open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Λεπιδοτευθίς

Η **λεπιδοτευθίς** (*Lepidoteuthis*) είναι γένος θαλάσσιων μαλακίων, που ταξινομούνται στην υπέρταξη δεκαποδόμορφα, έχουν δηλαδή τη χαρακτηριστική μορφή των καλαμαριών. Περιλαμβάνει το μοναδικό είδος *Lepidoteuthis grimaldii* (κοινώς «καλαμάρι των Γκριμάλντι»).

## Περιγραφή και ανεύρεση
thumb|left|Κοντινή απεικόνιση των «λεπιών»
Η λεπιδοτευθίς είναι μεγαλόσωμο ζώο, του οποίου ο μανδύας φθάνει σε μήκος τα 86 εκατοστόμετρα, ενώ με τα πλοκάμια του τεντωμένα υπερβαίνει συνολικά το ένα μέτρο. Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στα περιεχόμενα του στομαχιού ενός φυσητήρα και μεταγενέστερα αλιεύθηκε και ζωντανό. Χαρακτηρίζεται από τις δερματικές δομές του, που μοιάζουν με λέπια ψαριού, αλλά στην πραγματικότητα είναι πλησιέστερα προς τις φολίδες των ερπετών. Το καλαμάρι αυτό έχει ευρύτατη γεωγραφική κατανομή στις τροπικές και στις υποτροπικές περιοχές των κυριότερων ωκεανών της Γης: του Βόρειου και Νότιου Ατλαντικού, του νότιου Ινδικού Ωκεανού και του Ειρηνικού Ωκεανού. Στον τελευταίο έχει βρεθεί τόσο στα ανοικτά της Ιαπωνίας, όσο και πολύ νοτιότερα στον δυτικό Ειρηνικό, έως και τα ανοικτά της Νέας Ζηλανδίας.

## Ταξινομική και ετυμολογία
Η λεπιδοτευθίς αποτελεί το μοναδικό γένος της ομώνυμης οικογένειας **λεπιδοτευθίδες** και με τη σειρά του το γένος αυτό περιλαμβάνει το μοναδικό είδος *Lepidoteuthis grimaldii*. Η ονομασία της οικογένειας και του γένους είναι σύνθετη, από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις (τριτόκλιτα ουσιαστικά) *λεπίς* και *τευθίς*, και μπορεί να αποδοθεί στη νεοελληνική με τη φράση «καλαμάρι με λέπια»: Οφείλεται στις χαρακτηριστικές δερματικές δομές του ζώου, που μοιάζουν με λέπια ψαριού. Η ονομασία του είδους, που μπορεί να μεταφρασθεί ως «καλαμάρι των Γκριμάλντι», δόθηκε από τον Γάλλο μαλακιολόγο Λουί Ζουμπέν προς τιμη του Οίκου των Γκριμάλντι, της δυναστείας του Μονακό. Η αιτία είναι ότι ο Πρίγκιπας Αλβέρτος Α΄ του Μονακό (όχι ο σημερινός), ο οποίος ήταν ερασιτέχνης μελετητής των κεφαλόποδων, πρωτοπόρησε στη έρευνα των καλαμαριών των βαθέων υδάτων με την ερευνητική μέθοδο της συλλογής και μελέτης των περιεχομένων του στομαχιού των φυσητήρων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η ''Lepidoteuthis grimaldii'' στη *CephBase* (αρχειοθετημένη ιστοσελίδα από το 2005)
* Το είδος στο «Tree of Life web project

Λεπιδοτευθι
Μηνάς Αβραμίδης

Ο **Μηνάς Αβραμίδης** (1877-1954) ήταν λαϊκός κεραμίστας.

Γεννήθηκε στην Κιουτάχεια της Μικράς Ασίας και εργάσθηκε ως αγγειοπλάστης εκεί (η Κιουτάχεια ήταν φημισμένη για την παράδοσή της στη συγκεκριμένη τέχνη). Ο Αβραμίδης, ήδη ορφανός από πατέρα από μικρή ηλικία, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 μαζί με τη μητέρα του Γεσθημανή και τη σύζυγό του Δωροθέα. Εργάσθηκε στο Νέο Φάληρο από το 1923 επί δύο χρόνια και μετά για κάποιο διάστημα στη Φλώρινα, μέχρι το 1926, οπότε και εγκαταστάθηκε οριστικά στη Θεσσαλονίκη.

Τα κεραμικά του Αβραμίδη, εκτός από τα παραδοσιακές αναπαραστάσεις φυτών και ζώων, παρουσίαζαν επίσης μορφές από την αρχαιότητα και την Παλαιά Διαθήκη. Κάποια άλλα εμπνέονται από την ισλαμική ανεικονική διακοσμητική παράδοση. Ο Αβραμίδης φιλοτέχνησε επίσης πήλινα αγάλματα (όπως το «Η πικραμένη προσφυγοπούλα»). Αρκετά έργα του βρίσκονται στο Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης, καθώς και στη συλλογή κεραμικής του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, στο Τζαμί Τζισταράκη, στην Αθήνα.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδοση 2006, τόμος 1, σσ. 139-140

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αναλυτικότερη βιογραφία
* Ο ποταμός Νείλος προσωποποιημένος από τον Αβραμίδη

Αβραμιδης, Μηνας
Αβράμιος ο Κιδυναίος

Ο **Όσιος Αβράμιος** ο **Κιδυναίος** (4ος αιώνας) ήταν ασκητής από την Έδεσσα Μεσοποταμίας (ή Έδεσσα της Οσροηνής, τη σημερινή Σανλιούρφα).

Σύμφωνα με το Συναξάριο, μία εβδομάδα μετά τον γάμο του εγκατέλειψε τη σύζυγό του και κατέφυγε στην έρημο της Οσροηνής, όπου έζησε ως αναχωρητής. Η φήμη του ως πνευματικού καθοδηγητή εξαπλώθηκε σύντομα μέχρι την πρωτεύουσα, τόσο ώστε ο επίσκοπος Εδέσσης επισκέφθηκε τον Αβράμιο και του εμπιστεύθηκε τον εκχριστιανισμό των κατοίκων της κωμοπόλεως Μπεθ-Κιδυνά, οι οποίοι παρέμεναν ειδωλολάτρες. Στον ελληνικό Βίο του ασκητή, το Μπεθ-Κιδυνά αναφέρεται ως «Ταινία». Μετά την επιτυχία της μεταστροφής των κατοίκων του στον Χριστιανισμό, ο Αβράμιος αποσύρθηκε και πάλι στην έρημο.

Στον έγκλειστο ασκητή κατέφυγε η ανιψιά του Μαρία, η οποία μυήθηκε από αυτόν τον ασκητικό βίο, για αυτό και ο Αβράμιος απεικονίζεται στη χριστιανική αγιογραφία και εικονογράφηση βιβλίων να διδάσκει την ανιψιά του, όπως π.χ. στο «Ιστορημένο Μηνολόγιο Οκτωβρίου» που σώζεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Βιέννης).

Ο Αβράμιος ο Κιδυναίος απεβίωσε σε πολύ μεγάλη ηλικία, το έτος 360. Ανακηρύχθηκε άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως και η Μαρία, και η μνήμη τους εορτάζεται από κοινού στις 29 Οκτωβρίου. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον άγιο Αβράμιο ή Αβραάμ του Ροστόβ, Ρώσο αρχιμανδρίτη που εορτάζεται την ίδια ημερομηνία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδοση 2006, τόμος 1, σσ. 139-140

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο όσιος Αβράμιος στο *saint.gr*

Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Ιεραπόστολοι
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 4ου αιώνα
Βαγράτιος Ε΄ της Γεωργίας

Ο **Βαγράτ Ε΄ ο Μέγας**, , , (απεβ. το 1393) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν ο γιος του Δαβίδ Θ΄  της Γεωργίας από τη σύζυγό του Σιντουχτάρ Τζακέλι. Ήταν συγκυβερνήτης από το 1355 και έγινε βασιλιάς μετά το τέλος του πατέρα του το 1360.

## Βιογραφία
Ένας δίκαιος και δημοφιλής ηγεμόνας, γνωστός και ως τέλειος στρατιωτικός, ονομάστηκε «Βαγράτ ο Μέγας» από τους πολυεθνικούς υπηκόους του.  Ο Τραπεζούντιος χρονικογράφος Μιχαήλ Πανάρετος, σύγχρονος του βασιλιά, τον περιγράφει ως «εξαιρετικό στρατηγό». 
[εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο Καύκασος μετά την κατάρρευση του [Ιλχανάτο|Ιλχανάτου.]]
Αργότερα ήταν σύμμαχος του χαν της Χρυσής Ορδής, Tοχταμύς, στον πόλεμό του με τον Τιμούρ Λενκ (Ταμερλάνο). Στα τέλη του φθινοπώρου του 1386 ένας τεράστιος στρατός του Τιμούρ επιτέθηκε στη Γεωργία. Η Τιφλίδα πολιορκήθηκε και καταλήφθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1386, μετά από άγριο αγώνα. Η πόλη λεηλατήθηκε και ο Βαγράτ Ε΄ και η οικογένειά του φυλακίστηκαν.  Εκμεταλλευόμενος αυτή την καταστροφή, ο υποτελής του βασιλιά Αλέξανδρος Α΄ δούκας της Ιμερέτης αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητος ηγεμόνας και στέφθηκε βασιλιάς του Ιμερέτι στη Μονή Γκελάτι το 1387.

Για να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του, ο Βαγράτ Ε΄ συμφώνησε να μεταστραφεί από τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και να γίνει Μουσουλμάνος.  Ο Τιμούρ συμφώνησε να ελευθερώσει τον Βαγράτ Ε΄ και τον έστειλε πίσω στη Γεωργία. Ωστόσο με τη μυστική βοήθεια του Βαγράτ, ο γιος του Γεώργιος (Ζ΄) κατέστρεψε ολοσχερώς έναν Μογγολικό στρατός και απελευθέρωσε τον βασιλιά.

Την άνοιξη του 1387 ο Τιμούρ εισέβαλε ξανά στη Γεωργία, αλλά δεν μπόρεσε να αναγκάσει τους Γεωργιανούς να υποταχθούν. Τα νέα περί εξέγερσης στην Περσία και εισβολής στο Αζερμπαϊτζάν ανάγκασαν τον Τιμούρ να αποσυρθεί.

Το 1389, με τον θάνατο του Αλεξάνδρου Α΄ του Ιμερέτι, ο Βαγράτ Ε΄ μπόρεσε να υποτάξει ξανά τον διάδοχό του σε υποτελή δούκα.

Απεβίωσε το 1393, αφήνοντας τον θρόνο στον γιο του Γεώργιο Ζ΄.

## Οικογένεια και παιδιά
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελένη Μεγάλη Κομνηνή (απεβ. 1366), μάλλον κόρη του Βασιλείου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και είχε τέκνο:
* Γεώργιος Ζ΄ απεβ. 1406, βασιλιάς της Γεωργίας.

Το 1366 απεβίωσε η Ελένη και ο Βαγράτ Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο τον Ιούνιο του 1367 με την Άννα Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Γ΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντας στην εκκλησία Μακριάλη στη Λαζία. Η Άννα μάλλον ήταν ανιψιά της Ελένης. Από την Άννα απέκτησε τέκνα:
* Κωνσταντίνος Α΄ απεβ. 1412, βασιλιάς της Γεωργίας.
* Δαβίδ.
* Tάμαρ, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Έλες Μπαρατασβίλι.
* Oλυμπιάς (Ουλουμπία), παντρεύτηκε τον Καχάμπερ Σιτζαβάντζε, πρίγκιπα-καγκελάριο της Γεωργίας. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Αγία Παρασκευή Ασίνης Αργολίδας

Η **Αγία Παρασκευή** (Παλαιά ονομασία: Τσέλου) είναι χωριό της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασίνης, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
*Η παλαιά ονομασία του ήταν *Τσέλλο* (*Τσέλον*).

## Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι ένας μεγάλος πεδινός οικισμός οποίος βρίσκεται πάνω από την Ασίνη (ΒΔ.) της κεντρικής Αργολίδας λίγο πριν (ΒΔ.) τον κόλπο Τολού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60 μέτρων. Απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ναυπλίου.

## Ιστορία
Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Tsélou* να υπάγεται στην Ναυπλίου *(Nauplie)* με συνολικό πληθυσμό: 64. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως *Τζέλου* στην Επαρχία Ναυπλίου  με συνολικό πληθυσμό: 64.

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναφέρεται ήδη από το 1834 ως *Τσέλον* του, τέως, νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδος και το 1909 ξανά στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη στον νομό Αργολίδος και, το 1976, μετονομάστηκε σε *Αγία Παρασκευή*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασίνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ασίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναυπλιέων.

## Αξιοθέατα
*Το ξωκκλήσι Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, κτίσμα του 14ου αιώνα 

## Σημείωση
Στην ίδια περιφερειακή ενότητα (Αργολίδας) αλλά στον Δήμο Επιδαύρου είναι ο συνώνυμος οικισμός Αγία Παρασκευή.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Google Earth
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αργολίδας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Κατηγορία:Χωριά της Ελλάδας-επέκταση
S/2019 S 1

Ο **S/2019 S 1** είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου . Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Edward Ashton, Brett J. Gladman, Jean-Marc Petit και Mike Alexandersen στις 16 Νοεμβρίου του 2021 από παρατηρήσεις από το τηλεσκόπιο Καναδά-Γαλλίας-Χαβάης που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1ης Ιουλίου του 2019 και 14 Ιουνίου του 2021. 

Το S/2019 S 1 έχει διάμετρο περίπου 5 χιλιόμετρα και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 11,2 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, σε ένα διάστημα 443,78 ημερών, σε κλίση 44° προς την εκλειπτική, σε ανάδρομη κατεύθυνση και με εκκεντρότητα 0,623.  Ανήκει στην ανάδρομη ομάδα Ινουίτ  ακανόνιστων δορυφόρων, και είναι από τους πιο εσωτερικά ευρισκόμενους ακανόνιστους δορυφόρους του Κρόνου. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Μάγκνους Άρβιντσον (ποδοσφαιριστής)

Ο **Λαρς Μάγκνους Άρβιντσον** (*Lars Magnus Arvidsson*, γεννήθηκε 12 Φεβρουαρίου 1973) είναι Σουηδός διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής. 

Αγωνίστηκε ως επιθετικός κυρίως σε ομάδες της πατρίδας του και έγινε διεθνής με την Εθνική Σουηδίας δύο φορές το 2000. Έγινε γνωστός όταν σημείωσε το γρηγορότερο χατ-τρικ στην ιστορία του ποδοσφαίρου: αγωνιζόμενος με την Χάσλεχολμς ΙΦ στη δεύτερη κατηγορία, πέτυχε τρία γκολ στη νικηφόρα συνάντηση με αντίπαλο τη Λαντσκρόνα ΜοΙΣ (αποτέλεσμα 5–3) σε 89 δευτερόλεπτα στις 28 Οκτωβρίου 1995.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χάνσα Ρόστοκ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέλσινγκμποργκς ΙΦ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάλμσταντ ΜΚ
Χριστιανισμός στο Κουβέιτ

thumb|Η Ενοριακή Εκκλησία της Παναγίας της Αραβίας εν Αλ Αχμάντι.
Ο **Χριστιανισμός στο [[Κουβέιτ]]** αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία, η οποία αντιπροσωπεύει το 18%-20% του πληθυσμού της χώρας, ή 650.000 - 750.000 άτομα. Οι Χριστιανοί του Κουβέιτ μπορούν να χωριστούν σε 2 ομάδες. Η πρώτη ομάδα είναι οι χριστιανοί οι οποίοι είναι ντόπιοι κουβεϊτιανοί και αριθμούν περίπου μεταξύ 200 και 400 ατόμων. Η δεύτερη ομάδα, που αποτελεί την πλειοψηφία των χριστιανών στο Κουβέιτ, είναι οι ομογενείς από διάφορες χώρες του κόσμου. Υπάρχει επίσης ένας αριθμός πιστών στον Χριστό από μουσουλμανικό υπόβαθρο στη χώρα, αν και πολλοί δεν είναι υπήκοοι. Μια μελέτη του 2015 υπολογίζει περίπου 350 τέτοιους χριστιανούς στη χώρα οι οποίοι είναι πρώην μουσουλμάνοι.

Το 2012 η χώρα είχε 7 επίσημες εκκλησίες και 18 μη επίσημες εκκλησίες, με τον μεγαλύτερο καθεδρικό ναό του Κουβέιτ να βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της πόλης του Κουβέιτ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτισμός του Κουβέιτ
Δαυίδ Θ΄ της Γεωργίας

Ο **Δαβίδ Θ΄** (απεβ. το 1360) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Γεωργίας, ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1346 μέχρι το τέλος του.

## Βιογραφία
Ο Δαβίδ Θ΄ ήταν ο μοναδικός γνωστός γιος του Γεωργίου Ε΄ της Γεωργίας. Η ταυτότητα της μητέρας του δεν είναι γνωστή. Το «Γεωργιανό Χρονικό» του 18ου αι. αναφέρει ότι ο Γεώργιος Ε'΄ νυμφεύτηκε μία κόρη «του Έλληνα Αυτοκράτορα, Κυρού Μιχαήλ Κομνηνού». Ωστόσο, η βασιλεύουσα δυναστεία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τον 14ο αι. ήταν οι Παλαιολόγοι και όχι οι Κομνηνοί. Ο γάμος μίας κόρης του Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγου και της συζύγου του Ρίτας της Αρμενίας με Γεωργιανό ηγεμόνα δεν καταγράφεται στις Βυζαντινές πηγές. Ούτε η ύπαρξη νόθων θυγατέρων του Μιχαήλ Θ΄.  Οι Κομνηνοί κυριαρχούσαν όμως στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Ο Μιχαήλ Μέγας Κομνηνός ήταν αυτοκράτορας από το 1344 έως το 1349 και σύζυγός του ήταν η Ακροπολίτισσα. Το μοναδικό τους παιδί που καταγράφεται στις πρωτογενείς πηγές ήταν ο Ιωάννης Γ' της Τραπεζούντας. Το αν ο Ιωάννης Γ' είχε αδέλφια είναι άγνωστο. 

## Βασιλεία
Ανέβηκε στο θρόνο μετά από το τέλος τού πατέρα του Γεωργίου Ε΄ του Λαμπρού το 1346. Ωστόσο η σταθερότητα και η ευημερία του βασιλείου που άφησε ο πατέρας του, δεν επρόκειτο να διαρκέσει, καθώς η επιδημία Πανώλης σάρωσε την περιοχή το 1348, αποδεκατίζοντας τον πληθυσμό και προκαλώντας μία σοβαρή οικονομική κρίση.

Όταν απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαγράτ Ε'΄ ο Μέγας το 1360.

Ήταν νυμφευμένος με τη Σιντουχτάρ, κόρη του Ιωάνν Α΄ Τζακέλι, πρίγκιπα του Σάμτσχε-Σααταμπάγκο. Είχαν δύο παιδιά:
* Μπαγκράτ Ε΄ της Γεωργίας.
* Γκουλχάν-Ευδοκία (απεβ. 1395), αρραβωνιάστηκε με τον Ανδρόνικο Μεγάλο Κομνηνό και μετά το τέλος του, τον ετεροθαλή αδελφό του αυτοκράτορα Μανουήλ Γ΄ της Τραπεζούντας, τον οποίο παντρεύτηκε το 1379. Και οι δύο ήταν γιοι του Αλεξίου Γ΄ της Τραπεζούντας: ο πρώτος ήταν νόθος, και ο δεύτερος νόμιμος γιος της αυτοκράτειρας Θεοδώρας Καντακουζηνής.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Δημήτριος Β΄ της Γεωργίας

Ο **Δημήτριος Β΄ ο Αυτοθυσιαζόμενος** ή **Αφοσιωμένος,** , (1259 – 12 Μαρτίου 1289) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς της Γεωργίας το διάστημα 1270–1289.

## Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|«Ο Δημήτριος Β' πηγαίνει στον Χαν», του Χένρυκ Χρυνιέφσκι.
Γιος του βασιλιά Δαβίδ Ζ΄ και της συζύγου του Γβάντσα, ο Δημήτριος ήταν μόλις 2 ετών όταν η μητέρα του σκοτώθηκε από τους Μογγόλους το 1261. Διαδέχθηκε τον πατέρα του -αφού εκείνος απεβίωσε το 1270- όταν ήταν 11 ετών. Κυβέρνησε υπό την αντιβασιλεία του Σαντούν Μανκαμπερντέλι για κάποιο διάστημα. Το 1277-1281 έλαβε μέρος στις εκστρατείες του Αμπακά Χαν κατά της Αιγύπτου και διακρίθηκε ιδιαίτερα στη Δεύτερη Μάχη του Χομς, (29 Οκτωβρίου 1281). Αν και συνέχισε να φέρει τον τίτλο «βασιλιάς των Γεωργιανών και των Αμπχαζίων, κ.λπ.», η κυριαρχία του Δημητρίου Β΄ εκτεινόταν μόνο στο ανατολικό τμήμα του βασιλείου. Η Δυτική Γεωργία βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Ιμερετικού κλάδου της δυναστείας των Βαγρατιδών.

Ο Δημήτριος Β΄ εθεωρείτο ένα αρκετά αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Αφοσιωμένος στον Χριστιανισμό, επικρίθηκε για την πολυγαμία του. Το 1288 με εντολή του Aργκούν Χαν, υπέταξε την εξεγερμένη επαρχία Ντερμπέντ στην Κασπία Θάλασσα. Την ίδια χρονιά ο Aργκούν αποκάλυψε μία συνωμοσία, που οργανώθηκε από τον ισχυρό υπουργό του Μπουκά, του οποίου ο γιος ήταν νυμφευμένος με την κόρη του Δημητρίου Β΄. Ο Μπουκά και η οικογένειά του σφαγιάστηκαν και ο Γεωργιανός βασιλιάς, που υποπτευόταν ότι συμμετείχε σε συνωμοσία, διατάχθηκε να έλθη στη Μογγολική πρωτεύουσα, αλλιώς ο Αργκούν απείλησε να εισβάλει στη Γεωργία. Παρά τις πολλές συμβουλές των ευγενών, ο Δημήτριος Β΄ κατευθύνθηκε προς την κατοικία του Χαν για να αντιμετωπίσει το προφανές τέλος και φυλακίστηκε εκεί. Αποκεφαλίστηκε στο Μοβακάν στις 12 Μαρτίου 1289. Τάφηκε στη Μτσχέτα της Γεωργίας και ανακηρύχθηκε άγιος από τη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία.

Τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Βαχτάνγκ Β΄.

## Οικογένεια
Κάποια στιγμή, ο Δημήτριος Β΄ είχε τρεις γυναίκες. Το 1277 νυμφεύτηκε μία Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Μανουήλ Α΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντας, από την οποία απέκτησε πέντε παιδιά:
* Δαβίδ Η΄, βασιλιάς της Γεωργίας.
* Βαχτάνγκ Γ΄, βασιλιάς της Γεωργίας.
* Λάσα, πρίγκιπας.
* Μανουήλ, πρίγκιπας.
* Ρουσουντάν.

Ο Δημήτριος Β΄ είχε επίσης τρία παιδιά από τη δεύτερη σύζυγό του, τη Μογγόλα πριγκίπισσα Σολγκάρ:
* Μπάιντου, πρίγκιπας.
* Ιάντγκαρ, πρίγκιπας.
* Τζιτζιάκ, παντρεύτηκε τον Αλέξιο Β΄ Μεγάλο Κομνηνό, αυτοκράτορα της Τραπεζούντας .

Περίπου το 1280 νυμφεύτηκε την τρίτη σύζυγό του Νατέλα, κόρη του Μπέκα Α΄ Τζακέλι, ατάμπεγκ του Σαμτσχέ και Κυρίου Ανωτάτου Οικονόμου της Γεωργίας. Ήταν γονείς των:
* Γεώργιος Ε' ο Λαμπρός, βασιλιάς της Γεωργίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* George Finlay, The History of Greece and the Empire of Trabizond, (1204-1461) (Εδιμβούργο: William Blackwood, 1851), σελ.&nbsp;436 [λάθος αναφορά - ο αριθμός σελίδας δεν περιέχει πληροφορίες για την Jigda Khanun]

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* μήτε ΙΙ καταδομένος  (στα γεωργιανά)

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Πομπονία Γραικίνα

Η **Πομπονία Γραικίνα** (απεβ. 83 μ.Χ.) ήταν ευγενής Ρωμαία του 1ου αιώνα η οποία είχε σχέση με την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία. Ήταν η σύζυγος του Αύλου Πλαύτιου, του στρατηγού που ηγήθηκε της ρωμαϊκής κατάκτησης της Βρετανίας το 43 μ.Χ., και ήταν γνωστή ως ένας από τους λίγους ανθρώπους που τόλμησαν να θρηνήσουν δημόσια το θάνατο μιας συγγενικής γυναίκας (Ιουλία Λιβία, εγγονή του αυτοκράτορα Τιβέριου) που σκοτώθηκε από την αυτοκρατορική οικογένεια. Εικάζεται ότι ήταν πρώιμη Χριστιανή. Ορισμένοι την προσδιορίζουν ως τη Λουκία, μια αγία που τιμάται από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Ενδεχομένως να ήταν η κόρη του Γάιου Πομπονίου Γραικίνου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δυναστεία των Ιουλίων και Κλαυδίων
Κωνσταντίνος Α΄ της Γεωργίας

Ο **Κωνσταντίνος Α΄**, , , (απεβ. το 1412) ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1405 ή το 1407 μέχρι το τέλος του το 1412. Είναι ο κοινός πρόγονος όλων των σωζόμενων κλάδων του Οίκου των Βαγρατιδών Γεωργίας. 

## Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Βαγκράτ Ε΄ της Γεωργίας από τη δεύτερη σύζυγό του Άννα Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Γ΄αυτοκράτορα της Τραπεζούντας. Οι παππούδες του από την πλευρά της μητέρας του ήταν ο Αλέξιος Γ΄ της Τραπεζούντας και η Θεοδώρα Καντακουζηνή . 

Το 1400 ο Κωνσταντίνος Α΄ στάλθηκε ως πρεσβευτής στον Μογγόλο πολέμαρχο Τιμούρ Λενγκ, οποίος συνέχιζε έναν ανελέητο πόλεμο κατά των Γεωργιανών. Στη συνέχεια, μάταια απαίτησε από τον ετεροθαλή αδελφό του Γεώργιο Ζ΄ να συνάψει ειρήνη με τον Τιμούρ. Το 1402 ο Κωνσταντίνος Α΄ μαζί με τον πρίγκιπα Iοάνε Τζακέλι του Σάμτσχε υποτάχθηκαν στον Τιμούρ, αλλά δεν συμμετείχαν ποτέ στον πόλεμο κατά της Γεωργίας. διαδέχθηκε -μετά το τέλος του- τον Γεώργιο Ζ΄ ως βασιλιάς το 1407 και ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης, όσων είχαν καταστραφεί κατά τις εκστρατείες του Τιμούρ. Προς το 1411 συμμάχησε με τον Ιμπραήμ Α' σαχ του Σιρβάν και τον Σίντι Αχμέτ ηγεμόνα του Σακί, για να αντιμετωπίσει την προέλαση των Τουρκμενίων Μαυροπροβατάδων (Kara Koyunlu) στον Καύκασο. Στην αποφασιστική μάχη του Χαλάγκαν, οι σύμμαχοι κατατροπώθηκαν και ο Κωνσταντίνος Α΄, ο ετεροθαλής αδελφός του Δαβίδ και ο Ιμπραήμ Α΄ Σερβανσάχ αιχμαλωτίστηκαν. Στην αιχμαλωσία, συμπεριφέρθηκε αλαζονικά και ο εξαγριωμένος Τουρκομάνος πρίγκιπας Καρά Γιουσούφ διέταξε να εκτελεστούν ο Δαβίδ και 300 Γεωργιανοί ευγενείς. Ο Καρά Γιουσούφ σκότωσε τον Κωνσταντίνο Α΄ με το ίδιο του το χέρι. 

## Οικογένεια
Ο Κωνσταντίνος ήταν νυμφευμένος με τη Νατία, κόρη του Κούτσνα, πρίγκιπα-καγκελάριου (*αμιρετζίμπι*) της Γεωργίας. Υπάρχουν λίγες διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με την οικογένεια της Nατία: μπορεί να ήταν τον Οίκο του Χουρτσίντζε από το Σάμτσχε  ή των Γκαμπελίσντζε, υποτιθέμενων προγόνων της οικογένειας Aμιρετζίμπι, από τη Σίντα Κάρτλι.  Ο ίδιος ο Kούτσνα ήταν πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη γύρω στο 1386. 

Ο Κωνσταντίνος Α΄ είχε τρεις γιους, τον Αλέξανδρο, τον Βαγράτ και τον Γεώργιο, τους οποίους ο πατέρας τους εξέλεξε ως συμβασιλείς μεταξύ 1405 και 1408 .

* Αλέξανδρος (1390–1446), διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς της Γεωργίας και βασίλευσε μέχρι την παραίτησή του από τον θρόνο το 1442.
* Γεώργος, πρίγκιπας.
* Βαγράτ, πρίγκιπας.

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Αγία Παρασκευή Κορινθίας

Η **Αγία Παρασκευή** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ξυλοκερίζης της δημοτικής ενότητας και δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.
## Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες των Ονείων ορέων και δυτικά του όρμου Κεχριών, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 75. Απέχει περίπου 10 χλμ. ΝΑ. της Κορίνθου. 
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Ξυλοκερίζης του δήμου Κορινθίων.
## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* Google Earth
* eetaa.gr

Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
Καθαρό (βουνό)

Το **Καθαρό**, επίσης γνωστό ως **Τσίβι** ή **Αλόιδα**, είναι βουνό εντός της οροσειράς της Δίκτης, επίσης γνωστής ως Λασιθιώτικα Όρη, στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Έχει υψόμετρο  μέτρων.

Το Όρος Καθαρό βρίσκεται επί των ορίων μεταξύ των εδαφών του Δήμου Αγίου Νικολάου και του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, εντός της Περιφερειακής Ενότητας Λασιθίου. Εκτείνεται επί της ανατολικής πλευράς του Οροπεδίου Λασιθίου, βορειοανατολικά της κορυφής Σπαθί του Όρους Δίκτη. Επί της βορειοδυτικής πλευράς του βρίσκεται το Όρος Σελένα, ενώ επί της νότιας πλευράς του βρίσκεται το Οροπέδιο Καθαρό και το μικρό ομώνυμο χωριό, καθώς και το Όρος Πλατιά Κορυφή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Κατηγορία:Βουνά της Κρήτης
Κατηγορία:Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου
Αγία Παρασκευή Λακωνίας

Η **Αγία Παρασκευή** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νομίων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης* 

Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Η παλαιά ονομασία του οικισμού ήταν *Πραταζιές* ή *Πραταζία*.

## Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Α. Λακωνίας, στις ακτές του Μυρτώου Πελάγους και μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Είναι ο πρώτος οικισμός νότια της Μονεμβασίας (4 χλμ.), ενώ απέχει 98 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν *Πραταζιές* (ή *Πραταζία*). Με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 ο οικισμός μετονομάστηκε σε *Αγία Παρασκευή*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νομίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας.

## Αξιοθέατα
* Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη («Αγιαννάκι»), σφηνωμένο σε ορθοπλαγιά βόρεια του οικισμού 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
* eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Μπομπ Ντόουλ

Ο **Ρόμπερτ Τζόζεφ Ντόουλ** (αγγλικά: *Robert Joseph "Bob" Dole*, 22 Ιουλίου 1923 – 5 Δεκεμβρίου 2021), ήταν Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Κάνσας από το 1969 έως το 1996. Ήταν μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Ήταν ο προεδρικός υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών στις προεδρικές εκλογές του 1996, και ο αντιπροεδρικός υποψήφιος του Ρεπουμπλικανού προέδρου και υποψηφίου Τζέραλντ Φορντ στις προεδρικές εκλογές του 1976. 

Διατέλεσε, Ηγέτης της Πλειοψηφίας (1995-1996, 1985-1987) και Ηγέτης της Μειοψηφίας (1987-1995) της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Επίσης, διατέλεσε Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (RNC) από το 1971 έως το 1973. 

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 1η (από το 1963 έως το 1969) και για την 6η (από το 1961 έως το 1963) κογκρεσιακή περιφέρεια του Κάνσας, ως κομητειακός εισαγγελέας της κομητείας Ράσελ (1953-1961), καθώς και ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων του Κάνσας από την 81η περιφέρεια από το 1951 έως το 1953.

Απεβίωσε έπειτα από επιπλοκές του καρκίνου του πνεύμονα στο σπίτι του στην Ουάσιγκτον, το πρωί της 5ης Δεκεμβρίου 2021, σε ηλικία 98 ετών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Κατηγορία:Κάνσας
Κατηγορία:Υποψήφιοι Πρόεδροι των ΗΠΑ
Κατηγορία:Υποψήφιοι Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι
Κατηγορία:Αμερικανοί εισαγγελείς
Κατηγορία:Ηγέτες κομμάτων
Κατηγορία:Αμερικανοί ελευθεροτέκτονες
Σολανίνη

μικρογραφία|380x180εσ|Η χημική δομή της σολανίνης.
Η **σολανίνη** είναι οργανική χημική ένωση που ανήκει στα αλκαλοειδή. Χαρακτηρίζεται ως ένα δραστικό γλυκοαλκαλοειδές δηλητήριο που απαντάται σε είδη των στρυχνοειδών του γένους *Solanum* («σολανόν»), όπως την πατάτα (*Solanum tuberosum*), τη ντομάτα (*Solanum lycopersicum*), τη πιπεριά (*Capsicum annuum*), τη μελιτζάνα (*Solanum melongena*) κ.ά.. 
μικρογραφία|220x220εσ| Οι πράσινες πατάτες έχουν συνήθως αυξημένα επίπεδα σολανίνης και δεν πρέπει να καταναλώνονται.
Μπορεί να εμφανιστεί φυσικά και σε οποιοδήποτε μέρος του φυτού, συμπεριλαμβανομένων των φύλλων, των καρπών και των κονδύλων. Η σολανίνη έχει παρασιτοκτόνες ιδιότητες και αποτελεί μια από τις φυσικές *άμυνες* των φυτών. Η σολανίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1820 από τους καρπούς (ράγες) του στύφνου (*Solanum nigrum*), από το οποίο και έλαβε την ονομασία του. Ως χημική ένωση, ανήκει στις σαπωνίνες.

Η δηλητηρίαση από σολανίνη εκδηλώνεται κυρίως με γαστρεντερικές και νευρολογικές διαταραχές. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ναυτία, διάρροια, έμετο, κράμπες στο στομάχι, κάψιμο στο λαιμό, καρδιακή δυσρυθμία, εφιάλτες, πονοκέφαλο, ζάλη, κνησμό, έκζεμα, προβλήματα θυρεοειδούς και φλεγμονή και πόνο στις αρθρώσεις. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, έχουν αναφερθεί παραισθήσεις, απώλεια της αίσθησης, παράλυση, πυρετός, ίκτερος, υποθερμία, ακόμη και θάνατος.

Όταν το στέλεχος, οι κόνδυλοι ή τα φύλλα του φυτού εκτίθενται στο φως του ήλιου, διεγείρει τη βιοσύνθεση της σολανίνης και άλλων γλυκοαλκαλοειδών ως αμυντικό μηχανισμό και έτσι δεν καταναλώνεται. Ως εκ τούτου, θεωρείται φυσικό φυτοφάρμακο.

## Ονόματα

##### [[Χημική ονοματολογία|Ονομασία IUPAC]]
Σολανιδ-5-εν-3β-υλ α-L-ραμνοπυρανοζυλ-(1→2)-[β-D-γλυκοπυρανοζυλ-(1→3)]-β-D-γαλακτοπυρανοζίτη

##### [[Χημική ονοματολογία|Συστηματική ονομασία IUPAC]]
(2S,3R,4R,5R,6S)-2-{[(2R,3R,4S,5S,6R)-5-υδροξυ-6-(υδροξυμεθυλ)-2-{[(2S,4aR,4bS,6aS,6bR,7S,7aR,10S,12aS,13aS,13bS)-4a,6a,7,10-τετραμεθυλ-2,3,4,4a,4b,5,6,6a,6b,7,7a,8,9,10,11,12a,13,1 3a,13b,14-εικοσαϋδρο-1H-ναφθο[2′,1′:4,5]ινδενο[1,2-b]ινδολιζιν-2-υλ]οξυ}-4-{[(2S,3R,4S,5S,6R)-3,4,5-τριυδροξυ-6-(υδροξυμεθυλ)οξαν-2-υλ]οξυ}οξαν-3-υλ]οξυ}-6-μεθυλοξαν-3,4,5-τριόλη

##### Άλλες ονομασίες
α-Σολανίνη· Σολανίνη· Σολατουνίνη

IUPAC - **Διεθνής Ένωση Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας** (**''I**nternational **U**nion of **P**ure and **A**pplied **C**hemistry* - *'IUPAC**)</blockquote>

== Ιδιότητες ==
**Χημικός τύπος:** C<sub>45</sub>H<sub>73</sub>NO<sub>15</sub>

**Μοριακή μάζα:** 868,06

**Εμφάνιση:** λευκό κρυσταλλικό στερεό

**Σημείο τήξης:''' 271 έως 273 °C (520 έως 523 °F; 544 έως 546 K)

Εκτός εάν αναφέρεται διαφορετικά, τα δεδομένα παρέχονται για υλικά στην κανονική τους κατάσταση (στους 25 °C [77 °F], 100 kPa).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με άζωτο
Κατηγορία:Δηλητήρια
Κατηγορία:Αλκαλοειδή
Κατηγορία:Σαπωνίνες
Ντεμουβίλ

Το **Ντεμουβίλ** (γαλλικά: *Démouville*) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντεμουβιλαί (γαλλικά: *Démouvillais*).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Εργίνης

Ο **Εργίνης**, **Εργίνος** ή **Αγριάνης** (αρχαία ελληνικά: Ἀγριάνης) είναι ένας μεγάλος αριστερός παραπόταμος του Έβρου, ο οποίος ρέει εξ ολοκλήρου στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης της Τουρκίας. Στα τουρκικά ονομάζεται ***Έργκενε*** (τουρκικά: Ergene), παραφθορά της ελληνικής ονομασίας του ποταμού.

Ο ποταμός υψώνεται από το νότιο τμήμα του βουνού Στράντζα, όχι μακριά από τη Μαύρη Θάλασσα και ρέει για 281 χλμ. πριν εισέλθει στον ποταμό Έβρο κοντά στην τουρκική πόλη Ύψαλα, με τμήμα της κάτω πορείας του να έχει διοχετευτεί. Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 11.016 χλμ². Ρέει δίπλα από μεγάλους οικισμούς όπως είναι η Μακρά Γέφυρα και το Κουπέριο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Έβρου (Θράκη)
Χάλεντ Μπέμπο

Ο **Χάλεντ Ελ Αμίν** (αραβικά: خالد بيبو, γεννήθηκε 6 Οκτωβρίου 1976), περισσότερο γνωστός ως **Χάλεντ Μπέμπο** είναι Αιγύπτιος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής.

Αγωνίστηκε ως επιθετικός σε μεγάλες ομάδες της πατρίδας του και έχει 19 συμμετοχές στην Εθνική Αιγύπτου έχοντας σημείωσει δύο γκολ. Στα αξιοσημείωτα της καριέρας του τα 4 γκολ στο Ντέρμπι του Καΐρου αγωνιζόμενος με την Αλ Αχλί με αντίπαλο τη Ζαμάλεκ σε παιχνίδι που έληξε με 6–1 στις 16 Μαΐου 2002. Είναι η μεγαλύτερη ήττα της Ζαμάλεκ στο ντέρμπι από την έναρξη του αγώνα του Αιγυπτιακού πρωταθλήματος το 1948. Είναι η πρώτη και η μοναδική φορά σε την ιστορία του αγώνα ότι οποιοσδήποτε παίκτης είχε πετύχει κάτι τέτοιο.

Είναι επίσης ο μοναδικός παίκτης που σημείωσε χατ-τρικ στον τελικό του Αφρικανικού Τσάμπιονς Λιγκ στο δεύτερο αγώνα (21 Δεκεμβρίου 2001) με αντίπαλο την Μαμελόντι Σάνταουνς ΦΚ από τη Νότια Αφρική. Η συνάντηση έληξε με 3–0 και το τρόπαιο πήγε στην Αλ Αχλί.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αιγύπτιοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αιγύπτου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Αιγύπτου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αχλί ΣΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ισμαΐλι ΣΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ-Μασρί ΣΚ
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Βαχτάνγκ Δ΄ της Γεωργίας

Ο **Βαχτάνγκ Δ΄**,  *Vakhtang IV*, (π. 1413 - Δεκέμβριος 1446) από τον Οίκο των Βαγρατιδών Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς της Γεωργίας από το 1442 μέχρι το τέλος του.

## Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Αλεξάνδρου Α΄ της Γεωργίας από την πρώτη του σύζυγο Ντουλαντούχτ. Αναβιβάστηκε στη συμβασιλεία από τον πατέρα του το 1433. Όταν ο Αλέξανδρος Α΄ παραιτήθηκε το 1442, ο Βαχτάνγκ Δ΄ τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Γεωργίας, αφήνοντας ως συμβασιλείς τους αδελφούς του Δημήτριο και Γεώργιο Η΄. Η κυριαρχία του Βαχτάνγκ Δ΄ απειλήθηκε από τον ανταγωνισμό μεταξύ των ευγενών και τη γενική αστάθεια στο βασίλειο.  Σύμφωνα με τον Γεωργιανό λόγιο του 18ου αι. Βαχούστι, ο Βαχτάνγκ Δ΄ αντιμετώπισε επίσης επίθεση από τον Τουρκομάνο πρίγκιπα Τζαχάν Σαχ των Μαυροπροβατάδων (Kara Koyunlu). Ο Βαχτάνγκ Δ΄ τον συνάντησε στην Αχαλτσίχα στη νότια Γεωργία, αλλά μία άγρια μάχη δεν απέδωσε νικητή. Τη νύχτα, ο Τζαχάν Σαχ άφησε το πεδίο της μάχης και επέστρεψε στο Ταμπρίζ .

Ο Βάχτανγκ Δ΄ νυμφεύτηκε τη Σιτίκχατουν, κόρη του πρίγκιπα Zάζα Α΄ του Πανασκερτέλι το 1442, και επέζησε αυτής κατά δύο χρόνια και απεβίωσε χωρίς τέκνα το 1446. Τάφηκε, μαζί με τον Σιτίκχατουν, στον καθεδρικό ναό Μπάνα στο Tάο (τώρα στην Τουρκία).  Τον ακολούθησαν τα αντίπαλά του αδέλφια Δημήτριος και Γεώργιος Η΄. Αυτό σηματοδότησε την αρχή ενός σκληρού και εκτεταμένου αγώνα για την ηγεμονία στη Γεωργία, ο οποίος τελικά έληξε με τη τριχοτόμηση του Γεωργιανού βασιλείου. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Βαγγέλης Ραπτόπουλος

Ο **Βαγγέλης Ραπτόπουλος** (Αθήνα, 1959) είναι Έλληνας συγγραφέας. Έχει δημοσιεύσει περί τα τριάντα βιβλία, έργα μυθοπλασίας τα περισσότερα. Βιβλία του εκδόθηκαν σε ξένες γλώσσες και διασκευάστηκαν για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. 

Ο Ραπτόπουλος εργάστηκε ως σύμβουλος ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας σε εκδοτικούς οίκους, αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας. Υπήρξε ακόμη σεναριογράφος για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, θεατρικός συγγραφέας για το Εθνικό θέατρο και για ανεξάρτητα σχήματα, σύμβουλος σεναρίων στο  και σε τηλεοπτικά κανάλια. Εργάστηκε, τέλος, ως παραγωγός και παρουσιαστής εκπομπών στη δημόσια και την ιδιωτική ραδιοφωνία, δάσκαλος δημιουργικής γραφής σε σεμινάρια και σε μεταπτυχιακό επίπεδο. 

Το προσωπικό αρχείο του βρίσκεται στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.  

## Βιβλία
ΜΥΘΟΠΛΑΣΤΙΚΑ
# *Η γενιά μου: Κομματάκια, Διόδια, Τα τζιτζίκια*
# *Η αυτοκρατορική μνήμη του αίματος*
# *Εφιάλτες με γυναίκες: Ο εργένης, Η απίστευτη ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας, Μαύρος γάμος*
# *Έμμονες ιδέες*
# *Λούλα*
# *Η επινόηση της πραγματικότητας*
# *Χάσαμε τον Μπαμπά*
# *Φίλοι*
# *Αρχαία συνταγή: Ηρόδοτος, Ηράκλειτος, Λουκιανός*
# *Η Μεγάλη Άμμος*
# *Ιστορίες της Λίμνης: Το παιχνίδι, Βαθύς και λυπημένος όπως κι εσύ, Απέραντα άδειο σπίτι*
# *Η πιο κρυφή πληγή*
# *Μοιρολα3*
# *Λεσβία*
# *Ο άνθρωπος που έκαψε την Ελλάδα*
# *Ανέγγιχτη*
# *Έρωτες, έρωτες, έρωτες*
# *Ο Θεός φταίει, που έκανε τον κόσμο τόσο ωραίο: Αλληγορίες από τον Καζαντζάκη*
# *Αθωότητα*

ΜΗ ΜΥΘΟΠΛΑΣΤΙΚΑ

# *Ακούει ο Σημίτης Μητροπάνο;*
# *Η δική μου Αμερική*
# *Λίγη Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας*
# *Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας*
# *Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα
* Αρχείο Βαγγέλη Ραπτόπουλου, Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα
* 
* Τα βιβλία του στη Biblionet

Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Κωνσταντίνος Α΄ της Ιμερετίας

Ο **Κωνσταντίνος Α΄,**  *Κωνσταντίνος Ι (απεβ.* το 1327) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) από το 1293 έως το 1327.

## Ένταξη και εμφύλιος πόλεμος
Ήταν γιος του Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν βασιλιά της Γεωργίας και της συζύγου του Tάμαρ Αμανελίσντζε, ή μίας πριγκίπισσας των Παλαιολόγων. Ο Κωνσταντίνος Α΄ διαδέχθηκε στον θρόνο του Ιμερέτι τον πατέρα του, όταν εκείνος απεβίωσε το 1293. Σε αντίθεση με τους ομολόγους του στην ανατολική Γεωργία, ο Κωνσταντίνος Α΄ παρέμεινε ανεξάρτητος από την ηγεμονία των Ιλχανιδών, αλλά αντιμετώπισε σοβαρές εσωτερικές αναταραχές, καθώς ο μικρότερος αδελφός του Μιχαήλ αντιτάχθηκε στη διαδοχή από τον Κωνσταντίνο Α΄ και κατέλαβε τον έλεγχο των περιοχών Ράτσα, Λεχκχούμι και Αργκβέτι. Μάταια οι ευγενείς του Ιμερέτι προσπάθησαν να συμφιλιώσουν τα αδέλφια οι εσωτερικές συγκρούσεις συνέχισαν να αναστατώνουν τη χώρα.

Οι μεγάλοι ευγενείς εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να διεκδικήσουν την αυτονομία τους. Ο Γκιόργκι Α΄ Νταντιάνι, δούκας της Mινγκρέλια, υπέταξε μεγάλο μέρος του δουκάτου του Tσχούμι και επέκτεινε τις κτήσεις του μέχρι την Ανακοπία. Οι Σερβασίντζε περιχαρακώθηκαν στην Αμπχαζία, οι Γκουριέλι στη Γκουρία και οι Βαρντανίντζε στο Σβανέτι, δείχνοντας μικρή υποτέλεια στη βασιλική εξουσία. Ο Κωνσταντίνος Α΄ απεβίωσε μέσα σε αυτές τις αναταραχές το 1327 χωρίς να έχει παιδιά, και ο αδελφός του Μιχαήλ τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς.

## Πολιτισμός
Ο Κωνσταντίνος Α΄ είναι γνωστό ότι αποκατέστησε τη Μονή του Σταυρού στην Ιερουσαλήμ στη Γεωργιανή ιδιοκτησία το 1305. Επίσης ανακαίνισε και ξαναζωγράφισε το μοναστήρι. Οι συνεισφορές του τονίζονται σε ένα έγγραφο, που καθιερώνει την εορτή της Αγάπης, κατά τη βασιλεία του, στις 21 Μαΐου, ημέρα εορτής του Αγίου Κωνσταντίνου (Κωνσταντίνου Α΄ του Μεγάλου). Ο Κωνσταντίνος Α΄ μπορεί να είναι ένα άγνωστο βασιλικό πρόσωπο, που απεικονίζεται σε μια νωπογραφία στο Ιενάσι στο Άνω Σβανέτι. Οι δεσμοί του με εκείνη την περιοχή είναι επίσης γνωστοί από ένα καταστατικό, που εξέδωσε ο Κωνσταντίνος Α΄ στο γένος των Σβαν Γκοσκοτελιάνι.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Μιχαήλ της Ιμερετίας

Ο **Mιχαήλ**, , *Mik'el*) (απεβ. το 1329), από τον Οίκος των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του δυτικού Γεωργιανού βασιλείου του Ιμερέτι από το 1327 έως το 1329.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν βασιλιά της Γεωργίας και της συζύγου του, Tάμαρ Αμανελίσντζε, ή μίας πριγκίπισσας των Παλαιολόγων. Στην τελευταία περίπτωση, ο Μιχαήλ μπορεί να ονομαζόταν από τον Βυζαντινό πρόγονό του, τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο. Ο Μιχαήλ εναντιώθηκε στην ανάρρηση τού μεγαλύτερου αδελφού του Κωνσταντίνου Α΄ στον θρόνο, μετά το τέλος του πατέρα τους το 1293. Σε έναν επακόλουθο εσωτερικό πόλεμο, ο Μιχαήλ κατέλαβε τον έλεγχο των επαρχιών Ράχα, Λεχκούμι και Aργκβέτι. Η σύγκρουση συνεχίστηκε μέχρι το 1327, όταν, μετά το τέλος του άτεκνου Κωνσταντίνου Α΄, τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Ιμερέτης. Είχε διεκδικήσει τον τίτλο νωρίτερα, όπως στον καταστατικό χάρτη του 1326 , όπου επικυρώνει ισόβια αποζημίωση επανόρθωσης (*sasiskhlo*, ένα γεωργιανό ισοδύναμο του αγγλικού weregild) να πληρώνεται από κάποιον Γκογκιτασβίλι στους Μικελάντζε.

Ο Μιχαήλ προσπάθησε να υποτάξει ξανά στο στέμμα τους μεγάλους ευγενείς και επαρχιακούς δυνάστες (*[[Ερίσταβη|eristavi]]*), οι οποίοι είχαν διεκδικήσει μεγαλύτερη αυτονομία για τους εαυτούς τους στη βασιλεία του Κωνσταντίνου Α΄. Οι προσπάθειές του είχαν περιορισμένη επιτυχία το μόνο που μπόρεσε να επιτύχει ήταν η υπόσχεση από τους γαιοκτήμονες (eristavi) να πληρώσουν φόρο υποτέλειας και να παρέχουν στρατεύματα για έναν βασιλικό στρατό.

Ο Μιχαήλ απεβίωσε το 1329. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαγράτ Α΄, ο οποίος, λόγω της ανηλικιότητάς του, δεν κάθισε ποτέ σταθερά στον θρόνο τού Ιμερέτι και το 1330 υποβιβάστηκε στη θέση του υποτελούς δούκα από τον αναδυόμενο Γεώργιο Ε΄ τον Λαμπρό βασιλιά της ανατολικής Γεωργίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:CS1 uses Russian-language script (ru)
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Αλέξανδρος Β΄ της Ιμερετίας

**Ο Αλέξανδρος Β΄,**   (απεβ. 1η Απριλίου 1510) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν βασιλιάς της Γεωργίας το 1478 και της Ιμερετίας από το 1483 έως το 1510.

## Βιογραφία
Το 1478, ο πατέρας του Βαγράτ ΣΤ΄ απεβίωσε και ο Αλέξανδρος Β΄ έγινε βασιλιάς της Γεωργίας, κυβερνώντας αρχικά τις δύο μεγάλες περιοχές της, τηο Ιμερέτι στα δυτικά και το Καρτλία στα ανατολικά. Ο Αλέξανδρος Β΄ εκδιώχθηκε από το βασίλειο από έναν αντίπαλο πρίγκιπα, τον Κωνσταντίνο Β΄. Ο Αλέξανδρος Β΄ αποσύρθηκε στις ορεινές δυτικές επαρχίες Ράχα και Λεχκχούμι. Ο Αλέξανδρος Β΄ ανέκτησε το Ιμερέτι μετά την ήττα του Κωνσταντίνου Β΄ από τον Κβαρκβάρε Β΄ Τζακέλι, έναν ισχυρό αταμπέγκ του Σάμτσχε, το 1483, αλλά έχασε την πρωτεύουσα Κουτάισι από τον Κωνσταντίνο Β΄ ξανά έναν χρόνο αργότερα. Το 1488, ο Αλέξανδρος Β΄ εκμεταλλεύτηκε την Tουρκομανική εισβολή των Ασπροπροβατάδων (Ak Koyunlu) στο Καρτλία και απέκτησε τον έλεγχο του Ιμερέτι. Το 1491 ο Κωνσταντίνος Β΄ έπρεπε να αναγνωρίσει τον αντίπαλό του ως ανεξάρτητο κυρίαρχο και να περιοριστεί στη διακυβέρνηση του Καρτλία.

Η ειρήνη μεταξύ των δύο Γεωργιανών βασιλείων δεν κράτησε πολύ και τον Αύγουστο του 1509 ο Αλέξανδρος Β΄ εισέβαλε στο Καρτλία, καταλαμβάνοντας τις δυτικές περιοχές του καθώς και την οχυρή πόλη Γκόρι.  Η είδηση ότι στο Ιμερέτι είχε γίνει επιδρομή από τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια της απουσίας του Αλεξάνδρου Β΄ έκανε τον βασιλιά να επιστρέψει στο Κουτάισι, και το Γκόρι ανακτήθηκε σύντομα από τον Δαυίδ Ι΄ της Καρτλίας.

## Οικογένεια
Το 1483 νυμφεύτηκε μία γυναίκα ονόματι Tάμαρ, που απεβίωσε στις 12 Μαρτίου 1510. Ο Αλέξανδρος Β΄ απεβίωσε την 1η Απριλίου 1510 και τάφηκε με τη γυναίκα του στο μοναστήρι Γκελάτι κοντά στο Κουτάισι. Έκαναν παιδιά:

* Βαγράτ Γ΄ (1495–1565), ο οποίος διαδέχθηκε τον Αλέξανδρο ως βασιλιάς του Ιμερέτι.
* Δαυίδ (άκμασε 1510 – 1524), πρίγκιπας.
* Βαχτάνγκ (άκμασε 1512 – 1548), πρίγκιπας, κάποτε σε αντίθεση με τον αδελφό του Βαγράτ Γ΄.
* Γεώργιος (άκμασε 1511 – 1545), πρίγκιπας, ο οποίος νυμφεύτηκε την Άννα.
* Δημήτριος (άκμασε 1511), πρίγκιπας.
* Τινάτιν, η οποία παντρεύτηκε τον Σπιρίντον Μπεενασβίλι (Χολοκασβίλι).
* Ανώνυμη πριγκίπισσα, που παντρεύτηκε δύο φορές, τη δεύτερη με τον Γεώργιο, γιο του Ρόστομ Γκουριέλι.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
 
## Πηγές
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Μοστατσίνο

Το **Μοστατσίνο**  (*Mostaccino*) είναι παραδοσιακό ιταλικό μπισκότο που περιέχει κανέλα, γαρύφαλλο, μοσχοκάρυδο, κορίανδρο, αστεροειδή γλυκάνισο, μαύρο πιπέρι και κακάο. Έχει πικάντικη γεύση.

Ανάγεται ήδη από τον 17ο αιώνα στα τοπικά εδέσματα της πόλης Κρέμα στη Λομβαρδία της Ιταλίας.

## Ιστορία
Το μοστατσίνο ήταν ήδη γνωστό στην κουζίνα του 17ου αιώνα. Αν και στο παρελθόν είχε διαδοθεί σε ολόκληρη τη Λομβαρδία, σήμερα συναντάται μόνο στην πόλη Κρέμα και στη γύρω περιοχή.

## Βιβλιογραφία
* Alberto Naponi, *La poesia è un risotto all'acciuga. Il mio viaggio nelle meraviglie della cucina e della vita*, Rizzoli, 2014, 
* Vincenzo De Cesare, *Tradizione alimentare e territorio: l’esempio del cremasco*, Thesis, 2007, University of Milan

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Συνταγή μουστασί 

Κατηγορία:Ιταλικά επιδόρπια
Κατηγορία:Γλυκά
Ρουσουντάν της Γεωργίας (Αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας)

Η **Ρουσουντάν της Γεωργίας**,  Rusudan (απεβ. 1247) από τον Οίκος των Βαγρατιδών της Ιβηρίας ήταν σύζυγος του Μανουήλ Α΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και μητέρα της τιτουλάριας αυτοκράτειρας Θεοδώρας Μεγάλης Κομνηνής. Πολύ λίγα είναι γνωστά με βεβαιότητα για αυτήν.

## Βιογραφία
Ο Ρουσουντάν θεωρείται συνήθως μέλος της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας.  ΟΣζάμπολκς ντε Βατζάυ έχει υποστηρίξει ότι η Ρουσουντάν ήταν πιθανώς νόθη κόρη του Γεωργίου Δ΄ Λάσα.  Ωστόσο ο Μιχαήλ Κουρσάνσκις υποστηρίζει ότι η Ρουσουντάν δεν θα μπορούσε να ήταν παρά μία κοινή και ερωμένη του Μανουήλ Α΄ Μεγάλου Κομνηνού. Πρώτον, ο Kουρσάνσκις σημειώνει ότι δεν ήταν Γεωργιανή συνήθεια να ονομάζουν τα παιδιά τους από τους γονείς τους. «Αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό, για να δείξει ότι η Ρουσουντάν δεν θα μπορούσε να είναι κόρη της ομώνυμης βασίλισσας», γράφει. Επισημαίνει ότι στο χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου είναι η μόνη από τις τρεις γυναίκες, οι οποίες του έδωσαν παιδιά, που δεν αναφέρεται ως *κυρά* δηλ. «κυρία, αρχόντισσα». Τέλος, η Ρουσουντάν περιγράφεται απλώς ως «από την Ιβηρία» και δεν λέγεται τίποτε για την καταγωγή της. 

## Αυτοκράτειρα
Ο Ρουσουντάν αναφέρεται εν συντομία στο χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου: «Κυρά Θεοδώρα Κομνηνή, η πρώτη κόρη του άρχοντα Μανουήλ του Μεγάλου Κομνηνού από τη Ρουσαντάν από την Ιβηρία».  Βασιζόμενος σε Γεωργιανές πηγές, ο Kουρσάνσκις προτείνει ότι η Ρουσουντάν απεβίωσε το 1247 

Ο Μανουήλ Α΄ είχε τουλάχιστον δύο κόρες, των οποίων η μητέρα δεν αναφέρεται, και θα μπορούσαν να είναι παιδιά του από τον Ρουσουντάν. Η μία από τις κόρες, η Θεοδώρα, παντρεύτηκε τον Δημήτριο Β΄ της Γεωργίας, η άλλη παντρεύτηκε έναν από τους Διδεβούλ του.  Αν και αναφέρεται στις σύγχρονες γενεαλογίες ως όνομα, το "Δίδεβουλ" ήταν στην πραγματικότητα ένας τίτλος. Σύμφωνα με τη «Δυναστεία των Μπαγκρατιόν(ι)» του Κρίστοφερ Μπάυερς, ο Διδεβούλ ήταν «μη κληρονομικός ευγενής υψηλού βαθμού, ανώτερος από τον αζναούρ, ένα αξίωμα που συνήθως κατείχε κάποιος σε κρατική υπηρεσία». 

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μανουήλ Α΄ Μεγάλο Κομνηνό αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και είχε τέκνο:
* Θεοδώρα πριν το 1253-μετά το 1285, κατ' όνομα αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Cyril Toumanoff, "On the relationship between the founder of the Empire of Trebizond and the Georgian Queen Thamar" in *Speculum* vol. 15 (1940) pp.&nbsp;299–312.
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί γεωργιανής καταγωγής
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Βαγράτιος Α΄ της Ιμερετίας

Ο **Βαγράτ Α΄ ο Μικρός**,  *Bagrat Mts'ire*, (απεβ. το 1372) από τον Οίκο των Βγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του δυτικού Γεωργιανού βασιλείου του Ιμερέτι από το 1329 έως το 1330, όταν υποβιβάστηκε σε υποτελή δούκα από τον Γεώργιο Ε΄ της Γεωργίας.

## Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γνωστός γιος του βασιλιά Μιχαήλ της Ιμερετίας, που τον διαδέχθηκε μετά από το τέλος εκείνου το 1329. Ανήλικος ακόμη εκείνη την εποχή (εξ ου και το επίθετό του *mts'ire*), ο Βαγράτ Α΄ αναγκάστηκε να παραμείνει στην πρωτεύουσά του, το Κουτάισι, καθώς οι επαρχίες διαιρούντο από τις αντίπαλες ευγενείς φατρίες. Το 1330 ο Γεώργιος Ε΄, ο αναδυόμενος βασιλιάς στην ανατολική Γεωργία, εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και το ότι ήταν συγγενής του Βαγράτ Α΄ και αφού διέσχισε την οροσειρά Λίχι, εισήλθε στο Ιμερέτι (δηλ. τη δυτική Γεωργία) και έγινε δεκτός από πολλούς Ιμερετίους, που είχαν ταλαιπωρηθεί από την επίμονη βία και αναρχία. Το Ιμερέτι κατακτήθηκε και η ακεραιότητα του βασιλείου της Γεωργίας αποκαταστάθηκε. Στο εξής, ο Βαγράτ τοποθετήθηκε ως *[[Ερίσταβη|eristavi]]* (δούκας, φεουδάρχης) στο Ιμερέτι, με έδρα το Σοραπάνι, υπό την κηδεμονία του Γεωργίου Ε΄.

## Οικογένεια
Νυφεύτηκε το 1358, με την έγκριση του Δαυίδ Θ΄ της Γεωργίας (γιου του Γεωργίου Ε΄), μία κόρη του Κβαρκβάρε Α΄, ενός Τζακέλι ατάμπεγκ του Σάμτσχε. Είχαν τρεις γιους:

* Αλέξανδρος Α΄ απεβ. το 1389, δούκας του Ιμερέτι (1372–1378), βασιλιάς του Ιμερέτι (1387–1389).
* Γεώργιος Α΄ απεβ. το 1392, βασιλιάς της Ιμερετίας (1389–1392).
* Κωνσταντίνος Β΄ απεβ. το 1401, βασιλιάς της Ιμερετίας (1396–1401).

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Γεώργιος Α΄ της Ιμερετίας

O **Γεώργιος Α**',  *Giorgi I*, (απεβ. το 1392), από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του Ιερέτι (δηλ. της δυτικής Γεωργίας) από το 1389 έως το 1392.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην οικογένεια του Βαγράτ Α΄ του δούκα (και πρώην βασιλιά) του Ιμερέτι, και της συζύγου του από την οικογένεια Τζακέλι του Σάμτσχε. Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλέξανδρο Α΄μετά το τέλος εκείνου και έγινε βασιλιάς της Ιμερέτης. Ο Αλέξανδρος Α΄ είχε αυτοανακηρυχτεί βασιλιάς, αφού είχε αυτονομηθεί από τον βασιλιά Βαγκράτ Ε΄ της Γεωργίας, επωφελούμενος την εισβολή του Τιμούρ Λενκ στη χώρα. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, ο Γεώργιος Α¨ είχε αρχικά μεγαλύτερη επιτυχία στην εδραίωση της εξουσίας του στο Ιμερέτι: περισσότερα φρούρια κατασχέθηκαν από τους πιστούς του Βαγράτ και ο προστατευόμενοός του, ο Άρσεν, εγκαταστάθηκε ως Καθολικός της Γεωργιανής Εκκλησίας το 1390. Το 1392 οδήγησε τον στρατό του για να υποτάξει τον Βάμεκ Α΄ Νταντιάνι, δούκα της Mινγκρέλια, αλλά υπέστη συντριπτική ήττα και σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης. Μετά από πρόσκληση του Βάμεκ, ο γιος τού Μπαγκράτ Ε', ο Γεώργιος Ζ΄, κατέλαβε το Ιμερέτι, ενώνοντάς το ξανά με το βασίλειο της Γεωργίας. Ο αδερφός του Γεωργίου, Κωνσταντίνος, και ο ανιψιός του, Δημήτριος, γιος του Αλεξάνδρου Α΄ του Ιμερέτι, κατέφυγαν στον Βόρειο Καύκασο, στα εδάφη των Βαλκάρων (*Basiani* στις Γεωργιανές πηγές).  

## Bιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Μονάρχες του 14ου αιώνα