open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Φρανθίσκο δε Κεβέδο

Ο **Φρανθίσκο δε Κεβέδο** (Francisco Gómez de Quevedo y Santibáñez Villegas, 14 Σεπτεμβρίου 1580 – 8 Σεπτεμβρίου 1645) ήταν Ισπανός ποιητής. 

Σπούδασε σχεδόν τα πάντα στο Αλκαλά ντε Ενάρες και στο Βαγιαδολίδ κι έγινε μέλος της αυλής, όπως ήταν κ’ οι γονείς του. Ήδη από το 1605 είχε καθιερωθεί ως ποιητής στους φιλολογικούς κύκλους.

Μολονότι μύωπας και στραβοκάνης ήταν δεινός μονομάχος. ΄Όταν σκότωσε ένα αντίπαλό του σε μονομαχία, κατέφυγε στην προστασία του παντοδύναμου δούκα της Οσούνα. Τον συνόδευσε ως γραμματέας του στην Ιταλία και όταν ο δούκας έγινε αντιβασιλιάς της Νεάπολης το 1616, ανέθεσε στον Κεβέδο τα οικονομικά της αντιβασιλείας. Το 1618 ο ποιητής έγινε ιππότης του Τάγματος του Σαντιάγο.

Το 1621 συμπαρασύρθηκε από την πτώση του Οσούνα και αναγκάστηκε να παραμείνει υπό περιορισμόν στα κτήματά του. Αλλά το 1621 ανέβηκε στον θρόνο ο Φίλιππος Δ΄ κι ο Κεβέδο βρήκε νέο προστάτη στο πρόσωπο του επίσης παντοδύναμου κόμη-δούκα Ολιβάρες. 

Ζούσε έκλυτη ζωή, ήταν τρόφιμος οίκων ανοχής και ταβερνείων κι όταν κάποτε αναγκάστηκε, μετά από πιέσεις της αυλής, να διακόψει την παράνομη συμβίωσή του με μια γυναίκα και να παντρευτεί μια χήρα, εγκατέλειψε την τελευταία ύστερα από τρεις μήνες. Παρά ταύτα το 1632 έγινε γραμματέας του βασιλιά.

Το 1639 τα βιβλία του -στα οποία είχε κατηγορήσει και σατιρίσει τον βασιλιά, τον πάπα, τον Ολιβάρες, τους μοναχούς και τις γυναίκες και τα οποία βιβλία του είχαν δημιουργήσει αναρίθμητους εχθρούς- κατασχέθηκαν. Συνελήφθη και κλείστηκε σε μοναστήρι. Αφέθηκε ελεύθερος το 1643, αλλά η υγεία του είχε καταστραφεί και μετά από δύο χρόνια πέθανε.   

Το ύφος του, που ονομάστηκε conceptismo, χαρακτηριζόταν από γοργό ρυθμό, απλό λεξιλόγιο, πνευματώδεις μεταφορές και λογοπαίγνια. Οι ποιητές, κατά τον Κεβέδο, δεν έπρεπε να αναζητούν ιδιότυπες φράσεις και λέξεις προς εντυπωσιασμόν αλλά ιδέες μεγαλείου και βάθους. Η ποιητική του ήταν στον αντίποδα του Γκονγκορισμού, του ύφους δηλαδή που ανέπτυξε ο ποιητής Λουίς ντε Γκόνγκορα, με τον οποίον ο Κεβέδο ήταν σε διαρκή διαμάχη.

## Επιλογή έργων
**Sueños y discursos* (*Όνειρα και λόγοι*, σάτιρες σε πρόζα, 1606-1623, εκδ.1627) - ελλην. μετάφραση Ισμήνης Κανσή ("ΑΙΟΛΟΣ-ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ")
**Historia de la vida del Buscón* (*Ιστορία της ζωής του Μπουσκόν*, μυθιστόρημα πικαρέσκο, 1626)
**El Parnaso español* (*Ο Ισπανικός Παρνασσός*, 1648) και
**Las Tres Musas Últimas Castellanas* (*Οι τρεις τελευταίες Μούσες της Καστίλλης*, 1670, μεταθανάτιες εκδόσεις που περιλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του ποιητικού του έργου)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές
Τομπάιας Σμόλετ

Ο **Τομπάιας Σμόλλετ** (*Tobias Smollett*, Ρέντον, Σκωτία 1721 - Λιβόρνο, Ιταλία 1771) ήταν Σκωτσέζος ποιητής και μυθιστοριογράφος. Ήταν γνωστός για τα μυθιστορήματα σε ύφος πικαρέσκο.

## Βιογραφία
Ο *Τομπάιας Τζορτζ Σμόλλετ* γεννήθηκε στο Ντάλκουερν του Ρέντον. Ήταν ο τέταρτος γιος του Άρτσιμπαλντ Σμόλλετ και της Μπάρμπαρα Κάννιγχαμ. Πήγε σχολείο στο Νταμπάρτον και άρχισε σπουδές ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Γλασκώβης αλλά έφυγε στο Λονδίνο πριν τις ολοκληρώσει, έχοντας μαζί του μια τραγωδία του η οποία όμως απορρίφθηκε από τον διάσημο θεατράνθρωπο Ντέηβιντ Γκάρρικ. Το 1740 κατατάχθηκε ως βοηθός χειρουργός στο πολεμικό ναυτικό και πήρε μέρος σε εχθροπραξίες στην Κολομβία. Στην Τζαμάικα εγκατέλειψε την υπηρεσία του και γνώρισε την Ανν "Νάνσυ" Λάσσελς, τη γυναίκα που παντρεύτηκε μετά την επιστροφή του στην Αγγλία το 1744. Απέκτησαν μια κόρη, την Ελίζαμπεθ, που πέθανε σε ηλικία 15 ετών (περ. 1762). 

Άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του χειρουργού αλλά η κλίση του ήταν προς τη λογοτεχνία. Η κλίση αυτή και εμπειρίες του από το ναυτικό έδωσαν το 1748 το φημισμένο μυθιστόρημά του *[[Οι περιπέτειες του Ρόντερικ Ράντομ|Οι περιπέτειες του Ρόντρικ Ράντομ]]*.

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα πικαρέσκο, αρκούντως βιογραφικό, επηρεασμένο από τον Θερβάντες και τον Λεσάζ, τα έργα των οποίων ο Σμόλλετ μετέφρασε. Πόρνες, μαστροποί, εξαθλιωμένοι στρατιώτες, μικροπωλητές, τυχοδιώκτες, βίαιοι στρατολόγοι, δουλέμποροι, παρελαύνουν στις σελίδες του βιβλίου, το οποίο παρά ταύτα έχει ευτυχή κατάληξη, μέχρι του σημείου ν’ αποφασίσει και να τελέσει γάμο ο ήρωάς του παρά τα όσα είδαν τα μάτια του. 

Το 1750 ο Σμόλλετ πήρε το πτυχίο της ιατρικής από το πανεπιστήμιο του Αμπερντήν, αλλά δεν ασχολήθηκε με το επάγγελμα και το 1751 δημοσίευσε τις *[[Οι περιπέτειες του Πέρεγκριν Πικλ|Περιπέτειες του Πέρεγκριν Πικλ]]*, ένα βιβλίο με πολλές περιπέτειες και πολύ χιούμορ.

Το 1763, εξ αιτίας της κλονισμένης υγείας του (κι ενδεχομένως των απότομων τρόπων του) έφυγε στην ηπειρωτική Ευρώπη, καλύπτοντας τα έξοδά του με τις εισπράξεις των *Ταξιδιών στη Γαλλία και Ιταλία*. 

Το 1769 έγραψε στην Ιταλία, το τελευταίο και από πολλούς θεωρούμενο καλύτερο έργο του την *Αποστολή του Χάμφρυ Κλίνκερ*. 

Από τον Σμόλλετ λείπει η παραδοχή μιας φυσιολογικής ζωής και υστερεί στη διάρθρωση της πλοκής. Αλλά δημιούργησε ολοζώντανους χαρακτήρες και οι περιγραφές του προσώπων και καταστάσεων είναι πειστικότατες.

## Επιλογή έργων
**The Adventures of Roderick Random* (*[[Οι περιπέτειες του Ρόντερικ Ράντομ]]*, 1748 - μτφ. Ρένα Χατχούτ, εκδ. Gutenberg, 2019) και
**The Adventures of Peregrine Pickle* (*[[Οι περιπέτειες του Πέρεγκριν Πικλ]]*, 1751), μυθιστορήματα σε ύφος πικαρέσκο που επηρέασαν μεταξύ άλλων τον Ντίκενς.
**Travels through France and Italy* (*Ταξίδια στη Γαλλία και Ιταλία*, 1766)
**The Expedition of Humphry Clinker* (*Η αποστολή του Χάμφρυ Κλίνκερ*, 1771)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σκωτσέζοι ποιητές
Κατηγορία:Σκωτσέζοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι περιηγητές
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ιατροί
Φρίντριχ Κλόπστοκ

Ο **Φρίντριχ Κλόπστοκ** (Friedrich Gottlieb Klopstock, Κβέντλινμπουργκ 1724 – Αμβούργο 1803) ήταν Γερμανός ποιητής γνωστός κυρίως για το επικό του ποίημα *[[Ο Μεσσίας (Κλόπστοκ)|Ο Μεσσίας]]* (*Der Messias*, 1748-1773). Η συνεισφορά του στην Γερμανική λογοτεχνία ήταν ότι δημιούργησε νέες προοπτικές πέρα από τα γαλλικά μοντέλα. Μέχρι τότε, στη γερμανική ποίηση χρησιμοποιούσαν τον αλεξανδρινό στίχο και ο Κλόπστοκ έθεσε νέα θεμέλια στη γερμανική λογοτεχνία, πάνω στα οποία στηρίχθηκαν ο Φρίντριχ Σίλερ και ο Γκαίτε.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*Κλόπστοκ, Φρίντριχ Γκότλιμπ
*''Klopstock, Gottlieb Friedrich'', λήμμα της Encyclopædia Britannica, 1911

Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές
Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι
Λώρενς Στερν

Ο **Λώρενς Στερν** (*Laurence Sterne*, 24 Νοεμβρίου 1713 - 18 Μαρτίου 1768) ήταν Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, γνωστός κυρίως για το έργο του *[[Τρίστραμ Σάντυ]]*, που άσκησε μεγάλη επίδραση στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία.

## Επιλογή έργων
**A Political Romance* (*Ένα πολιτικό μυθιστόρημα*, 1759)
**The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman* (*Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντυ, τζέντλεμαν*, μυθιστόρημα, 1759-1767) - ελλην. μετάφραση Έφη Καλλιφατίδη (εκδ. "Gutenberg", 1992, ISBN 978-960-01-0364-Χ)
**A Sentimental Journey Through France and Italy* (*Ένα συναισθηματικό ταξίδι στη Γαλλία και Ιταλία*, 1768, απάντηση στο σχεδόν ομώνυμο έργο του Τομπάιας Σμόλετ)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι
Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό

Ο **Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό** (γαλλ.:Pierre Ambroise François Choderlos de Laclos, 18 Οκτωβρίου 1741 - 5 Σεπτεμβρίου 1803) ήταν Γάλλος στρατιωτικός και μυθιστοριογράφος, γνωστός για το έργο του *Les Liaisons dangereuses* (*[[Οι επικίνδυνες σχέσεις]]*, 1782). Πρόκειται για ένα επιστολικό μυθιστόρημα που περιέχει σκανδαλώδεις αποπλανήσεις στους κόλπους της γαλλικής αριστοκρατίας και θεωρείται ένα από τα καλύτερα του 18ου αιώνα. Έχει αποτελέσει έμπνευση για πολλά βιβλία, θεατρικά έργα και ταινίες. 

Για πολύ καιρό, ο Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό θεωρείτο ότι ήταν το ίδιο σκανδαλώδης με τον Μαρκήσιο ντε Σαντ και τον Νικολά Εντμ Ρεσίφ ντε Λα Μπρετόν.

Τις *Επικίνδυνες σχέσεις* μετέφρασε στα Ελληνικά ο Ανδρέας Στάικος ("ΑΓΡΑ")

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί
Χουάν ντε Μαριάνα

Ο **Χουάν ντε Μαριάνα** (Juan de Mariana, 1536-1624), ήταν Ισπανός Ιησουΐτης ιστορικός και πολιτικός φιλόσοφος. 

Νόθος και εγκαταλειμμένος γιος ιερέα εκπαιδεύτηκε από τους Ιησουίτες οι οποίοι διέγνωσαν τα προσόντα του. Εικοσιτεσσάρων χρόνων στάλθηκε να διδάξει στα κολέγια της Εταιρείας στη Ρώμη και στη Σικελία και μετά στο Παρίσι. Στα τριάντα επτά του χρόνια αποσύρθηκε στον οίκο των Ιησουιτών στο Τολέδο, όπου έζησε τα υπόλοιπα πενήντα χρόνια της ζωής του. 

## Έργα
Ο Μαριάνα συνέγραψε την *Historiae de rebus Hispaniae* (*Ιστορία της Ισπανίας*, 1592, ισπανική μετάφραση από τον ίδιο ως *Historia de España*, 1601), για να πληροφορήσει την Ευρώπη πώς η Ισπανία έφτασε στην ακμή της δύναμης και της δόξας της, έργο που θεωρείται η κορύφωση της ισπανικής ιστοριογραφίας. 
 
Το 1607 φυλακίστηκε για αρκετούς μήνες για την πραγματεία του *De monetae mutatione* (*Περί της αλλαγής του νομίσματος*) στην οποία επετίθετο κατά του πρωθυπουργού δούκα ντε Λέρμα για την υποτίμηση του νομίσματος. 

Σε άλλες πραγματείες του ο Μαριάνα εξέθεσε σε τα σφάλματα της Εταιρείας του Ιησού, τυπώθηκαν όμως αυτές μετά τον θάνατό του. 

Το έργο του Μαριάνα που προκάλεσε διεθνή αναταραχή ήταν το *De rege et regis institutione* (*Περί του βασιλέως και της βασιλικής αρχής*, 1598). Δέχεται ως καλύτερο πολίτευμα την κληρονομική μοναρχία, περιορισμένη όμως από τους νόμους, τους θρησκευτικούς και ηθικούς κανόνες και τα δικαιώματα του λαού που ασκούνταν μέσω μιας εθνοσυνέλευσης - αυτό που αργότερα αποκλήθηκε συνταγματική μοναρχία. Εκτίθενται -αυτονόητες σήμερα- απόψεις περί κοινωνικής προνοίας, φιλανθρωπίας, δικαίας φορολογίας και δικαίας κατανομής του πλούτου. Το σημείο που προκάλεσε την αναστάτωση ήταν η αναγνώριση του δικαιώματος στους πολίτες να εκθρονίζουν, ακόμη και να σκοτώνουν (προ παντός αυτό) τους βασιλείς αν αυτοί αποδεικνύονταν τύραννοι. 

Το 1599 ο αρχηγός της Εταιρείας Κλαούντιο Ακουαβίβα διέταξε να επέλθουν «διορθώσεις» στο σύγγραμμα. Το 1610, μετά τη δολοφονία του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας, ο Ακουαβίβα διέταξε την απαγόρευση της διδασκαλίας του Μαριάνα περί βασιλοκτονίας (παρά το ότι ο Ερρίκος ήταν πρώην Ουγενότος και ο δολοφόνος του Ραβαγιάκ φανατικός καθολικός), για ν’ αποσείσει τις κατά των Ιησουιτών σχετικές κατηγορίες. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ισπανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Ιησουίτες
Τζων Ουέμπστερ

Ο **Τζων Ουέμπστερ** (John Webster, Λονδίνο, περ. 1580 – Λονδίνο, περ. 1634) ήταν Άγγλος δραματικός ποιητής του Ιακωβίνειου θεάτρου, σύγχρονος του Σαίξπηρ. 

Πολύ λίγα είναι γνωστά για την ζωή του. Πιστεύεται ότι σπούδασε νομικά και το βέβαιον είναι ότι άρχισε την συγγραφική του σταδιοδρομία συνεργαζόμενος με άλλους συγγραφείς (1602-1605). Ύστερα συνέθεσε μόνος τις τρεις τραγωδίες του και από το 1607 έγραψε και πάλι σε συνεργασία. 

Τα θεωρούμενα έξοχα έργα του απεικονίζουν τις χειρότερες πλευρές του ανθρώπινου χαρακτήρα. Κατά τον Τ.Σ.Έλιοτ «έβλεπε τη νεκροκεφαλή κάτω από το δέρμα».

## Έργα που συνέθεσε μόνος
**The White Devil* (*[[Ο λευκός Διάβολος]]*, 1612)
**The Duchess of Malfi* (*[[Η Δούκισσα του Μάλφι|Η δούκισσα του Αμάλφι]]*, 1614) - έμμετρη μετάφραση Τάσος Ρούσσος ("ΔΩΔΩΝΗ")
**The Devil's Law Case* (*Η δίκη του Διαβόλου*, περ. 1617 – 1619)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές
Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Χένρυ Μπόλινμπροκ

Ο **Χένρυ Μπόλινμπροκ** (Henry St John, 1st Viscount Bolingbroke, 1678 – 1751) ήταν Άγγλος πολιτικός, ηγέτης των Τόρις, και πολιτικός φιλόσοφος. Υποστήριξε την Εκκλησία της Αγγλίας παρά τις αντιθρησκευτικές απόψεις του και την αντίθεσή του στη θεολογία. Υποστήριξε την εξέγερση των Ιακωβιτών το 1715, η οποία είχε ως σκοπό να εκθρονίσει τον Γεώργιο τον Α΄ και μετά διέφυγε στη Γαλλία. Το 1723 του επιτράπηκε να επιστρέψει στην Αγγλία.
 
## Επιλογή έργων
*Επιστολές
**On the Idea of a Patriot King* (*Περί της ιδέας ενός πατριώτη βασιλιά*, 1738)
**On the Spirit of Patriotism* (*Περί του πνεύματος του πατριωτισμού*)
**The State of Parties at the Accession of George I* (*Η κατάσταση των κομμάτων κατά την ανάρρηση του Γεωργίου Α΄*)
 
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί
Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι
Κολέτ

Η **Σιντονί Γκαμπριέλ Κολέτ** (γαλλικά: *Sidonie-Gabrielle Colette*, Ιόν, 28 Ιανουαρίου 1873 - Παρίσι, 3 Αυγούστου 1954), γνωστή ευρύτερα ως **Κολέτ,** ήταν Γαλλίδα λογοτέχνις, υποψήφια για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1948, ηθοποιός και δημοσιογράφος.

Είναι περισσότερο γνωστή για τη λογοτεχνική σειρά «Κλωντίν» και το μυθιστόρημα *Ζιζί*, στο οποίο βασίστηκε το ομώνυμο μιούζικαλ. Η Κολέτ είναι η δεύτερη γυναίκα που εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Γκονκούρ το 1945, στην οποία διετἐλεσε πρόεδρος μεταξύ των ετών 1949 και 1954. Ήταν η πρώτη γυναίκα που κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στη Γαλλία.

## Ζωή και καριέρα

### Οικογένεια

Η Σιντονί Γκαμπριέλ Κολέτ γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1873 στην κοινότητα Σαιν-Σωβέρ-αν-Πουιζέ (*Saint-Sauveur-en-Puisaye*), στον νομό Ιόν. Γονείς της ήταν ο Ζυλ-Ζοζέφ Κολέτ (*Jules-Joseph Colette*), ήρωας πολέμου και εφοριακός, και η Αντέλ Εζενί Σιντονί Λόνδουα (*Adèle Eugénie Sidonie Landoy*), αποκαλούμενη με το χαϊδευτικό «Σιντό» (*"Sido"*). Η οικογένεια ήταν αρχικά αρκετά ευκατάστατη, αλλά λόγω λανθασμένων οικονομικών χειρισμών το εισόδημά της μειώθηκε σημαντικά, με αποτέλεσμα η Κολέτ να παρακολουθήσει δημόσιο σχολείο από την ηλικία των 6 μέχρι τα 17 της. Η Κολέτ είχε μια ξαδέλφη, τη Ζενεβιέβ, με την οποία ήταν ιδιαίτερα κοντά.

### Πρώτα χρόνια, 1873-1912

Το 1893, η Κολέτ παντρεύτηκε τον Henry Gauthier-Villars (1859 - 1931), έναν γνωστό συγγραφέα και εκδότη που χρησιμοποιούσε το καλλιτεχνικό όνομα "Ουίλλι" ("Willy"), και τα πρώτα τέσσερα μυθιστορήματα της Κολέτ - τα τέσσερα "Κλωντίν" - δημοσιεύθηκαν στο όνομά του. Η μυθιστορηματική σειρά ''Κλωντίν'' παρουσιάζει την εφηβεία και την ενηλικίωση της ομώνυμης ηρωίδας, της Κλωντίν. Πρόκειται για μια ημι-αυτοβιογραφία της Κολέτ, με τη βασική διαφορά ότι η Κλωντίν είναι ορφανή από μητέρα.

## Επιλογή έργων

**Claudine à l'école* (*Η Κλωντίν στο σχολείο*, 1900, και άλλα 4 μυθιστορήματα της σειράς ''Κλωντίν'')
**La Vagabonde*, 1910 - ελλην. μετάφραση Εύη Καπή ως *Η θεατρίνα* ("PRINTA")
**Chéri* (1920)
**Le Blé en herbe* (*Άγουρα στάχυα*, 1923) - ελλην. μετάφραση Μαρσέλα Πετρακοπούλου ("ΑΤΛΑΣ")
**Sido* (1929)
**La Chatte* (1933) - ελλην. μετάφραση Νάτα Κυριακοπούλου ("ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΠΑΠΥΡΟΥ") 
**Gigi* (1944)
**L'enfant et les sortilèges* (*Το παιδί και τα μάγια*, 1925, λιμπρέττο της όπερας του Μωρίς Ραβέλ)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Τζάκοπο Μπασσάνο

Ο **Τζάκοπο Μπασσάνο** (ιταλ.:*Jacopo Bassano*), γνωστός και ως *Τζάκοπο νταλ Πόντε* (Jacopo dal Ponte, γεννήθηκε και πέθανε στο Bassano del Grappa, 1517-1592), ήταν Ιταλός ζωγράφος, δημοφιλής στην Βενετία για τις σκηνές καθημερινού βίου και τα τοπία που ζωγράφιζε, παράλληλα εννοείται με θρησκευτικά θέματα. Ήταν μαθητής του Μπονιφάτσιο Βερονέζε. Θεωρείται ο πρώτος σύγχρονος ζωγράφος τοπίων.

## Επιλογή έργων
 
File:Jacopo_Bassano_-_La_Fuga_in_Egitto_(Norton_Simon_Museum).jpg|*Φυγή στην Αίγυπτο*, 1544, Πασαντίνα (Καλιφ.), Norton Simon Museum
File:Jacopo_Bassano_(Jacopo_dal_Ponte)_-_The_Adoration_of_the_Kings_-_Google_Art_Project.jpg|* Η προσκύνηση των Μάγων*, 1545, Εδιμβούργο, Scottish National Gallery
File:Jacopo_da_Ponte_-_Adoration_of_the_Shepherds_-_WGA01430.jpg|* Η προσκύνηση των ποιμένων*, 1545, Κάστρο του Γουίντσορ, Royal Collection
File:Bassano-Chiens-Louvre.jpg|*Δύο σκύλοι*, 1549, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
File:Jacopo_da_Ponte_005.jpg|*Ποιμενική σκηνή*, 1560, Μαδρίτη, Μουσείο Thyssen-Bornemisza
File:Jacopo_da_Ponte,called_Jacopo_Bassano_-_Adoration_of_the_Magi_-_Google_Art_Project.jpg|* Η προσκύνηση των Μάγων*, 1564, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης
File:Los_israelitas_bebiendo_el_agua_milagrosa,_de_Jacopo_Bassano_(Museo_del_Prado).jpg|*Ο Μωυσής κάνει ν’ αναβλύσει νερό από τον βράχο*, 1568, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
File:Jacopo_Bassano,_il_vecchio_-_Calvary_-_Google_Art_Project.jpg|*Σταύρωση*, 1575, Βαρκελώνη, Museu Nacional d'Art de Catalunya
File:Jacopo_da_Ponte_-_Summer_(Sacrifice_of_Isaac)_-_WGA01454.jpg|*Καλοκαίρι με την Θυσία του Αβραάμ*, 1575, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης 
File:The_Animals_Entering_Noah's_Ark_1570s_Jacopo_Bassano.jpg|*Τα ζώα μπαίνουν στην κιβωτό του Νώε*, 1575, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
File:La_reconvención_a_Adán,_de_Francesco_Bassano_(Museo_del_Prado).jpg|*Η επιτίμηση του Αδάμ*, 1575, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
File:Jacopo_Bassano_-_Christ_in_the_House_of_Mary,_Martha,_and_Lazarus_-_Google_Art_Project.jpg|*Ο Χριστός στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας*, 1577, Χιούστον, Museum of Fine Arts
File:La_fragua_de_Vulcano,_de_Jacopo_Bassano_(Museo_del_Prado).jpg|*Το σιδηρουργείο του Ηφαίστου*, 1577, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
File:Jacopo_Bassano_-_The_Way_to_Calvary_-_Google_Art_Project.jpg|*Ο δρόμος προς τον Γολγοθά*, Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη
File:Adoración_de_los_pastores,_de_Jacopo_Bassano_(Museo_del_Prado).jpg|* Η προσκύνηση των ποιμένων*, 1580, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο


## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων

## Επιλογή έργων
**Scena  pastorale* (*Ποιμενική σκηνή*, 1560). Μαδρίτη, Museo Thyssen-Bornemisza
**Pecora e agnello* (*Προβατίνα και αρνάκι*, 1560). Ρώμη, Galleria Borghese
**Entrata degli animali nell'arca di Noè* (*Είσοδος των ζώων στην κιβωτό του Νώε*, 1570. Μαδρίτη, Μουσείο Πράδο.
**Paradiso terrestre* (*Ο επίγειος Παράδεισος*, 1570-73). Ρώμη, Galleria Doria Pamphilj
**Ultima cena* (*Μυστικός Δείπνος*, 1546). Ρώμη, Galleria Borghese

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 16ου αιώνα
Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Κατηγορία:Μανιεριστές ζωγράφοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Βενετικής Δημοκρατίας
Κατηγορία:Ζωγράφοι τοπίων
Ντίνο Μπουτζάτι

Ο **Ντίνο Μπουτζάτι** (Dino Buzzati, 1906-1972) ήταν Ιταλός μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Ήταν επίσης δημοσιογράφος για την *Corriere della Sera*. Ξεκίνησε να γράφει το 1933 και τα έργα του περιλαμβάνουν πέντε μυθιστορήματα, θεατρικά και ραδιοφωνικά έργα, λιμπρέττα και πολυάριθμες μικρές ιστορίες και ποιήματα.

