Αλ-Άκσα

Η **Αλ-Άκσα** (), ή **Αλ-Μασίντ αλ-Άκσα** (), είναι το συγκρότημα ισλαμικών θρησκευτικών κτιρίων που βρίσκονται στην κορυφή του Όρους του Ναού, γνωστού και ως Χαράμ αλ-Σαρίφ, στην Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, περιλαμβάνοντας το Θόλο του Βράχου, πολλά τζαμιά και αίθουσες προσευχής, μεντρεσέδες, ζαουίγια, χαλβά και άλλους τρούλους και θρησκευτικά κτίρια, καθώς και τους τέσσερις περιμετρικούς μιναρέδες. Θεωρείται ο τρίτος πιο ιερός τόπος στο Ισλάμ. Το κύριο τζαμί ή αίθουσα προσευχής του συγκροτήματος είναι γνωστό με διάφορα ονόματα, όπως Τέμενος Αλ-Άκσα, Τέμενος Κιμπλί ή αλ-Τζαμί αλ-Άκσα, ενώ σε ορισμένες πηγές αναφέρεται επίσης ως Αλ-Μασίντ αλ-Άκσα. Το ευρύτερο συγκρότημα αναφέρεται μερικές φορές ως συγκρότημα Τεμένους Αλ-Άκσα, για να αποφευχθεί σύγχυση.

Κατά την διακυβέρνησης του χαλίφη Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ (βασ. 634–644) ή του Ομεϋαδή χαλίφη Μωαβία Α΄ (βασ. 661–680), ανεγέρθηκε ένα μικρό σπίτι προσευχής μέσα στο συγκρότημα, κοντά στην τοποθεσία του τεμένους. Το σημερινό τέμενος, που βρίσκεται στον νότιο τοίχο του συγκροτήματος, χτίστηκε αρχικά από τον πέμπτο Ομεϋαδή χαλίφη, Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν (βασ. 685–705) ή τον διάδοχό του, Ουαλίντ Α΄ (βασ. 705–715) (ή και από τους δύο), ως συγκεντρωτικό τέμενος στον ίδιο άξονα με το Θόλο του Βράχου, ένα ισλαμικό μνημείο μνήμης. Αφού καταστράφηκε από σεισμό το 746, το τέμενος ξαναχτίστηκε το 758 από τον Αββασίδη χαλίφη Αλ-Μανσούρ (βασ. 754–775). Επεκτάθηκε περαιτέρω το 780 από τον Αββασίδη χαλίφη Αλ-Μαχντί (βασ. 775–785), μετά την οποία είχε δεκαπέντε διαδρόμους και έναν κεντρικό τρούλο. Ωστόσο, καταστράφηκε ξανά κατά τον σεισμό της Κοιλάδας του Ιορδάνη το 1033. Το τέμενος ξαναχτίστηκε από τον Φατιμίδη χαλίφη Αλί αλ-Ζαχίρ (βασ. 1021–1036), ο οποίος το μείωσε σε επτά διαδρόμους αλλά διακόσμησε το εσωτερικό του με μία περίτεχνη κεντρική αψιδωτή πύλη καλυμμένη με φυτικά ψηφιδωτά. Η σημερινή δομή διατηρεί το περίγραμμα του 11ου αιώνα.

Κατά τη διάρκεια των περιοδικών ανακαινίσεων που πραγματοποιήθηκαν, οι κυρίαρχες ισλαμικές δυναστείες κατασκεύασαν προσθήκες στο τέμενος και στους χώρους του, όπως ο τρούλος, η πρόσοψη, οι μιναρέδες, το μινμπάρ και η εσωτερική δομή. Μετά την κατάληψή του από τους Σταυροφόρους το 1099, το τέμενος χρησιμοποιήθηκε ως παλάτι. Ηταν επίσης η έδρα της θρησκευτικής τάξης των Ναΐτων Ιπποτών. Αφού η περιοχή κατακτήθηκε από τον Σαλαντίν (βασ. 1174–1193) το 1187, η λειτουργία του κτιρίου ως τεμένους αποκαταστάθηκε. Περαιτέρω ανακαινίσεις, επισκευές και επεκτάσεις πραγματοποιήθηκαν τους επόμενους αιώνες από τους Αγιουβίδες, τους Μαμελούκους, τους Οθωμανούς, το Ανώτατο Μουσουλμανικό Συμβούλιο της Παλαιστίνης υπό Βρετανική Εντολή και κατά την Ιορδανική προσάρτηση της Δυτικής Όχθης. Από την αρχή της συνεχιζόμενης ισραηλινής κατοχής της Δυτικής Όχθης, το τέμενος παραμένει υπό την ανεξάρτητη διαχείριση του Ουάκφ της Ιερουσαλήμ.

Το Αλ-Άκσα έχει υψηλή γεωπολιτική σημασία λόγω της θέσης της στην κορυφή του Όρους του Ναού, όπου υπήρχαν δύο ισραηλίτικοι και εβραϊκοί ναοί, και βρίσκεται ανάμεσα σε σημαντικούς ιστορικούς και ιερούς τόπους του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ. Ως εκ τούτου, έχει αποτελέσει βασικό σημείο έντασης στην Ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση.

## Ιστορία

## Διοίκηση
Το διοικητικό όργανο που είναι υπεύθυνο για ολόκληρο το συγκρότημα του Τεμένους Αλ-Άκσα είναι γνωστό ως «Ουάκφ της Ιερουσαλήμ», ένα όργανο της Ιορδανικής κυβέρνησης.

Το Ουάκφ της Ιερουσαλήμ είναι υπεύθυνο για διοικητικά θέματα στο συγκρότημα του Τεμένους Αλ-Άκσα. Η θρησκευτική αρμοδιότητα στον χώρο, από την άλλη πλευρά, ανήκει στον Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ, που διορίζεται από την κυβέρνηση του Κράτους της Παλαιστίνης.

Μετά την εμπρηστική επίθεση του 1969, το Ουάκφ προσέλαβε αρχιτέκτονες, τεχνικούς και τεχνίτες σε μια επιτροπή που εκτελεί τακτικές εργασίες συντήρησης. Το Ισλαμικό Κίνημα στο Ισραήλ και το Ουάκφ έχουν προσπαθήσει να αυξήσουν τον έλεγχο των Μουσουλμάνων στο Όρος του Ναού ως μέσο αντιμετώπισης των ισραηλινών πολιτικών και της αυξανόμενης παρουσίας ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας γύρω από τον χώρο από τη Δεύτερη Ιντιφάντα. Ορισμένες από τις δραστηριότητες περιλάμβαναν την ανακαίνιση εγκαταλελειμμένων κτιρίων και τη γενική ανακαίνιση του χώρου.

Η ιδιοκτησία του Τεμένους Αλ-Άκσα αποτελεί αμφιλεγόμενο ζήτημα στην Ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση. Κατά τις διαπραγματεύσεις στη Σύνοδο Κορυφής του Κάμπ Ντέιβιντ το 2000, οι Παλαιστίνιοι ζήτησαν πλήρη ιδιοκτησία του τεμένους και άλλων ισλαμικών ιερών τόπων στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.

## Εικονοθήκη

Αρχείο:SWqanatirTempleMount.JPG|Νοτιοδυτικές αψίδες της Αλ-Άκσα.
Αρχείο:Jerusalem Tempelberg BW 1.JPG|Η κύρια αίθουσα προσευχής του τεμένους κατά μήκος του νότιου τοίχου της Αλ-Άκσα.
Αρχείο:Jerusalem Al Aqsa Moschee um 1900.jpg|Η πρόσοψη της κύριας αίθουσας προσευχής το 1900.
Αρχείο:Al aqsa moschee 2.jpg|Ο τρούλος της αίθουσας προσευχής (Τέμενος Αλ-Άκσα) το 1982, καλυμμένος με αλουμίνιο και εμφανώς ασημί, μετά τη φωτιά του 1969, αντί για τον αρχικό γκρι μόλυβδο.
Αρχείο:Al-Haram ash-Sharif. Temple mount. - 9033987228.jpg|Θέα από τα νοτιοανατολικά προς τα μέσα, προς το Θόλο του Βράχου.
Αρχείο:Al Aqsa (6888221391).jpg|Εσωτερική διακόσμηση του κύριου τρούλου της αίθουσας προσευχής.
Αρχείο:Jerusalem-2013-Temple Mount-Dome of the Ascension 04.jpg|Τρούλος της Ανάληψης του Μωάμεθ.
Αρχείο:Dome of the Prophet (Temple Mount, 2008).jpg|Θόλος του Προφήτη.
Αρχείο:Israel-2013-Jerusalem-Temple Mount-Dome of Yusuf 01.jpg|Θόλος του Γιουσούφ.
Αρχείο:Bab al-Silsila minaret - Al-Aqsa Mosque.JPG|Μιναρές Μπαμπ αλ-Σιλσιλά.
Αρχείο:TM washing.JPG|Η κρήνη αλ-Κας για τις τελετές καθαρμού των Μουσουλμάνων πιστών στο νότιο τμήμα της χαμηλότερης πλατφόρμας.


## Δείτε επίσης

* Ισλάμ στο Ισραήλ
* Ισλάμ στην Παλαιστίνη
* Παλαιστινιακός εθνικισμός

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Τζαμιά στο Ισραήλ
Κατηγορία:Αραβική αρχιτεκτονική
Κατηγορία:Ισλαμικά ιερά
Κατηγορία:Μετάσταση
Κατηγορία:Παλαιστινιακός εθνικισμός