open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σουλεϊμάν

**Σουλεϊμάν** ή Σολεϊμάν ή Σουλεϋμάν (τουρκικά:  Süleyman)

Όνομα Αραβικό, Περσικό και Τουρκικό, ως αποδιδόμενο το όνομα του Σολομώντος.

Με το όνομα αυτό φέρονται τα ακόλουθα ιστορικά πρόσωπα:
*  Σουλεϊμάν Τσελεμπή (αυτοανακηρυχθείς Σουλτάνος)
*  Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής (Σουλτάνος)
*  Σουλεϊμάν Β΄ (Σουλτάνος)
*  Σουλεϊμάν Σαχ (Σάχης)
*  Σουλεϊμάν ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ χαλίφης των Ομεϋαδών στη Δαμασκό
*  Σουλεϊμάν πασάς
*  Σουλεϊμάν πασάς (Αμπαζά)
*  Σουλεϊμάν πασάς (Μαλάτιαλι)
*  Σουλεϊμάν πασάς (Μπαλντά-ογλού)
*  Σουλεϊμάν πασάς (Μπόσναλι)
*  Σουλεϊμάν πασάς (Σαχτζαντές)
*  Σουλεϊμάν πασάς (χαντούμ)
*  Σουλεϊμάν-μπεης

Επίσης με το όνομα αυτό ή με βάση αυτό το όνομα  φέρονται
* Σουλεϊμάν (χωριό) της Ανατολικής Θράκης
* Σουλεϊμανιγιέ Πόλη του Ιράκ 
* Σουλεϊμανιγιέ Τζαμί. Μέγα τζαμί στη Κωνσταντινούπολη.
Διονύσης Παπαγιαννόπουλος

Ο **Διονύσης Παπαγιαννόπουλος** (12 Ιουλίου 1912–13 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Αποτελεί μία από τις εξέχουσες φυσιογνωμίες της ελληνικής κωμωδίας, ενώ διακρίθηκε και σε δραματικούς ρόλους, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής ελληνικής υποκριτικής σκηνής. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε με αξιοσημείωτη δράση στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Για το έργο του τιμήθηκε με σειρά διακρίσεων, μεταξύ των οποίων και βραβείο ερμηνείας για την ταινία *[[Το κανόνι και τ' αηδόνι|Το κανόνι και τ’ αηδόνι]]*.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Διακοφτό Αχαΐας στις 12 Ιουλίου 1912 και σπούδασε στην Αθήνα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή την έκανε στον ρόλο του ιππότη στον Βασιλιά Ληρ. Στο Εθνικό Θέατρο παρέμεινε μέχρι το 1941. Συνολικά για 46 χρόνια, ερμήνευσε και έπαιξε στους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής του.

Πρώτη του ταινία ήταν, το 1947, τα *Παιδιά της Αθήνας*. Συνολικά έπαιξε σε 133 ταινίες, ανάμεσά τους *[[Ένας ιππότης για τη Βασούλα]], [[Η βίλα των οργίων]], [[Ο κυρ-Γιώργης εκπαιδεύεται]], Φουσκοθαλασσιές* κ.τ.λ. Τελευταία ταινία του ήταν το *[[Ταξίδι στα Κύθηρα]]*. Έπαιξε και στην τηλεόραση όπου ο ρόλος του κυρ-Γιώργη στο ''Λούνα Παρκ'' τον καθιέρωσε στη λαϊκή συνείδηση.

Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μόνος και πέθανε στις 13 Απριλίου 1984 σε ηλικία 71 ετών. Βρέθηκε στο σπίτι του, λίγες μέρες αργότερα. Προς τιμή του, ο Δήμος Διακοπτού τοποθέτησε την προτομή του στην παραλία του δήμου, δίπλα στην αφετηρία του οδοντωτού σιδηροδρόμου Διακοπτού-Καλαβρύτων. Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος έκανε πολλές αγαθοεργίες, κυρίως στην περιοχή όπου γεννήθηκε, χωρίς αυτό να είναι ευρέως γνωστό.

## Φιλμογραφία
### Κινηματογράφος

### Τηλεόραση

## Συμμετοχές στο θέατρο

Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Παπαγιαννόπουλος ως ηθοποιός

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Διονύσης Παπαγιαννόπουλος 1912-1984*, Κάρολος Μωραΐτης, Εκδόσεις Βασδέκης 1993, ISBN 960-7370-02-3

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στη http://www.matia.gr/
* Dionyssis Papayannopoulos στο http://imdb.com/
* Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στη www.finosfilms.gr

Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Επαμεινώνδας Θωμόπουλος

μικρογραφία|Ε. Θωμόπουλος, ''Η αρχή του φθινοπώρου'' (αχρονολόγητο;). Λάδι σε μουσαμά, 100 εκ. x 65 εκ. Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ο **Επαμεινώνδας Θωμόπουλος** (Πάτρα, 1878 &ndash; Αθήνα, 4 Ιανουαρίου 1976) ήταν Έλληνας ζωγράφος, που κινήθηκε ανάμεσα στον ακαδημαϊσμό και τον πρώιμο ελληνικό ιμπρεσιονισμό.

## Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε ζωγραφική στην Ιταλία (Νάπολη, Ρώμη και Βενετία ) και ήταν γιος του Αλέξη Θωμόπουλου, προέδρου του δημοτικού συμβουλίου Πατρών και γόνου παλιάς οικογένειας της πόλης. Η αδελφή του, Ευτέρπη, είχε παντρευτεί τον βιομήχανο Κωνσταντίνο Πραπόπουλο ενώ πρώτος του ξάδερφος ήταν ο ιστορικός Στέφανος Θωμόπουλος. Διετέλεσε για χρόνια καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και διετέλεσε διευθυντής της σχολής την περίοδο 1948&ndash;1949. Το 1945 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1962 διετέλεσε πρόεδρος του ίδιου ιδρύματος. Μεταξύ άλλων τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του ιταλικού στέμματος και με τον Ταξιάρχη αξίας της ιταλικής δημοκρατίας.

Η καλλιτεχνική του δημιουργία εκτείνεται σε διάστημα μεγαλύτερο των εβδομήντα χρόνων ενώ τα περισσότερα έργα του είναι εμπνευσμένα από την ελληνική φύση και την αγροτική ζωή. Πολλά από αυτά φιλοξενούνται στο Δημαρχείο Πατρών και στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας. Το 1929 φιλοτέχνησε 16 ελαιογραφίες για λογαριασμό του Δήμου Πατρέων, και τοποθετήθηκαν στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου και στο γραφείο του δημάρχου.

Μαθητές του υπήρξαν πολλοί, γνωστοί αργότερα, ζωγράφοι, όπως ο Απόστολος Λευκάδιος, ο Νίκος Γαΐτης, ο Γιάννης Σπυρόπουλος κ.ά. Έχει επίσης ζωγραφίσει αγιογραφίες στον ναό της Ευαγγελίστριας στην Πάτρα.  

Το 1996 ο Δήμος Πατρέων τον τίμησε με μεγάλη έκθεση στην Δημοτική Πινακοθήκη της πόλης.

## Ενδεικτική βιβλιογραφία
* Τ. Ηλιάδου-Μανιάκη, *Επαμεινώνδας Θωμόπουλος*, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα. ISBN 960-7164-34-2.

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Νικόλαος Κοντόπουλος

Ο **Νικόλαος Α. Κοντόπουλος** (Λουσικά Αχαΐας 1889 – Αθήνα 1958) ήταν Έλληνας φιλόλογος, εκπαιδευτικός, συγγραφέας σχολικών αναγνωστικών και ανθολόγος αναγνωσματαρίων της μέσης εκπαίδευσης. 

## Βιογραφία
Ο Κοντόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Λουσικά της Αχαΐας, όπου βρίσκονται περί τα 25 χιλιόμετρα από την πόλη της Πάτρας. 

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια εργάστηκε ως καθηγητής στη μέση εκπαίδευση στην Πάτρα («του Α΄ εν Πάτραις Γυμνασίου») και αργότερα έγινε γυμνασιάρχης στην Αθήνα (του «Γ΄ αρρένων»). Δίδαξε επίσης και στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (Πολυτεχνείο Αθηνών).

Απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 69 ετών.

## Συγγραφικό έργο
Υπήρξε συντάκτης (ανθολόγος) διαφόρων σχολικών αναγνωσματαρίων, όπως π.χ. το *Νεοελληνικά Αναγνώσματα δια τους μαθητάς της Β΄ τάξεως των Ελληνικών Σχολείων και της αντιστοίχου των λοιπών της Μέσης Εκπαιδεύσεως* (έκδ. Ηλίας Ν. Δικαίος, ²1927) Συνεργάστηκε, επίσης, και με άλλους γνωστούς φιλολόγους (Μιχάλη Οικονόμου, Κώστα Ρωμαίο) στη σύνταξη μεγάλου πλήθους αντίστοιχων ανθολογίων που εκδόθηκαν από τον Οργανισμό Εκδόσεως Σχολικών Βιβλίων, όπως τα *Νεοελληνικά Αναγνώσματα δια την Α΄ τάξιν των οκταταξίων Γυμνασίων, πενταταξίων προγυμνασίων και αστικών σχολείων* του 1938, τα *Νεοελληνικά Αναγνώσματα Α΄ Γυμνασίου* του 1950 κ.άλ. Εκτός από τα γυμνασιακά ανθολόγια, συνέγραψε και αναγνωστικά του δημοτικού σχολείου, όπως αυτά της ΣΤ΄ τάξης του 1943 και της Ε΄ τάξης του 1952 (σε συνεργασία με τον Δημήτριο Κοντογιάννη).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης

Ο **Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης** (1689 - 1784) ήταν Έλληνας μοναχός και εκκλησιαστικός συγγραφέας, μέλος των Κολλυβάδων Πατέρων περισσότερο όμως στην αρχική τους μορφή. Γεννήθηκε στην Πάτρα και έγινε μοναχός στη Σκήτη Αγίας Τριάδος, τα λεγόμενα "Καυσοκαλύβια" στο Άγιο όρος (εξού και το όνομά του). Το 1749 ήταν διευθυντής στην Αθωνιάδα σχολή, αργότερα δίδαξε στη Χίο, Βλαχία (Ηγεμονική Ακαδημία του Βουκουρεστίου) και Τρανσυλβανία. Έγραψε πολλά θεολογικά και φιλοσοφικά έργα. Έμεινε πολλά χρόνια στη Βλαχία κοντά στον θείο του, που ήταν αρχιερέας στο Βουκουρέστι. Πέθανε στο Βουκουρέστι το 1784.

## Έργα του
*"Προσκυνητάριον του Αγίου όρους"
*"Περί του τιμίου και ζωοδόχος σταυρού"
*"Θεώδορος Γραμματικού"" 1768
*"Εκλογή ψαλτηρίου παντός και ευχών" 1759
*"Βίος Μελετίου Πηγά" 1769
*"Ενχειρίδιον περιέχων του παρακλητικών κανόνα" 1778,
*"Η θεία και ιερά ακολουθία των οσίων και θεοφόρων πατέρων ημών Βαρνάβα και Σωφρονίου των εξ Αθηνών και του ιερού Χριστοφόρου, την εν Μελά όρει ασκησάντων" 1775,
*"Επιγράμματα περί γραμμάτων περί όρους Μελά" 1775
*"Πολιτικοί νόμοι ή εξήγησις των ιερών κανόνων των συνόδων"
*"Εγχειρίδιον αποδεικτικών περί του ότι χρεοστούσαν οι χριστιανοί συχνώτερον να μεταλαμβάνοσι τα θεία μηστήρια" 1766
*"Σχόλια είς τα αθώα του Αριστοτέλους "
*"Εξήγισις του περί φιλίας λόγου του Λουκιανού και του περί τυρανίας"
*"Επιστολαί"
*"Περί του επιταφίου φωτός"
*"Πανσπερμία"

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία
* Χαρίλαος Τζώγας: Η περί μνημοσύνων έρις εν Αγίω Όρει κατά τον ΙΗ΄αιώνα, Θεσσαλονίκη 1969, (Διδακτορική Διατριβή, Αριστοτέλειον Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, Επιστημονική Επετηρίς της Θεολογικής Σχολής, Παράρτ. Αριθμ. 3). (http://phdtheses.ekt.gr, http://hdl.handle.net/10442/hedi/23473), (https://web.archive.org/web/20190914090730/http://hippo.lib.uoa.gr/), (http://www.lib.auth.gr)
*Γεώργιος Γιαννόπουλος:*Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης Ο εκ Πατρών διδάσκαλος του Γένους*, Πάτρα 1992

Καυσοκαλυβίτης Νεόφυτος
Καυσοκαλυβίτης Νεόφυτος
Κατηγορία:Χριστιανοί μοναχοί
Κατηγορία:Κολλυβάδες
Σπυρίδων Βασιλειάδης

Ο **Σπυρίδων Βασιλειάδης** (Πάτρα, 6 Δεκεμβρίου 1845 - Παρίσι, 30 Αυγούστου  1874) ήταν Έλληνας ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. 

## Βιογραφία
Ο Σπυρίδων Βασιλειάδης, το έκτο παιδί του Νικόλαου και της Δέσποινας Βασιλειάδη. Ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας της Πάτρας, η οποία όμως χρεοκόπησε όταν ο ποιητής βρισκόταν σε νεαρή ηλικία. Μαθήτευσε στο Γυμνάσιο Πατρών και κατόπιν σπούδασε νομική στην Αθήνα, όπου εκεί άσκησε και το επάγγελμα του δικηγόρου αργότερα. Ήταν συντάκτης της  εφημερίδας *Προμηθέας*. Όταν ήταν φοιτητής έχασε τον πατέρα του και από τότε κλονίστηκε σοβαρά η υγεία του. Στις αρχές του καλοκαιριού του 1874 ο Βασιλειάδης εμφάνισε τα πρώτα ανησυχητικά δείγματα της φυματίωσης, μεταφέρεται στο Παρίσι όπου και πεθαίνει στις 30 Αυγούστου  σε ηλικία 28 ετών. 

Ο Βασιλειάδης ανήκει στην Α΄ Αθηναϊκή Σχολή με κύρια χαρακτηριστικά του τον ρομαντισμό και την χρήση της καθαρεύουσας. Είχε μελετήσει όπως και πολλοί άλλοι βαθύτατα τους αρχαίους και τις παραδόσεις τους και είδε το κάλος που έκρυβαν, ενώ συνέχεια αυτού του κάλλους θεώρησε τη δημοτική παράδοση και γι' αυτό αγάπησε ιδιαίτερα και το δημοτικό τραγούδι και υποστήριξε ότι η ελληνική ποίηση μπορεί να αντλήσει από την δημοτική μας παράδοση πολλά στοιχεία που θα της δημιουργήσουν μια νέα ποιητική αξία. Το δυστυχές είναι ότι αφού είχε πλέον αυτή την άποψη για το δημοτικό τραγούδι, ο ίδιος μόνο σε τρία έργα του πρόλαβε και χρησιμοποίησε την δημοτική γλώσσα, αφού πέθανε μόλις σε ηλικία 28 ετών από φυματίωση.

Πολλά από τα βιβλία, τα ποιήματα και θεατρικά έργα που έγραψε μεταφράστηκαν στα γαλλικά. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός".

## Ο χαρακτήρας του έργου του
Οι ποιητικές του συλλογές αναγνωρίζονται στους διάφορους ποιητικούς διαγωνισμούς της εποχής. Στα ποιήματα του κυρίως υπάρχει η μελαγχολία και ο πόνος και κλίνει πιο πολύ προς την κενολόγο ρητορεία και την υπερβολή. Αργότερα θα εμπνευστεί και από τη δημοτική παράδοση όπως προαναφέρθηκε. Το 1866 παίρνει έπαινο για το *Εικόνες και κύματα* στο Βουτσιναίο Διαγωνισμό. 

## Συγγραφικό έργο
Ποιήματα:
* *Εικόνες και κύματα*
* *Έπεα πτερόεντα*
* Το σχολείο του χωρίου 
Θεατρικά έργα:
* *Έγγαμος ή Αυτόχειρ*
* *Αμάλθεια*
* *Σεμέλη*
* *Γαλάτεια*
* *Σκύλλα*
* *Θάνη Κλεισθένη*
* *Χίμαιρα*
* *Οι Καλλέργαι -Λουκάς Νοταράς: δραματικά δοκίμια* /Σ. Ν. Βασιλειάδη. Δικηγόρου πάρεργα. Εν Αθήναις :Τυπογραφία Δ. Κτενά και Σ. Οικονόμου, 1869

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Εθνικό Κέντρο Βιβλίου 

Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Α' Αθηναϊκή Σχολή
Θυμίνη

Η **θυμίνη** (γνωστή και ως 5-μεθυλο-ουρακίλη) είναι μια από τις δύο βάσεις πυριμιδίνης που συμμετέχουν στη δομή του DNA (η άλλη είναι η κυτοσίνη). Στο DNA η θυμίνη (T) συνδέεται πάντα με αδενίνη (Α) μέσω του σχηματισμού δύο δεσμών υδρογόνου.

Η θυμίνη υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν συμμετέχει στη δομή του RNA. Στο RNA το ρόλο της θυμίνης (T) τον έχει η ουρακίλη (U). 

Σύνδεση της θυμίνης με δεοξυριβόζη δίνει το νουκλεοσίδιο δεοξυθυμιδίνη, ευρύτερα γνωστό ως θυμιδίνη. Προσθήκη μιας, δύο ή τριών φωσφορικών ομάδων στην θυμιδίνη δίνει TMP, TDP και TTP (μόνο-, δι-, τρι-, φωσφορική θυμιδίνη) αντίστοιχα.

Μια πειραματική μεθοδολογία στη Βιολογία αφορά τη χρήση ραδιενεργού θυμιδίνης προς μέτρηση του ρυθμού ενσωμάτωσής της, στο DNA  διαρκώς διαιρούμενων κυττάρων (συνήθως καρκινικών).

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* Computational Chemistry Wiki

Κατηγορία:Πυριμιδίνες
Κατηγορία:Καρβαμίδια
Νησίδα

[thumb|right|250px|Η νησίδα [Κουφονήσι Λασιθίου|Κουφονήσι]]

**Νησίδα** είναι ένα μικρό νησί, μεγαλύτερο πάντως από μια βραχονησίδα.

Στην Ελλάδα, στην απογραφή του 2001 αναφέρονται 420 νησίδες, από τις οποίες 46 ήταν κατοικημένες, με συνολικό πληθυσμό 3.635 κατοίκων, 24% μεγαλύτερο από αυτόν της απογραφής του 1991 (2.926 κάτοικοι).

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ελληνικών νησίδων ανά νομό
Βουλευτικό

Το **Βουλευτικό** ήταν ένα από τα δύο Σώματα που δημιουργήθηκαν στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου το 1822. Το άλλο ήταν το Εκτελεστικό. Στην αρχή ήταν ισοδύναμα αλλά αργότερα έγιναν κάποιες αλλαγές. Το Βουλευτικό το αποτελούσαν εκπρόσωποι από τις επαρχίες με θητεία έναν χρόνο. Επί Καποδίστρια το 1828 αντικαταστάθηκε από το Πανελλήνιο.

## Διατελέσαντες Πρόεδροι
*1822-1823 Δημήτριος Υψηλάντης
*1824 Ιωάννης Ορλάνδος
*1824-1826 Πανούτσος Νοταράς

## Αντιπρόεδροι
*Σωτήριος Χαραλάμπης
*Θεοδώρητος Βρεσθένης

## Μέλη του Βουλευτικού σύμφωνα με την [[Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου|Α' Εθνοσυνέλευση]] της Επιδαύρου το [[1822]]
Σύμφωνα με τη συλλογή επισήμων πράξεων του Ανδρέου Μαμούκα, τα μέλη του Βουλευτικού ήταν τα εξής:
*Δημήτριος Υψηλάντης (πρόεδρος) (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση)
*Σωτήριος Χαραλάμπης (αντιπρόεδρος)
*Ιωάννης Σκανδαλίδης (Α΄ γραμματεύς)
*Αλέξανδρος Τζιμπουρόπουλος
*Αναγνώστης Μοναρχίδης
*Ανάργυρος Πετράκης
*Διονύσιος Πετράκης
*Αναστάσης Λοιδωρίκης, αναφέρεται ως Αναστάσιος Λοιδορικίου
*Ανδρέας Ζαΐμης
*Βασίλειος Ν. Μπουντούρης,αναφέρεται ως Βασίλης Ν. Μπουτούρης
*Βενιαμίν Λέσβιος (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση)
*Γαβριήλ Αμανίτης (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση)
*Παλαιών Πατρών Γερμανός
*Γεώργιος Καλαράς (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση)
*Γεώργιος Αποστόλου
*Γεώργιος Σισίνης (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση)
*Γεώργιος Ηλιόπουλος
*Γιαννάκης Πλακωτής
*Γιαννούλης Καραμάνος
*Γιαννούτσος Κόντες
*Γκίκας Καρακατζάνης(δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση)
*Γεώργιος Κωσταντάς (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση)
*Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος
*Λάμπρος Αλεξάνδρου
*Νικόλαος Πονηρόπουλος (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση)
*Παναγιώτης Κρεββατάς (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση)
*Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης
*Πολυχρόνης Τζανέτου
*Σπυρίδων Κουρκουμέλης
*Σωτήρης Δούρος
*Φώτος Καραπάνου
*Φώτος Μπόμπορης
*Χαράλαμπος Παπαγεωργίου
*Χ. Κυριαζής

## Από άλλες πηγές
*Δημήτριος Θέμελης

## Αναφορές


Κατηγορία:Πολιτειακοί Θεσμοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Final Fantasy VII: Advent Children

Το ***Final Fantasy VII Advent Children*** (ιαπωνικά: ファイナルファンタジーVII アドベントチルドレン, Χέπμπορν: *Fainaru Fantajī Sebun Adobento Chirudoren*) είναι σχεδιασμένη με υπολογιστές ταινία κινουμένων σχεδίων, βασισμένη στο επιτυχημένο βιντεοπαιχνίδι ρόλων, *[[Final Fantasy VII]]*, του 1997. Η σκηνοθεσία της ταινίας έγινε από τον Τετσούγια Νομούρα, το σενάριο γράφτηκε από τον Καζουσίγκε Νοτζίμα, και η παραγωγή έγινε από τους Γιοσινόρι Κιτάσε και Σίντζι Χασιμότο. Αναπτύχθηκε από την Visual Works και την Square Enix και κυκλοφόρησε από την δεύτερη, το 2005.

## Υπόθεση
Η ιστορία εξελίσσεται δύο χρόνια μετά το τέλος του παιχνιδιού. Μια ασθένεια ονόματι "Geostigma" μαστίζει τον κόσμο. Ο κεντρικός ήρωας, Cloud Strife, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τρεις μυστηριώδεις άνδρες που απαγάγουν μικρά παιδιά και τους κάνουν πλύση εγκεφάλου. Στο πλευρό του θα σταθεί η Tifa Lockhart, η οποία είναι πλέον ιδιοκτήτρια ορφανοτροφείου και άλλοι χαρακτήρες από το *Final Fantasy VII*.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα (αγγλικά)
* Επίσημη ιστοσελίδα (ιαπωνικά)

## Παραπομπές


Advent Children
Κατηγορία:Ταινίες anime
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων
Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 2005
Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες)
Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ιαπωνικές επικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιντεοπαιχνίδια
Κατηγορία:Θρίλερ ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2005
Κωνσταντίνος Γιαννιάς

Ο **Κωνσταντίνος Γιαννιάς** (1760-1805) ήταν κλέφτης που έδρασε στην Πελοπόννησο. Ο κλέφτης Γιαννιάς γεννήθηκε στην Προστοβίτσα Τριταίας το 1760 και ήταν γιος του παπά της περιοχής. Το όνομά του ήταν Ανδρέας, ενώ το πραγματικό του επώνυμο ήταν *Γιαννόπουλος,* σύμφωνα με τον Τρικούπη στην *Ιστορία της ελληνικής επανάστασης,* που αναφέρει τον γιο του ως *Γιαννόπουλο*. Ο Γιαννιάς ήταν ντόμπρος και ειλικρινής χαρακτήρας και του άρεσαν τα αθλητικά παιχνίδια. Αρραβωνιάστηκε σε ηλικία 22 ετών αλλά δεν παντρεύτηκε γιατί τα έβαλε με τον Καψομάλη, τον εισπράκτορα των Τούρκων. Αυτός, για να πάρει εκδίκηση, πάντρεψε την αρραβωνιαστικιά του Γιαννιά με τον γιο του. 

Μαζί με τον γιατρό και πρωτοπαλίκαρό του  Τζιμίκο έκανε τον πρώτο του άθλο (σύμφωνα με μαρτυρίες), που ήταν η σύλληψη του έφιππου Μαχμούτ μπέη από τον Μυστρά, τον οποίο γύμνωσε και στη συνέχεια έφυγε με το άλογό του. Κατά τα έτη 1787–1805 με δύναμη 60 ανδρών βρέθηκε υπό την αρχηγία του ονομαστού Ζαχαριά. Συμμετείχε στη μάχη του Ταίναρου και με τη συμβολή του Κατσώνη νίκησαν το γαλλοτουρκικό στρατό, που ήθελε την εξολόθρευση των αρματολών. Ο πασάς με το στρατό του, που απαρτιζόταν από 5.000 Τούρκους, επιτέθηκε στον Ζαχαριά και τον Ανδρούτσο, πατέρα του ξακουστού Οδυσσέα, και σε 1.500 παλικάρια. Τότε ο Γιαννιάς με τους συναγωνιστές του σκότωσαν 4.000 Τούρκους και κατέλαβαν 12 τουρκικά πλοία. Ο Κατσώνης έφυγε μέσα από τον τουρκικό στόλο και ο Ζαχαριάς με τον Γιαννιά βοήθησαν τον Ανδρούτσο να δραπετεύσει μέσα από χιλιάδες Τούρκους. Την περίοδο αυτή κρύφτηκαν στην τεράστια σπηλιά του Κλαπανάρη στο Ανδρώνι Ηλείας. 

Πέρασαν από τη θέση Ωλονός του Ερύμανθου και έφτασαν στο Αίγιο για να βοηθήσουν τον Ανδρούτσο και τα παλικάρια του να περάσουν με ασφάλεια στη Ρούμελη. Ύστερα ο Γιαννιάς κατέβηκε στο βάλτο της Αιτωλίας και από εκεί βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια. Δυστυχώς, το 1805 έπεσε σε παγίδα που του είχαν στήσει, τραυματίστηκε και συνελήφθη στην Κέρτιζα της Ηλείας από τον παλιό του φίλο, Κονταχμέτη τον Λαλιώτη. Τον μετέφεραν στην Πάτρα και τον κρέμασαν σε μια μελικουκιά  κοντά στο ναό του Αγίου Αθανασίου στην Πλατεία Μαρούδα, μαζί με τον γιατρό Τζιμίκο. Σήμερα υπάρχει κοντά στο ναό το άγαλμα του Γιαννιά, ενώ η πλατεία έχει το όνομά του. Επίσης, προς τιμήν του γράφτηκαν δημοτικά τραγούδια. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Βασιλείου Κυριαζή, *Ο αρματολός Γιαννιάς*, Πάτρα 1998.

Γιαννιάς
Γιαννιάς
Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα
Ζαΐμης

Το επώνυμο **Ζαΐμης** μπορεί να σχετίζεται με τα παρακάτω πρόσωπα, της ιστορικής οικογένειας Ζαΐμη από τα Καλάβρυτα:

* Ανδρούτσος Ζαΐμης (Ανδρέας Ζαΐμης), μοραγιάνης Πελοποννήσου
* Δημητράκης Ζαΐμης, προεστός Καλαβρύτων
* Ανδρέας Δ. Ζαΐμης, πολιτικός
* Ιωάννης Ζαΐμης, βουλευτής, δήμαρχος Πατρέων
* Ανδρέας Ζαΐμης, αγωνιστής του 1821, πρωθυπουργός της Ελλάδας
* Θρασύβουλος Ζαΐμης, πρωθυπουργός της Ελλάδας
* Ασημάκης Ζαΐμης, πολιτικός
* Αλέξανδρος Ζαΐμης, πρόεδρος της Βουλής, πρωθυπουργός της Ελλάδας, Πρόεδρος της Δημοκρατίας
* Φωκίων Ζαΐμης, πολιτικός
* Ανδρέας Φ. Ζαΐμης, πολιτικός
* Θεόδωρος Ζαΐμης, πολιτικός και γιατρός, από άλλο κλάδο της οικογένειας.

Επίσης, μπορεί να αφορά άλλα πρόσωπα, όπως:
* Γιώργος Ζαΐμης (1937-2020), ολυμπιονίκης της ιστιοπλοΐας
Νικόλαος Πετιμεζάς - Λαύρας

Ο **Νικόλαος Πετιμεζάς-Λαύρας** (1872-1952) ήταν στρατιωτικός και λογοτέχνης.

Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα και καταγόταν από την ιστορική οικογένεια αγωνιστών της επανάστασης του 1821. Ήταν γιος του αντιστράτηγου Ηρακλή Πετιμεζά, ενώ μητέρα του ήταν η Άννα Ηρ. Πετμεζά (1840 - 1920). Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1893 και κατατάχθηκε στο πυροβολικό παρά τη θέληση του. Το 1900 νυμφεύτηκε την Ελένη Βάμβα (1883 - 1967), το γένος εκ μητρός, Μακκά.
## Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πήρε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ως ανθυπολοχαγός Πυροβολικού, στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) ως διοικητικής Ορεινής Πυροβολαρχίας, ενώ το 1916 προσχώρησε στο Κίνημα της "Εθνικής Άμυνας" και τον επόμενο χρόνο (1917) αποστρατεύθηκε με το βαθμό του συνταγματάρχη. 
## Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Νικόλαος Πετιμεζάς υπηρέτησε, κατά καιρούς, ως Νομάρχης Σύρου, Κέρκυρας και Αττικής, αλλά και σαν διευθυντής των αρχείων της Γερουσίας, έως και την κατάργηση του σώματος αυτού.
## Συγγραφική - φιλολογική δραστηριότητα
Το 1910 εξέδωσε για πρώτη φορά ποιήματα και πεζογραφήματα όπου υπόγραφε πάντα σαν "Λαύρας". Υπήρξε αρχισυντάκτης της "Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας". Έγραψε τις ποιητικές συλλογές :"Εγκόλπια" το 1922, "Ενας Ερωτας" το 1940. Εξέδωσε, επίσης, τις αναμνήσεις του (υπό μορφή στρατιωτικού ημερολογίου) από τη συμμετοχή του στους Βαλκανικούς Πολέμους.
## Απόγονοι
Γιος του ήταν ο Ηρακλής Πετιμεζάς συγγραφέας, δημοσιογράφος, πολιτικός και αγωνιστής της εθνικής αντίστασης. 
## Πηγή
* "Ημερολόγιον Εκστρατείας 1912-13" (δίτομο έργο, έκδοση "Παγκαλαβρυτινή Ένωσις", Αθήνα, 1981).
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ποίημα του Λαύρα στο myriobiblos.gr

Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Νικολαος
Αναστάσιος Λόντος

Ο **Αναστάσιος Λόντος** (1791-1856) ήταν Έλληνας πολιτικός και δήμαρχος Αιγίου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αίγιο το 1791 και ήταν γόνος της ισχυρής οικογένειας προυχόντων. Στάλθηκε στην Πίζα για να σπουδάσει ιατρική αλλά με την έκρηξη της επανάστασης του 1821 επέστρεψε στην Ελλάδα με αποτέλεσμα να διακόψει τις σπουδές του. Εκλέχτηκε αντιπρόσωπος της επαρχίας Βοστίτσας το 1823 και πήρε μέρος στις περισσότερες Εθνοσυνελεύσεις. Κατά την Καποδιστριακή περίοδο διατέλεσε έκτακτος επίτροπος Βορρείων Σποράδων αλλά τελικά προσχώρησε στις αντικυβερνητικές αντιπολιτευόμενες δυνάμεις. Διορίστηκε το 1835 δήμαρχος Αιγίου , θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1837. Το 1850 εκλέγεται βουλευτής Αιγιαλείας και το 1853 εκλέγεται γερουσιαστής. Το 1855 διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Μαυροκορδάτου ενώ το 1856 ανέλαβε το υπουργείο εξωτερικών. Απεβίωσε το 1856 ενώ ήταν εν ενεργεία γερουσιαστής. Ήταν αδερφός του Ανδρέα και του Λουκά Λόντου.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγίου
Κατηγορία:Βουλευτές Αιγιαλείας
Κατηγορία:Έλληνες γερουσιαστές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Αναστασιος
Νικόλαος Λόντος

Ο **Νικόλαος Λόντος** (Πάτρα 1770 - 1824) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και Φιλικός, καθώς και μέλος του οικογενειακού κλάδου των Πατρών των Λόντων.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα. Ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Έλαβε μέρος στη Συνέλευση της Βοστίτσας (26-30 Ιανουαρίου 1821). Συμμετείχε στην κήρυξη της Επανάστασης στο Μωριά και πολέμησε γενναία κατά την πολιορκία της Πάτρας μαζί με τους Παλαιών Πατρών Γερμανό, Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, Ανδρέα Ζαΐμη, Μπενιζέλο Ρούφο και τον εξάδελφό του, Ανδρέα Λόντο. Ακόμη, συμμετείχε στη Β΄ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος (10 Απριλίου 1823 - 30 Απριλίου 1823) ως πληρεξούσιος και έγινε μέλος του Εκτελεστικού του 1824.

Ανιψιός του ήταν ο Ανδρέας Χ. Λόντος, ο οποίος υπήρξε δήμαρχος Πατρέων, βουλευτής και πρόεδρος της Βουλής.

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Νικολαος
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Λόντος

Το επώνυμο **Λόντος** έφερε επιφανής οικογένεια προκρίτων της Αχαΐας από το χωριό Καλάνου της Πάτρας, όπου διασώζεται και ο πύργος του. Η οικογένεια αυτή διακρίθηκε ιδιαίτερα για τη φιλοπατρία της και τις διάφορες εκδουλεύσεις που παρείχε προς τη πατρίδα, ιδιαίτερα κατά τον Αγώνα του 1821 και μετέπειτα. Τα μέλη της σπουδαίας αυτής οικογένειας της Αχαΐας που διακρίθηκαν τόσο στην πολιτική όσο και στους απελευθερωτικούς αγώνες της Ελλάδας χωρίζονται σε δύο κλάδους, σ΄ εκείνους που εγκαταστάθηκαν στη Πάτρα, και σ΄ εκείνους που εγκαταστάθηκαν από το 1717 στη τότε Βοστίτσα και σήμερα Αίγιο.

**Κλάδος Πατρών**

:* Νικόλαος Λόντος, πρόκριτος Πατρών.
:* Χριστόδουλος Λόντος, πρόκριτος Πατρών, αδελφός του προηγουμένου
:* Βασιλική Λόντου, σύζυγος του Αντωνίου Καλαμογδάρτη και κόρη του Χριστόδουλου
:* Ανδρέας Χ. Λόντος, δήμαρχος Πατρέων, πρόεδρος της Βουλής, βουλευτής και γιος του Χριστόδουλου
::* Βικτωρία Λόντου (1843-1922), σύζυγος του Στέφανου Στρέιτ και κόρη του Ανδρέα
:::* Γεώργιος Στρέιτ, νομομαθής, υπουργός, μέλος της ακαδημίας Αθηνών και γιος της Βικτωρίας Λόντου
::::* Δέσποινα Στέιτ (1903-;), σύζυγος του γεωπόνου Μαρίνου Γερουλάνου
::* Αγλαΐα Αικατερίνη Λόντου (1847-1925), κόρη του Ανδρέα
::* Ασπασία Λόντου (1845-1927), σύζυγος του Επαμεινώνδα Μάξιμουυ και κόρη του Ανδρέα
:::* Δημήτριος Μάξιμος, πρωθυπουργός, διοικητής της Εθνικής τράπεζας και γιος της Ασπασίας Λόντου
::* Ελένη Λόντου (1841-1905), κόρη του Ανδρέα
::* Χρήστος Λόντος (1848-1936), αρεοπαγίτης και γιος του Ανδρέα
::* Νικόλαος Λόντος (1854-1920), διπλωματικός υπάλληλος και γιος του Ανδρέα
::* Παναγής Λόντος (1856-1876), φοιτητής της Σχολής Ευελπίδων και γιος του Ανδρέα
::* Σωτήρης Λόντος (1850-1920), δημοτικός σύμβουλος Πάτρας και γιος του Ανδρέα
:::* Δημήτριος Λόντος (1888-?), βουλευτής και εγγονός του Ανδρέα
::::* Αλεξάνδρα Λόντου, σύζυγος του βιομηχάνου του Τιτάνα, Παύλου Κανελλόπουλου

** Κλάδος Βοστίτσας**

* Γκολφίνος Λόντος, πρόκριτος και γενάρχης των Λόντων στο Αίγιο
::* Σωτηράκης Λόντος, πρόκριτος Βοστίτσας, μοραγιάνης (=Διοικητικός επίτροπος) Πελοποννήσου και εγγονός του Γκολφίνου.
:::* Ανδρέας Σ. Λόντος, οπλαρχηγός, βουλευτής και γιος του Σωτηράκη
:::* Αναστάσιος Λόντος, δήμαρχος Αιγίου, βουλευτής και γιος του Σωτηράκη
:::* Λουκάς Λόντος, βουλευτής και γιος του Σωτηράκη
:::* Μαρία Λόντου, σύζυγος του Λέοντος Μεσσηνέζη και κόρη του Σωτηράκη

## Δείτε επίσης

Οικογένεια Λόντου
Κάλτσες των δώρων

thumb|Κάλτσα κρεμασμένη σε κρεβάτι
Οι **Κάλτσες των δώρων** ή χριστουγεννιάτικες κάλτσες αποτελούν ένα ακόμη χαρακτηριστικό έθιμο των εορτών των Χριστουγέννων που προέρχεται από τις Βόρειες χώρες. Είναι οι κάλτσες που ο Άγιος Βασίλης αφήνει τα δώρα για τα παιδιά, και συνήθως τοποθετούνται κοντά στο τζάκι ή στη βάση του Χριστουγεννιάτικου δένδρου, δίπλα στη φάτνη ή στην εξώπορτα.

## Παράδοση του εθίμου
Σύμφωνα με τη «βόρεια» χριστιανική παράδοση όλα άρχισαν σε ένα σπίτι ενός πατέρα  με τρεις κόρες που πρόσφατα είχαν χάσει τη μητέρα τους. Οι δουλειές του πατέρα δεν πήγαιναν καλά και η οικογένεια μετακόμισε σε ένα παλιό και μικρότερο σπίτι. Όταν όμως οι κόρες έφθασαν σε ηλικία γάμου ο πατέρας έπεσε σε απόγνωση καθώς δεν μπορούσε να τι προικίσει, τότε πλησίαζαν και τα Χριστούγεννα.

Ο Αϊ Βασίλης όμως που γνώριζε την κατάσταση αποφάσισε να βοηθήσει.  Έτσι όταν η οικογένεια έπεσε να κοιμηθεί ερχόμενος ο Αϊ Βασίλης τοποθέτησε από ένα πουγκί με χρυσό στις κάλτσες των κοριτσιών που είχαν βάλει κοντά στο τζάκι με άλλα ρούχα για να στεγνώσουν. Το επόμενο πρωί οι κοπέλες βρήκαν με μεγάλη έκπληξη τα δώρα του Αϊ Βασίλη και η ζωή τους άλλαξε.

Η ιστορία αυτή προέρχεται από την λαογραφική παράδοση σχετικά με την ζωή του Αγίου Νικολάου, ο οποίος μετετράπη στον χαρακτήρα του Αϊ Βασίλη στην Δυτική παράδοση.

Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η ιστορία του εθίμου που τηρείται σε πολλές χώρες με διάφορες παραλλαγές (όπως είσοδος του Αγίου από την καμινάδα ή από τον κήπο) σημεία που, ανάλογα, το επόμενο πρωί βρίσκουν τα παιδιά τα δώρα τους.

Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα
Κατηγορία:Χριστούγεννα
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις
Αλεξανδρινό

μικρογραφία|.
**Αλεξανδρινό**, **Αστέρι της Βηθλεέμ** ή **Ποϊνσέτια**, επιστ. όνομα **Euphorbia pulcherrima** (**Ευφορβία η κομψοτάτη**) είναι φυτό, από το οποίο φτιάχνεται το στεφάνι με φύλλα κόκκινα και πράσινα και με λίγα κίτρινα ή άλλα και που αποτελεί βασικό μέρος του στολισμού κατά τις εορτές των Χριστουγέννων με διάφορες χρήσεις, είτε να κρέμεται έξω από την εξώπορτα ή πάνω από το τζάκι, είτε να φέρεται οριζόντια με κεριά και να στολίζει το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Σχεδόν σε όλη την Ευρώπη σήμερα η επίδειξή του θεωρείται ως έναρξη των εορτών αυτών.

## Ιστορία εθίμου
Το έθιμο αυτό προέρχεται από τις ΗΠΑ όταν, πριν 200 περίπου χρόνια  ο πρώτος πρέσβης της Αμερικής στο Μεξικό Joel Poinsett έφερε το φυτό αυτό μαζί του από τη νότια Αμερική κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Έτσι σιγά σιγά το Αλεξανδρινό θεωρήθηκε ως το "κλασσικό" φυτό των Χριστουγέννων.

## Σημειώσεις
* Σε πολλά μέρη της Ελλάδας συνηθίζεται η κατασκευή στεφάνων από πολύ παλιά σε ανάμνηση αρχαίων εορτών.
* Η κατασκευή σαν αστέρι τοποθετείται κυρίως στη κορυφή του Χριστουγεννιάτικου δένδρου. Επίσης ως Αστέρι της Βηθλεέμ συνήθως φέρεται στον ψηλότερο ιστό των πλοίων αλλά τελευταία και σε κτίρια, είτε αυτοφωτιζόμενο είτε όχι.
* Οι Γάλλοι τα Αλεξανδρινά τα ονομάζουν  «Etoiles de  Noël».

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ευφορβιοειδή
Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά
Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα
Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής
Κατηγορία:Άνθη
Φάτνη της Γεννήσεως

thumb|280px|Φάτνη (Δήμου Αργυρούπολης, 2006).
μικρογραφία|Χριστουγεννιάτικη φάτνη στο Άργος, Δεκέμβριος 2022.
Σε ανάμνηση της φάτνης στην οποία γεννήθηκε ο Χριστός, οι χριστιανοί συνηθίζουν να κατασκευάζουν κατά την περίοδο των Χριστουγέννων ομοίωμα της **φάτνης της Γεννήσεως** με τα κύρια πρόσωπα των σχετικών ευαγγελικών περικοπών δηλαδή της Παναγίας, του Χριστού, του Ιωσήφ, των τριών Μάγων, των τριών βοσκών, αγγέλων καθώς και κάποιων ζώων. Παλαιότερα αυτές οι κατασκευές ήταν χάρτινες αναδιπλούμενες, σήμερα αποτελούν ιδιαίτερες κατασκευές ξύλινες ή πλαστικές ενώ τα πρόσωπα και ζώα αγαλματίδια από πηλό ή άλλο υλικό.

Οι φάτνες τοποθετούνται στη βάση των χριστουγεννιάτικων δένδρων. Σήμερα παρατηρούνται και υπαίθριες σε πλατείες δήμων αλλά και οργανισμών, ιδιωτικών εταιρειών κ.ά.

Το έθιμο αυτό προέρχεται από την Ιταλία. Στην Ιταλία δημιουργήθηκε η πρώτη φάτνη του κόσμου το 1224. Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης αναπαράστησε για πρώτη φορά τη γέννηση του θεανθρώπου  χρησιμοποιώντας αληθινά ζώα, άχυρο και μορφές σκαλισμένες σε ξύλο.

Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες φάτνες
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις
Η Μασσαλιώτιδα

***Η Μασσαλιώτιδα*** (γαλλικά *La Marseillaise* - *Λα Μαρσεγιέζ*) είναι ο εθνικός ύμνος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Η σύνθεση του ύμνου ανήκει στον αξιωματικό του γαλλικού στρατού (του μηχανικού) Ρουζέ ντε Λιλ (Claude Joseph Rouget de Lisle) ή, ελληνοποιημένα, Κλαύδιου Ιωσήφ Ρουζέ Ντελίλ. 

## Ιστορία
Γράφτηκε στο Στρασβούργο την νύκτα της κήρυξης του πολέμου μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας 17 Απριλίου 1792. Αρχικά τιτλοφορήθηκε *Πολεμικό άσμα για τη στρατιά του Ρήνου* (*Chant de guerre pour l'armée du Rhin*) αφού γράφτηκε σαν πολεμικό εμβατήριο. Κατά την επιστροφή του γαλλικού στρατού κάποιοι Μασσαλιώτες εθελοντές άρχισαν να το τραγουδούν στους δρόμους του Παρισιού οπότε και ονομάστηκε στην αρχή «Τραγούδι των Μασσαλιωτών» και αργότερα «Μασσαλιώτιδα». Με τον τίτλο δε αυτόν τραγουδήθηκε στην Όπερα κατά τη κήρυξη της Δημοκρατίας οπότε και συμπεριλήφθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1792 στη χορογραφία του Γκαρμιέλ ως «Προσφορά εις την Ελευθερία». Διαρκούσης όμως της Αυτοκρατορίας και της Παλινόρθωσης θεωρήθηκε επαναστατικό τραγούδι. Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση την αποδέχτηκε ως το γαλλικό εθνικό ύμνο σε διάταγμα που εκδόθηκε στις 14 Ιουλίου 1795, καθιστώντας την τον πρώτο ύμνο της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ναπολέοντα Α' το *[[Veillons au Salut de l'Empire]]* ήταν ο ανεπίσημος ύμνος του καθεστώτος, και επί της βασιλείας του Ναπολέοντα Γ', ήταν *[[Partant pour la Syrie]]*, ενώ τo τραγούδι είχε απαγορευτεί εντελώς από τον Λουδοβίκο τον 18ο και τον Κάρολο τον 10ο. Αποκαταστάθηκε λίγο μετά την Επανάσταση Ιουλίου του 1830. Κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου έως τις αρχές του εικοστού αιώνα, η «Μασσαλιώτιδα» αναγνωρίστηκε ως ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος ως εκ τούτου εγκρίθηκε από την Κομμούνα του Παρισιού το 1871. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1879, αποκαταστάθηκε ως ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας και έχει παραμείνει από τότε.

## Στίχοι

## Βιβλιογραφία
* Frédéric Robert: *La Marseillaise.* Nouvelles Éditions du Pavillon, Paris 1989, ISBN 2-11-081031-9.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος εθνικών ύμνων

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η Μασσαλιώτιδα - Αφιέρωμα (Σαν Σήμερα .gr)
* Η σημαία και ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας (1ο Τ.Ε.Ε. Βόλου)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτισμός στη Γαλλία
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Αμβρόσιος Φραντζής (πρεσβύτερος)

-->
}}Ο **Αμβρόσιος Φραντζής** (κατά κόσμον *Ανδρόνικος Αναγνωστόπουλος*, Μεσορρούγι Αχαΐας, 1778 – Αθήνα, 1851) ήταν Έλληνας κληρικός, ιστορικός, πολιτικός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μεσορρούγι της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων το 1778. Έγινε μοναχός σε μικρή ηλικία στη μονή του Μεγάλου Σπηλαίου όπου έμαθε και γράμματα στη σχολή που λειτουργούσε εκεί. Στις 20 Φεβρουαρίου 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον ξάδελφό του Γερμανό Ζαφειρόπουλο, επίσκοπο της Ιεράς Μητρόπολης Χριστιανουπόλεως και ανέπτυξε μεγάλη δράση στην Πελοπόννησο. Μύησε στην Φιλική Εταιρεία όλους τους μοναχούς του Μεγάλου Σπηλαίου, ενώ πήρε μέρος σε πολλές πολεμικές επιχειρήσεις. Χρημάτισε μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας και το 1827 ήταν πληρεξούσιος Αρκαδίας στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. 

Τον Ιανουάριο του 1821 μαζί με τον επίσκοπο Χριστιανουπόλεως Γερμανό μετέβησαν από την Κυπαρισσία στην Βοστίτσα (*το σημερινό* *Αίγιο*) και πήραν μέρος στην εκεί συνέλευση. Μαζί με τον Γερμανό θεωρούνται από τους πρωτεργάτες της επανάστασης στην Αρκαδία. 

Το 1833, με υποκίνηση τού Άγγλου Εδουάρδου Μάνσον, συνελήφθη μαζί με τον Κολοκοτρώνη ως ρωσόφιλος και φυλακίστηκε στο Ναύπλιο. Αργότερα μετά την απελευθέρωσή του, επί βασιλείας Όθωνα, έχοντας ζήσει τα γεγονότα όλου του Αγώνα έγραψε το τετράτομο έργο *Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος*, καθιστάμενος έτσι ο πρώτος ιστορικός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Όμως είναι πιο πολύ *απομνημονεύματα παρά ιστορία*, ενώ κυρίαρχος είναι ένας τοπικισμός του. Η δημοσίευση όμως αυτού του έργου του σήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από μέρους των περισσοτέρων από τους σύγχρονούς του, εκτός των Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, του Τσαλαφατίνου αλλά και του Σακελλαριάδη που το έκριναν ως ιδιαίτερα αντικειμενικό και αμερόληπτο. 

Ο Αμβρόσιος Φραντζής πέθανε στην Αθήνα το 1851. Μετά από 85 χρόνια από το θάνατό του, το 1936, επί Ιωάννη Μεταξά στήθηκε μνημείο με την προτομή του στη Κάτω Κυπαρισσία. Τη βιογραφία του Α. Φραντζή έγραψε ο Κ. Καλαντζής υπό τον τίτλο "*Ο Ιστορικός Αμβρόσιος Φραντζής – Ο Κληρικός, ο Πολεμιστής και ο Διπλωμάτης 1771-1851*", Αθήνα. χ.χ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.18ος, σελ.365.
* Στάθη Ηλ. Παρασκευόπουλου, *Οι Τριφύλιοι (Αρκαδινοί) στον αγώνα του 21*, Κυπαρισσία 1973, έκδοση Συλλόγου Τριφυλίων.
*Κωνσταντίνος Δημαράς, «Αμβρόσιος Φραντζής» στο: Κ.Θ.Δημαράς, *Σύμμικτα*, Α΄. *Από την παιδεία στην λογοτεχνία*, (επιμ. Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ. 145-147. http://www.snhell.gr/archive/content.asp?id=2764&author_id=3&page=1

Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Έλληνες γερουσιαστές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του 19ου αιώνα
Ασημάκης Φωτήλας

*Το άρθρο αναφέρεται στον Αχαιό πολιτικό της Επανάστασης του 1821. Για τον νεότερο επίσης Αχαιό πολιτικό με το ίδιο όνομα, βλέπε* Ασημάκης Φωτήλας (νεότερος)

Ο **Ασημάκης Φωτήλας** (Καλάβρυτα 1761 - Καλάβρυτα 1835) ήταν πρόκριτος των Καλαβρύτων που συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

## Βιογραφία
Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρία το 1819 στην Τριπολιτσά. Τον Ιανουάριο του 1821 πήρε μέρος στη Συνέλευση της Βοστίτσας και τον Μάρτιο του 1821 στη συνέλευση στην Αγία Λαύρα, όπου υποστήριξε την ιδέα για άμεση δράση κατά των Τούρκων. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Πελοποννησιακής Γερουσίας και πρόεδρος του Βουλευτικού το 1822. Το 1824 ήταν μέλος της κυβέρνησης Γεωργίου Κουντουριώτη, παραιτήθηκε όμως γρήγορα και έγινε πολιτικός αντίπαλος του Κουντουριώτη, ο οποίος τον καταδίωξε λεηλατώντας του και το σπίτι. Τέλος επί Βασιλέως Όθωνα αποκαταστάθηκε και έγινε στρατηγός.

## Παραπομπές


## Πηγές
**Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης*, Σπυρίδων Τρικούπη, Εκδόσεις Νέα Σύνορα - Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 1993 SET ISBN 9602363703
**Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα*, Φωτάκου, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996
**Φωτάκου απομνημονεύματα*, εκδοσεις Βεργίνα, 1996

Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Κατηγορία:Έλληνες γερουσιαστές
Ασημακης
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Παναγιωτάκης Φωτήλας

Ο **Παναγιωτάκης Φωτήλας** (Καλάβρυτα, 1800 - Πάτρα, 1824) ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 από τα Καλάβρυτα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα (ή στα Κρινόφυτα Καλαβρύτων) το 1800 κι ήταν γιος του πρόκριτου Ασημάκη Φωτήλα.

Στις 19 Μαρτίου 1821 διέταξε να σκοτώσουν τους Τούρκους στο Σοποτό. Πολέμησε στην μάχη του Λάλα και στην Πολιορκία της Πάτρας. Πληγώθηκε σε μάχη στην Πάτρα το 1824 κοντά στο Σαραβάλι και μεταφέρθηκε στο λινό της οικογένειας που ήταν σχετικά κοντά, το σημερινό Λάγγουρα. Έπειτα μεταφέρθηκε στη μονή Ομπλού όπου ήταν το αρχηγείο κι έπειτα στην μονή του Μεγάλου Σπηλαίου η οποία χρησιμοποιούνταν σαν νοσοκομείο, ωστόσο δεν κατάφερε να κρατηθεί στην ζωή και απεβίωσε σε ηλικία μόλις 24 ετών.

Η παράδοση αναφέρει τον ερωτά του με την κόρη του βοεβόδα των Καλαβρύτων Αρναούτογλου, Αισέ. Η Αισέ μόλις πληροφορήθηκε τον θάνατο του έπεσε από τα τείχη του κάστρου ή σε κάποιο γκρεμό. Το σώμα της βρέθηκε σε χαράδρα. Η παράδοση αναφέρει ότι είχε αποφασίσει να γίνει χριστιανή και να παντρευτούν. Για τον ερωτά τους και την τραγική κατάληξη έχει γραφτεί και ποίημα ίσως από τον Λοντοτσακίρη (Λόντος Τσακίρης ή Λεόντιος Τσακίρης) λόγιου της εποχής της Επανάστασης στο σπίτι του οποίου βρέθηκε.

Οι τέσσερις πρώτοι στίχοι του ποιήματος έχουν ως εξής :
::*Πέθανε το αρχοντόπουλο του κόσμου το καμάρι*
::*και η Αϊσέ η Τούρκισσα πούχε ομορφιά και χάρη*
::*Αφού της έλειψε το φως γκρεμίστηκε και πάει*
::*να συναντήσει γρήγορα εκείνον που αγαπάει*

## Παραπομπές


## Πηγές
**Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα*, Φωτάκου, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996.
**Φωτάκου απομνημονεύματα*, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996. 
**Επιδρομές του Ιμπραήμ στα Καλάβρυτα*, Νώντας Σακελλαρόπουλος, 1971.
**Οι Φωτηλαίοι κατά τον ιερόν αγώνα*, Γεώργιος Α. Παπανδρέου, 1931.
*

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Παναγιωτακης
Αναγνώστης Πετιμεζάς

Ο **Αναγνώστης Πετιμεζάς** (1765 - 12 Αυγούστου 1822) ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.

## Βιογραφία
Ο Αναγνώστης Πετιμεζάς γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και καταγόταν από την ιστορική οικογένεια των Πετιμεζάδων. Ήταν γιος του Σωτήρη Πετιμεζά, αδελφού του Αθανασίου Πετιμεζά που φονεύθηκε στη Βυσωκά Καλαβρύτων το 1769. Μετά το θάνατο του θείου του, μαζί με τον άλλο θείο του Κωνσταντίνο Πετιμεζά κατέφυγε στη Ζάκυνθο, όπου υπηρέτησε στα ελληνικά τάγματα που οργάνωσαν οι Ρώσοι στα Επτάνησα. 

Μετείχε στην Αγία Λαύρα στη κήρυξη της Επανάστασης και έλαβε μέρος στις μάχες των Καλαβρύτων, στην Ακροκόρινθο, στην Τρίπολη υπό τις διαταγές του Κολοκοτρώνη. Πολέμησε επίσης στη μάχη των Δερβενακίων.  Σκοτώθηκε μαζί με τον γιο του Σωτήρη Πετιμεζά (ηλικίας δεκαεπτά χρονών) και τον παπα-Καλομοίρη στο Βασιλικό της Σικυώνας, κοντά στην Κόρινθο, στις 12 Αυγούστου 1822 σε τουρκική ενέδρα ενώ προσπαθούσε να σταματήσει τα υπολείμματα του στρατού του Δράμαλη, που επιχειρούσαν αντεπίθεση από την Κόρινθο.

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Πίνακας ζωγραφικής με τον θάνατο του Πετμεζά του Πέτερ φον Ες (*Peter Von Hess*) από την Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού 
* Η μάχη στο Βασιλικό 

## Παραπομπές


## Πηγές

* https://greekarchivesinventory.gak.gr/index.php/u-3702
* https://www.kalavrytanews.com/2020/08/12-1822.html
* https://www.olympia.gr/942877/ellada/anagnostis-petimezas-i-machi-sto-vasi/
* http://www.hellenicaworld.com/Greece/Person/gr/AnagnostisPetimezas.html
* https://neoskosmos.com/el/2021/06/24/news/greece/den-tha-prepei-p2/

Αναγνωστης
Βασίλειος Αθ. Πετιμεζάς

Ο **Βασίλειος Πετιμεζάς** (1785-1872) ήταν αγωνιστής του 21΄ και πολιτικός.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του αρματωλού Αθανασίου, γόνου της ιστορικής οικογένειας των Πετιμεζάδων. Το 1804 κατέφυγε στη Ζάκυνθο ύστερα από την δολοφονία του πατέρα του και κατατάχθηκε στον ρωσικό στρατό. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρία και ανέλαβε τη μύηση του Οδυσσέα Ανδρούτσου στη Στερεά Ελλάδα. Στη συνέχεια συνεργαζόμενος με τον γιο του Αλή Πασά τον Βελή οργάνωσε με άλλους Πετμεζαίους κίνημα. Παρέστη στην Αγία Λαύρα κατά τη κήρυξη της επανάστασης την 25 Μαρτίου, γεγονός που αναφέρεται στην αυτοβιογραφία του και σε τιμητικά επικήδεια ψηφίσματα του Ηγουμενοσυμβουλίου της Αγίας Λαύρας και του  τότε Δημάρχου Καλαβρύτων όπου αναφέρουν ότι πρώτος με τον επίσκοπο Γερμανό και τον Ζαΐμη ύψωσε τη σημαία της επανάστασης. Την παρουσία του Βασ. Πετιμεζά στα Καλάβρυτα μαζί με τον αδελφό του Νικόλαο και άλλους οπλαρχηγούς κατά την πολιορκία των εκεί Τούρκων αναφέρει και ο Σπηλιάδης. Στη συνέχεια ο Πετιμεζάς λαμβάνοντας το βαθμό του στρατηγού μετείχε του Αγώνα κατά του Δράμαλη, όπου και συμμετείχε σε πολλές μάχες στην Πελοπόννησο. 

Ο Βασίλειος Πετμεζάς εκλέχτηκε αργότερα βουλευτής, γερουσιαστής, αντιπρόσωπος της επαρχίας Καλαβρύτων στις διάφορες εθνοσυνελεύσεις και μετά την απελευθέρωση συνέχισε βουλευτής και γερουσιαστής ενώ προς το τέλος της ζωής του έλαβε τον τίτλο του επίτιμου υπασπιστή του βασιλέα Γεωργίου Α΄.

Μετείχε στην Γ' Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας στις 6 Απριλίου 1826, στην Δ' Εθνική συνέλευση Άργους το 1829, Ε' Εθνική Συνέλευση Άργους και Ναυπλίου το 1831-1832 και στην Εθνική Συνέλευση της 3ης Σεπτεμβρίου το 1843. Είχε εκλεγεί βουλευτής Καλαβρύτων το 1844-1847 και το 1847-1850 και γερουσιαστής το 1861 -1862.

Απεβίωσε την 22 Νοεμβρίου 1872 στο Αίγιο. Κατά τις τελετές της κηδείας του εκδόθηκαν πολλά ψηφίσματα από κρατικές και τοπικές αρχές που υπενθύμιζαν την ένδοξη δράση του.  Στο Μουσείο της Σχολής Ευελπίδων φυλάσσεται το αργυρό και επιχρυσωμένο πιστόλι του Β. Πετιμεζά "*όπερ είναι το πρώτον κροτήσαν όπλον δια της χειρός του δαφνοστεφούς στρατηγού κατά την εις την μονήν της Αγίας Λαύρας τελεσθείσαν ορκωμοσίαν.*"

Γιος του ήταν ο Γεώργιος Β. Πετιμεζάς.

Άφησε ιστορικό αρχείο από εκατοντάδες έγγραφα, μεταξύ των οποίων και αυτοβιογραφία του.

## Αναφορές


Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων
Κατηγορία:Έλληνες γερουσιαστές
Βασιλειος
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κωνσταντίνος Πετιμεζάς

Ο **Κωνσταντίνος Πετιμεζάς** (1764 - 1824) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και στρατιωτικός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του Αντωνίου Πετιμεζά, γενάρχη της ιστορικής οικογένειας των Πετιμεζάδων. Κατέφυγε μετά την δολοφονία του αδελφού Αθανασίου του το 1804 στη Ζάκυνθο και κατατάχθηκε στο ρωσικό πολεμικό ναυτικό ως αξιωματικός. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και έλαβε μέρος στις μάχες της Τρίπολης, του Λεβιδίου, του Ναυπλίου, των Πατρών κ.α. Επίσης πήρε μέρος στην εθνοσυνέλευση του Άστρους. Στον εμφύλιο συντάχθηκε με τον Κολοκοτρώνη.

Απεβίωσε το 1824.

## Πηγές
**Φωτάκου απομνημονεύματα*, εκδόσεις Βεργίνα, 1996

Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Κωνσταντινος
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Νουκλεοσίδιο

Τα **νουκλεοσίδια** (ή **νουκλεοζίτες**) είναι γλυκοσυλαμίνες που προέρχονται από την ένωση μιας νουκλεοβάσης (αδενίνη, γουανίνη, κυτοσίνη, θυμίνη, ουρακίλη) και της ριβόζης (ριβονουκλεοζίτες) ή της δεοξυριβόζης (δεοξυριβονουκλεοζίτες). 

Παραδείγματα ριβονουκλεοζιτών αποτελούν η αδενοσίνη, η γουανοσίνη, η κυτιδίνη, η θυμιδίνη, η ουριδίνη και η ινοσίνη.

Φωσφορυλίωση των νουκλεοζιτών από ειδικές κινάσες του κυττάρου τους μετατρέπει σε νουκλεοτίδια, τα οποία είναι οι μοριακοί δομικοί λίθοι του DNA και του RNA.

Στο λεπτό έντερο κατά την πέψη των νουκλεϊκών οξέων, νουκλεοζίτες παράγονται κατά την διάσπαση των νουκλεοτιδίων από ένζυμα γνωστά ως νουκλεοτιδάσες. Οι νουκλεοτιδάσες (που στην ουσία έίναι φωσφατάσες) διασπούν τα νουκλεοτίδια προς νουκλεοζίτες και ορθοφωσφορικά. Στη συνέχεια, άλλα ένζυμα γνωστά ως νουκλεοσιδάσες, μπορούν να διασπάσουν τους νουκλεοζίτες προς νουκλεοβάσεις και ριβόζη ή δεοξυριβόζη.

Κατηγορία:Νουκλεϊκά οξέα

Κατηγορία:Μοριακή βιολογία
Νικόλαος Πετιμεζάς

[200px|thumb|right|Προτομή του Νικόλαου Πετιμεζά στα [Καλάβρυτα]]

Ο **Νικόλαος Πετιμεζάς** (Σουδενά Καλαβρύτων, 1790 - Καλάβρυτα, 1865) ήταν στρατιωτικός, αγωνιστής του 1821, πολιτικός και αξιωματικός της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής.

Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του Αθανασίου, γόνου της ιστορικής οικογένειας των Πετιμεζάδων και αδελφός του Βασιλείου. Το 1804, μετά την δολοφονία του πατέρα του, κατέφυγε στη Ζάκυνθο και κατατάχθηκε στα αγγλικά τάγματα της Επτανήσου όπου διακρινόμενος έγινε αξιωματικός. 

Όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση του 1821 επέστρεψε στη Πελοπόννησο και μαζί με άλλους Πετμεζάδες μετείχε σε πολλές μάχες. Το 1826 με δύναμη 600 ανδρών κατέλαβε το Μέγα Σπήλαιο και απέκρουσε τις εφόδους του Ιμπραήμ. Στη συνέχεια διετέλεσε πληρεξούσιος της επαρχίας Καλαβρύτων και αργότερα μετά την απελευθέρωση εκλέχτηκε βουλευτής.

Όταν το 1833 συστάθηκε η Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή ήταν ένας από τους πρώτους δέκα Μοιράρχους του Σώματος.
	
Απεβίωσε στα Καλάβρυτα το 1865.

## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 15ος, σελ. 820.

Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής
Νικολαος
Solaris (λειτουργικό σύστημα)

Το **Solaris**, είναι λειτουργικό σύστημα βασισμένο στο UNIX και σχεδιασμένο από την εταιρία *Sun Microsystems*. Η άδεια χρήσης του *Solaris* είναι κλειστή, αλλά πρόσφατα μεγάλα κομμάτια του συστήματος έχουν αλλάξει άδεια χρήσης σε ανοιχτού κώδικα (CCDL) διαμορφώνοντας το **OpenSolaris**. To Solaris, υποστηρίζεται στις εξής αρχιτεκτονικές: 
SPARC, x86 και x86-64. Το γραφικό περιβάλλον του συστήματος είναι το GNOME (Solaris 10), ενώ είναι διαθέσιμο και το CDE.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Unix
Θεόδωρος Τζίνης

Ο **Θεόδωρος Τζίνης** (1798 - 1869) Έλληνας αγωνιστής του 1821 και κτηματίας στην μετεπαναστατική Πάτρα. 

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Κομπότι της Άρτας και ήταν προσωπικός φίλος του Σκουφά. Πολέμησε στην πολιορκία του Μεσολογγίου και ήταν ένας από τούς διασωθέντες της ηρωικής εξόδου, μετά δε την έξοδο διέφυγε με βάρκα στην Πάτρα, όπου και εγκαταστάθηκε. Η οικία του, θεμελιωμένη το 1831, διατηρείται μέχρι σήμερα στο κέντρο της Πάτρας. 

Ασχολήθηκε με το εμπόριο της σταφίδας και υπήρξε κάτοχος μεγάλων κτηματικών εκτάσεων στην Πάτρα.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Παπαποστόλου από Σούλι και είχαν αποκτήσει έξι παιδιά.

## Βιβλιογραφία
* 

Θεοδωρος
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Δημήτριος Χρυσαφίδης

Ο **Δημήτριος Χρυσαφίδας** (1905-1990) ήταν Έλληνας ψάλτης που δημιούργησε ένα σύστημα βυζαντινής μουσικής για τυφλούς.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1905, καταγόταν από τους Ρωγούς Καλαβρύτων και ήταν τυφλός. Σπούδασε βυζαντινή μουσική και πήρε το πτυχίο του το 1932. Μετά υπηρέτησε σαν ιεροψάλτης σε διάφορους ναούς της Αθήνας και σαν καθηγητής βυζαντινής μουσικής στον Οίκο Τυφλών Καλλιθέας. Επιχείρησε να δημιουργήσει ένα σύστημα γραφής βυζαντινής μουσικής χρησιμοποιώντας σαν βάση την ευρωπαϊκή γραφή των τυφλών με την προσθήκη των σημείων ποιότητος και φθορών και πετυχαίνοντας το 1954 να περιηληφθεί στον διεθνή κώδικα Μπράιγ (Braille). 

Βιβλία του τυπώθηκαν την δεκαετία του 1950 από τον Οίκο Τυφλών.

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες ψάλτες
Κατηγορία:Έλληνες μουσικολόγοι
Κατηγορία:Τυφλοί μουσικοί