open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μάχη του Άσφελντ

Η **Μάχη του Άσφελντ**, *Asfeld*, διεξήχθη το 552 μεταξύ των Λομβαρδών και των Γεπιδών. Οι Λομβαρδοί, με επικεφαλής τον βασιλιά Αυδοΐνο (με τη βοήθεια τού κουνιάδου του Αμαλαφρίδου ), νίκησαν, και ο Τουρισμόδ, γιος τού βασιλιά Θορισίνδου, σκοτώθηκε στη μάχη.

## Δείτε επίσης
* Λομβαρδο-Γεπιδικός Πόλεμος (567)

## Πηγές

Κατηγορία:Γήπαιδες
Κατηγορία:Μάχες του Μεσαίωνα
Επαρχία Νήσων

Η **Επαρχία των Νήσων** (λατιν.: *Provincia Insularum*) ήταν μία ύστερη Ρωμαϊκή επαρχία, που αποτελείτο από τα περισσότερα νησιά τού Αιγαίου, που τώρα αποτελούν μέρος τής Ελλάδας. Τη διαδέχθηκε το μεταγενέστερο Ρωμαϊκό θέμα τού Αιγαίου Πελάγους. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη Ρωμαϊκή επαρχία τής Ισπανίας Βαλεαρικής, η οποία αποτελείται από τις (τώρα ισπανικές) Βαλεαρίδες νήσους.

## Ιστορία
Στην Ύστερη Αρχαιότητα η επαρχία ήταν μέρος τής Διοίκησης τής Ασίας τής Πραιτωριανής επαρχίας τής Ανατολής, μέχρι που υπήχθη στην *[[Κοιαιστωρία του στρατού|quaestura exercitus]]* από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄.

Η Ρόδος ήταν η πρωτεύουσα τής επαρχίας, τής οποίας ο κυβερνήτης είχε τον μεσαίο βαθμό τού *praeses* (*[[Ηγεμονία|ηγεμόνα]]* στα ελληνικά). Περιλάμβανε πολλά νησιά τού Αιγαίου.  Σύμφωνα με τον *[[Συνέκδημος|Συνέκδημο]]* τού Ιεροκλέους, η επαρχία περιλάμβανε 20 πόλεις: Ρόδο, Αμοργό, Άνδρο, Αστυπάλαια, Χίο, Ίο, Κω, Μήλο, Μήθυμνα, Μυτιλήνη, Νάξο, Πάρο, Πετελό, Προσελήνη, Σάμο, Σίφνο, Τένεδο, Τήνο και Θήρα.

Η ομώνυμη πρωτεύουσα τής Ρόδου ήταν επίσης η έδρα τής μητροπολιτικής αρχιεπισκοπής τής εκκλησιαστικής επαρχίας που κάλυπτε τις Κυκλάδες, που είχε με ένδεκα επισκοπές  συμπεριλαμβανομένων τής Αστυπάλαιας, της Ίου και τής Νισύρου.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες
Κατηγορία:Αρχαίο Αιγαίο Πέλαγος
Βενζιλικό οξύ

Το **βενζιλικό οξύ** ή **διφαινυλογλυκολικό οξύ** είναι οργανική χημική ένωση, πιο συγκεκριμένα αρωματικό καρβοξυλικό οξύ, με μοριακό χημικό τύπο **C<sub>14</sub>H<sub>12</sub>O<sub>3</sub>** και συντακτικό τύπο **(C<sub>6</sub>H<sub>5</sub>)<sub>2</sub>(HO)C(COOH)**. Ως ουσία είναι λευκό κρυσταλλικό στερεό σώμα, διαλυτό σε πολλές πρωτοταγείς αλκοόλες.

## Σύνθεση
Το βενζιλικό οξύ μπορεί να παρασκευασθεί με θέρμανση μίγματος βενζιλίου, αιθανόλης και υδροξειδίου του καλίου. Μια άλλη μέθοδος παραγωγής, την οποία ακολούθησε ο Λήμπιχ το 1838, είναι ο διμερισμός της βενζαλδεΰδης προς βενζίλιο, το οποίο μετέτρεψε στο τελικό προϊόν με τη χαρακτηριστική αντίδραση που είναι γνωστή ως «μετάθεση βενζιλοϊκού οξέος».

## Χρήσεις
Το βενζιλικό οξύ χρησιμεύει στην παραγωγή γλυκολικών φαρμακευτικών ουσιών, όπως το κλιδίνιο, η φαινυτοΐνη και η μεπενζολάτη, που είναι ανταγωνιστές των μουσκαρινικών υποδοχέων της ακετυλχολίνης.

Επίσης από το βενζιλικό οξύ συντίθεται το βενζιλικό 3-κινουκλιδινύλιο, που περιλαμβάνεται στα μη θανατηφόρα χημικά όπλα, αλλά χρησιμεύει, παράνομα, και στη σύνθεση παραισθησιογόνων ουσιών.

Το βενζιλικό οξύ μπορεί να αναχθεί από το υδροϊωδικό οξύ, δίνοντας διφαινυλοξικό οξύ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8, σελ. 257

Κατηγορία:Καρβονικά οξέα
Αλκανοδιόλη

[thumb|upright=1.2|Παραδείγματα μιας 1,2-αλκανοδιόλης ([αιθυλενογλυκόλη, άνω),μιας 1,3-αλκανοδιόλης (1,3-προπανοδιόλη, μέσο)και μιας 1,4-αλκανοδιόλης (1,4-βουτανοδιόλη, κάτω)]]
Οι **αλκανοδιόλες** είναι μια κατηγορία οργανικών χημικών ενώσεων, το μόριο των οποίων αποτελείται από ένα αλκάνιο και ακριβώς δύο υδροξυλομάδες (OH). Το αλκάνιο είναι μια άκυκλη αλυσίδα υδρογονάνθρακα με μόνο απλούς χημικούς δεσμούς μεταξύ των ατόμων του άνθρακα (κορεσμένοι υδρογονάνθρακες). Η γενικότερη κατηγορία χημικών ενώσεων που περιέχει δύο υδροξυλομάδες ονομάζεται διόλες και η ακόμα γενικότερη που περιέχει μία ή περισσότερες υδροξυλομάδες είναι οι αλκοόλες. Η 1,2-αιθανοδιόλη (ή αιθυλενογλυκόλη) είναι η απλούστερη και σημαντικότερη σταθερή αλκανοδιόλη.

## Παραπομπές
Διόλη

[thumb|right|[Ethylene glycol, a common diol]]
Με την ονομασία **διόλη** χαρακτηρίζεται κάθε οργανική χημική ένωση που περιέχει στο μόριό της δύο υδροξυλομάδες (υδροξύλια, -OH). Οι αλειφατικές διόλες αποκαλούνται μερικές φορές **γλυκόλες**. Αυτή η συνύπαρξη δύο υδροξυλίων είναι συνηθισμένη και υπάρχουν πολλές υποκατηγορίες διολών. Οι υδροξυλομάδες χρησιμεύουν ως προστατευτικές ομάδες των καρβονυλομάδων, γεγονός που τις καθιστά σημαντικές στις συνθέσεις οργανικών χημικών ενώσεων.

Η συνηθέστερη βιομηχανική διόλη είναι η αιθυλενογλυκόλη. Παραδείγματα διολών στο μόριο των οποίων οι υδροξυλομάδες είναι πιο μακριά μεταξύ τους είναι η 1,4-βουτανοδιόλη και η 1,3-προπανοδιόλη.

## Παραπομπές
Τζοβάννι Μπαττίστα Τσιπριάνι

Ο **Τζοβάννι Μπαττίστα Τσιπριάνι** (, 18 Δεκεμβρίου 1727 – 14 Δεκεμβρίου 1785) ήταν Ιταλός ζωγράφος και χαράκτης, γεννημένος στη Φλωρεντία με καταγωγή από την Πιστόια, που μετανάστευσε και έζησε στην Αγγλία από το 1755. Σε μερικές πηγές αναφέρεται και ως **Τζουζέππε Τσιπριάνι**. Κατέστη μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών του Λονδίνου και καλλιτεχνικώς εντάσσεται στο ρεύμα του ροκοκό. Μεγάλο μέρος του έργου του αποτελείται από σχέδια για χαρακτικά, πολλά εκ των οποίων χάραξε ο φίλος του Φραντσέσκο Μπαρτολότσι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χαράκτες
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Μετανάστες στο Ηνωμένο Βασίλειο
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Ροκοκό
Ανάολσος των Βησιγότθων

Ο **Ανάολσος** , λατιν.: Anaolsus, (απεβ. το 430) ήταν Βησιγότθος αρχηγός, που συμμετείχε σε στρατιωτική εκστρατεία το 430, κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Θεοδώριχου Α΄, με σκοπό την κατάληψη της Αρελάτης (Αρλ).

Η μόνη καταγραφή που έχουμε για την ύπαρξη τού Ανάολσου προέρχεται από το *Χρονικόν* τού Υδάτιου:

  

Αυτή η στρατιωτική εκστρατεία υπογραμμίζει την ανεξάρτητη δράση τής Βησιγοτθικής αριστοκρατίας, ακόμη και μετά το foedus με τη Ρώμη το 418. Μάλιστα, μεταξύ αυτού τού έτους και τού 439, έχουν καταγραφεί αρκετές στρατιωτικές ενέργειες ανεξάρτητων *κομιτάτων* από τη βασιλική εξουσία.  Αυτοί *οι κομιτάτες* θα μπορούσαν να είχαν στρατολογηθεί ως βοηθητικοί σε ρωμαϊκούς στρατούς στην Ακουιτανία, διαπραγματευόμενοι απευθείας με τη Ρώμη. 

## Δείτε επίσης

* Γοτθική εξέγερση του Αναόλσου

## Σημειώσεις

Κατηγορία:Βησιγότθοι
Κατάλογος συστημάτων οργάνων του ανθρώπινου σώματος

μικρογραφία|Ανατομία ανδρικού σώματος που δείχνει καρδιά, πνεύμονες και κύριες αρτηρίες.
Το ανθρώπινο σώμα περιγράφεται ως ένα σύστημα που αποτελείται από 11 κύρια συστήματα οργάνων που συνεργάζονται για να διατηρήσουν τη ζωή και την ομοιόσταση. Αυτά τα συστήματα περιλαμβάνουν το νευρικό, το αναπαραγωγικό, το αναπνευστικό, το ουροποιητικό, το λεμφικό, το καλυπτήριο, το μυικό, το σκελετικό, το ενδοκρινικό, το γαστρεντερικό και το κυκλοφορικό σύστημα.

Το ανοσοποιητικό σύστημα είναι επίσης ένα κρίσιμο αμυντικό σύστημα έναντι παθογόνων, αλλά δεν θεωρείται σύστημα οργάνων με την παραδοσιακή έννοια, καθώς αποτελείται από διάφορα κύτταρα και ιστούς που είναι διασκορπισμένα σε όλο το σώμα και όχι από μια ενιαία ομάδα συνδεδεμένων οργάνων. Ορισμένες πηγές μπορεί επίσης να αναφέρονται στο συνδυασμένο μυοσκελετικό σύστημα ή στο νευροενδοκρινικό σύστημα.

## Κύρια συστήματα οργάνων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ανθρώπινο σώμα
Γ.Σ. Καρδίτσας

Ο **Γυμναστικός Σύλλογος Καρδίτσας** (ιδρύθηκε ως Γ.Σ. Καρδίτσης)  είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο στην πόλη της Καρδίτσας, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Επίσημα χρώματα του συλλόγου είναι το λευκό και το μπλε. 

Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου ήταν το 1956. Διέθετε τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, ενώ πλέον διατηρεί μόνο τμήμα στίβου. Επίσημη έδρα του είναι το Δημοτικό Στάδιο Καρδίτσης. Από το «Γυμναστικό Σύλλογο Καρδίτσας» ξεκίνησε την καριέρα του ο διεθνής καλαθοσφαιριστής Γιάννης Μπουρούσης. Το τμήμα  καλαθοσφαίρισης ανδρών είχε αγωνιστεί για πολλές σεζόν στη Γ΄ Εθνική από το 1987 ως τις αρχές του 2000.

## Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών

Ο ΓΣΚ ξεκίνησε από τα πρωταθλήματα της ΕΣΚΑΘ. Το 1987 ο σύλλογος ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική και την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στο Βόρειο Όμιλο. Το ρόστερ της ομάδας την σεζόν 1987-88 ήταν: Νικολάου Φειδίας, Σερίφης Κωνσταντίνος, Παύλου Δημήτριος, Αγρογιάννης Δημήτριος, Ντούρλιας Δημήτριος, Τριαντάφυλλου Μάριος, Ελευθέριου Βασίλειος, Παππάς Ιωάννης, Ούπας Μιχαήλ, Οικονόμου Στέφανος. 

Την σεζόν 1996-97 ο ΓΣΚ αγωνιζόταν στη Γ΄ Εθνική με το εξής ρόστερ: Παύλου Δημήτριος, Τσέλιος Κωνσταντίνος, Παππάς Ιωάννης, Σιώκος Ευάγγελος, Μπράχος Ευάγγελος, Παπαβασιλείου Μιλτιάδης, Κωνσταντίνος Νότος, Ράπτης Αναστάσιος, Γανιάς Βασίλειος. Υποβιβάστηκε στην Α1 ΕΣΚΑΘ το 1999 για να επιστρέψει αμέσως. Την σεζόν 2000-01 ο ΓΣΚ αγωνιζόταν στη Γ΄ Εθνική έχοντας στο ρόστερ του και τον Γιάννη Μπουρούση στην πρώτη του σεζόν στην ανδρική ομάδα (πρώτη του ομάδα ήταν ο Φ.Ο. Καρδίτσας, όπου ξεκίνησε και ο Γιάννης Γιαννούλης).

Το 2006 ο «**Γ.Σ. Καρδίτσας**», η «**[[Αναγέννηση Καρδίτσας (καλαθοσφαίριση ανδρών)|Αναγέννηση Καρδίτσας]]**» και η «**Άμιλλα Καρδίτσας**» συγχωνεύτηκαν για να προκύψει ο «Γ.Σ. Άμιλλα Καρδίτσας».

### Αξιόλογοι παίκτες
* Γιώργος Πιούκας  
* Μίλτος Παπαβασιλείου  
* Γιάννης Μπουρούσης 
* Σιώκος Ευάγγελος
* Κωνσταντίνος Νότος
* Ράπτης Αναστάσιος
* Αγρογιάννης Δημήτριος
* Οικονόμου Στέφανος

## Τμήμα στίβου
Ηταν το πρώτο τμήμα του συλλόγου που ιδρύθηκε το 1956 και ήταν μέλος του ΣΕΓΑΣ. Λίγα χρόνια μετά τη συγχώνευση με την Αναγέννηση Καρδίτσας και την Άμιλλα, το τμήμα στίβου επανιδρύθηκε με ιδιαίτερες πανελλήνιες επιτυχίες την διετία 2013-2014.

## Εμβλημα
Εμβλημα του συλλόγου είναι ο δισκοβόλος αθλητής.

## Έδρα
Έδρα του στίβου είναι το Δημοτικό Στάδιο Καρδίτσης, ενώ του μπάσκετ ήταν το (Παλαιό) Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Καρδίτσας, χωρητικότητας 550 καθήμενων θεατών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*ΓΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ 1987-1999 stats.basket.gr

Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Καρδίτσας
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου
Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ.
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1956
Δούκας της Αόστης

ο **Δούκας της Αόστης** (Ιταλικά: *Duca d'Aosta*) ήταν τίτλος της ιταλικής αριστοκρατίας. 
Ο τίτλος δημιουργήθηκε από τον Φρειδερίκο Β΄, Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 13ο αιώνα. 

Το Δουκάτο της Αόστα είχε ήδη κυβερνηθεί από τον Οίκο της Σαβοΐας για κάποιο χρονικό διάστημα. Είναι περιοχή των Ιταλικών Άλπεων και συνορεύει με τη Γαλλία, την Ελβετία, και με την Κοιλάδα της Αόστης. Ο τίτλος του δούκα έτεινε να δινόταν στον δεύτερο γιο του εκάστοτε ηγεμόνα.

## Δούκες της Αόστα
*Κάρολος Εμμανουήλ του Πεδεμοντίου (1701-1715)
*Βίκτωρ Αμεδαίος της Αόστα (1723-1725)
*Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Αόστα (1731-1735)
*Κάρολος Φραγκίσκος της Αόστα (1738-1745)
*Βίκτωρ Εμμανουήλ της Αόστα (1759-1802)
*Αμεδαίος της Αόστα (1845-1890)
*Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Απουλίας (1890-1931)
*Αμεδαίος της Απουλίας (1931-1942)
*Αϊμόνε της Σαβοΐας (1942-1946)

## Τιτουλάριοι Δούκες της Αόστα
*Αϊμόνε της Σαβοΐας (1946-1948)
*Αμεδαίος της Σαβοΐας (1948-2021)
*Αϊμόνε της Σαβοΐας (2021-σήμερα)

Κατηγορία:Μοναρχία της Ιταλίας
Γοτθικός Πόλεμος

Ο Γοτθικός Πόλεμος μπορεί να αναφέρεται σε:
* Γοτθικός Πόλεμος (248-253): μάχες και λεηλασία από τούς Γότθους και τούς συμμάχους τους στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
* Γοτθικός Πόλεμος (367-369) (βλέπε Γοτθικοί Πόλεμοι): πόλεμος των Θερβίγγων εναντίον τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όπου οι Γότθοι αποσύρονται στο Μόντες Σερρόρουμ.
* Γοτθικός Πόλεμος (376-382): Οι Θερβίγγοι και οι Γρευθούγγοι εναντίον τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
* Γοτθικός πόλεμος (395-398) (βλέπε Εξέγερση του Αλάριχου Α΄): πόλεμος των Βησιγότθων εναντίον τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
* Γοτθική Εξέγερση του Τριβίγιλδου (399-400): πόλεμος στη Μ. Ασία των Γότθων εναντίον τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
* Γοτθικός Πόλεμος (401-403) πόλεμος των Βησιγότθων εναντίον τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που  περιαμβάνει τη Μάχη της Πολέντια.
* Γοτθικός Πόλεμος στην Ισπανία (416-418) πόλεμος των Βησιγότθων εναντίον αρκετού βαρβαρικού λαού υπέρ τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
* Γοτθική εξέγερση του Θεοδώριχου Α΄ (425-426): πόλεμος στην Ακουιτανία των Γότθων εναντίον τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
* Γοτθικός Πόλεμος (436-439): πόλεμος των Βησιγότθων εναντίον τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που περιλαμβάνει τη Μάχη του Κολουβράριου Όρους.
* Γοτθικός Πόλεμος στην Ισπανία (456): πόλεμος των Βησιγότθων εναντίον των Σουηβών υπέρ τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
* Γοτθικός Πόλεμος (457-458): πόλεμος των Βησιγότθων εναντίον τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
* Γοτθικός Πόλεμος (535-554): οι Οστρογότθοι εναντίον τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ερωτικά σκάνδαλα

Τα ***Ερωτικά σκάνδαλα*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1959, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αθανασιάδη και σενάριο του Γιάννη Δαλιανίδη. Πρωταγωνιστούν οι Κούλης Στολίγκας, Κώστας Κακκαβάς, Αλέκα Στρατηγού, Βαγγέλης Πλοιός, Νίτσα Τσαγανέα, Τιτίκα Γαϊτάνου και Ρούλα Χρυσοπούλου.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 20 Απριλίου 1959 και προβλήθηκε στον κινηματογράφο «Κοσμοπόλιτ» της Αθήνας, με ταυτόχρονη προβολή στον «Έσπερο» της Νίκαιας και «Αλκαζάρ» της Θεσσαλονίκης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1959
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη
Κατηγορία:Χαμένες ταινίες
Δηιόπη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Δηιόπη** (αρχ.ελλ. *Δηϊόπη* ή *Δηϊόπεια*) αναφέρονται τα παρακάτω δύο πρόσωπα, το δεύτερο με αναφορές και στη ρωμαϊκή μυθολογία:

* Μία από τις Νηρηίδες, θυγατέρες του Νηρέως και της Ωκεανίδας Δωρίδας. Μαζί με τις αδελφές της Εφύρα, Ώπιδα και Αρέθουσα, ήταν από τις Νύμφες στην ακολουθία της Κυρήνη.
* Μία από τις 14 Νύμφες στην ακολουθία της Ήρας ή του ρωμαϊκού αντιστοίχου της Γιούνο. Περιγράφεται στην *[[Αινειάδα]]* του Βιργιλίου ως *praestanti corpore*, δηλαδή ως έχουσα εξαιρετικό σώμα. Η Ήρα/Γιούνο υπόσχεται στον θεό των ανέμων, τον Αίολο, να τού δώσει ως σύζυγο τη Δηιόπη, σε ανταπόδωση για τη βοήθειά του στη βύθιση του πλοίου με τους Τρώες πρόσφυγες.

* Ο αστεροειδής 184 Δηιόπη (*184 Dejopeja*), που ανακαλύφθηκε το έτος 1878, έλαβε το όνομα του δεύτερου από τα παραπάνω πρόσωπα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Υγίνου: *Fabulae from The Myths of Hyginus*, αγγλ. μετάφραση και επιμέλεια Mary Grant, University of Kansas Publications in Humanistic Studies Online στο Topos Text Project
* Βιργιλίου *Aeneid*, αγγλ. μετάφρ. Theodore C. Williams, Houghton Mifflin Co., Βοστώνη 1910,
Online στην Perseus Digital Library
* Βιργιλίου *Bucolics, Aeneid, and Georgics*, αγγλ. μετάφρ. J.B. Greenough, Ginn & Co., Βοστώνη 1900, λατινικό κείμενο διαθέσιμο στην Perseus Digital Library
* Βιργιλίου *Bucolics, Aeneid, and Georgics of Vergil*, αγγλ. μετάφρ. J.B. Greenough, Ginn & Co., Βοστώνη 1900, Online στην Perseus Digital Library

Κατηγορία:Νηρηίδες
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Βενθογράφος

Ο **βενθογράφος** είναι μεγάλη χαλύβδινη σφαίρα, μέσα στην οποία υπάρχουν ειδικά αυτόματα επιστημονικά όργανα για μετρήσεις και φωτογραφήσεις σχετικές με τους βενθικούς οργανισμούς. Ο βενθογράφος κρέμεται από ένα καλώδιο από ένα ωκεανογραφικό σκάφος και βυθίζεται στη θάλασσα. Πολλές από τις μετρήσεις και παρατηρήσεις του βενθογράφου πραγματοποιούνται και από βαθυσκάφη.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8, σελ. 261

Κατηγορία:Ωκεανογραφία
Βενζίλιο

Το **βενζίλιο** (που δεν πρέπει να συγχέεται με το βενζόλιο και τη βενζυλομάδα ή «βενζύλιο») είναι οργανική χημική ένωση με μοριακό χημικό τύπο **C<sub>14</sub>H<sub>10</sub>O<sub>2</sub>**, ενώ συνήθως γράφεται ως (PhCO)2 Από χημικής απόψεως είναι αρωματική δικετόνη, μια από τις γνωστότερες και πιο συνηθισμένες δικετόνες. Ως ουσία είναι κίτρινο κρυσταλλικό στερεό και χρησιμεύει κυρίως ως «φωτοσκανδάλη» στη χημεία των πολυμερών.

## Μοριακή δομή
Το πλέον αξιοσημείωτο δομικό χαρακτηριστικό του μορίου του βενζιλίου είναι ο μεγάλου μήκους δεσμός άνθρακα-άνθρακα (μήκος 1,54 Å, που υποδεικνύει την απουσία *π*-δεσμού ανάμεσα στα δύο καρβονυλικά κέντρα. Τα κέντρα PhCO είναι επίπεδα, αλλά το ζεύγος των ομάδων βενζοϋλίου είναι συνεστραμμένο, με δίεδρη γωνία 117° μεταξύ των δύο ομάδων.

## Σύνθεση
Το βενζίλιο παρασκευάζεται με οξείδωση ή αφυδρογόνωση της βενζοΐνης, π.χ. με οξικό δισθενή χαλκό:

:PhC(O)CH(OH)Ph  +  2 Cu2+  →  PhC(O)C(O)Ph  +  2 H+  + 2 Cu+

Συχνά χρησιμοποιούνται άλλοι κατάλληλοι οξειδωτικοί παράγοντες, όπως το νιτρικό οξύ (HNO3). Ο χλωριούχος τρισθενής σίδηρος (FeCl3) εξάλλου μπορεί να χρησιμεύσει ως ένας φθηνός καταλύτης της αντιδράσεως.

## Εφαρμογές
Η μεγαλύτερη ποσότητα βενζιλίου που παράγεται χρησιμοποιείται ως «φωτοσκανδάλη» (*photoinitiator*) στη δικτύωση, μέσω ελεύθερων ριζών, των αλυσίδων πολυμερών. Το βενζίλιο απορροφά έντονα το υπεριώδες φως σε μήκος κύματος 260&nbsp;nm, απορρόφηση που αποσυνθέτει το μόριό του και σχηματίζει χημικώς δραστικές ελεύθερες χημικές ρίζες, που επάγουν τον σχηματισμό διασυνδέσεων μεταξύ των μοριακών αλυσίδων του πολυμερούς. Ωστόσο υπάρχουν καλύτερες ενώσεις για τον ρόλο αυτόν και το βενζίλιο δεν χρησιμοποιείται ιδιαίτερα. Υφίσταται φωτοαποχρωματισμό, κάτι που επιτρέπει στο φως να φθάσει σε βαθύτερα στρώματα του υλικού με μεγαλύτερες εκθέσεις. Παράγωγα της ακετάλης, όπως η 2,2-διμεθοξυ-2-φαινυλοξικοφαινόνη, έχουν καλύτερη συμπεριφορά για αυτή την εφαρμογή.

Το βενζίλιο είναι ισχυρός αναστολέας των καρβοξυλεστερασών στον ανθρώπινο οργανισμό, ενζύμων που υδρολύουν τους καρβοξυλεστέρες και πολλά φάρμακα σε χρήση σήμερα.

### Αντιδράσεις
Το βενζίλιο είναι συνηθισμένος παράγοντας στην οργανική σύνθεση. Συμπυκνώνεται με αμίνες δημιουργώντας διιμινικούς συνδέσμους. Μια γνωστή οργανική αντίδραση του βενζιλίου είναι η «μετάθεση βενζιλικού οξέος», στην οποία μια βάση καταλύει τη μετατροπή του βενζιλίου σε βενζιλικό οξύ. Αυτή η δραστικότητα χρησιμεύει στην παραγωγή του φαρμάκου phenytoin. Επίσης το βενζίλιο αντιδρά με τη διβενζυλική κετόνη σε μια αλδολική συμπύκνωση, δημιουργώντας τετραφαινυλοκυκλοπενταδιενόνη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «βενζίλιον» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 257

Κατηγορία:Αρωματικές κετόνες
Βενθόσημα

Το **βενθόσημα** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Benthosema*) είναι γένος από μικρά θαλάσσια ψάρια της ομοταξίας ακτινοπτερύγιοι, που κατατάσσεται στη μικρή τάξη μυκτοφεόμορφα. Το βενθόσημα ζει σε μεγάλα βάθη, κοντά στον βυθό, και φέρει στα πλευρά του κηλίδες που φωτίζουν στο σκοτάδι. Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής πέντε είδη στο γένος βενθόσημα:

* *[[Benthosema fibulatum]]* (C.H. Gilbert & Cramer, 1897)
* *[[Benthosema glaciale]]* (J.C.H. Reinhardt, 1837) «βενθόσημα το παγετωνικό»
* *[[Benthosema panamense]]* (Tåning, 1932), «βενθόσημα του Παναμά»
* *[[Benthosema pterotum]]* (Alcock, 1890), «βενθόσημα το πτερωτό»
* *[[Benthosema suborbitale]]* (C.H. Gilbert, 1913), «βενθόσημα το λεπτοπτέρυγο»

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 261

Κατηγορία:Ακτινοπτερύγιοι
Άξελ Βένερ-Γκρεν

Ο **Άξελ Βένερ-Γκρεν** (, 5 Ιουνίου 1881 – 24 Νοεμβρίου 1961) ήταν Σουηδός βιομήχανος, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο κατά τη δεκαετία του 1930.

Γεννήθηκε στην πόλη Ουντεβάλα, στη δυτική ακτή της Σουηδίας, και ήταν το τέταρτο από τα 6 τέκνα (τα 4 ήταν κορίτσια) του Λέοναρντ και της Άλις Βένερ-Γκρεν (το γένος Άλμπιν). Ο Λέοναρντ είχε ένα αγρόκτημα και εξήγε ξυλεία στην Αγγλία, γεγονός που απέφερε πολλά έσοδα.

Αφού τελείωσε το σχολείο στην Ουντεβάλα, ο Άξελ πήγε στο Γκέτεμποργκ, όπου απασχολήθηκε επί πενταετία στην εταιρεία εισαγωγής μπαχαρικών ενός θείου του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βέννερ-Γκρεν Άξελ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 294

Βενερ-Γκρεν, Αξελ
Κατάλογος πρωθυπουργών των Βερμούδων

Ο **Πρωθυπουργός των Βερμούδων** *(Premier of Bermuda)* υπηρετεί ως αρχηγός κυβέρνησης των Βερμούδων, κατόπιν διορισμού από τον Κυβερνήτη των Βερμούδων, με την ιδιότητα του κυβερνήτη ως εκπροσώπου στις Βερμούδες του Βρετανού μονάρχη. Η θέση δημιουργήθηκε με το Σύνταγμα των Βερμούδων του 1968.

Από τις 19 Ιουλίου 2017, πρωθυπουργός είναι ο Έντουαρντ Ντέιβιντ Μπαρτ, ο ηγέτης του Προοδευτικού Εργατικού Κόμματος.

## Κατάλογος

(Οι ημερομηνίες με πλάγια γραφή υποδεικνύουν τη *ντε φάκτο* συνέχιση της θητείας)

## Δείτε επίσης
*Κυβερνήτης των Βερμούδων

## Παραπομπές


Πρωθυπουργοί των Βερμούδων
Βερμουδες
Χούλιο Μαρία Σανγκινέτι

Ο **Χούλιο Μαρία Σανγκινέτι** (, 6 Ιανουαρίου 1936) είναι Ουρουγουανός πρώην δικηγόρος, δημοσιογράφος και πολιτικός του Κόμματος του Κολοράντο που διετέλεσε Πρόεδρος της Ουρουγουάης ως 35ος πρόεδρος από το 1985 έως το 1990 και ξανά ως 37ος πρόεδρος από το 1995 έως το 2000. Ήταν ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος μετά από δώδεκα χρόνια στρατιωτικής δικτατορίας.

## Βιογραφία
Γεννημένος στο Μοντεβιδέο στις 6 Ιανουαρίου 1936, σε μια μεσοαστική οικογένεια Ιταλο-Ουρουγουάης από την πόλη Κιάβαρι κοντά στην πόλη της Γένοβας. Το 1955 εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Δημοκρατίας, από το οποίο έλαβε πτυχίο νομικής το 1961. 

Αργότερα συνδύασε τη δικηγορική του πρακτική με την εργασία ως δημοσιογράφος. Έγραφε ήδη για τον Τύπο, πρώτα στην εβδομαδιαία εφημερίδα *Canelones* και αργότερα, από το 1955, ως αρθρογράφος στην *Acción*, μια εφημερίδα που ίδρυσε ο τότε πρόεδρος Λουίς Μπάτλε Μπέρες, για την οποία κάλυπτε γεγονότα όπως η Κουβανική Επανάσταση και η σύνοδος κορυφής των Υπουργών Εξωτερικών του ΟΑΚ που επέκρινε την Κούβα για την απόφασή της να συνάψει σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση.

Στις γενικές εκλογές του 1962, ο Σανγκουινέτι εξελέγη Εθνικός Εκπρόσωπος για το Νομό του Μοντεβιδέο και επανεξελέγη το 1966. Το 1969, ο τότε πρόεδρος Χόρχε Πατσέκο Αρέκο τον διόρισε Υπουργό Βιομηχανίας και Εμπορίου . Από τον Μάρτιο έως τον Οκτώβριο του 1972 διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού υπό Χουάν Μαρία Μπορδαμπερί. Αντιτάχθηκε δημόσια στο πραξικόπημα του 1973 και στην επακόλουθη πολιτικοστρατιωτική δικτατορία .

Ο Σανγκινέτι συμμετείχε στο Σύμφωνο του Ναυτικού Ομίλου που κατέστησε δυνατή τη δημοκρατική μετάβαση. Στις γενικές εκλογές του 1984 εξελέγη Πρόεδρος της Ουρουγουάης ως ο υποψήφιος με τις περισσότερες ψήφους του πολιτικού κόμματος με τις περισσότερες ψήφους, σύμφωνα με το *σύστημα Ley de Lemas* . Σημαντικές κυβερνητικές πρωτοβουλίες που ανέλαβε κατά την πρώτη του θητεία συνίσταντο σε μέτρα για τον αφοπλισμό του προηγούμενου καθεστώτος και περιλάμβαναν έναν νόμο περί αμνηστίας υπέρ ατόμων που εξακολουθούσαν να κρατούνται, καταδικασμένων από τη στρατιωτική δικαιοσύνη για πολιτικά εγκλήματα και τον Νόμο για την Παράλειψη των Τιμωρητικών Αξιώσεων του Κράτους. Στην εξωτερική πολιτική, η κυβέρνηση του  Σανγκινέτι αναγνώρισε και σύναψε διπλωματικές σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και υπέγραψε τον Νόμο Alvorada, ο οποίος πρόσθεσε την Ουρουγουάη στη διαδικασία περιφερειακής ολοκλήρωσης, η οποία αργότερα οδήγησε στη δημιουργία της Νότιας Κοινής Αγοράς.
 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ουρουγουανοί ιταλικής καταγωγής
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ουρουγουάης
Κατηγορία:Ουρουγουανοί δημοσιογράφοι
Χούλιο Ανταλμπέρτο Ριβέρα Καρμπάγιο

Ο **Χούλιο Ανταλμπέρτο Ριβέρα Καρμπάγιο** (, 2 Σεπτεμβρίου 1921–29 Ιουλίου 1973) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός αξιωματικός του Σαλβαδόρ, ο οποίος ήταν ο 34ος Πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ, στην εξουσία από το 1962 έως το 1967.

## Πρώτα χρόνια και καριέρα
Ο Ριβέρα γεννήθηκε στη Σακατεκολούκα του Ελ Σαλβαδόρ. Ήταν στρατιωτικός αξιωματικός που βοήθησε στην ενορχήστρωση ενός πραξικοπήματος το 1961. Από τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ήταν μέλος του Πολιτικο-Στρατιωτικού Συμβουλίου που κυβερνούσε το Ελ Σαλβαδόρ εκείνη την εποχή. Το 1962 εξελέγη Πρόεδρος για 5ετή θητεία ως υποψήφιος του Κόμματος Εθνικής Συμφιλίωσης. Ως πρόεδρος, υπέγραψε τη Συμφωνία Συμμαχίας για την Πρόοδο με τις Ηνωμένες Πολιτείες και δέχτηκε ένα καλό χρηματικό ποσό για την κατασκευή κατοικιών χαμηλού κόστους για τους κατοίκους του Ελ Σαλβαδόρ, όπως τα κτίρια Ζακαμίλ και άλλα δημόσια έργα. Τα περιοδικά Times της 16ης Μαρτίου 1962 έγραψαν ότι «ο Συνταγματάρχης Χούλιο Ριβέρα χαλαρώνει τον έλεγχο των «14», μιας ομάδας οικογενειών γης και τραπεζιτών που κυβερνούν τη χώρα από την εποχή της ισπανικής αποικιοκρατίας», και αναγνώρισαν τη μεγαλύτερη προσπάθεια από τις 19 χώρες της Λατινικής Αμερικής που υπέγραψαν το έγγραφο κατά τη διάρκεια της θητείας του προέδρου των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι.

Ταυτόχρονα, ίδρυσε μια Μυστική Υπηρεσία που ονομαζόταν ANSESAL και επικεφαλής αυτής της υπηρεσίας ήταν ο Συνταγματάρχης Μεντράνο, ένας πληροφοριοδότης της CIA. Είναι γνωστός  να έχει ξεκινήσει τις Ομάδες Θανάτου στο Ελ Σαλβαδόρ χρησιμοποιώντας στρατιωτικές πληροφορίες και προσωπικό. Αφού εγκατέλειψε το δημόσιο αξίωμα, συνέχισε να υπηρετεί ως Πρέσβης του Ελ Σαλβαδόρ στις Ηνωμένες Πολιτείες και στα Ηνωμένα Έθνη. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως προέδρου, συχνά τον έβλεπαν να οδηγεί στους δρόμους του Σαν Σαλβαδόρ το 1965.

## Αργότερη ζωή και θάνατος
Από το 1968 έως το 1973, υπηρέτησε ως Πρέσβης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πέθανε στις 29 Ιουλίου 1973, σε ηλικία 51 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόεδροι του Ελ Σαλβαδόρ
Διακοπές στο νησί του έρωτα

Το ***Διακοπές στο νησί του έρωτα*** (Πρωτότυπος τίτλος: *Vacanze a Ischia*) είναι Ιταλική κωμική ταινία του 1957 σε σκηνοθεσία Μάριο Καμερίνι . Πρωταγωνιστούν οι Βιττόριο ντε Σίκα, Ιζαμπέλ Κόρεϊ, Αντόνιο Τσιφαριέλο και Νάντια Γκρέι.

## Πλοκή
Οι ζωές αρκετών ανθρώπων διασταυρώνονται καθώς πηγαίνουν διακοπές για να απολαύσουν ευχάριστες διακοπές στο νησί της Ίσκια. Ένας δικηγόρος τις περνάει αναστατωμένος επειδή πιστεύει ότι προκάλεσε τον θάνατο ενός νεαρού που έπιασε κέρματα στο νερό δίπλα στο σκάφος. Στη συνέχεια, ένας μηχανικός  προσβάλλεται από τέσσερις νεαρούς που κάνουν μια φρικτή φάρσα, η οποία τον κάνει να υποψιάζεται ότι η γυναίκα του έχει μια σχέση και είναι έγκυος σε ένα παιδί που δεν είναι δικό του. Στη συνέχεια, η παρέα κυνηγάει γυναίκες για διασκέδαση, αλλά ένας από αυτούς ερωτεύεται μια νοσοκόμα. Υπάρχει ένας Γάλλος που έρχεται για την αποκατάσταση του γάμου του, αλλά συνειδητοποιεί ότι την γυναίκα του φλερτάρει ένας νεαρός νησιώτης.

## Διανομή ρόλων

* Βιττόριο ντε Σίκα – Ινετζέρε Οτσιπίντι
* Ιζαμπέλ Κόρεϊ - Κατερίνα Λισότο
* Αντόνιο Τσιφαριέλο - Αντόνιο
* Νάντια Γκρέι - Κάρλα Οτσιπίντι
* Μίριαμ Μπρου - Ντενίζ Τισό
* Σουζάν Κράμερ - Αντονιέτα
* Ραφ Ματιόλι - Σαλβατόρε
* Τζαμπιέρο Λίτερα - Μπενίτο
* Χούμπερτ φον Μέγιερινκ - Συνταγματάρχης Μανφρέντι
* Τζουζέπε Πορέλι - Δικαστής
* Ένιο Τζιρολάμι - Φούριο

## Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 20 Δεκεμβρίου 1957 στην Ιταλία. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 20 Απριλίου 1959 και προβλήθηκε στους κινηματογράφους «Παλλάς» και «Ράδιο Σίτυ» της Αθήνας.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
* Chiti, Roberto & Poppi, Roberto. *Dizionario del cinema italiano: Dal 1945 al 1959*. Gremese Editore, 1991.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 1957
Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάριο Καμερίνι
Ενθάρρυνση (Μπίρμαν)

***Ενθάρρυνση*** () είναι ποίημα και τραγούδι του Γερμανού τραγουδοποιού και ποιητή Βολφ Μπίρμαν. Δημοσιεύτηκε αρχικά το 1968 στην ποιητική του συλλογή *Με τις γλώσσες του Μαρξ και του Ένγκελς,* που δημοσιεύθηκε από δυτικογερμανικό εκδοτικό οίκο, και κυκλοφόρησε μελοποιημένο το ίδιο έτος. Ο Μπίρμαν αργότερα συμπεριέλαβε το τραγούδι στο άλμπουμ του 1974 *aah-ja!*.

Το κείμενο παροτρύνει τον ακροατή/αναγνώστη να μην παραιτηθεί, παρά τις δυσμενείς συνθήκες, και να συνεχίσει να αγωνίζεται. Η τελευταία στροφή παρουσιάζει την αισιόδοξη εικόνα μιας επερχόμενης άνοιξης. Ο Μπίρμαν αφιέρωσε το ποίημα στον φίλο του Πέτερ Χούχελ, ο οποίος βρισκόταν τότε υπό κατ' οίκον περιορισμό και παρακολούθηση από τη Στάζι. Το τραγούδι ήταν δημοφιλές τόσο στη Δυτική όσο και στην Ανατολική Γερμανία, όπου έγινε ο «ανεπίσημος εθνικός ύμνος». Παραμένει ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια του Μπίρμαν. 

## Ιστορικό
[μικρογραφία|215x215εσ|Ο [Πέτερ Χούχελ, 1956|αριστερά]]
Ο Βολφ Μπίρμαν αφιέρωσε το ποίημα στον φίλο του Πέτερ Χούχελ. Ο Χούχελ ήταν αρχισυντάκτης του λογοτεχνικού περιοδικού *Sinn und Form* από την ίδρυσή του το 1949, ένα λογοτεχνικό περιοδικό που απολάμβανε φήμη πέρα ​​από τα σύνορα της Ανατολικής Γερμανίας ως πλατφόρμα της ανατολικογερμανικής λογοτεχνίας. Αφού συγκρούστηκε επανειλημμένα με τις επίσημες ανατολικογερμανικές αρχές, το 1962 αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Για τα επόμενα 9 χρόνια, έζησε υπό την επιτήρηση του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας (Στάζι) και, εκτός από τις επισκέψεις μερικών φίλων παρά την απαγόρευση, ήταν απομονωμένος από τον έξω κόσμο στο σπίτι του στο Βίλχελμσχορστ. Τα ταξίδια απαγορεύονταν και η αλληλογραφία του ελέγχονταν. Ο Χούχελ έλαβε άδεια να εγκαταλείψει την Ανατολική Γερμανία μόνο το 1971. Για τον κριτικό  Αντρέας Μ. Ράινχαρντ, το ποίημα ήταν μια «δήλωση αλληλεγγύης από τον νεότερο και πιθανώς επίσης ψυχολογικά ισχυρότερο, πιο ανθεκτικό άνδρα […] προς τον απογοητευμένο μεγαλύτερο φίλο του». 

Το 1953, ο 17χρονος κομμουνιστής Βολφ Μπίρμαν επέλεξε να εγκατασταθεί στη ΛΔΓ. Με την πάροδο του χρόνου, έγινε δριμύς επικριτής του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος και της ΛΔΓ. Η έκδοση της ποιητικής του συλλογής *Η συρμάτινη άρπα* από δυτικογερμανό εκδότη το 1965 οδήγησε σε απαγόρευση παραστάσεών του και δημοσιεύσεων στη ΛΔΓ. Το 1976, μετά από μια συναυλία στην Κολωνία, του απαγορεύτηκε η επανείσοδος στην Ανατολική Γερμανία και του αφαιρέθηκε η υπηκοότητα. Αυτό πυροδότησε εκτεταμένες διαμαρτυρίες τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Γερμανία και θεωρείται από πολλούς ως οιωνός της πτώσης της ΛΔΓ. 

Σε συνέντευξη του 1973, ο Μπίρμαν δήλωσε ότι είχε γράψει το τραγούδι «όχι μόνο για τον φίλο και ιδιαίτερα αγαπητό συνάδελφό μου Πέτερ Χούχελ», αλλά «και για τον εαυτό μου» καθώς ήξερε ότι είχε ήδη χαρακτηρισθεί «επίσημα αναγνωρισμένος εχθρός του κράτους» στη ΛΔΓ και είχε αρχίσει να απογοητεύεται.
## Κείμενο

## Ο Μπίρμαν στη Γερμανική Βουλή το 2014
Ο Μπίρμαν εμφανίστηκε στην Ομοσπονδιακή Βουλή στις 7 Νοεμβρίου 2014 και ερμήνευσε το τραγούδι σε μια εκδήλωση μνήμης για τα 25 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανικά ποιήματα
Κατηγορία:Ανατολικογερμανική λογοτεχνία
Κατάλογος οργάνων του ανθρώπινου σώματος

μικρογραφία|Ανθρώπινο σώμα και εσωτερικά όργανα.
Τα ανθρώπινα όργανα είναι εξειδικευμένες, αυτοτελείς δομές που αποτελούνται από διαφορετικούς ιστούς που συνεργάζονται για συγκεκριμένες λειτουργίες, όπως η καρδιά που αντλεί αίμα, οι πνεύμονες που ανταλλάσσουν αέρια ή το ήπαρ που φιλτράρει τις τοξίνες, σχηματίζοντας μεγαλύτερα συστήματα (π.χ. καρδιαγγειακά, πεπτικά) που διατηρούν το σώμα σε λειτουργία, με βασικά παραδείγματα τον εγκέφαλο, την καρδιά, τους πνεύμονες, το ήπαρ, τα νεφρά και το στομάχι.

Ο αριθμός των οργάνων στο ανθρώπινο σώμα αναφέρεται γενικά ως 78, αλλά ο ακριβής αριθμός συζητείται και εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο ορίζεται ένα «όργανο».

Ο συνήθως αναφερόμενος αριθμός των 78 περιλαμβάνει κύριες δομές όπως η καρδιά, ο εγκέφαλος, οι πνεύμονες, το συκώτι και τα νεφρά. Ωστόσο, ο αριθμός μπορεί να αυξηθεί σημαντικά εάν μετρηθεί κάθε οστό, μυς, δόντι, νεύρο και αιμοφόρο αγγείο ξεχωριστά. Μερικοί ανατόμοι υποστηρίζουν ότι υπάρχουν εκατομμύρια μικροσκοπικές δομές που χαρακτηρίζονται ως όργανα.

Πρόσφατες ανατομικές ανακαλύψεις έχουν επίσης οδηγήσει ορισμένους ειδικούς να προτείνουν έναν υψηλότερο αριθμό:

* Το μεσεντέριο, το οποίο συνδέει το έντερο με το κοιλιακό τοίχωμα, αναταξινομήθηκε ως ένα ενιαίο, συνεχές όργανο το 2016, ανεβάζοντας τον αριθμό σε 79 σε ορισμένους ορισμούς.
* Ο διάμεσος χώρος (interstitium), ένα δίκτυο χώρων γεμάτων με υγρό μεταξύ των κυττάρων που βρίσκονται σε όλο το σώμα, έχει προταθεί από ορισμένους ερευνητές ως το 80ό όργανο, αν και αυτό εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης.

Τελικά, δεν υπάρχει καθολικός, τυποποιημένος ορισμός στην ανατομία, που σημαίνει ότι διαφορετικές πηγές μπορεί να παρέχουν ελαφρώς διαφορετικούς αριθμούς.

## Επίπεδα στο ανθρώπινο σώμα

## Κύρια όργανα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ανατομία
Λιτόριος

μικρογραφία|Ο Θεοδώριχος Α΄ οδηγεί αιχμάλωτο τον στρατηγό Λιτόριο.

Ο **Λιτόριος**, λατιν.: *Litorius* (απεβ. το 439) ήταν Ρωμαίος στρατηγός τής τελευταίας περιόδου τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος υπηρέτησε ως *magister militum per Gallias* (μάγιστρος του στρατού για τις Γαλατίες) κυρίως στη Γαλατία υπό τον μάγιστρο τού στρατού Φλάβιο Αέτιο (από το 435 μέχρι το τέλος του). Ο Λιτόριος είναι γνωστός ως ο τελευταίος Ρωμαίος διοικητής στην αρχαία ρωμαϊκή στρατιωτική ιστορία που τέλεσε παγανιστικές τελετές, και συμβουλεύτηκε τους οιωνούς πριν από μία μάχη.

Οι στρατιωτικές του ενέργειες επικεντρώθηκαν κυρίως εναντίον των Βησιγότθων, οι οποίοι σταδιακά προσπαθούσαν να επεκτείνουν τον έλεγχό τους στη Γαλατία. Το 436 ο βασιλιάς τους Θεοδώριχος Α΄ προσπάθησε να κατακτήσει τη Ναρβώ Μάρτιους για να αποκτήσει πρόσβαση στη Μεσόγειο Θάλασσα και στούς δρόμους προς τα Πυρηναία. Στη Μάχη τής Ναρβόνης, ο Λιτόριος με τη βοήθεια των Ούννων, εμπόδισε την κατάληψη τής πόλης, και έδιωξε τούς Βησιγότθους πίσω στην πρωτεύουσά τους, την Τολόσα.  Αλλά στη μάχη που ακολούθησε στην Τολόσα το 439, οι συμμαχικές δυνάμεις των Ρωμαίων και των Ούννων ηττήθηκαν από τούς Βησιγότθους, και ο Λιτόριος σύντομα απεβίωσε κατά τη διάρκεια τής φυλάκισής του, από τραύματα που είχε υποστεί σε αυτή τη μάχη. 

## Δείτε επίσης
* Γοτθικός Πόλεμος (436-439)

## Αναφορές

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Σλοβενικές προεδρικές εκλογές 2012

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σλοβενία στις 11 Νοεμβρίου 2012, με δεύτερο γύρο στις 2 Δεκεμβρίου. Τα 1,7 εκατομμύρια εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι της Σλοβενίας επέλεξαν ανάμεσα στον εν ενεργεία πρόεδρο Ντανίλο Τιρκ, τον υποψήφιο του κόμματος SDS/NSi Μίλαν Ζβερ και τον Μπόρουτ Πάχορ των Σοσιαλδημοκρατών, ο οποίος υποστηρίχθηκε επίσης από την Πολιτική Λίστα. Ο πρώτος γύρος κερδήθηκε, αντίθετα με τις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, από τον Πάχορ, με τον Τιρκ να έρχεται δεύτερος. Στον δεύτερο γύρο των εκλογών, ο Πάχορ κέρδισε με περίπου τα δύο τρίτα των ψήφων.

## Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο της Σλοβενίας, οι υποψήφιοι για πρόεδρο απαιτούν την υποστήριξη: 

*10 μελών της Εθνοσυνέλευσης ή 
*ενός ή περισσότερων πολιτικών κομμάτων και 

*είτε 3 μελών της Εθνοσυνέλευσης ή 3.000 ψηφοφόρων, ή 5.000 ψηφοφόρων.

Κάθε πολιτικό κόμμα μπορεί να υποστηρίξει μόνο έναν υποψήφιο. Στην εκλογή, ο πρόεδρος εκλέγεται με πλειοψηφία των ψήφων. Εάν κανένας υποψήφιος δεν λάβει περισσότερες από τις μισές ψήφους, οι δύο πρώτοι υποψήφιοι συναντώνται στον δεύτερο γύρο των εκλογών.

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2012
Σλοβενια
Κενσορίνος

Ο **Κενσορίνος**, λατιν.: *Censorinus* (άκμασε π. 238) ήταν Ρωμαίος γραμματικός και συγγραφέας διαφόρων θεμάτων.

## Το όνομα
Από τη γραμματική του μορφή, το *Censorinus* είναι πιθανώς το επίθετό του΄(cognomen), το κοινό επώνυμο ενός κλάδου ενός ρωμαϊκού γένους (gens). Το επίθετο Κενσορίνος συνήθως χρησιμοποιούνταν από όσους κατάγονταν, υιοθετούνταν ή συγγένευαν μέσω επιφανούς γάμου, με κάποιον που κατείχε το αξίωμα τού *censor* (τιμητή). Το όνομα τού Κενσορίνου (praenomen) και τοεπώνυμο () τού γένους είναι άγνωστα, αν και οι Marcii Censorini ήταν μακράν η πιο επιφανής οικογένεια που χρησιμοποιούσε το επίθετο αυτό. Ο συγγραφέας μερικές φορές διακρίνεται ως Κενσορίνος ο Γραμματικός ().

## Ο βίος του
Λίγα είναι γνωστά για τον Κενσορίνο, αν και έζησε κατά τον 3ο αι. και προφανώς αφιέρωσε το **' στον προστάτη του Κόιντο Καιρέλλιο ως δώρο γενεθλίων. 

== Τα έργα του ==
Ο Κενσορίνος ήταν ο συγγραφέας τού χαμένου έργου **', καθώς και τού σωζόμενου **' .

Το **' (λατιν.: "Στην ημέρα γέννησης", "Στα γενέθλια") ή ** ("Μικρό έργο στην ημέρα των γενεθλίων") γράφτηκε προφανώς το 238 για τα γενέθλια τού προστάτη τού Κενσορίνου, Quintus Caerellius. Το περιεχόμενο είναι ποικίλου χαρακτήρα: η φυσική ιστορία τού ανθρώπου, η επιρροή των αστέρων και των πνευμάτων (genii), η μουσική, οι θρησκευτικές τελετές, η αστρονομία, τα δόγματα των Ελλήνων φιλόσοφων, και τα αντικείμενα των αρχαιοτήτων. Το δεύτερο μέρος ασχολείται με χρονολογικά και μαθηματικά ερωτήματα, και έχει συμβάλει πολύ στο καθορισμό των κύριων εποχών τής αρχαίας ιστορίας. Το σύνολο είναι γεμάτο με περίεργες και ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Το στυλ είναι σαφές και σύντομο, αν και κάπως ρητορικό, και η λατινική -για την περίοδο αυτή- καλή. Οι κύριες αρχές που χρησιμοποιήθηκαν ήταν ο Βάρτων και ο Σουητόνιος. Μερικοί μελετητές, πράγματι, υποστηρίζουν ότι ολόκληρο το έργο είναι πρακτικά μία προσαρμογή τού χαμένου *Pratum* (Λιβάδι) τού Σουητόνιου. Τα κομμάτια τού έργου *De Naturali Institutione (Της φυσικής εκπαίδευσης)*, που ασχολούνται με την αστρονομία, τη γεωμετρία, τη μουσική και τη στιχουργία, και συνήθως εκτυπώνονται με το *De Die Natali* τού Κενσορίνου, δεν είναι από αυτόν. Μέρη τού αρχικού χειρόγραφου, που περιέχει το τέλος τού πραγματικού έργου, καθώς και τον τίτλο και το όνομα τού συγγραφέα τού σπαράγματος, έχουν χαθεί.

## Ονοματοθεσία
Ένας φωτεινός κρατήρας στη Θάλασσα τής Γαλήνης στη Σελήνη έχει πάρει το όνομά του.

## Σημειώσεις

## Αναφορές

### Αναφορές

### Εκδόσεις
 * .
* .
* .
* .
* .
* .
* , omitting the first 11 chapters.
* .
* .
* .

### Βιβλιογραφία
* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Censorinus". Encyclopædia Britannica. Vol. 5 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 662.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Corpus Grammaticorum Latinorum: όλα τα κείμενα και πλήρης βιβλιογραφία

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 3ου αιώνα
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν παραπομπή σε κείμενο της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάννικα 1911 με παράμετρο Βικιθήκης
Κατάλογος βασιλικών συζύγων του Λεόν

Αυτός είναι ένας κατάλογος των *βασιλικών συζύγων* του Βασιλείου του Λεόν.

## Βασιλικές Σύζυγοι του Λεόν
*Mουνιαδόνα (850-866)
*Χιμένα της Παμπλόνα (869/70-910)
*Mουνιαδόνα Νούνιεθ της Καστίλης (910-914)
*Ελβίρα Μενένδεθ (914-921)
*Aραγόντα Γκονθάλεθ (922-923)
*Σάντσα Σάντσεθ της Παμπλόνα (923-924)
*Ουρράκα μπιντ 'Αμπντ Αλλάχ (924-925)
*Ονέθα Σάντσεθ της Παμπλόνα (925-931)
*Ουρράκα Σάντσεθ της Παμπλόνα (932/34-951)
*Ουρράκα Φερνάντεθ της Καστίλης (951-956 & 958-960)
*Τερέσα Ανσούρεθ της Καστίλης (960-966)
*Σάντσα Γκόμεθ της Σαλδάνια (979-983)
*Βελασκίτα Ραμίρεθ (985-988)
*Ελβίρα της Καστίλης (991-999)
*Ελβίρα Μενένδεθ (1010/15-1022)
*Ουρράκα Γκάρθες της Παμπλόνα (1023-1028)
*Χιμένα Σάντσεθ της Ναβάρρας (1034/35-1037)
*Σάντσα του Λεόν (1037-1065)
*Αγνή της Ακουιτανίας (1069-1072 & 1072-1077)
*Αλβέρτη (1072)
*Κωνσταντία της Βουργουνδίας (1079/80-1093)
*Βέρθη της Μποργκόνια (1094/95-1099/1100)
*Ελισάβετ (1100-1107)
*Βεατρίκη της Ακουιτανίας (1108-1109)
*Αλφόνσος Α΄ της Παμπλόνα και της Αραγωνίας (1109-1115)
*Βερεγγάρια της Βαρκελώνης (1128-1149)
*Ριτσέζα της Πολωνίας (1152-1157)
*Ουρράκα της Πορτογαλίας (1165-1175)
*Τερέσα Φερνάντεθ δε Τράβα (1178-1180)
*Ουρράκα Λόπεθ δε Άρο (1187-1188)
*Θηρεσία της Πορτογαλίας (1191-1194/98)
*Βερεγγάρια της Καστίλης (1197/98-1204)
*Ελισάβετ της Σουαβίας (1219-1235)
*Ιωάννα του Ποντιέ (1237-1252)
*Γιολάντα της Αραγωνίας (1252-1284)
*Μαρία της Μολίνα (1284-1295)
*Κωνσταντία της Πορτογαλίας (1302-1312)
*Κωνσταντία του Πενιαφιέλ (1325-1327/28)
*Μαρία της Πορτογαλίας (1328-1350)
*Λευκή των Βουρβόνων (1353-1361)
*Ιωάννα Εμμανουέλα της Καστίλης (1369-1379)
*Ελεονώρα της Αραγωνίας (1379-1382)
*Βεατρίκη της Πορτογαλίας (1383-1390)
*Αικατερίνη του Λάνκαστερ (1390-1406)
*Μαρία της Αραγωνίας (1420-1445)
*Ισαβέλλα της Πορτογαλίας (1447-1454)
*Ιωάννα της Πορτογαλίας (1455-1474)
*Ισαβέλλα της Πορτογαλίας (1526-1539)

Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν
Κατηγορία:Βασίλειο του Λεόν
Σλοβενικές βουλευτικές εκλογές 2008

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2008 διεξήχθησαν **βουλευτικές εκλογές στη [[Σλοβενία]]**, για την εκλογή 90 μελών της Εθνοσυνέλευσης. Στις εκλογές έλαβαν μέρος συνολικά 17 κόμματα. Οι Σοσιαλδημοκράτες της Αντιπολίτευσης (SD) του Μπόρουτ Πάχορ κέρδισαν τις εκλογές και σχημάτισαν κυβέρνηση με τα κόμματα Zares, Φιλελεύθερη Δημοκρατία της Σλοβενίας (LDS) και με το Δημοκρατικό Κόμμα των Συνταξιούχων της Σλοβενίας (DeSUS). Νέος πρωθυπουργός έγινε ο Μπόρουτ Πάχορ, στις 7 Νοεμβρίου του 2008, μετά την επικύρωση του διορισμού του (από το Κοινοβούλιο).

## Εκλογικό σύστημα
Από τις 90 έδρες, οι 88 εκλέγονται χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Ντ'Οντ της αναλογικής εκπροσώπησης με λίστα, με εκλογικό όριο 4%.

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2008
Σλοβενια
Σλοβενικές βουλευτικές εκλογές 2011

**Βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν στη Σλοβενία στις 4 Δεκεμβρίου 2011 για την εκλογή των 90 μελών της Εθνοσυνέλευσης.  Ήταν οι πρώτες πρόωρες βουλευτικές εκλογές στην ιστορία της χώρας.
Το νεοσύστατο κόμμα Θετική Σλοβενία του δημάρχου της Λιουμπλιάνα Ζόραν Γιάνκοβιτς κέρδισε τις εκλογές.  Δεύτερο ήρθε το κόμμα του Γιάνεζ Γιάνσα, ο οποίος επανήλθε στην πρωθυπουργία και ανέλαβε (Φεβρουάριος 2012) επικεφαλής κυβέρνησης συνασπισμού, απαρτιζόμενου από 5 κόμματα. 

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2011
Σλοβενια
Βενζινάκατος

thumb|right|275px|Bενζινάκατος της μορφής μικρού γιοτ
**Βενζινάκατος** ονομάζεται κάθε άκατος, λέμβος ή μικρό πλοιάριο που κινείται με βενζινοκινητήρα, αλλά και γενικότερα με κινητήρα εσωτερικής καύσεως.

## Ιστορία
Τα πρώτα μηχανοκίνητα μικρά σκάφη κινούνταν με ατμομηχανές, όπως τα μεγάλα πλοία. Αλλά, ενώ στην περίπτωση των τελευταίων η ατμοκίνηση συνεχίσθηκε μέχρι και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στα μικρά σκάφη η ατμομηχανή είχε ως σημαντικό μειονέκτημα τον όγκο και το βάρος της. Εξαιτίας αυτού, ήδη από τον 19ο αιώνα άρχισαν να χρησιμοποιούνται κινητήρες βενζίνης σε αυτά: το 1880 ο Hulme κατασκεύασε πρώτος έναν βενζινοκινητήρα κατάλληλο για λέμβο και τον δοκίμασε στον Τάμεση το 1885. Ο ίδιος ο εφευρέτης του ταχέος βενζινοκινητήρα Γκότλιμπ Ντάιμλερ μαζί με τον Maybach κατασκεύασαν και δοκίμασαν σε λέμβο το 1887, στον ποταμό τελειότερο τέτοιον κινητήρα, που με τον καιρό άρχισε να χρησιμοποιείται ευρύτατα. Από το 1958, για την κίνηση των υδροπτέρυγων και των ακταιωρών, χρησιμοποιούνται και αεριοστρόβιλοι («τουρμπίνες»).

## Σημερινές μηχανές
thumb|right|Το μηχανοστάσιο μιας σωσίβιας λέμβου
Σήμερα οι μηχανοκίνητες λέμβοι κινούνται είτε με εξωλέμβιες μηχανές, που είναι σχεδόν όλες βενζινοκινητήρες, είτε με εσωλέμβιες μηχανές, που μπορεί να είναι πετρελαιοκινητήρες ή βενζινοκινητήρες. Ανάλογα με τη χρήση, από τράτες έως αγώνες ταχύτητας «κρις κραφτ», μπορεί να είναι από μονοβάλβιδοι έως δωδεκαβάλβιδοι (V12). Οι εξωλέμβιες μηχανές έχουν το πλεονέκτημα της εύκολης εγκαταστάσεως και αφαιρέσεως, ενώ μπορεί να έχουν πολύ μεγάλη προωθητική ισχύ, τοποθετούμενοι στην πρύμνη του σκάφους. Για τα μεγαλύτερα σκάφη όμως, όπως οι άκατοι και οι θαλαμηγοί, οι κινητήρες είναι σχεδόν πάντοτε εσωλέμβιοι πετρελαιοκινητήρες. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτεί η ψύξη του κινητήρα, καθώς η προφανής  ψύξη με το νερό της θάλασσας δημιουργεί προβλήματα εξαιτίας της διαβρώσεως που προκαλεί το αλμυρό νερό.

## Τα σκάφη
Ανάλογα με τη χρήση τους και τον τρόπο κατασκευής τους, οι βενζινάκατοι διακρίνονται σε ακταιωρούς (π.χ. περιπολικά του Λιμενικού Σώματος), ψαρόβαρκες, σωσίβιες λέμβοι, σκάφη αναψυχής και αγωνιστικά. Οι βενζινάκατοι αγώνων αναπτύσσουν πολύ υψηλές ταχύτητες εξαιτίας και της ειδικής κατασκευής τους, από ελαφρά υλικά, με ελαφρό πλαίσιο και υδροδυναμικό σχήμα, που επιπροσθέτως τις ωθεί προς τα άνω, ώστε να περιορίζεται η αντίσταση του νερού. Χωρίς αυτά, από μόνη της η μεγάλη ισχύς του βενζινοκινητήρα δεν θα επαρκούσε, διότι οι μεγάλοι κινητήρες προσθέτουν δυσανάλογο βάρος για πλεούμενο. Οι σύγχρονες βενζινάκατοι έχουν βελτιωθεί σημαντικά ως προς τις γραμμές, την εξωτερική τους εμφάνιση και την εσωτερική τους διαρρύθμιση, παρουσιάζοντας μεγάλη ποικιλία ανάλογα με την προοριζόμενη χρήση τους. Παραδοσιακά, τα σκάφη άνω των 10 κόρων ονομάζονται πλοιάρια/πλοία και όχι άκατοι ή λέμβοι.

## Δείτε επίσης
* Μότορσιπ
* Ταχυπλοΐα

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 257

Κατηγορία:Λέμβος
Λιάκος

Το ελληνικό όνομα **Λιάκος**, που ετυμολογικώς προέρχεται από το βαπτιστικό όνομα Ηλίας ως υποκοριστικό, μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

## Ως επώνυμο
* Αντώνης Λιάκος (γενν. 1947), καθηγητής της Νεότερης ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
* Αριστοτέλης Λιάκος (1904-1966), φαρμακοποιός και βουλευτής Καστοριάς, μετέπειτα Φλώρινας
* Βαγγέλης (Ευάγγελος) Λιάκος (γενν. 1989), βουλευτής, ο νεότερος ηλικιακά στη συγκεκριμένη σύνθεση της Βουλής όταν εξελέγη το 2019
* Δημήτρης Λιάκος (γενν. 1973), οικονομολόγος και πολιτικός, πρώην Υφυπουργός «παρά τω Πρωθυπουργώ»
* Λεωνίδας Λιάκος (γενν. 1922), δασολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
* Νίκος Λιάκος (γενν. 1956), ποδοσφαιριστής
* Πωλ Τζ. Λιάκος (1929-1999), Ελληνοαμερικανός νομικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης και ο αρχιδικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου της Μασαχουσέτης από το 1989 έως το 1996

## Ως βαπτιστικό
* Λιάκος Κοσμόπουλος, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821
* Λιάκος Παλουμπιώτης, αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821
* Λιάκος Χριστογιαννόπουλος (1911-1984), ηθοποιός, κυρίως του κινηματογράφου

## Δείτε επίσης
* Λιακόπουλος
Βενιαμίν της Τουδέλης

Ο **Βενιαμίν ο εκ Τουδέλης** (, προφ. *μπινγιαμίν μιτουντέλα*, , προφ. *μπινγιαμίν αλ-Τουταϊλί*, 1130-1175), ή **Βενιαμίν μπεν Γιονά**, ήταν Ισπανοεβραίος περιηγητής, εξερευνητής και ταξιδιωτικός συγγραφέας, που γεννήθηκε στην πόλη Τουδέλα της Ναβάρρας, από την οποία προήλθε και το προσδιοριστικό του ονόματός του.

Ο Βενιαμίν επισκέφθηκε χώρες της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Οι ζωντανές περιγραφές του της δυτικής Ασίας προηγήθηκαν εκείνων του Μάρκο Πόλο κατά έναν αιώνα, ενώ με την ευρεία παιδεία του και τη γνώση πολλών γλωσσών απετέλεσε σημαντική μορφή της μεσαιωνικής γεωγραφίας και της εβραϊκής ιστορίας.

*Τα ταξίδια του ραββίνου Βενιαμίν* είναι σημαντικό έργο, όχι μόνο για τη μελέτη της καταστάσεως των εβραϊκών κοινοτήτων ανά χώρα, όπως ήταν ο αρχικός σκοπός του συγγραφέως, αλλά και ως αξιόπιστη πηγή σχετικώς με τη γεωγραφία και την εθνογραφία του Μεσαίωνα. Μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί πιστώνουν στον Βενιαμίν το ότι έδωσε ακριβείς περιγραφές του καθημερινού βίου κατά τον Μεσαίωνα. Το ταξιδιωτικό έργο του γράφηκε αρχικώς στην εβραϊκή γλώσσα και μεταφράσθηκε πρώτα στη λατινική και αργότερα στις περισσότερες μεγάλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Τού δόθηκε σημαντική προσοχή από τους λόγιους της Αναγεννήσεως κατά τον 16ο αιώνα.

## Προσωπικά στοιχεία
Λίγα είναι γνωστά για την προσωπική ζωή του Βενιαμίν εκτός από τον τόπο καταγωγής του (στο τότε Βασίλειο της Ναβάρρας), το ότι έζησε τον 12ο αιώνα και το ότι το όνομα του πατέρα του ήταν Ιωνάς. Αναφέρεται επανειλημμένα ως *[[ραββίνος]]* από μη εβραϊκές πηγές, αλλά δεν υπάρχει κάποια αξιόπιστη μαρυρία ότι υπήρξε ποτέ ραββίνος.

## Ταξίδια
Δεν υπάρχει συμφωνία στους μελετητές για τα ακριβή δρομολόγια που ακολούθησε ο Βενιαμίν, πάντως οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ακολούθησε τις διαδρομές που ακολουθούσαν οι περισσότεροι ταξιδιώτες της εποχής του. Ο Βενιαμίν ξεκίνησε το ταξίδι του από το βορειοανατολικό μέρος της Ιβηρικής Χερσονήσου περί το έτος 1165 μ.Χ.. Μπορεί να αποσκοπούσε σε ένα προσκύνημα στους Άγιους Τόπους, ενώ έχει προταθεί ότι ίσως να είχε και εμπορικό εκτός από θρησκευτικό κίνητρο. Ειδικότερα, αρκετές φορές το θέμα του υποδεικνύει ενδιαφέρον για το εμπόριο κοραλιών, οπότε πιθανώς ασκούσε και το εμπόριο πολύτιμων και ημιπολύτιμων λίθων για βιοπορισμό. Πιθανώς πάλι να είχε την πρόθεση να καταγράψει τις εβραϊκές κοινότητες «καθ' οδόν» προς τη Γη του Ισραήλ, ώστε να δώσει έναν οδηγό με τον οποίο οι Εβραίοι προσκυνητές μπορούσαν να βρουν φιλοξενία στον δρόμο τους για την Ιερουσαλήμ (αλλά και όσοι διέφευγαν από τη χώρα τους εξαιτίας καταπιέσεως).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βενιαμίν ο εκ Τουδέλης» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 263

Κατηγορία:Περιηγητές
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς
Κατηγορία:Ισπανοεβραίοι
Κατηγορία:Ισπανοί εξερευνητές
Κατηγορία:Ισπανοί γεωγράφοι
Κατηγορία:Εξερευνητές της Ασίας
Γκούναρ Βένερμπεργκ

Ο **Γκούναρ Βένερμπεργκ** (, 2 Οκτωβρίου 1817 – 24 Αυγούστου 1901) ήταν Σουηδός ποιητής, συνθέτης και πολιτικός.

O Βένερμπεργκ γεννήθηκε στο Λίσεπινγκ και ήταν γιος του εκεί πάστορα, επίσης ονόματι «Γκούναρ», και της Σάρα Μαργκαρέτα, το γένος Κλίνγκστετ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα φυσικές επιστήμες, κλασική φιλολογία, φιλοσοφία και αισθητική, παίρνοντας και μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1845. Το 1847 δημοσιεύθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τον τίτλο *Gluntarne* και ακολούθησαν αρκετές άλλες, που συμπεριλαμβάνονται στα άπαντά του, τα οποία εκδόθηκαν το 1881 και το 1885. Διετέλεσε κυβερνήτης της σουηδικής Κομητείας Κρόνομπεργκ, καθώς και βουλευτής.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βέννερμπεργκ Γκούνναρ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8, σελ. 294

Κατηγορία:Σουηδοί ποιητές
Κατηγορία:Σουηδοί συνθέτες
Κατηγορία:Σουηδοί πολιτικοί