open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γκέρο του Άλσλεμπεν

Ο **Γκέρο**, γερμ.: *Gero von Alsleben* (απεβ. στις 11 Αυγούστου 979) ήταν κόμης του Άλσλεμπεν (στην ανατολική Σαξονία), που εικάζεται ότι ήταν γιος του Ζήγκφρηντ και επομένως εγγονός του Γκέρο του Μεγάλου.  Αν ναι, η μητέρα του ήταν η Χέντβιχ, κόρη του Βίχμαν του Πρεσβύτερου. Ο Γκέρο ήταν αδελφός της Τέτας, η οποία ίδρυσε ένα μοναστήρι στο Άλσλεμπεν στο όνομά του. Ο Τήτμαρ Γ΄ επίσκοπος του Μέρσεμπουργκ, του οποίου το *Χρονικόν* είναι η κύρια πηγή πληροφοριών εδώ, αναφέρεται στον Γκέρο ως κόμη της Βόρειας Θουριγγίας και του Μόρταανι. Ο Γκέρο ήταν νυμφευμένος με την Αδέλα από άγνωστη οικογένεια. Ο Γκέρο και η Αδέλα είχαν μία κόρη, την Αδέλα του Άλσλεμπεν, η οποία παντρεύτηκε τον Ζίγκφριντ Β΄ κόμη του Στάντε. Δεν καταγράφονται άλλοι κόμητες του Άλσλεμπεν μέχρι τον 12ο αι.

Ο Γκέρο κατηγορήθηκε ενώπιον του βασιλιά Όθωνα Β' της Γερμανίας από τον Σάξονα πολεμιστή Βάλντο για ένα έγκλημα. Ούτε η ταυτότητα του Βάλντο ούτε το έγκλημα είναι γνωστά. Με την παρότρυνση του Άνταλμπερτ, αρχιεπισκόπου του Μαγδεμβούργου, και του Ντίτριχ μαργράβου του Νόρντμαρκ, ο Γκέρο συνελήφθη στο Ζέμερινγκ και τέθηκε υπό την επιμέλεια τού πατέρα τού Τήτμαρ, και θείου του, Ζήγκφριντ Α΄ κόμη του Βάλμπεκ, και του Λοθάριου Α΄ μαργράβου του Νόρντμαρκ. 

Σύμφωνα με την πρακτική της δίκης με μονομαχία, ο Γκέρο και ο Βάλντο συναντήθηκαν για μια δικαστική μονομαχία στις 11 Αυγούστου 979. Κατά τη διάρκεια της μονομαχίας, τα χτυπήματα του Γκέρο είχαν ως αποτέλεσμα δύο σοβαρά χτυπήματα στον λαιμό του Βάλντο, αλλά ο Βάλντο κατάφερε να αντεπιτεθεί, με ένα βαρύ χτύπημα στο κεφάλι του Γκέρο. Με τον αντίπαλό του πολύ ζαλισμένο για να συνεχίσει, ο Βάλντο έφυγε από το σημείο και αφοπλίστηκε, μόνο και μόνο για να πεθάνει ξαφνικά από τα τραύματά του.

Παρά το γεγονός ότι κέρδισε ξεκάθαρα τη μάχη, ο Γκέρο κρίθηκε ένοχος, και καταδικάστηκε σε θάνατο. Με εντολή του βασιλιά, ο Γκέρο αποκεφαλίστηκε κατά τη δύση του ηλίου. Προφανώς, οι μόνοι που ήταν ευχαριστημένοι με την ετυμηγορία ήταν ο Άνταλμπερτ και ο Ντήτριχ. Ο Όθων Α΄ δούκας της Σουηβίας και της Βαυαρίας, ο οποίος έφτασε αργότερα την ίδια ημέρα, και ο Μπέρτολντ κόμης του Ράντεντσγκαου, επέπληξαν τον βασιλιά Όθωνα Β΄ που επέτρεψε να καταδικαστεί ένας τέτοιος άνθρωπος για μία ασήμαντη κατηγορία. Το αξιοσημείωτο αποτέλεσμα αυτής της μονομαχίας έμεινε για πολύ καιρό στη μνήμη της μεσαιωνικής Γερμανίας. 

## Πηγές
* Warner, David A. *Οθωνική Γερμανία: Το Χρονικό του Θίτμαρ του Μέρσεμπουργκ* . Εκδόσεις Πανεπιστημίου Μάντσεστερ, Μάντσεστερ: 2001.

## Αναφορές

Κατηγορία:Κόμητες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Μορτονιόδενδρο

Το **μορτονιόδενδρο** (*Mortoniodendron*) είναι γένος φυτών που ανήκει στην οικογένεια της μολόχας, τα μαλαχοειδή. Είναι ιθαγενή σε μια ευρεία περιοχή που εκτείνεται από το νότιο Μεξικό μέχρι την Κολομβία, περιλαμβάνοντας την Κόστα Ρίκα, το Ελ Σαλβαδόρ, τη Γουατεμάλα, την Ονδούρα, τη Νικαράγουα και τον Παναμά. Απολιθώματα υποδεικνύουν ότι αυτή είναι η γεωγραφική κατανομή του γένους από το Μειόκαινο μέχρι σήμερα. Από την άλλη, γύρη του Ηώκαινου από την Ευρώπη και τη νότια Κίνα που μπορεί να αποδοθεί σε φυτά του γένους συνιστά μια ευρύτερη κατανομή στο Βόρειο Ημισφαίριο κατά το απώτερο παρελθόν.

Η ονομασία του γένους δόθηκε προς τιμή του Αμερικανού βοτανολόγου Κόνραντ Βέρνον Μόρτον (1905–1972) από το επώνυμό του. Το γένος περιγράφηκε επιστημονικώς για πρώτη φορά με δημοσίευση στο *Publications of the Field Museum of Nat. History*, σειρά βοτανικής 17, σελ. 411 in 1938.

## Είδη
Σήμερα είναι γνωστά τα παρακάτω 16 είδη του γένους μορτονιόδενδρο:

* *Mortoniodendron abelianum*, Al.Rodr.
* *Mortoniodendron anisophyllum* (Standl.), Standl. & Steyerm.
* *Mortoniodendron apetalum*, Al.Rodr.
* *Mortoniodendron cauliflorum*, Al.Rodr.
* *Mortoniodendron costaricense*, Standl. & L.O.William
* *Mortoniodendron guatemalense*, Standl. & Steyerm.
* *Mortoniodendron hirsutum*, Standl.
* *Mortoniodendron longipedunculatum*, Al.Rodr.
* *Mortoniodendron membranaceum*, Standl. & Steyerm.
* *Mortoniodendron ocotense*, Ishiki & T.Wendt
* *Mortoniodendron palaciosii*, Miranda
* *Mortoniodendron pentagonum* (Donn.Sm.), Miranda
* *Mortoniodendron ruizii*, Miranda
* *Mortoniodendron sulcatum*, Lundell
* *Mortoniodendron uxpanapense*, Dorr & T.Wendt
* *Mortoniodendron vestitum*, Lundell

## Παραπομπές


Μορτο
Κριστίνα (κόρη του Εδουάρδου του Εξόριστου)

Η **Κριστίνα**, αγγλ.: Christina (11ος αι.) από τον Οίκο του Ουέσσεξ, ήταν κόρη του Εδουάρδου ΙV του Εξόριστου και της Αγκάθα, ήταν αδελφή του Έντγκαρ Β΄ Έθελινγκ και της Αγίας Μαργαρίτας της Σκωτίας. Γεννήθηκε τη δεκαετία του 1040. Οι ανιψιές της Κριστίνα, Έντιθ/Ματθίλδη και Μαρία, στάλθηκαν στο αβαείο του Ρόμσεϋ, κοντά στο Σαουθάμπτον, το 1086, όταν εκείνη ήταν ηγουμένη.

## Βιογραφία
Η Κριστίνα ήρθε στο βασίλειο της Αγγλίας με την οικογένειά της το 1057, από την Ουγγαρία. Μαζί με τα αδέλφια της, εξορίστηκε στο βασίλειο της Σκωτίας, στην αυλή του Μάλκολμ Γ΄, του μελλοντικού κουνιάδου της. 

Κάποια στιγμή πριν από το 1086, η Κριστίνα επέστρεψε στην Αγγλία, και εισήλθε στο μοναστήρι στο αββαείο Ρόμσεϋ στο Χάμσαϊρ, όπου δίδαξε τις ανιψιές της Έντιθ/Ματθίλδη και Μαρία. 

Η Έντιθ έδωσε μαρτυρία σε ένα κονκλάβιο επισκόπων, που συγκλήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Άνσελμο αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ, για να καθοριστεί εάν η Έντιθ/Ματθίλδη μπορούσε νόμιμα να παντρευτεί τον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, δήλωσε ότι δεν είχε δώσει ποτέ ιερούς όρκους, επιμένοντας ότι οι γονείς της είχαν στείλει αυτήν και την αδερφή της στην Αγγλία για εκπαιδευτικούς σκοπούς, και ότι η θεία της Κριστίνα την είχε καλύψει με πέπλο, για να την προστατεύσει «από την επιθυμία των Νορμανδών». Η Έντιθ/Ματθίλδη ισχυρίστηκε ότι είχε τραβήξει το πέπλο και το είχε πατήσει: η Κριστίνα την είχε χτυπήσει και την είχε επιπλήξει γι' αυτό.

Οι γαίες της Κριστίνας στο Ώλβερλυ, το Γουόρικσιρ και το Γκλόστερσιρ καταγράφονται στο Βιβλίο της Κρίσης του 1086. Η ημερομηνία του τέλους της δεν είναι γνωστή, αλλά δεν φαίνεται να έδωσε μαρτυρία στο κονκλάβιο, γεγονός που υποδηλώνει ότι απεβίωσε κάποια στιγμή πριν από το 1100. Πρόσθετα στοιχεία για το τέλος της περιλαμβάνουν τη μεταφορά πριν από το 1093 των ανιψιών της στο αβαείο του Γουίλτον στο Γουίλτσιρ για περαιτέρω εκπαίδευση, και τον διορισμό της Έντγκυθ ως επόμενης ηγουμένης του αβαείου του Ρόμσεϋ.

## Σημειώσεις

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Ντάνλοπ, Αϊλίν, *Βασίλισσα Μαργαρίτα της Σκωτίας.* Εθνικά Μουσεία της Σκωτίας, Εδιμβούργο, 2005. ISBN&nbsp;
* Χένσον, Ντόναλντ, *Η αγγλική ελίτ το 1066.* Anglo-Saxon Books, Hockwold-cum-Wilton, 2001.ISBN&nbsp;
* Tout, Thomas Frederick (1887). "Christina" . In Stephen, Leslie (ed.). Dictionary of National Biography. Vol. 10. London: Smith, Elder & Co.
* Parker, Eleanor (24 February 2022). Conquered: The Last Children of Anglo-Saxon England. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-350-28707-5.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Κομητεία Ποταγουάταμι

Η **Κομητεία Ποταγουάταμι** μπορεί να αναφέρεται σε διαφορετικές κομητείες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής:

* Κομητεία Ποταγουάταμι (Άιοβα)
* Κομητεία Ποταγουάταμι (Κάνσας)
* Κομητεία Ποταγουάταμι (Οκλαχόμα)

Κατηγορία:Ονομασίες κομητειών των Ηνωμένων Πολιτειών
Φωτίου

Το ελληνικό επώνυμο **Φωτίου**, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Φώτιου» (Φώτη), μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

* Έλλη Φωτίου (γενν. 1939), ηθοποιός (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ευαγγελίας Τριγονοπούλου
* Ευάγγελος Φωτίου, επιχειρηματίας στον χώρο του βιβλίου και βουλευτής Σερρών το 2012
* Θεανώ Φωτίου (γενν. 1946), καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ και πολιτικός (διετέλεσε βουλεύτρια και αναπληρώτρια Υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης)
* Παναγιώτης Φωτίου (γενν. 1964), αθλητής του στίβου (δρομέας αντοχής)
* Φώτης Φωτίου (γενν. 1960), Κύπριος πολιτικός που διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, και Υπουργός Άμυνας
* Χαρίκλεια Χατζησάββα-Φωτίου (1918-1984), ζωγράφος, χαράκτρια και εκπαιδευτικός
* Χρήστος Φωτίου (1939-2024) πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής, υφυπουργός Εμπορίου, δήμαρχος Κερατσινίου, νομάρχης Πειραιά και Νήσων, και πρόεδρος του ΝΑΤ
Ιοάν Μοσκοπόλ

Ο **Ζαν Μοσκοπόλ** (26 Φεβρουαρίου 1903, Βραΐλα - 1980, Νέα Υόρκη), βαφτισμένος **Ιοάν**, ήταν Ρουμάνος τραγουδιστής με ελληνική καταγωγή της μεσοπολεμικής περιόδου, ο οποίος πέρασε τα τελευταία του χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες.

## Βιογραφία
Ο Ιοάν γεννήθηκε στην Βραΐλα από Έλληνες γονείς. Η μητέρα του καταγόταν από την Κωνστάντζα και ο πατέρας του από την Μεσημβρία στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Λέγεται ότι κληρονόμησε το ταλέντο του από τη μητέρα του, η οποία είχε φωνή σοπράνο. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο μικρός Ιοάν έλκεται από τη μουσική και έμαθε να παίζει διάφορα μουσικά όργανα (συμπεριλαμβανομένων μπάντζο και μαντολίνο) και εκτός από τα ρουμανικά και τα ελληνικά, έμαθε να μιλάει άπταιστα γαλλικά, ιταλικά, αγγλικά και γερμανικά.

Η πρώτη του επίσημη εκπαίδευση έλαβε χώρα στο ελληνικό σχολείο της Βραΐλας και στην συνέχεια αποφοίτησε από το Λύκειο Πελαρίνος στο Γκαλάτσι. Στη συνέχεια εγγράφηκε στο Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Ενώ ήταν φοιτητής αεροναυπηγικής, κάποιος τον συμβούλεψε να αξιοποιήσει το μουσικό του ταλέντο και να κάνει μερικές ηχογραφήσεις. Εκείνη τη στιγμή, η μουσική έγινε το επάγγελμά του. 

Έκανε το ντεμπούτο του ως ερμηνευτής το 1929 στο μπαρ "*Zissu*", στο Βουκουρέστι. Την ίδια εποχή περίπου έκανε επίσης τις πρώτες του ηχογραφήσεις γραμμοφώνου και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο. Έκανε μαθήματα μουσικής το 1930, πέρασε εξετάσεις και εγκρίθηκε ως επαγγελματίας καλλιτέχνης. Προσλήφθηκε στο Θέατρο "*Alhambra Revue*", όπου τραγούδησε σε διάφορες οπερέτες. To 1932 πήγε στο Βερολίνο όπου όπου ηχογράφησε δίσκους με διάσημες ορχήστρες και εγγράφηκε στο τμήμα μουσικής του Πανεπιστημίου Τεχνών του Βερολίνου. Το 1936, το ρεπερτόριο του περιλάμβανε περίπου 300 τραγούδια διάφορων ειδών, ρουμανικών και ξένων. Το 1943 έπαιξε τον ρόλο του Αρμενίου στην ταινία «Μια Θυελλώδης Νύχτα» (*O noapte furtunoasă*), μια κινηματογραφική προσαρμογή του ομώνυμου θεατρικού έργου του Ιόν Λούκα Καρατζιάλε.

Με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η τύχη του Ιοάν άλλαξε, καθώς οι πολιτικές του απόψεις έρχονταν σε έντονη αντίθεση με εκείνες του Ρουμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος που τότε κέρδιζε έδαφος. Μη θέλοντας να υπηρετήσει το καθεστώς, κατάφερε να φύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες γλιτώνοντας την σύλληψη το 1947. Φτάνοντας στη Νέα Υόρκη, εργάστηκε ως αχθοφόρος ξενοδοχείου, επενδύοντας τα χρήματα που κέρδιζε σε ένα μικρό μουσικό συγκρότημα. Με αυτό το συγκρότημα συνέχισε να παίζει τα τραγούδια που του έφεραν φήμη στο Βουκουρέστι της δεκαετίας του 1930, καθώς και αντικομμουνιστική μουσική με θέμα την εξορία. Πέθανε στην εξορία το 1980, χωρίς να παντρευτεί ποτέ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικός σύνδεσμος
* Δισκογραφία του Ιοάν Μοσκοπόλ

Κατηγορία:Ρουμάνοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ελληνικής καταγωγής
Κατηγορία:Αντικομμουνιστές
Το τέλος του κόσμου (Γιάκομπ βαν Χόντις)

***Το*** ***τέλος του κόσμου*** (γερμανικά: *Weltende*) είναι ποίημα του Γερμανού ποιητή Γιάκομπ βαν Χόντις. Γράφτηκε το 1910 και δημοσιεύτηκε το 1911. Θεωρείται ευρέως πρωτοποριακό έργο του γερμανικού λογοτεχνικού εξπρεσιονισμού.

## Παρουσίαση
Το ποίημα έχει θέμα την επερχόμενη καταστροφή. Γύρω στο 1910, υπήρχε ένας πραγματικός αποκαλυπτικός φόβος για τον κομήτη του Χάλεϊ: οι άνθρωποι φοβόντουσαν ότι θα συγκρούονταν με τη Γη ή ότι η τοξική ουσία κυάνιο, που είχε εντοπιστεί προηγουμένως από αστρονόμους στην ουρά του κομήτη, θα δηλητηρίαζε τη Γη. Προϊόντα της εκβιομηχάνισης, όπως ο σιδηρόδρομος, προκάλεσαν επίσης αβεβαιότητα στους ανθρώπους. Το ποίημα του Γιάκομπ βαν Χόντις μπορεί να ερμηνευτεί ως απάντηση σε αυτόν τον πανικό.

Η ασυνέπεια των περιγραφών του τέλους του κόσμου, μαζί με το σχόλιο «διαβάστε το», μπορεί να ερμηνευτεί ως κριτική των μέσων ενημέρωσης. Τα κακά νέα είναι καλά νέα: Κάθε μέρα υπάρχει μια νέα καταστροφή. 

Από άποψης μορφής, το ποίημα θεωρείται πιο συμβατικό από άλλα εξπρεσιονιστικά ποιήματα όσον αφορά την παραβίαση των γραμματικών κανόνων και τους εκφραστικούς νεολογισμούς. 

Πιθανότατα γράφτηκε το 1910, σχεδόν τέσσερα χρόνια πριν το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και δημοσιεύτηκε το 1911. Στα τέλη του 1919, δημοσιεύτηκε πρώτο στην ανθολογία εξπρεσιονιστικής ποίησης *Λυκόφως της Ανθρωπότητας* του Κουρτ Πίντους, ένα εκρηκτικό πρωτοποριακό έργο που μέχρι σήμερα εξακολουθεί να αποτελεί την αντιπροσωπευτική συλλογή του εξπρεσιονισμού της γερμανικής λογοτεχνίας.

## Το ποίημα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανικά ποιήματα
Καραβοστάσης Φολεγάνδρου

O **Καραβοστάσης** είναι παραθαλάσσιος οικισμός και λιμάνι της Φολεγάνδρου στις Κυκλάδες και το Νότιο Αιγαίο.

## Γενικά στοιχεία
Ο Καραβοστάσης βρίσκεται στις νοτιοανατολικές ακτές του νησιού, σε απόσταση περίπου 3 χλμ. ΝΑ. από την Χώρα Φολεγάνδρου, την πρωτεύουσα του νησιού. Απέκτησε προβλήτα για να δένουν τα φέρι μποτ μόλις το 1984 ενώ μέχρι τότε η μεταφορά ανθρώπων και εμπορευμάτων γινόταν με βάρκες που προσέγγιζαν τα μεγάλα πλοία στα ανοιχτά. 

Έχει γύρω του πολλές παραλίες:  

* τα Χοχλίδια, που είναι η φυσική απόληξη του λιμανιού με πολλά αλμυρίκια, 
* η Βάρδια στην ανατολική πλευρά του χωριού,
* νότια το Λατινάκι.

αριστερά|μικρογραφία|215x215εσ|Το εκκλησάκι του Αγίου Αρτεμίου στο λιμάνι.

## Αξιοθέατα
Το εκκλησάκι του Αγίου Αρτεμίου στο λιμάνι, που θεωρείται το παλαιότερο κτίσμα (αναφέρεται από το 1888). Στη διαδρομή για τη Χώρα είναι το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων ενώ λίγο μετά το εκκλησάκι των Αγίων Πάντων, κτισμένο μέσα σε βράχο. Χαρακτηριστικά είναι τα "σύρματα", παλιά κτίσματα στα οποία οι ψαράδες έσερναν τις βάρκες (κάποια από αυτά έχουν μετατραπεί σε μπαράκια). Η ανακαινισμένη αγροικία των αρχών του 20ου αιώνα με το αλώνι της, στη διαδρομή προς το Λιβάδι.

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην κοινότητα Φολεγάνδρου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Φολεγάνδρου του Δήμου Φολεγάνδρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφονται 84 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 87.  
μικρογραφία|Τα Χοχλίδια από την προβλήτα του λιμανιού.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Καραβοστάσης από τον ιστότοπο https://www.touristorama.com/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Φολεγάνδρου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Γκέρο Β΄ του Σαξονικού Όστμαρκ

Ο **Γκέρο Β΄**, γερμ.: *Gero ΙΙ.* (π. 975 - 1 Σεπτεμβρίου 1015 στο Kρόσνo Οντρζάνσκιε) από τον Οίκο του Σαξονικού Όστμαρκ, ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Tήτμαρ Α΄ Α΄ μαργράβου του Μάισεν, και της Σβανεχίλδης των Μπίλουνγκ, κόρης του Χέρμαν δούκα της Σαξονίας.  Ήταν επομένως πιθανώς εγγονός της Ίδας και του Χριστιανού της Θουριγγίας και ονομάστηκε έτσι από τον μεγάλο θείο του Γκέρο τον Μέγα. Διαδέχθηκε τον πιθανό θείο του, Όντο Α΄, ως μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ, συμπεριλαμβανομένης της μαρκιωνίας της Λουσατίας (γερμ.: Lausitz) το 993. μετά το τέλος του Όντο Α΄ μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκ.

Ο Γκέρο Β΄ διορίστηκε κόμης του Χάσεγκαου το 992, και έγινε μάργραβος της Λουσατίας (γερμ.: Lausitz) το επόμενο έτος.  Απεβίωσε στην επικράτειά του σε μάχη με τον πολωνικό στρατό του Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου στο γκάου Ντιάντεσι, και τάφηκε στο Νήμπουργκ.   Επέζησαν η σύζυγός του Αδελαΐδα (Αθελχαΐδη), και ο μοναχογιός του Τήτμαρ Δ΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε στο αξίωμα.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Σαξονικού Όστμαρκ
Τρέι Πάρκερ

Ο **Ράντολφ Σέβερν** **"Τρέι"** **Πάρκερ III** (γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1969) είναι Αμερικανός ηθοποιός, animator, συγγραφέας, παραγωγός, σκηνοθέτης και μουσικός. Είναι περισσότερο γνωστός για τη συνδημιουργία της σειράς κινουμένων σχεδίων για ενήλικες *[[South Park]]* (1997) και του μιούζικαλ *The Book of Mormon* (2011) με τον δημιουργικό του συνεργάτη Ματ Στόουν. Ο Πάρκερ ενδιαφέρθηκε για την ταινία και τη μουσική ως παιδί και στο γυμνάσιο και παρακολουθούσε το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπόλντερ, όπου γνώρισε τον Στόουν.  Οι δυο τους συνεργάστηκαν σε διάφορες ταινίες μικρού μήκους και συμπρωταγωνίστησαν στο μιούζικαλ μεγάλου μήκους του Πάρκερ, το *Cannibal! The Musical* (1993).

Ο Πάρκερ και ο Στόουν μετακόμισαν στο Λος Άντζελες, και ο Πάρκερ έκανε τη δεύτερη ταινία του, το *Orgazmo* (1997). Πριν την πρεμιέρα της ταινίας, το *South Park* έκανε πρεμιέρ στο Comedy Central τον Αύγουστο του 1997. Το δίδυμο έχει τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο της σειράς και έχει δημιουργήσει μουσική και βιντεοπαιχνίδια βασισμένα στη σειρά. Μια ταινία βασισμένη στη σειρά, *[[Το Παρκο της Τρελας]]* (1999), έγινε πολύ ευνοημένη τόσο από τους κριτικούς όσο και από τους οπαδούς. Ο Πάρκερ συνέχισε με το σενάριο, την παραγωγή, τη σκηνοθεσία και τον πρωταγωνιστή στη σατιρική ταινία δράσης *Team America: World Police* (2004) και, μετά από αρκετά χρόνια εξέλιξης, το *The Book of Mormon* έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ με θετικές κριτικές.

Ο Πάρκερ έχει λάβει πέντε βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης για το έργο του στο *South Park*, τέσσερα βραβεία Τόνυ και ένα βραβείο Grammy για το *The Book of Mormon*, καθώς και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ για το τραγούδι "Blame Canada" από την ταινία *Το Παρκο της Τρελας*, το οποίο συνέγραψε με τον Μαρκ Σάιμαν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 

Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεοπτικοί παραγωγοί
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:South Park
Σίκινος (Χώρα)

Η **Χώρα** ή **Χώρα Σικίνου** ή **Σίκινος** ή **Κάστρο** είναι η πρωτεύουσα της Σικίνου στις Κυκλάδες και το Νότιο Αιγαίο.

## Γενικά στοιχεία - αξιοθέατα
αριστερά|μικρογραφία|225x225εσ|"Κάστρο" Σικίνου.
Η Χώρα Σικίνου βρίσκεται κοντά στις βορειοδυτικές ακτές του νησιού, σε υψόμετρο 280 μέτρα, στο χείλος ενός βράχου που βυθίζεται απότομα στην θάλασσα. Απέχει περίπου 4 χλμ. από την Αλοπρόνοια το λιμάνι του νησιού. 
Έχει δύο οικισμούς: το Χωριό και το Κάστρο, με τα σπίτια της πρώτης να είναι ένας μικρός λαβύρινθος από δρομάκια, πεζούλια, στενές ανηφόρες, περάσματα, κρυφές γωνιές, ανθισμένα παρτέρια και σκαλάκια. Η δεύτερη είναι παλιός οχυρωμένος οικισμός του 15ου αιώνα, όπου σήμερα βρίσκονται η πλατεία, το δημαρχείο, το ιατρείο, τα μαγαζιά και τα καφενεία της πρωτεύουσας του νησιού. 
αριστερά|μικρογραφία|227x227εσ|Η Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής.
Θρησκευτικό αξιοθέατο, όλου του νησιού, είναι η Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής στα βορειοανατολικά του χωριού.  Ήταν πάντα γυναικεία, ιδρύθηκε στα 1690, σταμάτησε να λειτουργεί το 1834 και επαναλειτούργησε το 2015. Περιστοιχίζεται από ψηλά τείχη και αποτελούσε με το καταφύγιο των κατοίκων στις επιδρομές των πειρατών. 

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση των Κυκλάδων με την Ελλάδα (Πρωτόκολλο του Λονδίνου, 1830), το 1835 να ορίζεται έδρα του ομώνυμου νεοϊδρυθέντα δήμου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σικίνου του Δήμου Σικίνου και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 180 κατοίκους ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 184.  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής (Ζωοδόχου Πηγής) Σικίνου στον ιστότοπο https://www.xrisopigisikinou.gr/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Σικίνου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Δάφνη Λασιθίου

Η **Δάφνη** είναι χωριό της Κοινότητος Κρυών του δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. 

Απέχει 28 χιλιόμετρα από τη Σητεία, στον δρόμο προς Σταυροχώρι. Το όνομα προέρχεται από το ομώνυμο φυτό. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται πλάτανος και κρήνη. Η οικονομία του χωριού είναι αγροκτηνοτροφική.

## Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται το 1577 από την απογραφή του Φραγκίσκου Μπαρότσι ως Dhafni. Στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583, αναγράφεται Dafni με 187 κατοίκους. O Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 την αναφέρει επίσης Dafni. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Dafni με 28 υπόχρεους σε φόρο. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 4 χριστιανικές και 15 μουσουλμανικές οικογένειες και στην απογραφή του 1881 η Δάφνη είχε 24 χριστιανούς και 267 μουσουλμάνους κατοίκους. Οι μουσουλμάνοι της Δάφνης ήταν γνωστοί για την αγριότητά τους εναντίον των χριστιανών. Το 1897 οι χριστιανοί τελικά τους πολιόρκησαν στο τζαμί και στη συνέχεια φόνευσαν 150 μουσουλμάνους και σκότωσαν και άλλους 30 που είχαν διαφύγει σε σπηλιά στο όρος Κοπροκεφάλα.

Στην απογραφή του 1900 η Δάφνη είχε 59 χριστιανούς και δύο μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχε 128 κατοίκους. Το 1925 εντάχθηκε αρχικά στην κοινότητα Ρουκάκας όμως αργότερα το ίδιο έτος εντάχθηκε στην κοινότητα Κρυών, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1997, όταν με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Σητείας.

Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Γκούντερ του Μέρσεμπουργκ

Ο **Γκούντερ**, γερμ.: *Gunther/Günther von Merseburg, Markgraf der Mark Meißen und der Mark Merseburg* (απεβ. στις 13 Ιουλίου 982) από τον Οίκο των Εκεχαρντιδών, ήταν ο μάργραβος του Μέρσεμπουργκ από το 965 μέχρι το τέλος του, κατά τον οποίο η περιφέρεια του Μέρσεμπουργκ ενώθηκε με αυτήν του Μάισεν.

Ο Γκούντερ ήταν απόγονος της ευγενούς οικογένειας των Εκεχαρντιδών, που καταγράφεται για πρώτη φορά γύρω από το Νάουμπουργκ, η οποία μπορεί να συνδέεται με τη δυναστεία των Οθωνιδών. Το 962 θεωρούνταν ήδη μάργραβος στη νεοσύστατη επισκοπή του Μαγδεμβούργου, μαζί με τον Κόμη Βίγκερ κόμη του Μπίλσταϊν και τον Βίγκμπερτ.

Διορίστηκε στη νεοσύστατη μαρκιωνία του Μέρσεμπουργκ από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ μετά το τέλος του μαργράβου Γκέρο του Μεγάλου το 965, μετά τον οποίο η *μαρκιωνία του Γκέρο (Marca Geronis)* χωρίστηκε σε πολλά μικρότερα μέρη. Την ίδρυση της μαρκιωνίας ακολούθησε η επισκοπή του Μέρσεμπουργκ υπό τον επίσκοπο Μπόζο το 968.

Ο Γκούντερ υποστήριξε τον Ερρίκο Β΄ τον Εριστικό δούκα της Βαυαρίας στην εξέγερσή του εναντίον του βασιλιά Όθωνα Β΄ της Γερμανίας, και ως εκ τούτου καθαιρέθηκε από τη θέση του μαργράβου και εξορίστηκε το 976, ενώ η μαρκιωνία του περιήλθε στον Τήτμαρ του Μάισεν. Ο Γκούντερ παρ' όλα αυτά συμφιλιώθηκε με τον Όθωνα Β' και μετά το τέλος του Τήτμαρ το 979 επανεγκαταστάθηκε ως μάργραβος.

Εντάχθηκε στην εκστρατεία του Όθωνα στην Καλαβρία το 982 και απεβίωσε εκεί στη μάχη του Στίλο εναντίον των Σαρακηνών.  Τον διαδέχθηκε ο Ρίκνταγκ, ο οποίος στη συνέχεια ένωσε υπό την κυριαρχία του τις μαρκιωνίες του Μάισεν, του Μέρσεμπουργκ και του Τσάιτς.

Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Τήτμαρ του Μέρσεμπουργκ, ο Γκούντερ μπορεί να ήταν νυμφευμένος με τη Ντομπράβα (σε 2ο γάμο της), κόρη του Μπολέσλαου Α΄ του Σκληρού δούκα της Βοημίας, η οποία ήταν σύζυγος (σε 1ο γάμο της) του Μιέσκο Α΄ δούκα της Πολωνίας από το 965. Άφησε τρεις γιους: τον:
* Έκαρντ Α΄,  ο οποίος διαδέχθηκε τον Ρίκνταγκ ως μάργραβος του Μάισεν το 985, τον:
* Γκούντσελιν του Κούκενμπουργκ,  ο οποίος ακολούθησε τον αδελφό του το 1002, και τον:
* Μπρούνο,  ο οποίος υπερασπίστηκε το Μάισεν από τα στρατεύματα του Μπόλεσλαφ Α΄ του Γενναίου δούκα της Πολωνίας το 1009.

## Πηγές
* 
* 

## Αναφορές

Κατηγορία:Οίκος των Εκεχαρντιδών
Κατηγορία:Πρόσωπα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Άιλβαρντ του Μάισεν

Ο **Άιλβαρντ,** γερμ.: *Eilward  Bischof von Meißen* (άκμασε στις αρχές 11ου αι.) από τον σαξονικό ευγενή Οίκο των Εκεχαρντιδών, ήταν επίσκοπος του Μάισεν από το 1016 έως το 1023.

Ο Άιλβαρντ, γιος του Έκαρντ Α΄ μαργράβου του Μάισεν και της Σβανεχίλδης των Μπίλουνγκ, εμφανίζεται επίσης με το όνομα *Agilward, Elvart, Eilbart, Erward, Ediward, Eduard, Hildeward* ή *Hildebert*. Διορίστηκε από τον βασιλιά Ερρίκο Β΄. Κατά τη διάρκεια τής θητείας του ως επισκόπου, ο αδελφός του Χέρμαν Α΄ ήταν μάργραβος του Μάισεν.

## Πηγές
* Έντουαρντ Μαχάτσεκ (διασκευή) *Ιστορία των επισκόπων της Επισκοπής του Μάισεν κατά χρονολογική σειρά.* Δρέσδη 1884. σελ. 32–38.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Εκεχαρντιδών
Καλόγερος Σικίνου

Ο **Καλόγερος** είναι βραχονησίδα της Σικίνου στις Κυκλάδες, η οποία βρίσκεται στην νοτιοδυτική άκρη της ενώ στα δυτικά του με κατεύθυνση προς τη νησίδα Καρδιώτισσα έχει τη βραχονησίδα Κάραβος.

Απογράφεται ξεχωριστά από το 2001, πάντα χωρίς κατοίκους, στην κοινότητα Σικίνου ενώ διοικητικά ανήκει στον δήμο Σικίνου της Περιφερειακής Ενότητας Θήρας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σικίνου
Λερβίλ

Το **Λερβίλ** () είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Μαρν, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Μαρν
Τήτμαρ του Μάισεν

Ο **Τήτμαρ (Β΄)**, γερμ. *Thietmar I. Graf im Schwabengau, Graf im Gau Serimunt, Markgraf von Meißen und Merseburg* (π.945 – 3 Αυγούστου 979) από τον Οίκο του Σαξονικού Όστμαρκ, ήταν μάργραβος του Μάισεν από π. το 976 μέχρι το τέλος του.

## Βιογραφία
Ο Τήτμαρ ήταν ο μεγαλύτερος από τρία αδέλφια, όλοι γιοι του μαργράβου Χριστιανού, κόμη του Σαξονικού Όστμαρκ, και της συζύγου του Χίντας, αδελφής του Γκέρο του Μεγάλου μαργράβου στη ανατολική Σαξονία. Τα αδέλφια του ήταν ο Γκέρο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας και ο Όντο Α΄ μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ.

Ο Τήτμαρ ενίσχυσε τους δεσμούς με την ισχυρή δυναστεία των Μπίλουνγκ: νυμφεύτηκε τη Σβανεχίλδη (απεβ. 1014), κόρη του Χέρμαν μαργράβου του Μπίλουνγκ, εν ενεργεία δούκα της Σαξονίας από το 961. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο: τον Γκέρο Β΄, ο οποίος το 993 θα διαδεχόταν τον αδελφό τού Τήτμαρ, Όντο Α΄, ως μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ.

Το 951 καταγράφεται για πρώτη φορά, όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μάργραβος στο *Γκάου* Ζέριμουντ. Μεταξύ 951 και 978, ήταν επίσης κόμης στο Σαξονικό Σβάμπενγκαου. Μετά το τέλος τού θείου του, Γκέρου του Μεγάλου το 965, ο Τήτμαρ κληρονόμησε μεγάλα τμήματα της τεράστιας *μαρκιωνίας του Γκέρο (marca Geronis)* και με το τέλος τού μαργράβου Βίγκμπερτ (πριν από το 976) παρέλαβε το μαργραβάτο του Μάισεν από τα χέρια του βασιλιά Όθωνα Β΄ της Γερμανίας.

Στις 29 Αυγούστου 970 ο μάργραβος Τήτμαρ και ο αδελφός του Γκέρο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας ίδρυσαν το αβαείο του Τάνκμαρσφελντε, το οποίο μεταξύ 971 και 975 έγινε βασιλικό μοναστήρι. Αυτό μεταφέρθηκε στο Νίνμπουργκ, στη συμβολή των ποταμών Ζάαλε και Μπόντε, το 975. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Τήτμαρ και ο Γκέρο έκαναν περαιτέρω δωρεές γης στο μοναστήρι, όπου είναι επίσης θαμμένος ο Τήτμαρ.

Τον Τήτμαρ διαδέχθηκε ο κόμης Ρίκνταγκ του Σβάμπενγκαου. Η χήρα του, Σβανεχίλδη, παντρεύτηκε τον διάδοχο τού Ρίκνταγκ, Έκαρντ Α΄ μάργραβο του Μάισεν.

## Σημειώσεις

### Πηγές
* 

Κατηγορία:Οίκος του Σαξονικού Όστμαρκ
Χριστιανός της Θουριγγίας

Ο **Χριστιανός**, γερμ.: *Christian markgraf von Serimunt* (απεβ. π. 950) από τον Οίκο του Σαξονικού Όστμαρκ, ήταν κόμης στο Σαξονικό Νόρντυρινγκαου και το Σβάμπενγκαου από το 937. Κυβέρνησε επίσης στο γειτονικό Γκάου Ζέριμουντ της *μαρκιωνίας του Γκέρο* (marca Geronis) από το 945.

Όπως ο μάργραβος Γκέρο ο Μέγας (π. 900 – 965), έτσι και ο Χριστιανός ήταν πιθανώς συγγενής του Οίκου των Μπίλουνγκ. Ο Χριστιανός ήταν νυμφευμένος με την αδελφή του Γκέρο, την Ίντα, μία ευσεβή γυναίκα που απεβίωσε περί το 970 στην Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια ενός προσκυνήματος. Σύμφωνα με τον *Σάξονα τον Χρονικογράφο,* ο Χριστιανός έλαβε κτήματα στο Ζέριμουντ από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ της Σαξονίας για τις υπηρεσίες του. Τάφηκε δίπλα στον καθεδρικό ναό του Μαγδεμβούργου.

Ο πρωτότοκος γιος του Τήτμαρ, διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Σβάμπενγκαου και στο Ζέριμουντ. Μετά το τέλος του θείου του, Γκέρο, έλαβε μεγάλα τμήματα της *μαρκιωνίας του Γκέρο* και έγινε μάργραβος του Μάισεν το 976. Ο δεύτερος γιος του Χριστιανού, ο Γκέρο, ήταν αρχιεπίσκοπος Κολωνίας από το 969 έως το 976.

## Γενεαλογία του Οίκου του Σαξονικού Όστμαρκ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κόμητες
Κατηγορία:Οίκος του Σαξονικού Όστμαρκ
Γκέρο, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας

μικρογραφία| Ο Γκέρο (δεξιά) παραλαμβάνει τον κώδικα του Γκέρο, στο αβαείο του Ράιχεναου, π. το 969.

Ο **Γκέρο, γερμ.: Gero, Erzbischof des Köln** (π. 900) – 29 Ιουνίου 976) από τον Οίκο του Σαξονικού Όστμαρκ, ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας από το 969 μέχρι το τέλος του.

μικρογραφία| Ο τάφος του αρχιεπισκόπου Γκέρο στον Καθεδρικό Ναό της Κολωνίας (κέντρο, δίπλα στα ξύλινα γονατιστήρια).

Ο Γκέρο καταγόταν από τη Σαξονία, πιθανώς γιος του κόμη Χριστιανού των Μπίλουνγκ (απεβ. 950), ο οποίος κυβέρνησε στο Εστφαλεν Νόρντυρινγκαου και το Σβάμπενγκαου, καθώς και στις γειτονικές περιοχές του Ζέριμουντ στη *μαρκιωνία του Γκέρο (marca Geronis)* . Αυτός και ο αδελφός του Τέτμαρ μάργραβος του Μάισεν, ήταν γιοι τού γάμου τού Χριστιανού με την Χίντα, αδελφή του Γκέρο του Μεγάλου μαργράβου στην ανατολική Σαξονία. 

Το 969 ο Γκέρο εξελέγη αρχιεπίσκοπος Κολωνίας από τον σύλλογο του καθεδρικού ναού. Σύμφωνα με τον μεσαιωνικό χρονικογράφο Τήτμαρ επίσκοπο του Μέρσεμπουργκ, αρχικά συνάντησε την αντίθεση του Όθωνα Α΄ του Μεγάλου βασιλιά της Γερμανίας. Στα τέλη του 971, ήταν πρεσβευτής στην Βυζαντινή Αυλή στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να κανονίσει τον γάμο τού διαδόχου τού Όθωνα Α΄, Όθωνα Β΄, με την βυζαντινή πριγκίπισσα Θεοφανώ τον Απρίλιο του 972 στη Ρώμη. Σε εκείνο το ταξίδι έφερε επίσης πίσω μερικά λείψανα του Αγίου Πανταλέον για τα εγκαίνια της νέας εκκλησίας του Αγίου Πανταλέον στην Κολωνία. Το 972 παρευρέθηκε σε μία σύνοδο στο Ίνγκελχαϊμ, και τον επόμενο χρόνο ήταν παρών στην κηδεία του βασιλιά.

Στις 29 Αυγούστου 970 αυτός και ο αδελφός του Τήτμαρ δώρισαν μέρος της κληρονομιάς τους για την ίδρυση ενός μοναστηριού στο Τάνκμαρσφελντε.  Μέχρι το 975 (πιθανώς το 971), αυτό έγινε βασιλικό μοναστήρι, και μεταφέρθηκε (το 975) στο Νήνμπουργκ, μία τοποθεσία στα εδάφη της οικογένειας των ιδρυτών, όπου θα χρησίμευε ως ιεραποστολική βάση για έργο μεταξύ των Πολαβών Σλάβων.  Το 974 ο Γκέρο ίδρυσε το μοναστήρι του Γκλάντμπαχ στη θέση μίας πρώην εκκλησίας, η οποία είχε καταστραφεί κατά τη διάρκεια των ουγγρικών εισβολών.
μικρογραφία| Ο Γκέρο απεικονίζεται στον τοίχο του καθεδρικού ναού της Κολωνίας.
Ο Γκέρο απεβίωσε το 976, και τάφηκε στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας, όπου άφησε ως κληρονομιά τον ρομανικού ρυθμού Σταυρό του Γκέρο, έναν από τους παλαιότερους μεγάλους σταυρούς στη Γερμανία, και ορόσημο της δυτικής χριστιανικής εικονογραφίας.

Ο κώδικας του Γκέρο πιθανότατα συντάχθηκε το 969 κατόπιν εντολής του αρχιεπισκόπου Γκέρο στο σκριπτόριο του αβαείου του Ράιχεναου. Η περικοπή περιέχει ένα ευαγγελικό κείμενο του λειτουργικού έτους, που χρησιμοποιείται στις μαζικές λειτουργίες. Ένα εξαιρετικό δείγμα οθωνικής τέχνης, φυλάσσεται σήμερα στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Ντάρμστατ, και περιλαμβάνεται στο Πρόγραμμα Μνήμης του Κόσμου της UNESCO.

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Οίκος του Σαξονικού Όστμαρκ
Όντο Β΄ του Σαξονικού Όστμαρκ

Ο **Όντο Β΄**, γερμ.: *Hodo II. Graf im Schwabengau und Markgraf der Mark Lausitz* (απεβ. το 1032) από τον Οίκο του Σαξονικού Όστμαρκ, ήταν ο μοναχογιός του Τήτμαρ μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκ. Διαδέχθηκε τον πατέρα του τον Ιανουάριο του 1030. Το μόνο που είναι γνωστό γι' αυτόν είναι ότι δεν άφησε απογόνους, και πιθανότατα απεβίωσε πριν ενηλικιωθεί. Τον διαδέχθηκε ο κουνιάδος του, Ντέντι Α΄ ως μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ. Το Όστμαρκ, ωστόσο, μειώθηκε τόσο πολύ, που δεν έμεινε κάτι από αυτό για τον Ντέντι Α΄ εκτός από την Κάτω Λουσατία.

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* Τζάκμαν, Ντόναλντ. *Κριτική και κριτική: Πλευρά στο Konradiner.* Οξφόρδη: Μονάδα Προσωπογραφικής Έρευνας, 1997.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος του Σαξονικού Όστμαρκ
Τήτμαρ του Σαξονικού Όστμαρκ

Ο **Τήτμαρ (Δ΄)**, γερμ.: *Thietmar Graf im Schwaben- und Nordthüring- gau, Markgraf der Lausitz* (π. 1000 - στις 10 Ιανουαρίου 1030) από τον Οίκο του Σαξονικού Όστμαρκ, ήταν κόμης του Σβάμπενγκαου και του Νόρντυρινγκαου από το 1010 και μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ από το 1015 μέχρι το τέλος του. Ήταν γιος και διάδοχος του Γκέρο Β΄ μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκ. Η μητέρα του ήταν η Αδελαΐδα.

Το 1028 το Όστμαρκ, μαζί με τις υπόλοιπες ανατολικές περιοχές του δουκάτου της Σαξονίας, δέχτηκε επίθεση από τον Μιέσκο Β΄ δούκα της Πολωνίας. Ο βασιλιάς Κορράδος Β΄ της Γερμανίας έσπευσε από την κεντρική Σαξονία και διέσχισε πολύ άγριο έδαφος, για να πολιορκήσει τους Πολωνούς στο Μπάουτσεν. Εν τω μεταξύ ο Βρετίσλαος Α΄, γιος του Όλντριχ της Βοημίας, εισέβαλε και κατέκτησε την περιοχή της Μοραβίας, η οποία είχε χαθεί από τη Βοημία από το 1003. Ωστόσο ο Κορράδος απέτυχε να καταλάβει το Μπάουτσεν (1029), και επέστρεψε στη Ρηνανία τον χειμώνα, αφήνοντας την άμυνα του βασιλείου στα χέρια του Ντήτριχ Β΄ του Βέττιν και του Τήτμαρ Δ΄, ο οποίος απεβίωσε στις αρχές Ιανουαρίου. Μετά το τέλος του, ο Μιέσκο Β΄ επιτέθηκε, και κατέστρεψε περίπου εκατοντάδες γερμανικά χωριά. Η οπισθοδρόμηση ήταν σοβαρή: χάθηκε η ανατολική πλευρά του Όστμαρκ.

Τάφηκε στο Χέλμαρχαουζεν. Τον Τήτμαρ Δ΄ διαδέχθηκε ο γιος του Όντο Β΄. Άφησε πίσω του μία κόρη, την Όντα, η οποία παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Γ΄ κόμη της Βαϊμάρης και έπειτα τον Ντέντι Β΄ του Βέτιν, ο οποίος διαδέχθηκε τον αδελφό της Όντο ως Ντέντι Α΄ του Σαξονικού Όστμαρκ.

## Αναφορές
* Τόμπσον, Τζέιμς Γουέστφολ. *Φεουδαρχική Γερμανία, Τόμος II*. Νέα Υόρκη: Εκδοτικός Οίκος Frederick Ungar, 1928.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οίκος του Σαξονικού Όστμαρκ
Βορί Λασιθίου

Το **Βορί** (επίσημα αναφέρεται ως *Βορίον*) είναι οικισμός της Κοινότητος Παππαγιαννάδων του δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. 

Βρίσκεται 14 χιλιόμετρα νότια από τη Σητεία. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 340 μέτρων, στις βόρειες πλαγιές του υψώματος Ετιανή Κεφάλα. Η οικονομία του χωριού είναι αγροτοκτηνοτροφική, με την καλλιέργεια ελιάς να κυριαρχεί.

## Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη μνεία στο Βορί γίνεται στον *Κώδικα των Θυσιών* κατά την επανάσταση του 1821. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Vuria με 5 χριστιανικές και 3 μουσουλμανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 είχε 68 χριστιανούς και 22 μουσουλμάνους. Το 1900 είχε 70 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναγράφεται ως Βορύ, με 87 κατοίκους. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λιθίνων και το 1930 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παπαγιαννάδων, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1997, όταν με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Λεύκης. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, το 2010, προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας. Ο οικισμός ήταν απομονωμένος λόγω κακού οδικού δικτύου και ως εκ τούτου σταδιακά ερημώθηκε κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Περιγραφή
Ο οικισμός ξεκινάει στο άκρο επαρχιακού δρόμου που καταλήγει σε αυτόν, περίπου ένα χιλιόμετρο από το υπόλοιπο επαρχιακό δίκτυο. Στο εσωτερικό του χωριού δεν υπάρχουν αμαξιτοί δρόμοι και τα σπίτια είναι προσβάσιμα με πέτρινα και τσιμεντένια σοκάκια. Δεν υπάρχουν κοινόχρηστοι χώροι, πλην των δρόμων, μέσα στο χωριό. Σήμερα τα σωζόμενα κτίρια χρησιμοποιούνται ως οικίες, ενώ σώζονται και ερειπωμένα κτίρια που αποτελούσαν τον φούρνο και τη φάμπρικα (ελαιοτριβείο) του χωριού. Τα κτίρια του χωριού είναι μονώροφα ή διώροφα πετρόκτιστα και στην πλειονότητά τους έχουν κτιστεί πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Καθώς οι ιδιοκτησίες προέκυψαν από την σταδιακή κατάτμηση των αρχικών οικοπέδων για τους κληρονόμους οι ακάλυπτοι χώροι μέσα στο χωριό είναι ελάχιστοι. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Μιχαήλ Αρχάγγελο και βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του χωριού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Παλαγία Αλεξανδρούπολης

H **Παλαγία** είναι χωριό του Νομού Έβρου.

## Τοποθεσία
Η Παλαγία απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα από την Αλεξανδρούπολη.

Το χωριό εξυπηρετείται από την αστική λεωφορειακή γραμμή 4 (Παλαγία-ΟΑΕΔ). 

## Ονομασία
Το χωριό ονομαζόταν **Δάμνια**, μετέπειτα Δάμια (Ντάμια) το 1940 και μετονομάστηκε σε Παλαγία το 1954.

Ντάμια είναι ο πρόχειρος αγροτικός οικίσκος στα χωράφια, από το τουρκικό *dam* (καλύβα, στάβλος).

## Ιστορία
Το χωριό ιδρύθηκε το 1924 από πρόσφυγες, που κατέφυγαν από την Παλαγία στον Πόντο (σημερινό Αριλί). Οι πρόσφυγες έφεραν μαζί τους εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα από το μοναστήρι της Αίνου και έκτισαν εκκλησία στο όνομά του στην πλατεία του χωριού. Ο ναός θεμελιώθηκε το 1936, όμως λόγω ελλείψεως χρημάτων και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και του εμφυλίου που ακολούθησε, καθυστέρησε η αποπεράτωσή του έως το 1966.

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, αρκετοί από τους Έλληνες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης εγκαταστάθηκαν στην Αλεξανδρούπολη και ειδικότερα στην Παλαγία, όπου δημιουργήθηκε ο οικισμός «Νέος Πόντος».

Επίσης, η Παλαγία έχει και την εκκλησία του Προφήτη Ηλία, η οποία βρίσκεται πάνω σε έναν λόφο. Ένα ακόμη εκκλησάκι στην Παλαγία είναι το εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας λίγο πιο έξω από το χωριό. 

Το δάσος της Παλαγίας το 2000 κάηκε πρώτη φορά αλλά μετα έγινε καταπράσινο μέχρι τον Αύγουστο του 2023, καθώς ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά, ωστόσο έχει αρχίσει να αναγεννιέται. 

Έχει δύο παιδικές χαρές. 

## Αθλητισμός
Στην Παλαγία εδρεύει η ομάδα Ποντιακός Αλεξανδρούπολης, που στην γυναικεία ομάδα προβιβάστηκε στην Β΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών Ελλάδας.

Η ανδρική ομάδα ασγωνίζεται στην Β' ΕΠΣ Έβρου την σεζόν 2025-26.

## Εκπαίδευση
Η Παλαγία έχει εξαθέσιο δημοτικό σχολείο, που ιδρύθηκε το 2000. Ανακαινίστηκε τον Απρίλιο του 2024 με τη βοήθεια του *Μαζί για το Παιδί*, καθώς κάηκε ένα μέρος του στις 19 Αυγούστου 2023. Έχει και ένα ολοήμερο νηπιαγωγείο, το οποίο άνοιξε το 2015. 

## Πληθυσμός

Στην απογραφή του 1920 τα Δάμνια είχαν 320 κατοίκους.

Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών της συνθήκης της Λωζάνης, κατά την επίσημη απογραφή του 1928, ο οικισμός είχε 189 κατοίκους, τους οποίους είχε εγκαταστήσει εκεί η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων.

Ο πληθυσμός του χωριού το 1940 ήταν 336 κάτοικοι.

Σύμφωνα με την απογραφή του 1991,το χωριό είχε 232 κατοίκους ενώ τα τελευταία χρόνια έχει ξεπεράσει τους 2.000 κατοίκους. 

Αποτελούσε κοινότητα έως το 1971.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Έβρου
Midnight Hammer

μικρογραφία|Η επιχείρηση όπως δημοσιεύθηκε από το αμερικανικό ΥΠΑΜ.
[μικρογραφία|Βομβαρδιστικό [Northrop Grumman B-2 Spirit|B-2 Spirit]]

**Midnight Hammer** είναι η κωδική ονομασία μιας στρατιωτικής επιχείρησης από τις ΗΠΑ, η οποία έλαβε χώρα στις 21 Ιουνίου 2025, περιλαμβάνοντας κατευθυνόμενα χτυπήματα σε τρεις Ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Ο στόχος της επιχείρησης ήταν να καταστρέψει ή να προκαλέσει σημαντικές ζημιές στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Έξι βομβαρδιστικά, τύπου Β-2 Spirit αναχώρησαν από την στρατιωτική βάση, Whiteman Air Force Base στο Μιζούρι και πετώντας πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό και την Ευρώπη έφτασαν πάνω από τον εναέριο χώρο του Ιράν. Τότε τα βομβαρδιστικά Β-2 Spirit στόχευσαν, τρείς από τις μεγαλύτερες πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, το Φορντό, την Νατάνζ και το  Ισφαχάν. Συνολικά 14 διατρητικές βόμβες GBU-57  χρησιμοποιήθηκαν κατά την διάρκεια της επιχείρησης, με στόχο να καταστρέψουν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν. 

Της επίθεσης, προηγήθηκε μια 7ήμερη σύγκρουση Ισραήλ-Ιράν, μετά από εκτεταμένη πυραυλική επίθεση από το Ισραήλ, στις 15 Ιουνίου 2025 ενάντια σε Ιρανικούς στόχους, κυρίως πυρηνικές εγκαταστάσεις. 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* https://economictimes.indiatimes.com/news/defence/operation-midnight-hammer-how-six-bunker-busters-and-75-precision-weapons-powered-the-uss-second-largest-b-2-strike/articleshow/122006421.cms?from=mdr

* https://taskandpurpose.com/news/pentagon-midnight-hammer-iran/
Ερρίκος του Γκρόιτς

Ο **Ερρίκος του Γκρόιτς**, γερμ.: *Graf von Groitzsch, und as Heinrich III. Markgraf der Lausitz* (απεβ. στις 31 Δεκεμβρίου 1135) από τον Οίκο του Γκρόιτς, ήταν ο δεύτερος γιος του Βίπρεχτ του Γκρόιτς και της Γιούντιτ/Ιουδήθ των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βρατίσλαου Β΄ δούκα της Βοημίας. Διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βουργράβος του Μαγδεμβούργου το 1124.

Το 1128 διορίστηκε μάργραβος τού Σαξονικού Όστμαρκ και το 1131 μάργραβος της Λουσατίας και επίτροπος (vogt) της μονής του Νόιβερκ στο Χάλε. Δεν κατάφερε ποτέ να διεκδικήσει τη μαρκιωνία του Μάισεν, την οποία είχε διοργανώσει ο πατέρας του, εναντίον του Κορράδου του Μεγάλου .

Ο Ερρίκος ήταν νυμφευμένος με τη Μπέρτα του Γκέλνχαουζεν (απεβ. μετά το 1137). Ο γάμος ήταν άτεκνος. Ο Ερρίκος και η Μπέρτα ίδρυσαν το μοναστήρι του Μπύργκελ το 1133. Αυτός απεβίωσε στο Μάιντς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Γκρόιτς
Κούνια

thumb|150px|δεξιά|Κορίτσι σε κούνια στη Γερμανία το 1941
Η **κούνια** είναι ένα κρεμαστό κάθισμα που επιτρέπει στο άτομο που κάθεται να αιωρείται μπρος–πίσω. Αν και αποτελεί συχνό εξοπλισμό στις παιδικές χαρές, απαντάται επίσης σε αυλές, πάρκα, λούνα παρκ και ιδιωτικούς κήπους.
Το κάθισμα (πλαστικό, ξύλινο, από λάστιχο ή μέταλλο) κρέμεται από δύο σχοινιά, ιμάντες ή αλυσίδες, οι οποίες είναι στερεωμένες σε δοκό ή πλαίσιο. Η κίνηση επιτυγχάνεται είτε με ώθηση των ποδιών στο έδαφος είτε με μετατόπιση του σώματος, προσομοιώνοντας την κίνηση ενός εκκρεμούς.

## Ιστορία
Οι κούνιες αποτελούν μέρος της ανθρώπινης δραστηριότητας από την αρχαιότητα. Αναπαραστάσεις έχουν εντοπιστεί σε μινωικά αγγεία της Κρήτης (1450–1300 π.Χ.) καθώς και στην τέχνη της αρχαίας Ελλάδας. Παρόμοιες κατασκευές εμφανίζονται στην αρχαία Κίνα και Ινδία.

## Τύποι
* Βρεφικές κούνιες, με πλαίσιο ασφαλείας που προστατεύει το παιδί.
* Κούνιες πολλαπλών θέσεων, για ταυτόχρονη χρήση από περισσότερα άτομα.
* Κυκλικές ή αιώρες, που επιτρέπουν μεγαλύτερη ελευθερία κίνησης.
* Σύγχρονες παραλλαγές με διαδραστικά ή εκπαιδευτικά στοιχεία, ειδικά σχεδιασμένες για ασφαλή χρήση.

## Πολιτισμική σημασία
Η κούνια έχει αναγνωριστεί τόσο ως αντικείμενο ψυχαγωγίας όσο και ως πολιτιστικό σύμβολο. Έχει ενταχθεί στο *National Toy Hall of Fame* στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως διαχρονικό παιχνίδι με παγκόσμια αναγνώριση.

Στην καθομιλουμένη, η λέξη **«κούνιες»** χρησιμοποιείται συχνά για να δηλώσει γενικά τον χώρο της παιδικής χαράς, π.χ. «Θα πάω το παιδί στις κούνιες».

## Συλλογή

File:Keswick Playground (Fitz Park).jpg|Κούνια και παιδική χαρά στο Κάμπρια, Ηνωμένο Βασίλειο.
File:Woman swing Louvre F60.jpg|Γυναίκα σε κούνια. Αττικός ερυθρόμορφος αμφορέας, περ. 525 π.Χ. Από τη Βούλκι, Ιταλία.
File:Partschins-Naturns-7425-Bearbeitet.jpg|Τοιχογραφία του Αγίου Προκούλου σε κούνια, 7ος αιώνας, Νότιο Τιρόλο
File:Fragonard, The Swing.jpg|*[[Η Κούνια (Φραγκονάρ)|Η Κούνια]]* του Ζαν-Ονορέ Φραγκονάρ, 1767
File:Sketch by Marguerite Martyn of a girl standing on a swing in a bathing suit getting dry from the breeze, 1914.png|Σκίτσο της Μαργκερίτ Μάρτιν με κορίτσι σε κούνια στο Σαιντ Λούις του Μισούρι, 1914
File:Na huśtawce w 2 p uł LP w Gradysku, 1916.jpg|Πολωνοί στρατιώτες σε κούνια στη Βολυνία, 1916
File:Keemu sadam 2.JPG|Παραδοσιακή χωριάτικη κούνια της Εσθονίας
File:Jhoola inside the Phool Mahal, Junagarh Fort, Bikaner.jpg|Τζούλα (παραδοσιακή ινδική κούνια) στο Phool Mahal, Φρούριο Τζουνάγκαρ, Μπικανέρ, Ινδία
File:The royal Jhula in Moti Mahal city palace Udaipur..jpg|Η βασιλική Τζούλα στο παλάτι Moti Mahal, Ουνταϊπούρ, Ινδία
File:Swings-japan-march12-2017.webm|Δύο παιδιά σε κούνια στην Ιαπωνία
File:Rollstuhlschaukel.jpg|Κούνια για αναπηρικά αμαξίδια στη Σλιέμα (Μάλτα)
File:Bramble's views Toledo, Ohio - diamond anniversary 1837-1912 - DPLA - a4b983d79cfcfaaf7368d108fe048f73 (page 46) (cropped).jpg|Μαθητές σε σύνολο κούνιας στο Τολέντο του Οχάιο, 1912
File:Aschaffenburg, Nilkheimer Park, Schaukel.jpg|Κολόνες ιστορικής κούνιας (18ος/19ος αιώνας) σε πάρκο
File:مرجوحة.jpg|Κούνια στη Ραουαντίζ


## Παραπομπές


Κατηγορία:Παιχνίδια
Κατηγορία:Παιδικές χαρές
Κατηγορία:Παιδική ηλικία
Γκεόργκε Λεονίντα

Ο **Γκεόργκε Λεονίντα** (ρουμ. *Gheorghe Leonida*, 1892 ή 1893 – 1942) ήταν Ρουμάνος γλύπτης, γνωστός κυρίως από τη δημιουργία της κεφαλής του αγάλματος του «Χριστού Λυτρωτή», του μεγάλου αγάλματος πάνω από την πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο, στη Βραζιλία.

thumb|left|255px|Κοντινή όψη του προσώπου του αγάλματος του Χριστού Λυτρωτή
Ο Γκεόργκε Λεονίντα γεννήθηκε στο Γκαλάτσι το 1892 (ή το 1893 σύμφωνα με άλλες πηγές) και ήταν το προτελευταίο από τα 11 που είχαν αποκτήσει οι γονείς του. Ανάμεσα στα αδέλφια του συγκαταλέγονται η πρωτοπόρος μηχανικός και επικεφαλής στρατιωτικού νοσοκομείου Ελίσα Λεονίντα Ζαμφιρέσκου, καθώς και ο μηχανικός Ντιμίτριε Λεονίντα.
Εξαιτίας μεταθέσεως του πατέρα του, που ήταν αξιωματικός, η οικογένεια έφυγε από το Γκαλάτσι και ο Γκεόργκε τελείωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Βουκουρέστι, όπου και συνέχισε εγγραφόμενος στο τμήμα γλυπτικής της Σχολής Καλών Τεχνών. Παρουσίασε για πρώτη φορά έργα του το 1915 σε μια εθνική έκθεση. Αφού πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Λεονίντα συνέχισε να σπουδάζει τέχνη στην Ιταλία επί τριετία και έργα του βραβεύθηκαν στη Ρώμη (το «Reveil») και στο Παρίσι («Le Diable»).

Το 1925 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου ο γλύπτης Πωλ Λαντοβσκί είχε μόλις λάβει την παραγγελία να συνεργασθεί με τον πολιτικό μηχανικό και σχεδιαστή Εϊτόρ ντα Σίλβα Κόστα στη δημιουργία του «αρχιτεκτονικού αγάλματος» του Χριστού Λυτρωτή. Ο Λαντοβσκί προσέλαβε τον Λεονίντα για να φιλοτεχνήσει την κεφαλή με το πρόσωπο του αγάλματος. Η εργασία άρχισε το 1926 και ολοκληρώθηκε το 1931.

Ο Λεονίντα επέστρεψε αργότερα στη Ρουμανία, όπου συνέχισε να δημιουργεί. Τα περισσότερα έργα του βρίσκονται σήμερα στο Κάστρο Μπραν, στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Ρουμανίας και σε άλλα μουσεία στο Βουκουρέστι.

Ο καλλιτέχνης σκοτώθηκε την άνοιξη του 1942, σε ηλικία το πολύ 50 ετών, όταν έπεσε από τη στέγη του σπιτιού του στο Βουκουρέστι ενώ έκοβε άνθη φλαμουριάς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρουμάνοι γλύπτες
Τάρο Οκαμότο

Ο **Τάρο Οκαμότο** (ιαπων. 岡本 太郎, 26 Φεβρουαρίου 1911 &ndash; 7 Ιανουαρίου 1996) ήταν Ιάπωνας Ιάπωνας καλλιτέχνης, θεωρητικός της τέχνης και συγραφέας. Είναι γνωστός ιδίως για τις αβάν-γκαρντ ζωγραφιές του, τα δημόσια γλυπτά και τοιχογραφίες του, καθώς και τις αβάν-γκαρντ καλλιτεχνικές πρακτικές του.

Ο Τάρο Οκαμότο ήταν γιος του σχεδιαστή κόμικς Οκαμότο Ιπέι και της συγγραφέως Οκαμότο Κανόκο. Γεννήθηκε στην πόλη Καβασάκι του Νομού Καναγκάβα.

Σε ηλικία 16 ετών ο Οκαμότο άρχισε να παίρνει μαθήματα στην ελαιογραφία από τον Wada Eisaku. Δυο χρόνια αργότερα, το 1929, εισάχθηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Τόκιο, στο τμήμα της ελαιογραφίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιάπωνες γλύπτες
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Ρόμπερτ Πέτσελμπέργκερ

Ο **Ρόμπερτ Πέτσελμπέργκερ** (γερμ. *Robert Pötzelberger*, 9 Ιουνίου 1856 – 2 Αυγούστου 1930) ήταν Αυστριακός γλύπτης, ζωγράφος, λιθογράφος και καθηγητής ανώτατων σχολών καλών τεχνών.

Ο Πέτσελμπέργκερ γεννήθηκε στη Βιέννη και σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης από το 1875 μέχρι το 1879 με καθηγητή τον Λέοπολντ Καρλ Μύλερ. Κατόπιν, το 1880, έγινε καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1892. Στη συνέχεια έγινε καθηγητής στην Κρατική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Καρλσρούης και τέλος, από το 1899, στην Κρατική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Στουτγκάρδης. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται οι Φρήντριχ Μίσφελντ (*Friedrich Mißfeldt*) στην Καρλσρούη και Βίλι Μπάουμαϊστερ στη Στουτγκάρδη. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του κινήματος του Ζετσεσιονισμού.

Ο Ρόμπερτ Πέτσελμπέργκερ πέθανε στο Ράιχεναου (Βάδη-Βυρτεμβέργη) σε ηλίκια 74 ετών. Ο γιος του, ο Όσβαλντ, έγινε επίσης ζωγράφος.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αυστριακοί γλύπτες
Κατηγορία:Αυστριακοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Λιθογράφοι
Κατηγορία:Αυστροούγγροι
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Αρ Νουβό
Κλωντ Λαφορτύν

Ο **Κλωντ Λαφορτύν** (γαλλ. *Claude Lafortune*, 5 Ιουλίου 1936 – 19 Απριλίου 2020) ήταν Καναδός γλύπτης, σκηνογράφος και τηλεοπτική προσωπικότητα.

Απεφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Μόντρεαλ και συμμετέσχε σε πολλά πρότζεκτ γραφικού σχεδιασμού προτού γίνει γνωστός για τη γλυπτική του, που χρησιμοποιούσε ως πρώτη ύλη το χαρτί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καναδοί γλύπτες