open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Τομπάζης Ι (κανονιοφόρος)

**Τομπάζης Ι ([[Κανονιοφόρος]])**

Κανονιοφόρος - Ιστιοφόρο - 46 τόνων

Ναυπηγήθηκε στο Ναύσταθμο του Πόρου μεταξύ 1833-1834. Οπλισμός : 1 πυροβόλο 68 λιβρών, 1 ολμοπυροβόλο 24 λιβρών. – Πλήρωμα : 1 Αξιωματικός, 1 Υπαξιωματικός και 20 Ναύτες.

Ιδίου τύπου ‘Άστιγξ Ι’, ‘Αποστόλης Ι’, ‘‘Τσαμαδός’’, ‘**Τομπάζης Ι**’, ‘ΜΙΑΟΥΛΗΣ’, ‘Καχράν’, ‘Σαχτούρης Ι’, 'Ανδρούτσος’, ‘ΚΡΙΕΖΗΣ’, 'Κανάρης Ι', ‘11Η (Μυκάλη Ι)’ και ‘12η (ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ)’.

Αναφέρεται ότι παροπλίστηκε μεταξύ 1843-1846 (λόγοι οικονομικοί). Κατασχέθηκε από του Γάλλους το Μάιο του 1854 κατά την εξέλιξη του Κριμαϊκού Πολέμου. Δεν αναφέρεται στην σύνθεση του Στόλου το 1862.

## Πηγές
*http://www.hellasarmy.gr 

Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Τσαμαδός (κανονιοφόρος)

**Τσαμαδός ([[Κανονιοφόρος]])**

Κανονιοφόρος - Ιστιοφόρο - 46 τόνων

Μεταξύ 1833-1834 ναυπηγήθηκε στο Ναύσταθμο Πόρου.

Οπλισμός : 1 πυροβόλο των 68 και 2 ολμοπυροβόλα των 12 λιβρών. – Πλήρωμα : 2 Αξιωματικοί, 1 Υπαξιωματικός και 22 Ναύτες. Χρησιμοποιήθηκε από το 1847 σαν φορτηγό.

Ιδίου τύπου ‘Άστιγξ Ι’, ‘Αποστόλης Ι’, ‘Τσαμαδός’, ‘Τομπάζης Ι’, ‘ΜΙΑΟΥΛΗΣ’, ‘Καχράν’, ‘Σαχτούρης Ι’, 'Ανδρούτσος’, ‘ΚΡΙΕΖΗΣ’, 'Κανάρης Ι', ‘11Η (Μυκάλη Ι)’ και ‘12η (ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ)’.

Κατασχέθηκε από τις 07/01/1850 έως και τις 17/04/1850 στον Ναύσταθμο Πόρου από τους Άγγλους μαζί με τα άλλα πλοία κατά τη διάρκεια των επεισοδίων του Πατσίφικου. Στη δύναμη του Στόλου μέχρι το 1853.

## Πηγές
*http://www.hellasarmy.gr 

Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Μπριτόν Ριβιέρ

Ο **Μπριτόν Ριβιέρ** (14 Αυγούστου 1840 – 20 Απριλίου 1920) ήταν Βρετανός ακαδημαϊκός ζωγράφος, γεννημένος στην πόλη του Λονδίνου. 
## Βιογραφία
### Τα πρώτα χρόνια
Η οικογένειά του καταγόταν από τη Γαλλία και είχε εγκατασταθεί στην Αγγλία από το 17ο αιώνα. Ο ίδιος ήταν το νεότερο παιδί του Γουίλιαμ Ριβιέρ, ο οποίος τον πήρε μαζί του σε ηλικία οκτώ ετών στο Τσέλτενχαμ όταν διορίστηκε καθηγητής ζωγραφικής στο τοπικό κολέγιο. Αργότερα έγινε κι ο ίδιος μαθητής του κολεγίου, υπό τη διδασκαλία του πατέρα του, δείχνοντας την κλίση του από πολύ νωρίς. Πριν ακόμη κλείσει τα 12 εξέθεσε δύο εικόνες στο *British Institution*, ενώ το 1857, πριν γίνει δεκτός από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, τρεις από τους πίνακές του έγιναν δεκτοί από τη Βασιλική Ακαδημία. 
### Η αναγνώριση
Η πρώτη του επιτυχία ήρθε το 1869, όταν φιλοτέχνησε το έργο *«Ο Μακρύς Ύπνος»*, το οποίο απεικόνιζε έναν ηλικιωμένο άνδρα νεκρό στην καρέκλα του, ενώ παρακολουθούν τα σκυλιά του. Αίσθηση προκάλεσε το 1870 με το έργο *«Ελεημοσύνη»*, το οποίο απεικόνιζε ένα φτωχό κοριτσάκι να μοιράζεται το λιγοστό φαγητό της με δύο εξαθλιωμένα σκυλιά. Από το 1871 άρχισε να εκθέτει έργα με κλασική θεματολογία, λαμβάνοντας αναγνώριση για το έργο του *«Η Κίρκη και οι Φίλοι του Οδυσσέα»*. Ακόμα πιο εξαιρετικό θεωρήθηκε το έργο *«Η απάντηση του Δανιήλ στο Βασιλέα»*, το οποίο έκανε μεγάλη εντύπωση στην εποχή του, τόσο για την τεχνοτροπία όσο και την απεικόνιση του κεντρικού χαρακτήρα. Έκτοτε ο Ριβιέρ κέρδισε διασημότητα, με πολλούς από τους πίνακές του να αγοράζονται από πλούσιους φιλότεχνους. Αγαπημένο του θέμα ήταν η απεικόνιση ζώων, καθώς και η ανταλλαγή συμπόνοιας ανάμεσα στα ζώα και τον άνθρωπο, μοτίβο που συναντούμε σε πολλά από τα έργα του. 
### Τα τελευταία χρόνια
Με τα χρόνια η όραση του δεν ήταν πλέον τόσο καλή, οπότε επέλεγε θέματα που ήταν λιγότερο πολύπλοκα. Το 1896 έχασε την εκλογή του στη θέση του Προέδρου της Βασιλικής Ακαδημίας για λίγες ψήφους. Σιγά σιγά απομονώθηκε από τη δημόσια ζωή. Απεβίωσε το 1920. Σύζυγός του ήταν η Μαίρη Άλις Ντόμπελ, επίσης καλλιτέχνις, με την οποία απέκτησε πέντε γιους και δύο κόρες.
thumb|250px|''«Η Απάντηση του Δανιήλ στο Βασιλιά», έργο του Μπριτόν Ριβιέρ που φυλάσσεται στην Manchester City Art Gallery''.
## Κατάλογος έργων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Νεκρολογία του καλλιτέχνη από τους Times του Λονδίνου, 21 Απριλίου 1920.
*Κατάλογος μουσείων με έργα του καλλιτέχνη.

Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι
Ελεύθερνα

Ο όρος **Ελεύθερνα **μπορεί να αναφέρεται:

* στην Αρχαία Ελεύθερνα, αρχαία πόλη της Κρήτης.
* στην Ελεύθερνα Ρεθύμνου, χωριό του Δήμου Ρεθύμνης του οποίου η ονομασία μέχρι το 1933 ήταν Αναχουρδομέτοχα.
* στην Αρχαία Ελεύθερνα Ρεθύμνου, χωριό του Δήμου Ρεθύμνης το οποίο λεγόταν Πρινές.
Μινύες

right|250px|thumb|Η Μυκηναϊκή ακρόπολη του Γλα, έργο των Μινυών της Βοιωτίας
Οι **Μινύες** ήταν προϊστορικό ελληνικό έθνος που κατοικούσε στη Βοιωτία και μάλιστα στον Ορχομενό της Βοιωτίας σε αντιδιαστολή με τον Ορχομενό της Θεσσαλίας, όπως διαφαίνεται να συμφωνούν οι: Όμηρος (Ιλιάδα Β΄511 και Οδύσσεια ια΄ 284), Ησίοδος (αποσπάσματα 144), Πίνδαρος (Ολ. ΧΙV), και Θουκυδίδης (IV 76). Επιπρόσθετα σημειώνει ο Στράβων ότι αυτοί οι Μινύες της Βοιωτίας διέφεραν από εκείνους της Θεσσαλίας, (ΙΧ 2, 3, 40).

Γενάρχης και επώνυμος ήρωας των Μινυών, όπως επίσης σημειώνει ο Παυσανίας (ΙΧ 37, 7), ήταν ο Μινύας του οποίου τον τάφο (θησαυρό) είχε δει και αυτός ο ίδιος. Επιπρόσθετα όπως σημειώνει και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ο γενάρχης Μινύας καταγόταν από την Ιωλκό της Θεσσαλίας ("*την γαρ Ιωλκόν Μινύαι ώκουν, ώς φησι Σιμωνίδης εν Συμμίκτοις*"). Ίσως αυτή η Ιωλκός να πρόκειται για την "Μινύα πόλις Θετταλίας, ή πρότερον Αλμωνίας''" (που αναφέρει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης).

Κατά την αρχαιολογική σκαπάνη και ιστορική έρευνα, σήμερα έχει γίνει αποδεκτό ότι οι Μινύες που εγκαταστάθηκαν στον Ορχομενό της Βοιωτίας υπήρξε έθνος δραστήριο και ιδίως ναυτικό που ανέπτυξε εμπορικές σχέσεις με άλλα ελληνικά φύλα ομόδοξα, ομόγλωσσα και ομότροπα, με συνέπεια να αποκτήσει μεγάλο πλούτο και ισχύ. Σε απόδειξη αυτού ο Παυσανίας αναφέρει τον πολύ πλούσιο θησαυρό, (μνήμα), του γενάρχη Μινύα που ο ίδιος είδε και που ανήκε στους λεγόμενους μεσο-ελλαδικούς χρόνους, δηλαδή τον 17ο με 16ο αιώνα π.Χ. Σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι οι Μινύες αυτοί άκμασαν ιδίως κατά το πρώτο ήμισυ της 2ης χιλιετίας π.Χ. και επί μακρό διάστημα έτσι ώστε ν΄ αποκτήσουν πολλές αποικίες.

Αλλά και οι Μινύες της Θεσσαλίας δεν υπήρξαν κατώτεροι αυτών που αναδείχθηκαν ιδιαίτερα ως ναυτικός λαός. Βέβαια η μορφολογία του εδάφους της Θεσσαλίας την εποχή εκείνη συνέβαλε κατά πολύ στην ανάδειξή τους αυτή. Ειδικότερα θεωρείται ότι η Αργοναυτική εκστρατεία ήταν δημιούργημα των Μινυών της Θεσσαλίας στα πλαίσια των μεγάλων τότε επιχειρήσεων - μετακινήσεων και δημιουργίας νέων αποικιών που σημειώθηκαν την εποχή εκείνη.

Σημαντικότερες αποικίες των Μινυών ήταν στη Τέω, τη Λήμνο, τη Σαντορίνη, την Πύλο, το Ακρωτήριο Ταίναρο αλλά και η Μινώα Αμοργού στο λόφο πάνω από το λιμάνι Καταπόλων, κ.ά. που όλες είναι παράλιες ή νήσοι Αιγαίου. Εκτός όμως του Μινύα άλλος σημαντικός μυθικός βασιλιάς αυτών ήταν ο Εργίνος που σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ηττήθηκε από τον Ηρακλή και έγινε φόρου υποτελής των Θηβών, όπως σημειώνουν ο Διόδωρος, ο Ισοκράτης και ο Παυσανίας (που ίσως ν΄ αποτελεί μια αλληγορική ερμηνεία της Καθόδου των Ηρακλειδών). Σημειώνεται ότι την ίδια εποχή καταλύθηκαν και οι Μυκήνες. Μετά όμως από την ολοκληρωτική επικράτηση των Δωριέων, 9ος αιώνας π.Χ., φαίνεται πως το κράτος των Μινυών εξαφανίσθηκε.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.13ος, σ.644

Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Νύμφες και Σάτυρος (Μπουγκερώ)

Το **Νύμφες και Σάτυρος** *([[Γαλλική γλώσσα|γαλλικά:]] Les Nymphes et le Satyre)* είναι έργο ζωγραφικής που φιλοτέχνησε το 1873 ο Γάλλος ακαδημαϊκός ζωγράφος, Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ.

## Περιγραφή
Το διάσημο αυτό έργο είναι εμπνευσμένο από την Ελληνική μυθολογία. Μια συντροφιά από νύμφες αιφνιδιάζονται από έναν σάτυρο, ενώ λούζονται σε μια απομονωμένη λιμνούλα. Ορισμένες από τις νύμφες καταφεύγουν στις σκιές στα δεξιά. Άλλες, περισσότερο γενναίες, τιμωρούν παιχνιδιάρικα τον δράστη, ρίχνοντάς τον στο κρύο νερό. Η μια από τις οπλές του έχει ήδη βυθιστεί, ενώ από τις κινήσεις του διακρίνεται πως δεν θέλει να προχωρήσει περισσότερο.

## Ιστορική αναδρομή
Ο καλλιτέχνης εξέθεσε το έργο του για πρώτη φορά το έτος 1873. Τον πίνακα ανακάλυψε ο Ρόμπερτ Στέρλινγκ Κλαρκ, Αμερικανός συλλέκτης έργων τέχνης, στα τέλη του 19ου αιώνα, να κρέμεται στο μπαρ του ξενοδοχείου Hoffman House στη Νέα Υόρκη. Το ξαναβρήκε τη δεκαετία του 1930 στις αποθήκες του ξενοδοχείου και τελικά το αγόρασε το 1943. Σήμερα εκτίθεται στο Ινστιτούτο Τέχνης Κλαρκ στο Γουίλιαμσταουν της Μασαχουσέτης.

## Πηγές
* Το έργο στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Τέχνης Κλαρκ

Κατηγορία:Πίνακες που απεικονίζουν ελληνικούς μύθους
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ουίλιαμ-Αντόλφ Μπουγκερώ
Κατηγορία:Έργα ακαδημαϊκής ζωγραφικής
Νιαμέ

200px|thumb
Η **Νιαμέ** () είναι πρωτεύουσα του αφρικανικού κράτους Νίγηρα, διοικητικό κέντρο της επαρχίας Νιαμέ και λιμάνι στον ποταμό Νίγηρα. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του Νίγηρα. Το 1960 η Νιαμέ έγινε η επίσημη πρωτεύουσα του Νίγηρα. Η πλειονότητα των κατοίκων είναι χριστιανοί. Έχει σιδηροδρομικό σταθμό και διεθνή αερολιμένα. Ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα.

## Βιβλιογραφία
# Decalo, Samuel (1997). Historical Dictionary of the Niger (3nd ed.). Boston & Folkestone: Scarecrow Press. ISBN 0-8108-3136-8. 
# Geels, Jolijn (2006). Niger. Chalfont St Peter, Bucks / Guilford, CT: Bradt UK / Globe Pequot Press. ISBN 978-1-84162-152-4.

Κατηγορία:Πόλεις του Νίγηρα
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Τραχίνιαι

Οι ***Τραχίνιαι*** είναι θεατρικό έργο (τραγωδία) του Σοφοκλή γραμμένο τον 5ο αιώνα π.Χ., γνωστό κυρίως για την αρνητική εμφάνιση του Ηρακλή.

## Υπόθεση
Το έργο διαδραματίζεται στην Τραχίνα, όπου η ερωτευμένη Δηιάνειρα περιμένει με αγωνία τον Ηρακλή μαζί με τον γιό τους, τον Ύλλο. Και ενώ αρχικά ο κήρυκας Λίχας της αναγγέλλει την επιστροφή του συζύγου της, πληροφορείται στη συνέχεια ότι ο άντρας της φέρνει μαζί του και την όμορφη βασιλοπούλα Ιόλη. Μέσα στην απελπισία της, η Δηιάνειρα σκέφτεται το αίμα που της είχε δώσει ο Κένταυρος Νέσσος πριν πεθάνει, για να το χρησιμοποιήσει ως ερωτικό φίλτρο εάν ποτέ έχανε την αγάπη του Ηρακλή. Περιλούζει λοιπόν με το αίμα του Κενταύρου ένα ρούχο και το στέλνει στον Ηρακλή να το φορέσει ως εορταστικό ένδυμα κατά την τέλεση της ευχαριστήριας θυσίας. Το βέλος όμως που λάβωσε τον Νέσσο είχε μολυνθεί με το δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας. Η Διηάνειρα διαπιστώνει τότε με τρόμο πως το μάλλινο ύφασμα που χρησιμοποίησε για να απλώσει το φίλτρο πάνω στο ρούχο καταστρέφεται όταν έρθει σε επαφή με το φως. Η τραγική επιβεβαίωση δίνεται από τον Ύλλο, που επιστρέφει και αφηγείται πως ο πατέρας του φτάνει ετοιμοθάνατος στην Τραχίνα, υποφέροντας από φριχτούς πόνους εξαιτίας του ρούχου. Η ηρωίδα αποχωρεί αμίλητη για να αυτοκτονήσει στο νυφικό της κρεβάτι. Ο Ηρακλής τέλος παραδίδεται στον θάνατο πράος, αφού μάθει για το δηλητήριο του Νέσσου και καταλάβει ότι επαληθεύονται παλιοί χρησμοί.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Lesky, A.: *Ιστορία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας*, μετάφρ. Α. Τσοπανάκη, εκδοτ. οίκος Α/φών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1983.
* Δρομάζος, Στάθης: *Αρχαίο Δράμα*, εκδόσεις «Κέδρος», 1984.
* Ελληνική Μυθολογία, τόμος 4, Ηρακλής-Πανελλήνιες Εκστρατείες, εκδόσεις: Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1986, σελ. 101-123.

Τραχινι
Έσπερος Ι (πλωτό νοσοκομείο)

Ο '''Έσπερος Ι ήταν πλοίο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, Αποτελούσε επίτακτο πλωτό νοσοκομείο.

Στις 21 Απριλίου 1941, κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940-1941 βυθίστηκε από αεροπορική γερμανική προσβολή έξω από το Μεσολόγγι.

Ανδρος
Ιωνία Ι (τορπιλοβόλο)

Η **Ιωνία Ι** ήταν τορπιλοβόλο. Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο ‘18’. Κατασκευάστηκε το 1879 και αγοράστηκε  το 1881. Είχε εκτόπισμα 31 τ. και διέθετε δύο τορπίλες (σε πλευρικούς αφετήρες) και επακόντια τορπίλη. Χρησιμοποιήθηκε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13) για την εκκαθάριση του Αμβρακικού κόλπου. Αποσύρθηκε το 1913.

## Βιβλιογραφία

*Conway's All the World's Fighting Ships, 1860-1905
*Conway's All the World's Fighting Ships, 1906-1922
*Περ. Πτήση&Διάστημα "Διοίκηση Ταχέων Σκαφών-Μια περιήγηση στην Ιστορία"

Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Υποδεκανέας

Ο **Υποδεκανέας** (Υδνέας) είναι τιμητικό αξίωμα το οποίο λαμβάνουν οι Στρατιώτες του Ελληνικού Στρατού Ξηράς που έχουν επιδείξει ήθος και εξαίρετη υπηρεσία κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Είναι ανώτατος βαθμός οπλίτη, με κατώτατο τον βαθμό του Στρατιώτη. Είναι το μόνο αξίωμα που απονέμεται με διαταγή, κατόπιν έγκρισης από το Σύνταγμα / Ταξιαρχία / Μεραρχία στην οποία υπάγεται η μονάδα, αφού προταθεί από Διοικητή Λόχου / Τάγματος.

## Άλλα κράτη
Ο αντίστοιχος βαθμός στους αγγλόφωνους στρατούς καλείται **lance corporal** (λανς κόρποραλ). Στον αγγλικό στρατό, από το 1961 και μετά ο υποδεκανέας (lance corporal) μετατράπηκε από τιμητική διάκριση σε κανονικό βαθμό Υπαξιωματικού. Στον αμερικανικό στρατό ο βαθμός του lance corporal υπάρχει μόνο στο Σώμα Πεζοναυτών, όπου και ανήκει στους υπαξιωματικούς. Στον αυστραλιανό στρατό είναι επίσης βαθμός υπαξιωματικού, απονέμεται όμως με διαταγή, όπως και στην Ελλάδα.

## Διακριτικό
Τα διακριτικό (υποδεκανόσημο) είναι μία μαύρη λωρίδα για τη στολή παραλλαγής στο πέτο της στολής υπηρεσίας-ασκήσεων, καθώς και δύο παράλληλες κίτρινες λωρίδες, με την κάτω να είναι μικρότερου μήκους, στα μανίκια της στολής εξόδου.


Αρχείο:GR-Army-Υποδεκανέας.svg|Το διακριτικό του έφεδρου Υποδεκανέα στον ελληνικό στρατό.
Αρχείο:Cyprus-Army-OR-3.svg|Το διακριτικό του έφεδρου Υποδεκανέα στην Εθνική Φρουρά.
Αρχείο:Army-GRE-OR-03a.svg|Το διακριτικό του Υποδεκανέα ΟΒΑ στον ελληνικό στρατό.
Αρχείο:USMC-E3.svg|Το διακριτικό του Υποδεκανέα πεζοναυτών στις Ηνωμένες Πολιτείες.


## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Βαθμοί και διακριτικά των υπαξιωματικών του Ελληνικού Στρατού Ξηράς
* Βαθμοί και διακριτικά των στρατών ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ
* Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ
* Υποδίοπος
* Ανθυποσμηνίας

Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Ελληνικές ευρωεκλογές 2009

Οι **[[Ευρωεκλογές 2009]]** διεξήχθησαν στην Ελλάδα την Κυριακή 7 Ιουνίου 2009. Πρώτο κόμμα βγήκε το ΠΑΣΟΚ με 36,7% και δεύτερη η Νέα Δημοκρατία με 32,3%. Το εκλογικό σύστημα ήταν η απλή αναλογική, με τη διαδικασία της λίστας και ελάχιστο ποσοστό 3% για την είσοδο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ οι έδρες της Ελλάδας μειώθηκαν κατά δύο (22 από 24), μείωση που ίσχυσε στα περισσότερα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις εκλογές αυτές καταγράφηκε το μεγαλύτερο ποσοστό αποχής σε εκλογική διαδικασία από τη μεταπολίτευση (47,4%). Επίσης στην εκλογική διαδικασία συμμετείχαν και Έλληνες κάτοικοι των υπόλοιπων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ψήφισαν 25.888 ψηφοφόροι από τους 36.413 που είχαν δηλώσει συμμετοχή στις κατά τόπους ελληνικές διπλωματικές και προξενικές αρχές).

## Κόμματα που συμμετείχαν
Στις εκλογές συμμετείχαν  27 συνδυασμοί με ενιαίο ψηφοδέλτιο σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες. Το Α' τμήμα του Αρείου Πάγου προέβη στις 24 Μαΐου στην ανακήρυξη των συνδυασμών κομμάτων και συνασπισμών κομμάτων τα οποία είχαν τις νόμιμες προϋποθέσεις για να συμμετάσχουν στις ευρωεκλογές.

Από τα κόμματα και συνασπισμούς κομμάτων που είχαν καταθέσει σχετικές αιτήσεις, ο Άρειος Πάγος δεν επέτρεψε να συμμετέχουν στις ευρωεκλογές επτά κόμματα (Δημοκρατικοί, Το Κόμμα του Υπεύθυνου Πολίτη, Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος (ΠΑ.Ε.Κ.Ε.), Οικολόγοι Εναλλακτικοί, Κομματικός Ξεσηκωμός Συνταξιούχων Ελλάδας, Πολιτικό Ελληνοευρωπαϊκό Φιλοζωικό Κίνημα και Οικολόγοι Ζωόφιλοι Ελλάδας), ενώ σε έναν συνασπισμό κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ) δεν επέτρεψε να συμμετάσχουν επτά κόμματα - συνιστώσες του (ΔΗΚΚΙ - Κεντρική Επιτροπή, Κίνηση Ενεργών Πολιτών, Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς, Κόκκινο, Ξεκίνημα, Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας και Ομάδα ΡΟΖΑ). Επίσης δεν έκρινε νόμιμη τη συμμετοχή σε συνδυασμούς και ορισμένων υποψηφίων ευρωβουλευτών κυρίως για τυπικούς λόγους (ελλιπή στοιχεία στην υποβολή των αιτήσεων).

## Αποτελέσματα

### Τα μεγαλύτερα και μικρότερα ποσοστά ανά κόμμα

### Οι εκλεγμένοι ευρωβουλευτές

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ελλάδα, 2009-2014

## Παραπομπές


## Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Ευρωεκλογές 2009, Υπουργείο Εσωτερικών
*Ανακήρυξη από τον Άρειο Πάγο των συνδυασμών των Ευρωεκλογών 2009 (μορφή PDF)
*Ευρωεκλογές 2009, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

2009
Ελλαδα
Χαράλαμπος Μούσκος

Ο **Χαράλαμπος Μούσκος** (Πάνω Παναγιά, 10 Μαΐου 1932 - Μερσινάκι Λευκωσίας, 15 Δεκεμβρίου 1955) ήταν Κύπριος αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Ήταν γιος του Γεωργίου και της Αναστασίας και είχε ακόμα έξι αδελφές, τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στη Παναγιά και το Ελληνικό Γυμνάσιο στη Πάφο, το γνωστό Νικολαϊδίου,. Ξάδελφος του ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. 

Μαζί με τους Μάρκο Δράκο, Ανδρέα Ζάκο, Χαρίλαο Μιχαήλ , έστησαν ενέδρα σε αγγλικό αυτοκίνητο στη περιοχή Μερσινάκι της επαρχίας Λευκωσίας κοντά στους αρχαίους Σόλους, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης που ακολούθησε. Ήταν ο πρώτος μαχητής της ΕΟΚΑ που σκοτώθηκε από τους Άγγλους στον αγώνα για την Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα..

Μαζί με τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη στις 12 Νοεμβρίου 1955 είχαν πάρει μέρος σε ενέδρα εναντίον Αγγλικής φάλαγγας στρατιωτικών οχημάτων.

## παραπομπές


Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1955-59
Κατηγορία:Κύπρος-επέκταση
Σφαίρα επιρροής

Ο όρος **σφαίρα επιρροής**, ή **ζώνη επιρροής**, (sphere ή zone of influence) αποτελεί σήμερα ένα συνήθη όρο κυρίως των Διεθνών Σχέσεων που άρχισε να χρησιμοποιείται από τα τέλη του 19ου αιώνα με ιδιαίτερη αναφορά για περιοχές (εδάφη), που δεν υπήρχε πολιτική εξουσία, με συνέπεια είτε να διεκδικούνται αυτές εξ ολοκλήρου, είτε ν΄ αναγνωρίζονται επ΄ αυτών κάποια δικαιώματα από κάποια χώρα.

Η έννοια αυτή άρχισε να διαμορφώνεται και ν΄ αναπτύσσεται στις διεθνείς σχέσεις κάτω από τις ακόλουθες μορφές:
# Ως συμφωνία συνδιαλλαγής εδαφών, κράτος με κράτος έναντι κάποιου εδάφους. Τέτοια περίπτωση ήταν η συμφωνία Γαλλίας και Κογκό που τελικά επικυρώθηκε με συνδιαλλαγή Γαλλίας και Βελγίου το 1908.
# Ως συμφωνία παραίτησης επί εδαφών, έναντι άλλης παροχής, όπως υπήρξε το σύμφωνο μεταξύ Αγγλίας - Γερμανίας του 1885 για τον διαχωρισμό των εδαφών στον κόλπο της Γουϊνέας που είχε προηγουμένως εγείρει δικαιώματα η Ισπανία.
# Ως συμφωνία οριοθέτησης ζωνών, μεταξύ των συμβαλλομένων χωρών για κάποια εδάφη. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση ήταν το Αγγλο-γαλλο-ιταλικό σύμφωνο Λονδίνου του 1906 που αφορούσε σημερινά εδάφη της Αιθιοπίας, καθώς και το αντίστοιχο Αγγλο-ρωσικό σύμφωνο του 1907 που αφορούσε εδάφη του σημερινού Ιράν, Αφγανιστάν και Θιβέτ. 
# Ως συμφωνία προσδοκίας νέων ζωνών, που θα επέλθουν με το χρόνο. Τέτοιες περιπτώσεις είναι οι δημιουργούμενοι τομείς πολικών εκτάσεων (Αρκτική και Ανταρκτική) όπου λήφθηκε ως βάση  η "γεωγραφική εγγύτητα" χωρών προς αυτές.

Και οι τέσσερις αυτές παραπάνω μορφές, μέχρι σήμερα, συνεχίζουν να εμφανίζονται με μειωμένη ισχύ ως κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Ειδικότερα η τελευταία μορφή σε πολλές των περιπτώσεων εγείρει αντίθετες αξιώσεις που παρουσιάζουν τεράστιο θέμα γενικευμένης αποδοχής ή επίλυσης (π.χ. στην Ανταρκτική που εκτός της εγγύτητας αναπτύχθηκαν και άλλοι λόγοι όπως πρωτοανακάλυψης). 
Εξυπακούεται ότι σ΄ όλες αυτές τις περιπτώσεις προτάσσεται το συμφέρον των συμβαλλομένων μερών που πολλές φορές αυτό μπορεί ν΄ αλλάζει είτε λόγω μεταβολών ακολουθούμενης πολιτικής, είτε και από την ίδια την εξέλιξη γεγονότων, ή και της τεχνολογίας.

Κατ΄ επέκταση ο ίδιος όρος χρησιμοποιείται ευρύτατα και σε διάφορους άλλους τομείς δραστηριοτήτων όπου διαφαίνεται έκδηλη κάποια εξάρτηση ασθενέστερου προς ισχυρότερο μέρος, (π.χ. συμμαχίες, εμπόριο, κ.λπ.).

## Πηγές
*"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ. 56ος, σ.170

Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις
Κατηγορία:Εκφράσεις
Αμυγδαλέα Λάρισας

Η **Αμυγδαλέα** (πρώην *Γούνιτσα*) είναι χωριό του νομού Λάρισας και έδρα τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κοιλάδας του διευρυμένου Δήμου Λαρισαίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 220 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

## Γενικά και ιστορικά στοιχεία

Η Αμυγδαλέα βρίσκεται 15 χλμ. δυτικά της Λάρισας στις όχθες του Πηνειού ποταμού, σε υψόμετρο 80 μέτρων. Το παλιό όνομα της Αμυγδαλέας είναι *Γούνιτσα*, τοπωνύμιο που εικάζεται πως προκύπτει από τη γεωγραφική της θέση, στη γωνία που σχηματίζουν δύο μικρά βουνά, ανάμεσα στα οποία κυλάει ο Πηνειός.

Η θέση φαίνεται να κατοικείται από την Αρχαιότητα, ενώ μνεία στην Αμυγδαλέα γίνεται σε χειρόγραφο της μονής του Μεγάλου Μετεώρου που χρονολογείται μεταξύ των ετών 1520-1540 και στο οποίο το χωριό αναφέρεται ως *Γούνιτζα*. Κατά το β΄ μισό του επόμενου αιώνα (1660), κάτοικοι της Γούνιτσας αναφέρονται ως αφιερωτές στον Πανάγιο Τάφο της Ιερουσαλήμ.

Το χωριό απελευθερώθηκε μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι της Θεσσαλίας το 1881 και στην απογραφή που διεξήχθη το ίδιο έτος είχε 288 κατοίκους (146 γυναίκες και 142 άνδρες). Μέχρι το 1899 αποτελούσε τσιφλίκι των απογόνων του Οθωμανού στρατηγού Χουρσίτ πασά, ενώ στη συνέχεια πέρασε στην ιδιοκτησία Έλληνα δικηγόρου. Λόγω της παρακείμενης όχθης του Πηνειού, στην Αμυγδαλέα λειτουργούσε πορθμείο μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1930.

Στα μέσα του 20ου αι. στην Αμυγδαλέα προσήλθαν βλάχοι κτηνοτρόφοι από την περιοχή των Γρεβενών και της Καλαμπάκας, οι οποίοι και εγκαταστάθηκαν μόνιμα, μετακινούμενοι τα καλοκαίρια με τα κοπάδια τους στα ορεινά τους καταφύγια.

Σημαντικά αξιοθέατα αποτελούν το πέτρινο γεφύρι από την εποχή της Τουρκοκρατίας, η εκκλησία του Αγ. Νικολάου με τοιχογραφίες του 19ου αιώνα και ο Πηνειός με πλούσια χλωρίδα.

Η τοπική κοινότητα περιλαμβάνει και τον Συνοικισμό Προσφύγων (116 κάτοικοι το 2011), ο οποίος δημιουργήθηκε από Καππαδόκες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1951.

## Απογραφές πληθυσμού

## Εικόνες


Αρχείο:ΠΗΝΕΙΟΣ ΑΜΥΓΔΑΛΕΑΣ.jpg|Ο Πηνειός στην περιοχή της Αμυγδαλέας
Αρχείο:ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΜΥΓΔΑΛΕΑΣ 2.jpg|Ο ναός του Αγίου Νικολάου
Αρχείο:ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΜΥΓΔΑΛΕΑΣ.jpg|Ο Άγιος Νικόλαος



## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δημοτικό Διαμέρισμα Αμυγδαλέας, Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Λάρισας
* https://web.archive.org/web/20150801134436/http://gounitsa.gr/

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Λαρισαίων
Αυγόρου

Το **Αυγόρου** είναι δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αγίας Νάπας της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο.

## Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

## Παραπομπές



## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Δημοτικά Διαμερίσματα της Επαρχίας Αμμοχώστου
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1972-73

Στην **31η** διοργάνωση του **κυπέλλου Ελλάδας 1972-73** μετείχαν συνολικά 78 ομάδες (18 Α' εθνικής και 60 Β' εθνικής κατηγορίας). Διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Υπήρξε κι ένας αρχικός προκριματικός γύρος με 14 ζευγάρια ομάδων Β' εθνικής, ώστε ο πρώτος γύρος να ξεκινούσε με 64 ομάδες.

Στους 2 πρώτους γύρους (όπως και στον προκριματικό) η κλήρωση έγινε σε 2 ομίλους, χωρισμένους με γεωγραφικά κριτήρια. Έτσι αγωνίστηκαν μεταξύ τους ομάδες από τη Νότια Ελλάδα στον πρώτο όμιλο και ομάδες από την Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα στον δεύτερο όμιλο. Η κλήρωση έγινε πλέον ελεύθερη από τον Γ' γύρο. 

Αρκετά νωρίς ξεκίνησαν οι δυσάρεστες εκπλήξεις για αρκετές ομάδες, αφού από τον δεύτερο κιόλας γύρο εγκατέλειψαν τη διοργάνωση ο Άρης και ο Ηρακλής, για να τους ακολουθήσει στον επόμενο γύρο η ΑΕΚ. Και οι τρεις αποκλείσθηκαν εκτός έδρας από ομάδες Β' εθνικής (Λεβαδειακό, Πανδραμαϊκό και Απόλλωνα Καλαμαριάς αντίστοιχα).

Στον προημιτελικό ο ΠΑΟΚ απέκλεισε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά τον Παναθηναϊκό και στον ημιτελικό δύσκολα τον Εθνικό, για να αντιμετωπίσει όπως και το 1971 στον τελικό τον Ολυμπιακό, ο οποίος με τη σειρά του έφτασε ως τον τελικό αγωνιζόμενος σαν γηπεδούχος στους 5 από τους συνολικά 6 αγώνες του.

Τελικά οι "ερυθρόλευκοι" με νίκη 1-0 έφτασαν στην κατάκτηση του νταμπλ, μιας και ήταν και οι πρωταθλητές της χρονιάς εκείνης, ξεπερνώντας στη βαθμολογία τον ίδιο αντίπαλο σε μια συναρπαστική χρονιά. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Θανάσης Ιντζόγλου του Πανιωνίου που πέτυχε 5 γκολ.

## Οι αγώνες

## Ο τελικός

* Πειραιάς, Στάδιο Καραϊσκάκη, Κυριακή 17 Ιουνίου 1973
*  **[[Αρχείο:630px seven vertical stripes HEX-ED1C24 and White.svg|24px]] [[Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο)|Ολυμπιακός]]** - 24px ΠΑΟΚ **1-0** (ημίχρονο: 0-0)
* **Σκόρερ**: Αγγελής (46' 13px|Πετυχημένο σουτ)
* **Διαιτητής**: Βιτάλ Λορό (Βέλγος) 
* **Εισιτήρια**: 40.070
* **Τηλεοπτική μετάδοση**: ΥΕΝΕΔ (Γιάννης Διακογιάννης)

## Παραπομπές


## Πηγές
*Greece - Cup Data (from Quarterfinals on) 1972-73 rsssf.com

Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1972-1973
Σφαξ

Η **Σφαξ**, ή **Σαφάκις** (αραβικά: صفاقس Ṣafāqis) είναι πόλη και λιμένας της Τυνησίας, η δεύτερη σε πληθυσμό της Χώρας και πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού.

## Γενικά
Βρίσκεται στη κεντροανατολική Τυνησία, στη βόρεια ακτή του Κόλπου του Γκαμπές (γνωστότερος και ως Μικρή Σύρτη) και σε απόσταση περίπου 270 χλμ. ΝΑ. από την Τύνιδα. Έχει κτιστεί στη θέση δύο αρχαίων οικισμών. Σήμερα αποτελεί ένα από τους σπουδαιότερους λιμένες της βορείου Αφρικής καθώς επίσης και σπουδαίο σιδηροδρομικό κόμβο. Το 1984 αριθμούσε περίπου τους 232.000 κατοίκους, ενώ το 2005 έφθασε τους 360.000 κατοίκους.

Ο λιμένας Σφαξ άρχισε να κατασκευάζεται το 1895 στην αρχή ως αλιευτικός λιμένας για να εξελιχθεί πολύ γρήγορα σε εμπορικό κέντρο και αγορά φωσφορικών αλάτων. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πετρελαϊκά κοιτάσματα όπου και έχουν αναπτυχθεί βιομηχανίες φωσφάτων.

## Ιστορία
Περί τον 16ο αιώνα ενώ όλη η παράλια περιοχή της Τυνησίας αποτελούσε ισπανική κτήση κατάφερε τελικά ν΄ αποσπασθεί και να αναδειχθεί σε σπουδαίο κέντρο των Βερβέρων πειρατών καλούμενη εξ αυτού γενικά Μπαρμπαριά. Στα τέλη του 19ου αιώνα ολόκληρη η περιοχή καταλήφθηκε από τους Γάλλους και αποτέλεσε τμήμα προτεκτοράτο της Γαλλίας. 
Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Σφαξ καταλήφθηκε από τις δυνάμεις του Άξονα και αναδείχθηκε σε μεγάλη στρατιωτική βάση. Μετά το τέλος του πολέμου, επανήλθε ως προτεκτοράτο στη Γαλλία μέχρι το 1956, όπου ολόκληρη η περιοχή της Τυνησίας ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος.


File:Tunisia-Sfax-Place-republique-2005.jpg|Η κεντρική πλατεία του Δημαρχείου.
File:Plan Sfax 1928.jpg|Πολεοδομικό σχέδιο 1928.
File:Prise de Sfax - 1881.jpg|Η Γαλλική κατάληψη (1881).


## Παραπομπές


## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.56ος, σελ.176

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελία πόλης (στη γαλλική)
* Sfax Τουριστικός οδηγός (στην αγγλική) 

Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Κατηγορία:Λιμένες της Τυνησίας
Myasishchev M-50

Το **Myasishchev M-50** (ονομασία ΝΑΤΟ **Bounder**) ήταν Σοβιετικό πρωτότυπο τετρακινητήριο υπερηχητικό βομβαρδιστικό αεροσκάφος, το οποίο ουδέποτε εισήλθε σε ενεργό υπηρεσία. Κατασκευάστηκε μόνο ένα πρωτότυπο το οποίο πιθανόν πέταξε πρώτη φορά στις 29 Οκτωβρίου 1959. Το M-50 σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από το σχεδιαστικό γραφείο Myasishchev. 

Έφερε τέσσερις κινητήρες, δύο τουρμποτζέτ *Dobrynin VD-7* και δύο *Dobrynin VD-7F*. Οι δύο κινητήρες ήταν τοποθετημένοι κάτω από τις πτέρυγες και οι δύο στα ακροπτερύγια. Διέθετε πτέρυγα σχήματος δέλτα, ψηλά τοποθετημένη στην άτρακτο. 

Το δεύτερο M-50 πήρε την κωδική ονομασία **M-52** και έφερε κινητήρες τουρμποτζέτ *Zubets 16-17*, γύρω από τους οποίους σχεδιάστηκε το αεροσκάφος. Η διάταξη των κινητήρων τροποποιήθηκε ενώ προστέθηκε ένα δεύτερο πτερύγιο στο κάθετο σταθερό. Το M-50 συμμετείχε στην επίδειξη της Σοβιετικής Ημέρας Αεροπορίας το 1961. Το M-52 αν και ολοκληρώθηκε δεν δοκιμάστηκε ποτέ στον αέρα.

## Συγκρίσιμα Αεροσκάφη
* B-58 Hustler

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Το Myasishchev M-50 στο aviation.ru

M-50
Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Egmont (Μπετόβεν)

[thumb|right|200px|Το ηρωϊκό μαρτύριο του [Λάμοραλ, κόμης του Έχμοντ|Κόμη Έγκμοντ ενέπνευσε στον Μπετόβεν μία από της πιο λαμπρές εισαγωγές του.]]

***Egmont***, opus 84, ονομάζεται μουσική σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν για το ομώνυμο θεατρικό έργο του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε. Αποτελείται από μία Εισαγωγή και εννέα κομμάτια για σοπράνο και ορχήστρα. Ο Μπετόβεν το συνέθεσε μεταξύ Οκτωβρίου 1809 και Ιουνίου 1810, ενώ η πρώτη εκτέλεση δόθηκε στις 15 Ιουνίου 1810.

Το θέμα της σύνθεσης είναι η ιστορία και ο ηρωισμός του Κόμη του Έγκμοντ. Ο Μπετόβεν θαύμαζε τον Γκαίτε και το έργο του ενώ η ηρωική αυτοθυσία του καταδικασμένου σε θάνατο, Έγκμοντ, για την σθεναρή του αντίσταση στην καταπίεση τον ενέπνεε, ίσως λόγω και της δικής του φλαμανδικής καταγωγής.

Η μουσική δέχθηκε εγκωμιαστικά σχόλια για την ποίησή της, ιδιαιτέρως από τον Ερνστ Τέοντορ Αμαντέους Χόφμαν. Ενώ ο ίδιος ο Γκαίτε δήλωσε ότι ο Μπετόβεν εξέφρασε τις προθέσεις του με «με αξιοσημείωτη μεγαλοφυΐα».

Η δυναμική και εκφραστική εισαγωγή είναι ένα από τα τελευταία έργα της δεύτερης περιόδου του. Είναι διάσημη σύνθεση όσο και η εισαγωγή Κοριολανός και παρόμοιου ύφους με την 5η Συμφωνία την οποία ολοκλήρωσε δύο χρόνια νωρίτερα.

Το έργο αποτελείται από τα εξής τμήματα,  μεταξύ των οποίων η εισαγωγή, το ληντ *Die Trommel gerühret* και το *mort de Klärchen* είναι ιδιαιτέρως γνωστά:

# Ouverture: Sostenuto, ma non troppo - Allegro
# Lied: "Die Trommel gerühret"
# Entracte: Andante
# Entracte: Larghetto
# Lied: "Freudvoll und Leidvoll"
# Entracte: Allegro - Marcia
# Entracte: Poco sostenuto e risoluto
# Mort de Klärchen
# Melodram: "Süßer Schlaf"
# Siegessymphonie (*Συμφωνία της νίκης*): Allegro con brio

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Συνθέσεις του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν
Δόξα ΙΙΙ (κανονιοφόρος)

Η κανονιοφόρος τύπου '420' (Forbridge) **Δόξα ΙΙΙ / P-63** (πρώην ‘Najade – P6054’, ‘A-1432’) ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία ‘Germany – Roland Werlt, Bremen – Hamelingen’ και καθελκύστηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1960. Ήταν εν ενεργεία από τις 12 Μαΐου του 1962. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας έγινε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991 στον Ναύσταθμο της Κρήτης. Ο παροπλισμός και υποστολή Σημαίας έγινε στις 22 Απριλίου του 2010 στον Ναύσταθμο Κρήτης.

Όλα τα ιδίου τύπου πλοία ‘Νίκη ΙΙΙ’, ‘Ελευθερία’ και ‘Δόξα ΙΙΙ’ έχουν πλέον παροπλιστεί. Το παροπλισμένο πλοίο χρησιμοποιήθηκε ως στόχος στην άσκηση "Θαλάσσιος Γρύπας" στο Πεδίο Βολής Κρήτης στις 31 Μαΐου 2012, όπου και βυθίστηκε.

## Βιβλιογραφία
*Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007 
	
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Ελευθερία (κανονιοφόρος)

Η **Ελευθερία ([[Κανονιοφόρος]]) / P 64** είναι Κανονιοφόρος τύπου '420' (Forbridge). Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία 'Germany – Roland Warlt, Bremen, Hemelengen'. Στην ενέργεια στις 16 Δεκεμβρίου 1961. Εντάχθηκε στον Στόλο στις 7 Σεπτεμβρίου 1992 στον Ναύσταθμο Κρήτης.

Ιδίου τύπου πλοία 'Νίκη ΙΙΙ', 'Ελευθερία' και 'Δόξα ΙΙΙ'.

## Βιβλιογραφία
* Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007

Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Νίκη ΙΙΙ (κανονιοφόρος)

**Νίκη ΙΙΙ ([[Κανονιοφόρος]]) / P-62**

Κανονιοφόρος τύπου '420' (Forbridge)

Πρώην ‘Thetis – P6052’. Πρώην ‘A-1430’.

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Germany –Roland Warlt, Bremen – Hemelinqen’. Στην ενεργεία από τις 1 Ιουλίου 1961. Ύψωση Ελληνικής Σημαίας στις 6 Σεπτεμβρίου 1991 στο Ναύσταθμο Κρήτης.

Ιδίου τύπου πλοία ‘Νίκη ΙΙΙ’, ‘Ελευθερία’ και ‘Δόξα ΙΙΙ’.

## Βιβλιογραφία
*Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007

Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Ναυμάχος ΙΙ (κανονιοφόρος)

**Ναυμάχος ΙΙ ([[Κανονιοφόρος]]) / P-19**

Κανονιοφόρος τύπου ‘OSPREY 55’

Κατασκευάστηκε στα Ελληνικά Ναυπηγεία Α.Ε. ‘Σκαραμαγκά’. Καθελκύστηκε στις 16 Μαΐου 1990. Ύψωση Ελληνικής Σημαίας στις 27 Ιουλίου 1990 στον Σκαραμαγκά.

Ομοίου τύπου πλοία 'Αρματωλός ΙΙ' και ‘Ναυμάχος ΙΙ’.

Μήκος : 54,75μ. – Πλάτος : 10.50μ – Βύθισμα : 2.55 – Εκτόπισμα : Δύο MTU τύπου 12V POWER 2x2930km. – Ταχύτητα : 24 Knots. – Οπλισμός : 1 OTOMELARA, 1 BOFORS, 2 REINMENTAL, 2 εκτοξευτήρες αντιμέτρων WEGMANN

## Βιβλιογραφία
*Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007

Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Μαρτίν Κρπαν από τη Βρχα

μικρογραφία|Eξώφυλλο του βιβλίου του Martin Krpan.
Ο **Μαρτίν Κρπαν από τη Βρχα** (σλο. *Martin Krpan z Vrha*) ή απλά **Μαρτίν Κρπαν** είναι φανταστικός χαρακτήρας, λαϊκός ήρωας της Σλοβενίας. Σύμφωνα με το μύθο, έκανε λαθρεμπόριο αλατιού και ήταν ο δυνατότερος άνδρας στην αυτοκρατορία των Αψβούργων. Όταν τον κάλεσε ο βασιλιάς να πολεμήσει τους ανίκητους Τούρκους (Μπρδαβ), ο Κρπαν τους νίκησε και ο βασιλιάς σε ένδειξη ευγνωμοσύνης του έδωσε άδεια για να μεταφέρει νόμιμα αλάτι.

Το 1858 ο συγγραφέας Φραν Λεβστίκ (1831 – 1887) έγραψε την ιστορία του Κρπαν και τη δημοσίευσε στο "Slovenski glasnik" (Κήρυκας της Σλοβενίας). Η ιστορία αυτή είναι ένα ιδιαίτερα δημοφιλές κείμενο στη Σλοβενία.

Ο Κρπαν απεικονίζεται συνήθως να κουβαλά το γάιδαρό του (μαζί με το φορτίο του αλατιού), μια σκηνή από την ιστορία που δείχνει τη δύναμη που λέγεται ότι είχε.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πολιτισμός της Σλοβενίας
Κατηγορία:Λαογραφία
Αλαβάνος

Το επώνυμο **Αλαβάνος** αναφέρεται σε μέλη πολιτικής οικογένειας της Ελλάδας:

* Κωνσταντίνος Αλαβάνος, βουλευτής Τήνου (1915-1936) και αντιπρόεδρος της βουλής
** Νικόλαος Αλαβάνος, βουλευτής Κυκλάδων της Ένωσης Κέντρου το 1974 και γιος του προηγούμενου
*** Αλέκος Αλαβάνος (1950-), βουλευτής, ευρωβουλευτής, πρώην αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και γιος του προηγούμενου
*** Κωνσταντίνος Ν. Αλαβάνος (1946-), βουλευτής, πρώην γενικός γραμματέας του υπουργείου πολιτισμού και γιος του Νικολάου
*** Γιάννης Αλαβάνος, πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και γιος του Νικολάου
Ασντόντ

thumb|Η ιστορική 15η συνοικία
Η **Ασντόντ** (αραβικά: Ισντούντ, أشدود, εβραϊκά: אשדוד, ,  *Ασδώδ*, αρχαία ελληνικά: *Ἄζωτος*) είναι η πέμπτη σε μέγεθος πόλη του Ισραήλ, που βρίσκεται στα νότια περιοχή της χώρας, στις ακτές της Μεσογείου, με πληθυσμό 207.000. Είναι ένα σημαντικό περιφερειακό βιομηχανικό κέντρο. Το λιμάνι της Ασντόντ είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας για εισαγόμενα εμπορεύματα.

## Ιστορία
thumb|Η λεωφόρος Μπεγίν
Το 1945, η Ισντούντ είχε σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές 4.620 Άραβες και 290 Εβραίους. Το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για την κρατική διχοτόμηση και την οικονομική ένωση της Παλαιστίνης στις 29 Νοεμβρίου 1947 απέδιδε στο αραβικό παλαιστινιακό κράτος την Ισντούντ. Ωστόσο, οι ισραηλινές δυνάμεις κατέλαβαν την Ισντούντ και έδιωξαν τους άραβες κατοίκους της.

Την 1η Μαΐου 1956, ο υπουργός οικονομικών Λευί Εσχκόλ ενέκρινε την ίδρυση της σύγχρονης Ασντόντ. Οι πρώτοι κάτοικοι, είκοσι δύο οικογένειες μεταναστών από το Μαρόκο, έφτασαν τον Νοέμβριο του 1956. Η κυβέρνηση χορήγησε 24 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίπου 32 χιλιόμετρα μακριά από το Τελ Αβίβ, στην κατασκευαστική εταιρεία Ashdod Company Ltd για την οικοδόμηση της σύγχρονης πόλης. Η μονάδα παραγωγής ισχύος Εσκόλ Α στην Ασντόντ ολοκληρώθηκε το 1958 και περιελάμβανε 3 μονάδες: 2 μονάδες των 50 μεγαβάτ, και μία μονάδα των 45 μεγαβάτ (με ικανότητες αφαλάτωσης θαλασσινού νερού). Το πρώτο τοπικό συμβούλιο διορίστηκε τον Οκτώβριο του 1959. Η εκρηκτική ανάπτυξη της πόλης άρχισε το 1991, με τη μαζική άφιξη μεταναστών από τη Σοβιετική Ένωση και την ανάπτυξη της υποδομής.

## Οικονομία
Όλες οι βιομηχανικές δραστηριότητες στην πόλη βρίσκονται στις βορειότερες περιοχές, όπως ο χώρος του λιμένα, η βόρεια βιομηχανική ζώνη, καθώς και γύρω από τον ποταμό Λαχίς. Το λιμάνι της Ασντόντ έχει κυρίως αναβαθμιστεί τα τελευταία χρόνια και θα είναι κατάλληλο για πλοία Παναμάξ. Διάφορες ναυτιλιακές εταιρείες έχουν επίσης τα γραφεία τους στην περιοχή του λιμανιού, στην οποία βρίσκεται επίσης ο σταθμός παραγωγής ενέργειας Εσκόλ Α.  

Η βόρεια βιομηχανική ζώνη βρίσκεται στη εθνική οδό 41 και περιλαμβάνει διάφορες βιομηχανίες, συμπεριλαμβανομένου διυλιστηρίου πετρελαίου, τα οποία είναι ένα από τα μόλις δύο στη χώρα. Η βιομηχανική ζώνη νότια του ποταμού Λαχίς ήταν κάποτε το κύριο βιομηχανικό κέντρο στην Ασντόντ. Υπάρχουν ωστόσο ακόμη κάποιες βιομηχανίες εκεί, όπως η Teva Pharmaceutical Industries, η Ashtrom και η Solbar, ένας παραγωγός σογιέλαιου. Η Ασντόντ είναι επίσης έδρα της ΕLTA, ενός μέρους της Ιsrael Aircraft Industries (εξοπλισμού ραντάρ) και της ELINT (συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης.
* Επίσημη ιστοσελίδα του λιμένα της πόλης.
* Εικόνες της πόλης.

Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Κυπριακή Σκακιστική Ομοσπονδία

Η ** Κυπριακή σκακιστική ομοσπονδία**, (*ΚΥ.Σ.Ο*), είναι η αρμόδια αρχή για το σκάκι στην Κύπρο μέλος του Κυπριακού οργανισμού αθλητισμού. Η ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διοργάνωση του Παγκύπριου πρωταθλήματος.

Ιδρύθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1967 στη Λευκωσία με ιδρυτικά μέλη τον Σ.Ο. Λευκωσίας, Σ.Ο. Λάρνακας, ΣΟ Μόρφου και Σ.Ο. Λεμεσού. 

Σήμερα μέλη της ομοσπονδίας είναι ο Σ.Ο. Λευκωσίας, ο Σ.Ο. Λάρνακας-Αμμόχωστου, ο Σκακιστικός Όμιλος Αρίων, ο Σ.Ο. Λεμεσού, ο Σκακιστικός Όμιλος Ο.ΦΙ.Σ Στροβόλου, ο Σ.Ο. Κάισσα, ο Σ.Ο. Πάφου, ο  και ο  ΠΑ.ΣΥ.Δ.Υ. Λευκωσίας. 

## Παγκύπριοι Πρωταθλητές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Κυπριακή σκακιστική ομοσπονδία επίσημη ιστοσελίδα
*Κυπριακή σκακιστική ομοσπονδία ανεπίσημη ιστοσελίδα 
*Σκακιστικός Όμιλος Λάρνακας https://web.archive.org/web/20080219111638/http://www.geocities.com/skolacy/
*Σκακιστικός Όμιλος Λευκωσίας https://web.archive.org/web/20090129070313/http://nicosiachess.wetpaint.com/?t=anon

## Παραπομπές


Σκακιστικη
Κατηγορία:Σκακιστικοί σύλλογοι
Υμίρ (δορυφόρος)

Ο **Υμίρ** ( ή **Saturn XIX**) είναι ένας μικρός φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Είναι επίσης γνωστός με την ονομασία **Κρόνος XIX**. Η προσωρινή του ονομασία ήταν **S/2000 S 1**. Το σημερινό όνομά του το έλαβε από τη σκανδιναβική μυθολογία, σύμφωνα με την οποία ο Υμίρ είναι πρόγονος των Γιοτούν, των γιγάντων του πάγου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Υμίρ από την Εξερεύνηση του Ηλιακού Συστήματος της NASA 
* Οι δορυφόροι του Κρόνου από τον Σκοτ Σέπαρντ 
* IAU-MPC NSES 

Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Πύργος Οστάνκινο

Ο **Πύργος Οστάνκινο** (ρωσικά: Останкинская телебашня, Οστάνκινσκαγια τελεμπάσνια, ΔΦΑ [ɐˈstankʲɪnskəjə tʲɪlʲɪˈbaʂnʲə]) είναι πύργος τηλεόρασης και ραδιοφωνίας στη Μόσχα της Ρωσίας. Το όνομά του το έχει από την περιοχή της Μόσχας Οστάνκινο στην οποία βρίσκεται. Ο πύργος σχεδιάστηκε από τον Νικολάι Νικίτιν και κατασκευάστηκε για την πεντηκοστή επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ο Πύργος Οστάνκινο παραμένει η ψηλότερη ελεύθερα στεκόμενη κατασκευή στην Ευρώπη εδώ και 42 χρόνια.

Η κατασκευή ξεκίνησε το 1963 και ολοκληρώθηκε το 1967. Το ύψος του είναι 540 μέτρα. Ο πύργος ήταν η πρώτη ελεύθερα στεκόμενη (δηλαδή χωρίς επιπλέον υποστήριξη, π.χ. από καλώδια) κατασκευή που υπερέβη τα 500 μέτρα, ξεπερνώντας στο ύψος το Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ. Είχε αυτό το ρεκόρ για εννέα χρόνια, μέχρι που ολοκληρώθηκε το 1976 στο Τορόντο του Καναδά ο Πύργος CN, που ξεπέρασε το ύψος του Πύργου Οστάνκινο κατά 13,3 μέτρα. Ο Πύργος Οστάνκινο παρέμεινε η δεύτερη ψηλότερη ελεύθερα στεκόμενη κατασκευή του κόσμου για άλλα 31 χρόνια, μέχρι που το Μπουρτζ Χαλίφα ξεπέρασε το 2007 και τα δύο στο ύψος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Πύργος Οστάνκινο
*Επίσκεψη στον ΄Πύργο Οστάνκινο στο redpenguin.net
*BBC: Moscow's TV tower saved
*
*Ostankino Tower Above the Clouds στο EnglishRussia.com
*Ostankino Tele Tower στο Skyscraperpage.com
*Building Tallest Tower στο EnglishRussia.com

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μόσχα
Κατηγορία:Πύργοι
Κατηγορία:Κέντρα ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής
Αφγανικό λαγωνικό

Το **Αφγανικό λαγωνικό**, ή **αφγανικός σκύλος**, αποτελεί ιδιαίτερη ράτσα σκύλων που ανήκει στα κυνηγόσκυλα ή θηρευτικά. Αν και ήταν πολύ γνωστό στην Αίγυπτο, από την αρχαιότητα, πολλοί μάλιστα το αναγνωρίζουν σε παραστάσεις της 3ης χιλιετίας π.Χ., σήμερα βρίσκεται να εξελίσσεται στο οροπέδιο του Αφγανιστάν, ειδικά στο κυνήγι της λεοπάρδαλης και της γαζέλας.

Φέρεται να έχει προσαρμοστεί στη διαβίωση σε ερημικά μέρη, λόγω των ανεπτυγμένων λαγονίων οστών του. Έχει ύψος περίπου 60-70 εκατοστά και το βάρος του φθάνει τα 28 κιλά. Η ράχη του είναι ευθεία, τα αυτιά του μακριά και πλαδαρά, ενώ το τρίχωμά του είναι μακρύ και πυκνό μεταξένιο, σε ομοιόμορφο χρωματισμό από ανοικτό καφεκίτρινο μέχρι καφεκόκκινο σκούρο. Η ουρά του είναι μικρή και κυρτή προς τα πάνω. Το κεφάλι του είναι, σχετικά με το μέγεθός του, μικρό, το δε ρύγχος του είναι πάντα περισσότερο σκουρόχρωμο.

Περί το 1800 Άγγλοι στρατιώτες μετέφεραν κάποια απ΄ αυτά στην Αγγλία και από εκεί περί το 1930 εισάχθηκαν στην Αμερική. Ο Αφγανικός σκύλος εκπαιδεύεται σχετικά εύκολα ως φύλακας οικίας και θεωρείται από τις καλύτερες ράτσες σε άλματα.

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.12ος, σ.372
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Κατηγορία:Αφγανιστάν
Κατηγορία:Φυλές σκύλων της Διεθνούς Κυνολογικής Ομοσπονδίας
Νικολάι Νικίτιν

Ο **Νικολάι Βασίλιεβιτς Νικίτιν** (ρώσικα: *Николай Васильевич Никитин*, 15 Δεκεμβρίου 1907 - 3 Μαρτίου 1973) ήταν πολυβραβευμένος Σοβιετικός πολιτικός μηχανικός, περισσότερο γνωστός για τις επιβλητικές κατασκευές του. 

## Βιογραφία
Ο Νικίτιν γεννήθηκε στο Τομπόλσκ της Σιβηρίας. Ο πατέρα του ήταν μηχανικός τυπογραφείου ενώ αργότερα δούλευε ως νομικός υπάλληλος. Ένα δάγκωμα φιδιού στα 17 του, του δημιούργησε μόνιμο πρόβλημα στο πόδι. Το 1930 αποφοίτησε από την Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο του Τομσκ με ειδικότητα στις κατασκευές.

Το 1932 σχεδίασε τον σιδηροδρομικό σταθμό του Νοβοσιμπίρσκ. Το 1937 ήδη ζούσε και δούλευε στη Μόσχα. Ασχολήθηκε με τους υπολογισμούς της θεμελίωσης του μνημειώδους Παλατιού των Σοβιέτ που θα κατασκευαζόταν στη θέση του κατεδαφισμένου Καθεδρικού του Χριστού Σωτήρος.
Ο Νικίτιν πέθανε στις 3 Μαρτίου 1973 και θάφτηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι. 

## Διάσημα έργα του
* Το κύριο κτήριο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας με ύψος 240 μέτρα. Η κατασκευή του διήρκεσε από το 1949 ως το 1953 και όταν τέλειωσε ήταν το ψηλότερο κτήριο στην Ευρώπη.
* Το Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης της Βαρσοβίας σε συνεργασία με τον Λεβ Ρούντνεβ. Κατασκευάστηκε από το 1952 ως το 1955.
* Στάδιο Λουζνίκι
* Το κολοσσιαίο άγαλμα στον λόφο Μαμάγιεφ «Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί» με ύψος 85 μέτρα, κατασκευή με 7900 τόνους σκυρόδεμα και χάλυβα, σε συνεργασία με τον γλύπτη Γιεβγκένι Βουτσέτιτς
* Ο Πύργος Οστάνκινο- Ολοκληρώθηκε το 1967, με ύψος 540 μέτρα, η ψηλότερη ελεύθερα στεκόμενη κατασκευή στην Ευρασία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Ρώσοι μηχανικοί
Κατηγορία:Σοβιετικοί μηχανικοί
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί μηχανικοί
Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί μηχανικοί
Κατηγορία:Ρώσοι αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Σοβιετικοί αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Ρώσοι εφευρέτες
Κατηγορία:Σοβιετικοί εφευρέτες
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Ζάχος Μήλιος

*Για άλλα μέλη της ίδιας Χειμαρριώτικης οικογένειας, δείτε [[Σπυρομήλιος]]*.

Ο **Ζάχος Μήλιος** (1805-1860) υπήρξε οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821 και στρατιωτικός της οθωνικής περιόδου. Αδελφός του επίσης διακεκριμένου στρατιωτικού και πολιτικού Μιχαήλ Σπυρομήλιου.  Κατάγονταν από επιφανή στρατιωτική οικογένεια της Χειμάρρας, στη σημερινή Αλβανία (Βόρεια Ήπειρος). Ο ίδιος, ανώτερο στρατιωτικό στέλεχος, υπηρέτησε με νομιμοφροσύνη την εκάστοτε πολιτική εξουσία, βρίσκονταν όμως πολλές φορές στη σκιά του ιδιαίτερα δυναμικού αδελφού του.
## Κατά την Επανάσταση του 1821
Η οικογένεια στην οποία ο Μήλιος ανήκει είχε προσφέρει πολλά αξιόμαχα μέλη στο 'ελληνοαλβανικό' σώμα του βασιλείου της Νεάπολης Κάτω Ιταλίας (αποκαλούμενο επίσημα ως 'Μακεδονικό' από τους Ιταλούς). Το 1824 συνόδευσε τον αδελφό του, ο οποίος ήταν επικεφαλής σώματος πολυάριθμων Χειμαρριωτών, στην δυτική Ελλάδα, όπου και εξεστράτευσαν εναντίον του Ομέρ Βρυώνη, υπό τις διαταγές του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου.

Το 1825, μαζί με τον αδελφό του, τον Νότη Μπότσαρη και τον Δήμο Ρηνιάσσα συμμετείχαν σε μάχες κατά του Κιουταχή στις περιοχές Μακρυνόρους και Καστέλι Ανατολικού. Το ίδιο έτος μαζί με το σώμα των Χειμαρριωτών, του οποίου ήταν υποδιοικητής, εισήλθαν στο Μεσολόγγι και ενίσχυσαν τους πολιορκούμενους. Ο Ζάχος Μήλιος πολέμησε ως σωματάρχης στον προμαχώνα «Μιαούλης» και έλαβε μέρος στην Έξοδο. Αργότερα πολέμησε στις μάχες του Α' Σώματος Στερεάς Ελλάδας, υπό την διοίκηση του Γεωργίου Καραϊσκάκη και το 1827 ανέλαβε αυτόνομη αρχηγία.
## Μετά την επανάσταση
Πολιτικά υποστήριζε αρχικά τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, όμως στην συνέχεια εντάχθηκε στο «Ρωσικό κόμμα». Επί Ιωάννη Καποδίστρια (1828-1832) εντάχθηκε στα ημιτακτικά σώματα και μετά ως υποταγματάρχης στο Β' Ελαφρό Τάγμα με διοικητή τον Ιωάννη Ρούκη.

Στην οθωνική περίοδο παρέμεινε στο στράτευμα όπου και υπηρέτησε στην οροφυλακή και έφθασε στον βαθμό του διοικητή Τάγματος. Υπήρξε πιστός οθωνικός, όπως και η πλειοψηφία των ετερόχθονων (δηλ. όσων γεννήθηκαν εκτός των τότε ελληνικών συνόρων) στρατιωτικών που είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους στην απελευθέρωση των αλύτρωτων πατρίδων τους.

Πέθανε σχετικά πρόωρα στη Θήβα(1860). Ο ίδιος έφτασε μέχρι τον βαθμό του Συνταγματάρχη φάλαγγας και λόγω της ιδιαίτερης αποφασιστικότητάς του στο πεδίο της μάχης, τραυματίστηκε τέσσερις φορές. Η πλάκα του τάφου που τον σκέπαζε υπάρχει στο πρώην νεκροταφείο του Ευαγγελιστή Λουκά στη Θήβα.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1985.

Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Οροφυλακής
Κατηγορία:Οικογένεια Σπυρομήλιου
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Μπεχζάντ

thumb|right|200px|''Μάχη του Τιμούρ'', π. 1515, Παλάτι Γκολεστάν, Τεχεράνη
Ο **Μπεχζάντ** ή **Μπιχζάντ** (π. 1450 - 1535) ήταν σπουδαίος Πέρσης ζωγράφος μικρο-καλλιγράφος του 15ου αιώνα και ίσως ο σημαντικότερος της ισλαμικής ζωγραφικής τέχνης της αποκαλούμενης σήμερα "ζωγραφική Χεράτ.

Γεννήθηκε στη Χεράτ το 1460, όταν ήταν πρωτεύουσα της Περσίας, (σήμερα ανήκει στο Αφγανιστάν), και το πλήρες όνομά του ήταν **Οστάντ Καμάλ ουντίν Μπεχζάντ**. Φέρεται να υπήρξε μαθητής του σπουδαίου επίσης ζωγράφου, Μιράκ Νακάς. 
Επί βασιλείας του Μπαϋσουνκούρ Μιρζά (εγγονού του Ταμερλάνου) αλλά και επί διαδόχου αυτού του Χουσεΐν Μπαυκαράχ, περί το 1500, προσκλήθηκε μαζί με άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες στα ανάκτορα προκειμένου ν΄ αναλάβουν την νέα καλλιτεχνική ανάπτυξη που οραματίζονταν ο Βασιλιάς. Τότε ο Μπεχζάντ ανέλαβε την αντιγραφή και κωδικοποίηση όλων των εγγράφων της Βασιλικής Βιβλιοθήκης με παράλληλη μικρο-εικονογράφηση αυτών, που συνέχισε μέχρι το θάνατό του το 1535.
thumb|left|180px|''Τόπος κυνηγιού'', π. 1515, Παλάτι Γκολεστάν, Τεχεράνη
Ο Μπεχζάντ επηρεασμένος έντονα από την σπουδαία "ζωγραφική Χεράτ" ανέδειξε αυτή σε καλλιτεχνική ζωγραφική τεχνοτροπία ειδικά πάνω σε μετάξι αποδίδοντας τοπία, κήπους, λίμνες κ.λπ.. με το οποίο στη συνέχεια άρχισε να κοσμεί τα διάφορα κείμενα, στην αρχή τα ιερά και στη συνέχεια τους διάφορους κώδικες - νόμους του κράτους. Την τέχνη του αυτή δίδαξε σε μεγάλο αριθμό μαθητών του οι οποίοι στη συνέχεια μετέφεραν την τεχνική του σε όλο τον τότε ισλαμικό κόσμο από την Ινδία μέχρι την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τα περισσότερα από τα φιρμάνια των Σουλτάνων φέρουν αυτό το είδος της καλλιτεχνικής καλλιγραφίας, χωρίς όμως ζωγραφικές παραστάσεις. Επίσης πολλά Τζαμιά ακόμη και σήμερα διατηρούν αυτό το είδος της σύμμεικτης καλλιγραφικής απόδοσης που μοιάζει πολύ με μονογράμματα.

Τα έργα του Μπεχζάντ θεωρούνται σήμερα ιδιαίτερης μεγάλης αξίας και κάποια εξ αυτών κοσμούν σπουδαίες συλλογές. Διασώζεται μόλις ένα χειρόγραφο που περιέχει έργα τα οποία φέρουν την υπογραφή του Μπιχζάντ, και αυτοί είναι οι μοναδικοί πίνακες που αποδίδονται με βεβαιότητα σε εκείνον, σύμφωνα με τους μελετητές του, ενώ κατά πολλούς αποτελούν το σπουδαιότερο δείγμα του έργου του. Πρόκειται για το αντίγραφο του ποιήματος με τίτλο *Ο κήπος* (*Bustān*), του Πέρση ποιητή Σααντί, το οποίο φυλάσσεται στην εθνική βιβλιοθήκη της Αιγύπτου (Κάιρο, Εθν. Βιβλ., Adab Farsi 908). Ο Μπιχζάντ υπέγραψε γενικά ελάχιστους πίνακες και μόλις 32 από το σύνολο του έργου του αναγνωρίζονται με βεβαιότητα ως αυθεντικοί, όλοι φιλοτεχνημένοι την περίοδο 1486-95. Το γεγονός πως οι μαθητές του μιμήθηκαν την τεχνοτροπία του δυσχεραίνει σημαντικά τη μελέτη του έργου του και ειδικότερα τη διάκριση αυθεντικών πινάκων του. Επιπλέον, επειδή το όνομά του ταυτίστηκε με την υψηλή ποιότητα, αρκετοί συλλέκτες απέδιδαν σε εκείνον ανυπόγραφους πίνακες εξαιρετικής τεχνικής, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν ενδείξεις πως ήταν πράγματι δημιουργίες του Μπιχζάντ. 

## Δείτε επίσης
* Χεράτ (ζωγραφική)

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τ.61ος σελ.70.

Κατηγορία:Ισλαμική ζωγραφική
Κατηγορία:Πολιτισμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Πέρσες ζωγράφοι