open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Έμβλημα του Σάαρλαντ

thumb|Έμβλημα του Σάαρλαντ.
Το  **έμβλημα του κρατιδίου του [[Σάαρλαντ]]** καθιερώθηκε στις 9 Ιουλίου του 1956 και άρχισε να χρησιμοποιείται από την 1η Ιανουαρίου του 1957. Περιέχεται στη σημαία του Σάαρλαντ.
## Περιγραφή
Το έμβλημα αποτελείται από έναν θυρεό, ο οποίος είναι χωρισμένος στα τέσσερα. Απεικονίζονται στα 4 μέρη:

#Λευκός λέων σε ανοικτό μπλε φόντο με 9 λευκούς σταυρούς γύρω του. Συμβολίζει την Κομητεία του Σααρμπρύκεν.
#Ερυθρός σταυρός σε αργυρό φόντο, για το Εκλεκτοράτο του Τριρ.
#Ερυθρό διαγώνιο σχήμα σε χρυσό φόντο με τρεις αργυρούς αετούς, που λέγονται *Alérions*. Αυτό συμβολίζει το Δουκάτο της Λοθαρίγγης και
#Χρυσός λέων σε μαύρο φόντο, για το Δουκάτο του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.

## Ιστορικά στοιχεία
Αποτελεί συνδυασμό των τεσσάρων εμβλημάτων (οικοσήμων) που είχαν οι οικογένειες ή οι περιοχές που διαδραμάτισαν ιστορικό ρόλο στο κρατίδιο του Σάαρλαντ. Έτσι, στο πρώτο τέταρτο βλέπουμε το έμβλημα του Σααρμπρύκεν, στο δεύτερο το έμβλημα του Τριρ, στο τρίτο της Λωρραίνης και στο τέταρτο της Φλαντς. Με νόμο το 2001 καθορίστηκε η σημερινή μορφή του εμβλήματος.

### Προηγούμενα εμβλήματα
Όταν το Σάαρλαντ έγινε γαλλικό, υπό την Κοινωνία των Εθνών, το 1920 το έμβλημα ήταν διαιρεμένο σε τέσσερα μέρη. Στο πρώτο τεταρτημόριο απεικονιζόταν ένας αργυρός τροχός με σταυρωτά σφυριά σε μαύρο φόντο, σύμβολο της πόλης του Αγίου Ίνγκμπερτ, ενώ σε δεύτερο τέταρτο ήταν ένα ερυθρό ρόδο σε φόντο αργυρό (για την πόλη του Αγίου Ιωάννη). Στο τρίτο τεταρτημόριο υπήρχε ένας χρυσός ήλιος πάνω από μπλε σύννεφο σε αργυρό φόντο (για την πόλη του Σααρλουί) και στο τέταρτο μέρος εικονιζόταν ένας αργυρός λέων με τέσσερεις σταυρούς στα νύχια του, επίσης αργυρούς, σε μπλε φόντο (πόλη του Σααρμπρύκεν). Σταδιακά το έμβλημα άλλαξε μορφή αλλά τελικά επανήλθε μετά τη δεύτερη γαλλική Κατοχή στη μορφή που είχε με τη μορφή θυρεού χωρισμένου σε 4 μέρη.

## Πηγές
*Το έμβλημα στο Λεξικό γερμανικών σημαιών.
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Σύμβολα του Σάαρλαντ
## Βλέπε επίσης
*Σημαία του Σάαρλαντ

Κατηγορία:Σάαρλαντ
Σααρλαντ
Πετροκέφαλο Ηρακλείου

Το **Πετροκέφαλο** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ηρακλείου στη Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 16 χιλιόμετρα. Βρίσκεται σε λόφο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία.

## Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται στον Καστροφύλακα με το όνομα *Petrochiefalo* και με 114 κατοίκους.
Στο γεγονός ότι βρίσκεται πάνω σε λόφο, που έχει τη μορφή ανθρώπινου κεφαλιού, οφείλεται πιθανότατα η ονομασία του. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο οικισμός ονομάστηκε έτσι από κάποιον Πέτρο, ιδιοκτήτη του λόφου και πρώτο οικιστή. Το χωριό πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου, της πολιούχου του , Παναγίας.

Ο οικισμός έχει σαφή χαρακτηριστικά οχυρωματικού τύπου. 
Τελευταία βρέθηκαν στην περιοχή λαξευτός τάφος με λουτροειδή λάρνακα, σαρκοφάγος και ταφικοί πίθοι.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γοργολαΐνη του Δήμου Ηρακλείου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 182 κατοίκους.

Δείτε ***[[Κοινότητα Πετροκεφάλου]]***

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Γοργολαΐνη

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου
Κατηγορία:Δήμος Γοργολαΐνη
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Εντωρία

Η **Εντωρία** είναι η πρωταγωνίστρια ενός ρωμαϊκού μύθου, που τον διηγείται ο Πλούταρχος και σχετίζεται με την ίδρυση του ναού του Σατούρνου (του αντίστοιχου του ελληνικού Κρόνου).

Ο μύθος αυτός αποτελεί αντιγραφή του ελληνικού μύθου της Ηριγόνης: Τον καιρό που ο Σατούρνος ζούσε στην Ιταλία (τη λεγόμενη «Χρυσή Εποχή»), ένας χωρικός, ο Ικάριος, φιλοξένησε τον θεό. Ο θεός όμως συνευρέθηκε με την κόρη του χωρικού, την Εντωρία, και απέκτησαν μαζί 4 παιδιά: τον Ιανό, τον Ύμνο, τον Φαύστο και τον Φήλικα (= «Ευτύχιο»).

Ο Σατούρνος (που στη ρωμαϊκή μυθολογία είναι ο θεός της γεωργίας) δίδαξε στον Ικάριο την καλλιέργεια της αμπέλου και την παρασκευή του κρασιού, παρακινώντας τον να μεταβιβάσει και στους γείτονές του τις γνώσεις που του είχε μεταδώσει. Ο Ικάριος πράγματι κάλεσε τους γείτονες  και τους έδωσε και ήπιαν κρασί για πρώτη φορά στη ζωή τους, πράγμα που τους βύθισε σε βαθύ ύπνο. Μόλις ξύπνησαν, νόμισαν ότι ο Ικάριος είχε προσπαθήσει να τους δηλητηριάσει. Για τον λόγο αυτό τον σκότωσαν με λιθοβολισμό. Τότε τα εγγόνια του από τη λύπη τους κρεμάστηκαν. Στη συνέχεια έπεσε επιδημία στον τόπο εκείνο. Ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών και αυτό απάντησε ότι η επιδημία ήταν συνέπεια του θυμού του θεού.

Ο Λουτάτιος Κάτουλλος για να εξευμενίσει τον Σατούρνο ίδρυσε ένα ναό του στους πρόποδες του Καπιτωλίου, καθώς και ένα θυσιαστήριο διακοσμημένο με τέσσερα πρόσωπα (δηλαδή των παιδιών της Εντωρίας). Ο Σατούρνος μεταμόρφωσε όλη την οικογένεια του Ικαρίου σε αστερισμό.

Εντωρια
Εργίνος ο Αργοναύτης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Εργίνος** αυτός ήταν ήρωας, γιος του Ποσειδώνα, που έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Αναφέρεται ότι, όταν ο πηδαλιούχος Τίφυς πέθανε στη χώρα των Μαριανδυνών (λίγο πριν φθάσουν στην Κολχίδα), τον αντικατέστησε αυτός στη διακυβέρνηση της «Αργούς». Ο Εργίνος είχε άσπρα μαλλιά από μικρή σχετικώς ηλικία και γι' αυτό τον πείραζαν οι γυναίκες όταν έλαβε μέρος στους αγώνες ταχύτητας στη Λήμνο, την εποχή που πέρασαν από εκεί οι Αργοναύτες. Στους αγώνες αυτούς νίκησε και είπε: *«τέτοιος είμαι εγώ στα πόδια και έχω το ίδιο γερή καρδιά και χέρια»*.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Εργινος
Κατηγορία:Παιδιά του Ποσειδώνα
Εργίνος του Κλυμένου

Ο **Εργίνος**, γιος του Κλυμένου, ήταν βασιλιάς των Μινυών του Ορχομενού. Μητέρα του ήταν η Βουζύγη.

Ο Εργίνος πολέμησε με τους Μινύες εναντίον των Θηβαίων. Αιτία της εκστρατείας του αυτής ήταν ο θάνατος του πατέρα του: Τον είχε σκοτώσει ένας Θηβαίος κατά τη διάρκεια μιας εορτής στην Ογχηστό. Ο Εργίνος σκότωσε τότε πολλούς Θηβαίους και συνομολόγησε μετά συνθήκη με τον βασιλιά τους, τον Μενοικέα τον πρεσβύτερο. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, οι Θηβαίοι έπρεπε να πληρώνουν ετήσιο φόρο εκατό βοδιών επί 20 χρόνια. Μια μέρα όμως ο Ηρακλής συνάντησε στον δρόμο του τον κήρυκα που πήγαινε να εισπράξει τον φόρο, τον έπιασε, του έκοψε τα αυτιά και τη μύτη, του έδεσε τα χέρια και τον έστειλε πίσω στην πατρίδα του. Αυτό προκάλεσε νέο πόλεμο μεταξύ των Μινυών και των Θηβαίων: αγανακτημένος, ο Εργίνος εξεστράτευσε κατά των Θηβών. Ο Θηβαίος βασιλιάς, που τώρα ήταν ο Κρέων, ήταν αποφασισμένος να υποκύψει, όταν εμφανίσθηκε και πάλι ο Ηρακλής και κάλεσε δίπλα του τη θηβαϊκή νεολαία. Φόρεσε την πανοπλία που του έδωσε η θεά Αθηνά, έθεσε υπό τις διαταγές του τον στρατό και αντιμετώπισε τον Εργίνο. Μάλιστα, για να εμποδίσει το ιππικό του Εργίνου να αναπτυχθεί, πλημμύρισε την πεδιάδα των Θηβών. Η νίκη του Ηρακλή ήταν θριαμβευτική, αλλά κατά τη διάρκειά της σκοτώθηκε ο Αμφιτρύων, ο πατριός του Ηρακλή. Ο ίδιος ο Ηρακλής σκότωσε τον Εργίνο. Ο Κρέων τότε για να τον ανταμείψει του έδωσε ως σύζυγο την κόρη του Μεγάρα.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Εργινος
Επιμηλίδες

Στην ελληνική μυθολογία οι **Επιμηλίδες** ήταν οι Νύμφες που είχαν την έγνοια των προβάτων. Οι Μεσσάπιοι έλεγαν τον παρακάτω μύθο γι' αυτές:

Μια μέρα κάποιοι βοσκοί είδαν τις Νύμφες αυτές να χορεύουν γύρω από το ιερό τους. Αγνοώντας ότι είχαν να κάνουν με θεότητες, τις πείραξαν κοροϊδευτικά και είπαν ότι εκείνοι μπορούσαν να χορέψουν καλύτερα. Οι Επιμηλίδες δέχθηκαν την πρόκληση. Οι βοσκοί όμως χόρευαν άτεχνα και έτσι νικήθηκαν σε αυτό τον ανεπίσημο αγώνα. Οι Επιμηλίδες τότε για να τους τιμωρήσουν τους μεταμόρφωσαν επί τόπου σε δέντρα. Οι κάτοικοι της περιοχής ισχυρίζονταν ότι τη νύχτα άκουγαν κραυγές να βγαίνουν από τους κορμούς των δέντρων.

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Επιμηλιδες
Ερμαφρόδιτος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ερμαφρόδιτος** ήταν γιος του Ερμή και της Αφροδίτης.
## Ο μύθος
[μικρογραφία|Σαλμακίδα & Ερμαφρόδιτος, [Γιαν Γκόσσαερτ|Γιαν Μαμπούζε, 1517. Έκθεμα του Μουσείου Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν. ]]
Σε ηλικία 15 ετών, ο Ερμαφρόδιτος, ως θεϊκό παιδί, ήταν ο ομορφότερος νέος στον κόσμο. Την ανατροφή του είχαν αναλάβει οι Ναϊάδες που κατοικούσαν στις σπηλιές του όρους Ίδη της Φρυγίας. Μία ημέρα, ο Ερμαφρόδιτος έφυγε από το βουνό για να ταξιδέψει ως την Καρία. Στον δρόμο κάθισε να ξαποστάσει σε ένα δασάκι κοντά στην Αλικαρνασσό. Εκεί κοντά έτρεχε μια γάργαρη πηγή, που σχημάτιζε και μια λιμνούλα. Ο νέος ξεδίψασε και μετά θέλησε και να πάρει το μπάνιο του για να καθαριστεί από τις σκόνες του δρόμου. Η Νύμφη της πηγής, η Σαλμακίδα, μόλις τον είδε τον ερωτεύθηκε αμέσως, έτρεξε κοντά του και τον αγκάλιασε σφιχτά. Ο Ερμαφρόδιτος αιφνιδιάσθηκε και την απώθησε. Δεν μπόρεσε όμως να ξεφύγει από το αγκάλιασμά της. Παρακάλεσε τότε τους θεούς να τον ελευθερώσουν. Αλλά και η Σαλμακίς τους παρακάλεσε θερμά να μην την εγκαταλείψει ποτέ ο αγαπημένος της. Οι θεοί εισάκουσαν τα παρακάλια της Νύμφης και έτσι ο Ερμαφρόδιτος με τη Σαλμακίδα έμειναν για πάντα ενωμένοι σε ένα πλάσμα, που είχε και τα δύο φύλα, το αρσενικό και το θηλυκό. Ακόμα και σήμερα, στη Βιολογία οι οργανισμοί που έχουν και τα δύο φύλα σε ένα άτομο ονομάζονται ερμαφρόδιτοι.

Ως αντάλλαγμα, ο Ερμαφρόδιτος ζήτησε άλλη χάρη από τους θεϊκούς γονείς του: όποιος στο εξής λουζόταν στη λιμνούλα αυτή να έχανε τον ανδρισμό του, πράγμα που έγινε. Ακόμα και κατά την ιστορική εποχή, στα χρόνια του Στράβωνα, υπήρχε η πεποίθηση ότι η συγκεκριμένη λιμνούλα εξακολουθούσε να επιδρά κατά τον τρόπο αυτό στους άνδρες που έμπαιναν μέσα της.

Τον μύθο ενός πλάσματος θεϊκού με διπλή φύση, οι Έλληνες τον αντέγραψαν από τη Μέση Ανατολή. Γνωστή ήταν η διπλή θεότητα Αστάρτη-Άδωνις στους Φοίνικες και η Μύλλιτα-Σάνδωνας στους Βαβυλώνιους. Στην αρχαία Κύπρο, παράλληλα με τη λατρεία της Αφροδίτης είχαν και τη λατρεία του *[[Αφρόδιτος|Αφρόδιτου]]*, ο οποίος στις αναπαραστάσεις του έφερε γενειάδα, φαλλό και γυναικεία ρούχα .

## Βιβλιογραφία
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* Marie Delcourt: «Ο Ερμαφρόδιτος : Μύθοι της αμφιφυλοφιλίας στην αρχαία Ελλάδα», 2006
* William Smith: *[http://en.wikisource.org/wiki/Dictionary_of_Greek_and_Roman_Biography_and_Mythology/Hermaphroditus Dictionary of Greek and Roman biography and mythology]*, Λονδίνο 1867

## Παραπομπές


## Πηγές
* Διόδωρος Σικελιώτης: «Ιστορική Βιβλιοθήκη» 4.6
* Λουκιανός: «Θεῶν Διάλογοι» 23.1
* Κλαύδιος Πτολεμαίος: «Τετράβιβλος» 124

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Hermaphroditos: God of effeminates and hermaphrodites
* Greek mythology link: Hermaphroditus
* Θεός Ερμής, Θεά Αφροδίτη & Θεός Ερμαφρόδιτος
* Ερμαφρόδιτος

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Παιδιά του Ερμή
Κατηγορία:Παιδιά της Αφροδίτης
Κατηγορία:Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας
Κατηγορία:Ανδρόγυνες θεότητες
Ερμίων

Στην ελληνική μυθολογία ο ***Ερμίων*** (**Ερμίονας**) ήταν γιος του Ευρώπου και εγγονός του Φορωνέως. Δηλαδή ο Ερμίων ήταν ανεψιός της Νιόβης, του Πελασγού και του Αγήνορα. Ο Ερμίων υπήρξε ο ιδρυτής της αργολικής πόλεως Ερμιόνης (Παυσανίας Β΄ 34, 4) και επομένως σε αυτόν οφείλει το όνομά του η σημερινή κωμόπολη Ερμιόνη και η Επαρχία Ερμιονίδας του Νομού Αργολίδας, και όχι στην Ερμιόνη.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Έρμος

Με το όνομα **Έρμος** αναφέρονται τα παρακάτω τρία διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας

# Αθηναίος που καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Ο Έρμος συνόδευσε τον Θησέα στην εκστρατεία του εναντίον των Αμαζόνων. Κατά την επιστροφή του από αυτή την εκστρατεία, ο Θησέας ίδρυσε την Πυθόπολη στη Νίκαια της Βιθυνίας, οπότε άφησε εκεί τον Έρμο μαζί με άλλους δύο συντρόφους του για να συντάξουν τους νόμους της νέας αυτής πόλεως.
# Ο ένας από τους 50 γιους του Αιγύπτου. Μητέρα του ήταν η Ναϊάδα Καλιάδνη. Ο Έρμος πήρε ως σύζυγό του τη Δαναΐδα Κλεοπάτρα, η οποία τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου, όπως έπραξαν και οι 48 από τις αδελφές της (βλ. Δαναΐδες).
# Ποτάμιος θεός, γιος του Ωκεανού και της Τηθύος, που αντιστοιχούσε στον ποταμό Έρμο της Λυδίας, τον σημερινό Γκεντίζ της Τουρκίας. Τον θεωρούσαν πατέρα των «Λυδίων Νυμφών».

## Πηγές
* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ερμος
Ερμος
Ισλαμαμπάντ

thumb|right|Άποψη του Ισλαμαμπάντ
Το **Ισλαμαμπάντ** () είναι η σημερινή πρωτεύουσα του Πακιστάν. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χώρας, στην ομώνυμη περιφέρεια και σε υψόμετρο μεταξύ 610μ. και 457μ. στο οροπέδιο Πότβαρ. Ξεκίνησε να χτίζεται το 1960, για να αντικαταστήσει το Καράτσι ως πρωτεύουσα και παράλληλα να τονωθεί η οικονομία στα βόρεια του Πακιστάν. Το 1958, συγκροτήθηκε μια επιτροπή για την επιλογή ενός κατάλληλου χώρου για το εθνικό κεφάλαιο του Πακιστάν, με ιδιαίτερη έμφαση στις απαιτήσεις της θέσης, του κλίματος, της εφοδιαστικής γραμμής και της άμυνας τις πόλης, μαζί με άλλα χαρακτηριστικά. Μετά από εκτεταμένη μελέτη, έρευνα και ενδελεχή ανασκόπηση των πιθανών περιοχών, η επιτροπή πρότεινε την περιοχή βορειοανατολικά του Ραβαλπίντι το 1959. Το κτίσιμο της πόλης στηρίχτηκε σε ένα σχέδιο της ελληνικής εταιρείας Αρχιτεκτόνων «*[[Κωνσταντίνος Δοξιάδης|Δοξιάδης και Συνεργάτες]]*», το οποίο εκπονήθηκε το 1959 και εγκρίθηκε από ειδική επιτροπή, βάσει ενός σχεδίου πλέγματος, τριγωνικού σχήματος, με την κορυφή του προς τους λόφους Μαργκάλλα (Πρόποδες των Ιμαλαΐων). Σημειώνεται ότι συνεργάτες του Κ. Δοξιάδη στην οικοδόμηση της πόλης ήταν οι διεθνούς φήμης αρχιτέκτονες Έντουαρντ Ντάρελ Στόουν και ο Τζίο Πόντι.

## Δημογραφικά στοιχεία
Κατά την απογραφή του 1998 ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν σε 805.000 κατοίκους, ενώ η πυκνότητα του πληθυσμού έφτανε τους 880 κατ./τ.χλμ. Τον Απρίλιο του 2011, σύμφωνα με εκτίμηση της Ομοσπονδιακής Διεύθυνσης Παιδείας και των τοπικών αρχών, ο αριθμός των κατοίκων έφτανε τα 1,7 εκατομμύρια. 

Σύμφωνα με την απογραφή του 1998, η πλειοψηφία του πληθυσμού (65%) ανήκει στη φυλή Παντζάμπ, ενώ υπάρχουν και μειονότητες Ούρντου, Παστούν, Σίντι κ.ά. Οι περισσότεροι κάτοικοι μιλούν ούρντου, παντζάμπι, σίντι, πάστο και αγγλικά (ως δεύτερη γλώσσα). 

## Αδελφοποιημένες πόλεις

Το Ισλαμαμπάντ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:

* Άγκυρα — 
* Πεκίνο — 
* Παρίσι — 
* Φρανκφούρτη — 
* Σίδνεϊ — 
* Κολωνία — 
* Αμμάν — 

## Δείτε επίσης
*Εθνική Βιβλιοθήκη του Πακιστάν

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πόλεις του Πακιστάν
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Κατηγορία:Πόλεις που οικοδομήθηκαν για να γίνουν πρωτεύουσες
Ερμοχάρης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ερμοχάρης** ήταν Αθηναίος που κατά τη νεαρή του ηλικία ερωτεύθηκε σφοδρά την Κτήσυλλα, μία κόρη από την Κέα, κόρη του Αλκιδάμαντα, όταν την είδε να χορεύει από το ιερό του Πυθίου Απόλλωνα.

Ο Ερμοχάρης σκέφθηκε το εξής τέχνασμα: Χάραξε ένα όρκο πάνω σε ένα μήλο και περίμενε πότε η Κτήσυλλα θα πήγαινε στον ναό της Αρτέμιδας. Μόλις η κόρη βρέθηκε εκεί, ο Ερμοχάρης πέταξε μέσα το μήλο. Εκείνη το πήρε και διάβασε μεγαλόφωνα ό,τι ήταν γραμμένο επάνω του: «Ορκίζομαι να μην πάρω για σύζυγό μου άλλην εκτός από την Κτήσυλλα.» Η Κτήσυλλα ντράπηκε και πέταξε μακριά το μήλο. Ο Ερμοχάρης όμως πήγε κατευθείαν στον πατέρα της, του ανεκοίνωσε το συμβάν και τη ζήτησε σε γάμο. Ο Αλκιδάμας δέχθηκε, αλλά ο Ερμοχάρης του ζήτησε να ορκισθεί στον Απόλλωνα και να αγγίξει και την ιερή του δάφνη.

Πέρασε από τότε αρκετός καιρός. Ο Αλκιδάμας όχι μόνο καταπάτησε τον όρκο του, αλλά ξεχνώντας τον αρραβώνιασε την Κτήσυλλα με άλλο. Ενώ λοιπόν η Κτήσυλλα θυσίαζε στην Άρτεμι για να τιμήσει τη μνηστεία της, ο Ερμοχάρης έτρεξε στον ναό. Αυτή τον είδε, τον ερωτεύθηκε και εγκαταλείφθηκε σε μία εκούσια απαγωγή. Το ζεύγος έφθασε στην Αθήνα και τέλεσε τους γάμους του. Η Κτήσυλλα γέννησε ένα παιδί, αλλά η ίδια πέθανε κατά τον τοκετό. Εξιλεώθηκε έτσι η επιορκία του πατέρα της προς τον Απόλλωνα. Κατά την κηδεία της, ένα περιστέρι πέταξε πάνω από το φέρετρο και το σώμα της Κτήσυλλας εξαφανίσθηκε. Οι κάτοικοι της Κέας και ο Ερμοχάρης ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών τι έπρεπε να κάνουν και εκείνο τους απάντησε ότι έπρεπε να αποδώσουν λατρεία στην «Αφροδίτη Κτήσυλλα», δηλαδή στη νεκρή γυναίκα που είχε θεοποιηθεί.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ερμοχαρη
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Έρκυνα

thumb|right|325px|
Στην ελληνική μυθολογία η **<nowiki/>Έρκυνα** ήταν Νύμφη μιας ομώνυμης πηγής στη Λιβαδειά της Βοιωτίας.

Για την Έρκυνα, κόρη του Τροφωνίου, ιστορείται ότι ήταν συντρόφισσα της Περσεφόνης, κόρης της θεάς Δήμητρας, πριν από την απαγωγή της δεύτερης από τον Πλούτωνα. Οι δυο τους έπαιζαν μια ημέρα με μια χήνα κοντά στην πόλη, στο άλσος του Τροφωνίου. Το πτηνό τους ξέφυγε και πήγε να κρυφτεί μέσα σε μια σπηλιά κάτω από μία πέτρα. Η Περσεφόνη σήκωσε την πέτρα για να πιάσει τη χήνα, οπότε μία πηγή ξεπετάχτηκε από τη γη: η πηγή της 'Ερκυνας. 

Στα νερά της έρχονταν να λουστούν όλοι οι πιστοί που ζητούσαν χρησμό από το Μαντείο του Τροφωνίου, το οποίο βρισκόταν σε μικρή απόσταση.

*Σήμερα, το όνομα αυτό φέρει ο μικρός ομώνυμος ποταμός, ο οποίος διασχίζει τη Λιβαδειά. Το ποτάμι αυτό εξασφάλισε για πολλά χρόνια την απαραίτητη ενέργεια για την ανάπτυξη της βιομηχανίας, της βιοτεχνίας και της μεταποίησης αγροτικών προϊόντων. Ο ποταμός Έρκυνα με τις πηγές του στην περιοχή της Κρύας προσδίδει στην πόλη της Λιβαδειάς μια ξεχωριστή φυσική ομορφιά. Χαρακτηριστικό της είναι πως πρόκειται για ένα από τα λίγα ποτάμια στην Ελλάδα που έχει ονομασία θηλυκού γένους, με την Αράπιτσα στη Νάουσα, την Ερμίτσα στο Αγρίνιο, τη Ζηλιάνα στην Πιερία, τη Νέδα στα σύνορα Ηλείας και Μεσσηνίας, τη Νήσσα στην Αιτωλοακαρνανία να συναποτελούν τα πιο γνωστά.

*Ο αστεροειδής **[[458 Ερκυνία]]** (458 Hercynia), που ανακαλύφθηκε το έτος 1900, πήρε το όνομά του από τη Νύμφη αυτή της Βοιωτίας.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969.

Ερκυνα
Έρση (μυθολογία)

Η **Έρση**, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, είναι κόρη του Κέκροπα και της Αγλαύρου, αδελφή του Ερυσίχθονα του Αθηναίου, της Πανδρόσου και της Αγραύλου της Νεότερης. Θεωρείται η προσωποποίηση της πρωινής δροσιάς, που πίστευαν ότι χάριζε στους ανθρώπους η Σελήνη.

Η Έρση ήταν ιέρεια της θεάς Αθηνάς στην Ακρόπολη. Μετά τη γέννηση του Ερεχθέα (ή του Εριχθονίου), η Αθηνά τοποθέτησε το βρέφος σε ένα μικρό κιβώτιο (*κίστην*) και το εμπιστεύθηκε στις κόρες του Κέκροπα, την Πάνδροσο, την Άγλαυρο και την Έρση, τις οποίες διέταξε να κρατήσουν κλειστό το κιβώτιο. Η Άγλαυρος και η Έρση δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην περιέργειά τους και άνοιξαν το κιβώτιο. Τότε είδαν μέσα ένα φίδι ή το βρέφος τυλιγμένο με φίδια. Το θέαμα αυτό τις τρόμαξε τόσο, ώστε τρελάθηκαν και γκρεμίστηκαν από την Ακρόπολη.

Σε ένα άλλο μύθο, ο θεός Ερμής ερωτεύθηκε κάποτε την Έρση και ζήτησε από την Άγλαυρο να τον βοηθήσει. Η θεά Αθηνά όμως έσπειρε στην ψυχή της Έρσης τη ζήλια και ο Ερμής απέτυχε. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή πάντως, η Έρση και ο Ερμής απέκτησαν ένα γιο, τον Κέφαλο (*[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]*, Γ 14, 3). Μάλιστα σύμφωνα με μία επιγραφή το ιερατικό γένος των «Κηρύκων» στην Αθήνα θεωρούσε την Έρση και τον Ερμή ως γονείς του Κηρύκου.

Το όνομα «Έρση» το χρησιμοποιούσαν οι Αθηναίοι και ως ονομασία της Αθηνάς, προς τιμή της οποίας εόρταζαν τα Αρρηφόρια (από το «Ερσηφόρια»-«Ερρηφόρια»). Στην εορτή αυτή έπαιρναν μέρος 4 κορίτσια ηλικίας 7 έως 11 ετών, από τις ευγενέστερες οικογένειες των Αθηνών, τα οποία ζούσαν επί ένα χρόνο πάνω στην Ακρόπολη και ασχολούνταν με έργα σχετικά με τη γιορτή.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
 

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Πείρασος

Ο **Πείρασος** είναι πρόσωπο της Ελληνικής Μυθολογίας ήταν γιος του Άργου και αδελφός του Φόρβαντα.

Σύμφωνα με τις αναφορές του Παυσανία (Β,16-1) ο Πείρασος είχε αφιερώσει στο Ναό της θεάς Ήρας, στη Τίρυνθα ένα ξόανο της θεάς φτιαγμένο από ξύλο αγριαχλαδιάς. Μάλιστα το ξόανο αυτό υπήρχε επί Παυσανία αφού το είχε δει ο ίδιος στο Ηραίο του Άργους όπου το είχαν μεταφέρει οι Αργείοι όταν κατέλαβαν την Τίρυνθα.

## Πηγές
**΄Πάπυρος Λαρούς Μπριττάνικα* τ.48ος, σ.304

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ερύθρας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ερύθρας** αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:

# Ο άνθρωπος που έδωσε το όνομά του στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο τάφος του βρισκόταν πάνω στη νήσο Ώγυριν, της οποίας ήταν βασιλιάς και από όπου πέρασε ο ναύαρχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου Νέαρχος. Αυτές είναι πληροφορίες του Νεάρχου που τις μνημονεύει ο Στράβων (766, 5). Ο τάφος αυτός του Ερύθρα περιβαλλόταν από άγριες φοινικιές. Ο Ερύθρας ήταν Πέρσης στην καταγωγή και υπάρχει η εκδοχή ότι ήταν γιος του Περσέως και της Ανδρομέδας. Οι πληροφορίες αυτές δόθηκαν στον Νέαρχο από κάποιο Μιθρωπάστη, γιο του Αρσίτη, σατράπη της Φρυγίας.
# Ιδρυτής της πόλεως Ερυθραί της Βοιωτίας, στην οποία έδωσε το όνομά του. Σύμφωνα με τον Παυσανία (ΣΤ΄ 21, 11), ο Ερύθρας αυτός ήταν γιος του Λεύκωνα και εγγονός του Αθάμαντα. Καθώς ήταν ένας από τους μνηστήρες της Ιπποδάμειας, σκοτώθηκε από τον Οινόμαο.
# Γιος του Ηρακλή και της Εξόλης, μιας από τις Θεσπιάδες.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ερυθρας
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Γκρέγκορι Πεκ

[μικρογραφία|260x260εσ|Με την [Όντρεϊ Χέπμπορν πάνω σε βέσπα στο τρέιλερ της ταινίας *[[Διακοπές στη Ρώμη]]* (1953)]]
Ο **Γκρέγκορι Πεκ** (αγγλικά: *Eldred Gregory Peck*, 5 Απριλίου 1916 – 12 Ιουνίου 2003) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου. 

## Βιογραφία
Ο Γκρέγκορι Πεκ γεννήθηκε στις 5 Απριλίου του 1916 στη Λα Χόγια (La Jolla) της Καλιφόρνιας. Ήταν γιος φαρμακοποιού από το Σαν Ντιέγκο. Σε ηλικία μόλις 5 ετών χώρισαν οι γονείς του και ανατράφηκε από τους παππούδες του. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών συνέχισε στο Πανεπιστήμιο σπουδές στην Ιατρική, τις οποίες και γρήγορα εγκατέλειψε για ν΄ αφιερωθεί στο θέατρο στις αρχές της δεκαετίας του 1940.

Από το 1942 άρχισε τις εμφανίσεις του σε πολλές θεατρικές παραγωγές πριν ξεκινήσει τους κινηματογραφικούς ρόλους του σε ταινίες. Έτσι γρήγορα, αφενός το παράστημά του, 1.90 ύψος, αφετέρου η ευσυνειδησία του ως ηθοποιού στις ταινίες *Σπάστε τα δεσμά* (*Days of Glory*) του Ζακ Τουρνέρ και ''Τα κλειδιά του Παραδείσου'' (*The Keys of the Kingdom*) του Τζ. Στολ, που γυρίστηκαν το 1944 τον καθιέρωσαν από τους πιο ελπιδοφόρους τότε ηθοποιούς για μια πολύ πλούσια καριέρα. Το 1962 κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Σκιές και σιωπή (αγγλικά: *To Kill a Mockingbird*) και ο Άτικους Φιντς ο ήρωας που υποδύεται στην ταινία αυτή αποτελεί μέχρι και σήμερα σύμβολο τιμής και ακεραιότητας. 

Πέθανε στις 12 Ιουνίου του 2003 στο Λος Άντζελες από καρδιακό επεισόδιο μετά από βρογχοπνευμονία που είχε υποστεί.
[thumb|right|Το αστέρι του Γκρέγκορι Πεκ στη [Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ|Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.]]

Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει δωδέκατο στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

*
*
*
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  
*Ο Γκρέγκορι Πεκ στο cine.gr 

Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ
Κατηγορία:Νικητές Ανθρωπιστικού Βραβείου Τζιν Χέρσολτ
Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες)
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Α΄ Ανδρικού Ρόλου (Δράμα)
Δήμος Σχηματαρίου

Ο **Δήμος Σχηματαρίου** ήταν δήμος του Νομού Βοιωτίας που λειτούργησε την περίοδο 1994-2010. Συστάθηκε αρχικά το 1994 με αναγνώριση της πρώην κοινότητας Σχηματαρίου σε δήμο. Στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητος με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστρια ή  Νόμο 2539/1997. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης καταργήθηκε και συνενώθηκε στον νέο δήμο Τανάγρας. Βρισκόταν στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού και ο (πραγματικός) πληθυσμός του ανέρχεται σε 8.095 κατοίκους.

## Διαίρεση
Ο Δήμος περιλάμβανε μόνο ένα δημοτικό διαμέρισμα, το Δ.δ. Σχηματαρίου, όπου ανήκαν οι εξής οικισμοί:

* Σχηματάρι
* Οινόη
* Πλάκα Δήλεσίου

## Περιγραφή του δήμου
Ο Δήμος συνόρευε με τους Δήμους Τανάγρας και Οινοφύτων Βοιωτίας και το Δήμο Αυλίδος του νομού Εύβοιας.

Η περιοχή που καταλάμβανε ο δήμος ήταν μία από τις πλουσιότερες τόσο της Βοιωτίας όσο και ολόκληρης της Ελλάδας, λόγω της γειτνίασής του με την Αττική αλλά κυρίως λόγω της υπάρξης σημαντικών βιομηχανικών μονάδων. Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρήθηκε μεγάλη αύξηση του πληθυσμού κυρίως στο Δήλεσι, τόσο λόγω των βιομηχανιών όσο και λόγω μετοίκησης πληθυσμού από την Αθήνα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*Δήμος Σχηματαρίου (Επίσημη Ιστοσελίδα)
*Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας 

Σχηματάρι
Σχηματάρι

Το **Σχηματάρι** είναι κωμόπολη της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας και έδρα του Δήμου Τανάγρας.

## Γενικά
μικρογραφία|Ιερός Ναός Παμμεγγίστων Ταξιαρχών Σχηματαρίου.|αριστερά|246x246εσ
Το Σχηματάρι βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφέρεια Αττικής, στο ανατολικό άκρο της πεδιάδας των Θηβών σε απόσταση περίπου 65 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Αθήνα, 13 χλμ. Ν. από τη Χαλκίδα και 30 χλμ. Α. από τη Θήβα. Νοτιοανατολικά του είναι η Οινόη και τα Οινόφυτα, νοτιοδυτικά η Τανάγρα, βορειοανατολικά η Παραλία Αυλίδας και ανατολικά το Δήλεσι. 

Πολιούχοι της πόλης είναι οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ (πανηγυρίζουν στις 9 Νοεμβρίου στον Ιερό Ναό Παμμεγγίστων Ταξιαρχών). Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Σχηματαρίου. Ανακαινισμένο το 2006 συγκεντρώνει πλήθος ευρημάτων της ταναγραϊκής γης από την προϊστορία έως και τους ρωμαϊκούς χρόνους.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Τανάγρας. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 έδρα του νέου Δήμου Τανάγρας που προέκυψε από τη συνένωση των δήμων Δερβενοχωρίων, Οινοφύτων, Σχηματαρίου και Τανάγρας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Οινόη και την Πλάκα Δήλεσι αποτελούν την Κοινότητα Σχηματαρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σχηματαρίου του Δήμου Τανάγρας ενώ με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 3.868 κατοίκους.

## Μεταφορές
### Οδικές μεταφορές
Στο Σχηματάρι, υπάρχει ένας σχετικά σημαντικός οδικός κόμβος. Βόρεια της πόλης περνάει ο Αυτοκινητόδρομος ΑΘΕ που ενώνει την πόλη με την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Από αυτό το δρόμο, στο ύψος της πόλης, ξεκινά ο αυτοκινητόδρομος Σχηματαρίου-Χαλκίδας προσφέροντας τη δυνατότητα για άμεση πρόσβαση προς τη Χαλκίδα και την Εύβοια.

### Σιδηροδρομικές μεταφορές
Η περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Λειανοκλαδίου πραγματοποιεί στάση έξω από την κωμόπολη με το όνομα «Τανάγρα».

### Αεροπορικές μεταφορές
Στα δυτικά του Σχηματαρίου βρίσκεται το Στρατιωτικό Αεροδρόμιο της Τανάγρας και η Αεροπορική Βάση Τανάγρας με την 114 Πτέρυγα Μάχης.

## Δημογραφικά στοιχεία
Πορεία του πληθυσμού:

## Αθλητισμός
* Α.Ε. Αναγέννηση Σχηματαρίου, ποδόσφαιρο
* Α.Γ.Σ. Ατρόμητος Σχηματαρίου, ποδόσφαιρο
* Γ.Σ. Ερμής Σχηματαρίου, καλαθοσφαίριση, στίβος
* Ακαδημία Πρωτέας Σχηματαρίου, καλαθοσφαίριση
* Α.Σ. «Καπετάν Ιωάννης Λιάπης», πάλη, άρση βαρών, σκοποβολή
* Α.Σ. Μαχητικων Αθλημάτων Μονομάχοι Σχηματαρίου , kickboxing , boxing 

## Αδελφοποιήσεις
Το Σχηματάρι έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω περιοχές:

* Pozzoleone,  Ιταλία (2005)
* Ennistymon,  Ιρλανδία (2008)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κωμοπόλεις της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Τανάγρας
Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια της Βοιωτίας
Σπύρος Βαλαωρίτης

Ο **Σπύρος Βαλαωρίτης** (1819 - 1887) ήταν βουλευτής και πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λευκάδα και ήταν γιος του Ευστάθιου Βαλαωρίτη, γόνου αρχοντικής ηπειρώτικης οικογένειας με γενάρχη τον αρματολό Βαλαώρα, και της Μαριέτας Τουρλινού. Έζησε μεγάλος μέρος των εφηβικών του χρόνων στην Κέρκυρα και σπούδασε νομικά στο Παρίσι. Το 1849 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής της Ιονίου βουλής και από τότε εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Λευκάδας, και στην Ιόνιο και στην ελληνική βουλή, μέχρι το 1885. Πριν την ένωση με την Ελλάδα είχε διατέλεσε και γερουσιαστής ενώ είχε θέση υποψηφιότητα για την προεδρία της Γερουσίας.

Την περίοδο 1882-1883 χρημάτισε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Επίσης είχε διατελέσει υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου (1866) και Θρασύβουλου Ζαΐμη (1870) και υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση Βούλγαρη (1868).Το 1872 αντιπροσώπευσε τον βασιλιά στους γάμους του αδερφού του στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Το 1874 στάλθηκε στο Λονδίνο ως πρεσβευτής, αλλά ανακλήθηκε τον επόμενο χρόνο. Το 1869 είχε λάβει εντολή από τον βασιλιά για σχηματισμό κυβέρνησης, χωρίς όμως να κατορθώσει να τη σχηματίσει, λόγω της πολιτικής κρίσης που υπήρχε. Είχε τιμηθεί με πολλά βραβεία.

Απεβίωσε στις 30 Ιουλίου 1887 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στη Λευκάδα. Ήταν παντρεμένος με την Ρόζα-Μαρία Στεφάνου (1828-1913), κόρη αρχοντικής ζακυνθινής οικογένειας εμπόρων και πολιτικών, και είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά: την Λίζα, τον Έκτορα (1866-1875), τον Περικλή, βουλευτή, και την Ολορίνα. Εγγονή του ήταν η Λένα Βαλαωρίτου-Σκαραμαγκά.
Ήταν εξάδελφος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Βουλευτές Λευκάδας
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Σπυρος
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Γιώργος Σαββίδης (ποδοσφαιριστής)

Ο **Γιώργος Σαββίδης** είναι Κύπριος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός.

Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1961 και πραγματοποίησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στον Ολυμπιακό Λευκωσίας για να μεταπηδήσει στη συνέχεια στην Ομόνοια Λευκωσίας, όπου έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα στην σταδιοδρομία του ως ποδοσφαιριστής. Στην ομάδα αυτή πραγματοποίησε μεγάλες εμφανίσεις, όπως και στην Εθνική Ομάδα της Κύπρου.

Έπειτα, αρκετές ομάδες εκδήλωσαν ενδιαφέρον για να τον συμπεριλάβουν στο δυναμικό τους, ανάμεσα στις οποίες και η ΑΕΚ. Ο Σαββίδης δέχτηκε την πρόταση, καθώς υπήρξε και μεγάλη του επιθυμία μια τέτοια συμμετοχή. Επέστρεψε στην Κύπρο και στην Ομόνοια, όπου έκλεισε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής και ξεκίνησε σταδιοδρομία ως προπονητής.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η καριέρα του Σαββίδη

Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Διγενή Ακρίτα Μόρφου
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ομόνοιας Λευκωσίας
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Λευκωσίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Συμβάντα του Windows Live

Τα **Συμβάντα του Windows Live** είναι μια διαδικτυακή υπηρεσία της Microsoft σαν μέρος της οικογένειας υπηρεσιών του Windows Live, που επιτρέπει τη σχεδίαση και το διαμοιρασμό διάφορων τύπων συμβάντων μέσω των Windows Live Spaces. Συνεργάζεται επίσης και με το Windows Live Calendar.

Η υπηρεσία επιτρέπει στους χρήστες να σχεδιάζουν και να διαχειρίζονται τα δικά τους Συμβάντα, να τα προσθέτουν στο Space τους και να λαμβάνουν Ειδοποιήσεις. Αυτή η υπηρεσία είναι παρόμοια με τα Facebook Events.

## Χαρακτηριστικά
Τα Συμβάντα του Windows Live επιτρέπουν:
*Τη δημιουργία συμβάντων μέσω μίας σελίδας, την εξατομίκευσή τους χρησιμοποιώντας περισσότερα από 100 πρότυπα και τη χρήση τους με τα Windows Live Spaces. 
*Την πρόσκληση ατόμων στα συμβάντα, μέσω των επαφών του Windows Live Messenger, ή των ατόμων που δεν χρησιμοποιούν Windows Live ID μέσω των διευθύνσεων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τους. 
*Τη χρήση των Live Search Maps για την προβολή των τοποθεσιών και των οδηγιών κατεύθυνσης που σχετίζονται με τα συμβάντα. 
*Την αποστολή προσκλήσεων μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με συνδέσεις που επιτρέπουν στους προσκεκλημένους να προβάλουν και να διαμοιραστούν φωτογραφίες. 
*Τη χρήση τους με ημερολόγια, με τη χρήση πρωτοκόλλων ημερολογίου τρίτων κατασκευαστών, συμπεριλαμβανομένου του iCal. 
*Τη διαχείριση λιστών συζητήσεων.
*Τη συλλογή και το διαμοιρασμό φωτογραφιών και σχολίων μετά από κάθε συμβάν.

## Δείτε επίσης
*Windows Live
*Windows Live Spaces
*Windows Live Groups

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Συμβάντα του Windows Live

Κατηγορία:Windows Live
Αξίωμα του Πας

thumb|Μία ευθεία που τέμνει την <math>\mathrm{AB}</math>, τότε τέμνει είτε την <math>\mathrm{B\Gamma}</math> είτε την <math>\mathrm{A\Gamma}</math>. 
Το **αξίωμα του Πας** (αναφέρεται και ως **αξίωμα του Pasch**) είναι αξίωμα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας που πρωτοδιατυπώθηκε το 1882 από το Γερμανό μαθηματικό Μόριτζ Πας προς τιμή του οποίου και φέρει το όνομά του. Το αξίωμα αυτό είναι το εξής:

## Δείτε επίσης
* Αξιώματα της Ευκλείδειας γεωμετρίας
* Αξιώματα Χίλμπερτ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ευκλείδεια επιπεδομετρία
Βαριούχο γεύμα

Το **βαριούχο γεύμα** είναι ακτινολογική μέθοδος εξέτασης του στομάχου που χρησιμοποιεί απολύτως καθαρό θειϊκό βάριο. Η μέθοδος, μάλιστα, της διπλής σκιαγραφικής αντίθεσης αποτελεί για αρκετά χρόνια την ακτινολογική μέθοδο εκλογής για τη μελέτη των παθήσεων του οργάνου.

## Προϋποθέσεις
Απαραίτητες προϋποθέσεις για τη διενέργεια μιας υψηλής ποιότητας εξέτασης βαριούχου γεύματος διπλής σκιαγραφικής αντίθεσης είναι: 1) η συνεργασία του εξεταζόμενου, 2) η παντελής έλλειψη υγρών και τροφών από το στόμαχο, 3) η χρήση υψηλής πυκνότητας  θειϊκού βαρίου, 4) η χορήγηση σκευασμάτων για την απελευθέρωση μεγάλων ποσοτήτων διοξειδίου του άνθρακα ώστε να διαταθεί ο στόμαχος, 5) η ενδοφλέβια χορήγηση σπασμολυτικών όταν κριθεί απαραίτητο, 6) η ταχεία λήψη των ακτινογραφιών με ακτινολογική λυχνία υψηλής ευκρίνειας.

## Προετοιμασία
Εφόσον ο ασθενής έχει αποφύγει τροφή, υγρά και άλλες ουσίες για 8 ώρες, του χορηγείται μικρή ποσότητα θειϊκού βαρίου το οποίο απομακρύνει το στρώμα βλέννας που υπάρχει στην επιφάνεια του βλεννογόνου του στομάχου και επαλείφει τον βλεννογόνο. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια μικρής ποσότητας νερού, ο ασθενής καταπίνει ένα σκεύασμα που περιέχει σόδα και κιτρικό οξύ (βοηθούν στην απελευθέρωση διοξειδίου του άνθρακα που αναφέρεται παραπάνω).

## Τεχνική
Αφού έχει ολοκληρωθεί η κατάλληλη προετοιμασία του ασθενούς, τοποθετείται σε κατακεκλιμένη θέση και μετά από 1-2 περιστροφές λαμβάνονται ακτινογραφίες σε ύπτια και δεξιά πρόσθια λοξή θέση. Αυτές είναι οι καλύτερες ακτινογραφίες για τη λεπτομερή απεικόνιση του βλεννογόνου του στομάχου. Χωρίς καθυστέρηση χορηγείται μία επιπλέον γουλιά θειϊκού βαρίου σε πρηνή θέση ("μπρούμυτα") και λαμβάνονται ακτινογραφίες για την απεικόνιση του κατώτερου τμήματος του οισοφάγου. Στη συνέχεια λαμβάνονται εικόνες του δωδεκαδακτύλου καθώς επίσης και ακτινογραφίες ολόκληρου του στομάχου σε όρθια θέση.

## Βιβλιογραφία
* Βλάχος Λ., "Σύγχρονη διαγνωστική απεικόνιση", τόμος 3ος, Ιατρικές εκδόσεις Χρ. Βασιλειάδης, (c)2000.

Κατηγορία:Ακτινολογία
Κατηγορία:Υγειονομικές διαγνωστικές εξετάσεις
Ευμενίδες

Με το όνομα **Ευμενίδες** αναφέρονται:
*οι Ερινύες, μυθικές χθόνιες θεότητες που κυνηγούσαν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης των πραγμάτων
*οι Ευμενίδες (Αισχύλου), το έργο του Αισχύλου
Παρασίτωση

Ο ελληνικός και διεθνής όρος **παρασίτωση** (parasitosis) χρησιμοποιείται ως ιατρικός όρος, δια του οποίου και χαρακτηρίζεται έτσι, η λοίμωξη που οφείλεται σε παράσιτο, και που μπορεί είτε να εκδηλώνεται με κλινικά συμπτώματα, οπότε και προσδιορίζεται ανάλογα η *παρασιτική νόσος*, είτε να μην εκδηλώνεται και να παραμένει κλινικά αφανής, όπου σε τέτοιες περιπτώσεις χαρακτηρίζεται *λανθάνουσα παρασίτωση*.

Κυριότερες παρασιτώσεις είναι οι λεγόμενες *[[Ελμινθίαση|ελμινθιάσεις]]*, που μπορεί να οφείλονται σε νηματώδεις, τριματώδεις ή κεστώδεις σκώληκες, οι  *μυιάσεις* και οι *μυκητιάσεις*. Οι παρασιτώσεις που οφείλονται σε προνύμφες παρασίτων, οι λεγόμενες *προνυμφικές παρασιτώσεις* που βρίσκονται στο στάδιο της επώασης, είναι γεγονός πως δεν καθίσταται δυνατή η ανίχνευσή τους με τα συνήθη διαγνωστικά μέσα όπως π.χ. στη μικροβιολογική εξέταση κοπράνων σε αναζήτηση ωών.

*Οι παρασιτώσεις που προκαλούνται από παράσιτα που δεν εισδύουν στο εσωτερικό του οργανισμού, δηλαδή από εξωπαράσιτα ονομάζονται κατ΄ επέκταση *εξωπαρασιτώσεις*.
Πενταμόδι Ηρακλείου

Το **Πενταμόδι** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.  Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. η θέση του είναι στην κοιλάδα του Γαζανού ποταμού. Απέχει από το Ηράκλειο  16,9 χιλιόμετρα. Οι κυριότερες εκκλησίες του είναι του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Παρασκευής, σε μια έκταση με πλούσια βλάστηση, όπου το καλοκαίρι διοργανώνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία. Πανηγυρίζει στις 26 Ιουλίου.

## Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται σε συμβόλαια του 1271 *Pendamondo*, κάτι που επιβεβαιώνει ότι είναι πολύ παλιό. Στον Καστροφύλακα αναγράφεται με το όνομα *Pendamodi*με 199 κατοίκους.Την περίοδο της Τουρκοκρατίας στον οικισμό κατοικούσαν τόσο Τούρκοι όσο και Χριστιανοί.

Στο Πενταμόδι σώζεται βενετική κρήνη του 15ου αιώνα που έχει στο τύμπανο το στέμμα των Quirini.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πετροκεφάλου και στο ΦΕΚ 148Α - 13/06/1925 να αποσπάται από την κοινότητα αυτή και να ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Πενταμοδίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γοργολαΐνη του Δήμου Ηρακλείου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 300 κατοίκους.

Δείτε ***[[Κοινότητα Πενταμοδίου]]***

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Γοργολαΐνη

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 

Πενταμοδι
Πενταμοδι
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Παλαιοχώρα Χαλκιδικής

Η **Παλαιοχώρα** ή **Παλαιόχωρα** είναι χωριό και σήμερα ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα και έδρα του Δήμου Ζερβοχωρίων, στο νομό Χαλκιδικής, με  895 κατοίκους σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2001. Η θέση του είναι στους πρόποδες του όρους Χολομώντας.Το χωριό καταλαμβάνει παραδοσιακά  εξέχουσα θέση στην κτηνοτροφική παραγωγή, στη μεταποίηση κτηνοτροφικών προϊόντων.. Αξιοθέατο αποτελεί το δάσος Παλαιόχωρας-Ριζών. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου παρουσιάζει αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και χρονολογείται από το 1914. Σε ειδυλλιακή τοποθεσία βρίσκεται και ο Προφήτης Ηλίας. 
## Υποδομή
Ο οικισμός είναι έδρα του 6/Θ Δημοτικού Σχολείου Ζερβοχωρίων.  Επίσης, στην Παλαιοχώρα λειτουργεί νηπιαγωγείο και Γυμνάσιο, εκπαιδευτήρια που εξυπηρετούν και τους γειτονικούς οικισμούς, όπως και πολυδύναμο Πολιτιστικό Κέντρο.
## Πολιτιστικά
Ενεργός είναι ο Πολιτιστικός Σύλλογος με την επωνυμία "Η ΕΛΠΙΣ" Παλαιόχωρας, καθώς επίσης και  η Ομάδα γυναικών Παλαιόχωρας. Στον οικισμό διοργανώνεται καρναβάλι.  Στην Παλαιόχωρα επίσης η λειτουργία του παραδοσιακού νερόμυλου του Δημητρίου Ντελή με καταρράκτη (στα 500μ. βόρεια του χωριού) συνδυάζεται με την πραγματοποίηση μιας λαμπρής λαογραφικής εκδήλωσης που αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες. Στην κεντρική πλατεία της πρώην κοινότητας βρίσκεται και το σπίτι του αειμνήστου δασκάλου και λαογράφου Δημητρίου Τσιότρα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου
Παλαιοχωρα
Παλαιοχωρα
Παλαιοχώρα

Το τοπωνύμιο **Παλαιοχώρα** μπορεί να αναφέρεται στα:

*Παλαιοχώρα Αρκαδίας
*Παλαιοχώρα Ηλείας
*Παλαιόχωρα Ημαθίας
*Παλαιοχώρα Ιωαννίνων
*Παλαιόχωρα Λακωνίας
*Παλαιοχώρα Χαλκιδικής
*Παλαιοχώρα Χανίων
*Παλιαχώρα - εγκαταλελειμμένος οικισμός στην Αίγινα

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

thumb|Η αστική σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Η  **σημαία του ομοσπόνδου κρατιδίου του [[Σλέσβιχ-Χόλσταϊν]]** καθιερώθηκε με ειδική νομοθετική Πράξη το 1957. Υπάρχει σε δύο εκδόσεις, στην αστική σημαία, που χρησιμοποιούν οι πολίτες, και στην κρατική, η οποία είναι κυβερνητική. Σε αμφότερες τις σημαίες οι διαστάσεις είναι 3:5.
## Περιγραφή
thumb|Η κρατική σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Η αστική σημαία αποτελείται από τρεις ισοπαχείς οριζόντιες λωρίδες. Η μεσαία λωρία είναι λευκή, η επάνω μπλε και η κάτω κόκκινη. Στη σημαία των κρατικών αρχών υπάρχει στο κέντρο και καταλαμβάνει το μισό μέρος της το έμβλημα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Κύρια σύμβολα στο εθνόσημο είναι δύο λιοντάρια και ένα σχήμα με ζιγκ ζαγκ, που θυμίζει τσουκνίδα.
## Ιστορικά στοιχεία
Η αστική σημαία εμφανίστηκε για πρώτη φορά γύρω στο 1843, απαγορεύτηκε το 1845, εισήχθη ξανά το 1867, καταργήθηκε το 1935 και επανακαθιερώθηκε ανεπίσημα στις 29 Αυγούστου του  1948 από τη βρετανική στρατιωτική κυβέρνηση. Επίσημα καθιερώθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1957. Η κρατική σημαία με το έμβλημα καθιερώθηκε την ίδια ακριβώς ημερομηνία.

## Πηγές
* Πληροφορίες για τη σημαία του ομοσπόνδου κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στις *Σημαίες του Κόσμου*.
## Βλέπε επίσης
*Έμβλημα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Κατηγορία:Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Σλεσβιχ
Σιβύλλα της Αρμενίας

Η **Σιβύλλα της Αρμενίας** (1240 - 1290) ήταν μέλος του Οίκου των Χετουμδών της Αρμενίας. Ήταν κόρη του βασιλιά Χετούμ Α΄ της Αρμενίας και της Ισαβέλλας των Ρρουπενιδών, κόρης του Λέοντα Α΄ της Αρμενίας. 

## Βιογραφία
Παντρεύτηκε (1254) τον πρίγκιπα Βοημούνδο ΣΤ΄ της Αντιόχειας. Η Αντιόχεια έπεσε το 1268 στους Μαμελούκους της Αιγύπτου, που είχαν αρχηγό τον Μπαϊμπάρ, αλλά ο σύζυγός της εξακολουθούσε να φέρει τυπικά τον τίτλο του πρίγκιπα της Αντιόχειας. Παρέμενε κόμης της Τρίπολης. Όταν ο Βοημούνδος ΣΤ΄ απεβίωσε, ο διάδοχος του, Βοημούνδος Ζ΄, ήταν μόλις 14 ετών και η μητέρα του Σιβύλλα ασκούσε την αντιβασιλεία. Όταν πέθανε ο γιος της, τον διαδέχθηκε η αδελφή του, Λουκία, αλλά ο λαός της Τρίπολης δεν δεχόταν τον ξένο σύζυγό της να ασκήσει την εξουσία, προσφέροντάς την στην Σιβύλλα. Αργότερα η Λουκία κλήθηκε ξανά, ενώ η Σιβύλλα αποσύρθηκε στην αυλή του αδελφού της, βασιλιά της Αρμενίας Λέοντα Β΄. Η Τρίπολη κατακτήθηκε το 1289 από τους Μαμελούκους του Αλ-Μανσούρ Καλαβούν σουλτάνου της Αιγύπτου.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1254 τον Βοημούνδο ΣΤ΄ των Πουατιέ πρίγκιπα της Αντιόχειας και είχε τέκνα:
* Βοημούνδος ΣΤ΄ 1261-1287, κόμης της Τρίπολης.
* Λουκία απεβ. π. 1299, κόμισσα της Τρίπολης. Παντρεύτηκε τον Ναρζό του Τουσύ κύριο της Λατέντσα, ναύαρχο της Σικελίας & βάιλο της Αχαΐας.

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αντιόχειας
Κατηγορία:Κόμητες της Τρίπολης
Ερυμάνθη

Η **Ερυμάνθη** σύμφωνα με μία παράδοση ήταν η σύζυγος του διάσημου αστρολόγου Βηρωσσού ή Βηρώσου ή Βηρόσου. Κόρη της Ερυμάνθης και του Βηρωσού ήταν η Εβραία μάντιδα Σάββη, την οποία άλλοι ονομάζουν «Βαβυλωνία» και άλλοι «Σίβυλλα Αιγυπτία». Τα παραπάνω αναφέρει ο Παυσανίας (Ι΄ 12, 9). Η Ερυμάνθη δεν έχει καμιά σχέση με τον Ερύμανθο.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ερυμανθη
Παρθία

thumb|Η αυτοκρατορία των Παρθών (247 - 224 π.Χ, με κόκκινο χρώμα).

Η **Παρθία** (αρχαία ελληνικά: Παρθυηνή (Parthyēnḗ), ή Παρθυαία ή αρχαία περσικά: Παρθάβα (Parθava), λατινικά: Parthia, κοινή ελληνική: Παρθία, αγγλικά: Parthyene ή Parthyaea ή Parthava ή Parthia, περσικά: پارت ή پرثوه ή پهلو) ήταν περιοχή που κατά την αρχαία εποχή βρισκόταν στη σημερινή περιοχή Χορασάν, στο βορειοανατολικό άκρο, της Περσίας (σημερινό Ιράν).

Κάτοικοί της ήταν οι Πάρθοι που ανέπτυξαν την Παρθική Αυτοκρατορία από το 247 π.Χ. μέχρι το 224 μ.Χ. Με το όνομα *Παρθάβα* εμφανίσθηκε για πρώτη φορά σ΄ επιγραφή του Αχαιμενίδη Βασιλιά Δαρείου του Α' στο Μπεχιστούν, περίπου  το 520 π.Χ. που όμως κατά τους ιστορικούς αυτό το όνομα πιθανόν να είναι η απόδοση σε τοπική διάλεκτο του ονόματος *Πέρσα* (Περσία - περσικός).

Κατά τους χρόνους της δυναστείας των Αχαιμενιδών η Παρθία αποτελούσε Σατραπεία του Μεγάλου Βασιλέως. Για τους χρόνους αυτούς δεν είναι τίποτε γνωστό. Όμως στην εποχή του Μ. Αλεξάνδρου, στην Ελληνιστική περίοδο η Παρθία φαίνεται πως είχε ενωθεί με την Υρκανία (σημερινό Γκοργκάν του Ιράν) που αποτέλεσε επαρχία του Βασιλείου των Σελευκιδών. Τότε κτίστηκαν πολλές ελληνιστικές αποικίες, όπως η Εκατόμπυλος, η Ευμένεια, η Καλλιόπη, η Μυσία και άλλες. Σκοπός ήταν η αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων. Μάλιστα κατά την εποχή του Σελεύκου Α' (312-281 π.Χ.)  και  του Αντιόχου Α' του Σωτήρα στην Παρθία εγκαταστάθηκαν οι νομάδες Πάρνι (ή και Απάρνι) που προέρχονταν από την κεντρική Ασία. Οι νομάδες αυτοί αφομοιώθηκαν τελικά από τον αυτόχθονα πληθυσμό του οποίου και υιοθέτησαν την παρθική γλώσσα.

Πρώτη πρωτεύουσα της Χώρας ήταν πιθανώς η Δάραδα, η σημερινή Αμπιβάρντ, και μεταγενέστερη η Εκατόμπυλος, που βρισκόταν κοντά στο σημερινό Νταμγκάν.

Η Παρθία βρισκόταν ακριβώς πάνω στους μεγάλους τότε εμπορικούς δρόμους ανάμεσα στην Ασία και τον Ελληνορωμαϊκό κόσμο, ο έλεγχος των οποίων έδωσε τη δυνατότητα στους Πάρθους να δημιουργήσουν Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Αρσακιδών μέχρι το 224 μ.Χ. όταν ο τοπικός διοικητής Αρδασίφ της νότιας Παρθίας επαναστάτησε και ίδρυσε την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίες Αυτοκρατορίες - Χώρες
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
*
Κατηγορία:Σατραπείες της Περσικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ιρανικές χώρες και εδάφη
Ερύθριος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ερύθριος** ήταν ένας Θεσσαλός πρίγκηπας, γιος του Αθάμαντα και της τρίτης του συζύγου Θεμιστούς, η οποία ήταν θυγατέρα του Υψέως, βασιλιά των Λαπιθών. Αμφιθαλή αδέλφια του Ερυθρίου κατά τη *[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]* (Α΄ 9, 2) ήταν οι Λεύκωνας (*Λεύκων*), Σχοινέας (*Σχοινεύς*) και Πτώος. *Ετεροθαλή* αδέλφια του ήταν ο Φρίξος και η Έλλη.

## Παραπομπές


Ερυθριος
Ερύμανθος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ερύμανθος** ήταν γιος του Απόλλωνα, ο οποίος τυφλώθηκε από τη θεά Αφροδίτη επειδή την είδε την ώρα που λουζόταν και ετοιμαζόταν να ενωθεί με τον Άδωνι. Ο Απόλλων εξοργίσθηκε από την τύφλωση του γιου του, μεταμορφώθηκε σε αγριόχοιρο και πήγε και σκότωσε τον Άδωνι.

Με το πρόσωπο αυτό ταυτίζεται μερικώς και ο ποτάμιος θεός της Ψωφίδος Ερύμανθος, που αντιστοιχεί στον ομώνυμο ποταμό της Πελοποννήσου. Οι μυθογράφοι συνδέουν τον Ερύμανθο αυτό με τον Αρκάδα.

Άλλη εκδοχή της μυθολογίας αναφέρει ότι ήταν βασιλικής καταγωγής απόγονος του Πελασγού και του Αρκάδα. Ήρθε με στρατό στην περιοχή όπου εγκαταστάθηκε, εξημέρωσε τους ανθρώπους τους έμαθε να καλιεργούν να ντύνονται και να μένουν σε σπίτια, θεωρείται ο γενάρχης της αρχαίας Ψωφίδας όπου αργότερα θεοποιήθηκε.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969.
* Νίκος Κ. Σακελλαρόπουλος, *Λεχούρι και Κερέσοβα. Ριζοχώρια του μυθικού Ερύμανθου*, Πάτρα 2012. ISBN 978-960-93-4900-0.

Ερυμανθος
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας
Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες
Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία