open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μελετόπουλος (κανονιοφόρος)

**Πλοίαρχος Μελετόπουλος ([[Κανονιοφόρος]]) 37, Ρ-57**
Κανονιοφόρος τύπου PGM (Patrol Gunboat, Motor)

Πρώην ‘USS PGM 22’. Πρώην ‘PC 1553’.

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Consolidated Shipbuilding Corp., New York, N.Y. Καθελκύστηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1943. Στην ενεργεία από τις 22 Αυγούστου 1944.

Παρελήφθη στις 11 Δεκεμβρίου 1947 από το αμερικανικό Ναυτικό (Νορφολκ, Βιγίνιας). Του ιδίου τύπου πλοία : Αρσλάνογλου, ‘ΜΠΛΕΣΣΑΣ’, ‘ΠΕΖΟΠΟΥΛΟΣ’, ‘Μελετόπουλος’, ‘Χατζηκωνσταντής’ και ‘Λάσκος Ι’. Ονομάστηκε προς τιμή του Κυβερνήτη του Πλωτού Νοσοκομείου ‘ΑΤΤΙΚΗ’ έφεδρου Πλοιάρχου Μ. Μελετόπουλου, ο οποίος χάθηκε στο Ναυάγιο του πλοίου (Καφηρέας 11 Απριλίου 1941 Ημερολόγιο Πολέμου). Χρησιμοποιήθηκε εντατικά στις επιχειρήσεις τον περίοδο του εμφυλίου και στη συνέχεια σαν περιπολικό στο Ανατολικό Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα. Παροπλίστηκε την 1 Φεβρουαρίου 1971.

## Πηγές
*Information On WWII PGMs
*Uboat - USS PGM-22 (PGM-22)

Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Χρήστος Πιπιλής

Ο **Χρήστος Πιπιλής** (1920-1995) ήταν Έλληνας γεωπόνος και πολιτικός. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κάτω Φιγαλεία Ηλείας το 1920.  Ήταν γιος του βουλευτή Μεσσηνίας Μενελάου Πιπιλή και θείος της δημοσιογράφου και πολιτικού Φωτεινής Πιπιλή (Ανδρέου επί ΥΕΝΕΔ).
Σπούδασε στην Γεωπονική Σχολή των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Στην διάρκεια της κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. 
Εξελέγη βουλευτής Ηλείας με την ΕΡΕ το 1958, με το Κόμμα Προοδευτικών το 1964 και με την Νέα Δημοκρατία το 1977. Υπηρέτησε επίσης ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Γεωργίας.

Πέθανε τον Μάρτιο του 1995 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίας Σοφίας στο Νέο Ψυχικό στις 20 Μαρτίου 1995. 
Ετάφη στην Καισαριανή.
Κατέλιπε τη σύζυγό του Μαρία, έναν γιο και μια κόρη.

## Παραπομπές


Πιπιλης
Πιπιλης Χρηστος
Πιπιλης
Πιπιλης Χρ
Τυράννιος Ρουφίνος

Ο **Τυράννιος Ρουφίνος** ή **Ρουφίνος της Ακυληίας** () ήταν Λατίνος μοναχός, ιστορικός και θεολόγος που άκμασε κατά τον 4ο και 5ο μ.Χ. αιώνα. Είναι περισσότερο γνωστός ως μεταφραστής έργων εκκλησιαστικών πατέρων από τα ελληνικά στα λατινικά.

## Βιογραφία
Ο **Ρουφίνος** γεννήθηκε το 344 ή 345 στη ρωμαϊκή πόλη **Ιουλία Κονκόρδια** της Ακυληίας.
Σπούδασε στη Ρώμη όπου και συνδέθηκε με τον Ιερώνυμο και γύρω στο 372, κατά τα πρώτα χρόνια της εμφάνισης του μοναχισμού στη Δύση, θέλοντας να γνωρίσει καλύτερα τις ρίζες του φαινομένου αυτού ταξίδευσε στην Ανατολή όπου και παρακολούθησε μαθήματα του Διδύμου στην Αλεξάνδρεια και στη συνέχεια επισκέφτηκε τους μοναχούς της Νιτρίας και της Σκήτης. Αργότερα ταξίδευσε στην Ιερουσαλήμ όπου και έζησε ως ερημίτης αφού προηγουμένως ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι.

Εκεί επανασυνδέθηκε με τον Ιερώνυμο,γρήγορα όμως διαχώρισαν τις απόψεις τους καθώς αν και αρχικά αμφότεροι θαύμαζαν τον Ωριγένη,το 394 ο Ιερώνυμος στράφηκε κατά της διδασκαλίας του Ωριγένη ενώ ήδη απο το 390 ο **Ρουφίνος** χειροτονήθηκε ιερέας.

Το Φθινόπωρο του 397 επέστρεψε στη Ρώμη και πέθανε το 411 στη Σικελία.

## Εργογραφία
Ως συγγραφέας ο **Ρουφίνος** ήταν περιορισμένης συγγραφικής δεξιότητας και ασχολήθηκε κυρίως με μεταφράσεις από τα ελληνικά στα λατινικά,στρέφοντας την προτίμησή του κυρίως στα έργα των αλεξανδρινών συγγραφέων.

### Κυριότερα Πρωτότυπα Έργα
* Commonitorium in symbolum Apostolorum
* De Adulteratione Librorum Origenis
* Historia ecclesiastica (μεταφράζει και συνεχίζει το έργο του Ευσέβιου)
* Historia Eremitica

### Κυριότερες Μεταφράσεις
* Περί αρχών (Ωριγένη)
* Όροι (Μ.Βασιλείου)
* Απολογία υπέρ Ωριγένους (Πάμφυλου)
* Ιστορία μοναχών της Αιγύπτου

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Ρουφίνος
Κατηγορία:Θεολόγοι
Κρητική φορεσιά

Η **κρητική φορεσιά** αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της λαογραφίας της Κρήτης. Οι άνδρες φορούν βράκα με σαλβάρια, τον επενδυτή, γελέκι, μεϊντάνι, ζώνη, καρτσόνια και καπότο, επίσης ασημένιο μαχαίρι στη μέση, βουργίδι και κρατούν κατσούνα. Άλλες φορές αντί βράκα φορούν κιλότα σε τύπο στρατιωτικό που μπαίνει μέσα στα στιβάνια (τις μαύρες μπότες που συμπληρώνουν την ενδυμασία), γελέκι με φαρδιά ζώνη και σαρίκι (κρουσάτο μαντίλι). 

Οι γυναίκες φορούν φούστα με σάκο, κατινάκι (φόρεμα με μπούστο ραμμένο σε πλατιά φούστα), τζεμπέρι στο κεφάλι, μπροστοποδιά, σαλβάρι (μακριά βράκα), ποκαμίσα και μαύρα παπούτσια, καθώς και πολλά χρυσαφικά κυρίως λίρες.

Η χειροποίητη κιλότα αποτελεί παραδοσιακή Κρητική ενδυμασία η οποία αντικατέστησε την βράκα μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο. Η ενδυμασία αυτή φορέθηκε κατά την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης επί Κρητικής Πολιτείας.

Η κιλότα φοριέται με μαύρο πουκάμισο, γιλέκο, πλατιά υφαντή ζώνη, μαύρο μαντίλι στο κεφάλι και στιβάνια.

**ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ**:

'''ΑΝΔΡΙΚΗ ΚΡΗΤΙΚΗ ΦΟΡΕΣΙΑ'''

## Φωτογραφίες

File:Cretan Captain Korakas, Mihail Karouzos.jpg|Φωτογραφία του Μιχαήλ Κόρακα, 19ος αιώνας.
File:Crete1 traditional.jpg|Φορεσιά από τα Ανώγεια. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
File:Crete's costume.jpg|Ανδρική φορεσιά Κρήτης. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
File:Cretan paysans Costume.JPG|Γυναικεία και ανδρική κρητική φορεσιά, 19ος-20ος αιώνας.
File:Cretois Costume.JPG|Κρητικός βρακοφόρος, 19ος-20ος αιώνας.


Κατηγορία:Πολιτισμός της Κρήτης
Κρητική ενδυμασία
Πέργαμος (τορπιλοβόλο)

Το ΒΠ Τ/Β **Πέργαμος**  **/ 74**, πρώην Αυστριακό ’SMS-95 F’, ήταν ένα από τα τρία ομοίου τύπου και συνολικά έξι ποντοπόρα τορπιλοβόλα του άλλοτε Αυτοκρατορικού Αυστροουγγρικού Ναυτικού που παραχωρήθηκαν μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Βασίλειο της Ελλάδος το 1922. Του ιδίου τύπου, αδελφά πλοία κλάσης "Tb 82 F" ήταν το 'Πάνορμος' και το ‘Προύσα.
 
Η ναυπήγησή του ξεκίνησε κατά παραγγελία του καισαροαυστριακού ναυτικού το 1914 στα ναυπηγεία ‘Austro–Hungary–Ganz–Danubins Co, του Φιούμε (Fiume), όπου και καθελκύσθη τον Αύγουστο του 1915 λαμβάνοντας την ονομασία **SMS-95**.

## Υπηρεσία στο Α & Β Π.Ν.

Μετά την καθέλκυση, τον απαραίτητο εξοπλισμό και τις αναγκαίες δοκιμές τέθηκε σε ενέργεια στο **Α**υτοκρατορικό και **Β**ασιλικό **Π**ολεμικό **Ν**αυτικό, όπως ήταν κατά μετάφραση η επίσημη ονομασία του Πολεμικού Ναυτικού της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας, μαζί με άλλα 15 αδελφά πλοία, την περίοδο Ιουλίου - Δεκεμβρίου του 1916. Στη πλήρη ένταση του Α΄ Π.Π. χρησιμοποιήθηκε σε ναυτικές επιχειρήσεις στο Αδριατικό πέλαγος, συμμετέχοντας σε βομβαρδισμούς και προσβολές ιταλικών ακτών και σε συνοδεία νηοπομπών.

Μετά τη λήξη του Μεγάλου Πολέμου και τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού, (Η΄ μέρος) που ακολούθησε, επήλθε η κατάργηση του αυστρο-ουγγρικού ναυτικού και στη συνέχεια με τη Συνθήκη των Σεβρών αποδόθηκε από τις "προέχουσες δυνάμεις" στο Βασίλειο της Ελλάδος, ως πολεμική επανόρθωση.

## Υπηρεσία στο Β.Ν.

Μετά τη παράδοσή του στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό συμμετείχε στις επιχειρήσεις του πολέμου 1940–1941. Η Γερμανική εισβολή το βρήκε στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας, όπου πραγματοποιούσε γενική επισκευή. Διατάχθηκε η αυτοβύθιση του στις 25 Απριλίου 1941.

Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Προύσα (τορπιλοβόλο)

**Προύσα ([[Τορπιλοβόλο]]) / 75**. Πρώην αυστριακό ‘94-F’. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Austro–Hungary–Ganz–Danubius Co, Finme’. Καθελκύστηκε το 1913. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας το 1945. Ένα από τα τρία ομοίου τύπου πλοία που παραχωρήθηκαν το 1922 μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για επανορθώσεις μετά τη διανομή του άλλοτε καισαροαυστριακού στόλου. Του ιδίου τύπου πλοία είναι τα: ‘Πάνορμος’ και ‘Πέργαμος’.

Πριν αποδοθεί στο Πολεμικό Ναυτικό επισκευάσθηκε στη Βρετανία και εκσυγχρονίσθηκε αργότερα στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του 1940-1941. Στις 4 Απριλίου 1941 ευρισκόμενο στην Κέρκυρα, με Κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Ν. Κοτσιλίρη, δέχθηκε Γερμανική αεροπορική επίθεση. Μονολότι το πλοίο δεν βλήθηκε άμεσα δημιουργήθηκαν πολλές διαρροές. Ήταν αδύνατο να πλεύσει και αυτοβυθίστηκε στο λιμάνι της Κέρκυρας.

Κατηγορία:Προύσα
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Μίνα Γιάννου

Η **Ασημίνα (Μίνα) Γιάννου** (1916 - 27 Φεβρουαρίου 2011) ήταν Ελληνίδα πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916 και σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ. Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος ενώ υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος του πολιτικού γραφείου του Κ.Κ.Ε και του γραφείου εσωτερικού. Το 1949 συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Χίο. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές Αβερωφ, όπου και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 20 ετών από έκτακτο στρατοδικείο. Το 1953 αθωώθηκε από το Εφετείο Αθηνών και αποφυλακίστηκε. Το 1961 εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ. Κατα τη διάρκεια της Χούντας συνελήφθη αρκετές φορές από την αστυνομία και εκτοπίστηκε μέχρι το 1971. Μετά τα γεγονότα του πολυτεχνείου η αστυνομία την οδήγησε μαζί με τους Αντ. Αμπατιέλο, Δ. Γόντικα και Καλούδη στο Μπογιάτι. Για μια περίοδο είχε φυλακιστεί και στις φυλακές Αλικαρνασσού. Τον Δεκέμβριο του 1972, στη Βουδαπέστη, συμμετείχε ως μέλος του προεδρίου της 17ης ολομέλειας του Κ.Κ.Ε. που εξέλεξε ως γραμματέας του κόμματος τον Χαρίλαο Φλωράκη. 

Μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών, το 1974, εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη του ΚΚΕ. Ανήκε στη λεγόμενη "δογματική ομάδα". Επανεξελέγη το 1977 και το 1978 κατόπιν πιέσεων της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη βουλευτική ιδιότητά της για να αντικατασταθεί από τον Δημήτριο Σαχίνη. Όπως και ο σύζυγός της, έτσι και η Μίνα Γιάννου, εργαζόταν στην Εθνική τράπεζα, όπου ανέπτυξε σημαντική συνδικαλιστική δράση. Στην Εθνική Τράπεζα είχε προσληφθεί το 1936, απολύθηκε όμως λόγω της πολιτικής της δράσης το 1948. Επίσης είναι ιδρυτικό μέλος της "Ένωσης Γυναικών Ελλάδας".

Απεβίωσε στα Εξάρχεια στις 27 Φεβρουαρίου 2011. Ήταν παντρεμένη με τον Αντώνη Γιάννου (1902 - 2004), μέλος του Κ.Κ.Ε. και του ΕΑΜ και είχε ενα γιό, τον Δημήτριου Γιάννου, καθηγητή Πανεπιστημίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Βασίλης Τσιβιλίκας

Ο **Βασίλης Τσιβιλίκας** (Θεσσαλονίκη, 17 Ιανουαρίου 1942 - Αθήνα, 29 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός με σημαντική παρουσία στον ελληνικό κινηματογράφο, την τηλεόραση και ιδιαίτερα το θέατρο.

## Βιογραφία
Είχε καταγωγή από τα Δομνίστα και Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας. Ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας και είχε δύο αδερφές. Η αδελφή του, Ελένη, είναι σημαντική αρχαιολόγος του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών, με ανασκαφικό έργο στην Κρήτη και τις Κυκλάδες. Ο πατέρας του ήταν καταστηματάρχης ο οποίος εξασφάλισε άνετη ζωή στην οικογένειά του και αγαπούσε το θέατρο.

Φοίτησε στο Αμερικάνικο Κολέγιο της Θεσσαλονίκης "Anatolia". Εκεί οι καθηγητές του τον παρότρυναν να ασχοληθεί με την υποκριτική, συμμετέχοντας αρχικά στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του πέρασε στην Αγγλική Φιλολογία, την οποία όμως εγκατέλειψε για να κατεβεί στην Αθήνα και να ασχοληθεί επαγγελματικά πλέον με την υποκριτική.

Μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια να εισαχθεί στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», σπούδασε τελικά στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη.

Πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1965 στη Νέα Ιωνία. Δύο χρόνια αργότερα ο Κάρολος Κουν τον καλεί στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν». Στις αρχές της δεκαετίας του 70 ξεκινά να ασχολείται με την επιθεώρηση και στα μέσα της με την πρόζα. Η δεκαετία του '70 ήταν η περίοδος που πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο. Η πρώτη ταινία που συμμετείχε ήταν *Η θεία μου η χίπισσα* του Αλέκου Σακελλάριου.

## Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος με την δικηγόρο και νομικό Αλίκη Τσιβιλίκα και πατέρας ενός γιου και μιας κόρης.

Απεβίωσε στις 29 Φεβρουαρίου 2012 σε ηλικία 70 ετών. Εμφάνισε πρόβλημα στην καρδιά και εξέπνευσε κατά τη διακομιδή του στο Σισμανόγλειο Γενικό Νοσοκομείο. 

## Θεατρικές παραστάσεις

## Κινηματογράφος

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Πινακοθήκη Γέλιου,από το Λογοθετίδη και μετά, Κώστας Παπασπήλιος, Εμπειρία εκδοτική, 2002, ISBN 960-417-002-3, σελ. 158-167*
* «Βασίλης Τσιβιλίκας: Δεν με ενδιαφέρουν οι μυημένοι», «Το Βήμα», 14 Ιανουαρίου 2001, ανακτήθηκε 19 Σεπτεμβρίου 2008.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πληροφορίες για το Βασίλη Τσιβιλίκα από την imdb
* Πληροφορίες για το Βασίλη Τσιβιλίκα από τα 90lepta 
* 

Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατάλογος χωρών ανά συχνότητα εμφάνισης του HIV/AIDS σε ενηλίκους

[thumb|Εκτιμώμενος αριθμός ανθρώπων που ζουν με τον [HIV/AIDS ανά χώρα]]
[thumb|right|Εκτιμώμενη εξάπλωση του [HIV ανάμεσα στους νεαρούς ενήλικες (15-49) ανά χώρα στο τέλος του 2005]]

Αυτός είναι ένας **κατάλογος χωρών κατά ποσοστό εξάπλωσης του HIV/AIDS ανάμεσα στους ενήλικες**, βασισμένο σε πληροφορίες από διάφορες πηγές, όπως το World Factbook
 Ο πίνακας δείχνει την ατυχή θέση της Αφρικής στην παγκόσμια επιδημία του HIV/AIDS, οι 19 χώρες με την μεγαλύτερη εξάπλωση του ιού είναι όλες στην Αφρική και αποτελούνται από 24.5 εκατομμύρια, δηλαδή πάνω από το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού που είναι μολυσμένος με AIDS. Η Νότια Αφρική αναφέρεται ως η χώρα με τον μεγαλύτερο πληθυσμό που ζει με την ασθένεια, με 5 εκατομμύρια ανθρώπους να είναι μολυσμένοι.

Στην περισσότερο ευτυχή θέση βρίσκεται η Σαμόα η οποία έχει το μικρότερο ποσοστό εξάπλωσης του ιού με μόλις 12 άτομα μολυσμένα. Η Σαμόα μαζί με τις, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Φιλιππίνες, Ιαπωνία, Ιράν, Γερμανία, Σαουδική Αραβία, Αφγανιστάν και την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχουν το μικρότερο ποσοστό εξάπλωσης της νόσου με μόλις 0.01% του πληθυσμού να νοσεί από τον ιό HIV.

Καθώς η πλειοψηφία των ανθρώπων με τον ιό HIV δεν γνωρίζουν πως νοσούν, είναι λογικό να υποθέσουμε πως μπορεί να υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό μολυσμένων ατόμων που δεν έχουν συμπεριληφθεί στις στατιστικές.

## Πηγές
*Αυτό το άρθρο περιέχει υλικό από το [[World Factbook]], συνεπώς ως δημόσια έκδοση των [[ΗΠΑ]] είναι κοινό κτήμα.*



Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών
Σαλαμινία Ι (ατμόπλοιο)

Το **Σαλαμινία Ι** ήταν ατμόπλοιο. Του ιδίου τύπου ήταν το Πανόπη ΙI και το Πάραλος. Παραγγέλθηκαν μεταξύ 1858–1859 στα ναυπηγεία ‘Reid & Co.’ της Γλασκόβης.

Απέπλευσε με ξένο πλήρωμα στις 28 Φεβρουαρίου 1859 και έφθασε στον Ναύσταθμο Πόρου στις 22 Μαρτίου 1859, παραδόθηκε δε στις Ελληνικές Αρχές ένα μήνα αργότερα.

Στις 07/06/1860 μαζί με το ‘Αφρόεσσα’ απέπλευσε προς τη Βηρυτό με την εντολή να προστατεύσουν τους ομογενείς από τις σφαγές των Δρούσων. Μέχρι τον Ιούλιο 1860 παρέμεινε εκεί και στη συνέχεια επέστρεψε στον Πειραιά μεταφέροντας πρόσφυγες. Τον Ιανουάριο του 1861 συγκρούσθηκε με το Α/Τ ‘Πανελλήνιον’ στον Αργολικό κόλπο με σοβαρές υλικές ζημιές.

Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα σαν φυλακίδα της Ελληνικής Πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Την περίοδο 1907-1913 χρησιμοποιήθηκε σαν ανεφοδιαστικό φάρων και παράλληλα από το 1910 για την συγκοινωνία του Ναυστάθμου. Το 1913 μετατράπηκε σε ναυτώνα και τελικά παροπλίσθηκε το 1922.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Ελληνικές ατμοημιολίες
Κατηγορία:Ελληνικά ατμόπλοια
Γιάννης Γαλάτης

Ο **Γιάννης Γαλάτης** (Αθήνα, 1935) είναι Έλληνας σχεδιαστής μόδας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935  και είναι γιος του Παναγιώτη Γαλάτη. Κατάγεται από την παλιά αριστοκρατική οικογένεια Γαλάτη της Ιθάκης, η οποία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα 1300 επί Τόκων, όταν και της παραχωρήθηκαν προνόμια. Πολύ πιθανόν μάλιστα να συγγένευε και με αυτής της οικογένειας Καποδίστρια. Ο προ-προπάππος του ήταν α΄ ξάδερφος του Φιλικού Νικολάου Γαλάτη και του δημάρχου Αθηναίων Κωνσταντίνου Γαλάτη.

Τη δεκαετία του ΄60 άρχισε να κάνει τα πρώτα του βήματα στον χώρο της μόδας. Με τη βοήθεια της Έφης και του Στάθη Παντελάκη άνοιξε βιοτεχνία, η οποία σύντομα άρχισε να δραστηροποιείται εκτός από την Ελλάδα και την Κύπρο και στη Γαλλία, ΗΠΑ, Γερμανία κ.α. Ο Γαλάτης αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα, ειδικότερα τη δεκαετία του ΄70, ονόματα της εποχής του στον ελληνικό χώρο.

Έχει παντρευτεί τρεις φορές και έχει αποκτήσει δύο παιδιά: τον Αίολο και την Κατερίνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες σχεδιαστές μόδας
Ταχύπνοια

**Ταχύπνοια** ονομάζεται ο αυξημένος αριθμός αναπνοών (>20/λεπτό). Μπορεί να αντιπροσωπεύει φυσιολογική απάντηση του οργανισμού σε καταστάσεις όπου οι απαιτήσεις για οξυγόνο είναι αυξημένες (π.χ. άσκηση, αναπνευστική δυσχέρεια). Όταν η ταχύπνοια δεν αποτελεί απάντηση του οργανισμου σε έλλειψη οξυγόνου τότε ονομάζεται υπεραερισμός.
Επίσης διαφέρει από τον όρο υπέρπνοια που πάντα υποδηλώνει βαθιές ανάσες.

Κατηγορία:Συμπτώματα
Κονγκεσάνγκεν

Ο **Κονγκεσάνγκεν** (νορβηγικά: *Kongesangen*), που σημαίνει «τραγούδι του βασιλιά», είναι ο Βασιλικός ύμνος της Νορβηγίας (ο Εθνικός είναι ο Για, βι ελσκέρ ντέτε λάντετ). Υπάρχουν αρκετές παραλλαγές των στίχων. Η πρώτη (Gud signe kongen vor) γράφτηκε από τον Ενρίκο Βέργκερλαντ, αλλά η εκδοχή που χρησιμοποιείται σήμερα και παρατίθεται παρακάτω γράφτηκε από τον Γουστάβο Γιένσεν για την στέψη του βασιλιά Χάακον Η' το 1906. Ήταν εμπνευσμένο από τον Βρετανικό εθνικό ύμνο και χρησιμοποιούσε την ίδια μελωδία με το God Save the King.

Νορβηγία
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Νορβηγίας
Σουηβική Ένωση

Η λεγόμενη **Σουηβική** ή **Σουαβική Ένωση** ήταν η πρώτη στρατιωτική συμμαχία της κεντρικής Ευρώπης με καθαρό εθνικό χαρακτήρα. Αποτελούσε ένωση των ιπποτών και πριγκίπων όλων των σουαβικών πόλεων μαζί με τον Δούκα του Τυρόλου, του Μάργραβου της Βάδης, του Δούκα της Βαυαρίας, του Κόμητα της Βυρτεμβέργης και των επισκόπων της Κωνσταντίας και του Άουγκσμπουργκ.

Η Ένωση αυτή συνομολογήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1488 και διατηρούσε στρατεύματα ιππικού και πεζικού. Ιστορικά απετέλεσε για μισό αιώνα όπου και διατηρήθηκε όργανο της Αυστρίας. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της ένωσης αυτής ονομάστηκαν "σουαβικοί πόλεμοι". Το 1524 τα στρατεύματα της Σουαβικής Ένωσης κατέπνιξαν στο αίμα την εξέγερση των αγροτών της Αλγοβίας. Τελικά η ένωση αυτή αυτοδιαλύθηκε αργότερα, λόγω των πολλών εσωτερικών θρησκευτικών έριδων.

## Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.17ος, σ.100.

Κατηγορία:Ιστορία της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Κατηγορία:Μεσαιωνική Βαυαρία
Κατηγορία:16ος αιώνας στη Βαυαρία
*
Κατηγορία:Ιστορία της Σουηβίας
Κατηγορία:Στρατιωτικές συμμαχίες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία του Μεσαίωνα
Σπάρτακος (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Σπάρτακος** φέρονται:

## Πρόσωπα
* Σπάρτακος, μονομάχος

## Τέχνες
* ''Σπάρτακος'', ταινία
* ''Spartacus'', βρετανική σειρά

## Οργανώσεις
* Σπάρτακος, γερμανική οργάνωση
* Σπάρτακος, ελληνική οργάνωση

## Αθλητισμός
* Σπάρτακος Γλυφάδας
* Σπάρτακος Κιτίου

## Άλλα

* ''Σπάρτακος'', περιοδικό
Πλατεία Ταξίμ

μικρογραφία|Το μνημείο Δημοκρατίας στην Πλατεία Ταξίμ

thumb|right|250px|Η Πλατεία Ταξίμ και στο βάθος ο ναός της Αγίας Τριάδας - Κωνσταντινούπολη.

Η **Πλατεία Ταξίμ** ή *Τακσίμ* αποτελεί τμήμα της συνοικίας του Πέραν (Σταυροδρομίου, στα τουρκικά Beyoğlu - Μπέγιογλου) της Κωνσταντινούπολης, που κατοικούνταν παλαιότερα από Έλληνες και Αρμένιους.

Το όνομά της οφείλεται σε παλαιά θολωτή υδροδεξαμενή (ταξίμ) που είχε ανεγείρει το 1731 ο Σουλτάνος Μαχμούτ Α΄. Η υδροδεξαμενή αυτή μαζί με τους έναντι στρατώνες του πυροβολικού γκρεμίστηκαν αργότερα και στο χώρο αυτό μαζί με το έναντι Πεδίον του Άρεως (Ταλίμ-χανέ) διαμορφώθηκε σύγχρονο πάρκο με τη μεγάλη ομώνυμη πλατεία, αν και το επίσημο σήμερα όνομά της είναι «πλατεία ανεξαρτησίας», παραμένει όμως περισσότερο γνωστή με το όνομα της συνοικίας. Στο κέντρο της, δεσπόζει το "μνημείο της Δημοκρατίας", ένα μεγάλο τετράπλευρο θολωτό μνημείο με τον ανδριάντα του Κεμάλ Ατατούρκ, που ανεγέρθηκε το 1928, και τον παρουσιάζει αφενός ν΄ αναλαμβάνει την επίθεση κατά των Ελλήνων το 1922, (βόρεια πλευρά), αφετέρου να προκηρύσσει τη Δημοκρατία της Τουρκίας το 1923 (νότια πλευρά).

Η σύγχρονη αυτή συνοικία αποτελείται από νέες πολυκατοικίες με μεγάλους πλέον δρόμους. Στη παλαιά συνοικία υπάρχουν ακόμα ο μεγάλος ορθόδοξος Ναός της Αγίας Τριάδος Σταυροδρομίου, το «Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως», θέατρα, κινηματογράφοι και πολλά κέντρα διασκέδασης.

## Δείτε επίσης
* Διαδηλώσεις στο Πάρκο Γκεζί (2013)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μπέγιογλου
Κατηγορία:Πλατείες
Ιωάννης Κοφινιώτης

Ο **Ιωάννης Κοφινιώτης** (1851 - 1921) ήταν εκπαιδευτικός και πολιτικός.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε κατά πάσα πιθανότητα στο Κοφίνι και εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στη δημόσια εκπαίδευση. Διετέλεσε γυμνασιάρχης στα σχολεία Τριπόλεως, Πύργου, Ναυπλίου και Αθήνας καθώς και τμηματάρχης του υπουργείου εκκλησιαστικών. Ήταν διδάκτωρ της Φιλοσοφικής σχολής και αρκετά από τα βιβλία που έγραψε χρησιμοποιήθηκαν στη μέση εκπαίδευση. Σημαντικότερο έργο του η "Ιστορία του Άργους μετ' εικόνων : Από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρις ημών" (Εκδόσεις "ο Παλαμήδης", 1892). Αδερφός του ήταν ο Ευάγγελος Κοφινιώτης.

Το 1910 εξελέγη βουλευτής της Α΄ αναθεωρητικής βουλής με την υποστήριξη των "ηνωμένων κομμάτων". Απέτυχε όμως να επανεκλεγεί στις επόμενες εκλογές. Παράλληλα με την πολιτική του δραστηριότητα αρθρογραφούσε σε διάφορα περιοδικά της εποχής. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου Αργείων εν Αθήναις "Ατρεύς".

Πέθανε το 1921 και ήταν παντρεμένος με τη Δήμητρα Σημαντήρα.

## Πηγές

*Εφημερίς ΑΡΓΟΣ. 1 Ιανουαρίου 1888. Εκδότης: Δημήτριος Κ. Βαρδουνιώτης. 
*ΑΡΓΟΣ το πολυδίψιον. Οδυσσέας Κουμαδωράκης ( Βίκη Φλώρου). Εκδόσεις «Εκ Προοιμίου» 2007.
*ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΑΡΓΕΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ  - Τσάγκος Αναστάσιος
*Ο Ιωάννης Κ. Κοφινιώτης και η Ιστορία του Άργους.  Βιογραφικά, γύρω από την έκδοση, συλλογή άρθρων του. Αργείοι λόγιοι και ιστορική μνήμη - Βασίλη Δωροβίνη. Εκδόσεις «Εκ Προοιμίου» 2009.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών
Μαράσια Έβρου

Τα **Μαράσια** είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου και ανήκει στη δημοτική ενότητα Τριγώνου του Δήμου Ορεστιάδας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 40 μέτρων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Τα  Μαράσια βρίσκονται δίπλα στη μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με την Τουρκία στον βόρειο Έβρο. Το χωριό είναι κτισμένο στο σημείο που ο Άρδας ποταμός (νότια) συναντάει τον Έβρο (βόρεια). Απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα ΒΔ. από τον Συνοριακό Σταθμό Καστανιών και (ΝΑ.) και 22 χιλιόμετρα Β.-ΒΔ. από την Ορεστιάδα. Στα ανατολικά, απέναντι από τα σύνορα και σε απόσταση 4,5 χιλιομέτρων βρίσκεται η Αδριανούπολη. Δίπλα από τα Μαράσια περνάει η σιδηροδρομική γραμμή Ορμενίου - Αλεξανδρούπολης και στα δυτικά σε απόσταση 3 χιλιόμετρα η ΕΟ Καστανιών - Ορμενίου (προς Βουλγαρία).

Στην τοποθεσία "Φύλακες", στην πλαγιά χαμηλού υψώματος, έχει εντοπιστεί οικισμός της πρώιμης εποχής του Σιδήρου με χειροποίητη στιλβωμένη κεραμική με ραβδωτή και εμπίεστη διακόσμηση. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν μικτό χωριό με χριστιανούς και μουσουλμάνους κατοίκους. Μετά την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες κυρίως από την Αδριανούπολη, αλλά και από την υπόλοιπη Ανατολική Θράκη. Είναι τόπος καταγωγής της οικογένειας Μαρασλή και του μεγαλεμπόρου Γρηγορίου Μαρασλή (1780-1851) ενός από τους πρώτους οικιστές της Οδησσού.

Το χωριό έγινε γνωστό όταν το 2007 η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε την "Κυρά των Μαρασίων" (Βασιλική Λαμπίδου - Φωτάκη), η οποία απεβίωσε στις 21 Ιουνίου 2011, σε ηλικία 107 ετών και κηδεύτηκε µε τιµές εν ενεργεία αξιωµατικού των Ενόπλων ∆υνάµεων.

## Ονομασία - διοικητικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από το 1400 και καταγράφεται σε έγγραφο του 1528 ως βακούφι του σουλτάνου Μουράτ Β` και αργότερα ως προάστιο της Αδριανούπολης. Το όνομά του προέρχεται από την τουρκική λέξη *Maraş* που σημαίνει προάστιο και το τουρκικό όνομα του χωριού ήταν *Maraşköy*  (δηλ. το χωριό προάστιο). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καστανεών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Μαρασίων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τριγώνου του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 είχε πληθυσμό 140 κατοίκους.

## Απογραφές πληθυσμού
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστορικά στοιχεία για το χωριό Μαράσια - Μέρος 1ο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Έβρου
Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας
Καλοχώρι

Με την ονομασία **Καλοχώρι** είναι γνωστοί οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:

*Καλοχώρι Θεσσαλονίκης
*Καλοχώρι-Παντείχι Εύβοιας
*Καλοχώρι Ημαθίας
*Καλοχώρι Ιωαννίνων
*Καλοχώρι Καστοριάς
*Καλοχώρι Λάρισας
*Καλοχώρι Μεσσηνίας
*Καλοχώρι Σερρών
*Καλοχώρι Τρικάλων

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δομικός μαρξισμός

Ο **δομικός μαρξισμός** δηλώνει κυρίως το θεωρητικό έργο των φιλοσόφων Λουί Αλτουσέρ, Νίκου Πουλαντζά, Ετιέν Μπαλιμπάρ κ.α. πάνω στο μαρξισμό, που διατύπωσαν τις απόψεις τους κυρίως κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970. Τόσο οι ίδιοι, όσο και αυτοί που αποδέχονται τις θέσεις τους, απορρίπτουν τον όρο, ο οποίος υπονοεί ότι αποτελούν τμήμα του (γαλλικού) στρουκτουραλισμού στις κοινωνικές επιστήμες.

Ο δομικός μαρξισμός αποτελεί προσπάθεια επιστροφής στο έργο του Καρλ Μαρξ και ανάδειξης του επιστημονικού του χαρακτήρα. Κατά την άποψη του Αλτουσέρ, ο μαρξισμός διαμορφώθηκε ως επιστημονική θεωρία στο βαθμό που ο Μαρξ ερχόταν σε ρήξη με τις εγελιανές καταβολές της σκέψης του. Βασική θέση αποτελεί η απόρριψη του φιλοσοφικού ανθρωπισμού, της αντίληψης του ατόμου ως *υποκειμένου* της Ιστορίας. Η θέση αυτή επεκτείνεται και στις κοινωνικές τάξεις, κατά συνέπεια και στην εργατική τάξη, που δεν είναι αντικαπιταλιστική λόγω της υποκειμενικής της συνειδητοποίησης, αλλά λόγω της αντικειμενικής της θέσης στην παραγωγική διαδικασία.

Σύμφωνα με τους θεωρητικούς του δομικού μαρξισμού, η πάλη των τάξεων δεν προκύπτει σα συνέπεια της ανάπτυξης ταξικής συνείδησης, αλλά αποτελεί αντικειμενική διαδικασία, μέσα στην οποία διαμορφώνονται οι κοινωνικές τάξεις. Η ταξική πάλη διεξάγεται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής δομής: στο οικονομικό, το ιδεολογικό και το πολιτικό. Ανάμεσα σ' αυτά υπάρχει αλληλεπίδραση. Το οικονομικό επίπεδο είναι καθοριστικό, αλλά μόνο **σε τελευταία ανάλυση**, καθώς συνήθως επικαθορίζεται από τα άλλα δυο. Κατά συνέπεια, ο δομικός μαρξισμός απορρίπτει και τον οικονομικό ντετερμινισμό που, την περίοδο αρχικής ανάπτυξης του δομικού μαρξισμού, εκφραζόταν κυρίως από την πολιτική της ΕΣΣΔ και των χωρών του ανατολικού μπλοκ.

Οι απόψεις των θεωρητικών του δομικού μαρξισμού έχουν επηρεαστεί σε σημαντικό βαθμό από το έργο του Αντόνιο Γκράμσι και του Μάο Τσετούνγκ, αλλά και διαφόρων φιλοσόφων (Σπινόζα, Χάιντεγκερ).

## Ο δομικός μαρξισμός στην Ελλάδα
Τις απόψεις του δομικού μαρξισμού υποστήριξαν, εκτός απ' το Νίκο Πουλαντζά, και άλλοι Έλληνες μαρξιστές, που συνδέονταν και αυτοί κυρίως με το χώρο του Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού. Ανάμεσά τους ήταν ο Άγγελος Ελεφάντης, εκδότης του περιοδικού «Πολίτης», ο πανεπιστημιακός Αριστείδης Μπαλτάς κ.α. Ο δομικός μαρξισμός αποτέλεσε το θεωρητικό πλαίσιο αναφοράς της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος - Β΄ Πανελλαδική, απ' την οποία προέρχεται ο Γιάννης Μηλιός, διευθυντής του μακρόβιου περιοδικού «Θέσεις».

Στη θεωρητική παράδοση του δομικού μαρξισμού αναφέρονται οι οργανώσεις Αριστερή Ανασύνθεση και ΑΡΑΣ και Έλληνες μαρξιστές, όπως οι Τάσος Κυπριανίδης, Δημήτρης Δημούλης, Παναγιώτης Σωτήρης, Γιώργος Οικονομάκης.

Κατηγορία:Μαρξισμός
Κατηγορία:Δομισμός
Πέλος Κατσέλης

Ο **Πέλος (Πελοπίδας) Κατσέλης** (1907 - 19 Αυγούστου 1981) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος της υποκριτικής.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Ναζλί της Μικράς Ασίας το 1907. 

Ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και τις ολοκλήρωσε στην Αθήνα, όπου και γράφτηκε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε στη σχολή θεάτρου του Φώτου Πολίτη, ενώ συνέχισε τις σπουδές θεάτρου στη Γερμανία και την Αυστρία.

Ξεκίνησε την πορεία του στο θέατρο σαν ηθοποιός, γρήγορα όμως αρχίζει να ασχολείται κυρίως με τη σκηνοθεσία. Το 1939 ανέλαβε τη διεύθυνση του κινούμενου θίασου του Εθνικού Θεάτρου, Άρμα Θέσπιδος. Στα χρόνια του εμφυλίου απομακρύνθηκε από το Εθνικό Θέατρο λόγω των αριστερών φρονημάτων του, αν και τον Φεβρουάριο του 1941 είχε γράψει ότι ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν ‘γνήσιος Αρχηγός, γαλήνιος και σοφός […]’ που οι άνθρωποι του Θεάτρου θεωρούν ‘πνευματικό οδηγό και μεγάλο προστάτη τους’ (περιοδικό Νέα Εστία, τεύχος 340).

Το 1951 ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής της Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης. Στα πλαίσια του εγχειρήματος αυτού, το οποίο ο ίδιος αποκαλούσε «Φυσικό Θέατρο», ανέβαζε παραστάσεις σε ανοικτό χώρο.

Εκτός από την ηθοποιία και τη σκηνοθεσία ασχολήθηκε και με την αρθρογραφία και την κριτική, ενώ και συνέγραψε και μελέτες με θέμα τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Πρώτη του σύζυγος ήταν η ηθοποιός Μαίρη Σαγιάνου, μέχρι τον θάνατό της, στις 4 Αυγούστου 1932. ** Δεύτερη σύζυγος του ήταν η επίσης ηθοποιός, Αλέκα Κατσέλη, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, τη Νόρα και τη Λούκα.

Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Αυγούστου του 1981.

## Διδασκαλία
Σημαντικό μέρος της ζωής του Πέλου Κατσέλη αποτέλεσε η διδασκαλία της υποκριτικής. Από το 1941 έως το 1946 δίδασκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, το 1956 στη σχολή Σταυράκου και το αμέσως επόμενο έτος ίδρυσε τη δικιά του δραματική σχολή.

## Παραστασιογραφία
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων τις οποίες ο Π. Κατσέλης σκηνοθέτησε.

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* «Ο δάσκαλος Κατσέλης», των Μ. Πετρούτσου, Σ. Μανιάτη, Δ. Παπαγεωργίου, *[[Ελευθεροτυπία (εφημερίδα)|Ελευθεροτυπία]]*, 9 Ιουνίου 2008, ανακτήθηκε 22 Σεπτεμβρίου 2008.

## Βιβλιογραφία
* Αντώνης Γλυτζουρής, «Ο νεαρός Πέλος Κατσέλης: η σταδιακή διαμόρφωσή του σε σκηνοθέτη στα χρόνια του Μεσοπολέμου», Αριάδνη, Επιστημονική Επετηρίδα της Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Κρήτης, τομ. 10,(2004),σελ. 169-191.

Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Καλέμα Μοτλάντε

Ο **Καλέμα Μοτλάντε ** (Kgalema Motlanthe, 1949-) είναι πολιτικός από τη Νότια Αφρική, που χρημάτισε υπηρεσιακός πρόεδρος της χώρας από τον Σεπτέμβριο του 2008 ως τον Μάιο του 2009. Αντιπρόεδρος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, υπηρετούσε ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου την περίοδο του διορισμού του στο ύπατο αξίωμα του κράτους. Από τις 9 Μαΐου του 2009 είναι αντιπρόεδρος της χώρας του.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1949 και ήταν ένα από 13 παιδιά της οικογένειάς του. Επηρεάστηκε από την επαναστατική ιδεολογία του Κινήματος των Μαύρων του αγωνιστή Στιβ Μπίκο. Το 1977 φυλακίστηκε από την κυβέρνηση του απαρτχάιντ και  αργότερα καταδικάστηκε σε φυλάκιση στο Νησί Ρόμπεν. Μετά την αποφυλάκισή του εξελέγη Γενικός Γραμματέας της Εθνικής Ένωσης Μεταλλωρύχων και το 1997 έγινε Γενικός Γραμματέας του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC).

## Πολιτική καριέρα
Τον Δεκέμβριο του 2007 ο Μοτλάντε εξελέγη αντιπρόεδρος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου στο 52ο συνέδριο του κόμματος στο Πολοκουάνε. Επικράτησε του υποψηφίου Νκοσαζάνα Ντλαμίνι-Ζούμα, ο οποίος είχε υποστηριχθεί από τον πρόεδρο Τάμπο Μπέκι. Ο τελευταίος διόρισε το Μοτλάντε βουλευτή και υπουργό άνευ χαρτοφυλακίου, υποκύπτοντας σε πιέσεις από τη νέα ηγεσία του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου.

## Πρόεδρος
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2008 ο Μοτλάντε έγινε ο επίσημος υποψήφιος του ANC για τη διαδοχή του Τάμπο Μπέκι στην προεδρία της Νότιας Αφρικής. Με βάση το Σύνταγμα της αφρικανικής χώρας, το Κοινοβούλιο εκλέγει τον πρόεδρο μεταξύ των μελών του. Η εκλογή του έγινε στις 25 Σεπτεμβρίου, με 269 επί συνόλου 360 ψηφισάντων βουλευτών στο Κοινοβούλιο. Τον διαδέχθηκε  μετά τη νίκη του ANC στις εκλογές του 2009, ο Τζέικομπ Ζούμα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Βιογραφία
*Graft shakes South Africa's vaunted ANC party
* Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο
*ANC Policy won change
*Jacob Zuma is new ANC president
*Kgalema Motlanthe named as president

Κατηγορία:Πολιτικοί της Νότιας Αφρικής
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Νότιας Αφρικής
Κατηγορία:Πρόεδροι της Νότιας Αφρικής
Wendy's

Η **Wendy's** είναι μία αμερικανική αλυσίδα εστιατορίων ταχείας εστίασης (φαστ φουντ), που ιδρύθηκε από τον Dave Thomas, το Νοέμβριο του 1969 στο Κολόμπους της πολιτείας του Οχάιο των ΗΠΑ. Η εταιρεία, που προβάλλει στο λογότυπό της το μήνυμα «Old Fashioned Hamburgers», είναι μια από τις μεγαλύτερες του χώρου, διαθέτοντας περισσότερα από 6.600 σημεία παρουσίας σε όλη την υφήλιο.

Τα περισσότερα καταστήματά της βρίσκονται στις ΗΠΑ, ενώ δραστηριοποιείται ακόμη στον Καναδά, τη Λατινική Αμερική, καθώς και σε πολλές ασιατικές χώρες. Η εταιρεία που «φημίζεται» για τα τετράγωνα μπιφτέκια των χάμπουργκερ που προσφέρει, οφείλει το όνομά της σε μία από τις κόρες του ιδρυτή της.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Κατηγορία:Εστιατόριο
Κατηγορία:Πολυεθνικές επιχειρήσεις τροφίμων
Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1969
Κατηγορία:Franchises γρήγορου φαγητού
Ανδρέας Δ. Ζαΐμης

Ο **Ανδρέας Ζαΐμης** (1818-1883), γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων, υπήρξε πολιτικός και βουλευτής Άργους. 
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κερπινή Καλαβρύτων και ήταν γιος του προεστού Δημητράκη Ζαΐμη και της Ευδοκίας Περρούκα. 

Ο Ανδρέας Ζαΐμης διακρίθηκε ως πληρεξούσιος της επαρχίας Άργους στη Β΄ Εθνοσυνέλευση της Αθήνας του 1862 και βουλευτής της πόλης μόνο μια φορά (1869). Η πολιτική του σταδιοδρομία δε θεωρείται ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Διακρινόταν ωστόσο για το πολιτικό του ήθος. Ο ιστορικός Δημ. Βαρδουνιώτης επισημαίνει στον επικήδειό του προς τον Α. Ζαΐμη ότι η τριαντάχρονη παρουσία του τελευταίου στο Άργος ήταν λαμπρή, ότι έκανε αγαθοεργίες και κοινωφελείς πράξεις και ότι συνέτρεχε τους πτωχούς και πάσχοντες.

Για όλους αυτούς τους λόγους ήταν ιδιαίτερα αγαπητός και ο αιφνίδιος θάνατός του συγκλόνισε την κοινωνία του Άργους. Η μεγάλη πλατεία, όπου κτίστηκε ο ναός του Αγίου Πέτρου, πρώην πλατεία Ομονοίας, είναι δωρεά του Ζαΐμη προς την πόλη. Εκεί υπήρχε παλιότερα ιδιωτικός ναός του Αγίου Νικολάου, που ανήκε στην οικογένεια Περούκα.

Ο Ανδρέας Ζαΐμης πέθανε το 1883 από εγκεφαλικό σε ηλικία 65 ετών. Είχε σπουδάσει πολιτικές επιστήμες. Μετά το θάνατο της αδελφής του Παρασκευής, η οποία διακρίθηκε για τη φιλανθρωπία της, αλλά πέθανε πάμπτωχη το 1903, έσβησε και η οικογένεια Ζαΐμη από το Άργος.

## Πηγές
* Οδυσσέας Κουμαδωράκης. Ἐκδόσεις ἐκ Προοιμίου. Ἄργος 2007.
* ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΑΡΓΕΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ  - Τσάγκος Αναστάσιος

Ανδρεας
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Βουλευτές Αργολίδος
Du gamla, Du fria

Το **Du gamla, du fria** (*Εσύ αρχαίε, εσύ ελεύθερε*; αναφέρεται στον Βορρά) είναι ο de facto εθνικός ύμνος της Σουηδίας. Παρ' ότι το σουηδικό Σύνταγμα δεν έχει καμία αναφορά σχετικά με κάποιον εθνικό ύμνο, το άσμα είναι διεθνώς διαδεδομένο και χρησιμοποιείται, για παράδειγμα, σε αθλητικά γεγονότα. Άρχισε να χρησιμοποιείται ως εθνικός ύμνος τη δεκαετία του 1890. Παρά την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι  υιοθετήθηκε ως εθνικός ύμνος το 1866, καμία τέτοια αναγνώριση δεν έχει επισήμως καταγραφεί. Το 2000 μία επιτροπή του Σουηδικού Κοινοβουλίου απέρριψε, ως «μη-αναγκαία», μια πρόταση να δοθεί επίσημη αναγνώριση στον ύμνο. Παρ' όλα αυτά, υπήρξαν επανειλημμένες προτάσεις με το ίδιο αίτημα.

Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Ρίτσαρντ Ντίμπεκ το 1844, χρησιμοποιώντας μια μελωδία από το Βάστμανλαντ, που διασκευάστηκε από τον Έντβιν Καλστένιους. Πολλές φορές νομίζεται λανθασμένα ότι ξεκινάει με το στίχο «Du gamla, Du friska» (εσύ αρχαίε, εσύ ρωμαλέε) ενώ οι αυθεντικοί στίχοι είναι «Du gamla, Du fria» (εσύ αρχαίε, εσύ ελεύθερε). Το πατριωτικό συναίσθημα απουσιάζει από τις δύο πρώτες στροφές του κειμένου (κάτι που είναι αισθητό), καθώς γράφτηκε την περίοδο που το κίνημα του Πανσκανδιναβισμού ήταν πολύ δημοφιλές (έτσι ο όρος «Norden» αναφέρεται στις Βόρειες Χώρες). Όταν ο ύμνος είχε πλέον διαδοθεί, η Λουίζ Αλέν έγραψε τις στροφές 3 και 4 το 1910. Δεν έχουν εκδοθεί αρκετές φορές και έτσι παρέμειναν άγνωστες σε μεγάλο μέρος του κοινού.

Ο πραγματικός τίτλος του τραγουδιού είναι «Sång till Norden» (*Τραγούδι για το Βορρά*). Οι αρχικές λέξεις Du gamla, Du fria είναι ο ανεπίσημος τίτλος. Ένα σύνηθες λάθος που γίνεται στην δεύτερη στροφή είναι όταν η περίοδος «Jag vet att Du är och Du blir vad du var» («ξέρω ότι είσαι και θα είσαι αυτό που ήσουν») τραγουδιέται «Jag vet att Du är och förblir vad du var» («ξέρω ότι είσαι και θα παραμείνεις αυτό που ήσουν»).

Βασιλικός  ύμνος της Σουηδίας είναι ο Kungssången.

## Στίχοι
### Οι πρώτες δύο στροφές του Ρίτσαρντ Ντίμπεκ (1844)

### Οι πρόσθετες στροφές της Λουίζ Αλέν (1910)

## Παραπομπές

## Δείτε επίσης
* Σημαία της Σουηδίας
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αρχείο ήχου(mp3)

Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σουηδίας
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Γκολφ στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το γκολφ υπήρξε ολυμπιακό άθλημα μόνο σε δύο Ολυμπιάδες: το 1900 στο Παρίσι και το 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ. Στη συνέχεια αφαιρέθηκε από το ολυμπιακό πρόγραμμα, ως επαγγελματικό άθλημα. Ωστόσο, εντάχθηκε ξανά ως ολυμπιακό άθλημα στου Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 (θα διεξαχθεί και το 2020, στο Τόκιο), και διεξάγεται σε άλλες διοργανώσεις, όπως η Πανεπιστημιάδα, οι Μεσογειακοί Αγώνες και οι Αγώνες της Κοινοπολιτείας. 

Το 1900 διεξήχθησαν τόσο ανδρικό όσο και γυναικείο ατομικό αγώνισμα, ενώ το 1904 έγιναν μόνο αγώνες ανδρών, ατομικός και ομαδικός. Ο Άλμπερτ Λάμπερτ από τις ΗΠΑ ήταν ο μοναδικός αθλητής που συμμετείχε και στις δύο Ολυμπιάδες. Πήρε το ασημένιο στο ομαδικό αγώνισμα του 1904.

## Νικητές

### Παρίσι 1900

Έλαβαν μέρος 12 αθλητές και 10 αθλήτριες από τέσσερις χώρες. Μεταξύ αυτών ήταν και ένας Έλληνας, ο Αλέξανδρος Μερκάτης, που τερμάτισε ενδέκατος. Τα μετάλλια πήραν:
* **Ατομικό ανδρών** (λεπτομέρειες)
**   Τσαρλς Σαντς
**   Γουόλτερ Ράδερφορντ
**   Ντέιβιντ Ρόμπερτσον

* **Ατομικό γυναικών** (λεπτομέρειες)
**   Μάργκαρετ Ιβές Άμποτ
**   Πολίν Γουίτιερ
**   Ντάρια Πρατ

### Σεντ Λούις 1904

Έλαβαν μέρος 77 αθλητές μόνο από δύο κράτη: ΗΠΑ (74) και Καναδάς (3).
* **Ατομικό ανδρών** (λεπτομέρειες)
**   Τζορτζ Λάιον
**   Χ. Τσάντλερ Ίγκαν
**   Μπερτ Μακίνι
**   Φράνσις Νιούτον

* **Ομαδικό ανδρών** (λεπτομέρειες)
**   Δυτική Ομοσπονδία Γκολφ (*Western Golf Assosiation*)
**   Ομοσπονδία Γκολφ Μισισιπή (*Trans-Mississipi G.A.*)
**   Ομοσπονδία Γκολφ HΠΑ (*United States G.A.*)

### Ρίο ντε Τζανέιρο 2016

60 άνδρες και 60 γυναίκες από 41 χώρες συμμετείχαν στο άθλημα.
* **Ατομικό ανδρών** (λεπτομέρειες)
  Τζάστιν Ρόουζ

  Χένρικ Στένσον

  Ματ Κούτσαρ
* **Ατομικό γυναικών** (λεπτομέρειες)
  Ίνμπι Παρκ

  Λίντια Κο

  Σανσάν Φενγκ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γκολφ
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Προκατασκευασμένη δόμηση

[thumb|right|240px|Tract Housing στο [Markham του Ontario στον Καναδά.]]
**Προκατασκευασμένη δόμηση** (αγγλικά: Tract Housing) αποκαλείται η μορφή οικοδομικής ανάπτυξης, σύμφωνα με την οποία πολλά πανομοιότυπα ή παραπλήσια σπίτια κατασκευάζονται μαζικά για τη στέγαση μιας κοινότητας. Η πρακτική αυτή μπορεί να καταλαμβάνει ολόκληρες εκτάσεις τετραγωνικών χιλιομέτρων σε πολλές περιοχές. Οι κατασκευές tract housing συνήθως συναντώνται στα προάστια της Βόρειας Αμερικής.

Οι κατασκευές αυτές εστιάζονται σε λίγα μόλις αρχιτεκτονικά σχέδια και τα εργατικά κόστη περιορίζονται καθώς οι εργάτες απλά απαιτείται να μάθουν τις δεξιότητες και τον τρόπο εργασίας πάνω στην οικοδόμιση μιας περιορισμένης κλίμακας σχεδίων. Επιπροσθέτως, όπως όλα τα σπίτια του έργου θα οικοδομηθούν κατά την ίδια χρονική περίοδο, το κόστος της αγοράς και της μεταφοράς οικοδομικών υλικών μπορούν να μειωθούν λόγω των οικονομιών κλίμακας. Συστατικά όπως υποστηρίγματα οροφής, υδραυλικά και σκαλοσιές συχνά κατασκευάζονται σε εργοστάσια και τοποθετούνται επιτόπου. Αυτό επιτρέπει στους εργολάβους να ρίξουν τις τιμές, το οποίο στη συνέχεια κάνει τα σπίτια πιο προσιτά στο ευρύ κοινό, κάτι το οποίο επιτρέπει και στους πωλητές να εξασφαλίσουν υψηλότερα κέρδη.

Έκαστο προκάτατασκευασμένο σπίτι είναι πανομοιότυπο με τα γειτονικά, όμως πιο πρόσφατες κατασκευές διαφοροποιούν λίγο την εξωτερική όψη των σπιτιών. Οι διαφορές συνήθως ποικίλουν, από υποτυπώδεις, αισθητικές διαφοροποιήσεις σε πληθώρα διαφοροποιήσεων στον οικοδομήσιμο χώρο, την όψη της οροφής και τα υλικά. Επιπλέον, τα σχέδια των ορόφων μπορούν να μεταβληθούν, ή δωμάτια και γκαράζ δύνανται να προστεθούν ή να αφαιρεθούν. Όσοι κατασκευάζουν ή αγοράζουν νέα σπίτια μπορούν επίσης να εξειδικεύσουν τα σχέδια στις ανάγκες τους.

Στην Ελλάδα η συγκεκριμένη μορφή οικοδομικής ανάπτυξης δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη και έκανε την εμφάνισή της σε μικρότερη κλίμακα κυρίως κατά τη δεκαετία του 2000.

Κατηγορία:Σχεδιασμένη δόμηση
Redlining

Το **Redlining** (πρακτική της κόκκινης γραμμής) αποκαλείται η πρακτική άρνησης ή αύξησης του κόστους υπηρεσιών όπως τραπεζικών προϊόντων, ασφαλιστικής κάλυψης, πρόσβασης σε συγκεκριμένες δουλειές, πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας, ακόμη και πρόσβαση στα σούπερ μάρκετ, σε πολίτες ορισμένων, συνήθως φυλετικά καθορισμένων, περιοχών. Η πιο καταστροφική μορφή της πρακτικής αυτής και η πιο συνήθης, αφορά διάκριση στην παροχή στεγαστικών δανείων, κατά τις οποίες ισπανόφωνοι και έγχρωμοι πολίτες της μεσαίας τάξης αποκόπτονται στην Αμερική από τη χορήγηση δανείων που είναι διαθέσιμα σε καυκάσιους πολίτες χαμηλών εισοδημάτων. Ο όρος "redlining" (δηλαδή πρακτική της κόκκινης γραμμής) υιοθετήθηκε στα τέλη του 1960 από κοινότητες ακτιβιστών στο Σικάγο. Ο όρος περιγράφει την πρακτική σκιαγράφησης μιας κόκκινης γραμμής σε ένα τοπογραφικό χάρτη ώστε να απομονωθούν περιοχές μιας πόλης όπου οι τράπεζες δε θα ενδιαφέρονταν να επενδύσουν. Αργότερα, ο όρος χρησιμοποιήθηκε για τη διάκριση ενάντια σε συγκεκριμένες ομάδες ατόμων (συνήθως με βάση το φύλο, τη φυλή ή σεξουαλικό προσανατολισμό), ανεξαρτήτως γεωγραφικών προσδιορισμών. Στο αποκορύφωμα αυτής της πρακτικής αυτές οι περιοχές μετατράπηκαν γρήγορα σε περιθωριοποιημένες συνοικίες. Αργότερα, γύρω στο 1990 αυτή η διάκριση περιελάμβανε δανειοδότηση καυκάσιων πολιτών των κατώτερων εισοδηματικών στρωμάτων, αλλά όχι σε μεσαία ή υψηλά εισοδηματικά στρώματα έγχρωμων κατοίκων. Τα τελευταία χρόνια οι υπηρεσίες υγείας επίσης έχουν γίνει απρόσιτες ακόμη και σε Αμερικανούς πολίτες των μεσαίων εισοδηματικών στρωμάτων, ανεξαρτήτως φυλής και συχνά ασφαλιστικές εταιρίες αρνούνται να συνάψουν συμφωνία για συνταξιοδοτικά προγράμματα.

Στην Ελλάδα συνήθως οι τράπεζες προωθούσαν την πιστωτική επέκταση χωρίς να δουν το φως της δημοσιότητας περιπτώσεις redlining, μέχρι τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2007 που τις έκανε πιο συντηρητικές στη χορήγηση δανείων, αλλά κυρίως με βάση εισοδηματικά κριτήρια. Παρά ταύτα, έχουν γνωστοποιηθεί περιστατικά redlining σε αιτήσεις ασφαλιστικής κάλυψης, όπως άρνηση σύναψης ασφάλειας ζωής σε ομοφυλόφιλα άτομα.

Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα
Κατηγορία:Τραπεζική
Κατηγορία:Ρατσισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κατηγορία:Αστικός μαρασμός
Κατηγορία:Φυλετικός διαχωρισμός
Κατηγορία:Θέσιμο σε «μαύρη λίστα»
Δείκτης Αντίληψης για τη Διαφθορά

Ο **Δείκτης Αντίληψης για τη Διαφθορά** (Corruption Perceptions Index, CPI) εκδίδεται κάθε χρόνο από το 1995 από την οργάνωση Διεθνής Διαφάνεια (Transparency International). Ο εν λόγω δείκτης κατατάσσει τα κράτη του κόσμου σύμφωνα «με το βαθμό στον οποίο θεωρείται ότι υπάρχει διαφθορά  μεταξύ των κρατικών αξιωματούχων και των πολιτικών». Ο οργανισμός ορίζει την πολιτική διαφθορά ως «την κατάχρηση ενός δημοσίου αξιώματος για ίδιον όφελος». Ο κατάλογος του 2019, που δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2020, κατατάσσει 180 χώρες σε μια κλίμακα από το 100 (εξαιρετικά αδιάφθορη) έως το 0 (εξαιρετικά διεφθαρμένη).

Η Δανία, η Νέα Ζηλανδία και η Φινλανδία θεωρούνται τα λιγότερο διεφθαρμένα έθνη στον κόσμο και κατατάσσονται σταθερά υψηλά στον δείκτη, ενώ η πιο  διεφθαρμένη χώρα στον κόσμο θεωρείται η Σομαλία, με αποτέλεσμα 9-10 στα 100 από το 2017.

## Κατατάξεις

### 2012-2019

### 2001-2007

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Βαρόμετρο Παγκόσμιας Διαφθοράς
* CORRUPTION PERCEPTIONS INDEX 2014: RESULTS 

Δεικτη Αντιληψης Διαφθορας
Κατηγορία:Διαφθορά
Αγνή Ντούτση

Η **Αγνή Ντούτση** (γενν. 1956) είναι Ελληνίδα σκηνογράφος-ενδυματολόγος.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Αμάραντο Ηπείρου το 1956 και σπούδασε σκηνογραφία και ενδυματολογία στην Αθήνα και στο εξωτερικό.

Αρχισε τη σταδιοδρομία της το 1977 στο καλλιτεχνικό εργαστήρι του Γ. Σκαρπερού όπου ασχολήθηκε με ψηφιδωτά και αναπαλαίωση έργων τέχνης και ζωγραφική. Στη συνέχεια εργάστηκε ως βοηθός σκηνογράφου με τον Τάσο Ζωγράφο.

Συνεργάστηκε σε έργα κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου όπως και σε έργα αρχαίου δράματος με τους σκηνοθέτες Γ. Μιχαηλίδη, Σ. Ευαγγελάτο, Β. Νικολαΐδη, Ρ. Μουζενίδου, Γ. Μαργαρίτη, Ε. Γαβριηλίδη, Β. Θεοδωρακόπουλο, Γ. Ιορδανίδη, Λ. Τασσοπούλου και άλλους.

Συνεργάστηκε με πλειάδα Ελλήνων ηθοποιών μεταξύ των οποίων ήταν οι Θ. Βέγγος, Ά. Αντωνόπουλος, Γ. Τσιτσόπουλος, 

Στον κινηματογράφο συνεργάστηκε με τους Σ. Κωστανταράκο, Γ. Πανουσόπουλο, Δ. Αρβανίτη, Π. Μαρούλη (βραβείο σκηνογραφίας στην ταινία επιστημονικής φαντασίας *Πριν το τέλος του κόσμου*), Κ. Τομαδάκη, Μ. Ηλιού (βραβείο ενδυματολογίας για την ταινία εποχής *Αλεξάνδρεια*).

Έχει διακριθεί με δύο θεατρικά βραβεία σκηνογραφίας και ενδυματολογίας για το θεατρικό έργο *Μάνα κουράγιο* του Μπ. Μπρεχτ.

Έχει υπογράψει επίσης πολλές τηλεταινίες και σειρές για την τηλεόραση, όπου και πήρε το βραβείο σκηνογραφίας για τη σειρά εποχής *Η αίθουσα του θρόνου*.

## Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες η Ντούτση εργάστηκε ως σκηνογράφος ή/και ενδυματολόγος

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πληροφορίες για την Αγνή Ντούτση στο Internet Movie Database  
* Η Αίθουσα του θρόνου MEGA Channel 1998  

Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι
Σοβιέτ

Η ρωσική λέξη **σοβιέτ** (ρωσ. *cове́т*, προφέρεται [sɐˈvʲet] και σημαίνει *συμβούλιο*) έγινε διεθνής πολιτικός όρος με τη σημασία των συμβουλίων αντιπροσώπων που αποτέλεσαν τη βάση της πολιτικής οργάνωσης των εργατών κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση, και στη συνέχεια του λαϊκοδημοκρατικού πολιτεύματος της Σοβιετικής Ένωσης, (ρωσικά *Советский Союз* [sɐˈvʲet͡skʲɪj sɐˈjus]).

Ως σοβιέτ ονομάζονταν τα συμβούλια αντιπροσώπων της κάθε διοικητικής περιφέρειας που εκλέγονταν είτε απ' ευθείας από τον λαό, είτε από αντιπροσώπους σοβιέτ μικρότερων περιοχών. Τα πρώτα σοβιέτ ήταν συμβούλια εργατών που είχαν εκλεγεί το 1905 κατά τη μεγάλη απεργία που είχε σημειωθεί στη Ρωσία μετά την οποία και ακολούθησε η Ρωσική Επανάσταση του 1905.

Κατά μίμηση των πρώτων εκείνων σοβιέτ, στη επανάσταση του 1917 σχηματίσθηκαν σοβιέτ εργατών και στρατιωτών τα οποία ουσιαστικά ανέλαβαν την εξουσία, σε μία προσπάθεια εφαρμογής άμεσης δημοκρατίας στο πρότυπο της Παρισινής Κομμούνας. Όταν τον Απρίλιο του 1917 ο Λένιν επέστρεψε από την εξορία στη Ρωσία, προκειμένου ν' αναλάβει ηγετικό ρόλο στην εξέγερση που θα οδηγούσε στη σοσιαλιστική Οκτωβριανή Επανάσταση (είχε προηγηθεί ήδη η Φεβρουαριανή Επανάσταση, με την οποία είχε εγκατασταθεί στη Ρωσία ένα αστικό κοινοβουλευτικό καθεστώς), συνήλθε στο Μινσκ η πρώτη πανρωσική διάσκεψη των σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών. Ένα από τα βασικότερα τότε συνθήματα του Λένιν ήταν: *«Όλη η εξουσία στα σοβιέτ»*.

Κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση, υπό την καθοδήγηση των Μπολσεβίκων, συνήλθε στις 25 μέχρι 27 Οκτωβρίου του 1917 η δεύτερη όμοια διάσκεψη των σοβιέτ, αγροτών εργατών και στρατιωτών, θέτοντας τις βάσεις του νέου πολιτεύματος του κράτους. Παράλληλα εξέλεξε την πρώτη υπό την προεδρία του Λένιν κομμουνιστική κυβέρνηση, με βάση τη λενινιστική οργανωτική αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, ανακηρύσσοντας τη δικτατορία του προλεταριάτου. Από τότε, σε αυτό το πλαίσιο, τα σοβιέτ παρέμειναν ο κύριος φορέας της εξουσίας στην Ένωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, υπό την εποπτεία και καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, μέχρι την κατάρρευσή της.

Σύμφωνα με τους αριστερούς επικριτές του λενινισμού, ή όψεων του λενινισμού, (κυρίως ελευθεριακοί, αλλά και ορισμένοι τροτσκιστές), κατά τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Λευκών και Κόκκινων το Κομμουνιστικό Κόμμα (οι Μπολσεβίκοι) υπονόμευσε την πραγματική εξουσία των κατά τόπους σοβιέτ και έχτισε μία συγκεντρωτική ιεραρχική γραφειοκρατία, όπου τα σοβιέτ ήταν απλώς εκτελεστικά όργανα και εντολοδόχοι της κυβέρνησης. Ωστόσο, οι όποιες μεταβολές στον ρόλο των σοβιέτ μέχρι το 1922 έγιναν υπό αντίξοες συνθήκες και εν μέσω στρατιωτικής εισβολής από δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις, γεγονός που προβάλλουν συνήθως ως αντεπιχείρημα οι λενινιστές. Οι συντηρητικοί και οι φιλελεύθεροι αντιμετώπισαν εχθρικά κάθε απόπειρα εργατικής αυτοδιεύθυνσης, συμπεριλαμβανομένων των σοβιέτ, ενώ συνήθως θεωρούν τον ολοκληρωτισμό ως αναπόφευκτη κατάληξη οποιασδήποτε σοσιαλιστικής επανάστασης (με τον σταλινισμό να δίνεται συνήθως ως παράδειγμα).

## Πηγές και σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κομμουνισμός
Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης