open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Βίχρεν

Το **Βίχρεν** (βουλγαρικά: Вихрен), γνωστό στα ελληνικά ως **Ανεμοκορφή**, είναι η ψηλότερη κορυφή της οροσειράς του Ανατολικού Ορβήλου της Βουλγαρίας.  Φτάνοντας στα 2.914 μέτρα, είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Βουλγαρίας και το τρίτο ψηλότερο στα Βαλκάνια, μετά το Μουσαλά και τον Όλυμπο. Αν και λόγω της καρστικής τοπογραφίας, το Βίχρεν στερείται λίμνες και ρυάκια, ορισμένες λίμνες της οροσειράς του Ανατολικού Ορβήλου βρίσκονται γύρω από την κορυφή, όπως και ο νοτιότερος παγετώδης όγκος της Ευρώπης, ο μικρός παγετώνας Σνέσνικα. Μέχρι το 1942 το Βίχρεν ήταν γνωστό ως *Ελτεπέ* (κορυφή των καταιγίδων)· ονομαζόταν επίσης *Μπουρέν* (θυελλώδης) και *Μαλνιένοσετς* (κεραυνοφόρος). Το Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το Εθνικό Πάρκο Πιρίν αρχικά ήταν γνωστό ως Εθνικό Πάρκο Πιρίν. Το Βίχρεν  περιλαμβάνεται στις 100 Τουριστικές Τοποθεσίες της Βουλγαρίας όντας το Νο. 2.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας
Τακέχικο Ινούε

Ο **Τακέχικο Ινούε** (井上 雄彦, *Inoue Takehiko*) είναι ένας ιαπωνικής καταγωγής μάνγκακα και καλλιτέχνης, γνωστός για το μοναδικό ρεαλιστικό στυλ ζωγραφικής του. Έχοντας πουλήσει πάνω από 157 εκατομμύρια αντίτυπα των έργων του παγκοσμίως, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους 27 διασημότερους Ιάπωνες δημιουργούς κόμικς και ανάμεσα στους 90 διασημότερους παγκοσμίως. Κάποια από τα διασημότερα έργα του αποτελούν τα μάνγκα "*[[Slam Dunk]]", "[[Buzzer Beater]]", "[[Vagabond]]"* και *"[[Real (μάνγκα)|Real]]".*
## Βιογραφία
Γεννημένος στην πόλη Οκούτσι, στην περιφέρεια Καγκοσίμα της Ιαπωνίας στις 12 Ιανουαρίου του 1967, ο Ναριάι Τακέχικο - γνωστός πλέον με το όνομα Τακέχικο Ινούε - ήδη από εφηβική ηλικία εμφάνισε την αγάπη του για το μπάσκετ. Ο Ινούε ξεκίνησε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Κουμαμότο, σταμάτησε όμως τις σπουδές του για να αφοσιωθεί στην δημιουργία μάνγκα.

Η καλλιτεχνική του σταδιοδρομία στην δημιουργία μάνγκα ξεκίνησε αναλαμβάνοντας τη θέση βοηθού του μάνγκακα Τσουκάσα Χότζο κατά τη δημιουργία του διάσημου μάνγκα "*[[City Hunter (μάνγκα)|City Hunter]]".* Έχοντας ξεκινήσει να εκδίδει και δικά του πρωτότυπα μάνγκα, η πρώτη μεγάλη του επιτυχία ήρθε το 1990 με την κυκλοφορία του μάνγκα "*Slam Dunk*", το οποίο αφηγείται την ιστορία του Χαναμίτσι, ο οποίος προκειμένου να εντυπωσιάσει το κορίτσι των ονείρων του την Χάρουκο, αποφασίζει να γίνει από τους καλύτερους και διασημότερους μπασκετμπολίστες.

Συνεχίζοντας στην ίδια θεματική ενότητα του μπάσκετ, ο Ινούε δημιουργεί ένα μάνγκα για ένα διαγαλαξιακό πρωτάθλημα μπάσκετ, με τον τίτλο "*Buzzer Beater*".

Την επόμενη διετία ακολουθούν δύο πολύ γνωστά έργα του καλλιτέχνη. Το 1998, ξεκίνησε να κυκλοφορεί το έργο του "*Vagabond*", ένα ιστορικό δράμα με στοιχεία μυθοπλασίας, βασισμένο στο έργο "*[[Μουσάσι (βιβλίο)|Μουσάσι]]*" του Έιτζι Γιοσικάβα. To "*Vagabond*" βασίζεται στην ιστορία του σαμουράι Μιγιαμότο Μουσάσι, ενός σαμουράι του 16ου αιώνα, και αποτελεί μία στροφή του Ινούε προς μία σοβαρότερη θεματολογία, ξεφεύγοντας από την κατηγορία Σόονεν και μεταβαίνοντας στην δημογραφική κατηγορία Σέινεν, απευθυνόμενο σε εφήβους και νεαρούς ενήλικες. Ακολουθεί το 1999 το "*Real*", μία ιστορία με επίκεντρο κάποιους αθλητές με αναπηρία οι οποίοι παίζουν καλαθοσφαίριση με αναπηρικό αμαξίδιο.

Τα παραπάνω μάνγκα αποτελούν ένα μικρό μόνο μέρος του συνολικού έργου του Τακέχικο Ινούε, ο οποίος μεταξύ άλλων σύντομων ιστοριών και one-shot, έχει συμβάλλει στον σχεδιασμό χαρακτήρων για διάφορες σειρές και βιντεοπαιχνίδια, ενώ ζωγράφισε και μία τοιχογραφία των χαρακτήρων Μουσάσι και Κότζιρο από το μάνγκα του "*Vagabond*" για τα εγκαίνια του Κινοκούνιγια στη Νέα Υόρκη. Ανάμεσα στην πληθώρα βραβείων που έχει λάβει, ο Τακέχικο Ινούε τιμήθηκε το 2002 με το βραβείο πολιτισμού Οσάμου Τέζουκα για το μάνκα "*Vagabond*".

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιάπωνες καλλιτέχνες
Κατηγορία:Ιάπωνες δημιουργοί μάνγκα
Σαιντ-Ουέν-ντε-Σεσερούβρ

Το **Σαιντ-Ουέν-ντε-Σεσερούβρ** (γαλλικά: *Saint-Ouen-de-Sécherouvre*) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωντονιέν (γαλλικά: *Audoniens*).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Γιόσα Μπουσόν

μικρογραφία|238x238εσ| Γιόσα Μπουσόν, ''Κοράκια και γεράκι''
Ο **Γιόσα Μπουσόν** (ιαπωνικά: 与謝 蕪村) (1716 – 17 Ιανουαρίου 1784) ήταν Ιάπωνας ποιητής και ζωγράφος της περιόδου Έντο. Μαζί με τον Ματσούο Μπασό και τον Κομπαγιάσι Ίσα, ο Μπουσόν θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Ιάπωνες ποιητές της περιόδου Έντο. Είναι γνωστός κυρίως για τη συμβολή του στη διαμόρφωση της Χάιγκα ως είδους τέχνης.

## Βιογραφία
Ο Μπουσόν γεννήθηκε στο χωριό Κέμα της επαρχίας Σετσού (που σήμερα ονομάζεται Κέμα-τσο, στην πόλη της Οσάκα). Το οικογενειακό του όνομα ήταν Τανιγκούτσι.

Γύρω στην ηλικία των είκοσι, ο Μπουσόν μετακόμισε στο Έντο, το σημερινό Τόκιο, και έμαθε ποίηση υπό την κηδεμονία του δασκάλου χαϊκάι Χαγιάνο Χατζίν. Μετά τον θάνατο του Χατζίν, ο Μπουσόν μετακόμισε στην επαρχία Σιμόζα (που σήμερα ονομάζεται Ιμπαράκι). Ακολουθώντας τα χνάρια του ειδώλου του, του Ματσούο Μπασό, ο Μπουσόν ταξίδεψε στην άγρια φύση του βόρειου νησιού Χονσού. Το ίδιο ταξίδι είχε αποτελέσε την έμπνευση για το διάσημο ταξιδιωτικό ημερολόγιο του Μπασό με τίτλο *[[Ο στενός δρόμος προς τα βάθη του βορρά]]*. Ο Μπουσόν δημοσίευσε τις σημειώσεις του από το ταξίδι το 1744, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά το όνομα Μπουσόν.

Αφού ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της Ιαπωνίας, συμπεριλαμβανομένου του Τάνγκο (το βόρειο τμήμα του σύγχρονου νομού Κιότο) και του Σανούκι (στο Σικόκου), ο Μπουσόν εγκαταστάθηκε στην πόλη του Κιότο σε ηλικία 42 ετών. Εκείνη την εποχή, άρχισε να γράφει με το όνομα Γιόσα, το οποίο πήρε από τη γενέτειρα της μητέρας του (Γιόσα στην επαρχία του Τάνγκο).

Ο Μπουσόν παντρεύτηκε σε ηλικία 45 ετών και απέκτησε μια κόρη, την Κούνο.

Σε ηλικία 51 ετών, ο Μπουσόν άφησε τη γυναίκα και τα παιδιά του στο Κιότο και πήγε στην επαρχία Σανούκι για να εργαστεί σε πολλά έργα του.

Αφού επέστρεψε ξανά στο Κιότο, έγραψε και δίδαξε ποίηση. Ξεχώρισε τέσσερις από τους μαθητές του ως πρότυπα, τους Κικάκου, Κιοράι, Ρανσέτσου και Σόντο.

Ο Μπουσόν πέθανε σε ηλικία 68 ετών και θάφτηκε στο Κιότο. Η αιτία θανάτου είχε διαγνωστεί ως σοβαρή διάρροια, αλλά πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι επρόκειτο για έμφραγμα του μυοκαρδίου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Γέφυρα των ονείρων: η συλλογή ιαπωνικής τέχνης Mary Griggs Burke, ένας κατάλογος από το The Metropolitan Museum of Art Libraries (πλήρως διαθέσιμος στο διαδίκτυο ως PDF), ο οποίος περιέχει υλικό για τον Γιόσα Μπουσόν (βλ. ευρετήριο)

Κατηγορία:Ιάπωνες ποιητές
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Χίρο Αρικάουα

Η **Χίρο Αρικάουα** (ιαπωνικά: 有川 浩, Αρικάουα Χίρο) είναι Ιαπωνέζα συγγραφέας ελαφρού μυθιστορήματος.

## Βιογραφία
Η Αρικάουα κέρδισε το δέκατο ετήσιο Βραβείο Μυθιστορήματος Ντανγκέκι για νέους συγγραφείς για το βιβλίο της *Shio no Machi* το 2003 και το βιβλίο εκδόθηκε την επόμενη χρονιά. Επαινέθηκε για την ιστορία αγάπης που αφηγήθηκε ανάμεσα σε μια ηρωίδα και σε έναν ήρωα οι οποίοι χωρίζονται λόγω της ηλικίας τους αλλά και της κοινωνικής τους θέση, καθώς και για την απεικόνιση στρατιωτικών δομών που περιλαμβάνονται στο βιβλίο.

Αν και συγγραφέας ελαφρών μυθιστορημάτων, τα βιβλία της Χίρο Αρικάουα από το δεύτερο έργο της και μετά έχουν εκδοθεί με σκληρό εξώφυλλο μαζί με περισσότερα λογοτεχνικά έργα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Αρικάουα έχει λάβει ειδική μεταχείριση από αυτή την άποψη από τον εκδότη της, την εταιρεία MediaWorks. Και το ίδιο το *Shio no Machi* εξάλλου εκδόθηκε αργότερα και με σκληρό εξώφυλλο. Το ελαφρύ μυθιστόρημά της *Toshokan Sensō* (Ο πόλεμος της βιβλιοθήκης) του 2006 ονομάστηκε *νούμερο ένα ψυχαγωγικό βιβλίο* της λίστας *Hon no Zasshi* για το πρώτο εξάμηνο του 2006 και ήρθε πέμπτο στο *Honya Taishō* της ίδιας χρονιάς, ανταγωνιζόμενο τα συνηθισμένα μυθιστορήματα. 

Η Αρικάουα έχει γράψει για τις Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας (JSDF). Τα πρώτα τρία μυθιστορήματά της σχετικά με τους τρεις κλάδους τους είναι γνωστά ως *Jieitai Sanbusaku* (Η τριλογία των SDF). Έγραψε επίσης για τις φανταστικές δυνάμεις της βιβλιοθήκης στη σειρά *Toshokan Sensō.* *Το Raintree no Kuni*, το οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως βιβλίο μέσα σε ένα βιβλίο στο *Toshokan Nairan,* εκδόθηκε αργότερα από την Αρικάουα με έναν άλλο εκδότη. Διασκευάστηκε σε ταινία με τίτλο *World of Delight* (Κόσμος απόλαυσης) που κυκλοφόρησε στις 21 Νοεμβρίου 2015.

Το μυθιστόρημα *Tabineko Ripouto* εκδόθηκε στα αγγλικά ως *The Traveling Cat Chronicles* το 2017 και στα ελληνικά ως *Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου* το 2018 από τις εκδόσεις Μίνωας σε μετάφραση της Αλεξάνδρας Κονταξάκη. Στο βιβλίο αυτό, ο πρωταγωνιστής είναι ένας γάτος που ονομάζεται Νάνα (το οποίο στα ιαπωνικά σημαίνει "επτά"), που μπαίνει στη ζωή του γατόφιλου Σατόρου, ο οποίος εξακολουθεί να θρηνεί την πρώτη του γάτα, με το όνομα Χάτσι (το οποίο στα ιαπωνικά σημαίνει "οκτώ").

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιαπωνέζες συγγραφείς
Κατηγορία:Ιαπωνέζες μυθιστοριογράφοι
Αλβανικά γένη

Τα **αλβανικά γένη** () αποτελούν έναν ιστορικό τρόπο κοινωνικής οργάνωσης (***farefisní***) στην Αλβανία και τα νοτιοδυτικά Βαλκάνια, που χαρακτηρίζεται από μία κοινή κουλτούρα, από πατρογονικούς συγγενικούς δεσμούς που ανατρέχουν σε έναν κοινό πρόγονο και από κοινωνικούς δεσμούς μεταξύ των μελών τους. Η ***fis*** (οριστική μορφή: ***fisi***) βρίσκεται στο κέντρο της αλβανικής οργάνωσης που βασίζεται σε σχέσεις συγγένειας, έννοια που μπορεί να εντοπιστεί επίσης μεταξύ των νοτίων Αλβανών με τον όρο ***farë*** (οριστική μορφή: ***fara***).

Κληρονομιά των αρχαίων ιλλυρικών κοινωνικών δομών, η αλβανική κοινωνία των φύλων αναδύθηκε στον πρώιμο Μεσαίωνα ως η κυρίαρχη μορφή κοινωνικής οργάνωσης μεταξύ των Αλβανών. Η ανάπτυξη της φεουδαρχίας αρχικά την απείλησε, αλλά σταδιακά ενσωμάτωσε όψεις της στην αλβανική φεουδαρχική κοινωνία, καθώς οι περισσότερες ευγενικές οικογένειες προέρχονταν από αυτά τα φύλα και εξαρτιόνταν από την υποστήριξή τους. Αυτή η διαδικασία σταμάτησε μετά την οθωμανική κατάκτηση της Αλβανίας και των Βαλκανίων τον ύστερο 15ο αιώνα και ακολουθήθηκε από μία διαδικασία ενίσχυσης της φυλής (*fis*) ως μέσου οργάνωσης εναντίον του οθωμανικού συγκεντρωτισμού, ιδίως στα βουνά της βόρειας Αλβανίας και στις παρακείμενες περιοχές του Μαυροβουνίου.

Το σύστημα παρέμεινε λιγότερο ανεπτυγμένο στη νότια Αλβανία όπου μεγάλες φεουδαρχικές εκτάσεις και αργότερα εμπορικά και αστικά κέντρα ξεκίνησαν να αναπτύσσονται εις βάρος της φυλετικής οργάνωσης. Ένα από τα πλέον ιδιαίτερα στοιχεία της αλβανικής φυλετικής οργάνωσης είναι το ότι βασίζεται στο *[[Κανούν (Αλβανία)|Κανούν]]*, έναν κώδικα αλβανικού προφορικού εθιμικού δικαίου. Τα περισσότερα φύλα ενεπλάκησαν σε πόλεμο με εξωτερικές δυνάμεις, όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κάποια επίσης ενεπλάκησαν σε περιορισμένες συγκρούσεις μεταξύ φύλων για τον έλεγχο πόρων.

Μέχρι τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, η αλβανική κοινωνία των γενών παρέμεινε εν πολλοίς άθικτη, μέχρι την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1944, και θεωρείται ως το μόνο παράδειγμα φυλετικού κοινωνικού συστήματος που δομείται με αρχηγούς και συμβούλια γενών βεντέτες αίματος και προφορικό εθιμικό δίκαιο, που επιζεί στην Ευρώπη μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα.

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία
*
*
*
*
*

Κατηγορία:Αλβανικές φυλές
Χριστούγεννα στο Ισραήλ

[μικρογραφία|249x249εσ|Φωταγώγηση του [Δένδρο των Χριστουγέννων|χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πόλη της Ναζαρέτ]]
Οι γιορτές των **[[Χριστούγεννα|Χριστουγέννων]] στο [[Ισραήλ]]** είναι λίγες σε σύγκριση με άλλα μέρη στον κόσμο. Δεδομένου ότι μόνο το 2.5% του πληθυσμού της χώρας είναι Χριστιανοί και τα Χριστούγεννα δεν είναι μια από τις εθνικές αργίες του Ισραήλ, τα Χριστούγεννα δεν είναι μια κοινή εορτή στο Ισραήλ. Ωστόσο, η χριστουγεννιάτικη ιστορία σύμφωνα με την παράδοση έλαβε χώρα στους Αγίους Τόπους, σε εδάφη του Ισραήλ και εδάφη υπό τον έλεγχο του. Ανάμεσα στα μέρη που συνδέονται με τα Χριστούγεννα συγκαταλέγονται μερικά από τα πιο ιερά μέρη για τον Χριστιανισμό, όπως η πόλη της Ναζαρέτ. Αυτές οι τοποθεσίες αποτελούν επίσης πόλο έλξης για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους. Ειδικές χριστουγεννιάτικες τελετές πραγματοποιούνται σε χριστιανικές εκκλησίες σε όλο το Ισραήλ, παράλληλα με χριστουγεννιάτικες συναυλίες, αγορές, παζάρια, πομπές, κηρύγματα και εκδηλώσεις.

Σε περιοχές με χριστιανικούς πληθυσμούς όπως η Γιάφα, η Χάιφα, η Ναζαρέτ και η Παλαιά Πόλη Ιεροσολύμων υπάρχουν εορτασμοί των Χριστουγέννων. Στις κοινότητες των Εβραίων μεταναστών από τη Σοβιετική Ένωση, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που εορτάζουν τα Χριστούγεννα. Ο Δήμος της Ναζαρέτ φωταγωγεί την πόλη την εποχή των Χριστουγέννων, καθώς και τις υπαίθριες αγορές που γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Ο Δήμος της Χάιφα προωθεί μια σειρά υπαίθριων εκδηλώσεων που ονομάζονται "Η Αργία των Αργιών" οι οποίες απευθύνονται στους πιστούς των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών. Πέρα από αυτό, τα χριστουγεννιάτικα σύμβολα δεν είναι συνηθισμένο θέαμα σε όλο το Ισραήλ. Οι εορτασμοί των Χριστουγέννων είναι λιγότερο εμπορευματοποιημένοι από ότι σε μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου, επειδή ο Ιουδαϊσμός και το Ισλάμ είναι οι δύο κύριες θρησκείες του Ισραήλ.

Κατά τη διάρκεια της Υποχρεωτικής Παλαιστίνης τα Χριστούγεννα ήταν σημαντική αργία και τα γραφεία της βρετανικής αποικιακής κυβέρνησης ήταν κλειστά. Επίσης, τα χρόνια πριν την ανεξαρτησία του Ισραήλ, ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής έστελνε επιστολή προς τιμήν της εορτής και οι τελετές μεταδόθηκαν από το ραδιόφωνο και καταγράφονταν σε βίντεο. Με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, αυτές οι τελετές συνέχισαν να μεταδίδονται από το ισραηλινό ραδιόφωνο.

## Παραπομπές


Ισραηλ
Κατηγορία:Χριστιανισμός στο Ισραήλ
Ισραηλ
Ιστορίες της παλάμης

Το έργο ***Ιστορίες της παλάμης*** (ιαπωνικά: 掌の小説, το οποίο προφέρεται "Τενοχίρα νο σοσέτσου") είναι ο τίτλος που έδωσε ο Ιάπωνας συγγραφέας Γιασουνάρι Καβαμπάτα σε 146 διηγήματα τα οποία έγραψε κατά τη διάρκεια της μακράς καριέρας του.   Τα πρώτα διηγήματα εκδόθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ενώ το τελευταίο κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του συγγραφέα, το 1972. Η πρώτη ιαπωνική έκδοση στην οποία συγκεντρώνονται αυτά τα διηγήματα έκανε την εμφάνισή της το 1971.  Ο τίτλος της συλλογής αναφέρεται στη συντομία των διηγημάτων – πολλά από τα οποία εκτείνονται σε μόλις δύο ή τρεις σελίδες – ενώ κατά λέξη μεταφράζεται ως "κυριολεκτικά χωρούν στην μαλάμη του χεριού". 

## Στιλ και θέματα
Για τη Σούζαν Τζ. Νάπιερ στο *Monumenta Nipponica*, οι σύντομες ιστορίες του Καβαμπάτα εκφράζουν τις πτυχές των μυθιστορημάτων του, ενώ ταυτόχρονα «παρέχουν μια ένταση που είναι η ουσία του περίφημου στιλ «χαϊκού» του Καβαμπάτα», δουλεύοντας με «υπενθυμίσεις και υπαινιγμούς».  Συχνά, οι ιστορίες επικεντρώνονται «στα συναισθήματα και όχι στην κατανόηση», παρουσιάζοντας «το χάος της ανθρώπινης καρδιάς» και απεικονίζουν «επιφοιτήσεις, μεταμορφώσεις και αποκαλύψεις».  Οι κριτικοί επεσήμαναν επίσης έναν "λεπτό λυρισμό" καθώς και "ζεστασιά και ευθραυστότητα" καθώς και έναν "ψυχρό φορμαλισμό".  Ο Καβαμπάτα φέρεται να ισχυρίστηκε ότι αισθάνεται πιο άνετα με τη φόρμα του διηγήματος  και εξήγησε ότι, ενώ άλλοι συγγραφείς έτειναν να γράφουν ποίηση στα πρώτα τους χρόνια, εκείνος έγραψε τις *Ιστορίες της παλάμης*.  Πράγματι, ο Καβαμπάτα θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του λογοτεχνικού είδους "κείμενο-μινιατούρα". 

## Μεταφράσεις
Το 1988, η εκδοτική εταιρεία North Point Press εξέδωσε τον πρώτο ουσιαστικό τόμο αγγλικών μεταφράσεων ως *Palm-of-the-Hand Stories*, που αποτελούνταν από διάσπαρτες μεμονωμένες ιστορίες οι οποίες είχαν εμφανιστεί προηγουμένως στα αγγλικά. Ο τόμος περιείχε συνολικά 70 ιστορίες από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 μέχρι τον θάνατο του Καβαμπάτα το 1972, σε μετάφραση Λέιν Ντάνλοπ και Τζ. Μάρτιν Χόλμαν.   

Τα διηγήματα *Ιαπωνίδα Άννα* και *Η θάλασσα*, που εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1920, δεν είχαν συμπεριληφθεί στην ανθολογία των Ντάνλοπ και Χόλμαν και μεταφράστηκαν από τον Στιβ Μπράντμπερι. 

Στα ελληνικά, η συλλογή μεταφράστηκε από τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη και κυκλοφόρησε το 1997 από τις εκδόσεις Πατάκη. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία
Παραλλαγή Όμικρον

Η **Παραλλαγή Όμικρον**, γνωστή και ως  ***Μετάλλαξη της [[Μποτσουάνα]]***  (αναγνωριστικός αριθμός **B.1.1.529**), είναι στέλεχος του SARS-CoV-2, του ιού που προκαλεί τη νόσο COVID-19 . Η παραλλαγή εντοπίστηκε για πρώτη φορά από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ)  στη Νότιο Αφρική στις 24 Νοεμβρίου 2021. Στις 26 Νοεμβρίου 2021, ο ΠΟΥ τη χαρακτήρισε ως ιδιαιτέρως ανησυχητική και την ονόμασε με το ελληνικό γράμμα όμικρον.

Η παραλλαγή έχει αρκετές ιδιαιτερότητες, μερικές από τις οποίες είναι νέες, και αρκετές από τις οποίες επηρεάζουν την πρωτεΐνη ακίδα που χρησιμοποιείται για την στόχευση των περισσότερων εμβολίων κατά τη στιγμή της ανακάλυψής της.

## Παραπομπές


*
Παύλος Τούτουζας

Ο **Παύλος Τούτουζας** (1935 - 2021) ήταν διακεκριμένος Έλληνας καρδιολόγος, ομότιμος καθηγητής Καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας.

Υπήρξε ένας από τους καλύτερους Έλληνες καρδιολόγους και διακρίθηκε για το σημαντικό επιστημονικό, ακαδημαϊκό και κλινικό του έργο.  

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θήβα το 1935, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του το 1953.

## Σπουδές και σταδιοδρομία
Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1957. Εκπόνησε την ειδίκευσή του στην παθολογία και την καρδιολογία στην Πανεπιστημιακή Κλινική του Ιπποκράτειου Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών έως και το έτος 1963. Μετεκπαιδεύτηκε στο εξωτερικό στο National Heart Institute and Hammersmith Hospital του Λονδίνου μέχρι και το 1969. 

Έλαβε το διδακτικό του δίπλωμα από το Παν/μιο Αθηνών το 1969. Κατέλαβε τον τίτλο του Επίκουρου Καθηγητή το 1972 και στη συνέχεια από τα έτη 1975 έως και 1984 εργάστηκε ως υποδιευθυντής της Καρδιολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1984 εκλέχθηκε διευθντής αυτής.

Από το 1988 υπήρξε ενεργό και δραστήριο μέλος στην Ευρωπαϊκή Καρδιολογική Εταιρεία. Την τακτική θέση του καθηγητή την απέκτησε το 1989. Υπήρξε μέλος πολλών επιτροπών και ιδρυμάτων της Ελλάδας και του εξωτερικού. 

Στα χρόνια της ενεργής του σταδιοδρομίας, μεταξύ άλλων, ο δρ. Π. Τούτουζας διετέλεσε:
* Πρόεδρος, Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία (1984-1986)
* Γραμματέας, Ελληνική Αντιυπερτασική Εταιρεία (1978-1990) 
* Πρόεδρος, Ελληνική Αντιυπερτασική Εταιρεία (1990-1992) 

Σήμερα κατέχει περισσότερες από 25.000 αναφορές στη βάση δεδομένων *Google Scholar*,  γεγονός που πιστοποιεί τη διεθνή αναγνώριση του ερευνητικού του έργου στο αντικείμενο της καρδιολογίας.

Απεβίωσε στις 26 Νοεμβρίου 2021.

## Εργογραφία
* *Τα χτυποκάρδια* (εκδόσεις Κάκτος, 2007)
* *Εγχειρίδιο καρδιολογίας* (εκδόσεις Παρισιάνου, 2006)
* *Έξω καρδιά* (εκδόσεις Κάκτος, 2005)
* *Δίαιτα και διατροφή* (εκδόσεις Κάκτος, 2004)
* *Καρδιακές παθήσεις* (εκδόσεις Παρισιάνου, 2001)
* *Γνώρισε την καρδιά σου* (εκδόσεις Κάκτος, 2001)
* *Εγκάρδια επαφή* (εκδόσεις Κάκτος, 2000)
* *Άνθρωποι της καρδιάς* (εκδόσεις Κάκτος, 1999)
* *Περί καρδίης* (εκδόσεις Κάκτος, 1998)
* *Οι δρόμοι της καρδιάς* (εκδόσεις Κάκτος, 1995)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες καρδιολόγοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Γιόκο Ογκάουα

Η **Γιόκο Ογκάουα** (ιαπωνικά: 小川 洋子, Ογκάουα Γιόκο, γεν. 30 Μαρτίου 1962) είναι Ιαπωνέζα συγγραφέας.

## Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Ογκάουα γεννήθηκε στην πόλη Οκαγιάμα, της επαρχίας Οκαγιάμα και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Ουασέντα, στο οποίο σπούδασε λογοτεχνία και τέχνη. Σήμερα, ζει στο Κουρασικι μια ιστορική πόλη στην επαρχία της Οκαγιαμα, μαζί με τον σύζυγο και την κόρη της.

