open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Έντνα Πάρκερ

Η **Έντνα Πάρκερ** (αγγλικά:*Edna Parker*) ήταν Αμερικανίδα συνταξιούχος εκπαιδευτικός, ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο από τις 13 Αυγούστου του 2007, ημέρα κατά την οποία η ηλικία της ήταν 114 ετών και 115 ημερών, μέχρι το θάνατό της, το Νοέμβριο του 2008.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην κομητεία Σελμπάι στην Ιντιάνα, στις 20 Απριλίου 1893. Παντρεύτηκε τον Ερλ Πάρκερ, το 1911, ο οποίος πέθανε το 1938. Ο γιος τους απεβίωσε το 1998, σε ηλικία 84 ετών.

Η Πάρκερ έζησε τα τελευταία χρόνια στη γενέτειρά της, μαζί με άλλους συνταξιούχους. Τον Απρίλιο του 2007, σε ηλικία 114 ετών συναντήθηκε με τη δεύτερη γηραιότερη κάτοικο της Ιντιάνας και πέμπτη μεγαλύτερη στον κόσμο, την Μπέρθα Φράι, όταν εκείνη ήταν 113 ετών. Έτσι, σημειώθηκε το ρεκόρ της μεγαλύτερης αθροιστικής ηλικίας στη διάρκεια συνάντησης δύο υπεραιωνόβιων, στα 227 χρόνια και 142 ημέρες.

Η Πάρκερ απεβίωσε στις 26 Νοεμβρίου του 2008, σε ηλικία 115 ετών 7 μηνών. Με το θάνατό της έγινε γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο η Πορτογαλίδα Μαρία ντε Ζεσούς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Τζιπένσα Ίκκου

Ο **Τζιπένσα Ίκκου** (ιαπων. 十返舎 一九, *Jippensha Ikku*, το Τζιπένσα είναι το επώνυμο) 1765 – 1831 ήταν Ιάπωνας συγγραφέας της τελευταίας φάσης της περιόδου Έντο. Έζησε κυρίως στο Έντο (σημερινό Τόκυο) στην υπηρεσία των σαμουράι αλλά και στην Οσάκα. Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς *κιμπιόσι* (kibyōshi, 黄表紙 , μυθιστορήματα σε κίτρινο χαρτί) της περιόδου Έντο. Μεταξύ 1795 και 1801 έγραφε τουλάχιστον 20 μυθιστορήματα το χρόνο και μετά έγραψε μυθιστορήματα *σαρεμπόν* (洒落本 - sharebon), *κόκειμπον* (滑稽本 - kokkeibon) και πάνω από 360 εικονογραφημένες ιστορίες *γκόκαν* (合巻 - gōkan).

Ο Τζιπένσα θεωρείται ο Κάρολος Ντίκενς της Ιαπωνίας. Έκανε τρεις γάμους εκ των οποίων οι δύο τερματίστηκαν από τους πεθερούς τους που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τις λογοτεχνικές του συνήθειες. Έζησε τη φτώχεια με στωικότητα και χιούμορ. Στους τοίχους του σπιτιού του, μην έχωντας έπιπλα, κρέμασε πίνακες των επίπλων που θα ήθελε να είχε.

Το χιουμοριστικό αριστούργημά του *Χιζακουρίγκε* (Hizakurige), εκδόθηκε σε 12 τμήματα μεταξύ 1802 και 1822. Πριν τον θανατό του ζήτησε από τους μαθητές του να βάλουν στη σορό του πριν την καύση του κάποια αντικείμενα. Κατά την καύση του αποδείχθηκε ότι τα αντικείμενα αυτά ήταν πυροτεχνήματα που εκρήχθηκαν χαρούμενα. Ο Τζιπένσα τήρησε τη νεανική του υπόσχεση ότι η ζωή του θα είναι γεμάτη εκπλήξεις ακόμα και μετά θάνατο.

## Έργα
* Περπατώντας στον Τοκάιντο (東海道中膝栗毛 ή (Hizakurige) (膝栗毛).

## Παραπομπές


## Αναφορές
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι
Δήμος Παραλίας Πιερίας

thumb|250px|Το Δημαρχείο του Δήμου Παραλίας, στην Καλλιθέα

Ο **Δήμος Παραλίας** ήταν ένας από τους 13 Δήμους του νομού Πιερίας, με 6.449 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Καλλιθέα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και με τις τουριστικές επιχειρήσεις (σχεδόν αποκλειστικά στην Παραλία, η οποία διαθέτει και τις κατάλληλες υποδομές). Περιλάμβανε τρία Δημοτικά Διαμερίσματα και ισάριθμους οικισμούς. Με το σχέδιο Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Κατερίνης.

## Δημοτικά Διαμερίσματα
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα δημοτικά διαμερίσματα:
: ** Δ.δ. Καλλιθέας ** -- η Καλλιθέα [ 2.741 ]
: ** Δ.δ. Περίστασης ** -- η Περίσταση [ 2.545 ]
: ** Δ.δ. Παραλίας ** -- η Παραλία [ 1.124 ]

## Δήμαρχοι

Η Παραλία υπήρξε κοινότητα μέχρι το 1998, οπότε με το Νόμο Καποδίστρια έγινε Δήμος. Στις πρώτες δημοτικές εκλογές στο νεοσύστατο Δήμο, το 1998, κέρδισε στο δεύτερο γύρο με 51,5% ο Χρήστος Μπογιατζής. Στις επόμενες εκλογές, το 2002 Δήμαρχος εξελέγη επίσης στο δεύτερο γύρο, με 58,8% ο Γεώργιος Κεραμιδιώτης, ο οποίος επανεξελέγη από τον α΄ γύρο με 47% στις εκλογές του 2006.

### Διατελέσαντες δήμαρχοι Παραλίας
: Για τους κοινοτάρχες Παραλίας, δείτε Παραλία Κατερίνης.

## Βλέπε επίσης
*Δήμος Παραλίας Αχαΐας

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστοσελίδα Δήμου Παραλίας


Κατηγορία:Δήμοι της περιφερειακής ενότητας Πιερίας
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης εφήβων

Το **Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης εφήβων** (ηλικίας κάτω των 18 ετών) είναι διοργάνωση της FIBA Europe.  

## Ιστορικό
Στις  12 Αυγούστου 2007 η εθνική Ελλάδας έχασε με 92-89 στον τελικό από την ομάδα της Σερβίας και κατέκτησετο αργυρό μετάλλιο. Ένα χρόνο μετά, στις 3 Αυγούστου του 2008 η εθνική εφήβων Ελλάδας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο για πρώτη φορά στην ιστορία της, νικώντας στον τελικό τη Λιθουανία με 57-50 στο κλειστό γήπεδο "Γ. Βασιλακόπουλος", στον Πύργο Ηλείας. Στην επόμενη διοργάνωση, που διεξήχθη στο Μετς της Γαλλίας από τις 23 Ιουλίου ως τις 2 Αυγούστου 2009, η Σερβία κατέκτησε τον τίτλο. Η διοργάνωση του 2010 (22 Ιουλίου - 1η Αυγούστου στη Λιθουανία) είχε νικήτρια την διοργανώτρια χώρα, η οποία επικράτησε της Ρωσίας με 90-61. Στη διοργάνωση του 2011 πρώτευσε η Ισπανία στις 31 Ιουλίου, με νίκη 71-65 επί της Σερβίας. Το 2012 τον τίτλο κατέκτησε η  Κροατία και το 2013 και 2014 η Τουρκία. Τον Αύγουστο του 2015 τον τίτλο κατέκτησε η Ελλάδα για δεύτερη φορά στην ιστορία της. Στον πιο πρόσφατο τελικό, που έγινε στο Βελιγράδι στις 3 Αυγούστου 2025, τον τίτλο κέρδισε η Ισπανία, επικρατώντας της Γαλλίας.

## Οι νικητές στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα

## Παραπομπές


Εφηβων
Ευρωμπασκετ εφηβων
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης νεανίδων

Το **Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης νεανίδων** (ηλικίας κάτω των 18 ετών) είναι μία διοργάνωση της FIBA Europe. 

## Τελικός 2025
Στον τελικό του 2025 στις 13 Ιουλίου, σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα:

*Ισπανία  81
*Φινλανδία 72
 
 
    
**Θέσεις 3-4

*Γαλλία 72
*Βέλγιο 47

## Οι νικητές στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα

Νεανιδων
Ευρωμπασκετ νεανιδων
Σημαία της Ναμίμπιας

[thumb|250px|right|[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]]
Η **[[σημαία]] της [[Ναμίμπια|Ναμίμπιας]]** καθιερώθηκε στις 21 Μαρτίου 1990.

Τα κύρια χρώματα πάρθηκαν από την σημαία της Οργάνωσης του Λαού της Νοτιοδυτικής Αφρικής (SWAPO), του σπουδαιότερου απελευθερωτικού κινήματος στη χώρα. Η σημαία αυτή καθιερώθηκε το 1971 και αποτελείται από διαγώνιες λωρίδες, χρωμάτων μπλε, κόκκινου και πράσινου, των χρωμάτων δηλαδή της μεγαλύτερης εθνοτικής ομάδας στη χώρα, των Οβάμπο.

## Ιστορικές σημαίες

File:Flag of the German Empire.svg|Σημαία της Γερμανικής Νοτιοδυτικής Αφρικής, 1884 - 1915.
File:Flaggenentwurf 7 Südwestafrika 1914.svg|Προτεινόμενη σημαία της Γερμανικής Νοτιοδυτικής Αφρικής (δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ).
File:Flag of the United Kingdom.svg|Σημαία της Νοτιοδυτικής Αφρικής την περίοδο 1915 - 28 Ιουνίου 1919.
File:South Africa Flag 1912-1928.svg|Σημαία της Νοτιοδυτικής Αφρικής από το 1919 ως τις 31 Μαΐου του 1928.
File:Flag of South Africa (1928-1994).svg|Σημαία της Νοτιοδυτικής Αφρικής από το 1928 ως το Μάρτιο του 1990.


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σημαίες του Κόσμου:Ναμίμπια

Ναμιμπια
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ναμίμπιας
Εθνόσημο της Ναμίμπιας

thumb|200px|Το εθνόσημο της Ναμίμπια

Το **εθνόσημο της [[Ναμίμπια|Ναμίμπιας]]** βρίθει εθνικών συμβόλων. Υπάρχει ένας θυρεός με τη σημαία της Ναμίμπιας σε αυτόν και πάνω του ένας αφρικανικός ψαραετός (*Haliaeetus vocifer*). Το θυρεό περιστοιχίζουν δύο αντιλόπες του γένους όρυξ, μία σε κάθε πλευρά. Τα ζώα αυτά συμβολίζουν την τόλμη, τη λεπτότητα και την περηφάνια. Κάτω από το θυρεό υπάρχουν τοπικά φυτά της ερήμου, τα *Welwitschia Mirabilis*, που συμβολίζουν την επιβίωση και την εθνική δύναμη. Κάτω από αυτό διαβάζουμε το εθνικό ρητό *Unity, Liberty, Justice* (*Ενότητα, Ελευθερία, Δικαιοσύνη*).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Εθνικά σύμβολα της Ναμίμπιας

Ναμιμπια
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ναμίμπιας
Λουδοβίκος Β΄ του Ανζού

Ο **Λουδοβίκος Β' του Ανζού** (Louis II d'Anjou, 5 Οκτωβρίου 1377 - 29 Απριλίου 1417) από τον Οίκο των Βαλουά-Ανζού ήταν Βασιλιάς της Νεαπόλεως (1389 - 1399), Δούκας του Ανζού και Κόμης της Προβηγκίας (1384 - 1417). Ήταν αντίπαλος του Λαδίσλαου ως βασιλιάς της Νάπολης. Υιός και διάδοχος του Λουδοβίκου Α΄ του Ανζού, βασιλιά της Νάπολης, πήρε μέρος στην Ανδεγαυική κληρονομιά περιλαμβάνοντας την Προβηγκία (1384), με τον Κάρολο του Δυρραχίου, πατέρα του Λαδίσλαου, να έχει στην κατοχή του την Νάπολη.

## Βιογραφία
Μητέρα του ήταν η Μαρία του Μπλουά, κόρη του Καρόλου δούκα της Βρετάνης.
Το 1386 με τον θάνατο του πατέρα του εξορίστηκε ο Λαδίσλαος. Τότε ο Λουδοβίκος Β΄ στέφθηκε βασιλιάς της Νάπολης από τον Αραγωνέζο αντίπαπα Κλήμεντα Ζ΄ (1389), ενώ διώχθηκε από τον αντίπαλο του (1399).

Το 1409 ελευθέρωσε την Ρώμη από την κατοχή του Λαδίσλαου σαν σύμμαχος του αντίπαπα Ιωάννη ΚΓ΄, επιτέθηκε στον Λαδίσλαο και τον νίκησε στην Ροκασέκα (1411). Έχασε την υποστήριξη του λαού της Νάπολης και αποσύρθηκε δίνοντας τα δικαιώματα του στον μεγαλύτερο γιο του, Λουδοβίκο Γ΄.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τη Γιολάντα (1384 - 1443) από τον Οίκο της Βαρκελώνης, κόρη του Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας στην Αρλ (1400), η οποία του έδωσε τα δικαιώματά της στον θρόνο της Αραγωνίας. Παιδιά τους ήταν:
* Λουδοβίκος Γ΄ 1403-1434, δούκας του Ανζού, τιτουλάριος βασιλιάς της Νάπολης.
* Μαρία 1404-1463, παντρεύτηκε τον Κάρολο Ζ΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας.
* Ρενέ Α΄ 1409-1480, δούκας του Ανζού, βασιλιάς της Νάπολης.
* Γιολάντα 1412-1440, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο Α΄ των Βαλουά δούκα της Βραβάντης και μετά τον Φραγκίσκο Α΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης.
* Κάρολος 1414-1472, κόμης του Μαιν.

## Πρόγονοι


|-

|-

|-

Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Κατηγορία:Μονάρχες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Κόμητες της Προβηγκίας
Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας
Κατηγορία:Δούκες του Ανζού
Κατηγορία:Επίτιμοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ
Λουδοβίκος Γ΄ του Ανζού

Ο **Λουδοβίκος Γ΄ του Ανζού** (*Louis III d'Anjou*, 25 Σεπτεμβρίου 1403 – 12 Νοεμβρίου 1434) από τον Οίκο των Βαλουά-Ανζού ήταν Τιτλούχος βασιλιάς της Νεαπόλεως (1417 - 1426, Κόμης της Προβηγκίας και του Φορκαλκιέ, του Πεδεμοντίου, του Μαιν, Δούκας του Ανζού (1417 - 1434), και δούκας της Καλαβρίας (1426 - 1434). Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου Β΄ του Ανζού και της Γιολάντας της Αραγωνίας διεκδικήτριας των τεσσάρων βασιλείων.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο θρόνος της Αραγωνίας ήταν κενός με το τέλος του βασιλιά Μαρτίνου το 1410 και η μητέρα του Γιολάνδη, ως κόρη του προκατόχου του Μαρτίνου, Ιωάννη Α΄, απαιτούσε το θρόνο για τον νεαρό της γιο, Λουδοβίκο. 

Η διαδοχή στην Αραγωνία ήταν αμφίβολη διότι οι εκλέκτορες προτιμούσαν ο νέος βασιλιάς να ανήκει στην αρσενική βασιλική γραμμή και όχι στους γιους μιας ινφάντα. Το 1412 εξελέγη ο Φερδινάνδος Α΄ της Αραγωνίας, δεύτερος γιος της Ελεονώρας της Αραγωνίας και του Ιωάννη Α΄ της Καστίλης. Εκείνη την χρονιά ο οκτάχρονος Λουδοβίκος έχασε ένα από τα τέσσερα βασίλεια. Τα άλλα τρία βασίλεια ήταν η Σικελία, η Κύπρος και τα Ιεροσόλυμα, όπου η Γιολάνδη εξακολουθούσε να αναζητά δικαιώματα για λογαριασμό των γιων της. Κατόρθωνε παροδικά να αναλαμβάνει την διοίκηση σε ορισμένα τμήματα αλλά ποτέ δεν κατόρθωσε να εξασκήσει ολοκληρωτική εξουσία.

Το 1419 ο πάπας Μαρτίνος Ε΄ έστεψε τον Λουδοβίκο βασιλέα της Σικελίας, αντίθετα με τις επιθυμίες της ηλικιωμένης και άτεκνης Ιωάννας Β΄ που ήθελε ως διάδοχό της τον Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας. Το 1420 ο Λουδοβίκος αναχώρησε από την Καμπανία και πολιόρκησε την Νάπολη, αλλά είχε να αντιμετωπίσει τον Αραγωνέζικο στρατό που ερχόταν αποφασισμένος. Ο Αλφόνσος μπήκε στην πόλη το 1421 και ο Λουδοβίκος έχασε την υποστήριξη του πάπα, που κουράστηκε από τις προσπάθειες.

Όταν ξαφνικά οι σχέσεις του Αλφόνσου και της βασίλισσας χειροτέρευσαν και μετά την καταστολή του κυριότερου υπουργού της, Τζοβάνι Καράτσιολο, η βασίλισσα μετακινήθηκε προς την Αμβέρσα, όπου ο Λουδοβίκος έτρεξε να την συναντήσει. Τον λάτρεψε και τον όρισε διάδοχό της στην θέση του Αλφόνσου χρίζοντάς τον δούκα της Καλαβρίας. Εκεί έζησε με την σύζυγό του Μαργαρίτα της Σαβοΐας (1416 – 1479) κόρη του Αμεδαίου Η΄ της Σαβοίας με την οποία δεν έκανε κανένα παιδί.

Απεβίωσε στις 12 Νοεμβρίου 1434 από ελονοσία· την επόμενη χρονιά απεβίωσε και η Ιωάννα, που την διαδέχθηκε ο αδελφός του, Ρενέ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1431 τη Μαργαρίτα, κόρη του Αμεδαίου Η΄ κόμη, μετά δούκα της Σαβοΐας (και αντίπαπα ως Φήλιξ Ε΄). Δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι



## Παραπομπές σε πηγές

|-

|-

|-

Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Κατηγορία:Μονάρχες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Δούκες του Ανζού
Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας
Κατηγορία:Κόμητες της Προβηγκίας
Κατηγορία:Επίτιμοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ
Μαρία του Ανζού

Η **Μαρία του Ανζού** (*Marie d'Anjou*, 14 Οκτωβρίου 1404 – 29 Νοεμβρίου 1463) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας, η μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου Β΄ του Ανζού βασιλιά της Νάπολης και της Γιολάντας της Αραγωνίας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Νυμφεύτηκε τον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας, δεύτερό της ξάδερφο, στις 18 Δεκεμβρίου 1422 στο Μπουρτζ. Ο γάμος της έκανε τη βασίλισσα της Γαλλίας, αλλά από όσο είναι γνωστό, δεν στέφθηκε ποτέ. Η νίκη του συζύγου της στον Πόλεμο των Εκατό Χρόνων οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην υποστήριξη που έλαβε από την οικογένεια της Μαρίας, ιδίως από τη μητέρα της Γιολάντα της Αραγωνίας.

Η βασίλισσα Μαρία προέδρευσε του συμβουλίου του κράτους πολλές φορές κατά την απουσία του βασιλιά, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε πληρεξούσιο ως αντιβασίλισσα και υπέγραψε πράξεις στη θέση του «υπολοχαγού του βασιλιά» (Απρίλιος 1434). Έκανε πολλά προσκυνήματα, όπως στο Puy με τον βασιλιά το 1424, και το όρος St Michel από μόνη της το 1447.

Η Μαρία και ο Κάρολος έκαναν δεκατέσσερα παιδιά, αλλά η αγάπη του συζύγου της κατευθυνόταν κυρίως προς την ερωμένη του, Αγνή Σορέλ, αρχικά κυρία επί των τιμών της Μαρίας, η οποία έγινε επίσημη ερωμένη του βασιλιά το 1444 και έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στο βασίλειο μέχρι το θάνατό της το 1450, επισκιάζοντας κάπως τη βασίλισσα. Η Μαρία πέρασε τον καιρό της ανατρέφοντας τα παιδιά της, συμμετέχοντας σε φιλανθρωπίες και στηρίζοντας την εκκλησία.

Το 1461, ο Κάρολος Z΄  πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιος τους Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας, κάνοντας τη Μαρία Εστεμμένη Βασίλισσα. Της δόθηκε ο Πύργος του Amboise και εισόδημα από τον γιο της.

Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1462-63, η Μαρία του Ανζού έκανε προσκύνημα στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Υποτίθεται ότι είχε μια αποστολή στην Ισπανία ως κατάσκοπος για τον γιο της, λόγω της πολιτικής κατάστασης εκείνης της εποχής και του γεγονότος ότι έκανε το προσκύνημα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όταν οι δρόμοι ήταν τόσο κακοί που κανονικά αποφεύγονταν τέτοια ταξίδια.

Πέθανε σε ηλικία 59 ετών στις 29 Νοεμβρίου 1463 στο Cistercian Abbaye de Chateliers-en-Poitou) κατά την επιστροφή της. Είναι θαμμένη στη βασιλική του Σαιντ-Ντενί μαζί με τη σύζυγό της.

## Τέκνα
Η Μαρία και ο Κάρολος απέκτησαν δεκατέσσερα παιδιά:
*Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας, παντρεύτηκε δύο φορές και είχε απογόνους
*Ιωάννης, απεβίωσε ως βρέφος
*Ραδεγόνδη των Βαλουά, απεβίωσε νέα
*Αικατερίνη της Γαλλίας (Κόμισσα του Σαρολαί), παντρεύτηκε τον Κάρολο των Βαλουά και δεν είχε απογόνους
*Ιάκωβος, απεβίωσε σε ηλικία πέντε ετών
*Γιολάνδη της Γαλλίας, παντρεύτηκε τον Αμεδαίο Θ΄ και είχε απογόνους
*Φίλιππος, απεβίωσε ως βρέφος
*Ιωάννα, απεβίωσε σε ηλικία οκτώ ετών
*Μαργαρίτα, απεβίωσε ως βρέφος
*Μαρία, απεβίωσε ως βρέφος
*Ισαβέλλα, απεβίωσε νέα
*Μαγδαληνή της Γαλλίας, παντρεύτηκε τον Γκαστόν της Βιάνα και είχε απογόνους
*Κάρολος της Γαλλίας (1446-1472), απέκτησε δύο νόθα τέκνα

## Πηγές
*
*
*
## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Σιδηροδρομικός Σταθμός Εργοστασίου

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Εργοστασίου** είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Αγίου Ιωάννη Ρέντη. Βρίσκεται στον Πειραιά (Θηβών και Ρετσίνα) και πήρε το όνομά του από το παρακείμενο Κεντρικό Εργοστάσιο Πειραιώς (Κ.Ε.Π.) του Ο.Σ.Ε., το οποίο εξυπηρετεί. Αποτελεί ουσιαστικά υπηρεσιακή στάση για τους εργαζόμενους στο Κ.Ε.Π.. Εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου 1904 ως σταθμός της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Παπαπουλίου και σήμερα βρίσκεται επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Αγίου Ιωάννη Ρέντη (μετά την αναδιάταξη των γραμμών στην περιοχή του Πειραιά το 2007, η σιδηροδρομική γραμμή προς Πλατύ ξεκινά πλέον από τον σταθμό Πειραιά και το τμήμα της γραμμής Πειραιά Λιμένα - Πλατέος μεταξύ Πειραιά Λιμένα και Αγίου Ιωάννη Ρέντη αποτελεί ξεχωριστή γραμμή). Διαθέτει υποτυπώδη πλευρική αποβάθρα (ουσιαστικά περιορίζεται σε στεγασμένο χώρο αναμονής).

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Πειραιά
Εργοστασιο
Εργοστασιο
Αθανασία Μουστάκα

Η **Αθανασία Μουστάκα** (Γαλαξείδι, 27 Δεκεμβρίου 1898 (κατά άλλους 1899) - Αθήνα, 13 Ιουλίου 1968) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του ηθοποιού και θιασάρχη Διονυσίου Πλέσσα. Η Μουστάκα υπήρξε μια σημαντική τραγωδός του ελληνικού θεάτρου. Από την έναρξη λειτουργίας του «Εθνικού Θεάτρου» το 1932, υπήρξε βασικό στέλεχός του. Συνεργάστηκε επίσης με την «Ελληνική Σκηνή» που διεύθυνε ο Δημήτρης Ροντήρης, το 1951 καθώς και με τον θίασο «Λαμπέτη - Παππά - Χορν» την περίοδο 1952 - 1953. Την ίδια αυτή εποχή εμφανίσθηκε και στον ελληνικό κινηματογράφο.

Στον κινηματογράφο έπαιξε δεύτερους ρόλους και τέσσερεις δεκαετίες μετά το θάνατό της τιμήθηκε σε εκδήλωση του Σ.Ε.Η. για τους ηθοποιούς που πέθαναν κατά τα έτη 1967-1974. Στην ταινία *[[Μοντέρνα σταχτοπούτα]]* έπαιξε το ρόλο της γιαγιάς της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Πέθανε έπειτα από πνευμονικό οίδημα που υπέστη στο νοσοκομείο «Τίμιος Σταυρός». Κηδεύτηκε μία Κυριακή πρωινή στο Τρίτο Νεκροταφείο Αθηνών.

## Φιλμογραφία

## Θεατρικές παραστάσεις

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

## Παραπομπές και σημειώσεις


## Πηγές
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Γ΄ (συμπλήρωμα) σελ.730

Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Στέλλα Στρατηγού

Η **Στέλλα Στρατηγού** (1931 - 9 Οκτωβρίου 2005) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Αδέρφια της ήταν ο Στέφανος Στρατηγός, η Αλέκα Στρατηγού και η Ρένα Στρατηγού. Ήταν η πρώτη σύζυγος του Τόλη Βοσκόπουλου.  Έπαιξε στον κινηματογράφο και το θέατρο.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Σελίδα στο IMDb.

Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αφροδίτη των Σόλων

Η **Αφροδίτη της Κύπρου** είναι μαρμάρινο άγαλμα που χρονολογείται γύρω στον 1ο αιώνα π.Χ., και αναπαριστά τη θεά Αφροδίτη γυμνή.
## Περιγραφή
Το άγαλμα αυτό, γνωστό και ως η *Αφροδίτη των Σόλων*, βρέθηκε στην ομώνυμη αρχαιολογική περιοχή των Σόλων της Κύπρου (υπό τουρκική κατοχή από το 1974), κατά τη διάρκεια καλλιέργειας ιδιωτικής γης. Το άγαλμα βρέθηκε χωρίς χέρια μέχρι τους ώμους, και τα πόδια μέχρι τα γόνατα. Ο κατασκευαστής του είναι άγνωστος. 

Σήμερα βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο στη Λευκωσία και θεωρείται σήμα κατατεθέν της Κύπρου.

Σολων
Κατηγορία:Ελληνιστική τέχνη
Αφροδίτη Κύπρου
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Σιδηροδρομική Γραμμή Λιμένα Πειραιά - Αγίου Ιωάννη Ρέντη

[μικρογραφία|Η σιδηροδρομική γραμμή στην περιοχή της [Δραπετσώνας.]]
Η **Σιδηροδρομική Γραμμή Πειραιά Λιμένα - Αγίου Ιωάννη Ρέντη** ήταν σιδηροδρομική γραμμή του Ο.Σ.Ε.. Παλαιότερα, υπήρξε τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά Λιμένα - Πλατέος, όμως μετά την αναδιάταξη των γραμμών στην περιοχή του Πειραιά το 2007, οπότε και η σιδηροδρομική γραμμή προς Πλατύ ξεκινά πλέον από τον σταθμό Πειραιά, το τμήμα της γραμμής μεταξύ Πειραιά Λιμένα και Αγίου Ιωάννη Ρέντη έκλεισε. 

Η γραμμή Πειραιά Λιμένα - Αγίου Ιωάννη Ρέντη εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου 1904, ως τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Λιμένα Πειραιά - Παπαπουλίου, επειδή αρχικά αυτός ο οικισμός, πριν την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912, ήταν ο τελευταίος στο βόρειο άκρο της γραμμής. Μετά το 1912, η γραμμή επεκτάθηκε ως το Πλατύ Ημαθίας. Μέχρι πρόσφατα προβλεπόταν ανακαίνιση και επαναλειτουργία της γραμμής για την εξυπηρέτηση των επιβατών πλοίων της Ακτής Βασιλειάδη και των πλοίων που πηγαίνουν στην Κρήτη. Ωστόσο η ΓΑΙΑΟΣΕ έχει υπογράψει σκανδαλώδη σύμβαση για την παραχώρηση της γραμμής και του σιδηροδρομικού σταθμού Πειραιά Λιμένα (Αγίου Διονυσίου) στο Δήμο Πειραιά.

## Στοιχεία γραμμής
* Μήκος: 4,107 χιλιόμετρα
* Εύρος: 1.435 χιλιοστά
* Σταθμοί: 3
* Μονή γραμμή
* Ηλεκτροδότηση: Όχι 

## Σταθμοί
* Πειραιάς Λιμένας
* Εργοστάσιο
* Άγιος Ιωάννης Ρέντη

## Παραπομπές


Λ
Κατηγορία:Πειραιάς
Λ
Γιάννης Μιχαλόπουλος

Ο **Γιάννης Μιχαλόπουλος** (Αθήνα, 22 Απριλίου 1927 - Κηφισιά Αττικής, 10 Ιουνίου 2016) ήταν γνωστός Έλληνας ηθοποιός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει επικρατήσει η άποψη ότι έπαιζε συνήθως δεύτερους ρόλους αλλά η αλήθεια είναι ότι οι ρόλοι του ήταν πολύ σημαντικοί για τα έργα στα οποία συμμετείχε. Επιπλέον πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα, περισσότερο στο θέατρο και τον κινηματογράφο.

Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες, μεταξύ των οποίων: *[[Αχ αυτή η γυναίκα μου]]*, *[[Άνθρωπος για όλες τις δουλειές]]* και άλλες. Στην τηλεόραση έπαιξε σε πολλές σειρές, με πιο γνωστή το *[[Ορκιστείτε παρακαλώ]]*, από τις πιο πετυχημένες τηλεοπτικές κωμικές σειρές της δεκαετίας του 1980, όπου πρωταγωνιστούσε ως δικαστής.

Άφησε εποχή με την τηλεοπτική σειρά *Ο κύριος συνήγορος* του Κώστα Πρετεντέρη που μεταδιδόταν από την ΥΕΝΕΔ το 1970-1972, όπου αγόρευε επί διαφόρων θεμάτων υποτιθέμενων πελατών του για 10 λεπτά πριν από το κεντρικό βραδινό δελτίο ειδήσεων. Χαρακτηριστικοί πελάτες του κ. συνηγόρου υπήρξαν ο κος Στριφομπούμπουλας (Φιλήμων Μεθυμάκης) και ο Μικές (Γιάννης Βογιατζής), γνωστός ως *Σας χαιρέτησα; δεν σας χαιρέτησα.....χαίρετε τι κάνετε; καλά ευχαριστώ*. Γραμματέας στο τηλεοπτικό γραφείο του ήταν η Ελένη Μαυρομάτη.

Πέθανε στο νοσοκομείο ΚΑΤ, σε ηλικία 89 ετών, όταν υπεβλήθη σε επέμβαση στο πόδι και λίγες ώρες μετά την ανάνηψη υπέστη ανακοπή. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Κηδεύτηκε στο κοιμητήριο Ζωγράφου.

## Φιλμογραφία

## Θεατρικές Παραστάσεις

Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Μιχαλόπουλος ως ηθοποιός

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* Σελίδα στο IMDb.
* Γιάννης Μιχαλόπουλος (φιλμογραφία) στο Filmy: Cine DataBase

Κατηγορία:Έλληνες  ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες  ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Έλληνες  ηθοποιοί θεάτρου
Νισίκι-ε

[right|thumb|200px|"Δύο γυναίκες στη βεράντα", του [Σουζούκι Χαρουνόμπου (Suzuki Harunobu)]]
**Νισίκι-ε** (錦絵 μεταφράζεται *κεντημένη εικόνα*) είναι η Ιαπωνική τέχνη της δημιουργίας πολύχρωμων ξυλόγλυπτων χαρακτικών με βάση την τεχνική μέθοδο ουκίγιο-ε. Η τεχνική νισίκι-ε εφευρέθηκε το 1765, τελειοποιήθηκε και έγινε δημοφιλής από τον Σουζούκι Χαρουνόμπου που δημιούργησε πολλά έργα νισίκε-ε από το 1765 και μέχρι το θάνατό του 5 χρόνια μετά. 

Πριν την ανακάλυψη της τεχνικής νισίκι-ε, τα έργα ουκίγιο-ε ήταν ασπρόμαυρα και ζωγραφισμένα συνήθως στο χέρι. Το νισίκι-ε δημιουργείται με την σμίλευση ενός ξεχωριστού ξύλινου τμήματος για κάθε χρώμα και την χρήση αυτών ξεχωριστά για τη δημιουργία του τελικού πολύχρωμου χαρακτικού. Ένας χαράκτης με το όνομα Κινρόκου (Kinroku) εφηύρε την τεχνική που επέτρεψε την συγκόλληση όλων των τμημάτων ξύλου με τα διαφορετικά χρώματα ώστε το τελικό τυπωμένο χαρακτικό στο χαρτί να αποτελεί μια πλήρη εικόνα. 

Η τεχνική αυτή είναι γνωστή επίσης ως Έντο-ε (江戸絵) λόγω της ιδιαίτερης άνθησης που γνώρισε στο Έντο (σημερινό Τόκυο) την εποχή εκείνη.

## Βιβλιογραφία
* Munsterberg, Hugo (1957). "The Arts of Japan: An Illustrated History." Tokyo: Charles E. Tuttle Company.
* Paine, Robert Treat and Alexander Soper (1955). "The Art and Architecture of Japan." New Haven: Yale University Press.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ukiyo-e Caricatures 1842-1905 Database of the Department of East Asian Studies of the University of Vienna. All pictures of the database are nishiki-e.
* ''Ο εφήμερος κόσμος που ζει αιώνες''  **Το Βήμα** 26 Σεπτεμβρίου 2004.

Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Έντο

To **Έντο** (ιαπωνικά: *江戸*, μεταφράζεται ως *ακρωτήρια και κόλποι*) ή **[[Γέντο]]** είναι το προηγούμενο όνομα της πρωτεύουσας της Ιαπωνίας Τόκυο. Το Έντο ήταν η πρωτεύουσα της δυναστείας Τοκουγκάβα που κυβέρνησε την Ιαπωνία από το 1603 έως το 1868. Κατά τη διάρκεια της περιόδου εκείνης εξελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου. Στην πόλη αυτή αναπτύχθηκε και άνθησε η δημοφιλής αστική τέχνη ουκίγιο-ε και νισίκι-ε .

[700px|thumb|center|Πανόραμα του Έντο, [1865 ή 1866]]

## Δείτε επίσης
* Τόκυο
* Ουκίγιο-ε
* Τοκάιντο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Αφροδίτη και Πάνας

«**Αφροδίτη και Πάνας**» ονομάζεται μαρμάρινο σύμπλεγμα, το οποίο αναπαριστά μία εύθυμη σκηνή, με τον Πάνα να πλησιάζει αδέξια τη θεά Αφροδίτη, που ετοιμάζεται για το λουτρό της -κάτι που φαίνεται από το μαντίλι με το οποίο έχει μαζέψει τα μαλλιά της- ενώ ο Έρωτας με τη μορφή μικρού παιδιού, τον απομακρύνει. Η θεά προσποιείται ότι απειλεί τον Πάνα με το σανδάλι της, με μια παιχνιδιάρικη χειρονομία φιλάρεσκης ανωτερότητας.

Το έργο βασίζεται ανοιχτά στη διαλεκτική της αντίθεσης μεταξύ της ομορφιάς της νεαρής και του πρωτογονισμού της ποιμενικής μορφής του τραγόμορφου Πάνα. Επίσης στη διαφορετική απόδοση των επιφανειών όσο και στις κινήσεις απομάκρυνσης των προσώπων, τα σκέλη των οποίων διασταυρώνονται αντιθετικά. Η σύνθεση αποτελεί μια σοφή και εκλεκτικιστική μείξη στοιχείων που αντλούνται από την παρατήρηση του φυσικού κόσμου και προτύπων της γλυπτικής, όπως είναι φανερό ιδιαίτερα στην Αφροδίτη. 

Η μορφή της θεάς έχει πρότυπα την Αφροδίτη της Κνίδου και την Αφροδίτη των Μεδίκων. Η σύλληψη της μορφής της όμως απομακρύνεται από τους κανόνες των αναλογιών, οι οποίοι διέπουν τα περίφημα έργα που έχουν προηγηθεί. Το σώμα της Αφροδίτης εμφανίζεται για πρώτη φορά στις ακριβείς ρεαλιστικές του λεπτομέρειες, που φανερώνουν την υιοθέτηση από την πλευρά του γλύπτη ενός νεανικού γυναικείου εύσαρκου τύπου. Οι σωματικές ιδιαιτερότητες ξετυλίγονται στα πόδια, συνηθισμένα να φορούν σανδάλια όπως δείχνει η ατροφία του μικρού δαχτύλου, στους μηρούς, που στηρίζουν την ευρεία λεκάνη, στα πλούσια στήθη, που επιδεικνύονται με λαϊκή έλλειψη σεμνότητας, στον εύρωστο λαιμό, και τέλος στις γεμάτες παρειές, ανακαλύπτοντας την «αντικλασική» ομορφιά ενός εξατομικευμένου σώματος. 

Το σύμπλεγμα αυτό βρέθηκε το 1904 στο ίδρυμα των Βηρυτίων Ποσειδωνιαστών στη Δήλο. Η επιγραφή που φέρει στη βάση αναφέρεται στον Διόνυσο, που καταγόταν από τη Βηρυτό του Λιβάνου, προστάτη της πόλης, στους πατρώους θεούς της οποίας αφιερώνεται το σύμπλεγμα. Σήμερα βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα, επιδιορθωμένο σε ορισμένα τμήματα (δεξιός πήχης και κεφάλι της Αφροδίτης, πόδια και αριστερό χέρι του Έρωτα, κέρατα και δεξιό πόδι του Πανός, καθώς και μερικά δάχτυλα της Αφροδίτης που έχουν αποκατασταθεί με γύψο).

Κατηγορία:Αγάλματα της Αφροδίτης
Κατηγορία:Εκθέματα αρχαίων αγαλμάτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Δήλο
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Κατηγορία:Γλυπτά γύμνιας
Σπύρος Σούλης

Ο **Σπύρος Σούλης** (Αθήνα, 1977) είναι Έλληνας αρχιτέκτονας, διακοσμητής και τηλεοπτικός παρουσιαστής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα, με καταγωγή από την Ρόδο. Σπούδασε πρώτα αρχιτεκτονική στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου κι έπειτα έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην προηγμένη αρχιτεκτονική και εσωτερική διακόσμηση στο ίδιο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του διεθνούς φήμης Βρετανού αρχιτέκτονα Νόρμαν Φόστερ.

Το 2003 έγινε γνωστός στο ελληνικό τηλεοπτικό κοινό από την συμμετοχή του στο ριάλιτι επιβίωσης του MEGA, «Survivor Greece».

Το 2004 ξεκίνησε να παρουσιάζει τη θεματική ενότητα «Άλλαξέ το» στην πρωινή ζώνη του MEGA ενώ το 2005 ξεκίνησε συνεργασία με το κανάλι ALPHA παρουσιάζοντας την δική του εκπομπή, με τον ίδιο τίτλο, «Άλλαξέ το». Παράλληλα, διατηρούσε θεματική ενότητα στο πρωινό μαγκαζίνο του καναλιού, με παρουσιάστρια την Ελένη Μενεγάκη. Η παραγωγή της εκπομπής δεχόταν γράμματα από τηλεθεατές που ζητούσαν μια αλλαγή στο χώρο του σπιτιού τους. Ο Σπύρος Σούλης, επιβλέποντας κατασκευαστικά και διακοσμητικά συνεργεία, αναλάμβανε να μεταμορφώσει τα σπίτια σε λίγες ημέρες. Συγχρόνως, πρότεινε στο κοινό δημιουργικές ιδέες, πρακτικές συμβουλές, οικολογικές λύσεις, εύκολες εφαρμογές και κατασκευές για τα δικά τους σπίτια. 

Το 2010 ξεκίνησε συνεργασία με το κανάλι ΑΝΤ1 παρουσιάζοντας για δύο σεζόν (μέχρι το 2012) την «Με Το Δεξί». Το σκεπτικό της εκπομπής ήταν παρόμοιο με τις προηγούμενες παραγωγές, καθώς αναλάμβανε και πάλι να ανακαινίσει ολοκληρωτικά τα σπίτια των ανθρώπων. Τη σεζόν 2012-2013 συμμετείχε στον τρίτο κύκλο του ελληνικού σόου χορού «Dancing with the stars» όπου κατέκτησε την πέμπτη θέση. Τη σεζόν 2013-2014 διατηρούσε θεματική ενότητα στο πρωινό μαγκαζίνο του ΑΝΤ1 ενώ τη σεζόν 2014-2015 παρουσίασε το ριάλιτι «Ζόρικα Επαγγέλματα» στο ίδιο κανάλι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* The Home Issue, Σπύρος Σούλης

Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Έλληνες διακοσμητές εσωτερικών χώρων
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Survivor Ελλάδας
Κανούχα

[right|thumb|350px|Λεπτομέρεια από ''Τα 4 επιτεύγματα'', του [Κανό Ειτόκου ]]

Η **Σχολή Κανούχα** ή **Σχολή Κανό** (ιαπωνικά: 狩野派) είναι μία από τις πιο σημαντικές σχολές ζωγραφικής της Ιαπωνίας.

## Ιστορία της σχολής

Η σχολή τέχνης Κανό ιδρύθηκε από τον Κανό Μασανόμπου (1434–1530), σύγχρονου του Σεσσού και μαθητή του Σουμπούν. Κάποιοι ιστορικοί τέχνης ισχυρίζονται ότι παρότι ο Μασανόμπου υιοθέτησε στοιχεία κινέζικης ζωγραφικής και τεχνοτροπίες του Σουμπούν, ποτέ δεν είχε την αυθεντικότητα και την ιδιοφυΐα των δασκάλων του και κατάφερε να γίνει γνωστός καλλιτέχνης μόνο εξαιτίας της ευγενής καταγωγής του. Οι καλλιτέχνες που ακολούθησαν τη σχολή βελτίωσαν το στυλ και την τεχνική και μέσα σε μία γενιά η σχολή άνθησε και έγινε διάσημη.

## Τεχνοτροπία

Οι περισσότερες σχολές της εποχής ειδικευόταν είτε στην μορφή των φιγούρων είτε στα χρωματικά μέσα. Η σχολή Κανό κατάφερε να διακριθεί και στα δύο.

Οι ζωγράφοι του Κανό εργαζόταν συχνά σε μεγάλης κλίμακας έργα, αντλώντας τη θεματολογία τους από τα πουλιά, φυτά, το νερό και τα ζώα. Συχνά ζωγράφιζαν παραδοσιακές πόρτες και κάλυπταν το φόντο με φύλλα χρυσού. Κάποια από τα πιο αντιπροσωπευτικά τους έργα βρίσκονται στο Κάστρο του Νιζό στο Κυότο. Η σχολή ήταν επίσης γνωστή για τα μονόχρωμες παραστάσεις τοπίων με μελάνη σε χαρτί.

Οι ζωγράφοι του Κανό συνέθεταν πολύ επίπεδους πίνακες αλλά εξισορροπούσαν το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα με την αψεγάδιαστη απεικόνιση λεπτομερειών ζώων και άλλων θεμάτων των έργων τους. Η χρήση αρνητικού χώρου που υπαινίσσεται την απόσταση και οι απεικονίσεις των σύννεφων, της θάλασσας και του ουρανού είναι δάνεια από την κινέζικη ζωγραφική και χρησιμοποιήθηκαν με αξιόλογα αποτελέσματα από τους καλλιτέχνες Κανό.

Πολύ ενδιαφέρουσα είναι επίσης η χρήση αδρών γραμμών στους πίνακες και η αντίθεση των μονόχρωμων παραστάσεων με τις επιχρυσωμένες απεικονίσεις των ζωγράφων σε χάρτινους τοίχους και άλλες επιφάνειες.

## Αντιπρόσωποι της σχολής Κανό

[right|thumb|350px|Η άφιξη του Δυτικού πλοίου από τον [Κανό Ναιζεν (1570–1616).]]
* Κανό Μασανόμπου (Kanō Masanobu) (1434–1530): ο ιδρυτής της σχολής
* Ογκούρι Σοταν (Oguri Sotan) (1413–81)
* Κανό Μοτονόμπου (Kanō Motonobu) (1476–1559): γιος του Μασανόμπου
* Κανό Ειτόκου (Kanō Eitoku) (1543–1590)
* Κανό Χιντεγιόρου (Kanō Hideyoru) (πέθανε το 1557)
* Κανό Σανράκου (Kanō Sanraku) (1559–1635)
* Κανό Σανσέτσου (Kanō Sansetsu) (1589–1651): ο ηγέτης του Κιογκάνο, ενός παρακλαδιού της σχολής Κανό στο Κυότο
* Κανό Εινό (Kanō Eino) (1631–1697)
* Κανό Ταν'γιού (Kanō Tan'yū) (1602–1674)
* Κανό Χογκάι (Kanō Hōgai)
* Χασιμότο Γκαχό (Hashimoto Gahō)

## Δείτε επίσης

* Ουκίγιο-ε
* Νισίκι-ε
* Χιροσίτζε

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τέχνη Κανό

Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Κανό Μασανόμπου

Ο **Κανό Μασανόμπου** (, 1434 - 2 Αυγούστου 1530) ήταν ο πιο σημαντικός Ιάπωνας ζωγράφος των σογκούν της Ασικάγκας και θεωρείται ο ιδρυτής της Σχολής ζωγραφικής Κανό.
Η Σχολή Κανό κυριάρχησε στην καλλιτεχνική ζωή της Ιαπωνίας για πάνω από 400 χρόνια μέχρι την Περίοδο Μουρομάτσι. Η σχολή απέκτησε το δικό της διακριτό στυλ μόνο όταν ο γιος του Μασανόμπου Κανό Μοτονόμπου ανέλαβε τη διεύθυνση της σχολής.

Ο Μασανόμπου επηρεάστηκε και ίσως διδάχτηκε ζωγραφική από τον ιερέα-ζωγράφο Τένσο Σουμπούν. Υιοθέτησε το καλλιτεχνικό στυλ Κινέζικής προέλευσης σουιμπόκου, και προσέθεσε Ιαπωνικά στοιχεία. Πολύ λίγα πό τα έργα του έχουν διασωθεί.

Ο Κανό Μασανόμπου υπηρέτησε την κυβέρνηση Μουρομάτσι σαν ο επίσημος ζωγράφος διαδεχόμενος τον Σοτάν στο πόστο, που ονομαζόταν *γκόγιο έσι* (御用絵師)

Πέθανε στο Κιότο.

## Δείτε επίσης
* Κανούχα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Κανό Μοτονόμπου

thumb|200px|Λευκοφορεμένος Καννόν
Ο **Κανό Μοτονόμπου** (, 28 Αυγούστου 1476 - 5 Νοεμβρίου 1559) ήταν Ιάπωνας ζωγράφος. Ήταν μέλος της σχολής ζωγραφικής Κανούχα. Πατέρας του ήταν ο Κανό Μασανόμπου, ιδρυτής της σχολής Κανό. Στα χρόνια του Μοτονόμπου η σχολή υπό τη διεύθυνσή του κυριάρχησε στην καλλιτεχνική ζωή της Ιαπωνίας ως το κύριο καλλιτεχνικό ρεύμα της εποχής.

## Δείτε επίσης
* Κανούχα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Κανό Μοτονόμπου

Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Γεώργιος Φράγκου

Ο **Γεώργιος Φράγκου** (Σπάτα, 1942 - Αθήνα, 6 Νοεμβρίου 2007) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1942 στα Σπάτα. Πρωτοέπαιξε ποδόσφαιρο στον Αήττητο Σπάτων το 1956, ενώ το 1959 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Σμύρνης, όπου παρέμεινε έως το 1971. Έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στο Αιγάλεω το 1972.

Ως προπονητής εργάστηκε στους Πανναυπλιακό (Β΄ Εθνική), Αήττητο Σπατών, Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου, Ατρόμητο Πειραιά (Β΄ Εθνική), Προοδευτική, Ατρόμητο Αθηνών, Α.Ο. Κέρκυρα, Πανελευσινιακό, Αιγάλεω, Απόλλωνα Σμύρνης (3 χρόνια), Φωστήρα, Ολυμπιακό Νέων Λιοσίων κ.ά.

Από το 2003 ήταν έφορος ποδοσφαίρου και γενικός διευθυντής των ακαδημιών του Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης. Έγινε 15 φορές διεθνής με την Εθνική Νέων, 7 φορές διεθνής με την Εθνική Ελπίδων και 15 φορές διεθνής με την Εθνική Ενόπλων.

Ο Γιώργος Φράγκου πέθανε στην Αθήνα στις 6 Νοεμβρίου 2007, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο ελληνικό ποδόσφαιρο και στον Απόλλωνα Σμύρνης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης

Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αιγάλεω Α.Ο.
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Δημήτριος Σκόρδας

Ο **Δημήτριος Σκόρδας** (Αθήνα, 1941) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής.

Γεννημένος το 1941 στην Αθήνα, ο Δημήτριος Σκόρδας υπήρξε από τους πιο δυνατούς και τεχνίτες μεσοεπιθετικούς των δεκαετιών '50 και '60.

## Καριέρα
Πρωτοέπαιξε ποδόσφαιρο στην Πέρα Κλουμπ το 1954, ενώ το 1956 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Σμύρνης, όπου και τoν υπηρέτησε για 12 συναπτά έτη. Το 1969 μετακόμισε στις Η.Π.Α., όπου και έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Ολυμπιακό Σικάγου, το 1973.

Το 1974 αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Προπονητών Αγγλίας και είναι ο μοναδικός Έλληνας που έχει φοιτήσει στην σχολή και μάλιστα αποφοίτησε τρίτος στην βαθμολογία.

Εργάστηκε ως προπονητής στον Αήττητο Σπατών, στη Δόξα Βύρωνα και Άγιο Ιερόθεο.

Από το 2003 είναι μέλος του Δ.Σ. του Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης και προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν έφορος ποδοσφαιρικών ακαδημιών του συλλόγου.

## Συμμετοχές στην Εθνική Ομάδα
*8 φορές διεθνής με την Εθνική Νέων.
*2 φορές διεθνής με την Εθνική Ελπίδων.
*6 φορές διεθνής με την Εθνική Ενόπλων.

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κανό Εϊτόκου

[thumb|right|300px|Άνδρες παίζουν [Γκο, του Κανό Ειτόκου ]]
Ο **Κανό Εϊτόκου** (), 16 Φεβρουαρίου 1543 - 12 Οκτωβρίου 1590) ήταν Ιάπωνας ζωγράφος που έζησε την περίοδο Αζούτσι-Μομογιάμα και ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της Σχολής Κανό.

## Βιογραφία
Ο Εϊτόκου γεννήθηκε στο Τόκυο και ήταν ο εγγονός του Κανό Μοτονόμπου. Διακρίθηκε για το ζωγραφικό του ταλέντο από πολύ μικρή ηλικία. Υπό την καθοδήγηση του παππού του εξέλιξε το Κινεζικής επιρροής στυλ του Μοτονόμπου.

Συνεργαζόμενος με τον πατέρα του Σοέι (1519-92), ο Εϊτόκου ζωγράφισε τις επιφάνειες των τοίχων του επισκόπου στο Τζουκόιν, μέρος του Ζεν μοναστικού συμπλέγματος του Νταιτοκούτζι στο Κυότο. Ζωγράφισε την οροφή του κάστρου Αζούτσι, του κάστρου της Οζάκα και της κατοικίας του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι.

## Το έργο του
Η πιο σημαντική του συνεισφορά στη σχολή Κανό ήταν το μνημειώδες στυλ *τάιγκα*, το οποίο ανέπτυξε. Χαρακτηριζόταν από τολμηρές και γρήγορες πινελιές με έμφαση στο προσκήνιο των έργων του. Οι φιγούρες του είναι σχεδόν πάντα μεγαλύτερες σε σχέση με την έκταση του πίνακα. Σύμφωνα με την Ιστορία της Ιαπωνικής ζωγραφικής του δισέγγονού του Κανό Εϊνό, ο Εϊτόκου κατάφερε να συνδυάσει την παραδοσιακή τέχνη και να μετουσιώσει στα έργα του την τόλμη και γενναιότητα των μεγάλων πολεμιστών της εποχής του Όντα Νομπουνάγκα και Τογιοτόμι Χιντεγιόσι.

Δυστυχώς, τα περισσότερα από τα έργα του καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Σιντζούκου

thumb|250 px|Χάρτης της περιοχής
right|thumb|340px|Ουρανοξύστες, Νισι-Σίντζουκου. Στο βάθος το όρος Φούτζι
right|thumb|340px|Επιγραφές νέον, Χιγκάσι-Σίντζουκου
Η **Σιντζούκου** (  *Shinjuku-ku*) είναι ένα από τα 23 Ειδικά Διαμερίσματα (=δήμους) του Τόκιο. Σύμφωνα με στοιχεία του 2008 ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 312.418 κατοίκους σε μια περιοχή 18,23 τ.χλμ. (πυκνότητα πληθυσμού 16,71 κατ. / τετ. χλμ.). Μεγάλο ποσοστό των κατοίκων είναι ξένης εθνικότητας αφού το 2005 υπήρχαν καταγεγραμμένοι περίπου 30.000 αλλοδαποί από 107 διαφορετικές εθνικότητες.

Είναι μεγάλο εμπορικό αλλά και διοικητικό κέντρο, ενώ διαθέτει τον πιο πολυσύχναστο σιδηροδρομικό σταθμό του κόσμου (Σταθμός Σίντζουκου) καθώς και το κτήριο που στεγάζει τη μητροπολιτική κυβέρνηση του Τόκιο. 

Η περιοχή δυτικά του σταθμού αναφέρεται ως Νίσι-Σίντζουκου (Δυτικό Σίντζουκου). Είναι η περιοχή με τους περισσότερους ουρανοξύστες στο Τόκιο.

Στην περιοχή γύρω από το σταθμό βρίσκεται ένα σύμπλεγμα από δεκάδες πολυκαταστήματα, κινηματογράφους, θέατρα, εστιατόρια και μπαρ. Στην περιοχή του Σιντζούκου βρίσκονται επίσης το στάδιο των εθνικών αθλημάτων, ο εθνικός κήπος και οι εξωτερικοί κήποι των αυτοκρατορικών ανακτόρων.

Κατηγορία:Τόκιο
Εθνόσημο της Δημοκρατίας της Σαχάρας

right|200px
Το **[[εθνόσημο]] της [[Λαϊκή Αραβική Δημοκρατία της Σαχάρας|Λαϊκής Αραβικής Δημοκρατίας της Σαχάρας]]** αποτελεί ένα σύμβολο που δημιουργήθηκε από το Μέτωπο Πολισάριο, το κίνημα υπέρ της ανεξαρτησίας της Δυτικής Σαχάρας. Το κίνημα των ανταρτών Πολισάριο ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Λαϊκής Αραβικής Δημοκρατίας της Σαχάρας στις 27 Φεβρουαρίου 1976. Αυτή η μερικώς αναγνωρισμένη χώρα διεκδικεί μια λωρίδα γης στο δυτικό τμήμα του Μαρόκου, το οποίο η ίδια αποκαλεί Ελεύθερη Ζώνη.

Το σύμβολο απεικονίζει δύο διασταυρούμενα όπλα με τη σημαία της Δυτικής Σαχάρας να κρέμεται από κάθε όπλο. Πάνω από αυτά, στο κέντρο βρίσκονται ένα κόκκινο μισοφέγγαρο και ένα αστέρι, σύμβολα του Ισλάμ. Γύρω από τα όπλα και την ημισέληνο είναι δύο κλαδιά ελιάς, ένα σε κάθε πλευρά. Στο κάτω μέρος είναι γραμμένο το σύνθημα στα ("Ελευθερία, Δημοκρατία, Ενότητα") με μαύρα γράμματα σε ερυθρό φόντο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σημαίες του Κόσμου:Δυτική Σαχάρα

Δυτική Σαχάρα
Κατηγορία:Δυτική Σαχάρα
Σημαία της Δημοκρατίας της Σαχάρας

thumb|Λόγος 1:2
Η **[[σημαία]] της [[Δυτική Σαχάρα|Δυτικής Σαχάρας]]** (αραβικά: **علم الصحراء الغربية**) καθιερώθηκε από την **[[Λαϊκή Αραβική Δημοκρατία της Σαχάρας]]** στις 27 Φεβρουαρίου του  1976. Το σχέδιό της αποτελείται από τα παναραβικά χρώματα άσπρο, μαύρο, κόκκινο και πράσινο και το ισλαμικό σύμβολο, την ημισέληνο με το αστέρι. 

Είναι σε χρήση από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70 ως σημαία του Μετώπου Πολισάριο για την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας. Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας αυτής κυβερνάται σήμερα από το Μαρόκο, με την Λαϊκή Αραβική Δημοκρατία της Σαχάρας να διεκδικεί τον έλεγχο μιας ακατοίκητης λωρίδας γης, πίσω από το τείχος του Μαρόκου. Οι Πολισάριο θεωρούν το μέρος αυτό ως Ελεύθερη Ζώνη, ενώ το Μαρόκο τη θεωρεί ουδέτερη ζώνη. Οι μαχητές του Πολισάριο ισχυρίζονται ότι η Δυτική Σαχάρα είναι ανεξάρτητο κράτος υπό την κατοχή του Μαρόκου, κάτι που αντικρούει το Μαρόκο.

Η σημαία αυτή μοιάζει πολύ με τη σημαία της Παλαιστίνης, καθώς τα χρώματά της προέρχονται από τη σημαία της Αραβικής Επανάστασης.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Σημαίες του Κόσμου:Δυτική Σαχάρα

Δυτική Σαχάρα
Κατηγορία:Δυτική Σαχάρα
Τογιοκούνι

Ο **Ουταγκάουα Τογιοκούνι** () ή **Τογιοκούνι**, (1769, Έντο - 1825, Έντο) ήταν μεγάλος Ιάπωνας ζωγράφος ουκίγιο-ε ιδιαίτερα γνωστός για τα έργα του που απεικονίζουν ηθοποιούς του θεάτρου Καμπούκι. Συχνά αναφέρεται σαν **Τογιοκούνι Α**' για να διαχωριστεί από τους μαθητές της σχολής του που πήραν το καλλιτεχνικό του όνομα ή γκο μετά το θάνατό του. Ήταν ο επικεφαλής της σχολής Γιαπωνέζικης ξυλογραφίας που κυριάρχησε στην καλλιτεχνική ζωή της Ιαπωνίας τον 19ο αιώνα.

## Βιογραφία
Ο Τογιοκούνι γεννήθηκε στο Έντο, γιος του Κουροχάσι Γκορομπέι, που κατασκεύαζε κούκλες και μαριονέτες για τους ηθοποιούς του Καμπούκι. Μαθήτευσε σε ηλικία 14 ετών στον ιδρυτή της Σχολής Ουταγκάουα, Ουταγκάουα Τογιοχάρου, τον οποίον γνώριζε καλά ο πατέρας του και έμενε κοντά στο σπίτι του. Ένας από τους συμμαθητές του ηταν ο Τογιοχίρο, του οποίου μαθητής ήταν αργότερα ο μεγάλος ζωγράφος Χιροσίτζε. Σε αναγνώριση της καλλιτεχνικής του ικανότητας πήρε σύντομα το όνομα Ουταγκάουα Τογιοχίρο.
Ο Τογιοκούνι ήταν μια καλλιτεχνική ιδιοφυΐα από μικρή ηλικία και ήταν αποφασισμένος να αφήσει το δικό του καλλιτεχνικό στίγμα στην εποχή του. Μελέτησε εντατικά τα έργα καλλιτεχνών που έτυχε να γνωρίσει όπως ο Ουταμάρο, υιοθέτησε κριτικά στοιχεία τους στη δουλεία του και δημιούργησε το δικό του διακριτό ύφος. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τα έργα του που σχετίζονται με το θέατρο Καμπούκι και ιδιαίτερα για τα πορτραίτα ηθοποιών. Ζωγράφισε επίσης πορτραίτα γυναικών *[[μπιζίνγκα]]*.

Τα πορτραίτα ηθοποιών του ηταν ρεαλιστικά σε αντίθεση με αυτά του αντιπάλου του Σαράκου που υπερέβαλλε στα χαρακτηριστικά των προσώπων. Χαρακτηριστική ήταν η λυρικότητα με την οποία παρουσίαζε τους ηθοποιούς. Αυτά τα στοιχεία καθιέρωσαν τον Τογιοκούνι σαν τον πιο δημοφιλή δημιούργό αφισών θεάτρου της εποχής του.

Από το 1803 ώς το 1817,η δουλεία του έμεινε στάσιμη παρότι παρέμεινε δημοφιλής σαν καλλιτέχνης. Συνέχισε να παράγει μεγάλο αριθμό έργων αλλά η ποιότητά τους δεν ήταν ίδια με αυτή των προηγούμενων ετών.

Πέθανε στο Έντο περιστοιχιζόμενος από πολλούς μαθητές του το 1825, σε ηλικία 57 χρονών.


Αρχείο:ToyokuniPorter.jpg|Ματσουμότο Κοσίρο Ε', περίπου 1800
Αρχείο:ToyokuniActor.jpg|Ονόε Ειζαμπούρο Α, περίπου 1800
Αρχείο:ToyokuniKabukiduo.jpg|Ιτσικάουα Κομάζο και Ιτσικάουα Γιαόζο, περίπου 1800


## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Sadao Kikuchi, (translated Roy Andew Miller), *Utagawa Toyokuni (1769-1825)* (Charles E. Tuttle, Rutland, 1959)
* Friedrich Succo, *Utagawa Toyokuni und Seine Zeit* (R. Piper, Munich, 1924)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Toyokuni Online
* a collection of large images by Toyokuni

Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Νικόλαος Α΄ του Ανζού

Ο **Νικόλαος Α΄ του Ανζού** (*Nicolas Ier de Lorraine-Anjou*, Ιούλιος 1448 - 27 Ιουλίου 1473), από τον Οίκο των Βαλουά-Ανζού, ήταν Δούκας της Λωρραίνης (1470 - 1473).
 
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νανσύ. Ήταν γιος και διάδοχος του Ιωάννη Β΄ δούκα της Λωρραίνης και της Μαρίας των Βουρβόνων κόρης του Καρόλου Α΄, δούκα του Μπουρμπόν. 

Διεκδίκησε τους ηγεμονικούς τίτλους της Αραγωνίας, Νάπολης, Μπαρ, Καλαβρίας και Χιρόνας. 

Πέθανε στο Νανσύ το 1473. Μετά τον πρόωρο θάνατό του, τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης.

## Οικογένεια
Είχε αρραβωνιαστεί την Άννα των Βαλουά, κόρη του Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας, αλλά δεν πρόλαβε να τη νυμφευτεί. 

Από μία μη νόμιμη σχέση είχε κόρη τη Μαργαρίτα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Χιρόνας
Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Γαλλίας
Ιωάννης Β΄ του Ανζού

Ο **Ιωάννης Β΄ του Ανζού** (Jean II d'Anjou ή Jean II de Lorraine, Νανσύ, μεταξύ 1425 και 1427 - Βαρκελώνη, 16 Δεκεμβρίου 1470) μέλος του Οίκου των Βαλουά-Ανζού ήταν Δούκας της Λωρραίνης (1453 - 1470). Ο Ιωάννης Β΄ ήταν μεγαλύτερος γιος του Ρενέ Α΄ της Νεαπόλεως και της συζύγου του Ισαβέλλας της Λωρραίνης, κληρονόμησε την Λωρραίνη από την μητέρα του και πέθανε πριν από τον πατέρα του. Ο Ρενέ Α΄ ήταν εκτός από Δούκας της Λωρραίνης την περίοδο που ζούσε η σύζυγος του και Τιτλούχος Βασιλιάς της Νεαπόλεως.

## Διεκδικητής της Νάπολης και της Αραγωνίας

Σαν διεκδικητής του θρόνου της Νεαπόλεως πήρε τον τίτλο του δούκα της Καλαβρίας και αγωνίστηκε σκληρά να ανατρέψει τους Ανδεγαυούς από την Νάπολη. Πέτυχε μία σημαντική νίκη στην Νώλα επί του Φερδινάνδου Α΄ της Νεαπόλεως (1460) αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει τους συμμάχους του να έρθουν να τον βοηθήσουν.
Ακολούθησαν οι ήττες του στην Τροία (1462) και στην Ίσκια (1465). Οι Καταλανοί εξέλεξαν τον πατέρα του Βασιλιά της Αραγωνίας, ο Ρενέ Α΄ δημιούργησε τον τίτλο του πρίγκιπα της Τζιρόνας για τον διάδοχο του θρόνου. Ο Ιωάννης Β΄ πήγε στην Καταλονία να διεκδικήσει τα δικαιώματα της οικογένειας του στον θρόνο της Αραγωνίας αλλά πέθανε δηλητηριασθείς στην Βαρκελώνη.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1444 τη Μαρία των Βουρβόνων (1428 - 1448), κόρη του Καρόλου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και είχε τέκνα:
* Ισαβέλλα 1445, απεβ. νήπιο.
* Ιωάννης 1445-1471, απεβ. 26 ετών.
* Ρενέ 1446, απεβ. νήπιο.
* Μαρία 1447, απεβ. νήπιο.
* Νικόλαος Α΄ 1448-1473, δούκας της Λωρραίνης.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Kekewich, Margaret L. (2008). The Good King: René of Anjou and Fifteenth Century Europe. Palgrave Macmillan.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης
Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Χιρόνας
Ισαβέλλα της Λωρραίνης

Η **Ισαβέλλα** (Isabelle Ire de Lorraine, 1400 - 28 Φεβρουαρίου 1453) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν, ως κληρονόμος του πατέρα της, δούκισσα της Λωρραίνης από τις 25 Ιανουαρίου του 1431 έως τον θάνατό της το 1453.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Καρόλου Β΄ δούκα της Λωρραίνης και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ρούπερτ εκλέκτορα του Παλατινάτου και βασιλιά της Γερμανίας. 

Διαδέχθηκε στο δουκάτο τον πατέρα της και κυβέρνησε μαζί με τον σύζυγό της Ρενέ Α΄ των Βαλουά-Ανζού διεκδικητή βασιλιά της Νάπολης. Αντικαθιστούσε τον σύζυγό της στην διακυβέρνηση του δουκάτου, όταν αυτός έλλειπε σε εκστρατείες. Η ίδια οδήγησε στρατό, προκειμένου να υπερασπίσει τον Ρενέ Α΄ από τον Φίλιππο Γ΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1419 τον Ρενέ Α΄ των Βαλουά δούκα του Ανζού και βασιλιά της Νάπολης και είχε τέκνα:
* Ιωάννης Β΄ 1424-1470, δούκας της Λωρραίνης.
* Λουδοβίκος 1427-1444, μαρκήσιος του Ποντ-α-Μουσόν.
* Γιολάντα 1428-1483, δούκισσα της Λωρραίνης. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ Λωρραίνης κόμη του Βωντεμόν.
* Μαργαρίτα 1429-1482, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Αγγλίας.
* Άννα 1437-1450 απεβ. 13 ετών, Νικόλαος 1428-1430 απεβ. 2 ετών, Λουίζα 1436-1438 απεβ. 2 ετών, Κάρολος 1431-1432 απεβ. 1 έτους, Ισαβέλλα απεβ. νήπιο, Ρενέ απεβ. νήπιο.

## Πρόγονοι




## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης
Κατηγορία:Δούκισσες του Ανζού
Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης
Κατηγορία:Κόμισσες της Προβηγκίας
Κατηγορία:Δούκισσες της Καλαβρίας
Κατηγορία:Κόμισσες του Μαιν
Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιωακείμ

Ο **Μητροπολίτης Ιωακείμ** (κατά κόσμον **Γεώργιος Αλεξόπουλος**, 8 Νοεμβρίου 1873, Γκούρα Φενεού - 15 Μαρτίου 1959) υπήρξε Μητροπολίτης Βοστώνης, Μητροπολίτης Φωκίδος και Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1873. Εκλέχθηκε Μητροπολίτης Βοστώνης το 1923 όπου και παρέμεινε μέχρι το 1930. Το 1931 εκλέχθηκε Μητροπολίτης Φωκίδος και το 1935 Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επέδειξε μεγάλο κοινωνικό έργο, στη διάρκεια των βομβαρδισμών καθώς και κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Μεγάλη υπήρξε και η προσφορά του στην αντιμετώπιση των συνεπειών των σεισμών του 1954-1955. Επίσης είχε πλούσιο συγγραφικό έργο. Για την προσφορά του παρασημοφορήθηκε από τον Βασιλέα Παύλο. Παραιτήθηκε το 1957 και πέθανε το δύο χρόνια αργότερα.
Το 1997 του απονεμήθηκε από το Γιαντ Βασσέμ ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών, για τη συμβολή τους στη διάσωση της εβραϊκής κοινότητας του Βόλου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιωακείμ, μητροπολίτης Δημητριάδος στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Ιωακειμ
Ιωακειμ
Ιωακειμ
Κατηγορία:Έλληνες βραβευθέντες Δίκαιοι των Εθνών