Μπαλιάν Γκρανιέ

Ο **Μπαλιάν Α΄ Γκρανιέ**, γαλλ.: *Balian Grenier* ήταν κόμης της Σιδώνας, και ένας από τους σημαντικότερους άρχοντες του βασιλείου της Ιερουσαλήμ από το 1202 έως το 1241. Διαδέχθηκε τον πατέρα του Ρεϋνάλδο Γκρανιέ κύριο της Σιδώνος. Η μητέρα του ήταν η Ελβίς, κόρη του Μπαλιάν του Ιμπελέν. Ήταν ένας ισχυρός και σημαντικός εκπρόσωπος της ιθαγενούς αριστοκρατίας, κατά τη διάρκεια των τριών Σταυροφοριών στο Λεβάντε του πρώτου μισού του 13ου αι.

Κατά τη διάρκεια της Ε΄ Σταυροφορίας, ο Μπαλιάν συμβούλεψε τα στρατεύματα του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας να μην επιτεθούν στις έρημες περιοχές της κομητείας του της Σιδώνας, περιοχές σχεδόν υπό τον έλεγχο των Σαρακηνών. Οι Ούγγροι αρνήθηκαν ωστόσο να ακούσουν, και πολλοί σφαγιάστηκαν κατά τη διάρκεια ενέδρας των Τουρκομάνων.

Κατά τη διάρκεια της ΣΤ΄ Σταυροφορίας, ο Μπαλιάν υποστήριξε τον βασιλιά της Γερμανίας Φρειδερίκο Β΄ για τον θρόνο της Ιερουσαλήμ. Διαπραγματεύτηκε με τον Τζορντάνο Φιλαντζέρι, αδελφό του Ριχάρδου Φιλαντζέρι, που στάλθηκε από τον Φρειδερίκο Β΄ το 1228 για να εκπροσωπήσει την εξουσία του στην Άκρα μέχρι ο Φρειδερίκος Β΄ να μπορέσει να πραγματοποιήσει το ταξίδι αυτοπροσώπως. Ο Μπαλιάν ήταν ο κύριος ιθαγενής σύμμαχος των σταυροφόρων, την εποχή που δεν έτυχαν καλής υποδοχής από τους εντόπιους. Υποστήριξε τον Φρειδερίκο Β΄ και τον εκγερμανισμό του, αλλά προσπάθησε, όπως και με την προηγούμενη σταυροφορία, να αποτρέψει ένα λουτρό αίματος. Το 1229 ο Φρειδερίκος Β΄ άφησε τον Μπαλιάν υπεύθυνο για την Τύρο, και το 1231 του έδωσε τη συμαντιβασιλεία (bailiwick) του βασιλείου με τον Γκαρνιέ λ'Αλεμάν.

Κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας των Βαρόνων του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας το 1239, ο Μπαλιάν εντάχθηκε σε μία ομάδα ανυπότακτων βαρόνων, τουλάχιστον σε ένα μέρος της διαδρομής προς τη Γάζα, όπου διεξήχθη μάχη μεταξύ σταυροφόρων και αιγυπτιακών δυνάμεων. Ο Μπαλιάν πιθανότατα ήταν μέλος μίας ομάδας με επικεφαλής τον Ούγο Δ΄ της Βουργουνδίας, η οποία αναχώρησε πριν από την πραγματική μάχη. Η υπόλοιπη ομάδα των σταυροφόρων επιτέθηκε στους Αιγύπτιους και ηττήθηκε, με αποτέλεσμα τη σύλληψη του Αμωρύ ΣΤ΄ του Μονφόρ και το τέλος του Ερρίκου Β΄ του Μπαρ. Αν ο Μπαλιάν ήταν μέλος της ομάδας που παρέμεινε και πολέμησε, θα ήταν μεταξύ του σχετικά μικρού αριθμού επιζώντων που δεν αιχμαλωτίστηκαν από τους Μουσουλμάνους.

Ο Μπαλιάν αργότερα παρέλαβε από τον σουλτάνο ας-Σαλίχ Αγιούμπ το κάστρο του Σακίλ Αρνούν, το οποίο ο πατέρας του είχε υπερασπιστεί με τέχνασμα από τον Σαλαντίν το 1190. Απεβίωσε το 1240 ή, σύμφωνα με τον Φίλιππο της Νοβάρρας, το 1241.

Αρραβωνιάστηκε τη Μαργαρίτα του Μπριέν (αποπλανημένη από τον Φρειδερίκο Β΄), κόρη του Γκωτιέ Γ΄ κόμη του Μπριέν (μεγαλύτερου αδελφού του Ιωάννη του Μπριέν). Τελικά νυμφεύτηκε την Ίντα ντε Ρεϊνέλ. Ο γιος του:
* Ζυλιάν Γκρανιέ τον διαδέχθηκε στη Σιδώνα, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας είχε ανακτηθεί από τον Μπαλιάν.

## Πηγές
* Setton, Kenneth M. (γενικός επιμελητής) *[https://digicoll.library.wisc.edu/cgi-bin/History/History-idx?type=header&id=History.CrusTwo Ιστορία των Σταυροφοριών: Τόμος II &#x2014; Οι Ύστερες Σταυροφορίες, 1189 &#x2013; 1311.]* Robert Lee Wolff και Harry W. Hazard, επιμελητές. University of Wisconsin Press: Μιλγουόκι, 1969.

Κατηγορία:Χριστιανοί των Σταυροφοριών