Βαρωνία της Αρκαδίας

Η **Βαρωνία της ''Αρκαδίας*** (1262-1432), ήταν κρατίδιο υποτελές στο [[Πριγκιπάτο της Αχαΐας]] που ιδρύθηκε το 1261/2 από τον πρίγκιπα [[Γουλιέλμος Β' Βιλλαρδουίνος|Γουλιέλμο Β' Βιλλαρδουίνο]]. Έδρα της ήταν η [[Κυπαρισσία]] στη [[Μεσσηνία]], που το Μεσαίωνα ονομαζόταν *Αρκαδία*. 

==Ιστορία==

Η βαρωνία της *Αρκαδίας* ιδρύθηκε αρκετά μετά τις δώδεκα αρχικές βαρωνίες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Αρχικά, η πόλη της *Αρκαδίας* (αρχαία και σύγχρονη [[Κυπαρισσία]]) αποτελούσε τμήμα των προσωπικών κτήσεων του πρίγκιπα. Η βαρωνία σχηματίστηκε ως αποζημίωση για τον [[Βιλαίν Α΄ ντ'Ωλναί]] (Vilain d'Aulnay) μετά την βυζαντινή ανάκτηση της [[Κωνσταντινούπολη]]ς από τη [[Λατινική Αυτοκρατορία]] το 1261. Η βαρωνία καταλάμβανε εδάφη στην σημερινή περιοχή της Κυπαρισσίας στην [[Νομός Μεσσηνίας|Μεσσηνία]]. Έδρα και κατοικία του βαρώνου ήταν το επισκευασμένο αρχαίο [[Κάστρο της Αρκαδίας]]. 

Μετά τον θάνατο του Βιλαίν το 1269, μοιράστηκε μεταξύ των δυο γιών του, [[Εράρδος Α΄ ντ'Ωλναί|Εράρδου Α΄]] (Erard) και [[Γοδεφρείδος ντ'Ωλναί|Γοδεφρείδου]] (Geoffroi). Ο Εράρδος εξαφανίζεται μετά το 1279, οπότε και συνελήφθη αιχμάλωτος των Βυζαντινών, αλλά ο Γοδεφρείδος δεν κατάφερε παρά μόνον το 1293 να ενώσει ξανά τη βαρωνία υπό τον έλεγχό του, χάρη στις παρεμβάσεις των [[βάιλος|βαΐλων]] των Ανδεγαυών βασιλέων της Νεαπόλεως, που είχαν κατασχέσει το ήμισυ του Εράρδου. Τον Γοδεφρείδο διαδέχτηκε το 1297 ο γιος του Βιλαίν Β΄, τον οποίο με τη σειρά του διαδέχτηκαν ο γιος του [[Εράρδος Β΄ ντ'Ωλναί|Εράρδος Β΄]] και η κόρη του Αγνή (Agnes). Ο Εράρδος πέθανε άτεκνος προ του 1338, και άφησε τη μισή βαρωνία στη χήρα του, Μπαλτζάνα Γκοτσαντίνι (Balzana Gozzadini), που σύντομα παντρεύτηκε τον [[Τριτημόριοι της Εύβοιας|τριτημόριο βαρώνο]] [[Πιέτρο νταλλε Κάρτσερι|Πέτρο νταλε Κάρτσερι]] (Pierro dalle Carceri). Η Μπαλτζάνα πέθανε σύντομα μετά. Η Αγνή παντρεύτηκε το 1324 τον βαρώνο του Saint-Sauveur και του [[Αετός Μεσσηνίας|Αετού]], [[Στέφανος Μαύρος|Στέφανο Λε Μωρ]] (Etienne Le Maure). Μαζί του απέκτησε έναν γιο, τον [[Εράρδος Γ΄ Λε Μωρ|Εράρδο Γ΄]], ο οποίος μέχρι το 1344 κατάφερε να επανενώσει τη βαρωνία, ενώ το 1345 έλαβε το αξίωμα του μαρεσάλου της Αχαΐας. Το 1348 ένας Βουργουνδός ιππότης, ο Λουδοβίκος ντε Σαφόρ, με μερικούς συντρόφους του, κατάφερε με δόλο να καταλάβει το κάστρο της *Αρκαδίας* και να κρατήσει τη γυναίκα και τα παιδιά του Εράρδου ομήρους, με αντίτιμο σημαντικά λύτρα. Τον Εράρδο διαδέχτηκε το 1388 μια από τις κόρες του, η οποία παντρεύτηκε τον [[Ανδρόνικος Ασάν Ζαχαρίας|Ανδρόνικο Ασάν-Ζαχαρία]]. Έτσι η βαρωνία έγινε τμήμα των εκτεταμένων κτήσεων των Ζαχαρία. Η διαδοχή αυτή αμφισβητήθηκε από τον Εράρδο Λάσκαρη, γιο της αδελφής του Εράρδου Γ΄, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, ιδιαίτερα αφού ο Λάσκαρης πέθανε άτεκνος το 1409.

Η Βαρωνία της *Αρκαδίας* ήταν το τελευταίο υπόλειμμα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας που υπέκυψε στους Βυζαντινούς [[Δεσποτάτο του Μυστρά|Δεσπότες του Μορέως]]. Μετά την κατάκτηση της [[Πάτρα]]ς και της [[Χαλανδρίτσα]]ς το 1429-1430, που σήμανε και την ντε φάκτο κατάλυση του Πριγκιπάτου, ο τελευταίος Πρίγκιπας, [[Κεντυρίων Β΄ Ζαχαρίας]], κράτησε μόνο την *Αρκαδία'' ως προσωπικό του φέουδο. Μετά τον θάνατό του το 1432 όμως, ο Δεσπότης Θωμάς Παλαιολόγος, καίτοι γαμπρός του Ζαχαρία, κατέλαβε τη βαρωνία και φυλάκισε τη χήρα του Ζαχαρία και πεθερά του, η οποία και πέθανε στη φυλακή.

## Βαρώνοι

## Πηγές
* Chroniques greco-romanes : inedites ou peu connues avec notes et tables genealogiques / par Charles Hopf. -- Berlin : Weidmann, 1873. -- xlviii, 538 p. : fold. geneal. tables
* Latin Lordships in Greece, ανακτήθηκε 4 Μαρτίου 2013
*Το Χρονικόν του Μωρέως
* Πέτρος Καλονάρος, Το Χρονικόν του Μορέως,  Αθήναι, Αρχαίος Εκδοτικός οίκος Δημ. Δημητράκου Α.Ε., εισαγωγή σελίδα : λβ΄
* 
* 
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας