Καραμανίδες

μικρογραφία|300x300εσ|Το Μπεηλίκι του Kαραμάν (πορτοκαλί) το 1300.

Οι **Καραμανίδες,** , γνωστό και ως ε**μιράτο του Καραμάν** και μ**πεϊλίκι του Καραμάν** (), ήταν ένα μπεϊλίκι (πριγκιπάτο) της Μ. Ασίας, καταγωγής φυλής Σαλούρ, απόγονος των Ογούζων Τούρκων, με κέντρο τη Νότια-Κεντρική Μ. Ασία, γύρω από τη σημερινή επαρχία Καραμάν. Από τα μέσα του 14ου αι. μέχρι την πτώση της το 1487, η δυναστεία των Καραμανιδών ήταν ένα από τα πιο ισχυρά μπεϊλίκια στη Μ. Ασία. 

## Ιστορία
[μικρογραφία|Σελίδα από το χειρόγραφο του [Κοράνιο|Κορανίου για τον Χαλίλ του Καραμάν . Kόνυα, 1314. Μουσείο Mεβλανά.]]
Οι Καραμανίδες ανάγουν την καταγωγή τους στον Χοτζά Σαντ αλ-Ντιν και τον γιο του Νουρέ Σουφί Μπέη, οι οποίοι μετανάστευσαν από το Αρράν (που περιλαμβάνει π. το σημερινό Αζερμπαϊτζάν) στη Σεβάστεια λόγω της μογγολικής εισβολής το 1230.

Οι Καραμανίδες ήταν μέλη της φυλής Σαλούρ των Ογούζων Τούρκων.  Σύμφωνα με άλλους, ήταν μέλη της φυλής Aφσάρ,  η οποία συμμετείχε στην εξέγερση με επικεφαλής τον Μπαμπά Ισάκ, και στη συνέχεια μετακόμισε στα δυτικά βουνά του Ταύρου, κοντά στην πόλη Λαρεντέ, όπου ήρθε για να υπηρετήσει τους Σελτζούκους. Ο Nουρέ Σοφί εργάστηκε εκεί ως ξυλοκόπος. Ο γιος του, Κεριμεντίν Καραμάν Μπέη, απέκτησε αδύναμο έλεγχο στα ορεινά μέρη της Κιλικίας στα μέσα του 13ου αι. Ένας επίμονος, αλλά ψευδής ωστόσο, θρύλος ισχυρίζεται ότι ο Σελτζούκος σουλτάνος του Ρουμ, Kαϋκουβάδ Α', εγκαθίδρυσε αντ' αυτού μία δυναστεία των Καραμανιδών σε αυτά τα εδάφη. 

Ο Καραμάν Μπέη επέκτεινε τα εδάφη του καταλαμβάνοντας κάστρα στο Ερμενέκ, το Μουτ, το Ερεγλί, το Γκιουλνάρ και τη Σιλίφκε (Σελεύκεια). Το έτος των κατακτήσεων αναφέρεται ως 1225,  κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλά αλ-Ντιν Καϊκουβάδ Α΄ (1220–1237), κάτι που φαίνεται υπερβολικά πρώιμο. Οι κατακτήσεις του Καραμάν Μπέη έγιναν κυρίως εις βάρος του βασιλείου της Μικρής Αρμενίας (και ίσως εις βάρος του Ρουκν αλ-Ντιν Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄, 1248–1265). Σε κάθε περίπτωση, είναι βέβαιο ότι πολέμησε εναντίον του βασιλείου της Μικρής Αρμενίας (και πιθανώς μάλιστα απεβίωσε σε αυτή τη μάχη) σε τέτοιο βαθμό, που ο βασιλιάς Χετούμ Α΄ (1226–1269) αναγκάστηκε να τεθεί οικειοθελώς υπό την κυριαρχία του μεγάλου Χαν, προκειμένου να προστατεύσει το βασίλειό του από τους Μαμελούκους και τους Σελτζούκους (1244).

Η αντιπαλότητα μεταξύ του Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄ και του Ιζ αλ-Ντιν Καϊκαούς Β΄ επέτρεψε στις φυλές στις παραμεθόριες περιοχές να ζουν ουσιαστικά ανεξάρτητα. Ο Καραμάν Μπέη βοήθησε τον Καϊκαούς, αλλά ο Αρσλάν είχε την υποστήριξη τόσο των Μογγόλων, όσο και του Περβάν Σουλεϊμάν Μουίν αλ-Ντιν (ο οποίος είχε την πραγματική εξουσία στο σουλτανάτο).

Ο Μογγόλος κυβερνήτης και στρατηγός Μπαϊτζού απολύθηκε από το αξίωμά του το 1256, επειδή δεν είχε κατακτήσει νέα εδάφη. Παρ' όλα αυτά, συνέχισε να υπηρετεί ως στρατηγός και εμφανίστηκε την ίδια χρονιά, πολεμώντας τον σουλτάνο του Ρουμ, ο οποίος δεν είχε πληρώσει τον φόρο, και κατάφερε να νικήσει τον σουλτάνο για δεύτερη φορά. Ο Ρουκν αλ-Ντιν Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄ απαλλάχθηκε από σχεδόν όλους τους εχθρικούς μπέηδες και εμίρηδες εκτός από τον Καραμάν Μπέη, στον οποίο έδωσε την πόλη Λαρεντέ (τώρα Καραμάν, προς τιμήν της δυναστείας) και τον Ερμενέκ (π. 1260) προκειμένου να τον κερδίσει με το μέρος του. Εν τω μεταξύ, ο Μπουνσούζ, αδελφός του Καραμάν Μπέη, επιλέχθηκε ως *τσαντάρ (*σωματοφύλακας) για τον Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄. Η δύναμή τους αυξήθηκε, ως αποτέλεσμα της ενοποίησης των τουρκικών φυλών που ζούσαν στις ορεινές περιοχές της Κιλικίας με τον νέο τουρκικό πληθυσμό, που μεταφέρθηκε εκεί από τον Καϊκουβάδ.

Οι καλές σχέσεις μεταξύ των Σελτζούκων και των Καραμανιδών δεν κράτησαν πολύ. Το 1261, με το πρόσχημα της υποστήριξης του Καϊκαούς Β΄, ο οποίος είχε καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη λόγω των δολοπλοκιών του καγκελάριου Μουίν αλ-Ντιν Σουλεϊμάν, ο Περβανέ, Καραμάν Μπέη και οι δύο αδελφοί του, Ζεϊνούλ-Χατς και Μπουνσούζ, βάδισαν προς το Ικόνιο, την πρωτεύουσα των Σελτζούκων, με 20.000 άνδρες. Ένας συνδυασμένος στρατός Σελτζούκων και Μογγόλων, με επικεφαλής τον Περβανέ, νίκησε τον στρατό των Καραμανιδών, και αιχμαλώτισε τους δύο αδελφούς του Καραμάν Μπέη.

Μετά το τέλος του Καραμάν Μπέη το 1262, ο μεγαλύτερος γιος του, Μεχμέτ Α΄ του Καραμάν, έγινε επικεφαλής του οίκου. Αμέσως διαπραγματεύτηκε συμμαχίες με άλλες τουρκμενικές φυλές, για να συγκεντρώσει στρατό εναντίον των Σελτζούκων και των Ιλχανιδών. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Χατιρογλού Σεμσεντίν Μπέη το 1276 κατά της μογγολικής κυριαρχίας στη Μ. Ασία, οι Καραμανίδες νίκησαν επίσης αρκετούς μογγολο-σελτζουκικούς στρατούς. Στη μάχη του Γκιοξού το 1277 ειδικότερα, η κεντρική εξουσία των Σελτζούκων δέχτηκε ένα σοβαρό πλήγμα. Εκμεταλλευόμενος τη γενική σύγχυση, ο Μεχμέτ Μπέη κατέλαβε το Ικόνιο στις 12 Μαΐου, και τοποθέτησε στον θρόνο έναν διεκδικητή ονόματι Τζιμρί, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ήταν γιος του Καϊκαούς. Τελικά, ωστόσο, ο Μεχμέτ ηττήθηκε από τις δυνάμεις των Σελτζούκων και των Μογγόλων, και εκτελέστηκε μαζί με μερικούς από τους αδελφούς του το 1278.

Παρά τα χτυπήματα αυτά, οι Καραμανίδες συνέχισαν να αυξάνουν τη δύναμη και την επιρροή τους, με τη βοήθεια σε μεγάλο βαθμό των Μαμελούκων της Αιγύπτου, ειδικά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπαϊμπάρ. Οι Καραμανίδες κατέλαβαν το Ικόνιο δύο ακόμη φορές στις αρχές του 14ου αι., αλλά εκδιώχθηκαν την πρώτη φορά από τον εμίρη Τσουπάν, τον Ιλχανίδη κυβερνήτη της Μ. Ασίας, και τη δεύτερη φορά από τον γιο και διάδοχο του Τσουπάν, Τιμουρτάς. Μία επέκταση της εξουσίας των Καραμανογλού σημειώθηκε μετά την πτώση των Ιλχανιδών τη δεκαετία του 1330. Μία δεύτερη επέκταση συνέπεσε με τον γάμο του Καραμανογλού Αλαεντίν Αλί Μπέη με τη Νεφισέ Χατούν, κόρη του Οθωμανού σουλτάνου Μουράτ Α΄, την πρώτη σημαντική επαφή μεταξύ των δύο δυναστειών.

Καθώς η οθωμανική δύναμη επεκτεινόταν στα Βαλκάνια, ο Αλεαντίν Αλί Μπέης κατέλαβε την πόλη Μπεϊσεχίρ, η οποία ήταν οθωμανική πόλη. Ωστόσο, δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αντιδράσουν οι Οθωμανοί, και να βαδίσουν προς το Ικόνιο, την πρωτεύουσα των Καραμανογλού. Υπογράφηκε συνθήκη μεταξύ των δύο βασιλείων, και η ειρήνη διατηρήθηκε μέχρι τη βασιλεία του Βαγιαζήτ Α΄.

Ο Τιμούρ παρέδωσε τον έλεγχο των εδαφών των Καραμανιδών στον Μεχμέτ Μπέη, τον μεγαλύτερο γιο του Αλεαντίν Αλί Μπέη. Μετά το τέλος του Βαγιαζήτ Α΄ το 1403 οι Οθωμανοί περιήλθαν σε πολιτική κρίση, καθώς η οθωμανική δυναστεία έπεσε θύμα εσωτερικών συγκρούσεων. Ήταν μία ευκαιρία όχι μόνο για τους Καραμανίδες, αλλά και για όλα τα *μπεηλίκια* της Μ. Ασίας. Ο Μεχμέτ Μπέης συγκέντρωσε στρατό για να βαδίσει προς την Προύσα. Κατέλαβε την πόλη και την κατέστρεψε. Αυτή δεν θα ήταν η τελευταία εισβολή των Καραμανιδών σε οθωμανικά εδάφη. Ωστόσο, ο Μεχμέτ Μπέης συνελήφθη από τον Βαγιαζήτ Πασά και φυλακίστηκε. Ζήτησε συγγνώμη για ό,τι είχε κάνει, και συγχώρεση από τον Οθωμανό ηγεμόνα.

Ο Ραμαζανογλού Αλί Μπέη κατέλαβε την Ταρσό, ενώ ο Μεχμέτ Μπέη ήταν στη φυλακή. Ο Μουσταφά Μπέη, γιος του Μεχμέτ Μπέη, ανακατέλαβε την πόλη κατά τη διάρκεια μίας σύγκρουσης μεταξύ των εμίρηδων του Σαμ και της Αιγύπτου. Μετά από αυτό, ο Αιγύπτιος σουλτάνος Σαΐφ αντ-Ντιν Ινάλ έστειλε στρατό, για να ανακαταλάβει την Ταρσό από τους Καραμανίδες. Οι Αιγύπτιοι Μαμελούκοι προκάλεσαν ζημιές στο Ικόνιο, όταν νίκησαν τους Καραμανίδες, και ο Μεχμέτ Μπέη υποχώρησε από το Ικόνιο. Ο Ραμαζανογλού Αλί Μπέη τον καταδίωξε, και τον συνέλαβε. Σύμφωνα με συμφωνία μεταξύ των δύο ηγετών, ο Μεχμέτ Μπέη εξορίστηκε στην Αίγυπτο για το υπόλοιπο της ζωής του.

Κατά τη Σταυροφορία της Βάρνας εναντίον των Οθωμανών το 1443-44, ο Καραμανίδης Ιμπραχίμ Μπέη βάδισε προς την Άγκυρα και την Κιουτάχεια, καταστρέφοντας και τις δύο πόλεις. Εν τω μεταξύ, ο Οθωμανός σουλτάνος Μουράτ Β' επέστρεφε από τη Ρωμυλία με νίκη εναντίον των Ούγγρων Σταυροφόρων. Όπως όλα τα άλλα ισλαμικά εμιράτα στη Μ. Ασία, οι Καραμανίδες κατηγορήθηκαν για προδοσία. Ως εκ τούτου, ο Ιμπραχίμ Μπέης αποδέχτηκε όλους τους οθωμανικούς όρους. Το κράτος των Καραμανιδών τελικά διαλύθηκε από τους Οθωμανούς το 1487, καθώς η δύναμη των Μαμελούκων συμμάχων τους μειωνόταν. Μερικοί επανεγκαταστάθηκαν σε διάφορα μέρη της Μ. Ασίας. Μεγάλες ομάδες στεγάστηκαν στο βόρειο Ιράν, στο έδαφος του σημερινού Αζερμπαϊτζάν. Το κύριο μέρος μεταφέρθηκε στα πρόσφατα κατακτημένα εδάφη στη βορειοανατολική Βουλγαρία, στην περιοχή Λουντογκόριε. Μία άλλη ομάδα σε αυτό που βρίσκεται τώρα η βόρεια Ελλάδα και η νότια Βουλγαρία, στη σημερινή περιοχή Κάρτζαλι και Μακεδονία. Οι Οθωμανοί ίδρυσαν το εγιαλέτι του Καραμάν από πρώην εδάφη των Καραμανιδών.

## Η δύναμη του κράτους των Καραμανιδών στη Μ. Ασία
Σύμφωνα με το Mεσαλίκ-ουλ-Εμπσάρ, που γράφτηκε από τον Σεχαμπεντίν Ομέρ, ο στρατός των Καραμανιδών είχε 25.000 ιππείς και 25.000 Σαρακηνούς. Μπορούσαν επίσης να βασίζονται σε ορισμένες τουρκμενικές φυλές και τους πολεμιστές τους.

Οι οικονομικές τους δραστηριότητες εξαρτώνταν κυρίως από τον έλεγχο στρατηγικών εμπορικών περιοχών όπως το Ικόνιο, το Καραμάν και τα λιμάνια του Λάμος, της Σιλίφκε (Σελεύκειας), του Αναμούρ και του Μαναβγκάτ .

## Καραμανιδική αρχιτεκτονική
[μικρογραφία|Κεραμωτή κόγχη [μιχράμπ από το Ιμαρέτ Καραμανογλού Ιμπραχίμ Μπέη, Καραμάν, που τώρα εκτίθεται στο κεραμοσκεπές περίπτερο της Κωνσταντινούπολης.]]
Σώζονται μέχρι σήμερα 66 τζαμιά, 8 χαμάμ, 2 καραβανσεράι και 3 μεντρεσέδες, που κτίστηκαν από τους Καραμανίδες. Αξιοσημείωτα παραδείγματα της αρχιτεκτονικής των Καραμανιδών περιλαμβάνουν:

* Μεντρεσέ Χασμπέι (1241)
* Τζαμί Σεραφετίν (13ος αι.)
* İνσέ Μιναρέ (Νταρ-ούλ Χαντισί) Mεντρεσέ (1258–1279)
* Χατουνιγιέ Μεντρεσέ (Καραμάν)
* Τζαμί και τάφος Μεβλανά στην Κόνυα (Ικόνιο)
* Τζαμί Mαντερ-ί Μεβλανά (Aκτεκέ) στο Kαραμάν
* Τζαμί Ιμπραήμ Μπέη (Ιμαρέτ) στο Καραμάν

## Πολιτισμός
Ο Βουργουνδός περιηγητής του 15ου αι., Μπερτραντόν ντε λα Μπροκιέρ, ανέφερε ότι οι Καραμανίδες πρίγκιπες βαπτίζονταν για να «απομακρυνθεί η άσχημη οσμή τους». 

## Κατάλογος Καραμανιδών Ηγεμόνων

## Δείτε επίσης
* Καραμανλίδες
* Καραμάν
* Επαρχία Καραμάν
* Μικρασιατικά τουρκικά μπεηλίκια
* Κατάλογος σουνιτικών μουσουλμανικών δυναστειών
* Καραμανία

## Σημειώσεις

## Αναφορές

## Πηγές
*
*
* 
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 

Κατηγορία:Πρώην εμιράτα
Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Δυτικής Ασίας
Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας Νίγδης
Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας Νεβσεχίρ
Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας Μερσίνης
Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας Κιρσεχίρ
Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας της Καισαρείας
Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας Αττάλειας
Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας Ακσαράι
Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας των Αδάνων