open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αλμανδίνης

Ο **αλμανδίνης** είναι ο πιο κοινός από όλους τους γρανάτες και αυτός που χρησιμοποιείται περισσότερο στην κοσμηματοποιία.

Στην αρχαιότητα ήταν γνωστός ως «ανθράκιο» για το σκούρο, σχεδόν μαύρο χρώμα ορισμένων κρυστάλλων του. Πρόκειται για ένα πυριτικό άλας σιδήρου και αργιλίου που βρίσκεται σε μεταμορφωμένα και ηφαιστειακά πετρώματα πλούσια σε σίδηρο και μαγνήσιο. Μπορεί να βρεθεί επίσης, αν και πιο σπάνια, σε πηγματίτες. Πολλές φορές εντοπίζεται μαζί με τουρμαλίνη, ανδαλουσίτη, ζιρκόνιο ή απατίτη.

Οι κρύσταλλοι αλμανδίνη είναι στην πλειονότητα τους ρομβοδωδεκαεδρικοί (12 έδρες σε μορφή ρόμβου), όμως αυτοί που σχηματίζονται στους πηγματίτες είναι τραπεζόεδρα (24 τραπεζοειδείς έδρες). Το χρώμα του ποικίλλει από ροζ, τυπικό στους πιο μικρούς, έως καστανόμαυρο. Ανάλογα με τον τύπο προσμείξεων, το χρώμα είναι μαυριδερό, κιτρινωπό ή πρασινωπό. Μερικές φορές είναι εντελώς μαύρος από την παρουσία εγκλεισμάτων βιοτίτη.

Η κύρια χρήση του αλμανδίνη είναι στην κοσμηματοποιία, αν και λόγω της σκληρότητας και της αντοχής του συχνά αξιοποιείται ως λειαντικό υλικό για το χαρτί και τα υφάσματα. Τα καλύτερα κρυσταλλωμένα δείγματα προορίζονται για την κοσμηματοποιία. Από αυτά τα λιγότερο διαφανή και καθαρά κόβονται σε σχήμα καμποσόν, που επιτρέπει το πέρασμα του φωτός από μέσα τους. Τα πιο διαφανή δείγματα, με έντονο κόκκινο χρώμα, κόβονται σε έδρες (ταγιάρισμα). Οι αλμανδίνες κατώτερης ποιότητας γίνονται απλές χάντρες, για περιδέραια ή μπρασελέ.

## Εμφανίσεις
Οι καλύτεροι αλμανδίνες για κοπή εντοπίζονται, στρογγυλεμένοι, στις αλλουβιακές αποθέσεις των ποταμών της Σρι Λάνκα και του Βιετνάμ και σε κρυσταλλική μορφή στην Ινδία και στο Αφγανιστάν. Στη Βραζιλία υπάρχουν δείγματα με όμορφο κόκκινο χρώμα του ρουμπινιού. Τα σημαντικότερα κοιτάσματα του αλμανδίνη βρίσκονται στην:
*Ινδία
*Σρι Λάνκα
*Βραζιλία
*Αυστρία
*Βιετνάμ
*Αφγανιστάν
*Ζάμπια
*Μαδαγασκάρη
*Νορβηγία

Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου
Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου
Μάγιστρος

[thumb|right|250px|Τα εμβλήματα του μάγιστρου των οφφικίων: ο κωδίκελλος του διορισμού του σε βάθρο, ασπίδες με τα εμβλήματα των σχολών και οπλισμός από τα κρατικά εργοστάσια. Εικόνα από το ''[Notitia Dignitatum*.]]
Ο *'μάγιστρος** ήταν ανώτατο αξίωμα της πολιτείας στην ύστερη [[Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία|Ρωμαϊκή]] και τη [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία]]. 

Το αξίωμα ανάγεται στις μεταρρυθμίσεις του [[Διοκλητιανός|Διοκλητιανού]] και του [[Κωνσταντίνος ο Μέγας|Κωνσταντίνου]]. Κατά την υστερορωμαϊκή/πρωτοβυζαντινή περίοδο, ο **μάγιστρος των οφφικίων** ([[λατινικά]]: magister officiorum) ήταν επικεφαλής της παλατινής γραμματείας, των τεσσάρων ιερών σκρινίων (sacra scrinia). Η θέση του μάγιστρου είχε ιδιαίτερη σημασία λόγω του ελέγχου του επί των λεγόμενων μαγιστριανών (agentes in rebus), των διαβόητων ειδικών πρακτόρων της κεντρικής κυβέρνησης. Σταδιακά το αξίωμα ενισχύθηκε εις βάρος των υπάρχων του πραιτωρίου, και ο μάγιστρος ανέλαβε επιπλέον την επιστασία της αυτοκρατορικής φρουράς των [[παλατίναι σχολαί|σχολών]], του δημοσίου δρόμου, των κρατικών εργοστασίων (fabricae) και των παραμεθόριων στρατευμάτων (limitanei). Κατά τον 6ο αιώνα, ο μάγιστρος μαζί με τον ύπαρχο της Ανατολής αποτελούσαν τους δυο πιο ισχυρούς υπουργούς του βυζαντινού κράτους.
 
Τον ύστερο 7ο ή τον 8ο αιώνα, με την πολυδιάσπαση των μεγάλων υστερορωμαϊκών υπουργείων σε αυτόνομα «σέκρετα», και την απώλεια των στρατιωτικών του αρμοδιοτήτων, ο μάγιστρος χάνει την ισχύ του. Μέχρι το β΄ ήμισυ του 9ου αιώνα υπήρχαν ένας ή δύο μάγιστροι ως οι πιο σημαντικοί σύμβουλοι του αυτοκράτορα, εκ των οποίων ο πρεσβύτερος ονομαζόταν **πρωτομάγιστρος'''. Μετά ο τίτλος μετατράπηκε σε καθαρά τιμητικό αξίωμα («αξία δια βραβείου»), που παρέμεινε όμως ο υψηλότερος μη αυτοκρατορικός τίτλος στην βυζαντινή ιεραρχία μέχρι το β΄ ήμισυ του 10ου αιώνα. Ο τίτλος του μάγιστρου συναντάται συνήθως μαζί με άλλα αξιώματα. Έτσι ο επί Θεοφίλου Μανουήλ ο Αρμένιος και ο Βάρδας, θείος του Μιχαήλ Γ΄, υπήρξαν μάγιστροι και δομέστικοι των σχολών, επί Λέοντος Στ΄ ο Στυλιανός Ζαούτζης ήταν μάγιστρος και λογοθέτης του δρόμου πριν γίνει βασιλεοπάτωρ, και ο Ρωμανός Λεκαπηνός ήταν μάγιστρος και μέγας εταιρειάρχης πριν γίνει βασιλεοπάτωρ. Σταδιακά πολλαπλασιάστηκαν οι κάτοχοί του, από 12 επί Λέοντος Στ΄ σε 24 επί Νικηφόρου Φωκά, όταν και υπερκεράστηκε από άλλα αξιώματα, τον πρόεδρο και τον σεβαστοφόρο. Παύει να αναφέρεται μετά τις αρχές του 12ου αιώνα. Μεταξύ των τελευταίων συγκαταλέγεται ο Αλέξιος ο Μάγιστρος (11ος-12ος αι.), μαθητής του Συμεών του Νέου Θεολόγου. Ο Αλέξιος τιμήθηκε με το κρατικό αξίωμα του Μαγίστρου των θείων βασιλικών οφφικίων των τάξεων του ιερού παλατίου.   

## Πηγές
*
* 
* 
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
Μαγιστρος
Βία ντέλα Γκάτα

thumb|250px|Η μαρμάρινη γάτα της Βία ντέλα Γκάτα.
**Βία ντέλα Γκάτα** (ιταλικά: *Via della Gatta* - ο δρόμος της γάτας) είναι το όνομα ενός στενού δρόμου στην πόλη της Ρώμης, στην ευρύτερη περιοχή της Πιάτσα Βενέτσια, στη συνοικία Πίνια.  

Το όνομα του δρόμου ωφείλεται στην παρουσία ενός μικρού αγάλματος από μάρμαρο που απεικονίζει μια γάτα σε φυσικό μέγεθος. Το αγαλματίδιο βρίσκεται πάνω σε ένα γείσο, στη γωνία που σχηματίζει το Παλάτσο Ντόρια Πάμφιλι με το Παλάτσο Γκρατσιόλι. Το μικρό αιλουροειδές χάριζε στο παρελθόν το όνομά του και σε μια μικρή πλατεία που βρίσκεται στο χώρο κάτω από το άγαλμα, γνωστή σήμερα ως Πιάτσα Γκρατσιόλι από το ομώνυμο ανάκτορο. 

Το γλυπτό προέρχεται από τον παρακείμενο αρχαίο Ναό της Ίσιδος. Σύμφωνα με το θρύλο, τοποθετήθηκε στο σημείο εκείνο σαν ανάμνηση μιας γάτας με σάρκα και οστά: το μικρό ζώο, βλέποντας ένα νήπιο να αιωρείται με ελάχιστη ισορροπία από το συγκεκριμένο ύψος, άρχισε να νιαουρίζει τόσο δυνατά που η μητέρα του μικρού αντιλήφθηκε τι συνέβαινε και το έσωσε προτού πέσει στο κενό. Επίσης, σύμφωνα με τη λαϊκή φαντασία, αν κάποιος ακολουθήσει το βλέμμα της γάτας θα δει το σημείο όπου κρύβεται ένας πλούσιος θησαυρός.

## Πηγές
* Via della Gatta, ιστότοπος *PagineDellaStoria* .
* Via della Gatta , ιστότοπος *RomaSegreta.it* .

Κατηγορία:Δρόμοι της Ρώμης
Έξαρχος Γρηγοράκης

Ο **Έξαρχος Γρηγοράκης** ήταν Μανιάτης, μέλος της οικογένειας των Γρηγοράκηδων. Έζησε περί τα μέσα του 18ου αιώνα. Όταν μετά την αποτυχημένη επανάσταση του 1769 η Μάνη απόκτησε δικό της ηγεμόνα, ο Πασάς της Τρίπολης τοποθέτησε πρώτον Μπέη τον Τζανέτο Κουτούφαρη. Επειδή όμως η οικογένεια των Γρηγοράκηδων είχε μεγαλύτερη επιρροή στον τόπο, έκανε σχέδια για να τους προσεγγίσει. Για τον σκοπό αυτό ο Πασάς πήγε από την Τρίπολη στον Μυστρά, και εκεί προσκάλεσε τους Γρηγοράκηδες, παρακαλώντας να του στείλουν τουλάχιστον έναν αντιπρόσωπό τους για να μιλήσει μαζί του. Αυτοί δέχτηκαν, και ο Έξαρχος Γρηγοράκης, συνοδευόμενος και από διάφορους άλλους, έφτασε στον Μυστρά, όπου τιμήθηκε με πολλές φιλοξενίες και φιλίες. Ο Πασάς τον προσκάλεσε και στην Τρίπολη με όλη τη συνοδεία του, πράγμα που έγινε. Στην Τρίπολη ο Γρηγοράκης δέχτηκε και άλλες φιλοξενίες, μέχρι που ένα πρωί βρέθηκαν αυτός και όλοι οι δικοί του ανασκολοπισμένοι και αποκεφαλισμένοι. Οι Μανιάτες για να εκδικηθούν το θάνατό του, μετά το μνημόσυνο κυρίευσαν το φρούριο του Πασσαβά και έσφαξαν όλους τους Τούρκους σ' αυτό και στα πέριξ, περίπου 700 οικογένειες, με όλους τους άνδρες και τα γυναικόπαιδα. Στη συνέχεια επέκτειναν κι έστησαν τέσσερεις ώρες μακριά από το Σκουτάρι το όριο της Μάνης.

## Πηγές
*

Εξαρχος
Παναγιώταρος Βενετζιανάκης

Ο **Παναγιώταρος Βενετσανάκης** (1742 ή 1745 – 1780) ήταν ένας από τους γνωστότερους κλέφτες της Πελοποννήσου.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1742 ή το 1745 στην Καστανιά Λακωνίας. Ήταν μέλος της γνωστής οικογενείας των Βενετσανάκηδων και έδρασε κυρίως στην Πελοπόννησο με τον Κωνσταντή Κολοκοτρώνη, πατέρα του Θεόδωρου. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός το 1779, όταν ο Γαζή Χασάν Τζεζαερλή πασάς, ναύαρχος των Τούρκων, μετέβη στους Μύλους Αργολίδας, δίνοντας αμνηστία και ζητώντας βοήθεια στον αγώνα εξόντωσης των Αλβανών. Οι δύο κλέφτες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, γεγονός που εκνεύρισε τον Τούρκο πασά. Έτσι λοιπόν, τον επόμενο χρόνο, ο πασάς μετέβη στο Γύθειο, για να ανατρέψει την κατάσταση που επικρατούσε στη Μάνη και να εκδικηθεί τους δύο κλέφτες. Αρνήθηκαν και πάλι την συνεργασία με τους Τούρκους, και μαζί με τους άνδρες τους κλείστηκαν στον πύργο του Παναγιώταρου, ζητώντας βοήθεια από τα γειτονικά χωριά. Ωστόσο, ο διερμηνέας των Τούρκων, έπεισε τον Μιχαήλ Τροπάκη, ηγεμόνα της Μάνης, να αποσύρει οποιαδήποτε βοήθεια. Επρόκειτο για μια μάχη μεταξύ 14.000 ανδρών εκ μέρους των Τούρκων και 150 εκ μέρους των δύο κλεφτών. Μετά από 12 μέρες αγώνα, και λόγω έλλειψης τροφής, οι δύο κλέφτες αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν έξοδο από τον πύργο κατά την διάρκεια της νύχτας, με την ελπίδα διαφυγής προς τη Δυτική Μάνη. Τελικά, ενόσω η έξοδος πραγματοποιούνταν, οι δύο κλέφτες αλλά και συγγενείς τους σκοτώθηκαν. Ο πύργος αυτός διασώζεται μέχρι και σήμερα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Παναγιώταρος Βενετσανάκης στον ''Πανδέκτη''. του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κατηγορία:Κλέφτες
Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα
The Magician's Birthday

Το **The Magician's Birthday** είναι άλμπουμ του βρετανικού συγκροτήματος Uriah Heep. Είναι βασισμένο σε μια σύντομη ιστορία που συνέταξε ο κιμπορντίστας του συγκροτήματος, Κεν Χένσλεϊ. Κυκλοφόρησε το 1972. Το άλμπουμ ήταν διακοσμημένο με σχέδια του Ρότζερ Ντιν και περιείχε φωτογραφίες του συγκροτήματος και τους στίχους των τραγουδιών.
Δυο από τα τραγούδια του δίσκου ανέβηκαν στα τσαρτ των Ηνωμένων Πολιτειών, το "*Blind Eye*" και "*Sweet Lorraine*"  στην 97η και 91η θέση αντίστοιχα, ενώ το "*Spider Woman*" ανέβηκε στην 14η θέση στη Γερμανία.
Είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ των Uriah Heep και έχει βραβευθεί ως χρυσό, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

## Τραγούδια
### Αρχική κυκλοφορία
1. **Sunrise** *(Hensley)* - 4:04
2. **Spider Woman** *(Box, Byron, Kerslake, Thain)* - 2:25
3. **Blind Eye** *(Hensley)* - 3:33
4. **Echoes in the Dark** *(Hensley)* - 4:48
5. **Rain** *(Hensley)* - 3:59
6. **Sweet Lorraine** *(Box, Byron, Thain)* - 4:13
7. **Tales** *(Hensley)* - 4:09
8. **The Magician's Birthday** *(Hensley, Box, Kerslake)* - 10:21

### Μπόνους κομμάτια στην επανέκδοση του 2004
9. **Crystal Ball** *(Out-take)* - 4:08
10. **Silver White Man** *(Vocal Out-take version)* - 3:40
11. **Proud Words on a Dusty Shelf** *(Alternate version)* - 3:24
12. **Echoes in the Dark** *(Single edit)* - 4:23
13. **Rain** *(Single edit)* - 3:16
14. **Happy Birthday** *(Single edit)* - 2:49
15. **Sunrise** *(Single edit)* - 2:49
16. **Gary's Song** *(Crystal Ball alternate version)* - 4:25
17. **Silver White Man** *(instrumental)* - 3:43

## Θέσεις τσαρτ

## Βραβεία
***The Magician's Birthday*** *(άλμπουμ)*
Ηνωμένες Πολιτείες (*RIAA Certification*): Χρυσός

## Μέλη των Uriah Heep
Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε την εξής μορφή:

**Ντέηβιντ Μπαίρον** - *φωνητικά*
**Μικ Μποξ** - *κιθάρα*
**Κεν Χένσλεϊ** - *πλήκτρα*
**Γκάρι Τέην** - *μπάσο*
**Λι Κέρσλεηκ** - *τύμπανα*

## Πηγές
* Allmusic http://www.allmusic.com/album/the-magicians-birthday-mw0000653050
* Βρετανικά τσαρτ https://web.archive.org/web/20130407234047/http://chartarchive.org/a/uriah+heep
* Αμερικανικά τσαρτ http://www.allmusic.com/album/the-magicians-birthday-mw0000653050/awards
* Γερμανικά τσαρτ http://charts.de/suche.asp?search=uriah+heep&x=0&y=0&country=de
* Νορβηγικά τσαρτ http://norwegiancharts.com/showitem.asp?interpret=Uriah+Heep&titel=The+Magician%27s+Birthday&cat=a
* Καναδικά τσαρτ https://web.archive.org/web/20121228014032/http://www.collectionscanada.gc.ca/rpm/028020-119.01-e.php
* Αυστραλιανά τσαρτ http://www.poparchives.com.au/gosetcharts/1973/19730526.html 
* Απονομές RIAA των Uriah Heep http://www.riaa.com/goldandplatinumdata.php?artist=Uriah+Heep

Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972
Φέλιξ Πετύρεκ

Ο **Φέλιξ Πετύρεκ** (*Felix Petyrek*, Μπρνο 14 Μαΐου 1892 – Βιέννη 1 Δεκεμβρίου 1951) ήταν Αυστριακός συνθέτης, πιανίστας της αθηναϊκής μουσικής ζωής και καθηγητής πιάνου και θεωρητικών στο Ωδείο Αθηνών απο το 1926 μέχρι το 1931. Ταυτόχρονα, έδωσε διαλέξεις και δημοσίευσε άρθρα σε περιοδικά και στα ελληνικά. Αργότερα δίδαξε σε ωδεία στη Στουτγάρδη, τη Λειψία και τη Βιέννη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Αρχιτεκτονική δικτύου

Ένα δίκτυο υπολογιστών αποτελείται από υπολογιστές, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους, ασύρματα ή ενσύρματα. Η **αρχιτεκτονική δικτύου** αναφέρεται στις λεπτομέρειες υλοποίησης της διασύνδεσης, και στην τοπολογία δικτύου, δηλαδή τον τρόπο αυτό διασύνδεσης ώστε να πραγματοποιείται η ανταλλαγή δεδομένων και η επικοινωνία των υπολογιστών.
Σπήλαιο Βούβα

Το **σπήλαιο Βούβα** βρίσκεται ανάμεσα στο Διδυμότειχο και στο χωριό Κουφόβουνο που βρίσκεται στα δυτικά του, ερευνήθηκε στα 1962 από πενταμελή ομάδα της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας με επικεφαλής τον Α. Βραχιολίδη και είναι ένα ακόμη σπήλαιο που εμφανίζει αρκετά κοινά χαρακτηριστικά  με εκείνο της ακρόπολης του Διδυμότειχου. Έχει όμως επιπλέον ξεχωριστό αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Η είσοδός του βρίσκεται πάνω στην οδική αρτηρία, απέναντι από το λατομείο και 10 μέτρα περίπου ψηλότερα από το επίπεδο του δρόμου. Το χαμηλό αλλά αρκετά φαρδύ στόμιο – στη βόρεια απότομη παρειά του ομώνυμου ασβεστολιθικού λόφου – οδηγεί αμέσως στην πρώτη αίθουσα, με εντυπωσιακές πραγματικά διαστάσεις, αρκετό ύψος και επίπεδο δάπεδο σε όλη της σχεδόν την έκταση. Το έδαφος σκεπάζεται σήμερα από παχύ στρώμα στάχτης, αποτέλεσμα της φωτιάς που τόσα χρόνια ανάβουν οι κτηνοτρόφοι της περιοχής, βρίσκοντας καταφύγιο στο εσωτερικό της σπηλιάς για τους ίδιους και τα κοπάδια τους. 

Δύο στενές δίοδοι οδηγούν στα βαθύτερα σημεία της που έχουν γίνει επανειλημμένα αφορμή θρύλων για σύνδεση της «Βούβας» με το «Κάστρο» του Διδυμοτείχου ή ακόμα και με το Σουφλί. Από τα πρώτα κιόλας μέτρα μπορεί κανείς να δει σταλακτίτες και σταλαγμίτες μεγάλων διαστάσεων που βαθύτερα πολλαπλασιάζονται και αποτελούν μοναδικό θέαμα για τον επισκέπτη. Το γεγονός πάντως ότι το σπήλαιο δεν έχει μέχρι τώρα αξιοποιηθεί και δεν είναι, προς το παρόν, επισκέψιμο, κάνει ιδιαίτερα δύσκολη την πορεία στο εσωτερικό του, λόγω της μικρής περιεκτικότητας σε οξυγόνο, του ανώμαλου σε πολλά σημεία εδάφους και των επικίνδυνων χασμάτων που ανοίγονται συχνά στο δάπεδο. Σύμφωνα με τις προκαταρκτικές ανακοινώσεις της αποστολής του 1962, η συνολική του έκταση δεν είναι εύκολο να υπολογιστεί με ακρίβεια λόγω του σχεδίου του που χαρακτηρίζεται από μεγάλο αριθμό διαδρόμων και εξαιρετικά δαιδαλώδη κάτοψη αλλά και επειδή δεν εξερευνήθηκε σε όλο του το βάθος. 

## Πηγές
*Το άρθρο βασίστηκε αρχικά στο άρθρο Διδυμότειχο της Live-Pedia. Η εισαγωγή έγινε πριν την 1 Νοεμβρίου 2008, συνεπώς ισχύει η διπλή αδειοδότηση υπό την άδεια CC-BY-SA 3.0 και την GFDL.
## Παραπομπές


Βουβα
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Έβρου
Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης νεανίδων

Το **Πρωτάθλημα Ελλάδας Πετοσφαίρισης Νεανίδων**, διεξάγεται κάθε χρόνο από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Διεξήχθη για πρώτη φορά τη σεζόν 1983-1984 με πρωταθλητή τον Φιλαθλητικό Θεσσαλονίκης. Στην πρόσφατη διοργάνωση για το 2025 στο Ηράκλειο, πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για δεύτερη συνεχόμενη φορά. 

## Πρωταθλήτριες

## Σύνολο τίτλων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Πρωταθλητές Νεανίδων Επίσημος ιστότοπος ΕΟΠΕ

Κατηγορία:Πετοσφαίριση στην Ελλάδα
Πετοσφαίριση
The Catalyst

To «**The Catalyst»** είναι τραγούδι του αμερικανικού συγκροτήματος Linkin Park. Κυκλοφόρησε στις 2 Αυγούστου 2010 και είναι το πρώτο τραγούδι του δίσκου *[[A Thousand Suns]]*, ο οποίος είναι ο τέταρτος δίσκος του συγκροτήματος που σκηνοθετήθηκε και ηχογραφήθηκε σε στούντιο.

## Παράσταση chart

## Στίχοι

Οι στίχοι του τραγουδιού γράφτηκαν από τους Linkin Park και το τραγούδι διαρκεί 4 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα.

## Αναφορές

Κατηγορία:Τραγούδια των Linkin Park
Κατηγορία:Τραγούδια του 2010
Κατηγορία:Singles του 2010
Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα από τον Μάικ Σινόντα
Αντρίτσος Σαφάκας

Ο **Ανδρίτσος Σαφάκας** ήταν οπλαρχηγός. Γεννήθηκε στην Αρτοτίνα στα 1775 - 1780 με καταγωγή από τη Μπρούφλιανη (σημερινό Δίλοφο) της Φθιώτιδας. Το πατρικό επώνυμό του ήταν Καραδήμας. Ο ίδιος πήρε το επώνυμο Σαφάκας, μάλλον από το τούρκικο «σαφάκ» (=αστραπή). Τόσο πριν από την Επανάσταση του 1821 όσο και μετά το ξέσπασμά της, ο Σαφάκας, άλλοτε ήταν σε αντιπαράθεση με τους Οθωμανούς και άλλοτε, κυρίως όταν η κατάσταση έδειχνε να ξεφεύγει από τον έλεγχο των επαναστατών, προσκυνούσε το σουλτάνο, ευελπιστώντας ίσως σε αλλαγή των συνθηκών κάποια στιγμή αργότερα, που θα του έδινε τη δυνατότητα να ξαναστραφεί εναντίον των στρατευμάτων του τελευταίου.

## Βιογραφικό
Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Σαφάκας ήταν σε αντιπαράθεση με τον Αλή πασά των Ιωαννίνων και το 1806 για να γλυτώσει αναγκάστηκε να καταφύγει στη Λευκάδα. Αργότερα και αφού επέστρεψε στον τόπο του, ήρθε και πάλι σε αντιπαράθεση με τον πασά των Ιωαννίνων και τον Βελή Πασά και τους προσκύνησε μέχρι το 1820 οπότε και τους εγκατέλειψε. Όταν ξέσπασε η επανάσταση προσχώρησε στο στρατόπεδο του Μαυροκορδάτου και κατάφερε να υπερισχύσει των τοπικών του αντιπάλων. Συμμετείχε στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ως πληρεξούσιος της επαρχίας του. Πήρε μέρος στον εμφύλιο και συμμετείχε στις λεηλασίες που έγιναν στην Πελοπόννησο, από τους Ρουμελιώτες. Όταν τα στρατεύματα του σουλτάνου μπήκαν στη Ρούμελη (1826), ο Σαφάκας δήλωσε υποταγή και διορίστηκε αρματολός όμως μετά την παρέμβαση της Διοίκησης επέστρεψε στο στρατόπεδο των επαναστατών μέχρι την πτώση του Μεσολογγίου. Μετά το θάνατο του Καραϊσκάκη και την αποτυχία των επιχειρήσεων των Ελλήνων στην Αττική ο Σαφάκας πέρασε ξανά στο στρατόπεδο των Τούρκων, οδηγήθηκε όμηρος στη Λαμία και στη συνέχεια στα Ιωάννινα από όπου κατάφερε να δραπετεύσει. Προσπάθησε να επιστρέψει στην ορεινή Ναυπακτία αλλά τελικά δολοφονήθηκε από τον αδερφοποίητό του Σωτήρη Στράτο, ο οποίος έστειλε το κεφάλι του στον Κιουταχή(Αύγουστος του 1828).

## Πηγές
* Ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία,Ε/Ιστορικά-Οι οπλαρχηγοί της Στερεάς Ελλάδας,29 Νοεμβρίου 2001

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Νικόλαος Γιαγτζής

Ο **Νικόλαος (Αναγνώστης) Γιαγτζής** (1786–1875) ήταν έμπορος και αγωνιστής του 1821.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1786 στην Άμφισσα. Η οικογένεια του ήταν εύπορη και έτσι πήγε στην Ιταλία για να σπουδάσει. Εκεί ήρθε σε επαφή με τις εθνοαπελευθερωτικές ιδέες. Όταν επέστρεψε στην Άμφισσα έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρίας και συνέβαλε στην προετοιμασία της επανάστασης. Πήρε μέρος στη σύσκεψη στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στις 24 Μαρτίου του 1821. Έφτιαξε ένα δικό του στρατιωτικό σώμα με το οποίο πήρε μέρος σε διάφορες μάχες στην Ρούμελη και την Πελοπόννησο. Παράλληλα ενίσχυσε επανειλημμένα οικονομικά τον αγώνα. Μετά το τέλος της επανάστασης και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους εγκαταστάθηκε στην Ερμούπολη και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Από το 1850 μέχρι το 1853 διετέλεσε δήμαρχος Ερμούπολης. Πέθανε το 1875 και άφησε την μεγάλη του περιουσία στη γενέτειρά του προκειμένου να ιδρυθεί και να λειτουργήσει εκπαιδευτήριο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία,Ε/Ιστορικά-Οι οπλαρχηγοί της Στερεάς Ελλάδας,29 Νοεμβρίου 2001

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Νικόλαος Γιαγτζής στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Δήμαρχοι Ερμουπόλεως
Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1922

Η **κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1922** (Μάρτιος - Μάιος 1922), είναι η δεύτερη διαδοχικά κυβέρνηση του Δημητρίου Γούναρη, ο οποίος αφού παραιτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1922, ανέλαβε εκ νέου την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, στις 2 Μαρτίου.

Συγκεκριμένα, στις 25 Φεβρουαρίου 1922 ο Γούναρης αφού εξέθεσε στη Βουλή τις επαφές και τα αποτελέσματα που είχε στις πρωτεύουσες των Συμμάχων (Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη), προκειμένου να βρεθεί μια διπλωματική λύση για τον τερματισμό της Μικρασιατικής εκστρατείας, ζήτησε επιβεβαίωση της μέχρι τότε πολιτικής του μέσω της ψήφου εμπιστοσύνης. Σε σύνολο 317 παρόντων βουλευτών, *υπέρ* της ψήφου εμπιστοσύνης ψήφισαν 155 και *κατά*, 162. 

Εκτός από το κόμμα της Αντιπολίτευσης, τους Φιλελεύθερους, κατά της κυβέρνησης ψήφισαν και οι βουλευτές της συμπολίτευσης που ανήκαν στο «Εθνικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα» του Νικόλαου Στράτου, καθώς και οι βουλευτές από την Μακεδονία, που είχαν αρχηγό τον βουλευτή Γρεβενών, Γεώργιο Μπούσιο. Έτσι, ο Γούναρης παραιτήθηκε. 

Τις επόμενες μέρες, ο βασιλιάς είχε μια σειρά διερευνητικών συνομιλιών με διάφορα πρόσωπα, και στις 28 Φεβρουαρίου έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, στον Νικόλαο Στράτο, ο οποίος όμως αν και κατάφερε να έρθει σε συμφωνία με τον Γεώργιο Μπούσιο, ωστόσο δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση και την ίδια μέρα παρέδωσε την εντολή.  Τελικά, και αφού ο Γούναρης δέχτηκε να συμπεριλάβει στη νέα κυβέρνηση, βουλευτές του κόμματος του Ν. Στράτου καθώς και προσκείμενους στον Γ. Μπούσιο βουλευτές, ορκίστηκε και πάλι πρωθυπουργός. 

Ωστόσο, η εύθραυστη αυτή ισορροπία δυνάμεων κατέρρευσε γρήγορα, και μετά από ένα μήνα, κατά τη διάρκεια ψήφισης ενός οικονομικού νομοσχεδίου, η κυβέρνηση έχασε την πλειοψηφία και παραιτήθηκε, αυτή τη φορά, οριστικά.

## Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου

* *«Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»)*: Δημήτριος Γούναρης

* *«Επί των Εξωτερικών υπουργός»*: Γεώργιος Μπαλτατζής
* *«Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»*: Δημήτριος Γούναρης
* *«Επί των Εσωτερικών υπουργός»*: Μιχαήλ Γούδας
* *«Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»*: Κωνσταντίνος Πολυγένης
* *«Επί των Οικονομικών υπουργός»*: Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης
* *«Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός»* : Λουκάς Κανακάρης - Ρούφος
* *«Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»*: Ξενοφών Στρατηγός
* *«Επί της Γεωργίας και Δημοσίων κτημάτων υπουργός»* : Αθανάσιος Αργυρός
* *«Επί των Στρατιωτικών υπουργός»*: Νικόλαος Θεοτόκης
* *«Επί των Ναυτικών υπουργός»*: προσωρινά, Γεώργιος Μπαλτατζής
* *«Επί του Επισιτισμού και Αυταρκείας υπουργός* : προσωρινά, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης
: - αντικαταστάθηκε στις 27/3/1922 από τον Σπυρίδωνα Στάη
* *«Επί της Περιθάλψεως υπουργός»*: Μάρκος Θεοδωρίδης
* *«Άνευ Χαρτοφυλακίου»* υπουργοί : Γεώργιος Αλεξανδρόπουλος
: - αντικαταστάθηκε στις 27/3/1922 από τον Χαράλαμπο Βοζίκη
: Σπυρίδων Στάης

## Αναφορές


1922 03
Κ
Κατηγορία:1922
1
Η Σφίγγα των Πάγων

**Η Σφίγγα των Πάγων**, είναι βιβλίο που γράφτηκε από τον διάσημο (για τα φανταστικά του βιβλία) Ιούλιο Βερν το 1897. Ειδικότερα στις αγγλικές εκδόσεις, το συγκεκριμένο βιβλίο ονομάζεται **Ένα Ανταρκτικό Μυστήριο (An Antarctic Mystery)**, ενώ στην πατρική γλώσσα του συγγραφέα, αναφέρεται ως *Le Sphinx Des Glaces*, στα γαλλικά.

## Πλοκή
### Τόμος 1

Η Ιστορία εξελίσσεται στο 1839, και ο αφηγητής του βιβλίου, είναι ο Τζώρλινγκ, ο οποίος είναι τυχοδιώκτης, και στον ελεύθερο χρόνο του ταξιδεύει στα νησιά Κεργκελέν, που βρίσκονται στο Αρχιπέλαγος Κεργκελέν. Τώρα, θέλει να ταξιδέψει πίσω στην πατρίδα του, την Αμερική. Έτσι αποφάσισε να ταξιδέψει μαζί με το πλοίο *Χέλμπρεϊν* και ο καπετάνιος του πλοίου είναι ο Λεν Γκάι.

Κατά την διάρκεια του ταξιδιού τους, βρίσκουν κατά τύχη, επάνω σε ένα μικρό παγόβουνο, ένα νεκρό ανθρώπινο σώμα, ο οποίος νεκρός ήταν από το πλοίο *Jane*. Το πλήρωμα έψαξε να βρει πώς βρέθηκε εκεί πέρα, και ο Λεν άρχιζε να ψάχνει τα πράγματα του νεκρού ναύτη. Εκεί βρήκε ένα σημείωμα, που ανέφερε το μέλη του πλοίου και είδε πως στο σημείωμα, υπήρχε και το όνομα του αδελφού του Γκάι, του Γουίλιαμ, ο οποίος Γουίλιαμ ήταν μαζί με άλλα άτομα σε μία περιοχή που λεγόταν Τσαλάλ.

Έτσι ο Γκάι μίλησε μαζί με τον πελάτη του, τον Τζώρλιγνκ, ο οποίος συμφώνησε πως θα βοηθήσει στο εγχείρημα αυτό. Αφού στάθμευσαν στα νησιά Φώκλαντ και στο Τριστάν ντα Κούνια, πήγαν βόρεια. Κατά την διάρκεια που ταξίδευαν βρήκαν έναν άλλο ναύτη που ήταν ζωντανός και αποκαλούνταν ως *Hunt* που σημαίνει *Κυνηγώ*, και πήρε μέρος στο πλήρωμα, αλλά ο λόγος για το πού θέλει να πάει ήταν άγνωστος.

Τελικά αισίως φτάνουν στο Τσαλάλ. Το νησί όμως ήταν εγκαταλειμμένο μετά από έναν δυνατό κυκλώνα που είχε ξεσπάσει. Στάθμευσαν εκεί και βρήκαν πολλά άτομα, τα οποία είχαν πεθάνει πριν τον κυκλώνα.

### Τόμος 2

Ο *Hunt*, αποκαλύπτει το πραγματικό του όνομα, και λεγόταν Ντιρκ Πίτερς. Ο Ντιρκ ήταν μαζί με τον Πιμ, τον καπετάνιο του πλοίου *Jane*, μέχρι που είχαν φτάσει στα βόρεια του Τσαλάλ και έχασαν κάθε τους επαφή, μαζί και με τα άλλα μέλη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Σύντομη Περιγραφή του βιβλίου
* Σύντομη Περιγραφή του βιβλίου

Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν
Αλέξανδρος Μάνος

Ο **Αλέξανδρος Μάνος** (1905 - 1998) ήταν Έλληνας ιατρός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βλαχοκερασιά Αρκαδίας και πήγε σχολείο στην Τρίπολη. Σπούδασε ιατρική και έγινε χειρουργός διευθύνοντας μάλιστα τη Β΄ χειρουργική κλινική του Ευαγγελισμού. Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου διετέλεσε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (1963 - 1964).

Απεβίωσε το 1998 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με τη Μαριέττα Πανούτσου και γιος του είναι ο πολιτικός Στέφανος Μάνος.

## Πηγές


Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας
Εγώ ρεζίλεψα τον Χίτλερ

Το ***Εγώ ρεζίλεψα τον Χίτλερ*** είναι  τίτλος ελληνικής ταινίας παραγωγής Καραγιάννης-Καρατζόπουλος του 1970 σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη, με πρωταγωνιστές τους Κώστα Βουτσά και Αιμιλία Υψηλάντη.

## Πλοκή
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, ο Γρηγόρης Τσαβός (Κώστας Βουτσάς) είναι ηθοποιός ενός θιάσου που περιοδεύει ανά την Ελλάδα. Κάποια στιγμή, συναντά τυχαία μετά από πολύ καιρό την Άννα (Αιμιλία Υψηλάντη), με την οποία παλιότερα φλέρταρε. Εκείνη του αποκαλύπτει ότι μετέχει ενεργά στην εθνική αντίσταση. Όμως, ο Γρηγόρης είναι δειλός και αποφεύγει οποιαδήποτε αντιστασιακή δράση.

Ο Άγγλος ταγματάρχης Λόρενς (Γιάννης Βόγλης) συνεργάζεται με τα μέλη της αντιστασιακής ομάδας, με σκοπό την ανατίναξη μιας αποθήκης πυρομαχικών. Στα πλαίσια αυτής της αποστολής, μεταβαίνει στην Ελλάδα όπου πέφτει με αλεξίπτωτο, όμως συλλαμβάνεται αμέσως από μια γερμανική περίπολο. Η Άννα προσποιείται ότι φλερτάρει με το Γερμανό λοχία Φριτς (Γιώργος Μοσχίδης) προκειμένου να του αποσπά πληροφορίες. Έτσι, μαθαίνει ότι ο ταγματάρχης Λόρενς πρόκειται να περάσει από ανάκριση από τον υπολοχαγό φον Ρούμπεν, ο οποίος μοιάζει εκπληκτικά με το Γρηγόρη.

Η Άννα ζητά τη βοήθεια του Γρηγόρη έτσι ώστε να απελευθερωθεί ο Λόρενς. Ο Γρηγόρης είναι ιδιαίτερα διστακτικός, όμως μετά από πολλή προσπάθεια πείθεται. Έτσι, φορά γερμανική στολή και, μαζί με το Φώτη (Λάκη Κομνηνό) μεταβαίνουν στη φυλακή όπου κρατείται ο Λόρενς και τον απελευθερώνουν. Στο μεταξύ, καταφθάνει ο πραγματικός φον Ρούμπεν και, μαζί με τον Φριτς και συλλαμβάνουν τον Γρηγόρη και την Άννα.

Ενώ η αντιστασιακή ομάδα ετοιμάζεται να ανατινάξει τις αποθήκες, ο φον Ρούμπεν απειλεί να σκοτώσει τους δύο ομήρους εάν αυτό συμβεί. Όμως, ο Γρηγόρης και η Άννα τελικά καταφέρνουν να δραπετεύσουν και η ανατίναξη πραγματοποιείται.

## Διανομή

* Κώστας Βουτσάς - Γρηγόρης Τσάβος**'
* [[Αιμιλία Υψηλάντη]] - Άννα**'
* Λάκης Κομνηνός - Φώτης
* Γιάννης Βόγλης - ταγματάρχης Λόρενς
* Θόδωρος Κατσαδράμης - Γιώργης
* Άγγελος Αντωνόπουλος - λοχαγός Σουλτς
* Γιώργος Μοσχίδης - Φριτς
* Λαυρέντης Διανέλλος - δάσκαλος

## Παραγωγή
Η ταινία έκοψε 334.848 εισιτήρια  και κατατάχθηκε στην 9η θέση ανάμεσα σε σε 87 ταινίες της ίδιας σεζόν.  Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 22/11/2010. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Εγώ ρεζίλεψα τον Χίτλερ στην IMDb
* ''Εγώ ρεζίλεψα τον Χίλτερ'' στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
* ''Εγώ ρεζίλεψα τον Χίλτερ'' στο Cine.gr
* ''Εγώ ρεζίλεψα τον Χίλτερ'' στην Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
*Αφίσα της ταινίας 

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1970
Κατηγορία:Ταινίες του 1970
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Whoami

Η εντολή **whoami** απαντάται στα περισσότερα λειτουργικά συστήματα τύπου Unix, στα Windows Vista, στα Windows 7 και στα Windows Server 2008. Προέρχεται από την αγγλική φράση "Who am I?" ("Ποιος είμαι;") και εμφανίζει το πραγματικό όνομα του χρήστη που την εκτελεί. Έχει το ίδιο αποτέλεσμα με την εντολή id -un.

Στα λειτουργικά συστήματα τύπου Unix η έξοδος της εντολής διαφέρει λίγο σε σχέση με τα περιεχόμενα της μεταβλητής $USER γιατί η whoami εμφανίζει το όνομα με το οποίο ο χρήστης δουλεύει ενώ η $USER εμφανίζει το όνομα με το οποίο ο χρήστης εισήλθε στο σύστημα. Για παράδειγμα, αν ο χρήστης εισήλθε σαν *John* και εκτέλεσε την εντολή su για να γίνει *root*, η whoami εμφανίζει *root* ενώ η echo $USER εμφανίζει *John*. Αυτό συμβαίνει γιατί η εντολή su συνήθως δεν καλεί κέλυφος εισόδου (login shell).

Η έκδοση του GNU γράφτηκε από το Richard Mlynarik και αποτελεί μέρος των GNU Core Utilities (coreutils).

Η εντολή είναι επίσης διαθέσιμη στο Resource Kit των Windows 2000 και στα Windows XP SP2 Support Tools.

Η εντολή υπάρχει επίσης στο Netware, στον κοινό φάκελο του εξυπηρετητή αρχείων. Εκτός των παραπάνω εμφανίζει τις τρέχουσες συνδέσεις στον εξυπηρετητή που συνδέεται ο χρήστης και τα ονόματα με τα οποία το κάνει αυτό.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος βοηθημάτων του Unix
* logname
* id
* who

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Άρθρο στο Microsoft TechNet Whoami 

Κατηγορία:Unix
Βραβείο Άμπελ

Το **Βραβείο Άμπελ** είναι διεθνές βραβείο που απονέμεται από τον Βασιλιά της Νορβηγίας κάθε χρόνο σε έναν ή περισσότερους εξαίρετους μαθηματικούς. Φέρει το όνομα του Νορβηγού μαθηματικού Νιλς Χένρικ Άμπελ (1802&ndash;1829). Συχνά περιγράφεται σαν  "το Νόμπελ των μαθηματικών" και αποτελεί ένα από τα πιο πολύτιμα βραβεία στον χώρο των μαθηματικών. Συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο ύψους 6 εκατ. Νορβηγικών κορόνων (γύρω στα 740.000 ευρώ).

Η Νορβηγική Ακαδημία των Επιστημών και των Γραμμάτων επιλέγει τον νικητή του βραβείου, έπειτα από επιλογή μιας επιτροπής, αποτελούμενης από 5 σημαίνοντες μαθηματικούς. 

Το 2019 το βραβείο απονεμήθηκε για πρώτη φορά σε γυναίκα.

## Ιστορία
Η πρώτη απονομή του βραβείου έγινε στο πλαίσιο εκδηλώσεων για την συμπλήρωση 100 χρόνων από την γέννηση του Άμπελ το 1902. Το 1899, λίγο πριν το θάνατό του, ο Σόφους Λίε πρότεινε την θεσμοθέτηση ενός βραβείου Άμπελ καθώς είχε μάθει ότι  στα σχέδια για τα ετήσια βραβεία του Άλφρεντ Νόμπελ δεν συμπεριλαμβανόταν ένα βραβείο για τις μαθηματικές επιστήμες. Ωστόσο, με την διάλυση της σουηδο-νορβηγικής ένωσης, το 1905, τερματίστηκε η πρώτη απόπειρα για να καθιερωθεί ένα βραβείο Άμπελ.

Τον Αύγουστο του 2001, έπειτα από εκδήλωση ενδιαφέροντος, η νορβηγική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα απονεμόταν το βραβείο από το 2002 και έπειτα, με αφορμή την 200ή επέτειο από την γέννηση του Άμπελ. Στην πραγματικότητα το πρώτο βραβείο απονεμήθηκε το 2003.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια σειρά βιβλίων και κάθε 5 χρόνια εκδίδεται ένας τόμος, με σκοπό την παρουσίαση των βραβευθέντων με βραβείο Άμπελ και των ερευνών τους.Ο πρώτος τόμος καλύπτει τα έτη 2003–2007. Ο δεύτερος τόμος καλύπτει τα έτη 2008–2012.

## Βραβευθέντες

## Δείτε επίσης
*Μετάλλιο Φιλντς

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος του βραβείου

Κατηγορία:Βραβεία μαθηματικών
Κατηγορία:Νορβηγία
Φανερωμένη Θεσπρωτίας

Η **Φανερωμένη** είναι ελληνικό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). 

Παλαιότερα  ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.
Βρίσκεται 21 χλμ. ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και σε μικρή απόσταση περίπου 5 χλμ. από τους Φιλιάτες, σε υψόμετρο 90 μ.. Πρόκειται για πεδινό χωριό, που έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακό, με πέτρινες οικίες και εκπληκτική θέα της γύρω περιοχής, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και περισσότερο με τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 136 κατοίκους, έχοντας δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο. Το 1971 αριθμούσε 52 κατοίκους, το 1981 ήταν 49, ενώ το 2001 αριθμούσε μόλις 26 κατοίκους.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.

## Ιστορία
Στη διάρκεια της κατοχής κατά το Β' Π.Π. Γερμανοί και Αλβανοί λεηλάτησαν και πυρπόλησαν το χωριό καταστρέφοντας ολοκληρωτικά 8 από τις 36 οικίες.

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.59ος, σελ.152.
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΚΓ΄, σελ.818.
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου", τομ.18ος, σελ.144.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας
Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Φοινίκι Θεσπρωτίας

Το **Φοινίκι**, ή *Φοινίκιο*, ή *Φοινίκο*, είναι ελληνικό χωριό του δήμου Φιλιατών της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας στην Περιφέρεια Ηπείρου  (Σχέδιο Καλλικράτης). 

## Γενικά στοιχεία
Το Φοινίκι παλαιότερα  ανήκε στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου. 

Βρίσκεται σε μικρή απόσταση περίπου 5 χλμ. ΒΑ. από τους Φιλιάτες, επί του λόφου Μαυροστάσι, σε υψόμετρο 220 μέτρα. Πρόκειται για ημιορεινό χωριό, με λιθόκτιστα σπίτια και κλιμακωτούς δρόμους, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και περισσότερο με τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 342 κατοίκους, έχοντας δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο. Το 1981 αριθμούσε 61 κατοίκους, το 1991 ήταν 138, το 2001 αριθμούσε 142 κατοίκους, με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 60 κατοίκους ενώ με αυτήν του 2021 απογράφησαν 46.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.60ος, σελ.53.
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΚΔ΄, σελ.97.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας
Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Μπρασερί Λιπ

thumb|right|300px|Η Μπρασερί Λιπ, Παρίσι 2011
Η **Μπρασερί Λιπ** (Brasserie Lipp) βρίσκεται στο διάσημο βουλεβάρτο Σαιν -  Ζερμαίν (151, Blvd Saint – Germain) στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα στο Παρίσι, όπου συγκεντρώνονται και άλλα ιστορικά και φημισμένα καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας, όπως το Καφέ Λε Ντε Μαγκό και το Καφέ ντε Φλορ. Αποτελεί ένα από τα πιο διάσημα καφε-εστιατόρια του Παρισιού, όπου συχνάζουν πολιτικοί, συγγραφείς και σχεδιαστές μόδας.

Η Μπρασερί Λίπ ιδρύθηκε από τον Λεονάρ Λιπ (Leonard Lipp), έναν Αλσατό πρόσφυγα, ο οποίος είχε μεταναστεύσει στο Παρίσι, όπως και άλλοι Αλσατοί πρόσφυγες, μετά την προσάρτηση της Αλσατίας στη Γερμανία, που ακολούθησε τον γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870. Άρχισε να λειτουργεί στο τέλος του 19ου αιώνα.

Το εσωτερικό της μπρασερί είναι υπέροχα διακοσμημένο με Αρ Νουβό κεραμικά πλακίδια με ζωγραφισμένους παπαγάλους ή φυτικά μοτίβα, φιλοτεχνημένα από τον πατέρα και το θείο του Γάλλου ποιητή Λεόν – Πωλ Φαργκ (Leon – Paul Fargue). 

Ανάμεσα στους διάσημους θαμώνες της Μπρασερί Λιπ από το χώρο της λογοτεχνίας περιλαμβάνονται ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, ο Αντρέ Μαλρώ, ο Αλμπέρ Καμύ, ο Ζαν Ζενέ και ο Αλαίν Ρομπ – Γκριγιέ. Στα χρόνια που ζούσε στο Παρίσι, δειπνούσε εδώ με τους φίλους του ο Αμερικανός συγγραφέας Γουίλιαμ Στάιρον (William Stayron), γνωστός για το μυθιστόρημά του «Εκλογή της Σόφι» (Sophie’s Choice, 1979).       

Τακτικός θαμώνας ήταν και ο Πάμπλο Πικάσο, ο οποίος είχε το εργαστήρι του κοντά στην Μπρασερί Λιπ. Από τις διασημότητες στο χώρο της πολιτικής, περιλαμβάνονται ο Ζωρζ Πομπιντού, ο Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εσταίν, ο Φρανσουά Μιτεράν και ο Ζακ Σιράκ. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", pp. 50 – 52 Brasserie Lipp, New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006.
* "ΠΑΡΙΣΙ" (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 139 “Μπρασερί Λιπ” & 142 "Τα πιο διάσημα καφενεία του Παρισιού", Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 1998.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Καφέ στο Παρίσι
Καφέ Λα Κουπόλ

thumb|right|300px|Το Καφέ Λα Κουπόλ, Παρίσι 2011.

Το **Καφέ Λα Κουπόλ** (La Coupole) είναι ένα από τα πιο ιστορικά και παραδοσιακά καφενεία και μπρασερί στο Παρίσι και από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης συγγραφέων και καλλιτεχνών.  Βρίσκεται στο Μπουλβάρ του Μονπαρνάς (102, Blvd du Montparnasse) στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα, πολύ κοντά και σε άλλα «φιλολογικά» καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας (Μετρό: Vavin).

## Ιστορία και αρχιτεκτονική
Το Καφέ Λα Κουπόλ ιδρύθηκε στα τέλη του έτους 1927 και ήταν από την ίδρυσή του σημείο συνάντησης της πνευματικής ελίτ του Παρισιού. Η μεγαλοπρεπής τραπεζαρία σε ρυθμό Αρ Ντεκό, με τα 500 καθίσματα, στηρίζεται σε 12 κολόνες, που είχαν ζωγραφιστεί από μαθητές του Ανρί Ματίς και του Φερνάν Λεζέ.        
 
Οι 33 κολόνες της τεράστιας αίθουσάς του, ζωγραφισμένη η καθεμία κι από ένα καλλιτέχνη στα τέλη της δεκαετίας του 1920, διατηρήθηκαν ανέπαφες, ως ιστορικό ορόσημο, και μετά την ανακαίνιση του 1988.

## Διάσημοι θαμώνες
Το Καφέ Λα Κουπόλ υπήρξε προσφιλής χώρος συγκέντρωσης των Ρώσων εμιγκρέδων, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Λέον Τρότσκι και ο Ιγκόρ Στραβίνσκι. Στα 1928, ο Γάλλος κομμουνιστής ποιητής Λουί Αραγκόν (Louis Aragon, 1897 – 1982) συνάντησε εδώ για πρώτη φορά την ρωσικής καταγωγής μυθιστοριογράφο Έλσα Τριολέ (Elsa Triolet, 1896 – 1970) και αναπτύχθηκε μεταξύ τους ένα φλογερό ερωτικό ρομάντζο.

Άλλες διασημότητες, που υπήρξαν τακτικοί θαμώνες στο Καφέ Λα Κουπόλ, περιλαμβάνονται ο «πατριάρχης» του υπαρξισμού Ζαν–Πωλ Σαρτρ με τη σύντροφό του Σιμόν ντε Μπωβουάρ, ο Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας Σάμουελ Μπέκετ, ο Γάλλος δραματουργός Αντονέν Αρτώ, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Λατινοαμερικανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, διάσημος για το μυθιστόρημά του «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς», καθώς και ο Άγγλος συγγραφέας Λώρενς Ντάρελ, γνωστός για το «Αλεξανδρινό Κουαρτέτο» του. Ο τελευταίος αποκαλούσε τον εαυτό του, μαζί και με τον Χένρυ Μίλλερ και την Αναΐς Νιν, «οι τρεις σωματοφύλακες της Κουπόλ».        

Τακτικοί επίσης θαμώνες ήταν η Ζοζεφίν Μπέικερ, ο Ζαν Γκαμπέν, ο Ζαν Κοκτώ, η Φρανσουάζ Σαγκάν, η Εντίτ Πιάφ, ο Ρόμαν Πολάνσκι και στη δεκαετία του 1960 ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος Γουίλιαμ Στάιρον (William Styron, γεν. 1925), συγγραφέας του διάσημου μυθιστορήματος «Εκλογή της Σόφι» (Sophie’s Choice, 1979).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", pp. 39 – 40 La Coupole, New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006.
* "ΠΑΡΙΣΙ" (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 178 “Λα Κουπόλ” & 142 "Τα πιο διάσημα καφενεία του Παρισιού", Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 1998.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Καφέ στο Παρίσι
Βασίλειος Βάνδος

Ο **Βασίλειος Βάνδος** ή **Τσελέπης** του Στογιάννου ήταν σημαντικός Μακεδονομάχος από το Λέσκοβο (*σήμερα* Τρία Έλατα) της Αλμωπίας του νομού Πέλλας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βασίλειος Βάνδος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Λέσκοβο (*σήμερα* Τρία Έλατα) της Αλμωπίας του νομού Πέλλας. Κατά την έναρξη της τελικής φάσης του Μακεδονικού Αγώνα κατατάχθηκε στα ένοπλα Ελληνικά σώματα της περιοχής Αλμωπίας που δρούσαν με σκοπό τη αντίσταση στις βουλγαρικές πιέσεις. Αρχικά, συνεργάστηκε με τον αξιωματικό Μ. Μωραΐτη (καπετάν Κόδρο). Στη συνέχεια συνεργάστηκε, ως αρχηγός αυτόνομου σώματος, με τον αξιωματικό Χρήστο Καραπάνο στις περιοχές της Αλμωπίας, της Παιονίας και της Γευγελής. Έδρασε με το σώμα του καθ όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Η δράση του ήταν ιδιαίτερα σημαντική στα ορεινά χωριά του όρους Πάικου, όπου οι βουλγαρικές επιθέσεις ήταν συχνές.

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, συμμετείχε ως εθελοντής, επικεφαλής σώματος προσκόπων. Κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, πήρε μέρος σε πολλές μάχες με βουλγαρικά στρατιωτικά αποσπάσματα στης περιοχές Αλμωπίας και Γευγελής, καθώς και στην ορεινή ζώνη των υψιπέδων της Τζένας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Κατηγορία:Ιστορία της Πέλλας
Κατηγορία:Μακεδόνες
Καφέ Ντομ

thumb|250px|Το Καφέ Ντομ, Παρίσι 2011
thumb|250px|Καφέ Ντομ: Εσωτερικό του καφέ, 2011
Το **Καφέ Ντομ** (*Cafe Le Dome*) είναι ένα από τα πιο ιστορικά και παραδοσιακά καφενεία και μπρασερί στο Παρίσι και από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης συγγραφέων και καλλιτεχνών. Βρίσκεται στο Μπουλβάρ του Μονπαρνάς (108, Blvd du Montparnasse) στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα, πολύ κοντά και σε άλλα «φιλολογικά» καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας (Μετρό: Vavin).

Το Καφέ Ντομ ιδρύθηκε το 1897, ως ένα απλό καφενείο που συγκέντρωνε Γάλλους εργάτες και φτωχούς καλλιτέχνες, το οποίο εξελίχτηκε όμως κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου σε ένα από τα πιο διάσημα καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας. 

Στις αρχές του 20ου αιώνα, το Καφέ Ντομ και τα άλλα καφέ στο βουλεβάρτο του Μονπαρνάς αποτελούσαν σημείο συνάντησης καλλιτεχνών, συγγραφέων και διανοούμενων. Προσήλκυε ακόμη εμιγκρέδες, που ανάμεσά τους ήταν ο Μαρκ Σαγκάλ (Marc Chagall) από τη Ρωσία, ο Χαΐμ Σουτίν (Chaim Soutine) από τη Λιθουανία και ο Αμεντέο Μοντιλιάνι από την Ιταλία. Σ’ αυτούς προστέθηκαν και πολιτικοί πρόσφυγες, όπως οι Ρώσοι επαναστάτες Λένιν και Λέων Τρότσκι, οι οποίοι ζούσαν εξόριστοι στο Παρίσι.

Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που έπιναν κατά καιρούς τον καφέ ή το κρασί τους στο Καφέ Ντομ ήταν ο Πικάσο, ο οποίος είχε μετακομίσει από το λόφο της Μονμάρτρης στα φτηνότερα στούντιο στην περιοχή του Μονπαρνάς, ο Μπρακ, ο Ντεραίν, ο ιαπωνικής καταγωγής ζωγράφος Λεονάρ Φουζιτά, ο πολωνικής καταγωγής ζωγράφος Μόιζ Κίσλινγκ και ο ρωσικής καταγωγής γλύπτης Οσίπ Ζάντκιν. Άλλοι διάσημοι θαμώνες ήταν οι ζωγράφοι Πωλ Γκωγκέν, Μαξ Ερνστ και Βασίλι Καντίνσκι, καθώς και οι Αμερικανοί ποιητές Έζρα Πάουντ και Έβα Κότσεβερ και ο Λιβανέζος ποιητής Χαλίλ Γκιμπράν. 

Μετά το 1920, το Καφέ Ντομ ήταν ο πλέον προσφιλής χώρος συνάντησης ζωγράφων και γλυπτών, αλλά και εκπατρισμένων Αμερικανών συγγραφέων. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, φιλοξένησε το νεαρό τότε Ιρλανδό συγγραφέα Σάμουελ Μπέκετ και τους Αμερικανούς μυθιστοριογράφους Έρνεστ Χέμινγουεϊ και Χένρυ Μίλερ. 

To 1940, ο υπαρξιστής φιλόσοφος Ζαν-Πωλ Σαρτρ και η σύντροφός του Σιμόν ντε Μποβουάρ παραπονιόνταν ότι στο Καφέ Ντομ σύχναζαν οι Γερμανοί κατακτητές κι αποφάσισαν να μετακομίσουν στα καφέ Ντε Μαγκό του βουλεβάρτου Σαιν – Ζερμαίν, όπου συγκεντρώνονταν οι Γάλλοι καλλιτέχνες. 

Στη δεκαετία του 1960, το Καφέ Ντομ, όπως και τα άλλα «φιλολογικά» καφέ του Μονπαρνάς «Λα Κουπόλ» και «Λε Σελέκτ», αναβίωσαν και πάλι, προσελκύοντας ξανά την ελίτ της γαλλικής διανόησης και τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. 

## Πηγές
* Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", pp. 36 – 38 Café du Dome, New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Καφέ στο Παρίσι
Καφέ Λε Σελέκτ

Το **Καφέ Λε Σελέκτ** (Le Select) είναι ένα από τα πιο παραδοσιακά καφενεία στο Παρίσι και από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης συγγραφέων και καλλιτεχνών.  Βρίσκεται στη γωνία της Λεωφόρου του Μονπαρνάς (99, Blvd du Montparnasse) και της οδού Βαβέν (Vavin) στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα, απέναντι ακριβώς από τα δύο άλλα διάσημα καφέ της περιοχής, το Καφέ Λα Κουπόλ και το Καφέ Λε Ντομ (Μετρό: Vavin).

Από τη δεκαετία του 1920, το Καφέ Λε Σελέκτ ήταν χώρος συνάντησης συγγραφέων και καλλιτεχνών. Εδώ σύχναζαν και έπιναν τον τυπικό γαλλικό καφέ τους, πριν ακόμη γίνουν διάσημα ονόματα, ο Ισπανός ζωγράφος Χοάν Μιρό (Joan Mirό), ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ (Ernest Hemingway) και η Σιμόν ντε Μπωβουάρ (Simone de Beauvoir).

Τακτικός θαμώνας ήταν και ο Αμερικανός ποιητής Χαρτ Κρέιν (Hart Crane), όπως και οι ζωγράφοι Χαϊμ Σουτίν (Chaim Soutine), Ζυλ Πασκέν (Jules Pascin), βουλγαρικής καταγωγής, και Σαλβαντόρ Νταλί (Salvador Dali). Μετά τα πογκρόμ που ακολούθησαν την οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία, το Καφέ Λε Σελέκτ αποτέλεσε και σημείο συγκέντρωσης Ρώσων πολιτικών προσφύγων.

Σήμερα, το Καφέ Λε Σελέκτ αποτελεί προσφιλές στέκι νεότερων συγγραφέων και καλλιτεχνών της γαλλικής αβαν-γκάρντ (avant-garde).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", pp. 41 – 42 Le Select, New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006.

Κατηγορία:Καφέ στο Παρίσι
Οικία - Μουσείο Λέιτον

right|thumb|300px|Οικία - Μουσείο Λέιτον

Η **Οικία – Μουσείο Λέιτον** (Leighton House Museum) είναι η πρώην κατοικία και το εργαστήριο του διάσημου Άγγλου ζωγράφου της βικτωριανής εποχής Λόρδου Φρέντερικ Λέιτον (Lord Frederic Leighton, 1830 – 1896). Βρίσκεται στις παρυφές του Χόλαντ Παρκ (Holland Park) στην περιοχή Κένσινγκτον του Λονδίνου.  Είναι ένα από τα πιο αξιόλογα λονδρέζικα κτίσματα της βικτωριανής εποχής  κατά τον 19ο αιώνα. 

Η κατοικία του Λέιτον, επί της Οδού Χόλαντ Παρκ αριθ. 12 (Holland Park Road, 12), σχεδιάστηκε το 1864 από τον Άγγλο αρχιτέκτονα  George Aitchison (1825 – 1910). Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά λονδρέζικα κτίρια, κατασκευασμένο με κόκκινα τούβλα από το Σάφολκ (Suffolk) της Αγγλίας. Η κατασκευή επεκτάθηκε προς την ανατολική πλευρά του στα 1869 – 1870, αλλά συνέχισε να επεκτείνεται από τον ίδιο αρχιτέκτονα σε όλο το διάστημα των επόμενων 30 ετών. 

Η σπουδαιότερη προσθήκη στο κτίριο έγινε με την κατασκευή στα 1877 – 79 της αριστουργηματικής «Αραβικής Αίθουσας» (Arab Hall), με σκοπό να στεγάσει την περίφημη συλλογή από ισλαμικά κεραμικά πλακίδια (tiles), που είχε συγκεντρώσει ο Λέιτον στα πολλά ταξίδια του στη Μέση Ανατολή. Κάποια από αυτά έχουν χαραγμένα αποσπάσματα από το Κοράνι. 

Το σχέδιο του Αitchison για την κατοικία του Λέιτον βασίστηκε στο ανάκτορο της Τσίζα (La Zisa) στο Παλέρμο της Σικελίας. Η διακόσμηση σ’ όλες τις επιφάνειες των τοίχων έχει γίνει με εκατοντάδες κεραμικά πλακίδια του 16ου και 17ου αιώνα, προερχόμενα κυρίως από τη Δαμασκό της Συρίας. Τα πλακίδια στο διάδρομο (passage) της Αραβικής Αίθουσας είναι φιλοτεχνημένα από το διάσημο κεραμίστα Ουίλλιαμ ντε Μόργκαν (William de Morgan, 1839 – 1917)). To 1895, ο Aitchison πρόσθεσε την Πινακοθήκη.

Μετά το θάνατο του Λέιτον το 1896, όλα τα υπάρχοντα της κατοικίας πουλήθηκαν, μαζί με 1000 περίπου σχέδια του ζωγράφου, τα περισσότερα από τα οποία αγοράστηκαν από την Εταιρεία Καλών Τεχνών (Fine Art Society). 

To 1900 και μετά το θάνατο του Λέιτον, η κατοικία του μετατράπηκε σε μουσείο, η διαχείριση του οποίου έχει αναληφθεί από το Βασιλικό Δήμο του Κένσινγκτον και Τσέλση. Οι επισκέπτες μπορούν σήμερα να επισκέπτονται το μεγάλο στούντιο του Λέιτον στον πρώτο όροφο του μουσείου, όπου ζωγράφισε τους περισσότερους από τους αριστουργηματικούς πίνακές του. 

Ανάμεσα στις μόνιμου χαρακτήρα συλλογές του μουσείου, που βρίσκονται στην αίθουσα υποδοχής στον κάτω όροφο, περιλαμβάνονται έργα τέχνης ζωγράφων της Προραφαηλιτικής Αδελφότητας (Pre-Raphaelite Brotherhood), όπως των Τζων Έβερετ Μιλαί (1829 – 1896), Έντουαρντ Μπερν – Τζόουνς (1833 – 1898) και Τζωρτζ Φρέντερικ Ουώτς (1817 – 1904). Εκτίθενται επίσης 81 ελαιογραφίες του ίδιου του Λέιτον, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οι ελληνικού περιεχομένου πίνακες «Η πάλη του Ηρακλή με το Θάνατο για το σώμα της Άλκηστης» (1869 – 71) και «Η Κλυταιμνήστρα παρακολουθεί από τα τείχη του Άργους τα φωτανάματα που θα αναγγείλουν την επιστροφή του Αγαμέμνονα» (περ. 1874).  

## Παραπομπές


## Πηγές
* «Λονδίνο» (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 214, Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd, Αθήνα, 1998.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μουσεία στο Λονδίνο
Id (Unix)

Το **id** είναι πρόγραμμα των λειτουργικών συστημάτων τύπου Unix που τυπώνει το αναγνωριστικό του χρήστη (User identifier) ή της ομάδας (Group identifier) του λογαριασμού στον οποίο εκτελείται το ίδιο το πρόγραμμα. Για παράδειγμα, αν η εντολή id εκτελεστεί από τη χρήστη alice:

```bash
alice@darkstar:~$ id
uid=1016(alice) gid=100(users) groups=100(users)
```


Ο λογαριασμός υπερχρήστη (root) έχει UID ίσο με 0:


```bash
root@darkstar:~# id
uid=0(root) gid=0(root) groups=0(root)
```


Το εργαλείο whoami μπορεί να αντικατασταθεί πλήρως από το **id**, όταν αυτό μπορεί να δείχνει το όνομα του χρήστη:


```bash
alice@darkstar:~$ whoami
alice
alice@darkstar:~$ id -un   # Όπου `-u` σημαίνει `--user` και `-n` σημαίνει `--name`
alice
```


## Δείτε επίσης
* Κατάλογος βοηθημάτων του Unix
* who
* uname

Κατηγορία:Unix