open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γκο (καλλιτεχνικό όνομα)

Το καλλιτεχνικό όνομα **γκο** (Ιαπωνικά: 号) είναι ένα ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσαν οι Ιάπωνες καλλιτέχνες ουκίγιο-ε και που συχνά το άλλαζαν. Τις περισσότερες φορές οι καλλιτέχνες υιοθετούσαν διαφορετικά *γκό* στις διάφορες φάσεις της καριέρας τους για να επισημάνουν σημαντικές καμπές της ζωής τους. Ένα τέτοιο παράδειγμα καλλιτέχνη είναι ο Χοκουσάι που μόνο την περίοδο 1798 με 1806 άλλαξε περισσότερα από 5 ονόματα.

## Σχολές τέχνης και ψευδώνυμα
Ενας καλλιτέχνης ξυλογραφίας συνήθως έπαιρνε το όνομά του από τον διευθυντή της σχολής που ανήκε. Συνήθως, το *γκό* του περιελάμβανε συλλαβές του *γκό* του ηγέτη της σχολής. Για παράδειγμα στη Σχολή Ουταγκάουα η πρώτη συλλαβή του *γκό* του μαθητή ήταν η τελευταία συλλαβή του γκό του δασκάλου του. Έτσι ό Τογιοχάρου είχε ένα μάθητή τον Τογιοχίρο που με τη σειρά του είχε μαθητή τον διάσημο ζωγράφο τοπίων Χιροσίτζε. Ένας άλλος μαθητής του Τογιοχάρου ήταν ο μελλοντικός δάσκαλος της σχολής, Ουταγκάουα Τογιοκούνι, που έιχε μαθητές τους Κουνισάντα και Κουνιγιόσι. Ο Κουνιγιόσι είχε μαθητή τον Γιοσιτόσι του οποίου μαθητής ήταν ο Τοσικάτα.

## Κληρονομηθέντα ονόματα
Σε κάποιες σχολές και ειδικότερα στη Σχολή Ουταγκάουα, το *γκο* του γηραιότερου μέλους υοθετοθταν από τον γηραιότερο μαθητή όταν ο δάσκαλός του πέθαινε και ο τελευταίος ανελάμβανε τη διεύθυνση της σχολής. Επιπρόσθετα, ίσως σαν ένδειξη σεβασμού μερικές φορές οι καλλιτέχνες έπαιρναν ονόματα πολύ παλαιτόερων (νεκρών) καλλιτεχνών.
Αυτό φυσικά καθιστά την απόδοση των καλλιτεχνικών έργων εξαιρετικά δύσκολη μιας και το ίδιο *γκο* μπορεί να χρησιμοποιηθεί από περισσότερος του ενός καλλιτέχνες. Η απόδοση του έργου τότε βασίζεται σε άλλα στοιχεία όπως η ημερομηνία του έργου.

## Βιβλιογραφία
* Frederic, Louis (2002). "Gō." Japan Encyclopedia. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. 
* Lane, Richard (1978). Images of the Floating World. Old Saybrook, CT: Konecky & Konecky. 

Γκο
Κατηγορία:Ψευδώνυμα
Ιωάννης Μακρηνός

Ο **Ιωάννης Μακρηνός** (13ος αιώνας) ήταν βυζαντινός στρατιωτικός και αξιωματούχος (*παρακοιμώμενος*), μέλος θρακικής αριστοκρατικής οικογένειας που είχε καταφύγει στη Νίκαια μετά την κατάληψη της Θράκης από τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας.

Το 1262 ο Ιωάννης Μακρηνός, που ήταν ήδη στρατηγός κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Βατάτζη, στάλθηκε από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' στην Πελοπόννησο, υπό τις διαταγές του σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, αδερφού του Μιχαήλ. Εκεί, αναδείχθηκε σε σημαντικό αντίπαλο των στρατευμάτων του πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου. Μετά την αναχώρηση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου για την Κωνσταντινούπολη το 1263 τέθηκε υπό τις διαταγές του μεγάλου δομέστικου Αλέξιου Φιλή. Το 1264 τα βυζαντινά στρατεύματα ηττήθηκαν στην μάχη του Μακρυπλαγίου και οι επικεφαλής τους, Φιλής και Μακρηνός πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Τότε, η Ειρήνη (Ευλογία) Παλαιολογίνα, αδελφή του Μιχαήλ Η' και πεθερά του Αλέξιου Φιλή κατηγόρησε τον Μακρηνό ως υπαίτιο για την αιχμαλωσία του γαμπρού της αλλά και ως προδότη του αυτοκράτορα. Τον κατηγόρησε μάλιστα ότι είχε συνεννοηθεί με τους Λατίνους, προκειμένου να παντρευτεί τη Θεοδώρα, κόρη του αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρου Β' Λάσκαρη και χήρα του Φράγκου βαρόνου Μαχιέ ντε Βελιγκούρ, και να κηρύξει ανεξάρτητη επικράτεια τη βυζαντινή Πελοπόννησο. Ο Μιχαήλ, έχοντας υποψίες για τη νομιμοφροσύνη του παρακοιμωμένου του και επειδή φοβόταν τις διεκδικήσεις του οίκου των Λασκαριδών, αντάλλαξε τον αιχμάλωτο στρατηγό με σημαντικούς Λατίνους που κρατούσε αιχμαλώτους. Μόλις ο Μακρηνός απελευθερώθηκε, με διαταγή του Μιχαήλ, τυφλώθηκε.

## Πηγές

*Για τη συγγραφή αυτού του άρθρου χρησιμοποιήθηκε το λήμμα Ιωάννης Μακρηνός του Παγκόσμιου Βιογραφικού Λεξικού της εγκυκλοπαίδειας της Εκδοτικής Αθηνών.

Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Παρακοιμώμενοι
Κάτω Βέρμιο Ημαθίας

Το **Κάτω Βέρμιο** ή **Κάτω Σέλι** είναι ορεινό χωριό του δήμου Βέροιας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας, σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 1.450 μέτρων. Θεωρείται ως ένα από τα ψηλότερα χωριά της Ελλάδας. Έχει μόνιμο πληθυσμό 268 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2021.

Το χωριό απέχει 24 χιλιόμετρα από Βέροια και 17 χιλιόμετρα από τη Νάουσα. Είναι χτισμένο στις δυτικές πλαγιές του όρους Βερμίου. Μέσα στα όρια του χωριού βρίσκεται το Εθνικό Χιονοδρομικό κέντρο Σελίου. Έχει θέα στην πεδιάδα της Ημαθίας, τον Θερμαϊκό κόλπο και τον ποταμό Αλιάκμονα.    

## Ιστορία
Ιδρύθηκε μεταξύ των ετών 1826-1835 από Βλάχους κτηνοτρόφους, που ήρθαν από τους οικισμούς Αβδέλλα και Σαμαρίνα.  Όταν πρωτοϊδρύθηκε ως οικισμός, αποτελούνταν από δύο γειτονιές. Ο Α. Σινβέ το 1878 έγραψε ότι στο *Σέλλιο*, ζούσαν 200 Έλληνες. To 1900, 3.000 Βλάχοι Χριστιανοί ζούσαν στο χωριό. 

Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1912 ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν στο χωριό και το 1913 το Κάτω Σέλι παρέμεινε στην Ελλάδα. Τα στοιχεία από τις ελληνικές απογραφές δείχνουν μεγάλες διαφοροποιήσει. Στη δεκαετία του '20, ο πληθυσμός άρχισε να μεταναστεύει στα αστικά κέντρα. Το 1926 το όνομα του χωριού άλλαξε σε Κάτω Βέρμιο, αλλά η ονομασία Κάτω Σέλι χρησιμοποιείται ακόμα. 

Την καλοκαιρινή περίοδο και τις γιορτές, ο πληθυσμός αυξάνεται σημαντικά. Αποτελεί και χειμερινό θέρετρο χάρη στο χιονοδρομικό του κέντρο και τα μεγάλα ύψη χιονόπτωσης στην περιοχή. Ακόμη και σήμερα, αρκετοί από τους κατοίκους είναι Βλάχοι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ημαθίας
Ντάνος Λυγίζος

Ο **Ντάνος** (Κωνσταντίνος) **Λυγίζος** (20 Αυγούστου 1938 – 24 Δεκεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας ηθοποιός και παρουσιαστής. Ήταν γιος του Ιωάννη Λυγίζου και ανιψιός του Μήτσου Λυγίζου. Στο θέατρο πρωτοεμφανιστηκε το 1965 και στο σινεμά το 1968.

## Φιλμογραφία
### Κινηματογράφος

### Τηλεοπτικές σειρές

### Τηλεοπτικές εκπομπές

## Άλλες συνεισφορές
Ο Ντάνος Λυγίζος δάνεισε την φωνή του στον πρωταγωνιστικό γλάρο της πρώτης χρονολογικά διαφήμισης κινουμένων σχεδίων της ένωσης HELMEPA, το 1986, όπως και στη μεταγλωττισμένη στην Ελληνική γλώσσα ταινία κινούμενων σχεδίων του *Βασιλιά των λιονταριών του 1994, στο ρόλο της Μαϊμούς Rafiki.* Ήταν επίσης ένας από τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς του δημοτικού ραδιοφωνικού σταθμού της Αθήνας, Αθήνα 9,84.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Έλληνες  ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες  ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες  ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί φωνής
Ευγενία Καράγιωργα

Η **Ευγενία Καράγιωργα** (6 Ιουλίου 1983) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια της χειροσφαίρισης.  

## Καριέρα
Γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου του 1983 στην Πάτρα. Ασχολήθηκε με το Handball το 1997 ξεκινώντας από την Ακαδημία Πάτρας όπου και παρέμεινε έως το 2002. Τη σεζόν 2002-2003 μετεγγράφηκε στην Ορμή Πάτρας, που τότε ονομαζόταν Θρίαμβος, ομάδα στην οποία συμμετέχει έως και σήμερα (2015). Αγωνίζεται με την φανέλα Νο.6 στην θέση δεξί εξτρέμ. 

Αποτέλεσε μέλος της Εθνικής Ομάδας Handball Νεανίδων για δύο χρόνια και το 2007 πρωτοαγωνίστηκε στην Εθνική Γυναικών. 

## Τίτλοι
* Πρωταθλήτρια Ελλάδας (6): 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 (Ορμή Πάτρας)
* Κυπελλούχος Ελλάδας (4): 2007, 2009, 2010, 2012 (Ορμή Πάτρας)

## Διακρίσεις
* Φιναλίστ Πρωταθλήματος Ελλάδας: 2004, 2006, 2013, 2015 (Ορμή Πάτρας)
* Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδας: 2003, 2004, 2005, 2006, 2008 (Ορμή Πάτρας)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Evgenia Karagiorga. *eurohandball.com*
* Evgenia Karagiorga. *peoplepill.com*

Κατηγορία:Αθλήτριες της εθνικής Ελλάδος χειροσφαίρισης
Κατηγορία:Χειροσφαιριστές Ορμής Πάτρας
Βουρβούλος Θήρας

Ο **Βουρβούλος** είναι χωριό της Σαντορίνης, το οποίο βρίσκεται περίπου 3,7 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τα Φηρά. Είναι αμφιθεατρικά χτισμένο σε υψόμετρο 130 μέτρα και βλέπει προς την βορειοανατολική και την ανατολική ακτή του νησιού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 535 κατοίκους. Αποτελεί κοινότητα του Δήμου Θήρας.

Το όνομα του χωριού πιθανότατα προέρχεται από την λέξη *βουρβούλα*, που σημαίνει "φουσκάλα", πιθανώς λόγω της μορφολογίας του εδάφους της περιοχής, το οποίο, λόγω της ηφαιστειογενούς προέλευσης του είναι γεωλογικώς *φλυκταινώδες*. Εντυπωσιακός είναι ο Ι.Ν. του Αγίου Ευστρατίου, που εορτάζει στις 13 Δεκεμβρίου. Το μεγαλύτερο μέρος των Λειψάνων του Αγίου βρίσκεται στο Πολύστυλο Καβάλας.

## Αναφορές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Παναγία Καλού Θήρας

Η **Παναγιά Καλού** είναι χωριό της Σαντορίνης και του Δήμου Θήρας, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 120 μέτρα και απέχει περίπου 8 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τα Φηρά. Διοικητικά, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Ημεροβίγλι αποτελούν την κοινότητα Ημεροβιγλίου που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Θήρας και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 48 κατοίκους.

Το όνομα του χωριού προέρχεται από την ύπαρξη εκεί της εκκλησίας της **Παναγιάς του Καλού** (*Κοίμηση της Θεοτόκου*), η οποία κτίστηκε όταν τέλειωσε *ο Καιρός του Κακού*, η ηφαιστειακή δραστηριότητα, δηλαδή, της περιόδου 1649-1650, η οποία οδήγησε στην εμφάνιση του υποθαλάσσιου ηφαιστείου Κολούμπο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μικροί και μεγάλοι επισκέφθηκαν την “Παναγιά του Καλού” στον ιστότοπο https://www.orthodoxianewsagency.gr/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Τοπικό διαμέρισμα Ημεροβιγλίου Θήρας

Το **Τοπικό Διαμέρισμα Ημεροβιγλίου** είναι τοπικό διαμέρισμα του Δήμου Θήρας, το οποίο περιλαμβάνει τα χωριά Ημεροβίγλι και Παναγιά Καλού.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει συνολικά 503 κατοίκους.

## Ιστορικά Στοιχεία
Κατά την απογραφή του 1928, η περιοχή του Ημεροβιγλίου είχε 799 κατοίκους.

Κατηγορία:Σαντορίνη
Στέργιος Δούμπας

Ο **Στέργιος Δούμπας** γεννήθηκε στη Βλάστη (Μπλάτσι) της επαρχίας Εορδαίας της Μακεδονίας το 1794. 

## Βιογραφία
Η βλαχόφωνη οικογένεια Δούμπα κατάγονταν από το Λινοτόπι του Γράμμου της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Μετά την καταστροφή του οικισμού από τους Τουρκαλβανούς βαζιβουζούκους η οικογένεια Δούμπα κατέφυγε στο Μπλάτσι και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στις Σέρρες. Ο Στέργιος ήρθε για πρώτη φορά στη Βιέννη το 1815 σε ηλικία εικοσιενός ετών από τις Σέρρες ως έμπορος βαμβακιού. Αρχικά εργάστηκε στην εμπορική επιχείρηση του μετέπειτα πεθερού του Μιχαήλ Κούρτη. Το 1817 ίδρυσε στις Σέρρες μαζί με τα αδέρφια του Θεόδωρο και Νικόλαο τον εμπορικό οίκο "Αυτάδελφοι Μιχαήλ Δούμπα". Παντρεύτηκε τη Μαρία Μιχαήλ Κούρτη το γένος Τούφλη ή Παπαναούμ. Το μυστήριο του γάμου τελέστηκε στο Ναό του Αγίου Γεωργίου των Τουρκομεριτών Ελλήνων καθώς ο Στέργιος Δούμπας ήταν επικεφαλής της Δωδεκάδος δηλαδή του συμβουλίου που διοικούσε την ελληνική Αδελφότητα του Αγίου Γεωργίου. Από αυτόν το γάμο γεννήθηκαν δύο αγόρια ο Μιχαήλ το 1828 κι ο Νικόλαος το 1830.  

Ο πεθερός του Στέργιου Δούμπα, Μιχαήλ Κούρτης αναφέρεται στα εμπορικά του έγγραφα ότι ήταν από τη Λάρισα κι από έμμεσες μαρτυρίες συμπεραίνουμε την απώτερη μοσχοπολίτικη καταγωγή του. Από τις θυγατέρες του η πρωτότοκη Μαρία παντρεύτηκε τον Στέργιο Δούμπα, η τριτότοκη Σοφία τον Μετσοβίτη βαρώνο Τοσίτσα στο Λιβόρνο, η τεταρτότοκη τον Μοσχοπολίτη Δημήτριο Θεοδώρου Τύρκα, η πεμπτότοκη τον Μπλατσιώτη τραπεζίτη Μενέλαο Γερμάνη στο Βουκουρέστι κι η υστερότοκη Αναστασία τον Λινοτοπίτη Ραφαήλ Δούμπα, πρωτοξάδερφο μάλλον του Στέργιου. Ο Μιχαήλ Κούρτης είχε μόνο ένα γιο, τον δευτερότοκο Δημήτριο. Από το γάμο τη τεταρτότοκης θυγατέρας του Μιχαήλ Κούρτη με τον Δημήτριο Θεοδώρου Τύρκα (το γένος Δέμελιτς) προήλθε η μετέπειτα σύζυγος του Σίνα του νεότερου.

Ο Στέργιος Δούμπας αναδείχτηκε σε σημαντικό οικονομικό παράγοντα της Βιέννης. Μεγαλέμπορος και χρηματιστής, διετέλεσε ελεγκτής της εθνικής τράπεζας της Αυστρίας. Πλούτισε στην Αυστρία από το εμπόριο βαμβακιού και χρηματιστηριακές δραστηριότητες. 

Δώρισε μεγάλα ποσά για την ίδρυση και συντήρηση σχολείων στην γενέτειρά του και στις Σέρρες. Οι δωρεές του δεν έλειψαν κι από την Αθήνα πρωτεύουσα του Νεοελληνικού κράτους. Με δικά του έξοδα έγιναν μεταξύ άλλων τα έργα του Rahl στα Προπύλαια και την Στοά του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ιδρύματος του οποίου υπήρξε Μεγάλος Ευεργέτης. Πιστό τέκνο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης ο Στέργιος Δούμπας δώρησε τους κρυστάλλινους πολυελαίους που λαμπρύνουν τον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι μέχρι σήμερα. Άνθρωπος εξαιρετικά λιτός και σεμνός ἐμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του Οθωμανός υπήκοος, δηλώνοντας στην ομήγυρή του ότι "κι αν μου αφαιρέσουν τα πλούτη και τις τιμές, την ελληνική μου ψυχή δε μπορούν να μου την αφαιρέσουν". Πέθανε το 1870 και ετάφη στο ελληνικό τμήμα του Κοιμητηρίου Σανκτ Μαρξ της Βιέννης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Κατηγορία:Έλληνες χρηματιστές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Τροχονόμος Βαρβάρα

***Τροχονόμος Βαρβάρα*** είναι ο τίτλος μίας Ελληνικής κωμικής ταινίας, παραγωγής 1981, σε σκηνοθεσία του Ομήρου Ευστρατιάδη και σενάριο του Γιάννη Σκλάβου με πρωταγωνιστές τον Γιάννη Γκιωνάκη και τον Στάθη Ψάλτη.

## Πλοκή

Ο Αχιλλέας (Στάθης Ψάλτης) μένει στις εργατικές πολυκατοικίες και μην μπορώντας να βρει δουλειά, αποφασίζει να υποδυθεί την αδελφή του, Βαρβάρα, παίρνοντας τη θέση της στη σχολή τροχονόμων. Εκεί αρχίζουν οι περιπέτειες για τον Αχιλλέα, καθώς ερωτεύεται την Κάτια, ένα πλουσιοκόριτσο που πηγαίνει στη σχολή από ανία. Η «Βαρβάρα» εντωμεταξύ γίνεται η «αγαπημένη» μαθήτρια του αφοσιωμένου εκπαιδευτή της σχολής (Γιάννης Γκιωνάκης) και τα πράγματα περιπλέκονται για τον Αχιλλέα που έχει εγκλωβιστεί στον ρόλο της Βαρβάρας.

## Διανομή

## Παραγωγή
Στην ταινία παίζει λύρα και τραγουδά ο Βασίλης Σκουλάς και χορεύει το κρητικό ανωγειανό συγκρότημα Σταυρακάκη - Μαυρόκωστα.

Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί την 1 Απριλίου 2008.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*''Τροχονόμος... Βραβάρα'' στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1980
Κατηγορία:Ταινίες του 1981
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ομήρου Ευστρατιάδη
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Σκλάβου
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Τζακ Κέρμπι

Ο **Τζακ Κέρμπι** (Jack Kirby, 28 Αυγούστου 1917 - 6 Φεβρουαρίου 1994) ήταν Αμερικανός συγγραφέας κόμικς, ένας από τους πλέον σημαντικούς, δημοφιλείς και αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες αμερικανικών κόμικς και συν-δημιουργός πολλών διάσημων χαρακτήρων όπως οι Fantastic Four, οι X-Men, ο Hulk, ο Captain America, ο Iron Man και εκατοντάδες άλλοι υπερήρωες του σύμπαντος της Marvel Comics και DC Comics. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*''The New York Times'' (Aug. 27, 2003): "Jack Kirby Heroes Thrive in Comic Books and Film", by Elvis Mitchell 

Κατηγορία:Αμερικανοί δημιουργοί κόμικς
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς κόμικς
Κατηγορία:Αμερικανοί εικονογράφοι κόμικς
Κατηγορία:DC Comics
Κατηγορία:Marvel Comics
Κατηγορία:Νικητές Inkpot Award
Χερσόνησος

**Χερσόνησος** λέγεται ένα τμήμα ξηράς, μικρής ή μεγάλης έκτασης, που εισχωρεί μέσα στη θάλασσα με συνέπεια να βρέχεται απ΄ αυτή από τρεις πλευρές. Συνηθέστερα η χερσόνησος συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με ευρύτατο λαιμό. Όταν, όμως, η χερσόνησος απολήγει σε ένωση με νησί, ή με μεγαλύτερο σε έκταση τμήμα τότε παρουσιάζει μια στενή χερσαία λωρίδα που ονομάζεται ισθμός.

## Ευρώπη
* Η Ευρώπη είναι η ίδια μια χερσόνησος
* Βαλκανική Χερσόνησος
** Χερσόνησος της Χαλκιδική
*** Χερσόνησος του Αγίου Όρους
*** Χερσόνησος της Κασσάνδρας
*** Χερσόνησος της Σιθωνίας
** Χερσόνησος της Πελοποννήσου
*** Αργολική Χερσόνησος
*** Χερσόνησος της Μάνης
** Χερσόνησος του Πηλίου
** Χερσόνησος της Ίστριας
** Χερσόνησος της Καλλίπολης
* Ιταλική χερσόνησος
** Χερσόνησος της Καλαβρίας
* Ιβηρική Χερσόνησος
* Σκανδιναβική Χερσόνησος
* Χερσόνησος της Γιουτλάνδης
* Χερσόνησος Κόλα (Ρωσία)
* Χερσόνησος της Κριμαίας
* Χερσόνησος της Βρετάνης
* Χερσόνησος η Ταυρική, αρχαία ελληνική αποικία στην Κριμαία

## Ασία
* Χερσόνησος της Μικράς Ασίας
* Αραβική Χερσόνησος
* Χερσόνησος του Σινά
* Ινδική Χερσόνησος
* Κορεατική Χερσόνησος
* Χερσόνησος της Καμτσάτκας (Ρωσία)

## Αφρική
* Το Κέρας της Αφρικής ή Σομαλική Χερσόνησος

## Αμερική
* Χερσόνησος της Φλόριντα (Πολιτεία των Η.Π.Α.)
* Μπάχα Καλιφόρνια (Βορειοδυτικό Μεξικό)
*Χερσόνησος της Αλάσκας (Πολιτεία των Η.Π.Α.)

## Ανταρκτική

## Ωκεανία

## Δείτε επίσης
* Ακρωτήριο

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Μπιτζίνγκα

[thumb|right|''Άνθη του Έντο'', μπιτζίνγκα του [Ουταμάρο]]
**Μπιτζίνγκα** (美人画) είναι το είδος Ιαπωνικών ξυλογραφιών ουκίγιο-ε που απεικονίζει όμορφες γυναίκες. Ο ορισμός αυτός χρησιμοποιείται σήμερα και για μοντέρνες μεθόδους απεικονίσεων γυναικών όπως η φωτογραφία δεδομένου ότι η γυναίκα που απεικόνίζεται φοράει κιμονό.
Σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες ουκίγιο-ε δημιούργησαν μπιτζ-ινγκα αλλά ελάχιστοι εμβάθυναν την τέχνη όπως στις υπόλοιπες απεικονίσεις του ουκίγιο-ε. Οι Σουζούκι Χαρουνόμπου, Τορίι Κιγιονάγκα και Ουταμάρο θεωρούνται οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι του είδους Μπιτζίνγκα.

## Βιβλιογραφία
Hamanoka, Shinji. *Female Image: 20th Century Prints of Japanese Beauties*. Hotei Publishing 2000. ISBN 90-74822-20-7

Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία
Σχολή Ουταγκάουα

[thumb|right|200px|Ιτσικάουα Κομάζο και Ιτσικάουα Γιαόζο, [Ουταγκάουα Τογιοκούνι περίπου 1800 ]]
Η **Σχολή Ουταγκάουα** ήταν μια ομάδα Ιαπώνων καλλιτεχνών ουκίγιο-ε που ιδρύθηκε από τον Τογιοχάρου. Ο μαθητής του Τογιοκούνι ανέλαβε τη σχολή μετά το θάνατο του δάσκαλού του και καθιερώθηκε σαν η πιο γνωστή σχολή ξυλογραφίας. Οι Χιροσίτζε, Κουνισάντα, Κουνιγιόσι και Γιοσιτόσι ήταν όλοι μαθητές της σχολής Ουταγκάουα.

## Η ιεραρχία της σχολής και τα καλλιτεχνικά ονόματα

Στην σχολή υπήρχε αυστηρή ιεραρχία και μόνο όταν κάποιος από τους γηραιότερους δασκάλους πέθαινε, οι νεότεροι ανέβαιναν βαθμίδα. Η βαθμίδα αυτή αντιπροσωπευόταν κυρίως με τα καλλιτεχνικά ονόματα γκό. Ο επικεφαλής της σχολής υπέγραφε συνήθως στα έργα του ως Τογιοκούνι. όταν Ο Κουνισάντα ανέλαβε την ηγεσία της σχολής (περίπου το 1842) υπέγραφε σαν Τογιοκούνι ενώ ο αμέσως κατώτερός του Κοτσόρο υπέγραφε ως Κουνισάντα (Κουνισάντα). Ο αμέσως επόμενως υπέγραφε ως Κουνιμάσα, που ήταν το γκό του Κοτσόρο πριν πάρει το όνομα Κουνισάντα ΙΙ. Ο αρχικός Κουνιμάσα ήταν μαθητής του Τογιοκούνι Α'.

Η διαδοχή των ονομάτων αναλυτικά:

* Τογιοκούνι (I)
* Τογιοσίτζε -> Τογιοκούνι (II)
* Κουνισάντα (I) -> Τογιοκούνι (III)
* Κοτσόρο -> Κουνιμάσα (III) -> Κουνισάντα (II) -> Τογιοκούνι (IV)
* Κοτσόρο (II) -> Κουνιμάσα (IV) -> Κουνισάντα (III) -> Τογιοκούνι (V)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κουνιγιόσι

Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία
Ουταγκάουα
Κίνημα Κονδύλη 10ης Οκτωβρίου 1935

400px|thumb|right|Ο υποστράτηγος ε.α. Γεώργιος Κονδύλης, το καλοκαίρι του 1935
Το **Κίνημα της 10ης Οκτωβρίου 1935** που έμεινε γνωστό ως **Κίνημα Κονδύλη του 1935**, οργανώθηκε και εκτελέστηκε από φιλοβασιλικούς ανώτατους αξιωματικούς, υπό την ηγεσία του υποστράτηγου ε.α. Γεωργίου Κονδύλη, με σκοπό την ανατροπή της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης του Παναγή Τσαλδάρη. Συγκεκριμένα, στις 10 Οκτωβρίου 1935, οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, υποστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, πτέραρχος Γεώργιος Ρέππας και υποναύαρχος Δημήτριος Οικονόμου, επισκέφτηκαν τον πρωθυπουργό της χώρας, Παναγή Τσαλδάρη, και του ζήτησαν να παραιτηθεί καθώς κρίθηκε ανίκανος να χειριστεί το ζήτημα της επαναφοράς της Βασιλείας στην Ελλάδα.
Αμέσως, σχηματίστηκε κυβέρνηση με πρωθυπουργό το Γεώργιο Κονδύλη και υπουργό Στρατιωτικών τον Αλέξανδρο Παπάγο και, την ίδια μέρα, παρουσιάστηκε στη συνεδρίαση της Βουλής (Ε΄ Συντακτική Εθνοσυνέλευση), που ήταν η εναρκτήρια μετά τις θερινές διακοπές, και ορκίστηκε. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατάληψη της εξουσίας, ο Τσαλδάρης και οι 165 βουλευτές του κόμματός του αποχώρησαν από τη συνεδρίαση. Οι 82 βουλευτές που έμειναν ενέκριναν Ψήφισμα της Κυβέρνησης Κονδύλη, σύμφωνα με το οποίο καταργήθηκε το πολίτευμα της αβασίλευτης δημοκρατίας, επαναφέρθηκε προσωρινά σε ισχύ το Σύνταγμα του 1911 και ορίστηκε η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τις 3 Νοεμβρίου. Ο Κονδύλης έγινε αντιβασιλιάς, διατηρώντας ταυτόχρονα το αξίωμα  του πρωθυπουργού, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Αλέξανδρος Ζαΐμης, υποχρεώθηκε να παραιτηθεί.

Με το "Κίνημα της 10ης Οκτωβρίου" η διαδικασία της Παλινόρθωσης της Μοναρχίας μπήκε στην τελική της φάση. Στο δημοψήφισμα της 3ης Νοεμβρίου 1935 εγκρίθηκε η αλλαγή του πολιτεύματος, κάτω από τη σκιά του στρατιωτικού νόμου και με αποχή της βενιζελικής παράταξης. 
Στις 30 Νοεμβρίου, ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄, πέντε μέρες μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, ανέθεσε το σχηματισμό κυβέρνησης στον Κωνσταντίνο Δεμερτζή. 

## Δείτε επίσης
* Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1935
## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*

*

1935
Κατηγορία:Μοναρχία της Ελλάδας
Κατηγορία:1935
Ιστορία γλωσσών προγραμματισμού

Ο ψηφιακός υπολογιστής μπορεί να χρησιμοποιήσει μόνο δυαδικούς αριθμούς και να εκτελέσει διαδοχικά εντολές που του δίνονται κι αυτές με μορφή δυαδικού αριθμού. Τα προγράμματα που φτιάχνονται με τέτοιες εντολές λέμε πως φτιάχνονται σε γλώσσα μηχανής. Όταν, για παράδειγμα, θέλουμε να αυξήσουμε το περιεχόμενο κάποιου καταμετρητή Ν κατά 2, δίνουμε εντολές σε γλώσσα μηχανής, που μοιάζουν κάπως έτσι:


000001000000001100101011
001000000000000000010000
000010000000001100101011


Αυτές οι μεγάλες σειρές από 0 και 1 ήταν κουραστικές για τον άνθρωπο. Θα βελτιωνόταν κάπως η κατάσταση, αν γράφονταν οι εντολές αυτές με οκταδικούς αριθμούς:


01001453
10000020
02001453


Έτσι οι εντολές διαβάζονταν λίγο πιο εύκολα, πάλι όμως δεν ήταν απλό να δει κανείς αμέσως ποια δουλειά έκαναν αυτές οι εντολές. Επίσης, αν ήθελαν οι προγραμματιστές να κάνουν διορθώσεις, προσθήκες και διαγραφές εντολών σε πρόγραμμα γραμμένο σε γλώσσα μηχανής, αντιμετώπιζαν τεράστιες δυσκολίες σε μια διαδικασία πολύ ευάλωτη από λάθη. Επινοήθηκε λοιπόν μια **συμβολική γλώσσα** για τις εντολές που καταλάβαινε ο υπολογιστής και γράφτηκε ένα συμβολομεταφραστικό πρόγραμμα (assembler), που μετέτρεπε ένα πρόγραμμα συμβολικής γλώσσας σε ένα πρόγραμμα σε γλώσσα μηχανής.

Το προηγούμενο παράδειγμα θα έμοιαζε σε μια υποθετική συμβολική γλώσσα κάπως έτσι:


LDA N ;Ν ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΤΡΗΤΗΣ

ADD +2 ;ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑ 2 Ο Ν

STA N ;ΑΠΟΘΗΚΕΥΕΤΑΙ Η ΝΕΑ ΤΙΜΗ ΣΤΟ Ν


Εδώ, εκτός από τις εντολές προγράμματος στο αριστερό μέρος, υπάρχουν και μερικά επεξηγηματικά σχόλια, (που ο συμβολομεταφραστής τα αγνοεί), που βοηθάνε πολύ στην φάση συντήρησης του προγράμματος.

Παρ’ όλα αυτά όμως, επειδή τα προγράμματα *δεύτερης γενιάς* (αυτά σε συμβολική γλώσσα) είχαν ακριβώς τόσες εντολές όσες είχαν και τα αντίστοιχα προγράμματα σε γλώσσα μηχανής, η ανάπτυξη μεγάλων προγραμμάτων ήταν δύσκολη. Έτσι φτιάχτηκαν οι γλώσσες *τρίτης γενιάς*, όπως είναι η FORTRAN, όπου ενώ οι προγραμματιστές έδιναν μόνο μια εντολή, (το Ν να γίνει όσο ήταν συν 2), αναλάμβανε ένα πρόγραμμα - μεταφραστής (compiler) να την αναλύσει σε περισσότερες εντολές σε συμβολική γλώσσα (και σε γλώσσα μηχανής):


Ν = Ν + 2


Εκτός από το ότι έτσι γράφονταν λιγότερες εντολές για το ίδιο πρόγραμμα, δημιουργήθηκαν και γλώσσες *ανώτερου επίπεδου* που έμοιαζαν περισσότερο με φυσική γλώσσα. Το ίδιο παράδειγμα σε γλώσσα COBOL θα μπορούσε να γραφτεί έτσι:


ADD 2 TO COUNTER–N .


Το ίδιο παράδειγμα σε γλώσσα C θα μπορούσε να γραφτεί έτσι:


```c
N += 2;
```


Στην εκπαιδευτική γλώσσα προγραμματισμού "ΓΛΩΣΣΑ", που διαθέτει τις εντελώς απαραίτητες εντολές για εξάσκηση στον προγραμματισμό, η εντολή εκχώρησης τιμής γράφεται έτσι:


Ν 

Σημαίνει «κάνε τις πράξεις στην έκφραση στο δεξιό από το βελάκι μέρος και βάλε την προκύπτουσα τιμή στην μεταβλητή που βρίσκεται στο αριστερό μέρος».

## Δείτε επίσης
* Plankalkül

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* HOPL: an interactive Roster of Programming Languages

Κατηγορία:Γλώσσες προγραμματισμού
Σημαία της Νότιας Αφρικής

Η σημερινή **[[σημαία]] της [[Νότια Αφρική|Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας]]** καθιερώθηκε στις 27 Απριλίου του 1994, έπειτα από τη διεξαγωγή των πρώτων ελεύθερων εκλογών και το τέλος του απαρτχάιντ. Μια νέα εθνική σημαία υιοθετήθηκε για να αντιπροσωπεύσει τη δημοκρατική κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής που εκπροσώπησε όλους τους Νοτιαφρικανούς. Η σημαία που χρησιμοποιήθηκε αρχικά προσωρινά για τις εκλογές του 1994 και για την ορκωμοσία του Νέλσον Μαντέλα, τελικά επικράτησε και έγινε δημοφιλής και επίσημη. Η νέα σημαία αποτελεί για πολλούς σύμβολο της σύγχρονης ιστορίας της χώρας.

Αποτελείται από οριζόντιες ισομεγέθεις λωρίδες χρωμάτων κόκκινου (στην κορυφή) και μπλε (στο κάτω μέρος), οι οποίες χωρίζονται από μία κεντρική πράσινη λωρίδα, η οποία χωρίζεται και γίνεται σε σχήμα Υ. Το Υ αγκαλιάζει ένα ισοσκελές τρίγωνο χρώματος μαύρου, από το οποίο τα όπλα χωρίζονται από στενές κίτρινες λωρίδες. Οι ερυθρές και μπλε λωρίδες χωρίζονται από την πράσινη λωρίδα και τα όπλα με στενές λευκές λωρίδες. Ο λόγος των λωρίδων είναι 5:1:3:1:5. Είναι χαρακτηριστικό ότι η σημαία της Νοτίου Αφρικής είναι η μόνη εθνική σημαία στον κόσμο που έχει 6 χρώματα και δεν έχει σφραγίδα.

## Συμβολισμοί
Όταν σχεδιάστηκε η σημαία, έγινε επίσημη δήλωση ότι τα χρώματά της δε συμβολίζουν κάτι. Ανεπίσημες εξηγήσεις κάνουν λόγο για τη γένεση ενός καινούργιου έθνους, που υποδηλώνεται με το Υ, ενώ ο ουρανός συμβολίζεται με το γαλάζιο χρώμα, όπως και οι δύο ωκεανοί που περιβάλλουν το κράτος. Το πράσινο συμβολίζει τους αγρούς και το φυσικό περιβάλλον τα οποία αποτελούν ένα ουσιώδες τμήμα της Νότιας Αφρικής και το κίτρινο συμβολίζει τον ορυκτό πλούτο της (κυρίως χρυσό). Το μαύρο χρώμα συμβολίζει τους έγχρωμους Νοτιαφρικανούς και το άλλο μαύρο, τη συνύπαρξη με την υπόλοιπη Αφρική. Το λευκό χρώμα αποτελεί σύμβολο των μη μαύρων Νοτιαφρικανών και το έτερο λευκό αντιπροσωπεύει την ειρήνη.

## Ιστορία


File:South Africa Flag 1910-1912.svg|Η Κόκκινη σημαία ήταν η ντε φάκτο εθνική σημαία της Νοτίου Αφρικής την περίοδο 1910-1928.
File:South Africa Flag 1912-1928.svg|Ο σχεδιασμός της Κόκκινης σημαίας τροποποιήθηκε ελαφρώς το 1912.
File: Flag of South Africa (1928-1994).svg|Σημαία της Νότιας Αφρικής την περίοδο 1928-1994.


## Βιβλιογραφία
* Saker, Henry. *The South African Flag Controversy*. Oxford University Press, Cape Town. 1980. ISBN 0-19-570172-0.
* Pama, C. *Die Vlae van Suid-Afrika*. Tafelberg Publishers, Cape Town, 1984
* *SAVA Journal SJ: 4/95: The History of Flags of South Africa before 1900*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  Σημαίες του κόσμου- Νότια Αφρική.
* Ιστότοπος της Κυβέρνησης της Νότιας Αφρικής
*  Διαστάσεις της σημαίας. 
* Παλιότερες σημαίες (1928–1994).

Νοτια Αφρικη
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Νότιας Αφρικής
Κατηγορία:Σημαίες της Νότιας Αφρικής
Μεταρρυθμίσεις Τενπό

Οι **μεταρρυθμίσεις Τενπό** (天保の改革) ήταν μία σειρά κυβερνητικών μεταρρυθμίσεων κατά τη διάρκεια της περιόδου Τενπό (1841-1843) στην τελευταία φάση της περιόδου Έντο στην Ιαπωνία. Υπεύθυνος για τις μεταρρυθμίσεις αυτές ήταν ο πολιτικός και στρατιωτικός Μιζούνο Ταντακούνι. Οι αλλαγές αυτές περιελάμβαναν αλλαγή του νομίσματος της Ιαπωνίας, απαγόρευση της εσωτερικής μετανάστευσης στο Έντο (σημερινό Τόκυο) και της δημιουργίας συλλόγων και σωματείων. Οι τιμές των αγαθών και οι φόροι γης επίσης αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Μεταξύ άλλων απαγορεύθηκε η διδασκαλία και χρήση της γλώσσας *Ρανγκάκου* (Ολλανδική μόρφωση) χάρη στην οποία οι Ιάπωνες διατηρούσαν επαφή με τις εξελίξεις της τέχνης και επιστήμης της Δύσης μέσω της γειτονικής στην Ιαπωνία Ολλανδικής αποικίας Ντετζίμα (Dejima) στην ακτή του Ναγκασάκι . Οι μεταρρυθμίσεις έχωντας ως σκοπό την αντιμετωπίση της οικονομικής κρίσης που μάστιζε την Ιαπωνία τα χρόνια εκείνα, απαγόρευσε επίσης την εικονογράφηση ευγενών και ηθοποιών ουκίγιο-ε για να ελέγξει την άμετρη επίδειξη πλούτου και πολυτέλειας.

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές έφεραν ριζικές αλλαγές στο οικονομικό και στρατιωτικό σύστημα της εποχής και οδήγησαν σε μεγάλη κοινωνική αναταραχή που οδήγησε στις συλλήψεις πολλών επιφανών πολιτικών και συγγραφέων. Πολλοί καλλιτέχνες όπως ο Κουνισάντα εναντιώθηκαν δυναμικά στις αλλαγές αυτές, αντίθεση που αποτυπώθηκε στα έργα τους. Η απαγόρευση αυτή είχε οπωσδήποτε κάποια επίδραση και στο έργο του Κουνιγιόσι που παρήγαγε κωμικά έργα (γκίγκα-ε). 

Τενπο
Σούνγκα

[250px|thumb|'''Δύο εραστές''', [Κατσουσίκα Χοκουσάι, περίπου 1815]]

**Σούνγκα** (春画) είναι ένας Ιαπωνικός όρος για τις εικόνες ερωτικών περιπτύξεων. Η τέχνη αυτή έχει τις ρίζες της στην Κίνα.
Οι περισσότερες εικόνες σούνγκα είναι τύπου ουκίγιο-ε, σχεδιασμένες σε ξυλογραφία. Παρότι είναι εξαιρετικά σπάνιες υπάρχουν εικόνες σούνγκα που προηγούνται του κινήματος τέχνης ουκίγιο-ε .
Η λέξη σούνγκα σημαίνει στα Ιαπωνικά *Εικόνα της Άνοιξης*. Η Άνοιξη είναι ένας κοινός ευφημισμός για τον έρωτα στην Ιαπωνική κουλτούρα. 
Το καλλιτεχνικό ρεύμα ουκίγιο-ε επιδίωκε να ιδανικοποιήσει την καθημερινή σύγχρονη Γιαπωνέζική ζωή. Οι εικόνες σούνγκα της περιόδου Έντο επιδίωκαν να εκφράσουν τις σεξουαλικές ανάγκες των αστών σε όλες τις πιθανές μορφές. Απεικόνιζαν ετεροφυλοφιλικό και ομοφυλοφιλικό έρωτα, νεόυς και ηλικιωμένους εραστές, όπως επίσης και κάθε μορφή φετίχ. Την περίοδο Έντο οι σούνγκα επολαμβάνονταν από πλούσιους και φτωχούς, ιδιαίτερα από τη μεσαία τάξη τσόνιν και παρότι δεν είχαν την ευμένεια των κυβερνώντων σογκούν δεν θεωρούταν ταμπού και δεν στιγματιζαν τους κατόχους των. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες ουκίγιο-ε σε κάποια φάση της καριέρας τους δημιούργησαν αφίσες σούνγκα, γεγονός που δεν κηλίδωσε καθόλου την φήμη τους.
  
## Σημαντικοί καλλιτέχνες Σούνγκα
* Χισικάγουα Μορονόμπου
* Κατσουσίκα Χοκουσάι
* Μιγιαγκάουα Ισσό
* Γιαναγκάουα Σιγκενόμπου
* Κιταγκάουα Ουταμάρο
* Τσομπούν Σαέσι
* Τομιόκα Εϊσέν
* Σουζούκι Χαρουνόμπου

## Ταξινόμηση του είδους ζωγραφικής σούνγκα
Υπάρχει μια χρόνια διαμάχη μεταξύ των αναλυτών τέχνης, γύρω από την καλλιτεχνική ταξινόμηση του είδους Σούνγκα. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η ερωτική φύση των παραστάσεων κατατάσσει το είδος αυτό ζωγραφικής στην πορνογραφία ενώ άλλοι ισχυρίζονται ότι αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του καλλιτεχνικού ρεύματος ουκίγιο-ε και ότι δημιουργούταν από τους ίδιους καλλιτέχνες. Σε αντιδιαστολή με τις σούνγα, οι εικόνες Μπιτζίνγκα περιείχαν εικόνες γυναικών ενδεδυμένες σε παραδοσιακές Ιαπωνικές ενδυμασίες, σε μη ερωτικής φύσεως στάσεις και δεν θα πρέπει να συγχύζονται με τις εικόνες σούνγκα.

## Εικόνες

Αρχείο:Meiji Period Shunga.jpg|Ένας νεαρός με δυτικού τύπου κούρεμα συνουσιάζεται με μια νεαρή Γιαπωνέζα
Αρχείο:Miyagawa_Isshô-Spring_Pastimes-F.jpg|**Περασμένες Ανοίξεις**
Αρχείο:Dream of the fishermans wife hokusai.jpg|**Το όνειρο της γυναίκας του ψαρά**
Αρχείο:Shigenobu - Man and woman making love - 2.jpg|Εικόνα σούνγκα των αρχών του 19ου αιώνα (1810-1830)


## Δείτε επίσης
* Ουκίγιο-ε
* Νισίκι-ε
* Σχολή Ουταγκάουα
* Κουνισάντα

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η παράδοση των Ιαπωνικών αφισών Σούνγκα
* Έκθεση Ομοφυλοφιλικού Σούνγκα
* Erotica: Ιαπωνικό Σούνγκα

Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Εθνόσημο της Νότιας Αφρικής

Το **[[Εθνόσημο]] της [[Νότια Αφρική|Νότιας Αφρικής]]** χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1910. Την Ημέρα της Ελευθερίας, στις 27 Απριλίου του 2007, αντικαταστάθηκε με ένα νέο σχέδιο.

Το σύνθημα *ǃke e: ǀxarra ǁke* είναι γραμμένο στη γλώσσα Χοϊσάν του λαού των Τσχαμ και στην κυριολεξία σημαίνει "διαφορετικοί άνθρωποι ενωμένοι".

Η διαδικασία για το σχέδιο ξεκίνησε το 1999. Από τους τρεις σχεδιαστές που εκδήλωσαν το ενδιαφέρον, επεκράτησε ο Ίααν Μπέκκερ.

Το πρώτο εθνόσημο ήταν ένας συνδυασμός από σύμβολα τα οποία ήταν παρμένα από τέσσερα πρώην κρατίδια της Νότιας Αφρικής. Το πρώτο τέταρτο ήταν ένα πρόσωπο που συμβόλιζε την ελπίδα, για την Αποικία του Ακρωτηρίου Καλής Ελπίδας. Τα δύο άγρια ζώα του δευτέρου τετάρτου προέρχονται από την Αποικία του Νατάλ. Η πορτοκαλιά στο τρίτο τέταρτο ήταν για το Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης. Το βαγόνι στο τελευταίο τέταρτο προήλθε από τη Δημοκρατία του Τρανσβάαλ. Τα ζώα που στηρίζουν το έμβλημα προέρχονται από τα όπλα της Αποικίας του Ποταμού Οράγγη και της Αποικίας του Ακρωτηρίου.

Το σύνθημα, *Ex Unitate Vires*, είναι γραμμένο στα λατινικά και σημαίνει κάτι σαν «δύναμη μέσω ενότητας».


 Coat of arms of South Africa (1910–1930).svg|1910-1930 
 Coat of arms of South Africa (1930–1932).svg|1930-1932
 Coat of Arms of South Africa (1932-2000).svg|1932-2000


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Χθες και σήμερα

Νοτια Αφρικη
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Νότιας Αφρικής
Τσόνιν

**Τσόνιν** ( «αστοί») είναι μια κοινωνική τάξη που προέκυψε στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της πρώιμης φάσης της περιόδου Έντο. Η πλειονότητα των τσόνιν ήταν έμποροι και αρκετοί τεχνίτες. Οι αγρότες ονομαζόταν νομίν και δεν περιλαμβανόταν στην κοινωνική τάξη αυτή.

## Προέλευση

Στο τέλος του 17ου αιώνα η ευημερία και η ανάπτυξη του Έντο (σημερινό Τόκυο) δημιούργησε απρόβλεπτες αλλαγές στην κοινωνική δομή του πληθυσμού. Οι τσόνιν βρισκόταν στην βάση της ιεραρχίας του Έντο. Οι κοινωνικές τάξεις της εποχής ήταν οι σαμουράι, οι αγρότες (νομίν), οι έμποροι και οι τεχνίτες. Οι τσόνιν, περιελάμβαναν τις τελευταίες δύο κατηγορίες, άκμασαν εις βάρος των ντάιμιο και των σαμουράι που αποδέχτηκαν το εμπόριο ρυζιού των τσόνιν που οδήγησε σε ανταλλαγές χρημάτων και καταναλωτικών αγαθών. Η εξελισσόμενη αυτή οικονομία της αγοράς επέφερε δραστικές αλλαγές στην κοινωνική ιεραρχία της εποχής στην Ιαπωνία. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ότι τα τεράστια εμπορικά καταστήματα του Έντο είχαν μια πολιτική για αγορές μόνο με χρήματα, γεγονός που ευνοούσε τους τσόνιν που είχαν χρηματική ευχέρεια.

## Σημασία
Περίπου ο μισός πληθυσμός του Έντο ήταν τσόνιν και οι άλλοι μισοί σαμουράι. Συγκρινόμενοι με τουσ δημοφιλέις σαμουράι ή νίντζα οι τσόνιν δεν ήταν γνωστοί έξω από τα σύνορα της Ιαπωνίας, παρόλο την καίρια τους συνεισφορά στην διαμόρφωση της Ιαπωνικής κουλτούρας. Οι παραδοσιακές Ιαπωνικές τέχνες ουκίγιο-ε, ράκουγκο και η παραδοσιακές μέθοδοι χειροτεχνίας οφειλόταν περισσότερο στους τσόνιν παρά στους σαμουράι. Οι ιδέες περί αισθητικής Ίκι και Ινάσε είχαν επίσης αναπτυχθεί από τους Τσόνιν.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Britannica Article

Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιαπωνίας
Αδέλα της Καμπανίας

Η **Αδέλα της Καμπανίας** (*Adèle de Champagne*, 1140 - 4 Ιουνίου 1206) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας, ως η τρίτη σύζυγος του Λουδοβίκου Ζ'.

Ήταν κόρη του κόμη της Καμπανίας Θεοβάλδου Β΄ και της Ματθίλδης της Καρινθίας. Με τον Λουδοβίκο Ζ΄ έκανε τον πολυπόθητο διάδοχο Φίλιππο Β΄.

## Η ζωή της
Έπαιξε ενεργό ρόλο στην πολιτική ζωή του βασιλείου με τους αδελφούς της Ερρίκο Α΄ της Καμπανίας, Θεοβάλδο Ε΄ του Μπλουά και Γουλιέλμο αρχιεπίσκοπο Ρεμς. 

Τα αδέλφια της Ερρίκος και Θεοβάλδος παντρεύτηκαν κόρες του Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας από την πρώτη σύζυγο του Ελεονώρα της Ακουιτανίας. Αυτή και οι αδελφοί της απειλήθηκαν να χάσουν την θέση τους από την διάδοχο του Αρτουά, Ισαβέλλα του Αινώ, που παντρεύτηκε τον γιο της Αδέλας, Φίλιππο. Η Αδέλα σχημάτισε συμμαχία με τον Ούγο Γ΄ της Βουργουνδίας και τον Φίλιππο της Φλάνδρας, προσπαθώντας να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα. Οι σχέσεις της Ισαβέλλας με τον Φίλιππο ήταν τόσο κακές που απειλούνταν με χωρισμό.

Η δύναμη της μειώθηκε με την άνοδο του Φιλίππου στον θρόνο (1180) και διετέλεσε αντιβασίλισσα (1190) με την απουσία του Φιλίππου στην Γ΄ Σταυροφορία. Με την επιστροφή του μπήκε ξανά υπό την σκιά του και συμμετείχε στην ίδρυση πολλών μοναστηριών.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ζ΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας και είχε τέκνα:
* Φίλιππος Β΄ 1165-1223, βασιλιάς της Γαλλίας.
* Αγνή της Γαλλίας (Άννα του Βυζαντίου) 1171-1240, παντρεύτηκε τον Αλέξιο Β΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, μετά τον Ανδρόμικο Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και έπειτα τον Θεόδωρο Βρανά καίσαρα και στρατηγό.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Ικάριος

Με το όνομα **Ικάριος** είναι γνωστά τα εξής τρία πρόσωπα:

## Α) Ελληνική μυθολογία
* Ο Ικάριος ο Αθηναίος, δια του οποίου ο Διόνυσος προσπάθησε να διδάξει την καλλιέργεια της αμπέλου στους ανθρώπους.
* Ο Ικάριος ο Λακεδαιμόνιος, πατέρας της Πηνελόπης

## Β) Ιστορικά πρόσωπα
* Ο Ικάριος ή Λικάριος ή και Λικάρης (13ος αι.), Φράγκος ιππότης και ναύαρχος στην υπηρεσία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ικάριος ο Αθηναίος

μικρογραφία|δεξιά|250px|Διόνυσος και Ικάριος. Αττικός μελανόμορφος αμφορέας, 540 - 520 π.Χ.
Ο **Ικάριος ο Αθηναίος**, γνωστός και ως **Ικαρίων**, ήταν μία από τις αρχαιότερες θρυλικές μορφές που συνδέονται με την Αττική. Θυγατέρα του ήταν η Ηριγόνη. Προς ανάμνησή τους θεσπίστηκε η Αθηναϊκή εορτή της Αιώρας.
## Ο μύθος
Σύμφωνα με τον μύθο ο Ικάριος φιλοξένησε τον Διόνυσο στο σπίτι του όταν ο θεός επισκέφθηκε την Αττική για να διδάξει στους ανθρώπους την καλλιέργεια της αμπέλου και την παρασκευή του οίνου. Ο Διόνυσος ευχαριστήθηκε από τις περιποιήσεις του και τον δίδαξε την αμπελουργία και την οινοποιία. Επίσης, ο θεός ερωτεύθηκε την κόρη του Ικαρίου, την Ηριγόνη, και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Στάφυλο. Επιπλέον, χάρισε στον Ικάριο και ένα ασκί κρασί με την εντολή να το κεράσει στους γείτονές του ή σε βοσκούς. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Ικάριος ακολουθώντας τις οδηγίες, καλλιέργησε την άμπελο, γεύθηκε τον καρπό και τον χυμό του καρπού της, και ευφράνθηκε τόσο, ώστε ο ίδιος επεθύμησε να διαδώσει το νέο αγαθό. Γέμισε λοιπόν ασκούς με κρασί και επισκεπτόμενος τα χωριά και τις εξοχές της Αττικής πάνω σε άρμα, ακολουθούμενος από τη σκυλίτσα του, κερνούσε τους γεωργούς και τους βοσκούς. Αλλά όταν οι βοσκοί (ή οι γείτονες) ήπιαν κρασί για πρώτη φορά στη ζωή τους, ζαλίστηκαν και νόμισαν ότι η ζάλη οφειλόταν στο ότι ο Ικάριος τους είχε δηλητηριάσει. Για τον λόγο αυτό τον σκότωσαν και πέταξαν το πτώμα σε ένα βαθύ πηγάδι. Η σκυλίτσα του Ικαρίου, η Μαίρα, ειδοποίησε την Ηριγόνη με τα γαυγίσματά της και την οδήγησε στο άταφο πτώμα του πατέρα της. Τότε η Ηριγόνη, αφού έθαψε τον πατέρα της, από την απελπισία της κρεμάστηκε από ένα δέντρο πάνω από τον τάφο του πατέρα της.

Ο Διόνυσος θύμωσε με τους Αθηναίους για τη δολοφονία του Ικαρίου και τους έστειλε μια συμφορά: Οι κόρες τους καταλήφθηκαν από μανία και κρεμάστηκαν κι αυτές. Οι Αθηναίοι ρώτησαν το μαντείο και πήραν την απάντηση ότι ο θεός έπαιρνε εκδίκηση για τον θάνατο του Ικαρίου και της Ηριγόνης. Τότε οι Αθηναίοι εντόπισαν και τιμώρησαν εκείνους που είχαν δολοφονήσει τον Ικάριο, ενώ καθιέρωσαν κατ' εντολή του μαντείου και μία εορτή κάθε καλοκαίρι, την Αιώρα, κατά την οποία κρεμούσαν χωρίς να απαγχονίζουν κόρες πάνω σε δέντρα. Αργότερα, αντικατέστησαν τις κόρες με εικόνες και οι παρθένες της Αττικής ταλαντεύονταν πάνω σε αιώρες (κούνιες) τραγουδώντας. Από τον μύθο του Ικαρίου δημιούργησαν και οι Ρωμαίοι δικό τους αντίστοιχο παρόμοιο μύθο.

Ο Ικάριος υποτίθεται ότι μεταφέρθηκε στα ουράνια από τον Δία και είναι ο σημερινός αστερισμός Βοώτης, ή το φωτεινότερο αστέρι του, ο Αρκτούρος. Εξάλλου, ο αστεροειδής 11251 Ικαρίων (11251 Icarion), που ανακαλύφθηκε το 1973, πήρε το όνομά του από τον Ικάριο-Ικαρίωνα.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

ΙκαριοςΑθ
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Ικάριος ο Λακεδαιμόνιος

Ο **Ικάριος ο Λακεδαιμόνιος** ήταν γιος του Περιήρους ή του Οιβάλου, βασιλιά της Σπάρτης, και της Γοργοφόνης, κόρης του Περσέα. Από τον πατέρα του ήταν απόγονος του ήρωα Λακεδαίμονα. Αδέλφια του Ικάριου ήταν οι Αφαρέας, Λεύκιππος και Τυνδάρεως. Ανάμεσα στα παιδιά του Ικαρίου ήταν και η Πηνελόπη, δηλαδή ο Ικάριος υπήρξε πεθερός του Οδυσσέα.

Ο Ικάριος και ο Τυνδάρεως εκδιώχθηκαν από τον ετεροθαλή αδελφό τους Ιπποκόωντα, οπότε κατέφυγαν στην Πλευρώνα, στο ανάκτορο του Θεστίου, όπου παρέμειναν και τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τους γείτονες εχθρούς του. Αργότερα, ο Ηρακλής σκότωσε τον Ιπποκόωντα και τους γιούς του, και επανέφερε τον Τυνδάρεω στον θρόνο της Σπάρτης. Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, ο Ικάριος παρέμεινε στην Ακαρνανία, όπου πήρε ως σύζυγό του την Πολυκάστη, κόρη του Λυγαίου, και απέκτησαν τρία παιδιά: την Πηνελόπη, τον Αλυζέα και τον Λευκάδιο. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Ικάριος επέστρεψε στη Σπάρτη μαζί με τον αδελφό του και νυμφεύθηκε μια Ναϊάδα, την Περίβοια, αποκτώντας μαζί της 6 παιδιά: την Πηνελόπη (και πάλι), τον Θόαντα, τον Δαμάσιππο, τον Αλήτη, τον Περίλεω και τον Ικεύσιμο.

Για τη μονάκριβη κόρη του, την Πηνελόπη, ο Ικάριος διοργάνωσε αγώνες δρόμου και την πάντρεψε με τον νικητή, τον Οδυσσέα. Το πιθανότερο όμως είναι ότι ο Οδυσσέας είχε πάει στη Σπάρτη ως μνηστήρας της Ωραίας Ελένης και, όταν είδε το πλήθος των άλλων μνηστήρων της, σκέφθηκε να διαλέξει κάποια άλλη για σύζυγο αντί να έχει να αναμετρηθεί με τόσους άλλους. Πήρε λοιπόν την υπόσχεση από τον Τυνδάρεω ότι θα μεσολαβούσε για την Πηνελόπη, ενώ ο Οδυσσέας με την εξυπνάδα του θα του έλεγε ποια λύση έπρεπε να δώσει στο ζήτημα των μνηστήρων της Ελένης. Μετά τον γάμο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, ο Ικάριος ζήτησε να μείνει κοντά τους. Ο Οδυσσέας αρνήθηκε και ο Ικάριος, επιμένοντας, άρχισε να τρέχει πίσω από το άρμα με το οποίο το ανδρόγυνο έφευγε για την Ιθάκη, παρακαλώντας την Πηνελόπη να κατεβεί και να γυρίσει πίσω. Τελικά ο Οδυσσέας χάνοντας την υπομονή του στάθηκε σε ένα σημείο που απείχε τριάντα στάδια από τη Σπάρτη και ζήτησε από την Πηνελόπη να επιλέξει ανάμεσα σε αυτόν και στον πατέρα της. Η Πηνελόπη αισθάνθηκε ντροπή και σε απάντηση σκέπασε με ένα πέπλο το πρόσωπό της, υπονοώντας με αυτό ότι ήθελε να ακολουθήσει τον σύζυγό της αλλά ντρεπόταν να το πει στον πατέρα της. Τότε ο Ικάριος κατάλαβε την επιθυμία της και υπεχώρησε. Αργότερα, στο μέρος όπου έγινε αυτό το περιστατικό, ο Ικάριος ανέγειρε ιερό ή άγαλμα της θεάς Αιδούς (= ντροπής), της τροφού της θεάς Αθηνάς.

Μία καθαρά τοπική παράδοση των Λακεδαιμονίων αναφέρει ότι ο Ικάριος συμμάχησε με τον άλλοτε εχθρό του, τον Ιπποκόωντα, και έδιωξαν μαζί τον Τυνδάρεω από τη Σπάρτη.

Στο Μουσείο του Βερολίνου βρίσκεται αγγείο με παράσταση του Ικάριου, έργο του αγγειοπλάστη του 5ου αιώνα π.Χ. Ιέρωνα.

## Παραπομπές


## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

ΙκαριοςΛα
Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες

Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Σπάρτης
Ακαθάριστο εθνικό προϊόν

Το εθνικό προϊόν είναι η συνολική αξία των τελικών αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται κατά τη διάρκεια μιας ορισμένης χρονικής περιόδου (έτος), από συντελεστές παραγωγής που ανήκουν σε μόνιμους κατοίκους της χώρας, ανεξάρτητα από τη χώρα όπου βρίσκονται οι συντελεστές παραγωγής.

## Υπολογισμός ΑΕΠ

Το εθνικό προϊόν ταυτίζεται με το εθνικό εισόδημα (αν αφαιρεθούν οι καθαροί έμμεσοι φόροι) και προκύπτει από το άθροισμα των επιμέρους αμοιβών των συντελεστών παραγωγής για τη συμμετοχή τους στην παραγωγική διαδικασία.
**Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν****(αγγλ. Gross National Product, GNP ή ΑΕθνΠ),** είναι το συνολικό εισόδημα των μόνιμων κατοίκων (υπηκόων) μιας χώρας. Διαφέρει από το **[[Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν]],** ως προς το ότι το μεν ΑΕΠ μετρά μόνο τα εισοδήματα που παράγονται στο εσωτερικό μιας χώρας , ανεξαρτήτως του ιδιοκτησιακού καθεστώτος ενώ το ΑΕθνΠ περιλαμβάνει το εισόδημα των πολιτών της χώρας το οποίο απέκτησαν στο εξωτερικό και αποκλείει το εισόδημα των αλλοδαπών που απέκτησαν σ’ αυτή τη χώρα. Στην ορολογία της Εθνικής Στατιστικής Αρχής , αναφέρεται ως Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα (ΑΕΕ). 

Για παράδειγμα, αν ένας Έλληνας επιχειρηματίας δραστηριοποιείται στη Βουλγαρία, τα κέρδη της επιχείρησής του προσμετρούνται στο ΑΕΠ της Βουλγαρίας. Αν όμως ο συγκεκριμένος Έλληνας επιχειρηματίας εξάγει ένα μέρος των κερδών του στην Ελλάδα, τότε τα κέρδη αυτά θα συνυπολογιστούν στο ΑΕθνΠ της Ελλάδας. Αν όμως ο Βούλγαρος επιχειρηματίας μεταφέρει ένα μέρος των κερδών του στην πατρίδα του, τα κέρδη αυτά αθροίζονται στο ΑΕθνΠ της Βουλγαρίας.  Για τις περισσότερες χώρες, οι υπήκοοι είναι υπεύθυνοι για το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας παραγωγής, με αποτέλεσμα τα δύο ακαθάριστα προϊόντα ΑΕΠ και ΑΕθνΠ να είναι σχεδόν ίσα.

## Παραπομπές


## Πηγές
https://web.archive.org/web/20130620131451/http://www.euretirio.com/2010/06/aep-akatharisto-ethniko-proion.html#ixzz30QGPRCab 
www.euretirio.com  

Κατηγορία:Μακροοικονομική
Εύρυτος

Με το όνομα **Εύρυτος** είναι γνωστά τα ακόλουθα πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:

* Ο Εύρυτος της Οιχαλίας, πατέρας της Ιόλης.
* Ένας από τους Γίγαντες, που φονεύθηκε από το Διόνυσο κατά τη Γιγαντομαχία.
* Εύρυτος του Άκτορος, γιος του Άκτορος.
* Γιος του Ιπποκόοντος, που φονεύθηκε από τον Ηρακλή.
* Εύρυτος της Κυρήνης, βασιλιάς της Κυρήνης.
* Εύρυτος της Καρίας, βασιλιάς των Κάρων.
* Εύρυτος του Ερμού, γιος του Ερμού.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κοκκινιά (βουνό)

Η **Κοκκινιά** είναι βουνό της ορεινής Ναυπακτίας στα σύνορα της Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας, Β.-ΒΑ. της Αράχοβας και της τεχνητής Λίμνης Ευήνου. Έχει υψόμετρο 1.831 μέτρα και αποτελεί τη νοτιοδυτική προέκταση της Οξιάς και της οροσειράς της Σαράνταινας ενώ στα δυτικά της είναι η οροσειρά του Παναιτωλικού και ανατολικά των Βαρδουσίων. 

Η Κοκκινιά χαρακτηρίζεται από το έντονο ανάγλυφό της, με μεγάλες ορθοπλαγιές και χαραδρώσεις, και από την μεγάλη  βιοποικιλότητα που της χαρίζουν τα εκτεταμένα δάση της. Αποτελεί το ανατολικότερο σημείο εξάπλωσης του Παναιτωλικού στην Βαλκανική. Στα ελατοδάση της συναντώνται λύκοι και ζαρκάδια, ενώ τα τελευταία χρόνια περιστασιακά παρατηρήθηκαν και αρκούδες. Στα αλπικά της λιβάδια αφθονεί το βουνίσιο τσάι και στους γκρεμούς της κελαηδάει η πετροπέρδικα καθώς σε αυτά τα υψόμετρα επιβιώνει το αγριόγιδο.

Στις νότιες πλαγιές της βρίσκεται χτισμένη η Κλεπά, από την οποία και ξεκινούν διάφορες ορειβατικές διαδρομές προς την ψηλότερη κορυφή της. Μία από αυτές οδηγεί και στο ανεξερεύνητο σπήλαιο Γαφαθότρυπα, με πλούσιο σταλακτιτικό και σταλαγμιτικό διάκοσμο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κορυφή Κοκκινιάς 1.832μ - Ορεινή Ναυπακτία στο https://www.youtube.com/.
* Kokkinias Mt, Psilos Stavros-Kokkinias 1832m ( Κοκκινιάς Ψηλός Σταυρός ) στον ιστότοπο https://el.wikiloc.com/.
* Στον Κοκκινιά ύψους 1.832 μ. της ορεινής Ναυπακτίας από https://oreinografies.wordpress.com/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουνά της Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Βουνά της Ευρυτανίας
Δαμασκηνός Παπαχρήστου

Ο **Δαμασκηνός** (κατά κόσμον Νικόλαος Παπαχρήστου, 1914 - 22 Μαΐου 1996) ήταν Μητροπολίτης Φθιώτιδος. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1914 στη Δορβιτσά Ναυπακτίας και ήταν ανεψιός του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού.

Σπούδασε στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία και αποφοίτησε το 1937. Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος το 1946.

Διετέλεσε στην αρχή πρωτοσύγκελος στη Ναύπακτο, εφημέριος στην Αθήνα και αργότερα γραμματέας και Ιεράς Συνόδου.

Στις 15 Μαΐου 1960 χειροτονήθηκε επίσκοπος και εκλέχθηκε Μητροπολίτης Φθιώτιδος, μετά το θάνατο του Αμβρόσιου Νικολαΐδη.

Ο Δαμασκηνός άσκησε αρχιερατικά καθήκοντα στη Φθιώτιδα επί 36 χρόνια, μέχρι τις 22 Μαΐου 1996 που απεβίωσε.

## Παραπομπές


Δαμασκηνος
Εύρυτος του Άκτορα

Ο **Εύρυτος** ήταν ο ένας από τους δύο Μολίονες, γιος του Άκτορα και αδελφός του Κτέατος. Ο Εύρυτος πήρε ως σύζυγό του τη Θηραιφόνη, τη θυγατέρα του Δεξαμενού, βασιλέα της Ωλένου (Παυσανίας, Ε 3,3), και έγινε έτσι πατέρας του Θαλπίου, ενός από τους ηγέτες των Επειών.

## Παραπομπές


## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

ΕυρυτοςΑκτο
Ευρυτ
Εύρυτος της Κυρήνης

Αυτός ο Εύρυτος ήταν γιος του θεού Ποσειδώνα και της Ατλαντίδας Κελαινούς. Υπήρξε βασιλιάς της Κυρήνης και αδελφός του Λυκάονα. Ο Σχολιαστής του Απολλωνίου του Ροδίου (Δ, 1561) μας παραδίδει ότι ο *«Ευρύπυλος»* που αναφέρει ο Απολλώνιος είναι στην πραγματικότητα τούτος ο Εύρυτος.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 412

Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Λιβύης
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κυρήνης
Εύρυτος του Ερμή

Ο **Εύρυτος** ήταν γιος του θεού Ερμή και της Αντιάνειρας (ή σύμφωνα με τα Ορφικά Αργοναυτικά της Λαοθόης), κόρης του Μενοίτιου, δίδυμος αδελφός του Εχίωνα. Αναφέρεται ότι ζούσαν στην Αλόπη της Θεσσαλίας, ενώ ο Πίνδαρος μνημονεύει ως τόπο κατοικίας το Παγγαίο όρος.

Έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία με τον δίδυμο αδελφό του και άλλους ήρωες. Σύμφωνα με την Αργοναβική του Βαλέριου Φλάκκου, ήταν ένας από τους πιο γενναίους Αργοναύτες.

Συμμετείχε στο κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου. Νίκησε στην τοξοβολία στους νεκρικούς αγώνες, τους οποίους διοργάνωσε ο Άκαστος προς τιμή του νεκρού Πελία, αγώνες πολύ υψηλού επιπέδου αφού σε αυτούς πήραν μέρος οι άριστοι από τους Έλληνες ήρωες της εποχής, όπως ο Πολυδεύκης, ο Άδμητος, ο Πηλέας, και άλλοι, ενώ υμνήθηκαν από τον ποιητή Στησίχορο στο ποίημά του «Άθλα επί Πελία».

Επίσης, συμμετείχε και νίκησε στη μάχη των Σκυθών και των Κολχίων τους Εξωμάτες.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ευρυτος
Κατηγορία:Παιδιά του Ερμή