Μάμπο (μουσική)

Το **μάμπο** είναι ένα είδος κουβανικής χορευτικής μουσικής που πρωτοεμφανίστηκε από την ορχήστρα charanga Arcaño y sus Maravillas στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και αργότερα έγινε δημοφιλές στο ύφος της big band χάρη στον Πέρες Πράδο. Προήλθε ως συγκοπτόμενη εκδοχή του ντανσόν (danzón), γνωστή ως danzón-mambo, η οποία περιλάμβανε ένα τελικό αυτοσχεδιαστικό τμήμα βασισμένο στα γουαχέος (guajeos), επαναλαμβανόμενα ρυθμικά μοτίβα χαρακτηριστικά του σον κουμπάνο (son cubano, επίσης γνωστά ως montunos). Αυτά τα guajeos αποτέλεσαν την ουσία του είδους όταν το μάμπο υιοθετήθηκε από μεγάλες ορχήστρες, οι οποίες δεν εκτελούσαν τα παραδοσιακά τμήματα του danzón και προσανατολίστηκαν περισσότερο προς τη σουίνγκ και την τζαζ.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και τις αρχές του 1950, το μάμπο εξελίχθηκε σε μια χορευτική μανία στο Μεξικό και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς ο αντίστοιχος χορός μάμπο κατέκτησε την Ανατολική Ακτή με πρωτοστάτες τον Πέρες Πράδο, τον Τίτο Πουέντε, τον Τίτο Ροδρίγκες και άλλους. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ένα πιο αργό στυλ ballroom, επίσης βασισμένο στο danzón, το τσα-τσα-τσα, αντικατέστησε το μάμπο ως το δημοφιλέστερο είδος χορευτικής μουσικής στη Βόρεια Αμερική. Ωστόσο, το μάμπο διατήρησε έναν βαθμό δημοτικότητας έως και τη δεκαετία του 1960, με νέα παρακλάδια όπως το dengue να κάνουν την εμφάνισή τους. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, το μάμπο είχε σε μεγάλο βαθμό ενσωματωθεί στη σάλσα.

## Ιστορία

### Προέλευση στην Κούβα
Οι πρώτες ρίζες του μάμπο εντοπίζονται στο *danzón de nuevo ritmo* (ντανσόν με νέο ρυθμό), που αργότερα έγινε γνωστό ως danzón-mambo και έγινε δημοφιλές από την ορχήστρα Arcaño y sus Maravillas, υπό τη διεύθυνση του φλαουτίστα Αντόνιο Αρκάνιο (1911-1994).

Ο Ορέστες Λόπες (1908-1991) και ο αδελφός του Ισραέλ Λόπες «Κατσάο» (1918-2008), βασικοί συνθέτες της ορχήστρας Maravillas, ήταν οι πρώτοι που χαρακτήρισαν το τελικό, γοργό και αυτοσχεδιαστικό τμήμα του δημοφιλούς κουβανικού ντανσόν ως μάμπο. Αυτή η καινοτομία αποτέλεσε βασικό στάδιο στην εξέλιξη του ντανσόν, που με την πάροδο των ετών είχε σταδιακά χάσει τη δομική του ακαμψία, προς όφελος τόσο των μουσικών όσο και των χορευτών. Πριν από το danzón de nuevo ritmo, ήδη από το 1910, ο Χοσέ Ουρφέ (1879-1957) είχε προσθέσει ένα montuno (αυτοσχεδιαστικό τελείωμα από το είδος son) στο τέλος του έργου του *El bombín de Barreto*. Επρόκειτο για ένα ζωηρό τμήμα με επαναλαμβανόμενες μουσικές φράσεις, που εισήγαγε στοιχεία του son στον ντανσόν.

Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1930, μέλη της ορχήστρας του Αρκάνιο έλεγαν «vamos a mambear» («πάμε να παίξουμε μάμπο») όταν αναφέρονταν στο montuno ή τον τελικό αυτοσχεδιασμό του ντανσόν. Ο τσελίστας Ορέστες Λόπες ήταν αυτός που συνέθεσε το πρώτο ντανσόν με τίτλο "Mambo" το 1938. Σε αυτό το έργο, συγκοπτόμενα μοτίβα εμπνευσμένα από το son συνδυάζονταν με αυτοσχεδιασμούς φλάουτου.

Ο Αντόνιο Αρκάνιο περιέγραψε το μάμπο ως εξής:

«Το μάμπο είναι ένα είδος συγκοπτόμενου montuno που διαθέτει τη ρυθμική γοητεία, την αμεσότητα και την εκφραστικότητα του κουβανικού λαού. Ο πιανίστας ξεκινάει το μάμπο, η φλογέρα το αναλαμβάνει και αυτοσχεδιάζει, το βιολί εκτελεί ρυθμικά ακόρντα με διπλές χορδές, το κοντραμπάσο παίζει ένα tumbao, ο timbalero χτυπά το κουδούνι, το γκίρο τρίβεται, οι μαράκες παίζουν τον ρυθμό, και το απαραίτητο τούμπα (κόνγκα) ενισχύει το tumbao του μπάσου και δίνει δύναμη στο timbal».

### 1940–1952: Το "χάλκινο" μάμπο στην Πόλη του Μεξικού

Ο Δάμασο Πέρες Πράδο, πιανίστας και ενορχηστρωτής από τη Ματάνσας της Κούβας, εγκαταστάθηκε στην Αβάνα στις αρχές της δεκαετίας του 1940, όπου εργάστηκε σε νυχτερινά κέντρα και ορχήστρες όπως εκείνες της Πολίνα Άλβαρες και του Casino de la Playa. Το 1949 ταξίδεψε στο Μεξικό αναζητώντας ευκαιρίες και σημείωσε τεράστια επιτυχία με ένα νέο στυλ, στο οποίο έδωσε το ήδη γνωστό όνομα μάμπο.

Το ύφος του Πέρες Πράδο διέφερε από το αρχικό μάμπο. Το νέο στυλ είχε εντονότερη επιρροή από την αμερικανική τζαζ και εμπλουτίστηκε με διευρυμένη ενορχήστρωση: τέσσερις ή πέντε τρομπέτες, σαξόφωνα, κοντραμπάσο, ντραμς, μαράκες, καμπάνα, κόνγκα και μπόνγκος. Το νέο μάμπο περιλάμβανε έντονο κοντραπούντο ανάμεσα στις τρομπέτες και τα σαξόφωνα που παρακινούσε το σώμα σε κίνηση, ενισχυόμενο από τον χαρακτηριστικό βαθύ ήχο του Πράδο στο τέλος κάθε φράσης.

Καθώς η μουσική του απευθυνόταν κυρίως σε κοινό εκτός Κούβας, ο Πράδο ενσωμάτωσε διεθνείς επιρροές, ιδίως από τις ΗΠΑ. Αυτό φαίνεται στις διασκευές κομματιών όπως "Mambo Rock", "Patricia" και "Tequila", όπου συνδυάζεται τριπλός ρυθμός τύπου swing με στοιχεία κουβανικής ρούμπα και son. Ο Πέρες Πράδο σημείωσε επιτυχίες όπως το "Mambo No. 5" και το "Mambo No. 8" το 1950. Η «μανία του μάμπο» κορυφώθηκε στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 1950, όταν ο Πράδο έφτασε στο #1 των αμερικανικών charts με την τσα-τσα εκδοχή του "Cherry Pink (and Apple Blossom White)".

Το ρεπερτόριο του Πράδο περιλάμβανε πολλά διεθνή κομμάτια όπως "Cerezo Rosa", "María Bonita", "Tea for Two", "La Bikina", "Cuando Calienta El Sol", "Malagueña" και "En Un Pueblito Español".

Ο Μπένι Μορέ (1919-1963), Κουβανός τραγουδιστής, επίσης έζησε στο Μεξικό μεταξύ 1945 και 1952. Εκεί συνέθεσε και ηχογράφησε μάμπο με μεξικανικές ορχήστρες, ιδιαίτερα με αυτή του Ραφαέλ δε Παθ· ηχογράφησαν τα Yiri Yiri Bon, La Culebra, Mata Siguaraya, Solamente Una Vez και Bonito y Sabroso. Μαζί με τον Πράδο ηχογράφησαν 28 τραγούδια μάμπο, όπως τα La Múcura, Rabo y Oreja και Pachito E'ché. Την ίδια περίοδο συνεργάστηκε και με την ορχήστρα του Χεσούς «Τσούτσο» Ροδρίγκες.

### Το μάμπο στη Νέα Υόρκη: 1947–1960

Το μάμπο έφτασε στη Νέα Υόρκη το 1947 και σύντομα η μουσική και ο χορός μάμπο γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Οι δισκογραφικές εταιρείες χρησιμοποιούσαν την ετικέτα «μάμπο» για να διαφημίσουν τα άλμπουμ τους, ενώ διαφημίσεις για μαθήματα χορού μάμπο κατέκλυζαν τις εφημερίδες. Η Νέα Υόρκη μετέτρεψε το μάμπο σε ένα διακρατικό πολιτισμικό φαινόμενο.

Το μάμπο στη Νέα Υόρκη παιζόταν με εκλεπτυσμένο, έντονο ύφος, γεμίζοντας την αίθουσα Palladium, τον περίφημο χορευτικό χώρο του Μπρόντγουεϊ. Η αίθουσα αυτοχαρακτηρίστηκε «ναός του μάμπο», φιλοξενώντας κορυφαίους χορευτές όπως οι Mambo Aces, Cha Cha Taps, Killer Joe Piro, Άουγκι και Μάργκο Ροδρίγκες — οι οποίοι χόρευαν ακόμα και 50 χρόνια αργότερα (το 2006) στο Λας Βέγκας.

Σημαντικοί χορευτές και μουσικά σχήματα της δεκαετίας του 1950 στη Νέα Υόρκη περιλάμβαναν τους: Augie & Margo, Michael Terrace & Elita, Carmen Cruz & Gene Ortiz, Larry Selon & Vera Rodríguez, Mambo Aces (Anibal Vasquez και Samson Batalla), Cha Cha Taps (Carlos Arroyo και Mike Ramos), Killer Joe Piro, Paulito και Lilon, Louie Maquina, Pedro Aguilar («Cuban Pete»), Machito, Tito RoDavidGarcia" />

## Βιβλιογραφία
*Pérez Firmat, Gustavo. "Mad for Mambo," in *The Havana Habit*. New Haven and London: Yale University Press, 2010.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Perez Prado and Mambo Mania
* Documentary 52': Mambo

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μουσικά είδη