open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί

Το **Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί** (BKNP) (, borjom-kharagaulis erovnuli parki) είναι μια προστατευόμενη περιοχή στο κέντρο της Γεωργίας, στην περιοχή Σάμτσχε-Τζεβεχέτι η οποία βρίσκεται στον Μικρό Καύκασο, στα νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας Τιφλίδας.  Η οικολογική του ταυτότητα είναι αυτή των μεικτών δασών του Καυκάσου. 

Ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά πάρκα στη Γεωργία, το Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί διατρέχει έξι δήμους - Borjomi, Kharagauli, Akhaltsikhe, Adigeni, Khashuri και Baghdati - που εκτείνονται από το θέρετρο Borjomi έως την πόλη Kharagauli. Μαζί με το παρακείμενο φυσικό καταφύγιο Borjomi, η συνολική έκταση του πάρκου είναι 851 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή περισσότερο από το 1% του συνολικού εδάφους της χώρας. Το πάρκο ιδρύθηκε το 1995 και εγκαινιάστηκε επίσημα το 2001.

Η μοναδικότητά του πάρκου έγκαιται στην ποικιλομορφία των γεωγραφικών και οικολογικών ζωνών, των τοπίων, των ιστορικών μνημείων και της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας του. Το πάρκο διαθέτει ταχέως αναπτυσσόμενη τουριστικές υποδομές. 

## Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί
Η ιστορία του πάρκου χρονολογείται από τους μεσαιωνικούς χρόνους, οπότε χρησιμοποιούνταν κυρίως για κυνήγι από την τοπική αριστοκρατία.

Όταν η Γεωργία έχασε την ανεξαρτησία της και έγινε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ο Μιχαήλ Νικολάεβιτς της Ρωσίας πήρε τη θέση του γενικού κυβερνήτη του Νοτίου Καυκάσου. Ο κυβερνήτης βρήκε την τοπική ομορφιά του πάρκου τόσο εντυπωσιακή, που αποφάσισε να χτίσει εκεί την προσωπική του καλοκαιρινή κατοικία.

Αξιοσημείωτες αλλαγές στο πάρκο έγιναν όταν ο κυβερνήτης περιόρισε την υλοτομία και το κυνήγι χωρίς άδεια, θέτοντας έτσι τα θεμέλια για το μέλλον του πάρκου.

Το 1995, δημιουργήθηκε το Εθνικό Πάρκο με την υποστήριξη του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση και της γερμανικής κυβέρνησης και εγκαινιάστηκε επίσημα το 2001.

## Περιβαλλοντικές ανησυχίες
αριστερά|μικρογραφία| Το Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί κοντά στο θέρετρο Borjomi .
Ο αγωγός Μπακού – Τιφλίδας – Σεϊχάν βρίσκεται στην άκρη αυτού του Εθνικού Πάρκου και διασχίζει την λεκάνη απορροής του.  Η απόφαση για τη λειτουργία του αγωγού κοντά σε αυτήν την παρθένα περιοχή προκάλεσε σημαντική αντίδραση από περιβαλλοντικές ομάδες που ισχυρίζονται ότι μια διαρροή θα μπορούσε να διαταράξει το οικοσύστημα της περιοχής. Αυτές οι ομάδες επισημαίνουν επίσης ότι η περιοχή αποτελεί κέντρο συχνών κατολισθήσεων, που θα μπορούσαν να αυξήσουν την πιθανότητα δημιουργίας ρωγμών στον αγωγό. Ισχυρίζονται επίσης ότι η ύπαρξη αγωγού στην περιοχή θα επηρεάσει αρνητικά στις πωλήσεις του μεταλλικού νερού Borjomi, το οποίο αποτελεί σημαντικό μέρος των εξαγωγών της Γεωργίας.  Τον Αύγουστο του 2008, περισσότερα από τρία τετραγωνικά χιλιόμετρα δάσους κάηκαν στη διάρκεια μιας καταστροφής που χαρακτηρίστηκε από τη Γεωργία ως οικοκτονία που προκλήθηκε από τη Ρωσία. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος
* Άρθρο της Giga Chikhladze 
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα
Τράπεζα TBC

Η τράπεζα **TBC** () είναι μια γεωργιανή τράπεζα που έχει την έδρα της στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Το όνομα TBC προέρχεται από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων Tbilisi Business Center (Επιχειρηματικό Κέντρο Τιφλίδας) και χρονολογείται από το 1992. Σήμερα, το TBC είναι το επίσημα καταχωρημένο όνομα της τράπεζας και δεν αποτελεί απλώς συντομογραφία του αρχικού της ονόματος. 

Η τράπεζα TBC είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου.

## Ιστορία
Η ιστορία της τράπεζας TBC χρονολογείται από το 1992, όταν δύο Γεωργιανοί επιχειρηματίες, οι Mamuka Khazaradze και Badri Japaridze, μαζί με άλλους Γεωργιανούς εταίρους ίδρυσαν την τράπεζα, το Επιχειρηματικό Κέντρο Τιφλίδας, με τη συντομογραφία TBC. Η τράπεζα ιδρύθηκε με αρχικό κεφάλαιο 500 δολάρια, που ήταν το ποσό που απαιτούνταν για την ίδρυση τράπεζας στη Γεωργία στις αρχές της δεκαετίας του 1990.  Η τράπεζα έλαβε άδεια από την Εθνική Τράπεζα (γενική τραπεζική άδεια υπ' αριθ. 85) στις 20 Ιανουαρίου 1993, ενώ της χορηγήθηκε και άλλη άδεια για τη διεξαγωγή διεθνών συναλλαγών τον Μάιο του 1993.  

Το 1995, η TBC λειτουργούσε με ένα υποκατάστημα και 29 υπαλλήλους, ενώ το συνολικό ενεργητικό της ανερχόταν σε 1,4 εκ. δολάρια. Ο Vakhtang Butskhrikidze, ο οποίος διορίστηκε στην τράπεζα το 1993 και έλαβε τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου (CEO) της το 1995, έχει παραμείνει στην ίδια θέση μετά τον διορισμό του. 

Στις 11 Ιουνίου 2014, το Χρηματιστήριο Αξιών του Λονδίνου καλωσόρισε την τράπεζα TBC στην Κεντρική Αγορά. Η αρχική δημόσια προσφορά της τράπεζα ήταν 239 εκατομμύρια δολάρια. Η TBC είχε επίσης τη μεγαλύτερη αρχική δημόσια προσφορά στη Γεωργία και τη μεγαλύτερη διεθνή αρχική δημόσια προσφορά από την περιοχή EMEA (Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική).   

Τον Ιανουάριο του 2019, η τράπεζα ανακοίνωσε ότι βρίσκεται υπό εξέταση από την Εθνική Τράπεζα της Γεωργίας σχετικά με τη νομιμότητα ορισμένων συναλλαγών που πραγματοποιήθηκαν το 2007 και το 2008. 

Τον Φεβρουάριο του 2019, η τράπεζα έλαβε εντολή από την Εθνική Τράπεζα της Γεωργίας να ζητήσει από τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρό της να παραιτηθούν βάσει παραβίασης της νομοθεσίας που διέπει τη σύγκρουση συμφερόντων. 
[δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Τράπεζα TBC, [Τιφλίδα]]
[δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Τράπεζα TBC, [Κουτάισι]]

## Κοινωνική ευθύνη
Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων κοινωνικής ευθύνης της Τράπεζας, η TBC ίδρυσε το Ταμείο TBC για παροχή βοήθειας προς τα θύματα του πολέμου της Νότιας Οσετίας του 2008. 

Η τράπεζα TBC ίδρυσε επίσης μαζί με άλλους φορείς το ετήσιο βραβείο λογοτεχνίας SABA, με στόχο τη βράβευση των καλύτερων λογοτεχνικών έργων της χρονιάς από το 2003. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τράπεζες
Κατηγορία:Τιφλίδα
Μεράλ Μεντερές

Η **Μεράλ Μεντερές** (1933 - 27 Δεκεμβρίου 2011) ήταν Τούρκισσα τραγουδίστρια  της όπερας ως σοπράνο.  

## Νεανικά χρόνια
Η Μεράλ Μεντερές γεννήθηκε στο Κουσάντασι της επαρχίας Αϊδινίου, στη δυτική Τουρκία το 1933. Πήρε τα πρώτα της μαθήματα τραγουδιού από τον Μουνίρ Τσεϊχάν στο Δημοτικό Ωδείο της Κωνσταντινούπολης. Σπούδασε περαιτέρω στο νεοσύστατο Opera Studio. Εκεί συνεργάστηκε με τον Τζουζέπε Μόμο και την Πάουλα Ζάβαρος. Εκπαιδεύτηκε από ξένους και τούρκους δασκάλους φωνητικής. 

## Καριέρα
Η Μεράλ Μεντερές έκανε το ντεμπούτο της  στη σκηνή στις 19 Μαρτίου 1960, ερμηνεύοντας στην όπερα *[[Τόσκα]]* από τον Τζάκομο Πουτσίνι στη σκηνή της Όπερας της Κωνσταντινούπολης το 1960.   Η επόμενη παράσταση της ήταν στην όπερα *[[Μαντάμα Μπατερφλάι]]* του Πουτσίνι. Οι περαιτέρω ρόλοι της ήταν ως Σαντούζα στην *[[Καβαλερία Ρουστικάνα]]*  από τον Πιέτρο Μασκάνι και στο *[[Λα Μποέμ (Πουτσίνι)|Λα  Μποέμ]]* από τον Πουτσίνι. Στο *Τουραντό* του *Πουτσίνι,* *που* σκηνοθετήθηκε στην Άγκυρα, έπαιξε τόσο την πριγκίπισσα Τουραντό όσο και τη δούλα Λιου. Έπαιξε σε όπερες όπως ο *Μάκβεθ* του Τζουζέπε Βέρντι, ο ρόλος της Αντωνίας στο *[[Τα Παραμύθια του Χόφμαν]]* του Ζακ Όφφενμπαχ, *[[Χορός Μεταμφιεσμένων (Βέρντι)|Χορός των Μεταμφιεσμένων]]*  του Βέρντι, *Η Πουλημένη μνηστή* του  Μπέντριχ Σμέτανα και *[[Τροβατόρε|Il trovatore]]* του Βέρντι. 

Ήταν γνωστή ως σοπράνο με φυσική και ηχηρή φωνή στο υψηλότερο φωνητικό εύρος. Ήταν μια από τις πρώτες τραγουδιστές της όπερας στη Ρεπουμπλικανική εποχή. Έπαιξε σχεδόν τριάντα χρόνια στη σκηνή. 

Το 2010, η Μεντερές τιμήθηκε για την 50ή επέτειο από την ίδρυση της Όπερας της Κωνσταντινούπολης με το "Art Award" που απονεμήθηκε από τον Ρενγκίμ Γκόκμεν, Γενικό Διευθυντή της Τουρκικής Κρατικής Όπερας και Μπαλέτου.  

## Θάνατος
Η Μεράλ Μεντερές πέθανε σε ηλικία 78 ετών στο σπίτι της στο Μάλτεπε της Κωνσταντινούπολης στις 27 Δεκεμβρίου 2011. Τάφηκε στο Νεκροταφείο Κιουτσιουκγιαλί μετά από μια τελετή μνήνης, που πραγματοποιήθηκε στην Όπερα Süreyya και τη θρησκευτική κηδεία στο Τζαμί Μάλτεπε Μέρκεζ.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Τουρκικά (tr)
Κατηγορία:Τούρκοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Τουρκάλες τραγουδίστριες όπερας
Λιμάνι του Πότι

[μικρογραφία|400x400εσ| Το λιμάνι του [Πότι]]
Το **λιμάνι του Πόλι** (, ) είναι ένα σημαντικό λιμάνι στα ανατολικά παράλια της Μαύρης Θάλασσας στις εκβολές του ποταμού Φάση στο Πότι της Γεωργίας. Βρίσκεται στην τοποθεσία .

Το λιμάνι Poti είναι ένα σταυροδρόμι της Καυκασίας. Πρόκειται για ένα πολυεθνικό έργο, που συνδέει το ρουμανικό λιμάνι της Κωνστάντζας και το βουλγαρικό λιμάνι της Βάρνας με τις χώρες που βρίσκονται στην περιοχή της Κασπίας και της Κεντρικής Ασίας.

## Ιστορία
Η κατασκευή λιμένα στο Πότι σχεδιάστηκε λίγο μετά το 1828, όταν η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέκτησε την πόλη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία η οποία την έλεγχε μετά από την κατάτμηση του Βασιλείου της Γεωργίας. Το λιμάνι άρχισε να κατασκευάζεται το 1858, αλλά μόλις το 1899, υπό την αιγίδα του δήμαρχου του Πότι Νίκο Νικολάτζε, η κατασκευή επιταχύνθηκε και ολοκληρώθηκε το 1907. Το λιμάνι ανακατασκευάστηκε έκτοτε αρκετές φορές, πιο πρόσφατα υπό την αιγίδα της ολλανδικής κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Το 2007, ο χειρισμός εμπορευματοκιβωτίων στο λιμάνι του Πότι ήταν 185.000 TEU . 

## Ιδιωτικοποίηση και σημερινή ιδιοκτησία
Τον Απρίλιο του 2008, η Γεωργία πούλησε το 51% της περιοχής του λιμένα στην Ras Al Khaimah Investment Authority (RAKIA), μια εταιρεία που ανήκει στο εμιράτο του Ρας αλ Χαϊμά, μέλος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ). Η RAKIA ανέλαβε τη διαχείριση του νέου λιμενικού τερματικού σταθμού, μέσω της γεωργιανής θυγατρικής της RAKIA Georgia Free Industrial Zone LLC, με την ανάπτυξη μιας Ελεύθερης Βιομηχανικής Ζώνης σε μια 49ετή παραχώρηση διαχείρισης. Η νέα βιομηχανική ζώνη εγκαινιάστηκε επίσημα από τον πρόεδρο της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι στις 15 Απριλίου 2008.  Το 2009, η RAKIA UAE απέκτησε το υπόλοιπο 49% του λιμένα. Ωστόσο, μετά την κρίση χρέους του Ντουμπάι τον Νοέμβριο του 2009, ο σεΐχης Sheikh Saud Bin Saqr αποφάσισε να πουλήσει τα περισσότερα περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονταν στο εξωτερικό τον Οκτώβριο του 2010.  Αυτή η εστίαση στις εγχώριες ιδιοκτησίες προήλθε από την αμφισβητούμενη διαδοχή του Ras Al Khaimah μετά τον θάνατο του πατέρα του Saud, σεΐχη Saqr Bin Muhammad Al Qasimi.  Στη συνέχεια, το 80% του λιμένα πωλήθηκε τον Απρίλιο του 2011 στην APM Terminals, μια μονάδα της δανικής AP Moller-Maersk.  Στις 8 Σεπτεμβρίου 2011, η RAKIA Georgia FIZ αποφάσισε να εκχωρήσει το 15% των μετοχών της υπέρ του Γεωργιανού επιχειρηματία Gela Mikadze, γνωστού και ως Zaza, καθιστώντας τον μειοψηφικό εταίρο στη FIZ. Η Mikadze κατέχει αυτές τις μετοχές μέσω της εταιρείας Manline Projects LLP με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Χάρτης του λιμανιού Πότι "Τμήμα Θαλάσσιων Μεταφορών της Γεωργίας". Πρόσβαση στις 2 Μαΐου 2008.
* Poti Freight Forwarder  "Black Sea Cargo" - εταιρεία μεταφοράς εμπορευμάτων που δραστηριοποιείται στο λιμάνι του Poti.
Κατηγορία:Λιμένες
Υψηλό Δράμας

Το **Υψηλό** είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας..

## Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το Υψηλό βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, στους δυτικούς πρόποδες από τα Όρη Λεκάνης σε υψόμετρο 200 μέτρα. Απέχει περίπου 14 χλμ. ΒΑ. από το Καλαμπάκι (έδρα δήμου), 20 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Δράμα και 31 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Καβάλα. Το χωριό είναι νότια από τα Πηγάδια, ανατολικά από το Βαθυχώρι και βορειοανατολικά από τα Κύρια. Η ονομασία του την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν *Κασαπλή* και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 47 οικογένειες προσφύγων (127 άτομα).

Ως ξεχωριστός οικισμός με την ονομασία *Κασαπλή* αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κηρίων. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε *Υψηλόν.* Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Κύρια, το Βαθύσπηλο, το Βαθυχώρι και το Ευρύπεδο αποτελούν την τοπική κοινότητα Κυρίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δοξάτου του Δήμου Δοξάτου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 50 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κωμοπόλεις της περιφερειακής ενότητας Δράμας
Κατηγορία:Δήμος Δοξάτου
Πεδιάδα της Ανατολικής Ευρώπης

δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Προσεγγιστική έκταση της πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης
Η **Πεδιάδα της Ανατολικής Ευρώπης** (επίσης γνωστή ως **Ρωσική Πεδιάδα**, κυρίως από Ρώσους επιστήμονες, ιστορικά γνωστή ως **Σαρματική Πεδιάδα**) είναι μια τεράστια εσωτερική πεδιάδα που εκτείνεται ανατολικά της Πεδιάδας της Βόρειας Ευρώπης, αποτελούμενη από πολλά οροπέδια που βρίσκονται περίπου 25 μοίρες ανατολικά του πρώτου μεσημβρινού και ανατολικότερα. Περιλαμβάνει το υψίπεδο Βολχινίας-Ποδολίας στα δυτικά, το Κεντρικό Ρωσικό Υψίπεδο και καταλαμβάνει το Υψίπεδο του Βόλγα στα ανατολικά. Η πεδιάδα περιλαμβάνει επίσης μια σειρά μεγάλων λεκάνων απορροής ποταμών όπως η Λεκάνη του Δνείπερου, την πεδιάδα Οκά-Ντον, τη λεκάνη του Βόλγα. 

Κατά μήκος του νοτιότερου σημείου της πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης βρίσκονται ο Καύκασος και τα Κριμαϊκά όρη. Μαζί με τη Πεδιάδα της Βόρειας Ευρώπης (η οποία καλύπτει μεγάλο μέρος της βορειοδυτικής Γαλλίας, των Κάτω Χωρών, της Γερμανίας και μεγάλο μέρος της Πολωνίας μέχρι τα βορειοανατολικά), καλύπτει τις Βαλτικές χώρες (Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία), τη Μολδαβία, τη νοτιοανατολική Ρουμανία, ενώ η πιο νότια επέκτασή της – η Παραδουνάβια Πεδιάδα στη Βόρεια Βουλγαρία, (συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Λουντογκόριε και Νότια Δοβρουτσά), αποτελεί την πλειοψηφία της Μεγάλης Ευρωπαϊκής Πεδιάδας (Ευρωπαϊκή πεδιάδα), το μεγαλύτερο συνεχές τμήμα της Ευρώπης ελεύθερο από όρη.

Η πεδιάδα της Ανατολικής Ευρώπης καλύπτει το σύνολο ή το μεγαλύτερο μέρος των Βαλτικών χωρών, τη Λευκορωσία, μεγάλο τμήμα της Ουκρανίας, τη Μολδαβία, την ανατολική Ρουμανία, και μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού τμήματος της Ρωσίας. Η πεδιάδα εκτείνεται περίπου σε μια έκταση 4.000.000 τ.χλμ. και έχει μέσο υψόμετρο 170 μέτρων. Το υψηλότερο σημείο της πεδιάδας, βρίσκεται στα υψώματα Βαλντάι, στα 346.9 μέτρα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ανατολική Ευρώπη
Κατηγορία:Πεδιάδες της Ευρώπης
Τσινγκουάρ

Το **Τσινγκουάρ** ( είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μπιε στην Ανγκόλα. Ο δήμος είχε πληθυσμό 129.370 κατοίκων το 2014.

Ο δήμος του Τσινγκουάρ χωρίζεται σε τρεις κοινότητες, το Τσινγκουάρ, το Κανγκότε και το Κουτάτο.

## Μεταφορές
Το Τσινγκουάρ βρίσκεται επί του κεντρικού σιδηρόδρομου της Ανγκόλας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Μεταβατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο (Τσαντ)

Το **Μεταβατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο** (CMT) ήταν η κυβερνητική μεταβατική στρατιωτική κυβέρνηση του Τσαντ  από το 2021 έως τη διάλυσή της το 2022. Ανακοίνωσε το θάνατο του πρώην προέδρου Ίντρις Ντεμπί στις 20 Απριλίου 2021 και δήλωσε ότι θα αναλάβει την κυβέρνηση του Τσαντ και θα συνεχίσει τις εχθροπραξίες εναντίον των ανταρτών FACT στο βόρειο τμήμα της χώρας. Πρόεδρος Είναι ο Μαχαμάτ Ντεμπί Ίτνο, γιο του αείμνηστου Προέδρου, καθιστώντας τον *de facto* πρόεδρο του Τσαντ.  

## Σχηματισμός
Στις 20 Απριλίου 2021, ο εκπρόσωπος του CMT, στρατηγός Αζέμ Μπερμαντόα Αγκούνα, ανακοίνωσε τη δημιουργία του στην κρατική τηλεόραση. Την ίδια ημέρα, ο Μαχαμάτ Ντέμπι Ίτνο ονόμασε 15 στρατηγούς, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού του που θα είναι μέλη του Συμβουλίου και 14 άλλους που ήταν πιστοί στον πατέρα του.   Είπε ότι το Συμβούλιο θα αναλάβει την εξουσία για δεκαοκτώ μήνες και μετά θα διεξαχθούν εκλογές.

Το Ρόιτερς ανέφερε ότι το Συμβούλιο αντικατέστησε το Σύνταγμα του Τσαντ με νέο χάρτη, παραχωρώντας στον Μαχαμάτ την προσωρινή προεδρία και καθιστώντας τον ηγέτη των ενόπλων δυνάμεων. 

Το συμβούλιο διαλύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2022, έπειτα από έναν "εθνικό διάλογο" με τον οποίο ορίστηκε μεταβατικός πρόεδρος ο Ντεμπί και το συμβούλιο αντικαταστάθηκε με μια μεταβατική κυβέρνηση διορισμένη από τον ίδιο.

## Δείτε επίσης
* Ιντρίς Ντεμπί
* Μαχαμάτ Ντεμπί

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Προσωρινές κυβερνήσεις
Κατηγορία:Κυβέρνηση του Τσαντ
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καμπούλο

Το **Καμπούλο** () είναι πόλη και δήμος στη βορειοανατολική Ανγκόλα. Ο δήμος είχε πληθυσμό 120.127 κατοίκων το 2014.

## Διοίκηση
Η πόλη του Καμπούλο είναι η έδρα του ομώνυμου δήμου στην Επαρχία Λούνα Νόρτε. Ο δήμος καλύπτει έκταση 41.607&nbsp;χλμ².

Ο δήμος του Καμπούλο αποτελείται από τέσσερις κοινότητες:
* Καμπούλο
* Κανζάρ
* Κατσίμο
* Λούια

### Αδελφοποιημένες πόλεις
*  Μούρκα, Πορτογαλία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Σιδηροδρομικός σταθμός Τιφλίδας

Ο **σιδηροδρομικός σταθμός Τιφλίδας** (γεωργιανά: თბილისის ცენტრალური სადგური, *tbilisis tsent'raluri sadguri*) είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός που βρίσκεται στην Τιφλίδα, την πρωτεύουσα της Γεωργίας. Αρχικά χτισμένος το 1872, ο σιδηροδρομικός σταθμός έχει υποστεί διάφορους αρχιτεκτονικούς μετασχηματισμούς και σήμερα λειτουργεί ως συνδυασμός σιδηροδρομικού σταθμού και εμπορικού κέντρου.

## Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Οι τρεις πλατφόρμες
Ο πρώτος κεντρικός σταθμός στην Τιφλίδα χτίστηκε το 1872, με συρμούς που οδηγούσαν προς το λιμάνι του Πότι στη Μαύρη Θάλασσα. Στη δεκαετία του 1940, το κτήριο κατεδαφίστηκε και αντικαταστάθηκε από ένα κτήριο στο στιλ της σταλινικής αρχιτεκτονικής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κατεδαφίστηκε και αυτό και αντικαταστάθηκε από ένα κτήριο στο στιλ της μπρουταλιστικής αρχιτεκτονικής. Οι αρχιτέκτονες Bairamashvili, Kavlashvili, G. Shavdia και Jibladze κέρδισαν κρατικό βραβείο για το έργο τους το 1992. Το 2010, ο σταθμός αποκαταστάθηκε και μετατράπηκε σε συνδυασμό σιδηροδρομικού σταθμού και εμπορικού κέντρου. Πρόκειται για ένα έργο το οποιο σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Zwarts & Jansma.

Ο σταθμός εξυπηρετείται από δύο σταθμούς του μετρό της Τιφλίδας, τους Sadguris Moedani 1 και Sadguris Moedani 2, οι οποίοι αποτελούν τη μόνη σύνδεση με τις γραμμές του μετρό.

Καθημερινά υπάρχουν εισερχόμενοι και εξερχόμενοι συρμοί που συνδέουν την Τιφλίδα και το Γερεβάν. Από τη γειτονική Αρμενία, τα τρένα αναχωρούν για την Τιφλίδα και το Μπατούμι από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Γερεβάν . 

## Το μέλλον του σταθμού
Υπάρχει μια πρόβλεψη για την αντικατάσταση της απευθείας σιδηροδρομικής σύνδεσης της Τιφλίδας με παρααμπτήρια σύνδεση στα βόρεια της πόλης μέσα στα επόμενα χρόνια. Ο κεντρικός σταθμός της Τιφλίδας θα παραμείνει κλειστός, αλλά θα εξακολουθεί να λειτουργεί το εμπορικό κέντρο. Δεν θα εξυπηρετείται πλέον από επιβατικά τρένα και η υπάρχουσα υποδομή θα διαλυθεί. 

Δεν θα ήταν πλέον δυνατή η σύνδεση των επιβατικών αμαξοστοιχιών με τον σταθμό και η απευθείας μεταφοράς επιβατών. Το σύστημα δημόσιων και υπόγειων μεταφορών της πρωτεύουσας βελτιστοποιείται έτσι με τον καιρό. Αν και υπήρξαν αντίθετοι ισχυρισμοί από την αμερικανική εταιρεία συμβούλων Booz Allen Hamilton, το έργο αμφισβητείται σε μεγάλο βαθμό από ειδικευμένους επαγγελματίες μεταφορών και σιδηροδρομικών συγκοινωνιών από τη Δυτική Ευρώπη.  

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστότοπος του εμπορικού κέντρου
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τιφλίδα
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στη Γεωργία
Περιφερειακές εκλογές Μαδρίτης 2021

Στις 4 Μαΐου 2021 διεξήχθησαν **πρόωρες περιφερειακές εκλογές στην [[κοινότητα της Μαδρίτης]]**, για να εκλεγούν τα 136 μέλη της τοπικής νομοθετικής Συνέλευσης.

Το Λαϊκό Κόμμα σημείωσε μεγάλη άνοδο, διπλασίασε τις έδρες του στη Συνέλευση, αλλά του έλειπαν 4 έδρες για την πλειοψηφία. Το προοδευτικό και οικολογικό Πιο Μαδρίτη αύξησε τις έδρες του κατά 4 και το ακροδεξιό Βοξ κατά μία. Το ΙΣΕΚ έπεσε στην τρίτη θέση χάνοντας 13 έδρες, ενώ οι Πολίτες έμειναν εκτός κοινοβουλίου. Η Ντιάζ Αγιούσο κέρδισε άλλη μία διετή θητεία ως Πρόεδρος της Μαδρίτης με την υποστήριξη του Βοξ. Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας παρά την άνοδο του κόμματός του, του Ενωμένοι Μπορούμε, αιφνιδίασε το κοινό όταν ανακοίνωσε ότι θα εγκαταλείψει την πολιτική. «*Με τη συνείδησή μου έχω γίνει αποδιοπομπαίος τράγος που κινητοποιεί τα χειρότερα στη βάση της δημοκρατίας*», εξήγησε. 

## Εκλογικό σύστημα
Τα 132 μέλη της νομοθετικής Συνέλευσης της Κοινότητας της Μαδρίτης εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από μία ενιαία περιφέρεια. Το εκλογικό όριο για να μπει ένα κόμμα στη Συνέλευση είναι 5%. Η κατανομή των εδρών γίνεται με μέθοδο Ντ'Οντ.

## Δημοσκοπήσεις
Στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις το Λαϊκό Κόμμα Μαδρίτης προηγείται των άλλων με 41%, ενώ δεύτερο έρχεται το ΙΣΕΚ Μαδρίτης με 22%.
## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκλογές στην Ισπανία
Μαδριτ
Τσιλέρ Ιλχάν

Η **Τσιλέρ Ιλχάν** είναι Τούρκισσα συγγραφέας και εκδότρια.

## Βιογραφία
Η Τσιλέρ Ιλχάν έχει γεννηθεί το 1972 και έχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες και διεθνείς σχέσεις στο πανεπιστήμιο Μπογάζιτσι στην Κωνσταντινούπολη και διοίκηση ξενοδοχείων στην Ελβετία. Στη διάρκεια της ζωής της μέχρι σήμερα έχει εργαστεί κατά περιόδους άλλοτε ως ξενοδόχος, άλλοτε ως συγγραφέας και άλλοτε ως εκδότρια. Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε ως συγγραφέας. Το 1993 πήρε το βραβείο Αξιοσημείωτων Διηγημάτων Γιασάρ Ναμπί. Το πρώτο της βιβλίο *Rüya Tacirleri Odası* (Δωμάτιο των Ονείρων των Εμπόρων) (Απρίλιος 2006) είναι μια συλλογή διηγημάτων,  τα οποία συνδέονται μεταξύ τους, γιατί το καθένα έχει κάποιες νύξεις για τα υπόλοιπα διηγήματα.Έχει γράψει άρθρα, κριτικές βιβλίων, ταξιδιωτικές εντυπώσεις και μεταφράσεις, που έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. Είναι αρχισυντάκτης του Condé Nast Traveller Turkey.

Το δεύτερο βιβλίο της *Sürgün* (Εξορία) (Μάρτιος 2010) έλαβε το βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2011 και έχει πουλήσει σε 27 χώρες μεταξύ των οποίων είναι η Γαλλία, η Ιταλία, η Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Αποτελείται από αλληλένδετες ιστορίες με ποικίλη θεματολογία, όπως η εισβολή στο Ιράκ, οι γυναίκες από το Μπάτμαν, η αδικία, ο θάνατος, εγκλήματα τιμής, η τρομοκρατία, ο βιασμός, η αποξένωση από την οικογένεια και την κοινότητα.Οι ιστορίες στο βιβλίο *Εξορία* είναι μονόλογοι αληθινών και φανταστικών χαρακτήρων.Το βιβλίο χωρίζεται σε πέντε τμήματα: «Εξορία», «Έγκλημα», «Εκδίκηση», «Κραυγή», και «Επιστροφή». Κάθε ιστορία διακρίνεται για την απλότητα και την αμεσότητά της. Κάποιες ιστορίες είναι πολύ μικρές και εκτείνονται σε μία ή δύο σελίδες.

Η Τσιλέρ Ιλχάν είναι μέλος του Τουρκικού και του Ολλανδικού παραρτήματος του PEN, ενός διεθνούς οργανισμού συγγραφέων, που ασχολείται με συγγραφείς και δημοσιογράφους, που αντιμετωπίζουν προβλήματα διώξεων, καταπίεσης και είναι υπέρμαχος του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς
Δικαίωμα στη ζωή

[μικρογραφία|120x120εσ|Το [δικαίωμα στη ζωή προστατεύεται]]
Το **δικαίωμα στη ζωή** είναι θεμελιώδες δικαίωμα για την ανθρώπινη ύπαρξη. Προστατεύεται στο 2ο άρθρο του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην ενότητα της Αξιοπρέπειας: «1. *Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στη ζωή. 2.Κανείς δεν μπορεί να καταδικασθεί στην ποινή του θανάτου ούτε να εκτελεσθεί*». Είναι ευρέως αναγνωρισμένο στο 3ο άρθρο της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα: «*Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια*». Στο άρθρο 6 της Διεθνούς Σύμβασης για τα Πολιτικά Δικαιώματα αναγνωρίστηκε το «*εγγενές δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζήσει. Αυτό το δικαίωμα πρέπει να προστατεύεται από το νόμο. Κανείς δεν θα αποστερηθεί τη ζωή του αυθαίρετα*».

Το δικαίωμα στη ζωή είναι η πεποίθηση που έχει ένα ον ότι έχει το δικαίωμα να ζει και, ειδικότερα, ότι δεν πρέπει να σκοτωθεί ούτε από άλλη οντότητα ούτε από την κυβέρνηση. Αναφέρεται συχνά σε ζητήματα σχετικά με την επιβολή θανατικής ποινής, τις πολεμικές ενέργειες, τις εκτρώσεις, την ευθανασία, την αστυνομική βία, τις ανθρωποκτονίες και τα δικαιώματα των ζώων.
Αρχείο:Protestors with sign Venezuela 2014.jpg|«*Ειρήνη, Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Δικαιώμα στη ζωή*». Πανό από διαδήλωση στη Βενεζουέλα το 2014
Αρχείο:Paris Die-in, July 2, 2008 (2660112519).jpg|Από διαδήλωση κατά της θανατικής ποινής. Παρίσι, 2008
Αρχείο:George Floyd mural Mauerpark Berlin 2020-05-30 02.jpg|Τοιχογραφία εις μνήμην του Τζορτζ Φλόιντ που έγινε θύμα ανθρωποκτονίας από αστυνομικό. Βερολίνο, 2020.
Αρχείο:Execution Chamber at Utah State Prison.jpg|Θάλαμος για την εκτέλεση θανατοποινιτών στις φυλακές Γιούτας, στις ΗΠΑ


## Δείτε επίσης
* Δικαίωμα στο θάνατο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα
Ίμρεν Αϊκούτ

Η **Ίμρεν Αϊκούτ** (γεννημένη το 1940) είναι Τούρκισσα οικονομολόγος, συνδικαλιστής, πολιτικός και πρώην υπουργός της κυβέρνησης.

## Νεανικά χρόνια
Η Αϊκούτ, που είχε γονείς τον Σαντί και τη σύζυγό του Εμινέ, γεννήθηκε στο Κοζάν της επαρχίας Αδάνων της Τουρκίας το 1940. Τελείωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο δημοτικό σχολείο Ατατούρκ και τη μέση εκπαίδευση στο γυμνάσιο κοριτσιών στα Άδανα. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης το 1964. 

Η Αϊκούτ ειδικεύτηκε στις "Σχέσεις εργοδότη-εργαζομένων", "εργασιακές σχέσεις " και στη συνδικαλιστική οργάνωση στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στην Αγγλία. Ολοκλήρωσε ένα πρόγραμμα με θέμα «Εκτελεστική συμμετοχή των εργαζομένων» στο Πανεπιστήμιο του Όσλο της Νορβηγίας. Διεξήγαγε επίσης έρευνα για το "Διαιτησία και τη Διαμεσολάβηση" στις Ηνωμένες Πολιτείες, "Δομή των εργατικών συνδικάτων και κατάρτιση των εργαζομένων" στην Αγγλία. Επιπλέον, πραγματοποίησε διάφορες έρευνες και μελέτες στη Συνομοσπονδία Ένωσης και στο Υπουργείο Εργασίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έλαβε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης με τη διατριβή της "Συναλλαγματικές ισοτιμίες για εργαζόμενους (εκτός Τουρκίας) και την ανάλυσή της από την άποψη της τουρκικής οικονομίας". 

## Επαγγελματική Καριέρα
Η Αϊκούτ υπηρέτησε σε δύο εργατικά συνδικάτα ως διευθυντής τμήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων και έρευνας μεταξύ του 1964 και του 1975, ως ειδικός στις εργασιακές σχέσεις στο Τσισκάμ από το 1975 έως το 1976, και γενικός γραμματέας του Συνδικάτου Εργοδότη Βιομηχανίας Χαρτιού μεταξύ 1976-1983. 

## Συμμετοχή στην πολιτική
Η Αϊκούτ διορίστηκε μέλος του Συμβουλευτικού Κοινοβουλίου της Τουρκίας το 1981. Ήταν μεταξύ των μελών του χάρτη του Εθνικού Κόμματος Δημοκρατίας (MDP) το 1983. Μετά τη διάλυση του κόμματος το 1986, προσχώρησε στο Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας (ANAP). 

Εκλέχτηκε στο κοινοβούλιο στις γενικές εκλογές του 1987, 1991, 1995 ως αναπληρωτής από την Κωνσταντινούπολη και το 1999 από τα  Άδανα. Υπηρέτησε ως Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης στα γραφεία των Τοργκούτ Οζάλ και Γιλντιρίμ Ακμπουλούτ από τις 21 Δεκεμβρίου 1987 έως τις 23 Ιουνίου 1991. Ο επόμενος διορισμός της ως υπουργός ήταν υπουργός πολιτείας σε δύο υπουργικά σχήματα του Μεσούτ Γιλμάζ στην 48η και 53η κυβέρνηση. Η  Αϊκούτ διορίστηκε Υπουργός Περιβάλλοντος και Πολεοδομίας στο Υπουργικό Συμβούλιο του Μεσούτ Γιλμάζ στις 23 Ιουνίου 1991. Η θητεία της έληξε στις 20 Νοεμβρίου 1991. 

Είναι η πρώτη Τούρκισσα γυναίκα υπουργός της κυβέρνησης, που ήρθε σε αυτήν τη θέση μετά την είσοδό της στο κοινοβούλιο με τις γενικές εκλογές. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Τουρκικά (tr)
Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί
Σχέσεις Νότιας Κορέας-Πολωνίας

Οι **σχέσεις Νότιας Κορέας-Πολωνίας** είναι οι διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Κορέας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας.

## Ιστορία
Η Πολωνία και η Κορέα είχαν αρχικά επίσημες επαφές στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν και τα δύο έθνη κυβερνιόντουσαν από ξένες δυνάμεις - η Πολωνία διαμελισμένη μεταξύ Αυστριακής Αυτοκρατορίας, Γερμανικής Αυτοκρατορίας και Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ενώ η Κορέα ήταν υπό ιαπωνική κυριαρχία. Λόγω του ότι υπέστησαν παρόμοια καταπίεση, οι Κορεάτες και οι Πολωνοί μοιράστηκαν έντονη συμπάθεια και το Κίνημα της 1ης Μαρτίου, το οποίο στόχευε να σχηματίσει μια ανεξάρτητη Κορέα, έκανε τους Κορεάτες να παρομοιαστούν ως τους Πολωνούς της Ασίας.

Ως αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τόσο η Πολωνία όσο και η Βόρεια Κορέα καταλήφθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση, η οποία εγκατέστησε κομμουνιστικά καθεστώτα και στις δύο χώρες. Ως αποτέλεσμα, οι σχέσεις μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Δημοκρατίας της Κορέας δεν υπήρχαν μετά τον πόλεμο, όταν οι δημοκρατίες ιδρύθηκαν και ευθυγραμμίστηκαν με αντιτιθέμενα μπλοκ στον Ψυχρό Πόλεμο. Η Πολωνία υποστήριξε τη Βόρεια Κορέα ενάντια στη Νότια Κορέα και ουσιαστικά δεν υπήρχαν σχέσεις μεταξύ Πολωνίας και Νότιας Κορέας καθ΄ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, στον οποίο η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας αναγνωρίστηκε από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας ως νόμιμος εκπρόσωπος όλης της Κορέας. Μόνο τη δεκαετία του 1990, όταν ο Ψυχρός Πόλεμος έληξε, η Πολωνία και η Νότια Κορέα σύναψαν σχέσεις.
[μικρογραφία| Συνάντηση του Προέδρου της Πολωνίας, [Λεχ Κατσίνσκι και του Προέδρου της Νότιας Κορέας, Λι Μιόνγκ-μπακ, στη Βαρσοβία το 2009.]]

## Σήμερα
Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι σχέσεις της Πολωνίας και της Νότιας Κορέας βελτιώθηκαν δραματικά και τελικά έγινε στρατηγική εταιρική σχέση. Η Νότια Κορέα ήταν η πρώτη ασιατική χώρα που χορήγησε επισήμως οικονομική ενίσχυση 450 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ στην Πολωνία. Με τις αναβαθμισμένες σχέσεις, η Πολωνία και η Νότια Κορέα είχαν ως στόχο να αυξήσουν τις καλές τους σχέσεις. Ο Υφυπουργός Εξωτερικών της Νότιας Κορέας, Κιμ Χιούνγκ-ζιν, επαίνεσε την Πολωνία ως μια από τις καλύτερες και πιο ισχυρές χώρες.

Οι επενδύσεις από τη Νότια Κορέα συνεχίζουν να αυξάνονται ως αποτέλεσμα της καλής σχέσης μεταξύ δύο χωρών. Η Πολωνία είναι επίσης καταναλωτής της νοτιοκορεάτικης τεχνολογίας δικτύωσης και της τεχνολογίας επικοινωνίας κινητών.

Το 2018, ο Πρόεδρος της Πολωνίας Άντζεϊ Ντούντα εξέφρασε την επιθυμία του να υποστηρίξει μια πρωτοβουλία των Ηνωμένων Εθνών για την Κορέα, με στόχο την ειρηνική ενοποίηση μεταξύ των δύο μισών της κορεατικής χερσονήσου.

## Διπλωματικές αποστολές

* Η Πολωνία έχει πρεσβεία στη Σεούλ.
* Η Νότια Κορέα έχει πρεσβεία στη Βαρσοβία.

Αρχείο:Seoul centre 041.JPG|Πρεσβεία της Πολωνίας στη Σεούλ
Αρχείο:Waw korea poludniowa99.jpg|Πρεσβεία της Νότιας Κορέας στη Βαρσοβία


## Δείτε επίσης

* Κορεάτες στην Πολωνία
* Σχέσεις Βόρειας Κορέας-Πολωνίας
* Σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης-Νότιας Κορέας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Πολωνίας στη Σεούλ
* Πρεσβεία της Νότιας Κορέας στην Πολωνία (κορεατικά)


Πολωνια
Νοτια Κορεα
Μπουρζ Αλ Μπάμπας

Το **Μπουρζ Αλ Μπάμπας** (τουρκικά: *Burj Al Babas*) είναι οικιστικό συγκρότημα που βρίσκεται κοντά στην τουρκική πόλη Μουντουρνού, η οποία είναι γνωστή στα ελληνικά ως Μωδρηνή. Οι κατοικίες στο συγκρότημα έχουν σχεδιαστεί για να μοιάζουν με καστράκια. Το κέντρο του συγκροτήματος ήταν να περιλαμβάνει μια θολωτή δομή που θα περιείχε καταστήματα, έναν κινηματογράφο και άλλες εγκαταστάσεις ανοιχτές για τους κατοίκους.

Η κατασκευή ξεκίνησε το 2014. Η εξέλιξη αρχικά ήταν επιτυχής, αλλά οι πωλήσεις τελικά σταμάτησαν, οδηγώντας τον κατασκευαστή σε χρεοκοπία. Η πτώση των τιμών του πετρελαίου και η αστάθεια στην Τουρκία αναφέρονται ως λόγοι για την έλλειψη πωλήσεων. Από τον Ιανουάριο του 2019, ξεκίνησαν 587 από τις προγραμματισμένες 732 κατοικίες, αλλά καμία δεν έχει ολοκληρωθεί.

Το συνολικό κόστος του έργου ανήλθε στα 205.000.000 δολάρια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τουρκία
Κατηγορία:Πόλεις φαντάσματα στην Ασία
Πολιορκία της Κλαυδιόπολης

Η **Πολιορκία της Κλαυδιόπολης** ήταν μια Βυζαντινή νίκη εναντίον ενός Σελτζουκικού στρατού τον Φεβρουάριο-Μάρτιο 1179.

## Παρασκήνιο
Μετά την Βυζαντινή αποφασιστική νίκη εναντίον ενός Σελτζουκικού στρατού στην Μάχη του Υελίου και Λειμόχειρος το 1177, οι Βυζαντινοί κατέστρεψαν τα τουρκικά εδάφη κατά μήκος του Ποταμός Μαιάνδρου. Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έδιωξε τις τουρκικές δυνάμεις που στρατοπέδευσαν κοντά στο Λακέριο και Πανάσιο. Μια βυζαντινή προσπάθεια να συλλάβει να καταλάβει την πόλη του Χάρακος απέτυχε όταν ο βυζαντινός διοικητής του, Ανδρόνικος Δούκας Άγγελος, πανικοβλήθηκε αφού αντιμετώπισε μερικούς Τούρκους τη νύχτα και οδήγησε ολόκληρη τη δύναμή του σε διαφυγή.

## Πολιορκία
Τον Φεβρουάριο του 1179, οι Τούρκοι πολιορκούσαν την πόλη της Κλαυδιόπολης στη βόρεια Βιθυνία. Η Βυζαντινή φρουρά εμποδίστηκε από το να διαφύγει. Οι αμυντικές δυνάμεις απείλησαν τον αυτοκράτορα με συνθηκολόγηση, εκτός εάν έρθει σημαντική βοήθεια, υποστηρίζοντας ότι δεν είχαν τις δυνάμεις να αντέξουν μια πολιορκία ή ένα αποκλεισμό που θα οδηγούσε σε λιμοκτονία. Ο Μανουήλ ξεκίνησε για την Κλαυδιόπολη με στρατό μια μέρα μετά τη λήψη του μηνύματος. Προχώρησε μέσω της Νικομήδειας, με το άλογο και την πανοπλία του, απαλλαγμένος από αυτοκρατορικές πολυτέλειες. Ο αυτοκράτορας κοιμόταν ελάχιστα και στηριζόταν στο έδαφος, κερδίζοντας τον θαυμασμό των ανδρών του. Μόλις είδαν τα πλησιέστερα βυζαντινά σύμβολα και τα λαμπερά όπλα, οι έκπληκτοι Τούρκοι φοβήθηκαν και έφυγαν. Ο Μανουήλ δεν εγκατέλειψε, κυνηγώντας τους πίσω στα εδάφη τους.

## Επακόλουθα
Η Βυζαντινή επιτυχία απέδειξε ότι τα σύνορα στην Μικρά Ασία παρέμειναν άθικτα. Ο Μανουήλ συνήψε μια ευνοϊκή ειρήνη με τους Σελτζούκους προς το τέλος του 1179.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
*
 
Κατηγορία:Μανουήλ Α΄ Κομνηνός
Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Σχέσεις Περού-Πολωνίας

Οι **σχέσεις Περού-Πολωνίας** αναφέρονται στις ιστορικές και διμερείς σχέσεις μεταξύ του Περού και της Πολωνίας.

## Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Εορτασμός 90 χρόνων διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Περού και Πολωνίας, 2013.
Μικρός αριθμός Πολωνών μεταναστών μετανάστευσαν στο Περού, στους οποίους είχαν υποσχεθεί γη κοντά στον ποταμό Ουκαγιάλι στα τέλη του 1800. Ο πιο σημαντικός Πολωνός-Περουβιανός ήταν ο Έρνεστ Μαλινόφσκι, στον οποίο έχει αναγνωριστεί η κατασκευή του υψηλότερου σιδηροδρόμου στον κόσμο (Ferrocarril Central Andino) στις Περουβιανές Άνδεις. Επίσης, πολέμησε για το Περού στον Πόλεμο των Νήσων Τσίντσα ενάντια στις ισπανικές δυνάμεις το 1866.

Το 1921, η Πολωνία άνοιξε επίτιμο προξενείο στη Λίμα και το 1923 το Περού άνοιξε επίτιμο προξενείο στη Βαρσοβία. Το 1923, το Περού και η Πολωνία σύναψαν επίσημα διπλωματικές σχέσεις. Το 1967, η Πολωνία άνοιξε ένα Γενικό Προξενείο στη Λίμα. Το 1969, το γενικό προξενείο αναβαθμίστηκε σε πρεσβεία. Την ίδια χρονιά, το Περού άνοιξε την πρεσβεία του στη Βαρσοβία.

Το 1989, ο Πρόεδρος Άλαν Γκαρσία έγινε ο πρώτος Περουβιανός αρχηγός κράτους που επισκέφθηκε την Πολωνία. Το 1998, ο Πρόεδρος του Περού, Αλμπέρτο Φουχιμόρι, επισκέφθηκε την Πολωνία. Το 2002, ο Πολωνός Πρόεδρος, Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι, επισκέφθηκε το Περού, όπου έγινε ο πρώτος Πολωνός αρχηγό κράτους που το έκανε. Το 2007, ο πρώην Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Βαλέσα, επισκέφθηκε το Περού. Τον Μάιο του 2008, ο Πρωθυπουργός της Πολωνίας, Ντόναλντ Τουσκ, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στο Περού.

Το 2013, και τα δύο έθνη γιόρτασαν 90 χρόνια διπλωματικών σχέσεων. Ο πρώην Πρόεδρος του Περού, Pedro Pablo Kuczynski, είναι πολωνικής καταγωγής.

## Υψηλόβαθμες επισκέψεις
**Υψηλόβαθμες επισκέψεις** **από το Περού στην Πολωνία**

* Πρόεδρος Άλαν Γκαρσία (1989)
* Πρόεδρος Alberto Fujimori (1998)

**Υψηλόβαθμες επισκέψεις** **από την Πολωνία στο Περού**

* Πρόεδρος Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι (2002)
* Πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ (2008)

## Συμφωνίες
δεξιά|μικρογραφία| Κτίριο που φιλοξενεί την Πρεσβεία του Περού στη Βαρσοβία.
Με τα χρόνια, τόσο το Περού όσο και η Πολωνία έχουν υπογράψει αρκετές διμερείς συμφωνίες, όπως τη συμφωνία για το εμπόριο (1968), τη συμφωνία για τον τουρισμό (2008), τη συμφωνία επιστημονικής και πολιτιστικής συνεργασίας (2008) και τη συμφωνία για τη μεταφορά φυλακισμένων (2014). Υπάρχουν επίσης συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ ορισμένων πανεπιστημίων του Περού και της Πολωνίας.

## Εμπορικές συναλλαγές
Το 2018, το εμπόριο μεταξύ Περού και Πολωνίας ανήλθε σε 201 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Οι περουβιανές εξαγωγές στην Πολωνία αποτελούνται κυρίως από φρούτα και προϊόντα ψαριών. Οι πολωνικές εξαγωγές στο Περού περιλαμβάνουν: ηλεκτρικές συσκευές, μηχανοκίνητα οχήματα, λαμπτήρες, γαλακτοκομικά προϊόντα, λάδι πετρελαίου, τρακτέρ, ηλεκτρικά καλώδια και μηχανήματα για τη βιομηχανία τροφίμων.

## Διπλωματικές αποστολές

* Το Περού έχει πρεσβεία στη Βαρσοβία.
* Η Πολωνία έχει πρεσβεία στη Λίμα.

## Παραπομπές



Πολωνια
Περου
Σχέσεις Πολωνίας-Πορτογαλίας

Οι **σχέσεις Πολωνίας-Πορτογαλίας** είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας. Και τα δύο έθνη είναι μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Εθνών.

## Ιστορία
Στις 21 Ιουνίου 1919, η πορτογαλική κυβέρνηση αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Πολωνίας. Τον Μάιο του 1922, οι διπλωματικές σχέσεις καθιερώθηκαν επίσημα μεταξύ των δύο εθνών. Τον Ιούλιο του 1923, η Πορτογαλία άνοιξε μόνιμη πρεσβεία στη Βαρσοβία.
[δεξιά|μικρογραφία| Ο Πρόεδρος της Πολωνίας, [Λεχ Κατσίνσκι, καλωσορίζει τον Πρόεδρο της Πορτογαλίας, Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα, στη Βαρσοβία, 2008.]]
Το 1945, λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πορτογαλία έσπασε τις διπλωματικές σχέσεις με την πρόσφατα ανεξάρτητη Πολωνία, καθώς η Πορτογαλία δεν απέσυρε την αναγνώριση της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης στο Λονδίνο. Ως αποτέλεσμα, οι σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών παρέμειναν κρύες. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας επέκρινε το καθεστώς του Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ στην Πορτογαλία και δεν παραδέχτηκε τη δυνατότητα σύναψης διπλωματικών σχέσεων με τη Λισαβόνα. Οι πορτογαλικές αρχές έδειξαν την ίδια στάση απέναντι στην Πολωνία, ενώ οι Πορτογάλοι πολιτικοί ήταν εξίσου επικριτικοί για το κομμουνιστικό καθεστώς στη Βαρσοβία. Ωστόσο, η Επανάσταση των Γαριφάλων και οι πολιτικοί μετασχηματισμοί στην Πορτογαλία κατέστησαν δυνατή τη δημιουργία διπλωματικών σχέσεων.

Στις 11 Ιουλίου 1974, και τα δύο έθνη αποκατέστησαν τις διπλωματικές σχέσεις τους. Τον Δεκέμβριο του 1974, η Πολωνία ίδρυσε μόνιμη πρεσβεία στη Λισαβόνα. Τον Ιανουάριο του 1975, η Πορτογαλία άνοιξε μόνιμη πρεσβεία στη Βαρσοβία.

Και τα δύο έθνη συνεργάζονται στενά ως αμοιβαία μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπήρξαν επίσης πολλές επισκέψεις υψηλόβαθμων ηγετών μεταξύ και των δύο εθνών. Ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Κατσίνσκι, επισκέφθηκε την Πορτογαλία το 2007 και ο Πρόεδρος της Πορτογαλίας, Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα, επισκέφθηκε την Πολωνία το 2008.

## Διμερείς συμφωνίες
Και τα δύο έθνη έχουν υπογράψει πολλές διμερείς συμφωνίες, όπως τη συμφωνία για την ανάπτυξη του εμπορίου, της ναυσιπλοΐας και της οικονομικής, βιομηχανικής και τεχνικής συνεργασίας (1975), τη συμφωνία για την πολιτιστική και επιστημονική συνεργασία (1975), τη συμφωνία αεροπορικών μεταφορών (1975), τη συμφωνία επιστημονικής και τεχνολογικής συνεργασίας (2005) και τη συμφωνία για την αμοιβαία αναγνώριση των ακαδημαϊκών διπλωμάτων που έχουν εκδοθεί από τα πανεπιστήμια των δύο εθνών (2015).

## Διπλωματικές αποστολές

* Η Πολωνία έχει πρεσβεία στη Λισαβόνα.
* Η Πορτογαλία έχει πρεσβεία στη Βαρσοβία.

Αρχείο:Embaixada da Polónia em Lisboa 02.jpg|Πρεσβεία της Πολωνίας στη Λισαβόνα
Αρχείο:Embassy of portugal warsaw.JPG|Πρεσβεία της Πορτογαλίας στη Βαρσοβία


## Παραπομπές



Πορτογαλια
Πολωνια
Σχέσεις Πολωνίας-Ταϊβάν

Οι **σχέσεις Πολωνίας-Ταϊβάν** αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Δημοκρατίας της Κίνας (Ταϊβάν).

Υπό τις συνθήκες της πολιτικής της Ενιαίας Κίνας, η Πολωνία, όπως και τα περισσότερα έθνη στον κόσμο, δεν αναγνωρίζει την Ταϊβάν ως κράτος, αλλά αναγνωρίζει μόνο τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ως τον μοναδικό εκπρόσωπο της Κίνας. Ωστόσο, δεν παίρνει θέση για το εάν η Ταϊβάν είναι μέρος αυτής της Κίνας. Ωστόσο, οι σχέσεις μεταξύ δύο χωρών έχουν επεκταθεί δραματικά και από τότε που η Πολωνία μετατράπηκε σε οικονομία της αγοράς μετά το 1990, η Ταϊβάν υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ασιατικούς επενδυτές στην Πολωνία.

Παρ΄ όλα αυτά, έχουν αποστολές αντιπροσωπείας τους στις αντίστοιχες χώρες. Η Πολωνία έχει αποστολή αντιπροσωπείας στην Ταϊπέι, ενώ η Ταϊβάν έχει αποστολή αντιπροσωπείας στη Βαρσοβία.

## Ιστορία
Η Πολωνία και η Κίνα είχαν δημιουργήσει σχέσεις μετά την αναβίωση της Πολωνίας το 1919, αλλά οι δύο χώρες δεν ανέπτυξαν μια ισχυρή σχέση λόγω της απόστασης. Μετά τις κομμουνιστικές καταλήψεις τόσο της Πολωνίας όσο και της ηπειρωτικής Κίνας, δεν υπήρξε επίσημη διπλωματική αποστολή μεταξύ των δύο κρατών. Η Κομμουνιστική Πολωνία θεωρούσε τη νεοϊδρυθείσα Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ως τον μοναδικό αντιπρόσωπο της Κίνας, ενώ η Δημοκρατία της Κίνας που μετεγκαταστάθηκε στην Ταϊβάν ήταν εχθρική προς όλους τους κομμουνιστικούς παράγοντες. 

### Σύγχρονες σχέσεις
Από το τέλος του κομμουνισμού το 1989, η Πολωνία και η Ταϊβάν άρχισαν να δημιουργούν έναν ισχυρότερο και υποστηρικτικό δεσμό. Όντας σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών και έχοντας απολαύσει ένα μεγάλο βαθμό επιτυχίας με δημοκρατικά ιδεώδη, τα δύο έθνη επιδιώκουν να αποκτήσουν ισχυρότερους δεσμούς. 

Αρκετές οικονομικές συμφωνίες έχουν υπογραφεί μεταξύ των δύο εθνών, ιδίως η συμφωνία διπλής φορολογίας και η πρόσφατη συμφωνία ηλιακής ενέργειας.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, η Πολωνία δέχτηκε 500.000 μάσκες από την Ταϊβάν ως χειρονομία αλληλεγγύης.

Στις 28 Ιανουαρίου 2021, η Ταϊβάν και η Πολωνία υπέγραψαν μια ολοκληρωμένη συμφωνία συνεργασίας στον τομέα της ποινικής δικαιοσύνης, η οποία περιλαμβάνει διατάξεις για την καταπολέμηση του διακρατικού εγκλήματος, την αυξημένη δικαστική συνεργασία και τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία του κράτους δικαίου. Αυτή ήταν η πρώτη τέτοια συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ της Ταϊβάν και μιας ευρωπαϊκής χώρας.

## Παραπομπές
 


Πολωνια
Ταιβαν
Δημήτρης Αρχοντάκης

Ο **Δημήτρης Αρχοντάκης** (1939-2021) ήταν Έλληνας φιλόλογος και πολιτικός από το Μοναστηράκι Ρεθύμνου. Υπήρξε ο μακροβιότερος  δήμαρχος Ρεθύμνου με συνολική θητεία 27 χρόνια και επιτέλεσε πολλά σημαντικά έργα που μετέτρεψαν το Ρέθυμνο από κωμόπολη σε πόλη. 

## Πρώτα χρόνια, σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Ορνέ Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης όπου υπηρετούσε ως δάσκαλος ο πατέρας του ο Ζαχαρίας Αρχοντάκης, ήρωας του Πούντα Νορντ στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 με καταγωγή από το Μοναστηράκι Αμαρίου Ρεθύμνης το 1939. Το 1956 τέλειωσε το Γυμνάσιο Αρρένων Ρεθύμνης και φοίτησε κλασική φιλολογία στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με πτυχίο το 1961. Μετά την στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αξιωματικός, εργάστηκε από το 1965 έως το 1966 ως δημοσiογράφος στην εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΗ» και φοίτησε μεταπτυχιακά στο ινστιτούτο GOETHE στο Μόναχο της Δυτικής Γερμανίας, έχοντας γνώση στις ξένες γλώσσες των Γερμανικών και Αγγλικών. Το 1967 ίδρυσε στο Ρέθυμνο ιδιωτικό φροντιστήριο ανώνατων σπουδών, που προπαρασκεύαζε τους απόφοιτους του Λυκείου για τις εισαγωγικές εξετάσεις του Πανεπιστημίου. Από τότε δίδασκε καθημερινά μέχρι πρότινος Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά, έχοντας μαθητές πολλούς γνωστούς μετέπειτα επιστήμονες της πόλης του Ρεθύμνου, όπως ο διάδοχος του στην δημαρχία δικηγόρος Γιώργης Μαρινάκης.

## Δήμαρχος
Το 1968 διορίστηκε δήμαρχος Ρεθύμνης με πρώτη του θητεία ως το 1974 Στην μεταπολίτευση εξελέγη για άλλες 2 συνεχόμενες θητείες, η πρώτη από το 1979 ως το 1982 και η δεύτερη από το 1991 ως το 2006 (4 συνεχόμενες θητείες που κέρδισε ως υποψήφιος δήμαρχος). To 1998 εξελέγη δήμαρχος του διευρυμένου δήμου Ρεθύμνης στα όρια της σημερινής δημοτικής ενότητας Ρεθύμνης.

### Έργα
Κατά τη διάρκεια της δημαρχίας του, ο Αρχοντάκης επετέλεσε πολλά και σημαντικά έργα, όπως η χωροθέτηση της έδρας του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο, η διάσωση της παλιάς πόλης από την άναρχη δόμηση, η ανάδειξη της πόλης σε τουριστικό προορισμό, η υδροδότηση της πόλης από τις πηγές της Αργυρούπολης και τα αντιπλημμυρικά έργα. Η αποδοχή του ήταν ευρύτατη σε όλους τους πολιτικούς χώρους. To 1971 εξέδωσε φυλλάδιο όπου αναφέρεται σε όλες τις μελλοντικές προοπτικές της πόλης. Το 1995 ενέταξε το Ρέθυμνο στο "Εθνικό Πολιτιστικό Δίκτυο Πόλεων" και ίδρυσε Κέντρο Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας.

## Θάνατος - Απόδοση Τιμών
Ο Δημήτρης Αρχοντάκης απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών στις 3 Μαΐου 2021 στo νοσοκομείο Χανίων, κατόπιν δυστυχήματος. Το Πανεπιστήμιο Κρήτης απεφάσισε όπως το κτίριο διοίκησης να λάβει το όνομα του, για να τον τιμήσει για την συμβολή του στο θέμα του Πανεπιστημίου.

## Παραπομπές


Δημήτρης Αρχοντάκης
Πολιορκία της Σωζόπολης

Το **Πολιορκία της Σωζόπολης** είναι η Βυζαντινή κατάκτηση της Σωζόπολης (κοντά στο Ουλουμπορλού), μιας πόλης που ανήκε στους Σελτζούκους Τούρκος το 1120. Η κατάκτηση βελτίωσε την βυζαντινή επικοινωνία με την Αττάλεια.

## Φόντο
Μετά την ανακατάκτηση της Λαοδίκειας από μια Σελτζουκική φρουρά 700 ανδρών το 1119, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός συνέχισε τις εκστρατείες του κατά των Τούρκων το 1120 μετά από σύντομη παραμονή στη Κωνσταντινούπολη. Ο στόχος της εκστρατείας 1120 ήταν η πόλη Σωζόπολη στην Πισιδία, η οποία έλεγχε τις γραμμές επικοινωνίας με Αττάλεια.

## Πολιορκία
Η Σωζόπολη προστατευόταν από μια ένοπλη φρουρά και είχε φυσική προστασία από τους απότομους λόφους. Επομένως μια επίθεση πολιορκίας μεγάλης κλίμακας ήταν αδύνατη. Η πόλη μπορούσε να προσεγγιστεί μόνο από μικρές δυνάμεις. Ο Ιωάννης αρχικά δεν μπορούσε να βρει τον δρόμο για να προχωρήσει, αλλά αργότερα βρήκε σχέδιο. Διέταξε μια δύναμη ιππικού οπλισμένου με πυραύλους υπό τον Πακτιάριο και τον Δεκάνο να επιτεθούν στις πύλες της πόλης και να στοχεύσουν στους Τούρκους στρατιώτες που επάνδρωσαν τα τείχη. Οι Τούρκοι πήραν το δόλωμα και έφηγαν από την πύλη. Η Βυζαντινή δύναμη εκτέλεσε τότε μια προγραμματισμένη υποχώρηση, απωθώντας τους Τούρκους πολύ έξω από την πόλη. Ο υπόλοιπος βυζαντινός στρατός είχε σταθμεύσει κρυμμένος στην πυκνή βλάστηση και επιτέθηκε στην ανυπεράσπιστη πόλη αφού οι Τούρκοι είχαν φύγει. Οι διαφεύγοντες Βυζαντινοί στράφηκαν και αντιμετώπισαν τους καταδιωκόμενους Τούρκους. Οι Τούρκοι παγιδεύτηκαν μεταξύ του Βυζαντινού ιππικού στο μέτωπο και του στρατού στην πλάτη τους και σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν σε μεγάλο βαθμό, με λίγους να καταφέρνουν να ξεφύγουν.

## Επακόλουθα
Στη συνέχεια, το φρούριο του Ιερακοκορυφίτη συνθηκολόγησε στον Ιωάννη χωρίς μάχη, μαζί με πολλές πόλεις και οχυρώσεις κοντά στην Αττάλεια. Αφού ο σκοπός πέτυχε, ο Ιωάννης επέστρεψε στη Κωνσταντινούπολη.

### Ανάλυση
Η μάχη στη Σωζόπολη κατέδειξε την πειθαρχία των Βυζαντινών στρατευμάτων, δείχνοντας ότι μπορούν να προσποιηθούν ότι φεύγουν χωρίς να πανικοβληθούν. Το Βυζαντινό ιππικό θα μπορούσε να πολεμήσει αποτελεσματικά τόσο με πυραύλους όσο και με όπλα στενής μάχης. Ο Ιωάννης έδειξε ότι ήταν ικανός στρατηγός, πραγματοποιώντας έναν περίπλοκο τακτικό ελιγμό στην αρχή της βασιλείας του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις