open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ιβάιλο

Ο **Ιβάιλο** (*Ивайло*, ... 1280), γνωστός και ως **Λαχανάς** ήταν τσάρος της Βουλγαρίας (1278 - 1279)

Ο Ιβάιλο ήταν ένας άσημος χοιροβοσκός με μεγαλεπήβολα σχέδια για τον εαυτό του. Ήθελε να ηγεμονεύσει στη Βουλγαρία και να δοξαστεί το όνομά του, απαλλάσσοντάς την από όλες τις άσχημες περιπέτειες, όπως οι Μογγολικές επιθέσεις της Χρυσής Ορδής του Νογκάι Χαν. Το 1277 κατόρθωσε να τεθεί επικεφαλής όλων των δυσαρεστημένων, προκάλεσε εξέγερση και δολοφόνησε τον τσάρο Κωνσταντίνο Α΄ Τιχ επάνω στο άρμα του.

Τότε μπόρεσε να επεκτείνει την εξουσία του σε όλη την χώρα, αλλά συνάντησε αντίσταση στο Τάρνοβο, που βρισκόταν στα χέρια του μικρού Μιχαήλ Ασέν Β΄ και της μητέρας του Μαρίας Καντακουζηνής. Οι επιτυχίες του Ιβάιλο ενόχλησαν τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, που προσπάθησε να εξουδετερώσει τον εμφανιζόμενο κίνδυνο, προτείνοντας αρχικά στον Ιβάιλο να γίνει γαμπρός του. Έπειτα όμως μετάνιωσε για την απόφασή του αυτή και τελικά έδωσε την κόρη του Ειρήνη ως σύζυγο στον Βούλγαρο πρίγκιπα Ιβάν Ασέν Γ΄, γιο του Μίτσο Ασέν της Βουλγαρίας (1256 - 1257) που είχε καταφύγει στην Τρωάδα). Παράλληλα με στρατό εκστράτευσε να καταλάβει το Τάρνοβο για λογαριασμό του γαμπρού του.

Αυτό προκάλεσε την συμμαχία μεταξύ του Ιβάιλο και της Μαρίας Καντακουζηνής. Ο Ιβάιλο παντρεύτηκε την χήρα του θύματός του Κωνσταντίνου Α΄ Τιχ και αναγνωρίστηκε τσάρος το 1278, ενώ ο ίδιος αναγνώρισε ως διάδοχό του τον μικρό πρίγκηπα Μιχαήλ Ασέν Β΄ Τιχ. Αμέσως οργάνωσε ισχυρή αντίσταση απέναντι στα Ρωμαϊκά στρατεύματα που έρχονταν να επιβάλουν ως τσάρο τον Ιβάν Ασέν Γ΄. Συνάντησε αντίσταση από τους Μογγόλους και αρχικά τους απέκρουσε επιτυχώς, αλλά σε λίγο ένα Μογγολικό στράτευμα κατόρθωσε να τον παγιδεύσει για τρεις μήνες (1279) στο φρούριο του Ντράσταρ. Τότε στο Τάρνοβο διαδόθηκε η φήμη ότι ο Ιβάιλο σκοτώθηκε από τους Μογγόλους και οι υπερασπιστές, πανικόβλητοι, παραδόθηκαν αμαχητί στον Βυζαντινό στρατό.

Οι Βυζαντινοί επέβαλαν τσάρο τον Ιβάν Ασέν Γ΄, ενώ η Μαρία Καντακουζηνή και ο γιος της εξορίστηκαν.

Ο Ιβάιλο εμφανίστηκε το 1279 στα τείχη του Τάρναβο, αλλά απέτυχε να το καταλάβει. Παρόλα αυτά είχε σημαντικές νίκες στην συνέχεια έναντι των Βυζαντινών, όπως στην μάχη του Ντέβνια και στα Βαλκανικά περάσματα ενάντια σε στρατιωτικό σώμα 5000 Βυζαντινών. Οι νίκες αυτές τρομοκράτησαν τον Ιβάν Ασέν Γ΄, που δραπέτευσε από το Τάρνοβο και ο γαμπρός του Γεώργιος Α΄ κατέλαβε τον θρόνο. Ο νέος τσάρος άρχισε να συγκεντρώνει την αριστοκρατία με το μέρος του, οπότε ο Ιβάιλο άρχισε να χάνει την δημοτικότητά του και κατέφυγε το 1280 στον βασιλιά των Μογγόλων Νογκάι Χαν, που μετά από προτροπή του Ιβάν Ασέν Γ΄ τον δολοφόνησε το 1280.

Ο Ιβάιλο έμεινε στην ιστορία ως θρυλική παρουσία, λόγω της ασήμαντης αγροτικής καταγωγής του· υμνήθηκε από πολλούς ποιητές. Η επανάστασή του θεωρείται από Μαρξιστές ιστορικούς η πρώτη μεγάλη αγροτική επανάσταση στην ευρωπαϊκή ιστορία.

## Οικογένεια
Με την Μαρία Καντακουζηνή, κόρη του πιγκέρνη Ιωάννη έκανε μια κόρη άγνωστων στοιχείων.

Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας
Λιλή Ιακωβίδου

Η **Λιλή Ιακωβίδου** (1897 ή 1902-1985), γένος Πατρικίου, ήταν Ελληνίδα συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα και υπήρξε σύζυγος του ηθοποιού Μιχάλη (Μίχη) Ιακωβίδη. Υπήρξε μία από τις τελευταίες και πλέον αγαπημένες μαθήτριες του Παλαμά, με τον οποίο είχαν αλληλογραφία.

## Βιογραφικά στοιχεία
Αποφοίτησε από το Αρσάκειο. Στους λογοτεχνικούς κύκλους εμφανίστηκε το 1918 όταν ήταν φοιτήτρια της Νομικής και έγινε μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού "Νουμάς". Υπηρέτησε ως υπάλληλος της Βουλής από όπου αποχώρησε με το βαθμό του τμηματάρχη. Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών έπειτα από μακρόχρονη ασθένεια στις 11 Νοεμβρίου 1985 και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

## Έργα
Μέχρι το 1950 είχε εκδώσει τα έργα:
*"Φωτεινές ώρες" (ποιήματα) 1932 (η πρώτη της ποιητική συλλογή)
*"Σαράντα τραγούδια", 1934
*"Κορυδαλλοί" (ποιητική συλλογή) 1940, για την οποία και έλαβε βραβείο από το Υπουργείο Παιδείας.
*"Εύκολα θύματα", (δράμα) 1937, για το οποίο και έλαβε βραβείο από το σύλλογο  "Παρνασσός".
*"Κορίτσια" (δράμα) 1938, το οποίο και βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών και
*"Αγγελίνα" (δράμα) 1940.
* *Άνυδρη γη* (1968)

Επίσης εξέδωσε και μελέτες που αφορούσαν τους "Χαιρετισμούς της Ηλιογέννητης" του Παλαμά (1929) και το ποιητικό έργο του Καρθαίου (1936). Συνεργάστηκε σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες και ανέπτυξε αξιομνημόνευτη πνευματική δραστηριότητα με ποιήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, άρθρα, μελέτες και διαλέξεις. Τα έργα της διακρίνονται για τη ρεαλιστικότητα και το συναισθηματισμό τους. Τιμήθηκε με το *"Κρατικό Βραβείο Ποιήσεως"* και το *"Χωρέμειο"* βραβείο της Ακαδημίας.

Είχε διατελέσει μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, στο οποίο υπηρέτησε επί 35 χρόνια.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Λιλή Ιακωβίδου στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Κατηγορία:Ελληνίδες ποιήτριες
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Αδελφότης (οργάνωση)

Με το όνομα "**Αδελφότης**" κλήθηκε μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1824 με σκοπό να καταπολεμήσει την Κυβέρνηση της Τρίπολης που είχε αποκηρύξει το "Βουλευτικόν". Η οργάνωση αυτή προκάλεσε στην Τρίπολη μεγάλες ταραχές για την καταστολή των οποίων κλήθηκε ο Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης καθώς και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης του Πέτρου. Όταν τελικά πολιορκήθηκαν τα μέλη της οργάνωσης αυτής στη Τρίπολη δόθηκε τέλος με την παραχθείσα δυνατότητα να δραπετεύσουν. Οι στασιαστές αφού κατέφυγαν στην αρχή στην Ερμιόνη, από εκεί, μετέβησαν στο Άργος όπου και τελικά έγιναν δεκτοί από τη νέα κυβέρνηση του Γ. Κουντουριώτη.

## Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικό Λεξικόν Ηλίου* τ. 1ος σ.427

Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Λι Σιεν Λουνγκ

Ο **Λι Σιέν Λουνγκ** ή **Λι Σιέν Λονγκ** (παραδ. 李顯龍, απλοπ. 李显龙, Wade-Giles: Lee Hsien Loong, pinyin: Lǐ Xiǎnlóng, γεννήθηκε το 1952) είναι πολιτικός από τη Σιγκαπούρη, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας από τις 12 Αυγούστου 2004 έως τις 15 Μαΐου 2024.

## Προφίλ
Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1952. Γιος του πρώτου πρωθυπουργού της Σιγκαπούρης, του Λι Κουάν Γιου, είναι επίσης υπουργός Οικονομικών. Το 1984 αποστρατεύτηκε. Η πρώτη του σύζυγος πέθανε στον τοκετό το 1982 και έπειτα παντρεύτηκε τη Χο Τσινγκ. Ανήκει στο Κόμμα της Δράσης του Λαού.

Έγινε πρωθυπουργός στις 12 Αυγούστου 2004, διαδεχόμενος τον Γκο Τσοκ Τονγκ. Κέρδισε τις εκλογές του 2006,  του 2011 , του 2015 και του 2020 εξασφαλίζοντας επανεκλογή.

## Μισθός
Σήμερα έχει μισθό 3.870.000 δολαρίων Σιγκαπούρης (2.856.930 αμερικανικά δολάρια), γεγονός που τον καθιστά τον πιο ακριβοπληρωμένο αρχηγό κυβερνήσεως στον κόσμο. Για σύγκριση αναφέρεται ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αμείβεται με 400.000 δολάρια ΗΠΑ.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σιγκαπούρης
Σημαία των Μπαχαμών

[thumb|250px|right|[Αρχείο:FIAV_111000.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]]

Η **[[σημαία]] των νησιών [[Μπαχάμες]]** καθιερώθηκε στις 10 Ιουλίου 1973   και έχει λόγο σχεδόν 1:2. Δημιουργήθηκε από τον Δρα Χέρμπερτ Μπέιν.

Μαζί με την νέα σημαία, το 1973, άλλαξε και η ονομασία της χώρας που από Νήσοι Μπαχάμα (the Bahama Islands) μετονομάσεηκε σε Μπαχάμες (the Bahamas).

## Συμβολισμοί
Το μαύρο τρίγωνο στα αριστερά αντιπροσωπεύει την ενότητα του πληθυσμού της νησιωτικής χώρας, που είναι 300.000, κυρίως με αφρικανικές ρίζες. Στα δεξιά του τριγώνου, οι γαλάζιες γραμμές στην κορυφή και στο κάτω μέρος της σημαίας συμβολίζουν την Καραϊβική Θάλασσα και τον Ατλαντικό Ωκεανό, ενώ η χρυσή γραμμή στο μέσο είναι για τον ήλιο και την άμμο, που υπάρχει στις παραλίες.


Image:Civil_Ensign_of_the_Bahamas.svg|23px Πολιτικό έμβλημα. Λόγος: 1:2
Image:Civil Jack of the Bahamas.svg|Άλλο πολιτικό έμβλημα. Λόγος: 1:2
Image:Naval Ensign of the Bahamas.svg|23px Ναυτικό έμβλημα. Λόγος: 1:2


## Προηγούμενες σημαίες

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* http://www.bahamas.gov.bs/bahamasweb2/home.nsf/vContentW/GOV--National+Symbols--Flag+of+the+Bahamas!Opendocument - Σημαία των Μπαχαμών

## Παραπομπές


Μπαχαμες
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Μπαχαμών
Εθνόσημο των Μπαχαμών

thumb|Το εθνόσημο των Μπαχαμών
Το **[[εθνόσημο]] των νησιών [[Μπαχάμες]]** περιέχει έναν θυρεό με τα εθνικά σύμβολα της χώρας, τον οποίο βαστούν έναν τετράπτουρο (είδος ψαριού) και ένα πουλί φλαμίνγκο.

Στην κορυφή του θυρεού βρίσκεται ένα κοχύλι που συμβολίζει τη θαλασσινή ζωή. Αυτό ακουμπάει σε μια περικεφαλαία. Κάτω από αυτήν βρίσκεται ο κύριος θυρεός, με σπουδαιότερο σύμβολο ένα πλοίο (φαίνεται να συμβολίζει το πλοίο Σάντα Μαρία του Κολόμβου). Το πλοίο πλέει κάτω από τον ήλιο.

Τα ζώα που στηρίζουν το θυρεό είναι τα εθνικά ζώα της νησιωτικής χώρας και στο κάτω μέρος βρίσκεται το εθνικό ρητό του κράτους. Η γεωγραφία των νησιών υποδηλώνεται από τα ζώα και το πού βρίσκονται στο έμβλημα: το φλαμίνγκο σε γήινο έδαφος και το ψάρι στη θάλασσα.

Τα ζωηρά χρώματα δείχνουν την ελπίδα για ένα λαμπρό μέλλον για τα νησιά. Λέγεται επίσης ότι το εθνόσημο έχει έντονα χρώματα για να ελκύει την προσοχή των τουριστών.

## Νησιωτικά εμβλήματα
Εκτός από το εθνικό εθνόσημο, υπάρχουν και 18 θυρεοί για τα νησιά της χώρας. Παραχωρήθηκαν το 1973, για να παρουσιαστούν στους εορτασμούς για την ανεξαρτησία και απηχούν την πολιτιστική κληρονομιά του καθενός νησιού.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Εθνόσημο των Μπαχαμών

Μπαχάμες
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Μπαχαμών
Ακρίας

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ακρίας** ήταν Λακεδαιμόνιος που, σύμφωνα με την παράδοση, ίδρυσε και έδωσε το όνομά του στην πόλη **Ακριαί** της Λακωνίας. Ο Ακρίας ήταν ένας από τους επίδοξους μνηστήρες της Ιπποδάμειας και σκοτώθηκε από τον πατέρα της, τον Οινόμαο.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 83

Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Μεγάλη Αδελφότης

Η **Μεγάλη Αδελφότης** ήταν μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε στο τέλος της Επανάστασης του 1821 με κύριο σκοπό την υποστήριξη της Εκκλησίας η οποία είχε θεωρηθεί τότε από πολλούς ότι βρισκόταν "υπό διωγμό" που διενεργούσαν κάποιοι πολιτικοί κύκλοι. Στην οργάνωση εκείνη συμμετείχαν εκτός από ανώτεροι και κατώτεροι κληρικοί, ηγούμενοι και μοναχοί και πολλοί λαϊκοί, όπως καθηγητές, ανώτεροι υπάλληλοι του κράτους, στρατιωτικοί και πολίτες που είχαν ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το θρησκευτικό συναίσθημα και την αγάπη προς την Εκκλησία.

Η Μεγάλη Αδελφότητα εναντιώθηκε στη συνέχεια με πάθος κατά του Βασιλιά Όθωνα όταν αποφάσισε εκείνος να κλείσουν πολλά μοναστήρια του ελλαδικού χώρου και να σταματήσουν οι πολίτες τις αθρόες δωρεές προς τα διάφορα εκκλησιαστικά ιδρύματα, όταν την ίδια εποχή η Ελλάδα αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα εξεύρεσης οικονομικών πόρων.

Αργότερα επί Βασιλείας Γεωργίου του Α' η Μεγάλη Αδελφότης πέτυχε τη "γεφύρωση" των εναντίον της προς όφελος της ενότητας του έθνους και βεβαίως πρώτιστα επί τα της Εκκλησίας της Ελλάδος. Απόρροια εκείνης της οργάνωσης είναι οι υφιστάμενες θρησκευτικές οργανώσεις (αδελφότητες) που φέρονται να ελέγχουν σήμερα κάποια εκκλησιαστικά δρώμενα, όπως η "Χρυσοπηγή", η "Ζωή" κ.λπ.

## Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικό Λεξικόν Ηλίου* τ. 1ος σ.427

Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις
Κατηγορία:Εκκλησία της Ελλάδος
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ελλάδα
Κατηγορία:Κοσμικισμός στην Ελλάδα
Ρουθ

Η **Ρουθ** είναι Βιβλικό πρόσωπο. Η αφήγηση της ζωής της Ρουθ γίνεται στο ομώνυμο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης.

Η Ρουθ ήταν Μωαβίτισσα που διέμενε στη Βηθλεέμ. Εξαιτίας της όσιας αγάπης που έτρεφε για την πεθερά της Ναομί, ή Νωεμίν, η Ρουθ παρέμεινε μαζί της ακόμη και μετά το θάνατο του συζύγου της Μααλών. Αργότερα, όταν ένας πλησιέστερος συγγενής αρνήθηκε να την παντρευτεί μέσω ανδραδελφικού γάμου, ένας άλλος συγγενής, ο Βοόζ, ανέλαβε αυτή την ευθύνη. 
Με αυτό τον τρόπο η Ρουθ έγινε μητέρα του γιου του Βοόζ Ωβήδ και πρόγονος (προμάμμη) του Βασιλιά Δαβίδ καθώς επίσης και του Ιησού Χριστού, μέσω του νομικού πατέρα του Ιωσήφ.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία την έχει αναγνωρίσει Αγία, τη μνήμη της οποίας εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν τα Χριστούγεννα

## Παραπομπές


## Πηγές
* (Ρουθ 4:1-21
* Ματθαίος 1:1, 5, 16)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Γυροσκόπιο

Το **γυροσκόπιο** είναι μια συσκευή που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση ή τη διατήρηση του προσανατολισμού και της γωνιακής ταχύτητας . Είναι ένας περιστρεφόμενος τροχός ή δίσκος, του οποίου ο άξονας περιστροφής είναι ελεύθερος να λάβει οποιονδήποτε προσανατολισμό από μόνος του. Κατά την περιστροφή, ο προσανατολισμός αυτού του άξονα δεν επηρεάζεται από την κλίση ή την περιστροφή της βάσης, σύμφωνα με τη διατήρηση της στροφορμής. Χρησιμοποιήθηκε και ονομάστηκε έτσι από τον Ζαν Μπερνάρ Λεόν Φουκώ το 1852, ο οποίος προσπάθησε με αυτή να αποδείξει την περιστροφή της Γης.

Υπάρχουν επίσης γυροσκόπια που βασίζονται σε άλλες αρχές λειτουργίας, όπως τα συσκευασμένα με μικροτσίπ γυροσκόπια MEMS που βρίσκονται σε ηλεκτρονικές συσκευές (μερικές φορές ονομάζονται **γυρόμετρα**), λέιζερ δακτυλίου στερεάς κατάστασης, γυροσκόπια οπτικών ινών και το εξαιρετικά ευαίσθητο κβαντικό γυροσκόπιο.

Οι εφαρμογές των γυροσκόπιων περιλαμβάνουν συστήματα αδρανειακής πλοήγησης, όπως στο διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, ή μέσα στο χαλύβδινο κύτος ενός βυθισμένου υποβρυχίου. Λόγω της ακρίβειάς τους, τα γυροσκόπια χρησιμοποιούνται επίσης σε γυροθεοδόλιθους για τη διατήρηση της κατεύθυνσης στην εξόρυξη σήραγγας. Τα γυροσκόπια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή γυροσκοπικών πυξίδων, που συμπληρώνουν ή αντικαθιστούν μαγνητικές πυξίδες (σε πλοία, αεροσκάφη και διαστημόπλοια, οχήματα γενικά), για να βοηθήσουν στη σταθερότητα (ποδήλατα, μοτοσικλέτες και πλοία) ή να χρησιμοποιηθούν ως μέρος ενός συστήματος αδρανειακής καθοδήγησης.

Τα γυροσκόπια MEMS είναι δημοφιλή σε ορισμένα ηλεκτρονικά είδη ευρείας κατανάλωσης, όπως τα smartphone.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Christmas Lecture Professor Eric Laithwaite
* One-Wheeled Robot-Gyrostat by Olga Kapustina and Yuri Martynenko Wolfram Demonstrations Project
* Apostolyuk V. Theory and Design of Micromechanical Vibratory Gyroscopes

Κατηγορία:Προσανατολισμός
Κατηγορία:Όργανα μέτρησης
Γιαννακόπουλος

Το ελληνικό επώνυμο **Γιαννακόπουλος** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

* Γεώργιος, Κωνσταντής και Δημήτριος Αδελφοί Γιαννακόπουλοι, αγωνιστές στην Επανάσταση του 1821
* Απόστολος Γιαννακόπουλος (19??-1985), ομότιμος καθηγητής Ιατρικής του ΕΚΠΑ
* Γεώργιος Γιαννακόπουλος (1941-2010), ποδοσφαιριστής
* Γιώργος Γιαννακόπουλος, στιχουργός
* Γιάννης Γιαννακόπουλος (1945-2009), ποδοσφαιριστής
* Γιάννης Γιαννακόπουλος (γενν. 1947), πολιτικός
* Δημήτρης Γιαννακόπουλος (γενν. 1974), επιχειρηματίας και πρόεδρος της ΚΑΕ Παναθηναϊκός 
* Ιωάννης Γιαννακόπουλος (1834-1911), πολιτικός
* Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, ζωγράφος, γνωστός ως **«Γιαννακό» (C. Yannaco)**
* Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, ηθοποιός
* Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος (1916-2007), Ελληνοαμερικανός ιστορικός, βυζαντινολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γέιλ (**Deno John Geanakoplos**)
* Νικόλαος Γιαννακόπουλος (1894-1988), Δήμαρχος Πατρέων και πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου
* Παύλος Γιαννακόπουλος (1929-2018), βιομήχανος και πρόεδρος της ΚΑΕ Παναθηναϊκός
* Στέλιος Γιαννακόπουλος (γενν. 1974), ποδοσφαιριστής, πρωταθλητής Ευρώπης 2004
* Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος (γενν. 1971), ποιητής
* Χρήστος Γιαννακόπουλος (1909-1963), θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και δημοσιογράφος
* Απόστολος Γιαννακόπουλος (γενν. 2000), Youtuber

## Δείτε επίσης
* Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος
Δαμασκηνός

Με το όνομα **Δαμασκηνός** ως επίθετο, ονομάζεται γενικά οτιδήποτε που προέρχεται από τη Δαμασκό της Συρίας όπως περίφημα είναι το Δαμασκηνό ύφασμα και ο Δαμασκηνός χάλυβας από τον οποίο κατασκευάζονταν παλαιότερα τα φημισμένα δαμασκηνά σπαθιά. 

Το όνομα Δαμασκηνός μπορεί να αναφέρεται:

Στα πρόσωπα της Εκκλησίας:

*Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Άγιος (*περ.* 676 - 749) 
*Δαμασκηνός, Ιερομάρτυρας (; - 1623)
*Δαμασκηνός, Νεομάρτυρας (; - 1771)
*Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός (1891 - 1949) 
*Δαμασκηνός Παπαχρήστου, μακαριστός Μητροπολίτης Φθιώτιδος (1914 - 1996)
*Δαμασκηνός Ρουμελιώτης, μακαριστός Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής (1920 - 2012)
*Μητροπολίτης Βελεστίνου Δαμασκηνός, Τιτουλάριος Μητροπολίτης (1934- )
*Μητροπολίτης Διδυμοτείχου Δαμασκηνός Καρπαθάκης (1959 - )

Επίσης στα πρόσωπα:
*Νικόλαος ο Δαμασκηνός, Έλληνας ιστορικός (1ος αιώνας π.Χ.)
*Απολλόδωρος ο Δαμασκηνός, αρχαίος Έλληνας μηχανικός αρχιτέκτονας (60 - 125 μ.Χ.)
*Δαμάσκιος, νεοπλατωνικός φιλόσοφος (458-538 μ.Χ.)
*Δαμασκηνός Στουδίτης, Έλληνας λόγιος (16ος αιώνας)
*Μιχαήλ Δαμασκηνός, Έλληνας ζωγράφος και αγιογράφος (16ος αιώνας)
*Ρινέσος Δαμασκηνός, βυζαντινός βιβλιογράφος (17ος αιώνας)

Τέλος, στα:
*Δαμασκηνός Άνδρου, χωριό της Άνδρου
*Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης, ελληνική κινηματογραφική εταιρεία
Καταχάς Πιερίας

thumb|Το άλσος του Καταχά.

Ο **Καταχάς** είναι χωριό και ομώνυμη τοπική κοινότητα του δήμου Πύδνας - Κολινδρού στο νομό Πιερίας. Σύμφωνα με με την απογραφή του 2011, ο οικισμός έχει πληθυσμό 524 κατοίκων. Απέχει 30 χιλιόμετρα από την πόλη της Κατερίνης. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους του χωριού είναι απόγονοι προσφύγων από τον Πόντο ενώ υπάρχουν και Βλάχοι. Από το χωριό ξεκίνησε η καλλιέργεια ακτινιδίων  στην Πιερία. Εκτός από τα ακτινίδια, πολύ σημαντική γεωργική καλλιέργεια είναι και τα ροδάκινα.

## Υποδομή
Ο Καταχάς έχει πολιτιστικό σύλλογο (λέγεται «Ο Αριστοτέλης») και ένα άλσος (πευκώνας) με παιδική χαρά και αναψυκτήριο. Δίπλα στο άλσος βρίσκεται το σπίτι και εργαστήριο του γλύπτη Ευθύμιου Καλεβρά. Το μονοθέσιο νηπιαγωγείο δεν λειτουργεί. Ο κεντρικός ενοριακός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Μηνά όπου κάθε χρόνο στις 11 Νοεμβρίου πραγματοποιούνται εορταστικές εκδηλώσεις στην λέσχη που υπάρχει δίπλα στην εκκλησία.    Στον οικισμό εδρεύει ο Αριστοτέλης Καταχά, ποδοσφαιρικός σύλλογος που αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πιερίας.

## Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με το βιβλίο του Πίρι Ρέις «Κατακτητική Ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο», το οποίο κυκλοφόρησε το 1521, ο Καταχάς (αναφέρεται ως *Qadiha*) ήταν ένα χωριό με όρμο και είχε απόσταση 30 μιλιών από τη Θεσσαλονίκη. Το 1878, σύμφωνα με μελέτη του γεωγράφου Αλεξάντρ Συνβέ, είχε πληθυσμό 72 κατοίκων. Κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας, σύμφωνα με έκθεση του εκπαιδευτικού Δημητρίου Σάρρου που γράφτηκε το 1906, ο Καταχάς αποτελούσε οθωμανικό τσιφλίκι. Στον οικισμό υπήρχε ελληνικό σχολείο ενώ ο πληθυσμός του αποτελείτο από δώδεκα ελληνικές οικογένειες και μια βουλγαρική οικογένεια από τα Κουφάλια. Επιπλέον ήταν τόπος χειμερινής κατοικίας για αρκετές οικογένειες Βλάχων ποιμένων από το Κάτω Βέρμιο. Ο Καταχάς, όπως και η υπόλοιπη Πιερία απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου και σύμφωνα με την απογραφή που διεξήχθη το 1913 από το ελληνικό κράτος στα εδάφη που προσαρτήθηκαν σε αυτό, είχε πληθυσμό 103 κατοίκων (54 άνδρες και 49 γυναίκες). Το 1921 εγκαταστάθηκαν στον Καταχά 88 οικογένειες Πόντιων προσφύγων.

## Πολιτισμός
Ο πολιτιστικός σύλλογος οργανώνει μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις όλο το χρόνο, με σημαντικότερο ίσως το Ποντιακό αντάμωμα. Η εκδήλωση αυτή γίνεται το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου και εκτός από παραδοσιακούς χορούς συμπεριλαμβάνει εστίαση στο χώρο του πευκώνα Καταχά.

## Προσωπικότητες
* Κωνσταντίνος Ακριτίδης (1938 - 2016), Καθηγητής Α.Π.Θ., Δ/ντης Τμήματος Εγγείων Βελτιώσεων, Εδαφολογίας και Γεωργικής Μηχανικής
* Νίκος Ακριτίδης, βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ και υπουργός Εμπορίου.
* Ευθύμιος Καλεβράς, γλύπτης (1929 - 2011).
*Βασίλης Γρηγοριάδης, Κτηνίατρος - συγγραφέας
*Βαγγέλης Παυλίδης, διεθνής ποδοσφαιριστής

## Απογραφές Πληθυσμού

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστοσελίδα του Καταχά

Καταχάς
Ιερά Αδελφότης

Με την ονομασία **Ιερά Αδελφότης** συγκροτήθηκε στον ελλαδικό χώρο μυστική οργάνωση Ελλήνων επισκόπων λίγο πριν από την έκρηξη της Επανάσταση του 1821. Κύριος σκοπός της οργάνωσης αυτής ήταν η μετά τη μύηση στη Φιλική Εταιρία καλύτερη οργάνωση κυρίως της τοπικής κοινωνίας για την επιτυχία του Αγώνα της ανεξαρτησίας.

Την οργάνωση αυτή αποφάσισαν και συγκρότησαν οι επτά ακόλουθοι (τότε) ιεράρχες:
*Ο  Μητροπολίτης Ανδρούσης Ιωσήφ.
*Ο  Μητροπολίτης Δημητσάνης Φιλόθεος.
*Ο  Μητροπολίτης Κορίνθου Ζαχαρίας.
*Ο  Μητροπολίτης Μονεμβασίας Χρύσανθος. 
*Ο  Μητροπολίτης Ναυπλίου και Άργους Γρηγόριος.
*Ο  Μητροπολίτης Χριστιανουπόλεως Γερμανός.
*Ο  Μητροπολίτης Ωλένης Φιλάρετος.

Η οργάνωση όμως αυτή ("των 7") παρέμεινε και μετά την επανάσταση και επηρέαζε τα πολιτικά δρώμενα της εποχής, κυρίως επί εκκλησιαστικών θεμάτων υπό το όνομα Μεγάλη Αδελφότης.

## Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τ. 1ος σ. 427

Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Κατηγορία:Φιλική Εταιρεία
Ακτορίδα

Στην ελληνική μυθολογία η **Ακτορίδα (Ακτορίς)** ήταν μια πιστή υπηρέτρια της Πηνελόπης, που έμεινε κοντά στην κυρά της όλα τα χρόνια που έλειπε ο Οδυσσέας. Ο Όμηρος αναφέρει στη ραψωδία **ψ** της *[[Οδύσσεια]]ς* (στ. 228) ότι η Ακτορίδα υπηρετούσε στον ιδιαίτερο κοιτώνα της Πηνελόπης από την πρώτη μέρα του γάμου της.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 85

Ακτοριδα
Ακτοριδα
Αδάμας (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο **Αδάμας** (που σημαίνει «αδάμαστος») ήταν ήρωας των Τρώων, γιος του Ασίου. Πολεμώντας στον Τρωικό Πόλεμο, ο Αδάμας προσπάθησε να σκοτώσει τον Αντίλοχο, αλλά σκοτώθηκε ο ίδιος από τον Μηριόνη με ακόντιο, με το οποίο χτύπησε τον Αδάμαντα στο υπογάστριο. Ο Αδάμας αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]* του Ομήρου, στις ραψωδίες Μ (στίχος 140) και Ν (στίχοι 560 κ.ε.).

## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελίδα 14

Αδαμας
Άδανος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Άδανος** ήταν γιος του Ουρανού και της Γαίας, αδελφός των Σάρου, Οστάσου, Σάνδου, Κρόνου, Ρέας, Ιαπετού, Ολύμβρου και άλλων. Ο Άδανος, όπως αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος, ίδρυσε τη φερώνυμη πόλη Άδανα στη Μικρά Ασία.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 23

Αδανο
Αδείμαντος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο **Αδείμαντος** ήταν βασιλιάς των Φλειασίων, που κατοικούσαν στα μυθικά χρόνια τη χώρα που βρίσκεται γύρω από τη Νεμέα. Ο Οβίδιος αναφέρει ότι ο Αδείμαντος, επειδή αρνιόταν να αναγνωρίσει την υπεροχή και το μεγαλείο των θεών, και δεν ήθελε να τους θαυμάζει, χτυπήθηκε από τον Δία με κεραυνό.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 23

Αδειμαντος
Λίμνη Άσι

Η λίμνη **Άσι** (, Ashinoko) ή λίμνη **Χακόνε** είναι μία γραφική λίμνη στην περιοχή Χακόνε του Νομού Καναγκάβα στη μεγάλη νήσο (Χονσού) της Ιαπωνίας. Είναι μια ηφαιστειακή λίμνη κατά μήκος του νοτιοδυτικού τοιχώματος της καλντέρας του Όρους Χακόνε, ενός σύνθετου ηφαιστείου. Η λίμνη φημίζεται για τη θέα του όρους Φούτζι και για τις πολυάριθμες θερμές πηγές της. Πολλές βάρκες αναψυχής και μεγαλύτερα σκάφη διασχίζουν τη λίμνη, για να βλέπουν οι επιβάτες το ωραίο τοπίο. Το ένα από τα σκάφη είναι αντίγραφο σε πραγματική κλίμακα (1:1) ενός πειρατικού πλοίου.

Οι περισσότεροι τουρίστες που επισκέπτονται τη λίμνη Άσι διαμένουν σε γειτονικά θέρετρα και χρησιμοποιούν τον εναέριο σιδηρόδρομο του Χακόνε από το Τογκεντάι πάνω στη λίμνη ως τον σταθμό Sounzan, τον άνω τερματικό σταθμό του τελεφερίκ Hakone Tozan. Αυτό με τη σειρά του συνδέεται με τον οδοντωτό σιδηρόδρομο Hakone Tozan, που κατεβαίνει ως την Odawara, όπου υπάρχει σταθμός της αμαξοστοιχίας υψηλής ταχύτητας Tōkaidō Shinkansen που συνδέει με το Τόκιο.

 

Κατηγορία:Λίμνες της Ιαπωνίας
Δεν ξεχνώ

Το σήμα σύμβολο **Δεν ξεχνώ** δημιουργήθηκε το πρωί της 14ης Αυγούστου 1974, την ημέρα που η τουρκική εισβολή «Αττίλας 2» έκοψε την Κύπρο στα δύο.

Δημιουργός του είναι ο συγγραφέας και διαφημιστής Νίκος Δήμου, ο οποίος όταν το άκουσε από το ραδιόφωνο, οραματίστηκε την Κύπρο μαχαιρωμένη και την «γραμμή του Αττίλα» (Πράσινη Γραμμή), σαν μία ροή πηγμένου αίματος που σιγόσταζε. Τυπώθηκε σε χιλιάδες αυτοκόλλητα, στάλθηκαν αντίτυπα στις εφημερίδες, μεταφράσθηκε το σύνθημα σε πολλές γλώσσες και στάλθηκε σε πολλά μέρη του κόσμου όπου υπήρχαν Έλληνες (Ελλαδίτες και Κύπριοι) φοιτητές.

## Δείτε επίσης
* Αττίλας '74:Ο βιασμός της Κύπρου
* Κυπριακό ζήτημα
* Βόρεια Κύπρος

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο
Αγάθυρνος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Αγάθυρνος** ήταν γιος του Αιόλου και της Κυανής, εγγονός του Λιπάτου. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης τον θεωρεί (*Σικελικά* Ε, 8) ιδρυτή της ομώνυμης πόλης. Ο Αγάθυρνος αναπαρίσταται με ασπίδα και δόρυ σε νόμισμα της πόλης Τυνδαρίδας της Σικελίας.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 7

Αγαθυρν
Επαρχία Σφακίων

thumb|right|Η Χώρα Σφακίων

Η **Επαρχία Σφακίων** ήταν επαρχία σε ορεινό τμήμα του νομού Χανίων στη νοτιοδυτική Κρήτη, η οποία αντιστοιχεί στην ομώνυμη ιστορική περιοχή. Νότια βρεχόταν από το Λιβυκό πέλαγος, βόρεια συνόρευε με την επαρχία Αποκορώνου, βορειοδυτικά την αντίστοιχη Κυδωνίας και δυτικά τη Σελίνου. Είχε έκταση 468 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 2.484 κατοίκους, δηλαδή ήταν –και είναι– εξαιρετικά αραιοκατοικημένη. Σε αυτή εκτείνονται τα Λευκά Όρη ή Χανιώτικες Μαδάρες με ανώτατο ύψος 2.453 μέτρα, όπως και αρκετοί ορεινοί όγκοι που την καθιστούν βραχώδη και δυσπρόσιτη. Στο Λιβυκό πέλαγος απολήγει το φαράγγι της Σαμαριάς, γνωστό για την άγρια ομορφιά του και τον κρητικό αίγαγρο (κρι κρι ή *αγρίμι*), είδος προστατευόμενο και πλέον ενδημικό μόνο στην περιοχή. Οι κάτοικοι ασχολούνται αποκλειστικά σχεδόν με την κτηνοτροφία και σε μικρή κλίμακα με τον τουρισμό. Η εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας μετέτρεψε την επαρχία στο δήμο Σφακίων, διοικητική οντότητα που παρέμεινε αμετάβλητη με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

Τα Σφακιά έχουν τη δική τους θέση στην ιστορία της Ελλάδας, χάρις τους αγώνες κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα παρέμειναν απρόσιτα από τους διάφορους κατακτητές του νησιού, καθώς το ελεύθερο φρόνημα των κατοίκων, το φιλοπόλεμό τους και η εδαφική διαμόρφωση καθιστούσαν απαγορευτική την υποδούλωση. Τόσο στην Εξέγερση του 1821, όσο και σε όλες τις τοπικές της Κρήτης αποτέλεσε ένα από τα κέντρα εκδήλωσης της επανάστασης, εξόρμησης και καταφυγίου των αγωνιστών.

## Παραπομπές


Σφακιά
Σφακιά
Σφακιά
Αγλαόπη

Στην ελληνική μυθολογία η **Αγλαόπη** ή *Αγλαόφωνος* ή *Αγλαοφόνη* ή *Αγλαοφήμη* *(όμορφη φώνη) *, ήταν μία από τις Σειρήνες.

Ήταν αδελφή της Πεισινόης και της Θελξιεπείας, μαζί με τις οποίες κατοικούσε στα παράλια της νότιας Ιταλίας. Πατέρας της ήταν ο Αχελώος και μητέρα της η μούσα Μελπομένη.

Όπως και οι αδελφές της ήταν μισή άνθρωπος , από την μέση και κάτω, και μισή πτηνό, από την μέση και πάνω. Τις σειρήνες συνάντησε ο Οδυσσέας στο ταξίδι του για την Ιθάκη, οι σιερήνες με το τραγούδι τους πλάνευαν τους ναυτικούς.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αγλαοπη
Aruba Dushi Tera

**Aruba Dushi Tera** είναι ο εθνικός ύμνος της Αρούμπα. Είναι γραμμένο σε ρυθμό βαλς από τον Rufo Wever κι οι στίχοι του από τον Padú del Caribe στη γλώσσα Παπιαμέντο. Υιοθετήθηκε ως εθνικός ύμνος στις 18 Μαρτίου 1976. 

## Στίχοι στη γλώσσα Παπιαμέντο
Aruba patria aprecia 
nos cuna venera
Chikito y simpel bo por ta
pero si respeta.

*χορωδία:*
O, Aruba, dushi tera
nos baranca tan stima
Nos amor p’abo t’asina grandi
cu n’tin nada pa kibr'e,
cu'n tin nada pa kibr'e.

Bo playanan tan admira
cu palma tur dorna
Bo escudo y bandera ta
orguyo di nos tur!

*χορωδία*

Grandeza di bo pueblo ta
su gran cordialidad
Cu Dios por guia y conserva
su amor pa libertad!

*Χορωδία*

## Ελληνική μετάφραση
Αρούμπα τιμημένη μας πατρίδα
σεβαστό μας λίκνο
αν και είσαι μικρή και απλή
σε σέβονται.

*Ρεφρέν:* 
Αρούμπα αγαπημένη μας χώρα
βράχε τόσο αγαπημένε
η αγάπη μας για σένα είναι τόσο δυνατή
που τίποτα δεν μπορεί να την καταστρέψει. *(x2)*

Οι ακτές σου οι θαυμαστές
στολισμένες όλες με πλατάνια
ο θυρεός και η σημαία σου
είναι η περηφάνια όλων μας!

Η μεγαλοσύνη του λαού μας
είναι η μεγάλη τους εγκαρδιότητα
και είθε ο Θεός να οδηγήσει και να προστατέψει
την αγάπη του λαού μας για ελευθερία!

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://web.archive.org/web/20061125032408/http://www.national-symbol.com/A/Aruba/Aruba-national-symbol.htm - Εθνικός ύμνος της Αρούμπας.

Κατηγορία:Αρούμπα
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Αγασθένης

Στην Ελληνική Μυθολογία ο **Αγασθένης** ήταν βασιλιάς της Ήλιδας. Σύμφωνα με τον Παυσανία (Ε, 3) ο Αγασθένης ήταν γιος του Αυγείου και πατέρας του Πολυξένη. Υπήρξε ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης και έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο.
## Δείτε επίσης
* Ο Αγασθένης έδωσε το όνομά του στον αστεροειδή 13185 Αγασθένης (13185 Agasthenes).
## Πηγές


Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ήλιδας
Αερίας

Με το όνομα **Αερίας** στην ελληνική μυθολογία είναι γνωστός ένας μυθικός βασιλιάς της νήσου Κύπρου. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι ο Αερίας είναι αυτός που ίδρυσε τον πρώτο ναό της θεάς Αφροδίτης στην Πάφο.

## Βιβλιογραφία
*John Lemprière, *A Classical Dictionary, Containing a Copious Account of All the Proper Names Mentioned in Ancient Authors, with the Value of Coins, Weights and Measures Used Among the Greeks and Romans, and a Chronological Table: Containing a Copious Account of All Proper Names Mentioned in Ancient Authors*, έκδοση από Printed for T. Cadell and W. Davies, 1812

Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Πάφου

Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Κύπρου
Αγώριος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Αγώριος** *(Ἀγώριος)* ήταν γιος του Δαμασίου, απογόνου του Αγαμέμνονα. Το Μαντείο των Δελφών, όταν ο Όξυλος κατά την κάθοδο των Ηρακλειδών στην Πελοπόννησο πήγε να το συμβουλευθεί, του είπε να πάρει μαζί του ως συνοικιστή της Ήλιδας τον Αγώριο.

## Αναφορές


Κατηγορία:Αρχαία Ηλεία
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ακεσώ

Στην ελληνική μυθολογία η **Ακεσώ** ήταν μία από τις κόρες του Ασκληπιού και της Ηπιόνης, αδελφή της Υγιείας, της Ιασώς, της Πανάκειας και της Αίγλης. Η Ακεσώ λατρευόταν στην Επίδαυρο, όπως και οι αδελφές της, ως θεότητα.
Το όνομα της έχει τη ρίζα του στο αρχαίο ρήμα ακέομαι, που σημαίνει θεραπεύω.
Θεωρήθηκε ως η θεά της διαδικασίας επούλωσης.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 81

Ακεσω
Ακέλης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ακέλης** ήταν ήρωας της Λυδίας, γιος του Ηρακλή και της Μαλίδας. Για τη Μαλίδα, άλλοι λένε ότι ήταν δούλη της Ομφάλης και άλλοι δούλη του πατέρα του Ηρακλή Αμφιτρύονα. Ο Ακέλης έδωσε το όνομά του στην πόλη Ακέλη της Λυδίας.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 81

Ακελης
Ακμηνές

Στην ελληνική μυθολογία οι **Ακμηνές (Ακμηναί νύμφαι)** ήταν Νύμφες που λατρεύονταν στην Ολυμπία. Πιστεύεται ότι οι νύμφες αυτές προσωποποιούσαν τις ακμαίες σωματικές δυνάμεις. Είχε κατασκευασθεί βωμός αφιερωμένος στις Ακμηνές μέσα στην ιερή Άλτη, και συγκεκριμένα στον χώρο του Εμβόλου, κοντά στους βωμούς της Αγαθής Τύχης, του Πανός και της Αφροδίτης.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 82

Ακμηνες
Ακόντης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ακόντης** ήταν ένας από τους 50 γιους του Λυκάονα, που μεταμορφώθηκαν σε λύκους κατά μία εκδοχή. Ο Ακόντης ίδρυσε και έδωσε το όνομά του στην πόλη **Ακόντιον** της Αρκαδίας.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 82

Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες
Κατηγορία:Λυκάων
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ακόντιος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ακόντιος** ήταν ένας ωραίος νέος, γόνος πλούσιας οικογένειας της Κέας. Μία φορά που επισκέφθηκε τη Δήλο, ο Ακόντιος είδε μέσα στον ναό της Αρτέμιδας μια Αθηναία νέα, την Κυδίππη, που φημιζόταν για την ομορφιά της, κι έτσι την ερωτεύθηκε αμέσως. Της πέταξε λοιπόν ένα κυδώνι πάνω στο οποίο είχε χαράξει τη φράση: «Ορκίζομαι μέσα στο ναό της Αρτέμιδας να πάρω για άντρα μου τον Ακόντιο.» Η Κυδίππη μόλις διάβασε τον όρκο οργίσθηκε και έφυγε από τον ιερό τόπο, αλλά είχε πλέον δεσμευθεί ενώπιον της θεάς διαβάζοντας τον όρκο εκεί μέσα. Από τότε, κάθε φορά που η Κυδίππη αρραβωνιαζόταν με κάποιον, αρρώσταινε και θεραπευόταν μόνο όταν διαλυόταν ο αρραβώνας. Τελικά ο πατέρας της ρώτησε το ίδιο το Μαντείο των Δελφών, που του απάντησε ότι ο μόνος τρόπος για να ησυχάσουν ήταν να παντρευτεί η κόρη του τον Ακόντιο, ώστε να καταπραϋνθεί ο θυμός της θεάς για τις «καταπατήσεις» του όρκου. Η Κυδίππη τότε υπάκουσε στον χρησμό και παντρεύθηκε τον Ακόντιο.

Ο μύθος αυτός έγινε το θέμα ποιήματος του Καλλιμάχου.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* Ελληνική Μυθολογία, Οι ήρωες, τοπικές παραδόσεις, τόμος 3, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1986, σελ. 332-333.

Ακοντιος
Αλκάνδρη

Στην ελληνική μυθολογία η **Αλκάνδρη** ήταν σύζυγος του Πολύβου στο μέγαρο του οποίου, που βρισκόταν στις Θήβες της Αιγύπτου, φιλοξενήθηκαν ο Μενέλαος και η Ωραία Ελένη κατά την επιστροφή τους από την Τροία. Ο Όμηρος αναφέρει στην *[[Οδύσσεια]]* (δ 126-135) ότι η Αλκάνδρη δώρισε τότε στην Ελένη μια χρυσή ηλακάτη (ρόκα) και ένα ασημένιο κάνιστρο με χρυσοποίκιλτα εξωτερικά χείλη.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αλκανδρη
Αλκανδρη
Αλεξάνορας

Στην ελληνική μυθολογία ο **Αλεξάνορας** ή **Αλεξάνωρ** ήταν γιος του Μαχάονα και εγγονός του θεού Ασκληπιού. Ο Αλεξάνορας λατρευόταν ως ήρωας στην Τιτάνη της Σικυωνίας, όπου είχε ιδρύσει ασκληπιείο μέσα σε περίβολο πυκνοφυτεμένο με κυπαρίσσια. Μέσα στο ασκληπιείο αυτό βρίσκονταν ξύλινα αγάλματα (ξόανα) του Ασκληπιού και της Υγείας. Πολλοί θεωρούσαν ότι το άγαλμα αυτό του Ασκληπιού ήταν έργο του ίδιου του Αλεξάνορα. Προς τιμή του Αλεξάνορα υπήρχε και δικό του άγαλμα στο εσωτερικό του κτιρίου.

Αδελφοί του Αλεξάνορα ήταν ο Σφύρος, που είχε ιδρύσει κι αυτός ασκληπιείο στο Άργος, ο Πολεμοκράτης, ο Άλκων και άλλοι (Παυσανίας Β, 23, 4). Οι κάτοικοι της Τιτάνης τιμούσαν τον Αλεξάνορα με ιλαστήριες θυσίες μετά το ηλιοβασίλεμα.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 88

Αλεξανορας
Αλεξανορας
Αλαλά

Στην ελληνική μυθολογία και σύμφωνα με τον Πίνδαρο, η **Αλαλά** (αρχ.: *Ἀλαλά*) ήταν κόρη του Πολέμου, προσωποποίηση της δυνατής πολεμικής κραυγής-ιαχής (ή αλλιώς *[[αλαλαγμός|αλαλαγμού]]*) που σήμαινε και σημάδευε είτε τον θρίαμβο για τη νίκη, είτε την παρόρμηση για επίθεση.

Η Αλαλά ήταν ανιψιά της Ενυώς και μαζί με αυτή ακολουθούσε στις μάχες τον θεό του πολέμου Άρη, του οποίου ένα από τα επίθετα-επικλήσεις ήταν *Ἀλαλάξιος*. Οι Έλληνες στρατιώτες κατά την επίθεσή τους εναντίον των θέσεων του εχθρού, φώναζαν *αλαλά*, κραυγή που πέρα από τη θρησκευτική της σημασία είχε σκοπό να προκαλέσει πανικό στις τάξεις του εχθρού. Η λέξη θρυλείται ότι προέρχεται από τη φωνή της κουκουβάγιας, σύμβολο της θεάς Αθηνάς.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 85

Αλαλα
Αλκίοπος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Αλκίοπος** ήταν ένας από τους Μέροπες που ζούσαν στην Κω. Την κόρη του Αλκιόπου, που σύμφωνα με μία παράδοση ονομαζόταν Χαλκιόπη, πήρε για σύζυγό του ο Ηρακλής όταν έπειτα από ναυάγιο σώθηκε στο νησί.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 102

Αλκιοπος
Θανάσης Μουστακίδης

Ο ** Θανάσης Μουστακίδης** (20 Ιανουαρίου 1962) είναι Έλληνας παλαίμαχος διακεκριμένος διεθνής πετοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του πασαδόρου. 

Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1962 στο Σουφλί. Είναι απόφοιτος ΤΕΦΑΑ και σήμερα είναι καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Ξεκίνησε το βόλεϊ από τον Έβρο Σουφλίου και το 1976 πήγε στον Άρη, από όπου το 1987 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε 8 Πρωταθλήματα, πέντε Κύπελλα και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Επίσης έπαιξε σε τέσσερα φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης. Το 1996 πηγαίνει στην ΑΕΚ και το 1998 στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης, όπου και έκλεισε την καριέρα του. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Έλληνες πασαδόρους όλων των εποχών.

## Εθνική Ελλάδος
Στην Εθνική Ελλάδος, με την οποία έχει 413 συμμετοχές, κλήθηκε για πρώτη φορά το 1979 σε ηλικία 17 ετών, και παραμένει πρώτος σε συμμετοχές στην ιστορία της.
Συμμετείχε, ως παίκτης της, σε 5 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, με κορυφαία στιγμή τη μεγαλύτερη επιτυχία της Εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης, το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό του 1987 στη Γάνδη. Επίσης πήρε μέρος σε 2 παγκόσμια πρωταθλήματα και σε 2 World League.

## Τίτλοι
### Ολυμπιακός
*Πρωταθλήματα Ελλάδος: 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994
*Κύπελλα Ελλάδος: 1989, 1990, 1992, 1993, 1994
*Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης: 1996
*Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης: Φιναλίστ 1992

### Εθνική Ελλάδος
*Χάλκινο μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1987

## Ατομικές διακρίσεις
* Πρωτάθλημα Ελλάδας 2017-18: Κορυφαίος προπονητής 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
**Αλμανάκ βόλεϋ 2007* , Γεώργιος Ν. Στεφανής, Αθηναϊκό πρακτορείο ειδήσεων , Μακεδονικό πρακτορείο ειδήσεων ISSN 1791-0870
*Galanis sport data, web site

Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΑΕΚ
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Εθνικού Αλεξανδρούπολης
Κατηγορία:Προπονητές πετοσφαίρισης Εθνικού Αλεξανδρούπολης
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές πετοσφαίρισης
Κατηγορία:Καθηγητές Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
Αλκιβίη

Στην ελληνική μυθολογία η **Αλκιβίη** ήταν συντρόφισσα της βασίλισσας των Αμαζόνων, της Πενθεσίλειας. Κατά τον Τρωικό Πόλεμο, η Αλκιβίη ήρθε σε βοήθεια των Τρώων και σκοτώθηκε από τον Διομήδη.

Η Αλκιβίη αναφέρεται από τον Κόιντο τον Σμυρναίο.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 2

Αλκιβιη
Αλκιβιη
Άλπος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Άλπος** ήταν ένας από τους Γίγαντες, γιος κι αυτός της Γαίας. Ο Νόννος τον αναφέρει στα *[[Διονυσιακά]]* ως ανθρωποφάγο, με φοβερή όψη, που κατοικούσε στο βουνό Πέλωρο της Σικελίας. Ο Άλπος είχε πολλά χέρια και στο κεφάλι του είχε αντί μαλλιά εκατό οχιές. Τρεφόταν από διαβάτες που περνούσαν από εκεί, τους οποίους άρπαζε, τους πολτοποιούσε κτυπώντας τους πάνω στα βράχια και ύστερα τους έτρωγε.

Κάποτε πέρασε από εκεί και ο θεός Διόνυσος. Ο Άλπος φαίνεται ότι δεν τον γνώρισε και του επιτέθηκε. Αλλά ο θεός τον χτύπησε με τον θύρσο του και τον γκρέμισε στη θάλασσα από κάτω.

Αλπος
Εκκλησίες της Τσιλοέ

Οι **Εκκλησίες της Τσιλοέ** (ισπανικά: *Iglesias de Chiloé*) στην Χιλή αποτελούν ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο από αρχιτεκτονικής άποψης, καθώς είναι κατασκευασμένες εξολοκλήρου από ξύλο σε ένα νησί γνωστό για το υγρό καιρό του. 
150px|left|thumb|Εσωτερικό Εκκλησίας στην Τσιλοέ

Κατασκευασμένες τους 18ο και 19ο αιώνες, όταν ακόμα το νησί Τσιλοέ ήταν μέρος των Ισπανικών βασιλικών Ιδιοκτησιών, αποτελούν μοναδικό μείγμα της Ευρωπαϊκής Ιησουιτικής κουλτούρας και της τοπικής τέχνης και παραδόσεων, ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πολιτισμού Μεστίζο.

Οι εκκλησίες χαρακτηρίστηκαν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2000.

## Δείτε επίσης

* Εθνικό Πάρκο Ράπα Νούι
* Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Οι Εκκλησίες της Τσιλοέ στην επίσημη ιστοσελίδα της UNESCO
* Το Τσιλοέ και οι εκκλησίες της 
* Οι Εκκλησίες της Τσιλοέ στο interpatagonia.com
* Οι Εκκλησίες της Τσιλοέ στο worldheritagesite.org

Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Χιλή
Τσιλοε
Πάμπλο Μιλανές

Ο **Πάμπλο Μιλανές** (*Pablo Milanés*, 24 Φεβρουαρίου 1943-22 Νοεμβρίου 2022) ήταν Κουβανός συνθέτης, τραγουδιστής, κιθαρίστας.

Γεννήθηκε στο Bayamo της Κούβας το 1943. Σπούδασε στην εθνική σχολή μουσικής της Αβάνας. Το «*feeling*» είναι ένα μουσικό στυλ που ξεκίνησε στην Κούβα τη δεκαετία του 40, στο οποίο τα αισθήματα ορίζουν την ερμηνεία. Το στυλ αυτό επηρεάστηκε από τα βορειοαμερικάνικα ρομαντικά τραγούδια της εποχής και τη τζαζ. Το «*feeling*» συνοδευόταν με μια κιθάρα, σαν τους παλιούς τρουβαδούρους, για να γίνει καλύτερη επικοινωνία με το κοινό. Από εκεί ξεκίνησε και ο Πάμπλο Μιλανές.

Ώς ερμηνευτής, ο Πάμπλο Μιλανές μπήκε στο συγκρότημα Los Bucaneros. Που και που, τραγουδούσε και μόνος του. Συνεργάστηκε με το συγκρότημα αυτό μέχρι το 1966. Το 1967, κάνει τη στρατιωτική θητεία του, την εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ, και αρχίζει να γράφει τραγούδια πιο πολιτικοποιημένα. Το 1968 δίνει την πρώτη του συναυλία με τον Silvio Rodríguez στο La Casa de las Américas. Είναι το πρώτο σήμα του μουσικού κινήματος που ονομάστηκε το 1972 Nueva Trova. Στο ίδιο μέρος συνάντησε και άλλα σημαντικά πρόσωπα της πολιτιστικής και μουσικής πολιτικής σκηνής όπως Violeta Parra, Chico Buarque, Vinicius de Moraes, Víctor Jara και πολλοί άλλοι. Στις αρχές της δεκαετίας του 80, ξεκινάει δικό του συγκρότημα, με διάφορους φίλους του. Συνεχίζει να αναμιγνύει διάφορα είδη μουσικής, πάντα με δυνατή κοινωνική διάσταση.

Μαζί με τον Silvio Rodriguez και τον Noel Nicola, θεωρείται ένας από τους ιδρυτές της Nueva Trova. Ξεχωρίζει από τον Silvio Rodriguez με μελωδίες επηρεασμένες από τη Βραζιλία, μελωδίες που τις παίζει στην κιθάρα ή στο πιάνο. Συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες όπως οι Silvio Rodríguez, Joaquín Sabina, Ana Belén, Joan Manuel Serrat, Víctor Manuel, Los Van Van, και άλλους. Τα πιο φημισμένα τραγούδια του είναι *Yolanda*, *Yo me quedo*, *Amo a esta isla*.

Το 2005 για πρώτη φορά συνθέτει μέρος της μουσικής του κινηματογραφικού έργου Siempre Habana του Ángel Peláez.

Απεβίωσε στις 22 Νοεμβρίου 2022, σε ηλικία 79 ετών

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κουβανοί μουσικοί
Κατηγορία:Κουβανοί τραγουδιστές
Σημαία της Χιλής

[thumb|250px|[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]]

Η **[[σημαία]] της [[Χιλή|Χιλής]]** αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος λευκού (στην κορυφή) και κόκκινου. Υπάρχει ένα μπλε τετράγωνο στο ίδιο ύψος με τη λευκή λωρίδα στην πλευρά που κυματίζει η σημαία στην άκρη. Το τετράγωνο φέρει στο κέντρο του ένα λευκό πεντάκτινο αστέρι που συμβολικά οδηγεί τη χώρα στην πρόοδο και την τιμή, το μπλε συμβολίζει τον ουρανό, το λευκό τις χιονοσκέπαστες Άνδεις και το κόκκινο το αίμα που χύθηκε στο βωμό της ανεξαρτησίας.

## Ιστορικά
Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στις 4 Ιουλίου 1812, στη διάρκεια εορτασμών για την επέτειο της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Το 1814 αντικαταστάθηκε από τη σημαία της Ισπανίας. Η τελευταία χρήση της σημαίας αυτής ήταν στη μάχη της Ρανκάγουας, τον Οκτώβριο του 1814. Στην περίοδο μετά, που ονομάστηκε «Επανακατάκτηση» («Reconquista»), ο Στρατός των Απελευθερωτών πολεμούσε με τη Σημαία της Αργεντινής. Η ισπανική σημαία ήταν σε χρήση ως το 1817.

Έπειτα από τη νικηφόρα μάχη στο Τσακαμπούκο, το 1817, υιοθετήθηκε μια νέα σημαία, που έλαβε την ονομασία «Σημαία της Αλλαγής» («Bandera de la Transición»). Η σημαία αυτή είχε τρεις λωρίδες: μπλε, λευκή και κόκκινη. Η σημαία αυτή σύντομα εξαφανίστηκε και ουδέποτε έγινε επίσημη. Ανάμεσα στις αιτίες, ήταν και το γεγονός ότι συγχεόταν με τη σημαία της Ολλανδίας.

Η σημερινή σημαία της Χιλής σχεδιάστηκε από τον Αντόνιο Άρκος, αν και ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ο σχεδιαστής είναι ο Γκρεγόριο ντε Αντία ι Βαρέλα. Το σχέδιο αυτό χρησιμοποιήθηκε επίσημα το 1817 κατά την επίσημη τελετή ανακήρυξης της ανεξαρτησίας και οι διαστάσεις ορίστηκαν το 1854. Το 1912 καθορίστηκε και η διάμετρος του αστεριού. 


Image:Flag of Chile (1812-1814).svg|Πρώτη σημαία της Χιλής
Image:Flag of Chile of the transition (1817).svg|Δεύτερη σημαία της Χιλής


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* http://flagspot.net/flags/cl.html - Σημαίες του Κόσμου:Χιλή.

Χιλης
Εθνόσημο της Χιλής

Το **εθνόσημο της [[Χιλή]]ς** χρονολογείται από το 1834 και σχεδιάστηκε από το Βρετανό καλλιτέχνη Τσαρλς Γουντ Τέιλορ.

## Περιγραφή
Αποτελείται από ένα θυρεό δίχρωμο (οριζόντια) κατά το ήμισυ με όριζόντιες μπλε γραμμοσκιάσεις άνω και κόκκινες κάθετες γραμμοσκιάσεις κάτω. Στο κέντρο του θυρεού φέρεται πεντάκτινο αστέρι σε απόχρωση λευκού μαύρου. Παραστάτες του θυρεού φέρονται στη μία πλευρά ένας κόνδορας, το κυριότερο θήραμα στη χώρα και στην άλλη το ουεμούλ (ισπ. huemul) , το μοναδικό και πλέον σπάνιο θηλαστικό του εδάφους της Χιλής. Και οι δύο παραστάτες φέρονται εστεμμένοι με χρυσά ανοικτά στέμματα του Ναυτικού, και δουκικού χαρακτήρα ως σύμβολα των ηρωικών κατορθωμάτων του Ναυτικού της Χιλής στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Στο άνω μέρος του θυρεού φέρονται τρία ευμεγέθη λοφία μπλέ λευκό και κόκκινο που αντιπροσωπεύουν τα χρώματα των πρώην Προέδρων της Χώρας.Ο θυρεός και οι παραστάτες εδράζουν σε περίτεχνη ανθοφόρα βάση επί της οποίας φέρεται μια άσπρη λωρίδα, με το ρεαλιστικό ρητό: "Por la Razón o la Fuerza" ("Με το Δίκαιο ή με τη Δύναμη").

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πινακοθήκη εθνοσήμων της Χιλής
* Heraldry

Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Χιλής
Χιλη
Λιβάδι Πιερίας

Το **Λιβάδι** είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας. 

## Γενικά στοιχεία
Το Λιβάδι βρίσκεται στο βόρειο όριο με την Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας σε υψόμετρο 200 μέτρα ενώ απέχει περίπου 11 χλμ. Δ. από το Αιγίνιο (έδρα του δήμου, 42 χλμ. Β.-ΒΔ της Κατερίνης και 26 χλμ. Α. από την Βέροια. Έχει πληθυσμό 235 κατοίκων με βάση την απογραφή του 2011, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία (καπνός, βαμβάκι) και την κτηνοτροφία. Συγκεκριμένα βρίσκεται βορειοδυτικά του Κολινδρού πάνω σε μια χαμηλή λοφοσειρά, που αποτελεί την οριογραμμή ανάμεσα στην Πιερία και την Ημαθία, σε υψόμετρο 200 μέτρων. Η απόστασή του από τον Κολινδρό είναι 8 χιλιόμετρα. Το 2006 ξεκίνησε η κατασκευή δρόμου,βγάζοντας το χωριό από την προηγούμενη απομόνωσή του. Έτσι, σήμερα το Λιβάδι επικοινωνεί με την έδρα αλλά και με τα άλλα Δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Κολινδρού.   

Από αθλητική άποψη, το χωριό είχε  έναν Γυμναστικό Αθλητικό Μορφωτικό Σύλλογο, με την επωνυμία "Ο Λειβαδιακός". Το Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, που βρίσκεται στο Λιβάδι, συγκεντρώνει πολλούς προσκυνητές. Στο κέντρο του χωριού ενδιαφέρον αξιοθέατο είναι ο ενοριακός ναός του Αγίου Νικολάου που είναι και ο προστάτης του χωριού.

## Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη γραπτή μαρτυρία για το χωριό ανάγεται στα 1761, όπως φαίνεται από τα έγγραφα του ιεροδικείου της Βέροιας. Στα τέλη του 18ου αιώνα ο οικισμός αγοράστηκε από πλούσιους Έλληνες , οι οποίοι ζούσαν στις παροικίες της παραδουνάβιας ζώνης. Ο τόπος και η γύρω περιοχή τέθηκαν στην κυριότητα της ιερής μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους. Έπειτα από λίγο καιρό οικοδομήθηκε το μεγαλοπρεπές Μετόχι,  το οποίο διασώζεται μέχρι σήμερα. 

Το Λιβάδι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι και στις αρχές του εικοστού αιώνα είχε 100 Χριστιανούς κατοίκους. Η τότε ονομασία του ήταν *Βούλυστα* ή *Βούλτιστα*. Στη δεκαετία του ' 30 είχε Δημοτικό Σχολείο, με 34 μαθητές. Μετονομάστηκε σε Λιβάδι το 1953 ενώ ως κοινότητα το Λιβάδι αναγνωρίστηκε το 1966. Οι κοινοτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 16 Οκτωβρίου 1966 και η εγκατάσταση των νέων κοινοτικών αρχόντων έγινε την 1η Ιανουαρίου 1967. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Το Λιβάδι στην ιστοσελίδα του Δήμου Κολινδρού.

## Παραπομπές


Λιβάδι