open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ιπποδρομία

[250px|μικρογραφία|Ιπποδρομίες ([2017)]]
Οι **ιπποδρομίες** είναι άθλημα ιππικής απόδοσης, που συνήθως περιλαμβάνει δύο ή περισσότερα άλογα που οδηγούνται από αναβάτες, ή και όχι, σε προκαθορισμένη διαδρομή, για αγώνες. Είναι ένα από τα αρχαιότερα αθλήματα όπως και ο στόχος του αθλήματος που έχει παραμείνει αμετάβλητος, ο ταχύτερος τερματισμός ενός ίππου στην προκαθορισμένη διαδρομή.

Οι ιπποδρομίες ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό ως προς τη μορφή και πολλές χώρες έχουν αναπτύξει τις δικές τους ιδιαίτερες παραλλαγές γύρω από το άθλημα. Οι παραλλαγές περιλαμβάνουν περιορισμό των αγώνων σε συγκεκριμένα είδη ίππων, αναπήδηση εμποδίων, τρέξιμο σε διαφορετικές αποστάσεις, τρέξιμο σε διαφορετικές επιφάνειες πίστας και τρέξιμο σε διαφορετικούς βηματισμούς.

Ένα σημαντικό μέρος του ενδιαφέροντος και της οικονομικής σημασίας των ιπποδρομιών έγκειται στον τζόγο που σχετίζεται με αυτό, μια δραστηριότητα που το 2008 δημιούργησε μια παγκόσμια αγορά αξίας περίπου 115 δισεκατομμυρίων δολλαρίων ΗΠΑ.

## Ιστορία
Οι ιπποδρομίες έχουν μακρά και λαμπρή ιστορία και ασκούνται σε πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο από την αρχαιότητα. Αρχαιολογικά αρχεία δείχνουν ότι ιπποδρομίες διεξάγονταν στην αρχαία Ελλάδα, την αρχαία Ρώμη, τη Βαβυλώνα, τη Συρία, την Αραβία και την Αίγυπτο. Παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο σε μύθους και θρύλους, όπως ο αγώνας μεταξύ των αλόγων του θεού Όντιν και του γίγαντα Χρούνγκνιρ στη σκανδιναβική μυθολογία. 

Οι αρματοδρομίες ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή αθλήματα στην αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μέχρι το 648 π.Χ., οι αρματοδρομίες και οι ιπποδρομίες αποτελούσαν μέρος των αρχαίων ελληνικών Ολυμπιακών Αγώνων και έπαιζαν σημαντικό ρόλο και σε άλλους πανελλήνιους αγώνες. Οι αρματοδρομίες ήταν επικίνδυνες τόσο για τον αρματοδηγό όσο και για το άλογο και συχνά οδηγούσαν σε σοβαρούς τραυματισμούς, ακόμη και στο θάνατο. 

Σε μεταγενέστερους χρόνους, οι ιπποδρομίες καθαρόαιμων αλόγων έγιναν δημοφιλείς μεταξύ των Βρετανών βασιλικών και αριστοκρατών, με αποτέλεσμα να γίνουν γνωστές ως το "άθλημα των βασιλιάδων".

Στη Βρετανία, οι ιπποδρομίες διαδόθηκαν τον 18ο αιώνα και συνέχισαν να κερδίζουν δημοτικότητα. Ο βασιλιάς Κάρολος Β' (βασίλευσε από το 1649 έως το 1685) ήταν ένας μανιώδης αθλητής για τον οποίο το Newmarket έγινε διάσημο. Μέχρι το 1750, η Λέσχη Ιπποδρομιών ιδρύθηκε για να ελέγχει τις ιπποδρομίες στο Νιούμαρκετ, να θέτει τους κανόνες του παιχνιδιού, να αποτρέπει την αδικία και να δημιουργεί ισότιμους όρους ανταγωνισμού. Το Epsom Derby ξεκίνησε το 1780. Η πρώτη από τις πέντε κλασικές ιπποδρομίες ξεκίνησε με τις ιπποδρομίες του Σεντ Λέτζερ το 1776. Το 1814, το σύστημα συμπληρώθηκε με πέντε ετήσιους αγώνες. Ενώ το Newmarket και το Jockey Club καθόριζαν τα πρότυπα, οι περισσότερες κούρσες διεξάγονταν στα χωράφια των γαιοκτημόνων και στις αναπτυσσόμενες πόλεις για μικρά χρηματικά έπαθλα και τεράστιο τοπικό κύρος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλητισμός
Άννα Σιούελ

Η **Άννα Σιούελ** (*Anna Sewell*, 30 Μαρτίου 1820 – 25 Απριλίου 1878) ήταν Αγγλίδα μυθιστοριογράφος. Είναι γνωστή ως η συγγραφέας του μυθιστορήματος του 1877 *[[Μαύρη Καλλονή]]*, το μοναδικό έργο της που κυκλοφόρησε, το οποίο θεωρείται ένα από τα δέκα καλύτερα μυθιστορήματα για παιδιά παρόλο που η συγγραφέας στόχευε το έργο για ένα ενήλικο κοινό. Η Σιούελ πέθανε μόλις πέντε μήνες μετά την έκδοση της *Μαύρης Καλλονής*, έχοντας ζήσει αρκετό χρονικό διάστημα για να δει το μοναδικό της μυθιστόρημα να γίνεται επιτυχία.

## Βιογραφία

### Πρώτα χρόνια
Η Σιούελ γεννήθηκε στο Νόρφολκ, σε μια οικογένεια κουάκερων. Ο πατέρας της ήταν ο Ισαάκ Φίλιπ Σιούελ (1793-1879) και η μητέρα της, Μαίρη Ράιτ Σιούελ (1798-1884), ήταν μια πετυχημένη συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Είχε έναν μικρότερο αδερφό που λεγόταν Φίλιπ. Τα δυο παιδιά εκπαιδεύτηκαν σε μεγάλο βαθμό στο σπίτι από την μητέρα τους λόγω της έλλειψης χρημάτων για το σχολείο.

Το 1822, η επιχείρηση του πατέρα της, ένα μικρό κατάστημα, έκλεισε και η οικογένεια μετακόμισε στο Λονδίνο. Η ζωή ήταν δύσκολη για την οικογένεια και έτσι ο Ισαάκ και η Μαίρη έστειλαν τον Φίλιπ και την Άννα να μείνουν με τους γονείς της Μαίρης στο Μπάξτον του Νόρφολκ.

Το 1832, όταν η Άννα ήταν δώδεκα ετών, η οικογένεια μετακόμισε στο Stoke Newington και η Σιούελ πήγε σε σχολείο για πρώτη φορά. Σε ηλικία 14 ετών, η Σιούελ γλίστρησε και τραυμάτισε σοβαρά τα γόνατά της. Για την υπόλοιπη ζωή της, δεν μπορούσε να σταθεί όρθια χωρίς πατερίτσα ή να περπατά για αρκετή ώρα. Για καλύτερη κινητικότητα, συχνά χρησιμοποιούσε άμαξες για άλογα, οι οποίες συνέβαλαν στην αγάπη της για τα άλογα και στην ανησυχία της για την μεταχείριση των ζώων από τους ανθρώπους.

### Θάνατος
Μετά την κυκλοφορία του μοναδικού μυθιστορήματός της, η Σιούελ αρρώστησε βαριά. Είχε έντονους πόνους και για τους επόμενους μήνες ήταν εντελώς κλινήρης μέχρι που πέθανε στις 25 Απριλίου 1878 σε ηλικία 58 ετών από ηπατίτιδα ή φυματίωση, μόλις πέντε μήνες μετά την κυκλοφορία της *Μαύρης Καλλονής*. Τάφηκε στις 30 Απριλίου 1878 στο νεκροταφείο Κουάκερ, κοντά στο Μπάξτον, στο Νόρφολκ, όχι μακριά από το Νόργουιτς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 

Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Ράικο Ιωαννίνων

Το **Ράικο** ή του **Ράικου** είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Το Ράικο βρίσκεται κοντά στον ποταμό Καλαμά (Θύαμις) σε περιοχή με πολλά τρεχούμενα νερά και σε λόφο με υψόμετρο 350 μέτρα. Απέχει περίπου 25 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 31 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Η αρχική του θέση ήταν βορειότερα της σημερινής, στην τοποθεσία "Παλιόσπιτα", και μετακινήθηκε (άγνωστο πότε) λόγω επιδημίας χολέρας. Η ονομασία του προέρχεται από το επώνυμο "Ράικοζ", τύπος πού είναι προσαρμογή στα ελληνικά του σλαβικού *Rajko* ο οποίος πρέπει να υπήρξε ο πρώτος Σλάβος οικιστής ή ιδιοκτήτης της περιοχής. Νότια του χωριού, επάνω στον Καλαμά και τον δρόμο που συνέδεε τα Γιάννενα με τους Φιλιάτες, ήταν το πέτρινο μονότοξο γεφύρι "του Ράικου", το οποίο είχε κτίσει ο Αλή Πασάς και υπήρχε φυλάκιο στρατού, χάνι και  υποτελωνείο και το οποίο  τον Φεβρουάριο του 1902, εξαιτίας σφοδρών βροχοπτώσεων αλλά δεν ξανακτίστηκε.

## Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται για πρώτη φορά ως Ράικον από τον Μελέτιο στη *"Παλαιά και Νέα Γεωγραφία"*, η οποία είναι γραμμένη στα τέλη του 17ου αιώνα καθώς και σε συμφωνητικό γράμμα της Μονής Παλιουρής στις 13 Μαίου 1733. Ο Λαμπρίδης, αναφέρει πριν από το 1735, ότι ανήκε στις ιδιοκτησίες του Στέμματος από όπου το αγόρασαν «οι βαθύπλουτοι Καραγιανναίοι των Ιωαννίνων». Ο περιηγητής  Φρανσουά Πουκεβίλ γράφει στο  «Ταξίδι στην Ελλάδα» τα εξής: *"το 1806 η επικράτεια του Βεζύρη Αλή τελείωνε στη γέφυρα του Ράϊκου. Από τη γέφυρα αυτή το χωριό απείχε σε απόσταση 1μιλίου το ομώνυμο χωριό χτισμένο σε ένα λόφο τριγυρισμένο από πυκνά δάση και λόχμες"*. Τέλος ο Αραβαντινός, στα μέσα του περασμένου αιώνα το αναφέρει να έχει 20 σπίτια και 44 οικογένειες ενώ υπαγόταν στην Επισκοπή Βελάς και Κόνιτσας και ήταν εθνικό.

## Διοικητικά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ράικου της δημοτικής ενότητας Ευρυμενών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 24 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Από την Προύσα στο Ράικο Ιωαννίνων, Αναστάσιος Δ. Οικονομίδης

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Ηλίας Δ΄ Αντιοχείας

Ο **Ηλίας Δ΄** ( , κατά κόσμον Ηλίας Μουαβάντ *ʾIlyās Muʿawwaḍ* ) ήταν Πατριάρχης Αντιοχείας και πάσης Ανατολής από το 1970 έως το 1979.

## Βιογραφία
Ο Ηλίας Μουαβάντ γεννήθηκε το 1914 σε μια ορθόδοξη χριστιανική οικογένεια στο σημερινό Λίβανο. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1932 και αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1939. Το 1959 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Χαλεπίου και Αλεξανδρέττας. Πατριάρχης Αντιοχείας εξελέγη στις 25 Σεπτεμβρίου 1970, διαδεχόμενος τον Θεοδόσιο ΣΤ' μόλις έξι ημέρες μετά τον θάνατό του .

Η πατριαρχία του Ηλία χαρακτηρίστηκε από την ενεργή συμμετοχή του στην πολιτική της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και αυξημένη συμμετοχή στην αραβική διασπορά, γραμμές που ακολούθησε εφεξής η χριστιανική ιεραρχία της Μέσης Ανατολής. Αναφερόταν εμφατικά στους πιστούς του ως «Άραβες Χριστιανούς», περιγραφή που τότε δεν ήταν τόσο διαδεδομένη. Τον Φεβρουάριο του 1974 έλαβε μέρος στη 2η Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης στη Λαχόρη, αποκαλούμενος από τον βασιλιά Φαϊζάλ της Σαουδικής Αραβίας ως «Πατριάρχης των Αράβων». Το 1977, ο Πατριάρχης Ηλίας Δ΄ συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Τζίμι Κάρτερ, ως ο πρώτος Πατριάρχης Αντιοχείας που επισκέφτηκε ποτέ τις Ηνωμένες Πολιτείες, και επανέλαβε την αναγκαιότητα της ανεξαρτησίας των Παλαιστινίων. Μαζί με τον Μητροπολίτη Ιγνάτιο (*Ignátios Ferzli*) εγκαινίασε ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, το επόμενο έτος.

Πέθανε στη Δαμασκό στις 21 Ιουνίου 1979, μετά από καρδιακή προσβολή.

## Παραπομπές


Ηλιας Δ
Καζαχστάν. Εθνική εγκυκλοπαίδεια

**Καζακστάν. Εθνική εγκυκλοπαίδεια** () είναι γενική εγκυκλοπαίδεια στην καζακική γλώσσα . Αποτελείται από 10 κύριους τόμους, καθώς και 5 τόμους της ρωσικής έκδοσης και ένα βιβλίο αναφοράς στα αγγλικά.

## Ιστορία
Το 1967 δημιουργήθηκε το «Κεντρικό εκδοτικό γραφείο της Καζακικής Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας» (Главная редакция Казахской советской энциклопедии πλέον «Καζακική Εγκυκλοπαίδεια» - Қазақ энциклопедиясы), το οποίο κατά τα έτη 1972 έως 1978 δημοσίευσε την Καζακική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια σε 15 τόμους (12 κύριους). Με βάση αυτή την έκδοση κατά τα έτη 1998 έως 2007, με πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ, εκδόθηκε στην Άλμα-Άτα η Εθνική Εγκυκλοπαίδεια «Καζακστάν».

Ο αρχισυντάκτης των πρώτων τεσσάρων κύριων τόμων είναι ο Ακαδημαϊκός, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Αμπντιμαλίκ Νισανμπάγιεφ . Ο αρχισυντάκτης των επόμενων τόμων και της ρωσικής έκδοσης είναι ο ιστορικός Μπουρκιτμπάι Αγιαγκάν . Στη σύντακη της εγκυκλοπαίδειας συμμετείχαν οι Ζ. Σιντίκοφ, Α. Μπαιμπάτσα, Μπ. Κομέκοφ, Κ. Σεικμπάεφ, Ο Σμαγκούλοφ, Τ. Γκαμπίτοφ, Χ. Χαλίκοφ, Σ. Μπορμπάσοφ, Κ. Οκάεφ, Κ. Ζαρικμπάγεφ, Μ. Τατίμοφ, Ν. Ομάσεφ, Α. Μπεκένοφ, Ζ. Ισμουχαμπέτοφ, Φ. Μπαϊμπέτοφ, Α. Αλντάσεφ, Μ. Αλσινμπάεφ και άλλοι.

## Αδειοδότηση
Στις 24 Ιουνίου 2011, ο εκδοτικός οίκος «Καζακική Εγκυκλοπαίδεια», ο οποίος κατέχει τα δικαιώματα της εγκυκλοπαίδειας, επέτρεψε τη διανομή της με την άδεια CC-BY-SA. Μεγάλο μέρος από τα περιεχόμενα της έκδοσης του ανέβηκαν στη Καζάκικη Βικιπαίδεια. 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* «Καζακστάν». Εθνική Εγκυκλοπαίδεια: Τόμος 1 ; Τόμος 2 ; Τόμος 3 ; Τόμος 4 ; Τόμος 5

Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες
Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν
Μπορίσπιλ

Το **Μπορίσπιλ** ( *Μπορύσπιλ*, , *Μπορίσπολ*, ελληνικά: *Μπορίσπολη*, δηλ. πόλη του Μπορίς) είναι πόλη περιφερειακής σημασίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Κιέβου, στην βόρεια Ουκρανία. Λειτουργεί ως διοικητικό κέντρο του ραγιόν του Μπορίσπιλ, αν και διοικητικά δεν ανήκει σε αυτό. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 63.674 κατοίκους (εκτίμηση 2021).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουκρανικά (uk)
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Ίαν Κένεντι

Ο **Ίαν Κένεντι** (**Ian Kennedy**, γενν. Dundee, Μεγάλη Βρετανία, 22 Σεπτεμβρίου 1932) είναι Σκοτσέζος καλλιτέχνης, εικονογράφος και σχεδιαστής κόμικς. Εργάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο για λογαριασμό γνωστών εκδοτικών εταιρειών, όπως οι D.C. Thomson & Co., Amalgamated Press κ.α.
## Βιογραφία και καριέρα
Απόφοιτος εγκυκλίων σπουδών στο σχολείο του Clepington, εκπαιδεύτηκε ακολούθως στην Ακαδημία Morgan, καθώς ήδη είχε ξεκινήσει να σχεδιάζει επαγγελματικά. Από το 1949 ήταν μαθητευόμενος και η πρώτη του δουλειά δημοσιεύθηκε στο εβδομαδιαίο έντυπο *Sunday Post*. Ήταν το μελάνωμα στα σταυρόλεξα της εφημερίδας. Μετά το γάμο του (1953) έπιασε δουλειά στο περιοδικό *Knockout*, ενώ το 1955 έγινε ελεύθερος επαγγελματίας. Ακολούθησαν συνεργασίες με τα περιοδικά *Thriller Picture Library*, *Air Ace*, *Hotspur*, *Buster*, *Wizard* στα οποία εξειδικεύθηκε (κυρίως) σε πολεμικές σειρές. Τη δεκαετία του ’70 στράφηκε στην επιστημονική φαντασία για τα έντυπα 2000AD, *Star Lord* κ.α. Στο *Eagle* εικονογράφησε με επιτυχία τη δημοφιλή σειρά Dan Dare, ενώ διακρίθηκε και στα περιοδικά *Commando*, *Blake’s 7*, *Battle Picture Weekly* κ.α. Παράλληλα, ζωγράφιζε πίνακες για εξώφυλλα ετήσιων εκδόσεων, ενώ το 1997 αποσύρθηκε, προσωρινά, από το χώρο. Συνεχίζει να εργάζεται, περιστασιακά, σε προχωρημένη ηλικία.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρετανοί δημιουργοί κόμικς
Πύλες της Παλαιάς Πόλης (Ιερουσαλήμ)

[μικρογραφία|Οι πύλες: 1. [Πύλη Γιάφας (της Ιερουσαλήμ)|Γιάφας, 2. Σιών, 3. Κοπριάς/Σιλωάμ, 4. Χρυσή (με τοίχους), 5. Λεόντων, 6. Ηρώδη, 7. Δαμασκού, 8. Νέοα.]]

Αυτό το άρθρο παραθέτει τις **πύλες της [[Παλαιά Πόλη Ιεροσολύμων|Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ]]** (). Οι πύλες είναι ορατές στους περισσότερους παλαιούς χάρτες της Ιερουσαλήμ τα τελευταία 1.500 χρόνια.

Κατά τη διάρκεια διαφορετικών περιόδων τα τείχη της πόλης ακολουθούσαν διαφορετικά περιγράμματα και είχαν ποικίλο αριθμό πυλών. Κατά την εποχή του σταυροφορικού Βασιλείου της Ιερουσαλήμ (1099-1291), η πόλη είχε τέσσερις πύλες, μία σε κάθε πλευρά του σχεδόν τετράγωνου τείχους της.

Τα σημερινά τείχη της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ κτίστηκαν από τον Σουλεϊμάν Α΄ τον μεγαλοπρεπή, ο οποίος της παρείχε επτά πύλες: κτίστηκαν έξι νέες πύλες και η παλαιότερη -και προηγουμένως σφραγισμένη- Χρυσή Πύλη άνοιξε ξανά (μόνο για να επανασφραγιστεί μετά από λίγα χρόνια). Οι επτά πύλες την εποχή του Σουλεϊμάν ήταν: Πύλη της Δαμασκού, Χρυσή Πύλη, Πύλη του Ηρώδη, Πύλη Γιάφας, Πύλη των Λεόντων, Πύλη Σιλωάμ (επίσης γνωστή ως Πύλη Mughrabi και τώρα ως Πύλη Κοπριάς) και η Πύλη της Σιών.

Με την εκ νέου σφράγιση της Χρυσής Πύλης και την προσθήκη της Νέας Πύλης το 1887, ο αριθμός των εν λειτουργία πυλών παρέμεινε σε επτά.

Μέχρι το 1887, κάθε πύλη έκλεινε πριν από τη δύση του ηλίου και άνοιγε με την ανατολή. 

## Λίστα
Οι επτά πύλες την εποχή του Σουλεϊμάν ήταν: Πύλη της Δαμασκού, Χρυσή Πύλη, Πύλη του Ηρώδη, Πύλη Γιάφας, Πύλη των Λεόντων, Πύλη Σιλωάμ (επίσης γνωστή ως Πύλη Mughrabi, και τώρα ως Πύλη Κοπριάς) και η Πύλη Σιών. Με την εκ νέου σφράγιση της Χρυσής Πύλης και την προσθήκη της Νέας Πύλης το 1887, ο αριθμός των εν λειτουργία πυλών επανήλθε σε επτά.

## Προηγούμενες πύλες
Μία μικρότερη είσοδος, ευρέως γνωστή ως η *Πύλη των Βυρσοδεψεών*, έχει ανοίξει για τους επισκέπτες, αφού ανακαλύφθηκε και αποσφραγίστηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών τη δεκαετία του 1990. 

Οι σφραγισμένες ιστορικές πύλες, εκτός από τη Χρυσή Πύλη, περιλαμβάνουν τρεις, που διατηρούνται τουλάχιστον εν μέρει (τη *Μονή*, την *Τριπλή* και τη *Διπλή Πύλη* στο νότιο τείχος) και πολλές άλλες πύλες που ανακαλύφθηκαν από αρχαιολόγους, από τις οποίες έχουν απομείνει μόνο ίχνη: η λεγόμενη *Πύλη των Εσσαίων* στο όρος Σιών, η *Πύλη του βασιλικού παλατιού του Ηρώδη* νότια της ακρόπολης και τα ασαφή ερείπια των εξερευνητών του 19ου αι. που προσδιορίζονται ως η *Πύλη των Κηδειών* (Μπαμπ αλ Τζανάιζ) ή του Μπουράκ (Μπαμπ αλ-Μπουράκ) νότια της Χρυσής Πύλης.

## Δείτε επίσης
* Πύλες του Όρους του Ναού
* Τείχη της Ιερουσαλήμ

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Πύλες της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ
Πωλίν Γκωφιέ

Η **Πωλίν Γκωφιέ** (γαλλικά: *Pauline Gauffier*), γεννηθείσα **Σατιγιόν** (γαλλικά: *Châtillon*), ήταν Γαλλίδα ζωγράφος εγκατεστημένη στην Ιταλία, γεννημένη στη Ρώμη το 1772 και αποβιώσασα στη Φλωρεντία το 1801.

## Βιογραφία
Γεννημένη στη Ρώμη το 1772 από Γάλλους γονείς οι οποίοι ήσαν εγκατεστημένοι εντός της συγκεκριμένης πόλης, η Πωλίν Σατιγιόν σύχναζε, κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Ακαδημίας της Γαλλίας στη Ρώμη. Ο αρχιτέκτονας Σαρλ Περσιέ φιλοτέχνησε πέντε σχέδιά της, ενώ η ίδια σπούδασε ζωγραφική με τους Ζαν-Ζερμαίν Ντρουαί και Λουί Γκωφιέ.

Τον Μάρτιο του 1790 παντρεύτηκε με τον τελευταίο εξ'αυτών στη Ρώμη. Το ζεύγος απέκτησε δύο τέκνα, μεταξύ των οποίων η μετέπειτα Ιταλίδα ζωγράφος μικρογραφιών Φαουστίνα Μαλφάττι (1792-1837).

Έπειτα από αντιγαλλικές διαδηλώσεις οι οποίες έλαβαν χώρα στη Ρώμη, η οικογένεια Γκωφιέ κατέφυγε στη Φλωρεντία, όπου και απεβίωσε η Πωλίν τον Ιούλιο του 1801.

## Στυλ και έργο
Η Πωλίν Γκωφιέ ήταν μαθητευόμενη του συζύγου της, καθώς και του Ζαν-Ζερμαίν Ντρουαί. Έργα της εκτέθηκαν στην Έκθεση του 1798.


GauffierDiseuse.jpg|*Σύνταξη ωροσκοπίου*, 1798 (Ντιζόν, Μουσείο Μανιέν).
GauffierEnceinte.jpg|*Υλοποίηση ωροσκοπίου*, 1798 (Ντιζόν, Μουσείο Μανιέν).
GauffierChat.jpg|*Κλεμμένο πτηνό*, π. 1790-1800 (Μονπελιέ, Μουσείο Φαμπρ).


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Ραδοβίζι Ιωαννίνων

Το **Ραδοβίζι** είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Ραδοβίζι βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 592 μέτρα ενώ απέχει 44 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 52 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και 41 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Αποτελεί την έδρα της Θ' Αρχιερατικής περιφέρειας της Μητρόπολης Ιωαννίνων και ενοριακός ναός του χωριού είναι η Αγία Τριάδα. Νοτιοανατολικά του χωριού και σε υψόμετρο 550 μέτρα είναι η Μονή Διχουνίου που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο με άγνωστη χρονολογία ιδρυσης.Πιθανοί ίδρυτες το σοι των Γεωργιου που σύμφωνα με την παράδοση είχαν χάσει, το σπίτι τους από έναν μουσουλμάνο της περιοχής . Σε αυτήν μόνασε ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος (Σκυλόσοφος) και από αυτήν ξεκίνησε την αποτυχημένη Εξέγερση στην Ήπειρο (1611) μετά την οποία το μοναστήρι αφού λεηλατήθηκε καταστράφηκε αν και το 1763 ξανακτίσθηκε.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα στην ομώνυμη νεοϊδρυθείσα  κοινότητα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Διχούνι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ραδοβιζίου της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα απογράφονται 143 κάτοικοι ενώ ως οικισμός 116.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστορικό Μονής Διχουνίου από τον ιστότοπο του Δήμου Ζίτσας
## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Βρωμιούχο αμμώνιο

140px|μικρογραφία|''Βρωμιούχο αμμώνιο'': η στερεοχημική του διάταξη.
Το **βρωμιούχο αμμώνιο** (αγγλ. *ammonium bromide*), με χημικό τύπο NH4Br, είναι το αμμωνιακό άλας του υδροβρωμικού οξέος. 

Η ένωση αυτή κρυσταλλώνεται σε άχρωμα πρίσματα, με αλατούχα γεύση. Εξαχνώνεται με τη θέρμανση, ενώ είναι εξαιρετικά υδατοδιαλυτή. Με την έκθεση στον αέρα αποκτά σταδιακά κίτρινο χρώμα λόγω της οξείδωσης των ανιόντων βρωμίου (Br-) σε βρώμιο (Br2).

## Παρασκευή
Το βρωμιούχο αμμώνιο μπορεί να παρασκευαστεί με απευθείας αντίδραση του υδροβρωμίου με την αμμωνία.
: NH3 + HBr → NH4Br

Μπορεί επίσης να παρασκευαστεί με την αντίδραση της αμμωνίας με διβρωμιούχο σίδηρο, που δύναται να ληφθεί με διέλευση υδατικού διαλύματος βρωμίου πάνω από ρινίσματα σιδήρου.
: 2NH3 + FeBr2 + 2H2O → 2 NH4Br + Fe(OH)2

## Αντιδράσεις
Το βρωμιούχο αμμώνιο είναι ένα ασθενές οξύ με pKa ~ 5 στο νερό. Είναι ένα  όξινο άλας εφόσον το ιόν αμμωνίου υδρολύεται ελαφρώς στο νερό.

Το βρωμιούχο αμμώνιο είναι ισχυρός ηλεκτρολύτης όταν διαλύεται σε ύδωρ:
: NH4Br(s) → NH4+ (aq) + Br− (aq)

Το βρωμιούχο αμμώνιο τυπικά αποσυντίθεται σε αμμωνία και υδροβρώμιο όταν θερμαίνεται σε υψηλές θερμοκρασίες, όπως ακολούθως:
: NH4Br → NH3 + HBr

## Χρήσεις
Σήμερα το βρωμιούχο αμμώνιο χρησιμοποιείται για τις εξής εφαρμογές:
* για φωτογραφία σε φιλμ
* σε πλάκες και χαρτιά 
* για πυραντοχή του ξύλου και προϊόντων του
* στη λιθογραφία  
* σε διαδικασίες χαρακτικής
* ως αναστολέας διάβρωσης
* σε φαρμακευτικά σκευάσματα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρωμίδια
Κατηγορία:Ενώσεις αμμωνίου
Κατηγορία:Αντιπυρικές ουσίες
Αραμπό

Ο **Αραμπό** (αρμενικά: Արաբօ, 1863–1893), γεννημένος ως **Αρακέλ Αβεντισιάν**, ήταν ένας γνωστός Αρμένιος Φενταΐ, που έδρασε στα τέλη του 19ου αιώνα και ήταν ένας από τους πρώτους φενταΐ.

Ο Αραμπό γεννήθηκε στο χωριό Kurtis, της Επαρχίας Μπιτλίς, στη σημερινή Τουρκία και σπούδασε στη σχολή της Μονής Αρακελώτς στο Μους. Ξεκινώντας στα τέλη της δεκαετίας του 1880, ηγήθηκε τις ομάδες των Φενταΐ από το Σασούν και το Ντάρον. Το 1892, συνελήφθη από τις οθωμανικές αρχές και καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκιση, αλλά δραπέτευσε από τη φυλακή. Από το 1889, επέστρεψε στον Καύκασο αρκετές φορές για να συνεχίσει τις δραστηριότητές του ως ηγέτης των Φενταΐ. Επίσης, το 1892, έλαβε μέρος στην πρώτη διάσκεψη της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (Ντάσνακ). Την άνοιξη του 1893, όταν επέστρεφε από το Καρς για να βοηθήσει τους αντάρτες από τη Σασούν, η ομάδα του δέχτηκε επίθεση από κουρδικές συμμορίες στη διαδρομή από το Χνους προς το Μους. Ο ίδιος σκοτώθηκε μαζί με τέσσερις συντρόφους του, κατά τη διάρκεια της μάχης.

## Δείτε επίσης

* Ξύπνα γιέ μου! (τραγούδι)
* Αρμένιοι φενταΐ
* Αρμένιοι
* Ιστορία της Αρμενίας
* Σφαγή των Αρμενίων του 1896
* Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Αρμενική αντίσταση
Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας
Κατηγορία:Αρμένιοι στρατιωτικοί
Κατηγορία:Ανταρτοπόλεμος
Ουτουρούνκου

Το **Ουτουρούνκου** (*Uturuncu*) είναι ηφαίστειο στην Επαρχία Σουρ Λίπες της νότιας Βολιβίας, με δύο κορυφές και μέγιστο υψόμετρο 6.008 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η ονομασία του σημαίνει ιαγουάρος στις γλώσσες Κέτσουα. Αποτελείται από ένα σύμπλεγμα ηφαιστειακών δόμων και εκροών λάβας με συνολικό όγκο που εκτιμάται σε 50 έως 85 κυβικά χιλιόμετρα. Σήμερα το βουνό δεν έχει παγετώνες, αλλά φέρει ίχνη προϊστορικών παγετώνων. Είναι στρωματοηφαίστειο και η ηφαιστειακή του δραστηριότητα σημειώθηκε κυρίως κατά την Πλειστόκαινο εποχή. Η τελευταία έκρηξη του Ουτουρούνκου συνέβη πριν από περίπου 250 χιλιάδες χρόνια. Ωστόσο, υπάρχουν ενεργές Φουμαρόλες ανάμεσα στις δύο κορυφές του.

Το ηφαίστειο υψώνεται στο Ηφαιστειακό συγκρότημα Αλτιπλάνο-Πούνα, μια μείζονα περιοχή με μεγάλα ηφαίστεια και καλδέρες, που κατά τα τελευταία εκατομμύρια έτη συσσώρευσε περί τα 10.000 κυβικά χιλιόμετρα ηφαιστειακών αναβλημάτων. 

Από το 1992 και μετά, παρατηρήσεις από τεχνητούς δορυφόρους έχουν υποδείξει μια συνεχιζόμενη ανύψωση του εδάφους (1 έως 2 εκατοστόμετρα ανά έτος) σε μια μεγάλη περιοχή (της τάξεως των 1000 τετραγωνικών χιλιομέτρων) με κέντρο το Ουτουρούνκου. Το φαινόμενο έχει ερμηνευθεί ως ένδειξη για μια μεγάλης κλίμακας διείσδυση μάγματος κάτω από το ηφαίστειο. Αυτή η συσσώρευση πιθανώς να αποτελεί το προοίμιο για μεγάλης κλίμακας ηφαιστειακή δραστηριότητα, ακόμα και σε κλίμακα «υπερηφαιστείου», και μετέπειτα σχηματισμό μεγάλης καλδέρας, η οποία θα αλλάξει τελείως τη μορφή του βουνού. Υπάρχει επίσης επίμονη σεισμική δραστηριότητα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ηφαίστεια της Βολιβίας
Κατηγορία:Άνδεις
Ανήριστος

Ο **Ανήριστος** (5ος αι. π.Χ.), γιος του Σπερθίου, ήταν αρχαίος Σπαρτιάτης, πρέσβυς των Λακεδαιμονίων. Γνωρίζουμε ότι ο παππούς του λεγόταν και εκείνος Ανήριστος.

Ο Ανήριστος είναι γνωστός από την ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου. Στις αρχές του πολέμου αυτού, περί το 430 π.Χ., στάλθηκε από τη Σπάρτη προκειμένου να ζητήσει τη βοήθεια του βασιλιά της Περσίας κατά των Αθηναίων. Ωστόσο στο δια ξηράς ταξίδι του τον συνέλαβε, μαζί με τους άλλους απεσταλμένους που τον συνόδευαν, ο Σάδοκος, γιος του Σιτάλκη, βασιλέως στη Θράκη. Στον Σάδοκο είχαν απονείμει οι Αθηναίοι τιμητικά τον τίτλο του Αθηναίου πολίτη. Το ίδιο διάστημα συνέπεσε να βρίσκονται εκεί και πρέσβεις των Αθηναίων, οι οποίοι έπεισαν τον Σάδοκο να τους παραδώσει τους πρέσβεις των Λακεδαιμονίων. Αυτό και έγινε. Μετέφεραν τον Ανήριστο και τη συνοδεία του στην Αθήνα, όπου και τους θανάτωσαν ρίχνοντας τους αυθημερόν σε βάραθρο, χωρίς δίκη. Τα ονόματα των λοιπών Λακεδαιμονίων απεσταλμένων, όπως τα παραδίδει ο Θουκυδίδης, ήταν: Νικόλαος, Πρατόδαμος και Τιμαγόρας ο Τεγεάτης, ενώ μαζί τους ήταν ο Αριστεύς ο Κορίνθιος εκπροσωπώντας την πόλη του και ο Πόλλις ο Αργείος, ο τελευταίος αυτός χωρίς επίσημη εντολή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Πελοποννησιακού Πολέμου
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες
Σωτήρης Φακής

Ο **Σωτήρης Φακής** (Αθήνα, 1934 – 29 Οκτωβρίου 1998) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Έπαιξε επί αρκετά έτη στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής κατηγορίας, τόσο στην ομάδα της ΑΕΚ, όσο και στο Αιγάλεω
Ο Φακής ξεκίνησε τον αθλητισμό από την ερασιτεχνική ομάδα της Α.Ε. Αμπελοκήπων και το 1957 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, ως παρτενέρ του Στέλιου Σεραφείδη. Στην «Ένωση» παρέμεινε την επόμενη πενταετία (έως το 1962, όταν μεταπήδησε στο Αιγάλεω), συμμετέχοντας σε πολλούς αγώνες Πρωταθλήματος, Κυπέλλου, αλλά και ευρωπαϊκές αναμετρήσεις. Με το Αιγάλεω είχε σταθερή παρουσία, μέχρι το 1967 που σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του, λάμβανε μέρος στις εκδηλώσεις των βετεράνων αθλητών του Αιγάλεω.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Γκραν Πρι Κατάρ

Το **Γκραν Πρι του Κατάρ** (αγγλικά: *Qatar Grand Prix*) είναι μια διοργάνωση ενός αγώνα μηχανοκίνητου αθλητισμού και αποτελεί μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1. Διεξήχθη για πρώτη φορά στις 21 Νοεμβρίου ως μέρος του πρωταθλήματος του 2021 και θα ενταχθεί ξανά στο αγωνιστικό ημερολόγιο το 2023 με 10ετές συμβόλαιο. Ο αγώνας διεξάγεται στη ***Διεθνή Πίστα του Λουσαΐλ***. Ο αγώνας καθιέρωσε τον τέταρτο νυχτερινό αγώνα της Φόρμουλα 1, μετά το Γκραν Πρι της Σιγκαπούρης, του Μπαχρέιν και του Σακίρ.

## Ιστορικό
Η αγωνιστική σεζόν της Φόρμουλα 1 για το 2021 είχε αρχικά προγραμματιστεί με 23 αγώνες. Ο εναρκτήριος αγώνας της σεζόν, ήταν το Γκραν Πρι της Αυστραλίας, ωστόσο αναβλήθηκε αρχικά λόγω περιορισμών της Πανδημίας του COVID-19 στη χώρα προτού ακυρωθεί. Η ακύρωση του Γκραν Πρι της Αυστραλίας έγινε αργά κατά τη διάρκεια της σεζόν και άφησε μια κενή θέση στο ημερολόγιο, και έτσι αντικαταστάθηκε με το εναρκτήριο Γκραν Πρι του Κατάρ που ανακοινώθηκε τον Οκτώβριο του 2021.

## 2021

Η εναρκτήρια διοργάνωση του Γκραν Πρι Κατάρ του Κατάρ πραγματοποιήθηκε στις 21 Νοεμβρίου, στη θέση του ακυρωθέντος Γκραν Πρι της Αυστραλίας. Νικητής ήταν ο Βρετανός Λιούις Χάμιλτον με Mercedes, με τον Ολλανδό Μαξ Φερστάπεν της Red Bull Racing-Honda να είναι δεύτερος και τον Ισπανό Φερνάντο Αλόνσο της Alpine-Renault να συμπληρώνει την τριάδα. Τον ταχύτερο γύρο του αγώνα τον πέτυχε ο Φερστάπεν με 1:23.196. 

## 2023
Μετά από ένα χρόνο απουσίας το 2022, λόγω του Παγκοσμίου Κυπέλλου που θα διεξαχθεί στο Κατάρ μεταξύ Νοέμβριο και Δεκέμβριο, το Γκραν Πρι του Κατάρ θα επιστρέψει στο ημερολόγιο με 10ετές συμβόλαιο από το 2023 έως το 2032. Μια νέα πίστα ειδικά σχεδιασμένη για F1 είχε προταθεί για τον αγώνα του 2023, αλλά μετά από πολλές φήμες το Γκραν Πρι θα παραμείνει στο Λουσαίλ.

## Κριτική
Το Γκραν Πρι έχει δεχτεί κριτική από τη Διεθνή Αμνηστία για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κατάρ.

## Επίσημα ονόματα
*2021: Ooredoo Qatar Grand Prix

## Νικητές του Γκραν Πρι του Κατάρ
### Ανά έτος

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φόρμουλα 1
Κατηγορία:Αθλητισμός στο Κατάρ
Ασφαλές σεξ

Το **ασφαλές σεξ** είναι η σεξουαλική δραστηριότητα που χρησιμοποιεί μεθόδους ή συσκευές (όπως προφυλακτικά ) για τη μείωση του κινδύνου μετάδοσης ή απόκτησης σεξουαλικά μεταδιδόμενων λοιμώξεων (ΣΜΝ), ιδιαίτερα του HIV .  Το "ασφαλές σεξ" αναφέρεται επίσης μερικές φορές ως **ασφαλέστερο σεξ** ή **προστατευμένο σεξ** για να δείξει ότι ορισμένες πρακτικές ασφαλούς σεξ δεν εξαλείφουν εντελώς τους κινδύνους ΣΜΝ. Μερικές φορές χρησιμοποιείται επίσης στην καθομιλουμένη για να περιγράψει μεθόδους που στοχεύουν στην πρόληψη της εγκυμοσύνης που μπορεί να μειώσουν ή όχι τους κινδύνους ΣΜΝ.

## Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σεξουαλική υγεία
Κατηγορία:Πρόληψη
Κατηγορία:HIV/AIDS
Συμβάσεις των Ώλαντ

Οι **Συμβάσεις των Ώλαντ** αποτελούν δύο συμφωνίες που αφορούσαν την αποστρατικοποίηση και την ουδετεροποίηση των νησιών Ώλαντ. Η πρώτη σύμβαση των Ώλαντ υπογράφηκε στις 30 Μαρτίου 1856, μετά τη ρωσική ήττα στον Πόλεμο των Ώλαντ, που αποτελούσε μέρος του Κριμαϊκού Πολέμου. Η Ρωσική Αυτοκρατορία δεσμεύτηκε να μην στρατιωτικοποιήσει τα νησιά Ώλαντ, ούτε να δημιουργήσει ή να διατηρήσει σε αυτά καμία στρατιωτική ή ναυτική εγκατάσταση. Η σύμβαση αυτή αποτέλεσε μέρος της μετέπειτα Συνθήκης των Παρισιού (1856).

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1916, η Ρωσία στρατικοποίησε τα νησιά, προξενώντας την αντίδραση της Σουηδίας. Το 1921 υπογράφηκε από δέκα κράτη η δεύτερη Σύμβαση των Ώλαντ, η οποία κατατέθηκε στην Κοινωνία των Εθνών. Με τη συμφωνία αυτή επιβεβαιώθηκε το αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς των νησιών Ώλαντ, καθώς τονίζεται ρητά ότι απαγορεύεται να βρίσκονται στο έδαφός τους στρατιωτικοί σχηματισμοί και στρατιωτικά οχυρωματικά έργα.

Με το τέλος του Σοβιετο-Φινλανδικού πολέμου του 1939-1940, υπογράφηκε στη Μόσχα μια συμφωνία μεταξύ της ΕΣΣΔ και της Φινλανδίας, που επαναλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό τη Σύμβαση του 1921. Ωστόσο, μέσα σε λίγους μήνες, η νέα συμφωνία για την αποστρατιωτικοποίηση παραβιάστηκε από έναν νέο πόλεμο που ξέσπασε μεταξύ της Φινλανδίας και της ΕΣΣΔ.

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς των Νήσων Άλαντ επιβεβαιώθηκε από τις Συνθήκες Ειρήνης των Παρισίων του 1947 και συνεχίζει να ισχύει μέχρι σήμερα. Προκειμένου να διατηρηθεί η σουηδική γλώσσα και ο πολιτισμός στα νησιά, οι νεαροί άνδρες των Ώλαντ δεν υπόκεινται σε στράτευση.

## Παραπομπές

Ωλαντ
Βλαντιμίρ Ίβλεφ

Ο **Βλαντιμίρ Σεργκέιβιτς Ίβλεφ** (    ; γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1990) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας του VTB Πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας . Εκπροσωπεί επίσης την εθνική ομάδα της Ρωσίας . 

## Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού έπαιξε μπάσκετ σε επίπεδο νέων με τις ομάδες νέων της Ντιναμό Μόσχας, ο Ίβλεφ έπαιξε με την εφεδρική ομάδα της Ντιναμό Μόσχας (Ντινάμο Μόσχας 2), την περίοδο 2007–08. Τη χρονιά 2009–10, έκανε την πρώτη εμφάνισή του με την ανώτερη  ομάδα της Ντιναμό Μόσχας . Το 2011 εντάχθηκε στην ΜΚ Ρυαζάν και το 2012 πήγε στην Νίζνι Νόβγκοροντ . Το 2016, πήγε στη Λοκομοτίβ Κουμπάν, όπου πέρασε τέσσερις χρονιές, πριν ενταχθεί Πάρμα Μπάσκετ Περμ για την περίοδο 2020–21. Στις 13 Ιουλίου 2021, υπέγραψε με τη δύναμη της Ευρωλίγκας, ΤΣΣΚΑ Μόσχας . 

## Εθνική ομάδα της Ρωσίας
Ο Ίβλεφ ήταν μέλος των εθνικών ομάδων της Ρωσίας. Με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ρωσίας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 ετών της FIBA το 2007, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών της FIBA του 2009 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών της FIBA το 2010.

Υπήρξε επίσης μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Ρωσίας . Με τη μεγάλη ομάδα της Ρωσίας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2017 . 

## Παραπομπές
 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ Euroleague.net
* Προφίλ αρχείου FIBA
* Προφίλ FIBA Ευρώπης
* Προφίλ στο Eurobasket.com

Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019
Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν
Κατηγορία:Σέντερ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Νίζνι Νόβγκοροντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιναμό Μόσχας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ισλανδίας

Η **Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ισλανδίας** (ισλανδικά: Landsbókasafn Íslands - Háskólabókasafn) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Ισλανδίας, η οποία λειτουργεί και ως βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Ισλανδίας.  Βρίσκεται στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας.

## Ίδρυση
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1994 στο Ρέικιαβικ, την πρωτεύουσα της χώρας, με τη συγχώνευση της πρώην Εθνικής Βιβλιοθήκης των Νήσων Landsbókasafn (ίδρυση 1818) και της πρώην Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης (1940). Είναι μακράν η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στην Ισλανδία με σχεδόν ένα εκατομμύριο τεκμήρια από διάφορες συλλογές.

Η μεγαλύτερη συλλογή της βιβλιοθήκης είναι η Εθνική Συλλογή που περιέχει έργα από σχεδόν όλα τα γραπτά κείμενα που έχουν δημοσιευτεί στην Ισλανδία και άρθρα σχετικά με την Ισλανδία που δημοσιεύθηκαν σε άλλες χώρες .

## Ιστορία
Η πρώτη εθνική βιβλιοθήκη της Ισλανδίας, Íslands stiftisbókasafn, ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Δανού αρχαιοσυλλέκτη Carl Christian Rafn και της Λογοτεχνικής Εταιρείας της Ισλανδίας το 1818, και τα πρώτα βιβλία της βιβλιοθήκης ήταν από δωρεές Ισλανδών και Δανών.

Από το 1825, η βιβλιοθήκη βρισκόταν στη σοφίτα του ανακαινισμένου καθεδρικού ναού του Ρέικιαβικ και το 1848 προσλήφθηκε για τη διαχείρισή της ο πρώτος εθνικός βιβλιοθηκάριος, ο λαογράφος Jón Árnason. Το 1847 η συλλογή των χειρογράφων ξεκίνησε με την αγορά μιας μεγάλης συλλογής χειρογράφων από το κτήμα του επισκόπου Steingrímur Jónsson. Με την ευκαιρία της 1.000ης επετείου του αποικισμού της Ισλανδίας, το 1874 η βιβλιοθήκη έλαβε πολυάριθμες δωρεές . Το  1883 ο Jón Árnason υπολόγισε τότε ότι ο συνολικός αριθμός των βιβλίων  της βιβλιοθήκης ήταν  20.000 .

Βάσει του νόμου αριθ. 20/2002 περί πνευματικών δικαιωμάτων που ψηφίστηκε από το ισλανδικό κοινοβούλιο η Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ισλανδίας λειτουργεί ως νόμιμη καταθετική βιβλιοθήκη .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Official website
* Οι 10 μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Ισλανδία
* Ρέικιαβικ

## Παραπομπές


σλανδια
Ισλανδία
Αντρέι Μιχαΐλοβιτς Λοπάτιν

Ο **Αντρέι Μιχαΐλοβιτς Λοπάτιν** (γεννημένος στις 27 Αυγούστου 1998, στη Μόσχα, στη Ρωσία ) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που παίζει στη θέση του πάουερ φόργουορντ στο σύλλογο καλαθοσφαίρισης ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

## Σταδιοδρομία
Ο Λοπάτιν ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ σε ηλικία 7 ετών, στο Εφεδρικό Σχολείο Τρίντα Ολυμπίκ Κατάταξης 49ης θέσης. Πρώτος προπονητής είναι ο Αντρέι Βιατσεσλάβοβιτς Σιγκίν  . Από το 2014 αγωνίζεται στον σύλλογο ΤΣΣΚΑ . Το 2015, ο Αντρέι έγινε ο μοναδικός Ρώσος εκπρόσωπος που προσκλήθηκε στον Ευρωπαϊκό αγώνα U-18 All-Star κάτω των 18, ο οποίος έλαβε χώρα στη Λιλ της Γαλλίας, κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2015  . Τον Σεπτέμβριο του 2016 πήρε μέρος σε προπονήσεις προετοιμασίας με την κύρια ομάδα  .

Την περίοδο 2016-17 της Πρωταθλήματος Νέων VTB, ο Λοπάτιν αναγνωρίστηκε ως ο «πολυτιμότερος παίκτης» τον Απρίλιο  και επιλέχτηκε στη συμβολική πεντάδα της κανονικής περιόδου  .

Τον Ιούνιο του 2017, ο Αντρέι υπέγραψε 5ετές συμβόλαιο με την ΤΣΣΚΑ  .

Τη χρονιά 2017-18, ο Λοπάτιν έγινε 3 φορές πρωταθλητής του Πρωταθλήματος Νέων VTB και αναγνωρίστηκε επίσης ως ο "πολυτιμότερος παίκτης" του "Φάιναλ Έιτ" και επιλέχτηκε στη συμβολική πεντάδα του τελικού τουρνουά  .

Στις 5 Οκτωβρίου 2018, ο Λοπάτιν έκανε την παρθενική εμφάνισή του για την κύρια ομάδα της ΤΣΣΚΑ στον αγώνα του VTB Πρωταθλήματος στην 1η Αγωνιστική απέναντι στην Ενισέι (91:66). Σε αυτό το παιχνίδι ο Αντρέι σημείωσε 1 πόντο και 1 τάπα  .

## Εθνική ομάδα Ρωσίας
Τον Δεκέμβριο του 2016, ο Λοπατιν συμπεριλήφθηκε στην τελική αποστολή της εθνικής ομάδας της Ρωσίας (κάτω των 18 ετών) για την συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα  .

Τον Ιούνιο του 2019, ο Λοπάτιν έλαβε πρόσκληση σε ανοιχτό στρατόπεδο προπόνησης για την πλησιέστερη εφεδρεία της εθνικής ομάδας της Ρωσίας  .

## Προσωπική ζωή
Στις 18 Ιουνίου 2021, ο Αντρέι και η κοπέλα του Ταϊσίγια έγιναν επίσημα σύζυγοι  .

## Επιτεύγματα

*  Πρωταθλητής Ευρωλίγκας : 2018/2019
*  Πρωταθλητής VTB (2): 2018/2019, 2020/2021
*  Πρωταθλητής Ρωσίας (2): 2018/2019, 2020/2021
*  Πρωταθλητής Νέων VTB (3): 2015/2016, 2016/2017, 2017/2018
*  Πρωταθλητής JBL : 2015/2016
*  2η θέση στο DUBL: 2014/2015

## Σημειώσεις

## Συνδέσεις

* Προφίλ στον ιστότοπο της ΠΜΚ ΤΣΣΚΑ Μόσχας

Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Κατηγορία:Ρώσοι καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας
Τζόρουρι-τζι

δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Η Αίθουσα του Παραδείσου στο Τζόρουρι-τζι, που χτίστηκε το 1107.
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Κισσιότεν
δεξιά|μικρογραφία|301x301εσ| Κοουμοκουτέν, μέλος της ομάδας Εθνικών Θησαυρών των Τεσσάρων Ουράνιων Βασιλέων
Το **Τζόρουρι-τζι** (Jōruri-ji) (浄瑠璃寺) είναι βουδιστικός ναός της σχολής Σίνγκον Ρίτσου με έναν ιστορικό Ιαπωνικό κήπο, που βρίσκεται στην Κιζουγκάβα, στην επαρχία Κιότο, της Ιαπωνίας. Το όνομα του ναού προέρχεται από το «Τζόρουρι», το βασίλειο, όπου ζει ο Βούδας. Είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα παραδείγματα Κήπου του Παραδείσου της πρώιμης περιόδου Χεϊάν. Η τριώροφη παγόδα, η κύρια αίθουσα, η ομάδα των εννέα καθιστών αγαλμάτων Αμίντα Νιοράι και η ομάδα των τεσσάρων ουράνιων βασιλιάδων χαρακτηρίζονται όλα ως Εθνικοί θησαυροί. Ο ναός έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τη σκέψη της Καθαρής Χώρας.
## Ο ναός
Ο ναός Τζόρουρι-τζι ιδρύθηκε το 1047 από τον ιερέα Γκιμιό Σόνιν. Παρόμοια με τους ναούς του βουδισμού της Καθαρής Χώρας, είναι απλωμένο γύρω από μια μεγάλη λίμνη, η οποία αντιπροσωπεύει τον ωκεανό, που χωρίζει τη γέννηση και τον θάνατο. Στο κέντρο της λίμνης υπάρχει ένα νησί, που συμβολίζει τη γη, που συνδέεται με την ακτή με μια πέτρινη γέφυρα. Στη δυτική πλευρά της λίμνης βρίσκεται το Αίθουσα Αμίντα ή Αίθουσα του Παραδείσου, που συμβολίζει τον Δυτικό Παράδεισο του Αμίντα Νιοράι. Στα ανατολικά της λίμνης βρίσκεται μια τριώροφη παγόδα, που αντιπροσωπεύει τον Ανατολικό Παράδεισο του Γιακούσι Νιοράι, του Βούδα της θεραπείας. Οι πιστοί μπορούσαν να σταθούν στην ανατολική πλευρά της λίμνης και να κοιτούν δυτικά προς την Αίθουσα του Παραδείσου. Η τριώροφη παγόδα μεταφέρθηκε από το Ιτσίτζο Ομίγια στο Κιότο το 1178. Δεν είναι γνωστό σε ποιο ναό ανήκε αρχικά. Ο κατώτερος όροφος δεν έχει κολόνες και ο κεντρικός πυλώνας προεξέχει από το νταβάνι του κάτω ορόφου. 

Η Αίθουσα του Παραδείσου περιέχει εννέα αγάλματα του Αμίντα Βούδα, το καθένα συμβολίζοντας ένα από τα εννέα στάδια της Νιρβάνα. Κατασκευάστηκε το 1107 και μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση το 1157. Τα εννέα αγάλματα του Αμίντα Βούδα βρίσκονται σε φάση επισκευής από τον Ιούλιο του 2018. Η επισκευή τους θα διαρκέσει πέντε έτη. Ο ναός έχει επίσης μια παγόδα, που μεταφέρθηκε στη σημερινή της τοποθεσία από το Κιότο το 1178. 

## Ο κήπος
Η λίμνη σκάφτηκε το 1150 από ιερείς από το Κόφουκου-τζι. Και στις δύο πλευρές της λίμνης υπάρχουν πέτρινα φανάρια, που χρονολογούνται στο 1366, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως Σημαντικά Πολιτιστικά Αγαθά από την ιαπωνική κυβέρνηση. Από το 1976 ξεκίνησε η αποκατάσταση του κήπου στην αρχική του μορφή από τον αρχιτέκτονα τοπίου Μόρι Οσάμου. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* David and Michiko Young, *The Art of the Japanese Garden*, Tuttle Publishing, Σιγκαπούρη, 2005. )

Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί στην Ιαπωνία

Κατηγορία:Κήποι στην Ιαπωνία
Έρως και Ψυχή

* Έρως και Ψυχή (Κανόβα)
* Έρως και Ψυχή (Μουσεία Καπιτωλίου αρ. 408)
* Έρως και Ψυχή (Μεταμορφώσεις)
Λίρα Γιβραλτάρ

Η **λίρα Γιβραλτάρ** (σύμβολο νομίσματος: £· τραπεζικός κωδικός: GIP) είναι το νόμισμα του Γιβραλτάρ. Είναι συνδεδεμένο - και ανταλλάσσεται με - τη βρετανική λίρα στερλίνα στην ονομαστική αξία. Τα νομίσματα και τα τραπεζογραμμάτια της λίρας του Γιβραλτάρ κόβονται ή τυπώνονται από την κυβέρνηση του Γιβραλτάρ.

Μέχρι το 1872, η νομισματική κατάσταση στο Γιβραλτάρ ήταν περίπλοκη, με ένα σύστημα που βασιζόταν στο πραγματικό και περιλάμβανε βρετανικά, ισπανικά και νομίσματα του Γιβραλτάρ. Από το 1825, το ρεάλ (στην πραγματικότητα το ισπανικό real de plata) ήταν συνδεδεμένο με τη λίρα με ισοτιμία 1 ισπανικό δολάριο προς 4 σελίνια 4 πένες (που ισοδυναμεί με 21,67 πένες σήμερα). Το 1872, ωστόσο, το ισπανικό νόμισμα έγινε το μοναδικό νόμιμο χρήμα στο Γιβραλτάρ. Το 1898, ο Ισπανοαμερικανικός πόλεμος έκανε την ισπανική πεσέτα να πέσει ανησυχητικά και η λίρα εισήχθη ως το μοναδικό νόμισμα του Γιβραλτάρ, αρχικά με τη μορφή βρετανικών νομισμάτων και τραπεζογραμμάτια.

Το 1898, η βρετανική λίρα έγινε το μοναδικό νόμιμο χρήμα, αν και η ισπανική πεσέτα συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Από το 1927, το Γιβραλτάρ έχει εκδώσει τα δικά του τραπεζογραμμάτια και, από το 1988, τα δικά του νομίσματα. Το Γιβραλτάρ δεκαδικοποιήθηκε το 1971 ταυτόχρονα με το ΗΒ, αντικαθιστώντας το σύστημα της 1 λίρας = 20 σελίνια = 240 πένες με ένα της 1 λίρας = 100 (νέες) πένες.
Κατηγορία:Γιβραλτάρ
Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Βυζαντινο-Σασανιδικός Πόλεμος του 440

Ο **Βυζαντινο-Σασσανιδικός Πόλεμος του 440 μ.Χ. ** ήταν η σύντομη σύγκρουση της Βυζαντινής με την Σασσανιδική αυτοκρατορία. Ο λόγος για το σύντομο τέλος του ήταν, ότι οι νότιες ρωμαϊκές επαρχίες δέχονταν εισβολή από τους Βανδάλους, γεγονός που ανάγκασε τους Ρωμαίους να ζητήσουν το γρήγορο τέλος του πολέμου, για να επικεντρωθούν στην εισβολή των Βανδάλων. Οι Σασανίδες πληρώθηκαν επίσης κάποια χρήματα σε αντάλλαγμα για ειρήνη.

## Ιστορία
Η Σασανιδική και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχαν συμφωνήσει από τη συνθήκη ειρήνης τους το 387, ότι και οι δύο ήταν υποχρεωμένες να συνεργαστούν για την άμυνα του Καυκάσου από τις νομαδικές επιθέσεις.  Οι Ρωμαίοι βοήθησαν στην άμυνα του Καυκάσου πληρώνοντας στους Πέρσες περίπου 500 λίβρες (226 κιλά) χρυσού σε ακανόνιστα διαστήματα.  Ενώ οι Ρωμαίοι έβλεπαν αυτή την πληρωμή ως πολιτικές επιδοτήσεις, οι Πέρσες την είδαν ως φόρο υποτέλειας, γεγονός που απέδειξε ότι η Ρώμη ήταν ο βουλευτής της Περσίας.  Η απροθυμία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Θεοδόσιου Β΄ να συνεχίσει την πληρωμή, έκανε τον σάχη Γιαζντεγκέρντ/Ισδιγέρδη Β' να κηρύξει τον πόλεμο κατά των Ρωμαίων,   που είχε τελικά μικρή επιτυχία για κάθε πλευρά. 

Οι Ρωμαίοι αντιμετώπιζαν εισβολή στις νότιες επαρχίες τους από τους Βάνδαλους, με αποτέλεσμα ο Θεοδόσιος Β' να ζητήσει ειρήνη και να στείλει τον διοικητή του Ανατόλιο προσωπικά στο στρατόπεδο του Ισδιγέρδη Β'.  Στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν το 440, και οι δύο αυτοκρατορίες υποσχέθηκαν να μην κτίσουν νέες οχυρώσεις στη Μεσοποταμία και ότι η Σασανιδική αυτοκρατορία θα έπαιρνε κάποια πληρωμή, για να προστατεύσει τον Καύκασο από επιδρομές. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* 
*  
* 
* 

Κατηγορία:5ος αιώνας
Ζήμαρχος

Ο **Ζήμαρχος**, ήταν ανώτερος κρατικός αξιωματούχος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που έζησε στο β΄ μισό του 6ου αι. μ.Χ. κατά τα χρόνια του Ιουστιανιανού και του Ιουστίνου Β΄. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαθέτουμε, καταγόταν από την Κιλικία, υπηρέτησε στη Σύγκλητο της Κωνσταντινούπολης (δηλαδή ως σύμβουλος του Αυτοκράτορα), και έφτασε στο ανώτατο αξίωμα του «Στρατηγού των Ανατολικών» (Magister Militum per Orientem) . 

Ωστόσο η υπηρεσία για την οποία έχει μείνει στην Ιστορία είναι η πρεσβεία προς το Χανάτο των Γκιόκτουρκ, της οποίας ηγήθηκε μεταξύ 568 με 570 μ.Χ. και η οποία στερέωσε την εμπορική συνεργασία μεταξύ  Βυζαντινών και των Τούρκων, κρατώντας ανοιχτό με αυτό το τρόπο τον «Δρόμο του μεταξιού», από την Κίνα στην Κωνσταντινούπολη.  Ο Ζήμαρχος και η πρεσβεία του μπορεί να θεωρηθεί με την ευρεία έννοια η πρώτη ουσιαστικά διπλωματική επαφή ανάμεσα στον Ελληνικό και τον Τουρκικό κόσμο.

## Ιστορικό
Στα μέσα του 6ου αι., οι Γκιόκτουρκ (*Γαλάζιοι Τούρκοι*) κατέκτησαν τη Σογδιανή και έτσι απέκτησαν τον έλεγχο του εμπορίου μεταξιού, το οποίο από την Κεντρική Ασία συνεχιζόταν στην Περσία των Σασανιδών. Ο Πέρσης βασιλιάς Χοσρόης Α΄, φοβούμενος την αύξηση της τουρκικής επιρροής, αρνήθηκε να επιτρέψει τη συνέχιση του εμπορίου. Οι Γαλάζιοι Τούρκοι, μετά από πολλές αρνήσεις, συναίνεσαν σε πρόταση των εμπόρων Σογδιανών υπηκόων τους και το 568 έστειλαν πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη, για να συμμαχήσουν με τους Βυζαντινούς και να ξεκινήσουν το εμπόριο μεταξιού απευθείας μαζί τους, παρακάμπτοντας τους Πέρσες μεσάζοντες. Η προσφορά έγινε δεκτή από τον Ιουστίνο Β΄, και τον Αύγουστο του 569, ο Ζήμαρχος άφησε την Κωνσταντινούπολη για τη Σογδιανή. 

Η πρεσβεία του Ζημάρχου, που συνοδευόταν από πλήθος αξιωματούχων αλλά και πλήθος δώρων όπως απαιτούσε η εθιμοτυπία τότε, ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη, τον Αύγουστο του 568 (όπως επισημαίνει ο Μένανδρος Προτήκτωρ, το 4ο έτος της βασιλείας του Ιουστίνου). Διέσχισαν τον Καύκασο, προχώρησαν κατά μήκος της βόρειας ακτής της Κασπίας θάλασσας, αποφεύγοντας όσο ήταν δυνατόν τη Σασσανιδική Ιβηρία. Η έδρα των Γαλάζιων Τούρκων, Ντιζαμπούλ, θεωρείται ότι βρισκόταν  στους δυτικούς πρόποδες της οροσειράς του Παμίρ, σε μια τοποθεσία που ονομαζόταν «Χρυσό Όρος». Το που βρισκόταν ακριβώς αυτό το Χρυσόν Όρος (Ektag)  δεν έχει εξακριβωθεί, ωστόσο οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί, το τοποθετούν στα Αλτάια όρη στα σύνορα με την Κίνα. 
Με την εκπλήρωση της αποστολής του, η πρεσβεία των Ρωμαίων, με τη συνοδεία του νέου πρέσβη των Τούρκων στην Κωνσταντινούπολη, αφού ο Μανιάχ πέθανε εν τω μεταξύ, επέστρεψε ύστερα από ταξίδι δυο χρόνων, σύμφωνα με την διήγηση Ιωάννη του Εφέσιου. 

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
*  pp. 128–131
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Εκ της Ιστορίας Μενάνδρου Προτήκτορος Εκλογαί περί Πρέσβεων Ρωμαίων προς Έθνη το κείμενο στο πρωτότυπο
* Ζ. Ουνταλτσόβα, Γ. Λιτάβριν, I. Μεντβέναεφ : «Βυζαντινή Διπλωματία», εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 1995 το κείμενο σε νεοελληνική μετάφραση
Κατηγορία:Δρόμος του Μεταξιού
Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Σάγκαχολμ

thumb|250 px|Το Σάγκαχολμ
Το **Σάγκαχολμ** (σουηδικά: Sagaholm) είναι τόπος ταφικών τύμβων της εποχής του Χαλκού (Σαγκαχολμσχόγκεν). Βρίσκεται στην ενορία Λιούνγκαρουμς, νότια του Γιόνκιοπινγκ στο Σμώλαντ της Σουηδίας.

## Σαγκαχολμσχόγκεν
Το Σαγκαχολμσχόγκεν (σουηδικά: Sagaholmshögen) είναι λιθοσωρός ο οποίος χρονολογείται από την πρώιμη σκανδιναβική εποχή του χαλκού (περ. 1700–500 π.Χ.). Ο χώρος είχε έναν μεγάλο τύμβο με έναν κύκλο από πλάκες ψαμμίτη, που πιθανόν να αριθμούσαν έως και 100. Οι τάφοι της Εποχής του Χαλκού χτίστηκαν με τη μορφή αναχώματος. Περίπου 1.500 χρόνια μετά την κατασκευή του τάφου, άλλοι τέσσερις μικρότεροι τάφοι κατασκευάστηκαν στους πρόποδες του λόφου. Μόνο 45 τάφοι έχουν απομείνει, με 18 από αυτούς στολισμένους με βραχογραφίες που απεικονίζουν πλοία, ζώα και ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων σκηνών ζωοφιλίας. Τα ευρήματα εκτίθενται προς το παρόν στο μουσείο της κομητείας Γιόνκοπινγκς (μουσείο Γιόνκοπινγκς λανς) στο Γιόνκοπινγκ.

## Δείτε επίσης
*Άρμα του ηλίου του Τρούντχολμ

## Παραπομπές


## Πηγές
*Goldhahn, Joakim (2006) *Om döda och efterlevande med exempel från Bredrör, Skelhøj, Sagaholm och Mjeltehaugen* (Bergen, Norway: "Arkeologiske Skrifter". Pg 283-303) 

Κατηγορία:Ζωοφιλία