open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ερρίκος του Συλί (Αββάς του Φεκάν)

Ο **Ερρίκος** (απβ. 1189) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ηγούμενος του αββαείου του Φεκάμπ. Επίσης διορισμένος επίσκοπος του Σαλίσμπουρυ και εκλεγμένος επίσκοπος της Υόρκης, θέσεις που τελικά δεν επικυρώθηκαν.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου κόμη του Μπλουά & Σαρτρ και της Αγνής κόμισσας του Συλλύ-συρ-Λουάρ. Αδελφοί του Γουλιέλμου ήταν ο Θεοβάλδος Β΄ κόμης του Μπλουά, ο Στέφανος της Αγγλίας και ο Ερρίκος ηγούμενος του αββαείου του Γουίντσεστερ.

Έγινε μοναχός στο Κλυνύ και το 1140 ο θείος του Ερρίκος ηγούμενος του Γουίντσεστερ τον διόρισε επίσκοπο του Σαλίσμπουρυ. Ο διορισμός δεν επικυρώθηκε, αλλά καταργήθηκε· τότε ο θείος του τον έκανε ηγούμενο του αββαείου του Φεκάμπ στη Νορμανδία. Το 1140 απεβίωσε  εκ πατρός μάμμη του Αδέλα της Νορμανδίας και ο Ερρίκος τοποθετήθηκε αρχιεπίσκοπος της Υόρκης, αλλά πάλι ο διορισμός ακυρώθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Β΄. Αυτό διότι ο Ερρίκος επιθυμούσε να κατέχει και τις δύο θέσεις, του αββαείου του Φεκάμπ και της αρχιεπισκοπής, που ήταν αντικανονικό.

Το 1189 απεβίωσε στο Φεκάμπ. Στο Σαλίσμπουρυ τον διαδέχθηκε ο Φίλιππος του Αρκούρ και στην Υόρκη ο Γουλιέλμος, γιος του Χέρμπερτ καγκελαρίου του θησαυροφυλακίου του Γουίντσεστερ επί Γουλιέλμου Β΄ της Αγγλίας.

## Πρόγονοι





## Πηγές
* Barlow, Frank The English Church 1066–1154 London:Longman 1979 ISBN 0-582-50236-5
* British History Online Archbishops of York accessed on 14 September 2007
* British History Online Bishops of Salisbury accessed on 14 September 2007
* Davis, R. H. C. King Stephen 1135–1154 Third Edition London:Longman 1990 ISBN 0-582-04000-0
* Huscroft, Richard Ruling England 1042–1217 London: Pearson Longman 2005 ISBN 0-582-84882-2
* LoPrete, Kimberly Adela Countess and Lord Dublin:Fourcourts Press, 2007 ISBN 978-1-85182-563-9

Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Γουλιέλμος ο Λευκόχειρ

Ο **Γουλιέλμος** o *Λευκόχειρ*, γαλλ. Guillaume aux Blanches Mains (1135 - 1202) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν Γάλλος καρδινάλιος.

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Θεοβάλδου Β΄ κόμη της Καμπανίας και της Ματίλντας των Σπόνχαϊμ, κόρης του Ένγκελμπερτ δούκα της Καρινθίας. Η αδελφή του Αδέλα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας και είχαν τον Φίλιππο Β΄, την Αγνή (Άννα), κά τέκνα.

Γεννήθηκε στο Μπρος του Ιλ-ντε-Φρανς και υπηρέτησε ως επίσκοπος του Σαρτρ το 1165, αρχιεπίσκοπος του Σαν (1169-1176) και αρχιεπίσκοπος του Ρενς (1175-1202), ο πρώτος ευγενής της Γαλλίας που έλαβε αυτό το αξίωμα. Έχρισε τον ανιψιό του Φίλιππο Β΄ ως συμβασιλιά της Γαλλίας.

Ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ τον έκανε καρδινάλιο-ιερέα της Σάντα Σαμπίνα το 1179 και από αυτή τη θέση υπέγραφε τις αποφάσεις (bullae) το διάστημα 1179-1201. Το 1202 απεβίωσε σε ηλικία 67 ετών. Η ανιψιά του Αγνή (βαπτίστηκε Άννα στην Κωνσταντινούπολη) παντρεύτηκε τον Αλέξιο Β΄ Κομνηνό, μετά τον Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό και έπειτα τον Αλέξιο Βρανά.

## Πρόγονοι





## Παραπομπές


## Πηγές
* Ludwig Falkenstein, “Guillaume aux Blanches Mains, archevêque de Reims et légat du siège apostolique (1176–1202),” Revue d’histoire de l’Église de France, XCI, 2005, pp. 5-25.
* Ludwig Falkenstein, “Wilhelm vom Champagne, Elekt von Chartres (1164-1168), Erzbischof von Sens (1168/69-1176), Erzbischof von Reims (1176-1202), Legat des apostolischen Stuhles, im Spiegel papstlicher Schreiben und Privilegien,” Zeitschrift der Savigny-Stiftung für Rechtsgeschichte. Kanonistische Abteilung, CXX, 2003, pp. 107-284. *[1]
* Dietrich Lohrmann, Papsturkunden in Frankreich. Neue Folge. 7. Bd. Nördliche Ile-de-France und Vermandois. Berlin: Weidmannsche Buchhandlung, 1976. (Abhandlungen der Akademie der Wissenschaften in Göttingen. Philologisch-historische Klasse; 3. Folge, Nr. 95).
* Jules Mathorez, “Guillaume aux Blanches-Mains, évêque de Chartres,” Archives du diocese de Chartres, Pièces detaches, Etudes et documents, XX, 1914, pp. 187-340.

Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Γουλιέλμος Α΄ του Σανσέρ

Ο **Γουλιέλμος Α΄ του Σανσέρ**, (Γαλλική γλώσσα : *Guillaume Ι*, περί το 1176 - 1217) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ο δεύτερος κόμης του Σανσέρ, κύριος του Σαιν-Μπρισσόν και Λα Φερτέ-Λουπιέρ (1191 - 1217). Ήταν ο μόνος γιος του Στεφάνου Α΄, κόμη του Σανσέρ και της Αδέλας/Αλίκης (ή Ματίλντας), κόρης του Γοδεφρείδου του Ντονζύ. Εξαδέλφη του ήταν η Αγνή (βαπτίστηκε Άννα στην Κωνσταντινούπολη). Το 1217 συνόδευσε τον Πέτρο Β΄ των Καπετιδών, σύζυγο της Γιολάντας λατίνας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης. Ήταν γυναικάδελφός του και τον συνόδευσε προς στην Κωνσταντινούπολη. Καθ' οδόν αιχμαλωτίστηκαν και φυλακίστηκαν από τον Θεόδωρο Άγγελο δεσπότη της Ηπείρου. Απεβίωσαν εγκάθειρκτοι. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Α΄. Αυτού εγγονός ήταν ο Ιωάννης Β΄ κόμης του Σανσέρ και αυτού εγγονός ήταν ο Λουδοβίκος του Σανσέρ κοντόσταυλος της Γαλλίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Bernard Hamilton. The Leper King and his Heirs: Baldwin IV and the Crusader Kingdom of Jerusalem. Cambridge University Press, 2000.
*Richard, Jean (1992). Lloyd, Simon (ed.). Saint Louis, Crusader King of France. Translated by Birrell, Jean. Cambridge University Press.

Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Ταμάρα ντε Γουεμπίτσκα

Η **Ταμάρα ντε Γουεμπίτσκα** (, με όνομα γέννησης **Μάρια Γκούρσκα** [*Maria Górska*], 16 Μαΐου 1898 – 18 Μαρτίου 1980), επίσης γνωστή εκτός Πολωνίας ως **Ταμάρα ντε Λεμπίτσκα** (*Tamara de Lempicka*) ή **Ταμάρα Λεμπίτσκα**, ήταν Πολωνή ζωγράφος, ενεργή στη δεκαετία του 1920 και του 1930, η οποία πέρασε την επαγγελματική της ζωή στη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τις προσωπογραφίες αριστοκρατών και πλουσίων σε στυλ Αρ Ντεκό και για τους εξαιρετικά στυλιζαρισμένους πίνακες ζωγραφικής με γυμνά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* .
* Tamara de Lempicka  στο Culture.pl

Κατηγορία:Πολωνές ζωγράφοι
Κατηγορία:Εβραίοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής
Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στη Γαλλία
Κατηγορία:Αμφιφυλόφιλες γυναίκες
Κατηγορία:ΛΟΑΤ Εβραίοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Πολωνία
ΦΚ Ο Κραϊόβα 1948

Η **ΦΚ U Κραϊόβα 1948** είναι ρουμανική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την Κραϊόβα. Ιδρύθηκε το 1948 με την ονομασία *ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα.* Η ΦΚ U Κραϊόβα 1948 υπήρξε για 63χρόνια, για να διαλυθεί το 2011. Το 2013 επανιδρύθηκε η ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα. Το 2017 επανιδρύθηκε και η ΦΚ U Κραϊόβα 1948 με το σημερινό της όνομα.
## Διακρίσεις
**[[Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας|Λίγκα 1 – Πρωτάθλημα Ρουμανίας Α' Κατηγορίας]]**

* **Νικήτρια (4):** 1973–74, 1979–80, 1980–81, 1990–91,
* 2η Θέση (4): 1972–73, 1981–82, 1982–83, 1994–95

**Κύπελλο Ρουμανίας**

* **Νικήτρια (8):** 1976–77, 1977–78, 1980–81, 1982–83, 1990–91, 1992–93,
* 2η Θέση (5): 1974–75, 1984–85, 1993–94, 1997–98, 1999–2000

**Λίγκα 2 – Πρωτάθλημα Ρουμανίας Β' Κατηγορίας**

* **Νικήτρια (2):** 1963–64, 2013–14
* 2η Θέση (1): 1960–61

**Λίγκα 3 – Πρωτάθλημα Ρουμανίας Γ' Κατηγορίας**

* **Νικήτρια (1):** 1957–58

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1991
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας
Στιγμιότυπο oθόνης

δεξιά|μικρογραφία|Ένα στιγμιότυπο οθόνης από την κύρια σελίδα της αγγλικής Βικιπαίδειας, τον Ιανουάριο του 2017
Το **στιγμιότυπο οθόνης** (αγγλικά: screenshot) είναι η ηλεκτρονική αποθήκευση της εικόνας η οποία εμφανίζεται σε διάφορα είδη οθόνης.

Το πρώτο στιγμιότυπο οθόνης ελήφθη κάπου κοντά στο 1960.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φωτογραφία
Αλεκσάντρ Ποπόφ

Ο **Αλεκσάντρ Ποπόφ** (ρωσικά: *Александр Владимирович Попов*) είναι ένας Ρώσος πρωταθλητής της κολύμβησης. Θεωρείται ευρύτερα ως ένας από τους καλύτερους κολυμβητές όλων των εποχών, καθώς κέρδισε το χρυσό στα 50 και στα 100 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, κάτι που επανέλαβε και στην επόμενη Ολυμπιάδα. Κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 50 μέτρα για οκτώ χρόνια και στα 100 μέτρα για έξι. Το 2003, όντας σε ηλικία 31 ετών, κέρδισε το χρυσό στα 50 μέτρα και στα 100 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βαρκελώνης.

## Καριέρα
Ο Ποπόφ άρχισε την κολύμβηση, με την παρακίνηση του πατέρα του, σε ηλικία 8 ετών στην Αθλητική Σχολή Παιδιών και Νέων του Αθλητικού Συγκροτήματος Φάκελ στο Λεσνόι. Ξεκίνησε την εκμάθηση ύπτιου στυλ, όμως την άλλαξε σε ελεύθερη κολύμβηση, όταν εντάχθηκε στην ομάδα του Γκενάντι Τουρέτσκι το 1990, με πρωτοβουλία του προπονητή της εθνικής ομάδας της ΕΣΣΔ Γκλεμπ Πετρόφ. Αργότερα μετακόμισε για ένα διάστημα από τη Ρωσία στην Αυστραλία για να είναι μαζί με τον προπονητή του. Ένα χρόνο αργότερα (1991), ο Ποπόφ συμμετείχε στο πρώτο του διεθνές τουρνουά, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1991, και καθιερώθηκε ως ο κορυφαίος σπρίντερ ελεύθερου στυλ στον κόσμο κερδίζοντας τα 100 ελεύθερο και βοηθώντας τον Σοβιετική ομάδα να κερδίσει και τους τίτλους της σκυταλοδρομίας 4x100 ελεύθερου και της σκυταλοδρομίας μικτή.

Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 50 μέτρα και στα 100 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 και επανέλαβε τις νίκες του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996, κάτι που τον κατέστησε ως τον πρώτο άνθρωπο που πέτυχε κάτι τέτοιο μετά τον Τζόνι Βαϊσμίλερ. Ένα μήνα μετά τους Ολυμπιακούς της Ατλάντα, μαχαιρώθηκε στην κοιλιά κατά τη διάρκεια διαμάχης με τρεις πλανόδιους πωλητές στη Μόσχα. Το μαχαίρι έκοψε την αρτηρία του, άγγιξε ένα από τα νεφρά του και κατέστρεψε τον υπεζωκότα του, τη μεμβράνη που περικλείει τους πνεύμονες. Είχε επείγουσα χειρουργική επέμβαση και πέρασε τρεις μήνες για να αναρρώσει. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1997 στη Σεβίλλη της Ισπανίας υπερασπίστηκε με επιτυχία τους τίτλους του στα 50 και 100 μέτρα.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βαρκελώνης το 2003, ο Ποπόφ έκανε για άλλη μια φορά εύκολες νίκες στα 50 και 100 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης ανδρών, ενώ ανέφερε ότι η Βαρκελώνη θα ήταν πάντα ξεχωριστή γι΄ αυτόν, γιατί εκεί ήταν που ξεκίνησαν για πρώτη φορά όλα. Στους Ολυμπιακούς του 2004 στην Αθήνα ήταν ο σημαιοφόρος της Ρωσίας στην τελετή έναρξης. Ωστόσο, ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία αθλητής στην πισίνα, χωρίς να καταφέρει να αποκτήσει το χρυσό μετάλλιο. Τον Ιανουάριο του 2005 ανακοίνωσε την απόσυρσή του από το άθλημα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της κολύμβησης
Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες
Λουδοβίκος του Σανσέρ

Ο **Λουδοβίκος**, γαλλ. Louis (1341/42 - 6 Φεβρουαρίου 1404) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν μαρεσάλης και κοντόσταυλος της Γαλλίας κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Β΄ του Σανσέρ (εγγονού του Ιωάννη Α΄, που ήταν εγγονός του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Σανσέρ) και της Βεατρίκης του Ρουσύ. Ο πατέρας του είχε σκοτωθεί το 1346 στη μάχη του Κρεσύ. Τότε ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας όρισε ο Λουδοβίκος να εκπαιδευτεί μαζί με τα τέκνα τού Ιωάννη Β΄ (γιού τού βασιλιά). Ο Λουδοβίκος πολέμησε για πρώτη φορά στην πολιορκία του Μελύν το 1359, όπου κέρδισε την προσοχή του Μπερτράντ του Γκεκλέν κοντόσταυλου της Γαλλίας.

### Υπηρεσία υπό τον Κάρολο Ε΄
Όταν έγινε βασιλιάς ο Κάρολος Ε΄ (γιος του Ιωάννη Β΄), ο Λουδοβίκος συμμετείχε στην κατάληψη του Γκυγιέν (Γασκώνης). Το 1368 ο βασιλιάς τον έκανε μαρεσάλη με διαταγή να προσέχει το Παρίσι. Το 1369 ο Λουδοβίκος ανάγκασε τον Ιωάννη Χάστινγκς κόμη του Πέμπροουκ να εγκαταλείψει το Πυυρενόν. Συνέδραμε τον Γκεκλέν στη νίκη του στη μάχη του Πονβαλλαίν. Κατά τα επόμενα έτη πολέμησε τους Άγγλους στο Λιμουζέν, Λανγκεντόκ και Γκυγιέν.

Το 1375 κατέλαβε το Κονιάκ και το Σαιν-Σωβέρ-λε-Βικόντ. Πολέμησε εναντίον των παρανόμων Ταρ-Βενύ και εναντίον των τοπικών κυρίων του Ωβέρν, που λήστευαν. Το 1377 ο Λουδοβίκος, στην εκστρατεία του εναντίον του Γκυγιέν, έλαβε μέρος στην πολιορκία του Μπερζεράκ, όπου διακρίθηκε, αιχμαλωτίζοντας αρκετούς τοπικούς κυρίους. Όταν απεβίωσε ο Γκεκλέν, η θέση του κοντόσταυλου προσφέρθηκε στον Ανγκερράν Η΄ κύριο του Κουσύ και στον Λουδοβίκο, που αρνήθηκαν. Η ιστορικός Μπάρμπαρα Τούχμαν θεωρεί, πως έβλεπαν την αυξανόμενη διανοητική ασθένεια του βασιλιά, πως θα αναλάμβαναν αντιβασιλείς οι δούκες του Ανζού, του Μπερρύ και της Βουργουνδίας και δεν ήθελαν να έλθουν σε αντιπαράθεση με αυτούς.

## Πηγές
* Froissart, Jean, "The Chronicles of Froissart." (from Harvard Classics).
* Tuchman, Barbara. A Distant Mirror. New York: Alfred A. Knopf, 1978. ISBN 0-394-40026-7

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Ουλρίκη Ελεονώρα της Δανίας

Η **Ουλρίκη Ελεονώρα** (δαν. *Ulrika Eleonora af Danmark*, 11 Σεπτεμβρίου 1656 - 26 Ιουλίου 1693) του Οίκου του Ολδεμβούργου ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και μετέπειτα βασίλισσα της Σουηδίας. Ήταν μητέρα δύο βασιλέων της Σουηδίας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1656 στη Κοπεγχάγη και ήταν το έκτο παιδί και η τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας και της Σοφίας Αμαλίας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρης του Γεωργίου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Της δόθηκε αυστηρή ανατροφή υπό την επίβλεψη της μητέρας της. Έχει διδαχτεί διάφορες διαφορετικές γλώσσες και σύμφωνα με πληροφορίες ήταν καλή μαθήτρια στο σχέδιο και τη ζωγραφική.

Στις 13 Ιουλίου 1675 η Ουλρίκη Ελεονώρα αρραβωνιάστηκε επισήμως τον Κάρολο ΙΑ΄ της Σουηδίας και πέντε χρόνια αργότερα στις 6 Μαΐου 1680 παντρεύτηκε τον Βασιλιά στην Έπαυλη Γκόττορπ.

Το 1690 η Ουλρίκη Ελεονώρα επηρεάστηκε από μια μη-διαγνωσμένη ασθένεια, η οποία θεωρήθηκε θεραπεύσιμη και συχνά την περιόριζε για εβδομάδες στο κρεβάτι. Οι γιατροί της συνέστησαν να ταξιδέψει στα ζεστά λουτρά της Γερμανίας. Χορηγήθηκαν κονδύλια για το σκοπό αυτό, αλλά δήλωσε ότι ήταν τόσο στο χέρι του Θεού στη Σουηδία όσο και στη Γερμανία και χρησιμοποίησε τα χρήματα για φιλανθρωπίες.

Απεβίωσε στις 26 Ιουλίου 1693 στο Παλάτι Κάρλμπεργκ στη Σόλνα σε ηλικία 36 ετών. Λίγο πριν πεθάνει, ζήτησε από τα παιδιά της να μην είναι υπερήφανα, αλλά να θεωρούν την υψηλή θέση τους ως τρόπο να βοηθήσουν τους άλλους· να αποφεύγουν την κολακεία και την υπερηφάνεια· να μην ακούσουν ποτέ κουτσομπολιά και, αν ακούσουν, να καλέσουν την συκοφαντημένη πλευρά, να ακούσουν την εξήγησή τους και να το θεωρήσουν ως την αλήθεια.

## Οικογένεια
Το 1680 η Ουλρίκη Ελεονώρα παντρεύτηκε τον Κάρολο ΙΑ΄ της Σουηδίας και απέκτησαν επτά τέκνα:
* Εδβίγη Σοφία (1681 - 1708), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Απέκτησαν ένα παιδί.
* Κάρολος ΙΒ΄ (1682 - 1718), Βασιλιάς της Σουηδίας.
*Γουσταύος (1683 - 1685).
*Ουλρίκος (1684 - 1685).
*Φρειδερίκος (7 - 22 Οκτωβρίου 1685).
*Κάρολος Γουσταύος (1686 - 1687).
* Ουλρίκη Ελεονώρα (1688 - 1741), Βασίλισσα της Σουηδίας. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο της Έσσης-Κάσσελ.

## Τίτλοι
*11 Σεπτεμβρίου 1656 - 6 Μαΐου 1680: *Η Βασιλική Υψηλότης* Πριγκίπισσα Ουλρίκη Ελεονώρα της Δανίας
*6 Μαΐου 1680 - 26 Ιουλίου 1693: *Η Μεγαλειότης* Η Βασίλισσα

## Παραπομπές

* "Ulrika Eleonora". *vol 13 of Bra böckers lexikon.* (ed. Jan-Öjvind Swahn). 25 vols.Bokförlaget Bra Böcker AB, 1986. (In Swedish)
* Anteckningar om svenska qvinnor  (In Swedish)
* Carl Grimberg: *Svenska Folkets underbara öden IV. 1660-1707* (The wonderful destinys of the Swedish people) (In Swedish)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ulrikke Eleonore  at the website of the Royal Danish Collection

Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Στέφανος Α΄ του Σανσέρ

O **Στέφανος Α΄ του Σανσέρ**, (Γαλλική γλώσσα : *Etienne*, 1133 - 1190) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ο πρώτος κόμης του Σανσέρ (1151 - 1190) και ο ιδρυτής του κλάδου Μπλουά-Σανσέρ. Ήταν Σταυροφόρος και απεβίωσε στην Άκρα. Ήταν ο τρίτος γιος του Θεοβάλδου Β΄, κόμη της Καμπανίας & Δ΄ του Μπλουά και της Ματίλντας των Σπόνχαϊμ, κόρης του Ένγκελμπερτ, δούκα της Καρινθίας. Το 1152 διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Σανσέρ, ενώ ο πρωτότοκος Ερρίκος Α΄ της Καμπανίας έλαβε την Καμπανία και ο δευτερότοκος Θεοβάλδος Ε΄ του Μπλουά το Μπλουά. Η κτήση του ήταν η μικρότερη και μαζί με τον Θεοβάλδο Ε΄ δήλωσε υποτέλεια στον Ερρίκο Α΄.
Το 1169 έφθασε αντιπροσωπεία υπό τον Φρειδερίκο του Λα Ρος αρχιεπίσκοπο της Τύρου, προς αναζήτηση συζύγου για τη Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ, πρώτη κόρη του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ. Έκαναν πρόταση στον Στέφανο Α΄, που τη δέχθηκε, ταξίδευσε μαζί τους στην Ανατολή μαζί με τον Ούγο Γ΄, δούκα της Βουργουνδίας το 1170. Μετέφερε τον ειδικό φόρο, που συνέλεγε ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας από το 1166 για την Ιερουσαλήμ. Όμοιο φόρο εισέπραξε και στην Παλαιστίνη το 1183.

Ως υποψήφιος γαμπρός και μέλλων βασιλιάς, δεδομένου ότι ο μόνος γιος του Αμωρί Α΄ ήταν λεπρός, η Υψηλή Αυλή της Ιερουσαλήμ τον κάλεσε να αποφασίσει για την κληρονομία του Ερρίκου του Μπούφφαλο μεταξύ των τριών θυγατέρων αυτού: ο Στέφανος τη διαίρεσε σε ίσα μέρη, με τις δύο μικρότερες να είναι υποτελείς στη μεγαλύτερη. Έπειτα από μερικούς μήνες αρνήθηκε να νυμφευτεί τη Σίβυλλα και επέστρεψε στη Γαλλία. Ο Στέφανος Α΄ οικοδόμησε στον τοπικό λόφο του Σανσέρ ένα κάστρο με 6 πύργους και ενίσχυσε τις οχυρώσεις της πόλης, παντρεύτηκε την κόρη του Γοδεφρείδου του Ντονζύ Αδέλα/Αλίκη (ή Ματίλντα) (1153). Στάθηκε ένας από τους σημαντικότερους στρατιωτικούς αρχηγούς που εξεγέρθηκαν απέναντι στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Αύγουστο (1181 - 1185), ηττήθηκε (1184) από τον βασιλιά και μια ομάδα του πολεμιστών του που είχε οργανωθεί στο Λε Πουί-αν-Βελαί (1182). Ο Στέφανος Α΄ αποφάσισε την κατάργηση της δουλείας από τα εδάφη του, την ίδια συνήθεια ακολούθησε ο ανεψιός του Λουδοβίκος του Μπλουά (1196). Ο Στέφανος Α΄ και οι αδελφοί του συμμετείχαν στην Γ΄ Σταυροφορία, η δεύτερη εκστρατεία τους στους Αγίους Τόπους (1190). Πέθανε πριν την Πολιορκία της Άκρας (21 Οκτωβρίου 1190), ο Θεοβάλδος πέθανε μερικούς μήνες αργότερα τον Ιανουάριο του 1191. Διάδοχος του Στεφάνου Α΄ ήταν ο γιος του με την Ματίλντα Γουλιέλμος Α΄.

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1153 την Αδέλα/Αλίκη (ή Ματίλντα), κόρη του Γοδεφρείδου του Ντονζύ και είχε τέκνο:
* Γουλιέλμος Α΄ π. 1176-1217, κόμης του Σανσέρ.

## Πρόγονοι





## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Bernard Hamilton. The Leper King and his Heirs: Baldwin IV and the Crusader Kingdom of Jerusalem. Cambridge University Press, 2000.
*Peter W. Edbury. The Conquest of Jerusalem and the Third Crusade. Ashgate, 1998.
*Richard, Jean (1992). Lloyd, Simon (ed.). Saint Louis, Crusader King of France. Translated by Birrell, Jean. Cambridge University Press.

Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Τάνελ Τάμμετ

Ο **Τάνελ Τάμμετ** (εσθονικά: Tanel Tammet, γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1965 στο Τάλιν της Εσθονικής ΣΣΔ της πρώην Σοβιετικής Ένωσης) είναι Εσθονός επιστήμονας υπολογιστών, καθηγητής και μηχανικός λογισμικού. Ήταν επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Εσθονικού Κόμματος των Πρασίνων και βοήθησε στην ίδρυση του Κολλεγίου Πληροφορικής στο Τάλιν.

## Ζωή και καριέρα
Γεννημένος το 1965, ο Τάμμετ είχε πρόσβαση στους υπολογιστές του Πανεπιστημίου του Τάρτου μέσω της εργασίας του πατέρα του στο τμήμα φυσικής. Ως αποτέλεσμα, τελικά αποφοίτησε από το τμήμα μαθηματικών του πανεπιστημίου για τα εφαρμοσμένα μαθηματικά, που ειδικεύεται στην τεχνολογία των πληροφοριών. Ενδιαφέρθηκε για την απόδειξη αυτοματοποιημένου θεωρήματος και αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ Τσάλμερς με διδακτορικό δίπλωμα το 1992. Έζησε στη Σουηδία για το μεγαλύτερο μέρος αυτής της δεκαετίας και στη συνέχεια επέστρεψε στο Τάλιν.

Ο Τάμμετ έλαβε διεθνή φήμη για το αυτοματοποιημένο πρόγραμμα απόδειξης θεωρημάτων Γκάνταλφ, το οποίο κέρδισε διάφορες κατηγορίες του διαγωνισμού CASC του Συμβουλίου Αυτοματοποιημένης Απόδειξης Θεωρημάτων έξι φορές μεταξύ 1997 και 2003. Έχει διατελέσει ο Εσθονός εκπρόσωπος στην Ομάδα Τεχνολογίας Πληροφοριακών Συστημάτων του Οργανισμού Έρευνας και Τεχνολογίας του ΝΑΤΟ και έχει γράψει για την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο. Συχνά διδάσκει ή δίνει ομιλίες για την τεχνητή νοημοσύνη και υποστηρίζει ότι υπάρχει ήδη, αν και σε μια πρωτόγονη και διανεμημένη μορφή.

Από το 2006, ο Τάμμετ ήταν ιδρυτικό μέλος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου των Εσθονών Πρασίνων. Το κόμμα εξελέγη στο Ριιγκικόγκου το επόμενο έτος με το 7,1% της εθνικής ψήφου, με αποτέλεσμα να κερδίσουν έξι έδρες. Το 2010, εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων μετά τις αποτυχημένες εκλογές τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τις τοπικές εκλογές το 2009, ο Τάμμετ μαζί με 19 άλλα μέλη διώχθηκαν από το κόμμα. Στη συνέχεια απέτυχε να επιτύχει το εκλογικό όριο 5% που απαιτείται για την είσοδο στη βουλή στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2011.

Ο Τάμμετ είναι καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Τάλιν και είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Πληροφορικής του πανεπιστημίου. Προηγουμένως είχε βοηθήσει στην ίδρυση του Κολλεγίου Πληροφορικής του Τάλιν και βρισκόταν στο συμβουλευτικό συμβούλιο του από την ίδρυσή του το 2003. Ο Τάμμετ εργάστηκε επίσης στο Ινστιτούτο Κυβερνητικής στο Τάλιν. Το 2012, έλαβε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης για τη δημιουργία του Sightsmap, ενός ιστότοπου που απεικονίζει τη δημοτικότητα των τόπων σε όλο τον κόσμο με βάση δεδομένα από το Panoramio, τη Βικιπαίδεια και το Foursquare.

Ο Τάμμετ έχει τρεις γιους. Το 2002, βραβεύθηκε με το Τάγμα του Λευκού Αστέρα πέμπτης τάξης.

## Βιβλία

* Tammet, Tanel; *Teejuht võrgumaailma*, Tartu : Ilmamaa, 1997. 
* Tamme, Tõnu; Tammet, Tanel; Prank, Rein; ''Loogika: Mõtlemisest tõestamiseni'', Tartu : Tartu Ülikooli Kirjastus, 1997. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προσωπική σελίδα στο Google Sites 
* Sightsmap 

Κατηγορία:Εσθονοί επιστήμονες
Κατηγορία:Επιστήμονες υπολογιστών
Στέφανος Β΄ του Τρουά

Ο **Στέφανος Β΄**, (Γαλλική γλώσσα ː *Etiėnne*, απεβίωσε το 1047) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν Κόμης του Τρουά (Troyes) και του Μω (Meaux) (1037 - 1047). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου Μπλουά-Τρουά.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όντο Β΄ κόμη του Μπλουά, Σαρτρ, Ρενς, Τρουά, Μω και της Ερμενγκάρντ, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Ωβέρν.

Το 1037 διαδέχθηκε τον πατέρα του: ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεοβάλδος Γ΄ έλαβε το Μπλουά, Σαρτρ, Ρενς και ο Στέφανος Β΄ του Τρουά & Μω.

Το 1047 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, ο Όντο Β΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδέλα και είχε τέκνο:
* Όντο κόμης του Τρουά & του Μω.

## Πρόγονοι




## Αναφορές σε Πηγές


## Πηγές
* Evergates, Theodore, ed. (1999). Aristocratic Women in Medieval France. University of Pennsylvania Press.

|-

Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Γουλιέλμος του Άλμπεμαρλ

Ο **Γουλιέλμος** ο *Παχύς*, γαλλ. Guillaume le gros (απεβ. 20 Αυγούστου 1179) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν κόμης του Ωμάλ/Άλμπεμαρλ, της Υόρκης και κύριος του Χόλντερνες.

## Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Στεφάνου κόμη του Ωμάλ το 1136 και της Χαγουάιζ του Μόρτιμερ, κόρης του Ράνουλφ κυρίου των Ουαλικών Βάλτων.

Ο Γουλιέλμος μαρτυρείται σε δύο καταστατικά τού Στεφάνου της Αγγλίας το 1136 ως *Γουλιέλμος του Αλμπαμάρλα*, όχι ως κόμης. Διακρίθηκε το 1138 στη μάχη του Στάννταρντ και έγινε κόμης του Υόρκσαϊρ (εκτός του Ρίτσμονντσάϊρ) ως αμοιβή. Το 1141 ήταν στην ήττα τού βασιλιά Στεφάνου στο Λίνκολν. Κατά την περίοδο της αναρχίας (1135-53), που ήταν η βασιλεία του Στεφάνου, είχε κτίσει το κάστρο Σκάρμπορω, αλλά ο νέος βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας το κατεδάφισε.

Ίδρυσε την πόλη Τσίππινγκ Σόντμπουρυ στο Νότιο Γκλώστερ και το αββαείο του Μω το 1150. Τάφηκε στο αββαείο του Θόρντον στο Λίνκολνσαϊρ, που είχε ιδρύσει το 1139.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κίκελυ κυρία του Σκίπτον, κόρη και κληρονόμο του Γουλιέλμου ΦιτςΝτάνκαν και είχε τέκνο:
* Χαγουάιζε (Hawise) απεβ. 1214, κόμισσα του Ωμάλ και κυρία του Χόλντερνες. Παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο ντε Μάνντεβιλ κόμη του Έσσεξ, μετά τον Γουλιέλμο ντε Φορζ σταυροφόρο και έπειτα τον Βαλδουίνο του Μπετύν. Απόγονο απέκτησε από τον δεύτερο γάμο της.

## Πρόγονοι





## Πηγές
* Cokayne, G. E., The Complete Peerage, 1904, volume 1, p. 353.


Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Ουλρίκη Ελεονώρα της Σουηδίας

Η **Ουλρίκη Ελεονώρα της Σουηδίας** (, 23 Ιανουαρίου 1688 - 24 Νοεμβρίου 1741) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν βασίλισσα της Σουηδίας (1718-1720).

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1688 στο Παλάτι της Στοκχόλμης και ήταν το νεότερο παιδί και η δεύτερη κόρη του Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας και της Ουλρίκας Ελεωνόρας της Δανίας.

Στις 24 Μαρτίου 1715 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο της Έσσης-Κάσσελ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά, καθώς και οι δύο εγκυμοσύνες της Ουλρίκας Ελεωνόρας, κατέληξαν σε αποβολές.
 
Στις 5 Δεκεμβρίου 1718, ο αδελφός της Κάρολος ΙΒ΄ πεθαίνει, η Ουλρίκα Ελεωνόρα ανεβαίνει στο θρόνο ως βασίλισσα καθώς ήταν η πιο κοντινή βασιλική διαδοχή.

Σε μια επιστολή, στις 29 Φεβρουαρίου 1720, γνωστοποίησε την επιθυμία της να παραιτηθεί υπέρ του συζύγου της, υπό την προϋπόθεση ότι, σε περίπτωση θανάτου του, θα ανέλθει και πάλι στο αξίωμα της ως μονάρχης της Σουηδίας.

Η Ουλρίκα Ελεωνόρα πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1741 στη Στοκχόλμη από ευλογιά σε ηλικία 53 ετών. Θάφτηκε στην Εκκλησία του Ρίνταρχολμεν.

Υπήρχαν φήμες ότι είχε δηλητηριαστεί, αλλά αυτές οι φήμες σταμάτησαν όταν τα σημάδια της ασθένειάς της ήταν ορατά κατά τη διάρκεια της δημόσιας εκδήλωσης.

Δεδομένου ότι ήταν η κληρονόμος του θρόνου, ο θάνατός της σήμανε την αρχή μιας κρίσης διαδοχής.

## Τίτλοι
*23 Ιανουαρίου 1688 - 5 Δεκεμβρίου 1718: *Η Βασιλική Υψηλότης* Πριγκίπισσα Ουλρίκα Ελεωνόρα της Σουηδίας
*5 Δεκεμβρίου 1718 - 24 Νοεμβρίου 1741: *Η Μεγαλειότης* Η Βασίλισσα
Κατείχε επίσης τους τίτλους: Δούκισσα της Βερντέν-Βρέμης, Λανδγραβίνη της Έσσης-Κάσσελ.

## Πρόγονοι



## Παραπομπές


## Πηγές
* Hofberg, Herman et al. (1906). *[https://runeberg.org/sbh/dubeneme.html Svenskt Biografiskt Handlexikon]*. Entry for Düben, Emerentia von. (in Swedish)
* Nordisk familjebok. B. 30. Stockholm (1920) (in Swedish)
* Tryggve Byström (1981). Svenska komedien 1737-1754. (Swedish Comedy 1737-1754) Borås: Centraltryckeriet AB.  (Swedish)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

|-

Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας
Στέφανος του Ωμάλ

Ο **Στέφανος του Ωμάλ**, (Γαλλική γλώσσα : *Etienne*, περί το 1070 - 1127) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν κόμης του Ωμάλ στη Νορμανδία (πριν το 1089 - 1127) και κύριος του Χόρντερνες στο Γιόρκσαϊρ. Ήταν το μόνο τέκνο του Όντο κυρίου του Χόρντενες και της Αδελαΐδας της Νορμανδίας κόμισσας του Ωμάλ, κόρης του Ροβέρτου Α΄, δούκα της Νορμανδίας. Διαδέχθηκε τη μητέρα του στο Ωμάλ πριν το 1089. Το 1095 έγινε συνωμοσία εναντίον του Γουλιέλμου Ρούφου με σκοπό την ενθρόνιση του Στεφάνου. Ο Στέφανος ήταν εξάδελφος τού Ροβέρτου Β΄, δούκα της Νορμανδίας και τού Γουλιέλμου Β΄. Αρχηγοί τού σχεδίου ήταν ο Ροβέρτος του Μόουμπρεϋ κόμης της Νορθουμβρίας και ο Γουλιέλμος Β΄ κόμης του Ε (του Οίκου της Νορμανδίας). Όταν αποκαλύφθηκε το εγχείρημα, ο Στέφανος μάλλον βρισκόταν στη Νορμανδία και δεν δικάστηκε, αλλά ο πατέρας του έχασε την κυριότητα του Χόρντερνες και φυλακίστηκε.
Το 1096 ο Στέφανος προσχώρησε στην Α΄ Σταυροφορία με τον στρατό του Ροβέρτου Β΄. Το 1100 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Β΄ και ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας απέδωσε το Χόρντερνες στον Στέφανο. Έτσι ο Στέφανος έλαβε το μέρος του Ερρίκου Α΄ εναντίον του Ροβέρτου Β΄ το 1104. Τo 1118 ο γιος του Ροβέρτου Β΄, ο Γουλιέλμος Κλίτο εξεγέρθηκε εναντίον του Ερρίκου Α΄ και ο Στέφανος τον υποστήριξε μαζί με τον Βαλδουίνο Ζ΄ κόμη της Φλάνδρας. Τελικά ο Στέφανος υποτάχθηκε στον Ερρίκο Α΄ το 1119.

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Χαγουάιζ (Hawise) των Μόρτιμερ, κόρη του Ράνουλφ κυρίου των Ουαλικών Βάλτων και είχε τέκνα:

* Γουλιέλμος απεβ. 1179, κόμης του Ωμάλ/Άλμπεμαρλ.
* Στέφανος 1112-μετά το 1150, νυμφεύτηκε την κόρη τού Ρότζερ Μόρτιμερ.
* Ανγκερράν/Ινγκελράν του Ωμάλ, απεβ. μετά το 1150.
* Αγνή π. 1117-μετά το 1170, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Ρουμάρ, γιο του Γουλιέλμου κόμη του Λίνκολν και μετά τον Αδάμ Α΄ του Μπρυ κύριο του Σκέλτον.

## Πρόγονοι





## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*C. Warren Hollister, 'Magnates and Curiales in Early Norman England', Viator, Τόμος. 8, No. 1 (1977)
*David Crouch, The Normans; The History of a Dynasty (London; New York: Hambledon Continuum, 2007)
*Frank Barlow, William Rufus (London: Methuen, 1983) 
*George Edward Cokayne, The complete peerage; or, A history of the House of lords and all its members from the earliest times, Vol. VII, ed. H. A. Doubleday & Howard de Walden (London: The St. Catherine Press, Ltd., 1929), p.&nbsp;670
*William Dugdale, The Baronage of England, Vol. I (London: Thomas Newcomb, 1675)

Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Γιαννακός Τζελέπης

Ο **Γιαννακός Τζελέπης** υπήρξε ένας από τους πρώτους «επώνυμους» οικιστές της σύγχρονης πόλης του Πειραιά, κατά το 19ο αιώνα. Στην «ομάδα» των αρχικών οικιστών συμπεριλαμβάνονταν τα δυο αδέλφια του Τζελέπη, ο αθηναίος Σπυρίδων Διπλάρης και ο Ιωάννης Κατελούζος. 

## Ιστορικό
O Τζελέπης εγκαταστάθηκε στον Πειραιά το 1829, προερχόμενος από τη Μακρυνίτσα του Πηλίου. Σύμφωνα με το ταφικό επίγραμμα του Τζελέπη, πριν τη μετάβασή του στον Πειραιά, είχε φύγει από «την πατρίδα του Θετταλομαγνησίαν» για να λάβει μέρος στην Επανάσταση του 1821 («… εις της επαναστάσεως την ζάλην την αγρίαν
ενδόξως ηγωνίσθη»). 

Έκτισε στο λιμάνι, στη σημερινή Πλατεία Καραϊσκάκη (πρώην Όθωνος), το σπίτι του καθώς και το πρώτο πανδοχείο της πόλης, που αρχικά ήταν ξύλινη κατασκευή. Πέριξ του πανδοχείου, το οποίο ήταν ακριβώς μπροστά από την τότε πρόχειρη αποβάθρα του λιμανιού, αναπτύχθηκε ένας από τους πρώτους οικιστικούς ιστούς του σύγχρονου Πειραιά, με παράγκες και μικρομάγαζα. Αργότερα (τo 1839), ο Τζελέπης κατασκεύασε νέο οίκημα από πέτρα, καθιστώντας το τό πρώτο «εκλεκτό» οικοδόμημα της πόλης, όπως ανέγραφε το επίγραμμα στον τάφο του («… και αυτός εις Πειραιώς την γην οικοδομήσας πρώτος οικίαν εκλεκτήν …»). Για πολλά χρόνια το ξενοδοχείο, πλέον, του Τζελέπη δέσποζε επί της πλατείας, που ήταν η κυριώτερη από τις πέντε πλατείες της πόλης, μαζί με το διπλανό Hôtel Naval, που ήταν τα δυο σπουδαιότερα ξενοδοχεία του Πειραιά εκείνα τα χρόνια. Τόσο το πανδοχείο, όσο και το ξενοδοχείο του Τζελέπη, λειτουργούσαν και ως καφενεία. Όπως μαρτυρείται χαρακτηριστικά, ο ποιητής Γεώργιος Παράσχος (μεγαλύτερος αδελφός του Αχιλλέα Παράσχου), πήγαινε συχνά στον Πειραιά από την Αθήνα «και ερρόφα ηδυπαθώς τον ναργιλέ του εις το Καφενείον Τζελέπη».

## Θάνατος - ταφικό μνημείο
Ο Τζελέπης απεβίωσε στις 24 Μαΐου 1843. Η σύζυγός του, Φλωρού, είχε πεθάνει μεταξύ 1840 και 1842 (στις 14 Αυγούστου). Αρχικά και οι δυο είχαν ταφεί σε δυο κοινούς, ατομικούς τάφους. Αργότερα, τα αδέλφια του Γιαννακού Τζελέπη έφτιαξαν ιδιαίτερο  μνήμα, όπου τοποθετήθηκαν τελικά τα οστά και των δυο. Ο τάφος αυτός ήταν στην περιοχή του Άγιου Διονυσίου του Πειραιά, όπου βρισκόταν τότε το νεκροταφείο της πόλης. Όταν αυτό μεταφέρθηκε στην Ανάσταση, φτιάχτηκε νέο μνημείο εκεί για τον Γιαννακό και τη Φλωρού. Από το παλιό μνήμα διασώθηκε μόνο η ταφόπλακα. Ο γύρω χώρος πλαισιώθηκε με χαμηλή περίφραξη από κάγκελα, διαμορφώνοντας έτσι ένα  ταφικό σύνολο, καθώς προστέθηκαν στη συνέχεια  άλλοι δυο ταφοι και δυο μαρμάρινα κουτιά, όπου αναπαύονται μέλη της οικογένειας Τζελέπη.

## Τιμητικές αναφορές
Προς τιμήν του, η παράκτια ζώνη-δρόμος της Πλατείας Καραϊσκάκη ονομάστηκε *[[Ακτή Τζελέπη]]*, o λεγόμενος και «παλαιός μώλος». Επίσης, μια μικρή οδός στο κέντρο του Πειραιά φέρει το όνομά του: *Γιαννακού Τζελέπη*.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία του Πειραιά
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Πειραιά
Κατηγορία:Λιμένας Πειραιώς
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Όντο Β΄ του Σαμπλίτ

Ο **Όντο/Εύδης Β΄** (γαλλ. *Odo/Eudes II*, απεβ. τον Μάιο του 1204) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν από τους αρχηγούς της Δ΄ Σταυροφορίας.

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όντο/Εύδη Α΄, γιου του Ούγου κόμη της Καμπανίας.

Ο πάππος του Ούγος ήταν κόμης του Τρουά, του Μω (Βιτρύ-λε-Φρανσουά) και του Μπαρ-συρ-Ωμπ, περιοχές τις οποίες ένωσε με το όνομα *κομητεία της Καμπανίας*. Όταν ο Ούγος επέστρεψε από τις Σταυροφορίες βρήκε έναν γιο, τον Όντο/Εύδη Α΄, που δεν αναγνώρισε ως δικό του και κληροδότησε την Καμπανία στον ανιψιό του Θεοβάλδο Δ΄ κόμη του Μπλουά, που έτσι έγινε Β΄ της Καμπανίας. Ο άκληρος Όντο/Εύδης Α΄ είχε δύο τέκνα, τον Όντο/Εύδη Β΄ και τον Γουλιέλμο Α΄, πρίγκιπα της Αχαΐας. 

Ο Όντο Β΄ συμμετείχε μαζί με τον αδελφό του Γουλιέλμο στην Δ΄ Σταυροφορία και ήταν από τους διακεκριμένους αρχηγούς της. Κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης τραυματίστηκε σοβαρά και λίγο μετά απεβίωσε τον Μάιο του 1204.

## Οικογένεια
Νυμφεύθηκε την Εμελίνα του Μπρουά (Broyes), κόρη του Ούγου Γ΄ κυρίου του Μπρουά και είχε τέκνο:
* Όντα/Οντέτ, παντρεύτηκε τον Ούγο Α΄ κύριο (κσστελάνο) του Γκεν.

## Αναφορές


## Πηγές
* Evergates, Theodore (1999). Aristocratic women in medieval France. University of Pennsylvania Press.
* Schenk, Jochen (2012). Templar Families, Landowning Families and the Order of the Temple in France, c.1120-1307. Cambridge University Press.

Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Μάχη της Αλζουμπαρότα

Η **μάχη της Αλζουμπαρότα** (πορτογαλικά: Batalha de Aljubarrota, προφορά: [aɫʒuβɐˈʁotɐ]) αποτέλεσε μια πολεμική σύγκρουση που έλαβε χώρα στις 14 Αυγούστου 1385 στην ομώνυμη τοποθεσία στα περίχωρα της Λεϊρία κι έφερε αντιμέτωπους τον Ιωάννη του Αβίς και τον βασιλιά της Καστίλης, Ιωάννη Α΄, στα πλαίσια της πορτογαλικής κρίσης των ετών 1383-1385. Το αποτέλεσμά της, η νίκη του Ιωάννη του Αβίς, υποψηφίου του διεκδικούμενου πορτογαλικού θρόνου και των συμμάχων του έγειρε αποφαστιστικά την πλάστιγγα υπέρ του και καθόρισε την ανάρρηση της δυναστείας του Αβίς έναντι της ενσωμάτωσης του Πορτογαλικού βασιλείου στις κτήσεις του μονάρχη της Καστίλης. Αυτή η μάχη εντάσσεται στο ευρύτερο συγκείμενο του Εκατονταετούς Πολέμου με τη συμμετοχή Άγγλων μακροτοξοτών (με την πλευρά του Ιωάννη του Αβίς) και Γάλλων και Οξιτανών ιπποτών (με την πλευρά των Καστιλιανών).

Με αφορμή τη νίκη του, ο Ιωάννης του Αβίς διέταξε να κτισθεί η μονή της Αγίας Μαρίας της Νίκης στη Μάχη, όπου ενταφιάστηκε ο πορτογάλος βασιλιάς και η σύζυγός του, Φιλίππη του Λάνκαστερ μαζί με τα τέκνα τους.

## Βιβλιογραφία
* Gouveia Monteiro, Joao (2003): *Aljubarrota 1385 : a batalha real*. Tribuna, Λισαβόνα.
* Lopez de Ayala, Pedro (1779): *Crόnicas de los reyes de Castilla*. Μαδρίτη.
* Ximenez de Sandoval, Crispin (1872): *Batalla de Aljubarrota : monografía histόrica y estudio crítico-militar*. M. Rivadeneyra, Μαδρίτη.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ίδρυμα Μάχη της Αλζουμπαρότα

Κατηγορία:Ιστορία της Πορτογαλίας
Γερβάσιος του Μπλουά

Ο **Γερβάσιος**, γαλλ. Gervais, αγγλ. Gervase (απεβ. μετά το 1157) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ηγούμενος του αββαείου του Γουεστμίνστερ (1138-π. 1157).

## Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Στεφάνου της Αγγλίας και της ερωμένης του Νταμέττ. Ο πατέρας του τον τοποθέτησε ηγούμενο στο αββαείο του Γουεστμίνστερ το 1138, με την υπόσχεση το αββαείο να λάβει επιπρόσθετη χορηγία. Ο Γερβάσιος ήταν πολύ νέος για αυτή τη θέση. Συμμετείχε το επόμενο έτος στην Β΄ Σύνοδο του Λατερανού. Μαζί με τον Όσμπερτ του Κλάρε βοηθό ηγούμενο του Γουεστμίνστερ, προσπάθησαν να αγιοποιήσουν τον Εδουάρδο τον *ομολογητή*, βασιλιά της Αγγλίας, αλλά δεν το επέτυχαν. Υπήρχε το λείψανό του στο αββαείο και οι προσκυνητές θα ήταν πολύτιμοι στο Γουεστμίνστερ.

Ο πάπας Ιννοκέντιος Β΄ διέταξε τον Γερβάσιο να αναμορφώσει τη διοίκηση των ακινήτων του αββαείου, αλλά οι ιστορικοί διαφωνούν για το αν η κακοδιαχείριση έγινε από τους προκατόχους του ή επί των ημερών του. Πάντως ο πάπας Ευγένιος Γ΄ τον θεωρούσε λογικό και χορήγησε προνόμια στο αββαείο τη δεκαετία του 1140. Ο Γερβάσιος είχε καλή σχέση με τους ανώτερους κληρικούς του.

Το 1154 ο Στέφανος απεβίωσε και ο αντίπαλός του Ερρίκος Β΄ έγινε βασιλιάς. Ο Ερρίκος Β΄ κατηγόρησε τον Γερβάσιο για κακοδιοίκηση της περιουσίας του αββαείου και χωρίς δίκη τον απομάκρυνε το 1157. Ο Γερβάσιος απεβίωσε λίγο μετά. Τον διαδέχθηκε ο Λώρενς από το Ντάρμα, υποστηρικτής του νέου βασιλιά.

## Πηγές
* Barlow, Frank. (1970) Edward the Confessor. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-01671-2
* Mason, Emma. (1996) Westminster Abbey and its people, c.1050-c.1216. Woodbridge, UK: Boydell Press. ISBN 978-0-85115-396-4


Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Θεόδωρος Βρανάς

Ο **Θεόδωρος Βρανάς** (άκμασε το 1200) από τον Οίκο των Βρανάδων ήταν στρατηγός των Ρωμαίων και μετά το 1204 των Λατίνων της Κωνσταντινούπολης. Οι Λατίνοι τον έκαναν *καίσαρα* και το 1206 κυβερνήτη της Αδριανούπολης. Ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος τον αποκαλεί Le Vernas στην *Ιστορία* του.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του στρατηγού Αλεξίου Βρανά και της Άννας Κομνηνής Βατάτζαινας, γι' αυτό εκαλείτο και Θεόδωρος Κομνηνός Βρανάς. Μάλλον γεννήθηκε στην Αδριανούπολη, όπου ο Οίκος του είχε κληρονομικές γαίες. Ήταν απόγονος των Κομνηνών και από τους δύο γονείς του. Όταν οι Νορμανδοί της Νότιας Ιταλίας άλωσαν τη Θεσσαλονίκη, ο πατέρας του τους αναχαίτισε το 1185 στη μάχη της Δημητρίτσας (νυν Σιδηρόκαστρο). Ο Αλέξιος εξεγέρθηκε το 1187 εναντίον του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου, αλλά σκοτώθηκε. 

Το 1193 ο χρονικογράφος Αλμπερίκ ντε Τρουα-Φοντέν αναφέρει, πως ο Βρανάς αγάπησε την Αγνή των Καπετιδων (βαπτίστηκε Άννα στην Κωνσταντινούπολη), κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και πρώην αυτοκράτειρα του Βυζαντίου ως χήρα του Αλεξίου Β΄ Κομνηνού και μετά του Ανδρονίκου Α΄ Κομνηνού, η οποία ήταν τότε 22 ετών. Η Άννα είχε γίνει Ελληνίδα στον πολιτισμό και τη γλώσσα και χρησιμοποιούσε διερμηνέα για να μιλήσει στους Σταυροφόρους, καθώς είχε ξεχάσει τελείως τα Γαλλικά. Ο γάμος του με την Άννα του εξασφάλισε την αποδοχή της εξουσίας του στην Ανδριανούπολη καθώς και το κληρονομικό δικαίωμα της οικογένειάς του σε αυτό ενώ μετά την παρέμβασή της οι Βενετοί έκαναν δεκτή τη μερική αυτονομία της Ανδριανούπολης υπό τη διοίκηση του Βρανά «σύμφωνα με τα ελληνικά έθιμα».

Ο Θεόδωρος πολέμησε υπό τον Ισαάκιο Β΄ με περιορισμένη επιτυχία. Ως αρχηγός των Αλανών μισθοφόρων, ήταν ο μόνος, που έμεινε να αντιμετωπίσει μία επίθεση των Γερμανών Σταυροφόρων στον Προυσηνό, κοντά στη Φιλιππούπολη, το 1189. Μαζί με τον Πετραλοίφα και τον Μιχαήλ Καντακουζηνό συνωμότησε για την αντικατάσταση του Ισαακίου Β΄ από τον αδελφό του Αλέξιο Γ΄ Άγγελο το 1195. Πολέμησε εναντίον διαφόρων εχθρών υπό τον Αλέξιο Γ΄ και διορίστηκε δούκας στο θέμα της Αδριανούπολης-Διδυμοτείχου. Διακρίθηκε στην αρχική άμυνα της Κωνσταντινούπολης ενάντια στην Δ΄ Σταυροφορία το 1202-03.

## Οι διάδοχοι
Τον διαδέχθηκε ο Βαλδουίνος του Μπετύν ως κύριος της Αδριανούπολης. Επειδή η θέση ήταν κληρονομική, υποθέτουμε ότι ο Βαλδουίνος νυμφεύτηκε μία κόρη του (δεν είναι γνωστή από τις πηγές). Τον 13ο αι. ο Οίκος των Βρανά είχε εκτενείς ιδιοκτησίες περί τη Σμύρνη· φαίνεται ότι είχαν επιστρέψει πλήρως στη Ρωμαϊκή κοινωνία και η εγγονή του Ειρήνη παντρεύτηκε έναν Παλαιολόγο. 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή (Άννα) των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας. Μάλλον είχε τέκνο:
* (κόρη), παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο του Μπετύν, κύριο της Αδριανούπολης.
* (κόρη), παντρεύτηκε τον Ναρζό του Τουσύ, κύριο του Μπαζάρν, αντιβασιλιά της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Fine, John V. A. (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. The University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4.
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Οίκος των Βρανάδων
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Ερρίκος του Ντρε

Ο **Ερρίκος**, γαλλ. Henri (1193 - 1240) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν αρχιεπίσκοπος του Ρενς (1227-1240).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Ντρε και της Γιολάντας, κόρης του Ραούλ Α΄ κυρίου του Κουσί. 

Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Ροβέρτος Γ΄ κόμης του Ντρε και ο Πέτρος Α΄, σύζυγος της Αλίκης δούκισσας της Βρετάνης. 

Το 1193 έγινε αρχιεπίσκοπος του Ρενς, διαδεχόμενος τον Γουλιέλμο του Ζουανβίλ. Ήταν δραστήριος στις οικοδομές. Ένα παράθυρο με υαλογράφημα (vitrau) στον καθεδρικό της πόλης τον παριστά όρθιο. Ο τοπικός φόρος του προκάλεσε εξέγερση το 1233. 

Το 1240 απεβίωσε σε ηλικία 47 ετών και τον διαδέχθηκε ο Υβ ντε Σαιν-Μαρτίν.

## Πρόγονοι




## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Ντρε
Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Ούγος του Περς

O **Ούγος**, γαλλ. Hugues (10ος αι.) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν Γάλλος ευγενής, ο ιδρυτής πλάγιου κάδου, που από την επόμενη γενιά ονομάστηκε Οίκος του Ανζού. Έγινε κόμης του Γκατιναί ως σύζυγος της Βεατρίκης.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φούλκωνα κόμη του Μορτάν και της Μελισσάνθης. Η Μελισσάνθη ήταν κόρη και κληρονόμος του Ούγου Α΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Χίλντεγκαρντε κόμισσας του Περς.

Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη κόμισσα του Γκατιναί. Σε ένα καταστατικό του 1029, που υπογράφει ο Ωμπρύ κόμης του Γκατιναί ως προγονός του Ούγου και ο Φρανκόν επίσκοπος του Παρισιού, αναφέρεται ως μάρτυρας ο Ούγος και οι δύο γιοί του Γοδεφρείδος και Λιετώ. Άρα για τη Βεατρίκη ήταν ο δεύτερος γάμος και είχε, από τον πρώτο της γάμο, γιο τον Ωμπρύ.

Ο Οίκος του Σατωντάν & Περς ήταν υποτελής του κόμη του Μπλουά, ενώ οι κόμητες του Γκατιναί ήταν πιστοί στους Καπετίδες της Γαλλίας. Ο γάμος του έγινε πιθανώς σε μία περίοδο συμφιλίωσης μεταξύ των δύο Οίκων, όπως ο Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας νυμφεύτηκε την Μπέρτα των Παλαιών Γουέλφων (κόρη του Κορράδου Α΄ βασιλιά της Βουργουνδίας), χήρα του Όντο Α΄ κόμη του Μπλουά το διάστημα 996-1003.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη του Μακόν, χήρα του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Γκατιναί και κόρη του Αλμπερίκ/Αλμπρύ Β΄ κόμη του Μακόν. Είχε τέκνα:
* Γοδεφρείδος απεβ. 1043-46, κόμης του Γκατιναί. Νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη των Ινζελζέ, κόρη και κληρονόμο του Φουλκ Γ΄ κόμη του Ανζού. Το 1040 η κομητεία του Ανζού περιήλθε στην Ερμενγάρδη και τον Γοδεφρείδο Β΄· οι απόγονοί τους αποτελούν τον  Οίκο του Ανζού (ή Ανδεγαυών).
* Λιετώ απεβ. 1050, κύριος του Υεβρ.

## Πηγές
* Rohan, K. S. B. (2000). Onomastique et parenté dans l'Occident médiéval. Oxford: Unit for Prosopographical Research, Linacre College. ISBN 1-900934-01-9.:
* Édouard de Saint Phalle, « Les comtes de Gâtinais aux Xe et XIe siècle »



Κατηγορία:Οίκος του Σατωντάν και του Περς
Τζον Μπάμπκοκ

Ο **Τζον Μπάμπκοκ** γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1900 σε μια φάρμα στο Οντάριο ήταν βετεράνος του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου. Στην ηλικία των 109 θεωρείτο ο τελευταίος εν ζωή Καναδός βετεράνος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Φεβρουάριο του 1916, σε ηλικία 15 ετών κατατάσσεται στον στρατό δηλώνοντας πως είναι 18 ετών και αρχίζει η εκπαίδευσή του.

Προσπαθεί διακαώς να τοποθετηθεί στη πρώτη γραμμή του μετώπου, γνωρίζοντας ότι για να του επιτραπεί αυτό θα πρέπει να κλείσει το 19 έτος της ηλικίας του. Ωστόσο η επιμονή του φέρνει αποτελέσματα και τον στέλνουν στη Βρετανία όπου και αρχίζει η εκπαίδευσή του στο "Τάγμα των Νέων Στρατιωτών" που προετοίμαζε εφήβους για το μέτωπο.

Όμως δεν θα φτάσει ποτέ στα χαρακώματα καθώς στο διάστημα της εκπαίδευσής του υπογράφεται η ανακωχή των εχθροπραξιών.

Το 1920 αποφάσισε να ζήσει στις ΗΠΑ όπου και υπηρέτησε στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας από το 1921 έως και το 1924.

Μαθαίνει το επάγγελμα του ηλεκτρολόγου και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου προσπαθεί να στρατολογηθεί και πάλι στον αμερικανικό στρατό για να σταλεί να πολεμήσει.

Όμως και αυτή τη φορά δεν θα βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του μετώπου όπως ήθελε.

Η στρατολογική υπηρεσία του στρατού διαπίστωσε ότι δεν ήταν Αμερικανός υπήκοος και δεν είχε δικαίωμα να υπηρετήσει. Ο Μπαμπκοκ απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα το 1946.

"Σήμερα έφυγαν όλοι", είπε πρωθυπουργός του Καναδά, αναφερόμενος στους 650 χιλιάδες Καναδούς που υπηρέτησαν κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, εκφράζοντας παράλληλα τη θλίψη του για το τέλος μιας γενιάς Καναδών που πάλεψαν για την ανεξαρτησία και το σεβασμό της χώρας στη διεθνή σκηνή.

Ο Καναδός πρωθυπουργός απέδωσε σε όλους αυτούς τους ανθρώπους τη φήμη που έχει η χώρα του για τον σεβασμό της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αιωνόβιοι
Κατηγορία:Αμερικανοί
Ιωάννης του Μπραιν

Ο **Ιωάννης του Μπραιν**, γαλλ. Jehan de Braine (π. 1200 - 1240) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν τροβαδούρος και Σταυροφόρος. Ήταν κόμης του Μακόν και του Βιέν, ως σύζυγος της Αλίκης.

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Ντρε και της Γιολάντας, κόρης του Ραούλ Α΄ κυρίου του Κουσί.

Ήταν τροβαδούρος και Σταυροφόρος. Ακολούθησε τον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρρας στην Παλαιστίνη το 1239 στη Σταυροφορία των βαρόνων (μετά την ΣΤ΄ και πριν τη Ζ΄ Σταυροφορία). Απεβίωσε το επόμενο έτος και η χήρα του πώλησε τις γαίες της στο Γαλλικό στέμμα.

Από την ποίησή του επέζησε το ποιμενικό "Κάτω από τον ίσκιο ενός δένδρου" και δύο τραγούδια της αγάπης "Σκέψη της αγάπης χαρούμενη" και "Δεν τολμώ να τραγουδώ πολύ αργά και πολύ συχνά". Το τελευταίο υπάρχει σε μετρική σημειογραφία στο χειρόγραφο "Σανσονιέ Κανζέ". Στο "χειρόγραφο του βασιλιά" και στο "Σανσονιέ ντε Νοάιγ" η μελωδία τελειώνει με διαφορετικές νότες. Τρία ποιήματα που αποδίδονται στον Ιωάννη του Μπριέν, είναι στην πραγματικότητα έργα του Ιωάννη.

Ο Μινουά του Αρράς απευθύνει ένα από τα τραγούδια του στον Ιωάννη και αναφέρεται στον ανιψιό τού Ιωάννη, τον Ιωάννη τον *ερυθρό*, κόμη της Βρετάνης.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόμισσα του Μακόν & Βιέν, εγγονή του Γουλιέλμου Ε΄ κόμη του Μακόν & Βιέν.

## Πρόγονοι




## Πηγές
* Guerreau, Alain. "Jean de Braine, trouvère et dernier comte de Mâcon (1224–1240)." Annales de Bourgogne, 43(1971):81–96.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Ντρε
Extinctioners

Το ***Extinctioners*** (στα ελληνικα *Αφανιστές*) είναι βιβλίο κόμικ επιστημονικής φαντασίας, δράσης και περιπέτειας που δημιουργήθηκε, γράφτηκε και σχεδιάστηκε από τον Σόντε Χάουαρντ (Shawntae Howard) με θέμα υπερήρωες, αλλά χρησιμοποιεί ως βασικούς χαρακτήρες ανθρωπόμορφα ζώα.

## Χαρακτήρες
Μετά τα έξι πρώτα τεύχη των Extinctioners, δημιουργήθηκαν δύο ομάδες· The Extinctioners και the Solar Foxes. Στην αρχή, οι δύο ομάδες είναι σε θέση να αποκρούσουν μια ανθρώπινη και ανθρωποζωική συνωμοσία να απαγάγουν υβρίδια και να τα κάνουν πλύση εγκεφάλου για να γίνουν στρατιώτες για την ανθρώπινη κατάκτηση.

### The Extinctioners

* Η Phenix
* Η Alleycat (Katherine Fela)
* Η Vague (Catrina Fela)
* Ο Copycat (Maxwell Manx)
* Η Scarlet Ann Starfox
* Ο Forcewave (Walice Weazel)
* Ο Jacob WhiteEye (Micro)
* Η Pandamonium (Pandora Lee)
* Η Mindswipe (Cee Cee Reese)
* Ο Warfare
* Ο Umnus Nightcreeper (Shadowstalker)

### The Solar Foxes

* Ο Redford Firefox
* Η Artica Lagopus
* Η Erica Starfox (Foxy)
* Ο Slyvester Greytail (Sly)
* Ο Gin Jikitsune
* Ο Reggy Bryghttail (Prophet)
* Η Vixann Blackphox (Pain)

### Άλλοι χαρακτήρες
*Ο Terrorbull

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* *Extinctioners* Τόμος 1, Τεύχος 1. New York: Vision Comics, 1998.
* *Extinctioners* Τόμος 2, Τεύχος 1. Shanda Fantasy Arts, 1999.
* Extinctioners  στο Comic Book DB

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* ** στη WikiFur

Κατηγορία:Κόμικς επιστημονικής φαντασίας
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης ανδρών 1933

Το **Πρωτάθλημα Αθήνας βόλεϊ 1932-33**, τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών, διοργανώθηκε από τον Πανιώνιο, με άδεια της Τεχνικής Επιτροπής Αθλοπαιδιών του ΣΕΓΑΣ. Τον τίτλο κατέκτησε ο **[[Πανελλήνιος Γ.Σ.]]**.

## Διοργάνωση

Δήλωσαν συμμετοχή 20 αθηναϊκοί σύλλογοι. Με βάση την κατάταξη της προηγούμενης σεζόν, οι έξι μετείχαν στην Α΄ κατηγορία και οι υπόλοιποι 14 αποτέλεσαν τη Β΄ κατηγορία. Οι αγώνες γίνονταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και στο "Σινέ Στάδιον" επί της Ηρώδου Αττικού. Η πρώτη σειρά (α΄ γύρος) διεξήχθη από 11/12/1932 ως 1/1/1933 και ο τελικός (β΄) γύρος από 6/1/1933 ως 12/2/1933.

## Α΄ κατηγορία

Μετείχαν έξι ομάδες σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία. Ήταν οι: Ν. Βύρωνος, Ν. Ηστ, Πανιώνιος, Πανελλήνιος, Π. Φάληρο, Εθνικός Γ.Σ. Δεν είναι γνωστά τα αποτελέσματα και οι συνθέσεις των ομάδων. Τον τίτλο διεκδίκησαν ο Πανελλήνιος και η Νήαρ Ηστ, που ισοβαθμούσαν πριν από τον τελευταίο μεταξύ τους αγώνα, στον οποίο νικητής και πρωταθλητής Αθήνας αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος. Δεν είναι γνωστή η σειρά κατάταξης των υπόλοιπων τεσσάρων συλλόγων.

### Τελική κατάταξη

## Β΄ κατηγορία

Συμμετείχαν 14 ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους δύο των 5 και έναν των 4 ομάδων. Έγινε πρωτάθλημα δύο γύρων και οι δύο πρώτες κάθε ομίλου, συνολικά έξι, συγκρότησαν τον όμιλο της τελικής φάσης που ξεκίνησε στις 22/1/1933. Είναι γνωστό ποιες ομάδες προκρίθηκαν στην τελική εξάδα, αλλά όχι τα αποτελέσματα και ο πρωταθλητής.

* **Όμιλοι Β΄ κατηγορίας**
****(1ος)**: Ιωνικός Ν.Φ., Πανεπιστήμιο, Ν. Ιωνία, ΑΕ Παγκρατίου, Αθηναϊκός Α.Σ. 
****(2ος**: ΑΟ Πατησίων, Ελληνορωσικός, Αρμενική, Σπάρτα, ΧΑΝ.  
****(3ος)**: Σχολή Ευελπίδων, Απόλλων Αθηνών, Α.Ε.Κ., ΑΕ Αμπελοκήπων.
* **Όμιλος τελικής φάσης**
**Ιωνικός Ν.Φ.
**Πανεπιστήμιον Αθηνών
**ΑΟ Πατησίων 
**Ελληνορωσικός
**Απόλλων Αθηνών
**Σχολή Ευελπίδων

## Πηγές

*εφ. ΕΘΝΟΣ, φύλλα Δεκεμβρίου 1932, Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου 1933.

Κατηγορία:Πανιώνιος Σμύρνης
Ανδρων
Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1933