open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Νικόλαος Μάρτης

Ο **Νικόλαος Μάρτης** του Κωνσταντίνου (Μουσθένη Καβάλας, 1 Ιανουαρίου 1915 − 12 Νοεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, πολλές φορές βουλευτής. Είχε θητεύσει υφυπουργός Εμπορίου, υπουργός Βιομηχανίας και υπουργός Β. Ελλάδος.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Άσκησε τη δικηγορία από το 1946. Αναμίχθηκε με την πολιτική και το 1951 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Καβάλας με το κόμμα Ελληνικός Συναγερμός. Επανεκλέχθηκε στην ίδια περιφέρεια με την τότε Ε.Ρ.Ε. το 1956, το 1958, το 1961, το 1963 και, αργότερα, το 1974 και 1977 με τη Νέα Δημοκρατία. Στις παραπάνω περιόδους διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Βορείου Ελλάδος κατά την περίοδο 1955-1956, υφυπουργός Εμπορίου (1956-1958), υπουργός Βιομηχανίας (1958-1961) και υπουργός Β. Ελλάδος (από το 1974 μέχρι το 1981).

Ο Νικόλαος Μάρτης είχε λάβει μέρος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως έφεδρος αξιωματικός πυροβολικού, υπηρετώντας επί 7 χρόνια (83 μήνες). Με την εισβολή των Γερμανών διέφυγε μέσω του Αγίου Όρους σε νήσους απ΄ όπου και πέρασε στην Κρήνη και από εκεί έφθασε στην Αίγυπτο (Ιούνιος 1941). Συμμετείχε στις μάχες του Ελ Αλαμέιν με την 1η Ελληνική Ταξιαρχία και του Ρίμινι (Ιταλίας) με την 3η Ορεινή Ταξιαρχία. Στο κίνημα του Δεκεμβρίου 1944 έλαβε μέρος με την Ταξιαρχία του Ρίμινι. Είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα, μεταξύ των οποίων με τον Ταξιάρχη του Φοίνικα, τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξης, τρία μετάλλια εξαιρέτων πράξεων, Χρυσό Σταυρό Αγίου Μάρκου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, καθώς και με παράσημα ξένων χωρών.

Ήταν συγγραφέας και του βιβλίου «Η πλαστογράφηση της ιστορίας της Μακεδονίας», που το 1985 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

Ο Νικόλαος Μάρτης ομιλούσε αγγλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθήνας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Who's Who 1979*, σελ.404-405.

Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βορείου Ελλάδος
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μακεδονίας-Θράκης
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου
Κατηγορία:Βουλευτές Καβάλας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα
Κατηγορία:Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξεως
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Κατηγορία:Μακεδόνες
Βλάντισλαβ Α΄ της Βλαχίας

Ο **Βλαντισλάβ Α΄** ( Vladislav I of Wallachia ) ήταν ηγεμόνας της Βλαχίας από το 1364 έως το 1377.

Γεννήθηκε το 1325 και ήταν γιος του Νικολάε Α΄ Αλεξάντρου, τον οποίο και διαδέχτηκε στον θρόνο της Βλαχίας, και της **Ντοάμνα Μαρίας**.

Ήταν υποτελής του Βούλγαρου τσάρου Ιβάν Αλέξανδρου και για χάρη του το 1369 επανέκτησε από την Ουγγαρία το Βιδίνιο, αφού πρώτα ο Ούγγρος βασιλιάς Λουδοβίκος ο Ανδεγαυικός το είχε καταλάβει 4 χρόνια νωρίτερα.

Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας
Κατηγορία:Οίκος των Βασαράβων
Γιώργος Λαζάνης

Ο **Γιώργος Λαζάνης** του Όθωνα (Αθήνα Δεκέμβριος 1928-5 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.

## Βιογραφία
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης από την οποία αποφοίτησε το 1954. Υπήρξε επί 25 έτη βασικό στέλεχος του ίδιου θεάτρου ενώ από το 1964 είχε αναλάβει τη διεύθυνση της Δραματικής Σχολής του. Ήταν ο βασικός σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν.

Μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Θεάτρου Τέχνης και αναπληρωματικός διευθύνων σύμβουλος του ομώνυμου θεάτρου. Συμμετείχε σε διεθνή θεατρικά Φεστιβάλ στο Λονδίνο, Παρίσι, Μόσχα, Βαρσοβία, Στοκχόλμη, Όσλο.

Παντρεύτηκε και χώρισε δύο φορές: πρώτα με την Έλενα Λαδικού και αργότερα με την Μάγια Λυμπεροπούλου. Κατοικούσε στο κέντρο της Αθήνας.

Πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 2006. 

## Τηλεοπτικό θέατρο

## Θεατρικές παραστάσεις
### Ηθοποιός

Συμπληρωματική λίστα με τις παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε ο Γ. Λαζάνης ως ηθοποιός.

### Σκηνοθέτης
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Γ. Λαζάνης

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Who's Who 1979 σ.351
*Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
*Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών

Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν
Ούγος Σαμπλίτης

Ο **Ούγος Σαμπλίτης** (*Hugues de Champlitte* ή *Hughes de Champlitte*, ... - 1209) ήταν σταυροφόρος της Δ΄ Σταυροφορίας και ανιψιός του Γουλιέλμου Σαμπλίτη, του πρώτου Πρίγκιπα της Αχαΐας, Βάϊλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας (1208 - 1209)

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ούγος ακολούθησε μαζί με τους θείους του Όντο και Γουλιέλμο την πορεία της Δ΄ Σταυροφορίας και πήρε μέρος στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1204. Έφτασε στην Πελοπόννησο το 1205 μαζί με τον Γουλιέλμο, όπου τον βοήθησε στην κατάληψη της Κορίνθου και των γύρω περιοχών. Αντίθετα με τον Όντο και τον Γουλιέλμο, οι οποίοι αναφέρονται αρκετές φορές από τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο, στρατάρχη της Καμπανίας και της Ρωμανίας στο έργο του «Χρονικό της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης», ο Ούγος δεν αναφέρεται σε αυτό, κάτι που πιθανότατα σημαίνει ότι δεν είχε σημαντική θέση στην ιεραρχία των ευγενών της Δ΄ Σταυροφορίας.

Το 1208 όταν πέθανε ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Γουλιέλμος θέλησε να επιστρέψει στην Βουργουνδία για να μπορέσει να πάρει την κληρονομιά του. Επειδή οι γιοί του ήταν ανήλικοι, άφησε τον Ούγο ως βάιλο στις κατακτήσεις του στην Ελλάδα. Ο Ούγος όμως πέθανε το 1209 στην Πελοπόννησο ενώ ο Γουλιέλμος άφησε την τελευταία του πνοή στην Απουλία της Ιταλίας, καθ' οδόν προς τη Γαλλία. Τη θέση του Ούγου ως βάιλου του πριγκιπάτου πήρε ο Γοδεφρείδος, ο οποίος αργότερα πήρε τη θέση του Πρίγκιπα της Αχαΐας, όταν κατάφερε να μην γίνει αποδεκτός σαν κληρονόμος των δικαιωμάτων του ο Ροβέρτος Σαμπλίτης.

## Παραπομπές



## Πηγές

*̈Finley Jr, John H. "Corinth in the Middle Ages." Speculum, Vol. 7, No. 4. (Oct., 1932), pp. 477–499.
*Tozer, H. F. "The Franks in the Peloponnese.

Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αχαΐας
Κατηγορία:Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία
Μεγαλοχώρι Θήρας

Το **Μεγαλοχώρι** ή **Μεγαλοχώριο** είναι χωριό στη νήσο Σαντορίνη των Κυκλάδων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 642 κατοίκους. Αποτελεί τοπική κοινότητα του δήμου Θήρας.

## Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Σαντορίνης, περίπου 9 χιλιόμετρα από τα Φηρά και αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά δείγματα αρχιτεκτονικής του νησιού.

Στην ευρύτερη περιοχή του Μεγαλοχωρίου έχουν βρεθεί ίχνη προϊστορικών οικισμών της Πρωτοκυκλαδικής και Υστεροκυκλαδικής περιόδου. Αναφορά στον σύγχρονο οικισμό γίνεται το 1650 από τον Γάλλο καθολικό ιερέα F. Richard. Κατά την απογραφή του 1928 είχε 583 κατοίκους.

Την 1 Ιουλίου διεξάγεται πανηγύρι στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων.

## Δημογραφικά στοιχεία
Η πρόσφατη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού, βάσει των εθνικών απογραφών, είναι η εξής:

## Φωτοθήκη

Αρχείο:AgiosNikolaos Plakas.jpg|Το παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου.
Αρχείο:Megalochori 847 00, Greece - panoramio (16).jpg|Παλιές οικίες στο Μεγαλοχώρι.
Αρχείο:Street of Megalochori.jpg|Δρομάκι του οικισμού.
Αρχείο:Μεγαλοχώρι 9742.jpg|Στενό δρομάκι.
Αρχείο:Πλατεία Μεγαλοχωρίου 9723.jpg|Κοινοτικό κτίριο.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Ροβέρτος Σαμπλίτης

Ο **Ροβέρτος Σαμπλίτης** (*Robert de Champlitte*), κύριος του Πονταλιέ, ήταν ανιψιός και κληρονόμος του Γουλιέλμου Σαμπλίτη, Πρίγκιπα της Αχαΐας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Μετά το θάνατο του Γουλιέλμου το 1209 και του βαΐλου του Ούγου, η χήρα του Γουλιέλμου, Ελισάβετ, κάλεσε το Ροβέρτο στην Πελοπόννησο για να αναλάβει το πριγκιπάτο σαν επίτροπός της.

Ο Ροβέρτος, για να αναλάβει την εξουσία, θα έπρεπε να έλθει στην Αχαΐα το αργότερο σε ένα χρόνο από το θάνατο του θείου του. Ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος, ο οποίος είχε βοηθήσει τον Γουλιέλμο στην κατάκτηση του Μωρέα και είχε αναλάβει από τον Γουλιέλμο την οργάνωση του πριγκιπάτου, κατάφερε να προκαλέσει την καθυστέρησή του σε συνεννόηση με τους Ενετούς:

ο καπετάνιος του πλοίου που τον έφερνε, τον άφησε στην Κέρκυρα.
 
Έτσι όταν αυτός έφτασε στην Αχαΐα, οι ευγενείς έχοντας επικεφαλής τον Γοδεφρείδο, είχαν μια καλή δικαιολογία για να αρνηθούν να του αναγνωρίσουν την εξουσία του πριγκιπάτου, δεχόμενοι για πρίγκιπά τους τον Γοδεφρείδο Α'.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, 1931

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αχαΐας
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Στέφανος Καντακουζηνός

Ο **Στέφανος Καντακουζηνός** ήταν πρίγκηπας Βλαχίας  από τον Απρίλιο του 1714 και έως τις 21 Ιανουαρίου 1715. Γιος του ήταν ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, ιστορικός και διπλωμάτης στη Βλαχία.

Συμμετείχε στη δολοπλοκία του πατέρα του ενάντια στον πρίγκηπα Κωνσταντίνο Μπασαράμπα Μπρανκοβεάνου (*Constantin Brâncoveanu*), όπου τον καταγγέλλει  στην Οθωμανική Αυτοκρατορία παραδίδοντας την μυστική αλληλογραφία του με τον ηγεμόνα του Αμβούργου. Μετά την καθαίρεση  του πρίγκηπα πήρε το θρόνο στο Βουκουρέστι ως οθωμανικός δικαιούχος, και αμέσως ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Βλαχίας. Το 1716 συνελήφθη από τους Οθωμανούς και με εντολή του σουλτάνου εκτελέστηκε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον πατέρα και τον θείο του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Στεφανος
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας
Στράουσμπεργκ

Το **Στράουσμπεργκ** (γερμανικά: *Strausberg*) είναι πόλη του γερμανικού κρατίδιου του Βραδεμβούργου, η μεγαλύτερη στην επαρχία του Μέρκις-Όντερλαντ (*Märkisch-Oderland*).

## Δημογραφία

ImageSize  = width:450 height:220
PlotArea   = left:70 right:40 top:20 bottom:20
TimeAxis   = orientation:vertical 
AlignBars  = justify 
Colors = 
  id:gray1 value:gray(0.9)
DateFormat = yyyy
Period     = from:0 till:30000
ScaleMajor = unit:year increment:5000 start:0 gridcolor:gray1
PlotData =
  bar:1998 color:gray1 width:1 
   from:0 till:26445 width:15 text:26445 textcolor:red  fontsize:8px
  bar:1999 color:gray1 width:1 
   from:0 till:26370 width:15 text:26370 textcolor:red  fontsize:8px
  bar:2000 color:gray1 width:1 
   from:0 till:26221 width:15 text:26221 textcolor:red  fontsize:8px
  bar:2001 color:gray1 width:1 
   from:0 till:26512 width:15 text:26512 textcolor:red  fontsize:8px
  bar:2002 color:gray1 width:1 
   from:0 till:26629 width:15 text:26629 textcolor:red  fontsize:8px
  bar:2003 color:gray1 width:1 
   from:0 till:26644 width:15 text:26644 textcolor:red  fontsize:8px
  bar:2004 color:gray1 width:1 
   from:0 till:26593 width:15  text:26593 textcolor:red  fontsize:8px
  bar:2005 color:gray1 width:1 
   from:0 till:26533 width:15  text:26533 textcolor:red  fontsize:8px
  bar:2006 color:gray1 width:1 
   from:0 till:26238 width:15  text:26238 textcolor:red  fontsize:8px


## Εικόνα

Εικόνα:Strausberg Luft.jpg|Το Στράουσμπεργκ
Εικόνα:Strausberg Altstadt.JPG|Παλαιά πόλη
Εικόνα:Strausberg asv2022-09 img3 Seeufer.jpg|Στράουσζεε
Εικόνα:Strausberg Stadtmauer.JPG|Παλαιό τείχος της πόλης


## Αδελφοποιημένες πόλεις
* border|20px **[[Ντέμπνο]]** - Πολωνία
* border|20px **[[Τερεζίν]]** - Τσεχία
* 20px **[[Φράνκενταλ]]** - Γερμανία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημη ιστοσελίδα
*Στραουσμπεργκ.de
*Στραουσμπεργκ-λαιβ
*ΦΚ Στραουσμπεργκ
*Σ.Ε. (σιδηρόδρομος)
*Σταντβίκι Στράουσμπεργκ
*Χάρτης Σ.Ε. (www.urbanrail.net)

Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας
Κατηγορία:Πόλεις του Βρανδεμβούργου
Θεοδώρητος Βρεσθένης

Ο επίσκοπος **Θεοδώρητος Βρεσθένης Β΄** (1787 - 23 Απριλίου 1843) ήταν Έλληνας ιερωμένος και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Νεμνίτσα (νυν Μεθύδριο) της Αρκαδίας. Ήταν μέλος εύπορης οικογένειας και το κοσμικό του όνομα ήταν Θωμάς. Φοίτησε στη σχολή της Δημητσάνας και μετά την αποφοίτησή του εκάρη μοναχός. Το 1813 χειροτονήθηκε επίσκοπος Βρεσθένης, διαδεχόμενος τον θείο του, επίσης Θεοδώρητο. Η έδρα της επισκοπής βρισκόταν στη Βαμβακού Λακωνίας.

Το 1819 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και αναδείχθηκε σε έναν από τους σπουδαιότερους παράγοντες της Ελληνικής Επαναστάσεως. Πολέμησε στο Βαλτέτσι και στη μάχη των Δολιανών και Βερβένων. Στα Βέρβενα από τα τέλη Μαρτίου 1821 είχε στηθεί το πρώτο σταθερό ελληνικό στρατόπεδο το οποίο ήταν και το κέντρο εφοδιασμού των επαναστατικών δυνάμεων. Εκεί ο Θεοδώρητος μαζί με τον Κρεββατά, τον επίσκοπο Έλους Άνθιμο και τον Μαλτζίνης (Μέλισσα-Μαλτσίνα Λακωνίας) Ιωακείμ είχαν ηγετικό ρόλο. Όπως γράφει ο Νικηταράς "*δεσποτάδες στα Βέρβενα εδιοικούσανε*". Ο Κολοκοτρώνης σε μια επιστολή του προς τον Θεοδώρητο τον προσφωνεί "καπετάν δεσπότη". Επίσης αναφέρεται ότι αντί για ράσα φορούσε φουστανέλλα, όπως και ο Παπαφλέσσας και ο Έλους Άνθιμος.

Ένα περιστατικό από την παρουσία του Θεοδώρητου στις μάχες αναφέρει ο Αμβρόσιος Φραντζής σχετικά με τη μάχη Βερβένων-Δολιανών της 18 Μαΐου 1821. Σε κάποια κρίσιμη φάση της μάχης οι Τούρκοι είχαν καταλάβει ένα σημαντικό ύψωμα όπου έστησαν την ημισέληνο και έβαλλαν κατά των Ελλήνων. Τότε δύο Έλληνες παρουσιάστηκαν στους αρχηγούς του στρατοπέδου και υποσχέθηκαν να φονεύσουν τον Τούρκο σημαιοφόρο, ζητώντας για αντάλλαγμα φυσέκια και την ευχή του επισκόπου Βρεσθένης. Πράγματι, σκότωσαν τον σημαιοφόρο και τον βοηθό του, έριξαν την τουρκική σημαία και έστησαν την ελληνική. Οι προληπτικοί Τούρκοι οπισθοχώρησαν και έχασαν τη μάχη.

Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία. Διετέλεσε πρόεδρος της Πελοποννησιακής Γερουσίας, αντιπρόεδρος της Β' Εθνοσυνελεύσεως στο Άστρος και αντιπρόεδρος του Βουλευτικού, μέχρι τον θάνατό του.

Απεβίωσε στις 23 Απριλίου 1843, εγκαταλελειμμένος στη Μονή Πετράκη των Αθηνών.

## Δείτε επίσης
* Μάχη του Βαλτετσίου
* Μάχη των Δολιανών και Βερβένων

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες
Κατηγορία:Επίσκοποι Βρεσθένης
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες γερουσιαστές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Γεώργιος Γρηγόριος Καντακουζηνός

Ο πρίγκιπας **Γεώργιος Γρηγόριος Καντακουζηνός** (ρουμάνικα: *Prinţul Gheorghe Grigore Cantacuzino*, 22 Σεπτεμβρίου 1832 - 23 Μαρτίου 1913) ήταν Ρουμάνος πολιτικός που διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός και έμεινε γνωστός με το προσωνύμιο "Ναμπαντούλ".

## Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε γόνος της αρχοντικής οικογένειας των Καντακουζηνών και κληρονόμος τεράστιας περιουσίας. Υπήρξε ένας εκ των ευπορότερων ρουμάνων της εποχής. Σπούδασε νομικά στο Βουκουρέστι και στο Παρίσι, όπου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Ασχολήθηκε με την πολιτική διατελώντας μεταξύ άλλων υπουργός εσωτερικών, δικαιοσύνης, αρχηγός του συντηρητικού κόμματος καθώς και πρόεδρος της Γερουσίας. Το 1899 ανέλαβε την πρωθυπουργία, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 19 Ιουλίου 1900. Στις 4 Ιανουαρίου 1906 ανέλαβε για δεύτερη φορά την πρωθυπουργία παραμένοντας στον θώκο μέχρι και την παραίτησή του στις 24 Μαρτίου 1907. 

Στην ιδιοκτησία του ήταν το Κάστρο των Καντακουζηνών και το Παλάτι των Καντακουζηνών στο Βουκουρέστι. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει αρκετά παιδιά μεταξύ των οποίων τον Μιχαήλ Καντακουζηνό. 

## Παραπομπές

 

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας
Γεωργιος
Σερμπάν Καντακουζηνός (πρίγκιπας)

Ο **Σερμπάν Καντακουζηνός** (*Şerban Cantacuzino*, 1640 - 8 Νοεμβρίου 1688) ήταν  πρίγκιπας της Βλαχίας, από το 1678 έως το 1688. Ηταν γόνος της γνωστής  ελληνικής  οικογένειας του Βυζαντίου.

Συμμετείχε στην οθωμανική εκστρατεία που τελείωσε με την ήττα του οθωμανικού στρατού στη μάχη της Βιέννης. Πέθανε ξαφνικά το 1688, και υπάρχει η υποψία ότι δηλητηριάστηκε από τους βογιάρους που αγανάκτησαν με τα ρεαλιστικά και επικίνδυνα προγράμματά του. Εισήγαγε τον αραβόσιτο στη Βλαχία και ίδρυσε το 1679 το πρώτο σχολείο του πριγκηπάτου, στο Βουκουρέστι, το οποίο ήταν ελληνικό σχολείο επονομαζόμενο  Ακαδημία του Αγίου Σάββα ή Λύκειο. Επίσης με δική του εντολή εκτυπώθηκε η διάσημη ρουμανική έκδοση της Βίβλου (η Βίβλος Cantacuzino), που δημοσιεύθηκε πρώτα στο Βουκουρέστι (1688). Ο γιος του Τζόρτζι έγινε ηγεμόνας της Ολτενία, ρουμανικού πριγκιπάτου.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Anton Maria del Chiaro, Revolutiile Valahiei, Veneția, 1718 (ediția românească din 1929)
* Statuia lui Șerban Cantacuzino prinde viață pe Dealul Patriarhiei , 5 Αυγούστου 2008, Raluca Brodner, *Ziarul Lumina*

Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας
Σερμπαν
Εμομαλί Ραχμόν

Ο **Εμομαλί** **Ραχμόν** (Περσικά:**امامعلی رحمان**, Εμομαλί Ραχμόν, Эмомалии Раҳмон, πρώην *Εμομάλι Σαρίφοβιτς Ραχμόνοφ*, *Эмомалӣ Шарифович Раҳмонов*, 5 Οκτωβρίου 1952) είναι ο δεύτερος πρόεδρος του Τατζικιστάν, αρχηγός κράτους από το 1992 και πρόεδρος από το 1994.

## Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου του 1952 στην πόλη Ντανγάρα, ως Εμομαλί Ραχμόνοφ και κατάγεται από τοπική αγροτική οικογένεια. Παντρεύτηκε την Αζίζμο Αζαντουλάγιεβα (Azizmo Asadullayeva) και έχουν 7 κόρες και 2 γιούς. Διέφυγε δολοφονικής απόπειρας το 1997 στο Χουτζάντ, ενώ εναντίον της κυβέρνησής του έγιναν δύο απόπειρες πραξικοπήματος, το 1997 και το 1998. Ανήκει στους Ζωροάστρες.

## Πολιτική άνοδος

Το 1990 εξελέγη βουλευτής στο Ανώτατο Σοβιέτ της ΣΣΔ Τατζικιστάν. Έτσι, εξελέγη Πρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου μετά την ανεξαρτητοποίηση της χώρας, το 1992 και Πρόεδρος στις 6 Νοεμβρίου 1994. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 16 Νοεμβρίου 1994 και επανεξελέγη (με το Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού του Τατζικιστάν) στις 6 Νοεμβρίου 1999 για επταετή θητεία, με 97% των ψήφων,

## Επανεκλογές

Στις 22 Ιουνίου 2003, κέρδισε ένα δημοψήφισμα, με βάση το οποίο του επετράπη να διεκδικήσει άλλες δύο θητείες στο αξίωμα του Προέδρου μετά το 2006. Ο Ραχμόνοφ επανεξελέγη στις 6 Νοεμβρίου 2006 στην προεδρία της χώρας με περίπου 79% των ψήφων, στις εκλογές που μποϋκοτάρισε η αντιπολίτευση λόγω εκτεταμένης νοθείας. Ο κύριος αντίπαλος του Ραχμόνοφ, ο Ολιμζόν Μπομπόγεφ, του Οικονομικού Μεταρρυθμιστικού Κόμματος, έλαβε το 7,2% των ψήφων. Η συμμετοχή ανήλθε στο 91%. Το 2010 το κόμμα του κέρδισε και τις βουλευτικές εκλογές, στις οποίες υπήρξαν καταγγελίες για νοθεία, κάτι που τονίστηκε και από τον ΟΑΣΕ.

Έπειτα από τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2013, ο Ραχμόν επανεξελέγη για ακόμα μία επταετή θητεία, με ποσοστό γύρω στο 83%.

Ο Ραχμόν κέρδισε επανεκλογή επικρατώντας και στις προεδρικές εκλογές του 2020, κερδίζοντας ποσοστό άνω του 90% των ψήφων.

## Αλλαγή επωνύμου

Ο Εμομαλί Ραχμόν αφαίρεσε το ρωσικό «οφ», τα δύο τελευταία γράμματα του επιθέτου του, στο πλαίσιο προσπάθειας για να αναβιώσει η κληρονομιά των Περσών στο Τατζικιστάν. Τον Απρίλιο του 2007 ανακοινώθηκε ότι οι ξένοι εταίροι είχαν ενημερωθεί για την αλλαγή του ονόματος σε Ραχμόν από Ραχμόνοφ. Η ανακοίνωση για την αλλαγή έγινε από τον ίδιο τον Πρόεδρο, το Μάρτιο του 2007.

Στο Τατζικιστάν οι κάτοικοι ομιλούν τη διάλεκτο Φαρσί, αλλά οι περισσότεροι είχαν προσθέσει ρωσικές καταλήξεις στα επίθετά τους όπως «οφ» ή «εφ» επί τσαρικού και σοβιετικού καθεστώτος. Ο Ραχμόν ενθάρρυνε και άλλους Τατζίκους να αφαιρέσουν τις σλαβικές καταλήξεις από τα ονόματά τους. Η αφαίρεση των καταλήξεων αυτών συνοδεύτηκε από μία σταδιακή επανεμφάνιση τοπικών διαλέκτων και πολιτισμών έπειτα από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πρόεδρος του Τατζικιστάν

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Κατηγορία:Πρόεδροι του Τατζικιστάν
Παρβ Καντακουζηνός

Ο **Παρβ Καντακουζηνός** (*Pârvu Cantacuzino*, ... - 1769) ήταν υψηλόβαθμος πρίγκιπας της Βλαχίας στην Ολτενία. Ήταν ο ηγέτης της αντι οθωμανικής εξέγερσης , και αξιωματικός στον Ρωσικό στρατό κατά τον Ρωσο-τουρκικό πόλεμο του 1768-1774. Ήταν μέλος της ελληνικής οικογένειας των Καντακουζηνών και συμμετείχε σε όλες τις πολιτικές και στρατιωτικές ενέργειές μαζί με τον αδελφό του Μιχάι. Το 1768 συγκρότησαν μαζί με τον αδελφό του ένα μικρό στρατιωτικό σώμα και τον Νοέμβριο του 1769 μπήκαν με τα υπόλοιπα ρωσικά στρατεύματα στο Βουκουρέστι. Όταν οι Οθωμανοί την άνοιξη ξαναπήραν την Βλαχία ο Παρβ οργάνωσε μια ομάδα εθελοντών και στις 16 Νοεμβρίου επιτέθηκε και νίκησε τη μικρή οθωμανική φρουρά και συνέλαβε τον διορισμένο από τους Οθωμανούς πρίγκηπα της Βλαχίας Γρηγόριο Γ΄. Σκοτώθηκε στην μάχη της Comana την ίδια χρονιά.

Παρβ
Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας
Ακίλ Ακίλοφ

Ο **Ακίλ Ακίλοφ** (*Okil Ghaybulloyevich Okilov* ή *Oqil Oqilov*, Оқил Оқилов, آقل غیباللهیوچ آقلاو) είναι πολιτικός από το Τατζικιστάν, που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 20 Δεκεμβρίου 1999 ως τις 23 Νοεμβρίου 2013.

## Καριέρα
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1944. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Ινστιτούτο της Μόσχας, από όπου αποφοίτησε το 1967.
Από το 1993 ως το 1994 ήταν υπουργός Δημοσίων Έργων και από το 1994 ως το 1996 ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Το Νοέμβριο του 2007, σε μία προφανή απόπειρα δολοφονίας του, εξερράγη βόμβα σε κτήριο λίγο πριν εκφωνήσει ο Ακίλοφ ομιλία. Από την έκρηξη σκοτώθηκε ένας φρουρός έξω από το κτήριο.

Το Νοέμβριο του 2013 απολύθηκε από την πρωθυπουργία με απόφαση του προέδρου Ραχμόν και τον αντικατέστησε ο Κοχίρ Ρασουλζόντα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Τατζικιστάν
Σημαία της Μοζαμβίκης

[thumb|250px|right|[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]]
Η **[[σημαία]] της [[Μοζαμβίκη|Μοζαμβίκης]]** καθιερώθηκε την 1η Μαΐου 1983. Περιλαμβάνει την εικόνα ενός οπλοπολυβόλου Καλάζνικοφ AK-47 και είναι η μόνη εθνική σημαία στον κόσμο που δείχνει ένα τέτοιο σύγχρονο όπλο. Το πράσινο χρώμα συμβολίζει το φυσικό πλούτο, το μαύρο την αφρικανική ήπειρο, το κίτρινο τον ορυκτό πλούτο, το λευκό την ειρήνη και το κόκκινο τον αγώνα της χώρας για ανεξαρτησία. Στο έμβλημα που περιλαμβάνεται στη σημαία, το Καλάζνικοφ αποτελεί σύμβολο της αποφασιστικότητας του έθνους για προστασία της ελευθερίας του. Το βιβλίο συμβολίζει την εκπαίδευση και το τσαπί τους αγρότες και τη γεωργία. Τέλος, το κίτρινο αστέρι αφορά την αλληλεγγύη του λαού και των σοσιαλιστικών πιστεύω στη χώρα.

## Προτάσεις για νέα σημαία
Η σημαία βασίστηκε στη σημαία του Μοζαμβικανού Απελευθερωτικού Μετώπου 
(FRELIMO). Το 2005 έγινε διαγωνισμός για αλλαγή της σημαίας, που όμως παραμένει η ίδια. Η πρόταση για μια νέα σημαία απορρίφθηκε από το κοινοβούλιο, το οποίο ελεγχόταν από το FRELIMO. 169 προτάσεις απορρίφθηκαν, μεταξύ των οποίων και της σημερινής σημαίας χωρίς το Καλάζνικοφ.
## Φωτοθήκη
### Σημαίες του Προέδρου

File:Presidential Standard of Mozambique (1975-1982).svg|1975 - 1982.
File:Presidential Standard of Mozambique (1982-1990).svg|1982 - 1990.
File:Presidential Standard of Mozambique.svg|Από το 1990.


### Ποηγούμενες σημαίες

File:Flag of Portugal.svg|Η τελευταία σημαία της Πορτογαλικής Μοζαμβίκης. 
File:Flag of Portuguese East Africa (proposal).svg|Πρόταση σημαίας για την Πορτογαλική Μοζαμβίκη.
File:Flag of Mozambique (1974-1975).svg|Σημαία της Μοζαμβίκης, σε χρήση από τις 5 Σεπτεμβρίου 1974 – 25 Ιουνίου 1975.
File:Flag of Mozambique (1975–1983).svg|1975 – Απρίλιος 1983.
File:Flag of Mozambique (1983).svg|Απρίλιος 1983 – 1η Μαΐου 1983.


## Παραπομπές


Μοζαμβικη
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μοζαμβίκης
Εθνόσημο της Μοζαμβίκης

150px|right|thumb|Το σημερινό εθνόσημο της Μοζαμβίκης.
Το ** εθνόσημο της [[Μοζαμβίκη|Μοζαμβίκης]]** καθιερώθηκε το 1990 σύμφωνα με το Σύνταγμα και με σαφήνεια φέρνει ξανά στη μνήμη τη σοσιαλιστική κυβέρνηση της χώρας. 

## Περιγραφή
Παρουσιάζει ένα γρανάζι (σύμβολο της εργατικής τάξης) και στις άκρες του στάχυα από καλαμπόκι και ζαχαροκάλαμο, γεωργικά σύμβολα. Στο μέσο βρίσκεται ένας κόκκινος ήλιος πάνω από ένα βουνό (σύμβολο του Νότου της Αφρικής και της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο) και γαλάζια κύματα. Επίσης, υπάρχει ένα οπλοπολυβόλο Καλάσνικοφ AK-47 (που δείχνει τον αγώνα για ανεξαρτησία) να διασταυρώνεται με ένα τσαπί και ένα βιβλίο, που συμβολίζουν την εργασία και την εκπαίδευση. Το κόκκινο αστέρι συμβολίζει το σοσιαλισμό. Σε στεφάνι που είναι δεμένο με κορδέλα αναγράφεται το όνομα της χώρας.

## Ιστορικά εθνόσημα

File:Lesser coat of arms of Portuguese East Africa (Used until 1935).svg|Προσωρινό εθνόσημο της Πορτογαλικής Ανατολικής Αφρικής της δεκαετίας του '30.
File:Coat of arms of Portuguese East Africa (1935-1951).svg|Πορτογαλική Ανατολική Αφρική (8 Μαΐου 1935 - 11 Ιουνίου 1951.
File:Coat of arms of Portuguese East Africa (1951-1975).svg|Πορτογαλική Ανατολική Αφρική (1951-1975).
File:Lesser coat of arms of Portuguese East Africa.svg|Ήσσον εθνόσημο (1935 - 1975).
File:Coat of arms of Mozambique (1975-1982).svg|Εθνόσημο 1975 - 1982
File:Emblem of Mozambique (1982-1990).svg|Εθνόσημο (1982-1990)


## Παραπομπές


Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μοζαμβίκης
Μοζαμβικη
Δημήτριος Καντακουζηνός

Ο **Δημήτριος Καντακουζηνός** (απεβ. 1686) ήταν πρίγκιπας της Μολδαβίας (ως Δημήτριος Α΄) από το 1673 έως το 1674, το 1675, και από το 1684 έως το 1685.

Καταγόταν από την ελληνική  οικογένεια των Καντακουζηνών με ρίζες στην Σμύρνη. Ήταν γιος του Μιχαήλ Καντακουζηνού (πέθανε το 1633), εγγονός του πρίγκιπα Ιωάννη Καντακουζηνού και δισέγγονος του Μιχαήλ, ο οποίος εκτελέστηκε από τους Τούρκους το 1578. 

Έλαβε μέρος στη δολοφονία του θείου του πρίγκιπα Κωνσταντίνου Ανδρόν. Καντακουζηνού. Στην αρχή διετέλεσε Μέγας βεστιάριος του ηγεμόνα της Βλαχίας Πέτρου Βόδα. Κατά την πρώτη θητεία του αντιμετώπισε επιτυχώς εισβολή 20.000 Ταρτάρων. Στις 25 Ιουλίου 1865 διώχτηκε από τον πριγκιπικό θρόνο και αποσύρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και πέθανε το 1686.
svg

Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας
Δημητριος
Μιχαήλ Σαϊτάνογλου Καντακουζηνός

Ο **Μιχαήλ Σαϊτάνογλου Καντακουζηνός** (1510 – 3 Μαρτίου 1578) ήταν ο πιο γνωστός από τους πλούσιους και ισχυρούς
Έλληνες που έζησαν τον πρώτο αιώνα μετά την πτώση του Βυζαντίου.

Ο ίδιος ήταν γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, υπήρξε φίλος του Μεγάλου Βεζίρη Σόκολη. Οι Τούρκοι τον αποκαλούσαν *«Σαϊτάνογλου»* δηλαδή *«γιο του διαβόλου»*. Είχε πολύ μεγάλη εξουσία και επιρροή και ήλεγχε την οικονομία της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Έφτασε μάλιστα να ανεβοκατεβάζει Πατριάρχες, όπως τον Μητροφάνη Γ΄, ο οποίος αναδείχθηκε Πατριάρχης και καθαιρέθηκε με δική του επιρροή.

Η περιουσία του, την οποία απέκτησε κατά τη βασιλεία του Μουράτ Γ', ήταν τεράστια. Για το λόγο αυτό προκάλεσε το φθόνο ισχυρών Οθωμανών πασάδων. Απαγχονίστηκε, κατά διαταγή του Μουράτ Γ', μπροστά στη θύρα του υπερπολυτελούς μεγάρου του στην Αγχίαλο το 1578.

Από τα παιδιά του, ο γιος του Ανδρόνικος είχε δύο γιους: ο Κωνσταντίνος (*Constantin*) μέγας ποστέλνικος της Βλαχίας έγινε γενάρχης του κλάδου της Βλαχίας και ο Γιωργάκης (*Jordache*) μέγας στόλνικος της Μολδαβίας έγινε γενάρχης του κλάδου της Μολδαβίας (Καντακουζηνοί-Ντελεάνου και Καντακουζηνοί-Πασκάνου).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Michail D. Sturdza *Grandes familles de Grece, d' Albanie et de Constantinople*, Paris 1999
* Οικογένεια Καντακουζηνών
* 

Μιχαηλ Σαιτανογλου
Κονσταντίν Καντακουζηνός (πιλότος)

Ο **Κονσταντίν Καντακουζηνός** (*Constantin Cantacuzino*, 11 Νοεμβρίου 1905 - 26 Μαΐου 1958) γνωστός με το παρατσούκλι **Bâzu**, ήταν Ρουμάνος αθλητής και αεροπόρος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου με καταγωγή από παλιά ρουμανική αριστοκρατική οικογένεια.

Ο πατέρας του ήταν ο Μιχαήλ Καντακουζηνός (Mihai Cantacuzinο) και καταγόταν από την πριγκηπική Οικογένεια των Καντακουζηνών με καταγωγή από την Σμύρνη και η μητέρα του Μαρία Ροσέτι ήταν από τις παλαιές ρουμανικές ευγενείς οικογένειες. Αφότου πέθανε ο πατέρας του, η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον George Enescu (από τους μεγαλύτερους Ρουμάνους συνθέτες). Ο Κονσταντίν πήγε σχολείο στο Βουκουρέστι. Από μικρός ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, ήταν αθλητής της ποδηλασίας με πολλές εθνικές νίκες, αθλητής του τένις και αρχηγός της εθνικής ομάδας χόκεϊ επί πάγου της Ρουμανίας στο παγκόσμιο πρωτάθλημα το 1933. Ήταν ο πατέρας του Ρουμάνου μυθιστοριογράφου Oana Orlea.

Το 1939 κέρδισε τον εθνικό εναέριο διαγωνισμό ακροβατικών με το *Bü 133 Jungmeister* και το 1941 ονομάστηκε διευθυντής των ρουμανικών εθνικών αερομεταφορών. Παρόλα αυτά ο Κονσταντίν κατατάχτηκε στην 53η μοίρα μαχητών. Μετά από την κατάληψη της Οδησσού, ο ρουμανικός στρατός μείωσε τον αριθμό στρατιωτών και ο Κονσταντίν αποστρατεύτηκε, προσωρινά όμως γιατί κατάφερε να επιστρέψει στην ενεργό δράση το 1943. Στις 26 Απριλίου 1943. Συμμετείχε σε πολλές αερομαχίες και έχει καταγεγραμμένες 43 πιστοποιημένες και 11 μη επιβεβαιωμένες καταρρίψεις.

Με την επιβολή του κομμουνιστικού καθεστώτος έχασε την δουλειά του και κυνηγήθηκε από το καθεστώς, όπως και όλη η Ρουμανική ελίτ, με αποτέλεσμα να τον εγκαταλείψει η σύζυγος του. Το 1947 δραπέτευσε στην Ιταλία και αργότερα εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ισπανία. Μάλιστα αγόρασε και ένα αεροπλάνο με την βοήθεια της Ρουμανικής κοινότητας από το οποίο έβγαζε τα προς το ζην.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιογραφικό του 

## Βιβλιογραφία
* Vasile Tudor, "Constantin "Bâzu" Cantacuzino - Prinţul aşilor", Editura MODELISM, 2000; Dénes Bernád, "Rumanian Air Force, the prime decade 1938-1947", Squadron/Signal Publications, 1999.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρουμάνοι πιλότοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι στρατιωτικοί
Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Ρουμανίας
Κατηγορία:Ρουμάνοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ρουμάνοι ελληνικής καταγωγής
Δωρόθεος Στέκας

Ο **Δωρόθεος Στέκας** (1913 - 14 Αυγούστου 2001) ήταν μητροπολίτης Σύρου, Τήνου και Μυκόνου. Γεννήθηκε στη Μύκονο το 1913. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές στη Σύρο, αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1937. Επί διετία παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική Σχολή Αθηνών. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1934 και πρεσβύτερος-αρχιμανδρίτης το 1940. Διορίσθηκε ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Σύρου και Ηγούμενος της Μονής Τουρλιανής στη Μύκονο (1940-1965), την ιστορία της οποίας συνέγραψε. Κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής περιέθαλψε Έλληνες και Άγγλους στη Μονή αυτή και διευκόλυνε τη φυγάδευσή τους στη Μέση Ανατολή. Για την αντιστασιακή του δραστηριότητα τιμήθηκε από την Εκκλησία και από το ελληνικό κράτος με παράσημα και διακρίσεις. Μητροπολίτης Σύρου εκλέχθηκε το 1965. 

Στα έργα του Δωροθέου στην Ιερά Μητρόπολη Σύρου περιλαμβάνονται η ανέγερση Εκκλησιαστικού οικοτροφείου, Γηροκομείου, Μουσείου (εκκλησιαστικού), καθώς και πνευματικά κέντρα. Διετέλεσε τοποτηρητής των Ιερών Μητροπόλεων Παροναξίας και Θήρας, ενώ είχε επισκεφθεί πολλά Πατριαρχεία και ξένες Εκκλησίες, λαμβάνοντας διακρίσεις.

Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας του 1967, με σειρά επιστολών του προς τον φιλοδικτατορικό Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Κοτσώνη ζητούσε άδεια να επισκεφθεί τους εξόριστους στη Γυάρο. Επίσης κατέθεσε πρόταση για την απελευθέρωση των εξορίστων του νησιού. Ο Ιερώνυμος απέρριψε τα αιτήματα αυτά.

Ο Δωρόθεος Στέκας κοιμήθηκε παραμονή του Δεκαπενταύγουστου στις 14 Αυγούστου του 2001.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μητροπολίτες Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου
Ρέκβιεμ για ένα όνειρο

Το **Ρέκβιεμ για ένα όνειρο** (αγγλ.:*Requiem for a Dream*) είναι ψυχολογικό θρίλερ αμερικανικής παραγωγής που κυκλοφόρησε το 2000 και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά της ομώνυμης νουβέλας του 1978. Η νουβέλα γράφτηκε από τον Χιούμπερτ Σέλμπι ενώ την κινηματογραφική μεταφορά σκηνοθετεί ο Ντάρεν Αρονόφσκι και πρωταγωνιστούν οι Έλεν Μπέρστιν, Τζάρεντ Λίτο, Τζένιφερ Κόνελι και Μάρλον Γουέιανς.

Η ταινία απεικονίζει τέσσερις διαφορετικές μορφές εθισμού στα ναρκωτικά, που οδηγούν τους πρωταγωνιστές στον εγκλεισμό σε ένα φανταστικό κόσμο αυταπάτης και αυτοκαταστροφικής απόγνωσης που στη συνέχεια ξεπερνιέται από την πραγματικότητα, αφήνοντας τους ως άδεια κελύφη του πρώην εαυτού τους.

To  *Ρέκβιεμ για ένα όνειρο* προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ των Καννών το 2000 και έλαβε θετικές κριτικές με την κυκλοφορία του στις ΗΠΑ. Η Μπέρστιν ήταν υποψήφια για βραβείο Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της.

## Διανομή

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 2000
Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 2000
Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε ψυχιατρικές κλινικές
Ντάνιελ Γκάμπριελ Φαρενάιτ

Ο **Ντάνιελ Γκάμπριελ Φαρενάιτ** (γερμανικά: *Daniel Gabriel Fahrenheit*, 24 Μαΐου 1686, Γκντανσκ – 16 Σεπτεμβρίου 1736, Χάγη) ήταν Γερμανικής καταγωγής φυσικός, μηχανικός και εφευρέτης.

## Σύντομη βιογραφία
Ο Φαρενάιτ γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1686 (14 Μαΐου σύμφωνα με άλλες πηγές) στο Ντάντσιχ (σημερινό Γκντανσκ στην Πολωνία, το οποίο τότε ανήκε στην Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία), πρώτο από τα πέντε παιδιά του ευκατάστατου εμπόρου Ντάνιελ Φαρενάιτ και της Κονκόρντια Σούμαν (Concordia Schumann). Η οικογένεια του πατέρα του ήταν παλαιά γερμανική οικογένεια που είχε διαμείνει σε αρκετές πόλεις, ενώ η καταγωγή της πιστεύεται ότι ήταν από το Χίλντεσχαϊμ. Στις 14 Αυγούστου 1701 ο Φαρενάιτ έχασε και τους δύο γονείς του οι οποίοι κατανάλωσαν δηλητηριασμένα μανιτάρια και μετέβη στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας για να μαθητεύσει και να εργαστεί σε κατάστημα. Στην Ολλανδία πέρασε και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Το ενδιαφέρον του για τις φυσικές επιστήμες είχε εκδηλωθεί από μικρή ηλικία και, ύστερα από τέσσερα χρόνια θητείας στον επιχειρηματικό κόσμο, αποφάσισε να ασχοληθεί με την κατασκευή επιστημονικών οργάνων. Από το 1707 άρχισε να ταξιδεύει σε πολλά μέρη για να παρατηρήσει τις εργασίες των επιστημόνων και των κατασκευαστών επιστημονικών οργάνων. Επισκέφθηκε έτσι το Χάλλε, την Δρέσδη, την Λειψία και την Κοπεγχάγη. Σημαντικό χρόνο πέρασε, επίσης, και στην Αγγλία όπου, το 1724, έγινε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας (Royal Society), της παλαιότερης επιστημονικής οργάνωσης της χώρας.
left|thumb|200px|Το κτίσμα στο οποίο γεννήθηκε ο Φαρενάιτ, στο Γκντανσκ.

Το 1717 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Χάγη και, για να ασχοληθεί με την κατασκευή επιστημονικών οργάνων, έμαθε να φυσά το γυαλί.  Ο Φαρενάιτ επιδόθηκε περισσότερο στη κατασκευή μετεωρολογικών οργάνων και ειδικότερα κατασκεύαζε βαρόμετρα και θερμόμετρα. Αρχικά κατασκεύασε θερμόμετρα οινοπνεύματος, αργότερα όμως βελτίωσε την ακρίβεια των οργάνων του αντικαθιστώντας το οινόπνευμα με υδράργυρο. Εφηύρε επίσης νέο τύπο υγρομέτρου, ενώ κατασκεύασε και αραιόμετρο σταθερού βάρους.

Από το 1718 άρχισε να διδάσκει Χημεία στο Άμστερνταμ. Απεβίωσε στην Χάγη το 1736, σε ηλικία μόνο 50 ετών.

## Κλίμακα Φαρενάιτ

Σύμφωνα με το άρθρο που δημοσίευσε το 1724, επινόησε την κλίμακα που σήμερα φέρει το όνομά του Κλίμακα Φαρενάιτ ύστερα από πειραματισμούς με διάφορες θερμοκρασίες. Η κλίμακα Φαρενάιτ διαδόθηκε στη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Βαθμιαία αντικαταστάθηκε με την κλίμακα Κελσίου, ενώ παραμένει σε περιορισμένη χρήση στη Βρετανία και στον Καναδά, και χρησιμοποιείται ακόμη ευρύτατα στις ΗΠΑ και την Μπελίζ.

## Δείτε επίσης
* Κλίμακα Φαρενάιτ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ολλανδοί φυσικοί
Κατηγορία:Ολλανδοί εφευρέτες
Κατηγορία:Πολωνοί φυσικοί
Κατηγορία:Πολωνοί εφευρέτες
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί
Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες
Αναγνώστης (Χριστιανισμός)

Ο **Αναγνώστης** στην Ορθόδοξη και στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι αυτόνομος βαθμός κατώτερου κληρικού, του οποίου η διακονία έχει να κάνει με την ανάγνωση αγιογραφικών κειμένων, τα οποία σε συνέχεια της ιουδαϊκής παράδοσης αναγιγνώσκονται στις χριστιανικές ακολουθίες κατά την τέλεση των Ιερών Μυστηρίων.

Συνήθως ο βαθμός του Αναγνώστη αποτελεί προπαρασκευαστικό στάδιο για την είσοδο κάποιου στον ανώτερο κλήρο ενώ αρκετές φορές απονέμεται και στους ιεροψάλτες. Η χειροθεσία κάποιου σε αναγνώστη γίνεται από τον Επίσκοπο ή τον Ηγούμενο ενός κοινοβίου με την ανάγνωση ειδικής ευχής. Ο κύριος λόγος της δημιουργίας αυτής της ειδικής τάξης κληρικών ήταν η ανάγκη για πρόσωπα με εξειδικευμένη καλλιέργεια στην ανάγνωση των Γραφών.

Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια ο αναγνώστης εκφωνούσε και τον Απόστολο και το Ευαγγέλιο. Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας στην *Απολογία* του κάνει αναφορά στη συνήθεια της δημόσιας ανάγνωσης από τα  από τους πρώτους Χριστιανούς. Με την πάροδο του χρόνου όμως η σημασία του αξιώματος μειώθηκε και την ανάγνωση του Ευαγγελίου τελεί πλέον ο Διάκονος, ενώ ο Απόστολος εκφωνείται είτε από τον υποδιάκονο στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είτε από τον ψάλτη ή άλλον λαϊκό στη Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο ρόλος του αναγνώστη περιορίστηκε έτσι στα υπόλοιπα ιερά αναγνώσματα, τα οποία αναγιγνώσκονται στη χριστιανική λειτουργία (προφητείες, ψαλμοί και άλλα αποσπάσματα από την Παλαιά Διαθήκη).

Μέχρι τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο περίπου, οι αναγνώστες, ως κατώτεροι κληρικοί, αποκλείονταν και αυτοί όπως οι ανώτεροι από την υποχρεωτική στράτευση και επιστράτευση, ενώ ήταν υποχρεωτικό να φοράνε όχι μόνο μέσα στο ναό, αλλά και στις δημόσιες εμφανίσεις τους εσώρασο γκρίζου χρώματος και μαύρο εξώρασο, καθώς και να φέρουν υπογένειο. Άλλο επίσης χαρακτηριστικό της σπουδαιότητας του ρόλου του αναγνώστη στην εκκλησία, αλλά και της κοινωνικής αποδοχής και σεβασμού που απολάμβανε, είναι το γεγονός, ότι έως και σήμερα στην Επτάνησο τον αναγνώστη τον αποκαλούν κατά το τοπικό ιδίωμα *«abate»* που στα ιταλικά σημαίνει ηγούμενος, ίσως γιατί στα μοναστήρια τα του αναγνώστη τα απαγγέλει συχνά ο προεστώς, δηλαδή ο ηγούμενος. Οι αναγνώστες ευλογούνταν από τον Επίσκοπο για να διαβάζουν και να υπομνηματίζουν τις Γραφές, στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Επίσης αναλάμβαναν κατηχητικό ρόλο και εκφωνούσαν ποιμαντικές ομιλίες προς την τοπική κοινότητα. Στα καθηκόντά τους περιλαμβανόταν και η συμμετοχή στην υμνολογία. Στην Εκκλησία της Ελλάδος, σήμερα, είναι ο μοναδικός, από τους πολλούς παλαιότερους, βαθμός κατώτερου κληρικού που εξακολουθεί να υφίσταται.

## Υποσημειώσεις


## Πηγές
* Αγγλική Ορθόδοξη Βίκι
* Καθολική Εγκυκλοπαίδεια

Κατηγορία:Χριστιανικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Αγαμήδη του Αυγεία

Η **Αγαμήδη** ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Αυγεία, βασιλιά της Ήλιδας, και επομένως εγγονή του θεού Ήλιου κατά την επικρατέστερη εκδοχή. Η Αγαμήδη παντρεύτηκε τον Μούλιο. Αναφέρεται σχετικά στην *[[Ιλιάδα]]* πως η Αγαμήδη γνώριζε όλα τα βότανα και τις ιαματικές ιδιότητες του καθενός: *«...το Μούλιο τον κονταριστή, που ήταν γαμπρός του Αυγεία / κι είχε την πρώτη κόρη του, την καστανιά Αγαμήδη / που όσα η πλατιά φυτρώνει γης βοτάνια τά 'ξερε όλα»* (Λ 740)

Ο Ρωμαίος μυθογράφος Υγίνος (*Fabulae* 157) γράφει ότι η Αγαμήδη απέκτησε, όχι με τον σύζυγό της, αλλά με τον θεό Ποσειδώνα, τρεις γιούς: τον Βήλο, τον Άκτορα και τον Δίκτυ. Ο Θεόκριτος πάλι στα *«Ειδύλλια»* (Β, 16) αναφέρει την Αγαμήδη με το όνομα *Περιμήδη*. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αγαμήδη της Λέσβου

Με το όνομα **Αγαμήδη** αναφέρεται από τον Στέφανο το Βυζάντιο αποδίδοντας την πληροφορία στο ένατο βιβλίο του Νικολάου του Δαμασκηνού) και από τον Πλίνιο:

*εκτός από την Αγαμήδη του Αυγεία, σε μία κόρη της Μακαρίας ή της Πύρρας.
*Το όνομά της έφερε επίσης τόπος κοντά στην Πύρρα της Λέσβου, καθώς και
*αρχαία πηγή του νησιού

## Αναφορές


Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αλίαρτος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο **Αλίαρτος** ήταν ο ιδρυτής της ομώνυμης πόλης της Βοιωτίας, γιος του Θέρσανδρου (του γιου του Σισύφου) και αδελφός του Κορώνου.

Ο Παυσανίας, που κατέγραψε τις σχετικές με την πόλη παραδόσεις, αναφέρει ότι ο Αθάμας ήταν αρχικώς ο βασιλιάς του Ορχομενού της Βοιωτίας και αδελφός του Σισύφου. Επειδή δεν είχε διάδοχο, όταν πέθανε κάλεσαν τον Αλίαρτο και τον Κόρωνο και ανέλαβαν την εξουσία. Αργότερα όμως επέστρεψε από την Κολχίδα ο Πρέσβωνας, γιος του Φρίξου, στον οποίο ανήκε δικαιωματικά η βασιλεία του Ορχομενού ως πλησιέστερου συγγενή του Αθάμαντα. Τότε ο Αλίαρτος και ο Κόρωνος παραιτήθηκαν με τη θέλησή τους και παρέδωσαν την εξουσία. Ως αντάλλαγμα έλαβαν ένα μικρό τμήμα της περιοχής, όπου έχτισαν, ο καθένας χωριστά, τις ομώνυμες πόλεις Αλίαρτο και Κορώνεια (βλέπε και τη ραψωδία Β της *Ιλιάδας*, στ. 503). Σε αυτές τις πόλεις οι κάτοικοι τους τιμούσαν ως ιδρυτές και ήρωες.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αλιαρτος
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς του Ορχομενού
Αμφίονας

Το όνομα **Αμφίονας** ή **Ἀμφίων** μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω πρόσωπα:

* Αμφίονας της Αντιόπης, γιος της Αντιόπης και του Δία, ή βασιλιάς του Ορχομενού που ταυτίστηκε με αυτόν..
* Αμφίονας της Νιόβης, γιος του Αμφίονα της Αντιόπης.
* Αμφίων ο Επειός, ένας από τους τρεις αρχηγούς των Επειών κατά τον Τρωικό Πόλεμο.

## Δείτε επίσης
* Αμφιώνα, θεά του κρητικού πανθέου ή μυθική ηρωίδα της Κρήτης.
Αγαμήδη

Το όνομα **Αγαμήδη** μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω μυθολογικά πρόσωπα:

* Στην Αγαμήδη του Αυγεία, αλλιώς Περιμήδη,  η μεγαλύτερη κόρη του Αυγεία, βασιλιά της Ήλιδας (αναφέρεται στην Ιλιάδα)
* Στην Αγαμήδη της Λέσβου,  κόρη της Μακαρίας ή της Πύρρας / τόπος κοντά στην Πύρρα της Λέσβου / πηγή του νησιού (όπως τα αναφέρει ο Στέφανος ο Βυζάντιος)

## Δείτε επίσης
*Αγαμήδης, μυθολογικό πρόσωπο, αρχιτέκτονας και κτίστης, στον οποίο, μαζί με τον Τροφώνιο αποδίδεται η οικοδόμηση  θαυμαστών οικοδομημάτων της μυθολογίας και της προϊστορικής εποχής.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αμφίονας της Αντιόπης

Ο **Αμφίονας** (***Αμφίων***) γεννήθηκε από την Αντιόπη μέσα σε σπηλιά κοντά στις Ελευθερές, κάτω από δραματικές και περιπετειώδεις συνθήκες. Η Αντιόπη καταδιωκόταν από τον πατέρα της, τον Ασωπό ή τον Νυκτέα, επειδή είχε μείνει έγκυος από τον Δία. Την είχε συλλάβει ο θείος της ο Λύκος μετά από όρκο που είχε δώσει στον πατέρα της πριν τον θάνατο του τελευταίου, και την πήγαινε στη Θήβα. Στον δρόμο την έπιασαν οι πόνοι του τοκετού και οι συνοδοί της αναγκάσθηκαν να την αφήσουν να γεννήσει στη σπηλιά τους δίδυμους Αμφίονα και Ζήθο. Ο Λύκος εγκατέλειψε μόνα τα νεογέννητα σε φαράγγι του Κιθαιρώνα και έφυγε με τη μητέρα τους στη Θήβα. Τα τέκνα ανατράφηκαν από κάποιο βοσκό και μεγάλωσαν χωρίς να μάθουν τις συνθήκες υπό τις οποίες γεννήθηκαν. Κάποτε η Αντιόπη κατάφερε να δραπετεύσει και να τα βρει, αλλά εκείνα δεν ήθελαν να την αναγνωρίσουν ως μητέρα τους και την κράτησαν μάλιστα αιχμάλωτη σε καλύβα. Μόνο με τη βοήθεια του Δία μπόρεσαν να την αναγνωρίσουν, οπότε μετά τιμώρησαν σκληρά τους διώκτες της, τον Λύκο και τη σύζυγό του Δίρκη, και εγκαταστάθηκαν με τη μητέρα τους στη Θήβα, όπου έγιναν θρυλικοί ήρωες της Βοιωτίας. Σε αυτούς αποδίδει ο μύθος την ανέγερση των πρώτων τειχών της «επτάπυλης» Θήβας: Οι βράχοι που μετέφερε ο Ζήθος, με τις θείες μελωδίες της λύρας του Αμφίονα, ανέβαιναν μόνοι τους και οικοδομούσαν τα τείχη! Ο Αμφίονας είχε μάθει αριστοτεχνικά να παίζει την επτάχορδη λύρα από τον θεό Ερμή (Απολλόδ. Γ 5, 5. Ορατίου *Ωδή* ΙΙΙ, 11, 1. Παυσ. Θ 17, 7. Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Σχόλια στην Ομήρου Οδύσσεια, Λ.259-263).

Οι δίδυμοι ήρωες ζούσαν ευτυχισμένοι στη Θήβα μέχρι που η πολύτεκνη σύζυγος του Αμφίονα, η Νιόβη, καυχήθηκε ότι είναι πολύ πιο ευτυχισμένη και εύτεκνη από τη Λητώ. Τότε τα παιδιά της Λητώς, οι θεοί Απόλλων και Άρτεμις, σκότωσαν τα παιδιά της Νιόβης. Έπειτα ο Αμφίονας αυτοκτόνησε.

Ο Παυσανίας (Θ 17, 4) μας παραδίδει ότι οι Θηβαίοι φρουρούσαν προσεκτικά τον τάφο του Αμφίονα γιατί, σύμφωνα με κάποιο χρησμό, αν οι κάτοικοι της γειτονικής πόλης Τιθορέας έπαιρναν ποτέ χώμα από τον τάφο και το μετέφεραν στον τάφο της Αντιόπης στην Τιθορέα, η περιοχή τους θα γινόταν εύφορη και η περιοχή γύρω από τη Θήβα άγονη.

## Γενεαλογία

## Δείτε επίσης
* Ζήθος
* Νιόβη
* Αντιόπη η Βοιωτή
* Νιοβίδες

## Παραπομπές


## Πηγές
* Tripp, Edward: *Crowell's Handbook of Classical Mythology*. New York: Thomas Crowell Company, 1970

Κατηγορία:Παιδιά του Δία
Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Αμφιονας1
Αμφίονας της Νιόβης

Ο **Αμφίονας της Νιόβης** ήταν γιος της Νιόβης και του Αμφίονα, γιου της Αντιόπης. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν ο μόνος που σώθηκε από την εκδίκηση του Απόλλωνα κατά της μητέρας του (Απολλόδωρος Γ, 5, 6). Σε άλλους μύθους, αναφέρεται ως **Αμφιαλεύς** ή **Αμφιλεύς**. Ο Παυσανίας πάλι (Β 21, 9) αναφέρει ότι ο μόνος γιος της Νιόβης που διασώθηκε, λεγόταν Αμύκλας.

## Γενεαλογία

Αμφιονας Νιοβης
Αμφίων ο Επειός

Ο **Αμφίων ο Επειός** ήταν ο ένας από τους τρεις αρχηγούς των Επειών που έλαβαν μέρος στην εκστρατεία της Τροίας, όπως αναφέρει η *[[Ιλιάδα]]* (Ν 692). Ο Κόιντος ο Σμυρναίος αναφέρει ότι τον σκότωσε ο Αινείας. Η κόρη αυτού του Αμφίονα, η Χλωρίδα, νίκησε στους γυναικείους αγώνες της Ολυμπίας που είχε διοργανώσει η Ιπποδάμεια.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 145

Αμφιων
Αμφιων
Θριαμβική αψίδα

thumb|350px|Η αψίδα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ρώμη, 315 μ.Χ.
Η **αψίδα θριάμβου** είναι είδος μνημείου της ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής, ιδρυόμενο προς τιμή ενός προσώπου ή σε ανάμνηση ενός σημαντικού γεγονότος. Συνήθως έχει τη μορφή μιας ή περισσότερων τοξωτών διόδων που φέρουν πάνω τους τα αγάλματα, διακοσμητικά στοιχεία και αναθηματικές επιγραφές, σχετικές με το πρόσωπο ή το γεγονός αυτό. Δεν υπήρχε ειδικός χώρος για την ίδρυση των αψίδων θριάμβων, προτιμούσαν όμως πολυσύχναστα μέρη, όπως η αγορά της πόλης, τα σταυροδρόμια, οι πλατείες, οι κεντρικοί δρόμοι, οι ναοί κ.α. Η κυκλοφορία γίνονταν μέσα, από το πλάι ή γύρω από τις αψίδες.

Δικαίωμα για ίδρυση αψίδων είχαν τόσο οι ανώτεροι αξιωματούχοι, όσο και οι ιερείς προς τιμή του αυτοκράτορα. Αφορμή για την ίδρυση και αφιέρωση μιας αψίδας ήταν ένα γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας: μια λαμπρή νίκη, η αποκατάσταση του γοήτρου μετά από μια ήττα του παρελθόντος, η αύξηση των εδαφών της αυτοκρατορίας κ.ά..
Κίτρινη Θάλασσα

Η **Κίτρινη Θάλασσα** είναι θάλασσα του βορειοδυτικού Ειρηνικού ωκεανού. Αποτελεί θαλάσσια λεκάνη που ορίζεται βόρεια και δυτικά από την Κίνα και ανατολικά από τη χερσόνησο της Κορέας. Έχει συνολική έκταση 404.000 τετρ. χιλιόμετρα. 

Η Κίτρινη Θάλασσα χωρίζεται προς νότο από τη βόρεια (τμήμα) της Ανατολικής Κινεζικής θάλασσας, από τη νοητή γραμμή κατά διεύθυνση ΝΔ-ΒΑ, που συνδέει τον λιμένα Σαγκάης με το νοτιοδυτικό κορεάτικο νησί Τζέτζου.

## Ονομασία
Η Κίτρινη Θάλασσα πήρε το όνομά της από το χρώμα της ιλύος και της άμμου που μεταφέρουν σε αυτήν τα ποτάμια. Επίσης παίρνει κίτρινο χρώμα κατά τις σφοδρές αμμοθύελλες από τις οποίες και πλήττεται συχνά, που προκαλούνται από την έρημο Γκόμπι της Μογγολίας που βρίσκεται βορειοδυτικά.

Οι Κορεάτες αποκαλούν τη θάλασσα αυτή *Δυτική Θάλασσα*, σε αντιδιαστολή με την Ιαπωνική, που την αποκαλούν *Ανατολική Θάλασσα*.

## Γεωγραφία
Στο βόρειο τμήμα της η Κίτρινη Θάλασσα περιλαμβάνει, δυτικά, μία επιμέρους εσωτερική θάλασσα, τη Θάλασσα Μποχάι ή Πετσιχλί ή Θάλασσα Τσιχλί και ανατολικά τον κόλπο της Κορέας.
 
Στην Κίτρινη Θάλασσα εκβάλουν δύο μεγάλοι ποταμοί, ο Κίτρινος Ποταμός και ο Χάι-χε.

## Οικολογία
Η Κίτρινη Θάλασσα φημίζεται για τους πλούσιους ψαρότοπους καθώς και για τους πολλούς υδροβιότοπους που της χαρίζουν οι εκβολές των ποταμών της.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* «Πώς πήρε το όνομά της η Κίτρινη Θάλασσα στην Κίνα», άρθρο στον ιστότοπο in.gr, 10 Δεκεμβρίου 2012.

Κατηγορία:Θάλασσες
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κίνας
Κατηγορία:Κορέα
Κατηγορία:Ειρηνικός Ωκεανός
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ανατολικής Ασίας
Τρελλοί πολυτελείας

Το ***Τρελοί πολυτελείας*** (αρχικός τίτλος ***Τρελλοί πολυτελείας***) είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1963 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Στέφανου Φωτιάδη βασισμένη στο θεατρικό του έργο *Το μαγγανοπήγαδο*. Η παραγωγή είναι του Νίκου Βερβερή και πρωταγωνιστούν οι Μίμης Φωτόπουλος, Γιάννης Γκιωνάκης και Γιώργος Πάντζας.

## Πλοκή

Ένας νεαρός, γόνος πλούσιας οικογένειας, ερωτεύεται κεραυνοβόλα μια θεατρίνα με ιδιαίτερα ατίθασο χαρακτήρα και η σύγκρουση με την οικογένεια του δεν αργεί να έρθει.

## Διανομή ρόλων

## Παραγωγή
Το σενάριο βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Στέφανου Φωτιάδη "Το μαγγανοπήγαδο". 

## Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 24 Φεβρουαρίου 1963 στις κινηματογραφικές αίθουσες Έσπερο, Ιντεάλ και Ίρις στην Αθήνα. 
Συνολικά έκοψε 13.966 εισιτήρια, όπου κατατάχθηκε στην 46η θέση ανάμεσα σε 82 ταινίες της ίδιας σεζόν.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Τρελλοί πολυτελείας'' στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
* 
* 

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ταινίες του 1963
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στέφανου Φωτιάδη