open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Τροχοπέδιλο

thumb|Λεπτομέρεια ενός τροχοπέδιλου
Τα **Τροχοπέδιλα** (*Τροχοπέδιλα Εν Σειρά*) ή *[[Πατίνι|πατίνια]] τύπου inline* είναι μπότες με τροχούς σε μια σειρά (inline). Η τροχοπεδιλατοδρόμιση "πατινάζ" όπως και με τα παγοπέδιλα απαιτεί καλή ισορροπία και το λεγόμενο *βήμα του πατιναζ* για μετακίνηση. Παρά το ότι πρωτοεμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, έγιναν της μόδας περίπου το 1990 ως καλοκαιρινή μορφή της χειμερινής παγοδρομίας.

Συνήθως τα τροχοπέδιλα έχουν 4 τροχούς ανά μπότα, κυκλοφορούν και μερικά με 5. Κάθε τροχός είναι τοποθετημένος με μια βίδα στην ράγα που βρίσκεται κάτω από την μπότα. Η ράγα είναι συνήθως από αλουμίνιο ή πλαστικό ABS.

## Ιστορία
Ενώ πρωτοεμφανίστηκαν το δέκατο όγδοο αιώνα δεν επικράτησαν διότι ήταν πιο διαδεδομένα τα πατίνια quads με ρόδες σε δυο σειρές. Οι περισσότερες κατασκευές είχαν το σκοπό την προπόνηση από χόκεϊ επί πάγου ή καλλιτεχνικό πατινάζ ανεξάρτητα από παγοδρόμια και ήταν τροποποιημένα παγοπέδιλα. Τέλη τις δεκαετίας του 1980 ο Scott Olson στη Μινεάπολη της Μινεσότα ίδρυσε μια εταιρία που με επιτυχία προώθησε τα πατίνια ινλάιν.

## Τύποι κατασκευής και εφαρμογές
Υπάρχουν ουσιαστικά πέντε τύποι από τροχοπέδιλα. Τα πατίνια για γενική χρήση, λεγόμενα soft boot, για agressive skating, για Ρόλερ ινλάιν χόκεϊ, για καλλιτεχνικό πατινάζ και για πατινάζ ταχύτητας. Πιο διαδεδομένα είναι τα μοντέλα με τέσσερις ρόδες υπάρχουν όμως και με τρείς ή πέντε.


File:Inlinerneu2.jpg|Softboot
File:USD Classic Throne Sean Aggressive-Skates.jpg|για agressive skating
File:Rollers in line hockey-bistro frwiki.jpg|για ρόλερ ινλάιν χόκεϊ
File:Inline figure skate.jpg|για καλλιτεχνικό πατινάζ
File:P1030935k.jpg|για πατιναζ ταχύτητας



Κατηγορία:Υποδήματα

## Πηγές

*Whittingham, Richard (1985). LIFE In sports. Harper & Row. pp. 236–237  

Κατηγορία:Οδικές μεταφορές
Κατηγορία:Αθλήματα
Σημαία της Μεγάλης Κομόρας

thumb|Η σημαία της Μεγάλης Κομόρας.

Η **[[σημαία]] της [[Μεγάλη Κομόρα|Μεγάλης Κομόρας]]** περιγράφεται ως σύμβολο στο Σύνταγμα (άρθρο 3) του νησιού, το οποίο εγκρίθηκε το 2002. Το φόντο της είναι μπλε. Η ισλαμική θρησκεία, που ακολουθείται από την πλειονότητα των κατοίκων, τονίζεται με την παρουσία της ημισελήνου που είναι στραμμένη προς τα δεξιά και των τεσσάρων άστρων, στα αριστερά της σημαίας, που είναι ευθυγραμμισμένα κάθετα και σε χρώμα λευκό. Τα σύμβολα της Μεγάλης Κομόρας είναι τα ίδια με το ανεξάρτητο κράτος των Κομορών. Ο αριθμός των αστεριών θυμίζει τον αρχικό αριθμό των Κομορών, προτού γίνουν ανεξάρτητες (εκτός από τα τρία σημερινά νησιά που απαρτίζουν την Ένωση των Κομορών, ήταν και η γαλλική σήμερα Μαγιότ).

## Προηγούμενη σημαία
Η σημαία του Σουλτάνου της περιόδου 1886-1911 ήταν κόκκινη με χρυσό περίγραμμα και με ένα μισοφέγγαρο στραμμένο προς τα δεξιά, χρώματος λευκού. Σε αυτό κοντά βρίσκονταν και 7 αστέρια επίσης λευκά, τα οποία συμβόλιζαν τα επτά σουλτανάτα της εποχής, τα οποία τελικά ενώθηκαν. Η διάταξη των αστεριών φέρνει στο νου το σχήμα του νησιού στο χάρτη. Προτεκτοράτο από το 1886, η Μεγάλη Κομόρα προσαρτήθηκε στη Γαλλία το 1911 και το σουλτανάτο καταργήθηκε. 

## Πηγές
*Η σημαία της Μεγάλης Κομόρας- Πληροφορίες από τις **Σημαίες του Κόσμου**

Κομορ
Αληθινή Ηρακλείου

Η **Αληθινή** είναι χωριό  και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού και της τέως Επαρχίας Καινουργίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. 

Η θέση του είναι στον κάμπο της Μεσαράς, σε υψόμετρο 150 μέτρων, πολύ κοντά στις Μοίρες.

Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία, ενώ καλλιεργούνται επίσης σιτηρά. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου. Στο παρελθόν λειτουργούσε Δημοτικό σχολείο.

## Πληθυσμός

## Βιβλιογραφία
* 

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου
Κατηγορία:Δήμος Μοιρών
Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Ακτή (αρχαιότητα)

Κατά την αρχαιότητα οι Έλληνες με την ονομασία **Ακτή** καλούσαν αρχικά ολόκληρη την Αττική (Στράβων 336-13). Αργότερα η ονομασία Ακτή αποδόθηκε στη λεγόμενη σήμερα Πειραϊκή χερσόνησο, δηλαδή στην περιοχή που αρχίζει από το στενότερο σημείο ξηράς μεταξύ λιμένα Ζέας (Πασαλιμάνι) και του κεντρικού λιμένα Πειραιά, απ΄ όπου και επεκτείνεται σ΄ ολόκληρη την περιοχή που σήμερα ονομάζεται Φρεαττύδα, Καλλίπολη, Πειραϊκή, με όλους τους όρμους, μέχρι και το Χατζηκυριάκειο.

Από εδάφια των Διοδώρου, Λυκούργου και Αριστοτέλη προκύπτει ότι η Ακτή ήταν χώρος εντός των Πειραϊκών τειχών και πλησίον της θάλασσας. Μάλιστα από τις λεπτομέρειες των ίδιων των συγγραφέων συνάγεται πως το τμήμα αυτό πρέπει να τοποθετηθεί σ΄ αυτό που σήμερα ονομάζεται Πειραϊκή χερσόνησος μαζί με τους υπεράνω λόφους όπου και είναι κτισμένη η σημερινή Καλλίπολη. Σ΄ αυτή τη γνώμη καταλήγει και ο Ι. Δραγάτσης καθώς και οι Milchhöfer, Curtius, Wachsmuth και Hirschfeld (δηλαδή από Πασαλιμάνι μέχρι Β. Περίπτερο).

Στους νεότερους χρόνους ο Πειραϊκός λαός ονομάζει Πειραϊκή (χερσόνησο) την εκατέρωθεν του παραλιακού δρόμου περιοχή που οδηγεί από τη Φρεαττύδα μέχρι το "Βασιλικό Περίπτερο", δεξιά του εισερχομένου στον λιμένα Πειραιά.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι η Ακτή, εκείνη της αρχαιότητας, θα πρέπει να τοποθετηθεί σ΄ ολόκληρη την παράκτια γραμμή, χωρίς τη χερσόνησο, από το οχυρωματικό τείχος της λεγόμενης παλαιότερα "Κρεμυδαρούς", της άλλοτε Ηετιωνείας, μέχρι του δυτικού μυχού του Φαληρικού όρμου όπου και άρχιζε η αμμώδης παραλία μέχρι το 1967 όταν ξεκίνησε η νέα διαμόρφωση της ακτής Φαλήρου.

Κατηγορία:Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά
Γεώργιος Σκληρός

Ο **Γεώργιος Κωνσταντινίδης** (Τραπεζούντα, 1878 - Κάιρο, 1919), ο αποκαλούμενος **Σκληρός**, ήταν πρωτοπόρος Έλληνας σοσιαλιστής, που προσπάθησε να αποτυπώσει ρεαλιστικά την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής του στη βάση της ταξικής διάρθρωσης της κοινωνίας και να αναλύσει την ελληνική κοινωνία με μαρξιστικά εργαλεία, προκαλώντας συζητήσεις και προστριβές ανάμεσα στους τότε προοδευτικούς κύκλους. Θεωρείται ως ο «εισηγητής» του μαρξισμού και της κοινωνιολογίας στην Ελλάδα.

## Βιογραφία
Ο Γεώργιος Σκληρός γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του οθωμανικού Πόντου. Ήταν γιος του πλούσιου εμπόρου και λογίου Ηλία Κωνσταντινίδη. Μετά την αποπεράτωση των γυμνασιακών σπουδών του μετέβη στην Οδησσό της Ρωσίας για να ασχοληθεί με το εμπόριο κοντά σ' ένα συγγενικό του πρόσωπο. Σύντομα έφυγε για τη Μόσχα, όπου γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή. Το 1905 εγκατέλειψε τη Ρωσία, πιθανότατα επειδή ενεπλάκη στα επαναστατικά γεγονότα της εποχής και κατέληξε στην Ιένα της Γερμανίας, όπου και συνέχισε τις πανεπιστημιακές του σπουδές κι έλαβε το πτυχίο του το 1909.

Εκεί, ως εκπρόσωπος της μαρξιστικής σκέψης συνδέθηκε με τον Δημήτρη Γληνό στην ίδρυση του φοιτητικού και σοσιαλιστικής κατεύθυνσης συλλόγου «Φιλική Προοδευτική Ένωση». και έγραψε το πρώτο βιβλίο του, το περίφημο *Κοινωνικόν μας ζήτημα*. 

Ο Σκληρός μετά το τέλος των σπουδών του, μολονότι επιθυμούσε να εγκατασταθεί στην Αθήνα, επέλεξε για λόγους υγείας -έπασχε από φυματίωση- να πάει να ζήσει στο Κάιρο της Αιγύπτου. Πέθανε το 1919.

## Εργογραφία
### Αυτοτελείς εκδόσεις
* *[[#ΓΣ-ΚΖ71|Το κοινωνικόν μας ζήτημα*]] (1907)
* *Η φιλοσοφία του πολέμου και της ειρήνης* (1917)
* *Τα σύγχρονα προβλήματα του ελληνισμού* (1919)

#### Αρθρογραφία (επιλ.)
* "Στους δημοτικιστάς" (*[[Νουμάς (περιοδικό)|Ο Νουμάς]]*, 1907)
* "Διαλεκτικός υλισμός" (*Ο Νουμάς*, 1908)
* "Το ζήτημα της Ανατολής" (*Ο Νουμάς*, 1909)
* "Μεθοδολογία: υποκειμενική και αντικειμενική κοινωνιολογία" (*Γράμματα* Αλεξάνδρειας, 1919)

Εκτενή καταγραφή των κειμένων του Σκληρού παραθέτει ο Μπουμπούς (1996), σελ.409-410.
Συνολική μεταθανάτια έκδοση των δημοσιευμάτων του κυκλοφόρησε από τον Λουκά Αξελό: 

## Παραπομπές


## Πηγές
*

*

*

*

*

*

*

*

*

## Πρόσθετη βιβλιογραφία
*

*

*

* Δημοσιευμένη μορφή του Σταυρίδη-Πατρικίου (1985).

*

## Διαβάστε επίσης
*Αλεξάνδρα Δεληγιώργη, *Τρυφερός σύντροφος*, Άγρα: Αθήνα, 1998. ISBN 978-960-325-959-6. Μυθιστόρημα  βασισμένο στη ζωή και το θάνατο του Γ. Σκληρού.

## Δείτε επίσης
* Γλωσσικό ζήτημα
* Εκπαιδευτικός Όμιλος

Κατηγορία:Σοσιαλιστές
Λάπαθο

Το **λάπαθο** (αρχ. ελλ. *λάπανθον*, άλλη ονομασία είναι **αγριοσέσκλο** ή **αρκολάχανο** (κυπρ.)) επιστημονική ονομασία ***Rumex***, είναι γένος της τάξης των Πολυγονωδών και της οικογένειας των Πολυγονοειδών που περιλαμβάνει περί τα 200 είδη.

## Χαρακτηριστικά

Όλα είναι ιθαγενή εύκρατων χωρών. Είναι φυτά ποώδη, ετήσια, διετή και πολυετή. Τα πλείστα θεωρούνται ζιζάνια, πολλά είδη όμως είναι εδώδιμα και ορισμένα καλλιεργούνται. Όλα τα είδη έχουν υπόξινη γεύση λόγω της περιεκτικότητάς τους σε οξαλικό κάλιο. Στην Ελλάδα φύονται γύρω στα είκοσι είδη. Μερικά από αυτά είναι τα εξής: Λάπαθον η οξαλίς (*Rumex acetosella*), το κοινό οξαλίδι, ξινάκι ή ξινήθρα, λάπαθον το αμβλύφυλλον (*Rumex obtusifolius*), του οποίου η ρίζα θεωρείται φαρμακευτική, λάπαθον το ασπιδωτόν (*Rumex scutatus*), λάπαθον το βουκεφαλοφόρον (*Rumex bucephalophorus*), λάπαθον το κονδυλόρριζον (*Rumex tuberosus*), λάπαθον το οξυλάπαθον (*Rumex acetosa*), το κοινό ξινολάπαθο, λάπαθον το ούλον (*Rumex crispus*), το κοινό αγριολάπαθο, λάπαθον το συνεσπειρωμένον (*Rumex conglomeratus*), λάπαθον το υδρολάπαθον (*Rumex hydrolapathum*), λάπαθον το υδρόβιον (*Rumex aquaticus*).

## Καλλιέργεια
Όλα τα είδη ευδοκιμούν σε υγρά και αρδευόμενα εδάφη, αναπτύσσονται ταχέως και η καλλιέργειά τους είναι πολύ εύκολη διότι δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη ανάγκη. Πολλά από τα ανωτέρω είδη είναι εδώδιμα και σε πολλά μέρη καταναλώνονται όπως το σπανάκι.

Το λάπαθον το οξυλάπαθον, το κοινό ξινολάπαθο είναι διετής πόα που ανθίζει από τον Μάιο έως τον Απρίλιο και έχει ύψος 20-60 εκατοστά. Θεωρείται βότανο με εξαιρετικές φαρμακευτικές ιδιότητες κυρίως για όσους πάσχουν από αιμορροΐδες, αναιμία, δυσεντερία, ίκτερο ή φυματίωση.

Λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε κερκετίνη βοηθά στην πρόληψη καρδιαγγειακών νοσημάτων. 
Πρόκειται για εδώδιμο λαχανικό και χρησιμοποιείται πολύ στην ελληνική κουζίνα, κυρίως στις χορτόπιτες, και έχει ελαφριά πικρή γεύση. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Καταγραφή της χλωρίδας της νήσου Τήνου
* Άρθρα για τα φυτά Rumex pulcher - Fiddle Dock
* Rumex acetosa, ονομασία του λάπαθου σε διάφορες γλώσσες
* Συνηθισμένα ζιζάνια στην Ελλάδα
* Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας Α' έκδοση 1998
* Λεξικόν φυτολογικόν. Γεννάδιος Παναγιώτης.
* The plant list

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Πολυγονοειδή
Κατηγορία:Λαχανικά
Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα
Κατηγορία:Χόρτα
Η Τέχνη του Πολέμου

right|thumb|Η αρχή της Τέχνης του Πολέμου από ένα κλασικό βιβλίο μπαμπού από τα χρόνια του αυτοκράτορα Κιανλόγκ
Η **Τέχνη του Πολέμου** (κινέζικα: 孫子兵法, πινγίν: Σουν Ζι Μπινγκ Φα) είναι μια κινεζική στρατιωτική πραγματεία που γράφτηκε κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα π.Χ. από τον Σουν Τσου. Αποτελείται από 13 κεφάλαια, καθένα από τα οποία καταπιάνεται με μια πτυχή του πολέμου, έχει χαρακτηριστεί ως καθοριστικό έργο για τις στρατιωτικές στρατηγικές και τακτικές της εποχής του. 

Η Τέχνη του Πολέμου είναι επίσης ένα από τα αρχαιότερα βιβλία στρατιωτικής στρατηγικής στον κόσμο. Είναι το πρώτο κι ένα από τα πιο επίτυχημένα έργα για τη στρατηγική και άσκησε τεράστια επιρροή στην Ανατολική και Δυτική στρατιωτική σκέψη, επιχειρηματικές τακτικές αλλά ακόμα και σε άλλους τομείς. Ο Σουν Τσου ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε την σημασία της θέσης στην στρατηγική και ότι η θέση επηρεάζεται και από αντικειμενικές συνθήκες στο φυσικό περιβάλλον και από τις υποκειμενικές απόψεις των ανταγωνιστικών δρώντων σε αυτό το περιβάλλον. Δίδαξε ότι η στρατηγική δεν ήταν ένας σχεδιασμός με την έννοια της εφαρμογής ενός καταλόγου ενεργειών αλλά μάλλον απαιτεί κατάλληλη και ταχεία ανταπόκριση σε μεταβαλλόμενες συνθήκες. Οι σχεδιασμοί φέρνουν αποτελέσματα σε ένα ελεγχόμενο αλλά ανταγωνιστικό περιβάλλον και αντιμαχόμενοι σχεδιασμοί συγκρούονται δημιουργώντας συνθήκες τις οποίες κανείς δεν είχε σχεδιάσει. 

Το βιβλίο μεταφράστηκε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή γλώσσα το 1772 από τον Γάλλο Ιησουίτη Ζαν Ζοζέφ Μαρί Αμιό και επανεκδόθηκε το 1782. Η μετάφραση αυτή είχε πιθανόν επηρεάσει τον Ναπολέοντα, ακόμα και το σχεδιασμό της Επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου. 

Μία άλλη μετάφραση, η οποία πλέον θεωρείται κλασική, είναι αυτή του Χέρμπερτ Τζάιλς(1910) καθώς χάρις σε αυτήν καθιερώθηκε ο τίτλος "Η Τέχνη του Πολέμου" -φράση που αποτελεί ελκυστική αλλά αρκετά ελεύθερη απόδοση του κινεζικού τίτλου.

Ηγέτες τόσο διαφορετικοί όπως ο Μάο Τσετούνγκ, ο στρατηγός Βο Νγκιέν Γκιάπ και ο στρατηγός Ντάγκλας Μακάρθουρ ισχυρίστηκαν ότι άντλησαν έμπνευση από το έργο.

Η τέχνη του πολέμου έχει επίσης εφαρμοστεί σε επιχειρηματικές και διευθυντικές στρατηγικές.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κινεζική φιλοσοφία
Κατηγορία:Βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας
Κατηγορία:Στρατηγική
Κατηγορία:Στρατός
Κατηγορία:Ηθικός κώδικας πολεμιστή
Επαρχία του Ροβίγκο

Η **επαρχία του Ροβίγκο** (ιταλικά: *Provincia di Rovigo*) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.789 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 246.537 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Ροβίγκο (*Rovigo*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 50 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με τις επαρχίες της Βερόνας, της Βενετίας και της Πάντοβας, δυτικά με την Λομβαρδία (επαρχία της Μάντοβας) και νότια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία της Φερράρας). Τέλος, βρέχεται ανατολικά από την Αδριατική θάλασσα.

## Κύριοι Δήμοι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Ροβιγκο
Επαρχία της Βερόνας

Η **επαρχία της Βερόνας** (ιταλικά: *Provincia di Verona*) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.121 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 902.633 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Βερόνα (*Verona*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 98 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε (επαρχία του Τρέντο), ανατολικά με τις επαρχίες της Βιτσέντσα και της Πάντοβας, νότια με την επαρχία του Ροβίγκο, ενώ δυτικά και νότια με την Λομβαρδία (επαρχίες της Μάντοβας και της Μπρέσια).

## Κύριοι Δήμοι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Διαδικτυακή πύλη της επαρχίας της Βερόνα

Βερονα

Κατηγορία:Βερόνα
Ο Ηγεμόνας

**Ο Ηγεμόνας** (*Il Principe*) είναι πολιτική πραγματεία του Φλωρεντινού αξιωματούχου και πολιτικού φιλοσόφου Νικολό Μακιαβέλι. Αρχικά ονομαζόταν De Principatibus (Περί Ηγεμονιών)· γράφτηκε το 1513 αλλά δεν δημοσιεύτηκε ως το 1532, πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Μακιαβέλι. Η πραγματεία δεν είναι αντιπροσωπευτική του συνόλου του έργου και των θέσεων του Μακιαβέλι αλλά είναι η πλέον μνημονευόμενη και η αφορμή για την ευρύτερη χρήση του μειωτικού όρου "Μακιαβελικός". 

Ο Μακιαβέλι έχει αφιερώσει τον «Ηγεμόνα» στον Λορέντσο Β' των Μεδίκων, γιο του Πέτρου Β' των Μεδίκων.

Σ' αυτό το σύντομο αλλά ενδιαφέρον συγγραφικό έργο του Μακιαβέλι διακρίνεται η απόπειρα να δημιουργήσει ένα "εγχειρίδιο" προς τους ηγέτες μέσ' από μια σειρά αποφθεγμάτων. Ο μακιαβελισμός διακρίνεται κυρίως για την επιταγή του στα διπλά ηθικά κριτήρια: Ένας ηγεμόνας, δηλαδή, οφείλει να διαχωρίζει την προσωπική του ηθική από την ηθική που εφαρμόζει προκειμένου να διατηρήσει ένα κράτος ισχυρό στη διεθνή πολιτική σκηνή. 

## Ελληνικές Μεταφράσεις
* Π.Χ. Σχόλια Νεοκλέους Καζάζη, Αθήνα 1909
* Νίκος Καζαντζάκης, εκδόσεις Γαλαξία, Αθήνα 1961, επανέκδοση από εκδόσεις Καζαντζάκη 2006
* Ηλέκτρα Ανδρεάδη, εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1989, επανέκδοση 2006
* Μαρία Κασωτάκη, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 1993,επανέκδοση 2005
* Θεώνη Ταμπάκη, Εκδόσεις Ατραπός, Αθήνα 2003
* Διονύσης Βίτσος, Εκδόσεις Περίπλους, Αθήνα 2003 (σύνοψη βασικών σημείων του έργου) 
* Λεωνίδας Παυλίδης, Εκδόσεις Μπίμπης Στερέωμα, Θεσσαλονίκη 2004
* Φώντας Κονδύλης, εκδόσεις Δαμιανός, Αθήνα 2007
* Ελένη Γκαγκάτσιου,εκδόσεις Παπασωτηρίου, Αθήνα 2008
* Ζώζη Ζωγραφίδου - Καραχάλιου, εκδόσεις Ελευθεροτυπία - Βάνια, Αθήνα 2010

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σκέψεις πάνω στον Machiavelli Μια ανάλυση του Μακιαβέλλι εστιασμένη στη σύγχρονη κατάσταση.
* "Σινιόρε Μακιαβέλλι... γελάστε!" Ιστότοπος θεατρικής παράστασης βασισμένης στον Ηγεμόνα του Νικολό Μακιαβέλλι.
* "Σινιόρε Μακιαβέλλι... γελάστε!" Βίντεο της θεατρικής παράστασης.

Κατηγορία:Ιστορία της πολιτικής φιλοσοφίας
Κατηγορία:Βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας
Κατηγορία:Μακιαβελισμός
Σοφία

thumb|200px|Προσωποποίηση της σοφίας. Άγαλμα στην Έφεσο.
Η **σοφία** είναι η δυνατότητα να συνδυάζεται μια κεκτημένη γνώση με την εμπειρία και την έμφυτη κατανόηση. Είναι η φρόνιμη και λογική εφαρμογή της γνώσης. Επίσης, μπορεί να λεχθεί ότι η σοφία είναι η σφαιρική κρίση και αντίληψη καταστάσεων και γεγονότων.

## Θεολογία
### Ιουδαϊσμός - Χριστιανοσύνη
Σε ιερά κείμενα, όπως στη Βίβλο, η σοφία αναφέρεται ως μία απ' τις ιδιότητες του Θεού, ιδιαίτερα στις μονοθεϊστικές θρησκείες.
Στον Ψαλμό 104, στίχο 24 βλέπουμε το εξής:

"ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου κύριε πάντα ἐν σοφία|σοφίᾳ ἐποίησας ἐπληρώθη ἡ γῆ τῆς κτήσεώς σου."

Γενικά, υπάρχει η πεποίθηση, τόσο μέσα στον Ιουδαϊσμό όσο και στον Χριστιανισμό, ότι ο Κόσμος φτιάχτηκε από τον Θεό με σοφία.

### Η Σοφία στον Βουδισμό και Ινδουισμό
Στον Βουδισμό η σοφία αναφέρεται με τον ορισμό *Σουνιάτα*: που σημαίνει γνώση. Εκεί πιστεύουν ότι τα ορατά αντικείμενα δεν έχουν κάποια ύπαρξη μέσα τους, αλλά πρέπει να αντιληφθούν δια της σοφίας.

Στον Ινδουισμό η σοφία ονομάζεται *Βίντια* και αποκτάται με τις ασκήσεις γιόγκα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Πνευματικότητα
Κατηγορία:Γνώση
Κατηγορία:Αρετή
Ο Πλούτος των Εθνών

Η ***Έρευνα για τη Φύση και τα Αίτια του Πλούτου των Εθνών*** είναι το μεγαλύτερο έργο του Σκωτσέζου οικονομολόγου Άνταμ Σμιθ, το οποίο δημοσιεύτηκε στις 9 Μαρτίου, 1776 κατά τη διάρκεια του Σκωτσέζικου Διαφωτισμού. Πρόκειται για έναν οξυδερκή γραπτό απολογισμό της πολιτικής οικονομίας στην αυγή της Βιομηχανικής Επανάστασης και θεωρείται ευρέως το πρώτο σύγχρονο έργο στο πεδίο των οικονομικών. Το έργο είναι επίσης η πρώτη περιεκτική υπεράσπιση των πολιτικών ελεύθερης αγοράς όπως δηλώνει και η χρήση του όρου «αόρατο χέρι». Διαιρείται σε πέντε βιβλία και δύο τόμους. «Ο Πλούτος των Εθνών» γράφτηκε για τον μέσο μορφωμένο αναγνώστη του 18ου αιώνα παρά για εμπειρογνώμονες και μαθηματικούς.

Ο Άνταμ Σμιθ αναπτύσσει στο έργο αυτό που αποτελεί τη βάση των οικονομικών της ελεύθερης αγοράς, τρεις κύριες έννοιες: καταμερισμός εργασίας, επιδίωξη ατομικού συμφέροντος και ελευθερία του εμπορίου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία
Κατηγορία:Φιλελεύθερα βιβλία
Κατηγορία:Βιβλία οικονομικών
Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ

Ο **Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ** (*John Kenneth "Ken" Galbraith*, 15 Οκτωβρίου 1908 - 29 Απριλίου 2006) ήταν Καναδός οικονομολόγος. Ήταν κεϋνσιανιστής και υποστηρικτής των θεσμικών οικονομικών, ένας από τους κύριους υπερασπιστές του Αμερικανικού φιλελευθερισμού και προοδευτισμού. Τα οικονομικά του βιβλία γνώρισαν ιδιαίτερη απήχηση στις δεκαετίες του 1950 και του 1960.

Ο Γκάλμπρεϊθ ήταν πολυγραφότατος, παρήγαγε τέσσερις δωδεκάδες βιβλίων και πάνω από χίλια άρθρα για διάφορα θέματα. Μεταξύ των διασημότερων έργων του ήταν μια δημοφιλής τριλογία στα οικονομικά, ο *Αμερικανικός Καπιταλισμός* (1952), *Η Κοινωνία της Αφθονίας* (1958) και *Το Νέο Βιομηχανικό Κράτος* (1967). Δίδαξε για πολλά χρόνια στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Ο Γκάλμπρεϊθ δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική, υπηρετώντας τις προεδρίες Φράνκλιν Ρούζβελτ, Χάρρυ Τρούμαν, Τζον Κένεντι και Λίντον Τζόνσον ενώ μεταξύ άλλων υπηρέτησε ως πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ινδία επί Κένεντι.

Ήταν ένας από τους λίγους που έλαβαν το προεδρικό μετάλλιο για την ελευθερία δύο φορές. Του απονεμήθηκε για πρώτη φορά από τον Τρούμαν το 1946 και άλλη μια από τον Μπιλ Κλίντον το 2000. Του είχε επίσης απονεμηθεί το τάγμα του Καναδά το 1997 και το 2001 το Πάντμα Βιμπουσάν, η δεύτερη υψηλότερη τιμητική διάκριση της Ινδίας, για την συνεισφορά του στην ενίσχυση των δεσμών μεταξύ Ινδίας και Ηνωμένων Πολιτειών.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αναδημοσίευση άρθρου των ''Τάιμς της Νέας Υόρκης'' για τον Γκάλμπρεϊθ από την ''Καθημερινή''
* Άρθρο του ''Βήματος'' για τον Γκάλμπρεϊθ
* Βιβλιοκριτική του ''Βήματος'' για το έργο του Γκάμπρεϊθ "Το μεγάλο Κραχ του 1929"

Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι
Κατηγορία:Καναδοί οικονομολόγοι
Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Πειραϊκή χερσόνησος

Η **Πειραϊκή χερσόνησος** στην αρχαιότητα ταυτιζόταν με την **[[Ακτή (αρχαιότητα)|Ακτή]]** όπως την αποκαλούσαν τότε οι Αθηναίοι.

## Ιστορικά στοιχεία
Από τα λατομεία της Πειραϊκής χερσονήσου κτίσθηκε ο αρχαίος Πειραιάς και οικοδομήθηκαν τα μεγάλα της εποχής εκείνης λιμενικά έργα του. Μέχρι τη δεκαετία του 1960 υπήρχαν σε λειτουργία κάποια λατομεία που τ΄ αποκαλούσαν "*τ΄ αγκωνάρια του Πειραιά*", τα ίδια που οι αρχαίοι κάτοικοι αποκαλούσαν *"ακτίτης λίθος"*(¹) (= λίθος εκ της Ακτής).

Στην Πειραϊκή χερσόνησο σώζονται ακόμη τμήματα του περίφημου τείχους με ίχνη των κατά διαστήματα πύργων του. Το τείχος εκείνο περιέτρεχε γύρω - γύρω όλη τη χερσόνησο και έφθανε μέχρι του νοτίου στομίου του κεντρικού λιμένα. 

Εικάζεται πως τα Πειραϊκά τείχη διακόπτονταν σε τρία σημεία της Πειραϊκής, σχηματίζοντας μικρές πύλες με εξόδους προς τη θάλασσα, πιθανώς στις θέσεις Φρεαττύδα, Λουβιάρη και Μπαϊκούτση. Σύμφωνα με τον λόγο του Λυκούργου "κατά Λεωκράτους" (17-55) μάλλον από τη σημερινή θέση Λουβιάρη φέρεται ν΄ απέδρασε ο πλούσιος Αθηναίος Λεωκράτης, κάποια νύκτα(²) του 338 π.Χ., μαζί με την ερωμένη του Ειρηνίδα, όπου στην αρχή με βάρκα και μετά με πλοίο, απέπλευσε για τη Ρόδο.

Πολλοί από τους ιστορικούς μελετητές της αρχαίας "Ακτής" υπεστήριξαν την άποψη, που όμως αποδείχθηκε τελικά εσφαλμένη, ότι το ύψωμα της πειραϊκής χερσονήσου ήταν ο λόφος της Μουνιχίας και ότι κατά συνέπεια ο λιμένας της Μουνιχίας δεν ήταν το σημερινό Μικρολίμανο (Τουρκολίμανο) αλλά ο σημερινός λιμένας Ζέας (Πασαλιμάνι).

## Ακτογραφία και όρμοι
Η ακτογραφία της Πειραϊκής περιλαμβάνει αρκετούς ορμίσκους που δεν φαίνονται όμως να χρησιμοποιήθηκαν ιδιαίτερα από τους αρχαίους, ίσως επειδή βρίσκονταν εκτός των τειχών αφενός, και αφετέρου, δεν παρείχαν ασφάλεια σε νότιους ανέμους, καθιστάμενα έτσι ακατάλληλα για προσέγγιση πλοίων. 

Τέσσερις είναι οι σχηματιζόμενοι όρμοι της Πειραϊκής χερσονήσου και αυτοί (με τη σημερινή ονομασία τους) είναι οι:
# "Όρμος Σχολής Ναυτικών Δοκίμων", ή "όρμος του Καλαμπάκα" (παλαιότερα), ή κοινώς κατά τους Πειραιώτες "Τηλέγραφος", (πιο παλιά ακόμη), επειδή από εκεί έβγαιναν θαλάσσια τηλεγραφικά καλώδια.
# Όρμος του Μπαϊκούτση
# Όρμος του Λουβιάρη ή Σκαφάκι και ο
# Όρμος της Φρεαττύδας (αρχαία: Φρεαττύς, Φρεαττύος). Αυτός ο όρμος ήταν και ο σημαντικότερος, αφού φέρεται να χρησιμοποιήθηκε πολλαπλά από τους αρχαίους κατοίκους.

## Σημειώσεις
:(¹) Ενώ ως προς τον "Ακτίτη λίθο" συμφωνούν ο Αρποκρατίων και ο Σουίδας, ο Ησύχιος στη λέξη "*Ακτή*" αναφέρει ότι "ακτίτης λίθος" είναι το μάρμαρο που έφθανε από την Πελοπόννησο.
:(²) Φοβούμενος τις συνέπειες μετά τη Χαιρώνεια ήττα.
*Ο όρος "Πειραϊκή" είναι σύγχρονος.

## Δείτε επίσης
*Μουνιχία
*Ηετιώνεια

Κατηγορία:Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά
Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ελλάδας
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αττικής
Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου Ανωπόλεως

Η  ** Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου**  βρίσκεται στα ανατολικά της Ανωπόλεως Πεδιάδος, στην ομώνυμη δημοτική κοινότητα του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, σε απόσταση 150 μέτρων. Η θέση της είναι σε μια μικρή κοιλάδα και σε υψόμετρο 170 μέτρων. Γιορτάζει στις 8 Μαΐου και διαθέτει ξενώνα. Το 2011 απεγράφησαν 3 άτομα.

## Ιστορικά στοιχεία

μικρογραφία|Μνημειακός σταυρός στην κορυφή Σελί πάνω από τη Μονή για τις σφαγές του 1896
Το μοναστήρι υπήρξε μετόχι άλλης παλαιότερης μονής του Αγίου Γεωργίου, η οποία βρισκόταν στην αριστερή όχθη του χειμάρρου Αποσελέμη, στα 800 περίπου μέτρα από τη θάλασσα. Εκείνη η μονή εγκαταλείφθηκε στα μεσαιωνικά χρόνια λόγω των πειρατικών επιδρομών.

Οι μοναχοί μετεγκαταστάθηκαν δυτικότερα και μακρύτερα από τη θάλασσα, στη θέση Πεζέτης ή Μπεζέτης, νότια του χωριού Γούρνες και ανατολικά του χωριού Ανώπολη. Η θέση βρισκόταν πάνω στους δρόμους που τότε συνέδεαν το Ηράκλειο με το Λασίθι, και συχνά η μονή έπεφτε θύμα κακόβουλων διερχόμενων, που σταματούσαν εκεί, ξεπέζευαν, απ' όπου και το όνομα Πεζέτης. Έτσι μετεγκαταστάθηκαν και πάλι, αυτή τη φορά στο ως τότε μετόχι της μονής, τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο της Ανώπολης.

Ο δίκλιτος ναός της μονής Αγίου Γεωργίου κτίστηκε κατά την Ενετοκρατία και διαλύθηκε από τους Ναζί το 1942. Τα υλικά του χρησιμοποιήθηκαν για οχυρωματικούς σκοπούς. Η παλιά εικόνα του Αγίου Γεωργίου μεταφέρθηκε στη νέα έδρα της Μονής, όπου υπάρχει και στις μέρες μας.

Ο μονόκλιτος καμαροσκεπής ναός του μοναστηριού στον Πεζέτη, τιμά τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, ανάγεται στην ενετοκρατία, και φέρει αγιογραφίες. Δίπλα του υπάρχουν ερειπωμένα κελιά.

Έπειτα από την Κρητική Επανάσταση του 1866 με 1869 η Μονή Θεολόγου ανακαινίστηκε από τον κτήτορά της, ο οποίος ήταν ο Ηγούμενος Ματθαίος. Παλαιότερα η μονή ήταν σταυροπηγιακή.  Έγινε ενοριακή το 1730 και στέγασε το Δημοτικό Σχολείο (1840-1908) στο οποίο δίδαξαν οι μετέπειτα Μητροπολίτες Κρήτης Τιμόθεος Βενέρης και Τίτος Ζωγραφίδης.

Την 26 Ιουνίου του 1896, στη διάρκεια της επανάστασης του 1895-1898, η μονή καταστράφηκε ξανά και όσοι μοναχοί δεν πρόφτασαν να την εγκαταλείψουν, σφαγιάστηκαν από Τούρκους ενόπλους. Ο ναός, το τέμπλο και οι εικόνες πυρπολήθηκαν, ενώ κάποιες εικόνες πρόλαβαν και τις είχαν πάρει οι μοναχοί που έφυγαν. Το 1908 η Μονή ανακαινίστηκε από τον ηγούμενο Καλλίνικο Δασκαλάκη και από τότε αναπτύχθηκε. Στο χώρο του μοναστηριού βρίσκονται πολλές ενδιαφέρουσες φορητές εικόνες.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* Γεώργιος Μιχ. Πατεράκης, Η Ανώπολη και η Περιοχή της, έκδοση Πολιτιστικός Σύλλογος Ανώπολης, 2002, ISBN 9608679206

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Η μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Ανώπολη Πεδιάδος Ηρακλείου  (με χρονολόγιο και φωφτογραφίες). 
*Άγιος Ιωάννης Πεζέτης και Μοναστήρι Αγίου Ιωάννου Θεολόγου (από την ιστοσελίδα Αντιδημαρχίας Τουρισμού Δήμου Χερσονήσου)

Ανωπολ
Ανωπ
Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Ανωπολις
Μορονί

thumb|right|280px|Άποψη της Μορονί.
Η **Μορονί** (, *Mūrūnī*) είναι πρωτεύουσα (από το 1962) και μεγαλύτερη πόλη του νησιωτικού κράτους Κομόρες, με 74.749 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2017. Η θέση της πόλης είναι στη δυτική ακτή του νησιού Μεγάλη Κομόρα. Η Μορονί εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο *Πρίγκιπας Σαΐντ Ιμπραχίμ* (κωδικός IATA: **HAH**). Υπάρχει επίσης ένα λιμάνι με τακτική συγκοινωνία με άλλα νησιά στο αρχιπέλαγος των Κομορών, όπως επίσης και με τη Μαδαγασκάρη και άλλα νησιά στον Ινδικό Ωκεανό. Εξάγει βανίλια, κακάο και καφέ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία των Κομορών
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Παναγία Αργοκοιλιώτισσα

Με το όνομα **Παναγία Αργοκοιλιώτισσα** ή *Παναγία η Αργοκοιλιώτισσα* φέρεται ιερό εικόνισμα που ανευρέθηκε στην ορεινή Νάξο, στη θέση Αργοκοίλι, εξ ου και το προσωνύμιο, καθώς και το Μοναστήρι που έχει ανεγερθεί στο σημείο εύρεσης, το οποίο και καταλαμβάνει έκταση περίπου 25 στρεμμάτων.

## Το Ιερό Εικόνισμα
Μία από τις εικόνες που αποδίδονται στον ευαγγελιστή Λουκά βρίσκεται  στην Παναγία την Αργοκοιλιώτισσα. Η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε το 1836 και είναι ένα ανάγλυφο εικόνισμα λεπτοτάτης τέχνης από κηρομαστίχα με πολύ μικρές διαστάσεις, 5.00 Χ 5.20 εκατοστά.

Είναι μία αμφίπλευρη εικόνα, που από τη μια πλευρά απεικονίζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και από την άλλη τη Βάπτιση του Ιησού Χριστού. Το Εικόνισμα βρέθηκε στη θέση Αργοκοίλι το 1836 απ' όπου εκλάπη, με αποτέλεσμα να χαθεί. Φέρεται ότι βρέθηκε σε εικονοστάσιο.

## Ανέγερση ναού
Το Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας της Αργοκοιλιώτισσας βρίσκεται στο Βορειοανατολικό τμήμα της Νάξου, 4 χιλιόμετρα μετά την Κόρωνο, στη θέση Αργοκοίλι.

Στον χώρο που βρέθηκε η εικόνα ανεγέρθηκε αρχικά ένα πρόχειρο μικρό κελί για τη φύλαξή της και αργότερα, το 1851, ναός της Παναγίας. Κοντά στον ναό αυτό, το 1962, στο σημείο της εύρεσης, οικοδομήθηκε ο μικρός ναός της Αγίας Άννας, που ενσωμάτωσε το φρεάτιο που οδηγεί στο σπήλαιο.

Επίσης στον ίδιο χώρο το 1997 ξεκίνησε η ανέγερση νέου ναού, ανατολικότερα του αρχικού που σε διαστάσεις κρίνεται ο μεγαλύτερος των Κυκλάδων, ενώ επίσης στον χώρο υπάρχουν συγκροτήματα κελιών για τη φιλοξενία των προσκυνητών. Πέριξ αυτού προγραμματίστηκε η ανέγερση περιμετρικών κελιών φιλοξενίας πιστών καθώς και αίθουσες πολιτιστικών εκδηλώσεων μεταξύ των οποίων και μεγάλο αμφιθέατρο.

## Παναξιακό προσκύνημα
Σήμερα όλος ο χώρος αυτός χαρακτηρίζεται "παναξιακό προσκύνημα", ενώ οι ιστορίες της θαυματουργού εικόνας αναφέρονται πέρα από τοπικά γεγονότα, σχεδόν σ΄ όλες τις Κυκλάδες. Το προσκύνημα γιορτάζει την Παρασκευή της Διακαινησίμου.

## Δείτε επίσης
*Αργοκοιλιώτισσα, ο οικισμός.
*Αργοκοίλι, το τοπωνύμιο.

## Φωτοθήκη


Αρχείο:Παναγία Αργοκοιλιώτισσα 5.jpg|Ο παλαιός Ναός της Παναγίας
Αρχείο:Παναγία Αργοκοιλιώτισσα 6.jpg|Ο Ναός της Ευρέσεως αφιερωμένος στην Αγία Άννα
Αρχείο:ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΡΓΟΚΟΙΛΙΩΤΙΣΣΑ 2.jpg|1η όψη: Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου
Αρχείο:ΚΟΡΩΝΟΣ ΝΑΞΟΣ ΑΡΓΟΚΟΙΛΙ (1).jpg|2η όψη: Η Βάπτιση του Ιησού Χριστού
Αρχείο:Παναγία Αργοκοιλιώτισσα 8.jpg|Ο νέος Ναός της Παναγίας, ο μεγαλύτερος των Κυκλάδων
Αρχείο:Θαυματουργή Εικόνα.jpg|Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Αργοκοιλιώτισσας


## Παραπομπές


## Πηγές
* ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΑΡΓΟΚΟΙΛΙΩΤΙΣΣΑ, εκδόσεις Ερμής

Κατηγορία:Μοναστήρια στη Νάξο
Αργοκοιλιώτισσα
Ιάλυσος (μυθολογία)

Ο **Ιάλυσος** κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν ο επώνυμος ήρωας της αρχαίας πόλης της Ιαλυσού που βρίσκεται στο νησί της Ρόδου.

Ο Ιάλυσος ήταν γιος του Κερκάφου και της Κυδίππης, αδελφός του Καμείρου και του Λίνδου, που με τη σειρά τους ήταν οι επώνυμοι ήρωες των ομωνύμων πόλεων. Ο ίδιος ο Ιάλυσος πήρε ως σύζυγό του τη Δώτιδα και απέκτησαν μία κόρη, τη Σύμη, που με τη σειρά της έγινε η επώνυμη ηρωίδα του ομωνύμου νησιού.

## Ορολογία
Στα αρχαία ελληνικά έχουμε αναφορές στο όνομα του ήρωα ως Ἰήλυσος στην ιωνική διάλεκτο και ως Ἰάλυσος στη δωρική διάλεκτο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ρόδου
Γιόχαν Τίτιους

Ο **Γιόχαν Ντάνιελ Τίτιους** (Johann Daniel Titius) ήταν Γερμανός αστρονόμος, καθηγητής στη Βιττεμβέργη.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1729 στο Konitz (σημερινό Chojnice) της Πρωσίας . Είναι περισσότερο γνωστός για τη διατύπωση του **[[Νόμος Μπόντε-Τίτιους|Νόμου Μπόντε-Τίτιους]]** και για τη χρήση αυτού του εμπειρικού κανόνα στην πρόβλεψη της υπάρξεως ενός ουράνιου σώματος σε μέση απόσταση 2,8 AU από τον Ήλιο. Ο Τίτιους πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου του 1796 στη Βιττεμβέργη.

## Νόμος Μπόντε-Τίτιους
Ο Γερμανός αστρονόμος εισήγαγε την ανακάλυψή του πάνω στις πλανητικές αποστάσεις το 1766 σε μία γερμανική μετάφραση του βιβλίου του Charles Bonnet *Contemplation de la Nature*. Η άποψή του ότι το σώμα αυτό θα ήταν αναγκαστικά μικρό επισκιάσθηκε αργότερα από το Γιόχαν Μπόντε, που υπεστήριξε ότι μπορεί και να είχε το μέγεθος πλανήτη. Αυτό το σώμα θα ανακαλυπτόταν 4 μόλις χρόνια μετά το θάνατο του Τίτιους: ήταν ο πρώτος αστεροειδής, η Δήμητρα. Ο Τίτιους ήταν αυτός που ανακάλυψε τον «Νόμο Μπόντε-Τίτιους»: ο Μπόντε απλώς τον έκανε ευρύτερα γνωστό.

Κατά ένα μέρος εξαιτίας του Νόμου Μπόντε-Τίτιους, οι πρώτοι 4 αστεροειδείς που ανακαλύφθηκαν χαρακτηρίζονταν κανονικοί πλανήτες. Μετά την ανακάλυψη και αρκετών άλλων τέτοιων σωμάτων, αυτή η κατηγορία ονομάσθηκε «μικροί πλανήτες» ή «αστεροειδείς». Με βάση την απόφαση της IAU το 2006, οι αστεροειδείς με σφαιρικό σχήμα (όπως αυτοί οι 4 μεγάλοι) επαναταξινομήθηκαν ως νάνοι πλανήτες, ενώ οι υπόλοιποι ως «μικρά σώματα του Ηλιακού Συστήματος».

## Ονομάσθηκαν προς τιμήν του
Ο αστεροειδής **[[1998 Τίτιους]]** (1998 Titius) και ο κρατήρας **[[Τίτιους (Σελήνη)|Τίτιους]]** στο νότιο ημισφαίριο της Σελήνης ονομάστηκαν έτσι προς τιμή του Γιόχαν Ντάνιελ Τίτιους.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* Nieto, Michael: *The Titius-Bode Law of Planetary Distances*, Pergamon Press, 1972
* Cunningham, Clifford J.: *Introduction to Asteroids*, Willmann-Bell Inc., Richmond, Virginia, 1988

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα
Ιάνθη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ιάνθη** (= μενεξεδί λουλούδι) είναι γνωστά τα ακόλουθα τρία διαφορετικά πρόσωπα:

# Ηρωίδα της Κρήτης, σύζυγος του Ίφιος, ο οποίος μεταμορφώθηκε από την Ίσιδα σε άνδρα από γυναίκα που ήταν για να την παντρευτεί (Οβιδίου *«Μεταμορφώσεις»*, βιβλίο ΙΧ).
# Μία από τις Ωκεανίδες, κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος. Αναφέρεται ως μία από τις συνοδούς της Περσεφόνης στον Άδη.
# Μια κοπέλα τόσο όμορφη, ώστε όταν πέθανε σε νεαρή ηλικία, οι θεοί έκαναν μενεξεδιά λουλούδια να ανθίσουν γύρω από το μνήμα της.

## Πήραν το όνομα

* Ο αστεροειδής **[[98 Ιάνθη]]** (98 Ianthe), που ανακαλύφθηκε το 1868, πήρε το όνομά του από τα μυθικά αυτά πρόσωπα.
* «Ιάνθη» ήταν το προσωνύμιο που έδωσε ο Λόρδος Βύρων στη Λαίδη Charlotte Mary, στην οποία είναι αφιερωμένο το έργο του *Childe Harold's Pilgrimage*.
* Στο ποίημα του Πέρσι Σέλλεϋ (1792-1822) *Queen Mab* η βασίλισσα νεράιδα επισκέπτεται μια κοπέλα που ονομάζεται Ιάνθη, παίρνει την ψυχή της και τη χρησιμοποιεί για να φωτίσει το καλό και το αγνό σε όλη την ανθρωπότητα. Το ίδιο όνομα έδωσε ο Σέλλεϋ στη μεγαλύτερη κόρη του με τη Harriet Westbrook (Ελίζα-Ιάνθη, γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1813). 

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ιανθη
Κατηγορία:Ωκεανίδες
Ιάνισκος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ιάνισκος** είναι γνωστά τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Γιος του θεού Ασκληπιού, σύμφωνα με ορισμένες παραδόσεις, που καταγόταν από την Περραιβία της Θεσσαλίας. Αδέρφια του Ιανίσκου ήταν ο Μαχάων και ο Ποδαλείριος.
# Απόγονος του Αθηναίου Κλυτίου που είχε παντρέψει την κόρη του Φηνώ με τον Λαμέδοντα, βασιλιά της Σικυώνας από τον Άρη. Αργότερα, όταν ο διάδοχος του Λαμέδοντα, ο Άδραστος, άφησε τον θρόνο, κάλεσαν τον Ιάνισκο να βασιλεύσει. Ο Ιάνισκος, που πήγε τότε στη Σικυώνα από την Αττική, βασίλευσε και όταν πέθανε τον διαδέχθηκε ο Φαίστος.

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ιανισ
Ιάπυξ

[thumb|right|255px|<center>Ο Τρως Ιάπυξ, ως θεραπευτής, αφαιρεί αιχμή βέλους από το πόδι του [Αινείας|Αινεία, ενώ ο μικρός γιος του Αινεία, ο Ασκάνιος, κλαίει δίπλα του.]]
Με το όνομα **Ιάπυξ** (δημοτ. *Ιάπυγας*) αναφέρονται τουλάχιστον τα εξής τρία πρόσωπα στην ελληνική μυθολογία:

* Ο αρχαιότερος Ιάπυξ ήταν, κατά τον Αντωνίνο Λιβεράλι, υιός του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα, γεννημένος πριν από τον κατακλυσμό. Με τα δυο αδέλφια του, Δαύνο και Πευκέτιο, συγκέντρωσε λαό και με άλλους ταξίδεψαν στην Ιταλία, όπου εγκαταστάθηκαν αφού εξέλασαν τους Αύσονες. Εκεί διεμοίρασαν τη γη και ο Ιάπυξ κατοίκησε στην Απουλία, ενώ το έθνος πήρε το όνομα Ιάπυγες.
* Άλλος Ιάπυξ αναφέρεται από τον Στράβωνα ως υιός του Δαιδάλου και ανώνυμης Κρητικιάς. Ο Ιάπυξ πήγε ως ηγέτης με τους Κρητικούς του Μίνωα στη Σικελία, δύο γενεές πριν από τον Τρωϊκό πόλεμο. Μετά τον θάνατο του Μίνωα οι Κρητικοί θέλησαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, αλλά τρικυμία τους έριξε στη Νότια Ιταλία. Εκεί, στον μετέπειτα Τάραντα, ίδρυσαν αποικία, την Ιαπυγία.
* Ο Ιασίδης Ιάπυξ περιλαμβάνεται από τον Βιργίλιο στους Αινειάδες ως θεραπευτής.

## Πηγές
* Αντωνίνος Λιβεράλις, 31: *Μεσσάπιοι*
* Στράβων 6.3.2
* Βιργιλίου Αινειάς, 12, 391-402

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Ιάρδανος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ιάρδανος** ήταν βασιλιάς της Λυδίας, γνωστός κυρίως ως ο πατέρας της Ομφάλης, την οποία υπηρέτησε ως δούλος ο Ηρακλής. Ο Ιάρδανος εξάλλου αναφέρεται ότι είχε και ικανότητες μάγου: έκανε μάγια στον εχθρό του βασιλιά Καμβλίτη, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να καταληφθεί από τέτοια τρομερή πείνα, ώστε καταβρόχθισε την ίδια του τη γυναίκα.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ιαρδανος
Ιδαία

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ιδαία** είναι γνωστά τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:

* Νύμφη που ερωτεύθηκε τον βοσκό Θεόδωρο και απέκτησαν μαζί μία κόρη, την Ηροφίλη, αργότερα Σίβυλλα στο Κωρύκειο Άντρο.
* Μία άλλη Νύμφη, σύζυγος του ποτάμιου θεού Σκαμάνδρου και μητέρα του Τρώα Τεύκρου.
* Δισεγγονή της προηγούμενης, κόρη του Δαρδάνου και της Βατείας (κόρης του Τεύκρου), δεύτερη σύζυγος του μάντη Φινέα και κακιά μητριά των παιδιών του από την πρώτη του γυναίκα, την Κλεοπάτρα. Με τον Φινέα η Ιδαία απέκτησε και δικά της παιδιά, τον Θυνό και τον Μαριανδυνό. Σε άλλη πηγή η Ιδαία αυτή ονομάζεται **Ειδοθέα** ή **Ευρυτία**.
*  Μητέρα των δέκα Κουρήτων, τους οποίους γέννησε με τον βασιλιά της Κρήτης Δία (όχι τον θεό). Ο Δίας, για να τιμήσει τη σύζυγό του, ονόμασε ολόκληρη την Κρήτη «Ιδαία».

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Δαντέλα

thumb|250px|Δαντέλα
Η **δαντέλα** είναι ένα διάτρητο πλέγμα από λεπτές κλωστές, διαταγμένες σε διάφορα κοσμητικά σχέδια που επαναλαμβάνονται. Συνήθως έχει το σχήμα ταινίας και η μια της πλευρά τελειώνει σε γλώσσες σαν κύμα, χρησιμοποιείται σαν τελείωμα ή κόσμημα ρούχων.

Η δαντέλα είναι πλέγμα υφαντό, ειδικής μορφής. Πλέκεται με βάση καθορισμένη τεχνική μέθοδο. Στην εκτέλεση χρησιμοποιείται βελόνα με στρογγυλή αιχμή, αγκυροβελόνα (βελονάκι), κερκίδα (σαΐτα) ή περιστρεφόμενο υφαντικό ιστό. Κατασκευάζονται από νήμα λινό, βαμβακερό ή μάλλινο, ανάλογα με το είδος και την ποιότητα της δαντέλας. Οι δαντέλες αρχικά κατασκευάζονταν με διάκενα, που σχηματίζονταν με τη αφαίρεση νημάτων ή πάνω σε αμοργινό ύφασμα (τούλι) ή πάνω σε πλέγμα λινού και μεταξωτού υφάσματος.

Κατόπιν κατασκευάζονταν δαντέλες πιο σύνθετες με δύο κερκίδες (σαΐτες) και βελονάκι πλεγμένες με κόμπους συνδεδεμένους μεταξύ τους, που σχημάτιζαν διάφορα σχέδια. Έπειτα εμφανίστηκαν οι δαντέλες που πλέκονταν με απλή βελόνα. Αυτές κατασκευάζονται πάνω σε χαρτί περγαμηνής, όπου έχουν σχεδιαστεί διάφορες παραστάσεις, με λινό νήμα. Στην αρχή κεντιέται με βελόνα το περίγραμμα των σχεδίων και πάνω σ' αυτό συνδέονται διαδοχικά οι κόμποι της δαντέλας.

Οι δαντέλες που κατασκευάζονται με κοινή βελόνα είναι οι καλύτερες, όπως η δαντέλα της Βενετίας. Παραλλαγές της δαντέλας αυτής είναι η δαντέλα της Αλανσόν, του Αρζανάν και η διακοσμημένη με τριαντάφυλλα.

Οι δαντέλες που κατασκευάζονται με το πλέξιμο μικρών κόμπων λέγονται δαντέλες βελονακιού (κν. αζούρ). Το νήμα που χρησιμοποιείται για αυτές είναι καλό στριμμένο και στιλπνό (κορδονέτο).

Το βελονάκι είναι από ατσάλι με πάχος ανάλογο με το είδος της δαντέλας. Ανάμεσα στους κόμπους παρεμβάλλεται μπαμπάκι για το σχηματισμό των ανάγλυφων παραστάσεων της δαντέλας. Το πραγματικό αζούρ είναι της Ιρλανδίας.

Άλλα είδη δαντέλας είναι η δαντέλα «χηλεύματος» (κν. τρικό) και η ιστόπλεκτη (αργαλειού).

Κατηγορία:Μόδα
Κατηγορία:Κέντημα
Ηγερία

Η **Ηγερία** λεγόμενη και *Εγερία* ήταν πρόσωπο της Ρωμαϊκής Μυθολογίας. Πρόκειται για την "Egeria" των Λατίνων. 

Αρχικά ήταν Νύμφη (μία από τις τέσσερις Καμένες) και αργότερα σύζυγος του μυθικού Βασιλέως και νομοθέτη Νουμά Πομπιλίου, του δεύτερου  βασιλιά της Ρώμης, ο οποίος για να προσδώσει περισσότερο κύρος στους νόμους του έλεγε ότι αυτούς τους υπαγόρευε σ΄ αυτόν η Νύμφη Ηγερία που τη συναντούσε στο δάσος. Η Ηγερία λατρευόταν επίσης και ως προστάτις των γυναικών κατά τον τοκετό.

Το όνομα "Ηγερία" χρησιμοποιείται σήμερα σε εκφράσεις προς ένδειξη φίλης που διακρίνεται στις τέχνες και ειδικότερα σ΄ εκείνες που ασκούν ιδιαίτερη επιρροή στο δημόσιο βίο κυρίως επιφανών ανδρών.

## Δείτε επίσης
*13 Ηγερία

## Βιβλιογραφία - Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ. 8ος, σ.900
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Εκφράσεις
Κατηγορία:Νύμφες της ρωμαϊκής μυθολογίας
Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας
Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Ιάμβη

Στην ελληνική μυθολογία η **Ιάμβη** ήταν θυγατέρα του θεού Πάνα και μιας Νύμφης, της Ηχούς. Αναφέρεται ότι η Ιάμβη υπηρετούσε στο σπίτι του βασιλιά Κελεού και της Μετανείρας στην Ελευσίνα, όταν πέρασε από εκεί η θεά Δήμητρα μεταμφιεσμένη σε θνητή γριά. Η Ιάμβη, βλέποντάς τη θλιμμένη, της έκανε αστεία και η Δήμητρα γέλασε «με την καρδιά της», με αποτέλεσμα η γη να ξαναγίνει γόνιμη. Αργότερα, η Ιάμβη έγινε η πρώτη ιέρεια της Δήμητρας και στην αρχαιότητα λατρεύθηκε και η ίδια ως θεότητα του αστείου, ξεδιάντροπου και σκωπτικού στίχου (βλ.λ. ίαμβος).

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Ελευσίνια Μυστήρια
Άρειος Πάγος (λόφος)

thumb|right|350px|Ο Άρειος Πάγος, από την Ακρόπολη.
[μικρογραφία|350x350εσ|''Άρειος Πάγος'' του [Πολυχρόνης Λεμπέσης|Πολυχρόνη Λεμπέση]]
Ο **Άρειος Πάγος** είναι βραχώδης λόφος βορειοδυτικά της Ακρόπολης, ύψους περίπου 115 μέτρων, που προβάλει μεταξύ της Ακρόπολης και των λόφων Πνύκας και Αγοραίου Κολωνού. Το όνομά του προέρχεται είτε από τον θεό Άρη (που κατά την ελληνική μυθολογία δικάστηκε εκεί από τους Θεούς του Ολύμπου για τον φόνο του γιου του Ποσειδώνα Αλιρρόθιου), είτε από τις «Αρές Ερινύες» τις λεγόμενες και «Σεμνές» που ήταν χθόνιες θεότητες της τιμωρίας και της εκδίκησης. Στην αρχαιότητα ο βράχος αυτός ήταν αφενός τόπος λειτουργίας δικαστικού σώματος και συγκεκριμένα της Βουλής του Αρείου Πάγου οι αρμοδιότητες του οποίου μετά το 462 π.Χ. ήταν η εκδίκαση υποθέσεων φόνων εκ προμελέτης, εμπρησμών και ιεροσυλιών, και αφετέρου θρησκευτικός με αρκετά ιερά σπουδαιότερο των οποίων ήταν το ιερό των Σεμνών θεαινών ή Ευμενίδων η πιθανή θέση του οποίου προσδιορίζεται σε βορειοδυτική κοιλότητα του βράχου της Ακρόπολης.

Επίσης στη βόρεια πλαγιά του λόφου εντοπίστηκε νεκροταφείο με θολωτούς και λαξευμένους τάφους που ανάγεται στη μυκηναϊκή και γεωμετρική περίοδο (1600 - 700 π.Χ.). Εικάζεται πως αυτό ήταν και το αρχαιότερο νεκροταφείο της αρχαίας Αθήνας. Από τον 6ο αιώνα π.Χ. φαίνεται πως στον λόφο αυτόν αναπτύχθηκε οικισμός που αποτελούσε μέρος του αριστοκρατικού δήμου της Μελίτης στον οποίο και ανήκουν τα διάφορα θεμέλια οικιών, δαπέδων φρεάτων και αγωγών που έχουν αποκαλυφθεί κατά την αρχαιολογική έρευνα.

Περίπου το 51 μ.Χ. ο Απόστολος Παύλος οδηγήθηκε στον Άρειο Πάγο, όπου και κήρυξε για πρώτη φορά τον Χριστιανισμό στους Αθηναίους. Από το κήρυγμά του εκείνο φαίνεται να προσηλύτισε, μεταξύ άλλων και δύο ακροατές, τον επιφανή Διονύσιο Αρεοπαγίτη τον σημερινό προστάτη Άγιο της Αθήνας, που κατά την παράδοση ήταν και ο πρώτος επίσκοπος της πόλης, και μία γυναίκα, τη Δάμαρι.

Κατά την "ύστερη ρωμαϊκή περίοδο" (4ος - 6ος αιώνας μ.Χ.) στη βόρεια πλαγιά του λόφου και πάνω από τ΄ αρχαία κτίσματα των κλασσικών χρόνων ανεγέρθηκαν τέσσερις πολυτελείς επαύλεις που πιθανότερα ανήκαν σε σοφιστές και λειτουργούσαν ως φιλοσοφικές σχολές.

Στα μέσα του 16ου αιώνα στην κορυφή του λόφου ανεγέρθηκε χριστιανικός ναός προς τιμή του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη που ήταν τρίκλιτος σε ρυθμό βασιλικής με νάρθηκα κεντρική αψίδα και πρόθεση ο οποίος καταστράφηκε από σεισμό πιθανόν το 1601. Στα ΒΔ. του ναού αυτού υπήρχε μητροπολιτικό καθίδρυμα που διατηρήθηκε μέχρι τον 17ο αιώνα. Αυτό ήταν ένα διώροφο οίκημα με πολλά δωμάτια στο περίβολο του οποίου υπήρχαν αποθήκες μέχρι και σταφυλοπιεστήρια. Τα τελευταία αυτά οικοδομήματα καταστράφηκαν περί το 1800 ενώ τα ερείπια αυτών απομακρύνθηκαν επί εποχής του βασιλέως Όθωνα.

Σήμερα Άρειος Πάγος εκτός από λόφος είναι και το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της πολιτικής και ποινικής δικαιοσύνης της Ελλάδας.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα
Κατηγορία:Γεωγραφία της αρχαίας Αττικής
Κατηγορία:Λόφοι της Αθήνας
Βάτσλαφ Σβέιτσαρ

Ο **Βάτσλαφ Σβέιτσαρ** (Václav Švejcar) ήταν Τσέχος ζωγράφος (γενν. στο Písek στις 12 Ιουλίου 1962), δημιουργός εικόνων διαλογισμού. en Písek) Καίτοι αυτοδίδακτος, στον τομέα της διαλογισμικής ζωγραφικής συγκαταλέγεται μεταξύ των γνωστότερων και δημοφιλέστερων εικαστικών καλλιτεχνών της Τσεχίας.

## Βιογραφικά
Ο Σβέιτσαρ έμαθε την τέχνη του μηχανικού πλοίων (1980), αποφοίτησε από μέση μηχανοτεχνική σχολή στο Strakonice (1983) και πήρε δίπλωμα από το Τμήμα Μηχανολόγων του Πολυτεχνείου της Πράγας (1990).
Εργαζόμενος ως πλοίαρχος το 1991, υπέστη οξεία κρίση σκωληκοειδίτιδας στα ανοιχτά της Λιβερίας (Αφρική) και έζησε εμπειρίες κλινικού θανάτου, οι οποίες άλλαξαν εκ βάθρων την αντίληψή του για τη ζωή και τον κόσμο. Για να εκφράσει τα οράματά του άρχισε να ζωγραφίζει διαλογισμικές εικόνες, και τον ίδιο χρόνο εγκατέλειψε το ναυτικό επάγγελμα και αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, προσπαθώντας να μεταδώσει στους θεατές των έργων του ενέργεια ηρεμίας και αρμονίας και κατά το δυνατόν έμπνευση για τις δικές τους πνευματικές αναζητήσεις.

## Έργα
Από το 1991, ο Βάτσλαφ Σβέιτσαρ έκανε πολλές ατομικές εκθέσεις σε πολλά μέρη της Τσεχίας, αλλά και στη Νέα Υόρκη το 1991, και συμμετέσχε σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις, όχι μόνο στην Τσεχία, παρά και στη Γερμανία (1990), την Αυστρία (1996, 1997 και 2004) στη Φλόριντα των ΗΠΑ (2006), αναλυτικό κατάλογο των οποίων βλ. στην επίσημη ιστοσελίδα του. Έργα του έχουν επίσης δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά, βιβλία και καλύμματα δίσκων με πνευματική μουσική.
Δέχεται κατόπιν συνεντεύξεως επισκέψεις στο ατελιέ του στο σπίτι του στο Písek της Νότιας Βοημίας.


Image:Švejcar.Světlo.kříže.jpg
Image:Švejcar.Brana strazce svetla.jpg
Image:Švejcar.Svetlo upokojeni.jpg
Image:Švejcar.Pocta davnym plavcum.jpg


## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
Funk, Karel: *Tři duše naboso. Meditace nad duchovní cestou.(Táňa Fišerová, Dana Majdová, Václav Švejcar).* Olomouc: Fontána, 2002. 254p. ISBN 80-86177-89-3.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημη ιστοσελίδα του καλλιτέχνη τσέχικα  αγγλικά  με εικονική πινακοθήκη

Κατηγορία:Τσέχοι ζωγράφοι
Επαρχία της Βιτσέντσα

Η **επαρχία της Βιτσέντσα** (ιταλικά: *Provincia di Vicenza*) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.723 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 857.476 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Βιτσέντσα (*Vicenza*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 121 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε (επαρχία του Τρέντο), ανατολικά με τις επαρχίες του Μπελούνο και του Τρεβίζο, νοτιοανατολικά με την επαρχία της Πάντοβας και δυτικά με την επαρχία της Βερόνας.

## Κύριοι Δήμοι

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Βιτσεντσα
Επαρχία της Πάδοβας

Η **Επαρχία της Πάδοβας** (ιταλικά: *Provincia di Padova*) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 	2.142 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 918.532 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Πάδοβα (*Padova*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 104 δήμους. Είναι η πολυπληθέστερη επαρχία από τις οκτώ του Βένετο. 

Συνορεύει βόρεια με τις επαρχίες του Μπελούνο και της Βιτσέντσα, ανατολικά με την επαρχία της Βενετίας, νότια με την επαρχία του Ροβίγκο και δυτικά με την επαρχία της Βερόνας και της Βιτσέντσα. Επίσης, ανατολικά βρέχεται και από τη λιμνοθάλασσα της Βενετίας.

## Κύριοι Δήμοι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Παδοβα
Επαρχία της Βενετίας

Η **Επαρχία της Βενετίας** (ιταλικά: *Provincia di Venezia*) είναι Ιταλική επαρχία στην Ιταλική περιφέρεια του Βένετο στη βόρεια Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.467 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 846.962 κατοίκους (2011). Έδρα της επαρχίας είναι η Βενετία (*Venezia*). Συνολικά η επαρχία αριθμεί 44 δήμους, με κυβερνητικό διάταγμα μετονομάστηκε σε Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας (1 Ιανουαρίου 2015).
Συνορεύει βoρειoανατολικά με την περιφέρεια του Φρίουλι-Βενέτια Τζιούλια (επαρχία του Ούντινε και του Πορντενόνε), νότια με την επαρχία του Ροβίγκο και δυτικά με τις επαρχίες της Πάντοβας και του Τρεβίζο. Επίσης, ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

## Στατιστικά

Τα πληθυσμιακά Στατιστικά έχουν καταγράψει ότι ο πληθυσμός της επαρχίας αυξήθηκε από 341.000 κατοίκους (1871) σε περίπου 847.000 κατοίκους (2011). Η αύξηση του πληθυσμού ήταν σταθερή ανά δεκαετία μέχρι την εποχή που έφτασε στους 838.794 κατοίκους (1981), στη συνέχεια ακολούθησε πληθυσμιακή πτώση και έφτασε στους 809.586 κατοίκους (2001). Ακολούθησε τη δεκαετία 2001 - 2011 αύξηση του πληθυσμού της επαρχίας κατά 4.6% μέχρι που έφτασε τους 847.000 κατοίκους.
Η μέση ηλικία των κατοίκων μειώθηκε από τα 44.8 έτη (2011) σε 35.6 έτη (1981). Οι ξένοι κάτοικοι αυξήθηκαν από τους 44.996 (2006) στους 72.284 (2012), οι περισσότεροι μετανάστες προέρχονται από την Αλβανία, τη Ρουμανία και τη Μολδαβία και αντιπροσωπεύουν το 8.5% του πληθυσμού. Την Ακαδημαϊκή χρονιά 2012 - 2013 σπούδασαν 23.677 σπουδαστές στα Πανεπιστήμια της επαρχίας από τους οποίους το 61.8% ήταν γυναίκες και το 38.2% άνδρες, οι σπουδές επικεντρώνονται στα οικονομικά, τις ξένες γλώσσες, τη φιλοσοφία και την αρχιτεκτονική.

## Κύριοι Δήμοι

## Παραπομπές
 		


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*
*Στατιστικά


Βενετια