open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κόκκινος Τριπτερύγιος

[μικρογραφία|Κόκκινος Τριπτερύγιος (''Tripterygion tripteronotum''), [Λιμνοθάλασσα Επανομής|Ποταμός Επανομής, Ν. Θεσσαλονίκης]]
Ο **Κόκκινος Τριπτερύγιος** (*Tripterygion tripteronotum*) είναι ένα μικρό, βενθικό ψάρι που ανήκει στην οικογένεια Tripterygiidae που συναντάται συχνά στις ρηχές, βραχώδεις ακτές της Ελλάδας και σε όλη τη Μεσόγειο. Είναι γνωστό για τα έντονα κόκκινα-μαύρα χρώματα των αρσενικών κατά την αναπαραγωγική περίοδο.

## Ονομασία
Το όνομα του γένους *Tripterygion* προέρχεται σπό τις ελληνικές λέξεις «τρία» και «πτερύγιον», αναφερόμενο στο χαρακτηριστικό γνώρισμα του είδους να διαθέτει τρία ξεχωριστά ραχιαία πτερύγια.

Το όνομα του είδους *tripteronotum* *π*ροέρχεται επίσης από τη λέξη «πτερύγιον» (tripteronotum: αυτό που έχει τρία πτερύγια στη ράχη), υπογραμμίζοντας τη μορφολογία του.

## Γεωγραφική Κατανομή-Ενδιαίτημα
Είναι είδος ευρέως διαδεδομένο στη Μεσόγειο Θάλασσα και στον Εύξεινο Πόντο. Απαντά σε ρηχά, βραχώδη νερά (συνήθως 0-6 μέτρα βάθος), σε περιοχές με έντονο φωτισμό και παρουσία φυκών. Προτιμά κάθετες βραχώδεις επιφάνειες που εκτίθενται στον κυματισμό. Είναι εδαφικό ψάρι και συχνά στέκεται πάνω σε βράχια καλυμμένα με φύκια, παραμονεύοντας για μικρά καρκινοειδή.

## Περιγραφή
Το σώμα του είναι επιμήκες, φτάνοντας σε μήκος περίπου τα 7-8 εκατοστά. Διακρίνεται από τα τρία ραχιαία πτερύγια. Υπάρχει φυλετικός διμορφισμός. Τα θηλυκά και τα νεαρά άτομα έχουν καφετιά/γκριζωπά χρώματα για καμουφλάζ, ενώ τα ενήλικα αρσενικά κατά την αναπαραγωγή έχουν κατακόκκινο σώμα και μαύρο κεφάλι.

## Βιολογία
Τρέφεται με μικρά βενθικά ασπόνδυλα, όπως μικροσκοπικά καρκινοειδή (αμφίποδα, ισόποδα) και μικρούς οργανισμούς που ζουν ανάμεσα στα φύκη.

Αναπαράγεται από την άνοιξη έως το καλοκαίρι (Μάιο με Ιούλιο). Τα αρσενικά γίνονται εδαφικά, προσελκύουν τα θηλυκά με χορευτικές κινήσεις και φυλάνε τα αυγά που εναποτίθενται στα βράχια μέχρι την εκκόλαψη.

## Αλιεία
Δεν παρουσιάζει κανένα εμπορικό ενδιαφέρον για την επαγγελματική αλιεία λόγω του μικρού του μεγέθους. Συλλαμβάνεται σπάνια ως παρεμπίπτον αλίευμα σε δίχτυα ή από ερασιτέχνες με απόχες.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Κασπίρης Π. (2000) Τα Ψάρια της Ελλάδος (Κλείδες Προσδιορισμού), Πάτρα 2000
* Οικονομίδης Π. (1973) Κατάλογος των ιχθύων της Ελλάδος, Hellenic Oceanology and Limnology, τομ.11 [1973] 
* Tortonese E. (1975), *Osteichthyes* - Fauna d'Italia vol. XI, Calderini, Bologna
* Wirtz, P. (1980). Revision of the Eastern Atlantic and Mediterranean Tripterygiidae (Pisces, Blennioidei). Pontus, 11(4), 83-104.
* Zander, C. D. (1986). Tripterygiidae. Fishes of the North-eastern Atlantic and the Mediterranean, UNESCO, Paris, Vol. 3, 1118-1121.

Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Κρατικός αθεϊσμός

μικρογραφία|500x500εσ|
Ο **κρατικός αθεϊσμός** είναι η ενσωμάτωση σκληρού αθεϊσμού ή μη θεϊσμού σε πολιτικά καθεστώτα. Θεωρείται το αντίθετο της θεοκρατίας και μπορεί επίσης να αναφέρεται σε προσπάθειες εκκοσμίκευσης σε μεγάλη κλίμακα από κυβερνήσεις. Σε κάποιο βαθμό, είναι μια σχέση θρησκείας-κράτους που συνήθως συνδέεται ιδεολογικά με την αθρησκείας και την προώθηση της αθρησκείας ή του αθεϊσμού. Ο κρατικός αθεϊσμός μπορεί να αναφέρεται στην προώθηση του αντικληρικισμού από την κυβέρνηση, η οποία αντιτίθεται στην θρησκευτική κοσμική δύναμη και την επιρροή σε όλες τις πτυχές της δημόσιας και πολιτικής ζωής, συμπεριλαμβανομένης της εμπλοκής της θρησκείας στην καθημερινή ζωή του πολίτη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα θρησκευτικά σύμβολα και οι δημόσιες πρακτικές που κάποτε είχαν οι θρησκείες αντικαταστάθηκαν από εκκοσμικευμένες εκδόσεις τους. Ο κρατικός αθεϊσμός σε αυτές τις περιπτώσεις θεωρείται ότι δεν είναι πολιτικά ουδέτερος απέναντι στη θρησκεία, και επομένως συχνά θεωρείται μη κοσμικός.

Η πλειοψηφία των κομμουνιστικών κρατών ακολούθησε παρόμοιες πολιτικές από το 1917 και μετά. Η Σοβιετική Ένωση (1922-1991) είχε μια μακρά ιστορία του κρατικού αθεϊσμού, με την οποία όσοι αναζητούσαν κοινωνική επιτυχία γενικά έπρεπε να ομολογήσουν αθεϊσμό και να μείνουν μακριά από χώρους λατρείας. Αυτή η τάση έγινε ιδιαίτερα ακραία στα μέσα της σταλινικής εποχής, η οποία διήρκεσε από το 1929 έως το 1953. Στην Ανατολική Ευρώπη, χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ανατολική Γερμανία και η Τσεχοσλοβακία είχαν ισχυρές πολιτικές αθεϊσμού του κράτους. Η Σοβιετική Ένωση προσπάθησε να καταστείλει τη δημόσια θρησκευτική έκφραση σε ευρύτατα πεδία της επιρροής της, συμπεριλαμβανομένων τόπων όπως η Κεντρική Ασία. Αυτή τη στιγμή, η Κίνα, η Βόρεια Κορέα, και το Βιετνάμ, είναι επίσημα χώρες αθεϊσμού.

Η Κούβα ήταν αθεϊστικό κράτος μέχρι το 2019, όταν μια αλλαγή στο σύνταγμα της την κήρυξε κοσμικό κράτος.

Αντίθετα, ένα κοσμικό κράτος δηλώνει επίσημα ότι είναι ουδέτερος σε θέματα θρησκείας. Δεν υποστηρίζει τη θρησκεία, ούτε υποστηρίζει την αθρησκεία. Σε μια ανασκόπηση 35 ευρωπαϊκών κρατών το 1980, 5 κράτη θεωρήθηκαν «κοσμικά» με την έννοια της θρησκευτικής ουδετερότητας, 9 θεωρήθηκαν «αθεϊστικά» και 21 κράτη θεωρήθηκαν «θρησκευτικά».

## Χώρες που σήμερα ασκούν αθεϊσμό

* 
* 
* 

## Χώρες που παλαιότερα ασκούσαν αθεϊσμό

### Αμερική

* , από το 1959 έως το 1992

### Ασία

*  (*[[de facto]]*, επίσημα Ισλαμική)
* 
* 
*  (*[[de facto]]*, επίσημα Ισλαμική)
* , από το 1966 έως το 1970
* 

### Αφρική

* 
* 
* 
* 

### Ευρώπη

* , από το 1960
* 
*  (*[[de facto]]*, επίσημα κοσμική)
*  (*[[de jure]]*, *de facto* το κράτος επένδυσε στην κατασκευή εκκλησιών)
* 
*  (*[[de facto]]*, επίσημα κοσμική)
* 
*  (*[[de facto]]*, επίσημα κοσμική)
*  (*[[de facto]]*, επίσημα κοσμική)

## Δείτε επίσης

* Αθρησκεία
* Βασιλεία της Τρομοκρατίας
* Εκκοσμίκευση
* Θρησκευτική δίωξη
* Ιστορία του αθεϊσμού
* Ιστορία της θρησκείας
* Κοσμικισμός
* Κρατική θρησκεία
* Πολιτική θρησκεία

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αντιθρησκεία
Κατηγορία:Θρησκεία και διακυβέρνηση
Κατηγορία:Θρησκευτική πολιτική
Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα

Η **Αυτού/Αυτής Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα** (Αγγλικά: *His/Her Imperial Majesty*) είναι προσφώνηση που χρησιμοποιείται από Αυτοκράτορες και Αυτοκράτειρες. Διακρίνει την ιδιότητα ενός αυτοκράτορα/αυτοκράτειρας από αυτήν ενός Βασιλιά/Βασίλισσας, οι οποίοι απλώς ονομάζονται Μεγαλειότητα. Οι κάτοχοι αυτού του στυλ έχει παρατηρηθεί μερικές φορές να ακολουθούν θρησκευτικούς ηγέτες που ονομάζονται «Αυτού Αγιότητα» σε δημόσιες τελετές.

Οι Βασιλιάδες-Αυτοκράτορες και οι Βασίλισσες-Αυτοκράτειρες μερικές φορές χρησιμοποίησαν το στυλ Αυτοκρατορική και Βασιλική Μεγαλειότητα (π.χ., η προσφώνηση της Αυτοκράτειρας Φρειδερίκου, η *Αυτοκρατορική και Βασιλική Μεγαλειότητα, η Αυτοκράτειρα της Γερμανίας και η Βασίλισσα της Πρωσίας*).

Αν και το Στέμμα της Αγγλίας ορίστηκε ως "αυτοκρατορικό" στέμμα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Η΄ βάσει του Νόμου περί Εκκλησιαστικών Εφέσεων του 1532, υιοθέτησε την προσφώνηση "Μεγαλειότητα". Οι Βρετανοί μονάρχες χρησιμοποίησαν τον τίτλο Αυτοκράτορας/Αυτοκράτειρα της Ινδίας από το 1876 έως το 1948. Αλλά παρά το γεγονός ότι έφεραν αυτοκρατορικό τίτλο, δεν χρησιμοποίησαν την προσφώνηση "Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα", το οποίο ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι ονόμασε "αδέξια περίφραση".

Ο τελευταίος Σάχης του Ιράν, ο Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί, χρησιμοποιούσε την προσφώνηση "Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα". Σήμερα, η προσφώνηση υιοθετείται από την Φαράχ Παχλαβί, την εξόριστη Σαχμπανού του Ιράν.

Ανεπιθύμητα, στη σύγχρονη εποχή ο Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας σπάνια χρησιμοποιεί την προσφώνηση "Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα", προτιμώντας αντ' αυτού την προσφώνηση "Μεγαλειότητα". Αυτό συμβαίνει παρά τους αυτοκρατορικούς τίτλους που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται από το υπόλοιπο αυτοκρατορικό οίκο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασιλικοί τίτλοι
Κατάλογος νομαρχών Αιτωλοακαρνανίας

Ο **Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας** ήταν ο διορισμένος (από το 1833 μέχρι το 1994) και εκλεγμένος (από το 1995 μέχρι το 2010) άρχων του Νομού Αιτωλοακαρνανίας του ελληνικού κράτους.

Η νομαρχία συστάθηκε το 1833. Οι Νομάρχες διορίζονταν από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση μέχρι το 1994. Από το 1995 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 οι νομάρχες ήταν αιρετοί. Πρώτος διορισμένος νομάρχης ήταν ο Αναγνώστης Μοναρχίδης το 1833 και πρώτος αιρετός νομάρχης ήταν ο Γιάννης Βαϊνάς.

Η Νομαρχία Αιτωλοακαρνανίας σταμάτησε να υφίσταται την 31η Δεκεμβρίου 2010, όταν καταργήθηκαν οι νομαρχίες στην Ελλάδα και ενσωματώθηκαν στις Καλλικρατικές αυτοδιοικητικές Περιφέρειες, ως Περιφερειακές Ενότητες. Η έδρα της νομαρχίας ήταν η πόλη του Μεσολογγίου.

## Κατάλογος νομαρχών Αιτωλοακαρνανίας
## Διορισμένοι Νομάρχες Αιτωλοακαρνανίας (1833–1994)
:*Ο κατάλογος σε τμήμα του είναι ελλιπής λόγω έλλειψης στοιχείων*.

## Αιρετοί Νομάρχες Αιτωλοακαρνανίας

## Αντιπεριφερειάρχες Π.Ε. Αιτωλοακαρνανίας

## Παραπομπές


Αιτωλοακαρνανιας
Κοκκινιά Κορινθίας

Η **Κοκκινιά** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας και τον Δήμο Σικυωνίων.

## Γενικά στοιχεία
Η Κοκκινιά βρίσκεται κοντά στα παράλια του Κορινθιακού κόλπου, σε υψόμετρο 60 μέτρων, σε απόσταση 4 χιλιομέτρων Δ.-ΒΔ. από το κέντρο του Κιάτου (έδρα του δήμου). Απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την Κόρινθο Στη νότια άκρη της είναι το Πάσιο ενώ στην βορειοανατολική περνάει ο Προαστιακός Αθηνών - Κιάτου και η Ολυμπία Οδός που το χωρίζουν από το Κάτω Διμηνιό.

Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Κάτω Διμηνιού του δήμου Σικυωνίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Κάτω Διμηνιό αποτελούν την Κοινότητα Κάτω Διμηνιού, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σικυωνίων του Δήμου Σικυωνίων και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 44 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν και πάλι 44.

## Παραπομπές


Κοκκινιά
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Καισάρι Κορινθίας

Το **Καισάρι** ή **Καισάριο** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας.

## Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Το Καισάρι βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του όρους Κυλλήνη (Ζήρεια) σε υψόμετρο 880 μέτρων. Απέχει περίπου 47 χιλιόμετρα Δ. από την Κόρινθο και 22 χιλιόμετρα ΝΑ. από το Κιάτο (έδρα του δήμου).

Νοτιοδυτικά του χωριού και επάνω σε λόφο υπάρχουν ερείπια μεσαιωνικού κτίσματος με την τουρκική ονομασία «Γουλάς». Πρόκειται για κυκλικό πύργο διαμέτρου περίπου 18 μέτρων στου οποίου το δομικό υλικό περιλαμβάνονται και αρχαία κομμάτια, πιθανότατα από ναό της ελληνιστικής εποχής που υπήρχε εκεί. Θρησκευτικό αξιοθέατο είναι η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή Παναγία η Καισαριώτισσα, η οποία  κτίστηκε το 1800 με αξιόλογο εικονοστάσι (του 1920) φιλοτεχνημένο από τον Γιαννιώτη τεχνίτη Ιωάννη Βασιλείου. 

## Ιστορικά - διοικητικά στοιχεία
Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ το αναφέρει ως *Kaiseri* (*Voyage V, 184*) να υπάγεται στην Επαρχία Κορινθίας (*Cadastre de la Corinthie en dehors de l' Isthme*) → Τμήμα Σικυώνας ή Βόχας (*Sicyonie ou Voca*) με αριθμό οικογενειών: 40. Ο Άγγλος περιηγητής Ουίλιαμ Λήκ την αναφέρει ως *Késari* (Morea III, 225). Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Kaesari* να υπάγεται στην Επαρχία Κορίνθου (*Corinthe*) με αριθμό οικογενειών: 49 και συνολικό πληθυσμό: 233. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Καίσαρι στην Επαρχία Κορίνθου → Τμήμα Τρικάλων με αριθμό οικογενειών: 49 και συνολικό πληθυσμό: 212   άτομα.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1834 να προσαρτάται στον τότε δήμο Τιτάνης. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σικυωνίων του Δήμου Σικυωνίων και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 434 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 434.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Γουλάς Καισαρίου από τον Καστρολόγο.

## Παραπομπές


Κλημέντι
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Ιωάννης Δ. Γκαβέρας (1798-1846)

Ο Ιωάννης Δ. Γκαβέρας (1798-1846), στην ιστορική παράδοση της Δωρίδας και της οικογένειας αναφέρεται ως "Αναγνώστης Γκαβέρας" λόγω των γραμματικών του γνώσεων. Ο Ιωάννης (Αναγνώστης) Γκαβέρας υπήρξε διακεκριμένος αγωνιστής του 1821 (Αρ. Μητρώου 14887), υπηρετώντας υπό τους οπλαρχηγούς Δήμο Σκαλτσά και Ανδρίτσο Σιαφάκα. Συμμετείχε στην ηρωική φρουρά του Μεσολογγίου στο σώμα του Λάμπρου Βέικου και ήταν επιζών της Εξόδου. Στον ίδιο οικογενειακό κύκλο αγωνιστών ανήκαν και οι συγγενείς του: Κωνσταντίνος, Παναγιώτης, Αθανάσιος και Γεώργιος Γκαβέρας.

## Πηγές

* Αρχείο Αγωνιστών της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.
* Γενικά Αρχεία του Κράτους (Γ.Α.Κ.), Φάκελος Αγωνιστών.

  


Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Προσωπικότητες από τη Δωρίδα
Κωνσταντίνος Δ. Γκαβέρας

Ο **Κωνσταντίνος Δ. Γκαβέρας** (1803 - 1846) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο **Κωνσταντίνος Δ. Γκαβέρας** (1803 - 1846) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Γεννήθηκε το 1803 στη Στύλια Δωρίδας. Συμμετείχε ενεργά στον Αγώνα της Ανεξαρτησίας και έλαβε μέρος στην Πολιορκία του Μεσολογγίου.

Σύμφωνα με το Αρχείο της Επιτροπής Αγώνος των Γενικών Αρχείων του Κράτους, τα στοιχεία του βρίσκονται στον **Φάκελο 232, Υποφάκελο 34**. Απεβίωσε το 1846.
Ήταν αδελφός του αγωνιστή Ιωάννη (Αναγνώστη) Γκαβέρα και θείος του αξιωματικού Επαμεινώνδα Γκαβέρα.

## Δείτε επίσης
* Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
* Κατάλογος αγωνιστών του 1821

## Παραπομπές
Γενικά Αρχεία του Κράτους, Αρχείο Επιτροπής Αγώνος, Ψηφιακό Αποθετήριο, Φάκελος 232, Υποφάκελος 34.

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Προσωπικότητες από τη Δωρίδα

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Προσωπικότητες από τη Δωρίδα
Γιούζεφ Πλούτα

Ο **Γιούζεφ Πλούτα** (, 16 Μαρτίου 1932, Μαριανόβο - 29 Οκτωβρίου 1979, Κάρνα), γνωστός ως «**Βρικόλακας του Μαριανόβο**», ήταν Πολωνός δασοφύλακας, κτηνοβάτης και κατά συρροήν δολοφόνος, ο οποίος σκότωσε συνολικά τουλάχιστον 7 άτομα, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 6 ατόμων στη Μεγάλη Πολωνία κατά τη διάρκεια μιας δίμηνης σειράς δολοφονιών το 1979, που διαπράχθηκαν μετά από απόδρασή του από ψυχιατρείο.

## Βιογραφία
Ο Πλούτα ήταν παντρεμένος, πατέρας αρκετών παιδιών. Διέπραξε την πρώτη του δολοφονία στις 27 Φεβρουαρίου 1973, όταν δολοφόνησε την Ανιέλα Μπ. (Aniela B.) κοντά στο ίδιο της το σπίτι. Ως κίνητρο φέρεται το γεγονός ότι η γυναίκα τον έπιασε επ΄ αυτοφώρω κατά τη διάρκεια σεξουαλικής πράξης με πρόβατο. Το θύμα πέθανε από χτυπήματα στο κεφάλι με αμβλύ αντικείμενο, ενώ ο δράστης πέταξε πιθανότατα το πτώμα της στον ποταμό Βάρτα. Το 1974, το Περιφερειακό Δικαστήριο του Πόζναν τον καταδίκασε για τη δολοφονία αυτή σε 12 χρόνια κάθειρξης, συνιστώντας παράλληλα τον εγκλεισμό του σε κλειστό ψυχιατρικό ίδρυμα. Στις αρχές του 1976, μεταφέρθηκε στο ψυχιατρικό ίδρυμα Ομπζίτσε (Obrzyce) στο Μιεντζίζετς, όπου επρόκειτο να υποβληθεί σε θεραπεία. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο νοσοκομείο, του ανατίθεντο εργασίες ανακαίνισης και οικοδομικές εργασίες εκτός του ιδρύματος, ακόμη και σε ιδιωτικές κατοικίες.

Αφού έλαβε πληροφορίες, πιθανότατα από ένα μέλος του προσωπικού του νοσοκομείου, σχετικά με την προγραμματισμένη επιστροφή του στη φυλακή, αποφάσισε να δραπετεύσει από το νοσοκομείο. Δραπέτευσε τη νύχτα της 9ης προς 10η Σεπτεμβρίου 1979 και στη συνέχεια έφτασε στο χωριό Πόνχι. Εκεί, βρήκε το σπίτι της Τερέσα Σ., την οποία είχε γνωρίσει κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του. Δείπνησε με την οικογένειά της και στη συνέχεια, με ένα τσεκούρι ξυλουργού, δολοφόνησε την Τερέζα, τον σύζυγό της, Γιαν, την 13χρονη κόρη τους, Ζντζισουάβα και τον 80χρονο Βόιτσεχ Ι. Κατηγορήθηκε επίσης ότι βίασε το νεότερο θύμα. Στις 20 Οκτωβρίου 1979, έφτασε στο χωριό Σούχι Λας, όπου τη νύχτα επιτέθηκε στην οικογένεια του ιατρού Χένρικ Κ., για τον οποίο προηγουμένως είχε κάνει εργασίες ανακαίνισης. Χρησιμοποίησε ξανά το τσεκούρι για να δολοφονήσει τη σύζυγο του ιατρού και να τραυματίσει τον υιό και τους παππούδες του. Από τους τρεις τραυματίες, ένας πέθανε αργότερα στο νοσοκομείο. Κατά τη διάρκεια της διαφυγής του, λέγεται ότι κρύφτηκε στα καταφύγια της Οχυρωμένης Περιοχής Μιεντζίρζετς κοντά στην Καουάβα, δίπλα στο Μιεντζίζετς.

Στις 29 Οκτωβρίου 1979, εντοπίστηκε από αγρότες κοντά στο χωριό Κάρνα. Όταν τον στρίμωξαν αστυνομικοί, ανέβηκε σε ένα δέντρο και αυτοκτόνησε κρεμασμένος με ιμάντα. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, πέθανε από πτώση, όταν έσπασε το κλαδί στο οποίο είχε δέσει τον ιμάντα, ενώ σύμφωνα με μια μεταγενέστερη ιστορία, πυροβολήθηκε από αστυνομικούς, ενώ η αυτοκτονία του φέρεται να ήταν σκηνοθετημένη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνοί κατά συρροή δολοφόνοι
Κατηγορία:Πολωνοί βιαστές
Κατηγορία:Δασοφύλακες
Κυριαζής Σταμουλάς

Ο **Κυριαζής Σταμουλάς** (1897 - 26 Απριλίου 1989) ήταν Έλληνας  νομάρχης από τη Βλάστη Κοζάνης. 

## Βιογραφία
### Πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές του 1946 πολιτεύτηκε στην Κοζάνη ως ανεξάρτητος λαμβάνοντας μία ψήφο.

Διορίστηκε αρχικά Νομάρχης Χαλκιδικής από το 1948 έως το 1949 και τον Σεπτέμβριο του 1949 Νομάρχης Φωκίδας μέχρι το 1951. Στη συνέχεια, θήτευσε ως Νομάρχης Καστοριάς, από τις 2 Ιουνίου 1951 έως το 1954 και για δεύτερη φορά από τις 25 Οκτωβρίου 1954 έως τις 5 Μαΐου 1955. Έπειτα, διορίστηκε Νομάρχης Ιωαννίνων, υπηρετώντας από τις 10 Νοεμβρίου 1955 έως τις 19 Ιανουαρίου 1957. Αποχώρησε από την υπηρεσία στα τέλη του 1959, ως Νομάρχης Μεσσηνίας.

Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών στις 26 Απριλίου 1989.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νομάρχες Ιωαννίνων
Κατηγορία:Νομάρχες Καστοριάς
Κατηγορία:Νομάρχες Μεσσηνίας
Κατηγορία:Νομάρχες Φωκίδας
Κατηγορία:Νομάρχες Χαλκιδικής
Πρόεδρος της Καμπανίας

Ο **Πρόεδρος της Καμπανίας** ιταλικά: *presidenti della Campania*), είναι ο επικεφαλής της περιφερειακής κυβέρνησης στην ιταλική περιφέρεια Καμπανία. τη θέση υπηρετεί ο Ρομπέρτο Φίκο από τις 9 Δεκεμβρίου 2025.

## Εκλογές
Οι Χριστιανοδημοκράτες κυριάρχησαν στις πρώτες περιφερειακές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7-8 Ιουνίου 1970. Επανεξελέγησαν στις εκλογές του 1975, 1980, 1985 και 1990. Οι πρώτες άμεσες εκλογές διεξήχθησαν στις 23 Απριλίου 1995. Οι Δημοκράτες της Αριστεράς κέρδισαν τις επόμενες εκλογές, στις 16 Απριλίου 2000 και επανεξελέγησαν στις εκλογές του Απριλίου του 2005. Το 2010 η Κεντροδεξιά επανήλθε στην εξουσία, ενώ το 2015 κέρδισε η Κεντροαριστερά, η οποία επανεξελέγη στις εκλογές στις 20-21 Σεπτεμβρίου 2020. 

### Πρόσφατες εκλογές (2025)
Οι τελευταίες περιφερειακές εκλογές διεξήχθησαν στις 23 και 24 Νοεμβρίου 2025 με ποσοστό συμμετοχής 44,1%. Νικητής των εκλογών με ποσοστό 60,6% αναδείχθηκε ο Ρομπέρτο Φίκο, υποστηριζόμενος από έναν κεντροαριστερό συνασπισμό (κέρδισε 33 από τις συνολικά 51 έδρες στο συμβούλιο), διαδεχόμενος τον Βιντσέντζο Ντε Λούκα.

## Κατάλογος
Μέχρι την έναρξη ισχύος του Συνταγματικού Νόμου 1/1999, ο Πρόεδρος της Καμπανίας εκλεγόταν, όπως και τα υπόλοιπα μέλη του εκτελεστικού οργάνου της Περιφέρειας, από το Περιφερειακό Συμβούλιο, μεταξύ των μελών του. Από τις περιφερειακές εκλογές του 2000, ο Πρόεδρος της Καμπανίας εκλέγεται με καθολική και άμεση ψηφοφορία, διορίζοντας και ανακαλώντας τα υπόλοιπα μέλη του περιφερειακού συμβουλίου.


;Εκλεγμένοι από το Περιφερειακό Συμβούλιο (1970–1995)

;Άμεσα εκλεγμένοι πρόεδροι (από το 2000)


## Παραπομπές
Δυσιδρωσία

Η **δυσιδρωσία** είναι μια μορφή δερματίτιδας που χαρακτηρίζεται από κνησμώδεις φυσαλίδες στις παλάμες των χεριών και στο κάτω μέρος των πελμάτων. Οι φυσαλίδες έχουν γενικά μέγεθος ενός έως δύο χιλιοστών και επουλώνονται σε βάθος τριών εβδομάδων. Ωστόσο, συχνά επανεμφανίζονται. Συνήθως δεν υπάρχει ευθρότητα. Οι επαναλαμβανόμενες υποτροπές ενδέχεται να οδηγήσουν σε ρωγμές και σεπάχυνση του δέρματος.

Η αιτία είναι άγνωστη. Μπορεί να πυροδοτηθεί από αλλεργιογόνα, σωματικό ή ψυχικό στρες, συχνό πλύσιμο των χεριών ή μέταλλα. Η διάγνωση βασίζεται συνήθως στην εικόνα και στα συμπτώματα. Μπορούν να πραγματοποιηθούν τεστ αλλεργίας και καλλιέργεια για να αποκλειστούν άλλα προβλήματα. Άλλες καταστάσεις που οδηγούν σε παρόμοια συμπτώματα περιλαμβάνουν τη φλυκταινώδη ψωρίαση και την ψώρα.

Η αποφυγή των ερεθιστικών παραγόντων μπορεί να είναι χρήσιμη, όπως χρήσιμη μπορεί να είναι και η εφαρμογή μιας κρέμας ενίσχυσης του επιδερμικού φραγμού. Η θεραπευτική αγωγή περιλαμβάνει συνήθως την εφαρμογή κρέμας στεροειδών. Ενδέχεται να χρειαστεί η εφαρμογή μιας ισχυρής κρέμας στεροειδών για τις πρώτες μία ή δύο εβδομάδες. Μπορεί να χορηγηθούν αντιισταμινικά, για να βοηθήσουν με τη φαγούρα. Αν αυτά δεν φανούν αποτελεσματικά, μπορούν να δοκιμαστούν στεροειδή χάπια, τακρόλιμους, ή φωτοθεραπεία PUVA (ψωραλένιο + υπεριώδης ακτινοβολία Α).

Στη Σουηδία επηρεάζεται περίπου 1 στους 2.000 ανθρώπους. Οι άντρες και οι γυναίκες φαίνεται να επηρεάζονται εξίσου. Περίπου μία στις πέντε περιπτώσεις δερματίτιδας των χεριών αποδίδεται σε δυσιδρωσία. Η πρώτη περιγραφή της κατάστασης έγινε το 1873. Το όνομα προέρχεται από τη λέξη "δυσιδρωσικός", που σημαίνει "δύσκολος ιδρώτας", καθώς κάποτε θεωρούνταν ότι η αιτία ήταν τα προβλήματα με τον ιδρώτα.

## Αναφορές
Επίσκοπος Τράλλεων Βενιαμίν

Ο **Επίσκοπος Τράλλεων Βενιαμίν** (κατά κόσμον *Σοφοκλής Δημόπουλος*, Κωνσταντινούπολη, 1971) είναι Έλληνας θεολόγος και ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος υπηρετεί ως βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Σοφοκλής Δημόπουλος, γεννήθηκε στο Μέγα Ρεύμα της Κωνσταντινούπολης το 1971. 

Φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Σπούδασε θεολογία στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίο Θεσσαλονίκης.

Το 1990 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Μελιτηνής Ιωακείμ και με απόφαση του Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου εντάχθηκε στην Πατριαρχική Αυλή. Το 2002 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Ικονίου Θεόληπτο. Έλαβε το οφφίκιο του Μεγάλου Εκκλησιάρχη της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Διετέλεσε γραμματέας διαφόρων συνοδικών επιτροπών του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Στις 4 Οκτωβρίου 2019, εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου τιτουλάριος Επίσκοπος Τράλλεων, βοηθός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως. Χειροτονήθηκε στον επισκοπικό βαθμό στις 3 Νοεμβρίου 2019, στον Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Του ανατέθηκαν καθήκοντα βοηθού επισκόπου του αρχιερατικώς προϊσταμένου της Κοινότητος Σταυροδρομίου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κωνσταντινουπολίτες Έλληνες
Τράλλεων Βενιαμίν
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Επίσκοπος Αραβισσού Κασσιανός

Ο **Επίσκοπος Αραβισσού Κασσιανός** (κατά κόσμον *Βασίλειος Νότης*, Κωνσταντινούπολη, 1978) είναι Έλληνας θεολόγος και ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος διατελεί ηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίας Τριάδος Χάλκης.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Βασίλειος Νότης γεννήθηκε στη Μεγαλώνυμο Κοινότητα Σταυροδρομίου της Κωνσταντινούπολης το 1978.

Φοίτησε στα ελληνικά σχολεία της Πόλης και στην Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή. Σπούδασε θεολογία στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στον τομέα των Διαχριστιανικών Σχέσεων.

Το 1998 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Γέροντα Χαλκηδόνος Ιωακείμ και υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκηδόνος ως αρχιδιάκονος. Το 2011 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Γέροντα Χαλκηδόνος Αθανάσιο, συνεχίζοντας να υπηρετεί στην μητρόπολη. Στις 4 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους, έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. 

Στις 9 Ιανουαρίου 2018, μετά από αίτημα του Μητροπολίτη Αθανασίου και πρόταση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου τιτουλάριος Επίσκοπος Αραβισσού, βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκηδόνος. Χειροτονήθηκε στον επισκοπικό βαθμό στις 21 Ιανουαρίου στον Καθεδρικό Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Χαλκηδόνος, από τον Μητροπολίτη Γέροντα Χαλκηδόνος Αθανάσιο, συμπαραστατούμενο από ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Στις 15 Μαρτίου 2020, με απόφαση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, διορίστηκε ηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίας Τριάδος Χάλκης.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κωνσταντινουπολίτες Έλληνες
Αραβισσού Κασσιανός
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Βλαντίμιρ Σεμιρούνι

Ο **Βλαντίμιρ Σεργκέεβιτς Σεμιρούνι** (, 11 Δεκεμβρίου 2002), ή **Βουαντίμιρ Σιεργκιεγέβιτς Σιεμιρούνι** (), είναι Πολωνός-Ρώσος αθλητής της παγοδρομίας ταχύτητας. Κέρδισε ένα αργυρό και ένα χάλκινο μετάλλιο εκπροσωπώντας την Πολωνία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2025. Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο αγώνισμα των 10.000 μέτρων.

## Καριέρα
Τον Ιανουάριο του 2022, ο Σεμιρούνι εκπροσώπησε τη Ρωσία και κέρδισε ένα αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων στο Ίνσμπρουκ. Το Φεβρουάριο του ίδιου έτους, η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία και απαγορεύτηκε στους Ρώσους αθλητές να συμμετέχουν σε διεθνείς αγώνες. Εκείνη τη σεζόν, ο Σεμιρούνι κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα της Ρωσίας στα 5.000 μέτρα.

Το Σεπτέμβριο του 2022 αποφάσισε να φύγει από τη Ρωσία για να συνεχίσει την διεθνή αθλητική του καριέρα. Στην Πολωνία, μπορούσε να προπονηθεί με την εθνική ομάδα, αλλά αντιμετώπισε αναστολή συμμετοχής σε αγώνες διάρκειας 14 μηνών.

Στην περίοδο 2024–25, ο Σεμιρούνι κατέκτησε τον τίτλο του εθνικού πρωταθλητή Πολωνίας στη σύνθετη παγοδρομία ταχύτητας και σημείωσε εθνικό ρεκόρ στα 10.000 μέτρα. Αργότερα εκείνη τη σεζόν, κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στον αγώνα των 10.000 μέτρων και το χάλκινο μετάλλιο στον αγώνα των 5.000 μέτρων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2025, στο Χάμαρ της Νορβηγίας.

Στις 26 Αυγούστου 2025, έλαβε την πολωνική υπηκοότητα. Ο Σεμιρούνι κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο αγώνα των 10.000 μέτρων στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026, το οποίο ήταν το δεύτερο μετάλλιο της Πολωνίας στους αγώνες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλητές της παγοδρομίας ταχύτητας
Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Πολωνίας
Κατηγορία:Αθλητές στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2026
Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες
Κάτσπερ Τομάσιακ

Ο **Κάτσπερ Τομάσιακ** (, γενν. 20 Ιανουαρίου 2007) είναι Πολωνός άλτης του σκι. Κέρδισε αργυρά μετάλλια στο ατομικό κανονικού βατήρα και στο σούπερ ομαδικό μεγάλου βατήρα, καθώς και χάλκινο μετάλλιο στο ατομικό μεγάλου βατήρα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026.

## Καριέρα
Ο Τομάσιακ αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκι Βορείων Αγωνισμάτων Εφήβων 2023 και κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο ομαδικό κανονικού βατήρα. Κατά τη διάρκεια του FIS Cup 2022–23, σημείωσε την πρώτη νίκη της καριέρας του στο FIS Cup, στις 9 Μαρτίου 2023. Εκπροσώπησε την Πολωνία στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων του 2024, όπου τερμάτισε στην 5η θέση στο μικτό ομαδικό κανονικού βατήρα και στην 7η θέση στο ατομικό κανονικού βατήρα.

Κατά τη διάρκεια του Ηπειρωτικού Κυπέλλου Άλματος με Σκι 2025–26, κατέκτησε τον γενικό τίτλο του καλοκαιριού, συγκεντρώνοντας 362 βαθμούς. Μετά τη νίκη του στο Ηπειρωτικό Κύπελλο, κλήθηκε να αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Κατά τη διάρκεια του Four Hills Tournament 2025–26, πέτυχε τον πρώτο του τερματισμό στην πρώτη δεκάδα σε αγώνα του Four Hills Tournament, την 1η Ιανουαρίου 2026. Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Άλματος με Σκι 2025–26, κατέκτησε για πρώτη φορά θέση στο βάθρο σε αγώνισμα super team στις 10 Ιανουαρίου 2026, τερματίζοντας στην 3η θέση.

Στη συνέχεια, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Πολωνία στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026. Στις 9 Φεβρουαρίου 2026, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο ατομικό κανονικού βατήρα, με 270,7 βαθμούς. Αυτό ήταν το πρώτο μετάλλιο της Πολωνίας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026. Στις 14 Φεβρουαρίου, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο ατομικό μεγάλου βατήρα, με 291,2 βαθμούς. Στις 16 Φεβρουαρίου, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο σούπερ ομαδικό μεγάλου βατήρα, μαζί με τον Πάβεου Βόνσεκ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κάτσπερ Τομάσιακ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2026

Κατηγορία:Πολωνοί άλτες του σκι
Κατηγορία:Αθλητές στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2026
Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Πολωνοί χάλκινοι Ολυμπιονίκες
Διατατική μυοκαρδιοπάθεια

Η διατατική μυοκαρδιοπάθεια (ΔΜΚ) είναι μια πάθηση στην οποία η καρδιά διογκώνεται και δεν μπορεί να αντλήσει αποτελεσματικά το αίμα. Τα συμπτώματα ποικίλλουν από την απουσία ως το αίσθημα κόπωσης, το πρήξιμο των ποδιών και τη δύσπνοια. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε πόνο στο στήθος ή λιποθυμία. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν την καρδιακή ανεπάρκεια, την καρδιακή βαλβιδοπάθεια ή τον ακανόνιστο καρδιακό παλμό.

Οι αιτίες περιλαμβάνουν την κληρονομικότητα, το αλκοόλ, την κοκαΐνη, ορισμένες τοξίνες, τις επιπλοκές της εγκυμοσύνης και ορισμένες λοιμώξεις. Η στεφανιαία καρδιακή νόσος και η υψηλή αρτηριακή πίεση μπορεί να διαδραματίσουν ρόλο, αλλά δεν αποτελούν την κύρια αιτία. Σε πολλές περιπτώσεις η αιτία παραμένει ασαφής. Είναι ένας τύπος μυοκαρδιοπάθειας, μιας ομάδας ασθενειών που επηρεάζει κυρίως τον καρδιακό μυ. Η διάγνωση μπορεί να υποστηριχθεί από ηλεκτροκαρδιογράφημα, ακτινογραφία θώρακος ή ηχοκαρδιογράφημα.

Σε άτομα με καρδιακή ανεπάρκεια, η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει φάρμακα της οικογένειας των αναστολέων του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης, των βήτα αποκλειστών και των διουρητικών. Μια δίαιτα χαμηλής περιεκτικότητας σε αλάτι μπορεί επίσης να φανεί χρήσιμη. Σε όσους εμφανίζουν ορισμένους τύπους ακανόνιστου καρδιακού παλμού μπορεί να συστηθούν αντιπηκτικά ή εμφυτεύσιμος-καρδιομετατροπέας απινιδωτής. Εάν άλλα μέτρα δεν φανούν αποτελεσματικά, για ορισμένους μπορεί η μεταμόσχευση καρδιάς να αποτελεί επιλογή.

Περίπου 1 στους 2.500 ανθρώπους επηρεάζεται. Συναντάται πιο συχνά στους άνδρες από ό,τι στις γυναίκες. Εμφανίζεται πιο συχνά στη μέση ηλικία. Το ποσοστό επιβίωσης της πενταετίας είναι περίπου 50%. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε παιδιά, ενώ αποτελεί τον πιο κοινό τύπο μυοκαρδιοπάθειας σε αυτή την ηλικιακή ομάδα.

## Αναφορές
Άννα Σφιντερκούβνα

Η **Άννα Σφιντερκούβνα** (, 5 Δεκεμβρίου 1925 - 16 Αυγούστου 2008) ήταν Πολωνή συγγραφέας και εκπαιδευτικός.

## Βιογραφία
Η Σφιντερκούβνα γεννήθηκε στη Βαρσοβία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εντάχθηκε στον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό και ήταν νοσηλεύτρια σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944. Συνελήφθη, στάλθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στη Γερμανία και απελευθερώθηκε τον Ιούνιο του 1945. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Το 1957, πήγε στο Παρίσι με υποτροφία για να σπουδάσει στο Ινστιτούτο Παπυρολογίας της Σορβόννης. Το 1958, η Σφιντερκούβνα πέρασε 9 μήνες στην Αίγυπτο, εργαζόμενη πάνω σε παπύρους από το Ελληνορωμαϊκό Μουσείο Αλεξάνδρειας για το Πολωνικό Κέντρο Μεσογειακής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Ήταν επικεφαλής του Τμήματος Παπυρολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας από το 1961 έως το 1991.

Το 1964, μαζί με την Μαριάντζελα Βαντόνι, δημοσίευσε το *Papyrus grecs du Musée Gréco-Romain d’ Alexandrie* («Ελληνικοί πάπυροι από το Ελληνορωμαϊκό Μουσείο της Αλεξάνδρειας»). Δημοσίευσε μια σειρά βιβλίων στα πολωνικά για τα ιστορικά θέματα για το ευρύ κοινό, συμπεριλαμβανομένων των *Kiedy piaski egipskie przemówiły po grecku* («Όταν η Αιγυπτιακή άμμος μιλούσε ελληνικά», 1959), *Historie nieznane historii* («Ιστορίες άγνωστες στην Ιστορία», 1962), *Hellenika. Wizerunek epoki od Aleksandra do Augusta* («Ελληνιστική. Η Εποχή από τον Αλέξανδρο έως τον Αύγουστο», 1974) και *Siedem Kleopatr* («Επτά Κλεοπάτρες», 1978). Μερικά από τα γραπτά της μεταφράστηκαν στην τσεχική και την ουγγρική γλώσσα. Ήταν συντάκτρια για το *Słownik pisarzy antycznych* («Λεξικό αρχαίων συγγραφέων»). Η Σφιντερκούβνα δημοσίευσε επίσης άρθρα σε διάφορα περιοδικά, συμπεριλαμβανομένου του *[[Tygodnik Powszechny]]* και της *[[Gazeta Wyborcza]]*.

Το 1978, εντάχθηκε στο Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου στο χωριό Ζαρνόβιετς. Ωστόσο, δεν έγινε δεκτή ως καλόγρια και έφυγε από το μοναστήρι. Έγραψε μια σειρά βιβλίων για την Αγία Γραφή, συμπεριλαμβανομένης της σειράς *Rozmowy o Biblii* («Συζητήσεις για την Αγία Γραφή», 1994-2006).

Η Σφιντερκούβνα πέθανε στη Βαρσοβία, στις 16 Αυγούστου 2008, σε ηλικία 82 ετών.

## Βραβεία
Το 2007, έλαβε το λογοτεχνικό βραβείο που απονέμεται από τον Πολωνικό Όμιλο PEN.

Μετά θάνατον, έλαβε τον Σταυρό του Αξιωματικού του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς
Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί
Κατηγορία:Παπυρολόγοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας
Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού
Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Αλεξάντερ Γεουοβίτσκι

Ο **Αλεξάντερ Γεουοβίτσκι** (, 18 Δεκεμβρίου 1804, Χούμπνικ - 15 Απριλίου 1877, Ρώμη) ήταν Πολωνός συγγραφέας, ποιητής, μεταφραστής και εκδότης. Ήταν βετεράνος της Νοεμβριανής Εξέγερσης, βουλευτής στο Σέιμ της Πολωνίας του Συνεδρίου για το Πόβιατ Χαΐσιν και πολιτικός εξόριστος στη Γαλλία, όπου ήταν κοινωνικός ακτιβιστής, ηγούμενος της Πολωνικής Καθολικής Αποστολής στο Παρίσι, και μοναχός.

Μεταξύ των έργων που δημοσίευσε είναι οι πρώτες εκδόσεις του Άνταμ Μιτσκιέβιτς, *Μέρος III του Προπάτορες* (1832) και *[[Κύριος Ταντέους]]* (1834). Μεταξύ 1835 και 1838 ήταν ο κύριος συνεργάτης του εκδοτικού και εκτυπωτικού οίκου, *Jełowicki i S-ka* στο Παρίσι. Ο κατάλογος των συγγραφέων του αποτελεί σημαντικό μέρος του λογοτεχνικού κανόνα του 19ου αιώνα της Πολωνίας και περιλαμβάνει: τον Γιούλιους Σουοβάτσκι, τον Ζίγκμουντ Κρασίνσκι, τον Γιούλιαν Ούρσιν Νιεμτσέβιτς, τον Καζίμιες Μπροντζίνσκι, τον Στέφαν Βιτφίτσκι, τον Βιντσέντι Πολ, τον Αντόνι Γκορέτσκι, τον Μαουρίτσι Μοχνάτσκι, τον Γιόαχιμ Λελέβελ, τον Χένρικ Ζεβούσκι, τον Μίχαου Τσαϊκόφσκι, την Κλεμεντίνα Χοφμανόβα και τον Ιγκνάτσι Κρασίτσκι.

Ως ιερέας των Πολωνών καλλιτεχνών στην εξορία, τον Οκτώβριο του 1849 άκουσε την τελευταία εξομολόγηση του Φρεντερίκ Σοπέν και του έδωσε τη τελευταία μετάληψη. Ήταν παρών όταν πέθανε ο συνθέτης. Περιέγραψε τις τελευταίες στιγμές του μουσικού σε επιστολή, που χρονολογούνται στις 21 Οκτωβρίου, στην Κόμισσα Ξαβέρα Γκροχόλσκα.

Ήταν ιδρυτικό μέλος του Τάγματος της Ανάστασης και διενήργησε εκτεταμένη αλληλογραφία με τον Γενικό Πατέρα του, Πιοτρ Σεμενένκο. Ήταν ο μικρότερος αδελφός του Έντβαρντ Γεουοβίτσκι.

Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870-1871), ο βετεράνος επαναστάτης αιτήθηκε για το ρόλο του ιερέα στους μαχητές στο Παρίσι και φρόντισε τους τραυματισμένους στρατιώτες, δένοντας τα τραύματα τους και βοηθώντας τους ανθρώπους όλων των θρησκειών. Πέθανε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Ρώμη τον Απρίλιο του 1877. Το σώμα του μεταφέρθηκε στο Παρίσι και ενταφιάστηκε στο *Cimetière des Champeaux de Montmorency* στο Μονμορανσί του Βαλ-ντ'Ουάζ, το μεγαλύτερο πολωνικό κοιμητήριο του 19ου αιώνα στη Γαλλία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές
Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές
Κατηγορία:Πολωνοί ιερείς
Κατηγορία:Πολωνοί επαναστάτες
Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στη Γαλλία
Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας
Κάρνεϊ Τσαλγιουμέκα

Ο Κάρνεϊ Τσαλγιουμέκα(Βιέννη, 20 Οκτωβρίου 2003) είναι Αυστριακός ποδοσφαιριστής με αγγλική καταγωγή , ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός στην Μπορούσια Ντόρτμουντ της Μπουντεσλίγκα.
Αλεξάνδρα Γκριγκοριάν

Η **Αλεξάνδρα Γκριγκοριάν** (αρμενικά: Ալեքսանդրա Գրիգորյան, γενν. την 1η Αυγούστου 2005) είναι Αρμένια αρσιβαρίστρια. Είναι χάλκινη ολυμπιονίκης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών το 2024, έλαβε αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2025 και ήταν Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Νεανίδων το 2023.

## Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Γκιουμρί της Αρμενίας το 2005.

Η Γκριγκοριάν κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων στην κατηγορία των 49 κιλών το 2022. Το 2023, έκανε το ντεμπούτο της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενηλίκων στο Ερεβάν στην κατηγορία των 55 κιλών και κατέλαβε την έκτη θέση στον τελικό. Τον Σεπτέμβριο του 2023, η Γκριγκοριάν συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενηλίκων στη Σαουδική Αραβία, όπου τερμάτισε στην 7η θέση με σύνολο 190 κιλών και στις δύο ασκήσεις. Τον Νοέμβριο του 2023, έγινε η νικήτρια του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Νέων στην κατηγορία της.

Τον Φεβρουάριο του 2024, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Σόφια, η Γκριγκοριάν κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο συνολικό βάρος δύο ασκήσεων με αποτέλεσμα 196 κιλά. Ήταν πρώτη στο ζετέ (115 κιλά). Τον Οκτώβριο του 2024, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών Νέων στην Πολωνία, συγκεντρώνοντας συνολικά 200 κιλά στο συνολικό βάρος δύο ασκήσεων, καθώς και ένα χρυσό μετάλλιο στις μικρές κατηγορίες με αποτέλεσμα 115 κιλά. Στις 8 Δεκεμβρίου 2024, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενηλίκων στη Μανάμα του Μπαχρέιν, με συνολικό αποτέλεσμα 205 κιλά (85+120). Κέρδισε επίσης το ασημένιο μετάλλιο στο ζετέ. 

Το 2025, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Κισινάου, η Γκριγκοριάν κέρδισε ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία βάρους 55 κιλών με σύνολο 202 κιλών. Κέρδισε επίσης το ζετέ (117 κιλά). Τον Οκτώβριο του 2025, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων και U23 που διεξήχθη στο Δυρράχιο της Αλβανίας και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης στην κατηγορία βάρους 58 κιλών, με ζετέ 123 κιλά και αρασέ 91 κιλά. Μετά την τελευταία της προσπάθεια, είχε ένα μικρό ατύχημα στην πλάτη και κατέβηκε με δυσκολία από την πλατφόρμα, ωστόσο η προσπάθεια αυτή της χάρισε τη νίκη. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Κατηγορία:Αρμένιοι αθλητές
Κλάπα (είδος τραγουδιού)

Η μουσική **κλάπα** (Κροατικά: klapa) είναι μια μορφή παραδοσιακού τραγουδιού a cappella η οποία έχει ρίζες στη Δαλματία της Κροατίας.  Η λέξη klapa μεταφράζεται ως «παρέα φίλων» και έχει τις ρίζες της στο άσμα των παράκτιων εκκλησιών.  Σε γενικές γραμμές, τα μοτίβα κάνουν λόγο για την αγάπη, το κρασί (σταφύλια), τη χώρα (πατρίδα) και τη θάλασσα. Κύρια στοιχεία της μουσικής είναι η αρμονία και η μελωδία, ενώ ο ρυθμός πολύ σπάνια έχει ιδιαίτερη σημασία. Το 2008, το Υπουργείο Πολιτισμού της Κροατίας ανακήρυξε τη μουσική κλάπα στοιχείο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Κροατίας.  Το 2012, η κλάπα συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας της UNESCO . 

## Περιγραφή
Ένα συγκρότημα μουσικής κλάπα αποτελείται από έναν πρώτο τενόρο, έναν δεύτερο τενόρο, έναν βαρύτονο και έναν βαθύφωνο. Όλες αυτές οι φωνές είναι δυνατό να διπλασιαστούν εκτός από τον πρώτο τενόρο. Συνήθως, το συγκρότημα κλάπα αποτελείται από έως 12 άνδρες τραγουδιστές. Πρόσφατα, τα γυναικεία φωνητικά συγκροτήματα έχουν γίνει αρκετά δημοφιλή, αλλά σε γενικές γραμμές οι ανδρικές και γυναικείες ομάδες δεν συνδυάζονται.

Αν και η κλάπα είναι μουσική a cappella, κατά καιρούς είναι δυνατό να προστεθούν μια απαλή κιθάρα και ένα μαντολίνο. Η κλάπα μπορεί επίσης να συνοδεύεται από πλήκτρα συνθεσάιζερ, συνήθως προσομοιώνοντας κρουστά μουσικά όργανα.

## Σύγχρονη εποχή
[μικρογραφία|Οι Klapa s Mora ερμηνεύουν το τραγούδι "Mižerja" στον [Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2013 στο Μάλμε της Σουηδίας]]
Η παράδοση της μουσικής κλάπα εξακολουθεί είναι ακόμα πολύ ζωντανή, με νέα τραγούδια να συντίθενται και φεστιβάλ να διοργανώνονται.  Το Φεστιβάλ των Δαλματικών Κλάπα στο Ομίς είναι το πιο γνωστό μουσικό φεστιβάλ και έχει μακρά παράδοση στη μουσική Κλάπα. Πολλοί νέοι από τη Δαλματία λατρεύουν την κλάπα και την τραγουδούν τακτικά όταν βγαίνουν έξω για φαγητό ή ποτό. Δεν είναι ασυνήθιστο να ακούς ερασιτέχνες να τραγουδούν κλάπα στους δρόμους τα βράδια, απολαμβάνοντας φαγητό και κρασί.

Το 2013, η Κροατία επέλεξε ένα συγκρότημα κλάπα για να εκπροσωπήσει τη χώρα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 2013. Το συγκρότημα κλάπα ονομαζόταν Klapa s Mora, με την συμμετοχή "Mižerja". Οι Klapa s Mora είναι ένα "σούπερ σύνολο κλάπα" έξι ερμηνευτών που επιλέχθηκαν από τον μαέστρο Μοϊμίρ Τσατσίγια από πέντε υπάρχοντα συγκροτήματα κλάπα, δηλαδή δύο από το Καμπανέλ και ένα από το Σίντζ, την Κρικβένικα, το Σίμπενικ και το Γκρνέλιν. 

Υπάρχουν επίσης συγκροτήματα κλάπα στην κροατική διασπορά. Από το 2011, ο Κροατικός Πολιτιστικός Σύλλογος στο Μπούργκενλαντ διοργανώνει το Φεστιβάλ κλάποφ («Φεστιβάλ Κλάπα»). 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Δαλματία
Κατηγορία:Φωνητική μουσική
Όλγα Πλουμπή

**Η Όλγα Πλουμπή** ή **Όλγκα** **Πλούμπι** (1898 – 1984) ήταν Αλβανίδα φεμινίστρια, ακτιβίστρια, συγγραφέας, εκπαιδευτικός και πολιτικός. Εξελέγη επίσης βουλεύτρια του αλβανικού κοινοβουλίου το 1945, αλλά έγινε γνωστή ως μία από τις πρώτες φεμινίστριες στην Αλβανία.

## Βιογραφία
Η Όλγα Πλουμπή, γνωστή και με το ψευδώνυμο **Σπρέσα,** γεννήθηκε στο χωριό Λούπτκα της Πρεμετής το 1898, όταν ακόμα ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, όταν ήταν ακόμα μικρή, μετανάστευσε στη Δύση για να εργαστεί, με στόχο να φροντίσει την οικογένειά της. Αργότερα, επέστρεψε στην Αλβανία και κατά την περίοδο 1936-1937 έγραψε στην έκδοση *Bota e Re* μαζί με άλλους προοδευτικούς συγγραφείς όπως ο Μιτζένι (ψευδώνυμο του Μιγιός Τζερτζ Νικόλα) και ο Σελίμ Σπούζα.

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου εντάχθηκε στο αντιφασιστικό κίνημα και αργότερα εξελέγη επικεφαλής του Αντιφασιστικού Συμβουλίου Γυναικών της Αλβανίας. Στις εκλογές του 1945 έγινε βουλεύτρια του Λαϊκού Κοινοβουλίου και ήταν η εκπρόσωπος του κοινοβουλίου με τις περισσότερες ψήφους πίσω από τον Ενβέρ Χότζα. Αφού απολύθηκε από τη θέση του Συμβουλίου Γυναικών, όπου παρέμεινε μόνο για δύο χρόνια, η Όλγα έμεινε άνεργη για ένα διάστημα, και στη συνέχεια εργάστηκε ως Υπεύθυνη Εξωτερικών Σχέσεων στην Εθνική Βιβλιοθήκη, χάρη στις ξένες γλώσσες που γνώριζε.

Ωστόσο, σύντομα απομακρύνθηκε από τη θέση και απομακρύνθηκε και από την πολιτική γενικότερα, σε περιορισμό στην προσωπική της κατοικία. Ωστόσο, συνέχισε να γράφει εκτενώς για τον φεμινισμό και την ισότητα των φύλων. Ως δημοσιογράφος, πάλεψε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και άλλα ζητήματα της Αλβανίας. 

Ήταν από τις λίγες γυναίκες που υπερασπίστηκε τα γυναικεία δικαιώματα από τη δεκαετία του '30 στην Αλβανία: στο άρθρο της *Ο Φεμινισμός και η Κοινωνία μας,* καταπιάστηκε με την κατάσταση των γυναικών από φεμινιστική πλευρά και την επείγουσα ανάγκη για αλλαγή. Οι ιδέες της, ειδικά περί εθνικής προόδου, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γυναικείων και οικογενειακών ζητημάτων, θεωρούνταν προχωρημένες για την εποχή της.

Πέθανε το 1984, σε ηλικία 86 ετών. Ο γιος της, Εμίλ, ήταν μηχανικός, ο οποίος ήταν επικεφαλής των τεχνικών προδιαγραφών για το Ραδιόφωνο Τίρανα το πρώτο διάστημα και αργότερα.

## Δείτε επίσης

* Σεβαστή Κυριαζή
* Παρασκευή Κυριαζή
* Φατμπάρντα Γκέκα
* Ουράνι Ρούμπο
* Μουσινέ Κοκαλάρι

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αλβανοί αντιφασίστες
Κατηγορία:Αλβανοί φεμινιστές
Κατηγορία:Αλβανοί ακτιβιστές
Τούζι

Το **Τούζι** (σερβικά κυριλλικά: ) είναι μικρή πόλη και η έδρα του ομώνυμου δήμου στην κεντρική περιοχή του Μαυροβουνίου. Βρίσκεται κατά μήκος ενός κεντρικού δρόμου μεταξύ της πόλης της Ποντγκόριτσας και του αλβανικού συνοριακού περάσματος, μόλις λίγα χιλιόμετρα βόρεια της λίμνης Σκόδρας. Η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου και το Τζαμί του Καζιμπέγκ βρίσκονται στο κέντρο της πόλης.

## Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη Τούζι έχει πληθυσμό 4.748 κατοίκους, ενώ ο δήμος Τούζι έχει 11.422 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου
Επίσκοπος Μελιτηνής Μάξιμος

Ο **Επίσκοπος Μελιτηνής Μάξιμος** (κατά κόσμον *Θωμάς Παφίλης*, Καρδίτσα, 1978) είναι Έλληνας θεολόγος και ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος υπηρετεί ως βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Θωμάς Παφίλης γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1978, από ιερατική οικογένεια. Μετά την εγκύκλια εκπαίδευση στο Γενικό Λύκειο Φαναρίου Καρδίτσας, εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις.

Φοίτησε στην Ανωτέρα Εκκλησιαστικής Σχολής Θεσσαλονίκης και στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών. Σπούδασε Ιστορία στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος. Παρακολούθησε μαθήματα στη Θεολογική Σχολή του Ιησουίτικου Πανεπιστημίου Loyola της Νέας Ορλεάνης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Έχει λάβει δίπλωμα εφαρμοσμένης διεθνούς επικοινωνίας από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στη Διαθρησκειακή Διπλωματία, στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Τέλος, είναι κάτοχος πτυχίου από το Ινστιτούτο Αγγλικής Γλώσσας του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν.

Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος το 2003, από τον Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων Θεόκλητο και υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην εκεί Ιερά Μητρόπολη. Υπηρέτησε για περίπου 10 χρόνια ως γραμματέας στην Επιτροπή Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ακολούθως, υπηρέτησε ως εφημέριος και ιερατικός προϊστάμενος στον Ιερό Ναό Αγίου Μάρκου στο Μπέλβιου της Φλόριντα και στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Νέας Ορλεάνης της Λουϊζιάνα της Ιεράς Μητροπόλεως Ατλάντας.

Το 2016 μετατέθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Γαλλίας, όπου ανέλαβε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος και γραμματέας της Μητροπόλεως. 

Έχει λάβει μέρος σε πολλές εξωτερικές εκκλησιαστικές αποστολές και εκπροσωπήσεις και το 2016 συμμετείχε ως ειδικός σύμβουλος στην Πανορθόδοξη Σύνοδο της Κρήτης.

Στις 9 Οκτωβρίου 2018, εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου τιτουλάριος Επίσκοπος Μελιτηνής, βοηθός της Ιεράς Μητροπόλεως Γαλλίας. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 10 Νοεμβρίου του ιδίου έτους, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίου Στεφάνου Παρισίου, από τον Μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ, συμπαραστατούμενο από ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Στις 22 Μαΐου 2019, ανέλαβε Πρωτοσυγκελλεύων της Ιεράς Μητροπόλεως Γαλλίας.

Στις 20 Ιουλίου 2021, με αίτημα του Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Νικήτα, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ενέκρινε την μετάθεσή του Επισκόπου Μαξίμου στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας.

## Παραπομπές

Μελιτηνής Μάξιμος
Επίσκοπος Αλικαρνασσού Αδριανός

Ο **Επίσκοπος Αλικαρνασσού Αδριανός** (κατά κόσμον *Ιωάννης Σεργάκης*, Κωνσταντινούπολη, 1952) είναι Έλληνας θεολόγος και ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος υπηρετεί ως βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Ιωάννης Σεργάκης γεννήθηκε το 1952 στην Κωνσταντινούπολη, έλκοντας την καταγωγή του από την Ίμβρο. 

Φοίτησε στα ομογενειακά σχολεία της Ίμβρου, στο Ζωγράφειο Λύκειο και στην Αθωνιάδα Ακαδημία. Σπούδασε θεολογία στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Το 1972 χειροτονήθηκε διάκονος και υπηρέτησε στην Πατριαρχική Αυλή, ως πατριαρχικός διάκονος και διάκονος της Σειράς, αλλά και ως γραμματέας στο Ιδιαίτερο Γραφείο του Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου. Το 1982 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας, στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής και στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας. Διετέλεσε για 16 χρόνια ως ιερατικός προϊστάμενος της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Μάντσεστερ της Αγγλίας, υπό τη δικαιοδοσία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας. Το 2005 έλαβε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη από τον Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριο. Από το 2013 έως το 2015 υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη Ίμβρου και Τενέδου.

Στις 7 Ιουλίου 2015, εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου τιτουλάριος Επίσκοπος Αλικαρνασσού, βοηθός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως. Χειροτονήθηκε στον επισκοπικό βαθμό στις 26 Ιουλίου του ιδίου έτους στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Παναγιάς Ίμβρου, απο τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, λαμβάνοντας το όνομα Αδριανός. Του ανατέθηκαν καθήκοντα επόπτη της Περιφερείας Φαναρίου - Κερατίου Κόλπου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κωνσταντινουπολίτες Έλληνες
Αλικαρνασσού Αδριανός
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης