open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γιώργος Τσιτσόπουλος

Ο **Γιώργος Τσιτσόπουλος** (1929 – 24 Απριλίου 2006) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Ξεκίνησε τη θεατρική του καριέρα στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη το 1955. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει: "Είμαι ο μεγάλος δεύτερος" για το σύνολο σχεδόν των υποστηρικτικών ρόλων του στη θεατρική σκηνή και τον κινηματογράφο. Είχε τιμηθεί με το βραβείο "Κάρολος Κουν" για την ερμηνεία του στον ρόλο του πάστορα Μάντερς στο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη "Στη χώρα Ίψεν", που είχε ανέβει στο Ανοιχτό Θέατρο σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη. Σημαντικοί ήταν επίσης και οι ρόλοι του στον τρελό της "Δωδεκάτης νύχτας" με τον Ευαγγελάτο στο Εθνικό, στον Φιλέα Φονγκ στον "Γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες" επίσης με τον Ευαγγελάτο, στον "Βυθό" του Γκόργκι, στον "Ματωμένο γάμο" με τους Αλέξη Μινωτή - Κατίνα Παξινού κ.ά.

Εκτός από το θέατρο, έπαιξε και στον ελληνικό κινηματογράφο και μάλιστα στη χρυσή εποχή του, πάντα σε δεύτερους ρόλους, που τον κατέστησαν και περισσότερο γνωστό, όπως στις ταινίες *[[Ο κύριος πτέραρχος]]*, που ως σμηνίτης ακολουθούσε τα παραγγέλματα του Κώστα Χατζηχρήστου, *[[Κάτι να καίει (ταινία, 1964)|Κάτι να καίει]], [[Η Αλίκη στο ναυτικό]], [[Νύχτα γάμου]], [[Γαμπρός απ' το Λονδίνο]], [[Ο ξυπόλητος πρίγκιψ]], [[Ξύπνα Βασίλη (ταινία)|Ξύπνα Βασίλη]], [[Η Παριζιάνα (ταινία)|Η Παριζιάνα]], [[Όλγα αγάπη μου|Όλγα, αγάπη μου]], [[Τρελοί πολυτελείας]], [[Τρεις κούκλες κι εγώ]]* κ.ά.

Γενικά υπηρέτησε τη θεατρική και κινηματογραφική σκηνή με συνέπεια και ήθος. Κάτοικος Καλλιθέας, ήταν παντρεμένος και είχε ένα γιο. Πέθανε νικημένος από τον καρκίνο στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών σε ηλικία 77 ετών.

## Φιλμογραφία

## Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Γ. Τσιτσόπουλος συμμετείχε ως ηθοποιός.

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν
Φραγκίσκος Μανέλλης

Ο **Φραγκίσκος Μανέλλης** (Αδριανούπολη, 1911- 11 Απριλίου 1978) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός και σεναριογράφος. Έπαιξε κυρίως το ρόλο του καλόκαρδου μπούφου, συχνά στο πλευρό του Τάκη Μηλιάδη και του Θανάση Βέγγου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης το 1911 και ήταν γόνος ιταλικής οικογένειας εγκατεστημένης στην πόλη. Υπήρξε ηθοποιός της μουσικής σκηνής από το 1931. Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1943, στην ταινία *Η θύελλα πέρασε*. Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έργο *[[Η εύθυμη χήρα]]* και στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς μουσικούς θιάσους και περιόδευσε σε όλο τον Ελληνισμό τού εξωτερικού. Γνωστός σε όλους μας για το άφθονο χιούμορ του, πρωταγωνίστησε σε πολλές κωμωδίες συνεργαζόμενος, κυρίως, με τον σκηνοθέτη Βαγγέλη Μελισσινό. Συνολικά έπαιξε σε 56 ταινίες, από τις οποίες στις 4 ήταν σεναριογράφος, στις 2 παραγωγός και στη μία διευθυντής παραγωγής. Αξέχαστη θα μείνει η σκηνή στην οποία υποδυόταν έναν οδοντίατρο που έγδυνε εύχυμη πελάτισσα και στην ερώτησή της "μα, τι κάνετε εκεί κάτω γιατρέ;", απαντούσε ο Μανέλλης "ψάχνω να βρω τη ρίζα". Επίσης, ο Μανέλλης, εκτός από ρόλους αφελούς και χαζού, ξεχώρισε και σε ρόλους "μαχαραγιάδων". Με το θίασό του ο καλοφαγάς Μανέλλης πήγαινε σε μια λαϊκή ταβέρνα της Νίκαιας που λεγόταν *Κουμπούρα* κι εκεί τραγουδούσαν όλοι, με τη συνοδεία της ορχήστρας του Γιάννη Λαουτάρη. Πέθανε στις 11 Απριλίου του 1978, λόγω προβλημάτων καρδιάς, και κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο.. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μαίρη Νικολαΐδου, κόρη της σπουδαίας στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και απέκτησαν μαζί μία κόρη, τη γνωστή χορεύτρια και συγγραφέα Ρέα Μανέλλη.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Γιώργος Κάππης

Ο **Γιώργος Κάππης** (Θεσσαλονίκη 1928 - 11 Μαΐου 1999) ήταν Έλληνας ηθοποιός έγινε γνωστός από δεύτερους ρόλους σε κωμωδίες του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε το 1928, στη Θεσσαλονίκη. Εμφανίστηκε σε ταινίες του Γιάννη Δαλιανίδη σε ρόλους όπως του αφελή γιου του Αλέκου Λειβαδίτη στο *Ο εμίρης και ο κακομοίρης* αλλά και ως σκηνοθέτης που τελικά ξυλοφορτώνεται από τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στο *[[Ο τρελλός τάχει 400|Ο τρελός τα 'χει 400]]*. Έλαβε μέρος και σε πολλές βιντεοταινίες της δεκαετίας του '80.

Τα τελευταία χρόνια ήταν παραγκωνισμένος καλλιτεχνικά. Πέθανε φτωχός, μέσα στη μοναξιά, τον Μάιο του 1999 στο σπίτι του από καρδιά. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Γλυφάδας με παρουσία πολύ λίγων συναδέλφων του. Είχε μια κόρη, την Πατρίτσια.

## Φιλμογραφία

## Πηγές
* Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
* Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Η Έβδομη Σφραγίδα

**Η έβδομη σφραγίδα ** (*Det sjunde inseglet*) είναι ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1957 στη Σουηδία. Η ταινία βασίζεται στο θεατρικό έργο του Μπέργκμαν "Ζωγραφιά στο ξύλο". Η ταινία απέσπασε το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών του 1957. Ο τίτλος αποτελεί αναφορά στο βιβλίο της Αποκάλυψης.

## Πλοκή
ΧIV αιώνας. Ο ιππότης Αντώνιος Μπλοκ (*Μαξ φον Σίντοφ*) μαζί με τον ιπποκόμο του Γιονς (*Γκούναρ Μπιόρνστραντ*) επιστρέφουν από τις σταυροφορίες στην πατρίδα απ' όπου έλειψαν για εννέα χρόνια. Στο δρόμο συναντούν τον Θάνατο (*Μπένγκτ Έκεροτ*) μεταμφιεσμένο σε μαυροντυμένο άντρα, ο οποίος θα ζητήσει από τον ιππότη να τον ακολουθήσει.

Ο ιππότης με τη σειρά του θα του προτείνει να παίξουν μια παρτίδα σκάκι: Αν ο ιππότης κερδίσει την παρτίδα, κερδίζει και τη ζωή του. Όμως δεν προλαβαίνουν να τελειώσουν τη παρτίδα καθώς ο ιπποκόμος ξυπνάει. Ο ιππότης και ο συνοδός του συνεχίζουν τον δρόμο τους, ενώ η παρτίδα του με τον Θάνατο θα συνεχιστεί αργότερα.

Καθώς οι πρωταγωνιστές προχωρούν, συναντούν τα χωριά που μαστίζονται από την πανούκλα. Στην πορεία τους σώζουν μια κοπέλα από βιαστή και την παίρνουν μαζί τους. Ο ιππότης βοηθά επίσης μια νεαρή γυναίκα πριν καεί στη φωτιά ως μάγισσα δίνοντας της βότανα για τον πόνο. 

Τον Αντώνιο Μπλοκ βασανίζουν υπαρξιακά προβλήματα. Στην αναζήτηση της λύσης βρίσκει μια εκκλησία και εξομολογείται στον ιερέα, στον οποίο διηγείται τη στρατηγική του που έχει σκεφτεί ώστε να νικήσει το Θάνατο στο σκάκι. Δεν καταλαβαίνει όμως ότι ο ιερέας είναι ο ίδιος ο Θάνατος.

Στο τέλος ο Θάνατος κερδίζει την παρτίδα και παίρνει τον Αντώνιο Μπλοκ μαζί του, όπως και τους συνοδοιπόρους του.

## Διανομή
* Μαξ φον Σίντοφ — Αντώνιος Μπλοκ, ιππότης
* Γκούναρ Μπιορνστραντ — Γιονς, ιπποκόμος
* Μπίμπι Άντερσσον — Μία,γυναίκα του Γιουφ
* Νιλς Πόπε — Γιουφ
* Μπένγκτ Έκεροτ — Θάνατος
* Όκε Φρίντελ — σιδεράς Πλούγκ
* Ίγκα Γιλ — Λίζα, γυναίκα του σιδερά
* Έρικ Στράντμαρκ — Γιόνας Σκατ
* Μπέρτιλ Άντερμπεργκ — Ραβάλ
* Γούννελ Λίντμπλουμ — βουβή γυναίκα
* Ίγκα Λάντγκρε — Κάριν, γυναίκα του Μπλοκ
* Άντερς Εκ — μοναχός
* Μοντ Χάνσον — μάγισσα
* Γκούναρ Ούλσον — Αλμπέρτους Πίκτορ, ζωγράφος στην εκκλησία
* Λαρς Λιντ — νεαρός μοναχός
* Μπένγκτ-Όκε Μπένγκτσον — ιδιοκτήτης του πανδοχείου
* Γκούντρουν Μπροστ — γυναίκα στο πανδοχείο

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Έβδομη Σφραγίδα στο IMDb
* Η Έβδομη Σφραγίδα στο Bergmanorama, ιστοσελίδα αφιερωμένη στο Ίνγκμαρ Μπέργμαν
* Η Έβδομη Σφραγίδα στην επίσημη ιστοσελίδα του Ίνγκμαρ Μπέργμαν

Κατηγορία:Σουηδικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας
Κατηγορία:Ταινίες του 1957
Κατηγορία:Σουηδικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Σουηδικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
Κατηγορία:Σουηδόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σουηδία
Καλλίνικος Β΄ Κωνσταντινουπόλεως

Ο **Καλλίνικος Β΄** (κατά κόσμον *Πούλος*, επονομαζόμενος «*Ακαρνάν*», 1630;-1702) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το 1688 και στις περιόδους 1689-1693 και 1694-1702.

## Βίος
Ο **Καλλίνικος Β΄** καταγόταν από τη Καστανιά των Αγράφων και διετέλεσε μαθητής του Ευγένιου Γιαννούλη του Αιτωλού. Διετέλεσε Μητροπολίτης Προύσης κατά τα έτη 1671/2 ως τις 3 Μαρτίου του 1688, οπότε εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Η εκλογή του επετεύχθη με την στήριξη ιεραρχών και κοσμικών αρχόντων, προεξάρχοντος του ισχυρού οικονομικού παράγοντα Μανωλάκη Καστοριανού, στο σπίτι του οποίου έγινε η εκλογή. 

Ενθρονίστηκε την επόμενη μέρα, Κυριακή της Ορθοδοξίας. Παρέμεινε όμως λιγότερο από εννιά μήνες στον πατριαρχικό θρόνο, καθώς ο απομεμφθείς από τον ίδιο Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως Νεόφυτος κατόρθωσε να τον ανατρέψει στις 27 Νοεμβρίου 1688 και να γίνει εκείνος Πατριάρχης ως *Νεόφυτος Δ΄*.

Επανεξελέγη τον Μάρτιο ή Απρίλιο του επομένου έτους (1689) και πατριάρχευσε μέχρι το 1693, οπότε εκθρονίστηκε με ενέργειες του ηγεμόνα της Βλαχίας Κωνσταντίνου Μπρανκοβάνου, ο οποίος επέβαλε στο Θρόνο τον προστατευόμενό του, πρώην Πατριάρχη Διονύσιο Δ΄. Σύντομα επανεξελέγη για τρίτη φορά και πατριάρχευσε γα οκτώ χρόνια, από τον Απρίλιο του 1694 μέχρι τον θάνατό του, στις 8 Αυγούστου του 1702, οπότε τον διαδέχθηκε ο Γαβριήλ Γ΄.

Υπήρξε δραστήριος Πατριάρχης: αναδιοργάνωσε κατά το 1691 την Πατριαρχική Σχολή, μείωσε τα δυσβάστακτα χρέη του Πατριαρχείου, έδειξε γενικότερο ενδιαφέρον για την Παιδεία, και εναντιώθηκε ενεργά στη ρωμαιοκαθολική διείσδυση στην Ανατολή, καθαιρώντας τον λατινόφρονα Πατριάρχη Αντιοχείας Σεραφείμ-Κύριλλο. Κατόπιν αιτήματος της επαρχίας Ιωαννίνων, το 1701 εξέδωσε συνοδική επιστολή με την οποία επικυρώνονται τοπικές αποφάσεις για το θέμα της προικοδοσίας. Επίσης άφησε σημαντικό συγγραφικό έργο. Έγραψε Ερμηνεία προς τους ιερείς και διακόνους, Λόγους εκκλησιαστικούς, Πατριαρχική Ιστορία, Επιστολές κλπ.

Πέθανε στις 8 Αυγούστου 1702 και ετάφη στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Μητροπολίτες Προύσης
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Πατριάρχης Καλλίνικος Γ΄

Ο **Καλλίνικος Γ΄** ήταν πολυμαθής και ενάρετος θεολόγος και κήρυκας, επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έζησε από τα τέλη του 17ου αιώνα ως το 1726, οπότε εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αλλά στο άκουσμα της εκλογής έπαθε συγκοπή και πέθανε.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Νάξο περί τα μέσα του 17ου αιώνα. Φαίνεται πως δεν πήγε σε κάποιο σχολείο στην πατρίδα του, καθώς δεν μαρτυρείται σχολείο στη Νάξο πριν το 1818, οπότε πήγε σε νεαρή ηλικία στην Κωνσταντινούπολη, όπου διετέλεσε μαθητής του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Αφού έγινε ιερομόναχος, ξεκίνησε να διδάσκει στην Πατριαρχική Ακαδημία. Από τον Σεπτέμβριο ως τον Δεκέμβριο του 1705, που η Σχολή έμεινε κλειστή λόγω επιδημίας πανώλης, ο Καλλίνικος κατέφυγε στα Θεραπειά, όπου υπέφερε επί δίμηνο από κάποια οφθαλμική ασθένεια. Περί το Πάσχα του 1706, οπότε επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, παραιτήθηκε από την Σχολή. Κατά κάποιους αργότερα επέστρεψε σε αυτήν ως σχολάρχης, κατ'άλλους αυτό δεν προκύπτει από κάποια έγκυρη πηγή και ίσως αφορά άλλη Σχολή της Πόλης.

Στις 8 Απριλίου 1711 εξελέγη Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως, αλλά στην επαρχία του διέμεινε μόνο κατά τα έτη 1714-1716, καθώς πριν και μετά διέμενε ως συνοδικός στην Κωνσταντινούπολη. Τον Οκτώβριο του 1718, μετά τον θάνατο του Ηρακλείας Γενναδίου εξελέγη Μητροπολίτης Ηρακλείας. Φαίνεται πως την εκλογή του αυτή την οφείλει στον Πατριάρχη Ιερεμία Γ΄, με τον οποίο και την μερίδα των υποστηρικτών του όμως ήρθε κατόπιν σε αντιπαράθεση, δημιουργώντας συνεχείς προστριβές που έκαναν μεγάλη ζημιά στην Εκκλησία.

Όπως προκύπτει από την αλληλογραφία του, φιλοδοξούσε να ανατρέψει τον Ιερεμία και να γίνει ο ίδιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Υπό το βάρος των συνεχών συγκρούσεων και διαμαχών που προκαλούνταν μεταξύ των δύο πλευρών, η υγεία του Καλλινίκου κλονίστηκε ήδη από το 1721, οπότε κινδύνεψε και να πεθάνει στη Ραιδεστό. Κατά τα έτη 1723 ως 1726 διέμενε στην Κωνσταντινούπολη ως συνοδικός και κατά τα έτη αυτά υπέσκαπτε τον Πατριάρχη.

Όταν τελικά όμως κατόρθωσε να καθαιρεθεί ο Ιερεμίας Γ΄ και να εκλεγεί ο ίδιος στις 19 Νοεμβρίου 1726, στο άκουσμα της εκλογής δεν άντεξε από τη συγκίνηση, έπαθε συγκοπή και πέθανε.

Ήταν πολυμαθής, γνώστης της ελληνικής γλώσσας και της Αγίας Γραφής, φιλόσοφος και ιεροκήρυκας. Φέρεται να συνέγραψε «Παρακλητικό Κανόνα εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον», αν και γι'αυτό έχουν διατυπωθεί αμφιβολίες.

## Σημείωση
*Κάποιοι δεν τον συναριθμούν στους Πατριάρχες, καθώς δεν πρόλαβε να ενθρονιστεί. Αυτοί ονομάζουν *'Καλλίνικο Γ΄*' τον [[Καλλίνικος Δ΄ Κωνσταντινουπόλεως|Καλλίνικο Δ΄]]. Βλέπε και: [http://asiaminor.ehw.gr/Forms/fLemmaBody.aspx?lemmaid=4698#noteendNote_5 Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού]*

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία», 1984, τόμος 30, σελίδα 173
* 
* 
* 

Κατηγορία:Μητροπολίτες Ηρακλείας
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Μητροπολίτες Φιλιππουπόλεως
Κοντσέρτο

Το **κοντσέρτο** (ιτ. *concerto*) είναι μουσική σύνθεση όπου ένα σόλο όργανο (και πιο σπάνια, περισσότερα από ένα) αντιπαραβάλλεται με μία ορχήστρα.

Η καταγωγή του κοντσέρτου είναι αρκετά παλιά και προέρχεται από τον 15ο αιώνα, όπου είχε τελείως διαφορετική μορφή: ήταν φωνητικό, για λίγους μονωδούς και σολιστικά όργανα. Αργότερα προστέθηκε χορωδία και ορχήστρα και αυτό το είδος εξελίχθηκε στην καντάτα. 

Κατά την περίοδο του Μπαρόκ υπήρχαν τρία είδη οργανικών κοντσέρτων:
* Το **πολυχορικό** κοντσέρτο, στο οποίο συμμετείχαν διάφορες ισοδύναμες ομάδες
* το **Κοντσέρτο-Γκρόσο**, στο οποίο μια μικρή ομάδα οργάνων (π.χ. ένα κουαρτέτο από βιολιά ή δύο βιολιά και βιολοντσέλο, κουαρτέτο ή κουϊντέτο εγχόρδων ή πνευστών κ.ά.), διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα όργανα της ορχήστρας με έναν ξεχωριστό μουσικό ρόλο. Η δομή του ακολουθούσε τη δομή της σονάτας δωματίου ή της εκκλησιαστικής σονάτας.
* το **σόλο κοντσέρτο**, για σόλο όργανο και ορχήστρα. Τα σολιστικά όργανα που χρησιμοποιούνταν κυρίως ήταν το βιολί, το όμποε, η τρομπέτα, ή κάποιο πληκτροφόρο όργανο.

Από τον 18ο αιώνα αρχίζει να υποχωρεί το *Κοντσέρτο-Γκρόσο* και να επικρατεί ο πλέον διαδεδομένος μέχρι τις μέρες μας τύπος του κοντσέρτου: είναι τριμερής (γρήγορο-αργό-γρήγορο), με δομή σονάτας. 
* Πρώτο μέρος: ακολουθεί τη φόρμα σονάτας (έκθεση-επεξεργασία-επανέκθεση), διαμορφωμένη έτσι ώστε να εναλλάσσεται ο σολίστας με την ορχήστρα. Στην εισαγωγή του κοντσέρτου παίζει συνήθως ολόκληρη η ορχήστρα και παρουσιάζει τα δύο βασικά θέματα του έργου. Στη συνέχεια ο σολίστας, που έχει και τον κύριο ρόλο σ' ολόκληρο το έργο, ερμηνεύει τα δύο θέματα, με μετατροπία στο δεύτερο θέμα. Η έκθεση τελειώνει συνήθως με ανοδική δεξιοτεχνική κίνηση του σολίστα που καταλήγει σε τρίλια. Η ορχήστρα οδηγεί στην επεξεργασία, στην οποία συμμετέχει εναλλάξ με τον σολίστα. Στο τέλος της επανέκθεσης υπάρχει ένα σολιστικό και άκρως δεξιοτεχνικό τμήμα, η καντέντσα, που στα παλαιότερα κοντσέρτα, ως την εποχή του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν ήταν συχνά αυτοσχεδιαστική. 
* Δεύτερο μέρος: είναι αργό και μελωδικό.
* Τρίτο μέρος: γρήγορο και επίσης δεξιοτεχνικό, συνήθως σε μορφή ροντώ.

Τα σολιστικά σημεία του κλασικού κοντσέρτου έχουν χαρακτήρα δεξιοτεχνικό και απαιτούν ιδιαίτερες ικανότητες από τον εκτελεστή, ενώ το τμήμα του κοντσέρτου, το οποίο έχει κατεξοχήν σκοπό την παρουσίαση των ικανοτήτων του σολίστα, είναι η καντέντσα (*cadenza*).

Τη μουσική μορφή του κοντσέρτου αξιοποίησαν όλοι σχεδόν οι σημαντικοί συνθέτες της Ευρωπαϊκής κλασικής μουσικής με κυρίαρχο, στατιστικά, όργανο το βιολί και το πιάνο. Υπάρχουν όμως και διπλά, ή και τριπλά κοντσέρτα (π.χ. κοντσέρτα για βιολί και πιάνο, για δύο πιάνα (Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ), για φλάουτο και άρπα (Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ), για πιάνο, βιολί και βιολοντσέλο (Λούντβιχ βαν Μπετόβεν).

Από τη ρομαντική εποχή άρχισαν να εμφανίζονται παραλλαγές στη δομή του κοντσέρτου, όπως για παράδειγμα τετραμερή κοντσέρτα (Γιοχάνες Μπραμς), ή κοντσέρτα με συνεχόμενα μέρη (όπως του Φραντς Λιστ), ή με επεξεργασία του ίδιου θεματικού υλικού σε όλα τα μέρη (Ρόμπερτ Σούμαν). Παράλληλα αυξανόταν και η δεξιοτεχνία στα σολιστικά μέρη.

Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
Καντέντσα

μικρογραφία|Καντέντσα από το κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα εγχόρδων του Σνίτκε νούμερο 136.

**Καντέντσα** (ιτ. *cadenza*) ονομάζεται το μουσικό μέρος που συναντάμε ενσωματωμένο στο Κοντσέρτο καθώς και άλλα μουσικά είδη (π.χ. άρια, σονάτα κλπ) και έχει σκοπό την ανάδειξη των δεξιοτεχνικών ικανοτήτων του εκτελεστή-σολίστα. Συνηθέστερα η καντέντσα τοποθετείται προς το τέλος ενός έργου, τη λεγόμενη επανέκθεση και είναι το σημείο όπου η ορχήστρα σταματά και ο σολίστας μόνος του, χωρίς καμιά συνοδεία, έχει τη δυνατότητα να κάνει επίδειξη της δεξιοτεχνίας του. Παλαιότερα οι συνθέτες δεν έγραφαν το μέρος της καντέντσας, αλλά άφηναν την πρωτοβουλία στον εκτελεστή να αυτοσχεδιάσει, ή ακόμη και να την παραλείψει. Αργότερα, λόγω των συχνών υπερβολών και μουσικών αυθαιρεσιών των εκτελεστών που είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση από το ύφος του συνολικού έργου, οι συνθέτες άρχισαν να γράφουν οι ίδιοι τις καντέντσες για τα κοντσέρτα τους και πλέον, η καντέντσα είναι ένα μουσικό μέρος με τεχνικές απαιτήσεις που ο εκτελεστής μαθαίνει από πριν. 

Η πρώτη καντέντσα που εμφανίζεται στην ιστορία της δυτικής ευρωπαϊκής μουσικής είναι στο Βραδεμβούργειο Κοντσέρτο Νο. 5 (κίνηση α΄) του Μπαχ και αφορά στο μέρος του τσεμπάλου. Αρκετοί συνθέτες έγραψαν καντέντσες για κοντσέρτα άλλων συνθετών, όπως για παράδειγμα οι καντέντσες που έγραψε ο Μπετόβεν για τα κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ. Οι καντέντσες εμφανίζονται όχι μόνο σε κοντσέρτα, αλλά και σε σονάτες, σε ορχηστρικά κομμάτια και πολύ συχνά σε άριες της Ρομαντικής εποχής, όπου κυριαρχεί το στυλ μπελ κάντο και η κολορατούρα. Αξιοσημείωτη, επίσης, είναι η χρήση της σε είδη εκτός κλασσικής μουσικής, όπως στην τζαζ και στην ποπ μουσική, παρότι εκεί προτιμάται ο όρος "σόλο".

Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
Κατηγορία:Μουσική εκτέλεση
Πατριάρχης Καλλίνικος Δ΄

Ο **Καλλίνικος Δ΄** (κατά κόσμον *Κωνσταντίνος Μαυρίκιος*, 1713 - 1792) ήταν Έλληνας ορθόδοξος ιεράρχης του 18ου αιώνα. Διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για μικρή χρονική περίοδο το 1757.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ζαγορά το 1713. Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χατζή - Δημητρίου Μαυρικίου και της «κυράτζας Κλουνώ». Αφού μαθήτευσε στη Σχολή της Ζαγοράς, σε ηλικία δεκαπέντε ετών αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, για να συνεχίσει τις σπουδές του. Το 1740 χειροτονήθηκε διάκονος και μετά από δύο χρόνια έγινε Μέγας Πρωτοσύγκελος. Το 1743, σε ηλικία μόλις τριάντα ετών, χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Προϊλάβου (Βραΐλας).

Αρχικά εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το 1743. Όμως η πολύ ταραγμένη κατάσταση των τότε εκκλησιαστικών πραγμάτων τον οδήγησαν στην εξορία, χωρίς να πατριαρχεύσει, πρώτα στη Λήμνο και αργότερα στην Αίγυπτο, στη Μονή του Σινά. Επανεξελέγη το 1757 και πατριάρχευσε από τις 16 Ιανουαρίου έως τις 27 Ιουλίου του έτους αυτού. Παρότι ήταν πολυμαθής και πολυγραφότατος, εξαιρετικός ιεροκήρυκας και στιχουργός, εντούτοις δεν ήταν καθόλου δημοφιλής και στην πρώτη του δημόσια εμφάνιση ως Πατριάρχης προπηλακίστηκε από το πλήθος. Κατά την διάρκεια της σύντομης Πατριαρχίας του εκδίκασε αναφορά των συμπατριωτών του κατά του Μητροπολίτη Λαρίσης και επέλυσε την διαφορά αναβιβάζοντας την Επισκοπή Δημητριάδος (υπαγόμενη στη Μητρόπολη Λαρίσης) σε ανεξάρτητη Αρχιεπισκοπή. Επίσης, ζήτησε την παραίτηση του ως τότε επισκόπου Μελετίου και στη θέση του εξέλεξε τον αδελφό του, Γρηγόριο, ως τότε αρχιδιάκονο του Πατριαρχείου.

Αιτία της καθαίρεσής του ήταν η θέση που υιοθέτησε στην έριδα που είχε ξεσπάσει την εποχή εκείνη για το ζήτημα του αναβαπτισμού των αλλοδόξων χριστιανών. Με σουλτανικό ορισμό που πέτυχαν οι οπαδοί του αναβαπτισμού, εξορίστηκε αρχικά στη Λήμνο και κατόπιν στην Μονή Αγίας Αικατερίνης Σινά, όπου ασχολήθηκε με την βιβλιοθήκη. Το 1761 δραπέτευσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου κατάφερε να αθωωθεί. Τον Οκτώβριο του 1762 αποσύρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου ασχολήθηκε με τη συγγραφή και την ανασυγκρότηση της τοπικής Σχολής. Έργα του είναι «Το νέον εξομολογητήριον», «Εγχειρίδιον κατά αιρέσεων», «Κατάλογοι Πατριαρχικοί», κ.ά. Στη βιβλιοθήκη του χωριού του κληροδότησε ολόκληρη την προσωπική του βιβλιοθήκη και τα χειρόγραφά του. Πέθανε εκεί το 1791 ή 1792 σε ηλικία 79 ετών.

## Υποσημειώσεις και παραπομπές
### Υποσημειώσεις

### Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία», 1984, τόμος 30, σελίδα 173
* 
* [Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ζαγοράς](https://archive.today/20130217175021/http://www.libver.gr:4610/(58330BE07DB1FD6A1AC3E9B7BEFE1196C0DCEBAB624D5523)/ecPortal.asp?id=269&nt=18&lang=1)
* 
* 
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Πατριάρχου Καλλινίκου, Τα κατά και μετά την εξορίαν επισυμβάντα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας, 2004, ISBN 978-960-25025-2-5
* 
* Χρυσοβέργης, Αθανάσιος Δ., Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Καλλίνικος Γ΄ ο εκ Ζαγοράς και το πρόβλημα του αναβαπτισμού. Οι θεολογικές του κατευθύνσεις

Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Μητροπολίτες Προϊλάβου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Κοντραμπάσο

thumb
Το **κοντραμπάσο** ή αλλιώς **βαθύχορδο**, είναι ένα έγχορδο μουσικό όργανο που παίζεται με δοξάρι. Έχει μήκος περίπου 1.80 μέτρα και διαθέτει τέσσερις χορδές (*μι, λα, ρε, σολ*), όπως και τα υπόλοιπα έγχορδα της συμφωνικής ορχήστρας. Παλιότερα, ήταν τρίχορδο, ενώ σήμερα υπάρχουν και πεντάχορδα όργανα. Είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος και με τον πιο βαθύ ήχο από τα μέλη της "οικογένειας" του βιολιού. Παίζεται με το κάτω μέρος να στηρίζεται στο έδαφος με τη βοήθεια μεταλλικής ράβδου.

Η καταγωγή του ανάγεται στο β’ μισό του 16ου αι., όπου ανήκε στην οικογένεια της βιόλας ντα γκάμπα και ονομαζόνταν **βιολόνε**. Για δύο αιώνες και περισσότερο χρησιμοποιήθηκε μόνο για να ενισχύσει την μπάσα μελωδική γραμμή ενός μουσικού έργου, την οποία παίζει το βιολοντσέλο.
Ως σολιστικό όργανο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Μότσαρτ ενώ αξιοποιήθηκε επιτυχώς και από άλλους συνθέτες όπως ο Σούμπερτ και ο Στραβίνσκι. Ασφαλώς, το μάκρος των χορδών και οι μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στους φθόγγους του, δυσκολεύουν κάποιες τεχνικές εκτέλεσης ενω είναι πιο δύσκολο να παίξει γρήγορες μελωδίες σαν αυτές που αποδίδουν τα υπόλοιπα έγχορδα. 

Το κοντραμπάσο είναι επίσης βασικό όργανο της τζαζ μουσικής όπου παίζεται συνήθως όχι με το δοξάρι αλλά με τα δάχτυλα (*[[pizzicato]]*). 

Γνωστοί κοντραμπασίστες της τζαζ είναι οι Τσαρλς Μίνγκους, Σκοτ Λα Φάρο, Τσάρλι Χέιντεν, Ρέι Μπράουν κ.ά.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα
Λάδι

Το **λάδι** ή **έλαιο** είναι υγρό στις συνήθεις θερμοκρασίες περιβάλλοντος, το οποίο παράγεται είτε από ορυκτούς υδρογονάνθρακες είτε από φυτά ή από  ζώα, είτε συνθετικά όπως από σιλικόνη. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν αναμιγνύεται με το νερό, συνήθως εύφλεκτο, και στην αφή δίνει την αίσθηση του «λιπαρού».

## Συστατικά
Υπάρχουν ορυκτά έλαια που παράγονται από πετρέλαιο. Αυτά αποτελούν μίγματα από υγρούς υδρογονάνθρακες. 
Τα φυτικά και ζωικά έλαια είναι οργανικές ενώσεις με κύριο συστατικό τα λιπαρά οξέα και τη γλυκερόλη, αλλά στην ακατέργαστη μορφή τους περιέχουν και άλλες λιπαρές ουσίες. Στις θερμοκρασίες δωματίου είναι υγρά σε αντίθεση με τα λίπη που είναι στερεά. Η διαφορά οφείλεται στο ότι τα λάδια (έλαια) έχουν μεγαλύτερο ποσοστό ακόρεστων λιπαρών οξέων από τα λίπη. 
Τα λάδια σιλικόνης παράγονται συνθετικά και είναι πολυμερή του πυριτίου.

Αναλόγως με την προέλευση η τις ιδιότητές του, το λάδι παίρνει και το όνομά του. Υπάρχει ορυκτέλαιο, συνθετικό λάδι, ελαιόλαδο, σπορέλαιο (και ειδικότερα ηλιέλαιο, αραβοσιτέλαιο,  σογιέλαιο, βαμβακέλαιο κλπ), μουρουνέλαιο, ιχθυέλαια, αρωματικά έλαια, αιθέρια έλαια, μηχανέλαια κτλ.

## Χρήσεις
μικρογραφία|Ορυκτό λάδι για καύσιμο μηχανής.
Τα φυτικά και ζωικά λάδια συνήθως είναι βρώσιμα ή μπορεί να γίνουν βρώσιμα μετά από επεξεργασία. Χρησιμοποιούνται αυτούσια ή σαν συστατικά στην παρασκευή άλλων τροφιμων. Επίσης στη φαρμακευτική και την παρασκευή καλλυντικών. Παλαιότερα χρησιμοποιούνταν και για φωτισμό ή θέρμανση αλλά αυτή η χρήση πλέον σπανίζει στις αναπτυγμένες χώρες. 
Τα ορυκτά λάδια χρησιμοποιούνται κυρίως ως καύσιμα και λιπαντικά. Επίσης σαν πρώτη ύλη στην πετροχημική βιομηχανία για παραγωγή άλλων υλικών όπως πλαστικών κλπ. Καθαρές μορφές ορυκτελαίων χρησιμοποιούνται για φάρμακα και καλλυντικά. 

## Πώς παράγεται
Ο καρπός συλλέγεται από τον Νοέμβριο έως και τον Μάρτιο, δηλαδή έξι με οκτώ μήνες μετά την εμφάνιση της ανθοφορίας του δένδρου. Για την παραγωγή της καλύτερης ποιότητας λαδιού, ο καρπός πρέπει να συλλέγεται όταν αλλάζει το χρώμα του, τότε δηλαδή που υπάρχει η μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε λάδι και η καλύτερη γεύση. Μολονότι έχουν κάνει την εμφάνισή τους μηχανές, η συλλογή του ελαιόκαρπου γίνεται στις περισσότερες χώρες με τον παραδοσιακό τρόπο: με τα χέρια. Οι εργάτες τινάζουν τα κλαδιά με ραβδιά, αφού απλώσουν πανιά ή δίχτυα για τη συλλογή του καρπού, και συγκεντρώνουν τον καρπό σε τσουβάλια. Σε κάποιες περιοχές, δεν κάνουν ούτε αυτό, αλλά περιμένουν τον καρπό να ωριμάσει και να πέσει μόνος του από το δένδρο (π.χ., στην Κέρκυρα). Βέβαια, το λάδι αυτό δεν είναι άριστης ποιότητας. Όταν μαζευτεί ο καρπός, πρέπει να μεταφερθεί στο ελαιοτριβείο όσο γίνεται πιο γρήγορα (μετά από 1-2 μέρες). Αυτό συμβαίνει γιατί, αν αφεθεί ο καρπός, οι ελιές αρχίζουν να αλλοιώνονται (επέρχεται ζύμωση).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
*Διεθνές Συμβούλιο Ελαιολάδου

*
Κατηγορία:Υλικά
Καλλίνικος (Νικολετάκης)

Ο **Καλλίνικος** Νικολετάκης υπήρξε Επίσκοπος Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.

Με πρωτοβουλία του ανεγέρθηκε το 1844 ο Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου στο Ρέθυμνο. Πέθανε το 1868 στη Σμύρνη που είχε καταφύγει μετά την έκρηξη της Κρητικής επανάστασης.

Κατηγορία:Μητροπολίτες Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου
Καλλίνικος ο Εσφιγμενίτης

Ο **Καλλίνικος Εσφιγμενίτης** (1821–1884) ήταν Έλληνας ορθόδοξος μοναχός και λόγιος. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σινασό της Καππαδοκίας και το κοσμικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος. Σε νεαρή ηλικία μετακόμισε για επαγγελματικούς λόγους στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο, έχοντας δείξει από νωρίς την προτίμησή του προς τον μοναχισμό, μετέβη στο Άγιο Όρος όπου πέρασε πρώτα από τη σκήτη της Αγίας Άννης και έπειτα από τη μονή Εσφιγμένου. Κατόπιν, φοίτησε στην Αθωνιάδα και τη Σχολή της Χάλκης χάρη σε υποτροφία του Οικουμενικού Πατριάρχη Άνθιμου ΣΤ΄.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στο Άγιο Όρος, όπου διετέλεσε αρχικά καθηγητής της Αθωνιάδος και στη συνέχεια αντιπρόσωπος της μονής Εσφιγμένου στην Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους. Κατόπιν έπεσε σε δυσμένεια εξαιτίας ήττας της μονής σε διένεξη με τη μονή Χιλιανδαρίου σχετικά με τα όρια των εκτάσεων των δύο μοναστηριών με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην Καππαδοκία, όπου έδρασε ως δάσκαλος και ιεροκήρυκας. Αργότερα επέστρεψε εκ νέου στο Άγιο Όρος, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο, εξαρτώμενο από τη μονή Παντοκράτορος, Κάθισμα του Αγίου Ονουφρίου. Πέθανε την 25η Μαρτίου του 1884. Δημοσιευμένο έργο του είναι η μεταφορά στην καθαρεύουσα (*εις την λαλούμενην καθαράν ελληνικήν γλώσσαν*) των *Σωζόμενων ασκητικών* του Ισαάκ του Σύρου (Ισαάκ της Νινευή), υπογράφοντας (το 1871) ως ***Καλλίνικος''' ιεροδ''[''διδάσκαλος'']'' '''Παντοκρατορινός***.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εσφιγμενίτες
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Καππαδόκες Έλληνες
Καλλίνικος της Κομμαγηνής

Ο **Καλλίνικος της Κομμαγηνής** (έζησε τον 1ο αι.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών, ήταν ήταν πρίγκιπας της Κομμαγηνής. Ήταν γιος του Αντιόχου και αδελφός του ήταν ο Γ. Ι. Αρχέλαος Αντίοχος ο *Επιφανής*. 

Τον αναφέρει ο Ιώσηπος και μάλιστα να έχει ανδραγαθήσει εναντίον του Ρωμαίου Κυβερνήτη της Συρίας Καισένιου.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αντιόχου Δ΄ της Κομμαγηνής και της αδελφής-συζύγου του Ιουλίας Ιοτάπας της Φιλαδέλφου, κόρης τού Αντιόχου Γ΄ της Κομμαγηνής. Ο Αντίοχος Γ΄ ήταν ανεξάρτητος βασιλιάς, όμως ο γιος του Αντίοχος Δ΄ ήταν υποτελής στη Ρώμη. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γ. Ι. Αρχέλαος Αντίοχος διάδοχος (πατέρας τού Φιλοπάππου) και αδελφή του η Ιουλία Ιοτάπα. 

Ο Αντίοχος Γ΄ ήταν γιος της Ιοτάπας της Μηδίας Ατροπατηνής, δισεγγονής της Λαοδίκης Ζ΄ Θεάς των Σελευκιδών, συζύγου τού Μιθριδάτη Α΄ Καλλινίκου της Κομμαγηνής. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας. Έτσι η καταγωγή τού Καλλινίκου ήταν Αρμενική, Ελληνική και Μηδική. Ίσως το πλήρες όνομά του να ήταν Γάιος Ιούλιος Μιθριδάτης Καλλίνικος. 

Θα γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα της Κομμαγηνής. Το 52 απεβίωσε η μητέρα του. To 72 ο Λεύκιος Καισέννιος Παίτος Ρωμαίος κυβερνήτης της Συρίας έστειλε επιστολές στον Βεσπασιανό κατηγορώντας τον Αντίοχο Δ΄ και τους γιους του Αρχέλαο Αντίοχο και Καλλίνικο, ότι σχεδιάζουν εξέγερση εναντίον της Ρώμης με τη συμμαχία της Παρθίας. Δεν γνωρίζουμε αν οι κατηγορίες είναι αληθείς. Ο Αυτοκράτορας έπαυσε να εμπιστεύεται τον Αντίοχο Δ΄ ως προστάτη τού στρατηγικού περάσματος τού Ευφράτη στα Σαμόσατα και έληξε την εξουσία του στην Κομμαγηνή.

Ο Λ. Κ. Παίτος εισέβαλε στη χώρα ως επικεφαλής της λεγεώνας VI "Φερράτα". Τού έστειλαν στρατό οι υποτελείς βασιλείς Αριστόβουλος της Χαλκίδας από την Ηρωδιανή Δυναστεία και Σόαιμος της Έμεσας. Όλοι έφθασαν τη νύχτα πριν τη μάχη. Ο Αρχέλαος Αντίοχος και ο Καλλίνικος ετοιμαζόταν για τη μάχη, όμως ο πατέρας τους ετοιμαζόταν να διαφύγει στην Κιλικία.

Το επόμενο πρωί ίσως οι δύο αδελφοί προσπάθησαν να αντισταθούν στην εισβολή, σύντομα πάντως διέφυγαν στην Παρθία. Ο Αντίοχος Δ΄ δεν πολέμησε και ήθελε να αποσείσει τις κατηγορίες εναντίον του. Ο Βεσπασιανός έφερε όλη την οικογένεια τού βασιλιά στη Ρώμη με τιμητική στρατιωτική συνοδεία. Ο Αυτοκράτορας έδωσε αρκετές προσόδους για να ζει ο Αντίοχος Δ΄, ο οποίος είχε μία φανταχτερή ζωή· οι Ρωμαίοι τού έδειχναν μεγάλο σεβασμό. 

Η Κομμαγηνή έγινε πάλι τμήμα της ρωμαϊκής επαρχίας της Συρίας. Μετά το 72 απεβίωσε ο Αντίοχος Δ΄ και ο Αρχέλαος Αντίοχος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Δεν γνωρίζουμε τι έκανε ο Καλλίνικος, ούτε έχουμε πληροφορίες για τη μετέπειτα ζωή του.

## Πηγές
*https://web.archive.org/web/20151227175141/http://www.mavors.org/PDFs/Commagene.pdf
*Chahin, Mark (2001). The Kingdom of Armenia. Routlege, pp.&nbsp;190–191. 
*Ψλαθδια Ψαπιτολινα

Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Καλλίνικος ο Σύρος

Ο **Καλλίνικος** ήταν αρχαίος σοφιστής και ρήτορας που άκμασε μετά τα μέσα του 3ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Συρία ή στην Πετραία Αραβία και σπούδασε στην Ρώμη. Έδρασε και δίδαξε στην Αθήνα και συνέγραψε στην ελληνική διάφορα συγγράμματα, εκ των οποίων και μέρος από την «Ιστορία της Αλεξανδρείας», που έχει διασωθεί.
## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αρχαία ιστορία
Καλλίνικος (Κυδωνίας)

Ο **Καλλίνικος** (κατά κόσμον *Σαρπάκης*) ήταν Επίσκοπος Κυδωνίας (Κρήτης) κατά τα έτη 1815-1822.

Καταγόταν από τη Θήρα. Εξελέγη επίσκοπος Κυδωνίας στις 3 Απριλίου 1815.

Με την έκρηξη της Επανάστασης του '21 συνελήφθη από τους Τούρκους και φυλακίσθηκε στις 15 Ιουνίου 1821. Πέθανε περίπου ένα έτος αργότερα (12 Ιουλίου 1822) από τις κακουχίες και τις στερήσεις που του υποβλήθηκαν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Επίσημη Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου

Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Μητροπολίτες Κυδωνίας και Αποκορώνου
Αλμάζ (πρόγραμμα)

Το **Πρόγραμμα Αλμάζ** (στα ρώσικα Алмаз - «Διαμάντι») ήταν σοβιετικό στρατιωτικό διαστημικό πρόγραμμα επανδρωμένων πτήσεων. Αφορούσε στην τοποθέτηση σε τροχιά τριών στρατιωτικών διαστημικών σταθμών κάτω από την κάλυψη του προγράμματος Σαλιούτ. Οι σταθμοί αυτοί εκτοξεύτηκαν με τα ονόματα Σαλιούτ 2, Σαλιούτ 3 και Σαλιούτ 5. Ο Σαλιούτ 2 έμεινε ελάχιστο χρόνο σε τροχιά, οι άλλοι δυο σταθμοί όμως επανδρώθηκαν και έκαναν κάποιες δοκιμές, κυρίως πάνω στην αναγνώριση στόχων και την καταστροφή στρατιωτικών δορυφόρων. Μετά τον Σαλιούτ 5, ο Κόκκινος Στρατός έκρινε ότι το κόστος σε χρόνο και τα χρήματα για τη συντήρηση των σταθμών υπερέβαινε τα οφέλη και εγκατέλειψε το πρόγραμμα.

Οι σταθμοί Αλμάζ προτάθηκαν από τον Βλαντιμίρ Τσελομέι σαν απάντηση στο Επανδρωμένο Τροχιακό Εργαστήριο της Αεροπορίας των ΗΠΑ. Στην αρχική του μορφή το Αλμάζ έμοιαζε πολύ με τον αντίστοιχο αμερικανικό σταθμό. Το Αλμάζ θα εκτοξευόταν με τον πύραυλο φορέα Πρότον, με πλήρωμα δυο ατόμων που θα επέστρεφαν μετά από ένα μήνα στο διάστημα. Ο εφοδιασμός θα γινόταν με το σκάφος TKS, που και αυτό ήταν προϊόν του σχεδιαστικού γραφείου του Τσελομέι.

Εκτός απ' τον εξοπλισμό αναγνώρισης, στους σταθμούς Αλμάζ υπήρχε και ένα πυροβόλο, εξέλιξη του πυροβόλου αεροπλάνων Νούντελμανν των 23 χιλιοστών. Ο Σαλιούτ 3 δοκίμασε με επιτυχία το όπλο αυτό πάνω σε έναν δοκιμαστικό δορυφόρο. Ο OPS-4, ένας από τους τελευταίους Αλμάζ που κατασκευάστηκαν, έφερε 2 μη κατευθυνόμενους πυραύλους αντί για το πυροβόλο. Ο σταθμός αυτός δεν εκτοξεύτηκε.

## Αποστολές Αλμάζ
* Σαλιούτ 2 - 3 Απριλίου 1973, ξαναμπήκε στην ατμόσφαιρα 54 μέρες μετά, λόγω έκρηξης και αποσυμπίεσης.
* Κόσμος 557 - 11 Μαΐου 1973, μετά από 11 μέρες είχε την ίδια τύχη με τον Σαλιούτ 2.
* Σαλιούτ 3 - 24 Ιουνίου 1974, με 14ήμερη αποστολή δυο κοσμοναυτών.
* Σαλιούτ 5 - 22 Ιουνίου 1976, με τρεις αποστολές κοσμοναυτών.

Μετά την ακύρωση του προγράμματος Αλμάζ, οι σταθμοί που είχαν κατασκευαστεί πέταξαν, δέκα χρόνια μετά, σαν μη επανδρωμένοι κατασκοπευτικοί δορυφόροι. Το σκάφος TKS αποτέλεσε τη βάση για ορισμένα διαμερίσματα του διαστημικού σταθμού Μιρ και του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Άρθρο για το στρατιωτικό διαστημικό πρόγραμμα των Σοβιετικών.
* Εκτεταμένο άρθρο για τους σταθμούς Αλμάζ (αγγλικά).

Κατηγορία:Διαστημικοί σταθμοί Αλμάζ
Άγιος Καλλίνικος

Ο **Καλλίνικος ο μάγος** είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Μαρτύρησε το 218 μαζί με τον Μελέτιο τον Στρατηλάτη και άλλους χριστιανούς, μαζί με τους οποίους τιμάται η μνήμη του στις 24 Μαΐου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Καλλίνικος (ο εν Φρυγία)

Ο **Καλλίνικος ** ο εν Φρυγία είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Καταγόταν από τη Βιθυνία της Μικράς Ασίας και κατοικούσε στην Καισάρεια. Ήταν γόνος επιφανούς οικογένειας και ιερέας των ειδωλολατρών.

Μετά το μαρτύριο του Λευκίου και τον βασανισμό του Θύρσου επί Αυτοκράτορα Δεκίου στη Φρυγία, ο Καλλίνικος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και αποκεφαλίστηκε.

Η μνήμη του τιμάται στις 14 Δεκεμβρίου.

## Πηγές
*Εκκλησία της Ελλάδος - Συναξαριστής 

Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Φρυγία
Καλλίνικος (αρχιτέκτονας)

thumb|280px|Απεικόνιση χρήσης του υγρού πυρός, στο χειρόγραφο Σκυλίτζη.
Ο **Καλλίνικος** (7ος αιώνας μ.Χ) ήταν Βυζαντινός  αρχιτέκτονας και εφευρέτης, αρχιτέκτονας, εφευρέτης και χημικός από την Ηλιούπολη της Συρίας. 

Υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Αναφέρεται για πρώτη φορά το έτος 672, ως εφευρέτης του υγρού πυρός. 

Πιθανότατα λοιπόν να γεννήθηκε το 620. Με την κατάκτηση της Συρίας στα 630, μετοίκησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και σπούδασε. Το 641, μετά την κατάληψη της πόλης από τους Άραβες, κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου προφανώς συνέχισε τα πρακτικά πειράματά του. 

Το υγρό πυρ που ο ίδιος είχε εφεύρει, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη «Μάχη του Κύκζικου», μια πόλη κοντά στην Κωνσταντινούπολη το έτος 673, επί Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ' του Πωγωνάτου, και συνετέλεσε στην καταστροφή του αραβικού στόλου που απειλούσε την Κωνσταντινούπολη.

Τα συστατικά του υγρού πυρός κρατήθηκαν μυστικά από την οικογένεια του Καλλίνικου και εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να παραμένουν μυστήριο. Ήταν πιθανότατα ένα μείγμα νάφθας, νιτρικού καλίου και πιθανώς οξείδιου του ασβεστίου. Οι αναφορές λένε ότι το προϊόν δεν σβήνει με το νερό. Αντ 'αυτού, διασκορπίζεται σε αυτό, απελευθερώνοντας μεγάλη ποσότητα θερμότητας.

Κατηγορία:Βυζαντινοί αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Λιβανέζοι
Κατηγορία:Εφευρέτες
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Δήμος Ανατολικού Σελίνου

thumb|200px|Η θέση του δήμου Αρμένων στο νομό Χανίων

Ο **Δήμος Ανατολικού Σελίνου** ήταν Δήμος του Νομού Χανίων, που προήλθε από την συνένωση των κοινοτήτων Καμπανού, Επανοχωρίου, Σκάφης, Ροδοβανίου, Σούγιας και Τεμενίων. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Καντάνου-Σελίνου. Έδρα του δήμου ήταν ο Καμπανός ενώ κατά την απογραφή του 2001 είχε 1468 κατοίκου και έκταση 136,5 τ.χλμ. και ήταν κυρίως ορεινός. Η οικονομία της περιοχής που καταλάμβανε ο δήμος βασίζεται κυρίως στην ελαιοπαραγωγή και δευτερευόντως στην κτηνοτροφία και τον τουρισμό (Σούγια). 

## Διοικητική διαίρεση

### Δημοτικά Διαμερίσματα

Τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου ήταν τα εξής:
 
* Δ.Δ. Ροδοβανίου, πληθυσμός 336 κάτοικοι, έκταση 14758 στρ., έδαφος ορεινό 
* Δ.Δ. Σκάφης, 167 κάτοικοι, 8978 στρ., ορεινό  
* Δ.Δ. Σούγιας, 262 κάτοικοι, 49521 στρ., ορεινό 
* Δ.Δ. Τεμενίων, 97 κάτοικοι, έκταση: 9277 στρ., ημιορεινό  
* Δ.Δ. Επανωχωρίου, 361 κάτοικοι, 47196 στρ., ορεινό  
* Δ.Δ. Καμπανού, 245 κάτοικοι, 6827 στρ., ορεινό 

### Οικισμοί

Ο δήμος αποτελούνταν από τους παρακάτω 22 οικισμούς, κατά σειρά πληθυσμού (σε παρένθεση), σύμφωνα με την απογραφή του 2001:

*Καμπανός (164)
*Πρινές (133)
*Επανωχώρι (112)
*Ροδοβάνι (111)
*Σούγια (97)
*Αγία Ειρήνη (73)
*Μάζα (65)
*Τεμένια (59)
*Σκάφη (57)
*Κουστογέρακο (51)
*Μονή (39)
*Λιβάδα (38)
*Πέρα Σκάφη (34)
*Αγριλές (32)
*Τσισκιανά (31)
*Καμάρια (28)
*Μαράλια (25)
*Αργαστήρι (22)
*Λιβαδάς (21)
*Παππαδιανά (7)
*Στράτοι (6)
*Σελινιώτικος Γύρος (0)

## Περιγραφή-αξιοθέατα

Ο Δήμος διασχίζονταν από το φαράγγι της Αγίας Ειρήνης, που ξεκινάει από το ομώνυμο χωριό και καταλήγει στη θάλασσα (διασχίζεται με 2-3 ώρες πεζοπορίας). Στην έξοδο του φαραγγιού στο Λιβυκό Πέλαγος βρίσκεται ο παραθαλάσσιος οικισμός της Σούγιας, με μεγάλη παραλία, ο οποίος παρουσιάζει αξιόλογη τουριστική κίνηση τους καλοκαιρινούς μήνες, διαθέτοντας αρκετά δωμάτια, ταβέρνες και καφέ. Ένα άλλο φαράγγι στα όρια του Δήμου, είναι αυτό της Τρυπητής, το οποίο όμως είναι δύσβατο για τους μη ειδικούς. Στα όρια του δήμου βρίσκονται οι αρχαίες πόλεις της Ελύρου (κοντά στο Ροδοβάνι, έφτασε σε μεγάλη ακμή και σήμερα σώζονται ερείπια), της Συίας (στη Σούγια, επίνειο της Ελύρου), της Λισσού (δυτικά της Σούγιας, επίσης επίνειο της Ελύρου, σώζεται Ασκληπιείο και ναός του Αγίου Κηρύκου), της Βιέννας (ανατολικά της Σούγιας) και της  Υρτακίνας (κοντά στα Τεμένια, σώζονται κυκλώπεια τείχη). Στα Τεμένια υπάρχουν ιαματικές πηγές, από τις οποίες παράγονται τα ομώνυμα αναψυκτικά. Υπάρχει μεγάλος αριθμός τοιχογραφημένων βυζαντινών εκκλησιών όπως ο Άγιος Ονούφριος στον Καμπανό και η Αγία Ειρήνη στη Σούγια. Το μεγαλύτερο πανηγύρι της περιοχής γίνεται στις 24 Αυγούστου, στον Άγιο Ευτύχη στα Τσισκιανά, προστάτη ολόκληρης της επαρχίας Σελίνου, το οποίο συγκεντρώνει πλήθος κόσμου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Περιγραφή από το GTP
*Σελίδα για τη Σούγια
*Άρθρα και φωτογραφίες για τον δήμο Ανατολικού Σελίνου από την ιστοσελίδα των πολιτών της Καντάνου

Κατηγορία:Δήμοι της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Σπα (πόλη)

thumb|right|'''Σπα'''.|250pxΗ πόλη **Σπα** βρίσκεται στο Βέλγιο, στην περιφέρεια της Λιέγης. Το 2005 είχε 10.568 κατοίκους. Είναι γνωστή για τις Ιαματικές πηγές της που αφθονούν στην πόλη αυτή και που είναι ξακουστές ήδη από το 14ο αιώνα. Έχει δώσει το όνομά της, για ευνόητους λόγους, στα  υδρομασάζ που συνηθίζονται, για λόγους αισθητικής και θεραπευτικούς, τα τελευταία χρόνια. Κοντά στην πόλη βρίσκεται και η πίστα όπου διοργανώνεται το Βελγικό γκραν πρι της Φόρμουλα 1.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Χρήστος Ευθυμίου

Ο **Χρήστος Ευθυμίου** (Λαμία, 3 Αυγούστου 1900 - 4 Μαΐου 1971) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. 

## Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από το Κωσταλέξη Φθιώτιδας. Ήταν διπλωματούχος της Νομικής Σχολής Αθηνών και το 1929 φοίτησε στην επαγγελματική σχολή θεάτρου, από την οποία και βγήκε αριστούχος μετά από τετραετή φοίτηση. Το 1929 έκανε τη πρώτη του θεατρική παρουσία με το θίασο Κυβέλης και μετά από μια διετία προσκλήθηκε ως ιδρυτικό μέλος του Βασιλικού Θεάτρου, όπου και υπηρέτησε ως βασικό στέλεχος και ως ένας εκ των πρωταγωνιστών του. Από τη θέση αυτή διέπρεψε ως κωμικός ιδίως σε έργα του Μολιέρου, του Σαίξπηρ, αλλά και σε χαρακτηριστικούς ελληνικούς λαογραφικούς ρόλους ελληνικών έργων.

Αξιόλογη επίσης ήταν και η παρουσία του στον ελληνικό κινηματογράφο. Οι ρόλοι του στις ταινίες *[[Ο γυναικάς]]* και *[[Ένας βλάκας και μισός (ταινία)|Ένας βλάκας και μισός]]* είναι αυτοί για τους οποίους μνημονεύεται περισσότερο. Επίσης χαρακτηριστική υπήρξε η επί μακρόν συμμετοχή του σε καθημερινές απογευματινές ραδιοφωνικές πεντάλεπτες "παρλάτες" με την ατάκα "Αχ τι τραβάω!"

Μετά τον θάνατο του Βασίλη Λογοθετίδη, το 1960, τέθηκε επικεφαλής του θιάσου του εκλιπόντος κωμικού.

## Διακρίσεις
Το 1952 τιμήθηκε από τον βασιλιά Παύλο με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ και από τη γαλλική κυβέρνηση για την εξαίρετη ερμηνεία του των έργων του Μολιέρου με το Τάγμα των Ακαδημαϊκών Φοινίκων.

## Φιλμογραφία

## Ραδιοφωνικές εκπομπές

## Παραστασιογραφία

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
* Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες" - Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
* 90lepta.com

Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 11/2013
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Τάγμα του Γεωργίου Α΄
Γιώργος Τζιφός

Ο **Γιώργος Τζιφός** (αναφέρεται και ως *Γιώργος Τσιφός*, 1918 - 27 Μαΐου 1986) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και γιος του ηθοποιού Σπύρου Τζιφού. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Ρένα Λοράνδου.

## Βιογραφία
Έπαιξε σε δεύτερους ρόλους σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως στο δράμα *[[Νόμος 4000 (ταινία)|Νόμος 4000]]* του Δαλιανίδη, *[[Θα σε κάνω βασίλισσα]]* (στο ρόλο του μεταφορέα) και *[[Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα]]* στο ρόλο του σοφέρ. Το 1982 εμφανίστηκε στην ταινία *[[Αλαλούμ]]* με το Χάρρυ Κλυνν. Επίσης, την ίδια περίπου περίοδο πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτική διαφήμιση γνωστού γάλακτος, με ήρωα τον μικρό Μπόμπο. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

## Φιλμογραφία
### Κινηματογράφος

### Τηλεόραση

### Θέατρο

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γκαμπί του Στάινιτς (σκακιστικό πρόβλημα)

Το **Γκαμπί του Στάινιτς** (**The Steinitz gambit**) είναι σκακιστικό πρόβλημα το οποίο συνέθεσε το 1903 ο Σαμ Λόιντ με την επιδίωξη να έχει την πιο παράξενη πρώτη κίνηση, το πιο απίθανο κλειδί. Το υπέβαλε στον διαγωνισμό προβλημάτων του καναδικού περιοδικού *Checkmate* και κέρδισε το πρώτο βραβείο.

## Λύση

Το πρόβλημα πήρε το όνομά του επειδή κινείται ο βασιλιάς όπως στην *Βιεννέζικη παρτίδα* (1.ε4 ε5 2.Ιγ3) στην βαριάντα *Γκαμπί του Στάινιτς* (2...Ιγ6 3.ζ4 εxζ4 4.δ4 Βθ4+ 5.Ρε2). 

Η λύση (σε αλγεβρική γραφή) είναι η εξής:
:1.Ρε2!
::Τα μαύρα έχουν τώρα την δυνατότητα να αποκτήσουν βασίλισσα με προαγωγή του ζ2, δίνοντας ταυτόχρονα διπλό σαχ εξ επαφής!
:1...ζ1=Β++
::Υπάρχει όμως ένα κρυφό σχέδιο των λευκών.
:2.Ρε3
::Ο βασιλιάς φτάνει στο ε3, υποστηρίζει τον Ιε4, και απειλεί δ4 σαχ, ή σαχ με αποκάλυψη με κίνηση του Αβ5 ή του Πζ6. Εδώ τα μαύρα μπορούν να δώσουν σαχ από δέκα τετράγωνα, αλλά κανένα σαχ δεν μένει αναπάντητο. Π.χ.
:2...Βζ2+ 3.ΠxΒζ2# ή
:2...Πε2+ 3.ΑxΠε2# κλπ

Ενδεικτικά παρουσιάζουμε μερικές άλλες βαριάντες:
:1...Ιγ1+ 2.Ρε3 ζ1=Ι+ 3.ΠxΙζ1#
:1...ΡxΙε4 2.Αδ3+ Ρδ4 3.Πζ4#
:1...Αζ4 2.Πζ7+ ΡxΙε4 3.Αδ3#
:1...ζ1=Ι+ 2.Πζ2+ ΡxΙε4 3.Αδ3#

Κατηγορία:Σκακιστικά προβλήματα
Πατριάρχης Καλλίνικος Ε΄

Ο **Καλλίνικος Ε΄** (κατά κόσμον Μποντανιώτης) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης για μικρό χρονικό διάστημα, στην αρχή από το 1801 έως το 1806 και κατόπιν από το 1808 μέχρι το 1809.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Μουδανιά της Μικράς Ασίας. Αρχικά ήταν διάκονος της Μητρόπολης Νικομηδείας και το 1779 διορίστηκε αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τον Οκτώβριο του 1780 εξελέγη Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως και τον Σεπτέμβριο του 1792 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Νικαίας. Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης στις 18 Ιουνίου του 1801, μία ημέρα μετά την αποπομπή του προκατόχου του, Νεοφύτου Ζ΄.

Περιγράφεται ως ιδιαίτερα ελεήμων, αλλά και κάπως ράθυμος, αφελής και περιορισμένης μόρφωσης, παρά ταύτα υπήρξε θερμός προστάτης της ελληνικής παιδείας. Ανήγειρε κτήριο στην Ξηροκρήνη (Κουρούτσεσμε), στο οποίο στεγάστηκε η Πατριαρχική Σχολή Ξηροκρήνης (μετέπειτα Μεγάλη του Γένους Σχολή), πράγμα το οποίο φαίνεται ότι κατόρθωσε χάρη στην εύνοια του Σουλτάνου Σελίμ Γ΄. Συνέβαλε στην εύρυθμη λειτουργία της μοναστικής πολιτείας του Άθω εκδίδοντας πατριαρχικά σιγίλια σχετικά με την κοινοβιοποίηση ιδιόρρυθμων μονών: Σίμωνος Πέτρας, Εσφιγμένου (Δεκέμβριος 1801), Ξενοφώντος (Σεπτέμβριος 1802), Αγίου Παντελεήμονος (Αύγουστος 1803), Διονυσίου (1805), την οριακή διαφορά των μονών Αγίου Παντελεήμονος-Μεγίστης Λαύρας (Σεπτέμβριος 1802), την επικύρωση των ορίων της μονής Κωνσταμονίτου (Ιανουάριος 1803), κ.ο.κ..

thumb|right|210px|Σφραγίδα του Καλλίνικου Ε΄ (1801)
Παραιτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1806 κατόπιν πιέσεων που δέχθηκε από τους νέους τότε Ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας Αλέξανδρο Σούτσο και Σκαρλάτο Καλλιμάχη υπέρ της επανεκλογής του Γρηγορίου Ε΄ και αποσύρθηκε στο Διπλοκιόνιο του Βοσπόρου. Επανεξελέγη πατριάρχης στις 10 Σεπτεμβρίου 1808, μετά την παραίτηση του Γρηγορίου Ε΄. Αναφέρεται ότι για να επανεκλεγεί δωροδόκησε με μεγάλο ποσό τον μέγα βεζίρη Mustafa Bayraktar. Κατά τη σύντομη δεύτερη πατριαρχία του επιμελήθηκε την ανοικοδόμηση του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, καθώς και την ίδρυση νοσοκομείου στην Προύσα. Η Σύνοδος του Πατριαρχείου τον απομάκρυνε στις 23 Απριλίου 1809 με το δικαιολογητικό του γήρατος και ασθένειας, οπότε κατόπιν αποσύρθηκε οριστικά στο Διπλοκιόνιο. Εκεί πέθανε και ετάφη, άγνωστο πότε.

## Υποσημειώσεις και παραπομπές
### Υποσημειώσεις

### Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία», 1984, τόμος 30, σελίδα 173
* Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού
* 

Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως
Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικαίας
Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ουλμ

Η **Ουλμ** (γερμανικά: *Ulm*) είναι πόλη της νότιας Γερμανίας που βρίσκεται στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Χτισμένη στην δυτική όχθη του Δούναβη, αριθμεί περί τους 130.000 κατοίκους. Μαζί με την Νέα-Ουλμ (*Neu-Ulm*), που είναι χτισμένη στην άλλη όχθη του ποταμού και ανήκει στη Βαυαρία, ο αριθμός φτάνει περίπου τους 175.000.

Η Ουλμ είναι γνωστή για τον γοτθικό ναό της, το *[[Μίνστερ της Ουλμ]]*, που είναι ο ψηλότερος στον πλανήτη (162μ.). Είναι επίσης η γενέτειρα του διάσημου φυσικού του 20ού αιώνα, Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Στην Ουλμ υπήρξε από το 1955 ως το 1968 η πρωτοποριακή σχολή σχεδιασμού HfG Ουλμ. Τα κτήρια που σχεδιάστηκαν από τον αρχιτέκτονα Μαξ Μπιλ είναι σήμερα προστατευόμενα μνημεία και στεγάζουν την Σχολή Ψυχοσωματικής του Πανεπιστημίου της Ουλμ.

Διαθέτει πανεπιστήμιο με κυρίως σχολές θετικών επιστημών καθώς και σημαντική βιομηχανία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Κατηγορία:Τύμπινγκεν (περιοχή)
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις
Κατηγορία:Ιστορικές εβραϊκές κοινότητες
Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στη Γερμανία
Κατηγορία:Βυρτεμβέργη
Κασταλία (μυθολογία)

Η **Κασταλία** στην ελληνική μυθολογία φέρεται ως ποτάμια Νύμφη, κόρη του Αχελώου, ή του Κηφισού και της Φωκικής Λιλαίας. Άλλη παράδοση την αναφέρει ως Νύμφη του Παρνασσού, η οποία για να αποφύγει τη καταδίωξη του Απόλλωνα κρύφθηκε στην κόγχη της ομώνυμης πηγής.

## Δείτε επίσης
* Οι αστεροειδείς 646 Κασταλία (646 Kastalia) και 4769 Κασταλία (4769 Castalia), που ανακαλύφθηκαν το 1907 και το 1989 αντίστοιχα, πήραν το όνομά τους από τη Νύμφη αυτή.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Theoi Project - Nymphe Kastalia

Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας