open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Art Foundation

Το **The Art Foundation** ή **ΤAF** είναι ένας ανεξάρτητος, μη κυβερνητικός, φορέας για την υλοποίηση και τη φιλοξενία κάθε μορφή τέχνης, που δημιουργήθηκε το 2009, σε ένα αίθριο του 1870 στο Μοναστηράκι.

Το TAF / The Art Foundation αποτελεί έναν χώρο συνδιαμόρφωσης ιδεών και μια πλατφόρμα συμμετοχικότητας για την ανάδειξη του πολιτισμού και της τέχνης. Στην γκαλερί πραγματοποιούνται εκθέσεις, workshops, performances, προβολές ταινιών, συζητήσεις και παρουσιάσεις, θεατρικές παραγωγές, επιτόπιες εγκαταστάσεις και έργα σε εξέλιξη. Το New Museum of Contemporary Art, στην Νέα Υόρκη επέλεξε το TAF / The Art Foundation, ως έναν από τους 3 εκπροσώπους της Ελλάδας, για την προώθηση της Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης, ενώ το Bureau for Open Culture έχει συνεργαστεί με το TAF / The Art Foundation για την προβολή πολλών Ελλήνων Καλλιτεχνών στο εξωτερικό.

Εκτενείς αναφορές για την προσφορά του TAF / The Art Foundation στην σύγχρονη Ελληνική τέχνη έχουν κάνει και οι New York Times. To TAF έχει αναφερθεί και σε άλλους ιστότοπους όπως: Independent, The Culture Trip, Museeum κ.ά.

## Η ιστορικότητα του χώρου

Ο χώρος που βρίσκεται σήμερα το TAF / The Art Foundation είναι ένα ιστορικό κτίριο που χρονολογείται από το 1870. Αποτελείται από το κυρίως κτίσμα που στεγάζει τη γκαλερί, ενώ η εσωτερική αυλή περιβάλλεται από δύο ακόμα κτίσματα. Το σύνολο των κτιρίων αποτελεί ένα τυπικό και σήμερα εξαιρετικά σπάνιο δείγμα εσωτερικής αθηναϊκής αυλής του 19ου αιώνα.

## Αναφορές


Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης
Άλατρο Λευκάδας

Το **Άλατρο** είναι χωριό του νομού Λευκάδας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 530 μέτρων δυτικά της κοινότητας Χαραδιάτικα, στην οποία ανήκε διοικητικά, και δυτικά του κόλπου Βλυχού.

Γραπτή μαρτυρία για το χωριό χρονολογείται από το 1626: στη διαθήκη του ιερομόναχου Συμεών μνημονεύονται "τα χωριά Εγκλουβή (Εκλουβή), Άλετρο, Αλέξανδρος". Κατά την ακμή του στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, είχε πληθυσμό 280 κατοίκους. Μετά όμως τη δεκαετία του 1950 έμειναν στο χωριό ελάχιστοι κάτοικοι, 13 κατά την απογραφή του 2001. Το χωριό είχε τουλάχιστον δώδεκα εκκλησίες. Οι εκκλησίες είταν οι εξής:Ανάληψη,Άγιος Νικόλαος,Άγία Μαρίνα,Άγιος Κωνσταντίνος,Υπαπαντή,Άγιος Ιωάννης (Πρόδρομος),Άγιος Δημήτριος,Άγιοι Απόστολοι,Παναγία Θεοτόκου,και άλλες. Επίσης ειρηνοδικείο και δημοτικό σχολείο, το οποίο σώζεται έως σήμερα στην πλατεία και έχει παραχωρηθεί στον Σύλλογο του «Αγίου Δημητρίου» Χαραδιάτiκων, με σκοπό να μετατραπεί μελλοντικά σε λαογραφικό μουσείο.

Το χωριό γιορτάζει την ημέρα της Ανάληψης του Ιησού Χριστού, Δεσποτική εορτή, που αναφέρεται στην ανάβαση του Χριστού στους ουρανούς και θεωρείται στην εκκλησιαστική παράδοση ως η ολοκλήρωση της αποστολής του Χριστού επί της Γης. Εορτάζεται από την Εκκλησία την 40η ημέρα από την Ανάσταση του Κυρίου . Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσες φέρουν το όνομα Ανάληψη. Η γιορτή αυτή είναι κινητή, Το γλέντι στο χωριό γίνεται στην πλατεία δίπλα στον ιστορικό πλάτανο και τη βρύση του χωριού,

Επίσης, το Άλατρο είναι γνωστό για την "Τρύπα", που αποτέλεσε χώρο στον οποίο εκτελεστήκαν αντάρτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, οι οποίοι και κατέληξαν στον πυθμένα βάθους κατά πολλούς 16-20 μέτρων. Τραυματίες κατάφερε να ανασύρει ο Βασίλειος Γρ. Κατωπόδης [Μέρμυγκας] μαζί με την κόρη του, Σταμάτα. Λίγο έξω από το χωριό, βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, μονόχωρος ναός με ξύλινη στέγη. Περιλαμβάνει τοιχογραφίες υστεροβυζαντινής περιόδου, που χρονολογούνται από το 17ο αιώνα.

Οι κάτοικοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και με την καλλιέργεια του οροπεδίου πάνω από το χωριό (σιτηρά, αμπέλια, κηπευτικά).

Ιστορικά κατά τον Εμφύλιο 1946-1949, άλλαξε στρατόπεδο πολλές φορές, αφού υπήρξε στόχος και των δυο παρατάξεων κυρίως λόγω της θέσης του, αλλά και της αυτάρκειας σε τροφή.Επίσης γνωστό είναι και για την περίφημη μάχη στο Λαϊνάκι.Περιοχή που βρίσκεται στο οροπέδιο πάνω απο το χωριό.

Συχνά οικογενειακά επίθετα στο χωριό είναι τα: Κατωπόδης, Κονιδάρης,Μαυροκέφαλος, Καββαδίας,Βρεττός και Σολδάτος. 
## Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
*
*Άγιος Ιωάννης στο Άλατρο
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λευκάδας
Ο Ασπροδόντης

Ο **Ασπροδόντης** είναι ένα μυθιστόρημα του Τζακ Λόντον. Αφηγείται τις περιπέτειες ενός μικρού λύκου που, από μικρό ακόμα κουτάβι, πλησίασε τους ανθρώπους, οι οποίοι του πρόσφεραν προστασία, ζεστασιά και τροφή. Σιγά-σιγά εγκαταλείπει τον κόσμο της άγριας φύσης και υποτάσσεται στους ανθρώπους (τους οποίους τους παρομοιάζει ως θεούς - παντοδύναμους, που ελέγχουν τα πάντα). Όμως, ακολουθούν πολλές περιπέτειες, υπάρχουν πολλοί εχθροί που τον επιτίθενται συνεχώς (πολλές φορές ακόμα και η αγέλη) και άνθρωποι που τον κακομεταχειρίζονται. Θα καταφέρει να ξεπεράσει όλα τα προβλήματα που τον περιτριγυρίζουν; Ιδού η απορία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τζακ Λόντον
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κατηγορία:Σκύλος
Νικόλαος Παππάς

Ο **Νικόλαος Παππάς** (1930 - 5 Απριλίου 2013) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, πρωτεργάτης του αντιδικτατορικού Κινήματος του Ναυτικού το 1973 και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Αρχηγός του ΓΕΝ και διετέλεσε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας την περίοδο 1989-1990.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1930 στην Κύμη. Κατάγονταν από τα Ψαρά με προγόνους ναυμάχους. Σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, στη Σχολή Ναυτιλίας και Κατευθύνσεως του Βρετανικού Ναυτικού και στη Σχολή Πολέμου και Αμύνης του ΝΑΤΟ Ρώμης.

Το 1963, υπηρέτησε ως υπασπιστής ΥΕΘΑ έως το 1965. Το διάστημα 1971-1972, διετέλεσε διοικητής της Σχολής Υπαξιωματικών. Στις 25 Μαΐου 1973, έγινε διεθνώς γνωστός, όταν για να εκδηλώσει την αντίθεσή του προς την απριλιανή δικτατορία, οδήγησε το αντιτορπιλικό «Βέλος ΙΙ», του οποίου ήταν κυβερνήτης, στην Ιταλία πρωτοστατώντας στο Κίνημα του Ναυτικού 23ης Μαΐου 1973. Στη συνέχεια αποτάχθηκε από το Ναυτικό με απόφαση της δικτατορίας, η οποία του αφαίρεσε την ελληνική ιθαγένεια.

Το 1974, μετά την πτώση της δικτατορίας, διετέλεσε διευθυντής Διοικήσεως Ναυστάθμου Σαλαμίνας για έναν χρόνο.

Το 1976, υπηρέτησε ως διευθυντής Πολεμικής Σχεδιάσεως ΓΕΝ και Ακόλουθος Αμύνης στη Μεγάλη Βρετανία έως το 1979.

Την περίοδο 1979-1980, ήταν διοικητής Ταχέων Σκαφών και από το 1980 έως το 1981, διοικητής αντιτορπιλλικών και Υπαρχηγός Ναυτικού.

Το 1981, ανέλαβε τη Διοίκηση Ναυτικής Εκπαίδευσης και το 1982, επιλέχτηκε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1986.

Συμμετείχε ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Γρίβα (1989) και στην οικουμενική του Ξενοφώντα Ζολώτα (1989-1990).

Ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια Παπαναστασίου με την οποία απέκτησαν δύο γιους.

Πέθανε τον Απρίλιο του 2013 από καρκίνο μετά από πολύμηνη νοσηλεία στο Νικοδήμειο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα)
Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Ποδάγρα (Λουκιανός)

Η **Ποδάγρα** ή τραγοποδάγρα ή τραγωδοποδάγρα, που εμφανίζεται σε ορισμένους κώδικες, είναι τραγωδία σε σατυρικό ύφος του Λουκιανού για τέσερεις ηθοποιούς: τον Ασθενή (ποδαγρόν), τη θεά Ποδάγρα, τον Άγγελο, τον Γιατρό, τον Χορό και τους Πόνους.
## Η αυθεντικότητα του έργου
Πολλοί εκδότες των έργων του Λουκιανού θεωρούν ότι η *Ποδάγρα* είναι νόθο ποίημα, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι το ποίημα ''Ωκύπους''  και η *Ποδάγρα* αποτελούν την αρχή και το τέλος του ίδιου έργου.

Ωστόσο Ο M.D. Macleod (ένας από τους μεταφραστές και σχολιαστές των έργων του Λουκιανού στην έκδοση Loeb) υποστηρίζει πως η ποδάγρα είναι σαφώς γνήσιο έργο. Το ύφος, η στιχουργική ικανότητα και η χρήση του ποιητικού λεξιλογίου προδίδουν ικανότατο συγγραφέα, που ξέρει να χειρίζεται τους ιάμβους και αναπαίστους, ακολουθώντας τους κανόνες σϋνθεσης τραγικών στίχων. Ένας άλλος εκδότης του έργου, ο J. Zimmermann, στηριζόμενος στη θέση του έργου στον κώδικα Γ (Λαυρεντιανός 10ου αι.), στη συγκρατημένη ασέβεια προς τους θεούς και στη στιχουργική δεξιοτεχνία τού δημιουργού, θεωρεί επίσης ότι η *Ποδάγρα* είναι γνήσιο έργο του Λουκιανού.

## Η αιτία της συγγραφής
Ο λόγος που οδήγησε τον Λουκιανό να γράψει σατιρκό ποίημα για την ποδάγρα ήταν προσωπικός παρ΄όλο που στον Μένιππο και στα προς Κρόνον αναφέρει ότι η αρρώστια αυτή έπληττε μόνο τους πλούσιους, από το έργο Ηρακλής και τις σχετικές αναφορές στο Περί των επιμισθώ συνόντων (συντηρουμένων) διαφαίνεται πως ήταν και ο ίδιος θύμα της.
## Επικρίσεις ποδάγρας για τα πολυμήχανα φάρμακα
Αφότου πρωτοεμφανίστηκε το ανθρώπινο γένος όλοι δοκιμάζουν να αφανίσουν τη δύναμή μου, ανακατώνοντας διαρκώς πολυμήχανα φάρμακα. Καθένας δοκιμάζει διαφορετικό τέχνασμα εναντίον μου· τρίβουν αρνόγλωσσα και σέλινα για να με πολεμήσουν, φύλλα μαρουλιού (θριδάκων) και αντράκλα (ανδράχνην), άλλοι τσουκνίδες (κνίδας), βολβούς, μήκωνα (παπαρούνα), άλλοι κουβαλούν φακές (φακούς), βρασμένα καρότα (σταφυλῖνον ἑφθόν), άλλοι φύλλα ροδακινιάς (Περσικών), ρόδια (σίδια), φύλλα καλοβρασμένου λάχανου (κράμβης), αλεύρι από κουκιά (άλευρα κυάμων), γύψο από την Πάρο· μαγειρεύουν φρύνους, αρουραίους (μυγαλάς), σαύρες, γάτες (γαλάς), ύαινες (υαίνας), αντιλόπες (τραγελάφους) αλεπούδες (αλώπεκας).

Για την Άτη , που έγραψε ο Όμηρος, είμαι εγώ αυτή που βαδίζει πάνω στο κεφάλι των ανδρών με ανάλαφρο βήμα. Οι πιο πολλοί όμως θνητοί με αποκαλούν Ποδάγρα, επειδή κυνηγώ τα πόδια.

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Λουκιανός, Ποδάγρα, εκδ. Δαίδαλος 2008 ISBN 960-227-371-2

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Έργα του Λουκιανού
Νίκος Σωτηριάδης

Ο **Νικόλαος Σωτηριάδης** (1908-1941) υπήρξε Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας στον ΠΑΟΚ. Σκοτώθηκε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο το 1941.

## Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1908 στα Μουδανιά της Προύσας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1922 ήρθε με την οικογένειά του πρόσφυγας και εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στο Λευκό Αστέρα Θεσσαλονίκης, όπου τον εντόπισαν οι υπεύθυνοι του ΠΑΟΚ και το 1932 εντάχθηκε στην ομάδα του δικεφάλου. Αρχικά ήταν αναπληρωματικός του Χαλκιά. Το ντεμπούτο του έκανε στις 19 Φεβρουαρίου 1933 σε αγώνα κατά του Ηρακλή, στον οποίο πραγματοποίησε πολύ καλή εμφάνιση και η ομάδα του νίκησε με 4-1. Έτσι καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα.

Με τον ΠΑΟΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Μακεδονίας το 1937 και στη συνέχεια αναδείχθηκε δευτεραθλητής Ελλάδας. Το 1940 αναδείχθηκε πρωταθλητής Βορείου ομίλου στο πανελλήνιο πρωτάθλημα και εν συνεχεία δευτεραθλητής Ελλάδας, αφού ηττήθηκε στον τελικό από την ΑΕΚ. Επίσης, αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1939, στον οποίο η ομάδα του ηττήθηκε από την ΑΕΚ με 2-1.

Αγωνίστηκε σε έξι πανελλήνια πρωταθλήματα που προκρίθηκε ο ΠΑΟΚ:
# 1933-34 (Βόρειος όμιλος)
# 1934-35 (Βόρειος όμιλος)
# 1935-36 (Εθνική κατηγορία)
# 1936-37 (τελική φάση: ''δευτεραθλητής Ελλάδας'')
# 1938-39 (Βόρειος όμιλος)
# 1939-40 (Βόρειος όμιλος: ''πρωταθλητής'' και ''δευτεραθλητής Ελλάδας'').

### Διεθνής

Ο Σωτηριάδης αγωνίστηκε σε ένα αγώνα με την '''Εθνική Ελλάδας''', στις 20 Φεβρουαρίου 1938 στο γήπ. Λεωφόρου κατά της Παλαιστίνης για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου (σκορ 1-0). Ήταν αναπληρωματικός του Σκλαβούνου και κλήθηκε να τον αντικαταστήσει στο 15΄, όταν τραυματίστηκε.

Έτσι έγινε ο πρώτος διεθνής ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ και ο μοναδικός την προπολεμική περίοδο. Ως αναπληρωματικός μετείχε και σε άλλες αποστολές της Εθνικής ομάδας.

## Ο θάνατός του στον πόλεμο του 1940-41

Με το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940 επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε στο μέτωπο ως λοχίας στο 50ο Σύνταγμα Πεζικού. Στις 28 Ιανουαρίου 1941 σε μια έφοδο της μονάδας του στο ύψωμα της Τσέροβας, στην Κλεισούρα, προσπαθώντας να κυριέψει το πολυβολείο των Ιταλών γαζώθηκε από μία ριπή στο στήθος και έπεσε ηρωικά μαχόμενος σε ηλικία 33 ετών.

## Τίτλοι - Διακρίσεις
* **Φιναλίστ [[Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου αντρών|Κυπέλλου Ελλάδας]]** (1): 1939.
* **Δευτεραθλητής πρωταθλήματος Ελλάδος** (2): 1936-37 και 1939-40.
* **Πρωτάθλημα Ελλάδος Βορείου ομίλου** (1): 1939-40.
* **[[Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας|Πρωτάθλημα ΕΠΣ Μακεδονίας]]** (1): 1936-37.

## Πηγές

* Έλληνες Διεθνείς
* Δύο ποδοσφαιριστές ήρωες του 1940!
* Ανδρέας Μπόμης, "Γκολ 2000. Ένας αιώνας ποδόσφαιρο".

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Λεβάντε ΟΝ

Η **Λεβάντε Ουνιόν Ντεπορτίβα ** (ισπανικά: *Levante Unión Deportiva, S.A.D.*, βαλενθιανικά: *Llevant Unió Esportiva*) είναι ισπανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη της Βαλένθια.

Ιδρύθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1909 και αγωνίζεται στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Ως έμβλημα έχει μια νυχτερίδα, ενώ η στολή έχει κόκκινο και μπλε χρώμα. Αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο της πόλης Βαλένθια (*Estadi Ciutat de València*).

## Ευρωπαϊκές συμμετοχές
Ο σύλλογος τεμάτισε την ποδοσφαιρική περίοδο 2011–12 στην 6η θέση του πρωταθλήματος, εξασφαλίζοντας για πρώτη φορά το δικαίωμα συμμετοχής σε ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Αφού πρώτα απέκλεισε τη Μάδεργουελ, πήρε το εισιτήριο για τη φάση των ομίλων στο Γιουρόπα Λιγκ 2012–13. Εκεί μάλιστα κατέκτησε τη 2η θέση και προκρίθηκε στη "φάση των 32", όπου συνάντησε τον Ολυμπιακό. Με δύο νίκες (3–0 στην Ισπανία και 0–1 στην Ελλάδα) ξεπέρασε το εμπόδιο της πρωταθλήτριας ελληνικής ομάδας, για να τεθεί στην επόμενη φάση αντιμέτωπη με τη ρωσική Ρουμπίν Καζάν και να αποκλειστεί μετά από λευκή ισοπαλία στο γήπεδο της και ήττα με 2-0 στην Ρωσία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1909
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909
Πάπυρος του Βερολίνου

μικρογραφία
Ο **Πάπυρος του Βερολίνου νούμερο 6619**, ή κοινώς γνωστός ως **Πάπυρος του Βερολίνου**, είναι ένας αρχαίος αιγυπτιακός πάπυρος από το Μέσο βασίλειο. Ο πάπυρος βρέθηκε στη αρχαία τοποθεσία ταφής της Σακκάρα στις αρχές του 19ου αιώνα μ.Χ.

Ο πάπυρος είναι μία από τις κυριότερες πηγές που έχουμε για τα αρχαία αιγυπτιακά μαθηματικά και την ιατρική, μεταξύ των οποίων και η πρώτη γνωστή καταγραφή που αφορά στην διαγνωστική εγκυμοσύνης, κατατάσσοντάς τον έτσι στους αιγυπτιακούς ιατρικούς παπύρους.

Ο Πάπυρος του Βερολίνου περιέχει ένα πρόβλημα που διατυπώνεται, "το εμβαδόν ενός τετραγώνου πλευράς 100 είναι ίσο με αυτό δύο μικρότερων τετραγώνων. Η πλευρά του ενός είναι το 1/2 + 1/4 της πλευράς του άλλου". Το ενδιαφέρον είναι ότι το πρόβλημα μπορεί να υποδηλώνει κάποια γνώση του Πυθαγόρειου θεωρήματος, αν και ο πάπυρος έχει μόνο μία λύση σε μία δευτεροβάθμια εξίσωση με ένα άγνωστο. Στη γλώσσα των σύγχρονων μαθηματικών, το σύστημα εξισώσεων  και  καταλήγουν σε μία εξίσωση με το *y*: , που δίνει τις λύσεις *y*&nbsp;=&nbsp;8 and *x*&nbsp;=&nbsp;6.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Simultaneous equation examples from the Berlin papyrus
* Two algebra problems compared to RMP algebra
* Two suggested solutions
* http://planetmath.org/encyclopedia/BerlinPapyrusAndSecondDegreeEquations.html , The Berlin Papyrus and RMP 69

Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή γραμματεία
Κατηγορία:Παπυρολογία
Πάνω Αρχιμανδρίτα

Η **Πάνω Αρχιμανδρίτα** είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.

## Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.




## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Ρομπέρ Ντελωναί

Ο **Ρομπέρ Ντελωναί** (*Robert Delaunay*, 12 Απριλίου 1885 – 1941) ήταν Γάλλος ζωγράφος, πρωτοπόρος καλλιτεχνικού κινήματος που δημιούργησε με τη Ρωσίδα σύζυγό του Σόνια, μια λυρική απόδοση του κυβισμού με έντονα χρώματα που χαρακτηρίστηκε Ορφισμός στην τέχνη.

## Βιογραφία
Ο Ρομπέρ Ντελωναί γεννήθηκε στο Παρίσι. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε καλλιτεχνική καριέρα στη ζωγραφική σπουδάζοντας σχετικά και συμπληρώνοντας τις γνώσεις του κάνοντας διάφορα επισκέψεις σε διάφορες σχολές εκτός Παρισιού. Σε ηλικία 25 ετών βρίσκεται στο ζενίθ της καριέρας του εκθέτοντας σειρές πινάκων του κερδίζοντας μεγάλη φήμη. Στη δεκαετία του 1910 ξεκινά να ζωγραφίζει πλέον με έντονα χρώματα σε γεωμετρικά σχήματα με κάποιο έκδηλο λυρισμό που βασιζόταν στον κυβισμό. Υποστήριζε την άποψη ότι: «*επειδή η συνέχεια των σχημάτων διακόπτεται συνεχώς από τις επιδράσεις του φωτός, ο ζωγραφικός πίνακας πρέπει ν΄ αποτελεί ρυθμικό σύνολο βασιζόμενο στην κατάλληλη επιλογή των εγχρώμων επιπέδων*».

Με το ξέσπασμα του Α΄ Π.Π. ο Ρομπέρ και η γυναίκα του κατέφυγαν στην Ισπανία και από εκεί στην Πορτογαλία. Επέστρεψαν στη Γαλλία το 1920 όπου ο Ντελωναί συνέχισε με αφηρημένη ζωγραφική. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Π.Π. ήταν ήδη βαριά άρρωστος. Πέθανε στις 25 Οκτωβρίου του 1941 στο Μονπελιέ (Γαλλία).


