open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αλίκη ντε Λα Ρος

Η **Αλίκη των Αθηνών**, γαλλ. Alice de La Roche (απεβ. 1282) από τον Οίκο ντε Λα Ρος ήταν κόρη του δούκα των Αθηνών και με τον γάμο της έγινε κυρία της Βηρυτού. Όταν τη Βηρυτό ανέλαβε η κόρη της, η Αλίκη έγινε επίτροπος της Βηρυτού το διάστημα 1274-77.

## Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Γκυ Α΄ δούκα των Αθηνών και μίας των Μπρυγιέρ/Μπριέλ, κόρης του Ούγου βαρόνου της Καρύταινας και μίας Βιλλεαρδουίνου. Ο Γκυ Α΄ από κύριος είχε γίνει δούκας των Αθηνών το 1260 από τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας.

Αδέλφια της ήταν: 1. Ιωάννης δούκας των Αθηνών 2. Γουλιέλμος δούκας των Αθηνών 3. Μαργαρίτα 4. Ισαβέλλα σύζυγος πρώτα του Γοδεφρείδου του Μπριέλ, κυρίου της Καρύταινας και μετά του Ούγου κόμη του Μπριέν & του Λέτσε και 5. Αικατερίνη.

Ο σύζυγός της Ιωάννης Β΄ οδήγησε το 1260 μία μεγάλη επιδρομή μαζί με τους Ναΐτες ιππότες στη Γαλιλαία. Ομως ο Ιωάννης Β΄ και οι Ναΐτες ηττήθηκαν κοντά στην Τιβεριάδα από Τουρκομάνους, που αιχμαλώτισαν τον Ιωάννη Β΄ και έπειτα τον εξαγόρασαν αντί λύτρων.

Κατά την απουσία τής κόρης της Ισαβέλλας κυρίας της Βηρυτού στην Κύπρο το διάστημα 1274-77, η Αλίκη ανέλαβε επίτροπος της Βηρυτού. Ο Ιωάννης Β΄ απεβίωσε το 1264 και η Αλίκη το 1282. Το 1308 απεβίωσε ο ανιψιός της Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος δούκας των Αθηνών, άγαμος. Η κόρη της Εσίβα διεκδίκησε νόμιμα το δουκάτο, αλλά τελικά αυτό δόθηκε στον Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν, γιο της Ισαβέλλας, αδελφής της Αλίκης.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1240/50 τον Ιωάννη Β΄ των Μπριέν κύριο της Βηρυτού και είχε τέκνα:
* Ισαβέλλα 1252-1282, κυρία της Βηρυτού. Παντρεύτηκε τον Ούγο Β΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου και μετά άλλους τρεις ιππότες. 
* Εσίβα 1253-1312, παντρεύτηκε πρώτα τον Ουμφρέδος του Μονφόρ, μετά τον Γκυ των Πουατιέ κοντόσταυλο της Κύπρου.

## Πηγές
* Cawley, Charles, Jerusalem, Nobility, Lords of Beirut Ibelin, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy



Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Βέρα Ομπολένσκι

Η **Βέρα Απολλονέβνα Ομπολένσκι** (ρωσικά: *Вера Аполлоновна Оболенская*, 11 Ιουνίου 1911 - 4 Αυγούστου 1944) ήταν Ρωσίδα-Γαλλίδα ηρωίδα της Γαλλικής Αντίστασης κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Υπήρξε γραμματέας του OCM, μιας σημαντικής οργάνωσης της γαλλικής αντίστασης και παρέμεινε εκεί έως και τον Δεκέμβριο του 1943, όπου στάλθηκε στη Γερμανία και εκτελέστηκε μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας. Γεννήθηκε στη Ρωσία και ήταν κόρη του Απόλλων Μακάροφ, Ρώσος που άνηκε στην υψηλή κοινωνία και είχε και πόστο στην κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν. Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου, αυτή και η οικογένεια της, μετακόμισαν στο Παρίσι.  

Αφού τελείωσε το σχολείο ασχολήθηκε με τη μόδα και αργότερα γραμματέας του Jacques Arthuys. Το 1937 παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Νίκολας Ομπολένσκι. Η οικογένεια ζούσε άνετα και πλούσια εκείνη την περίοδο, έως ότου ξεσπά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Μετά την Πτώση της Γαλλίας, το 1940, ο εργοδότης της άρχισε να βοηθά την Αντίσταση, με την Ομπλένσκι να συμμετέχει κι αυτή. Το 1941 δημιουργήθηκε και η *Organisation civile et militaire*. Στις 21 Δεκεμβρίου 1941, συλλαμβάνεται ο Jacques Arthuys και αναλαμβάνει τη θέση του ο Alfred Touny, χωρίς η Ομπολένσκι να χάσει τη θέση της. Τη μνημόνευαν για την εξαιρετική της μνήμη, αφού ποτέ δεν κράταγε σημειώσεις. Βάσει του Arthur Calmette, η Ομπλένσκι πάλευε για τους Ρώσους, για τη νέα της πατρίδα και ήταν πολύ έξυπνη και αφοσιωμένη στον σκοπό. 

Στις 16 Δεκεμβρίου του 1943, κι ενώ βρισκόταν σε σπίτι μέλους της οργάνωσης, συλλαμβάνεται από τους *Rudy de Mérode*, ομάδα που δούλευε για την Gestapo. Η Ομπλένσκι, πιστή στον σκοπό και στους συντρόφους της, δεν αποκάλυψε τίποτα, παίρνοντας και το όνομα της "Πριγκίπισσας-που-δεν-ξέρει-τίποτα". Αν και δεν βασανίστηκε, καταδικάστηκε από στρατιωτικό δικαστήριο για προδοσία. Στις 4 Αυγούστου του 1944 εκτελείται μέσω γκιλοτίνας. Το σώμα της στέλνεται στον Δρ. Χέρμαν Στίβ, για να το εξετάσει, το οποίο κιόλας δεν βρέθηκε ποτέ. Ο άνδρας της, μέλος κι αυτός της Αντίστασης, συνέχισε να παλεύει κι αφού τελείωσαν όλα έγραψε κι ένα βιβλίο για αυτήν. Ο ίδιος δεν παντρεύτηκε ποτέ ξανά, ενώ έγινε και παπάς. Το 1958, μετά θάνατον, η Ομπολένσκι έλαβε το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής, το μετάλλιο *Croix de Guerre*, και αργότερα το μετάλλιο *Médaille de la Résistance*.

## Παραπομπές
 

## Βιβλιογραφία

*
*
*
*
*
*
*
*

Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Μιγκουέλ ντα Παζ

Ο **Μιγκουέλ ντα Παζ** (Σαραγόσα, 23 Αυγούστου 1498 - Γρανάδα, 19 Ιουλίου 1500) Ινφάντης της Πορτογαλίας και πρίγκιπας των Αστουριών, ήταν ο μοναδικός γιος και παιδί του Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας με την πρώτη σύζυγό του Ισαβέλλα των Τραστάμαρα, κόρη του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας.

## Βιογραφία
Η μητέρα του απεβίωσε μία ώρα μετά την γέννηση του. Ο ίδιος ορίστηκε αμέσως κληρονόμος στην Πορτογαλία, στο Στέμμα της Αραγωνίας και στο Στέμμα της Καστίλης· κληρονόμησε τους παππούδες του Καθολικούς βασιλείς Φερδινάνδο και Ισαβέλλα. Ο Μιγκουέλ ντα Παζ απεβίωσε σε ηλικία δύο ετών (19 Ιουλίου 1500) και τάφηκε στην Γρανάδα. Τον Οκτώβριο του 1500 ο πατέρας του νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την μικρότερη αδελφή τής μητέρας του Μαρία των Τραστάμαρα· με τον γάμο αυτό θα γεννηθεί ο διάδοχός του Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας.

Οι ελπίδες των Καθολικών βασιλέων να ενωθούν όλα τα βασίλεια της Ιβηρικής σε ένα στέμμα, τερματίστηκαν με το τέλος του Μιγκουέλ. Η αδελφή τής μητέρας του Ιωάννα Α΄ της Καστίλης θα οριστεί διάδοχος του βασιλείου της Καστίλης, που θα κληρονομήσει ο γιος της Κάρολος Ε΄ της Γερμανίας από τον Οίκο των Αψβούργων. Η ένωση θα έρθει τελικά την περίοδο 1580-1640 με τον γιο τού Καρόλου Ε΄, τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας, που θα γίνει ο πρώτος Αψβούργος βασιλιάς της Πορτογαλίας.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


## Πηγές
*Downey, Kirsten (2014). Isabella: the Warrior Queen. New York: Nan A. Talese/Doubleday. 
*Fernández Álvarez, Manuel (2003). Isabel la Católica (in Spanish). Madrid: Espasa-Calpe, S.A.

Κατηγορία:Οίκος των Αβίς
Κατηγορία:Πρίγκιπες των Αστουριών
Χοροθέατρο

Ο  λόγος -θεατρικό κείμενο,  ποίημα, οποιοδήποτε δραματοποιημένο κείμενο- γίνεται σκηνικός, εκτίθεται δηλαδή πάνω στην σκηνή για να γίνει παράσταση με την υποστήριξη της σκηνικής δράσης. Όταν η δράση δεν είναι δραματική, δηλαδή μια ιστορία με αρχή, μέση,  τέλος και σκηνικά αντικείμενα, αλλά κινησιολογική οπότε το σώμα, ο ίδιος ο ηθοποιός-  χορευτής γίνεται ο φέρων τα εσωτερικά μηνύματα- πάθη και την εξέλιξη  του ρόλου, έχουμε το χοροθέατρο.

Είναι μια αφήγηση με απεριόριστες δυνατότητες πρόσληψης  από τους θεατές του σκηνικού «γεγονότος», καθώς διηγείται την εσωτερική ιστορία και πορεία των σκηνικών προσώπων με την ελευθερία της υποκειμενικότητας στην ερμηνεία τους  και όχι τόσο την εξωτερική- αντικειμενική ροή και πλαίσιο διήγησης του συναισθήματος και των σχέσεων των ατόμων.

Κατηγορία:Θέατρο
Κατηγορία:Χορός
Παναγία της Νίκης (Βαλέτα)

Η **Παναγία της Νίκης**, προηγουμένως γνωστή ως **Άγιος Αντώνιος ο Ηγούμενος**, είναι η πρώτη εκκλησία που χτίστηκε στη Βαλέτα της Μάλτας. Το 1566, μετά από τη Μεγάλη Πολιορκία της Μάλτας από τους Οθωμανούς Τούρκους, ο Μεγάλος Μάγιστρος Ζαν Παρισό Ντε Βαλέτ και το Τάγμα του αποφάσισαν να χτίσουν μια εκκλησία προς τιμήν της Γεννήσεως της Θεοτόκου ως μορφή ευχαριστίας προς την Παναγία. Η κατασκευή ξεκίνησε με τη χρηματοδότηση του Ντε Βαλέτ.

Η εκκλησία, λοιπόν, χτίστηκε για να τιμήσει τη νίκη των Ιπποτών του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη και των Μαλτέζων επί των Οθωμανών Τούρκων εισβολέων, που συνέβη το Σεπτέμβριο του 1565. Χτίστηκε στη θέση όπου πραγματοποιήθηκε μια θρησκευτική τελετή, κατά την ημέρα της θεμελίωσης της πόλης της Βαλέτας στις 28 Μαρτίου 1566. Για να εκφραστεί η ευγνωμοσύνη προς την Παναγία, επιλέχθηκε ο ναός να είναι το πρώτο κτίριο που θα χτιζόταν στην πόλη. Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου, όπως αποδεικνύει και η τειχογραφία που βρίσκεται πίσω από την Αγία Τράπεζα και απεικονίζει τη Γέννησή της.

Το 1617, το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη επέλεξε την εκκλησία ως την ενοριακή εκκλησία τους. Η εκκλησία, έπειτα, αφιερώθηκε στον Άγιο Αντώνιο τον Ηγούμενο. Το 1699, η αψίδα της εκκλησίας διευρύνθηκε με εντολή του Μεγάλου Μαγίστρου Ραμόν Περεγιός ι Ροκαφούλ. Το 1716, ο Μαλτέζος καλλιτέχνης Αλέσιο Εράρντι ανέλαβε με εντολή του Περεγιός να ζωγραφίσει τον τρούλο με σκηνές από τη ζωή της Παναγίας. Τα έργα του Εράρντι ολοκληρώθηκαν σε δύο χρόνια. Το 1752, η πρόσοψη, το σκευοφυλάκιο, το καμπαναριό και το οίκημα του ενοριακού ιερέα διευρύνθηκαν. Η πρόσοψη έλαβε ένα ύφος μπαρόκ αρχιτεκτονικής, ενώ τοποθετήθηκε σε αυτήν μια χάλκινη προτομή του Πάπα Ιννοκέντιου ΙΒ΄. Επιπλέον στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, εκτός από τις Αγίες Τράπεζες του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και του Αγίου Παύλου, χτίστηκαν ακόμη άλλες δύο.

Το 1837, η εκκλησία έγινε η επίσημη εκκλησία του Βασιλικού Συντάγματος Άμυνας της Μάλτας, που μετεξελίχθηκε αργότερα στο Βασιλικό Πυροβολικό της Μάλτας. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, η εκκλησία υπέστη αρκετές ζημιές τόσο στη δομή της όσο και στα έργα ζωγραφικής. Στις 23 Απριλίου 1942 η οροφή της εκκλησίας καταστράφηκε έπειτα από αεροπορική επιδρομή που έπληξε τη Βαλέτα και κατέστρεψε επίσης την κοντινή Βασιλική Όπερα. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1943ο ιταλικός στόλος παραδόθηκε στις Συμμαχικές Δυνάμεις, που βρίσκονταν στη Μάλτα. Η εκκλησία έκτοτε έγινε γνωστή ως η «Παναγία της Νίκης».

Το 2000 η μη κυβερνητική, μη κερδοσκοπική, εθελοντική οργάνωση «Εθνικό Καταπίστευμα της Μάλτας» (*Din l-Art Ħelwa*) ξεκίνησε ένα έργο αναστήλωσης του ναού. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2011 η οργάνωση ορίστηκε ως θεματοφύλακας της εκκλησίας από την κυβέρνηση της Μάλτας. Το έργο της αποκατάστασης είναι ακόμη σε εξέλιξη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βαλέτα
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μάλτα
Καβησός Έβρου

Η **Καβησός** είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 80 μέτρων.

## Γενικά στοιχεία
Η Καβησός βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία, σε απόσταση 32 χιλιομέτρων Β.-ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης (μέσω Δορίσκου) και 14 χιλιομέτρων Δ. από το συνοριακό σταθμό Κήπων. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 με την ονομασία *Μικρά Καβησσός* στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φερών. Το 1930 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1957 με το ΦΕΚ 11Α - 24/01/1957 μετονομάστηκε σε Καβησός. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά αποτελεί την κοινότητα Καβησού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φερών του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 329 κατοίκους, από 197 το 2011 . Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι: 

2021   110

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Έβρου
Μαρία της Πορτογαλίας, μαρκησία της Τορτόσα

Η **Μαρία της Πορτογαλίας, μαρκησία της Τορτόσα** (Έβορα, 6 Απριλίου 1342 - Αβέιρο μετά το 1375) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν πριγκίπισσα (infante) της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε μαρκησία της Τορτόσα.

## Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Βασιλιά της Πορτογαλίας Πέτρου Α΄ του *Ωμού* με την πρώτη σύζυγο του Κωνσταντία του Πενιαφιέλ. 

Ο παππούς της Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας τακτοποίησε τον γάμο της με τον Φερνάντο της Αραγωνίας, μαρκήσιο της Τορτόσα (1354), γιο του βασιλιά Αλφόνσου Δ΄ της Αραγωνίας και της δεύτερης συζύγου του Ελεονώρας της Καστίλης. Ο στόχος του γάμου ήταν να ενισχυθούν οι δεσμοί ανάμεσα στην Πορτογαλία και το Στέμμα της Αραγωνίας. Ο σύζυγός της δολοφονήθηκε από τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας (1363) και η Μαρία επέστρεψε στην πατρίδα της, όπου έμεινε μόνιμα. Η Μαρία πέθανε σε άγνωστη ηλικία μετά το 1375 και τάφηκε στην Μονή Σάντα Κλάρα-α-Βέλια της Κοΐμπρα.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο του Οίκου της Βαρκελώνης, μαρκήσιο της Τορτόσα, γιο του Αλφόνσου Δ΄ της Αραγωνίας. Δεν απέκτησε απογόνους.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


## Πηγές
*Caetano de Souza, Antonio (1735). Historia Genealogica de la Real Casa Portuguesa (PDF) (in Portuguese). Vol. I. Lisbon: Lisboa Occidental, na oficina de Joseph Antonio da Sylva.
*Lopes, Fernao (1735). Joze Pereira Bayam (ed.). Chronica del Rey D. Pedro I (in Portuguese). Lisbon: Lisboa Occidental.
*Rodrigues Oliveira, Ana (2010). Rainhas medievais de Portugal. Dezassete mulheres, duas dinastias, quatro seculos de Historia (in Portuguese). Lisbon: A esfera dos livros.

Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Ισαβέλλα της Βηρυτού

Η **Ισαβέλλα**, γαλλ. Isabella d'Ibelin (1252 - 1282) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόρη του κυρίου της Βηρυτού, που τον διαδέχθηκε το 1264-82. Με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κύπρου· έκανε και άλλους τρεις γάμους με ιππότες.

## Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Β΄ κυρίου της Βηρυτού και της Αλίκης ντε Λα Ρος, κόρης του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος δούκα των Αθηνών. Μικρότερη αδελφή της ήταν η Εσίβα, σύζυγος πρώτα του κυρίου της Τύρου και μετά του κοντόσταυλου της Κύπρου.

Το 1264 κληρονόμησε τον πατέρα της και έγινε κυρία της Βηρυτού και ιδιοκτήτρια του ανακτόρου των Ιμπελέν εκεί. Το φέουδο ήταν υποτελές στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ, ωστόσο είχε κάνει ιδιαίτερη συμφωνία το 1261 με τον Μπαϊμπάρς ηγέτη των Μαμελούκων. Η Ισαβέλλα κυβερνούσε ανεξάρτητα και είχε φιλικές σχέσεις με τους Μαμελούκους: το 1269 διαπραγματεύθηκε μία νέα, 10ετή ειρήνη με τον Μπαϊμπάρς. 

Αρραβωνιάστηκε τον Ούγο Β΄ της Κυπρου, αλλά αυτός απεβίωσε πριν ολοκληρωθεί ο γάμος. Η Ισαβέλλα είχε μία σχέση με τον ορμητικό Ζουλιάν Γρανιέ κόμη της Σιδώνας και μάλλον αυτή η "διαβόητη έλλειψη αγνότητας" προκάλεσε την επίσημη επιστολή "Audi filia et" από τον πάπα Κλήμη Δ΄ προτρέποντάς την να παντρευτεί. Έτσι στα 20 έτη της παντρεύτηκε τον Αμό λε Στρανζ, έναν πλούσιο άρχοντα από τις μαρκιωνίες της Ουαλίας, ίσως ακόλουθο του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας. Όμως το επόμενο έτος (1273) ο Αμό απεβίωσε. Στην επιθανάτιο κλίνη του έθεσε την Ισαβέλλα και τη Βηρυτό υπό την ασυνήθιστη προστασία του Μπαϊμπάρς σουλτάνου των Μαμελούκων. 

Τότε ο Ούγος Α΄ της Κύπρου θέλησε να βρει στην πλούσια κληρονόμο έναν ιππότη, που θα πολεμήσει για τους Αγίους Τόπους. Με τη βία την πήρε στην Κύπρο για να κανονίσει τον γάμο, όμως η Ισαβέλλα αντιστεκόταν· έλαβε τη βοήθεια του Μπαϊμπάρς και των Ναΐτών. Το θέμα ήλθε στη Συνέλευση των βαρόνων (Haute Cour) της Ιερουσαλήμ, όπου έγινε συζήτηση για το ποιος έχει την επικυριαρχία στην κυρία της Βηρυτού, ο βασιλιάς ή ο σουλτάνος. Η απόφαση βγήκε υπέρ του Μπαϊμπάρς και έτσι Μαμελούκοι φρουροί τέθηκαν για την προστασία της Ισαβέλλας. Το 1277 απεβίωσε ο σουλτάνος και η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Νικολά ντ'Αλεμάν κύριο της Καισαρείας και μετά τον Γουλιέλμο Μπαρλαί.

Το 1282 απεβίωσε η Ισαβέλλα σε ηλικία 30 ετών και το 1304 ο Γουλιέλμος Μπαρλαί. Η κυριότητα της Βηρυτού περιήλθε στη μικρότερη αδελφή της Εσίβα, που απεβίωσε το 1312.

## Οικογένεια
Το 1265 μνηστεύθηκε με τον Ούγο Β΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου. Αυτός όμως απεβίωσε το 1267, 14 ετών, πριν ολοκληρωθεί ο γάμος.

Το 1272 έκανε δεύτερο γάμο με τον Αμό λε Στρανζ (Αμό τον Ξένο), που όμως απεβίωσε το 1273.

Το 1277 η Ισαβέλλα παντρεύτηκε για τρίτη φορά, με τον Νικόλαο ντ'Αλεμάν κύριο της Καισάρειας, ο οποίος φονεύθηκε το ίδιο έτος.

Έπειτα από αυτό η Ισαβέλλα έκανε τέταρτο γάμο με τον Γουλιέλμος Μπαρλαί. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.

## Πηγές
* Tyerman, Christopher. God's War. pp. 728–729.
* Nicolle, David (2001). The Crusades. Osprey Publishing. p. 73. ISBN 978-1-84176-179-4.



Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Προμαχώνας του Αγίου Ιακώβου

Ο **Προμαχώνας του Αγίου Ιακώβου** (μαλτέζικα: *Kavallier ta' San Ġakbu*) είναι ένας προμαχώνας του 16ου αιώνα στη Βαλέτα της Μάλτας, ο οποίος χτίστηκε από το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη. Βρίσκεται μπροστά στο Φρούριο του Αγίου Ιακώβου, μιας μεγάλης σχήματος αμβλείας κατασκευής, που αποτελεί μέρος των Οχυρώσεων της Βαλέτας. Ο Άγιος Ιάκωβος ήταν ένας από τους εννιά προμαχώνες που σχεδιάστηκε να χτιστούν στην πόλη, μολονότι χτίστηκαν μόνο δύο (ο δεύτερος είναι ο πανομοιότυπος Προμαχώνας του Αγίου Ιωάννη). Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό στρατιωτικό μηχανικό Φραντσέσκο Λαπαρέλι, ενώ η κατασκευή του έγινε υπό την εποπτεία του Μαλτέζου βοηθού του Τζιρόλαμο Κασάρ. Ο Προμαχώνας του Αγίου Ιακώβου δεν χρησιμοποιήθηκε ουδέποτε σε κάποια στρατιωτική σύγκρουση, όμως έπαιξε κρίσιμο ρόλο κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης των Ιερέων το 1775.

Ο Προμαχώνας βρίσκεται στην Πλατεία Καστίλλης, κοντά στον Ξενώνα της Καστίλλης, την Κεντρική Τράπεζα της Μάλτας, το Κοινοβούλιο, το Χρηματιστήριο της Μάλτας και το ταχυδρομείο στο Νταρ Ανόνα. Ο Προμαχώνας αναστηλώθηκε ως μέρος του Σχεδίου της Χιλιετίας της Μάλτας και πλέον αποτελεί ένα πολιτιστικό κέντρο γνωστό ως «Spazju Kreattiv» (δηλ. *Δημιουργικός Χώρος*).

Μετά από την κατάληψη της Μάλτας, στις αρχές του 19ου αιώνα, από τους Βρετανούς, ο προμαχώνας χρησιμοποιήθηκε ως χώρος διαμονής στρατιωτικών. Πραγματοποιήθηκαν ορισμένες τροποποιήσεις για την εξυπηρέτησή τους, όπως η αντικατάσταση της ράμπας που οδηγούσε στην οροφή από μια σκάλα και η αύξηση του αριθμού των δωματίων με την οικοδόμηση μιας τοξωτής κατασκευής στο χώρο του ισογείου. Έγιναν ακόμη αλλαγές για την καλύτερη καταπολέμηση της υγρασίας.

Αργότερα, ανασκάφηκαν δύο δεξαμενές μέσα στον προμαχώνα για την αποθήκευση νερού από το Υδραγωγείο Γουίγκνακουρτ. Ο προμαχώνας χρησιμοποιήθηκε με αυτόν τον τρόπο για την υδροδότηση όλης της πόλης της Βαλέτας.

Το 1853, έγινε μια πρόταση για κατεδάφιση του προμαχώνα προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος για την κατασκευή νοσοκομείου, αλλά το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε.

Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το κτίριο χρησιμοποιήθηκε, επίσης, ως αποθηκευτικός χώρος βομβών, ενώ ο επάνω όροφός του εξελίχθηκε σε κατάστημα τροφίμων για τις δυνάμεις Ναυτικού, Στρατού και Αεροπορίας που βρίσκονταν στο νησί.

Στη δεκαετία του 1970, το Κυβερνητικό Τυπογραφείο της Μάλτας μεταφέρθηκε από το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου στον Προμαχώνα του Αγίου Ιακώβου και παρέμεινε εκεί μέχρι να καταλήξει τελικά στις νέες εγκαταστάσεις του στη Βιομηχανική Ζώνη της Μάρσα, το 1996.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βαλέτα
Νίψα Έβρου

Η **Νίψα** είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 180 μέτρων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Νίψα βρίσκεται σε απόσταση 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης. Κοντά και βορειοδυτικά του χωριού έχουν εντοπιστεί τείχη αρχαίας ακρόπολης, τα οποία χρονολογούνται τον 9ο αιώνα π.Χ., λαξευτός τάφος και κεραμική. Στην τοποθεσία "Δρυμός" βρέθηκε προϊστορικό ιερό των αρχαίων Θρακών, όπου υπάρχουν βωμός, λαξευτά σύμβολα του ήλιου και αστρικών σχηματισμών. Βόρεια της Νίψας έχουν εντοπιστεί και άλλες βραχογραφίες με ανθρωπόμορφα σχέδια.

Η αρχική θέση του χωριού ήταν 5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της σημερινής τοποθεσίας και την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν *Δομούζ Δερέ.* Κατοικούσαν κυρίως Βούλγαροι οι οποίοι μετακινήθηκαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών οπότε άρχισαν να εγκαθίστανται στο χωριό Πόντιοι πρόσφυγες και Σαρακατσάνοι όπως και στην ευρύτερη περιοχή (Πεύκα και Αετοχώρι). Μετά τον εμφύλιο το χωριό άρχισε να ερημώνει και οι κάτοικοί του  μεταξύ 1947 και 1950 μετακινήθηκαν στον σημερινό οικισμό.

### Αξιοθέατα
Αξιοθέατο της περιοχής είναι η μεταβυζαντινή τρίκλιτη εκκλησία αφιερωμένη στο Γενέσιο της Θεοτόκου που βρίσκεται στο παλιό χωριό και αποτελούσε την ενοριακή εκκλησία του. Πρόκειται για βασιλική με ξύλινη δίρριχτη στέγη και κεραμοσκεπή καθώς και ανεξάρτητο κωδωνοστάσιο.

Στα βόρεια και κοντά στο παλιό χωριό βρίσκεται λίμνη που σχηματίζεται από υδροταμιευτήρα καθώς και ο Δρυμός Νίψας που εντάσσεται στο "Νότιο δασικό σύμπλεγμα Έβρου" και είναι χαρακτηρισμένο ως βιότοπος Natura.

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά αποτελεί την δημοτική κοινότητα Νίψης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τραϊανούπολης του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε πληθυσμό 278 κατοίκους, από 370 το 2011.

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Νίψα Αλεξανδρούπολης: Πτήση με drone πάνω από το χωριό του Έβρου στο https://www.youtube.com/
* Αλεξανδρουπολη το φράγμα στην περιοχή της Νίψας στο https://www.youtube.com/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Έβρου
Πλαιζάνς της Αντιόχειας

Η **Πλαιζάνς**, γαλλ. Plaisance de Poitiers (π. 1235 - 22/27 Σεπτεμβρίου 1261) από τον Οίκο του Πουατιέ-Αντιόχειας ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αντιόχειας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κύπρου. 

## Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Βοημούνδου Ε΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και της Λουτσιάνας ντι Σένι, μικρανιψιάς του πάπα Ιννοκεντίου Γ΄. 

Παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο Α΄ της Κύπρου και μετά τον Μπαλιάν κύριο του Αρσούφ. Η Πλαιζάνς είχε ένα τέκνο, τον Ούγο Β΄ της Κύπρου, που το 1253 διαδέχθηκε τον πατέρα του ενός έτους.

Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ ήταν τότε ο απών Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας. Όταν το 1254 απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο γιος του Κορραδίνος, που επίσης ήταν στη Γερμανία. Η θέση του αντιβασιλιά ανήκε, δικαιωματικά από τη γέννησή του, στον ανήλικο Ούγο Β΄, διάδοχο του Κορραδίνου, ως πλησιέστερου συγγενούς (ήταν 2α εξαδέλφια). Το 1258 ο Βοημούνδος ΣΤ΄ της Αντιόχειας, αδελφός της Πλαιζάνς, έφερε τον Ούγο Β΄ και την Πλαιζάνς στην Άκρα και απαίτησε να αναγνωριστούν βασιλιάς και αντιβασίλισσα αντίστοιχα. Σε αυτό συμφώνησαν ο Ιωάννης των Ιμπελέν κόμης της Γιάφας, οι Ναϊτες και οι Τεύτονες, ενώ αντίθετα οι Ιωαννίτες ιππότες και διάφοροι νομικοί ευχόταν ακόμη να αναγνωρίσουν τον Κορραδίνο ως βασιλιά, αν και δεν ήταν παρών.

Η Πλαιζάνς υποστηρίχθηκε από την πλειονότητα των ευγενών και έγινε αποδεκτή ως ενεργός αντιβασίλισσα. Αυτή διόρισε τον πρώην πεθερό της Ιωάννη κύριο του Αρσούφ ως βάιλο (bailif) στη θέση της. Εκείνος είχε κάνει βάιλος και ο Βοημούνδος ΣΤ΄ με τον Ιωάννη της Γιάφας ήλπιζαν ότι η παρουσία της Πλαιζάνς και του Ούγου θα μείωνε την ανάγκη για έναν άλλο βάιλο από τους διαφωνούντες. Ωστόσο η αντιπαράθεση συνεχίστηκε και ο πάπας Αλέξανδρος Δ΄ έστειλε Γενουάτες για να προσπαθήσει να την τακτοποιήσει. Τότε ο Ιωάννης της Γιάφας έπεισε τον Βοημούνδο ΣΤ΄ και την Πλαιζάνς να ενώσουν την Ιερουσαλήμ, την Αντιόχεια και την Τρίπολη εναντίον εκείνων. Το 1260 ο ανώτερος κληρικός Ιάκωβος Πανταλέων (μετέπειτα πάπας Ουρβανός Δ΄) έφθασε για να αναλάβει το κενό πατριαρχείο, ελπίζοντας να λύσει την κρίση. Τότε η Πλαιζάνς έγινε η ερωμένη του Ιωάννη της Γιάφας, ενάντια στις προσδοκίες του πατριάρχη. Ίσως ως Ουρβανός Δ΄ να εξέδωσε παπική βούλα *Audi filia et* για την Πλαιζάνς, όπου εξέφραζε την αποδοκιμασία του για τη σχέση της. 

H Πλαιζάνς απεβίωσε στην Κύπρο το 1261 και την αντιβασιλεία στην Κύπρο για τον Ούγο Β΄ ανέλαβε ο εξάδελφός του Ούγος των Πουατιέ, ενώ στην αντιβασιλεία της Ιερουσαλήμ τη διαδέχθηκε η κουνιάδα της Ισαβέλλα των Ιμπελέν, αδελφή του Μπαλιάν του Αρσούφ. Όμως ο Ούγος Β΄ απεβίωσε 14 ετών το 1267 και τον διαδέχθηκε ο Ούγος των Πουατιέ ως Ούγος Γ΄ της Κύπρου.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1250 τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου και είχε τέκνο:
* Ούγος Β΄ 1252/53-1267, βασιλιάς της Κύπρου.

Το 1253 απεβίωσε ο Ερρίκος Α΄ και η Πλαιζάνς έκανε δεύτερο γάμο με τον Μπαλιάν των Ιμπελέν κύριο του Αρσούφ, αλλά το 1258 ο γάμος ακυρώθηκε (διαζεύχθηκαν).

## Πρόγονοι

## Υποσημειώσεις


## Πηγές
* Edbury, Peter W. (1997), John of Ibelin and the Kingdom of Jerusalem, Boydell Press

Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Αλίκη του Μομφερράτου

Η **Αλίκη**, ιταλ. Alix di Monferrato (1210 -1233) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν κόρη του μαρκησίου του Μομφερράτου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κύπρου.

## Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ μαρκησίου του Μομφερράτου & τιτουλάριου βασιλιά της Θεσσαλονίκης και της Μπέρτας, κόρης του Βονιφάτιου μαρκησίου της Κλαβεζάνα & κόμη της Κορτεμίλια.

Ήταν μικρανιψιά του Ρενιέ του Μομφερράτου, συζύγου της Μαρίας Κομηννής και μεγάλη θεία της Γιολάντας (Ειρήνης) του Μομφερράτου, συζύγου του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου. 

Στην Κύπρο, χώρα του συζύγου της, την αποκαλούσαν "η Λομβαρδή βασίλισσα".

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Ερρίκος Α΄έκανε άλλους δύο γάμους.

## Πηγές
* Louis de Mas Latrie, Histoire de l'Île de Chypre sous le règne des princes de la Maison de Lusignan, Paris, Imprimerie Impériale, 1852-1861 (lire en ligne [archive]), p. 253 et 293 (OCLC 156109086)



Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι
Τρίστραμ Σάντυ

***Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντυ, κυρίου από σόι*** (αγγλ. *The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman*), ή απλά **''Τρίστραμ Σάντυ**,* είναι [[μυθιστόρημα]] του [[Ηνωμένο Βασίλειο|Άγγλου]] [[Συγγραφέας|συγγραφέα]] [[Λώρενς Στερν]]. Δημοσιεύθηκε σε εννέα [[Τόμος|τόμους]], οι πρώτοι δύο το 1759 και οι επόμενοι εφτά τα επόμενα εφτά χρόνια (τ. 3 και 4 το 1761, τ. 5 και 6 το 1762, τ. 7 και 8 και το 1765 και τ. 9 το 1767). Αποτελεί [[βιογραφία]] του επώνυμου [[Χαρακτήρας (μυθοπλασία)|χαρακτήρα]]. Η πρώτη [[Εκδόσεις|έκδοση]] τυπώθηκε στο [[Γιορκ]] από την Ανν Ουόρντ. 

Ο Στερν ήταν πολυμαθής και αυτό αντανακλάται στο μυθιστόρημα. Ο τρόπος γραφής χαρακτηρίζεται από παρεκβάσεις, [[Αμφισημία|αμφίσημες]] [[Λέξη|λέξεις]] και σχεδιαστικές τεχνικές. Πολλές από τις παρομοιώσεις του, για παράδειγμα, θυμίζουν τους [[Μεταφυσικοί ποιητές|Μεταφυσικούς ποιητές]] του [[17ος αιώνας|17ου αιώνα]] και το μυθιστόρημα στο σύνολό του, το οποίο εστιάζει στα προβλήματα της [[Γλώσσα|γλώσσας]] είναι μια συνεχής αναφοράς στο [[δοκίμιο]] του [[Τζων Λοκ|Τζον Λοκ]] σχετικά με την ανθρώπινη [[Νόηση|κατανόηση]]. Ο Στερν ενσωμάτωσε στον *Τρίστραμ Σάντυ* πολλά χωρία σχεδόν κατά λέξη από άλλα έργα, όπως την *Ανατομία της Μελαγχολίας* του [[Ρόμπερτ Μπάρτον (συγγραφέας)|Ρόμπερτ Μπάρτον]], το *Περί Θανάτου* του [[Σερ Φράνσις Μπέικον|Φράνσις Μπέικον]], από έργα του [[Φρανσουά Ραμπελαί|Ραμπελαί]] και πολλά άλλα και τα αναδιέταξε για να τους δώσει νέα σημασία στον *Τρίστραμ Σάντυ*. Ο *Τρίστραμ Σάντυ* θεωρήθηκε ιδιαίτερα πρωτότυπος και τα χωρία αυτά δεν έγιναν αντιληπτά παρά μόνο μετά τον θάνατο του Στερν.

Αν και όπως υποδηλώνει ο [[Τίτλος (εκδόσεις)|τίτλος]] του βιβλίου αυτό αποτελεί μια [[αυτοβιογραφία]] του Τρίστραμ Σάντυ, ένα από τα κεντρικά [[Χιούμορ|αστεία]] του μυθιστορήματος είναι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει τίποτα με απλό τρόπο και προσθέτει επεξηγηματικές ιστορίες που εκτρέπουν από την κεντρική ιστορία ώστε να προστεθεί πλαίσιο και χρωματισμός στην αφήγηση σε τέτοιο βαθμό που η γέννηση του Τρίστραμ περιγράφεται στο τρίτο κεφάλαιο. Στη συνέχεια, πέρα από τον Τρίστραμ, άλλοι σημαντικοί χαρακτήρες είναι οι γονείς του, ο θείος Τόμπυ, ο υπηρέτης του Τόμπυ, Τριμ, και πολυάριθμοι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως ο [[Ιατρός|γιατρός]] Σλοπ, ο [[Ποιμένας|πάστορας]] Γιόρικ και η καμαριέρα Σουζάννα.

Ο [[Άρτουρ Σοπενχάουερ]] είχε πει ότι το *Τρίστραμ Σάντυ* ήταν ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα που είχαν γραφτεί.

== Ελληνική έκδοση ==
Το μυθιστόρημα έχει [[Μετάφραση|μεταφραστεί]] σε πολλές γλώσσες. Στα [[Ελληνική γλώσσα|ελληνικά]] κυκλοφόρησε με τίτλο *Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντι, κυρίου από σόι'' σε μετάφραση της Έφης Καλλιφατίδη από τις εκδόσεις Gutenberg (2005).

## Προσαρμογές
Το μυθιστόρημα έχει προσαρμοστεί σε θεατρικό έργο, graphic novel, κωμική όπερα, ραδιοφωνική σειρά και κινηματογραφική ταινία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα
Πάπα Μπούμπα Ντιόπ

O **Πάπα Μπούμπα Ντιόπ** (*Papa Bouba Diop*, 28 Ιανουαρίου 1978-29 Νοεμβρίου 2020) ήταν διεθνής Σενεγαλέζος ποδοσφαιριστής, ο οποίος έπαιζε στη θέση του επιθετικού μέσου, αλλά μπορούσε να παίξει σε σέντερ μπακ. Θεωρούταν δυνατός και επιθετικός παίκτης και ο τρόπος που αγωνιζόταν θύμισε τον Πατρίκ Βιεϊρά.Ο Ντιόπ αγωνίστηκε σε 63 αγώνες με την εθνική ομάδα της Σενεγάλης πετυχαίνοντας 11 γκολ. Το πρώτο του τέρμα με την εθνική ομάδα το πέτυχε στον εναρκτήριο αγώνα του Μουντιάλ του 2002 στη νίκη της εθνικής Σενεγάλης ενάντια στην τότε πρωταθλήτρια Γαλλία με 1-0. Αυτό ήταν και το πρώτο παιχνίδι που έπαιξε η εθνική Σενεγάλης σε Μουντιάλ. Σε επίπεδο συλλόγων έχει αγωνιστεί με τη Λανς, τη Φούλαμ, τη Πόρτσμουθ και τη Γουέστ Χαμ, ενώ για τη σαιζόν 2010-2011 αγωνίστηκε με την ΑΕΚ. Απεβίωσε στις 29 Νοεμβρίου 2020.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σενεγάλης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2006
Σαλίφ Ντιαό

Ο **Σαλίφ Αλαζάν Ντιαό** (*Salif Alassane Diao*, 10 Φεβρουαρίου 1977) είναι Σενεγαλέζος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως επιθετικός μέσος. Ο Ντιαό άρχισε την καριέρα του στο Μονακό, αλλά δεν απέκτησε μόνιμη θέση και έτσι πήγε στη Σεντάν το 2000. Ο Ντιαό κέρδισε τις εντυπώσεις στο Μουντιάλ του 2002 με την εθνική ομάδα της Σενεγάλης, η οποία έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, και πολλές αγγλικές ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ ενδιαφέρθηκαν να τον αγοράσουν. Τελικά τον απέκτησε η Λίβερπουλ για 5 εκατομμύρια λίρες το 2002. Όμως η πορεία του στη Λίβερπουλ δεν ήταν επιτυχημένη και δόθηκε δανεικός στις Μπέρμιγχαμ Σίτι, Πόρτσμουθ και Στόουκ Σίτι. Το 2007 αποκτήθηκε από τη Στόουκ, την οποία βοήθησε να ανέβει στη Πρέμιερ Λιγκ το 2008.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σενεγάλης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στόουκ Σίτι Φ.Κ.
Ρόκε Σάντα Κρους

Ο **Ρόκε Σάντα Κρους** (*Roque Santa Cruz*, γεννήθηκε 16 Αυγούστου 1981) είναι Παραγουανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην ομάδα Κλουμπ Λιμπερτάδ, στην Παραγουάη, της οποίας είναι αρχηγός. Έχει περισσότερες από 100 συμμετοχές στην εθνική ομάδα της Παραγουάης, της οποίας και είναι πρώτος σκόρερ. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της χώρας.

## Καριέρα
Ο Σάντα Κρους άρχισε την καριέρα του στην Ολίμπια, από τις ακαδημίες και συμμετείχε στην πρώτη ομάδα το 1997, σε ηλικία 15 ετών. Στα 17 του σημείωσε ένα χατ τρικ στον καλύτερο Παραγουανό  τερματοφύλακα Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ αποκτώντας φήμη και υψηλές προσδοκίες για το μέλλον. Τα επόμενα τρία χρόνια στα οποία η Ολίμπια κατέκτησε τρία πρωταθλήματα σκόραρε 13 φορές σε 24 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα. 

Το 1999 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα ανδρών της Παραγουάης στο Κόπα Αμέρικα, όπου σημείωσε τρία γκολ. Τότε υπέγραψε αμέσως συμβόλαιο με την Μπάγερν Μονάχου, ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ, το υψηλότερο ποσό για μεταγραφή Παραγουανού ποδοσφαιριστή. Τη πρώτη χρονιά σκόραρε πέντε φορές σε 28 εμφανίσεις, αλλά λόγω τραυματισμών και ανταγωνισμού από τους συμπαίκτες Ζιοβάνε Έλμπερ, Ρόι Μακάι και Κλαούντιο Πισάρο οι εμφανίσεις με την ομάδα ήταν περιορισμένες. Οι τραυματισμοί περιόρισαν τους υψηλούς ατομικούς στόχους της καριέρας του.

Συνέχισε να αγωνίζεται με τη Μπάγερν Μονάχου μέχρι το 2007, οπότε και με μεταγραφή ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ αποκτήθηκε από την Μπλάκμπερν Ρόβερς, όπου σκόραρε 19 γκολ σε μία χρονιά. Τον Ιούνιο του 2009 αποκτήθηκε από την Μάντσεστερ Σίτι με την οποία αγωνίστηκε σε 86 συναντήσεις της Πρέμιερ Λιγκ πετυχαίνοντας 26 γκολ και έχοντας 7 ασίστ. Έπειτα δόθηκε δανεικός στη Μπλάκμπερν και την Ρεάλ Μπέτις. Το 2016 επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου συνεχίζει να αγωνίζεται και το 2025, στα 43 του χρόνια σκόραρε για 28η σεζόν σε αγώνα πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας, επίδοση που είναι ρεκόρ κόσμου. 

Με την εθνική ομάδα της Παραγουάης συμμετείχε στα Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, 2006 και 2010 και στα Κόπα Αμέρικα 1999, 2007, 2011 και 2015. Έχει πετύχει συνολικά 32 γκολ σε 112 εμφανίσεις με την εθνική ομάδα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
*  
* Career Roque Santa Cruz 

Κατηγορία:Παραγουανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Παραγουάης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ολίμπια
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Κατηγορία:Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία 
Κατηγορία:FIFA Century Club
Ίγκνιατ Σόπρον

Ο **Ίγκνατς Καρλ Σόπρον** (γερμανικά: *Ignaz Karl Soppron*, 1821–1894), περισσότερο γνωστός ως **Ίγκνιατ Σόπρον** (σερβικά κυριλλικά: *Игњат Сопрон*, σερβικά λατινικά: *Ignjat Sopron*), ήταν δημοσιογράφος, εκδότης και τυπογράφος καταγόμενος από το Ζέμουν (τότε τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας, σήμερα ένας εκ των δήμων του Βελιγραδίου, στη Σερβία). Γεννημένος στο Νόβι Σαντ και γόνος οικογένειας γερμανικής καταγωγής, διδάχθηκε την τέχνη της τυπογραφίας στη γενέτειρά του, καθώς και, στη συνέχεια, στην Πέστη και τη Βιέννη. Εργάστηκε στη βιεννέζικη καθημερινή εφημερίδα *Fremden-Blatt*, ενώ, παράλληλα, υπήρξε φοιτητής του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Το 1851, έλαβε σύμβαση παραχώρησης, προκειμένου να αναλάβει τη διεύθυνση του τοπικού τυπογραφείου του Ζέμουν. Στη συνέχεια, προχώρησε στην ίδρυση δικού του τυπογραφείου το οποίο εξέδιδε βιβλία στα σερβικά, τα γερμανικά, τα βουλγαρικά, καθώς και τα ελληνικά. Κατά την περίοδο μεταξύ 1852–53, προχώρησε, επίσης, στην έκδοση εφημερίδας, της *Srbsko-narodni vestnik* (σερβικά κυριλλικά: *Србско-народни вестник*, μτφ. «Σερβικός Εθνικός Κήρυκας»). Στη συνέχεια, ο Σόπρον αποδέχθηκε την πρόταση της κυβερνήσεως του οθωμανικού Βιλαετιού της Βοσνίας, προκειμένου να αναλάβει την ίδρυση και διεύθυνση του επίσημου τυπογραφείου του βιλαετιού, στο Σαράγιεβο, ενώ ο ίδιος ίδρυσε δικό του τυπογραφείο, στην ίδια πόλη, τον Απρίλιο του 1866. Ίδρυσε και εξέδωσε την πρώτη, ιστορικά, εφημερίδα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, *Bosanski vjestnik* (σερβικά κυριλλικά: *Босански вјестник*, μτφ. «Βοσνιακός Κήρυκας»). Ο Σόπρον παρέμεινε στο Σαράγιεβο για έναν χρόνο, προτού επιστρέψει στο Ζέμουν, όπου και προχώρησε στην ίδρυση της εφημερίδας *Zemunski glasnik* (σερβικά κυριλλικά: *Земунски гласник*, «Κήρυκας του Ζέμουν»). Στη συνέχεια, προχώρησε στην ίδρυση και έκδοση δύο γερμανόγλωσσων εφημερίδων, της *Grenzbote* (1870–76) και της *Semliner Wochenblatt* (1880–94), αν και ο ίδιος διατήρησε έναν φιλοσερβικό εκδοτικό προσανατολισμό. Εξέδωσε έργα σημαντικών Σέρβων συγγραφέων, όπως οι Πέταρ Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος, Λιούμπομιρ Νενάντοβιτς, Μίλοβαν Βιντάκοβιτς, Μίλιτσα Στογιαντίνοβιτς-Σρπκίνια και Ντοσιτέι Ομπράντοβιτς. Παράλληλα, ο Σόπρον συνέγραψε, επίσης, λογοτεχνικά και ιστορικά έργα, κυρίως στη γερμανική γλώσσα, όμως και στη σερβική γλώσσα. Μέσω της, γραμμένης στη γερμανική γλώσσα, μονογραφίας σχετικά με την ιστορία του Ζέμουν, *Monographie von Semlin und Umgebung*, ο Σόπρον κατέστη ως ο πλέον σημαντικός ιστορικός της πόλης του Ζέμουν.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Σέρβοι εκδότες εφημερίδων
Κατηγορία:Σέρβοι εκδότες βιβλίων
Κατηγορία:Σέρβοι δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Σέρβοι γερμανικής καταγωγής
Κατηγορία:Εκδότες εφημερίδων του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Συγγραφείς του 19ου αιώνα
Χακάν Σουκούρ

Ο **Χακάν Σουκούρ** (τουρκικά: Hakan Şükür, γεννήθηκε 1 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Τούρκος πρώην ποδοσφαιριστής με αλβανικές ρίζες από τους γονείς του, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αγωνίστηκε στη Γαλατασαράι, με την οποία ήταν τρεις φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και κατέκτησε συνολικά 14 τίτλους. 

Ο Σουκούρ έπαιξε σε 112 αγώνες με την εθνική ομάδα της Τουρκίας, σκοράροντας 51 φορές και είναι ο πρώτος σκόρερ της.  Ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς επιθετικούς της εποχής του, με 383 γκολ σε συλλογικό επίπεδο, πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο πρωτάθλημα Τουρκίας με 249 γκολ, ενώ έχει πετύχει και το ταχύτερο γκολ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων, στα 11 δευτερόλεπτα στον μικρό τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002. Ήταν γνωστός για τις κεφαλιές του.

Το 2003 επελέγη από την Ομοσπονδία της Τουρκίας ως ο "χρυσός παίκτης" της χώρας για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ. Έχει τα παρατσούκλια "Ταύρος του Βοσπόρου" και "Κράλης".

Στις εκλογές του 2011 εξελέγη βουλευτής Κωνσταντινούπολης με το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, αλλά παραιτήθηκε της θέσης του τον Δεκέμβριο του 2013 και έγινε ανεξάρτητος βουλευτής. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία του 2016, καταζητείται ως μέλος του κινήματος Γκιουλέν και ζει πλέον εξόριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

## Τίτλοι

**Σακαριάσπορ**
* Κύπελλο Τουρκίας : 1987–88 

**Γαλατασαράι**
* Πρωτάθλημα Τουρκίας (8) : 1992–93 , 1993–94 , 1996–97 , 1997–98 , 1998–99 , 1999–2000 , 2005–06 , 2007–08
* Κύπελλο Τουρκίας (5) : 1992–93, 1995–96, 1998–99, 1999–2000 , 2004–05
* Κύπελλο Προέδρου (2) : 1993, 1997
* Κύπελλο ΟΥΕΦΑ : 1999–2000

**Πάρμα**
* Κύπελλο Ιταλίας : 2001–02 

**Τουρκία**
* Μεσογειακοί Αγώνες : 1993

## Ατομικές διακρίσεις

* Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Τουρκίας (3) : 1996–97, 1997–98, 1998–99 
* IFFHS Πρώτος σκόρερ Κορυφαίων Κατηγοριών στον κόσμο : 1997
* Βραβείο 50ής επετείου UEFA : Χρυσός παίκτης της Τουρκίας 2004 
* Κορυφαίος σκόρερ του τουρκικού πρωταθλήματος όλων των εποχών: 249 γκολ
* Κορυφαίος Τούρκος σκόρερ στο Τσάμπιονς Λιγκ : 22 γκολ 
* Βραβείο Golden Foot Legends : 2014

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ
* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
*  

Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία 
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000
Κατηγορία:FIFA Century Club 
Κατηγορία:Τούρκοι βουλευτές
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ
Φερνάντο Μοριέντες

Ο **Φερνάντο Μοριέντες Σάντσες** (*Fernando Morientes Sánchez*, γεννήθηκε 5 Απριλίου 1976) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Πλέον είναι προπονητής.

Ξεκίνησε την καριέρα του 1993 από την Αλμπαθέτε Μπαλοπιέ και συνέχισε στη Σαραγόσα, όπου σε δύο σεζόν πέτυχε 28 γκολ. Οι επιδόσεις του εκεί τράβηξαν την προσοχή της Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία τον απέκτησε το 1997 για περίπου 6,5 εκατομμύρια ευρώ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί είχε συχνή επαφή με τα δίκτυα και βοήθησε τη βασίλισσα τα κερδίσει δύο Τσάμπιονς Λιγκ (σκόραρε στον τελικό το 2000) και ένα πρωτάθλημα. 

Η άφιξη του Ρονάλντο το 2002 άρχισε να προκαλεί προστιβές με την ομάδα και τη σεζόν 2003-04 δόθηκε δανεικός στη Μονακό. Με τη Μονακό σκόραρε 9 γκολ στο Τσάμπιονς Λιγκ και ήταν πρώτος σκόρερ εκείνης της σεζόν, φτάνοντας μέχρι τον τελικό. Επέστρεψε για την επόμενη χρονιά πάλι στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου όμως δυσκολεύτηκε να βρει θέση και τελικά αποκτήθηκε τον Ιανουάριο του 2005 από τη Λίβερπουλ για 9,3 εκατομμύρια ευρώ. Το 2006 μετεγράφει στη Βαλένθια και έπειτα στη Μαρσέιγ πρωτού αποσυρθεί και ασχοληθεί με την προπονητική.

Ο Μοριέντες έπαιξε 47 φορές με την εθνική ομάδας της Ισπανίας, συμμετέχοντας σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (με συνολικά πέντε γκολ) και ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (το 2004).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ.
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Έννατο Έβρου

Το **Ένατο** ή **Έννατο** είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Θράκης στην περιφερειακή ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 22 μέτρων.

## Γενικά στοιχεία
Το Ένατο βρίσκεται στα παράλια του Θρακικού πελάγους, σε απόσταση 9 χιλιομέτρων δυτικά της Αλεξανδρούπολης, ανάμεσα στον συνοικισμό της Νέα Χηλή και στη Μάκρη (Δ.). Στη βόρεια πλευρά του χωριού περνάει η επαρχιακή οδός Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης και στα βορειοανατολικά του είναι το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο της πόλης. Ως οικισμός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μάκρης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, υπάγεται στην τοπική κοινότητα Μάκρης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αλεξανδρούπολης του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 268 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Έβρου
Πύλη Βικτώρια

Η **Πύλη Βικτώρια** (αγγλικά: *Victoria Gate*, μαλτέζικα: *Il-Bieb Victoria*, ιταλικά: *Porta Victoria* ή *Porta Vittoria*) είναι μία πύλη στη Βαλέτα της Μάλτας, που χρονολογείται στην περίοδο της Αγγλοκρατίας και ονομάστηκε προς τιμήν της Βασίλισσας Βικτώριας του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο θεμέλιος λίθος της πύλης τοποθετήθηκε το 1884 από τον κυβερνήτη της Μάλτας Άρθουρ Μπόρτον, ενώ η ολοκλήρωση των εργασιών και τα επίσημα εγκαίνια για το κοινό έγινε το 1885. Η πύλη είναι η κύρια είσοδος για την πόλη από την περιοχή του Μέγα Λιμένα, που αποτελούσε κάποτε το πιο πολυσύχναστο τμήμα της πόλης. Η πύλη βρίσκεται ανάμεσα στο Παραπέτασμα Μαρίνα και το Φρούριο Αγία Βαρβάρα, στο χώρο της πρώην Πύλης Ντελ Μόντε του 16ου αιώνα.

Η Πύλη Βικτώρια είναι η μόνη εναπομείνουσα πύλη εντός των οχυρώσεων της Βαλέτας, αφού όλες οι άλλες οχυρωματικές πύλες κατεδαφίστηκαν μεταξύ του 19ου και του 20ου αιώνα. Σήμερα, η μόνη πύλη που υπάρχει στην πόλη πέρα από την Βικτώρια είναι η Πύλη της Πόλης της Βαλέτας, η οποία ανακατασκευάστηκε το 2014 σε μοντέρνο ύφος.

Η Πύλη ανακαινίστηκε εκτενώς από το Υπουργείο Πόρων και Αγροτικών Υποθέσεων μεταξύ των ετών 2009 - 2010. Η αποκατάσταση διήρκησε περίπου έξι μήνες και συντονίστηκε από τους αρχιτέκτονες Κλοντ Μποργκ και Αλέξις Ινγκουάνεζ. Κατά τη διάρκεια των εργασιών, η δομή της πύλης καθαρίστηκε, η τάφρος ανασκάφθηκε και αποκαταστάθηκε, τα πεζοδρόμια επανατοποθετήθηκαν, απομακρύνθηκαν παλιά φωτιστηκά και επιδιορθώθηκαν φθορές στους λίθους.

## Αρχιτεκτονικά στοιχεία
Η Πύλη Βικτώρια σχεδιάστηκε από τον Μαλτέζο αρχιτέκτονα Εμανουέλε Λουίτζι Γκαλίζια και είναι κατασκευασμένη από μαλτέζικο ασβεστόλιθο. Αποτελείται από ένα διπλό τοξοειδές άνοιγμα που επιτρέπει την διέλευση της κυκλοφορίας και από τα δύο ρεύματα και δύο μικρότερα ανοίγματα στις δύο πλευρές της που επιτρέπουν τη διέλευση πεζών. Πάνω από τα δύο κύρια ανοίγματα βρίσκονται τα οικόσημα της Μάλτας και της Βαλέτας αντίστοιχα, ενώ στην κορυφή της πύλης βρίσκεται το βρετανικό βασιλικό εθνόσημο.

Η πύλη έφερε αρχικά μια κινητή γέφυρα, κάτω από την οποία υπήρχε μια τάφρος. Η τάφρος με την πάροδο των ετών επιχωματώθηκε, αλλά αποκαλύφθηκε και αποκαταστάθηκε το 2010.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βαλέτα
Μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου Ιερόθεος

Ο **Μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου Ιερόθεος** (κατά κόσμον Δημήτριος Τσολιάκος, Μέγαρα, 1945) είναι Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Μέγαρα το 1945. Σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το 1969 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1974 Πρεσβύτερος. Υπηρέτησε ως Εφημέριος και Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος στην Ιερά Μητρόπολη Μεγάρων και Σαλαμίνος. Από το έτος 1989 υπηρέτησε στην Ιερά Σύνοδο ως Γραμματέας – Πρακτικογράφος.

Στις 16 Μαΐου 2003 εξελέγη Μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος και την επόμενη ημέρα χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών.

## Δράση ως Μητροπολίτης
Με ενέργειες του Μητροπολίτη Ιερόθεου τέθηκε η μηχανοργάνωση στα γραφεία και το λογιστήριο της Μητρόπολης που δεν υπήρχε πριν. Επίσης δημιούργησε Γενικό Ταμείο Κοινωνίας και Αγάπης προς βοήθεια ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη, εγκαινίασε 5 ναούς και ανακαίνισε 7 παρεκκλήσια. Ακόμη δημιούργησε την «Ουζούνειο Στέγη Φιλοξενίας και Αγάπης» μετά από στατική ενίσχυση, αναδιαμόρφωση και ανακαίνιση αξιοποιώντας υπάρχον τριώροφο κτίσμα. Ενέταξε τη Μητρόπολη στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Ευρωπαϊκής Συνεργασίας «Ελλάδα-Βουλγαρία» και έτσι ψηφιοποιήθηκαν και δημοσιεύθηκαν σε ειδική ιστοσελίδα μνημεία της περιοχής. Εξόπλισε ναούς με μικροφωνικές εγκαταστάσεις και συστήματα κωδωνοκρουσίας, ενώ με πρωτοβουλία του συντηρήθηκαν πλεόν των εκατό εικόνων που πριν βρίσκονταν διασκορπισμένες και αφύλακτες σε διάφορους ναούς.

Με μέριμνά του αναδείχθηκαν πολλοί τοπικοί άγιοι της Μητροπόλεως:
* Απόστολος Παύλος ιδρυτής της Εκκλησίας της Αμφιπόλεως (29 Ιουνίου).
* Άγιος Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Δράμας & Ζιχνών και μετέπειτα Σμύρνης, ο Ιερομάρτυρας (+1922), ο οποίος διετέλεσε Μητροπολίτης Δράμας και Ζιχνών κατά τα έτη 1902 έως 1910 (η μνήμη του τιμάται την Κυριακή προ της Υψώσεως - Σεπτέμβριος).
* Άγιος Ιωάννης επίσκοπος Ζιχνών (11 Δεκεμβρίου).
* Όσιος Θεόφιλος Μυροβλύτης ο εκ Ζιχνών (8 Ιουλίου).
* Άγιος Ιερομάρτυρας Μώκιος ο εν Αμφιπόλει Πρεσβύτερος (11 Μαΐου).
* Αγία μάρτυς Θεσσαλονίκης και οι συναθλητές αυτής Άγιοι Αύκτος και Ταυρίων οι εν Αμφιπόλει (7 Νοεμβρίου).

Τον Σεπτέμβριο του 2023 καταδικάστηκε σε δεύτερο βαθμό ως ηθικός αυτουργός σε «υπεξαίρεση μνημείων ιδιαίτερα μεγάλης αξίας» από τον Ιερό Ναό Τίμιου Προδρόμου στην Αγγίστα Σερρών σε 30 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικές συνδέσεις
* Ενθρόνιση Μητροπολίτη Ζιχνών Ιεροθέου

Ιεροθεος
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Γιάννης Μίχας

Το ονοματεπώνυμο **Γιάννης Μίχας** μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:

* Γιάννης Μίχας (πολιτικός), νομάρχης Πειραιά
* Γιάννης Μίχας (ζωγράφος), ζωγράφος
Καθεδρικός της Πάρμας

Ο **Καθεδρικός της Πάρμας** (**Duomo di Parma**, αλλιώς **La cattedrale di Santa Maria Assunta**) κατασκευάστηκε τον 11-12ο αιώνα και αποτελεί την έδρα της Επισκοπής της Πάρμας, της Καθολικής εκκλησίας. Βρίσκεται στην Πιάτσα Ντουόμο, δίπλα στο Βαπτιστήριο και στη κατοικία του Επισκόπου. Το 1834 ονομάστηκε *basilica minore*. 

## Ιστορία του ναού
Στο χώρο όπου βρίσκεται σήμερα η Πιάτσα Ντουόμο (η πλατεία του καθεδρικού ναού) υπήρχε μια παλαιοχριστιανική εκκλησία, η Βασιλική *ecclesia Sanctae Mariae*. Μετά την καταστροφή της από πυρκαγιά άρχισαν εργασίες, τον 9ο αιώνα, για τη κατασκευή νέας εκκλησίας, κοντά στο σημείο όπου βρισκόταν η παλιά εκκλησία. Η καινούρια εκκλησία, που ήταν αφιερωμένη στην Παναγία, καταστράφηκε και αυτή από πυρκαγιά το 1055 ή το 1058. 

Η κατασκευή της εκκλησίας που υπάρχει σήμερα ολοκληρώθηκε το 1074 και ο ναός καθαγιάστηκε το 1106 από τον Πάπα Πασχάλη Β’. Το 1178 ολοκληρώθηκε η πρόσοψη και ανοικοδομήθηκε εκ νέου το εσωτερικό της εκκλησίας από τον Μπενεντέτο Αντελάμι. Προς το τέλος του 13ου αιώνα, και ειδικότερα μεταξύ 1284 και 1291 χτίστηκε το καμπαναριό από τον Obizzo Sanvitale. Επρόκειτο να κατασκευαστεί και ένα άλλο καμπαναριό, όμοιο με το πρώτο, στα αριστερά της πρόσοψης, κάτι που τελικά δεν έγινε. Στις αρχές του 15ου αιώνα κατασκευάστηκαν τα παρεκκλήσια.

## Παραπομπές


Παρμα
Κατηγορία:Πάρμα