open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αστικοποίηση

[300px|thumb|Η κινέζικη πόλη [Σεντσέν ακριβώς δίπλα στο Χονγκ Κονγκ είχε το 1979 περίπου 30.000 κατοίκους, ενώ σήμερα έχει περίπου 11 εκατομμύρια.]]
**Αστικοποίηση** είναι η τάση των ανθρώπων για συγκέντρωση στα αστικά κέντρα και αυτό παρατηρείται σε όλα τα μέρη του κόσμου. Σήμερα πολλές πόλεις ξεπερνούν τα 10.000.000, σε όλες τις ηπείρους και πιστεύεται ότι το 2030 περισσότερο από το 60% του πληθυσμού θα ζει στις πόλεις

Η αστικοποίηση έχει πολλές καλές και κακές συνέπειες σε μια χώρα. Καλές, γιατί αυξάνει την βιομηχανική παραγωγή και βελτιώνει σταδιακά τις υπηρεσίες , και κακές γιατί οι πόλεις είναι ένα τεχνητό περιβάλλον που αναγκάζει τους ανθρώπους να ζουν σε συνθήκες που ήταν τελείως άγνωστες στο παρελθόν. Επιπλέον, η συγκέντρωση πολλών ανθρώπων σε μικρό χώρο ευνοεί τη ρύπανση του περιβάλλοντος, δυσκολεύει τις προσωπικές σχέσεις και προκαλεί παθολογικά κοινωνικά φαινόμενα, όπως είναι η αύξηση της εγκληματικότητας και η διάδοση των ναρκωτικών. Πολύ μεγάλο πρόβλημα είναι και η αύξηση του κόστους ζωής , γιατί η επιβίωση των πόλεων απαιτεί πολλά μεγάλα έργα (δρόμους, δίκτυα παροχής νερού και ενέργειας, συστήματα απομάκρυνσης σκουπιδιών, νοσοκομεία, σχολεία κ.τ.λ.) τα οποία χρειάζονται τεράστια κεφάλαια για να γίνουν.

## Διεθνές φαινόμενο
Η αστικοποηση παρατηρείται διεθνώς κυρίως σε χώρες με ραγδαία ακμάζουσα βιομηχανία όταν συγχρόνως παραμελείται η υποδομή και το κυκλοφοριακό. Επίσης παρατηρείται σε χώρες όταν ο πόλεμος και ο εμφύλιος πόλεμος ερημώνει τις αγροτικές περιοχές. Σε αυτές τις περιπτώσεις παρατηρείται ξαφνική αύξηση του πληθυσμού ορισμένων πόλεων κυρίως στα προάστια με ανεξέλεγκτο και ραγδαίο ρυθμό. Παραδείγματα είναι η Κωνσταντινούπολη με άνω των 12 εκ. κατοίκους, το Λάγκος της Νιγηρίας με 11,6 εκ. κατοίκους ή το Μεξικό με 23 εκ. κατοίκους. Οι συνθήκες ζωής σε αυτές τις πόλεις είναι δραματικές, αφού οι κάτοικοί τους δεν έχουν καμία άλλη εκλογή, και αναγκάζονται να ζουν υπό άθλιες συνθήκες, αφού οι λόγοι που τους έκαναν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους συνεχίζουν να υπάρχουν.

## Βιβλιογραφία
* H. Heineberg (2000): *Grundriss Allgemeine Geographie: Stadtgeographie* Stuttgart:UTB ISBN 3-8252-2166-0
* J. Bähr (2001): *Urbanisierung - eine Einleitung* Kiel (Elektronische Quelle: https://web.archive.org/web/20070927212522/http://www.berlin-institut.org/pdfs/Baehr_Urbanisierung_Einfuehrung.pdf)
* W. Gaebe (2004): *Urbane Räume* UTB ISBN 3-8252-2511-9
* Elisabeth Blum / Peter Neitzke: FavelaMetropolis. Berichte und Projekte aus Rio de Janeiro und Sao Paulo, Birkhäuser Basel, Boston, Berlin 2004, ISBN 3-7643-7063-7
* Johannes Fiedler: „Urbanisierung, globale” Wien 2004, Böhlau Verlag ISBN 3-205-77247-4

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Κατηγορία:Δημογραφία
Κατηγορία:Ανθρώπινη μετανάστευση
Κατηγορία:Πολεοδομία
Κατηγορία:Βιομηχανική επανάσταση
Κατηγορία:Χρήση γης
Κατηγορία:Αστική ανάπτυξη
Κατηγορία:Αστική γεωγραφία
Ανταληγείς άνεμοι

Ως **ανταληγείς άνεμοι** χαρακτηρίζονται οι άνεμοι που πνέουν πάνω από τους αληγείς ανέμους. Η ονομασία τους προέρχεται από το γεγονός ότι πνεύουν κατ΄ αντίθετη διεύθυνση από εκείνη των αληγών.

Οι ανταληγείς άνεμοι στο βόρειο ημισφαίριο έχουν διεύθυνση νοτιοδυτική (ΝΔ.), και στο νότιο ημισφαίριο βορειοδυτική και που ενισχυόμενοι έντονα εκχύνονται στις Ζώνες επικρατούντων δυτικών ανέμων, δηλαδή στα γεωγραφικά πλάτη από 35° μέχρι 60° Βορείου και Νοτίου ημισφαιρίου.

Κατηγορία:Μετεωρολογία
Κατηγορία:Άνεμοι
Κλυτίος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κλυτίος** είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:

# Κλυτίος (γίγαντας) τον οποίο σκότωσε κατά τη Γιγαντομαχία η Εκάτη με δάδες ή (κατά τη *[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]*) ο θεός `Ηφαιστος με ένα σίδερο.
# Κλυτίος του Λαομέδοντα, γιος του Λαομέδοντα, βασιλιά της Τροίας. Ο Κλυτίος αυτός ήταν εγγονός του `Ιλου και της Ευρυδίκης, αδελφός του Πριάμου, σύζυγος της Λαοθόης και πατέρας του Καλήτορα. Αναφέρεται στη ραψωδία Γ της *[[Ιλιάδα|Ιλιάδας]]*.
# Κλυτίος του Αλκμέωνα, γιος του Αλκμέωνα και κάποιας από τις κόρες του Φηγέα (της Αρσινόης ή της Τριφύλης). Σύμφωνα με τη *[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]* (Γ΄ 7, 5), αυτός ο Κλυτίος υπήρξε ο γενάρχης του γένους των **Κλυτιδών**.
# Κλυτίος (Αργοναύτης), ένας από τους Αργοναύτες, γιος του Ευρύτου από την Οιχαλία και αδελφός του Ιφίτου.

* Εξάλλου, στην *[[Αινειάδα]]* (βιβλία 9 και 10) ο Βιργίλιος αναφέρει δύο «δικά του» πρόσωπα με το όνομα «Κλυτίος», που δεν σχετίζονται με τον γιο του Λαομέδοντα.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γαλάτες

μικρογραφία|262x262εσ|Η περιοχή της Γαλατίας περί το 58 π,Χ. Οι Γαλάτες κατοίκησαν στην επικράτεια που ήταν γνωστή στους Ρωμαίους ως Κελτική Γαλατία.
Οι **Γαλάτες** (λατινικά: Galli, αγγλικά: Gauls) ήταν ομάδα κελτικών φύλων που κατοίκησαν στη δυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια της Εποχής του Σιδήρου και της Ρωμαϊκής περιόδου, χονδρικά από τον 5ο αιώνα π.Χ. έως τον 5ο αιώνα μ.Χ. Οι Γαλάτες έζησαν σε μια ευρεία περιοχή της ηπειρωτικής Ευρώπης που ονομαζόταν Γαλατία και μιλούσαν μια κελτικής προέλευσης γλώσσα, γνωστή ως γαλατική. 

Οι Γαλάτες εμφανίστηκαν γύρω στον 5ο αιώνα π.Χ. ως φορείς του πολιτισμού Λα Τεν βόρεια και δυτικά των Άλπεων. Τον 4ο αιώνα εξαπλώθηκαν σε μεγάλο μέρος της σημερινής Γαλλίας, Βελγίου, Ελβετίας, Νότιας Γερμανίας, Αυστρίας και Τσεχίας λόγω του ελέγχου των εμπορικών οδών κατά μήκος των ποταμών του Ροδανού, Σηκουάνα, Ρήνου και Δούναβη. Έφτασαν στο αποκορύφωμα της δύναμής τους τον 3ο αιώνα π.Χ. Κατά τον 4ο και 3ο αιώνα, οι Γαλάτες επεκτάθηκαν στη Βόρεια Ιταλία (Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία), που οδήγησε στους Ρωμαιο-γαλατικούς πολέμους και στα Βαλκάνια, που οδήγησε σε πόλεμο με τους Έλληνες. Οι τελευταίοι εγκαταστάθηκαν τελικά στην κεντρική Μικρά Ασία και έμειναν γνωστοί ως Γαλάτες της Μικράς Ασίας. 

Μετά το τέλος του Πρώτου Καρχηδονιακού Πολέμου η ανερχόμενη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία άσκησε πίεση στις περιοχές υπό τη Γαλατική σφαίρα επιρροής. Η μάχη του Τελαμώνα (225 π.Χ.) προανήγγειλε μια σταδιακή πτώση της Γαλατικής δύναμης κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. Οι Ρωμαίοι κατέκτησαν τελικά τη Γαλατία στους Γαλατικούς Πολέμους (58 - 50 π.Χ.) καθιστώντας τη ρωμαϊκή επαρχία, στην οποία καλλιεργήθηκε ένας υβριδικός γαλατο-ρωμαϊκός πολιτισμός.

Οι Γαλάτες συνίσταντο από πολλές φυλές (*toutās*), πολλές από τις οποίες έχτιζαν μεγάλους οχυρωμένους οικισμούς που ονομάζονταν oppida (όπως το Bibracte) και έκοβαν τα δικά τους νομίσματα. Οι Γαλάτες δεν ενώθηκαν ποτέ κάτω από έναν ηγεμόνα ή μια κυβέρνηση. Παρόλα αυτά, οι Γαλατικές φυλές ήταν ικανές να ενώσουν τους στρατούς τους σε μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως αυτές με επικεφαλής τον Βρέννο και τον Βερκιγγετόριξ. Οι Γαλάτες ασπάζονταν την αρχαία κελτική θρησκεία με ιερείς τους Δρυΐδες.

## Δείτε επίσης
* Γαλατία
* Γαλατία (Μικρά Ασία)

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γαλατία
Κατηγορία:Κέλτες
Πατριάρχης Αναστάσιος

Ο **Αναστάσιος** διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 730 έως 754.

## Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον Πατριάρχη Γερμανό Α΄, ο οποίος εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, λόγω της αντίθεσής του στην εικονομαχική πολιτική του Αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ του Ίσαυρου. Ο Αναστάσιος, ο οποίος ήταν σύγγελος του Πατριαρχείου, δέχτηκε να καλύψει την πολιτική των Εικονομάχων. Έστειλε συνοδική επιστολή στους άλλους Πατριάρχες, αναγγέλλοντάς τους την προσκόλλησή του στη διδασκαλία του Αυτοκράτορα. Δεν αναγνωρίστηκε όμως ούτε από τον Πάπα Γρηγόριο Β΄, ούτε από τους υπόλοιπους Πατριάρχες της Ανατολής, ούτε από το Ορθόδοξο ποίμνιο.

Το 742 αναγκάστηκε να στέψει Αυτοκράτορα τον Αρμένιο στρατηγό Αρτάβασδο, γαμπρό από αδελφή του νόμιμου διαδόχου Κωνσταντίνου Ε΄ του Κοπρώνυμου. Ο Αρτάβασδος εμφανίστηκε ως προστάτης της Ορθοδοξίας και εισήγαγε ξανά τη λατρεία των ιερών εικόνων με τη βοήθεια του Αναστασίου, ο οποίος στο μεταξύ είχε αλλάξει τις απόψεις του. Όταν ο Κωνσταντίνος Ε΄ ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη, εκδικήθηκε τον Αναστάσιο με δημόσια διαπόμπευση στον ιππόδρομο, με τύφλωση και εκθρόνιση.

Σύντομα όμως τον επανέφερε στο Θρόνο, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το θάνατό του, τον Ιανουάριο του 754.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Οικουμενικό Πατριαρχείο
* 
* 

Αναστάσιος
Κατηγορία:Εικονομαχία
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Γεώργιος Σωτηριάδης

Ο **Γεώργιος Σωτηριάδης** (Ντεμίρ Ισσάρ, 25 Απριλίου 1852 – Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 1942) ήταν Έλληνας φιλόλογος, αρχαιολόγος και πανεπιστημιακός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ντεμίρ Ισσάρ (σημ. Σιδηρόκαστρο) της Μακεδονίας, τότε τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας,  και σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Μόναχο, όπου αναγορεύτηκε διδάκτορας. Το 1896 διορίστηκε έφορος στην Αρχαιολογική Εταιρεία και το 1912 καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. 
left|thumb|130px|Ο εθνογραφικός χάρτης του Γεωργίου Σωτηριάδη του 1918.
Το 1926 διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, του οποίου μάλιστα διετέλεσε και πρώτος πρύτανης. 
Με τη συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών, το 1926, διορίστηκε τακτικό μέλος αυτής. Την περίοδο 1918 - 1920 είχε διατελέσει αντιπρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Είχε διδάξει επίσης σε σχολεία στην Οδησσό, τα Ιωάννινα, την Φιλιππούπολη και την Αθήνα. Απεβίωσε το 1942 στην Αθήνα.

## Εργογραφία
Εξέδοσε πολλές ιστορικές και αρχαιολογικές μελέτες, ενώ πραγματοποίησε ανασκαφές στο Θέρμο, τη Βοιωτία, τη Φωκίδα, τη Λοκρίδα και στον Μαραθώνα. Μερικές από τις μελέτες του είναι:
* *«Περί της τοπογραφίας των αρχαίων Θηβών»* (Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών, 1904), 
* *«Ο Μένανδρος και η αρχαία κωμωδία»*, 
* *«Τα ελλειψοειδή κτίσματα του Θέρμου και η Ακρόπολις και του μουσείον αυτής»* κ.α. 

Μετέφρασε επίσης την τριλογία *«Ορέστεια»* του Αισχύλου και την *Ιστορία της βυζαντινής λογοτεχνίας* του Κρουμπάχερ.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Αρχηγός αθλητικής ομάδας

**Αρχηγός ομάδας** στα ομαδικά σπορ (αγγλ. *Captain*) είναι ένας τιμητικός τίτλος που δίνεται στο μέλος της ομάδας που θεωρείται καταλληλότερο να έχει την ευθύνη για τη στρατηγική και την ομαδική εργασία κατά τη διάρκεια του αγώνα.

## Επιλογή

Η επιλογή του αρχηγού δεν έχει συγκεκριμένους κανόνες. Βασικό κριτήριο είναι η προσωπικότητα και κατά δεύτερο η εμπειρία του αθλητή. Γι' αυτό, συνήθως, ο αρχηγός επιλέγεται από τα παλιότερα ή τα μεγαλύτερης ηλικίας μέλη του συλλόγου.

Επίσης, ο τρόπος επιλογής διαφέρει από σωματείο σε σωματείο και από άθλημα σε άθλημα. Σε κάποιες περιπτώσεις ο αρχηγός ορίζεται από τον προπονητή, σε άλλες από τους συμπαίκτες του και άλλοτε από τη διοίκηση.

## Ρόλος

Ο ρόλος του αρχηγού είναι σημαντικός κατά τη διάρκεια επεισοδίων, εκνευρισμού και γενικά όταν το παιχνίδι ξεφεύγει από τα αθλητικά πλαίσια. Στον αρχηγό απευθύνεται ο προπονητής για να δώσει εντολές καθώς το παιχνίδι εξελίσσεται. Επίσης, με τον αρχηγό έρχεται σε διαβούλευση ο διαιτητής αν θέλει να κάνει κάποιες παρατηρήσεις ή υποδείξεις. 

Βέβαια ο ρόλος του αρχηγού διαφέρει ανάλογα με τους κανονισμούς του κάθε αθλήματος.

## Αξιοσημείωτα

Ο μακροβιότερος αρχηγός ομάδας στο διεθνή χώρο ήταν ο αρχηγός της Εθνικής Κρίκετ της Ν. Ζηλανδίας Στέφεν Φλέμινγκ, ο οποίος είχε αυτό το πόστο από το 1993 μέχρι το 2008.

## Δείτε επίσης
* Αρχηγός ποδοσφαιρικής ομάδας

Κατηγορία:Πρόσωπα του αθλητισμού
Λουκάς Μούσουλος

Ο **Λουκάς Σ. Μούσουλος** (Καραβάς Κύπρου, 1910 &ndash; Αθήνα, 29 Οκτωβρίου 1993) ήταν διακεκριμένος Ελληνοκύπριος μηχανικός μεταλλείων&ndash;μεταλλουργός μηχανικός, καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, μέλος και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, και συγγραφέας πολλών επιστημονικών άρθρων και βιβλίων.

Γεννήθηκε το 1910 στον Καραβά της Επαρχίας Κερύνειας της Κύπρου. Γονείς του ήταν ο Σοφοκλής και η Ευρυδίκη Μούσουλου. Σπούδασε στη Γαλλία, αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζης (1928&ndash;1930) και κατόπιν στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Μεταλλείων του Σαιντ Ετιέν (École Nationale Supérieure de Saint-Étienne, 1930&ndash;1933).

Από το 1934 και για πολλά χρόνια, εργάσθηκε σε διευθυντικές θέσεις σε μεταλλεία και μεταλλουργίες του Ομίλου Μποδοσάκη (Μεταλλεία Κασσάνδρας, Μεταλλεία Ερμιόνης, ΛΑΡΚΟ, κ.ά.). Αργότερα, ανέλαβε διευθυντικές θέσεις και σε άλλες μεταλλευτικές ή μεταλλουργικές επιχειρήσεις όπως στη Mediterranean Mines Ltd. (αμερικανικών συμφερόντων), στην Ελληνική Μεταλλευτική Εταιρεία της Κύπρου, στη Γενική Εταιρεία Μεταλλευτικών Ερευνών και Εκμεταλλεύσεων (ΓΕΜΕΕ), στα Μεταλλεία Αμιάντου Βορείου Ελλάδος (ΜΑΒΕ) και στις Μεταλλουργικές Βιομηχανίες Αιγαίου (ΜΕΤΒΑ).

Ο Λουκάς Μούσουλος διέπρεψε επίσης ως ερευνητής, πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός. Το 1948 εκλέχθηκε επιμελητής στην Έδρα Μεταλλογνωσίας και Μεταλλευτικής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, το 1955 καθηγητής στην Έδρα Μεταλλευτικής και το 1962 καθηγητής στην Έδρα Μεταλλουργίας. Ως ερευνητής συνέβαλε πολύ στην αξιοποίηση των λατεριτικών κοιτασμάτων νικελίου της Λάρυμνας και στη δημιουργία του μεταλλουργικού συγκροτήματος της ΛΑΡΚΟ. 

Το 1977 συνταξιοδοτήθηκε από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο λόγω ηλικίας. Την ίδια χρονιά εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το έτος 1985&ndash;1986 χρημάτισε πρόεδρος της Ακαδημίας. Ήταν επίσης μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Υποτροφιών Ι. Λάτση.

Έναν χρόνο πριν τον θάνατό του, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο τον τίμησε εκδίδοντας ειδικό επιστημονικό τόμο αφιερωμένον σ' αυτόν. Μετά τον θάνατό του, η Ακαδημία Αθηνών θέσπισε επίσης βραβείο στο όνομά του με αντικείμενο τις μεταλλευτικές και μεταλλουργικές διεργασίες.

## Ενδεικτική εργογραφία
* *Εξόρυξις των πετρωμάτων*, τόμοι 2, ΕΜΠ, Αθήναι 1959.
* *Εξαγωγική Μεταλλoυργία. Τόμος Ι. Θεωρητικαί και τεχνολογικαί βάσεις*, *Τόμος ΙΙ. Μεταλλουργία του σιδήρου*, ΕΜΠ, Αθήναι 1968.
* *Μεταλλουργία του νικελίου*, ΕΜΠ, Αθήναι 1973.
* *Μεταλλουργίαι αλουμινίου&ndash;μαγνησίου*, ΕΜΠ, Αθήναι 1976.
* *Μεταλλουργίαι μαγγανίου, βισμουθίου, μολυβδαινίου, βολφραμίου, κασσίτερου, αντιμονίου*, ΕΜΠ, Αθήναι 1976.
* *Μεταλλουργία του χαλκού*, ΕΜΠ, Αθήναι 1976.
* *Μεταλλουργίαι μολύβδου&ndash;ψευδαργύρου&ndash;καδμίου*, ΕΜΠ, Αθήναι 1976.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί
Κατηγορία:Κύπριοι συγγραφείς
Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Κναγέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κναγέας** (***Κναγεύς***) είναι γνωστός ένας ακόλουθος των Διοσκούρων κατά τις πολιορκίες των Αφιδνών. Ο Κναγεύς αιχμαλωτίσθηκε, πουλήθηκε ως δούλος και μεταφέρθηκε στην Κρήτη, όπου υπηρέτησε στον ναό της θεάς Αρτέμιδας. Από εκεί δραπέτευσε μαζί με τη νεαρή ιέρεια του ναού και με το άγαλμα της θεάς. Το άγαλμα το πήγε στη Σπάρτη, όπου η 'Αρτεμις έλαβε την επίκληση **«Κναγία»** από το όνομα του Κναγέως.

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κναγεας
Σαμπουάν

right|thumb|250px|Πλαστική φιάλη σαμπουάν

Το **σαμπουάν** είναι υγρό προϊόν καθαρισμού των μαλλιών από διάφορα κατάλοιπα λιπαρών και άλλων ουσιών, περιβαλλοντικών ρύπων, επιδερμίδας, πιτυρίδας καθώς και άλλων καταλοίπων στην επιφάνεια των τριχών και της επιδερμίδας.

Το σαμπουάν όταν έρχεται σε επαφή με νερό, αφρίζει και με την επίδραση στο τρίχωμα αφαιρεί τις ανεπιθήμητες ξένες ουσίες χωρίς να καταπονεί την επιφάνεια, την δομή και τη ρίζα της τρίχας ή την επιδερμίδα.

Το μοντέρνο σαμπουάν εφευρέθηκε από τον Σερ Alusandro Benett στα τέλη της δεκαετίας του 1920.

## Βιβλιογραφία
* Wilfried Umbach: Kosmetik – Entwicklung, Herstellung und Anwendung kosmetischer Mittel, Georg Thieme Verlag, Stuttgart, 1988 
* André O. Barel, Marc Paye, Howard I. Maibach: Handbook of Cosmetic Science and 	Technology, Informa Healthcare, New York

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Register mit Inhaltsstoffen von Kosmetika
* Infoseite über verschiedene Hersteller von Shampoo 
* olionatura  Naturkosmetik selbst gemacht: Planung eines Shampoos. Mit Tensid-Rechner zur Bestimmung der Anteile an WAS (waschaktiven Substanzen).
* Σαμπουάν για λιπαρά μαλλιά για την γυναίκα 

Κατηγορία:Υγιεινή
Γεώργιος Σωτηρίου

Ο **Γεώργιος Σωτηρίου** (1880 - 1965), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος, βυζαντινολόγος, ιστορικός της τέχνης και πανεπιστημιακός. Μαζί με τον Αναστάσιο Ορλάνδο, υπήρξε ο θεμελιωτής της βυζαντινής αρχαιολογίας στην Ελλάδα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1880 και φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή από όπου αποφοίτησε το 1899. Στη συνέχεια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1904. Συνέχισε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια Λειψίας, Βιέννης και Μονάχου. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα δίδαξε σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης την περίοδο 1908-1915 ενώ το 1914 διορίστηκε έφορος στο βυζαντινό μουσείο και το 1923 διευθυντής αυτού. Την περίοδο της προεδρίας του εντάχθηκε στο μουσείο η συλλογή της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, ενώ ο ίδιος είχε σκοπό να μετατρέψει το μουσείο σε πρότυπο για την Ανατολή. Εργάστηκε με πολύ ζήλο στο μουσείο, ώστε μετά την Κατοχή να υποστεί βλάβες στη σωματική του ακεραιότητα.

Το 1924 εξελέγη καθηγητής χριστιανικής αρχαιολογίας και παλαιογραφίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1952. Το ακαδημαϊκό έτος 1950-1951 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και το ακαδημαϊκό έτος 1949-1950 αντιπρύτανης ενώ ακόμη διετέλεσε δύο φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1933-1934 και 1938-1941.

Με την συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών, το 1926, διορίστηκε τακτικό μέλος αυτής και το 1941 υπήρξε πρόεδρος της. Ήταν ακόμη μέλος πολλών ευρωπαϊκών Ακαδημιών και Αρχαιολογικών Ινστιτούτων, ενώ τιμήθηκε με το βραβείο *Gustav Schlumberger* της Γαλλικής Ακαδημίας. Ακόμη, εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πολλά αρχαιολογικά συνέδρια.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 1965. Μετά το θάνατό του, το 1966, η Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία τύπωσε τόμο του Δελτίου της αφιερωμένο στο έργο του, ενώ στις 18 Μαΐου 1975, έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του έξω από το Χριστιανικο και Βυζαντινό Μουσείο.

## Έργο
Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει περισσότερα από 200 έργα. Μεταξύ αυτών: *«Αι χριστιανικαί Θήβαι της Θεσσαλίας και αι παλαιοχριστιανικαί βασιλικαί της Ελλάδος»* (1931), *«τα Βυζαντινά μνημεία της Κύπρου»* (1935), *«Κειμήλια του Οικουμενικού Πατριαρχείου»* (1937), *«Χριστιανική και βυζαντινή αρχαιολογία»* (1942) κ.α. Μεταξύ άλλων πραγματοποίησε ανασκαφές σε Θεσσαλονίκη, την Θήβα, την Έφεσο, την Κύπρο και το Σινά. Οι πιο γνωστές ανασκαφές του ήταν *[[Η Βασιλική του Ιλισσού]]* στην Αθήνα, στον Άγιο Δημήτριο της Θεσσαλονίκης μετά την πυρκαγιά του 1917. Μάλιστα, το 1922, κατά την Μικρασιατική Καταστροφή και ενώ πραγματοποιούσε έρευνες στη Μικρά Ασία με τη σύζυγο το Μαρία, κινδύνευσαν να αιχμαλωτιστούν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Γεώργιος Σωτηρίου στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί της τέχνης
Ταχυδρόμος (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Ταχυδρόμος** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.
* Υπάλληλος ταχυδρομείου
* ''Ο ταχυδρόμος'' (ταινία)

## Έντυπα
* ''Ταχυδρόμος'' (εφημερίδα της Αλεξάνδρειας Αιγύπτου)
* ''Ταχυδρόμος'' (εφημερίδα του Βόλου)
* ''Ταχυδρόμος της Ανατολής'' (εφημερίδα)
* ''Ταχυδρόμος'' (περιοδικό)
Ταχυδρόμος (εφημερίδα του Βόλου)

200px|right|thumb|Το πρώτο φύλλο της βολιώτικης εφημερίδας ''Ταχυδρόμος''.
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο ιδρυτής του ''Ταχυδρόμου'' Αλέξανδρος Μέρος (1890-1964)
Ο ***Ταχυδρόμος*** είναι ιστορική καθημερινή εφημερίδα του Βόλου. Πρωτοκυκλοφόρησε το 1916 και διέκοψε την κυκλοφορία της το 1996. Επανεκδόθηκε το 2005 και έκτοτε συνεχίζει να κυκλοφορεί.

## Ίδρυση
Ο *Ταχυδρόμος* του Βόλου κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 8 Δεκεμβρίου του 1916, με ιδιοκτήτη και αρχισυντάκτη τον Ευρυτάνα (γεννημένο στο χωριό Χρύσου της Ευρυτανίας) δημοσιογράφο Αλέξανδρο Μέρο, ο οποίος μέχρι τότε εργαζόταν στην επίσης βολιώτικη εφημερίδα *[[Η Θεσσαλία (εφημερίδα)|Η Θεσσαλία]]*.

Η εφημερίδα από την αρχή της κυκλοφορίας της τάχθηκε υπέρ των ακτημόνων του θεσσαλικού κάμπου. Ο ιδρυτής της διορίστηκε το 1923 νομάρχης Άρτας και Πρέβεζας από την επαναστατική κυβέρνηση Γονατά-Πλαστήρα, με υπουργό Εσωτερικών τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το 1926 εκλέχθηκε βουλευτής. Στα μεταπολεμικά χρόνια, ο Μέρος συνέπραξε με τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή στην επανίδρυση του Κόμματος Αγροτών και Εργαζομένων και στην συνέχεια η εφημερίδα συντάχθηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου και ο ιδρυτής της επανεκλέχθηκε το 1958 και το 1963 βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων και την Ένωση Κέντρου αντίστοιχα.

Μετά τον θάνατο του Μέρου το 1964, η εφημερίδα περιήλθε στην ιδιοκτησία των ανιψιών του και συνέχισε την έκδοσή της, με διευθυντή έναν εξ αυτών, τον Θανάση Πώποτα.

## Κλείσιμο και επανέκδοση
Το 1983 και το 1984, ο διευθυντής του *Ταχυδρόμου* κυκλοφόρησε δύο καθημερινές εφημερίδες στην Αθήνα: την πρωινή *Ελεύθερη Γνώμη* (1983) και τις απογευματινές *Ειδήσεις* (1984). Η προσπάθεια απέτυχε λόγω χαμηλής ανταπόκρισης του κοινού. Ο *Ταχυδρόμος* έκλεισε στις 17 Ιανουαρίου 1996, μετά από δικαστικές περιπέτειες λόγω χρεών.

Η εφημερίδα επανακυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου του 2005, με εκδότη τον Γεώργιο Αλεξ. Πώποτα και διευθυντή σύνταξης τον δημοσιογράφο και μετέπειτα βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Χρήστο Μπουκώρο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*''Ταχυδρόμος'' &mdash; Ο επίσημος ιστοχώρος της εφημερίδας.
*«1916: ''Ο Ταχυδρόμος''» &mdash; Μερικά ιστορικά στοιχεία για την εφημερίδα *Ταχυδρόμος* από το Μουσείο της Πόλης του Βόλου.

Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τον Βόλο
Κατηγορία:Καθημερινές εφημερίδες
Φλαβιανός

Με το όνομα **Φλαβιανός** φέρονται ένας Όσιος και τρεις Πατριάρχες, οι

* Φλαβιανός (όσιος)
* Πατριάρχης Φλαβιανός Κωνσταντινούπολης
* Φλαβιανός Α΄ Αντιοχείας
* Φλαβιανός Β΄ Αντιοχείας
Αγωγιμομετρία

Η **Αγωγιμομετρία** αποτελεί ιδιαίτερο επιστημονικό κλάδο της Χημείας. Κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης της αγωγιμομετρίας είναι οι μετρήσεις της ειδικής ηλεκτρικής αγωγιμότητας διαφόρων διαλυμάτων. 
Οι δε μετρήσεις αυτές γίνονται συνήθως με εναλλασσόμενο ρεύμα προς αποφυγή της ηλεκτρολυτικής διάσπασης αυτών.

## Δείτε επίσης
*Αγωγιμότητα διαλυμάτων

Κατηγορία:Αναλυτική χημεία
Κατηγορία:Διαλύματα
Πατριάρχης Κύρος

Ο **Κύρος** διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 706 έως 711.

Μόναζε στο μικρό νησάκι απέναντι από την Άμαστρι, όταν τον συνάντησε ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β΄, καθώς πήγαινε στην Χερσώνα, τόπο της εξορίας του. Ο Κύρος του είπε ότι θα επανέλθει στον θρόνο του. Όταν αυτό συνέβη, ο Ιουστινιανός έδιωξε τον Πατριάρχη Καλλίνικο και ανέδειξε διάδοχό του τον Κύρο, ως επιβράβευση της προ δεκαετίας προφητείας του

Επί των ημερών της Πατριαρχίας του, η Εκκλησία και η Αυτοκρατορία ταράσσονταν από τις αιρέσεις του Μονοφυσιτισμού και του Μονοθελητισμού, παρά το ότι είχαν καταδικαστεί από την Δ΄ και την Στ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Ο Αυτοκράτορας Φιλιππικός ακολούθησε φιλική προς τις αιρέσεις αυτές πολιτική, με σκοπό την ευκολότερη επαναπροσάρτηση εδαφών, όπου αυτές είχαν βρει πρόσφορο έδαφος. Ο Πατριάρχης Κύρος αντέδρασε σθεναρά στην πολιτική αυτή, με αποτέλεσμα ο Αυτοκράτορας να τον εκθρονίσει και να τον κλείσει στη Μονή της Χώρας, όπου και πέθανε και ετάφη.

Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 8 Ιανουαρίου, ενώ από την Καθολική στις 7.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κυρος
Κύρος
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Κέλυφος (υπολογιστές)

Στην πληροφορική **κέλυφος** ή **φλοιός** (αγγλικός όρος: shell) είναι ένα τμήμα λογισμικού το οποίο παρέχει μία διασύνδεση προς τους χρήστες. Συνήθως ο όρος αναφέρεται στο κέλυφος του λειτουργικού συστήματος το οποίο παρέχει πρόσβαση στις υπηρεσίες του πυρήνα. Ωστόσο ο όρος μπορεί να εφαρμοστεί γενικότερα σε εφαρμογές και κάθε είδους λογισμικό το οποίο "κτίζεται" γύρω από ένα συγκεκριμένο συστατικό, όπως οι πλοηγοί Web και οι πελάτες e-mail οι οποίοι αποτελούν "κελύφη" για μηχανές απόδοσης HTML. Το όνομα "κέλυφος" προκύπτει από το γεγονός ότι τα κελύφη είναι ένα εξωτερικό επίπεδο διασύνδεσης μεταξύ του χρήστη και των ενδότερων του λειτουργικού συστήματος (του πυρήνα).

Τα κελύφη λειτουργικών συστημάτων διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: γραμμής εντολών και γραφικά. Τα κελύφη γραμμής εντολών παρέχουν μία διασύνδεση γραμμής εντολών του χρήστη με το λειτουργικό σύστημα, ενώ τα γραφικά κελύφη παρέχουν μία γραφική διασύνδεση χρήστη (GUI). Σε κάθε περίπτωση ο στόχος του κελύφους είναι η κλήση και ενεργοποίηση άλλων προγραμμάτων, αλλά συνήθως ένα κέλυφος έχει και άλλες ικανότητες όπως η προβολή των περιεχομένων των καταλόγων του συστήματος αρχείων.

Τα πλεονεκτήματα της γραμμής εντολών έναντι του GUI και αντίστροφα αποτελούν αντικείμενο διαμάχης. Οι οπαδοί της γραμμής εντολών υποστηρίζουν ότι ορισμένες λειτουργίες γίνονται πολύ γρηγορότερα με αυτήν σε σχέση με ένα GUI (π.χ. η μετακίνηση αρχείων). Από την άλλη οι οπαδοί των GUI εξάρουν την ευχρηστία και την απλότητα τους σε σχέση με τη γραμμή εντολών. Συνήθως η καλύτερη επιλογή γίνεται με κριτήριο τον τρόπο χρήσης ενός υπολογιστή. Σ' έναν διακομιστή ο οποίος αξιοποιείται για μεταφορές και επεξεργασία δεδομένων υπό την επίβλεψη ενός ειδικού, ένα κέλυφος γραμμής εντολών αποτελεί μάλλον την ιδανικότερη λύση. Από την άλλη ένα GUI είναι κατάλληλο για έναν υπολογιστή ο οποίος χρησιμοποιείται π.χ. για επεξεργασία εικόνας ή βίντεο.

## Δείτε επίσης
* Γραφικό Περιβάλλον Χρήστη
* MS-DOS
* Unix
* Διερμηνέας γραμμής εντολών

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Το κέλυφος εντολών στο Linux
* Η γραμμή εντολών στο Linux και στα Windows
* Η γραμμή εντολών στα Windows Vista
* Τα κελύφη στο UNIX (από το εγχειρίδιο του FreeBSD)

Κατηγορία:Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή
Κατηγορία:Τεχνολογία λειτουργικών συστημάτων
Πατριάρχης Ιωάννης ΣΤ΄

Ο **Ιωάννης ΣΤ΄** διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 712 έως 714.

Ήταν ένθερμος Μονοθελητής και προωθήθηκε στον Πατριαρχικό Θρόνο από τον Αυτοκράτορα Φιλιππικό. Συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να καταδικαστούν οι αποφάσεις της Στ' Οικουμενικής Συνόδου κατά του Μονοθελητισμού και Μονοενεργητισμού.

Επαύθη από τον Αυτοκράτορα Αναστάσιο Β'.

## Πηγές
*Οικουμενικό Πατριαρχείο

Ιωαννης ΕΣΤ
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Εθνική Κύπρου (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Η **εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Κύπρου** είναι ομάδα που εκπροσωπεί την Κύπρο στις διεθνείς διοργανώσεις και τελεί υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΚΟΚ) η οποία είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) από το 1974.

Η εθνική Κύπρου έχει συμμετάσχει σε προκριματικούς αγώνες για τα τελικά Ευρωμπάσκετ και Μουντομπάσκετ χωρίς να καταφέρει να προκριθεί. Ανήκει στη δεύτερη  κατηγορία του συστήματος προκριματικών Ευρωμπάσκετ.

## Ιστορία
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Κύπρου συμμετέχει σε διεθνή και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Το 2005 έλαβε μέρος στην Πανεπιστημιάδα, όπου τερμάτισε 26η μεταξύ 30 χωρών. Επίσης, ήταν φιναλίστ δύο φορές στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών, το 1990 και το 1994, ενώ κατέκτησε την τρίτη θέση το 1988 και το 1992. Τα αποτελέσματα της ομάδας έχουν βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Μετείχε επανειλημμένα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών, ενώ το 2003 προκρίθηκε στην ημιτελική φάση των προκριματικών του Ευρωμπάσκετ.

Η Κύπρος αγωνίζεται στο τμήμα Β του συστήματος του Ευρωμπάσκετ. Η ομάδα μετείχε στο Β΄ Όμιλο των προκριματικών του Ευρωμπάσκετ 2009 Προκριματικοί με αντιπάλους τις εθνικές ομάδες της Λευκορωσίας, της Ελβετίας, της Ρουμανίας και της Αλβανίας. Οι αγώνες έλαβαν χώρα το Σεπτέμβριο του 2008.

Το 2025, η Κύπρος συνδιοργάνωσε το Ευρωμπάσκετ, μαζί με τη Λετονία, τη Φινλανδία και την Πολωνία. Έλαβε μέρος σε τελική φάση Ευρωμπάσκετ για πρώτη φορά στην ιστορία της, ως διοργανώτρια. Δεν κατάφερε να σημειώσει κάποια νίκη και αποκλείστηκε από την φάση των ομίλων, τερματίζοντας στην τελευταία θέση του ομίλου Γ με 5 ήττες από Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Ελλάδα, Ισπανία, Γεωργία και Ιταλία.

## ΑΜΚΕ
Η Εθνική Ανδρών συμμετέχει από το 1985 στους ΑΜΚΕ (Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης), όπου σε 16 συμμετοχές μετράει 9 χρυσά, 2 αργυρά, 3 χάλκινα ενώ δύο φορές κατέλαβε την 5η θέση.

Η Εθνική Ανδρών του 1985, ήταν και η πρώτη που έφερε χρυσό μετάλλιο στην Κύπρο, με προπονητή τον Τάκη Λύρα και το εξής ρόστερ: Αντώνης Ρουσσάκης, Δώρος Ασσιήκαλης, Δώρος Λεμέσιος, Πάρις Παπαέλληνας, Τάκης Μιραλλάης, Κυριάκος Γιαγκουλής.

## Στατιστικά
Έως και τον Σεπτέμβριο του 2025, εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Κύπρου βρισκόταν στην 71η θέση με βάση την κατάταξη της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA Ranking).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημη ιστοσελίδα της Κ.Ο.Κ.

Ανδρων
Κυπρου
Νίκος Σεργιανόπουλος

Ο **Νίκος Σεργιανόπουλος** (Δράμα, 24 Σεπτεμβρίου 1952 - Παγκράτι, 4 Ιουνίου 2008) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και της  τηλεόρασης, ιδιαίτερα δημοφιλής στη δεκαετία του 1990. Ήταν πρωταγωνιστής στις πετυχημένες τηλεοπτικές σειρές Δυο ξένοι (1997 - 1999) και Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη (2002 - 2004).

## Βιογραφία
Σπούδασε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, από όπου αποφοίτησε το 1979. Σχεδόν αμέσως εντάχτηκε στο δυναμικό της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» και έτσι του δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει σε σημαντικούς ρόλους του ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου.

Είχε πρωταγωνιστήσει σε πολλά θεατρικά έργα ως μέλος της Πειραματικής Σκηνής της "Τέχνης" (1979-1983), του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1983-1993), του θεάτρου "Αθηνών" (1993), αλλά και του θεάτρου "Βεάκη" (2001), όπως επίσης και στην τηλεόραση με σημαντικότερο τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά Δύο Ξένοι (1997-1999). Ο τελευταίος πρωταγωνιστικός ρόλος του ήταν το 2007-2008, στη σειρά Η εξαφάνιση.

Ο Νίκος Σεργιανόπουλος δολοφονήθηκε, στις 4 Ιουνίου 2008, με 21 μαχαιριές στο διαμέρισμα όπου διέμενε στην οδό Μετεώρων στο Παγκράτι, σε ηλικία 55 ετών. Βρέθηκε γυμνός στο σαλόνι του, μέσα σε μια λίμνη αίματος από την οικιακή βοηθό του σπιτιού, ενώ το μαχαίρι του εγκλήματος εντοπίστηκε στην κουζίνα. Στις 26 Ιουλίου 2008, ως ένοχος της δολοφονίας του ομολόγησε ο Γεωργιανός Ντέιβιντ Μουρτικνέλι, ο οποίος δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ στο imdb.com
* ntng.gr, *Συνεργασίες με το ΚΘΒΕ*
* piramatikiskini.gr, *Ρεπερτόριο 1979 έως σήμερα*
* theatroalma.gr, *Από το Θέατρο Αθηνών στο Θέατρο Άλμα*

Κατηγορία:Δολοφονημένοι
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κόβαλοι

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κόβαλοι** ήταν γνωστή μία ομάδα από δαίμονες που ανήκαν στην ακολουθία του θεού Διονύσου. Οι Κόβαλοι αναφέρονται από τον Αριστοφάνη, ο οποίος τους χαρακτηρίζει «κακόβουλους», «πανούργους» και «υβριστές». Είναι πιθανό να σχετίζονται με τον δαίμονα Κοάλεμο. Η λέξη «Κόβαλοι» έχει κοινή ρίζα με τη γερμανική *Kobold* = στοιχειό, δαιμόνιο, κακό πνεύμα. Η λέξη *Kobold* έδωσε το όνομά της στο χημικό στοιχείο της ύλης **[[κοβάλτιο]]** (εξαιτίας των τοξικών ορυκτών του).

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κοβαλοι
Κοίρανος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κοίρανος** είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:

# Κάτοικος της Πάρου που είχε αγοράσει κάποτε στο Βυζάντιο δελφίνια και στη συνέχεια τα λυπήθηκε και τα έρριξε πάλι στη θάλασσα. 
Από τότε έγινε αγαπημένο πρόσωπο για τον Θεό Ποσειδώνα.
Μετά από καιρό, ο Κοίρανος ναυάγησε ανάμεσα στην Πάρο και στη Νάξο, και ο θεός Ποσειδώνας έστειλε δελφίνια να τον διασωσουν και διασώθηκε από κάποιο δελφίνι που τον μετέφερε σε ένα σπήλαιο. Το σπήλαιο αυτό από τότε ονομάσθηκε **Κοιράνειον**.
Οι Παριανοί βλέποντας ότι από το παριανό πλοίο(πεντηκοντηρης) διασώθηκε μόνο αυτός κατάλαβαν ότι ο θεός της θάλασσας επέλεξε μόνο αυτόν και άρχισαν να τον έχουν σαν ημίθεο και
αργότερα 1ο κυβερνήτη της Πάρου (πριν ήταν  τύραννος).
Όταν πέθανε τον έκαψαν σε μια ξύλινη σχέδιά στην θάλασσα και ο Ποσειδώνας είπε στα δελφίνια να κάνουν κύκλους γύρω από αυτόν για το ύστατο χαίρε όπως αναφέρει ο Πλούταρχος (*Ηθικά*, 985a).
# Γιος του Κλείτου και πατέρας του περίφημου Κορίνθιου μάντη Πολυείδη.
# Πολεμιστής, ένας από τους Λυκίους που πήραν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχοι των Τρώων και σκοτώθηκε σε αυτόν από τον Οδυσσέα. Αυτός ο Κοίρανος αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]* (Ε 677).
# Πολεμιστής από την Κρήτη, και συγκεκριμένα από την πόλη Λύκτο, που πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ενάντια στους Τρώες, ως ένας από τους άνδρες του Μηριόνη. Σκοτώθηκε ως οδηγός πολεμικού άρματος από το ακόντιο του `Εκτορα που προοριζόταν για τον Ιδομενέα, όπως αναφέρει η *Ιλιάδα* (Ρ 612-620): *«Οτ' είχεν έλθει ο Ιδομενεύς πεζός απ' τα καράβια / και δόξης θα ήταν αφορμή μεγάλης εις τους Τρώας, / αν δεν έφθανε ο Κοίρανος των ίππων κυβερνήτης <sup>.</sup> / και σώστης του απ' τον όλεθρον προφύλαξεν εκείνον / και του ανδροφόνου `Εκτορος αυτόν επήρε η λόγχη, / κάτω απ' τ' αυτί τον κτύπησε, και του 'σπασεν η λόγχη / όλα τα δόντια κι έκοψε την γλώσσαν μες στην μέσην, / από το αμάξι εβρόντησε και απόλυσε απ' τα χέρια / τα χαλινάρια...»* (μετάφραση Ι. Πολυλά)

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 488

Κοιρανος
Κοίος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Κόιος** (αρχαιοελληνικά , Λατινικά Coeus) ήταν ένας από τους Τιτάνες, γιος του Ουρανού και της Γαίας, όπως αναφέρει ο Ησίοδος στη *[[Θεογονία]]* του. 

Αναφέρεται ότι ήταν πατέρας της Λητούς και της Αστερίας, τις οποίες απέκτησε με την αδελφή του, την Τιτανίδα Φοίβη, η οποία συνδέεται με τη φωτεινότητα και τη Σελήνη. Σύμφωνα με τις παραδόσεις της ελληνιστικής εποχής, ο Κόιος έδωσε το όνομά του στη νήσο Kω, όπου γεννήθηκε η κόρη του Λητώ. Ακόμα μεταγενέστερα, ο Κόιος αναφέρεται ως ένας από τους Γίγαντες, λόγω της συγχύσεως που επεκράτησε στη διάκριση μεταξύ Τιτάνων και Γιγάντων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Historiae Romanorum - Coeus 

Κατηγορία:Τιτάνες
Πράξεις Τριβιρίων

Οι **Πράξεις Τριβιρίων** είναι συλλογή ιστοριών, μύθων, περιγραφής πολέμων, αρχεία των Αρχιεπισκόπων της Τριέρης, εκκλησιαστικών συγγραμμάτων, και άλλων αρχείων που συλλέχθηκαν από τους μοναχούς του Αγίου Ματθαίου στην Τριέρη.

Η συλλογή άρχισε τον 12ο αιώνα και συνεχίστηκε μέχρι το 1794 όταν και τερματίστηκε η αρχιεπισκοπή της Τριέρης.
Δημοσιεύθηκε ως οκτάτομο έργο τον 19ο αιώνα.

Κατηγορία:Χειρόγραφα
Τρήβητος

thumb|Το ''κόκκινο σπίτι'' στην Τριέρη με την επιγραφή
Ο **Τρήβητος** ήταν γιος του μυθικού βασιλιά της Ασσυρίας Νίνου ο οποίος αναφέρεται σε κείμενα της Ελληνιστικής περιόδου και μιας Χαλδαίας βασίλισσας. Όταν η μητριά του, η Βασίλισσα Σεμίραμις, έδιωξε τον Τρήβητο από το βασίλειό της, αυτός κατέφυγε μαζί με ακολούθους του στην Ευρώπη και φτάνοντας στον ποταμό Μοζέλλα ίδρυσε το 2000 π.Χ. την πόλη Τριέρη, της οποίας έδωσε και το όνομα.

Ο μύθος αυτός καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1105 στις Πράξεις Τριβιρίων. Στην Τριέρη υπάρχει μια επιγραφή από το έτος 1684 που αναφέρεται στον μύθο αυτό.

:*ANTE ROMAM TREVIRIS STETIT ANNIS MILLE TRECENTIS.*
:*PERSTET ET ÆTERNA PACE FRVATVR. AMEN.*
:*πρό της Ρώμης η Τριέρη εκτίσθη χρόνια χίλια τριακόσια*
:*είθε να υπάρχει αιώνια εν ειρήνη*

## Βιβλιογραφία
* Ilse Haari-Oberg, Die Wirkungsgeschichte der Trierer Gründungssage vom 10. bis 15. Jahrhundert (Europäische Hochschulschriften, Reihe 3, Bd. 607), Bern u.a. 1994 (Diss. Bonn).

Κατηγορία:Αρχαίοι Ασσύριοι
Κωνσταντίνος Στεφανής

Ο **Κωνσταντίνος Στεφανής** (1928-2016) ήταν Έλληνας ιατρός, πολιτικός και ακαδημαϊκός. Διατέλεσε υπουργός Υγείας και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1928 στην Καλαμπάκα και σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, της οποίας αναγορεύτηκε διδάκτορας. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Μόντρεαλ του Καναδά, στο Εθνικό Ίδρυμα Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ και στο Ομοσπονδιακό Ψυχιατρικό Νοσοκομείο St. Elizabeths στην Ουάσινγκτον. Το 1970 εξελέγη καθηγητής και διευθυντής της ψυχιατρικής κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, πρόεδρος της Ελληνικής Ψυχιατρικής και Νευρολογικής Εταιρείας, πρόεδρος της Επιτροπής Ηθικής και Δεοντολογίας (1977 - 1983), πρόεδρος της Παγκόσμιας Ψυχιατρικής Εταιρείας (1983 - 1990) και πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας για την Πρόληψη και Θεραπεία της Κατάθλιψης. Το 1994 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας διετέλεσε και πρόεδρος. 

Από το 1996 μέχρι το 2000 ήταν βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ενώ από τον Ιούνιο του 2002 μέχρι τον Μάρτιο του 2004 διετέλεσε εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Υγείας.

Απεβίωσε στις 29 Οκτωβρίου 2016.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Κατηγορία:Έλληνες ψυχίατροι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Κοάλεμος

Ο Κοάλεμος είναι το πνεύμα της ηλιθιότητας, ο θεός της βλακείας. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κοάλεμος** ήταν γνωστός ένας δαίμονας, ο οποίος χαρακτηριζόταν ως «αιματοπότης», «απαιτητικός» και «ηλίθιος». Είναι πολύ πιθανό ο δαίμονας αυτός να έχει κάποια σχέση με τους Κοβάλους, δαίμονες της ακολουθίας του θεού Διονύσου αναφερόμενους από τον Αριστοφάνη "Ελάτε, κάντε παράκληση και προσφέρετε μια σπονδή στον Κοάλεμο τον θεό της βλακείας και φροντίστε να πολεμήσετε δυναμικά. (Αριστοφάνης)".

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κοαλεμος
Σαρωνίδα (αποσαφήνιση)

**Σαρωνίδα** είναι όνομα περιοχής, προερχόμενο από το Σαρωνικό κόλπο :

*Σαρωνίδα, παραθαλάσσια κοινότητα της Ανατολικής Αττικής.
*Σαρωνίδα Τροιζηνίας, οικισμός του Δήμου Τροιζηνίας - Μεθάνων.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ουτναπιστίμ

Στην Σουμεριακή μυθολογία ο **Ουτναπιστίμ** ήταν γιος του Ουμπάρα από την πόλη Σουρουππάκ, και σχετίζεται με την Ασσυριακή εκδοχή του κατακλυσμού. 

Σύμφωνα με το Έπος του Γκιλγκαμές, ο θεός Ένκι έδωσε εντολή στον Ουτναπιστίμ να φτιάξει ένα πλοίο σε σχήμα κύβου, και μέσα σε αυτό να βάλει σπόρους από όλα τα φυτά και τα ζώα της γης. Το πλοίο ήταν έτοιμο σε έξι ημέρες και την έβδομη καθελκύστηκε. 

Πρώτα εμφανίστηκε ένα μαύρο σύννεφο και ο θεός Αντάντ έσπειρε φοβερή θύελλα και βροχή· μετά εμφανίστηκε ο θεός Νεργκάλ και άφησε τα νερά του κάτω κόσμου. Μετά ήρθε ο Νικούρτας, θεός του πολέμου, και έσπασε τα φράγματα, μαζί του και οι εφτά κριτές της κόλασης και ο θεός Αννουνάκι. Ήταν τόση μεγάλη και τρομερή η καταστροφή, που τρόμαξαν και οι ίδιοι οι θεοί και κατέφυγαν στα πιο ψηλά μέρη του ουρανού. Η καταστροφή κράτησε έξι ημέρες και έξι νύχτες: έβρεχε και πλημμύρισε όλη η γη, την έβδομη μέρα η βροχή σταμάτησε. 

Το πλοίο προσάραξε στο όρος Νισίρ και ο Ουτναπιστίμ έστειλε ένα περιστέρι, αλλά αυτό δεν βρήκε γη να καθίσει και ξαναγύρισε· το ίδιο και ένα χελιδόνι. Τέλος στέλνει και ένα κοράκι, το οποίο όμως δεν ξαναγύρισε, έτσι ο Ουτναπιστίμ κατάλαβε ότι ο κατακλυσμός είχε τελειώσει και έκανε θυσία στους θεούς. Οι θεοί βλέποντας τη θυσία μαζεύτηκαν γύρω της, εκτός τον θεό Ενλίλ, ο οποίος ήταν ο υπαίτιος της καταστροφής. 

Κάποια στιγμή ήρθε και ο Ενλίλ και εξοργίστηκε που επέζησαν άνθρωποι από την καταστροφή. Επενέβησαν οι θεοί Νινούρτα και Ένκ,ι κάνοντας τον Ουτναπιστίμ και τη γυναίκα του αθάνατους. 

Τον Ουτναπιστίμ συνάντησε μετά από χρόνια ο Γκιλγκαμές και του αφηγήθηκε την ιστορία του κατακλυσμού. η οποία υπάρχει στο *Έπος του Γκιλγκαμές*.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το Έπος του Γκιλγκαμές: μια πνευματική βιογραφία
* Σύγκριση του μύθου του Κατακλυσμού στη Γένεση και στο Έπος του Γκιλγκαμές 
* Το Έπος Του Γκιλγκαμές (ελληνικά)

Κατηγορία:Σουμεριακή μυθολογία
Κατηγορία:Κατακλυσμοί
Ηπατίτιδα Β

Η **ηπατίτιδα Β** είναι μια λοιμώδης και φλεγμονώδης ασθένεια του ήπατος η οποία οφείλεται στον ιό της **ηπατίτιδας B** (γνωστός και ως **HBV**), ο οποίος είναι ένας ιός με γενετικό υλικό DNA. Η οξεία ηπατίτιδα Β περιλαμβάνει συμπτώματα όπως φλεγμονή του ήπατος, εμετό, ίκτερο και σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο. Η χρόνια ηπατίτιδα Β μπορεί να προκαλέσει κίρρωση του ήπατος καθώς και ηπατικό καρκίνο, ένα καρκίνωμα που δεν αντιδρά στην χημειοθεραπεία και συνήθως προκαλεί θάνατο. 

Ο ιός μεταδίδεται με την έκθεση σε μολυσμένο αίμα ή σε άλλα βιολογικά υγρά, όπως κατά τη σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη. Το DNA του ιού έχει ανιχνευθεί στο σίελο, τα δάκρυα και τα ούρα. Μπορεί να μεταδοθεί από τη μητέρα στο παιδί κατά την διάρκεια του τοκετού. Επίσης μπορεί να μεταδοθεί μέσω χρήσης προσωπικών αντικείμενων άλλων (όπως ξυραφάκι, οδοντόβουρτσα, νυχοκόπτης, σκουλαρίκια) και με μετάγγιση αίματος. Μια άλλη μορφή μετάδοσης είναι με τρύπημα από μολυσμένη βελόνα (όταν γίνεται **τατουάζ** ή piercing σώματος με βελόνες που δεν έχουν καθαριστεί ή κατά την κοινή χρήση συριγγίων για ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών). Σύμφωνα με τους περισσότερους ερευνητές, η ηπατίτιδα Β δεν μεταδίδεται με θηλασμό, αγκάλιασμα, φιλί, κράτημα χεριού, χειραψία, βήχα, φτάρνισμα ή τρώγοντας φαγητό που ετοίμασε κάποιος φορέας.

Το ποσοστό του κόσμου που είναι μολυσμένο με τον ιό της ηπατίτιδας Β αντιστοιχεί στο 3% με 6%, αλλά μόνο το ένα τρίτο έχει αποκαλυφθεί. Οι επιδημίες ηπατίτιδας Β είναι πιο συχνές στην Ασία και στην Αφρική.

## Πρόληψη
Η πρόληψη της ηπατίτιδας Β μπορεί να γίνει με το κατάλληλο εμβόλιο για την ηπατίτιδα Β.  Το εμβόλιο γίνεται σε 3 δόσεις ενδομυϊκά.

## Δείτε επίσης
* Ηπατίτιδα

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ηπατίτιδα Β: Συμπτώματα, μετάδοση και θεραπεία, ανακτήθηκε στις 07/04/2017.

Κατηγορία:Φλεγμονές
Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες
Κατηγορία:Παθήσεις του ήπατος
Κατηγορία:Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα
Κατηγορία:Ηπατίτιδα
Κουντουριώτικα

Τα **Κουντουριώτικα** είναι συνοικία των Αμπελοκήπων της Αθήνας που εκτείνεται από την Αμερικανική Πρεσβεία (στο ύψος της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας) μέχρι τη συνοικία του Γκύζη, τη συνοικία της Νεάπολης (με όριο την οδό Κόνιαρη) και το λόφο του Λυκαβηττού.

Η έκταση αυτή αγοράστηκε από τον Δήμο Αθηναίων το 1878 προκειμένου ν΄ αποτελέσει πάρκο. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε ακόμη η λεωφόρος Αλεξάνδρας και όλη η έκταση ήταν αγρότοποι και περισσότερο λαχανόκηποι. Επίσης με άλλες κατά καιρούς παρεμβάσεις αφαιρέθηκαν οικόπεδα για τη διάνοιξη της λεωφόρου Αλεξάνδρας, τη δημιουργία των Φυλακών Αβέρωφ, και αργότερα του Θέμιδος Μελάθρου, τριών μεγάλων νοσοκομείων, *Ελπίς*, *Άγιος Σάββας*, *Μαιευτήριο Έλενας Βενιζέλου*, καθώς και άλλων μικρότερων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Στον ίδιο χώρο βρίσκονταν και οικόπεδα της Εκκλησίας της Ελλάδος τα οποία όμως ανταλλάχθηκαν με το δημόσιο.

Το όνομα της συνοικίας όμως οφείλεται σε νεότερη εποχή, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης απέδωσε όση υπόλοιπη αδόμητη έκταση είχε απομείνει για τη δημιουργία συνοικισμού προσφύγων, μετά το τέλος της Μικρασιατικής Εκστρατείας, λαμβάνοντας έτσι προς τιμή το όνομά του.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Νότιο ημισφαίριο

thumb|200px|Το Νότιο Ημισφαίριο απεικονίζεται εδώ με κίτρινο χρώμα (δεν εμφανίζεται η Ανταρκτική)
**Νότιο Ημισφαίριο** αποκαλείται το ήμισυ ενός πλανήτη που βρίσκεται νότια του ισημερινού. Είναι επίσης το ήμισυ του ουράνιου θόλου, νότια του ουράνιου ισημερινού. Το νότιο ημισφαίριο της Γης περιέχει τέσσερις ηπείρους (Ανταρκτική, Αυστραλία, το μεγαλύτερο μέρος της Νότιας Αμερικής και τμήμα της Αφρικής) και τέσσερις ωκεανούς (Νότιο Ατλαντικό, Ινδικό, Νότιο Ειρηνικό και Νότιο Ωκεανό). Αρκετά νησιά γύρω από την ηπειρωτική Ασία βρίσκονται επίσης στο νότιο ημισφαίριο. Λόγω της κλίσης του άξονα της Γης σε σχέση με τον Ήλιο και το επίπεδο της εκλειπτικής, το καλοκαίρι διαρκεί από τις 21 Δεκεμβρίου έως και τις 21 Μαρτίου και ο χειμώνας από τις 21 Ιουνίου έως και τις 21 Σεπτεμβρίου.
thumb|200px|Το Νότιο Ημισφαίριο με την Ανταρκτική στο κέντρο
## Γεωγραφία
Το κλίμα στο νότιο ημισφαίριο είναι συνήθως ελαφρά ηπιότερο σε σχέση με αυτό στο Βόρειο Ημισφαίριο, εκτός από την Ανταρκτική, η οποία είναι ψυχρότερη από την Αρκτική. Αυτό συμβαίνει γιατί το νότιο ημισφαίριο περιλαμβάνει σημαντικά περισσότερο ωκεανό και λιγότερη ξηρά (το νερό θερμαίνεται και κρυώνει πιο αργά από το έδαφος). Το νότιο ημισφαίριο είναι επίσης σημαντικά λιγότερο μολυσμένο σε σχέση με το βόρειο, λόγω της χαμηλότερης πυκνότητας πληθυσμού (συνολικά 10-12% του παγκόσμιου πληθυσμού), χαμηλότερα επίπεδα εκβιομηχάνισης και μικρότερες εδαφικές επιφάνειες (τα αέρια ρεύματα κινούνται ως επί το πλείστον μεταξύ δύσης και ανατολής, οπότε η μόλυνση δεν μεταφέρεται εύκολα από τον βορρά στον νότο).

Στο νότιο ημισφαίριο ο ήλιος κινείται από την ανατολή στη δύση μέσω του βορρά, αν και βόρεια του Τροπικού του Αιγόκερω ο ήλιος μπορεί να είναι ακριβώς επάνω από τον παρατηρητή ή και νότια το μεσημέρι. Η περιστροφή του ήλιου από την πλευρά του βορρά δημιουργεί την αίσθηση τροχιάς από τα δεξιά προς τα αριστερά, αντίθετα από την τροχιά από αριστερά προς τα δεξιά στο βόρειο ημισφαίριο. Η σκιά των αντικειμένων περιστρέφεται αντίθετα από τη φορά των δεικτών του ρολογιού, οπότε τα ηλιακά ρολόγια δείχνουν τις ώρες με αντίθετη φορά από αυτά στο βόρειο ημισφαίριο. Οι τυφώνες και οι τροπικές καταιγίδες περιστρέφονται κατά τη φορά των δεικτών του ρολογιού στο νότιο ημισφαίριο λόγω της Δύναμης Κοριόλις (το αντίθετο συμβαίνει στο βόρειο ημισφαίριο). 

Η Σελήνη εμφανίζεται αντεστραμμένη κατακόρυφα σε σχέση με το βόρειο ημισφαίριο.

Η νότια εύκρατη ζώνη, ένα τμήμα του νότιου ημισφαιρίου, είναι σχεδόν εξολοκλήρου ωκεάνια. Οι μόνες χώρες που βρίσκονται πλήρως εντός της ζώνης είναι η Ουρουγουάη, το Λεσότο και η Νέα Ζηλανδία. Χώρες που βρίσκονται εν μέρει στη ζώνη είναι η Χιλή (το μεγαλύτερο τμήμα της), η Αργεντινή (το μεγαλύτερο τμήμα της), η Παραγουάη, η Βραζιλία, η Ναμίμπια, η Μποτσουάνα, η Νότια Αφρική (το μεγαλύτερο τμήμα της), η Μοζαμβίκη, η Μαδαγασκάρη και η Αυστραλία. 

Ο Νότιος Πόλος είναι προσανατολισμένος προς το κέντρο του γαλαξία και αυτό, σε συνδυασμό με καθαρότερους ουρανούς, δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για παρατήρηση του νυχτερινού ουρανού από το νότιο ημισφαίριο, με φωτεινότερα και περισσότερα άστρα. 

Κατηγορία:Ημισφαίρια της Γης
Κόλαινος

Στην ελληνική μυθολογία  ο **Κόλαινος** ήταν βασιλιάς των αρχαίων Αθηνών-Αττικής, ο οποίος βασίλευσε πριν από τον Κέκροπα. Ο Κόλαινος ίδρυσε στον Δήμο Μυρρινουσίων ναό της **«Αρτέμιδος Κολαινίδος»** (Παυσανίας, Α΄ 31, 5). Πιστευόταν ότι ο Κόλαινος ήταν απόγονος του θεού Ερμή, και ότι μετά από χρησμό ίδρυσε τις **Κολωνίδες**, μία κωμόπολη κοντά στην Κορώνη (Παυσ. Δ΄ 34, 8: *«Με την πόλη των Κορωναίων συνορεύουν αι Κολωνίδες. Οι κάτοικοι της πόλεως αυτής λέγουν ότι δεν είναι Μεσσήνιοι, αλλά τους έφερε εκεί ο Κόλαινος από την Αττική, και αυτόν τον οδήγησε στην αποικία, κατόπιν χρησμού, το πτηνό που ονομάζεται κόρυδος.»*).

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κολαινος