open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Λίλι Ιβανόβα

Η **Λιλιάνα Ιβανόβα Πετρόβα** (βουλγαρικά: *Лиляна Иванова Петрова*, 24 Απριλίου 1939), περισσότερο γνωστή με το καλλιτεχνικό της **Λίλι Ιβανόβα** (*Лили Иванова*), είναι Βουλγάρα τραγουδίστρια. Γεννήθηκε σε μία μικρή πόλη του Κουμπράτ, ενώ αργότερα αποφοίτησε από σχολή νοσηλευτικής, εξασκώντας το επάγγελμα του νοσηλευτή, για αρκετά μικρό χρονικό διάστημα. Επίσης, έχει ρουμανικές ρίζες από τη πλευρά της μητέρας της. Η καριέρα της στο τραγούδι ξεκίνησε αρχές του 1960, και το 1963 ήταν που απέκτησε δημοσιότητα, με τη variété παράσταση που έδωσε στο ξενοδοχείο Ambassador και το μουσικό θέατρο Constantin Tanase, στο Βουκουρέστι. Το τοπικό κοινό την αγάπησε, και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος, με τίτλο *Amore Twist*.

Το 1967, κυκλοφόρησε και ο δεύτερος δίσκος της, με τίτλο *Море на младостта* («Θάλασσα του νιάτων»). Το 1968, ηχογράφησε στη Μόσχα, τον τρίτο της δίσκο, *Melodia*. Ενώ ο δίσκος *Camino* ηχογραφήθηκε στη Βουλγαρία, με το ομώνυμο τραγούδι, να ακούγεται ακόμα στις συναυλίες της, καθώς μέσω αυτού ξεδιπλώνει κάθε πτυχή της φωνής της. Το 1966, είχε κερδίσει στην Μπρατισλάβα, το βραβείο "Χρυσό Κλειδί". Ενώ σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της συνέχισε να λαμβάνει βραβεία. Μεταξύ το 1981-87, η Ιβανόβα, εμφανιζόταν κυρίως στη Γερμανία, καθώς ζούσε κιόλας εκεί. Κατά τη δεκαετία του 1990, η Ιβανόβα κράτησε ψηλά την καριέρα της, ενώ κυκλοφόρησε και τρεις δίσκους. Παρόλα αυτά, το 2000, κυκλοφόρησε ίσως το μεγαλύτερο hit της καριέρας της, το *Ветрове* («Άνεμοι»). Και τα χρόνια που ακολούθησαν συνέχισε να κάνει συναυλίες στους μεγαλύτερους χώρους της Βουλγαρίας.

Το 2009, δέχτηκε την τιμή να τραγουδήσει στο Olympia Hall, του Παρισιού. Το 1997, η Διεθνής Ένωση Γυναικών, την είχε προτείνει ανάμεσα στις γνωστότερες γυναίκες του 20ου αιώνα. Το 1999, έλαβε το ύψιστο κρατικό βραβείο της Βουλγαρίας: Στάρα Πλανίνα, για τη συνεισφορά της στη βουλγαρική ποπ μουσική. Μερικά εκ των αρκετών βραβείων που έχει λάβει είναι το Πρώτο Βραβείο στο Μουσικό Φεστιβάλ Εστράδα, στην Πολωνία, το 1967, το Πρώτο Βραβείο, πάλι στον ίδιο διαγωνισμό, όμως στην Ισπανία, το 1968 και το Τρίτο Βραβείο, στο  Yamaha World Popular Song Festival, το 1973, στην Ιαπωνία. Το 1970, είχε πάρει και τη Χρυσή Πλάκα, στην Ολυμπιάδα του Ποπ Μουσικού Φεστιβάλ στην Αθήνα, ενώ, τέλος, το 2006, έλαβε δικό της αστέρι στο Walk of Fame της Βουλγαρίας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της κυκλοφόρησε 35 δίσκους και 29 singles.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα (BG)
* 

Κατηγορία:Βουλγάρες τραγουδίστριες
Όλια Ιβαντσίσκι

Η **Όλια (Όλγκα) Ιβαντσίσκι** (σερβ: *Оља Ивањицки*, Πάντσεβο, 10 Μαΐου 1931 – Βελιγράδι, 24 Ιουνίου 2009) ήταν διακεκριμένη Σέρβα καλλιτέχνιδα που ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την ποίηση.

## Βιογραφία
μικρογραφία|273x273εσ|Εικόνα από την αναδρομική έκθεση της Ιβαντσίσκι το 2017.|αριστερά
Η Ιβαντσίσκι γεννήθηκε το 1931 στο Πάντσεβο του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και προερχόταν από οικογένεια Ρώσων εμιγκρέδων (συγκεκριμένα ο πατέρας της ήταν αξιωματικός του Λευκού Στρατού). Αρχικά σπούδασε στο Κραγκούγιεβατς και στη συνέχεια εισήλθε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βελιγραδίου, ενώ το 1955 εξέθεσε για πρώτη φορά έργα της στο κοινό. Αποφοίτησε το 1957, συνεχίζοντας ωστόσο σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Την ίδια χρονιά πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση σε γκαλερί του Βελιγραδίου και το 1962 μετέβη στις ΗΠΑ όπου πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές με υποτροφία του Ιδρύματος Φορντ, ενώ έκανε εκπαιδευτικά ταξίδια στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιταλία. Επιπλέον, τη δεκαετία του 1960 η Ιβαντσίσκι ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της σουρεαλιστικής ομάδας τέχνης Mediala.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της παρουσίασε τα έργα της σε δεκάδες ατομικές εκθέσεις τόσο εντός συνόρων, όσο και στο εξωτερικό (π.χ. ΗΠΑ, Ιταλία και Βόρεια Μακεδονία). Παράλληλα έλαβε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στη Γιουγκοσλαβία, τις ΗΠΑ, την Αυστρία κ.ά.

Η Ιβαντσίσκι αναδείχτηκε μετά από ψηφοφορία του κοινού ως ο σημαντικότερος καλλιτέχνης της Γιουγκοσλαβίας κατά τον 20ό αιώνα και τιμήθηκε από σημαντικές διακρίσεις όπως το Βραβείο Βουκ για το συνολικό της έργο (1988), το βραβείο της 7ης Ιουλίου (1988), το βραβείο του Ιδρύματος Κάριτς (2008) κλπ. Επιπλέον, το 1995 ήταν υποψήφια για το παγκόσμιο βραβείο της Γυναίκας της Χρονιάς και το 1998 συμπεριλήφθηκε από το Αμερικανικό Βιογραφικό Ινστιτούτο (ABI) στα 500 άτομα με τη μεγαλύτερη επιρροή. Το 2005 ήταν ένα από τα άτομα που πρωτοστάτησαν για τη σύσταση του Ιδρύματος Τέχνης του Νις για την ενίσχυση των νέων καλλιτεχνών.

Απεβίωσε στις 24 Ιουνίου του 2009 στο Βελιγράδι. Το 2017 πραγματοποιήθηκε στο Ιστορικό Μουσείο της Σερβίας στο Βελιγράδι, μεγάλη αναδρομική έκθεση με έργα της.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Σέρβοι ποιητές
Κατηγορία:Γλύπτες
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι καλλιτέχνες
Joon (αεροπορική εταιρεία)

Η **Joon S.A.S.**, γνωστή και ως **Joon**, είναι γαλλική αεροπορική εταιρία που έχει βάση το Αεροδρόμιο Παρισιού-Σαρλ-ντε-Γκωλ. Είναι θυγατρική της Γαλλικής αεροπορικής εταιρείας Air France.

## Ιστορία
Η αεροπορική εταιρία Joon απευθύνεται σε νέους ανθρώπους, σύμφωνα με τη μητρική της εταιρεία Air France. Η λέξη Joon ακούγεται παρόμοια με τη γαλλική λέξη "jeune", που σημαίνει νέος. Θα εξυπηρετεί προορισμούς που αντιμετωπίζουν έντονο ανταγωνισμό από εταιρείες χαμηλού κόστους. Η αεροπορική εταιρία ξεκίνησε τις δραστηριότητές της την 1 Δεκεμβρίου 2017. Τα αρχικά της δρομολόγια ήταν προς τη Βαρκελώνη, το Βερολίνο, τη Λισαβόνα και το Πόρτο.

## Προορισμοί
Από τον Απρίλιο του 2018 η Joon πετάει στους παρακάτω προορισμούς:



## Στόλος
[μικρογραφία|[Airbus A320 της Joon]]
Από το Μάρτιο του 2018, ο στόλος της Joon αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη:: 



### Ανάπτυξη στόλου
Η Joon σχεδιάζει τη λειτουργία Airbus A350-900 τον Απρίλιο του 2018. Επίσης είχε σχέδια να λειτουργήσει 28 αεροσκάφη μέχρι το 2020. Ωστόσο, δεν ανακοινώθηκε εάν τα αεροσκάφη θα μεταφερθούν από την Air France ή αν θα τα παραγγείλουν αποκλειστικά για την Joon.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αεροπορικών εταιρειών της Γαλλίας
* Μεταφορές στη Γαλλία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικές αεροπορικές εταιρείες
Μεγάλη Συναγωγή της Ρώμης

Η **Μεγάλη Συναγωγή της Ρώμης** (στα Ιταλικά: *Tempio Maggiore di Roma)* είναι η μεγαλύτερη συναγωγή στη Ρώμη.

## Ιστορία
Η Εβραϊκή κοινότητα της Ρώμης ανάγεται στον 2ο αιώνα π.Κ.Χ. όταν η Ρωμαϊκή Δημοκρατία σύναψε συμμαχία κατά κάποιο τρόπο με την Ιουδαία υπό την ηγεσία του Ιούδα του Μακκαβαίου. Εκείνη την περίοδο, πολλοί Εβραίοι ήρθαν από την Ιουδαία στην Ρώμη. Ο αριθμός των Ιουδαίων αυξήθηκε κατά τη διάρκεια των επόμενων αιώνων εξαιτίας της αποίκησης που προήλθε με το εμπόριο της Μεσογείου. Έπειτα, μεγάλο πλήθος Ιουδαίων μεταφέρθηκαν στην Ρώμη ως δούλοι μετά τους Ιουδαιορωμαϊκούς Πολέμους στην Ιουδαία από το 63 μέχρι το 135 Κ.Χ.

Η παρούσα Συναγωγή δημιουργήθηκε λίγο μετά την Ιταλική ενοποίηση το 1870, όταν το Βασίλειο της Ιταλίας κατέλαβε τη Ρώμη και τα Παπικά Κράτη, έπαψαν να υπάρχουν. Το Ρωμαϊκό Γκέτο καταστράφηκε και οι Εβραίοι απέκτησαν υπηκοότητα. Το κτίριο στο οποίο πριν στεγαζόταν η γκέτο συναγωγή, δηλαδή ένα πολυσύνθετο οικοδόμημα που είχε πέντε *scolas* (ο ιταλικό-εβραϊκός όρος για τη λέξη "συναγωγή") κατεδαφίστηκε και η Εβραϊκή κοινότητα άρχισε να κάνει σχέδια για ένα νέο και εντυπωσιακό κτίριο.

Αναμνηστικές πλακέτες επισυνάφθηκαν για να τιμήσουν τους ντόπιους Εβραίους που έπεσαν θύματα των Ναζί της Γερμανίας αλλά και της επίθεσης της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης το 1982.

Στις 13 Απριλίου το 1986, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' επισκέφθηκε ξαφνικά την Μεγάλη Συναγωγή. Αυτό το γεγονός σημείωσε την πρώτη αξιοσημείωτη επίσκεψη ενός Πάπα σε συναγωγή από την εποχή της πρώιμης ιστορίας της Ρωμαϊκής Καθολικής Εκκλησίας. Ο Πάπας προσευχήθηκε με τον Elio Toaff, τον τότε Μέγα Ραβίνο της Ρώμης. Το 2010 ο Ραβίνος Riccardo Di Segni φιλοξένησε τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄, ενώ ο Πάπας Φραγκίσκος επισκέφθηκε τη συναγωγή στις 17 Ιανουαρίου 2016.

Η συναγωγή γιόρτασε την εκατοστή επέτειό του το 2004. Εκτός του ότι χρησιμεύει ως χώρος για προσευχή, χρησιμεύει και ως ένα πολιτισμικό και  οργανωτικό κέντρο για την εβραϊκή κοινότητα της Ρώμης. Στεγάζει τα γραφεία του Μεγάλου Ραβίνου της Ρώμης, όπως και το Εβραϊκό Μουσείο της Ρώμης.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Κατηγορία:Συναγωγές
Transavia France

H** Transavia France,** παλαιότερα *transavia.com France*, είναι μια γαλλική αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους με έδρα το Αεροδρόμιο Orly στο Παρίσι. Η Transavia France είναι θυγατρική της Air France και της Transavia Airlines .

## Ιστορία
H Transavia France ιδρύθηκε ως *transavia.com France* τον Νοέμβριο του 2006 από την Air France και από την ολλανδική αεροπορική εταιρεία Transavia (τότε *transavia.com* ) και ξεκίνησε τη λειτουργία της τον Μάιο του 2007. Πραγματοποιεί τακτικές και ναυλωμένες πτήσεις. Διευθύνων Σύμβουλος είναι ο Αντουάν Pussiau από τον Ιανουάριο του 2013.

Από τις αρχές του 2015, η Transavia France, μαζί με την ολλανδική αδελφική του εταιρεία, Transavia, έλαβε ένα νέο εταιρικό σχεδιασμό αφαιρώντας το ".com" από την ονομασία της καθώς και αλλάζοντας τα βασικά χρώματά της από το λευκό/πράσινο/μπλε σε λευκό/πράσινο.

## Προορισμούς

## Στόλου
μικρογραφία|Transavia France Boeing 737-800
O στόλος της Transavia France αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη (Αύγουστος 2017):



## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικές αεροπορικές εταιρείες
Νικηφόρος Ελεόπουλος

Ο **Νικηφόρος Ξενοφώντος Ελεόπουλος** (1892-1970) ήταν Έλληνας παιδαγωγός και ιδρυτικό μέλος της Α.Ε.Κ..

Ο Ελεόπουλος γεννήθηκε στον Άγιο Στέφανο Κωνσταντινουπόλεως (στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία) και μετανάστευσε στην Αθήνα κατά τη δεκαετία του 1910. Υπήρξε αριστούχος απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής και κατόπιν καθηγητής των ελληνικών στην Εμπορική Σχολή της Χάλκης, οπότε ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Στη συνέχεια δίδαξε αρχικώς σε ιδιωτικά Γυμνάσια των Αθηνών και μετά ως καθηγητής της φιλολογίας και της ελληνικής ιστορίας στο Κολλέγιο Αθηνών, από το 1926 ως το 1961. Διέθετε οργανωτικό πνεύμα και εισήγαγε πρότυπο τρόπο διδασκαλίας. Είχε αναπτύξει εκπαιδευτική και πατριωτική δράση ήδη από την Κωνσταντινούπολη, και στην Αθήνα μετέσχε στην ίδρυση ή στην οργάνωση αρκετών επιστημονικών, εθνικών και κοινωνικών σωματείων. Μερικά από αυτά ήταν η Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών, η Αρχαιολογική Εταιρεία, η Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία και ο Σύλλογος Γονέων Αθηνών. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Αθλητικής Ενώσεως Κωνσταντινουπόλεως (ΑΕΚ) στην Αθήνα το 1924 και διετέλεσε αντιπρόεδρος του πρώτου διοικητικού συμβουλίου της. Μάλιστα, ως διευθυντής τότε του Εκπαιδευτικού Τμήματος της ΧΑΝ Αθηνών, παρεχώρησε στην ΑΕΚ το 1924 τα γραφεία της ΧΑΝ στην οδό Μητροπόλεως, που απετέλεσαν την πρώτη στέγη για τη διοίκηση του συλλόγου.

Η σύζυγός του Καλλιρρόη, από την Κάλυμνο, ήταν επίσης φιλόλογος συγγραφέας και απεβίωσε πρόωρα, το 1956. Ο Ελεόπουλος πέθανε στην Αθήνα το 1970, σε ηλικία 78 ετών.

## Συγγραφικό έργο
Ως συγγραφέας, ο Νικηφόρος Ελεόπουλος, εκτός από τα πολλά διδακτικά του βιβλία για μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως, από τα οποία ξεχωρίζει η τρίτομη ελληνική ιστορία (Αρχαία-Μεσαιωνική-Νεωτέρ.Χρόνων) και αρκετά βραβεύθηκαν από το υπουργείο, έγραψε αρκετές μελέτες, όπως:

* *Η αγωγή και η διεθνής συνεργασία* (1933)
* *Προβλήματα της ανατρεφομένης νεότητος* (1934)
* *Το έργον του πατέρα εις την ανατροφήν του αγοριού* (1935)
* *Να καταπολεμήσωμε την επιπολαιότητα* (1938)
* *Η ελληνική εκπαίδευσις εις την Κωνσταντινούπολιν* (1952)
* *Η εθνική σημασία της εορτής των [[Τρεις Ιεράρχες|Τριών Ιεραρχών]]*
* *Διδάγματα από την άλωσιν της Κωνσταντινουπόλεως*
* *Οι Τρεις Ιεράρχαι ως λογοτέχναι*

## Πηγές
* Θεοδωρίδης, Χρυσόστομος: *Διακριθέντες του ξεριζωμένου Ελληνισμού: Μικράς Ασίας - Πόντου - Αν. Θράκης - Κωνσταντινουπόλεως*, Αθήνα 1976
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 12, σελ. 31

Κατηγορία:Έλληνες παιδαγωγοί
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Ελβώ

Με την ονομασία *Ελβώ* ήταν γνωστό στην αρχαιότητα ένα νησί στο Δέλτα του Νείλου, σε απροσδιόριστη γεωγραφική θέση. Το αναφέρουν τόσο ο Ηρόδοτος (στο Β 140), όσο και ο Στέφανος ο Βυζάντιος. Στα χρόνια του Σαβάκωνα, γιού του Κάστα, το νησί έγινε το καταφύγιο του τυφλού βασιλιά της Αιγύπτου Άνυση.

## Πηγές
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 12, σελ. 18

Ελβω
Freedom From Religion Foundation

To **Freedom From Religion Foundation** (**FFRF**) είναι αμερικάνικος μη κερδοσκοπικός οργανισμός, στις ΗΠΑ. Είναι ο μεγαλύτερος εθνικός οργανισμός ο οποίος υποστηρίζει θέσεις των μη θεϊστών, υπερασπίζεται τον διαχωρισμό κράτους εκκλησίας, και προσπαθεί να εκπαιδεύσει το κοινό σε θέματα σχετικά με τον αθεϊσμό, αγνωστικισμό και την αθρησκία. Το FFRF εκδίδει την εφημερίδα  *Freethought Today* 10 φορές τον χρόνο. Από το 2006, παράγει την ραδιοφωνική εκπομπή  *Freethought Radio*.

## Ιστορία

Το FFRF ιδρύθηκε απο την  Anne Nicol Gaylor την κόρη της, Annie Laurie Gaylor, το 1976 . Υποστηρίζεται από  23,500 μέλη και λειτουργεί σε ένα κτίριο στο Ουισκόνσιν της εποχής του 1855, το οποίο είχε λειτουργησει παλιότερα ως οικεία ιερέων. Σύμφωνα με το .  2011 IRS tax Form-990, το FFRF είχε ξοδέξει λίγα περισσότερα από  $200,000 σε νομικές δαπάνες, και λίγο κάτω από  $1 εκατομμύριο σε εκπαιδευτικά, εκδοτικά και άλλες δράσεις με σκοπό την ενημέρωση του κοινού. Τα δικαστικά έξοδα αφορούν υποθέσεις διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους, που περιλαμβάνουν κυβερνητικά νομικά πρόσωπα. Το FFRF, έχει 22 εργαζόμενους υπό πληρωμή, 5 εκ των οποίων είναι δικηγόροι πλήρους απασχόλησης και 2 νομικοί σύμβουλοι .

Τον Μάρτιο του 2011, το FFRF, μαζί με το   Richard Dawkins Foundation for Reason and Science, ξεκινησαν το The Clergy Project, μια εμπστευτική διαδικδυακή ομάδα η οποία υποστηρίζει τους πρώην κληρικούς,ιμάμηδες,ραββίνους και άλλους ιερωμένους που εγκαταλείπουν την θρησκεία τους. 

Τον Ιούνιο του  2013 το  FFRF ανακοίνωσε πως θα δούλευε μαζί με το  Secular Student Alliance, σε θέματα εκπαίδευσης φοιτητών σχετικά με τις θρησκευτικές τους ελευθερίας και θα βοηθούσε διορθώνοντας αυτό που ονόμασαν ως "θρησκευτικές παραβιάσεις στην εκπαίδευση".

Το 2015,το  FFRF ανακοίνωσε την ίδρυση του φιλανθρωπικού Nonbelief Relief, στο οποίο άθεοι, αγνωστικιστές και άλλοι υποστηρικτές θα βοηθούσαν να «βελτιωθεί ο κόσμος μας, ο μόνος μας κόσμος». .

## Δείτε επίσης
*Internet Infidels

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθρησκία
Κατηγορία:Κοσμικός ανθρωπισμός
Secular Student Alliance

Η **Secular Student Alliance** (**SSA**) είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός στις ΗΠΑ η οποία σκοπό έχει να «*οργανώσει, να ενώσει και να υπηρετήσει τους φοιτητές και τις φοιτητικές κοινότητες που προωθούν τα ιδανικά της επιστημονικής και [[Κριτική σκέψη|κριτικής σκέψης]] και αναζήτησης, της [[δημοκρατία]]ς και του [[Κοσμικισμός|κοσμικισμού]] και της ανθρωπογενούς ηθικής.»* 

## Ιστορία
Το 1999, οι φοιτητές στο Εκτελεστικό Συμβούλιο της *Campus Freethought Alliance*, μαζί με άλλους φοιτητές και ακαδημαϊκούς, αποφάσισαν πως η εθνική φοιτητική οργάνωση χρειαζόταν αυτονομία (Η Campus Freethought Alliance ελεγχόταν από το *Council for Secular Humanism*) και ίδρυσαν την Secular Student Alliance το 2001.  H έδρα της SSA είναι στο Οχάιο.

To 2003 υπήρχαν 42 σχετιζόμενα γκρούπ με την SSA και το 2009 ο αριθμός αυξήθηκε στα 146. Τον Ιανουάριο του 2013 η SSA είχε 393 συνεργάζόμενα γκρουπ στην Βόρια Αμερική και αλλού, συμπεριλαμβανομένου της Ευρώπης, Ασίας, Αφρικής και Αυστραλίας.

Η SSA είναι ιδρυτικό μέλος της Secular Coalition for America.

Ανάμεσα στις δράσεις τους είναι και η υπεράσπιση φοιτητών που υφίστανται bulling επειδή δεν πιστεύουν στον Θεό. Είναι υπερ της κοινωνικής δικαιοσύνης και της πολυπολιτισμικότητας. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Βικτόρια Λοπιριόβα

Η **Βικτόρια Πετρόβνα Λοπιριόβα** (ρωσικά: *Виктория Петровна Лопырёва*, 26 Ιουλίου 1983) είναι Ρωσίδα τηλεπαρουσιάστρια, ηθοποιός, μοντέλο, blogger και κάτοχος βραβείου ομορφιάς, κερδίζοντας το το 2003 και παίρνοντας τον τίτλο της Μις Ρωσίας. Γεννήθηκε στο Ροστόφ επί του Ντον, στη Σοβιετική Ένωση. Μαζί με το σχολείο της, παρακολουθούσε και μαθήματα μουσικής. Αργότερα σπούδασε οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Ροστόφ και πήρε το πτυχίο της στη διοίκηση επιχειρήσεων. Αν και σε εφηβική ηλικία είχε απορρίψει αρκετές προτάσεις να γίνει μοντέλο, το 1999, ουσιαστικά ξεκινά την καριέρα της. Την ίδια χρονιά είχε κερδίσει το βραβείο του Μοντέλου του Ντον, ενώ το 2001, κέρδισε Βραβείο Ομορφιάς Ροστόφ.

Με το ξεκίνημα της καριέρας της ως μοντέλο εμφανίστηκε σε διάφορα περιοδικά όπως το Cosmopolitan, το *Hello!* και το *OK!*. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της καριέρας της η εξέλιξη της ήταν μεγάλη: το 2002 κέρδισε το Donbass_Open fest και το 2003 Μις Ρωσία. Αργότερα μετακόμισε στη Μόσχα και το 2006 ξεκίνησε να εργάζεται στην Κεντρική Τηλεόραση. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε σε διάφορες εκπομπές και σειρές, όπως το *Football Night*, το *Fashion Academy* και το *Real Love*. Το 2006, ήταν η "οικοδέσποινα" του διαγωνισμού ομορφιάς Μις Ευρώπη, που έγινε στην Ουκρανία. Το 2008, εμφανίστηκε και στο ριάλιτι σόου *Last Hero*, μια ρωσική εκδοχή του αμερικανικού *Survivor*.

Από το 2007, η Λοπιριόβα, έχει ξεκινήσει να ασχολείται και με το ποδόσφαιρο, όταν εργάστηκε ως συμπαρουσιάστρια του Γκέοργκι Χερντάτσεφ, στην εκπομπή *Football Night*, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω. Στις 3 Ιουλίου του 2015, η Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας, στην ετήσια γιορτή βραβείων της, βράβευσε και τη Λοπιριόβα, ως Καλύτερη στην Προώθηση του πρωταθλήματος. Επίσης, ο διεθνής Ρώσος επιθετικός Φίοντορ Σμόλοφ, υπήρξε σύζυγός της. Τον Οκτώβριο του 2015, υπέγραψε συμβόλαιο με το Ροστόφ επί του Ντον 2018 και έγινε πρέσβειρα της περιοχής για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, που θα γίνει στη Ρωσία. Έτσι, θα έπαιρνε μέρος σε διάφορες εκδηλώσεις για το Μουντιάλ, οι οποίες προωθούν την εικόνα και τον πολιτισμό του Ροστόφ επί του Ντον.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Victoria Lopyreva Official site

Κατηγορία:Ρωσίδες μοντέλα
Κατηγορία:Ρώσοι παρουσιαστές
Κατηγορία:Ρώσοι τηλεπαρουσιαστές
Κατηγορία:Μις Ρωσία
Άννι Λόρι Γκέιλορ

Η **Άννι Λόρι Γκέιλορ** (*Annie Laurie Gaylor*, γεννημένη στις 2 Νοεμβρίου 1955) είναι ιδρυτικό στέλεχος του ινστιτούτου Freedom From Religion Foundation στο οποίο τώρα συμπροεδρεύει μαζί με τον σύζυγο της Νταν Μπάρκερ (*Dan Barker*). Ήταν επίσης η εκδότρια της εφημερίδας  *Freethought Today* έως το  2015. Η  Gaylor έχει γράψει αρκετά βιβλία, συμπεριλαμβανομένων και των *Woe to the Women: The Bible Tells Me So* (Αλίμονο στις Γυναίκες: τι μας λέει η Βίβλος), *Betrayal of Trust: Clergy Abuse of Children* (Προδοσία της εμπιστοσύνης: Η κακοποίηση παιδιών από ιερείς) και, ως εκδότης το *Women Without Superstition: No Gods No Masters* (Γυναίκες χωρίς προκαταλήψεις: όχι θεός, όχι αφέντης). 

Το 2010, η Γκέιλορ παρέλαβε το βραβείο Humanitarian Heroine award από τον  American Humanist Association.

## Εκδόσεις
**Συγγραφέας**
*
*
*
*
**Εκδότης**
*

## Δείτε επίσης
*Madalyn Murray O'Hair

## Παραπομπές

 
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Freedom From Religion Foundation
* Freethought Radio

Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Μάνταλιν Μάρεϊ Ο'Χερ

H **Madalyn Murray O'Hair** (*née* **Mays**; 13 Απριλίου 1919 – 29 Σεπτεμβρίου 1995), ήταν αμερικανίδα ακτιβίστρια, ιδρυτής και πρόεδρος των American Atheists, απο το 1963 ως το 1986. Η O'Hair είναι περισσότερο γνωστή από την δικαστική υπόθεση *[[Abington School District v. Schempp|Murray v. Curlett]]* που οδήγησε σε μια σημαδιακή νίκη στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ το 1963, το οποίο διέταξε να σταματήσει η υποχρεωτική ανάγνωση της Βίβλου στα δημόσια σχολεία με ψήφους 8-1. Την περίοδο 1957-1960 προσπάθησε να καταφύγει στη Σοβιετική Ένωση μέσω της Σοβιετικής πρεσβείας στο Παρίσι. Η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε να τη δεχθεί. 

Στις 25 Αυγουστου 1995 η O'Hair, ο γιος της  Jon και η εγγονή της Robin εξαφανίστηκαν.Δολοφόνος ήταν ένας εργαζόμενος στα γραφεία της οργάνωσης, ο οποίος είχε βεβαρυμένο ποινικό παρελθόν, ενώ παραδέχτηκε ότι έκλεψε συνολικά  $54,000 από τους American Atheists. Τον Ιανουάριο του 2001 βρέθηκαν τα σώματα τους σε μια φάρμα.  

## Δείτε επίσης
*Αν Νικόλ Γκέιλορ
*Άννι Λόρι Γκέιλορ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Hall Michael, "Has Madalyn Murray O’Hair Met Her Maker?", Texas Monthly, May 1999. Αναλυτικό ιστορικό της Μ.O'Hair και των οργανώσεών της.

Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Ρέστη Σαλαμίνας

Το **Ρέστη** εκτείνεται στα Δυτικά της πόλης της Σαλαμίνας, μέσα στον κόλπο, ανάμεσα στο κέντρο της πόλης και την Ηλιακτή. Μετά την διχάλα του Αγ. Νικολάου και την ομώνυμη οδό με τα διάφορα καταστήματα, τα οποία κατά το πλείστον είναι μαγαζιά εστίασης και διασκέδασης, φτάνουμε στο Καρνάγιο. Λίγα μέτρα μετά, στρίβοντας αριστερά, ξεκινάει η Λεωφόρος Ρέστη. Η περιοχή περιλαμβάνει τους οικισμούς, Σημαία, Σπιθάρι και Γαλήνη. Στο Ρέστη βρίσκονται κυρίως κατοικίες οικιστών και τουριστικές κατοικίες αλλά υπάρχουν και αρκετές μόνιμες. Ο λόγος που δεν υπάρχουν πολλές μόνιμες κατοικίες είναι η έλλειψη εμπορικών μαγαζιών. Υπάρχει συγκοινωνιακή σύνδεση με το κέντρο της Σαλαμίνας, ανά μία ώρα, που εξυπηρετεί τους κατοίκους της περιοχής.

Κατηγορία:Σαλαμίνα (νησί)
Βέρα Πανόβα

Η **Βέρα Φιοντόροβνα Πανόβα** (ρωσικά: *Ве́ра Фёдоровна Пано́ва*, 20 Μαρτίου 1905 - 3 Μαρτίου 1973) ήταν Σοβιετική μυθιστορηματογράφος, δραματουργός και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στο Ροστόφ επί του Ντον, στη Σοβιετική Ένωση. Ο πατέρας ήταν ο Φίοντορ Πανόβ, ο οποίος άνοιξε δύο λέσχες γιοτ στο Ροστόφ. Ωστόσο, βρήκε τραγικό θάνατο, όταν η Βέρα ήταν ακόμα 5 ετών, αφού πνίγηκε στον ποταμό Ντον. Έτσι, μετά τον θάνατό του, η μητέρα της ξεκίνησε να εργάζεται ως πωλήτρια. Να διαβάζει και να γράφει η Βέρα, έμαθε από έναν οικογενειακό φίλο. Το γυμνάσιο το τελείωσε λίγο πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση, αλλά δεν κατάφερε να σπουδάσει λόγω οικονομικών δυσκολιών. 

Λάτρης της ποίησης διάβαζε από μικρή, ενώ σε μικρή ηλικία είχε δοκιμάσει κι η ίδια να γράψει ποίηση. Μερικοί από τους λογοτέχνες που διάβαζε ήταν ο Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, ο Νικολάι Γκόγκολ και ο Ιβάν Τουργκένιεφ. Ενώ παράλληλα διάβαζε εγχειρίδια επιστήμης, γεωγραφίας και ιστορίας, περισσότερο για επιμορφωτικούς λόγους. Σε ηλικία 17 ετών, ξεκινάει να εργάζεται στην εφημερίδα *Trudovoy Don*, γράφοντας άρθρα, με το παρωνύμιο "V". Περί το 1933, ξεκίνησε και τη δραματουργία. Το 1935, ο δεύτερος της σύζυγος και δημοσιογράφος της *Komsomolskaya Pravda*, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Της επιτράπηκε μόνο μία φορά να πάει να τον δει, και αυτό το περιστατικό την ενέπνευσε και έγραψε το *Svidanie*. 

Κατά το 1940 ζούσε στο Λένινγκραντ. Σε εκείνη τη φάση του πολέμου οι Ναζί είχαν αποκτήσει το πλεονέκτημα και αυτή με την κόρη της, κατέληξαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Παρόλα αυτά, κατάφεραν να αποδράσουν και ζούσαν έκτοτε στην περιοχή Νάρβα, παράνομα, σε μία διαλυμένη συναγωγή. Το 1943, όταν άρχισαν να υποχωρούν τα γερμανικά στρατεύματα, μετακόμισε στο Περμ, συνεχίζοντας να εργάζεται ως δημοσιογράφος. Αυτήν την περίοδο κυκλοφορεί και το πρώτος της μυθιστόρημα, το *Yevdokia*. Έκτοτε συνέχισε να γράφει συνεχώς. Πολλά έργα της κυκλοφόρησαν και στην αγγλική γλώσσα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε, βοηθώντας νέους συγγραφείς, γράφοντας παράλληλα και μυθοπλαστικά έργα. Το 1967, ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, την άφησε παράλυτη από την αριστερή πλευρά, παρόλα αυτά συνέχισε να εργάζεται με τη βοήθεια γραμματέων. Πέθανε το 1973, στο Λένινγκραντ, σε ηλικία 67 ετών. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Works of Panova
* 

Κατηγορία:Ρωσίδες συγγραφείς
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι σεναριογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές
Γιώργος Χασιώτης

Ο **Γιώργος Χασιώτης** (γεν. 1935) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε με επιτυχία στην ομάδα του ΠΑΟΚ τη δεκαετία του 1950 και του 1960 στη θέση του αμυντικού.

Γεννήθηκε στην Νεάπολη Θεσσαλονίκης το 1935. Το 1953 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα του ΠΑΟΚ, η οποία τον έκλεψε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια του συμπολίτη Άρη.

Υπήρξε αρχηγός της ομάδας και έπαιξε σε έναν τελικό κυπέλλου, το 1955 εναντίον του Παναθηναϊκού. Αγωνίστηκε στον Δικέφαλο μέχρι το 1964 όπου και αποχώρησε από την ενεργό δράση. Σημείωσε 1 γκολ σε 268 συμμετοχές και κατέκτησε 4 Πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης (1954, 1955, 1956 και 1957).

Μετά την αποχώρηση του από το ποδόσφαιρο υπηρέτησε την ομάδα της Θεσσαλονίκης από διάφορα πόστα. Αντικατέστησε τον Ίβιτσα Χόρβατ στην τεχνική ηγεσία της ομάδας το 1970.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Γιώργος Χασιώτης, Επίσημη ιστοσελίδα ΠΑΟΚ

Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
American Atheists

Οι **American Atheists** είναι μη κερδοσκοπικός ακτιβιστικός οργανισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ο οποίος σκοπό έχει να υπερασπιστεί τις ελευθερίες των άθεων και την προώθηση του χωρισμού κράτους και εκκλησίας. Εκδίδει περιοδικά, όπως το  *American Atheist Magazine*, και παραχωρεί ομιλίες σε πανεπιστήμια, κολέγια, ομίλους και ειδησεογραφικούς οργανισμούς. Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1963 από τη  Madalyn Murray O'Hair μετά τη δικαστική μάχη για αφαίρεση της υποχρεωτικής προσευχής στα δημόσια σχολεία. Κατά τον πρόεδρό της David Silverman (o οποίος απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του το 2018 μετά από κατηγορίες για σεξουαλικά σκάνδαλα και σύγκρουση συμφερόντων), το 2013 η οργάνωση είχε 4.000 μέλη. Σύμφωνα με άλλη πηγή, τα πραγματικά μέλη ήταν 2.000 έως 2,500.

Τον Μάιο το 2013, οι  American Atheists, ήρθαν σε συμφωνία με το Bradford County, Florida, σχετικά με την δημιουργία ενός μνημείου το οποίο θα περιείχε τις 10 εντολες. Οι American Atheists θα είχαν δικαίωμα να ανεγείρουν το δικό τους μνημείο στην δημόσια γη. Αυτό οδήγησε στην δημιουργία του πρώτου μνημείου για άθεους σε δημόσια γη στις ΗΠΑ.

## Εικόνες

File:American Atheists bench front.JPG|Εμπρόσθια όψη
File:American Atheists bench left.JPG|Αριστερή όψη
File:American Atheists bench back.JPG|Οπίσθια όψη
File:American Atheists bench right.JPG|Δεξιά όψη
File:American Atheists bench top.JPG|Επάνω όψη


## Δείτε επίσης

* Secular Student Alliance
* Freedom From Religion Foundation

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί συνδέσμοι
*https://www.atheists.org - επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Θρησκευτικές οργανώσεις ανά χώρα
Αν Νικόλ Γκέιλορ

Η **Anne Nicol Gaylor** (25 Νοεμβρίου 1926 – 14 Ιουνίου 2015) ήταν αμερικανίδα άθεη και υπερασπίστρια των αναπαρωγικών δικαιωμάτων των γυναικών. Ίδρυσε το Freedom From Religion Foundation στο  Ουισκόνσιν. Έγραψε το βιβλίο *η άμβλωση είναι ευλογία* και το *The World Famous Atheist Cookbook*. Το 1985 η Gaylor παρέλαβε το βραβείο *Humanist Heroine Award από τον [[American Humanist Association]] (Αμερικάνικο Ανθρωπιστικό Σύνδεσμο).

==Βιογραφία==
Η Anne Nicol γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1926, στο Ουισκόνσιν Η μητέρα της πέθανε όταν η Anne ηταν δυο χρονών.Αποφοίτησε από το λύκειο σε ηλικία 16 ετών και πήρε πτυχίο στην αγγλική φιλολογία από το [[University of Wisconsin]] το  1949. Παντρεύτηκε τον  Paul Joseph Gaylor τον ίδιο χρόνο με τον οποίο απέκτησε 4 παιδιά, τους Andy, [[Annie Laurie Gaylor|Annie Laurie]], Ian, και Jamie.


==Προώθηση της άμβλωσης==
Το 1967, ενώ ηταν εκδότρια των  *Times-Tribune,'' η Gaylor έγραψε ένα κύριο άρθρο στο οποίο καλούσε για νομιμοποίηση της άμβλωσης στο Ουϊσκονσιν. Αργότερα, εντάχθηκε στον Σύνδεσμο για την μελέτη της Άμβλωσης και στην Επιτροπή του Ουϊσκόνσιν για νομιμοποιήση της Άμβλωσης. Επειδή τότε ελάχιστοι γιατροί πραγματοποιούσαν αμβλώσεις, η Gaylor συνιστούσε στις γυναίκες να μεταβαίνουν στο Μεξικό ή την Νέα Υόρκη Η Gaylor δημιούργησε ταμείο για την συλλογή φιλανθρωπιών για αμβλώσεις. Ως το  2010 είχε βοηθήσει χρηματικά σε 18,986 αμβλωσεις.

## Βραβεία
*Commendation από το  Wisconsin State Assembly
*Citation απο το Wisconsin State Senate
*Wisconsin National Organization for Women Feminist of the Year Award
*Service and Commitment Award from the Wisconsin Chapter of the National Women's Political Caucus
*Humanist Heroine Award from the American Humanist Association
*NARAL's Tiller Award

## Δείτε επίσης
*Madalyn Murray O'Hair

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι
Κατηγορία:Έκτρωση
Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Ουλιάνα Ντόνσκοβα

Η **Ουλιάνα Βιτσεσλάβοβνα Ντόνσκοβα** (ρωσικά: *Ульяна Вячеславовна Донскова*, γενν. 24 Αυγούστου 1992) είναι Ρωσίδα αθλήτρια της ομαδικής ρυθμικής γυμναστικής. Έχει επίσης κερδίσει και χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου 2012. Γεννήθηκε στην περιφέρεια Ροστόφ, της Ρωσίας και ξεκίνησε να ασχολείται με τη γυμναστική σε ηλικία 5 ετών. Το 2008, ξεκίνησε να αγωνίζεται με τη ρωσική ομάδα της ρυθμικής γυμναστικής. Και τον Αύγουστο του 2009, συμμετείχε στο πρώτο της Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, στην Ιαπωνία. Σε αυτήν τη διοργάνωση πήρε ένα χρυσό μετάλλιο και δύο χάλκινα. Το 2010, συμμετείχε και στο πρώτο της Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, όπου κι εκεί κατέκτησε με τη ρωσική ομάδα το χρυσό μετάλλιο.

Διαδοχικά μετά, το 2010 και το 2011, συμμετείχε ξανά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, κατακτώντας και στα δύο χρυσό μετάλλιο. Το 2012, ήρθε και ύψιστη τιμή για έναν αθλητή, κερδίζοντας χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Την ομάδα απάρτιζαν οι Ξένια Ντουντκίνα, Αναστασία Μπλιζνιούκ, Αλίνα Μακαρένκο, Αναστασία Ναζαρένκο και Καρολίνα Σεβαστιάνοβα. Αυτή ήταν η τέταρτη συνεχόμενη νίκη της Ρωσίας, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Η Ντόνσκοβα δήλωσε ότι δεν το περιμένανε να κατακτήσουν το χρυσό για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, ενώ την επιτυχία την εναπόθεσε, χαριτολογώντας, ότι οι Ρώσοι γεννιούνται ως γυμναστές της ρυθμικής. Έξι μήνες πριν του αγώνες τα κορίτσια τρέφονταν μόνο με είδη σίκαλης. Μετά τους Ολυμπιακούς του 2012, η Ντόνσκοβα, αποσύρθηκε από τη ρυθμική γυμναστική.

Πέρα από το χρυσό στους Ολυμπιακούς, και όσων αναφέρθηκαν παραπάνω, έχει κατακτήσει χρυσό και στου Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα έχει κατακτήσει επίσης και ένα ασημένιο και τρία χάλκινα. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μινσκ, το 2012, κατέκτησε την πρώτη θέση και το χρυσό και στις τρεις κατηγορίες. Στις 25 Ιουνίου του 2015, παντρεύτηκε τον πρώην επαγγελματία αθλητή του Χόκεϊ, ο οποίος αγωνίστηκε και στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Ρούμπεν Μπέγκαντς. Την ίδια χρονιά το ζευγάρι απέκτησε και το πρώτο του παιδί. Η Ντόνσκοβα είναι φοιτήτρια του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 

Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της γυμναστικής
Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες
First Position (ταινία, 2011)

Το** First Position** είναι ένα Αμερικανικό ντοκιμαντέρ παραγωγής του 2011. Ακολουθεί έξι νέους χορευτές που προετοιμάζονται για το Youth America Grand Prix στη Νέα Υόρκη, έναν ετήσιο διαγωνισμό για χορευτές ηλικίας 9-19 ετών, για να κερδίσουν μια θέση σε μια ελίτ εταιρεία ή σχολή μπαλέτου. Σε σκηνοθεσία Μπες Κάργκμαν, παρουσιάζει τη Μικαέλα Ντεπρίνς, τον Άραν Μπελ, τη Γκάϊα Μπόμερ-Γιέμινι, τη Μίκα Φογκάρτι, τον Τζουλς Φογκάρτι, τον Τζόαν Σεμπάστιαν Ζαμόρα και τη Ρεμπέκα Χάουζεκνεχτ καθώς προπονούνται εντατικά και προετοιμάζονται για αυτό που θα μπορούσε να είναι το σημείο καμπής της ζωής τους.

Ο τίτλος "First Position" αναφέρεται σε μια από τις πέντε βασικές θέσεις των ποδιών στο κλασσικό μπαλέτο.

Η Κάργκμαν ήταν για πρώτη φορά σκηνοθέτρια, η οποία είχε σπουδάσει χορό . "Κατέληξα να παραιτηθώ από τη δουλειά μου για να κάνω αυτή την ταινία, τη πρώτη μου ταινία, και σκέφτηκα ότι ίσως, επιλέγοντας ένα θέμα που ήταν πολύ αγαπητό σε μένα, και ήταν λόγος ύπαρξης, για πολλά χρόνια μεγαλώνοντας—ίσως να ήμουν σε θέση να κάνω αυτή την ιστορία αντιπροσωπευτική." Η ταινία δείχνει διάσημους χορευτές και χορογράφους από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Ναντίν Μπόμερ, του Ντενίς Γκάνιο, της Ελίζαμπεθ Πλατέλ, του Ρέιμοντ Λούκενς, και την ιδρύτρια του Youth America Grand Prix  Λαρίσα Σαβελιέβ.

## Κριτικές
Η ταινία συγκέντρωσε κρίσιμη αναγνώριση, λαμβάνοντας βαθμολογία 93% στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes. Η Μανόλα Ντάργκις της *[[The New York Times]]* επαίνεσε την ταινία, πως δημιούργησε "πορτραίτα παιδιών των οποίων η αφοσίωση στη τέχνη τους, είναι εναλλάξ εμπνευστική, αγχωτική και κάποιες φορές, λίγο τρομακτική."Ο Φρανκ Σεκ του The* [[The Hollywood Reporter|Hollywood Reporter]]* έγραψε ότι το *First* *Position* "ξεπερνά τα προβλέψιμα στοιχεία, χάρη στο εγγενές οπτικό δράμα του να βλέπεις παιδιά, να καταπονούν το σώμα τους σε μέγιστο βαθμό, για την έμμονη επιδίωξη των στόχων τους."

Η ταινία ήταν η πρώτη επιλαχούσα για το Καλύτερο Ντοκιμαντέρ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Τορόντο όπου έκανε πρεμιέρα, κερδίζοντας το Βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Σαν Φρανσίσκο Doc Fest, και βραβεία κοινού για το Καλύτερο Ντοκιμαντέρ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ντάλλας και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Πόρτλαντ, όπου η Μπες Κάργκμαν κέρδισε επίσης το Βραβείο Καλύτερου Νέου Σκηνοθέτη . Οι εισπράξεις της ταινίας ήταν $48,024 για το άνοιγμα σαββατοκύριακου, το πρώτο σαββατοκύριακο του Μαΐου. Από τις 24 Ιουνίου 2012, η ταινία απέφερε συνολικά $894,471 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2011
Κατηγορία:Αμερικανικά ντοκιμαντέρ
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 2010
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Καρίμ Τιντσούριν

Ο **Τιντσούριν Καρίμ Γκαλί ουλί** (Ταταρικό Κυριλλικό αλφάβητο: Тинчурин Кәрим Гали улы), επίσης γνωστό ως **Καρίμ Τιντσούριν** (ταταρικό Κυριλλικό αλφάβητο: Кәрим Тинчурин, Γιαναλίφ: Kərim Tincurin, ρωσικά: Тинчурин Карим Галиевич, Tinchurin Karim Galievich, 15 Σεπτεμβρίου 1887 – 15 Νοεμβρίου 1938) ήταν Τάταρος θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός.

Ο Τιντσούριν γεννήθηκε από μια αγροτική οικογένεια, στο χωριό Ταρακάνοβο (σημερινό Ακκούλ στην περιφέρεια Πένζα). Αφού ξεκίνησε να εργάζεται ως καθαριστής πιάτων στα νιάτα του, σπούδασε στον γνωστό Ταταρικό μεντρεσέ, Μοχαμάντια. Ωστόσο νιώθοντας δυσαρεστημένος με την διαδικασία εκπαίδευσης εκεί, έφυγε μαζί με άλλους 82 μαθητές τον Φεβρουάριο του 1906. Επισκέφθηκε διάφορες ρωσικές επαρχίες και εργάστηκε ως δάσκαλος σε αγροτικά σχολεία. Το 1910 προσχώρησε στον πρώτο επαγγελματικό θίασό του Σαγιάρ, όπου δεν έγινε μόνο ηθοποιός, αλλά επίσης θεατρικός συγγραφέας και ένας από τους ηγετικούς διευθυντές. Το 1912 έγραψε το θεατρικό έργο Τίμιος Εργάτης και το 1913 το Θανάσιμο Βήμα. Ο Καρίμ ήταν καινοτόμος θεατρικός συγγραφέας, μελετώντας το περίπλοκο και αντιφατικό φαινόμενο του σχηματισμού προσωπικότητας και την κατασκευή της δραματικής σύγκρουσης σε καινοφαινή τρόπο. 

Το 1918 ο Τιντσούριν έδρευε στη Μόσχα και διορίστηκε διευθυντής του πολιτιστικού τμήματος του Πολιτιστικού Διαμερίσματος του Κεντρικού Μουσουλμανικού Στρατιωτικού Κολλεγίου, τη στρατιωτική πτέρυγα της Μουσκόμ. Ωστόσο, κατά τον Νοέμβριο του 1922, ίδρυσε το Ταταρικό Ακαδημαϊκό Θέατρο στο Καζάν. Εκεί εργάστηκε με αξιοσημείωτους ηθοποιούς, όπως τον Μπ. Ταρχάνοφ, τον Κ. Σαμίλ, την Γκ. Μπολγκάρσκαγια και άλλους.

Ο Τιντσούριν έγραψε πάνω από 30 θεατρικά έργα κατά την διάρκεια της σύντομης δημιουργικής ζωής του:

* *Αγόρια του Καζάν*
* Πατρίδα
* *Μπλε Σάλι*
* *Τίμιος Εργάτης* (1912)
* *Θανάσιμο Βήμα* (1913)
* *Γιουσούφ και Ζουλεϊχά* (1918)
* *Ο Παπαγάλος* (1918)
* *Ο Αμερικάνος* (1925)
**Χωρίς Ιστία* (1926)
**Στον Ποταμό Κάντρα* (1932)
* *Υπήρχαν Τρεις από Αυτούς (1932)*

Θύμα της πολιτικής καταπίεσης κατά την διάρκεια του Σταλινισμού, ο Τιντσούριν αποκαταστάθηκε μεταθανάτια.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Karim Tinchurin accessed 27 May 2008

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τάταροι
Άννα Τσιτσέροβα

Η **Άννα Βλαντιμίροβνα Τσιτσέροβα** (ρωσικά: *Анна Владимировна Чичерова*, γεννήθηκε 22 Ιουλίου 1982) είναι Ρωσίδα αθλήτρια του άλματος εις ύψος. Είναι χρυσή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 του Λονδίνου.

## Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Γερεβάν, της ΣΣΔ Αρμενίας στην ΕΣΣΔ, αλλά γρήγορα μετακόμισε στην Μπελάγια Καλίτβα (μέρος της σημερινής Ρωσίας). Το 1999, κατέκτησε το πρώτη της χρυσό σε μεγάλη διοργάνωση, σε ηλικία 16 ετών, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων, που είχε γίνει στην Πολωνία.

Από το 2000 έως και το 2010 ήρθαν αρκετά μετάλλια και υψηλές θέσεις αυτήν. Πήρε χρυσό μετάλλιο στους Στρατιωτικές Αγώνες, το 2003. Ενώ το 2005, πήρε δύο χρυσά μετάλλια, έναν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2005, στην Ισπανία κι ένα στην Πανεπιστημιάδα, στην Τουρκία. Η πρώτη της συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες έγινε το 2008 στο Πεκίνο, χωρίς να έχει κάποια διάκριση. Για πολλά χρόνια ήταν στο υψηλότερο επίπεδο του άλματος εις ύψος, με μικρό διάλειμμα εξ αιτίας της εγκυμοσύνης της. Το 2011 επέστρεψε και εδραιώθηκε ως μία από τις σπουδαιότερες αθλήτριες του αγωνίσματος. Κατέλαβε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, που είχε γίνει στη Νότια Κορέα, παίρνοντας τη θέση της Μπλάνκα Βλάσιτς. 

Οι επιτυχίες συνεχίζονται, και την ίδια χρονιά παίρνει το ασημένιο μετάλλιο στο Ντάιμοντ Λιγκ. Το 2012, στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, συμμετέχει για δεύτερη φορά σε ολυμπιάδα, κατακτώντας κιόλας το χρυσό μετάλλιο. Την ίδια χρονιά είχε πάρει και το ασημένιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Μετά του Ολυμπιακούς, δεν έλαβε άλλο χρυσό, αλλά έως και το 2015, πήρε ακόμα δύο ασημένια και τρία χάλκινα σε μεγάλες διοργανώσεις. Το προσωπικό της ρεκόρ σε επίσημους αγώνες κλειστού στίβου είναι τα 2,06 μέτρα, ρεκόρ που πέτυχε το 2012. Προηγουμένως, το 2011, το προσωπικό της ρεκόρ σε επίσημες διοργανώσεις ανοιχτού στίβου ήταν το 2,07. Και τα δύο αυτά είναι στην κατηγορία τους τα τρίτα υψηλότερα όλων των εποχών. Παρόλα αυτά, μπλέχτηκε κι αυτή με τις υποθέσεις ντόμπινγκ της ρωσικής ομάδας και τις αφαιρέθηκαν μετάλλια.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Russian Athletics Association Profile 

 

Κατηγορία:Ρωσίδες αθλήτριες του άλματος εις ύψος
Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου
Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Επαρχία Θακουργκαόν

Το **Θακουργκαόν** (βεγγαλικά: ঠাকুরগাঁও জেলা) είναι επαρχία στο βορειοδυτικό Μπαγκλαντές, στην επαρχία Ρανγκπούρ. Υφίσταται από το 1984. Το Διοικητικό κέντρο είναι στο Θακουργκαόν. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 1.810 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 1.429.196 άτομα. Το επίπεδο αλφαβητισμού ενηλίκων ήταν 27.3%, σημαντικά κατώτερο από το μέσο όρο του  Μπαγκλαντές (43.1%). Οι Μουσουλμάνοι αποτελούν το 74.97% του πληθυσμού ενώ οι Ινδουιστές το 24.05% και οι Χριστιανοί το 0.54%.

## Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία αποτελείται από 5 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).

Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):

# Θακουργκαόν Σαντάρ (Θακουργκαόν)
# Πιργκάντζ (Πιργκάντζ)
# Μπαλιαντάνγκι (Μπαλιαντάνγκι)
# Χαριπούρ (Χαριπούρ)
# Ρανισανκάιλ (Ρανισανκάιλ)

## Γκαλερί

Αρχείο:Aparajeo 71 Thakurgaon.JPG|Μνημείο στη μνήμη του πολέμου ανεξαρτησίας του 1971
Αρχείο:Shuk River.JPG|Ο Ποταμός Σουκ
Αρχείο:Thakurgaon Playground.JPG| Παιδική χαρά στο Θακουργκαόν 
Αρχείο:Tangon River 1.JPG|Άποψη του ποταμού Τανγκόν από την ομώνυμη γέφυρα
Αρχείο:Kulik River.JPG|Ο Ποταμός Κούλικ
Αρχείο:Amai Pond.JPG| Η λίμνη Αμάι 
Αρχείο:Thakurgaon Govt College Building.JPG|Ένα από τα κτίρια του κολεγίου του Θακουργκαόν
Αρχείο:Nagor River.JPG|Άποψη του ποταμού Ναγκόρ
Αρχείο:Haripur Rajbari.JPG|Το παλάτι του κυβερνήτη του Χαριπούρ


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επαρχία Θακουργκαόν στη Banglapedia. (στα αγγλικά)΄.

Θακουργκαον
Ζιναΐντα Βισσαριόνοβνα Ερμόλ'εβα

Η **Ζιναΐντα Βισσαριόνοβνα Ερμόλ'εβα** (ρωσικά: *Зинаида Виссарионовна Ермольева*, 27 Οκτωβρίου 1898 - 2 Δεκεμβρίου 1974) ήταν Ρωσίδα μικροβιολόγος, περισσότερο γνωστή για τη σύνθεση πενικιλίνης, για τα σοβιετικά στρατεύματα κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Υπήρξε επίσης μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. Γεννήθηκε στο Φρόλοβο της περιφέρειας του Ροστόφ, στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1921, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ροστόφ, παίρνοντας το πτυχίο της ιατρικής. Από το 1925, υπήρξε επικεφαλής πολλών ινστιτούτων μικροβιολογίας και επιδημιολογίας στη Μόσχα.

Το 1925, επίσης, έγινε διευθύντρια του Τμήματος Μικροβιολογίας και Βιοχημείας, στη Σοβιετική Ακαδημία Επιστημών. Εκεί ξεκίνησε την έρευνα σε βακτηριοφάγους και φυσικούς αντιμικροβιακούς παράγοντες και ειδικότερα στη λυσοζύμη. Κατά την περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, επικεντρώθηκε αποκλειστικά στην πενικιλίνη. Πρώτη φορά, η ανακάλυψή της, χρησιμοποιήθηκε στη Σοβιετική Ένωση, το 1943. Το 1942, παρουσίασε τα ευρήματα της ερευνάς της. Στην παρουσίαση η ίδια μόλυνε τον εαυτό της με το vibrio cholerae και ανάρρωσε κατόπιν θεραπείας. Τα αποτελέσματα φάνηκαν άκρως ουσιαστικά για την καταπολέμηση της χολέρας, στο Ανατολικό Μέτωπο του Πολέμου. Το 1947, η Ερμόλ'εβα έγινε διευθύντρια του νέου Ινστιτούτου Αντιβιοτικών του Υπουργείου Υγείας της Σοβιετικής Ένωσης.  Επίσης, από το 1952, έως και τον θάνατό της, ήταν διευθύντρια του Τμήματος της Μικροβιολογίας στο Ιατρικό Ινστιτούτο της Μόσχας (σημερινή Ρωσική Ιατρική Ακαδημία Μεταπτυχιακής Εκπαίδευσης). 

Η Ερμόλ'εβα, υπήρξε παντρεμένη με τον μικροβιολόγο Λεβ Ζίλμπερ, του οποίου ο αδελφός ήταν ο μυθιστορηματογράφος Βενιαμίν Καβέριν, ο οποίος εμπνεύστηκε από την καριέρα της νύφης του και του αδελφού του κι έγραψε τη μυθοπλαστική τριλογία "Ανοιχτό Βιβλίο (1946-56). Η Τατιάνα, ο χαρακτήρας που βασίζεται στην Ερμόλ'εβα, έκανε δημοφιλέστερη τη μικροβιολογία κι ανάμεσα στις γυναίκες, όπου πλέον πολλά κορίτσια θα μπορούσαν να ακολουθήσουν αυτήν την καριέρα στη Σοβιετική Ένωση. Η Ερμόλ'εβα έχει βραβευτεί δις από το Τάγμα του Λένιν, καθώς και μία φορά με το Κρατικό Βραβείο Ε.Σ.Σ.Δ., το 1943. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της κυκλοφόρησε πάνω από 500 εργασίες της, που αφορούσαν μεταξύ άλλων την πενικιλίνη. Ήταν επίσης ιδρυτής της εφημερίδας *Antibiotiki*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Ρώσοι επιστήμονες
Κατηγορία:Σοβιετικοί επιστήμονες
Κατηγορία:Μικροβιολόγοι
Επαρχία Ρανγκπούρ

Η **επαρχία Ρανγκπούρ** (βεγγαλικά: রংপুর জেলা) είναι επαρχία στο βόρειο Μπαγκλαντές, στην διαίρεση Ρανγκπούρ. Το διοικητικό κέντρο βρίσκεται στην Ρανγκπούρ. Η έκταση της επαρχίας είναι 2.308 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 2.534.365 άτομα. Το επίπεδο αλφαβητισμού ενηλίκων ήταν 26.7%, σημαντικά κατώτερο από το μέσο όρο του Μπαγκλαντές (43.1%). Στη θρησκευτική σύνθεση, οι Μουσουλμάνοι αποτελούν το 89.60% του πληθυσμού, ενώ οι Ινδουιστές το 9.59%.

## Διοικητική-εδαφική διαίρεση
Η επαρχία αποτελείται από 8 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).

Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):

# Μπανταργκάντζ (Μπανταργκάντζ)
# Γκανγκατσάρα (Γκανγκατσάρα)
# Καούνια (Καούνια)
# Ρανγκπούρ Σαντάρ (Ρανγκπούρ)
# Πιργκάτσχα (Πιργκάτσχα)
# Πιργκάντζ (Πιργκάντζ)
# Ταραγκάντζ (Ταραγκάντζ)
# Μιθαπουκούρ (Μιθαπουκούρ)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Η Επαρχία Ρανγκπούρ στη Banglapedia (στα Αγγλικά).

Ρανγκπουρ
Επαρχία Γκαϊμπάντα

Η **επαρχία Γκαϊμπάντα** (βεγγαλικά: গাইবান্ধা জেলা) είναι επαρχία στο βόρειο Μπαγκλαντές, στην επαρχία Ρανγκπούρ. Υφίσταται από το 1984. Το διοικητικό κέντρο βρίσκεται στο Γκαϊμπάντα. Η έκταση της επαρχίας είναι 2.179 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 2.117.959 κάτοικοι. Το επίπεδο αλφαβητισμού ενηλίκων ήταν 24.3%, σημαντικά κατώτερο από το μέσο όρο του Μπαγκλαντές (43.1%). Στη θρησκευτική σύνθεση, οι Μουσουλμάνοι αποτελούν το 91.29% του πληθυσμού, ενώ οι Ινδουιστές το 7.79%.

## Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία αποτελείται από 7 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).

Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):

# Γκαϊμπάντα Σαντάρ (Γκαϊμπάντα)
# Γκομπινταγκάντζ (Γκομπινταγκάντζ)
# Παλασμπάρι (Παλασμπάρι)
# Φουλτσάρι (Φουλτσάρι)
# Σαντουλαπούρ (Σαντουλαπούρ)
# Σουγκάτα (Σουγκάτα)
# Σουνταργκάντζ (Σουνταργκάντζ)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επαρχία Γκαϊμπάντα στη Banglapedia (Αγγλικά).

Γκαιμπαντα
Επαρχία Ντινατζπούρ

Η **επαρχία Ντινατζπούρ** (βεγγαλικά: দিনাজপুর জেলা) είναι επαρχία στο βορειοδυτικό Μπαγκλαντές, στην περιφέρεια Ρανγκπούρ. Υφίσταται από το 1786. Το διοικητικό κέντρο είναι το Ντινατζπούρ. Η έκταση της επαρχίας είναι 3.438 τ.χλμ.. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 2.617.942 άτομα. Το επίπεδο αλφαβητισμού ενηλίκων ήταν 27.4%, σημαντικά κατώτερο από το μέσο όρο από το Μπαγκλαντές (43.1%). Στη θρησκευτική σύνθεση, οι Μουσουλμάνοι αποτελούν το 76.65% του πληθυσμού, οι Ινδουιστές το 20.58% και οι Χριστιανοί το 0.80% του πληθυσμού.

## Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία αποτελείται από 13 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).

Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):

# Μπιραμπούρ (Μπιραμπούρ)
# Μπιργκάντζ (Μπιργκάντζ)
# Μπιράλ (Μπιράλ)
# Μποτσαγκάντζ (Μποτσαγκάντζ)
# Τσιριρμπαντάρ (Τσιριρμπαντάρ)
# Φουλμπάρι (Φουλμπάρι)
# Γκοραγκάτ (Γκοραγκάτ)
# Χακιμπούρ (Χακιμπούρ)
# Καχαρόλε (Καχαρόλε)
# Χανσάμα (Χανσάμα)
# Ντινατζπούρ Σαντάρ (Ντινατζπούρ)
# Ναουαμπγκάντζ (Ναουαμπγκάντζ)
# Παρμπατιπούρ (Παρμπατιπούρ)

## Δείτε επίσης
* Ναός Κανταναγκάρ
* Ναός Καλία Τζου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επαρχία Ντινατζπούρ στη Banglapedia (Αγγλικά).

Ντινατζπουρ
Ποίηση χωρίς τέλος

**Ποίηση Χωρίς Τέλος** (πρωτότυπος ισπανικός τίτλος: *Poesía sin fin*) είναι γαλλοχιλιανή δραματική ταινία του 2016, σε σκηνοθεσία Αλεχάντρο Χοδορόφσκι. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ των Καννών το 2016.

## Υπόθεση
Ο Αλεχάντρο Χοδορόφσκι (Alejandro Jodorowsky), ο οποίος ζει στο Σαντιάγκο της Χιλής και δουλεύει στο μαγαζί του πατέρα του, αρνείται την πίεση της Εβραϊκής οικογένειας του να σπουδάσει ιατρική και αντίθετα κυνηγά μια καριέρα ως ποιητής. Μέσα από την δημιουργία του από μαριονέτες έρχεται σε επικοινωνία με έναν άνδρα που του δίνει ένα στούντιο ως την πρώτη του κατοικία. Στη νέα του ζωή γνωρίζει και συναναστρέφεται με καλλιτέχνες, ποιητές και χορευτές άλλους αξιοσημείωτους και άλλους ερασιτέχνες, ανάμεσα τους και ο Nicanor Parra, τον οποίο προσβάλει σε μία παρεξήγηση σχετικά με την γυναίκα η οποία ήταν έμπνευσή του για το ποίημα  «Η οχιά».

Ο καλύτερος του φίλος και ποιητής Ενρίκε Λιν (Enrique Lihn) έχει έναν καβγά με την κοπέλα του, την οποία ο Αλεχάντρο σώζει από την αυτοκτονία. Κάνουν έρωτα και μένει έγκυος.  Ένας γέρος άνθρωπος του προσφέρει δουλειά στο τσίρκο που δούλευε ο πατέρας του και τον ενθαρρύνει να επιστρέψει στο τσίρκο. Με αυτόν τον τρόπο ο Αλεχάντρο επιλέγει να αγνοήσει τα προβληματά του. Αργότερα, ο Αλεχάντρο και ο Ενρίκε συμφιλιώνονται.

Οι γονείς του Αλεχάντρο τον ενημερώνουν πως το σπίτι τους έχει καεί μαζί και όλα του τα γραπτά και τα αντικείμενα που είχε από τα παιδικά του χρόνια.. Επισκέπτεται το σπίτι για να αποχαιρετήσει την παιδική του ηλικία και αναπολεί αυτό που ευχόταν να γίνει. Επισκέπτεται τον Πάρα, ο οποίος διδάσκει μαθηματικά σε μια Πολυτεχνική Σχολή, για να του ζητήσει μια πατρική συμβουλή για το μέλλον του. Ο Πάρα τον παροτρύνει να μην ακολουθήσει μια καριέρα σαν ποιητής αλλά ο Αλεχάντρο τον αγνοεί και αρνείται να συμβιβαστεί.

Με την άνοδο του Ιμπανέζ στη Χιλή, ο Αλεχάντρο αποφασίζει να φύγει για το Παρίσι για να σώσει τον σουρεαλισμό. Ο πατέρας του τον προλαβαίνει στην αποβάθρα πριν επιβιβαστεί και προσπαθεί να τον οδηγήσει πίσω στην δουλειά στο μαγαζί τους. Ο Αλεχάντρο όμως δεν δέχεται, αναχωρεί και δεν βλέπει ξανά τον πατέρα του.

## Διανομή

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2016
Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 2010
Κατηγορία:Χιλιανές ταινίες
Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλεχάντρο Χοδορόφσκι
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Χιλή
Ρατζίντρα Σινγκ

Ο **Rajendra [[:en:Rajendra_Singh|Singh]]**, ιδρυτής της Young India Association, βοήθησε στην αποκατάσταση αρκετών ποταμών στο Ρατζαστάν που είχαν στερέψει από την υπεράντληση. Χρησιμοποιώντας κάποια σχεδόν ξεχασμένη αυτόχθονη ινδική γνώση σχετικά με την υδρολογία και τα μικρά φράγματα –και πείθοντας την κοινότητα να αντιμετωπίσει τα εσωτερικά ύδατα και τους ποταμούς σαν ιερούς πόρους που ανήκουν στην κοινοτική φροντίδα και αφορούν όλους– πέντε ξεραμένοι ποταμοί αποκαταστάθηκαν και τα υπόγεια ύδατα ανέβηκαν περίπου έξι μέτρα – χωρίς την συμμετοχή ειδικών ή της κυβέρνησης. Οι άνθρωποι που είχαν εγκαταλείψει την περιοχή επέστρεψαν πίσω για να καλλιεργήσουν και να δουλέψουν ξανά.

Το βραβείο «Stockholm Water Prize» γνωστό ως «το βραβείο Νόμπελ για το νερό» δόθηκε το 2015, στον Ινδό αγωνιστή που έφερε νερό σε 1.000 χωριά.


Αρχείο:Rajendra Singh with Villagers at Varoti Khurd.jpg


## Παραπομπές


Κατηγορία:Ινδοί