Τζουζέπε Παρίνι

Ο**Τζουζέπε Παρίνι** ()  (23 Μαΐου 1729 – 15 Αυγούστου 1799) ήταν Ιταλός σατιρικός ποιητής και δοκιμιογράφος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Διαφωτισμού και του Νεοκλασικισμού στην Ιταλία. 

Είναι γνωστός για μια σειρά ωδών στο πνεύμα του Διαφωτισμού και για την ποιητική σύνθεση *Η* *ημέρα* - ένα σατιρικό ποίημα σε τέσσερα μέρη που σατιρίζει την επιπολαιότητα και τη διαφθορά της αριστοκρατίας στο Μιλάνο. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τζουζέπε Παρίνι γεννήθηκε το 1729 στο Μποζίζιο στην περιφέρεια της Λομβαρδίας σε φτωχική οικογένεια. Έδειξε ασυνήθιστα ταλέντα από νεαρή ηλικία και ο πατέρας του, μικρέμπορος μεταξιού, τον έστειλε στο κοντινό Μιλάνο υπό την φροντίδα μιας θείας του: εκεί, σπούδασε στην Ακαδημία Αρτσιμπόλντι που διηύθυναν οι Βαρναβίτες μοναχοί, ενώ παράλληλα αντέγραφε χειρόγραφα για να βιοποριστεί.

Το 1741, η θεία τού άφησε ένα μέτριο επίδομα με την προϋπόθεση ότι θα γινόταν ιερέας. Έτσι, χειροτονήθηκε, αλλά δεν ακολούθησε το επάγγελμα και συνέχισε να εργάζεται ως αντιγραφέας σε δικηγορικό γραφείο.

Το 1752, δημοσίευσε με το ψευδώνυμο *Ριπάνο Ευπιλίνο*, μια συλλογή στίχων, με τίτλο *Μερικά ποιήματα* *Alcune poesie*, η οποία του εξασφάλισε την εκλογή του στην Accademia dei Trasformati στο Μιλάνο (Ακαδημία των Μεταμορφωμένων) και στην Ακαδημία της Αρκαδίας στη Ρώμη.

Αυτές οι επιτυχίες, ωστόσο, δεν βελτίωσαν τα οικονομικά του και το 1754 αναγκάστηκε να δεχτεί την εργασία του παιδαγωγού στις ευγενείς οικογένειες του δούκα Γκάμπριο Σερμπελόνι και στη συνέχεια του κόμη Φραντσέσκο Ιμπονάτι. Παρέμεινε εκεί για οκτώ χρόνια μέχρι το 1762, δυστυχισμένος και κακομεταχειρισμένος αλλά έχοντας την ευκαιρία να κατανοήσει σε βάθος τη ζωή και τον κόσμο της αριστοκρατίας, την οποία αργότερα σατίρισε. 

Το έργο που καθιέρωσε τη φήμη του ήταν το ποίημα με τίτλο *Il Mattino* (*Το πρωί,* 1763), το οποίο σατίριζε την αργόσχολη, επιπόλαιη και διεφθαρμένη ζωή της αριστοκρατίας του Μιλάνου. Οι αριστοκράτες ένιωσαν βαθιά προσβεβλημένοι και ο Παρίνι θα αντιμετώπιζε σοβαρές διώξεις αν δεν είχε βρει προστάτη τον Αυστριακό κυβερνήτη της Λομβαρδίας κόμη Καρλ Γιόζεφ Φίρμιαν, ο οποίος του εμπιστεύτηκε την επιμέλεια της *Gazzetta milanese* - ανεπίσημου οργάνου της αυστριακής κυβέρνησης - και τον διόρισε καθηγητή ποίησης και ρητορικής στην Παλατινή Σχολή του Μιλάνου και, μετά το κλείσιμό της το 1769, στη θέση του επιθεωρητή των δημόσιων σχολείων. 

Μετά τη γαλλική εισβολή του Μαΐου 1796 (Πόλεμος του Α΄ Συνασπισμού), ο Παρίνι κατείχε κυβερνητική θέση, αλλά τον Ιούλιο παραιτήθηκε, καταδικάζοντας το Διευθυντήριο για τον σκληρό αντικληρικαλισμό του, για την αδιαφορία για την ευημερία της Λομβαρδίας και για τις αρπακτικές διαθέσεις απέναντι στη χώρα του που είχε καταστεί γαλλική αποικία. Όταν οι Αυστριακοί επέστρεψαν στο Μιλάνο το 1799, δέχτηκε πρόθυμα την πρόσκληση να υμνήσει τη νίκη τους και το πρωί της 15ης Αυγούστου 1799 υπαγόρευσε και στη συνέχεια αντέγραψε το σονέτο *Predaro i Filistei*, μια καταδίκη για τους Γάλλους και μια προειδοποίηση για τους Αυστριακούς. Το ίδιο απόγευμα πέθανε.

Η γενέτειρά του, το Μποζίζιο, μετονομάστηκε σε Μποζίσιο Παρίνι προς τιμήν του ποιητή. Στο Μιλάνο, το κρατικό λύκειο *Liceo Classico Giuseppe Parini* φέρει το όνομά του.

## Συγγραφικό έργο
[μικρογραφία|255x255εσ|Άγαλμα του Παρίνι στην Πιάτσα Κορντούζιο στο [Μιλάνο]]
Το σημαντικότερο έργο του είναι η ποιητική σύνθεση *Η ημέρα* (*Il giorno*), μια σάτιρα της αριστοκρατίας πάνω στην οποία είχε αρχίσει να εργάζεται γύρω στο 1760. Στα τέσσερα μέρη του - *Το πρωί* (*Il mattino*), *Το μεσημέρι* (*Il mezzogiorno*), *Το βράδυ* (*La sera*) και *Η νύχτα* (*La notte*) - εξετάζει τις καθημερινές ασχολίες ενός τυπικού κοινωνικού νεαρού αριστοκράτη και του περίγυρού του, περιγράφοντας τις επισκέψεις, τα πλούσια γεύματα, τους περιπάτους, τις συναναστροφές, τα τυχερά παιχνίδια, τις παραστάσεις κ.λπ., ενώ παράλληλα επικρίνει σκληρά τα διεφθαρμένα ήθη των νέων της εποχής του. Δίνει σαφώς μια ειρωνική εικόνα αυτής της τάξης, καθώς ενώ φαινομενικά εξυμνεί την αριστοκρατία, στην πραγματικότητα δίνει μια κριτική εικόνα γι' αυτήν. Η σύνθεση διακρίνεται για το εύστοχο πνεύμα, την ειρωνεία, την πρωτότυπη φαντασία, το ζωντανό και δυνατό ύφος και την αριστοτεχνική στιχουργία και συγκαταλέγεται στα πιο σημαντικά έργα της ιταλικής λογοτεχνίας του 18ου αιώνα.

Το πιο σημαντικό από τα άλλα έργα του Παρίνι είναι οι *Ωδές* (*Odi,* εκδ. 1795), τις οποίες συνέθεσε σε μια περίοδο περίπου 20 ετών για να προωθήσει τις ιδέες του Διαφωτισμού. Αναφέρονται σε θέματα ηθικής και κοινωνικής σκέψης. Μερικοί τίτλοι: *Η αγροτική ζωή*, *Η υγιεινή του αέρα*, *Το εμβόλιο της ευλογιάς*, *Η ανάγκη*, έργο κατά των βασανιστηρίων, *Η μουσική*, κατά της πρακτικής των τραγουδιστών καστράτι κλ.

Το 1771, συνέθεσε το λιμπρέτο του έργου *Ο* *Ασκάνιο στην Άλμπα* του Μότσαρτ, το οποίο ήταν παραγγελία για τον γάμο του Αυστριακού Αρχιδούκα Φερδινάνδου.

Έγραψε επίσης αρκετές λογοτεχνικές πραγματείες όπως *Διάλογος* *για την αριστοκρατία* (*Dialogo sopra la nobiltà*, 1757), μια κριτική των προνομίων της αριστοκρατίας μέσα από τη συζήτηση μεταξύ δύο νεκρών, ενός ευγενή και ενός ποιητή σχετικά με την αληθινή φύση της ευγένειας, και μια αισθητική πραγματεία *Περί* *γενικών και ειδικών αρχών της λογοτεχνίας* (*Dei principi generali e particolari delle belle lettere*) που εκδόθηκε μετά θάνατον το 1801.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Κατηγορία:Ιταλοί λιμπρετίστες
Κατηγορία:Ιταλοί δοκιμιογράφοι
Κατηγορία:Ιταλοί λόγιοι