Αργκούν

O **Αργκούν Χαν**, *Arghun Khan*, μογγολικά κυριλλικά: Аргун; παραδοσιακά μογγολικά:   (π. 1258 – 10 Μαρτίου 1291) ήταν ο 4ος ηγεμόνας του τμήματος Ιλχανάτου της μογγολικής αυτοκρατορίας, από το 1284 έως το 1291. Ήταν γιος του Αμπακά Χαν, και όπως και ο πατέρας του, ήταν αφοσιωμένος Βουδιστής (αν και φιλοχριστιανός). Ήταν γνωστός για την αποστολή αρκετών απεσταλμένων στην Ευρώπη, σε μία ανεπιτυχή προσπάθεια να σχηματίσει μία φραγκο-μογγολική συμμαχία εναντίον των Μουσουλμάνων Μαμελούκων στους Αγίους Τόπους. Ήταν επίσης ο Αργκούν που ζήτησε μία νέα νύφη από τον θείο του Κουμπλάι Χαν. Η αποστολή να συνοδεύσει τη νεαρή Κικοτσίν στο Αργκούν λέγεται ότι ανέλαβε ο Μάρκο Πόλο. Ο Αργκούν απεβίωσε πριν φθάσει η Κικοτσίν, οπότε ο γιος του Αργκούν, Γκαζάν, τη νυμφεύτηκε αντ' αυτού.

## Πρώιμη ζωή
Ο Αργκούν γεννήθηκε από τον Αμπακά Χαν και την Καϊτμίς Εγκεσί (μία παλλακίδα)  στις 8 Μαρτίου  1258 (αν και ο Ρασίντ αλ-Ντιν αναφέρει ότι συνέβη το 1262, κάτι που είναι απίθανο)  κοντά στο Μπαϊλακάν. Μεγάλωσε στο Χορασάν υπό την φροντίδα του Σαρτάκ Νογιάν (από τη φυλή Τζαλαΐρ), ο οποίος ήταν ο στρατιωτικός διοικητής του στρατοπέδου, και του Τζοτσιγκάν Νογιάν (από τη φυλή Μπαργκούτ), ο οποίος ήταν ο αταμπέκ του. Διοίκησε έναν στρατό σε ηλικία 20 ετών εναντίον των Νεγκουνταρί. Έφυγε από το στρατόπεδο τού πατέρα του στις 14 Ιουλίου 1279 για το Σεϊστάν, όπου κατέλαβε τον Ολτζάι Μπουκά (γιο του Μουμπαράκσαχ). Μετά το τέλος του Αμπακά το 1282, τον έπεισαν να μην θέσει υποψηφιότητα εναντίον τού θείου του Αχμάντ Τεκουντέρ στο κουρουλτάι. Ο Τεκουντέρ επιλέχθηκε σουλτάνος. Είναι επίσης γνωστός ως σουλτάνος Αχμάντ.

## Υποψηφιότητα για τον θρόνο
[εναλλ.=|δεξιά|μικρογραφία|Οι Aργκούν και ο [Τεκουντέρ|Tεκουντέρ όπως απεικονίζονται από τον Σαΰφ αλ-Βαχιντί στο "Mατζμα΄αλ-ταβαρίχ" του Χαφιζ-ί Aμπρού.]]
[δεξιά|μικρογραφία|«Ο πόλεμος δύο Ιλ-Χανιδών ηγεμόνων, του Αργκούν Χαν εναντίον του σουλτάνου Αχμάντ [Τεκουντέρ». Φύλλο από μία αναθεωρημένη έκδοση του *Σαφβάτ αλ-σαφά* («Η Πεμπτουσία της Αγνότητας») της εποχής των Σαφαβιδών, Σιράζ, Ιράν, με ημερομηνία Σεπτέμβριος 1582.]]
Η εκλογή του Τεκουντέρ έφερε στην εξουσία τους αδελφούς Τζουβεϊνί, οι οποίοι είχαν κατηγορηθεί και στο παρελθόν για υπεξαίρεση. Ωστόσο, ο Αργκούν πίστευε ότι οι αδελφοί Τζουβεϊνί ήταν υπεύθυνοι για το τέλος τού πατέρα του από δηλητηρίαση. Ήρθε στη Βαγδάτη για να περάσει τον χειμώνα του 1282-1283, και επανεκκίνησε την έρευνα για την κατηγορία της υπεξαίρεσης, η οποία μπορεί να προκάλεσε το εγκεφαλικό επεισόδιο του Ατά Μαλίκ στις 5 Μαρτίου 1283.   Το μίσος του μεγάλωσε, όταν άκουσε φήμες, ότι ο Σαμς αλ-Ντιν Τζουβεϊνί έστειλε κάποιον να τον δηλητηριάσει. Μία άλλη αιτία τριβής ήταν η εντολή του Τεκουντέρ για τη σύλληψη του Μαλίκ Φακρ ουντ-Ντιν, κυβερνήτη του Ράι, τον οποίο διόρισε ο Αργκούν.

Ο Τεκουντέρ, από την άλλη πλευρά, άρχισε να έχει υποψίες για την πιθανή συμμαχία του ετεροθαλούς αδελφού του, Κονκουρτάι, και του Αργκούν. Έστειλε στρατιωτικά αποσπάσματα υπό τη διοίκηση του πρίγκιπα Τζουσκάμπ, του Ουρούκ και του Κουρουμουσί (γιο του Ιντουκούρ) στο Ντιγιάρ Μπακρ, ώστε ο Κονκουρτάι και ο Αργκούν να μην συνδέονται.  Ο Κονκουρτάι κατηγορήθηκε για συνωμοσία, και συνελήφθη από τον γαμπρό του Τεγκουντέρ, Αλινάκ αντιβασιλιά της Γεωργίας, στις 17 Ιανουαρίου 1284, και εκτελέστηκε την επόμενη ημέρα. Ένα άλλο απόσπασμα στρατού στάλθηκε στη Τζαζίρα, από όπου ο Γκαϊχατού και ο Μπαϊντού κατέφυγαν στο Χορασάν, στο στρατόπεδο του Αργκούν, ενώ αρκετοί εμίρηδες όπως ο Ταγκαχάρ και ο Ντολαντάι συνελήφθησαν.

Ο Αργκούν ξεκίνησε μία ανοιχτή εξέγερση κατά την επιστροφή του από τη Βαγδάτη στο Χορασάν το 1283, για να κερδίσει την υποταγή ανηλίκων ευγενών και εμίρηδων. Το επόμενο βήμα του Τεκουντέρ ήταν να στείλει τον Αλινάκ με 15.000 άνδρες εναντίον του Αργκούν στις 29 Ιανουαρίου, ενώ ο ίδιος ο Ιλχάν ακολούθησε τον Αλινάκ στις 26 Απριλίου από τον κύριο στρατό του, που αποτελούνταν από Αρμένιους και Γεωργιανούς, εκτός από Μογγόλους που στάθμευαν στην πεδιάδα Μουγκάν κοντά στο Μπιλασουβάρ. Ο Αργκούν επικράτησε του Αλινάκ στη μάχη στις 4 Μαΐου νότια προς το Καζβίν, αλλά παρ' όλα αυτά υποχώρησε στα εδάφη του στο Χορασάν. Ο Αλά ουντ-Νταουλά Σιμνανί, μελλοντικός Σούφι άγιος του τάγματος Κουμπράβια, πολέμησε επίσης στον στρατό του Αργκούν κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης.  Ο Αργκούν προσπάθησε να κάνει ανακωχή στα μισά του δρόμου, την οποία ο Αχμάντ, παρά τις συμβουλές των συμβούλων του, αρνήθηκε. Μία άλλη πρεσβεία που έστειλε ο Αργκούν, αυτή τη φορά με επικεφαλής τον γιο του Γκαζάν, έφθασε στο στρατόπεδο του Τεκουντέρ κοντά στο Σεμνάν στις 31 Μαΐου. Η πρεσβεία στέφθηκε με επιτυχία, καθώς ο Αχμάντ δέχτηκε την εκεχειρία, υπό τον όρο ότι ο Αργκούν θα έστελνε τον αδελφό του Γκαϊχατού ως όμηρο. Ο Αργκούν συμφώνησε, και έστειλε τον αδελφό του συνοδευόμενο από δύο εμίρηδες, συμπεριλαμβανομένου του Ναβρούζ, υπό την επιμέλεια του Μπουκά, τότε αρχαιότερου από τους διοικητές του Τεκουντέρ, στις 13  ή 28 Ιουνίου.  Ο Μπουκά με τη σειρά του τον παρέδωσε στον Αχμάντ, ο οποίος έβαλε τον Γκαϊχατού στο στρατόπεδο της Τεντάι Χατούν. Παρά ταύτα, ο Τεκουντέρ συνέχισε τις εχθροπραξίες, και προέλασε προς τον Αργκούν. Αυτό έκανε τον Μπουκά να τρέφει δυσαρέσκεια για τον Τεκουντέρ, και να γίνει πιο συμπαθητικός προς τον Αργκούν. Από την άλλη πλευρά, έχασε την εύνοια του Τεκουντέρ, ο οποίος άρχισε να επενδύει την εμπιστοσύνη του στον Ακ Μπουκά, έναν άλλο στρατηγό των Τζαλαΐρ. 

Βλέποντας τις εξελίξεις, ο Αργκούν κατέφυγε στο Καλάτ-ε Ναντερί, ένα ισχυρό φρούριο στις 7 Ιουλίου με 100 άνδρες. Αλλά αναγκάστηκε να παραδοθεί στον Αλινάκ τέσσερις ημέρες αργότερα. Ο νικηφόρος Τεκουντέρ άφησε τον Αργκούν στην αιχμαλωσία του Αλινάκ, ενώ ο ίδιος έφυγε για το Καλπούς, όπου βρισκόταν ο κύριος στρατός του. Αυτή ήταν μία ευκαιρία που αναζητούσε ο Μπουκά: εισέβαλε στο στρατόπεδο του Αλινάκ και άφησε ελεύθερο τον Αργκούν, σκοτώνοντας τον Αλινάκ. Ο Τεκουντέρ έφυγε δυτικά και λεηλάτησε το στρατόπεδο του Μπουκά κοντά στη Σουλτανίγια για εκδίκηση. Συνέχισε προς τα δικά του βοσκοτόπια κοντά στο Ταχτ-ί Σουλεϊμάν στις 17 Ιουλίου, σχεδιάζοντας να δραπετεύσει στη Χρυσή Ορδή μέσω του Ντερμπέντ. Ωστόσο, ο Καραουνάς που έστειλε ο Μπουκά σύντομα τον πρόλαβε, και συνέλαβε τον Τεκουντέρ. Παραδόθηκε στον Αργκούν στις 26 Ιουλίου στα βοσκοτόπια Αμ-ί Σουρ, κοντά στη Μαραγκά. 

## Βασιλεία
Ο Αργκούν ενθρονίστηκε ανεπίσημα στις 11 Αυγούστου 1284 μετά την εκτέλεση του Τεκουντέρ.  Μία σειρά από διορισμούς ακολούθησαν μετά τη στέψη, όπως ήταν έθιμο: οι εξάδελφοί του, Τζουσκάμπ (γιος του Τζουμγούρ) και Μπαϊντού, διορίστηκαν στην αντιβασιλεία της Βαγδάτης, με τον αδελφό του Μπουκά, Αρούκ, ως εμίρη του. Ενώ ο αδελφός του, Γκαϊχατού, και ο θείος του Χουλαχού διορίστηκαν στην αντιβασιλεία της Μ. Ασίας, με το Χορασάν να ανατίθεται στον γιο του, Γκαζάν, και στον εξάδερφό του Κινγκσού, με τον Ναβρούζ ως εμίρη τους. Ο Μπουκά, στον οποίο όφειλε τον θρόνο του, τιμήθηκε επίσης με το διπλό αξίωμα του *σαχίμπ-ι ντιβάν* και *του αμίρ αλ-ουμαρά*, συνδυάζοντας τόσο τη στρατιωτική όσο και την πολιτική διοίκηση.  Ο Σαμς αλ-Ντιν Τζουβαϊνί ήταν μεταξύ των εκτελεσθέντων, καθώς ο Αργκούν προσπαθούσε να εκδικηθεί την υποτιθέμενη δολοφονία τού πατέρα του. Η επίσημη έγκριση από τον Κουμπλάι ήρθε μόλις στις 23 Φεβρουαρίου 1286, ο οποίος όχι μόνο επιβεβαίωσε τη θέση του Αργκούν ως ιλχάν, αλλά και τον νέο τίτλο του Μπουκά: *τσινγκσάνγκ* (, "Καγκελάριος"). Μετά από αυτό, ο Αργκούν είχε μία δεύτερη, αυτή τη φορά επίσημη τελετή στέψης στις 7 Απριλίου 1286. 

### Πτώση του Μπουκά
Ο Αργκούν θεωρούσε την κυβέρνηση ως δική του περιουσία , και δεν ενέκρινε την αλαζονεία και τις υπερβολές των Μπουκά και Αρούκ, κάτι που σύντομα τους δημιούργησε πολλούς εχθρούς. Ο Αρούκ ουσιαστικά κυβερνούσε τη Βαγδάτη ως δικό του παράρτημα, μη πληρώνοντας φόρους στην κεντρική κυβέρνηση, δολοφονώντας τους επικριτές του. Η δολοφονία του Σαγίντ Ιμάντ ουντ-Ντιν Αλαβί στις 30 Δεκεμβρίου 1284 εξόργισε τον Μπουκά, σε σημείο που κάλεσε την ίδια την Αμπίς Χατούν στην αυλή του. Ήταν ο Τζαλάλ αντ-Ντιν Αρκάν, ένας από τους ακόλουθούς της, που αποκάλυψε πρώτος τις λεπτομέρειες της δολοφονίας, μετά την οποία η Αρκάν πριονίστηκε στη μέση. Διατάχθηκε να πληρώσει χρήματα αίματος αξίας 700.000 ντανανέερ (πληθυντικός του ντινάρ) στους γιους του Σαγίντ ως αποτέλεσμα της αυλής. Άλλοι εμίρηδες, συμπεριλαμβανομένων των Τουλαντάι, Ταγκαχάρ και Τογκάν, άρχισαν να συνωμοτούν με τον Αργκούν για να εκθρονίσουν τον καταπιεσμένο Μπουκά. Το πρώτο του βήμα ήταν να διερευνήσει τους προηγούμενους μη καταβληθέντες φόρους των Σαλγουριδών. Ως αποτέλεσμα, κέρδισε πάνω από 1,5 εκατομμύριο ντανανέερ από την επαρχία Φαρς. Το επόμενο βήμα του ήρθε το 1287, όταν ο Μπουκά αρρώστησε. Διερεύνησε τον Αρούκ με τον ίδιο τρόπο, και άρχισε να ελέγχει και τα έσοδα της Βαγδάτης, αντικαθιστώντας τον με τον Ορντό Κιά. Μία άλλη αντικατάσταση ήρθε, όταν ο σύμμαχος του Μπουκά, Αμίρ Αλί Ταμγκατσί, απομακρύνθηκε από το κυβερνείο του Ταμπρίζ.

Αντιλαμβανόμενος ότι είχε χάσει την εύνοια του χαν, ο Μπουκά οργάνωσε μία συνωμοσία στον πρίγκιπα Τζουσκάμπ, και ο υποτελής βασιλιάς Δημήτριος Β΄ της Γεωργίας του Αργκούν (του οποίου η κόρη Ρουσουντάν ήταν παντρεμένη με τον γιο του Μπουκά) ενεπλάκησαν. Ο Μπουκά υποσχέθηκε στον Τζουσκάμπ τον θρόνο, με την προϋπόθεση ότι θα διοριζόταν ως *ναΐμπ* της αυτοκρατορίας σε περίπτωση επιτυχίας. Ωστόσο, ο Τζουσκάμπ έστειλε νέα στον Αργκούν για την προδοσία. Ο Αργκούν με τη σειρά του έστειλε τον νέο εμίρη του Κονκουκμπάλ να συλλάβει τον Μπουκά. Είναι άγνωστο πώς η Ρουσουντάν διέφυγε από την εκκαθάριση του Αργκούν, αλλά ο Δημήτριος Β΄ κλήθηκε στην πρωτεύουσα και φυλακίστηκε επίσης. Ο Μπουκά θανατώθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1289. Τον διαδέχθηκε ως βεζίρης ένας Εβραίος γιατρός, ο Σαάντ αλ-Νταουλά του Αμπχάρ.  Ο Σαάντ ήταν αποτελεσματικός στην αποκατάσταση της τάξης στην κυβέρνηση του Ιλχανάτου, εν μέρει καταγγέλλοντας έντονα τις καταχρήσεις των Μογγόλων στρατιωτικών ηγετών. 

### Μεταρρυθμίσεις και εκκαθαρίσεις
Αφού αντιμετώπισε τον Μπουκά, ο Αργκούν επιτέθηκε στους πρίγκιπες των Χουλαγκουϊδών, των οποίων η αφοσίωση ήταν αμφισβητήσιμη: ο Τζουσκάμπ συνελήφθη και εκτελέστηκε στις 10 Ιουνίου 1289, ενώ προσπαθούσε να συγκεντρώσει στρατό. Ο Χουλατσού και ο γιος τού Γιοσμούτ, Καρά Νοκάι, συνελήφθησαν στις 30 Μαΐου 1289, σε σχέση με την εξέγερση του Ναβρούζ στο Χορασάν. Μετά από δίκη, στάλθηκαν για εκτέλεση στο Νταμγκάν στις 7 Οκτωβρίου 1290. Μετά τους συγγενείς του, ο Αργκούν εξουσιοδοτεί τον Σαντ αλ-Νταβλά να εκτελέσει τα παιδιά του Σαμς αλ-Ντιν Τζουβεϊνί και των υπόλοιπων προστατευόμενων του. 

### Τέλος βασιλείας
Σύμφωνα με τον Ρασίντ αλ-Ντιν, ο Αργκούν άρχισε να χρησιμοποιεί όπιο μετά την επίσκεψή του στο Αστεροσκοπείο Μαράγκα στις 21 Σεπτεμβρίου 1289. Μετά το τέλος τού δεύτερου γιου του, Γιεσού Τεμούρ, στις 18 Μαΐου 1290, αποστασιοποιήθηκε αρκετά από τις καθημερινές υποθέσεις της κυβέρνησης. Ίδρυσε την πόλη Αργκουνίγια σε ένα προάστιο του Ταμπρίζ αργότερα, το 1290 , και έναν βουδιστικό ναό στον οποίο τοποθέτησε αγάλματα που έμοιαζαν με τον εαυτό του. Μία άλλη πόλη που ίδρυσε ήταν η Σαρουγιάζ, η οποία ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου του Ολτζαϊτού.

## Εξωτερικές σχέσεις

### Σχέσεις με τη Χρυσή Ορδή
Ως προκάτοχός του, ο Αργκούν συγκρούστηκε συχνά με τη Χρυσή Ορδή. Απέκρουσε μία ομάδα επιδρομέων κοντά στο Σαμακχί στις 5 Μαΐου 1288. Μία άλλη επίθεση στο Ντερμπέντ έλαβε χώρα στις 26 Μαρτίου 1289. Με επικεφαλής τον Ταγκαχάρ και άλλους διοικητές, και αυτή η επίθεση απετράπη. Ο πόλεμος έληξε επίσημα όταν ο Αργκούν επέστρεψε στο Μπιλασουβάρ στις 2 Μαΐου 1290.

### Σχέσεις με τους Μαμελούκους
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αργκούν, οι Αιγύπτιοι Μαμελούκοι ενίσχυαν συνεχώς την εξουσία τους στη Συρία. Ο Μαμελούκος σουλτάνος Καλαβούν ανακατέλαβε εδάφη των Σταυροφόρων, μερικά από τα οποία, όπως η Τρίπολη, ήταν υποτελή κράτη των Ιλ Χαν. Οι Μαμελούκοι είχαν καταλάβει το βόρειο φρούριο Μαργκάτ το 1285, τη Λατάκια το 1287, και είχαν ολοκληρώσει την πτώση της Τρίπολης το 1289. 

### Σχέσεις με χριστιανικές δυνάμεις
Ο Αργκούν ήταν ένας από μία μακρά σειρά Τζένγκις Χαν-ιτών ηγεμόνων που είχαν προσπαθήσει να εγκαθιδρύσουν μία Φραγκο-Μογγολική συμμαχία με τους Ευρωπαίους, εναντίον των κοινών τους εχθρών, των Μαμελούκων της Αιγύπτου. Ο Αργκούν είχε υποσχεθεί στους πιθανούς συμμάχους του ότι αν η Ιερουσαλήμ κατακτηθεί, θα βαπτιζόταν ο ίδιος. Ωστόσο, μέχρι τα τέλη του 13ου αι., η Δυτική Ευρώπη δεν ενδιαφερόταν πλέον τόσο για την προσπάθεια των σταυροφοριών, και οι αποστολές του Αργκούν ήταν τελικά άκαρπες. 

#### Πρώτη αποστολή στον πάπα
Το 1285 ο Αργκούν έστειλε μία πρεσβεία και μία επιστολή στον πάπα Ονώριο Δ΄, της οποίας η λατινική μετάφραση σώζεται στο Βατικανό.   Η επιστολή του Αργκούν ανέφερε τους δεσμούς που είχε η οικογένεια του Αργκούν με τον Χριστιανισμό, και πρότεινε μία συνδυασμένη στρατιωτική κατάκτηση μουσουλμανικών εδαφών: 
 

#### Δεύτερη αποστολή, στους βασιλείς Φίλιππο Δ΄ και Εδουάρδο Α΄
[μικρογραφία|Ο πρεσβευτής του Αργκούν, Ραμπάν Μπαρ Σαουμά, ταξίδεψε από το Πεκίνο στην Ανατολή, στη Ρώμη, στο Παρίσι και στο Μπορντώ στη Δύση, συναντώντας τους σημαντικότερους ηγεμόνες της περιόδου, ακόμη και πριν από την επιστροφή του [Μάρκο Πόλο από την Ασία.]]
Προφανώς χωρίς απάντηση, ο Αργκούν έστειλε μία άλλη πρεσβεία σε Ευρωπαίους ηγεμόνες το 1287, με επικεφαλής τον Ονγκούτ Τούρκο Νεστοριανό μοναχό από την Κίνα, Ραβάν Μπαρ Σαουμά,  με στόχο τη σύναψη στρατιωτικής συμμαχίας για την καταπολέμηση των Μουσουλμάνων στη Μέση Ανατολή και την κατάληψη της πόλης της Ιερουσαλήμ.   Οι απαντήσεις ήταν θετικές αλλά αόριστες. Ο Σαουμά επέστρεψε το 1288 με θετικές επιστολές από τον πάπα Νικόλαο Δ΄, τον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας και τον Φίλιππο Δ΄ τον Ωραίο της Γαλλίας. 

#### Τρίτη αποστολή
[μικρογραφία|Επιστολή του 1289 του Αργκούν προς [Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας|τον Φίλιππο τον Ωραίο, σε μογγολική γλώσσα και κλασική μογγολική γραφή, με λεπτομέρειες της εισαγωγής. Η επιστολή παραδόθηκε στον Γάλλο βασιλιά από τον Μπουσκαρέλ της Ζιζόλφ. Η σφραγίδα είναι του Μεγάλου Χαν, με κινεζική γραφή: «輔國安民之寶», που σημαίνει «Σφραγίδα του υπερασπιστή του Κράτους και του φορέα της ειρήνης στον Λαό». Το χαρτί είναι κορεατικής κατασκευής. 182x25 εκ. Γαλλικά Εθνικά Αρχεία. ]]
Το 1289 ο Αργκούν έστειλε μία τρίτη αποστολή στην Ευρώπη, στο πρόσωπο του Μπουσκαρέλ της Ζιζόλφης, ενός Γενουάτη που είχε εγκατασταθεί στην Περσία. Στόχος της αποστολής ήταν να καθοριστεί η ημερομηνία έναρξης των συντονισμένων χριστιανικών και μογγολικών προσπαθειών. Ο Αργκούν δεσμεύτηκε να παρελάσει τα στρατεύματά του, μόλις οι Σταυροφόροι αποβιβαστούν στο Σαιν-Ζαν-ντ' Άκρ (Άκκρα). Ο Μπουσκαρέλ βρισκόταν στη Ρώμη μεταξύ 15 Ιουλίου και 30 Σεπτεμβρίου 1289 και στο Παρίσι τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 1289. Έστειλε μία επιστολή του Αργκούν στον Φιλίππο Δ΄ τον Ωραίο, απαντώντας στην επιστολή και τις υποσχέσεις τού ίδιου τού Φιλίππου Δ΄, προσφέροντας την πόλη της Ιερουσαλήμ ως πιθανό έπαθλο, και προσπαθώντας να καθορίσει την ημερομηνία τής επίθεσης από τον χειμώνα του 1290 έως την άνοιξη του 1291: 
 
Ο Μπουσκαρέλο είχε επίσης μαζί του ένα υπόμνημα, που εξηγούσε ότι ο Μογγόλος ηγεμόνας θα προετοίμαζε όλα τα απαραίτητα εφόδια για τους Σταυροφόρους, καθώς και 30.000 άλογα.  Στη συνέχεια, ο Μπουσκαρέλ πήγε στην Αγγλία για να φέρει το μήνυμα του Αργκούν στον βασιλιά Εδουάρδο Α΄. Έφθασε στο Λονδίνο στις 5 Ιανουαρίου 1290. Ο Εδουάρδος Α΄, του οποίου η απάντηση έχει διασωθεί, απάντησε με ενθουσιασμό στο έργο, αλλά παρέμεινε αόριστος σχετικά με την πραγματική του εφαρμογή, για την οποία υπέβαλε αίτηση στον πάπα. 

#### Συγκρότηση ναυτικής δύναμης επιδρομέων
Το 1290 ο Αργούν ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ναυπήγησης στη Βαγδάτη, με σκοπό να έχει πολεμικές γαλέρες που θα παρενοχλούσαν το εμπόριο των Μαμελούκων στην Ερυθρά Θάλασσα. Οι Γενουάτες έστειλαν μία ομάδα 800 ξυλουργών και ναυτών για να βοηθήσουν στη ναυπήγηση. Στάλθηκε επίσης μία δύναμη βαλλιστροφόρων, αλλά η επιχείρηση προφανώς ναυάγησε όταν η Γενουατική κυβέρνηση τελικά αποκήρυξε το έργο, και ξεκίνησε εσωτερική διαμάχη στο λιμάνι της Βασόρας στον Περσικό Κόλπο μεταξύ των Γενουατών (μεταξύ των παρατάξεων των Γουέλφων και των Γιβελλίνων).  

#### Τέταρτη αποστολή
Ο Αργκούν έστειλε μία τέταρτη αποστολή σε ευρωπαϊκές αυλές το 1290, με επικεφαλής τον Ανδρέα Ζαγκάν (ή Τσαγκάν), ο οποίος συνοδευόταν από τον Μπουσκαρέλ της Ζιζόλφ και έναν Χριστιανό ονόματι Σαχαντίν. 

Το 1291 ο πάπας Νικόλαος Δ΄ κήρυξε μία νέα Σταυροφορία, και διαπραγματεύτηκε συμφωνίες με τον Αργκούν, τον Χετούμ Β΄ της Αρμενίας, τους Ιακωβίτες, τους Αιθίοπες και τους Γεωργιανούς. Στις 5 Ιανουαρίου 1291 ο Νικόλαος Δ΄ απηύθυνε μία έντονη προσευχή σε όλους τους Χριστιανούς να σώσουν τους Αγίους Τόπους, και οι προφητευτές άρχισαν να συσπειρώνουν τους Χριστιανούς να ακολουθήσουν τον Εδουάρδο Α΄ σε μία Σταυροφορία. 

Ωστόσο, οι προσπάθειες ήταν πολύ λίγες και πολύ αργά. Στις 18 Μαΐου 1291 ο Σαιν-Ζαν-ντ'Άκρ κατακτήθηκε από τους Μαμελούκους κατά την Πολιορκία της Άκρας.

Τον Αύγουστο του 1291, ο πάπας Νικόλαος Δ΄ έγραψε μία επιστολή στον Αργκούν ενημερώνοντάς τον για τα σχέδια του Εδουάρδου Α΄ να ξεκινήσει μία Σταυροφορία για την ανακατάληψη των Αγίων Τόπων, δηλώνοντας ότι η Σταυροφορία θα μπορούσε να είναι επιτυχής μόνο με τη βοήθεια του «ισχυρού βραχίονα» των Μογγόλων.  Ο Νικόλαος Δ΄ επανέλαβε ένα συχνά αναφερόμενο θέμα των ανακοινώσεων των Σταυροφόρων προς τους Μογγόλους, ζητώντας από τον Αργκούν να βαπτιστεί, και να βαδίσει εναντίον των Μαμελούκων.  Ωστόσο, ο ίδιος ο Αργκούν είχε αποβιώσει στις 10 Μαρτίου 1291 και ο πάπας Νικόλαος Δ΄ απεβίωσε τον Μάρτιο του 1292, θέτοντας τέλος στις προσπάθειές τους για συνδυασμένη δράση. 

Ο Εδουάρδος Α΄ έστειλε έναν πρεσβευτή στον διάδοχο του Αργκούν, Γκαϊκατού, το 1292, στο πρόσωπο του Τζέφρυ ντε Λάνγκλεϋ, αλλά οι εκτεταμένες επαφές θα συνεχιστούν μόνο υπό τον γιο του Αργκούν, Γκαζάν.

Σύμφωνα με τον ιστορικό του 20ού αι. Ράνσιμαν, «Αν η συμμαχία των Μογγόλων είχε επιτευχθεί και είχε εφαρμοστεί ειλικρινά από τη Δύση, η ύπαρξη της Ουτρεμέρ σχεδόν σίγουρα θα είχε παραταθεί. Οι Μαμελούκοι θα είχαν παραλύσει, αν όχι θα είχαν καταστραφεί, και το Ιλχανάτο της Περσίας θα είχε επιβιώσει ως μία δύναμη φιλική προς τους Χριστιανούς και τη Δύση» 

## Το τέλος
Ο Αργκούν είχε αναπτύξει μεγάλο ενδιαφέρον για την αλχημεία προς το τέλος της βασιλείας του. Έδωσε καταφύγια σε βουδιστές λάμα που τον συμβούλευαν σε θρησκευτικά θέματα. Επίσης, έγινε φίλος με έναν γιόγκι που ισχυριζόταν ότι είχε ζήσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, και μπορούσε να προσφέρει το ίδιο στον Αργκούν. Ο τρόπος με τον οποίο ο Ρασίντ αλ-Ντιν περιέγραψε αυτόν τον αλχημιστή που έδωσε ένα μείγμα θείου και υδραργύρου στον Αργκούν  ήταν η ίδια ουσία που ο Μάρκο Πόλο περιέγραψε ως εμπειρία των Ινδών γιόγκι.  Μετά από 8 μήνες λήψης της ουσίας, ο Αργκούν αρρώστησε. Οι Τενγκριανοί σαμάνοι κατηγόρησαν την Τογκαχάκ Χατούν, χήρα του Τεκουντέρ (μεταξύ άλλων γυναικών, για μαγεία, οι οποίες εκτελέστηκαν στις 19 Ιανουαρίου 1291 ρίχνοντάς τες σε ένα ποτάμι. Η υγεία του Αργκούν επιδεινώθηκε στις 27 Ιανουαρίου, και παρέλυσε. Εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία, ο Ταγκαχάρ και οι σύμμαχοί του προχώρησαν σε μία ακόμη εκκαθάριση, δολοφονώντας τον Σαντ αλ-Νταβλά και τους προστατευόμενούς του στις 2 Απριλίου. Ο Αργκούν τελικά απεβίωσε το πρωί της 7ης Μαρτίου  ή 10ης Μαρτίου   1291 στο Αράν. Τάφηκε σε μυστική τοποθεσία στα βουνά Σοτζάς στις 12 Μαρτίου.

## Υστεροφημία
Στη Δύση, τον 13ο αι. τα μογγολικά πράγματα έγιναν τόσο δημοφιλή, που πολλά νεογέννητα παιδιά στην Ιταλία πήραν τα ονόματα των Τζενγκισιδών ηγεμόνων, συμπεριλαμβανομένου του Αργκούν: ονόματα όπως *Can Grande* («Μεγάλος Χαν»), *Alaone* (Χουλεγκού), *Argone* (Αργκούν) ή *Cassano* (Γκαζάν) καταγράφονται με μεγάλη συχνότητα.  Σύμφωνα με τον Δομινικανό ιεραπόστολο Ρικόλντο του Μοντεκρότσε, ο Αργκούν ήταν «άνθρωπος επιρρεπής στις χειρότερες κακίες, αλλά παρόλα αυτά φίλος των Χριστιανών».  Ο Αργκούν ήταν βουδιστής, αλλά όπως και οι περισσότεροι Τουρκο-Μογγόλοι, έδειξε μεγάλη ανοχή για όλες τις θρησκείες, επιτρέποντας ακόμη και στους Μουσουλμάνους να κρίνονται σύμφωνα με τον Ισλαμικό Νόμο.

Η δυναστεία του Αργκούν αργότερα ισχυρίστηκε ότι κατάγεται από αυτόν.  Ο Χασάν Φασάι ισχυρίστηκε επίσης ότι ο θησαυρός του βρέθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας των Κατζάρ, προσπαθώντας να συνδέσει τους Κατζάρους με τον Κατζάρ Νογιάν, γιο του εμίρη του, Σαρτάκ Νογιάν. 
μικρογραφία|347x347εσ|Ο Αμπακά επάνω σε άλογο. Ο γιος του, Αργκούν, στέκεται δίπλα του, κάτω από μία βασιλική ομπρέλα, με τον δικό του γιο, Μαχμούντ Γκαζάν, στην αγκαλιά του. Ρασίντ-αλ-Ντιν Χαμαντάνι, αρχές 14ου αι.

## Οικογένεια
Ο Αργκούν είχε δέκα συζύγους, 7 από αυτές ήταν χατούν και 3 από αυτές ήταν παλλακίδες. Από τα παιδιά του, μόνο 2 γιοι και 2 κόρες έφτασαν στην ενηλικίωση:

Κύριες σύζυγοι:
# Κουτλούγκ Χατούν (απεβ. 13 Μαρτίου 1288), κόρη του Tενγκίζ Γκουρεγκέν του Oϊράτς και της Toντογκάτζ Χατούν, κόρης του Χουλεγκού Χαν
#* Χιτάι-oγκούλ (ονομάστηκε επίσης Σενγκίργκες (4 Μαρτίου  1283/1284 - 24 Ιανουαρίου 1298 )
# Ολτζατάι Χατούν (γενν. το 1288) κόρη του Σουλαμίς, γιου του Tενγκίζ Γκουρεγκέν και της Toντογκάτζ Χατούν, χήρας του Tενγκίζ (παντρεύτηκαν λεβιρατικά)
# Ουρούκ Χατούν, κόρη του Σαρτζά, αδελφή του εμίρη Iριντζίν και δισεγγονή του Oνγκ Χαν 
#* Γεσού Τεμούρ (μεταξύ 1271 και 1282 - 18 Μαΐου 1290)
#* Öλτζαϊτού (24 Μαρτίου 1282 - 16 Δεκεμβρίου 1316)
#* Ολτζατάι Χατούν, παντρεύτηκε πρώτα τον Κουντσουκμπάλ, παντρεύτηκε έπειτα τον Aκ Μπουκά, παντρεύτηκε μετά τον θετό της γιο, Aμίρ Χουσαΐν Τζαλαγίρ, γιο του Aκ Μπουκά
#* Ολτζάι Τιμούρ, παντρεύτηκε αρχικά τον Τουκάλ, παντρεύτηκε έπειτα στις 30 Μαΐου 1296 τον Κουτλούγκσαχ
#* Κουτλούγκ Τιμούρ Χατούν (απεβ. σε νεαρή ηλικία στη Βαγδάτη)
# Σελτζούκ Χατούν (1276 - 1332, Nίγκντε), κόρη του Ρουκν-ουντ-Ντιν Kιλίτζ Αρσλάν Δ΄, Σελτζούκου σουλτάνου του Ρουμ 
# Μπουλουγκάν Χατούν Μπουζούργκ (π. 20 Απριλίου 1286) χήρα του Aμπακά
# Μπουλουγκάν Χατούν Μουαζαμά ( 22 Μαρτίου 1290 - 5 Ιανουαρίου 1310), κόρη του Oτμάν, γιος του Aμπατάι Νογιάν του Χονγκιράντ
#* Ντιλεντσί (απεβ. σε βρεφική ηλικία)
# Toντάι Χατούν (γενν. 7 Ιανουαρίου 1287) από το Χονγκιράντ, χήρα του Tεκουντέρ και προηγουμένως Aμπακά.

Παλλακίδες:

# Kουλτάκ εγκετσί (γενν. 1271), κόρη του Kιτάρ Μπιτιγκτσί του Ντορμπέν
#* Γκαζάν  (5 Νοεμβρίου 1271 - 11 Μαΐου 1304)
# Κουτάι, κόρη του Κουτλούγκ Μπουκά, γιου του Χουσαΐν Ακά
# Εργκέν εγκετσί, πρώην παλλακίδα τού Αμπακά

## Δείτε επίσης
* Χρονολόγιο του Βουδισμού (βλ. 1285 μ.Χ.)

## Παραπομπές


## Αναφορές
*Le Templier de Tyr (c. 1300), Online (Original French).
*"The Monks of Kublai Khan Emperor of China", Sir E. A. Wallis Budge. Online
*
*
*Foltz, Richard, *Religions of the Silk Road*, New York: Palgrave Macmillan, 2010, 
*
*Grousset, Rene, *The Empire of the Steppes: a History of Central Asia*, Naomi Walford, (tr.), New Brunswick, NJ: Rutgers University Press, 1970.
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Γενεαλογία του Χαν

Κατηγορία:Μπορτζίγκιν