Χρυσή Εποχή του Πορνό

Ο όρος «**Χρυσή Εποχή του Πορνό**» αναφέρεται σε μια περίοδο 15 ετών (1969-1984) στην εμπορική αμερικανική πορνογραφία, στην οποία οι ρητά ερωτικές ταινίες έλαβαν θετική προσοχή από τις κινηματογραφικές αίθουσες, τους κριτικούς του κινηματογράφου και το ευρύ κοινό. Αυτή η αμερικανική περίοδος, η οποία αργότερα εξαπλώθηκε διεθνώς, και που ξεκίνησε πριν από την νομιμοποίηση της πορνογραφίας στη Δανία την 1 Ιουλίου 1969, ξεκίνησε στις 12 Ιουνίου 1969, με την κινηματογραφική κυκλοφορία της ταινίας *[[Blue Movie]]*, σε σκηνοθεσία του Άντι Γουόρχολ και, κάπως αργότερα, με την κυκλοφορία της ταινίας του 1970 *Mona the Virgin Nymph*, σε παραγωγή του Μπιλ Όσκο. Αυτές οι ταινίες ήταν οι πρώτες ερωτικές ταινίες για ενήλικες που απεικονίζουν πραγματικό σεξ που έλαβαν ευρεία κινηματογραφική κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και οι δύο επηρέασαν τη δημιουργία ταινιών όπως ''Βαθύ Λαρύγγι'' (1972) με πρωταγωνίστρια τη Λίντα Λόβλεϊς και σκηνοθεσία του Τζέραρντ Νταμιάνο, *[[Behind the Green Door]]* με πρωταγωνίστρια την Μέριλιν Τσέιμπερς και σκηνοθεσία των Αδελφών Μίτσελ, *[[The Devil in Miss Jones]]* (1973), επίσης του Νταμιάνο και *[[The Opening of Misty Beethoven]]* (1976) του Ράντλεϊ Μέτζγκερ, η «κόρη οφθαλμού» της Χρυσής Εποχής, σύμφωνα με την βραβευμένη συγγραφέα Τόνι Μπέντλεϊ. Σύμφωνα με τον Άντι Γουόρχολ, η ταινία *Blue Movie* είχε μεγάλη επιρροή στην δημιουργία του *[[Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι]]*, μιας διεθνώς αμφιλεγόμενης ερωτικής ταινίας δράσης με πρωταγωνιστή τον Μάρλον Μπράντο, η οποία κυκλοφόρησε το 1972, τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του *Blue Movie* στους κινηματογράφους.

Μετά τις αναφορές του Τζόνι Κάρσον στο δημοφιλές *[[The Tonight Show]]* και του Μπομπ Χόουπ στην τηλεόραση, το *[[Βαθύ Λαρύγγι (ταινία)|Βαθύ Λαρύγγι]]* πέτυχε μεγάλη επιτυχία στο box office, παρά το γεγονός ότι είναι στοιχειώδες από τα mainstream πρότυπα. Το 1973, η πιο επιτυχημένη, αλλά επίσης χαμηλού προϋπολογισμού ταινία *The Devil in Miss Jones* ήταν η 7η πιο επιτυχής ταινία της χρονιάς και έγινε ευρέως αποδεκτή από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένης της ευνοϊκής κριτικής του κριτικού Ρότζερ Ίμπερτ. Το φαινόμενο του πορνό που συζητείται δημόσια από διάσημους και λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από τους κριτικούς, μια εξέλιξη που αναφέρεται, από τον Ραλφ Μπλούμενταλ της *[[The New York Times]]* ως «σικ πορνό», ξεκίνησε για πρώτη φορά στον σύγχρονο αμερικανικό πολιτισμό. Έγινε προφανές ότι οι επιδόσεις στο box office των πολύ χαμηλού προϋπολογισμού ερωτικών ταινιών για ενήλικες θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν περαιτέρω προόδους στις τεχνικές και παραγωγικές αξίες του πορνό, επιτρέποντάς της να ανταγωνιστεί τις ταινίες του Χόλυγουντ. Υπήρχε ανησυχία ότι, αν δεν ελεγχόταν, η τεράστια κερδοφορία τέτοιων ταινιών θα οδηγούσε στο Χόλυγουντ να επηρεάζεται από την πορνογραφία.

Πριν από αυτό, χιλιάδες νόμοι και διατάγματα που διέπαν την χυδαία συμπεριφορά στις πολιτείες και τις πόλεις των ΗΠΑ θεωρούσαν ότι η συμμετοχή στη δημιουργία, τη διανομή ή τη κατανάλωση χυδαίων ταινιών αποτελούσε εγκληματική πράξη. Οι πολυδικαστικές ερμηνείες της χυδαιότητας έκαναν τέτοιες ταινίες ευάλωτες σε δίωξη και ποινική ευθύνη για την χυδαιότητα, περιορίζοντας έτσι την διανομή και τη δυναμική κέρδους τους. Η ελευθερία στη δημιουργική άδεια, οι υψηλότεροι προϋπολογισμοί και πληρωμές ταινιών, και μια «νοοτροπία του Χόλιγουντ» συνέβαλαν σε αυτή την περίοδο.

Ωστόσο, με την αυξανόμενη διαθεσιμότητα των μαγνητοσκοπίων για ιδιωτική προβολή στη δεκαετία του 1980, το βίντεο αντικατέστησε την ταινία ως το προτιμώμενο μέσο διανομής για την πορνογραφία, η οποία γρήγορα επανήλθε σε χαμηλό προϋπολογισμό και ανοιχτά ανώφελη, τερματίζοντας αυτή την «Χρυσή Εποχή».

## Φεμινιστική κριτική
Η «Χρυσή Εποχή» ήταν μια περίοδος αλληλεπιδράσεων μεταξύ της πορνογραφίας και του σύγχρονου φεμινισμού δεύτερου κύματος. Οι ριζοσπαστικοί και πολιτιστικοί φεμινιστές, μαζί με θρησκευτικές και συντηρητικές ομάδες, επιτέθηκαν στην πορνογραφία, ενώ άλλοι φεμινιστές ήταν υπέρ της πορνογραφίας, όπως η Καμίλ Πάγκλια, η οποία όρισε αυτό που έγινε γνωστό ως σεξουαλικά φιλελεύθερος φεμινισμός στο έργο της *[[Sexual Personae]]*. Η Πάγκλια και άλλοι σεξουαλικά φιλελεύθεροι ή υπέρ της πορνογραφίας φεμινιστές δέχτηκαν το πορνό ως μέρος της σεξουαλικής επανάστασης με τα ελευθεριακά σεξουαλικά θέματα της, όπως η εξερεύνηση της αμφιφυλοφιλίας και η ανταλλαγή συντρόφων, χωρίς κυβερνητική παρέμβαση. Η υποστήριξη των γυναικείων κριτικών ήταν ουσιώδης για την αξιοπιστία της σύντομης εποχής του «σικ πορνό».

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* McNeil, Legs, Jennifer Osborne, and Peter Pavia (2005). *The Other Hollywood: Uncensored Oral History of the Porn Film Industry*. Regan Books. ISBN&nbsp;0-06-009659-4.
* 
* Stevenson, Jack (2000). *Fleshpot: Cinema's Sexual Myth Makers & Taboo Breakers*. Critical Vision. ISBN&nbsp;1-900486-12-1.
* Weitzer, Ronald John (2000). *Sex for Sale: Prostitution, Pornography, and the Sex Industry*. Νέα Υόρκη: Routledge. ISBN&nbsp;0-415-92294-1.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* "That Old Feeling: When Porno Was Chic", *[[:en:Time (magazine)|Time]]*, March 29, 2005
* The Rialto Report: Αρχεία ήχου, φωτογραφίας και ντοκιμαντέρ από την χρυσή εποχή του ενήλικου κινηματογράφου

Κατηγορία:Αμερικανική πορνογραφία
Κατηγορία:Ιστορία του κινηματογράφου
Κατηγορία:Πορνογραφική ορολογία