open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ

Ο **Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ** (*Lobegott Friedrich Konstantin von Tischendorf*, 18 Ιανουαρίου 1815 – 7 Δεκεμβρίου 1874) ήταν Γερμανός θεολόγος της προτεσταντικής εκκλησίας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1815 στο Λένγκενφελντ. Ο πατέρας του ήταν ιατρός. Η καταγωγή της οικογένειας ήταν από μεγάλη δυναστεία κατασκευής χάρτου. Σχολείο πήγε στο Λένγκενφελντ και από το 1829 συνέχισε στο γυμνάσιο του Πλάουεν. Σπούδασε θεολογία και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας το έτος 1838, ενώ δύο χρόνια αργότερα αναγορεύθηκε υφηγητής (Habilitation). Διετέλεσε υφηγητής από το 1838 ως το 1839 και νυμφεύθηκε το 1845. Απέκτησε οκτώ παιδιά. Περιηγήθηκε τη Γαλλία, Αγγλία, Ιρλανδία, Ιταλία και τη Μικρά Ασία. Επέστρεψε το 1845 στη Λειψία και ασχολήθηκε με την επεξεργασία των ευρημάτων του, ιδιαίτερα με την ιστορία των χειρογράφων της Καινής Διαθήκης. Αποκρυπτογράφησε το Παλίμψηστο του Εφραίμ του Σύρου, ανεκάλυψε τον Σιναϊτικό Κώδικα και μελέτησε τη μετάφραση των Εβδομήκοντα. Προσβλήθηκε από εγκεφαλικό στις 5 Μαΐου 1873 και απεβίωσε στις 7 Δεκεμβρίου 1874 στη Λειψία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Christfried Böttrich: *Tischendorf-Lesebuch. Bibelforschung in Abenteuern.* Evangelische Verlagsanstalt, Λειψία 1999, ISBN 3-374-01744-4 (Bietet neueste Forschungen über Tischendorf und bisher unbekanntes Quellenmaterial) 
* Alexander Schick: *Auf der Suche nach der Urbibel. Die Schriftrollen vom Toten Meer, das Alte Testament und der geheime Bibelcode*. Oncken, Wuppertal 2000. ISBN 3-7893-7261-7 (Speziell die alttestamentlich Bibelüberlieferung anhand der Qumranrollen, aber auch die des Codex Siniaticus)
* Ludwig Schneller: *Tischendorf-Erinnerungen. Merkwürdige Geschichte einer verlorenen Handschrift.* Erinnerungen seines Schwiegersohnes. Leipzig 1927, 1929; Schweikardt-St. Johannis, Lahr-Dinglingen 1954, 1983, 1991. ISBN 3-501-00100-2 (ausführliche Geschichte der Entdeckung des Codex Sinaiticus)
* Otto Schlisske: *Der Schatz im Wüstenkloster. Die abenteuerliche Entdeckung der ältesten Bibelhandschrift durch Constantin von Tischendorf.* Kreuz-Verlag, Stuttgart 1953
* Andreas Höhn: *Von Städteln in den Sinai - ein Besessener auf Reisen*, LVZ vom 22, Φεβρ. 2011, σελ. 19

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Viele Bilder und Infos über die Arbeit und Funde von Tischendorf 
* Codex Sinaiticus 
* Monumenta sacra. Nova Collectio, 1-6 volumes (1857-1870) in der Internet Archive

Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί περιηγητές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας
Κρέας

thumb|300px|Ποικιλίες του κρέατος.
[thumb|''[Νεκρή φύση (Κλωντ Μονέ)|Νεκρή φύση*, [[Κλωντ Μονέ]] (1864).]]

Το *'κρέας''' είναι η σάρκα των ζώων. Το ζωικό κρέας, που χρησιμοποιείται ως τροφή από τον άνθρωπο περιλαμβάνει τους σκελετικούς μύες και το συναφές λίπος, μπορεί όμως να περιγράψει επίσης άλλους βρώσιμους ιστούς, όπως τα όργανα και τα εντόσθια ενός νεκρού ζώου. Στην αγγλική γλώσσα, η λέξη κρέας (meat) χρησιμοποιείται γενικά από τη βιομηχανία συσκευασίας κρέατος σε μια πιο περιοριστική έννοια, η σάρκα των θηλαστικών ειδών (χοίροι, βοοειδή, πρόβατα κλπ.) που τέθηκαν και προετοιμάζονται για κατανάλωση από τον άνθρωπο, για τον αποκλεισμό των ψαριών, των πουλερικών και άλλων ζώων. Η χρήση ποικίλλει σε όλο τον κόσμο από τον κάθε πολιτισμό, και ορισμένες χώρες όπως η Ινδία έχουν μεγάλους πληθυσμούς που αποφεύγουν την κατανάλωση όλων ή των περισσότερων ειδών κρέατος. Η κατανάλωση ανθρωπίνου κρέατος αναφέρεται ως κανιβαλισμός ή ανθρωποφαγία και αποτελεί σοβαρό ποινικό αδίκημα.

Η κατανάλωση κρέατος έχει διάφορες παραδόσεις και τα τελετουργικά που συνδέονται με αυτό σε διαφορετικές κουλτούρες, όπως η εβραϊκή (κοσέρ) και η ισλαμική (χαλάλ), και η παραγωγή της γενικώς ρυθμίζονται από τις κρατικές αρχές. Το άρθρο αυτό εστιάζεται κυρίως σε αυτή τη διαδικασία, από την πρωτογενή παραγωγή έως την κατανάλωση.

## Διάκριση και θρησκευτική χρήση
Ένας ορισμός που αναφέρεται στο κρέας, χωρίς όμως να συμπεριλαμβάνει τα ψάρια κατά τα τελευταία εκατό χρόνια, έχει θρησκευτικές επιρροές. Η διάκριση μεταξύ των ψαριών και του κρέατος είναι κωδικοποιημένη από το εβραϊκό διαιτητικό δίκαιο "kashrut", σχετικά με την ανάμειξη του γάλακτος και του κρέατος, χωρίς όμως να απαγορεύει την ανάμειξη του γάλακτος και των ιχθύων. Η σύγχρονη εβραϊκή νομική πρακτική (Halakha) για το kashrut κατατάσσει τη σάρκα των θηλαστικών και των πτηνών ως κρέας. Τα ψάρια δεν θεωρούνται κρέας, ούτε γαλακτοκομικά τρόφιμα. Η Καθολική δίαιτα που περιορίζει την κατανάλωση κρέατος κατά την Παρασκευή, αν και αυτό δεν ισχύει για το μαγείρεμα και την κατανάλωση των ψαριών.

## Ασφάλεια για τον άνθρωπο (ΜΕΑΤ!)
Τον Οκτώβριο του 2015, ο IARC κατέταξε την κατανάλωση κόκκινου κρέατος (βοοειδή και αιγοπρόβατα) στην Κατηγορία 2Α: Πιθανότατα (probable) καρκινογενή για τον άνθρωπο, σχετίζοντάς την με τον καρκίνο του εντέρου, ενώ την κατανάλωση επεξεργασμένου κρέατος στην Κατηγορία 1: Καρκινογενή για τον άνθρωπο.

Σύμφωνα με τη μονογραφία του IARC, η Κατηγορία 2 αναφέρει ότι δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις που σχετίζουν τον καρκίνο με την κατανάλωση κρέατος από τον άνθρωπο. Η πιθανή συσχέτιση από πειράματα σε ζώα δε συνεπάγεται την αιτιότητα.

## Βιβλιογραφία
* 

## Παραπομπές




Κατηγορία:Βιομηχανία κρέατος
Κατηγορία:Τύποι φαγητού
Θεόδωρος Σκυλακάκης

Με το όνομα **Θεόδωρος Σκυλακάκης** είναι γνωστά δύο άτομα:

*Θεόδωρος Σκυλακάκης (στρατιωτικός), (1893- Δεκέμβριος 1944), υπουργός Εσωτερικών του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου από τις 18 Μαΐου 1936 ως τις 26 Δεκεμβρίου 1936, οπότε αποπέμφθηκε καθώς κατηγορήθηκε για σχέδιο ανατροπής του Ιωάννη Μεταξά.
*Θεόδωρος Σκυλακάκης (πολιτικός) (1959-), βουλευτής, υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη 2023, από τις 27 Ιουνίου 2023 ως τις 15 Μαρτίου 2025.
Πηγαί Τρωάδος

Η πόλη των **Πηγών** βρισκόταν στην βορειοανατολική Τρωάδα, κοντά στον Γρανικό ποταμό. 

Οι αρχαιολόγοι δεν έχουν ακόμα καθορίσει σε ποιαν εποχή η πόλη είχε οχυρωθεί. Στην αρχαιότητα, οι Πηγές, που βρισκόταν στην πεδιάδα της Αδράστειας στα σύνορα μεταξύ της Τρωάδας και της Μυσίας, μερικές φορές περιλαμβανόταν πότε στην Τρωάδα πότε στην Μυσία. Το 1304 στην πόλη βρισκόταν ο γιος του αυτοκράτορος Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου και συναυτοκράτωρ Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγος, ο οποίος μαθαίνοντας τις αγριότητες της Καταλανικής Εταιρείας, απαγόρευσε την είσοδο των Καταλανών μισθοφόρων στις Πηγές. Από τη στιγμή που περιήλθε στην οθωμανική κυριαρχία το 1364 έχει γίνει γνωστή ως Biga, όνομα το οποίο φέρει και σήμερα.

## Πηγές
* Στρατιωτική Ιστορία, τεύχος 68, εκδ. Περισκόπιο. 

Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Μιλητούπολις

Η **Μιλητούπολις** ήταν πόλη της Μυσίας, στη Μικρά Ασία, δυτικά του όρους Όλυμπος (σημερινό Uludağ της περιφέρειας Προύσας της Τουρκίας) στα σύνορα με τη Βιθυνία. Όπως αναφέρει ο Στράβων, στην περιοχή υπήρχαν, μεταξύ άλλων, δυο μεγάλες λίμνες, η Απολλωνιάτις και η Μιλητοπολίτις (η σημερινή λίμνη Uluabat). Κοντά στη δεύτερη, βρισκόταν η πόλη Μιλητούπολις.

## Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τον Λουί Ρομπέρ, καθηγητή του Collège de France, η πόλη επανιδρύθηκε περί το 300 π.Χ. μάλλον με το όνομα Αγαθόκλεια, προς τιμήν του Αγαθοκλή, γιου του Λυσίμαχου (δεν πρέπει να συγχέεται με την Αγαθόπολιν της Θράκης). Η άποψη αυτή βασίστηκε σε ευρήματα της νομισματικής. Υποστήριξε, επίσης, πως στη συνέχεια η Αγαθόκλεια μετονομάστηκε σε Αντιόχεια. Οι υποθέσεις αυτές, κατά τον καθηγητή Γκετζέλ Κοέν, χρειάζονται επιπλέον στοιχεία ώστε να θεωρηθούν ισχυρές.

Φαίνεται ότι υπήρξε μια φυλή εκεί, που ονομαζόταν Μιλάται, των οποίων η Μιλητούπολις υπήρξε η κύρια πόλη. Αργότερα ίσως εγκαταστάθηκαν και άποικοι από τη Μίλητο. Τίποτα δεν είναι γνωστό για την ιστορία της πόλης, εκτός από το ότι οι κάτοικοί της κλήθηκαν να εποικίσουν την πόλη Γάργαρα. Το συμβάν αναφέρει ο Στράβων, γράφοντας ότι η ενέργεια αυτή έγινε από κάποιους απροσδιόριστους «βασιλείς», αφότου κατέστρεψαν τα Γάργαρα. Το πιθανότερο είναι πως ο αρχαίος γεωγράφος αναφέρεται στους Ατταλίδες.  

Τον 19ο αιώνα έγιναν διάφορες προσπάθειες ταύτισης της Μιλητουπόλεως με διάφορες τοποθεσίες, όπως οι Balikesir (Balikesri), Manyas (η αρχ. Μανυάς) και Mihalıççık. Όμως, όπως έχει υποστηριχθεί, οι δυο πρώτες ταυτοποιήσεις ήταν  λανθασμένες και η τρίτη αμφίβολη. Το Balikesir είναι μακρυά από τη Μιλητοπολίτιδα λίμνη προς το νότο και το δεύτερο ΝΔ, σε μια τοποθεσία που ταυτίστηκε από μερικούς με την αρχαία Μανυάν και το Ποιμανινόν (''λατ''. Poemanenum). Πιθανολογήθηκε πως μπορούσε να βρισκόταν στο Hammamli, στο βιλαέτι της Προύσας, όπου μπορούσε να δει κανείς τα ερείπια αρχαίας πόλης. Μια άλλη τοποθεσία που είχε προταθεί το 19ο αι. ήταν το Mualitsh (ή Moalitsh, ή Muhalitsch), το οποίο είχε θεωρηθεί από ορισμένους ως το πιο πιθανό.

Στοιχεία για την Μιλητoύπολη βρίσκονται και στα *Notitia Episcopatuum*, ως μια από τις βοηθητικές επισκοπές της Κυζίκου μέχρι το 12ο και 13ο αιώνα. Προς το τέλος του 12ου ήταν ενωμένη με την επισκοπή του Λοπαδίου, ως αρχιεπισκοπή αρχικά και αργότερα ως μητρόπολη. Ο Michel Le Quien στο έργο του *Oriens christianus* (I, 779) δίνει τα ονόματα δώδεκα επισκόπων της Μιλητουπόλεως. Το πρώτο είναι ο Φιλητός (*λατ.* Philetus), σύγχρονος του Αγίου Παρθενίου, επίσκοπος της Λαμψάκου, που γεννήθηκε στην Μιλητούπολη στις αρχές του 4ου αιώνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Κάσπαρ Γκρέγκορυ

Ο **Κάσπαρ Γκρέγκορυ** (*Caspar René Gregory*) (1846–1917) υπήρξε Γερμανο-Αμερικάνος θεολόγος.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1846 στη Φιλαδέλφεια και η καταγωγή του ήταν από τη Γαλλία. Προπάππος του ήταν ο Ρενέ Γκρέγκορυ, ο οποίος είχε πολεμήσει ως Γάλλος αξιωματικός το 1777 στον αμερικανικό απελευθερωτικό πόλεμο, και αργότερα εγκαταστάθηκε εκεί και παντρεύτηκε. Πατέρας του Κάσπαρ ήταν ο Χένρυ Ντουβάλ Γκρέγκορυ, ιερωμένος, άκρως συντηρητικός θεολόγος και αυστηρός πατέρας. Ο Γκρέγκορυ πήγε σχολείο και μετά σπούδασε θεολογία τα έτη 1865-67 και 1867-73 στη Φιλαδέλφεια και στο Πρίνστον του Νιού Τζέρσι αντίστοιχα. Τελικά ήρθε στην Ευρώπη και συνέχισε τις σπουδές του στη Λειψία με καθηγητές του τον Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ και τον Έζρα Άμποτ. Μελέτησε τις πηγές της Καινής Διαθήκης, και όταν ο Τίσεντορφ πέθανε, συνέχισε αυτός το έργο του. Αναγορεύτηκε μέχρι και πέντε φορές διδάκτωρ και συνέχισε τις έρευνες ώσπου αναγορεύτηκε καθηγητής (habilitation) το 1884 και διορίστηκε πρώτα έκτακτος και μετά τακτικός καθηγητής στη Λειψία το 1889 και 1891 αντίστοιχα. Ήταν πρωτοπόρος στην έρευνα του ουμανισμού. Έγινε γερμανός υπήκοος το 1881 και υπηρέτησε σε γηραιή ηλικία 68 χρονών ως εθελοντής στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και μέσα σε δύο χρόνια πήρε τον βαθμό υπολοχαγού. Απεβίωσε στις 9 Απριλίου 1917 σε στρατιωτικό νοσοκομείο του Δυτικού μετώπου κοντά στο Neuchâtel-sur-Aisne στη Γαλλία. 

## Συγγράμματα
* *Prolegomena zu Tischendorfs Novum Testamentum Graece* (editio VIII. critica major), 2 Bde., 1884-94 (dt. Neubearb.: Textkritik des NT, 3 Bde., 1900-09)
* ''Canon and Text of the New Testament'', Edinburgh 1907
* ''Das Freer-Logion'' (Hinrichs: Leipzig 1908)
* *Die griechischen Handschriften des Neuen Testaments*, 1908
* *Einleitung in das Neue Testament*, 1909
* *Vorschläge für eine kritische Ausgabe des griechischen Neuen Testaments*, 1911
* *Die Koridethi-Evangelien*, 1913
* *Zu Fuß in Bibellanden*, hrsg. v. Hermann Guthe, 1919.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Karl Josef Friedrich: *Caspar Rene Gregory*, in: *Sächsische Lebensbilder*, Bd. I, Dresden 1930, S. 125-131.
* Ernst Jünger (Hrsg.): Caspar René Gregory, in: Die Unvergessenen. München 1928, S. 111 ff.
* Bruno Hartung: *Caspar René Gregory*, in: Das Jahr des Herrn: Kalender für die evangelischen Gemeinden Leipzigs 5. Jg. (1929), S. 36-38. 
* Ernst Barnikol: Art. *Gregory, Caspar René*, in : Neue Deutsche Biographie, Bd. 7, Berlin 1966, S. 27 ff.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* „From the Papers of Caspar René Gregory“ (engl.)

Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Ιωάννης Καρατζάς

#Ιωάννης Καρατζάς (ηγεμόνας) , Φαναριώτης Ηγεμόνας της Βλαχίας (1812-18)
#Ιωάννης Καρατζάς (λόγιος), Κύπριος, σύντροφος και συναγωνιστής του Ρήγα Φεραίου που εκτελέστηκε μαζί του στο Βελιγράδι
Αντώνιος Μπουρνιάς

Ο **Αντώνιος Μπουρνιάς**, γνωστός και ως **Χατζηαντώνης**, ήταν αγωνιστής του 1821, επικεφαλής της επανάστασης στη Χίο.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Παρπαριά της Χίου το 1788.

Την εποχή που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση ο Μπουρνιάς βρισκόταν στην Αίγυπτο, όπου υπηρετούσε ως αντισυνταγματάρχης του γαλλικού στρατού. Μόλις έμαθε για την Επανάσταση, παραιτήθηκε και έλαβε μέρος σε αυτή ως αρχηγός των επαναστατημένων Χίων σε συνεργασία με τον αρχηγό των Σαμίων Λυκούργο Λογοθέτη. Λόγω του κύρους που είχε αποκτήσει ο Λογοθέτης με την επανάσταση στη Σάμο προσεγγίσθηκε από τον Μπουρνιά. Ο Μπουρνιάς είχε ζητήσει και παλιότερα βοήθεια από τον Υψηλάντη για την απελευθέρωση του νησιού του, επειδή όμως η επιχείρηση παρουσίαζε δυσχέρειες και κινδύνους δεν συμφώνησε. Ο Μπουρνιάς θα συναντήσει τον Λογοθέτη στη Σάμο και θα τον παρασύρει με τον ενθουσιασμό και την αποφασιστικότητά του να οργανώσει και να πραγματοποιήσει την επιχείρηση. Πράγματι, θα αποβιβαστούν στην τοποθεσία Αγία Ελένη στα παράλια της Χίου, ο Μπουρνιάς όντας επικεφαλής 150 Χίων. Οι πρόκριτοι όμως του νησιού αντέδρασαν, ενώ ο ίδιος ήλθε σε προστριβές με τον Λογοθέτη.

Μετά την Καταστροφή της Χίου ο Αντώνιος Μπουρνιάς, o Χατζηαντώνης, διασώθηκε και κατέφυγε στα Ψαρά, ενώ αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αίγινα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 18, σελ. 108

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ευρωπαϊκό σύστημα σχεδίασης προβολών

Το **ευρωπαϊκό σύστημα σχεδίασης προβολών** είναι οι γενικοί κανόνες που ακολουθούνται στην Ευρώπη για το σχέδιο των μηχανικών, κυρίως το μηχανολογικό σχέδιο. Όταν σχεδιάζεται ένα αντικείμενο και χρειάζεται γενική εποπτεία σχεδιάζονται βασικά έξη όψεις του αντικειμένου, χωρίς προοπτική, ενώ οι άξονές του συνήθως είναι κάθετοι ή παράλληλοι στο χαρτί σχεδίασης. Υποτίθεται ότι ο παρατηρητής βλέπει το αντικείμενο, τότε οι έξη όψεις είναι:

***Πρόοψη**: Σχεδιάζεται τι βλέπει ο παρατηρητής. Αποτελεί όψη αναφοράς στο χαρτί σχεδίασης και υποδηλώνει τη θέση των άλλων όψεων.
***Αριστερή όψη**: Σχεδιάζεται τι θα έβλεπε ο παρατηρητής αν το αντικείμενο περιστρεφόταν κατά 90° σύμφωνα με το δεξί χέρι με τον αντίχειρα προς τα πάνω. Σχεδιάζεται δεξιά από την πρόσοψη.
***Δεξιά όψη**: Σχεδιάζεται τι θα έβλεπε ο παρατηρητής αν το αντικείμενο περιστρεφόταν κατά -90° όπως παραπάνω. Σχεδιάζεται αριστερά από την πρόσοψη.
***Κάτοψη**: Σχεδιάζεται τι θα έβλεπε ο παρατηρητής από πάνω. Σχεδιάζεται κάτω από την πρόσοψη.
***Άνοψη**: Σχεδιάζεται τι θα έβλεπε ο παρατηρητής από κάτω. Σχεδιάζεται πάνω από την πρόσοψη.
***Πίσω όψη**: Σχεδιάζεται τι θα έβλεπε ο παρατηρητής αν το αντικείμενο περιστρεφόταν κατά 180° όπως παραπάνω. Σχεδιάζεται δεξιά από την αριστερή όψη συνήθως.

Η διάταξη προκύπτει από το ανάπτυγμα του κύβου. Ο μηχανικός προβάλει νοητά την κάθε όψη στην (εντός) πλευρά του κύβου και σχεδιάζει την προβολή.

Στις όψεις δε σχεδιάζονται ακριβώς τι βλέπει ο παρατηρητής, αν κριθεί σκόπιμο σχεδιάζονται και κοιλότητες, άξονες συμμετρίας, λεπτομέρειες, σημειώνονται διαστάσεις και άλλα. Γενική αρχή είναι να σχεδιαστεί με όσο το δυνατόν λιγότερες γραμμές και όψεις ότι χρειάζεται, ώστε να μπορεί ο κατασκευαστής να κατασκευάσει το αντικείμενο χωρίς να αποκλίνει από αυτό που έχει στο μυαλό του ο σχεδιαστής.

Το ευρωπαϊκό σύστημα προβολών δεν έχει καθοριστεί από κάποια αρμόδια αρχή σε όλην την Ευρώπη, αν και ακολουθείται κατά σύμβαση από τους Ευρωπαίους μηχανικούς. Έχει θεσπιστεί από κάποιες αρμόδιες αρχές σε επίπεδο χωρών, όπως για παράδειγμα το σύστημα DIN στη Γερμανία. Το σύστημα αυτό βρίσκεται σε αντιδιαστολή με το αμερικανικό, το οποίο διαφέρει εκτός και άλλων χαρακτηριστικών στη διάταξη των όψεων στο χαρτί. Για παράδειγμα η αριστερή όψη σχεδιάζεται αριστερά, ενώ η δεξιά δεξιά.

Κατηγορία:Μηχανολογία
Ο Τίγρης του Τίπου

thumb|right|Ο Τίγρης του Τίπου 
**Ο Τίγρης του Τίπου**
είναι ένα μηχανικό χειροκίνητο έργο τέχνης του 18ου αιώνα, το οποίο ανήκε στον σουλτάνο Τίπου, τον de facto κυβερνήτη του Μαισόρε. Αναπαριστά έναν τίγρη να κατασπαράσσει έναν Άγγλο στρατιώτη. Εκτίθεται στο μουσείο Victoria and Albert στο Λονδίνο.
## Υποσημειώσεις

Κατηγορία:Τέχνες στην Ινδία
Χαράλαμπος Μάλης

Ο **Χαράλαμπος Μάλης** ήταν Κύπριος αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και πολιτευτής του ελεύθερου ελληνικού κράτους. 

## Βιογραφία
Ο Μάλης καταγόταν από την Κύπρο και προεπαναστατικά ήταν εγκατεστημένος στην Κωνσταντινούπολη όπου εργαζόταν ως δάσκαλος. Τον Οκτώβριο του 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Παπαφλέσσα και κατά τα τέλη του 1820 εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη και κατήλθε στον ελλαδικό χώρο μαζί με τον Πελοποννήσιο αρχιμανδρίτη, του οποίου υπήρξε στενός συνεργάτης.

Κατά την Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου διορίστηκε στη θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Θρησκείας και του Δικαίου (δικαιοσύνης), υπό τον Ιωσήφ Ανδρούσης, ενώ αναφέρεται ότι δέχτηκε αντί μισθού μια απόδειξη για οφειλόμενο ποσό καθώς το επαναστατικό κράτος αδυνατούσε να τον πληρώσει. Τον Ιούνιο του 1823 ορίστηκε γραμματέας του Ζαΐμη, ο οποίος είχε αναλάβει τη δημιουργία στρατοπέδου κοντά στην οθωμανοκρατούμενη Πάτρα. Τον Αύγουστο του 1824 ολοκλήρωσε την υπηρεσία του στο πλευρό του Ζαΐμη, καταφέρνοντας να διακριθεί για τη συνεισφορά του. Έκτοτε παρέμεινε στην έδρα της επαναστατικής κυβέρνησης στο Ναύπλιο όπου χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες κρατικές θέσεις. Μέσω της θέσης του προσπάθησε να πείσει την ελληνική κυβέρνηση να οργανώσει εκστρατεία για την απελευθέρωση της Κύπρου αλλά και να εκμεταλλευτεί προς όφελος της Ελληνικής Επανάστασης, το επαναστατικό κλίμα που επικρατούσε την ίδια περίοδο στον Λίβανο, τελικά όμως αντιτάχτηκε στην οργάνωση της αποτυχημένης εκστρατείας στο Λίβανο που απέβλεπε, μεταξύ άλλων, και στη λεηλασία των παραλίων της Συρίας.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, η Επιτροπή Εκδουλεύσεων του Αγώνα κατέταξε τον Χαράλαμπο Μάλη στην τέταρτη τάξη των αγωνιστών και αναγνώρισε στην κόρη του χρηματικό ποσό ύψους 3400 γροσίων.
## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία
*Εμμ. Γ. Πρωτοψάλτη, *Η Κύπρος εις τον Αγώνα του 1821*, Έκδοσις Ενώσεως Κυπρίων Ελλάδος, Αθήναι 1971.
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας.

Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί
Βίκτωρ Γκάρτχαουζεν

Ο **Βίκτωρ Γκάρτχαουζεν** (γερμ. *Victor Emil Gardthausen*) (26 Αυγούστου 1843 - 27 Δεκεμβρίου 1925) ήταν Γερμανός ιστορικός, παλαιογράφος, βιβλιοθηκάριος και καθηγητής πανεπιστημίου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1843 στην Κοπεγχάγη. Σπούδασε φιλοσοφία στο Κίελο και στην Βόννη μεταξύ 1865 και 1869. Ήταν μαθητής του Άλφρεντ φον Γκούτσμιτ. Μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο περιόδευσε την Ιταλία και Ελλάδα για παλαιογραφικές μελέτες. Διορίστηκε το 1873 στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και το 1875 στην εκεί κρατική βιβλιοθήκη. Διορίστηκε επίσης έκτακτος καθηγητής αρχαίας ιστορίας το 1877. Απεβίωσε στις 27 Δεκεμβρίου 1925 στην Λειψία.

## Συγγράμματα
**Die geographischen Quellen Ammians Probevortrag; Montag den 20. Januar 1873*, Leipzig, 1873.
* 
**Mastara oder Servius Tullius: Mit einer Einleitung über die Ausdehnung des Etruskerreiches*, Leipzig, 1882.
**Augustus und seine zeit*, 2 vol., Leipzig, 1861-1904.
* ''Catalogus codicum Graecorum Sinaiticorum'' (1886)
**Sammlungen und Cataloge griechischer Handschriften*, Leipzig, 1903.
**Der Altar des Kaiserfriedens, Ara Pacis Augustae*, Leipzig, 1908.
* M. Vogel − V. Gardthausen, *[http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/a/c/5/metadata-01-0001197.tkl Die griechischen Schreiber des Mittelalters und der Renaissance]*, Leipzig, 1909.
**Amtliche Zitate in römischen Urkunden*, Berlijn – e.a., 1910.
* *Griechische paleographie*, [1 vol., http://www.archive.org/details/griechischepaleo02gard 2 vol., Leipzig, 1911-1913.
**Die Schrift, Unterschriften, und chronologie im Altertum und im byzantinischen Mittelalter*, Leipzig, 1913.
**Handbuch der wissenschaftlichen Bibliothekskunde*, 2 vol., Leipzig, 1920.
**Die Alexandrinische Bibliothek, ihr Vorbild, Katalog und Betrieb*, Leipzig, 1922.
**Das alte Monogramm*, Leipzig, 1924.
**Autobiographie*, [Leipzig, 1926].

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιβλία και μελέτες του Βίκτωρ φον Γκάρτχαουζεν στο ''Regesta Imperii''
* Gardthausen, Victor Emil Παρουσίασή του στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας
* Victor Gardthausen παρουσίασή του στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας

Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί περιηγητές
Ίβαν φον Μύλερ

Ο **Ίβαν φον Μύλερ** (γερμ. *Iwan Philipp Eduard von Müller*) (1830–1917) υπήρξε Γερμανός κλασικός φιλόλογος και παιδαγωγός, και καθηγητής πανεπιστημίου. Γνωστό του έργο είναι το «*Εγχειρίδιο της αρχαιολογικής επιστήμης*» (γερμ. «*Handbuch der Altertumswissenschaft*»).

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1830 στο Βούνζίντελ. Οι γονείς του ήταν ο κατασκευαστής πιάνων και εκκλησιαστικών οργάνων Γιόχαν Κρίστοφ Μύλερ (1792-1863) και η Αουγκούστε Φριντερίκε, το γένος Γλας (1803-1870). Πήγε τα πρώτα χρόνια στο λατινικό σχολείο του Βούνζίντελ, και συνέχισε τα μαθήματα στο γυμνάσιο «Ζαν Πολ» του Χοφ. Γράφτηκε στο φοιτητικό μητρώο του Πανεπιστημίου του Έλανγκεν το 1848 και άρχισε να σπουδάζει μαθηματικά και κλασσική φιλολογία. Συγκέντρωσε το ενδιαφέρον του στη φιλολογία υπό την προτροπή των καθηγητών του Λούντβιχ Ντέντερλαϊν και Καρλ Φρίντριχ Νέγκελσμπαχ. Αποφοίτησε το Νοέμβριο του 1853 και διορίστηκε ως καθηγητής γυμνασίου στο Άνσμπαχ. Παντρεύτηκε το 1860 τη γυναίκα του Λουίζε, το γένος Χόφμανν (1840-1923) με την οποία απόκτησαν ένα γιο. Αργότερα μετοίκησε στο Τσβάιμπρυκεν και στο Έρλανγκεν, όπου διορίστηκε καθηγητής πανεπιστημίου διαδεχόμενος τον καθηγητή Ντέντερλαϊν. Διέπρεψε ως καθηγητής πανεπιστημίου και τιμήθηκε με πολλές και σημαντικές διακρίσεις. Το 1889 τιμήθηκε με τον τίτλο ευγενείας «φον» Μύλερ. Απεβίωσε στις 20 Ιουλίου 1917 στο Μόναχο.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Joachim Gruber: Iwan von Müller. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 18, Duncker & Humblot, Berlin 1997, S. 417.

Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Φρίντριχ Μπλας

Ο **Φρίντριχ Μπλας** (γερμ. *Friedrich Wilhelm Blass*) (22 Ιανουαρίου 1843 - 5 Μαρτίου 1907) ήταν Γερμανός κλασικός φιλόλογος, γνωστός για τις μελέτες του περί της ρητορικής τέχνης των αρχαίων Ελλήνων.
## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1843 στο Οσναμπρούκ. Σπούδασε στο Γκαίτινγκεν και στην Βόννη από το 1860 ως το 1863 και δίδαξε ως καθηγητής σε διάφορα γυμνάσια και στο πανεπιστήμιο της Καινιξβέργης. Διορίστηκε έκτακτος και αργότερα τακτικός καθηγητής κλασικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου το 1876 και 1881 αντίστοιχα. Το 1892 διορίστηκε τακτικός καθηγητής στην Χάλε. Απεβίωσε στις 5 Μαρτίου 1907 στην Χάλε παρά τον Σάλε.
## Συγγράμματα
* *Die griechische Beredsamkeit von Alexander bis auf Augustus* (1865)
* *Die attische Beredsamkeit* (1868–1880; 2. Auflage, 1887–1898)
* Beiträge zur Bibliotheca Teubneriana: Ausgaben von Andocides (1880), Antiphon (1881), Hypereides (1881, 1894), Demosthenes (Dindorfs ed., 1885), Isocrates (1886), Dinarchus (1888), Demosthenes (Rehdantz ed., 1893), Aeschines (1896), Lycurgus, Leocrates (1902)
* *Die Rhythmen der attischen Kunstprosa* (1901)
* *Die Rhythmen der asianischen und römischen Kunstprosa* (1905)
* *Eudoxus von Cnidus* (1887)
* *Bacchylides* (3. Ausgabe 1904) 
* *Grammatik des neutestamentlichen Griechisch* (1902; engl. Übers. durch St John Thackeray, 1905)
* *Hermeneutiik und Kritik an Palaographie, Buchwesen, und Handschriftenkunde* (Band 1 von Müllers Handbuch der klassischen Altertumswissenschaft, 1891)
* *Über die Aussprache des Griechischen* (1888; Engl. Übers. durch W. J. Purton, 1890)
* *Die Interpolationen in der Odyssee* (1904)
* Beiträge zu Hermann Collitz’ Sammlung der griechischen Dialektinschriften
* Textausgaben einiger Teile des Neuen Testaments (Evangelien und Apostelgeschichte) 
* Ausgabe der *Choephori* des Aischylos (1906)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Friedrich Wilhelm Bautz: Blass, Friedrich. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Band 1, Hamm 1975, Sp. 616.
* Albrecht Dihle: Blass, Friedrich (Wilhelm). In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 2, Duncker & Humblot, Berlin 1955, S. 292 f.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παρουσίαση του Μπλας από το πανεπιστήμιο της Χάλε

Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι
Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Απόστολος Μπουρνιάς

Ο **Απόστολος Ι. Μπουρνιάς** (1915 - 14 Φεβρουαρίου 1998) ήταν  Έλληνας νομικός, συγγραφέας και βουλευτής Ευβοίας.
## Βιογραφία και έργο
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1915. Αρχικά εργάσθηκε ως νομικός σύμβουλος σε πολλές ανώνυμες εταιρείες. Στις εκλογές του 1964 εκλέχθηκε βουλευτής Ευβοίας με την Ένωση Κέντρου. Ο Μπουρνιάς συνέγραψε σε διάφορες γλώσσες περίπου 150 νομικές και πολιτικές μελέτες, άρθρα, και ακόμα φιλολογικά έργα και ποιήματα με τα φιλολογικά ψευδώνυμα **Αιμίλιος**, **Αίμος** κ.ά. ή απλώς **Α.Ι.Μ.**, σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και εφημερίδες. Υπήρξε μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου, της Εταιρείας Συγκριτικού Δικαίου Παρισίων, της Εταιρείας Ευβοϊκών Σπουδών και του φιλολογικού συλλόγου «Παρνασσός». Αντιπροσώπευσε επανειλημμένα την Ελλάδα σε διεθνή νομικά συνέδρια.
Πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου 1998.

Μερικά νομικά έργα του Αποστόλου Μπουρνιά είναι:

* *Η έννοια του αξιώματος*
* *`Ακρα δικαιοσύνη, άκρα αδικία*
* *Φύσις και μεταβίβασις της νομής κατά τον Αστικόν Κώδικα* (1947)

## Παραπομπές


## Πηγή
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 18, σελ. 108

Κατηγορία:Έλληνες νομικοί
Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Λεωνίδας Μπουρνιάς

Ο **Λεωνίδας Μπουρνιάς** (1908 ή 1909–1997) ήταν Έλληνας πολιτικός, πρώην υπουργός, βουλευτής και ευρωοβουλευτής. 

## Βιογραφία και έργο

Γεννήθηκε στη Χίο στις 9 Μαΐου 1908, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αρχικά εργάσθηκε ως δικηγόρος. 

Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών (1947) και του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (1952-1956).

Πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής Χίου στις εκλογές του 1950 και στη συνέχεια επανεξελέγη σε οκτώ άλλες εκλογικές αναμετρήσεις στην ίδια πάντοτε εκλογική περιφέρεια. Διετέλεσε Υπουργός Εργασίας (29 Φεβρουαρίου 1956-5 Μαρτίου 1958) και Υπουργός Βιομηχανίας (2 Νοεμβρίου 1962-19 Ιουνίου 1963). Εξελέγη Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων για την Κοινοβουλευτική Περίοδο 1977-1980. 

Εξελέγη Ευρωβουλευτής το 1981, θέση που διατήρησε έως το 1985, λαμβάνοντας μέρος σε διεθνείς διασκέψεις.

Ο Λεωνίδας Μπουρνιάς συνέγραψε το βιβλίο *Η ελληνική εμπορική ναυτιλία* (1950).

Πέθανε τον Ιούνιο του 1997 και κηδεύτηκε στις 12 Ιουνίου από τον ιερό ναό του Αγίου Λαζάρου του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. 

Ήταν παντρεμένος με τη Βασιλική Μπουρνιά και απέκτησαν παιδιά και εγγόνια.

## Πηγές

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 18, σελ. 108
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 44, σελ. 59

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας
Κατηγορία:Βουλευτές Χίου
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Μικροφαλλία

Η **μικροφαλλία** είναι ένας κλινικός όρος πού αναφέρεται σε πέη, το μέγεθος των οποίων είναι μικρότερο κατά 2,5 σταθερές αποκλίσεις από τον μέσο όρο. Η πάθηση μπορεί να αναγνωριστεί αμέσως μετά τη γέννηση, ενώ συνήθως ο όρος χρησιμοποιείται όταν τα υπόλοιπα μέρη του πέους είναι σχηματισμένα κανονικά. Μπορεί να εμφανιστεί τόσο ιδιοπαθώς, δηλαδή χωρίς γνωστή αιτία, όσο και – κάτι που συμβαίνει πολύ πιο συχνά – ως σύμπτωμα διαφόρων συνδρόμων. Στο παρελθόν, οι πληγέντες συχνά αναφέρονταν ως ίντερσεξ. Ωστόσο, ο όρος αυτός δεν πρέπει πλέον να χρησιμοποιείται, καθώς μπορεί να θεωρηθεί ότι εισάγει διακρίσεις και θεωρείται πολύ «νεφελώδης» στον επαγγελματικό κόσμο. Η περιγραφή της πάθησης αυτής ως «διαταραχή της ανάπτυξης του φύλου» είναι προτιμότερη.

## Αίτια
Από ότι φαίνεται οι αιτίες εμφάνισης της μικροφαλλίας είναι χρωμοσωμιακής και ορμονικής κυρίως φύσεως. Για παράδειγμα, μπορεί να οφείλεται σε χαμηλή παραγωγή ή έλλειψη τεστοστερόνης από το βρέφος κατά τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης. Για το λόγο αυτό πολλές ασθένειες ορμονικής φύσεως συχνά συνοδεύονται και από μικροφαλλία, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στο σύνδρομο Klinefelter.

## Διάγνωση
Η διάγνωση είναι πολύ εύκολη και μπορεί να πραγματοποιηθεί με μία απλή κλινική επίσκεψη σε ανδρολόγο. Η διάγνωση μπορεί να πραγματοποιηθεί σε οποιαδήποτε ηλικία, ακόμα και αμέσως μετά τη γέννηση. 

## Θεραπεία
### Φαρμακευτική θεραπεία με ορμόνες
Η ανάπτυξη του πέους πριν τη γέννηση και μέχρι το τέλος της εφηβείας επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από την ορμόνη τεστοστερόνη, καθώς και επίσης (αν και σε μικρότερο βαθμό) από την αυξητική ορμόνη. Σε περίπτωση που η μικροφαλλία διαγνωστεί σε νηπιακή ηλικία, μπορεί να δοθεί φαρμακευτική δόση τεστοστερόνης για μικρή χρονική περίοδο (σπάνια πάνω από 3 μήνες), που συχνά οδηγεί σε μικρή αύξηση του μεγέθους του πέους. 

### Εγχείρηση
Αν και υπάρχουν περιστατικά μικροφαλλίας στα οποία πραγματοποιήθηκε φαλλοπλαστική, με στόχο την αύξηση του μεγέθους, τα αποτελέσματα τους σε γενικές γραμμές δε θεωρήθηκαν ικανοποιητικά ώστε αυτού του τύπου εγχειρήσεις να καθιερωθούν και να εφαρμόζονται σε ευρεία κλίμακα. Στο παρελθόν (από τη δεκαετία του 1960 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1970) συχνά προτείνονταν και εφαρμοζόταν αλλαγή φύλου σε νεαρά αγόρια, με τη συγκατάθεση των γονέων φυσικά. Το νοσοκομείο Johns Hopkins μάλιστα ήταν το πιο γνωστό κέντρο όπου εφαρμοζόταν αλλαγές φύλου σε νεαρά αγόρια με μικροφαλλία. Αυτή η πρακτική όμως από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 έχει ουσιαστικά σταματήσει. Σήμερα δεν υπάρχουν χειρουργικές επεμβάσεις που να συστήνονται τεκμηριωμένα για την αντιμετώπιση της μικροφαλλίας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Into the Hands of Babes, by Melissa Hendricks, *[[Johns Hopkins Magazine]]*
* Effect of penile size on nocturnal erections: evaluation with NPTR testing with men having micropenis from the *[[International Journal of Impotence Research]]*
* Εικόνες Μικροφαλλίας 

Κατηγορία:Γενετικές διαταραχές
Κατηγορία:Παθήσεις του πέους
Έντουαρντ Μοντ Θόμπσον

Ο **Σερ Έντουαρντ Μοντ Θόμπσον** (αγγλ. *Sir Edward Maunde Thompson*) (1840-1929) ήταν Βρετανός παλαιογράφος, διευθυντής βιβλιοθήκης και διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1840. Γονείς του ήταν ο Έντουαρντ Θόμπσον, Κούστος του Κλάρεντον Πάρις της Τζαμάικα, και η Ελίσα Χέιχαρστ Πουλ, επίσης από το Κλάρεντον. Σχολείο πήγε στο Ράγκμπι της Αγγλίας. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Παντρεύτηκε το 1864 την Τζιορτζιάνα Σουζάννα ΜακΚένζι, και απέκτησε μια κόρη και τρεις γιους. Διορίστηκε διευθυντής και αρχιβιβλιοθηκάριος του Βρετανικού Μουσείου το 1888 και υπηρέτησε μέχρι το 1909. Ανανέωσε τις προδιαγραφές του προσωπικού και γενικά του μουσείου, και βελτίωσε σημαντικά την πρόσβαση του κοινού στα εκθέματα. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας το έτος 1901, και διετέλεσε δεύτερος κατά χρονική σειρά πρόεδρος. Τιμήθηκε με τον ιπποτικό τίτλο του «Σερ» το 1895, και έλαβε τιμητικές αναγορεύσεις από πολλά πανεπιστήμια. Απεβίωσε στις 14 Σεπτεμβρίου 1929.

## Παραπομπές


## Πηγές

* *English illuminated manuscripts* (London: Kegan Paul, Trench, Trübner, 1895)
* ''An Introduction to Greek and Latin Palaeography'', Oxford: Clarendon Press, 1912.
* *Facsimiles of Ancient Manuscripts,* London: Oxford University Press, 1913–30.
* *Shakespeare's Handwriting: A Study,* Oxford: Clarendon Press, 1916.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Shakespeare's Handwriting: A Study by Sir Edward Maunde Thompson, G.C.B.'' Clarendon: Oxford UP, 1916.
* Thompson's Introduction to Greek and Latin Palaeography at the Internet Archive

Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Άντζελο Μαρία Μπαντίνι

Ο **Άντζελο Μαρία Μπαντίνι** (*Angelo Maria Bandini*, 25 Σεπτεμβρίου 1726 – 10 Αυγούστου 1803) ήταν Ιταλός συγγραφέας και βιβλιοθηκάριος.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1726 στη Φλωρεντία. Ορφανός από μικρό παιδί μεγάλωσε κοντά στον θείο του και σημαντικό δικηγόρο το επάγγελμα, Τζουζέππε Μπαντίνι. Διδάχτηκε τα γράμματα σε σχολή Ιησουιτών και έδειξε μεγάλη κλίση στην σπουδή των αρχαιοτήτων. Ταξίδεψε στη Βιέννη το 1747 διατελώντας ως γραμματέας του επισκόπου της Βολτέρας. Γνωρίστηκε με τον αυτοκράτορα και έλαβε πρόσκληση να διαμείνει στη Ρώμη, όπου αφιερώθηκε στην μελέτη της πλούσιας συλλογής της Βιβλιοθήκης του Βατικανού. Για λόγους υγείας επέστρεψε στη Φλορεντία και διορίστηκε βιβλιοθηκάριος. Απεβίωσε το 1803. Διέθεσε όλη του την περιουσία για την ίδρυση ενός δημοσίου σχολίου και για άλλους πολλούς αγαθοεργούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς.

## Συγγράμματα
Άφησε πολλά συγγράμματα, από τα οποία, τα σημαντικότερα είναι: 
**Catalogus Codd. MSS. Graec., Lat., Ital., Bib., Laurent.*, 8 vols (1767–1778)
* *Vita e Lettere d'Amerigo Vespucci*, 1745.
* ''Catalogus codicum manuscriptorum graecorum, latinorum, italicorum etc, Bibliothecae Mediceae Laurentianae''  (1767–1778)
* *Catalogus codicum bibliothecae Laurentianae* 3. (Florentiae 1770)
* *Catalogus codicum manuscriptorum latinorum Bibliothecae Mediceae Laurentianae* (1774)


Bandini, Angelo Maria – De obelisco Caesaris Augusti e campi Martii ruderibus nuper eruto, 1750 – BEIC 12873854.jpg|*Dell'obelisco di Cesare Augusto* (*De obelisco Caesaris Augusti e campi Martii ruderibus nuper eruto*), 1750


## Πηγές
* Chisholm, Hugh, ed. (1911): "Bandini, Angelo Maria". Encyclopædia Britannica (11th ed.), Cambridge University Press

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιογραφικό σημείωμα (ιταλικά)

Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Τόμας Αστλ

Ο **Τόμας Αστλ** (αγγλικά: *Thomas Astle*, 22 Δεκεμβρίου 1735 - 1 Δεκεμβρίου 1803) υπήρξε Άγγλος αρχαιοδίφης και παλαιογράφος.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1735 στο Γιόξολ της Βρετανίας. Πατέρας του ήταν ο δασονόμος Ντάνιελ Αστλ, ο οποίος τον προόριζε και αυτόν για το ίδιο επάγγελμα. Ωστόσο, ο Τόμας προτίμησε να ακολουθήσει κάποιο άλλο επάγγελμα. Πήγε στο Λονδίνο κι έπιασε δουλειά. Του ανατέθηκε η σύνταξη ενός ευρετηρίου των χειρογράφων της συλλογής Harleian (Harleian Collection). Έγινε μέλος της «*Εταιρείας των Αρχαιοδιφών του Λονδίνου*» («*[[Society of Antiquaries of London]]*») το 1763, ενώ περίπου την ίδια εποχή προσελήφθη από τον Τζωρτζ Γκρενβίλλ, ο οποίος του ανέθεσε την καταγραφή χειρογράφων.  Το 1766 έγινε μέλος της «*Βασιλικής Κοινωνίας του Λονδίνου προς Βελτίωση των Γνώσεων Φυσικής*» («*[[The Royal Society of London for Improving Natural Knowledge]]*»), ενώ το ίδιο έτος του προτάθηκε από μια επιτροπή της Βουλής των Λόρδων (House of Lords), να εκτυπώσει τα ιστορικά ντοκουμέντα της Βουλής. Για το έργο αυτό όμως ο ίδιος πρότεινε τον πεθερό του. Κατά την διάρκεια της υπόλοιπης ζωής του ανέλαβε πολλά σημαντικά αξιώματα. Απεβίωσε την 1η Δεκεμβρίου 1803, σε ηλικία 69 ετών, αφήνοντας εννέα απογόνους.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Rosemary Sweet (2004), *«Antiquaries: The Discovery of the Past in Eighteenth-Century Britain»*

Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί
Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Όσκαρ φον Γκέμπχαρντ

Ο **Όσκαρ φον Γκέμπχαρντ** (γερμανικά: *Oscar Leopold von Gebhardt*) (22 Ιουνίου 1844 - 9 Μαΐου 1906) υπήρξε Γερμανός θεολόγος και βιβλιοθηκάριος. Θεωρείται κορυφαίος επιστήμονας της εποχής του στον τομέα των ελληνικών χειρογράφων, της Καινής Διαθήκης, και των χριστιανικών έργων των πρωίμων χρόνων.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1844 στη Wesenberg της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, την σημερινή Ράκβερε της Εσθονίας. Σε νηπιακή και παιδική ηλικία δύο και τεσσάρων ετών αντίστοιχα έμεινε ορφανός χάνοντας πρώτα την μητέρα και μετά τον πατέρα του. Τον ανάθρεψε ο θείος του, ιερέας το επάγγελμα. Αφού πήγε σχολείο και έβγαλε το γυμνάσιο, σπούδασε θεολογία σε διάφορα πανεπιστήμια, στο Ντόρπατ, Λειψία, Τύμπινγκεν, Έρλανγκεν και Γκέτιγκεν. Αφού αποφοίτησε αφοσιώθηκε στην μελέτη των ελληνικών χειρογράφων, και στην επιστήμη του βιβλιοθηκάριου. Έπιασε δουλειά μαθητευόμενου το 1875 στην Βιβλιοθήκη του Στρασβούργου. Τον Οκτώβριο του 1875 διορίστηκε βοηθός καθηγητού στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, ενώ ένα χρόνο αργότερα (Οκτώβριος 1876) γίνεται διευθυντής του Μουσείου και τον Ιανουάριο του 1877 διορίζεται υποβιβλιοθηκάριος στην Χάλλε. Τον Ιανουάριο του 1880 διορίστηκε υποβιβλιοθηκάριος στην κρατική και πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη του Γκέτινγκεν, και τον Μάιο του 1884 διορίστηκε βιβλιοθηκάριος της βασιλικής βιβλιοθήκης του Βερολίνου. Απεβίωσε στις 9 Μαΐου 1906 στη Λειψία.

## Συγγράμματα (ενδεικτικά)
* *Graecus Venetus*
* *Patrum apostolicorum opera*
* *Evangeliorom Codex Graecus purpureus Rosanensis*
* *Novum Testamentum graece*
* *Das NT griechisch und deutsch*
* *Das Evangelium und die Apk. des Petrus*
* *Die Psalmen Salomo's. Zum 1. Male mit Benutzung der Athoshandschriften u. d. Codex Casanatensis*. Leipzig 1895.
* *Acta martyrum selecta*
* *Passio S. Theclae virginia*
* *Die Akten der Edessen*

## Παραπομπές


## Πηγές
*Χωρίς συντάκτη, « Γκέμπχαρντ Λεοπόλδος Όσκαρ φον», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια,τομ.4(1964)στ.532

Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Σθενώ

Η **Σθενώ**, στην ελληνική μυθολογία, ήταν η μεγαλύτερη από τις Γοργόνες. Κόρη του Φόρκυ και της Κητούς.

## Σύμφωνα με τη μυθολογία
Γεννήθηκε στις σπηλιές κάτω από τον Όλυμπο. Αυτή και η αδελφή της η Ευρυάλη ήταν αθάνατες, ενώ η τρίτη αδελφή, η Μέδουσα, ήταν θνητή. Από τις τρεις Γοργόνες, η Σθενώ ήταν γνωστό ότι ήταν η πιο ανεξάρτητη και άγρια​​ καθώς ο μύθος λέει ότι είχε σκοτώσει περισσότερους άνδρες από ότι και οι δύο αδελφές της μαζί. Μια εκδοχή του μύθου αναφέρει ότι και η Σθενώ είχε φίδια χρώματος κόκκινου στο κεφάλι της αντί για μαλλιά ως τιμωρία που συμπαραστάθηκε στην αδελφή της. με φίδια στο κεφάλι και μπορούσε να μετατρέψει σε πέτρα οποιοδήποτε θνητό που την κοιτούσε στα μάτια. 
## Γενεαλογικό δένδρο
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες

## Παραπομπές


## Πηγές
Αγγλική βικιπαίδεια

Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Γοργόνες
Τζόζια Φόρσχολ

Ο **Τζόζια Φόρσχολ** (αγγλ. *Josiah Forshall*) (29 Μαρτίου 1795 – 18 Δεκεμβρίου 1863) υπήρξε Βρετανός βιβλιοθηκάριος.
## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1795 στο Γουίτνεϊ του Όξφορντσάιρ και ήταν πρωτότοκος γιος του Σάμιουελ Φόρσχολ. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στα σχολεία του Έξετερ και Τσέστερ, και συνέχισε το 1814 στο Κολέγιο Έξετερ της Οξφόρδης. Πήρε το προδίπλωμα B.A. το 1818 με άριστα στα μαθηματικά και πολύ καλά στη φιλολογία. Αποφοίτησε το 1821 και διορίστηκε αμέσως στο ίδιο το κολλέγιο. Διορίστηκε επίσης ως βοηθός βιβλιοθηκάριου στο τμήμα χειρογράφων του Βρετανικού Μουσείου το 1824. Απεβίωσε στο σπίτι του στις 18 Δεκεμβρίου 1863 μετά από μακροχρόνια αρρώστια.
## Ενδεικτική εργογραφία
* Συνέταξε τον κατάλογο των χειρογράφων του Βρετανικού Μουσείου
* Catalogus Codicum Manuscriptorum Orientalium: Pars Prima Codices Syriacos et Carshunicos amplectens, 1838
* Description of the Greek Papyri 
* Misrepresentations of H.M. Commissioners 
* The Holy Bible
* The Lord's Prayer with various readings and critical notes (1864)
* The First Twelve Chapters of … St. Matthew

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγγλοι
Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Σκαμάνδρεια

Η **Σκαμάνδρεια** ήταν αρχαία πόλη της Τρωάδας η οποία κατοικήθηκε κατά την κλασσική, ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο. Βρίσκεται στη θέση Adatepe, στην επαρχία Τσανάκκαλε της Τουρκίας, βορειοδυτικά του χωριού Akköy.

Η Σκαμάνδρεια βρισκόταν στα νοτιοανατολικά της Τροίας, λίγο βορειότερα της Σκαμάνδρου. Το όνομά της το οφείλει στον ποταμό Σκάμανδρο που διέρρεε την Τροία. Η πόλη αναφέρεται από τον ιστορικό Πλίνιο ( 5, 30, 33, § 124). Νομίσματα της περιόδου 350 -300 π.Χ. φέρουν προσωποποίηση της Ίδης και στην άλλη όψη έλατο, κεφαλή αγριόχοιρου και επιγραφή «ΣΚΑ».

Έχει διατυπωθεί η πιθανότητα ο πληθυσμός της αργότερα να μεταφέρθηκε εξ ολοκλήρου, μαζί με πληθυσμούς άλλων γειτονικών οικισμών, στη νέα πόλη Ίλιον που ίδρυσε ο Λυσίμαχος. Κατά άλλη εκδοχή, ίσως συμμετείχε σε συμπολιτεία με επικεφαλής το Ίλιον.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Τζων Μάχαφυ

Ο **Τζων Μαχάφυ** (αγγλικά: *The Rev. John Pentland Mahaffy*) (26 Φεβρουαρίου 1839 - 30 Απριλίου 1919) ήταν Ιρλανδός Αγγλικανός κληρικός, κλασικός φιλόλογος και λόγιος.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου του 1839 κοντά στο Βεβέ της Ελβετία και ήταν το νεότερο από τα έξι συνολικά παιδιά αγγλικανικής οικογένειας Ιρλανδών, αν και τρία εξ αυτών πέθαναν από ασθένεια πριν τη γέννησή του. Πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στην Ελβετία και τη Γερμανία, όπου διδάχθηκε γαλλικά και γερμανικά και κατόπιν επέστρεψε οικογενειακώς στην Ιρλανδία λόγω οικονομικών δυσχερειών.

Στην Ιρλανδία ολοκλήρωσε την εγκύκλια μόρφωσή του μέσω της κατ' οίκον εκπαίδευσης και το 1855 εισήλθε στο Κολλέγιο της Αγίας Τριάδας (Trinity College) του Δουβλίνου, λαμβάνοντας τέσσερα χρόνια αργότερα πτυχίο κλασικών σπουδών. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και παράλληλα χειροτονήθηκε ιερέας. Το 1871 έγινε καθηγητής αρχαίας Ιστορίας στο ίδιο πανεπιστημιακό ίδρυμα και αργότερα κοσμήτορας, ενώ την περίοδο 1911-1916 διετέλεσε πρόεδρος της Ιρλανδικής Ακαδημίας. Ήταν επίσης μέλος ξένων ακαδημιών, όπως των Αθηνών, της Αυστρίας, του Βερολίνου κλπ. Μεταξύ των φοιτητών του, συγκαταλέγεται και ο Όσκαρ Ουάιλντ. Το 1918 χρίστηκε Ιππότης του Μεγάλου Σταυρού της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Απεβίωσε στις 30 Απριλίου του 1919, στο Δουβλίνο.

Διακρίθηκε για τις έρευνές του πάνω στον αρχαίο ελληνικό κόσμο (ιστορία, γραμματεία και φιλοσοφία) και την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο, ενώ είχε εξειδικευμένες μουσικές γνώσεις που του επέτρεψαν να μελετήσει τη βυζαντινή ψαλτική. Επιπλέον πραγματοποίησε επανειλημμένα ταξίδια σε περιοχές της Αφρικής, στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ.

## Ενδεικτική εργογραφία
Μερικά από τα δημοσιεύματά του είναι: 
* *Περίπατοι και μελέτες στην Ελλάδα* (1876) 
* *Το όρος Άθως το 1889* (1889) 
* *Ο ελληνικός κόσμος υπό τη ρωμαική κυριαρχία από τον Πολύβιο μέχρι τον Πλούταρχο* (1890) 
* *Το κράτος των Πτολεμαίων* (1896)
* *Ελληνική ζωή και διανόηση από τον Αλέξανδρο μέχρι τη ρωμαϊκή κατάκτηση*  (β΄ εκδ., 1896)
* *Ιστορία της ελληνικής κλασικής λογοτεχνίας* (δ΄ έκδ. 1903)
* *Η κοινωνική ζωή στην Ελλάδα από τον Όμηρο μέχρι τον Μένανδρο* (δ΄ έκδ. 1903)

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
*W. B. Stanford & R. B. McDowell (1971). *Mahaffy: a biography of an Anglo-Irishman*. Routledge & Kegan Paul. ISBN 0-7100-6880-8.

Κατηγορία:Ιρλανδοί ιστορικοί
Κατηγορία:Ιρλανδοί συγγραφείς
Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί περιηγητές
Γιορτές Παλιάς Πόλης

Οι **Γιορτές Παλιάς Πόλης της Ξάνθης** αποτελούν τον δεύτερο μεγαλύτερο θεσμό, μετά το Ξανθιώτικο Καρναβάλι, που πραγματοποιείται στην πόλη της Ξάνθης. Διοργανώθηκαν για πρώτη φορά το 1991 κι έκτοτε λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου. Το όνομά τους το έλαβαν από τον παραδοσιακό διατηρητέο οικισμό της Ξάνθης, τη λεγόμενη «Παλιά Πόλη» στα πλακόστρωτα δρομάκια και τις γειτονιές της οποίας οι πολιτιστικοί σύλλογοι εγκαθίστανται και διοργανώνουν γλέντια με ζωντανή μουσική, φαγητό και ποτό.

Σύμφωνα με τους διοργανωτές τους, οι Γιορτές Παλιάς Πόλης *"αποβλέπουν στην ανάδειξη, προβολή και ανάπτυξη, ενός οικιστικού χώρου, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, με βαριά ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά, ώστε να γίνει συνείδηση από όλους, η ευθύνη που φέρουμε για την προάσπιση αυτού του λίκνου της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και ταυτότητας"*. 

## Ιστορία
Το 1991, ο νεοεκλεγείς Δήμαρχος Φίλιππος Αμοιρίδης, αναζητούσε ένα θεσμό προκειμένου να αναδείξει την Παλιά Πόλη της Ξάνθης. Συμμάχους σε αυτή την προσπάθεια βρήκε τον Νικόστρατο Φωτέλη, ζωγράφο του συλλόγου των «Φίλων», τον Σύλλογο των «Κατασκηνωτών», τον σύλλογο Μικρασιατών και στον Σύλλογο Ποντίων. Αρχικά υπήρχε η ιδέα μιας διοργάνωσης αναβίωσης της Μπελ Επόκ με δρώμενα, κοστούμια εποχής και παραδοσιακό χαρακτήρα όπως κι έγινε. Παράλληλα, οι «Κατασκηνωτές» πρότειναν και την ενεργό συμμετοχή του κόσμου κι έτσι προέκυψε το στήσιμο των δύο πρώτων στεκιών από τους «Κατασκηνωτές» και τους «Φίλους». Με τη πάροδο του χρόνου η διοργάνωση εξελίχθηκε κι εδραιώθηκε αποτελώντας προορισμό για αρκετούς απ'τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της χώρας. Το επίκεντρο των διοργανώσεων είναι κυρίως η πλατεία Μητροπόλεως, περιμετρικά της οποίας στοιχίζονται οι σύλλογοι και ο συναυλιακός χώρος.

Η διοργάνωση δεν πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά από την έναρξη της το 2020, ύστερα από απόφαση ακύρωσης του Δήμου Ξάνθης, για λόγους προστασίας των πολιτών από την πανδημία του κορονοϊού.

## Δείτε Επίσης

* Ξάνθη
* Ξανθιώτικο Καρναβάλι

## Πηγές
Επίσημη ιστοσελίδα 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ξάνθη
Κατηγορία:Διοργανώσεις στην Ελλάδα
Διονύσιος Στεφάνου

Ο **Διονύσιος Στεφάνου** (13 Νοεμβρίου 1835 - 1η Νοεμβρίου 1916) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1835 στη Ζάκυνθο και ήταν γιος του Παναγιώτη - Μαρίνου Στεφάνου, ιατρού και βουλευτή στην ιονική βουλή. Φοίτησε στη σχολή Παπαδόπουλου στην Αθήνα και σπούδασε νομικά στο Παρίσι. Προσελήφθη στο δικαστικό σώμα διοριζόμενος το 1865 πρωτοδίκης, το 1868 εφέτης και το 1873 αρεοπαγίτης. Το 1888 ανέλαβε δικαστικός σύμβουλος του υπουργείου οικονομικών και λίγο αργότερα προήχθη σε πρόεδρο του νομικού συμβουλίου. Το 1890 παραιτήθηκε από το δικαστικό σώμα ύστερα από παρότρυνση του Χαρίλαου Τρικούπη και έθεσε υποψηφιότητα στη περιφέρεια της Ζακύνθου για τις βουλευτικές εκλογές του ίδιου έτους, στις οποίες και εξελέγη. Από τότε επανεκλεγόταν σχεδόν αδιάκοπα μέχρι τα τέλη του 1910. Στην κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη διετέλεσε υπουργός δικαιοσύνης και εξωτερικών συγχρόνως(1893 - 1895) (στο Υπουργείο Εξωτερικών από 12/01/1895-31/05/1895)  ενώ στην κυβέρνηση Θεοτόκη υπουργός δικαιοσύνης (1908 - 1909). Το ίδιο έτος ανέλαβε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Βασιλιά Γεωργίου Α΄, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1911, οπότε και παραιτήθηκε. Το 1916 του προτάθηκε από τον Βασιλιά ο σχηματισμός κυβέρνησης, πρόταση όμως την οποία απέρριψε λόγω της κακής του υγείας.

Υπήρξε σπουδαίος νομικώς διατελώντας νομικός σύμβολος στο υπουργείο εξωτερικών (1883), αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη Διεθνή Επιτροπή Αποζημιώσεων Αιγύπτου καθώς και μέλος της ελληνικής αντιπροσωπίας στην Κωνσταντινούπολη για τις διαπραγματεύσεις μετά την ήττα του 1897 μαζί με τον Νικόλαο Μαυροκορδάτο. Επίσης είχε αναλάβει τη νομική επίλυση της ελληνορουμανικής διαφοράς με θέμα την κληρονομιά του Ζάππα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Εταιρίας, Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος την περίοδο 1905 - 1907 και είχε τιμηθεί με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Σωτήρος. Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο αποτελούμενο από μελέτες και άρθρα νομικού περιεχομένου. Είχε συγγράψει και έναν οδηγό των προξενικών και διπλωματικών υπαλλήλων.

Απεβίωσε την 1η Νοεμβρίου 1916 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Πάλλη, κόρη του Αλέξανδρου Πάλλη, καθηγητή ιατρικής, και είχε αποκτήσει πέντε παιδιά: τον Αλέξιο, σύζυγο Λουκίας Παύλου Κουντουριώτη, την Ονορίνα, τον Δημήτριο, τον Γεώργιο και τον Ιωάννη. Γαμπρός του επ'αδελφής ήταν ο Σπύρος Βαλαωρίτης.

## Πηγές


Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου
Στεφανου
Στεφανου
Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος
Τεοντύλ Ντεβεριά

Ο **Τεοντύλ Σαρλ Ντεβεριά** (γαλλικά: *Théodule Charles Devéria*) ήταν Γάλλος αιγυπτιολόγος και κορυφαίος επιστήμονας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1831 στο Παρίσι και ήταν γιος του ζωγράφου Ασίλ Ντεβεριά. Έγινε μέλος του Ινστιτούτου της Αλεξάνδρειας και διεύθυνε αρκετές αρχαιολογικές ανασκαφές στην Αίγυπτο. Έγινε μέλος του Αιγυπτιακού Ινστιτούτου το 1855 και διορίστηκε βοηθός συντηρητού στο Μουσείο του Λούβρου το 1860. Εκεί αφοσιώθηκε στην μελέτη των αρχαίων παπύρων για πολλά χρόνια. Απεβίωσε στις 25 Ιανουαρίου του 1871 στη γενέτειρά του.

## Εργογραφία
* *Abydos, grand temple*, 1859
* *Catalogue des manuscrits égyptiens écrits sur papyrus, toile, tablettes et ostraca en caractères hiéroglyphiques, hiératiques, démotiques, grecs, coptes, arabes et latins qui sont conservés au Musée égyptien du Louvre*, 1872
* Château de France à Luqsor*, 1859
* *Fouilles exécutées à Thèbes dans l'année 1854*, 1855
* *Lettre à M. Cailliaud,... sur un ostracon égyptien*, 1861
* *Notice sur quelques antiquités relatives au basalicogrammate. Thouth ou Teti*, 1857
* *Le Papyrus judiciaire de Turin*, 1866
* *Spécimen de l'interprétation des écritures de l'ancienne Égypte'', 1866

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Κατηγορία:Παλαιογράφοι