open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γιασμίλα Ζμπάνιτς

Η ** Γιασμίλα Ζμπάνιτς** (*Jasmila Žbanić*, 19 Δεκεμβρίου 1974) είναι Βόσνια σκηνοθέτις κινηματογράφου και σεναριογράφος.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1974 στο Σαράγεβο της τότε Γιουγκοσλαβίας. Σπούδασε στην Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών του Σαράγεβο. Το 1997 ίδρυσε εταιρεία παραγωγής ταινιών. Η ίδια γύρισε διάφορες καλλιτεχνικές ταινίες και ντοκιμαντέρ, τα οποία μερικώς παρουσιάστηκαν στην έκθεση τέχνης Documenta του Κάσσελ της Γερμανίας. 

Η πρώτη μεγάλη της ταινία ήταν το έργο *[[Σεράγεβο σ' αγαπώ]]*, το οποίο τιμήθηκε το 2006 με τη Χρυσή Άρκτο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου. Η ημερήσια εφημερίδα Nezavisne novine της Μπάνια Λούκα την κήρυξε τρίτο σημαντικότερο πρόσωπο του 2006. Το 2020 σκηνοθέτησε την ταινία *[[Κβο Βάντις Άιντα;]]*, η οποία έλαβε το βραβείο καλύτερης ταινίας στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Γιασμίλα Ζμπάνιτς στο IMDb

Κατηγορία:Βόσνιοι σκηνοθέτες
Κατηγορία:Σεναριογράφοι
Αραμαίοι

Οι **Αραμαίοι** ήταν αρχαίος νομαδικός βιβλικός λαός με σημιτική γλώσσα που απλώνονταν μέσα σε ολόκληρη τη Μεσοποταμία και τη βόρεια Συρία γύρω από τη Χαρράν κατά το τελευταίο μέρος της 2ης χιλιετίας π.Χ.. Έτσι στην αρχή της 1ης χιλιετηρίδας π.Χ. οι Αραμαίοι βρέθηκαν να κατέχουν πολλές συριακές περιοχές και πόλεις, όπως τη Δαμασκό και την Αιμάθ (Χαμάθ στα Εβραϊκά της Βίβλου). Πρόκειται για τους «*Αριμού*» των σφηνοειδών επιγραφών και τους «*Αρλαμί*» των πινακίδων της Αμάρνας.

Γενάρχης του λαού αυτού φέρεται ο «περιπτότοκος» γιος του Σημ, ο Αράμ.

## Όνομα
Το εβραϊκό όνομα «*Αράμ*» (= υψηλός και υψηλή χώρα, οροπέδιο), που σήμερα φέρεται επίσης και ως μουσουλμανικό κύριο όνομα, μεταφράζεται ως «Συρία», πλην όμως η ονομασία Συρία είναι ελληνική που εμφανίζεται και στην Καινή Διαθήκη. Το όνομα Αράμ, ως γεωγραφικός όρος, αντιδιαστέλλεται με το όνομα Χαναάν (= χαμηλή χώρα, βαθύπεδο).

## Χώρα
Η χώρα των Αραμαίων κατά τους χρόνους της μεγαλύτερης εξάπλωσής τους οριζόταν από μεν προς βορρά από την οροσειρά του Ταύρου, ΝΔ. από έρημο, δυτικά από την Παλαιστίνη και τον σημερινό Λίβανο και ανατολικά από τη Χαμπούρ (Μεσοποταμία). Επιμέρους τμήματα αυτής που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη είναι η «*Αράμ Ναχαρείμ*» (= Αράμ των δύο ποταμών), που ήταν η ανατολικότερη επαρχία, η «*Αράμ Μοαχά*», η «*Αράμ Νταμέσσεκ*» (= Αράμ της Δαμασκού), η «*Αράμ Μπεθ Ρεχόμπ*» και η «*Αράμ Σομπά*».

## Θρησκεία
Η θρησκεία των Αραμαίων προσδιορίζεται ως συμβολική φυσιολατρία. Ανώτερη θεότητα αυτών ήταν ο *[[Χαντάντ]]*, με αντίστοιχη θεά την *Αταρατά*, την οποία οι αρχαίοι Έλληνες την αποκαλούσαν *[[Ατάργατις]]* και που αργότερα ταυτιζόταν με την Αστάρτη.

## Σύγχρονοι Αραμαίοι - Νεοαραμαϊκές διάλεκτοι

Σήμερα οι περισσότεροι Αραμαίοι έχουν αφομοιωθεί από τους Άραβες. Υπάρχουν όμως και κοινωνικές ομάδες που έχουν κρατήσει την αραμαϊκή τους ταυτότητα. Στη Δυτική Συρία, στην οροσειρά του Αντιλιβάνου, οι κάτοικοι της μικρής πόλης Μααλούλα είναι Χριστιανοί Ελληνορθόδοξοι και μιλάνε Δυτικά Νεο-Αραμαϊκά. Επίσης στο βορειοανατολικό άκρο της Συρίας, στα σύνορα με την Τουρκία και το Ιράκ, στο Καμισλί και στο Μαρντίν της Τουρκίας, η φυλή Τουρ Αμπντίν μιλάει μια Νεοαραμαΐκή διάλεκτο, την Τουρόγιο, και υπάγεται στη Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία. Επίσης άλλοι λαοί που μιλάνε Νεοαραμαϊκές διαλέκτους είναι οι στενά συνδεδεμένοι με τους Αραμαίους, Ασσύριοι, οι Καθολικοί Χαλδαίοι, και οι Εβραίοι της Μεσοποταμίας. Συνολικά υπολογίζεται ότι τα Νεοαραμαϊκά ομιλούνται σήμερα από μισό εκατομμύριο ανθρώπους παγκοσμίως.

## Σημειώσεις
(*) *[[Δευτερονόμιο]] 26:5*.

## Δείτε επίσης
*Κίλικες

## Πηγές
* «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica» τομ.10ος, σελ.296.
* David and Patt Alexander «Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου», Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.660.

## Βιβλιογραφία
* A. Dupont-Sommer, «Les Arameens» (1949)

Κατηγορία:Έθνη της Εβραϊκής Βίβλου
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Συρία
Κατηγορία:Μεσοποταμία
Κατηγορία:Σημιτικοί λαοί
Κορδιλιέρα

thumb|right|250px|Δορυφορικός χάρτης της Βόρειας Αμερικής
thumb|250px|Δορυφορικός χάρτης της Νότιας Αμερικής

Ο όρος **Κορδιλιέρα** (Cordillera, αγγλική  προφορά ΔΦΑ: kȯr-ˈdi-lə-rə\) είναι ένας φυσικός γεωγραφικός προσδιορισμός, με τον οποίο χαρακτηρίζονται ορεινά συστήματα τα οποία περιλαμβάνουν πολλές οροσειρές συνήθως σε παράλληλη διάταξη μεταξύ τους. Πολλές φορές χρησιμοποιείται για τον γεωφυσικό προσδιορισμό του κύριου ορεινού σχηματισμού μιας ηπείρου ή ενός νησιού όταν παρουσιάζει τέτοια γεωφυσική εικόνα. Προέρχεται από την ισπανική λέξη *cordillera*, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το υποκοριστικό *cordilla* της λέξης *cuerda*, η οποία και σημαίνει *αλυσίδα*. 

Η ονομασία Κορδιλιέρα δόθηκε για πρώτη φορά στο ορεινό σύστημα των Άνδεων της Νότιας Αμερικής, (Las Cordilleras de los Andes) το οποίο ξεκινά από τον κόλπο του Μαρακαΐμπο στη Βενεζουέλα για να καταλήξει στη Γη του Πυρός. Στη Βόρεια Δυτική Αμερική, η ορεινή περιοχή που ονομάζεται *Περιοχή των Κορδιλιέρας* αρχίζει από τις οροσειρές της Αλάσκας, συνεχίζει στις παράλληλες οροσειρές των Βραχωδών Ορέων και της Σιέρρα Νεβάδα, για να καταλήξει στην οροσειρά της Σιέρρα Μάδρε και ακόμη νοτιότερα μέχρι τον Παναμά. Τα δύο αυτά συστήματα (γνωστά στο σύνολό τους ως Αμερικανική Κορδιλιέρα) εκτείνονται σαν σπονδυλική στήλη, κατά μήκος της Δυτικής πλευράς της Αμερικανικής ηπείρου, και ξεκινώντας από τον Αρκτικό Ωκεανό φτάνουν μέχρι την Ανταρκτική, ορίζοντας όλη την Ανατολική ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού.

## Αξιοσημείωτες Κορδιλιέρες
* Αρκτική Κορδιλιέρα, Καναδάς
* Αμερικανική Κορδιλιέρα, Βόρεια και Νότια Αμερική
* Ανατολική Αυστραλιανή Κορδιλιέρα, Αυστραλία
* Βαιτική Κορδιλιέρα, Ισπανία
* Κεντρική Κορδιλιέρα (Υψίπεδα Νέας Γουινέας)
* Κορδιλιέρα Καντάμπρικα, Ισπανία 
* Κορδιλιέρα Οξιδεντάλ, Περού
* Κορδιλιέρα του Ειρηνικού, Καναδάς
* Μεξικανική Κορδιλιέρα, Μεξικό
* Κορδιλιέρα των Άνδεων
* Κορδιλιέρα ντε Μέριδα, Βενεζουέλα
* Κορδιλιέρα του Νότιου Ειρηνικού, Μιντανάο, Φιλιπίνες
* Κορδιλιέρα Ζάγκρος, Μέση Ανατολή
* Κορδιλιέρα Άλμπορς, Ιράν

## Παραπομπές σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Fact Monster - United States - Cordilleras, United States
* National Geographic - Eastern Cordillera real montane forests
* States Geological Survey - Peruvian Cordilleras

Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί
Κατηγορία:Οροσειρές
Κατηγορία:Βουνά
Μονοθελητισμός

Ο **Μονοθελητισμός** ήταν θρησκευτική αίρεση η οποία αναπτύχθηκε τον 7ο αιώνα και πρέσβευε ότι ο Χριστός είχε δύο φύσεις, την ανθρώπινη και τη θεϊκή, αλλά μία θέληση. Εισηγητής του υπήρξε ο πατριάρχης Σέργιος, υποστηρικτής ο αυτοκράτορας Ηράκλειος και εκφραστής ο διαδεχθείς στον πατριαρχικό θρόνο, Πύρρος. Οι Σέργιος και Πύρρος συντάσουν την «**Έκθεση**», κείμενο μονοθελητικού περιεχομένου, η οποία επικυρώθηκε στο πλαίσιο Πατριαρχικής Συνόδου στην Κωνσταντινούπολη. Δημοσιεύτηκε το 638 με την υπογραφή του Ηρακλείου, θεωρώντας ότι θα έβρισκε αποδοχή ανάμεσα στους χριστιανούς υπηκόους της αυτοκρατορίας - ανεξαρτήτως δόγματος, και ως μια συγκαταβατική λύση με στόχο την άσκηση μεγαλύτερης επιρροής στις επαρχίες της Ανατολής.

Παρόλο που πρωταρχικός στόχος της Έκθεσης υπήρξε η ένωση των μονοφυσιτικών επαρχιών της ανατολής με την Αυτοκρατορία, απέτυχε να λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος μεταξύ του ορθόδοξου δόγματος της πρωτεύουσας και του Μονοφυσιτισμού των ανατολικών επαρχιών, επιδεινώνοντας μάλιστα την ρήξη μεταξύ τους και καθιστώντας ευκολότερη την αραβική επέκταση στις περιοχές αυτές.

## Ιστορία
Ο Μονοθελητισμός εμφανίστηκε ως συνέχεια του Μονοφυσιτισμού, όταν ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος εξέδωσε το διάταγμα γνωστό ως «Έκθεσις» το 638 προκειμένου να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ μονοφυσιτών υπηκόων στις περιοχές της Αιγύπτου, Παλαιστίνης και Συρίας και της υπόλοιπης Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς κατανοούσε ότι η δογματική και εθνολογική διαφορά, η μεγάλη απόσταση από την Κωνσταντινούπολη και οι συνεχείς επιθέσεις από Πέρσες και Άραβες αποξένωναν τους πληθυσμούς αυτούς από την αυτοκρατορία και καθιστούσαν εύκολη την απώλεια των εν λόγω περιοχών, όπως και τελικά έγινε κατά την αραβική κατάκτηση. Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, οι μονοφυσίτες θα δέχονταν ότι στον Χριστό υπάρχουν δύο φύσεις μετά την ένωση θείας και ανθρωπίνης φύσεως, και οι Ορθόδοξοι θα δέχονταν ότι στον Χριστό υπάρχει μία θέληση και ενέργεια, μετά την ένωση των δύο φύσεων.

Παρά την προσπάθειά του να επιβάλει το νέο δόγμα, ο Μονοθελητισμός απέτυχε. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αναδείχθηκε μέγας υπέρμαχος της ορθοδόξου πίστεως, εναντιωθείς σε αποφάσεις αυτοκρατόρων και πατριαρχών, οι οποίοι χάριν πολιτικών σκοπιμοτήτων προχώρησαν σε ενέργειες δημιουργίας αιρετικών δοξασιών και υπερασπίσεως αιρετικών ομάδων και λαών και συγκεκριμένα των μονοφυσιτών, προκειμένου να τους προσεταιρισθούν, νοθεύοντας το ορθόδοξο δόγμα και την εξ αυτού απορρέουσα δυνατότητα ανθρωπίνης λυτρώσεως και σωτηρίας, την οποία μας εχάρισε η Θεία Ενανθρώπιση του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.Τελικά καταδικάστηκε από την ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία απεφάνθη ότι αφού στην υπόσταση του Χριστού υπάρχουν δύο φύσεις, η θεία και η ανθρωπίνη, υπάρχουν και δύο φυσικές θελήσεις και δύο φυσικές ενέργειες, η θεία και η ανθρωπίνη, που ενεργούσαν «αδιαιρέτως, ατρέπτως, αμερίστως, ασυγχύτως», χωρίς να επικρατεί αντιπαλότητα μεταξύ τους.

## Πηγές

* Ι.Ε. Καραγιαννόπουλου, η Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους, τόμος β

Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Πατριάρχης Στέφανος Β΄

Ο **Στέφανος Β΄** (25 Δεκεμβρίου 867 - 18 Ιουλίου 928) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για τρία έτη (925-928).

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 867. Καταγόταν από την Αμάσεια του Πόντου και είχε αναδειχθεί και τοπικός Μητροπολίτης. Ήταν ευνούχος και φαίνεται ότι προωθήθηκε στον θρόνο από τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Λεκαπηνό για να πατριαρχεύσει μέχρι ο γιος του Αυτοκράτορα, Θεοφύλακτος, φτάσει σε μια ηλικία που να μπορεί να εκλεγεί αυτός Πατριάρχης. Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης το 925, μετά τη δεύτερη Πατριαρχία του Νικολάου του Μυστικού και παρέμεινε στο θρόνο, κατά μία εκδοχή, μέχρι τον θάνατό του, στις 18 Ιουλίου του 928.

Ο Ράνσιμαν τον αποκαλεί «ηθελημένη μηδαμινότητα». Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 18 Ιουλίου.

## Υποσημειώσεις και παραπομπές
### Υποσημειώσεις


### Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Μητροπολίτες Αμασείας
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Βυζαντινοί Ευνούχοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Μεγάλο κανάλι (Κίνα)

**Μεγάλο κανάλι** ονομάζεται ένα κανάλι της αρχαίας Κίνας που εκτείνεται από το Πεκίνο μέχρι και την ανατολική Κίνα στη Χανγκτσόου. Είναι το μεγαλύτερο κανάλι ή τεχνητό ποτάμι που έχει κατασκευαστεί ποτέ στην ιστορία.

Τα πρώτα τμήματα του καναλιού άρχισαν να κατασκευάζονται τον 6ο με 5ο αιώνα π.Χ. Κάθε δυναστεία συντηρούσε, επέκτεινε και βελτίωνε το κανάλι.

Το μεγάλο κανάλι καθώς και άλλα μικρότερα κανάλια προσέφεραν σημαντικό πλεονέκτημα στην κινεζική οικονομία, αυξάνοντας την εμπορική κίνηση των γύρω πόλεων. Για την εποχή του το μεγάλο κανάλι λειτουργούσε όπως λειτουργεί σήμερα μια μεγάλη λεωφόρος ή μια σιδηροδρομική γραμμή. Το μεγάλο κανάλι χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα.

Το 2014 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Κατηγορία:Διώρυγες
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Κίνα
Κατηγορία:Αρχαία μνημεία
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κίνα
Σπύρος Λιβαθηνός

Ο **Σπύρος Λιβαθηνός** (Πάτρα, 8 Ιανουαρίου 1955) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.

## Καριέρα ποδοσφαιριστή
### Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού και το 1975 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα, με την οποία αγωνίστηκε έως το 1986 σε 267 αγώνες.

Το 1986 ανέλαβε παίκτης-προπονητής του Πεζοπορικού Λάρνακας στην Κύπρο. Το 1988 κατέκτησε το πρωτάθλημα με τον Πεζοπορικό και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής.

### Στις εθνικές ομάδες
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Ελλάδα στις 21 Σεπτεμβρίου 1977 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Ρουμανίας. Συνολικά με την εθνική ομάδα συμμετείχε σε 27 αγώνες (1 γκολ). Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο (τότε) Κύπελλο Εθνών του 1980 στην Ιταλία, όπου συμμετείχε και στους τρεις αγώνες που έδωσε η Ελλάδα.

Το 1973-1974 αγωνίστηκε με την Εθνική ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας στο Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ σε 4 αγώνες της προκριματικής φάσης.

## Καριέρα προπονητή
Έπειτα από την αποχώρησή του από την ενεργό δράση συνέχισε να εργάζεται ως προπονητής. Αρχικά στην Κόρινθο και στον Εθνικό Πειραιώς (τον ανέβασε στην Α' Εθνική το 1991) και μετά επέστρεψε στην Κύπρο για την ΑΕΚ Λάρνακας. Το 1996 ανέλαβε την Καστοριά (την οδήγησε στην Α' Εθνική) και έναν χρόνο μετά βρέθηκε στον πάγκο της Καλλιθέας. Τον Μάρτιο του 1998 πήγε στον Εθνικό Αστέρα. Το 2001 ανέλαβε την Παναχαϊκή και το 2002 επέστρεψε στον Εθνικό Αστέρα.

Τον Σεπτέμβριο του 2015 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του στην εθνική Νέων (Κ-19), ως άμεσος συνεργάτης του Γιάννη Γκούμα.

## Τίτλοι
* **1977** Πρωτάθλημα Ελλάδος
* **1977** Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων
* **1984** Πρωτάθλημα Ελλάδος
* **1986** Πρωτάθλημα Ελλάδος
* **1977** Κύπελλο Ελλάδος
* **1982** Κύπελλο Ελλάδος
* **1984** Κύπελλο Ελλάδος
* **1986** Κύπελλο Ελλάδος
* **1988** Πρωτάθλημα Κύπρου

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ποδοσφαιρικό προφίλ του Σπύρου Λιβαθηνού στο transfermarkt
* Το προπονητικό προφίλ του Σπύρου Λιβαθηνού στο transfermarkt
* Σπύρος Λιβαθηνός: "Ο ακούραστος πνεύμονας"

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Αστέρα
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πεζοπορικού Λάρνακας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πεζοπορικού Λάρνακας
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Πειραιώς
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΕΚ Λάρνακας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Καστοριάς
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Καλλιθέας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Κορίνθου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό
Εντ Γιοστ

Ο **Πόλ Έντουαρντ Γιοστ** (*Paul Edward Yost*, 30 Ιουνίου 1919-27 Μαΐου 2007) θεωρείται από πολλούς ως ο "πατέρας του σύγχρονου αερόστατου με ζεστό αέρα".

## Εφευρέτης
Ο Γιοστ από τα πρώτα του χρόνια ασχολήθηκε με την αεροπορία. Το 1960 δημιούργησε το πρώτο αερόστατο με ζεστό αέρα, στα πρότυπα αυτού των αδερφών Μονγκολφιέ, σχεδόν 150 χρόνια μετά το αερόστατο των τελευταίων.

Το πρώτο σύγχρονο αερόστατο με ζεστό αέρα σχεδιάστηκε και δημιουργήθηκε το 1960, από τον Γιοστ. Αυτός ήταν που πέταξε πρώτος με ένα τέτοιο αερόστατο στο Μπράνιγκ της Νεμπράσκα των ΗΠΑ, στις 22 Οκτωβρίου του 1960. Αρχικά ήταν εξοπλισμένο με ένα φάκελο από πλαστικό και καύσιμα κηροζίνης. Στη συνέχεια όμως ο Γιοστ χρησιμοποίησε προπάνιο για τη θέρμανση του αέρα και ελαφρύ ύφασμα από νάιλον αντί για το υλικό φακέλου.

Ο Γιοστ απεβίωσε στις 27 Μαΐου 2007 στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Διεθνές Μουσείο Αερόστατου Albuquerque
*Διεθνής Εορτή Αερόστατου Albuquerque

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες
Αλβουμάσαρ

Ο **Αλβουμάσαρ** (10 Αυγούστου 787 – 9 Μαρτίου 886), γνωστός και ως **Αλμπουμαζάρ**, ήταν Πέρσης αστρολόγος, ο οποίος θεωρείται ως ο μεγαλύτερος αστρολόγος της αυλής των Αββασιδών στη Βαγδάτη. Επίσης, ήταν αστρονόμος και φιλόσοφος. Λέγεται ότι ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό. Πολλά από τα έργα του, μεταφρασμένα στη λατινική γλώσσα, ήταν πολύ γνωστά στους Ευρωπαίους συναδέλφους του κατά τον Μεσαίωνα. Τα έργα του συνετέλεσαν στο να έρθει σε επαφή ο νεότερος κόσμος και με τις φυσικές θεωρίες του Αριστοτέλους, πέρα από το έργο του στη Λογική και στη Φιλοσοφία. Σώζεται, σε λατινική μετάφραση, έργο του με τίτλο *«Αποτελέσματα ή περί της σημασίας και της εκβάσεως των ονείρων»* (Φραγκφούρτη 1577).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πέρσες μαθηματικοί
Κατηγορία:Πέρσες αστρονόμοι
Κατηγορία:Πέρσες αστρολόγοι
Breitling Jet Team

thumb|250px|Οι '''Breitling jet team''' κατά τη διάρκεια επίδειξης
thumb|250px|Αεροσκάφος '''L-39 Albatros''' των Breitling jet team
Οι **Breitling Jet Team** είναι πολιτικό ακροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων με έδρα την Ντιζόν της Γαλλίας. Χρησιμοποιεί εφτά αεροσκάφη L-39 Albatros βαμμένα στα χρώματα του χορηγού τους, της Ελβετικής ωρολογοποιείας Breitling. είναι το μοναδικό ακροβατικό σμήνος παγκοσμίως που χρησιμοποιεί αεροσκάφη τζετ. Η ομάδα απότελείται από τους *Jacques Bothelin* (ιδρυτή και αρχηγό της ομάδας, *Bernard Charbonnel*, *Christophe Deketelaere*, *Phillipe Laloix*, *Patrick Marchand* και *Francois Ponsont*.

Η ομάδα δημιουργήθηκε στις αρχές του 2003 και αρχικά πετούσε τέσσερα L-39, τα οποία αυξήθηκαν σε έξι το 2004. Η επίδειξη της ομάδας διαρκεί 18 με 20 λεπτά και περιλαμβάνει ελιγμούς κλειστού σχηματισμού, κατά μέτωπο πτήσεις, μενομομένους ελιγμούς και συγχρονισμένη πτήση. Η ομάδα έχει δώσει επίδειξεις σε ολόκληρη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, με παρουσία σε σημαντικά αεροπορικά show και εταιρικών γεγονότων της Breitling.

## Φωτογραφίες

 caption>
image:Breitling2.JPG|Οι Breitling Jet Team σε πτήση σε σχηματισμό
image:BreitlingJetTeam2713.jpg|Αεροσκάφος L-39 Albatros των Breitling jet team
image:BreitlingJetTeam2683.jpg|Οι Breitling Jet Team σε πτήση σε σχηματισμό

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  Breitling Partnerships 
* Σελίδα αφιερωμένη στους Breitling Jet Team
* σελίδα με φωτογραφίες των Breitling Jet Team
* Video των Breitling Jet Team από το Google videos

Κατηγορία:Αεροπορία στη Γαλλία
Ιππίδες

Οι **Ιππίδες** (Equidae) αποτελούν μία από τις τρεις αρτίγονες οικογένειες των περισσοδακτύλων θηλαστικών και περιλαμβάνουν μονάχα ένα γένος, τον *[[Ίππος (ζωολογία)|Ίππο]]* (*Equus*). Στην οικογένεια των ιππιδών ανήκουν τα ζώα που είναι ευρύτερα γνωστά ως άλογα, ζέβρες και όνοι (γαϊδούρια). Ο διαχωρισμός των ειδών είναι μέχρι και σήμερα θέμα συζητήσεων ανάμεσα στους ειδικούς. Στις περισσότερες ταξινομήσεις πάντως αναγνωρίζονται επτά είδη. Μερικά από αυτά θεωρούνται απειλούμενα, άλλα όμως χαίρουν ως εξημερωμένα κατοικίδια παγκόσμιας εξάπλωσης.

## Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Οι ίπποι είναι όλοι ζώα μέσου μεγέθους με λεπτά πόδια και σχετικά μεγάλα κρανία. Το μήκος τους κυμαίνεται μεταξύ 200 cm και 300 cm ενώ το ύψος ακρωμίου φτάνει τα 100 cm ως 160 cm. Το βάρος ενήλικων ίππων είναι 170 kg ως 450 kg. Το σώμα τους καλύπτεται με κοντό και πυκνό τρίχωμα, το οποίο σε μερικά είδη σχηματίζει στην περιοχή του αυχένα χαίτη. 

thumb|250px|left|Το κρανίο ενός ίππου
Οι ίπποι είναι σε αντίθεση με τα υπόλοιπα περισσοδάκτυλα μόνοπλοι (μώνυχοι). Εκ των τριών δακτύλων της οπλής έχουν ατροφήσει τα δύο, με αποτέλεσμα να έχει απομείνει μόνο ένα λειτουργικό δάκτυλο (μονοδακτυλία). Όλοι οι ίπποι είναι δακτυλοβάμονες, στηρίζουν δηλαδή κατά την βάδηση όλο τους το βάρος σ' αυτό το μοναδικό δάκτυλο - οπλή.

## Εξάπλωση - Ενδιαίτημα
Κοιτίδα των ιππιδών θεωρείται η Β. Αμερική. Παρόλα αυτά όμως οι ίπποι εξαφανίστηκαν εντελώς απ' αυτή τη ήπειρο πριν περίπου 10000 χρόνια για ανεξακρίβωτους ακόμα λόγους. Σήμερα ζουν σε άγρια κατάσταση μόνο στην Α. και Ν. Αφρική, καθώς και στην Κεντρική Ασία. Εικάζεται ότι εξαφανίστηκαν από την Β. Αφρική και τη Δ. Ασία στους ιστορικούς χρόνους με ανθρώπινη παρέμβαση. Μόνο μερικές νησίδες Όναγρων (*Equus hemionus*) έχουν απομείνει στο Ιράκ και στο Ιράν. Στην ανατολική Ευρώπη τα τελευταία άγρια άλογα (*Equus przewalskii*) εξαφανίστηκαν στις αρχές του 20ο αιώνα. Το είδος διασώθηκε χάρη στις οργανωμένες προσπάθειες ζωολογικών κήπων που φιλοξενούσαν τα τελευταία άτομα, όπως ο ζωολογικός κήπος του Μονάχου.

Το άλογο (*Equus caballus*) και το γαϊδούρι (*Equus asinus*) είναι ως κατοικίδια ζώα εξαπλωμένα παγκοσμίως
Οι ίπποι προτιμούν τα ανοιχτά πεδία και ενδιαιτούν στις σαβάννες, τις στέππες αλλά ακόμα και σε ερημικές και ημιερημικές εκτάσεις.

## Είδη
Η οικογένεια περιλαμβάνει μόνο ένα γένος τον Ίππο (Equus), στο οποίο ανήκουν επτά είδη:
* *Equus przewalskii* - Ίππος του Przewalski
* *Equus caballus* - Άλογο
* *Equus asinus* - Αφρικανικός όνος
* *Equus hemionus* - Ίππος ο ημίονος
* *Equus kiang* - 
* *Equus quagga* - 
* *Equus zebra* - Ζέβρα η γνήσια
* *Equus hartmannae* - Ίππος (Ζέβρα) του Hartmann
* *Equus grevyi* - Ίππος (Ζέβρα) του Grevy
Κάμπος

Ο όρος  **Κάμπος** μπορεί να αναφέρεται στην πεδιάδα ή σε κάποιον από τους παρακάτω οικισμούς της Ελλάδας και της Κύπρου: 

## Κάμπος

### Ήπειρος
* ο Κάμπος Ιωαννίνων
* ο Κάμπος Βουργαρελίου Άρτας
* ο Κάμπος Σκούπας Άρτας

### Θεσσαλία
* Δ.δ. Πύργου Κιερίου  -- ο Πύργος Κιερίου Καρδίτσας
* ο Κάμπος Λάρισας

### Θράκη
* ο Κάμπος Ροδόπης
**Κύπρος**

* ο Κάμπος Μεσαωρίας
* ο Κάμπος της Μόρφου
* ο Κάμπος της Πάφου
* ο Κάμπος Κοκκινοχωριών
* ο Κάμπος Ζηγίου

### Κρήτη
* ο Κάμπος Ηρακλείου
* ο Κάμπος Ιναχωρίου Χανίων
* ο Κάμπος Καλλεργιανών Χανίων
* ο Κάμπος Λασιθίου
* ο Κάμπος Απλαδιανών Ρεθύμνου
* ο Κάμπος Δοξαρού Ρεθύμνου

### Μακεδονία
* ο Κάμπος Γιαννιτσών

* ο Κάμπος Σκύδρας
* ο Κάμπος Πυργαδικίων Χαλκιδικής

### Νησιά Αιγαίου
* ο Κάμπος Αντιπάρου
* ο Κάμπος Ικαρίας
* ο Κάμπος Κω
* ο Κάμπος Νάξου
* ο Κάμπος Πάρου
* ο Κάμπος Πάτμου
* ο Κάμπος Λέσβου
* ο Κάμπος Βουρλιωτών Σάμου
* ο Κάμπος Μαραθοκάμπου Σάμου
* ο Κάμπος Σκουραίικων Σάμου
* ο Κάμπος Τήνου
* ο Κάμπος Χίου

### Νησιά Ιονίου
* ο Κάμπος Παλαιόπολης Κυθήρων

### Πελοπόνησσος
* ο Κάμπος Κοιλάδος Αργολίδας
* ο Κάμπος Κρανιδίου Αργολίδας
* ο Κάμπος Καλιδόνης Ηλείας
* ο Κάμπος Νεμούτας Ηλείας
* ο Κάμπος Νεράιδας Ηλείας
* ο Κάμπος Πηνείας Ηλείας
* ο Κάμπος Λακωνίας
* ο Κάμπος Αβίας Μεσσηνίας
* ο Κάμπος Καρδαμύλης Μεσσηνίας
* ο Κάμπος Πύργου Ηλείας

### Στερεά Ελλάδα & Εύβοια
* ο Κάμπος Αιτωλοακαρνανίας
** ο Κάμπος Αμπελακίου Αιτωλοακαρνανίας
** ο Κάμπος Σίμου Αιτωλοακαρνανίας
** ο Κάμπος Χούνης Αιτωλοακαρνανίας
* ο Κάμπος Ωρωπού Αττικής
* ο Κάμπος Βιτάλων Εύβοιας
* ο Κάμπος Οξυλίθου Εύβοιας

* ο Κάμπος Φωκίδας

## Άνω Κάμπος
* Άνω Κάμπος Αιτωλοακαρνανίας
** ο Άνω Κάμπος Ινάχου Αιτωλοακαρνανίας
** ο Άνω Κάμπος Πυλλήνης Αιτωλοακαρνανίας

## Μέγας Κάμπος
* ο Μέγας Κάμπος Αιτωλοακαρνανίας
* ο Μέγας Κάμπος Άρτας

## Κάτω Κάμπος
* Kάτω Κάμπος Αιτωλοακαρνανίας
** ο Κάτω Κάμπος Παρακαμπυλίων Αιτωλοακαρνανίας
** ο Κάτω Κάμπος Πυλλήνης Αιτωλοακαρνανίας

## Άλλοι
* ο Κάμπος Λευκωσίας στην Κύπρο
* ο Βαθειανός Κάμπος Ηρακλείου
* ο Επάνω Κάμπος Ίου
* ο Αδελιανός Κάμπος Ρεθύμνου
* ο Κισσού Κάμπος Ρεθύμνου
* ο Πηγιανός Κάμπος Ρεθύμνου

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Λουδοί

Με το όνομα **Λουδοί** εκ του **Λουδ** αναφέρεται αρχαίος Βιβλικός λαός για τον οποίο γίνεται λόγος σε βιβλία στη Παλαιά Διαθήκη και που οι περισσότεροι ερευνητές τους ταυτίζουν με τους Λυδούς ή Λιδίους στην αρχαία Λυδία, στη Μικρά Ασία (αν και από τα συσχετιζόμενα ονόματα της 2ης και 4ης των παραπάνω περικοπών μάλλον δείχνουν λαό της Βόρειας Αφρικής), που τον 7ο και 6ο αιώνα π.Χ. καταλήφθηκαν από τους Πέρσες.
## Παραπομπές
* Ησαΐας 66:19, Ιερεμίας 46:9, Ιεζεκιήλ 27:10 και 30:5

Κατηγορία:Έθνη της Εβραϊκής Βίβλου
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
Τζωρτζ Κάνινγκ

thumb|right|Ο Τζορτζ Κάνινγκ
Ο **Τζορτζ Κάνινγκ** (αγγλ. George Canning, 11 Απριλίου 1770 - 8 Αυγούστου 1827) ή εξελληνισμένα **Γεώργιος Κάνιγξ** (γεν. Κάνιγγος) ήταν Άγγλος  φιλέλληνας πολιτικός, που διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας και πρωθυπουργός κατά την περίοδο 10 Απριλίου-8 Αυγούστου του 1827. 

Φοίτησε στο *Hyde-Abbey* του Γουίντσεστερ και το 1788 συνέχισε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Εξέδιδε, από την ηλικία των 16 ετών, τη λογοτεχνική εφημερίδα *Μικρόκοσμος*. Το 1793 έγινε βουλευτής και διακρίθηκε για την ευγλωττία του, ενώ έγινε και ιδιαίτερος του πρωθυπουργού Ουίλιαμ Πιτ του νεότερου. Στα 1799 υποστήριξε με τον Πιτ την κατάργηση του δουλεμπορίου ενώ τάχθηκε υπέρ του αγώνα θρησκευτικής ελευθερίας των Ιρλανδών καθολικών. Αυτό το ακανθώδες πρόβλημα ήταν ταυτόχρονα το όπλο του Τζορτζ Κάνινγκ, που το χρησιμοποίησε ως μέσο εκβιασμού για να παραμείνει στο υπουργείο διατηρώντας την ελπίδα του εκλογικού σώματος των Ιρλανδών για ένωση. Στις 8 Ιουλίου 1800 παντρεύτηκε την κόρη του στρατηγού John Scott Balcomie, ο οποίος είχε αποκτήσει περιουσία στην Ινδία, τότε αποικία της Βρετανίας. Το 1801 ακολούθησε τον Πιτ στην αντιπολίτευση ενώ όταν ανέλαβε ξανά την εξουσία, το Μάιο του 1804, ανέλαβε την οικονομική διαχείριση του Πολεμικού Ναυτικού. 

thumb|left|150px|Το άγαλμα του Κάνινγκ στην πλατεία που φέρει σήμερα το όνομά του στην Αθήνα
Το 1814 διορίστηκε πρέσβης στην Πορτογαλία θέση από την οποία παραιτήθηκε τον επόμενο χρόνο. Τον Ιούλιο του 1817 επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο και το 1821 διορίστηκε κυβερνήτης της Ινδίας. Μετά την αυτοκτονία του υπουργού Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Κάσλρεϊ, στις 12 Αυγούστου 1822, ο Κάνινγκ τον διαδέχτηκε εφαρμόζοντας πιο φιλελεύθερη πολιτική στο ελληνικό ζήτημα. Το 1824 η Βρετανική κυβέρνηση υποστήριξε τον αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία από την Οθωμανική αυτοκρατορία και το 1826 ο Κάνινγκ υπέγραψε με τη Γαλλία και τη Ρωσία συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα. Τον Απρίλιο του 1827 ο Κάνινγκ σχημάτισε κυβέρνηση και προώθησε την ανεξαρτησία της Ελλάδας αλλά και τα αιτήματα των καθολικών Ιρλανδών, χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει το έργο του καθώς πέθανε τρεις μήνες αργότερα από πνευμονία. 

## Κατάλογος Πολιτικών Αξιωμάτων
*Βουλευτής 1793-1827
*Υπουργός Πληρωμής των Στρατευμάτων 1800-1801
*Θησαυροφύλακας του Ναυτικού 1804-1806
*Υπουργός Εξωτερικών 1807-1809
*Διευθυντής της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών 1816-1821
*Υπουργός Εξωτερικών 1822-1827
*Ηγέτης της Συμπολίτευσης στη Βουλή των Κοινοτήτων 1822-1827
*Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου 1827
*Μέγας Θησαυροφύλακας 1827

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ηνωμένου Βασιλείου
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί
Κατηγορία:Βρετανοί φιλέλληνες
Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών (Ηνωμένο Βασίλειο)
Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου
Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Πολιτικοί του Συντηρητικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο)
Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Δημήτρης Κοντολάζος

Ο **Δημήτρης Κοντολάζος** (Πυλαία, 11 Ιουνίου 1952) είναι Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πυλαία Θεσσαλονίκης στις 11 Ιουνίου 1952. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1973 με το τραγούδι "Ο Μπαρμπαλιάς", σε στίχους Δημήτρη Καραστάθη και μουσική Πέτρου Ζέρβα, που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης.Σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη δεκαετία του '80 με συνθέσεις των Αλέκου Χρυσοβέργη, Τάκη Σούκα, Σπύρου Γιατρά, Τάκη Μουσαφίρη, Νίκου Καρβέλα ,Μιχάλη Ρακιντζή, Γιάννη Καραλή, Κώστα Τουρνά, Σταμάτη Γονίδη και άλλων. Γνωστά του τραγούδια είναι: "Όλα τα 'δωσα για σένα", "Εγώ δεν ήμουνα αλήτης", "Αν μ' αγαπούσες λίγο", "Μου λείπεις εσύ", "Δεν μ' αγαπάς", "Λίγο λίγο", "Ταχυπαλμία", "Λυπήσου με", "Αν το λες αυτό αγάπη", "Δεν το παίζω τρελός", "Μια ιστορία", "Κάνε μου σινιάλο", "Συγγνώμη μάνα μου", "Δεν μπορεί", "Ήμασταν θεοί", "Άσε με εμένα", "Δεν σου κάνω τον άγιο".

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Χαλδαίοι

Οι **Χαλδαίοι** ήταν αρχαίος λαός συγγενικός με τους Αραμαίους που όπως κι εκείνοι εξαπλώθηκαν κυρίως στη νότια Μεσοποταμία γύρω από τη Βαβυλώνα την πόλη η οποία στάθηκε το επίκεντρο της δραστηριότητας τους. 
Έκαναν την εμφάνιση τους στα νότια της Μεσοποταμίας στην συμβολή των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη κοντά στον Περσικό κόλπο στις αρχές της 1ης χιλιετίας π.Χ. σαν νομάδες μαζί με άλλους συγγενείς Σημιτικούς λαούς όπως οι Αραμαίοι, σύντομα εγκαταστάθηκαν νότια από τη Βαβυλώνα αποκτώντας τον έλεγχο της πόλης. Πρώτη μεγάλη δυναστεία Χαλδαίων θεωρείται η **όγδοη βασιλική δυναστεία της Βαβυλώνας** τον 8ο αιώνα π.Χ. που έκανε τις πρώτες σοβαρές αστρολογικές μελέτες πάνω στις οποίες βασίστηκε η αστρολογία ακόμα και τα νεώτερα χρόνια είναι γνωστό το έντονο ενδιαφέρον των Χαλδαίων από την αρχή της ιστορίας τους για την συγκεκριμένη τέχνη. Ο σημαντικότερος βασιλιάς αυτής της δυναστείας ήταν ο Ναβονάσσαρος θεωρείται κατά πολλούς σαν ο πατέρας της αστρολογίας, κωδικοποίησε σε ένα μεγάλο έργο όλες τις αστρολογικές μελέτες που έγιναν την εποχή των προηγούμενων βασιλέων της ίδιας δυναστείας. Στην διάρκεια της Ασσυριακής κατοχής πολλοί Χαλδαίοι αξιωματούχοι κατόρθωσαν να αποκτήσουν τον έλεγχο τις Βαβυλώνας με συχνές επαναστάσεις και να ανακηρύσσονται ανεξάρτητοι βασιλείς φέροντας σε πολύ δύσκολη θέση τους Ασσύριους βασιλείς χαρακτηριστικότερη είναι η περίπτωση του Μερωδάχ Βαλαδάν
Μετά από μια μακροχρόνια διαμάχη με την Ασσυρία τελικά η δυναστεία των Χαλδαίων εγκαταστάθηκε εκεί το 626 π.Χ., ο Χαλδαίος στρατηγός Ναβοπολάσσαρ κατόρθωσε όχι μόνο να αποτινάξει τον Ασσυριακό ζυγό μετά τον θάνατο του Σαρδανάπαλου αλλά και να διαλύσει ολόκληρη την Ασσυριακή αυτοκρατορία με μεγάλη ευκολία. Ο γιος του Ναβουχοδονόσωρ θεωρείται ένας από τους ενδοξότερους βασιλείς της ιστορίας είναι κεντρικό πρόσωπο εκτός από τις ιστορικές πηγές και στην Βίβλο, με τον Ναβουχοδονόσορα η Χαλδαίικη αυτοκρατορία της Βαβυλώνας έφτασε στο αποκορύφωμα της, είχε γίνει κυρίαρχος σε ολόκληρη την Ασία.

Οι Χαλδαίοι ήταν πολυθεϊστές. Ανώτατη τριάδα του Χαλδαϊκού πανθέου ήταν ο Άνου, ο Ενλίλ (που απαντώνται και στη Σουμεριακή μυθολογία) καθώς και ο Ένκι θεός των υδάτων για τους Σουμερίους, μετά την εγκατάσταση τους στην Βαβυλώνα έγιναν φανατικοί υποστηρικτές του εθνικού θεού της πόλης Μαρδούκ ο οποίος ήταν γιος του Ένκι.

## Πηγές
(*) *Β΄ Βασιλειών 20:12 κ.ε.*.
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.6ος, σελ.280.
* David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.661.

Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί
Κατηγορία:Έθνη της Εβραϊκής Βίβλου
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
Κατηγορία:Μεσοποταμία
Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ
Κατηγορία:Αρχαία Συρία
*
Μαδιανίτες

Οι **Μαδιανίτες** ήταν αρχαίος Βιβλικός λαός, οι νότιοι γείτονες των Εδωμιτών. Η Χώρα τους Μαδιάμ εκτεινόταν κατά καιρούς προς τη "Χιζάζ" της Αραβίας. Φέρεται ως λαός ημινομαδικός που γνώριζε πολύ καλά να ιππεύει καμήλες. Στην εποχή των Κριτών θεωρήθηκαν απειλή για τους Ισραηλίτες.

## Πηγές
* David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.661.

Κατηγορία:Έθνη της Εβραϊκής Βίβλου
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
Κατηγορία:Ιστορία της Ιορδανίας
Κατηγορία:Ιστορία της Σαουδικής Αραβίας
Μώλωπας

**Μώλωπας** (ή αλλιώς μελανιά ή εκχύμωση) ονομάζεται ένα είδος αιματώματος σε βιολογικούς ιστούς. Προκαλείται από τη ρήξη των τριχοειδών αγγείων στα βαθύτερα στρώματα του υποδόριου ιστού, και έτσι το αίμα διαρρέει γύρω από τους ιστούς αυτούς. Οι μώλωπες συνήθως προκαλούνται από αμβλύ χτύπημα ή πίεση και τις περισσότερες φορές προκαλούν πόνο αλλά δε κρύβουν περαιτέρω κίνδυνο. Κατά την επούλωση, το χρώμα του μώλωπα σταδιακά μετατρέπεται σε μια κιτρινωπή απόχρωση, ως αποτέλεσμα του σχηματισμού χρωστικών της χολής και της αποσύνθεσης και σταδιακής απορρόφησης του αίματος.

Στην αιμορροφιλία, λόγω προβλημάτων πήξης του αίματος, μπορεί να υπάρχουν σχεδόν πάντα μώλωπες του δέρματος και των μαλακών ιστών. Εάν το τραύμα είναι αρκετά έντονο για να σπάσει το δέρμα και να επιτρέψει στο αίμα να διαφύγει από τους διάμεσους ιστούς, ο τραυματισμός δεν είναι μώλωπας αλλά αιμορραγία. Αυτού του τύπου οι τραυματισμοί, ωστόσο, μπορεί να συνοδεύονται από μώλωπες σε άλλα σημεία του δέρματος.

Οι μώλωπες εμφανίζονται στο δέρμα, στους μύες και στα οστά. Δεν πρέπει να συγχέονται με άλλες βλάβες του δέρματος, διαφορετικής αιτιολογίας, που έχουν παρόμοια εμφάνιση. Τέτοιες βλάβες περιλαμβάνουν την  ( 10 χιλ.). 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τραυματισμοί
Σεραφείμ

:*Αυτή η σελίδα αφορά το τάγμα [[ασώματα|ασωμάτων]]/τα πνευματικά πλάσματα με το όνομα Σεραφείμ. Για άλλες σημασίες, δείτε [[Σεραφείμ (αποσαφήνιση)]].*

[thumb|200px|Απεικόνιση ενός σεράφ στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βλαδίμηρου στο [Κίεβο, Ουκρανία. Έργο του Βίκτορ Μιχαΐλοβιτς Βαστνέτσοφ, του 1848.]]
Η λέξη **σεραφείμ** ή **σεραφίμ** (, *σεράφ* στον ενικό) προέρχεται από την εβραϊκή λέξη *σαράφ*, που σημαίνει «καίω, καθαρίζω με φωτιά».

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία περιγράφονται ως τάγμα ασωμάτων, από αυτά που, σύμφωνα με την ιουδαϊκή και Χριστιανική παράδοση, πλαισιώνουν το Θρόνο του Θεού. Κατά τον προφήτη Ησαΐα, τα Σεραφείμ έχουν έξι πτέρυγες, για το λόγο αυτό ονομάζονται «εξαπτέρυγα». Από αυτές, οι δύο σκεπάζουν το πρόσωπο, οι άλλες δύο βρίσκονται στην πλάτη και οι άλλες στα πόδια.

Απεικόνιση των Σεραφείμ έχουμε στα εξαπτέρυγα των Ορθόδοξων ναών, που είναι μεταλλικοί δίσκοι, στηριγμένοι σε κοντάρια.

## Βλέπε επίσης
* Χερουβείμ
* Αρχάγγελος
* Άγγελοι

Κατηγορία:Ασώματα
Εμιράτο της Γρανάδας

Το **Βασίλειο της Γρανάδας** ήταν το τελευταίο μουσουλμανικό Βασίλειο στην Ιβηρική χερσόνησο. Ιδρύθηκε κατά τον 8ο αιώνα ως ηγεμονία των Χαλιφών της Καρδούης του οποίου η έκταση ήταν η αυτή του σημερινού νομού της Γρανάδας και με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη Γρανάδα που όμως κατά τον 9ο αιώνα καταλάμβανε πλέον και τους σημερινούς όμορους επίσης νομούς την Αλμερία και τη Μάλαγα φθάνοντας σε πληθυσμό τους 1.350.000 κατοίκους.Ως Βασίλειο ονομάσθηκε το έτος 1238 από τον βασιλιά Μωάμεθ Α΄, η δυναστεία του οποίου διατήρησε τον θρόνο μέχρι το 1492 όταν ο τελευταίος βασιλιάς (εμίρης) της, εκδιώχθηκε μετά από σκληρό και χρόνιο αγώνα από τον Ισπανό βασιλέα Φερδινάνδο τον Καθολικό που προηγουμένως είχε καθυποτάξει όλους τους άλλους Άραβες ηγεμόνες.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χαλιφάτο των Ομεϋαδών
Κατηγορία:Ανδαλουσία
Κονσκοβόλα

Η **Κονσκοβόλα** (*Końskowola*) είναι πόλη της νοτιοανατολικής Πολωνίας. Το όνομά της σημαίνει κυριολεκτικά Θέληση του Αλόγου, ωστόσο το όνομά της προέρχεται από το Wola - έναν τύπο χωριού, και τον ιδιοκτήτη του, Jan z Konina (Jan Koniński, Ιωάννη του Konin). Το όνομα Konińskawola καταγράφηκε το 1442.

Το 1795 η πόλη προσαρτήθηκε από την Αυστρία και το 1809 αποτέλεσε τμήμα του Δουκάτου της Βαρσοβίας, για να γίνει μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας το 1815. Μετά το 1870, έπαυσε να είναι πόλη. 

Το 1939 καταλήφθηκε από τους Ναζί και σε αυτήν λειτούργησε στρατόπεδο συγκεντρώσεως για αιχμαλώτους πολέμου. Αργότερα η περιοχή αποτέλεσε γκέτο για Εβραίους. Το 1942 ο πληθυσμός του γκέτο σφαγιάστηκε από τους Γερμανούς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Στρατόπεδο συγκέντρωσης Σομπιρόρ

Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
120 Μέρες των Σοδόμων

Οι **120 Μέρες των Σοδόμων** (γαλλ. *Les 120 journées de Sodome*) ή **το Σχολείο της Ελευθεριότητας** είναι ένα ανολοκλήρωτο έργο του Μαρκήσιου ντε Σαντ το οποίο άρχισε να καθαρογράφει στο κελί του στη Βαστίλη τη δεκαετία του 1780, όπου κλείστηκε το 1784 ύστερα από αίτημα της πεθεράς του, Μαντάμ ντε Μοντρέιγ. Το έργο εκθέτει με λογοτεχνική μορφή έναν κατάλογο των πιθανών μορφών σεξουαλικής συμπεριφοράς. 

Είναι το αποτέλεσμα 13 ετών δουλειάς του συγγραφέα και διασώθηκε το προσωρινό χειρόγραφο του έργο, το οποίο ο συγγραφέας του έχασε μετά την άλωση της Βαστίλης, στις 14 Ιουλίου 1979, καθώς ο ίδιος μεταφέρθηκε στο άσυλο του Σαραντόν αφού είχε προηγουμένως κρύψει το χειρόγραφο μέσα σε ένα γοδεμίχιο και αυτό μέσα σε τοίχο στο κελί του. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το1904 από έναν Γερμανό ψυχίατρο. 

Η εισαγωγή του όρου σαδισμός στη δυτική κουλτούρα προέρχεται από το εν λόγω έργο. Τον 20ο αιώνα αναγνωρίστηκε η λογοτεχνική αξία του έργου ενώ οι Αντρέ Μπρετόν και Γκυγιώμ Απολλιναίρ ανέδειξαν τον Ντε Σαντ ως έναν συγγραφέα ιδεών παρά ως έναν απλό πορνογράφο.

Το έργο αξιοποιήθηκε από σύγχρονους συγγραφείς και καλλιτέχνες, όπως ο Πιερ-Πάολο Παζολίνι στην ομώνυμη ταινία του για την φασιστική Ιταλία, ως μέσο για την ανάδειξη της φρίκης του πολέμου και των ολοκληρωτικών καθεστώτων.

## Πλοκή
Η ιστορία στο μυθιστόρημα τοποθετείται κάπου στις αρχές του 18ου αιώνα, δηλαδή την τελευταία περίοδο της βασιλείας του Λουδοβίκου 14ου. Τέσσερις ευυπόληπτοι ήρωες, ένας δούκας, ένας επίσκοπος, ένας δικαστής κι ένας φοροεισπράκτορας οργανώνουν ένα τετράμηνο ακολασίας σ’ έναν περίκλειστο πύργο της Ελβετίας. 

Τα τέσσερα κεντρικά πρόσωπα υποβάλλουν τα θύματά τους σε βασανιστήρια και καθώς τα πάθη τους κλιμακώνονται και γίνονται όλο και πιο βίαια, τόσο πιο βίαιοι γίνονται οι ήρωες, με τις πράξεις τους να κορυφώνονται στα Μέρη Τρία και Τέσσερα. 

## Εκδόσεις στα ελληνικά
Στην ελληνική γλώσσα εκδόθηκε το 1997 από τις εκδόσεις Εξάντας σε μετάφραση των Πέτρου Παπαδόπουλου και Τάκη Θεοδωρόπουλου. Η ελληνική μετάφραση που εκδόθηκε το 1981 αποτέλεσε αντικείμενο λογοκρισίας ως "άσεμνο έργο". Κυκλοφορεί δεύτερη βελτιωμένη ελληνική έκδοση του 1997. Το 2024 το βιβλίο εκδόθηκε εκ νέου από τις εκδόσεις Gutenberg σε μετάφραση της Ρίτας Κολαΐτη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Πρωτότυπο γαλλικό κείμενο
*Αγγλική μετάφραση 

Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Μαρκήσιου ντε Σαντ
Κατηγορία:Ερωτικά μυθιστορήματα
Μεφιστοφελής

[μικρογραφία|«Ο Μεφιστοφελής στον αέρα», [λιθογραφία του Ευγένιου Ντελακρουά που δημιουργήθηκε το 1828 και απεικονίζει τον Μεφιστοφελή να πετά επάνω από τη Βιτεμβέργη.]]
Ο **Μεφιστοφελής** (), γνωστός και ως **Μεφίστο** (), είναι δαίμονας που συναντάται στη γερμανική λαϊκή παράδοση. Εμφανίστηκε, αρχικά, στη λογοτεχνία ως δαίμονας στο θρύλο του Φάουστ και έκτοτε εμφανίζεται σε διάφορα έργα ως χαρακτήρας.

Στην τραγωδία *[[Φάουστ (Γκαίτε)|Φάουστ]]* του Γκαίτε, ο Μεφιστοφελής είναι ο διάβολος, στον οποίο ο Γιόχαν Φάουστ παραχωρεί τη ψυχή του σε αντάλλαγμα της βοήθειάς του προκειμένου να ξανάβρει τη νεότητά του. Η καταγωγή του ονόματος αυτού παραμένει αμφίβολη. Κατά τον Σραίερ το όνομα αυτό παράγεται από τις εβραϊκές λέξεις *Μεφίζ* (= καταστροφέας) + *τοφέλ* (= ψεύτης). Η ετυμολογία αυτή ενισχύεται και εκ του ότι όλα σχεδόν τα ονόματα των δαιμόνων στα βιβλία Μαγείας του 16ου αιώνα είναι εβραϊκής καταγωγής.

Ο Μεφιστοφελής του Γκαίτε παριστάνεται όχι βεβαίως με τις γνώριμες κλασικές ειδεχθείς και αποκρουστικές μορφές του δαίμονα. Διατηρεί όμως κάποιες από τις παραδοσιακές του ιδιότητες. Κατά την παλαιά γερμανική παράδοση φέρεται ενδεδυμένος ως ευπατρίδης, με κόκκινη ενδυμασία, με φτερό πετεινού στο καπέλο του και με μικρό αιχμηρό ξίφος (ξιφίδιο). Επίσης παριστάνεται ως χωλός (να κουτσαίνει) ως ένδειξη της εξ ουρανού πτώσης του.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* ''Μεφιστοφελής'' (όπερα)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Μεφιστοφελης
Κατηγορία:Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε
Μίλαν Μπάμπιτς

Ο **Μίλαν Μπάμπιτς** (*Милан Бабић*, 26 Φεβρουαρίου 1956 - 5 Μαρτίου 2006) ήταν Σέρβος πολιτικός.

Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1956. Ήταν οδοντίατρος στο επάγγελμα και είχε διατελέσει δήμαρχος του Κνιν (Knin). Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Γιουγκοσλαβία είχε ανακηρυχθεί πρόεδρος της δημοκρατίας της σερβικής Κράινα. Μετά το τέλος του πολέμου καταδικάστηκε από το διεθνές ποινικό δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία σε 13 χρόνια φυλάκιση, για εγκλήματα πολέμου στην Κροατία κατά τη διάρκεια των ετών 1991-1995. Αυτοκτόνησε στη φυλακή στις 5 Μαρτίου 2006.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* ICTY - Initial Indictment of Milan Babić
* ICTY - δελτίο τύπου- επιβεβαίωση του θανάτου του Μπάμπιτς
* Ετυμηγορία
* A. Samigullina. Milosevic's accuser commits suicide 

Κατηγορία:Σέρβοι πολιτικοί
Κατηγορία:Σέρβοι οδοντίατροι
Κατηγορία:Δημοκρατία της Σερβικής Κράινα
Κατηγορία:Σέρβοι της Κροατίας
Κατηγορία:Αυτόχειρες
Μεφιστοφελής (όπερα)

Ο ***Μεφιστοφελής*** αποτελεί όπερα του Ιταλού συνθέτη Αρρίγκο Μπόιτο (1842-1918), στον οποίο ανήκει τόσο η μουσική όσο και το λιμπρέτο του έργου, το οποίο είναι βασισμένο στην τραγωδία *[[Φάουστ (Γκαίτε)|Φάουστ]]* του Γκαίτε. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή του Μιλάνου, στις 5 Μαρτίου 1868. Η πρώτη μορφή του έργου, που δεν διασώζεται, περιελάμβανε έναν πρόλογο, πέντε πράξεις και έναν επίλογο. Η πρώτη παρουσίαση του χαρακτηρίστηκε ως αποτυχία, κυρίως εξαιτίας της απειρίας του Μπόιτο και της ανεπάρκειας των ερμηνευτών. Το γεγονός αυτό κινητοποίησε τον Ιταλό συνθέτη να προβεί σε σημαντικές τροποποιήσεις, μειώνοντας αισθητά την έκταση της όπερας και τον αριθμό των πράξεων σε τέσσερις, αναδιανέμοντας ορισμένους ρόλους και επιφέροντας αλλαγές στην ενορχήστρωση με τη βοήθεια του συνθέτη Τσέζαρε Ντομινιτσέτι.

Η αναθεωρημένη εκδοχή του έργου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Μπολόνια, στις 10 Απριλίου 1875, από διακεκριμένους ερμηνευτές όπως τον τενόρο Ιταλό Καμπανίνι και τη σοπράνο Ερμίνια Μπόργκι-Μάμο, τυγχάνοντας θερμής υποδοχής. Το 1880 παίχθηκε επίσης στο Λονδίνο, στη Βοστόνη και στη Νέα Υόρκη, ενώ τον επόμενο χρόνο παρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου υπό τη διεύθυνση του Φράνκο Φάτσιο (1840-91).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ashbrook, William: «Mefistofele» στο *The New Grove Dictionary of Opera* (επιμ. Stanley Sadie), τόμ. 3, Macmillan Publishers, Inc., Λονδίνο 1998, ISBN 1-56159-228-5

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Μεφιστοφελης
Κατηγορία:Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε
Καστελφράνκο Βένετο

Το **Καστελφράνκο Βένετο** (ιταλικά: *Castelfranco Veneto*, βενετικά: *Casteło*) είναι πόλη και κοινότητα που ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Βένετο της Ιταλίας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας και αποτελεί μέρος της επαρχίας του Τρεβίζο, σε απόσταση περίπου 25 χιλιομέτρων δυτικά από την ομώνυμη πόλη. Εκτείνεται σε συνολική έκταση 50 τετρ. χιλιομέτρων και ο πληθυσμός ολόκληρης της κοινότητας πλησιάζει τους 33.000 κατοίκους (2005). Αξιοσημείωτο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η παλαιά πόλη και ειδικότερα τα τείχη της, χτισμένα το 1199, καθώς και το μεσαιωνικό κάστρο του Καστελφράνκο.

## Αξιοθέατα

Το παλιότερο τμήμα της πόλης είναι τετράγωνο, περιβάλλεται από Μεσαιωνικά τείχη και πύργους που κατασκεύασαν οι κάτοικοι του Τρεβίζο (1211). Το Καστελφράνκο Βένετο αποτελεί την γενέτειρα του διάσημου ζωγράφου Τζορτζόνε (1477-1510) το σπίτι του οποίου υπάρχει και σήμερα σε ένα παρεκκλήσι στον Καθεδρικό ναό της Καστελφράνκο Βένετο. Ο Καθεδρικός ναός βρίσκεται μέσα στα τείχη της παλιάς πόλης, περιέχει ένα από τα σημαντικότερα έργα του Τζορτζόνε, την Μαντόνα με τον Άγιο Φραγκίσκο και τον Λιβεράλις (1504). Στο βάθος διακρίνονται μέσα από τον Καθεδρικό ναό τα τείχη και οι πύργοι της παλιάς πόλης. Ο διάσημος πίνακας μετά τις φθορές του αποκαταστάθηκε στην Βενετία και επέστρεψε με πανηγυρικές τελετές στα τέλη του 2005. Ο Καθεδρικός ναός της πόλης (Duomo di San Liberale), βασίστηκε σε σχέδια του Φραντσέσκο Μαρία Πρέτι πάνω σε μια αρχαία Ρομανική εκκλησία. Ο Καθεδρικός ναός ξεχωρίζει για το ιερό του, το οποίο περιλαμβάνει μία από τις πιο γνωστές θρησκευτικές συνθέσεις του, που φέρει τον τίτλο Παναγία με το θείο βρέφος και τους Αγίους Φραγκίσκο και Ελευθέριο (περ. 1504).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Νέφθυς

Η **Νέφθυς**, όπως μεταγράφηκε από τους αρχαίους Έλληνες το *Νεμπ χετ* ή *Νεμπέτ χετ*, αποκαλείται από τον Πλούταρχο Τελευτή, Αφροδίτη και Νίκη. Απεικονιζόταν με γυναικεία μορφή, που έφερε στην κεφαλή της τα δύο ιερογλυφικά του ονόματός της, που σημαίνουν «η κυρίαρχος του πύργου». Τα ιερογλυφικά αυτά ήταν ένα καλάθι (*νεμπ ή νεμπέτ*) επάνω από το σημείο που σημαίνει «πύργος» (*χετ*). Στην εννεάδα της Ηλιούπολης ήταν κόρη της Νουτ και του Γκεμπ, ενώ φέρεται σύζυγος ή αδελφή του Σετ. 

## Ο μύθος
Θεά των νεκρών αρχικά, η Νέφθυς μεταβλήθηκε μέσω του μύθου του Οσίριδος σε δεύτερη κόρη του Γκεμπ και της Νουτ. Καθώς δεν κατόρθωσε να αποκτήσει παιδί από τον Σετ, τον δευτερότοκο αδελφό της, επιθύμησε να αποκτήσει παιδί από τον Όσιρι, τον πρωτότοκο αδελφό της. Για να εκπληρώσει τον σκοπό της τον μέθυσε και συνευρέθηκε μαζί του χωρίς εκείνος να έχει συνείδηση του τι συνέβαινε. Καρπός αυτής της ένωσης ήταν ο Άνουβις.

thumb|100px|left|Η Θεά Νέφθυς
Σύμφωνα με τον παραπάνω μύθο, η Νέφθυς συμβολίζει τις παρυφές της ερήμου, που γονιμοποιούνται ενίοτε, όταν η πλημμύρα του Νείλου φθάνει στο ύψιστο σημείο της. Όταν ο Σετ δολοφόνησε τον αδελφό του, η Νέφθυς τον εγκατέλειψε και αφού ενώθηκε με τους υπερασπιστές του Όσιρι, βοήθησε την αδελφή της Ίσιδα να μομμιοποιήσει το πτώμα του δολοφονηθέντος θεού, απαγγέλοντας εναλλάξ μαζί της τα τις νεκρικές επωδούς, το κείμενο των οποίων διεσώθηκε μέχρι τις ημέρες μας χάρις σε έναν πάπυρο.

## Απεικονίσεις

Με την ίδια διάθεση που είχαν λάβει μέτρα προστασίας της μούμιας του αδελφού τους, «οι δύο δίδυμες», όπως τις ονομάζουν συχνά, ανέλαβαν την φρούρηση των νεκρών. Για αυτό και απεικονίζονταν συνήθως πάνω στις σαρκοφάγους και στα καλύμματα των τύμβων όρθιες ή γονυπετείς, να εκτείνουν με τρόπο προστατευτικό τα χέρια και τα μακριά πτερύγιά τους.

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής **[[287 Νέφθυς]]** (Nephthys), που ανακαλύφθηκε το 1889, πήρε το όνομά του από τη θεά αυτή των Αιγυπτίων. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Εννεάδα της Ηλιούπολης
Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου
Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Σημαία της Συρίας

Η **σημαία της Συρίας,** έχει διαφοροποιηθεί από τότε που η χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία το 1946, χρησιμοποιώντας πάντα τα παναραβικά χρώματα του πράσινου, του κόκκινου, του μαύρου και του λευκού. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε μια πράσινη, άσπρη και μαύρη λωρίδα με τρία κόκκινα πεντάκτινα αστέρια, γνωστή ως «σημαία της ανεξαρτησίας». Αυτή αντικαταστάθηκε αργότερα από κόκκινες, λευκές και μαύρες λωρίδες με δύο ή τρία πράσινα αστέρια ή με το εθνόσημο της Συρίας. Μετά την πτώση του Μπασάρ αλ Άσαντ, στις 8 Δεκεμβρίου 2024, η «σημαία της ανεξαρτησίας» άρχισε και πάλι να χρησιμοποιείται εντός της χώρας από το συριακό κοινοβούλιο και τη συριακή μεταβατική κυβέρνηση και σε πρεσβείες της Συρίας στο εξωτερικό, όπως στην Αθήνα. Η μεταβατική κυβέρνηση χρησιμοποιεί επίσης συχνά μια πρόσθετη σημαία που απεικονίζει τη Σαχάντα με μαύρο χρώμα σε ένα λευκό φόντο.
Στις 13 Μαρτίου 2025 ένα προσωρινό σύνταγμα κατέστησε τη σημαία της ανεξαρτησίας την κύρια σημαία της χώρας. Ωστόσο, το τελικό κείμενο διατήρησε τελικά τη σημαία της επανάστασης.

## Σχεδιασμός

### Προδιαγραφές
Το Άρθρο 6 του προσωρινού συντάγματος ορίζει τη σημαία της Συρίας.

«Η συριακή σημαία θα έχει την ακόλουθη μορφή:

Η σημαία θα είναι ένα ορθογώνιο με μήκος ίσο με το ενάμισι της διατομής του πλάτους της.

Θα αποτελείται από τρεις ίσες οριζόντιες λωρίδες: πράσινη στο πάνω μέρος, λευκή στη μέση και μαύρη στο κάτω μέρος.

Το μέσο της σημαίας, εντός της λευκής λωρίδας, θα φέρει τρία κόκκινα αστέρια».
## Χρωματικός συνδυασμός
### Ερμηνεία

## Ιστορία και σημαίες

 
 

Η πρώτη σημαία που χρησιμοποίησαν οι Σύροι ήταν η Σημαία της Ιορδανίας. Έπειτα από πολλές αλλαγές, με επιρροή της Γαλλίας και αργότερα της Αιγύπτου, με την οποία η χώρα ήταν ενωμένη, η Συρία επανήλθε στον παλιό τύπο σημαίας του 1930, με το πράσινο, άσπρο και μαύρο χρώμα να κυριαρχούν. Επίσης, στη μεσαία άσπρη λωρίδα βρίσκονται τρία κόκκινα αστέρια.

Τα χρώματα της σημαίας είναι τα κλασικά παναραβικά χρώματα, τα οποία επίσης βλέπουμε στις σημαίες της Υεμένης, της Αιγύπτου, του Σουδάν και του Ιράκ. Τα δύο αστέρια συμβολίζουν την Αίγυπτο και τη Συρία, που είχαν ενωθεί στην Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία. Το πράσινο θεωρείται χρώμα των Ρασιντούν ή Φατιμιδών, το λευκό των Ομεϊάδων και το μαύρο των Αββασιδών. Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το αίμα που έχυσαν οι μάρτυρες ή τη δυναστεία των Χασεμιτών.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Εθνόσημο της Συρίας

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστορία της Σημαίας της Συρίας

Συρία
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Συρίας
Έμβλημα της Συρίας

right|150px|thumb|Το σημερινό εθνόσημο.
right|140px|thumb|Το εθνόσημο του 1972.
Το εθνικό έμβλημα της Συρίας απεικονίζει έναν χρυσαφί αετό, στραμμένο προς τα δεξιά του, με τρία πεντάκτινα αστέρια διατεταγμένα σε τόξο πάνω από το κεφάλι του. Τα φτερά του αετού περιέχουν 14 φτερά, που συμβολίζουν τα 14 κυβερνεία της χώρας. Το έμβλημα υιοθετήθηκε επίσημα στις 3 Ιουλίου 2025.

## Βλέπε επίσης
* Σημαία της Συρίας

## Πηγές


Συρία
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Συρίας