Αλίκη του Αινώ

Η **Αλίκη του Αινώ**, γαλλ.: *Alice d'Avesne d'Hainault* (απεβ. στις 26 Οκτωβρίου 1317) από τον Οίκο του Αβέν, ήταν κόμισσα στρατάρχη. Ήταν κόρη του Ιωάννη κόμη του Αινώ, και της Φιλίπης, κόρης του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου. Ήταν η δεύτερη σύζυγος του Ρότζερ Μπίγκοντ, 5ου κόμη του Νόρφολκ, κόμη στρατάρχη της Αγγλίας.

## Βιογραφία
Η Αλίκη του Αινώ ήταν κόρη του Ιωάννη κόμη του Αινώ, της Ολλανδίας & της Ζηλανδίας, κυρίου του Φρίσλαντ, και της Φιλίππης του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης του Ερρίκου Β', κόμη του Λουξεμβούργου & του Ρος, μαρκήσιου του Αρλόν (απεβ. το 1274).   Ο πατέρας της έγινε κόμης της Ολλανδίας, όταν ο εξάδελφός του Ιωάννης Α΄ κόμης της Ολλανδίας, απεβίωσε χωρίς απογόνους το 1299 σε ηλικία 15 ετών. 

Η Αλίκη του Αινώ είχε αρκετούς αδελφούς, ένας εκ των οποίων, ο Γουλιέλμος Γ΄ κόμης του Αινώ, ήταν ο πατέρας τής συζύγου του Εδουάρδου Γ΄, Φιλίππης του Αινώ. Ένας άλλος αδελφός ήταν ο Ιωάννης κύριος του Μπωμόν, γνωστός στην Αγγλία ως σερ Ιωάννης του Αινώ. Το 1326 έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εισβολή στην Αγγλία από την Ισαβέλλα της Γαλλίας και τον Ρότζερ Μόρτιμερ 1ο κόμη του Μαρς, για την οποία πληρώθηκε 32.722 λίρες ή περισσότερο. Ένας τρίτος αδελφός, επίσης ονομαζόμενος Ιωάννης, ο οποίος είχε συνάψει γάμο με τη Λευκή της Γαλλίας, κόρη του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας, σκοτώθηκε το 1302 στη μάχη του Κουρτραί. 

Η Αλίκη παντρεύτηκε, ως η δεύτερη σύζυγος, τον Ρότζερ Μπίγκοντ, 5ο κόμη του Νόρφολκ, κόμη στρατάρχη της Αγγλίας, τον τελευταίο της γραμμής των κόμητων Μπίγκοντ του Νόρφολκ. Η πρώτη σύζυγος του Νόρφολκ ήταν η Αλίν Μπασέτ, χήρα του Ούγου λε Ντεσπένσερ, 1ου βαρόνου λε Ντεσπένσερ (απεβ. το 1265), και κόρη και κληρονόμος του σερ Φίλιπ Μπάσετ του Σόχαμ, Κέιμπριτζσαϊρ, από την πρώτη του σύζυγο Χαβίς ντε Λοβαίν (απεβ. πριν από τις 11 Απριλίου 1281), κόρη του σερ Μάθιου ντε Λοβαίν, με την οποία δεν είχε απογόνους.  
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Οικόσημο που υιοθετήθηκε από τον σύζυγο της Αλίκης του Αινώ, Ρότζερ Μπίγκοντ, 5ο κόμη του Νόρφολκ, αφού κληρονόμησε το αξίωμα του κόμη στρατάρχη της Αγγλίας
Οι διαπραγματεύσεις για τον γάμο βρίσκονταν σε εξέλιξη το 1289.  Στις 12 Ιουνίου 1290, ο Νόρφολκ όρισε 22 φέουδα (manor) στην Ανατολική Αγγλία ως κοινή ιδιοκτησία με τη Αλίκη, και στις 13 Ιουνίου έλαβε άδεια να παραχωρήσει από κοινού γη αξίας 300 λιρών στον εαυτό του και την Αλίκη.  Λίγο αργότερα, η Αλίκη και ο Νόρφολκ παντρεύτηκαν στο βασιλικό φέουδο του Χέιβερινγκ στο Έσσεξ.  Σύμφωνα με τον Μόρις, ο γάμος μπορεί να είχε ως στόχο την ενίσχυση των αγγλικών συμφερόντων στις Κάτω Χώρες, ιδιαίτερα επειδή, δύο εβδομάδες αργότερα, τον Ιούλιο, ο Εδουάρδος Α΄ πάντρεψε την κόρη του, Μαργαρίτα, με τον Ιωάννη Γ΄ δούκα της Βραβάντης. 

Το 1296 η Αλίκη και ο σύζυγός της κλήθηκαν στην τελετή, κατά την οποία ο εξάδελφος τού πατέρα της, Ιωάννης Α΄ κόμης της Ολλανδίας (απεβ. το 1299), παντρεύτηκε την κόρη του Εδουάρδου Α΄, Ελισάβετ. 

Ο Νόρφολκ απεβίωσε πριν από τις 6 Δεκεμβρίου 1306.   Δεν είχε απογόνους από κανέναν από τους δύο γάμους του, και μετά τον θάνατό του, σύμφωνα με συμφωνία που είχε κάνει με τον Εδουάρδο Α΄ στις 12 Απριλίου 1302, η κομητεία του Νόρφολκ και το αξίωμα του κόμη στρατάρχη επανήλθαν στο Στέμμα.    Ωστόσο, η χήρα του συνέχισε να είναι γνωστή ως η κόμισσα στρατάρχη. Το 1371, δεκαετίες μετά το τέλος της, αναφέρεται στη διαθήκη του σερ Γουόλτερ Μάνυ ως «Αλίκη ντε Αινώ, η κόμισσα στρατάρχη».   Ο Μάνυ προίκισε το Τσάρτερχαουζ στο Λονδίνο ως καρθουσιανό μοναστήρι, ζητώντας από τους μοναχούς να προσευχηθούν για τις ψυχές του ίδιου, της συζύγου του Μαργαρίτας δούκισσας του Νόρφολκ, και της Αλίκης του Αινώ, μεταξύ άλλων. 

Η Αλίκη παρέμεινε χήρα για το υπόλοιπο της ζωής της. Λίγο μετά το τέλος τού συζύγου της, έγραψε στον λόρδο καγκελάριο ζητώντας «στο όνομα του Θεού και της φιλανθρωπίας» ένας από τους μακροχρόνιους γραμματείς του Νόρφολκ να λάβει την εκκλησιαστική προνομιακή μεταχείριση, που του είχαν υποσχεθεί.  Το 1309 σκόπευε να κάνει προσκύνημα στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, και της παραχωρήθηκε προστασία για έναν χρόνο για τον σκοπό αυτό. 

Την άνοιξη του 1310, ο πειρατής Τζον Κραμπ κατέλαβε ένα πλοίο που μετέφερε υφάσματα, κοσμήματα, χρυσό, ασήμι και άλλα αγαθά αξίας 2.000 λιρών, που ανήκαν στην κόμισσα. Όπως αποκαλύπτεται σε επιστολή παραπόνων του Εδουάρδου Β΄  προς τον Ροβέρτο Γ΄, κόμη της Φλάνδρας, με ημερομηνία 29 Μαΐου 1310, το πλοίο βρισκόταν στο Στενό του Ντόβερ, με προορισμό το Λονδίνο, όταν δέχτηκε επίθεση από τον Κραμπ, τότε πλοίαρχο του *Ντε λα Μύε*. Αν και ο βασιλιάς έστειλε περαιτέρω επιστολές στον κόμη, ο Κραμπ δεν οδηγήθηκε στη δικαιοσύνη. Το 1315 ορισμένοι από τους άνδρες του Κραμπ τιμωρήθηκαν, αλλά δεν έγινε κάποια αποζημίωση, με αποτέλεσμα ο Εδουάρδος Β' να διατάξει την κατάσχεση φλαμανδικών πλοίων και αγαθών στο Λονδίνο, για να αποζημιώσει την κόμισσα.   

Η Αλίκη του Αινώ απεβίωσε στις 26 Οκτωβρίου 1317.   Λέγεται ότι άφησε διαθήκη.  Το 1333 ο Τζον ντε Φράμλινγκχαμ, πρύτανης του Κέλσεϊλ, ίδρυσε ένα μοναστήρι στο Κάμπσεϋ Πράιορυ στο Σάφολκ για έναν ιερέα και δύο βοηθούς, που θα προσεύχονταν για την ψυχή της κόμισσας, από τα κτήματά του στο Κάρλτον του Σάφολκ.  

## Πρόγονοι




## Σημειώσεις

## Αναφορές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες