open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Θευδοάλδος

Ο **Θευδοάλδος** (γαλλ.: *Theudoald*, 708 - 741) από τον Οίκο των Αρνουλφιδών ήταν Μαγιορδόμος των ανακτόρων της Αυστρασίας (714-715).

## Βιογραφία

Ήταν γιος του Γκρίμοαλντ μαγιορδόμου τη Νευστρίας και της Θευδεσίνδης/Θεοδολίνδας, κόρης του Ρέντμπαντ των Φρισίων. Ο Γκρίμοαλντ ήταν γιος του Πεπίνου του Χέρσταλ και της Πλέκτρουντε. 

Ο Πεπίνος είχα από την αυλική του Αλπάιντα τέκνο τον Κάρολο Μαρτέλο. Το 714 απεβίωσε ο Γκρίμοαλντ και η Πλέκτρουδις έπεισε τον Πεπίνο να αποκληρώσει τον Κάρολο και να αναγνωρίσει τον Θευδοάλδο ως νόμιμο κληρονόμο όλων των γαιών του. Το ίδιος έτος απεβίωσε και ο Πεπίνος και τον διαδέχθηκε ο Θευδοάλδος ως μαγιορδόμος, αν και 8ετής. Όμως ένα έτος μετά οι ευγενείς ανακήρυξαν τον Ράγκενφριντ μαγιορδόμο της Νευστρίας και τον Κάρολο μαγιορδόμο της Αυστασίας. Ο Θευδοάλδος θεωρήθηκε νόθος. 

Η μάμμη του παραδόθηκε για λογαριασμό του 10ετούς μαγιορδόμου στον Χιλπέριχο Β΄ της Νευστρίας και στον Ράγκενφριτ. Έγινε εμφύλιος πόλεμος, που άρχισε να υποχωρεί μόνο όταν η Πλέκτρουντε αποσύρθηκε σε μονή. Ο Θευδοάλδος ήταν 11 ετών και ο πόλεμος τελείωσε το επόμενο έτος. Αν και ο Θευδοάλδος είχε αναγνωριστεί διάδοχος του Πεπίνου, ο Κάρολος άδραξε την εξουσία· παρά ταύτα τού επέτρεψε να ζει, αντί, όπως συνέβαινε τον Μεσαίωνα, να τον σκοτώσει, πράγμα αξιοσημείωτο. 

Πέρασε την εφηβεία και τη ζωή του στην αφάνεια. Το 741 απεβίωσε, σε ηλικία 35 ετών. Το ίδιο έτος, λίγο πριν, είχε αποβιώσει ο θείος και προστάτης του Κάρολος Μαρτέλος. Απεβίωσε σε ηλικία που θεωρείται, ακόμη και για εκείνη την εποχή, νέος: ίσως σκοτώθηκε.

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Κατηγορία:Πεπινίδες
Κατηγορία:Μαγιορδόμοι των ανακτόρων
Μάρτιν του Λον

Ο **Μάρτιν**, γαλλ. Martin (β΄ ήμισυ 7ου αι.) από τον Οίκο των Αρνουλφιδών ήταν κόμης του Λον (Laon). Καλείται και Μάρτιν του Χέρσταλ.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Ανσέγκιζελ δούκα & δομεστίκου του Σιγιβέρτου Γ΄ και της Μπέγκας των Πεπινιδών, κόρης του Πεπίνου μαγιορδόμου της Αυστρασίας. Ο γάμος ένωσε τους Οίκος των Αρνουλφιδών και των Πεπινδών και ο πρώτος από αυτούς θα συνεχιστεί αργότερα με το όνομα *Οίκος των Καρολιδών*.

Αδέλφια του ήταν ο Πεπίνος του Χέρσταλ μαγιορδόμος Αυστρασίας, Νευστρίας & Βουρουνδίας· δούκας & πρίγκιπας των Φράγκων και η Κλοτίλντα, σύζυγος του Θευδερίχου Γ΄ της Νευστρίας. Θεία του ήταν η αγία Γκέρτρουντε ηγουμένη του αββαείου του Νιβέλ.

Το 678 μαζί με τον αδελφό του Πεπίνο μαγιορδόμο της Αυστρασίας πολέμησαν τον Έμπροϊν μαγιορδόμο της Νευστρίας, που είχε βλέψεις σε όλη τη Φραγκία. Ο Έμπροϊν νίκησε τον στρατό της Αυστρασίας στο Λουκοφάο (νυν Μπουά-ντυ-Φαι, κοντά στο Λον). Ο Πεπίνος διέφυγε, αλλά ο Μάρτιν επέστρεψε στο Λον, όπου φονεύθηκε κατόπιν εντολής τού Έμπροϊν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Settipani, Christian, Les Ancêtres de Charlemagne, Paris, 1989
* Settipani, Christian, Addendum to the Ancestors of Charlemagne, 1990 (PDF)

Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Ροδόλφος Α΄ της Βουργουνδίας

Ο **Ροδόλφος Α΄**, γερμ. Rudolf I (859 - 25 Οκτωβρίου 912) ήταν βασιλιάς της Άνω Βουργουνδίας (888-912).

## Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Κορράδου Β΄ δούκα της Άνω (βορειοανατολικής) Βουργουνδίας και της Βαλντράντας των Ουνταλριχιδών, κόρης του Άντριαν δούκα της Ορλεάνης, και χήρας του Ροβέρτου Γ΄ κόμη του Βορμς.

Από τον πατέρα του κληρονόμησε τη θέση του βοηθού ηγουμένου στο αββαείο του Σαιν-Μωρίς-αν-Βαλαί, πράγμα που τον έκανε από τους πιο ισχυρούς μεγιστάνες της Άνω Βουργουνδίας (σήμερα είναι η δυτική Ελβετία και η Φράνσε-Κοντέ).

Μετά την καθαίρεση και την αποβίωση του Καρόλου Γ΄ της Δυτικής Φραγκίας, οι ευγενείς και ο ανώτερος κλήρος της Άνω Βουργουνδίας συναντήθηκαν στο Σαιν-Μωρίς και εξέλεξαν τον Ροδόλφο Α΄ ως βασιλιά. Αυτός διεκδίκησε όλη τη Λοθαριγγία, δηλ. και τις σημερινές περιοχές Λωρραίνη και Αλσατία, αλλά ο Αρνούλφος, ο νέος βασιλιάς της Ανατολικής Φραγγίας (ανιψιός του Καρόλου Γ΄), τον ανταγωνίστηκε σε αυτό. Εκείνος γρήγορα ανάγκασε τον Ροδόλφο να εγκαταλείψει τον ισχυρισμό του με ανταμοιβή την αναγνώρισή του ως βασιλιά της Βουργουνδίας. Ωστόσο οι σχέσεις τους έμειναν, με διαλείμματα, εχθρικές ως το 894.

Οι σχέσεις του με τους άλλους γείτονές του ήταν φιλικότερες. Μάλιστα η αδελφή του Αδελαΐδα παντρεύτηκε τον Ριχάρδο των Μπιβινιδών δούκα της (βορειοδυτικής) Βουργουνδίας και η κόρη του Αδελαΐδα τον βασιλιά της Κάτω (νότιας) Βουργουνδίας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Γκουίλα των Μπιβινιδών, ίσως κόρη του Μπόζο της Κάτω (νότιας) Βουργουνδίας (αδελφού του Ριχάρδου) και είχε τέκνα:
* Ροδόλφος Β΄ π. 880-937, βασιλιάς της Βουργουνδίας.
* Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γ΄ των Μπιβινιδών τον *Τυφλό*, βασιλιά της Κάτω (νότιας) Βουργουνδίας & Προβηγκίας (γιο του Μπόζο της Προβηγκίας). Για τον Λουδοβίκο Γ΄ ήταν ο δεύτερος γάμος· σε πρώτο είχε νυμφευτεί την Άννα των Μακεδόνων, κόρη του Λέοντα ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
* Βίλλα, παντρεύτηκε τον Μπόζο Α΄ μάργραβο της Τοσκάνης.

Όταν ο Ροδόλφος Α΄ απεβίωσε, η Γκουίλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ούγο των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας (αδελφό του Μπόζο Α΄).

## Πηγές
* Jackman, Donald C. (2008). Ius hereditarium Encountered II: Approaches to Reginlint. Editions Enlaplage.
* Riché, Pierre (1993). The Carolingians: A Family Who Forged Europe. Translated by Allen, Michael Idomir. University of Pennsylvania Press. ISBN 978-0-8122-1342-3.
* Reuter, Timothy (1991). Germany in the early middle ages, c. 800-1056. Addison-Wesley Longman Ltd. ISBN 0-582-49034-0.
* Wood, Susan (2006). The Proprietary Church in the Medieval West. Oxford University Press.

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος των Παλαιών Γουέλφων
Ποππαία Σαβίνα

Η **Ποππαία Σαβίνα**, λατιν.: *Poppaea Sabina* (30 - 65) ήταν η σύζυγος του Νέρωνα, Αυτοκράτορα της Ρώμης. 

Η Ποππαία Σαβίνα γεννήθηκε το 30 μ.Χ. στην Πομπηία και ήταν κόρη του Τίτου Ολλίου και της Ποππαίας Σαβίνας της Μεγάλης. Οι ιστορικοί της αρχαιότητας την περιγράφουν ως μια όμορφη γυναίκα που χρησιμοποιήσε δολοπλοκίες για να γίνει αυτοκράτειρα.

Η Ποππαία ήταν παντρεμένη πρώτα με τον Ρούφριο Κρισπίνο, από τον οποίο είχε ένα γιο με το ίδιο όνομα. Αργότερα παντρεύτηκε τον Όθωνα, ο οποίος περίεργος την χρησιμοποίησε για να επηρεάσει τον αυτοκράτορα Νέρωνα, καθώς ο σύζυγός της όχι μόνο συνήγαγε ότι ήταν η ερωμένη του αυτοκράτορα, αλλά ήταν εκείνος που διέλυσε το γάμο τους.

Ο Νέρων ερωτεύτηκε την Ποππαία όταν τη γνώρισε κατά τη διάρκεια δείπνου στο σπίτι του φίλου του Όθωνα και αποφάσισε ότι η Ποππαία θα γινόταν ερωμένη του, κάτι στο οποίο οι τρεις συμφώνησαν για προσωπικά συμφέροντα. Η Ποππαία κέρδιζε όλο και μεγαλύτερη επιρροή στον αυτοκράτορα, σε τέτοιο βαθμό που τον έπεισε να διατάξει τη δολοφονία της Αγριπίνας, της μητέρας του Νέρωνα.

Ο λόγος δεν ήταν άλλος παρά ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο γυναικών για τον έλεγχο που ασκούσαν πάνω στον αυτοκράτορα. Περίπου το 59 μ.Χ. η Ποππαία τα κατάφερε όταν ο Νέρωνας κατηγόρησε τη μητέρα του για προδοσία και διέταξε να δολοφονηθεί. Αλλά η Ποππαία είχε ακόμα μια αντίπαλο: τη σύζυγο του Νέρωνα. Ως εκ τούτου, πρότεινε στον αυτοκράτορα να χωρίσει από την Κλαυδία Οκταβία, η εξορία και να διατάξει την εκτέλεσή της. Κάτι που κατάφερε και πάλι.

Η Ποππαία χάρισε στον Νέρωνα μια κόρη την Κλαυδία Αυγούστα το 63 μ.Χ., η οποία πέθανε τέσσερις μήνες μετά τη γέννησή της. Κατά τη γέννηση της Κλαυδίας, ο Νέρωνας τίμησε τη μητέρα και το παιδί με τον τίτλο της Αυγούστας.

Πέθανε το 65 μ.Χ. σε ηλικία 35 ετών, μετά από την κλωτσιά που δέχτηκε στην κοιλιά από τον μέθυσο Νέρωνα, ενώ ήταν έγκυος έχασε το παιδί και πέθανε. Ο αυτοκράτορας, μετανοημένος, προσέφερε μια νεκρική πομπή και διέταξε αρκετές αργίες προς τιμήν της.

## Παραπομπές


* Minaud, Gérard, *Les vies de 12 femmes d’empereur romain - Devoirs, Intrigues & Voluptés *, Paris, L’Harmattan, 2012, ch. 4, * La vie de Poppée, femme de Néron*, p.&nbsp;97-120.
* Donato, Giuseppe and Monique Seefried (1989). *The Fragrant Past: Perfumes of Cleopatra and Julius Caesar*. Emory University Museum of Art and Archaeology, Atlanta.
*Publius Cornelius Tacitus, *Annals* xiii.45–46, xiv.63–64, xvi.6
*Suetonius, *Lives of Caesars* Life of Nero 35, Life of Otho 3
*Cassius Dio, *Roman History* LXII.11–13, LXII.27, LXIII.9, LXIII.11, LXIII.13

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Χλοδόλφος του Μετς

Ο **Χλοδόλφος** (γαλλ.: *Chlodulf*, 605 - 8 Ιουνίου 696 ή 8 Μαΐου 697) από τον Οίκο των Αρνουλφιδών ήταν χριστιανός επίσκοπος του Μετς από το 657 μέχρι το 697 περίπου.

## Βιογραφία

Ήταν γιος του Αρνούλφου επισκόπου του Μετς και της Ντόντα. Αδελφός του ήταν ο Ανσέγκιζελ δούκας & δομέστικος (του Σιγεβέρτου Γ΄), μαγιορδόμος της Αυστρασίας, ο οποίος είχε εγγονό τον Κάρολο Μαρτέλο. 

Νυμφεύτηκε και είχε ένα γιο. Μετά χειροτονήθηκε επίσκοπος του Μετς το 657, ο τρίτος διάδοχος του πατέρα του, παρά τη "μη ευσέβεια της νεότητάς του". Έμεινε στη θέση αυτή για 40 έτη και διακόσμησε πλούσια τον καθεδρικό του Αγ. Στεφάνου. Ο Ανσέγκιζελ είχε νυμφευτεί τη Μπέγκα των Πεπινιδών και ο Χλοδόλφος ήταν σε καλή σχέση με την αδελφή της Γκέρτρουντε ηγουμένη του αββαείου του Νιβέλ κα μετέπειτα αγία.

Απεβίωσε στο Μετς και τάφηκε στο ναό του Αγίου Αρνούλφου. Στο Νιβέλ αγιοποιήθηκε τοπικά ως άγιος Κλού, ένεκα της σύνδεσής του με την αγία Γκέρτρουντε. Η εορτή του τελείται στις 8 Ιουνίου.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε και είχε τέκνο:
* Άουνουλφ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Κατηγορία:Πεπινίδες
Σταλός Χανίων

μικρογραφία|Σταλός εκκλησία
Ο Σταλός βρίσκεται στο νομό Χανίων που καλύπτει το δυτικό κομμάτι της Κρήτης. Γεωγραφικά βρίσκεται μόλις 7 χιλιόμετρα μετά την πόλη των Χανίων. Η περιοχή πρόκειται για θέρετρο που αποτελείται από τρεις οικισμούς, τον Κάτω Σταλό, την Αγία Μαρίνα και τον Πλατανιά. Ο Σταλός χωρίζεται στον Άνω Σταλό και στον Κάτω Σταλό με συνολικό μόνιμο πληθυσμό 868 κατοίκους (απογραφή 2011). Στον Κάτω Σταλό θα συναντήσετε πολλές ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων, εστιατόρια, καφετέριες και νυχτερινά κέντρα διασκέδασης καθώς αποτελεί έναν από του αγαπημένους προορισμούς για τους τουρίστες, λόγω της όμορφης παραλίας που προσφέρει και της κοντινής απόστασης από το κέντρο των Χανίων.

## Άνω Σταλός
Ο Άνω Σταλός, αποτελεί το κυριότερο μέρος του χωριού Σταλός, ενώ είναι δομημένος αμφιθεατρικά στην πλαγιά ενός λόφου, 1.5 χιλιόμετρο νοτιότερα, προς την ενδοχώρα. Στο χωριό θα συναντήσετε επίσης ταβέρνες και εστιατόρια, ξενοδοχειακές μονάδες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, ενώ δεν είναι λίγοι οι μόνιμοι κάτοικοι στο χωριό.

## Κάτω Σταλός
Ο Κάτω Σταλός αποτελεί το πλέον τουριστικό κομμάτι του χωριού, προσφέροντας μεγάλη γκάμα επιλογών, σε διατροφή, διαμονή και διασκέδαση. Η παραλία είναι αμμώδης και εκτείνεται για πολλά χιλιόμετρα συνεχίζοντας στα επόμενα παραθαλάσσια χωριά. Ο Κάτω Σταλός προσελκύει μεγάλο αριθμό επισκεπτών κάθε καλοκαίρι τόσο από εξωτερικό όσο και από Ελλάδα και προτιμάται και από τους μόνιμους κατοίκους των Χανιών. Στον Κάτω Σταλό υπάρχουν αρκετά καταστήματα, σούπερ μάρκετ, φαρμακεία, μίνι μάρκετ, καλύπτοντας όλες τις ανάγκες. Η απόσταση από το λιμάνι της Σούδας και το αεροδρόμιο Χανίων δεν ξεπερνά τα 35 λεπτά με αυτοκίνητο, ενώ υπάρχει καλό συγκοινωνιακό δίκτυο.

## Παραλία Σταλός
μικρογραφία
Η παραλία Σταλός είναι μεγάλη, αμμώδης και πολύ καλά οργανωμένη, παρέχοντας υψηλού επιπέδου τουριστικές υπηρεσίες. Η παραλία εκτείνεται για πολλά χιλιόμετρα συνεχίζοντας στα επόμενα χωριά της Αγίας Μαρίνας και του Πλατανιά. Προσφέρει πολλές ανέσεις, με beach bar, θαλάσσια σπορ και ξαπλώστρες με ομπρέλες αλλά λόγω της μεγάλης έκτασης είναι εύκολη η πρόσβαση σε πιο ήρεμα κομμάτια της παραλίας χωρίς πολύ κόσμο. Απέναντι από την παραλία βρίσκεται το νησάκι των Αγίων Θεοδώρων. Λόγω της άμμου που χαρακτηρίζει την παραλία του Σταλού, είναι εύκολο να αθληθεί κάποιος στην παραλία. Το beach volley, οι ρακέτες, το ποδόσφαιρο, το θαλάσσιο ποδήλατο, το τρέξιμο είναι μερικά από τα πολλά αθλήματα που μπορεί κάποιος να ασχοληθεί. Η παραλία Σταλός κερδίζει τη γαλάζια σημαία κάθε χρόνο από το 2006.

## Μυθολογία
Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Σταλός ονομάστηκε από τον γίγαντα Τάλω, προστάτη της Κρήτης στην αρχαιότητα. Μάλιστα, κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία ο Σταλός ήταν η περιοχή που κατοικούσε ο γίγαντας. Ο Τάλως ήταν ένας γίγαντας με χάλκινο σώμα, δώρο στον βασιλιά Μίνωα και ήταν άγρυπνος φύλακας της Κρήτης που γύριζε τις ακτές του νησιού τρεις φορές τη μέρα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τουρισμός
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κρήτης
Χίλντεμπραντ Α΄

Ο **Χίλντεμπραντ Α΄**, γαλλ. Childebrand I (678 - 751) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν Φραγκικής καταγωγής και έγινε δούκας της Βουργουνδίας.

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Πεπίνου του Χέρσταλ, μαγιορδόμου της Φραγκίας & δούκα-πρίγκιπα των Φράγκων και της αυλικής του Αλπαΐδας. Αμφιθαλής αδελφός του ήταν ο Κάρολος Μαρτέλος. Ο πατέρας του είχε δύο γιους από τη νόμιμη σύζυγό του, τον Γκρίμοαλντ και τον Ντρόγκο, που όμως απεβίωσαν πριν από αυτόν.

Ο πατέρας του τον έκανε δούκα. Κατά την απέλαση των Σαρακηνών από τη Γαλλία, διακρίθηκε στις επιχειρήσεις.

Το 751 απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών. Ήταν προστάτης του συνεχιστή του *Χρονικού του Φρέντεγκαρ*, όπως και ο γιος του Νίμπελουνγκ Α΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Έμμα στης Αυστρασίας και είχε τέκνο:
* Νίμπελουνγκ Α΄.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  Wood, James, ed. (1907). "article name needed". The Nuttall Encyclopædia. London and New York: Frederick Warne.

Κατηγορία:Οίκος των Καρολιδών
Κατηγορία:Πεπινίδες
Μώλος

Ο όρος **Μώλος** μπορεί να αναφέρεται:

* στον Μώλος Σκύρου, οικισμός της Σκύρου.
* στον Μώλος Ύδρας, οικισμός της Ύδρας.
* στον Μώλος Πάρου, οικισμός της Πάρου.
* στον Πλαγίσος Μώλος Λήμνου οικισμός της Λήμνου.
* στον Μώλος Φθιώτιδας, οικισμός του νομού Φθιώτιδας.
* στον Μώλος Κέρκυρας, οικισμός της Κέρκυρας.
Δομιτία Λογγίνα

Η **Δομιτία Λογγίνα** (*Domitia Longina*, 50/55 - 126/130) ήταν η σύζυγος του Δομιτιανού, Αυτοκράτορα της Ρώμης.

Ήταν κόρη του Γναίου Δομίτιου Κορβούλων και της Κασσίας Λογγίνας, κόρης του Γάιου Κάσσιου Λογγίνου υπάτου το 30. Η Δομιτία χώρισε τον πρώτο της σύζυγο, τον συγκλητικό Λούκιο Αίλιο Πλαύτιο Λάμια Αιλιανό το 71 για να παντρευτεί τον Δομιτιανό. Ο Αυτοκράτορας την εξόρισε, όταν έμαθε, ότι είχε σχέσεις με έναν θεατρικό συγγραφέα, που ονομαζόταν Πάρις.

Στις 18 Σεπτεμβρίου 96 μ.Χ. ο Δομιτιανός δολοφονήθηκε από συνωμοσία του παλατιού, που διοργάνωσαν αυλικοί. Η Δομιτία απεβίωσε ειρηνικά μεταξύ 126 με 130 μ.Χ..

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα πριν το 70 τον Λούκιο Αίλιο Λάμια Πλαύτιο Αιλιανό συγκλητικό, αντικαταστάτη ύπατο το 80, και είχε τέκνα:
* (;) Λούκιος Φουνδάνιος Λάμια Αιλιανός, συγκλητικός, ύπατος το 116, ανθύπατος της Ασίας το 131 και 132. Ίσως όμως να είναι εγγονός της.
* (;) Πλαυτία, παντρεύτηκε πρώτα τον Λεύκιο Κειόνιο Κόμμοδο ύπατο το 106, μετά τον Γάιο Αβίδιο Νιγρίνο και έπειτα τον Σέξτο Βετουλένο Κιβίκα Κεριάλι ύπατο το 106.

Αφού διαζεύχθηκε, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τον Δομιτιανό Ρωμαίο Αυτοκράτορα και είχε τέκνα:
* Φλάβιος, καίσαρ.
* Φλαβία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Minaud, Gérard, *Les vies de 12 femmes d’empereur romain - Devoirs, Intrigues & Voluptés *, Paris, L’Harmattan, 2012, ch. 5, * La vie de Domitia Longina, femme de Domitien*, p.&nbsp;121-146. .
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Ράνκο Μαρίνκοβιτς

Ο **Ράνκο Μαρίνκοβιτς** (κροατικά: Ranko Marinković, γεννηθείς στις 22 Φεβρουαρίου 1913 – 28 Ιανουαρίου 2001) ήταν Κροάτης συγγραφέας νουβελών και δραματουργός.

Γεννήθηκε στην Κομίζα στο νησί Βις (τότε αποτελούσε μέρος της Αυστροουγγαρίας), και η παιδική ηλικία του Μαρίνκοβιτς σηματοδοτήθηκε από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα απέκτησε πτυχίο φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ. Στη δεκαετία του 1930 άρχισε να κάνει γνωστό το όνομά του στους λογοτεχνικούς κύκλους του Ζάγκρεμπ με τα έργα και τις ιστορίες του.

Η σταδιοδρομία του διακόπηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν το μητρικό νησί του καταλήφθηκε από τη φασιστική Ιταλία, συνελήφθη στο Σπλιτ και εισήχθη στο στρατόπεδο Φερραμόντι. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, ο Μαρίνκοβιτς πήγε στο Μπάρι, και έπειτα στο στρατόπεδο προσφύγων Ελ Σατ, όπου είχε επαφές με τους Παρτιζάνους του Τίτο. Μετά τον πόλεμο, πέρασε χρόνο εργάζοντας στο θέατρο.

Τα πιο γνωστά του έργα είναι η Glorija (1955), ένα θεατρικό έργο στο οποίο επέκρινε την Καθολική Εκκλησία και το Kiklop (1965), ένα ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα στο οποίο περιέγραφε τη ζοφερή ατμόσφαιρα των διανοουμένων του Ζάγκρεμπ πριν από την εισβολή του Άξονα στη Γιουγκοσλαβία. Το Kiklop αργότερα προσαρμόστηκε σε μια κινηματογραφική ταινία του 1982 με σκηνοθέτη τον Άντουν Βρντόλιακ.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Μαρίνκοβιτς αγκάλιασε τις πολιτικές απόψεις του Φράνιο Τούτζμαν και έγινε μέλος της Κροατικής Δημοκρατικής Ένωσης.

Πέθανε στο Ζάγκρεμπ.

## Βιβλιογραφία

### Συλλογές νουβελών

* *Proze* (1948)
* *Ni braća ni rođaci* (1949)
* *Oko božje* (1949)
* *Ruke* (1953)
* *Pod balkonima* (1953)
* *Poniženje Sokrata* (1959)
* *Karneval i druge pripovijetke* (1962)

### Νουβέλες

* *Kiklop* (1965)
* *Zajednička kupka* (1980)
* *Never more* (1993)
* *U znaku vage* (1995)

### Δράματα

* *Albatros* (1939)
* *Glorija* (1956)
* *Politeia* (1977)
* *Pustinja* (1982)

### Συλλογές κριτικής και εκθέσεις

* *Geste i grimase* (1951)
* *Nevesele oči klauna* (1986)

## Βραβεύσεις

* Βραβείο Βλαντιμίρ Ναζόρ για το Κατόρθωμα της Ζωής (1975)
* Μεγάλο Τάγμα του Βασιλιά Ντμίταρ Ζβόνιμιρ (1995)

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς
Βάλτερ Άντερσον

Ο **Βάλτερ Άρθουρ Αλεξάντερ Άντερσον** (γερμ: *Walter Arthur Alexander Anderson*, 10 Οκτωβρίου 1885 - 23 Αυγούστου 1962) ήταν Γερμανός λαογράφος, εθνολόγος και νομισματολόγος.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1885 στο Μινσκ της Λευκορωσίας - το οποίο τότε αποτελούσε κομμάτι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας - και ήταν γερμανικής ή κατ' άλλους εσθονικής καταγωγής. Πατέρας του ήταν ο φιλόλογος Νικολάι Άντερσον (1845 -1905) και αδέλφια του ο αστροφυσικός Βίλχελμ Άντερσον (1880 - 1940) και ο μαθηματικός Όσκαρ Άντερσον (1887 - 1960). 

Το 1894 μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στο Καζάν όπου ο πατέρας του είχε διοριστεί λέκτορας των φιννοουγγρικών γλωσσών στο τοπικό πανεπιστήμιο. Μερικά χρόνια αργότερα (1904) εισήλθε στο πανεπιστήμιο του Καζάν, από όπου αποφοίτησε το 1909 ως φιλόλογος. Ακολούθως πραγματοποίησε μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης πάνω στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία και το 1912 διορίστηκε υφηγητής ευρωπαϊκής λογοτεχνίας και λέκτορας ιταλικής γλώσσας στο πανεπιστήμιο του Καζάν. 

Το 1918 εγκατέλειψε τη θέση του εξαιτίας της κλιμάκωσης του ρωσικού εμφυλίου και επέστρεψε στη γενέτειρά του, το Μινσκ, όπου εργάστηκε για μια διετία ως δάσκαλος γερμανικών. Στη συνέχεια, διετέλεσε από το 1920 μέχρι το 1939 καθηγητής λαογραφίας στο πανεπιστήμιο του Τάρτου. Από το 1940 μέχρι το 1945 δίδαξε στο πανεπιστήμιο του Κένινγκσμπεργκ και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Κίελο, στο οποίο αναδείχτηκε μετά τη συνταξιοδότησή του, ομότιμος καθηγητής. Απεβίωσε το 1962.

## Αποτίμηση
Ο Άντερσον αναφέρεται ως ένας από τους διαπρεπέστερους ερευνητές της μεθοδολογίας της λαογραφίας και ως ο ερευνητής που διατύπωσε τον κανόνα της σταθερότητας ή της αυτοδιόρθωσης, σύμφωνα με την οποίο η βασική μορφή ενός παραδοσιακού παραμυθιού μένει σταθερή καθώς ο αφηγητής του έχοντας ακούσει νωρίτερα την ίδια αφήγηση πολλές φορές (από διαφορετικούς ή ακόμη και από έναν αφηγητή) διαμορφώνει μια συγκεκριμένη δομή απαλείφοντας τα στοιχεία που δεν ταιριάζουν με αυτή. Επιπλέον, κατά το διάστημα της παραμονής του στην Εσθονία του Μεσοπολέμου, ο Άντερσον συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της εθνογραφικής μελέτης στην περιοχή της Βαλτικής.

Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονταν επιστήμονες όπως ο Ρώσος Νικολάι Αντρέεφ, η Λετονή Άννα Μπιρζκάλνε, ο Εσθονός Όσκαρ Λόοριτς, ο Γερμανός Β. Φ. Χ. Νικολάιζεν κ.ά.

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία
*Συλλογικό (2012). *A Companion to Folklore*. John Wiley & Sons.
*Haase, Donald, επιμ. (2007). *The Greenwood Encyclopedia of Folktales and Fairy Tales*. Greenwood Publishing Group.

Κατηγορία:Γερμανοί λαογράφοι
Κατηγορία:Εσθονοί λαογράφοι
Κατηγορία:Μέλη της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών
Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Κατηγορία:Εσθονοί πανεπιστημιακοί
Προεδρικές εκλογές 2018 στο Αζερμπαϊτζάν

**Προεδρικές εκλογές** διεξήχθησαν στο Αζερμπαϊτζάν στις  11 Απριλίου 2018. Οκτώ υποψήφιοι διεκδίκησαν την προεδρία. Ο Ιλχάμ Αλίγιεφ επανεξελέγη πρόεδρος για  επταετή θητεία. Οι εκλογές ήταν οι πρώτες από το  συνταγματικό δημοψήφισμα του 2016 , με το οποίο παρατάθηκε η προεδρική θητεία του από πέντε σε επτά χρόνια.

## Πλαίσιο
Σύμφωνα με το Άρθρο 178 §1 του εκλογικού νόμου ορίζεται το τρίτο Σάββατο του Οκτωβρίου ως ημερομηνία για τις προεδρικές εκλογές, που θα σήμαινε ότι οι εκλογές θα διενεργούνταν στις 17 Οκτωβρίου 2018. Ωστόσο, η ψηφοφορία διεξήχθη νωρίτερα, με προεδρικό διάταγμα στις 5 Φεβρουαρίου 2018. Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή του Αζερμπαϊτζάν (CEC) πραγματοποίησε μια δημοσκόπηση την 1η  Φεβρουαρίου 2018 για την προετοιμασία και την παράδοση των διπλών γραφείων για την αίθουσα ψηφοφορίας.

## Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν εκλέγεται με το σύστημα. των δύο γύρων. Αν κανένας υποψήφιος δεν λάβει την πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο, θα πραγματοποιηθεί και δεύτερος (τελικός) γύρος. Οι κάλπες άνοιξαν σε όλη τη χώρα στις 08:00 και έκλεισαν στις 19:00.

Το Εθνικό Συμβούλιο των Δημοκρατικών Δυνάμεων (NCDF) αποφάσισε να μποϊκοτάρει τις εκλογές και ανακοίνωσε την πρόθεσή του να ξεκινήσει διαμαρτυρίες εναντίον των εκλογών. Μια άλλη οργάνωση, η Δημοκρατική Εναλλακτική Κίνηση (REAL), επίσης, ανακοίνωσε ότι δεν θα αναγνωρίσει τα αποτελέσματα των εκλογών, κάνοντας λόγο για  "βιαστικό και αδικαιολόγητο βήμα". Στις 10 Φεβρουαρίου, το Κόμμα Μουσαβάτ ανακοίνωσε ότι θα μποϊκοτάρει τις εκλογές και ο ηγέτης του, Ίσα Γκαμπάρ, ότι δεν θα θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος. Την ίδια μέρα, ένα άλλο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Κόμμα της Ελπίδας, επίσης, ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές.

## Διεξαγωγή
Ο ΟΑΣΕ ανακοίνωσε ότι οι εκλογές παρουσίασαν σοβαρές ατέλειες και ήταν κατάφωρα αντιδημοκρατικές. Σε συνέντευξη Τύπου, μια μέρα μετά τις εκλογές, ο ΟΑΣΕ, διαπίστωσε ότι υπήρχε ""γενικευμένη αδιαφορία για τις υποχρεωτικές διαδικασίες, έλλειψη διαφάνειας και  πολλές σοβαρές παρατυπίες, συμπεριλαμβανομένης της νοθείας στην κάλπη με τη ρίψη πολλών ψηφοδελτίων από πριν." Οι υποστηρικτές του Αλίεφ διατάραξαν την συνέντευξη Τύπου και κατηγόρησαν την διεθνή αποστολή παρατητών για προκατάληψη.

## Αποτελέσματα

## Αναφορές


2018
Αζερμπαιτζαν
Γουόλτερ Στιούαρτ, λόρδος του Φάιφ

Ο **Γουόλτερ Στιούαρτ, λόρδος του Φάιφ** (περί το 1338 - 1362) ήταν δεύτερος γιος του Ροβέρτου Β΄ της Σκωτίας και της Ελισάβετ Μουρ. Παντρεύτηκε την περίοδο ανάμεσα στις 21 Ιουλίου 1360 και 20 Ιουλίου 1361 την Ισαβέλλα, κόμισσα του Φάιφ, με τον γάμο πήρε τον τίτλο του *λόρδου του Φάιφ*.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Boardman, Stephen (2007), The Early Stewart Kings: Robert II and Robert III, 1371–1406, The Stewart Dynasty in Scotland Series, Edinburgh: John Donald, an imprint of Birlinn Ltd.

Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Ψωραδιά Μεγίστης

Η **Ψωραδιά** είναι επίπεδη νησίδα των Δωδεκανήσων πολύ κοντά στη Μεγίστη (Καστελλόριζο).

## Γεωγραφία- Ιστορία
Η Ψωραδιά βρίσκεται στον όρμο του Καστελλόριζου όπως και οι γειτονικές της νησίδες Άγιος Γεώργιος, Αγριέλαια, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μαύρο Ποϊνί, Πολύφαδος ένα και Ψωμί με τις οποίες σχηματίζουν ένα μικρό σύμπλεγμα. Είναι η κοντινότερη από αυτές νησίδα προς το Καστελλόριζο, απέναντι από τον ερειπωμένο μεσαιωνικό κάστρο των Ιπποτών και τον Λυκιακό τάφο.

Αναφέρεται στο άρθρο 3 της σύμβασης μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας το 1932 για *"τον καθορισμό των χωρικών υδάτων ανάμεσα στις ακτές της Ανατολίας και του νησιου του Καστελορίζου"*.

Το 2001 αναγνωρίστηκε ως οικισμός και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο δήμο Μεγίστης, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Vrachonisída Psoradiá: Greece  από το National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA
* Kastelorizo / Καστελόριζο, καλοκαίρι / summer 2000/2001

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου
Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου
Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας
Λόβινατς

Το **Λόβινατς** είναι δήμος της κομητείας Λίκα Σένι, στην Κροατία. Το χωριό βρίσκεται σε ημιορεινό υψόμετρο, στα 576 μέτρα. Αποτελεί έδρα ενός δήμου που αποτελείται από 10 χωριά.

## Γεωγραφία
Το χωριό του Λόβινατς βρίσκεται 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Γκόσπιτς, του μεγαλύτερου καρτεσιανού κροατικού πεδίου, Λίκο Πόλιε. Κάποια στιγμή στο παρελθόν, οι συντομότερες εμπορικές διαδρομές από το εσωτερικό της Λίκα προς τη θάλασσα περνούσαν από το Λόβινατς.

Ο νέος αυτοκινητόδρομος Α1 που χτίστηκε κατά μήκος του χωριού έχει οδηγήσει σε περισσότερο τουρισμό.

## Χωριά
Στον δήμο του Λόβινατς υπάρχουν τα εξής χωριά:

* Γκόρνα Πλότσα - 22 κάτοικοι
* Κικ - 3 κάτοικοι
* Λίκο Τσέριε - 117 κάτοικοι
* Λόβινατς - 288 κάτοικοι
* Ραντούτς - 11 κάτοικοι
* Ρίτσισε - 114 κάτοικοι
* Σμόκριτς - 55 κάτοικοι
* Σβέτι Ροκ - 292 κάτοικοι
* Στικάντα - 175 κάτοικοι
* Βράνικ - 19 κάτοικοι

Το Πίλαρ (με πληθυσμό 45 κατοίκων) και το Βρκλιάνι (με πληθυσμό 27 κατοίκων) είναι χωριουδάκια κοντά στο Λόβινατς.

## Πληθυσμός-δημογραφία
Ο δήμος αποτελείται από 1.096 κατοίκους. Οι Κροάτες αποτελούν το 90% του πληθυσμού.

## Ιστορία
Πάνω από το χωριό του Λόβινατς βρίσκονται τα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης του Λόβινατς. Επίσης, σε απόσταση 35 χιλιομέτρων από το Λόβινατς, στις σπηλιές Τσέροβατς έχουν βρεθεί ανθρώπινα οστά, που δηλώνουν ότι σε εκείνες τις περιοχές υπήρχαν οικισμοί. Στα τέλη του 15ου. αιώνα η περιοχή κατακτήθηκε από τους Τούρκους.

## Οικονομία
Η παραγωγή ρούχων και εσώρουχων γίνεται συνήθως κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών από προπαρασκευασμένη ξυλεία. Ορισμένα μέρη της ντόπιας ενδυμασίας, ιδιαίτερα τα γιλέκα, είναι διακοσμημένα με χρυσά ή ασημένια νομίσματα και τόκα. Επίσης παράγονται τύποι τοπικών υποδημάτων που ονομάζονται οπάντσι.

## Μνημεία

* Το παλαιό φρούριο του Λόβινατς
* Ο πύργος Ζντούνιτς
* Κοβάτσεβιτς κούλα: Είναι αξιοσημείωτο καθώς είναι το μόνο κτίριο στη Λίκα που επιβιώνει από την τουρκοκρατία μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στην κατοικία 50 στο Βράνικ

## Εκπαίδευση

* Δημοτικό σχολείο του Λόβινατς

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
Κίζι Πογκόστ

Το **Κίζι Πογκόστ** (ρωσικά: *Кижский Погост*) είναι ένας ιστορικός χώρος που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα στο νησί Κίζι. Το νησί βρίσκεται στη λίμνη Ονέγκα της Δημοκρατίας της Καρελίας στη Ρωσία. Το Πογκόστ είναι η περιοχή μέσα σε έναν φράκτη που περιλαμβάνει δύο μεγάλες ξύλινες εκκλησίες (η μία εκκλησία της Μεταμορφώσεως με 22 τρούλους και η άλλη εκκλησία της Παναγίας με 9 τρούλους) και ένα καμπαναριό. Το Πογκόστ είναι γνωστό για την ομορφιά και τη μακροβιότητά του, παρά το γεγονός ότι είναι χτισμένο αποκλειστικά από ξύλο. Το 1990 περιλήφθηκε στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ για τις τοποθεσίες παγκόσμιας πολιτιστικές κληρονομιάς και το 1993 καταχωρήθηκε ως τόπος Ρωσικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

## Εκκλησία της Μεταμορφώσεως
Η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (*Церковь Преображения Господня*) είναι το πιο αξιοσημείωτο μέρος του πογκόστ. Η εκκλησία δεν είναι θερμαινόμενη και, ως εκ τούτου, θεωρείται ως θερινή εκκλησία, καθώς δεν λειτουργεί το χειμώνα. Η Αγία Τράπεζα του ναού τοποθετήθηκε στις 6 Ιουνίου 1714, όπως αναγράφεται σε χάραξη πάνω στον Σταυρό που βρίσκεται στο εσωτερικό του. Αυτή η εκκλησία χτίστηκε στο χώρο μιας παλαιότερης, που κάηκε από κεραυνό. Τα ονόματα των οικοδόμων της δεν είναι γνωστά. Ένας θρύλος λέει ότι ο κύριος οικοδόμος χρησιμοποίησε ένα τσεκούρι για ολόκληρη την κατασκευή, το οποίο έριξε στη λίμνη μετά την ολοκλήρωσή του λέγοντας «δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει άλλο που να του μοιάζει».

Η εκκλησία έχει 22 τρούλους και, με ύψος 37 μέτρα, είναι ένα από τα ψηλότερα ξύλινα κτίρια στη Βόρεια Ευρώπη. Η περίμετρός της είναι 20×29 μέτρα. Θεωρείται ότι εκκλησία με τους 18 τρούλους στη νότια ακτή της λίμνης Ονέγκα, που χτίστηκε το 1708 και καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1963, ήταν πρόδρομος αυτής. Σύμφωνα με τη ρωσική ξυλουργική παράδοση εκείνης της εποχής, η εκκλησία χτίστηκε από ξύλο χωρίς καθόλου καρφιά, εκτός από τους τρούλους και τη στέγη. Υπάρχουν περίπου 180.000 καρφιά τα οποία ασφαλίζουν τις 60.000 σανίδες της στέγης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ρωσία
Πολύφαδος ένα Μεγίστης

O **Πολύφαδος ένα** είναι νησίδα των Δωδεκανήσων κοντά στη Μεγίστη (Κατελλόριζο), η οποία  βρίσκεται στον όρμο του Καστελόριζου όπως και οι γειτονικές της νησίδες Άγιος Γεώργιος, Αγριέλαια, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μαύρο Ποϊνί, Ψωραδιά και Ψωμί με τις οποίες σχηματίζουν ένα μικρό σύμπλεγμα. Μαζί με τη μικρότερη βραχονησίδα Πολύφαδο δύο (στα νοτιοδυτικά του) ονομάζονται από κοινού "Πολυφάς" (εκ του "πολυφαγώνω" = φθίρω). Το 1932, στο άρθρο 3 της σύμβασης μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας για *"τον καθορισμό των χωρικών υδάτων ανάμεσα στις ακτές της Ανατολίας και του νησιού του Καστελλορίζου"* αναφέρεται ως "Πολαφάδας"*.* Το 2001 αναγνωρίστηκε ως οικισμός και στο πλαίσιο του «Καλλικράτη» υπάγεται στο δήμο Μεγίστης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Vrachonisída Polyfádos: Greece από το National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA

Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου
Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου
Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2017

Ο τελικός του Κυπέλλου Αγγλίας 2017 διεξήχθη την 27η Μαΐου στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου μεταξύ της Άρσεναλ και της Τσέλσι ΦΚ. Ο Τελικός ήταν ο 136ος της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον κόσμο. Ο αγώνας έληξε 2-1 υπέρ της Άρσεναλ, η οποία κατέκτησε το τρόπαιο για 13η φορά  σε 19 παρουσίες στον τελικό. Διαιτητής της αναμέτρησης ήταν ο Άντονι Τέηλορ.

## O Δρόμος προς τον τελικό

### Άρσεναλ
Η Άρσεναλ για να φτάσει στον τελικό απέκλεισε τις παρακάτω ομάδες.

### Τσέλσι ΦΚ
Η Τσέλσι ΦΚ για να φτάσει στον τελικό απέκλεισε τις παρακάτω ομάδες

## Ο αγώνας

Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Αγγλίας
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2017
Μπάρμπαρα Γουντ

Η **Μπάρμπαρα Γουντ** (γενν. Λάνκασαϊρ, 30 Ιανουαρίου 1947) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας ιστορικο-ρομαντικών μυθιστορημάτων. Έχει χρησιμοποιήσει το ψευδώνυμο Κάθριν Χάρβεϊ.

## Βιογραφία
Έκανε σπουδές στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, όπου οι γονείς της μετανάστευσαν όταν η ίδια ήταν σε μικρή ηλικία. Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της, George Wood, και έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα. Εργάστηκε ως νοσοκόμα στις ΗΠΑ.

Σε ηλικία 16 ετών έγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα αλλά δεν βρήκε εκδότη. Δημοσίευσε για πρώτη φορά το 1970 ένα μυθιστόρημα που το έγραψε σε συνεργασία με τη Νάνσυ Φίσερ. Από το 1978 δημοσίευε συχνά ιστορικο-ρομαντικά μυθιστορήματα.

Ακούραστη ταξιδιώτης, ταξιδεύει αρκετά στην Ευρώπη, την Αλάσκα, την Αίγυπτο, την ανατολική Αφρική και την Σοβιετική Ένωση.

## Εργογραφία
### Ως Μπάρμπαρα Γουντ
* *Hounds and Jackals*, 1978
* *The Magdalene Scrolls*, 1978
* *Curse this House*, 1978
* *Yesterday's Child*, 1979
* *Night Trains*, 1979
* *Childsong*, 1981
* *The Watch Gods*, 1981
* *Domina*, 1983
* *Vital Signs*, 1985
* *Soul Flame*, 1987
* *Green City in the Sun*, 1988
* *The Gifts of Peace*, 1990
* *The Dreaming*, 1991
* *Virgins of Paradise*, 1993
* *The Prophetess*, 1996
* *Perfect Harmony*, 1998
* *Sacred Ground*, 2001
* *The Blessing Stone*, 2003
* *Star of Babylon*, 2005
* *Woman of a Thousand Secrets*, 2008
* *This Golden Land*, 2010
* *The Divining*, 2012
* *The Serpent and the Staff*, 2013
* *Rainbows on the Moon*, 2016
* *Land of the Afternoon Sun*, 2016

### Ως Κάθριν Χάρβεϊ
* *Butterfly*, 1989
* *Stars*, 1993 (2010)
* *Private Entrance*, 2005

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Αθηνά Πετρίδη

Η **Αθηνά Πετρίδη**, γεννημένη στις 5 Ιανουαρίου 1971, είναι πρώην διεθνής Ελληνίδα πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης και αγωνίζονταν στην θέση φόργουορντ. Ήταν ίσως μαζί με την Άννυ Κωνσταντινίδη του Σπόρτιγκ το καλύτερο δίδυμο εκείνης της εποχής.Αρκετοί την χαρακτήριζαν τότε ως τον θηλυκό Φάνη Χριστοδούλου. 

Έπαιξε καλαθοσφαίριση για την Αγία Παρασκευή, έπειτα το 1991 για τον Σπόρτιγκ ενώ μετά το τέλος της καριέρας της είχε προσφορές από συλλόγους να επανέλθει στην ενεργό δράση. Το 1991 την είχε διεκδικήσει εκτός του Σπόρτιγκ και ο Παναθηναϊκός που έδινε τότε 18 εκατομμύρια δρχ και 4 παίκτες σαν αντάλλαγμα !!!.
Ήταν πρώτη σκόρερ στα πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής το 1990 με 510 πόντους, και το 1991 με 489 πόντους.

Με τις εθνικές ομάδες έχει 3 συμμετοχές και 33 πόντους με την κορασίδων, 14 συμμετοχές και 185 πόντους με την νεανίδων και 66 συμμετοχές και 780 πόντους με την εθνική γυναικών. Με την εθνική γυναικών μάλιστα έχει κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς του 1991. **Βρίσκεται στην 4η θέση των σκόρερ όλων των εποχών, μετά τις [[Άννυ Κωνσταντινίδου|Άννυ Κωνσταντινίδη]], Μάλτση και Παπαηλία με μ.ο. 11,8 πόντους σε 66 συμμετοχές με το εθνόσημο...**

## Τα 20 καλύτερα σκοραρίσματα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Σπόρτιγκ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αγίας Παρασκευής
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων
Κατηγορία:Μεταλλιοφόροι στην καλαθοσφαίριση σε Μεσογειακούς Αγώνες
Πολιτισμός της Τζάκοβα

μικρογραφία|Γέφυρα στην Τζάκοβα
Η Τζάκοβα, πόλη στο δυτικό τμήμα του Κοσόβου, κατοικείται από την προϊστορική εποχή. Κατά τη διάρκεια της μεσαιωνικής περιόδου, το 1485, η Τζάκοβα αναφέρεται ως χωριό, συγκεκριμένα ως μέρος αγοράς. Σταδιακά υπηρέτησε ως ένα εμπορικό κέντρο στην διαδρομή μεταξύ Σκόδρα και Κωνσταντινούπολη.

Η παλιά πόλη της Τζάκοβα ήταν ένα από τα πιο ανεπτυγμένα εμπορικά κέντρα στα Βαλκάνια κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μια μαρτυρία αυτής της περιόδου είναι η περιοχή του Μεγάλου Παζαριού (*çarshia e madhe*) που βρίσκεται στο κέντρο της παλιάς πόλης και περιέχει πολλά διατηρημένα και ανακαινισμένα καταστήματα και κτίρια κατοικιών. Τα καταστήματα αναπτύχθηκαν γύρω από το Χαντούμ Τζαμί, που χτίστηκε το 1594-95 ως δωρεά του Χαντούμ Σουλεϊμάν Εφέντι (γνωστού ως Χαντούμ Αγά), ο οποίος ταυτόχρονα δώρισε κεφάλαια για άλλες δημόσιες εγκαταστάσεις στην πόλη, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τα πρώτα καταστήματα στην παλιά αγορά.

Η Τζάκοβα αναφέρεται ως πόλη για πρώτη φορά το 1662 από τον Οθωμανό ταξιδιώτη Εβλιγιά Τσελεμπή, ο οποίος την περιγράφει ως μια ανθηρή και ελκυστική πόλη που αποτελείται από 2.000 σπίτια, όλα χτισμένα από πέτρα με στέγες και κήπους. Τα δημόσια κτίρια ήταν τοποθετημένα σε μια ευρεία πεδιάδα και περιλάμβαναν δύο πλούσια διακοσμημένα ιερατικά τζαμιά, διάφορα κέντρα προσευχής, μερικά χάνια με μολυβένιες στέγες, ένα ευχάριστο λουτρό και περίπου 300 καταστήματα.

Τον 16ο αιώνα υπήρχαν μόνο 13 μουσουλμανικές οικογένειες, από τις 68 οικογένειες που ζούσαν στη Τζάκοβα. Σύμφωνα με τις δημογραφικές στατιστικές του 2011, η εξέχουσα θρησκεία είναι το Ισλάμ, το οποίο περιλαμβάνει το 81,75% του πληθυσμού, ενώ το 17,23% είναι Χριστιανοί και το 1% άλλοι. Αυτό είναι αποτέλεσμα της διαδικασίας του εξισλαμισμού που συνέβη κατά την Οθωμανική Κυριαρχία. Τα θρησκευτικά μνημεία εμπλουτίζουν την πολιτιστική κληρονομιά της Τζάκοβα.

H Τζάκοβα έχει πολλές γέφυρες που χτίστηκαν για να συνδέουν την πόλη με άλλες ανεπτυγμένες περιοχές, όπως το Πρίζρεν, το Βούτσιτρν και τη Σκόδρα, και ταυτόχρονα για να διευκολύνει το ταξίδι των καραβανιών. Οι γέφυρες χτίστηκαν ως επί το πλείστον από τον Εσνάφ της Τζάκοβα, που έπαιξε τον κύριο ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη εκείνης της εποχής.

## Παραπομπές


Τζακοβα
Παιώνια η ροδία

Η **Παιώνια η ροδία** (*Paeonia rhodia*, *Paeonia clusii*) ή **Παιώνια η λευκή** (*Paeonia alva*) είναι ενδημικό φυτό της Ρόδου, της Καρπάθου και της Κρήτης. 

## Ετυμολογία
Η παιώνια παίρνει το όνομά της από τον *πολυφάρμακο* Παιώνα μαθητή του Ασκληπιού, θεού της θεραπείας. Όταν ο Ασκληπιός ζήλεψε τον μαθητή του, ο Δίας έσωσε τον Παίωνα από τον θυμό του, μεταμορφώνοντάς τον στο γνωστό άνθος.

## Περιγραφή
Το φυτό απαντά σε ορισμένα σημεία της Ρόδου, ήτοι: στις πλαγιές του υψώματος «Προφήτης Ηλίας» (υψόμ. περίπου 1000 μ.), στην περιοχή "Γαιμαχί", Αγία Μαρίνα του οικισμού του Αρχαγγέλου, στο Μοναστήρι του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Θαρρενού στο Θάρρι, στην ΄Ιγκο, στα Λάερμα κ.λπ. Προτιμά μέρη υγρά και κείμενα σε μέτριο υψόμετρο.

Ο κορμός και οι  βλαστοί  του φυτού αυτού είναι σαρκώδεις και έχουν χρώμα ερυθρωπό, τα φύλλα είναι βαθυπράσινα, τα μπουμπούκια σφαιροειδή και  μοιάζουν με μικρές μπαλίτσες, γι΄ αυτό και στη νότια Ρόδο οι Παιώνιες ονομάζονται "φουσκίτσες" και τα άνθη είναι χρώματος λευκού και πολύ εντυπωσιακά. Στο κέντρο του άνθους φύονται περισσότεροι κίτρινοι στήμονες. Τα σπέρματα είναι σφαιρικά, στο μέγεθος των κόκκων του πιπεριού. 

Το φθινόπωρο και ύστερα από τις πρώτες βροχές αρχίζει το φυτό να αναζωογονείται. Αυξάνεται βαθμιαία και φθάνει περίπου στο ύψος των 0.60-0,80 μ. Η ανθοφορία αρχίζει από τα τέλη Μαρτίου και διαρκεί μέχρι τέλη Απριλίου. κατά τους θερινούς μήνες οι βλαστοί αποξηραίνονται και το φυτό ησυχάζει μέχρι την αρχή του φθινόπωρου, οπότε και πάλι αναζωογονείται και αρχίζει να αναγεννάται. Η Παιώνια ανήκει στα φαρμακευτικά φυτά και χρησιμοποιείται ευρύτατα, ιδιαίτερα από την λαϊκή ιατρική.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Gordon  Cheers, ΒΟΤΑΝΙΚΑ, Das Abc der Pflanzen. 10.000 Arten in Text und Bild,  Koenemann, Koeln 1998, S. 631-633.
* Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Φυτολογία, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1990.
* Helmut Baumann, Die griechische Pflanzenwelt, Hirmer Verlag,  Muenchen 1999, S. 100, Bild. 168-170.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*.
* Φωτογραφίες

Κατηγορία:Παιωνιοειδή
Κατηγορία:Αγριολούλουδα
Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα
Κατηγορία:Άνθη
Ιερός Ναός Αγίου Τρύφωνα Καματερού

Ο **Ιερός Ναός Αγίου Τρύφωνα Καματερού** είναι ελληνική ορθόδοξη εκκλησία και ανήκει στην Μητρόπολη Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως. Χρονολογείται στις αρχές του 20ου αιώνα και βρίσκεται στην περιοχή του Καματερού. Η εκκλησία είναι βασιλικού ρυθμού, μονόκλιτη και καπαροσκέπαστη. Η κατασκευή του ναού άρχισε στα τέλη του 19ου αιώνα και ολοκληρώθηκε στα αρχές του 20ου αιώνα.

## Φωτογραφίες

Αρχείο:INATK 01.jpg|Η εξωτερική όψη του ναού.
Αρχείο:INATK 02.jpg|Το κωδωνοστάσιο του ναού.


## Πηγές

* Αναστάσιος Ορλάνδος (1933). *Μεσαιωνικά μνημεία της πεδιάδος των Αθηνών και των κλιτυών Υμηττού – Πεντελικού, Πάρνηθος και Αιγάλεω, Τεύχος Γ*'. Αθήναι: Τύποις «ΕΣΤΙΑ». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010.

Κατηγορία:Νεότερες εκκλησίες στην Αθήνα
Άγιος Γεώργιος Μεγίστης

*Για νησίδες με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια)]]*

O **Άγιος Γεώργιος** είναι νησίδα των Δωδεκανήσων πολύ κοντά στη Μεγίστη (Κατελλόριζο), η οποία  βρίσκεται στον όρμο του Καστελλόριζου όπως και οι γειτονικές της νησίδες Αγριέλαια, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μαύρο Ποϊνί, Πολύφαδος ένα, Ψωραδιά και Ψωμί με τις οποίες σχηματίζουν ένα μικρό σύμπλεγμα. Διαθέτει μια πολύ μικρή παραλία, 2 - 3 δένδρα και υπάρχει παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου. 

Στο άρθρο 3 της σύμβασης μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας του 1932, για *"τον καθορισμό των χωρικών υδάτων ανάμεσα στις ακτές της Ανατολίας και του νησιου του Καστελορίζου"* αναφέρεται μεταξύ των νησίδων για τις οποίες η τουρκική κυβέρνηση αναγνώριζε την κυριαρχία της Ιταλίας*.* 

Το 2001 αναγνωρίστηκε ως οικισμός και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο δήμο Μεγίστης, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Liste der Dodekanes-Inseln  από τον γαλλικό ιστότοπο http://dictionnaire.sensagent.leparisien.fr

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου
Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου
Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ρόδου
Εύα Καμκούτη

Η **Ευανθεία "Εύα" Καμκούτη**, γεννημένη στις 3 Μαρτίου 1967, είναι πρώην διεθνής Ελληνίδα πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης, με ύψος 1.93 αγωνιζόταν στην θέση της φόρ. 

Έπαιξε καλαθοσφαίριση για την ΜΕΝΤ, και έπειτα για τον Α.Σ. Βελβεντό Κοζάνης. Με την ΜΕΝΤ, βασική στην πεντάδα, έπαιξε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κι έπειτα στην Α΄εθνική.

Με τις εθνικές ομάδες έχει 11 συμμετοχές και 22 πόντους με την νεανίδων και 22 συμμετοχές με 40 πόντους με την εθνική γυναικών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΜΕΝΤ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Βελβεντού Κοζάνης
Γκρίφο

Ο **Γκρίφο** (γαλλ. *Grifo*, 726 - 753) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν διεκδικητής της Φραγκίας, αλλά υπερκεράστηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του Πεπίνο τον *βραχύ*.

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Μαρτέλου μαγιορδόμου της Νευστρίας & Αυστρασίας, δούκα & πρίγκιπα (και de facto βασιλιά) των Φράγκων και ο μόνος γιος από τη 2η σύζυγό του Σβάνχιλντ των Αγκιλολφιδών, κόρη του Τάσσιλο Β΄ δούκα της Βαυαρίας (ή του Τέοντμπερτ δούκα της Βαυαρίας). Ο Κάρολος Μαρτέλος από την πρώτη σύζυγό του Ρότρουντ του Τρηρ (μάλλον των Μεροβιγγείων) είχε γιους τον Καρλομάν και τον Πεπίνο τον *βραχύ*.

Το 741 απεβίωσε ο πατέρας του και η εξουσία του έπρεπε να μοιραστεί στους τρεις γιούς του, αλλά ο Καρλομάν και ο Πεπίνος χαρακτήρισαν τον Γκρίφο νόθο και αφού τον δελέασαν σε παγίδα, τον φυλάκισαν σε μονή.

Ο Γκρίφο απέδρασε το 747 και τον υποστήριξε ο εκ μητρός μεγάλος θείος του Όντιλο δούκας της Βαυαρίας, ο οποίος όμως απεβίωσε το επόμενο έτος. Τότε ο Γκρίφο προσπάθησε να καταλάβει το δουκάτο της Βαυαρίας για τον εαυτό του. Εν τω μεταξύ ο Καρλομάν παραιτήθηκε και αποσύρθηκε σε μονή, έτσι ο Πεπίνος είχε γίνει μόνος μαγιορδόμος των Φράγκων. Αυτός ενήργησε αποφασιστικά, εισέβαλε στη Βαυαρία και τοποθέτησε δούκα τον γιο τού Όντιλο, τον Τάσσιλο Γ΄ υπό Φραγκική επικυριαρχία. Το 751 στέφθηκε βασιλιάς των Φράγκων.

Ο Γκρίφο συνέχισε την εξέγερσή του, αλλά το 753 στη μάχη του Σαιν-Ζαν ντε Μωριέν σκοτώθηκε.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Grifo", in Charles Cawley's 'Medieval Lands Project', hosted at the Foundation for Medieval Genealogy

Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Κατηγορία:Πεπινίδες
Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας
Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Σλαβολιούμπ Έντουαρντ Πενκάλα

Ο **Σλαβολιούμπ Έντουαρντ Πενκάλα** (κροατικά: Slavoljub Eduard Penkala, γεννηθείς στις 20 Απριλίου 1871 - 5 Φεβρουαρίου 1922) ήταν Κροάτης μηχανικός και εφευρέτης ολλανδικής, πολωνικής και εβραϊκής καταγωγής.

Ο Έντουαρντ Πενκάλα γεννήθηκε στο Λίπτοβσκι Μικουλάς (στη σημερινή Σλοβακία), και ήταν παιδί του Φράντισεκ Πεκάλα, ο οποίος ήταν πολωνικής καταγωγής, και η Μαρία Πεκάλα (το γένος Χάνελ), η οποία ήταν ολλανδικής καταγωγής. Παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης, αποφοίτησε από το τελευταίο το 1898 και συνέχισε για να κερδίσει διδακτορικό δίπλωμα στην οργανική χημεία. Στη συνέχεια μετακόμισε με τη γυναίκα και την οικογένειά του στο Ζάγκρεμπ (το οποίο ήταν τότε στο Βασίλειο της Κροατίας-Σλαβονίας, και αποτελούσε επίσης μέρος της Αυστροουγγαρίας), και για να σηματοδοτήσει την πίστη του στη νέα πατρίδα του, πρόσθεσε το κροατικό όνομα Σλαβολιούμπ (το ισοδύναμο του σλαβόφιλου), γίνοντας ένας πολιτογραφημένος Κροάτης.

Έγινε γνωστός για την περαιτέρω ανάπτυξη του μηχανικού μολυβιού (1906) - στη συνέχεια ονομάστηκε "αυτόματο μολύβι" - και το πρώτο στυλό στερεάς μελάνης(1907). Συνεργαζόμενος με έναν επιχειρηματία με το όνομα Έντμουντ Μόστερ, ξεκίνησε την επιχείρηση Πενκάλα-Μόστερ και δημιούργησε ένα εργοστάσιο στυλό και μολυβιών που ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο την εποχή εκείνη. Αυτή η εταιρεία, που σήμερα ονομάζεται TOZ Penkala, εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα.

Κατασκεύασε επίσης το πρώτο κροατικό αεροσκάφος που πέταξε στη χώρα, το Μονοπλάνο Πενκάλα του 1910, που πετούσε ο Ντράγκουτιν Νόβακ, ο οποίος ήταν επίσης ο πρώτος κροάτης πιλότος. Κατασκεύασε και εφύηρε πολλά άλλα προϊόντα και συσκευές και διέθετε συνολικά 80 διπλώματα ευρεσιτεχνίας.

Μεταξύ των κατοχυρωμένων με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας εφευρέσεων του ήταν:

* ένα μπουκάλι ζεστού νερού - την πρώτη του κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας εφεύρεση, το "Termofor"
* ένα είδος μπλε απορρυπαντικού

Επίσης ίδρυσε μια άλλη εταιρεία, η οποία παρήγαγε διάφορες χημικά προϊόντα, όπως απορρυπαντικά, κεριά σφράγισης και το "Ράντιουμ Βινόβιτσα", ένα προϊόν που μοιάζει με ιατρικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και καταχωρήθηκε ότι θεράπευε τον ρευματισμό.

Ο Πενκάλα πέθανε στο Ζάγκρεμπ στην ηλικία των 50 ετών, αφότου κόλλησε πνευμονία σε επαγγελματικό ταξίδι. Θάφτηκε στο νεκροταφείο του Μιρογκόι.

## Δείτε επίσης
* Έντμουντ Μόστερ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* "About Eduard Slavoljub Penkala"—Biography of Eduard Slavoljub Penkala at the web site of the book *Penkala Writing Instruments*, by Miroslav Tischler.
* "History of Croatian Science: Eduard (Slavoljub) Penkala"—from the web site "Croatia - Overview of History, Culture and Science", by Darko Zubrinic.
* TOZ-Penkala

Κατηγορία:Κροάτες μηχανικοί
Ιερώνυμος (γιος του Καρόλου Μαρτέλου)

Ο **Ιερώνυμος**, (γαλλ. : "Hieronymus",  περί το 722 - μετά το 782) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν βοηθός ηγούμενος στο αββαείο του Σαιν-Καντέν.

## Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Καρόλου Μαρτέλου και της ερωμένης του, Ρούοντχαϊντ. Άλλα τέκνα της σχέσης αυτής ήταν ο Βερνάρδος, ηγούμενος του Σαιν-Καντέν, και ο Ρεμίγιος, αρχιεπίσκοπος της Ρουέν. Από την πρώτη σύζυγό του είχε τέκνο τον Πεπίνο τον Βραχύ.

Το 754 του ανατέθηκε, μαζί με τον Φουλράντους, ηγούμενο του αββαείου του Σαιν-Ντενί και άλλους, να συνοδεύσει τον Πάπα Στέφανο Β΄ στη Ρώμη. Αυτό έγινε μετά τη νικηφόρο εκστρατεία του Πεπίνου του Βραχύ, βασιλιά των Φράγκων εναντίον του μεγίστου εχθρού του, Άιστουλφ των Λομβαρδών.

Έγινε βοηθός ηγούμενος του αββαείου του Σαιν-Καντέν, στην επισκοπή του Νογιόν, όπου τον διαδέχθηκε ο γιος του, Φούλραντ. Ο γενεαλόγος και ιστορικός Κριστιάν Σεττιπάνι (γενν. 1961) θεωρεί τον Μπόζο της Κάτω Βουργουνδίας και Προβηγκίας απόγονο του Ιερωνύμου, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει πραγματική απόδειξη για να υποστηριχθεί αυτό.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ερσεσβίντα/Ερμενρούδη και είχε τέκνα:

*Άουντοεν Α΄.
*Φούλραντ απεβ. 826, ηγούμενος στο αββαείο του Σαιν-Καντέν, missius dominicus του Καρλομάγνου (γιου του Πεπίνου του Βραχύ).
*Ριχάρδη, παντρεύτηκε τον Νίτχαρντ.
*Φολκουίν απεβ. 855, επίσκοπος του Τερουάν.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Medieval Lands Project, Family of Hieronymus
*Settipani, Christian, La prehistoire des Capetiens 481-987, 1ere partie, Merovingiens, Carolingiens et Robertiens, Broche, 1993
*Murray, J., A Dictionary of Christian Biography, Literature, Sects and Doctrines: Being a Continuations of the Dictionary of the Bible, Forgotten Books, 1882 (available on Google Books)

Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Βερνάρδος (γιος του Καρόλου Μαρτέλου)

Ο **Βερνάρδος του Χέρσταλ**, γαλλ. Bernard d'Herstal (π. 720 - 787) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν ηγούμενος του Σαιν-Καντέν.

## Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Καρόλου Μαρτέλου και της ερωμένης της Ρουοντάιντ. Ο Κάρολος από τη σύζυγό του Ροτρούδη του Τρηρ είχε γιο τον Πεπίνο τον *Βραχύ*, πατέρα του Καρλομάγνου.

Ο Βερνάρδος οδήγησε το ήμισυ του φραγκικού στρατεύματος στην εκστρατεία τού ανιψιού του Καρλομάγνου. Αυτός οδήγησε το μέρος τού στρατού του από το πέρασμα του Μοντσενίζιο, ενώ ο Βερνάρδος το δικό του μέρος στρατού από το Πέρασμα του Μεγάλου Αγίου Βερνάρδου.

Ήταν διαπρεπής στην Αυλή του Λουδοβίκου Α΄ των Φράγκων (γιου του Καρλομάγνου).

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μια κόρη του Χαριβέρτου του Λον και είχε τέκνα:
* Αδαλάρδος 751-827, αντιπρόσωπος (stewart) του Λουδοβίκου Α΄.
* Βάλα απεβ. 835, κύριος σύμβουλος του Λοθαρίου Α΄ των Φράγκων (γιου του Λουδοβίκου Α΄) στις εξεγέρσεις του.
* Ίνγκελτρουντε, ερωμένη του Πεπίνου των Λομβαρδών (γιου του Καρλομάγνου). Είχαν τέκνο:
** Βερνάρδος 797-818, βασιλιάς των Λομβαρδών.

## Πηγές
* Brigitte Kasten: Adalhard von Corbie. Die Biographie eines karolingischen Politikers und Klostervorstehers. Studia hmanoria, Droste Verlag, Düsseldorf 1985, ISBN 978-3-7700-0803-2.*

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Αμποβιάν

Το **Αμποβιάν** (αρμενικά: Աբովյան) είναι αστική και δημοτική κοινότητα στην Αρμενία στην Επαρχία Κοταΐκ. Βρίσκεται 16 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Ερεβάν και 32 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το επαρχιακό κέντρο Ραζντάν. Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 43.495, από 59.000 που είχε αναφερθεί στην απογραφή του 1989. Επί του παρόντος, η πόλη έχει πληθυσμό περίπου 35.400 κατοίκων, σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016.

Με αυτοκινητόδρομο και σιδηρόδρομο που διασχίζει την πόλη που συνδέει το Ερεβάν με τις περιοχές των βορειοανατολικών περιοχών, το Αμποβιάν θεωρείται αποκεντρωμένη πόλη της αρμενικής πρωτεύουσας. Επομένως, το Αμποβιάν είναι γενικά γνωστό ως η "βόρεια πύλη του Ερεβάν".

Το Αμποβιάν καλύπτει έκταση περίπου 11 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Πήρε το όνομά της από τον ποιητή Χατσατούρ Αμποβιάν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας