open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Βαρβάρα Σαχακιάν

Η **Βαρβάρα Σαχακιάν** ( (πέθανε το 1934) ήταν Αρμένια πολιτικός. Το 1919 εξελέγη βουλευτής και έγινε μία από τις τρεις πρώτες γυναίκες βουλευτές της χώρας.

## Βιογραφία
Η  Σαχακιάν παντρεύτηκε τον Αβετίκ Σαχακιάν, ο οποίος έγινε ο πρώτος Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Αρμενίας.  Μέλος της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας  ήταν υποψήφια στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 1919 και ήταν μία από τις τρεις γυναίκες, που εκλέχθηκαν δίπλα στην Περτσούχι Παρτιζπανιάν-Μπαρσεγκγιάν και την Καταρίνε Ζαλιάν-Μανουκιάν . Έχει συμμετάσχει σε εκπαιδευτικά προγράμματα  , υπήρξε μέλος σχολικών-εκπαιδευτικών επιτροπών και εργατικής φροντίδας. Η Σαχακιάν πήρε την πρωτοβουλία να ανοίξει νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία. Στη συνεδρίαση της βουλής της 28ης Νοεμβρίου 1919 αναφέρθηκε στη δημόσια εκπαίδευση, να ανοίξει νηπιαγωγεία κατά την κρίση της. Ήταν πολύ ενεργή στην Επιτροπή Εργασίας και Μέριμνας του Κοινοβουλίου, τα μέλη της οποίας, συμπεριλαμβανομένης της Βαρβάρας Σαχακιάν, έκαναν εξαιρετική δουλειά στη στρατολόγηση αποδεκτών βοήθειας και έδειξαν ιδιαίτερη προσέγγιση στους μετανάστες και τα ορφανά. Στο πλαίσιο της δραστηριότητας της επιτροπής, η Σαχακιάν έλαβε μέτρα για την απασχόληση του πληθυσμού, αλλά είχε μικρή επιτυχία σε αυτόν τον τομέα λόγω έλλειψης εργασίας και χαμηλών μισθών.

Η Βαρβάρα Σαχακιάν είχε μια μεγάλη απώλεια εκείνη την περίοδο. Ο γιος της Βιγκέν (Vigen) πέθανε λόγω έλλειψης των απαραίτητων φαρμάκων. Ακολούθησε η σοβιετοποίηση της Αρμενίας.

Μετά την κατάληψη των Μπολσεβίκων το 1920, ο Αβετίκ φυλακίστηκε. Μετά την απελευθέρωσή του, το ζευγάρι και τα παιδιά τους κατέφυγαν με τα πόδια στο Ταμπρίζ στην Περσία, πριν εγκατασταθούν στο Ιράκ. Αφού έζησαν στην Ταμπρίζ για έξι χρόνια μέσα σε πολλές οικονομικές δυσκολίες, μετακόμισαν στην Τεχεράνη. Οι περσικές αρχές κάλεσαν τον Αβετίκ Σαχακιάν να εργαστεί στον τομέα της γεωργίας. Αφού έζησαν για κάποιο διάστημα στην Τεχεράνη, μετακόμισαν στο νότιο Ιράν και μετά στο Ιράκ. Ωστόσο, το κλίμα στο Ιράκ επηρέασε την υγεία της και η οικογένεια μετακόμισε στη Βηρυτό.  Το 1932, η  Βαρβάρα Σαχακιάν έχασε το άλλο της παιδί, τον Αρμενάκ, και ένα χρόνο αργότερα, τον σύζυγό της. Αυτά τα χτυπήματα κατέστρεψαν τελικά την υγεία της Βαρβάρας Σαχακιάν. Συμμετείχε στον τοπικό Αρμενικό Σταυρό Ανακούφισης,  αλλά πέθανε το 1934.  Αργότερα, ο άλλος γιος των Σαχακιάν, Σουρέν, μετακόμισε στην Τεχεράνη.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αρμένιοι πολιτικοί
Ρογκόζνο

Το **Ρογκόζνο** (πολωνικά: Rogoźno, ) είναι πόλη του Πόβιατ Ομπορνίκι, στο Βοεβοδάτο της Μεγάλης Πολωνίας της Πολωνίας, περίπου 40 χιλιόμετρα βόρεια του Πόζναν. Ο πληθυσμός του είναι 11.124 κάτοικοι (2020).

## Ιστορία
[αριστερά|μικρογραφία| Θάνατος του Βασιλιά [Πσέμισλ Β΄ στο Ρογκόζνο, πίνακας του 19ου αιώνα από τον Γιαν Ματέικο]]
Το Ρογκόζνο χρονολογείται από ένα λεχιτικό (πρώιμο πολωνικό) γκορντ από τον 8ο-9ο αιώνα. Το όνομά του είναι παλαιάς πολωνικής προέλευσης και προέρχεται από τη λέξη *rogoża*, που σημαίνει «τύφα». Η παλαιότερη γνωστή αναφορά σε έγγραφα προέρχεται από το 1192. Από τα μέσα του 12ου αιώνα ήταν έδρα ενός καστελανάτου και το 1280 του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης από τον Πσέμισλ Β΄. Ο Βασιλιάς Πσέμισλ Β΄ της Πολωνίας δολοφονήθηκε μέσα ή κοντά στο Ρογκόζνο το 1296. Σύμφωνα με μια παράδοση απήχθη ενώ έμενε στην πόλη, αλλά τραυματίστηκε τόσο σοβαρά στη διαδικασία που δεν μπόρεσε να συνεχίσει το ταξίδι και σκοτώθηκε από τους απαγωγείς του στο Σιερνίκι, λίγα μίλια πιο ανατολικά. Το Ρογκόζνο ήταν μια βασιλική πόλη της Πολωνίας, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.

Η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793. Το 1807 ανακτήθηκε από Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας, το 1815 επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία και από το 1871 ήταν επίσης μέρος της Γερμανίας. Η πόλη υποβλήθηκε σε πολιτικές γερμανοποίησης. Το 1906–1907, ντόπιοι Πολωνοί μαθητές διαμαρτυρήθηκαν κατά της γερμανοποίησης. Τον Νοέμβριο του 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και ξέσπασε η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), στόχος της οποίας ήταν η επανένταξη της πόλης και της περιοχής με το αναγεννημένο κράτος. Το Ρογκόζνο τελικά απελευθερώθηκε από Πολωνούς αντάρτες στις 31 Δεκεμβρίου 1918.
[μικρογραφία| Σχολικό Συγκρότημα [Χιπόλιτ Τσεγκιέλσκι]]
Κατά τη διάρκεια της κοινής γερμανοσοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, στην πόλη εισέβαλε η Γερμανία και στη συνέχεια την κατέλαβε μέχρι το 1945. Ο πολωνικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε διάφορα εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένων συλλήψεων, σφαγών και απελάσεων. Ήδη το Σεπτέμβριο, ορισμένοι κάτοικοι του Ρογκόζνο ήταν μεταξύ των Πολωνών που σφαγιάστηκαν από τους Γερμανούς στα κοντινά χωριά Ποντλέσιε Κοστσιέλνε και Μιεντζιλέσιε. Στα τέλη του 1939, περίπου 900 Πολωνοί εκδιώχθηκαν από την πόλη και τα περίχωρά της. Οι Γερμανοί ίδρυσαν και λειτούργησαν επίσης μια ναζιστική φυλακή στην πόλη.

## Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Βέουνα Ρογκόζνο Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος της πόλης

Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου της Μεγάλης Πολωνίας
Σμέρεκ (Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων)

Το **Σμέρεκ** (πολωνικά: Smerek, τα έτη 1977–1981: Świerków) είναι χωριό του Πόβιατ Λέσκο, στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων της Πολωνίας,  στα Όρη Μπιεστσάντι. Το χωριό συνορεύει με τα χωριά Στσεμποβίσκα και Βετλίνα.

Κατά τα έτη 1975–1998, η πόλη ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Κρόσνο.

## Ιστορία
Το χωριό βρίσκεται 644 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στις εκβολές του ρέματος Σμέρεκ (πρώην Σμρεκ) προς τον ποταμό Βετλίνα (παραπόταμος του ποταμού Σολίνκα). Το όνομα του χωριού προέρχεται από τη σλοβακική ονομασία για το έλατο (*smrek*). Το χωριό ιδρύθηκε με το νόμο της Βλαχίας, το 1529 και αρχικά ανήκε στην οικογένεια Κμίτα.

Ιδρύθηκε κοντά στο ρέμα Νιέντσβιεντς - παραπόταμο του Βετλίνα. Το 1580 πέρασε από την οικογένεια Κμίτα στην οικογένεια Χερμπούρτα και στη συνέχεια άλλαξε ιδιοκτήτη. Το 1785 είχε 410 κατοίκους. Μετά το 1908, το κτήμα αγοράστηκε από μια βιεννέζικη εταιρεία εμπορίου ξυλείας και ένας σιδηρόδρομος στενού εύρους μεταφέρθηκε στον οικισμό Μπέσκιντ, που βρίσκεται ψηλότερα. Το 1932, εκπρόσωποι της οικογένειας Μπόρεκ-Πρεκ από το Λβουφ, οι Λουτσία, Κλεμεντίνα και Κσαβέρι, πήραν το χωριό στην ιδιοκτησία τους. Από το 1938 έως το 1938 ιδιοκτήτης ήταν ο Λούτσιαν Μπόρεκ-Πρεκ, ο οποίος ζούσε στην κοντινή Καλνίτσα. Το χωριό βρισκόταν στη ζώνη όπου συγχωνεύτηκαν οι επιρροές των Λέμκων και των Μποΐκων.

Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα και ξανά από τη δεκαετία του 1930, στο χωριό λειτουργούσε σχολείο. Το 1921, το χωριό είχε 107 σπίτια και 674 κατοίκους, μεταξύ των οποίων 564 Ελληνοκαθολικοί, 58 Ρωμαιοκαθολικοί και 43 Εβραίοι. Το αρχοντικό βρισκόταν στη δεξιά όχθη του ρέματος Νιέντσβιεντς. Από βιομηχανία, υπήρχαν δύο νερόμυλοι και ένα πριονιστήριο ατμού στον οικισμό Μπέσκιντ, που χτίστηκε γύρω στο 1908-1909.

Αμέσως μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός (ΟΕΣ) με λιγότερους από 200 παρτιζάνους στάθμευσε στην περιοχή του Σμέρεκ και στα κοντινά χωριά. Από τα μέσα του 1945 έως τα μέσα του 1946, ολόκληρος ο πληθυσμός του χωριού επανεγκαταστάθηκε αναγκαστικά στην Ουκρανική ΣΣΔ (691 άτομα διατέθηκαν για επανεγκατάσταση). Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, υπήρχαν μόνο λίγα σπίτια, στη συνέχεια στη δεκαετία του 1960 χτίστηκαν νέα σπίτια, ένα κρατικό αγρόκτημα και ένα κέντρο διακοπών του PKP (Πολωνικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι). Το χωριό είναι η έδρα του συμβουλίου του χωριού που καλύπτει το Γιαβόζετς (Jaworzec), το Γουχ (Łuh) και το Ζαβούι (Zawój). Το 1995 είχε 43 σπίτια και 104 κατοίκους.

Το 1875 υπήρχε ορθόδοξος Ναός του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Δημήτρη, ο οποίος πιθανώς καταστράφηκε κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι το 1947, η τοπική ενορία ανήκε στο Πόβιατ Μπαλίγκρουντ, στην Επισκοπή του Πσέμισλ. Επί του παρόντος, η Ενορία της Αμόλυντης Σύλληψης της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Μπαλίγκρουντ ανήκει στο Πόβιατ Λέσκο.

Το χωριό διαθέτει μια μεγάλη ξενοδοχειακή εγκατάσταση και μια εσωτερική πισίνα μήκους 25 μέτρων και βάθους 3 μέτρων.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Smerek, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Βαρσοβία 1889, σελ. 871

Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Λούμπον

Το **Λούμπον** (πολωνικά: Luboń, ) είναι πόλη του Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο της Μεγάλης Πολωνίας της Πολωνίας, στον ποταμό Βάρτα. Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πόζναν. Η πόλη δημιουργήθηκε το 1954 από τη συγχώνευση 3 χωριών: Παλιό Λούμπον, Ζαμπικόβο και Λάσεκ. Ο πληθυσμός του είναι 32.015 κάτοικοι (2020).

## Ιστορία
Η παλαιότερη γνωστή αναφορά του Λούμπον χρονολογείται από το 1316, ενώ το Ζαμπικόβο αναφέρθηκε το 1283 και το Λάσεκ ιδρύθηκε το 1756. Και τα τρία χωριά ήταν μέρος της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος μέχρι το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, όταν προσαρτήθηκαν από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το Λούμπον ανακτήθηκε από τους Πολωνούς το 1807, συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία.
αριστερά|μικρογραφία| Γεωπονικό Κολέγιο στο Ζαμπικόβο τη δεκαετία του 1870
Από το 1856 μια σιδηροδρομική γραμμή που ένωνε το Πόζναν με το Βρότσουαφ διέσχιζε το σημερινό Λούμπον. Το 1870 ιδρύθηκε στο Ζαμπικόβο, ως πολωνικό κολέγιο, ένα Γεωπονικό Κολέγιο (*Wyższa Szkoła Rolnicza*) και αναγκάστηκε να κλείσει το 1876 ως αποτέλεσμα των αντιπολωνικών πολιτικών των γερμανικών αρχών. Από το 1871 μέρος της Γερμανίας, οι Γερμανοί εντόπισαν νέα εργοστάσια στο Λούμπον και ξεκίνησαν τον γερμανικό αποικισμό μετά το 1905, προκειμένου να αλλάξουν την εθνική του σύνθεση. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918 και το Λούμπον επανενσωματώθηκε στην Πολωνία.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Λούμπον καταλήφθηκε από τη Γερμανία από το 1939 έως το 1945. Οι Γερμανοί δημιούργησαν ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας για Εβραίους στο Ζαμπικόβο (που οι Ναζί το αποκαλούσαν *Poggenburg*) στα βορειοδυτικά του Λούμπον. Το 1943-1945 το Ζαμπικόβο ήταν επίσης ο χώρος ενός ναζιστικού στρατοπέδου φυλακών, το οποίο αντικατέστησε το στρατόπεδο Οχυρό VII στο δυτικό Πόζναν, και στο οποίο φυλακίστηκαν πάνω από 20.000 άτομα. Οι κρατούμενοι ήταν κυρίως μέλη του πολωνικού κινήματος αντίστασης, αλλά και Λουξεμβουργιανοί, Ολλανδοί, Ούγγροι, Σλοβάκοι, Αμερικανοί, Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου και λιποτάκτες από τη Βέρμαχτ. Οι κρατούμενοι υποβλήθηκαν σε απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, βασανιστήρια και εκτελέσεις. Τώρα υπάρχει ένα μουσείο και ένα μνημείο με τον τίτλο *Nigdy wojny* («Ποτέ πόλεμος») του Γιούζεφ Γκοσουάφσκι, καθώς και άλλα μνημεία για διάφορους ανθρώπους που φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν στο στρατόπεδο.

Το Λούμπον έλαβε προνόμια πόλης το 1954 με το Ζαμπικόβο και το Λάσεκ να περιλαμβάνονται στα όρια της πόλης.

## Εικόνες

Αρχείο:Lubon gimnazjum.JPG|5ο Δημοτικό Σχολείο «Ιωάννης Παύλος Β΄»
Αρχείο:Warta w Luboniu.jpg|Ποταμός Βάρτα στο Λούμπον
Αρχείο:Siewca Luboń RB5.JPG|Ιστορικό μνημείο σπορέα (*Pomnik Siewcy*), που δημιουργήθηκε από τον Μάρτσιν Ρόζεκ
Αρχείο:PL Lubon Zabikowo Nigdy wojny 07.JPG|Μνημείο «Ποτέ πόλεμος» στον χώρο της ναζιστικής γερμανικής φυλακής στο Ζαμπικόβο


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου της Μεγάλης Πολωνίας
Κατηγορία:Πόβιατ Πόζναν
Τσορνομόρσκ

Το **Τσορνομόρσκ** (), πρώην **Ιλίτσιβσκ** (, ), είναι πόλη στο Ραγιόν Οδησσού, στην Περιφέρεια Οδησσού της νοτιοδυτικής Ουκρανίας, που εξαρτάται από το Λιμάνι του Τσορνομόρσκ. Ο πληθυσμός του είναι 58.524 κάτοικοι (εκτίμηση 2021). 

Αρχικά, η πόλη ιδρύθηκε ως δορυφορική πόλη της Οδησσού.

## Γεωγραφία
Το Τσορνομόρσκ βρίσκεται στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας, 20 χιλιόμετρα νότια από την Οδησσό.

## Ιστορία
Πριν από την κατασκευή ενός λιμανιού με πόλη, η περιοχή ήταν η τοποθεσία πολλών ανοργάνωτων αγροκτημάτων και οικισμών (χούτορ), τα οποία βρίσκονταν σε γεωργικές εκτάσεις ενός ντόπιου γαιοκτήμονα, του Αντρίι Μπουχόβι. Μετά την εγκαθίδρυση του σοβιετικού καθεστώτος και την «εθνικοποίηση» και κολεκτιβοποίηση της περιοχής, το 1927 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Ιλίτσιβσκι Χούτιρ.

Το 1952 δημιουργήθηκε ένα λιμάνι και η γύρω περιοχή αστικοποιήθηκε και μετατράπηκε μετονομάστηκε σε Ιλίτσιβσκ. Η πόλη σχεδιάστηκε για να γίνει ένα νέο σπίτι για τη Ναυτιλιακή Εταιρεία Μαύρης Θάλασσας (τότε ήταν ο μεγαλύτερος χειριστής επιβατηγών και εμπορικών πλοίων στον κόσμο). Αρχικά ένα χωριό ρυμουλκούμενων οικοδόμων, το Τσορνομόρσκ επεκτάθηκε για να γίνει η πιο ευημερούσα πόλη της Ουκρανίας από το κατά κεφαλήν εισόδημα. Οι κάτοικοι απασχολούνται κυρίως από το λιμάνι (ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ευρώπης) και τη ναυτιλιακή βιομηχανία. Οι κάτοικοι της Οδησσού άρχισαν πρόσφατα να μετακομίζουν στο οικονομικότερο, αλλά υψηλότερου εισοδήματος Τσορνομόρσκ.

Στις 15 Μαΐου 2015, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο, υπέγραψε νομοσχέδιο με το οποίο ξεκίνησε μια περίοδος έξι μηνών για την αφαίρεση κομμουνιστικών μνημείων και την υποχρεωτική μετονομασία οικισμών με ονόματα που σχετίζονται με τον κομμουνισμό. Στις 12 Νοεμβρίου 2015, το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε να μετονομάσει την πόλη σε Τσορνομόρσκ (από την ακτή της Μαύρης Θάλασσας στην οποία βρίσκεται η πόλη). Η απόφαση επιβεβαιώθηκε από το Βερχόβνα Ράντα (το ουκρανικό κοινοβούλιο) στις 4 Φεβρουαρίου 2016. Η πόλη ονομάστηκε αρχικά από τον Βλαντίμιρ Ίλιτς Λένιν, τον ιδρυτή της Σοβιετικής Ένωσης.

## Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την Ουκρανική Απογραφή του 2001:

## Διεθνείς σχέσεις
Το Τσορνομόρσκ είναι αδελφοποιημένο με τις:

*  Νάρβα, Εσθονία
*  Μπέγιογλου (Κωνσταντινούπολη), Τουρκία
*  Μάαρντου, Εσθονία
*  Μπακού, Αζερμπαϊτζάν
*  Ττσεφ, Πολωνία
*  Πότι, Γεωργία

## Εικόνες

Αρχείο:Чорноморськ._Вид_на_море_з_приморських_сходів.jpg|Παραθαλάσσιο Τσορνομόρσκ.
Αρχείο:Molodizhnyi_Park,_Chornomorsk.jpg|Πάρκο στο Τσορνομόρσκ.
Αρχείο:Памятник_Данченко.jpg|Μνημείο στο κέντρο του Τσορνομόρσκ.
Αρχείο:Illichivsk_Shkilnyi_Stadium1.jpg|Στάδιο Σκιλνίγι.


## Παραπομπές



Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Κατηγορία:Πόλεις-λιμένες στην Ουκρανία
Παύλος Γιοβανόπουλος

Ο **Παύλος Γιοβανόπουλος** είναι Έλληνας καλλιτέχνης που γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1939 στην Καστοριά. Έκτοτε άφησε το στίγμα του ως Αμερικανός καλλιτέχνης, έχοντας αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και τη Σχολή Εικαστικών Τεχνών, προτού λάβει την αμερικανική υπηκοότητα το 1961 στην ηλικία των 22 ετών.

Ο Παύλος ζει ακόμα στη Νέα Υόρκη και έχει εκθέσει έργα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Το έργο του συλλέγεται από τα κτήματα των Steve Wynn, Τζέιμς Κάμερον, Σιλβέστερ Σταλόνε και Μάικλ Μπλούμπεργκ . Το έργο του παρουσιάζεται σε περισσότερες από πενήντα ιδιωτικές και εταιρικές συλλογές, συμπεριλαμβανομένης της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης και της Σχολής Διακυβέρνησης JFK του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Μεταξύ των πολλών εταιρικών πελατών του είναι οι Random House, Rosenthal China, United Airlines, Playboy Magazine, Del Rey Books, Warner Books και Ritzenhoff AG.  Ο Paul έχει επίσης σχεδιάσει εξώφυλλα για τουλάχιστον πέντε μυθιστορήματα. 

## Δείτε επίσης
Επίσημος ιστότοπος www.giovanopoulos.com

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες
Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής
Κατηγορία:Μακεδόνες
Φωκίων Γ. Κολαΐτης

Ο **Φωκίων Γ. Κολαΐτης** (γενν. 4 Ιουλίου 1950) είναι Ελληνοαμερικανός επιστήμονας υπολογιστών, ο οποίος είναι διακεκριμένος ερευνητής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ, και κύριος ερευνητής στο Ερευνητικό Κέντρο *IBM Almaden*. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν μεταξύ των άλλων: αρχές συστημάτων βάσεων δεδομένων, λογική στην επιστήμη των υπολογιστών και υπολογιστική πολυπλοκότητα.

## Εκπαίδευση
Ο Κολαΐτης απέκτησε το πτυχίο του στα Μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1973. Στη συνέχεια έλαβε μεταπτυχιακό και διδακτορικό δίπλωμα στα Μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες το 1974 και το 1978, αντίστοιχα.

## Ερευνητική σταδιοδρομία
Είναι βασικό μέλος του ερευνητικού προσωπικού στην ομάδα θεωρίας στο Ερευνητικό Κέντρο IBM Almaden. Είναι γνωστός για την εργασία του στις αρχές των συστημάτων βάσεων δεδομένων, τη λογική στην επιστήμη των υπολογιστών, την υπολογιστική πολυπλοκότητα και άλλα συναφή πεδία.

Το ερευνητικό του έργο έχει υψηλή αναγνώριση στη διεθνή επιστημονική κοινότητα (9.700 citations).

## Επιλεγμένες δημοσιεύσεις
* Data exchange: semantics and query answering, R Fagin, PG Kolaitis, RJ Miller, L Popa, Theoretical Computer Science 336 (1), 89-124
* Conjunctive-query containment and constraint satisfaction, PG Kolaitis, MY Vardi, Journal of Computer and System Sciences 61 (2), 302-332
* Data exchange: getting to the core, R Fagin, PG Kolaitis, L Popa, ACM Transactions on Database Systems (TODS) 30 (1), 174-210
* Composing schema mappings: Second-order dependencies to the rescue, R Fagin, PG Kolaitis, L Popa, WC Tan, ACM Transactions on Database Systems (TODS) 30 (4), 994-1055
* On the decision problem for two-variable first-order logic, E Grädel, PG Kolaitis, MY Vardi, Bulletin of symbolic logic, 53-69

## Διεθνής αναγνώριση
** 1993 Guggenheim Fellowship, John Simon Guggenheim Memorial Foundation
** 2005 Fellow, Association for Computing Machinery
** 2007 Foreign Member, Finnish Academy of Science and Letters
** 2008 Association for Computing Machinery PODS Alberto O. Mendelzon Test-of-Time Award for the paper “Conjunctive-Query Contain-ment and Constraint Satisfaction” (co-authored with Moshe Y. Vardi)
** 2010 Fellow, American Association for the Advancement of Science 
** 2013 International Conference on Database Theory Test-of-Time Award for the paper  “Data Exchange: Semantics and Query Answering” (co-authored with R. Fagin, R.J. Miller, and L. Popa)
** 2014 Honorary Doctoral Degree, Department of Mathematics and Department of Informatics & Telecommunications, University of Athens, Greece
** 2014 Association for Computing Machinery PODS Alberto O. Mendelzon Test-of-Time Award for the paper “Composing Schema Mappings: Second-Order Logic to the Rescue” (co-authored with R. Fagin, L. Popa, and W.-C. Tan)
** 2017 Foreign Member, Academia Europaea
** 2020 Alonzo Church Award for Outstanding Contributions to Logic and Computation (Co-Winner)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί
Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες
Κουέτσκο

Το **Κουέτσκο** (πολωνικά: Kłecko, γερμανικά: *Kletzko*, 1940-45 *Klötzen*) είναι πόλη του Πόβιατ Γκνιέζνο, στο Βοεβοδάτο της Μεγάλης Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 2.605 κάτοικοι (2020).

## Ιστορία
Ένα λεχιτικό γκορντ ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα, που βρισκόταν στην περιοχή της Μείζονος Πολωνίας, η οποία τον 10ο αιώνα θα γινόταν το λίκνο του αναδυόμενου πολωνικού κράτους. Στον Κουέτσκο παραχωρήθηκαν προνόμια  πιθανώς από τον Δούκα Μπολέσλαφ τον Ευσεβή το 1265. Ήταν μια βασιλική πόλη της Πολωνίας, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Γκνιέζνο, στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το 1331, κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Τευτονικού Πολέμου (1327-1332), οι Τεύτονες Ιππότες λεηλάτησαν και κατέστρεψαν την πόλη και δολοφόνησαν τους υπερασπιστές της. Μια μάχη μεταξύ του σουηδικού στρατού και των πολωνικών δυνάμεων στάθηκε εδώ στις 7 Μαΐου 1656 κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού (σουηδική εισβολή στην Πολωνία). Η μάχη ήταν μια σημαντική νίκη για τη Σουηδική Αυτοκρατορία. Ένας πίνακας που απεικονίζει τη μάχη βρίσκεται στο μουσείο στο σημερινό σπίτι της σουηδικής βασιλικής οικογένειας, το Παλάτι του Ντροτνινγκχόλμ, κοντά στη Στοκχόλμη της Σουηδίας.

### Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Αναμνηστική πλάκα για τους διοικητές της πολωνικής άμυνας του Κουέτσκο το 1939
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βέρμαχτ έφτασε στο Κουέτσκο στις 8 Σεπτεμβρίου 1939 και δόθηκε μια μάχη στην οποία η πόλη υπερασπίστηκε σθεναρά από τους Πολωνούς. Ο πρώτος σκοτωμένος αμυνόμενος ήταν ο 17χρονος ανιχνευτής Σιλβέστερ Σλιβίνσκι. Αφού κατέλαβαν την πόλη, στρατιώτες της Βέρμαχτ και της Σούτσσταφφελ δολοφόνησαν 300 Πολωνούς πολίτες από την πόλη στις 9 και 10 Σεπτεμβρίου. Τα θύματα επιλέχθηκαν τυχαία, από όλους τους άνδρες που συγκεντρώθηκαν στην πλατεία της πόλης και στη συνέχεια επιλέχθηκαν τυχαία για εκτέλεση ως φερόμενοι επιτιθέμενοι εναντίον του Γερμανικού Στρατού. Το 41% των δολοφονηθέντων ήταν έφηβοι (11 ετών έως 16 ετών), αλλά σκοτώθηκαν και άτομα ηλικίας 78 ετών. Τα θύματα αργότερα θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους. Οι διοικητές της πολωνικής άμυνας συνελήφθησαν από τους Γερμανούς τον Οκτώβριο του 1939 και στη συνέχεια δολοφονήθηκαν το Νοέμβριο του 1939. Οι οικογένειες των θυμάτων, 139 άτομα, εκδιώχθηκαν από την πόλη το 1939. Η γερμανική κατοχή έληξε το 1945.

## Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η ΓΚΣ Λεχίτα Κουέτσκο. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου της Μεγάλης Πολωνίας
Κατηγορία:Πόβιατ Γκνιέζνο
Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939)
Κατηγορία:Σφαγές στην Πολωνία
Χίριβ

Το **Χίριβ** (, ) είναι πόλη στο Όμπλαστ Λβιβ της Ουκρανίας. Ο πληθυσμός του είναι 4.152 κάτοικοι (εκτίμηση 2021) 
[αριστερά|μικρογραφία| Πολωνο-Ουκρανικός Πόλεμος 1918-1919. Πολωνοί υπερασπιστές μπροστά από το Κολέγιο των [Εταιρεία του Ιησού|Ιησουιτών του Χιρούφ, όπου βρίσκονταν το 1919]]
Έγινε γνωστό κυρίως για το περίφημο ομώνυμο σχολείο αρρένων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που ιδρύθηκε εκεί το 1886. Το ίδρυμα, το οποίο παρήγαγε πάνω από 2.000 αποφοίτους κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του, διέκοψε κάθε δραστηριότητα όταν η τότε πολωνική πόλη έπεσε στις σοβιετικές δυνάμεις το 1939.

## Ιστορία
Το Χίριβ αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε έγγραφα από το 1374. Εκείνη την εποχή ήταν ιδιοκτησία της ευγενούς πολωνικής οικογένειας των Χέρμπουρτ και αποτελούσε μέρος του πολωνικού Βοεβοδάτου Ρουθηνίας. Το 1528, το Χιρούφ όπως αποκαλείται στα πολωνικά, έλαβε τα δικαιώματα του Μαγδεμβούργου και τρία χρόνια αργότερα ιδρύθηκε εκεί η πρώτη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία από τον Άντζεϊ Τάρουο. Η ξύλινη εκκλησία πιθανότατα κάηκε κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου και το 1710 αντικαταστάθηκε από μια κατασκευή από τούβλα. Το 1740 άνοιξε μια συναγωγή στην πόλη.

Για περισσότερα από 400 χρόνια, το Χιρούφ ανήκε στη Γη του Πσέμισλ, στο Βοεβοδάτο Ρουθηνίας του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας. Ήταν ιδιοκτησία των ισχυρών γαιοκτημόνων οικογενειών Οσολίνσκι και Μνίσεχ. Το 1772, μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, το Χιρούφ προσαρτήθηκε από την Αυτοκρατορία των Αψβούργων και παρέμεινε στην Αυστριακή Γαλικία μέχρι τα τέλη του 1918. Το 1872 δημιουργήθηκε εκεί σιδηροδρομική σύνδεση με σταθμό. Στη δεκαετία του 1880, ένα υπερσύγχρονο τεράστιο συγκρότημα χτίστηκε εκεί για ένα Κολέγιο στα περίχωρα της πόλης από την πολωνική επαρχία της Εταιρείας του Ιησού. Μέχρι το 1913 ο πληθυσμός του Χιρούφ ήταν 3.400 κάτοικοι.

Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Ουκρανικού Πολέμου ήταν ο τόπος σφοδρών Πολωνο-Ουκρανικών μαχών από τα τέλη του 1918 έως τις αρχές του 1919. Ο πόλεμος κερδήθηκε από την Πολωνία και μέχρι την εισβολή του 1939 στην Πολωνία, το Χιρούφ παρέμεινε στην επικράτεια της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921, ο πληθυσμός του Χιρούφ ήταν 2.654 κάτοικοι. Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, το Χιρούφ αποτελούσε μέρος του Πόβιατ Σάμπουρ, στο Βοεβοδάτο Λβουφ. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που προκλήθηκε από την εισβολή στην Πολωνία, ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε ολόκληρη την περιοχή τον Σεπτέμβριο του 1939 έως το 1941, οπότε και καταλήφθηκε από τη γερμανική Βέρμαχτ μέχρι το 1943, προτού ανακτηθεί από τις δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1944 η πόλη και τα περίχωρά της προσαρτήθηκαν από την ΕΣΣΔ. Με την κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας το 1991, η πόλη περιήλθε στη δικαιοδοσία της σημερινής Ουκρανίας.
[αριστερά|μικρογραφία| Το πρώην [Κολέγιο Ιησουιτών (Χίριβ)|Κολέγιο των Ιησουιτών στο Χίριβ πριν από τις σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά το 2018.]]

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Θεόδωρος Μόδης (Μακεδονομάχος)

μικρογραφία|Φωτογραφία της κηδείας του Θεόδωρου Μόδη.
Ο **Θεόδωρος Μόδης**  ήταν Έλληνας έμπορος ξυλείας και λόγιος από το Μοναστήρι (σημερινή Μπίτολα, στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας).

Ήταν μεταξύ εκείνων που βοήθησαν τους ιδρυτές της Επαναστατικής Εσωτερικής Οργάνωσης στη συγκρότησή της, προκειμένου να υπερασπιστούν τα ελληνικά συμφέροντα στη Μακεδονία (Οθωμανική Αυτοκρατορία τότε). Δολοφονήθηκε στο μαγαζί του από Βούλγαρους κομιτατζήδες στις 4 Σεπτεμβρίου 1904. Η δολοφονία του, όπως και η δολοφονία του Παύλου Μελά ένα μήνα αργότερα, συγκαταλέγεται στα βίαια γεγονότα που σημάδεψαν την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα.

Είναι παππούς του Θεόδωρου Μόδη (φυσικός), προπάππος του Γιώργου Μόδη και θείος του Γεωργίου Μόδη .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Κατηγορία:Μακεδόνες
Γεώργιος Μόδης (καθηγητής)

Ο **Γεώργιος Μόδης** (αγγλικά: Yorgo E. Modis**)** (γεν. 1974) είναι καθηγητής Ιολογίας και Ανοσολογίας και Ανώτερος Ερευνητής του Wellcome Trust στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Είναι επικεφαλής του ''The Modis Lab'' στη ''Μονάδα Μοριακής Ανοσίας'' στο MRC Laboratory of Molecular Biology. Μελετά τους κυτταρικούς μηχανισμούς ανίχνευσης και σίγησης των γονιδίων του ιού. Η ομάδα του χρησιμοποιεί ένα ποικίλο σύνολο συμπληρωματικών βιοφυσικών προσεγγίσεων, όπως κρυοηλεκτρονική μικροσκοπία (cryoEM), κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ, βιοφυσική διαλύματος, μικροσκοπία φθορισμού και κυτταρικές βιολογικές προσεγγίσεις για την κατανόηση των κυτταρικών μηχανισμών ανίχνευσης ιικών γονιδίων και σίγασης με λεπτομέρεια σε μοριακό επίπεδο.

## Εκπαίδευση και πρώιμη ζωή
Ο Μόδης έλαβε το Διεθνές Απολυτήριο από το Διεθνές Σχολείο της Γενεύης, της Ελβετίας. Στη συνέχεια σπούδασε Βιοχημεία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Έκανε το μεταπτυχιακό του στη Δομική Βιολογία με τον Rik A. Wierenga στο Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Μοριακής Βιολογίας της Χαϊδελβέργης αποκτώντας το διδακτορικό του, από το Πανεπιστήμιο του Leeds το 1999. Για τα επόμενα έξι χρόνια εργάστηκε ως μεταδιδακτορικός συνεργάτης με τον Stephen C. Harrison στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ στην Βοστώνη των Η.Π.Α..

## Προσωπική ζωή
Ο Μόδης είναι γιος του Θεόδωρου Μόδη και της Carole Gene Modis. Είναι δισέγγονος του Θεόδωρου Μόδη και ανεψιός του Γεωργίου Μόδη.

## Παραπομπές
ανεψιός

Κατηγορία:Ελβετοί ελληνικής καταγωγής
Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες
Φλόριν (αγγλικό νόμισμα)

μικρογραφία|250εσ|Εμπρός όψη.

Το αγγλικό **φλόριν** (), μερικές φορές γνωστό ως **διπλή λεοπάρδαλη**, ήταν μία προσπάθεια από τον Εδουάρδο Γ΄ το 1344 να παράγει χρυσά νομίσματα κατάλληλα για χρήση στην Ευρώπη καθώς και στην Αγγλία. Εγκρίθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1344 και κόπηκε από 108 κόκκους (6,99829 γραμ.) ονομαστικού καθαρού χρυσού και είχε αξία έξι σελίνια (που ισοδυναμεί με 30 πέννες της εποχής μας).

Το ηπειρωτικό φλωρίνι, βασισμένο σε ένα γαλλικό νόμισμα και τελικά σε νομίσματα που εκδόθηκαν στη Φλωρεντία το 1252, ήταν ένα τυπικό νόμισμα (3,50 γραμ. καθαρού χρυσού), που χρησιμοποιήθηκε ευρέως διεθνώς. Το αγγλικό φλόριν που εισήχθη τότε με διπλάσιο από αυτό το ονομαστικό βάρος, βρέθηκε τελικά να αποτιμάται εσφαλμένα, με αποτέλεσμα να μην είναι αποδεκτό στους εμπόρους. Αποσύρθηκε σχεδόν αμέσως από την κυκλοφορία και τον Αύγουστο του 1344, μετά από λίγους μόνο μήνες, αντικαταστάθηκε από το πιο επιτυχημένο χρυσό νομπλ (7,80 g χρυσού, αξίας 6s 8d).

## Περιγραφή
μικρογραφία|250εσ|Πίσω όψη.

Η μπροστινή όψη του νομίσματος δείχνει τον βασιλιά ενθρονισμένο κάτω από ένα κουβούκλιο, με δύο κεφάλια λεοπάρδαλης στα πλάγια. Η επιγραφή είναι EDWR D[ΕΙ] GRA REX ANGL ⁊ FRANC DNS HIB ("Εδουάρδος, Θεού χάριτι βασιλιάς της Αγγλίας και της Φραγκίας (Γαλλίας), κύριος της Ιβερνίας (Ιρλανδίας)"). Η πίσω όψη δείχνει τον βασιλικό σταυρό μέσα σε ένα τετράλοβο, με μία λεοπάρδαλη σε κάθε διάχωρο. Η λεζάντα είναι IHC TRANSIENS PER MEDIUM ILLORUM IBAT («Αλλά ο Ιησούς περνώντας από το μέσο τους πήγε τον δρόμο του», από Λουκάς 4:30).

## Σωζόμενα νομίσματα
Μόνο τρία παραδείγματα του νομίσματος είναι γνωστά. Δύο ανακαλύφθηκαν μαζί στις όχθες του ποταμού Tάιν το 1857 και τώρα φυλάσσονται στο Βρετανικό Μουσείο. Ένα άλλο ανακαλύφθηκε σε άγνωστη τοποθεσία στη νότια Αγγλία το 2006 και πωλήθηκε σε δημοπρασία για 460.000 £, τιμή ρεκόρ τότε για ένα βρετανικό νόμισμα. Στη συνέχεια, το νόμισμα δανείστηκε στο Μουσείο Φιτςγουίλιαμ, στο Κέιμπριτζ, προτού αλλάξει χέρια το 2016 για ένα άγνωστο επταψήφιο ποσό σε έναν ιδιωτικό συλλέκτη στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μία λίστα του 2013 περιελάμβανε το νόμισμα ως ένα από τα πιο ακριβά στον κόσμο.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα
Κατηγορία:Νομίσματα του Ηνωμένου Βασιλείου
Μόδης

Ο **Μόδης** μπορεί να αναφέρεται σε:

## Άνθρωποι

* Γεώργιος Μόδης (1887–1975) Έλληνας νομικός και πολιτικός
* Θεώδορος Μόδης (Πέθανε το 1904) Μακεδόνας έμπορος και πολιτικός
* Θεόδωρος Μόδης (γεν. 1945) Ελληνοελβετός επιχειρηματικός αναλυτής
* Γεώργιος Μόδης (γεν. 1974) Ελβετός ιατρός - ερευνητής
Χρυσή πέννα

Η **χρυσή πέννα**, αγγλ.: *gold penny* ήταν ένα μεσαιωνικό αγγλικό νόμισμα με αξία 20 πέννες (δηλ το  της λίρας στερλίνας).

Μέχρι τη βασιλεία του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας (1216–1272), οποιαδήποτε ανάγκη στην Αγγλία για νομίσματα αξίας μεγαλύτερης από μία πέννα, την εποχή εκείνη το αργυρό νόμισμα, καλυπτόταν με τη χρήση βυζαντινών ή αραβικών χρυσών και αργυρών νομισμάτων, που κυκλοφορούσαν μεταξύ των εμπόρων και των πωλητών. Ωστόσο καθώς αυξανόταν το εμπόριο, αυξήθηκε και η ανάγκη για νομίσματα υψηλότερης αξίας. Το 1257 ο Ερρίκος έδωσε εντολή στον χρυσοχόο του, Γουίλιαμ του Γκλώστερ, να παράγει ένα νόμισμα από καθαρό χρυσό.

Εισήχθη η χρυσή δεκάρα, με αξία 20 πέννες. Η εμπρόσθια όψη του νομίσματος έδειχνε τον βασιλιά ένθρονο, με τη βασιλική του ενδυμασία, με ένα σκήπτρο στο δεξί του χέρι και μία *[[σταυροφόρος σφαίρα|σφαίρα με σταυρό]]* στο αριστερό, με την επιγραφή HENRICUS REX III (βασιλιάς Ερρίκος Γ΄). Η πίσω όψη περιείχε έναν μακρύ σταυρό, που εκτεινόταν μέχρι την άκρη, με ένα άνθος σε κάθε τεταρτημόριο, και το όνομα αυτού που κόβει το νόμισμα στην επιγραφή, επομένως WILLEM ON LVND (Γουίλιαμ του Λονδίνου). Ορισμένα παραδείγματα διαβάζουν LVNDEN ή LVNDE αντί για LVND.

Η χρυσή πέννα δεν ήταν δημοφιλής. Ο Tόμας Καρτ, στο *Μία γενική ιστορία της Αγγλίας*, λέει ότι οι πολίτες του Λονδίνου έστειλαν αντιπρόσωπο στον βασιλιά στις 24 Νοεμβρίου 1257 και ότι «ο βασιλιάς ήταν τόσο πρόθυμος να τους ικανοποιήσει, ώστε δημοσίευσε μία διακήρυξη, δηλώνοντας ότι κανείς δεν ήταν υποχρεωμένος να την πάρει [τη χρυσή πέννα]. Και όποιος το έκανε, θα μπορούσε να τη φέρει σε ανταλλαγή και να λάβει εκεί την αξία, με την οποία είχε κυκλοφορήσει, αφαιρώντας μόνο μισή πέννα από την καθεμία, πιθανότατα για έξοδα νομισμάτων».

Σε σύγκριση με το βάρος του, το νόμισμα ήταν υποτιμημένο. Μέχρι το 1265 ο χρυσός στο νόμισμα άξιζε 24 πέννες αντί για είκοσι, και πιστεύεται ότι τα περισσότερα από τα νομίσματα λιώνοντο για κέρδος από ιδιώτες. Χρυσά νομίσματα δεν κόπηκαν ξανά στην Αγγλία μέχρι τη βασιλεία του βασιλιά Εδουάρδου Γ΄ περίπου 70 χρόνια αργότερα.

Καθώς όλα τα νομίσματα τα ανακαλούσαν και τα έλιωναν, η χρυσή πέννα εξαφανίστηκε εντελώς από το οπτικό πεδίο, και κάθε γνώση της προηγούμενης ύπαρξής της ξεχάστηκε. Ωστόσο στη δεκαετία του 1700, ήρθε στο φως τεκμηρίωση, που έδειχνε ότι είχε κοπεί. Αναπόφευκτα, μερικά νομίσματα ξέφυγαν από το λιώσιμο, ίσως χάθηκαν. Οκτώ παραδείγματα είναι πλέον γνωστό ότι σώζονται.

Το 2022 ένα δείγμα που βρέθηκε με ανιχνευτή μετάλλων στο Hemyock , πωλήθηκε σε δημοπρασία για 540.000 £, τιμή ρεκόρ για ένα νόμισμα που βρέθηκε στο βρετανικό έδαφος.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Πεννα
Συμμετοχή του Μπουτάν στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το **[[Μπουτάν]]** μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους **[[Ολυμπιακοί Αγώνες|Ολυμπιακούς Αγώνες]]** από το 1984.

Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή του Μπουτάν ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1983 και αναγνωρίστηκε από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τον Απρίλιο του 1984. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στη χώρα να πραγματοποιήσει το ντεμπούτο της στην Ολυμπιάδα εκείνης της χρονιάς με 6 αθλητές. Έκτοτε, το Μπουτάν έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων με 23 αθλητές, χωρίς όμως να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο έως και σήμερα, ενώ οι επιτυχίες είναι λιγοστές. Χαρακτηριστικό είναι πως μέχρι τους Αγώνες του 2012, οι αποστολές της χώρας απαρτίζονταν μόνο από αθλητές της τοξοβολίας.

Το Μπουτάν δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

## Σημαιοφόροι

## Συμμετέχοντες
### Συμμετέχοντες ανά άθλημα

### Συμμετέχοντες ανά διοργάνωση

* Η στήλη "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετοχών σε κάθε άθλημα και όχι τον αριθμό των αθλητών, καθώς κάποιοι έχουν λάβει μέρος σε περισσότερες από μία διοργανώσεις.
* Η σειρά "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων κάθε Ολυμπιάδας.

## Πίνακας μεταλλίων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 

Μπουταν
Κατηγορία:Αθλητισμός στο Μπουτάν
Ντορέμους Μπένερμαν

Ο **Ντορέμους Τρεμέιν Μπένερμαν** (γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1972) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.

## Κολέγιο
Ο Μπένερμαν έπαιξε στη Σιένα από 1990 έως το 1994. Είναι ένας από τους δύο μόνο παίκτες στην ιστορία του προγράμματος που σημείωσε πάνω από 2.000 πόντους (2.109). Την περίοδο 1993–94, ο Ντορέμους οδήγησε τους Αγίους στους ημιτελικούς του Εθνικού Τουρνουά Πρόσκλησης (NIT) . Στο παιχνίδι της τρίτης θέσης απέναντι στο Κάνσας Στέιτ, ο Μπένερμαν σημείωσε σχολικό υψηλό 51 πόντων και είχε 27 από τις 30 ελεύθερες βολές.  Πέτυχε 174 πόντους σε 5 αγώνες NIT και επιλέχθηκε ως ο Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του τουρνουά .  Οι 174 πόντοι του Μπένερμαν στο NIT παραμένουν υψηλό τουρνουά. 

## Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ντορέμους Μπένερμαν ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του στην Έστερσουντ και στην Γιάμτλαντ Μπάσκετ το 1995. Παρέμεινε στην Γιάμτλαντ Μπάσκετ μέχρι το 1998 όταν έφυγε για διαφόρους συλλόγους στη Φινλανδία και την Ισπανία. Το 1999, επέστρεψε στη Σουηδία και έπαιξε για τους Σούντσβαλ Ντράγκονς για τρία συνεχόμενα χρόνια. Από το 2002 έως το 2007, έπαιξε για πολλούς συλλόγους στην Ευρώπη μεταξύ άλλων στην Ελλάδα και την Ιταλία. Για την αγωνιστική περίοδο του 2007, ο Μπένερμαν επέστρεψε στην Έστερσουν και στην Γιάμτλαντ Μπάσκετ . Πριν από την περίοδο 2020-21, ο Μπένερμαν διορίστηκε βοηθός προπονητή στην Γιάμτλαντ Μπάσκετ .

## Βραβεία και τιμές

* Πολυτιμότερος παίκτης της 1ης Σουηδίας 1996 
* Γκαρντ της χρονιάς της 1ης Σουηδίας 1997 
* Καλλιτέχνης της χρονιάς της 1ης Σουηδίας 2000, 2002 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κολεγιακή σταδιοδρομία του Ντορέμους Μπένερμαν 

Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τέραμο Μπάσκετ
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Ρόμα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Καντού
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπιας Λάρισας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Ξαβιέρ Λόπεθ-Αροστέγκι

Ο **Ξαβιέρ Λόπεθ-Αροστέγκι Εσκαουριάθα** (ισπανικά: Xabier López-Arostegui Eskauriaza) (γενν. 19 Μαΐου 1997) είναι Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για τη Βαλένθια Μπάσκετ.

## Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Λόπεθ-Αροστέγκι ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στις ομάδες νέων της Γιοβεντούτ Μπανταλόνα. Ήταν ένας από τους εξαιρετικούς παίκτες στο Καταλανικό Πρωτάθλημα Νέων του 2015, καθώς κέρδισε τον τίτλο με την ομάδα του, αφού νίκησε στον τελικό την ΚΜ Λ' Οσπιταλέτ.

Το 2015, στάλθηκε στη θυγατρική ΚΜ Πρατ.

Στις 18 Απριλίου 2018, ο Λόπεθ-Αροστέγκι δήλωσε συμμετοχή για NBA Ντραφτ του 2018, ωστόσο, αργότερα αποσύρθηκε.

Στις 5 Ιουλίου 2021, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Βαλένθια Μπάσκετ. Στις 28 Σεπτεμβρίου 2025, κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ισπανίας, αφού η Βαλένθια νίκησε στον τελικό την Ρεάλ Μαδρίτης 98-94.

## Εθνική ομάδα
Ο Λόπεθ-Αροστέγκι ήταν μέλος της Εθνική Ισπανίας Κ17.

Με την Εθνική Ισπανίας ανδρών αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020. Επίσης, συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 2022, όπου η Ισπανία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, κερδίζοντας στον τελικό τη Γαλλία με 88-76.

## Διακρίσεις

### Εθνική Ισπανίας

* Ευρωμπάσκετ: 16x16εσ 2022

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ στο ACB.com  (ισπανικά)
* Προφίλ στο FEB.es (ισπανικά)

Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΜ Πρατ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2024
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2025
Σκέμπε

Το **Σκέμπε** (πολωνικά: Skępe, ) είναι πόλη του Πόβιατ Λίπνο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 3.542 κάτοικοι (2020). Είναι το κύριο ιερό της Γης Ντόμπζιν, με την εικόνα της Παναγίας που στέφθηκε επίσημα το 1755.

## Ιστορία
Το Σκέμπε αναπτύχθηκε από ένα μεσαιωνικό σλαβικό γκορντ. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης το 1445 από τον Βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Το 1498, οι Βερναρδίνοι ήρθαν στο Σκέμπε από το Κόουο και έχτισαν ένα μοναστήρι, με την εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Το Σκέμπε ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Βοεβοδάτο Ινοβρότσουαφ στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το οικόσημο του Σκέμπε περιέχει το οικόσημο Ογκόντσικ της οικογένειας των ευγενών Κοστσιελέτσκι, το οποίο ήταν απαραίτητο για την ανάπτυξη της πόλης τον 15ο αιώνα. Δύο, και από το 1530 τρεις, ετήσιες εκθέσεις πραγματοποιούνταν στο Σκέμπε.

Η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793. Το 1807 ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 έγινε μέρος της λεγόμενης Πολωνίας του Συνεδρίου στο Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας. Μετά την ανεπιτυχή πολωνική Ιανουαριανή Εξέγερση, οι Ρώσοι έκλεισαν το μοναστήρι και την εκκλησία το 1864. Το Σκέμπε επανενσωματώθηκε στην Πολωνία το 1918, όταν η χώρα ανέκτησε την ανεξαρτησία της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν την πόλη στις 13-14 Αυγούστου 1920 και στη συνέχεια την κυρίευσαν για λίγο. Οι Σοβιετικοί λεηλάτησαν το μοναστήρι και βασάνισαν τον ντόπιο Πολωνό ιερέα της ενορίας, Άλμπιν Ζμιγέφσκι.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Σκέμπε καταλήφθηκε από τη Γερμανία από το 1939 έως το 1945. Κατά τη διάρκεια της Ιντελιγκέντσακτιον το 1939, πολλοί κάτοικοι δολοφονήθηκαν σε μεγάλες σφαγές που πραγματοποιήθηκαν από τους Γερμανούς στο δάσος Μπαρμπάρκα στο σημερινό Τόρουν και στο κοντινό Καρνκόβο. Οι συλληφθέντες Πολωνοί δάσκαλοι φυλακίστηκαν στο Βουοτσουάβεκ. Οι κατακτητές πραγματοποίησαν επίσης απελάσεις Πολωνών, τα σπίτια των οποίων παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής *Lebensraum* (Ζωτικός χώρος). Το 1942, οι Γερμανοί μετονόμασαν την πόλη σε *Schemmensee* (Σέμενζι) για να διαγράψουν τα ίχνη της πολωνικής προέλευσης, ωστόσο το αρχικό πολωνικό όνομα αποκαταστάθηκε το 1945 μετά το τέλος της κατοχής.

## Εικόνες

Αρχείο:Poland. Skępe 009.jpg|Λίμνη Βιέλκιε
Αρχείο:Skępe, zespół klasztorny.jpg|Μονή των Βερνανδίνων
Αρχείο:Skępe, kościół Zwiastowania NMP (5).jpg|Εσωτερικό του Ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
Αρχείο:Zajazd Pod Kasztanami w Skępem1 N. Chylińska.JPG|Πανδοχείο *Pod Kasztanami*


## Παραπομπές



Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας
Κατηγορία:Κυβερνείο Πουότσκ
Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939)
Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Αϊμπελίτσι Χαλκιδικής

Το **Αϊμπελίτσι** (ή *Αμπελίτσι*, ή *Αμπελίτσα*) είναι νησίδα και -ακατοίκητος- οικισμός της δημοτικής κοινότητας Αγίου Νικολάου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σιθωνίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χαλκιδικής, στην περιφέρεια Κεντρική Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Χαλκιδικής του νομού Χαλκιδικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Στις τελευταίες απογραφές, η νησίδα και ο οικισμός έχουν καταγραφεί χωρίς κατοίκους. 
## Γεωγραφικά στοιχεία
Το Αϊμπελίτσι (ή Αμπελίτσι, ή Αμπελίτσα) είναι μικρό νησάκι, στο βορειοανατολικό τμήμα της χερσονήσου Σιθωνίας («μεσαίο πόδι») του νομού Χαλκιδικής με έκταση 102 στρέμματα.**** Ανήκει στο ευρύτερο σύμπλεγμα της Διαπόρου και βρίσκεται βόρεια από αυτήν και απέναντι από τη νησίδα Περιστέρι. Έχει διαστάσεις περίπου 0,57 x 0,28 χλμ. (μέγιστο μήκος x μέγιστο πλάτος). Ο ομώνυμος οικισμός βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της νησίδας, όπου σχηματίζεται ένα μικρό φυσικό λιμανάκι.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Νικολάου του νομού Χαλκιδικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Νικολάου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σιθωνίας.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κατηγορία:Δήμος Σιθωνίας
Φερμίνα Μάρκες

***Φερμίνα Μάρκες*** (γαλλικός τίτλος: *Fermina Márquez*) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Βαλερί Λαρμπώ. Δημοσιεύθηκε στη Γαλλία σε τέσσερα τεύχη λογοτεχνικού περιοδικού από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο του 1910 και εκδόθηκε σε βιβλίο το 1911.

Το 1950, αναφέρεται ανάμεσα στα 12 μυθιστορήματα που τιμήθηκαν με το *[[Μεγάλο Βραβείο των καλύτερων μυθιστορημάτων του πρώτου μισού του 20ού αιώνα]]*.

## Δημιουργία
Ο Βαλερί Λαρμπώ έγραψε αυτό το βιβλίο από το 1906 έως το 1909. Το εμπνεύστηκε από μια νεαρή κοπέλα ονόματι Ενκαρνασιόν, την οποία γνώρισε σε ταξίδι του στην Ισπανία. Ήταν κρυφά ερωτευμένος με τη θεία της, το μικρό όνομα της οποίας ήταν Φερμίνα. Αλλά η ιστορία που διηγείται στο μυθιστόρημα είναι φανταστική. Το σκηνικό είναι δανεισμένο από την πραγματικότητα, το κοσμοπολίτικο κολέγιο Σαιντ-Μαρμπ-ντε-Σαν στο Φοντεναί-ω-Ροζ, όπου ο Λαρμπώ ήταν οικότροφος από το 1891 έως το 1894. 

Το μυθιστόρημα ήταν υποψήφιο για το βραβείο Γκονκούρ το 1911 αλλά δεν κέρδισε. Ωστόσο, εξακολουθεί να θεωρείται κλασικό έργο της γαλλικής λογοτεχνίας και ένα από τα πιο γνωστά έργα του Λαρμπώ. 

## Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Το κολέγιο Σαιντ-Μαρμπ-ντε-Σαν, όπου ο Λαρμπώ ήταν οικότροφος.
Η ιστορία αφορά την άφιξη ενός 16χρονου κοριτσιού από την Κολομβία στο κολλέγιο Σαιν Ωγκυστέν, ένα ιδιωτικό ρωμαιοκαθολικό σχολείο για αγόρια που βρίσκεται κοντά στο  Παρίσι, με οικότροφους κυρίως Νοτιοαμερικανούς και γιους πλούσιων Γάλλων αστών. Η εμφάνιση της κοπέλας  αναστατώνει τη ζωή των μαθητών και η επίδρασή της στα νεαρά αγόρια εντείνεται στην προσπάθειά τους να τη γοητεύσουν. Η ομώνυμη Φερμίνα Μάρκες, κόρη τραπεζίτη, φτάνει στο σχολείο με τη θεία της, την αδερφή της Πιλάρ και τον μικρότερο αδερφό της, τον «μικρό Μάρκες», που μόλις γράφτηκε εκεί ως μαθητής. Η οικογένειά του έχει κάνει συμφωνία με τις αρχές του σχολείου και έτσι τους επιτρέπεται να τον επισκέπτονται για ένα διάστημα μέχρι να προσαρμοστεί στη ζωή στο νέο του σχολείο. Ο αφηγητής ανήκει στην ομάδα των νεαρών που δεν διστάζουν να παραβιάσουν τους κανόνες του σχολείου και πηγαίνουν να συνοδεύσουν τη νεαρή κοπέλα στις καθημερινές της επισκέψεις στον μικρό της αδερφό στο πάρκο με θέα στην κοιλάδα του Σηκουάνα, αλλά οι αρχές του κολεγίου παρεμβαίνουν και δίνουν τέλος σ' αυτές τις αποδράσεις. Οι μαθητές, γοητευμένοι από την ομορφιά και την κομψότητα της Φερμίνα, ο καθένας τους αρχίζει να τη φαντασιώνεται και να αναζητά ευκαιρίες για να τη σαγηνεύσει.

Έχοντας ενηλικιωθεί, ο αφηγητής έρχεται να επισκεφθεί το παλιό του κολέγιο, κλειστό πλέον. Ο θυρωρός είναι ακόμα εκεί και του λέει ότι πολλοί μαθητές έχουν πεθάνει. Κάποιοι έχουν χάσει τα πάντα στον τζόγο ή στο χρηματιστήριο και έχουν αυτοκτονήσει, κάποιοι έχουν πετύχει στη ζωή τους.

## Ελληνικές μεταφράσεις

* *Φερμίνα Μάρκες*, σε μετάφραση Κοσμά Πολίτη, περιοδικό «Ο Ταχυδρόμος», τεύχος 653 / 15 Οκτωβρίου 1966 έως τεύχος 664 / 31 Δεκεμβρίου 1966
* *Φερμίνα Μάρκες*, σε μετάφραση Βάνας Χατζάκη, εκδόσεις Άγρα, 2007

## Παραπομπές
 

Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Αϊπάτια Άνδρου

Τα **Αϊπάτια** (παλαιότερη γραφή *Αειπάτια* ) είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα και δημοτική ενότητα Κορθίου, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
## Γεωγραφία
Τα Αϊπάτια είναι πεδινός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο Ν. ΝΔ. τμήμα του νησιού, στις ανατολικές απολήξεις της κορυφής «Φανός» (416 μ.), δυτικά του Κορθίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει περίπου 22 χλμ. Ν.ΝΔ. της Χώρας Άνδρου (μέσω Μεσαριάς).
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου της Άνδρου. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κορθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου.
## Αξιοθέατα
*Οι παραδοσιακοί περιστερεώνες του οικισμού
*Η εκκλησία της Αγίας Φανερωμένης, στην κορυφή «Φανός», δυτικά του οικσμού

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άνδρου
Καρές Αρμενών Χανίων

Οι **Καρές** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης.

## Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως *Maghierus* να υπάγεται στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως *Machierus* με 84 κατοίκους και 39 οφειλούμενες αγγαρείες, ονομασία την οποία χρησιμοποιεί και ο Βασιλικάτα το 1630. Το 1881 είχε 250 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και υπαγόταν στον δήμο Αρμένων. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Το παλαιό τμήμα του οικισμού έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Τα χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής των σπιτιών είναι απλά με βασικό στοιχείο την κλειστή εσωτερική αυλή. Οι λιθοδομές των σπιτιών καλύπτονται με επιχρίσματα από τα οποία ξεχωρίζουν μόνο τα λαξευτά πέτρινα πλαίσια των ανοιγμάτων (θυρών και παραθύρων). Χαρακτηριστικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής της όψιμης Βενετοκρατίας σε λαξευτές αντηρίδες απαντούν κυρίως στις γωνίες των κτηρίων. Τα σπίτια του παλαιού τμήματος των Μαχαιρών χρονολογούνται τον 18o και 19ο αιώνα.
## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Ραμνής ενώ το 1949 στο ΦΕΚ 145Α - 04/07/1949  να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Καρών Αποκορώνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρμένων του δήμου Αποκορώνου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 37 κατοίκους.

*Δείτε: *'Κοινότητα Καρών Αποκορώνου**'

## Σημείωση
Στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Καρές Καράνου (Στον Δήμο Πλατανιά και την Δημοτική Ενότητα Μουσούρων), Καρές Κολυμβαρίου (στον Δήμο Πλατανιά και την Δημοτική Ενότητα Κολυμβαρίου) και Καρές Σφακίων (στον Δήμο Σφακίων).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου