open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής

Η **Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής** είναι η πρώτη χριστιανική εκκλησία της Πεντηκοστής στην Ελλάδα και συνεργάζεται (χαλαρά, καθώς πλέον είναι αυτοκέφαλη) με την παγκόσμια εκκλησία των Συνάξεων του Θεού. Είναι το βασικότερο μέλος της Συνόδου Αποστολικών Εκκλησιών Πεντηκοστής Ελλάδας, ενώ συμμετέχει και στον Πανελλήνιο Ευαγγελικό Σύνδεσμο.

Ο Δημήτρης Κατρισιώσης ήταν ο πρώτος Έλληνας κήρυκας της Πεντηκοστής στην Ελλάδα μαζί με τον Ιωάννη Τσέλλο  (1924) που δραστηριοποιήθηκαν στην περιοχή του χωριού τους (Βάγια Θηβών), στη Βόρεια, Κεντρική, και Νότια Ελλάδα. Καρπός της εργασίας τους ήταν η Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής καθώς και άλλες εκκλησίες, μετέπειτα.

Σήμερα η Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής αριθμεί εκατοντάδες μέλη σε 13 εκκλησίες σε όλη την Ελλάδα. Διοικείται από Διοικητικό Συμβούλιο που εκλέγεται από την Σύνοδο εργατών. Πρόεδρος της συνόδου είναι ο Ηλ. Χατζηελευθερίου.

## Υποσημειώσεις

 

## Σύνδεσμοι
*Επίσημη σελίδα

Κατηγορία:Εκκλησίες της Πεντηκοστής
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Ολύμποι Χίου

Οι **Ολύμποι** είναι χωριό της νοτιοδυτικής Χίου, σε οδική απόσταση 31 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. 

Μέχρι το 1997 ήταν έδρα κοινότητας, ενώ σήμερα αποτελεί ένα από τα εννέα δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Μαστιχοχωρίων. Οι Ολύμποι είναι πραγματικά ένα από τα 22 περίπου χωριά της νότιας Χίου όπου καλλιεργείται το μαστιχόδεντρο ή μαστιχοφόρος σχίνος (Pistacia lentiscus, var. Chia) από το οποίο εξάγεται η μαστίχα Χίου.

## Θέση και περιγραφή
Οι Ολύμποι είναι κτισμένοι σε ομαλή έκταση, αλλά όχι κοντά στην ακτή. Το πλησιέστερο χωριό είναι τα Μεστά (3,5 χλμ). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του οικισμού είναι 120 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, προς την οποία δεν έχει θέα.

Στους Ολύμπους διασώζεται, αν και σε μικρότερο βαθμό από ό,τι στα Μεστά, η μορφή του μεσαιωνικού χωριού-κάστρου, κλειστού με τείχος που διαμορφώνουν οι ίδιοι οι τοίχοι των εξωτερικών σπιτιών, τα οποία ήταν ενωμένα μεταξύ τους, όπως ενωμένα στο ύψος του πρώτου ορόφου είναι και τα σπίτια του χωριού, αφήνοντας από κάτω τα εσωτερικά δρομάκια να σχηματίζουν κάπου-κάπου μικρές σήραγγες. Η ίδια μορφή σώζεται και στα μαστιχοχώρια Ελάτα και Πυργί. Οφείλεται στον φόβο των πειρατών, που αποβιβάζονταν κατά τον Μεσαίωνα και μέχρι την Τουρκοκρατία στις ακτές, και έκαναν επιδρομές στα χωριά για να λεηλατήσουν τη μαστίχα και τα άλλα προϊόντα τους.

Ο ενοριακός ναός (η χωριοεκκλησιά) των Ολύμπων τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου. Αξιοθέατη είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής με το ξυλόγλυπτο τέμπλο, καθώς και η Τράπεζα των Ολύμπων, ένα διώροφο κτίριο με μακρόστενες αίθουσες που σώζεται από τον Μεσαίωνα σε καλή κατάσταση.

Στην περιοχή των Ολύμπων και σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το χωριό υπάρχει μικρό σπήλαιο του τύπου του σπηλαιοβάραθρου (κάθετη διάσταση μεγαλύτερη από τις οριζόντιες, περίπου 57 μέτρα βάθος), με αξιόλογο φυσικό διάκοσμο από σταλακτίτες, που εξερευνήθηκε μόλις το 1985 και άρχισε να είναι επισκέψιμο μετά το έτος 2000 κατά τη θερινή περίοδο (αρχές Μαΐου ως Οκτώβριο).

## Πληθυσμός
Οι κάτοικοι των Ολύμπων ονομάζονται *Λυμπούσοι* στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Η εξέλιξη του πληθυσμού των Ολύμπων στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα:

## Παραπομπές

## Πηγές
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 18

Ολυμποι
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Κρατερός ο ιστορικός

Ο **Κρατερός** ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, του 3ου αιώνα π.Χ. Ήταν ο γιος του στρατηγού Κρατερού, και ο ετεροθαλής αδελφός του μετέπειτα βασιλιά της Μακεδονίας, Αντίγονου Β' Γονατά, από την μητέρα τους Φίλα. Επειδή είχε καταλάβει τη σπουδαιότητα που έχουν οι επιγραφές για όσους ασχολούνται με ιστορικές έρευνες, ο Κρατερός συνέταξε μια συνοπτική και χρονολογικά τακτοποιημένη  *«Συναγωγή ψηφισμάτων»*. Από αυτή άντλησαν πολλοί μεταγενέστεροι ιστορικοί.

## Πηγές
* Carolyn Higbie: *Craterus and the Use of Inscriptions in Ancient Scholarship*, JSTOR 284424

Κρατερο
Κρατερο
Ίστρος ο Καλλιμάχιος

Ο **Ίστρος** ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, καταγόμενος από την Κυρήνη ή τη Μακεδονία ή την Πάφο. Η ακμή του τοποθετείται γύρω στο 220 π.Χ.. Γεννήθηκε δούλος, και διετέλεσε μαθητής του Καλλίμαχου, γεγονός από το οποίο ονομάσθηκε **Καλλιμάχιος**.

Ο Ίστρος συνέγραψε τα έργα *Αττικά* ή *Συναγωγή των Ατθίδων*, *Αιγυπτίων αποικίαι*, *Ηλειακά*, *Περί Πτολεμαϊδος της εν Αιγύπτω πόλεως*, και άλλα. Από τα έργα του διασώθηκαν λίγα αποσπάσματα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ιωάννης Κακαβούλιας: *Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)*, εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελ. 140

Ιστρος
Ιστρος
Αβολαδονήσι Σικίνου

Το **Αβολαδονήσι** ή **Αβολαθονήσι** ή **Αβαλαθονήσι** ή **Αβωλάδα** είναι μια νησίδα των Κυκλάδων του Αιγαίου Πελάγους. Βρίσκεται πολύ κοντά στη δυτική ακτή της Σικίνου. Είναι ένας ακατοίκητος συμπαγής βράχος έκτασης περίπου 200 τ.μ.. Ανήκει στο Δήμο Σικίνου, της Περιφερειακής Ενότητα Θήρας της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου . Σύμφωνα με την απογραφή 2021 είναι ακατοίκητο.

Το Αβολαδονήσι, όπως και άλλες νησίδες του Αιγαίου, έχει χαρακτηρισθεί ως «τόπος ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους» με υπουργική απόφαση  «με στόχο την αποτελεσματική προστασία, διατήρηση και ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντός του». Επίσης έχει υπαχθεί στο πρόγραμμα Leader+ Κυκλάδων και στα Ολοκληρωμένα Προγράμματα Ανάπτυξης Αγροτικού Χώρου (Ο.Π.Α.Α.Χ.) του Περιφερειακού Επιχειρησιακού Προγράµµατος (Π.Ε.Π.) Νοτίου Αιγαίου .

## Σημειώσεις
* Ο κωδικός του σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία είναι 826901 02.http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ESYE/BUCKET/A1604/Other/A1604_SAP01_TB_DC_00_2001_01_F_GR.pdf
* *Εφημερίς της Κυβερνήσεως*, Τεύχος Δεύτερο, Αριθμός Φύλλου 1323/1 Νοεμβρίου 2000, Αριθ. ΔΠΑ/10908.Περίληψη απόφασης
* Σύνοψη τοπικού προγράμματος Leader+ Κυκλάδων https://web.archive.org/web/20060508200401/http://www.anetky.gr/drastriotites/leader/Synopsi%20Programmatos-Kyklades.pdf

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Θέση της νησίδας στον χάρτη
*Φωτογραφία της νησίδας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σικίνου
Λαπίθες

[thumb|right|210px|Πάλη μεταξύ [Κένταυρος|Κενταύρου και Λαπίθη. Μετόπη του Παρθενώνα.]]
Στην Ελληνική Μυθολογία οι **Λαπίθες** αναφέρονται ως μυθολογικά όντα ίδιας καταγωγής με τους Κενταύρους από τους οποίους και χωρίστηκαν μεταγενέστερα από τους ποιητές αποδίδοντάς τους ανθρώπινη μορφή και παρουσία ως αρχαίου πραγματικού λαού, πολεμικού και ανδρειωμένου που αφού εξεδίωξαν τους Περραιβούς από τη Θεσσαλία εγκαταστάθηκαν στην πεδιάδα παρά τις όχθες του Πηνειού. Μπορεί όμως να πρόκειται και για αρχαιότατο λαό εγκατεστημένο από την αρχή εκεί, που πολεμούσε κατά των διαφόρων κάθε φορά εισβολέων και τελικά εξοντώθηκε από τους Δωριείς.

Οι αποδεχόμενοι τους Λαπίθες ως μυθικά όντα παράγουν το όνομά τους από το *λαπιστής* (= αλαζών) και το ρήμα *λαπίζω* (= συρίζω), από την ίδια ρίζα *λαπ* επίσης και το ρήμα *αλαπάζω* (=καταστρέφω, διαρπάζω) αλλά και το ουσιαστικό  (λαίλαψ). Επειδή όμως και η ρίζα λαπ είναι σχετική με τη *ραπ* = αρπ πολλοί σχετίζουν το όνομα με τις Άρπυιες, δηλαδή τους βίαιους ανέμους, και κάθε βίαια μετεωρολογικά φαινόμενα, δαίμονες των καταιγίδων, που η ποιητική φαντασία τους μετέβαλε βαθμηδόν σε γενναίους πολεμιστές, ενάρετους και φιλόξενους σε αντίθεση με τους Κενταύρους. 

Στους αναφερόμενους μύθους κατά τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, γενάρχης των Λαπιθών φέρεται ο Λαπίθης, γιος του Απόλλωνα και της νύμφης Στίλβης, ο δε γιος αυτού Φόρβας βασίλευσε στην Ηλεία όπως και οι γιοι αυτού Αιγεύς και Άκτωρ. Η εκτίμηση των αρχαίων προς τους Λαπίθες φαίνεται μάλλον μεγάλη αφού επιφανείς ήρωες συνδέθηκαν με τους διασημότερους εξ αυτών, όπως για παράδειγμα ο Θησέας που τους βοήθησε στη μάχη τους κατά των Κενταύρων, επειδή στο γάμο του Πειρίθου με την Δηιδάμεια οι Κένταυροι πρόσβαλαν τις γυναίκες των Λαπιθών. Σημαντικότεροι των Λαπιθών αναφέρονται ο Κόρωνος και ο γιος του Λεοντεύς, ο γιος του Πειρίθου Πολυποίτης οι οποίοι ως ηγήτορες 40 πλοίων συμμετείχαν στον πόλεμο της Τροίας οι από την Άργισσα, τη Γυρτώνη, την Όρθη, την Ηλώνη και Ουλουσώνα καταγόμενοι Λαπίθες.
 

## Δείτε επίσης
*Κρατήρας του Κλειτία: Παράσταση Κενταυρομαχίας 
*Μόψος ο Λαπίθης

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Θεσσαλίας
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Γυμνισμός

Ως **γυμνισμός** και **κοινωνική γυμνότητα** ορίζεται γενικά η πρακτική της έκθεσης του γυμνού σώματος. Οι όροι naturism και γυμνισμός γενικά επίσης σημαίνουν ότι οι δραστηριότητες γίνονται σε μη σεξουαλικά ή οικογενειακά πλαίσια. Η χρήση και ο καθορισμός αυτών των όρων ποικίλλουν γεωγραφικά και ιστορικά. Προς το παρόν, στόχος είναι η δημιουργία ενός άρθρου απαριθμώντας την ιστορική χρήση των όρων naturism και γυμνισμού και πώς διαφέρουν μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών, των χωρών, και των χρονικών διαστημάτων στην ιστορία.  

Ένα κέντρο γυμνιστών (λέσχη, θέρετρο ή άλλη εγκατάσταση) είναι μια θέση όπου η γυμνότητα επιτρέπεται ανοιχτά.

## Φιλοσοφία και πρακτική

Οι γυμνιστές πιστεύουν ότι το γυμνό ανθρώπινο σώμα πρέπει να είναι αποδεκτό, να είναι σεβαστό και να το χαιρόμαστε. Πιστεύουν ότι η θέα του γυμνού σώματος δεν είναι ντροπή, δεν διαφθείρει, δεν είναι υποτιμητική ή επικίνδυνη. Δεν θεωρούν ότι η συνεύρεση γυμνών ανθρώπων είναι κάτι ανήθικο ή σεξουαλικό. Πιστεύουν ότι η γύμνια είναι μία υγιής φυσική κατάσταση, ότι η γύμνια είναι η πιο αγνή μας κατάσταση μια και έχουμε γεννηθεί γυμνοί.  

Το μοντέρνο κίνημα του γυμνισμού είναι μια αναβίωση αρχαίων εθίμων που ήταν κυρίαρχα σε μεγάλο μέρος του κόσμου. Ακόμα και οι Εσκιμώοι πήγαιναν γυμνοί στα ιγκλού τους. Την σημερινή εποχή μόνο μερικές απομονωμένες φυλές συνεχίζουν την πρακτική της γύμνιας με λίγα ή ακόμα και καθόλου ρούχα. Υπάρχουν τέτοιες κοινότητες στον Αμαζόνιο, στην υποσαχάρια Αφρική και στη Νέα Γουινέα.

Ο γυμνισμός δεν πρέπει να συγχέεται με την επιθυμία κάποιου να δει άλλους γυμνούς για σεξουαλικούς λόγους (ηδονοβλεψίας) ή με την επιθυμία κάποιου να τον δουν γυμνό για σεξουαλικούς λόγους (επιδειξίας).

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι με το να είναι γυμνοί γίνονται πιο αποδεκτοί από τους άλλους για αυτό που είναι, τόσο σωματικά όσο πνευματικά και συναισθηματικά. Χωρίς ρούχα η κοινωνική τάξη του καθενός δεν είναι άμεσα ορατή.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Γύμνια
Κατηγορία:Αντεργκράουντ κουλτούρα
Τριπλή Συμμαχία

μινιατούρα|Η τριπλή συμμαχία (κόκκινο), τριπλή συνεννόηση (γαλάζιο), και άλλοι (ροζ).
Με τον όρο **Τριπλή Συμμαχία** χαρακτηρίστηκε ο αμυντικός συνασπισμός μεταξύ Γερμανίας, Αυστροουγγαρίας και Ιταλίας που συνάφθηκε μετά από εισήγηση του καγκελάριου της Γερμανίας Μπίσμαρκ και συνομολογήθηκε στις 20 Μαΐου του 1882. 

Μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο (1870-1871) ο Μπίσμαρκ άρχισε να εφαρμόζει πολιτική απομόνωσης της Γαλλίας. Επειδή όμως τόσο η Ρωσία όσο και η Αυστροουγγαρία ήταν πιθανόν να γίνουν σύμμαχες δυνάμεις της Γαλλίας ο Μπίσμαρκ πέτυχε σειρά μεμονωμένων συνθηκών - συμμαχιών των οποίων κύριος σκοπός ήταν ο αποκλεισμός της Γαλλίας από τις δυνάμεις αυτές. Έτσι στην αρχή προηγήθηκε η συμμαχία Αυστροουγγαρίας και Γερμανίας που το 1882 διευρύνθηκε με την προσχώρηση της Ιταλίας. Επειδή όμως ο Μπίσμαρκ συνέχιζε ν΄ ανησυχεί για τη πιθανή στάση της Ρωσίας, προσπάθησε να την προσεταιρισθεί, γεγονός που το πέτυχε σχετικά εύκολα, λόγω του αγγλορωσικού ανταγωνισμού στη Μέση Ανατολή και την Ασία.

Παρά όμως την υφιστάμενη αστάθεια των γερμανορωσικών σχέσεων ο Μπίσμαρκ επιθυμούσε πάντα τη διατήρηση φιλικών σχέσεων με τη Ρωσία. Έτσι όταν η μετά της Ρωσίας συμμαχία της Γερμανίας, που ουσιαστικά ήταν "Συνθήκη Αμοιβαίας Ουδετερότητας" έληγε το 1890, ο Γερμανός καγκελλάριος προέβη σε σχετικά διαβήματα για την ανανέωσή της. Τότε όμως διαφώνησε ως προς τη σύνδεση αυτή με τη Ρωσία ο Αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄ οπότε και ακολούθησε αφενός μεν η αναγκαστική παραίτηση του Μπίσμαρκ και αφετέρου η αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής της Γερμανίας.

Ως αντίρροπος δύναμη της "Τριπλής Συμμαχίας" ιδρύθηκε η Τριπλή Συνεννόηση γνωστότερη ως Αντάντ Κορντιάλ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Συνθήκες
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Κατηγορία:Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
Κατηγορία:Ιστορία της Αυστρίας
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας
Κατηγορία:Ιστορία των διεθνών σχέσεων
Τζίνι

Ως **τζίνι** (αραβικά: **جني**) αναφέρεται στην προ-ισλαμική Αραβική μυθολογία και στο Ισλάμ, ένα φανταστικό υπερφυσικό πλάσμα, μέλος των *τζιν*. Το τζίνι έχει ελεύθερη βούληση, εμφανίζεται πολλές φορές με μορφή ζώου, μυθικού πλάσματος ή και ανθρώπου και διαθέτει υπερφυσικές δυνάμεις. Στη στερεότυπη μορφή τους, τα τζίνι, κατοικούν μέσα σε μπουκάλια ή συνήθως σε λύχνους και η είσοδος/έξοδος τους από αυτά συνοδεύεται από την παρουσία πυκνού καπνού. Πολλά τζίνι μπορούν να αλλάζουν μορφή. Οι προθέσεις τους δεν είναι απαραίτητα δαιμονικές, υπάρχουν τζίνι που υποστηρίζουν το καλό ή και το αντίθετο. 

Η γνωστότερη και δημοφιλέστερη ιστορία με την παρουσία τζίνι είναι **ο Αλαντίν** όπου το τζίνι εμφανίζεται ως πνεύμα που καλείται να πραγματοποιήσει τρεις ευχές του Αλαντίν.

Τα τζίνι ανήκουν στην Αραβική και Μουσουλμανική μυθολογία ενώ αναφέρονται πολλές φορές και στο Κοράνι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ισλαμική μυθολογία
Κατηγορία:Αραβική μυθολογία
Κατηγορία:Μυθολογικά πλάσματα
Κατηγορία:Δαίμονες
Λεσσεψιανή μετανάστευση

**Λεσσεψιανή μετανάστευση** ονομάζεται η μετανάστευση θαλάσσιων οργανισμών της Ερυθράς Θάλασσας μέσω της διώρυγας του Σουέζ, στη Μεσόγειο.

Το όνομα αυτό δόθηκε προς τιμήν του Φερντινάρντ ντε Λεσσέψ, αρχιτέκτονα και υπεύθυνου του έργου της διώρυγας του Σουέζ.

Οι θαλάσσιοι οργανισμοί οι οποίοι περνούν τη διώρυγα από την Ερυθρά Θάλασσα  καταλήγοντας στη Μεσόγειο, ονομάζονται *λεσσεψιανοί μετανάστες*.

## Βιβλιογραφία
*F.D. Por, Lessepsian migration. The influx of Red Sea biota into the Mediterranean by way of the Suez Canal, Springer-Verlag Berlin Heidelberger New York, 1978
*Maria Corsini, Panayotis Margies, Gerasimos Kondilatos and Panos S. Oikonomidis, ''Three new exotic fish records from the SE Aegean Greek waters, Scientia Marina, 70 (2), June 2006, 319-232, Barcelona, Spain,  http://www.icm.csic.es/scimar/pdf/70/sm70n2319.pdf
*Ιωάννης Κυρμιτζόγλου, Εξέλιξη και επέκταση του Λεσεψιανού μεταναστευτικού ρεύματος όσον αφορά τα DECAPODA CRUSTACEAhttp://elnais.ath.hcmr.gr/PDF/poster-kirmitzoglou.pdf 

## Αναφορές


Κατηγορία:Θαλάσσια βιολογία
Κατηγορία:Υδρόβια Οικολογία
Τουπούα Ταμασέσε Τουπουόλα Έφι

Ο **Τουφούγκα Έφι** (*Tufuga Efi*, πλήρες όνομα **Τουπούα Ταμασέσε Τουπουόλα Έφι** - και *Tuiatua Tupua Tamasese Tupuola Efi*) είναι πολιτικός από τις Σαμόα, και στις 16 Ιουνίου 2007 είναι ο πρώτος αιρετός αρχηγός αυτού του κράτους, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε ως τις 21 Ιουλίου 2017.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μοττοτούα των Σαμόα, την 1η Μαρτίου 1938. Κατάγεται από την επιφανή οικογένεια των Άιγκα Τούπου. Το διάστημα 1976-1982 ήταν πρωθυπουργός και το 1985-1988 αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Στις 16 Ιουνίου 2007 εξελέγη ομόφωνα από το Κοινοβούλιο του νησιού (υπήρξε μοναδικός υποψήφιος για τη χηρεύσασα θέση του *Ο Λε Άο Ο Λε Μάλο* ή Αρχηγού Κράτους) διάδοχος του Μαλιετόα Τανουμαφίλι Β'. Η θητεία του είναι πενταετής.

## Επανεκλογή 2012
Ο Τουφούγκα Έφι, μοναδικός υποψήφιος, επανεξελέγη αρχηγός κράτους από το Κοινοβούλιο, στις 19 Ιουλίου 2012. Είχε προταθεί από τον πρωθυπουργό Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι , με δεύτερο τον Παλουσαλούε Φαάπο Φαάπο Β΄, ηγέτη της αντιπολίτευσης. Το 2017 τον διαδέχθηκε στην αρχηγία του κράτους ο Βαλετόα Σουαλαούβι Β΄.

## Συγγραφέας
Είναι επίσης συγγραφέας πολλών δοκιμίων με το θέμα τον πολιτισμό της χώρας του, όπως *Clutter in Indigenous Knowledge, Research and History: A Samoan Perspective*.

## Πηγές
* Άρθρο για την εκλογή του.

## Παραπομπές


Τουφουγκα
Εφι
Έμβλημα του Κουβέιτ

thumb|right|Το έμβλημα του Κουβέιτ.
Το **[[εθνόσημο|έμβλημα]] του [[Κουβέιτ]]** (αραβικά **شعار الكويت**) καθιερώθηκε το 1962 και αποτελειται από ένα θυρεό με το σχέδιο της σημαίας με χρώματα και με ένα γεράκι με ανοικτές φτερούγες να είναι ενσωματωμένο. Το πτηνό κρατάει έναν δίσκο, που περιέχει ένα πλεούμενο (dhow) το οποίο φέρει την πλήρη και επίσημη ονομασία (στα αραβικά) της χώρας. Στο κάτω μέρος του θυρεού βρίσκεται η Σημαία του Κουβέιτ.

Το σκάφος τύπου ντάου (dhow) αποτελεί σύμβολο της ναυτικής παράδοσης της χώρας και απαντά επίσης στο Εθνόσημο του Κατάρ και στο Εθνόσημο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Το γεράκι είναι σύμβολο της γενεάς Μπανού Κουράις, στην οποία ανήκε ο Προφήτης Μωάμεθ και απαντά εξίσου σε εθνικά σύμβολα άλλων αραβικών χωρών.

Το προηγούμενο εθνόσημο είχε ένα γεράκι με δύο σταυρωτές σημαίες.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Έμβλημα του Κουβέιτ

Κουβέιτ
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Κουβέιτ
Κύθνος (Χώρα)

μικρογραφία|Κύθνος Χώρα Σούρουπο.
Η **Χώρα της Κύθνου**, επίσης γνωστή ως **Μεσαριά**, είναι η πρωτεύουσα της Κύθνου και έδρα του Δήμου Κύθνου. Σύμφωνα  με την απογραφή του 2021 ζουν σε αυτή 621 κάτοικοι.

## Τοπωνύμιο
Όπως πολλές πρωτεύουσες νησιών του Αιγαίου ονομάζεται **Χώρα** ωστόσο είναι γνωστή στους ντόπιους και με την ονομασία **Μεσαριά**. Η δεύτερη ονομασία προέρχεται από το γεγονός πως είναι χτισμένη στο εσωτερικό του νησιού ή σε πλαγιά υψώματος. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή έχει τις ρίζες της στο φραγκικό **Μισσαρία**. Ως εκ τούτου οι κάτοικοι της Χώρας ονομάζονται και Μεσσαριώτες.

## Περιγραφή
μικρογραφία|Ζωγραφιές στη Χώρα Κύθνου.
Η Χώρα βρίσκεται στην ενδοχώρα, κεντρικά/βόρεια του νησιού. Παλαιότερα ήταν ένα μικρό αγροτικό χωριό, αλλά αναπτύχθηκε από τον 17ο αιώνα και μετά. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση μετά από επίθεση του πειρατή Μπαρμπαρόσα το 1537, οι κάτοικοι εγκατέλειψαν την πρωτεύουσά τους, το Κάστρο της Ωριάς ή Κατακέφαλο και προτίμησαν να εγκατασταθούν μακριά από τη θάλασσα, στη Μεσαριά. Η ίδια παράδοση αναφέρει πως τα πρώτα σπίτια χτίστηκαν γύρω από την Αγία Τριάδα. Το 1791 ξεκίνησε να λειτουργεί στη Χώρα το πρώτο σχολείο. Λειτούργησε στο μοναστήρι της Παναγίας του Νίκους, λίγο έξω από τη Χώρα. Πρώτος δάσκαλος ήταν ο μοναχός Παρθένιος Κουλούρης από τη Σίφνο. Τον διαδέχτηκε το 1809 ο ντόπιος μοναχός Μακάριος Φιλιππαίος, ο οποίος δίδαξε με επιτυχία για αρκετά χρόνια. Η Χώρα μετά την Ελληνική Επανάσταση ορίστηκε και επίσημα πρωτεύουσα της Κύθνου.

Στη Χώρα στεγάζονται οι πρώτες τάξεις του διεδρικού Δημοτικού Σχολείου Κύθνου. Λειτουργούν ακόμα περιφερειακό ιατρείο  και διάφορες επιχειρήσεις τουρισμού και εστίασης.

## Αξιοθέατα
Στη Χώρα υπάρχουν πολλές εκκλησίες και δυο μοναστήρια: η Αγία Τριάδα (η παλαιότερη εκκλησία του νησιού), ο ναός του Αγίου Σάββα του 17ου αιώνα, ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος με τέμπλο του 17ου αιώνα, ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, ο Άγιος Νικόλαος, η Αγία Βαρβάρα στον Αστέρα, η μονή της Παναγίας του Νίκους και το μοναστήρι του Προδρόμου στο Χορδάκι. Στη Χώρα συναντά κανείς και τα απομεινάρια από παλιούς ανεμόμυλους.

Στη Χώρα σχεδιάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κύθνου που θα φιλοξενήσει πλήθος ευρημάτων απ' την αρχαία πρωτεύουσα του νησιού, το Βρυόκαστρο. Επίσης θα φιλοξενήσει την υπαίθρια Αρχαιολογική Συλλογή του Πάρκου του Καθολικού της Χώρας όπου έχουν τοποθετηθεί από το 1973 γλυπτά και αρχιτεκτονικά μέλη που έχουν βρεθεί στην Κύθνο.

## Δημογραφία
Η πορεία του πληθυσμού στις απογραφές των τελευταίων ετών είναι η ακόλουθη:

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* 
* Α. ΜΑΖΑΡΑΚΗΣ ΑΙΝΙΑΝ, Αρχαία Κύθνος. Ιστοριογραφία και αρχαιολογικές έρευνες, στο Μενδώνη, Λ. Γ., Μαζαράκης Αινιάν, Α. Ι., επιμ. (1998). Κέα – Κύθνος: ιστορία και αρχαιολογία: πρακτικά του Διεθνούς Συμποσίου Κέα – Κύθνος, 22-25 Ιουνίου 1994. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών / Κέντρο Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητος, σσ. 49-63.
* 
* 
*  

Κατηγορία:Χωριά της Κύθνου
Μέσα στη Νύχτα των Άλλων

***Μέσα στη Νύχτα των Άλλων*** είναι ο έβδομος και τελευταίος δίσκος που κυκλοφόρησαν οι *[[Τρύπες]]* τον Ιούλιο του 1999, λίγο πριν την οριστική διάλυση του συγκροτήματος.

## Κομμάτια
#Είσοδος
#Ακίνδυνο τραγουδάκι
#Μέσα στη νύχτα των άλλων
#Διψάω σαν ψάρι στο βυθό
#Η αγωνία μου είναι φως
#Γιορτή
#Είμαι ελαφρύς
#Χρόνος
#Artistz
#Δρόμος
#Φως (Χρήστος Χαρμπίλας)
#Αέρας (Γιώργος Τόλιος)

Κατηγορία:Τρύπες (δισκογραφία)
8 Γυναίκες

***8 Γυναίκες*** (γαλλικά: ***8 Femmes***) είναι γαλλική μαύρη κωμωδία μυστηρίου του 2002 σε σκηνοθεσία Φρανσουά Οζόν. Το σενάριο αποτελεί διασκευή του θεατρικού έργου του Ρομπέρ Τομά, «8 γυναίκες κατηγορούνται». Πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι Κατρίν Ντενέβ, Φανί Αρντάν, Εμμανουέλ Μπεάρ και Ιζαμπέλ Υπέρ.
 
## Πλοκή
Σε μια μεγάλη εξοχική κατοικία, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1950, μια οικογένεια και το υπηρετικό της προσωπικό κάνουν προετοιμασίες για τη γιορτή των Χριστουγέννων. Ξαφνικά ο οικοδεσπότης ανακαλύπτεται νεκρός στην κρεβατοκάμαρά του με ένα μαχαίρι στην πλάτη. Εξαιτίας της κακοκαιρίας (αλλά και πιθανού σαμποτάζ) οι ένοικοι του σπιτιού μοιάζουν αποκλεισμένοι, χωρίς τα μέσα να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο προτού ο καιρός επιτρέψει να πάει κάποιος στην κοντινότερη πόλη. Για να περάσει η ώρα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αναζητήσουν τον ένοχο ανάμεσά τους, μιας και η απομόνωση του σπιτιού καθιστά μάλλον αδύνατο το ενδεχόμενο να ήρθε κάποιος ξένος και να έκανε το στυγερό έγκλημα.

Ποια είναι όμως η δολοφόνος ανάμεσα στα μέλη του σπιτιού; Η σύζυγος, η κουνιάδα, η πεθερά, η καμαριέρα, η μαγείρισσα, η αδερφή ή κάποια από τις κόρες του θύματος; Προκειμένου να υπερασπιστεί καθεμία τον εαυτό της, στρέφεται ενάντια στο πρόσωπο για το οποίο κρύβει τη μεγαλύτερη χολή βγάζοντας στη φόρα ανομολόγητα μυστικά με καταιγιστικό ρυθμό. Κάθε γυναίκα έχει μια ιστορία να πει και τα δικά της μυστικά να κρύψει. 

## Ενδιαφέρουσες πληροφορίες
* Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Το σύνολο του καστ βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο στην κατηγορία Outstanding Artistic Achievement.
* Όταν η Λουίζ δείχνει μια φωτογραφία της παλιάς της κυρίας, πρόκειται για τη Ρόμι Σνάιντερ.
* Η Βιρζινί Λεντουαγιέν παίζει μια κοπέλα που είναι έγκυος, ενώ ήταν και εκείνη στην πραγματικότητα. Η Ντανιέλ Νταριέ αστειευόμενη είπε: "Στην πραγματικότητα ήταν εννέα γυναίκες και όχι οκτώ".

## Διανομή

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος 
* Σελίδα στο IMDb

Κατηγορία:Ταινίες του 2002
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες μαύρης κωμωδίας
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Κατηγορία:Γαλλικές μουσικές ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες μυστηρίου
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες μυστηρίου
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσουά Οζόν
Δάφνη Βοιωτίας

Η ** Δάφνη** είναι ημιορεινό χωριό του νομού Βοιωτίας στη Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Δάφνη βρίσκεται στα όρια με την Περιφέρεια Αττικής, κτισμένη στους βόρειους πρόποδες του όρους Πάστρα σε υψόμετρο 390 μέτρα. Η ονομασία Δάφνη προήλθε από την απόφαση των κατοίκων του χωριού να αλλάξουν το παλιό όνομα του που ως το 1955 λεγόταν *Δαριμάρι*. Οι κάτοικοι του χωριού απασχολούνται στον πρωτογενή τομέα και στη γεωργία. Μέχρι το 1960 περίπου το χωριό αριθμούσε 500 κατοίκους, αλλά από τότε λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης προς την Αθήνα εγκαταλείφθηκε. Το χωριό φημίζεται για το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία που λαμβάνει χώρα στις 20 Ιουλίου.

## Δημογραφία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Τανάγρας
Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια της Βοιωτίας
D'NASH

Οι **D'Nash** ήταν οι εκπρόσωποι της Ισπανίας στον 52ο διαγωνισμό της Eurovision που έγινε στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, όπου κέρδισαν την 20ή θέση με 43 βαθμούς  με το τραγούδι *I love you mi Vida*. Στις 20 Ιουλίου του 2008, έπειτα από ακόμη μια περιοδεία, ο Ony ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το συγκρότημα για να δουλέψει στο νέο μιούζικαλ του Nacho Cano. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν πλέον ως τρίο.

## Μέλη
*Basty (Esteban Piñero Camacho)
*Javi (Francisco Javier Álvarez Colinet)
*Mikel (Michael Hennet Sotomayor)
*Ony (Antonio Martos Ortiz)

## Δισκογραφία
* *Capaz de Todo* (2006)
* *Todo va a Cambiar* (2007)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2007
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Ισπανικά pop συγκροτήματα
Κατηγορία:Μουσικά τρίο
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ισπανία
Εικονοστάσιο

Το **εικονοστάσιο** είναι μέρος στο οποίο τοποθετούνται εικόνες και μπορεί να  αναφέρεται στα εξής αντικείμενα:

*Εικονοστάσιο (τέμπλο): Κατασκευή στους ιερούς ναούς ορθόδοξων εκκλησιών
*Εικονοστάσιο (οικιακό): Μικρή κατασκευή σε σπίτια, όπου τοποθετούνται εικόνες
*Εικονοστάσιο στην άκρη του δρόμου: Μικρή ανεξάρτητη κατασκευή η οποία τοποθετείται στην άκρη του δρόμου σε σημεία όπου έγιναν ατυχήματα
Σημαία του Κουβέιτ

[right|thumb|250px|[Αρχείο:FIAV 110111.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]]
Η **[[σημαία]] του [[Κουβέιτ]]** καθιερώθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1961 και η επίσημη έπαρσή της έγινε στις 4 Νοεμβρίου 1961.

Ο συμβολισμός των χρωμάτων προήλθε από ποίημα του Σαφί αλ- Ντίν αλ- Χαλί (Safie Al-Deen Al-Hali):
* Λευκά είναι τα κατορθώματά μας
* Μαύρες είναι οι μάχες μας
* Πράσινα είναι τα εδάφη μας
* Κόκκινα είναι τα σπαθιά μας.

Ειδικοί κανόνες ορίζουν ρητά τον τρόπο έπαρσης:
* Οριζόντια: Η πράσινη λωρίδα θα πρέπει να είναι στην κορυφή.
* Κάθετα: Η πράσινη λωρίδα θα πρέπει να είναι στη δεξιά μεριά της σημαίας.

Το 2005, η σημαία έγινε το σχέδιο για το μεγαλύτερο χαρταετό στον κόσμο (το ρεκόρ δεν έχει ακόμα καταρριφθεί), 1019 τετραγωνικών μέτρων σε μέγεθος. Δημιουργήθηκε στη Νέα Ζηλανδία και το επίσημο πέταγμά του έγινε στο Κουβέιτ.

## Σημαία του Εμίρη
Ο σημερινός Εμίρης δεν έχει τη δική του σημαία και θεωρείται πιθανό ότι χρησιμοποιεί την εθνική σημαία για δική του. Σε φωτογραφίες εμφανίζεται με την εθνική σημαία με ένα χρυσό κρόσσι. Πιο πριν, η σημαία του εμίρη ήταν η εθνική με ένα κίτρινο στέμμα στην πράσινη λωρίδα.

File:Standard of the Emir of Kuwait, 1956.svg|Η πρώτη σημαία του Εμίρη
File:Standard of the Emir of Kuwait.svg|Δεύτερη σημαία του Εμίρη
File:Flag of Kuwait (construction sheet).svg|Φυλλάδιο για το σχεδιασμό της σημαίας


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σημαία του Κουβέιτ (σημαιολογικός ιστότοπος Flags of the World) 

Κουβειτ
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Κουβέιτ
Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Εμάνουελ Σικανέντερ

Ο **Εμάνουελ Σικανέντερ** (*Emanuel Schikaneder*, 1 Σεπτεμβρίου 1751 - 21 Σεπτεμβρίου 1812), ψευδώνυμο του **Γιόχαν Γιόζεφ Σικανέντερ**, ήταν Γερμανός δραματουργός, θεατρικός σκηνοθέτης, ηθοποιός, τραγουδιστής και συνθέτης, περισσότερο γνωστός σήμερα ως ο δημιουργός του λιμπρέτου της όπερας *[[Ο Μαγικός Αυλός]]* σε μουσική τού Μότσαρτ.

## Βιογραφία
Ασχολήθηκε από νεαρή ηλικία με το τραγούδι και το 1773/74 συμμετείχε για πρώτη φορά ως ηθοποιός στο θίασο του Φ. Γ. Μόζερ, που εκτελούσε έργα όπερας και γερμανικές οπερέτες (*Singspiele*). Δύο χρόνια αργότερα, παρουσιάστηκε στο Ίνσμπρουκ το έργο *Die Lyranten*, σε μουσική και λιμπρέτο του ίδιου. Το 1777 εγκαταστάθηκε με το θίασο στο Άουγκσμπουργκ όπου παντρεύτηκε την ηθοποιό Έλεονορ Αρθ (1751-1821). Τον ίδιο χρόνο, ερμήνευσε το ρόλο του Άμλετ στο θέατρο της βασιλικής αυλής του Μονάχου. Μετά από μία περίοδο κατά την οποία ταξίδεψε σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις μαζί με το θίασό του, προσκλήθηκε στη Βιέννη, όπου ξεκίνησε μία τρίμηνη συνεργασία με τον Χούμπερτ Κουμπφ. Ως μέλος του Εθνικού Θεάτρου (*Nationaltheater*) συμμετείχε στην εκτέλεση αρκετών έργων όπερας κατά την περίοδο 1785-86. Στη Βιέννη, ο Σικανέντερ επικεντρώθηκε στην εκτέλεση έργων όπερας, σε αντίθεση με την προγενέστερη περίοδο, κατά την οποία εστίασε το ενδιαφέρον του σε θεατρικά έργα. Έχοντας συνθέσει δικά του λιμπρέτι, συνεργάστηκε με μουσικούς όπως ο Μότσαρτ ή ο Σύσμαϊερ και ο Βολφλ για τη μουσική επένδυσή τους. Από το 1789 διετέλεσε διευθυντής του θεάτρου *Φράιχαους* όπου παρουσίασε μία σειρά έργων του, τα οποία σημείωσαν αξιοσημείωτη επιτυχία. Στις 13 Ιουνίου 1801, ίδρυσε το νέο θέατρο του Βίντεν, ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα εξοπλισμένα θέατρα της εποχής, στο οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά *[[Ο Μαγικός Αυλός]]* του Μότσαρτ. Ο Σικανέντερ πούλησε το θέατρο τον επόμενο χρόνο. Συνέχισε να συνθέτει λιμπρέτι και θεατρικά έργα, χωρίς να εγκαταλείψει την ηθοποιία και το 1806 ανέλαβε τη διεύθυνση του θεάτρου του Μπρνο. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπισε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, ενώ το 1812, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Βουδαπέστη εμφάνισε συμπτώματα φρενοβλάβειας. Πέθανε τον ίδιο χρόνο στη Βιέννη.

Ορισμένα από τα κωμικά έργα που συνέθεσε εξακολούθησαν να παίζονται αρκετά χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή τους, επηρεάζοντας την μεταγενέστερη εξέλιξη του βιενέζικου θεάτρου. Το έργο του περιλαμβάνει συνολικά περίπου 55 θεατρικά έργα και 44 λιμπρέτι. Συνέθεσε επίσης τη μουσική για τουλάχιστον δύο έργα, την όπερα *Die Lyranten* και την οπερέτα *Das Urianische Schloss* (1786, Σάλτζμπουργκ).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές όπερας
Κατηγορία:Αυστριακοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γερμανοί ελευθεροτέκτονες
Νίκος Κακλαμανάκης

Ο ** Νίκος Κακλαμανάκης** (19 Αυγούστου 1968, Βάρκιζα Αττικής) είναι Έλληνας αθλητής της ιστιοπλοΐας, ο κορυφαίος στην ιστορία του αθλήματος και δύο φορές Ολυμπιονίκης.

Γεννήθηκε στη Βάρκιζα στις 19 Αυγούστου 1968 και ξεκίνησε από πολύ μικρός την ιστιοπλοΐα και στην κατηγορία Μistral. Το 1986 συμμετέχει για πρώτη φορά σε διεθνή αγώνα και παίρνει την τρίτη θέση, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μistral νέων. Το 1989 παίρνει τη δεύτερη θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Φινλανδίας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης παίρνει την ένατη θέση και στην Ατλάντα το 1996 κατακτά το χρυσό μετάλλιο, όπου παίρνει και την προσωνυμία *γιος του ανέμου* και ήταν και ο σημαιοφόρος της αποστολής. Στην επόμενη ολυμπιάδα το 2000 στο Σίδνεϊ πήρε την έκτη θέση και ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής. Το 2004 στην Αθήνα κατέκτησε το δεύτερο ολυμπιακό μετάλλιο, ασημένιο αυτή τη φορά. Μάλιστα, στην Ολυμπιάδα της Αθήνας ήταν αυτός που άναψε την ολυμπιακή φλόγα μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο.  Το 1997 πάνω σε μια ιστιοσανίδα έκανε τον διάπλου του Αιγαίου από το Σούνιο στην Κρήτη σε δύο μέρες. Είναι αθλητής του Ν.Ο.Ε..

## Διεθνείς τίτλοι
*Μεσογειακοί αγώνες 1993 : 1ος
*Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1994 : 1ος
*Παγκόσμια κατάταξη 1995 : 1ος 
*Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1995 : 3ος
*Παγκόσμιο πρωτάθλημα 1995 : 2ος
*Παγκόσμια κατάταξη 1996 : 1ος
*Παγκόσμιο πρωτάθλημα 1996 : 1ος
*Παγκόσμιο πρωτάθλημα 2000 : 1ος
*Παγκόσμιο πρωτάθλημα 2001 : 1ος
*Παγκόσμιο πρωτάθλημα 2003 : 2ος
*Διεθνή Ιστιοπλοϊκή Συνάντηση στο Κασκάις της Πορτογαλίας 2006 στα σκάφη RSX : 1ος
Ο Νίκος Κακλαμανάκης τελικά θα πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου ύστερα από την πρόκριση του έναντι του Βύρωνα Κοκκαλάνη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*

Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ιστιοπλοΐας
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της ιστιοπλοΐας
Κατηγορία:Έλληνες χρυσοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Έλληνες αργυροί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ιστιοπλοΐας
Αικατερίνη Τρικούπη

Η **Αικατερίνη Μαυροκορδάτου** (Κωνσταντινούπολη, 1800 - Αίγινα, 15 Ιουλίου 1871), υπήρξε σύζυγος του πρωθυπουργού της Ελλάδας και ιστοριογράφου Σπυρίδωνα Τρικούπη. Γιος της ήταν ο επίσης πρωθυπουργός, Χαρίλαος Τρικούπης.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1800 και ήταν κόρη του λογίου και αξιωματούχου στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες Νικολάου Αλ. Μαυροκορδάτου (1744 - 1818) και της Σμαράγδας Καρατζά. Είχε έναν αδελφό, τον αγωνιστή της επανάστασης του 1821 και πολιτικό του ελληνικού κράτους, Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και δύο αδελφές, τις Ελένη και Ευφροσύνη (σύζυγο του Φρειδερίκου Εδουάρδου Ράινεκ). Θείος της ήταν ο ηγεμόνας της Βλαχίας, Ιωάννης Καρατζάς.

Όταν μετά την έναρξη της ελληνικής επανάστασης πραγματοποιήθηκαν από τους Οθωμανούς διωγμοί κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, η οικία της στο Μέγα Ρεύμα δέχτηκε επίθεση, ενώ ο θείος της, Γεώργιος Μαυροκορδάτος απαγχονίστηκε. Αργότερα, υπό το φόβο μην αιχμαλωτιστεί και καταλήξει στα χαρέμια, έφυγε από την οικία της και βρήκε καταφύγιο σε έναν Άγγλο ιερέα, ο οποίος την φυγάδευσε μέσω πλοίου στην επαναστατημένη Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Ναύπλιο όπου επανενώθηκε με τον αδελφό της Αλέξανδρο.

Στις 7 Ιανουαρίου του 1826 παντρεύτηκε στο Ναύπλιο τον πολιτικό Σπυρίδωνα Τρικούπη. Από αυτόν τον γάμο, απέκτησε τέσσερα παιδιά: την Αγλαΐα (1830 - 1842), τον Χαρίλαο (1832 - 1896), τον Όθωνα (1833 - 1844) και τη Σοφία (1838 - 1916 ). Έζησε για πολλά χρόνια στο εξωτερικό, κυρίως στο Λονδίνο, όπου ο σύζυγός της διετέλεσε πρεσβευτής και αργότερα εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στα Πατήσια. Πέθανε στις 15 Ιουλίου του 1871 στην έπαυλη Τρικούπη της Αίγινας  όπου ζούσε, από πνιγμό. Ενταφιάστηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών στον οικογενειακό τάφο της οικογένειας Τρικούπη.

Φημιζόταν για το παράστημα, την ευγένεια και τη μόρφωσή της, την οποία απέκτησε μετά την ενηλικίωσή της, μαθαίνοντας εκτός των άλλων και γαλλικά. Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, μεταξύ των εκθεμάτων υπάρχει πορτοφόλι του Χαρίλαου Τρικούπη, το οποίο εμπεριέχει φωτογραφία της Αικατερίνης.

## Δείτε επίσης
* Οικογένεια Μαυροκορδάτου
* Οικογένεια Τρικούπη

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Κούλα Ξηραδάκη, *Φαναριώτισσες*, εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα, 1999.
*Σοφία Τρικούπη, ''Η Μήτηρ μας - Αικατερίνη Τρικούπη το γένος Νικολάου Μαυροκορδάτου (1800-1871)'', Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2012.
*''Χαρίλαος Τρικούπης - Έκθεση ιστορικών κειμηλίων της οικογένειας Τρικούπη'', Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα, Μάρτιος 2012.

Αικατερινη
Κατηγορία:Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών
Τζορτζ Σάκιερ

Ο **Τζορτζ Σάκιερ** (αγγλικά: *George Sakier*, 1897 - 1988) ήταν Αμερικανός  σχεδιαστής και καλλιτέχνης. Υπήρξε σημαντικός υπερασπιστής της Αρ Ντεκό τέχνης. Στις δεκαετίες του 30’ και του 40’ εργάστηκε ως επικεφαλής σχεδίου της Fostoria Glass Company.

## Βιογραφία
Γεννημένος στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, το 1897, μελέτησε αρχικά στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένης Μηχανικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και στο Ινστιτούτο Πρατ. Έχοντας συνθέσει το κείμενο *Machine Design and Descriptive Geometry* στην ηλικία των 19, εργάστηκε ως τεχνικός καμουφλάζ κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου πολέμου, και συνέχισε στο μέλλον να εργάζεται ως σχεδιαστής, συνδυάζοντας την τεχνολογία με τον κλασικισμό. 

Στο ξεκίνημα της καριέρας του εργάστηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής για τα περιοδικά *[[Vogue]]*, *Harper’s Bazaar* και *Modes and Manners*. Αργότερα στράφηκε στο βιομηχανικό σχέδιο,  αποδίδοντας την πρώτη διεθνή έκθεση σχεδίου στο Μόναχο ως έμπνευσή του. Ξεκινώντας το 1927, ο Σάκιερ ανέπτυξε σχέδια για την *American Radiator* και *Standard Sanitation Company* σχεδιάζοντας σύγχρονες βρύσες και μαζικά παραγόμενα προκατασκευασμένα μπάνια. Το πρώτο σχέδιο λουτρών του εγκαταστάθηκε στο ξενοδοχείο Waldorf - Astoria στην πόλη της Νέας Υόρκης, το 1931. Το 1934, ως επικεφαλής του γραφείου της ανάπτυξης σχεδίου της *American Radiator & Standard Sanitary Corporation*, το όνομά του ήταν ανάμεσα σε αυτά που αναφέρθηκαν, στο άρθρο ορόσημο του 1934 του περιοδικού *Fortune* για το νέο τότε επάγγελμα του βιομηχανικού σχεδίου, μαζί με των Λόουι, Ντρέιφους, Τιγκ και άλλων πρωτοπόρων του επαγγέλματος. Από το 1929 έως το 1979 σχεδίαζε γυάλινα οικιακά είδη για τη *Fostoria Glass Company*. 

Ο Σάκιερ πέθανε στο Παρίσι, το 1988.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί καλλιτέχνες
Εικονοστάσιο (οικιακό)

Το **εικονοστάσιο**, στα σπίτια ορθόδοξων χριστιανών, είναι μικρή κατασκευή, στην οποία αποθηκεύονται θρησκευτικές εικόνες, τα *εικονίσματα* και πιθανόν άλλα αντικείμενα σχετιζόμενα με τη θρησκευτική λατρεία όπως το θυμιατήρι, το καντήλι ή ο αγιασμός.

Είναι κατασκευασμένο είτε ως εσοχή είτε ως κατασκευή που μοιάζει με κουτί ανοικτό από τη μια πλευρά και καλύπτεται στη μπροστινή του πλευρά από διαφανές τζάμι.

Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Κατηγορία:Χριστιανισμός
Εικονοστάσιο στην άκρη του δρόμου

thumb|200px|right|Εικονοστάσιο στην άκρη του δρόμου
Στην Ελλάδα, υπάρχουν **εικονοστάσια στην άκρη των δρόμων** ή **προσκυνητάρια**, κατασκευασμένα από συγγενείς ανθρώπων που είχαν ατυχήματα (ή από τους ίδιους αν επέζησαν). Τα εικονοστάσια αυτά είναι ανεξάρτητες, μικρές κατασκευές είτε χτιστές είτε μεταλλικές και περιέχουν συνήθως ένα εικόνισμα, μια εικόνα. Ο σκοπός της κατασκευής τους είναι είτε η ανάμνηση των θυμάτων αυτοκινητιστικών ατυχημάτων είτε ως ευχαριστήριο εάν επέζησαν.

Σε σχέση με αυτοκινητιστικά ατυχήματα, σε άλλες χώρες συνηθίζεται να αφήνουν οι συγγενείς ανθοδέσμες με λουλούδια, στα σημεία (στην άκρη του δρόμου) που πέθαναν οι δικοί τους σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, αλλά όχι μόνιμες κατασκευές.

Σε άλλες χώρες (όπως για παράδειγμα σε χώρες της Ευρώπης) υπάρχουν εικονοστάσια στην άκρη του δρόμου για λατρευτικούς σκοπούς.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Φωτογραφίες
*Φωτογραφίες από εικονοστάσια στην άκρη του δρόμου: http://www.flickr.com/search/?z=t&w=all&q=eikonostasi&m=text
*Proskinitaria in Griechenland 

Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ελλάδα
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές ανά είδος
Φίλια Αχαΐας

Τα **Φίλια** είναι χωριό κτισμένο στη βόρεια πλαγιά του "Προφήτη Ηλία" και πάνω στο λόφο "Μουζακέικα", σε υψόμετρο 874 μέτρα. Διακρίνεται για το ξηρό και υγιεινό κλίμα του και τον ανοικτό του ορίζοντα.

## Γενικά στοιχεία
Τα **Φίλια** της Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας αποτελούν από το 2011 Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων και σε αυτή υπάγονται η Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου, οι οικισμοί Άγιοι Θεόδωροι, Άνω και Κάτω Καλύβια, Ζευγολατιό και οι συνοικισμοί Βίλα, Κυνηγάρι, Χάνια Φιλίων και Κουβέλιζα.

Διαθέτει πενταμελές τοπικό συμβούλιο και ο πρόεδρός του συμμετέχει ως τακτικό μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καποδίστριας", αποτελούσε την Κοινότητα Φιλίων που ήταν πέμπτη στη σειρά από απόψεως πληθυσμού στην Επαρχία Καλαβρύτων. Διέθετε τριθέσιο Δημοτικό σχολείο, σταθμό  Χωροφυλακής και ήταν έδρα μεταβατικού Ειρηνοδικείου.

Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 130 κάτοικοι ενώ όλη η πρώην Κοινότητα έχει 211 κάτοικους.

## Η αρχαία κώμη Λυκούντες
Στην περιοχή του χωριού και σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Παυσανία, αφού η θέση της δεν έχει βρεθεί ακόμα, πιστεύεται ότι υπήρχε η αρχαία κώμη **Λυκούντες**. Ανήκε στο κράτος του Κλείτωρα. Ήταν κώμη της Αζανίας της Αρκαδίας. Βρισκόταν κοντά στο δάσος του Σόρωνα και τις κώμες Αργέαθους και Νάσσους.

## Προσωπικότητες
Ο ηθοποιός/τραγουδιστής Τόνι Σφήνος έχει καταγωγή από τα Φίλια Καλαβρύτων.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Γεώργιος Παπανδρέου, *[http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/c/4/9/metadata-425-0000087.tkl Αζανιάς, ήτοι Αρχαιολογική πραγματεία πασών των Αρχαίων πόλεων της Αρκαδικής Αζανίδος μετά των περιχώρων αυτών και ιστορικαί περιπαίτειαι μέχρι των καθ' ημάς χρόνων]*, Εκ του Τυπογραφείου της εφημ. "Ηλείας" Γεωργ. Ε. Δημητριάδου", Εν Πύργω 1886.

## Βιβλιογραφία

* 
* Χρήστος Βλ. Καραθανάσης, *[http://adelfotis-filioton.gr/wp-content/uploads/2011/03/IERAMONH.pdf Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Φιλίων]*, Συνέκδοση της Αδελφότητας Φιλιωτών Καλαβρυτινών "Ο Άγιος Βλάσιος" και του Ομίλου Φίλων του Μοναστηριού Αγίου Αθανασίου Φιλίων, Αθήνα 2010.
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα Αδελφότητος Φιλιωτών Καλαβρυτινών. Ανακτήθηκε: 24/06/2018.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου
Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Κατηγορία:Επαρχία Καλαβρύτων
Ούγο Κόρο

Ο **Ούγο Κόρρο** (*Hugo Pastor Corro*, 5 Νοεμβρίου 1953 – 15 Ιουνίου 2007) ήταν Αργεντινός πυγμάχος, ο οποίος κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο στα μεσαία βάρη, το 1978-79.

## Προφίλ
Γεννήθηκε στο Σαν Κάρλος Μεντόσα στις 5 Νοεμβρίου του 1953 και κέρδισε το Ροδρίγο Βαλντές το 1978 κατακτώντας τον παγκόσμιο τίτλο στα μεσαία βάρη. Κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο του μία φορά και αποχώρησε από τα ρινγκ έχοντας στο ενεργητικό του συνολικά 59 αγώνες, με 50 νίκες (εκ των οποίων οι 26 με νοκάουτ), 7 ήττες και 2 ισοπαλίες.

Πέθανε στις 15 Ιουνίου του 2007 στη Μεντόσα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* - Στατιστικά του αθλητή

Κορο, Ουγ
Τριήραρχος

**Τριήραρχος** ήταν ο τίτλος του αξιωματικού που διοικούσε μια τριήρη στον κλασικό ελληνικό κόσμο.

Στην Αρχαία Αθήνα, ο τίτλος συσχετίστηκε με την τριηραρχία, μία από τις δημόσιες θέσεις ή λειτουργίες, που γέμισαν από πλούσιους πολίτες για ένα χρόνο. Όπως υποδηλώνει το όνομα, ο τριήραρχος ήταν υπεύθυνος για το εξοπλισμό και το πλήρωμα μιας τριήρης και για τη διοίκηση της στη μάχη. Επομένως, ο τριήραρχος έπρεπε να είναι άντρας με σημαντικά μέσα, καθώς οι δαπάνες που πραγματοποιούνταν θα μπορούσαν να φθάσουν το ένα αττικό τάλαντο σε ένα χρόνο. Καθώς το κόστος της θέσης ήταν μεγάλο, διορίζονταν επίσης συν-τριήραρχοι. Μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ., οι τριήραρχοι στην Αθήνα αναλήφθηκαν από ναυτικά συμβούλια (*[[Συμμορία (αρχαία Αθήνα)|συμμορία]]*), καθώς η οικονομική επιβάρυνση της θέσης είχε γίνει πολύ μεγάλη.

## Πηγές

* Χόρνμπλόουερ, Σάιμον και Άντονι Σπόφορντ, *The Oxford Classical Dictionary* (Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, 2003) 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αυλικοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου 
Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί στην Αρχαία Ελλάδα
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί της Αρχαίας Μακεδονίας
Κατηγορία:Ναυτικό της Αρχαίας Αθήνας
Τζανφράνκο Φερρέ

Ο **Τζανφράνκο Φερρέ** (ιταλικά:*Gianfranco Ferré*) ήταν διεθνούς φήμης Ιταλός σχεδιαστής μόδας, γνωστός και ως «αρχιτέκτονας της μόδας».

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1944 στο Λενιάνο της βόρειας Ιταλίας. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο του Μιλάνου αλλά ασχολήθηκε από το 1970 με την μόδα, αρχικά σχεδιάζοντας αδιάβροχα και αξεσουάρ. Το 1974 δημιούργησε τη δική του εταιρεία με την επωνυμία *Baila* και το 1978 παρουσίασε γυναικεία συλλογή με το επώνυμό του. Αργότερα παρουσίασε ανδρική συλλογή και το 1984 παρουσίασε την πρώτη του σειρά αρωμάτων. Από το 1986 ασχολήθηκε με την υψηλή ραπτική. Το 1989 μετά από πρόταση του επιχειρηματία Μπερνάρ Αρνό ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στην εταιρεία του Κριστιάν Ντιόρ στο Παρίσι.

Εκεί έμεινε ως το 1996, οπότε και απέκτησε δικό του οίκο μόδας. Θεωρείται μαζί με τους Τζόρτζιο Αρμάνι και Τζιάνι Βερσάτσε ως ένας από τους σχεδιαστές μόδας που συνέδεσαν τα ονόματά τους με την ανάδειξη του Μιλάνου σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της μόδας παγκοσμίως.

Χαρακτηριστικά στοιχεία της δουλειάς του ήταν η αυστηρότητα των γραμμών του, η προτίμηση του στο λευκό χρώμα και η επίδραση του από τους πολιτισμούς της Ανατολής.

Ο Φερρέ, ο οποίος κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από διαβήτη, πέθανε σε ηλικία 62 ετών στις 17 Ιουνίου 2007 από εγκεφαλική αιμορραγία, έπειτα από διήμερη νοσηλεία σε νοσοκομείο του Μιλάνου στο οποίο είχε εισέλθει μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε υποστεί την προηγούμενη ημέρα.

## Βραβεία

* 6 βραβεία Occhio d'Oro καλύτερου Ιταλού σχεδιαστή
* Χρυσό Μετάλλιο Πόλης του Μιλάνου
* Commendatore del Ordine decoration από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας
* De d'Or (1989)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος

Φερρέ
Τριηραρχία

[μικρογραφία|δεξιά|300px|''Μοντέλο αρχαίας ελληνικής [Τριήρης|τριήρους, Deutsches Museum, Μόναχο, Γερμανία.*]]

Γενικά *'Τριηραρχία** σημαίνει η αρχηγία - διοίκηση της [[Τριήρης|Τριήρους]]. Στην [[αρχαία Αθήνα]] η Τριηραρχία ήταν θεσμός έκτακτης δημόσιας λειτουργίας, από τις δαπανηρότερες που μπορούσε να αναλάβει κάποιος πλούσιος Αθηναίος. Στους ευπορότερους των πολιτών παραδιδόταν από το Αθηναϊκό κράτος από μια τριήρη χωρίς [[προσωπικό πλοίου|πλήρωμα]], αλλά με όλο τον [[εξαρτισμός πλοίου|εξαρτισμό]] καθώς και με τον μισθό του προβλεπόμενου πληρώματος. Ο τριήραρχος είχε πλήρη ευθύνη για τον εξοπλισμό πολεμικού πλοίου στη διάρκεια εκστρατείας. Από το έτος [[357 π.Χ.]] το ζήτημα αυτό ρυθμίστηκε με νόμο του [[Περίανδρος|Περίανδρου]].

==Ανάθεση==

Η Βουλή των Πεντακοσίων φρόντιζε για τις τριήρεις μετά την κατασκευή τους, για τον εξοπλισμό και για τους ναυστάθμους τους, καθώς και για την ναυπήγηση νέων τριήρων και τετραήρων. Οι ναυπηγοί ψηφίζονταν από τον δήμο.



Ο αναλαμβάνων **Τριήραρχος** καλούμενος αργότερα και **Τριηράρχης''', υποχρεωνόταν στην επάνδρωση του σκάφους με κατάλληλο πλήρωμα για την αναγκαία συντήρησή του, διατηρώντας την διοίκηση σε αυτό καθ΄ όλο το ενιαύσιο διάστημα της τριηραρχίας του.

## Δαπάνη
Η δαπάνη για την αναλαμβανόμενη τριηραρχία ανέρχονταν στις 5.000 - 6.000 αττικές δραχμές (περ. ένα τάλαντο), θεωρούμενη ως μία από τις δαπανηρότερες δημόσιες λειτουργίες, γι΄ αυτό και επιβαλλόταν σε πολίτες που παρουσίαζαν ετήσιο εισόδημα πολύ περισσότερο των 8.000 δραχμών.

## Συντριηραρχία
Το πότε εισήχθηκε αυτός ο θεσμός στην Αθηναϊκή πολιτεία δεν έχει εξακριβωθεί, αν και ο Δημοσθένης στους λόγους του παρέχει πολλές πληροφορίες γι΄ αυτόν. Από το 412 π.Χ. και κυρίως μετά από τη ναυμαχία στους Αιγός ποταμούς (405 π.Χ.) επιτράπηκε η «συντριηραρχία», δηλαδή η ανάθεση της δημόσιας αυτής λειτουργίας σε δύο πολίτες, που κατέβαλαν ο καθένας το ήμισυ της δαπάνης, κυβερνώντας την τριήρη επί εξάμηνο εναλλάξ, ή κυβερνώντας ο ένας ολόκληρο το έτος κατά παραχώρηση του άλλου.

## Συντελείες
Από το 357 π.Χ. με νέο οργανισμό του θεσμού αυτού, ορίσθηκε κάθε μία από τις 240 «συντελείες», που διαιρέθηκαν οι 1200 περίπου πλουσιότεροι πολίτες. Η κάθε συντελεία όφειλε να συντηρεί από μια τριήρη, έτσι η «συντριηραρχία» αφορούσε πλέον πέντε πολίτες υπόχρεους ανά σκάφος.

Το 349 π.Χ. με πρόταση του Δημοσθένη, με νέο νόμο, ορίσθηκε κάθε εύπορος που παρουσίαζε κεφάλαιο 10 ταλάντων να διατηρεί υποχρεωτικά ένα σκάφος, κάθε δε πλουσιότερος περισσότερα, ποτέ όμως άνω των τριών. Οι λιγότερο πλούσιοι συνέχιζαν και συνέρχονταν στις συντελείες. Κανένας δεν υποχρεωνόταν να τριηραρχήσει επί δύο συνεχόμενα έτη, κάποιοι όμως, από πατριωτικό ζήλο, το έπρατταν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ισοκράτης, Περί της αντιδόσεως

Κατηγορία:Λειτουργίες
Κατηγορία:Αρχαίο Ναυτικό
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Κατηγορία:Ναυτικό της Αρχαίας Αθήνας
Πάμφιλος ο Αλεξανδρεύς

Ο **Πάμφιλος ο Αλεξανδρεύς** ήταν Έλληνας γραμματικός και ιατρός του 1ου αι. μ.Χ., της σχολής του Αριστάρχου του Γραμματικού. 

Συνέγραψε γλωσσικό λεξικό σε 95 βιβλία με ξένες ή σπάνιες λέξεις, μία ιδέα του γραμματικού Ζωπυρίωνα, στον οποίο αποδίδεται και η σύνταξη των 4 πρώτων βιβλίων αυτού του μεγάλου έργου, που επιγραφόταν *«Περί γλωσσών, ήτοι λέξεων»*. Το ίδιο το έργο αυτό χάθηκε, αλλά μία επιτομή του από τον Διογενιανό τον 2ο αιώνα απετέλεσε τη βάση για το λεξικό του Ησύχιου.

Ο Πάμφιλος επίσης συνέγραψε τα έργα *«Κρητική τέχνη»* και *«Λειμών»*. Το τελευταίο (ο τίτλος σημαίνει «λιβάδι» και οφείλεται στην ποικιλία των περιεχομένων) είχε έξι βιβλία και περιείχε πολλούς ελληνικούς μύθους και θαύματα, ενώ πιστεύεται ότι ίσως αποτελούσε ένα συμπλήρωμα του λεξικού του.

Ο Πάμφιλος αποτελεί μία από τις κυριότερες πηγές που χρησιμοποιεί ο Αθήναιος στους *[[Δειπνοσοφιστές]]* του. Το Λεξικό του Σουίδα αποδίδει σε κάποιον άλλο Πάμφιλο, τον οποίο περιγράφει απλώς ως «φιλόσοφο», έναν αριθμό έργων, ορισμένα από τα οποία πιθανότατα γράφτηκαν από τον Πάμφιλο τον Αλεξανδρέα.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Ιωάννη Κακαβούλια: *Ελληνική Γραμματολογία (Αρχαία και βυζαντινή)*, εκδ. «Νικόδημος», Αθήνα, χ.χ.

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί
Μύθος (αποσαφήνιση)

Ο όρος **μύθος** μπορεί να αναφέρεται:

* μύθος, με τη γενική ανθρωπολογική σημασία του όρου
* αλληγορικός μύθος, μικρή αλληγορική ιστορία με ηθικό δίδαγμα 
* Μύθος (κόμικς) και στον ομώνυμο πρωταγωνιστή του.
* Μύθος Ζυθοποιία Α.Ε. και την μπύτα *Μύθος*.
Νικόλαος Κατσάνος

Ο **Νικόλαος Κατσάνος** (1930 - 6 Νοεμβρίου 2016) ήταν Έλληνας χημικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Υπήρξε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Χημικών και διαφόρων άλλων επιστημονικών σωματείων και εταιρειών. Εξέδωσε αρκετά βιβλία και έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα και μελέτες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νέα Αγαθούπολη Πιερίας το 1930 και σπούδασε Χημεία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.), στο οποίο και αναγορεύτηκε διδάκτορας. Έκανε μετεκπαίδευση στο Ηνωμένο Βασίλειο στον τομέα της ραδιοχημείας και διετέλεσε διευθυντής ερευνητικής ομάδας στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών "Δημόκριτος". Από τα έργα του κυριότερα είναι τα "Μαθήματα Οργανικής Χημείας" (1968) και "Φυσικοχημεία, βασική θεώρηση", (Έκδοση Τρίτη Συμπληρωμένη, Εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1999, ISBN 960-02-0448-9).

Δίδαξε αρχικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και αργότερα στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας (Τμήμα Φυσικής και Χημείας), από το 1969 ως το 1997.

Απεβίωσε στις 6 Νοεμβρίου 2016 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Παναγιάς Παντανάσσης Πατρών.

## Βραβεία
*Εμπειρίκειο Επιστημονικό Βραβείο (1972) 
*Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1983)

## Βιβλιογραφία
*Εγκυκλοπαίδεια, Επιστήμη και Ζωή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες χημικοί
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Τυρρηνοί

Με το όνομα **Τυρρηνοί** μπορεί να αναφέρονται:

* Οι Τυρρηνοί (όνομα), εξώνυμο προελληνικών φύλων που συνδέεται με τους Ετρούσκους.
* Οι Ετρούσκοι, λαός στην Ιταλική χερσόνησο.