Μπόρις Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν

Ο Βογιάρος **Μπόρις Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν** (επώνυμο που μερικές φορές μεταγράφεται ως **Γκαλίτσιν**, ), ήταν Ρώσος πολιτικός της ευγενούς οικογένειας Γκολίτσιν. Ο κύριος πολιτικός του αντίπαλος ήταν ο ίδιος του ο ξάδελφος, ο πρίγκιπας Βασίλι Γκολίτσιν.    

## Βιογραφία
Ο Μπόρις ήταν αυλικός θαλαμηπόλος από το 1676. Ήταν ο δάσκαλος και ο κύριος υποστηρικτής του νεαρού τσάρου Πέτρου του Μεγάλου όταν, το 1689, ο Πέτρος αντιστάθηκε στους σφετερισμούς της μεγαλύτερης ετεροθαλούς αδελφής του, Σοφίας, και ο επικεφαλής του πιστού συμβουλίου, που συγκεντρώθηκε στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας κατά τη διάρκεια της κρίσης του αγώνα. Το να καταφύγει ο τσάρος σε αυτό το ισχυρό φρούριο ήταν πρόταση του Γκολίτσιν και κέρδισε την υποστήριξη των βογιάρων της αντίπαλης πλευράς. 
δεξιά|μικρογραφία|Η εκκλησία στο Ντουμπρόβιτσι. Οι πολιτικές απόψεις του πρίγκιπα Μπόρις Γκολίτσιν αντικατοπτρίζονταν στην φιλοδυτική αρχιτεκτονική του κτήματος του Ντουμπρόβιτσι.
[δεξιά|μικρογραφία|Καθεδρικός Ναός [Άστραχαν|του Αστραχάν, που χτίστηκε με προτροπή του Μπόρις Γκολίτσιν το 1700–1710.]]
Το 1690 χρίστηκε βογιάρος και μοιράστηκε με τον Λέοντα Ναρίσκιν, θείο του Πέτρου, τη διεύθυνση των εσωτερικών υποθέσεων. Μετά τον θάνατο της τσαρίνας Ναταλίας, μητέρας του Πέτρου, το 1694, η επιρροή του αυξήθηκε ακόμη περισσότερο. Του δόθηκε το κτήμα Μπολσίγιε Βιαζιόμι. Έκτοτε, το Βιαζιόμι παρέμεινε το προγονικό κτήμα των Γκολίτσιν, αν και ο Μπόρις σπάνια πήγαινε στο Βιαζιόμι, προτιμώντας να ζει στο κτήμα Ντουμπρόβιτσι (κοντά στο Ποντόλσκ), από την οικογένεια της συζύγου του. Ο γιος του, Βασίλι (1681-1710), κληρονόμησε το κτήμα.

Συνόδευσε τον Πέτρο στη Λευκή Θάλασσα (1694–1695). Συμμετείχε στην εκστρατεία του Αζόφ (1695) και ήταν ένα από τα μέλη της τριανδρίας, που κυβέρνησε τη Ρωσία κατά τη διάρκεια της πρώτης περιοδείας του Πέτρου στο εξωτερικό (1697–1698) στην Ολλανδία και την Αγγλία. Η εξέγερση του Αστραχάν (1706), η οποία επηρέασε όλες τις περιοχές υπό την κυβέρνησή του, κλόνισε την εμπιστοσύνη του Πέτρου σε αυτόν και επηρέασε σοβαρά τη θέση του. Το 1707 αντικαταστάθηκε στις επαρχίες του Βόλγα από τον Αντρέι Ματβέεφ. Ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του εισήλθε σε μοναστήρι. 

Ο Γκολίτσιν ήταν ένας τυπικός εκπρόσωπος της ρωσικής κοινωνίας του τέλους του 17ου αιώνα, που έτεινε προς τον δυτικό προσανατολισμό. Από πολλές απόψεις, ήταν πολύ πιο μπροστά από την εποχή του. Ήταν πολύ μορφωμένος, μιλούσε λατινικά με χάρη, σύχναζε στην κοινωνία των λογίων και τα παιδιά του εκπαιδεύονταν προσεκτικά σύμφωνα με τα καλύτερα ευρωπαϊκά πρότυπα. Ωστόσο, αυτή η εξέχουσα ανώτερη προσωπικότητα ήταν ένας συνηθισμένος μέθυσος, άξεστος άγριος που εισέβαλε στη φιλοξενία πλούσιων ξένων και δεν ντρεπόταν να αρπάξει οποιοδήποτε πιάτο του άρεσε και να το στείλει σπίτι στη σύζυγό του. Η απερίσκεπτη μέθη του τελικά κατέστρεψε την εκτίμηση του Μεγάλου Πέτρου στο πρόσωπό του, παρά τις προηγούμενες ανεκτίμητες υπηρεσίες του. 

Ο Πολωνός διπλωμάτης Φόι ντε λα Νεβίλ επισκέφθηκε τη Μόσχα στα τέλη του 1689 και παρέθεσε ένα συμπόσιο για δύο Ρώσους ευγενείς, τον Γκολίτσιν και τον Ματβέεφ, οι οποίοι ήθελαν από καιρό να δοκιμάσουν γαλλικό ψητό. Και οι δύο ευγενείς ήταν τόσο ευχαριστημένοι με αυτό το γεύμα, που έστειλαν αρκετά πιάτα στις συζύγους τους. Τρεις ημέρες μετά από αυτό το συμπόσιο, ο Ματβέεφ κάλεσε τον Πολωνό διπλωμάτη να δειπνήσει στο σπίτι του, όπου ο Νεβίλ έγινε δεκτός με μεγάλη αξιοπρέπεια. 

## Παραπομπές

* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Μπορις Αλεξεεβιτς
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά