open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου Λασιθίου

Η **Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου** είναι κοινότητα του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου και της τέως Επαρχίας Λασιθίου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα και την Μονή Κρυσταλλένιας. 

## Πληθυσμός
μικρογραφία|369x369px
## Κοινοτάρχες Αγίου Κωνσταντίνου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίου Κωνσταντίνου.

## Παραπομπές


Αγιου Κωνστ

Κατηγορία:Επαρχία Λασιθίου
Αμπελάκια Καρδίτσας

Τα **Αμπελάκια** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Απιδέας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καλλιφωνίου, του δήμου Καρδίτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

## Γεωγραφία
Τα Αμπελάκια είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκονται στις βορειοανατολικές υπώρειες της κορυφής «Κοπροβούνι» (1.447 μ.) των Θεσσαλικών Αγράφων, στις όχθες του ποταμού Καλέντζη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260 μέτρων. Ο οικισμός απέχει 20 χιλιόμετρα περίπου νότια της Καρδίτσας.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Απιδέας του νομού Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απιδέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλλιφωνίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καλλιφωνίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδίτσας.
## Παραπομπές

## Πηγές
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* buk.gr
* Google Earth
* eetaa.gr

 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Θέατρο Ateneum (Βαρσοβία)

Το **Θέατρο Ateneum** στη Βαρσοβία, με πλήρη ονομασία **Θέατρο Ateneum «Στέφαν Γιάρατς»** (), είναι πολωνικό δραματικό θέατρο που ιδρύθηκε το 1928. Βρίσκεται σε ένα κτίριο που ανεγέρθηκε ένα χρόνο νωρίτερα στην μεσοπολεμική Πολωνία ως έδρα της Επαγγελματικής Ένωσης Σιδηροδρομικών Υπαλλήλων του PKP (Πολωνικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι), με γραφεία στον ανώτερο όροφο. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η δομή που είχε υποστεί σοβαρές ζημιές αποκαταστάθηκε στην παλιά της αίγλη με δημόσιους πόρους. Το κρατικό θέατρο άνοιξε ξανά το 1951. Πήρε το όνομά του από τον πρώτο και ήδη διάσημο προπολεμικό σκηνοθέτη του, Στέφαν Γιάρατς.

## Ιστορία
Το Θέατρο Ateneum ξεκίνησε ως μια πειραματική σκηνή με ισχυρό κοινωνικοπολιτικό προφίλ, με ένα όνομα εμπνευσμένο από την Αβάν-γκαρντ, *Το Φυλάκιο του Προφορικού Λόγου* (Placówka Żywego Słowa). Το καλλιτεχνικό μανιφέστο του επηρεάστηκε από την κυρίως προλεταριακή συνοικία Ποβίσλε της Βαρσοβίας, στην οποία ιδρύθηκε.
αριστερά|μικρογραφία|166x166εσ| Σκηνοθέτης Στέφαν Γιάρατς
Δύο χρόνια μετά την ύπαρξή του, την καλλιτεχνική διεύθυνση του Ateneum ανέλαβε ο δημοφιλής ηθοποιός Στέφαν Γιάρατς (1930). Εργάστηκε εκεί μέχρι τη ναζιστική-σοβιετική εισβολή στην Πολωνία, μοιράζοντας τις ευθύνες του με τον Λέον Σίλερ την περίοδο 1932–33, και με τον Κάρολ Αντφεντόβιτς (1934). Μαζί, αύξησαν τη φήμη του θεάτρου ως μία από τις κορυφαίες φωνές για τη νέα ιντελιγκέντσια της Πολωνίας. Οι ρηξικέλευθες παραστάσεις περιελάμβαναν τις *Σκηνή του δρόμου* του Έλμερ Ράις (1930), *Θάνατος του Ντάντον* του Γκέοργκ Μπύχνερ (1931), *Senat Szaleńców* του θύματος του Ολοκαυτώματος Γιάνους Κόρτσακ (1931), *Τσάρος Λένιν* του Φρανσουά Πορσέ (1932), *Στρατηγός του Κύπενικ* του Καρλ Τσούκμαϊερ (1932) και *Βρυχώμενη Κίνα* του Σεργκέι Τρετιακόφ (1933). Επίσης, τα δημοφιλή *Κυρίες και Ουσάροι (Damy* i Huzary) του Αλεξάντερ Φρέντρο (1932) και *Το Ανοιχτό Σπίτι* του Μίχαου Μπαουούτσκι.

Η γειτονιά του Ποβίσλε καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τους βομβαρδισμούς των Ναζί κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944. Το θέατρο καταστράφηκε από φωτιά. Πρακτικά ξαναχτίστηκε μετά την απελευθέρωση, με βάση το σχέδιο του Βίκτορ Μπάλογκ, με τη δέουσα προσοχή για την αρχική του εμφάνιση. Η μεγάλη επαναλειτουργία έγινε στις 22 Ιουλίου 1951, με την πρεμιέρα της *Παρέμβασης* από τον Λεβ Σλάβιν στο πνεύμα του σοσιαλιστικού-ρεαλιστικού δόγματος που επιβλήθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα στη σταλινική Πολωνία. Για τα επόμενα σαράντα χρόνια το θέατρο ήταν υπό τη διεύθυνση του Γιάνους Βαρμίνσκι (1922–1996), ο οποίος κατάφερε να επιβιώσει και να ξεπεράσει το σοβιετικό σύστημα πέρα από τις επαναστάσεις του 1989. Σχεδόν όλοι οι εξέχοντες Πολωνοί ηθοποιοί έπαιξαν στο Ateneum καθ΄ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του, συμπεριλαμβανομένων των Γιαντβίγκα Αντζεγέφσκα, Αλεξάντερ Μπαρντίνι, Χένρικ Μπίστα, Ζμπίγκνιεφ Τσιμπούλκι, Έντβαρντ Ντζιεβόνσκι, Γέζι Ντουσίνσκι, Ταντέους Φιγέφσκι, Άνταμ Χανουσκιέβιτς, Ρόμαν Βιλχέλμι, Γκούσταφ Χολοούμπεκ, Μπογκούμιου Κομπιέλα, Γιαν Κοτσίνιακ, Έμιλ Καρέβιτς, Αγκνιέσκα Οσιέτσκα και Αλεξάντρα Σλόνσκα, μεταξύ άλλων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θέατρα στη Βαρσοβία
Κατηγορία:Εθνικά θέατρα
Ερνέστο Φονσέκα Καρίγιο

Ο **Ερνέστο Φονσέκα Καρίγιο** (1 Αυγούστου 1930), γνωστός με το προσωνύμιο Δον Νιέτο, είναι Μεξικάνος ναρκέμπορας που έχει καταδικαστεί για διακίνηση ναρκωτικών και προηγουμένως ήταν αρχηγός του Γκουανταλαχάρα Καρτέλ. Συνεργάστηκε στενά με τον Μιγκέλ Άνχελ Φέλιξ Γκαγιάρδο και Ραφαέλ Κάρο Κιντέρο.

Από τη δεκαετία του 1970, ο Φονσέκα Καρίγιο είχε εμπλακεί σε εμπόριο ναρκωτικών στο Εκουαδόρ και στη συνέχεια μετέφερε τις επιχειρήσεις του στο Μεξικό.

Ανηψιός του είναι ο πρώην άρχηγος του Χουάρεζ Καρτέλ, Αμάδο Καρίγιο Φουέντες.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπαντιραγουάτο της Σιναλόα του Μεξικού. Οι πηγές διαφωνούν ως προς την ακριβή ημερομηνία γέννησής του. Σύμφωνα με την Αμερικανική Δίωξη Ναρκωτικών (DEA), γεννήθηκε το 1942. Άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε την 1η Αυγούστου του 1930. 

Ο Φονσκέκα και άλλοι διακινητές ναρκωτικών δημιούργησαν και λειτούργησαν το "El Búfalo", ένα ράτζο στο Χαλίσκο, το οποίο θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες φυτείες κάναβης ανά τετραγωνικό μέτρο. 

Το 1982 η Αμερικανική Δίωξη Ναρκωτικών καταδίκασε τον Φονσέκα για νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες στον Σαν Ντιέγκο. Στις 7 Απριλίου 1985 ο Φονσέκα εντοπίστηκε στο Πουέρτο Βαγιάρτα από τον μεξικανικό στρατό και συνελλήφθηκε. Αργότερα, ο Φονσέκα συνδέθηκε με την δολοφονία του πράκτορα της DEA, Κίκι Καμαρένα, ο οποίος είχε απαχθεί και βασανιστεί από τον Καρτελ της Γκουανταλαχάρα. Ο Φονσέκα δεν παραδέχθηκε ότι είχε διατάξει την δολοφονία του και δηλώσε ότι ήταν οργισμένος για τον ξυλοδαρμό του πράκτορα. Παρ' όλα αυτά καταδικάστηκε από την μεξικανική δικαοσύνη σε σαράντα χρόνια κάθειρξης.

Τον Ιούλιο του 2016 λόγω της μεγάλης ηλικίας και των προβλημάτων υγείας μεταφέρθηκε από τις φυλακές σε κατ' οίκον περιορισμό.

Τον Φονσέκα ενσάρκωσε στην τηλεοπτική σειρά "Narcos: Mexico" ο Χοακίν Κοσιο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μεξικανοί εγκληματίες
Μιγκέλ Άνχελ Φέλιξ Γκαγιάρδο

Ο **Μιγκέλ Άνχελ Φέλιξ Γκαγιάρδο** (8 Ιανουαρίου 1946) είναι Μεξικάνος ναρκέμπορας, γνωστός με το προσωνύμιο "Αφεντικό των Αφεντικών" και "Ο νονός", και ένας από τους ιδρυτές του Καρτελ της Γκουανταλαχάρα. Από την δεκαετία του 1980 είχε στον έλεγχό του μεγάλο μέρος της διακίνησης των ναρκωτικών και των διαδρόμων διακίνησης στα σύνορα Μεξικού - ΗΠΑ.

## Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Μπελαβίστα στο Κουλιακάν της Σιναλόα. Εργάστηκε ως αστυνομικός στην ομοσπονδιακή αστυνομία. Εργάστηκε ως μέλος της προσωπικής φρουράς του κυβερνήτη της πολιτείας της Σιναλόα Λεοπόλδου Σάντσεζ Κελίς, οι διασυνδέσεις του οποίου τον βοήθησαν στο να χτίσει την οργάνωση του. Ήταν επίσης νονός του γιου του κυβερνήτη, Ροδόλφου.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το καρτέλ της Γκουανταλαχάρα, στο οποίο ήταν αρχηγός, είχε το μονοπώλιο της διακίνησης ναρκωτικών στο Μεξικό.

Στις 8 Απριλίου 1989 συνελλήφθη στο Μεξικό. Κατηγορήθηκε από τις αρχές του Μεξικού και των ΗΠΑ για την απαγωγή και εκτέλεση του πράκτορα της DEA, Ενρίκε Καμαρένα, καθώς και για απάτη, διακίνηση ναρκωτικών και γενικά για εγκλήματα βίας. Μετά την σύλληψη του Γκαγιάρδο, και λόγω της πίεσης των μέσων ενημέρωσης, πολλοί αξιωματούχοι της αστυνομίας συνελλήφθησαν. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση σαράντα ετών και το 2017 σε άλλα επιπλέον 37 χρόνια. Αν και φυλακισμένος, ο Φελίξ Γκαγιάρδο παρέμεινε ένας από τους σημαντικότερους διακινητές, διατηρώντας την ηγεσία της οργάνωσής του από το κινητό του τηλέφωνο. Το 1993 μεταφέρθηκε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο που του είχε απομείνει στο εμπόριο ναρκωτικών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μεξικανοί εγκληματίες
Άνω Γατζέα Μαγνησίας

Η **Άνω Γατζέα** είναι χωριό της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Άνω Γατζέα βρίσκεται στο Νότιο Πήλιο, προς τα παράλια του Παγασητικού κόλπου και είναι κτισμένο στους πρόποδες του Πηλίου σε υψόμετρο 100 μέτρα, με θέα νότια τον κόλπο.  Απέχει 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Βόλο και 24 ΒΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Στη βόρεια άκρη του χωριού βρίσκεται ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός για το τραινάκι του Πηλίου καθώς και το Μουσείο Ελιάς και Λαδιού Πηλίου το οποίο στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό κτίριο του 1924. Τα σπίτια, οι δρόμοι και οι δημόσιοι χώροι ακολουθούν την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της περιοχής γι΄ αυτό και αρκετά κτίρια αλλά και βρύσες έχουν χαρακτηριστεί ανακηρυχθεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία.

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγίου Γεωργίου Νηλείας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας, την Αγία Τριάδα, τα Δύο Ρεύματα και την Κάτω Γατζέα αποτελούν την κοινότητα Αγίου Γεωργίου Νηλείας που υπάγεται στη Δημοτικής Ενότητα Μηλεών του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 297 κατοίκους.
## Πληθυσμός

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μουσείο Ελιάς και Λαδιού Πηλίου / Olive & Oil Museum of Pelion, Greece στο https://www.youtube.com/

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Δυο Ρέματα Μαγνησίας

Τα **Δυο Ρέματα** ή **Δυόρεμα** είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Θεσσαλίας στο Νότιο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, το οποίο στους πρόποδες του Πηλίου σε υψόμετρο 188 μέτρων. Απέχουν περίπου 18 χιλιόμετρα Α.-ΝΑ. από τον Βόλο και 30 ΒΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρονται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Γεωργίου Νηλείας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας, την Αγία Τριάδα, την Κάτω Γατζέα και την Άνω Γατζέα αποτελούν την κοινότητα Αγίου Γεωργίου Νηλείας που υπάγεται στη Δημοτικής Ενότητα Μηλεών του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 23 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Κάστρο του Μπορς

Το **Κάστρο του Μπορς** (), επίσης γνωστό ως **Κάστρο του Σόποτ** () από το λόφο που βρίσκεται, είναι ερειπωμένο κάστρο κοντά στο χωριό Μπορς της Αλβανίας, κοντά στις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Μέσα στο κάστρο βρίσκεται το Τζαμί του Χατζή Μπέντο του 17ου αιώνα από την οθωμανική εποχή.

## Ιστορία
Το κάστρο χρονολογείται στην Αρχαιότητα και οι οχυρώσεις του ακολουθούν τα ίχνη ακρόπολης, με τέσσερις επόμενες φάσεις ανοικοδόμησης, που κυμαίνονται από την πρώιμη βυζαντινή περίοδο έως τον ύστερο Μεσαίωνα. Το όνομα «Σόποτ» είναι σλαβικής προέλευσης. Στα μεσαιωνικά ελληνικά έγγραφα, το κάστρο ονομάζεται *Σόποτων* ή *Σοπωτός*, από το οποίο προέρχεται το όνομά του σε άλλες γλώσσες. Το λιμάνι της αναφέρεται στους ελληνικούς λιμενοδείκτες με το όνομα *Γαζόπολη*.

Η τοποθεσία αναφέρεται για πρώτη φορά στις αρχές του 13ου αιώνα, όταν ο αρχιεπίσκοπος Δημήτριος Χωματηνός έγραψε για την «*αρχοντία Σωποτού*», τμήμα της περιοχής Βαγενετίας. Το 1258, ο Δεσπότης της Ηπείρου, Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας, έδωσε το κάστρο μαζί με το Βουθρωτό και το νησί της Κέρκυρας ως προίκα για την κόρη του Ελένη Αγγελίνα της Ηπείρου στον Μανφρέδο της Σικελίας. Επέστρεψε υπό τον έλεγχο των Ηπειρωτών αμέσως μετά, προτού παραχωρηθεί και πάλι από τον Νικηφόρο Α΄ Κομνηνός Δούκας στον Κάρολος τον Ανδεγαυό το 1279. Η περιοχή επέστρεψε ξανά στα χέρια Ηπειρωτών τις επόμενες δεκαετίες, αλλά στην εξέγερση των Ηπειρωτών. ενάντια στη βυζαντινή κυριαρχία των Παλαιολόγων το 1338–39, παρέμεινε πιστή στον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο.

Μετά την οθωμανική κατάκτηση, ένα κτηματολόγιο του 1431 καταγράφει το *Σόποτ* με 60 νοικοκυριά και ως πρωτεύουσα ενός ναχιγέ*.* Το 1456, στρατεύματα του Βασιλιά Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας δρούσαν στην περιοχή του *Σομπάτο* εναντίον των Οθωμανών. Το 1470 ήταν υπό Ενετικό έλεγχο, υπό τη δικαιοδοσία του κυβερνήτη της Κέρκυρας. Στο τέλος του Οθωμανο-Βενετικού Πολέμου του 1463-1479, οι Οθωμανοί το διεκδίκησαν και προφανώς το έλαβαν. Το 1481, οι Αλβανοί με αρχηγό τον Γκιον Καστριότι το Νεότερο εισέβαλαν στη Νότια Αλβανία από την Ιταλία και κατέλαβαν το κάστρο, αλλά υποχώρησαν το 1484. Το 1488, ο ντόπιος αλβανικός πληθυσμός επαναστάτησε κατά της οθωμανικής κυριαρχίας.

Σώζονται τα τείχη του κάστρου, που ακολουθούν τις αρχαίες οχυρώσεις. Στο εσωτερικό, το μεσαιωνικό φρούριο χωριζόταν στα δύο μέσω ενός τείχους. Τριγωνικοί πύργοι προστέθηκαν αργότερα, πιθανώς κατά τη μεσοβυζαντινή περίοδο. Στο εσωτερικό του κάστρου υπάρχουν ερείπια από διάφορα κτίρια και στέρνες.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  
*  

Κατηγορία:Ερειπωμένα κάστρα στην Αλβανία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Χειμάρρα
Κατηγορία:Βυζαντινά φρούρια
Κάστρο του Μποντζέντιν

Το **Κάστρο του Μποντζέντιν** () είναι ερειπωμένο κάστρο στο Μποντζέντιν της Πολωνίας. Χτίστηκε στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα.

## Ιστορία
Στις αρχές του 14ου αιώνα, ο επίσκοπος της Κρακοβίας, Μποντζάντα, έχτισε ένα ξύλινο αρχοντικό σε ένα λόφο πάνω από τον ποταμό Πσάρκα. Αυτό το αρχοντικό καταστράφηκε αρκετά γρήγορα και ο μετέπειτα επίσκοπος της Κρακοβίας, Φλόριαν Μόκρσκι, έχτισε ένα πέτρινο κάστρο σε ένα λόφο, το οποίο περιβάλλονταν από μια τάφρο. Ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα στην ιστορία του κάστρου έλαβε χώρα το 1410, όταν ο Βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο το επισκέφθηκε για προσκύνημα στον Τίμιο Σταυρό πριν από τη Μάχη του Γκρούνβαλντ.

Ο 15ος και 16ος αιώνας ήταν μια εποχή πρωτοφανούς ακμής του κάστρου. Επεκτάθηκε μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1413 και στα τέλη του 15ου αιώνα, ο καρδινάλιος Φρειδερίκος Γιαγκελλόνων πρόσθεσε μια νέα ανατολική πτέρυγα με τους οικιστικούς πύργους. Οι οικοδομικές εργασίες συνεχίστηκαν κατά τον 16ο αιώνα από τους διάδοχους επισκόπους Γιαν Κονάρσκι, Πιοτρ Τομίτσκι, Φραντσίσεκ Κρασίνσκι και Πιοτρ Μισκόφσκι, οι οποίοι σταδιακά του έδωσαν όλα τα χαρακτηριστικά του αναγεννησιακού στυλ. Όλες οι δραστηριότητες πραγματοποιήθηκαν υπό την ηγεσία του Ιταλού αρχιτέκτονα Γιαν Μπάλτσερ.

Η τελευταία σημαντική ανακατασκευή του κάστρου έγινε μεταξύ 1657–1691, υπό την ηγεσία των επισκόπων Γιακούμπα Ζαντζίκα, Πιοτρ Γκεμπίτσκι, Πιοτρ Τιλίτσκι, Μάρτσιν Σισκόφσκι, Άντζεϊ Τσεμπίτσκι και Γιαν Μαουαχόφσκι. Το κτίριο πήρε τη μορφή του μπαρόκ, με σχέδιο σε σχήμα πετάλου. Η τελευταία επένδυση στην κατοικία έγινε το 2ο μισό του 18ου αιώνα από τον επίσκοπο Καγέταν Σόουτικ, ο οποίος απασχολούσε τον διαπρεπή αρχιτέκτονα Γιακούμπα Φοντάνε.

Η σημασία του Κάστρου του Μποντζέντιν άρχισε να μειώνεται μετά την κατασκευή του επισκοπικού παλατιού στο Κιέλτσε. Το 1789, η Δίαιτα αποφάσισε να προχωρήσει στην εθνικοποίηση της επισκοπικής περιουσίας. Το κάστρο μετατράπηκε σε σιταποθήκη και στρατιωτικό νοσοκομείο. Το 1814 το κτίριο τελικά παραλείφθηκε. Το μεσαιωνικό κάστρο έγινε κυρίως πηγή δωρεάν οικοδομικών υλικών για τον ντόπιο πληθυσμό, με αποτέλεσμα να καταστραφεί το μνημείο. Μόνο το 1902 το κτίριο έγινε προστατευμένο. Αλλά δεν ξαναχτίστηκε ποτέ στην παλιά του αίγλη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές αποπερατωμένα τον 14ο αιώνα
Κατηγορία:Ερειπωμένα κάστρα στην Πολωνία
Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1829)

Το **Πρωτόκολλο του Λονδίνου,** το οποίο υπογράφηκε  στις 22 Μαρτίου 1829, ήταν μια συμφωνία μεταξύ των τριών Μεγάλων Δυνάμεων (Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία), με την οποία τροποποιήθηκε το πρώτο Πρωτόκολλο του Λονδίνου για τη δημιουργία ενός εσωτερικά αυτόνομου, αλλά υποτελούς ελληνικού κράτους υπό Οθωμανική επικυριαρχία. 

Συνέπεια της Ελληνικής Επανάστασης, που είχε αρχίσει το 1821, και της παρέμβασης των Μεγάλων Δυνάμεων στη σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε στη ναυμαχία του Ναβαρίνου (1827) ήταν η δημιουργία μιας υποτυπώδους μορφής ελληνικού κράτους στη νότια Ελλάδα. Το 1827, η Γ' Εθνοσυνέλευση ανέθεσε τη διακυβέρνηση του νεοσύστατου κράτους στον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος έφτασε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1828. Παράλληλα με τις προσπάθειές του να θεμελιώσει ένα σύγχρονο κράτος, ο Καποδίστριας άρχισε διαπραγματεύσεις με τις Μεγάλες Δυνάμεις που αφορούσαν την έκταση και το συνταγματικό καθεστώς του νέου ελληνικού κράτους, ιδιαίτερα κατά τη Διάσκεψη των Πρεσβευτών των Μεγάλων Δυνάμεων στον Πόρο τον Σεπτέμβριο του 1828. Τον Νοέμβριο του 1828, οι Μεγάλες Δυνάμεις αφού αγνόησαν τις συστάσεις των Πρεσβευτών συμφώνησαν να υπογράψουν το πρώτο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, με το οποίο δημιουργούνταν ένα αυτόνομο ελληνικό κράτος που περιελάμβανε μόνο την Πελοπόννησο (Μοριά) και τα νησιά των Κυκλάδων.

Στις 22 Μαρτίου 1829, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Τζωρτζ Χάμιλτον - Γκόρντον, 4ος λόρδος του Άμπερντην, και οι απεσταλμένοι της Γαλλίας και της Ρωσίας, Ζυλ ντε Πολινιάκ και Χριστόφ φον Λίβεν, υπέγραψαν το δεύτερο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, το οποίο αποδέχτηκε σε μεγάλο βαθμό τις συστάσεις των Πρεσβευτών των Μεγάλων Δυνάμεων στον Πόρο.  Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, η Ελλάδα θα γινόταν ξεχωριστό κράτος που θα απολάμβανε πλήρη αυτονομία υπό την κυριαρχία ενός χριστιανού κληρονομικού ηγεμόνα που θα επιλεγόταν από τις Δυνάμεις, αλλά θα αναγνώριζε την επικυριαρχία του Οθωμανού Σουλτάνου και θα πλήρωνε ετήσιο φόρο 1,5 εκατομμυρίου Τουρκικών πιάστρων. Τα σύνορα του νέου κράτους θα εκτείνονταν κατά μήκος της συνοριακής γραμμής του Αμβρακικού στα δυτικά έως του Παγασητικού κόλπου στα ανατολικά, περιλαμβάνοντας με αυτόν τον τρόπο την Πελοπόννησο και την Ηπειρωτική Ελλάδα, καθώς και τις Κυκλάδες.  Όμως δεν συμπεριελαμβάνονταν η Κρήτη και τα  άλλα νησιά του Αιγαίου όπως η Σάμος, που είχαν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης και βρίσκονταν ακόμη υπό τον ελληνικό έλεγχο.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αναγνωρίσει το πρωτόκολλο με τη Συνθήκη της Αδριανούπολης, σύμφωνα με την οποία ολοκληρώθηκε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1828-29. Αμέσως μετά οι Δυνάμεις άρχισαν να αλλάζουν πολιτική και να στρέφονται προς την πλήρη ανεξαρτησία της Ελλάδας, η οποία αναγνωρίστηκε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου  στις  3 Φεβρουαρίου 1830.

## Παραπομπές

## Περαιτέρω ανάγνωση

* Anderson, MS *The Eastern Question, 1774-1923: A Study in International Relations* (1966) διαδικτυακά
Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Συνθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου (1801–1922)
Κατηγορία:Ελληνοβρετανικές σχέσεις
Κατηγορία:Συνθήκες που αφορούν την Ελλάδα
Κάστρο της Μπροντνίτσα

Το **Κάστρο της Μπροντνίτσα** (πολωνικά: Zamek w Brodnicy) είναι οχυρωμένο κάστρο του 15ου αιώνα στην Μπροντνίτσα του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας.

## Περιγραφή
Το κάστρο είναι χτισμένο σε τετράγωνο σχηματισμό. Οι τέσσερις πτέρυγες του κάστρου περιέβαλαν την κεντρική αυλή. Ένας πύργος 54 μέτρων παρείχε είσοδο στον δεύτερο όροφο του κάστρου. Στις γωνίες του κάστρου υπήρχαν μικροί πύργοι που βλέπουν έξω, οι οποίοι προεξέχουν από το τετράγωνο σχήμα του κάστρου. Τα υπόγεια του κάστρου χρησιμοποιήθηκαν ως βοηθητικοί χώροι. Οι υπόγειες αίθουσες εκτελούσαν διάφορες λειτουργίες: παρεκκλήσιο, τραπεζαρία, αναρρωτήριο, θάλαμος του διοικητή και άλλα εξειδικευμένα δωμάτια. Οι είσοδοι σε αυτά οδηγούν στη στοά που περιβάλλει την αυλή. Ο δεύτερος όροφος περιελάμβανε από την πλευρά της αυλής αποθήκες πυρομαχικών και σιταποθήκη και μια πρόσθετη αμυντική βεράντα εντός των τειχών του κάστρου. Δίπλα στον κεντρικό πύργο υπάρχει μια πύλη στην οποία η πρόσβαση γινόταν από μια πρώην κινητή γέφυρα. Αποτελούσε βασικό μέρος του αμυντικού συγκροτήματος του κάστρου. Η προκαστρική οχύρωση τοποθετήθηκε μεταξύ της πόλης και του κάστρου.

## Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Κάτοψη του κάστρου
Η οικοδόμηση του Τευτονικού κάστρου στη Μπροντνίτσα ξεκίνησε τον 14ο αιώνα και χρειάστηκε σχεδόν ένας ολόκληρος αιώνας για να ολοκληρωθεί. Το 1466, το συγκρότημα του κάστρου έγινε μέρος του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας. Μετά από μια πυρκαγιά το 1550, η ανοικοδόμηση του κάστρου έγινε από τον Σταρόστα Ράφαου Ντζιαουίνσκι. Κατά τη διάρκεια των Σουηδο-Πολωνικών Πολέμων το κάστρο άρχισε να μετατρέπεται σε ερείπια. Το 1785, ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας διέταξε να αποσυναρμολογηθούν τα ερείπια, αλλά οι διαταγές του σταμάτησαν σύντομα από τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ΄ της Πρωσίας. Η πιο ευνοϊκή περίοδος για την πόλη έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της παραμονής στο κάστρο της Άννα της Σουηδίας, αδελφής του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, αυτές οι περιοχές αναπτύχθηκαν γρήγορα. Μετά το θάνατό της (6 Φεβρουαρίου 1625 στο κάστρο), ξεκίνησε μια περίοδος ένοπλων συγκρούσεων που κατέστρεψαν την οικονομία. Η μοίρα του παλατιού σφραγίστηκε από μια πυρκαγιά το 1945.

Το παλάτι ανακαινίστηκε τη δεκαετία του 1960. Επί του παρόντος, το κάστρο στεγάζει ένα μουσείο και το παλάτι μια βιβλιοθήκη.
κέντρο|μικρογραφία|600x600εσ| Η Μπροντνίτσα κατά τα έτη 1738-1745, με θέα το κάστρο. Πίνακας του Φρίντριχ Στάινερ

## Παραπομπές



Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική του 14ου αιώνα
Κλίμακα Ράνκιν (φυσική)

μικρογραφία|234x234px|Σύγκριση των 4 επικρατέστερων κλιμάκων θερμοκρασίας. Η κλίμακα Ράνκιν είναι δεύτερη από αριστερά.

Η **κλίμακα Ράνκιν (Rankine scale)** είναι μια κλίμακα μέτρησης θερμοκρασίας βασισμένη στην κλίμακα Φαρενάιτ όπου η τιμή 0 αντιστοιχεί στο απόλυτο μηδέν (που είναι στους −273,15 °C στην Κλίμακα Κελσίου). Το σύμβολο των βαθμών Ράνκιν είναι °R. Προτάθηκε από τον Σκωτσέζο φυσικό και μηχανικό Ουίλιαμ Ράνκιν το 1859.

Η κλίμακα Ράνκιν διαφέρει από την κλίμακα Φαρενάιτ κατά -459,67 βαθμούς. Το σημείο πήξης του νερού στην κλίμακα αυτή αντιστοιχεί στους 491,67 °R και το σημείο βρασμού του αντιστοιχεί στους 671,67 °R.

## Δείτε επίσης
* Κλίμακα Κελσίου
* Κλίμακα Φαρενάιτ
* Κλίμακα Κέλβιν
* Κλίμακα Ρεωμύρου

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Μονάδες θερμοκρασίας
Κατηγορία:Κλίμακες
Αμπέλια Μπιζανίου Ιωαννίνων

Τα **Αμπέλια** ή η **Αμπελεία** ή η **Αμπελειά** ή η **Αμπελιά** είναι χωριό στον νομό Ιωαννίνων το οποίο βρίσκεται 12 χλμ. νότια από τα Ιωάννινα και 8 χλμ. βορειοανατολικά από τη Δωδώνη ενώ δίπλα και ανατολικά της περνάει η Ιόνια Οδός. Είναι κτισμένο στους πρόποδες των βουνών Χιονιάσα και Μπουλοβάνι σε υψόμετρο 536 μέτρα. Διοικητικά μαζί με την γειτονική (στα βόρεια) Φιλοθέη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμπελείας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μπιζανίου του Δήμου Ιωαννιτών. Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 με την παλιά του ονομασία *Βωτίβιστα* να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοσμηράς και το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 να μετονομάζεται σε  *Αμπελιά*. Το 1940 το όνομα του οικισμού διορθώνεται σε Αμπελεία ενώ το 1947 με το ΦΕΚ 203Α - 20/09/1947 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αμπελείας. Το 2017 με το ΦΕΚ 147Α - 05/10/2017 μετονομάστηκε σε Αμπέλια. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα χωριό είχε πληθυσμό 358 κατοίκους ενώ ως οικισμός 339.

## Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αμπελιών είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 9,315 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Φιλοθέη.

### Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

## Παραπομπές

## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Εύα Φίσερ

Η **Εύα Φίσερ** ( Νταρουβάρ, 19 Νοεμβρίου 1920 &#x2013; Ρώμη, 7 Ιουλίου 2015) ήταν μια Ιταλίδα καλλιτέχνιδα, γεννημένη στην Κροατία, που ζωγράφησε σε ελαιογραφίες, ακουαρέλες, και επίσης ασχολήθηκε με τη χαρακτική και  τη λιθογραφία.  

## Βιογραφία
Η Εύα Φίσερ γεννήθηκε στο Νταρουβάρ (σημερινή Κροατία) το 1920. Ο πατέρας της, Λεοπόλντ, ήταν ο Αρχιραβίνος της κοινότητας και ένας διάσημος Ταλμουδιστής. Απελάθηκε από τους Ναζί από τη Γιουγκοσλαβία πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μαζί με περισσότερα από τριάντα μέλη της οικογένειάς της. Πολύ λίγοι επέζησαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Φίσερ μπόρεσε να αποφοιτήσει από την Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Λυών, λίγο πριν το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Η Φίσερ συνελήφθη στο Βελιγράδι και φυλακίστηκε με τη μητέρα της και τον μικρότερο αδερφό της στο στρατόπεδο φυλακών Βαλεγκράντε στο κροατικό νησί Κόρτσουλα, τότε υπό τη διοίκηση της φασιστικής Ιταλίας. Αυτή και ο αδελφός της επετράπη να βοηθήσουν την άρρωστη μητέρα της στο νοσοκομείο του Σπλιτ. Αργότερα τους δόθηκε άδεια να μεταφερθούν στη Μπολόνια. Το 1943, μετά το ξέσπασμα του Ιταλικού Εμφυλίου Πολέμου, η Φίσερ πήγε κρυφά με την οικογένειά της και υιοθέτησαν το επώνυμο "Βεντούρι". Άρχισε να συνεργάζεται με το «Partito d'Azione» (ένα κίνημα αντίστασης ενάντια στη ναζιστική κατοχή) και συναντήθηκε με την παρτιζάνα Βάντα Βαρόττι  και τον Μάσιμο Μασέι.

Στο τέλος του πολέμου η Φίσερ μετακόμισε στη Ρώμη. Εντάχθηκε σε μια ομάδα καλλιτεχνών στη Βία Μαργκούτα και έγινε στενή φίλη του Τζιοβάνι Ομοτσιόλι.  Καθοριστική στιγμή ήταν η συνάντησή της με τον Πάμπλο Πικάσο κατά τη διάρκεια ενός πάρτι στο σπίτι του Λουκίνο Βισκόντι. Μιλούσαν το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας και εκείνος την ενθάρρυνε να συνεχίσει τη δουλειά της και να συνεχίσει την έρευνά της για τα σκάφη και την αρχιτεκτονική του Νότου στην ζωγραφική της. Μετακόμισε στο Παρίσι, όπου έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Σαν Ζερμέν ντε Πρε και έγινε φίλη με τον Μαρκ Σαγκάλ και τον Οσίπ Ζάντκιν. 

Τη δεκαετία του 1960, η Φίσερ εξέθεσε στην γκαλερί Λεφέβρ στο Λονδίνο, όπου ο Ιταλός ζωγράφος Μοντιλιάνι πραγματοποίησε την τελευταία ατομική του έκθεση. Το 1992 ο Ιταλός συνθέτης Ένιο Μορικόνε  έγραψε και ηχογράφησε μουσική για μια από τις εκθέσεις της, για να συγκεντρωθεί αργότερα στον κατάλογο άλμπουμ/έκθεσης *Η Εύα Φίσερ, ζωγράφος.* 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

* Giuseppe Marchiori, *Eva Fischer*, Sperling & Kupfer: Μιλάνο, 1957
* *Πίνακες της Eva Fischer*, Lefevre Gallery, Λονδίνο, 1960
* Jacopo Recupero, *Eva Fischer: 39 Engravings and 21 Lithographs*, Cidac, Ρώμη 1978
* Jacopo Recupero and Elio Toaff, *Eva Fischer: Yad Vashem*, Abef Press, Λονδίνο, 1989
* Ennio Morricone, *A Eva Fischer, Pittore*, Forum Studios, Ρώμη, 1992

## Σημειώσεις


Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ζωγράφοι
Αμπελείες Πέλλας

Οι  **Αμπελείες** ή **Αμπελειές** (επίσημα *αι Αμπελείαι*) είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας, στην Κεντρική Μακεδονία, έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, στη δημοτική ενότητα Γιαννιτσών, του Δήμου Πέλλας. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Γιαννιτσών του Νομού Πέλλας.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Οι Αμπελείες είναι μεγάλος οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα της Πέλλας. Βρίσκεται στον εύφορο κάμπο Θεσσαλονίκης-Γιαννιτσών, μεταξύ των μικρών ποταμών Τσιγάροπο και Ξηροπόταμος, λίγο βορειότερα της πόλης των Γιαννιτσών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150 μέτρα. Το χωριό απέχει 41 χλμ. περίπου Α.ΒΑ. της Έδεσσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 13,550 χμ² (2011).
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως *Κρούσαρη* και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1926 μετονομάστηκε σε *Αμπελιές* και το 1930 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1940 μετονομάστηκε σε *Αμπελείες*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελειών και προσαρτήθηκε στον Δήμο Γιαννιτσών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γιαννιτσών και προσαρτήθηκε στον Δήμο Πέλλας. 

## Αξιοθέατα
*Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στη δυτική είσοδο του οικισμού.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*eetaa.gr

Κατηγορία:Δήμος Πέλλας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Πέλλας
Ωροσκόπιο

thumb|Ωροσκόπιο υπολογισμένο για την 1η Ιανουαρίου 2000, στις 12:01:00 A.M. ώρα Νέα Υόρκης, για τη Νέα Υόρκη.
Το **ωροσκόπιο** είναι ένας αστρολογικός χάρτης ή διάγραμμα που αντιπροσωπεύει τις θέσεις του Ήλιου, της Σελήνης, των πλανητών, των αστρολογικών όψεων και των γωνιών τη στιγμή ενός γεγονότος, όπως η στιγμή της γέννησης ενός ατόμου. Η λέξη ωροσκόπιο προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις *ώρα* και *σκοπός* που σημαίνουν «χρόνος» και «παρατηρητής». Χρησιμοποιείται ως μέθοδος μαντείας σχετικά με γεγονότα που σχετίζονται με το χρονικό σημείο που αντιπροσωπεύει και αποτελεί τη βάση των ωροσκοπικών παραδόσεων της αστρολογίας. Οι στήλες με ωροσκόπια εμφανίζονται συχνά σε έντυπες και διαδικτυακές εφημερίδες.

Στην κοινή χρήση, το ωροσκόπιο αναφέρεται συχνά στην ερμηνεία ενός αστρολόγου, που συνήθως βασίζεται σε ένα σύστημα αστρολογίας του ηλιακού ζωδίου. Βασίζεται αυστηρά στη θέση του Ήλιου τη στιγμή της γέννησης ή στην ημερολογιακή σημασία ενός γεγονότος, όπως στην κινεζική αστρολογία. Συγκεκριμένα, πολλές εφημερίδες και περιοδικά φέρουν προγνωστικές στήλες, γραμμένες σε πρόζα που μπορεί να είναι γραμμένες περισσότερο για την αύξηση του αναγνωστικού κοινού παρά να συνδέονται απευθείας με τον Ήλιο ή άλλες πτυχές του ηλιακού συστήματος, που υποτίθεται ότι βασίζονται σε ουράνιες επιρροές σε σχέση με τη ζωδιακή τοποθέτηση του Ήλιου τον μήνα γέννησης.

Δεν υπάρχουν επιστημονικές μελέτες που να υποστηρίζουν την ακρίβεια των ωροσκοπίων και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την πραγματοποίηση ερμηνειών είναι ψευδοεπιστημονικές.  Στο σύγχρονο επιστημονικό πλαίσιο δεν υπάρχει καμία γνωστή αλληλεπίδραση που να ευθύνεται για τη μετάδοση της υποτιθέμενης επιρροής μεταξύ ενός ατόμου και της θέσης των αστεριών στον ουρανό τη στιγμή της γέννησης. Σε όλες τις δοκιμασίες που ολοκληρώθηκαν, διατηρώντας αυστηρές μεθόδους για τη συμπερίληψη μιας ομάδας ελέγχου και σωστή τύφλωση μεταξύ των πειραματιστών και των υποκειμένων, τα ωροσκόπια δεν έδειξαν αποτελεσματικότητα πέρα από την καθαρή τύχη. Επιπλέον, ορισμένα ψυχολογικά τεστ έχουν δείξει ότι είναι δυνατό να κατασκευαστούν περιγραφές προσωπικότητας και προβλέψεις αρκετά γενικές ώστε να ικανοποιούν τα περισσότερα μέλη ενός μεγάλου κοινού ταυτόχρονα, που αναφέρονται ως το φαινόμενο Φόρερ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αστρολογία
Κάλαμος Μαγνησίας

Ο **Κάλαμος** είναι παραθαλάσσιο χωριό της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Κάλαμος βρίσκεται στο Νότιο Πήλιο και τα ανατολικά παράλια του Παγασητικού κόλπου ανάμεσα σε περιοχή κατάφυτη από ελιές. Απέχει περίπου 25 χλμ. νοτιοανατολικά από τον Βόλο και περίπου 6 χλμ. δυτικά από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Σύμφωνα με την τοπική παράδοση οφείλει την ονομασία του είτε στην παραφθορά της λέξης "κάναλος" δηλαδή του καναλιού που σχηματίζει ο μικρός χείμαρρος του χωριού καθώς ενώνεται με τη θάλασσα, είτε από τα πολλά καλάμια που φυτρώνουν στην ακροποταμιά του. Αποτελεί καλοκαιρινό τουριστικό προορισμό γνωστό για την ομώνυμη παραλία του καθώς και τη γειτονική παραλία Μπελιάν.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αργαλαστής, το 1940 καταργείται και το 1961 ξαναναφέρεται να απογράφεται και πάλι στην κοινότητα Αργαλαστής. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' ανήκει  την κοινότητα Αργαλαστής που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αργαλαστής του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 60 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1994)

Αυτά είναι τα τραγούδια στον κατάλογο **[[Billboard Hot 100|''Billboard'' Hot 100]]** που ήταν στο νούμερο ένα το έτος 1994. 
Συνολικά 10 σινγκλ βρέθηκαν στην κορυφή τη χρονιά αυτή. Το πρώτο από αυτά το "Hero" από τη Μαράια Κάρεϊ, παρέμεινε για μία εβδομάδα στην κορυφή, ολοκληρώνοντας την παραμονή τεσσάρων εβδομάδων, που ξεκίνησε στα τέλη του 1993. Το μεγαλύτερο σε διάρκεια παραμονής σινγκλ το 1994 είναι το "I'll Make Love to You" των Boyz II Men, το οποίο ήταν στο νούμερο ένα επί 14 εβδομάδες, ισοφαρίζοντας το τραγούδι "I Will Always Love You" της Γουίτνεϊ Χιούστον για τις περισσότερες εβδομάδες στην κορυφή του Billboard Hot 100 έως ότου το τραγούδι "One Sweet Day" των Μαράια Κάρεϊ και Boyz II Men βρέθηκε στην κορυφή του τσαρτ από τον Δεκέμβριο του 1995 έως το πρώτο τέταρτο του 1996.

Με την άνοδο του τραγουδιού "On Bended Knee" στην κορυφή του Hot 100, οι Boyz II Men έγιναν οι πρώτοι καλλιτέχνες που πέτυχαν συνεχόμενα νούμερο ένα σινγκλ στις ΗΠΑ από την εποχή των Μπιτλς, οπότε είχαν πετύχει τρία συνεχόμενα νούμερο ένα (1964).
Η Λίζα Λομπ έγινε η πρώτη καλλιτέχνης που έφτασε στο #1 με το "Stay (I Missed You)" προτού υπογράψει συμβόλαιο με κάποια δισκογραφική εταιρία.

Τη χρονιά εκείνη, συνολικά 7 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα είχαν τραγούδι τους για πρώτη φορά στην κορυφή. Πρόκειται για τους: Σελίν Ντιόν, Ace of Base, R. Kelly, All-4-One, Lisa Loeb & Nine Stories και τον Ίνι Καμόζε. Ο Sting, έχοντας ήδη τραγούδια στο #1 με τους The Police, πέτυχε το πρώτο του τραγούδι στην κορυφή και ως σόλο καλλιτέχνης. Οι Boyz II Men ταν οι μοναδικοί που πέτυχαν να βρίσκονται στην κορυφή περισσότερες από μία φορές, με δύο τραγούδια.

## Παραπομπές


## Πηγές
**[[Φρεντ Μπρόνσον|Fred Bronson]]'s Billboard Book of Number 1 Hits, 5th Edition* 
**[[Joel Whitburn]]'s Top Pop Singles 1955-2008, 12 Edition* 
**Joel Whitburn Presents the Billboard Hot 100 Charts: The Nineties* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστορικό Αρχείο του Αμερικανικού Ραδιοφώνου σχεδόν όλων των περιοδικών *Billboard* μεταξύ 1920 και 2016

1994
Γιούλιε Κνίφερ

Ο **Γιούλιε Κνίφερ**  (23 Απριλίου 1924 – 7 Δεκεμβρίου 2004) ήταν Κροάτης ζωγράφος αφηρημένης τέχνης και ιδρυτικό μέλος της Κροατικής ομάδας τέχνης της δεκαετίας του 1960, γνωστή ως Ομάδα Γοργόνα.

Το κεντρικό μοτίβο της τέχνης του Κνίφερ είναι η εξερεύνηση του μαιάνδρου, μιας γεωμετρικής μορφής που δημιουργούσε από το 1960 σε διάφορες τεχνικές ζωγραφικής όπως εκτύπωση, λάδι, ακρυλικό χρώμα, κολάζ και τοιχογραφία.  Ένα παράδειγμα του οποίου είναι ο κολοσσιαίος μαίανδρος, που δημιούργησε ο Κνίφερ σε καμβά 20 x 30 μέτρα σε ένα λατομείο στο Τύμπινγκεν (1975).

Ήταν επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ομάδας Γοργόνα, μέλη της οποίας από το 1959 έως το 1966 ήταν: Μίλιενκο Χόρβατ, Ίβαν Κόζαριτς, Μαριγιάν Γιεβσοβάρ, Ντιμιτρίγιε Μπασίτσεβιτς (που εργάζεται με το όνομα Μάνγκελος), Μάτκο Μέστροβιτς, Ραντοσλάβ Πούταρ, Τζούρο Σέντερ και Γιόσιπ Βάνιστα. Το 1961 συμμετείχε στην πρώτη έκθεση *Νέες Τάσεις* στο Ζάγκρεμπ. Έκανε σε πολλές εθνικές και διεθνείς εκθέσεις, συμπεριλαμβανομένων των εκθέσεων *Οι* *Νέες Τάσεις* (1961, 1963, 1969 και 1973), *Διεθνής Κονστρουκτιβιστική Αφηρημένη Τέχνη* στην γκαλερί Ντενίζ Ρενέ (Παρίσι, 1961–1962), *Κονστρουκτιβιστής* στο Μουσείο της πόλης του Λεβερκούζεν, 1962), *Πέρα από το Ανεπίσημα* (Σαν Μαρίνο, 1963), Μπιενάλε της Βενετίας (1976 και 2001), Μπιενάλε Τέχνης του Σάο Πάολο (1973 με τους Γιουράι Ντόμπροβιτς και Βιέντσεσλαβ Ρίχτερ, 1979 και 1981). Συνεργάστηκε με την Γκαλερί Ντάνι Κέλερ στο Μόναχο, την Γκαλερί Χόφμαν στο Φρίντμπεργκ και την Γκαλερί  Φρανκ Ελμπάζ στο Παρίσι. Αυτό αύξησε τον αριθμό των έργων του σε ιδιωτικές συλλογές και συλλογές μουσείων, που βρίσκονται τώρα σε πολλά εξέχοντα ιδρύματα σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι.

Το 1994 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου έζησε μέχρι το θάνατό του. Η πρώτη του μεταθανάτια έκθεση οργανώθηκε από τον Αρνό Πιερ στην γκαλερί Φρανκ Ελμπάζ στο Παρίσι (2010). Το 2002 κέρδισε το ΒραβείοΒλαντιμίρ Νάζορ για τα Επιτεύγματα στη  Ζωή. 

Το 2016, ο πίνακας του Κνίφερ *PLS 69* (1969) πουλήθηκε σε δημοπρασία στη Βιέννη για 137.000 ευρώ, που ήταν εκείνη την εποχή η υψηλότερη τιμή, που πληρώθηκε ποτέ για ένα έργο κροατικής μοντέρνας τέχνης. 

## Περαιτέρω ανάγνωση

* Biro, Adam & Pierre, Arnauld *Knifer: Méandres* (Παρίσι, 2001).
* Maković, Zvonko *Julije Knifer* (Meandar & Studio Rašić, Ζάγκρεμπ, 2002).

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι
Ίζιντορ Κρσνιάβι

Ο **Ίζιντορ (Ίσο) Κρσνιάβι** ( ; 22 Απριλίου 1845 – 3 Φεβρουαρίου 1927) ήταν Κροάτης ζωγράφος, ιστορικός τέχνης, έφορος μουσείου και πολιτικός.

## Βιογραφία
Γεννημένος στο Νάσιτσε, τα πρώτα του μαθήματα τέχνης τα πήρε στο Όσιγιεκ, όπου σπούδασε με τον Ούγκο Κόνραντ φον Χότζεντορφ.  Στη συνέχεια πήγε στη Βιέννη, για να σπουδάσει φιλοσοφία και ιστορία της τέχνης. Εκείνη την εποχή, έγραφε ήδη αισθητικά και φιλοσοφικά άρθρα σε κροατικά περιοδικά.  Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ο Κρσνιάβι παντρεύτηκε το 1872 μια πλούσια Αυστριακή, τη Μαριέτα Φροσλ. Μετά το γάμο του, σπούδασε ζωγραφική για λίγο στην Ιταλία.  Αργότερα σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου και έζησε στην Ιταλία από το 1872–77, όπου αντέγραψε τους παλιούς δασκάλους.

Με τη βοήθεια του Γιόσιπ Γιουράι Στρόσμαγιερ, τον οποίο είχε γνωρίσει στη Ρώμη, έγινε καθηγητής αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ. Τον επόμενο χρόνο, βοήθησε στην ίδρυση της Εταιρείας Τεχνών και ήταν, για πολλά χρόνια, γραμματέας και εκπρόσωπος της. Υπηρέτησε επίσης ως ο πρώτος Διευθυντής της Πινακοθήκης Παλαιών Δασκάλων Στρόσμαγιερ και ήταν ένας από τους ιδρυτές του Μουσείου Τεχνών και Χειροτεχνίας. 

Το 1884, ήρθε σε σύγκρουση με τον Στρόσμαγιερ και τους υποστηρικτές του στο Λαϊκό Κόμμα, όπου υποστήριξε την φιλοουγγρική παράταξη, η οποία του επέτρεψε να υπηρετήσει στο Κροατικό Κοινοβούλιο 1884-87. Από το 1887 έως το 1891, σπούδασε νομικά και έγινε Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Κάρολι Κουέν-Χεντερβαρί. Απέκτησε μια νομισματική συλλογή για το Αρχαιολογικό Μουσείο στο Ζάγκρεμπ και αγόρασε μια σειρά από σημαντικές εκδόσεις για την πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Ενώ βρισκόταν σε αυτό το αξίωμα, ίδρυσε πολλά σχολεία, συμπεριλαμβανομένου ενός για τυφλούς και κωφούς, εισήγαγε μαθήματα φυσικής αγωγής και βοήθησε στη δημιουργία των θεμελίων για ένα ενιαίο σχολικό σύστημα. Ανέπτυξε το σύστημα χορήγησης υποτροφιών για εκπαιδευτικούς. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το υπουργείο το 1897, μετά από μια διαμαρτυρία στην οποία έκαψε μια ουγγρική σημαία. Επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο και, το 1906, εντάχθηκε στο Κόμμα των Δικαιωμάτων. Λίγο αργότερα, άρχισε πάλι να ζωγραφίζει.

Εκτός από ζωγράφος και κριτικός, μετέφρασε επίσης τη Θεία Κωμωδία του Δάντη στα κροατικά και ήταν συγγραφέας ποιημάτων, ταξιδιωτικών και δύο μυθιστορημάτων. Πέθανε στο Ζάγκρεμπ στις 3 Φεβρουαρίου 1927.

Στην κροατική ταινία *Κοντέσα Ντόρα* (1993) τον υποδύεται ο Ρέλια Μπάσιτς.

## Παραπομπές

## Πηγές

* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Essekeri: Βιογραφία του Isidor Kršnjavi (στα Κροατικά) (Η αγγλική έκδοση υπό προετοιμασία)

Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς
Κατηγορία:Κροάτες πολιτικοί
Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι
Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπανγκλαντές

Η **Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπαγκλαντές (NLB)** (Μπενγκάλι: বাংলাদেশ জাতীয় গ্রন্থাগার) είναι ο νόμιμος θεματοφύλακας όλων των νέων βιβλίων και άλλου έντυπου υλικού που δημοσιεύονται στο Μπαγκλαντές βάσει του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων του Μπαγκλαντές. Ιδρύθηκε το 1973, αλλά οι απαρχές της χρονολογούνται από το 1967, πριν από τον απελευθερωτικό πόλεμο του Μπαγκλαντές και την ανεξαρτησία του . είναι ανοικτή στο ευρύ κοινό και διαθέτει βιβλία τόσο στη γλώσσα Μπενγκάλι όσο και στην αγγλική . Στεγάζεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη Bhaban .

## Ιστορία
Μετά το διαμελισμό της Ινδίας  1947, η κυβέρνηση του Πακιστάν ίδρυσε την Εθνική Βιβλιοθήκη του Πακιστάν στο Καράτσι το 1962 και ένα επαρχιακό παράρτημα της Εθνικής Βιβλιοθήκης στη Ντάκα το 1967. Μετά τον απελευθερωτικό πόλεμο του Μπανγκλαντές, έγινε έντονα αισθητό από όλες τις πλευρές ότι μια εθνική βιβλιοθήκη είναι απαραίτητη για το νεοσύστατο έθνος. Λαμβάνοντας υπόψιν  την αναγκαιότητα και τη σημασία, η κυβέρνηση αποφάσισε να δημιουργήσει την Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπαγκλαντές στη Ντάκα. Η Βιβλιοθήκη άρχισε να λειτουργεί για πρώτη φορά με το ανθρώπινο δυναμικό, και με υλικό  που παρέλαβε από το Επαρχιακό Υποκατάστημα Κατάθεσης Βιβλίων. Στην πραγματικότητα, το εν λόγω υποκατάστημα κατάθεσης βιβλίων ήταν η απαρχή  της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Μπαγκλαντές που δημιουργήθηκε μετά την ανεξαρτησία της χώρας το 1973. Τέθηκε υπό τη διοίκηση της Διεύθυνσης Αρχείων και Βιβλιοθηκών μαζί με τα Εθνικά Αρχεία. Η Διεύθυνση υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτιστικών Υποθέσεων.  Η κυβέρνηση του Μπαγκλαντές εφοδίασε τη βιβλιοθήκη με κλιματισμό το 1978, στο πλαίσιο του πενταετούς σχεδίου της κυβέρνησης.

Το 2008 η βιβλιοθήκη έμεινε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για περίπου ένα μήνα, επειδή η Εταιρεία Ηλεκτρικής Προμήθειας της Ντάκα και το Τμήμα Δημοσίων Έργων αρνήθηκαν να το φτιάξουν.  Δήχθηκε επικρίσεις επειδή δεν διαθέτει ηλεκτρονικό κατάλογο .

## Κτίριο
Σχεδιαστής του κτιρίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης το 1978 ήταν ο διάσημος Βεγγαλός αρχιτέκτονας Muzharul Islam (1923-2012). Το Υπουργείο Πολιτισμού προγραμμάτιζε ακόμη να κατασκευάσει το κτίριο των Εθνικών Αρχείων ως μέρος του συγκροτήματος. Το νέο κτίριο της Βιβλιοθήκης ανεγέρθηκε κοντά στο κτίριο της Εθνοσυνέλευσης, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Λούις Καν. Ο βασικός πυρήνας της έδρας είναι ένα κεντρικό επταώροφο κτίριο που στεγάζει τα αναγνωστήρια, τις δανειστικές βιβλιοθήκες και τις αποθήκες. Περιβάλλεται από όλες τις πλευρές, εκτός από τη βόρεια, από μια τριώροφη τούβλινη υπερκατασκευή. Οι τοίχοι του κεντρικού μπλοκ έχουν εγκοπές στις γωνίες. Οι τομές διατρέχουν διαγώνια το κτίριο και χρησιμεύουν για να φωτίζουν το κεντρικό τμήμα και να διαιρούν το κτίριο. Οι αίθουσες ανάγνωσης και οι στοές τοποθετήθηκαν στα νότια, η διοίκηση στα ανατολικά και οι αποθήκες στα δυτικά .

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
* Europeana
*Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη
*Μπανγκλαντές
* Ντάκα

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα 

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Μπανγκλαντές
Μπανγκλαντες
Αμπέλια Παλαιοκάτουνου Άρτας

Τα **Αμπέλια**, έως το 1951 γνωστά ως **Αβαρίτσα**, είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλαιοκάτουνου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

## Γεωγραφία
μικρογραφία|322x322εσ|Σπίτι στην Αβαρίτσα.
Τα Αμπέλια είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκονται κοντά στους νότιους πρόποδες των Τζουμέρκων και κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού Σαραντάπορου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Ο οικισμος απέχει 57 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 ως *Αβαρίτσα* και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βουργαρελίου του νομού Άρτας. Το 1950 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοκατούνου και το 1951 μετονομάστηκε σε *Αμπέλια*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαιοκατούνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.

## Αξιοθέατα
μικρογραφία|262x262px|'''Ιερός ναός Αγίων Θεοδώρων.'''
* Ο Ιερός ναός των Αγίων Θεοδώρων, νότια του οικισμού, με χαρακτηριστικό καμπαναριό.
* Νερόμυλος Κολοκύθα.
* Νερόμυλος Κατσάνου.

## Σημείωση
Στην ίδια Δημοτική Ενότητα αλλά στην Κοινότητα Αθαμανίου, σε απόσταση περίπου 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά, είναι ο συνώνυμος οικισμός Αμπέλια Αθαμανίου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
* eetaa.gr

Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Αμπέλια Τρικάλων

Τα **Αμπέλια** είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Κλεινού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κλεινοβού, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
*Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν *Καρούτια* (τα) . 
## Γεωγραφία
Τα Αμπέλια είναι ημιορεινό χωριό στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Τρικάλων. Βρίσκονται δυτικά της Καλαμπάκας, στις ανατολικές υπώρειες της κορυφής «Τσολιάσοβο» («Πλαγιά», 1.244 μέτρα) της νότιας Πίνδου και στην δυτική όχθη του Κλεινοβίτικου ποταμού, πάνω στην επαρχιακή οδό Περτουλίου-Μουργκάνης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 390 μέτρων. Το χωριό απέχει 37 χιλιόμετρα περίπου βορειοδυτικά των Τρικάλων (μέσω Καστρακίου). 
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 ως *Καρούτια* και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κλεινοβού του νομού Τρικάλων. Το 1955 μετονομάστηκε σε *Αμπέλια*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κλεινού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κλεινοβού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κλεινοβού και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαμπάκας, ο οποίος το 2018 μετονομάστηκε σε δήμο Μετεώρων.
## Γενικά στοιχεία
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με γεωργικές, υλοτομικές και κτηνοτροφικές εργασίες και μιλούσαν, παλαιότερα, την Βλαχική διάλεκτο. Καλλιεργούνται κυρίως τριφύλλι, καλαμπόκι, σιτηρά και αμπέλια, ενώ στο χωριό υπάρχει γυμνάσιο. Τον Οκτώβριο του 2021, η κακοκαιρία «Μπάλος» προκάλεσε καταστροφές στις καλλιέργειες, λόγω υπερχείλησης του Κλεινοβίτικου ποταμού.
## Αξιοθέατα
*Η εκκλησία του Αγίου Τρύφωνα στο βορειοκεντρικό τμήμα του οικισμού
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων
Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων