open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κλέμιντ Όλσεν

Ο **Κλέμιντ Άντρασον  Όλσεν ** (*Klæmint Andrasson Olsen*, γεννήθηκε 17 Ιουλίου 1990) είναι ποδοσφαιριστής από τις Νήσους Φερόες που αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας των Νήσων Φερόε με 10 γκολ, ενώ είναι και ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος της χώρας του.

## Βιογραφία

Γεννήθηκε με ανατομικό πρόβλημα στο αριστερό του πόδι (ήταν κοντύτερο από το άλλο) και το μήνυμα από τους γιατρούς ήταν ξεκάθαρο: δεν θα γινόταν ποτέ ποδοσφαιριστής. Ωστόσο, αυτό δεν αποθάρρυνε τη μητέρα του, η οποία σε ραδιοφωνική εκπομπή το 2014 είπε ότι με ειδική αγωγή κάθε πρωί και βράδυ για πέντε χρόνια το πόδι του γιου της έγινε σχεδόν φυσιολογικό. Το μόνο κατάλοιπο που έχει απομείνει στον ποδοσφαιριστή από την αναπηρία του είναι ότι ο μυς της αριστερής του κνήμης είναι σημαντικά μικρότερος από το δεξιό, αλλά αυτό σίγουρα δεν στάθηκε εμπόδιο για  επιτυχημένη ποδοσφαιρική καριέρα. Μεγάλη σημασία έπαιξε και η επιμονή του ίδιου, καθώς το αντιμετώπισε ως το μεγαλύτερο κίνητρο όταν ήταν στην εφηβεία, καθώς ήθελε να αποδείξει ότι οι γιατροί έκαναν λάθος. Έτσι κατάφερε να ξεκινήσει να παίζει στα 12 του χρόνια.

Ξεκίνησε την καριέρα του σε μικρές ομάδες στη δεύτερη κατηγορία και το 2007 εντάχθηκε στην ΝΣΙ Ρούναβικ με την οποία συνεχίζει να αγωνίζεται. Την πρώτη του χρονιά κατέκτησε το πρωτάθλημα, το μόνο στην καριέρα του. Το 2011 ψηφίστηκε καλύτερος νέος ποδοσφαιριστής του πρωταθλήματος και το 
2011–12 ήταν για πρώτη φορά πρώτος σκόρερ, η πρώτη από τις τέσσερις συνεχόμενες φορές. Το 2012 έκανε και το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα των ανδρών, όντας διεθνής με τις μικρότερες εθνικές ομάδες από το 2005. Από το 2013 έγινε και αρχηγός της ομάδας του. Το 2016–17 κατέκτησε το δεύτερο συλλογικό του τίτλο, το Κύπελλο. Το πρώτο διεθνές του γκολ ήρθε πολύ αργά για την αδύναμη εθνική της μικρής χώρας, στις 7 Ιουλίου 2019, με αντίπαλο την Ισπανία (1–4), όπου μείωσε το σκορ σε 1–2. Στις 20 Αυγούστου 2020 στα πλαίσια του Γιουρόπα Λιγκ, σημείωσε χατ τρικ στον αγώνα με αντίπαλο την ουαλική Μπάρι Τάουν Γιουνάιτεντ (αποτέλεσμα 5–1), ο πρώτος ποδοσφαιριστής από τη χώρα του που πέτυχε κάτι τέτοιο. Έχοντας έξι τίτλους πρώτο σκόρερ του εθνικού πρωταθλήματος
είναι και ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών του πρωταθλήματος των Νήσων Φερόε.

## Τίτλοι και διακρίσεις

**ΝΣΙ Ρούναβικ**
* Πρωτάθλημα Νήσων Φερόε : 2007
* Κύπελλο Νήσων Φερόε : 2016–17

**Ατομικές διακρίσεις**
* Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος (6) : 2013 (21 γκολ), 2014 (21 γκολ), 2015 (21 γκολ), 2016 (23 γκολ), 2019 (26 γκολ), 2020 (17 γκολ) 
* Καλύτερος νέος παίκτης :  2011

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* National football team player Klæmint Olsen 
* Συνέντευξη του Όλσεν 

Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές των Νήσων Φερόε 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νήσων Φερόε
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νήσων Φερόε Κ21 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΣΙ Ρούναβικ
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ιωάννης Γ΄ της Νεαπόλεως (επίσκοπος)

Ο **Ιωάννης Γ΄** (ιταλικά : *Giovanni III*, λατινικά : *Iohannes III*), (απεβίωσε το 635), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως  από το 615 έως το 635.

## Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Ιωάννη Γ' είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτανών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από έναν ανώνυμο συγγραφέα.

Δεν έχουν διατηρηθεί πληροφορίες για την καταγωγή και τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ιωάννη Γ'. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον Πασχάλιο, ο οποίος πέθανε το 615. Από τις πράξεις του Ιωάννη Γ' ως προϊσταμένου της επισκοπής Νεάπολης αναφέρεται μόνο η κατασκευή ρητορείου διακοσμημένου με τοιχογραφίες και κίονες κατόπιν εντολής του. Σημειώνεται επίσης ότι το 619 ο Ναπολιτάνος Βονιφάτιος Ε' έγινε πάπας της Ρώμης.

Από άλλες μεσαιωνικές πηγές είναι γνωστό ότι στα πρώτα χρόνια της επισκοπής του Ιωάννη Γ' υπήρξε αναταραχή στη βυζαντινή διοίκηση της Ιταλικής χερσονήσου, , το 615-618, με την δολοφονία του έξαρχου Ιωάννη.

Ο Ιωάννης Γ' πέθανε το 635 μετά από είκοσι χρόνια, επτά μήνες και δεκατέσσερις ημέρες ως επίσκοπος Νάπολης. Ο Καισάριος ήταν ο διάδοχός του ως επίσκοπος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης
Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Μπέρτολντ της Βαυαρίας

Ο **Μπέρτολντ**, γερμ.: *Berthold* (π. 900 – 23 Νοεμβρίου 947) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών, ήταν ο νεότερος γιος του Λεοπόλδου μαργράβου της Βαυαρίας και της Κουνιγκούντας, αδελφής του Έρχανγκερ δούκα της Σουαβίας. Διαδέχθηκε τον ανιψιό του Έμπερχαρντ ως δούκας της Βαυαρίας το 938.

## Βιογραφία

Είναι γνωστό ότι ο Μπέρτολντ ήταν κόμης στη μαρκιωνία της Καρινθίας το 926, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Αρνούλφος ήταν δούκας της Βαυαρίας. Το 927 ο βασιλιάς Ερρίκος Α΄ της Γερμανίας τον έκανε δούκα της Καρινθίας. Όταν το 938 ο γιος τού Αρνούλφου και διάδοχος, Έμπερχαρντ, προσπάθησε να διατηρήσει την αυτονομία του δουκάτου της Βαυαρίας, εκτοπίστηκε και εξορίστηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, ο οποίος διόρισε τον Μπέρτολντ στη θέση του ως δούκα της Βαυαρίας.

Σε αντίθεση με τον ισχυρό αποβιώσαντα δούκα Aρνούλφο, ο Μπέρτολντ δεν είχε το δικαίωμα να διορίζει επισκόπους ή να διαχειρίζεται τη βασιλική περιουσία, αλλά παρέμεινε πιστός στην δυναστεία των Οθωνιδών καθ' όλη τη διάρκεια της εξουσίας του. Σχεδίαζε ακόμη και να νυμφευτεί την αδελφή του Όθωνα Α΄, τη Γκέρμπεργκα, χήρα του Γιλβέρτου δούκα της Λωρραίνης, και αργότερα τη Χέντβιχ, μία άλλη αδελφή τους, αλλά αυτά τα σχέδια δεν τελεσφόρησαν. Αντίθετα νυμφεύτηκε τη Μπίλντρουντε, μία Βαυαρή ευγενή, περί το 939. Το 943 νίκησε στους Μαγυάρους στη μάχη του Βελς (12 Αυγούστου)  και απέκρουσε τις επιθέσεις τους για λίγο, όπως είχε κάνει πριν από αυτόν ο Αρνούλφος.

Με την άνοδο του Μπέρτολντ στον θρόνο, το δουκάτο της Βαυαρίας και η μαρκιωνία της Καρινθίας ενώθηκαν και πάλι. Ωστόσο μετά το τέλος του το 947 ο βασιλιάς Όθωνας Α΄ δεν έδωσε ως φέουδο στον ανήλικο γιο τού Μπέρτολντ, τον Ερρίκο (Γ΄) το δουκάτο της Βαυαρίας, αλλά το έδωσε στον δικό του αδελφό Ερρίκο Α΄ των Οθωνιδών, ο οποίος είχε νυμφευτεί την κόρη του Αρνούλφου, την Ιουδήθ. Το 976 ο Ερρίκος Γ΄ έλαβε το αποκομμένο δουκάτο της Καρινθίας ως αποζημίωση. Μετά το 983 έλαβε και το δουκάτο της Βαυαρίας

Ο δούκας Μπέρτολντ τάφηκε στο αβαείο Nήντεραλταϊχ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. 939 τη Μπίλτρουντε, ευγενή της Βαυαρίας και είχε τέκνο:
* Ερρίκος Γ΄ π.940-989, δούκας της Καρινθίας και της Βαυαρίας.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Οίκος των Λεοπολδιδών
Έμπερχαρντ της Βαυαρίας

Ο **Έμπερχαρντ**, γερμ.: *Eberhard von Bayern* (άκμασε 933-940) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αρνούλφου δούκα της Βαυαρίας (907–937). Ωστόσο η εξουσία του στο δουκάτο ήταν σύντομη, διότι εξορίστηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας το 938.

## Βιογραφία
Το 933 ή το 934, στον Έμπερχαρντ, λόγω του ότι από τη μητέρα του ήταν απόγονος των Ουνρουοχιδών. προσφέρθηκε το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας από υποστηρικτές του βασιλιά Ροδόλφος Β΄ της Βουργουνδίας, στη σύγκρουση με τον αντίπαλο Ούγο της Αρλ. Αφού ο ίδιος ο Ροδόλφος είχε αποκηρύξει όλες τις αξιώσεις στον ιταλικό θρόνο, ο Βαυαρός δούκας συμμάχησε με τον επίσκοπο Ραθέριο και βάδισε εναντίον της Βερόνας, αλλά η εκστρατεία απέτυχε. Το 935 ο Έμπερχαρντ ορίστηκε από τον πατέρα του ως διάδοχός του στο δουκάτο. Ο δούκας Aρνούλφος επέτυχε τη συγκατάθεση του βασιλιά Ερρίκου Α΄ της Γερμανίας και έκανε επίσης τους Βαυαρούς ευγενείς να αποτίσουν φόρο τιμής στον γιο του στο Ράιχενχαλ τον Ιούλιο. Περίπου αυτή την εποχή, ο Έμπερχαρντ νυμφεύτηκε τη Λιούτγκαρντ.

Μετά το τέλος του πατέρα του, τον διαδέχθηκε αθόρυβα, αλλά γρήγορα ήρθε σε σύγκρουση με τον γιο του Ερρίκου Α΄, τον βασιλιά Όθωνα Α΄, ο οποίος αντιτάχθηκε στα προνόμια που είχε κερδίσει ο αποβιώσας δούκας Αρνούλφος από τον πατέρα του. Τέτοιο ήταν το προνόμιο του διορισμού επισκόπων, που οδήγησε σε εξέγερση τον Έμπερχαρντ, η οποία δεν συγκέντρωσε την πλήρη υποστήριξη της Βαυαρίας, αλλά έκανε τον Έμπερχαρντ δούκα της Φραγκονίας να επαναστατήσει δίπλα στον Έμπερχαρντ.  Σε δύο εκστρατείες το 938, την άνοιξη και το φθινόπωρο, ο Όθωνας νίκησε τον Έμπερχαρντ και τον έδιωξε. Στη θέση του διόρισε τον πιστό θείο εκείνου Μπέρτολντ. Ο τόπος εξορίας και η ημερομηνία τέλους του Έμπερχαρντ είναι άγνωστα. Μπορεί να παπεβίωσε γύρω στο 940 ή μπορεί να είχε καταφύγει στην Ουγγαρία, βοηθώντας ακόμη και τους επαναστάτες τού 953.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Εμπερχαρντ
Songs of Theodorakis

Το ***Songs of Theodorakis*** (μετάφραση: *Τραγούδια του Θεοδωράκη*) είναι ένας δίσκος της ηθοποιού και τραγουδίστριας Ειρήνης Παπά. Στον δίσκο, η Παπά τραγουδά έντεκα τραγούδια, όλα στα ελληνικά, γραμμένα από τον Μίκη Θεοδωράκη. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 1968 από την RCA Victor (FPM-215 και FSP-215). Η RCA Victor το κυκλοφόρησε επίσης στη Γαλλία το 1969. Η εταιρεία Anodos το κυκλοφόρησε στην Ελλάδα (ΠΜΕ Α-166) το 1990 με τον τίτλο *Ειρήνη Παππά - Σε έντεκα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη*. Επανεκδόθηκε σε CD το 2004 από την FM Records με τον τίτλο ***Irene Papas Sings Mikis Theodorakis*** (μετάφραση: *Η Ειρήνη Παπά τραγουδά Μίκη Θεοδωράκη*). 

Όλα τα κομμάτια του άλμπουμ ηχογραφήθηκαν σε μια συναυλία που έδωσε η Παπά στη Νέα Υόρκη το 1969. Τη μουσική διεύθυνση είχε ο Χάρης Λεμονόπουλος. Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Άντι Γουάιζγουελ.   Τόσο η Παπά όσο και ο Θεοδωράκης είχαν εξοριστεί όταν η στρατιωτική δικτατορία ανέβηκε στην εξουσία στην Ελλάδα το 1967.   Ο κριτικός της εφημερίδας *[[The New York Times|New York Times]]* Κλάιβ Μπαρνς είπε για την ερμηνεία της:"η Ειρήνη Παπά είναι γνωστή στο κοινό ως ηθοποιός, αλλά γι' αυτό τραγουδά με τόση ένταση, η ίδια η εμφάνισή της, τα κατάμαυρα σαν κορακιού μαλλιά της, είναι ένα εξίσου δυναμικό μέσο έκφρασης". 

## Κομμάτια

* 1 Ένα δειλινό
* 2 Στο περιγιάλι
* 3 Ήσουν καλός, ήσουν γλυκός
* 4 Προδομένη αγάπη
* 5 Δόξα τω Θεώ
* 6 Γωνιά γωνιά
* 7 Τον Παύλο και τον Νικολιός
* 8 Καημός
* 9 Στα περιβόλια
* 10 Ο Ήλιος
* 11 Μοιρολόι

## Παραπομπές

Κατηγορία:Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1968
Καρτ Ποστάλ (τηλεοπτική σειρά)

*Για άλλες χρήσεις, δείτε: [[Καρτ Ποστάλ (αποσαφήνιση)]].*

Το **Καρτ Ποστάλ** είναι μια ελληνική δραματική σειρά 12 αυτοτελών επεισοδίων που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΕΡΤ1 το 2021.

Το σενάριο της σειράς βασίζεται στο μυθιστόρημα ''Οι Καρτ Ποσταλ'' της Βικτόριας Χίσλοπ. Την τηλεοπτική  του σεναρίου ανέλαβαν μαζί με την δημιουργό, ο Νίκος Απειρανθίτης, η Αλεξάνδρα Κατσαρού, η Δώρα Μασκλαβάνου και ο Παναγιώτης Χριστόπουλος. Την σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Γιώργος Παπαβασιλείου. Πρωταγωνιστής της είναι ο Ανδρέας Κωνσταντίνου.

Η μίνι κοινωνική σειρά έκανε πρεμιέρα το Σάββατο 2 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2021 με εβδομαδιαία προβολή.

## Πλοκή
Ο Τζόζεφ (Ιωσήφ) Μαρκάκης (Ανδρέας Κωνσταντίνου) είναι ένας διεθνούς φήμης αρχαιολόγος, ο οποίος εγκαταλείπει για το καλοκαίρι το Λονδίνο και επισκέπτεται την Κρήτη για ανασκαφές. Ο εσωστρεφής αρχαιολόγος σχεδίασε να κάνει πρόταση γάμου στην κοπέλα του, τη Σάρα στην πατρίδα του. Η νεαρή κοπέλα δεν έφτασε στην Κρήτη, με τον Τζόζεφ να παρουσιάζεται καταρρακωμένος. Ξεκινάει ένα μοναχικό ταξίδι στο νησί, προσπαθώντας να ανακαλύψει τον εσωτερικό του εαυτό. Στην πορεία εμφανίζονται ντόπιοι κάτοικοι στην ζωή του. Κάποιοι την αλλάζουν, άλλοι όχι. Αποκαρδιωμένος, αποφασίζει να στέλνει καρτ ποστάλ από κάθε του ταξίδι στην Κρήτη, στο διαμέρισμα που ζούσε η Σάρα, χωρίς να γνωρίζει ότι το σπίτι έχει νοικιαστεί και τα γράμματα παραλαμβάνονται από την Έλι, την νέα ένοικο του σπιτιού.

## Διανομή
Οι ηθοποιοί της σειράς με σειρά εμφάνισης.

## Επισκόπηση Σειράς

### Επεισόδια

## Παραπομπές



Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ
Ερρίκος του Έπενσταϊν

Ο **Ερρίκος Γ΄**, γερμ.: *Henrik von Eppenstein*, (π. 1050 – 4 Δεκεμβρίου 1122) από τον Οίκο του Έππενσταϊν ήταν δούκας της Καρινθίας και μάργραβος της Βερόνας από το 1090 έως το 1122. Ήταν ο τελευταίος δούκας από τον Οίκο του Έπενσταϊν.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Μάρκβαρτ κόμη του Έπενσταϊν (π. 1076) και της συζύγου του Lιούτμπιργκ του Πλάιν. Ήταν νεότερος αδελφός του Λιούτολντ, ο οποίος είχε λάβει ως φέουδο το δουκάτο της Καρινθίας μετά την καθαίρεση του Μπέρτολντ των Τσέρινγκεν από τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας. το 1077. Και τα δύο αδέλφια υπήρξαν πιστοί σύμμαχοι του βασιλιά κατά τη διάρκεια της σκληρής έριδας της Περιβολής και την πορεία της Κανόσας. Όταν οι πρίγκιπες εξέλεξαν αντίπαλο βασιλιά τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν, οι Έπενσταϊν εξασφάλισαν την ασφαλή μετάβαση του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ πίσω στη Γερμανία.

Το 1077 ή λίγο μετά, ο Ερρίκος Δ΄ παραχώρησε τις μαρκιωνίες της Καρνιόλας και της Ιστρίας στον Ερρίκο του Έπενσταϊν. Όταν ο δούκας Λιούτολτ απεβίωσε άτεκνος το 1090, ο Ερρίκος Δ΄ έδωσε στον Ερρίκο την Καρινθία και τη μαρκιωνία της Βερόνας, αλλά μετέφερε την Καρνιόλα στο πατριαρχείο της Ακουιλέια και την Ιστρίας στο Πόπο Β΄ της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε. Ο δούκας Ερρίκος υπηρέτησε ως επιμελητής (*[[vogt]]*) του πατριαρχείου υπό τον αδελφό του, πατριάρχη Ούλριχ Α΄. Με τον Ούλριχ Α΄ υποστήριξε τον βασιλιά Ερρίκο Ε΄ της Γερμανίας, όταν ο Ερρίκος Ε΄ επέβαλε την παραίτηση τού πατέρα του Ερρίκου Δ΄ το 1105. Κατά τη διάρκεια της συνεχιζόμενης έριδας της Περιβολής, μπήκε σε ένοπλη σύγκρουση με τον Κορράδο Α΄ πρίγκιπα-αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ το 1121.

Με το τέλος του Ερρίκου το 1122, ο Οίκος του Έπενσταϊν εξέλιπε. Το δουκάτο της Καρινθίας ανέλαβε ο ανάδοχος (νονός) του Ερρίκος Δ΄ από τον ανερχόμενο Οίκο του Σπόνχαϊμ.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Florin Curta. *Η Νοτιοανατολική Ευρώπη στο Μεσαίωνα, 500–1250* . Cambridge University Press, 2002. σελ. 255
* Τζον Έλντεβικ. *Επισκοπική Εξουσία και Εκκλησιαστική Μεταρρύθμιση στη Γερμανική Αυτοκρατορία: Δέκατοι, Κυριαρχία και Κοινότητα, 950–1150* . Cambridge University Press, 2012. σελ. 261
* ΕΙΝΑΙ Ο Ρόμπινσον. *Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας, 1056-1106* . Cambridge University Press, 2003. σελ. 289

Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας
Κατηγορία:Οίκος του Έπενσταϊν
Λιούτολντ του Έπενσταϊν

Ο **Λιούτολντ**, γερμ.: *Liutold von Eppenstein* (π. 1050 - 12 Μαΐου 1090) ήταν δούκας της Καρινθίας και μάργραβος της Βερόνας από το 1077 μέχρι το τέλος του.

## Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Mάρκβαρτ, κόμη του Έπενσταϊν (απεβ. 1076) και της συζύγου του Λιούτμπιργκ, κόρης του κόμη Λιούτολντ του Πλάιν. Ο παππούς του Aδαλβέρτος του Έπενσταϊν ήταν ήδη δούκας της Καρινθίας, έως ότου καθαιρέθηκε από τον βασιλιά Κορράδο Β΄ της Γερμανίας το 1035. Ωστόσο, ο Οίκος του Έπενσταϊν της Άνω Στυρίας είχε παραμείνει ισχυρός στα εδάφη της Καρινθίας, καθιστώντας δύσκολο για τους ξένους ηγεμόνες που διορίστηκαν από τον βασιλιά να επικρατήσουν έναντι των τοπικών ευγενών.

Ο Λίουτολντ ανέκτησε τον τίτλο του δουκάτου, όταν ο προκάτοχός του δούκας Μπέρτολντ Β΄ των Τσέρινγκεν είχε υποστηρίξει τον Γερμανό αντιβασιλιά Ροδόλφο του Ράινφελντεν κατά τη διάρκεια της δέριδας της Περιβολής και ως εκ τούτου καθαιρέθηκε από τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄ το 1077. Ο βασιλιάς, έχοντας επιστρέψει από την Κανόσα, διόρισε τον Λίουτολντ αντ' αυτού, ο οποίος του παρείχε ασφαλή μετακίνηση στο πέρασμα του Πρέντιλ και στις κτήσεις του στην Καρινθία, στον δρόμο του πίσω στη Γερμανία. Οι περιοχές του Έπενσταϊν ωστόσο περιορίστηκαν σημαντικά, καθώς ο Ερρίκος Δ΄ έδωσε την περιοχή του Βερονέζου Φρίουλι και την Ιστρίας στο νεοσύστατο Patria del Friuli (πατριαρχείο της Ακουιλέια), ενώ η Καρινθιακή μαρκιωνία της Στυρίας παρέμεινε υπό την κυριαρχία των Οτακαριδών.

Ο Λιούτολντ συνόδευσε αργότερα τον Ερρίκο Δ΄ στη στέψη του στη Ρώμη και επίσης ξανάκτισε το κάστρο του Έπενσταϊν. Αν και είχε νυμφευτεί δύο φορές, απεβίωσε χωρίς απογόνους. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος Γ΄. Ο Λιούτολντ ετάφηκε στο αβαείο του Αγίου Λάμπρεχτ στη Στυρία.

## Πηγές
* 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οίκος του Έπενσταϊν
Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας
Είμαστε δυο

Το "**Είμαστε δυο"** είναι ένα τραγούδι του Έλληνα συνθέτη και πολιτικού Μίκη Θεοδωράκη.

## Ιστορικό
Το "Είμαστε δυο" ήταν ένα από τα τραγούδια που έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης για το εξέχον στέλεχος της ελληνικής αριστεράς Ανδρέα Λεντάκη (1935-1997) προς τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Την εποχή της στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974), αυτό το τραγούδι, του οποίου το θέμα ήταν τα βασανιστήρια και ο περιορισμός στην απομόνωση ενός πολιτικού κρατουμένου, έγινε σύμβολο στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας των ελληνικών αριστερών πολιτικών ομάδων.

Το τραγούδι ακούγεται και στην κωμωδία των Ντίνου Κατσουρίδη και Πάνου Γλυκοφρύδη *Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας* (1976), σε μια γνωστή σκηνή, όπου ο Θανάσης Βέγγος ακούει ενθουσιασμένος απαγορευμένα τραγούδια του Θεοδωράκη οδηγώντας το φορτηγό του, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι είναι ανοιχτό το μεγάφωνο.

## Ηχογραφήσεις και διασκευές
Η πρώτη ηχογραφημένη εκτέλεση του τραγουδιού έγινε από τον Αντώνη Καλογιάννη το 1968 για τον δίσκο *Τα τραγούδια του Αντρέα,*  ενώ με τον ίδιο τραγουδιστή ακούγεται και στον δίσκο *Θεοδωράκης Διευθύνει Θεοδωράκη Νο 2* του 1974. Την ίδια χρονιά, το τραγούδι κυκλοφορεί με τη φωνή της Μαρίας Δουράκη στον δίσκο *Επιλογή*, ενώ έναν χρόνο αρχότερα περιλαμβάνεται στον δίσκο του Τάκη Βούη *Και τώρα τραγουδάμε*. Μια ορχηστρική ηχογράφηση του κομματιού ακούγεται στον δίσκο του 1976 *Θεοδωράκης – Οι μεγάλες λαϊκες επιτυχίες.*  ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και στον δίσκο *Θεοδωράκης τραγουδά Θεοδωράκη* με τη φωνή του ίδιου του συνθέτη. Μέσα στα επόμενα χρόνια, θα ακολουθήσουν δεκάδες διασκευές.

Μια γαλλική διασκευή του "Είμαστε δυο" με τίτλο "Nous sommes deux", έγινε δημοφιλής από τον Ζωρζ Μουστακί τη δεκαετία του 1970, ενώ μια άλλη γαλλική διασκευή με τίτλο "A chaque fois j'y crois" ερμήνευσε η Νταλιντά το 1977.

Το "Nous sommes deux" του Μουστακί ακούγεται στο ομώνυμο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ του Ροβήρου Μανθούλη  που γυρίστηκε για τη γαλλική τηλεόραση το 1970  και στο σάουντρακ της ταινίας *Σαλβαδόρ* (*Salvador*) του 2006.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σελίδα με στίχους και MIDI 
* Παρτιρούρα 

Κατηγορία:Τραγούδια του 1968
Κατηγορία:Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη
Κατηγορία:Επαναστατικά τραγούδια
Δυνατά

Το "**Δυνατά**" είναι ένα τραγούδι από τον δίσκο της *Μένω εκτός* του 1991*.* Η μουσική του γράφτηκε από τον Αμερικανοαρμένιο Άρα Ντινκτζιάν, οι στίχοι από τη Λίνα Νικολακοπούλου και η ερμηνεία είναι της Ελευθερίας Αρβανιτάκη ενώ συμμετέχει ο Άρτο Τανκμπογιασιγιάν με μη λεκτικό τραγούδι. Το κομμάτι συνδυάζει επιρροές από τη βαλκανική, την ελληνική και την αρμένικη μουσική με στοιχεία από την ηλεκτρονική μουσική. Αυτό το τραγούδι, μαζί με τον υπόλοιπο δίσκο *Μένω εκτός*, βελτίωσε την αναγνωρισιμότητα της Αρβανιτάκη στην Ελλάδα και εκτός Ελλάδας. Μια αξιοσημείωτη ερμηνεία του έγινε στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004 εν μέσω πυροτεχνημάτων και μετά το σβήσιμο της ολυμπιακής φλόγας.

## Διασκευές
Υπάρχουν διάφορες διασκευές του "Δυνατά". Το τραγούδι ή μάλλον η μουσική πρωτοκυκλοφόρησε το 1986 ως ορχηστρικό κομμάτι από το κουαρτέτο Night Ark, από όπου και ο «επίσημος» αγγλικός τίτλος του, *Homecoming* (*Επιστροφή στο σπίτι*).  Ο Άρα Ντινκτζιάν είναι ιδρυτικό μέλος του ορχηστρικού τζαζ κουαρτέτου Night Ark. Το πιο γνωστό κομμάτι τους είναι το *Homecoming* που ακούγεται για πρώτη φορά στο άλμπουμ τους *Picture* του 1986.

Το τραγούδι διασκευάστηκε με τον τίτλο «**Δυνατά δυνατά**» από το ελληνοσουηδικό ντουέτο Antique. Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1999 ως το δεύτερο σινγκλ από το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο *Μέρα με τη μέρα*. Έφτασε στο top 10 στη Ρουμανία, την Ιταλία και τη Σουηδία. Στην Ιταλία, αυτή η διασκευή κυκλοφόρησε στις 5 Δεκεμβρίου 1999.

Το 2007, το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο διπλό σιντί της Αρβανιτάκη με τίτλο *Δυνατά 1986-2007*. 

### Σε άλλες γλώσσες

#### Γαλλικά
Μια γαλλική διασκευή του τραγουδιού ηχογραφήθηκε από τον Ντέμη Ρούσσο στο άλμπουμ *Mon Ile* του 1997 σε στίχους του Koraz. 

#### Τουρκικά
Μια τουρκική διασκευή του τραγουδιού κυκλοφόρησε από τη Σεζέν Ακσού με τον τίτλο *Sarışınım* στο άλμπουμ της *Sezen Aksu '88* του 1988.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Στίχοι του τραγουδιού στο stixoi.info
* Ara Dinkjian - Homecoming - Dinata Dinata
* Ελευθερία Αρβανιτάκη - Δυνατά
* Antique - Δυνατά δυνατά
* Ντέμης Ρούσσος - Δυνατά
* Sezen Aksu - Sarışın
Κατηγορία:Ελληνόφωνα τραγούδια
Κατηγορία:Singles του 1999
Κατηγορία:Τραγούδια του 1991
Κατηγορία:Ελληνικά τραγούδια
Ελλαγιταννίνες

300px|μικρογραφία|Μια τυπική ελλαγιταννίνη, η '''''κασταλαγίνη''''' - η περίπλοκη χημική δομή της.
Οι **ελλαγιταννίνες** (αγγλ. *elaggitannins*) είναι κατηγορία υδρολυόμενων ταννινών, ένας τύπος πολυφαινόλης που σχηματίζεται κυρίως από την οξειδωτική σύνδεση ομάδων του γαλλικού οξέος (*γαλλοϋλίου*) σε 1,2,3,4,6-πενταγαλλοϋλογλυκόζη. Οι ελλαγιταννίνες διαφέρουν από τις γαλλοταννίνες στο ότι οι γαλλοϋλικές τους ομάδες συνδέονται μέσω δεσμών άνθρακα-άνθρακα (C-C), ενώ οι γαλλοϋλικές ομάδες στις γαλλοταννίνες συνδέονται με δεσμούς τύπου *depside* (έναν τύπο ένωσης που αποτελείται από δύο ή περισσότερες μονοκυκλικές αρωματικές μονάδες που συνδέονται με έναν εστερικό δεσμό).
200px|μικρογραφία|Μια άλλη ελλαγιταννίνη, η '''''κασταλίνη''''' που απαντάται στο ξύλο της δρυός.
Οι ελλαγιταννίνες περιέχουν ποικίλο αριθμόεξαϋδροξυδιφαινοϋλικών μονάδων, καθώς και μονάδες γαλλικού οξέος, ή/και μονάδες σανγουϊσορβικού οξέος που συνδέονται με μονάδες σακχάρων. Για τον προσδιορισμό της ποσότητας κάθε μονάδας, γίνεται υδρόλυση των εκχυλισμάτων με τριφθοραιθανικό οξύ σε σύστημα διαλυτών, μεθανόλης / νερού. Το εξαϋδροξυδιφαινικό οξύ, που δημιουργήθηκε μετά από υδρόλυση, δίνει λακτινικό σχηματισμό αυθόρμητα σε ελλαγικό οξύ, και το σανγουϊσορβικό οξύ σε διλακτόνη σανγουϊσορβικού οξέος, ενώ ταυτόχρονα το γαλλικό οξύ παραμένει ανέπαφο.

Οι ελλαγιταννίνες σχηματίζουν γενικά μακρόκυκλους, ενώ οι γαλλοταννίνες όχι.

Στη φύση, οι ελλαγιταννίνες ανευρίσκονται σε είδη κυρίως δικοτυλήδονα αγγειόσπερμα και πρωτίστως σε Μυρτώδη είδη (*Myrtales*), όπως και το ρόδι.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω μελέτη
* Quideau, Stéphane (editor). *Chemistry and Biology of Ellagitannins: An Underestimed Class of Bioactive Plant Polyphenols*, 2009, World Scientific Publishing. 
* Tannin Chemistry (Tannin Handbook, Copyright 1998, 2002, 2011,  Ann E. Hagerman)

Κατηγορία:Φαινόλες
Κατηγορία:Δευτερογενείς μεταβολίτες
Ισμαΐλ Αμπντουλατίφ

Ο **Ισμαΐλ Αμπντουλατίφ** (αραβικά:  إسماعيل عبد اللطيف , γεννήθηκε 11 Σεπτεμβρίου 1986) είναι ποδοσφαιριστής από τις Μπαχρέιν που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας του Μπαχρέιν με 47 γκολ.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Μπαχρέιν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μπαχρέιν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Σαλμίγια ΣΚ 
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ 
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Λεοπόλδος, μάργραβος της Βαυαρίας

Ο **Λεοπόλδος**, γερμ.: *Luitpold* ή *Liutpold* (απεβ. 4 Ιουλίου 907), ίσως της οικογένειας Χουόζι ή συγγενής με τη δυναστεία των Καρολιγγίων από τη Λιούτσβιντ, μητέρα του αυτοκράτορα Aρνούλφου της Καρινθίας, ήταν ο πρόγονος του Οίκου των Λεοπολδιδών, που κυβέρνησε τη Βαυαρία και την Καρινθία τα μέσα του 10ου αι.

## Βιογραφία
Το 893 διορίστηκε μάργραβος στη μαρκιωνία της Καρινθίας και της Άνω Παννονίας από τον Αρνούλφο της Καρινθίας, τότε βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας. Ο Λεοπόλδος διαδέχθηκε τον έκπτωτο μάργραβο Ένγκελσαλκ Β΄ της οικογένειας Γουλιελμινιδών. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, μπόρεσε να επεκτείνει την εξουσία του ανεμπόδιστα από τον πανίσχυρο μάργραβο Αρίμπο, αποκτώντας πολυάριθμες κομητείες στην Καρινθία καθώς και στον Δούναβη και στο Νόρντγκαου γύρω από το Ρέγκενσμπουργκ από το 895 και αναδεικνύοντας τον εαυτό του ως τον πιο εξέχοντα της αριστοκρατίας της Βαυαρίας. Αν και έτσι έθεσε τα θεμέλια του συνοριακού δουκάτου, ήταν ο γιος του Aρνούλφος ο Κακός που, με βάση τα αποκτήματα τού πατέρα του, ανέλαβε για πρώτη φορά τον τίτλο του δούκα της Βαυαρίας.

Καθώς ο Λεοπόλδος παρέμεινε πιστός υποστηρικτής του Καρολίγγειου μονάρχη Αρνούλφου της Καρινθίας και τού γιου του Λουδοβίκου Δ΄ του Παιδός, απολάμβανε την υποστήριξή τους και τού ανατέθηκε η άμυνα στα σύνορα της Ουγγαρίας και της Μοραβίας. Το 898 πολέμησε με επιτυχία εναντίον του Μοτζμίρ Β΄, του βασιλιά της Μεγάλης Μοραβίας, για λογαριασμό τού επαναστάτη αδελφού εκείνου βασιλιά Σβατοπλούκ Β΄ και ανάγκασε τον Μοτζμίρ Β΄ να γίνει υποτελής τού Αρνούλφου. Το 903 ο Λεοπόλδος είχε τον τίτλο του δούκα της Boημίας (*dux Boemanorum)*. Οργάνωσε την άμυνα των Φράγκων κατά των Μαγυάρων υπό τον μεγάλο πρίγκιπα Άρπαντ μετά την εισβολή στην Ουγγαρία. Στις 4 Ιουλίου 907 σκοτώθηκε ανατολικά της Βιέννης στη μάχη του Πρέσμπουργκ. 

## Οικογένεια
Ο Λεοπόλδος νυμφεύτηκε την Κουνιγκούντε της Σουαβίας,  κόρη του Μπέρτολντ Α΄ βασιλικού παλατινού κόμη στη Σουαβία, και αδελφή του δούκα Έρχανγκερ δούκα της Σουαβίας, μέλους της Οίκου των Αλαχολφιδών. Μετά το τέλος του Λεοπόλδου, η Κουνιγκούντα παντρεύτηκε τον βασιλιά Κορράδο Α΄ της Γερμανίας το 913.  Ο Λεοπόλδος απέκτησε από αυτήν:

* Aρνούλφος ο Κακός,  δούκας της Βαυαρίας από το 907 έως το 937.
* Μπέρτολντ, δούκας της Βαυαρίας από το 938 έως το 948.

Από τους τίτλους των απογόνων του, ο Λεοπόλδος αποκαλείται συχνά δούκας της Βαυαρίας ή μάργραβος της Βαυαρίας, με τον τελευταίο τίτλο να είναι πιο ακριβής ως προς την πραγματική του ιδιότητα.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
239

Κατηγορία:Οίκος των Λεοπολδιδών
Άγιος Ιωάννης Πορταριάς Μαγνησίας

Ο **Άγιος Ιωάννης** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και  δημοτικής ενότητας Πορταριάς, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. 
## Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι ορεινός οικισμός της ανατολικοκεντρικής Μαγνησίας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές κλιτύς του Πηλίου, πάνω από την Πορταριά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 840 μέτρων. Απέχει 14 χιλιόμετρα περίπου βορειοανατολικά του Βόλου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πορταριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πορταριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Πορταριάς. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πορταριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου. 
## Αξιοθέατα
*Ο καταρράκτης Κάραβος, τα νερά του οποίου προέρχονται από την πηγή «Μάνα»
*Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, άλλοτε καθολικό μονής, σε κατάφυτη τοποθεσία λίγο ψηλότερα από την πηγή «Μάνα»

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Αλ Σαλμίγια ΣΚ

Η **Αλ Σαλμίγια Σπόρτιγκ Κλαμπ** (αραβικά: نادي السالمية الرياضي) είναι επαγγελματικό αθλητικό σωματείο από το Κουβέιτ. Έχει τμήματα ποδοσφαίρου, βόλεϊ, τζούντο, τάε κβον ντο, καράτε, τένις. Ιδρύθηκε το 1964 με πιο γνωστή την ομάδα ποδοσφαίρου που συμμετέχει στο πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας του Κουβέιτ, έχοντας κατακτήσει τέσσερις τίτλους πρωταθλήματος: 1981, 1994–95, 1997–98 και 2000.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κουβέιτ 
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κουβέιτ
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964
Μάχη στα Δυο Βουνά Ευβοίας (1822)

Η **Μάχη στα Δυο Βουνά Ευβοίας (1822)** διεξήχθη στις 28 Μαρτίου 1822 μεταξύ των Οθωμανών και των Ελλήνων, με νικηφόρα έκβαση για τους Οθωμανούς.

## Υπόβαθρο

Μετά την αποτυχημένη πολιορκία της Καρύστου και την αναχώρηση των ελληνικών δυνάμεων και του Οδυσσέα Ανδρούτσου από την Εύβοια, πρωτοστάτης της επανάστασης στην νήσο έμεινε ο Αγγελής Γοβιός. Ο τελευταίος σχεδίασε να εκστρατεύσει εναντίον της Χαλκίδας και μετά εναντίον της Καρύστου. Για την εκτέλεση αυτού του ριψοκίνδυνου και δύσκολου σχεδίου, ο Γοβιός ζήτησε ενισχύσεις από τις Σποράδες, που βρίσκονταν Ολύμπιοι επαναστάτες, και κάλεσε να συνδράμουν στην επιχείρησή του τους οπλαρχηγούς Κώτσο και Γιαννάκη Δημητρίου, καθώς και τον αδερφό του, τον Αναγνώστη Γοβιό, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν.

## Μάχη
Οι ελληνικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν στα Βρυσάκια της Εύβοιας, το βράδυ της 28ης Μαρτίου 1822. Όμως, 1.000 Τούρκοι με επικεφαλής τον Κενάν αγά, αντιλαμβανόμενοι την συγκρότηση των ελληνικών δυνάμεων, εκστράτευσαν από την Χαλκίδα και κατέλαβαν την επίκαιρη θέση των Δύο Βούνων, από όπου έστειλαν ένα τμήμα ιππέων εναντίον του ελληνικού στρατοπέδου. Παρά την συμβουλή του Κώτσου Δημητρίου να περιμένουν την αυγή, ο Αγγελής Γοβιός όρμησε εναντίον των Οθωμανών. Κατά την καταδίωξη όμως των τελευταίων ο Γοβιός έπεσε σε παγίδα που είχαν ετοιμάσει οι εχθροί του στην οποία φονεύτηκε μαζί με τον αδελφό του και τον Κώτσο. Οι περισσότεροι Έλληνες, όμως, αντιλαμβανόμενοι την ενέδρα κατάφεραν να διαφύγουν στον Πύργο της Αγίας Τριάδας.

## Τα ακόλουθα γεγονότα
Μετά τον θάνατο του ηρωικού Γοβιού αρχηγοί των Ελληνικών δυνάμεων στα Βρυσάκια έμειναν ο Γιαννάκης Δημητρίου και ο Νικόλαος Τομαράς. Δύο μήνες αργότερα οι Τούρκοι της Χαλκίδας, ενισχυμένοι από τον στρατό του Δράμαλη, επιτέθηκαν εναντίον του στρατοπέδου το οποίο και διέλυσαν. Οι Έλληνες πολεμιστές διασκορπίστηκαν με μόνο τον Νικόλαο Κριεζώτη να παραμένει στην νήσο και να ευελπιστεί για την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού από την Εύβοια.

## Δείτε επίσης

* Αγγελής Γοβιός
* Πολιορκία της Καρύστου

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφικές πηγές
* Βασίλειος Σφυρόερας, «Ήττα των Ελλήνων στα Δύο Βουνά-Θάνατος Αγγελή Γοβγινά», *Ιστορία του Ελληνικού Έθνους*, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΒ, 1975, σελ. 223-224.
* Τρικούπης Σπυρίδων, *Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως*, τ. Β', κεφ.ΚΗ, Εκδόσεις Χρ. Γιοβάνης, σελ. 144-167.

Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Άγιος Ιωάννης Ευξεινουπόλεως Μαγνησίας

Ο **Άγιος Ιωάννης** είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Ευξεινούπολης, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αλμυρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Αλμυρού του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. 
## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι παράλιος οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Μαγνησίας -από την πλευρά της Στερεάς Ελλάδας-, στις κεντρικές ακτές του όρμου Αλμυρού. Βρίσκεται λίγο νοτιότερα του αερολιμένα Νέας Αγχιάλου και βόρεια του ρέματος Ξεριά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10 μέτρων Απέχει 34 χιλιόμετρα περίπου νοτιοδυτικά του Βόλου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ευξεινουπόλεως. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ευξεινουπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμυρού. 
## Αξιοθέατα
*Το αλιευτικό καταφύγιο του οικισμού, σε μικρό κανάλι που βγαίνει στη θάλασσα
*Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη
*Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Ότοκαρ Δ΄ της Στυρίας

Ο **Ότοκαρ Δ΄**, γερμ.: *Ottokar IV* (19 Αυγούστου 1163 - 8 Μαΐου 1192), μέλος της δυναστείας των Oτοκαριδών, ήταν μάργραβος της Στυρίας από το 1164 και δούκας από το 1180, όταν η Στυρία, προηγουμένως υπαγόμενη στο αρχικό δουκάτο της Βαυαρίας, ανήλθε στο καθεστώς ενός ανεξάρτητου δουκάτου.

## Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ότοκαρ Γ΄ μαργράβου της Στυρίας (1124–1164) και της συζύγου του Κουνιγούντε (απεβ. 1184), κόρης του Βαυαρού Ντήπολντ Γ΄ μαργράβου του Βόχμπουργκ και κουνιάδα του βασιλιά Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας. Ο πατέρας του τού κληροδότησε εκτεταμένα κτήματα, που εκτείνονταν από τον Δούναβη κάτω από τον ποταμό Μουρ μέχρι τη μαρκιωνία της Καρνιόλας. Στα μέσα του 12ου αι., οι Oτακαρίδες μετέφεραν την κατοικία τους από το Στάυρ στο Κάστρο του Λόφου (*Schlossberg*) στο Γκρατς.

Ανήλικος, μετά το τέλος του πατέρα του σε μία Σταυροφορία το 1164, ο Ότοκαρ Δ΄ μεγάλωσε υπό την κηδεμονία της μητέρας του Kουνιγκούντε και τους υπουργούς (*[[Υπουργιάλης|ministeriales]])* της Στυρίας. Ο νεαρός μάργραβος μπήκε σε αρκετές συγκρούσεις με τους γειτονικούς Μπάμπενμπεργκ δούκες της Αυστρίας και επίσης με τον Ερμάνος των Σπόνχαϊμ δούκα της Καρινθίας. Υποστηριζόμενος από τον εκ μητρός θείο του βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας, κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να εξασφαλίσει τα βασιλικά σύνορα ενάντια στο βασίλειο της Ουγγαρίας στα ανατολικά. Ανοικοδόμησε την κατοικία του στο Γκρατς και έκτισε το φρούριο Φύρστενφελντ περί το 1170. Όταν στη Βασιλική Συνέλευση (Dieta) του Γκέλνχαουζεν το 1180, ο βασιλιάς κήρυξε έκπτωτο τον επαναστατημένο Ερρίκο ΙΒ΄ τον Λέοντα δούκα της Βαυαρίας, απέσπασε τη μαρκιωνία της Στυρίας από το δουκάτο και ανέδειξε τον Ότοκαρ σε δούκα της Στυρίας.

Άτεκνος και βαρειά άρρωστος, ο Ότοκαρ Δ΄ που είχε προσβληθεί από λέπρα κατά τη Σταυροφορία, ήταν ο πρώτος, αλλά και ο τελευταίος δούκας των Oτακαριδών. Με τη συγκατάθεση του βασιλιά, συνήψε το Σύμφωνο Γκέοργενμπεργκ με τον Λεοπόλδο Ε΄ δούκα της Αυστρίας το 1186: και οι δύο δούκες συναντήθηκαν στο Eννς και συμφώνησαν ότι ο Ότοκαρ θα παραχωρούσε το δουκάτο του στον Λεοπόλδο Ε΄ και στον γιο του Φρειδερίκο Α΄, υπό τον όρο ότι η Αυστρία και η Στυρία θα παρέμενε στο εξής αδιαίρετη. Το συμβόλαιο κληρονομιάς έθεσε τη Στυρία υπό κοινή κυριαρχία με το δουκάτο της Αυστρίας, μετά το τέλος του Ότακαρ το 1192.

Τάφηκε στο ίδρυμα του πατέρα του στο Ζάιτς. Το 1827 τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο αβαείο Ράιν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος των Οτοκαριδών
Ότοκαρ Γ΄ της Στυρίας

μικρογραφία|αριστερά|Τοιχογραφία στο παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη, Pürgg, Στυρία, AT 12 cent.

μικρογραφία|Η σφραγίδα του Ότοκαρ Γ΄.

Ο **Ότοκαρ Γ΄**, γερμ.: *Ottokar III* (1124 – 31 Δεκεμβρίου 1164) από τον Οίκο των Οτοκαριδών ήταν μάργραβος της Στυρίας από το 1129 έως το 1164.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Λεοπόλδου του Ισχυρού μεργράβου της Στυρίας και της Σοφίας των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας.

Από τη γραμμή Mάρμπουργκ των κομήδων του Σπόνχαϊμ, κληρονόμησε τμήματα της Κάτω Στυρίας μεταξύ των ποταμών Δράβου και Σάβου στη σημερινή Σλοβενία. Από τον θείο του, τον τελευταίο κόμη του Φόρμπαχ, κληρονόμησε την κομητεία του Πίτεν το 1158, η οποία βρίσκεται σήμερα στην Κάτω Αυστρία, αλλά παρέμεινε μέρος της Στυρίας μέχρι τον 16ο αι. Για να βελτιώσει τη σύνδεση με αυτή την επικράτεια, βελτίωσε τον δρόμο πέρα από το πέρασμα Ζάμερινγκ, και έκτισε επίσης ένα νοσοκομείο στο Σπίταλ αμ Ζέμερινγκ το 1160 και ολοκλήρωσε τον αποικισμό της περιοχής γύρω από τους ποταμούς Tράιζεν και Γκέλσεν.

Ο Ότοκαρ Γ΄ άσκησε εξουσία επί των φυσικών πόρων του βασιλείου του, επέκτεινε την εδαφική κυριαρχία και έκοψε τα δικά του νομίσματα. Ίδρυσε επίσης το Αυγουστινιανό μοναστήρι του αβαείου Φόραου και ίδρυσε και υποστήριξε το Καρθουσιανό μοναστήρι του Ζάιτς.

Από τη Β' Σταυροφορία έφερε Βυζαντινούς τεχνίτες στη Στυρία.

Τάφηκε στο ίδρυμά του στο Ζάιτς και το λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα στο αβαείο Ράιν στη Στυρία.

## Οικογένεια
Η γυναίκα του ήταν η Kουνιγκούντε του Χάμπ-Φόχμπουργκ. Γιος του ήταν ο:
* Ότοκαρ Δ΄, μάργραβος της Αυστρίας, τελευταίος του Οίκου των Οτοκαριδών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος των Οτοκαριδών
Λεοπόλδος της Στυρίας

Ο **Λεοπόλδος** ο *Ισχυρός*, γερμ.: *Liutpold der Starke* (απεβ. 1129) από τον Οίκο των Οτοκαριδών ήταν μάργραβος της Στυρίας από το 1122 έως το 1129. 

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Ότοκαρ Β΄ μαργράβου της Στυρίας και της Ελισάβετ των Μπάμπενμπεργκ, κόρης του Λεοπόλδου Β΄ μαργράβου της Αυστρίας. 

Σύζυγός του ήταν η Σοφία των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ότοκαρ Γ΄ ως μάργραβος της Στυρίας. Μετά το τέλος τουύ Ερρίκου τού Έπενσταϊν το 1122, ο Λεοπόλδος κληρονόμησε την *επαρχία Γκράσλουπ*, η οποία περιλάμβανε τα κτήματα Nόιμαρκτ και Σανκτ Λάμπρεχτ καθώς και την περιοχή Mούραου.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σοφία των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνο:
* Ότοκαρ Γ΄ 1124-1164, μάργραβος της Στυρίας.

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Οίκος των Οτοκαριδών
Δελφική Σίβυλλα

[thumb|right|Απόδοση του [Μιχαήλ Άγγελος|Μιχαήλ Άγγελου της Δελφικής Σίβυλλας]]
Η **Δελφική Σίβυλλα** ήταν γυναίκα πριν από τον Τρωικό πόλεμο (περ. 11ος αιώνας π.Χ.) η οποία αναφέρεται από τον Παυσανία ο οποίος έγραφε τον 2ο αιώνα μ.Χ. ιστορίες που είχε ακούσει σε τοπικό επίπεδο. Η Σίβυλλα θα προηγούνταν της πραγματικής Πυθίας, του μαντείου και της ιέρειας του Απόλλωνα, που προέρχεται περίπου από τον 8ο αιώνα π.Χ.

Υπήρχαν πολλές προφητικές γυναίκες που ονομάζονταν Σίβυλλες και ανδρικές μορφές που ονομάζονταν Βάκιδες στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Η πιο διάσημη Σίβυλλα βρισκόταν στην Κύμη και ο πιο διάσημος Βάκις στη Βοιωτία.

Ο Παυσανίας ισχυρίστηκε ότι η Σίβυλλα «γεννήθηκε μεταξύ ανθρώπου και θεάς, όντας κόρη θαλάσσιων τεράτων και αθάνατη νύμφη». Είπε ότι η Σίβυλλα ήρθε από την Τρωάδα στους Δελφούς πριν από τον Τρωικό Πόλεμο, «οργισμένη με τον αδελφό της Απόλλωνα», παρέμεινε για λίγο στη Σάμο, επισκέφτηκε την Κλάρο και τη Δήλο και πέθανε στην Τρωάδα, αφού επέζησε από εννέα γενεές ανδρών. Μετά τον θάνατό της, ειπώθηκε ότι έγινε μια περιπλανώμενη φωνή που έφερνε ακόμα στα αυτιά των ανδρών τα νέα για το μέλλον τυλιγμένα σε σκοτεινά αινίγματα.

## Δείτε επίσης
*Κυμαία Σίβυλλα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σίβυλλες
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία
Κατηγορία:Δελφοί
Ελλαγικό οξύ

μικρογραφία|250x250εσ|'''''Ελλαγικό οξύ''''': η χημική δομή του.
Το **ελλαγικό οξύ** (αγγλ. *ellagic acid*) είναι φυσική πολυφαινόλη που απαντάται σε πολλά φρούτα και λαχανικά. Χημικά είναι η διλακτόνη του εξαϋδροξυδιφαινικού οξέος.

## Μεταβολισμός
Τα φυτά παράγουν ελλαγικό οξύ από υδρόλυση ταννινών όπως λ.χ. από την ελλαγιταννίνη και τη γερανίνη.

## Ιστορικό
Το ελλαγικό οξύ ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο χημικό Ανρί Μπρακονό το 1831. 

Ο Μαξιμίλιαν Νιρενστάιν παρασκεύασε αυτή την ουσία από φυτά του είδους *Propopis sp*., φλοιό βελανιδιάς, ρόδι και άλλα το 1905. Πρότεινε επίσης τη χημική παρασκευή του από τη γαλλοϋλογλυκίνη, προερχόμενη από *Penicillium* το 1915. 

Ο Γερμανός φαρμακοποιός *Julius Löwe* ήταν ο πρώτος που συνέθεσε ελλαγικό οξύ θερμαίνοντας γαλλικό οξύ με αρσενικό οξύ ή οξείδιο του αργύρου.

## Φυσική παρουσία
Το ελλαγικό οξύ απαντάται με φυσικό τρόπο σε είδη δρυός (κν. *βελανιδιά*) όπως τη λευκή δρυ της Βόρειας Αμερικής (*Quercus alba*) και την Ευρωπαϊκή κόκκινη δρυ (*Quercus robur*), τη λεγόμενη *κοινή δρυ* ή *βελανιδιά*.

Το μακρόφυτο *Myriophyllum spicatum* παράγει ελλαγικό οξύ.

Το ελλαγικό οξύ μπορεί να βρεθεί και στο είδος μανιταριού *Phellinus linteus*.

Τα υψηλότερα επίπεδα ελλαγικού οξέος απαντώνται στα ωμά κάστανα, τα καρύδια, τα πεκάν, τα κράνμπερι, τα σμέουρα, τις φράουλες και τα σταφύλια, καθώς και στα αποσταγμένα ποτά. Ανευρίσκεται επίσης στα ροδάκινα και στα ρόδια.

## Έρευνα
Το ελλαγικό οξύ έχει κυκλοφορήσει στο εμπόριο ως συμπλήρωμα διατροφής με διάφορα ισχυρά οφέλη κατά των καρδιακών παθήσεων και άλλων ασθενειών, επίσης και κατά του καρκίνου. 

Ωστόσο, το ελλαγικό οξύ είχε παλαιότερα αναγνωριστεί από τον Αμερικανικό Οργανισμό Φαρμάκων (FDA) ως *«ψευδής θεραπεία»* κατά του καρκίνου. Σύμφωνα με παλαιότερες πληροφορίες (του 2017) του FDA, δεν υπάρχουν επαρκή επιστημονικά στοιχεία που να υποστηρίζουν ότι το ελλαγικό οξύ μπορεί να θεραπεύσει ή να αποτρέψει τον καρκίνο. Αντίθετα, σύγχρονες και πολυάριθμες επιστημονικές μελέτες, ευρέσιμες στον ιστότοπο των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας ΝΙΗ έχουν αποδείξει ευρείες αντικαρκινικές ιδιότητές του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λακτόνες
Κατηγορία:Φαινόλες
Κατηγορία:Εκχυλίσματα ξύλου
Αντάλμπερο της Στυρίας

Ο **Αντάλμπερο**/Αδαλβέρτος/Αλβέρτος, γερμ.: *Adalbero* (απεβ. π. 1082/86), μέλος της δυναστείας των Οίκου των Oτοκαριδών, ήταν μαργράβος της Στυρίας από το 1075 έως το 1082.

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ότοκαρ Α΄, μαργράβου της Στυρίας, και της συζύγου του Βίλιμπιργκ του Έπενσταϊν, πιθανώς κόρης του Aντάλμπερo δούκα της Καρινθίας. Μετά το τέλος του πατέρα του το 1075, τον διαδέχθηκε ως μαργράβος της Στυρίας.

Όπως και ο πατέρας του, ο Aντάλμπερo τάχθηκε στο πλευρό του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ στη σφοδρή έριδα της Περιβολής, η οποία οδήγησε σε αντιπαράθεση με τον μικρότερο αδελφό του Ότοκαρ Β΄, σύμμαχο του πάπα Γρηγορίου Ζ΄. Το 1082 ο Adντάλμπερο αναγκάστηκε τελικά να παραιτηθεί υπέρ του αδελφού του και σκοτώθηκε λίγο αργότερα.

Κατηγορία:Οίκος των Οτοκαριδών
Ότοκαρ Β΄ της Στυρίας

Ο **Ότοκαρ Β΄**, γερ.: *Ottokar II*, (απεβ. 28 Νοεμβρίου 1122) από τον Οίκο των Οτοκαριδών ήταν μάργραβος της Στυρίας.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Ότοκαρ Α΄ μαργράβου της Στυρίας. Στην έριδα της Περιβολής, τάχθηκε στο πλευρό του πάπα. Κατέληξε σε μάχη με τον αδελφό του Aντάλμπερo, ο οποίος τάχθηκε στο πλευρό του βασιλιά, αλλά απεβίωσε το 1086 ή το 1087. Μετά την εξάλειψη της δυναστείας των Έπενσταϊν, ο Ότοκαρ Β΄ κληρονόμησε τις κτήσεις τους στις κοιλάδες Mουρ και Mυτς. Ίδρυσε το μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Γκάρστεν (Άνω Αυστρία) το 1108.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1090 την Eλισάβετ των Μπάμπενμπεργκ, κόρη του Λεοπόλδου Β΄ της Αυστρίας και της Ίντας του Φόρμπαχ-Ράτελνμπεργκ, και απέκτησε τρία παιδιά:
* Λεοπόλδος απεβ. 1129, μάργραβος της Στυρίας.
* Kουνιγκούντε (απεβ. 28 Ιουλίου 1161), παντρεύτηκε τον Μπέρναρντ, κόμη του Σπόνχαϊμ-Μάρμπουργκ.
* Βίλιμπιργκ (απεβ. 18 Ιανουαρίου 1145), παντρεύτηκε τον Έκμπερτ Β΄, κόμη του Φόρμπαχ-Πίτεν.
** Κουνιγούνδη, παντρεύτηκε τον Μπέρτολντ Β΄ του Άντεχς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Ottokar II της Στυρίας

Κατηγορία:Οίκος των Οτοκαριδών
Οίκος των Οτοκαριδών

Οι Οτοκαρίδες, γερμ.: **Otakare** (ή von Traungaus) ήταν μία μεσαιωνική δυναστεία, που κυβερνούσε την Αυτοκρατορική μαρκιωνία της Στυρίας (αργότερα Δουκάτο της Στυρίας ) από το 1056 έως το 1192.

## Ιστορία
Η δυναστεία ξεκίνησε με τον Ότακαρ, πιθανότατα γιο ή γαμπρό του Άριμπo (π. 850 - 909), μαργράβου στην Παννονία υπό τον βασιλιά Aρνούλφο. Ο Ότακαρ ήταν κόμης του Στάυρ στο Tράουνγκαου, στη σημερινή Άνω Αυστρία. Μαζί με τον Λεοπόλδο μάργραβο της Βαυαρίας, μπορεί να σκοτώθηκε στη μάχη του Πρέσμπουργκ το 907. Ο απόγονός του Ότοκαρ Α΄ (απεβ. 1064), κόμης στο Χήμγκαου, έγινε κυρίαρχος της μαρκιωνίας ης Καραντανίας το 1056.

Η μαρκιωνία της Καραντανίας, που τότε υπαγόταν στο δουκάτο της Καρινθίας, ονομάστηκε στη συνέχεια μαρκιωνία της Στυρίας () από την αρχική έδρα της δυναστείας στο Στάυρ (Steyr). Το 1180 ο Ότοκαρ Δ΄ μάργραβος της Στυρίας κέρδισε τον δουκικό τίτλο από τον βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας, ιδρύοντας έτσι το δουκάτο της Στυρίας. Ωστόσο, η εξουσία των Oτοκαριδών έληξε με την εξάλειψη της γραμμής μετά το τέλος του δούκα Ότοκαρ Δ΄ το 1192. Στο Σύμφωνο του Γκεόργκενμπεργκ του 1186 είχε συμφωνήσει, ότι τα εδάφη του έπρεπε να περιέλθουν στον Λεοπόλδο Ε΄ των Μπάμπενμπεργκ δούκα της Αυστρίας.

## Γενεαλογία των Οτοκαριδών

## Βιβλιογραφία

Κατηγορία:Ευγενείς της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Συμμετοχή της Αμερικανικής Σαμόα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η **[[Αμερικανική Σαμόα]]** μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους **[[Ολυμπιακοί Αγώνες|Ολυμπιακούς Αγώνες]]** από το 1988. Συνολικά, 36 αθλητές έχουν λάβει μέρος σε διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων έως και σήμερα, αλλά δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν στην κατάκτηση κάποιου μεταλλίου.

Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή της Αμερικανικής Σαμόα ιδρύθηκε στις 30 Μαΐου 1985 και αναγνωρίστηκε από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στις 12 Μαΐου 1987, σε σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη εμφάνιση της χώρας σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Θερινούς Αγώνες του 1988 με 6 αθλητές. Έκτοτε, έχει συμμετάσχει σε όλους τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και σε μερικούς Χειμερινούς. Η μεγαλύτερη επιτυχία για την Αμερικανική Σαμόα ήρθε από τον Μασελίνο Μασόε το 1992, όταν τερμάτισε πέμπτος στην κατηγορία του στην πυγμαχία.

## Σημαιοφόροι

### Σημαιοφόροι σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

### Σημαιοφόροι σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

## Συμμετέχοντες
### Συμμετέχοντες ανά άθλημα

#### Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

#### Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

### Συμμετέχοντες ανά διοργάνωση

#### Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

#### Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

* Η στήλη "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετοχών σε κάθε άθλημα και όχι τον αριθμό των αθλητών, καθώς κάποιοι έχουν λάβει μέρος σε περισσότερες από μία διοργανώσεις.
* Η σειρά "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων κάθε Ολυμπιάδας.

## Πίνακας μεταλλίων

### Μετάλλια σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

### Μετάλλια σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 

Αμερικανικη Σαμοα
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αμερικανική Σαμόα
Γουταπέρκα

300px|μικρογραφία|Χαρακτηριστικά βοτανικά στοιχεία του δέντρου ''Palaquium sp''.
Ο όρος **γουταπέρκα** (αγγλ. *gutta-percha, gutta perca*) μπορεί να αναφέρεται σε:
* Πλατύφυλλο είδος δέντρου του γένους *Palaquium* που ανήκει στην οικογένεια των *Sapotaceae* και ευδοκιμεί στην υποτροπική και τροπική ζώνη του πλανήτη, κυρίως στις Φιλιππίνες και τo Βόρνεο.
* Βιοπολυμερές υλικό που αποτελεί το κόμμι από τα είδη *Palaquium* και χαρακτηρίζεται ως άκαμπτο, βιολογικά αδρανές, ελαστικό, ηλεκτρικά μη αγώγιμο και θερμοπλαστικό. Αποτελεί δηλαδή ένα φυσικό εκχύλισμα που προέρχεται πρωτίστως από το είδος *Palaquium gutta*. Από χημικής άποψης ανήκει στην ίδια οικογένεια με το φυσικό καουτσούκ, το οποίο όμως κυρίως χρησιμοποιείται ως ελαστομερές, μετά την εισαγωγή χημικών διασταυρώσεων. 

μικρογραφία|350px|Χημική δομή της γουταπέρκας.
Χημικά, η γουταπέρκα είναι πολυτερπένιο, πολυμερές του ισοπρενίου και συγκεκριμένα είναι trans-1,4-πολυισοπρένιο. Αντίθετα, το cis-1,4-πολυισοπρένιο είναι το καουτσούκ. Η γουταπέρκα είναι ένα ημικρυσταλλικό, θερμοπλαστικό πολυμερές και σε θερμοκρασία δωματίου είναι στερεό  που θυμίζει συνθετικά πλαστικά, όπως π.χ. το πολυαιθυλένιο. Βέβαια, η γουταπέρκα εμφανίζει χαμηλότερο σημείο τήξης: περίπου 60οC). 

Χρησιμοποιείται ευρέως στην ηλεκτρολογία ως ηλεκτρικός μονωτής αλλά και στην οδοντιατρική.

Η γουταπέρκα παρέμεινε κύριο βιομηχανικό προϊόν μέχρι τον 20ό αιώνα, όταν και σταδιακά αντικαταστάθηκε από συνθετικά πολυμερή, όπως π.χ. από θερμοπλαστικά (πολυαιθυλένιο) ή άλλοτε από θερμοσκληρυνόμενα, π.χ. βακελίτης). Υπάρχει επίσης στη φύση ένα παρόμοιας χημικής σύστασης και ιδιοτήτων αλλά φθηνότερο φυσικό υλικό, που ονομάζεται μπαλάτα (*balatá*) ή γουταμπαλάτα (*gutta-balatá*) και προέρχεται δέντρα της Καραϊβικής και της κεντρικής Αμερικής, και χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Gutta-percha on the Transatlantic cable site
* The Gutta Percha Company on the History of the Atlantic Cable site
* 

Κατηγορία:Καουτσούκ
Κατηγορία:Οδοντιατρική
Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή
Επίσημες αργίες στην Αίγυπτο

Οι **επίσημες αργίες** γιορτάζονται από ολόκληρο τον πληθυσμό της '''Αιγύπτου'''.  Η Εθνική Ημέρα της Αιγύπτου γιορτάζεται στις 23 Ιουλίου που συμπίπτει με τον ετήσιο εορτασμό της Aιγυπτιακής Eπανάστασης του 1952 όταν ανακηρύχθηκε η σύγχρονη Αραβική Δημοκρατία της Αιγύπτου, τερματίζοντας την περίοδο του Βασιλείου της Αιγύπτου.

Τα κυβερνητικά γραφεία και τα υπουργεία σταματούν τη λειτουργία τους την Παρασκευή κάθε εβδομάδας. Επιπλέον, οι τράπεζες και πολλά ιδρύματα έχουν μη εργάσιμες ημέρες και το Σάββατο που είναι επίσημη ημέρα ανάπαυσης, ή την Κυριακή που δεν είναι επίσημη αλλά χρησιμοποιείται συνήθως ως ημέρα ανάπαυσης από μη κυβερνητικά ιδρύματα και καταστήματα ως χριστιανική γιορτή. Μερικά κουρεία και κομμωτήρια κλείνουν τα καταστήματά τους τη Δευτέρα αντί για την Παρασκευή, το Σάββατο και την Κυριακή, που διατηρούν τα καταστήματά τους ανοιχτά.

## Εθνικές Αργίες
Οι παρακάτω αργίες γιορτάζονται σε όλη τη χώρα, όπου τα κυβερνητικά γραφεία και τα υπουργεία είναι κλειστά. Αυτές οι εορτές είναι είτε εθνικές κοσμικές είτε σημαντικές θρησκευτικές εορτές.

### Σταθερές αργίες
Οι ακόλουθες αργίες πραγματοποιούνται ετησίως σε μια σταθερή ημέρα του ημερολογίου:

Ορισμένα κυβερνητικά γραφεία, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων πανεπιστημίων, είναι επίσης κλειστά την Κοπτική Ημέρα των Θεοφανίων στις 19 Ιανουαρίου.

### Κινητές αργίες
Οι παρακάτω είναι επίσημες αργίες, αλλά η ημερομηνία κατά την οποία εμφανίζεται η καθεμία ποικίλλει, είτε επειδή η ημερομηνία είναι καθορισμένη σε σχέση με το σεληνιακό ισλαμικό ημερολόγιο είτε επειδή δεν έχει καθορισμένη ημερομηνία σε κανένα ημερολόγιο. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* 
* 

Κατηγορία:Αργίες
Κατηγορία:Εργασία στην Αίγυπτο
Κατηγορία:Γεγονότα στην Αίγυπτο
Κατηγορία:Επίσημες αργίες στην Αίγυπτο