Κέβιν Άιερς

Ο **Κέβιν Άιερς** (*Kevin Ayers*, 16 Αυγούστου 1944 – 18 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Άγγλος συνθέτης, τραγουδιστής, κιθαρίστας και μία από τις σημαντικότερες μορφές της αγγλικής ψυχεδελικής ροκ σκηνής. Ο Άιερς υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος Soft Machine στα μέσα της δεκαετίας του '60 το οποίο επηρέασε αρκετά τη ψυχεδελική σκηνή του Καντερμπέρι.

Κυκλοφόρησε 17 σόλο άλμπουμ και συνεργάστηκε με σημαντικές μορφές του ροκ όπως οι: Μπράιαν Ίνο, Σιντ Μπάρετ, Τζον Κέιλ, Έλτον Τζον, Ρόμπερτ Γουάιατ, Άντι Σάμερς, Μάικ Όλντφιλντ, Νίκο και Όλι Χάλσαλ, μεταξύ άλλων. Έζησε για αρκετά χρόνια στη Μαγιόρκα πριν επιστρέψει στα μέσα της δεκαετίας του '90 στην Αγγλία και καταλήξει τελικά να ζήσει στη νότια Γαλλία.

Ο βρετανός ροκ κριτικός Νικ Κεντ έγραψε: «Οι Κέβιν Άιερς και Σιντ Μπάρετ υπήρξαν οι δύο σημαντικότεροι άνθρωποι στην ιστορία της βρετανικής ποπ/ροκ μουσικής».

## Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στο Χερν Μπέι του Κεντ, γιος του παραγωγού του BBC Ρόουαν Άγιερς. Καθώς είναι σε μικρή ηλικία, χωρίζουν οι γονείς του και ακολουθεί τη μητέρα του στην Μαλάγια, όπου μένει μέχρι την ηλικία των 12 ετών. 

Επιστρέφει στην Αγγλία και στα φοιτητικά του χρόνια αναμιγνύεται στη μουσική σκηνή του Καντερμπέρι. Πρώτο του μουσικό γκρουπ υπήρξαν οι Wilde Flowers, συγκρότημα στο οποίο συμμετείχαν και οι Ρόμπερτ Γουάιατ και Χιου Χόπερ. Ως αστείο, ο Άγιερς κάποτε δήλωσε πως του ζητήθηκε να πάρει μέρος στο συγκρότημα, γιατί είχε τα πιο μακριά μαλλιά. Η συμμετοχή του στους Wilde Flowers του έδωσε τη δυνατότητα να συνθέτει και να τραγουδά.

## Soft Machine
Οι Wilde Flowers μετεξελίχθηκαν στους Soft Machine με την προσθήκη του κιμπορντίστα Μάικ Ράτλετζ και του κιθαρίστα Ντέιβιντ Άλεν**.** Ο Άγιερς άλλαξε από κιθαρίστας σε μπασίστα και μοιραζόταν τα φωνητικά με τον ντράμερ Ρόμπερτ Γουάιατ**.** Ο ήχος του συγκροτήματος πάντρευε το ροκ με τη τζαζ δημιουργώντας πρωτοποριακό ήχο, κάτι καινούριο στην ψυχεδελική σκηνή της δεκαετίας του '60. Στα δε live ειδικά στο UFO club μοιράζονταν τη σκηνή με τους Pink Floyd. 

To πρώτο τους σινγκλ «Love Makes Sweet Music»/«Feelin' Reelin' Squeelin'» κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1967 κάνοντας το γκρουπ προπομπό της νέας βρετανικής ψυχεδελικής σκηνής. Η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά έχει το τίτλο *The Soft Machine, Volume One* και κυκλοφορεί το 1968 από την ABC/Probe σε παραγωγή Τσας Τσάντλερ και Τομ Γουίλσον. Θεωρείται κλασικό άλμπουμ για τη δεκαετία του '60. Η περιοδεία του γκρουπ στις ΗΠΑ για την προώθηση του άλμπουμ και το γεγονός ότι άνοιγαν τις συναυλίες του Τζίμι Χέντριξ τους σύστησε σε ένα νέο κοινό στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

## Σόλο καριέρα 1969-1999
Μετά από μια παρατεταμένη και κοπιαστική τουρνέ στις ΗΠΑ, ο Άγιερς πουλάει το λευκό Fender Jazz μπάσο του στον Νόελ Ρέντινγκ, μπασίστα του συγκροτήματος του Χέντριξ, και αποσύρεται στο νησί Ίμπιζα στην Ισπανία. Ο ροκ μύθος λέει ότι ο Χέντριξ πήγε και τον συνάντησε του έδωσε μιαν ακουστική Gibson J-200 κιθάρα και τον έπεισε να συνεχίσει να ασχολείται με τη μουσική. Έτσι, χωρίς την πίεση των συναυλιών, θα αρχίσει να ξαναγράφει τραγούδια που θα αποτελέσουν το πρώτο σόλο άλμπουμ του *Joy of a Toy*. 

Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει το Νοέμβριο του 1969 και θα είναι μία από τις πρώτες εκδόσεις της πασίγνωστης δισκογραφικής Harvest, που τότε έκανε τα πρώτα της βήματα και, μεταξύ άλλων, κυκλοφορούσε και τις δουλειές των Pink Floyd**.** To *Joy of a Toy* φανέρωσε το τεράστιο ταλέντο του Άγιερς μέσα από τις δέκα συνθέσεις του. Την περίοδο εκείνη κυκλοφορεί και το σινγκλ «Religious Experience (Singing a Song in the Morning)», στο οποίο παίζει κιθάρα ο Σιντ Μπάρετ. Το τραγούδι δεν υπάρχει στην αυθεντική έκδοση του δίσκου, παρά μόνο σε επανεκδόσεις.

Το δεύτερο άλμπουμ, που έχει τον τίτλο *Shooting at the Moon,* κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1970 και ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος με το όνομα The Whole World, που δημιουργήθηκε για την παραγωγή του δίσκου, υπάρχει σε νεαρή τότε ηλικία ο Μάικ Όλντφιλντ. Το 1988, το μουσικό περιοδικό Wire συμπεριέλαβε το άλμπουμ στη λίστα των «100 δίσκων που «έβαλαν φωτιά» στον κόσμο». Το ύφος του συνδυάζει την ψυχεδέλεια με το Progressive rock, αποτελείται από εννιά τραγούδια υψηλής αισθητικής, όλα συνθέσεις του Άγιερς. 

Μετά από μια σύντομη περιοδεία, οι Whole World διαλύονται χωρίς να υπάρξουν παρεξηγήσεις μεταξύ των μελών. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στο τρίτο δίσκο, το *Whatever she brings we sing (1971),* συμμετέχουν και φτιάχνεται ένας δίσκος, που θεωρείται ίσως ο καλύτερος του. Το ομώνυμο οκτάλεπτο τραγούδι αποτελεί σήμα κατατεθέν για τον Άγιερς της δεκαετίας του '70.

Τέταρτος δίσκος το θρυλικό *Βananamour* (1973), το οποίο περιέχει μερικά από τα πιο γνωστά και αντιπροσωπευτικά του τραγούδια, όπως τα «Shouting in a Bucket Blues», «Decadence» και το «Oh! Wot A Dream», γραμμένο για τον φίλο του, Σιντ Μπάρετ, που την περίοδο εκείνη αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. 

Το πέμπτο άλμπουμ «The Confessions of Dr. Dream and Other Stories» (1974) σηματοδοτεί για τον Άγιερς την αλλαγή της δισκογραφικής εταιρείας. Πηγαίνει στην - πιο εμπορική - Island records και η παραγωγή γίνεται πιο ακριβή: σε συνέντευξη του στο περιοδικό ΝΜΕ δήλωσε πως κόστισε 32.000 λίρες, ποσό τεράστιο για εκείνη την εποχή. Για αυτό το άλμπουμ επιστρέφει ο Μάικ Όλντφιλντ και ο κιθαρίστας Όλι Χάλσαλ από το progressive rock συγκρότημα Patto ξεκινά τη συνεργασία του με τον Άγιερς, η οποία θα κρατήσει για τα επόμενα 20 χρόνια. 

## Τα υπόλοιπα άλμπουμ
Το επόμενο έκτο άλμπουμ «*Yes We Have No Mañanas (So Get Your Mañanas Today)» (1976)* είναι το πιο εμπορικό του και αυτό που θα του εξασφαλίσει νέο συμβόλαιο με την ABC Records.

Στα τέλη της δεκαετίας του '70 κυκλοφορεί το *«Rainbow Takeaway»* και τη δεκαετία του '80 κυκλοφορούν συνολικά πέντε άλμπουμ με το «*Falling up» (1988)* να λαμβάνει τις πιο θετικές κριτικές.

Το 1992 κυκλοφορεί το δέκατο τέταρτο άλμπουμ του, *«Still life with quitar»,* αρκετά ποιοτικό με πιο ακουστικό ήχο. Κυκλοφορεί στη Γαλλία με τη συμμετοχή των Fairground Attraction, ενός βρετανικού φολκ-σοφτ ροκ συγκροτήματος. Μετά την ευρωπαική τουρνέ τον Απρίλιο-Μάιο του 1982, που έγινε για την υποστήριξη του δίσκου, πεθαίνει ξαφνικά ο μουσικός συνεργάτης του, ο Όλι Χάλσαλ. Λόγω αυτού του θανάτου ο Άγιερς δεν θα ξαναηχογραφήσει για τα επόμενα 15 χρόνια.

## Επόμενα χρόνια 2000-2013
Στα τέλη της δεκαετίας του '90, ο Άγιερς ζούσε απομονωμένος στην νότια Γαλλία. Το 2005 γνωρίζεται με τον αμερικανό καλλιτέχνη Τίμοθι Σέπαρντ, γίνονται φίλοι και αρχίζει να γράφει ξανά κάποια τραγούδια, τα οποία τα ηχογραφεί σε κασετόφωνο. Ο Σέπαρντ ενθουσιάζεται από το υλικό και ενθαρρύνει τον Άγιερς να κυκλοφορήσει ένα νέο άλμπουμ.

Με τη συνδρομή του Σέπαρντ, ο Άγιερς έρχεται σε επαφή και υπογράφει στη βρετανική LO-MAX Records, η οποία γνώριζε για το έντονο ενδιαφέρον και την επιρροή που ασκούσε η μουσική του Άγιερς σε πολλά συγκροτήματα της εποχής.

Οι Ladybug Transistor από τη Νέα Υόρκη καλούν τους Άγιερς και Σέπαρντ και τελικά καταλήγουν στο Τουσόν της Αριζόνα, όπου ηχογραφούν στο στούντιο Wavelab. Έχοντας τις ηχογραφήσεις, ο Σέπαρντ πείθει τον Άγιερς να επιστρέψει και να ολοκληρώσει το άλμπουμ στην Αγγλία. Τα νέα για πιθανό νέο άλμπουμ του Άγιερς αρχίζουν να διαδίδονται τραβώντας το ενδιαφέρον της μουσικής σκηνής. Οι Teenage Fanclub, που είχαν γνωριστεί με τον Σέπαρντ σε ένα πάρτυ των Go-Betweens, εκφράζουν τον ενθουσιασμό τους για τη μουσική του Άγιερς και του ζητούν να ηχογραφήσουν μαζί, πράγμα που γίνεται σε στούντιο στη Γλασκώβη της Σκωτίας. Φίλοι από το παρελθόν επισκέπτονται το στούντιο και λαμβάνουν μέρος στις ηχογραφήσεις όπως ο Φιλ Μανζανέρα (παίζει κιθάρα στο τραγούδι «Brainstorm»), ο Χιου Χόπερ (παίζει μπάσο σε δύο τραγούδια) και η Μπρίτζετ Σεντ Τζον τραγουδά ως ντουέτο με τον Άγιερς στο «Baby Come Home».

Με τη συμβολή όλων των παραπάνω, το άλμπουμ «*The Unfairground»* κυκλοφορεί το Σεπτέμβριο του 2007 αποσπώντας ιδιαίτερα θετικές κριτικές. Είναι το δέκατο έβδομο και τελευταίο άλμπουμ του Άγιερς.

Ο Άγιερς πέθανε στον ύπνο του στις 18 Φεβρουαρίου 2013 στο Μοντολιέ της Γαλλίας σε ηλικία 68 χρονών.
## Δισκογραφία

### Soft Machine

### Σόλο καριέρα

## Πηγές

*

Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές