open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ρομπέρ Βιβιέ

Ο **Ρομπέρ Βιβιέ** (, 16 Μαΐου 1894 – 6 Αυγούστου 1989) ήταν Βέλγος γαλλόφωνος συγγραφέας, κριτικός της λογοτεχνίας και πανεπιστημιακός. Το έργο του περιλαμβάνει μυθιστορήματα, ποίηση, δοκίμια και βιογραφίες. Διετέλεσε καθηγητής της Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης και στη Σορβόννη, ενώ από το 1950 ήταν μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Γαλλικής γλώσσας και Γραμμάτων του Βελγίου.

## Μερικά έργα του
### Ποίηση
* *Le Menetrier* (1924)
* *Dechirures* (1927)
* *Au bord du temps* (1937)
* *Le Miracle enferme* (1939)
* *Trace par l'oubli* (1951)
* *Chronos reve* (1959)
* *S'étonner d'être* (1977)

### Μυθιστορήματα
* *Non* (1931)
* *Folle qui s'ennuie* (1933)
* *Mesures pour rien* (1946)
* *Avec les hommes* (1963)

### Βιογραφίες
Του Αντουάν (ιδρυτή του Αντουανισμού), του Σαρλ Μπωντλαίρ, και του καλλιτέχνη Μαρσέλ-Λουί Μπωνιέ (*Marcel-Louis Baugniet*).

### Κριτικές μελέτες
* *Et la poésie fut langage* (1954)
* *Frères du Ciel* (1962)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βιβιέ Ροβέρτος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 402

Κατηγορία:Βέλγοι συγγραφείς
Άντζελο Έμο

Ο **Άντζελο Έμο** (, 3 Ιανουαρίου 1731 – 1 Μαρτίου 1792) ήταν Βενετός αριστοκράτης, αξιωματούχος και ναύαρχος. Διακρίθηκε για τις μεταρρυθμίσεις που επέφερε στο βενετικό ναυτικό και για τις ναυτικές του εκστρατείες. Θεωρείται ο τελευταίος μεγάλος ναύαρχος της Βενετικής Δημοκρατίας.

Γόνος διακεκριμένης οικογένειας, ο Έμο έλαβε άριστη εκπαίδευση και άρχισε τη ναυτική σταδιοδρομία του ως δοκιμος το 1752. Γρήγορα η ικανότητά του αναγνωρίσθηκε και τού δόθηκε η διοίκηση ενός πολεμικού πλοίου το 1754. Το 1758 στάλθηκε να καλύψει την επιστροφή εμπορικής νηοπομπής από το Λονδίνο ως επικεφαλής μοίρας τριών πλοίων. Εξαιτίας φοβερής κακοκαιρίας τα πλοία του σχεδόν ναυάγησαν, αλλά ο ίδιος επέδειξε αποφασιστικότητα και ναυτοσύνη που εξυμνήθηκαν στη Βενετία αλλά και ευρύτερα. Επιστρέφοντας στη Βενετία, έλαβε εναλλασσόμενα θέσεις στο ναυτικό και στην ξηρά, επιδιώκοντας σε όλες εκσυγχρονιστικές-μεταρρυθμιστικές πολιτικές.

Το 1775 πρότεινε ναυτικές μεταρρυθμίσεις με βάση πρακτικές του Βρετανικού Ναυτικού, αλλά τις εφάρμοσε μόλις το 1782: νέες τεχνικές, βελτιώσεις σε εκπαίδευση και μισθολόγιο, και κατασκευή νέων πολεμικών πλοίων. Το 1784-1785 οδήγησε τον βενετικό στόλο σε επιδρομές στο Μπεηλίκι της Τύνιδας σε αντίποινα για πειρατικές επιδρομές σε βενετικά πλοία. Απεβίωσε μετά από ασθένεια στη Μάλτα σε ηλικία 61 ετών και η σορός του κηδεύθηκε στη Βενετία με τιμές ήρωα, με ταφικό μνημείο να ανατίθεται στον μεγάλο γλύπτη Αντόνιο Κανόβα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ναύαρχοι της Βενετικής Δημοκρατίας
Αλεξάντρ-Φρανσουά Βιβιέν

Ο **Αλεξάντρ-Φρανσουά Ωγκύστ Βιβιέν** ή **Βιβιέν ντε Γκουμπέρ** (, 3 Ιουλίου 1799 – 7 Ιουνίου 1854) ήταν Γάλλος πολιτικός και δικηγόρος, που διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης στην Ιουλιανή Μοναρχία και υπουργός Δημόσιων έργων στη Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία.

Γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν γιος δικηγόρου. Ο Αλεξάντρ-Φρανσουά Βιβιέν δικηγόρησε πρώτα στην Αμιένη (από το 1820) και μετά στο Παρίσι (από το 1826). Βουλευτής έγινε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1833 και επανεκλεγόταν συνεχώς έως το 1848. Υπουργός Δικαιοσύνης και Θρησκευμάτων έγινε την 1η Μαρτίου 1840, στη δεύτερη κυβέρνηση του Θιέρσου, και παρέμεινε στη θέση αυτή επί οκτάμηνο. Παρά το ότι ήταν αντίθετος με την Επανάσταση του 1848, ο Βιβιέν έγινε υπουργός Δημόσιων έργων επί δίμηνο (13 Οκτωβρίου έως 10 Δεκεμβρίου 1848) στην κυβέρνηση Καβαινιάκ. Στο νέο κοινοβούλιο υπεστήριξε συντηρητικές θέσεις. Μετά το πραξικόπημα της 2ης Δεκεμβρίου 1851 ο Βιβιέν αποσύρθηκε από την πολιτική και πέθανε δυόμισυ χρόνια αργότερα στο Παρίσι, σε ηλικία 55 ετών, από πνευμονία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βιβιέν Αλέξανδρος-Φραγκίσκος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 402

Κατηγορία:Γάλλοι υπουργοί
Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης
Καρτέλ των Ήλιων

Το **Καρτέλ των Ήλιων** () είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει φερόμενα δίκτυα διακίνησης ναρκωτικών και σχετικές εγκληματικές δραστηριότητες που αφορούν μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων της Βενεζουέλας, συμπεριλαμβανομένων υψηλόβαθμων αξιωματικών και πολιτικών αξιωματούχων.    Οι ειδικοί που μελετούν το εμπόριο ναρκωτικών δεν χρησιμοποιούν τον όρο για να αναφερθούν σε μια ενιαία ιεραρχική οργάνωση ή σε ένα κυριολεκτικό καρτέλ ναρκωτικών,    αλλά ως δημοσιογραφική συντομογραφία ενός συστήματος διαφθοράς μέσω του οποίου στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι επωφελούνται συνεργαζόμενοι με εμπόρους ναρκωτικών.    

Ο όρος *«Καρτέλ των Ήλιων»* χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1993 ως δημοσιογραφικός όρος μετά από ένα πολιτικό σκάνδαλο που αφορούσε στρατιωτικούς αξιωματούχους της Βενεζουέλας, οι οποίοι εμπλέκονταν σε σχέδιο της CIA για λαθρεμπόριο κοκαΐνης στις Ηνωμένες Πολιτείες με σκοπό τη διείσδυση σε κολομβιανά καρτέλ.  Ο όρος εμπνεύστηκε από τα «διακριτικά» στις στολές των στρατηγών της Βενεζουέλας.  Εκτός από το εμπόριο ναρκωτικών, μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων της Βενεζουέλας έχουν επίσης συνδεθεί με παράνομη εξόρυξη, ξέπλυμα χρήματος και λαθρεμπόριο πρώτων υλών όπως πετρέλαιο,  ή χρυσό. 

Ενώ έχουν καταγραφεί πολλά περιστατικά συμμετοχής μελών των Ενόπλων Δυνάμεων της Βενεζουέλας ή αξιωματούχων της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας σε εμπορία ναρκωτικών,  Ο ισχυρισμός των ΗΠΑ ότι το Καρτέλ των Ήλιων αποτελεί επίσημη οργάνωση ή οργανωμένο δίκτυο με επικεφαλής τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο έχει γενικά απορριφθεί από ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες ως αβάσιμος. Ο επακόλουθος χαρακτηρισμός του Καρτέλ των Ήλιων ως Ξένης Τρομοκρατικής Οργάνωσης επικρίθηκε ως πιθανή νομική βάση για αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα, που συμπίπτει με μια σημαντική στρατιωτική ενίσχυση των ΗΠΑ στην περιοχή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εγκληματικές οργανώσεις
Κωνσταντίνος Μενούνος

Ο **Κωνσταντίνος Μενούνος** (Αθήνα, 31 Ιουλίου) είναι Έλληνας ηθοποιός, χορογράφος και καθηγητής χορού. Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, σε μιούζικαλ, παιδικό θέατρο, καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές και εκπομπές.Παράλληλα, δραστηριοποιείται στη διδασκαλία χορού και στη χορογραφία θεατρικών παραγωγών. Θεωρείται από τους καλύτερους χοροδιδάσκαλους στην Ελλάδα μεγάλο του προσόν η εκπαιδευτική του μεταδοτικότητα. Έχει παίξει σε αρκετές θεατρικές Παραστάσεις στο κέντρο της Αθήνας σε πολύ γνωστά θέατρα. Μερικές από αυτές τις έχει χορογραφήσει κιόλας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Οικονομίας και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Σπούδασε υποκριτική και είναι πτυχιούχος χορού στα είδη χορού που διδάσκει. Μιλά αγγλικά. Μένει στον Πειραιά, με οικογενειακές ρίζες από τον Άκοβο Αρκαδίας. Ο Μενούνος ξεκίνησε να χορεύει από παιδί και κέρδισε νωρίς αναγνώριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χορού Ακρόπολις. Έχει περιγράψει τον χορό ως μια μορφή συναισθηματικής έκφρασης, καλλιτεχνικής δημιουργίας και προσωπικής απόδρασης, με ιδιαίτερη αγάπη για τη ρούμπα, το βαλς και το αργεντίνικο τάνγκο. Συνεχίζει να χορεύει και να διδάσκει, αφιερώνοντας τη ζωή του στον χορό. Είναι ξάδερφος της Μαρίας Μενούνος.

## Καλλιτεχνική πορεία

### Θέατρο
Έχει εμφανιστεί ως ηθοποιός σε πλήθος θεατρικών παραστάσεων, μεταξύ των οποίων:

* Leonardo’s Ring in the Mirror του Rick Elice (2015–2016), Θέατρο Studio Κυψέλης
* Η Μαγική Πόλη – Μάγοι, Μύθοι… Παραμύθι! (παιδική παράσταση), Θέατρο Broadway
* Ο Fellini και τα όνειρα των κλόουν (2017–2018), Θέατρο Studio Κυψέλης
* Η δυστυχία του να έχεις πεθερά την Έμμα Μπράουν, Θέατρο Studio Κυψέλης
* Φωτοσκιάσεις της αγάπης και του έρωτα (2019–2020), Θέατρο Λύχνος Τέχνης και Πολιτισμού
* Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Θέατρο Αθήναιον Θεσσαλονίκης και Μικρό Broadway Αθηνών
* Όταν η φόνισσα συνάντησε τη Μήδεια (2021), Μικρό Broadway
* Ο Βυσσινόκηπος του Άντον Τσέχωφ (2022–2023, 2023–2024), Θέατρο Broadway
* Το κουνουπάκι Πάκι Πάκι (2024), παιδική παράσταση
* Tootsie – The Musical (2025), Θέατρο Περοκέ, σε σκηνοθεσία Μάρκου Σεφερλή

## Κινηματογράφος
*Outlanders (2019), μεγάλου μήκους ταινία σε σκηνοθεσία του Αντώνη Μανδρανή.

Το 2023 συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους Έξοδος Μεσολογγίου, μέσα απ’ τη δική μου ματιά, σε σκηνοθεσία Χρήστου Αρφάνη, στο οποίο είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. 

## θέατρο
Το 2023 ο Μενούνος συμμετείχε στην παράσταση **[[Στροβιλίζοντας την ζωή]]**, ένα θεατρικό έργο σε κείμενο Μαρίας Αγραπίδου και Χρήστου Αρφάνη και σε σκηνοθεσία Χρήστου Αρφάνη.

## Παραπομπές
Μιχαήλ Βιελγκόρσκι

Ο Κόμης **Μιχαήλ Γιούργιεβιτς Βιελγκόρσκι** (, 11 Νοεμβρίου 1788 — 9 Σεπτεμβρίου 1856), ήταν Ρώσος συνθέτης, πολωνικής καταγωγής, γεννημένος στην Αγία Πετρούπολη. Συνέθεσε ρομάντσα, δύο συμφωνίες και την όπερα *Τσιγγάνοι* (1838). Επιπλέον ήταν ερασιτέχνης τραγουδιστής, βιολιστής και πάτρονας των καλών τεχνών. Απεβίωσε στη Μόσχα σε ηλικία 67 ετών. Από τους δύο γάμους του απέκτησε συνολικά 6 τέκνα. 

Θεωρείται ότι άσκησε σημαντική επίδραση στον χώρο της μουσικής στη Ρωσία του 19ου αιώνα, καθώς στο σαλόνι του εισήγαγε το κουαρτέτο εγχόρδων στη χώρα. Υπήρξε προσωπικός φίλος του Μπετόβεν και θαυμαστής της μουσικής του. Μαζί με τον αδελφό του, τον Ματβέι, βιολοντσελίστα και επίσης συνθέτη, οι Βιελγκόρσκι επονομάσθηκαν «αδελφοί της αρμονίας» για τη σταθερή υποστήριξη των Ρώσων μουσικών και συνθετών της εποχής τους.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βιγιελγκόρσκυ Μιχαήλ Γιούργιεβιτς» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 452

Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες
Μαίρη Βίγκμαν

Η **Καρολίνε Ζοφί Μαρί Βήγκμαν** (), γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο **Μαίρη Βίγκμαν** (, 13 Νοεμβρίου 1886 – 18 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν Γερμανίδα χορεύτρια και χορογράφος, που γεννήθηκε στο Αννόβερο και πέθανε στο Δυτικό Βερολίνο. Η Βίγκμαν πρωτοπόρησε στον εξπρεσιονιστικό χορό, στη χοροθεραπεία και στην εκπαίδευση στις κινήσεις χωρίς πουέντ. Θεωρείται πλέον ως μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία του σύγχρονου χορού. Η Βίγκμαν έγινε μια από τις χαρακτηριστικότερες πολιτιστικές παρουσίες της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και οι ερμηνείες της εξυμνήθηκαν για το ότι μετέφεραν τις βαθύτερες υπαρξιακές εμπειρίες στη σκηνή. Η ιδέα της για έναν «ελεύθερο χορό», αποδεσμευμένο από τη μουσική και ικανό να αποδώσει καλλιτεχνικές δημιουργίες με αυτόνομα εκφραστικά μέσα, παραμένει επίκαιρη. Πάνω στη νέα αυτή γραμμή της Βίγκμαν πειραματίσθηκαν και εξακολουθούν να πειραματίζονται φημισμένοι καλλιτέχνες, όπως ήταν τον 20ό αιώνα οι Χάραλντ Κρόυτσμπεργκ και Υβόν Γκεόργκι, όπως και η Γκρετ Παλούκα.

Η Βίγκμαν μαθήτευσε κοντά στον Εμίλ Ζακ-Νταλκρόζ και στη σχολή του Ρούντολφ φον Λάμπαν. Το 1920 άνοιξε τη δική της σχολή χορού στη Δρέσδη. Μόνη της ή με τον χορευτικό όμιλο της σχολής της χόρεψε στην Ελβετία, τη Γαλλία, την Αγγλία, τις ΗΠΑ και άλλες χώρες. Πρωτοποριακές δημιουργίες της ως χορογράφου είναι τα έργα «Επτά χοροί της ζωής», «Παράπονο», «Τρίγωνο», «Ελεγεία» και άλλες.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Τάσος Ν. Πετρής: το λήμμα «Βίγκμαν Μαίρη» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8, σελ. 456

Κατηγορία:Γερμανοί χορευτές
Κατηγορία:Γερμανοί χορογράφοι
Λαπιέδρα

Η **λαπιέδρα** (λατινική-επιστημονική ονομασία *Lapiedra*) είναι γένος αγγειόσπερμων μονοκοτυλήδονων φυτών της Λεκάνης της Μεσογείου. Ταξινομικώς ανήκει στην οικογένεια του νάρκισσου, τα αμαρυλλιδοειδή, και ειδικότερα στο «φύλο» των ναρκίσσων (*Narcisseae*). Σύμφωνα με τη σημερινή ταξινομική, το γένος είναι μονοτυπικό, δηλαδή περιλαμβανει μόνο ένα είδος, τη **λαπιέδρα του Μαρτίνεθ** (*Lapiedra martinezii*, συνώνυμα *Lapiedra placiana*, *Crinum martinezii*), φυτό ιθαγενές της Ισπανίας και του Μαρόκου Παλαιότερα συμπεριλαμβάνονταν στο γένος *Lapiedra* δύο ακόμα είδη, που σήμερα ταξινομούνται στα γένη *[[Νάρκισσος (βοτανική)|Narcissus]]* και *[[Traubia]]*. Τα είδη αυτά είναι τα εξής:

* *Lapiedra chilensis*, σήμερα *Traubia modesta* 
* *Lapiedra gracilis*,  Narcissus cavanillesii*

Η λαπιέδρα ονομάσθηκε έτσι από το επώνυμο της Ισπανής βοτανολόγου Μαρία Χοσέφα Λα Πιέδρα (*María Josefa La Piedra*, 1775-1858).


==Παραπομπές==
<references/>

==Βιβλιογραφία==
* Segundo Rios, Strahil Berkov κ.ά.: [https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23847067 «Biogeographical patterns and phenological changes in *Lapiedra martinezii* Lag. related to its alkaloid diversity»], *PubMed'', τόμος 10, σσ. 1220-1238, Ιούλιος 2013

Λαπιεδρα
Ευστεφία

Η **ευστεφία** (λατινική-επιστημονική ονομασία *Eustephia*) είναι γένος αγγειόσπερμων μονοκοτυλήδονων φυτών της Νότιας Αμερικής. Ταξινομικώς ανήκει στην οικογένεια του νάρκισσου, τα αμαρυλλιδοειδή.

Οι ευστεφίες είναι φυτά με βολβό και γραμμικά φύλλα. Τα άνθη τους είναι κρεμαστά και σωληνοειδή. Ο αριθμός των χρωματοσωμάτων είναι 2n = 46. Το γένος καθορίσθηκε για πρώτη φορά από τον Ισπανό ταξινομιστή βοτανολόγο Αντόνιο Χοσέ Καβανίγιες το 1795

Σύμφωνα με τη σήμερα επικρατούσα ταξινομική, το γένος *Eustephia* περιλαμβανει 6 είδη, όλα ιθαγενή του Περού, με ένα είδος να συναντάται και στη Βολιβία. Τα είδη αυτά είναι τα εξής:

* *Eustephia armifera*, J.F.Macbr.
* *Eustephia coccinea*, Cav.
* *Eustephia darwinii*, Vargas («ευστεφία η δαρβίνειος»)
* *Eustephia hugoei*, Vargas
* *Eustephia kawidei*, Vargas
* *Eustephia longibracteata*, Vargas («ευστεφία η μακροβράκτιος»)

## Παραπομπές


Ευστεφια
Θωμάς Χάουαρντ

Ο **λόρδος Θωμάς Χάουαρντ**, αγγλ.: *lord Thomas Howard* (1511 &#x2013; 31 Οκτωβρίου 1537) ήταν Άγγλος αυλικός στην αυλή τού βασιλιά Ερρίκου Η΄. Είναι κυρίως γνωστός για τον γάμο του (που αργότερα ακυρώθηκε από τον Ερρίκο) με τη λαίδη Μαργαρίτα Ντάγκλας (1515–1578), κόρη τής αδελφής τού Ερρίκου Η΄, Μαργαρίτας Τυδώρ, για τον οποίο φυλακίστηκε στον Πύργο τού Λονδίνου, όπου απεβίωσε στις 31 Οκτωβρίου 1537. Η σχέση αναφέρεται σε έναν στίχο τού ανιψιού του, ποιητή Ερρίκου Χάουαρντ κόμη τού Σάρεϋ.

## Νεανική ζωή
Ο Χάουαρντ ήταν νεότερος γιος τού Θωμά Χάουαρντ κόμη τού Σάρεϋ, μετέπειτα 2ου δούκα τού Νόρφολκ, από τον 2ο γάμο του με την Αγνή Τίλνεϋ. Ήταν ετεροθαλής αδελφός τού Θωμά Χάουαρντ 3ου δούκα τού Νόρφολκ, γιου τού 2ου δούκα από τον 1ο του γάμο, και συχνά συγχέεται με τον μεγαλύτερο αδελφό του.

Ο λόρδος Θωμάς βρισκόταν στην αυλή το 1533, όταν η ανιψιά του, Άννα Μπολέυν, παντρεύτηκε τον βασιλιά Ερρίκο Η΄ ως η 2η σύζυγός του, και βοήθησε στη στήριξη τού θόλου στη βάπτιση τής κόρης τής Άννας, Ελισάβετ Α΄. Στα χρόνια που ακολούθησαν, βρισκόταν συχνά στην αυλή, και εκεί γνώρισε τη λαίδη Μαργαρίτα Ντάγκλας (1515–1578), κόρη τής αδελφής τού Ερρίκου Η΄ Μαργαρίτας Τυδώρ, και τού 2ου συζύγου της, Άρτσιμπαλντ Ντάγκλας 6ου κόμη τού Άνγκους (π. 1489 – 1557). Μέχρι το τέλος τού 1535, ο λόρδος Θωμάς και η λαίδη Μαργαρίτα Ντάγκλας είχαν ερωτευτεί, και είχαν αρραβωνιαστεί κρυφά.

## Φυλάκιση και το τέλος
Το 1540 η λαίδη Μαργαρίτα Ντάγκλας ατιμάστηκε σε μία παρόμοια σχέση με τον ανιψιό τού Θωμά Χάουαρντ, σερ Κάρολο Χάουαρντ, γιο τού μεγαλύτερου ετεροθαλή αδελφού τού λόρδου Θωμά, λόρδου Εδμόνδου Χάουαρντ, και αδελφό τής 5ης συζύγου τού Ερρίκου Η΄, Αικατερίνης Χάουαρντ. 

## Ποίημα
Ο ανιψιός τού λόρδου Θωμά, Ερρίκος Χάουαρντ κόμης τού Σάρεϋ, αναφέρθηκε στο τέλος του σε ένα ποίημα προς την «Τζεραλντίν του» (λαίδη Ελισάβετ ΦιτςΤζέραλντ):

## Πρόγονοι

## Υποσημειώσεις

## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Οικογένεια Χάουαρντ (αγγλική αριστοκρατία)
Οι θρόνοι του Δία και της Εκάτης (Χάλκη)

μικρογραφία|Οι Θρόνοι του Δία και της Εκάτης
Οι **Θρόνοι του Δία και της Εκάτης** βρίσκονται στην κορυφή του εγκαταλελειμμένου οικισμού του Παλαιού Χωριού της Χάλκης στα Δωδεκάνησα, το οποίο είναι η παλιά πρωτεύουσα του νησιού και απέχει περίπου 2,5 χιλιόμετρα από το σημερινό λιμάνι, τον Εμπορειό.

## Περιγραφή
Πρόκειται για δύο πέτρινα καθίσματα λαξευμένα απευθείας στον φυσικό βράχο, ελληνιστικής περιόδου που φέρουν την επιγραφή «Διός Ἑκάτ[ης]» και βρίσκονται στη βάση του λόφου όπου δεσπόζει το Μεσαιωνικό Κάστρο των Ιπποτών.

Οι θρόνοι «κοιτάζουν» προς τη Δύση και προσφέρουν εκπληκτική πανοραμική θέα προς τη θάλασσα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, εκεί κάθονταν ο βασιλιάς και η πριγκίπισσα για να απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα και συμβολικά συνδέονταν με τον Δία (θεός του Ολύμπου) και την Εκάτη (θεά της μαγείας και των τριών οδών).

## Σημασία
Αρχαιολογικά θεωρείται ότι πρόκειται για βωμούς ή εξέδρες λατρείας που πιθανώς σχετίζονταν με την είσοδο στην αρχαία ακρόπολη, λειτουργώντας ως αποτρεπτικά σύμβολα προστασίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* https://www.dimoshalkis.gr/
Ανδρέας Στιούαρτ, 2ος κύριος Άβοντεϊλ

δεξιά|μικρογραφία|150εσ|Θυρεός του΄Ανδρέα Στιούαρτ 2ος κυρίου Άβοντεϊλ αποτελείται από 4 θυρεούς: 1ο: τής Σκωτίας. 2ο: των Στιούαρτ. 3ο: των  Λένοξ. 4ο: των Μακντάφ). Το σύνολο περικλείεται με μία ταινία με εναλλασσόμενα αργυρά και κυανά χρώματα.

Ο **Ανδρέας Στιούαρτ**, 2ος κύριος Άβοντεϊλ, 1ος Λόρδος Όκιλτρι, αγγλ.: *Andrew Stewart, 2nd Lord Avondale, 1st Lord Ochiltree* (απεβ. το 1549), ήταν Σκώτος ευγενής.

## Ο τίτλος
Ο Ανδρέας ήταν γιος τού Ανδρέα Στιούαρτ 1ου κυρίου Άβοντεϊλ, μίας νέας δημιουργίας, την οποία όμως ο Ανδρέας παραχώρησε, για το νέο αξίωμά του ως κύριος Όκιλτρι. Η έδρα του έγινε το Κάστρο Όκιλτρι στο Άιρσιρ. Οι αρχικές εκτάσεις τού Άβοντεϊλ αγοράστηκαν ή ανταλλάχθηκαν από τον Ιάκωβο Χάμιλτον τού Φίναρτ. Αυτός είχε ανταλλλάξει τις εκτάσεις του στο Ηστ Γουίμς (οι οποίες προέρχονταν από τη σύζυγό του ή τον πατέρα του) με το Όκιλτρι, το οποίο ανήκε στον ελεγκτή (comptroller), Ιάκωβο Κόλβιλ. Τον Αύγουστο τού 1534 ο Φίναρτ έκανε την ανταλλαγή με τον Ανδρέα 1ο κύριο Άβοντεϊλ για την κυριότητα τού Άβοντεϊλ. Ο Ανδρέας επικυρώθηκε ως κύριος Άβοντεϊλ από τον αντιβασιλιά Άραν, ετεροθαλή αδελφό τού Φίναρτ, στις 12 Μαρτίου 1543. 

## Δραστηριότητες

## Οικογένεια
Ο Ανδρέας νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Χάμιλτον, κόρη τού Ιακώβου Χάμιλτον 1ου κόμη τού Άραν. Τα παιδιά τους ήταν:

* Ανδρέας Στιούαρτ, 2ος κύριος Ότσιλτρι, πατέρας τής Μαργαρίτας, που παντρεύτηκε τον Τζον Νοξ.
* Ιάκωβος Στιούαρτ.

Ο γάμος τής Μαργαρίτας Στιούαρτ με τον Τζον Νοξ το 1563 εξόργισε τη βασίλισσα Μαρία Α΄ της Σκωτίας, επειδή ήταν «από το ίδιο αίμα *και* όνομα».

## Αδελφοί
Ο αδελφός τού Ανδρέα, ο Ερρίκος, έγινε Ερρίκος Στιούαρτ 1ος κύριος Μέθβεν μετά τον γάμο του με τη μητέρα τού βασιλιά Ιακώβου Ε΄, Μαργαρίτα Τυδώρ. Ένας άλλος αδελφός, ο Ιάκωβος, διορίστηκε διοικητής τού Κάστρου Ντουν και δασοφύλακας τού Γκλένφινγκλας και τού Μέντεϊθ στις 14 Ιουλίου 1528. Ο γιος του:
* Ιάκωβος έγινε Ιάκωβος Στιούαρτ 1ος κύριος Ντουν, τού οποίου ο γιος με τη σειρά του έγινε:
** Ιάκωβος Στιούαρτ 2ος κόμης τού Μόρεϋ.

## Αναφορές

Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Ιωάννα ΦιτςΆλαν, βαρόνη Λάμλεϋ

Η **Ιωάννα ΦιτςΆλαν, βαρώνη Λάμλεϊ**, αγγλ.: *Jane Lumley, Baroness Lumley* (1537 – 27 Ιουλίου 1578), μερικές φορές αποκαλούμενη *Joanna*, ήταν Αγγλίδα ευγενής. Ήταν η πρώτη που μετέφρασε τον Ευριπίδη στα αγγλικά. 

## Ο βίος της
Η Ιωάννα ήταν το μεγαλύτερο παιδί από τρία αδέλφια, (τα άλλα δύο ήταν ο Ερρίκος και η Μαρία ΦιτςΆλαν), και κόρη τού Ερρίκου ΦιτςΆλαν 19ου κόμη τού Άρουντελ, και τής 1ης συζύγου του, Αικατερίνης Γκρέυ (απεβ. 1542). Ο Άρουντελ έδωσε στην Ιωάννα και την αδελφή της Μαρία πολύ καλή εκπαίδευση, και η βιβλιοθήκη του, αργότερα γνωστή ως βιβλιοθήκη Λάμλεϋ, έπαιξε κεντρικό ρόλο σε αυτό το έργο. Αυτή παντρεύτηκε τον Ιωάννη Λάμλεϋ 1ο βαρόνο Λάμλεϋ (π. 1533–1609), μεταξύ 1550 και 1553, όταν ήταν 12 ή 15 ετών. Απέκτησαν τρία παιδιά, τα οποία απεβίωσαν όλα σε παιδική ηλικία. Ο ίδιος ο Λάμλεϋ ήταν λόγιος, μεταφραστής και συλλέκτης βιβλίων, ο οποίος υποστήριζε τις λογοτεχνικές δραστηριότητες τής συζύγου του.

Το ζεύγος έζησε αρχικά στο Κάστρο Λάμλεϋ στο Ντάραμ, και στη συνέχεια μετακόμισε στο Άρουντελ στο παλάτι Νόνσατς, όπου η Ιωάννα φρόντισε τον πατέρα της κατά τη διάρκεια ασθένειας, πριν αποβιώσει. Είναι θαμμένη στο παρεκκλήσιο Λάμλεϋ στο Τσιάμ, στο νότιο Λονδίνο. 

## Οι σπουδές της
Η λογιότητα και η μόρφωση τής λαίδης Λάμλεϋ, τής χάρισαν σημαντική σύγχρονη φήμη. Μετέφρασε επιλεγμένους λόγους τού Ισοκράτη από τα ελληνικά στα λατινικά, και την *[[Ιφιγένεια εν Αυλίδι|Ιφιγένεια στην Αυλίδα]]* τού Ευριπίδη από τη λατινική μετάφραση τού Έρασμου, (πιθανώς συμβουλευόμενη και το πρωτότυπο ελληνικό κείμενο), στα αγγλικά. Τα χειρόγραφά της διατηρήθηκαν στη βιβλιοθήκη τού πατέρα της, η οποία, μετά το τέλος του, ενώθηκε με τη σημαντική βιβλιοθήκη τού Ιωάννη Λάμλεϋ και στη συνέχεια πέρασε στον έλεγχο τού στέμματος το 1609.

Η μετάφραση τής *Ιφιγένειας* από τη λαίδη Λάμλεϋ είναι το πρώτο γνωστό δραματικό έργο, που γράφτηκε από γυναίκα στα αγγλικά, και η πρώτη γνωστή μετάφραση κλασικού θεατρικού έργου στα αγγλικά, από οποιοδήποτε χειρόγραφο. 

## Το τέλος και η ταφή
Η λαίδη Λάμλεϋ απεβίωσε στις 27 Ιουλίου 1578. Το 1596 ο σύζυγός τής Λάμλεϋ, Ιωάννης, έφτιαξε έναν τάφο για εκείνη στο παρεκκλήσιο Λάμλεϋ στην ενοριακή εκκλησία τού Αγίου Ντάνσταν στο Τσημ, όπου τάφηκαν η Ιωάννα Λάμλεϋ και τα τρία παιδιά της.

Με το τέλος τής Τζέιν, ο ανιψιός της, Φίλιππος Χάουαρντ έμεινε ο μοναδικός κληρονόμος των τίτλων και όλων των τεράστιων κτημάτων τής οικογένειας ΦιτςΆλαν, συμπεριλαμβανομένων των κτημάτων τού Κάστρου Άρουντελ, τα οποία ο Φίλιππος έλαβε μετά το τέλος τού παππού του Ερρίκου τον Φεβρουάριο τού 1580.

## Πρόγονοι

## Αναφορές

## Πηγές
* Claire Buck, επιμ. «Lumley, Joanna Fitzalan (περ. 1537-1576/77)», *The Bloomsbury Guide to Women's Literature* . Νέα Υόρκη: Prentice Hall, 1992, σελ. 764
* Caroline Coleman, «Lumley, Joanna, Lady», *Βρετανίδες Γυναίκες Συγγραφείς: Ένας Κριτικός Οδηγός Αναφοράς* . Λονδίνο: Routledge, 1989, σελ. 427

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Works by or about Jane Lumley at Wikisource

Κατηγορία:Οικογένεια ΦιτςΆλαν
Κατηγορία:Άγγλοι μεταφραστές
Χρήστος Καραγιάννης (καθηγητής)

O **Χρήστος Καραγιάννης** είναι Έλληνας θεολόγος και καθηγητής Πανεπιστημίου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Αποφοίτησε από το Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το 1992 και κατόπιν υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία ως Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός. Το 1994, κατόπιν εξετάσεων, έλαβε υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Το 1995 έλαβε με διάκριση μεταπτυχιακό τίτλο στη Θεολογία από το Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν (*University of Aberdeen*). Για την επίδοσή του τιμήθηκε με υποτροφία από το Gilroy Royal Scholarship Foundation της Μεγάλης Βρετανίας (1996).

Το 1999 προσελήφθη στον Κλάδο Εκδόσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος ως συντάκτης των περιοδικών «Εκκλησία» και «Θεολογία». Το 2004 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, υποβάλλοντας προς έγκριση τη διδακτορική διατριβή με τίτλο: «Η έννοια του υπολοίπου στην Παλαιά Διαθήκη».

Το 2006 εξελέγη λέκτορας του ανωτέρω Τμήματος με γνωστικό αντικείμενο «Ιστορία και Αρχαιολογία της Παλαιάς Διαθήκης». Από το Σεπτέμβριο του 2007 διδάσκει στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 2010 συμπεριλήφθηκε στην συντακτική επιτροπή του Δελτίου Βιβλικών Μελετών. To 2013 εξελέγη Επίκουρος Καθηγητής και το 2019 Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος με γνωστικό αντικείμενο «Παλαιά Διαθήκη». Μεταξύ των ετών 2020-2023 διετέλεσε Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Την ίδια χρονική περίοδο διετέλεσε Διευθυντής και διδάσκων του ΜΠΣ Ορθόδοξη Χριστιανική Θεολογία και Θρησκευτικός Πλουραλισμός του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ). Το 2023 εξελέγη Διευθυντής του Μουσείου Βιβλικής και Χριστιανικής Αρχαιολογίας, Τέχνης και Πολιτισμού της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ.

Το 2023 με τη σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου Διοίκησης ορίστηκε Αντιπρύτανης Έρευνας, Καινοτομίας και Διά Βίου Μάθησης του ΕΚΠΑ. Τον Οκτώβριο του 2024 ανέλαβε τα καθήκοντα του Αντιπρύτανη Διοικητικών Υποθέσεων, Φοιτητικής Μέριμνας και Διά Βίου Μάθησης του ΕΚΠΑ. Το 2025 εξελέγη Καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας με γνωστικό αντικείμενο «Παλαιά Διαθήκη».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 21ου αιώνα
Φίλιππος Ασημακόπουλος

Ο Φίλιππος Ασημακόπουλος είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 5 Ιανουαρίου του 1930. Είναι ο γηραιότερος εν ζωή ποδοσφαιριστής που έχει φορέσει τη Φανέλα του Παναθηναϊκού.

## Καριέρα
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τη Νεάπολη Εξαρχείων και κατόπιν εισήγησης του προπονητή του Παναθηναϊκού Χάρι Γκέημ αποκτήθηκε από τον ΠΑΟ.

Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό από το 1951 έως το 1956 στη θέση του επιθετικού. Ήταν πρώτος σκόρερ του Παναθηναϊκού στο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1953 και το 1955 με 11 συνολικά γκολ ενώ σημείωσε 5 γκολ για το κύπελλα Ελλάδος και 17 γκολ για το Πρωτάθλημα Αθηνών.

Την περίοδο 1956-57 αγωνίστηκε στον Αθηναϊκό.

## Τίτλοι
* 1 **[[Πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου ανδρών|Πρωτάθλημα Ελλάδος]]**: 1953
* 1 **[[Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Κύπελλο Ελλάδος]]**: 1955
* 5 **[[Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών|Πρωταθλήματα Αθήνας]]**: 1952, 1953, 1954, 1955, 1956

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ιωάννης Μόνταγκιου, 1ος βαρόνος Μόνταγκιου

μικρογραφία|300x300εσ|Το επιτάφιο μνημείο τού βαρόνου Μόνταγκιου στον Καθεδρικό Ναό τού Σόλσμπερι.

Ο **Ιωάννης ντε Μόνταγκιου**, αγγλ.: John Montagu, 1st Baron Montagu ( – ) ήταν Άγγλος ευγενής τού 14ου αι. και πιστός υπηρέτης τού βασιλιά Εδουάρδου Γ΄. Ήταν γιος τού Γουλιέλμου Μόνταγκιου 1ου κόμη τού Σόλσμπερι και τής συζύγου του Αικατερίνης Γκράντισον, και νεότερος αδελφός τού Γουλιέλμου ντε Μόντακιουτ 2ου κόμη τού Σόλσμπερι (1328–1397). Είχε επίσης αρκετές νεότερες αδελφές.

Ο Μόνταγκιου αποκλήθηκε στο κοινοβούλιο το 1357. Ο Ζαν Φρουασάρ ονόμασε τον «λόρδο Ιωάννη Μόνταγκιου» ως έναν από τούς συμμετέχοντες με τον βασιλιά Εδουάρδο Γ΄ στην Πολιορκία τού Καλαί το 1349. 

Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα ντε Μόνθερμερ, κόρη και κληρονόμο τού Θωμά ντε Μόνθερμερ 2ου βαρόνου τού Μόνθερμερ και τής συζύγου του Μαργαρίτας ντε Μπριούς. Τα παιδιά τους περιλάμβαναν τον:
* Ιωάννη 3ο κόμη τού Σόλσμπερι ( – 1400)·
* Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ντίνχαμ (1359–1428)· 
* Θωμάς, κοσμήτορας τού Συλλόγου στον καθεδρικού ναού τού Σόλσμπερι· και
* Σίβυλλα, ηγουμένη τού Έιμσμπερυ.

Οι απόγονοι τού Μόνταγκιου περιέλαβαν στον θυρεό τους, τον θυρεό των Μόνθερμερ: *επί χρυσού πεδίου, ένας πράσινος αετός (με ερυθρά νύχια και ράμφος)*.

## Πρόγονοι

## Αναφορές

Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Κατηγορία:Οικογένεια Σάλσμπερι
Στρώματα των Βιγλών

Με τη γενική ονομασία **στρώματα των Βιγλών** στη γεωλογική στρωματογραφία αναφέρεται μια ομάδα στρωμάτων πετρωμάτων που βρίσκονται στην Ιόνια ορεινή ζώνη της δυτικής Ελλάδας και σχηματίσθηκαν κατά την Ανώτερη Ιουράσια και την Κατώτερη Κρητιδική υποπεριόδους του Μεσοζωικού γεωλογικού αιώνα.

Τα πετρώματα που αποτελούν τα στρώματα των Βιγλών είναι λευκωποί έως κιτρινόγκριζοι πλακοειδείς ασβεστόλιθοι, που εναλλάσσονται με γκρίζους έως σκουρόχρωμους σχιστολίθους ή μαργαϊκές ενστρώσεις. Το ανώτερο στρώμα είναι συνήθως ασβεστόλιθος της Κενομάνιας βαθμίδας, που περιέχει απολιθώματα τρηματοφόρων (γένη αρβιτολίνα και *[[Globotruncana]]*). Στα στρώματα των Βιγλών που ανήκουν στην Τιθώνιο εποχή βρίσκονται άπτυχοι σε πολλά μέρη (Κέρκυρα, Ήπειρος στον «λαιμό» της χερσονήσου της Παναγιάς, Αμουράτι της Λευκάδας, νησιά Μεγανήσι και Κάλαμος, πλαγιές του βουνού Άτρου της Κεφαλονιάς και δυτικές πλαγιές του βουνού Περγαντιού της Ακαρνανίας).

Τα στρώματα των Βιγλών αποτελούν το νότιο τμήμα της λεκάνης στην οποία κατακάθιζαν υλικά και σχηματίζονταν πετρώματα στην Ιουράσια περίοδο. Το τμήμα αυτό απλωνόταν στα βόρεια μέχρι τα κεντρικά Απέννινα.

## Πηγές
* Το λήμμα «Βιγλών στρώματα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 456

Κατηγορία:Γεωλογία της Ελλάδας
Κατηγορία:Στρωματογραφία της Ευρώπης
Πωλ-Μαρί Εζέν Βιέιγ

Ο **Πωλ-Μαρί Εζέν Βιέιγ** (, 2 Σεπτεμβρίου 1854 – 14 Ιανουαρίου 1934) ήταν Γάλλος χημικός μηχανικός, που το 1884 εφεύρε τη σύγχρονη, βασισμένη στη νιτροκυτταρίνη, άκαπνη πυρίτιδα. Ο Βιέιγ ήταν απόφοιτος της École Polytechnique και πραγματοποίησε επίσης βαλλιστικές έρευνες, ενώ εφεύρε και το λεγόμενο «αυτογραφικό μανόμετρο».

Η νέα άκαπνη πυρίτιδα, την οποία ονόμασε Poudre B, ήταν τρεις φορές ισχυρότερη από όσο η κοινή («μαύρη») πυρίτιδα για το ίδιο βάρος και άφηνε αμελητέα υπολείμματα της καύσεώς της. Ο Βιέιγ αναδείχθηκε σύντομα σε διευθυντή του «Κεντρικού Εργαστηρίου Πυρίτιδας και Νιτρικών» (*Laboratoire Central des Poudres et Salpetres*) στο Παρίσι, όπου είχε διεξαγάγει τις έρευνές του. Η εφεύρεσή του εφαρμόσθηκε όχι μόνο σε μικρά όπλα, αλλά και σε όλα τα πυρομαχικά πυροβολικού, ενώ την υιοθέτησαν λίγο καιρό αργότερα όλες οι μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του πλανήτη. Ο εφευρέτης βραβεύθηκε με το Βραβείο Λεκόντ το 1889 (με χρηματικό έπαθλο 50 χιλιάδων γαλλικών φράγκων) σε αναγνώριση της ανακαλύψεώς του. Ο Βιέιγ ήταν μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βιέγι Παύλος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 460

Κατηγορία:Χημικοί μηχανικοί
Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί
Κατάλογος πρωθυπουργών του Μπανγκλαντές

Αυτό το άρθρο παραθέτει τους πρωθυπουργούς του Μπανγκλαντές και περιλαμβάνει πρόσωπα που ορκίστηκαν στο αξίωμα του Πρωθυπουργού του Μπανγκλαντές μετά τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και την ίδρυση της Προσωρινής Κυβέρνησης το 1971. Επιπλέον, παραθέτει τους επικεφαλής συμβούλους των υπηρεσιακών κυβερνήσεων του Μπανγκλαντές, η οποία είναι μια θέση ισοδύναμη με εκείνη του πρωθυπουργού και μερικές φορές αναφέρεται στην καθομιλουμένη ως πρωθυπουργός.

## Κατάλογος αξιωματούχων
Έχουν υπάρξει δέκα πρωθυπουργοί, ένας επικεφαλής υπουργός, πέντε επικεφαλής σύμβουλοι και ένας υπηρεσιακός επικεφαλής σύμβουλος του Μπανγκλαντές.

;Πολιτικά κόμματα  
 
 

;Άλλες συνεργασίες 

;Κατάσταση 

;Σύμβολα  Απεβίωσε εν ενεργεία

## Ιστορική γραμμή

## Δείτε επίσης
* Πρόεδρος του Μπανγκλαντές
* Πρωθυπουργός του Μπανγκλαντές

## Σημειώσεις

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* World Statesmen – Bangladesh

Μπανγκλαντες
*
Βιέιρα Λουζιτάνου

Ο **Φρανσίσκου ντε Μάτους Βιέιρα** (, 4 Οκτωβρίου 1699 – 13 Αυγούστου 1783), γνωστότερος ως *Βιέιρα Λουζιτάνου* (*Vieira Lusitano*) ήταν Πορτογάλος ζωγράφος, εικονογράφος και χαράκτης. Γεννήθηκε και πέθανε στη Λισαβόνα.

Ο Βιέιρα Λουζιτάνου ήταν ο ζωγράφος της βασιλικής Αυλής της Πορτογαλίας («Ζωγράφος του Βασιλέως»), ωστόσο οφείλει την περισσότερη φήμη του στις χαλκογραφίες του. Ζωγράφισε τον πίνακα «Ερημίτες», όταν για ασφάλεια κατέφυγε για ένα διάστημα στο μοναστήρι των Παυλιστών της Λισαβόνας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βιέιρα ντε Μάτος Φραγκίσκος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 461

Κατηγορία:Πορτογάλοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Εικονογράφοι
Κατηγορία:Χαράκτες
Άντον Βίλντγκανς

Ο **Άντον Βίλντγκανς** (, 17 Απριλίου 1881 – 3 Μαΐου 1932) ήταν Αυστριακός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Προτάθηκε 4 φορές για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, χωρίς να το κατακτήσει ποτέ.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βίλντγκανς γεννήθηκε στη Βιέννη και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης από το 1900 έως το 1909. Εκεί καθηγητής του μεταξύ άλλων ήταν ο Εβραίος φιλόσοφος Βίλχελμ Γερούσαλεμ. Μετά ο Βίλντγκανς έγινε δόκιμος δικαστικός (*Untersuchungsrichter*) μέχρι το 1911, προτού αφιερωθεί αποκλειστικά στη λογοτεχνία Τα έργα του, στα οποία ο ρεαλισμός, ο νεορομαντισμός και ο εξπρεσιονισμός αναμειγνύονται, εστιάζουν στο δράμα της καθημερινής ζωής. Στην ποίησή του  Ο Βίλντγκανς διετέλεσε δύο φορές διευθυντής του Μπούργκτεατερ της Βιέννης: το 1921-1922 και το 1930-1931.

Ο Βίλντγκανς πέθανε στο Μέντλινγκ. Το οικιστικό συγκρότημα Wildganshof στο 3ο Διαμέρισμα της Βιέννης, όπως και το Βραβείο Άντον Βίλντγκανς ονομάσθηκαν προς τιμή του.

## Μερικά έργα του
* *Armut* (= «φτώχεια»), δράμα, 1914
* *Liebe* (= «αγάπη»), δράμα, 1916
* *Dies Irae*, δράμα, 1918
* *Sämtliche Werke* (= «άπαντα τα έργα»), 1948. Ιστορικο-κριτική έκδοση σε 8 τόμους σε επιμέλεια Lilly Wildgans με τη συνεργασία του Otto Rommel, Gemeinschaftsverlag Bellaria/Pustet, Βιέννη και Salzburg 1948

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βίλντγκανς Αντώνιος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 456

Κατηγορία:Αυστριακοί ποιητές
Κατηγορία:Αυστριακοί θεατρικοί συγγραφείς
Ταϊρίκ Τζόουνς

Ο **Ταϊρίκ Ντάνιελ Τζόουνς** (γεννημένος στις 3 Μαΐου 1997) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σέντερ και πάουερ φόργουορντ για τον Ολυμπιακό στην Greek Basket League και την EuroLeague. Μετά από μια επιτυχημένη κολεγιακή πορεία στο Πανεπιστήμιο Xavier, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Ασία και την Ευρώπη, αναδεικνύοντας τον εαυτό του ως έναν από τους πιο δυναμικούς ψηλούς της ηπείρου.

Ο Τζόουνς είναι γνωστός για την εξαιρετική του αθλητικότητα, την έφεση στα ριμπάουντ και την ικανότητά του να τελειώνει τις φάσεις με δυναμικά καρφώματα (συχνά μετά από pick-and-roll). Θεωρείται ένας "undersized" σέντερ που αναπληρώνει την έλλειψη ύψους με τη δύναμη, το μεγάλο άνοιγμα χεριών και την εκρηκτικότητά του, ενώ είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός στην άμυνα πάνω από τη στεφάνη.

Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Πρωθυπουργός του Γιούκον

Ο **Πρωθυπουργός του Γιούκον** (*Premier of Yukon*) είναι ο επικεφαλής υπουργός και ο επικεφαλής της κυβέρνησης της καναδικής επικράτειας του Γιούκον. Παρόλο που η θέση αποτελεί την κεφαλή της κυβέρνησης της περιοχής, οι εξουσίες της είναι σημαντικά πιο περιορισμένες σε σύγκριση με εκείνες ενός πρωθυπουργού επαρχίας (provincial premier).

Το αξίωμα ιδρύθηκε το 1979, όταν το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας μεταβιβάστηκε, κατόπιν εντολής του Τζέικ Επ (ομοσπονδιακού υπουργού Ινδιάνικων Υποθέσεων και Βόρειας Ανάπτυξης), από τον διορισμένο επίτροπο στον ηγέτη του κόμματος που απολάμβανε την εμπιστοσύνη της Νομοθετικής Συνέλευσης του Γιούκον. Για την περίοδο ενός έτους αμέσως πριν από αυτό, αρχής γενομένης από τις πρώτες συμβατικές νομοθετικές εκλογές το 1978, ο ηγέτης αυτός ήταν ένα από τα μέλη που υπηρετούσαν στην Εκτελεστική Επιτροπή (Υπουργικό Συμβούλιο) του επιτρόπου.
Την περίοδο 1979–1989 χρησιμοποιούνταν ο όρος «Κυβερνητικός Ηγέτης» (government leader). Στα 1989–1992 ο  Τόνι Πένικετ επέλεξε να αλλάξει τον τίτλο σε «Πρωθυπουργός» (premier), εν μέσω κάποιων αντιπαραθέσεων.Οι διάδοχοί του, Τζον Οστάσεκ και Πιρς ΜακΝτόναλντ, επέστρεψαν στη χρήση του τίτλου «Κυβερνητικός Ηγέτης».
Η διάδοχος του ΜακΝτόναλντ, Πατ Ντάνκαν, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ξανά τον τίτλο «Πρωθυπουργός» κατά την ανάληψη των καθηκόντων της το 2000, και έκτοτε ο τίτλος παραμένει αμετάβλητος.
Ο σημερινός πρωθυπουργός του Γιούκον είναι ο Κάρι Ντίξον, ηγέτης του Κόμματος του Γιούκον (Yukon Party). Μετά τη νίκη του στις εδαφικές εκλογές του 2025, ο Ντίξον έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός στην ιστορία που έχει γεννηθεί στο Γιούκον.

## Κατάλογος πρωθυπουργών του Γιούκον

* Χρησιμοποιούσε τον τίτλο «Κυβερνητικός Ηγέτης» αντί για «Πρωθυπουργός».

** Το 1992, το Προοδευτικό Συντηρητικό Κόμμα του Γιούκον μετονομάστηκε σε Κόμμα του Γιούκον (Yukon Party).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γιούκον
Σίμων Μόντακιουτ

Ο **Σίμων Μόντακιουτ**, αγγλ.: *Simon Montacute of Worcester and Ely* (απεβ. το 1345) ήταν, τον Μεσαίωνα, επίσκοπος τού Γούστερ και επίσκοπος του Ήλυ.

Ο Μόντακιουτ ήταν ο 3ος γιος τού Γουλιέλμου Μόνταγκιου 2ου βαρόνου Μόνταγκιου (απεβ. 18 Οκτωβρίου 1319), και της Ελισάβετ Μονφόρ (απεβ. Αύγουστο 1354), κόρης του σερ Πίερς Μονφόρ τού Μπωντεζέρ, στο Γουόρικσιρ. Είχε δύο μεγαλύτερους αδελφούς, τον Ιωάννη, που απεβίωσε τον Αύγουστο τού 1317, και τον Γουλιέλμο Μόνταγκιου 1ο κόμη τού Σόλσμπερι, και έναν μικρότερο αδελφό, τον Εδουάρδο Μόνταγκιου 1ο βαρόνο Μόνταγκιου, που νυμφεύτηκε την Αλίκη τού Νόρφολκ, κόρη τού Θωμά τού Μπράδερτον και εγγονή τού Εδουάρδου Α΄ .      Μεταξύ των επτά αδελφών του ήταν η Ελισάβετ, ηγουμένη τού Χάλιγουελ.   Επίσης η Μωντ και η Ισαβέλλα, διαδοχικά ηγουμένισσες τού Μπάρκινγκ από το 1341 έως το 1358. 

Ο Μόντακιουτ διορίστηκε στην επισκοπή τού Γούστερ στις 11 Δεκεμβρίου 1333, χειροτονήθηκε στις 8 Μαΐου 1334 , και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην επισκοπή τού Ήλυ στις 14 Μαρτίου 1337. Ως επίσκοπος τού Ήλυ, συμμετείχε στην ίδρυση τού Πίτερχαους στο Κέιμπριτζ, όντας σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για ένα πρώιμο σύνολο καταστατικών για το κολέγιο.  Απεβίωσε στις 20 Ιουνίου 1345. 

## Πρόγονοι

## Αναφορές

## Αναφορές
* 
* Gross, Anthony (2004). "Montagu, William, second Lord Montagu (c.1285–1319)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
* Ormrod, W.M. (2004). "Montagu, William, first earl of Salisbury (1301–1344)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/19001. 
* 
* 
* Waugh, Scott L. (2004). "Thomas, first earl of Norfolk (1300–1338)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.

Κατηγορία:Οικογένεια Μόνταγκιου
Καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου

Το **Καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου** είναι το βασικό νομικό κείμενο που ρυθμίζει τη λειτουργία του Διεθνούς Δικαστηρίου και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπως ορίζεται στο Κεφάλαιο 14 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Το Διεθνές Δικαστήριο αντικατέστησε το Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης της Κοινωνίας των Εθνών. 

## Περιεχόμενο
Το Καταστατικό διαιρείται σε 5 κεφάλαια και αποτελείται από 70 άρθρα. Το Καταστατικό ξεκινά με το Άρθρο 1 που διακηρύσσει:

Τα επόμενα 69 άρθρα ομαδοποιούνται σε 5 κεφάλαια:

* Κεφάλαιο 1: Οργάνωση του Δικαστηρίου (Άρθρα 2 - 33)
* Κεφάλαιο 2: Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου (Άρθρα 34 - 38)
* Κεφάλαιο 3: Διαδικασία (Άρθρα 39 - 64)
* Κεφάλαιο 4: Γνωμοδοτήσεις (Άρθρα 65 - 68)
* Κεφάλαιο 5: Τροποποιήσεις (Άρθρα 69 και 70)

Σύμφωνα με το Άρθρο 38:

1. Το Δικαστήριο, που έργο του έχει να εκδικάζει, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, τις υποθέσεις που υποβάλλονται  σ’ αυτό, θα εφαρμόζει:

* α. τις διεθνείς συμβάσεις, γενικές ή ειδικές, που θέτουν κανόνες οι οποίοι αναγνωρίζονται ρητά από τα αντίδικα κράτη,

* β. το διεθνές εθιμικό δίκαιο, ως απόδειξη γενικής πρακτικής που γίνεται δεκτή ως κανόνας δικαίου.

* γ. τις γενικές αρχές του δικαίου που αναγνωρίζονται από τα πολιτισμένα έθνη.

* δ. με την επιφύλαξη όσων προβλέπουν οι διατάξεις του Άρθρου 59, τις δικαστικές αποφάσεις και τα διδάγματα των πιο αναγνωρισμένων δημοσιολόγων των διάφορων εθνών, ως βοηθητικά μέσα για τον καθορισμό των κανόνων δικαίου.

2. Αυτή η διάταξη δε θα θίγει την εξουσία του Δικαστηρίου να κρίνει μια υπόθεση «ex aequo et bono», αν οι διάδικοι συμφωνούν σ’ αυτό.

## Μέρη του Καταστατικού
Και τα 193 κράτη μέλη του ΟΗΕ είναι συμβαλλόμενα μέρη του Καταστατικού δυνάμει της επικύρωσής τους από τον Χάρτη του ΟΗΕ. Σύμφωνα με το Άρθρο 93 (2) του Χάρτη του ΟΗΕ, τα κράτη που δεν είναι μέλη του ΟΗΕ μπορούν να γίνουν συμβαλλόμενα μέρη του Καταστατικού, με την επιφύλαξη της σύστασης του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και της έγκρισης της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.

Από το 2025, ούτε τα κράτη - παρατηρητές της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών που δεν είναι μέλη, δηλαδή το Κράτος της Παλαιστίνης και το Βατικανό, ούτε άλλα κράτη είναι συμβαλλόμενα μέρη του Καταστατικού βάσει αυτών των διατάξεων. Η Ελβετία (1948-2002), το Λιχτενστάιν (1950-1990), ο Άγιος Μαρίνος (1954-1992), η Ιαπωνία (1954-1956) και το Ναούρου (1988-1999) ήταν όλα συμβαλλόμενα μέρη του Καταστατικού πριν γίνουν κράτη μέλη του ΟΗΕ.

Επιπλέον, κράτη που δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη του Καταστατικού μπορούν επίσης να κάνουν χρήση του δικαστηρίου, σύμφωνα με το Άρθρο 35 (2) του Καταστατικού, εάν κάνουν δήλωση αποδοχής της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου και συμμόρφωσης με τις αποφάσεις του. Από το 2025, η Παλαιστίνη έχει κάνει δύο τέτοιες δηλώσεις για διαφορετικές διαφορές.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Statute of the International Court of Justice.
* Procedural history note and audiovisual material on the *Statute of the International Court of Justice* in the Historic Archives of the United Nations Audiovisual Library of International Law.

Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες
*
Ερυθρός πυρήνας

Ο **ερυθρός πυρήνας (red nucleus)** είναι μία μεσεγκεφαλική περιοχή που ελέγχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά των κινήσεων. Είναι ένας σημαντικός κινητικός πυρήνας στον μεσεγκέφαλο που ανήκει στο εξωπυραμιδικό σύστημα, συντονίζει τις κινήσεις σε συνεργασία με τον φλοιό και την παρεγκεφαλίδα, δέχεται νευρικές ώσεις από την εγκεφαλική περιοχή και ξεκινά το ερυθρονωτιαίο δεμάτιο, συμβάλλοντας στον συντονισμό και τη ρύθμιση της κινητικής λειτουργίας.

Βρίσκεται μεσοραχιαίως της μελανής ουσίας, στο επίπεδο του άνω διδύμιου. Υποδιαιρείται σε ένα μικρό ουραίο μεγαλοκυτταρικό τμήμα (mRN) και σε ένα μεγάλο ρυγχαίο μικροκυτταρικό τμήμα (pRN). Αυτές οι διακριτικές δομικές περιοχές αποτελούν μέρη λειτουργικά διαφορετικών δικτύων και εμφανίζουν διακριτικά χαρακτηριστικά συνδεσιμότητας: το mRN συνδέεται με τον παρεμβαλλόμενο πυρήνα, ενώ το pRN συνδέεται κυρίως με οδοντωτό πυρήνα, φλοιό και κατώτερο σύμπλεγμα ολιβίνης. Ο πυρήνας και οι αντίστοιχες οδούς αποτελούν μέρος του εξωπυραμιδικού συστήματος.

Κατηγορία:Εγκέφαλος
Ιωάννης Μπόουιν, 2ος βαρόνος Μπόουιν

δεξιά|μικρογραφία|200εσ|
μικρογραφία|150εσ|Ο θυρεός τού σερ Ιωάννη ντε Μπόουιν 2ου βαρόνου Μπόουιν, Ιππότη τής Περικνημίδας: ''επί χρυσού πεδίου, μέλας σταυρός με εσοχές (engrailed).''

Ο **Ιωάννης (Ε΄) ντε Μπόουιν**, 2ος βαρόνος Μπόουιν, 9ος φεουδαρχικός βαρόνος του Ντάνστερ, Ιππότης τής Περικνημίδος, αγγλ.: *John (V) de Mohun, 2nd Baron Mohun, 9th feudal baron of Dunster, KG* (1320–1376) ήταν ιδρυτικό μέλος και ο 11ος Ιππότης του Ευγενέστατου Τάγματος τής Περικνημίδος το 1348.

## Ο βίος του
Ο Ιωάννης ήταν ο τελευταίος άρρην στον κύριο κλάδο των Μπόουιν του Ντάνστερ. Ήταν γιος τού Ιωάννη Δ΄ ντε Μπόουιν (μεγαλύτερου γιου τού Ιωάννη Γ΄ Μπόουιν, 1ου βαρόνου Μπόουιν), ο οποίος απεβίωσε πριν από τον πατέρα του, έχοντας πολεμήσει στη Μάχη τού Μπόρομπριτζ το 1322 και απεβίωσε λίγο αργότερα στη Σκωτία. Ήταν εγγονός τού Ιωάννη Γ΄ ντε Μπόουιν 1ου βαρόνου Μπόουιν και τής Σίβυλλας Σέγκρεϊβ, κόρη τού Ιωάννη Σέγκρεϊβ 2ου βαρόνου Σέγκρεϊβ -γιου τού Νικολάου ντε Σέγκρεϊβ 1ου βαρόνου Σέγκρεϊβ. Ο παππούς του ήταν ο σερ Ιωάννης ντε Μπόουιν τού Ντάνστερ, σημαιοφόρος, έγινε ο πρώτος βαρόνος Μπόουιν το 1299, και σφράγισε την Επιστολή των Βαρόνων προς τον πάπα το 1301. Βρισκόταν στη Μάχη τού Φάλκιρκ (1298) και στην Πολιορκία τού Καρλαβέροκ (1300).

Το 1328 και το 1331 υπηρέτησε στην υπηρεσία τού βασιλιά στη Βρετάνη, με τον σερ Βαρθολομαίο τού Μπέργκερς. Το 1332 παρακολούθησε τον Εδουάρδο πρίγκιπα τής Ουαλίας, όταν ο Εδουάρδος Γ΄  εισήλθε στη Γαλλία μέσω τής Νορμανδίας, και συνέχισε την υπηρεσία του στην Πολιορκία τού Καλαί, και ξανά το 1333.  Η τελευταία καταγεγραμμένη στρατιωτική του θητεία ήταν στην υπηρεσία τού πρίγκιπα τής Ουαλίας στη Γασκώνη το 1341.

Απεβίωσε στις 14 Σεπτεμβρίου 1376, χωρίς να αφήσει γιους, και τάφηκε στη μονή τού Μπρούτον. 

## Ο θυρεός του
Το οικόσημό του ήταν: *επί χρυσού πεδίου, ένας μέλας σταυρός με εσοχές (engrailed)*.Ο γιος του τού πρόσθεσε *μία λωρίδα επάνω, οριζόντια, με τρεις απολήξεις προς τα κάτω*. 

## Οικογένεια
Μετά τον θάνατο του παππού του (Σίρ Τζον), ο Τζον κληρονόμησε την τεράστια οικογενειακή περιουσία σε ηλικία 10 ετών, την οποία κατείχε ο Χένρι Μπέργκερς, Επίσκοπος του Λίνκολν, μέχρι την ενηλικίωσή του. Παντρεύτηκε την Τζόαν, κόρη του Σερ Βαρθολομαίου Μπέργκερς του πρεσβύτερου, η οποία ήταν αδελφή του Βαρθολομαίου του νεότερου, KG, ενός από τους ιδρυτές της Garter.

Είχε 3 κόρες και συγκληρονόμους:
* Ελισάβετ, σύζυγος του Γουίλιαμ Μόνταγκιου, 2ου κόμη του Σόλσμπερι
* Φιλίππη αρχικά σύζυγος του Γουόλτερ ΦιτζΓούολτερ Λόρδου ΦιτζΓούολτερ και στη συνέχεια σύζυγος του Εδουάρδου, Δούκα της Υόρκης
* Μοντ, σύζυγος του Τζον λε Στρέιντζ, 6ου Βαρόνου Στρέιντζ . 

Ο γιος της Μοντ, Ρίτσαρντ, κληρονόμησε τα οικογενειακά κτήματα μετά τον θάνατο των θειών του, Ελίζαμπεθ και Φιλίππα, οι οποίες πέθαναν και οι δύο χωρίς απογόνους.

## Σημειώσεις


## Αναφορές
 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Μεσαιωνική Εταιρεία Μάχης: Σημείωση - ορισμένες ημερομηνίες και λεπτομέρειες διαφέρουν από αυτό το άρθρο

Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπόουιν
In pectore

**In pectore,** που σημαίνει στα ελληνικά «εν τω στήθος», είναι ένας όρος που χρησιμοποιεί η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για μια ενέργεια, απόφαση ή κείμενο που πρέπει να κρατηθεί μυστικό. Χρησιμοποιείται πιο συχνά όταν ένας Πάπας διορίζει καρδινάλιους χωρίς να υπάρξει δημόσια ανακοίνωση. Ο πάπας κρατάει το όνομα αυτού του καρδιναλίου για τον εαυτό του. Στα ιταλικά, η φράση «*in petto*» που σημαίνει το ίδιο πράγμα χρησιμοποιείται επίσης μερικές φορές.

Από τότε που η πρακτική αυτή άρχισε τον 16ο αιώνα, η χρήση της έχει ποικίλει σημαντικά. Μερικοί πάπες το χρησιμοποιούν σπάνια ή καθόλου, ενώ άλλοι το χρησιμοποιούν τακτικά. Το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, ο Πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ΄ διόρισε μισούς από τους 75 καρδινάλους του «*in pectore*» και έτσι κατά τον θάνατο του πολλοί από τους καρδινάλιους έμειναν αγνώριστοι.
Κατηγορία:Καρδινάλιοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it)
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Θωμάς Παλιούρας

Ο **Θωμάς Παλιούρας** (Αθήνα, 1954) είναι Έλληνας ηθοποιός. Είναι ο μοναδικός Έλληνας ηθοποιός που έχει μπει στα Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες μέχρι στιγμής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και έχει καταγωγή από το Δροσερό Τρικάλων. Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου. Το 1981 εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα». Στην συνέχεια έκανε εμφανίσεις στις ταινίες «Δάσκαλε τι δίδασκες;» και «Σούπερ λύκειο: Άκρως κουφό και παλαβό». Το 1987 κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του σε τηλεοπτική σειρά και συγκεκριμένα στην σειρά «Η Κυρία μας» Δύο χρόνια μετά, έλαβε μέρος στην σειρά «Το χωριό εκπαιδεύεται». Ακολούθησαν συμμετοχές σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Εγκλήματα», «Είσαι το Ταίρι Μου», «Στο Παρά 5», «Επτά θανάσιμες πεθερές», «Εντιμότατοι κερατάδες», «Το κόκκινο δωμάτιο», κ.ά.

Το 2001 έλαβε μέρος στον τρίτο χρόνο της παράστασης «Σεσουάρ για δολοφόνους», στον ρόλο του Παναγιώτη. Γι' αυτόν τον ρόλο, ο ηθοποιός μπήκε στα Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες το 2013, με το ρεκόρ της μακροβιότερης συνεχόμενης συμμετοχής στον ίδιο θεατρικό ρόλο για 11 χρόνια. 

Το 2025 συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά του Star, Τα Φαντάσματα, έχοντας το ρόλο του κοινοτάρχη.

## Φιλμογραφία
### Τηλεόραση

### Κινηματογράφος

### Τηλεταινίες

### Βιντεοταινίες

### Τηλεοπτικό θέατρο

### Ελεύθερο θέατρο

### Εκπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Papazó (Βασίλης Παπαζώτος)

Ο **Papazó** (πραγματικό όνομα **Βασίλης Παπαζώτος**) είναι Έλληνας ιατρός, τραγουδοποιός, ερμηνευτής και μουσικός παραγωγός. 

## Βιογραφία
Ο Βασίλης Παπαζώτος γεννήθηκε το 1996 και μεγάλωσε στο Γκύζη Αθηνών, με καταγωγή από τη Ναύπακτο. 

Φοίτησε στο Αρσάκειο Σχολείο Ψυχικού. Σπούδασε στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών (2014-2020) και δραστηριοποιείται επαγγελματικά ως ειδικευόμενος Οφθαλμολογίας στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γεώργιος Γεννηματάς», παράλληλα με την ενασχόλησή του με τη μουσική. 

Σπούδασε κλασσική κιθάρα και αρμονία για έξι χρόνια στη «Μουσική Σχολή Εστουδιαντίνα» (2012-2018). Από τα 12 ξεκινά να προσπαθεί να βρίσκει συγχορδίες και να γράφει δικά του κομμάτια. Στο δεύτερο έτος των σπουδών του, αγοράζει ένα αρμόνιο και καταπιάνεται με τη μουσική παραγωγή. Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει πάνω από 40 κομμάτια, που ερμηνεύει ο ίδιος ή άλλοι τραγουδιστές, όπως το *«Ατελιέ»*, *«Τα αγόρια δεν κλαίνε»*, *«Διακοπές στη Σελήνη»* κ.ά. Το 2025 συνεργάζεται με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ για τρία πρωτότυπα κομμάτια του, με  συνερμηνευτή το Μίλτο Πασχαλίδη και τον Ακύλα.

## Το μπαλκόνι του Papazó
Ο Papazo άρχισε να προσελκύει ευρύτερο ενδιαφέρον μέσω της δημοσίευσης μουσικών βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα, με πάνω από 17 εκατ. προβολές σε ένα χρόνο. *«Το μπαλκόνι του Papazó»*,παρουσιάζει διασκευές και πρωτότυπες συνθέσεις κάθε Κυριακή με διαφορετικό καλεσμένο,-η και κοντεύει τα 70 επεισόδια. Καλεσμένοι είναι γνωστοί τραγουδιστές όπως ο Γιάννης Πλούταρχος, Κωστής Μαραβέγιας, η Πέννυ Μπαλτατζή, η Marseaux, η Demy, η Κλαυδία αλλά και ανερχόμενοι καλλιτέχνες. «Το μπαλκόνι του Papazó» γιόρτασε τον ένα χρόνο του με μια μεγάλη συναυλία στην πλατεία Δεξαμενής στο Κολωνάκι στο πλαίσιο του *This is Athens City Festival*. 

## Διακρίσεις
Το 2025 έλαβε το βραβείο «Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη» στα MAD Video Music Awards.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τραγουδοποιοί