Πατριάρχης των Σέρβων Γερμανός

Ο **Γερμανός** (κατά κόσμον *Χράνισλαβ Τζόριτς*, 19 Αυγούστου 1899 - 27 Αυγούστου 1991) ήταν ο 43ος προκαθήμενος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από το 1958 έως το 1990. 

## Βιογραφία
### Πρώτα χρόνια
Ο κατά κόσμον Χράνισλαβ Τζόριτς γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου 1899, στην πόλη Γιοσάνιτσκα Μπάνια στην κεντρική Σερβία, σε οικογένεια δασκάλων και ιερέων. Έλαβε μια ευρύτατη εκπαίδευση, παρακολουθώντας το δημοτικό σχολείο στη Βελίκα Ντρενόβα και στο Κρούσεβατς και τα ιεροδιδασκαλεία στο Βελιγράδι και το Σρέμσκι Κάρλοβτσι. Επιπλέον, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων και θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, από όπου αποφοίτησε το 1942.

Το 1924 παντρεύτηκε την Ντεσάνκα, με την οποία απέκτησε έναν γιο (ο οποίος χειροτονήθηκε και αυτός αργότερα ιερέας) και μία κόρη. Το ίδιο έτος χειροτονήθηκε διάκονος από τον Επίσκοπο Ζίτσης Εφραίμ και ορίστηκε γραμματέας του Δικαστηρίου Κανονικού Δικαίου στο Τσάτσακ, όπως επίσης και κατηχητής στο γυμνάσιο της πόλης. Λόγω της κακής υγείας του, σύντομα εγκατέλειψε τις διοικητικές θέσεις και το 1927 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ενώ ταυτόχρονα τοποθετήθηκε εφημέριος στο χωριό Μιοκόφτσι. Το 1931 μεταφέρθηκε στην ενορία του χωριού Βρνιάτσκα Μπάνια. Το 1936 η σύζυγός του απεβίωσε κατά την διάρκεια τοκετού. Μετά την εκλογή του Πατριάρχη Γαβριήλ Ε΄ το 1938, ορίστηκε ως γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

Το 1951, όντας χήρος, εξελέγη τιτουλάριος επίσκοπος Μοραβικίου, βοηθός του Πατριάρχη. Στις 7 Ιουλίου 1951, εκάρη μοναχός στο μοναστήρι Στουντένιτσα, λαμβάνοντας το όνομα Γερμανός. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στον Καθεδρικό Ναό του Βελιγραδίου στις 15 Ιουλίου από τον Πατριάρχη των Σέρβων Βικέντιο, ενώ ταυτόχρονα ορίστηκε αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου και αρχισυντάκτης της εφημερίδας της.

Το 1952 εξελέγη επίσκοπος Βουδιμίου στην Ουγγαρία. Ωστόσο, καθώς οι ουγγρικές αρχές δεν ενέκριναν τον διορισμό του ούτε του επέτρεψαν να εισέλθει στη χώρα, έτσι δεν ανέλαβε ποτέ επίσημα καθήκοντα. Το 1956 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, Παράλληλα ήταν επίσης τοποτηρητής των επισκοπών Βουδιμίου και Ρασκοπριζρένης.

### Πατριάρχης
#### Εκλογή
Όταν ο Πατριάρχης Βικέντιος Β ́ πέθανε ξαφνικά στις 5 Ιουλίου 1958, η εκκλησιαστική ηγεσία έπαθε εσωτερική διαμάχη και δεν μπόρεσαν να καταλήξουν σε συμφωνία για το ποιος θα τον διαδεχτεί. Ωστόσο, ο Γερμανός κατάφερε να εκλεγεί 43ος Πατριάρχης των Σέρβων στις 14 Σεπτεμβρίου, σε μία εκλογή που χαρακτηρίστηκε αμφιλεγόμενη, καθώς θεωρείται πως ο Γερμανός ήταν εκλεκτός του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. 

#### Σχίσματα
Όπως και οι περισσότερες Ορθόδοξες εκκλησίες του Ανατολικού Μπλοκ, η Σερβική Ορθόδόξη Εκκλησία υπό την ηγεσία του Γερμανού αναγκάστηκε να συνάψει συνεργασία με την Γιουγκοσλαβική ηγεσία. Οι ιερείς της διασποράς, υπό την ηγεσία του αντικομμουνιστή Επισκόπου Διονυσίου, ισχυρίστηκαν ότι οι "κόκκινοι ιερείς" του Βελιγραδίου είχαν συναινέσει πολύ νωρίς. Ως απόρροια των δράσεων των ιερέων και μετά την έναρξη της δίκης του στο συνοδικό δικαστήριο για την προσωπική του ζωή, ο Διονύσιος και η ομάδα του εγκατέλειψαν την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία τον Νοέμβριο του 1963. Από το 1977, η ομάδα του πήρε το όνομα "Ελεύθερη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία", ενώ το 1992 οι δύο εκκλησίες συμφιλιώθηκαν, υπό την ηγεσία του διαδόχου του Γερμανού, Πατριάρχη Παύλου.

Το δεύτερο σχίσμα που έλαβε χώρα επί των ημερών του Γερμανού, αυτό της λεγόμενης "Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας" είναι ένα πολύ βαθύτερο και περίπλοκο ζήτημα. Ξεκίνησε το 1958, το έτος εκλογής του Γερμανού, με μια υποτιθέμενη πρόθυμη αποδοχή της αυτονομίας της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος που κήρυξε ο Αρχιεπισκόπος Δοσίθεος. Αυτό ήταν ένα μεγάλο χτύπημα στην θρησκευτική εξουσία του Γερμανού καθώς ήταν μια αναγκαστική αποδοχή, που προωθήθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Τα επόμενα 9 χρόνια, ο Πατριάρχης Γερμανός και ο Αρχιεπίσκοπος Δοσίθεος πραγματοποίησαν πολλές κοινές λειτουργίες, ακόμη και με τους επικεφαλής άλλων Ορθόδοξων Εκκλησιών. Ωστόσο, το 1967, ο Αρχιεπίσκοπος Δοσίθεος προέβη σε μονομερή ανακήρυξη πλήρους ανεξαρτησίας από την μητρική εκκλησία, η οποία ισχυριζόμενη ότι το σχίσμα αυτό ήταν αναγκαστικό και αντικανονικό (με άλλα λόγια, τη θεωρούσαν εκκλησία που ιδρύθηκε από τους Κομμουνιστές) έκοψαν κάθε κανονική επικοινωνία με τον Δοσίθεο. Με τη σειρά τους, το παράδειγμα της Γερμανού ακολούθησαν όλες οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Το πρόβλημα του σχίσματος συνέχισε μετά και τη διαλυση της Γιουγκοσλαβίας, και έγινε καθαρά ένα πολιτικό ζήτημα, όχι μόνο με την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά και με την Εκκλησία της Ελλάδος και την Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτό το σχίσμα συνέχισε μέχρι το 2022, όταν η Αρχιεπισκοπή Αχρίδος συμφιλιώθηκε με το Πατριαρχείο Σερβίας και της δόθηκε πλήρης αυτονομία από τον Πατριάρχη Πορφύριο.

#### Αναζωογόνηση και συνέπειες
δεξιά|μικρογραφία|327x327εσ|Ο τάφος του Πατριάρχη  Γερμανού στον Ναό του Αγίου Μάρκου στο Βελιγράδι
Ο Γερμανός άρχισε να αναζωογονεί την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία (όπως και άλλες θρησκευτικές κοινότητες στην Γιουγκοσλαβία) δεν έλαβε καμία κρατική υποστήριξη. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, διατήρησε χαμηλό προφίλ, ενώ πέτυχε ορισμένους στόχους προς αυτή την κατεύθυνση. Παρά τις σκληρές συνθήκες, κατάφερε να σχηματίσει νέες επισκοπές στη Δυτική Ευρώπη (1969), την Αυστραλία (1973), και τον Καναδά (1983).

Κατόρθωσε να ιδρύσει και να κατασκευάσει συγκροτήματα θεολογικών σχολών στο Βελιγράδι και την Μονή Κρκα στην ΣΔ της Κροατίας. Ανέπτυξε επίσης πλούσιο έργο στην ποιμαντική επιμόρφωση, χειροτονώντας ιερείς και επισκόπους, τους οποίους τους τοποθετούσε σε όλη την εκκλησιαστική δικαιοδοσία του, ακόμα και σε περιοχές με ετερόδοξο και αλλόθρησκο πληθυσμό.

Το 1984, ο Γερμανός επισκέφθηκε την περιοχή του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Γιασένοβατς, όπου δήλωσε: "Πρέπει να συγχωρήσουμε. να ξεχάσουμε όμως, δεν πρέπει" (Опростити морамо, забыти не смемо).

Πολλοί θεωρούν το μεγαλύτερο επίτευγμα του Γερμανού ως την επιτυχημένη εκστρατεία του για την επανέναρξη της κατασκευής της Εκκλησίας του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι, η οποία σταμάτησε το 1941. Για 26 χρόνια, καλούσε την κομμουνιστική κυβέρνηση για αυτό το θέμα 88 φορές μέχρι που τελικά επέτρεψαν την συνέχιση της κατασκευής το 1984. Ως ένα τεράστιο έργο, πήρε πολύ χρόνο και η εκκλησία ολοκληρώθηκε το 2021.

Μετά το θάνατο του Τίτο το 1980, ο ίδιος σιγά-σιγά προήγαγε τα ζητήματα της εκκλησίας καθώς η Γιουγκοσλαβική κοινωνία άλλαζε και ο εθνικισμός μεγάλωνε μεταξύ των διαφόρων λαών, και στο τέλος ήταν παγκοσμίως δημοφιλής μεταξύ των Σέρβοι και είχε γίνει μέρος της Σερβικής κοινωνικής ελίτ.

### Θάνατος
Το 1989, έσπασε το ισχίο του, γεγονός που οδήγησε σε μια σειρά χειρουργικών επεμβάσεων και επανειλημμένους τραυματισμούς, με αποτέλεσμα την αδυναμία εκπλήρωσης των καθηκόντων του του. Ως αποτέλεσμα αυτού, η Αγία Σύνοδος τον κήρυξε ανίκανο και έπτωτο στις 30 Νοεμβρίου 1990, και διορίστηκε ο Μητροπολίτης Ζάγκρεμπ και Λιουμπλιάνας Ιωάννης ως τοποτηρητής του θρόνου μέχρι την εκλογή σε πατριάρχη του Επισκόπου Ρασκοπριζρένης Παύλου την επομένη. Ο Πατριάρχης Γερμανός απεβίωσε στην Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία στο Βελιγράδι στις 27 Αυγούστου 1991, σε ηλικία 92 ετών, και θάφτηκε στην Εκκλησία του Αγίου Μάρκου του Βελιγραδίου.

## Τιμές
Τιμήθηκε με το Τάγμα του Αγίου Σάββα, το Τάγμα της Γιουγκοσλαβικής Σημαίας, την Λεγεώνα της Τιμής, το Τάγμα του Γεωργίου Α΄, το Εθνικό Τάγμα του Κέδρου κ.α..

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* 
* Serbian Church in History at the Orthodox Research Institute
* *Ko je ko u Jugoslaviji 1970*; Hronometar, Belgrade
* *Srpska porodična enciklopedija*, Vol. VI (2006); Narodna knjiga and Politika NM;  (NK)
* *Mala Prosvetina Enciklopedija*, Third edition (1985); Prosveta; 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ντοκιμαντέρ για τον Γερμανό (στα Σερβικά)

Κατηγορία:Αποδέκτες της Λεγεώνας της Τιμής
Κατηγορία:Παραλήπτες του Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Κατηγορία:Πατριάρχες Σερβίας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις