open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ΟΥΣΔ Νοβέζε

Η **Ουνιόνε Σπορτίβα Ντιλεταντίστικα Νοβέζε** είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Νόβι Λιγκούρε στο Πεδεμόντιο. Ο σύλλογος έχει κερδίσει το ιταλικό πρωτάθλημα 1921-22, αλλά τώρα παίζει στην έβδομη κατηγορία, την Πρίμα Κατεγκορία.

Η Νοβέζε είναι η μόνη ομάδα που κέρδισε το ιταλικό πρωτάθλημα χωρίς να παίξει ούτε μια σεζόν στην Σέριε Α, ούτε στη Σέριε Β.

## Ιστορία
Η Νοβέζε ιδρύθηκε το 1922 και συμμετείχε στο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Φεντερατσιόνε Ιταλιάνα Τζουόκο Κάλτσο, σε μια περίοδο όπου υπήρχαν δύο κύρια πρωταθλήματα στο ιταλικό ποδόσφαιρο, αυτό της Φεντερατσιόνε Ιταλιάνα Τζουόκο Κάλτσο και η Ιταλική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου των μεγάλων συλλόγων της Βόρειας Ιταλίας.

## Χρώματα και έμβλημα
Τα χρώματα της ομάδας είναι το άσπρο και το γαλάζιο.

## Βραβεία

### Εγχώριες διοργανώσεις

* **[[Σέριε Α|Ιταλικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου]]**

: **Νικητές (1): **1921-22

### Περιφερειακά πρωταθλήματα

* **[[Προμοτσιόνε]]**

: **Νικητές (2 φορές):** 1920-21, 1953-54

* **[[Πρίμα Ντιβιζιόνε]]**

: **Νικητές (2 φορές):** 1941-42, 1951-52

* **[[Ετσελέντσα Πιεμόντε-Βάλλε ντ'Αόστα]]**

: **Νικητές (2 φορές):** 1997-98, 2003-04

* **Κόπα Ιτάλια Ντιλετάντι Πιεμόντε-Βάλλε ντ'Αόστα**

: **Νικητές (1 φορά):** 2006-07

* **Σουπερκόπα Πιεμόντε-Βάλλε ντ'Αόστα**

: **Νικητές (1 φορά):** 2003-04

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιταλίας
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it)
BioNTech

Η **BioNTech** (ΜπάιοΝ - Τεκ), συντομογραφία του **Βιοφαρμακευτικές Νέες Τεχνολογίες**, είναι μία Γερμανική βιοτεχνολογική εταιρεία με έδρα το Μάιντς, η οποία αναπτύσσει και κατασκευάζει ενεργές ανοσοθεραπείες, παραμετροποιημένες για τον εκάστοτε ασθενή. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2008 και απασχολεί περισσότερους από 1300 εργαζόμενους. Διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας είναι ο Δρ. **[[Ουγούρ Σαχίν]]**, ο οποίος αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά της μέλη. Ο κύριος τομέας που επικεντρώνεται είναι η ογκολογία και η ανάπτυξη τεχνολογιών για σπάνιες και μολυσματικές ασθένειες. Η BioNTech συνεργάζεται με εταιρείες και οργανισμούς όπως οι Genentech, Eli Lilly, Sanofi, Genmab, Bayern, Pfizer, Genevant, Siemens, Tron, Ci3, τοι Γερμανικό Ινστιτούτο Έρευνας για Λοιμώξεις, το πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και το Ινστιτούτο Πάρκερ.

Η εταιρεία δραστηριοποιείται στην ανακάλυψη θεραπειών που βασίζονται στο Αγγελιοφόρο RNA για ασθένειες όπως ο καρκίνος, μολυσματικών ασθενειών, αντικατάστασης πρωτεϊνών για σπάνιες ασθένειες, σχεδιασμένη κυτταρική θεραπεία, αντισωμάτων και ανοσορυθμιστές μικρών μορίων ως επιλογές θεραπείας για τον καρκίνο. Αυτή την στιγμή αναπτύσσει 28 πιθανές θεραπείες, από τις οποίες, 13 βρίσκονται σε στάδια κλινικών δοκιμών, με περισσότερους από 440 ασθενείς εθελοντές σε 17 διαφορετικούς τύπους όγκων.

Η BioNTech έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό, χάρις στο εμβόλιο που ανέπτυξε σε συνεργασία με την Pfizer, ενάντια στην ασθένεια COVID-19, που προκαλούσε ο κορονοϊός SARS-CoV-2 και ήταν υπεύθυνος για την πανδημία που ξεκίνησε στα τέλη του 2019. Το εμβόλιο με εμπορική ονομασία Comirnaty ήταν το πρώτο εμβόλιο που αδειοδοτήθηκε από αυστηρές ρυθμιστικές αρχές για χρήση στο ευρύ κοινό. Μερικές από τις πρώτες αδειοδοτήσεις ήταν από το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον Καναδά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας
Κατηγορία:Βιοτεχνολογία
Καταρίνα Μίλοβουκ

Η ***Καταρίνα Μίλοβουκ*** (Σερβικά: Катарина_Миловук) (Νόβι Σαντ, 28 Αυγούστου 1844 - Βελιγράδι, 27 Σεπτεμβρίου 1913), ήταν Σέρβα εκπαιδευτικός και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν η διευθύντρια και λέκτορας του πρώτου ιδρύματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της Ανώτερης Γυναικείας Σχολής στο Βελιγράδι, το 1863–1893 και επίσης συμμετείχε στην οργάνωση και το έργο της Ανώτατης Σερβικής Σχολής Γυναικών στη Θεσσαλονίκη. Ήταν μία από τις ιδρύτριες της Γυναικείας Εταιρείας του Βελιγραδίου και ιδρύτρια της Γυναικείας Μουσικής Εταιρείας. 

## Βιογραφία
250px|thumb|Το κτίριο της Ανώτατης Σχολής Γυναικών στο Βελιγράδι. Χτίστηκε το 1860 και κατεδαφίστηκε το 1930
Η Μίλοβουκ διορίστηκε διευθύντρια του τότε νεοσύστατου Γυμνάσιου Θηλέων στο Βελιγράδι το 1863 σε ηλικία 19 ετών. Αυτό ήταν το πρώτο ίδρυμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για τις γυναίκες στη Σερβία, και το μόνο μέχρι το 1891: Η εκπαίδευση περιλάμβανε πρώτα ένα τριετές πρόγραμμα, που στη συνέχεια πρόσφερε μια εκπαίδευση τεσσάρων χρόνων το 1866, πέντε το 1879, και έξι το 1886, και επικεντρώθηκε κυρίως ως εκπαιδευτικό κολέγιο για γυναίκες δασκάλες στο εθνικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Υποστήριξε την εισαγωγή παιδαγωγικής και μεθοδολογίας, καθώς και τη μελέτη γλωσσών στα σχολεία. Ήταν συγγραφέας βιβλίων που χρησιμοποιήθηκαν στη διδασκαλία της παιδαγωγικής και της μεθοδολογίας. Με την επιμονή της, σχηματίστηκε σχολική χορωδία. Έχει μεταφράσει από ρωσικά, γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά.

250px|thumb|Τα μέλη της γυναικείας ένωσης του Βελιγραδίου, 1894
Στα μέσα του 19ου αιώνα, οι ιδέες της Δυτικής Ευρώπης για τα δικαιώματα των γυναικών άρχισαν να εξαπλώνονται μεταξύ των αστικών μεσαίων τάξεων στη Σερβία, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην παροχή υψηλότερης γνώσης στις γυναίκες για να τις καταστήσουν κατάλληλες ως μητέρες-δασκάλες και πνευματικές συνεργάτιδες των συζύγων τους. Το 1875, η Μίλοβουκ ίδρυσε την πρώτη γυναικεία οργάνωση στη Σερβία: την Ένωση γυναικών του Βελιγραδίου, η οποία επρόκειτο να είναι η κυρίαρχη γυναικεία οργάνωση στη Σερβία μέχρι την ίδρυση της Σερβικής αδελφότητας το 1903. Η Ένωση επικεντρώθηκε κυρίως σε ανθρωπιστικά θέματα βοηθώντας φτωχές γυναίκες και παιδιά, ιδίως ορφανά του πολέμου.

## Ακτιβισμός
Ήταν η πρώτη γυναίκα στη Σερβία που, το 1897, ζήτησε να συμπεριληφθεί στον κατάλογο των ψηφοφόρων. Το αίτημά της απορρίφθηκε από το Ακυρωτικό Δικαστήριο, με μία ψήφο κατά, αλλά δεν παραιτήθηκε και το 1900 έστειλε αίτημα στον βασιλιά Αλεξάνταρ Ομπρένοβιτς να επιτρέψει στις γυναίκες να ψηφίσουν. Απορρίφθηκε ξανά.  Είναι ενδιαφέρον γεγονός ότι η Κοινωνική-Πολιτική Ένωση Γυναικών ιδρύθηκε στο Λονδίνο μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα.

Τον Ιούλιο του 1913, δύο μήνες πριν από το θάνατό της, η Μίλοβουκ ήταν μια από τους ομιλητές στο Συνέδριο της Διεθνούς Συμμαχίας για τα Δικαιώματα Ψήφου των Γυναικών στη Βουδαπέστη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σέρβοι εκπαιδευτικοί
Μιαφυσιτισμός

**Μιαφυσιτισμός** ονομάζεται το Χριστολογικό δόγμα που υιοθετήθηκε από τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες (Κοπτική, Αρμένικη, Συροιακωβίτικη, Αιθιοπική, κλπ). Αντί για την χρήση ορολογιών που χρησιμοποιήθηκαν στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο (Σύνοδος της Χαλκηδόνας, 451 μ.Χ.) υιοθετήθηκε η ορολογία του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας «Μία φύσις του Θεού Λόγου σεσαρκωμένη», εξηγώντας πως ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, με τις δύο φύσεις να είναι ενωμένες "αναλλοιώτως, ασυγχύτως"». Οι εκκλησίες αυτές καταδικάζουν τόσο τον Μονοφυσιτισμό ή Ευτυχιανισμό, όσο και τον Νεστοριανισμό.

Κατόπιν μακρόχρονου διαλόγου το 1990, στη Γενεύη, επιτεύχθηκε κοινή δήλωση μεταξύ των Προχαλκηδόνιων και της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στην οποία αμφότεροι συμφώνησαν να καταδικάσουν τις αιρέσεις του Νεστορίου και του Ευτυχή και να απορρίψουν εκείνες τις ερμηνείες των Οικουμενικών Συνόδων που δεν συμφωνούν πλήρως με τους Όρους της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου και την επιστολή (433) του Κύριλλου Α΄ της Αλεξάνδρειας προς τον Ιωάννη της Αντιόχειας. Συμφώνησαν επίσης να αρθούν τα αναθέματα και οι καταδίκες του παρελθόντος. Το καλοκαίρι του 2001, το Κοπτικό (Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία) και το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας συμφώνησαν να αναγνωρίσει το καθένα αμοιβαία τα βαπτίσματα που έγιναν στις εκκλησίες του άλλου. Παρόμοιες συμφωνίες έχουν επιτευχθει και με άλλες εκκλησίες (όπως π.χ μεταξυ του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας και της Συρο-Ιακωβίτικης εκκλησίας). Παράλληλα, οι Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες συμφωνούν πλήρως με την πίστη και των υπολοίπων, όσον αφορά τη  χρήση των εικόνων, την αναγνώριση της Παναγίας ως «Θεοτόκου». Η σύγκλιση δεν έχει καταλήξει σε Ένωση, καθώς οι Προχαλκηδόνιοι εξακολουθούν να αναγνωρίζουν μόνο τις τρεις πρώτες Οικουμενικές Συνόδους.

## Εξωτερικές συνδέσεις
https://orthodoxjointcommission.wordpress.com/

Κατηγορία:Χριστολογία
Μπιλιάνα Γιοβάνοβιτς

Η **Μπιλιάνα Γιοβάνοβιτς** (σερβικά κυριλλικά: *Биљана Јовановић*, σερβικά λατινικά: *Biljana Jovanović*, 28 Ιανουαρίου 1953 - 11 Μαρτίου 1996) ήταν Σέρβα συγγραφέας, φεμινίστρια και ακτιβίστρια της υπέρ της ειρήνης. Έγραψε ποίηση, μυθιστορήματα και έργα και συμμετείχε σε μεγάλο βαθμό στο ειρηνευτικό κίνημα κατά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

## Βιογραφία
Η Γιοβάνοβιτς γεννήθηκε στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας, (σήμερα στη Σερβία), στις 28 Ιανουαρίου 1953. Ο πατέρας της ήταν ο γνωστός Γιουγκοσλάβος, Μαυροβούνιος και Σέρβος πολιτικός, Μπάτρικ Γιοβάνοβιτς και ο αδερφός της ήταν ο νομικός και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Νόβι Σαντ, Πάβλε Γιοβάνοβιτς. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου με πτυχίο φιλοσοφίας. Παντρεύτηκε τον συγγραφέα Ντράγκαν Λακίσεβιτς ενώ ήταν φοιτήτρια. Ωστόσο αργότερα χώρισαν. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 παντρεύτηκε τον Σλοβένο κοινωνιολόγο Ράστκο Μόκνικ και χώρισαν το χρόνο τους μεταξύ της Λουμπλιάνα και του Βελιγραδίου. Η Γιοβάνοβιτς πέθανε από όγκο στον εγκέφαλο στο Βελιγράδι στις 11 Μαρτίου 1996.

## Δραστηριότητες
Η Γιοβάνοβιτς δημοσίευσε μια συλλογή ποιημάτων το 1977, ενώ ήταν ακόμη φοιτήτρια και ακολούθησε ένα μυθιστόρημα, το *Avala is Falling*, τον επόμενο χρόνο. Η Γιοβάνοβιτς δημοσίευσε δύο ακόμη μυθιστορήματα στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το *The Dogs and the Other* (σερβικά λατινικά:*Psi i ostali*) το 1980 και το *My Soul, My Only Child* (σερβικά λατινικά: *Duša, jedinica moja*) το 1984. Συνολικά δημοσίευσε τέσσερα έργα, δύο στη δεκαετία του 1980 και τα άλλα δύο στη δεκαετία του 1990.

Η Γιοβάνοβιτς ήταν επίσης δημόσια διανοούμενη και βοήθησε στην ίδρυση της Επιτροπής Άμυνας των Καλλιτεχνικών Ελευθεριών. Ήταν μέλος της Ένωσης Σέρβων Συγγραφέων από το 1982, υπηρετώντας ως πρόεδρος για μια χρονική περίοδο. Καθώς η ένωση έγινε πιο εθνικιστική στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Γιοβάνοβιτς απομακρύνθηκε από αυτήν. Αγκάλιασε το αντι-εθνικιστικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οργανώνοντας διαμαρτυρίες που ζητούσαν ειρήνη και ανοχή. Ήταν μία από τις ιδρύτριες του Κινήματος Πολιτικής Αντίστασης, το 1992 και, αργότερα εκείνο το έτος, του εργαστηρίου Flying Classroom, ένα καλλιτεχνικό πρόγραμμα που προσπαθεί να συνδέσει τους Γιουγκοσλάβους σε μια ήδη μερικώς διαμελισμένη χώρα.
 
## Παραπομπές


## Πηγές
*  

Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς
Κατηγορία:Ακτιβιστές
Άνω Κερασιά Μαγνησίας

Η **Άνω Κερασιά** είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Κερασέας, της Δημοτικής Ενότητας Κάρλας και υπάγεται στο Δήμο Ρήγα Φεραίου. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, δεν έχει μόνιμους κατοίκους και είναι ακατοίκητος οικισμός.

## Φωτογραφίες
Η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στην Άνω Κερασιά

## Διοικητικές μεταβολές

## Χάρτης περιοχής


## Παραπομπές
 
 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Ρήγα Φεραίου
Μονή Δισκουρίου

Η **μονή Δισκουρίου** είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο δήμο Μυλοποτάμου, Κρήτη. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Έχει φρουριακό χαρακτήρα, αλλά η μορφή της έχει αλλοιωθεί από επεμβάσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και 1960.

## Ιστορία
Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση στη θέση υπήρχε αρχαίο ιερό αφιερωμένο στους Διόσκουρους. Κοντά στη μονή βρίσκεται τοιχογραφημένος ναός αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο. Η μονή αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630. Πιθανόν βομβαρδίστηκε το 1646, κατά τη διάρκεια του ενετοτουρκικού πολέμου. Η μονή γνώρισε περίοδο ακμής κατά τη διάρκεια των οθωμανικών χρόνων. Το 1658 μια χριστιανή με το όνομα Φλώρα δώρησε την περιουσία της στη μονή. Παράλληλα συγκέντρωσε αριθμό κωδίκων. Ένας από αυτούς, χρονολογουμένος στο 1794, γράφηκε από τον Γεώργιο Γουνάλε.

Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 η μονή πυρπολήθηκε από τους Οθωμανούς. Μετά την επανάσταση η μονή αποκαταστάθηκε από τους μοναχούς Συμεών και Mελέτιος, αλλά ο σεισμός του 1856 προκάλεσε μεγάλες ζημιές. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866, η μονή διετέλεσε έδρα της επαναστατικής επιτροπής και παράλληλα ήταν αποθήκη τροφίμων και όπλων, ιατρείο και χώρος φιλοξενίας. Γι' αυτή τη δράσης της η μονή πυρπολήθηκε ξανά από τους Οθωμανούς το 1869. Η μονή άρχισε να ανακατασκευάζεται ξανά και το 1881 είχε τρεις μοναχούς και τέσσερις κοσμικούς, αλλά το 1897 στη μονή έμεναν μόνο τρεις μοναχοί, έτσι το 1900 κρίθηκε διαλυτέα, αλλά οι μοναχοί συνέχισαν να κατοικούν σε αυτή. Το 1935 προσαρτήθηκε στη Μονή Χαλέπας. Το 1993 εγκαταστάθηκε στη μονή ένας μοναχός.

## Λαογραφία
Στη μονή βρίσκεται η εικόνα του Αγίου Γεωργίου, στην οποία ορκίζονταν οι κτηνοτρόφοι για θέματα ζωοκλοπών, λέγοντας όρκο. Η εικόνα έχει την επιγραφή «Aυτή η εικών υπάρχει της Μονής του Δισκουρίου. Γέγονε δι’ εξόδων του θεοφιλεστάτου Αγίου Pεθύμνης και Aυλοποτάμου κυρίου Kαλλινίκου, ου ταις αγίαις πρεσβείαις μνήσθητι Xριστέ Bασιλεύ εν τη βασιλεία σου μετά γονέων και αδελφών αυτού.»

## Παραπομπές


Δισκουριου
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Γιαμαντάου

Το **Γιαμαντάου** (μπασκιρικά: *Ямантау*, ρωσικά: *гора Ямантау*) είναι βουνό στα Ουράλια Όρη στην επαρχία Μπελορέτσκι στο Μπασκορτοστάν της Ρωσίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.640 μέτρων. Είναι το υψηλότερο βουνό στα νότια Ουράλια και ανήκει στο φυσικό καταφύγιο των Νότιων Ουραλίων.

Το Γιαμαντάου είναι γνωστό για το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ισχυριστεί ότι στο βουνό υπάρχει ένα εκτεταμένο συγκρότημα οχυρών της Ρωσικής Κυβέρνησης ή των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων μέσα στο βουνό, παρόμοιο με το συγκρότημα του όρους Σεγιέν.

## Όνομα
Το όνομα του βουνού προέρχεται από το "Γιαμάν τάου" (Яман тау), το οποίο σημαίνει κακό βουνό στη γλώσσα μπασκίρ καθώς και σε άλλες τουρκικές γλώσσες της περιοχής όπως τα ταταρικά και τα ταταρικά μισάρ.

## Ισχυρισμοί για καταφύγιο στην περιοχή
Το Γιαμαντάου, μαζί με το όρος Κοσβίνσκι (600 χιλιόμετρα βορειότερα), σύμφωνα με ισχυρισμούς της αμερικανικής κυβέρνησης είναι η έδρα κάποιας μεγάλης μυστικής πυρηνικής εγκατάστασης ή καταφυγίου ή και τα δύο. Δορυφορικές εικόνες από δορυφόρους των ΗΠΑ δείχνουν μεγάλα προγράμματα εκσκαφών μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ακόμη και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 κατά την διάρκεια της κυβέρνησης του Μπόρις Γιέλτσιν. Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής υπήρχαν δύο στρατιωτικές φρουρές, οι Μπελορέτσκ-15 και Μπελορέτσκ-16, πιθανώς και η Άλκινο-2. Οι φρουρές βρίσκονταν στο Μεζγκόριε () το 1995, και οι φρουρές λέγεται ότι είναι η κατοικία 30.000 εργατών η καθεμιά, εξυπηρετούμενες από μεγάλες σιδηροδρομικές γραμμές.

Επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις της Αμερικανικής κυβέρνησης έχουν δώσει αρκετές ρωσικές απαντήσεις για το Γιαμαντάου, όπως για παράδειγμα ότι είναι χώρος εξορύξεων, ρωσικό θησαυροφυλάκιο, χώρος αποθήκευσης τροφίμων και καταφύγιο για ρώσους ηγέτες σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου. Απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με το Γιαμαντάου το 1996, το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, δήλωσε: "Η πρακτική ενημέρωσης των ξένων μέσων μαζικής ενημέρωσης από το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας για εγκαταστάσεις που είναι υπό κατασκευή όπου και αν είναι δεν υπάρχει στο συμφέρον της ενίσχυσης της ασφάλειας της Ρωσίας." Το 1997, μια διαπίστωση του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, σχετικά με τον νόμο εξουσιοδότησης για την εθνική άμυνα του 1998, η ρωσική κυβέρνηση διατηρούσε μια πολιτική άρνησης σχετικά με το συγκρότημα αφότου οι αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν δώσει ξεναγήσεις στο συγκρότημα του όρους Σεγιέν σε ρώσους διπλωμάτες, όπου η διαπίστωση ήταν ότι "δεν φαίνεται να συμβαδίζει με την μείωση των στρατηγικών απειλών, της ανοιχτότητας και της συνεργασίας που είναι η βάση της μεταψυχροπολεμικής στρατηγικής εταιρικής σχέσης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας."

## Στον πολιτισμό
Το Γιαμαντάου είναι μέρος ενός επιπέδου στο βιντεοπαιχνίδι του 2010 Call of Duty: Black Ops, όπου οι Χάντσον και Γουίβερ εξαλείφουν το συγκρότημα. Το όρος επιστρέφει στο Call of Duty: Black Ops Cold War όπου βρίσκεται η χαμένη πυρηνική βόμβα, και είναι σημαντικό σημείο της πλοκής του βιντεοπαιχνιδιού του 2019 Metro Exodus.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Ιωνικό Ξάνθης

Το **Ιωνικό** ή Άνω Ιωνικό είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Ιωνικό βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας και την Περιφερειακη Ενότητα Καβάλας σε απόσταση 38 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ξάνθη, 55 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Δράμα και 67 χλμ. ΒΑ. από την Καβάλα. Το χωριό είναι κτισμένο στους νότιους πρόποδες της Δυτικής Ροδόπης σε υψόμετρο 232 μέτρα ενώ στα  νότιά του είναι το Κάτω Ιωνικό και νοτιότερα περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Δράμας. 

Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία, είναι *Χουσεϊν-Κιόϊ* και ανήκε από το 1878 ως το 1912 στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Με την ίδια ονομασία αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1919 να  προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοζλούτσης (σημερινό Κάτω Καρυόφυτο). Το 1928 με το ΦΕΚ 4Β - 16/01/1928 ορίστηκε έδρα της τότε κοινότητας Νεοχωρίου και με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Ιωνικόν. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Νεοχώρι, την Καλύβα, το Κάτω Ιωνικό και το Σταυροχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σταυρούπολης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 45 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το έθιμο με το “Κεσκέκι” στο Άνω Ιωνικό Ξάνθης (Φωτογραφίες)  από τον ιστότοπο https://xanthinews.gr/ 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ξάνθης
Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Μίλαν Μιλοβάνοβιτς (ζωγράφος)

Ο **Μίλαν Μιλοβάνοβιτς** (κυριλλικά: Милан Миловановић, 19 Οκτωβρίου 1876, Κρούσεβατς – 15 Αυγούστου 1946, Βελιγράδι) ήταν Σέρβος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος και δάσκαλος τεχνών.

## Βιογραφία
Αφού ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1896, εγγράφηκε στη σχολή τέχνης που διαχειρίζεται ο Κίριλ Κούτλικ στο Βελιγράδι. Τον επόμενο χρόνο, άρχισε να κάνει μαθήματα με τον Αντόν Άτσμπε στο Μόναχο και, λίγο μετά, εγγράφηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, όπου αρχικά σπούδασε με τον Καρλ Ράουπ, μετά τον Λούντβιγκ βον Χερτέριχ και τον Καρλ βον Μαρρ. Μετά την αποφοίτησή του το 1902, πέρασε τέσσερα χρόνια σπουδών και εργασίας στο Παρίσι, ξεκινώντας από την *Académie Colarossi* (προφ. Ακαντεμί Κολαρόσι, ακαδημία του Παρισίου που ιδρύθηκε από τον Φιλίπο Κολαρόσι), στη συνέχεια στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου συνεργάστηκε με τους Λίον Μπονάτ και Λουκ-Ολιβιέρ Μερσόν.

Επιστρέφοντας στο Βελιγράδι, έλαβε προμήθεια από το Υπουργείο Εξωτερικών για να μελετήσει ορθόδοξα μοναστήρια στη Σερβία, τη Μακεδονία και το Άγιον Όρος. Το 1904 στο Κραγκούγιεβατς, βοήθησε επίσης τον Ζίβκο Γιούγκοβιτς. Η τέχνη του σε αυτές τις περιοχές τον ενέπνευσε να ζωγραφίσει έργα με πολύ φως, που απεικονίζουν κυρίως την αρχιτεκτονική σε φυσικά περιβάλλοντα. Η ζωγραφική του για την πέτρινη γέφυρα στα Σκόπια είναι ένα από τα πρώτα παραδείγματα του σερβικού ιμπρεσιονισμού.

Κατά τη διάρκεια του Α´ Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε στο Βασιλικό Σερβικό Στρατό, ζωγραφίζοντας κυρίως σκηνές με στρατιώτες και πορτρέτα αξιωματικών. Μετά από μια σοβαρή ασθένεια το 1915, στάλθηκε στην Ιταλία για ανάρρωση και συνέχισε με τα συνηθισμένα του θέματα ζωγραφικής. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και αμέσως μετά, έζησε στη Ρώμη, τη Νότια Γαλλία και το Ντούμπροβνικ.

Από το 1908 έως το 1933, ήταν περιστασιακός δάσκαλος στη Βασιλική Σχολή Τεχνών στο Βελιγράδι. Η παραγωγή ζωγραφικής του μειώθηκε δραματικά μετά το 1920, αλλά έκανε εργασίες αποκατάστασης σε τοιχογραφίες και έγραψε κάποιες περιστασιακές κριτικές τέχνης.

Παντρεύτηκε την Όλγκα Μίσιτς (1886–1977), την κόρη του στρατιωτικού Ζιβόγιν Μίσιτς. Είναι ο μητρικός θείος της αρχιτέκτονας Μιλίκα Κρστίτς.

## Επιλεγμένα έργα

Αρχείο:Milan Milovanović - Terrace in the Sunlight (1917).jpg|Βεράντα στο Φως του Ήλιου
Αρχείο:Milan Milovanović - On the Coast of Hilandar (1907).jpg|Στην Ακτή Κοντά στη Μονή Χιλανδαρίου
Αρχείο:Milan Milovanović - Crvena terasa (1920).jpg|Κόκκινη Βεράντα
Αρχείο:Milan Milovanović - Dušanov most (1907).jpg|Πέτρινη Γέφυρα, Σκόπια
Αρχείο:Milan Milovanović - Plava vrata (1917).jpg|Μπλε Πόρτα


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Biography and paintings  @ Riznica Srpska
* Brief biography @ ARTE

Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Διπλό θειικό άλας αργιλίου και καλίου

Το **διπλό θειικό άλας αργιλίου και καλίου**, ή **στυπτηρία καλίου** ή *στυπτηρία βράχου* (*αγγλ.* Potassium alum), συνήθως κοινώς ***στυπτηρία***, είναι τύπος χημικής ένωσης, που ως ορυκτό άλας συνήθως χαρακτηρίζεται ως ένυδρο άλας διπλού θειικού αλουμινίου με το γενικό τύπο: 

XAl (SO4)2 • 12Η2O

* όπου το Χ είναι ένα μονοσθενές κατιόν όπως λ.χ. κάλιο ή αμμώνιο.  

Από μόνη της, η στυπτηρία αναφέρεται συχνά σε στυπτηρία καλίου, με τον τύπο KAl (SO4)2 • 12Η2Ο. 

Άλλες στυπτηρίες ονομάζονται από το μονοσθενές ιόν, όπως λ.χ. στυπτηρία αμμωνίου.

## Ονομασία
Το όνομα *στυπτηρία* χρησιμοποιείται επίσης, γενικότερα, για άλατα με τον ίδιο τύπο και δομή, εκτός από το ότι το αλουμίνιο αντικαθίσταται από άλλο τρισθενές μεταλλικό ιόν, όπως: χρώμιο (III), ή το θείο αντικαθίσταται από άλλο χαλκογόνο στοιχείο όπως το σελήνιο. Είναι ένα άλας που κυρίως εξάγεται από το βωξίτη. Έχει και μία άλλη ονομασία, λέγεται και *«στύψη»*.

Στις περισσότερες βιομηχανίες, το όνομα στυπτηρία (ή *στυπτηρία χαρτιού*) αναφέρεται πρωτίστως στο θειικό αργίλιο:

* Al2 (SO4)3 • ηΗ2O

το οποίο χρησιμοποιείται για τις περισσότερες βιομηχανικές κροκιδώσεις. Στην ιατρική, η στυπτηρία μπορεί επίσης να αναφέρεται σε πηκτή υδροξειδίου του αργιλίου που χρησιμοποιείται ως ένα ανοσοενισχυτικό εμβολίου.

## Ιδιότητες
Παρουσιάζεται με μορφή μεγάλων κρυστάλλων, διαφανών, άχρωμων, με γεύση γλυκιά, που σύντομα γίνεται *στυπτική*. Οι κυριότερες φυσικές ιδιότητες είναι:
* Έχει πυκνότητα 1,75 g/cm3 και τήκεται στους 91°C. 
* Διαλύεται ελάχιστα σε κρύο νερό και εξαιρετικά σε καυτό νερό.
* Διαλύεται στη γλυκερίνη και είναι σχεδόν αδιάλυτη στην αιθυλική αλκοόλη.
* Όταν θερμανθεί τήκεται στο κρυσταλλικό της νερό στους 91°C.
* Εάν ψυχθεί, μετατρέπεται σε μια μάζα που ομοιάζει με το γυαλί. 

## Χρήσεις
Χρησιμοποιείται στη βαφική σαν πρόστυμμα και στη βυρσοδεψία. Επίσης ως βασικό πρόσθετο (additive) στη χαρτοποιία, και στην παρασκευή κόλλας.

Είναι πολύ καλή αντιπυρική ουσία για υλικά όπως λ.χ. υφάσματα, ξύλο και χαρτί. Χρησιμοποιείται και στη φωτογραφική, επίσης σαν αδιαβροχοποιητικό μέσο, και μία σημαντική χρήση είναι για τον καθαρισμό του ύδατος. 

Από τα αρχαία χρόνια είναι γνωστό αιμοστατικό. Επίσης έχει χρήσεις στην ιατρική, σαν στυπτικό φάρμακο και απολυμαντικό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θειικά άλατα
Κατηγορία:Ενώσεις καλίου
Κατηγορία:Ενώσεις αλουμινίου
Ιερά Μητρόπολις Νικοπόλεως και Πρεβέζης

Η **Ιερά Μητρόπολις Νικοπόλεως και Πρεβέζης** είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «*Νέων Χωρών*» και υπάγεται πνευματικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Έδρα της είναι η πόλη της Πρέβεζας στην Ήπειρο. Μητροπολίτης της από το 2012 είναι ο Χρυσόστομος Τσιρίγκας. 

Η μητρόπολη περιλαμβάνει τον Νομό Πρέβεζας εκτός από τους οικισμούς Πάργα, Αγία Κυριακή, Άγιο Γεώργιο, Μαράς, Χρυσογιάλι, Αγιά, Σαρακίνικο, Ανθούσα, Τρίκορφο, Βρύσες και Λιβαδάρι του Δήμου Πάργας που ανήκουν στη Μητρόπολη Παραμυθίας (ενώ υπάγονται διοικητικά στο Νομό Πρέβεζας), καθώς επίσης περιλαμβάνει και το τμήμα του Νομού Άρτας που βρίσκεται δυτικά του Άραχθου ποταμού το οποίο απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1912.

## Ιστορικά στοιχεία
### Επισκοπικός κατάλογος

thumb|300px|Ξυλόγλυπτο τέμπλο του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Χαραλάμπους Πρεβέζης

## Μοναστήρια
**<u>Γυναικεία</u>**

Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Ζαλόγγου (Ζάλογγος Πρέβεζας) (12 - 2 δόκιμες)

Παναγίας Φανερωμένης Κερασώνος

**<u>Ανδρικά</u>**

Ιερά Μονή Προφήτου Ηλίου (Φλάμπουρα Πρέβεζας) Ηγούμενος : Αρχ. Εφραίμ Τσουμπέκης (24) 

Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος (Λεκατσάς) Αρχ. Αλκίσων Μιχαήλ (εγγεγραμένοι 6 - εγκατ. 1) 

## Υποσημειώσεις και παραπομπές
### Υποσημειώσεις

### Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Κατηγορία:Μητροπόλεις των «Νέων Χωρών»
Κατηγορία:Πρέβεζα
Ζαράνα Πάπιτς

Η ***Ζαράνα Πάπιτς*** (4 Ιουλίου 1949 - 10 Σεπτεμβρίου 2002) ήταν Σέρβα κοινωνικός ανθρωπολόγος και θεωρητικός του φεμινισμού.
## Βιογραφία
Η Πάπιτς γεννήθηκε στο Σεράγεβο της Γιουγκοσλαβίας στις 4 Ιουλίου 1949 και η οικογένειά της μετακόμισε στο Βελιγράδι το 1955. Πήρε το πτυχίο της στην κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου το 1974 και έλαβε το μεταπτυχιακό της δίπλωμα κάποια χρόνια αργότερα από το ίδιο ίδρυμα. Η Πάπιτς διορίστηκε λέκτορας κοινωνικής ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο το 1989 και έλαβε το διδακτορικό της εκεί το 1995. Πέθανε απροσδόκητα στο Βελιγράδι στις 10 Σεπτεμβρίου 2002.
## Δραστηριότητες
Ήταν ήδη φοιτήτρια και ακτιβίστρια, όταν η Πάπιτς εισήχθη στη φεμινιστική θεωρία στο Συνέδριο της Κοινωνιολογικής Εταιρείας της Κροατίας το 1976 και στη συνέχεια παρακολούθησε το πρώτο μάθημα στο Δια-Πανεπιστημιακό Κέντρο στο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας, αργότερα εκείνο το έτος. Άρχισε να δημοσιεύει άρθρα σχετικά με τα γυναικεία ζητήματα το 1977 και βοήθησε να οργανώσει το πρώτο διεθνές φεμινιστικό συνέδριο στην Ανατολική Ευρώπη με τον τίτλο *Comrade/ess—the woman question, a new approach?* (Σερβικά: *Drug/ca žensko pitanje, novi pristup?*) τον Οκτώβριο του 1978 στο Βελιγράδι. Αυτή ήταν μια «βασική στιγμή στον γιουγκοσλαβικό φεμινισμό», καθώς παρουσίαζε το νέο φεμινιστικό κίνημα και τη φεμινιστική θεωρία μέσω διαλέξεων από διακεκριμένες φεμινίστριες από όλη την Ευρώπη.

Η Πάπιτς, με τη Λύντια Σκλεβίτσκι, συνέταξε το πρώτο βιβλίο της φεμινιστικής ανθρωπολογίας στη Γιουγκοσλαβία το 1983, με τίτλο «Towards an an Anthropology of Woman» (Σερβικά: Antropologija žene), και η διατριβή του μεταπτυχιακού της δημοσιεύθηκε το 1989 ως «Κοινωνιολογία και φεμινισμός» (Σερβικά:Sociologija i feminizam). Η διδακτορική της διατριβή δημοσιεύθηκε το 1997 ως «Φύλο και Πολιτισμός: Σώμα και Γνώση στη Σύγχρονη Ανθρωπολογία» (Σερβικά: *Polnost i kultura: telo i znanje u savremenoj antropologiji*).
## Βιβλιογραφικές πηγές
*
## Παραπομπές


Κατηγορία:Σέρβοι πανεπιστημιακοί
Επιδημία οπιοειδών

μικρογραφία|Ένα διάγραμμα που περιγράφει τα δομικά χαρακτηριστικά που ορίζουν τα οπιούχα και τα οπιοειδή, συμπεριλαμβανομένων των διακρίσεων μεταξύ ημι-συνθετικών και πλήρως συνθετικών δομών οπιούχων.
Με τον όρο **[[επιδημία]] [[Οπιοειδές|οπιοειδών]]** ή **κρίση οπιοειδών** εννοούμε την υπερβολική χρήση ή κατάχρηση εθιστικών οπιοειδών φαρμάκων με σημαντικές ιατρικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου από υπερβολική δόση.

## Οπιοειδή
Τα οπιοειδή είναι μια ευρεία κατηγορία σχετικά ισχυρών αναλγητικών, όπως η οξυκωδόνη (συνήθως πωλείται με τις εμπορικές ονομασίες OxyContin και Percocet), υδροκωδόνη (Vicodin, Norco) και ενός πολύ ισχυρού αναλγητικού, της φεντανύλης, τα οποία δημιουργούνται συνθετικά για να μοιάζουν με άλλα οπιούχα όπως η μορφίνη και η ηρωίνη. Η ισχύς και η διαθεσιμότητα αυτών των ουσιών, παρά τον υψηλό κίνδυνο εθισμού και υπερδοσολογίας, τις έχουν καταστήσει δημοφιλείς τόσο ως ιατρικές θεραπείες όσο και ως ναρκωτικά ψυχαγωγικής χρήσης. Λόγω της ηρεμιστικής τους επίδρασης στο τμήμα του εγκεφάλου που ρυθμίζει την αναπνοή, το αναπνευστικό κέντρο του προμήκους μυελού, τα οπιοειδή σε υψηλές δόσεις παρουσιάζουν το ενδεχόμενο αναπνευστικής καταστολής και μπορεί να προκαλέσουν αναπνευστική ανεπάρκεια και θάνατο.
## Νομική διαμάχη
Η επιδημία οπιοειδών ξεκίνησε από τις ΗΠΑ. Από το 1999 έως το 2016, περισσότεροι από 453.300 Αμερικανοί πέθαναν από υπερβολική δόση συνταγογραφούμενων ή παράνομων οπιοειδών. Οι φαρμακοβιομηχανίες που είναι κυρίως υπεύθυνες για τη διάθεση οπιοειδών στις ΗΠΑ, Johnson & Johnson, Teva, Endο και Allergan, αντιμετωπίζουν δυνητικές αποζημιώσεις 50 δις δολαρίων. Επίσης, αλυσίδες φαρμακείων αντιμετωπίζουν κατηγορίες ότι δεν έλεγχαν αν οι ιατρικές συνταγές ήταν έγκυρες και πλημμύρισαν την κοινότητα με εθιστικά χάπια.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οπιοειδή
Κατηγορία:Ιατρικές διαμάχες
Κατηγορία:Παρενέργειες
Ορνιθίνη

Η **Ορνιθίνη** είναι ένα μη πρωτεϊνογενετικό αμινοξύ το οποίο αποτελεί μέρος του κύκλου της ουρίας.
## Ρόλος στον κύκλο της ουρίας
H ορνιθίνη είναι ένα κεντρικό μέρος στον κύκλο της ουρίας επειδή είναι προϊόν του ενζύμου αργινάσης στην L-αργινίνης, αυτό επιτρέπει την απόρριψη του περίσσιου αζώτου. Η ορνιθίνη ανακυκλώνεται και, κατά κάποιο τρόπο, είναι καταλύτης. Στην αρχή, η αμμωνία μετατρέπεται σε φωσφορικό καρβαμοΰλιο, τότε η ορνιθίνη μετατρέπεται σε ένα παράγωγο της ουρίας από την λίγαση του φωσφορικού καρβαμοϋλίου. Ένα άλλο άζωτο προστίθεται από το ασπαραγινικό οξύ, παράγοντας το φουμαρικό οξύ και η προκύπτουσα αργινίνη (ένωση γουανιδινίου) υδρολύεται πίσω στην **ορνιθίνη**, παράγοντας ουρία. Τα άζωτα της ουρίας προέρχονται από την αμμωνία και το ασπαραγινικό οξύ, και το άζωτο στην ορνιθίνη παραμένει ανέπαφο.

## Πηγές



Κατηγορία:Αμινοξέα
Παλαιά Μορσίνη Ξάνθης

Η **Παλαιά Μορσίνη** ή **Παλιά Μορσίνη** είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Η Παλαιά Μορσίνη βρίσκεται στη βόρεια άκρη της πεδιάδας της Ξάνθης, στα περίχωρα της πόλης και σε απόσταση περίπου 4 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το κέντρο της. Είναι κτισμένη στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Αχλαδόβουνου (ή Αχλαδοβούνι, παλιότερα Αχλάτ Τσάλ) σε υψόμετρο 250 μέτρα. Ανατολικά του χωριού είναι το Γενικό Νοσοκομείο Ξάνθης ενώ νοτιοανατολικά είναι η Νέα Μορσίνη και λίγο μακρύτερα το Εύμοιρο. Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται ο οικισμός *Μπουγιούκ Μουρσάλ* ο οποίος από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Κομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Μετά την απελευθέρωση είχε δύο συνοικισμούς, την Παλιά Μορσίνη όπου έμεναν οι γηγενείς μουσουλμάνοι και τη Νέα Μορσίνη όπου εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο.

Η Μορσίνη αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μόρσας (σημερινό Εύμοιρο) και να καταργείται το 1928 ενώ η Παλαιά Μορσίνη αναφέρεται επίσημα το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Εύμοιρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Εύμοιρο, το Πετροχώρι, το Λαμπρινό, τη Νέα Μορσίνη και τη Λεύκη αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ευμοίρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξάνθης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 230 κατοίκους.

### Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ξάνθης
Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Ρεάλ Κλουμπ Εσπάνια

Η **Ρεάλ Κλουμπ Εσπάνια** (ισπανικά: *Real Club España*) είναι ένα μεξικάνικο αθλητικό σωματείο που εδρεύει στην Πόλη του Μεξικού. Καλλιεργεί μεγάλη ποικιλία από αθλητικές και άλλες δραστηριότητες όπως ποδόσφαιρο, αεροβική γυμναστική, μπιλιάρδο, κανόε-καγιάκ, αναρρίχηση τοίχου, γυμναστική, ορειβασία, κωπηλασία , ισπανικούς χορούς, σκουός, κολύμβηση, τένις, βόλεϊ,  άρση βαρών.

## Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 20 Μαρτίου 1912 μετά από απόσχιση από τη * Mexico FC* ξεκινώντας ως πρώτο άθλημα το κρίκετ. Ισπανοί μετανάστες που ήρθαν λίγο αργότερα ανέπτυξαν το τμήμα του ποδοσφαίρου.

Γρήγορα το άθλημα γνώρισε άνθηση και το 1914 κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στη χώρα, ερασιτεχνικό ακόμα. Ακολούθησαν άλλοι 14 τίτλοι και 4 εθνικά Κύπελλα έως το 1943, και δύο Σούπερ Κύπελλα που την καθιέρωσαν σα μεγάλη δύναμη στη χώρα. Το 1943-44 παρότι φαβορί για το πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα, δεν κατέκτησε τον τίτλο. Όμως την επόμενη χρονιά ο θρίαμβος του πρωταθλήματος έμενε να είναι ο μοναδικός στην ιστορία της ομάδας. Το 1950 η ομάδα αποχώρησε από το πρωτάθλημα του Μεξικού.
Επανήλθε τη δεκαετία του 1970 χωρίς όμως να γνωρίσει την επιτυχία του παρελθόντος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μεξικού 
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μεξικού
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1912
Κατσιαρίνα Μπαρισέβιτς

Η **Κατσιαρίνα Ανατόλιεουνα Μπαρισέβιτς** (, γενν. 2 Αυγούστου 1984) είναι δημοσιογράφος απο τη Λευκορωσία. Είναι ανταποκρίτρια για τον ανεξάρτητο ιστότοπο ειδήσεων Tut.By. Έχει εργαστεί στο Ευρωπαϊκό Ραδιόφωνο για τη Λευκορωσία και σε άλλα μέσα ενημέρωσης. Ανέφερε για το θάνατο του Ράμαν Μπανταρέκα το 2020. Συνελήφθη στις 19 Νοεμβρίου 2020, στο Μινσκ.

Στις 24 Νοεμβρίου 2020, η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Διεθνής Αμνηστία την χαρακτήρισε φυλακισμένη συνείδησης για την υπόθεση Μπανταρένκα. Την ίδια ημέρα, δέκα οργανώσεις (το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Βιάσνα, η Ένωση Δημοσιογράφων της Λευκορωσίας, η Επιτροπή του Ελσίνκι της Λευκορωσίας και άλλες) έκαναν κοινή δήλωση και τη χαρακτήρισαν ως πολιτική κρατούμενη. Ο Μπόρις Χάρετσκι, αντιπρόεδρος της Ένωσης Δημοσιογράφων της Λευκορωσίας, δήλωσε ότι οι αρχές δεν πολεμούν το πρόβλημα, αλλά τα μέσα ενημέρωσης, «Πιστεύουν ότι εάν ο Τύπος δεν γράφει για τον Μπανταρένκα, οι άνθρωποι δεν θα το ανακαλύψουν. Φυσικά, θα ξέρουν τα πάντα, αλλά τα μέσα ενημέρωσης εξακολουθούν να δέχονται επίθεση."

Στις 10 Δεκεμβρίου 2020, ορίστηκε δημοσιογράφος της χρονιάς (2020).

Στις 16 Δεκεμβρίου 2020, την προστασία της πολιτικης κρατούμενης ανέλαβε ο Τζεμ Εζντεμίρ, βουλευτής του Γερμανικού Κοινοβουλίου.

Στις 2 Μαρτίου 2021, η Μπαρισέβιτς καταδικάστηκε σε εξάμηνη φυλάκιση και πρόστιμο για την αναφορά προσωπικών δεδομένων σχετικά με το θάνατο του Ραμάν Μπανταρένκα κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων του 2020-21 στη Λευκορωσία κατά του Προέδρου της χώρας, Αλεξάντερ Λουκασένκο.

Μεταξύ άλλων, η φυλάκιση και η καταδίκη της Μπαρισέβιτς καταδικάστηκαν από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων, την Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων και το Διεθνές Ινστιτούτο Τύπου.

Μαζί με την Ντάρια Τσούλτσοβα και την Κατσιαρίνα Αντρέεβα, της απονεμήθηκε, στις 9 Απριλίου 2021, το Βραβείο «Τιμή της Δημοσιογραφίας» που πήρε το όνομά του από τον ιδρυτή της BelaPAN, Αλές Λίπαϊj.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η σελίδα της Κατσιαρίνα Μπαρισέβιτς στην ιστοσελίδα του Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Viasna

Κατηγορία:Λευκορώσοι δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru)
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ράνκο Κριβοκάπιτς

Ο **Ράνκο Κριβοκάπιτς** (Σερβικά: Ранко Кривокапић, γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1961) είναι ένας Μαυροβούνιος πολιτικός. Για πολλά χρόνια, από το 2003 μέχρι το 2016, ήταν πρόεδρος του Μαυροβουνιακού κοινοβουλίου. Το 2002-2019 ήταν πρόεδρος του ΣΔΚΜ και τώρα είναι επίτιμος πρόεδρος του κόμματος.

## Ιστορία
Ο Ράνκο Κριβοκάπιτς γεννήθηκε στο Κότορ Μαυροβουνίου, στην Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, στις 17 Αυγούστου 1961. Έχει πτυχίο Νομικής από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και μιλά δύο γλώσσες, την μητρική του και Αγγλικά.

Η ενασχόλησή του με την πολιτική άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το 1989 εξελέγη βουλευτής και μπήκε στο Μαυροβουνιακό κοινοβούλιο για πρώτη φορά. Κατά τη δεκαετία του 1990 ο Ράνκο ήταν ακτιβιστής κατά του πολέμου, και όταν η Ένωση Μεταρρυθμιστικών Δυνάμεων του Άντε Μάρκοβιτς αντιτάχθηκε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο Ράνκο ήταν ηγετικό μέλος στην ομάδα του Μαυροβουνίου. Συμμετείχε, επίσης, στην ίδρυση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Μαυροβουνίου. Το 1993-1997 εξελέγη βουλευτής στη Συνέλευση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Το 2001 έγινε Πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και κράτησε τη θέση του μέχρι το 2019. Το 2003 εξελέγη πρόεδρος της βουλής και κράτησε τη θέση του μέχρι το 2016.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μαυροβούνιοι πολιτικοί
Ντάρια Τσούλτσοβα

**Η Ντάρια Τσούλτσοβα** (Λευκορωσικά: Дар'я Дзмітрыеўна Чульцова, Ρωσικά: Дарья Дмитриевна Чульцова) (γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1997, στο Σκλόου, Περιφέρεια Μογκίλεφ, Λευκορωσία ) είναι δημοσιογράφος από τη Λευκορωσία. Εργάστηκε στο τηλεοπτικό κανάλι Belsat TV. Παρουσίασε ζωντανά τη διαδήλωση στο μέρος όπου ο Ράμαν Μπανταρένκα ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου το 2020. Συνελήφθη εκεί στις 15 Νοεμβρίου 2020, στο Μινσκ.

## Νεαρή ηλικία καριέρα
Γεννήθηκε στο Σκλόου. Από μικρή ενδιαφέρθηκε για τη δημοσιογραφία. Στο πανεπιστήμιο, εργάστηκε για την ιστοσελίδα "Mogilev.Online". Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Τμήμα Δημοσιογραφίας του Κρατικού Πανεπιστημίου Μογκίλεφ A. Κουλέσοφ το 2020. Την ίδια χρονιά, πήγε στο τηλεοπτικό κανάλι Belsat, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος.

### Ποινική διαδικασία
Μαζί με τη δημοσιογράφο Κατσιαρίνα Αντρέεβα, έγινε κατηγορούμενη σε ποινική υπόθεση για την οργάνωση δράσεων που αντιτίθεντο στη δημόσια τάξη. Και οι δύο μετέδωσαν ζωντανά τη διαμαρτυρία στη μνήμη του Ραμάν Μπαντερένκα, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Αυτό πραγματοποιήθηκε στην "Πλατεία των Αλλαγών" ("Ploscha Peramen") στο Μινσκ στις 15 Νοεμβρίου 2020.

Μετά τη σύλληψη της, η Ντάρια μεταφέρθηκε σε φυλακή στη Ζοτζίνα, όπου κρατήθηκε μέχρι τη δίκη. Στις 24 Νοεμβρίου 2020, δέκα οργανισμοί (το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Βιάσνα, η Ένωση Δημοσιογράφων της Λευκορωσίας, η Επιτροπή του Ελσίνκι της Λευκορωσίας και άλλοι) προέβησαν σε κοινή δήλωση, στην οποία χαρακτηριζόταν ως πολιτική κρατούμενη. 

Στο δικαστήριο του Μινσκ με επικεφαλής τη δικαστή Ναταλία Μπουγκούκ στις 18 Φεβρουαρίου 2021, η Τσούλτστοβα και η Αντρέεβα καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης δύο ετών επειδή ώθησαν πολίτες στις διαμαρτυρίες της Λευκορωσίας το 2020.

## Αντιδράσεις
Στις 8 Φεβρουαρίου 2021, η Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Λευκορωσία έκανε μια δήλωση. Ζήτησε να ελευθερωθούν οι Τσούλτσοβα και Αντρέεβα.

Στις 15 Φεβρουαρίου 2021, ο Τόνι Λόιντ, μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, υποστήριξε την πολιτική κρατούμενη Τσούλτσοβα.

Μετά την καταδίκη, στις 18 Φεβρουαρίου 2021, ο Πρόεδρος της Πολωνίας Αντρέι Ντούντα έκανε δημόσια κλήση για να αφεθούν ελεύθερες οι Τσούλτσοβα και Αντρέεβα.

### Βραβεία
Στις 10 Δεκεμβρίου 2020, ορίστηκε δημοσιογράφος της χρονιάς (2020).

Στις 10 Μαρτίου 2021, πήρε το βραβείο με το όνομα Ντάριους Φίκους από το Press Club Polska (πολωνική οργάνωση δημοσιογράφων).

Μαζί με την Κατσιαρίνα Αντρέεβα και την Κατσιαρίνα Μπορίσεβιτς, στις 9 Απριλίου 2021, κέρδισε το Αλές Λίπαϊ (το πρόσωπο που δημιούργησε το BelaPAN) βραβείο "Τιμή της Δημοσιογραφίας".

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η σελίδα της Ντάρια Τσούλτσοβα στην ιστοσελίδα του Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Viasna

Κατηγορία:Δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Λευκορώσοι συγγραφείς
Κατηγορία:Λευκορώσοι δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λίντια Ντιμκόφσκα

Η **Λίντια Ντιμκόφσκα** (γεννήθηκε το 1971) είναι ποιήτρια από τη Βόρεια Μακεδονία, μυθιστοριογράφος και μεταφράστρια. Γεννήθηκε στα Σκόπια και σπούδασε συγκριτική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο των Σκοπίων. Προχώρησε στην απόκτηση διδακτορικού στη ρουμανική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου και στο Πανεπιστήμιο της Νόβα Γκόριτσα στη Σλοβενία. Ζει τώρα στη Λιουμπλιάνα, εργάζεται ως ανεξάρτηη συγγραφέας και μεταφράστρια ρουμανικής και σλοβενικής λογοτεχνίας.

Η Ντιμκόφσκα είναι συντάκτρια στο *[[Μπλέσοκ|Blesok]]*, το διαδικτυακό λογοτεχνικό περιοδικό της πΓΔΜ. Έχει κερδίσει πολλά λογοτεχνικά βραβεία, όπως:

* το λογοτεχνικό βραβείο Χούμπερτ Μπούρντα για νέους ποιητές της Ανατολικής Ευρώπης (2009)
* το διεθνές βραβείο ποίησης Τούντοε Αργκέζι στη Ρουμανία (2012)
* το βραβείο Ένωσης Συγγραφέων Βορείου Μακεδονίας(δύο φορές)
* το βραβείο ΕΕ για τη λογοτεχνία (2013)

Το πρώτο της βιβλίο ήταν το μυθιστόρημα *Skriena Kamera* ( *Κρυφή Κάμερα*, 2004). Κέρδισε το βραβείο της Ένωσης Συγγραφέων Βορείου Μακεδονίας. Επίσης, επιλέχθηκε για το βραβείο Ουτρίνσκι Βέσνικ για το καλύτερο μυθιστόρημα της χρονιάς. *Το Skriena Kamera* έχει μεταφραστεί σε Σλοβενικά, Σλοβακικά, Πολωνικά, Βουλγαρικά και Αλβανικά. Ένα άλλο μυθιστόρημα *A Spare Life* κέρδισε επίσης το βραβείο Ένωσης Συγγραφέων Βορείου Μακεδονίας, καθώς και το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ε.Ε.

Το βιβλίο των ποιημάτων της *pH Neutral History* μεταφράστηκε στα Αγγλικά από τους Λιούμπικα Αρσόφσκα και Πέγκυ Ριντ. Προτάθηκε για το βραβείο Καλύτερου Μεταφρασμένου Βιβλίου από το διαδικτυακό λογοτεχνικό περιοδικό *[[Τρεις τοις εκατό|Three Percent]].*

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Γυναίκες μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νέλα Χασανμπέγκοβιτς

Η **Νέλα Χασανμπέγκοβιτς** (γεννημένη στις 21 Ιανουαρίου 1984) είναι Βόσνια γλύπτρια.  Αποφοίτησε από το Λύκειο Υψηλών Τεχνών στο Σεράγεβο στο Τμήμα Γλυπτικής το 2002. Στη συνέχεια αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Σεράγεβο το 2007. Είναι μέλος του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Βοσνίας-Ερζεγοβίνης από το 2007.  Από το 2011, είναι μέλος του Συλλόγου Πολιτισμού και Ερυθρών Τεχνών.  Έχει συμμετάσχει σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.

## Έργα
* *Μεταξύ φωτός και σκοταδιού*
* *Πολωνοί*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Nela Hasanbegovieg
* Artstock, ''Hasanbegović Nela''

Κατηγορία:Γλύπτες
Κατηγορία:Βόσνιοι καλλιτέχνες
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γελισαβέτα Νάτσιτς

μικρογραφία|280x280εσ| Γελισαβέτα Νάτσιτς: Εκκλησία Αλεξάντερ Νέφσκι, Βελιγράδι (1929)
Η **Γελισαβέτα Νάτσιτς** (31 Δεκεμβρίου 1878, Βελιγράδι - 6 Ιουνίου 1955, Ντουμπρόβνικ ) ήταν μία σημαντική Σέρβα αρχιτέκτονας. Είναι γνωστή ως η πρωτοπόρος που ενέπνευσε τις γυναίκες να εισέλθουν σε επαγγέλματα που ήταν προηγουμένως αποκλειστικά για άνδρες. Δεν ήταν μόνο η πρώτη γυναίκα πτυχιούχος αρχιτεκτονικής στο Βελιγράδι, αλλά και η πρώτη γυναίκα αρχιτέκτονας στη Σερβία.

## Βιογραφία
Γεννημένη στο Βελιγράδι, η Νάτσιτς αποφοίτησε από το σχολείο με εξαιρετικά αποτελέσματα το 1896. Συνέχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου σε μία εποχή που θεωρείτο ότι οι γυναίκες δεν έπρεπε να μπουν στο επάγγελμα. Σε ηλικία 22 ετών, ήταν η πρώτη γυναίκα που αποφοίτησε από τη Σχολή Μηχανικών. Αναζήτησε απασχόληση στο Υπουργείο Κατασκευών, αλλά δεν μπόρεσε να γίνει αξιωματούχος, καθώς υπήρχε απαίτηση για στρατιωτική θητεία.  Ωστόσο, κατάφερε να αποκτήσει θέση ως αρχιτέκτονας στο Δήμο του Βελιγραδίου, όπου έγινε η πρώτη προϊσταμένη αρχιτέκτονας της πόλης. Το 1903, σχεδίασε τη Μικρή Σκάλα στο Πάρκο Καλεμεγκντάν του Βελιγραδίου. Το πιο αξιοσημείωτο έργο της είναι το με ιδανικές αναλογίες σχολικό κτίριο που ολοκλήρωσε το 1906, τώρα γνωστό ως δημοτικό σχολείο Kralj Petar I (Βασιλιάς Πέτρος Α'). Σχεδίασε επίσης εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της Μοραβιανού στυλ Εκκλησίας Αλεξάντερ Νέφσκι (1929) στο Βελιγράδι  και μία μικρότερη εκκλησία στο Κοσσυφοπέδιο. Το νοσοκομείο που σχεδίασε καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά πολλά από τα κτίρια κατοικιών της, από διαμερίσματα έως διακριτές ιδιωτικές κατοικίες, μερικά με αρτ νουβό ή νεοαναγεννησιακά στοιχεία, εξακολουθούν να υφίστανται σήμερα. Το πρώτο κτίριο συλλογικής στέγασης για τους εργαζόμενους στα Βαλκάνια σχεδιάστηκε από τη Γελισαβέτα Νάτσιτς.

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στάλθηκε σε στρατόπεδο στην Ουγγαρία, τερματίζοντας την καλλιτεχνική της καριέρα. Δεν είχε διαρκέσει περισσότερο από 16 χρόνια. Μετά τον πόλεμο, η Νάτσιτς μετακόμισε στο Ντουμπρόβνικ με τον σύζυγό της Λούκα Λούκαϊ, τον οποίο είχε γνωρίσει στο στρατόπεδο. Της απονεμήθηκε κρατική σύνταξη για τα επιτεύγματα της ζωής της. Πέθανε στο Ντουμπρόβνικ το 1955.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σέρβοι αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Καζάν

Το **Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Καζάν** (ρωσικά: Казанский (Приволжский) федеральный университет) είναι ένα δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο στο Καζάν της Ρωσίας.

## Ιστορικά στοιχεία
Ιδρύθηκε το 1804 ως Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Καζάν και ο διάσημος μαθηματικός Νικολάι Ιβάνοβιτς Λομπατσέφσκι υπηρέτησε εκεί ως πρύτανης από το 1827 έως το 1846. Το 1925, το πανεπιστήμιο μετονομάστηκε προς τιμήν του πιο δημοφιλούς φοιτητή του, του Βλάντιμιρ Ίλιτς Ουλιάνοβ (Λένιν). Το πανεπιστήμιο είναι γνωστό ως ο τόπος γέννησης της οργανικής χημείας χάρη στα έργα των Αλεξάντρ Μπουντλέροβ, Βλάντιμιρ Μαρκόνικοβ και Αλεξάντρ Αρμπούζοβ καθώς και ο τόπος γέννησης του συντονισμού περιστροφής των ηλεκτρονίων, το οποίο ανακαλύφθηκε από τον Εβγκένι Ζαβοΐσκυ.

Το 2010, το Πανεπιστήμιο Καζάν τέθηκε υπό ομοσπονδιακό καθεστώς. Είναι ένα από τα 15 ρωσικά πανεπιστήμια που επιλέχθηκαν αρχικά για να συμμετάσχουν στο Project 5-100, υπό τον συντονισμό της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και με στόχο να βελτιώσει την διεθνή ανταγωνιστικότητά τους ανάμεσα στα ηγετικά ερευνητικά και εκπαιδευτικά κέντρα του κόσμου.

Το πανεπιστήμιο περιλαμβάνει 18 κεντρικές ακαδημαϊκές ενότητες (Ιανουάριος 2020). Περισσότεροι από 50,000 φοιτητές είναι εγγεγραμμένοι σε περισσότερα από 700 προγράμματα, προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επιπέδου (συμπεριλαμβανομένων διδακτορικών προγραμμάτων με συνεργαζόμενα πανεπιστήμια). Ο αριθμός των διεθνών φοιτητών είναι περίπου 11,000 από 106 χώρες.

## Έρευνα
Τα ερευνητικά πεδία επικεντρώνονται στην βιοιατρική και φαρμακευτική, την εξόρυξη και διύλιση πετρελαίου, τη πετρελαιοχημεία, τις τεχνολογίες αεροδιαστημικής, τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω μελέτη
* .
* .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Kazan (Volga region) Federal University  Επίσημη ιστοσελίδα
* Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Καζάν

Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Ρωσία
Μιρσαΐντ Σουλτάν-Γκαλίεβ

Ο **Μιρσαΐντ Σουλτάν-Γκαλίεβ** (ταταρικά: Мирсәет Хәйдәргали улы Солтангалиев, *Mirsäyet Xäydärğäli ulı Soltanğäliev,* ρωσικά: Мирсаид Хайдаргалиевич Султан-Галиев *Mirsaid Khaydargalievich Sultan-Galiev,* 1892-1940), επίσης γνωστός ως Μίρτζα Σουλτάν-Γκαλίεβ, ήταν Τάταρος μπολσεβίκος επαναστάτης που απέκτησε αναγνωρισιμότητα με την συμμετοχή του στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης στις αρχές της δεκαετίας του 1920.

## Βιογραφία
Ήταν ο αρχιτέκτονας του μουσουλμανικού "εθνικού κομμουνισμού". Οι απόψεις του ήταν άμεση απειλή για τις αρχές της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Φυλακίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα το 1923 και διαγράφηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Συνελήφθη ξανά το 1928 και φυλακίστηκε για έξι χρόνια. Συνελήφθη ξανά το 1937 και εκτελέστηκε το 1940 κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Ιωσήφ Στάλιν.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω μελέτη
* McCauley, Martin. *Who's Who in Russia since 1900* (1997) p 90

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*The Social Revolution and the East  by Sultan Galiev
*Matthieu Renault, The Idea of Muslim National Communism: On Mirsaid Sultan-Galiev, *Viewpoint Magazine*, March 23, 2015.
*Sultan Galiev - a Forgotten Precursor
*The Case of Sultan-Galiyev by the Marxist–Leninist Research Bureau, Report #3, 1995.
*Considerations on the Basis of the Socio-Political, Economic and Cultural Development of the Turkic Peoples of Asia and Europe  by Sultan Galiev
*Şenalp, Örsan and Khairdean, Asim (2019) A Program for the World Revolution from the East and the Spectre of the Colonial International: Translation of Sultan Galiev's "Some of Our Considerations on the Bases of the Socio-political, Economic, and Cultural Development of the Turkic People of Asia and Europe" And Other Historical Documents, ''Contradictions A Journal for Critical Thought'', Volume 2, No. 2

Κατηγορία:Μπολσεβίκοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί
Κατηγορία:Τάταροι συγγραφείς
Κακόντα

Η **Κακόντα** () είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Ουίλα της Ανγκόλας. Ο δήμος είχε πληθυσμό 167.820 κατοίκους το 2014.

Βρίσκεται στην περιοχή Πλάνο Άλτο, περίπου 280 χλμ. βόρεια του Λουμπάνγκο, την πρωτεύουσα της επαρχίας, και περίπου 700 χλμ. νότια από τη Λουάντα, την πρωτεύουσα της χώρας. Το *Concelho* (δήμος) ιδρύθηκε επίσημα το 1857. Έχει πληθυσμό 167.820 (απογραφή 2014). Τον 19ο αιώνα, η Κακόντα ήταν το πιο προηγμένο σημείο στην αποικιακή επικράτεια της Πορτογαλίας στην Αφρική.

Η Κακόντα έχει θέση στην ιστορία της ζωολογίας, επειδή σε αυτήν την περιοχή ο μεγάλος Πορτογάλος φυσιοδίφης και εξερευνητής Ζοσέ Αλμπέρτο ντε Ολιβέιρα Αντσιέτα (1833-1897) πραγματοποίησε το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του. Πέθανε το 1897 στην Κακόντα, ενώ επέστρεφε από μια αποστολή.

Η περιοχή της Κακόντα επηρεάστηκε σοβαρά από τον Αλγερινό Εμφύλιο Πόλεμο. Πρόκειται για μια εξαιρετικά φτωχή περιοχή, με ποσοστό υποσιτισμού άνω του 20% και πολλές οικογένειες ζουν καλλιεργώντας τα είδη που χρειάζονται. Πολλοί άνθρωποι εκτοπίστηκαν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Το πρόγραμμα ανακούφισης των Ηνωμένων Εθνών και το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα ήταν απαραίτητα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής καταστροφής.

## Κλίμα
Η Κακόντα έχει ένα υποτροπικό κλίμα υψιπέδων (Κέππεν: *Cwb*).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας