open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ζάμοστς

Το **Ζάμοστς** ή **Ζάμος** (πολων. *Zamość*) είναι πόλη στην νοτιοανατολική Πολωνία, στην επαρχία Λούμπλιν. Από το 1992 η πόλη έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO, καθώς αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής των τελών του 16ου αιώνα, χτισμένη από τον Μπερνάρντο Μοράντο από την Πάδοβα.

Ο πληθυσμός της ανέρχεται περίπου στους 66.613 κατοίκους (2006). Δήμαρχος της πόλης είναι ο Μάρτσιν Ζαμόισκι.

## Ιστορία
Το Ζάμοστς είναι από τις λίγες πόλεις που χτίστηκαν εκ του μηδενός σε τοποθεσία όπου δεν υπήρχαν πρωτύτερα παλαιότεροι οικισμοί.

Χτίστηκε το 16ο αιώνα από τον Πολωνό καγκελάριο και στρατηγό Γιαν Ζαμόισκι (1542-1605) στο εμπορικό πέρασμα που ένωνε τη Δυτική Ευρώπη με τη βόρεια Ευρώπη και τον Εύξεινο Πόντο. Χτισμένη από τον Μπερνάρντο Μοράντο από την Πάδοβα κατά την περίοδο Μπαρόκ, πολλά από τα κτίρια της εποχής και τα τείχη της πόλης σώζονται ως σήμερα, συνδυάζοντας ιταλικά και κεντροευρωπαϊκά χαρακτηριστικά.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Ακαδημία της πόλης την κατέστησε για τη γύρω περιοχή κέντρο πολιτισμού και επιστημών.

Το 1648, γίνεται επιδρομή των Κοζάκων στο Φρούριο Ζάμοστς.

Το 1821, η πόλη επανοχυρώθηκε και πέρασε στα χέρια της Πολωνίας, αλλά το 1866 εγκαταλείφθηκε ως σημείο άμυνας και αναπτύχθηκε και πάλι ως ελεύθερη πόλη.

### Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη καταλήφθηκε από τους Γερμανούς και μετονομάστηκε σε **Χίμλερστατ** (Himmlerstadt, γερμ. *Πόλη του [[Χίμλερ]]*,) κι έπειτα **Πφλούχστατ** (Pflugstadt), με σκοπό τον εποικισμό της από Γερμανούς μέχρι το 1943. Περίπου 110.000 άνθρωποι από τα γύρω χωριά εκδιώχθηκαν και στάλθηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ανάμεσα στους οποίους 30.000 παιδιά, εκ των οποίων όσα διέθεταν "άρια χαρακτηριστικά" θα ανατρέφονταν από γερμανικές οικογένειες του Τρίτου Ράιχ.

### Σύγχρονη ζωή
Μετά το τέλος του πολέμου, το Ζάμοστς γνώρισε περίοδο ανάπτυξης: αυξήθηκε ο πληθυσμός και η οικονομία της πόλης από την εκμετάλλευση των παλαιών εμπορικών δρόμων Γερμανίας-Ουκρανίας.

Η πόλη διαθέτει Ιστορικό Μουσείο. Επίσης, στην πόλη λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο η Θερινή Ακαδημία Κινηματογράφου και το Φεστιβάλ Διεθνών Θρησκευτικών Ταινιών "Sacrofilm".

## Διάσημοι κάτοικοι
thumb|right|250px|Το Δημαρχείο της πόλης
Στο Ζάμοστς γεννήθηκε η φιλόσοφος και επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ το 1870 ή 1871, στην τότε ελεγχόμενη από τους Ρώσους Πολωνία.

## Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ζάμοστς είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:

*Σβέμπις Χαλ, 
* Ζόλκιεβ, 
* Λάφμπορο, 
* Μπάρντεγιοφ, 
* Λουτσκ, 
* Σικγισοάρα, 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης
*Zamość @ Britannica.com
*Άρθρο για την πόλη από τον Όμιλο UNESCO Ιστορίας Τέχνης και Θεάτρου
*Φεστιβάλ Sacrofilm 

Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία
Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ρουθηνίας
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπλιν
Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λούμπλιν (1919-1939)
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1975-76

Στην **34η** διοργάνωση του **Κυπέλλου Ελλάδας 1975–1976** μετείχαν συνολικά 56 ομάδες (16 ομάδες Α΄ Εθνικής Κατηγορίας και 40 ομάδες Β΄ Εθνικής Κατηγορίας). Διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Από τη χρονιά αυτή καταργείται οριστικά το καθεστώς της κλήρωσης με γεωγραφικά κριτήρια των ομάδων κατά τους πρώτους γύρους και γίνεται πλέον ελεύθερη.

Ήταν μια αρκετά ενδιαφέρουσα διοργάνωση, όπου από τον Γ΄ Γύρο και μετά η κληρωτίδα έβγαζε σε κάθε φάση κι από ένα τουλάχιστον “δυνατό” ζευγάρι. Στον τελικό έφτασαν μετά από 19 χρόνια ο Ολυμπιακός Πειραιώς και ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης, αποκλείοντας στην πορεία τους οι μεν “ερυθρόλευκοι” διαδοχικά τους Προοδευτική Νεολαία, Εθνικό Πειραιώς, Π.Α.Ο.Κ., Πανιώνιο Σμύρνης και Α.Ε.Κ., ο δε “γηραιός” τους Γ.Α.Σ. Βέροια, Πιερικό Κατερίνης, Α.Ο. Τρίκαλα, Παναιτωλικό και Παναθηναϊκό. Και οι δύο χρειάστηκε να υπερπηδήσουν από έναν αντίπαλο στη διαδικασία των πέναλτι (Π.Α.Ο.Κ. και Γ.Α.Σ. Βέροια αντίστοιχα).

Ο τελικός έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους συγκλονιστικότερους στην ιστορία του Κυπέλλου Ελλάδας. Ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης προηγήθηκε 2 φορές στην κανονική διάρκεια του αγώνα, ο Ολυμπιακός Πειραιώς ισοφάρισε με τη σειρά του 2 φορές, στην παράταση ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης προηγήθηκε με 4-2, αλλά εκ νέου ο Ολυμπιακός Πειραιώς έφτασε στην ισοφάριση στα τελευταία λεπτά παρ' ότι αγωνιζόταν με 10 παίκτες. Τελικά σε μία εξ ίσου δραματική διαδικασία των πέναλτι, ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης έφτασε στην κατάκτηση του πρώτου και μοναδικού έως τώρα Κυπέλλου Ελλάδας στην ιστορία του.

## Οι αγώνες

## Ο τελικός
* Αθήνα, Γήπεδο Νέας Φιλαδέλφειας, Τετάρτη 9 Ιουνίου 1976
* ** -  [[Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο ανδρών)|Ολυμπιακός Πειραιώς]] **4-4 (παράταση), 6-5 πέναλτι** (κανονικός αγώνας: 2-2, ημίχρονο: 1-0)
* **Σκόρερς**: [[Βασίλης Χατζηπαναγής|Χατζηπαναγής]] (25' [[Αρχείο:Soccerball shade.svg|13px|Πετυχημένο]] σουτ, 102' [[Αρχείο:Soccerball shade.svg|13px|Πετυχημένο]] σουτ), [[Βαγγέλης Κουσουλάκης|Κουσουλάκης]] (72' [[Αρχείο:Soccerball shade.svg|13px|Πετυχημένο]] σουτ), [[Δημήτρης Γκέσιος|Γκέσιος]] (111' [[Αρχείο:Soccerball shade.svg|13px|Πετυχημένο]] σουτ) -- [[Βασίλης Σιώκος|Σιώκος]] (60' [[Αρχείο:Soccerball shade.svg|13px|Πετυχημένο]] κεφαλιά), [[Μίλτον Βιέρα|Βιέρα]] (81' [[Αρχείο:Soccerball shade.svg|13px|Πετυχημένο]] σουτ), [[Πέτρος Καραβίτης|Καραβίτης]] (115' [[Αρχείο:Soccerball shade.svg|13px|Πετυχημένο]] σουτ), [[Λάκης Γκλέζος|Γκλέζος]] (119' [[Αρχείο:Soccerball shade.svg|13px|Πετυχημένο]] σουτ)
* **Τα πέναλτι:**

 <small>Το [[Πέναλτι (ποδόσφαιρο)|πέναλτι]] του [[Νίκος Ποντίκης|Ποντίκη]] εκτελέστηκε 2 φορές. Την πρώτη φορά απέκρουσε ο [[Παναγιώτης Κελεσίδης|Κελεσίδης]], όμως δόθηκε επανάληψη.</small>
* **Αποβολή**: 112' [[Αρχείο:Red card.svg|10px]] [[Κώστας Δαβουρλής|Δαβουρλής]]
* **Διαιτητής**: [[Λέλος Βαμβακόπουλος]] ([[Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών|Αθηνών]]) -- Επόπτες: Πρωτονοτάριος, Καλαδάμης
* **Εισιτήρια**: 24.871
* **Τηλεοπτική μετάδοση''': Ε.Ρ.Τ. (Μανώλης Μαυρομμάτης)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1975-1976
Πομεράνιαν

Το **Πομεράνιαν** είναι μια ράτσα σκύλου που το όνομά της προέρχεται από την επαρχία της Πομερανίας, που βρίσκεται στη νότια ακτή της Βαλτικής και ανήκει πλέον στη Γερμανία. Το **1870** αναγνωρίζεται από τον Αγγλικό Κυνολογικό Όμιλο ο σκύλος Σπιτς. Το **1888** ένα Πομεράνιαν με το όνομα Μάρκο έφθασε στην Αγγλία για να συντροφεύσει τη Βασίλισσα Βικτωρία(η οποία μάζεψε πάνω από 20 πομεράνιαν) οδηγώντας τη δημοτικότητα της φυλής στα ύψη.

## Χαρακτηριστικά
Τα πομεράνιαν είναι μια φουντωτή μικρόσωμη ράτσα αλλά χαρακτηρίζεται "μεγάλος σκύλος σε μικρό μέγεθος". Το βάρος τους κυμαίνεται από ένα έως δύο κιλά.

Αν και είναι πολύ μικρά είναι καλοί φύλακες γιατί γαβγίζουν εάν χτυπήσει το κουδούνι αλλά παρ'όλα αυτά είναι πολύ φιλικά με μικρά ή μεγάλα παιδιά και τους ξένους.

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* Τo Πομεράνιαν στο Περιοδικό του σύγχρονου σκύλου 

Κατηγορία:Φυλές σκύλων της 5ης ομάδας του FCI
Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Κατηγορία:Πομερανία
Πάπας Βενέδικτος Δ΄

Ο **Πάπας Βενέδικτος Δ΄** (περί το 840 - 30 Ιουλίου 903) ήταν Πάπας της Ρώμης και κυβερνήτης στα Παπικά Κράτη (1 Φεβρουαρίου 900 - 30 Ιουλίου 903). Ο Ιστορικός του 10ου αιώνα Φρόντοαρντ τον ονόμασε *"Μέγα"* και επαίνεσε την ευγενή καταγωγή του και την γενναιοδωρία του. Ο Βενέδικτος ήταν γηγενής Ρωμαίος γιος του Μάμμαλου, ο Πάπας Φορμόζος τον έχρισε ιερέα, έγινε νέος Πάπας αφού διαδέχθηκε τον Ιωάννη Θ΄ (900). Με την άνοδο του στον παπικό θρόνο αφόρισε τον Βαλδουίνο Β΄ της Φλάνδρας για την δολοφονία του Φούλκωνος, αρχιεπισκόπου του Ρενς. Ο Λουδοβίκος ο Τυφλός από τον Οίκο των Μποζονιδών στέφτηκε από τον Πάπα νέος αυτοκράτορας (901) αλλά την επόμενη χρονιά (902) ο Βερεγγάριος Α΄ της Ιταλίας τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την Ιταλία. Ο Βενέδικτος πέθανε στην Ρώμη το καλοκαίρι του 903, πολλοί πιστεύουν ότι ο Βερεγγάριος Α΄ είχε συμβολή στον θάνατο του. Η ταφή του έγινε στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου και τον διαδέχθηκε ο Πάπας Λέων Ε΄.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Bertolini, Ottorino (1966). "Benedetto IV, papa". Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 8: Bellucci–Beregan (in Italian). Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. σσ. 27–31. *Ottorino Bertolini: Benedetto IV. In: Massimo Bray (ed.): Enciclopedia dei Papi. Volume 2: Niccolò I, santo, Sisto IV. Istituto della Enciclopedia Italiana, Rome 2000, σσ. 54–58 
*Rudolf Schieffer (1980). "Benedikt IV". Lexikon des Mittelalters, I: Aachen bis Bettelordenskirchen (in German). Stuttgart and Weimar: J. B. Metzler. col. 1858.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Άρθρο για τον Βενέδικτο Δ΄ στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια
*Άπαντα τα έργα του από την Migne Patrologia Latina

        

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 10ου αιώνα
Φαέθουσα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Φαέθουσα**, που σημαίνει «φεγγοβόλα», είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Θυγατέρα του θεού Ηλίου. Μαζί με την αδελφή της Λαμπετίη φύλασσαν τα ιερά κοπάδια του πατέρα της στη νήσο Θρινακία. Μητέρα τους ήταν η Νέαιρα ή η Ρόδη και αδελφός τους ο Φαέθων. Αυτή η Φαέθουσα αναφέρεται στην *[[Οδύσσεια]]* (μ 132).
# Θυγατέρα του Δαναού, αλλά όχι μία από τις 50 Δαναΐδες. Η Φαέθουσα αυτή ζευγάρωσε με τον θεό Ερμή και γέννησε από αυτόν τον Μυρτίλο, μετέπειτα γνωστό ως ηνίοχο του Οινομάου από τον μύθο του Πέλοπα.
## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής 296 Φαέθουσα (Phaëtusa), που ανακαλύφθηκε το 1890, πήρε το όνομά του από τη θυγατέρα του Ηλίου.

## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Φαεθουσα
Φαίστος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Φαίστος** (από το επίθετο *φαιστός* που σημαίνει «φωτεινός») είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Βασιλιάς της Σικυώνας που γενεαλογείται ως γιος του Ηρακλή. Ο Φαίστος εισήγαγε στην πόλη τη λατρεία του πατέρα του ως θεού. (Παυσ. Β΄10.1)
# Γιος του Βώρου από την Τάρνη της Μαιονίας. Αυτός ο Φαίστος πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων και σκοτώθηκε σε αυτόν από τον Ιδομενέα. Αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]* (Ε 43).

Ο Πίνδαρος αναφέρει επίσης έναν Φαίστο, επικό ποιητή της ελληνιστικής εποχής.

## Πηγές
* Κρουσίου:*Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 920
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Φαιστος
Φαιστος
Κατηγορία:Ηρακλείδες
Ύλας

Στην ελληνική μυθολογία, ο **Ύλας** ήταν Δρύοπας ήρωας, εραστής του Ηρακλή  και γιος του βασιλιά των Δρυόπων, Θειοδάμαντα. Η Νύμφη Μενοδίκη, η κόρη του Ωρίωνα, ήταν η μητέρα του. Σύμφωνα με άλλες παραλλαγές ο Κήυξ, ο Εύφημος ή ο Θειομένης ήταν πατέρας του Ύλα.

## Μύθος
Ο Ηρακλής, κατά την εκδίωξη των Δρυόπων από τη Δρυοπίδα της Στερεάς Ελλάδας, σκότωσε τον Θειοδάμαντα και πήρε μαζί του τον Ύλα και του δίδαξε να είναι πολεμιστής. Ο ποιητής Θεόκριτος (περίπου 300 π.Χ.) έγραψε για την ερωτική σχέση μεταξύ του Ηρακλή και του Ύλα: "Δεν ήμαστε οι πρώτοι θνητοί που βλέπουμε την ομορφιά σε αυτό που είναι όμορφο. Όχι, ακόμα και ο γιος Αμφιτρύωνα με την ατσάλινη καρδιά, που νίκησε τον άγριο Λέοντα, αγάπησε ένα γοητευτικό νέο τον Ύλα, που τα μαλλιά του πέφτανε σε μπούκλες. Και όπως ο πατέρας με αγαπημένο γιο, του έμαθε όλα τα πράγματα που τον έκαναν ισχυρό άντρα, και διάσημο". Αργότερα, οι δύο ήρωες πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, οπότε μια φορά όπου ο Ύλας πήγε να αναζητήσει πηγή νερού στη Μικρά Ασία, κοντά στην Κίο, τον άρπαξαν οι Νύμφες της περιοχής για την ομορφιά του. Ο Ύλας τότε άρχισε να φωνάζει και τον άκουσε ο Πολύφημος. Πήγε προς το δάσος αλλά δεν μπόρεσε να τον βρει και γύρισε πίσω, για να ενημερώσει τον Ηρακλή. Από τότε ο Ηρακλής τον αναζητούσε απαρηγόρητος. Λέγεται ότι η νύμφες έκαναν τον Ύλα αντίλαλο. Οι Αργοναύτες μη βλέποντας τον Ηρακλή και τον Ύλα να γυρίζουν αποφάσισαν να φύγουν. Σύμφωνα με μία παραλλαγή του μύθου ο Ηρακλής έφθασε στην Κολχίδα με τα πόδια. Σύμφωνα με μία άλλη παραλλαγή ο Ηρακλής άφησε πίσω τον Πολύφημο, για να συνεχίσει να αναζητά τον Ύλα και ο ίδιος έφυγε μαζί με τους Αργοναύτες.

## Ιστορία
Η ιστορία της αρπαγής του Ύλα από τίς Νύμφες έχει παίξει σημαντικό ρόλο τόσο στην ελληνιστική, όσο και στη ρωμαϊκή ποίηση των αυτοκρατορικών χρόνων. Η πραγμάτευσή της ως επεισοδίου της Αργοναυτικής Εκστρατείας υπάρχει στα *[[Αργοναυτικά]]* του Απολλώνιου του Ρόδιου, στο ομώνυμο έπος του Valerius Flaccus, στο 13ο ειδύλλιο του Θεοκρίτου, στους μύθους του Υγίνου, και στο 20ό ποίημα των ελεγειών του Προπέρτιου. Με το μύθο του Ύλα ασχολήθηκαν επίσης ο Καλλίμαχος, ο Ριανός και ο Φανοκλής στους «Έρωτες». Ο Νίκανδρος ο Κολοφώνιος είχε αφηγηθεί την ιστορία του Ύλα στα *[[Ετεροιούμενα|Ετερειούμενά]]* του, ενώ ο Νόννος στα *[[Διονυσιακά]]* του. Χαρακτηριστική για τη δημοτικότητά του μύθου στη λογοτεχνία είναι η φράση του Βιργιλίου, *«cui non dictus Hylas puer?»*.

## Ερμηνεία του μύθου
Ο Ύλας προφανώς ήταν τοπικός ήρωας της Κίου. Οι κάτοικοι της Κίου και της Προύσας τον λάτρευαν ως θεό της βλάστησης. Οι κάτοικοι της Κίου είχαν μία ετήσια γιορτή στην οποία αναζητούσαν τον Ύλα με ορειβασία και πήγαιναν στα δάση φωνάζοντας τρεις φορές το όνομά του.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 692

Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αργοναύτες
Φάληρος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Φάληρος** ή **Φαληρέας** (***Φαληρεύς***) είναι γνωστός ένας ήρωας, γιος του Άλκωνα και εγγονός του Ερεχθέα. 

Ο Φάληρος πήρε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, ήταν δηλαδή ένας από τους Αργοναύτες. 

Αναφέρεται ότι ίδρυσε το Φάληρο, που πήρε το όνομά του από αυτόν, καθώς και την Παρθενόπη ή Νεάπολη στην Ιταλία.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 692

Φαληρος
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Φάνης (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο **Φάνης** (γεν. *Φάνητος*) είναι ένα από τα ονόματα της δημιουργικής αρχής του Σύμπαντος, προσωποποίηση του Δημιουργού Έρωτα σύμφωνα με την Ορφική θεογονία. 

Ο Φάνης ήταν μία πρωταρχική θεότητα («Πρωτογόνος») που αναπήδησε από το «κοσμικό αβγό», το οποίο γέννησε η Νύχτα. Στις «Ορφικές Ραψωδίες» που παραδόθηκαν από τον Ιερώνυμο και από τον Ελλάνικο, αναφέρεται ότι ο Χρόνος υπήρξε η αιτία των πάντων και ο δημιουργός του αργυρού κοσμικού αβγού του Φάνητα.

Ο Πρωτόγονος/Φάνης ταυτιζόταν επίσης με τον Ζαγρέα/Διόνυσο ή είναι ο ίδιος ο Διόνυσος.
Ο Φάνης ήταν θεότητα του φωτός και της καλοσύνης, του οποίου το όνομα σήμαινε «φέρνω φως» ή «λάμπω» ; ως πρωτότοκη θεότητα, αναδύθηκε από την άβυσσο και γέννησε το σύμπαν. 
Στην Ορφική λογοτεχνία, ο Φάνης πιστεύεται ότι εκκολάφθηκε από το παγκόσμιο αυγό του Χρόνου και της Ανάγκης «Ανάγκης, Μοίρας» ή Νυξ με τη μορφή μαύρου πουλιού και ανέμου. Η μεγαλύτερη σύζυγός του, Νυξ, τον ονόμασε «Πρωτόγωνο». Καθώς δημιούργησε τη νύχτα, ο Φάνης δημιούργησε την ημέρα και τη μέθοδο της δημιουργίας μέσω πειραματισμού. Ορίστηκε ηγεμόνας των θεοτήτων. Μια νέα Ορφική παράδοση αναφέρει ότι ο Φάνης παρέδωσε το σκήπτρο του στη Νυξ. Η Νυξ αργότερα έδωσε το σκήπτρο στον γιο της Ουρανό. Ο Κρόνος άρπαξε το σκήπτρο από τον πατέρα του, τον Ουρανό. Και τέλος, το σκήπτρο που κρατούσε ο Κρόνος κατασχέθηκε από τον Δία, ο οποίος το κρατάει μέχρι σήμερα. Μερικοί Ορφικοί μύθοι υποδηλώνουν ότι ο Δίας σκοπεύει να δώσει το σκήπτρο στον Διόνυσο.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Ορφισμός
Κατηγορία:Ανδρόγυνες θεότητες
Φαύνος

Στη ρωμαϊκή μυθολογία με το όνομα **Φαύνος** (λατ. *Faunus*) είναι γνωστός ο θεός των κοπαδιών και των βοσκών, που λατρευόταν στον Παλατίνο λόφο της Ρώμης. Ο Φαύνος ήταν καλοκάγαθος θεός και αντιστοιχεί στον Πάνα της ελληνικής μυθολογίας. Με τη λατρεία του Φαύνου σχετίζονταν οι ρωμαϊκές θρησκευτικές εορτές Λουπερκάλια και Φαουνάλια.

## Συνοδοί και οικογένεια
Μια θεά με παρόμοιες «αρμοδιότητες», η Φαύνα ή Φάτουα, εμπλεκόταν στη λατρεία του Φαύνου και τη θεωρούσαν σύζυγο ή αδελφή του (κάποτε και κόρη του, απλούστερα ήταν ουσιαστικά η «θηλυκή του πλευρά»). Και όπως ο Πάνας συνοδευόταν από «Πανίσκους», έτσι και οι Ρωμαίοι φαντάζονταν πολλούς «Φαύνους», τοπικά πνεύματα των ακαλλιέργητων ακόμα δασικών εκτάσεων. Στον μύθο ο Φαύνος εμφανίζεται ως γέρος βασιλιάς του Λατίου, γιος του Πίκου και εγγονός του Σατούρνου. Γιος του Φαύνου ήταν ο Λατίνος από τη Νύμφη Μαρίκα (η Μαρίκα κάποτε αναφέρεται και ως μητέρα του Φαύνου). Μετά τον θάνατό του, ο Φαύνος έγινε θεότητα της γης για τις πολλές του υπηρεσίες προς την αγροτιά και την εκτροφή βοοειδών.

Οι μορφωμένοι Ρωμαίοι συνέδεαν τους Φαύνους με τους Σατύρους της ελληνικής μυθολογίας, τους οργιαστικούς και μεθυσμένους ακολούθους του θεού Διονύσου. Στα «Διονυσιακά» του Νόννου ο Φαύνος εμφανίζεται ως συνοδός του Διονύσου στην εκστρατεία του θεού στις Ινδίες.

## Εορτές
Ο Χριστιανός συγγραφέας Ιουστίνος ταυτίζει τον Φαύνο με τον Λούπερκους (το όνομα σημαίνει «αυτός που διώχνει τους λύκους»), ακολουθώντας τον Λίβιο. Τα Φαουνάλια εορτάζονταν προς τιμή του Φαύνου δύο φορές τον χρόνο, στις 13 Φεβρουαρίου επί της νήσου στον Τίβερη και στις 5 Δεκεμβρίου.

## Εξέλιξη
### Αρχές
Ο Φαύνος ως θεότητα δημιουργήθηκε στην Ιταλία: ήταν μία από τις *di indigetes*, τις αυτόχθονες θεότητές της. Σύμφωνα με τον Βιργίλιο στην *[[Αινειάδα]]* ο Φαύνος ήταν αρχικώς άνθρωπος, ένας βασιλιάς του Λατίου που θεοποιήθηκε μετά τον θάνατό του ως χρησμοδότης θεός με τον οποίο μπορούσε κάποιος να επικοινωνήσει στα άλση του Τιμπούρ.

### Ταύτιση με τον Πάνα
Με την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους, οι κατακτητές προσπάθησαν να εξισώσουν την καθεμιά θεότητά τους με κάποια αντίστοιχη ελληνική. Ταύτισαν λοιπόν τον Φαύνο με τον Πάνα. Από τότε μάλιστα άρχισαν να αναπαριστούν και τον πρώτο με κέρατα. Ωστόσο, οι δύο οντότητες εξακολούθησαν να θεωρούνται χωριστές από πολλούς, π.χ. από τον Βιργίλιο στην *Αινειάδα*.

### Μεταγενέστερη λατρεία
Ο Φαύνος λατρευόταν σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επί πολλούς αιώνες. Το 1979 ανακαλύφθηκαν στην Αγγλία 32 κουτάλια του 4ου αιώνα μ.Χ. με το όνομά του χαραγμένο επάνω τους συνοδευόμενο από διαφορετικό για κάθε κουτάλι επίθετο για τον θεό. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα κουτάλια αυτά έφεραν και χριστιανικά σύμβολα. Υπάρχει η άποψη ότι ανήκαν αρχικώς σε Χριστιανούς, αλλά αργότερα τα πήραν ειδωλολάτρες και τα αφιέρωσαν στον Φαύνο. Ο 4ος αιώνας σημαδεύτηκε από εκχριστιανισμό μεγάλης κλίμακας και το συγκεκριμένο εύρημα παρέχει ενδείξεις ότι ακόμα και κατά την παρακμή της αρχαίας θρησκείας ο θεός Φαύνος λατρευόταν ακόμα.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Φαυνος
Κατηγορία:Βοσκοί στη μυθοπλασία
Φαίακες

thumb|324px|Οι γεωγραφικοί τόποι που αναφέρονται στην Οδύσσεια 
Στην ελληνική μυθολογία οι **Φαίακες** (**Φαίηκες** στην ιωνική διάλεκτο, π.χ. στον Όμηρο, ***Φαίαξ*** ή ***Φαίηξ*** στον ενικό αριθμό) ήταν ένας λαός γνωστός ιδιαίτερα από τον Όμηρο για τη ναυτοσύνη του (*«ναυσικλυτοί»*). Οι Φαίακες ήταν οι αγαπημένοι των θεών και φίλοι των ανθρώπων. Αναφέρεται ότι αρχικώς κατοικούσαν στην απομακρυσμένη Υπέρεια, στα πέρατα του κόσμου. Ως συγγενείς των θεών, αποκαλούνταν *«αγχίθεοι»*, όπως οι Κύκλωπες και οι Γίγαντες. Μια εποχή που βασιλιάς τους ήταν ο Ναυσίθοος, οι Φαίακες εκδιώχθηκαν από την Υπέρεια από τους Κύκλωπες και μετοίκησαν σε ένα νησί, τη Σχερία, που αποκλήθηκε από αυτούς και **«Νήσος των Φαιάκων»**, το οποίο ο Θουκυδίδης επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για τη σημερινή Κέρκυρα "...ἐπαιρόμενοι καὶ κατὰ τὴν Φαιάκων προενοίκησιν τῆς Κερκύρας...". Επιπλέον ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει ότι η νύμφη Κόρκυρα όταν απήχθη από τον Ποσειδώνα εγκαταστάθηκε σε νησί στο οποίο δόθηκε το όνομά της, εξού η ονομασία Κέρκυρα. Εκεί άλλωστε η Κόρκυρα γέννησε τον γιο τους Φαίακα, από τη γενιά του οποίου κατάγεται ο Αλκίνοος "...εκ ταύτης δε και Ποσειδώνος εγένετο Φαίαξ...Φαίακος δε εγένετο Αλκίνοος...".

Οι Φαίακες διακρίνονταν για τη φιλοξενία τους, όπως την περιγράφει ο Όμηρος μετά τη διάσωση του Οδυσσέα από τη Ναυσικά στη «Νήσο των Φαιάκων». Ο βασιλιάς τους εμφανίζεται να κυβερνά ως πρόεδρος ενός συμβουλίου αποτελούμενου από 12 άλλους άρχοντες, ως ίσος προς εκείνους και όχι ως μέλος μιας ανώτερης τάξεως. Οι Φαίακες ήταν ειρηνικός λαός που αποστρεφόταν τον πόλεμο, εργατικοί και εύθυμοι, αγαπούσαν το καλό φαγητό, τα λουτρά, τον έρωτα, τα τραγούδια και τον χορό. *«Η εντολή αυτών είναι να παραπέμπωσιν ακινδύνως εις την πατρίδα των πάντας τους προς αυτούς πλέοντας»*, πράγμα το οποίο κατόρθωναν με τα θαυμαστά πλοία τους. Τα πλοία αυτά δεν είχαν κουπιά, ούτε πηδάλιο και διέτρεχαν τη θάλασσα σαν να ήταν φτερωτά, προικισμένα με αυτό το χαρακτηριστικό από τον θεό Ποσειδώνα, ενώ είχαν νου και μυαλό ανθρώπινο: *«Γιατί δεν έχουν τα γοργά καράβια των Φαιάκων / σαν τ' άλλα τα πλεούμενα τιμόνια ή κυβερνήτες, / μον' βρίσκουν έτσι μόνα τους τη σκέψη των ανθρώπων / και ξέρουν όλων τα χωριά, τα καρπερά χωράφια, / και γοργοτάξιδα περνούν της θάλασσας τα πλάτια, / κρυμμένα μες στην καταχνιά και στην πυκνή θολούρα / κι ούτε φοβούνται να χαθούν, μήτε κακό να πάθουν.».*
## Παραπομπές


## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* *Ομήρου Οδύσσεια*, αρχαίον κείμενον - έμμετρος μετάφρασις Ζησίμου Σίδερη, εκδ. οίκος Ιωάννου & Π. Ζαχαροπούλου, Αθήναι 1939
*Θουκυδίδου Ιστορίαι, βιβλ.1, κεφ. 25.4
*Diodorus Siculus, Bibliotheca Istorica, Lib. IV. Cap.72

Φαιακες
Φαιακες
Φαιακες
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1976-77

Στην **35η** διοργάνωση του **κυπέλλου Ελλάδας 1976-77** μετείχαν συνολικά 58 ομάδες (18 Α΄ εθνικής και 40 Β΄ εθνικής κατηγορίας). Διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. 

Μέχρι τους ημιτελικούς αγώνες πιο ενδιαφέρουσες αναμετρήσεις ήταν αυτές της ΑΕΚ στη Θεσσαλονίκη. Αρχικά απέκλεισε στην παράταση τον Ηρακλή (Β΄ γύρος), για να αποκλειστεί όμως στον επόμενο γύρο από τον ΠΑΟΚ με ήττα στην Τούμπα με 2-1, σ' έναν αγώνα όπου διατέθησαν τα περισσότερα εισιτήρια κυπέλλου τη χρονιά εκείνη (44.045).

Στον ημιτελικό ο Παναθηναϊκός που νωρίτερα απέκλεισε δύσκολα στα πέναλτι τον Καμπανιακό Χαλάστρας, αλλά και ξέσπασε πετυχαίνοντας 9 γκολ σε βάρος του Α.Ο. Αιγάλεω στον προημιτελικό, κατάφερε να κερδίσει στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας με 2-1 στην παράταση τον Ολυμπιακό για πρώτη φορά στην ιστορία του για το κύπελλο Ελλάδας (άλλη μία επιτυχία του στον τελικό του 1969 μετά από ισόπαλο αγώνα είχε κριθεί στο στρίψιμο του νομίσματος).

Στον τελικό αντιμετώπισε μετά από 5 χρόνια και στο ίδιο γήπεδο με το 1972 τον ΠΑΟΚ, όπου σ' έναν θεαματικό όσο και επεισοδιακό αγώνα νικώντας με 2-1, ο Παναθηναϊκός έφτασε στην κατάκτηση του νταμπλ. Οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ διαμαρτυρόμενοι για τη διαιτησία του αγώνα αρνήθηκαν να παραλάβουν τα μετάλλιά τους με αποτέλεσμα να δεχθούν τιμωρία μίας αγωνιστικής την επόμενη περίοδο, και μάλιστα ανά δύο σε κάθε αγωνιστική ημέρα ώστε να μην υπάρξει πρόβλημα καταρτισμού ενδεκάδας.

## Οι αγώνες

## Ο τελικός

* Πειραιάς, Στάδιο Καραϊσκάκη, Τετάρτη 22 Ιουνίου 1977
* 24px **[[Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)|Παναθηναϊκός]]** - 24px ΠΑΟΚ **2-1** (ημίχρονο: 1-1)
* **Σκόρερς**: Παπαδημητρίου (29' 13px|Πετυχημένο σουτ), Βακάλης (83' 13px|Πετυχημένο σουτ) -- Τερζανίδης (43' 13px|Πετυχημένο σουτ)
* **Αποβολή**: 64' 10px Γούναρης
* **Διαιτητής**: Μανώλης Πλατόπουλος (Αθήνας) -- Επόπτες: Φακής, Ιωαννίδης
* **Εισιτήρια**: 28.490
* **Τηλεοπτική μετάδοση**: ΕΡΤ (Γιάννης Διακογιάννης)

## Παραπομπές


## Πηγές
*Greece - Cup Data (from Quarterfinals on), 1976-77 rsssf.com

Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1976-1977
Φάλκης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Φάλκης** ήταν ένας από τους Ηρακλείδες και πιο συγκεκριμένα ένας από τους Τημενίδες, γιος του Τημένου και εγγονός του Αριστομάχου. 

Οι αδελφοί του Φάλκη, ο Κείσος, ο Κερύνης, ο Αργαίος και ο Ευρύπυλος, σκότωσαν τον πατέρα τους, ενώ ο ίδιος ο Φάλκης σκότωσε την αδελφή τους, Υρνηθώ. Αυτά όλα έγιναν στον αγώνα τους εναντίον του συζύγου της Υρνηθούς, του Δηιφόντη, για την ηγεμονία του Άργους. 

Αργότερα, ο Φάλκης επιτέθηκε ενάντια στη Σικυώνα μαζί με τον ηγεμόνα Λακεστάδη, την κυρίευσαν και συμβασίλευσαν εκεί.

* Με το όνομα Φάλκης αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]* και ένας Τρώας που πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο και σκοτώθηκε σε αυτόν μαζί με τον Μέρμερο από τον Αντίλοχο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 921

Φαλκης
Φαλκης
Φαλκης
Φένακες

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία και θρησκεία, με την ονομασία **Φένακες** ήταν γνωστοί κάποιοι δαίμονες, τους οποίους επικαλούνταν και ζητούσαν τη βοήθειά τους οι αρχαίοι Αθηναίοι όσες φορές επιθυμούσαν να εξαπατήσουν κάποιον άνθρωπο. Το όνομά τους ετυμολογείται από τη λέξη *φενάκη* = περούκα και μεταφορικά απάτη, ψευτιά: στον ενικό *φέναξ* = απατεώνας.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδοτ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Φενακες
Φέρουσα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Φέρουσα** είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Μία από τις Νηρηίδες, που ονομάσθηκε έτσι ως «φέρουσα» (= επειδή έσερνε) το άρμα των Νηρηίδων. Η Φέρουσα βοηθούσε τους ναυτικούς όταν αυτοί αντιμετώπιζαν κίνδυνο στη θάλασσα και αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]* του Ομήρου (Σ 43), καθώς και στη *[[Θεογονία]]*. Μαζί με την αδελφή της Δυναμένη, η Φέρουσα συνδέεται με τη δύναμη των μεγάλων «βουβών» κυμάτων των ανοικτών θαλασσών.
# Μία από τις `Ωρες, που αναφέρεται μαζί με την Αυξώ, τη Θαλλώ και την Καρπώ.

## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 925
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Φερουσα
Φηνέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Φηνέας** (***Φηνεύς*** - δεν πρέπει να συγχέεται με άλλα πρόσωπα με την ορθογραφία *[[Φινέας (αποσαφήνιση)|Φινέας]]*), αναφέρεται ένας από τους γιους του Μέλανα. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Φηνέας σκοτώθηκε από τον Τυδέα, γιο του βασιλιά Οινέα της Καλυδώνας. Ο θάνατος του Φηνέα, ίσως και των αδελφών του, επήλθε κατά λάθος, από ατύχημα την ώρα του κυνηγιού. Μετά από αυτό ο Τυδέας αναγκάσθηκε να αυτοεξορισθεί και κατέφυγε στο Άργος.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 700

Φηνεας
Ρομπέρτο Μοντενέγρο

Ο **Ρομπέρτο Μοντενέγρο Νέρβο** (Γουαδαλαχάρα, 19 Φεβρουαρίου 1887 - Πόλη του Μεξικού, 13 Οκτωβρίου 1968) ήταν Μεξικανός ζωγράφος, εικονογράφος και σκηνογράφος.

Ξεκίνησε τις σπουδές του στη ζωγραφική το 1903 στη Γουαδαλαχάρα στη σχολή του Φελίξ Μπερναντέλλι. Το 1904 άρχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική, αλλά λίγο μετά την εγκατέλειψε για να σπουδάσει στην Ακαδημία του Σαν Κάρλος. Τελικά του δώθηκε υποτροφία από τη μεξικανική κυβέρνηση για να σπουδάσει στην Ακαδημία του Σαν Φερναντο στη Μαδρίτη. Εκεί γνώρισε τον Χοακίν Σορόγια και τον Ιγνάθιο Θουλοάγα οι οποία επηρέασαν σημαντικά το έργο του. Το 1907 πήγε στο Παρίσι όπου έδειξε ενδιαφέρον για τον κυβισμό και γνώρισε τον Πικάσο, τον Χουάν Γκρις, τον Ζωρζ Μπρακ και τον Ζαν Κοκτώ. 

Όταν γύρισε στο Μεξικό του ανατέθηκε να ζωγραφίσει κάποια φρέσκο στη γυναικεία μονή των Αγίων Πέτρου και Παύλου. Ένα από τα γνωστότερα έργα του είναι η «Fiesta de la Santa Cruz».
## Παραπομπές


Κατηγορία:Μεξικανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Σκηνογράφοι
Κατηγορία:Εικονογράφοι
Υπερπυρεξία

Η **υπερπυρεξία** χαρακτηρίζεται από την άνοδο της εσωτερικής θερμοκρασίας του σώματος που μπορεί να υπερβεί τους 41,1°C, καθώς επίσης και από την πλήρη καταστολή των μηχανισμών εφίδρωσης. Μια τόσο μεγάλη θερμοκρασία θεωρείται ιατρικό επείγον. Διαφέρει από την θερμοπληξία γιατί στη θερμοπληξία η θερμοκρασία του σώματος είναι ανεβασμένη πάνω από το καθορισμένο σημείο φυσιολογικής θερμοκρασίας, ενώ στην υπερπυρεξία ο μηχανισμός που ελέγχει την θερμοκρασία του σώματος θεωρεί ως φυσιολογική θερμοκρασία ένα σημείο πολύ υψηλότερο του κανονικού. Είναι μια κατάσταση που συχνά οδηγεί στον θάνατο. 

## Αίτια
* Η παρατεταμένη έκθεση σε υψηλή εξωτερική θερμοκρασία (επίσης αποκαλείται θερμική υπερπυρεξία και είναι μέρος της θερμοπληξίας), ειδικά εάν εκείνη την στιγμή το ανθρώπινο σώμα βρίσκεται υπό έντονη άσκηση.
* Η χρήση αμφεταμινών ή άλλων διεγερτικών μπορεί να προκαλέσει υπερπυρεξία, για παράδειγμα η ουσία παραμεθοξυαμφεταμίνη μπορεί να ανεβάσει την θερμοκρασία του σώματος στους 46,1&nbsp;°C.
* Αποτοξίνωση από βαρβιτουρικά, αλκοόλ και αγχολυτικά, ωστόσο συμβαίνει λιγότερο συχνά με τις βενζοδιαζεπίνες
* Σύνδρομο σεροτονίνης, προκαλείται από την λήψη πολλών ανταγωνιστών σεροτονίνης, όπως αντικαταθλιπτικά, διεγερτικά, φάρμακα για ημικρανίες, αντισταμινικά κ.ά
* Σηψαιμία (μια γενικευμένη λοίμωξη του αίματος)
* Μερικές βακτηριακές λοιμώξεις
* Υπερθυρεοειδισμός
* Παρατεταμένοι σπασμοί

## Δείτε Επίσης
* Πυρετός
* Θερμοπληξία

## Πηγές
# Does an "ecstasy" overdose raise your body temperature to 108 degrees? 
# GPNotebook Hyperpyrexia 

Κατηγορία:Συμπτώματα
Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί

thumb|180px|Το άγαλμα ''Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί''

**Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί**, (ρώσικα: Родина-мать зовёт!) ή αλλιώς **Μητέρα Πατρίδα**, **Πατρίδα** ή **Το μνημείο του Μαμάγιεφ** είναι ένα άγαλμα στον λόφο Μαμάγιεφ στο Βόλγογκραντ, μνημείο για την Μάχη του Στάλινγκραντ.
 
Το άγαλμα άρχισε να κατασκευάζεται το 1959. Κύριος γλύπτης ήταν ο σερβικής καταγωγής Γιεβγκένι Βουτσέτιτς. Η κατασκευή του είναι από προεντεταμένο σκυρόδεμα και την μελέτη επιμελήθηκε ο σοβιετικός μηχανικός Νικολάι Νικίτιν. Όταν εγκαινιάστηκε το μνημείο το 1967 ήταν το ψηλότερο γλυπτό στον κόσμο έχοντας ύψος 85 μέτρα από την άκρη του σπαθιού μέχρι την κορυφή του βάθρου του. Το ύψος του σώματος είναι 52 μέτρα και του ξίφους 33 μέτρα. Το συνολικό βάρος της κατασκευής είναι 7900 τόνοι (5500 τόνοι σκυρόδεμα και 2400 χάλυβας). Το ξίφος ζυγίζει 14 τόνους. Από τη βάση του λόφου μέχρι το μνημείο υπάρχουν 200 σκαλιά συμβολίζοντας τις 200 ημέρες της Μάχης του Στάλινγκραντ. Εμφανίζεται στην σημαία και τον θυρεό της περιφέρειας Βολγκογκράντ.

Το μοντέλο για την Μητέρα Πατρίδα ήταν η ντόπια Βαλεντίνα Ιζότοβα, η οποία είναι ακόμα αναγνωρίσιμη για την ομοιότητά της με το άγαλμα. Την προσέλαβε ο Λεβ Μάιστρενκο, καλλιτέχνης που εργαζόταν στο σύμπλεγμα του μνημείου στις αρχές του 60. Το άγαλμα είναι μερικώς εμπνευσμένο από τη Νίκη της Σαμοθράκης.

Ο Στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης  Βασίλι Ιβάνοβιτς Τσουίκωφ είναι θαμμένος στην περιοχή του μνημείου.

## Σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Άρθρο για το μνημείο από την ''Φωνή της Ρωσίας''

Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατηγορία:Όμπλαστ του Βολγκογκράντ
Κατηγορία:Σοβιετική Ένωση
Κατηγορία:Γλυπτική στη Ρωσία
Δήμος Αυλώνα Εύβοιας

Ο **Δήμος Αυλώνα** ήταν δήμος του νομού Εύβοιας ο οποίος από την 1η Ιανουαρίου 2011 συγχωνεύτηκε στο νέο Δήμο Κύμης - Αλιβερίου, σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, καταλάμβανε έκταση 143.406 στρεμμάτων και το 2001 είχε (πραγματικό) πληθυσμό 5.335 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Αυλωνάρι.

## Διοικητική διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 8 δημοτικά διαμερίσματα:
: ** Δημοτικό διαμέρισμα Αυλωναρίου ** 
::* το Αυλωνάρι 
::* η Δάφνη 
::* η Ελαία 
::* ο Λοφίσκος 
::* η Μονή Αγίου Χαραλάμπους Λευκών 
::* τα Χάνια 
: ** Δημοτικό διαμέρισμα Αγίου Γεωργίου ** -- ο Άγιος Γεώργιος 
: ** Δημοτικό διαμέρισμα Αχλαδερής ** 
::* οι Συκιές 
::* η Αχλαδερή
::* ο Κάλαμος 
::* η Κορασίδα 
::* τα Περιβόλια 
: ** Δημοτικό διαμέρισμα Νεοχωρίου ** -- το Νεοχώρι 
: ** Δημοτικό διαμέρισμα Οκτωνιάς ** 
::* η Οκτωνιά
::* ο Άγιος Μερκούριος
::* η Μουρτερή 
: ** Δημοτικό διαμέρισμα Ορίου ** 
::* το Όριο 
::* η Μυρτέα
: ** Δημοτικό διαμέρισμα Πυργίου ** -- το Πυργί 
: ** Δημοτικό διαμέρισμα Ωρολογίου ** 
::* το Ωρολόγι 
::* η Αγία Θέκλα 
::* το Πρινάκι 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Στοιχεία για τον Δήμο Αυλώνα από το Υπουργείο Εσωτερικών

Αυλωνα
Θεοφύλακτος Θησεύς

Ο **Θεοφύλακτος Θησεύς**, (Στρόβολος Λευκωσίας - ; ) ήταν Ελληνοκύπριος ιερωμένος, μέλος της Φιλικής εταιρείας και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Αδερφοί του ήταν οι επίσης αγωνιστές της επανάστασης, Κυπριανός και Νικόλαος Θησεύς.

Το πραγματικό του όνομα ήταν **Θεμιστοκλής** και σπούδασε στην Ελβετία. Όταν έγινε ιερωμένος άλλαξε το όνομα του σε Θεοφύλακτος και έφτασε μέχρι το αξίωμα του αρχιμανδρίτη ενώ διεκδίκησε και τη θέση του επισκόπου Κερύνειας. Με το ξέσπασμα της Ελληνικής επανάστασης ξεσήκωνε τον Κυπριακό λαό μοιράζοντας επαναστατικά φυλλάδια, για τη δράση του αυτή αναγκάστηκε να καταφύγει στη Ρώμη και αργότερα στη Ρωσία διωκόμενος από τους Τούρκους. Το 1824 έφτασε στην Ελλάδα και πήρε μέρος σε μάχες κυρίως στην Πελοπόννησο όπου έχασε και το αριστερό του χέρι. Με το τέλος της επανάστασης βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα και το 1833 επέστρεψε στην Κύπρο, αλλά εκεί κατηγορήθηκε από τους Τούρκους και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στην Κωνσταντινούπολη. 

Το 1842 εξέδωσε στην Αθήνα το βιβλίο του *Οικιακή Οικονομία*.

## Πηγές
*

Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Κύπριοι λόγιοι
Κατηγορία:Κύπριοι μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Κύπριοι στρατιωτικοί
Μέζαπος Λακωνίας

Ο **Μέζαπος** είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Ανατολικής Μάνης του νομού Λακωνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2021 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 18 μόνιμους κατοίκους. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1998.

## Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο Μέζαπος είναι κτισμένος στον ομώνυμο όρμο της χερσονήσου Τηγάνι νότια της Αρεόπολης, πάνω σε βραχώδη τοποθεσία δίπλα στη θάλασσα ανάμεσα σε δύο χειμάρρους. Σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Δικαίο Βαγιακάκο η ονομασία *Μέζαπος* προέρχεται από την ινδοευρωπαϊκής προέλευσης λέξη *άπα* (νερό) και το επίθετο *μέσσος* της αιολικής διαλέκτου.

Τον οικισμό επισκέφτηκε κατά το 1805 ο Άγγλος στρατιωτικός, τοπογράφος και αρχαιολόγος Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος αναφέρει πως το λιμάνι του Μεζάπου θεωρείτο ως το πιο ασφαλές στη δυτική ακτή της Μάνης. Κατά τον 19ο αιώνα, εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Μεζάπου οικογένειες Νικλιάνων και άλλες συγγενικές ή συμμαχικές φατρίες.
μικρογραφία|αριστερά|Η παραλία του Μέζαπου
Κοντά στο χωριό έχει βρεθεί παλαιοχριστιανικός ναός που χρονολογείται μεταξύ του 5ου και 6ου αιώνα. Άλλα αξιοθέατα της περιοχής είναι ο βυζαντινός ναός της Παναγίας της Βλαχέρνας που χρονολογείται μεταξύ των τελών του 12ου και των αρχών του 13ου αιώνα, τα απομεινάρια του πύργου του Μανιάτη πειρατή Νικολού Σάσσαρη ή Κάτζου, το σπήλαιο Αλατόσπηλο και τα ερείπια βυζαντινών ή φραγκικών οχυρώσεων. Τον Μέζαπο επισκέφτηκε κατά την περίοδο του Εμφυλίου ο Αμερικανός συγγραφέας και φιλέλληνας Κέβιν Άντριους, τον οποίο περιγράφει ως χωριό κτισμένο σε όρμο, με οικίες σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, πύργους και έναν μεγάλο παραλιακό δρόμο.

Διοικητικά ο Μέζαπος υπήχθη στο δήμο Μέσσης του νομού Λακωνίας, ενώ από το 1899 μέχρι το 1909 υπήχθη προσωρινά στο νομό Λακωνικής. Τον Δεκέμβριο του 1909 επανήλθε με ΦΕΚ στο νομό Λακωνίας όπου υπάγεται μέχρι και σήμερα. Με την κατάργηση του δήμου Μέσσης το 1912 υπήχθη στην επαρχία Οιτύλου, ενώ το 1994 προσαρτήθηκε στο δήμο Διρού. Από το 1997 μέχρι το 2011 αποτέλεσε οικισμό του καποδιστριακού δήμου Οιτύλου, ενώ μετά τις νέες αλλαγές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' ενσωματώθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Φωτοθήκη

Αρχείο:Vue du Port de Mezapos 2.jpg|Ψαρόβαρκες κοντά στην παραλία
Αρχείο:Falaises de Kato Mezapos.jpg|Άποψη της παραλίας του Κάτω Μέζαπου
Αρχείο:Vue du cap Tigani depuis Kato Mezapos.jpg|Το ακρωτήρι Τηγάνι, όπως διακρίνεται από τον Κάτω Μέζαπο
Αρχείο:MezaposMani.jpg|Άποψη του οικισμού από μακριά


## Δημογραφία

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Μάνη
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Εμπόριο οργάνων

Το **εμπόριο οργάνων** είναι η αγοραπωλησία ανθρώπινων οργάνων με τελικό σκοπό τη μεταμόσχευσή τους σε αρρώστους. Η πρακτική είναι παράνομη στις περισσότερες χώρες, ωστόσο η πώληση του ενός νεφρού στο Ιράν, με σκοπό το κέρδος, επιτρέπεται, ενώ στην Κίνα συνηθίζεται να λαμβάνονται όργανα από νεκρούς ή εκτελεσμένους φυλακισμένους. Οι νεφροί είναι το πιο κοινό αντικείμενο του εμπορίου οργάνων, καθώς ο ανθρώπινος οργανισμός διαθέτει δυο από αυτούς και έτσι κάποιος που βρίσκεται σε ένδεια μπορεί να πωλήσει τον έναν. Τα χρήματα που λαμβάνουν οι δότες νεφρού αυτής της κατηγορίας κυμαίνονται από 800-10.000 δολάρια, ενώ ο λήπτης του οργάνου καταβάλει αρκετά περισσότερα χρήματα. Επίσης υπάρχουν κίνδυνοι για την υγεία τόσο του δότη όσο και του λήπτη, λόγω μετεγχειρητικών επιπλοκών ή ανοσολογικής ασυμβατότητας.

Το φαινόμενο έχει παρουσιαστεί επειδή η ζήτηση οργάνων προς μεταμόσχευση από ασθενείς είναι μεγαλύτερη από την προσφορά είτε από ζωντανούς είτε από νεκρούς δότες. Έτσι, το εμπόριο οργάνων ανθεί ειδικά στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπως στην Ινδία, το Πακιστάν, τη Βραζιλία και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που θεωρούνται "εξαγωγείς" οργάνων, ενώ κυριότεροι λήπτες ("εισαγωγείς") είναι χώρες όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αυστραλία κ.α.· σε ορισμεσωτερικό τους. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται "τουρισμός μεταμοσχεύσεων", όρος που περιγράφει τη μετακίνηση είτε του δότη, είτε του λήπτη είτε και των δυο στο εξωτερικό προκειμένου να λάβει χώρα η μεταμόσχευση. Στη Βραζιλία και τη Νότια Αφρική έχει διαπιστωθεί ότι δραστηριοποιούνται κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων (*trafficking*) με σκοπό το παράνομο εμπόριο οργάνων.

## Δείτε επίσης
* Μεταμόσχευση
* Δωρεά οργάνων

## Πηγές
* The state of the international organ trade, Yosuke Shimazono, ΠΟΥ, 2007.
* The new cannibalism, Nancy Scheper-Hughes, Organs Watch, Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.

Κατηγορία:Όργανα (βιολογία)
Κατηγορία:Παράνομη οικονομία
Κατηγορία:Εμπόριο
Κατηγορία:Δραστηριότητες οργανωμένου εγκλήματος
Σταντάρ Λιέγης

Η **Σταντάρ Λιέγης** (γαλλικά: *Standard de Liège* ή *RSCL*) είναι βελγική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Λιέγη. Ιδρύθηκε το 1900 από μαθητές του κολεγίου της Λιέγης και είναι από τις κορυφαίες ομάδες του βελγικού ποδοσφαίρου.

Αποτελεί, μαζί με την Ρουαγιάλ Ουνιόν Σαιντ-Ζιλουάζ, την τρίτη ομάδα της χώρας στη συλλογή εγχώριων τίτλων (10 πρωταθλήματα και 8 κύπελλα), μετά την Άντερλεχτ και την Κλαμπ Μπρυζ. Παρούσα στην πρώτη κατηγορία του Βελγίου αδιάκοπα από το 1921, είναι η κάτοχος του ρεκόρ συνεχόμενων συμμετοχών. Είναι η βελγική ομάδα που έχει συμμετάσχει στο μεγαλύτερο αριθμό τελικών του Βελγικού Κυπέλλου μαζί με την Κλαμπ Μπρυζ (17). Αποτελεί επίσης την ομάδα που έχει χάσει τους περισσότερους (9 ήττες έναντι 8 νικών).

Οι εντός έδρας αγώνες της ομάδας λαμβάνουν χώρα στο στάδιο «Μορίς Ντουφράν» στο Σκλεσσίν (συνοικία της Λιέγης), κατά μήκος του Μεζ, απέναντι από τα εργοστάσια Arcelor Mittal, δίνοντας μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στο γήπεδο. Το γηπεδο αυτό συχνά αποκαλείται «η Κόλαση του Σκλεσίν» ή «το καζάνι του Σκλεσίν» και αυτό διότι οι οπαδοί της ομάδας είναι γνωστοί για το πάθος με το οποίο ζουν το παιχνίδι.

Οι παίκτες της Σταντάρ, οι *Standardmen*, έχουν το ψευδώνυμο «les Rouges» ή «les Rouches» εξαιτίας του χρώματος της φανέλας τους. Η λέξη «rouge» με την προφορά της Λιέγης προφέρεται «rouch». Στη βαλλονική διάλεκτο, το χρώμα «rouge» λέγεται «rôdje». Οι «Rôdjes» είναι ένα άλλο ψευδώνυμο των παικτών της Σταντάρ. Επίσης η ομάδα αναφέρεται και ως *Matricule 16*, με βάση τον αριθμό καταχώρησής της στο μητρώο της Βελγικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.

Η Σταντάρ διοικείται από τον πρόεδρο Μπρουνό Βενανζί. Ο τωρινός προπονητής είναι ο Φιλίπ Μοντανιέ που αντικατέστησε το καλοκαίρι του 2020 τον Μισέλ Πρεντόμ (παλιός τερματοφύλακας αλλά και προπονητής της ομάδας) που έγινε αντιπρόεδρος της ομάδας, ο οποίος είχε αντικαταστήσει μετά το τέλος της σεζόν 2017-2018 τον Ρικάρντο Σα Πίντο που οδήγησε την Σταντάρ στην κατάκτηση του κυπέλλου και στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. 

## Οι τίτλοι

Η ομάδα έχει κατακτήσει 10 φορές το βελγικό πρωτάθλημα, 8 φορές το βελγικό κύπελλο, 1 φορά το βελγικό λιγκ καπ και 4 φορές το βελγικό σούπερ καπ. Η μεγαλύτερη εκτός συνόρων επιτυχία της είναι η παρουσία της στον τελικό του  Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης την περίοδο 1981-82, όπου και ηττήθηκε από την Μπαρτσελόνα.

**[[Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου|Πρωταθλήματα Βελγίου]]**

* 1957-58
* 1960-61
* 1962-63
* 1968-69
* 1969-70
* 1970-71
* 1981-82
* 1982-83
* 2007-08
* 2008-09

**[[Κύπελλο Βελγίου|Κύπελλα Βελγίου]]**

thumb|right|250px|Το γήπεδο της Σταντάρ

* 1954
* 1966
* 1967
* 1981
* 1993
* 2011
* 2016
* 2018

**[[Λιγκ καπ Βελγίου]]**

* 1975

**[[Σουπερ καπ Βελγίου]]**

* 1981
* 1983
* 2008
* 2009

**Ομάδα**
  Περίοδος 2012-2013

### Δανεικοί σε άλλες ομάδες

 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Βαλλωνία
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1900
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1898
Στήβεντον

Το **Στήβεντον** (αγγλικά: *Steventon*) είναι ένα χωριό στα νότια του Χαμπσάιρ στην Αγγλία. Το 2001 είχε πληθυσμό 1.502 κατοίκων. Βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης Μπάσικστοουκ, κοντά στα χωριά του Όβερτον, Οάκλει και Νότιο Γάλταμ. Εκεί γεννήθηκε και έζησε η γνωστή συγγραφέας Τζέιν Όστιν. Εκεί έγραψε και τα πρώτα της μυθιστορήματα της «Περηφάνια και προκατάληψη», «Έμμα» και «Λογική και Ευαισθησία».

Κατηγορία:Γεωγραφία της Αγγλίας
Λευιτικό (βιβλίο)

Με το όνομα **Λευιτικό**, ή **Λευιτικόν**, φέρεται το 3o βιβλίο της Πεντατεύχου και ταυτόχρονα το 3ο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, ως συνέχεια της Εξόδου. Συγγραφέας του θεωρείται ο Μωυσής.

## Ονομασία
Οι Εβραίοι ονομάζουν το βιβλίο αυτό "Βαγικρά" (), από τις δύο αρκτικές λέξεις του κειμένου που σημαίνουν "Και ανεκάλεσε". Οι δε λεγόμενοι Εβδομήκοντα που προέβησαν στη μετάφρασή του, το ονόμασαν *Λευιτικό*, από το γεγονός ότι αναφέρεται στο ιερατείο των Ισραηλιτών που προερχόταν αποκλειστικά από τη φυλή Λευί καθώς και στις τελετουργίες που έκανε ο αρχιερέας και οι ιερείς Λευίτες.

## Κεφάλαια
Γενικά το Λευιτικό εκτός από τα δύο βασικά γεγονότα που εξιστορεί, στη καθιέρωση του αρχιερέα Ααρών και στη τιμωρία του βλάσφημου γίνεται αναφορά στις επικλήσεις, τις εορτές, τα ιερατικά άμφια, του Σαββαταίου και του Ιωβηλαίου, της διάκρισης καθαρών και ακαθάρτων ζώων, ειδικότερα επί της λέπρας των Ισραηλιτών, που φέρονταν από μακρού ως φορείς, κ.ά. 
Το μεγαλύτερο βέβαια βάρος πέφτει στις θυσίες με παράλληλο και έκδηλο τονισμό την επ΄ απειλούμενη αμαρτία και την ανάγκη της λύτρωσης απ΄ αυτή.
Το Λευιτικό περιλαμβάνει 27 Κεφάλαια, τα οποία και αριθμούνται με την αρχαία ελληνική αρίθμηση, από Κεφ.Α΄ μέχρι και Κεφ.ΚΖ΄.

## Γεγονότα
Τα κύρια γεγονότα που αναφέρονται στο Λευιτικό, κατά σειρά, είναι:
# Θυσίες Εβραίων, αιματηρές και αναίμακτες (Κεφ.Α΄ - Ζ΄).
# Ορισμός του Ααρών ως αρχιερέα και των υιών του ιερείς (Κεφ.Η΄- Ι΄).
# Καθαρά και ακάθαρτα ζώα (Κεφ.ΙΑ΄).
# Λέπρα των Εβραίων, διατάξεις καθαρισμού (ΙΒ΄ - ΙΣτ΄), υπόψη 5 Κεφάλαια.
# Αγιασμός (Κεφ. ΙΖ΄- ΚΒ΄), 6 Κεφάλαια.
# Περί Σαββάτου, Πάσχα Εβραίων, Σκηνοπηγίας, Ιωβηλαίου, και ειρηνικών προσφορών (Κεφ.ΚΓ΄ - ΚΕ΄).
# Ευλογίες στους τιμητές των εντολών (Κεφ.ΚΣτ΄).
# Περί προσώπων, ζώων, κτημάτων, δανεισμού, διαχείρισης χρημάτων και του φόρου της δεκάτης (Κεφ.ΚΖ΄). 

## Υποσημειώσεις


## Πηγές
* Ιωάννης Κολιτσάρας "Η Παλαιά Διαθήκη" τ.1ος, σ.259, - εκδ. Αδελφότητας ΖΩΗ, (κατά Ο΄), (Η Πηγή αυτή συνοδεύεται με την υπ΄ αριθμ 225/1928 έγκριση του Οικουμενικού Πατριάρχου και με την αριθμ. 3293/19-5-1928 έγκριση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος).
* Χαστούπης Αθανάσιος, Το Λευϊτικόν, περιοδικό Θεολογία, τόμος ΝΘ', τεύχος 1, Αθήνα 1988, σελ. 121-136.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1974-75

Στην **33η** διοργάνωση του **κυπέλλου Ελλάδας 1974-75** μετείχαν συνολικά 78 ομάδες (18 Α' εθνικής και 60 Β' εθνικής κατηγορίας). Διεξήχθη σε 7 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Οι ομάδες της Α' εθνικής μπήκαν στη διοργάνωση από τον Γ' γύρο (φάση των 32), ενώ οι ομάδες της Β' εθνικής που μετείχαν στους 2 πρώτους γύρους τοποθετήθηκαν στην κλήρωση ξεχωριστά για τον καθένα από τους 3 ομίλους της κατηγορίας.

Ήταν μια χρονιά που σημαδεύτηκε από τις καταγγελίες σε βάρος του Παναθηναϊκού για υπόθεση δωροδοκίας σε ποδοσφαιριστή του Ηρακλή πριν τη διεξαγωγή του ημιτελικού αγώνα ανάμεσα στις 2 ομάδες, μια ιστορία που έμεινε γνωστή ως "υπόθεση των λουλουδιών". Ο Παναθηναϊκός κινδύνευσε να τιμωρηθεί με υποβιβασμό στη Β' εθνική, όμως αθωώθηκε κατά πλειοψηφία (3-2) από την αρμόδια πενταμελή επιτροπή που συστάθηκε από την ΕΠΟ. Μάλιστα υπέρ της αθώωσης ψήφισε ο εκπρόσωπος του Ολυμπιακού, Γεώργιος Ανδριανόπουλος.

Στον τελικό αγωνίστηκαν μετά από 6 χρόνια ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, όμως το "τριφύλλι" σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον ορισμό της έδρας του τελικού που ήταν το Στάδιο Καραϊσκάκη, η έδρα δηλαδή του Ολυμπιακού, παράταξε ως επι το πλείστον την αναπληρωματική του ενδεκάδα. Παρ' όλα αυτά η νίκη για τους "ερυθρόλευκους" ήρθε δύσκολα, μ' ένα περιπετειώδες γκολ του Δαβουρλή. Παράλληλα ο Ολυμπιακός έφτασε στην κατάκτηση του νταμπλ, μιας και ήταν και ο πρωταθλητής του 1975.

Στα αξιοσημείωτα είναι ότι προσκλήθηκε να παρακολουθήσει τον τελικό ο τότε πρόεδρος της FIFA Ζοάο Χαβελάνζε, ο οποίος απένειμε και το κύπελλο στον αρχηγό της νικήτριας ομάδας. Επίσης για τελευταία φορά σφύριξε σε τελικό κυπέλλου αλλοδαπός διαιτητής, ο Ιταλός Τζιανφράνκο Μενεγκάλι. Χρειάστηκε να περάσων 43 χρόνια μέχρι να ξανασφυρίξει ξένος διαιτητής ελληνικό τελικό Κυπέλλου. Πρώτοι σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκαν από κοινού οι Μιχάλης Κρητικόπουλος και Τάκης Νικολούδης (4 γκολ).

## Οι αγώνες

1 Ο αγώνας Α.Σ. Ρόδου - Παναθηναϊκού διακόπηκε στο 75' σε βάρος των γηπεδούχων κι ενώ το αποτέλεσμα ήταν 1-2 υπέρ των φιλοξενούμενων.
2 Πραγματοποιήθηκε στο γήπεδο Παναχαϊκής εξαιτίας τιμωρίας του σταδίου Καραϊσκάκης.

### Ο τελικός

* Πειραιάς, στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης, Τετάρτη 18 Ιουνίου 1975
*  **[[Αρχείο:630px seven vertical stripes HEX-ED1C24 and White.svg|22x22εσ]] [[Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο)|Ολυμπιακός]]** - 24px Παναθηναϊκός **1-0** (ημίχρονο: 1-0)
* **Σκόρερ**: Δαβουρλής (35' 13px|Πετυχημένο σουτ) 
* **Διαιτητής**: Τζιανφράνκο Μενεγκάλι (Ιταλός) -- Επόπτες: Αρτίτσιο, Μαράτο
* **Εισιτήρια**: 34.430
* **Τηλεοπτική μετάδοση**: ΕΙΡΤ (Γιάννης Διακογιάννης)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1974-1975