Γνωστότερο έργο του είναι *Η έρημος των Ταρτάρων* (1940), όπου σε κλίμα καφκικό (όσο και καβαφικό) περιγράφει τη ζωή σ’ ένα στρατόπεδο που περιμένει την επίθεση των βαρβάρων –που δεν έρχονται ποτέ.
## Επιλογή έργων
**Bàrnabo delle montagne* (Ο Μπαρναμπό των βουνών, 1933) μυθιστόρημα
**Il segreto del Bosco Vecchio* (Το μυστικού του Παλιού Δάσους, 1935) μυθιστόρημα
**Il deserto dei Tartari* (Η έρημος των Ταρτάρων, 1940) μυθιστόρημα

::—μτφ. Ανταίος Χρυσοστομίδης (εκδ. "ΑΣΤΑΡΤΗ"))
**I sette messaggeri * (Οι επτά αγγελιοφόροι, 1942) διήγημα

::—μτφ. Παναγιώτης Σκόνδρας (εκδ. "ΑΣΤΑΡΤΗ"))
* *Sette piani* (Επτά πατώματα, 1942) διήγημα
**La famosa invasione degli orsi in Sicilia* (Η περίφημη εισβολή των αρκούδων στη Σικελία, 1945, παιδικό)

::—μτφ. Παναγιώτης Σκόνδρας (εκδ. "ΑΣΤΑΡΤΗ"))
* *Il grande ritratto* (Το μεγάλο πορτραίτο, 1960) μυθιστόρημα
**Un amore* (Ένας έρωτας, 1963) μυθιστόρημα 

::—μτφ. Βίκη Κατσούλη (εκδ. "ΑΣΤΑΡΤΗ"))

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Αλέχο Καρπεντιέ

Ο **Αλέχο Καρπεντιέ** (ισπαν.Alejo Carpentier y Valmont, 26 Δεκεμβρίου 1904 - 24 Απριλίου 1980) ήταν Κουβανός μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος, ο οποίος επηρέασε τη λογοτεχνία της Λατινικής Αμερικής κατά τη διάρκεια της μεγάλης άνθησής τη δεκαετία του 1960 και 1970.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας και μεγάλωσε στην Αβάνα της Κούβας. Ταξίδευσε στη Γαλλία και τη λατινική Αμερική και γνώρισε πολλούς ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων. Υποστήριξε την επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο και φυλακίστηκε για τις αριστερές του απόψεις.

Αν και ο Αλέχο Καρπενιέρ έγραψε σε πολλά διαφορετικά είδη, όπως δημοσιογραφικά άρθρα, ραδιοφωνικά και θεατρικά έργα, δοκίμια, όπερες και λιμπρέτα, είναι περισσότερο γνωστός για τα μυθιστορήματά του. Είναι από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν τον μαγικό ρεαλισμό στα έργα για να εξερευνήσει την ιστορία και τον πολιτισμό της Λατινικής Αμερικής. Επηρεάστηκε επίσης από τον Αφρο-Κουβανισμό. Έργο που συνδυάζει τον Αφρο-Κουβανισμό και τον μαγικό ρεαλισμό είναι *Το βασίλειο αυτού του κόσμου* (1949). Στο τρόπο γραφής του έχει επίσης αφομοιώσει στοιχεία από την ανάσταση του μπαρόκ (Μπαρόκ του Νέου Κόσμου) και έχει τη θεωρία του υπερρεαλισμού.

## Επιλογή έργων
**La música en Cuba*, 1946 (Η μουσική στην Κούβα) δοκίμιο εθνο-μουσικολογικό
**El reino de este mundo*, 1949 (Η επί γης βασιλεία) με θέμα την επανάσταση των Αφρικανών σκλάβων στην Αϊτή
**μτφ. Γιάννης Χρυσοβέργης (εκδ. "Νεφέλη", 1987) 
* *Los pasos perdidos*, 1953 (Τα χαμένα βήματα)
**μτφ. Μελίνα Παναγιωτίδου (εκδ. "Εξάντας", 1993) 
**Guerra del tiempo*, 1958 (Ο πόλεμος του χρόνου) διηγήματα 
**El siglo de las luces*, 1962 (Ο αιώνας των Φώτων), μυθιστόρημα με θέμα τις επιπτώσεις της Γαλλικής Επανάστασης στην Κεντρική Αμερική
**μτφ. Ισμήνη Κανσή και Βικτωρία Τράπαλη (εκδ. "Εξάντας", 1986) 
**El recurso del método* 1974 (Μεθόδου τέχνασμα)
**μτφ. Σταυρούλα Παπαδάτου και Κλαίρη Σταθάτου (εκδ. "Σύγχρονη Εποχή", 1988) 
**Concierto barroco*, 1974 (Κοντσέρτο μπαρόκ) με θέμα τη συνάντηση των Βιβάλντι, Χαίντελ και Ντομένικο Σκαρλάττι το 1709
**μτφ. Μελίνα Παναγιωτίδου (εκδ. "Εξάντας", 2000)
**El arpa y la sombra*, 1978 (Η άρπα και η σκιά) με θέμα τον Χριστόφορο Κολόμβο)
**μτφ. Ισμήνης Κανσή για τις εκδ. "Εξάντας", 1988) 

Κατηγορία:Κουβανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Κουβανοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Μουσικολόγοι
Εζέν Μπουντέν

Ο **Εζέν Μπουντέν** (*Eugène Louis Boudin*, Ονφλέρ, 12 Ιουλίου 1824 – Ντωβίλ, 8 Αυγούστου 1898) ήταν Γάλλος τοπιογράφος και θαλασσογράφος, θεωρούμενος πρόδρομος του ιμπρεσσιονισμού.

## Βιογραφία
Γιος ναυτικού που αποσύρθηκε και έγινε ιδιοκτήτης καταστήματος χαρτοπωλείου και κορνιζών πινάκων ζωγραφικής, ο Μπουντέν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει ζωγράφους που δούλευαν στην περιοχή (μεταξύ των οποίων ο Ζαν Φρανσουά Μιγέ και ο Τομά Κουτύρ) οι οποίοι τον ενεθάρρυναν ν΄ακολουθήσει το καλλιτεχνικό στάδιο.

Στα εικοσιδύο του εγκατέλειψε το κατάστημα κι αφοσιώθηκε στην ζωγραφική. Ταξίδεψε στο Παρίσι και στη Φλάνδρα, και το 1850 κέρδισε μια υποτροφία που του επέτρεψε να εγκατασταθεί στο Παρίσι.

## Τα χαρακτηριστικά των έργων του
Έντονα εντυπωσιασμένος από τους Ολλανδούς ζωγράφους, ακολούθησε τη συμβουλή του Γιόχαν Γιόνγκκιντ να ζωγραφίζει σε ανοικτό χώρο (*[[Ζωγραφική en plein air|en plein air]]*) και την μετέδωσε στον νεαρό τότε προστατευόμενό του Κλωντ Μονέ.

Ο Μπουντέν ζωγράφισε παραλιακές σκηνές και θαλασσινά τοπία της βορείου Γαλλίας και ήταν υπέρμαχος της άμεσης απεικόνισης της φύσης. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από την μεγάλη σημασία που έδινε στην απόδοση της φωτεινότητας του ουρανού. Θεωρείται σύνδεσμος μεταξύ της γενιάς του Κορό και των ιμπρεσσιονιστών.

Στη γενέτειρά του Ονφλέρ (Honfleur) βρίσκεται το Μουσείο Εζέν Μπουντέν (Musée Eugène Boudin).

## Επιλογή έργων

File:Eugène_Boudin_004.jpg|*Η αυτοκράτειρα Ευγενία στην πλαζ της Τρουβίλ*, 1863, Γλασκώβη, Burrell Collection
File:Eugene_Boudin_-_The_beach_-_Google_Art_Project.jpg|*Παραλία*, 1864, Σύδνεϋ, Art Gallery of New South Wales
File:Boudin,_Eugène,_The_Beach_at_Trouville,_1865.jpg|*Η παραλία της Trouville*, 1865, Princeton, Princeton University Art Museum
File:Figures_on_the_Beach_A27420.jpg|* Μορφές στην παραλία*, 1867-1870, Ουάσινγκτον, National Gallery of Art
File:Eugène_Boudin_-_Les_figures_sur_la_plage_à_Trouville.jpg|* Μορφές στην παραλία της Trouville*, 1869, Μαδρίτη, Μουσείο Thyssen-Bornemisza
File:Eugène_Boudin_-_Fishermen's_Wives_at_the_Seaside_-_Google_Art_Project.jpg|*Γυναίκες ψαράδων στην παραλία*, 1872, Χιούστον, Museum of Fine Arts
File:Eugène_Boudin_-_Le_rivage_de_Portrieux,_1875.jpg|*Η παραλία του Portrieux*, 1875, Μπουένος Άιρες, Museo Nacional de Bellas Artes  
File:Eugène_Boudin_-_La_Place_de_l'église_Saint-Vulfran_à_Abbeville.jpg|*Η πλατεία της εκκλησίας Saint-Vulfran στην Abbeville*, 1884, Μαδρίτη, Μουσείο Thyssen-Bornemisza
File:Eugène_Boudin_-_Deauville_port.jpg|*Το λιμάνι της Deauville*, 1891, Κλήβελαντ, Museum of Art
File:Eugène_Boudin_-_Voir_d'Antibes_au_coucher_du_soleil.jpg|*Άποψη της Αντίμπ το ηλιοβασίλεμα*, 1893, Ντητρόιτ, Institute of Arts


## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Εμμανυέλ Σαμπριέ

Ο **Εμμανυέλ Σαμπριέ** (*Alexis Emmanuel Chabrier*, Αμπέρ, 18 Ιανουαρίου 1841 - Παρίσι, 13 Σεπτεμβρίου 1894) ήταν Γάλλος ρομαντικός συνθέτης και πιανίστας. Αν και είναι περισσότερο γνωστός για δύο από τα έργα του, *España* και *Joyeuse marche*, έγραψε πολλές όπερες, ανάμεσα στις οποίες είναι η όπερα *L' Étoile*, η οποία γίνεται όλο και πιο δημοφιλής, τραγούδια και κομμάτια στο πιάνο. Αν και αυτά τα έργα ήταν λίγα σε αριθμό, ήταν πολύ καλής ποιότητας και ήταν πηγή θαυμασμού για πολλούς γνωστούς συνθέτες, όπως ο Κλωντ Ντεμπυσί και ο Ιγκόρ Στραβίνσκι.

## Επιλογή έργων
**L' Étoile* (*Το αστέρι*, 1877, όπερα) 
**España* (ραψωδία για ορχήστρα, 1883)
**Gwendoline* (1886, όπερα)
**Le Roi malgré lui* (*Βασιλιάς χωρίς να το θέλει*, 1887, όπερα)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες
Κατηγορία:Γάλλοι πιανίστες
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού
Πήτερ Σάφερ

Ο **Πίτερ Σάφερ** (αγγλικά: Peter Levin Shaffer, 15 Μαΐου 1926 – 6 Ιουνίου 2016) ήταν Άγγλος θεατρικός συγγραφέας. Πολλά έργα του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λίβερπουλ στην εβραϊκή οικογένεια του Τζακ Σάφερ, υπαλλήλου μεσιτικού γραφείου, και της Ρέκα (πατρ. όνομα Fredman). Ο δίδυμος αδελφός του, Άντονυ, είναι επίσης θεατρικός συγγραφέας.

Αποφοίτησε από το *St Paul's School* στο Λονδίνο και κέρδισε υποτροφία για το Τρίνιτι Κόλετζ (Κέιμπριτζ) για να σπουδάσει ιστορία. Συμμετείχε στο σώμα των *Bevin boys* και στη συνέχεια εργάστηκε σε πολλούς τομείς, όπως υπάλληλος βιβλιοπωλείου, βοηθός στη δημόσια βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, πριν ανακαλύψει το ταλέντο του στη δραματουργία.

## Επιλογή έργων
**Five Finger Exercise* (*Η άσκηση των πέντε δακτύλων*, 1958)
**The Private Ear and The Public Eye* (*Το Ιδιωτικό Αυτί και το Δημόσιο Μάτι*, 1962, δίπτυχη κωμωδία) - ελλην. μετάφραση Κώστα Σταματίου ως *Η Αφροδίτη και ο Ντέτεκτιβ* στο "ΘΕΑΤΡΟ 1967"
**The Royal Hunt of the Sun* (*Το βασιλικό κυνήγι του ήλιου*, 1964) 
**Black Comedy* (*Μαύρη κωμωδία*, 1965) - ελλην. μετάφραση Δημήτρη Κωνσταντινίδη στο "ΘΕΑΤΡΟ 1967"
**Equus* (1973)
**Αμαντέους* (1979)

## Σημειώσεις, παραπομπές


Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Πιζανέλλο

Ο **Πιζανέλλο** (ιταλ.:Antonio di Puccio Pisano, γνωστός ως Pisanello, Πίζα, περ. 1395- (;) περ. 1455, αναφερόμενος εσφαλμένα από τον Τζόρτζιο Βαζάρι ως "Vittore Pisano") ήταν Ιταλός ζωγράφος, από τους σημαντικότερους του Κουατροτσέντο (Quattrocento) και της πρώιμης Ιταλικής Αναγέννησης. Ήταν αναγνωρισμένος από ποιητές όπως ο Γκουαρίνο ντα Βερόνα και τους ουμανιστές, οι οποίοι τον συνέκριναν με τον Τσιμαμπούε, τον Φειδία και τον Πραξιτέλη. Είναι γνωστός για τα περίλαμπρα φρέσκο (νωπογραφίες) σε μεγάλες τοιχογραφίες, τα κομψά πορτραίτα, τα μικρά έργα ζωγραφισμένα σε καβαλέτο και τα λαμπρά σχέδια. Επίσης ήταν σημαντικός κατασκευαστής αναμνηστικών μεταλλίων. Πολλά από τα έργα στη συνέχεια αποδόθηκαν λανθασμένα σε άλλους καλλιτέχνες της Αναγέννησης.

## Επιλογή έργων


File:Pisanello_016.jpg|*Προσωπογραφία μιας πριγκίπισσας του οίκου των Έστε*, μεταξύ 1435-1445,  Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
File:Pisanello_018.jpg|*Το όραμα του Αγίου Ευσταθίου*, 1436-1438, Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη
File:Saint George and the princess by Pisanello - Pellegrini Chapel - Sant'Anastasia - Verona 2016 and corrections (perspective, lights, definition by Paolo Villa 2019).jpg|*Ο Άγιος Γεώργιος και η πριγκίπισσα της Τραπεζούντας*, νωπογραφία, μεταξύ 1433-1438, Βερόνα, Sant'Anastasia
File:Pisanello - Lionello d'Este.jpg|*Lionello d'Este*, 1441, Μπέργκαμο, Accademia Carrara
File:Pisanello_014.jpg|*Παρθένος και Βρέφος με τους Αγίους Αντώνιο και Γεώργιο*, 1445, Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη
File:CdM,_pisanello,_medaglia_di_giovanni_VIII_paleologo_r.JPG|*Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος*, 1438
File:Pisanello,_Medaglia_di_Filippo_Maria_Visconti,_verso.JPG|πίσω όψη μεταλλίου για τον Filippo Maria Visconti*, 1441
File:CdM,_pisanello,_medaglia_di_leonello_d'este_recto.JPG|*Lionello d'Este*, 1441-1444
File:Pisanello,_medaglia_di_vittorino_da_feltre,_recto.JPG|*Vittorino da Feltre*, 1447
File:Pisanello,_Medaglia_di_Cecilia_Gonzaga,_2011.JPG|*Cecilia Gonzaga'', 1447


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 15ου αιώνα
Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Γκουερτσίνο

Ο **Τζιοβάννι Φρανσέσκο Μπαρμπιέρι** (ιταλ.: *Giovanni Francesco Barbieri*, Τσέντο, 2 Φεβρουαρίου 1591 - Μπολόνια, 22 Δεκεμβρίου 1666) γνωστός ως **Γκουερτσίνο** (Guercino) ήταν Ιταλός ζωγράφος του μπαρόκ. Πολλοί από τους πίνακές του διακρίνονται για τις ζωντανές απεικονίσεις και την φωτεινότητά τους.


File:Guercino,_incredulità_di_san_tommaso.JPG|*Η απιστία του Θωμά*, 1591, Ρώμη, Βατικανή Πινακοθήκη
File:Guercino_Concerto_campestre.jpg|*Εξοχική συναυλία*, 1617, Φλωρεντία, Ουφίτσι
File:Guercino - Angels Weeping over the Dead Christ - WGA10917.jpg|*Θρήνος δύο αγγέλων για τον Χριστό*, 1618, Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη
File:Et-in-Arcadia-ego.jpg |*Στην Αρκαδία κι εγώ*, 1618-22, Ρώμη, Gallerie Nazionali di Arte Antica
File:Guercino_-_Return_of_the_Prodigal_Son_-_WGA10930.jpg|*Η επιστροφή του ασώτου*, 1619, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης
File:Guercino_-_St_William_of_Aquitaine_Receiving_the_Cowl_-_WGA10936.jpg|*Ο [[Γουλιέλμος της Ακουιτανίας|Άγιος Γουλιέλμος της Ακουιτανίας]] παίρνει το μοναχικό σχήμα*, 1620, Μπολόνια, Εθνική Πινακοθήκη
File:Guercino_-_Landscape_with_Bathing_Women_-_Google_Art_Project.jpg|*Τοπίο με λουόμενες*, 1621, Ρόττερνταμ, Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν
File:Guercino_-_Christ_Crowned_with_Thorns_-_WGA10923.jpg|*Ο [[ακάνθινος στέφανος]]*, 1622 Βουδαπέστη, Μουσείο Καλών Τεχνών
File:Guercino_Aurora_2.jpg|*Η Αυγή* (τοιχογρ.), 1621-23, Ρώμη, Casino Ludovisi
File:Guercino_Casino_Ludovisi.jpg|*Η Φήμη* (τοιχογρ.), 1621, Ρώμη, Casino Ludovisi
File:Guercino_-_cena_mitologica_(venus,_marte,_cupido_e_o_tempo),_c.1624-27.jpg|*Άρης, Αφροδίτη, Έρως και Χρόνος*, 1624-27, Σάο Πάολο, Museu de Arte
File:Joseph_and_Potiphar's_Wife,_1649.jpg|*Ο Ιωσήφ και η γυναίκα του Πετεφρή*, 1649, Ουάσινγκτον, Εθνική Πινακοθήκη
File:Guercino_Martirio_Caterina.jpg|*Το μαρτύριο της Αγίας Αικατερίνης*, 1653, Αγία Πετρούπολη, Ερμιτάζ	
File:Guercino_Abramo_ripudia_Agar.jpg|*Ο Αβραάμ διώχνει την Άγαρ*, 1657, Μιλάνο, Πινακοθήκη Μπρέρα
File:Il_guercino,_morte_di_cleopatra.JPG|*Ο θάνατος της Κλεοπάτρας*, Γένοβα, Musei di Strada Nuova, Palazzo Rosso
File:Guercino_Maddalena_penitente.jpg|* Μετανοούσα Μαγδαληνή, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
File:Guercino_-_St_Francis_with_an_Angel_Playing_Violin_-_WGA10943.jpg|*Η έκσταση του Αγίου Φραγκίσκου'', Δρέσδη, Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων


## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Τόμας Αρν

Ο **Τόμας Αρν** (Thomas Augustine Arne, Λονδίνο 1710 - Λονδίνο 1778) ήταν Άγγλος συνθέτης γνωστός για τα έργα του *[[Rule, Britannia]]* (*Κυβέρνα Βρετανία τα κύματα*, 1763) και *[[God Save the Queen|God Save the King]]* (*Ο Θεός σώζοι τον Βασιλέα* -ή την Βασίλισσα κατά περίπτωσιν- που έγινε ο εθνικός ύμνος της Αγγλίας. Έγραψε 50 περίπου όπερες, μάσκες, παντομίμες, σκηνική μουσική, 2 ορατόρια κ.ά. Ο Αρν ήταν ο κορυφαίος συνθέτης θεατρικής μουσικής στην Αγγλία του 18ου αιώνα και εργαζόταν στο Κόβεντ Γκάρντεν και το βασιλικό θέατρο, Ντρούρυ Λέιν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες
Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Πωλ Σινιάκ

Ο **Πωλ Σινιάκ** (*Paul Victor Jules Signac*, 1863-1935) ήταν Γάλλος νεο-ιμπρεσσιονιστής ζωγράφος, εισηγητής, μαζί με το Ζωρζ Σερά, του πουαντιγισμού (στιγματογραφίας). 


File:Paul_Signac_-_Railway_junction_near_Bois-Colombes_-_Google_Art_Project.jpg|*Σιδηροδρομική διασταύρωση κοντά στο Bois-Colombes*, 1885, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ 
File:Paul_Signac_-_Snow,_Boulevard_de_Clichy,_Paris_-_Google_Art_Project.jpg|*Το Boulevard de Clichy με χιόνι*, 1886, Minneapolis Institute of Arts
File:Les_Andelys,_by_Paul_Signac,_from_C2RMF.jpg|*Les Andelys*, 1886, Παρίσι, Μουσείο Ορσέ
File:'The_Ponton_de_la_Félicité_at_Asnières'_by_Paul_Signac.jpg|*Η «Γέφυρα της Ευτυχίας» στην Asnière*, 1886, Άμστερνταμ, Ρέικσμουζεουμ 
File:1887_Signac_Blick_auf_Collioure_anagoria.JPG|*Άποψη του Collioure*, 1887, Otterlo, Kröller-Müller Museum
File:Paul_Signac_-_Breakfast_-_Google_Art_Project.jpg|*Η τραπεζαρία*,1887, Otterlo, Kröller-Müller Museum
File:Paul_Signac_-_Port_of_Saint-Cast_-_Google_Art_Project.jpg|*Το λιμάνι του Saint-Cast*, 1890, Βοστώνη, Μουσείο Καλών Τεχνών
File:Paul_Signac_Femmes_au_puits_1892_high_resolution.jpg|*Γυναίκες στο πηγάδι*,1892, Παρίσι, Μουσείο Ορσέ
File:Otterloo_kroller_muller_signac_deux_cypres.jpg|*Δύο κυπαρίσσια*,1893, Otterlo, Kröller-Müller Museum
File:1898 Signac Capo di Noli anagoria.jpg|*Capo di Noli*, 1898, Κολωνία, Wallraf-Richartz-Museum
File:Paul_Signac_-_L'Hirondelle_Steamer_on_the_Seine.JPG|*Το ατμόπλοιο Hirondelle στον Σηκουάνα*,1901, Πράγα, Εθνικό Μουσείο  
File:Paul_Signac_Port_de_Marseilles.jpg|*Το λιμάνι της Μασσαλίας*, 1906, Αγία Πετρούπολη, Ερμιτάζ
File:Paul_Signac_Port_de_Marseille.jpg|*Το λιμάνι της Μασσαλίας και η Νοτρ-Νταμ-ντε-λα-Γκαρντ*, 1905, Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο    
File:Paul_Signac_-_The_Port_of_Rotterdam_-_Google_Art_Project.jpg|*Το λιμάνι του Ρόττερνταμ*, 1907, Ρότερνταμ, Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν
File:Paul_Signac,_1909,_The_Pine_Tree_at_Saint_Tropez,_oil_on_canvas,_72_x_92_cm,_Pushkin_Museum,_Moscow.jpg|*Το πεύκο στο Saint Tropez*, 1909, Μόσχα, Μουσείο Πούσκιν
File:Paul_Signac,_1921,_Entrée_du_port_de_la_Rochelle,_oil_on_canvas,_130.5_x_162_cm,_Musée_d'Orsay.jpg|*Η είσοδος του λιμανιού της Λα Ροσέλ*, 1921, Παρίσι, Μουσείο Ορσέ



## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ

Ο **Αλεξάντρ Σεργκέφιεβιτς Γκριμπογέντοφ** (, 15 Ιανουαρίου 1795 – 11 Φεβρουαρίου 1829) ήταν Ρώσος θεατρικός συγγραφέας, γνωστός για το έργο του *«Συμφορά από το πολύ μυαλό»* «Горе от ума») στο οποίο σατιρίζει τις αντιλήψεις της ρωσικής αριστοκρατίας της εποχής του.

Ο Γκριμπογέντοφ ήταν γόνος οικογένειας ευγενών και έλαβε την πληρέστερη μόρφωση που μπορούσε να λάβει νέος της τάξης του και της εποχής του. Γνώριζε τις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, έμαθε ελληνικά, λατινικά, καθώς και ανατολικές γλώσσες. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας νομικά και φιλολογία, καθώς και στοιχεία φυσικών επιστημών. Ήταν γνώστης και της μουσικής, έπαιζε πιάνο και συνέθετε μουσικά κομμάτια.
Ύστερα από τη στρατιωτική θητεία του, διορίστηκε υπάλληλος του υπουργείο Εξωτερικών και με αυτήν την ιδιότητα υπηρέτησε στην Τεχεράνη. Εκεί σκοτώθηκε από τον όχλο, που μανιασμένος εισέβαλε στο κτίριο της Ρωσικής αποστολής επειδή έδωσαν άσυλο σε τρία πρόσωπα αρμενικής καταγωγής που δραπέτευσαν από τα βασιλικά χαρέμια.

Την κωμωδία με την οποία έγινε γνωστός, *Το πολύ μυαλό βλάφτει*, ή *Συμφορά από το πολύ μυαλό*, την έγραψε το 1823. Το έργο δημοσιεύθηκε το 1833 λογοκριμένο. Το αυτούσιο κείμενο δεν δημοσιεύθηκε παρά το 1862. Όλα αυτά τα χρόνια κυκλοφορούσε χειρόγραφο, από χέρι σε χέρι, και παρόλα αυτά ήταν από τα διαβασμένα έργα της ρωσικής λογοτεχνίας.  
Ένας νέος της αριστοκρατίας, αφού έλειψε στο εξωτερικό για τρία χρόνια, γυρίζοντας βρίσκει την αγαπημένη του να τον έχει ξεχάσει και να ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν άνθρωπο ανύπαρκτης ποιότητας. Ο περίγυρος του Τσάτσκι – του ήρωα – είναι το περιβάλλον της κοσμικής Πετρούπολης, ένα περιβάλλον όμως γεμάτο κενότητα, ματαιοδοξία, επαρχιωτισμό, με λίγα λόγια οπισθοδρομικό σε σχέση με τον φιλελεύθερο νέο. Ο νέος – μη μπορώντας να προσαρμοστεί σε αυτό το περιβάλλον, εγκαταλείπει τη Μόσχα και πάλι για το εξωτερικό.
Η αξία του έργου έγκειται στον χαρισματικό και άψογο τεχνικά τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας φωτίζει αυτά τα διάφορα πρόσωπα – σύμβολα της ρωσικής ζωής. 

Όπως έγραψε αργότερα ο Γκοντσαρώφ: «σαν το φως του ήλιου σε μια σταγόνα νερό, καθρεφτίστηκε όλη η παλιά Μόσχα, το πανόραμά της, το πνεύμα της, η ιστορική στιγμή, τα ήθη.»

## Στην Ελλάδα
Η ραδιοφωνική διασκευή του έργου έγινε το 1980 από το «Θέατρο της Τετάρτης». , σε μετάφραση Γιάννη Μότσιου.
Στο θέατρο ανέβηκε το 1986 από τον Λευτέρη Βογιατζή, στο «Θέατρο της οδού Κυκλάδων», σε μετάφραση του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου.
Το έργο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ το 1990.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες
Μαίρη Γουέμπ

Η **Μαίρυ Ουέμπ** (*Mary Webb*, 25 Μαρτίου 1881 - 8 Οκτωβρίου 1927) ήταν Αγγλίδα ρομαντική μυθιστοριογράφος και ποιήτρια των αρχών του 20ου αιώνα. Τα έργα της διαδραματίζονται κυρίως στην εξοχή του Σρόπσιρ στα Δυτικά Μίντλαντς της Αγγλίας και περιλαμβάνουν τους ανθρώπους της περιοχής και άτομα τα οποία γνώριζε. Τα έργα της έχουν δραματοποιηθεί επιτυχημένα, όπως η ταινία του 1950 *Gone to Earth*, που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα.

## Επιλογή έργων
**Gone to Earth* (*Έφυγε στην γη*, μυθιστόρημα, 1917) - ελλην. μετάφραση Άννα Σικελιανού ως *Η αλεπουδίτσα* (ΝΕΦΕΛΗ)
**Precious Bane* (*Ακριβό φαρμάκι*, μυθιστόρημα, 1924) - ελλην. μετάφραση Άννα Σικελιανού (ΝΕΦΕΛΗ)
**Fifty-One Poems* (*Πενήντα ένα ποιήματα*, 1946)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Άντολφ φον Μέντσελ

Ο **Άντολφ φον Μέντσελ** (*Adolph Friedrich Erdmann von Menzel*, 8 Δεκεμβρίου 1815 - 9 Φεβρουαρίου 1905) ήταν Γερμανός ζωγράφος από τους πιο γνωστούς του 19ου αιώνα, ενώ ήταν ο πιο επιτυχημένος την εποχή του. Ζωγράφισε τόσο θέματα καθημερινότητας όσο και ιστορικά. 


File:1845_Menzel_Balkonzimmer_anagoria.JPG|*Δωμάτιο με μπαλκόνι*, 1845, Βερολίνο, Άλτε Νατσιονάλγκαλερί
File:Adolph_von_Menzel_-_Living-Room_with_the_Artist's_Sister_-_WGA15049.jpg|*Το καθιστικό δωμάτιο με την αδελφή του καλλιτέχνη*, 1847, Μόναχο, Νέα Πινακοθήκη
File:Adolph_Menzel_Berlin-Potsdamer_Eisenbahn_1847.jpg|*Ο σιδηρόδρομος Βερολίνου-Πότσνταμ*, 1847, Βερολίνο, Άλτε Νατσιονάλγκαλερί
File:1847_Menzel_Schlafzimmer_Kuenstler_Ritterstraße_anagoria.JPG|*Το υπνοδωμάτιο του καλλιτέχνη στην Ρίττερστράσσε *, 1847, Βερολίνο, Άλτε Νατσιονάλγκαλερί
File:Aufbahrung der Märzgefallenen (1848) Adolf Friedrich Erdmann von Menzel (Hamburger Kunsthalle).jpg|*Η κηδεία των νεκρών του Μαρτίου*, 1848, Αμβούργο, Kunsthalle             
File:A._Menzel_(Alte_Nationalgalerie,_Berlin)_(6094547700).jpg|*Το κοντσέρτο για φλάουτο του Μεγάλου Φρειδερίκου στο Σαν-Σουσσί *, 1850-52, Βερολίνο, Άλτε Νατσιονάλγκαλερί
File:Adolph_Menzel_-_Atelierwand_-_Google_Art_Project.jpg|*Ο τοίχος του ατελιέ *, 1852, Βερολίνο, Άλτε Νατσιονάλγκαλερί
File:Adolph-Von-Menzel-Departure-of-King-William-I-for-the-Army-31-July-1870.jpg|*Ο Γουλιέλμος Α΄φεύγει στο μέτωπο στις 31 Ιουλίου 1870*, 1870 (;),Βερολίνο, Άλτε Νατσιονάλγκαλερί
File:Eisenwalzwerk (Moderne Cyklopen) - Adolf Friedrich Erdmann von Menzel (Alte Nationalgalerie).jpg|*Το σιδηρουργείο (Μοντέρνοι κύκλωπες)*, 1872-75, Βερολίνο, Άλτε Νατσιονάλγκαλερί
File:Adolf_Friedrich_Erdmann_von_Menzel_044.jpg|*Καταστρώνοντας σχέδια ταξιδίου*, 1875, Έσσεν, Museum Folkwang
File:MenzelAdolph_Ballsouper02.JPG|*Μπουφές στον χορό*, 1878, Βερολίνο, Άλτε Νατσιονάλγκαλερί
File:Adolph_Menzel_-_Piazza_d’Erbe_in_Verona_-_Google_Art_Project.jpg|*Βερόνα, Piazza d’Erbe*, 1884, Δρέσδη, Πινακοθήκη των Νέων Δασκάλων


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Εικονογράφοι
Λεό Ντελίμπ

Ο **Λεό Ντελίμπ** (*Clément Philibert Léo Delibes*, 21 Φεβρουαρίου 1836 - 16 Ιανουαρίου 1891) ήταν Γάλλος συνθέτης όπερας και μπαλλέτου. Τα πιο γνωστά έργα του είναι τα μπαλλέτα *Coppélia* και *Sylvia* και οι όπερες *Le roi l'a dit* και *Lakmé*. Κάποιοι μουσικολόγοι πιστεύουν ότι τα μπαλλέτα που περιλαμβάνονται στην όπερα του Σαρλ Γκουνό *Faust* στην πραγματικότητα συνετέθησαν από τον Ντελίμπ. Πέθανε στο Παρίσι στις 16 Ιανουαρίου 1891.

## Σύντομο βιογραφικό
Ο Ντελίμπ γεννήθηκε στο Σαιν-Ζερμαίν-ντυ-Βαλ (Saint-Germain-du-Val) του Σαρτ (Sarthe) το 1836. Ο πατέρας του ήταν ταχυδρόμος και η μητέρα του ταλαντούχος ερασιτέχνης μουσικός. Ο παππούς του ήταν τραγουδιστής της όπερας. Μεγάλωσε κυρίως υπό την επίβλεψη της μητέρας του, καθώς ο πατέρας του απεβίωσε πρόωρα. Το 1871 ο Ντελίμπ νυμφεύτηκε την Λεοντίν Εστέλ Ντεναίν (Léontine Estelle Denain). Ο αδελφός του Μισέλ μετανάστευσε στην Ισπανία και ήταν ο παππούς του Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ Ντελίμπ.

Το 1847 ο Ντελίμπ άρχισε να σπουδάζει σύνθεση στο Ωδείο του Παρισιού με καθηγητή τον Αντόλφ Αντάμ (Adolphe Adam). Ένα χρόνο αργότερα άρχισε να παίρνει μαθήματα φωνητικής, αν και τελικά ήταν πολύ καλύτερος ως εκτελεστής οργάνου παρά στη φωνητική. Διορίστηκε αρχικά ως "ακομπανιατέρ" στις πρόβες και διευθυντής χορωδίας στο Λυρικό Θέατρο (*Théâtre Lyrique*), στη συνέχεια δεύτερος διευθυντής χορωδίας στην Όπερα των Παρισίων, το 1864, και ως εκτελεστής οργάνου στην Σαιν-Πιέρ-ντε-Σαγιό (Saint-Pierre-de-Chaillot) κατά την περίοδο 1865 – 1871, ενώ άρχισε να ασχολείται με τη σύνθεση. Η πρώτη του οπερέτα είχε τον τίτλο *Deux sous de charbon,* ή *Le suicide de Bigorneau* (1856), την οποία συνέθεσε ως παραγγελία του *Folies-Nouvelles*.

Η σύνθεση της καντάτας *Algers* για τον Ναπολέοντα Γ΄ τράβηξε την προσοχή των κρατικών παραγόντων. Συνέπεια αυτού ήταν η συνεργασία του με τον Λεόν Μινκύς (Léon Minkus) συνθέτοντας τμήματα του μπαλέτου *La source* το 1866, κάτι που τον έφερε σε επαφή με τον κόσμο της μουσικής μπαλέτου. Το 1867 συνέθεσε το ντιβερτιμέντο *Le jardin animé* στην αναβίωση του μπαλέτου *Le corsaire* των Ζοζέφ Μαζιλιέ (Joseph Mazilier) και Αντόλφ Αντάμ. Συνέθεσε, επίσης, μία λειτουργία (*Missa Brevis*) και συνέχισε συνθέτοντας μια οπερέτα ανά έτος, ενώ παράλληλα συνέθετε μουσική για το θέατρο, όπως χορούς και άριες για την θεατρική παράσταση του έργου του Ουγκώ *Le roi s'amuse*, το ίδιο έργο που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για τον Ριγκολέττο του Τζουζέπε Βέρντι.

Η πραγματική αναγνώριση και καθιέρωσή του ήλθαν το 1870, με την μεγάλη επιτυχία του μπαλέτου του *Coppélia*, που παραμένει η πλέον γνωστή και αντιπροσωπευτική του σύνθεση.

## Επιλογή έργων
**Le roi l'a dit* (*Ο βασιλιάς το είπε*, 1873, οπερά κομίκ)
**Jean de Nivelle*, 1880 (όπερα) 
**Lakmé*, 1883 (όπερα)
**Coppélia*, 1870 (μπαλλέτο)
**Sylvia*, 1876 (μπαλλέτο)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες όπερας
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού
Κατηγορία:Γάλλοι διευθυντές ορχήστρας
Κατηγορία:Γάλλοι διευθυντές χορωδίας
Κατηγορία:Απόφοιτοι Ανωτάτου Εθνικού Ωδείου Μουσικής και Χορού του Παρισιού
Κάρλο Λέβι

Ο **Κάρλο Λέβι** (Carlo Levi, 1902-1975) ήταν Ιταλός γιατρός, ζωγράφος και συγγραφέας εβραϊκής καταγωγής.

Το 1924 πήρε το πτυχίο της ιατρικής και την ίδια χρονιά παρουσίασε ζωγραφικά του έργα στην Μπιενάλε της Βενετίας. Συμμετείχε σε αντιφασιστικές οργανώσεις και φυλακίστηκε επανειλημμένα.

Το 1935-36 εκτοπίστηκε στο Αλιάνο της Λουκανίας (σήμερα Μπαζιλικάτα), σε μια από τις φτωχότερες περιοχές της νότιας Ιταλίας. 

Το 1943-44 έγραψε το σημαντικότερο έργο του, το *Cristo si è fermato a Eboli* (*Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι*). Πρόκειται για τις αναμνήσεις από την εκτόπισή του, για τη ζωή του δίπλα στους εξαθλιωμένους χωρικούς. Όπως έλεγαν οι ίδιοι, αυτοί δεν ήταν Χριστιανοί, δεν ήταν άνθρωποι, ο Χριστός δεν έφτασε ως αυτούς: σταμάτησε στο μακρινό Έμπολι.

## Επιλογή έργων
**Cristo si è fermato a Eboli* (*Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι*, 1945) - ελλην. μετάφραση Ρίτα Μπούμη-Παπά - «ΟΔΥΣΣΕΑΣ») 
**Paura della libertà* (*Φόβος της ελευθερίας*, 1946)
**L'orologio* (*Το ρολόι*, 1950)
**Le parole sono pietre. Tre giornate in Sicilia* (*Οι λέξεις είναι πέτρες. Τρεις μέρες στη Σικελία*, 1955)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ιταλοί ακτιβιστές
Κατηγορία:Ιταλοεβραίοι
Ματτέο Μαρία Μποϊάρντο

Ο **Ματτέο Μπογιάρντο** (*Matteo Maria Boiardo*, Σκαντιάνο, μεταξύ 21 Μαΐου και 21 Ιουνίου 1441 - 19 Δεκεμβρίου 1494) ήταν Ιταλός ποιητής της Αναγέννησης. 

Κόμης του Σκαντιάνο, ήταν ένα από τα πιο διακεκριμένα μέλη της αυλής των Έστε της Φερράρας. Χρημάτισε πρεσβευτής και κυβερνήτης της Μόντενα (1480-1483) και του Ρέτζο Εμίλια (Reggio Emilia), από το 1487 μέχρι το θάνατό του το 1494.

Έγραψε την κωμωδία *Il Timone* (*Τίμων*, 1487 ;), μετάφρασε Λατίνους και Έλληνες κλασσικούς (Κορνήλιο Νέπωτα, Απουλήιο, Ηρόδοτο και Ξενοφώντα) αλλά την φήμη του την οφείλει στο επικό του ποίημα *Orlando Innamorato* (Ερωτευμένος Ορλάνδος, 1482). Το έργο του επισκιάστηκε από την συνέχειά του, τον *Orlando furioso* (Μαινόμενος Ορλάνδος, 1515) του Αριόστο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Τζων Φορντ (δραματουργός)

Ο **Τζων Φορντ** (, Ίλσινγκτον, Ντέβον, 1586 - Λονδίνο, 1639) ήταν Άγγλος ποιητής και δραματουργός.

## Βιογραφία
Άρχισε σπουδές νομικής στο Μιντλ Τεμπλ του Λονδίνου, αλλά αποβλήθηκε σύντομα λόγω αδυναμίας πληρωμής των διδάκτρων. Ένα ποίημα και ένα πεζό του έργο αφιερωμένα σε ισχυρούς της εποχής, του έδωσαν φαίνεται την δυνατότητα να γίνει και πάλι δεκτός στο Middle Temple το 1608.

Είναι γνωστό ότι έγραψε ένα μακρύ θρησκευτικό ποίημα και δύο δοκίμια μέχρι το 1620, οπότε άρχισε η δραματουργική του σταδιοδρομία. Στην αρχή συνεργάστηκε με καθιερωμένους συγγραφείς, μεταξύ των οποίων ο Τζων Ουέμπστερ, και περί τα τέλη της δεκαετίας του 1620 έγραφε μόνος.  

Το γνωστότερο έργο του είναι το *[[Κρίμα που είναι πόρνη]]*, ένα δράμα αιμομιξίας αδελφού και αδελφής, το οποίο θεωρείται κλασσικό Αγγλικό δράμα.

Ο Φορντ είναι ένας από τους μεγαλύτερους δραματουργούς της βασιλείας του Καρόλου Α΄. Στα έργα του κυριαρχούν οι συγκρούσεις του πάθους και των προσωπικών αντιλήψεων με τους νόμους και τα ήθη της εποχής. Διατυπώθηκε η άποψη ότι η ασυνήθιστη ιδιοσυγκρασία των ηρώων του ήταν μια προβολή της δικής του μελαγχολικής φύσης.

## Επιλεγμένη εργογραφία
**The Witch of Edmonton* (*[[Η μάγισσα του Έντμοντον]]*, 1621)
**The Lover's Melancholy* (*Η μελαγχολία τουτ εραστή*, 1628)
**The Broken Heart* (*Η σπασμένη καρδιά*, c. 1625–33)
**Tis Pity She's a Whore* (*[[Κρίμα που είναι πόρνη]]*, 1629–33;) - ελλην. μετάφραση Κλείτος Κύρου ("ΝΕΦΕΛΗ")

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές