Chrysler Imperial

Το **Chrysler Imperial** ήταν ένα μεγάλο πολυτελές αυτοκίνητο που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chrysler από το 1926 έως το 1993 σε πολλές διαδοχικές γενιές. Από το 1955 έως το 1983, το Imperial έγινε το δικό του ξεχωριστό εμπορικό σήμα πολυτελείας από την Chrysler, προκειμένου να του δώσει μεγαλύτερη αποκλειστικότητα από άλλα μικρότερα και λιγότερο πολυτελή μοντέλα των Chrysler, Dodge και Plymouth.

Για όλη σχεδόν την παραγωγή του, το Imperial ήταν ένα μεγάλο 4-θυρο πολυτελές σεντάν που βασίστηκε σε ένα μικρότερο και λιγότερο πολυτελές σεντάν πλήρους μεγέθους της Chrysler, η πλατφόρμα του οποίου μεγεθύνθηκε και ενισχύθηκε. Ήταν επίσης διαθέσιμο ως κουπέ και καμπριολέ μερικές φορές, σε 2-θυρες και 4-θυρες παραλλαγές, και ήταν σχετικά δημοφιλές.

right|thumb|Chrysler Imperial 80 από το 1926
right|thumb|Chrysler Imperial από το 1931
right|thumb|Chrysler Imperial Airflow από το 1936
right|thumb|Chrysler Imperial από το 1939
right|thumb|Chrysler Imperial από το 1953
right|thumb|Imperial από το 1955
right|thumb|Imperial από το 1957
right|thumb|Imperial από το 1975
right|thumb|Imperial από το 1981
right|thumb|Chrysler Imperial από το 1992
right|thumb|Το πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) Chrysler Imperial του 2006, σε 1 μόνο αντίτυπο.

Το πρώτο Imperial (Σειρές Ε-80 και 80, αργότερα Σειρά 80L και IMP L/IMP) βασίστηκε στο Chrysler Six και είχε έναν εξακύλινδρο κινητήρα 288,6 κυβικών ιντσών, με έναν κινητήρα 309,3 κυβικών ιντσών επίσης διαθέσιμο αργότερα. Το επόμενο Imperial παράχθηκε (Σειρά CG, CH και CL, αργότερα ονομάστηκε σε Σειρά CQ), που κατασκευάστηκε από το 1931, βασίστηκε στο Chrysler Royal, και χρησιμοποιούσε έναν οκτακύλινδρο κινητήρα 298,65 κυβικών ιντσών, με έναν κινητήρα 384,4 κυβικών ιντσών επίσης να είναι διαθέσιμος. Το επόμενο Imperial (Σειρές CV, CW, CX, C2, C3, C10 και C11), που ξεκίνησε την παραγωγή το 1934, βασίστηκε στο Chrysler Airflow και ήταν διαθέσιμο με 273,8 κυβικών ιντσών, 323,5 κυβικών ιντσών, και επίσης 384,8 κυβικών ιντσών οκτακύλινδρους κινητήρες. Το επόμενο Imperial (Σειρές C14 και C15, αργότερα ονομάστηκε σε Σειρές C19 και C20 και μετά σε Σειρές C23 και C24, αλλά και μετά ξανά ονομάστηκε σε Σειρά C27, Σειρές C30, C33 και C37), βασισμένο ξανά στο Royal, κατασκευάστηκε από το 1937 και προσέφερε τους ίδιους κινητήρες με το προηγούμενο όχημα.

Μεταπολεμικά, ένα ενημερωμένο και εκσυγχρονισμένο Imperial (Σειρά C-27/C-33/C-37/C-40) κυκλοφόρησε το 1948, βασισμένο επίσης στο αντίστοιχο Chrysler New Yorker και χρησιμοποιούσε έναν οκτακύλινδρο κινητήρα 324 κυβικών ιντσών, μαζί με έναν πιο σύγχρονο και ισχυρό κινητήρα 331 κυβικών ιντσών V8, ο οποίος ήταν νέας σχεδίασης σε σύγκριση με τον προηγούμενο κινητήρα Αφού εκσυγχρονίστηκε, το βελτιωμένο πλέον Imperial (Σειρές C53, C54, C58 και C59) συνέχιζε να παράγεται μέχρι το 1955.

Το 1955, η Imperial έγινε ξεχωριστή μάρκα από την Chrysler προκειμένου να της δώσει μεγαλύτερη αποκλειστικότητα και να ξεχωρίσει από τα μικρότερα και λιγότερο πολυτελή προϊόντα της Chrysler. Το Imperial του 1955 βασίστηκε πάλι στο Chrysler New Yorker, αλλά ήταν μεγαλύτερο, πιο ισχυρό και πιο πολυτελές, χρησιμοποιώντας έναν κινητήρα 331 κυβικών ιντσών V8, με κινητήρα 354 κυβικών ιντσών επίσης διαθέσιμο, ενώ και τα δύο αποδείχθηκαν σχετικά δημοφιλή.

Η Chrysler ήταν επίσης προμηθευτής κινητήρων και κιβωτίων ταχυτήτων που χρησιμοποιήθηκαν στο Imperial με τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Facel Vega, η οποία πρόσφερε το Facel Vega Excellence.

Αυτό το Imperial χρησιμοποιήθηκε για αντίστροφη μηχανική στην Κίνα για να κατασκευάσει το Hongqi CA72 από το 1958 έως το 1965.

Ένα νέο Imperial παρουσιάστηκε το 1957, λαμβάνοντας τώρα το νέο και πιο σύγχρονο αμάξωμα της Chrysler New Yorker σε ένα διαφορετικό, μεγαλύτερο και πολύ πιο ενισχυμένο πλαίσιο. Στην πραγματικότητα, τέτοιου είδους Imperial απαγορεύονται σε ντέρμπι κατεδάφισης λόγω της ανθεκτικότητας του πλαισίου και της υψηλής αντοχής τους. Ήταν διαθέσιμο με τους νέους 392 κυβικών ιντσών, 415 κυβικών ιντσών και 440 κυβικών ιντσών V8 κινητήρες, που ήταν αρκετά αξιόπιστοι και ισχυροί.

Το Imperial εκσυγχρονιζόταν συνεχώς, παραλαμβάνοντας το νέο αμάξωμα από το Chrysler New Yorker, ενώ το πλαίσιο και τα περισσότερα μηχανικά του μέρη παρέμειναν ίδια μέχρι το 1966.

Αυτή τη φορά κυκλοφόρησε ξανά ένα νέο Imperial, βασισμένο στο Chrysler New Yorker αλλά μεγαλύτερο και πολυτελές. Χρησιμοποιούσε τον κινητήρα 440 cu σε V8 κινητήρα, παρόμοιο με τα προηγούμενα οχήματα.

Το 1969 κυκλοφόρησε ένα νέο Imperial, το οποίο βασίστηκε στο Chrysler New Yorker με τις ίδιες τροποποιήσεις με τα προηγούμενα οχήματα και χρησιμοποιούσε τον ίδιο κινητήρα, με ορισμένες τροποποιήσεις και εκσυγχρονισμούς.

Το 1973 κυκλοφόρησε ένα νέο Imperial, πάλι βασισμένο στο Chrysler New με παρόμοιες τροποποιήσεις με τα προηγούμενα οχήματα και χρησιμοποιούσε τον ίδιο κινητήρα με αυτά. Η παραγωγή τελείωσε το 1975 χωρίς άμεση αντικατάσταση.

Το 1980, το όνομα Imperial χρησιμοποιήθηκε ξανά σε ένα άσχετο μικρότερο 2-θυρο κουπέ βασισμένο στο Chrysler Cordoba και χρησιμοποίησε τον κινητήρα 318 κυβικών ιντσών V8 κινητήρα. Η παραγωγή αυτού του οχήματος τελείωσε το 1983.

Το 1989, κυκλοφόρησε ένα νέο παραδοσιακό Imperial, βασισμένο στο Chrysler New Yorker, αλλά πιο πολυτελές. Χρησιμοποιούσε τους κινητήρες 3,3 λίτρων V6 και 3,8 λίτρων V6. Η παραγωγή τελείωσε το 1993 και αντικαταστάθηκε από το Chrysler LHS.

Για το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής του, το Imperial ήταν ένα πολύ μεγάλο και πολυτελές αυτοκίνητο, με μήκος από 5,3 έως 5,6 μέτρα και πλάτος 1,90 μέτρα, με βάρος από 1.590 έως 2.300 κιλά. Ήταν διαθέσιμο με χειροκίνητο ή αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων 3 ή 4 ταχυτήτων, αναλόγως με τη γενιά.

Το 2006, το όνομα Chrysler Imperial χρησιμοποιήθηκε σε ένα πολυτελές αυτοκίνητο βασισμένο στην πλατφόρμα LX, αλλά αυτό δεν μπήκε ποτέ στην παραγωγή και παρέμεινε ένα και μοναδικό πρωτότυπο αντίτυπο.

## Αναφορές



## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Allpar – 1924–1930 Chrysler Imperials

Imperial
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας