open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ναός Αγίου Νικολάου των Ελλήνων

Ο Ελληνορθόδοξος **Ναός του Αγίου Νικολάου των Ελλήνων**, με επίσημη ονομασία **Ναός του Αγίου Νικολάου και της Υπεραγίας Τριάδος** (ιταλ. *Chiesa di San Nicolò e della Santissima Trinità*) στην Τεργέστη της Ιταλίας είναι ιστορικός ελληνορθόδοξος ναός που ανεγέρθηκε από το 1784 μέχρι το 1787 και επανασχεδιάσθηκε από τον Αυστριακό αρχιτέκτονα Ματτέο Περτς. Το τέμπλο είναι ζωγραφισμένο κυρίως από τον Κερκυραίο ζωγράφο Σπυρίδωνα Σπεράντζα

## Περιγραφή
Ο θεμελιώδης αρχιτεκτονικός τύπος του ναού είναι μονόκλιτη βασιλική. Στο εσωτερικό του ναού κυριαρχεί οπτικώς το πλούσια διακοσμημένο με χρυσό και ασήμι εικονοστάσιο (τέμπλο). Ο κυρίως ναός έχει ασπρόμαυρο μαρμάρινο δάπεδο. Εκτός από τον Σπυρίδωνα Σπεράντζα, ένας άλλος περίφημος ζωγράφος το όνομα του οποίου συνδέθηκε με τον ναό ήταν ο Ευστάθιος Καρούσος, ενώ πολλες εικόνες έχει φιλοτεχνήσει και ο Επτανήσιος ζωγράφος Ιωάννης Τριγώνης.

## Παραπομπές


Νικολαου Ελληνων
Ναος Αγιου Νικολαου Ελλην
Ελληνων Τεργεστης
Ανδρομάχη Καρακατσάνη

Η **Ανδρομάχη Καρακατσάνη** (γεννημένη στις 3 Οκτωβρίου 1955) είναι Καναδή νομικός. Προτάθηκε για μέλος στο Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά από τον Στίβεν Χάρπερ τον Οκτώβριο του 2011. Είναι η πρώτη Ελληνοκαναδή δικαστής μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Καναδά.

## Πρώτα χρόνια
Η Καρακατσάνη γεννήθηκε στο Τορόντο του Οντάριο από Έλληνες γονείς, οι οποίοι έδωσαν έμφαση στην ελληνική καταγωγή της. Μεγάλωσε κοντά στην περιοχή Ντον Μιλς Ρόουντ και λεωφόρος Λόρενς στο Τορόντο. Οι γονείς της διατηρούσαν ένα εστιατόριο με τίτλο Top of The Mall, όπου η Καρακατσάνη εργάστηκε και βοήθησε τον πατέρα της στην λειτουργία του.

Φοίτησε στο κολέγιο Βικτόρια στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Αποφοίτησε με μπάτσελορ τεχνών στην αγγλική λογοτεχνία το 1977. Στη συνέχεια φοίτησε στην νομική σχολή Όσγκουντ Χολ στο πανεπιστήμιο της Υόρκης και αποφοίτησε το 1980. Έγινε μέλος του δικηγορικού συλλόγου του Οντάριο το 1982.

## Σταδιοδρομία
Μετά την κλήση της στον δικηγορικό σύλλογο της επαρχίας του Οντάριο, εργάστηκε για τους δικαστές στο Εφετείο του Οντάριο από το 1982-1983 και έπειτα εργάστηκε στη δικηγορία. Το 1987, η Καρακατσάνη διορίστηκε στην Συμβούλιο Αδειοδότησης Ηδυποτημάτων του Οντάριο ως αντιπρόεδρος και έπειτα έγινε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος το επόμενο έτος. Κατείχε αυτή τη θέση μέχρι το διορισμό της ως βοηθός αναπληρωτής γενικός εισαγγελέας και γραμματέας της Γραμματείας Ιθαγενών Υποθέσεων του Οντάριο το 1995. Η Καρακατσάνη έγινε Αναπληρώτρια Γενική Εισαγγελέας για την επαρχία του Οντάριο το 1997. Έγινε Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου και υπάλληλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της κυβέρνησης του Οντάριο το 2000.

Η δικαστική καριέρα της Καρακατσάνη ξεκίνησε όταν διορίστηκε στην Ανώτατο Δικαστήριο του Οντάριο τον Δεκέμβριο του 2002, όπου και εξειδικεύτηκε στο διοικητικό δίκαιο. Στη συνέχεια διορίστηκε στο Εφετείο του Οντάριο στις 26 Μαρτίου 2010, όπου υπηρέτησε για 19 μήνες πριν από το διορισμό της στο Ανώτατο Δικαστήριο.

## Τιμές
Το 2015, έλαβε τον βαθμό του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής, βράβευση που έλαβε από την κυβέρνηση της Ελλάδας.

## Προσωπική ζωή
Η Καρακατσάνη μιλάει άπταιστα αγγλικά, γαλλικά και ελληνικά. Είναι παντρεμένη με τον πρώην δικηγόρο Τομ Καρβάνη, που ζει με σκλήρυνση κατά πλάκας, και έχει δύο παιδιά: τον Παύλο (Πωλ) Καρβάνη, ο οποίος είναι σύμβουλος στην Εταιρεία του Κόλπου του Χάντσον (Hudson's Bay Company) και τη Ρέα Καρβάνη, απόφοιτη της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Τορόντο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καναδοί ελληνικής καταγωγής
Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής
Σπυρίδων Σπεράντζας

Ο **Σπυρίδων Σπεράντζας** (Κέρκυρα 1733 - Τεργέστη 1818) ήταν Έλληνας ζωγράφος του νεοκλασικισμού και της εποχής του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Ο Σπεράντζας εισήγαγε την επτανησιακή σχολή στην περίοδο του ρομαντισμού. Οι Σπεράντζας, Νικόλαος Καντούνης και Νικόλαος Κουτούζης αντιπροσωπεύουν τη μετάβαση εκείνη στη ζωγραφική που καθόρισε τη νεότερη ελληνική τέχνη. Ο Σπεράντζας επηρεάσθηκε από τον Κουτούζη, όπως και από τους Νικόλαο Καλλέργη και Νικόλαο Δοξαρά. Ο γιος του, Μιχαήλ Σπεράντζας, ήταν επίσης γνωστός ζωγράφος, μαθητής του και συχνός συνεργάτης του. Ο Σπυρίδων Σπεράντζας ζωγράφισε πολλές νωπογραφίες.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σπεράντζας γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Το όνομα της συζύγου του ήταν Διαμαντίνα. Ο Σπυρίδων Σπεράντζας αναφέρεται σε κερκυραϊκα αρχεία από το 1763 έως το 1781. Το 1765 ολοκλήρωσε την εικονογράφηση του τέμπλου του Ναού των Αγίων Αντωνίου και Ανδρέα στην πόλη της Κερκύρας. Το 1786 τον βρίσκουμε να έχει μεταναστεύσει με τη σύζυγό του στην Τεργέστη.

Σύμφωνα με αρχεία της σερβικής κοινότητας της Τεργέστης, ο Σπυρίδων και ο γιος του εργάσθηκαν στη διακόσμηση του παρεκκλησίου στο κοιμητήριο των Ιλλυριών. Επίσης, το χρονικό διάστημα 1794-1796 ζωγράφισαν τον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος Τεργέστης. Ο Σπυρίδων ζωγράφισε επίσης το τέμπλο του Ναου του Αγίου Νικολάου των Ελλήνων στην Τεργέστη. Η οικογένεια του ζωγράφου είχε ένα κατάστημα εκκλησιαστικών ειδών στην πόλη.

Ο γιος του, ο Μιχαήλ, διετήρησε καλές σχέσεις με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Περιστασιακά καθάριζε και συντηρούσε εικονίσματα. Ο εγγονός του Σπυρίδωνος ήταν επίσης ζωγράφος. Ο Σπυρίδων απεβίωσε στην Τεργέστη σε ηλικία 85 ετών.

## Η τέχνη του
Ο Σπεράντζας με τον γιο του μετέφεραν την εκλεπτυσμένη τέχνη της Κέρκυρας και της επτανησιακής σχολής στην Τεργέστη. Αντιπροσώπευε τον ελληνικό ρομαντισμό και ταυτοχρόνως το αντιτιθέμενο ρεύμα του νεοκλασικισμού. Ενίσχυσε μια στυλιστική μετάβαση στην ελληνική τέχνη, όπως αυτή εξελίχθηκε από την κρητική αναγεννησιακή σχολή στην επτανησιακή σχολή. Η τέχνη του επηρεάσθηκε από το περιορισμένο ρεύμα του ελληνικού ροκοκό, όπως το καθόρισαν ο Παναγιώτης Δοξαράς και ο γιος του Νικόλαος Δοξαράς ο νεότερος. Η ελληνική αυτή τέχνη επηρεάσθηκε από τη Βενετική Σχολή και αργότερα εξελίχθηκε εξαιτίας της εκθέσεώς της στον γαλλικό, αγγλικό και αυστριακό πολιτισμό. Τριάντα από τα έργα του σε καμβά και τρεις από τις νωπογραφίες του έχουν σωθεί.

## Εικονοθήκη

Spyridon Sperantzas Demon.png|Σκελετός και άγιος
Spyridon Sperantzas Saint Spyridon.png|Ο Άγιος Σπυρίδων
Spyridon Sperantzas Washing Feet.png|Ο Ιερός Νιπτήρας


## Μερικά αξιόλογα έργα
* «Ο αποκεφαλισμός του Ιωάννου του Προδρόμου», 1756, Αθήνα
* Τοιχογραφία στον Ναό του Αγίου Ελευθερίου στην Κέρκυρα
* Τοιχογραφία στον Ναό της Υψηλής Θεοτόκου στην Κέρκυρα 
* Τοιχογραφία στον Ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Κέρκυρα

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Πτήση 93

Το **Πτήση 93** (αγγλικά:*United 93*) είναι μια κινηματογραφική ταινία θρίλερ ντοκυμαντέρ και δράματος ταυτόχρονα του 2006 , σε σενάριο, συμπαραγωγή και σκηνοθεσία του Πολ Γκρίνγκρας . Η ταινία εξιστορεί τα γεγονότα στο αεροσκάφος της Πτήσης 93 της United Airlines,, η οποία είχε καταληφθεί κατά τη διάρκεια της επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, καθώς και την εμπειρία του προσωπικού ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας και τις επιθέσεις, οι οποίες ξεδιπλώθηκαν τότε.

Η ταινία επιχειρεί να εξιστορήσει την αεροπειρατεία και τα επακόλουθα γεγονότα της στην πτήση με όσο το δυνατόν περισσότερη ακρίβεια (υπάρχει μια αποποίηση ευθύνης ότι έπρεπε να χρησιμοποιηθεί κάποια φαντασία) και σε πραγματικό χρόνο (από την απογείωση της πτήσης). Η ταινία γυρίστηκε με τη συνεργασία πολλών από τις οικογένειες των επιβατών, αν και δεν συμφώνησαν όλοι να συμμετάσχουν. 

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 26 Απριλίου 2006, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Tribeca στη Νέα Υόρκη, ένα φεστιβάλ που ιδρύθηκε για να γιορτάσει τη Νέα Υόρκη ως σημαντικό κέντρο κινηματογράφου και να συμβάλει στη μακροπρόθεσμη ανάκαμψη του Κάτω Μανχάταν. Αρκετά μέλη της οικογένειας των επιβατών που επέβαιναν στην πτήση παρακολούθησαν την πρεμιέρα για να δείξουν την υποστήριξή τους.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στη Βόρεια Αμερική στις 28 Απριλίου 2006, κι έλαβε κυρίως θετικές κριτικές. Το δέκα τοις εκατό του ακαθάριστου εισοδήματος από το τριήμερο Σαββατοκύριακο εγκαινίων κατέληξε να γίνει δωρεά για τη δημιουργία μνημείου για τα θύματα της πτήσης. Η συνολική ακαθάριστη πρόσληψη της United 93 ήταν 31,4 εκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και 76,3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.  Η ταινία έλαβε επίσης δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένης αυτό της Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον Πολ Γκρίνγκρας.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2006
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 2000
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 2000
Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες της δεκαετίας 2000
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ.
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πολ Γκρίνγκρας
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ
Η παράσταση μιας ζωής

**Η παράσταση μιας ζωής** (αγγλικά:*Topsy-Turvy*) είναι βρετανική δραματική ιστορική ταινία μιούζικαλ του 1999 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μάικ Λι, με πρωταγωνιστές τον Άλαν Κόρντουνερ ως σερ Άρθουρ Σάλιβαν και τον Τζιμ Μπρόντμπεντ ως Γουίλιαμ Σβενκ Γκίλμπερτ, μαζί με τους Τίμοθι Σπολ, Λέσλει Μάνβιλ και Ρον Κουκ. Η ιστορία αφορά την περίοδο 15 μηνών απο το 1884 εώς και το 1885 που οδήγησε στην πρεμιέρα των Gilbert και Sullivan «s Το Mikado . Η ταινία επικεντρώνεται στη δημιουργική σύγκρουση μεταξύ του θεατρικού συγγραφέα και του συνθέτη και στην απόφασή τους να συνεχίσουν τη συνεργασία τους, η οποία οδήγησε στη δημιουργία αρκετών ακόμη *Όπερες σαβοΐας*.

Η ταινία δεν κυκλοφόρησε ευρέως, αλλά έλαβε πολύ ευνοϊκές κριτικές, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων βραβείων φεστιβάλ κινηματογράφου και δύο βραβεία Όσκαρ. Ενώ θεωρείται μια καλλιτεχνική επιτυχία ως μια σε βάθος απεικόνιση της βρετανικής ζωής στο θέατρο κατά τη βικτοριανή εποχή , η ταινία δεν ανέλαβε το κόστος παραγωγής της. Οι Leigh έπαιξαν ηθοποιούς που έκαναν το δικό τους τραγούδι στην ταινία, και οι ερμηνείες τραγουδιού κατηγορήθηκαν από ορισμένους κριτικούς, ενώ άλλοι επαίνεσαν την σκηνοθεσία του Μάικ Λι.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Ταινίες του 1999
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες
Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Βρετανικές μουσικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας
Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Μακιγιάζ και Κομμώσεων
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λονδίνο
Υπερηφάνεια

**Υπερηφάνεια** ονομάζεται η θετική στάση σε κάτι με στενή σχέση με τον ίδιο, λόγω της αντιληπτής αξίας του. Αυτό μπορεί να σχετίζεται με τις προσωπικά επιτεύγματα ή ικανότητες, θετικά χαρακτηριστικά φίλων ή οικογένειας ή της καταγωγής. Ο Ρίτσαρντ Τέιλορ όρισε την υπερηφάνεια ως «τη δικαιολογημένη αγάπη για τον εαυτό», εν αντιθέσει με τον ναρκισσισμό. Ομοίως, ο Άγιος Αυγουστίνος το όρισε ως «η αγάπη για την τελειότητα του καθενός»,  και ο Meher Baba το ονόμασε «το συγκεκριμένο συναίσθημα μέσα από το οποίο εκδηλώνεται ο εγωισμός».

Φιλόσοφοι και κοινωνικοί ψυχολόγοι σημειώνουν ότι η υπερηφάνεια είναι ένα δευτερεύον συναίσθημα που απαιτεί την ανάπτυξη της αυτογνωσίας  μέσω της αλληλεπίδρασης. Ορισμένοι κοινωνικοί ψυχολόγοι προσδιορίζουν τη μη λεκτική έκφραση υπερηφάνειας ως μέσο αποστολής ενός λειτουργικού, αυτόματα αντιληπτού σήματος υψηλής κοινωνικής θέσης.

Η υπερηφάνεια μερικές φορές αντιμετωπίζεται ως κάτι το κατακριτέα, μερικές φορές ως αρετή. Με αρνητική χροιά η υπερηφάνεια αναφέρεται σε μια ανόητα και άνευ λόγου και παράλογα διεφθαρμένη αίσθηση της προσωπικής αξίας, της κατάστασης ή των επιτευγμάτων κάποιου, που χρησιμοποιείται συνώνυμα με την ύβρη. Ενώ ορισμένοι φιλόσοφοι όπως ο Αριστοτέλης θεωρούν την υπερηφάνεια αλαζονεία, ορισμένες θρησκείες θεωρούν την θεωρούν  αμαρτία, όπως εκφράζεται στις Παροιμίες 11: 2 της Βίβλου. Στον Ιουδαϊσμό, η υπερηφάνεια ονομάζεται η ρίζα κάθε κακού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ψυχολογική στάση
Κατηγορία:Συναισθήματα
Ηττοπάθεια

**Ηττοπάθεια ** είναι όρος που χαρακτηρίζει την αποδοχή της ήττας και τη μη θέληση για προσπάθεια. Η λέξη έχει συνήθως αρνητική χροιά και συχνά συνδέεται με την απαισιοδοξία. Σχετίζεται με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και συναισθήματα αποτυχίας και μεγαλοποίησης των πάντων. Ο ηττοπαθής σαν άνθρωπος τείνει να λειτουργεί ως θύμα στις διαπροσωπικές του σχέσεις.

Λέγεται ότι οι Γάλλοι ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τον όρο για να περιγράψουν τη διάθεση των Ρώσων στρατιωτών στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά μπορεί επίσης να χρησιμοποιήθηκε από το πολιτικό κίνημα που υποστήριζε την παράδοση της Γαλλίας στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Συναισθήματα
Κατηγορία:Έννοιες στη φιλοσοφία του νου
Ζιζέλ Πασκάλ

Η **Ζιζέλ Πασκάλ** (γαλλ. *Gisele Marie Madeleine Tallone*, Κάννες, Γαλλία, 17 Σεπτεμβρίου 1921 – Νιμς, 2 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός (από το 1942 έως το 1992) και συντρόφισσα (ερωμένη) του Ρενιέ Γ', πρίγκιπα του Μονακό. Ο πρώτος της ρόλος στον κινηματογράφο ήταν ερμηνεύοντας το χαρακτήρα της *Vivette*, στο δραματικό έργο του Μαρκ Αλεγκρέ με τίτλο *L'Arlesienne*.

## Προσωπική ζωή
Σύζυγός της, από το 1955 έως το θάνατό της, υπήρξε ο επίσης ηθοποιός Ραϊμόν Πελεγκρίν, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη.

### Σχέση με τον πρίγκιπα του Μονακό
Ενώ ο γάμος της με το Ρενιέ (με τον οποίο συζούσε επί 6 έτη σε μία βίλα στο Saint-Jean-Cap-Ferrat είχε προγραμματιστεί, εντούτοις η αδελφή του πρίγκιπα, πριγκίπισσα Αντουανέτα, βαρόνη του Massy, η οποία προσέβλεπε στην απόκτηση του θρόνου του πριγκιπάτου από το γιο της, διέσπειρε κακόβουλες φήμες ότι δήθεν η Πασκάλ δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει. Περαιτέρω, το λανθασμένο αποτέλεσμα μίας γυναικολογικής εξέτασης στην οποία υποβλήθηκε η ηθοποιός και το οποίο αποφαινόταν για την στειρότητά της, οδήγησε στην ματαίωση του μυστηρίου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί
Θαυμασμός

Ο **θαυμασμός** είναι συναίσθημα που παρατηρείται με την εκδήλωση θετικών συναισθημάτων προς άτομα με ικανότητες, ταλέντο και δεξιότητες. Ο θαυμασμός διευκολύνει την κοινωνική μάθηση. Ο θαυμασμός διευκολύνει την αυτοβελτίωση μέσω της ώθησης για αλλαγή και μετουσίωση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Διαπροσωπικές σχέσεις
Κατηγορία:Τιμή
Ευφορβία η παράλιος

μικρογραφία|Ευφορβία η παράλιος (''Euphorbia paralias''), Παραλία Βοϊδοκοιλιάς, Μεσσηνία, Πελοπόννησος, 12-08-2021
μικρογραφία|Ευφορβία η παράλιος (''Euphorbia paralias''), Παραλία Βοϊδοκοιλιάς, Μεσσηνία, Πελοπόννησος, 12-08-2021
Το είδος **Ευφορβία η παράλιος** (*Euphorbia paralias*), ανήκει στην οικογένεια Ευφορβιίδες, με τα περισσότερα είδη να χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη γαλακτώδους χυμού ο οποίος τις περισσότερες φορές είναι δηλητηριώδης. 

## Γεωγραφική κατανομή-Οικολογία
Η Ευφορβία η παράλιος είναι φυτό των παραθαλασσίων αμμωδών παραλιών με μεσογειακή κατανομή που εκτείνεται στην Ευρώπη μέχρι την Βρεταννία και απαντά σ’ όλες τις ελληνικές ακτές. 

## Περιγραφή φυτού
Είναι φυτό γλαυκό, πολυετές, με ανθοφόρα παραβλαστήματα, καθώς και βραχύτερες μασχαλιαίες άγονες διακλαδώσεις. Σκιάδια με 3-6 διχαλωτά διακλαδισμένες ακτίνες. Ανθίζει Απρίλιο-Σεπτέμβριο.

## Πηγές
*Καββαδάς Σ. 1956, Εικονογραφημένον Βοτανικόν - Φυτολογικόν Λεξικόν: Τόμος Δ΄, Εκδόσεις Πελεκάνος
*Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
*Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών
*Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατηγορία:Ευφορβιοειδή
Saccharophagus degradans

Το ***Saccharophagus degradans*** (πρώην ***Microbulbifer degradans***) είναι αρνητικό κατά gram θαλάσσιο βακτήριο που είναι γνωστό ότι αποικοδομεί έναν αριθμό σύνθετων πολυσακχαριτών ως πηγή ενέργειας. Το S. degradans έχει επίσης αποδειχθεί ότι ζυμώνει την ξυλόζη σε αιθανόλη. Σε πρόσφατες μελέτες, το Saccharophagus degradans από τον κόλπο Chesapeake Bay χρησιμοποιήθηκε αποτελεσματικά για την παραγωγή κυτταρινικής αιθανόλης. Η παραγωγή κυτταρινικής αιθανόλης μέσω βακτηριακής δράσης θα μπορούσε να αποτελέσει το κλειδί για τη φθηνή παραγωγή κυτταρινικής αιθανόλης για την παγκόσμια μαζική παραγωγή βιοαιθανόλης. Επί του παρόντος παράγεται με μέσα όπως η αεριοποίηση. Το S. degradans είναι το μοναδικό είδος του νεοδημιουργηθέντος γένους του.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Type strain of ''Saccharophagus degradans'' at Bac''Dive'' -  the Bacterial Diversity Metadatabase

Κατηγορία:Πρωτεοβακτήρια
Μονή Αγίου Γεωργίου Αιδηψού

Η **Μονή Αγίου Γεωργίου** ή **Μονή Αγίου Γεωργίου Ηλίων** ή **Μονή Αγίου Γεωργίου Αιδηψού**  βρίσκεται στη βόρεια Εύβοια, βορειοδυτικά και κοντά στο χωριό Ήλια, σε πλαγιά του Βαλάντιου όρους με υψόμετρο 386 μέτρα. Απέχει 13 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Αιδηψό και 25 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Ιστιαία (έδρα δήμου). Πρόκειται για γυναικεία μονή η οποία ιδρύθηκε το 1670, αλλά σύμφωνα με την παράδοση είναι παλαιότερη, του 13ου αιώνα. Το καθολικό της μονής είναι σταυροειδούς ρυθμού και το τέμπλο του κατασκευάστηκε τον 17ο αιώνα. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η μονή καταστράφηκε τρεις φορές. Στη μονή υπάρχουν λείψανα των Αγίων Γεωργίου, Μαρίνης, Μάμαντος και Κυριακής. Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται από το 1835 αναφερόμενη με την ονομασία *Μονή Ηλία* ή *Αγίου Γεωργίου* η οποία από το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 διορθώθηκε σε Μονή Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Λουτρών Αιδηψού της δημοτικής ενότητας Αιδηψού, του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 7 μοναχές. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μονή Αγίου Γεωργίου από τον ιστότοπο https://www.voriaevia.gr/ 
* Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Ηλίων στο https://www.youtube.com/ 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μονές της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Αλγοκαλλιέργεια

Η **αλγοκαλλιέργεια** είναι μορφή υδατοκαλλιέργειας που περιλαμβάνει την καλλιέργεια ειδών φυκών.

Η πλειονότητα των φυκών που καλλιεργούνται σκόπιμα εμπίπτουν στην κατηγορία των μικροφυκών (που αναφέρονται επίσης ως φυτοπλαγκτόν, μικροφύκη ή πλαγκτονικά φύκη). Τα μακροφύκη, κοινώς γνωστά ως φύκια, έχουν επίσης πολλές εμπορικές και βιομηχανικές χρήσεις, αλλά λόγω του μεγέθους τους και των ιδιαίτερων απαιτήσεων του περιβάλλοντος στο οποίο πρέπει να αναπτυχθούν, δεν προσφέρονται τόσο εύκολα για καλλιέργεια (αυτό μπορεί να αλλάξει, ωστόσο, με την έλευση νεότερων καλλιεργητών φυκιών, οι οποίοι είναι ουσιαστικά πλυντήρια φυκιών που χρησιμοποιούν ανερχόμενες φυσαλίδες αέρα σε μικρά δοχεία).

Η εμπορική και βιομηχανική καλλιέργεια φυκιών έχει πολυάριθμες χρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής συστατικών τροφίμων, όπως ωμέγα-3 λιπαρά οξέα ή φυσικές χρωστικές και βαφές τροφίμων, τρόφιμα, λιπάσματα, βιοπλαστικά, χημικές πρώτες ύλες (πρώτες ύλες), φαρμακευτικά προϊόντα και καύσιμα από φύκια, ενώ μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως μέσο ελέγχου της ρύπανσης.

Η παγκόσμια παραγωγή καλλιεργούμενων υδρόβιων φυτών, στην οποία κυριαρχούν κατά κύριο λόγο τα φύκια, αυξήθηκε σε όγκο παραγωγής από 13,5 εκατομμύρια τόνους το 1995 σε λίγο πάνω από 30 εκατομμύρια τόνους το 2016.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φύκη
Βιοπλαστικά

μικρογραφία|Η συσκευασία είναι φτιαγμένη από βιοπλαστικό
Τα **βιοπλαστικά** είναι πλαστικά υλικά που παράγονται από ανανεώσιμες πηγές βιομάζας, όπως φυτικά λίπη και έλαια, άμυλο καλαμποκιού, άχυρο, ξυλοτεμαχίδια, πριονίδι, ανακυκλωμένα απόβλητα τροφίμων κ.λπ. Ορισμένα βιοπλαστικά λαμβάνονται με επεξεργασία απευθείας από φυσικά βιοπολυμερή, συμπεριλαμβανομένων πολυσακχαριτών (π.χ. άμυλο, κυτταρίνη, χιτοζάνη και αλγινικό) και πρωτεϊνών (π.χ. πρωτεΐνη σόγιας, γλουτένη και ζελατίνη), ενώ άλλα συντίθενται χημικά από παράγωγα σακχάρων (π.χ. γαλακτικό οξύ) και λιπιδίων (έλαια και λίπη) είτε από φυτά είτε από ζώα, ή παράγονται βιολογικά με ζύμωση σακχάρων ή λιπιδίων. Αντίθετα, τα κοινά πλαστικά, όπως τα πλαστικά ορυκτών καυσίμων (που ονομάζονται επίσης πολυμερή με βάση το πετρέλαιο) προέρχονται από το πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο.

Από το 2014, τα βιοπλαστικά αντιπροσώπευαν περίπου το 0,2% της παγκόσμιας αγοράς πολυμερών (300 εκατομμύρια τόνοι). Αν και τα βιοπλαστικά δεν είναι εμπορικά σημαντικά, η έρευνα συνεχίζεται για το θέμα αυτό.

Εκτός από την αποσύνδεσή τους από την πετροχημική βιομηχανία, τα βιοπλαστικά είναι ελκυστικά επειδή μπορούν να είναι βιοδιασπώμενα. Δεν είναι όλα τα βιοπλαστικά βιοδιασπώμενα ούτε βιοδιασπώνται ευκολότερα από τα βασικά πλαστικά που προέρχονται από ορυκτά καύσιμα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Plastics 2020 Challenge: Debate on the future role of Bioplastics
* Assessment of China's Market for Biodegradable Plastics , May 2017, GCiS China Strategic Research

Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες
Set the Controls for the Heart of the Sun

Το **Set the Controls for the Heart of the Sun** είναι τραγούδι του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Pink Floyd που κυκλοφόρησε στο δεύτερο άλμπουμ τους *[[A Saucerful of Secrets]]* το 1968. Είναι το τρίτο κομμάτι του δίσκου.

Κατηγορία:Τραγούδια των Pink Floyd
I Know What I Like (In Your Wardrobe)

**I Know What I Like** είναι το πρώτο τραγούδι που τοποθετήθηκε στο chart από το βρετανικό ροκ συγκρότημα Genesis . Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως σινγκλ στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Φεβρουάριο του 1974 με το τραγούδι "Twilight Alehouse" που είχε ηχογραφηθεί την εποχή των εγγραφών για το άλμπουμ *Foxtrot* (1972) ως B-side. 
## Παραπομπές

Κατηγορία:Τραγούδια του 1973
Βιοκυβερνητική

Η **βιοκυβερνητική** είναι ένα άλλο σχήμα ονομασίας (ο ίδιος ο όρος "κυβερνητική" προήλθε ως αντανάκλαση της λειτουργίας των βιολογικών συστημάτων) που χρησιμοποιείται στην κυβερνητική ως περιγραφή της βιολογικής επιστήμης κατανοητής με τεχνολογικούς όρους, που περιλαμβάνει βιολογικούς κλάδους που επωφελούνται από την εφαρμογή της κυβερνητικής, συμπεριλαμβανομένης της νευρολογίας και των πολυκυτταρικών συστημάτων. Η βιοκυβερνητική διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη συστημική βιολογία, επιδιώκοντας την ενσωμάτωση διαφορετικών επιπέδων πληροφοριών για την κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των βιολογικών συστημάτων.

Η βιοκυβερνητική είναι μια αφηρημένη επιστήμη και αποτελεί θεμελιώδες μέρος της θεωρητικής βιολογίας, βασισμένη στις αρχές της συστημικής.

## Ορολογία

Η βιοκυβερνητική είναι μια σύνθετη λέξη από το bio (ελληνικά: βίο / ζωή) και την κυβερνητική (ελληνικά: κυβερνητική / έλεγχος-κυβέρνηση). Αν και η εκτεταμένη μορφή της λέξης είναι βιολογική κυβερνητική, ο τομέας αναφέρεται συνηθέστερα ως βιοκυβερνητική σε επιστημονικές εργασίες. Η βιοπληροφορική μπορεί επίσης να αναφέρεται σωστά ως βιοπληροφορική.

## Πρώιμοι υποστηρικτές

Στους πρώτους υποστηρικτές της βιοκυβερνητικής περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι Ross Ashby, Hans Drischel και Norbert Wiener. Τα δημοφιλή άρθρα που δημοσίευσε ο κάθε επιστήμονας παρατίθενται παρακάτω.

* Ross Ashby, "Introduction to Cybernetics", 1956
* Hans Drischel, "Einführung in die Biokybernetik." 1972
* Norbert Wiener, "Cybernetics or Control and Communication in the Animal and the Machine", 1948

## Παρόμοια πεδία

Εργασίες και έρευνες που εμβαθύνουν σε θέματα που αφορούν τη βιοκυβερνητική μπορούν να βρεθούν με πλήθος παρόμοιων ονομάτων, όπως μοριακή κυβερνητική, νευροκυβερνητική και κυτταρική κυβερνητική. Τέτοια πεδία περιλαμβάνουν κλάδους που εξειδικεύουν ορισμένες πτυχές της μελέτης του ζωντανού οργανισμού (για παράδειγμα, η νευροκυβερνητική επικεντρώνεται στη μελέτη νευρολογικών μοντέλων σε οργανισμούς).

## Κατηγορίες

* Βιοκυβερνητική - η μελέτη ενός ολόκληρου ζωντανού οργανισμού
* Νευροκυβερνητική - η κυβερνητική που ασχολείται με νευρολογικά μοντέλα. (Η Ψυχοκυβερνητική ήταν ο τίτλος ενός βιβλίου αυτοβοήθειας και δεν αποτελεί επιστημονικό κλάδο)
* Μοριακή κυβερνητική - κυβερνητική που ασχολείται με μοριακά συστήματα (π.χ. κυβερνητική της μοριακής βιολογίας)
* Κυτταρική κυβερνητική - κυβερνητική που ασχολείται με κυτταρικά συστήματα (π.χ. τεχνολογία πληροφοριών/κυτταρικά τηλέφωνα ή βιολογικά κύτταρα)
* Εξελικτική κυβερνητική - μελέτη της εξέλιξης των πληροφοριακών συστημάτων (βλέπε επίσης εξελικτικός προγραμματισμός, εξελικτικός αλγόριθμος)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Max Planck Institute for Biological Cybernetics
* Journal "Biological Cybernetics"
* Scientific portal on biological cybernetics
* UCLA Biocybernetics Laboratory

Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες
Κατηγορία:Βιοτεχνολογία
Ναός Αγίου Σπυρίδωνος (Τεργέστη)

Ο Ορθόδοξος **Ναός του Αγίου Σπυρίδωνος** (ιταλ. *Chiesa di San Spiridione*, σερβ. Црква светог Спиридона) στην Τεργέστη της Ιταλίας είναι σερβικός ορθόδοξος ναός.

## Ιστορία
Η Ορθόδοξη κοινότητα της Τεργέστης είχε συσταθεί από το 1748 αλλά χρειάσθηκε να περάσουν τρία χρόνια ακόμα μέχρι η Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία να επιτρέψει στους Ορθόδοξους Χριστιανούς να θρησκεύουν δημόσια. Αυτό προέτρεψε την εγκατάσταση στην πόλη Σέρβων εμπόρων από το Χέρτσεγκ Νόβι, το Τρεμπίνιε και το Σαράγεβο. Ο πρώτος ορθόδοξος ναός κτίσθηκε έτσι στα μέσα του 18ου αιώνα και χρησίμευε αρχικώς ως τόπος λατρείας τόσο για τους Σέρβους, όσο και για τους Έλληνες που ζούσαν στην Τεργάστη. Η πρώτη ακολουθία στον ναό τελέσθηκε το 1755, ενώ δύο καμπαναριά ανεγέρθηκαν το 1782. Διαφωνίες μεταξύ των δύο εθνοτικών ομάδων επί των εκκλησιαστικών πραγμάτων οδήγησαν στη διάλυση της ενιαίας κοινότητας το 1781. Η σερβική κοινότητα κράτησε τον ναό, αναγνωριζόμενη επισήμως το 1782, ενώ η ελληνική κοινότητα έκτισε τον Ναό του Αγίου Νικολάου των Ελλήνων. 

Εξαιτίας της αστάθειας του εδάφους στη θέση όπου είχε ανεγερθεί ο αρχικός ναός, λήφθηκε ομόφωνη απόφαση να κατεδαφισθεί και να αναγερθεί νέος ναός του Αγίου Σπυρίδωνος, ο οποίος είναι και ο σημερινός. Οι εργασίες για την κατασκευή του νέου ναού άρχισαν στις 2 Μαρτίου 1861, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Κάρλο Ματσακίνι. Ο εξωτερικός διάκοσμος ανατέθηκε στους Πομπέυ Μπερτίνι και Αντώνιο Καρέλια, οι εσωτερικές ζωγραφικές διακοσμήσεις και ο σχεδιασμός των εξωτερικών έγιναν από τον Τζουζέππε Μπερτίνι, ενώ ο επίσης Μιλανέζος Εμίλιο Μπίζι (*Emilio Bisi*, 1850-1920) φιλοτέχνησε αργότερα γλυπτά έργα για την πρόσοψη του ναού. Τα μάρμαρα του ναού προέρχονται από την Καρράρα, τη Βερόνα, το Υψίπεδο Καρστ και την Ίστρια. Ο νέος ναός αποπερατώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1868 και μία λιτή τελετή θυρανοιξίων έλαβε χώρα στις 20 Σεπτεμβρίου 1869.

Από το 1994 έως το 2011 ο ναός και η ενορία του υπαγόταν στη Μητρόπολη Ζάγκρεμπ και Λιουμπλιάνας του Ορθόδοξου Πατριαρχείου Σερβίας, ενώ από 2011 υπάγεται στην Επαρχία Αυστρίας και Ελβετίας του ίδιου Πατριαρχείου.

Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνος φιλοξενεί πολλά αντικείμενα, ιστορικά έγγραφα, ιερές εικόνες και διάφορα έργα τέχνης, χρονολογούμενα από το 1751 και ύστερα. Δίπλα στον ναό βρίσκεται η Σχολή «Γιοβάν Μίλετιτς».

## Φωτογραφίες

Αρχείο:Carlo Maciachini's project for Saint Spyridon Church in Trieste, 1860.png|Σχέδιο του Ματσακίνι για τον νέο ναό (1860)
Αρχείο:Trieste cerkiew serbska 8.jpg|Το εσωτερικό του ναού με το τέμπλο
Αρχείο:Dome of the Saint Spyridon Church.JPG|Ο τρούλος του ναού
Αρχείο:Transept of Saint Spyridon Serbian Orthodox church (Trieste).jpg|Η οροφή του νότιου μέρους
Αρχείο:Chiesa serbo-ortodossa della Trinità e di San Spiridione-10 (6073250047).jpg|Κιονόκρανο από το εσωτερικό του ναού
Αρχείο:Tempio di San Spiridione (8540692144).jpg|Η εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνος από εξωτερικό τοίχο
Αρχείο:Kirche der Dreifaltigkeit und des Hl. Spyridon (Triest) von oben.JPG|Η στέγη του ναού με τους χαρακτηριστικούς μικρούς θόλους γύρω από τον κεντρικό τρούλο


## Παραπομπές


Σπυριδωνος Τεργεστη
Ναος Αγιου Σπυριδωνος
Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Σπυρίδωνα
Άγιος Γεώργιος Γιάλτρων Εύβοιας

Ο **Άγιος Γεώργιος Γιάλτρων** είναι παραθαλάσσιος παραθεριστικός οικισμός στην Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας

## Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στη βόρεια Εύβοια και τα παράλια του όρμου Γιάλτρων στον κόλπο Αιδηψού του Βόρειου Ευβοϊκού σε υψόμετρο 2 μέτρα. Απέχει περίπου 14 χλμ. Δ. από την Αιδηψό και 30 χλμ. ΝΔ. από την Ιστιαία (έδρα δήμου). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται την κοινότητα Γιάλτρων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Γιάλτρα, τα Λουτρά Γιάλτρων και τη Ροδοδάφνη αποτελούν την τοπική κοινότητα Γιάλτρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιδηψού του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει 14 κατοίκους.

## Δημογραφία
### Πληθυσμιακή εξέλιξη

## Σημείωση
Στον ίδιο δήμο βρίσκονται οι συνώνυμοι οικισμοί Άγιος Γεώργιος Λιχάδος και Άγιος Γεώργιος Ιστιαίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) 
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4

Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Ντιμίταρ Ντίμοβ Πραματάρσκι

Ο **Ντιμίταρ Ντίμοβ Πραματάρσκι**, (Димитър Димов Праматарски) γνωστός και ως *Ντιμίταρ Ντίμοβ Μακεντόνσκι*, καθώς και με το παρατσούκλι του *Παπασάτα*, ήταν Βούλγαρος παιδαγωγός, πολιτικός και επαναστάτης, συμμετέχων στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα πριν από το 1878. Ο Ντιμίταρ Ντίμοβ ήταν επίσης ο 3ος δήμαρχος της Σόφιας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1844 στο χωριό Σκρεμπάτνο, τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία. Εκεί διδάχτηκε και τα πρώτα γράμματα, το 1857 πήγε στη Σόφια και συνέχισε τις σπουδές του στην σχολή του Σάβα Φιλαρέτοβ. Από το 1858 έως το 1861 ήταν μαθητής και ταυτόχρονα δάσκαλος στο Γαλλικό Κολέγιο Λαζαριστών (ΔΕΛΑΣΑΛ) στη Θεσσαλονίκη, όπου δίδασκε βουλγαρικά και σπούδασε οικονομικά και νομικά. Σπούδασε και εργάστηκε επίσης στη Φιλιππούπολη για σύντομο χρονικό διάστημα - δίδαξε στο επισκοπικό σχολείο υπό τον Ιωακείμ Γκρούεβ και στο αμερικανικό ιεραποστολικό σχολείο εκεί.

Από το 1861 έως το 1866, ο Ντιμίταρ Πραματάρσκι ήταν δάσκαλος για μικρό χρονικό διάστημα στην γεννέτηρα του Σκρεμπάτνο, στη συνέχεια στην πόλη Νευροκόπι , όπου συμμετείχε ενεργά στους αγώνες της Βουλγαρικής αναγέννησης (Μακεδονικός Αγώνας) και στον εθνικό προσεταιρισμό των κατοίκων της περιοχής. 

Το 1867-68 μετακόμισε για να εργαστεί ως δάσκαλος στη Σόφια, όπου τον σύστησε ο Ιωακείμ Γκρούεβ. Εδώ οι συνάδελφοί του ήταν ο Χρίστο Κοβάτσεβ και ο Ντιμίταρ Νοζάροβ, με τους οποίους συνάντησε τον Βασίλ Λέφσκι και το 1870 έθεσαν τα θεμέλια της μυστικής επαναστατικής επιτροπής στη Σόφια. Ήταν από τους κύριους ηγέτες της Ανωτάτης Μακεδονο-Αδριανουπολικής Επιτροπής.

Μετά την Απελευθέρωση το 1878, ο Ντιμίταρ Ντίμοβ ήταν επικεφαλής (δήμαρχος) του γραφείου του Ρώσου κυβερνήτη της Σόφιας, κόμη Πιότρ Αλαμπίν, στον οποίο παρείχε ανεκτίμητη βοήθεια όχι μόνο λόγω της πολιτικής του ωριμότητας, αλλά και λόγω της άριστης γνώσης των λατινικών, Αγγλικών, Γαλλικών, Ρωσικών, Τουρκικών και Ελληνικών. Αργότερα έγινε γραμματέας του ανώτατου ελεγκτικού δικαστηρίου.

Ήταν Ρωσόφιλος για αυτό και έλαβε το ψευδώνυμο Παπασάτα. Έστειλε και τις τρεις κόρες του να σπουδάσουν στην Οδησσό.

Πέθανε στις 12 Απριλίου 1912 στη Σόφια
.

## Δείτε επίσης
* Αλεξάνταρ Ντίμτσεβ Πραματάροβ
* Γκεόργκι Πραματάρσκι
* Νικόλα Πραματάρσκι
* Ιβάν Πραματάρσκι

## Πηγές
* Димитър Димов: най-достойните дела са делата за народа български! 
* Иван Вазов, Към очерка „София през 1880 г.“

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βούλγαροι δικαστικοί
Κατηγορία:Βούλγαροι παιδαγωγοί
Κατηγορία:Βούλγαροι οικονομολόγοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Σόφιας
Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες
Πολ Γκρίνγκρας

Ο **Πολ Γκρίνγκρας** (αγγλικά: *Paul Greengrass*, 13 Αυγούστου 1955) είναι Άγγλος σκηνοθέτης, κινηματογραφικός παραγωγός, σεναριογράφος και πρώην δημοσιογράφος. Ειδικεύεται στη δραματοποίηση ιστορικών γεγονότων και είναι γνωστός για την υπογραφή του που χρησιμοποιεί χειροκίνητες κάμερες.

Η πρώιμη ταινία του το *Ματωμένη Κυριακή* (2002), για τους πυροβολισμούς του 1972 στο Ντέρι της Βόρειας Ιρλανδίας , κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Άλλες ταινίες που έχει σκηνοθετήσει είναι τρεις με τον Τζέισον Μπορν της σειράς: *[[Στη σκιά των κατασκόπων]]* (2004), *[[Το τελεσίγραφο του Μπορν]]* (2007), και *[[Τζέισον Μπορν (ταινία)|Τζέισον Μπορν]]* (2016). Με την ταινία *[[Πτήση 93]]* (2006), κέρδισε Βραβείο BAFTA Καλύτερης Σκηνοθεσίας και έλαβε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Επίσης έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες *[[Ουδέτερη ζώνη]]* (2010); και *[[Captain Phillips]]* (2013). Το 2004, συνέγραψε και παρήγαγε την ταινία *Όμαγκ: Η αναζήτηση της αλήθειας*, ταινία η οποία κέρδισε το Βραβείο Τηλεόρασης της Βρετανικής Ακαδημίας .

Το 2007, ο ίδιος ίδρυσε την Directors UK, μια επαγγελματική οργάνωση Βρετανών κινηματογραφιστών και ήταν ο πρώτος της πρόεδρος μέχρι το 2014. Το 2008, η *The Telegraph* τον ανέδειξε μεταξύ των πιο σημαντικών ανθρώπων στον βρετανικό πολιτισμό. Το 2017, τιμήθηκε με την υποτροφία του British Film Institute.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι
Ντιμίταρ Χατζικότσεβ

Ο **Ντιμίταρ Νικόλοβ Χατζικότσεβ** (Димитър Николов Хаджикоцев) είναι Βούλγαρος πολιτικός. Διετέλεσε δύο φορές δήμαρχος της Σόφιας, το 1878 και το 1883 - 1884.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1846 στην οικογένεια του εμπόρου Χατζή Κότσε Ιβάνοβ από τον οποίο και κληρονόμησε πολλά πλούτη. Αποφοίτησε από το σχολείο τεσσάρων τάξεων του Σάβα Φιλάρετοβ στην Σόφια. Το 1858 σπούδασε στην Οδησσό και το 1859 - 1863 στο Κίεβο. 

Ήταν μέλος της Μυστικής Επαναστατικής Επιτροπής της Σόφιας, συμμετέχων στον Μακεδονικό αγώνα. Από το 1869 έως το 1896, μαζί με τον Γκεόργκι Πάντσοβ, ήταν ιδιοκτήτης μιας εμπορικής εταιρείας. 

Έγινε δήμαρχος σε ηλικία 32 ετών, την 1η Αυγούστου 1878 διορίστηκε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου της Σόφιας (δήμαρχος). Επίσης ήταν ο πρώτος δήμαρχος της Σόφιας που κυβέρνησε δύο φορές και ο πρώτος μόνιμος κάτοικος της πόλης που έγινε δήμαρχος.

Κατά την δημαρχία του τοποθετήθηκαν φανάρια σε δρόμους της πόλης. Πέθανε το 1896 στη Σόφια.

Το προσωπικό του αρχείο φυλάσσεται στο ταμείο 682K στο κεντρικό κρατικό αρχείο και αποτελείται από 658 αρχειακές ενότητες από την περίοδο 1836 - 1943.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βούλγαροι επιχειρηματίες
Κατηγορία:Δήμαρχοι Σόφιας
Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου

Το **Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου** (αγγλ. *British Film Institute*, συντομογραφία: *BFI*) είναι ένας ανεξάρτητος, μη κερδοσκοπικός οργανισμός ταινιών και τηλεόρασης ο οποίος ιδρύθηκε το 1933 για να προωθήσει και διατηρήσει τη δημιουργία ταινιών και την τηλεόραση στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το BFI χρησιμοποιεί κεφάλαια λαχείων για να ενθαρρύνει την παραγωγή ταινιών, τη διανομή και την εκπαίδευση. 
Χορηγείται από το Τμήμα Ψηφιακών Μέσων, Πολιτισμού και Αθλητισμού.

## Αρχείο
Το BFI διατηρεί το μεγαλύτερο κινηματογραφικό αρχείο, το Εθνικό Αρχείο του BFI, που προηγουμένως ονομαζόταν Εθνική Βιβλιοθήκη Ταινιών (*National Film Library*, 1935-1955), Εθνικό Αρχείο Ταινιών (1955-1992) και Εθνικό Αρχείο Ταινιών και Τηλεοράσεως (1993-2006). Το αρχείο αυτό περιέχει περισσότερες από 50.000 ταινίες με υπόθεση, πάνω από 100.000 άλλες ταινίες (π.χ. ντοκιμαντέρ) και περίπου 625.000 τηλεοπτικά προγράμματα. Η πλειονότητα της συλλογής είναι βρετανικές δημιουργίες, αλλά φιλοξενούνται επίσης διεθνώς σημαντικά έργα από όλο τον κόσμο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Κινηματογράφος στο Ηνωμένο Βασίλειο
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Χάντσβιλ (Αλαμπάμα)

Το **Χάντσβιλ** (), είναι πόλη των ΗΠΑ στο βόρειο τμήμα της πολιτείας της Αλαμπάμα, στο νότιο άκρο των Απαλαχίων ορέων. Αποτελεί τη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Αλαμπάμα, καθώς και την έδρα της κομητείας Μάντισον. 

Η πόλη του Χάντσβιλ, έχει πληθυσμό 215.006 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020), ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Χάντσβιλ-Ντέκατουρ, έχει πληθυσμό 492.001 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020), αποτελώντας τη δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή, μετά το Μπέρμιγχαμ.

Το Χάντσβιλ, ιδρύθηκε ως πόλη, το 1805, και έγινε ανεξάρτητη πόλη το 1811. Σήμερα, η πόλη, γνωρίζει μια σημαντική ανάπτυξη, ιδιαίτερα στον τεχνολογικό, πυροτεχνουργικό και τον αεροδιαστημικό κλάδο, αφού εκεί εδρεύει το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Μάρσαλ της NASA, καθώς και η Διοίκηση Αεροπορίας και Πυραύλων των Ηνωμένων Πολιτειών. Αξιοσημείωτη είναι η δραστηριότητα 57 εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην πόλη και βρίσκονται στο Fortune 500, αποτελώντας σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, το Χάντσβιλ, μία από τις καλύτερες περιοχές για επιχειρηματική δραστηριότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

## Παραπομπές


__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__

Κατηγορία:Πόλεις της Αλαμπάμα
Κατηγορία:Έδρες κομητειών της Αλαμπάμα
Καθεδρικός Ναός της Αμώμου Συλλήψεως (Θεσσαλονίκη)

μικρογραφία|Καθολική Εκκλησία (Το καμαπαναριό) (Βιταλιάνο Ποζέλι,1897)
μικρογραφία|Καθολική Εκκλησία (Εσωτερικό)
Ο **Καθεδρικός Ναός της Αμώμου Συλλήψεως**, επίσης γνωστός ως **Φραγκοκλησιά**, βρίσκεται στην οδό Φράγκων 19 που αποτελούσε το κέντρο της ευρωπαϊκής (φράγκικης) συνοικίας, γνωστής και ως Φραγκομαχαλάς (Θεσσαλονίκη), στη Θεσσαλονίκη. Εδώ ήταν το μέρος όπου συγκεντρώνονταν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης από τον 19ο αιώνα. Η Καθολική Εκκλησία άρχισε να κατασκευάζεται το 1897 σε σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι (Υπουργείο Μακεδονίας & Θράκης, Γενί Τζαμί, Στοά Μαλακοπή, Βίλλα Allatini, Αρμένικη Εκκλησία κ.ά) και αποπερατώθηκε το 1899. Κτίστηκε στη θέση προγενέστερου ναού του 1867 που είχε υποστεί σοβαρές ζημιές στη μεγάλη φωτιά τού 1897, πριν από τον οποίο υπήρχε ο ναός του Αγίου Λουδοβίκου που είχε κατασκευαστεί το 1742 και κάηκε το 1839. Ο ναός είναι τρίκλιτη Βασιλική με ημικυλινδρικό θόλο. Στο εσωτερικό του με τις κιονοστοιχίες κορινθιακού ρυθμού, και το άγαλμα του Αποστόλου Παύλου, υπάρχουν επίσης τα αριστουργηματικά βιτρώ που καλύπτουν τα ανοίγματα των παραθύρων και δίνουν μια πραγματικά όμορφη αίσθηση με τα χρώματα να παίζουν με το φώς. Εντυπωσιακό επίσης είναι  το ύψους 40μ καμπαναριό, με το ρολόι, που έδειχνε τη φράγκικη ώρα σε όλην την γύρω περιοχή.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Κολώνας Β. & Παπαματθαιάκη Λ. 1980, Ο Αρχιτέκτονας Vitaliano Poselli

Κατηγορία:Μνημεία της Θεσσαλονίκης
Θεσσαλονικη
Αλεξάνταρ Ντίμτσεβ Πραματάροβ

Ο **Αλεξάνταρ Ντίμτσεβ Πραματάροβ (Πραματάρσκι)** (*Александър Димчев Праматаров (Праматарски)*) ήταν Βούλγαρος, στρατιωτικός, πολιτικός και επαναστάτης μέλος της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1892 στο χωριό Σκρεμπάτνο, τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία, και ανήκε σε εξέχουσα οικογένεια. Το 1913 αποφοίτησε από την τελευταία εικοστή έβδομη τάξη του Βουλγαρικού γυμνασίου Θεσσαλονίκης. Το 1915 αποφοίτησε από την στρατιωτική σχολή της Σόφιας και στις 25 Αυγούστου προήχθη στον βαθμό του υπολοχαγού. Του ανατέθηκε να υπηρετήσει στο Έβδομο σύνταγμα πυροβολικού. Έλαβε μέρος στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1915 - 1918) ως αξιωματικός πυροβολικού. Του απονεμήθηκαν δύο μετάλλια "Για το θάρρος του", βαθμός IV.

Συμμετέχει ενεργά στις δραστηριότητες του βοηθητικού Οργανισμού της εσωτερικής Μακεδονικής επαναστατικής οργάνωσης. Τον Απρίλιο του 1926 διορίστηκε επικεφαλής της περιφερειακής μόνιμης επιτροπής του Πέτριτς. Το 1933, ως πρόεδρος της περιφερειακής μόνιμης επιτροπής, εξελέγη στο προεδρείο του μεγάλου Μακεδονικού συμβουλίου, που πραγματοποιήθηκε στη Άνω Τζουμαγιάς. Με την πρωτοβουλία του, έδωσε μεγάλη ώθηση στην οικονομική άνοδο της περιοχής του Πιρίν. Από το 1941 έως το 1944 ήταν δήμαρχος του Πέτριτς. Με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων το 1944, με επικεφαλής τοπικούς εθελοντές, κατάφερε να εξουδετερώσει μια γερμανική μονάδα που ετοιμαζόταν να πυρπολήσει την πόλη.

Μετά τις 9 Σεπτεμβρίου 1944, συνελήφθη, ξυλοκοπήθηκε και οδηγήθηκε στις φυλακές της Άνω  Τζουμαγιάς Στις 26 Μαρτίου 1945, καταδικάστηκε από το Λαϊκό Δικαστήριο του Σβέτι Βράχκα σε αυστηρή φυλάκιση 15 ετών όπου ενώπιον του δικαστηρίου δεν δηλώνει ένοχος. 

Πέθανε στη Σόφια σε προχωρημένη ηλικία στις 30 Σεπτεμβρίου 1982.

## Δείτε επίσης
* Ντιμίταρ Ντίμοβ Πραματάρσκι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί
Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες
Κατηγορία:Δήμαρχοι της Βουλγαρίας
Κατηγορία:Μέλη της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Βουλγαρικού Γυμνασίου Αρρένων Θεσσαλονίκης
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Πήλινου Στόχου 1976

Το **Βαλκανικό Πρωτάθλημα Πήλινου Στόχου 1976** ήταν η 10η διοργάνωση του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Σκοπευτήριο Καισαριανής. Διεξήχθησαν 4 αγωνίσματα ανδρών (2 ατομικά και 2 ομαδικά). Το αγώνισμα του σκιτ έγινε από 31 Ιουνίου έως 1 Ιουλίου και του τραπ από 3 έως 4 Ιουλίου.

Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Ελλάδα και η Ρουμανία με 2 χρυσά μετάλλια και 5 συνολικά έκαστη. Την τρίτη θέση κέρδισε η Βουλγαρία με 2 αργυρά μετάλλια και 3 συνολικά.
## Αποτελέσματα

## Πίνακας μεταλλίων

## Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν ήταν:

## Συνθέσεις
Οι συνθέσεις των εθνικών ομάδων ήταν:

*Εθνική Βουλγαρίας:
**Σκιτ: ;
**Τραπ: Μπόνοφ ή Ντάνκοφ, ;

*Εθνική Ελλάδας:
**Σκιτ: Λάκης Γεωργίου-Ψημολοφίτης, Πάβλος Κανελλάκης, Παναγιώτης Ξανθάκος, Μενέλαος Παντελεάκης-Μιχαηλίδης, Πέτρος Παππάς, ;
**Τραπ: Βαγγέλης Καραγιαννίδης, ;

*Εθνική Ρουμανίας:
**Σκιτ: Άνταλμπερτ Όστερ, Γκεόργκε Σενκοβίτσι, ;
**Τραπ: Ποποβίτσι, ;

*Εθνική Τουρκίας:
**Σκιτ: Γκιουνές Γιουνούς
**Τραπ: ;

## Παραπομπές


1976
Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα
Κατηγορία:Σκοποβολή το 1976
Γεώργιος Μαρκίδης

Ο **Γεώργιος Μάρκου Πούλιου** (1764-1830), γνωστότερος ως **Γεώργιος Μαρκίδης Πούλιου**, ήταν Έλληνας έμπορος, τυπογράφος και εκδότης της εποχής του Διαφωτισμού. Καταγόταν από τη Σιάτιστα. Μαζί με τον αδελφό του Πούλιο Μαρκίδη Πούλιου εξέδωσε στο τυπογραφείο τους στη Βιέννη έναν μεγάλο αριθμό έργων που εκφράσουν το πνεύμα του Διαφωτισμού και την «Ἐφημερίδα», η οποία είναι σήμερα η παλαιότερη γνωστή ελληνική εφημερίδα. Και οι δύο ανήκαν στον κύκλο του Ρήγα Βελεστινλή και ήταν ενήμεροι για τα επαναστατικά σχέδιά του.
μικρογραφία|«Ἐφημερίς». Το πρώτο φύλλο της εφημερίδας των Μαρκιδών Πούλιου.

## Βιογραφία
Αδελφός του Πούλιου (ή Πούμπλιου) Μάρκου. Το 1798 εξορίστηκε από τα εδάφη της Αψβουργικής Μοναρχίας, λόγω της εμπλοκής του στα επαναστατικά σχέδια του Ρήγα. Μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια να εγκατασταθεί στη Λειψία, μετέβη στη Γαλλία. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη γερμανική πόλη Φυρτ και από το 1816 στη Νυρεμβέργη. 

Ο Γεώργιος Μάρκου υπήρξε τέκτονας. Το 1801 ήταν μέλος της στοάς «Joseph zur Eingkeit» στη Νυρεμβέργη, απ' όπου αποχώρησε έναν χρόνο αργότερα για να προσχωρήσει στη στοά «Alexander zu den drei Sternen» στο Ansbach. Το 1803 συμμετείχε στην ίδρυση της στοάς «Zur Wahrheit und Freundschaft» στην Φυρτ.

## Η εκδοτική του δραστηριότητα
Οι αδελφοί Μαρκίδες Πούλιου δραστηριοποιήθηκαν στο εμπόριο μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Αψβουργικής Μοναρχίας. Παράλληλα δραστηριοποιήθηκαν ως τυπογράφοι-εκδότες κυρίως ελληνικών, αλλά όχι μόνο, εντύπων.   

## Η «Ἐφημερίς»
Από το τυπογραφείο των αδελφών Μαρκίδη Πούλιου κυκλοφόρησε στα χρόνια 1790-1797 η «Ἐφημερίς». Πρόκειται για τη δεύτερη γνωστή ελληνική εφημερίδα. Η πρώτη ήταν ο «Ταχυδρόμος της Βιέννης» η οποία είχε κυκλοφορήσει για σύντομο διάστημα το 1784 με πρωτοβουλία του Γεωργίου Βεντότη και του Γιόζεφ Μπάουμαϊστερ,  κοντά στους οποίους είχαν μαθητεύσει οι αδελφοί Μαρκίδη Πούλιου. Από την εφημερίδα αυτή δεν έχουν εντοπιστεί φύλλα. Έτσι το έντυπο των Μαρκιδών είναι η πρώτη σωζόμενη ελληνική εφημερίδα. 

## Η σχέση με τον Ρήγα Βελεστινλή
Κατά το δεύτερο ταξίδι του στη Βιέννη, το 1797, ο Ρήγας συνεργάστηκε με τους αδελφούς Μαρκίδες Πούλιου για την έκδοση μιας σειράς κειμένων του, πρωτοτύπων και μεταφράσεων, αλλά και για την εκτύπωση των χαρτών που είχε σχεδιάσει.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Κατηγορία:Έλληνες επαναστάτες
Κατηγορία:Έλληνες τυπογράφοι
Κρούμ Ποπόβ

Ο **Κρούμ Κιμόβ Ποπόβ** (*Крум Кимов Попов*)  ήταν βούλγαρος πολιτικός της Βουλγαρικής Αγροτικής Εθνικής Ένωσης, δήμαρχος της Σόφιας (1922 - 1923).

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1892 στο χωριό Karaach (σήμερα η πόλη Λέβκσι). Αποφοίτησε από το Λύκειο του Πλέβεν κι εργάστηκε για λίγο ως δάσκαλος. Έγινε δεκτός ως φοιτητής νομικής στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας αλλά έκοψε την εκπαίδευση και έλαβε μέρος στους πολέμους για εθνική ενοποίηση.

Μέλος της Βουλγαρικής αγροτικής εθνικής ένωσης και πρόεδρος της περιφερειακής αγροτικής ένωσης στο Πλέβεν. Γενικός γραμματέας του υπουργείου εσωτερικών επί κυβέρνησης Αλεξάντερ Σταμπολίσκι (1920) και Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της Βουλγαρικής Αγροτικής Ένωσης.

Δήμαρχος της Σόφιας (8 Σεπτεμβρίου 1922 - 9 Ιουνίου 1923). Συνεισφέρει σημαντικά στη διοικητική και υποδομική ανάπτυξη της πόλης. Κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος στις 9 Ιουνίου 1923 όπου κατεστάλη η κυβέρνηση Σταμπολίνσκι, συνελήφθη και σκοτώθηκε στο χωριό Gorublyane, κοντά τότε στη Σόφια (τώρα συνοικία της Σόφιας).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Андонова Н., Крум Попов – биографичен очерк. С., 1980, с. 128, 
* Геновски М., От селски учител до столичен кмет, С., 1989, с. 288, 

Κατηγορία:Δήμαρχοι Σόφιας
Κατηγορία:Βούλγαροι εκπαιδευτικοί
Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων Επιφάνιος

Ο **Μητροπολίτης Επιφάνιος** (κατά κόσμον *Μιχαήλ Αρτέμης*, Βρούτση Αμοργού, 1934 - Κατάπολα Αμοργού, 23 Φεβρουαρίου 2026), ήταν Έλληνας θεολόγος και ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος διατέλεσε Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων από το 2003 έως το 2021.

## Βιογραφία
Ο κατά κόσμον Μιχαήλ Αρτέμης του Δημητρίου και της Ευαγγελίας, γεννήθηκε το 1934 στο χωριό Βρούτση της Αμοργού. Το 1958, χειροτονήθηκε διάκονος, ενώ το 1964 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Το ίδιο έτος έλαβε πτυχίο από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Θήρας, Αμοργού και Νήσων, καθώς και ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Χοζοβιωτίσσης Αμοργού από το 1965 έως το 2003. 

Στις 9 Ιανουαρίου 2003 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων, με 59 ψήφους. Χειροτονήθηκε επίσκοπος δύο ημέρες αργότερα.

Στις 28 Αυγούστου 2021 υπέβαλε παραίτηση προς την Ιερά Σύνοδο, επικαλούμενος το προχωρημένο της ηλικίας του. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος την έκανε αποδεκτή στις 9 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. Έκτοτε εφησύχαζε στην Αμοργό.

Απεβίωσε στις 23 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 92 ετών. Κηδεύτηκε στον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Καταπόλων Αμοργού και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο της γενέτειράς του, στο Βρούτση Αμοργού.

## Παραπομπές


Επιφανιος
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ταχυδρόμος της Βιέννης

Ο ***Ταχυδρόμος της Βιέννης*** είναι η παλαιότερη γνωστή ελληνική εφημερίδα. Εκδόθηκε στη Βιέννη από τις 28 Ιουνίου έως τις 12 Ιουλίου 1784 με πρωτοβουλία του τυπογράφου-εκδότη Joseph von Baumeister και του λόγιου Έλληνα τυπογράφου Γεωργίου Βενδότη. Ο δεύτερος είχε αναλάβει και τη σύνταξή της. Η εφημερίδα κυκλοφορούσε κάθε Παρασκευή. Από μαρτυρίες σε γερμανικά έντυπα της εποχής συνάγεται ότι είχε καθαρά ειδησεογραφικό χαρακτήρα, όπως αργότερα και η *[[Εφημερίς (εφημερίδα Βιέννης)|Ἐφημερίς]]* (1790-1797) των αδελφών Μαρκίδη Πούλιου. Εκδόθηκαν δύο μόνο φύλλα, στις 28 Ιουνίου / 9 Ιουλίου και στις 5/16 Ιουλίου του 1784. Και τα δύο λανθάνουν.

Η είδηση για την επικείμενη  έκδοση του *Ταχυδρόμου της Βιέννης* μεταφέρθηκε στην Υψηλή Πύλη μέσω αξιωματούχων των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών. Η Πύλη αντέδρασε στην έκδοση ελληνικής εφημερίδας, επειδή επιθυμούσε να ελέγχει τη ροή πληροφοριών προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία και κυρίως όσων αφορούσαν την πορεία και έκβαση πολεμικών συγκρούσεων με γειτονικές χώρες. Λίγο πριν από τις 25 Ιουνίου 1784, δηλαδή ήδη πριν να κυκλοφορήσει το πρώτο φύλλο, η Υψηλή Πύλη κοινοποίησε διά του Μεγάλου Βεζίρη Χαμίτ Πασά στον έξαρχο του Αψβούργου αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη Herbert-Rathkeal την επιθυμία της να απαγορευθεί η ελληνική εφημερίδα. Οι αυστριακές αρχές διέταξαν τη διακοπή της έκδοσής της στις 15 Ιουλίου 1784. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αυστρία στην ελληνική γλώσσα
Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Δαλμανουθά

thumb|250px|Τόπος λατρείας πλησίον του Ιερού Ναού του Πολλαπλασιασμού των Άρτων και των Ιχθίων.
Η **Δαλμανουθά** είναι ο άγνωστος προορισμός του Ιησού στις ακτές της Θάλασσας της Γαλιλαίας αφού έθρεψε τους τέσσερις χιλιάδες, όπως καταγράφηκε στο ευαγγέλιο του Μάρκου (Κατά Μάρκον 8:10). Ορισμένες φορές πιστεύεται ότι βρίσκεται κοντά στα Μάγδαλα, την φερόμενη ως γενέτειρα της Μαρίας Μαγδαληνής, αφού το παράλληλο εδάφιο στο ευαγγέλιο του Ματθαίου, Κατά Ματθαίον 15:39, αναφέρεται αντ' αυτού στο «Μαγαδάν», το οποίο έχει θεωρηθεί ως παραλλακτική μορφή από τα «Μάγδαλα».

Το 2013, ο Κεν Νταρκ ανέφερε ότι βρήκε την πιθανή τοποθεσία της Δαλμανουθάς στην πεδιάδα Γκινοσάρ (Γεννησαρέτ), τοποθετώντας τον τόπο εύρεσης του διάσημου αλιευτικού σκάφους ηλικίας 2000 ετών ακριβώς στο τμήμα της όχθης της λίμνης που ανήκει σε αυτήν την ερειπωμένη πλέον αρχαία πόλη.

Το αν υπήρχε ποτέ πόλη που λεγόταν Δαλμανουθά αμφισβητείται από τον βιβλικό μελετητή Τζόελ Λ. Ουάττς. Υποστηρίζει ότι «Δαλμανουθά» είναι ένα σύνθημα για τους αναγνώστες του Μάρκου σχετικά με τη μάχη γύρω από τα Μάγδαλα κατά τη διάρκεια της Ιουδαϊκής Επανάστασης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βιβλικές τοποθεσίες