Αρχείο:Robert_Delaunay_-_Breton_Landscape_-_1906_-_Private_collection.jpg|*Τοπίο της Βρετάνης*, 1906, ιδιωτική συλλογή
Αρχείο:Robert_Delaunay_-_Landscape_with_Cows-_1906_-_Musée_d'art_moderne_de_la_Ville_de_Paris.jpg|*Τοπίο με αγελάδες*, 1906, Παρίσι, Musée d'art moderne de la Ville de Paris
Αρχείο:Robert_Delaunay_-_Saint_Séverin_-_1909_-_Boston_Museum_of_Fine_Arts.jpg|* Saint Séverin*, 1909, Βοστώνη, Μουσείο Καλών Τεχνών
Αρχείο:1912_Delaunay_Simultanfenster_auf_die_Stadt_anagoria.JPG|*Ταυτόχρονα παράθυρα*, 1912, Αμβούργο, Kunsthalle             
Αρχείο:Robert_Delaunay_-_Woman_with_a_Parasol_-_1913_-_Thyssen-Bornemisza_Museum.jpg|*Γυναίκα με ομπρέλλα*, 1913, Μαδρίτη, Μουσείο Thyssen-Bornemisza
Αρχείο:Delaunay_ChampDeMars.jpg|*Πεδίο του Άρεως : Ο κόκκινος πύργος*, 1911-1923, Σικάγο, Ινστιτούτο Τέχνης 
Αρχείο:Robert_Delaunay_-_Hommage_to_Blériot_-_1914_-_Musée_d'art_moderne_de_la_Ville_de_Paris.jpg|*Φόρος τιμής στον Μπλεριό*,1914, Παρίσι, Musée d'art moderne de la Ville de Paris
Αρχείο:Robert_Delaunay_-_Runners_-_1920_-_Private_collection.jpg|*Δρομείς*, 1920, ιδιωτική συλλογή


## Παραπομπές


## Πηγές
* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τόμ. Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ. 855

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Καλλιτέχνες του Κυβισμού
Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Ζαν-Κριστόφ Τουβενέλ

Ο **Ζαν-Κριστόφ Τουβενέλ** (γεννημένος την 1η Οκτωβρίου 1958 στο Κολμάρ) είνας ένας Γάλλος, πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

Ο Τουβενέλ ήταν μέλος της γαλλικής ομάδας που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, που διεξήχθησαν στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*http://www.fff.fr/servfff/historique/historique.php?id=THOUVENEL%20Jean-Christophe

Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ
Κατηγορία:Γάλλοι Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερβέτ Γενεύης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Φρανσουά Κλερ

Ο **Φρανσουά Κλερ** (γεννημένος στις 18 Απριλίου 1983 στο Μπουρ-αν-Μπρες) είνα Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του δεξιού μπακ για λογαριασμό της Σαιντ-Ετιέν.

## Συλλογική Καριέρα
Ως νέος εντάχθηκε στη Λυών, αλλά πέρασε τη σεζόν 2004–05 ως δανεικός στην Τουλούζ ΦΚ, πρωτού αγωνιστεί σε αγώνα πρωταθλήματος με τη Λυών. Κατά την επιστροφή του το 2005, ο Κλερ κατάφερε να βρει θέση στην πρώτη ομάδα, σημειώνοντας 19 συμμετοχές στο εγχώριο πρωτάθλημα και την Ευρώπη. 
Ο Κλερ βρισκόταν σε διαρκή ανταγωνισμό με τον Αντονί Ρεβεγιέρ για τη βασική θέση στο αριστερό άκρο της αμυντικής γραμμής της Λυών, αν και ο Κλερ πολλές φορές αγωνιζόταν ως δεξί χαφ ή μέσος στο σύστημα 4–3–3 που ακολουθούσε η ομάδα, με περιορισμένη, όμως, επιτυχία.
Πέτυχε το πρώτο του τέρμα στη Λιγκ 1 με τη Λυών στις 2 Δεκεμβρίου 2007 απέναντι στη Στρασμπούρ.
Τιμωρήθηκε με ποινή αποκλεισμού για διάστημα τεσσάρων αγώνων, λόγω παράνομης συμφωνίας μεταγραφής του στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Ο Κλερ αποχώρησε από τη Λυών το καλοκαίρι του 2010, μετά τη λήξη του συμβολαίου του.

Μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 2010, ο Κλερ προπονούνταν με την ΟΖΚ Νις, με προοπτική την υπογραφή μονοετούς συμβολαίου μαζί της. Τελικώς, παρέμεινε δύο σεζόν στη Νις, πραγματοποιώντας 61 εμφανίσεις πρωταθλήματος σε αυτό το διάστημα. Στις 9 Ιουλίου 2012, ο Κλερ συμφώνησε για την υπογραφή τριετούς συμβολαίου με την Σαιντ-Ετιέν.

## Διεθνής Καριέρα
Ήταν μέλος της Εθνικής Γαλλίας U-21 που συμμετείχε στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U-21 του 2006, πραγματοποιώντας δύο εμφανίσεις.

Κλήθηκε (αν και δεν αγωνίστηκε) από την Εθνική Γαλλίας για την φιλική της αναμέτρηση, τον Μάρτιο του 2008, απέναντι στη Σλοβενία. Σημείωσε την πρώτη του συμμετοχή με τη Γαλλία σε μια νίκη με 5–0 επί των Νήσων Φερόε, στις 11 Οκτωβρίου 2006. Στη πορεία αγωνίστηκε σε αρκετούς αγώνες της ομάδας, ως αλλαγή του Βιλί Σανιόλ, ενώ αγωνίστηκε ως βασικός σε αρκετούς αγώνες μετά τον τραυμαστιμό του Σανιόλ στο γόνατο, το 2007. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός της Γαλλίας, Ρεϊμόν Ντομενέκ, φαινότραν αρκετά αναποφάσιστος αναφορικά με το θέμα της διαδοχής του Σανιόλ στο δεξί άκρο της άμυνας, χρησιμοποιώντας σε αυτή τη θέση μεταξύ άλλων και τους Μπακαρί Σανιά, Λασανά Ντιαρά και Αντονί Ρεβεγιέρ.

## Τίτλοι
*Λυών
**Πρωτάθλημα Γαλλίας: 2006, 2007, 2008
**Κύπελλο Γαλλίας: 2008
**Σούπερ Κύπελλο Γαλλίας: 2006, 2007

## Παραπομπές


## Πηγές

*François Clerc

Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Δημήτριος Παπαγιαννούσης

Ο **Δημήτριος Παπαγιαννούσης** (1750 - 1828) υπήρξε Μητροπολίτης Βελιγραδίου και Βουδαπέστης. Γεννήθηκε στα Σέρβια και ήταν γνωστός επίσης ως Πόποβιτς ή Ποποβίκης (το όνομα Πόποβιτς ήταν το πλέον συνηθισμένο «επίθεμα» των Ελλήνων μεταναστών στην Ουγγαρία). Εκπαιδεύτηκε στην Κοζάνη από τον Κύριλλο τον εξ Αγράφων και στη συνέχεια από τον Καλλίνικο Μπαρκόση τον οποίο και διαδέχθηκε στη Σχολή της Κοζάνης το 1777. Διεύθυνε τη Σχολή και δίδασκε ιδιωτικώς παιδιά ευπόρων οικογενειών. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κοζάνη χήρεψε και αφήνοντας το διδασκαλικό του έργο ασχολήθηκε με τη θεολογία και ως ιερέας μετονομάσθηκε σε Διονύσιο. Το 1783 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Βελιγραδίου.

Στα 1789 και ενώ ο Αυστριακός στρατός υπο τον αρχηγό Λάουντον πολιορκούσε το Βελιγράδι, το οποίο κατείχαν οι Οθωμανοί, ο Παπαγανούσης «δια κατασκευασθεισών κλειδών των Πυλών και τη συνεργεία δέκα και επτά Κοζανιτών, μεθυσάντων τους φύλακας», παρέδωσε το Βελιγράδι στους Αυστριακούς. Με την πράξη του αυτή προσέλκυσε την εύνοια του αυτοκράτορα της Αυστροουγγαρίας Ιωσήφ του Β΄ και ανεδείχθη ο πρώτος Έλλην Ορθόδοξος Επίσκοπος Βούδας το 1790.

Στο τέλος του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα αρχίζουν στην Ουγγαρία την εγκατάστασή τους Έλληνες έμποροι από τη Μακεδονία, ειδικότερα την Κοζάνη, τα Σέρβια και τη Σιάτιστα. Ο Μητροπολίτης Διονύσιος εγκαινιάζει το 1790 την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Πέστη και κατόπιν παροτρύνσεώς του κτίζεται το 1789 στο Κάρκαγκ (Karcag) Ορθόδοξη εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο (το τέμπλο της τελείωσε το 1811).

Σύμφωνα με διάφορες μαρτυρίες ο Παπαγιαννούσης ήταν απλός και ήπιος στους τρόπους, ευγενέστατος και φιελεύσπλαχνος· είναι χαρακτηριστικό ότι δαπανούσε και μοίραζε το μισθό του στους άπορους και φτωχούς. Αφιέρωσε επίσης ολόκληρη την περιουσία του από βιβλία και άμφια στην Ελληνική Κοινότητα Πέστης, στο γραφείο της οποίας υπήρχε αναρτημένη η προσωπογραφία του μεχρι τις παραμονές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Άρθρα για τον Παπαγιαννούση υπάρχουν πολλά στα Αρχεία της Βιέννης και στην «Εφημερίδα» των Μαρκίδων Πούλιου, που εκδιδόνταν τότε στην Βιέννη.

Γιος του ήταν ο Χαρίσιος ή Χαρίτων o οποίος συνέταξε γραμματική με τίτλο «Νέος Λασκαρις» εκδοθείσα στην Πέστη το 1808. Εξέδιδε δε και την εφημερίδα «Ειδήσεις διά τα ανατολικά μέρη» στην Βιέννη από τις 2 Ιουλίου 1811 έως τα τέλη του 1811. Ο Χαρίσιος (αργότερα Ευφρόνιος) δώρισε τη βιβλιοθήκη του, η οποία αποτελούνταν από 600 τόμους μαζί με ένα αντίγραφο της χάρτας του Ρήγα Φεραίου, στη σχολή της Κοζάνης. Πέθανε το 1853 στο Ιάσιο της Μολδαβίας και η βιβλιοθήκη του βρίσκεται σήμερα στην Κοβεντάρειο Δημοτική Βιβλιοθήκη της Κοζάνης η οποία είναι η δεύτερη σε μέγεθος βιβλιοθήκη της Ελλάδας μετά αυτής των Αθηνών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* «Συμβολή στην Ιστορία της Επαρχίας Σερβίων κατά την περίοδο 1350-1912», Αθανασίου Γ. Τσαρμανίδη, Μορφωτικός Ομιλος Σερβίων «Τα Κάστρα», Σέρβια 1995.

Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Ρομπέρ Ντεμπρέ

thumb|right|L’hôpital Robert-Debré στο Παρίσι
Ο **Ρομπέρ Ντεμπρέ**, (γαλλικά: *Robert Debré*, 1882-1978) ήταν Γάλλος ιατρός ( παιδίατρος ) με σπουδαίο συγγραφικό έργο.

## Βιογραφία
Ο Ρομπέρ Ντεμπρέ γεννήθηκε στη πόλη Σεντάν των Αρδεννών, στις 7 Δεκεμβρίου του 1882 και ήταν εβραϊκής καταγωγής, γιος του μεγάλου Ραβίνου στη Γαλλία Συμεών Ντεμπρέ. Από το 1933 ήταν καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Παρισιού και από το 1934 μέλος της Ακαδημίας της Ιατρικής. Οι επιστημονικές του εργασίες ήταν γύρω από την παιδιατρική επί της οποίας και συνέγραψε, το 1946, μαζί με τον συνάδελφό του Πωλ Ρομέρ, ένα σπουδαίο βαρύ δίτομο σύγγραμμα με τον τίτλο "*Traité de Pathologie infantile*", που έμεινε κλασικό ως σημείο αναφοράς σε νεότερα συγγράμματα της συγκεκριμένης ειδικότητας. Επίσης αναφέρεται ότι μαζί με άλλους συναδέλφους του, το 1950, εντόπισαν μολυσματική ασθένεια που μεταδίδετα από τα νύχια γάτας.

## Στην Ελλάδα
Ο Ρομπέρ Ντεμπρέ ήταν ο πατέρας του Γάλλου πρωθυπουργού Μισέλ Ντεμπρέ (1912-1996) στη κυβέρνηση του Ντε Γκωλ. Το Καλοκαίρι του 1960, επί πρωθυπουργίας του γιου του, ο Ρομπέρ Ντεμπρέ, επισκέφθηκε την Ελλάδα γενόμενος δεκτός από τον Βασιλέα Παύλο και τη Βασίλισσα Φρειδερίκη. Κατά την διάρκεια της παραμονή του ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

## Τιμές
Ο Ρ. Ντεμπρέ πέθανε σε βαθύ γήρας στις 29 Απριλίου του 1978 σε ηλικία 95 ετών. Το όνομά του φέρει σήμερα το σημαντικότερο παιδιατρικό νοσοκομείο στο Παρίσι το l’hôpital Robert-Debré). Γιος του Ρομπέρ Ντεμπρέ ήταν επίσης και ο ζωγράφος Ολιβιέ Ντεμπρέ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ.Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ.855.
* Περιοδικό "Εικόνες" τ.28 Αυγούστου 1960.

Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί
Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί
Φωτοσχάση

Στη Πυρηνική Φυσική με τον όρο **φωτοσχάση** χαρακτηρίζεται η σχάση (διάσπαση) ενός ατομικού πυρήνα που προκαλείται από βομβαρδισμό φωτονίων.

Συγκεκριμένα πρόκειται για το αποτέλεσμα απορρόφησης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που συμβαίνει κατά τη διάσπαση βαρέων πυρήνων, όπως π.χ. του ουρανίου και του θορίου, μετά από βομβαρδισμό φωτονίων γ, ενέργειας περίπου 10 έως 20 μεγαηλεκτρονιοβόλτ (MeV).

Η φωτόσχαση δεν θα πρέπει να συγχέεται με την φωτοδιάσπαση, που αφορά αντικείμενο φωτοχημείας, κατά την οποία το φωτόνιο που απορροφάται, από μια χημική ένωση, δεν προκαλεί σχάση αλλά μόνο μεταστοιχείωση, που συμβαίνει απελευθερώνοντας πρωτόνια, νετρόνια ή και άλλα σωματίδια.

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Lurousse Britannca" τομ.60ος, σελ.303.

Κατηγορία:Πυρηνική φυσική
Κατηγορία:Πυρηνική χημεία
Ferrari 575M Maranello

Η **Ferrari 575 Maranello** ήταν ένα 2-θέσιο σπορ αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari, μεταξύ του 2002 και του 2006. Αντικατέστησε την 550 Maranello, από την οποία έλαβε το πλαίσιο, μετά από έναν μικρό επανασχεδιασμό. Ωστόσο, η 575 εξοπλίστηκε με μεγαλύτερο κινητήρα, ο οποίος ήταν πάλι V12, αλλά κυβισμού 5,75 λίτρων (5.748 cm³), αντί για το μηχανικό σύνολο των 5,5 λίτρων (5.474 cm³) του προκατόχου, εξ ου και το νέο όνομα.

## Εκδόσεις
thumb|left|Ferrari 575 Superamerica του 2005.

Η καμπριολέ εκδοχή της προκατόχου, γνωστή ως **Ferrari 550 Barchetta**, διακόπηκε όταν άρχισε να παράγεται η Ferrari 575M Maranello. Μόνο κατά το τελευταίο έτος παραγωγής της Ferrari 575M, το 2005, κατασκευάστηκε τελικώς μια διάδοχος καμπριολέ σειρά, που ονομάστηκε **Ferrari 575 Superamerica**. Η περιορισμένη αυτή έκδοση, καθώς παρήχθη σε μόλις 559 αντίτυπα, έφερε μια ειδική δομή οροφής targa, από ηλεκτροχρωμικό γυαλί. Ήταν στερεωμένη σε σταθερό άξονα πίσω από τα προσκέφαλα και μπορούσε να περιστραφεί κατά 180 μοίρες, καθώς και να αποθηκεύεται πίσω στο πορτ-μπαγκάζ. Ειδικά για την 575 Superamerica, ο κινητήρας V12 είχε επαναρυθμιστεί, έτσι ώστε να αποδίδει ισχύ 533&nbsp;hp (397&nbsp;kW; 540 PS). Μάλιστα η Ferrari την προώθησε τότε επίσημα ως το ταχύτερο καμπριολέ παγκοσμίως, καθώς είχε τελική ταχύτητα 320&nbsp;km/h (199&nbsp;mph).
[thumb|left|Το σαλόνι μιας [Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονης Ferrari 575 Maranello F1 (με το κιβώτιο ταχυτήτων «F1»).]]

Από το 2003, επίσης, η Ferrari 575M διατέθηκε και με έξτρα κιβώτιο ταχυτήτων «F1». Το κιβώτιο αυτό προέρχεται από την Φόρμουλα 1 και το σύστημα επιτρέπει την εναλλαγή μέσω «paddles» (μοχλών) πίσω από το τιμόνι. Ανάλογα και με το πρόγραμμα προσαρμογής, για την άνεση ή τις επιδόσεις, οι χρόνοι αλλαγής ταχυτήτων ήταν πολύ σύντομοι. Οι αλλαγές σχέσεων της **Maranello F1** με το ημι-αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων ήταν κατά 5 δέκατα του δευτερολέπτου ταχύτερες από αυτές με το χειροκίνητο κιβώτιο. Μάλιστα από την πρώτη στιγμή σχεδόν όλοι οι υποψήφιοι αγοραστές στράφηκαν προς το κιβώτιο ταχυτήτων F1 και είναι εντυπωσιακό ότι από τα 2.056 αντίτυπα της 575M που κατασκευάστηκαν συνολικά, μόλις τα 177 παρήχθησαν με το χειροκίνητο κιβώτιο. Από την άλλη όμως, οι 575M με το χειροκίνητο αναμένεται να γίνουν άκρως συλλεκτικές στο μέλλον και με εξαιρετικά υψηλές τιμές μεταπώλησης, λόγω της σπανιότητάς τους.

Από το 2004, η Ferrari 575 διατέθηκε προαιρετικά και με ένα ειδικό πακέτο ανάρτησης, γνωστό ως **575 GTC**, δηλαδή Gran Τurismo Competizione. Αυτό το είδος ανάρτησης είχε σχεδιαστεί ειδικά για χρήση σε αγώνες και συνοδεύτηκε από ένα πακέτο πιο σπορ εμφάνισης, που έφερε, για παράδειγμα, νέα εξάτμιση, αν και στην πράξη η ιπποδύναμη του κινητήρα παρέμεινε αμετάβλητη.

## Αντικατάσταση
Στις αρχές του 2006, παρήχθη η τελευταία 575. Σχεδόν αμέσως μετά, παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε η διάδοχός της, η Ferrari 599.

## Βιβλιογραφία
* Holmes, Mark (2007). Ultimate Convertibles: Roofless Beauty. London: Kandour. pp. 70–73. ISBN 978-1-905741-62-5.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστορία της Ferrari 575M Maranello

Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
575M Maranello
Απαλάχια Όρη

Τα **Απαλάχια όρη** () ή απλώς **Απαλάχια** είναι ένα ορεινό συγκρότημα στην ανατολική Βόρεια Αμερική. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά της ηπείρου. Έχουν μήκος περίπου 2.400 χιλιόμετρα και εκτείνονται από την Αλαμπάμα, στον Κόλπο του Μεξικού, μέχρι τον ποταμόκολπο του Σεντ Λώρενς και τη Νέα Γη, σχεδόν παράλληλα με τις ακτές του Ατλαντικού. Τα βουνά σχηματίστηκαν κατά την Ορδοβίκια περίοδο, πριν περίπου 480 εκατομμύρια χρόνια, και κάποτε είχαν ύψος ίδιο με τις Άλπεις και τα Βραχώδη Όρη, πριν διαβρωθούν. Η ψηλότερη κορυφή τους είναι το όρος Μίτσελ, στη Βόρεια Καρολίνα, το οποίο έχει ύψος 2.037 μέτρα.

## Γεωγραφία
Τα Απαλάχια Είναι ένα από τα μεγαλύτερα γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά της ηπείρου. Έχουν μήκος περίπου 2.400 χιλιόμετρα, από τη Νέα Γη μέχρι την κεντρική Αλαμπάμα και μέγιστο πλάτος 480 χλμ. Ολόκληρο το συγκρότημα μπορεί να χωριστεί σε τρία επιμέρους: τα *βόρεια Απαλάχια* από τη Νέα Γη μέχρι τον ποταμό Χάντσον, τα *κεντρικά* από την κοιλάδα του Χάντσον μέχρι τον ποταμό Νιου στη Δυτική Βιρτζίνια και τα *νότια* από τον ποταμό Νιου μέχρι την κεντρική Αλαμπάμα.

Τα βόρεια Απαλάχια περιλαμβάνουν τις οροσειρές Λονγκ Ρέιτζ και Ανιοψκουόξ στη Νέα Γη, τα όρη της Νέας Αγγλίας. Από αυτά τα ψηλότερα είναι τα Λευκά όρη στο Νέο Χάμσαιρ. Η ψηλότερη κορυφή τους είναι το όρος Ουάσινγκτον, το οποίο έχει ύψος 1.917 μέτρα. Τα κεντρικά Απαλάχια αποτελούνται από πολλές επιμέρους οροσειρές και μεγάλο μέρος των Κυανών Ορέων, του ψηλότερου τμήματος των Απαλάχιων. Τα νότια περιλαμβάνουν το υπόλοιπο μέρος των Κυανών Ορέων και το οροπέδιο Κάμπερλαντ. Δυτικά των Απαλάχιων στις πολιτείες Νέα Υόρκη, Πενσιλβάνια, Οχάιο και δυτική Βιρτζίνια βρίσκεται το οροπέδιο Αλλέγκενι. Προς τις ακτές βρίσκεται ένα υψίπεδο με κυματοειδείς εξάρσεις που ονομάζεται Πιέντμοντ (Piedmont).

Τα Απαλλάχια αποτελούν εκτεταμένο υδατοκρίτη μεταξύ της ατλαντικής περιοχής και της λεκάνης του Μισισιπή και της περιοχής των Μεγάλων Λιμνών. Οι ποταμοί που εκβάλλουν στον ωκεανό είναι μικρότεροι σε μήκος και ορμητικότεροι· αυτοί που ρέουν προς τα δυτικά είναι μεγαλύτεροι σε μήκος, με σημαντικότερους τους Οχάιο και Τενεσί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οροσειρές των ΗΠΑ
Κατηγορία:Οροσειρές του Καναδά
Κατηγορία:Φυσιογραφικές διαιρέσεις
Ιούλιος Γαλβάνης

Ο **Ιούλιος Γαλβάνης** (1838 – 1901) ήταν Ζακυνθινός ιατρός, από τους πρώτους χειρουργούς της νεότερης Ελλάδας.

## Βιογραφία
Ο Ιούλιος Γαλβάνης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, όπου και άσκησε αρχικώς την ιατρική. Αργότερα διορίσθηκε με πρόταση της βασίλισσας Όλγας διευθυντής του χειρουργικού τμήματος του νοσοκομείου *Ευαγγελισμός*. Το 1881 ο Γαλβάνης έγινε καθηγητής της χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά απολύθηκε ύστερα από ένα μόλις έτος για πολιτικούς λόγους. Ωστόσο, μετά τον θάνατο του καθηγητή Αρεταίου ο Γαλβάνης επανέκτησε την πανεπιστημιακή του έδρα. Στις αρχές του 1897 το όνομά του αναμίχθηκε σε φοιτητικές ταραχές που είχαν ως αφορμή μία επίπληξη του Γαλβάνη προς τους φοιτητές, αλλά αιτία ήταν η αναταραχή που είχε προκαλέσει το Κρητικό ζήτημα. Οι φοιτητικές εκείνες ταραχές που κράτησαν επί δεκαήμερο (9-19 Ιανουαρίου 1897) έμειναν γνωστές ως **«[[Γαλβανικά]]»** και έληξαν με την επέμβαση της χωροφυλακής αλλά και του στρατού. Απεβίωσε το 1901 στο Σούνιο.

Ο Ι. Γαλβάνης συνέγραψε έργα που άπτονται της ειδικότητάς του, όπως: *Εγχειρητική* (1884), *Θεραπεία της φυματιώσεως δια της χειρουργικής*, κ.α.

* Προς τιμή του Ιουλίου Γαλβάνη πήρε το όνομά του ένας μικρός αθηναϊκός δρόμος στα Πατήσια, κάθετος της Λεωφόρου Πατησίων, απέναντι από τη φοιτητική εστία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 9 (Αθήνα 1971), σελ. 241

Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Μινωική γλώσσα

Η **Μινωική γλώσσα** (ISO 639-3: *omn*, Glottolog: *mino1236*) είναι η γλώσσα του Μινωικού πολιτισμού στην Κρήτη η οποία γραφόταν με χρήση των κρητικών ιερογλυφικών και μετέπειτα με το συλλαβάριο της Γραμμικής Α.

## Περιγραφή
Η Μινωική Κρήτη ήταν η πρώτη γνωστή περιοχή στην Ευρώπη όπου αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε σύστημα γραφής, γεγονός που αποτελεί ισχυρή ένδειξη ύπαρξης ανεπτυγμένου πολιτισμού. Καθώς τα κρητικά ιερογλυφικά δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί, ενώ η Γραμμική Α έχει αποκρυπτογραφηθεί μόνο εν μέρει, η γλώσσα παραμένει άγνωστη και αταξινόμητη, καθώς δεν είναι καν δυνατό να διαπιστωθεί αν οι δύο γραφές αποτυπώνουν την ίδια γλώσσα -η Γραμμική Β έχει διαπιστωθεί πως είναι η γραπτή μορφή της μυκηναϊκής ελληνικής-. Η ετεοκρητική γλώσσα της οποίας δείγματα διασώζονται σε κάποιες αλφαβητικές επιγραφές, είναι κατά 1000 χρόνια μεταγενέστερη της Μινωικής και πιθανώς απόγονος της, ωστόσο και η ίδια παραμένει αταξινόμητη.

Οι Μινωίτες αρχικά χρησιμοποιούσαν ένα είδος γραφής, την ιερογλυφική, που μοιάζει πολύ με την ιερογλυφική της Αιγύπτου, αλλά διαφέρει στο ότι η γραφή αυτή χρησιμοποιεί μεν εικόνες ως σημεία, αλλά παίρνουν την φωνητική αξία των λέξεων που δηλώνουν τα αποτυπωμένα αντικείμενα. Συνυπήρχε δε με τη Γραμμική γραφή Α κατά την Παλαιοανακτορική περίοδο. Στην Νεοανακτορική περίοδο επικρατεί όμως η Γραμμική Α. Οι δύο αυτές μορφές γραφής συνυπάρχουν τόσο χρονικά όσο και τοπικά, όπως προκύπτει από τις ανασκαφές στο ανάκτορο των Μαλίων της Κρήτης και αλλού.

Οι ανασκαφές στην Κνωσσό από τον Άρθουρ Έβανς έφεραν στο φως επιγραφές με συλλαβικές γραφές που τις ονόμασε Γραμμική Α και Γραμμική Β. Η αποκρυπτογράφηση της τελευταίας το 1952 από τον Άγγλο αρχιτέκτονα Μάικλ Βέντρις απέδειξε ότι στην Κνωσσό μιλούσαν την ίδια γλώσσα με τους Αχαιούς, την Ελληνική. 
Μια συστηματική μελέτη των επιγραφών, σφραγίδων και άλλων ενεπίγραφων αντικειμένων κατέστησε δυνατή την ανάγνωση της Μινωικής γλώσσας. Υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για την ύπαρξη γένους, ουσιαστικού, ρηματικών καταλήξεων και διαφόρων ειδών λεξιλογίου. Πολλοί ισχυρίζονται ότι τα ιερογλυφικά και η Γραμμική Α έχουν παρόμοιες φωνητικές αξίες με την Γραμμική Β, αλλά ακόμα μας είναι άγνωστες.

Ανασκαφές φέρνουν στο φως επιγραφές με κρητικά ιερογλυφικά και συλλαβικές γραφές. Ενεπίγραφα δαχτυλίδια, όπως αυτά του θησαυρού των Αηδονίων, ο περίφημος και πολυσυζητημένος Δίσκος της Φαιστού, ο διπλός πέλεκυς του Αρκαλοχωρίου και άλλες λίθινες και χάλκινες πινακίδες καταμαρτυρούν την ύπαρξη μιας αιγαιακής γραφής.

## Παραπομπές


## Σχετική βιβλιογραφία

* Gareth Owens. 1999. The structure of the Minoan language. Journal of Indo-European Studies 27. 15-55.
* Yves Duhoux. 2010. Eteocypriot and Cypro-Minoan 1-3. Kadmos 48. 39-75.
* Best, Jan. 1989. The Language of Linear A. In Best, Jan and Woudhuizen, Fred (eds.), Lost Languages from the Mediterranean, 1-34. E.~J.~Brill.

## Δείτε επίσης
* Γραμμική Α
* Γραμμική Β
* Ετεοκρητική γλώσσα
* Κρητικά Ιερογλυφικά
* Αιγαιακά ψηφία

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Ελληνικότητα των κρητικών γραφών
* Μινωική γλώσσα 

Κατηγορία:Μινωικός πολιτισμός
Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ευρώπης
2131 Μαγιάλ

Ο **Μαγιάλ (Mayall)** είναι ένας μικρός αστεροειδής, που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (μέχρι και πέρα από το εσώτατο όριο) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,72. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τον Αμερικανό αστρονόμο `Αρνολντ Ρ. Κλέμολα, που παρατηρούσε από το Όρος Χάμιλτον της Καλιφόρνια (Αστεροσκοπείο Λικ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Νίκολας Μαγιάλ (*Nicholas Ulrich Mayall*, 1906–1993).

Κατά το περιήλιο της τροχιάς του ο Μαγιάλ βρίσκεται εκτός της Κύριας Ζώνης και πλησιάζει την τροχιά του `Αρη. Ο Μαγιάλ είναι ένας από τους πολύ λίγους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που συμπληρώνει μία περιφορά γύρω από τον `Ηλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες. Αξιοσημείωτη είναι και η μεγάλη κλίση της τροχιάς του ως προς την εκλειπτική, σχεδόν 34°.

## Δορυφόρος
Αναλύοντας την καμπύλη φωτός του Μαγιάλ που λήφθηκε στο χρονικό διάστημα από τις 30 Νοεμβρίου ως τις 16 Δεκεμβρίου 2009, οι B. Warner κ.ά. ανακοίνωσαν, στις 31 Δεκεμβρίου 2009, την ύπαρξη ενός σώματος που περιφέρεται γύρω του. Ο δορυφόρος αυτός περιφέρεται σε μέση απόσταση 12 περίπου χιλιομέτρων από τον Μαγιάλ μία φορά κάθε 23 ώρες και 29 λεπτά. Η διάμετρος του δορυφόρου εκτιμάται σε 2,1 χιλιόμετρα.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μαγιάλ εκτιμάται σε 7,77 ± 0,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι **S** (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,239 ± 0,031. Ο Μαγιάλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ώρες 34 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα, μία πολύ γρήγορη περιστροφή, ακόμα και για αστεροειδή.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Μαγιαλ
2132 Ζούκοφ

Ο **Ζούκοφ (Zhukov)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,4. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο του Ρώσου στρατάρχη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου Γκεόργκι Ζούκοφ.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ζούκοφ εκτιμάται σε 28,66 ± 3,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,059 ± 0,015.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Ζουκοφ
2133 Φρανσισράιτ

Η **Φρανσισράιτ (Franceswright)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,3. Ανακαλύφθηκε το 1976 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στο Όουκ Ριτζ, και πήρε το όνομά του προς τιμή της Αμερικανίδας αστρονόμου Φράνσις Γ. Ράιτ (*Frances Woodworth Wright*, 1897-1989).

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Φρανσισράιτ είναι άγνωστα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Φρανσισραιτ
2134 Ντενισπάλμ

Ο **Ντενισπάλμ (Dennispalm)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τσαρλς Κόουαλ, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ντένις Παλμ, που εργαζόταν στο εργαστήριο του αστεροσκοπείου.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Ντενισπάλμ είναι **DSU** (κατά Tholen). Ο Ντενισπάλμ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 7 λεπτά.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Ντενισπαλμ
2135 Αρισταίος

μικρογραφία|Η τροχιά του αστεροειδούς 2135 Αρισταίος
Ο **Αρισταίος (Aristaeus)** είναι ένας Απολλώνειος αστεροειδής με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 18,259. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Σελτ Μπας και Έλινορ Χέλιν, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του από τον Αρισταίο, μυθικό γιο του Απόλλωνα.

Ως γεωπλήσιος αστεροειδής, ο Αρισταίος πλησιάζει σε τακτά διαστήματα τη Γη: Την 1η Απριλίου 1977 πέρασε σε απόσταση 4,81 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη, μία προσέγγιση που συνετέλεσε στην ανακάλυψή του μερικές ημέρες αργότερα. Στις 30 Μαρτίου 2147 θα πλησιάσει ακόμα περισσότερο, σε απόσταση 4,497 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Πλησιάζει και τον πλανήτη Άρη, καθώς τέμνει και τη δική του τροχιά: στις 27 Ιουλίου 2039 ο Αρισταίος θα περάσει σε απόσταση 7,33 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον Άρη.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Αρισταίου είναι άγνωστα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αρισταιος
Ποταμός Μακένζι

Ο **ποταμός Μακένζι** (*Mackenzie River*) είναι το μεγαλύτερο ποτάμιο σύστημα του Καναδά. Διατρέχει μια τεράστια ακατοίκητη περιοχή δασών και τούνδρας, η οποία βρίσκεται ολόκληρη μέσα στα Βορειοδυτικά Εδάφη, αν και πολλοί παραπόταμοι του Μακένζι διασχίζουν και άλλες περιοχές και εδάφη του Καναδά. Ο ποταμός έχει μήκος 1.738 χιλιόμετρα, αλλά μαζί με τους παραποτάμους του, το μήκος του είναι 4.241 χιλιόμετρα, είναι δηλαδή το 13ο μακρύτερο ποτάμι στη Γη και ο μακρύτερος ποταμός στον Καναδά. Πηγάζει από τη Μεγάλη Λίμνη των Σκλάβων και εκβάλει στη θάλασσα Μποφόρ, όπου σχηματίζει το δέλτα του Μακένζι.

Ο ποταμός είναι πλατύς και η ταχύτητα των νερών του είναι μικρή. Έχει πλάτος από 2 μέχρι 5 χιλιόμετρα και βάθος μέχρι 8 και 9 μέτρα, με αποτέλεσμα να είναι εύκολα πλωτός όταν δεν είναι παγωμένος. Σε κάποια σημεία που η κοίτη του ποταμού στενεύει και το πλάτος της μειώνεται στο μισό χιλιόμετρο, η ταχύτητα των νερών αυξάνεται. Τέτοια σημεία είναι το φαράγγι βάθους 40 μέτρων στο Φορτ Γκουντ Χόουπ. Η λεκάνη απορροής του Μακένζι έχει έκταση 1.805.200 χλμ², περίπου το 20% της επικράτειας του Καναδά. Η μέση ροή του είναι 9,910 m³/s.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποταμοί του Καναδά
Κατηγορία:Βορειοδυτικά Εδάφη
2136 Τζούγκτα

Η **Τζούγκτα (Jugta)** είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,6. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τα αρχικά του πλήρους ονοματεπωνύμου του Αμερικανού παθολόγου και ερασιτέχνη αστρονόμου Τζέι Ου. Γκάντερ (*Jay U. Gunter*), με την προσθήκη θηλυκής καταλήξεως.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Τζούγκτας είναι άγνωστα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Τζουγκτα
2137 Πρίσκιλλα

Η **Πρίσκιλλα (Priscilla)** είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής, που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,1. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Αμερικανίδας αστρονόμου Πρισίλα Φαίρφηλντ-Μποκ (*Priscilla Fairfield Bok*, 1896-1975), συζύγου του αστρονόμου Μπαρτ Μποκ (πρβλ. και τον αστεροειδή 1983 Μποκ).

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πρίσκιλλας εκτιμάται σε 41,01 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0382.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Πρισκιλλα
2138 Σουίσαιρ

Ο **Σουίσαιρ (Swissair)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1968 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλτ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από την παλαιά ελβετική αεροπορική εταιρεία *[[Swissair]]* (1931-2002), της οποίας τα διεθνή διακριτικά ήταν επίσης HB.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σουίσαιρ εκτιμάται σε 12,7 χιλιόμετρα περίπου, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,174 ± 0,053.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Σουισαιρ
2139 Μαχαράτζε

Ο **Μαχαράτζε (Makharadze)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη της Γεωργίας, το σημερινό Οζουργκέτι, που με τη σειρά της όφειλε το παλαιό (σοβιετικό) όνομά της στον Γεωργιανό επαναστάτη Φίλιππο Μαχαράτζε.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μαχαράτζε είναι **F**. Ο Μαχαράτζε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11 ώρες 58 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Μαχαρατζε
Μαμαντού Σακό

Ο **Μαμαντού Σακό** (γαλλικά: *Mamadou Sakho*, 13 Φεβρουαρίου 1990) είναι Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με την Εθνική Γαλλίας και τη Πρέμιερ Λιγκ για την Κρίσταλ Πάλας. Ο Σακό είναι γνωστός για την ηγετική φυσιογνωμία του, τις φυσικές αντοχές του, τη σκληρή δουλειά του στις προπονήσεις, καθώς και την ικανότητά του στη διεκδίκηση της μπάλας. Έχει επίσης επαινεθεί για τις "φυσικές και τακτικές του ικανότητες". Ο Σακό είναι επίσηυς γνωστός για τα ιδιαίτερα κουρέματά του, με τα οποία αγωνίζεται, έχοντας πάρει έτσι το παρατσούκλι *[[Ο Κιρικού και η Μάγισσα|Kirikou]]* από τους οπαδούς της ομάδας.

Με καταγωγή από τη Σενεγάλη, ο Σακό ξεκίνησε την καριέρα του από την Παρί ΦΚ το 1996, προτού ενταχθεί στην επαγγελματική ομάδα Παρί Σεν Ζερμέν, το 2002. Αφού πέρασε με επιτυχία από τα μήματα υποδομής του συλλόγου της γαλλικής πρωτεύουσας, ο Σακό προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα από τον προπονητή Πολ Λε Γκεν. Τον Οκτώβριο του 2007, στο ντεμπούτπ του στο πρωτάθλημα, έγινε ο νεαρότερος παίκτης στην ιστορία της Λιγκ 1, που να έχει φορέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού, σε μια ισσοπαλία της ομάδας του με σκορ 0–0 απέναντι στη Βαλανσιέν. Από τη στιγμή που πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την ομάδα, ο Σακό καθιερώθηκε ως βασικό της στέλεχος, αγωνιζόμενος ως βασικός, υπό τις οδηγίες του Πολ Λε Γκεν, αρχικά, και στη συνέχεια του Αντουάν Κομπουαρέ. Το αγνωστικό στυλ του Σακό, καθώς και οι ικανότητές του έχουν οδηγήσει τον γαλλικό Τύπο, αλλά και παλιές δόξες του γαλλικού ποδοσφαίρου να τον συγκρίνουν με τον παλαιό διεθνή Λιλιάν Τυράμ.

Ο Σακό είναι Διεθνής με τους νέους της Γαλλίας, αλλά και τους άνδρες. Έχει συμμετοχές και έχει αγωνιστεί ως αρχηγός σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες της Εθνικής Γαλλίας. Πριν σημειώσει την πρώτη του συμμετοχή με τους άνδρες της Γαλλίας, ο Σακό αγωνιζόταν με την ομάδα U-21, της οποίας ήταν και αρχηγός. Έλαβε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Ανδρών το 2010. Ο Σακό πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του με τη Γαλλία, τον Νοέμβριο του 2010, απέναντι στην Αγγλία.

## Τίτλοι
### Συλλογικοί
*Παρί Σεν Ζερμέν
**Λιγκ 1: 2012-13

## Παραπομπές



Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ16
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρίσταλ Πάλας ΦΚ