open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κόκκινη Μηλιά

Η **Κόκκινη Μηλιά**, σύμφωνα με τις παραδόσεις του ελληνικού λαού, είναι θρυλικός τόπος προς τον οποίο θα εκδιωχθούν οι Τούρκοι από την Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με την παράδοση, μετά την απελευθέρωση της Βυζαντινής πρωτεύουσας, θα πρωτοστατήσει ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς» που θα εγερθεί από τον ύπνο του και θα προσκυνήσει στην Αγιά Σοφιά.

Από την λαογραφική έρευνα που είχε κάνει ο Νικόλαος Πολίτης, η *Κόκκινη Μηλιά* αντιστοιχεί προς το *Μονοδένδριο* των προ της Άλωσης βυζαντινών χρησμών και προφητειών που λέγονταν κατά τις επικίνδυνες πολιορκίες που αντιμετώπιζε η Κωνσταντινούπολη. Το πώς όμως και πότε αντικαταστάθηκε το *Μονοδένδριο* με την *Κόκκινη Μηλιά*, αλλά και σε ποιούς λόγους στηρίχθηκε η δεύτερη, παραμένει άγνωστο.  

Πιθανώς σχετικός είναι ο τουρκικός μύθος για το *Κόκκινο Μήλο* (*Kizil elma*), που συμβολίζει τον υπέρτατο στόχο κατάκτησης. Αρχικά χαρακτηρίστηκε *Κόκκινο Μήλο* η Κωνσταντινούπολη, και μετά η Ρώμη, η Βιέννη και η Μόσχα. Ο μύθος και ο όρος χρησιμοποιούνται και στη σύγχρονη εποχή. Αριστεροί και δεξιοί εθνικιστές που φοβούνται διάλυση της Τουρκίας αν ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτοαποκαλούνται «Συνασπισμός του Κόκκινου Μήλου». Τον μύθο επικαλέστηκε ο πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν κατά τη στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας εναντίον Κούρδων στην περιοχή Αφρίν της Συρίας, στις αρχές του 2018.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.10ς, σ.976

Κατηγορία:Γεωγραφία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Κωνσταντινούπολη
Κατηγορία:Λαογραφία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Εκφράσεις
Αλκίνοος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Αλκίνοος** (ή και **Αλκίνους**) είναι γνωστός κυρίως ο βασιλιάς των Φαιάκων, γιος του Ναυσίθοου και της πανέμορφης Περιβοίας. Από τον πατέρα του, ο Αλκίνοος ήταν εγγονός του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα, ενώ από τη μητέρα του ήταν εγγονός του βασιλιά των Γιγάντων Ευρυμέδοντα. Σύμφωνα με επικρατέστερη εκδοχή του μύθου (όπως αναφέρουν και τα περισσότερα μυθολογικά λεξικά), η Περίβοια ήταν η μητέρα του Ναυσίθοου (από τον Ποσειδώνα) και όχι η γυναίκα του. Αδελφός του Αλκίνοου ήταν ο Ρηξήνορας, που σκοτώθηκε όμως από τον Απόλλωνα, οπότε μετά τον θάνατο του Ναυσίθοου ο Αλκίνοος ανέβηκε στον θρόνο των Φαιάκων και πήρε ως σύζυγό του τη μονάκριβη κόρη του αδελφού του, την Αρήτη. Μαζί της απέκτησε μία κόρη, τη Ναυσικά, και πέντε γιους.

Ο Αλκίνοος είναι ο τύπος του ευτυχισμένου βασιλιά των ομηρικών χρόνων, που ζει ειρηνικά με τους γειτονικούς λαούς και απολαμβάνει τα αγαθά του ανάμεσα στους φιλήσυχους υπηκόους του, τους οποίους κυβερνά ως πρόεδρος ενός συμβουλίου αποτελούμενου από 12 άλλους άρχοντες, ως ίσος προς εκείνους και όχι ως μέλος μιας ανώτερης τάξεως (Παπαρρηγοπούλου-Καρολίδου: *Ιστορία του Ελληνικού Έθνους*, τ. Α΄, σελ. 78).

Το νησί των Φαιάκων ήταν η Σχερία, που ταυτίζεται παραδοσιακά με τη σημερινή Κέρκυρα. Τα πολυτελέστατα ανάκτορα του Αλκινόου εκεί τα περιγράφει λεπτομερώς ο Όμηρος στην *[[Οδύσσεια]]* (ραψωδία **η**, στίχ. 82-102), όπως τα είδε ο Οδυσσέας όταν κατέφυγε εκεί ως ναυαγός οδηγημένος από τη Ναυσικά. Οι τοίχοι τους έλαμπαν από τη χάλκινη επένδυσή τους, ενώ το εσωτερικό τους γυάλιζε από τον άργυρο και τον χρυσό. Στις δύο πλευρές της εισόδου υπήρχαν δύο μαλαματένιοι (αργυρόχρυσοι) σκύλοι, έργα του ίδιου του θεού Ηφαίστου, *«τον πύργο να φυλάγουνε του Αλκίνου του μεγάλου / αθάνατοι κι αγέραστοι για πάντα και για πάντα»* (μετάφραση Αργύρη Εφταλιώτη). Παρακάτω (**η** 112-119), ο Όμηρος περιγράφει και τους κήπους του Αλκινόου, στους οποίους κυριαρχούσαν τα οπωροφόρα δέντρα.

## Δείτε επίσης
* Με το όνομα Αλκίνοος αναφέρεται και ένας από τους 12 γιους του Ιπποκόωντα, τους «Ιπποκοωντίδες», που βοήθησαν τον πατέρα τους να εκδιώξει από τη Σπάρτη τα ετεροθαλή αδέλφια του Ικάριο και Τυνδάρεω, και να σφετερισθεί έτσι την εξουσία. Αυτός ο Αλκίνοος σκοτώθηκε μαζί με τους αδελφούς του και τον πατέρα του από τον Ηρακλή σε μάχη (για περισσότερα βλ. το άρθρο Ιπποκόων).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αλκινοος
Αλκινοος
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Φαιάκων
Γλαύκος ο Κυζικηνός

Ο Κυζικηνός **Γλαύκος** ήταν ένας ήρωας από την πόλη Κύζικο της Προποντίδας. Ο βασιλιάς της Κυζίκου είχε υποδεχθεί φιλόξενα τους Αργοναύτες όταν είχαν περάσει από εκεί πηγαίνοντας για το χρυσόμαλλο δέρας. Ωστόσο, μετά την αναχώρησή τους, μια τρικυμία τους έφερε πίσω στην Κύζικο την επόμενη νύχτα. Τότε οι Κυζικηνοί νόμισαν ότι ήταν πειρατές και τους πολέμησαν. Στα πλαίσια αυτής της νυκτερινής μάχης, ο Ηρακλής, που συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία, σκότωσε τον Γλαύκο, που πολεμούσε στην πρώτη γραμμή.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 278

Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αργοναυτική εκστρατεία
Κατηγορία:Αρχαίοι Κυζικηνοί
Γλαύκος του Ιμβράσου

Ο Γλαύκος, γιος του Ιμβράσου, ηγεμόνας της Θράκης, αναφέρεται μόνο από τον Βιργίλιο στο έπος του *«[[Αινειάδα]]»*. Στην *[[Ιλιάδα]]* αναφέρεται ο Πείροος, αδελφός του Γλαύκου, που πολέμησε μαζί του στον Τρωικό Πόλεμο με το μέρος των Τρώων. Συγκεκριμένα, ο Βιργίλιος αναφέρει ότι ο Γλαύκος ήταν ένας από τους Αινειάδες που ακολούθησε τον Αινεία στις περιπλανήσεις του μέχρι την Ιταλία, όπου ο γιος του Ιμβράσου βρήκε τον θάνατο από τα χέρια του Τούρνου.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 278

Γλαυκος
Γλαυκος του Ιμβρα
Γλαύκος ο Αργείος

Ο Γλαύκος ο Αργείος ήταν ένας μυθικός αοιδός (τραγουδιστής) από το Άργος. Αυτός ο Γλαύκος αναφέρεται και με τα ονόματα **Χαριάδης** και **Δημόδοκος**. Ο Όμηρος και οι τραγικοί αφηγούνται ότι ο Αγαμέμνονας, όταν έφυγε για την εκστρατεία της Τροίας, ανέθεσε στον έμπιστό του και συνετό Γλαύκο να προσέχει την Κλυταιμνήστρα, ώστε η βασίλισσά του να παραμείνει πιστή σύζυγος και να μη μολύνει τη συζυγική εστία. Αλλά ο αντιβασιλέας Αίγισθος εξόρισε τον Γλαύκο σε ένα ξερονήσι και έκανε ερωμένη του την Κλυταιμνήστρα. Στο ερημονήσι ο Γλαύκος κατασπαράχθηκε από τα όρνια.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 278

Γλαυκος
Γλαυκος ο Αργειος
Κατηγορία:Αγαμέμνονας
Γλαύκος ο Μεσσήνιος

Ο Γλαύκος ο Μεσσήνιος ήταν, σύμφωνα με τον μύθο, Ηρακλείδης βασιλιάς της Μεσσηνίας στην Πελοπόννησο. Ο Γλαύκος ήταν γιος του βασιλιά Αιπύτου ή Αιπύτη, και εγγονός του Κρεσφόντη και της Μερόπης. Επομένως ο Γλαύκος ήταν «πεντακισέγγονος» του Ηρακλή. Τον Γλαύκο τον θεωρούσαν ιδρυτή της λατρείας του Δία στην Ιθώμη.Ήταν ο πρώτος που πρόσφερε θυσίες στον γιο του Ασκληπιού Μαχάονα στη Γερήνια και γενικά ήταν περίφημος για τη μεγάλη ευσέβεια προς τους θεούς που τον χαρακτήριζε.

Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας
Κατηγορία:Ηρακλείδες
Γλαύκος του Αρρήτου

Ο Γλαύκος, γιος του Αρρήτου και εγγονός του Πριάμου, βασιλιά της Τροίας, είναι ένα πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας που αναφέρεται μονάχα σε σχέση με ένα μύθο του θεού Διονύσου. Κάποτε ο πρίγκηπας Άρρητος (*[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]*, Γ 12, 5, 9) ήρθε σε σύγκρουση με τον Διόνυσο, οπότε ο Γλαύκος και οι αδελφοί του στάθηκαν στο πλευρό του πατέρα τους. Ο Γλαύκος αυτός δεν αναφέρεται σε σχέση με τον Τρωικό Πόλεμο, παρότι θα πρέπει να ήταν σχεδόν σύγχρονός του (ο Πρίαμος ήταν σε πολύ μεγάλη ηλικία στον πόλεμο αυτό) και δεν πρέπει να συγχέεται με τον Γλαύκο του Αντήνορα ή με τον Γλαύκο του Ιππολόχου.

Κατηγορία:Τρώες
Γλαύκος του Πανός

Ο Γλαύκος αυτός ήταν γιος του τραγοπόδαρου θεού Πάνα. Αναφέρεται μονάχα γι' αυτόν ότι έλαβε μέρος στην εκστρατεία του θεού Διονύσου εναντίον των Ινδών, που αποτελεί διονυσιακή προβολή της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ως συμπολεμιστής έτσι του θεού Διονύσου, ο Γλαύκος του Πανός σύμφωνα με κάποιες πηγές υποτίθεται ότι ανταμείφθηκε με την αθανασία.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 279

Γλαυκος του Πανος
Γλαύκος του Μαιάνδρου

Ο Γλαύκος αυτός αναφέρεται ως ποτάμια θεότητα και συγκεκριμένα προστάτης του ποταμού Γλαύκου της Μικράς Ασίας (όχι της Αχαΐας), ο οποίος είναι παραπόταμος του άνω ρου του Μαιάνδρου. Η παράσταση της μορφής της τοπικής αυτής θεότητας της Μικράς Ασίας είναι χαραγμένη πάνω στα νομίσματα της πόλεως Ιεροκαισαρείας των αυτοκρατορικών χρόνων.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 279

Γλαυκος Θεότητα
Γλαύκος ο Αθηναίος

Ο Γλαύκος ο Αθηναίος αναφέρεται ως ένας αυτόχθων κάτοικος των Αθηνών, που έδωσε το όνομά του στον λόφο ***Γλαυκώπιον***. Αυτός ο λόφος αργότερα ταυτίσθηκε με τον λόφο της Ακροπόλεως των Αθηνών. 

Ολόκληρη η ύπαρξη του υποθετικού αυτού προσώπου αποτελεί μία εναλλακτική ετυμολόγηση της προσωνυμίας «Γλαυκώπις Αθηνά», όταν η θεά Αθηνά άρχισε να λατρεύεται πάνω στην Ακρόπολη. Η ετυμολόγηση που επικρατεί είναι από το πουλί ***γλαυξ*** (κουκουβάγια), το ιερό πτηνό της θεάς. «Γλαυκώπις» είναι αυτή που έχει μάτια σαν της κουκουβάγιας.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 279

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Θαύμας

Στην ελληνική μυθολογία ο **Θαύμας** ήταν θεότητα του υγρού στοιχείου, γιος του Πόντου και της Γαίας.

## Σύμφωνα με τη μυθολογία
Αδέλφια του Θαύμαντα ήταν οι Νηρέας, Φόρκυς, Κητώ και Ευρυβία. Αυτή ήταν η «πρώτη γενεά» των θαλάσσιων θεοτήτων. Από τον δεσμό του με την Ηλέκτρα, την κόρη του Ωκεανού, ο Θαύμας έγινε πατέρας των Αρπυίων και της Ίριδας. Ο Ησίοδος αποκαλεί τον Θαύμαντα «μέγαν». Τέκνο του Θαύμαντα ήταν και ο ποτάμιος θεός Υδάσπης.

Από τα ονόματα των παραπάνω καθίσται εμφανές ότι όλοι αποτελούσαν προσωποποιήσεις των σφοδρών ανέμων: Γονείς (Θαύμας - Ηλέκτρα) και τέκνα άποκαλύπτονται ως οι διαδοχικές εικόνες της έναρξης και κατάπαυσης καταιγίδων που συνοδεύονται με φωτεινά φαινόμενα.

## Γενεαλογικό δένδρο
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη*, τόμ. ΙΒ΄, σελ. 460.

Θαυμας
Αντιόπη (Αμαζόνα)

Στην ελληνική μυθολογία το όνομα **Αντιόπη** αναφέρεται συνήθως σε σχέση με αυτή την Αμαζόνα, κόρη του θεού του πολέμου Άρη και της Οτρήρης.

## Διάφορες αναφορές
Η Αντιόπη ήταν αδελφή (ή κατά μία εκδοχή κόρη) της βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολύτης. Υπήρξε σύζυγος του Θησέα (η μοναδική αναφερόμενη έγγαμη Αμαζόνα σε ολόκληρη τη μυθολογία) και μητέρα του Ιππολύτου (κατά τον Πίνδαρο, του Δημοφώντα). Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος (Β 387 κ.ε.) αναφέρει την ίδια την Αντιόπη ως βασίλισσα των Αμαζόνων, η οποία συμβασίλευσε με την Οτρήρη και μαζί διέταξαν να οικοδομηθεί ναός του Άρεως σε ένα νησάκι του Εύξεινου Πόντου.

Αντιόπη επίσης, ονομάζεται και μία χαμένη τραγωδία του Ευριπίδη, από την οποία έχουν σωθεί αρκετοί στίχοι. Παρουσιάστηκε μαζί με τις Φοίνισσες και την Υψιπύλη περίπου το 410 π.Χ.

## Σύμφωνα με τη μυθολογία
μικρογραφία|αριστερά|205px|<center>Θησέας και Αντιόπη</center>Από τους μύθους που αφορούν το πώς η Αντιόπη έσμιξε με τον Θησέα, επικρατέστεροι εμφανίζονται οι εξής δύο: Α) Ο Ηρακλής έδωσε στον Θησέα την Αντιόπη ως λάφυρο της εκστρατείας του κατά των Αμαζόνων (βλ. τον άθλο Ζώνη της Ιππολύτης). Αυτό το αναφέρει ο Φιλόχορος. Β) Την απήγαγε ο ίδιος ο Θησέας με τη βοήθεια και άλλων ηρώων (του Πειρίθου, του Φόρβαντα, κ.ά.), και την έφερε στην Αθήνα.

Κατά μία αττική παράδοση, η Αντιόπη σκοτώθηκε στην Αθήνα πολεμώντας στο πλευρό του Θησέα εναντίον των άλλων Αμαζόνων, οι οποίες είχαν εισβάλει στην Αττική για να εκδικηθούν ακριβώς την αρπαγή της από τον Θησέα. Σύμφωνα με αντίθετη παράδοση, η Αντιόπη, ζηλεύοντας τον Θησέα για τον έρωτά του προς τη Φαίδρα, υποκίνησε πόλεμο των Αμαζόνων εναντίον των Αθηναίων, κατά τον οποίο σκοτώθηκε από τον Ηρακλή. Η αρπαγή της πάντως έγινε το θέμα πολλών αγγειογράφων της αρχαιότητας, ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ., ενώ απεικονίζεται και σε αέτωμα του ναού του Δαφνηφόρου Απόλλωνα, στην Ερέτρια. Το όνομά της αναγράφεται στον ερυθρόμορφο «Αμφορέα του Κροίσου» (Μουσείο του Λούβρου) και σε ερυθρόμορφη υδρία που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Μονάχου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Παιδιά του Άρη
Αντιοπη
Κατηγορία:Αμαζόνες
Αντιόπη η Βοιωτή

Η **Αντιόπη** αυτή ήταν θυγατέρα του ποτάμιου θεού Ασωπού κατά την *[[Οδύσσεια]]* ή σύμφωνα με άλλους μύθους, του βασιλιά της Θήβας Νυκτέα και της Πολυξούς (*[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου|Απολλόδ.]]* Γ 10,1, Ευστάθ. 1682, 43).

## Μυθολογία
Όταν ο θεός Δίας είδε κάποτε την Αντιόπη να κοιμάται, την ερωτεύθηκε και μεταμορφώθηκε σε Σάτυρο για να την κατακτήσει (Οβιδίου *Μεταμορφώσεις*, VI 110 κ.ε.). Φοβούμενη την οργή του πατέρα της εγκατέλειψε τη Βοιωτία και πήγε στη Σικυώνα όπου παντρεύτηκε τον βασιλιά Εποπέα. Ο αδελφός του πατέρα της Λύκος κατέλαβε το βασίλειο της Σικυώνας, σκότωσε τον Εποπέα και ανάγκασε την Αντιόπη να τον ακολουθήσει πίσω στη Θήβα. Στον δρόμο την έπιασαν οι πόνοι του τοκετού και οι συνοδοί της αναγκάσθηκαν να την αφήσουν να γεννήσει σε μια σπηλιά τους δίδυμους Αμφίονα και Ζήθο. Ο Λύκος εγκατέλειψε μόνα τα νεογέννητα σε φαράγγι του Κιθαιρώνα και συνέχισε με τη μητέρα τους για τη Θήβα. Τα τέκνα ανατράφηκαν από κάποιον βοσκό και μεγάλωσαν χωρίς να μάθουν τις συνθήκες υπό τις οποίες γεννήθηκαν. Κάποτε η Αντιόπη αφού κατάφερε να δραπετεύσει βρήκε τα παιδιά της, αλλά εκείνα δεν ήθελαν να την αναγνωρίσουν ως μητέρα τους και την κράτησαν μάλιστα αιχμάλωτη σε καλύβα. Μόνο με τη βοήθεια του Δία μπόρεσαν να την αναγνωρίσουν, οπότε μετά τιμώρησαν σκληρά τους διώκτες της, τον Λύκο και τη σύζυγό του Δίρκη, που υπέβαλλε την Αντιόπη για πολλά χρόνια σε σκληρά βασανιστήρια και εγκαταστάθηκαν με τη μητέρα τους στη Θήβα, όπου έγιναν θρυλικοί ήρωες της Βοιωτίας. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, η Αντιόπη δεν βρήκε ποτέ καταφύγιο στην Κορινθία, αλλά γέννησε κάτω από δραματικές και περιπετειώδεις συνθήκες, καταδιωκόμενη από τον πατέρα της, τον Ασωπό ή τον Νυκτέα.

## Ο μύθος της Αντιόπης στη τέχνη
μικρογραφία|Ο Φαρνέζιος ταύρος στο Μουσείο της Νεάπολης Ιταλίας
Ο μύθος έχει εμπνεύσει τον Ευριπίδη στη χαμένη του τραγωδία *Αντιόπη*, από την οποία διασώθηκαν πάρα πολύ λίγα αποσπάσματα (βλ. Βικιθήκη). Πολύ γνωστό είναι το γλυπτικό σύμπλεγμα «Φαρνέζιος ταύρος» ή «*[[Ταύρος των Φαρνέζε]]*», έργο του Απολλώνιου από τις Τράλλεις και του Ταυρίσκου, αντίγραφο του οποίου βρέθηκε στα Λουτρά του Καρακάλλα και σήμερα φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Νεάπολης. Στη ζωγραφική έχουν εμπνευστεί οι ζωγράφοι Τιτσιάνο στον πίνακά του «Αντιόπη και Ζευς» και ο Κορέτζιο στο «Αντιόπη που κοιμάται». Ο θεατρικός συγγραφέας Δημήτριος Βερναδράκης έγραψε το 1895 το θεατρικό δράμα *Αντιόπη*.

## Γενεαλογία

## Παραπομπές


Αντιοπη η
Αντιοπη η Βοιωτ
Αντιοπη η Βοιωτ
Κατηγορία:Θνητές γυναίκες του Δία
Ελλισών (αρχαία πόλη)

Η **Ελλισών** () ήταν κώμη της αρχαίας Αρκαδίας.

Ιδρυτής και οικιστής της ήταν ο Ελλισών ένας από τους 50 γιους του Λυκάονα και εγγονός του Πελασγού. Από την κώμη περνούσε ποταμός με το ίδιο όνομα, Ελλισών, και βρισκόταν στην Λυκαία χώρα . Κοντά στην Ελλισών υπήρχε ναός του Ποσειδώνα Επόπτου με άγαλμα του θεού που όταν πέρασε από εκεί ο Παυσανίας ήταν ακέφαλο.  Η πόλη καταλήφθηκε από τους Λακεδαιμόνιους σε έναν από τους πολέμους τους με τους Αρκάδες, το 352 π.Χ. αλλά οι περισσότεροι από τους κατοίκους της είχαν μεταφερθεί προηγουμένως στη Μεγαλόπολη κατά την ίδρυση της τελευταίας το 371 π.Χ. 

Η θέση της αρχαίας κώμης δεν έχει βρεθεί αλλά πιστεύεται ότι είναι κοντά στην Αλωνίσταινα , όπου έχουν βρεθεί αρχαίοι τάφοι , λείψανα κτιρίων, και περνά ο ποταμός Ελλισών όπως λέγεται ακόμα σήμερα. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Σκιάς (αρχαία πόλη)

Η **Σκιάς** ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας.

ο Παυσανίας που πέρασε από εκεί την αναφέρει χωρίο , βρισκόταν 103 στάδια από την Μεγαλόπολη , 70 στάδια από το Μεθύδριο και 10 στάδια από την Χαρισία. Ο Παυσανίας βρήκε την πολίχνη σε παρακμή, ίσως και κατεστραμμένη αφού αναφέρει ότι στην πολίχνη υπήρχε ναός της Άρτεμιδος Σκιάτιδος ο οποίος ήταν ερειπωμένος .  Η θέση της αρχαίας πολίχνης μας είναι άγνωστη σήμερα. 

## Αναφορές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Χαρισία (αρχαία πόλη)

Η **Χαρισία** σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν πόλη της αρχαίας Αρκαδίας.

Βρισκόταν 10 στάδια από την Σκιά και κοντά στους Τρικολώνους. Το όνομα της προέρχεται από τον οικιστή της Χαρίσιο , έναν από τους 50 γιούς του Λυκάονα και εγγονό του Πελασγού. Ο Παυσανίας αναφέρεται ελάχιστα στην πόλη, προφανώς την εποχή που πέρασε από εκεί βρισκόταν σε παρακμή. Ήταν από τις Αρκαδικές πόλεις που οίκισαν την Μεγαλόπολη κατά την ίδρυση της από τον Επαμεινώνδα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Τρικόλωνοι

Οι **Τρικόλωνοι** ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας. Το όνομά της προέρχεται από τον οικιστή της Τρικόλωνo, γιο του Λυκάονα και εγγονό του Πελασγού. Βρισκόταν δίπλα στην Χαρισία και σε απόσταση 10 σταδίων από την Ζοιτία. Ο Παυσανίας αναφέρει πως δεν ήταν πόλη αλλά είχε ιερό του Ποσειδώνα πάνω σε λόφο με άγαλμα του θεού, ενώ το ιερό περιέκλειε άλσος. Δίπλα στην πόλη υπήρχε ο τάφος της Καλλιστώς, γυναίκας του Λυκάονα, δίπλα στον οποίο ήταν ιερό της Αρτέμιδος Καλλίστης και σε 30 στάδια βρισκόταν οι πηγές των κρουνών. Η θέση του αρχαίου οικισμού είναι άγνωστη σήμερα.

## Αναφορές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Πελασγός

Ο **Πελασγός** είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, γενάρχης των Πελασγών. Με το όνομά του συνδέθηκαν πολυάριθμοι θρύλοι και παραδόσεις.

Σύμφωνα με μια από αυτές, ο Πελασγός ήταν ο πρώτος άνθρωπος που αναδύθηκε από τη γη κι έγινε έτσι γενάρχης των ανθρώπων. Σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν ο γενάρχης των βασιλέων της Αρκαδίας. Ήταν αυτός που δίδαξε στους Πελασγούς να φτιάχνουν καλύβες και να επεξεργάζονται τα δέρματα των ζώων για να τα φοράνε σαν ρούχα. Όπως μάλιστα αναφέρει βασίλεψε σε λαό που ζούσε σε καλύβες. Στην Αρκαδία, πίστευαν ότι γιος του Πελασγού από τη νύμφη Κυλλήνη ή την Ωκεανίδα Μελίβοια, ήταν ο Λυκάων, ο μυθικός βασιλιάς της Αρκαδίας. Αυτή ονομάστηκε στην αρχή Πελασγία, από το όνομα του γενάρχη της.

Ο Πελασγός αναφερόταν και ως ιδρυτής του Άργους της Πελοποννήσου, γιος του Αγήνορα και πατέρας της Λάρισας.

Ακόμα έλεγαν πως ήταν γιος του Ποσειδώνα και της νύμφης Λάρισας, αδελφός του Αχαιού και του Φθίου.

Άλλες παραδόσεις αναφέρουν ότι ήταν ο μυθικός γενάρχης των Πελασγών της Θεσσαλίας ή ότι ήταν γιος του Αρέστορα και εγγονός του Έκβασου, οικιστή της Παρρασίας, στην Αρκαδία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Μέντης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Μέντης** αναφέρονται τα εξής δύο πρόσωπα:

# Αρχηγός των Κικόνων στον Τρωικό Πόλεμο. Στην *[[Ιλιάδα]]* (Ρ 73) μνημονεύεται ότι ο θεός Απόλλων πήρε τη μορφή του Μέντη για να ενθαρρύνει τον Έκτορα να επιτεθεί κατά των Δαναών.
# Αρχηγός ή βασιλιάς των Ταφίων, γιος του Αγχιάλου, που αναφέρεται στην *[[Οδύσσεια]]* (α 180, 418). Ο Μέντης αυτός ήταν προσωπικός φίλος του Οδυσσέα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 599

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Ταφίων
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θράκης
Αντιόπη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Αντιόπη** είναι γνωστά τα παρακάτω πρόσωπα:

* Η Αντιόπη (Αμαζόνα), μία από τις Αμαζόνες.
* Η Αντιόπη η Βοιωτή, μία από τις κόρες του Ασωπού ή του Νυκτέα και ερωμένη του Δία.
* Η Αντιόπη (σύζυγος Ήλιου), σύζυγος του θεού Ηλίου, μητέρα του Αιήτη και του Αλωέως.
* Η Αντιόπη (Θεσπιάδα), μία από τις κόρες του Θεσπιού (Θεσπιάδες). Από τον Ηρακλή γέννησε τον Αλόπιο.
* Η Αντιόπη (σύζυγος Λαοκόοντα), σύζυγος του Λαοκόοντα.
* Η Αντιόπη (σύζυγος Πιέρου), σύζυγος του Πιέρου και μητέρα των εννέα Πιερίδων Μουσών.
* Η Αντιόπη (κόρη του Αιόλου), κόρη του Αιόλου και, κατά μία εκδοχή, μητέρα του Βοιωτού και του Έλληνα.
* Η Αντιόπη (κόρη του Πύλα), κόρη του Πύλαντα και σύζυγος του Ευρύτου.
* Επίσης *Αντιόπη* ονομάζεται μία χαμένη τραγωδία του Ευριπίδη, από την οποία διασώθηκαν ελάχιστοι στίχοι. Διδάχθηκε το 408 π.Χ. μαζί με τις ''Φοίνισσες'' και την *Υψιπύλη*.

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία
Κατηγορία:Θεσπιάδες
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πελασγικό τείχος

Ως **Πελασγικό τείχος** (ή *Πελασγικόν τείχος*), είναι γνωστό το πανάρχαιο, δυτικό λίθινο τείχος της Ακρόπολης των Αθηνών, που τα λείψανά του σώζονται μέχρι σήμερα και που, σύμφωνα με την παράδοση, είχε κτιστεί από τους Πελασγούς. 

Πιθανότατα το Πελασγικό τείχος χτίστηκε στους δυτικούς πρόποδες της Ακροπόλεως περί τον 13ο-12ο αιώνα π.Χ. Σήμερα ίχνη του σώζονται μόνο στη βορειοδυτική πλευρά, όπου μπορεί να μελετηθεί με βεβαιότητα. Πιθανότατα στις υπόλοιπες πλευρές της Ακροπόλεως το Πελασγικό συμπληρωνόταν από το αρχαιότερο *[[Κυκλώπειον τείχος|Κυκλώπειον]]* τείχος. Το Πελασγικό τείχος φέρεται επίσης γνωστό και ως *Εννεάπυλο*, ή *Εννεάπυλον*, ονομασία που μαρτυρείται υπό του Κλειδήμου από τις εννέα πύλες που υπήρχαν κατά σειρά. Θουκυδίδης και Αριστοφάνης το αποκαλούν *Πελαργικόν*. Το Πάριο Χρονικό αναφέρει πως οι Αθηναίοι απέλλασαν τους Πεισιστρατίδες από το Πελασγικό τείχος. Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως πριν την απέλαση των Πελασγών από την Αττική, τους είχε δωθεί χώρος για να κατοικήσουν στις παρυφές του Υμηττού, ως αντάλλαγμα τείχους που είχαν χτίσει στην Ακρόπολη.

Γενικότερα, *πελασγικά τείχη* ονομάζονται τα πανάρχαια προϊστορικά τείχη, τα οποία αποτελούνταν από τεράστιους λαξεμένους ογκόλιθους και που βρίσκονται σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. 

Ένα τέτοιο τείχος επίσης υπάρχει και στο κάστρο της Άμφισσας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια», τομ.ΙΑ΄, σελ.177

Κατηγορία:Αρχαία τείχη της Αθήνας
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Ζοιτία (αρχαία πόλη)

Η **Ζοιτία** ή **Ζοιτέα** ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας.

Η πολίχνη είχε ιδρυθή και οικιστή από τον Παρωρεὺς που ήταν ο μικρότερος γιος του Τρικόλωνα εγγονός του Λυκάονα, ο οποίος είχε οικίσει και την Παρωρία που βρισκόταν 10 στάδια από την Ζοιτέα. Όταν πέρασε από εκεί ο Παυσανίας ήταν έρημη όπως και οι γύρω από αυτή πολίχνες. Η θέση της αρχαίας πολίχνης μας είναι άγνωστη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Υψηλή Γέφυρα Ευρίπου

Η **Υψηλή Γέφυρα Ευρίπου** (αναφέρεται συνήθως ως **Νέα γέφυρα Χαλκίδας**) είναι καλωδιωτή γέφυρα πάνω από τον πορθμό του Ευρίπου στην Εύβοια, κοντά στη Χαλκίδα. Αποτελεί τμήμα της οδικής παράκαμψης της Χαλκίδας και ενώνει τη βοιωτική ακτή κοντά στο εργοστάσιο τσιμέντων με την ευβοϊκή στο λόφο Μπαταριά, μέσω του Αυτοκινητοδρόμου Σχηματαρίου-Χαλκίδας.

Έχει συνολικό μήκος 694,5 μέτρα, ωφέλιμο πλάτος 12,5 μέτρα και ελεύθερο ύψος 34,5 μέτρα. Το πάχος του καταστρώματος είναι 45 εκατοστά, το λεπτότερο στο κόσμο. Η κατασκευή του έργου ξεκίνησε το Μάιο του 1985 και ολοκληρώθηκε το 1993. Τα εγκαίνιά της τελέστηκαν στις 9 Ιουλίου 1993. Το κόστος του έργου έφτασε τα 2,5 δις δραχμές (με τιμές εκείνης της εποχής).

Η γέφυρα αποτελείται από τις προσβάσεις και το κεντρικό τμήμα. Οι γέφυρες προσβάσεως έχουν μήκος 4 × 35,875 μέτρα (Βοιωτία) και 4 × 39 μέτρα (Εύβοια). Το κεντρικό τμήμα της γέφυρας, μήκους 395 μέτρων είναι καλωδιωτό με κεντρικό άνοιγμα 215 μέτρα και πλευρικά 2 × 90 μέτρα. Το κεντρικό τμήμα συγκρατείται από καλώδια ανά 6 μέτρα περίπου. Η θεμελίωση των πυλώνων έγινε σε βάθος περίπου 28 μέτρων. Έχει ληφθεί πρόνοια προστασίας του έργου από πρόσκρουση πλοίων.

## Φωτογραφίες
μικρογραφία
350x350εσ

350x350εσ

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Παρουσίαση από το ΤΕΙ Χαλκίδας

Ευριπου
Κατηγορία:Καλωδιωτές γέφυρες
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Ευβοίας
Κατηγορία:Χαλκίδα
Κάτω Χώρα

Ο όρος **Κάτω Χώρα** χρησιμοποιείται για να καθορίσει πολλές πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά της Ελλάδας. 

Συνήθως χρησιμοποιείται για να διακρίνει μεταξύ δύο κατοικημένων περιοχών η μία εκ των οποίων ονομάζεται 'Χώρα' και η άλλη βρίσκεται σε χαμηλότερο σημείο σε σχέση με την πρώτη και ονομάζεται 'Κάτω Χώρα':

## Στην Ελλάδα
* Κάτω Χώρα Αρτεμισίας Καλαμάτας στον νομό Μεσσηνίας.
* Κάτω Χώρα Ναυπακτίας στον Δήμο Αποδοτίας
* Κάτω Χώρα Μηλέας Μεσσηνίας
* Κάτω Χώρα Μυλοποτάμου στα Κύθηρα
* Κάτω Χώρα σε Τσικαλιά Λακωνίας
* Κάτω Χώρα σε Κυβέλεια Μεσσηνίας
* Κάτω Χώρα Άρτας στον Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων

## Στην Ευρώπη
Σχετικός όρος στον πληθυντικό δηλώνει τις Κάτω Χώρες, την Ολλανδία και το Βέλγιο από κοινού.

* Ισπανικές Κάτω Χώρες
* Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών
* Βουργουνδικές Κάτω Χώρες
* Βασίλειο των Κάτω Χωρών
* Αυστριακές Κάτω Χώρες

Ο προσδιορισμός 'Κάτω' πριν από το όνομα μιας περιοχής χρησιμοποιείται για να διακρίνει το χαμηλότερο σημείο της αντίστοιχης περιοχής.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δίκτυο Πράσινων Ασίας-Ειρηνικού

Η **Ομοσπονδία των Πράσινων Ασίας-Ειρηνικού** είναι ο φορέας των Πράσινων κομμάτων των χωρών της Ασίας και του Ειρηνικού και μέλος των Παγκόσμιων Πράσινων. Δημιουργήθηκε τον Δεκέμβρη του 2005 στο Κιότο της Ιαπωνίας και έχει σήμερα 32 κόμματα-μέλη από 30 χώρες.

**Μέλη** της Ομοσπονδίας:

* Αυστραλία: Australian Greens - http://greens.org.au
*Χονγκ Κονγκ: Green Party Hong Kong - https://web.archive.org/web/20120619014518/http://www.greenparty.hk/
*Ινδία: India Greens Party (IGP) - https://indiagreensparty.org/
*Ιαπωνία: Greens Japan - http://www.greens.gr.jp
*Μογγολία: Civil Will Green Party of Mongolia - https://web.archive.org/web/20120513195209/http://www.civilgreen.mn/  και Mongolian Green Party - https://web.archive.org/web/20120511220500/http://www.greenparty.mn/
* Νέα Καληδονία: Οι Πράσινοι του Ειρηνικού https://fr.wikipedia.org/wiki/Les_Verts_Pacifique
* Νέα Ζηλανδία: Πράσινο Κόμμα -Green Party of Aotearoa New Zealand - http://www.greens.org.nz
* Νεπάλ: Green Civil Society - http://greenkhabar.com , 
* Παπούα Νέα Γουινέα: Papua New Guinea Greens -https://en.wikipedia.org/wiki/Papua_New_Guinea_Greens
* Πακιστάν: Pakistan Green Party (Pakistan Greens) - http://pakistangreens.blogspot.com
* Πολυνησία: Πράσινοι
* Σαουδική Αραβία: Kingdom of Saudi Arabia Green Party
* Νότια Κορέα: Πράσινοι (Κορέας) -Green Party Korea - http://www.kgreens.org
*Ταϊβάν: Πράσινο Κόμμα Ταϊβάν -Green Party Taiwan - and Taiwan Friends of the Global Greens  and Taiwan Friends of the Global Greens
* Φιλιππίνες: Philippine Green Party (Partido Kalikasan) - https://web.archive.org/web/20130830111932/http://philippinegreenparty.weebly.com/

## Άλλα συνδεδεμένα μέλη και παρατηρητές
**Συνδεδεμένα** μέλη:

* Αυστραλία: Federation for a democratic China Australia - http://www.fdc64.de
* Ινδονησία: Indonesian Green Party https://en.wikipedia.org/wiki/Indonesian_Green_Party, Indonesian Green Union (Sarekat Hijau) https://www.asiapacificgreens.org/manuals/green-parties/indonesian-green-union-serekat-hijau-indonesia , Atjeh Greens -https://en.wikipedia.org/wiki/Atjeh_Greens
* Νεπάλ: Green Nepal Party (Hariyali Nepal Party) - https://web.archive.org/web/20121231205621/http://www.greennepalparty.com/
* Φιλιππίνες: Philippine Greens -https://en.wikipedia.org/wiki/Philippine_Greens
* Σρι Λάνκα: Sri Lanka Green Alliance - http://surakimusrilanka.net 

**Φίλοι** της Ομοσπονδίας:

* Κίνα: 中国绿人社会 China Green Man Society - [*dead link*][*citation needed*]
* Κίνα: China Green Party, Chinese Green Party, Green Party of China & Chinese Young Greens[*citation needed*]
* Νεπάλ: Apex Mission Nepal
*Βανουάτου: Συνομοσπονδία Πράσινων του Βανουάτου *La Confédération des Verts du Vanuatu -*https://fr.wikipedia.org/wiki/Conf%C3%A9d%C3%A9ration_des_Verts_Vanuatu



Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα
Παρωρία

Η **Παρωρία** ήταν αρχαία πολίχνη της Αρκαδίας.

Ιδρύθηκε και οικίστικε από τον Παρωρέα που ήταν ο μικρότερος γιος του Τρικόλωνα και εγγονός του Λυκάονα. Βρισκόταν 10 στάδια από την Ζοιτία και όταν πέρασε ο Παυσανίας από την περιοχή η πολίχνη ήταν ερειπωμένη. 
Επίσης κοντά στην Παρωρία υπήρχαν και οι πόλεις Θυραίο και Υψούντα που τις βρήκε ο Παυσανίας και αυτές ερειπωμένες. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Τάγμα Αδελφών Ελάσσονων Καπουτσίνων

Οι λεγόμενοι φραντσισκινοι ή **Καπουκίνοι**, πλήρες λατινικό όνομα *Ordo Fratrum minorum Cappucinorum* δηλ. **Τάγμα Αδελφών Ελάσσονων Καπουτσίνων**, είναι θρησκευτικό μοναχικό τάγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Προέρχονται από το μοναστικό τάγμα των Φραγκισκανών. Ονομάσθηκαν έτσι από το κάλυμμα που έφεραν στο κεφάλι τα μέλη του, εκ του *capuce* που σημαίνει «κουκούλα». 

Το Τάγμα των Καπουτσίνων ιδρύθηκε από τον Φραγκισκανό μοναχό *Ματθαίο ντε Μπάσι* και επικυρώθηκε από τον Πάπα Κλήμη Ζ΄. Οι Καπουτσίνοι επέδειξαν ιδιαίτερη φροντίδα και στοργή προς τους δυστυχείς και γρήγορα κέρδισαν την αγάπη και την εκτίμηση του λαού.

Το Τάγμα αυτό εισήλθε στη Γαλλία το 1572, επί Αικατερίνης των Μεδίκων και Καρόλου Β΄ όπου και έτυχε μεγάλης διάδοσης. Το πλήρες καταστατικό του Τάγματος συμπληρώθηκε το 1575 όπου και τέθηκε ως βάση του, η πιστή τήρηση των κανόνων του Αγίου Φραγκίσκου. Με αυτό επιβαλλόταν η πενία και απαγορεύονταν η ιδιοκτησία τόσο στους ίδιους τους μοναχούς όσο και στις Μονές τους. 

Από το τέλος του 16ου αιώνα οι Καπουτσίνοι είχαν ξαπλωθεί σ΄ όλες τις καθολικές περιοχές της Ευρώπης, και το 1619 δημιούργησαν ιδιαίτερο Τάγμα με δικό τους Αρχηγό. Οι Καπουτσίνοι υπό το ανεξάρτητο πλέον τάγμα τους υπήρξαν τα κυριότερα στελέχη της Καθολικής Αντιμεταρρύθμισης, εργαζόμενοι συνεχώς υπέρ των φτωχών, κηρύσσοντας, κατηχώντας, εξομολογώντας και απολαμβάνοντας της εκτίμησης των λαϊκών κυρίως τάξεων. Έτσι κατόρθωσαν να προσηλυτίσουν πολλούς διαμαρτυρόμενους τους οποίους και προσχώρησαν στο καθολικό δόγμα.

Όπως και τα λοιπά θρησκευτικά τάγματα, οι Καπουτσίνοι υπέφεραν πολλά από τις διάφορες επαναστάσεις του 18ου αιώνα. Παρά ταύτα όχι μόνο επέζησαν των μεγάλων δοκιμασιών, αλλά κατά τον 19ο αιώνα κέρδισαν σημαντικό έδαφος. Αν και φτωχότεροι απ΄ όλα τ΄ άλλα τάγματα προσέλκυσαν στις τάξεις τους πολλούς γόνους της ανώτερης αριστοκρατίας ακόμα δε και βασιλικούς γόνους.

Στην Ελλάδα οι Καπουτσίνοι ίδρυσαν δύο μεγάλες Μονές, την Μονή Καπουτσίνων Αθηνών και την Μονή Καπουτσίνων Άνδρου στην Αθήνα και στην Άνδρο αντίστοιχα.

Κατηγορία:Θρησκευτικά τάγματα
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία
Υψούντα

Η **Υψούντα** ή **Υψούς** ήταν πόλη της αρχαίας Αρκαδίας.

Σύμφωνα με τον Παυσανία όταν πέρασε από εκεί η Υψούς αλλά και οι γειτονικές πόλεις ήταν ερειπωμένες και εγκαταλελειμμένες. Ιδρύθηκε από τον **Υψούντα** ένα από τους 50 γιους του Λυκάονα που της έδωσε και το όνομα του. Ήταν ορεινή πόλη και βρισκόταν στο ομώνυμο όρος σε περιοχή με πολλά άγρια θηρία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Θυραίο

Το **Θυραίο** ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας.

Για την πολίχνη ξέρουμε ελάχιστα και αυτά από τον Παυσανία που πέρασε από εκεί αφού η θέση της δεν έχει βρεθεί. Ιδρύθηκε από τον Θυρεάτη γιο τού Λυκάων. Όταν πέρασε ο Παυσανίας βρήκε μόνο ερείπια, βρισκόταν κοντά στην Υψούντα (Στεμνίτσα), σε δάσος με άγρια θηρία στους πρόποδες του όρους *Υψούντα*. Οι γύρω από αυτή κώμες ήταν και αυτές ερειπωμένες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Αυστραλιανοί Πράσινοι

Οι **Αυστραλιανοί** **Πράσινοι** είναι μία αριστερή ομοσπονδία πολιτικών κομμάτων της Αυστραλίας. Οι Πράσινοι της Τασμανίας είναι το πρώτο οικολογικό κόμμα στον κόσμο αφού ιδρύθηκαν το 1972. Τα διάφορα πράσινα κόμματα συντονίστικαν σε ομοσπονδιακό επίπεδο το 1984 ενώ το ομοσπονδιακό κόμμα δημιουργήθηκε οχτώ χρόνια αργότερα.
## Εκλογική παρουσία
* 1993 1.86
* 1996 2.92
* 1998 2.14
* 2001 4.96
* 2004 7.19
* 2007 7.79

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα
Φειδιππίδης

Ο **Φειδιππίδης** ή **Φιλιππίδης** (περ. 530 π.Χ. – 12 Σεπτεμβρίου 490 π.Χ.) ήταν Αρχαίος Αθηναίος δρομέας.

## Ιστορικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|433x433px
Στάλθηκε από τους Αθηναίους στην Σπάρτη για να ζητήσει τη βοήθεια των Λακεδαιμονίων λίγο πριν τη Μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.). Διέτρεξε την απόσταση (μεγαλύτερη των 200 χιλιομέτρων) σε δύο ημέρες, πράγμα που θεωρήθηκε άθλος. Κατά την επιστροφή του στην Αθήνα, είπε στους συμπολίτες του ότι η νίκη θα ήταν με το μέρος τους, όπως του είχε φανερώσει ο Πάνας. Στο κατόρθωμα του Φειδιππίδη οφείλεται πιθανώς η καθιέρωση του δόλιχου δρόμου ως ολυμπιακού αγωνίσματος.

## Η αθλητική κληρονομιά
Στα νεότερα χρόνια, σε ανάμνηση του δρόμου του Φειδιππίδη, καθιερώθηκε το *[[Σπάρταθλον]]*, αγώνας υπερμαραθωνίου δρόμου 245,3 χιλιομέτρων από την Αθήνα προς τη Σπάρτη. Επίσης, προς τιμή του έχει τελεστεί από ελάχιστους αθλητές ο «Φειδιππίδειος δρόμος», που περιλαμβάνει τη διαδρομή Αθήνα-Σπάρτη-Αθήνα-Μαραθώνας.
Μία παράδοση, που όμως δεν μαρτυρείται από τις αρχαίες πηγές, ταυτίζει τον Φειδιππίδη με τον οπλίτη εκείνον που έφερε στους Αθηναίους την είδηση τής περιφανούς νίκης του στρατού τους επί των Περσών στον Μαραθώνα, αποδίδοντάς του και τη διατύπωση του "Νενικήκαμεν". Θεωρήθηκε έτσι ο δρομέας προς τιμήν του οποίου καθιερώθηκε ο Μαραθώνιος.

## Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο

Ο Ηρόδοτος (5ος αι. π.Χ.) αναφέρει τη διαδρομή του Φειδιππίδη από την Αθήνα στη Σπάρτη Ηρόδοτος.μικρογραφία|414x414px|“Ο Στρατιώτης του Μαραθώνα”
γλυπτό του Jean-pierre Cortot (Γάλλος, 1787-1843), Μουσείο του Λούβρου.

## Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες
Χωρίς αναφορά στη μαραθώνια διαδρομή. Ο Πλούταρχος, 500 χρόνια αργότερα (1ος αι. μ.Χ.) κάνει την πρώτη αναφορά στον μαραθωνοδρόμο για τον οποίο λέει ότι ο Ηρακλείδης ο Ποντικός ονομαζόταν Θέρσιππος ο Ερχιεύς αλλά οι περισσότεροι έλεγαν ότι ονομαζόταν Ευκλής. Ο Λουκιανός 100 χρόνια αργότερα (2ος αι. μ.Χ.) αναφέρει τον μαραθωνοδρόμο ως Φιλιππίδη. Οι μεταγενέστερες αναφορές στο συμβάν του μαραθώνιου δρόμου είναι πιθανώς αναξιόπιστες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων
Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες δρομείς
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ήρωες
Σημαία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας

thumb|Η σημαία της Σερβοβοσνιακής Δημοκρατίας. Λόγος σημαίας: 1:2

Η **σημαία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας** είναι τρίχρωμη και αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες ίσου μεγέθους, χρώματος κόκκινου, μπλε και λευκού. Καθιερώθηκε άτυπα στις 28 Φεβρουαρίου του 1992, όταν η Γιουγκοσλαβία, καταλάμβανε παράνομα, εδάφη της Βοσνίας Ερζεγοβίνης με τον Πόλεμο της Βοσνίας. Βασίζεται στα φερώνυμα σύμβολα στη Σημαία της Σερβίας δηλαδή στα χρώματα της σερβικής σημαίας (χωρίς το Εθνικό σύμβολο).

## Αναγνώριση
Η σημαία της Σερβοβοσνιακής Δημοκρατίας, αναγνωρίζεται μόνο από τις τοπικές αρχές στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Η Σερβική Δημοκρατία (Σερβικά: *Република Српска*, *Republika Srpska*), αποτελεί τμήμα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, η οποία έχει και τη Εθνική σημαία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

Στην πραγματικότητα η σημαία της Σερβοβοσνιακής Δημοκρατίας είναι μια Εθνικιστική σημαία και απαγορεύεται η χρήση της, επειδή αντιπροσωπέυει κάθετα τον Σερβικό εθνικισμό και την Μεγάλη Σερβία και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους Πολέμους της Γιουγκοσλαβίας και την Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ μέχρι και σήμερα η σημαία τρέφει στους Σέρβους όλων των Δυτικών Βαλκανίων, Εθνικισμό, που ζούν ως μειονότητα τόσο στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη, όσο και σε Βόρεια Μακεδονία, Κοσσυφοπέδιο, Μαυροβούνιο και Κροατία, και νομικά απαγορέυεται η χρήση της βάσει της Συμφωνίας του Ντέιτον το 1995, για λόγους ισότητας και ειρήνης μεταξύ των τρίων Εθνικοτήτων της Βοσνίας Ερζεγοβίνης (Σέρβοι, Κροάτες και Βόσνιοι).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σημαίες του Κόσμου

Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Σερβικη Δημοκρατια
Κατηγορία:Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Σελίνι της Κένυας

250px|thumb|Χαρτονόμισμα των 20 σελινίων (1994)
Το  **σελίνι** είναι το  νόμισμα της   Κένυας. Ο κωδικός του  ISO 4217 είναι  *KES*. Επίσης, συχνά χρησιμοποιείται το σύμβολο *KSh*. Το σελίνι της Κένυας αντικατέστησε το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής το 1966 και είχε ίδια αξία με αυτό.

Καθώς το σελίνι της Κένυας  είναι το ισχυρότερο και πιο σταθερό νόμισμα στην Ανατολική Αφρική, χρησιμοποιείται έξω από τη χώρα κυρίως σε ασταθείς περιοχές, όπως η Σομαλία  και το νότιο Σουδάν.

## Κέρματα
Τα πρώτα κέρματα κυκλοφόρησαν το 1966 σε ονομαστικές αξίες των 5, 10, 25 και 50 σεντς, 1 και 2 σελινίων. Έπειτα από το 1969 σταμάτησε η κοπή των κερμάτων των 25 σεντς με τα κέρματα των 2 σελινίων να βγαίνουν από το νομισματοκοπείο το 1971. Το 1985 εισήχθησαν τα κέρματα των 5 σελινίων που ακολουθήθηκαν από εκείνα των 10 σελινίων το 1994 και των 20 το 1998.

Μεταξύ του 1966 και του 1978 το πορτρέτο του πρώτου Προέδρου της Κένυας, του Γιόμο Κενυάτα εμφανιζόταν στην πίσω όψη των κερμάτων της αφρικανικής χώρας. Το  1980 το πορτρέτο αντικαταστάθηκε από τη μορφή του επόμενου Προέδρου, του Ντάνιελ Αράπ Μόι. Αυτό ίσχυσε μέχρι το 2005, οπότε και επαναφέρθηκε το πορτρέτο του Κενυάτα. Το ίδιο ίσχυσε και στα χαρτονομίσματα αναφορικά με τις μορφές των ηγετών. Τα κέρματα των 50 σεντς και του 1 σελινιού είναι από ανοξείδωτο χάλυβα. Επίσης, τα  5, 10 και  20 σελίνια είναι διμεταλλικά κέρματα. Το 2003 κυκλοφόρησε ένα διμεταλλικό αναμνηστικό κέρμα των 40 σελινίων με το πορτρέτο του Προέδρου Μουάι Κιμπάκι, με αφορμή τη συμπλήρωση 40 ετών από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κένυας, το 1963.

## Τραπεζογραμμάτια
Το 1966 τυπώθηκαν από την Κεντρική Τράπεζα της Κένυας χαρτονομίσματα αξίας των 5, 10, 20, 50 και 100 σελινίων. Τα χαρτονομίσματα των 5 σελινίων αντικαταστάθηκαν από κέρματα ίσης αξίας το 1985 και το αυτό συνέβη με τα τραπεζογραμμάτια των 10 και 20 σελινίων το 1994 και το 1998. Το 1986 εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 200 σελινίων, το 1988 των 500 και το 1994 των 1000 σελινίων.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Χαρτονομίσματα της Κένυας
* Κέρματα της Κένυας

Σελινι Κενυας
Κατηγορία:Οικονομία της Κένυας
Έμβλημα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας

right|250px|Το έμβλημα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.
Το **Έμβλημα της [[Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας|Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας]]** είναι το σύμβολο της κρατικής οντότητας. Με απόφαση της κυβέρνησης της Σερβικής Δημοκρατίας από τις 16 Ιουνίου του 2007 χρησιμοποιείται το νέο έμβλημα σε αντικατάσταση του παλιού εθνοσήμου, το οποίο κηρύχθηκε αντισυνταγματικό με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

## Περιγραφή
Η σημαία της Σερβικής Δημοκρατίας και τα καλλιτεχνικά σχεδιασμένα γράμματα "РС" ("RS"), η τριχρωμία κόκκινο-μπλε-άσπρο βρίσκονται στο κέντρο του εμβλήματος. Επίσης, υπάρχουν σε σχήμα σταυρού χρυσά φύλλα βελανιδιάς. Η βελανιδιά είναι παραδοσιακά ιερό δέντρο των Σέρβων. Στην άκρη του εμβλήματος βρίσκεται η επιγραφή *Republika Srpska* στα κυριλλικά και στα λατινικά. Στο κάτω μέρος βλέπουμε το στέμμα των Κοτρομάνιτς και από επάνω το βασιλικό στέμμα των Ομπρένοβιτς. Τα σύμβολα αυτά είναι ενσωματωμένα στη σημαία της Σερβίας και στο εθνόσημο της Σερβίας.

## Πρώην εθνόσημο
thumb|right|180px|Το πρώην εθνόσημο στη Republika Srpska

Το πρώην εθνόσημο στη Republika Srpska αποτελούνταν από έναν ερυθρό θυρεό και το στέμμα του Οίκου των Καραγιώργεβιτς, όπως επίσης το δικέφαλο αετό, χρώματος ασημί, με χρυσή γλώσσα και πόδια, να έχει τ στήθος του καλυμμένο με μια κόκκινη ασπίδα με το σερβικό σταυρό.

Με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου το εθνόσημο αυτό κηρύχθηκε αντισυνταγματικό και διατάχθηκε ο τερματισμός της χρήσης του, όπως και του εθνοσήμου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.https://web.archive.org/web/20140103184526/http://www.ustavnisud.ba/eng/press/index.php?pid=1381&sta=3&pkat=507

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Έμβλημα και σημαία της Σερβικής Δημοκρατίας

Εμβλημα
Σερβικη Δημοκρατια
Εμβλημα
Μέλπεια (αρχαία πόλη)

Η **Μέλπεια** ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας, σήμερα διοικητικά ανήκει στον νομό Μεσσηνίας.

Βρισκόταν κοντά στην Λυκόσουρα στα Νόμια όρη και ο Παυσανίας την αναφέρει χωρίο. Στην περιοχή της πολίχνης υπήρχε ιερό του Πανός . Το όνομα της προέρχεται από την νύμφη *Μέλπεια* η οποία ακολουθούσε τον Πάνα. Ανήκε στην *Ανδανία* , περιοχή της αρχαίας Αρκαδίας, μαζί με τις Φιγαλεία και Αλίφειρα.

Η θέση της αρχαίας πολίχνης δεν έχει βρεθεί, σήμερα με το ίδιο όνομα υπάρχει χωριό στον νομό Μεσσηνίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Μονή Καπουτσίνων Αθηνών

Η **Μονή Καπουτσίνων Αθηνών** ιδρύθηκε από το θρησκευτικό Τάγμα Καπουτσίνων το 1658 όταν μέλη αυτού αντικατέστησαν τους προ δεκατριών ετών εγκαταστημένους στην Αθήνα Ιησουΐτες που είχαν εν τω μεταξύ εκείνοι αποσυρθεί στη Χαλκίδα.

Το 1669 οι Καπουτσίνοι αγόρασαν από τους Τούρκους το Μνημείο του Λυσικράτη και πλησίον αυτού ίδρυσαν ξενώνα χρησιμοποιώντας και το μνημείο για διαμονή τους. Οι Καπουτσίνοι παράλληλα έκαναν και πολλές τοπογραφικές μελέτες της Αθήνας. Μεταξύ των πολλών, στα κελιά παρά του μνημείου φιλοξενήθηκε από τους Καπουτσίνους και ο Λόρδος Βύρων στο πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα.

Σημειώνεται πως ο χάρτης και το σχεδιάγραμμα των Αθηνών που εκπόνησαν οι Καπουτσίνοι είναι τα αρχαιότερα απ΄ όσα σώζονται. Επίσης ο Γκιλλέ στο έργο του "Αι Αθήναι, η παλαιά και η νέα πόλις" (Παρίσι 1675) φέρεται ότι είχε μπροστά του τις τοπογραφικές μελέτες αυτές.

Η Μονή αυτή φέρεται να διαλύθηκε περί τα μέσα του 19ου αιώνα.

Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Αθήνα
Τεγέα

μικρογραφία|281x281εσ
Η **Τεγέα** ήταν πόλη της αρχαίας  Αρκαδίας, προερχόμενη αρχικά από συνοικισμό.
μικρογραφία|ο αρχαιολογικός χώρος της Τεγέας

Ιδρύθηκε από τον Τεγεάτη, γιο του Λυκάονα και εγγονό του Πελασγού και ήταν από τις σπουδαιότερες πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας, έδρα των τελευταίων μυθικών Αρκάδων βασιλιάδων. Αποτελούνταν από τους δήμους *Κορυθέων*, *Γαρεατών*, *Φυλακέων*, *Καρυατών*, *Οιατών*, *Βωταχιδών*, *Μανθυρέων*, *Εχενιδών*, *Αφειδάντιων* και τις φυλές *Ιποθίτιδα*, *Καριώτιδα*, *Απολονιάτιδα* και *Αθηναιάτιδα*. Στην πόλη υπήρχε το ιερό της Αλέας Αθηνάς το οποίο είχε κατασκευάσει ο  Σκόπας την εποχή που άρχοντας της Αθήνας ήταν ο Διόφαντος. Σύμφωνα με την μυθολογία ο Ναός ονομάστηκε έτσι από τον Αλέα εγγονό του Αρκάδα που τον είχε χτίσει. Μέσα στο ιερό μέσα υπήρχε άγαλμα της Αθηνάς από ελεφαντόδοντο, άγαλμα του Ασκληπιού , άγαλμα της Υγείας και τα δόντια του Ερυμάνθιου κάπρου τα οποία όταν οι Ρωμαίοι προσάρτησαν την περιοχή στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία τα μετέφεραν στη Ρώμη. Η Θεά Αθηνά ήταν η πολιούχος της πόλης και προς τιμήν της γίνονταν οι αγώνες Αλεαία. Σήμερα ο ναός δεν υπάρχει πλέον και λέγεται ότι τμήματά του χρησιμοποιήθηκαν στην ανοικοδόμηση του ναού της Παναγίας που βρίσκεται κοντά στον αρχαιολογικό χώρο.

Στην Τεγέα υπήρχε και δεύτερο ιερό της *Αθηνάς Πολιάτιδος*. Στην αγορά της πόλης υπήρχε ιερό της Αφροδίτης.
Διέθετε Γυμνάσιο, θέατρο, Στάδιο, Αγορά και Βουλή με τριακόσιους βουλευτές. Οι κάτοικοι την περίοδο της ακμής της έφταναν τους 40.000 και η πόλη έκοβε δικό της νόμισμα.

Επιφανείς Τεγεάτες ήταν οι ποιητές Κλονάς και Ανύτη, ο ιστορικός Αρίανθος, ο τραγικός Αρίσταρχος, οι νομοθέτες Αντισθένης και Κρίσος. Οι ήρωες Αγκαίος και Έποχος, η Αταλάντη, ο Έχεμος, ο Αγαπήνορας και η Διοτίμα. Εδώ επίσης είχε γεννηθεί, κατά τη μυθολογία, και ο Πάνας. 

Τεγεάτες είχαν πάρει μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, στον τρωικό πόλεμο, στην μάχη των Πλαταιών, στους Περσικούς πολέμους, και στον Πελοποννησιακό πόλεμο στο πλευρό των Σπαρτιατών, 

Η Τεγέα είχε αποικίσει την Πάφο, ενώ είχε συμμετάσχει στον εποικισμό της Μεγαλόπολης.  

Ο Αππιανός (*Συριακoί πόλεμοι*, 57) αναφέρει ότι μια πόλη της Συρίας με το όνομα Τεγέα, κτίσμα του Σελεύκου Α΄ του Νικάτορος. Όντας η μοναδική πηγή πληροφοριών για την πόλη, ο Αππιανός την περιλαμβάνει στις πόλεις που πήραν το όνομά τους από ελληνικές πόλεις. Η σημερινή τοποθεσία της συριακής Τεγέας τυγχάνει άγνωστη.   

Η πόλη καταστράφηκε από τους Γότθους το 395 μ.χ. και σταδιακά ερήμωσε. Αργότερα στη θέση της χτίστηκε το Νύκλι το οποίο κατά την Φραγκοκρατία αποτέλεσε Βαρωνία. Σήμερα έχει ανασκαφεί και είναι επισκέψιμος αρχαιολογικός χώρος στον οποίο λειτουργεί  και το μουσείο της Τεγέας, ενώ η ευρύτερη περιοχή, με ευρήματα από ρωμαϊκά ψηφιδωτά και μεσαιωνικά τείχη αποτελεί αρχαιολογικό πάρκο.  Βρίσκεται δίπλα στο χωριό Αλέα της Μαντινείας, 10 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.

## Δείτε επίσης
* Αρχαίος Ναός Αλέας Αθηνάς
* Αθηνά Αλέα
* Αρχαιολογικό Μουσείο Αλέας Τεγέας

## Παραπομπές


## Πηγές
* Παυσανία Αρκαδικά κεφάλαια XLV , XLVII , XLVIII , XLIX
* Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης 

Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αρκαδία
Κατηγορία:Τρίπολη Αρκαδίας
Ίμερος

Με το όνομα **Ίμερος** αναφέρονται δύο διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:

*Ο Ίμερος (θεότητα) , θεότητα της ελληνικής μυθολογίας.
*Ο Ίμερος ο Λακεδαίμονας , Σπαρτιάτης, εγγονός του Δία.

*Σε αμφότερα η λέξη «`Ιμερος» *δασύνεται*, δηλαδή παίρνει δασεία στο [[Πολυτονική γραφή της Ελληνικής γλώσσας|πολυτονικό σύστημα γραφής]].*

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κρεσφόντης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Κρεσφόντης** ήταν ένας από τους Ηρακλείδες, γιος του Αριστομάχου, εγγονός του Κλεοδαίου, δισέγγονος του Ύλλου και συνεπώς τρισέγγονος του του Ηρακλή και της Δηιάνειρας.

Ο Κρεσφόντης υπήρξε ένας από τους Δωριείς κατακτητές της Πελοποννήσου. Κατά τη μοιρασιά των περιοχών της, πέτυχε να του δώσουν την εύφορη Μεσσηνία με το ακόλουθο τέχνασμα: Συνεννοήθηκε με τον αδελφό του Τήμενο και του είπε να ρίξει τους κλήρους μέσα σε μία υδρία με νερό. Ο δικός του κλήρος ήταν φτιαγμένος από πηλό που είχε ψηθεί στη φωτιά, ενώ οι κλήροι των παιδιών του Αριστοδήμου ήταν από πηλό που είχε απλώς ξεραθεί στον ήλιο. Την ώρα που ρίφθηκαν οι κλήροι στην υδρία, τα τέκνα του Αριστοδήμου δεν γνώριζαν ότι οι κλήροι είχαν κατασκευασθεί με διαφορετική μέθοδο ο καθένας. Την ώρα λοιπόν που μπήκε το χέρι στην υδρία για να τραβήξει στα τυφλά τον κλήρο, έπιασε τον κλήρο του Κρεσφόντη, όχι επειδή αυτό έλεγε η τύχη, αλλά επειδή μόνο αυτός υπήρχε πια μέσα, αφού οι άλλοι είχαν διαλυθεί από το νερό.

Ο Κρεσφόντης πήρε λοιπόν με αυτό τον δόλιο τρόπο τη Μεσσηνία και μετέφερε τα ανάκτορα στην Στενύκληρο αλλά βασίλευσε για σχετικώς λίγο καιρό, καθώς δολοφονήθηκε μαζί με τους δυο γιους του από τον Πολυφόντη, που του πήρε και τη σύζυγο, τη Μερόπη η οποία ήταν κόρη του Κύψελου βασιλιά της Αρκαδίας. Είχε επιβιώσει ωστόσο ο τρίτος γιος του Κρεσφόντη και της Μερόπης, ο Αίπυτος. Ο Αίπυτος σκότωσε τον Πολυφόντη και έγινε βασιλιάς της Μεσσηνίας.

Στους ιστορικούς χρόνους, όταν ο Επαμεινώνδας επανίδρυσε τη Μεσσήνη, ο δόλιος Κρεσφόντης και ο Αίπυτος ανακηρύχθηκαν «ήρωες» της χώρας. Στη Μεσσήνη υπήρχε και άγαλμα του Κρεσφόντη, μέσα στον κεντρικό της ναό. Ο Ευριπίδης συνέγραψε τραγωδία με τον τίτλο «Κρεσφόντης», της οποίας το περιεχόμενο διασώζει μερικώς ο Υγίνος.
## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Κρεσφοντης
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας
Αλωέας

Με το όνομα **Αλωέας** (***Αλωεύς***) αναφέρονται δύο διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, τα εξής:

# Γιος του θεού Ποσειδώνα και της Κανάκης, της μεγαλύτερης κόρης του Αιόλου. Αδελφοί του Αλωέως ήταν οι Οπλέας, Νιρέας, Επωπέας και Τρίοπας. Ο Αλωέας πήρε ως σύζυγό του την Ιφιμέδεια. Όπως δε αναφέρει ο Απολλόδωρος, η Ιφιμέδεια ερωτεύτηκε τον θεό Ποσειδώνα και γέννησε μαζί του τους γίγαντες Ώτο και Εφιάλτη οι οποίοι πήραν παρ' όλα αυτά το όνομα Αλωάδες. Ομοίως και ο Υγίνος αναφέρει (*Fabulae* 25) τους Αλωάδες ως γιους του θεού Ποσειδώνα και της Ιφιμέδειας.
# Γιος του θεού Ήλιου και της Αντιόπης, αδελφός του Αιήτη. Κατά τον Παυσανία (Β 3, 10), Ο Ήλιος έδωσε, μοιράζοντας τη χώρα στους γιους του, *«Αλωεί μεν την Ασωπίαν, Αιήτη δεν την Εφυραίαν»*. Μετά τον θάνατο ωστόσο του Βούνου, στον οποίο είχε αφήσει ως παρακαταθήκη τη χώρα του ο Αιήτης φεύγοντας για την Κολχίδα, η Εφυραία (δηλαδή η μετέπειτα Κόρινθος) πέρασε στην εξουσία του Αλωέα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασιλείς της Κορίνθου
Μονή Καπουτσίνων Άνδρου

Η **Μονή Καπουτσίνων Άνδρου** ιδρύθηκε λίγο μετά από την αντίστοιχη Μονή Αθηνών, στο Κάτω Κάστρο στην Άνδρου, δηλαδή στη σημερινή πόλη-πρωτεύουσα της νήσου. Η Μονή αυτή των Καπουτσίνων ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Βεναρδίνο ή Βενάρδο. 
Λεγόταν κοινώς και "Φραγκομονάστηρο".

Η Μονή των Καπουτσίνων Άνδρου φέρεται να διαλύθηκε περί τα τέλη του 18ου αιώνα.

Καπουτσινων
Αιανός

Στην ελληνική μυθολογία ο Αιανός ήταν γιος του βασιλιά των Τυρρηνών Ελύμου. Επομένως ο Αιανός ήταν εγγονός του Αγχίση και ανεψιός του Αινεία. Ο Αιανός αναφέρεται ότι υπήρξε ο ιδρυτής και επώνυμος ήρωας της πόλεως Αιανή στη Μακεδονία.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας