Black Monk Time

Το ***Black Monk Time*** είναι το μοναδικό στούντιο άλμπουμ του γερμανικού αμερικανικού garage rock συγκροτήματος Monks, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1966 μέσω της Polydor Records. Αργότερα αναγνωρίστηκε αναδρομικά από τους μουσικούς κριτικούς ως πρόδρομος της punk rock.

Το *Black Monk Time* κατατάχθηκε στην 56η θέση στη λίστα του περιοδικού Spin με τα «100 Κορυφαία Εναλλακτικά Άλμπουμ της Δεκαετίας του 1960», στην 127η θέση στα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας του 1960 από το Pitchfork και έχει συμπεριληφθεί στο "Hidden Treasure: Great Underrated Albums of Our Time" του Word, καθώς και στο «Τα 103 Καλύτερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών, Ειλικρινά» της Sunday Herald και στο βιβλίο "1001 Albums You Must Hear Before You Die".    

## Παρασκήνιο
Σχηματισμένοι στο Γκέλνχαουζεν της Δυτικής Γερμανίας το 1964, οι Monks, αρχικά γνωστοί ως Tourquays, υπέγραψαν συμβόλαιο με μια γερμανική διευθυντική ομάδα η οποία αποτελούνταν από τους Καρλ Ρέμι, Βάλτερ Νίμαν και Γκούνθερ και Κίκι Όλιχ,  που αρχικά εντόπισαν το συγκρότημα σε μια συναυλία στη Στουτγάρδη. Ο μπασίστας Έντι Σο δήλωσε: «Κουρευόμασταν όταν ο Ρότζερ [Τζόνστον] αποφάσισε να κάνει κουρά. Τότε αποφασίσαμε όλοι να το κάνουμε. Ο μάνατζέρ μας, Καρλ, είπε: "Αυτό είναι!"».  Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, που αρχικά ήταν επιφυλακτικά με την εμφάνιση, τελικά φόρεσαν κουρέματα, μαύραθρησκευτικά χαρακτηριστικά και ζώνες, ενώ μετονομάστηκαν σε "The Monks", με τις τοπικές εφημερίδες εκείνη την εποχή να χαρακτηρίζουν το συγκρότημα ως «οι αντι-beatles».    Μετά από αυτή την αλλαγή, το συγκρότημα άλλαξε τον ήχο του, ενσωματώνοντας μικροφωνισμό κιθάρας, ένα ηλεκτρισμένο μπάντζο έξι χορδών, τύμπανα χωρίς κύμβαλα, παραμορφωμένες γραμμές μπάσου, αντιπολεμικούς στίχους και μια γενική έμφαση στον ρυθμό. 

Η παραγωγή του Black Monk Time έγινε από τον Τζίμι Μπόουιεν και ηχογραφήθηκε τον Νοέμβριο του 1965 στην Κολωνία της Δυτικής Γερμανίας και στη συνέχεια κυκλοφόρησε από την Polydor Records τον Μάρτιο του 1966. Τα τραγούδια "Complication" μαζί με το "Oh, How to Do Now" κυκλοφόρησαν ως single για να προωθήσουν το άλμπουμ, αλλά όπως και αυτό, δεν σημείωσαν εμπορική επιτυχία.

## Μουσική
Σύμφωνα με τον Στέφεν Μ. Ντέσνερ του *[[Paste (περιοδικό)|Paste Magazine]]*: «Οι Monks ήταν όλοι ρυθμικό κομμάτι, με κάθε όργανο να κάνει ένα τεταμένο lockstep το οποίο διακόπτεται από τις άγριες κραυγές του Γκάρι Μπέρτζερ και το ηλεκτρισμένο μπάντζο του Ντέιβ Ντέι - ένα όργανο τόσο ξεχωριστό όσο η ηλεκτρική κανάτα των Thirteenth Floor Elevators. Στην έντονη επιπολαιότητά τους, οι Monks βρίσκουν ένα μέτρο σοβαρότητας και οργής».  Το στυλ τους αυτοχαρακτηρίστηκε ως "Über-beat".  Το 2011, ο μπασίστας Έντι Σο υπογράμμισε τη μουσική τους διαδικασία σε μια συνέντευξη: 
 Η *[[The Guardian|Guardian]]* ανέφερε το μινιμαλιστικό στυλ ντραμς του άλμπουμ ως πρόδρομο του krautrock, σημειώνοντας μια πρώιμη μορφή του ρυθμού "motorik" στην ερμηνεία του Ρότζερ Τζόνστον, που περιγράφηκε ως «σφιχτά κουρδισμένο παίξιμο». 

## Κριτική υποδοχή
Το *Black Monk Time* αρχικά αγνοήθηκε όταν κυκλοφόρησε, αλλά έκτοτε έχει λάβει ευρεία αναγνώριση ως ένα άλμπουμ-ορόσημο της proto-punk. Σε μια αναδρομική κριτική για το About.com, ο Άντονι Καριού το αποκάλεσε «πιθανώς το πρώτο punk άλμπουμ» και «έναν από τους «χαμένους κρίκους» της εναλλακτικής μουσικής ιστορίας», αναφέροντάς το επίσης ως μια επιρροή στο γερμανικό κίνημα της krautrock. Ο Άντριου Πέρι έγραψε για την *[[The Telegraph|Daily Telegraph]]* το 2009 ότι: «Ακούγοντάς το τώρα, επιτέλους, σε πλήρη, ανανεωμένη δόξα, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς αυτή η πρωτόγονη και συχνά εφιαλτική μουσική θα μπορούσε να είχε παραχθεί σε εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και τόπο. [...] Μπορεί να μην είναι για κάθε γούστο, όμως, ακολουθώντας τη δική της εξαιρετικά ανίδεη λογική, έχει μια αγνότητα και αμέλεια η οποία δεν μπορούν ποτέ να επαναληφθούν».  Σύμφωνα με τον Λεν Κομαράτα του *[[Uncut (περιοδικό)|Uncut]]*, «δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα που να μπορεί να αμβλύνει τον αντίκτυπο του να ακούς τη μουσική των Monks για πρώτη φορά».  Το Paste περιέγραψε το άλμπουμ ως «[έντεκα] τραγούδια με αυθόρμητους ρυθμούς και απόκοσμη garage rock τα οποία δεν δείχνουν κανένα σημάδι χόμπι ή ασχολίας». Στο βιβλίο του, *The Rough Guide to Rock*, ο συγγραφέας Πίτερ Μπάκλεϊ είχε πει ότι το *Black Monk Time* δεν έχει «γεράσει ούτε στο απειροελάχιστο. Αν μη τι άλλο, έχει γίνει πιο παράξενο». 

Η ιστορικός μουσικής Κέλεϊ Στολτς περιέγραψε τους Monks ως ένα συγκρότημα το οποίο «κατακλύζει τον ακροατή με έναν ήχο που ονόμασαν "over-beat" - στη χειρότερη περίπτωση, είναι ένα εντελώς αλλόκοτο freakrock το οποίο ακούγεται σαν μια ευχάριστη διαφωνία». Ο Στολτς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το συγκρότημα ήταν ένα καινοτόμο μουσικό σχήμα το οποίο «ξεπέρασε ως σεξ τους [Sex] Pistols» δέκα χρόνια πριν εμφανιστεί οποιοδήποτε άλλο punk συγκρότημα. 

Ο Τζούλιαν Κόουπ, μέλος των Teardrop Explodes χαρακτήρισε το άλμπουμ ως ένα «χαμένο κλασικό» γράφοντας στο βιβλίο του *[[Krautrocksampler]]* του 1995, δηλώνοντας ότι: «ΚΑΝΕΝΑΣ δεν σκέφτηκε ποτέ ένα ολόκληρο άλμπουμ τέτοιας άνοιας. Το Black Monk Time των Monks είναι ένα στολίδι το οποίο γεννήθηκε μέσα από την απομόνωση και την φρικτή βαθιά γνώση ότι κανείς δεν ακούει πραγματικά τι λες. Και οι Monks εκμεταλλεύτηκαν καλλιτεχνικά πλήρως την τυχερή/άτυχη θέση τους ως Αμερικανοί ροκάδες σε μια χώρα η οποία ήταν απεγνωσμένη για το αληθινό πράγμα. Έγραψαν τραγούδια τα οποία θα είχαν ακρωτηριαστεί φρικτά από ενορχηστρωτές και παραγωγούς αν είχαν επιστρέψει στην Αμερική. Αλλά δεν υπήρχε λόγος να καθαρίσουν το νούμερό τους, όπως χρειάστηκε να κάνουν οι Beatles και άλλοι όταν επέστρεφαν στην πατρίδα τους, γιατί δεν υπήρχαν καλλιτεχνικοί περιορισμοί σε μια χώρα στην οποία άρεσε ο ήχος της beat μουσικής όμως δεν είχε ιδέα για το στιχουργικό της περιεχόμενο».

## Κληρονομιά
Το 2009, η Light in the Attic κυκλοφόρησε μια επανέκδοση του *Black Monk Time*, που περιελάμβανε αξιολογήσεις από διάφορους μουσικούς. Καλλιτέχνες όπως οι Τζέλο Μπιάφρα των Dead Kennedys, Τζέι Ρίταρντ, Φρεντ Κόουλ των Dead Moon, Κέισι Γουέσκοτ των Fleet Foxes, Τζάρεντ Σουίλεϊ των Black Lips, Μαρκ Ε. Σμιθ των Fall, Λένι Κάιε των Patti Smith Group, Κριστ Νοβοσέλιτς των Nirvana, Ίρα Κάπλαν των Yo La Tengo, Τζακ Γουάιτ των White Stripes, Τζον Σπένσερ των Jon Spencer Blues Explosion, Έιντ Μπλάκμπερν των Clinic, Γιόχεν Ίμλερ των Faust, Iggy Pop των Stooges και οι Beastie Boys, εμφανίστηκαν στις ένθετες σημειώσεις του δίσκου ως θαυμαστές του. 

Ένα άλμπουμ-αφιέρωμα, με τίτλο *[[Silver Monk Time]]*, το οποίο περιείχε κομμάτια από πολλά συγκροτήματα, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2006 ως μουσική επένδυση για το βραβευμένο ντοκιμαντέρ **', με αξιοσημείωτους καλλιτέχνες να συμπεριλαμβάνουν τους [[The Raincoats|Raincoats]], τους [[The Fall (συγκρότημα)|Fall]], τους [[Silver Apples]], τους [[Faust (συγκρότημα)|Faust]], τον [[Τζον Σπένσερ]] και τον [[Άλαν Βέγκα]] των [[Suicide (συγκρότημα)|Suicide]].  

Το ''Black Monk Time'' κυκλοφόρησε επίσημα στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1994. Αυτό έγινε διότι η Polydor Records πίστευε ότι τη μουσική ήταν πολύ πειραματική για το αμερικανικό κοινό και πολύ απότομη στον τρόπο με τον οποίο καταδίκαζε τον [[Πόλεμος του Βιετνάμ|πόλεμο του Βιετνάμ]] εκείνη την εποχή.  Το πρώτο single του συγκροτήματος επανακυκλοφόρησε το 2009 από την Play Loud! Productions.

== Στη δημοφιλή κουλτούρα ==
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο [[Μαρκ Ε. Σμιθ]] του αγγλικού [[post-punk]] συγκροτήματος [[The Fall (συγκρότημα)|The Fall]], διασκεύασε δύο τραγούδια του άλμπουμ: τα "I Hate You" και "Oh, How to Do Now" (ως "Black Monk Theme Part I" και "Black Monk Theme Part II") στο άλμπουμ τους ''[[Extricate]]'' του 1990 και ακόμα ένα (το "Shut Up") στο άλμπουμ τους με τίτλο, ''[[Middle Class Revolt]]'' του 1994.

Το 1997, ο [[Χένρι Ρόλινς]], πρώην μέλος των [[Black Flag (συγκρότημα)|Black Flag]], μαζί με τον [[Ρικ Ρούμπιν]], κυκλοφόρησαν την πρώτη αμερικανική επανέκδοση του ''Black Monk Time'' μέσα από την δισκογραφική τους εταιρεία "Infinite Zero". 

Το 1998, [[Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι]] σε σκηνοθεσία των [[Αδερφοί Κοέν|αδελφών Κοέν]] περιελάμβανε το τραγούδι "I Hate You". Το 2000, η [[Powerade]] περιελάμβανε το "Monk Time" σε μια διαφήμισή της. 

Το 2006, η Play Loud! Productions κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ-αφιέρωμα στους Monks, με τίτλο ''[[Silver Monk Time]]''. Σε αυτό συμμετείχαν 29 διεθνή συγκροτήματα (μαζί με την αρχική σύνθεση των Monks), σε συνδυασμό με την ταινία **'.

Το 2017, η Apple παρουσίασε το τραγούδι "Boys Are Boys and Girls Are Choice" σε μια διαφήμιση για το iPhone 7,  ενώ την ίδια χρονιά η ταινία Δες πως Κλέβουν οι Άλλοι Μισοί σε σκηνοθεσία Στίβεν Σόντερμπεργκ περιελάμβανε το τραγούδι "We Do Wie Du". 

## Λίστα κομματιών
  

## Προσωπικό

* Γκάρι Μπέρτζερ – φωνητικά, ηλεκτρική κιθάρα
* Λάρι Κλαρκ – φωνητικά, όργανο Philicorda, πιάνο (μόνο επιπλέον κομμάτια)
* Ρότζερ Τζόνστον – φωνητικά, ντραμς
* Έντι Σο – φωνητικά, μπάσο, τρομπέτα (μόνο επιπλέον κομμάτια)
* Ντέιβ Ντέι – φωνητικά, μπάντζο κιθάρα, ηλεκτρική ρυθμική κιθάρα (μόνο επιπλέον κομμάτια)

## Ιστορικό κυκλοφοριών

## Παραπομπές

**Βιβλιογραφία**

* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Black Monk Time'' (Adobe Flash) στο Radio3Net (αντίγραφο streaming σε ροή όπου υπάρχει άδεια)
* ''Black Monk Time'' στο Discogs (λίστα κυκλοφοριών) 

Κατηγορία:Άλμπουμ των The Monks
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1966