open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αρτεμισία

thumb|right|150px|''«Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι»''
thumb|right|150px|''«Νόμισμα της Αρτεμισίας της Καρίας»''
thumb|right|150px|''«Αρτεμισία Αψίνθιον»''

Το όνομα **Αρτεμισία** προέρχεται από τη θεά Άρτεμη και μπορεί να αναφέρεται:

## Ιστορία
* Στην Αρτεμισία Α' της Καρίας.
* Στην Αρτεμισία Β΄ της Καρίας.
* Στην Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι, Ιταλίδα ζωγράφος της Αναγέννησης.
* Στο πλοίο Αρτεμισία, Ελλάδα.
* Στο [πλοίο Αρτεμισία](http://en.wikipedia.org/wiki/Artemisia_(ship)), USA 1847.

## Γεωγραφία
(τους ιερούς χώρους ονόμαζαν Αρτεμίσιο)
* Στην Αρτεμισία Μεσσηνίας δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Καλαμάτας.
* Στην **Αρτεμισία Ζακύνθου** στον Δήμο Αρτεμισίων στη Ζάκυνθο.
* Στο φανταστικό **Βασίλειο της Αρτεμισίας**, "The Kingdom of Artemisia" από τη συγγραφέα Ντιάνα Πάξον (Diana Paxson).
* Στη Θερμή πηγή Αρτεμισία στο Εθνικό πάρκο του Γέλλοουστόουν "Artemisia Geyser".

## Βοτανολογία

* Στo βότανο Αρτεμισία το Αψίνθιο.
* Στο βότανο Αρτεμισία η δρακόντειος.
* Στο βότανο Artemisia annua που περιέχει τη χημική ένωση Αρτεμισινίνη.

## Θέατρο - Ταινίες
* Αρτεμισία: Γαλλική Ταινία του 1997 για την Ιταλίδα ζωγράφο Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι. 
* Αρτεμισία (Όπερα) "Artemisia (Opera)" Βενετία 1657: Όπερα του Καβάλι.
* Αρτεμισία (Γκολντόνι) "Artemisia (Goldoni)": άπαιχτο έργο του 18ου Αιώνα του Κάρλο Γκολντόνι.
* Artemizia: μισοτελειωμένη Όπερα του Ντομένικο Τσιμαρόζα (Domenico Cimarosa). 
* Αρτεμισία: Ρόλος στην ταινία Η άνοδος της Αυτοκρατορίας του 2014. Υποδύεται η Εύα Γκριν ως η Αρτεμισία, η **Καρλίν Καρμάικλ** ως η 8χρονη Αρτεμισία και η **Τζέιντ Τσινάθ** ως η 13χρονη Αρτεμισία.  

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κυπριανός και Ιουστίνα

Ο **Άγιος Κυπριανός** και η **Ιουστίνα** είναι Άγιοι της Ορθόδοξης εκκλησίας που τιμούνται στις 2 Οκτωβρίου. Μαρτύρησαν το 304 στη Νικομήδεια. Η ιστορία τους προέρχεται από τον Συμεών Μεταφραστή. 

## Βιογραφία
Η Ιουστίνα ήταν κόρη ενός ειδωλολάτρη ιερέα από την Αντιόχεια. Έγινε όμως χριστιανή και έκανε και τους γονείς της χριστιανούς. Ένας νεαρός, ο Αγλαΐδας, θέλησε να την κάνει δικιά του. Επειδή δεν τα κατάφερνε απευθύνθηκε σε ένα μάγο, τον Κυπριανό. Οι προσπάθειες του Κυπριανού απέτυχαν, επειδή η Ιουστίνα έκανε τον σταυρό της, ζούσε χριστιανική ζωή και έτσι νικούσε τους δαίμονες. Στο τέλος, ο Κυπριανός κατάλαβε το λάθος του, ελευθερώθηκε από τον Σατανά και έγινε Χριστιανός Ορθόδοξος. Έγινε διάκονος, ιερέας και επίσκοπος. Η ιστορία του αναφέρεται και από τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό, ο οποίος όμως τον συγχέει με τον Κυπριανό Καρχηδόνας, ένα λάθος που κάνουν πολλοί. Είναι σίγουρο όμως ότι δεν υπήρξε επίσκοπος Αντιόχειας με το όνομα Κυπριανός.

## Μαρτύριο και θάνατος
Ο Κυπριανός και η Ιουστίνα κατά τη διάρκεια του διωγμού του Διοκλητιανού μεταφέρθηκαν στη Δαμασκό όπου και βασανίστηκαν. Επειδή η πίστη τους άντεξε, μεταφέρθηκαν στον Διοκλητιανό στη Νικομήδεια. Εκεί με διαταγή του αποκεφαλίστηκαν.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*http://www.orthodoxinfo.com/death/cyprian_justina.aspx
*http://www.newadvent.org/cathen/04583a.htm

## Δείτε επίσης
*Άγιο Μύρο
*Αγιασμός
*Φυλαχτό

Κυπριανός
Κατηγορία:Ζεύγη αγίων
Βαχτάνγκ Α΄ της Ιβηρίας

Ο **Βαχτάνγκ Γκοργκασάλι** (*ვახტანგ I გორგასალი*, 442 - 502) ήταν βασιλιάς της Κάρτλι, περιοχής που αποτελεί σήμερα ομώνυμο νομό της Γεωργίας. Η περίοδος εξουσίας του χρονολογείται τον 5ο αιώνα μ.Χ., από το 452 ως το 502. 
Το παρατσούκλι του "Γκοργκασάλι" (περσ. *λύκο-κέφαλος*), προήλθε από ένα μύθο, ο οποίος περιγράφει το κράνος του Βαχτάνγκ με μια εικόνα λύκου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Σερ Τόμας Χάρντυ

Ο **Σερ Τόμας Χάρντυ** (αγγλικά:*Sir Thomas Hardy*, 5 Απριλίου 1769 – 20 Σεπτεμβρίου 1839) ήταν αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας.

Το 1797 κυρίευσε με έφοδο το γαλλικό μπρίκι *Mutine* στην Τενερίφη. Ανταμείφθηκε από τον Νέλσονα αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση του κυριευμένου πλοίου υπό την βρετανική σημαία. Κατά την ναυμαχία του Αμπουκίρ βοήθησε το πολεμικό *Culloden* του Τρούμπριτζ να ξεκολλήσει από έναν ύφαλο. Έπειτα από εκείνη την ημέρα τιμήθηκε από το Νέλσονα με την ανάληψη καθηκόντων κυβερνήτη στη ναυαρχίδα *Vanguard*. Διακυβέρνησε επίσης την τελευταία ναυαρχίδα του Νέλσονα, το HMS Victory, στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ και βρισκόταν δίπλα στον ναύαρχο μέχρι τη στιγμή του θανάτου του. Απέκτησε τον υψηλό τίτλο του Βρετανικού Ναυτικού, First Sea Lord, το Νοέμβριο του 1830 και έφτασε στον βαθμό του αντιναυάρχου τον Ιανουάριο του 1837. Έγινε βαρονέτος το 1806.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιογραφία του Χάρντυ από το Βασιλικό Ναυτικό Μουσείο 

Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί
Κατηγορία:Βαρονέτοι της Μεγάλης Βρετανίας
Εξοχικό Μεσσηνίας

Με την ονομασία αυτή είναι γνωστοί δύο οικισμοί του νομού Μεσσηνίας:
*το Εξοχικό Κορώνης Μεσσηνίας του δήμου Κορώνης.
*το Εξοχικό Φιλιατρών Μεσσηνίας του δήμου Φιλιατρών.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ναπολέων Σωτήλης

Ο **Ναπολέων Σωτήλης** (1860-1953), ήταν Έλληνας αντιστράτηγος.

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1860. Εξήλθε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1881 με τον βαθμό του ανθυπασπιστού του μηχανικού. Στη συνέχεια συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλλία. Μετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους ως συνταγματάρχης διοικητής της 7ης Μεραρχίας, με την οποία και έλαβε μέρος στις κυριότερες μάχες των πολέμων αυτών, και ειδικότερα στις σκληρές μάχες που δόθηκαν ανατολικά του Στρυμόνα τον Ιούλιο του 1913, στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. 

Μετά τους πολέμους αυτούς προάχθηκε στο βαθμό του υποστρατήγου και ακολούθως στο βαθμό του αντιστράτηγου. Διοίκησε διαδοχικά το Ε΄ και Β΄ Σώμα Στρατού. Τελικά τοποθετήθηκε ανώτερος στρατιωτικός διοικητής της Δυτικής Μακεδονίας.

Αποστρατεύθηκε κατόπιν αιτήσεώς του τον Δεκέμβριο του 1932. Πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1953.

## Πηγές
*Οι δρόμοι των Σερρών και η ονοματολογία των , Νικόλαος Χρ. Χρηστίδης, Σέρρες 2012

Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Σκόπελοι

[thumb|right|225px|Οι επικίνδυνοι σκόπελοι «[Πόρτες Πάρου», όπου σημειώθηκε το ναυάγιο του Σάμινα.]]
Με τον όρο **σκόπελος** χαρακτηρίζονται βράχια που βρίσκονται στη θάλασσα και προεξέχουν της επιφάνειας, σε αντίθεση των υφάλων.
 
Συνηθέστερα οι σκόπελοι δημιουργούν συστάδες πλησίον βραχωδών ακτών και μεταξύ ή πέριξ βραχονησίδων. Η παρουσία τους καθιστά τη ναυσιπλοΐα εγγύτατα αυτών (ακτοπλοΐα), από πολύ επικίνδυνη μέχρι αδύνατη. Η επισήμανσή τους στους ναυτικούς χάρτες σημειώνεται ως αβαθή ύδατα με μικρούς σταυρούς. Σε περίπτωση που βρίσκονται σε συνήθεις πορείες πλοίων, τότε αυτοί πρόσθετα φωτοσημαίνονται. Οι σκόπελοι απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή, ενώ η παράλλαξη αυτών θα πρέπει να γίνεται σε ασφαλή απόσταση.

## Εκφράσεις
Στις δημώδεις εκφράσεις η λέξη σκόπελος ή σκόπελοι χρησιμοποιείται μεταφορικά ως εμπόδιο, δυσχέρεια ή και ματαίωση προσπάθειας, π.χ.«*το αίτημα πέρασε από πολλούς σκοπέλους μέχρι να εγκριθεί*».

Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί
Κατηγορία:Ναυτική γεωγραφία
Κατηγορία:Εκφράσεις
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης
Νεοχώρι Καρδίτσας

Το **Νεοχώρι** (τοπική προφορά Νεχώρι) είναι μεγάλος οικισμός του νομού Καρδίτσας. Αποτελεί το μεγαλύτερο από τα χωριά του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα, του οποίου αποτελεί Τοπική Κοινότητα. Απέχει από την Καρδίτσα περίπου 40 χιλιόμετρα.

## Ιστορία
Με την συνθήκη του Ταμασίου της 10ης Μαΐου 1525, το Νεοχώρι ορίστηκε έδρα του συμβουλίου της αυτόνομης κοινότητας των Αγράφων. Συγκεκριμένα στη συνθήκη αναφερόταν *«Άπαντα τα χωρία των Αγράφων αποτελούσιν αυτονομίαν, η οποία διοικείται υπό συμβουλίου, έχοντος έδραν την παρά το οροπέδιον Νευροπόλεως ονομαστήν κωμόπολιν (Κασαμπά) Νεοχώριον»*. Εκεί έδρευε επίσης η Ιερά Μητρόπολη Φαναρίου και Νεοχωρίου που από τον 14ο αιώνα μέχρι την επανάσταση του 1821.

Παλαιότερα η οικονομία της περιοχής ήταν αγροτική και συνδεδεμένη με το οροπέδιο της Νεβρόπολης. Μετά την δημιουργία της λίμνης Πλαστήρα στη θέση του οροπεδίου, το 1959, η οικονομία της περιοχής υπέστη πλήγμα. Με την τουριστική ανάπτυξη που ξεκίνησε στην περιοχή από την δεκαετία του 1980 ο οικισμός ανέκαμψε στηριζόμενος πλέον στον τουρισμό. Σήμερα διαθέτει πολυάριθμα καταλύματα και τουριστικές επιχειρήσεις.

## Ιστορικό πληθυσμού
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι η εξής:

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* eeta.gr-Διοικητικές μεταβολές Νεοχωρίου Καρδίτσας

Νεοχωρι
Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Λεβητοστάσιο πλοίου

**Λεβητοστάσιο πλοίου**, (στα αγγλικά *stokehold*, ή *fire-room*, ή *boiler-room*), ή *στόκολο* στη κοινή ναυτική διάλεκτο, ονομάζεται το ιδιαίτερο διαμέρισμα του κύτους του πλοίου μέσα στο οποίο εγκαθίστανται ο ναυτικός ατμολέβητας ή οι ατμολέβητες με τα αναγκαία για τη λειτουργία τους μηχανήματα και συσκευές.

## Γενικά
Στα πολεμικά πλοία υπάρχουν ένα ή περισσότερα λεβητοστάσια που καθένα εξ αυτών περιλαμβάνει ένα ή περισσότερους ατμολέβητες αποτελώντας ξεχωριστό στεγανό χώρο. Στα εμπορικά πλοία συνηθέστερα ακολουθείται η διάταξη του ενός λεβητοστασίου, πρώραθεν του Μηχανοστασίου, που περιλαμβάνει όλους τους λέβητες του σκάφους, δύο ή και τρεις. Συνήθως όμως στα εμπορικά πλοία το λεβητοστάσιο αποτελεί ενιαίο χώρο με το μηχανοστάσιο οπότε και ο χώρος ονομάζεται "*μηχανολεβητοστάσιο*". Για λόγους καλύτερης ασφαλείας οι δύο χώροι, μηχανοστάσιο και λεβητοστάσιο, αποτελούν ιδιαίτερα στεγανά διαμερίσματα που χωρίζονται με εγκάρσια φρακτή (χώρισμα). Η φρακτή αυτή φέρει άνοιγμα ή ανθρωποθυρίδα προκειμένου να παραμένει ανοικτή έτσι ώστε να επικοινωνούν μεταξύ τους. Το ενδιάμεσο αυτό άνοιγμα ή ανθρωποθυρίδα σε περίπτωση κινδύνου κλείνει είτε με το φερόμενο επ΄ αυτού κατάλληλο μηχανισμό, είτε αυτόματα με τηλεχειρισμό.

Για την ικανοποιητική λειτουργία των ατμολεβήτων απαραίτητες είναι ορισμένες συσκευές  και μηχανήματα τα οποία και εγκαθίστανται μέσα στο χώρο του λεβητοστασίου και που εξυπηρετούν και άλλες βοηθητικές εργασίες στο πλοίο. Σημαντικότερα εξ αυτών είναι:

## Συσκευές λεβητοστασίου
# Προθερμαντήρες πετρελαίου
# Προθερμαντήρες τροφοδοτικού νερού
# Οικονομητήρες τροφοδοτικού νερού
# Προθερμαντήρες αέρος
# Υπερθερμαντήρες
# Αφυπερθερμαντήρες, και 
# Αναθερμαντήρες.

## Μηχανήματα λεβητοστασίου
# Ιππάρια ή αντλίες πετρελαίου
# Τροφοδοτικά ιππάρια ή αντλίες νερού, και
# Ανεμιστήρες τεχνητού ελκυσμού

Κατηγορία:Πλοίο
Κατηγορία:Ναυτικές Μηχανές
Δικαιοσύνη

Η **δικαιοσύνη** είναι η νομική ή φιλοσοφική θεωρία, σύμφωνα με την οποία εφαρμόζεται το Δίκαιο. Με τον ίδιο όρο επίσης χαρακτηρίζεται και η απονομή του δικαίου, καθώς και το σύνολο της δικαστικής εξουσίας, ή ακόμα και η εποπτεύουσα Αρχή αυτής, σύμφωνα με το Σύνταγμα.

## Η δικαιοσύνη ως αγαθό
Η δικαιοσύνη ορίζεται ως αγαθό που δεν στοχεύει στην ευδαιμονία όποιου την ασκεί, αλλά στον άλλον άνθρωπο. Κατά συνέπεια είναι η κρατίστη των αρετών γιατί δεν ασκείται για ίδιο όφελος, αλλά προς χάριν τρίτου.

Ο Αριστοτέλης διακρίνει τρία είδη δικαιοσύνης:
*Τη **διανεμητική** που απονέμεται με βάση την αξία του ανθρώπου. Για τους δημοκρατικούς όμως αξία αποτελεί η ελευθερία, για τους ολιγαρχικούς ο πλούτος ή η καταγωγή και για τους αριστοκρατικούς η αρετή. Το διανεμητικό δίκαιο δεν περιορίζεται στην αναγνώριση των δικαιωμάτων τους ενός ή του άλλου, όπως κάνει η ιδιωτική ηθική και η καντιανή δικαιοσύνη, αλλά συνιστά εφαρμογή, πραγματοποιήσιμη της δικαιοσύνης. Προϋποθέτει επομένως την ύπαρξη δημοσίων αρχών που πρέπει να κυριαρχούνται από την ιδέα της δικαιοσύνης και τη θέληση να την κάνουν να επικρατήσει σε κάθε περίπτωση.
*Τη **διορθωτική** που απονέμεται με βάση την αρχή όλα τα άτομα είναι ίσα μεταξύ τους. Η άνιση μεταχείριση όμως των ίσων είναι εξίσου άδικη της ίσης μεταχείρισης των ανίσων.

Η επιείκεια ως μέρος της πρωτογενούς πραγμάτωσης της δικαιοσύνης καλύπτει το κενό και την έλλειψη που εμφανίζει ο νόμος που δεν διακρίνεται για την πληρότητα και την ακρίβεια που παρατηρείται στο χώρο των θετικών επιστημών. 
*Της **αμοιβαιότητας** που οφείλεται στην ελεύθερη βούληση των μελών της κοινωνίας και είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί συντελεί στην ενότητά της.

## Διάκριση
Ειδικότερα ο όρος Δικαιοσύνη αναφέρεται σε διάφορους τομείς με ιδιαίτερο αντικείμενο μελέτης όπως:  
*Δικαιοσύνη (ηθική)
*Δικαιοσύνη (διεθνής)
*Δικαιοσύνη (δικονομία)
*Δικαιοσύνη (δογματική) ή Θεία δικαιοσύνη
*Δικαιοσύνη (νομική)
*Δικαιοσύνη (φιλοσοφία)
*Αρχέγονος δικαιοσύνη
*Εκκλησιαστική δικαιοσύνη, η θρησκευτική που ασκούταν τον Μεσαίωνα.
*Φεουδαλική δικαιοσύνη, η κοσμική που ασκούταν ομοίως τον Μεσαίωνα.
*Ναυτική δικαιοσύνη
*Στρατιωτική δικαιοσύνη 

Επί το πλείστον όμως με τον όρο δικαιοσύνη νοείται από τους μυθικούς χρόνους μέχρι σήμερα η ικανοποίηση του, αποκαλούμενου γενικά, περί δικαίου αισθήματος. 

Η δικαιοσύνη φέρεται να είναι ανεξάρτητη λειτουργία του κράτους και στη λειτουργία της δεν επιτρέπονται επεμβάσεις από οποιαδήποτε άλλη λειτουργία και δη την πολιτική ηγεσία, που ασκεί μεν την εκτελεστική λειτουργία, αλλά εποπτεύει αυτήν, διατηρώντας τα όργανά της ασυλία έναντι αυτής.

## Δείτε επίσης
* Δικαιοσύνη (ηθική)
* Κοινωνική δικαιοσύνη

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* Σοφά λόγια για την δικαιοσύνη


Κατηγορία:Δικαιοσύνη στην Ελλάδα
Κατηγορία:Δίκαιο
Κατηγορία:Αρετή
Κατηγορία:Φιλοσοφία του Δικαίου
Πανίδης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πανίδης** είναι γνωστός ένας βασιλιάς της Χαλκίδας στην Εύβοια, αδελφός του βασιλιά Αμφιδάμαντα. Κατά την παράδοση, στους επικήδειους αγώνες που διοργάνωσε στη μνήμη του αδελφού του ο Πανίδης, διαγωνίσθηκαν στην ποίηση ο Όμηρος και ο Ησίοδος. Ο Πανίδης θέλησε να βραβεύσει τον Ησίοδο, αλλά το κοινό δεν δέχθηκε την απόφασή του και τελικώς το βραβείο δόθηκε στον `Ομηρο.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Πανιδης
Μπραντ Τζόουνς

Ο **Μπραντ Τζόουνς** (1982-) είναι διεθνής Αυστραλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα, έχει ύψος 191 εκ. και ανήκει στην ολλανδική Φέγενορντ.

## Βιογραφικό
Ο Τζόουνς γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1982 στο Περθ της Αυστραλίας και αποκτήθηκε το 2000 από την Μίντλεσμπρο σε ηλικία 18 χρονών, όπου αγωνίζεται μέχρι και σήμερα. Επίσης έχει κατά καιρούς αγωνιστεί με τη μορφή δανεισμού σε ομάδες μικρότερων κατηγοριών όπως η Στόκπορτ,η Ρόδεραμ, η Μπλάκπουλ και η Σέφιλντ.

Στις 2 Ιουνίου 2007 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την φανέλα της Εθνικής Αυστραλίας σε φιλική αναμέτρηση με την Ουρουγουάη.

Αν και είχε συμπεριληφθεί στην αποστολή της Αυστραλίας για το Μουντιάλ του 2010, αποχώρησε λίγες μέρες πριν από την έναρξη της διοργάνωσης καθώς διαπιστώθηκε πως ο τετράχρονος γιος του πάσχει από λευχαιμία και τη θέση του πήρε ο Γιουτζίν Γκαλέκοβιτς. Ο ασθενής γιος του (από άλλη σχέση) απεβίωσε στις 18 Νοεμβρίου 2011.

Τον Αύγουστο του 2010 αποκτήθηκε από την Λίβερπουλ, όπου έμεινε ως το 2015. Από το 2016 ανήκει στο δυναμικό της ολλανδικής Φέγενορντ.

## Στατιστικά

## Παραπομπές


## Πηγές

*Jones Won't Be Back

Τζοουνς
Τ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μίντλεσμπρο Φ.Κ.
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκπουλ ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέρμπι Κάουντι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέφιλντ Γουένσντεϊ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στόκπορτ Κάουντι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόδερχαμ Γιουνάιτεντ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Βασιλίς

Το επίθετο **Βασιλίς** ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική τοπική επίκληση-προσωνυμία τριών θεοτήτων:

# Της Αφροδίτης στον Τάραντα.
# Της `Ηρας στη Λειβαδιά, στο Άργος και στην Πισιδία.
# Της Περσεφόνης στην Κατάνη

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 243

Βασιλις
Πανοπέας (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πανοπέας** (***Πανοπεύς***) ή **Φανοτέας** (***Φανοτεύς***) είναι γνωστός ο γιος του Φώκου (γιου του Αιακού) και της Αστερόδειας. Ο Πανοπέας ήταν ο πατέρας του Επειού, δηλαδή του ανθρώπου που σχεδίασε τον Δούρειο Ίππο.

Ο Πανοπέας είχε και μία κόρη, την Αίγλη, που παντρεύτηκε τον Θησέα. Ο Πανοπέας έλαβε μέρος στο κυνήγι του Καλυδωνίου Κάπρου, καθώς και στην εκστρατεία εναντίον των Ταφίων ή Τηλεβοών, ενώ ίδρυσε και την ομώνυμη πόλη στη Φωκίδα.

## Γενεαλογία

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 640

Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Πανόπη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πανόπη** είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Μία από τις 50 Νηρηίδες, θυγατέρες του Νηρέα και της Ωκεανίδας Δωρίδος.
# Θυγατέρα του βασιλιά Θεσπίου, δηλαδή μία από τις 50 Θεσπιάδες. Η Πανόπη απέκτησε από τον Ηρακλή ένα παιδί, τον Θρεψίππα.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Πανοπη
Πανοπη

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
ΣΠΑΠ

Το ακρωνύμιο ΣΠΑΠ μπορεί να αναφέρεται:
* Στον Σύλλογο προστασίας και ανάπλασης του Πεντελικού
* Στο σιδηροδρομικό φορέα "Σιδηρόδρομοι Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου".
Βαγαίος

Το επίθετο **Βαγαίος** ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική επίκληση του θεού Δία, που τη χρησιμοποιούσαν τοπικά οι κάτοικοι της Φρυγίας. Εκεί ο Δίας λατρευόταν ως θεός του ουρανού. Η λέξη ετυμολογείται από την περσική λέξη *βαγά*, που σημαίνει «θεός». Ο «Βαγαίος Ζευς» λατρευόταν κάποιες φορές και ως «Φρύγιος Ζευς», δηλαδή οι όροι «Βαγαίος» και «Φρύγιος» είχαν καταστεί πρακτικά συνώνυμοι.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 241

Βαγαιος
Θάνατος (αποσαφήνιση)

Η λέξη **θάνατος** εμφανίζεται σε δύο μορφές, ως:
* θάνατος, ο τερματισμός της λειτουργίας ενός οργανισμού
* Θάνατος (μυθολογία), θεότητα της ελληνικής μυθολογίας.
Πάνδροσος

Η **Πάνδροσος**, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, είναι κόρη του Κέκροπα και της Αγλαύρου, αδελφή του Ερυσίχθονα του Αθηναίου, της Έρσης και της Αγραύλου της Νεότερης.

Σύμφωνα με τη *[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου|Βιβλιοθήκη]]* του Απολλοδώρου, η θεά Αθηνά έκλεισε τον Εριχθόνιο μέσα σε ένα καλάθι, όταν ήταν ακόμη μικρός, και το εμπιστεύθηκε στην Πάνδροσο με την εντολή να μην ανοίξουν το καλάθι. Οι αδελφές της όμως παραβίασαν την απαγόρευση αυτή. Όταν άνοιξαν το καλάθι αντίκρισαν το παιδί ξαπλωμένο με ένα φίδι στο στήθος. Οι κοπέλες είτε σκοτώθηκαν από το φίδι, είτε, σύμφωνα με άλλες εκδοχές, τρελάθηκαν και έπεσαν από την Ακρόπολη της αρχαίας Αθήνας.

Ωστόσο, σύμφωνα με σωζόμενο απόσπασμα από το έργο *Ατθίς* του Φιλοχόρου (FGrH 328 F 105), λέγεται πως η Άγλαυρος εκούσια αυτοκτόνησε, για τη σωτηρία της πόλης, πέφτοντας από το τείχος των Αθηνών κατά τον μακροχρόνιο πόλεμο μεταξύ Αθήνας και Ελευσίνας, ύστερα από χρησμό του Απόλλωνος. Μετά την λήξη του πολέμου, οι Αθηναίοι έστησαν ναό για την Άγραυλο κοντά στα προπύλαια της Ακρόπολης.

Στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης υπήρχε ιερό αφιερωμένο στην Πάνδροσο, το Πανδρόσειο. Βρισκόταν δυτικά του Ερεχθείου και κύριο χαρακτηριστικό του ναού αυτού ήταν η Ιερή Ελιά της Αθηνάς στον υπαίθριο περίβολο.

Σύμφωνα με μερικές καταγραφές, οι αρχαίοι Αθηναίοι θεωρούσαν την Πάνδροσο ως τη γυναίκα που εφηύρε το γνέσιμο (κλώσιμο). Στο Ερέχθειο υπήρχε ο χώρος λατρείας της. Στην αρχαία ελληνική γραµµατεία υπάρχουν αναφορές πως ο Κήρυξ, γενάρχης του ιερατικού γένους των Κηρύκων των Αθηνών, ήταν παιδί της Πανδρόσου ή της Αγραύρου και του Ερμή.

## Πήραν το όνομά της
* Η Πάνδροσος έδωσε το όνομά της στην **οδό Πανδρόσου**, μία μικρή οδό της σημερινής Αθήνας κάτω από την Ακρόπολη, από την Πλατεία Μητροπόλεως μέχρι το Μοναστηράκι. Σε αυτήν βρίσκονται πολλά μικρά καταστήματα ενθυμίων για τους αλλοδαπούς κυρίως τουρίστες. Στο Λεκανοπέδιο Αττικής άλλες έξι οδοί φέρουν το ίδιο όνομα.
* Επιπλέον, η Πάνδροσος έδωσε το όνομά της και στο Πλοίο Μεταφοράς Προσωπικού (ΠΜΠ) ΠΑΝΔΡΟΣΟΣ Α-420 του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* Ν. & Ι. Φώτης. Ο.Ε.: *Οδικός άτλας Αττική: χάρτης-οδηγός*, Αθήνα 2005

Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Πήχης

thumb|right|180px|Ένα ανθρώπινο χέρι με τον πήχυ επισημασμένο.
Ο **πήχυς** (ή **αντιβράχιο**, λατ. *antebrachium*) στην ανατομία είναι το τμήμα των άνω άκρων του ανθρώπου από τον αγκώνα έως τον καρπό. Ο πήχυς συνδέεται με τον βραχίονα με την άρθρωση του αγκώνα, και με το χέρι με την άρθρωση του καρπού. Περιλαμβάνει δυο οστά, την κερκίδα και την ωλένη: η κερκίδα συνδέεται στον καρπό προς την πλευρά του αντίχειρα, ενώ η ωλένη προς την πλευρά του μικρού δακτύλου. Τα δυο αυτά οστά συνδέονται μεταξύ τους με το μεσόστεο, έναν ισχυρό υμένα, καθώς και με τις άνω και κάτω κερκιδοωλένιες αρθρώσεις.

Ο πήχυς περιλαμβάνει επίσης πολλούς μύες που σχετίζονται με την κάμψη και την έκταση των δακτύλων καθώς και την κίνηση του χεριού πάνω-κάτω, όπως και νεύρα και αρτηρίες που υποστηρίζουν τις κινήσεις αυτές. Ο πήχυς καλύπτεται από δέρμα που στο εσωτερικό μέρος του είναι λιγότερο τριχωτό απ' ό,τι στο εξωτερικό. Αντιστοιχεί στην κνήμη, τμήμα των κάτω άκρων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ανθρώπινη ανατομία
Πυκνότητα δόμησης

thumb|200px|Πυκνότητα δόμησης της Αθήνας

**Πυκνότητα δόμησης** ονομάζεται ο δείκτης του πληθυσμού μιας διοικητικής οντότητας προς την έκταση στην οποία κατανέμεται. Ο πληθυσμός μετράται σε κατοίκους ατομικά και η έκταση που συμπεριλαμβάνεται στα διοικητικά όρια της περιοχής μετράται σε τετραγωνικά χιλιόμετρα (δηλαδή κάτοικοι ανά χίλια στρέμματα). Μας δείχνει πόσο πυκνοκατοικημένη είναι μια περιοχή. Στα διοικητικά όρια μπορεί να συμπεριλαμβάνονται και εκτός σχεδίου εκτάσεις (όπως π.χ. ορεινοί όγκοι), οπότε η πυκνότητα δόμησης μπορεί να υπολογιστεί και αμιγώς στη θεσμοθετημένη ως οικοδομήσιμη έκταση, για να δούμε πόσο πυκνή είναι η δόμηση στην έκταση αυτή. Επιπροσθέτως, μπορούμε να υπολογίσουμε πόσα νοικοκυριά κατανέμονται σε μία έκταση, λαμβάνοντας υπόψιν μας και δημογραφικά στοιχεία (π.χ. πόσα μέλη μιας οικογένειας μένουν σε ένα διαμέρισμα και πόσο χώρο καταλαμβάνουν).

Κατηγορία:Πολεοδομία
Ιεραποστολή

** Ιεραποστολή** ονομάζεται η αποστολή κηρύκων του Ευαγγελίου στις μη χριστιανικές χώρες με σκοπό τη διάδοση της διδασκαλίας του Χριστού.

Οι πρώτοι ιεραπόστολοι που ξεκίνησαν να διαδώσουν τη διδασκαλία του Χριστού ήταν οι ίδιοι οι μαθητές του, που ονομάστηκαν απόστολοι. Το έργο των αποστόλων συνέχισαν οι διάδοχοι τους, που δίδαξαν πρώτα στους μεσογειακούς λαούς και συνέχισαν κατόπι σ' όλες τις ηπείρους όπως στην Ευρώπη, στην Ασία και στην Αφρική.

Μετά το σχίσμα των Εκκλησιών και μετά τη θρησκευτική μεταρρύθμιση, κάθε χριστιανική Εκκλησία συνέχισε χωριστά το έργο της ιεραποστολής. Πιο εντατικά οι προτεστάντες και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Σήμερα, και η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία στέλνει ιεραποστολές σ' όλο τον κόσμο. Όπου υπάρχουν ελληνικές παροικίες έχει ιδρύσει Ορθόδοξες Χριστιανικές Εκκλησίες με επικεφαλής ιεράρχες και κατώτερους κληρικούς. Έχτισε ναούς, ίδρυσε σχολεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα. Οι Έλληνες Ορθόδοξοι ιεραπόστολοι έχουν στραφεί περισσότερο προς τους ιθαγενείς λαούς της Αφρικής και της Ασίας, όπως και στην Αμερική.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Κατηγορία:Μεταστροφή στο χριστιανισμό
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Κατηγορία:Εκχριστιανισμός
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1968-69

Την **αγωνιστική περίοδο 1968-1969** το κύπελλο πρωταθλητριών κατέκτησε η ΑΚ Μίλαν για δεύτερη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό, που διεξήχθη στο Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου στη Μαδρίτη, τον Άγιαξ του Άμστερνταμ με 4-1. 

Για πρώτη φορά ελληνική ομάδα έφτασε στους προημιτελικούς ευρωπαϊκού ποδοσφαιρικού κυπέλλου, καθώς η Α.Ε.Κ. απέκλεισε τις Ζενές Ες από το  Λουξεμβούργο (3-0 στην Αθήνα, ήττα 3-2 στο Ες-συρ-Αλζέτ) και Ακαντέμισκ Κοπεγχάγης (0-0 στην Αθήνα, 2-0 στην Κοπεγχάγη).

Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:

## Πρώτος γύρος

 

|}
**Σημειώσεις**
*Οι ομάδες Καρλ Τσάις Ιένα, Ντιναμό Κιέβου, Ρουχ Χόρζοβ, Λέφσκι Σόφιας και Φερεντσβάρος Βουδαπέστης αποχώρησαν μετά την αρχική κλήρρωση  της διοργάνωσης, για πολιτικούς λόγους που σχετίζονταν με την Άνοιξη της Πράγας.

## Δεύτερος γύρος

|}
**Σημειώσεις**
* Οι Μίλαν και Μπενφίκα προκρίθηκαν χωρίς αγώνα στους προημιτελικούς μετά από κλήρωση.

## Προημιτελική φάση

|}
**Σημειώσεις**


## Ημιτελική φάση

|}

## Τελικός

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*UEFA, κύπελλο πρωταθλητριών
*RSSSF κύπελλο πρωταθλητριών 1968-69
*Sports-History "1968/69 Ο Prati σηκώνει τη Μίλαν στους ώμους του!"

Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1968
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1969
Εθνοκάθαρση

Με τον ειδικό όρο **εθνοκάθαρση** γίνεται αναφορά στην προσπάθεια δημιουργίας εθνικά ομοιογενών γεωγραφικών περιοχών μέσω βίαιου εκτοπισμού πληθυσμών που ανήκουν σε ιδιαίτερες εθνικές ομάδες. Η εθνοκάθαρση προϋποθέτει την πλήρη απομάκρυνση και των τελευταίων υπολειμμάτων της στοχευμένης ομάδας μέσω της καταστροφής πολιτισμικών στοιχείων, όπως είναι τα μνημεία, τα νεκροταφεία και οι τόποι λατρείας.

Σε μια αυστηρότερη και γενικότερη μορφή της η εθνοκάθαρση είναι η εξάλειψη μιας μη επιθυμητής ομάδας σε μία κοινωνία, είτε με τη μορφή της γενοκτονίας ή της αναγκαστικής μετανάστευσης.

## Περιπτώσεις εθνοκάθαρσης

* Ρουμάνοι στην Βουκοβίνα (1941)
* Εβραίοι στην Ναζιστική Γερμανία (1941-1945)
* Σέρβοι στην Κροατία (1941-1945)
* Γερμανοί στην Σιλεσία, Πρωσία και Πομερανία (1945)
* Ιταλοί στην Δαλματία (1945) 
* Τούτσι στη Ρουάντα (1994)
* Βόσνιοι Μουσουλμάνοι στην Σρεμπρένιτσα (1995)
*Ουιγούροι στην Κίνα (2014- )
*Αρμένιοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (1915-1923)
*Πόντιοι Έλληνες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (1914-1919)

## Παραπομπές



Κατηγορία:Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
Κατηγορία:Γενοκτονίες
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις
Κατηγορία:Ρατσισμός
Κατηγορία:Μετανάστευση
Κατηγορία:Πόλεμος
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Κατηγορία:Δίκαιο πολέμου
Κατηγορία:Διάκριση
Κατηγορία:Συλλογική τιμωρία
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1970-71

Την **αγωνιστική περίοδο 1970-71** το Κύπελλο Πρωταθλητριών κατέκτησε ο Άγιαξ για πρώτη φορά κερδίζοντας στον τελικό, που πραγματοποιήθηκε στο στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου, τον Παναθηναϊκό με 2–0. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:

## Προκριματική φάση

|}

## Πρώτος γύρος

|}

## Δεύτερος γύρος

|}

## Προημιτελική φάση

|}

## Ημιτελική φάση

|}

## Τελικός

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*UEFA, κύπελλο πρωταθλητριών
*RSSSF κύπελλο πρωταθλητριών 1970-71
*Sports History: "1970/71 Ο Άγιαξ κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών νικώντας τον Παναθηναϊκό με 2-0"

Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1970
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1971
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1984-85

Το **κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1984-85** ήταν το τριακοστό από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η Γιουβέντους για πρώτη φορά στην ιστορία του κερδίζοντας στον τελικό τη Λίβερπουλ με σκορ 1-0. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαΐου, στις Βρυξέλλες και τον παρακολούθησαν 58.000 θεατές. Ο τελικός αυτός σημαδεύτηκε από τα σοβαρά επεισόδια που δημιούργησαν οι χούλιγκάνς της Λίβερπουλ πού είχαν ως αποτέλεσμα των θάνατο 39 οπαδών, κυρίως Ιταλών. Εξ΄αιτίας αυτού του γεγονότος που χαρακτηρίστηκε ως η τραγωδία του Χέιζελ οι αγγλικές ομάδες αποκλείστηκαν από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις για πέντε χρόνια, ενώ η Λίβερπουλ τιμωρήθηκε με έξι χρόνια αποκλεισμό.

Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:

## Πρώτος γύρος

|}

## Δεύτερος γύρος

|}

## Προημιτελική φάση

|}

## Ημιτελική φάση

|}

## Τελικός

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* UEFA, κύπελλο πρωταθλητριών
* RSSSF κύπελλο πρωταθλητριών 1984-85
* Sports History: "1984/85: Η τραγωδία του Χέιζελ!"

Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1984
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1985
Στέφανος Γεννάδης

Ο **Στέφανος Γεννάδης** (1858 - 1922) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος.

## Βιογραφικά στοιχεία

Μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή Ευελπίδων κατατάχθηκε στο Μηχανικό και συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ως λοχαγός. Αργότερα του ανατέθηκε η διεύθυνση του Μηχανικού γενόμενος επιθεωρητής του ίδιου όπλου. Στους Βαλκανικούς Πολέμους υπηρέτησε αρχικά με τον βαθμό του συνταγματάρχη ως διοικητής ανεξάρτητου αποσπάσματος και στις 26 Οκτωβρίου του 1912 προάχθηκε σε υποστράτηγο και ανέλαβε διοικητής της 5ης Μεραρχίας. Μετά το τέλος των πολέμων παρέμεινε διοικητής της ίδιας μεραρχίας στη Δράμα και μετά στη Καβάλα όπου και τοποθετήθηκε διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού.

Το 1916 όταν η Καβάλα καταλήφθηκε από τον γερμανικό στρατό ο Σ. Γεννάδης απουσίαζε στην Αθήνα με άδεια, όπου και παρέμεινε σε όλη εκείνη τη δραματική  περίοδο του Χειμώνα και της Άνοιξης του 1917. Τότε τέθηκε σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία και απελάθηκε στη Σαντορίνη. Το 1920 ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία όπου και ανέλαβε Αρχηγός της Χωροφυλακής και στη συνέχεια διοικητής της Ανώτερης Στρατιωτικής Διοίκησης Παλαιάς Ελλάδος (ΑΣΔΠΕ) (1921). Έφθασε το βαθμό του αντιστρατήγου και πέθανε το 1922.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Κατηγορία:Αρχηγοί Ελληνικής χωροφυλακής
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1995-96

Την **αγωνιστική περίοδο 1995-96** το κύπελλο πρωταθλητριών κατέκτησε η Γιουβέντους για δεύτερη φορά κερδίζοντας στον τελικό, που πραγματοποιήθηκε στο στάδιο Ολίμπικο του Ρώμης, τον Άγιαξ με 4-2 στα πέναλτι. Ο κανονικός αγώνας είχε λήξει ισόπαλος 1-1.

## Προκριματικός γύρος

|}

## Πορεία προς τον τελικό

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*UEFA, κύπελλο πρωταθλητριών
*RSSSF κύπελλο πρωταθλητριών 1995-96
*Sports History: "1995/96: Η Γιουβέντους κατακτάει το Κύπελλο Πρωταθλητριών για δεύτερη φορά!" 

Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1995
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1996
Κουμπλάι Χαν

Ο **Κουμπλάι Χαν** (23 Σεπτεμβρίου 1215 - 18 Φεβρουαρίου 1294) ήταν γιος του Τολούι, δευτερότοκου γιου του Τζένγκις Χαν, ο οποίος σύμφωνα με τους νόμους των Μογγόλων έγινε αντιβασιλέας (1227-1229).

Όταν εδραιώθηκε η κυριαρχία των Μογγόλων στη Βόρεια Κίνα, ο Κουμπλάι ξεκίνησε για την νότια Κίνα που την κατείχαν οι πρίγκηπες Σονγκ. Εκεί σημείωσε πολλές νίκες. Μετά τον θάνατο του αδερφού του Μόνγκα, ο Κουμπλάι παίρνει την θέση του ως Μεγάλος Χάν των Μογγόλων. Με την βοήθεια των στρατηγών του και μετά από μάχες 15 ετών κατέλαβε την Κίνα των Σονγκ. Το 1280 ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας και ιδρυτής της δυναστείας Γιουάν.
Από το 1260 ο Κουμπλάι εγκαταστάθηκε στο Πεκίνο και το 1267 την καινούρια πόλη Τάι-Του (μεγάλη πρωτεύουσα) ή αλλιώς Χανμπαλίχ (πόλη του Χάνου).

Ο Κουμπλάι πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου 1294. Ο θάνατος του σφραγίστηκε από τις εσωτερικές διαμάχες της δυναστείας. Η δυναστεία των Γιουάν εξαφανίστηκε το 1365 προς όφελος των Κινέζων Μινγκ.

Κατηγορία:Μογγόλοι
Κατηγορία:Μογγολική Αυτοκρατορία
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1998-99

Την **αγωνιστική περίοδο 1998-99** το κύπελλο πρωταθλητριών κατέκτησε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ  για δεύτερη φορά κερδίζοντας σε έναν συναρπαστικό τελικό την Μπάγερν Μονάχου με 2-1 ανατρέποντας το σκορ στις καθυστερήσεις της συνάντησης. Ο τελικός διεξήχθη στο στάδιο Καμπ Νόου της Βαρκελόνης.

## Πρώτος Προκριματικός γύρος

|}

## Δεύτερος Προκριματικός γύρος

|}

## Φάση Ομίλων

## Νοκ άουτ αγώνες

## Τελικός

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*UEFA, κύπελλο πρωταθλητριών
*RSSSF κύπελλο πρωταθλητριών 1998-99
*Sports History: "1998/99: Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατακτάει το δεύτερο της Κύπελλο Πρωταθλητριών!" 

Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1988
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1999
Πατριάρχης Ιωάννης Δ΄ Νηστευτής

Ο **Ιωάννης Δ΄** (... - 2 Σεπτεμβρίου 595), ο λεγόμενος **Νηστευτής**, ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως την περίοδο 582-595. Ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον τίτλο «Οικουμενικός Πατριάρχης».

## Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν Καππαδόκης στην καταγωγή, γι' αυτό πολλές φορές απαντάται και με το προσωνύμιο *Καππαδόκης*. Από πολύ νωρίς έλαβε και το προσωνύμιο *Νηστευτής*, για τη μεγάλη του εγκράτεια. Εργάστηκε ως χαράκτης και χειροτονήθηκε διάκονος από τον Πατριάρχη Ιωάννη Γ΄. Υπηρέτησε ως διάκονος και σακελλάριος στο ναό της Αγίας Σοφίας και εξελέγη Πατριάρχης στις 11 Απριλίου του 582, μετά το θάνατο του Ευτύχιου.

Συνέγραψε συλλογή κανόνων, η οποία σώζεται ως σήμερα.

Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου του 595 και ετάφη στο ναό των Αγίων Αποστόλων. Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 2 Σεπτεμβρίου. Η κάρα του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγάθωνος Φθιώτιδας και μέρος των λειψάνων του στη Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους.

### «Οικουμενικός Πατριάρχης»
Το 587 συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη Σύνοδος Πατριαρχών και επισκόπων, η οποία απένειμε στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον τίτλο του «*[[Οικουμενικός Πατριάρχης|Οικουμενικού]]*». Η Σύνοδος πήρε αυτή την απόφαση κατόπιν ενθάρρυνσης του Αυτοκράτορα Μαυρίκιου, ο οποίος σχεδίαζε να παραδώσει στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως την εξουσία πάνω στους Πατριάρχες της Ανατολής, όπως ακριβώς ο επίσκοπος Ρώμης απολάμβανε την εξουσία πάνω σε ολόκληρη τη Δυτική Εκκλησία. Εξάλλου, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η λέξη «*Οικουμένη*» είχε φτάσει να σημαίνει την ίδια την Αυτοκρατορία, και όχι αυτό που κυριολεκτικά σημαίνει, δηλαδή ολόκληρο τον κατοικημένο κόσμο, γι' αυτό και θεωρήθηκε σωστό ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως να φέρει αυτό τον τίτλο.

Έτσι, ο Ιωάννης ο Νηστευτής έγινε ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον τίτλο «Οικουμενικός Πατριάρχης», ο οποίος διατηρείται μέχρι σήμερα.

Πάντως, η υιοθέτηση του τίτλου αυτού αποτέλεσε αιτία έριδας μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης. Οι Πάπες Πελάγιος Β΄ και Γρηγόριος ο Μέγας αντέδρασαν καθώς κατά τη γνώμη τους ο τίτλος αυτός υποβάθμιζε το Παπικό πρωτείο. Ο Πάπας Γρηγόριος μάλιστα έγραψε και περίφημες επιστολές για το θέμα αυτό, ενώ ως αντίδραση υιοθέτησε ο ίδιος τον τίτλο *servus servorum Dei* (δούλος των δούλων του Θεού). Απευθύνθηκε μάλιστα με επιστολή και στην Αυτοκράτειρα Κωνσταντίνα, πληροφορώντας την ότι η αλαζονεία του Ιωάννη του Νηστευτή ήταν σίγουρο σημάδι για την παρουσία του Αντιχρίστου.

## Υποσημειώσεις και παραπομπές
### Υποσημειώσεις


### Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Καθολική Εγκυκλοπαίδεια 
* 

Ιωαννης 04
Ιωάννης Δ΄
Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Η Αρμάδα (βιβλίο)

**'Η Αρμάδα**' (αγγλικά:Τhe Armada) είναι ένα βιβλίο του ιστορικού και πρώην καθηγητή του Πανεπιστημίου Κολούμπια, Γκάρετ Μάτινγκλι, σχετικά με την προσπάθεια της Ισπανικής Αρμάδας να εισβάλλει στην Αγγλία. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1959 και έλαβε τιμητική διάκριση από την επιτροπή του Βραβείου Πούλιτζερ το 1960. Το βιβλίο έγινε best-seller, ενώ κυκλοφόρησε και εκτός Ηνωμένων Πολιτειών υπό τον τίτλο "The Defeat of the Spanish Armada".

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορικά συγγράμματα
Ιμπραΐμ Ναζίρ

Ο **Ιμπραχίμ Ναζίρ** (Ibrahim Nasir Rannabandeyri Kilegefan, KCMG, NGIV) ήταν πολιτικός από τις Μαλδίβες, που υπήρξε πρωθυπουργός (1957-68) όταν ακόμα η χώρα ήταν σουλτανάτο και μετέπειτα πρώτος πρόεδρος της Δεύτερης Δημοκρατίας από το 1968 ως το 1978. 

## Γενεαλογικό δέντρο
Γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1926 και κατάγεται από τη βασιλική οικογένεια των προηγούμενων Σουλτάνων των Μαλδίβων. Γιος του Αϊσάτ Ντίντι, του οποίου το γενεαλογικό δέντρο φθάνει στη βασιλική δυναστεία των Ντιγιαμαγκιλί.

## Πολιτική καριέρα
Ο Ναζίρ ως πρόεδρος, την περίοδο από το 1968 ως το 1978 συνέβαλε στην ανασυγκρότηση της νησιωτικής χώρας και στο άνοιγμά της προς τον έξω κόσμο. Ανάμεσα στα άλλα, μερίμνησε για την είσοδο της χώρας στον ΟΗΕ και προχώρησε στον εκσυγχρονισμό της αλιευτικής βιομηχανίας με μηχανοκίνητα πλεούμενα, όπως επίσης και τη βελτίωση της τουριστικής υποδομής. Στον εκπαιδευτικό τομέα, εισήγαγε την αγγλική γλώσσα στο αναλυτικό πρόγραμμα των δημόσιων σχολείων. Επίσης, επί των ημερών του λειτούργησε ο πρώτος τηλεοπτικός *Television Maldives* και ο πρώτος ραδιοφωνικός *Radio Maldives* σταθμός στις Μαλδίβες. Μερίμνησε επίσης για την κατασκευή διεθνούς αεροδρομίου, στη Μαλέ.

## Κριτική
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ναζίρ, ο πολιτικός ήρθε αντιμέτωπος με κατηγορίες για αυταρχισμό και καταστολή. Ιδιαίτερα, επικρίθηκε για τις μεθόδους *σιδερένιας πυγμής*, με τις οποίες αντιμετώπισε την εξέγερση των κατοίκων στις ατόλες του Τιναντού, του Αντού και του Χουβαντού. Οι τελευταίοι σχημάτισαν αυτόνομη κυβέρνηση (Ηνωμένη Δημοκρατία των Σουβαδίβων), συνάπτοντας δεσμούς με τη Βρετανία.

## Διαδοχή
Τον Ναζίρ, ο οποίος δε δέχτηκε να είναι υποψήφιος και για τρίτη προεδρική θητεία, διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα το 1978 ο Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ, Υπουργός Μεταφορών και πρώην μόνιμος αντιπρόσωπος των Μαλδίβων στα Ηνωμένα Έθνη. Ο ίδιος ο Ναζίρ έφυγε στη Σιγκαπούρη. Το 1980 κατηγορήθηκε για σχεδιασμό απόπειρας πραξικοπήματος κατά του διαδόχου του, πράγμα που ο Ναζίρ το αρνήθηκε. Οι προσπάθειες για έκδοσή του από τη Σιγκαπούρη απέτυχαν και τελικά τον Ιούλιο του 1990 ο ίδιος ο Γκαγιούμ απένειμε χάρη στο Ναζίρ, επειδή συμμετείχε στον αγώνα για την ανεξαρτησία.

## Τελευταία χρόνια
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, που έζησε στη Σιγκαπούρη, υπέφερε από προβλήματα στα νεφρά. Πέθανε στο νοσοκομείο Μάουντ Ελίζαμπεθ της Σιγκαπούρης, στις 22 Νοεμβρίου του 2008.

## Πηγές
* Βιογραφικό στο rulers.org

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Ναζιρ
Γιεχούντε Σιμόν

Ο **Γιεχούντε Σιμόν** (*Yehude Simon Munaro*) είναι πολιτικός από το Περού, πρωθυπουργός από το 2008 ως το 2009. Ανήκει στο Περουβιανό Κόμμα Απρίστα.

## Καριέρα
Γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1947. Σε νεαρή ηλικία φυλακίστηκε επειδή είχε υποστηρίξει ενεργά το τρομοκρατικό κίνημα  MRTA (Movimiento Revolucionario Tupac Amaru) , το οποίο ήταν διάσημο για την κρίση με ομήρους στην ιαπωνική πρεσβεία στη Λίμα το 1995. Μετά την αμνήστευσή του ανέλαβε κυβερνήτης της επαρχίας Λαμπαγιέκε (Lambayeque). Στις 14 Οκτωβρίου του 2008 ανέλαβε πρωθυπουργός, μετά το διορισμό του, δύο ημέρες πριν, από τον πρόεδρο Άλαν Γκαρσία.. Ο Σιμόν διαδέχθηκε το Χόρχε ντελ Καστίγιο, ο οποίος είχε παραιτηθεί μετά την αποκάλυψη μεγάλου σκανδάλου πετρελαίου.

Τον Ιούνιο του 2009 ανακοίνωσε οτι θα παραιτηθεί ύστερα από τα αιματηρά επεισόδια των αστυνομικών αρχών με τους αυτόχθονες, όπως και έπραξε στα μέσα του επόμενου μήνα. Τον διαδέχτηκε ο πρώην πρόεδρος του Κογκρέσσου Javier Velasquez Quesquén.
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Περουβιανό Κόμμα Απρίστα *Επίσημος ιστότοπος*

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Περού
Πασιθέα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πασιθέα** είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Μία από τις τρεις Χάριτες σε μία από τις πολλές παραλλαγές των σχετικών με αυτές παραδόσεων.
# Μία από τις 50 Νηρηίδες, θυγατέρες του Νηρέα και της Δωρίδας.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin, *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Πασιθεα
Πειθώ (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία η **Πειθώ** ήταν η θεά που προσωποποιούσε την πειθώ, τη μεγάλη και πολύπλευρη δύναμη του ανθρώπινου λόγου και της ρητορικής. 

Η Πειθώ ωστόσο εμφανίζεται αρχικώς ως θεότητα όχι του λόγου, αλλά της ερωτικής δράσεως, δηλαδή του έρωτα και του γάμου. Αναφέρεται, κάπως συγκεχυμένα, ως κόρη της Αφροδίτης και του Ερμή. 

Η Πειθώ λατρευόταν άλλοτε ως αυτόνομη θεότητα και άλλοτε ως βοηθός άλλων θεοτήτων, όπως της Αφροδίτης, του Πόθου, του Ιμέρου, των Ωρών και των Χαρίτων. Σπανιότερα το κύριο όνομα «Πειθώ» απαντάται ως επίθετο και θρησκευτική επίκληση της θεάς Αφροδίτης και της θεάς Αρτέμιδος. 

Στην περίπτωση του αρχαιοελληνικού γάμου, η σχέση της Πειθούς ήταν βαθύτερη, επειδή ο γαμβρός έπρεπε να διαπραγματευθεί με τον πατέρα της υποψήφιας νύφης (και να τον *πείσει*) ως προς τα οικονομικά του προκειμένου να την παντρευτεί. Οι πιο επιθυμητές γυναίκες προσέλκυαν πολλούς υποψήφιους μνηστήρες και ο πειστικός λόγος καθόριζε συχνά τον βαθμό επιτυχίας τους (πρβλ. και την ομοιότητα των λέξεων «πειθώ» και «πόθος»)

Η αντίστοιχη της Πειθούς στη ρωμαϊκή μυθολογία ήταν η Σουαδέλα. Εξάλλου, με το όνομα Πειθώ απαντάται και μία από τις Ωκεανίδες (η *[[Θεογονία]]* αναφέρει ακόμα και τη θεά ως κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος).
## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής **[[118 Πειθώ]]** (118 Peitho), που ανακαλύφθηκε το 1872, πήρε το όνομά του από τις μυθικές αυτές μορφές.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Πειθω
Πειθω
Πειθω
Πεισίστρατος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πεισίστρατος** είναι γνωστός ο νεότερος γιος του βασιλιά Νέστορα και της Ευρυδίκης ή της Αναξιβίας. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί του Πεισιστράτου, ο Αντίλοχος και ο Θρασυμήδης, πολέμησαν στον Τρωικό Πόλεμο, αλλά τότε ο Πεισίστρατος ήταν ακόμα μικρό παιδί. Ο Πεισίστρατος ήταν συνομήλικος με τον Τηλέμαχο, τον οποίο συνόδευσε στο ταξίδι του από την Πύλο στη Σπάρτη (Ομήρου *[[Οδύσσεια]]*, γ 36, γ 483, ο 131) και έγιναν στενοί φίλοι. Οι απόγονοι του ιστορικού προσώπου Πεισίστρατος, του Αθηναίου τυράννου, πίστευαν ότι κατάγονταν από τον μυθικό αυτό Πεισίστρατο.

## Πηγές
* Κρουσίου: «Λεξικόν Ομηρικόν», διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σ. 702
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

## Παραπομπές


Πεισιστρατος
Πεισιστρατος
Κατηγορία:Νηλείδες
Πέλορας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πέλορας** (***Πέλωρ***) είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Ο Πελασγός που ανήγγειλε πρώτος στον βασιλιά της Θεσσαλίας το άνοιγμα των Τεμπών από τον σεισμό που είχε σημειωθεί και τη διαρροή των νερών προς τη θάλασσα (δημιουργία του Πηνειού ποταμού).
# Ο ένας από τους 5 Σπαρτούς που ξεφύτρωσαν από τη γη, από τα δόντια του δράκου που είχε σπείρει ο Κάδμος.

* Ωστόσο στα ομηρικά έπη η λέξη *πέλωρ* σημαίνει γενικά τέρας ή κάποιο τεράστιο πλάσμα, όπως τους Κύκλωπες (ι 428), τη Σκύλλα (μ 87), τον θεό Ήφαιστο (Σ 410) κλπ.. Από εκεί προέρχεται και το επίθετο «πελώριος», που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Πελορας
Πελορας
Ζάλογγο

μικρογραφία|Πανοραμική άποψη από την κορυφή (Τσούκα) του όρους Ζαλόγγου
μικρογραφία|Τα βράχια όπου κατέπεσαν οι Σουλιώτισσες με τα παιδιά τους
Το **Ζάλογγο** ή **Όρη Ζαλόγγου** είναι μικρό γυμνό βουνό της Ελλάδας με υψόμετρο 462 μέτρα. Βρίσκεται βόρεια της Πρέβεζας, πάνω από το χωριό Καμαρίνα, και ανήκει στην οροσειρά των Κασωπαίων ορέων της Ηπείρου. Στην περιοχή, στην οποία παρατηρείται έντονη βόσκηση, περιλαμβάνεται περιορισμένη δασική ζώνη, απόκρημνα βράχια και καλλιεργήσιμη γη. Η περιοχή κάτω από το ιστορικό μνημείο έχει αναδασωθεί με τραχεία πεύκη (*Pinus brutia*) ενώ αναπτύσσονται και διάσπαρτα άτομα χνοώδους δρυός (*Quercus pubescens*) κυπαρισσιού (*Cupressus sempervirens*) και μακρολέπιας δρυός (*Quercus macrolepis*). Όσον αφορά την ποώδη χλωρίδα έχουν αναφερθεί δύο ενδημικά είδη της ελληνικής (*Galium advenum*) και της βαλκανικής (*Saxifraga rotundifolia*) χλωρίδας αντίστοιχα. 

Το όνομά του βουνού συνδέθηκε με την προεπαναστατική περίοδο του 1821 και ειδικότερα με τον θρυλούμενο "«Χορό του Ζαλόγγου» όταν μια ομάδα Σουλιωτισσών και Σουλιωτών με τα παιδιά τους να αποφασίσουν να πεθάνουν ελεύθεροι παρά να πέσουν στα χέρια των Τουρκαλβανών. Στο δυτικό άκρο του οροπεδίου του όρους Ζαλόγγου ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια 1950-1961 το μεγαλύτερο άγαλμα της Ελλάδας, με τον τίτλο Μνημείο Ζαλόγγου, σε σχέδια του γλύπτη Γεωργίου Ζογγολόπουλου (1903-2004).

## Δείτε επίσης
* Χορός του Ζαλόγγου

## Πηγές
* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη*, τ.ΙΑ΄, σ.901.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Κατηγορία:Ήπειρος
Κατηγορία:Πρέβεζα
Ελληνοφρένεια

Η εκπομπή ***Ελληνοφρένεια*** μπορεί να αναφέρεται:

* Ελληνοφρένεια (ραδιοφωνική εκπομπή)
* Ελληνοφρένεια (τηλεοπτική εκπομπή)
Πενθέας

[thumb|right|350px|Ο Πενθέας διαμελίζεται από την [Ινώ και τη μητέρα του, την Αγαύη. Αγγείο του 450 π.Χ., Μουσείο του Λούβρου.]]
Στην ελληνική μυθολογία ο **Πενθέας** (αρχ. ***Πενθεύς***) ήταν βασιλιάς των Θηβών, εγγονός του Κάδμου ως γιος του Εχίονα (ενός από τους Σπαρτούς) και της Αγαύης, κόρης του Κάδμου. Ο Κάδμος στα γεράματά του παραχώρησε τον θρόνο των Θηβών στον Πενθέα. 

Η Αγαύη, που ήταν αδελφή της Σεμέλης, είχε δυσφημίσει τη Σεμέλη για την κρυφή της σχέση με τον Δία. Γι' αυτό ο Διόνυσος εκδικήθηκε και την Αγαύη και τον Πενθέα. Πήγε ο ίδιος ο Διόνυσος στη Θήβα και διέδωσε την οργιαστική λατρεία του Διονύσου εκεί. Έκανε την Αγαύη και τις άλλες γυναίκες της Θήβας να συμμετάσχουν στην οργιαστική λατρεία του Διονύσου. Ως βασιλιάς, ο Πενθέας καταπολέμησε δυναμικά τη διάδοση της λατρείας του θεού Διονύσου στο βασίλειό του. Θεωρούσε ότι η λατρεία του Διονύσου ήταν απειλή για την ευταξία και την ηθική τάξη στη Θήβα. Επειδή ήταν νέος βασιλιάς δεν είχε την απαραίτητη εμπειρία και πήρε σπασμωδικές και απερίσκεπτες αποφάσεις. Συνέλαβε τον Διόνυσο με τις Μαινάδες αλλά τρελάθηκε και αντί να αλυσοδέσει τον Διόνυσο έδεσε έναν ταύρο. Έφθασε κάποια στιγμή στο να φυλακίσει και τον ίδιο τον Διόνυσο. Αλλά ο Διόνυσος ελευθερώθηκε και παρέσυρε τον Πενθέα να κατασκοπεύσει τις Βοιωτές γυναίκες πάνω στο βουνό Κιθαιρώνα, όπου λάτρευαν τον Διόνυσο. Ο Πενθέας ανέβηκε πράγματι στο βουνό ντυμένος ως γυναίκα και κρύφτηκε πάνω σε ένα δέντρο. Οι μαινόμενες όμως «Βάκχες» τον ανακάλυψαν, τον διαμέλισαν και τον έφαγαν ζωντανό με πρώτη την ίδια του τη μητέρα, την Αγαύη, η οποία έμπηξε το κεφάλι του Πενθέως στο κοντάρι της, νομίζοντας μέσα στην ιερή τρέλα και έκστασή της ότι ήταν κεφάλι λιονταριού. Η Αγαύη μπήκε στη Θήβα περιχαρής κρατώντας το κεφάλι του Πενθέα σαν να ήταν τρόπαιο από κυνήγι ενώ ταυτόχρονα έψαχνε τον γιο της, για να του δείξει το κατόρθωμά της (τραγική ειρωνεία). Αργότερα όταν συνειδητοποίησε η Αγαύη τι πραγματικά είχε κάνει αναγκάστηκε να φύγει από τη Θήβα.

Διάδοχος του Πενθέως στον θρόνο ήταν ο θείος του Πολύδωρος.

Τον μύθο του Πενθέως πραγματεύθηκε ιδίως ο τραγικός Ευριπίδης στην τραγωδία του *[[Βάκχαι (τραγωδία)|Βάκχαι]]*. Ο θάνατος του Πενθέα ήταν η συνέπεια της ασέβειάς του προς τον θεό Διόνυσο. Οι θεοί πάντα τιμωρούν σκληρά αυτούς που δεν τους τιμούν.

## Γενεαλογία

## Πηγές
* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θηβαϊκός κύκλος
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θήβας
Πατριάρχης Ιωάννης Γ΄ Σχολαστικός

Ο **Ιωάννης Γ΄** (503 - 31 Αυγούστου 577), ο λεγόμενος **Σχολαστικός**, ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από τις 12 Απριλίου του 565 έως το θάνατό του το 577.

Καταγόταν από το χωριό Σερίμιο της Αντιόχειας. Σπούδασε νομικά στην Αντιόχεια και κατόπιν εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Εκάρη μοναχός και κατόπιν χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Αντιοχείας Δόμνο Β΄. Εστάλη κατόπιν στην Κωνσταντινούπολη, ως αποκρισάριος του Πατριάρχη Αντιοχείας. Τρεις μέρες μετά την καθαίρεση του Πατριάρχη Ευτύχιου και κατόπιν επιθυμίας του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού, Πατριάρχης εξελέγη ο Ιωάννης, μάλλον στις 12 ή 15 Απριλίου του 565.

Λίγο μετά την εκλογή του στον Πατριαρχικό Θρόνο, πέθανε ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός και στο Θρόνο ανέβηκε ο Ιουστίνος Β', τον οποίο έστεψε Αυτοκράτορα ο Ιωάννης, στις 14 Νοεμβρίου του 565. Την περίοδο που ακολούθησε, καλλωπίστηκαν οι ναοί της Αγίας Σοφίας και των Αγίων Αποστόλων, ενώ κτίστηκαν πολλοί άλλοι ναοί. Κατά την ίδια περίοδο καθιερώθηκε να ψάλλεται τις Κυριακές ο Χερουβικός Ύμνος και τη Μεγάλη Πέμπτη το τροπάριο «». Επί της Πατριαρχίας του κωδικοποιήθηκε το Κανονικό Δίκαιο και προστέθηκαν νέοι κανόνες σε αυτούς προηγούμενων Συνόδων. Επίσης, με παρακίνησή του ο Αυτοκράτορας ακύρωσε τις χειροτονίες των μονοφυσιτών ιερέων και έκλεισε μοναστήρια ύποπτα για Μονοφυσιτισμό.

Ο Ιωάννης Γ΄ πέθανε στις 31 Αυγούστου του 577, λίγο πριν τον Αυτοκράτορα Ιουστίνο Β'. Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 21 Φεβρουαρίου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Οικουμενικό Πατριαρχείο
* Εκκλησία της Ελλάδος 
* 

Ιωαννης Γ
Ιωάννης Γ
Ιωάννης
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα