Λεβ Αννίνσκι

Ο **Λεβ Αλεξάντροβιτς Αννίνσκι** (, 7 Απριλίου 1934 – 6 Νοεμβρίου 2019) ήταν Σοβιετικός και Ρώσος κριτικός λογοτεχνίας, ιστορικός, δημοσιολόγος, δοκιμιογράφος και συγγραφέας περισσότερων από 30 βιβλίων. Ήταν επίσης σεναριογράφος, και ως εκ τούτου τρεις φορές βραβευμένος με TEFI (1996 και 2004, δύο φορές). 

## Βιογραφία
Ο Αννίνσκι γεννήθηκε στο Ροστόφ επί του Ντον, από τον Αλεξάντερ Αννίνσκι, έναν κοζάκο από την στανίτσα  Νόβο-Αννίνσκαγια, και την Άννα (Khana Zalmanovna) Αλεξάντροβνα, γεννημένη στο Λιούμπεχ της Ουκρανίας .  Η γιαγιά του Μπρονισλάβα Γκερσένοβιτς δολοφονήθηκε το 1921 σε έναν επαρχιακό δρόμο από μέλη της συμμορίας του Ιβάν Γκαλάκα με έδρα το Τσέρνιγκοφ, επειδή ήταν Εβραία.  Στα πρώτα του χρόνια διάβαζε πολύ, κυρίως Ρώσους κλασικούς και ιστορικά βιβλία, αλλά και φιλοσόφους όπως ο Χέγκελ και ο Καντ. Το 1939, ως πεντάχρονος, εμφανίστηκε στην οθόνη ως αγόρι νηπιαγωγείου στην ταινία *Το Εγκαταλελειμμένο Παιδί* (Подкидыш).  Ο πατέρας του Αννίνσκι, αρχικά δάσκαλος σε σχολείο, αργότερα παραγωγός της Mosfilm, το 1941 πήγε στον πόλεμο και εξαφανίστηκε. Όπως έμαθε ο Αννίνσκι  χρόνια αργότερα, τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής αεροπορικής επιδρομής στα μέσα του 1942 κοντά στο Πόλοτσκ, αιχμαλωτίστηκε και αργότερα πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από τους ουκρανούς αστυνομικούς (*Hilfspolizei)*.  Η μητέρα του Αννίνσκι δίδασκε χημεία σε ένα τεχνικό κολέγιο για το υπόλοιπο της ζωής της. 

Το 1956, ακόμη φοιτητής στη φιλολογική σχολή του Πανεπιστημίου της Μόσχας, ο Αννίνσκι έκανε το ντεμπούτο του ως κριτικός λογοτεχνίας με την ανάλυση του μυθιστορήματος του Βλαντιμίρ Ντουντίντσεφ *Όχι μόνο από το ψωμί* . Μετά την αποφοίτησή του επρόκειτο να ενταχθεί στα μεταπτυχιακά, αλλά αυτό συνέπεσε με τα γεγονότα στην Ουγγαρία. Δεδομένου ότι η εξέγερση εκεί υποκινήθηκε από τη λογοτεχνική ελίτ αυτής της χώρας, το ΚΚΣΕ αποφάσισε να «ξεκαθαρίσει την ιδεολογία» στους σοβιετικούς ακαδημαϊκούς κύκλους και ο Αννίνσκι ανακάλυψε ότι για να επανενταχθεί στο Πανεπιστήμιο θα πρέπει πρώτα να κάνει κάποια πρακτική δουλειά. Πέρασε μισό χρόνο στο περιοδικό *Sovetsky Soyuz*, απολύθηκε, εντάχθηκε στη *Literaturnaya Gazeta* (1957-1960), στη συνέχεια στο περιοδικό *Znamya* (1960-1967). Το 1965 *The Nut's Core* κυκλοφόρησε η πρώτη του μεγάλη συλλογή κριτικών δοκιμίων.

Με την υπογραφή μιας επιστολής, που υποστηρίζει τον αντιφρονούντα Αντρέι Σινιάβσκι, τον πρώην καθηγητή του στο πανεπιστήμιο, εκδιώχθηκε από τη *Znamya*.  Το 1968-1972 ο Αννίνσκι εργάστηκε στο Ινστιτούτο Κοινωνιολογικής Έρευνας στην Ρωσική Ακαδημία Επιστημών και στη συνέχεια εντάχθηκε στο περιοδικό *Druzhba Narodov* (1972-1991), ξεκινώντας μια καριέρα ελεύθερου επαγγελματία που του έφερε τη φήμη ενός διορατικού και πρωτότυπου συγγραφέα του οποίου τα δοκίμια ήταν ευπρόσδεκτα τόσο στο *Oktyabr* όσο και στο *Novy mir*, τα δύο περιοδικά που ανήκουν στις ανταγωνιστικές («πατριώτες»/«φιλελεύθεροι») φατρίες. Ο Αννίνσκι δεν έχει ενταχθεί ποτέ στο Σοβιετικό Κομμουνιστικό Κόμμα.

Στη δεκαετία του 1970 κυκλοφόρησαν πολλά βιβλία του Αννίνσκι, μεταξύ των οποίων το *Μνηστευμένος με την Ιδέα* (στο έργο του Νικολά Οστρόφσκι *How the Steel was Tempered*, 1971) και του *Βασίλη Σούσκιν* (1976). Τα βιβλία του Αννίνσκι της δεκαετίας του 1980 περιελάμβαναν *Οι Κυνηγοί του Λέο ( [[Λέων Τολστόι|Ο Λέων Τολστόι]] στον κινηματογράφο)*, 1980, 1989; *Leskovian Necklace* (1982, 1885), *Επαφές* (1982), *Κλαδιά γεμάτα Φως* (μελέτη για τη λιθουανική φωτογραφία, 1984), *Νικολάι Γκουμπένκο* (1986) και *Οι Τρεις Αιρετικοί* (1988), μια τριλογία με θέμα την αντικομφορμιστική ρωσική λογοτεχνία του 19ου αιώνα: Πισέμσκι, Μέλνικοφ-Πετσέρσκι και Νικολάι Λέσκοφ.

Το 1990-1992, ο Αννίνσκι εργάστηκε στο *Literaturnoye obozrenye* (Κριτική Λογοτεχνίας), στη συνέχεια εντάχθηκε στο νεοσύστατο περιοδικό *Rodina* και το 1998 έγινε ο συντάκτης του βραχύβιου έργου *Vremya i my* (Χρόνος και Εμείς). Ανάμεσα στα έργα του εκείνης της εποχής ήταν *το «Ιπτάμενο παραπέτασμα* » (Δοκίμια για τη γεωργιανή λογοτεχνία, 1990), *«Άνθρωποι της δεκαετίας του εξήντα και οι καιροί μας»* (υπότιτλος: «Ο Κινηματογράφος, που έγραψε Ιστορία και εκείνος που ποτέ δεν έγραψε», 1991), *Οι Βάρδοι* (1999). ). Το βιβλίο του το 1997 *Το Ασημί και Το Μαύρο* (με υπότιτλο: "Η Ρωσική, η Σοβιετική, η Σλαβική και η Παγκόσμια ποίηση της Αργυρής Εποχής"), για τους 12 ποιητές των αρχών του 20ου αιώνα, αποτέλεσε τη βάση για την τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ του τον ίδιο τίτλο. Σκηνοθετήθηκε από τον Βιτάλι Μαξίμοφ και έκανε πρεμιέρα στο Kultura TV το 2004, και ο Αννίνσκι κέρδισε δύο TEFI (στις κατηγορίες "The Best Script" και "The Best TV Documentary"). Το 2010, ο Λεβ Αννίνσκι έλαβε το βραβείο "Λευκός Ελέφαντας" (Слон), της Ρωσικής Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου .  Από το 2003, ο Αννίνσκι ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής του λογοτεχνικού βραβείου Γιάσναγια Πολιάνα. 

Ο Αννίνσκι πέθανε στις 6 Νοεμβρίου 2019. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι
Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι κριτικοί