open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πλευράτος Α΄

Ο **Πλευράτος Α** ήταν Ιλλυριός βασιλιάς των Ταυλάντιων (356 π.Χ. - 335 π.Χ.), ο γιος του ήταν ο διάσημος βασιλιάς Γλαυκίας. Ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας τον νίκησε σε μάχη (344 π.Χ.) κατορθώνοντας ένα μεγάλο χτύπημα απέναντι στην ισχύ του. Ο Φίλιππος Β΄ κληρονόμησε όταν ανέβηκε στον θρόνο την διαμάχη του πατέρα του με τους Ιλλυριούς, επιτέθηκε στους Ταυλάντιους με μεγάλη στρατιωτική δύναμη, λεηλάτησε την ύπαιθρο, κυρίευσε πολλές πόλεις και επέστρεψε στην Μακεδονία με πολλά λάφυρα. Μετά τις μεγάλες απώλειες του Φιλίππου Β΄ από τους Καμβαίους ο Πλευράτος Α΄ πέτυχε να διακόψει την προέλαση του Φιλίππου Β΄ στην Ιλλυρία, τραύματισε τον ίδιο και 50 άντρες από την Ελίτ των στρατευμάτων του. Ο Φίλιππος Β΄ περιόρισε την εξουσία του στις ανατολικές Ιλλυρικές επαρχίες όπου ζούσαν οι Δασσαρήτες, αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη με τον Πλευράτο. Ο Πλευράτος Α΄ περιορίστηκε από τότε στα εδάφη του στην Αδριατική Θάλασσα, η εχθρότητα θα συνεχιστεί όταν ο γιος του Γλαυκίας επαναστατήσει εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου (335 π.Χ.). Το Αλβανικό όνομα *"Μπλερίμ"* που μεταφράζεται ως *"ανθοφόρος"* προέρχεται πιθανότατα από τον Πλευράτο.

## Παραπομπές



## Πηγές

*John Wilkes, *"The Illyrians"*
*Neritan Ceka, *"The Illyrians to the Albanians"*

Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Πέτρος του Σαλέρνου

Ο **Πέτρος** (λατ. *Petrus*) ήταν ένας πρώιμος μεσαιωνικός Λομβαρδός ηγεμόνας, ο οποίος ήταν αρχικά ο διδάσκαλος και ο φύλακας του νεαρού Σίκο πρίγκιπα του Σαλέρνο. Κατείχε τη θέση αυτή για δύο χρόνια από το 851 έως το 853.

Εκείνη τη χρονιά, σφετερίστηκε τον θρόνο και απομάκρυνε τον Σίκο, ο οποίος κατέφυγε βόρεια. Επιβεβαιώθηκε ως πρίγκιπας από τον Λουδοβίκο Β΄ της Λομβαρδίας και αυτοκράτορα των Φράγκων τον Δεκέμβριο. Ο Πέτρος δεν απόλαυσε για πολύ τη διακυβέρνησή του. Απεβίωσε αργότερα το ίδιο έτος, αλλά κληροδότησε το πριγκιπάτο του στον γιο του Αδεμάρος.

## Πηγές
* Herbermann, Charles, ed. (1913). Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.

Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνου
Οδός Ηλία Πουλοπούλου

μικρογραφία|250px|Οδός Ηλία Πουλοπούλου
Η **οδός Ηλία Πουλοπούλου** βρίσκεται στην περιοχή του Θησείου στην Αθήνα. Η οδός ξεκινάει από την οδό Αποστόλου Παύλου, στην ευθεία με τον Ναό του Ηφαίστου και καταλήγει στην οδό Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται και η Γέφυρα Πουλοπούλου.

## Πληροφορίες
Ο δρόμος πήρε το όνομά του, από το εργοστάσιο πιλοποίιας «Πιλ Πουλ» του Ηλία Πουλόπουλου, που βρίσκεται στην περιοχή από το 1898. Ανάμεσα στα πολλά νεοκλασικά σπίτια του δρόμου, ξεχωρίζει το σπίτι στον αριθμό 7, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ιστορικό μνημείο, καθώς αποτελεί τυπικό δείγμα δόμησης την περίοδο ανάμεσα στο τέλος του 19ου αι. και την αρχή του 20ού αλλά φέρει και ιδιαίτερα μορφολογικά στοιχεία.  Διατηρητέα έχουν χαρακτηριστεί τα κτίρια επί των:

* Πουλοπούλου 6 και Αμφικτύωνος 9
* Πουλοπούλου 7
* Πουλοπούλου 13
* Πουλοπούλου 22 και Ακταίου 11
* Πουλοπούλου 41

## Παραπομπές


## Πηγές
* Θανάσης Γιοχάλας, Τόνια Καφετζάκη: *Αθήνα, Ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και την λογοτεχνία*, εκδόσεις Εστία, Αθήνα , 2014 (σελ. 167)

Πουλοπουλου
Γουαϊφέρος του Σαλέρνο

Ο **Γουαϊφέρος** (Guaiferm, G*uaifar*, *Waifer*, *Waifar*, ή *Guaiferio* ) (π. 835 - 880) ήταν ο πρίγκιπας του Σαλέρνο από το 861. Γιος του Ντάουφερ του *Βωβού* και εγγονός του Ντάουφερ του *Προφήτη*, ήταν ο πρώτος από τους Ναουφερίδες που κάθισε στον θώκο του Σαλέρνο, στον οποίο η οικογένειά του κυριάρχησε ανεμπόδιστα μέχρι το 977.

## Βιογραφία
Η αδελφή του Γουαϊφέρος, η Aντελχίζα, είχε νυμφευτεί τον Σικάρδος του Βενεβέντου και όταν ο Σίκαρντ δολοφονήθηκε και ο Ράντελχις σφετερίστηκε τον θρόνο, ο Γουαϊφέρος βοήθησε να απελευθερωθεί ο Σίκονουλφ, αδελφός του αποβιώσαντος πρίγκιπα, και τον υποστήριξε στον πόλεμο του με τον Ράτελχις για τον θρόνο, ανακηρύσσοντάς τον ακόμη και πρίγκιπα. Το 851 το μεγάλο πριγκιπάτο του Μπενεβέντο μοιράστηκε επίσημα μεταξύ του Μπενεβέντο και του Σαλέρνο από τον Λουδοβίκο Β΄ της Λομβαρδίας, αυτοκράτορα της Φραγκίας. Ο γιος και διάδοχος του Σίκονουλφ, ο Σίκο, περιέπεσε υπό τον έλεγχο του Πέτρου, ο οποίος, τον Δεκέμβριο του 853, έλαβε την αναγνώριση από τον Λουδοβίκο Β΄ ως πρίγκιπα. Τον διαδέχθηκε ο γιος εκείνου Αδεμάρος, αλλά η κυριαρχία του τελευταίου ήταν αντιδημοφιλής και μέχρι το 859, η Κάπουα, περιοχή υποτελής του Σαλέρνο που επιθυμούσε την ανεξαρτησία, εξαντλούσε την υπομονή του πρίγκιπα με τις επιθέσεις της. Το 861 τα πράγματα κορυφώθηκαν και ο Γουαϊφέρος ηγήθηκε μίας λαϊκής εξέγερσης, απομάκρυνε τον Αδεμάρος και τον φυλάκισε, τυφλώνοντάς τον αργότερα. Για να εδραιώσει τη δική του θέση, εξόρισε τον ανιψιό του, έναν άλλον Ντάουφερ. Όλα αυτά θεωρήθηκαν ως εξέγερση από τον Λουδοβίκο Β΄, αλλά ήταν αλλού απασχολημένος.

Στην αρχή της βασιλείας του, η ανήσυχη Κάπουα, που είχε περάσει από πολλές εσωτερικές αναταραχές, υπό τον διοικητή (gastald) ή κόμη Λάντουλφ Β΄ έκανε μία κίνηση για ανεξαρτησία, αλλά ο Γουαϊφέρος την κράτησε με ασφάλεια στην επικράτεια του Σαλέρνο. Ωστόσο, ο Γουαϊφέρος νυμφεύτηκε τη Λαντελάικα, κόρη του Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουα, από την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Γουαϊμάρος Α΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε. Το 865 ο Γουαϊφέρος ίδρυσε το μοναστήρι του Σαν Μάσιμο, όπου είναι θαμμένοι ο ίδιος και οι απόγονοί του, και το 868 το προίκισε πλούσια με επιχορηγήσεις σε γαίες και χρήματα. Παρά την ιδιότητά του ως Χριστιανού πρίγκιπα, δεν ήταν συνήθως σε πόλεμο με τους Μουσουλμάνους και μπορεί ακόμη και να ήταν ο *[[Φοιδεράτοι|φοιδεράτος]]* (foedus) τους για ένα διάστημα (σύμφωνα με τον Έρχεμπερτ). Πολιόρκησαν την πόλη του το 871-872, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Αποσύρθηκε ή εξαναγκάστηκε από τον γιο του στο μοναστήρι του Μόντε Κασίνο το 880, αλλά απεβίωσε πολύ σύντομα μετά.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αντελάικα, κόρη του Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουα και είχε τέκνο:
* Γουαϊμάρος Α΄ π.855-901, πρίγκιπας του Σαλέρνο.

## Πηγές
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LX Grosso – Guglielmo da Forlì* . Ρώμη, 2003.

Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνου
Γουαϊμάρος Α΄ του Σαλέρνου

Ο **Γουαϊμάρος Α΄** (Guaimar, *Waimar*, *Gaimar*, ή *Guaimario* ) (π. 855 – 901) από τον Οίκο των Νταουφεριδών, ήταν πρίγκιπας του Σαλέρνο από το 880, όταν ο πατέρας του μπήκε στο μοναστήρι του Μόντε Κασίνο τον Αύγουστο. 

## Βιογραφία
Οι γονείς του ήταν ο πρίγκιπας Γουαϊφέρος και η Λαντελάικα, κόρη του Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουα. Από το 877 συνδέθηκε με τον πατέρα του στο θρόνο, μία πρακτική που είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη δυναστεία και συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της ανεξαρτησίας του Σαλέρνο το 1078.

Ήρθε στη βοήθεια του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού αυτοκράτορα της Φραγκίας εναντίον των Σαρακηνών το 877, αλλά ο Κάρολος Β΄ δεν πολέμησε, πριν φύγει από την Ιταλία. Οι Σαρακηνοί εγκαταστάθηκαν στην Αγρόπολη το 881 και απείλησαν το ίδιο το Σαλέρνο. Εκτός από τους Σαρακηνούς, ο Γουαϊμάρος έπρεπε επίσης να πολεμήσει τον δούκα-επίσκοπο Αθανάσιο της Νάπολης, ο οποίος κυβερνούσε την Κάπουα, τεχνικά υποτελής του Σαλέρνο. Το 886 ταξίδεψε με τον Λάντο Β΄ κόμη της Κάπουα στην Κωνσταντινούπολη και δήλωσε υποτέλεια (homage), επιστρέφοντας το 887 με τον τίτλο του πατρικίου από τον Aυτοκράτορα. Έλαβε μ;iα ομάδα μισθοφόρων και επέστρεψε για να αποκρούσει την απειλή των Σαρακηνών.

Το Μπενεβέντο είχε περιέλθει στον Ρωμαικό/Βυζαντινό έλεγχο εκείνη την εποχή και ο Γκουάιμρ παντρεύτηκε την Ίτα των Γουιδονιδών, κόρη του Γουίδων Β΄ του Σπολέτo και αδελφή του Γουίδων Δ΄ του Σπολέτου. Ο Γουίδων Δ΄, με τη βοήθεια του πρίγκιπα, κατέκτησε εκ νέου το Μπενεβέντο το 895, αυξάνοντας το κύρος του Γουαϊμάρος, τον οποίο προσφέρθηκε να κάνει αντιβασιλέα του Μπενεβέντο. Δεν είναι βέβαιο αν ο Γουαϊμάρος δέχτηκε, αλλά προσπάθησε να δολοφονήσει τον διιοικητή (gastald) τού Αβελίνο, τον Αντελφέριο, και αιχμαλωτίστηκε με τη σύζυγό του, είτε ήταν αντιβασιλιάς είτε όχι. Ο Γουίδων Δ΄ έπρεπε να έλθει και να πολιορκήσει την πόλημ για να τον σώσει. Επέστρεψε στο Σαλέρνο ατιμασμένος.

Το 893 ο Γουαϊμάρος είχε κάνει τον ομώνυμο γιο του Γουαϊμάρος Β΄, συγκυβερνήτη, και ήταν αυτός που κυβερνούσε το Σαλέρνο όταν έλειπε ο πρεσβύτερος Γκουαϊμάρ Α΄. Μετά την επιστροφή του πρεσβύτερου πρίγκιπα, μία Ναπολιτανική φατρία στην πόλη, υποστηριζόμενη από τον Αθανάσιο, επαναστάτησε, αλλά οι δύο Γουαϊμάρος τοην κατέβαλαν και ο πρεσβύτερος, όπως ο πατέρας του πριν από αυτόν, αποσύρθηκε (ή αναγκάστηκε από τον γιο του) σε ένα μοναστήρι, το Σαν Μάσιμο, που ίδρυσε ο Γουαϊφέρος, το 900 ή το 901, και απεβίωσε αμέσως μετά. Τα χρονικά της βασιλείας του τον περιγράφουν με δεσποτικούς όρους και δεν φαίνεται να ήταν δημοφιλής, παρά τη μεταγενέστερη δημοτικότητα τού ονόματός του στη δυναστεία που είχε ιδρύσει ο πατέρας του.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ίτα των Γουιδονιδών, κόρη του Γουίδων Β΄ δούκα του Σπολέτο και είχε τέκνο:
* Γουαϊμάρος Β΄ απεβ. 946, πρίγκιπας του Σαλέρνο.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LX Grosso – Guglielmo da Forlì* . Ρώμη, 2003.
* ''Lexikon des Mittelalters'' VIII.1932

Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνου
Γυμνό Μοσχονησίων

thumb|Το Γυμνό
Το **Γυμνό**, γνωστό ως **Χαλκίς** στην αρχαιότητα και **Τσιπλάκ** στα τουρκικά (Çıplak Ada), είναι νησί του Αιγαίου στην επικράτεια της Τουρκίας.

Ανήκει στον δήμο Αϊβαλίου της Επαρχίας Παλαιοκάστρου. Η απόστασή του από την ηπειρωτική χώρα είναι 800 μέτρα, και από τη Λέσβο 11 χιλιόμετρα. Με έκταση 230 εκταρίων είναι ένα από τα μεγαλύτερα νησιά γύρω από το Αϊβαλί. Είναι το νοτιότερο νησί του αρχιπελάγους των Μοσχονησίων και το μόνο με ακτές τόσο στον Αδραμυττηνό κόλπο όσο και στον κόλπο του Δεκελίου.

Το ακατοίκητο αυτό νησί ήταν φυσικός βοσκότοπος για την εκτροφή προβάτων. Κάθε χρόνο οι βοσκοί έφερναν στο νησί κοπάδια προβάτων. Ωστόσο, τώρα παραπονιούνται για τα κουνέλια που μολύνουν τον βοσκότοπο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νησιά της Τουρκίας
Κατηγορία:Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου
Μονή Αγίου Στεφάνου Χίου

Η **Ιερά** **Μονή Αγίου Στεφάνου** είναι μοναστήρι στη Χίο και την Περιφερειακή Ενότητα Χίου, το οποίο βρίσκεται σε μικρό ύψωμα με υψόμετρο 105 μέτρα σε δασική περιοχή ενώ απέχει περίπου 7 χλμ. βορειοδυτικά από το κέντρο της πόλης και 3,5 χλμ. νοτιοδυτικά του Βροντάδου. 

Ιδρύθηκε το 1880 από τον Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ, ηγούμενο της Ιεράς Σκήτης του Αγίου Μάρκου.  Αργότερα το Μοναστήρι ανέλαβε υπό την προστασία του ο Όσιος Παρθένιος, ο οποίος και φρόντισε για την ανοικοδόμηση του σημερινού ναού. Το σημερινό καμπαναριό του καθολικού είναι κτισμένο σε παλιότερο  εκκλησάκι του Αγίου Στεφάνου. 

Πανηγυρίζει στις 27 Δεκεμβρίου τη μνήμη του πρωτομάρτυρα Στέφανου. 

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στον τότε δήμο Βροντάδων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Βροντάδου που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Ομηρούπολης του Δήμου Χίου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 δεν έχει μοναχούς/ες. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Φωτογραφίες της Μονής Αγίου Στεφάνου από τον ιστότοπο https://www.chiosphotos.gr/
## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Χίου
Κατηγορία:Μονές της περιφερειακής ενότητας Χίου
Radio Kiskeya

**Το Radio Kiskeya** είναι ένας γενικός ραδιοφωνικός σταθμός της Αϊτής που ιδρύθηκε το 1994 από πρώην υπαλλήλους του *Radio Haiti-Inter*, του πρώτου ραδιοφώνου της Αϊτής, συμπεριλαμβανομένων των Σονί Μπαστιέν, Λιλιάν Πιερ-Πολ και Μαρβέλ Νταντίν. Ακούγεται στα FM στο Πορτ-ω-Πρενς και τα προάστια του. Ο σταθμός έσωσε μέρος του εξοπλισμού του κατά τον σεισμό του 2010. Στις 21 Δεκεμβρίου 2018, οι εγκαταστάσεις του *Radio Kiskeya* κάηκαν ολοσχερώς. 

Εδώ είναι μία ενδεικτική μαρτυρία υπαλλήλου του ραδιοφωνικού σταθμού:

Χωρίς καθυστέρηση, συγκροτήθηκε *Επιτροπή Αλληλεγγύης* με κύριο έργο «να διαχειρίζεται, με διαφάνεια, την προσπάθεια αλληλεγγύης προς τον σταθμό και να αναλαμβάνει δράσεις συγκέντρωσης χρημάτων, να τις παραλαμβάνει και να αναφέρει στον σταθμό και το κοινό τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν».

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί σταθμοί
Κατηγορία:Αϊτή
Γισούλφος Α΄ του Σαλέρνου

Ο **Γισούλφος Α΄** (*Gisulf*, *Gisulph*, *Gisolf*, *Gisulfo*, *Gisolfo*, *Gisulphus* ή *Gisulfus*) (Μάιος 930 - Νοέμβριος ή Δεκέμβριος 977) από τον Οίκο των Νταουφεριδών, ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γουαϊμάρος Β΄, Λομβαρδού πρίγκιπα του Σαλέρνο, και της δεύτερης συζύγου του Γκαϊτελγκρίμα. Συγκυβέρνησε με τον πατέρα του ως ηγεμόνας το 943 και τον διαδέχθηκε μετά το τέλος του το 952. Συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο *πρίγκιπας του λαού των Λομβαρδών* (*Langobardorum gentis princeps)*. Αρχικά ήταν υπό την επιτροπεία τής μητέρας του και του Πρίσκου, θησαυροφύλακα (comes tesaurarium) και κόμη του παλατιού (*magister palatii*).

## Βιογραφία
Το 946 δέχτηκε επίθεση από τον Λανδούλφος Β΄ του Μπενεβέντo σε συμμαχία με τον Ιωάννη Γ΄ της Νάπολης, αλλά ο δικός του σύμμαχος Mαστάλο Α΄ του Aμάλφι ήρθε να τον σώσει και έστησε ενέδρα στις δυνάμεις του Λανδούλφος Β΄ στη Λα Κάβα. Τον επόμενο χρόνο συμμάχησε με τον Λανδούλφος Β΄ και πολιόρκησε τη Ναπολιτανική Νόλα. Τον Οκτώβριο του 953 εξέδωσε δίπλωμα, που ευνοούσε τον επίσκοπο της Νάπολης, αλλά η αδίστακτη διπλωματία των γειτόνων του δεν φάνηκε ποτέ να τον ευνοεί. Λίγο μετά το 955 όμως, έγινε πατρίκιος από τον Μαριανό Αργυρό, τον Ρωμαίο/Βυζαντινό *[[Στρατηγός (Βυζάντιο)|στρατηγό]]* του Μπάρι. Το φθινόπωρο του 966 ο πάπας Ιωάννης ΙΓ΄ οδήγησε έναν Ρωμαϊκό-Τοσκανικό-Σπολετικό στρατό εναντίον του Λανδούλφος Γ΄ του Μπενεβέντo και του αδελφού του Πάντουλφ Α΄ *Σιδηροκέφαλου*, αλλά ο Γισούλφος Α΄ ήρθε να τον σώσει και δεν δόθηκε μάχη. Ο πάπας και ο Γισούλφος Α΄ έκαναν συνθήκη στην Tερατσίνα. Ήταν αυτή η πράξη, που του έφερε αργότερα τη βοήθεια από τον ισχυρό Πάντουλφ Α΄.

Το 973 ο Γισούλφος καθαιρέθηκε και απομακρύνθηκε από το αξίωμα από τον Λανδούλφος της Κόντσας και τους γιους του σε συμμαχία με τον Μαρίνο Β΄ της Νάπολης και τον Μάνσο του Αμάλφι. Ο γείτονάς του Πάντουλφ Α΄ Σιδηροκέφαλος Πρίγκιπας του Βενεβέντου και της Κάπουα επανέφερε τον Γισούλφος Α΄ ως υποτελή του. Αν και ο Γισούλφος Α΄ ήταν νυμφευμένος με την Γκέμα, απεβίωσε χωρίς κληρονόμο στα τέλη του 977 (ή ίσως το 978) και ο Πάντουλφ Α΄ τον διαδέχθηκε στο Σαλέρνο.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γκέμα· δεν απέκτησαν απογόνους.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LVI Giovanni di Crescenzio – Giulietti* . Ρώμη, 2003. (in Italian)
* Gwatkin, HM, Whitney, JP (ed) et αϊ. *The Cambridge Medieval History: Volume III* Cambridge University Press, 1926.

Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνου
Πανδούλφος Β΄ του Σαλέρνου

Ο **Πανδόλφος Β΄**, γερμ.: *Pandulf II* (απεβ. 13 Ιουλίου 982) από τον Οίκο των Λανδουλφιδών (της Κάπουας) ήταν πρίγκιπας του Σαλέρνo (981), ο δεύτερος από αυτούς τους πρίγκιπες της οικογένειας των πριγκίπων της Κάπουα. 

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Πανδόλφου Α΄ του *Σιδηροκέφαλου*, πρίγκιπα των Μπενεβέντο, Κάπουας, Σπολέτο, Σαλέρνο. Αρχικά διορίστηκε κληρονόμος του άτεκνου Γισούλφος Α΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο, ο οποίος είχε αποκατασταθεί στον θρόνο του από τον Πανδόλφο Α΄ τον *Σιδηροκέφαλο*. Μετά το τέλος τού πρώτου το 977, τον διαδέχθηκε ως συγκυβερνήτης του Σαλέρνο με τον πατέρα του. Με το τέλος τού τελευταίου τον Μάρτιο του 981, το μεγάλο πριγκιπάτο Μπενεβέντο-Κάπουας-Σαλέρνο διαιρέθηκε, έτσι ώστε κληρονόμησε μόνο το Σαλέρνο, ενώ το Μπενεβέντo-Κάπουα-Σπολέτο πήγε στον μεγαλύτερο αδελφό του Λανδούλφο Δ΄.

Ήταν νέος και αντιμετώπισε αμέσως τον Mάνσo δούκα του Αμάλφι, ο οποίος κατάφερε να τον απομακρύνει από το αξίωμα, και να επιτύχει την αυτοκρατορική αναγνώριση. Ο Πανδόλφος Β΄ δεν ανέκτησε ποτέ το πριγκιπάτο του. Ακολούθησε τον αδελφό του, του οποίου την εξουσία μία εξέγερση είχε περιορίσει μόνο στην Κάπουα, και εντάχθηκαν στον στρατό του βασιλιά Όθωνα Β΄ της Γερμανίας στην Καλαβρία, όπου και οι δύο απεβίωσαν στη μάχη του Στίλο κατά των Σαρακηνών στις 13 Ιουλίου 982.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Δυνατά, GA «Η Νότια Ιταλία στον δέκατο αιώνα». *The New Cambridge Medieval History: Volume 3, C.900-c.1024* eds. Timothy Reuter, Rosamond McKitterick. Cambridge University Press, 1999 σελ. 643

Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνου
Ιωάννης Β΄ του Σαλέρνου

Ο **Ιωάννης Β΄**, αποκαλούμενος ο *Καταραμένος* (Maledictus), (απεβ. μεταξύ 994 και 998), γιος του Λάμπερτ του Σπολέτο, ήταν ο κόμης του παλατιού του Σαλέρνο το 980 και ενεργούσε ως επίτροπος για τον πρίγκιπα Πανδόλφος Β΄. Τον έδιωξε με τον πρίγκιπα ο Mάνσo, δούκας του Αμάλφι, το 981. Η κυριαρχία των Αμαλφιτών και του γιου του Ιωάννη Α΄ ήταν καταπιεστική και ο τοπικός πληθυσμός ξεσηκώθηκε και εξέλεξε τον Σπολετανό Ιωάννη Β΄ ως πρίγκιπα το 983, εκδιώκοντας τον Μάνσο.

## Βιογραφία
Προσπάθησε, διορίζοντας τον γραφέα του Τότο ως επιμελητή (advocat), να ελέγξει το μοναστήρι του Σαν Μάσιμο και την περιουσία του, αλλά απέτυχε. Μαζί με τη σύζυγό του Σιχελγκάιτα, ίδρυσε το Σάντα Μαρία ντε Ντόμνο και το έθεσε απευθείας στην αρχιεπισκοπή του Σαλέρνο. Υπό τον πρώτο του ηγούμενο, τον Ράντοαλντ, ήταν πολύ επιτυχημένο, αν και οι προσπάθειες του Ιωάννη Β΄ να ελέγξει τη θρησκεία στο πριγκιπάτο του ήταν λιγότερο. Τον Ιανουάριο του 984, ο Ιωάννης έκανε συγκυβερνήτη τον γιο του Γκουίντο, αλλά ο Γκουίντο απεβίωσε το 988. Μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου 989, έκανε συγκυβερνήτη τον επόμενο γιο του Γουαϊμάρος Γ΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε. Η Σιχελγκάιτα άφησε άλλους γιους στον Πανδόλφος: τον Λάμπερτ, τον Ιωάννη και τον Πέτρο.

Σύμφωνα με έναν μύθο που αφηγείται ο Πέτερ Ντάμιαν, υπήρξε μία έκρηξη του Βεζούβιου και ο Ιωάννης Β΄ αναφώνησε ότι σίγουρα ήταν ένας οιωνός, που προμήνυε το θάνατο κάποιου πλούσιου άνδρα, ο οποίος σίγουρα θα κατέληγε στην κόλαση. Την επόμενη μέρα, ο Ιωάννης Β΄ βρέθηκε νεκρός στην αγκαλιά μίας ιερόδουλης.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σιχελγκάιτα και είχε τέκνα:
* Γκουίντο.
* Γουαϊμάρος Γ΄, πρίγκιπας του Σαλέρνο.
* Λάμπερτ.
* Ιωάννης.
* Πέτρος.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LV Ginammi – Giovanni da Crema* . Ρώμη, 2000.

Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνου
Λανδούλφος της Κόντσα

Ο **Λανδούλφος της Κόντσα**, *Landulf Conza* (απεβ. μετά το 979) από τον Οίκο των Λανδουλφιδών ήταν ένας Λομβαρδός ευγενής, για λίγο πρίγκιπας του Μπενεβέντο το 940 και στη συνέχεια για λίγο πρίγκιπας του Σαλέρνο το 973. Ως γιος του Ατενόλφου Β΄ συγκυβερνήτη του Μπενεβέντο, ο Λανδούλφος κυβέρνησε με το τέλος τού πατέρα του (940) ως συγκυβερνήτης με τον θείο του, Λανδούλφο Α΄, ο οποίος τον έστειλε σύντομα στην εξορία.  Αρχικά κατέφυγε στην Αυλή του Μαρίνου Β΄ δούκα της Νάπολης, από όπου αναζήτησε καταφύγιο στο Σαλέρνο μέσω της θείας του, Γκαϊτελγκρίμας της Κάπουα, δεύτερης συζύγου του Γουαϊμάρος Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο. Αυτός τον δέχθηκε, και σύντομα τον διόρισε γαστάλδο (gastald, διοικητή) της Κόντσα, ενώ οι γιοι του —Λάντενουλφ, Λάντουλφ, Ίντουλφ και Γουαϊμάρος— έλαβαν γαίες στο Σαλέρνο. Το *Χρονικό του Σαλέρνο* (Chronicon Salernitanum, το οποίο είναι η πιο σημαντική πηγή για τη ζωή του Λανδούλφου, ονομάζει τις κομητείες Mάρσι, Σάρνo και Λάουρο ως αυτές του Γουαϊμάρου, Ίντουλφ και Λάντενουλφ, αντίστοιχα, αλλά δεν ονομάζει κάποια κομητεία για τον Λάντουλφ. 

Με τη βοήθεια των συμμάχων του, Mαρίνου της Νάπολης και Mάνσo Α΄ του Αμάλφι, ο Λανδούλφος και οι επιζώντες γιοι του (ο Λάντενουλφ απεβ. το 971  ), κατέλαβαν την εξουσία στο Σαλέρνο, αφού έδιωξαν τον βασιλεύοντα πρίγκιπα, γιο του Γουαϊμάρου Β΄ από την πρώτη σύζυγό του, Γισούλφο Α΄, ο οποίος κατέφυγε στην αυλή του Πανδόλφου του Σιδηροκέφαλου, γιου του Λανδούλφου Α΄ και πρίγκιπα του Μπενεβέντo. Με τη βοήθεια του Πανδόλφου, ο Γισούλφος Α΄ επανεγκαταστάθηκε ως πρίγκιπας αργότερα εκείνο το έτος, με τον γιο του Πανδόλφο Β΄ να συγκυβερνά μαζί του. 

Παρά τη σύντομη εξουσία του, ο Λανδούλφος φαίνεται ότι είχε καταφέρει να κόψει νομίσματα στο Σαλέρνο. Ένα *[[δηνάριο]]* βάρους 0,66 γραμ. σώζεται με την επιγραφή + LAN / SALΕRN (σε δύο γραμμές, με LΕR συνδεδεμένα). Στην άλλη πλευρά φέρει εικόνα αγίου και δυσδιάκριτα ελληνικά γράμματα.  Εάν η απόδοση του *δηναρίου* στον Λανδούλφο είναι σωστή, θα ήταν ο πρώτος ηγεμόνας τού Σαλέρνο, που τα έκοψε μετά τον Γουαϊμάρο Α', πριν από το 900. Δυστυχώς, αμφισβητείται και η αυθεντικότητα των νομισμάτων. 

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Philip Grierson, Mark AS Blackburn και Lucia Travaini, edd. *Μεσαιωνική Ευρωπαϊκή Νομισματοκοπία: Ιταλία*, III (Νότια Ιταλία, Σικελία, Σαρδηνία). Cambridge: Cambridge University Press, 1998.

Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνου
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βενεβέντου
Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών
Άγιος Ζήνων ο Ταχυδρόμος

Ο **Άγιος Ζήνων ο Ταχυδρόμος** καταγόταν από την Καισάρεια και ήταν γιος πλούσιας οικογένειας. Κατά την περίοδο βασιλείας του αυτοκράτορα Ουάλη (364 - 378 μ.Χ.) ανέλαβε το αξίωμα του στρατιωτικού ταχυδρόμου. Παρότι ο αυτοκράτορας ήταν υπέρ του Αρειανισμού διατήρησε την πίστη του ακέραιη. Όταν ο αυτοκράτορας Ουάλης πέθανε, εμπνευσμένος από τον βίο του Μέγα Βασιλείου, εγκατέλειψε τον κόσμο κι έγινε ερημίτης, ζώντας με αυστηρή άσκηση στο όρος Αντίοχος, κοντά στην Αντιόχεια. Απεβίωσε σε βαθιά γεράματα. Τιμάται στις 10 Φεβρουαρίου.

## Προστάτης των ταχυδρόμων
Ο Άγιος Ζήνων ανακυρήχθηκε προστάτης των ταχυδρόμων το 1968 με απόφαση της Γενικής Διεύθυνσης Ταχυδρομείων. Η ημέρα εορτής του καθιερώθηκε ως εορτή των ταχυδρομικών υπαλλήλων.

## Απολυτίκιο
(Ήχος γ')

Θείου Πνεύματος, λαβὼν τὴν χάριν, δι’ ἀσκήσεως, ἀγίας Πάτερ, ζωῆς θείας ὑπεμφαίνεις τὰς χάριτας· καὶ τοῦ Σωτῆρος θεράπων γενόμενος, τῆς παρ’ αὐτοῦ ἠξιώθης λαμπρότητος. Ζήνων Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Μάρκελλος Σιταρένιος

Ο **Μάρκελλος Σιταρένιος** (14 Μαΐου 1956) είναι Έλληνας πρώην διεθνής υδατοσφαιριστής που αγωνίστηκε στις Ολυμπιάδες του 1980 και του 1984. Με την Εθνική ομάδα κατέγραψε 256 συμμετοχές και αγωνίστηκε με τα γαλανόλευκα σε τέσσερα πανευρωπαϊκά, δύο παγκόσμια πρωταθλήματα και ένα παγκόσμιο κύπελλο. Υπήρξε παίκτης του Εθνικού Πειραιά με τον οποίο κατέκτησε 14 συνεχόμενα πρωταθλήματα. 

Το 1981 με την πειραϊκή ομάδα έφτασε στους τέσσερις του Κυπέλλου πρωταθλητριών και μετείχε στο φάιναλ φορ του Ντουμπρόβνικ, επίτευγμα που δεν είχε επαναληφθεί στο παρελθόν. 

Το 1985 μεταγράφηκε στην ιταλική Polisportiva Anzio και ήταν ο πρώτος Έλληνας πολίστας που έπαιξε επαγγελματικά στο πρωτάθλημα της Ιταλίας. Διετέλεσε στην συνέχεια προπονητής του Ν.Ο. Χίου, Εθνικού και της Εθνικής νέων με την οποία κατέκτησε το 1993 το πρώτο ελληνικό μετάλλιο σε πανευρωπαϊκούς αγώνες. 

Το 1992 εκλέχτηκε μέλος της Τεχνικής Επιτροπής πόλο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας (FINA) και το 1994 μέλος της αντίστοιχης Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας (LEN). 

Το 2001 εκλέχτηκε πρόεδρος της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Συλλόγων Υδατοσφαίρισης (AWPC), θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2010.

Από το 2012 και έπειτα, ο Μάρκελλος Σιταρένιος έχει στραφεί στην προσπάθεια ανάπτυξης του ελληνικού πόλο μέσα από τις μικρές ηλικίες. Εκείνη τη χρονιά ίδρυσε τον σύλλογο του Απόλλωνα Αλίμου, με βασικό στόχο την δημιουργία ηλικιακών ομάδων στην υδατοσφαίριση, αλλά και στη συγχρονισμένη κολύμβηση.

Το 2014 ο σύλλογος μετονομάστηκε σε Λέοντες Αλίμου και το 2015, για πρώτη φορά, έλαβε μέρος σε πανελλήνιο πρωτάθλημα στη κατηγορία Μίνι Παίδων και Παίδων. Από τότε οι συμμετοχές του σωματείου στα ηλικιακά πανελλήνια πρωταθλήματα είναι συνεχείς. Το 2018 συμφωνήθηκε με τον ΥΔΡΑΪΚΟ ΝΟ να αποτελέσουν οι ακαδημίες πόλο μέρος των υποδομών του συλλόγου από το νησί του Αργοσαρωνικού.

## Τίτλοι

### Με τον Εθνικό Πειραιώς
**[[Πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών|Πρωτάθλημα Ελλάδος]] (14)**: 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985

**[[Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών|Κύπελλο Ελλάδος]] (2)**: 1984, 1985

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές υδατοσφαίρισης
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Ελεύθερη Εργατική Ένωση της Γερμανίας

μικρογραφία|Συνέδριο του 1922.
Η **Ελεύθερη Εργατική Ένωση της Γερμανίας** ( *Freie Arbeiter Union Deutschlands*, *FAUD*) ήταν αναρχοσυνδικαλιστικό συνδικάτο στη Γερμανία. Προήλθε από την Ελεύθερη Ένωση Γερμανικών Συνδικάτων (FDVG) που συνδυάστηκε με την Ένωση Freie Arbeiter της περιοχής του Ρουρ στις 15 Σεπτεμβρίου 1919. Το FAUD συμμετείχε στην επανάσταση στη Γερμανία από το 1918-1923 και συνέχισε να συμμετέχει στο γερμανικό εργατικό κίνημα αφού το FAUD άρχισε να παρακμάζει το 1923. Μετά το 1921, οι FAUD πρόσθεσαν ένα «AS» στο όνομά τους, που σηματοδοτούσε μια πλήρη μετάβαση από τον απλό συνδικαλισμό στον αναρχοσυνδικαλισμό. Αυτό οδήγησε επίσης σε περαιτέρω δυσκολίες μεταξύ των πνευματικών ελίτ της FAUD (AS), όπως Rudolf Rocker και εργαζομένων που ήταν , ως επί το πλείστον στην Ruhr, οι οποίοι ανησυχούν περισσότερο για τα ζητήματα «ψωμί και βούτυρο» από αναρχικές πολιτικές δραστηριότητες. Αυτοί οι εργάτες, η πλειοψηφία των μελών του FAUD-(AS), σχημάτισαν την Gelsenkircherichtung (τάση Gelsenkirche) μέσα στο κίνημα, και δεδομένης της φεντεραλιστικής δομής των κινημάτων, άρχισαν να απομακρύνονται από το FAUD-(AS) πνευματικά και οργανωτικά. Στο τέλος, όσοι εργάτες είχαν ενταχθεί κατά τη διάρκεια της επανάστασης εγκατέλειψαν το κίνημα και τα εναπομείναντα μέλη της FAUD-(AS) προέρχονταν από τις αρχικές εκλογικές περιφέρειες του FDVG των οικοδομών και των εξειδικευμένων εργατών κλωστοϋφαντουργίας. Οι Ναζί κατέστειλαν το FAUD τον Ιανουάριο του 1933 μετά την άνοδό τους στην εξουσία. Ωστόσο, πολλά από τα μέλη του συνέχισαν να κάνουν παράνομα πολιτική δουλειά και οργάνωσαν αντίσταση ενάντια στο ναζιστικό καθεστώς, τόσο στη Γερμανία όσο και αλλού (βλ.: Gruppe DAS και η επανάσταση στην Ισπανία, 1936–1939). Η Διεθνής Ένωση Εργαζομένων, της οποίας ήταν μέλος το FAUD, ιδρύθηκε με πρωτοβουλία της γερμανικής οργάνωσης το 1922. Το Σωματείο Ελεύθερων Εργαζομένων (FAU), το οποίο ιδρύθηκε το 1977, βλέπει τον εαυτό του στην παράδοση του FAUD. Στο αποκορύφωμά του, το FAUD είχε 150.000 μέλη. Το κύριο όργανο του FAUD ήταν η εφημερίδα *[http://www.anarchismus.at/anarchistische-downloads-mp3/category/16-der-syndikalist Der Syndikalist]*, η οποία εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1918 και συνεχίστηκε μέχρι την καταστολή των ομάδων από τους Ναζί.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
*
*
*
* 
* 
*
*
* 
*
*
* 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

## Eξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ινστιτούτο Έρευνας Συνδικαλισμού
* Free Workers' Union of Germany/ Freie Arbeiter Union Deutschlands κείμενα από τη βιβλιοθήκη Kate Sharpley

Κατηγορία:Αναρχικές οργανώσεις
Κατηγορία:Αναρχοσυνδικαλισμός
Γουίδων του Σορρέντου

Ο **Γουίδων**/Γκυ, *Guy*  (γενν. π. 1012) ήταν δούκας του Σορέντο από το 1035, αδελφός του Γουαϊμάρου Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο, πεθερός του Γουλιέλμου Α΄ του Σιδηρόχειρα και του Γουλιέλμου του Πριγκιπάτου, και γαμπρός επ' αδελφή του Ουμφρέδου. Ήταν γιος του Γουαϊμάρου Γ΄ και της Γκαϊτελγκρίμας. Η θέση του Γκυ στην ιστορία διασφαλίζεται κυρίως μέσω των συγγενειών του (εξ αίματος και εξ αγχιστείας), αν και οι δικές του πράξεις δεν ήταν ασήμαντες. Σύμφωνα με τον Τζον-Τζούλιους Νόργουικ, ήταν ένας «ανιδιοτελής» πρίγκιπας, που παρουσίαζε μία «ηθική αίσθηση σπάνια για την εποχή και τη θέση [του]». Η αδελφή του Γκαϊτελγκρίμα του Σαλέρνο η πρεσβύτερη παντρεύτηκε τον Ουμφρέδο των Ωτβίλ, κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας, ετεροθαλή αδελφό του Γουλιέλμου Α΄ του Σιδηρόχειρα και του Γουλιέλμου του Πριγκιπάτου.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουαϊμάρου Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο και της Γκαϊτελγκρίμας του Μπενεβέντο, κόρης του Πανδόλφου Β΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο. Ο αδελφός του κατέκτησε το Σορέντο το 1035 και του το απένειμε ως δουκάτο. Υπήρξε σταθερός υποστηρικτής του αδελφού του και των Νορμανδών μισθοφόρων κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού πρώτου και υπολόγιζε τους μισθοφόρους ως συμμάχους όταν, μετά τη δολοφονία του Γουαϊμάρου, η οικογένεια εκείνου, συμπεριλαμβανομένου του ανιψιού του, κληρονόμου του Σαλέρνο, συνελήφθη από τους δολοφόνους και φυλακίστηκε. Ήταν ο μόνος που γλίτωσε. Γρήγορα διέφυγε στους Νορμανδούς του Μέλφι, τους οποίους πλήρωσε ακριβά για βοήθεια. Τους έφερε πίσω με τον δικό του στρατό του Σορέντο για να πολιορκήσει το Σαλέρνο, όπου οι συνωμότες είχαν οχυρωθεί. Ο Γκυ σύντομα αιχμαλώτισε όλες τις οικογένειες των συνωμοτών και είχε διαπραγματευτεί την απελευθέρωση του ανιψιού του, Γισούλφου Β΄. Ο Γκυ δέχθηκε την παράδοσή τους αμέσως μετά και τους υποσχέθηκε ότι δεν θα κάνει κακό. Όμως οι Νορμανδοί, μη δεσμευμένοι, όπως είπαν, από τον όρκο του Γκυ, έσφαξαν τα τέσσερα αδέλφια και άλλους 36, έναν για κάθε μαχαιριά που βρέθηκε στο σώμα του Γουαϊμάρου. Ο Γκυ ενθρόνισε τον ανιψιό του και αυτός και οι Νορμανδοί του, που θα προτιμούσαν τον Γκυ για πρίγκιπα, αμέσως του δήλωσαν υποτέλεια. Παρόλα αυτά, ο Γισούλφος Β΄ ήταν αχάριστος στους Νορμανδούς υποτελείς του και έγινε πειρατικός γείτονας σε όλους στη Νότια Ιταλία. Το πριγκιπάτο του διολίσθαινε συνεχώς και αγνόησε τη συμβουλή του θείου του Γκυ, που συμβούλευε το μέτρο.

Ωστόσο, ο Γκυ παρέμεινε για πάντα πιστός στην ηγεσία των Ωτβίλ. Το 1073 συνέλαβε τον επαναστάτη Ερμάνο, τον ίδιο του τον ανιψιό, και τον παρέδωσε στον Ροβέρτο Γυισκάρδο, τον ανιψιό του. Ο Γκυ απεβίωσε εν μέσω της διάλυσης τού μεγάλου πριγκιπάτου, που είχε σφυρηλατήσει και είχε διατηρήσει ο αδελφός του. Με το τέλος του, το Σορέντο έγινε για άλλη μία φορά ανεξάρτητο.

## Οικογένεια
Είχε τέκνα:
* Γκουίντα, σύζυγος του Γουλιέλμου Α΄ των Ωτβίλ του *Σιδηρόχειρα*, κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας.
* Μαρία, σύζυγος του Γουλιέλμου των Ωτβίλ κόμη του Πριγκιπάτου (του Σαλέρνο), ετεροθαλή αδελφού του Γουλιέλμου Α΄.
* Γκουαϊμάρο Τζεφούνο, 1035-11ος αι., ιδρυτής του κλάδου Τζιφόνε.

## Σημειώσεις και παραπομπές

Κατηγορία:Δούκες του Σορέντο
Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς
Γιάννης Γαρύφαλλος

Ο **Γιάννης Γαρύφαλλος** (15 Σεπτεμβρίου 1957, Αθήνα) είναι Έλληνας πρώην υδατοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στον Εθνικό Πειραιώς. Είναι μοναχογιός του “Πατριάρχη της Ελληνικής υδατοσφαίρισης” Ανδρέα Γαρύφαλλου. Αγωνίστηκε με την Εθνική Ελλάδος στην Ολυμπιάδα του 1980. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα των «κυανόλευκων» το 1969. Κατέκτησε με τον Εθνικό 16 πρωταθλήματα Ελλάδος, 2 κύπελλα ενώ ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε στο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1981.

## Τίτλοι
'''Πρωτάθλημα Ελλάδος''' (16): 1969, 1970, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985

'''Κύπελλο Ελλάδος''' (2): 1984, 1985

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Πανδούλφος του Καπάτσο

Ο **Πανδόλφος**, *Pandulf* ή *Paldolf*  (απεβ. τον Ιούνιο του 1052) ήταν ο πρώτος Λομβαρδός κύριος (*[[Dominus (τίτλος)|dominus]]*)  του Καπάτσο στο πριγκιπάτο του Σαλέρνο.

## Βιογραφία
Ήταν ο μικρότερος γιος του Γουαϊμάρος Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνo και της δεύτερης συζύγου του Γκαϊτελγκρίμας. Γεννήθηκε τη δεκαετία του 1010. Το τέλος του μεγαλύτερου ετεροθαλούς αδερφού του, διαδόχου Ιωάννη Γ΄ το 1018, του επέτρεψε να κληρονομήσει την κυριότητα τού Καπάτσιo. Ένα έγγραφο του 1092 από το αβαείο της Λα Τρινιττά ντελα Κάβα, καταγράφει πώς η διαίρεση του πριγκιπάτου του Γουαϊμάρος Γ΄ έγινε οριστικά μεταξύ των γιων του το 1042, με τον μεγαλύτερο, Γουαϊμάρος Δ΄, να παίρνει το Σαλερνo, τον δεύτερο γιο του Γκυ να παίρνει το Σορέντo και στον Πανδόλφος έμεινε το Καπάτσιo.

Ο Πανδόλφος ήταν νυμφευμένος με τη Θεοδώρα, κόρη του Γρηγορίου Β΄ κόμη του Τούσκουλου και επομένως ανιψιά του πάπα Βενέδικτου Θ΄. Είχαν πέντε γιους: τους Γρηγόριο, Ιωάννη, Γουαϊμάρος, Γκίζουλφ και Γκυ και τουλάχιστον μία κόρη, τη Σικελγκάρντα ή τη Σικελγκάιτα. Υπάρχει κάποια ασυμφωνία ως προς το πόσες φορές και με ποια παντρεύτηκε η τελευταία. Οι καταγεγραμμένοι σύζυγοί της είναι οι Νορμανδοί Αστσιτίνους του Σιτσιγκιάνο  και ο Ρογήρος του ΣανΣεβερίνo. Μπορεί να είχε έναν παλαιότερο γάμο με τον Γοδεφρείδο της Mεντάνια. Οι απόγονοι του Πανδόλφος ήταν πολυάριθμοι, ανάμεσά τους ήταν οι Λομβαρδοί και Νορμανδοί άρχοντες της Tρεντανάρια, του Κορνέτo, της Φαζανέλα, του Nόβι και του Σαν Σεβερίνο.

Τον Ιούλιο του 1047 ο επίσκοπος Aμάτους του Πέστo  απάλλαξε από την επισκοπική εξουσία μία εκκλησία, που είχε κτίσει και ανήκε στον Πανδόλφος στο Καπάτσιo, αναγνώρισε το δικαίωμά της να κάνει βαπτίσεις και επιβεβαίωσε το δικαίωμα του Πανδόλφος να επιλέγει, εάν οι κληρικοί της εκκλησίας θα ήταν κοσμικοί ή μοναστικοί. Σε αντάλλαγμα γι' αυτά τα δικαιώματα στην εκκλησία του, ο Πανδόλφος πλήρωσε στον επίσκοπο έξι λίβρες αργύρου. Ο Πανδόλφος είχε επίσης το μοναστήρι της Αγίας Σοφίας στο ίδιο το Σαλέρνο. Μετά το τέλος του, μετατράπηκε σε εκκλησία και είχε ερειπωθεί, όταν αποκτήθηκε από το Λα Τρινιτά ντελα Κάβα το 1100 

Ο Πανδόλφος δολοφονήθηκε μαζί με τον αδελφό του Γουαϊμάρος Δ΄ τον Ιούνιο του 1052. (Η ακριβής ημερομηνία δίνεται ποικιλοτρόπως ως 2, 3 ή 4 Ιουνίου). Ήταν τα θύματα μίας συνωμοσίας μεταξύ του ιππέων του Σαλέρνο, που προκλήθηκε από τους κόμητες του Tεάνo, υπέρ του Πανδόλφος Γ΄.

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Γκαϊτελγκρίμα του Σαλέρνο

Η **Γκαϊτελγκρίμα του Σαλέρνο** (άκμασε 1091), ήταν κόρη του πρίγκιπα του Σαλέρνο και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Κάπουα. Ήταν επίτροπος της Κάπουα το 1091 κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας των γιων της Ριχάρδου, Ροβέρτου και Ιορδάνη.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γουαϊμάρος Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνo και της Γκέμα, μάλλον κόρης του Λαϊδούλφου κόμη της Κάπουα. Ήταν η άμεση αδελφή του Γισούλφου Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνo και της Σιγκελγκάιτας.

Πρώτα παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Αβέρσα και μετά το τέλος του αναγκάστηκε να παντρευτεί τον γιο του Ιορδάνη Α΄ της Κάπουα, ο οποίος σύμφωνα με τον πάπα Γρηγόριος Ζ΄ έσυρε την απρόθυμη γυναίκα να παντρευτεί. 

Αφού έμεινε χήρα από τον Ιορδάνη το 1091, ανέλαβε την αντιβασιλεία των γιων της Ριχάρδου Β΄, Ροβέρτου Α΄ και Ιορδάνη Β΄. Ωστόσο αργότερα την ίδια χρονιά εκδιώχθηκε από την Κάπουα από τους πολίτες -οι οποίοι εξέλεξαν τον Λάντο Δ΄ ως πρίγκιπά τους- και πήρε μαζί της τους γιους της στην Αβέρσα .

Στο Σάρνο, έδωσε καταφύγιο τον αδελφό της Γισούλφος στις τελευταίες του ημέρες και εκεί τάφηκε αυτός. Η Γκαϊτελγκρίμα έκανε τρίτο γάμο με τον Άλφρεντ κόμη του Σάρνο και με το τέλος του Σάρνο αποσύρθηκε.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Γκαϊτελγκρίμα

Υπάρχουν πολλές αξιόλογες Γκαϊτελγκρίμα στην ιστορία. Οι ταυτότητες αυτών των πέντε γυναικών (καθώς και κάποιων άλλων με το ίδιο όνομα) συχνά συγχέονται. Οι 2η, 3η, 4η συνδέονται ως συγγενείς.

# **Γκαϊτελγκρίμα της Κάπουα, πριγκίπισσα του Σαλέρνο**, κόρη του Ατενόλφου Α΄ των Λανδουλφιδών πρίγκιπα της Κάπουα, παντρεύτηκε τον Γουαϊμάρο Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνo και ήταν μητέρα του Γισούλφου Α΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο.
# **Γκαϊτελγκρίμα του Μπενεβέντο** (απεβ. μετά το 1027), ήταν κόρη του Πανδόλφου Β΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο και αδελφή του Πανδόλφου Δ΄ πρίγκιπα της Κάπουα. Ήταν η δεύτερη σύζυγος του Γουαϊμάρου Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο και μητέρα των Γουαϊμάρου Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο, Γουίδωνα/Γκυ δούκα του Σορρέντο και Πανδόλφου κυρίου του Καπάτσιο. Ήταν μητέρα της επόμενης:
# **Γκαϊτελγκρίμα του Σαλέρνο, κόμισσα της Απουλίας**, κόρη του Γουαϊμάρου Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο, παντρεύτηκε πρώτα τον Ντρόγκo των Ωτβίλ κόμη της Απουλίας και μετά τον αδελφό του Ουμφρέδο των Ωτβίλ κόμη της Απουλίας. Λεγόταν και Άλτρουντε. Από τον 2ο γάμο της ήταν μητέρα του Αβελάρδου και του Ερμάνου. Ήταν θεία της επόμενης:
# **[[Γκαϊτελγκρίμα του Σαλέρνο]], πριγκίπισσα της Κάπουα**, κόρη του Γουαϊμάρου Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο (βλ. παραπάνω) και της Γκέμμα. Παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Α΄ Ντρένγκοτ πρίγκιπα της Κάπουα, πιεζόμενη από τον αδελφό της Γισούλφο Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο και στη συνέχεια αναγκάστηκε να παντρευτεί τον Ιορδάνη Α΄ Ντρένγκοτ πρίγκιπα της Κάπουα. Η αδερφή της Σιχελγκάιτα του Σαλέρνου ήταν παντρεμένη με τον Ροβέρτο Γυισκάρδο δούκα της Σικελίας.
# **Γκαϊτελγκρίμα της Κάπουα, δούκισσα της Απουλίας**, κόρη του Ιορδάνη Β΄ των Ντρένγκοτ πρίγκιπα της Κάπουα, και δεύτερη σύζυγος του Γουλιέλμου Β΄ των Ωτβίλ δούκα της Απουλίας. Αγαπούσε βαθιά τον άνδρα της και έκοψε τα μαλλιά της, για να καλύψει το φέρετρό του στην κηδεία του.

Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ
Χακκιάρι

Το **Χακκιάρι** (τουρκικά: Hakkâri· κουρδικά: Colemêrg **Τζολεμέργκ**· αρμενικά: Ջուլամերիկ **Τζουλαμερίκ**), και πρώην **Ζουλαμέρκ** (τουρκικά: Julamerk), είναι πόλη και πρωτεύουσα της Επαρχίας Χακκιάρι της Τουρκίας. Βρίσκεται στο Τουρκικό Κουρδιστάν, λίγα χιλιόμετρα μακριά από τα ιρακινά σύνορα. Ο πληθυσμός της πόλης στην απογραφή του 2010 ήταν 57.844 κάτοικοι.

## Ετυμολογία
Ο Ιμπν Χαλλικάν έγραψε τον 13ο αιώνα ότι η λέξη Χακκιάρι σήμαινε «ανήκειν στους Χακκάρ», μια κουρδική φυλή.

## Ιστορία
Πριν από τη Γενοκτονία των Ασσυρίων, το Χακκιάρι αποτελούσε για αιώνες πατρίδα των Ασσυρίων. Μετά τη γενοκτονία που διαπράχθηκε από την οθωμανική κυβέρνηση και τις κουρδικές φυλές, ο ασσυριακός πληθυσμός σχεδόν εξαφανίστηκε, λόγω της μαζικής δολοφονίας εκατοντάδων χιλιάδων Ασσυρίων χριστιανών. Οι λίγοι που κατάφεραν να διαφύγουν δεν επέστρεψαν, καθώς η περιοχή, και γενικότερα η χώρα, παρέμεινε εχθρική απέναντι σε αυτόχθονες πληθυσμούς που επιχειρούσαν να επιστρέψουν στις πατρογονικές τους εστίες.

Οι ελάχιστοι που παρέμειναν, καθώς και όσοι επιχείρησαν να επιστρέψουν στη γη των προγόνων τους, όπου οι Ασσύριοι ζούσαν ακόμη μέχρι πριν από λίγες μόνο γενιές, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν έντονες διώξεις, διακρίσεις και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και δολοφονίες.

Παράλληλα, η απώλεια αυτή δεν ήταν μόνο δημογραφική, αλλά και πολιτισμική: εκκλησίες, μοναστήρια και ιστορικοί οικισμοί εγκαταλείφθηκαν ή καταστράφηκαν, ενώ μια μακραίωνη παρουσία στην περιοχή διακόπηκε βίαια. Σήμερα, η ασσυριακή διασπορά διατηρεί τη μνήμη της πατρίδας αυτής μέσα από την παράδοση, τη γλώσσα και τη συλλογική ιστορική συνείδηση, ενώ συνεχίζονται οι εκκλήσεις για αναγνώριση των γεγονότων και για σεβασμό των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων λαών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Κατηγορία:Τουρκικό Κουρδιστάν
Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Αγιαγκούζ

Ο **Αγιαγκούζ** (καζακ. Аягөз, αποδόσεις στο λατινικό αλφάβητο *Ayaguz* και *Ayaköz*) είναι ποταμός στο ανατολικό Καζακστάν μήκους 492 χιλιομέτρων.

## Γεωγραφία
Ο Αγιαγκούζ τροφοδοτείται από τα χιόνια των βουνών Ταρμπαγκατάι και εκβάλλει στο ανατολικό άκρο της μεγάλης λίμνης Μπαλκάς. Ωστόσο σήμερα τα περισσότερα νερά του χρησιμοποιούνται για άρδευση και μικρή μόνο ποσότητα καταλήγει στη λίμνη. Η ομώνυμη πόλη Ayagöz είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού. Η λεκάνη απορροής του Αγιαγκούζ έχει έκταση 15.700 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

## Ιστορία
Το 1717 οι Καΐπ Χαν και Αμπούλ Χαΐρ Χαν επιτέθηκαν στο Χανάτο του Ντζουνγκάρ, αλλά νικήθηκαν στις όχθες του ποταμού.

Διάφορες εξερευνητικές αποστολές έφθασαν στην περιοχή του Αγιαγκούζ κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, όπως εκείνη του Φεντέροφ το 1834. Από το 1837 έως το 1843 η στέπα από τον Ιρτύς μέχρι τους ποταμούς Αγιαγκούζ και Τσου χαρτογραφήθηκε σε κλίμακα 1:210.000. Επίσης εξερευνήθηκαν οι όχθες της Λίμνης Μπαλκάς. Ο πρίγκιπας Γκορτσακόφ, κυβερνήτης της Δυτικής Σιβηρίας, απέστειλε το 1839 έναν αξιωματικό, τον Ασάνοφ, με μερικούς άνδρες στη Λίμνη Μπαλκάς προκειμένου να εξετάσει εάν συνέφερε να εγκατασταθεί εκεί αλιευτικός σταθμός. Ο Ασάνοφ κατέβηκε τον ποταμό Αγιαγκούζ μετρώντας τα βάθη της κοίτης του και ψαρεύοντας. Ανέφερε δύο είδη ψαριών, τα *[[Barbus barbus]]* («μαρένα») και *[[Sander volgensis]]* («σουντάκ»), αλλά σε μικρούς αριθμούς, τονίζοντας ότι τα νερά του ποταμού είναι υφάλμυρα και όχι γλυκά, όπως και το ανατολικό τμήμα της Μπαλκάς. Εκεί κοντά υπήρχε ο τάφος του Κουζού Κερμπέτς, που σημείωσε ότι ήταν σημαντικός για τους Κιργίσιους.

## Πανίδα
Το κατώτερο τμήμα του Αγιαγκούζ, που έχει πολλά βούρλα, ήταν κάποτε ενδιαίτημα τίγρεων. Στο ανατολικό τμήμα της κοιλάδας του ποταμού ανακαλύφθηκε το 2011 απολίθωμα τριλοβίτη από την Ορδοβίκια περίοδο, του είδους *Agerina acutilimbata*, από τον Ghobadi Pour και τους συναδέλφους του, βορείως του χωριού Ακτσί, στην οροσειρά Ταρμπαγκατάι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αεροφωτογραφία του στομίου του ποταμού στη λίμνη Μπαλκάς από το «Panoramio»

Αγιαγκουζ
Αγησιστράτη

Η **Αγησιστράτη** (**Αγησιστράτα** στη δωρική διάλεκτο) ήταν η μητέρα του βασιλιά της Αρχαίας Σπάρτης Άγιδος Δ΄ (3ος αιώνας π.Χ.). Η Αγησιστράτη ήταν θυγατέρα της Αρχιδαμείας και του βασιλιά της Σπάρτης Ευδαμίδα Α΄, και παντρεύτηκε τον ανιψιό της, τον βασιλιά Ευδαμίδα Β΄.

Στη Σπάρτη της εποχής της η παραδοσιακή κοινοκτημοσύνη είχε υποχωρήσει. Υπήρχαν πλέον πλούσιοι Σπαρτιάτες και μόλις 100 είχαν συγκεντρώσει την ιδιοκτησία της γης. Ο πολύς λαός ζητούσε την επιστροφή στο πολίτευμα του μυθικού Λυκούργου και ο Άγις Δ΄ αγωνίσθηκε ως βασιλιάς να πραγματοποιήσει σημαντικές μεταρρυθμίσεις, όπως την αναδιανομή της γης, το χάρισμα των χρεών (σεισάχθεια) και την επιστροφή στους νόμους του Λυκούργου. Η Αγησιστράτη υπεστήριξε και βοήθησε ολόψυχα τον γιο της στις μεταρρυθμιστικές του προσπάθειες, παρά το ότι και η ίδια ήταν πάμπλουτη. Το ίδιο έπραξε και η μητέρα της.

Αλλά όταν οι αντίπαλοι του Άγιδος, ωφελημένοι μίας απουσίας του, τον εκθρόνισαν και τον καταδίκασαν σε θάνατο κατά την επιστροφή του, θυμήθηκαν τη στάση και της μητέρας του, και έτσι θανάτωσαν την Αγησιστράτη την ίδια ημέρα με τον γιο της, το 241 π.Χ., με στραγγαλισμό, μαζί και με την Αρχιδάμεια.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 289

Αγησιστρατη
Μείζον Μόντρεαλ

thumb|300px|Χάρτης του Μείζονος Μόντρεαλ
Το **Μείζον Μόντρεαλ** (γαλλ. *Grand Montréal*) είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό μητροπολιτική περιοχή στον Καναδά, μετά το Μείζον Τορόντο. Το 2015 η Στατιστική Υπηρεσία του Καναδά έδωσε την έκταση της «Απογραφικής Μητροπολιτικής Περιοχής» (*Zones d'influence métropolitaine de recensement*, ZIM) ως 4.258,31 τετραγωνικά χιλιόμετρα με πληθυσμό 4.098.927 κατοίκους, δηλαδή σχεδόν το μισό από τον συνολικό πληθυσμό της επαρχίας στην οποία ανήκει, του Κεμπέκ, που έχει έκταση ενδεκαπλάσια της Ελλάδας.

Μια μικρότερη περιοχή, εκτάσεως 3.838 τετρ. χιλιομέτρων, διοικείται από τη «Μητροπολιτική Κοινότητα του Μόντρεαλ (*Communauté métropolitaine de Montréal*), με επικεφαλής έναν «πρόεδρο» που σήμερα είναι η δήμαρχος του Μόντρεαλ.

Ο εσωτερικός «δακτύλιος» του Μείζονος Μόντρεαλ αποτελείται από πυκνοκατοικημένους δήμους πλησίον του κέντρου του Μόντρεαλ. Περιλαμβάνει ολόκληρη τη Νήσο του Μόντρεαλ (ποτάμιο νησί στη συμβολή των ποταμών Αγίου Λαυρεντίου και Οτάβα), το Λαβάλ και το αστικό συγκρότημα Λονγκέιγ.

Ο εξωτερικός «δακτύλιος» αποτελείται από δήμους πολύ μικρότερης πυκνότητας πληθυσμού, στην περιφέρεια. Οι περισσότερες από αυτές τις πόλεις είναι ημιαστικές. Υπάρχει ο όρος «προάστια εκτός Νήσου» (*banlieues hors de l'île*) για τις πόλεις-προάστια που βρίσκονται στη Βόρεια Όχθη του «Ποταμού των Χιλίων Νησιών» (*Rivière des Mille Îles*, διακλάδωση του ποταμού Οτάβα), στη Νότια Όχθη (αλλά που δεν περιλαμβάνονται στον δήμο του Λονγκέιγ) και σε όσες βρίσκονται στη Χερσόνησο Vaudreuil-Soulanges.

## Μεγαλύτερες πόλεις (δήμοι)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μόντρεαλ
Κατηγορία:Μητροπολιτικές περιοχές
Βάρδυλις Β΄

Ο **Βάρδυλις Β΄** ή **Βάρδυλις ο νεότερος**, Ιλλυριός Βασιλιάς των Δαρδάνων (περί το 295 π.Χ. - 290 π.Χ.) ήταν γιος του Κλείτου και εγγονός του Βάρδυλη, εχθρών του Μακεδονικού βασιλείου. Ο Γλαυκίας είχε κυβερνήσει πριν από αυτόν την Ιλλυρική φυλή Ταυλάντιοι αλλά δεν υπάρχει σαφήνεια σχετικά με τους διαδόχους του. Ο Πύρρος της Ηπείρου είχε κηρύξει τον πόλεμου κατά των Ιλλυριών και σύμφωνα με τις πηγές κατέλαβε την πρωτεύουσα τους αλλά η θέση της δεν έχει εντοπιστεί. Ο Βάρδυλις Β΄ έγινε υποτελής βασιλιάς του Πύρρου και τον βοήθησε στους πολέμους του με τους Μακεδόνες. Η συμμαχία του με τον Πύρρο επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι η κόρη του Βιρκέννα έγινε μία από τις πέντε συζύγους του Πύρρου.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Neritan Ceka, The Illyrians to the Albanians (2005)

Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Ατενούλφος Α΄ της Καπούης

Ο **Ατενόλφος Α΄**, γερμ.: *Atenulf I*, που ονομάζεται *Μέγας* (λατιν.: magnus), (απεβ. το 910) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν Πρίγκιπας της Καπούης από τις 7 Ιανουαρίου 887 και του Μπενεβέντο από το 899, όταν κατέκτησε αυτό το πριγκιπάτο. Χρησιμοποίησε επίσης τον τίτλο *πρίγκιπας του λαού των Λομβαρδών* (princeps gentis Langobardorum), ένας απόηχος τού τίτλου που χρησιμοποιούσε ο πρώτος πρίγκιπας του Μπενεβέντο μετά την κατάρρευση της συνοχής των Λομβαρδών το 774.

## Βιογραφία
Γιος τού Λάντενουλφ Α΄, διοικητή (gastald) του Tεάνo, ο Ατενόλφος, μέσω της επιρροής και των κατακτήσεών του, επέτυχε να δικαιώσει τις αξιώσεις της Λομβαρδικής οικογένειάς του για ένα πριγκιπάτο, σε αυτά του Μπενεβέντο και του Σαλέρνο. Από το 879 η Κάπουα είχε αντιπαρατεθεί μεταξύ πολλών υποψηφίων, αλλά μέχρι το 887 ο Ατενόλφος είχε αποκλείσει τους αδελφούς και τους εξαδέλφους του από τη διαμάχη και έγινε ο μοναδικός πρίγκιπας, με τη βοήθεια του *[[Hypatus|υπάτου]]* Αθανασίου της Νάπολης. Τον επόμενο χρόνο (888) βρισκόταν σε πόλεμο με τον Αθανάσιο για τη «Λιβουρνία». Έδωσαν μία αναποφάσιστη μάχη στο Σαν Κάρτσιο στο Κλάνιο.

Ο Ατενόλφος έστρεψε τότε την προσοχή του στο Μπενεβέντο, το οποίο βρισκόταν ακόμη υπό τον έλεγχο του Βυζαντίου και στη συνέχεια στο Σπολέτο. Το κατέκτησε από τον κάποτε έκπτωτο πρίγκιπα Ράντελχις Β΄ το 899 και ανακηρύχθηκε πρίγκιπας στη Σάντα Σοφία στο Μπενεβέντο τον Ιανουάριο του 900. Αντιτάχθηκε από τον άλλοτε επίτροπο του Μπενεβέντο, τον επίσκοπο Πέτρο, τον οποίο εξόρισε στο Σαλέρνο. Έχοντας ενώσει το μεγαλύτερο μέρος των Λομβαρδών της Νότιας Ιταλίας, κατεύθυνε την επιθετικότητά του προς τους Σαρακηνούς του Γκαριλιάνο.

Ο Ατενόλφος Α΄ συμμάχησε με το Αμάλφι και τον Γρηγόριο Δ΄ δούκα της Νάπολης και επιτέθηκε και νίκησε τους Σαρακηνούς το 903. Έγινε υποτελής των Βυζαντινών για να λάβει στρατιωτική βοήθεια, αλλά δεν έλαβε καμιά. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του προετοιμάζοντας μία μεγάλη δεύτερη αποστολή. Απεβίωσε πριν την ολοκλήρωσή της, αν και είχε ως αποτέλεσμα τη διάσημη και επιτυχημένη μάχη του Γκαριλιάνo το 915. Για τις επιτυχίες του εναντίον των Μουσουλμάνων, του αφιερώθηκε ένα ποίημα του Εουτζένιο Βουλγκάριο. Τον Ατενόλφος Α΄ διαδέχθηκε ο γιος του Λανδούλφος Α΄, τον οποίο είχε συγκυβερνήτη στο πριγκιπάτο το 901. Ο Ατενόλφος Α΄ ανακήρυξε τα δύο πριγκιπάτα της Κάπουα και του Μπενεβέντο αχώριστα και θέσπισε την αρχή της συγκυβέρνησης με τον διάδοχο (γιο ή αδελφό), αρχή που θα διατηρείτο στο πριγκιπάτο μέχρι τη διαίρεσή του το 981.

## Οικογένεια
Είχε τέκνα:
* Λανδούλφος Α΄ απεβ. 943, πρίγκιπας του Μπενεβέντο, Γ΄ της Κάπουα.
* Ατενόλφος Β΄ απεβ. 940, συγκυβερνήτης στο Μπενεβέντο και στην Κάπουα.

## Οίκος των Λανδουλφιδών (της Κάπουα)

 

## Πηγές
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda* . Ρώμη, 1962.

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βενεβέντου
Ατενούλφος Β΄ του Βενεβέντου

Ο **Ατενόλφος Β΄**, ιταλ.: *Atenulf II*, *Atenolf*, *Atenolfo*, *Atinolfo*, *Adenolfo*, *Atenulfo*, ή *Adenulfo*, (απεβ. το 940) από τον Οίκο των Λανδουλφιδών (της Κάπουας) ήταν ο νεότερος αδελφός του Λανδούλφου Α΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντo, ο οποίος τον έκανε συγκυβερνήτη τον Ιούνιο του 910 ή 911 (όπως ο πατέρας τους Ατενόλφος Α΄ είχε κάνει συγκυβερνήτη τον Λανδούλφος Α΄ μία δεκαετία νωρίτερα).

## βιογραφία
Το 909 ο Λανδούλφος Α΄ πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να λάβει τους τίτλους του *[[Ανθύπατος|ανθυπάτου]]* και του *[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]* και ο Ατενόλφος Β΄ έμεινε πίσω, αλλά έλαβε όμοιους τίτλους. Ο Ατενόλφος Β΄ πήρε μέρος στη μάχη του Γκαριλιάνο το 915 και στην εκστρατεία κατά των Βυζαντινών το 921 στην Απουλία, φτάνοντας μέχρι το Άσκολι. Συνέχισε τον πόλεμο με το Βυζάντιο, καλώντας ακόμη και Μαγυάρους ως μισθοφόρους υπό έναν αρχηγό ονόματι Σλόβαρντ (Szovard, ιταλοποιημένα ως *Salardo*). Το 929, με τον Λανδούλφο Α΄, τον Γουαϊμάρο Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνo και τον Θεοβάλδο Α΄ του Σπολέτo, εισέβαλε ξανά στην Απουλία και την Καλαβρία. Αυτή τη φορά, όλα ήταν ανεπιτυχή και η παλαιά συμμαχία διαλύθηκε.

Απεβίωσε το 940. Ήταν νυμφευμένος, αν και το όνομα τής συζύγου του δεν είναι γνωστό, και είχε δύο γιους:
* Λανδούλφος, ο οποίος κατέλαβε το Σαλέρνο το 973,
* Ατενόλφος, διοικητή (γαστάλδος) του Ακίνο.

## Πηγές
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda* . Ρώμη, 1962.

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βενεβέντου
Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών