open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μεγάλο Μετέωρο

Η **Μονή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος**, γνωστή και ως **Μεγάλο Μετέωρο**, είναι ανδρικό μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο των Μετεώρων, σε υψόμετρο 534 μέτρων. Είναι το μεγαλύτερο από τα έξι που συνεχίζουν να είναι ενεργά στα Μετέωρα, τα οποία από το 1988 συμπεριλαμβάνονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Ιδρύθηκε το 14ο αιώνα από τον άγιο Αθανάσιο των Μετεώρων και γνώρισε ιδιαίτερη ακμή στα μέσα του 16ου αιώνα. Η μονή βρίσκεται στην κορυφή του υψώματος Πλατύς Λίθος και η πρόσβαση σε αυτή γίνεται μέσω κλίμακας.

Η μονή δημιουργήθηκε ως σκήτη του Αγίου Αθανασίου των Μετεώρων στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα. Ο Αθανάσιος οικοδόμησε ένα ναό αφιερωμένο στην Παναγία, η οποία έγινε γνωστή ως Παναγία της Μετεωρίτισσας Πέτρας, και δημιούργησε μοναστική κοινότητα με μορφή κοινόβιου. Ο μαθητής του Ιωάννης Ούρεσης Παλαιολόγος, ο οποίος μόνασε με το όνομα όσιος Ιωάσαφ, το 1387/88 έχτισε στη θέση του ναού νέο. H μονή με σιγίλλιο του πατριάρχη Ιερεμία Α΄ απέκτησε προνόμια και πλήρη ανεξαρτησία, όπως οι μονές του Αγίου Όρους. Το 1544/5 κατασκευάστηκε νέο καθολικό, αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, με πρωτοβουλία του ηγουμένου Συμεών, ενσωματώνοντας το προηγούμενο ως ιερό βήμα. Την ίδια περίοδο επίσης κατασκευάστηκε ο πύργος και το 1572 το γηραιοκομείο. Το 1806 κατασκευάστηκαν νέα κελλιά.

Κοντά στην είσοδο του μοναστηριού βρίσκεται ο πύργος του βριζονίου, που στέγαζε το μηχανισμό για το δίχτυ, και το κελάρι της μονής (βαγεναρείο), το οποίο σήμερα λειτουργεί ως μουσείο με αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Στη συνέχεια βρίσκεται η εστία, η τραπεζαρία, με το νοσοκομείο και το γηροκομείο στα ανατολικά και το καθολικό δεξιά. Δίπλα στο ιερό βήμα βρίσκεται το θολωτό παρεκκλήσι του Τιμίου Προδρόμου και προς τα νοτιοδυτικά το μονόχωρο παρεκκλήσι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, το οποίο χτίστηκε το 1789.

Την περίοδο 1961-1973 διετέλεσε καθηγούμενος της Μονής ο Μικρασιάτης Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης ο οποίος συνέβαλλε στην πνευματική αναγέννηση των Μετεώρων.

## Εικόνες

Αρχείο:Megala4.png|Ο άγιος Αθανάσιος και ο Ιωάσαφ
Αρχείο:Αλυσίδα επισκεπτών προς Μονή Μεγάλου Μετεώρου.jpg|Επισκέπτες ανεβαίνουν στη μονή
Αρχείο:Μονή Μεγάλου Μετεώρου 04.jpg|Ο πύργος του βριζονίου
Αρχείο:Μονή Μεγάλου Μετεώρου 09.jpg|Οστεοφυλάκιο
|Ξυλόφουρνος στην Παλαιά Εστία (Μαγειρείο, Μαγκιπείο)
Αρχείο:Μονή Μεγάλου Μετεώρου 12.jpg|Η εστία (μαγειρείο)
Αρχείο:The cellar in the Great Meteoron Monastery in Meteora, Greece.jpg|Το βαγεναρείο (κρασαριό)


## Παραπομπές



 

Μεγαλο Μετεωρο
Ιερά Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων

thumb|250px|Η μονή όπως φαίνεται από κάτω
thumb|250px|Η μονή όπως φαίνεται από πάνω
thumb|250px|Η μονή σε κοντινή λήψη από κάτω
Η **Μονή Βαρλαάμ** ή **μονή των Αγίων Πάντων** είναι ανδρικό μοναστήρι στα Μετέωρα, στην κορυφή απότομου βράχου. Είναι ένα από τα έξι που συνεχίζουν να είναι ενεργά στα Μετέωρα, τα οποία από το 1988 συμπεριλαμβάνονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η μονή δημιουργήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα, αλλά το όνομά της πήρε από τον ασκητή Βαρλαάμ, ο οποίος εγκαταστάθηκε στον βράχο τον 14ο αιώνα. Είναι γνωστή για το σημαντικό αρχείο που διατηρεί. Η μονή οργανώθηκε από τους αδελφούς Νεκτάριο και Θεοφάνη, τους λεγόμενους Αψαράδες, από την Ήπειρο στις αρχές του 16ου αιώνα. Το 1518 ανακαίνισαν το παρεκκλήσι των Τριών Ιεραρχών, το οποίο είχε κτίσει ο Βαρλαάμ. Το 1536 κτίστηκε ο πύργος του βριζονίου. Το μοναστήρι γνώρισε οικονομική ανάπτυξη και πνευματική άνθηση.

Το καθολικό της μονής, αφιερωμένο στους Άγιους Πάντες, είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός αθωνίτικου τύπου και χρονολογείται από το 1541. Η αγιογράφησή του έγινε σε τρεις φάσεις. Οι παλαιότερες αγιογραφίες φιλοτεχνήθηκαν από τον Φράγκο Κατελάνο το 1548. Η δεύτερη φάση χρονολογείται από το 1566 και είναι έργο των αγιογράφων Γεώργιος και Φράγκος Κονταρής. Οι πιο πρόσφατες αγιογραφίες χρονολογούνται από το 1780 και 1782, σύμφωνα με κτητορική επιγραφή, αλλά πιθανότατα ήταν μικρής κλίμακας επεμβάσεις. Βορειοδυτικά του καθολικού βρίσκεται η τράπεζα, η οποία στεγάζει κειμήλια, το παρεκκλήσι των Τριών Ιεραρχών, ένας μονόχωρος δρομικός ξυλόστεγος ναός, η εστία, τα κελιά και ο ξενώνας. Στην άλλη πλευρά, προς την είσοδο, βρίσκεται το νοσοκομείο και το παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων.

## Παραπομπές


Βαρλααμ
Ο μετανάστης

**Ο μετανάστης** είναι κινηματογραφική ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία Νέστορα Μάτσα γυρισμένη το 1965.

## Υπόθεση
Ο Θανασός είναι ο ήρωας τής ταινίας. Είναι ένας μετανάστης, ο οποίος, μετά την απουσία χρόνων στην Αμερική, επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σκιάθο. Όλα αυτά τα χρόνια τής μετανάστευσής του συγκέντρωνε χρήματα προκειμένου να παντρέψει τις αδελφές του. Όμως μία εξ αυτών, η Αφέντρα, όχι ιδιαίτερα όμορφη, προσδοκά να έχει την προίκα που τής χρειάζεται, για να κάνει τον πολυπόθητο γάμο της. Όμως προσδοκίες έχουν και οι συντοπίτες του οι οποίοι, μόλις γυρίζει, τού δίνουν μία λίστα με επιθυμίες τους, νομίζοντας πως με τα χρήματα που απέκτησε θα τούς τα ικανοποιήσει. Όμως εκείνος τούς απογοητεύει, λέγοντάς τους πως τα λεφτά αυτά προορίζονται για την ανύπαντρη αδελφή του. Η αδελφή του τελικά παντρεύεται και εκείνος, άρρωστος, πεθαίνει την ημέρα του γάμου της.

## Διανομή

* Αλέκος Αλεξανδράκης - Θανασός Ρήγας**
* Αντιγόνη Βαλάκου - Ανθή
* Τασσώ Καββαδία - αφέντρα
* Μιράντα Μυράτ - Κατερίνα Ρήγα
* Ελένη Ζαφειρίου - μητέρα Ανθής
* Μαρίκα Κρεβατά - Κοκκώνα
* Γιώργος Γαβριηλίδης - Δήμαρχος
* Γιώργος Βελέντζας - μοίραρχος
* Χριστόφορος Νέζερ - γραμματικός
* Γιώργος Τζαμούρης - Κοσμάς
* Εύα Ευαγγελίδου - μητέρα Κοσμά
* Μαρία Βασιλείου - αδελφή Θανασού
* Παναγιώτης Καραβουσιάνος - Διόμας
* Γιάννης Φύριος - Παναγής
* Ρολάνδος Χρέλιας - μίστερ Πιτ
* Μάνος Κατράκης - αφηγητής (φωνή)

## Πληροφορίες
Πρόκειται για την πρώτη κινηματογραφική απόπειρα λογοτεχνικών έργων του Παπαδιαμάντη, όπως δηλώνεται στους τίτλους αρχής και είναι εμπνευσμένη από τα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Ο Αμερικάνος» (1891) και «Η τύχη απ’ την Αμέρικα» (1901). Η ταινία μεταφέρεται από το 1870 στη δεκαετία του 1960 με σύγχρονα κουστούμια και σκηνικά.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Θανάσης Αγάθος, «Διηγήματα του Παπαδιαμάντη στον κινηματογράφο: Η περίπτωση της ταινίας *Ο μετανάστης* του Νέστορα Μάτσα», σύγκριση τομ.23 (2012)σελ.119-131 http://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/sygkrisi/article/view/2777/2536
*Dan Geprgaka "Η εικόνα του μετανάστη στον ελληνικό εμπορικό κινηματογράφο". Αναφορά στα "Γράμματα απο την Αμερική"http://www.shortfromthepast.gr/review.asp?id=6&reviewID=121&lang=
*Ταινιοθήκη της Ελλάδος https://web.archive.org/web/20161107053405/http://www.tainiothiki.gr/v2/filmography/view/1/1484

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ταινίες του 1965
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νέστορα Μάτσα
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιάννη Μαρκόπουλου
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Βουτζάς

μικρογραφία|Οικία Λεβαντίνων
μικρογραφία|Παραδοσιακός οικισμός του Μπουτζά
μικρογραφία
Ο **Βουτζάς** (***Buca***) είναι προάστιο που βρίσκεται 9 χλμ ανατολικά της πόλης της Σμύρνης (İzmir), που με τη σειρά της ανήκει στην ευρύτερη επαρχία της Σμύρνης. Ανήκει στις Ακτές του Αιγαίου στην Τουρκία. Οι κάτοικοι του Βουτζά, μέχρι το 1922 ήταν πλειοψηφικά Έλληνες ὀπως και του Μπουρνόβα καθώς άνθιζε το εμπόριο σε αυτές τις περιοχές της Σμύρνης ενώ τώρα υπάρχουν Τούρκοι και λίγοι απόγονοι των Λεβαντίνων, εμπόρων από τις ''θαλάσσιες Δημοκρατίες'' της Μεσογείου, έτσι χαρακτηρίζονταν τα Μεσογειακά εδάφη ανατολικά της Βενετίας όπου ανθούσε το θαλάσσιο εμπόριο. *Levant* ήταν η ονομασία της καθομιλουμένης Μέσης Γαλλικής Γλώσσας (1340-1611) αλλά και αργότερα επί Τουρκοκρατίας σε εδάφη που είχαν προσαρτηθεί σε αυτή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές της Σμύρνης
Ντερζαβίνσκ

Το **Ντερζαβίνσκ** είναι μια πόλη που βρίσκεται στην περιφέρεια Ακμόλα του Καζακστάν. Είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ζαρκάιν. Η Ευρωπαϊκή διαδρομή E123 περνά μέσα από την πόλη. Πληθυσμός: 6,309 (απογραφή 2009) 7,869 (απογραφή 1999).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Μονή Αγίου Νικολάου Αναπαυσά

thumb|250px|Η μονή όπως φαίνεται από κάτω
Η **Μονή Αγίου Νικολάου Αναπαυσά** είναι μοναστήρι στα Μετέωρα. Είναι ένα από τα έξι που συνεχίζουν να είναι ενεργά στα Μετέωρα, τα οποία από το 1988 συμπεριλαμβάνονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η μονή ξεχωρίζει εξαιτίας του σχεδιασμού της, ο οποίος προσαρμόστηκε στο μικρής έκτασης πλάτωμα στο οποίο έχει κτιστεί, με αλλεπάλληλα πατώματα. Στον κατώτερο όροφο της μονής βρίσκεται το παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου, του 14ου αιώνα με ίχνη αγιογραφιών, και κρύπτη. Στον από πάνω όροφο βρίσκεται το καθολικό και στον τελευταίο όροφο, όπου βρίσκεται το αρχονταρίκι (παλαιότερα τράπεζα), το οστεοφυλάκιο και το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.

Το όνομα της μονής πιθανότατα οφείλεται σε κάποιον ασκητή του 14ου αιώνα ο οποίος ασκήτευσε στον βράχο. Η μονή ανακατασκευάστηκε την πρώτη δεκαετία του 16ου αιώνα από τον μητροπολίτη Λαρίσης Άγιο Διονύσιο τον Ελεήμονα και τον ιερομόναχο Νικάνορα, έξαρχο Σταγών. Το καθολικό της αγιογραφήθηκε από τον Κρητικό ζωγράφο Θεοφάνη Στρελίτζα το 1527. Οι αγιογραφίες αυτές αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα σύνολα της μεταβυζαντινής ζωγραφικής. Λόγω της μικρής διαθέσιμης επιφάνειας στους τοίχους του  ναού, πολλές παραστάσεις έχουν μέγεθος φορητής εικόνας. Στον νάρθηκα βρίσκονται μεγάλες πολυπρόσωπες συνθέσεις, όπως η Δευτέρα Παρουσία, η Κοίμηση του Εφραίμ του Σύρου, παράσταση του Αδάμ να ονοματίζει τα ζώα, σκηνές από τα θαύματα του Χριστού και απεικονίσεις αγίων, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζουν οι κτήτορες της μονής. Στον κυρίως ναό, στον τρούλο βρίσκεται ο Παντοκράτορας και χαμηλότερα η Θεία Λειτουργία και οι Προφήτες, και στα τρίγωνα οι Ευαγγελιστές. Στους τοίχους βρίσκονται παραστάσεις από το Δωδεκάορτο και απεικονίσεις αγίων.

## Παραπομπές
 

Νικολαου Αναπαυσα
Ιχνάτιους Κρόον

Ο **Ιχνάτιους Κρόον** (φλαμανδικά: **Ignatius Croon** (παραλλαγές του ονόματος: Ignaz Cronò, Ignaz Croon και προσωνύμιο: Gaudtvinck ή Goudtvinck (= κοκκινολαίμης), 1639&ndash;1667) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος, αφού εκπαιδεύτηκε στο Μέχελεν μετοίκησε στη Ρώμη, όπου απεβίωσε σε νεαρή ηλικία.

## Βιογραφία
Ο Κρόον γεννήθηκε στο Μέχελεν, γιος του γραμματέα Πέτερ Κρόον και αδελφός του Πέτερ Κρόον (1634-1682), ενός "κανονικού" (canon) ιερέα και ευλαβούς συγγραφέα. Ήταν μαθητής του επιφανούς ζωγράφου Πέτερ Φρανσουά στο Μέχελεν γύρω στα 1650. Πιθανότατα έφυγε για τη Ρώμη όταν ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του το 1657.

Στη Ρώμη έζησε στο σπίτι του Πίτερ Μούλιερ του νεότερου, ενός θαλασσογράφου από την Ολλανδική Δημοκρατία, στην ενορία της Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο. Έγινε μέλος των Bentvueghels, μιας οργάνωσης κυρίως Φλαμανδών και Ολλανδών ζωγράφων που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη. Η οργάνωση είχε τη συνήθεια να δίνει προσωνύμια (παρατσούκλια) στα μέλη της και στον Κρόον δόθηκε το προσωνύμιο *Gaudtvinck* (γράφεται και *Goudtvinck*), που αποδίδεται ως "κοκκινολαίμης". Το όνομά του εμφανίζεται σε μια κόγχη της Σάντα Κοστάντσα, της εκκλησίας της Ρώμης που συνήθιζαν να συναθροίζονται οι *Bentvueghels*. Εκεί είναι γραμμένη με κόκκινη κιμωλία η φράση ''ignativs croon/alias gavdtvinck.

Απεβίωσε στη Ρώμη σε ηλικία μόλις 28 ετών.

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
*Φλαμανδική ζωγραφική

## Έργο
Δεν είναι γνωστά έργα του. Ένα πορτρέτο του αδελφού του, Πέτερ Κρόον, που σήμερα βρίσκεται στο Δημοτικό Μουσείο του Μέχελεν, αποδίδεται σε αυτόν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μονή Ρουσάνου

Η **Μονή Ρουσάνου** είναι χριστιανικό ορθόδοξο μοναστήρι, το οποίο βρίσκεται στα Μετέωρα. Είναι ένα από τα έξι που συνεχίζουν να είναι ενεργά στα Μετέωρα, τα οποία από το 1988 συμπεριλαμβάνονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Δεν είναι γνωστό γιατί ονομάστηκε Ρουσάνου, με πιθανότερη θεωρία να πήρε το όνομά της από τον πρώτο οικιστή του βράχου ή τον κτήτορα του πρώτου ναού. Ο βράχος ήταν γνωστός ως βράχος του Ρουσάνου ήδη από τις αρχές του 16ου αιώνα, όταν εγκαταστάθηκαν οι κτήτορες Ιωάσαφ και Μάξιμος, οι οποίοι έχτισαν ξανά την τότε ερειπωμένη μονή. Το 1545 ανακατασκεύασαν το καθολικό, το οποίο είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και τιμά και την Αγία Βαρβάρα. Η μονή παρήκμασε τον 19ο αιώνα και έγινε ερημητήριο της μονής Βαρλαάμ. Αναστηλώθηκε τη δεκαετία του 1980 και σήμερα λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι.

Η μονή καταλαμβάνει όλο το πλάτωμα στην κορυφή του βράχου όπου βρίσκεται. Είναι τριώροφη, με το καθολικό, το αρχονταρίκι και κελιά στο ισόγειο, και κελιά και βοηθητικούς χώρους στους άλλους ορόφους. Το καθολικό είναι σταυροειδής αγιορείτικου τύπου ναός με λιτή (νάρθηκας με τρούλο) αγιογραφημένος το 1560. Η πρόσβαση στο μοναστήρι γίνεται με σκάλα και δύο γέφυρες, οι οποίες κατασκευάστηκαν το 1930 στη θέση παλαιότερης ξύλινης γέφυρας.

thumb|Βορειοανατολική όψη
thumb|Πρόσβαση στη μονή Ρουσάνου
thumb|Ανατολική όψη
thumb|Κήπος της μονής

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ο ιστότοπος της μονής

Ρουσανου
Εϊντχαφούσι

**Το Εϊντχαφούσι **(Ντιβέχι: އޭދަފުށި) είναι η πρωτεύουσα της Ατόλλης Μπάα. Βρίσκεται στις Μαλδίβες, και απέχει από το Μαλέ 112.79 χιλιόμετρα. Ακόμη, ο πληθυσμός ανέρχεται σε 2.530 κατοίκους.

## Δημογραφικά

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικισμοί των Μαλδίβων
Κατάλογος έργων του Ντομένικο Γκιρλαντάιο

Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Ντομένικο Γκιρλαντάιο.

## Έργα διάφορα

## Cappella Sassetti
Το παρεκκλήσιο της οικογένειας Sassetti βρίσκεται στην **Santa Trinita** της Φλωρεντίας και θεωρείται το αποκορύφωμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Γκιρλαντάιο. Ιστορούνται στους τοίχους επεισόδια της ζωής του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης, τα οποία περιβάλλουν την *Προσκύνηση των ποιμένων* του 1485 του ίδιου καλλιτέχνη (βλ. γενική εικόνα και κεφ.1). Οι νωπογραφίες εκτελέστηκαν από το 1482 μέχρι το 1485 και απεικονίζουν τοποθεσίες και προσωπικότητες της Φλωρεντίας εκείνης της εποχής.

## Cappella Tornabuoni
Πρόκειται για το κύριο παρεκκλήσιο της **Santa Maria Novella** της Φλωρεντίας. Τοιχογραφήθηκε από τον Γκιρλαντάιο από το 1485 μέχρι το 1490 και οι καλοδιατηρημένες νωπογραφίες του αφηγούνται επεισόδια της ζωής της Παναγίας (αριστερός τοίχος) και Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή (δεξιός τοίχος). Στο κέντρο του παρεκκλησίου ήταν τοποθετημένη η Pala Tornabuoni (βλ. κεφ.1). Μεγάλη οπωσδήποτε ήταν η συμμετοχή των βοηθών του Γκιρλαντάιο στην εκτέλεση του έργου.

 
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Ευάγγελος Θεοδώρου

Ο **Ευάγγελος Θεοδώρου** (1921–2018) ήταν Έλληνας θεολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1921 στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στον Πειραιά, και το 1938 εισήχθη πρώτος στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε με άριστα το 1943, και στη συνέχεια εργάστηκε ως βοηθός στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Από το 1949, άρχισε να αρθρογραφεί στο περιοδικό *Εκκλησία* της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενώ το ακαδημαϊκό έτος 1951–1952 δίδαξε στην «Προπαρασκευαστική Σχολή Διακονισσών» της Αποστολικής Διακονίας. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Μάρμπουργκ της Γερμανίας την περίοδο 1952–1953 σπουδάζοντας θεολογία, φιλοσοφία, ψυχολογία, παιδαγωγική και κοινωνιολογία.

Επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1954 αναγορεύτηκε διδάκτορας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ από το 1959 εξελέγη υφηγητής στην έδρα της Πρακτικής Θεολογίας, διδάσκοντας για δύο χρόνια Κατηχητική, Λειτουργική και Εκκλησιαστική Ρητορική. Διετέλεσε τακτικός καθηγητής Ομιλητικής και Λειτουργικής στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 1961 έως το 1968 και στη συνέχεια έως το 1988 τακτικός καθηγητής Πρακτικής Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Διετέλεσε κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης και αυτής των Αθηνών το ακαδημαϊκό έτος 1973-1974, αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών το ακαδημαϊκό έτος 1979-1980 και πρύτανης το επόμενο.

Εκτός από τα Πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης, δίδαξε στη Σχολή Διακονισσών, στο Ανώτατο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, στο Φροντιστήριο υποψηφίων κατηχητών στην Αποστολική Διακονία, στη Σχολή Πολέμου, στη Σχολή Εθνικής Αμύνης καθώς και στο Ραδιοφωνικό Πανεπιστήμιο Βερολίνου. Ακόμη δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια εκτός Ελλάδας.. 

Πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 2018.

## Έργο
Ανέπτυξε σημαντική εκκλησιαστική δράση. Υπήρξε διευθυντής της Αποστολικής Διακονιάς κατά την περίοδο 1967-1970, ενώ εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδος σε διεθνή θεολογικά συνέδρια και συνδιασκέψεις. Υπήρξε διευθυντής σύνταξης των περιοδικών *Εκκλησία*, *Θεολογία*, και *Εφημέριος*, ενώ υπήρξε μέλος αρκετών επιστημονικών φορέων και ιδρυμάτων. Χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ο εισηγητής του θεσμού και της χειροτονίας των διακονισσών, και οι μελέτες του πάνω σε αυτό έχουν διεθνή απήχηση.

### Συγγραφικό έργο
Είχε σημαντικό συγγραφικό έργο, το οποίο κάλυπτε τους τομείς της Πρακτικής Θεολογίας, της Φιλοσοφίας και της Κοινωνιολογίας. Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Τουργκέν

Το **Τουργκέν **μπορεί να αναφέρεται σε:
* Τούργκεν, ένα βουνό στη Μογγολία
* Τουργκέν, μια επαρχία στη δυτική Μογγολία στην περιφέρεια Ουβς
* Τουργκέν, μια πόλη στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν
* Τουργκέν, αγροτική περιοχή (σέλο) στο κράι Υπερβαϊκάλης στη Ρωσία
* Τουργκέν Αλιμάτοφ (1922-2008), Ουζμπέκος παίκτης κλασικής μουσικής και του σασμακάμ, ενός όργανου στη χώρα.
Τζόναθαν Κόου

Ο **Τζόναθαν Κόου** (αγγλ. *Jonathan Coe*, γενν. 19 Αυγούστου 1961) είναι Άγγλος συγγραφέας. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει μυθιστορήματα, παιδικά λογοτεχνικά έργα και βιογραφίες.

## Βιογραφία
Ο Τζόναθαν Κόου γεννήθηκε στο Μπρόμσγκροουβ, Γούστερσιρ. Οι γονείς του ήταν ο Ρότζερ Κόου και η Τζάνετ Κέυ. Πήγε στο σχολείο King Edward's στο Μπέρμιγχαμ και σπούδασε στο Κολλέγιο Τρίνιτυ στο Καίμπριτζ. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Ουόρικ, όπου έκανε το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό του στην αγγλική λογοτεχνία.

Εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα (*The Accidental Woman*) το 1987. Το 1994 το τέταρτο μυθιστόρημά του Τι ωραίο πλιάτσικο! κέρδισε το Βραβείο Τζον Λλιουέλλυν Ρυς και το γαλλικό Βραβείο Καλύτερου Ξένου Βιβλίου. Έχει κερδίσει 6 ακόμη βραβεία για τα μυθιστορήματά του. 

Έχει γράψει ακόμη βιογραφίες και παιδικές ιστορίες. Έχει συμμετάσχει ως μέλος κριτικής επιτροπής στα κινηματογραφικά φεστιβάλ της Βενετίας (1999) και του Εδιμβούργου (2007). Δύο μυθιστορήματά του (*Τι ωραίο πλιάτσικο!* και *Η λέσχη των τιποτένιων*) έχουν διασκευαστεί από το το Ραδιόφωνο BBC, ενώ η *Λέσχη των τιποτένιων* μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση. Ακόμη, η γαλλική ταινία *Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ* βασίστηκε στο ομώνυμα μυθιστόρημα.

## Εργογραφία

### Μυθιστορήματα
* *The Accidental Woman* (1987), Duckworth.
* *A Touch of Love* (1989), Duckworth.
* *Οι νάνοι του θανάτου* - *The Dwarves of Death* (1990), Πόλις.
* *Τι ωραίο πλιάτσικο!* - *What a Curve Up!* (1994), Πόλις (βραβείο John Llewellyn Rhys Prize, 1994).
* *Το σπίτι του ύπνου* - *The House of Sleep* (1997), Πόλις (βραβείο Prix Médicis).
* *Η λέσχη των τιποτένιων* - *The Rotters' Club* (2001), Πόλις, (βραβείο Bollinger Everyman Wodehouse Prize).
* *Ο κλειστός κύκλος* - *The Closed Circle* (2004), Πόλις. 
* *Σαν τη βροχή πριν πέσει - The Rain Before it Falls* (2007), Πόλις.
* *Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ* - *The Terrible Privacy of Maxwell Sim* (2010), Πόλις.
* *Expo 58* (2013), Πόλις.
* *Αριθμός 11* - *Number 11* (2015), Πόλις.
* *Μέση Αγγλία* - *Middle England* (2018), Πόλις
* *Ο κύριος Γουάιλντερ κι εγώ* - *Mr Wilder and Me* (2020), Πόλις
* *Bournville (Μπόρνβιλ): το διαιρεμένο βασίλειο* - *Bournville* (2022), Πόλις

### Παιδική λογοτεχνία
* *La storia di Gulliver*, L'espresso 2011
* *Lo specchio dei desideri*, Feltrinelli 2012

### Βιογραφίες
* *Humphrey Bogart: Take It and Like It*, London: Bloomsbury, 1991
* *James Stewart: Leading Man*, London: Bloomsbury, 1994
* *Like a Fiery Elephant: The Story of B. S. Johnson*, London: Picador, 2004 (winner of the 2005 Samuel Johnson Prize for non-fiction)

## Βραβεία και διακρίσεις
* 1994: John Llewellyn Rhys Prize.
* 1995: Prix du Meilleur Livre Étranger.
* 1997: Writers' Guild of Great Britain Best Fiction Book.
* 1998: Prix Médicis Étranger.
* 2001: Bollinger Everyman Wodehouse Prize.
* 2004: Chevalier of the Ordre des Arts et des Lettres.
* 2004: Premio Arcebispo Juan de San Clemente.
* 2005: Samuel Johnson Prize.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*http://www.jonathancoewriter.com/

Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Κατηγορία:Άγγλοι βιογράφοι
Γη και ελευθερία

To **Γη και ελευθερία** είναι ταινία του 1995 σε σκηνοθεσία του Κεν Λόουτς και σε σενάριο του Τζιμ Άλεν.

Το θέμα της είναι ο Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, όπως και τα γεγονότα του Μαΐου του 1937 στην Ισπανία.
## Πλοκή
Ο Ντέιβιντ Καρ πεθαίνει σε μεγάλη ηλικία και η εγγονή του, η Κιμ, βρίσκει στα πράγματά του γράμματα από την εποχή του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Τότε ξεκινά μία ιστορική αναδρομή:

Τη δεκαετία του '30 ο Ντέιβιντ, μέλος του ΚΚ Βρετανίας, φεύγει από το Λίβερπουλ για να πολεμήσει ως εθελοντής στην Ισπανία εναντίον του Φράνκο. Εκεί γίνεται μέλος της πολιτοφυλακής του Εργατικού Κόμματος Μαρξιστικής Ενότητας υπό τις οδηγίες του Λόρενς. Γνωρίζει και γίνεται φίλος με τη Μάιτε, τον Μπερνάρ και το ζευγάρι Κούγκαν και Μπλάνκα. Όταν ο Κούγκαν σκοτώνεται, ο Ντέιβιντ συνάπτει σχέση με τη Μπλάνκα.

Μετά από λίγο καιρό τραυματίζεται και όταν αναρρώνει εντάσσεται στις κυβερνητικές ταξιαρχίες, όπου ανακαλύπτει τη σταλινική τους ιδεολογία και την εναντίωση τους στο Εργατικό Κόμμα Μαρξιστικής Ενότητας. Αποχωρεί από εκεί και επιστρέφει στους συναγωνιστές του και σε μια συμπλοκή με την ταξιαρχία η Μπλάνκα σκοτώνεται.

Η ταινία τελειώνει με την επιστροφή στο σήμερα και την κηδεία του Ντέιβιντ.

## Διανομή

## Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε το FIPRESCI και το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο 48ο φεστιβάλ των Καννών, το βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας και το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας. Ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες της δεκαετίας 1990
Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1990
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες της δεκαετίας 1990
Κατηγορία:Πολεμικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Κατηγορία:Πολεμικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Πολιτικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Βρετανικές ιστορικές ταινίες
Κατηγορία:Γερμανικές ιστορικές ταινίες
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Καταλανόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον Ισπανικό εμφύλιο
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κεν Λόουτς
Κατηγορία:Ταινίες του 1995
Πατίμ

Το **Πατίμ **(Fogo Crioulo: *Patin*) είναι ένας οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού Φόγκο στο Πράσινο Ακρωτήριο. Βρίσκεται 8 χλμ. νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα του νησιού Σάο Φίλιπε. Το 2010 ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή ήταν 876. Το υψόμετρο είναι 535. Βρίσκεται ανάμεσα στα μικρά ρεύματα Ριμπέιρα Βιλιάλ στα βορειοανατολικά και Ριμπέιρα Τσάντε Αντόνιο στα νοτιοανατολικά. Η ετήσια βροχόπτωση είναι 162.6&#x20;χιλιοστά.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πόλεις του Πράσινου Ακρωτηρίου
Κολιούρ

Το **Κολιούρ** (γαλλικά: *Collioure*, καταλανικά: *Cotlliure*) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κολιουρέν (γαλλικά: *Colliourencs*).

## Γεωγραφία
Η πόλη Κολιούρ βρίσκεται στην ακτή Βερμέιγ στη Μεσόγειο Θάλλασα

## Ονομασία
Το Κολιούρ στα Καταλανικά ονομάζεται Κοτλιούρ.

## Ιστορία
Υπάρχει καταγραφή του κάστρου "Castrum Caucoliberi" από το 673, θεωρείται ότι ήταν εμπορικό και στρατηγικό σημείο.

Το Κολιούρ χωριζόταν από τον ποταμό Ντουί σε δύο χωριά, την παλιά πόλη και το λιμάνι.

Στις 21 Ιανουαρίου 1870,ένα σημαντικό φυσικό φαινόμενο συνέβη στο Κολιούρ, όπως παρατηρήθηκε από τον Τσαρλς Νοντίν περισσότερο από ένα μέτρο χιονιού είχε πέσει στην πόλη εκείνη την ημέρα 

## Οικονομία
Το Κολιούρ είναι διάσημο για το κρασί του και για τις αντσούγιες οι οποίες έχουν θεωρηθεί ως οι καλύτερες παγκοσμίως.


Plan de Collioure au 18e siècle.jpg|Χάρτης τού Κολιούρ (18ος Αιώνας)
Collioure church.jpg|Εκκλησία τού Κολιούρ
Chateau Royal de Collioure, France.jpg|Βασιλικό Παλάτι τού Κολιούρ
150607-Collioure-01.jpg|Κάστρο Καρέ
Collioure - La Tour de l' Etoile.jpg|Πύργος τού Ετόι


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Tourist office website
* Photographs of Collioure and The Region
* Webpage about the fortifications of Collioure 
* Photos of Collioure
*  Information of the Royal Castle of Collioure 
* Cotlliure * History and information in Catalan Encyclopaedia.*

Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Σάρα Ναζαρμπάγιεβα

Η **Σάρα Αλπισκιζί Ναζαρμπάγιεβα **() (γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1941, στο Κσυλ-Ζάρ στο σημερινό Καζακστάν) είναι η πρώτη Κυρία του Καζακστάν και σύζυγος του προέδρου Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ. Παντρεύτηκαν το 1962, μετά την αποφοίτηση της, και απέκτησαν τρεις κόρες, την Νταρίγκα, Ντινάρα και Αλίγια, 6 εγγόνια και 1 δισέγγονο. 

Έχει βραβευτεί με το βραβείο Ιχσάν Ντογκραματσί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 1997 και έχει ασχοληθεί με φιλανθρωπίες για παιδιά στο παρελθόν.

## Συνεισφορές για παιδιά
Η Σάρα Ναζαρμπάγιεβα είναι ο πρόεδρος του Διεθνούς οργανισμού παιδιών Μπομπέκ που ιδρύθηκε το 1992, λίγο μετά την ανεξαρτησία του Καζακστάν. Ίδρυσε τον οργανισμό για να βοηθήσει παιδιά με οικογένειες με χαμηλό εισόδημα, καθώς και εξοπλισμό για σχολεία.

Το 1997 ξεκίνησε το πρώτο Εθνικό Παιδιά είναι το Κέντρο Αποκατάστασης και το "Παιδικά χωριά SOS του Καζακστάν", οικογενειακά χωριά για ορφανά παιδιά. Αποτελείται από μια ομάδα σπιτιών που ζουν πολλά παιδιά με αρμόδιους για την φροντίδα των παιδιών. Τα σχέδια της για αυτόν τον οργανισμό είναι τα ορφανά παιδιά να μεγαλώσουν σε μια οικογενειακή ατμόσφαιρα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καζάκοι πολιτικοί
Ουσκονίρ

Το **Ουσκονίρ **(* πρώην γνωστό ως *Σαμαλγκάν*, ή *Τσεμολγκάν*, , ) είναι μια αγροτική κοινότητα κοντά στο Αλμάτι του Καζακστάν. Είναι αξιοσημείωτη ως το σημείο γέννησης του σημερινού προέδρου του Καζακστάν, Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ. Ο πληθυσμός στην απογραφή του 2009 είναι 13.616.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Κατάλογος έργων του Καναλέττο

Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Καναλέττο.

 
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Άντριου Αστχάλτερ

Ο **Άντριου Αστχάλτερ** (*[[αγγλικά]] : Andrew W. Asthalter*) ήταν Αμερικανός αθλητής και μέλος της οργάνωσης Νήαρ Ήστ ("Ίδρυμα Εγγύς Ανατολής" - Near East Foundation). Σε λίστες αγωνιζόμενων αθλητών αναφέρεται σαν A. W. Asthalter.

Γεννήθηκε στο Μουσκατίν (Muscatine) της Αϊόβα και ήταν γιος του Τζέικομπ Αστχάλτερ ενώ είχε άλλα τρία αδέλφια. 

Ο Ασταχάτερ εντάχτηκε στο ίδρυμα Εγγύς Ανατολής. Κατά την διαμονή του στο Σκάρντειλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης την τριετία 1928-1931 ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, γκολφ και αντισφαίριση, και ήταν μέλος του τοπικού αθλητικού συλλόγου "Ardsley Country Club". Αργότερα εξελίχθηκε σε διευθυντή του τμήματος ευημερίας και της ψυχαγωγίας του ιδρύματος. Το 1931 ήρθε με το ίδρυμα στην Ελλάδα για να προσφέρει βοήθεια στους πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής και παρέμεινε μέχρι το 1934. Στη Νήαρ Ηστ Καισαριανής ήταν διευθυντής του Γυμναστηρίου της και αντιπρόεδρος στο διοικητικό συμβούλιο, ενώ χρημάτισε και διαιτητής σε αγώνες αντισφαίρισης.

Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα αγωνίστηκε στο Ελληνικό πρωτάθλημα αντισφαίρισης, όπου στο διπλό αντρών ήταν πρώτος το 1932 με συμπαίκτη τον Ορέστη Γαραντζιώτη και δεύτερος το 1933 με συμπαίκτη τον Παντελή Παπαδόπουλο. Το 1934 έφτασε στα προημιτελικά του μονού όπου αποκλείστηκε από τον Αύγουστο Ζερλέντη. Νικητής του κυπέλλου Χαροκόπου στο διπλό αντρών το 1931 και το 1932 με συμπαίκτη τον Στέφανο Ξύδη.

Έζησε πολλά χρόνια στην Ευρώπη όπου αγωνίστηκε σε πολλά τουρνουά αντισφαίρισης εκπροσωπώντας την ιδιαίτερη πατρίδα του τις ΗΠΑ. Το 1919 συμμετείχε στο βρετανικό τουρνουά του Κουίνς κλαμπ όπου αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο. 

Στο τουρνουά του Γουίμπλετον συμμετείχε στο μονό το 1919, 1920 και 1922, στο διπλό αντρών το 1919, 1921, 1922 και το 1927, στο μικτό το 1922 και το 1923 όπου σε όλες τις συμμετοχές του αποκλείστηκε στον πρώτο ή στον δεύτερο γύρο. Το 1930 συμμετείχε στο Γαλικό πρωτάθλημα και στην κατηγορία άνω των 40 όπου αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του γκολφ
Κατηγορία:Διαιτητές αντισφαίρισης
Ταλντικοργκάν

Το **Ταλντικοργκάν** (καζακικά: Талдықорған), παλαιότερα γνωστή ως **Τάλντι-Κουργκάν** (ρωσικά: Талды-Курган) είναι η πρωτεύουσα (ονομάζεται διοικητικό κέντρο) της Περιφέρειας Ζετισού, του Καζακστάν. Στην απογραφή του 2009 είχε πληθυσμό 123.038, αυξημένος από τους 97.996 κατοίκους που αναφέρθηκαν στην απογραφή του 1999. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Καζάκοι. 

## Εκπαίδευση
Το Ταλντικοργκάν έχει αρκετά εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως πανεπιστήμιο, ινστιτούτα, κολλέγια τεχνολογικής εκπαίδευσης, γυμνάσια και παιδικούς σταθμούς. Υπάρχουν 27 δημόσιες εγκαταστάσεις υγείας, θέατρο, θεματικό πάρκο, βιβλιοθήκες, κινηματογράφο, στάδιο, αθλητικό συγκρότημα και πισίνες. Όλα αυτά δεν έχουν συντηρηθεί από την περίοδο της ΕΣΣΔ.

## Δημογραφικά στοιχεία
Η εθνοτική σύνθεση του Ταλντικοργκάν σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είχε ως εξής:
* Καζάκοι - 93,156 άτομα (64.96%)
* Ρώσοι - 36,532 άτομα (25.47%)
* Κορεάτες - 5,172 άτομα (3.61%)
* Τάταροι - 2,783 άτομα (1.94%)
* Γερμανοί - 1,581 άτομα (1.10%)
* Ουκρανοί - 1,071 άτομα (0.75%)
* Ουιγούροι - 962 άτομα (0.67%)
* Τσετσένοι - 354 άτομα (0.25%)
* Ουζμπέκοι - 302 άτομα (ποσοστό 0,21%)
* Λευκορώσοι - 177 άτομα (0.12%)
* Αζέροι - 130 άτομα (0.09%)
* Πολωνοί - 123 άτομα (0.09%)
* Κροατοί - 102 άτομα (0.07%)
* Άλλοι - 962 άτομα (0.67%)

## Μεταφορές
Το αεροδρόμιο της πόλης εξυπηρετεί πόλεις της Ρωσίας και του Καζακστάν και ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης απέχει 30 χιλιόμετρα από την πόλη, και υπάρχουν γραμμές προς το κεντρικό Καζακστάν, την κεντρική Ασία, Ρωσία, Βαλτικά κράτη και την Κίνα.

## Αθλητισμός
Η πόλη έχει μια ποδοσφαιρική ομάδα, την ΦΚ Ζετισού Ταλντικοργκάν.

## Αξιοσημείωτοι κάτοικοι
* Αντρέι Κιρίλεφ (1973 - 2003) - επαγγελματικός ποδηλάτης
* Σεργκέι Βοντοπιάνοφ (γεννήθηκε το 1987) - ρώσος ερασιτέχνης μποξέρ, νικητής σε πρωτάθλημα στο ερασιτεχνικό παγκόσμιο Πρωτάθληματα Πυγμαχίας
* Αλιμπέκ Μπουλέσεφ (γεννήθηκε το 1981) - Καζακστανός ποδοσφαιριστής
* Μιράτ Σαρσεμπάγιεφ (γεννήθηκε το 1986) - ερασιτέχνης μποξέρ από το Καζακστάν, γνωστός για τη νίκη του στο φλάιγουειτ με χάλκινο μετάλλιο το 2005 στο παγκόσμιο ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Πυγμαχίας
* Βίκτορ Σιντορένκο (γεννημένος το 1953) - ζωγράφος, επιμελητής, καθηγητής, συγγραφέας και είναι μέλος και αντιπρόεδρος της ουκρανικής Ακαδημίας Τεχνών.
* Μαριάν Χαντβέρκερ (γεννήθηκε το 1944) σκηνοθέτης που γεννήθηκε στο Ταλντικουργκάν (παλιό όνομα της πόλης)

## Αδελφοποιημένες πόλεις
*  Αττάλεια, Τουρκία.
*  Μάντσεστερ, Ηνωμένο Βασίλειο.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* *Bozdaqtar. Taldyqorghan oblysy*, 1995, ISBN 5-89800-067-4

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Taldykorgan
* Πύλη της Taldykorgan 
*

Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Sonic Labyrinth

Το ***Sonic Labyrinth*** (ソニックラビリンス Sonikku Rabirinsu) είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που κυκλοφόρησε από τη Sega το 1995 για το Game Gear. Είναι επίσης διαθέσιμο και για το *[[Sonic Adventure DX]]* και *[[Sonic Mega Collection Plus]]*. Το παιχνίδι έχει ισομετρικά γραφικά, όπως και το *[[Sonic The Hedgehog (βιντεοπαιχνίδι, 1991)|Sonic the Hedgehog]]* για τα arcades και *[[Sonic 3D: Flickies' Island]]*.

## Πλοκή
Ο ανταγωνιστής Doctor Eggman έκλεψε τα Σμαράγδια του Χάους και άλλαξε τα παπούτσια του Sonic με άλλα παπούτσια τα οποία κάνουν τον Sonic να χάσει τη δυνατότητα του να τρέξει γρήγορα. Ο πρωταγωνιστής πρέπει να σώσει όλα τα Σμαράγδια του Χάους με τα νέα παπούτσια και να νικήσει τον Eggman.

## Gameplay
thumb|left|Στιγμιότυπο από τη πρώτη ζώνη του παιχνιδιού, το ''Labyrinth of the Sky''
Οι παίκτες χειρίζονται τον Sonic γύρω από μία κούρσα χρησιμοποιώντας την ικανότητά του να κυλήσει σε μια μπάλα για να νικήσει τα Badniks και να πάρει κλειδιά για να τελειώσει κάθε στάδιο. Η μόνη δύναμη που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο Sonic είναι το Spin Dash. Παρόλο που ο Sonic μπορεί να περπατήσει και να χρησιμοποιεί το Spin Dash, υπάρχει ένα χρονόμετρο σε κάθε στάδιο. Ο Sonic μπορεί να συλλέξει δαχτυλίδια μόνο σε μάχες, αλλά θα χάσει μια ζωή άμα ο Sonic δεχτεί δύο χτυπήματα. Άμα δεν έχει κανένα δαχτυλίδι, τότε δέχεται μία ζημιά.

Υπάρχουν συνολικά τέσσερις ζώνες, το καθένα με τρία επίπεδα και μια μάχη αφεντικού. Ο στόχος σε κάθε επίπεδο είναι ο Sonic να συλλέξει τρία κλειδιά για να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο.

## Υποδοχή

Το *Sonic Labyrinth* δέχτηκε κυρίως αρνητικές κριτικές, με τα προβλήματα να ήταν ο άτσαλος χειρισμός και η έλλειψη ταχύτητας. Η Electronic Gaming Monthly του έδωσε ένα 4.5 από 10, σχολιάζοντας "Γιατί να μην ακολουθήσει την ίδια ρουτίνα του *[[Sonic Spinball]]* αντί να προσποιείται ότι ο Sonic μπορεί πραγματικά να κουνηθεί στα πόδια του;" Πρόσθεσε επίσης ότι το επαναλαμβανόμενο gameplay προκαλεί βαρεμάρα. Το Famitsu του έδωσε ένα σκορ 22 από 40. Το *Official Nintendo Magazine* του έδωσε ένα 40%, περιγραφοντάς το ως ένα από τα χειρότερα παιχνίδια της σειράς. Η Nintendo Life του έδωσε ένα 4 από 10. Ωστόσο, το *[[GamePro]]* του έδωσε ένα πιο θετικό σκορ, λέγοντας ότι είναι μια καλή προσθήκη στη συλλογή παιχνιδιών Sonic.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα
* ''Sonic Labyrinth'' στο Sonic Retro
* ''Sonic Labyrinth'' στο MobyGames
* ''Sonic Labyrinth'' στο GameFAQs

Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1995
Κατηγορία:Sonic
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Gear
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console
Siren: Blood Curse

Το ***Siren: Blood Curse***, γνωστό στην Ιαπωνία ως ***Siren: New Translation*** (ιαπωνικά: サイレン:ニュー トランスレーション,  Χέπμπορν: *Sairen:Nyū Toransurēshon*) είναι το τρίτο παιχνίδι της σειράς επιβίωσης τρόμου *[[Siren (σειρά βιντεοπαιχνιδιών)|Siren]]*. Δημιουργήθηκε από την εταιρία Project Siren και κυκλοφόρησε το 2008 από την Sony Computer Entertainment για το PlayStation 3, ενώ κυκλοφόρησε και για το PlayStation Store πριν από την κυκλοφορία του στην Ιαπωνία, Ευρώπη και στην Αυστραλία. Το *Siren: Blood Curse* είναι reimagining του πρώτου παιχνιδιού, διαθέτοντας πολλές αλλαγές στην δομή και στις πληροφορίες μαζί και διατηρώντας τις βελτιώσεις που παρουσίασε το *[[Forbidden Siren 2]]*. Το παιχνίδι ακολουθεί μια ομάδα διασυνδεδεμένων χαρακτήρων που προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα καταραμένο χωριό, σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Ιαπωνίας.

## Πλοκή
Στο *Siren: Blood Curse* πρωταγωνιστεί μια ομάδα χαρακτήρων οι οποίοι εμπλέκονται με τις υπερφυσικές δυνάμεις που περικλείουν το ιαπωνικό χωριό Hanuda. Ο κύριος πρωταγωνιστής είναι ο Howard Wright, ένας Αμερικανός μαθητής λυκείου, ο οποίος καταφτάνει στην Hanuda εξαιτίας ενός μυστηριώδους μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που λαμβάνει. Σε διάφορα σημεία στο παιχνίδι, συναντά τα μέλη ενός αμερικανικού τηλεοπτικού συνεργείου: τον Sam Monroe, πολιτιστικό ανθρωπολόγο και καθηγητή πανεπιστημίου, την Melissa Gale, τηλεπαρουσιάστρια και πρώην σύζυγο του Sam, την Bella Monroe, τη δεκάχρονη κόρη του Sam και της Melissa, και τον κάμεραμαν Sol Jackson. Συναντά, επίσης, την Miyako (), μια κοπέλα που θέλει να ξεφύγει από την Hanuda, τον Seigo Saiga (), γιατρό του τοπικού νοσοκομείου Saiga που μπορεί να μιλήσει αγγλικά, και την Amana, λευκή που πάσχει από αμνησία και η οποία προκύπτει ότι είναι η κύρια αντίπαλος του μαθητή.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα  (ιαπωνικά)
* Επίσημη ιστοσελίδα (Ηνωμένες Πολιτείες)
* Επίσημη ιστοσελίδα  (Ηνωμένο Βασίλειο)
*  στο IMDb

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2008
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1976
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τρόμου
Κατηγορία:Αμνησία στα βιντεοπαιχνίδια
Κατηγορία:Σκοτάδι στη μυθοπλασία
Κατηγορία:Επεισοδιακά Βιντεοπαιχνίδια
Κατηγορία:Μυθοπλασία με αναξιόπιστους αφηγητές
Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του PlayStation 3
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ψυχολογικού τρόμου
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Siren
Κατηγορία:Αυτοκτονία στη μυθοπλασία
Κατηγορία:Λογοκρισία βιντεοπαιχνιδιών
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία
Κατηγορία:Επαναλαμβανόμενα Βιντεοπαιχνίδια
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με περιεχόμενο προς λήψη
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Network
Κατηγορία:Θυσίες στη μυθοπλασία
Ακουστική αιώρηση

**Ακουστική αιώρηση (ανύψωση) ή ακουστοφόρηση (Acoustic levitation ή Acoustophoresis)** είναι μια μέθοδος αιώρησης υλικών σε ένα μέσο με τη χρήση πίεσης ηχητικής (ακουστικής) ακτινοβολίας από έντονα ηχητικά κύματα στο μέσο.

Μερικές φορές, ηχητικά κύματα στις συχνότητες των υπερήχων - και συνεπώς μη ακουστά από το ανθρώπινο αυτί- μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να ανυψώσουν αντικείμενα, όπως στην επίδειξη του εργαστηρίου της Otsuka,, ενώ άλλες φορές χρησιμοποιούνται ακουστικές συχνότητες. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι εκπομπής του ηχητικού κύματος, όπως η δημιουργία ενός κύματος κάτω από το αντικείμενο και η ανάκλαση του πίσω στην πηγή του, ή η χρήση μιας διαφανούς δεξαμενής για τη δημιουργία ενός μεγάλου ακουστικού πεδίου.

Η ακουστική αιώρηση χρησιμοποιείται συνήθως για επεξεργασίες χωρίς περιέκτη (containerless processing) που έχουν γίνει πολύ σημαντικές τελευταία λόγω του μικρού μεγέθους και της αντίστασης των μικροκυκλωμάτων και άλλων παρόμοιων υλικών στη βιομηχανία. Οι επεξεργασίες χωρίς περιέκτη μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για εφαρμογές που απαιτούν υλικά πολύ υψηλής καθαρότητας ή για χημικές αντιδράσεις υπερβολικά αυστηρές για να συμβούν σε έναν περιέκτη. Αυτή η μέθοδος είναι πιο δύσκολη στον έλεγχό της από τις άλλες μεθόδους επεξεργασίας χωρίς περιέκτη όπως η ηλεκτρομαγνητική αιώρηση (electromagnetic levitation), αλλά έχει το πλεονέκτημα να μπορεί να ανυψώσει μη αγώγιμα υλικά.

Το 2013, η ακουστική αιώρηση έχει προχωρήσει από την στατική αιώρηση σε ελεγχόμενα κινούμενα μετεωριζόμενα αντικείμενα, μια χρήσιμη ικανότητα στις φαρμακευτικές και ηλεκτρονικές βιομηχανίες. Μια πρωτότυπη συσκευή περιλαμβάνει μια διάταξη σαν σκακιέρα από τετραγωνικούς ακουστικούς πομπούς που μετακινούν ένα αντικείμενο από ένα τετράγωνο σε ένα άλλο, μειώνοντας αργά την εκπεμπόμενη ένταση του ήχου από ένα τετράγωνο, ενώ αυξάνεται η ένταση του ήχου σε ένα άλλο, επιτρέποντας στο αντικείμενο να κινηθεί εικονικά "καθοδικά".

Τα τρέχοντα συστήματα που έχουν ανυψωθεί είναι το πολύ μερικά κιλά. Οι ακουστικοί ανυψωτές χρησιμοποιούνται κυρίως στη βιομηχανία. Όμως, κάποια προϊόντα είναι εμπορικά διαθέσιμα στο κοινό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* McGraw-Hill AccessScience: Acoustic radiation pressure
* A Multi-Transducer Near Field Acoustic Levitation System for Noncontact Transportation of Large-Sized Planar Objects
* Live Science – Scientists Levitate Small Animals

Κατηγορία:Ακουστική
Κατηγορία:Αιώρηση
Κατηγορία:Ανύψωση
Μοναστήρι Μορ Μαρκός

Το **Μοναστήρι Μορ Μαρκός** ή Αγίου Μάρκου (στα συριακά: **Dayro d-Mor Marqos**) είναι Συριακό Ορθόδοξο μοναστήρι ευρισκόμενο εντός της αρμενικής συνοικίας της Παλαιάς Πόλης των Ιεροσολύμων, επί της βόρειας πλαγιάς του Όρους Σιών. Είναι ρομανικής αρχιτεκτονικής. Αποτελεί έδρα του Συριακού Ορθόδοξου Πατριαρχικού Βικαριάτου Ιεροσολύμων και Αγίων Τόπων.

## Ιστορία

Το μοναστήρι επισκέφτηκε και περιέγραψε εντός του έργου του ο Προσκυνητής του Μπορντό το 333, ο Κύριλλος Ιεροσολύμων το 348, η προσκυνήτρια Σίλβα Ισπανίας το 385, καθώς και αρκετοί άλλοι. Ευρισκόμενο, σύμφωνα με μια συριακή παράδοση προερχόμενη από τις Πράξεις των Αποστόλων, στην τοποθεσία της οικίας του Αγίου Μάρκου του Ευαγγελιστή, αποτελεί σήμερα τον τόπο κατοικίας του Συριακού Ορθόδοξου Μητροπολίτη των Ιεροσολύμων, μαζί με το παρεκκλήσιό του αφιερωμένο στον Άγιο Μάρκο του οποίου και η πρόσβαση είναι ανοιχτή στο κοινό. 

Το μοναστήρι φαίνεται να ανεγέρθηκε από Σταυροφόρους ιππότες στην διάρκεια του 12ου αιώνα (όπως προκύπτει από την μεσαιωνική αρχιτεκτονική του) στην θέση παλαιότερης εκκλησίας, ενώ υπέστη σειρά ανακατασκευών (το 1009, το 1718, το 1791, το 1833, το 1858 και το 1940), με στόχο, μεταξύ άλλων, την προστασία της βιβλιοθήκης του, πλούσιας σε αρχαία χειρόγραφα. Οι σημαντικότερες εκ των εργασιών διεξήχθησαν υπό την εποπτεία του Αμπντέλ Αχάντ Μπεν Φενάχ από το Μαρντίν, το 1719, ο οποίος προχώρησε, επίσης, σε συντήρηση των χειρογράφων. 

Μια εικόνα της Παναγίας ιδιαίτερης λατρευτικής αξίας για τους Συριακούς Ορθόδοξους ευρίσκεται επάνω από την κολυμβήθρα. Σύμφωνα με την παράδοση, η τελευταία χρονολογείται από την ευαγγελική περίοδο και φιλοτεχνήθηκε από τον Ευαγγελιστή Λουκά. Το μοναστήρι ισχυρίζεται, επίσης, πως έχει στην κατοχή του λείψανα Αγίων, καθώς και του Τιμίου Σταυρού.

Μια επιγραφή επάνω σε μια λίθινη πλάκα του 6ου αιώνα ανακαλύφθηκε το 1940 εντός του μοναστηριού. Η τελευταία αναφέρει: «Αυτός είναι ο οίκος της Μαρίας, μητέρας του Ιωάννη - αποκαλούμενου Μάρκου. Χάρη στους Αγίους Αποστόλους, η εκκλησία αυτή έλαβε την προστασία της Παρθένου Μαρίας, Θεομήτορος, έπειτα από την Ανάληψη εις ουράνια του Κυρίου Ιησού Χριστού. Ανεγέρθηκε εκ νέου έπειτα από την καταστροφή των Ιεροσολύμων από τον Αυτοκράτορα Τίτο το έτος 73.»

Σύμφωνα με μια παράδοση προερχόμενη από το Ευαγγέλιο του Αγίου Λουκά, ο Απόστολος Πέτρος βρήκε καταφύγιο στην τοποθεσία αυτή, στην οικία της μητέρας του Μάρκου, έπειτα από την απελευθέρωσή του από την φυλακή, όπου και είχε σταλεί από τον Ηρώδη Αγρίππα. Παραδόσεις ύστερων ημερομηνιών καθιστούν την συγκεκριμένη οικία ως τόπο του Μυστικού Δείπνου και της βαπτίσεως της Παρθένου Μαρίας.

## Σχετικά Λήμματα
* Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσκεψη του μοναστηριού (youtube.com)
* Εικόνες του μοναστηριού
*  Ιστορία και περιγραφή του μοναστηριού
*  Παρουσίαση του μοναστηριού

Κατηγορία:Μοναστήρια στην Ιερουσαλήμ
Κατηγορία:Χριστιανισμός στο Ισραήλ
Κατηγορία:Συριακά Ορθόδοξα μοναστήρια
Κατηγορία:Ρομανική αρχιτεκτονική
Κατηγορία:Παλαιά Πόλη Ιεροσολύμων
Μπαντάμσα

Το **Μπαντάμσα **(επίσης γνωστό ως Μπαταμσίνσκιι, Ρωσικά Бадамша (Батамшинский) , *Badamşı*, *بادامشى*)) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Ακτόμπε στο δυτικό Καζακστάν. Βρίσκεται σε υψόμετρο 419 μέτρα, ή 1.375 πόδια. Έχει πληθυσμό 5,668.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Κατηγορία:Περιφέρεια Ακτόμπε
Ο Γάμος (Τσέχωφ)

μικρογραφία|δεξιά|Ο συγγραφέας το 1886
«**Ο γάμος**» () είναι θεατρικό έργο - κωμωδία μιάς πράξεως - του Αντόν Τσέχωφ, γραμμένη το 1889.

Σε αυτό το έργο - και με αφορμή μια δεξιώση γάμου - ο Τσέχωφ με έναν εύθυμο και ανάλαφρο τρόπο - σατιρίζει τον μέσο Ρώσο και την δίψα του για αξιώματα και τιμές. Το έργο πρωτοπαίχτηκε στη Μόσχα στις 28 Νοεμβρίου του 1900.

Στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε από το Εθνικό θέατρο, από τη σκηνή Α' Άρμα Θέσπιδος σε περιοδεία του στην Κόρινθο στις 15 Σεπτέμβρη του 1939, σε σκηνοθεσία του Πέλου Κατσέλη. 

## Η υπόθεση
Βρισκόμαστε σε μια σάλα του εστιατορίου Αντρόνωφ, κάποιο βράδυ του 1889 όπου ο ΓΕΒΝΤΑΚΙΜ ΖΑΧΑΡΟΒΙΤΣ ΖΙΓΚΑΛΩΦ, γραμματέας Κολλεγίου και η γυναίκα του ΑΝΑΣΤΑΖΙΑ ΤΙΜΟΦΕΓΕΒΝΑ, δίνουν την επομένη του γάμου της κόρης τους ΝΤΑΣΣΕΓΚΑ, με τον ΕΠΑΜΕΙΝΟΝΤ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΑΜΠΛΟΜΠΩΦ, την καθιερωμένη δεξίωση σε φίλους και γνωστούς.

Η ατμόσφαιρα είναι γιορτινή, η ορχήστρα παίζει χαρούμενους χορευτικούς σκοπούς και τα ζευγάρια χορεύουν.

Ο γαμπρός παραπονιέται στην πεθερά του ότι τον εξαπάτησαν. Οι ομολογίες που του είχαν τάξει – εκτός από την προίκα της κόρης τους – ήταν υποθηκευμένες. Αλλά – και το σημαντικότερο – ενώ του είχαν υποσχεθεί την παρουσία ενός στρατηγού στο γάμο (κάτι που θα έδινε κύρος και στα πεθερικά και στο γαμπρό), στρατηγός δεν φαίνεται πουθενά. 

Και η ίδια η πεθερά είναι αναστατωμένη από την απουσία στρατηγού, πολύ περισσότερο που έδωσε στον γνωστό της, ΑΝΤΡΈΙ ΑΝΤΕΓΕΒΙΤΣ ΝΙΟΥΝΙΝ, το ποσό των 25 ρουβλίων με σκοπό, στην ανάγκη να νοικιάσει έναν στρατηγό. Ο Νιούνιν όμως είναι εξαφανισμένος.

Πολλές εύθυμες και σατιρικές στιχομυθίες λαμβάνουν χώρα στην δεξίωση, όπου καλεσμένοι είναι η ΑΝΝΑ ΜΑΡΤΙΝΟΒΝΑ ΣΜΕΓΙΟΥΚΙΝΑ, μαμή στο επάγγελμα αλλά και εξαίρετη τραγουδίστρια, ο ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΓΙΑΤ, τηλεγραφητής, ο Έλληνας ζαχαροπλάστης ΧΑΡΑΛΑΜΠΗ ΣΠΥΡΙΝΤΟΝΟΒΙΤΣ ΝΤΗΜΠΑΣ, ο ναύτης ΝΤΗΜΗΤΡΗ ΣΤΕΠΑΝΟΒΙΤΣ ΜΟΖΓΟΒΌΙ, ο ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ (που δεν κατονομάζεται), ενώ συχνά περνούν από την σκηνή Υπηρέτες, Σερβιτόροι, Λακέδες, Χορευτές.

Τελικά ο Νιούνιν παρουσιάζει τον πολυπόθητο στρατηγό. Πρόκειται για τον αξιότιμο ΦΙΟΝΤΟΡ ΓΙΑΚΟΒΛΕΒΙΤΣ ΡΕΒΟΥΝΩΦ-ΚΑΡΑΟΥΛΩΦ. Ο «Στρατηγός» βέβαια, στην πραγματικότητα είναι συνταξιούχος δεύτερος καπετάνιος του Ναυτικού, -υπέργηρος, ξεμωραμένος και κουφός- αλλά ο Νιούνιν προκειμένου να κρατήσει για τον εαυτό του το ποσό, δε δίνει σημασία σε αυτές τις λεπτομέρειες. Ο «στρατηγός», ένας γείτονας του Νιούνιν – ευχαριστημένος που βρήκε παρέα και συμμετέχει σε μια γιορτή – δίνει τον καλύτερο εαυτό του αλλά κάποια στιγμή η αληθινή ταυτότητά του αποκαλύπτεται.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το κείμενο: https://www.scribd.com/document/8942530/%CE%9F-%CE%B3%CE%AC%CE%BC%CE%BF%CF%82 
* Το βιβλίο: εκδόσεις «Δωδώνη», (σειρά Παγκόσμιο θέατρο), μτφ. Λυκούργος Καλλέργης - πρώτη έκδοση 1986 ISBN 978-960-558-177-0

Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Αντόν Τσέχωφ
Γάντια εργασίας

Τα **γάντια εργασίας** είναι τύπος ενισχυμένων γαντιών χρησιμοποιούνται κατά την τέλεση εργασιών για την προστασία από πιθανούς επικίνδυνους παράγοντες στον χώρο ή στο αντικείμενο χειρωνακτικής εργασίας των εργατών. Με γνώμονα το παραπάνω η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θεσπίσει προδιαγραφές που περιγράφονται στους παρακάτω πίνακες.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ένδυση
Κατηγορία:Προστατευτικός εξοπλισμός
Κατηγορία:Ενδύματα χειρός
Ατάσου

Το όνομα **Ατάσου **μπορεί να αναφέρεται:
* Ατάσου, μια πόλη στο Ουτάρ Πραντές στην Ινδία
* Ατάσου, πόλη του Καζακστάν, στην περιφέρεια Καραγκάντα, με γεωγραφικές συντεταγμένες , το τέλος του αγωγού πετρελαίου Κίνας-Καζακστάν.
Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων

Η **Μονή Αγίου Στεφάνου** είναι γυναικείο μοναστήρι στα Μετέωρα (Θεσσαλία). Είναι ένα από τα έξι που συνεχίζουν να είναι ενεργά στα Μετέωρα, τα οποία από το 1988 συμπεριλαμβάνονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Βρίσκεται στο νότιο άκρο των Μετεώρων, πάνω από την Καλαμπάκα. Η εγκατάσταση των μοναχών στον βράχο του Αγίου Στεφάνου άρχισε στα τέλη του 12ου αι., όταν το 1191/2, σύμφωνα με την παράδοση ο ασκητής Ιερεμίας ίδρυσε τη μονή. Η κατασκευή της μονής άρχισε τον 14ο αιώνα, με πρώτο κτήτορα τον Αντώνιο Καντακουζηνό και Μετεωρίτη και ολοκληρώθηκε τον 16ο αιώνα. Η μονή φαίνεται να ανακαινίστηκε εκ βάθρων τον 16ο αιώνα από τον μοναχό Φιλόθεο εκ Σκλάταινας. Επί ημερών του, το 1545, η μονή έγινε σταυροπηγιακή (μέχρι το 1743). Η μονή πήρε τη σημερινή της μορφή με τα κτίρια που κατασκευάστηκαν τον 18ο και 19ο αιώνα. Από το 1961, στη μονή εγκαταβιεί γυναικεία αδελφότητα.

Η μονή συνδέεται με τον σύγχρονο δρόμο με μικρό γεφύρι. Τα κελιά της μονής βρίσκονται εκατέρωθεν της εισόδου. Στα νοτιοανατολικά του περιβόλου βρίσκεται το παλιό καθολικό της μονής, το οποίο χρονολογείται από τον 15ο αιώνα και ανακαινίστηκε τον 16ο αιώνα. Είναι ένας μικρός μονόχωρος δρομικός ναός με λιτή. Έχει δύο φάσεις τοιχογραφιών, με τις δεύτερες να έγιναν από τον Νικόλαο Καστρήνσιο. Το νέο καθολικό βρίσκεται στα βορειοδυτικά του περιβόλου και χτίστηκε το 1798. Είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος αγιορείτικου τύπου, με λιτή και προστώο. Αγιογραφήθηκε τη δεκαετία του 1980 από τον Βλάση Τσοτσώνη. Κοντά στο παλαιό καθολικό βρίσκεται η τράπεζα και το σκευοφυλάκιο-μουσείο. Στα ανατολικά του περιβόλου βρίσκεται η εστία, ο στάβλος, ένα μικρό τετράγωνο θολωτό κτίσμα και άλλοι βοηθητικοί χώροι.

## Φωτοθήκη


Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων 2.jpg|Το νέο καθολικό
Meteora St. Stephen Monastery 2.jpg|Το παλιό καθολικό και ο περίβολος



## Παραπομπές


 

Στεφανος