The Doors (ταινία)

Το ***The Doors*** είναι  αμερικανική βιογραφική ταινία μιούζικαλ του 1991 σε σκηνοθεσία του Όλιβερ Στόουν, ο οποίος έγραψε και το σενάριο της ταινίας, μαζί με τον Ράνταλ Τζόνσον. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Βαλ Κίλμερ στον ρόλο του τραγουδιστή και τραγουδοποιού Τζιμ Μόρισον, η Μεγκ Ράιαν στον ρόλο της Πάμελα Κούρσον (η ερωμένη του Τζιμ Μόρισον), ο Κάιλ ΜακΛάχλαν στον ρόλο του πιανίστα Ρέι Μανζάρεκ, ο Φρανκ Γουόλεϊ στον ρόλο του βασικού κιθαρίστα Ρόμπι Κρίγκερ, ο Κέβιν Ντίλον στον ρόλο του ντράμερ Τζον Ντένσμορ, και η Κάθλιν Κουίνλαν στον ρόλο της δημοσιογράφου Πατρίσια Κένελι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία του ροκ συγκροτήματος The Doors, δίνοντας έμφαση κυρίως στην ζωή του τραγουδιστή Τζιμ Μόρισον.

Η ταινία απεικονίζει τον Τζιμ Μόρισον ως μια από τις μεγαλύτερες μορφές της ροκ εν ρολ σκηνής και της αντικουλτούρας της δεκαετίας του 1960, συμπεριλαμβανομένων και των απεικονίσεων της ψυχαγωγικής χρήσης ναρκωτικών του, του αλκοολισμού του, της ελεύθερης ερωτικής του ζωής, τους χίπιδες της εποχής, και ιδιαίτερα, της μεγάλης του εμμονής με τον θάνατο, που παρουσιάζονται ως νήματα που υφαίνονται μέσα και έξω από την ταινία. Η ταινία απέφερε 34 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, έναντι του 
προϋπολογισμού  παραγωγής 32 εκατομμυρίων δολαρίων. Έλαβε μικτές κριτικές, με τους κριτικούς να επαινούν τις ερμηνείες, κυρίως αυτή του Βαλ Κίλμερ, τη φωτογραφία, την παραγωγή, και την σκηνοθεσία του Όλιβερ Στόουν. Υπήρξαν ωστόσο πολλές επικρίσεις κυρίως για τις ιστορικές ανακρίβειες, και για το πώς απεικονίστηκε ο Τζιμ Μόρισον στην ταινία.

## Πλοκή

Το 1949, ο νεαρός Τζιμ Μόρισον και η οικογένειά του ταξιδεύουν σε έναν έρημο αυτοκινητόδρομο στο Νέο Μεξικό, όπου συναντούν ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα και βλέπουν έναν ηλικιωμένο ιθαγενή Αμερικανό να πεθαίνει στην άκρη του δρόμου. Το 1965, ο Τζιμ φτάνει στην Καλιφόρνια και αφομοιώνεται από την κουλτούρα της. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο UCLA , γνωρίζει την Πάμελα Κούρσον την οποία ερωτεύεται και γίνονται ζευγάρι. Γνωρίζει επίσης τον Ρέι Μάνζαρεκ για πρώτη φορά, καθώς και τον Ρόμπι Κρίγκερ και τον Τζον Ντένσμορ , οι οποίοι αποτελούν τους Doors με τον Μόρισον.

Ο Τζιμ πείθει τους συναδέλφους του να ταξιδέψουν στην Κοιλάδα του Θανάτου και να βιώσουν τις επιπτώσεις των ψυχεδελικών ναρκωτικών. Επιστρέφοντας στο Λος Άντζελες, δίνουν αρκετές συναυλίες στο διάσημο νυχτερινό κέντρο Whisky a Go Go και δημιουργούν μια μανιώδη βάση θαυμαστών. Οι γελοιότητες του Τζιμ επί σκηνής και η άσεμνη ερμηνεία του τραγουδιού του συγκροτήματος " The End " αναστατώνουν τους ιδιοκτήτες του κλαμπ και το συγκρότημα αποβάλλεται από τον χώρο. Μετά την συναυλία, τους προσεγγίζουν ο παραγωγός Πολ Α. Ρόθτσιλντ και η Τζακ Χόλζμαν της Elektra Records και τους προσφέρεται μια συμφωνία για την ηχογράφηση του πρώτου τους άλμπουμ. Οι Doors σύντομα προσκαλούνται να εμφανιστούν στο The Ed Sullivan Show , μόνο και μόνο για να τους πει ένας από τους παραγωγούς ότι πρέπει να αλλάξουν τους στίχους "girl we couldn't get much higher" στο τραγούδι "Light My Fire ", λόγω αναφοράς στα ναρκωτικά. Παρά ταύτα, ο Μόρισον ερμηνεύει τους αρχικούς στίχους κατά τη διάρκεια της ζωντανής μετάδοσης και το συγκρότημα δεν επιτρέπεται να εμφανιστεί ξανά στην εκπομπή.

Καθώς η επιτυχία των Doors συνεχίζεται, ο Τζιμ γοητεύεται ολοένα και περισσότερο από την εικόνα του ως «Ο Βασιλιάς των Σαυρών» και αναπτύσσει εθισμό στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Ο Τζιμ έρχεται σε στενή σχέση με τη δημοσιογράφο της ροκ μουσικής Πατρίσια Κένιλι , η οποία τον εμπλέκει στις μαγικές της δραστηριότητες, συμμετέχοντας σε μια μυστικιστική τελετή δεσίματος των χεριών. Εν τω μεταξύ, ένα πνεύμα πρεσβύτερου παρακολουθεί αυτά τα γεγονότα.

Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος κουράζονται από τις χαμένες ηχογραφήσεις του Τζιμ και τις απουσίες του από τις συναυλίες. Ο Τζιμ φτάνει αργά και μεθυσμένος σε μια συναυλία στο Μαϊάμι της Φλόριντα, γίνεται ολοένα και πιο αντιπαραθετικός με το κοινό και απειλεί να εκτεθεί στη σκηνή. Το περιστατικό αποτελεί ένα από τα χειρότερα σημεία για το συγκρότημα, με αποτέλεσμα ποινικές κατηγορίες εναντίον του Τζιμ, ακυρώσεις συναυλιών, κατάρρευση των προσωπικών σχέσεων του Τζιμ και δυσαρέσκεια από τα άλλα μέλη του συγκροτήματος.

Το 1970, μετά από μια μακρά δίκη, ο Τζιμ κρίνεται ένοχος για άσεμνη σεξουαλική επαφή και καταδικάζεται σε ποινή φυλάκισης. Ωστόσο, του επιτρέπεται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση, εν αναμονή των αποτελεσμάτων της έφεσης. Η Πατρίσια λέει στον Τζιμ ότι είναι έγκυος στο παιδί του, αλλά ο Τζιμ την πείθει να κάνει έκτρωση. Ο Τζιμ επισκέπτεται τους συναδέλφους του στο συγκρότημα για τελευταία φορά, παρευρισκόμενος σε ένα πάρτι γενεθλίων που διοργανώνει ο Ρέι, όπου εύχεται στο συγκρότημα καλή τύχη στις μελλοντικές τους προσπάθειες και δίνει στον καθένα από ένα αντίτυπο του βιβλίου ποίησης "An American Prayer". Καθώς ο Τζιμ παίζει στον μπροστινό κήπο με τα παιδιά, βλέπει ότι ένα από αυτά είναι ο εαυτός του από την παιδική του ηλικία και σχολιάζει: "Αυτή είναι η πιο παράξενη ζωή που έχω γνωρίσει ποτέ" (στίχος από το τραγούδι των Doors "Waiting for the Sun"), πριν λιποθυμήσει.

Το 1971, ο Τζιμ και η Παμ μετακομίζουν στο Παρίσι της Γαλλίας για να ξεφύγουν από τις πιέσεις του τρόπου ζωής του Λος Άντζελες. Το βράδυ της 3ης Ιουλίου, η Παμ βρίσκει τον Τζιμ νεκρό στην μπανιέρα του διαμερίσματός τους. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Περ Λασέζ , δίπλα σε άλλες διάσημες προσωπικότητες όπως ο Όσκαρ Ουάιλντ, ο Μαρσέλ Προυστ και ο Μολιέρος. Η Παμ πεθαίνει επίσης τρία χρόνια αργότερα, σε ηλικία 27 ετών.

## Παραγωγή
### Ανάπτυξη
 
Αρκετοί σκηνοθέτες, όπως οι Κουέντιν Ταραντίνο, Φράνσις Φορντ Κόπολα, Μπράιαν Ντε Πάλμα, Μάρτιν Σκορσέζε και Γουίλιαμ Φρίντκιν, είχαν φλερτάρει με την ιδέα ή προσεγγίσει κάποιον για να γυρίσουν μια βιογραφική ταινία για τους Doors όλα αυτά τα χρόνια.Το 1985, η Columbia Pictures απέκτησε τα δικαιώματα από τους Doors και την οικογένεια Μόρισον. Ο παραγωγός Σάσα Χαράρι ήθελε ο σκηνοθέτης Όλιβερ Στόουν να γράψει το σενάριο, αλλά δεν έλαβε ποτέ απάντηση από τον ατζέντη του. Μετά την παραγωγή δύο μη ικανοποιητικών σεναρίων, η Imagine Films αντικατέστησε την Columbia.

Μέχρι το 1989, ο Μάριο Κέσαρ και ο Άντριου Βάινα, οι οποίοι ήταν ιδιοκτήτες της Carolco Pictures, είχαν αποκτήσει τα δικαιώματα του έργου και ήθελαν ο Στόουν να το σκηνοθετήσει. Οι Doors είχαν δει την ταινία του Στόουν *[[Πλατούν]]* (1986) και εντυπωσιάστηκαν με αυτό που είχε κάνει, και ο Στόουν συμφώνησε να κάνει την ταινία μετά το επόμενο έργο του, την *[[Εβίτα (ταινία)|Εβίτα]]*. Αφού πέρασε χρόνια δουλεύοντας στην Εβίτα και φλερτάροντας τόσο τη Μαντόνα όσο και τη Μέριλ Στριπ για να παίξουν τον ομώνυμο ρόλο, η ταινία κατέρρευσε λόγω διαπραγματεύσεων για τον μισθό της Στριπ και ο Στόουν γρήγορα πέρασε στην προπαραγωγή για τους Doors.  Ο Στόουν ανακοινώθηκε ότι θα σκηνοθετούσε το έργο τον Ιανουάριο του 1990.

### Σενάριο
Ο Στόουν άκουσε για πρώτη φορά τους Doors το 1967, όταν ήταν 21χρονος στρατιώτης στο Βιετνάμ.Πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ο Στόουν και οι παραγωγοί του έπρεπε να διαπραγματευτούν με τα τρία εναπομείναντα μέλη του συγκροτήματος και την δισκογραφική τους εταιρεία, Elektra Records, καθώς και με τους γονείς τόσο του Μόρισον όσο και της φίλης του Πάμελα Κούρσον. Οι γονείς του Μόρισον επέτρεπαν στους εαυτούς τους να απεικονίζονται μόνο σε μια ονειρική ακολουθία αναδρομής στην αρχή της ταινίας. Οι Κούρσον ήθελαν να μην υπάρχει καμία υπόνοια ότι η Πάμελα προκάλεσε τον θάνατο του Μόρισον. Ο Στόουν βρήκε τους Κούρσον πιο δύσκολους στην αντιμετώπιση επειδή ήθελαν η Πάμελα να απεικονίζεται ως «άγγελος». Ενώ έκανε έρευνα για την ταινία, ο Στόουν διάβασε απομαγνητοφωνήσεις συνεντεύξεων από πάνω από 100 άτομα. Ο Στόουν έγραψε τελικά το σενάριο της ταινίας το καλοκαίρι του 1989, δηλώνοντας αργότερα ότι «Το σενάριο των Doors ήταν πάντα προβληματικό. Ακόμα και όταν γυρίζαμε, αλλά η μουσική βοήθησε να ενωθούν». Ο Στόουν πρώτα διάλεξε τα τραγούδια που ήθελε να χρησιμοποιήσει και στη συνέχεια έγραψε «κάθε κομμάτι του.

## Υποδοχή
### Κριτικές
 
Στο Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία αποδοχής 57% με βάση 63 κριτικές και μέση βαθμολογία 5,90/10. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Ο Βαλ Κίλμερ προσφέρει μια δυναμική ερμηνεία ως μια από τις πιο εμπρηστικές προσωπικότητες της ροκ, αλλά δυστυχώς, ο Όλιβερ Στόουν δεν είναι σε θέση να ρίξει πολύ φως στο τσίρκο που περιβάλλει το αστέρι».Το Metacritic αναφέρει βαθμολογία 62 στα 100, με βάση 19 κριτικούς, υποδεικνύοντας «γενικά ευνοϊκές κριτικές».Το κοινό που συμμετείχε σε δημοσκόπηση του CinemaScore έδωσε στην ταινία μέσο βαθμό «B+» σε κλίμακα από A+ έως F.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1991
Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Μουσικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Όλιβερ Στόουν
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής TriStar Pictures
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Όλιβερ Στόουν