open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Θροφάρι Κορινθίας

Το **Θροφάρι** ή **Θροφαρί** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Θροφάρι βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Κυλλήνη (Ζήρεια) σε υψόμετρο 680 μέτρων. Απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα Ν. από το κέντρο του Ξυλοκάστρου (έδρα του δήμου) και 40 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την Κόρινθο και είναι ανάμεσα στο Ζεμενό (ΒΔ.) και τον Μεγάλο Βάλτο (ΝΑ.). Το χωριό αρχικά ήταν κτισμένο σε χαμηλότερο υψόμετρο, στην περιοχή που βρέθηκαν ερείπια του ναού του Αγίου Νικολάου. Η ονομασία του, σύμφωνα με την παράδοση, προήλθε από την πολλή τροφή που υπήρχε στην περιοχή για τα κοπάδια των βοσκών από το Κλημέντι που την χρησιμοποιούσαν ως βοσκότοπό τους. 

Το χωριό δημιουργήθηκε μετά την Επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό. Η ενοριακή εκκλησία του, η Αγία Μαρίνα, χτίστηκε περίπου το 1870. Αξιοθέατα είναι τα ερείπια των εξωκλησιών Αγία Αλεξάνδρα και Αϊ Λιά που πρέπει να είναι παλαιότερα χτίσματα ενώ υπάρχει και το κοιμητηριακό εξωκλήσι του Αγίου Ταξιάρχη.

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Trophari* να υπάγεται στην Επαρχία Κορίνθου (*Corinthe*) με αριθμό οικογενειών: 10 και συνολικό πληθυσμό: 48 άτομα. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως *Θεοφαρί* στην Επαρχία Κορίνθου → Τμήμα της Μητροπόλεως Κορίνθου με αριθμό οικογενειών: 10 και συνολικό πληθυσμό: 43 άτομα. 

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1834 γραμμένο *Θροφαροί* να προσαρτάται στον τότε δήμο Πελλήνης. και το 1912 να ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Θροφαρών. Το 1940 το όνομα διορθώθηκε σε Θροφάριον Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ξυλοκάστρου του Δήμου Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 55 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 73. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αγία Μαρίνα Θροφαρίου(Κορινθία) στο youtube.com.

## Παραπομπές


Θροφάρι
Κατηγορία:Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης
Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερου Α΄ Ανδρικού Ρόλου

Το **Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερου Ηθοποιού** είναι ένα βραβείο που παρουσιάζεται στα ετήσια Χρυσά Βατόμουρα στον χειρότερο ηθοποιό της προηγούμενης χρονιάς. Ακολουθεί μια λίστα με τους υποψήφιους και τους νικητές αυτού του βραβείου, μαζί με την/τις ταινίες για τις οποίες ήταν υποψήφιοι.

Η κατηγορία του «ηθοποιού» έχει επεκταθεί για να συμπεριλάβει τα υποκείμενα ντοκιμαντέρ· αυτή η διαδικασία έχει επικριθεί. Έξι νικητές αυτού του βραβείου προέκυψαν από εμφανίσεις ως ο εαυτός τους: Τζορτζ Μπους, Jonas Brothers, Ντινές Ντ'Σούζα, Ντόναλντ Τραμπ, Μάικ Λίντελ και ΛεΜπρόν Τζέιμς. Πέντε από αυτούς προήλθαν από εμφανίσεις σε ντοκιμαντέρ· του ΛεΜπρόν Τζέιμς προήλθε από το *[[Space Jam: A New Legacy]]*.

## Νικητές και υποψήφιοι

### Δεκαετία 1980

### Δεκαετία 1990

### Δεκαετία 2000

### Δεκαετία 2010

### Δεκαετία 2020

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χρυσά Βατόμουρα
Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερου Α΄ Γυναικείου Ρόλου

Το **Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερης Ηθοποιού** είναι ένα βραβείο που παρουσιάζεται στα ετήσια Χρυσά Βατόμουρα στην χειρότερη ηθοποιό της προηγούμενης χρονιάς. Άνδρες ηθοποιοί που ερμηνεύουν ρόλους με γυναικεία ρούχα έχουν δικαίωμα υποψηφιότητας, καθώς πρόκειται για ένα χιουμοριστικό βραβείο.

Ακολουθεί μια λίστα με τους νικητές και τους υποψήφιους αυτού του βραβείου, μαζί με τις ταινίες για τις οποίες προτάθηκαν.

Η κατηγορία της "ηθοποιού" έχει επεκταθεί για να συμπεριλάβει και τα πρόσωπα που εμφανίζονται σε ταινίες ντοκιμαντέρ.

Μέχρι σήμερα, δύο υποψηφιότητες έχουν ακυρωθεί. Στις 31 Μαρτίου 2022, η επιτροπή των Χρυσών Βατόμουρων αποφάσισε να αποσύρει την υποψηφιότητα της Σέλεϊ Ντιβάλ για την ερμηνεία της στην ταινία *[[Η Λάμψη (ταινία)|Η Λάμψη]]*, δηλώνοντας ότι περιήλθε πρόσφατα στην προσοχή τους πως η ερμηνεία επηρεάστηκε από την έντονη μεταχείριση που δέχτηκε από τον σκηνοθέτη Στάνλεϊ Κούμπρικ και ότι δεν επιθυμούσαν να τιμωρούν θύματα. Στις 24 Ιανουαρίου 2023, μία ημέρα μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα 43α Χρυσά Βατόμουρα, τα Βατόμουρα αποφάσισαν να αποσύρουν την υποψηφιότητα της Ράιαν Κίρα Άρμστρονγκ μετά από έντονες αντιδράσεις για αυτό που θεωρήθηκε δημόσια ως σκληρό, δεδομένου ότι η Άρμστρονγκ ήταν ανήλικη κατά τη στιγμή της υποψηφιότητας.

## Νικήτριες και υποψήφιες
### Δεκαετία 1980

### Δεκαετία 1990

### Δεκαετία 2000

### Δεκαετία 2010

### Δεκαετία 2020

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χρυσά Βατόμουρα
AEG C.VIII

Το **AEG C.VIII** ήταν διθέσιο αναγνωριστικό αεροσκάφος που ανέπτυξε η Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft (AEG) στα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου για την Αεροπορική Υπηρεσία (*[[Luftstreitkräfte]]*) του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Στρατού. Κατασκευάστηκαν τρία αεροσκάφη σε μια προσπάθεια βελτίωσης του ανεπιτυχούς C.VII: δύο ως διπλάνα και ένα ως τριπλάνο (το τελευταίο αναφέρεται μερικές φορές ως **C.VIII.Dr**). Καμία από τις δύο εκδόσεις δεν προσέφερε αξιόλογα πλεονεκτήματα συγκριτικά με τα αεροσκάφη που βρίσκονταν ήδη σε υπηρεσία και έτσι ο τύπος δεν εντάχθηκε σε παραγωγή.

## Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το C.VII αναπτύχθηκε κατόπιν απαίτησης της Αεροπορικής Υπηρεσίας για την απόκτηση νέου τύπου διθέσιου αεροσκάφους, μικρότερων διαστάσεων από τα υπάρχοντα αναγνωριστικά. Ο νέος τύπος θα εξόπλιζε σμήνη συνοδείας και προστασίας των αναγνωριστικών αεροσκαφών. Παρόλο που το C.VII είχε αποδειχθεί κατώτερο από τα ανταγωνιστικά σχέδια των εταιρειών Hannoversche Waggonfabrik και Halberstädter Flugzeugwerke, η AEG ήλπιζε πως μια βελτιωμένη ως προς τα αεροδυναμικά χαρακτηριστικά εκδοχή του θα μπορούσε να αποδειχθεί επιτυχής. Παραγγέλθηκαν τρία πρωτότυπα στα μέσα του 1917 και η AEG αποφάσισε να κατασκευάσει το ένα ως τριπλάνο, ώστε να εκμεταλλευτεί το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που υπήρχε εκείνη την περίοδο για τέτοια αεροσκάφη.

Το πρώτο από τα διπλάνα ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 1917. Το τριπλάνο είχε πανομοιότυπη άτρακτο, ίδιο κινητήρα και ουραίο με τα διπλάνα. Προστέθηκε μία επιπλέον αντηρίδα τύπου I για να υποστηρίξει το πρόσθετο βάρος των πτερύγων. Καμία από τις δύο σχεδιάσεις δεν αποδείχθηκε ανώτερη από τα αντίστοιχα σχέδια άλλων εταιρειών και έτσι το C.VIII δεν εντάχθηκε σε παραγωγή. A.E.G. Aircraft of WWI: A Centennial Perspective on Great War Airplanes

## Δείτε επίσης
; Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του C.VIII
*AEG C.VII

; Συγκρίσιμα αεροσκάφη
*Bristol F2b Fighter
*Halberstadt CL.II
*Hannover CL.II

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

C.VIII
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερου Β΄ Γυναικείου Ρόλου

Tο **Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερου Β' Γυναικείου Ρόλου** είναι ένα βραβείο που απονέμεται ετησίως στα Χρυσά Βατόμουρα (ή "Razzies") στη χειρότερη ηθοποιό σε δευτερεύοντα ρόλο της προηγούμενης χρονιάς. Οι υποψήφιοι και οι νικητές ψηφίζονται από το Ίδρυμα Χρυσών Βατομούρων, μια ομάδα στην οποία μπορεί να εγγραφεί οποιοσδήποτε καταβάλλοντας μια ετήσια συνδρομή.Καθώς προορίζεται να είναι ένα χιουμοριστικό βραβείο, οι drag καλλιτέχνες έχουν δικαίωμα υποψηφιότητας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, άτομα που εμφανίζονται σε ταινίες ντοκιμαντέρ έχουν επίσης προταθεί για το βραβείο της "χειρότερης ηθοποιού".

## Νικητές και υποψήφιοι
Ακολουθεί μια λίστα με τους υποψηφίους και τους νικητές αυτού του βραβείου, μαζί με την ταινία ή τις ταινίες για τις οποίες προτάθηκαν και τον χαρακτήρα που υποδύθηκαν.

### Δεκαετία 1980

### Δεκαετία 1990

### Δεκαετία 2000

### Δεκαετία 2010

### Δεκαετία 2020

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χρυσά Βατόμουρα
Άλντο Φαμπρίτσι

Ο **Άλντο Φαμπρίτσι** (Ιταλικά: Aldo Fabrizi  1 Νοεμβρίου 1905 – 2 Απριλίου 1990) ήταν Ιταλός ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και κωμικός, γνωστός για τον ρόλο του ηρωικού ιερέα στην ταινία *[[Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη]]* (1945) του Ρομπέρτο Ροσελίνι και ως συνεργάτης του Τοτό σε μια σειρά από επιτυχημένες κωμωδίες.

## Ζωή και καριέρα
Γεννημένος στη Ρώμη σε μια ταπεινή οικογένεια, ο Φαμπρίτσι έκανε το ντεμπούτο του στη σκηνή ενός προαστιακού θεάτρου το 1931.  Σύντομα, γνώρισε τοπική επιτυχία χάρη στα κωμικά του σκετς και τους κωμικούς μονολόγους του που σατίριζαν παραδοσιακούς χαρακτήρες και έγινε σταρ της επιθεώρησης.  Έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1942, και γρήγορα καθιερώθηκε ως ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της εποχής, περνώντας από την κωμωδία στο δράμα.  Το 1945, μετά από μια σειρά επιτυχημένων κωμωδιών, έπαιξε τον εμβληματικό ντον Πιέτρο στο νεορεαλιστικό δράμα *[[Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη]]* και μετά την καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία της ταινίας, έπαιξε σε μια σειρά από πρωταγωνιστικούς ρόλους σε άλλες νεορεαλιστικές ταινίες.  Ήδη ενεργός ως σεναριογράφος, το 1948 έκανε το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης με το δράμα *Emigrantes*.   Τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 εμφανιζόταν συχνά στην οθόνη με τους Τοτό και Πεπίνο Ντε Φιλίπο.  Το 1964 σημείωσε μεγάλη επιτυχία στο θέατρο με τη μουσική κωμωδία *Rugantino*, ενώ περιόδευσε και σε όλη την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική και το Μπρόντγουεϊ.  

Όπως ο Ιταλός ηθοποιός Τοτό και άλλοι, ο Φαμπρίτσι μυήθηκε στον Σκωτικό Τύπο.  

### Προσωπική ζωή
Ο Φαμπρίτσι ήταν παντρεμένος με την τραγουδίστρια Μπεατρίς Ρόκι, γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ρετζινέλα, μέχρι τον θάνατό της, το 1981.  Η αδερφή του Έλενα Φαμπρίτσι ήταν επίσης ηθοποιός.  Ο Φαμπρίτσι πέθανε στις 2 Απριλίου 1990.

### Βραβεία και αναγνώριση
Στη διάρκεια της καριέρας του, ο Φαμπρίτσι κέρδισε δύο Βραβείο Νάστρο ντ' Αρτζέντο, καλύτερου ηθοποιου για την ταινία *Prima comunione* (1950) του Αλεσάντρο Μπλασέτι και καλύτερου β' ανδρικού ρόλου για την ταινία *Eihame Agapithei Toso* του Έτορε Σκόλα, καθώς και ένα ειδικό Βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο για την καριέρα του το 1988.  Το 1952, βραβεύτηκε επίσης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών για το καλύτερο σενάριο για την ταινία *Guardie e ladri*.  Το 1990, τα ιταλικά ταχυδρομεία εξέδωσαν γραμματόσημο προς τιμήν του. 

## Φιλμογραφία
μικρογραφία|Ο Φαμπρίτσι στο ''Campo de' fiori'' (1943)
[μικρογραφία|Ο [Τοτό (ηθοποιός)|Τοτό (αριστερά) και Φαμπρίτσι στο *Guardie e ladri* (1951)]]
μικρογραφία|Ο Φαμπρίτσι στο ''Questa è la vita'' (1954)
μικρογραφία|Ο Τοτό (δεξιά) και ο Φαμπρίτσι στην ταινία ''Ο Τοτό εναντίων των 4'' (1959)
μικρογραφία|Ο Φαμπρίτσι στην τηλεοπτική σειρά ''Gli italiani e le donne'' (1962)
 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* Sito amatoriale su Aldo Fabrizi
* La radio di Aldo Fabrizi
Κατηγορία:Ιταλοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Ιταλοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ρωμαίοι ηθοποιοί
Ντυζέ

Το **Ντυζέ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Μεζ, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Μεζ
Άγιος Άνθιμος Κουρούκλης

Ο Άγιος Άνθιμος Κουρούκλης είναι άγιος της ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και γνωστός ως πολιούχος άγιος της Αστυπάλαιας.

## Βιογραφικά στοιχεία

Ο κατά κόσμο Αθανάσιος Κουρούκλης (ο Αόμματος) γεννήθηκε στο Ληξούρι Κεφαλληνίας το 1727. Ο πατέρας του Ιωάννης Κουρούκλης ήταν ναυτικός στο επάγγελμα ενώ χαρακτηριζόταν νευρικός και βαρύς άνθρωπος. Από την άλλη η μητέρα του Αντζουλέττα Κουρούκλη Ψωμά αναφέρεται ως υπόδειγμα χριστιανής. Τα υπόλοιπα μεγαλύτερα αρσενικά αδέρφια του Αγίου είχαν φύγει πρόωρα από την ζωή.

Σε ηλικία 7 ετών, ο Άγιος τυφλώθηκε εντελώς από την ασθένεια της ευλογιάς αλλά ύστερα από σαρανταλείτουργο ,που προσέφερε υπέρ υγείας του η μητέρα του, ξαναβρήκε το φως του με θαυματουργό τρόπο.

Στα 20 του χρόνια αποφάσισε να γίνει ναυτικός, ταξιδεύοντας σε πολλά μέρη μεταξύ αυτών και η Τήνος. Εκεί επρόκειτο να παντρευτεί αλλά την ήμερα της επισημοποίησης του γάμου ξαναέχασε το φως του. Αντιλαμβανόμενος το διαφορετικό σχέδιο που είχε ο Θεός για τον ίδιο, εγκατέλειψε την κοσμική ζωή και εγκαταστάθηκε στο Άγιο Όρος, όπου έγινε μεγαλόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα Άνθιμος. Αν και δεν ειναι απόλυτα ιστορικά τεκμηριωμένο πολλοί πιστεύουν ότι ανήκε στο κίνημα των Κολλυβάδων μαζί με άλλους μεγάλους πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Μεταξύ 1754-1756 εγκατέλειψε το Άγιο Όρος και ταξίδεψε σε πολλά νησιά ως ιεραπόστολος , ιδρύοντας πληθώρα μοναστηριών, με κυριότερα αυτά της Αστυπάλαιας και της γεννέτηράς του Κεφαλληνίας.

## Θάνατος
Ο Όσιος Άνθιμος χτυπήθηκε από ίκτερο και άφησε την τελευταία του πνοή στο ασκητήριο του στα Λέπεδα Ληξουρίου 4 Σεπτεμβρίου του 1782, όπου και χωρίς να έχει προσδιοριστεί όμως ακριβώς ο τάφος του.

## Απολυτίκιο
Μοναζόντων τὸ κλέος, μετανοίας διδάσκαλε, θαυματουργιῶν ἐπιδείξει, πάντας κατηύγασας· ἀνέτειλας ὡς ἥλιος ἡμῖν, διώκων τῶν παθῶν τὰς προσβολάς· διὰ τοῦτο, Ἄνθιμε Ὅσιε, τὴν θήκην τῶν σῶν λειψάνων ἀσπαζόμεθα. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ δωρησαμένῳ σε ἡμῖν σκέπην καὶ καύχημα.

## Πηγές
Κωνσταντίνου Κανέλλου Όσιος Άνθιμος ο εκ Κεφαλληνίας, ο τυφλός ιεραπόστολος του Αγαίου, Ιθάκη 2005

## Παραπομπές

# http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/agiologion/osios_an8imos_koyroyklhs_ek_kefallhnias.htm
# https://www.youtube.com/watch?v=DyOiPfWdl6o
Βουαγός

**Βουαγός** ή **βοαγός** στην αρχαία Σπάρτη ονομαζόταν ο αρχηγός της «αγέλης παίδων», η οποία ονομαζόταν και *βούα*. Η λέξη βουαγός συναντάται σε πολλές επιγραφές της Λακωνίας, σε κάποιες περιπτώσεις και με την αρχαϊκότερη μορφή *βουαγόρ*. Φαίνεται ότι ο βουαγός άλλοτε εκλεγόταν από τους συνομηλίκους του της βούας και άλλοτε από την ίδια την πολιτεία. Κριτήρια για την επιλογή του ήταν όχι μόνο το θάρρος, αλλά και η εξυπνάδα. Τον τίτλο του βουαγού τον διατηρούσαν οι Σπαρτιάτες τιμητικά ακόμα και όταν έφθαναν σε ανώτατα αξιώματα (π.χ. «έφορος βουαγός») ως πρώιμο δείγμα της αξίας και της υπεροχής τους από την πρώτη τους νιότη. Ο τίτλος διατηρήθηκε επί αρκετούς αιώνες, ακόμα και κατά τη ρωμαϊκή εποχή.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελίδα 756

Βουαγος
Λα Βουαζέν

Η **Κατρίν Μον(τ)βουαζέν**, το γένος **Ντεσαγιέ**, γνωστότερη απλώς ως **«Λα Βουαζέν»**  (, περ. 1640 – 22 Φεβρουαρίου 1680), ήταν Γαλλίδα μαία, μάντισσα, δηλητηριάστρια κατ' ανάθεση και κατηγορούμενη για μαγεία και σατανισμό. Υπήρξε επικεφαλής ενός δικτύου μαντείας στο Παρίσι, που επιπλέον παρείχε δηλητήριο, αφροδισιακά και εκτρώσεις, με πελάτισσες και πελάτες μέλη της παρισινής αριστοκρατίας. Κατέστη η κυριότερη κατηγορούμενη στην περίφημη Υπόθεση των δηλητηρίων. Οι καταγγελθείσες αυτές δραστηριότητές της εκτιμήθηκε ότι σκότωσαν συνολικώς περί τους χίλιους ανθρώπους, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι ίσως δολοφονήθηκαν περισσότεροι από 2,5 χιλιάδες.

Η Κατρίν έμαθε από παιδί χειρομαντεία και παντρεύτηκε τον Αντουάν Μονβουαζέν, κοσμηματοπώλη και έμπορο μεταξιού που είχε κατάστημα στο Πον-Μαρί του Παρισιού.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βουαζέν Αικατερίνη Ντεζάιγ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 756

Κατηγορία:Γάλλοι εγκληματίες
Κατηγορία:Αποκρυφιστές
Κατηγορία:Δηλητηριαστές
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για ποινικά εγκλήματα
Βάλτερ Β΄ Γκρανιέ

Ο **Βάλτερ Β΄ Γκρανιέ**, γαλλ.: *Walter II Grenier* (απεβ. 1189-91) ήταν κύριος της Καισάρειας, διαδεχόμενος τον μεγαλύτερο αδελφό του, Γκυ, μεταξύ 1176 και 1182. Η ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη. Οι γονείς του, Ούγος Γκρανιέ και Ισαμπέλλα Γκομάν, καταγράφονται ως σύζυγοι σε πέντε καταστατικά μεταξύ 1160 και 1166. 

Ο Βάλτερ Β΄ και ο Γκυ ήταν μάρτυρες σε ένα καταστατικό του βασιλιά Αμαλρίκ Α΄ τον Ιούλιο του 1174. Δεν αναφέρεται σε κάποια πηγή πριν από το 1182, οπότε ήταν ήδη κύριος της Καισάρειας. Εκείνη τη χρονιά, με τη συγκατάθεση της αδελφής του, Ιουλιανής, και του συζύγου της, Γκυ της Βηρυτού, πώλησε τον οικισμό (*casale)* της Γαλιλαίας, κοντά στην Καισάρεια, στο στρατιωτικό Τάγμα του Νοσοκομείου (Ιωαννίτες) για 5.000 μπεζάντ. Αυτή η πράξη συντάχθηκε από τον βασιλικό καγκελάριο Γουλιέλμο αρχιεπίσκοπο της Τύρου, στο  στην Ιερουσαλήμ και παραστάθηκε από τους υψηλόβαθμους άνδρες του βασιλείου: τον βασιλιά Βαλδουίνο Δ΄, τον Βαλδουίνο Β΄ Ιμπελέν κύριο της Ράμλα (θετό πατέρα του Βάλτερ Β΄), τον Μπαλιάν του Ιμπελίν, τον κόμη Γκυ ντε Λουζινιάν κόμη της Γιάφας και τον κοντόσταυλο Αμαλρίκ ντε Λουζινιάν. Ο βασιλιάς αργότερα επιβεβαίωσε αυτήν την πώληση στις 14 Νοεμβρίου στην Άκρα. 

Ο Βάλτερ συμμαχούσε με τον θετό πατέρα του και την βαρονική παράταξη, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων της βασιλείας του Βαλδουίνου Δ΄. Όταν ο Γκυ κόμης της Γιάφας και νεοδιορισμένος δικαστής του βασιλείου, οδήγησε έναν στρατό στις Λίμνες του Γολιάθ κοντά στη Βηθσάν για να αντιμετωπίσει έναν εισβάλλοντα στρατό υπό τον Σαλαντίν, η βαρονική παράταξη, συμπεριλαμβανομένου του Βάλτερ Β΄, αρνήθηκε να πολεμήσει υπό τις διαταγές του.  Τον Ιούλιο του 1187 ο Βάλτερ Β΄ ήταν ένας από τους βαρόνους -μαζί με τον Ραϋμόνδο Γ΄ κόμη της Τρίπολης, τον Ζοσλέν Γ΄ κόμη της Έδεσσας, τον Ρεϋνάλδο κύριο της Σιδώνας και τον Ραϋμόνδο ντε Ζιμπελέ- που διαπραγματεύτηκαν μία συνθήκη με τη Γένοβα, για την υπεράσπιση της πόλης της Τύρου από τον Σαλαντίν. Μετά την άφιξη του Κορράδου του Μομφερράτου στην Τύρο, ο Βάλτερ Β΄ παρέμεινε για να συμμετάσχει στην άμυνα εκεί. Ήταν μάρτυρας σε πέντε από τα καταστατικά του Κορράδου μεταξύ Οκτωβρίου 1187 και Μαΐου 1188.  Μέχρι τότε, ολόκληρη η κυριότητα της Καισάρειας βρισκόταν στα χέρια των κατακτητών.

Στη συνέχεια, ο Βάλτερ συμμετείχε στην Πολιορκία της Άκρας (28 Αυγούστου 1189–12 Ιουλίου 1191), όπου και απεβίωσε. Το *Lignages d'Outremer* αναφέρει ότι «ο Βάλτερ σκοτώθηκε κατά την ανάκτηση της Άκρας» (*Gautier fu occis ou recouvrer d'Acre*), και ο Γάλλος ιστορικός Λουί ντε Μας Λατρί υπέθεσε, ότι αυτό έγινε την τελευταία ημέρα της πολιορκίας, όταν η πόλη έπεσε.  Στην επιθανάτια κλίνη του, ο Βάλτερ Β΄ επέστρεψε τον οικισμό της Αλτάφια, τον οποίο ο πατέρας του είχε αγοράσει από τους Ιωαννίτες, αφού ο παππούς του το είχε δωρίσει σε αυτούς (τους Ιωαννίτες). Αυτή η παραχώρηση επικυρώθηκε από την αδελφή και διάδοχό του, Ιουλιανή, το 1197. Επιβεβαιώθηκε επίσης από τον βασιλιά Γκυ, πρώην κόμη της Γιάφας, στον οποίο ο Βάλτερ ήταν από καιρό αντίθετος. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Οικογένεια Γκρανιέ
Εζέν Βουαλέ

Ο **Εζέν Βουαλέ** (, 19 Ιανουαρίου 1811 &ndash; 2 Σεπτεμβρίου 1882) ήταν Γάλλος ιατρός, που ασχολήθηκε με τις ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος. Επινόησε τη «σπιροφόρο» (γαλλ. *spirophore*), μια συσκευή-πρόδρομο του σιδερένιου πνεύμονα.

Ο Εζέν Βουαλέ γεννήθηκε στο Μοντρέιγ-συρ-Μερ και σπούδασε στην περίφημη Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μονπελιέ. Το 1835 έλαβε διδακτορικό στην ιατρική από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Ο πρώτος του διορισμός ήταν στο άσυλο ψυχασθενών του Κλερμόν το 1835. Εκεί ωστόσο νυμφεύθηκε, τη Μαρί Μαρεσάλ τον Σεπτέμβριο του 1836, και ανέπτυξε πολλαπλές δραστηριότητες: Ανεκάλυψε μια μορφή μουσικοθεραπείας και ανέπτυξε μια μέθοδο αναγνώσεως για τυφλούς, δύο χρόνια πριν από τον γνωστό συμπατριώτη του Λουί Μπράιγ. Ενδιαφέρθηκε για την πνευμονολογία πολλά χρόνια αργότερα, από το 1866 και μετά.

Απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 71 ετών. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βουαλλέ Ευγένιος-Ιωσήφ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 756

Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί
Κατηγορία:Ιατροί του 19ου αιώνα
Φελίξ Βουαζέν

Ο **Φελίξ Βουαζέν** (, 19 Νοεμβρίου 1794 &ndash; 23 Νοεμβρίου 1872) ήταν Γάλλος ψυχίατρος και νευρολόγος, που γεννήθηκε στο Λε Μαν.

Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, από όπου πήρε και το διδακτορικό του, ενώ μαθήτευσε στον περίφημο τότε ψυχίατρο Ζαν-Ετιέν Ντομινίκ Εσκιρόλ. Μαζί με τον συνάδελφό του Ζυλ Φαλρέ ο Βουαζέν ίδρυσε το 1822 ιδιωτικό ψυχιατρικό ίδρυμα στο παρισινό προάστιο Βανβ, ενώ από το 1840 υπηρετούσε στο Νοσοκομείο Μπισέτρ. Από τους γνωστότερους βοηθούς του εκεί ήταν ο παιδαγωγός Εντουάρ Σεγκέν. Το 1866 έγινε μέλος της Γαλλικής Ιατρικής Ακαδημίας.

Ο Βουαζέν υπήρξε από τους κυριότερους υπερασπιστές των φρενολογικών απόψεων του Φραντς Γιόζεφ Γκαλ και του Γιόχαν Σπούρτσχαϊμ, και μαζί με τον Λουί Ντελασιώβ θεωρείται ως εξέχων εκπρόσωπος της γαλλικής σχολής της φρενολογίας. Ενδιαφερόταν ιδιαιτέρως για τον ρόλο που θα μπορούσε να έχει η φρενολογία στην κατανόηση της παθολογίας της νοητικής αναπηρίας και της παραφροσύνης. Διεξήγαγε επίσης εκτεταμένες έρευνες πάνω στη σατυρίαση και τη νυμφομανία.

## Πηγές
* Το λήμμα «Βουαζέν Ευτύχιος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 756

Κατηγορία:Γάλλοι νευρολόγοι
Κατηγορία:Γάλλοι ψυχίατροι
Γκυ Γκρανιέ

Ο **Γκυ Γκρινιέ**, γαλλ.: *Guy Grenier* (άκμασε το 1174–76) ήταν ο κύριοος της Καισάρειας. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του κυρίου Ούγου Γκρινιέ κυρίου της Καισάρειας και της Ισαβέλλας (Ελισάβετ), κόρης του Ιωάννη Γκομάν. Η ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη, αν και οι γονείς του καταγράφονται ως σύζυγοι σε πέντε καταστατικά μεταξύ 1160 και 1166. Διαδέχθηκε τον πατέρα του κάποια στιγμή μεταξύ Μαΐου 1168 και Ιουλίου 1174, όταν αυτός και ο μικρότερος αδελφός του Βάλτερ Β΄ παρακολούθησαν ένα διάταγμα του βασιλιά Αμαλρίκ Α΄. Ο Γκυ, μαζί με τους άλλους βαρόνους του βασιλείου της Ιερουσαλήμ, υπέγραψε ως μάρτυρας ένα διάταγμα του θετού πατέρα του, Βαλδουίνου του Ιμπελέν, το 1176. 

Ο Γκυ είναι γνωστός μόνο από τα δύο παραπάνω διατάγματα, και δεν αναφέρεται μεταξύ των Γκρανιέ στα *Lignages d'Outremer*. Ο αδελφός του Βάλτερ τον διαδέχθηκε πριν από το 1182. 

## Σημειώσεις

Κατηγορία:Οικογένεια Γκρανιέ
Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερης Μουσικής Επένδυσης

Το **Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερης Μουσικής Επένδυσης** ήταν ένα βραβείο που παρουσιαζόταν στα ετήσια Χρυσά Βατόμουρα για τη χειρότερη μουσική που συντέθηκε για ταινία κατά το προηγούμενο έτος. Ακολουθεί μια λίστα με τους αποδέκτες και τους υποψήφιους αυτού του βραβείου, μαζί με την ταινία για την οποία ήταν υποψήφιοι. Η κατηγορία καταργήθηκε το 1985.

## Δεκαετία 1980

**[[2α Χρυσά Βατόμουρα|1981]]: ''[[Ο Θρύλος του Μοναχικού Καβαλάρη]]'' - μουσική από τον [[Τζον Μπάρι (συνθέτης)|Τζον Μπάρι]]**
** *[[Η Πύλη της Δύσεως]]* - μουσική από τον Ντέιβιντ Μάνσφιλντ
** *[[Ο Σολίστας του Εγκλήματος]]* - μουσική από τους Tangerine Dream
** *[[Κάτω από το Ουράνιο Τόξο]]* - μουσική από τον Τζο Ρεντζέτι
** *[[Ζορρό, ο Μαυροφόρος Εκδικητής]]* - μουσική από τον Ίαν Φρέιζερ

**[[3α Χρυσά Βατόμουρα|1982]]: ''[[The Pirate Movie]]'' - μουσική από την [[Κιτ Χέιν]]**
** *[[Η Πεταλούδα (ταινία 1982)|Η Πεταλούδα]]* - μουσική από τον Ένιο Μορικόνε
** *[[Ο Εκτελεστής της Νύχτας 2]]* - μουσική από τον Τζίμι Πέιτζ
** *[[Μονσινιόρ (ταινία)|Μονσινιόρ]]* - μουσική από τον Τζον Γουίλιαμς
** *[[Η Απειλή (ταινία 1982)|Η Απειλή]]* - μουσική από τον Ένιο Μορικόνε

**[[4α Χρυσά Βατόμουρα|1983]]: ''[[The Lonely Lady]]'' - μουσική από τον [[Charles Calello|Τσαρλς Καλέλο]] με τους Τζεφ Χάρινγκτον, Τζ. Πένινγκ και [[Ρότζερ Βουδούρης]]**
** *[[Ο Καυγάς]]* - μουσική από τον Πέερ Ράμπεν
** *[[Σούπερμαν 3]]* - μουσική διασκευή και διεύθυνση από τον Τζόρτζιο Μορόντερ
** *[[Yentl (ταινία)|Γιεντλ]]* - μουσική από τον Μισέλ Λεγκράν, στίχοι από τους Άλαν Μπέργκμαν και Μέριλιν Μπέργκμαν
** *[[Γιορ, ο Κυνηγός από το Μέλλον]]* - μουσική από τον Τζον Σκοτ και τους Γκουίντο και Μαουρίτσιο Ντε Άντζελις

**[[5α Χρυσά Βατόμουρα|1984]]: ''[[Μπολερό (ταινία 1984)|Μπολερό]]'' - μουσική από τον [[Peter Bernstein (συνθέτης)|Πίτερ Μπέρνσταϊν]], μουσική ερωτικών σκηνών από τον [[Έλμερ Μπέρνσταϊν]]**
** *[[Μετρόπολις (ταινία 1927)|Μετρόπολις]]* (επανεκδομένη έκδοση) και *[[Κλέφτης Καρδιών]]* - μουσική από τον Τζόρτζιο Μορόντερ
** *[[Βιντεοκλίπ (ταινία)|Βιντεοκλίπ]]* - πρωτότυπη μουσική και στίχοι από την Ντόλι Πάρτον, μουσική διασκευή και διεύθυνση από τον Μάικ Ποστ
** *[[Σίνα, η Βασίλισσα της Ζούγκλας]]* - μουσική από τον Ρίτσαρντ Χάρτλεϊ
** *[[Πού Πάνε τα Αγόρια '84]]* - πρωτότυπη μουσική από τον Σιλβέστερ Λέβαϊ

**[[6α Χρυσά Βατόμουρα|1985]]: ''[[Ρόκυ IV]]'' - μουσική συντεθείσα από τον [[Βινς ΝτιΚόλα]]**
** *[[Η Μεγάλη Απάτη (ταινία 1985)|Η Μεγάλη Απάτη]]* - μουσική από τον Τόμας Ντόλμπι
** *[[Οι Θησαυροί του Σολομώντα (ταινία 1985)|Οι Θησαυροί του Σολομώντα]]* - μουσική από τον Τζέρι Γκόλντσμιθ
** *[[Επανάσταση (ταινία 1985)|Επανάσταση]]* - μουσική από τον Τζον Κοριλιάνο
** *[[Turk 182]]* - μουσική από τον Πολ Ζάζα

## Ηλικιακά ρεκόρ

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χρυσά Βατόμουρα
Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερου Νέου Αστεριού

Το **Βραβείο Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερου Νέου Σταρ** (Razzie Award for Worst New Star) ήταν ένα βραβείο που παρουσιαζόταν στα ετήσια Χρυσά Βατόμουρα στον χειρότερο νέο ηθοποιό ή ηθοποιό της προηγούμενης χρονιάς.

## Ιστορία
Από τα 1982 έως τα 1989 και ξανά από τα 1991 έως τα 1999. Η κατηγορία έχει έκτοτε καταργηθεί.

## Βραβεία και υποψηφιότητες

### 1982–1989

### 1991–1999

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα των Razzie

Κατηγορία:Χρυσά Βατόμουρα
Ντυνί-συρ-Μεζ

Το **Ντυνί-συρ-Μεζ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Μεζ, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Μεζ
Ακατίκ

O **Ακατίκ** (ισπανικά: *Acatic*) είναι δήμος στην πολιτεία Χαλίσκο του δυτικού Μεξικού.
Έχει πληθυσμό 23.175 σύμφωνα με την απογραφή του 2020, και έκταση 339,2 km2, με πυκνότητα πληθυσμού 68,3 κάτοικοι/km2. 

Έδρα του δήμου είναι η πόλη Ακατίκ. Ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου 1823. Ονομάστηκε έτσι από την λέξη Acatl «ζαχαροκάλαμο» και τη «τοποθέτηση»: «Τοποθετώ ανάμεσα στα καλάμια».

## Δημογραφία

Ο Δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης του δήμου σύμφωνα το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη ήταν 0.712 το 2020 (73ος στην πολιτεία), 0.667 το 2015, και 0.653 το 2010.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δήμοι της Χαλίσκο
Ατένγκο

O **Ατένγκο** (ισπανικά: *Atengo*) είναι δήμος στην πολιτεία Χαλίσκο του δυτικού Μεξικού.
Έχει πληθυσμό 5.599 σύμφωνα με την απογραφή του 2020, και έκταση 440,6 km2, με πυκνότητα πληθυσμού 17,6 κάτοικοι/km2. 

Έδρα του δήμου είναι η πόλη Ατένγκο. Ιδρύθηκε στις 5 Ιουνίου 1918. Atl «νερό», tentli «ακτή» και co «τόπος»: «Στην όχθη του νερού».

## Δημογραφία

Ο Δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης του δήμου σύμφωνα το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη ήταν 0,711 το 2020 (77ος στην πολιτεία), 0,645 το 2015, και 0,612 το 2010.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δήμοι της Χαλίσκο
Αουτλάν δε Ναβάρο

O **Αουτλάν δε Ναβάρο** (ισπανικά: *Autlán de Navarro*) είναι δήμος στην πολιτεία Χαλίσκο του δυτικού Μεξικού.
Έχει πληθυσμό 64.931 σύμφωνα με την απογραφή του 2020, και έκταση 705,1 km2, με πυκνότητα πληθυσμού 92,1 κάτοικοι/km2. 

Έδρα του δήμου είναι η πόλη Αουτλάν δε Ναβάρο. Ιδρύθηκε στις 21 Ιουνίου 1823. Ονομάστηκε έτσι από την λέξη Αότλι «μονοπάτι του νερού» και τλαν «τόπος»: «Δίπλα στο χαντάκι». Ονομάστηκε επίσης προς τιμήν του Παουλίνο Ναβάρο (1891-1923), δασκάλου και στρατιώτη της Επανάστασης.

## Δημογραφία

Ο Δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης του δήμου σύμφωνα το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη ήταν 0,763 το 2020 (13ος στην πολιτεία), 0,760 το 2015, και 0,765 το 2010.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δήμοι της Χαλίσκο
Βραβείο Razzie Redeemer

Το **Βραβείο Razzie Redeemer** (Razzie Redeemer Award) είναι ένα βραβείο που παρουσιάζεται στα ετήσια Χρυσά Βατόμουρα (γνωστά και ως Razzies) σε έναν πρώην υποψήφιο ή νικητή των Βραβείων Razzie ο οποίος γίνεται «ένας σεβαστός καλλιτέχνης» και επιστρέφει μετά από μια κριτική ή εμπορική αποτυχία.

## Ιστορία
Προωθούμενο ως «το Razzie που θέλεις να κερδίσεις», είναι το μόνο βραβείο που εκδίδεται από το Ίδρυμα Golden Raspberry Award που μπορεί να θεωρηθεί γνήσια τιμή. Εισήχθη το 2014.

Το βραβείο κηρύχθηκε απόν στα 41α Χρυσά Βατόμουρα, λόγω του ότι το έτος 2020 βραβεύτηκε με ένα Ειδικό Βραβείο Κυβερνήτη για το Χειρότερο Ημερολογιακό Έτος στα χρονικά.

## Νικητές και υποψήφιοι

### Δεκαετία 2010

### Δεκαετία 2020

## Πολλαπλές υποψηφιότητες

Γουίλ Σμιθ – 3 (μία νίκη)

Κιάνου Ριβς – 2

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επίσημη ιστοσελίδα των Razzie

Κατηγορία:Χρυσά Βατόμουρα
Κανιάδας δε Ομπρεγόν

O **Κανιάδας δε Ομπρεγόν** (ισπανικά: *Cañadas de Obregón*) είναι δήμος στην πολιτεία Χαλίσκο του δυτικού Μεξικού.
Έχει πληθυσμό 4.388 σύμφωνα με την απογραφή του 2020, και έκταση 271,8 km2, με πυκνότητα πληθυσμού 40,3 κάτοικοι/km2. 

Έδρα του δήμου είναι η πόλη Κανιάδας δε Ομπρεγόν. Ιδρύθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1943. Ονομάστηκε για την παραγωγή ζαχαροκάλαμου και προς τιμή του Άλβαρο Ομπρεγόν , ήρωα της Επανάστασης.

## Δημογραφία

Ο Δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης του δήμου σύμφωνα το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη ήταν 0,700 το 2020 (96ος στην πολιτεία), 0,648 το 2015, και 0,644 το 2010.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δήμοι της Χαλίσκο
46α Χρυσά Βατόμουρα

Τα **46α Χρυσά Βατόμουρα**, ή αλλιώς **Razzies**, τίμησαν τις χειρότερες ταινίες που κυκλοφόρησαν το 2025, στις 14 Μαρτίου 2026. Τα βραβεία βασίζονται σε ψήφους μελών του Ιδρύματος Golden Raspberry. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 21 Ιανουαρίου 2026.

Οι υποψηφιότητες επιλέχθηκαν μέσω ηλεκτρονικών ψηφοδελτίων από περισσότερα από 1.100 μέλη των Razzie από όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και περίπου δύο δεκάδες άλλες χώρες.

## Νικητές και υποψήφιοι

### Ταινίες με πολλαπλές υποψηφιότητες
Οι ακόλουθες ταινίες έλαβαν πολλαπλές υποψηφιότητες:

### Ταινίες με πολλαπλές νίκες
Οι ακόλουθες ταινίες έλαβαν πολλαπλά βραβεία:

## Πληροφορίες τελετής
Το live-action ριμέικ της Disney *[[Η Χιονάτη (ταινία 2025)|Χιονάτη]]* και η screenlife διασκευή του *[[Ο Πόλεμος των Κόσμων (ταινία 2025)|Ο Πόλεμος των Κόσμων]]* ηγήθηκαν των υποψηφιοτήτων με έξι η καθεμία, ακολουθούμενα από τα *[[Hurry Up Tomorrow (ταινία)|Hurry Up Tomorrow]]* και *[[Star Trek: Section 31]]* με πέντε το καθένα.

Με την υποψηφιότητά της για Όσκαρ ως μία από τους παραγωγούς της ταινίας κινουμένων σχεδίων *[[Arco (ταινία)|Arco]]*, η Νάταλι Πόρτμαν έγινε το δέκατο τρίτο άτομο που προτάθηκε για Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων) και Razzie (Χειρότερης Ηθοποιού για το *[[Fountain of Youth (ταινία)|Fountain of Youth]]*) την ίδια χρονιά.

Παρά το γεγονός ότι η *Χιονάτη* ισοφάρισε για τις περισσότερες υποψηφιότητες, ο Diego Pacheco του *[[Collider (ιστότοπος)|Collider]]* επέκρινε και αμφισβήτησε την παράλειψη της Γκαλ Γκαντότ (της οποίας η ερμηνεία ως Κακιά Βασίλισσα επικρίθηκε ευρέως από κριτικούς και θεατές) για το Βραβείο Χειρότερου Β' Γυναικείου Ρόλου, γράφοντας: «Είναι δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι η ερμηνεία της Γκαλ Γκαντότ ως η εμβληματική Κακιά Βασίλισσα είναι το λιγότερο γελοία. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για τους οποίους αυτό το ριμέικ απογοήτευσε το πρωτότυπο, όχι λιγότερο από τους οποίους είναι το γεγονός ότι ο πρώτος κακός της Disney έπρεπε να παιχτεί από μια ηθοποιό της οποίας η εκφορά λόγου και η συμπεριφορά μοιάζουν τόσο ξύλινες όσο ο τροχός που έστειλε την Αυγή για ύπνο».

## Σημειώσεις

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

2025
Πάολο Βολπόνι

Ο **Πάολο Βολπόνι** (, 6 Φεβρουαρίου 1924 &ndash; 23 Αυγούστου 1994), ήταν Ιταλός ποιητής, πεζογράφος και γερουσιαστής.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ουρμπίνο και το 1943 εντάχθηκε στους Ιταλούς αντάρτες Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Ουρμπίνο, από όπου απεφοίτησε το 1947. Η συγγραφική σταδιοδρομία του επηρεάσθηκε βαθιά από την αλληλεπίδρασή του με τον διανοητή και βιομήχανο Αντριάνο Ολιβέττι από το 1950 και μετά, για τον οποίο εργάσθηκε ως βοηθός και κατόπιν ως διευθυντής κοινωνικών υπηρεσιών στο εργοστάσιο της *[[Olivetti]]* στην Ιβρέα. Το 1972 μετεγκαταστάθηκε στο Τορίνο προκειμένου να εργασθεί στη FIAT και το 1975 διορίσθηκε πρόεδρος του Ιδρύματος Ανιέλλι, αλλά υποχρεώθηκε σε παραίτηση εξαιτίας της ανοικτής πλέον υποστηρίξεώς του προς το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο Βολπόνι εκλέχθηκε το 1983 μέλος της Ιταλικής Γερουσίας. Πέθανε σε ηλικία 70 ετών στην Ανκόνα.

## Το έργο του
Ο Πάολο Βολπόνι άρχισε να γράφει στίχους από πολύ νεαρή ηλικία και να τους δημοσιεύει σε επαρχιακά περιοδικά. Το 1948 δημοσίευσε την πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο *Il ramarro* (= «η σαύρα»). Ο Βολπόνι διακρίθηκε γενικώς για την απλότητα των στίχων του. Τιμήθηκε με τα βραβεία «Καρντούτσι» (το 1954), «Βιαρέτζο» (1960 και 1975), «Στρέγκα» (1965 και 1991) και «Μοντέλλο» (1986). Ακολουθεί ένας κατάλογος έργων του.

### Πεζά
* *Memoriale* (1962), μικρό μυθιστόρημα
* *La macchina mondiale* (= «η παγκόσμια μηχανή», 1965), μικρό φιλοσοφικό μυθιστόρημα
* *Corporale* (1974)
* *Il sipario ducale* (1975) 
* *Il pianeta irritabile* (1978)
* *Il lanciatore di giavellotto* (1981)
* *Le mosche del capitale* (1989)
* *La strada per Roma* (1991)

### Ποιητικές συλλογές
* *Il ramarro* (1948)
* *L'antica moneta* (= «το αρχαίο νόμισμα», 1955)
* *Le porte dell'Appennino* (= «οι πόρτες των Απεννίνων», 1960)
* *La nuova pesa* (1964)
* *Le mura di Urbino* (1973)
* *La vita* (1974)
* *Foglia mortale* (1974)
* *Con testo a fronte* (1986)
* *Nel silenzio campale* (1990)
* *È per un'impudente vanteria* (1991)

### Μη μυθοπλαστικά
* *Scritti dal margine* (1994)
* *Il leone e la volpe* (1995)

### Συγκεντρώσεις
* *Poesie e poemetti 1946-1966* (1980) 
* *Poesie* (2001)
* *Romanzi e prose I, II, III* (2002–2003)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Θ.Γ. Μακρής: το λήμμα «Βολπόνι Παύλος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8

Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ιταλοί κομμουνιστές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Ουρμπίνο
Ιωάννης Βαράκης

Ο Ιωάννης Βαράκης ήταν Έλληνας ιατρός, Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών (Καβάλα, 19 Απριλίου  1941 – Πάτρα, 13 Σεπτεμβρίου 2020) με ειδικότητα Παθολογο-ανατόμου.  

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καβάλα στις 19 Απριλίου 1911, παραμονή της εισόδου των Βουλγάρων στη Μακεδονία. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Βουλγαρία, διότι ο πατέρας του είχε εξοριστεί εκεί. Εισήχθει πρώτος στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετά την αποφοίτησή του συνέχισε τις σπουδές του και εργάστηκε για πολλά χρόνια στις ΗΠΑ. Το 1980 εξελέγη Καθηγητής Ανατομίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών και διευθυντής του Εργαστηρίου Ανατομίας-Ιστολογίας-Εμβρυολογίας και υπηρέτησε από τις θέσεις αυτές το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο επί 28 συναπτά έτη. Απεβίωσε στην Πάτρα και η κηδεία του έγινε στις 15 Σεπτέμβριου 2020. Ήταν θείος του Δημήτρη Καιρίδη, βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας. 

## Επιστημονικό και Εκπαιδευτικό Έργο
Ο Γιάννης Βαράκης ήταν η κύρια δύναμη πίσω από την ίδρυση του Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών και ακούραστος δάσκαλος χιλιάδων φοιτητών, στα πανεπιστημιακά έδρανα και τα εργαστήρια. Διετέλεσε Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, Κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών Υγείας, Πρόεδρος και Αναπληρωτής Πρόεδρος του Τμήματος Ιατρικής για αρκετές περιόδους, όπως επίσης και πρώτος πρόεδρος του Δ.Σ. του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πατρών. Το δημοσιευμένο επιστημονικό του έργο είναι διαθέσιμο εδώ.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2021 έλαβε χώρα η τελετή για τη τιμητική μετονομασία του κτηρίου Προκλινικών Λειτουργιών του Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών σε Κτήριο Προκλινικών Λειτουργιών «Γιάννη Βαράκη».

## Παραπομπές
Σαγιόν

Το **Σαγιόν** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Μεζ, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Μεζ
Georgica (συλλογή)

**«Georgica. Scriptorum Byzantinorum Excerpta ad Georgiam Pertinentia»** που μεταφράζεται από τα λατινικά ως *«Αποσπάσματα Βυζαντινών Κειμένων περί Γεωργίας»* ή απλός τα **«Georgica»** (γεωργιανά: გეორგიკა) είναι μια συλλογή αναφορών Βυζαντινών συγγραφέων για τη Γεωργία δημοσιευμένη σε 8 τόμους. Εκδόθηκε από το 1934 έως το 1970. Τα κείμενα, με γεωργιανές μεταφράσεις, δημοσιεύθηκαν και οι επεξηγήσεις προστέθηκαν από τον Σίμωνα Καουχτσισβίλι (ο Α. Γκαμκρελίντζε συμμετείχε στην προετοιμασία του υλικού για τον 1ο τόμο). Θεματικά, τα «Georgica» καλύπτουν τα ακόλουθα θέματα: την ιστορία της προέλευσης των Γεωργιανών και τον εκχριστιανισμό τους, τη σχολή ρητορικής στο Βασίλειο της Κολχίδας, το έργο του Πέτρου του Ιβήρου, τον Μεγάλο Πόλεμο της Λαζικής, την προέλευση και το έργο των Βαγρατιδών, τις γεωργιανοβυζαντινές σχέσεις, την επιθετικότητα των Σελτζούκων και τον αγώνα εναντίον της, τη δημιουργία της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και τον γεωργιανό αγώνα για τη διατήρηση της επιρροής τους εκεί, κ.λπ. 

Ένα μέρος των αναφορών των Βυζαντινών συγγραφέων αναφέρεται σε γεγονότα από την ιστορία της Γεωργίας, για τα οποία δεν βρίσκουμε καμία πληροφορία σε άλλες πηγές. Και το δεύτερο μέρος είναι σημαντικό για τον έλεγχο γεωργιανών, αρμενικών, αραβικών και άλλων πηγών. Οι αναφορές των Βυζαντινών συγγραφέων αποτελούν πολύτιμη πηγή για την ιστορία της μεσαιωνικής Γεωργίας.
70 Αετού

Ο **70 Αετού** (70 Aquilae, συντομογραφ. 70 Aql) αποτελεί έναν μεμονωμένο πορτοκαλί αστέρα στον αστερισμό Αετό. Η ονομασία προήλθε από τον Τζον Φλάμστηντ. Είναι ορατός με γυμνό μάτι, έχοντας φαινόμενο μέγεθος 4,90. Απέχει από τη Γη, με βάση την ετήσια μετατόπιση παράλλαξης, κατά 800 έτη φωτός περίπου. Κινείται κοντά στη Γη με ακτινική ταχύτητα -9 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο.

## Ταξινόμηση
Ο Πέρκινς πραγματοποίησε αστρική ταξινόμηση του   για αυτό το άστρο (1989), γεγονός που υποδηλώνει ότι αφορά έναν γίγαντα αστέρα τύπου K. Ο Χουκ και ο Σουίφτ συνέκλιναν στο ότι πρόκειται για έναν συνηθισμένο γίγαντα με μια τάξη K3 III (1999). Πολλές πηγές χρησιμοποιούν ακόμα την ταξινόμηση του K5 II από τον κατάλογο των φωτεινών άστρων του 1991, όπου παρουσιάζεται ως ένας φωτεινός γίγαντας αστέρας.

## Μέγεθος και θερμοκρασία
Η συμβολομετρικά υπολογισμένη φαινόμενη διάμετρος αυτού του αστεριού, μετά την διόρθωση περί σκοτεινιάσματος των άκρων, ισοδυναμεί με 3,27 ± 0,04 mas. Υφίσταται περίπου 63 εκατομμύρια χρόνια με μάζα 6 φορές μεγαλύτερη από την αντίστοιχη του Ήλιου. Εκπέμπει κατά 4.072 φορές περισσότερο από την φωτεινότητα του Ήλιου, καθώς και την διευρυμένη φωτόσφαιρα του σε ενεργό θερμοκρασία 3.900 K.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Αετού

## Παραπομπές



Κατηγορία:Αετός (αστερισμός)
Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου K
Γεωργιανή Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια

Η **Γεωργιανή Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια** (ΓΣΕ, ქსე, γεωργιανά: ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია) είναι το πρώτο γεωργιανό πολύτομο παγκόσμιο επιστημονικό βιβλίο αναφοράς. Αποτελείται από 12 τόμους (11 κύριους και 1 ειδικό τόμους «Γεωργιανή ΣΣΔ» σε 2 βιβλία, στα γεωργιανά και ρωσικά, 1975-87) και περιλαμβάνει περίπου 70 χιλιάδες όρους. Εκδόθηκε βάσει της απόφασης της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γεωργίας και του Υπουργικού Συμβουλίου της Γεωργιανής ΣΣΔ της 24ης Σεπτεμβρίου 1965. Δημοσιεύτηκε από την Κύρια Επιστημονική Συντακτική Επιτροπή της Γεωργιανής Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας (αρχισυντάκτης - Ηρακλί Αμπασίτζε, επιμελητής - Ρόιν Μετρεβέλι).

Αντανακλά όλους τους κύριους τομείς της ανθρώπινης γνώσης και πρακτικής δραστηριότητας και αναγνωρίζεται ως μια μεγάλη νίκη του γεωργιανού πολιτισμού και επιστήμης. Η εγκυκλοπαίδεια περιλαμβάνει εγκυκλοπαιδικά γραπτά των Ιβάνε Τζαβαχισβίλι, Κορνέλι Κεκέλιτζε, Σίμον Τζανάσια, Γκερόντι Κικότζε και άλλων εξέχοντων γεωργιανών προσωπικοτήτων, τα οποία δεν έχουν χάσει την επιστημονική τους αξία μέχρι σήμερα.

Κατηγορία:Σοβιετικές εγκυκλοπαίδειες
Boom Overture

Το **Boom Overture** είναι ένα υπερηχητικό επιβατικό αεροσκάφος το οποίο αναπτύσσει η Boom Technology και είναι σχεδιασμένο να πετά με ταχύτητα πλεύσης 1,7&nbsp;Mach (~1800&nbsp;km/h). Αναμένεται να μεταφέρει 60 έως 80 επιβάτες, ανάλογα με τη διαμόρφωση, με εμβέλεια 4.250 ναυτικών μιλίων. Η Boom στοχεύει να εισαγάγει το Overture το 2029.

Η εταιρεία προβλέπει αγορά για περισσότερα από 1.000 υπερηχητικά αεροσκάφη που θα εξυπηρετούν πάνω από 600 αεροπορικές γραμμές, με ναύλους συγκρίσιμους με την business class. Το αεροσκάφος είναι δελταπτέρυγο, με γενική διάταξη παρόμοια με του Concorde και στη κατασκευή του αναμένεται να χρησιμοποιηθούν σύνθετα υλικά. Βάσει του επανασχεδιασμού του 2022 θα προωθείται από τέσσερις turbofan μέσης παράκαμψης χωρίς μετακαυστήρα, καθένας από τους οποίους θα μπορεί να αποδώσει έως και 180 kN ώσης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Overture
Κατηγορία:Επιβατηγά αεροσκάφη
Γαλλο-ιταλική λογοτεχνική γλώσσα

Η **γαλλο-ιταλική γλώσσα** ή **φραγκο-ιταλική γλώσσα** και **φραγκοβενετική γλώσσα** (ιταλικά: Lingua franco-veneta) ήταν μια λογοτεχνική γλώσσα ευρέως διαδεδομένη στη Βόρεια Ιταλία μεταξύ της υποαλπικής ζώνης και του Πάδου μεταξύ του 13ου και των μέσων του 15ου αιώνα: αυτή η γλώσσα ήταν ένα μείγμα γαλλικών λέξεων, με σύνταξη και μορφολογία τυπική των διαλέκτων της Βόρειας Ιταλίας, ιδιαίτερα του Βένετο. Ωστόσο, δεν είναι γλώσσα με τη σύγχρονη έννοια και ποικίλλει από κείμενο σε κείμενο παρουσιάζοντας μια σημαντική ποικιλία λεξιλογικών και μορφοσυντακτικών παραλλαγών ανάλογα με την περίοδο και την περιοχή.

Η γαλλο-ιταλική λογοτεχνία που γράφτηκε σ' αυτή τη μικτή γλώσσα περιλαμβάνει μεταφράσεις θρησκευτικών και διδακτικών κειμένων και κυρίως ιπποτικών μυθιστοριών, στις οποίες οι μεταφραστές μη γνωρίζοντας καλά τα παλαιά γαλλικά εισήγαγαν ευρέως στοιχεία της δικής τους ιταλικής διαλέκτου. Επίσης, Ιταλοί συγγραφείς και ποιητές εισήγαγαν νέα θέματα και έγραψαν αρκετές συνέχειες επεκτείνοντας διάφορα επεισόδια του Καρολίγγειου και του Αρθουριανού κύκλου ή και δημιουργώντας νέες μυθιστορίες με χαρακτήρες από τα γαλλικά έργα, γράφοντας σ' αυτή τη μικτή γλώσσα. Συγχρόνως, Ιταλοί τροβαδούροι έγραψαν στο ύφος και στην οξιτανική γλώσσα των Προβηγκιανών τροβαδούρων.

Παράλληλα, από τις αρχές του 13ου αιώνα, σημαντικά έργα της πρώιμης ιταλικής λογοτεχνίας (Σικελική σχολή και Τοσκανική λυρική ποίηση) άρχισαν να γράφονται σε ιταλικές διαλέκτους και σταδιακά η χρήση της γαλλο-ιταλικής γλώσσας μειώθηκε και εξαφανίστηκε στα μέσα του 15ου αιώνα - το τελευταίο έργο ήταν η ιπποτική μυθιστορία *Ούγος της Ωβέρνης* (1441) - όταν η τοσκανική γλώσσα, στην οποία έγραψαν τρεις από τους σημαντικότερους ποιητές του 13ου και 14ου αιώνα, ο Δάντης, ο Πετράρχης και ο Βοκάκιος, έγινε η βάση της ιταλικής γλώσσας στην οποία έγραφαν πλέον οι συγγραφείς και που όλοι οι μορφωμένοι Ιταλοί μπορούσαν να καταλάβουν. 

Η γλώσσα ήταν λογοτεχνική και δεν ομιλήθηκε ποτέ. Δεν σχετίζεται με την Γαλατοϊταλική γλώσσα της Σικελίας και τα Γαλλοϊταλικά της Μπασιλικάτα που ήταν ομιλούμενες γλώσσες των αντίστοιχων περιοχών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γλώσσες της Ιταλίας
Κατηγορία:Μεσαιωνικός πολιτισμός
Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία
Κατηγορία:Μεσαιωνική ιταλική λογοτεχνία
Κατηγορία:Μεσαιωνική γαλλική λογοτεχνία
Προγκρές 5

Το **Προγκρές 5** () ήταν μη επανδρωμένο σοβιετικό διαστημόπλοιο το οποίο εκτοξεύθηκε το 1979 για να ανεφοδιάσει τον διαστημικό σταθμό Σαλιούτ 6. Χρησιμοποιήθηκε επίσης ως δοχείο για τη συλλογή μολυσμένου καυσίμου από το κατεστραμμένο σύστημα πρόωσης του Σαλιούτ 6.

## Περιγραφή
Το Προγκρές 5 ήταν το πέμπτο από τα 43 συνολικά σκάφη τύπου Προγκρές 7K-TG που εκτοξεύθηκαν και έφερε τον σειριακό αριθμό 104. Τα σκάφη αυτής της σειράς αντιπροσωπεύουν την πρώτη γενιά των διαστημοπλοίων Προγκρές και ήταν βασισμένα στο Σογιούζ 7K-T και αναπτύχθηκαν για τον ανεφοδιασμό των διαστημικών σταθμών του προγράμματος Σαλιούτ. Σε ορισμένες αποστολές τα Προγκρές χρησιμοποιούνταν επίσης για τη ρύθμιση της τροχιάς του διαστημικού σταθμού.

Τα 7K-TG είχαν μάζα 6520 kg κενά και 7020 kg όταν ήταν πλήρως ανεφοδιασμένα. Είχαν μήκος 7,48 m και διάμετρο 2,72 m. Κάθε διαστημόπλοιο μπορούσε να μεταφέρει έως 2500 kg ωφέλιμου φορτίου, που αποτελούνταν από ξηρό φορτίο και προωθητικό καύσιμο. Τροφοδοτούνταν από χημικές μπαταρίες και μπορούσαν να παραμένουν σε ελεύθερη πτήση έως και για τρεις ημέρες, ενώ μπορούσαν να παραμένουν συνδεδεμένα με τον διαστημικό σταθμό έως και τριάντα ημέρες.

## Αποστολή
Το Προγκρές 5 εκτοξεύθηκε στις 12 Μαρτίου 1979 από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν με πύραυλο Σογιούζ-U και συνδέθηκε με τον Σαλιούτ 6 στις 14 Μαρτίου 1979 στις 07:19:21 UTC. Παρέμεινε σε τροχιά έως τις 5 Απριλίου 1979, όταν πραγματοποιήθηκε ελεγχόμενη έξοδος από την τροχιά του.

## Δείτε επίσης
* Διαστημικές αποστολές το 1979

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αποστολές στον Σαλιούτ 6
Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1979
1111 (άλμπουμ)

Το ***1111*** είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του Έλληνα ράπερ Toquel. Κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου 2023 από τη Minos EMI και έγινε διαμαντένιο και μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές μουσικές επιτυχίες των τελευταίων ετών, έχοντας την πρώτη θέση στα ελληνικά charts για τουλάχιστον 50 μέρες μετά από την κυκλοφορία του. Ο τίτλος είναι η ημερομηνία γέννησης της μητέρας του ράπερ, 11 Νοεμβρίου, και το εξώφυλλο τον απεικονίζει σε νεαρή ηλικία στην αγκαλιά της. Το άλμπουμ αποτελείται από 11 κομμάτια, με την παραγωγή να έχουν αναλάβει οι Beyond, Ioannis, Toquel και Ortiz. Δύο singles, «Προσωπικά Freestyle» και «G63» σε συνεργασία με τον Bloody Hawk, κυκλοφόρησαν στις 15 Ιουνίου και 13 Οκτωβρίου 2023, αντίστοιχα. Πέρα από τον Bloody Hawk, το *1111* περιλαμβάνει συνεργασίες με τους Fly Lo, Rack, Lila και Ronan. 

## Λίστα κομματιών

## Υποδοχή
Στο Album of the Year, το άλμπουμ *1111* έχει μέσο όρο 71/100, βασισμένο σε 19 κριτικές.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* ''1111'' στο YouTube
* ''1111'' στο Apple Music
* ''1111'' στο Spotify
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2023
Κατηγορία:Άλμπουμ από τη Minos EMI
Κατηγορία:Δισκογραφία του Toquel
Σόδομα και Γόμορρα (Νίκος Καζαντζάκης)

**Σόδομα και Γόμορρα** είναι τίτλος τραγωδίας του Νίκου Καζαντζάκη. Το έργο γράφτηκε σε 13 ημέρες στην Αντίμπ το 1948 και δημοσιεύθηκε το 1949 σε συνέχειες στη Νέα Εστία. Πρόκειται για μια τραγωδία θεολογικού προβληματισμού η οποία πραγματεύεται το θέμα της ανθρώπινης εξέγερσης. Ο συγγραφέας διασκεύασε τη βιβλική ιστορία των δύο πόλεων, Σόδομα και Γόμορρα, ώστε να αναδείξει τα στοιχεία που ήθελε.

## Υπόθεση
Ο Θεός ανακοινώνει στον Αβραάμ ότι σκοπεύει να καταστρέψει τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Ύστερα από επίμονες παρακλήσεις, ο ηλικιωμένος πατριάρχης καταφέρνει να εξασφαλίσει τη σωτηρία του Λωτ, του μοναδικού δίκαιου ανθρώπου ανάμεσα στους κατοίκους των διεφθαρμένων πόλεων. Όταν πηγαίνει να τον ειδοποιήσει, βρίσκει τον Λωτ να ξυπνά έντρομος και να αναρωτιέται γιατί ο Θεός τον βασανίζει με ανήθικα όνειρα. Σύντομα όμως αντιλαμβάνεται ότι η ερωτική επαφή με τις κόρες του δεν ήταν απλώς ένα όνειρο.

Ήδη εξοργισμένος από τη σκληρότητα του Θεού, ο Λωτ αγανακτεί ακόμη περισσότερο όταν ακούει τα νέα που του μεταφέρει ο Αβραάμ. Αρνείται να εγκαταλείψει την πόλη και αποκαλύπτει στον γέροντα τόσο το αμαρτωλό παρελθόν του όσο και την πρόθεσή του να τα βάλει με τον ίδιο τον Θεό. Καθώς ο Αβραάμ αποχωρεί, ο άγγελος Πυρομάλλης κατεβαίνει στη γη για να αφανίσει τις πόλεις. Παρότι ο Θεός τού έχει απαγορεύσει να πιει κρασί και να έρθει σε επαφή με γυναίκα, εκείνος παραβαίνει τις εντολές: μεθά και συνευρίσκεται με τις κόρες του Λωτ.

Στη συνέχεια, συνοδεύει τον Λωτ στο παλάτι του βασιλιά, όπου συναντούν τη βασίλισσα. Εκείνη νομίζει πως αντικρίζει τον μοναχογιό της, ο οποίος είχε δολοφονηθεί χρόνια πριν από τον Λωτ κατ’ εντολή του βασιλιά. Υποκινημένος από τη βασίλισσα, ο άγγελος σκοτώνει τον βασιλιά. Λίγο αργότερα, ο Αβραάμ επιστρέφει στα Σόδομα για να πάρει μαζί του τον Λωτ, ενώ η καταστροφή των πόλεων έχει ήδη αρχίσει. Ο Λωτ, όμως, αρνείται να τον ακολουθήσει, του εμπιστεύεται την προστασία της οικογένειάς του και παραμένει στην πόλη που φλέγεται μαζί με τον άγγελο.

## Μεταφράσεις και παραστάσεις
Το έργο μεταφράστηκε στα Αγγλικά από τον Κίμων Φράιερ, και ακόμη μεταφράστηκε στα Ισπανικά και τα Γαλλικά, ενώ παρουσιάστηκε στο Μάνχαϊμ, την Καλιφόρνια, τη Νέα Υόρκη και την Αθήνα.

## Δείτε επίσης
* 120 Μέρες των Σοδόμων

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Νίκου Καζαντζάκη
Σιουατλάν

O **Σιουατλάν** (ισπανικά: Cihuatlán είναι δήμος στην πολιτεία Χαλίσκο του δυτικού Μεξικού.
Έχει πληθυσμό 40.139 σύμφωνα με την απογραφή του 2020, και έκταση 501,3 km2, με πυκνότητα πληθυσμού 80,1/km2  κάτοικοι/km2. 

Έδρα του δήμου είναι η πόλη Σιουατλάν. Ιδρύθηκε στις 23 Ιουνίου 1824. Ονομάστηκε έτσι από την λέξη Ζιουάτλ «γυναίκα» και τλα «αφθονία»: «Τόπος όπου οι γυναίκες αφθονούν».

## Δημογραφία

Ο Δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης του δήμου σύμφωνα το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη ήταν 0,735 το 2020 (39ος στην πολιτεία), 0,686 το 2015, και 0,688 το 2010.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δήμοι της Χαλίσκο
Κονσεπσιόν δε Μπουένος Άιρες

O **Κονσεπσιόν δε Μπουένος Άιρες** (ισπανικά: *Concepción de Buenos Aires*) είναι δήμος στην πολιτεία Χαλίσκο του δυτικού Μεξικού.
Έχει πληθυσμό 6.334 σύμφωνα με την απογραφή του 2020, και έκταση 265,6 km2, με πυκνότητα πληθυσμού 23,8/km2  κάτοικοι/km2. 

Έδρα του δήμου είναι η πόλη Κονσεπσιόν δε Μπουένος Άιρες. Ιδρύθηκε στις 10 Μαρτίου 1888. Ονομάστηκε έτσι από την Άμωμος σύλληψη και τον αέρα με άρωμα πεύκου που φυσάει στην περιοχή.

## Δημογραφία

Ο Δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης του δήμου σύμφωνα το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη ήταν 0,703 το 2020 (91ος στην πολιτεία), 0,663 το 2015, και 0,662 το 2010.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δήμοι της Χαλίσκο