρυσό Jan Frodeno (Γερμανία) Αργυρό Simon Whitfield (Καναδάς) Χάλκινο Bevan Docherty (Ν. Ζηλανδία)
* Λονδίνο 2012: Χρυσό Alistair Brownlee (Μ. Βρετανία) Αργυρό Javier Gomez (Ισπανία) Χάλκινο Jonathan Brownlee (Μ. Βρετανία)

Γυναίκες:
* Σίδνεϊ 2000:  Χρυσό Brigitte McMahon (Ελβετία) Αργυρό Michelle Jones (Αυστραλία) Χάλκινο Magali Messmer (Ελβετία)
* Αθήνα 2004:   Χρυσό  Kate Allen (Αυστρία) Αργυρό Loretta Harrop (Αυστραλία) Χάλκινο Susan Williams (Αμερική)
* Πεκίνο 2008:  Χρυσό Emma Snowsill (Αυστραλία) Αργυρό Vanessa Fernandes (Πορτογαλία) Χάλκινο Emma Moffatt (Αυστραλία)
* Λονδίνο 2012: Χρυσό Nicola Spirig (Ελβετία) Αργυρό Lisa Norden (Σουηδία) Χάλκινο Erin Densham (Αυστραλία)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Διεθνής Ομοσπονδία Τριάθλου
*Ελληνική Ομοσπονδία Τριάθλου

Κατηγορία:Αθλήματα
Κατηγορία:Ολυμπιακά αθλήματα
Κατηγορία:Ατομικά αθλήματα
Κατηγορία:Αθλήματα αντοχής
Παρθένιος Γ΄

Ο **Παρθένιος Γ΄** ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης για οκτώ μήνες κατά τα έτη 1656-1657.

Καταγόταν από τη Μυτιλήνη και διετέλεσε Μέγας Πρωτοσύγκελλος του Πατριαρχείου. Τον Νοέμβριο του 1639 εξελέγη Μητροπολίτης Χίου, ιδιότητα με την οποία έγραψε στον Πάπα Ουρβανό Η΄, για να του δηλώσει υποταγή.

Στις 26 Ιουλίου 1656 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης καταβάλλοντας 25.000 ρεάλια, διαδεχόμενος τον Ιωαννίκιο Β΄. Ως Πατριάρχης τίμησε τον Κύριλλο Λούκαρι τελώντας μεγαλοπρεπή ταφή των λειψάνων του. Διακρινόταν για την ευλάβεια, τη μόρφωση και τη χρηστότητά του και υπήρξαν πολλές ελπίδες για διόρθωση των τότε εκκλησιαστικών πραγμάτων.

Παρά ταύτα συκοφαντήθηκε από τους Ιησουΐτες μετά του ηγεμόνα της Βλαχίας ως συνωμότης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και, αν και αποδείχθηκε ότι ήταν συκοφαντία, ο Σουλτάνος Μωάμεθ Δ΄ ο Κυνηγός διέταξε την τιμωρία του δι΄ απαγχονισμού. Έτσι, κρεμάστηκε στην «Καγκελωτή Πύλη» (*Παρμάκ-καπί*) της Κωνσταντινούπολης στις 24 Μαρτίου του 1657 (ανήμερα του Σαββάτου του Λαζάρου). Παρέμεινε κρεμασμένος επί τρεις ημέρες, και στη συνέχεια ρίχτηκε στη θάλασσα.

Το λείψανό του βρέθηκε από Χριστιανούς και ετάφη στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη. Ανακηρύχθηκε ιερομάρτυρας και η μνήμη του τιμάται στις 24 Μαρτίου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου» τόμ. 15ος, σελ. 537
* 
* 
* 

Κατηγορία:Μητροπολίτες Χίου, Ψαρών και Οινουσσών
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού
Καλό Νερό

Με το όνομα **Καλό Νερό** συναντώνται τρεις οικισμοί της Ελλάδας:
*Καλό Νερό Λάρισας, οικισμός της δημοτικής ενότητας Νικαίας του δήμου Κιλελέρ.
*Καλό Νερό Λασιθίου, οικισμός της Κοινότητος Περιβολακίων του Δήμου Σητείας.
*Καλό Νερό Μεσσηνίας, οικισμός της δημοτικής ενότητας Αυλώνος του δήμου Τριφυλίας.

## Δείτε επίσης
*Άνω Καλό Νερό Μεσσηνίας, οικισμός της δημοτικής ενότητας Αυλώνος του δήμου Τριφυλίας.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ντομένικο Μοντούνιο

Ο **Ντομένικο Μοντούνιο** (ιταλικά: *Domenico Modugno*, Πολινιάνο α Μάρε, 9 Ιανουαρίου 1928 - Λαμπεντούζα, 6 Αυγούστου 1994) ήταν Ιταλός τραγουδιστής, στιχουργός και αργότερα βουλευτής. Εκπροσώπησε τη Ιταλία τρεις φορές στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision: η πρώτη το 1958 με το τραγούδι *[[Nel blu dipinto di blu]]* (γνωστό διεθνώς και ως *Volare*) όπου ήρθε τρίτος με 13 πόντους, η δεύτερη το 1959 με το τραγούδι *[[Piove]]* όπου ήρθε 6ος με 9 βαθμούς και η τρίτη το 1966 με το τραγούδι *Dio come ti amo* όπου ήρθε 17ος με κανένα πόντο.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1958
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1959
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1966
Τζάνι Μοράντι

Ο **Τζάνι Μοράντι** (*Gianni Morandi*, γενν. 11 Δεκεμβρίου 1944), λανθασμένα και **Τζιάνι Μοράντι**, είναι Ιταλός τραγουδιστής ο οποίος εκπροσώπησε την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον το 1970 με το τραγούδι «Occhi di ragazza» και ήρθε 8ος με 5 πόντους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1970
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Αλχεθίρας

Η **Αλχεθίρας** είναι νότια ισπανική παράλια πόλη - λιμένας στην επαρχία του Κάδιθ, στην Ανδαλουσία, στη δυτική πλευρά του κόλπου του Γιβραλτάρ, της αρχαίας ελληνικής Κάλπης.

Η Αλχεθίρας είναι κυρίως εμπορική πόλη με καλή εμπορική κίνηση παρότι επισκιάσθηκε από το Γιβραλτάρ, με το οποίο και επικοινωνεί αρκετές φορές την ημέρα ατμοπλοϊκά και ιδίως τις ώρες ανταπόκρισης των τραίνων Μαδρίτης - Σεβίλης - Κάδιθ και των ατμοπλοϊκών γραμμών Θέουτας και Ταγγέρης Μαρόκου. Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Ρίο ντελ Μιέλ ο οποίος και την χωρίζει στην παλιά πόλη (Βίγια Βιέχα) και στη νέα πόλη (Βίγια Νουέβα) που συνδέονται με γέφυρες. Η έκτασή της φθάνει τα 85 τ.χλμ. Είναι πλούσια σε επαύλεις κτισμένη με εξωευρωπαϊκό μαυριτανικό ρυθμό με πλούσιους κήπους και πάρκα όπου κυριαρχούν οι ροδιές. Στο λιμάνι της υφίστανται ψυγεία - παγοποιεία και βιομηχανικές μονάδες κονσερβοποιίας. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η αλιεία, η πάστωση αλιευμάτων, η κτηνοτροφία και η γεωργία. 

Οι κάτοικοι της Αλχεθίρας το 1950 ήταν 20.000. Το 1970 ανήλθαν στις 81.000 και το 1981 έφθασαν τις 86.000. Σήμερα αριθμεί τις 115.000.

## Ιστορία
Η Αλχεθίρας είναι η αρχαία ελληνική πόλη **Καρτηία** όπως περιγράφει ο Στράβων (115, 44 Διδότου). Η πόλη κατά τη ρωμαϊκή περίοδο οναμαζόταν "Πόρτους Άλμπους". Αργότερα κατελήφθη από τους Μαυριτανούς (ή Βερβέρους) Άραβες (το 711) και αποτέλεσε το ορμητήριό τους για τη ταχεία κατάληψη όλης της Ισπανίας, τότε και ονομάσθηκε Αλ Τζαζίρα αλ Χαντρά, προς διάκριση της Αλ Τζαζίρα (Αλγέρι), εξ ου και η σημερινή παραφραστική ονομασία της πόλης. Υπό την κυριαρχία των Αράβων παρέμεινε μέχρι το 1344, οπότε την ανακατέλαβε ο Βασιλεύς Αλφόνσος ΙΑ' της Καστίλλης μετά από μικρή πολιορκία χρησιμοποιώντας πυροβόλα. Ο Αλφόνσος μετά την κατάληψη κατέστρεψε την παλαιά αραβική πόλη. Στη συνέχεια ανακαταλήφθηκε από τους Μαυριτανούς όπου και καταστράφηκε ολοσχερώς.

Η πόλη επανιδρύθηκε από Ισπανούς πρόσφυγες στο Γιβραλτάρ το 1704 και ανοικοδομήθηκε το 1760 επί Βασιλέως Καρόλου Γ΄, στο σημερινό υφιστάμενο πολεοδομικό σχέδιο.

* Στις 6 Ιουλίου του 1801 στη θαλάσσια περιοχή της πόλης αυτής έγινε η γνωστή Ναυμαχία της Αλχεθίρας μεταξύ του Αγγλικού και Ισπανικού στόλου.
* Επίσης η πόλη έγινε διεθνώς γνωστή από την λεγόμενη Συνθήκη Αλχεθίρας του 1906.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Λιμένες
Αλβούρνος

Ο ***Αλβούρνος*** ή  ***λευκίσκος*** ή  ***σίρκο*** *(Alburnus)* είναι γένος ψαριών του γλυκού νερού της οικογένειας των Κυπρινιδών. 

Το γένος είναι ενδημικό της δυτικής Παλαιαρκτικής οικοζώνης και παρουσιάζει την μέγιστη ποικιλότητά του στην Τουρκία.

## Είδη
Το γένος *Alburnus* περιλαμβάνει αυτήν την στιγμή 42 είδη εκ των οποίων τα 5 ενδημούν, είτε αποκλειστικά είτε μερικά, στην Ελλάδα:

* *[[Alburnus adanensis]]* Battalgazi, 1944 
* †*[[Alburnus akili]]* Battalgil, 1942
* *[[Alburnus albidus]]* (O. G. Costa, 1838) 
* *[[Ευρωπαϊκό σίρκο]] (Alburnus alburnus)* (Linnaeus, 1758) 
* *[[Alburnus arborella]]* (Bonaparte, 1841) 
* *[[Alburnus atropatenae]]* L. S. Berg, 1925
* *[[Alburnus attalus]]* Özuluğ & Freyhof, 2007
* *[[Alburnus baliki]]* Bogutskaya, Küçük & Ünlü, 2000
* *[[Alburnus battalgilae]]* Özuluğ & Freyhof, 2007
* *[[Μπελοτσιρόνι]] (Alburnus belvica)* S. L. Karaman, 1924
* *[[Alburnus caeruleus]]* Heckel, 1843
* *[[Alburnus carinatus]]* Battalgil, 1941
* *[[Alburnus chalcoides]]* (Güldenstädt, 1772) 
* *[[Alburnus danubicus]]* Antipa, 1909
* *[[Alburnus demiri]]* Özuluğ & Freyhof, 2008
* *[[Alburnus derjugini]]* L. S. Berg, 1923
* *[[Alburnus doriae]]* De Filippi, 1865
* *[[Alburnus escherichii]]* Steindachner, 1897
* *[[Alburnus filippii]]* Kessler, 1877 
* *[[Alburnus heckeli]]* Battalgil, 1943
* *[[Alburnus hohenackeri]]* Kessler, 1877 

* *[[Alburnus istanbulensis]]* Battalgil, 1941
* *[[Alburnus leobergi]]* Freyhof & Kottelat, 2007 
* *[[Σίρκο Δοϊράνης]] (Alburnus macedonicus)* S. L. Karaman, 1928
* *[[Alburnus mandrensis]]* (Drensky, 1943)
* *[[Alburnus mento]]* (Heckel, 1837)
* *[[Alburnus mentoides]]* Kessler, 1859
* *[[Alburnus mossulensis]]* Heckel, 1843
* *[[Alburnus nasreddini]]* Battalgil, 1943
* *[[Alburnus neretvae]]* Buj, Šanda & Perea, 2010
* *[[Alburnus nicaeensis]]* Battalgil, 1941
* *[[Alburnus orontis]]* Sauvage, 1882
* *[[Alburnus qalilus]]* Krupp, 1992
* *[[Alburnus sarmaticus]]* Freyhof & Kottelat, 2007
* *[[Alburnus schischkovi]]* (Drensky, 1943)
* *[[Alburnus scoranza]]* Heckel & Kner, 1858
* *[[Alburnus sellal]]* Heckel, 1843
* *[[Alburnus tarichi]]* (Güldenstädt, 1814) 
* *[[Θεσσαλόσιρκο]] (Alburnus thessalicus)* (Stephanidis, 1950)
* *[[Αλάια]] (Alburnus vistonicus)* Freyhof & Kottelat, 2007
* *[[Γελάρτζα]] (Alburnus volviticus)* Freyhof & Kottelat, 2007
* *[[Alburnus zagrosensis]]* Coad, 2009

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Κυπρινίδες
Κατηγορία:Αλιεύματα
Κατηγορία:Ψάρια γλυκών υδάτων
Γιώργος Γιάμαλης

Ο **Γιώργος Γιάμαλης** (Κωνσταντινούπολη 1907 – Αθήνα, 24 Φεβρουαρίου 1985) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας με τα χρώματα της ΑΕΚ.

## Καριέρα
### Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τον Ήφαιστο Κωνσταντινούπολης το 1921 αλλά αγωνίστηκε και στην ομάδα της Ροβέρτειου Σχολής όπου φοιτούσε κατά το 1922-1925. Μέχρι το 1924 αγωνιζόταν στην θέση του χαφ όταν από ένα τυχαίο γεγονός έπαιξε τερματοφύλακας και καθιερώθηκε σε αυτή την θέση. Στην Ροβέρτειο σχολή συμμετείχε και στην ομάδα στίβου στα 400 μέτρα.
 
Το 1926 μετέβη στην Ελλάδα και έγινε μέλος της ομάδας της ΑΕΚ, στην οποία αγωνίστηκε έως το 1932, όταν σε ηλικία 25 ετών, εγκατέλειψε την ενεργό δράση. Κατέκτησε ένα κύπελλο Ελλάδας την περίοδο 1931-32.

### Στην εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 7 Απριλίου 1929, στον πρώτο ιστορικά αγώνα της Ελλάδας εναντίον της Β' Ιταλίας, στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Συνολικά φόρεσε 10 φορές τη φανέλα της Ελλάδας, τις 4 από τις οποίες ως αρχηγός της.

## Τίτλοι
* Κύπελλο Ελλάδας : 1931-1932

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Η Ιστορία της ΑΕΚ* , Έκδοση *Γ.Χ. Αλεξανδρής*, Αθήνα 1996
* *Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο*, *Εκδόσεις Παπαζήση*, Αθήνα 2001
*  Το επίσημο site της ερασιτεχνικής ΑΕΚ
* *Αλμανάκ* Περιοδικό Εικόνες, 1991

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Εμφύλιος πόλεμος (αποσαφήνιση)

Ο όρος **εμφύλιος πόλεμος** μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα ακόλουθα:

*Έναν εμφύλιο πόλεμο, μια σύγκρουση εντός μιας κοινωνίας ή έθνους-κράτους.

*Έναν συγκεκριμένο εμφύλιο πόλεμο:
**Ελληνικοί Εμφύλιοι Πόλεμοι
***Ελληνικός Εμφύλιος 1823 - 1825
***Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949
**Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος (1861-1865)
**Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος (1936–1939)
**Αγγλικός Εμφύλιος Πόλεμος (1642–1651)
**Αφγανικός Εμφύλιος Πόλεμος (1978–σήμερα)
**Ιρακινός Εμφύλιος Πόλεμος (1974–σήμερα)
**Ιρλανδικός Εμφύλιος Πόλεμος (1922–23)
**Καταλανικός Εμφύλιος Πόλεμος (1462-1472)
**Κινεζικός Εμφύλιος Πόλεμος (1927–1950, επίσημη λήξη το 1991)
**Πακιστανικός Εμφύλιος Πόλεμος (1971)
**Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος (1918–1922)
**Εμφύλιος Πόλεμος της Σιέρα Λεόνε (1991–2000)
**Σκοτικός Εμφύλιος Πόλεμος (1644–1650)
**Εμφύλιος Πόλεμος της Σρι Λάνκα (1983–σήμερα)
**Φινλανδικός Εμφύλιος Πόλεμος (1918)
**Δεύτερος Εμφύλιος των Βυζαντινών (1341-1347)
Θεόδωρος Ρούζβελτ

Ο **Θεόδωρος "Τέντι" Ρούζβελτ** (*Theodore (Teddy) Roosevelt)*, 27 Οκτωβρίου 1858 - 6 Ιανουαρίου 1919) ήταν ο 26ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν γιος του μεγαλοτραπεζίτη Θεόδωρου Ρούζβελτ, γόνου εύπορης οικογένειας της Νέας Υόρκης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ενώ παράλληλα καταπιανόταν με την ιστορία, τη φυσική κ.α. Το 1881 εκλέχτηκε με το ρεπουμπλικανικό κόμμα μέλος του πολιτειακού κοινοβουλίου της Νέας Υόρκης αλλά το 1884 παραιτήθηκε εξαιτίας μιας μοιραίας σύμπτωσης, όταν η μητέρα και η γυναίκα του πέθαναν την ίδια μέρα. Κουμπάρος στον πρώτο του γάμο ήταν ο αδερφός του Έλιοτ.

Το 1886 προσπάθησε να εκλεγεί χωρίς επιτυχία δήμαρχος Νέας Υόρκης και το 1897 διορίστηκε υφυπουργός ναυτικών. Με τις πολιτικές του κινήσεις ώθησε τις ΗΠΑ στον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο του 1898, όπου συγκρότησε σώμα εθελοντών πολεμώντας στις περισσότερες μάχες. Ο ηρωισμός που επέδειξε ήταν τόσο μεγάλος που ανακηρύχθηκε σε εθνικό ήρωα. Την ίδια χρονιά έγινε κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης και το 1900 εκλέχτηκε αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. Μετά τη δολοφονία του Ουίλλιαμ ΜακΚίνλεϊ ανήλθε στον προεδρικό θώκο, όπου επανεξελέγη θριαμβευτικά το 1904. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ήρθε σε οριστική ρήξη με την πλειοψηφία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος με αποτέλεσμα να θέσει υποψηφιότητα στις αμερικανικές εκλογές του 1912 ως ανεξάρτητος. Παρά τη μεγάλη δημοτικότητα του δεν κατάφερε να εκλεγεί. Το 1906 κέρδισε το Νόμπελ ειρήνης για τη συμβολή του στη λήξη του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου.

Η εξωτερική του πολιτική μπορεί να χαρακτηριστεί ιμπεριαλιστική. Κατά την εποχή του οι Η.Π.Α. εξασφάλισαν τη Χαβάη και τη διώρυγα του Παναμά. Η προεδρία του σημαδεύτηκε από την κατακόρυφη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, οι οποίες βέβαια κατέστησαν τις Η.Π.Α. στρατιωτική υπερδύναμη. Στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής ο Ρούζβελτ ήρθε σε σύγκρουση με τα μεγάλα κεφάλαια και προσπάθησε να περιορίσει τη δύναμη των μεγάλων επιχειρήσεων. 

Απεβίωσε στις 19 Ιανουαρίου του 1919 στο Όιστερ Μπέι. Ο μετέπειτα πρόεδρος των Η.Π.Α. Φραγκλίνος Ρούζβελτ ήταν μακρινός ξάδερφος του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ
Θεοδωρος
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης
Κατηγορία:Αμερικανοί αυτοβιογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ελευθεροτέκτονες
Στέφανος Κωνσταντινίδης

Ο **Στέφανος Κωνσταντινίδης** (Έδεσσα, 1 Ιανουαρίου 1905) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου και στη μεγαλύτερη διάρκεια της καριέρας του υπήρξε παίκτης της ΑΕΚ. Ήταν γνωστός με το παρατσούκλι «Πίκολο».

## Καριέρα
### Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννήθηκε το 1905 στην Έδεσσα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον τοπικό Μέγα Αλέξανδρο και το 1926 πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ. Το 1928 ενίσχυσε την ομάδα του Γουδιού για κάποια παιχνίδια. Έκλεισε τη ποδοσφαιρική του καριέρα του το 1934.

### Στην Εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 7 Απριλίου 1929, στον πρώτο ιστορικά αγώνα της Ελλάδας εναντίον της Β' Ιταλίας, στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Συνολικά αγωνίστηκε 6 φορές με τη γαλανόλευκη φανέλα την περίοδο 1929 ως 1932.

## Τίτλοι
* Κύπελλο Ελλάδας: 1931-32

## Πηγές

* *Η Ιστορία της ΑΕΚ* , Έκδοση *Γ.Χ. Αλεξανδρής* , Αθήνα 1996
* *Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο* , *Εκδόσεις Παπαζήση* Αθήνα 2001
* Το επίσημο site της ερασιτεχνικής ΑΕΚ
* *Αλμανάκ* Περιοδικό Εικόνες, 1991

## Παραπομπές

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ακτινωτό σώμα

thumb|right|250px|Σχηματικό διάγραμμα του ανθρώπινου ματιού

Το **ακτινωτό σώμα** (λατ. *corpus ciliare*) είναι κυκλικός ιστός μέσα στο μάτι, που αποτελείται από τον ακτινωτό μυ και τις ακτινωτές αποφύσεις. Αποτελεί τμήμα του ραγοειδούς χιτώνα, του στρώματος του βολβού που τρέφει το μάτι μεταφέροντας θρεπτικές ουσίες. Υπάρχουν τρεις μοίρες (μέρη) του ακτινωτού μυός. Βρίσκονται στο μπροστινό μέρος του ματιού, πίσω από την ίριδα και περιβάλλουν τον φακό. Συνδέονται με τον φακό μέσω ενός στρώματος συνδετικού ιστού που αποτελεί την Ζίννειο ζώνη, και είναι υπεύθυνες για τη μεταβολή του σχήματος του φακού προκειμένου το φως να εστιάζει σωστά στον αμφιβληστροειδή.

Όταν ο ακτινωτός μυς βρίσκεται σε χάλαση (δηλαδή χαλαρώνει), το πάχος του φακού μειώνεται, βελτιώνοντας έτσι την εστίαση στα μακρινά αντικείμενα. Όταν ο μυς συσπάται η καμπυλότητα και το πάχος του φακού αυξάνεται, κι έτσι το μάτι εστιάζει καλύτερα στα κοντινά αντικείμενα.

Το ακτινωτό σώμα έχει τρεις λειτουργίες: την προσαρμογή της εστίασης του ματιού, την έκκριση του υδατοειδούς υγρού και την συντήρηση του συνδετικού ιστού που συγκρατεί το φακό. Το υδατοειδές υγρό μεταφέρει θρεπτικές ουσίες στο φακό και τον κερατοειδή και απομακρύνει τις τοξίνες από αυτά τα τμήματα. Στο ακτινωτό σώμα δρουν πολλά φάρμακα κατά του γλαυκώματος, καθώς είναι υπέυθυνο για την έκκριση του υδατοειδούς· η μείωση της παραγωγής υδατοειδούς είναι ένας τρόπος να μειωθεί η ενδοφθάλμια πίεση.

## Δείτε επίσης
* Ακτινωτός μυς
* Υδατοειδές υγρό
* Φακός (ανατομία)

## Σημειώσεις




Κατηγορία:Μάτι
Δημήτρης Παπαγερίδης

Ο **Δημήτρης Παπαγερίδης** (19 Απριλίου 1986) είναι Έλληνας πρωταθλητής της άρσης βαρών. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Σέρρες στις 11 Απριλίου 1986  και ζυγίζει 137 κιλά. Είναι γνωστός ως ο "Έλληνας Γίγαντας" και αναδείχθηκε πρωταθλητής κόσμου στους εφήβους το 2005 και στις 3 κατηγορίες, ζετέ, αρασέ και σύνολο. Το 2006 ήταν έκτος στην παγκόσμια κατάταξη στην κατηγορία των εφήβων. Εξάλλου, κατέκτησε συνολικά έξι μετάλλια στα πρωταθλήματα Ευρώπης εφήβων το 2004 και 2005. 

Επίσης κατέχει πολλές επιδόσεις στην κατηγορία υπερβαρέων βαρών. Στην κατηγορία των +105 κιλών, πέτυχε νέο ατομικό ρεκόρ (192 κιλά στο αρασέ και 230 κιλά στο ζετέ), στις 22 Απριλίου 2007, στη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ανδρών, στη Σόφια και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Τρέξε Λόλα, Τρέξε

**Τρέξε Λόλα, τρέξε** (πρωτότυπος τίτλος στα γερμανικά *Lola rennt*, στα αγγλικά *Run Lola Run*) είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας, σε σκηνοθεσία του Τομ Τίκβερ, παραγωγή του 1998.

## ''Πλοκή''
Στο Βερολίνο της δεκαετίας του 1990 ο νεαρός Μάνι (Μόριτς Μπλάιμπτροϊ) χάνει στο τρένο τα 100.000 μάρκα που πρέπει να επιστρέψει στο λαθρέμπορο Ρόνι. Απελπισμένος παίρνει τηλέφωνο την φίλη του Λόλα (Φράνκα Ποτέντε) η οποία θα κάνει τα πάντα για να τον βοηθήσει. Ακολουθεί το ανελέητο κυνηγητό διάρκειας 20 λεπτών για την ανεύρεση των χρημάτων - σε τρεις διαφορετικές εκδοχές.

## Βραβεύσεις
* Deutscher Filmpreis 1999 
** Καλύτερη ταινία
** Καλύτερη ηθοποιός (Φράνκα Ποτέντε)
** Καλύτερη σκηνοθεσία (Τομ Τίκβερ)
** Καλύτερη φωτογραφία (Φρανκ Γκρίμπελ)
** Καλύτερο μοντάζ (Ματίλντε Μπονφουά)
** Β' Γυναικείος ρόλος (Νίνα Πέτρι)
** Β' Ανδρικός ρόλος (Χέρμπερτ Κνάουπ)
** Ταινία της χρονιάς

Επίσης η ταινία πήρε τα παρακάτω βραβεία:
* Sundance Film Festival 1999 - Καλύτερη ξένη ταινία (αγγλικός τίτλος: *Run Lola Run*)
* Ernst-Lubitsch-Preis 1999
* Bayrischer Filmpreis 1998
* Großer Preis der Stadt Genf 1999
* Bambi 1998
* Hongkong Critics Choise 1998
* Goldene Schaltplatte 1999
* MTV Select Award 1999

Η ταινία ήταν υποψήφια για το Χρυσό Λιοντάρι (σκηνοθεσία) το 1998 στη Βενετία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Τρέξε Λόλα, τρέξε στο cine.gr

Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες με παράλληλες ιστορίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τομ Τίκβερ
Κατηγορία:Ταινίες του 1998
Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Γερμανικές θρίλερ ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics
Κατηγορία:Κυβερνοπάνκ ταινίες
Αλευρομαντεία

Η **αλευρομαντεία** ή **αλφιτομαντεία** ήταν είδος μαντικής τέχνης, που χρησιμοποιούσε ως μέσο το αλεύρι. Οι αντίστοιχοι μάντεις λέγονταν αλευρομάντεις ή αλφιτομάντεις.

Αν και μνημονεύεται η μαντική τέχνη αυτή από τους αρχαίους λεξικογράφους, φαίνεται να είναι πρωτόγονη μορφή τεχνικής οι λεπτομέρειες της οποίας δεν έχουν διασωθεί. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι γινόταν επί της πυράς με περιοδική ρίψη (σκόρπισμα) αλεύρου. Η μάντευση γινόταν από τον καπνό, το χρώμα του και τον τρόπο καύσης, καθώς και από τον θόρυβο της καύσης.

Η αλευρομαντεία φαίνεται ότι συνδεόταν με τη λατρεία του Απόλλωνα, ο οποίος χαρακτηρίζεται και ο ίδιος ως «αλευρομάντης» Οι αλευρομάντεις αναφέρονται από τους λεξικογράφους Ησύχιο και Πολυδεύκη, και από τους συγγραφείς Αιλιανό, Ιάμβλιχο, Θεοδώρητο και άλλους. Κατά τη χριστιανική εποχή αναφέρουν την αλευρομαντεία ο Κλήμης Αλεξανδρείας, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Ευσέβιος και άλλοι.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 136

Αλευρομ
Αλμερία

Η **Αλμερία** είναι πόλη, λιμένας και πρωτεύουσα της ομώνυμης αυτοδιοίκητης επαρχίας Αλμερίας της Ισπανίας. Το 1947 ο πληθυσμός της ήταν 75.000, 40 χρόνια μετά, το 1984, ήταν 140.000. Χαρακτηριστικό στοιχείο της πόλης είναι το μεγάλο αραβικό φρούριο (Alcazaba).

Η κατοίκηση στο χώρο της σημερινής πόλης έχει αρχίσει σε αρκετά παλιά εποχή. Έχει βρεθεί προ-ρωμαϊκή κεραμική και υπάρχει πιθανότητα εδώ να βρισκόταν το ρωμαϊκό λιμάνι «*Πόρτους Μάγκνους*» (Μεγάλος Λιμένας). Επίσης οι ανασκαφές μέσα στην πόλη έχουν δείξει την ύπαρξη βιομηχανίας παστωμένων ψαριών, ενώ μέσα στο αραβικό κάστρο έχει βρεθεί σημαντική ποσότητα ρωμαϊκής κεραμικής της ύστερης αυτοκρατορικής εποχής (η οποία συμπεριλαμβάνει και λυχνάρια εισηγμένα από τη Βόρεια Αφρική).

Πριν την ανάδειξή της σε ναυτική βάση το 955, λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον αραβικό οικισμό της Al-Mariya (στα αραβικά σημαίνει "παρατηρητήριο"). Εκείνη τη χρονιά, ο χαλίφης Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ τον αναβάθμισε ως απάντηση σε κάποιες μεμονωμένες επιδρομές των Βίκινγκς αλλά και στα πλαίσια των γενικότερων στρατιωτικών και εμπορικών επιδιώξεών του στη Βόρειο Αφρική και τη δυτική Μεσόγειο. Κατά τον 11ο αι., η Αλμερία επεκτάθηκε ακόμη περισσότερο και έγινε πρωτεύουσα βασιλείου Ταϊφά από το 1013 έως το 1038. Στη συνέχεια έπεσε στα χέρια των Αλμοραβιδών και, για μικρό χρονικό διάστημα, κατακτήθηκε από το βασίλειο Ταϊφά της Βαλένθια. Το 1147, καταλήφθηκε από τον Αλφόνσο Ζ´ της Καστίλλης και του Λεόν αλλά αυτός δεν μπόρεσε να την κρατήσει. Τελικά, το 1488, καταλήφθηκε από τον Φερδινάνδο Β´ της Αραγωνίας, μετά από ένα σεισμό που είχε συμβεί τον προηγούμενο χρόνο. Το 1490, ο μουσουλμανικός πληθυσμός εκδιώχθηκε από την πόλη, όπως έγινε σταδιακά και στις υπόλοιπες περιοχές της Ισπανίας, κατά τον 16ο αιώνα.

Κατά την περίοδο του ισπανικού εμφυλίου πολέμου η Αλμερία παρέμεινε σχεδόν μέχρι το τέλος στα χέρια των κυβερνητικών στρατευμάτων. Στις 31 Μαΐου 1937 η πόλη βομβαρδίστηκε από το «θωρηκτό τσέπης» *[[Καταδρομικό Αντμιράλ Σέερ|Αντμιράλ Σέερ]]*  του  Γερμανικού Στόλου σε αντίποινα για τον υπό των ισπανικών κυβερνητικών αεροπλάνων βομβαρδισμό του άλλου Γερμανικού «θωρηκτού τσέπης» *[[Καταδρομικό Ντόϊτσλαντ|Ντόϊτσλαντ]]* (Deutschland), που ναυλοχούσε στον λιμένα της Ίμπιζα στις Βαλεαρίδες.

Ο σύγχρονος λιμένας παρουσιάζει ζωηρό εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο.

Στην Αλμερία πραγματοποιήθηκαν οι Μεσογειακοί Αγώνες 2005.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Collins, Roger. *Oxford Archaeological Guides: Spain*, Oxford University Press, 1998. ISBN 0-19-285300-7

*
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου
Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ
Αλεξίφωτο

Ο Ναυτικός επίσημος όρος "**Αλεξίφωτο**" χρησιμοποιείται υπό τρεις διαφορετικές έννοιες:
ως αλεξίφωτο φάρου, ως αλεξίφωτο φανών ναυσιπλοΐας και ως αλεξίφωτο παραφωτίδας (φινιστρινιού).

:**Αλεξίφωτο φάρων** ονομάζεται η μεταλλική συνήθως επιφάνεια που τοποθετείται μόνιμα εκτός του "οπτικού" του Φάρου προκειμένου έτσι να μην είναι περίβλεπτος. Η τοποθέτησή του γίνεται έτσι ώστε ο Φάρος να εκπέμπει σε ορισμένο τομέα του ορίζοντα προκειμένου να υποδηλώσει ύπαρξη ναυτικού κινδύνου (βράχια, υφάλους κλπ). Αλεξίφωτα φέρουν μόνο αυτόματοι φάροι τύπου "αγκά" και όμοιοι αυτών. Καταχρηστικά αναφέρονται από πολλούς ως αλεξίφωτα τα περιστρεφόμενα μεταλλικά πτερύγια που παρέχουν τις χαρακτηριστικές σκοτεινές φάσεις του "χαρακτηριστικού" του Φάρου καθώς και τον ρυθμό διαδοχής αυτών.

:**Αλεξίφωτο φανών ναυσιπλοΐας** ονομάζεται η μόνιμη κατασκευή κόγχη μέσα στην οποία τοποθετείται ο φανός ναυσιπλοΐας στο πλοίο, έτσι ώστε να είναι ορατός σε ορισμένο τομέα του ορίζοντα κατά θέση του πλοίου. Οι σύγχρονοι φανοί ναυσιπλοΐας φέρουν οι ίδιοι μόνιμο άνοιγμα εκπομπής του φωτός δυνάμενοι έτσι να τοποθετηθούν, ανεξέρτητα αν υφίσταται ή όχι αλεξίφωτο φανών στο πλοίο.

:**Αλεξίφωτο παραφωτίδας** ονομάζεται ο μεταλλικός συνήθως δίσκος που καλύπτει εσωτερικά το κρύσταλλο της παραφωτίδας (του φινιστρινιού). Απαραίτητη προφύλαξη κυρίως "εν πολέμω" όταν διαταχθεί "συσκότιση σκάφους". Σε περίπτωση έλλειψης αλεξιφώτου τότε το φινιστρίνι βάφεται εσωτερικά με βαθυκύανο ελαιόχρωμα.

Κατηγορία:Πλοίο
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα
Ροβέρτος Μάλλιος Γκάλιτς

Ο **Ροβέρτος Μάλλιος Γκάλιτς** (1905 - 1973) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής της προπολεμικής περιόδου. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1905.

## Καριέρα ποδοσφαιριστή
### Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1923 από τον Ήφαιστο Κωνσταντινούπολης και το 1928 πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ, στην οποία αγωνίστηκε ως ομογενής. Πέντε χρόνια αργότερα (27 Σεπτεμβρίου 1933) πήγε στην Κύπρο ως παίκτης-προπονητής του Τραστ Λευκωσίας, όπου ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Στον Τραστ αγωνίστηκε την περίοδο 1933-1936. Ήταν αρχηγός και προπονητής της ομάδας. Κατέκτησε ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο.

### Στην εθνική Ελλάδας
Αγωνίστηκε 12 φορές με την εθνική Ελλάδας και πέτυχε 1 γκολ, το διάστημα μεταξύ 1930-1933. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 2 Μαρτίου 1930 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Β' Ιταλίας. Στις 13 Δεκεμβρίου 1931 σημείωσε το μοναδικό του τέρμα με τη γαλανόλευκη φανέλα όταν άνοιξε το σκορ με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Β' Ουγγαρίας.

## Καριέρα προπονητή
Την περίοδο 1934-35 ως προπονητής του Τραστ Λευκωσίας, κατέκτησε τόσο το πρώτο παγκύπριο πρωτάθλημα όσο και το πρώτο Κύπελλο Κύπρου, ούσα η πρώτη ομάδα που πέτυχε το νταμπλ στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Ακολούθως διετέλεσε προπονητής της Τουρκικής Λέσχης Λευκωσίας (1936-37) και του Πεζοπορικού Λάρνακας (1937-1940).

## Τίτλοι
### Ως ποδοσφαιριστής
* Κύπελλο Ελλάδας: 1931-32

### Ως προπονητής
* Πρωτάθλημα Κύπρου: 1934-35
* Κύπελλο Κύπρου: 1934-35

## Παραπομπές


## Πηγές
**Η Ιστορία της ΑΕΚ* , Έκδοση *Γ.Χ. Αλεξανδρής* , Αθήνα 1996
**Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο* , *Εκδόσεις Παπαζήση* Αθήνα 2001
* Το επίσημο site της ερασιτεχνικής ΑΕΚ
**Αλμανάκ* Περιοδικό Εικόνες, 1991

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 

Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Τραστ
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ένωσις Νέων Τραστ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πεζοπορικού Λάρνακας