open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ρωμανός Αργυρός (10ος αι.)

Ο **Ρωμανός** (άκμασε περίπου το 920) από τον Οίκο των Αργυρών ήταν αριστοκράτης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και σύζυγος της Αγάθης Λεκαπηνής, κόρης του αυτοκράτορα Ρωμανού Α΄.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του διακεκριμένου στρατηγού Λέοντος Αργυρού και είχε τουλάχιστον έναν αδελφό, τον Μαριανό Αργυρό, που επίσης κατείχε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα. 

Ο ίδιος ο Ρωμανός έγινε γνωστός για το γάμο του με την Αγάθη, κόρη του Ρωμανού Α΄ (β. 919-944). Οι πηγές δεν συμφωνούν για το πότε έγινε ο γάμος: ο ιστορικός του 11ου αι. Γιαχία Αντιόχειας βεβαιώνει, ότι ο γάμος τελέστηκε πριν ο Λεκαπηνός ανέλθει στην εξουσία· ενώ στα τέλη του 10ου αι. ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει ότι έγινε το 921. Όπως και να έχει, ο γάμος εμφανίζει την προσπάθεια του Λεκαπηνού, ενός νεόπλουτου από την επαρχία, να σταθεροποιήσει τη θέση του συνδέοντας την οικογένειά του με μία από τις πιο διακεκριμένες, αριστοκρατικές οικογένειες της Αυτοκρατορίας.

Έτσι ο Ρωμανός απέκτησε εξ' αγχιστείας συγγένεια με τον Κωνσταντίνο Ζ΄ Μακεδόνων τον *πορφυρογέννητο*, που είχε νυμφευτεί την Ελένη Λεκαπηνή, άλλη κόρη του Ρωμανού Α΄. 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγάθη Λεκαπηνή, κόρη του Ρωμανού Α΄ και είχε τέκνο:
* ανώνυμος ή Πόθος ή Ευστάθιος ή Πόθος, είχε γιους:
** Ρωμανός Γ΄ 968-1034, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων ως πρώτος σύζυγος της Ζωής Μακεδόνων.
** Βασίλειος πατρίκιος, στρατηγός της Σάμου και μετά της Θράκης.
** Λέων απεβ. 1017.
** Πουλχερία Αργυροπουλίνα, παντρεύτηκε τον Βασίλειο Σκληρό μάγιστρο.
** ανώνυμη, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Καραντηνό δούκα της Αντιόχειας 
** Μαρία Αργυροπουλίνα, παντρεύτηκε τον Τζοβάννι Ορσεόλο, γιο του Πέτρου Β΄ δόγη της Βενετίας. 

## Αναφορές


## Πηγές
* Cheynet, J.-C.; Vannier, J.-F. (2003). "Les Argyroi" (PDF). Zbornik Radova Vizantološkog Instituta (in French). 40: 57–90. ISSN 0584-9888. Archived from the original (PDF) on 2011-07-23.
* Runciman, Steven (1988) [1929]. The Emperor Romanus Lecapenus and His Reign: A Study of Tenth-Century Byzantium. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 0-521-35722-5.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Κατηγορία:Οικογένεια των Αργυρών
Φράγμα του Μεγρί

Το **Φράγμα Μεγρί **(επίσης γνωστό ως το **Φράγμα Αράς** ή **Φράγμα Απορροής του Αράς**) είναι φράγμα για παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, που βρίσκεται επί του παρόντος υπό κατασκευή στον Ποταμό Αράξη κοντά στην νότια αρμενική πόλη Μεγρί στα σύνορα Αρμενίας–Ιράν.

Το κοινό αρμενοϊρανικό έργο προτάθηκε τη δεκαετία του 1990 και συζητήθηκε μεταξύ των αρχών της Αρμενίας και του Ιράν. Οι διακυβερνητικές συμφωνίες μεταξύ της Αρμενίας και του Ιράν υπεγράφησαν το 2007 και το 2008. Στις 14 Απριλίου 2009, τα υπουργεία ενέργειας της Αρμενίας και Ιράν υπέγραψαν ένα μνημόνιο για τη χρηματοδότηση της κατασκευής του σταθμού ηλεκτρικής ενέργειας Μεγρί στην αρμενική πλευρά. Η σύμβαση κατασκευής των σταθμών ενέργειας και του φράγματος υπογράφηκε στις 16 Οκτωβρίου 2010 με την εταιρεία Φαράμπ Σεπασάντ. Μια τελετή στις 17 Νοεμβρίου 2012, παρουσία του Υπουργού Ενέργειας του Ιράν και του Αρμένιου Προέδρου ξεκίνησε επίσημα την κατασκευή.

Οι βασικές μελέτες πραγματοποιήθηκαν από την εταιρεία Arm-Hydroenergo-Project και την εταιρεία Συμβούλων Μηχανικών Μαχάμπ-ε-Κοντς το 1999. Ο σταθμός του Μεγρί θα λειτουργείταιαπό το Ιράν για 15 χρόνια και μετά θα πρέπει να επιστραφεί στην Αρμενία χωρίς χρέωση.

Το έργο αναμένεται να κοστίσει περίπου 400 εκατομμύρια δολάρια.

## Σταθμοί παραγωγής ενέργειας
Το συγκρότημα θα αποτελείται από δύο υδροηλεκτρικούς σταθμούς 130 μεγκαβάτ, τους Γκάρε Τσιλέρ (επίσης μεταγράφεται ως Γκαρατσιλάρ ή Καρατσινάρ) στην Ιρανική πλευρά και τον Μεγρί στην Αρμενία πλευρά. Λόγω της υψομετρικής διαφοράς και η παρουσία του φράγματος Αράς στο άνω ρεύμα, οι σταθμοί παραγωγής ενέργειας θα είναι τύπου ροής του ποταμού. Και οι δύο σταθμοί θα έχουν δύο στροβίλους με χωρητικότητα 65 μεγκαβάτ ο καθένας.

## Δείτε επίσης

* Φράγμα Αράς
* Ενέργεια στην Αρμενία
* Κατάλογος σταθμών παραγωγής ενέργειας στο Ιράν

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ενέργεια στην Αρμενία
Ιωάννης Φουστάνος

Ο **Ιωάννης Φουστάνος** (1856–1933) ήταν Έλληνας ιατρός και μουσικοκριτικός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1856 στη Σπάρτη όπου και ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση του. Στη συνέχεια, μετακόμισε στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη Φιλοσοφική και την Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1881 ανακηρύχθηκε διδάκτορας της Ιατρικής σχολής και μετέβη στο Παρίσι για τη συνέχεια των σπουδών του.

Το 1876 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον συγγραφικό κόσμο, μεταφράζοντας τη νουβέλα *Τα δεινά της Χάριτος Ούντλεϋ* από τα γαλλικά, ενώ το 1877 εξέδωσε το έργο *Αστέρες, ήτοι συλλογή παροιμιών και παροιμιωδών εκφράσεων της αρχαίας ελληνικής μετά αναγκαίων εξηγήσεων*. Το 1880 υπήρξε ιδρυτικό μέλος και γραμματέας του μουσικού συλλόγου «Ορφεύς», ο οποίος είχε σκοπό τη διάδοση της μουσικής διδασκαλίας.

Το 1884 επέστρεψε στην Ελλάδα και μετοίκησε στην Ερμούπολη μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά του, παραμένοντας ωστόσο συνεργάτης του γαλλικού περιοδικού *Semaine médicale*. Εκεί ενώ εργαζόταν ως πρακτικός ιατρός, συμμετείχε παράλληλα και στις δραστηριότητες της λέσχης «Ελλάς». Το 1889 εξελέγη μέλος της Φιλαρμονικής Εταιρείας Αθηνών, ενώ έναν χρόνο αργότερα εξελέγη μέλος της επιτροπής του Δημοτικού Θεάτρου «Απόλλων» της Ερμούπολης. Επίσης, έγινε διευθυντής της παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου της Σύρου, ενώ εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνή ιατρικά συνέδρια. Το 1893 παντρεύτηκε με τη Σμαράγδα Νικολαΐδου.

Το 1894 εξελέγη μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», ενώ από το 1896 άρχισε να εκδίδει το περιοδικό *Ιατρική πρόοδος*, ένα εκ των κορυφαίων στον ελλαδικό χώρο. Το 1899 εξέδωσε για μικρό διάστημα το περιοδικό *La Grèce médicale* και εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ανώτατης Αυτοκρατορικής Ιατρικής Εταιρίας της Κωνσταντινουπόλεως. Η ελληνική κυβέρνηση τον τίμησε με την απονομή του αργυρού σταυρού του τάγματος του Σωτήρος. Το 1911 πήρε μέρος στη διαμάχη του γλωσσικού ζητήματος, τασσόμενος με την πλευρά των υποστηρικτών της καθαρεύουσας. Την ίδια περίοδο υπήρξε και αντιπρόεδρος της λέσχης «Φιλόμουσοι Σύρου».

Πολλοί θεωρητικοί και κριτικοί της μουσικής αναγνώρισαν το έργο του. Μεταξύ αυτών ήταν ο Παύλος Καρρέρ και ο Διονύσιος Ροδοθεάτος. Απεβίωσε στην Αθήνα, όπου έμεινε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, στις 3 Σεπτεμβρίου 1933.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
**Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (τομ. 24, σ. 155) - Δρανδάκης Παύλος - χ.χ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Ιωάννης Φουστάνος στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της μουσικής
Venus in Furs (τραγούδι)

Το **Venus in Furs** είναι τραγούδι του συγκροτήματος The Velvet Underground, γραμμένο από τον Λου Ριντ. Αρχικά κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1967 με το άλμπουμ *The Velvet Underground & Nico*. Είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο με το ίδιο όνομα του Λεοπόλδου φον Ζάχερ-Μαζόχ, και αναφέρεται σε ερωτικά θέματα σαδομαζοχισμού και BDSM. 

## Οι μουσικοί

* Lou Reed – φωνητικά, κιθάρα, κιθάρα ostrich.
* John Cale – ηλεκτρική βιόλα
* Sterling Morrison – μπάσο
* Maureen Tucker – ντέφι, μπάσο τύμπανο

Κατηγορία:Τραγούδια του 1966
Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Κατηγορία:The Velvet Underground
Ανεμάς (απεβ. 971)

Ο **Αν Νουμάν ιμπν Αμπντ αλ Αζίζ ιμπν Σουάιμπ ιμπν Ουμάρ αλ Κουρτουμπί**, γνωστός στους Βυζαντινούς ως **Ανεμάς** ήταν γιος του Αμπντ αλ Αζίζ ιμπν Σουάιμπ, τελευταίου εμίρη της Κρήτης.

## Βιογραφία
Μετά την πολιορκία του Χάνδακος (Ηρακλείου) και την ανακατάληψη της Κρήτης από τους Βυζαντινούς, ο Ανεμάς και ο πατέρας του αιχμαλωτίστηκαν και ακολούθησαν στον θρίαμβο, που τέλεσε ο Νικηφόρος Φωκάς στην Κωνσταντινούπολη. Όταν εγκαταστάθηκε στη Βασιλεύουσα, ο Ανεμάς μετεστράφη στον Χριστιανισμό και εισήλθε στον Βυζαντινό στρατό ως μέλος της αυτοκρατορικής σωματοφυλακής (Εταιρειάρχης).  

Το 971 ο Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής έκανε εκστρατεία εναντίον των Ρως που είχαν καταλάβει τη Βουλγαρία. Ο Ανεμάς ακολούθησε την επιχείρηση και συμμετείχε σε αρκετές συγκρούσεις κατά την πολιορκία του Δοροστόλου. Σύμφωνα με τον Λέοντα τον Διάκονο κατά τη διάρκεια μίας εφόρμησης, ο Ανεμάς σκότωσε τον Ίκμορ, υπαρχηγό των Ρως. Την επόμενη ημέρα (ο Λέων αναφέρει πως ήταν η Παρασκευή 24 Ιουλίου, αλλά η 24 Ιουλίου 971 ήταν Δευτέρα) οι Ρως ξεκίνησαν μια ολομέτωπη, τελική έφοδο κατά τη δύση του ηλίου, ελπίζοντας ότι θα διασπάσουν τον Βυζαντινό κλοιό. Ο Ανεμάς επιτέθηκε στον αρχηγό τους Σβιατοσλάβο, τον χτύπησε στο  λαιμό και τον έριξε από το άλογό του. Η πανοπλία που έφερε έσωσε τον Σβιατοσλάβο· οι Ρως ήρθαν γρήγορα προς βοήθειά του και επιτέθηκαν στον Ανεμά, που σκότωσε μερικούς, τελικά όμως έπεσε ο ίδιος. Τότε με ανανεωμένη την πεποίθησή τους οι Ρως έκαναν επίθεση, αλλά απωθήθηκαν με σοβαρές απώλειες. Έτσι ο Σβιατοσλάβος συνθηκολόγησε με τον Τσιμισκή. 

Τα μέλη της Οικογένειας Ανεμά, που εμφανίζονται στη Βυζαντινή αριστοκρατία τον 11ο-12ο αι. πιθανόν να είναι απόγονοί του.

## Αναφορές


## Πηγές
* Kaldellis, Anthony (2017). Streams of Gold, Rivers of Blood: The Rise and Fall of Byzantium, 955 A.D. to the First Crusade. Oxford University Press. ISBN 0190253223.
* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (1998–2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.
* Talbot, Alice-Mary; Sullivan, Dennis F., επιμ. (2005). The History of Leo the Deacon: Byzantine Military Expansion in the Tenth Century. Washington, DC: Dumbarton Oaks. ISBN 978-0-88402-324-1.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί εταιρειάρχες
Κατηγορία:Εμιράτο της Κρήτης
Ουχούρου Κενυάτα

ο **Ουχούρου Κενυάτα** (Uhuru Muigai Kenyatta, 26 Οκτωβρίου 1961-) είναι Κενυάτης πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως ο τέταρτος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κένυας από το 2013 έως το 2022. Υπηρέτησε ως Μέλος του Κοινοβουλίου (MP) στην Γκατούντου Νότια από το 2002 έως το 2013. Σήμερα είναι αρχηγός του κόμματος και μέλος του Κόμματος Ιωβηλαίου της Κένυας, στο παρελθόν ενεπλάκη στην Εθνική Συμμαχία και ακόμα πιο πριν στην Εθνική Αφρικανική Ένωση της Κένυας.

Γιος του Τζόμο Κενιάτα (πρώτου προέδρου της Κένυας) και της τέταρτης συζύγου του, Μάμα Ενγκίνα Κενυάτα, γεννήθηκε το 1961. Ο Ουχούρου επανεξελέγη για μια δεύτερη θητεία στις γενικές εκλογές του Αυγούστου του 2017, κερδίζοντας το 54% της λαϊκής ψήφου. Η νίκη του ανακοινώθηκε επίσημα στην κρατική τηλεόραση από τον πρόεδρο της Ανεξάρτητης Εκλογικής Επιτροπής Γουάφουλα Τσεμπουκάτι.
Ωστόσο, η εκλογή του είχε αμφισβητηθεί στο Ανώτατο Δικαστήριο της Κένυας από τον κύριο ανταγωνιστή του, Ράιλα Οντίνγκα. Την 1η Σεπτεμβρίου του 2017, το δικαστήριο κηρύξει άκυρες τις εκλογές και διέταξε τη διεξαγωγή νέων προεδρικών εκλογών σε διάστημα εντός 60 ημερών από την ημέρα της απόφασης. Νέες προεδρικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 26 Οκτωβρίου με νικητή τον Ουχούρου, 39% συμμετοχή λόγω της κόπωσης των ψηφοφόρων, της απάθειας και του μποϊκοτάζ από την αντιπολίτευση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόεδροι της Κένυας
Ελεονώρα Στιούαρτ

Η **Ελεονώρα Στιούαρτ** (1433 - Ίνσμπρουκ, 20 Νοεμβρίου 1480) αρχιδούκισσα της Αυστρίας χάρη στον γάμο της με τον Σιγισμούνδο της Αυστρίας ήταν έκτο παιδί και τέταρτη κόρη  του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ. Ο πατέρας της είχε μεγάλη αγάπη στην λογοτεχνία χαρακτηριστικό που κληρονόμησε η Ελεονώρα και η μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα Στιούαρτ (1424-1445). Η Ελεονώρα ζούσε από το 1445 στην αυλή του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας, συνόδευσε την βασίλισσα Μαρία του Ανζού σε προσκύνημα στο Λε Μον-Σαιν-Μισέλ. Σε εφηβική ηλικία (1449) παντρεύτηκε τον αρχιδούκα των Αψβούργων Σιγισμόνδο που έγινε κυβερνήτης του Τιρόλο, την περίοδο 1455 - 1458 και το 1467 ανέλαβε την αντιβασιλεία για λογαριασμό του συζύγου της.

Η Ελεονόρα είχε μεγάλη αγάπη στην ποίηση και στην λογοτεχνία σε πολλές γλώσσες, μετέφρασε την *"Ιστορία των βασιλέων της Γαλικίας"* και την περίφημη ιστορία *"Πόντος και Γαλικία"* από τα Γαλλικά στα Γερμανικά, η Γαλλική έκδοση πέρασε πολλές επεξεργασίες την περίοδο 1480 - 1550. Με βάση των αριθμό των εκδόσεων αποδείχτηκε πολύ δημοφιλές βιβλίο, μια από τις εκδόσεις του φέρει την ημερομηνία 1465. Η Ελεονώρα ασχολήθηκε σημαντικά με την αύξηση της εξουσίας των δικαστών, μονάχα τα γυναικεία δικαστήρια παρέμειναν σταθερά.
Η Ελεονώρα πέθανε στην γέννα μαζί με τον γιο της Βόλφγκανγκ, τάφηκε στην Σταμς.

## Παραπομπές


## Πηγές
*McAndrew, Bruce A. (2006). Scotland's Historic Heraldry
*Schaus, Margaret (2006-01-01). Women and Gender in Medieval Europe: An Encyclopedia
*Watanabe, Professor Morimichi (2013-07-28). Nicholas of Cusa – A Companion to his Life and his Times

Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Ινάρι Όκαμι

Το **Ινάρι Όκαμι** (稲荷大神, επίσης **Οϊνάρι**) είναι το ιαπωνικό κάμι των αλεπούδων, της γονιμότητας, του ρυζιού, του τσαϊού και του σάκε, της γεωργίας και της βιομηχανίας, της γενικής ευημερίας και της κοσμικής επιτυχίας και ένα από τα κυριότερα κάμι του Σιντοϊσμού. Στην πρώιμη Ιαπωνία, το Ινάρι ήταν επίσης ο προστάτης των ξιφουργών και των εμπόρων. Αντιπροσωπεύεται ως αρσενικό, θηλυκό ή ανδρόγυνο, το Ινάρι μερικές φορές θεωρείται ως μια συλλογή τριών ή πέντε ατομικών κάμι. Το Ινάρι φαίνεται να λατρευόταν από τότε που ιδρύθηκε ένα ιερό στο όρος Ινάρι το 711 μ.Χ., αν και μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι η λατρεία άρχισε στα τέλη του 5ου αιώνα.

Από τον 16ο αιώνα το Ινάρι είχε γίνει ο προστάτης των σιδηρουργών και των πολεμιστών και η λατρεία του Ινάρι εξαπλώθηκε στην Ιαπωνία κατά την περίοδο Έντο. Το Ινάρι είναι δημοφιλής φιγούρα στις Σιντοϊστικές και Βουδιστικές πεποιθήσεις στην Ιαπωνία. Περισσότερο από το ένα τρίτο (32.000) των Σιντοϊστικών ιερών στην Ιαπωνία είναι αφιερωμένα στο Ινάρι. Οι σύγχρονες εταιρείες, όπως η εταιρεία καλλυντικών Shiseido, εξακολουθούν να τιμούν το Ινάρι ως προστάτη κάμι, με ιερά πάνω στα κεντρικά της εταιρίας τους.

Οι αλεπούδες του Ινάρι, ή αλλιώς *[[κιτσούνε]]*, είναι καθαρά λευκά και δρουν ως αγγελιοφόροι του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
* Ιερό Ταματσουκούρι Ινάρι

Κατηγορία:Θεότητες της γονιμότητας
Κατηγορία:Θεότητες της τύχης
Κατηγορία:Θεότητες της υγείας
Κατηγορία:Θεότητες της μεταλλουργίας
Κατηγορία:Ανδρόγυνες θεότητες
Μαρία Στιούαρτ (1428-1465)

Η **Μαρία Στιούαρτ, κόμισσα του Μπάκαν** (πριν το 1428 - 20 Μαρτίου 1465) ήταν πέμπτη κόρη και έβδομο παιδί του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ. Παντρεύτηκε τον Βόλφερτ ΣΤ΄ του Μπορσελέν έναν Ολλανδό ευγενή με τον οποίο έζησε μαζί στην Ολλανδία μέχρι τον θάνατο του (1465), απέκτησε δυο παιδιά που πέθαναν νέα. Η Μαρία είχε 5 αδελφές και δυο δίδυμους αδελφούς από τους οποίους ο ένας πέθανε σε βρεφική ηλικία, αυτός που επέζησε ήταν ο Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας, οι αδελφές της παντρεύτηκαν όλες βασιλείς από μεγάλους Ευρωπαϊκούς οίκους. 

Η μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα Στιούαρτ (1424-1445) παντρεύτηκε τον δελφίνο της Γαλλίας Λουδοβίκο αλλά δεν πρόλαβε να γίνει βασίλισσα επειδή πέθανε πρόωρα σε ηλικία 20 ετών από πυρετό. Η δεύτερη αδελφή της Ισαβέλλα Στιούαρτ παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α΄ της Βρετάνης, έγινε δούκισσα της Βρετάνης και απέκτησε μαζί του δυο κόρες. Η αδελφή της Ελεονώρα Στιούαρτ παντρεύτηκε τον Αψβούργο αρχιδούκα Σιγισμούνδο της Αυστρίας, έζησε μαζί του στην Αυστρία και πέθανε στην γέννα χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Η αδελφή της Ιωάννα Στιούαρτ (1428-1493) παρέμεινε στην Σκωτία, παντρεύτηκε έναν Σκωτσέζο κόμη και απέκτησε μαζί του 4 παιδιά. Η μικρότερη αδελφή της Ανναμπέλλα της Σκωτίας παντρεύτηκε και χώρισε δυο φορές, απέκτησε παιδιά από τον δεύτερο σύζυγο της έναν Σκωτσέζο κόμη.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε στην Ζηλανδία τον Βόλφερτ ΣΤ΄ του Μπορσελέν γιο του Χέντρικ βον Μπορσελέν κόμη του Γκράντπρ (1444), ο γάμος δημιούργησε στενές εμπορικές σχέσεις ανάμεσα στην Σκωτία και τις Κάτω Χώρες, την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε η κομητεία του Μπάκαν. Ο σύζυγος της έγινε αρχιστράτηγος των Γάλλων (1464), λόρδος του Βίρ, κόμης του Γκράντπρ και κόμης του Μπάκαν. 
Η Μαρία πέθανε στις 20 Μαρτίου 1465 χωρίς απογόνους και τάφηκε στην Ζηλανδία. Ο σύζυγος της παντρεύτηκε κατόπιν την Καρλόττα των Βουρβόνων κόρη του Λουδοβίκος Α΄ του Μονπανσιέ και πέθανε το 1487, η κόρη τους Άννα παντρεύτηκε έναν εγγονό του Φιλίππου Γ΄ της Βουργουνδίας. Ο τίτλος του *κόμη του Μπάκαν* παραχωρήθηκε (1469) στον ετεροθαλή αδελφό της από τον δεύτερο γάμο της μητέρας του Ιάκωβο Στιούαρτ που ονομάστηκε πρώτος κόμης του Μπάκαν.

## Παραπομπές


## Πηγές
*McAndrew, Scotland's Historic Heraldry

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Μάρτζορι Μπρους

Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Αναμπέλα της Σκωτίας

Η **Ανναμπέλλα της Σκωτίας** (περί το 1436 – 1509) ήταν η μικρότερη κόρη και παιδί του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Τζόαν Μπώφορτ. Η Ανναμπέλλα πήρε το όνομα της από την γιαγιά της Ανναμπέλλα Ντράμοντ, οι μεγαλύτερες αδελφές της ήταν οι: Μαργαρίτα Στιούαρτ (1424-1445), Ισαβέλλα της Σκωτίας, Δούκισσα της Βρετάνης, Ελεονώρα Στιούαρτ, Μαρία Στιούαρτ, Κόμισσα του Μπάκαν και η Τζόαν Στιούαρτ, Κόμισσα του Μόρτον, αδελφοί της ήταν ο Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας και ο Αλέξανδρος που πέθανε σε βρεφική ηλικία. 

## Γάμοι

Ο πρώτος σύζυγος της ήταν ο Λουδοβίκος της Γενεύης (1447), το ζεύγος χώρισε αργότερα (1458) και ο γάμος ακυρώθηκε από αίτημα του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας. Η Ανναμπέλλα επέστρεψε στην Σκωτία και παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Τζορτζ Γκόρντον, 2ο Κόμη του Χάντλυ, το ζεύγος ωστόσο χώρισε ξανά (1471) λόγω της τρίτου ή τέταρτου βαθμού συγγένεια που είχε η Ανναμπέλλα με την πρώτη σύζυγο του Ελίζαμπεθ Ντάνμπαρ, 8η Κόμισσα του Μάρεϋ.

## Οικογένεια
Η Ανναμπέλλα της Σκωτίας και ο δεύτερος σύζυγος της Τζορτζ Γκόρντον, 2ος Κόμης του Χάντλυ, απέκτησαν:
*Λαίδη Ιζαμπέλλα Γκόρντον
*Αλεξάντερ Γκόρντον, 3ος Κόμης του Χάντλυ

Η Ανναμπέλλα πολύ πιθανό να είχε άλλα τέσσερα παιδιά αλλά αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί. Ο Λόρδος Μπάυρον διεκδικεί την καταγωγή του από την Ανναμπέλλα μέσω της μητέρας του Κάθριν που ήταν κόρη του Τζορτζ Γκόρντον, 12ου Λόρδου του Γκάιτ, ο Μπάυρον γράφει: *"Η Ανναμπέλλα και ο δεύτερος κόμης του Χάντλυ άφησαν τέσσερις γιους, ο τρίτος Σερ Ουίλλιαμ Γκόρντον είναι ένας από τους προπάτορες μου"*.

## Παραπομπές


## Πηγές
*McAndrew, Bruce A. (2006). Scotland's Historic Heraldry

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Μάρτζορι Μπρους, πριγκίπισσα της Σκωτίας

Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Ιωάννα Στιούαρτ (1428-1493)

Η **Ιωάννα Στιούαρτ, κόμισσα του Μόρτον** (περί το 1428 - 1493) ήταν τρίτη κόρη και παιδί του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ, είχε άλλους δυο μικρότερους αδελφούς ανάμεσα στους οποίους ο μελλοντικός Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας. Η Ιωάννα είχε *«την ατυχία να είναι κουφή και χαζή»* και έμεινε γνωστή σαν *«η σιωπηλή κυρία»*, χρησιμοποιούσε τη νοηματική γλώσσα για να συνεννοηθεί με το κοινό πράξη που θεωρήθηκε εκείνη την εποχή αγενής. Στις 18 Οκτωβρίου 1440 η Ιωάννα συμφωνήθηκε να παντρευτεί τον 3ο κόμη του Άνγκους αλλά εκείνος πέθανε πρόωρα πριν πραγματοποιηθεί ο γάμος (1446), το 1445 στάλθηκε στη Γαλλία που παρέμεινε μέχρι το 1457. Η υπόσχεση που της είχαν δώσει να παντρευτεί τον δελφίνο της Γαλλίας δεν προχώρησε λόγω της ανικανότητας της να μιλήσει. Η Ιωάννα παντρεύτηκε πριν τις 15 Μαίου 1459 τον Ιάκωβο τέταρτο βαρόνο του Νταλκέιθ και πήραν σαν δώρο την πρώτη κομητεία του Μόρτον. Μια παπική απαλλαγή απαιτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1463 επειδή ήταν δεύτερου ή τρίτου βαθμό συγγενείς, η Ιωάννα και ο σύζυγος της δεν επιθυμούσαν να προχωρήσει ο γάμος αλλά πιέστηκε έντονα από τον αδελφό της Ιάκωβο Β΄ και αναγκάστηκε τελικά να υποκύψει. Η Ιωάννα πέθανε το 1493 λίγους μήνες πριν τον σύζυγο της.

## Το Μνημείο του Μόρτον
Ο κόμης και η κόμισσα του Μόρτον τάφηκαν μαζί στη χορωδία της ενοριακής εκκλησίας του Αγίου Νικολάου του Μπάκλεχ γνωστή σαν *Κολλεγιακή εκκλησία του Νταλκέιθ* στο Μιντλόδιαν της Σκωτίας. Το *"Μνημείο του Μόρτον"* στον τάφο τους είναι καλυμμένο με δυο πέτρινες μορφές, είναι η παλιότερη αναπαράσταση κουφού ανθρώπου στον κόσμο. Η χορωδία βρίσκεται σήμερα στα ερείπια, ο τάφος ανοιχτός και τα πρόσωπα έχουν παραμορφωθεί, τα χέρια τους βρίσκονται σε στάση προσοχής και έχουν καταστραφεί στη διάρκεια της Μεταρρύθμισης, ένας σύγχρονος επισκέπτης αναφέρει : *"απλά σκαλισμένες μορφές με Εραλδικά σύμβολα"*. Μια ομάδα εθελοντών δημιούργησε ένα προστατευτικό κάλυμμα πάνω από τις μορφές για να τις προστατεύσει λόγω της ιστορικής τους αξίας (2005).

## Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ιάκωβο απέκτησε :

* Τζων Ντάγκλας, 2ος κόμης του Μόρτον
* Ιάκωβος 
*Τζανέτ, παντρεύτηκε τον Σερ Πάτρικ Χέπμπορν,1ο κόμη του Μπόθγουελ.
*Ελισάβετ, αναφέρεται σε διάταγμα (1479).

## Παραπομπές


## Πηγές
*George Edward Cokayne The Complete Peerage of England Scotland Ireland Great Britain and the United Kingdom, Extant Extinct or Dormant, Vol. 1, ed. Vicary Gibbs (London: The St. Catherine Press Ltd., 1910)
*Herbert Maxwell, A History of the House of Douglas, From the Earliest Times Down to the Legislative Union of England and Scotland, Vol. 1 (London: Fremantle & Co., 1902)
*The Scots Peerage
*William Guthrie, A General History of Scotland from the Earliest Account to the Present Time, Vol. 4 (London: A. Hamilton, 1767)

Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Το μεροκάματο του τρόμου

***Το μεροκάματο  του τρόμου*** (γαλλικά: *Le salaire de la peur*) είναι δραματική ταινία γαλλο-ιταλικής παραγωγής 1953 σε σκηνοθεσία Ανρί-Ζωρζ Κλουζό και σενάριο των Κλουζό και Τζερόμ Τζερονίνι βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του 1950 του Ζωρζ Αρνό. Πρωταγωνιστούν οι Υβ Μοντάν, Βέρα Κλουζό, και Σαρλ Βανέλ. 

Η ταινία κατά τη χρονιά της προβολής της στη Γαλλία έκοψε 6.940.000 εισιτήρια και ήταν στην τέταρτη θέση στην σειρά κατάταξης. Επίσης, απέσπασε δύο σημαντικά βραβεία το 1953: Το Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών (από το 1955 και μετά μετονομάστηκε σε Χρυσό Φοίνικα) και τη Χρυσή Άρκτο του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου.

## Πλοκή
Στο Λας Πιέντρας, μια μικρή πόλη σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής, τέσσερεις ξεπεσμένοι Ευρωπαίοι τυχοδιώκτες, οι Γάλλοι Μάριο (Υβ Μοντάν) και Τζο (Σαρλ Βανέλ), ο Ιταλός Λουίτζι (Φολκο Λούλι) και ο Γερμανός Μπίμπα (Πίτερ φαν Έικ) έχουν κολλήσει σε αυτήν την ερημιά και θα ψάξουν να βρουν έναν τρόπο για να φύγουν. Οι μοναδικές δουλειές που υπάρχουν είναι στις πετρελαιοπηγές μιας αμερικανικής εταιρείας, της Σάουθερν Όιλ Κόμπανυ.

Όταν μια πετρελαιοπηγή πάρει φωτιά, ο διευθυντής της εταιρίας θα αναζητήσει οδηγούς με αμοιβή 2000 δολ. ο έκαστος, προκειμένου να πάρουν δύο φορτηγά γεμάτα με νιτρογλυκερίνη και να πάνε μέσα από μια πολύ δύσκολη και επικίνδυνη διαδρομή στην πετρελαιοπηγή που βρίσκεται 300 χλμ μακριά. Αφού κάνει ένα τεστ οδήγησης σε όλους τους υποψήφιους που θα θελήσουν να πάρουν την δουλειά, θα καταλήξει να δώσει δουλειά στους τέσσερις Ευρωπαίους. Ο Μάριο και ο Τζο θα πάρουν το πρώτο φορτηγό, και ο Λουίτζι με τον Μπίμπα θα πάρουν το δεύτερο φορτηγό με καθυστέρηση της μισής ώρας μεταξύ τους, προκειμένου να αποφευχθεί κάποιο δυσάρεστο συμβάν, λόγω της επικινδυνότητας του δρομολογίου. 

Ύστερα από πολλά χιλιόμετρα ενός κακοτράχαλου δρόμου, τα δύο φορτηγά θα αρχίσουν να ανεβαίνουν ένα βουνό με πολλές και επικίνδυνες στροφές. Κάποια στιγμή το δεύτερο φορτηγό με τον Λουίτζι και τον Μπίμπα, λόγω ενός ελιγμού που θα κάνουν θα ξεφύγει από την πορεία του και θα πέσει στον γκρεμό, με αποτέλεσμα το θάνατο και των δύο οδηγών. Το πρώτο φορτηγό μετά από αρκετές δυσκολίες, με αποτέλεσμα το θάνατο του συνοδηγού, τελικά θα φτάσει στον προορισμό του, και το φορτίο της νιτρογλυκερίνης θα πάει αμέσως στην πετρελαιοπηγή, όπου θα χρησιμοποιηθεί για το σβήσιμο της φωτιάς.

## Διανομή ρόλων
*Υβ Μοντάν ως Μάριο
*Βέρα Κλουζό ως Λίντα 
*Σαρλ Βανέλ ως Τζο 
*Φόλκο Λούλι ως Λουίτζι 
*Πέτερ φαν Έικ ως Μπίμπα

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα
Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Άρκτου
Κατηγορία:Ταινίες του 1953
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες δράσης
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ανρί-Ζωρζ Κλουζό
Πλημμελειοδικείο

Ο δικαστικός όρος Πλημμελειοδικείο αναφέρεται για:
* Μονομελές Πλημμελειοδικείο
* Τριμελές Πλημμελειοδικείο 

Κατηγορία:Δικαστικές αρχές
Βόρεια Λεωφόρος (Ερεβάν)

Η **Βόρεια Λεωφόρος** ( *Hyusisayin poghota*), είναι πεζόδρομος στο Ερεβάν της Αρμενίας, που εγκαινιάστηκε το 2007. Βρίσκεται στην κεντρική περιοχή Κέντρον και συνδέει την οδό Αμποβιάν με την πλατεία Ελευθερίας στην οδό Τουμανιάν. Έχει μήκος 450 μέτρα και πλάτος 27 μέτρα.

Η Βόρεια Λεωφόρος φιλοξενεί κυρίως πολυτελή κτίρια κατοικιών, εμπορικά καταστήματα υψηλής ποιότητας, εμπορικά γραφεία, καφετέριες, ξενοδοχεία, εστιατόρια και νυχτερινά κέντρα.

## Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το συμβολικό κλειδί του Ερεβάν
μικρογραφία|Η λεωφόρος τη νύχτα
Αν και σχεδιάστηκε από τον κύριο αρχιτέκτονα του Ερεβάν Αλεξάντερ Ταμανιάν το 1924, το πραγματικό σχέδιο δεν εφαρμόστηκε ποτέ κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου. Μια δεκαετία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το Δημοτικό Συμβούλιο του Ερεβάν αποφάσισε να ψηφίσει την κατασκευή της λεωφόρου. Σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια, η Εθνική Πινακοθήκη και το Μουσείο Ιστορίας στην πλατεία Δημοκρατίας δεν προορίζονταν ποτέ να χτιστούν στην σημερινή τοποθεσία, έτσι η Βόρεια Λεωφόρος τελειώνει κοντά στα δύο κτίρια αντί να φτάνει στην Πλατεία Δημοκρατίας.

Η κατασκευή της λεωφόρου άρχισε στις 26 Μαρτίου 2002, με βάση το αρχικό σχέδιο του Αλεξάντερ Ταμανιάν, το οποίο αναπτύχθηκε και ανασχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Νάρεκ Σαργκσιάν.

Η κατασκευή της λεωφόρου χρηματοδοτήθηκε από τον ιδιωτικό τομέα. Πρώτον, η κυβέρνηση αγόρασε όλες τις μικρές άτυπες ιδιοκτησίες κατά μήκος της διαδρομής του δρόμου, εδραίωσε τη γη σε μεγαλύτερες, πιο εφικτές περιοχές για πολυώροφα κτίρια και έγιναν πλειστηριασμοί για αυτούς. Η διαδικασία αυτή έγινε κατά τμήμα και αντιμετώπισε πολλές καταγγελίες από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες.

Με βάση τον αναθεωρημένο σχεδιασμό της, η Βόρεια Λεωφόρος φιλοξενεί 4 μικρά τετράγωνα και 11 κτίρια με μέσο ύψος 9 ορόφων. Στην κατασκευή χρησιμοποιήθηκαν πολλοί τύποι πέτρας, όπως βασάλτης, γρανίτης, τραβερτίνη και τούφα. Η λεωφόρος διαθέτει 2 υπόγειους χώρους στάθμευσης.

Τα επίσημα εγκαίνια της λεωφόρου έλαβαν χώρα στις 16 Νοεμβρίου 2007. Ωστόσο, ανακαινίστηκε πλήρως το 2014 και ο χώρος στάθμευσης 2 ορόφων μετατράπηκε εν μέρει σε υπόγειο εμπορικό κέντρο με κυλιόμενες σκάλες που οδηγούν στη Βόρεια Λεωφόρο.

## Καταστήματα
μικρογραφία|Το μαγαζί της Emporio Armani στη Βόρεια Λεωφόρο
Η Βόρεια Λεωφόρος φιλοξενεί μια σειρά από μάρκες μόδας. Πολλά εστιατόρια και καφετέριες λειτουργούν επίσης στη λεωφόρο.

Στις 14 Μαΐου 2016 εγκαινιάστηκε κατά μήκος της Λεωφόρου η υπόγεια "Γκαλερί Αγορών Τασίρ" δύο επιπέδων, με το πρώτο επίπεδο να περιλαμβάνει το εμπορικό κέντρο και το δεύτερο το χώρο στάθμευσης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δρόμοι στην Αρμενία
Αχμάντ μπέης Τζαβανσίρ

Ο **Αχμάντ μπέης Τζαφαργκουλού μπέης ογκλού Τζαβανσίρ** (, 2 Μαρτίου 1828, κοντά στο Αγκτζαμπάντι – 9 Ιανουαρίου 1903) ήταν Αζέρος ιστορικός και στρατιωτική προσωπικότητα. Είχε συγγένεια με τον Ιμπραήμ Χαλίλ Χαν, τον τελευταίο χάνο του Καραμπάχ, και ήταν ο πατέρας της φιλάνθρωπης και φεμινίστριας Χαμιντά Τζαβανσίρ.

## Ζωή
Λίγα είναι γνωστά για την προσωπική ζωή του Αχμάντ μπέη Τζαβανσίρ. Η αυτοβιογραφία του που συνδέεται με το χειρόγραφο του έργου του Περί των πολιτικών υποθέσεων του Χανάτου του Καναμπάχ το 1747-1805 εξαφανίστηκε πιθανότατα μεταξύ του 1905 και του 1907. Οι ιστορικοί έχουν διαπιστώσει ότι γεννήθηκε στο οικογενειακό κτήμα του Καχριζλί, που βρίσκεται κοντά στην πόλη Αγκτζαμπάντι του σημερινού Αζερμπαϊτζάν. Οι γονείς του, ο Τζαφαργκουλού μπέης και η Ζαχρά χανούμ, κατάγονταν από τον Πανάχ Αλί Χαν, τον πρώτο χάνο του Καραμπάχ. Μέχρι την ηλικία των 15 ετών, ο Αχμάντ σπούδασε σε θρησκευτική σχολή (μολλαχάνα). Η ενσωμάτωση της ανώτερης τάξης των Αζερμπαϊτζάν στο αυτοκρατορικό ρωσικό πολιτικό σύστημα απαιτούσε, μεταξύ άλλων, τη γνώση της ρωσικής γλώσσας, γι 'αυτό και ο Αχμάντ Μπέης στάλθηκε για να σπουδάσει στο Σώμα Δόκιμων Πάντεβ στην Αγία Πετρούπολη. Ξεκινώντας από το 1848, υπηρέτησε σε ένα συντάγμα χουσσάρ. Το 1853-1854 συμμετείχε στον πόλεμο της Κριμαίας. Το 1854 τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια μιας μονομαχίας με τον Αλί Μπέη Σουλτάνοφ, έναν άλλο αξιωματικό, και δεν μπόρεσε να συνεχίσει τη στρατιωτική του θητεία. Μετά την επιστροφή στο μητρικό του χωριό, ο Αχμάντ μπέης Τζαβανσίρ πραγματοποίησε οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Στη δεκαετία του 1860 έχτισε ένα κανάλι άρδευσης 8 βερστιών (περίπου 8,5 χλμ.) στην πεδιάδα Μιλ. Στη δεκαετία του 1880 διορίστηκε μέλος της επιτροπής Μπέηδων με έδρα τη Σούσα, με στόχο την επαλήθευση των ισχυρισμών κάποιων ντόπιων που υποστήριζαν ότι είχαν καταγωγή από ευγενής (εάν αυτό αποδειχθεί, απαλλάσονταν από ορισμένους φόρους σύμφωνα με τον ρωσικό νόμο). Οι καταγγελίες του προκάλεσαν δυσαρέσκεια μεταξύ των μελών της επιτροπής, γεγονός που οδήγησε στην προσωρινή φυλάκιση του Τζαβανσίρ. Ο Τζαβανσίρ πέρασε τα τελευταία χρόνια στο Καχζιρλί, όπου ασχολήθηκε με τη μετάφραση ποιημάτων από τους Πούσκιν, Λερμόντοφ και Ζουκόφσκι στα αζερικά, γράφοντας το δικό του ιστορικό έργο στα ρωσικά, με τίτλο Περί των Πολιτικών Υποθέσεων του Χανάτου του Καραμπάχ το 1747-1805 . Δημοσιεύθηκε δύο χρόνια μετά το θάνατό του στον εκδοτικό οίκο Γκεϊράτ στην Τιφλίδα. Τα υπόλοιπα έργα του είναι το Asar-i Ahmad bey Javanshir (μια συλλογή παιδικών ποιημάτων) και το Turk zarb-misallar majmuasi (επεξηγηματικό λεξικό των αζερικών).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αζέροι στρατιωτικοί
Κατηγορία:Αζέροι ευγενείς
Τομόκο Κανέντα

Η **Τομόκο Κανέντα** (金田 朋子 *Κανέντα Τομόκο*, γεννημένη 29 Μαΐου 1973) είναι ιαπωνέζα ηθοποιός φωνής, τραγουδίστρια J-Pop και προσωπικότητα ραδιοφώνου που γεννήθηκε στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας. Εργάστηκε στην Aoni Production για 11 χρόνια και ως ελεύθερη επαγγελματίας από τον Απρίλιο του 2011 ενώ ανακοινώθηκε ότι ανήκει στην Across Entertainment τον Αύγουστο του 2011. Αποφοίτησε από το Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Κάντο Γκακουίν. Είναι μέλος της μονάδας ηθοποιίας φωνής Drops, η οποία περιελάμβανε τους συναδέλφους ηθοποιούς φωνής Μαρίκο Κόντα, Ακέμι Κάντα, Άι Νινοάκα και Ρυόκο Σιράισι, καθώς και τη μονάδα ηθοποιίας φωνής SD-Children μαζί με τη Μίγιου Ματσούκι.

Το καστ της είναι συνήθως αυτό του μικρού παιδιού, λόγω της υψηλής φωνής της. Έχει αναφερθεί ότι η φωνή της είναι ικανή να παράγει ήχους με συχνότητα πέρα ​​από αυτή της ανθρώπινης ακοής. Λέει στην εισαγωγή του ιστολογίου της, «Δύσκολα μεταβάλλεται η φωνή μου ακόμη και αν αναπνεύσω αέριο ηλίου». Το ύψος της ήταν 1,46 μέτρα όταν ήταν 29 χρονών. Ωστόσο, όταν έγινε 37 χρονών, το ύψος της ήταν 1,50 μ. Στις 21 Νοεμβρίου 2013 ανακοίνωσε ότι παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ουατάρου Μόρι. Στις 13 Ιουλίου 2017 γεννήθηκε το πρώτο της παιδί.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
*Tomoko Kaneda at Ryu's Seiyuu Infos 

Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί
Κατηγορία:Ηθοποιοί φωνής
Ζινγκιάλοφ χατς

μικρογραφία|Ζινγκιάλοφ χατς
Το **Ζινγκιάλοφ χατς** (, επίσης γνωστό ως **ζενγκιαλάβ χατζ**, **ζανγκιαλόφ χατς**) είναι ένας τύπος γεμιστού ψωμιού με ψιλοκομμένο βότανα και πράσινα λαχανικά. Είναι ένα παραδοσιακό πιάτο των Αρμενίων από το Αρτσάχ. Το ζινγκιάλοφ χατς είναι παρόμοια με άλλα πιάτα των λαών του Καυκάσου: το βότανο κουτάμπ και το αφάρ.Το 2015, στα τέλη του Απριλίου, το Αρτσάχ διοργάνωσε το φεστιβάλ "Ζινγκιάλοβ χατς".

## Προετοιμασία
Το Ζινγκιάλοφ χατς παρασκευάζεται από άζυμη ζύμη, που ανοίγεται με τον πλάστη μέχρι να γίνει λεπτή σαν χαρτί και μετά γεμίζεται με γέμιση που αποτελείται από 10 έως 20 τύπους κομμένων και περιχυμένων με λάδι άγριων και καλλιεργημένων βοτάνων. Ένα από τα πιο σημαντικά βήματα στην προετοιμασία ενός καλού ζινγκιάλοφ χατς είναι η σύνθεση των φυτών που χρησιμοποιούνται στη γέμιση. Τα φυλλώδη λαχανικά και βότανα χωρίς γεύση με λιγότερο σαφή γεύση συνθέτουν τη βάση της γέμισης, που περιλαμβάνει για παράδειγμα μαρούλι, ατρίπλεξ, σπανάκι. Βότανα με ιδιαίτερη γεύση (μυρώνια, τσουκνίδα και άλλα), ξινά (ρούμεξ) ή πικάντικα είναι απαραίτητα σε μικρότερες ποσότητες ενώ τα πικρά χόρτα όπως το ταράξακο πρέπει να είναι αραιά. Επιπλέον, η γέμιση μπορεί να περιέχει τυρί και τηγανιτά κρεμμύδια.

Μετά τη γέμιση, το ζινγκιάλοφ χατς ψήνεται για περίπου 10 λεπτά σε ένα ειδικό ταψάκι που ονομάζεται "σάι" ή "σαγίν" (), ή στο ταντούρ για μερικά λεπτά.

Καταναλώνεται με μπύρα, ντόογκ ή κρασί. Το Ζινγκιάλοφ χατς είναι ιδιαίτερα δημοφιλές κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

## Γκαλερί

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το Ζινγκιάλοφ χατς μαγειρεύεται σε αγορά του Στεπανακέρτ.
* Κουτάμπ με βότανα (ζινγκιάλοφ χατς)

Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα
Ισαβέλλα Στιούαρτ

Η **Ισαβέλλα Στιούαρτ** (1426 - 13 Οκτωβρίου 1494/5 Μαρτίου 1499), επίσης γνωστή ως **Ισαβέλλα της Σκωτίας**, δούκισσα της Βρετάνης λόγω του γάμου της με τον Φραγκίσκο Α΄ της Βρετάνης ήταν δεύτερη κόρη του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ. Η Ισαβέλλα ήταν περισσότερο όμορφη και χαριτωμένη από την μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα Στιούαρτ (1424-1445) που παντρεύτηκε τον Δελφίνο της Γαλλίας Λουδοβίκο. 

## Δούκισσα της Βρετάνης

Ο Ιωάννης Ε΄ της Βρετάνης όταν έμαθε τα νέα για τον γάμο της Μαργαρίτας με τον δελφίνο ενδιαφέρθηκε έντονα να παντρευτεί την αδελφή της σαν δεύτερη σύζυγο και έστειλε απεσταλμένους στην Σκωτία να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την Ισαβέλλα. Οι απεσταλμένοι του απάντησαν ότι ήταν *"πανέμορφη, χαριτωμένη αλλά πολύ απλή"*. Ο δούκας απάντησε *"Φίλοι μου αυτή είναι η γυναίκα που επιθυμώ, οι έξυπνες γυναίκες περισσότερο κακό κάνουν παρά καλό"*. Ο γάμος υπεγράφη στις 19 Ιουλίου 1441 και προγραμματίστηκε για τις 29 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς αλλά ο Ιωάννης πέθανε στις 29 Αυγούστου 1442 πριν την τελετή. Την ίδια εποχή η Ισαβέλλα ενώ βρισκόταν στην Βρετάνη αποφάσισε να παντρευτεί τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Ιωάννη Φραγκίσκο Α΄ στις 30 Οκτωβρίου 1442 στο *κάστρο του Ωραί*, στην συνέχεια η βασιλική αυλή πήγε στην Ρεν για να γιορτάσει 8 μέρες. Με τον θάνατο της μεγαλύτερης αδελφής της Μαργαρίτας έγραψε ένα βιβλίο προσευχών στην μνήμη της, είχε μεγάλη φήμη σχετικά με τις ικανότητες της στην ποίηση όπως ο πατέρας της.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της (1450) ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για νέο γάμο της με τον Κάρολο, πρίγκιπα της Βιάνα διάδοχο της Ναβάρρας αλλά οι συνομιλίες σταμάτησαν επειδή διαφώνησε έντονα ο Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο αδελφός της Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας την πίεσε έντονα να επιστρέψει στην Σκωτία για να τακτοποιήσει τον δεύτερο γάμο της, εκείνη αρνήθηκε δηλώνοντας ότι επιθυμεί να μείνει μόνιμα στην Βρετάνη και παραπονέθηκε στον αδελφό της επειδή δεν της έδωσε την προίκα. Η Ισαβέλλα πέθανε την περίοδο 1494 - 1499 σε ηλικία άνω των 70 ετών κάτι που αποδεικνύει ότι οι ισχυρισμοί για κακή υγεία της πριν από 30 χρόνια ήταν εσφαλμένοι. 

## Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Φραγκίσκο Α΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης απέκτησε:
* Μαργαρίτα π.1443-1469, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης.
* Μαρία 1444-1506, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ υποκόμη του Ροάν.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Alison Weir, Britain's Royal Families
*Annie Forbes Bush Memoirs of the Queens of France

Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Κατηγορία:Δούκισσες της Βρετάνης
Νόιλερερ

thumb|Νόιλερερ εν μέσω εκπαίδευσης στο Βερολίνο-Λίχτενμπεργκ, ζώνη σοβιετικής κατοχής, το 1946.

Οι **Νόιλερερ** (γερμανικά: *Neulehrer*, μτφ. «νέοι καθηγητές») ήταν καθηγητές οι οποίοι εκπαιδεύτηκαν εντός συντόμου χρονικού διαστήματος και διορίστηκαν από τους Συμμάχους, στα πλαίσια της αποναζιστικοποίησης της Γερμανίας, διαιρεμένης και υπό κατοχή από το 1945 έως το 1949. Οι συγκεκριμένοι νέοι καθηγητές όφειλαν να διασφαλίσουν τον δημοκρατικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, χωρίς την οποιαδήποτε αναφορά στο ναζιστικό παρελθόν, η οποία προοριζόταν για τη γερμανική νεολαία.

## Πρόσληψη και εκπαίδευση
Εντός της ζώνης σοβιετικής κατοχής, νεαροί πτυχιούχοι, όπως νεαροί εργάτες, έφτασαν, με αυτό τον τρόπο, έως την διδασκαλία, παρακολουθώντας ένα σύντομης διάρκειας πρόγραμμα εκπαίδευσης. Οι υποψήφιοι οι οποίοι ήταν δυνατό να αποδείξουν την κατοχή πανεπιστημιακού πτυχίου προσελήφθησαν από το συγκεκριμένο πρόγραμμα επανεκπαίδευσης, αφότου αποδείκνυαν πως ουδέποτε είχαν την οποιαδήποτε σχέση με το ναζιστικό κόμμα ή τις κρατικές υπηρεσίες κατά την διάρκεια του Γ΄ Ράιχ. Στην συνέχεια, ελάμβαναν βασικές οδηγίες παιδαγωγίας, ενώ τους επιτρεπόταν η διδασκαλία έπειτα από διάστημα ολίγον μηνών, συνήθως μεταξύ 4 και 8 μηνών εντός της ζώνης σοβιετικής κατοχής. Επιλέγονταν κυρίως νεαροί εργάτες.

## Κατάρτιση και αποτελέσματα

Σχολές παιδαγωγικής ιδρύθηκαν εντός των πανεπιστημίων των ζωνών δυτικής κατοχής, ενώ η εκπαίδευση διαρκούσε έως έναν χρόνο.

Ενώ ορισμένοι καθηγητές με εθνικοσοσιαλιστικό παρελθόν ήσαν, ακόμη, ανεκτοί κατά την διάρκεια της πρώτης χρονιάς του συγκεκριμένου προγράμματος, οι οδηγίες κατάρτισης του διδασκαλικού προσωπικού αυστηροποιήθηκαν σταδιακά. Μόνον ορισμένοι, ολίγοι, καθηγητές με μελανό παρελθόν έλαβαν την άδεια να συνεχίσουν το διδασκαλικό τους έργο μετά το 1947, ενώ, απαραίτητη προϋπόθεση, ήταν η παρακολούθηση μαθήματος πολιτειακής αγωγής. 

Εντός της σοβιετικής ζώνης κατοχής, το πρόγραμμα ήταν εξαρχής σε τέτοιο βαθμό φιλόδοξο, όπου το μεγαλύτερο μέρος του διδασκαλικού προσωπικού αντικαταστάθηκε σύντομα από περίπου  νεαρούς εκπαιδευόμενους. Τα αποτελέσματα του προγράμματος ήσαν ικανοποιητικά, παρέχοντας, μεταξύ άλλων, μία θέση εργασίας σε αριθμό ανέργων της μεταπολεμικής Γερμανίας, παρά την κριτική της οποίας αποτελούσαν το αντικείμενο εκ μέρους του πρώην διδασκαλικού προσωπικού, στοχοποιώντας, κυρίως, την μέτρια και ταχύρυθμη εκπαίδευση των συγκεκριμένων νεαρών καθηγητών. Οι τελευταίοι, συνήθως ήδη κάτοχοι πτυχίου ανωτάτης εκπαίδευσης, ακολούθησαν, στην πλειοψηφία εξ'αυτών, επαγγελματική σταδιοδρομία στον χώρο της εκπαίδευσης. 

Εντός της ζώνης σοβιετικής κατοχής, η πρόσληψη των συγκεκριμένων νέων καθηγητών χρησίμευε, επίσης, στην ενίσχυση του ελέγχου τον οποίον ασκούσε το κομμουνιστικό κόμμα, η SED, στα σχολεία και, γενικότερα, την εκπαίδευση. Μετά το 1949, αποτελούσαν ποσοστό της τάξεως του 67,8 % επί του συνόλου του διδασκαλικού προσωπικού, ενώ ποσοστό της τάξεως του 47,7 % επί του συνόλου των συγκεκριμένων νέων καθηγητών ήσαν, επίσης, μέλη της SED, έναντι ποσοστού της τάξεως του 10% για το χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, την CDU.

## Παραπομπές


Κατηγορία:20ός αιώνας στη Γερμανία
Ράινερ Χάσλερ

Ο **Ράινερ Χάσλερ** (γερμανικά: *Rainer Hasler*, 2 Ιουλίου 1958 – 29 Οκτωβρίου 2014), ήταν ποδοσφαιριστής από το Λίχτενσταϊν, ο οποίος αγωνιζόταν ως δεξιός πλάγιος αμυντικός. Τον Νοέμβριο του 2003, στα πλαίσια των εορτασμών για την συμπλήρωση πενήντα ετών από την ίδρυση της ΟΥΕΦΑ, επιλέχθηκε από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λίχτενσταϊν ως ο Χρυσός Παίκτης της χώρας ως ο σημαντικότερος παίκτης της για το διάστημα των προηγούμενων 50 ετών.

## Συλλογική καριέρα
Ο Χάσλερ αγωνίστηκε ως δεξιός αμυντικός για λογαριασμό των Γκρασχόπερς Ζυρίχης, ΦΚ Βαντούζ, Νεσατέλ Ξαμάξ και Σερβέτ ΦΚ. Αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Σερβέτ, αποτέλεσε για διάστημα δύο σεζόν αρχηγό της ομάδας, με την οποία και κατέκτησε το ελβετικό πρωτάθλημα για την σεζόν 1984-85, καθώς και το Κύπελλο Ελβετίας. Άλλη σημαντική επιτυχία κατά την διάρκεια της καριέρας του ήταν η πορεία του, ως παίκτης της Ξαμάξ, έως τα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ για την σεζόν 1981-82.

Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1989, σε ηλικία 31 ετών.

## Διεθνής καριέρα
Ο Χάσλερ ουδέποτε αγωνίστηκε με το Λίχτενσταϊν, καθώς η εθνική ομάδα της χώρας σπάνια αγωνιζόταν σε οποιαδήποτε αναμέτρηση μέχρι την περίοδο κατά την οποία ο ίδιος αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

## Θάνατος
Ο Χάσλερ απεβίωσε προς τις 29 Οκτωβρίου 2014, σε ηλικία 56 ετών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  UEFA : Liechtenstein's Hasler scaled Swiss peaks 
*  

Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Λίχτενσταϊν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βαντούζ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σερβέτ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νεσατέλ Ξαμάξ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελβετία
Βυζαντινό φορητό ηλιακό ρολόι

Ενα **φορητό ηλιακό ρολόι και ημερολόγιο της πρώιμης βυζαντινής εποχής** εκτίθεται στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου. Αγοράστηκε από ιδιώτη που ανέφερε ότι το απέκτησε στον Λίβανο. Χρονολογείται στο δεύτερο ήμισυ του 5ου αιώνα ή τις αρχές του 6ου αιώνα. Είναι κατασκευασμένο από ορείχαλκο (μπρούντζο) και έχει σχήμα δίσκου διαμέτρου 13,5 εκ. και βάθους περίπου 1,5 εκ. Η πρόσθια κυκλική επιφάνειά του φέρει σε δύο ημικύκλια τα ονόματα των μηνών του Ιουλιανού Ημερολογίου (ίδια με τα σημερινά), και σε μικρότερο κύκλο τα σύμβολα των ημερών της εβδομάδας (κεφάλια θεοτήτων). Επίσης κυκλικά  έχει τα ονόματα κύριων πόλεων της εποχής σε ελληνική γραφή, όπως Ρώμη, Κωνσταντινούπολη, Ρόδος κ.ά. μαζί με το γεωγραφικό πλάτος τους σε μοίρες, επίσης σε ελληνικά αριθμητικά. Αυτός ο δίσκος είναι τυπικός και για άλλα φορητά ηλιακά ρολόγια της εποχής. Εκείνο που κάνει ιδιαίτερο το συγκεκριμένο ρολόι είναι ότι εσωτερικά φέρει σύστημα αξόνων και γραναζιών με καστάνια, μέρος ενός συστήματος που έδειχνε τη φάση της Σελήνης, την ημέρα του μήνα και τη θέση του Ήλιου στο ζωδιακό κύκλο. Σώζονται τέσσερα γρανάζια και δύο άξονες. Ο μηχανισμός αυτός μοιάζει με ανάλογο μηχανισμό που περιγράφει ο Αλ-Μπιρούνι περίπου το έτος 1000 μ.Χ.  Η πίσω επιφάνεια του μηχανισμού λείπει και έχουν γίνει μόνο υποθετικές αναπαραστάσεις του. Μετά τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, είναι ο δεύτερος παλαιότερος μηχανισμός με οδοντωτούς τροχούς που έχει βρεθεί. 

Η ανεύρεση αυτού του βυζαντινού μηχανισμού δείχνει ότι η ελληνιστική παράδοση που πιστοποιείται από τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων (1ος αι. π.Χ.) συνεχίστηκε ενεργά και στην βυζαντινή εποχή και πιθανώς επηρέασε την αντίστοιχη  ισλαμική παράδοση. Επίσης δείχνει την ανεπάρκεια των πληροφοριών που περιέχονται στις γραπτές πηγές. 

## Παραπομπές


Μηχαν
Μηχαν
Μηχαν
Λίχτενσταϊνερ

Οι **Λίχτενσταϊνερ** (γερμανικά: *Liechtensteiners*) είναι γερμανική εθνοτική ομάδα προερχόμενη από το Λίχτενσταϊν. Στις αρχές του 21ου αιώνα, ο παγκόσμιος πληθυσμός των Γερμανών Λίχτενσταϊνερ ήταν της τάξεως, περίπου, των 34.000.

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 


Κατηγορία:Γερμανικοί λαοί
Σώκαστρο Καρπάθου

Το **Σώκαστρο** ή **Σόκαστρο** ή **Εσώκαστρο**, είναι νησίδα του Αιγαίου στο Καρπάθιο πέλαγος.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Σώκαστρο βρίσκεται δυτικά της Καρπάθου απέναντι από τον οικισμό Λευκό, έχει έκταση 0,119 τ.χλμ. και σύμφωνα με ορισμένους πιστεύεται ότι ήταν χερσόνησος που αποκόπηκε μετά από σεισμό. Στη βραχονησίδα υπάρχουν υπολείμματα βυζαντινής οχύρωσης και οικισμού με θολοσκέπαστα κτίσματα. Έχει θεωρηθεί σταθμός ανεφοδιασμού του βυζαντινού στόλου, αναφέρεται ότι υπήρξε αγκυροβόλιο και ορμητήριο του Νικηφόρου Φωκά κατά την εκστρατεία του για την ανακατάληψη της Κρήτης το 960.

## Διοικητικά
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 2011. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη τοπική κοινότητα Μεσοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου
Ακσάι Τσιν

Το **Ακσάι Τσιν** (κινέζικα: 阿克赛钦· πινγίν: Ākèsài Qīn· ουιγούρ: ئاقساي چىن) είναι αμφισβητούμενη συνοριακή περιοχή μεταξύ της Κίνας και της Ινδίας. Διοικείται από την Κίνα ως μέρος της κομητείας Χοτάν, η οποία βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της περιφέρειας Χοτάν της Αυτόνομης Περιοχής του Σιντσιάνγκ, αλλά διεκδικείται επίσης από την Ινδία ως τμήμα της περιοχής Λαντάκ της πολιτείας Τζαμού και Κασμίρ. Το 1962, η Κίνα και η Ινδία έκαναν ένα σύντομο πόλεμο στο Ακσάι Τσιν και το Αρουνάτσαλ Πραντές, αλλά το 1993 και το 1996, οι δύο χώρες υπέγραψαν συμφωνίες για να σεβαστούν τη Γραμμή του Πραγματικού Ελέγχου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κασμίρ
Αντιθεϊσμός

**Αντιθεϊσμός** (μερικές φορές ως **αντι-θεϊσμός**) είναι η αντίθεση στον Θεϊσμό.

Ο όρος έχει ευρύ φάσμα νοηματοδότησης. Σε κοσμικά κείμενα, συνήθως αναφέρεται στην άμεση αντίθεση της πίστης σε οποιαδήποτε θεότητα.
## Αντίθεση στον Θεϊσμό
Ο Αντιθεϊσμός χρησιμοποιείται ως φιλοσοφική ή ιδεολογική ορολογία από ανθρώπους που θεωρούν τον θεϊσμό ως φαινόμενο επικίνδυνο, καταστροφικό, ή ότι προωθεί επιβλαβείς συμπεριφορές. Ο Κρίστοφερ Χίτσενς παρουσιάζει ένα παράδειγμα στο βιβλίο του *[[Letters to a Young Contrarian]]* (2001), όπου γράφει:

## Αντίθεση στην ιδέα του Θεού

Άλλο ορισμό για τον αντιθεϊσμό έδωσε ο Γάλλος Καθολικός φιλόσοφος Ζακ Μαριτέν το 1953, σύμφωνα με τον οποίο «είναι ένας ενεργητικός αγώνας εναντίον οτιδήποτε μας θυμίζει τον θεό» . Ο Ρόμπερτ Φλιντ, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, έδωσε διάλεξη το 1877 με τίτλο "Αντιθεϊστικές θεωρίες". Χρησιμοποίησε τον όρο σαν γενικότερο όρο-ομπρέλλα για να περιγράψει κάθε αντίθεση στο θεϊσμό, τον οποίο όρισε ως «πίστη ότι ο παράδεισος και η Γη, και όλα όσα περιέχουν, χρωστούν την ύπαρξη τους στην σοφία και θέληση ενός ανώτερου, αυθύπαρκτου, παντοδύναμου, πανάγαθου, πάνσοφου Θεού, ο οποίος είναι διακριτός από τις δημιουργίες του». Περί των άλλων έγραφε:

## Άλλες χρήσεις
Μια άλλη χρήση του όρου αντιθεϊσμός επινοήθηκε από τον Κρίστοφερ Νιου σε ένα πειραμα σκέψης που δημοσιοποίηθηκε το 1993. Στο αρθρο του, εξετάζει τι επιχειρήματα θα υπήρχαν για την ύπαρξη ενός κακού θεού:

Η χρήση αυτού του ορισμού του Νιου χρησιμοποιήθηκε και απο τον Γουάλας Α. Μέρφρι.

## Δείτε επίσης
* Αθεϊσμός
* Κριτική στον Χριστιανισμό
## Παραπομπές

## Πηγές
* 
* Browne, Janet, *The Power of Place, Volume 2 of the Biography of Charles Darwin*.(Alfred Knopf, 2002)
* Hitchens, Christopher (2001). *Letters to a Young Contrarian ()*. New York: Basic Books.
* Maritain, Jacques (1953). *The Range of Reason.* London: Geoffrey Bles. Electronic Text
** Note: Chapter 8, *The Meaning of Contemporary Atheism* (p.&nbsp;103–117, Electronic Text) is reprinted from *Review of Politics*, Vol. 11 (3) July 1949, p.&nbsp;267–280 Electronic Text. A version also appears *The Listener*, Vol. 43 No.1102, 9 March 1950. pp.&nbsp;427–429,432.
* Segal, David, ''Atheist Evangelist'', article in the Washington Post Thursday, October 26, 2006; Page C01
* Witham, Larry, *By Design* (Encounter Books, 2003)
* Wolff, Gary, in ''The New Atheism'', The Church of the Non-Believers reprinted in Wired Magazine, November 2006
* Wright, N. T., *The Last Word* (HarperSanFrancisco, 2005)

Κατηγορία:Αθεϊσμός
Γκιλγκίτ

Το **Γκιλγκίτ** (Σίνα: گلیت, Ουρντού: گلگت), είναι η πρωτεύουσα της περιοχής Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν, μιας διοικητικής επικράτειας του Πακιστάν. Η πόλη βρίσκεται σε μια ευρεία κοιλάδα κοντά στη συμβολή του ποταμού Γκιλγκίτ και του ποταμού Χούνζα. Το Γκιλγκίτ είναι ένας σημαντικός τουριστικός προορισμός στο βόρειο Πακιστάν και χρησιμεύει ως κόμβος για ορειβατικές αποστολές στα όρη Καρακορούμ. Ήταν σημαντική στάση στον αρχαίο δρόμο του μεταξιού και σήμερα χρησιμεύει ως σημαντική διασταύρωση κατά μήκος της εθνικής οδού Καρακορούμ με οδικές συνδέσεις με την Κίνα, το Σκαρντού, το Τσιτράλ, το Πεσαβάρ και το Ισλαμαμπάντ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Καρακορούμ
Κατηγορία:Πόλεις του Πακιστάν
Ευρωλίγκα ανδρών 2018-19

Η **Ευρωλίγκα ανδρών 2018-19** ήταν η 19η διοργάνωση υπό τη Euroleague Basketball και η 9η με την Turkish Airlines ως χορηγό, καθώς και η 62η συνολικά συμπεριλαμβανομένων των διοργανώσεων της FIBA Europe. Η σεζόν ξεκίνησε στις 11 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 19 Μαΐου με την διεξαγωγή του Φάιναλ Φορ στην Βιτόρια της Ισπανίας και το γήπεδο Φερνάντο Μπουέσα Αρένα.

## Γήπεδα και τοποθεσίες

## Κανονική περίοδος
Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 11 Οκτωβρίου 2018.
### Κατάταξη

#### Αποτελέσματα

## Play-offs
Στα playoffs η πρόκριση για το Final Four δίνεται στις ομάδες που θα κερδίσουν τρεις αγώνες. Αν μια ομάδα κερδίσει τρεις αγώνες προτού πραγματοποιηθούν και οι πέντε συνολικά αγώνες της σειράς, οι εναπομείναντες αγώνες παραλείπονται. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις υψηλότερες θέσεις στον όμιλο (1-4) παίζουν τον πρώτο, τον δεύτερο και τον πέμπτο (αν χρειαστεί) αγώνα της σειράς στην έδρα τους.

Ο 1οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 16 και 17 Απριλίου, οι 2οι στις 18 και 19, οι 3οι στις 23 και 24, οι 4οι στις 25 και 26 και ο 5ος (όπου χρειάστηκε) 1 και 2 Μαΐου 2019.

### Σειρές

## Φάιναλ Φορ

## Κατάταξη

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

2019
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2018
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2019
Διακόφτης Καρπάθου

Το **Διακόπτης ** ή **Διακόφτης** είναι πολύ μικρή βραχονησίδα του Αιγαίου στο Καρπάθιο πέλαγος, η οποία βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Καρπάθου. Συμπεριλήφθηκε στην απογραφή του 2011 (δεν κατοικείται), και σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη τοπική κοινότητα Αρκάσας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου