open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Τελικός εγκέφαλος

μικρογραφία|300x300εσ|Στην εικόνα απεικονίζονται τα κύρια μέρη του εγκεφάλου, όπου είναι εμφανής ο τελικός εγκέφαλος (cerebrum), το στέλεχος (brain stem) και η παρεγκεφαλίδα (cerebellum).
μικρογραφία|Αριστερά, ο εμβρυϊκός εγκέφαλος, ο οποίος αποτελείται από προσεγκέφαλο, μεσεγκέφαλο και οπίσθιο εγκέφαλο. Δεξια, ο ανθρώπινος εγκέφαλος ενηλίκου, ο οποίος αποτελείται από τελεγκέφαλο, διάμεσο εγκέφαλο, μεσεγκέφαλο, μετεγκέφαλο και μυελοεγκέφαλο.
μικρογραφία|Θέση του ανθρώπινου τελικού εγκεφάλου (με κόκκινο).
Ο **τελικός εγκέφαλος** ή **τελεγκέφαλος** είναι το μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου, που περιέχει τον εγκεφαλικό φλοιό (των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων) καθώς και αρκετές υποφλοιώδεις δομές, συμπεριλαμβανομένου του ιππόκαμπου, των βασικών γαγγλίων και του οσφρητικού βολβού. Στον ανθρώπινο εγκέφαλο, ο τελικός εγκέφαλος είναι η ανώτερη περιοχή του κεντρικού νευρικού συστήματος, ο οποίος αναπτύσσεται προγεννητικά από τον πρόσθιο εγκέφαλο (προσεγκέφαλο). Στα θηλαστικά, ο ραχιαίος (ανώτερος) προσεγκέφαλος μετατρέπεται σε εγκεφαλικό φλοιό και ο κοιλιακός (κατώτερος) προσεγκέφαλος μετατρέπεται στα βασικά γάγγλια. 

Ο τελικός εγκέφαλος χωρίζεται σε περίπου συμμετρικά αριστερό και δεξιό εγκεφαλικό ημισφαίριο. Με τη βοήθεια της παρεγκεφαλίδας, ελέγχει όλες τις εκούσιες ενέργειες στο ανθρώπινο σώμα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εγκέφαλος
Φιγκόλλα

thumb|275px|Φιγκόλλα με σχήμα καρδιάς και πασχαλινό κόκκινο αβγό
Η **φιγκόλλα** (μαλτ. *Figolla*) είναι μαλτέζικο γλύκισμα με γέμιση από βάση αμυγδαλόπαστας, το οποίο προσφέρεται για γλυκό το Πάσχα. Τα σχήματα που του δίνονται ποικίλλουν, με συνηθέστερα παραδοσιακά εκείνα της καρδιάς, του σταυρού, του άστρου, του ψαριού, του λαγού, ή χριστιανικών συμβολών, αλλά στη σύγχρονη εποχή μπορούν να είναι οποιαδήποτε, και μάλιστα να έχουν σχέση με κάτι αγαπητό στο πρόσωπο στο οποίο προσφέρεται.

Το κέλυφος παρασκευάζεται κυρίως από απλό αλεύρι με βούτυρο ή μαργαρίνη, λεπτόκοκκη ζάχαρη, άρωμα βανίλιας, αβγά, τρίμματα λεμονιού και νερό.

Το γέμισμα παρασκευάζεται από αλεσμένα αμύγδαλα, ζάχαρη, ασπράδι αβγού και εσάνς αμυγδάλου. Κάποιες φορές μπορεί να προστίθεται ξυσμένη φλούδα πορτοκαλιού ή λεμόνι. Οι φιγκόλλες ολοκληρώνονται με ζάχαρη άχνη ή λιωμένη σοκολάτα στην επιφάνεια.

Στη Μάλτα οι φιγκόλλες ψήνονται κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα από τους Ρωμαιοκαθολικούς και προσφέρονται σε παιδιά, στην οικογένεια ή σε φίλους την Κυριακή του Πάσχα. Μερικά χωριά της Μάλτας έχουν την παράδοση οι φιγκόλλες να ευλογούνται από ιερέα στην πλατεία του χωριού έξω από τον ναό, μαζί με σύγχρονα σοκολατένια πασχαλινά αβγά.

Οι φιγκόλλες θεωρείται ότι έχουν αρχαίες ρίζες από τη Σικελία, καθώς η λέξη προέρχεται από τη σικελική λέξη *figulina*, που σημαίνει σχήμα ή μορφή (πρβλ. «φιγούρα»). Αιώνες πριν, αυτά τα «σχήματα» ψήνονταν για θρησκευτικούς σκοπούς ή ως ένα είδος επινικίων, μετά από νίκη εναντίον εισβολέων στο νησί, για τούτο και είχαν κάποτε τη μορφή Τούρκων σε ανάμνηση τέτοιων γεγονότων. Στη σημερινή εποχή αυτά τα *figulini* δεν παρασκευάζονται πλέον παρά σπανίως στη Σικελία, αλλά παραμένουν, έχοντας εξελιχθεί, στη Μάλτα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πασχαλινά εδέσματα
Κατηγορία:Γλυκά
Γυρόστελμα

Το **γυρόστελμα** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Gyrostelma*) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια της πικροδάφνης, τα αποκυνοειδή. Είναι μονοτυπικό γένος, δηλαδή περιλάμβάνει ένα και μοναδικό είδος, το **γυρόστελμα το οξυπεταλοειδές** (*Gyrostelma oxypetaloides*) Το γυρόστελμα είναι φυτό ιθαγενές της κεντρικής Βραζιλίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το gyrostelma στα *[[Wikispecies]]*

Γυροστελμ
Αυστροχθαμαλία

Η **αυστροχθαμαλία** (*Austrochthamalia*) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια της πικροδάφνης, τα αποκυνοειδή. Είναι πολύ συγγενικό με τα γένη ματελέα (του οποίου θεωρείται υπογένος από μερικούς ταξινομιστές) και χθαμαλία. Οι αυστροχθαμαλίες συναντώνται στη φύση μόνο στη Νότια Αμερική, συγκεκριμένα σε μια ευρεία ζώνη από τη Βολιβία μέχρι τη νοτιοανατολική Βραζιλία και τη βόρειοανατολική Αργεντινή. Στο γένος, που καθορίσθηκε σχετικώς πρόσφατα, το 2013, από τους Μορίγιο και Φοντέλλα, αναγνωρίζονται σήμερα τα εξής τρία είδη:

* *Austrochthamalia boliviana*, Morillo & Fontella
* *Austrochthamalia purpurea* (Decne.), Morillo & Fontella
* *Austrochthamalia teyucuarensis*, H.A. Keller

## Παραπομπές


Αυστροχθαμαλι
Μπαγιαμάν Ερκινμπάγιεφ

Ο **Μπαγιαμάν Ερκινμπάγιεφ** (Баяман Эркинбаев, ~1967 - 22 Σεπτεμβρίου 2005) ήταν κορυφαίος Κιργίζιος νομοθέτης και βουλευτής στο κοινοβούλιο.

Ο Ερκινμπάγιεφ ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τις ταραχές στο νότιο Κιργιστάν, οι οποίες οδήγησαν στην ανατροπή του Προέδρου Ασκάρ Ακάγιεφ στις 24 Μαρτίου 2005. Όντας από τους πλουσιότερους επιχειρηματίες της χώρας, χρηματοδότησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα του κράτους της Κεντρικής Ασίας. 

Είχε ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για την προεδρία στις εκλογές του Ιουλίου 2005, αλλά αποσύρθηκε πολύ πριν από τις εκλογές, όταν το κόμμα του υποστήριξε τον πρώην αρχηγό ασφαλείας και δήμαρχο της πρωτεύουσας Μπισκέκ, Φέλιξ Κούλοφ.

## Βιογραφία
Ξεκινώντας ως εργάτης σε ένα εργοστάσιο καπνού στη γενέτειρά του, το Ος στο νότο, ο Ερκινμπάγιεφ απέκτησε φήμη ως παλαιστής και υπηρέτησε στο κοινοβούλιο για μια δεκαετία. Στην συνέχεια, απέκτησε το «Kara Suu», το μεγαλύτερο παζάρι της Κεντρικής Ασίας.

Ο Ερκινμπάγιεφ ήταν βασικό πρόσωπο πίσω από τα γεγονότα του Μαρτίου του 2005, όπου περίπου 2.000 εκπαιδευόμενοί του στις πολεμικές τέχνες μετακινήθηκαν στις νότιες πόλεις Τζαλάλ-Αμπάντ, Ος και Μπατκέν καταλαμβάνοντας κυβερνητικούς χώρους, καίγοντας αστυνομικά τμήματα και αποκλείοντας βασικούς αυτοκινητόδρομους. Οι διαδηλώσεις μεταφέρθηκαν αργότερα στην πρωτεύουσα, Μπισκέκ, και ανέτρεψαν τον επί μακρόν Πρόεδρο Ασκάρ Ακάγιεφ από το αξίωμα στις 24 Μαρτίου. Ο Ερκινμπάγιεφ κέρδισε μεγάλη υποστήριξη χρηματοδοτώντας διαδηλώσεις και στέλνοντας εκπαιδευόμενους στις πολεμικές τέχνες για να ηγηθούν των διαδηλώσεων. Ήταν θιασώτης του αλύς, της απάντησης του Κιργιστάν στο κουνγκ φου, και ήταν επίσης επικεφαλής της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής του Κιργιστάν. 

Ο Ερκινμπάγιεφ υμνήθηκε ως ήρωας στη γενέτειρά του, το Ος, μετά την επανάσταση, όταν περίπου 20.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία του Ος για να γιορτάσουν την πτώση του καθεστώτος. Αναφέρθηκε ότι ασκούσε ισχυρή επιρροή σε μικρές επιχειρήσεις στην περιοχή του Ος και φημολογήθηκε ευρέως ότι συνδέθηκε με τον εγκληματικό κόσμο. Ο Ερκινμπάγιεφ λειτουργούσε στην «γκρίζα περιοχή»μεταξύ πολιτικής, επιχειρήσεων, αθλητισμού και, ενιότε, εγκλήματος στη μετασοβιετική Κεντρική Ασία. Το κοινοβούλιο της Κιργιζίας, ωστόσο, είχε αρνηθεί τις προσπάθειες των εισαγγελέων να του αφαιρέσουν τη νομική ασυλία.

Ο Ερκινμπάγιεφ επέζησε από μια απόπειρα δολοφονίας στις 28 Απριλίου 2005, κατά την οποία πυροβολήθηκε από όχημα. Φορούσε επίδεσμο στη μύτη του. Πίστευε ότι το κίνητρο ήταν πολιτικό, αλλά θεώρησε επίσης ότι θα μπορούσε να ήταν μια προσπάθεια ελέγχου της επιχειρηματικής του αυτοκρατορίας. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2005, ωστόσο, ο Ερκινμπάγιεφ έφερε τραύματα από σφαίρες στο λαιμό και στο στήθος του, όταν δέχθηκε επίθεση από άγνωστους επιτιθέμενους πίσω από κάποιους θάμνους, αφού έφτασε στο σπίτι με αυτοκίνητο αργά εκείνη την ημέρα. 

Πέθανε στο νοσοκομείο, σε ηλικία 38 ετών.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* Чынайым Кутманалиева, Шарапат Эркинбаева: «Баяман освободил заложников»  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Khaleej Times Online - Bayaman Erkinbayev

Κατηγορία:Κιργίζιοι πολιτικοί
Φαινόμενο του στρατιώτη που επιστρέφει

Το **φαινόμενο του στρατιώτη που επιστρέφει** (αγγλ.: *returning soldier effect*) είναι ένα φαινόμενο που υποδηλώνει ότι περισσότερα αγόρια γεννιούνται αμέσως μετά από έναν πόλεμο.   Είναι ένας από τους πολλούς παράγοντες που επηρεάζουν την ανθρώπινη αναλογία φύλου. Ήταν ιδιαίτερα εμφανές παγκοσμίως κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους.

Το φαινόμενο παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1883 από τον Καρλ Ντούζινγκ του Πανεπιστημίου της Ιένας, ο οποίος πρότεινε ότι ήταν μια φυσική ρύθμιση του status quo. Το 1899, ο Αυστραλός γιατρός Άρθουρ Ντέιβενπορτ βασίστηκε στα ευρήματα του Ντούζινγκ για να υποθέσει ότι η αιτία βρισκόταν στη διαφορά ανάμεσα στη συγκριτικά κακή υγεία των στρατιωτών που επέστρεφαν και την καλή υγεία των συντρόφων τους.

Έρευνα που δημοσιεύτηκε το 1954 από τους Brian MacMahon και Thomas F. Pugh έδειξε ότι η αναλογία φύλου στις γεννήσεις λευκών στις Ηνωμένες Πολιτείες παρουσίασε σημαντική αύξηση υπέρ των αγοριών μεταξύ 1945 και 1947, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με αποκορύφωμα το 1946.

Το 2007, ο Kanazawa Satoshi δημοσίευσε ένα άρθρο, στο οποίο υποστήριξε ότι το φαινόμενο οφείλεται «στο γεγονός ότι οι ψηλότεροι στρατιώτες έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν στη μάχη και ότι οι ψηλότεροι γονείς είναι πιο πιθανό να αποκτήσουν γιούς». Αυτό βασίστηκε στην έρευνά του στα αρχεία του Βρετανικού Στρατού από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα οποία έδειξαν ότι «οι επιζώντες στρατιώτες ήταν κατά μέσο όρο περισσότερο από μία ίντσα (3,33 cm) ψηλότεροι από τους πεσόντες στρατιώτες». Άλλες γενετικές εξηγήσεις έχουν προταθεί.

Η Βαλέρι Γκραντ το αποδίδει στη μεταβολή των ορμονικών επιπέδων των γυναικών κατά τη διάρκεια του πολέμου, καθώς είχαν την τάση να «αποκτούν πιο κυρίαρχους ρόλους».

Ο William H. James, γράφοντας το 2008, πρότεινε την αύξηση της συχνότητας των σεξουαλικών επαφών από τους στρατιώτες που επέστρεψαν ως πιθανή αιτία. Σημείωσε επίσης ότι είχε καταγραφεί πτώση στην αναλογία των αρσενικών γεννήσεων στο Ιράν μετά τον Πόλεμο Ιράν–Ιράκ, κάτι που αποδόθηκε στο ψυχολογικό στρες, το οποίο οδηγούσε τις έγκυες γυναίκες να αποβάλουν δυσανάλογα συχνά αρσενικά έμβρυα.

Η κανονική αναλογία εκτιμάται σε περίπου 1,03 έως 1,06 αρσενικά ανά θηλυκό, κάτι που φαίνεται να αντισταθμίζει το γεγονός ότι ο ρυθμός της παιδικής θνησιμότητας μεταξύ των αγοριών είναι ελαφρώς υψηλότερος από ό,τι μεταξύ των κοριτσιών, και ότι οι ενήλικες άνδρες είναι πιο πιθανό να πεθάνουν από ατύχημα σε σύγκριση με τις γυναίκες.

## Παραπομπές
Ο Μεσσίας (ταινία 1975)

***Ο Μεσσίας*** (πρωτότυπος τίτλος: *Il messia*) είναι μια ιταλογαλλική συμπαραγωγή του 1975 σε σκηνοθεσία του Ρομπέρτο Ροσελίνι.

Πρόθεση του σκηνοθέτη ήταν η επιστροφή στην απλότητα των Ευαγγελίων, πριν εξελιχθεί ο Χριστιανισμός σε θρησκεία. Στο πλαίσιο αυτό, η ταινία εστιάζει στους στενούς δεσμούς πίστης και φιλίας ανάμεσα στον Χριστό και τους μαθητές του.

## Πλοκή
Η ζωή του Ιησού Χριστού. 

## Διανομή

* Πιερ Μαρία Ρόσι ως Χριστός
* Μίτα Ούνγκαρο ως Παναγία
* Κάρλος ντε Καρβάλιο ως Ιωάννης ο Βαπτιστής
* Φάουστο Ντι Μπέλα ως Σαούλ
* Βέρνον Ντόμπτσεφ ως Σαμουήλ
* Αντονέλα φαζάνο ως Μαρία Μαγδαληνή
* Τζιν Μάρτιν ως Πόντιος Πιλάτος
* Τόνι Ούκι ως Ηρώδης Αντίπας
* Βιτόριο Τσαπριόλι ως Ηρώδης ο Μέγας
* Τίνα Ομόν ως μοιχαλίδα
* Φλόρα Καράμπελα ως Ηρωδιάς
* Ραούφ Μπεν Άμορ ως Ιούδας ο Ισκαριώτης
* Λουίς Σουάρεζ ως Ιωάννης ο Ευαγγελιστής
* Χάντι Ζουλιάμι ως Απόστολος Πέτρος
* Ρενάτο Μονταμπλάνο ως Απόστολος Ματθαίος
* Ραούφ Μπεν Γιαγκλέιν ως Απόστολος Ανδρέας
* Φαντέλ Τζαζίρι ως Ναθαναήλ
* Μαρκ Λομπάρντο ως Ιάκωβος ο Αδελφόθεος
* Μονσέφ Μπεν Γιαχία ως Απόστολος Θωμάς
* Αντόνιο Καρτούκι ως Σίμων ο Κανανίτης
* Ρίντα Μισούμε ως Απόστολος Φίλιππος
* Σλιμ Μζάλι - Απόστολος Ιάκωβος
* Μοχάμεντ Άλι Μπρικάτο ως Θαδδαίος
* Σαμίρ Αγιαντί ως Φαρισαίος
* Ανίτα Μπαρτολούται ως Σαμαρείτισσα
* Ντενίζ Μπατέιγ ως αδελφή του Ηρώδη
* Τζον Κάρλσεν ως Καϊάφας
* Μουσταφά Φερχιού ως θείο βρέφος
* Αμπτελατίφ Χαμρουνί ως ιερέας
* Γιατσούγκι Χαλίλ ως Ιωσήφ
* Αμπτελματζίντ Λακάλ ως 2ος Φαρισαίος
* Κοζέτα Πιτσέτι ως Σαλώμη
* Ρενάτο Σκάρπα ως αδελφός του Ηρώδη
* Αλεσάντρο Τζόβινο ως αφηγητής (φωνή)
* Ομέρο Καπάνα ως δολοφονηθείς
* Τζόσουα Σενκλέρ ως φρουρός

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Ροσελίνι
Κατηγορία:Ταινίες του 1975
Κατηγορία:Θρησκευτικές ταινίες
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες της δεκαετίας 1970
Κατηγορία:Ιησούς Χριστός στην τέχνη
Εκκλησία Αγίου Λεοδεγαρίου (Λουκέρνη)

Η **εκκλησία του Αγίου Λεοδεγαρίου** (), επίσης γνωστή ως **Χόφκιρχε** (), αποτελεί τον σημαντικότερο καθολικό ναό της Λουκέρνης και ένα από τα πιο εμβληματικά μνημεία της πόλης. Χτισμένη μεταξύ 1633 και 1639, η εκκλησία ανεγέρθηκε στα θεμέλια παλαιότερης ρωμανικής βασιλικής τού 8ου αιώνα, που ανήκε σε μονή αφιερωμένη στον άγιο Μαυρίκιο, η οποία καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1633. Αξιοσημείωτο είναι ότι πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα μεγάλα καθολικά οικοδομήματα που ανεγέρθηκαν βόρεια των Άλπεων κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου. 

Η εκκλησία συνδυάζει στοιχεία ύστερης Αναγέννησης και γοτθικής αρχιτεκτονικής, με κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους δίδυμους πύργους της ρωμανικής περιόδου, που διασώθηκαν από την πυρκαγιά και ενσωματώθηκαν στο νέο κτίσμα. Η πρόσοψη κοσμείται από γλυπτά των αγίων Λεοδεγαρίου και Μαυρικίου, καθώς και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ενώ το εσωτερικό διαθέτει πλούσια διακόσμηση με 13 βωμούς, ξυλόγλυπτα στασίδια και εντυπωσιακό όργανο. Το κυρίως όργανο, με 111 φωνές και πάνω από 7.300 σωλήνες, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα της Ελβετίας. 

Η εκκλησία διατηρεί τη διπλή της λειτουργία ως μοναστηριακός και ενοριακός ναός από το 1874. Οι λειτουργίες συνοδεύονται από εκκλησιαστικό όργανο και χορωδία, ενώ συχνά φιλοξενούνται συναυλίες και ξεναγήσεις. Στον περίβολο της εκκλησίας βρίσκονται ταφές κληρικών και μελών της τοπικής ελίτ, διακοσμημένες με επιτύμβιες πλάκες και επιγραφές. 

Η Hofkirche αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Λουκέρνης και παραμένει ενεργό θρησκευτικό και καλλιτεχνικό κέντρο της πόλης.

## Δείτε επίσης
* Άγιος Λεοδεγάριος

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Θρησκεία στην Ελβετία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ελβετία
Κατηγορία:Λουκέρνη
Νίκος Συρίγος

Ο **Νίκος Συρίγος** (Νίκαια Αττικής, 1976) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός, γνωστός για τη μακρόχρονη παρουσία του στον χώρο των ελληνικών μέσων ενημέρωσης.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1976 στη Νίκαια και μεγάλωσε στον Πειραιά. 

Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στη δημοσιογραφία το 1993, με ιδιαίτερη έμφαση στο ραδιόφωνο. Έχει συνεργαστεί με έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, ενώ είναι γνωστός για την παρουσία του και τις ευθείες πολιτικές του απόψεις.

Έχει συνεργαστεί με τηλεοπτικές εκπομπές, με πιο γνωστή τη συμμετοχή του στο πάνελ της εκπομπής *Χαμογέλα και Πάλι!* της Σίσσυ Χρηστίδου, με παρεμβάσεις και ευθυκρισία για κοινωνικά συμβάντα.

## Προσωπική ζωή
Είναι πατέρας δύο κοριτσιών, της Έλενας και της Εύας. Την Εύα, αν και δεν είναι βιολογικό του παιδί, την έχει μεγαλώσει ως δική του κόρη από προηγούμενο γάμο της πρώην συζύγου του. Έχει μιλήσει δημόσια για τον σημαντικό ρόλο της πατρότητας.

Τα τελευταία χρόνια, έχει απασχολήσει τα ΜΜΕ λόγω της σχέσης του με τη γνωστή τραγουδίστρια Ελεωνόρα Ζουγανέλη, την οποία περιγράφει ως μια αυθεντική και καθοριστική παρουσία στη ζωή του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Άγιος Λεοδεγάριος

Ο **άγιος Λεοδεγάριος** (ή Λέγερ) ήταν καθολικός ιερέας / αββάς, συγγραφέας και επίσκοπος Ωτέν.

Γεννήθηκε γύρω στο 615 ή 616 μ.Χ. στη Βουργουνδία, σε οικογένεια υψηλής αριστοκρατικής καταγωγής. Από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο βασιλικό ανάκτορο του Χλωτάριου Βʹ και εκπαιδεύτηκε στο Ανακτορικό Σχολείο. Καθοριστική υπήρξε η πνευματική του διαμόρφωση υπό τον θείο του, *Desiderius* (*Dido*), επίσκοπο του Πουατιέ, κοντά στον οποίο αισθάνθηκε την κλήση προς τον ιερατικό βίο. Χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια πρεσβύτερος, αναλαμβάνοντας αρχικά καθήκοντα στο μοναστήρι του Αγίου Μαξεντίου, όπου σύντομα προήχθη σε ηγούμενο.

Κατόπιν πρόσκλησης της αγίας βασίλισσας Βαθίλδης (*Bathilde*), ο Λεοδεγάριος δέχθηκε να χειροτονηθεί επίσκοπος Ωτέν (Autun) το 663, αναλαμβάνοντας την αναδιοργάνωση της επισκοπής. Ανέπτυξε εκτεταμένο ποιμαντικό, κοινωνικό και οικοδομικό έργο· αντιμετώπισε με αυστηρότητα τις αυθαιρεσίες και τις παρεκκλίσεις από την εκκλησιαστική τάξη, συγκάλεσε σύνοδο, προώθησε τον Κανόνα του αγίου Βενεδίκτου (*Regula Sancti Benedicti*), και ίδρυσε ιδρύματα περίθαλψης για τους φτωχούς. Ήταν όμως και πολιτικά ενεργός, γεγονός που τον έφερε σε σύγκρουση με τον ισχυρό αυλικό Εβρόινο (*Ebroin*) της Νευστρίας, έναν αδίστακτο πολιτικό αντίπαλο που είχε βίαια απομακρύνει πολλούς εκκλησιαστικούς άνδρες.

Μετά από αλλεπάλληλες εντάσεις, ο Λεοδεγάριος υπέστη εξορίες, βασανιστήρια και τελικά φρικτό μαρτύριο. Του αφαιρέθηκαν τα μάτια και η γλώσσα, γδάρθηκε το πρόσωπό του και υπέμεινε δημόσιο διασυρμό. Παρʼ όλα αυτά, διατήρησε το πνευματικό του σθένος και παρηγορούσε τους πιστούς με λόγους ενθάρρυνσης. Τελικά, καταδικάστηκε σε θάνατο και αποκεφαλίστηκε στις 2 Οκτωβρίου 678 (ή 679). Οι διώκτες του, συγκλονισμένοι, ζήτησαν συγχώρηση από τον άγιο πριν τον θάνατό του.

Μετά τον θάνατό του, ο Λεοδεγάριος τιμήθηκε ως μάρτυρας της πίστεως και η μνήμη του τιμάται στις 2 Οκτωβρίου. Η τιμή του διαδόθηκε ιδιαιτέρως στη Γαλλία, στο Βέλγιο και στην περιοχή της Λουκέρνης, όπου και ανεγέρθηκε προς τιμήν του ο εντυπωσιακός ναός του αγίου Λεοδεγαρίου (*St. Leodegar im Hof*). Θεωρείται προστάτης των μυλωνάδων και τον επικαλούνται για παθήσεις των ματιών.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Alban Butler (1711–1773), St. Leodegarius, or Leger, Bishop and Martyr, στο The Lives of the Saints, Volume X: October, Δουβλίνο 1866, Νέα Υόρκη 2010.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Τσάριζαρντ

Το **Τσάριζαρντ** (), γνωστό στην Ιαπωνία ως **Λίζαρντον** (*Lizardon*, ιαπωνικά: リザードン), είναι πόκεμον της ομώνυμης σειράς της Nintendo. Δημιουργήθηκε από την Ατσούκο Νισίντα και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο βιντεοπαιχνίδι *[[Pokémon Red και Blue]]*. Τη φωνή του Τσάριζαρντ κάνει ο Σιν-Ιτσιρό Μίκι τόσο στις ιαπωνικές όσο και στις αγγλικές εκδοχές της σειράς anime.

Το Τσάριζαρντ έχει την εμφάνισηπορτοκαλί δράκου και είναι η εξελιγμένη μορφή του Charmeleon. Αποτελεί την τελική εξέλιξη του Charmander. Έχει, επίσης, δύο μέγα μορφές, το Mega Charizard X και το Mega Charizard Y, τα οποία πιθανότατα σχεδιάστηκαν από τον Tomohiro Kitakaze. Έχει, επίσης, μια μορφή Γιγαντομάξ στις κασέτες Pokémon Sword and Shield.

Το Τσάριζαρντ εμφανίζεται στην σειρά anime Pokémon, με το πιο χαρακτηριστικό να ανήκει στον κύριο χαρακτήρα της σειράς, τον Ας Κέτσαμ (Ash Ketchum). Το Τσάριζαρντ θεωρείται ένα από τα πιο διάσημα και δημοφιλή Pokemon και έχει λάβει θετική υποδοχή από τους οπαδούς και τα μέσα ενημέρωσης ήδη από το ντεμπούτο του στην σειρά.

## Χαρακτηριστικά
Ενώ οι προηγούμενες μορφές του, το Charmander και το Charmeleon, μοιάζουν με σαύρες, το σχέδιο του Τσάριζαρντ εμπνέεται από δράκους, πιο συγκεκριμένα από ευρωπαϊκούς δράκους. Το Τσάριζαρντ έχει δύο βασικούς «τύπους», φωτιάς και ιπτάμενου, οι οποίοι καθορίζουν τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία του στη μάχη. Το Charizard δεν είναι τύπος δράκου, παρά μόνον αν αλλάξει σε Mega Charizard X.

Το Τσάριζαρντ βγάζει φλόγες τόσο έντονες ώστε να μπορεί να λιώσει βράχους, αλλά ποτέ δεν θα κάψει έναν πιο αδύναμο εχθρό. Όταν θυμώνει, η φλόγα στην άκρη της ουράς του μπορεί να αποκτήσει ένα λευκό-μπλε χρώμα.  Το Mega Charizard X έχει μαύρο και μυώδες σώμα και πιο καυτές μπλε φλόγες.  Το Mega Charizard Y, αντίθετα, μοιάζει περισσότερο με το αρχικό χρώμα του Τσάριζαρντ και έχει σημαντικά ισχυρότερες ικανότητες πτήσης, σύμφωνα με τα παιχνίδια.   Το Τσάριζαρντ έχει μια επιπλέον "σπάνια μορφή", με διαφοροποιημένα χρώματα. Στις κασέτες Pokémon Sword and Shield, το Τσάριζαρντ είναι ικανό να κάνει Γιγαντομάξ, γεγονός που το κάνει να μεγαλώνει σημαντικά σε μέγεθος και να αλλάζει την εμφάνισή του. Το Γιγαντομάξ Τσάριζαρντ χρησιμοποιείται κυρίως από τον πρωταθλητή στις κασέτες Pokémon Sword and Shield, Leon. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Pokémon
Κατηγορία:Χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιών
Κατηγορία:Μασκότ βιντεοπαιχνιδιών
Κόιντος Οπίμιος (ύπατος)

Ο **Κόιντος Οπίμιος**, λατιν.: *Quintus Opimius* ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον δεύτερο αιώνα π.Χ.

## Καταγωγή
Ήταν μέλος του γένους των Οπιμίων. Ο γιος του Λεύκιου Οπομίου, ήταν ύπατος το 121 π.Χ.

## Σταδιοδρομία
Το 154 π.Χ. εξελέγη ύπατος, με συνάδελφο τον Λεύκιο Ποστούμιο Αλβίνο.  Υπερασπίστηκε επιτυχώς τη συμμαχική πόλη της Μασσιλίας κατά των Λιγουριανών, λαμβάνοντας θρίαμβο.  Ο συνάδελφός του Ποστούμιος Αλβίνος απεβίωσε, ενώ υπηρετούσε ως ύπατος, και τον διαδέχθηκε ο Mάνιος Ακίλιος Γλαβίων. 

## Παραπομπές


ΚΑτηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γναίος Κορνήλιος Δολαβέλλα (ύπατος το 159 π.Χ.)

Ο **Γναίος Κορνήλιος Δολαβέλλα**, λατιν.: *Gnaeus Cornelius Dolabella*, ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον δεύτερο αιώνα π.Χ.

## Σταδιοδρομία
Το 165 π.Χ. ο Δολαβέλλα υπηρέτησε ως ''αγορανόμος'' (aedile) δίπλα στον Σέξτο Ιούλιο Καίσαρα. Οι δύο τους διοργάνωσαν τους Αγώνες για τη Μεγάλη Μητέρα, πραγματοποιώντας την πρώτη παράσταση του έργου *Η Πεθερά* (Hecyra) του Τερέντιου*.*  Το 162 π.Χ. ο Δολαβέλλα υπηρέτησε ως πραίτωρ. Το 159 π.Χ. ο Δολαβέλλα εξελέγη ύπατος, μαζί με τον Μάρκο Φούλβιο Νοβίλιορ ως συνάδελφό του.  Οι ύπατοι εισήγαγαν τη Lex Cornelia Fulvia (μία νομοθεσία κατά της δωροδοκίας) και, σύμφωνα με τους *Πίνακες Θριάμβων* (Fasti Triumphales), ξεκίνησαν πόλεμο εναντίον της Λιγουρίας. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Μάρκος Βαλέριος Μεσάλλας (ύπατος το 161 π.Χ.)

Ο **Μάρκος Βαλέριος Μεσάλλας**, λατιν.: *Marcus Valerius Messalla* ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 161 π.Χ.

Ήταν ανιψιός του Μάρκου Βαλέριου Μεσάλλα (υπάτου το 226 π.Χ.). Η υπατεία του ήταν αξιοσημείωτη κυρίως για ένα διάταγμα της Συγκλήτου, που απαγόρευε τη διαμονή των Ελλήνων ρητόρων στη Ρώμη.  Ο *Φορμίων* και ο *Ευνούχος* του Τερέντιου παίχθηκαν για πρώτη φορά το έτος της υπατείας του.  Ο Μεσάλλας έγινε τιμητής το 154 π.Χ. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Ανίκιος Γάλλος

Ο **Λεύκιος Ανίκιος Γάλλος**, λατιν.: *Lucius Anicius Gallus* (π. 2ος αι. π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατιωτικός διοικητής. Πρωτοστάτησε στην κατάκτηση της Ιλλυρίας κατά τον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο (171–168 π.Χ.).

## Βιογραφία
Ο Λ. Ανίκιος Γάλλος εξελέγη πραίτωρ το 168 π.Χ.,   αντικαθιστώντας τον αντιπραίτορα Άππιο Κλαύδιο Καίκο ως στρατιωτικό ηγέτη της ρωμαϊκής κατάκτησης της Ιλλυρίας.  Πήρε τον έλεγχο της περιοχής σε είκοσι ή τριάντα ημέρες μετά την ήττα του βασιλιά Περσέα της Μακεδονίας, του συμμάχου του Ιλλυριού βασιλιά Γεντίου.  Ο Ανίκιος Γάλλος έφερε πίσω τον τελευταίο και τα παιδιά του στη Ρώμη ως αιχμάλωτους,  και ορίστηκε αντιπραίτωρ (propraetor) της Ιλλυρίας την ίδια χρονιά.  Στα τέλη του 167 εόρτασε τη νίκη του στην *εορτή τού [[Κουιρίνος|Κουιρίνου]]* (Quirinalia) με γελοίο τρόπο σύμφωνα με τον Πολύβιο, λόγω της έλλειψης κατανόησης της ελληνικής τέχνης , έχοντας κατασκευάσει μια τεράστια σκηνή στον ιππόδρομο, όπου κάλεσε τους πιο διάσημους σκηνικούς καλλιτέχνες από την Ελλάδα να παίξουν.   Την ίδια χρονιά διατήρησε το αξίωμα του πραίτορα, και υπέταξε τις επαναστατημένες πόλεις στο ελληνικό κράτος της Ηπείρου.  Το 160 έγινε ύπατος, και ήταν μεταξύ των δέκα λεγάτων που στάλθηκαν από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο στη Μικρά Ασία το 154, για να αναγκάσουν τον βασιλιά Προυσία Β' της Βιθυνίας να τερματίσει τον συνεχιζόμενο πόλεμο με τον βασιλιά Άτταλο Β' της Περγάμου.  

## Αναφορές

### Βιβλιογραφία
* 
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Κορνήλιος Λέντουλος Λούπος (ύπατος το 156 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Κορνήλιος Λούπος**, λατιν.: *Lucius Cornelius Lentulus Lupus* (απεβ. το 125 π.Χ.) υπηρέτησε ως Ρωμαίος ύπατος το 156 π.Χ. μαζί με τον συνάδελφό του Γάιο Μάρκιο Φίγουλο.  

Ο Λούπος ήταν μέλος του κλάδου *των Λεντούλων* του *γένους των Κορνηλίων*, μίας ελίτ οικογένειας πατρικίων. Ο Λατίνος συγγραφέας Λουκίλιος επικρίνει τον Λούπο για έναν παρακμιακό και διεφθαρμένο τρόπο ζωής.  Ο Λούπος ήταν μέλος του ιερατικού συλλόγου *των δέκα ανδρών των ιερών βιβλίων (decemviri sacris faciundis)*.  Κατηγορήθηκε για εκβιασμό,  ωστόσο έγινε ακόμη τιμητής (censor) το 147 π.Χ. Από το 131 έως το 125 π.Χ. ήταν ο πρώτος της Συγκλήτου (*princeps Senatus)*.

## Σταδιοδρομία
Το 162 π.Χ., ο Λέντουλος στάλθηκε μαζί με τον Τιβέριο Σεμπρώνιο Γράκχο ως πρεσβευτές στην Ελλάδα και τη Μικρά Ασία, για να εξακριβώσει την αντίδραση των χωρών στην επιστροφή του Δημητρίου, κληρονόμου της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών από την εξορία.  Ο δευτερεύων σκοπός της αποστολής ήταν η διαπραγμάτευση για τον τερματισμό του πολέμου μεταξύ Ελλάδας και Γαλατίας. Ο Αριαράθης Ε', βασιλιάς της Καππαδοκίας, δέχθηκε τους απεσταλμένους και απέρριψε τη συμμαχία με τον Δημήτριο Α΄.  Με την υποστήριξη της Ρωμαϊκής Συγκλήτου, ο Δημήτριος εκτέλεσε τον εξάδελφό του Αντίοχο Ε' και έγινε βασιλιάς ως Δημήτριος Α' 

Το 159 π.Χ. ο Λέντουλος υπηρετούσε ως πραίτωρ. Το 156 π.Χ. υπηρέτησε ως ύπατος με συνάδελφό του τον Γάιο Μάρκιο Φίγουλο.  Το 154 π.Χ. καταδικάστηκε για εκβιασμό. Ωστόσο το 147 π.Χ. διορίστηκε τιμητής (censor). Το 131 π.Χ. ήταν πρώτος της Συγκλήτου (princeps Senatus), θέση που κράτησε μέχρι το τέλος του γύρω στο 125 π.Χ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Μαρία Κοζάκου

Η **Μαρία Κοζάκου** (Αθήνα, 13 Σεπτεμβρίου 1974) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος, παραγωγός και παρουσιάστρια. 

Είναι απόφοιτος του Τμήματος Επικοινωνίας και Διαχείρισης Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Από το 2001 έχει συμμετάσχει σε πολλές σημαντικές εκδηλώσεις της ΕΡΤ. Έχει σχολιάσει τρεις φορές το παραδοσιακό Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης καθώς και τον Διαγωνισμό Χορού της Eurovision το 2007. Έχει κάνει πολλές αφηγήσεις σε διαφημίσεις και έχει παρουσιάσει δική της εκπομπή με πολιτιστικό περιεχόμενο. 

Από τον διαγωνισμό του 2011 και έπειτα, είναι η σχολιάστρια της Ελλάδας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision και συνεχίζει να εργάζεται στο εθνικό τηλεοπτικό κανάλι της Ελλάδας, την ΕΡΤ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλος (ύπατος το 162 π.Χ.)

Ο *'Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλος*, λατιν.: *Publius Cornelius Lentulus* ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον 2ο αι. π.Χ.

Το 172 π.Χ. ο Λέντουλος στάλθηκε ως πρεσβευτής στη Μακεδονία. Το 171 π.Χ. ήταν στρατιωτικός τριβούνος και πήρε μέρος στον Γ' Μακεδονικό Πόλεμο.  Το 169 π.Χ. ο Κ. Λέντουλος, ενώ υπηρετούσε ως αγορανόμος, ήταν ο πρώτος που παρουσίασε αφρικανικά ζώα στους Ρωμαϊκούς Αγώνες.  Το 168 π.Χ., μετά τη νικηφόρα μάχη της Πύδνας, ο Λέντουλος στάλθηκε μαζί με άλλους πρέσβεις να αιχμαλωτίσουν τον Περσέα, βασιλιά της Μακεδονίας.  Το 162 π.Χ. έγινε ύπατος μαζί με τον Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο, επειδή οι τακτικοί ύπατοι, Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασίκα Κορκούλον και Γάιος Μάρκιος Φίγουλος, είχαν παραιτηθεί από την υπατεία λόγω προβλημάτων στις οιωνοσκοπίες.  Το 156 π.Χ., ο Λέντουλος στάλθηκε ως επικεφαλής μίας πρεσβείας στα ρωμαϊκά εδάφη στην ανατολική Μεσόγειο. Το 125 π.Χ. υπηρέτησε ως πρώτος της Συγκλήτου (princeps Senatus). Το 122 π.Χ. ο ήδη ηλικιωμένος άνδρας πήρε μέρος στη βία κατά του Γάιου Γράκχου. και τραυματίστηκε. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Σπούριος Ποστούμιος Αλβίνος Παυλούλος

Ο **Σπούριος Ποστούμιος Αλβίνος**, λατιν.: *Spurius Postumius Albinus Paullulus* ήταν πολιτικός της αρχαίας Ρώμης, πατρίκιος, του 2ου αι. π.Χ. 

## Βιογραφία
Ήταν πραίτωρ στη Σικελία το 183 π.Χ. και ύπατος το 174 π.Χ.  Πιθανότατα ήταν αδελφός του Aύλου Ποστούμιου Αλβίνου Λούσκου και του Λεύκιου Ποστούμιου Αλβίνου, και ίσως απέκτησε το  (agnomen) «Paullulus» (λατινικά σημαίνει «μικρός») επειδή ήταν μικρόσωμος, για να τον ξεχωρίσει με μεγαλύτερη ακρίβεια από τα δύο αδέλφια του. 

## Δείτε επίσης
* γένος Ποστουμίων

## Αναφορές

## Πηγές
* Münzer, Friedrich, Postumius 49 Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE, PW), volume XXII.1, columns 930–932 (Stuttgart, 1953).
* Smith, William, ed. (1870). "Albinus (14)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 1. p. 91.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Πόπλιος Μούκιος Σκαιβόλα (ύπατος το 175 π.Χ.)

Ο **Πόπλιος Μούκιος Σακιβόλα**, λατιν.: *Publius Mucius Scaevola* (άκμασε το 179–169 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός.

Το 179 π.Χ. ως πραίτωρ της πόλης (praetor urbanus) κατηγορήθηκε, για τη διερεύνηση περιπτώσεων δηλητηρίασης στην πόλη της Ρώμης. Ο Σκαιβόλα εξελέγη ένας από τους υπάτους για το 175 π.Χ. μαζί με τον Mάρκο Αιμίλιο Λέπιδο. Κατά τη διάρκεια της θητείας τους, και οι δύο άνδρες έκαναν εκστρατεία κατά των Λιγουρών, και μετά οι δύο πανηγύρισαν θριάμβους για τις επιτυχίες τους. Ο αδελφός του Πόπλιου, Κόιντος Μούκιος Σκιαβόλα, τον διαδέχθηκε στο αξίωμα για το επόμενο έτος.

Ήταν ανεπιτυχής υποψήφιος για τιμητής (censor) του 169 π.Χ.

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* Münzer, Friedrich (1933), "Mucius 16", Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, volume 16, part 1, columns 424–425.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Κορνήλιος Λέντουλος (ύπατος το 199 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Κορνήλιος Λέντουλος**, λατιν.: *Lucius Cornelius Lentulus* ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 199 π.Χ. με συνάδελφο τον Πόπλιο Βίλιο Τάπουλο. 

Ήταν αδελφός του Γναίου Κορνήλιου Λεντούλου, του υπάτου του 201 π.Χ.

Ο Κορνήλιος Λέντουλος επέτυχε την πραιτορία το 211 π.Χ. και υπηρέτησε στη Σαρδηνία. Στη συνέχεια διαδέχθηκε τον Π. Κορνήλιο Σκιπίωνα Αφρικανό ως ανθύπατος στην Ισπανία, αν και του αρνήθηκαν έναν θρίαμβο κατά την επιστροφή του το 200 π.Χ. Αμοίφθηκε με το να γίνει ύπατος τον επόμενο χρόνο. Απεβίωσε το 173 π.Χ.

## Αναφορές

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Κορνήλιος Μερούλα (ύπατος το 193 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Κορνήλιος Μερούλα**, Λεύκιου υιός, λατιν.: *Lucius Cornelius Merula, L. f.*, ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, μαζί με τον Κόιντο Μινούκιο Θέρμο, το 193 π.Χ. 

## Βιογραφία
Η επαρχία του ήταν η Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (κοιλάδα του Πάδου). Ο Mερούλα έφερε στο τέλος της μία ενεργή ληστρική εκστρατεία, με μία ολοκληρωτική ήττα των Βοίων Γαλατών στην περιοχή της Mουτίνα (νυν Μοντένα). Δεδομένου ότι ο αξιωματικός τού επιτελείου του Mάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος τον κατηγόρησε για καθυστέρηση στην αποστολή μίας εφεδρικής μονάδας, με αποτέλεσμα πολλές χιλιάδες περιττές απώλειες και τη διαφυγή πολλών εχθρικών στρατιωτών, η Σύγκλητος του αρνήθηκε να θριαμβεύσει.

## Αναφορές

## Πηγές
* Livy, *Ab Urbe Condita* 34,54-57, 35,4-8

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Μάρκος Βαλέριος Μεσάλλας (ύπατος το 188 π.Χ.)

Ο **Μάρκος Βαλέριος Μεσάλλα**, λατιν.: *Marcus Valerius Messalla* υπηρέτησε ως έπαρχος του στόλου στη Σικελία το 210 π.Χ., το ένατο έτος του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου, όπου πραγματοποίησε μία επιτυχημένη επιδρομή στην ύπαιθρο γύρω από την Ουτίκα. Προτάθηκε ως δικτάτορας, αλλά ο διορισμός του ακυρώθηκε. Ο Μεσάλλα ήταν πραίτωρ των ξένων (praetor peregrinus) το 194 π.Χ., και Ρωμαίος ύπατος το 188 π.Χ. μαζί με τον Γάιο Λίβιο Σαλινάτορα. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Πόπλιος Κορνήλιος Κηθεγός (ύπατος το 181 π.Χ.)

Ο **Πόπλιος Κορνήλιος Κηθεγός**, λατιν.: *Publius Cornelius Cethegus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατιωτικός διοικητής.

Ο Κηθεγός εξελέγη ως αγορανόμος καθέδρας (curuly aedile) το 187 π.Χ., στη συνέχεια υπηρέτησε ως πραίτωρ το 185 π.Χ. και τελικά έγινε ύπατος το 181 π.Χ.  Κατά τη διάρκεια της υπατείας του ανακαλύφθηκε ο τάφος τού θρυλικού Ρωμαίου βασιλιά Nουμά Πομπίλιου. Ο Κηθεγός και ο συνάδελφός του Mάρκος Βαίβιος Τάμφιλος έλαβαν έναν θρίαμβο επί των Λιγούρων, παρά την απουσία μίας πραγματικής μάχης. Το 173 π.Χ. ο Κηθεγός διορίστηκε ως ένας από τους δέκα επιτρόπους υπεύθυνους για τη διαίρεση της Λιγουρίας και της Γαλατικής επικράτειας στην Ιταλία. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γναίος Βαίβιος Τάμφιλος (ύπατος)

Ο **Γναίος Βαίβιος Τάμφιλος**, λατιν.: *Gnaeus Baebius Tamphilus* ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον 2ο αι. π.Χ.

## Καταγωγή
Ήταν μέλος του γένους των Βαιβίων. Ο αδελφός του Mάρκος Βαίβιος Τάμφιλος κατείχε την υπατεία το 181 π.Χ.

## Σταδιοδρομία
Ο Bαίβιος υπηρέτησε ως τριβούνος των πληβείων το 204 ή το 203 π.Χ.  Το 200 π.Χ., υπηρέτησε ως αγορανόμος (aedile). Το έτος 199 π.Χ., ενώ υπηρετούσε με την ιδιότητα του πραίτορα, ο Bαίβιος ηττήθηκε από τους Iνσούβρους. Το 186 π.Χ. ο Bαίβιος τέθηκε επικεφαλής των αποικιών Σιπόντον και Bουξέτον.  Το 182 π.Χ. υπηρέτησε ως ύπατος μαζί με τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο Μακεδονικό ως συνάδελφό του. Το 181 π.Χ. υπηρέτησε ως ανθύπατος με τον προηγούμενο συνάδελφό του Λ. Αι. Παύλο, πολεμώντας εναντίον των Λιγούρων. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Σπούριος Ποστούμιος Αλβίνος (ύπατος το 186 π.Χ.)

Ο **Σπούριος Ποστούμιος Αλβίνος**, λατιν.: *Spurius Postumius Albinus* ήταν πολιτικός της αρχαίας Ρώμης, πατρίκιος, του 2ου αι. π.Χ. Ήταν πραίτωρ των ξένων (praetor peregrinus) το 189 π.Χ. υπεύθυνος για τα ρωμαϊκά συμφέροντα στις εξωτερικές υποθέσεις, και ύπατος το 186 π.Χ.  Στην υπατεία του ψηφίστηκε η *τελεσίδικη της Συγκλήτου για τα Βακχικά* (Senatus consultum de Bacchanalibus), νομοθεσία που μεταρρύθμιζε τη μυστηριώδη λατρεία του Βάκχου στη Ρώμη και στους στενούς συμμάχους της στην ηπειρωτική Ιταλία. Σύμφωνα με την αφήγηση του Λίβιου, αυτή ήταν μία αντίδραση σε διάφορα αποτρόπαια εγκλήματα που είχαν διαπράξει μέλη της λατρείας, και την απειλή της για το ρωμαϊκό κράτος.  Πιθανότατα η νομοθεσία αντιπροσώπευε μία προσπάθεια του Ποστούμιου και της Συγκλήτου να επιβάλουν παραδοσιακές ρωμαϊκές αξίες και συλλογική εξουσία, σε μία καλά οργανωμένη, ανεπίσημη πολιτική και θρησκευτική ένωση, που φαινόταν επικίνδυνα δημοφιλής, ευρέως διαδεδομένη και δυνητικά ανατρεπτική. Η νομοθεσία ολοκληρώθηκε μετά από μία ιδιαίτερα τραυματική και ταραχώδη περίοδο στην ιστορία της Ρώμης.  Ο Ποστούμιος ήταν επίσης οιωνοσκόπος (augur), γεγονός που του έδωσε έναν βαθμό θρησκευτικής εξουσίας. Απεβίωσε το 179 π.Χ. σε προχωρημένη ηλικία. 

## Δείτε επίσης
* γένος των Ποστουμίων

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Αύλος Ποστούμιος Αλβίνος Λούσκος

Ο **Αύλος Ποστούμιος Αλβίνος Λούσκος**, λατιν.: *Aulus Postumius Albinus Luscus* ήταν πολιτικός της Αρχαίας Ρώμης, πατρίκιος, του 2ου αι. π.Χ.  Έγινε αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 187 π.Χ. όπου τέλεσε τους Μεγάλους Αγώνες, πραίτωρ το 185 π.Χ., και ύπατος το 180 π.Χ.  Στην υπατεία του διεξήγαγε τον πόλεμο κατά των Λιγούρων. 

Έγινε τιμητής (censor) το 174 π.Χ. με τον Κόιντο Φούλβιο Φλάκκο. Η τιμητεία τους ήταν αυστηρή: έδιωξαν εννέα μέλη από τη Σύγκλητο, και υποβάθμισαν πολλούς από την τάξη των ιππέων. Δημιούργησαν όμως πολλά δημόσια έργα.   Εξελέγη στην τιμητεία του ένας από τους *[[Δεκανδρία|δέκα άνδρες του ιερού]]* (decemviri sacrorum) στη θέση του Λεύκιου Κορνήλιου Λέντουλου.  Το 175 π.Χ. στάλθηκε στη βόρεια Ελλάδα για να ερευνήσει την αλήθεια των αντιπροσωπειών των Δαρδάνων και των Θεσσαλών για τους Βάσταρνες και τον βασιλιά Περσέα της Μακεδονίας.  Το 171 π.Χ. στάλθηκε ως ένας από τους πρεσβευτές στην Κρήτη.  Μετά την κατάκτηση της Μακεδονίας το 168 π.Χ., ήταν ένας από τους δέκα επιτρόπους που διορίστηκαν, για να διευθετήσουν τις υποθέσεις της χώρας με τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο Μακεδονικό.  Ο Τ. Λίβιος όχι σπάνια τον αποκαλεί «luscus» (μονόφθαλμος), από το οποίο φαίνεται ότι ήταν τυφλός στο ένα μάτι. 

## Οικογένεια
Πιθανότατα ήταν αδελφός του Σπούριου Ποστούμιου Αλβίνου ''Παυλούλου'' και του Λεύκιου Ποστούμιου Αλβίνου, και πατέρας του Aύλου Ποστούμιου Αλβίνου.

## Δείτε επίσης
* γένος Ποστουμίων

## Αναφορές

## Πηγές
* Smith, William, ed. (1870). "Albinus (13)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 1. p. 91.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Ποστούμιος Αλβίνος (ύπατος το 173 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Ποστούμιος Αλβίνος**, λατιν.: *Lucius Postumius Albinus* ήταν πολιτικός της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας 

## Καταγωγή
Δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο συγγενή του (πατέρας ή θείος;), Λεύκιο Ποστούμιο Αλβίνο, ο οποίος σκοτώθηκε το 216 π.Χ.

Πιθανότατα ήταν αδελφός του Σπούριου Ποστούμιου Αλβίνου Παυλούλου και του Aύλου Ποστούμιου Αλβίνου Λούσκου.

## Σταδιοδρομία
Ο Αλβίνος ήταν πραίτωρ το 180 π.Χ. και κατέκτησε την επαρχία της Πέραν Ισπανίας.  Η διοίκηση του παρατάθηκε και για τον επόμενο χρόνο. Αφού κατέκτησε τους Βακαίους και τους Λουζιτανούς, επέστρεψε στη Ρώμη το 178 π.Χ. και του απονεμήθηκε ένας θρίαμβος λόγω των νικών του. 

Διετέλεσε ύπατος το 173 π.Χ., με τον Μάρκο Ποπίλιο Λαίνα. Ο πόλεμος στη Λιγουρία ανατέθηκε και στους δύο υπάτους. Ωστόσο ο Αλβίνος στάλθηκε αρχικά στην Καμπανία για να διαχωρίσει τη γη του κράτους από αυτή των ιδιωτών, επειδή οι ιδιώτες ιδιοκτήτες γης είχαν σιγά-σιγά επεκτείνει τα όριά τους σε δημόσια γη. Αυτή η δουλειά τον απασχόλησε όλο το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να πάει στην επαρχία του. Ήταν ο πρώτος Ρωμαίος αξιωματούχος που έκανε τους Λατίνους συμμάχους σε οποιοδήποτε κόστος όταν ένας αξιωματούχος ταξίδευε στα εδάφη τους.  Στην υπατεία του αποκαταστάθηκε η εορτή των Ανθέων (Floralia), που είχε διακοπεί. 

Το 171 π.Χ. ήταν ένας από τους πρεσβευτές που στάλθηκαν στον Μασινίσα Α΄ της Νουμιδίας και στους Καρχηδόνιους, για να συγκεντρώσουν στρατεύματα για τον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο κατά του βασιλιά Περσέα της Μακεδονίας.  Το 169 π.Χ. ήταν ανεπιτυχής υποψήφιος για την τιμητεία.  Υπηρέτησε υπό τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο στη Μακεδονία το 168 π.Χ. και διοικούσε τη δεύτερη λεγεώνα στη μάχη κατά τού Περσέα.  Κατά τη διάρκεια του πολέμου, στάλθηκε να λεηλατήσει την πόλη των Αινιών. 

## Δείτε επίσης
* γένος Ποστουμίων

## Αναφορές

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Αύλος Οστίλιος Μανκίνος

Ο **Αύλος Οστίλιος Μανκίνος**, λατιν.: *Aulus Hostilius Mancinus* ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, μαζί με τον Aύλο Ατίλιο Σεράνο, το 170 π.Χ. Ήταν πραίτωρ της πόλης το 180 π.Χ. Όταν ήταν ύπατος, του δόθηκε η διοίκηση του Γ΄ Μακεδονικού Πολέμου (171-168 π.Χ.) για εκείνο το έτος.

Ο αρχαίος Ιστορικός Λίβιος δεν έγραψε πολλά για την εκστρατεία του, την οποία πίστευε ότι ήταν αρκετά αδιάφορη. Πήγε στην Ήπειρο στα δυτικά παράλια της Ελλάδας για να βαδίσει στη Θεσσαλία, όπου βρίσκονταν τα ρωμαϊκά στρατεύματα. Η Ήπειρος είχε μόλις αλλάξει πλευρά, πηγαίνοντας στον Περσέα, τον βασιλιά της Μακεδονίας. Ο Περσέας ενημερώθηκε για την παρουσία του εκεί. Ωστόσο, καθυστέρησε: αν είχε επιτεθεί στο πέρασμα του ποταμού Λους, δεν θα υπήρχε διαφυγή για τους Ρωμαίους. Ο Aύ. Οστίλιος Μανκίνος ενημερώθηκε γι' αυτές τις εξελίξεις, και άλλαξε δρομολόγιο. Άφησε την Ήπειρο, και έπλευσε στην Αντίκυρα (στη βόρεια ακτή του Κορινθιακού κόλπου, στη Βοιωτία) και βάδισε προς τη Θεσσαλία. Δεν είχε μεγάλη επιτυχία, νικώντας στη μάχη. Έπειτα εγκατέλειψε τις προσπάθειές του, πρώτα να διασχίσει την Ελιμαία και μετά να βαδίσει κρυφά μέσω της Θεσσαλίας και να φτάσει στη Μακεδονία. διότι ο Περσέας προέβλεψε όλες τις κινήσεις του. 

Μπορεί να ήταν ο Οστίλιος που πρότεινε τη Lex Hostilia, νομοθεσία που επέτρεπε σε αιχμαλώτους πολέμου ή σε εκείνους που έλειπαν σε δημόσιες επιχειρήσεις (και επομένως δεν μπορούσαν να παραστούν σε μία δίκη), και όσοι ήταν υπό την κηδεμονία τους, να εκπροσωπούνται στο δικαστήριο. Προηγουμένως κάποιος μπορούσε να φέρει αγωγή για λογαριασμό άλλου, μόνο όταν ενεργούσε ως κηδεμόνας.

## Η υπόθεση της Μανιλίας
Σε μία αφήγηση του Aύλου Γέλιου στο έργο *Αττικές Νύχτες*, ο Aύλος Οστίλιος Μανκίνος, που εκείνη την εποχή κατείχε τη θέση του αγορανόμου καθέδροας (curule aedile), επιχείρησε μία αναγκαστική είσοδο σε οίκο ανοχής, ενώ έκανε γλέντι.  Στη συνέχεια, η ιερόδουλη Μανιλία πέταξε πέτρες στον Mανκίνο. Ο Μανκίνος, που τραυματίστηκε από τις πέτρες, έφερε την υπόθεσή του στον τριβούνο, αλλά την απέσυρε, καθώς "δεν θα ήταν προς όφελός της (τής Μανιλίας) να το παραδεχτεί".  Αυτό είναι μία αναφορά στον φόβο της Mανιλίας, ότι ο Mανκίνος θα κατέστρεφε την περιουσία της, θα την υπέβαλε σε βιασμό ή άλλη μορφή σωματικής επίθεσης, ή θα τη δολοφονούσε. 

## Δείτε επίσης
* γένος Οστιλίων
* Λουπανάρ

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Αντεμόλα Λούκμαν

Ο **Αντεμόλα Λούκμαν Ολατζάντε Αλάντε Αϊλόλα Λούκμαν** (20 Οκτωβρίου 1997) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός για την Ατλέτικο Μαδρίτης. Γεννημένος στην Αγγλία, αγωνίζεται με την εθνική ομάδα της Νιγηρίας.

Ο Λούκμαν έκανε το ντεμπούτο του σε επίπεδο ανδρών το 2015, αγωνιζόμενος ως επιθετικός για την Τσάρλτον Αθλέτικ στη Τσάμπιονσπιπ. Υπέγραψε στην Έβερτον τον Ιανουάριο του 2017, όπου αγωνίστηκε κυρίως ως πλάγιος μέσος. Μετά τη μεταγραφή του στην ιταλική ομάδα Αταλάντα το 2022, κατέκτησε το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ το 2024, σημειώνοντας χατ-τρικ στον τελικό εναντίον της Μπάγερ Λεβερκούζεν και αναδείχθηκε Αφρικανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς, όντας μόλις ο έβδομος διεθνής Νιγηριανός που κερδίζει το βραβείο.

Αφού εκπροσώπησε την Αγγλία σε επίπεδα κάτω των 19 έως κάτω των 21 ετών, ο Λούκμαν έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Νιγηρίας το 2022. Ήταν μέλος της ομάδας που τερμάτισε στη δεύτερη θέση στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2023.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ19
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ20
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσάρλτον Αθλέτικ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΜ Λειψίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νιγηρίας
Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2023
Γάιος Κορνήλιος Κηθεγός (ύπατος)

Ο **Γάιος Κορνήλιος Κηθεγός**, λατιν.: *Gaius Cornelius Cethegus* ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 197 π.Χ.

Έγινε αντιπραίτωρ (propraetor) στην Ισπανία το 200 π.Χ. και εκλέχτηκε εν απουσία του (in absentia)*.* Στην Ισπανία νίκησε μία εχθρική δύναμη στο έδαφος των Σεδητανών και 15.000 από τους εχθρούς σκοτώθηκαν. Ως αγορανόμος (aedile) κανόνισε υπέροχους αγώνες. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του το 197 π.Χ. πολέμησε με επιτυχία στη Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (κοιλάδα του Πάδου) εναντίον των Iνσουβριανών και Κενομάνων, και του απονεμήθηκε θρίαμβος από τη Σύγκλητο. Έγινε τιμητής (censor) το 194 π.Χ. Μαζί με τον Πόπλιο ΣΚορνήλιο Σκιπίωνα Αφρικανό και τον Μάρκο Μινούκιο Ρούφο το 193 π.Χ. πήγε ως επίτροπος, για να μεσολαβήσει για τον τερματισμό του πολέμου μεταξύ του Μασινίσα Α΄ της Νουμιδίας και της Καρχηδόνας.

## Δείτε επίσης
* γένος Κορνηλίων

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γναίος Κορνήλιος Λέντουλος (ύπατος το 201 π.Χ.)

Ο **Γναίος Κορνήλιος Λέντουλος**, λατιν.: *Gnaeus Cornelius Lentulus* (ύπατος το 201 π.Χ.) υπηρέτησε ως ταμίας της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 212 π.Χ., αγορανόμος καθέδρας, και ύπατος το 201 π.Χ.  Ο αδελφός του Λεύκιος Κορνήλιος Λέντουλος ήταν επίσης ύπατος το 199 π.Χ. Ο Γναίος ήταν πιθανώς γιος του Λεύκιου Κορνήλιου Λέντουλου, Λεύκιου υιού, Λεύκιου εγγονού, αγορανόμου καθέδρας το 209 π.Χ., αν και η παρουσία του ονόματος (praenomen) Γναίος, μαζί με την απουσία του παρωνυμίου (agnomen) Καυδινός, αντιτίθενται σε αυτή τη σύνδεση.

## Σταδιοδρομία
Ήθελε την επαρχία της Αφρικής, ώστε να μπορέσει να ολοκληρώσει τον πόλεμο με την Καρχηδόνα, αλλά αυτή η κερδισμένη δόξα επιφυλάχθηκε στον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Αφρικανό από τη Σύγκλητο. Ο Λέντουλος είχε τη διοίκηση του στόλου στην ακτή της Σικελίας, με εντολή να περάσει στην Αφρική, εάν χρειαζόταν. Ο Π. Κ. Σκιπίων έλεγε, ότι εκτός από την απληστία του Λεντούλου, θα έπρεπε να είχε καταστρέψει την Καρχηδόνα.  Ο Λέντουλος έγινε ανθύπατος στην Ισπανία το 199 π.Χ., και έλαβε πανηγυρική υποδοχή (οvation) για τις υπηρεσίες του. 

Στο Βιβλίο 18 των *Ιστοριών*, ο Έλληνας ιστορικός Πολύβιος αναφέρει ένα ταξίδι, που έκανε ο Γναίος Λέντουλος, για να συναντηθεί με τον βασιλιά Φίλιππο, για να ενθαρρύνει μία συμμαχία με τη Ρώμη. 

## Αναφορές

### Αναφορές
 * Smith, William, ed. (1870). "Lentulus (11)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 2. p.&nbsp;729.

### Βιβλιογραφία
* 
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.
Christos Antoniou

Ο **Christos Antoniou** είναι Έλληνας συνθέτης και ιδρυτικό μέλος των συγκροτημάτων Septicflesh και Chaostar. Είναι γνωστός για τη μίξη συμφωνικής μουσικής με metal και για τη συνεργασία του με διεθνείς ορχήστρες και χορωδίες.

## Εκπαίδευση
Σπούδασε στο *London College of Music* με τον επικεφαλής της σύνθεσης Martin Ellerby και απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη σύνθεση και ενορχήστρωση με δάσκαλο τον επικεφαλής του Royal Nothern College of Music, Adam Gorb. Εκεί εκπαιδεύτηκε στη σύγχρονη κλασική μουσική, την ενορχήστρωση και τη σύνθεση για συμφωνικά σύνολα, αποκτώντας τα θεμέλια για το χαρακτηριστικό του ύφος που γεφυρώνει τον κόσμο της συμφωνικής μουσικής με το extreme metal.

## Septicflesh
Ο Christos Antoniou ίδρυσε το συγκρότημα Septicflesh το 1990 μαζί με τον αδερφό του Σπύρο Αντωνίου (*Seth Siro Anton*) και τον Σωτήρη Βαγενά (*Sotiris Anunnaki V.*). Έχουν κυκλοφορήσει 11 στούντιο άλμπουμ συνδυάζοντας συμφωνικό death metal με ορχηστρικά στοιχεία.

### Σημαντικές συναυλίες
* **Infernus Sinfonica I** – 19/2/2019, Metropolitan Theater, Πόλη του Μεξικού
* **Septicflesh live at the Acropolis** – 28/9/2024, Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, πρώτη metal συναυλία στον χώρο, με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και μαέστρο τον Koen Schoots.
* **Infernus Sinfonica II** – 8/2/2025, Pepsi Center WTC, Μεξικό, με συμφωνική ορχήστρα και χορωδία 200+ μελών, μαέστρος: Dante Diaz.

## Soundtracks
* ***Mandragora*** (2025): Μουσική επένδυση για το σκοτεινό fantasy RPG video game της Primal Game Studio, με παραγωγή από τη knightspeak. Κυκλοφόρησε για PC, PlayStation 5, S και Nintendo Switch στις 17 Απριλίου 2025.
* ***Made In Vain*** (ντοκιμαντέρ, 2025): Σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κλιούμη, με θέμα τον κόσμο του επαγγελματικού bodybuilding. Η μουσική του Αντωνίου δίνει συμφωνικό και δραματικό τόνο στο φιλμ, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

## Chaostar
Οι Chaostar ιδρύθηκαν το 1998 από τον Christos Antoniou ως outlet για πιο πειραματικές και θεατρικές μορφές μουσικής. Έχουν κυκλοφορήσει 5 άλμπουμ, με πιο πρόσφατο το *The Undivided Light* (2018, Season of Mist).

## Συνεργασίες
Έχει συνεργαστεί με ορχήστρες όπως η *FILMharmonic Orchestra Prague* (γνωστή από τη συμμετοχή της στην ταινία *Hostel*), καθώς και σύνολα στην Ευρώπη και Λατινική Αμερική.

## Διεθνής αναγνώριση
Το 2024, το Loudwire τον κατέταξε στους **50 κορυφαίους metal συνθέτες όλων των εποχών**.

Τέσσερις παρτιτούρες του έχουν ενταχθεί στη μουσική βιβλιοθήκη του *Berklee College of Music* ως διδακτικό υλικό:
* Dark Art
* Enemy of Truth
* Portrait of a Headless Man
* Vampire from Nazareth

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.christosantoniou.net/
## Πηγές

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί