Μπόρις Βλαντιμίροβιτς Γκολίτσιν

Ο **πρίγκιπας Μπόρις Βλαντιμίροβιτς Γκολίτσιν** (ρωσικά: Князь Бори́с Влади́мирович Голи́цын, 6 Ιανουαρίου 1769, Μόσχα - 6 Ιανουαρίου 1813, Βίλνιους) ήταν Ρώσος αριστοκράτης από τον κλάδο της Μόσχας του Οίκου των Γκολίτσιν, ο οποίος πολέμησε στους Ναπολεόντειους Πολέμους και ανήλθε στον βαθμό του υποστράτηγου.

## Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Μπόρις
αριστερά|μικρογραφία|Ντμίτρι
Ο Μπόρις ήταν γιος του Βλαντιμίρ Μπορίσοβιτς Γκολίτσιν και της συζύγου του, Νατάλια Πετρόβνα. Ήταν γνωστή ως μορφωμένη γυναίκα, τζογαδόρος και καλή χορεύτρια και υπηρέτησε την Αικατερίνη τη Μεγάλη. Η Νατάλια αποτέλεσε την έμπνευση για τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα στην *[[Ντάμα πίκα (Πούσκιν)|Ντάμα Πίκα]]* του Πούσκιν. Τα μικρότερα αδέλφια του ήταν η Σοφία Βλαντιμίροβνα Στρογκάνοβα, η κόμισσα Αικατερίνη Βλαντιμίροβνα Απράξινα και ο πρίγκιπας Ντμίτρι Γκολίτσιν.

Κατατάχθηκε ως λοχίας στο Σύνταγμα Σεμιόνοφσκι της Αυτοκρατορικής Φρουράς της Ρωσίας το 1781 σε ηλικία 12 ετών. Μεταξύ 1782 και 1786 σπούδασε στην προτεσταντική σχολή στο Στρασβούργο για να τελειοποιήσει τις δεξιότητές του στη γαλλική και γερμανική γλώσσα. Θαύμαζε τον Γκαίτε και τον Φρίντριχ Σίλερ και έγραψε στον τελευταίο μια επιστολή στα γερμανικά όταν ήταν μόλις 17 ετών.

Μελέτησε επίσης με ζήλο μουσική και χορό, κάτι που του χάρισε το παρατσούκλι «Μπορίς-Βεστρίς» από τον Γάλλο χορευτή Ογκίστ Βεστρίς. Συνέχισε την εκπαίδευσή του ως υπολοχαγός στην Εκόλ Μιλιτέρ στο Παρίσι κατά τα τελευταία χρόνια του Παλαιού Καθεστώτος. Δεν συνάντησε τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος εγκατέλειψε τη σχολή τον Οκτώβριο του 1785. 

Δύο εβδομάδες μετά την άλωση της Βαστίλης, έφτασε γραπτή εντολή στους Γκολίτσιν να περιπολούν στην πόλη ως φρουροί. Η αλληλογραφία του πρεσβύτερου των αδελφών Γκολίτσιν μαρτυρά το βαθύ ενδιαφέρον του για την ανάλυση και την κατανόηση των γεγονότων της Γαλλικής Επανάστασης. Ο Μπόρις έκανε επικριτικές παρατηρήσεις στις προτάσεις του Ντυμπουά-Κρανσέ στη Συνέλευση. Το 1791, η Μεγάλη Αικατερίνη είχε διατάξει όλη την οικογένεια να εγκαταλείψει το Παρίσι και να επιστρέψει στη Μόσχα, αλλά πρώτα επισκέφθηκαν τη Ρώμη, όπου τα αδέρφια υποδύθηκε ο Χιου Ντάγκλας Χάμιλτον.

Ο Μπόρις έγινε πολύ εχθρικός με την τροπή των γεγονότων και κατατάχθηκε στον σουηδικό στρατό για να πολεμήσει ενάντια στην Επαναστατική Γαλλία. Το 1794 πολέμησε στην Πολωνία (τότε την παραμονή του Τρίτου Διαμελισμού της), λαμβάνοντας το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξης την 1η Ιανουαρίου 1795 για γενναίες πράξεις στην επίθεση στο φρούριο της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια της Μάχης της Πράγας στις 24 Οκτωβρίου 1794. Κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης, είχε πολεμήσει στο πλευρό του αδελφού του, Ντμίτρι.

Προήχθη σε συνταγματάρχη το 1796 και στη συνέχεια σε υποστράτηγο το 1798, διοικητής του Συντάγματος Γρεναδιέρων της Αγίας Πετρούπολης. Στις 31 Δεκεμβρίου 1799, ανέβηκε στον τελευταίο βαθμό του, του υποστράτηγου, πριν παραιτηθεί στις 24 Μαρτίου του επόμενου έτους. Επανεντάχθηκε στον στρατό το 1801 και τέθηκε επικεφαλής του Συντάγματος Γρεναδιέρων Παβλόφσκι στη Φρουρά στις 20 Μαΐου 1802. Διορίστηκε επιθεωρητής των συνταγμάτων πεζικού του Σμολένσκ στις 11 Οκτωβρίου 1803 και πολέμησε στις μάχες του 1805. 

Τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη του Αούστερλιτς και παραιτήθηκε για λόγους υγείας στις 7 Σεπτεμβρίου 1806.

Εκτός από ικανός μουσικός και χορευτής, προσπάθησε επίσης να γράψει στα νιάτα του, δημοσιεύοντας τα «*Αουρόρα*» και «*Διογένης και Γλυκερία*» στο *Λογοτεχνικό Ημερολόγιο* το 1788, σε ηλικία μόλις είκοσι ετών. Έκανε επίσης τις πρώτες ρωσικές μεταφράσεις έργων των Όλιβερ Γκόλντσμιθ και Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ. Ήταν φίλος του Γαβριήλ Ντερζάβιν και μαζί ίδρυσαν μια λογοτεχνική εταιρεία το 1811 με την ονομασία *La Causerie des amateurs des mots russes* για τη μελέτη αρχαϊσμών στα ρωσικά. Η εταιρεία αυτή επικρίθηκε έντονα από τους υποστηρικτές του Νικολάι Καραμζίν.

Επανεντάχθηκε στον στρατό για άλλη μια φορά κατά τη διάρκεια της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία το 1812 πολεμώντας στη μάχη του Σμολένσκ και τραυματιζόμενος στη μάχη του Μποροντίνο. Αρνήθηκε να εκκενωθεί και πέθανε στο Βίλνιους στις 6 Ιανουαρίου 1813. Η σορός του μεταφέρθηκε αργότερα στην πατρίδα του, στο κάστρο Βιαζιόμι, κοντά στη Μόσχα. 

Το 1936, θάφτηκε ξανά στο οικογενειακό παρεκκλήσι της Μονής Ντόνσκοϊ της Μόσχας.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Γενεαλογία

Μπορις Βλαντιμιροβιτς
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές