Ζιναΐντα Βολκόνσκαγια

Η πριγκίπισσα **Ζιναΐντα Αλεξάντροβνα Βολκόνσκαγια** (Зинаида Александровна Волконская, 14 Δεκεμβρίου 1792 - 24 Ιανουαρίου 1862), ήταν Ρωσίδα συγγραφέας, ποιήτρια, τραγουδίστρια, συνθέτης, οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού και κυρία επι των τιμών. Ήταν μία σημαντική προσωπικότητα στη ρωσική πολιτιστική ζωή του 19ου αιώνα. Έπαιξε στο Παρίσι και το Λονδίνο ως ερασιτέχνης τραγουδίστρια της όπερας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τορίνο στην οικογένεια ενός Ρώσου πρεσβευτή, του πρίγκιπα Αλεξάντερ Μπελοσέλσκι-Μπελοζέρσκι και καταγόταν στην αρσενική γραμμή από τους μεσαιωνικούς ηγέτες της Λευκής Λίμνης. Η μητέρα της ήταν της οικογένειας Τατίστσεφ, επίσης με καταγωγή από τους Ρουρικίδες.

Η Ζιναΐντα ήταν κυρία επί των τιμών στη βασίλισσα Λουίζα της Πρωσίας το 1808 και ήταν κοντά στον αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α' της Ρωσίας, που έγινε ο δια βίου αλληλογράφος της και, πιθανώς, εραστής της. Για να σταματήσει το κουτσομπολιό, η Ζιναΐντα παντρεύτηκε τον βοηθό του Αλεξάνδρου, τον πρίγκιπα Νικήτα Βολκόνσκι, το 1810. Ήταν επιφανείς κατά τη διάρκεια των Συνεδρίων της Βιέννης και της Βερόνας .

Μετακόμισε στη Ρωσία το 1817 και στη Μόσχα το 1822. Στη δεκαετία του 1820 η "Κόριννα του Βορρά" φιλοξένησε ένα λογοτεχνικό και μουσικό σαλόνι στην οδόΤβερσκάγια στη Μόσχα, σε ένα αρχοντικό που ξαναχτίστηκε αργότερα και έγινε το κατάστημα τροφίμων. Ο  Άνταμ Μικίεβιτς, ο Γιεβγένι Μπαρατύνκσυ, ο Ντμίτρι Βενεβίτινοφ και ο Αλεξάντερ Πούσκιν σύχναζαν στο σπίτι της. Η επιστολή του στίχου του Πούσκιν προς εκείνη, «Η βασίλισσα της μουσικής και της ομορφιάς», είναι γνωστή.
[αριστερά|μικρογραφία| Το σαλόνι της Ζιναΐντα στη Μόσχα, όπως το ζωγράφισε ο [Γκριγκόρι Μασογιέδοφ|Γκριγκόρι Μιασογιέντοφ]]
Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου Α', ο γαμπρός της, Σεργκέι Βολκόνσκι, καθοδήγησε την εξέγερση του Δεκέμβρη ενάντια στον διάδοχό του Νικόλαο. Οι Δεκεμβριανοί εξορίστηκαν στη Σιβηρία και οι γυναίκες τους αποφάσισαν να τους ακολουθήσουν. Η Ζιναΐντα έκανε ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι για αυτές τις γυναίκες, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια του Νικολάου Ι. Υπήρχαν επίσης υπόνοιες από τη Ρωσική Ορθοδοξία ότι είχεπροσηλυτιστεί μυστικά στον Καθολικισμό και πιθανώς ήταν πράκτορας των Ιησουιτών.

Αυτές οι πιέσεις οδήγησαν στη μετακίνηση της Ζιναΐντα στη Ρώμη το 1829. Συνοδευόταν από τον γιο της και τον Στέπαν Σεβίρεφ, τον δάσκαλο του γιου της. Ανάμεσα στα καταλύματά της στη Ρώμη ήταν το Παλάτσο Πόλι, η Βίλα Βολκόνσκυ και ένα μικρότερο σπίτι στη Via degli Avignonesi. Στο σαλόνι της σύχναζαν οι Καρλ Μπριουλόφ, Αλεξάντερ Ιβάνοφ, Μπερτέλ Θορβάλντσεν, Βιτσέντζο Καμουτσίνι, Σταντάλ και Σερ Γουόλτερ Σκοτ . Ο Νικολάι Γκόγκολ έγραψε μεγάλο μέρος των *[[Νεκρές ψυχές|Νεκρών Ψυχών]]* στη βίλα της.

Η πριγκίπισσα Βολκόνσκαγια πέθανε από πνευμονία (προφανώς αφού έδωσε τον ζεστό μανδύα της σε μια ηλικιωμένη γυναίκα του δρόμου) και θάφτηκε στο Σάντι Βινσέντσο ε Αναστάσιο α Τρέβι. Μία βιογραφία της στην αγγλική γλώσσα από τη Μαρία Φέαργουεδερ, *Η Οδοιπόρος πριγκίπισσα: Μια ζωή της πριγκίπισσας Ζιναΐντα Βολκόνσκυ*, εμφανίστηκε το 1998.

## Αγγλικές μεταφράσεις
* *Το όνειρο: ένα γράμμα*, (ιστορία), από *μια ανθολογία της ρωσικής γυναικείας γραφής, 1777-1992, Οξφόρδη, 1994.*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Έγγραφα Αλεξάντροβνα Βολκόνσκαγια  στη βιβλιοθήκη Χούτον, Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ

Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς