open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ολυμπιακό δίπλωμα

Το **Ολυμπιακό δίπλωμα** είναι ένα πιστοποιητικό που απονέμεται στις οκτώ πρώτες θέσεις των Ολυμπιακών Αγώνων. Ενώ οι τρεις πρώτοι νικητές λαμβάνουν μετάλλια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, το 1949 υιοθετήθηκε η απονομή διπλωμάτων για τους αθλητές της τέταρτης, πέμπτης και έκτης θέσης και το 1981 προστέθηκαν και για την έβδομη και όγδοη θέση εφόσον τερμάτισαν

Το δίπλωμα είναι χαραγμένο και υπογράφεται από αυτόματη μηχανή με τις υπογραφές του Προέδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και τον επικεφαλής της οργανωτικής επιτροπής για κάθε Αγώνα. Ο σχεδιασμός του διπλώματος, όπως και ο σχεδιασμός των Ολυμπιακών μεταλλίων, θα πρέπει να εγκεκριμένος από τη ΔΟΕ. Ένας αθλητής που λαμβάνει ένα δίπλωμα και στη συνέχεια υφίσταται κυρώσεις για παραβιάσεις του Κώδικα Δεοντολογίαςτης ΔΟΕ, του Παγκόσμιου Κώδικα Αντι-ντόπινγκ, ή αντίστοιχων θεσμών, πρέπει να επιστρέψει το δίπλωμα στη ΔΟΕ.

## Παραπομπές


Διπλωμα
Φανοποιία

**Φανοποιία** είναι η τέχνη της επισκευής ενός οχήματος. Όταν τρακάρει ένα όχημα, συνήθως το πάμε στον φανοποιό. Ο φανοποιός κάνει τις απαραίτητες εργασίες χρησιμοποιώντας το μηχάνημα που λέγεται καλίμπρα (από το calibration), με το οποίο ευθγραμμίζει τον σκελετό (σασσί) του αυτοκινήτου. Με τη βοήθεια του μηχανήματος αυτού και "βάσει των συγκεκριμένων πρότυπων διαστάσεων που έχει το κάθε όχημα κάθε εργοστασίου", ο φανοποιός ευθυγραμμίζει (σφυρηλατεί) στη θέση τους τα μέρη που "μετακινήθηκαν" κατά τη σύγκρουση. Σήμερα υπάρχουν ηλεκτρονικές και μηχανικές καλίμπρες που μπορούν να επαναφέρουν το αυτοκίνητο στην αρχική του κατάσταση.

Κατηγορία:Αυτοκίνητο
Δημοτικό γήπεδο Μοσχάτου

Το **Γήπεδο του Μοσχάτου** πρόκειται για ένα αθλητικό κέντρο που ανήκει στον δήμο Μοσχάτου - Ταύρου και βρίσκεται στο νότιο τομέα Αθηνών. Το αθλητικό κέντρο είναι στη συμβολή των οδών Καποδιστρίου με Μιαούλη και σε αυτό διεξάγονται αποκλειστηκά αγώνες ποδοσφαίρου.

## Σωματεία
Εκεί στεγάζεται ένας μεγάλος αριθμός ερασιτεχνικών και ημιεπαγγελματικών σωματείων που αγωνίζονται στη 4η (ή και κατώτερη) τη τάξη κατηγορία ποδοσφαίρου στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς και στα πρωταθλήματα που διοργανώνει. Αποτελεί κυρίως έδρα των ποδοσφαιρικών σωματείων του Μοσχάτου, Α.Ε. Μοσχάτου, Α.Ο. Θύελλα Μοσχάτου και Α.Ο. Αναγέννηση Μοσχάτου.
## Χαρακτηριστικά
Το γήπεδο μπόρει να υποδεχθεί περίπου 900 θεατές και διαθέτει δύο ξύλινες κερκίδες υποστηριζόμενες απο ικριώματα, μία πίσω απο την εστία στη νότια-νοτιοδυτική πλευρά του γηπέδου και μία στη δυτική βορειοδυτική πλευρά του γήπεδου. Το αθλητικό κέντρο μπορεί να φιλοξενήσει και νυκτερινούς αγώνες όντας επαρκώς εξοπλησμένο με προβολείς.
## Εργασίες
Το γήπεδο του Μοσχάτου ανακαινίστηκε το Δεκέμβριο του 2013 όταν και αντικαταστάθηκε ο συνθετικός χλοοτάπητας με νεώτερο τελευταίας τεχνολογίας κερδίζοντας ένα αστέρι απο τη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία . Σ'αυτή την ανακαίνιση αντικαταστάθηκαν και οι μπάρες περιμετρικά του αγωνιστικού χώρου και το συνολικό κόστος τον εργασιών ανήλθε στις 467.000€. Το έργο χρηματοδοτήθηκε εξ'ολοκλήρου απο τη Περιφέρεια Αττικής λόγω έλλειψης δημοτικών πόρων.
## Προσβασιμότητα και μέσα μεταφοράς
Το γήπεδο του μοσχάτου δε διαθέτει ειδικό χώρο στάθμευσης για τους θεατές. Μπορείτε να πάτε στο αθλητικό κέντρο με τα λεωφορεία του Ο.Α.Σ.Α.
γραμμή 500, στάση γήπεδο και με τη γραμμή 218, στάση γήπεδο. Υπάρχη ακόμα η δυνατότητα χρήσης του τράμ γραμμή 1, στάση Ο.Α.Ε.Δ. αλλα και του μετρό γραμμή 1, σταθμός Μοσχάτου.

## Πηγές


Μοσχατου
Γηπεδο
Στοά της Ηχούς

Η **Στοά της Ηχούς** βρίσκεται μέσα στο ιερό χώρο της Άλτεως της Αρχαίας Ολυμπίας και αποτελούσε το ανατολικό όριό της.   

## Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
Η **Στοά της Ηχούς** κτίστηκε γύρω στα 350 π.Χ. και με την κατασκευή της απομονώθηκε το Στάδιο από την Άλτι. Λέγεται ότι μια λέξη που θα λεγόταν στη Στοά θα άφηνε την ηχώ της επτά φορές. Η στοά αυτή είναι γνωστή και ως η *Ποικίλη Στοά* (που σημαίνει βαμένη, χρωματισμένη στοά), λόγω των έργων ζωγραφικής που κάποτε κοσμούσαν την αίθουσα. Ήταν ένα μακρόστενο κτήριο μήκους 98 μ. (βλ. κάτοψη) και αποτελείτο από μία εξωτερική δωρική κιονοστοιχία με 44 κίονες και μία εσωτερική που δεν έχει διευκρινιστεί αν ήταν ιωνική ή κορινθιακή. Σύμφωνα με μία άποψη η κατασκευή της δεν ολοκληρώθηκε για πολύ καιρό. Το στάδιο μετακινήθηκε προς τα ανατολικά και η στοά κτίστηκε για να διαχωριστεί από το ιερό. «Η πρόθεση είναι σαφής: να παρέχει ένα κιονωτό όριο στο ιερό κατά μήκος της ανατολικής πλευράς».  

Πριν από την κατασκευή της **Στοάς της Ηχούς**, η γραμμή τερματισμού του αρχαίου σταδίου της Ολυμπίας είχε την πλήρη θέα του ναού του Δία. Η δομή της επίσης παρείχε ένα σκηνικό για το προτελευταίο στάδιο της πομπής, ωστόσο, αυτό ήταν λιγότερο εμφανές από ότι από τη Νότια Στοά. Κατά τους ελληνιστικούς χρόνους αυτό το είδος της αρχιτεκτονικής διάταξης, η οποία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη θέα προς και από τα σημαντικά κτίρια, κυρίως με στοές έγιναν πιο συχνές. «Ήταν ένα από τα πιο προεξέχοντα χαρακτηριστικά του χώρου κατά τη στιγμή της επίσκεψης του Παυσανία». Την ίδια περίπου περίοδο, τα μέσα του 3ου αι. π.Χ., μπροστά από τη **Στοά της Ηχούς** κατασκευάστηκε το μνημείο του Πτολεμαίου Β΄ (του φιλάδελφου) και της Αρσινόης, το οποίο αποτελείτο από μεγάλη λίθινη κρηπίδα, μήκους 20 μ. και πλάτους 4 μ. και στα δύο άκρα της υπήρχαν δύο ιωνικοί κίονες. Οι κίονες είχαν ύψος 8,89 μ. και πάνω στους ήταν τοποθετημένα τα επίχρυσα αγάλματά τους. Από το εντυπωσιακό αυτό μνημείο σήμερα σώζεται μόνον η λίθινη κρηπίδα και κάποια τμήματα των ιωνικών κιόνων.

## Σύμφωνα με τον Παυσανία

## Έκθεση φωτογραφιών

## Παραπομπές


## Εξωτερικές πηγές

*  Τρισδιάστατη απεικόνιση από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού
* η Στοά της ηχούς όπως αναφέρεται στη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University

Στοά της Ηχούς
Ηχους
Οδός Ικτίνου (Θεσσαλονίκη)

Η οδός Ικτίνου είναι ένας πεζόδρομος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ξεκινάει από την οδό Μακένζι Κινγκ, στον Ι.Ν. Αγίας Σοφίας και καταλήγει στην οδό Τσιμισκή. Διασταυρώνεται με την 
οδό Ζεύξιδος, στην οποία είναι συγκεντρωμένα κάποια από τα πιο γνωστά καφέ της Θεσσαλονίκης.

Η Ικτίνου πεζοδρομήθηκε πριν από περίπου 30 χρόνια και αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς κυρίως για τους φοιτητές της πόλεις καθώς και για άτομα του .
Στον πεζόδρομο επίσης βρίσκεται ο Ι.Ν. του Τιμίου Προδρόμου  καθώς και τα σχολεία 41ο Δημοτικό και 2ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης.

## Αναφορές


Ικτίνου
Αφρικανική τρυπανοσωμίαση

Η **αφρικανική τρυπανοσωμίαση** ή **ασθένεια του ύπνου** είναι μια παρασιτική ασθένεια των ανθρώπων ή άλλων ζώων. Προκαλείται από ένα παράσιτο της κατηγορίας *[[Trypanosoma brucei]]*. Υπάρχουν δύο τύποι που μολύνουν τους ανθρώπους, *[[Trypanosoma brucei gambiense]]* (T.b.g) και *[[Trypanosoma brucei rhodesiense]]* (T.b.r.). Το T.b.g προκαλεί πάνω από το 98% των καταγεγραμμένων περιπτώσεων. Και οι δύο μεταδίδονται συνήθως από το τσίμπημα μολυσμένης μύγας τσετσέ και εμφανίζονται συχνότερα σε αγροτικές περιοχές. 

Αρχικά, κατά το πρώτο στάδιο της ασθένειας, παρουσιάζονται πυρετοί, πονοκέφαλοι, φαγούρα, και πόνος στις αρθρώσεις. Αυτό ξεκινά μία με τρεις εβδομάδες μετά το τσίμπημα. Εβδομάδες έως και μήνες αργότερα το δεύτερο στάδιο ξεκινά με σύγχυση, έλλειψη συντονισμού, μούδιασμα και διαταραχές ύπνου. Η διάγνωση γίνεται με την εύρεση του παράσιτου σε επίχρισμα αίματος ή στο υγρό ενός λεμφαδένα. Μια οσφυική παρακέντηση χρειάζεται συχνά για να γίνει κατανοητή η διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου σταδίου της ασθένειας.

Η πρόληψη της σοβαρής ασθένειας συμπεριλαμβάνει την προφύλαξη του πληθυσμού που κινδυνεύει με αιματολογικές εξετάσεις για την ανίχνευση του παράσιτου T.b.g. Η θεραπεία είναι ευκολότερη όταν η ασθένεια εντοπίζεται νωρίς και πριν την εμφάνιση νευρολογικών συμπτωμάτων. Η θεραπεία του πρώτου σταδίου γίνεται με φαρμακευτική αγωγή πενταμιδίνης ή σουραμίνης. Η θεραπεία του δεύτερου σταδίου συμπεριλαμβάνει εφλορνιθίνη ή έναν συνδυασμό nifurtimox και εφλορνιθίνης για το T.b.g. Ενώ το melarsoprol αντιμετωπίζει και τα δύο, χρησιμοποιείται κατά κανόνα μόνο για την αντιμετώπιση του T.b.r. λόγω σοβαρών παρενεργειών.

Η ασθένεια εμφανίζεται τακτικά σε ορισμένες περιοχές της Υποσαχάριας Αφρικής, όπου ο πληθυσμός που κινδυνεύει ανέρχεται περίπου σε 70 εκατομμύρια σε 36 χώρες. Από το 2010 έχει προκαλέσει περίπου 9.000 θανάτους, από 34.000 το 1990. Κατ'εκτίμηση 30.000 άνθρωποι έχουν μολυνθεί αυτή τη στιγμή, με 7000 νέες μολύνσεις το 2012. Περισσότερες από 80% αυτών των περιπτώσεων εντοπίζονται στη Δημοκρατία του Κονγκό. Τρεις μεγάλες εξάρσεις έχουν σημειωθεί στην πρόσφατη ιστορία: μία από το 1896 έως το 1906 κυρίως στην Ουγκάντα και στη Λεκάνη του Κονγκό και δύο το 1920 και 1970 σε διάφορες αφρικανικές χώρες. Άλλα ζώα, όπως οι αγελάδες, μπορεί να είναι φορείς της ασθένειας και να μολυνθούν.

## Αναφορές


Κατηγορία:Παρασιτικές ασθένειες
Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Έλκος Buruli

To **έλκος Buruli** (γνωστό και ως **έλκος Bairnsdale**, **έλκος Searls** ή **έλκος Daintree**) είναι μία μολυσματική νόσος που προκαλείται από το *[[Μυκητοβακτήριο ulcerans]]*. Το αρχικό στάδιο της μόλυνσης χαρακτηρίζεται από ένα ανώδυνο οζίδιο ή περιοχή οιδήματος. Το οζίδιο αυτό ενδέχεται να μετατραπεί σε έλκος. Το έλκος μπορεί να είναι μεγαλύτερο εσωτερικά, από ότι στην εξωτερική επιφάνεια του δέρματος, και μπορεί να περιβάλλεται από οίδημα. Καθώς η νόσος επιδεινώνεται, μπορεί να μολυνθούν τα οστά. Τα έλκη Buruli επηρεάζουν κυρίως τα άκρα και συνήθως δεν συνοδεύονται από πυρετό.

## Αίτια
Το μυκητοβακτήριο *M. ulcerans* απελευθερώνει μια τοξίνη γνωστή ως mycolactone, η οποία μειώνει την λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και επιφέρει θάνατο των ιστών. Βακτήρια της ίδιας οικογένειας μπορούν επίσης να προκαλέσουν φυματίωση και λέπρα (*[[Mycobacterium tuberculosis|M. tuberculosis]]* και *[[Mycobacterium leprae|M. leprae]]* αντίστοιχα). Δεν είναι γνωστό το πώς μεταδίδεται η νόσος. Στην εξάπλωση μπορεί να συμβάλλουν οι υδάτινες πηγές. Από το 2013 δεν υπάρχει αποτελεσματικό εμβόλιο.

## Θεραπεία
Εάν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, η χορήγηση αντιβιοτικών για οκτώ εβδομάδες είναι αποτελεσματική στο 80% των περιπτώσεων. Συχνά η θεραπεία περιλαμβάνει τα φάρμακα ριφαμπικίνη και στρεπτομυκίνη. Η κλαριθρομικίνη ή η μοξιφλοξασίνη χρησιμοποιούνται μερικές φορές αντί της στρεπτομυκίνης. Άλλες θεραπείες μπορεί να περιλαμβάνουν την αφαίρεση του έλκους. Μετά την θεραπεία της μόλυνσης, στην περιοχή απομένει συνήθως μια ουλή.

## Σχόλια
Τα έλκη Buruli ενδημούν κυρίως στην αγροτική υποσαχάρια Αφρική, ειδικότερα δε στην Ακτή Ελεφαντοστού, όμως μπορεί να εμφανιστούν και στην Ασία, τον Δυτικό Ειρηνικό και την Αμερική. Έχουν σημειωθεί κρούσματα σε περισσότερες από 32 χώρες. Κάθε χρόνο εμφανίζονται περίπου πέντε με έξι χιλιάδες περιπτώσεις. Η νόσος εμφανίζεται επίσης σε μια σειρά ζώων, εκτός του ανθρώπου. Ο Albert Ruskin Cook ήταν ο πρώτος που περιέγραψε τα έλκη buruli το 1897.

## Αναφορές


Κατηγορία:Βακτηριακές νόσοι
Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Κυστικέρκωση

Η **κυστικέρκωση** είναι μια μόλυνση των ιστών που προκαλείται από μια προνύμφη (κυστίκερκος) του πλατυέλμινθα σκώληκα ταινία των χοίρων (*Taenia solium*). Οι άνθρωποι εμφανίζουν λίγα ή καθόλου συμπτώματα για χρόνια, αναπτύσσουν ανώδυνα συμπαγή εξογκώματα ενός ή δύο εκατοστών περίπου στο δέρμα και στους μύες, ή παρουσιάζουν νευρολογικά συμπτώματα, εάν επηρεαστεί ο εγκέφαλος. Μετά από μήνες ή χρόνια, τα εξογκώματα αυτά γίνονται επώδυνα, πρήζονται και έπειτα ανοίγουν. Στις αναπτυσσόμενες χώρες αυτήν είναι η πιο συνηθισμένη αιτία επιληψίας.

## Αιτία και Διάγνωση
Συνήθως προκαλείται με την κατανάλωση τροφίμων ή ποτών μολυσμένων από αυγά σκώληκα. Τα ωμά λαχανικά αποτελούν την σημαντικότερη πηγή. Τα αυγά σκώληκα προέρχονται από κόπρανα ενός ατόμου που έχει μολυνθεί από ενήλικες σκώληκες, πάθηση γνωστή και ως ταινίαση (taeniasis). Η ταινίαση είναι διαφορετική ασθένεια και οφείλεται στην κατανάλωση κύστεων σε  ανεπαρκώς μαγειρεμένο χοιρινό. Οι άνθρωποι που ζουν με κάποιον που φέρει σκώληκες έχουν αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν κυστικέρκωση. Η διάγνωση μπορεί να γίνει από αναρρόφηση μιας κύστης. Η λήψη εικόνων του εγκεφάλου με αξονική τομογραφία (CT) ή μαγνητική τομογραφία (MRI) είναι η πιο χρήσιμη διάγνωση για την πάθηση του εγκεφάλου. Ένας αυξημένος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων, που λέγονται ηωσινόφιλα, στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό και αίμα χρησιμοποιούνται επίσης ως δείκτες.

## Πρόληψη και Αντιμετώπιση
Η μόλυνση μπορεί να προληφθεί δραστικά μέσω προσωπικής καθαριότητας και υγιεινής. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται: το σωστό μαγείρεμα του χοιρινού, κατάλληλη(ες) τουαλέτα(ες) και βελτιωμένη πρόσβαση σε καθαρό νερό. Η θεραπεία των ατόμων με ταινίαση είναι σημαντική για την πρόληψη της διάδοσης. Η θεραπεία της ασθένειας που δεν περιλαμβάνει το νευρικό σύστημα μπορεί να μην είναι απαραίτητη.  Η θεραπεία των ατόμων που πάσχουν από νευροκυστικέρκωση μπορεί να γίνει με φαρμακευτική αγωγή πραζικουαντέλη ή αλβενδαζόλη. Αυτά ενδέχεται να απαιτούνται για μεγάλες χρονικές περιόδους. Στεροειδή, με αντιφλεγμονώδη δράση κατά τη διάρκεια της θεραπείας και φαρμακευτική αγωγή κατά των κρίσεων ενδέχεται επίσης να χρειαστούν. Ορισμένες φορές, οι κύστες αφαιρούνται χειρουργικά.

## Επιδημιολογία
Η ταινία είναι ιδιαίτερα γνωστός στην Ασία, την Υποσαχάρια Αφρική και την Λατινική Αμερική. Σε ορισμένες περιοχές, εκτιμάται ότι έχει μολυνθεί ποσοστό μέχρι και 25%. Στον αναπτυγμένο κόσμο είναι εντελώς άγνωστο. Από το 2010, παγκοσμίως, έχει επιφέρει περίπου 1.200 θανάτους, από 700 το 1990. Η κυστικέρκωση επηρεάζει επίσης τα γουρούνια και τις αγελάδες, αλλά σπάνια προκαλεί συμπτώματα, καθώς τα περισσότερα δεν ζουν αρκετά. Η ασθένεια έχει πλήξει τους ανθρώπους μέσα στην πορεία της ιστορίας. Είναι μία από τις παραμελημένες τροπικές ασθένειες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Παρασιτικές ασθένειες
Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Κατηγορία:Σπάνιες μολυσματικές ασθένειες
Στάτειρα της Περσίας

Η **Στάτειρα Β΄ της Περσίας** (απεβ. 331 π.Χ.) ήταν σύζυγος του Δαρείου Γ΄ Κοδομανού, μητέρα πολλών παιδιών, όπως της Στατείρας, συζύγου του Μεγάλου Αλέξανδρου και της Δρυπέτης, συζύγου του Ηφαιστίωνα. 

Η Στάτειρα, μαζί με την πεθερά της Σισύγαμβη, και τα παιδιά της, αιχμαλωτίστηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο. Αργότερα η Στάτειρα πέθανε, κατά τη γέννηση ενός παιδιού της που λέγεται ότι ήταν του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τάφηκε με τιμές από το Μέγα Αλέξανδρο. 

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Δαρείο Γ΄ Κοδομανό της Περσίας και είχε τέκνα:
* Στάτειρα Γ΄, παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μεγάλο.
* Δρυπέτη, παντρεύτηκε τον Ηφαιστίωνα στρατηγό.

## Πηγές
* A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, Vol III, edited by William Smith, 1872 p.901
* Quintus Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni Macedonis, 3.12.17.

Κατηγορία:Βασίλισσες της Περσίας
Πελόπιο αρχαίας Ολυμπίας

Το **Πελόπιο** ήταν κενοτάφιο στο χώρο της αρχαίας Ολυμπίας, αφιερωμένο στον Πέλοπα, τοπικό ήρωα των Ηλείων. 

## Στοιχεία
Το **Πελόπιο** βρισκόταν μεταξύ του Ηραίου και του ναού του Δία. Σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία, δημιουργήθηκε από τον Ηρακλή Ιδαίο.

Κάθε χρόνο οι τοπικοί άρχοντες πραγματοποιούσαν θυσίες ζώων στο χώρο του μνημείου..

μικρογραφία|220x220px|Το Πελόπιο.|εναλλ.=|αριστερά

Σε βάθος 2,50 μέτρων κάτω από τη σημερινή επιφάνεια του Πελόπιου, βρίσκεται μεγάλος προϊστορικός τύμβος με λίθινο περίβολο και θεωρείται η αρχαιότερη κατασκευή που έχει εντοπιστεί στην περιοχή της Άλτεως, χρονολογείται στην Πρωτοελλαδική περίοδο (περίπου 2500 π.Χ.). Κατά τους ιστορικούς χρόνους, το μνημείο ήταν ένας τύμβος ύψους 2 μέτρων και διαμέτρου 31 με 34 μ. που διαμορφώθηκε αρχικά γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ. Γύρω από αυτόν τον τύμβο, κτίσθηκε αργότερα ένας περίβολος σε σχήμα ακανόνιστου πεντάπλευρου (βλ. κάτοψη) με απλή είσοδο στη νοτιοδυτική γωνία. Στα τέλη του 5ου αι. π.Χ. η είσοδος αναδείχθηκε, όταν προστέθηκε μνημειακό λίθινο δωρικό πρόπυλο.

Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών εντοπίστηκε κενοτάφιο που χρονολογήθηκε στο 1100 π.Χ. αι., ενώ από τα ευρήματα τα πιο παλιά  ανάγονται στον 11ο και 10ο π.Χ. αιώνα. Το είδος των αναθημάτων που βρέθηκαν, όπως κεραμικά, πήλινα και χάλκινα ειδώλια ανθρώπων και ζώων, πολλά από τα οποία εκτίθενται στο μουσείο της Ολυμπίας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κοντά στο Πελόπιο διεξάγοντο αρματοδρομίες προς τιμή του Πέλοπος από την Πρωτογεωμετρική περίοδο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Τρισδιάστατη απεικόνιση από το [Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού]]
* το Πελόπιο όπως αναφέρεται στη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University

## Βιβλιογραφία
* Ολυμπία και Ολυμπιακούς Αγώνες - Dēm. G. Papageōrgiou
* Pandōra: syngramma periodikon, Τόμος 1

Πελοπιο
Στράτος Γιδόπουλος

Ο **Στράτος Γιδόπουλος** (γενν. 1941) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, αθλητικός παράγοντας και επιχειρηματίας νυχτερινών κέντρων.

## Βιογραφικό
Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην θέση του τερματοφύλακα. Από τις κορυφαίες στιγμές στη σταδιοδρομία του ήταν η συμμετοχή του στην μεγάλη ομάδα του Απόλλωνα Αθηνών που έπαιξε στο πρώτο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας (αγωνιστική περίοδος 1959 - 1960) και τερμάτισε στην 4η θέση πίσω από τον πρωταθλητή Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό. Αγωνίστηκε επίσης με τη φανέλα των ΟΦΗ και Ολυμπιακού Βόλου, ενώ προς το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας αγωνίστηκε με τον Αστέρα Εξαρχείων στα Αθηναϊκά πρωταθλήματα.

Μεσουράνησε επιχειρηματικά την δεκαετία του 1980 ως ιδιοκτήτης μεγάλων παραλιακών νυχτερινών κέντρων στα νότια προάστια της Αθήνας (οι εφημερίδες τον αποκαλούσαν «ο άρχοντας της νύχτας»), το πιο διάσημο εκ των οποίων ήταν το «*Αρχιπέλαγος*», όπου σύχναζαν και πολλά κυβερνητικά στελέχη.

Ασχολήθηκε ως παράγοντας με πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες κατά καιρούς (Πανιώνιος, ΠΑΟΚ, Νίκη Βόλου και πρόσφατα, από το 2014, Απόλλων Σμύρνης) αλλά κυρίως είναι γνωστός για την θητεία του ως διοικητικός ηγέτης και πρόεδρος της ΑΕΚ την τριετία 1988 - 1991. Ήταν αυτός που έφερε στην Ελλάδα τον Ντούσαν Μπάγεβιτς για δεύτερη φορά, ως προπονητή, και ουσιαστικά ξεκίνησε την δεύτερη χρυσή εποχή της Ένωσης. Με τον Γιδόπουλο στο τιμόνι, η ΑΕΚ επέστρεψε στους τίτλους, κατακτώντας το πρωτάθλημα της περiόδου 1988 - 1989, ενώ ο ίδιος ήταν (στην αρχή τουλάχιστον) πολύ αγαπητός στους φιλάθλους της Ένωσης και τον υπολόγιζαν σοβαρά οι αντίπαλοι ως παράγοντα, αφού έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αλλαγή του κλίματος στον διοικητικό - παραγοντικό τομέα. Τα οικονομικά προβλήματα της τελευταίας σεζόν (1990 - 1991) όμως, είχαν σαν αποτέλεσμα να αποχωρήσει με απαίτηση των οργανωμένων οπαδών.

Ο Γιδόπουλος ήταν γνωστός και για την πολιτική του δράση ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, καθώς υπήρξε στενός φίλος του βουλευτή και υπουργού Ευάγγελου Γιαννόπουλου, που σύχναζε και στα νυχτερινά κέντρα του. Ο Γιαννόπουλος του είχε υποσχεθεί ότι θα τον βάλει στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στην Β΄ Αθηνών για τις δεύτερες εκλογές του 1989, τον Νοέμβριο, αλλά συνάντησε την έντονη αντίδραση των μελών του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ, και ο Γιδόπουλος τελικά «κόπηκε» από τις λίστες των υποψηφίων βουλευτών. Ο ίδιος ο Γιδόπουλος δήλωσε για το θέμα στις 6 Νοεμβρίου, αμέσως μετά τις εκλογές: «Εγώ τους είπα στο Εκτελεστικό Γραφείο: βάλτε με στο ψηφοδέλτιο να φέρω δύο έδρες παραπάνω στον Αντρέα, και σας υπογράφω χαρτί ότι την άλλη μέρα παραιτούμαι! Δεν θέλω να είμαι βουλευτής, μου φτάνει να είμαι πρόεδρος της ΑΕΚ. Δεν ήθελαν. Τι να κάνουμε, δεν πειράζει, φτάνει που πήγαμε καλά. Η ΑΕΚ πάει καλά, το ΠΑΣΟΚ το ίδιο.»

## Παραπομπές

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΕ ΑΕΚ
Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου
Νικόλαος Μπουντούρης

Ο **Νικόλαος Μπουντούρης** (1805 - 6 Ιανουαρίου 1868) ήταν Έλληνας αγωνιστής της επανάστασης του 1821, κτηματίας και πολιτικός.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Βασιλείου Μπουντούρη, πρόκριτου, πλοιοκτήτη και μέλους της ναυτικής οικογένειας Μπουντούρη. Συμμετείχε στις ναυτικές επιχειρήσεις Αγίου Όρους, Σάμου, Γέροντα, Νεοκάστρου και Σούδας με τα υδραίικα πολεμικά πλοία "Θεμιστοκλής" και "Αχιλλέας". Στη συνέχεια υπηρέτησε ως δημογέροντας της Ύδρας και ακολούθησε καριέρα στο δημόσιο καταλάμβανοντας θέσεις στην δημόσια διοίκηση. Υπηρέτησε ως υγειονόμος στο Τελωνείο Πειραιά και ως γενικός επιθεωρήτης των υγειονομίων αλλά απολύθηκε το 1847 λόγω της συμμετοχής του σε κίνημα εναντίον του Όθωνα. Έναν χρόνο αργότερα αμνηστεύθηκε για την συμμετοχή του από τον Όθωνα.

Ο Νικόλαος Βουδούρης είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του τεράστιες εκτάσεις στο Βατώντα και το Μαντούδι Ευβοίας, τις οποίες και καλλιεργούσε συστηματικά αποφέροντάς του σημαντικό εισόδημα για την εποχή. Στο κτήμα του Βατώντα διατηρούσε έπαυλη, όπου και υπάρχει και το οικογενειακό ταφικό μνήμα. Είχε τιμηθεί με τον Αργυρό και τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος (1840, 1866), με το Αριστείο 3ης Σεπτεμβρίου (1844) καθώς και με το δίπλωμα ευεργέτη της εν Αθήναις Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας (1846).

Απεβίωσε στην Χαλκίδα στις 6 Ιανουαρίου 1868. Ήταν παντρεμένος με την Βασιλική Γιουρδή, αδερφή του Λάζαρου Γιουρδή, και είχαν αποκτήσει επτά παιδιά μεταξύ των οποίων την Σκευώ, σύζυγο του αρεοπαγίτη Θεόδωρου Βώκου, τον Βασίλειο, επιχειρηματία και πολιτικό, την Μαρούσα, σύζυγο του γιατρού Πέτρου Καλογερόπουλου, την Πετρούλα, σύζυγο του αξιωματικού Ανδρέα Στράτου, τον Δημήτριο και τον Σταμάτη, αμφότερους αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού. Εγγονοί του ήταν οι πρωθυπουργοί Νικόλαος Στράτος και Νικόλαος Καλογερόπουλος.

## Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1853 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1856, του 1862 και του 1865. Χρημάτισε τρείς φορές υπουργός ναυτικών στις κυβερνήσεις Διομήδη Κυριακού (1863), Μπενιζέλου Ρούφου (1863 & 1865, απ'όπου παραιτήθηκε το 1866). Παράλληλα ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση εκλεγόμενος πρώτος δημαρχιακός πάρεδρος του δήμου Χαλκίδας το 1853 και εν συνεχεία, το 1855, δήμαρχος Χαλκίδας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1857. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Κατηγορία:Δήμαρχοι Χαλκίδας
Κατηγορία:Οικογένεια Μπουντούρη
Βυζαντινός Ναός Αγίου Ιωάννη Ελαιώνα

Ο **Βυζαντινός Ναός του Αγίου Ιωάννη των Μπενιζέλων** στον Δήμο Αιγάλεω, προς την περιοχή του Ελαιώνα, είναι ναΐσκος κατασκευασμένος περί τον 14ο αιώνα. Βρίσκεται εντός του πρώην κτήματος Αλεξάνδρου Μπενιζέλου (σημερινής ονομασίας Μερκάτη), στον ευρύτερο περιβάλλοντα χώρο του οποίου, μεταγενέστερα, κατασκευάσθηκε το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής καθώς και άλλα σχολικά συγκροτήματα (1ο ΕΠΑΛ Αιγάλεω κλπ) επί της Λεωφόρου Θηβών και Πέτρου Ράλλη και έναντι του Γ΄ Κοιμητηρίου Αθηνών.

Ο Βυζαντινός αυτός Ναός, βάσει απόφασης του Υπουργείου Πολιτισμού που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Β’ 592/19-9-1986 έχει κηρυχθεί  διατηρητέο μνημείο με ζώνη προστασίας γύρω του (υπαγόμενο στην Α΄Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, ενώ η ιδιοκτησία του χώρου υπάγεται στον Ο.Σ.Κ.), ωστόσο παραμένει απροστάτευτος εδώ και δεκαετίες. Ο Ναός έχει υποστεί πολλαπλές φθορές από το χρόνο, καθώς ουδέποτε συντηρήθηκε. Όπως επισημαίνει  πάντως, ο ακαδημαϊκός Αναστάσιος Ορλάνδος «*χάρις στην ευλαβή φροντίδα των κτητόρων*», ο Ναός σωζόταν σχεδόν ανέπαφος έως τα τέλη της δεκαετίας του ’70.

Στην εγκατάλειψη του Ναού έχουν αντιδράσει τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγάλεω «Ιερά Οδός», που με επικεφαλής τον πρόεδρο Αντώνη Παργανά και τον εκπαιδευτικό  Κωνσταντίνο Δάλκο απεύθυναν σχετική επιστολή προς τον πρώην υπουργό πολιτισμού και τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή (2008).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Θοδωρής Ρουμπάνης, στο «Έθνος»: «''Διατηρητέο... ερείπιο''»

Κατηγορία:Μνημεία της Αθήνας
Αγίου Ιωάννη Ελαιώνα
Αγίου Ιωάννη Ελαιώνα
Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Ιωάννη
Μειλίχαι

Τα **στρόφια** ή **μειλίχαι** αποτελούσαν τον εξοπλισμό του αθλήματος της πυγμής (πυγμαχίας). Πρόκειται για ιμάντες, τους οποίους οι πύκτες (πυγμάχοι) τύλιγαν στα χέρια τους κατά τη διεξαγωγή του αγωνίσματος, προκειμένου να κρατούνται σταθεροί οι καρποί και οι αρθρώσεις των δακτύλων και παράλληλα να γίνονται ισχυρότερα τα χτυπήματα.
## Περιγραφή
Ο Όμηρος δίνει λεπτομερή περιγραφή των ιμάντων που φορούσαν οι πυγμάχοι. Ήταν λωρίδες από μαλακό δέρμα βοδιού, μήκους περίπου τριών μέτρων, τις οποίες άλειφαν με λάδι ή λίπος ώστε να διατηρούνται μαλακές. Οι αθλητές φορούσαν τους ιμάντες γύρω από τις πρώτες κλειδώσεις των δακτύλων και μετά τους περνούσαν διαγώνια, από την παλάμη μέχρι το επάνω μέρος του χεριού, αφήνοντας τον αντίχειρα ακάλυπτο. Στη συνέχεια τους έδεναν γύρω από τον καρπό ή ψηλά στο βραχίονα, με μία θηλιά. Αργότερα, οι ιμάντες που κάλυπταν την πρώτη φάλαγγα των δακτύλων ενισχύθηκαν με σκληρότερο δέρμα εξωτερικά και με μαλλί εσωτερικά (σφαίραι) και χρησιμοποιούνταν κατά κύριο λόγο στην προπόνηση. Από τον 4ο αι. π.Χ. ως και τον 2ο αι. π.Χ. οι πυγμάχοι αντικατέστησαν τους ιμάντες με ένα είδος γαντιού από έτοιμες δερμάτινες τυλιγμένες λωρίδες, τους οξείς ιμάντες. Τέλος, κατά τα ρωμαϊκά χρόνια, οι αθλητές χρησιμοποιούσαν ένα γάντι πυγμαχίας, εφεύρεση του Caestus, ενισχυμένο με σίδερο και μολύβι.

Οι αλλαγές στους ιμάντες επέφεραν καθοριστικές τροποποιήσεις στην τεχνική του αθλήματος. Αρχικά, όταν οι ιμάντες ήταν μαλακοί η πυγμαχία απαιτούσε ευκινησία, ικανότητα, ευελιξία και καλή τεχνική. Όταν όμως υιοθετήθηκαν οι οξείς ιμάντες οι πυγμάχοι έδιναν έμφαση στην ωμή δύναμη και όχι στην δεξιότητα, μετατρέποντας την τέχνη της πυγμαχίας σε έναν αγώνα θανάτου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ο εξοπλισμός της πυγμής.

Κατηγορία:Πυγμαχία
Κατηγορία:Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες
Κατάλογος παγκόσμιας κατανάλωσης καφέ ανά κάτοικο

thumbnail|250px|right|Καβουρδισμένα σπέρματα καφέας.
Αυτός είναι ένας **κατάλογος ταξινομημένος κατά παγκόσμια ετήσια κατανάλωση [[Καφές|καφέ]] ανά κάτοικο**. Τα δεδομένα προέρχονται από το έτος 2008 και νωρίτερα. Η παγκόσμια παραγωγή ήταν 7.358.897 τόνοι.

Η παγκόσμια κατανάλωση έτυχε ανάπτυξης παρά την οικονομική ύφεση και υπολογίζεται σε περίπου 130 εκατομμύρια σάκους (1 σάκος = 60 κιλά) καφέ το έτος 2008-2009, σε σύγκριση με την παραγωγή 127,2 εκατομμυρίων σάκων την περίοδο 2007-2008. Η ανάπτυξη οφείλεται κυρίως στην οικιακή κατανάλωση των εξαγωγικών χωρών, οι οποίες κρατούν το 28% της συνολικής ζήτησης (ICO 2009).

Η κατανάλωση καφέ ανά κάτοικο είναι ο μέσος όρος βάρους καφέ, σε κιλά, που καταναλώνεται ετήσια από το κάθε άτομο σε μία δεδομένη χώρα ή περιοχή. Το βάρος παρουσιάζεται ως Ισοδύναμο Πράσινων Σπερμάτων (*<small>[[Αγγλική γλώσσα|αγγλικά]]:</small> Green Bean Equivalent, GBE*). Πρώτη σε παγκόσμια κατάταξη έρχεται η Φινλανδία με 12 κιλά ετήσια κατανάλωση ανά κάτοικο, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται στην 16η θέση με κατανάλωση 5,5 κιλών.

## Χάρτης
Χάρτης με την παγκόσμια κατανάλωση καφέ ανά κάτοικο.
center

## Χώρες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* World Resources Institute Παγκόσμιο Ινστιτούτο Πόρων

*
Καφες καταναλωση
Armstrong Whitworth Starling

Το **Armstrong Whitworth A.W.14 Starling** ήταν βρετανικό μονοκινητήριο διπλάνο μαχητικό που αναπτύχθηκε για την RAF στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Εκτός από τα δύο πρωτότυπα, δεν κατασκευάστηκαν άλλα αεροσκάφη.

## Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η Armstrong Whitworth ανέπτυξε το Starling για να καλύψει την απαίτηση 28/24 του Υπουργείου Αεροπορίας, η οποία αφορούσε την ανάπτυξη μονοθέσιου μαχητικού ικανού να επιχειρεί τόσο την ημέρα όσο και την νύχτα προς αντικατάσταση των υπαρχόντων Armstrong Whitworth Siskin. Οι πτέρυγες του νέου αεροσκάφους είχαν άνισο εκπέτασμα. Οι τοποθετημένες κατά μήκος δοκοί των πτερύγων ήταν ατσάλινες ενώ οι κάθετοι προς αυτές δοκοί ξύλινες. Ailerons υπήρχαν μόνο στην άνω πτέρυγα. Ο σκελετός της ατράκτου ήταν κατασκευασμένος από ατσάλινους σωλήνες βιδωμένους μεταξύ τους. Το Starling ήταν οπλισμένο με δύο συγχρονισμένα πολυβόλα Vickers των 0.303&nbsp;in.

Παραγγέλθηκαν δύο πρωτότυπα, το πρώτο εκ των οποίων (*J8027*) προωθούνταν από αστεροειδή κινητήρα Armstrong Siddeley Jaguar VII μέγιστης ισχύος 385&nbsp;hp. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 12 Μαΐου 1927, όμως αποδείχθηκε ότι ο εγκατεστημένος κινητήρας ήταν ανεπαρκής και έτσι αποφασίστηκε η χρήση του ισχυρότερου Jaguar V των 460&nbsp;hp. Οι επιδόσεις παρέμειναν όμως απογοητευτικές, με το αεροσκάφος να αδυνατεί να ξεπεράσει την ταχύτητα των 260&nbsp;km/h (όταν η αναμενόμενη ήταν στα 290&nbsp;km/h),  ενώ παράλληλα ήταν δύσκολο στον χειρισμό σε χαμηλές ταχύτητες. Το πρωτότυπο συμμετείχε αργότερα σε συγκριτικές δοκιμές τον Φεβρουάριο του 1926, όμως απορρίφθηκε από την αεροπορία που επέλεξε το ανώτερο  Bristol Bulldog. Το Starling επιστράφηκε στην κατασκευάστρια και στην συνέχεια απέτησε νέες επανασχεδιασμένες πτέρυγες. Τον Μάιο του 1929 έλαβε τον αριθμό μητρώου πολιτικού αεροσκάφους *G-AAHC*. Διεγράφη από τα μητρώα τον Δεκέμβριο του επόμενου έτους.

Το δεύτερο πρωτότυπο που κατασκευάστηκε (*J8028*) ήταν ριζικά επανασχεδιασμένο. Διέθετε άτρακτο βελτιωμένη αεροδυναμικά και τροποποιημένες πτέρυγες. Προωθούνταν από κινητήρα Armstrong Siddeley Panther II των 525&nbsp;hp και βρέθηκε για πρώτη φορά στον αέρα στις 5 Δεκεμβρίου 1929. Αξιολογήθηκε σαν αναχαιτιστικό που θα επιχειρούσε από βάσεις στην ξηρά καθώς και σαν ναυτικό μαχητικό με βάση την απαίτηση N.21/26. Παρόλο που είχε ανώτερες επιδόσεις συγκριτικά με το αρχικό πρωτότυπο, επίσης κρίθηκε ανεπαρκές. Τελικά αξιοποιήθηκε στις εργασίες ανάπτυξης του Armstrong Whitworth A.W.16. 

## Εκδόσεις
; Starling I
: Το αρχικό πρωτότυπο, που ολοκληρώθηκε το 1927 και διέθετε κινητήρα Armstrong Siddeley Jaguar VII ή V.
; Starling II
: Το δεύτερο πρωτότυπο, που ολοκληρώθηκε το 1930 για να καλύψει την απαίτηση N.21/26 που αφορούσε την ανάπτυξη ναυτικού μαχητικού. Προωθούνταν από κινητήρα Armstrong Siddeley Panther II.

## Χρήστες
; Ηνωμένο Βασίλειο

## Δείτε επίσης

### Παρόμοια αεροσκάφη
* Bristol Bulldog

### Κατάλογοι
* Κατάλογος μαχητικών αεροσκαφών

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

*  
* 
* 
* 
* 

Starling
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου
Goshawk

Ο αγγλικός όρος *goshawk*, ο οποίος κατά κυριολεξία αναφέρεται σε διάφορα ήδη αρπακτικών πτηνών, αφορά επίσης τα παρακάτω:

## Αεροναυτική
* Curtiss F11C Goshawk - μαχητικό-βομβαρδιστικό
* Curtiss BF2C Goshawk - μαχητικό αεροσκάφος
* Rolls-Royce Goshawk - αεροπορικός κινητήρας
* McDonnell Douglas T-45 Goshawk - εκπαιδευτικό αεροσκάφος

## Πλοία

### Πλοία του Βασιλικού Ναυτικού
* HMS ''Goshawk'' (1806) - μπρίκι
* HMS ''Goshawk'' (1814) - μπρίκι
* HMS ''Goshawk'' (1847) - μπρίκι, που μετονομάστηκε σε HMS ''Nerbudda''
* HMS ''Goshawk'' (1856) - κανονιοφόρος κλάσης *Albacore*
* HMS ''Goshawk'' (1872) - κανονιοφόρος
* HMS ''Goshawk'' (1911) - αντιτορπιλικό κλάσης *Acheron*

### Πλοία του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ
* USS *Goshawk* (AM-2) - ναρκαλιευτικό (δεν κατασκευάστηκε)
* USS *Goshawk* (AM-42) - ναρκαλιευτικό (δεν κατασκευάστηκε)
* USS ''Goshawk'' (AM-79)  - ναρκαλιευτικό

## Εγκαταστάσεις
* HMS ''Goshawk'' - αεροναύσταθμος του Βασιλικού Ναυτικού στο Τρινιδάδ

## Βιβλία
* *[[Goshawk Squadron]]* (1971) - μυθιστόρημα του Derek Robinson
* *[[The Goshawk]]* (1951) - βιβλίο του T. H. White
Ένωση Ελλήνων Χαρακτών

Η **Ένωση Ελλήνων Χαρακτών** (Ε.Ε.Χ.) είναι ένας καλλιτεχνικό σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1987 και αποτελείται από εικαστικούς χαράκτες, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν όλα τα καλλιτεχνικά ρεύματα της σύγχρονης ελληνικής χαρακτικής. Η πλειοψηφία των μελών της ένωσης, είναι επίσης μέλη και του ΕΕΤΕ.

## Ίδρυση
Από τις αρχές τις δεκαετίας του 1980, είχαν ξεκινήσει διαβουλεύσεις, προσπάθειες και συζητήσεις στους κύκλους των Ελλήνων χαρακτών με σκοπό τη δημιουργία ενός καλλιτεχνικού φορέα του συγκεκριμένου εικαστικού κλάδου, κατά τα πρότυπα του αντίστοιχου σουηδικού.

Επακόλουθο αυτών των ζυμώσεων ήταν η ίδρυση της «Ένωσης Ελλήνων Χαρακτών» ιδρύθηκε το 1987 από τους χαράκτες Βασίλη Χάρο, Ιωάννη Πιπίνη και Ελεονώρα Περράκη, τους οποίους πλαισίωσαν και άλλοι 38 εικαστικοί, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν ο καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, Κώστας Γραμματόπουλος, η Βάσω Κατράκη, ο Φώτης Μαστιχιάδης, ο Χρήστος Δαγκλής, ο Βασίλης Καζάκος κ.ά. 

## Έργο
Από την ίδρυσή της έως σήμερα, η ΕΕΧ έχει εκδώσει συλλεκτικά λευκώματα, έχει πραγματοποιήσει διαλέξεις και εκπαιδευτικά προγράμματα καθώς και πλήθος εκθέσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με σκοπό την προώθηση της τέχνης της χαρακτικής.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Βασίλης Χάρος, Μια βιογραφία ( 1938 - 2000 ), εκδοτικός οίκος Αγγελάκη, Αθήνα 2013.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις
A Passion Play

Το ***A Passion Play*** είναι το έκτο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 6 Ιουλίου του 1973 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records". 

## Ιστορία του δίσκου
Στα τέλη του 1972, το συγκρότημα μετέβη στα "Château d'Hérouville studios" με σκοπό την ηχογράφηση του έκτου του δίσκου και την αποφυγή της βαριάς φορολογίας που θα προϋπόθετε μια τέτοια διαδικασία στην πατρίδα τους. Παρ' όλα αυτά, οι ηχογραφήσεις διακόπηκαν λόγω της απογοήτευσης των μελών του σχήματος από την ποιότητα του στούντιο, το οποίο χαρακτήρισαν ως "Chateau d'Isaster". Έντεκα λεπτά ηχογραφήσεων από το συγκεκριμένο στούντιο κυκλοφόρησαν με την συλλογή "*[[Nightcap]]*", το 1993.

left|thumb|190px|Ο Άντερσον με τον Μπαρ το 1973
Το συγκρότημα επέστρεψε στην Αγγλία και επανηχογράφησε το "*A Passion Play*", άλλο ένα άλμπουμ που αποτελούνταν από μόνο ένα κομμάτι, με αλληγορικούς στίχους που επικεντρώνονταν στην μετά-θάνατο ζωή. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ του Billboard, όντας το δεύτερο και τελευταίο τους άλμπουμ που κατάφερε κάτι τέτοιο. Επίσης, μπήκε στο Top-5 στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά έφθασε μόλις στο # 13 στην πατρίδα τους. Βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος στις Ηνωμένες Πολιτείες και ασημένιος στην Μεγάλη Βρετανία.

Ο δίσκος περιελάμβανε ενορχήστρωση που δεν ήταν συνηθισμένη για την ροκ μουσική, κάτι που συνέβη και στο προηγούμενο τους άλμπουμ, "*[[Thick As A Brick]]*". Στο άλμπουμ συμπεριλήφθηκε το ιντερλούδιο "*The Story of the Hare Who Lost His Spectacles*", μία σουρεαλιστική σύνθεση του Ίαν Άντερσον, του Τζέφρι Χάμοντ και του Τζον Έβαν, με αφηγητή τον μπασίστα του συγκροτήματος, Τζέφρι Χάμοντ.

Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν αρχικά αρνητικές, αλλά πλέον θεωρείται ένα από τα πιο δημιουργικά άλμπουμ του συγκροτήματος, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,9 / 5 και το "ProgArchives" 4 / 5.

## Λίστα Τραγουδιών

## Θέσεις τσαρτ

## Βραβεία
***A Passion Play*** *(άλμπουμ)*
Ηνωμένες Πολιτείες (*RIAA Certification*): Χρυσός 
Ηνωμένο Βασίλειο (*BPI Certification*): Ασημένιος 

## Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "*A Passion Play*" ήταν οι εξής:
* **[[Ίαν Άντερσον]]** - φωνητικά, φλάουτο, ακουστική κιθάρα, σαξόφωνο
* **[[Μάρτιν Μπαρ]]** - ηλεκτρική κιθάρα
* **[[Τζέφρι Χάμοντ]]** - μπάσο, αφήγηση
* **Τζον Έβαν** - πιάνο, πλήκτρα, φωνητικά
* **[[Μπάριμορ Μπάρλοου]]** - τύμπανα, κρουστά, μαρίμπα

## Παραπομπές


## Πηγές
* A Passion Play - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
* Jethro Tull - A Passion Play (album review) | Sputnikmusic
* JETHRO TULL A Passion Play reviews and MP3 - Prog Archives

Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Breaking the Fourth Wall

Το **Breaking the Fourth Wall** είναι τριπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και διπλό DVD του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2014 μέσω της εταιρίας "Roadrunner Records". 

Η σκηνοθεσία πραγματοποιήθηκε από τον Φρανσουά Λαμορό και στην συναυλία συμμετείχε η ορχήστρα και η χορωδία του "Berklee College of Music".

Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο Top-30 των γερμανικών τσαρτ και την κορυφή των φινλανδικών και σουηδικών τσαρτ των DVD.

## Λίστα Τραγουδιών

## Θέσεις τσαρτ
***Breaking the Fourth Wall*** *(άλμπουμ)*

***Επίσημη κυκλοφορία: [[30 Σεπτεμβρίου]] [[2014]]***

## Μέλη των Dream Theater
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "*Breaking the Fourth Wall*" ήταν οι εξής:
* **[[Τζέιμς ΛαΜπρι]]** - φωνητικά
* **[[Τζον Πετρούτσι]]** - κιθάρα, φωνητικά
* **[[Τζόρνταν Ρούντες]]** - πλήκτρα
* **[[Τζον Μιανγκ]]** - μπάσο
* **[[Μάικ Μαντσίνι]]** - τύμπανα

;*Γκεστ συμμετοχή*
* **Berklee College of Music orchestra and choir** - ορχήστρα και χωρωδία

## Παραπομπές


## Πηγές
* Breaking the Fourth Wall: Live at the Boston Opera House - Dream Theater | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
* Dream Theater Discography list 
* Dream Theater - Breaking the Fourth Wall (Live from the Boston Opera House) - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives

Κατηγορία:Δισκογραφία των Dream Theater
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Προγκρές Μ-54

Το **Προγκρές Μ-54** (η NASA το ονόμασε **Progress 19** ή **19P**) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Προγκρές που εκτοξεύτηκε το 2005 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετέφερε τρόφιμα, νερό και οξυγόνο για το πλήρωμα, επιστημονικό εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας καθώς και αναμεταδότη για τον δορυφόρο RadioSkaf. Ο δορυφόρος αυτός συναρμολογήθηκε στον σταθμό με βάση μία παλιά διαστημική στολή Orlan. Το συγκεκριμένο διαστημόπλοιο ήταν της έκδοσης Πρόγκρες-Μ και είχε αριθμό σειράς 354.
## Αποστολή
Το Προγκρές Μ-54 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 8 Σεπτεμβρίου 2005 (13:07:54 GMT). Συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Ζβεζντά του σταθμού στις 10 Σεπτεμβρίου (14:42:03 GMT) όπου και παρέμεινε για έξι μήνες, μέχρι τις 3 Μαρτίου 2006 (13:05:00 GMT). Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό περίπου μία ώρα αργότερα.
## Δείτε επίσης
* Διαστημικές αποστολές το 2005
* Διαστημικές αποστολές το 2006
## Παραπομπές


Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2005
Προγκρές Μ-55

Το **Προγκρές Μ-55** (η NASA το ονόμασε **Progress 20** ή **20P**) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 2005 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ήταν τύπου Προγκρές-Μ και είχε αριθμό σειράς 355. Μετέφερε στον σταθμό τρόφιμα, νερό και οξυγόνο για το πλήρωμα, καθώς και εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας.
## Αποστολή
Εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ με πύραυλο Soyuz-U την 21η Δεκεμβρίου 2005 (18:38:20 GMT) και συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 23 του ίδιου μήνα (19:46:18 GMT). Παρέμεινε εκεί μέχρι τις 19 Ιουνίου 2006 (14:06:01 GMT). Λίγες ώρες μετά την αποσύνδεση του από τον σταθμό καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
## Δείτε επίσης
* Διαστημικές αποστολές το 2005
* Διαστημικές αποστολές το 2006
## Παραπομπές


Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές
Γάζωρος Σερρών

Ο **Γάζωρος** είναι πεδινός οικισμός (υψόμ. 95 μ.) της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών που υπάγεται διοικητικά στο δήμο Νέας Ζίχνης. Έχει πληθυσμό 912 κατοίκους και βρίσκεται 23 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης των Σερρών. Πήρε τη σημερινή ονομασία του το 1928 από την κοντινή ομώνυμη αρχαία πόλη.

## Ιστορία
### Αρχαία και ρωμαϊκή εποχή
Η αρχαία πόλη **Γάζωρος** ήταν περίφημη στην αρχαιότητα για τη λατρεία της Άρτεμης της επονομαζόμενης *«Γαζωρίας»*. Από τις αρχαίες πηγές μόνο ο γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος αναφέρει την πόλη (και αργότερα ο Στέφανος Βυζάντιος). Ωστόσο, το όνομά της, όπως και το εθνικό *«Γαζώριοι»*, μαρτυρούνται σε επιγραφές των ελληνιστικών και αυτοκρατορικών χρόνων που βρέθηκαν πριν από μερικές δεκαετίες.

Με βάση τις επιγραφές αυτές, η πόλη ταυτίστηκε οριστικά με τα αρχαία ερείπια που είχαν εντοπιστεί παλιότερα στο λόφο του «Αγίου Αθανασίου», ο οποίος υψώνεται δύο περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το σημερινό χωριό. Ως τον 3ο π.Χ. αιώνα η Γάζωρος ήταν μια από τις «περιοικίδες» πόλεις της *Σίριος* (σημ. Σέρρες). Ωστόσο, όπως μαρτυρεί τιμητικό ψήφισμα του 3ου-2ου π.Χ. αιώνα, η πόλη ήταν ήδη αυτόνομη από την ελληνιστική εποχή και σε αυτήν υπάγονταν διοικητικά όλες οι γύρω κώμες που βρίσκονταν μέσα στα όρια της αστικής της περιφέρειας («χώρας»). Μια από τις κώμες αυτές που βρισκόταν στην ανατολική όχθη της Κερκινίτιδας λίμνης (Αχινού), κοντά στο σημερινό χωριό Πεθελινός, και διέθετε κάποιο λιμάνι, φαίνεται πως χρησίμευσε ως επίνειό της, καθώς της εξασφάλιζε τη δυνατότητα επικοινωνίας με τη θάλασσα μέσω του υδάτινου δρόμου Κερκινίτιδας-Στρυμόνα.

Κατά την αυτοκρατορική πάλι περίοδο, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός άλλου ψηφίσματος (του 158/9 μ.Χ.), η πόλη ήταν μέλος μιας ομοσπονδίας πέντε πόλεων (*«Πεντάπολης»*) που είχε την έδρα της στην αρχαία *Σίρρα* (σημ. Σέρρες). Οι κάτοικοί της, εκτός από τις αγροτικές καλλιέργειες, ασχολήθηκαν με τη συστηματική εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της περιοχής, όπως δείχνουν πολλά ίχνη μεταλλευτικών εργασιών που εντοπίστηκαν σε διάφορα σημεία κοντά στο σημ. Γάζωρο και τη Νέα Ζίχνη.

### Νεότεροι χρόνοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Σερρών
Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης
Ουάνγκ Μανγκ

Ο **Ουάνγκ Μανγκ** (*王莽*, 12 Δεκεμβρίου 45 π.Χ. - 6 Οκτωβρίου 23) ήταν αξιωματούχος της δυναστείας Χαν που κατέλαβε τον θρόνο και ίδρυσε τη δυναστεία Σιν, κυβερνώντας από το 9 έως το 23 μ.Χ. Η δυναστεία των Χαν αποκαταστάθηκε μετά την ανατροπή του και η διακυβέρνησή του σηματοδοτεί το διαχωρισμό της δυναστείας των δυτικών Χαν (πριν τη δυναστεία Σιν) και των ανατολικών Χαν (μετά τη δυναστεία Σιν).    

Διαδέχτηκε στον θρόνο τον αυτοκράτορα Ρούτσι (7-9 μ.Χ). 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Κινέζοι αυτοκράτορες
Αυτοκράτορας Τσίτι των Χαν

Ο **Αυτοκράτορας Τσίτι** (απλοποιημένα κινεζικά: 漢质帝, παραδοσιακά κινεζικά: 漢質帝, πινγίν: *Hàn Zhì Dì*, *Wade–Giles*: *Han Chih-ti*, 138 – 26 Ιουλίου 146) ήταν αυτοκράτορας της δυναστείας των Χαν την περίοδο 145-146 μ.Χ. Γεννήθηκε το 138 μ.Χ. και πέθανε το 146 μ.Χ. σε ηλικία 8 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κινέζοι αυτοκράτορες
Προγκρές Μ-56

Το **Προγκρές Μ-56** (η NASA το ονόμασε **Progress 21** ή **21P**) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο τύπου Προγκρές-Μ που εκτοξεύτηκε το 2006 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετέφερε τρόφιμα, οξυγόνο, νερό καθώς και επιστημονικό εξοπλισμό για την διεξαγωγή ερευνών. Το συγκεκριμένο διαστημόπλοιο είχε αριθμό σειράς 356.
## Αποστολή
Το Προγκρές Μ-56 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 24 Απριλίου 2006 (16:03:25 GMT). Συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Ζβεζντά του σταθμού στις 26 Απριλίου (17:41:31 GMT) και παρέμεινε εκεί μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου 2006 (00:28:17 GMT), οπότε και αποσυνδέθηκε προκειμένου να απελευθερωθεί η θύρα για το επανδρωμένο διαστημόπλοιο Σογιούζ ΤΜΑ-9. Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα μερικές ώρες αργότερα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
## Δείτε επίσης
* Διαστημικές αποστολές το 2006
## Παραπομπές


Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2006
Λάντσκνεχτ

thumb|200px|Ενδυμασίες των Λάντσκνεχτ
thumb|150px|Σημαία των αυτοκρατορικών Λάντσκνεχτ

Οι **Λάντσκνεχτ** (γερμανικά: *Landsknecht* , *πεδινός υπηρέτης*) ήταν μισθοφόροι με πολύχρωμη ενδυμασία και τρομερή φήμη, εξ αιτίας του μαχητικού πνεύματος και της στρατιωτικής αποτελεσματικότητας τους, αλλά και της ωμής βίας την οποία ασκούσαν ενάντια σε εχθρούς και απλούς πολίτες. Αποτέλεσαν σημαντική στρατιωτική δύναμη μεταξύ του 15ου και του 16ου αιώνα στην Ευρώπη. Απαρτίζονταν κυρίως από γερμανούς δορατοφόρους και ιπποκόμους.

## Ιστορία
Ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δημιούργησε τα πρώτα μισθοφορικά τμήματα των *Λάντσκνεχτ* το 1487. Ανέθεσε την οργάνωσή τους στον Γκέοργκ φον Φρούντσμπεργκ, που μερικές φορές αναφέρεται ως ο *Πατέρας των Λάντσκνεχτ*. Έλαβαν μέρος σχεδόν σε κάθε στρατιωτική εκστρατεία του 16ου αιώνα, μερικές φορές πολεμώντας στο πλευρό και των δύο αντιπάλων.

## Το παράδειγμα
Οι *Λάντσκνεχτ*, οι οποίοι βασίστηκαν τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των Ελβετών μισθοφόρων (αρχικά χρησιμοποιώντας Ελβετούς εκπαιδευτές), τελικά συνέβαλαν στον παραγκωνισμό των Ελβετών μισθοφόρων, των οποίων ο στρατιωτικός σχηματισμός βασιζόταν υπερβολικά στη μάχη σώμα με σώμα, καθώς έγιναν ευάλωτοι λόγω της αύξησης της δύναμης πυρός των αρκεβούζιων και του πυροβολικού. Το γαλλικό πυροβολικό και η ισπανική δύναμη πυρός επέφεραν σοβαρά πλήγματα στους ελβετικούς σχηματισμούς, ενώ οι *Λάντσκνεχτ* τους αντιμετώπιζαν με επιτυχία στο πεδίο της μάχης.

Οι *Λάντσκνεχτ* χρησιμοποιούσαν με φειδώ τα πυροβόλα όπλα τους, ενώ αρκετοί ήταν απλά δορατοφόροι. Ωστόσο, με τον καιρό, έκαναν όλο και περισσότερο τακτική χρήση των πυροβόλων όπλων, εν σχέσει με τους Ελβετούς, καθώς στηρίζονταν όλο και λιγότερο στα δόρατα. Ως αυτοκρατορικά στρατεύματα, συχνά πολεμούσαν σε μεικτούς σχηματισμούς μαζί με Ισπανούς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά της Ισπανίας και Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Ε΄. Στο πλευρό των Ισπανών πραγματοποίησαν ευρεία χρήση του αρκεβούζιου και αργότερα του μουσκέτου. Οι *Λάντσκνεχτ* συνήθως προέρχονταν από τη Σουηβία, την Αλσατία, το Τυρόλο και τη Ρηνανία.

## Δείτε επίσης
* Τέρθιο

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
Νίκος Ίκαρης

Ο **Νίκος Ίκαρης** (1915 - 1994) ήταν Έλληνας γλύπτης με οικογενειακό επίθετο Αϊβαλιώτης.

## Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1915 στο Χρυσόστομο Ικαρίας. Έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41 και στην συνέχεια στην Εθνική Αντίσταση όπου συνελήφθη και φυλακίστηκε.
το 1952 πραγματοποίησε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και συνέχισε μετεκπαίδευση στις εικαστικές σπουδές στο Παρίσι. 
Εργάστηκε στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως Γερμανία και Ηνωμένες Πολιτείες. 

Δίδαξε στο Κingsborough του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης όπου και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Απεβίωσε Στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 25 Δεκεμβρίου 1994.

## Διακρίσεις
Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις, Μπιενάλε Βενετίας 1956, Μπιενάλε Παρισίων 1957, Διεθνή Παναθήναια 1965 κ.ά. και έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων.

## Έργα του
Βρίσκονται σε Μουσεία ανά τον κόσμο όπως το Μπόχουμ στη Γερμανία, στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, στην Χάιφα του Ισραήλ αλλά και σε ιδιωτικές συλλογές. 

Επίσης κοσμούν διάφορες πόλεις της Ελλάδα και ανά τον κόσμο όπως Άγιος Κήρυκος Ικαρίας, Πυθαγόρειο Σάμου, Βόλος, Κως, Νέα Υόρκη, Βοστόνη, Βιέννη, Ρουρ Γερμανίας κ.ά.

Εκτός από τα εικαστικά του έργα, ο Ίκαρης άφησε και γραπτά κείμενα, κυρίως ποίηση και δοκίμια. 

## Πηγές
* *Γλυπτοθήκη - [https://web.archive.org/web/20131110020223/http://www.glyptothiki.gr/%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82-ikaris-nicolaos.aspx#Bio Βιογραφία του Νίκου Ίκαρη]* 
* ''Αποκαλυπτήρια αγάλματος του γλύπτη Νίκου Ίκαρη από τον Υφυπουργό Προεδρίας Κυβερνήσεως Δημήτριο Τσάκωνα στο Μαρούσι''
* ''1956 – 28η Διεθνής Έκθεση Τέχνης'' 
* *[https://www.flickr.com/photos/120654606@N08/16226490553/ Ένθετο περιοδικό ΙΚΑΡΟΣΑΜΙΑΚΟΙ ΚΑΙΡΟΙ έτος Η' Αριθ. 77 Σεπτέμβριος 1969] (το πρόπλασμα του [[Γεώργιος Τσαντίρης|Γ. Τσαντίρη]] που φιλοτέχνησε ο Ν. Ίκαρης)*

Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Κάισα Έκις Έκμαν

Η **Κάισα Έκις Έκμαν** (σουηδικά: *Kajsa Ekis Ekman*, 1980) είναι Σουηδή δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το έργο της εστιάζει κυρίως στα δικαιώματα των γυναικών, την οικονομική κρίση και τον Μαρξισμό.

Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη και έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στην λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο του Σέντερτερν. Εργάζεται ως δημοσιογράφος στην Dagens Nyheter, την πρώτη σε κυκλοφορία καθημερινή εφημερίδα της Σουηδίας, καθώς και στην εφημερίδα ETC. Πολιτικά ανήκει στον αριστερό χώρο.

Έχει εκδώσει τρία βιβλία, το *Varat och varan* (2010), στο οποίο πραγματεύεται ζητήματα σχετικά με το τράφικινγκ και την παρένθετη μητρότητα, την *Κλεμμένη Άνοιξη* (Εκδόσεις Κέδρος, 2014) που αφορά την οικονομική κρίση όπως η ίδια την βίωσε κατά τη διάρκεια της δίχρονης παραμονής της στην Αθήνα καθώς και το *On the Meaning of Sex: Thoughts about the New Definition of Woman* (2021). Το 2014 τιμήθηκε με το βραβείο Lars Johan Hierta για το βιβλίο της *Κλεμμένη Άνοιξη*.

Κατοικεί στη Στοκχόλμη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σουηδοί δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Σουηδές συγγραφείς