## Καριέρα
Από το 1988, η Ογκάουα έχει δημοσιεύσει περισσότερα από πενήντα έργα μυθοπλασίας και μη. Το 2006 συνέγραψε το *Yo ni mo utsukushii sugaku nyumon* (Εισαγωγή στα πιο κομψά μαθηματικά) μαζί με τον Μασαχίκο Φουτζιουάρα, έναν μαθηματικό, ως ένα είδος διαλόγου για την υπέρτατη ομορφιά των αριθμών.

Ο γνωστός Ιάπωνας συγγραφέας Κενζαμπούρο Όε έχει πει για την Ογκάουα: «Η Γιόκο Ογκάουα είναι σε θέση να εκφράσει τις πιο λεπτές λειτουργίες της ανθρώπινης ψυχολογίας με τη μορφή μιας πεζογραφίας που είναι λεπτή αλλά διεισδυτική». Η λεπτότητα εν μέρει έγκειται στο γεγονός ότι οι χαρακτήρες της Ογκάουα φαίνεται συχνά να μην ξέρουν γιατί κάνουν αυτό που κάνουν. Η Ογκάουα δουλεύει με συσσώρευση λεπτομερειών. Πρόκεται για μια τεχνική η οποία είναι ίσως πιο επιτυχημένη στα μικρότερα από έργα της. Ο αργός ρυθμός ανάπτυξης στα μεγαλύτερα έργα απαιτεί κάτι σαν από μηχανής θεό για να τα οδηγήσει μέχρι το τέλος τους. Παρουσιάζεται στον αναγνώστη μια οξεία περιγραφή του τι παρατηρούν και νιώθουν τα κεντρικά πρόσωπα, που συνήθως είναι γυναίκες, και οι κάπως αλλοτριωμένες αυτοπαρατηρήσεις τους, μερικές από τις οποίες αντικατοπτρίζουν την ιαπωνική κοινωνία και ιδιαίτερα τους ρόλους των γυναικών μέσα σε αυτή. Ο τόνος των έργων της Ογκάουα ποικίλλει από το σουρεαλιστικό μέχρι το γκροτέσκο και από το —ενίοτε γκροτέσκο— χιουμοριστικό, μέχρι το ψυχολογικά διφορούμενο έως και ανατριχιαστικό. (Το *Ξενοδοχείο Ίρις*, ένα από τα μεγαλύτερα σε έκταση έργα της, είναι πιο σαφές σεξουαλικά από τα άλλα έργα της και είναι επίσης το πιο ευρέως μεταφρασμένο της έργο).

Τον Ιούνιο του 2005 κυκλοφόρησε Γαλλία μια ταινία στα γαλλικά με τίτλο *L'Annulaire* (*Ο παράμεσος*), βασισμένη εν μέρει στο *Kusuriyubi no hyōhon* (薬指の標本) του Ογκάουα.

## Μεταφράσεις στα ελληνικά
Αρκετά έργα της Ογκάουα έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορήσει στην ελληνική γλώσσα:

* *Άρωμα πάγου*. 2021, εκδόσεις Άγρα
* *Η αστυνομία της μνήμης*. 2020, εκδόσεις Πατάκη
* *Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή*. 2010, εκδόσεις Άγρα
* *Ξενοδοχείο Ίρις*. 2004, εκδόσεις Άγρα
* *Η πισίνα των καταδύσεων*. Ο κοιτώνας. Ημερολόγιο εγκυμοσύνης. 2002, εκδόσεις Άγρα
* *Ο παράμεσος*. 2000, εκδόσεις Άγρα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* J'Lit | Authors : Yoko Ogawa | Books from Japan  (αγγλικά)

Κατηγορία:Ιαπωνέζες συγγραφείς
Κατηγορία:Ιαπωνέζες μυθιστοριογράφοι
Κομάντα και Δράκοι

Το **Κομάντα και Δράκοι** είναι μια ελληνική σειρά μυστηρίου επιστημονικής φαντασίας που προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel τη σεζόν 2021-2022.

Το σενάριο και την σκηνοθεσία υπογράφει ο βραβευμένος Θοδωρής Παπαδουλάκης, ενώ τα γυρίσματα της σειράς πραγματοποιούνται στην Κρήτη.

Η σειρά έκανε πρεμιέρα την Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου με σκοπό να ολοκληρωθεί σε έναν κύκλο με 13 επεισόδια. 

Η σειρά έχει λάβει πολύ καλές κριτικές, με τους περισσότερους να κάνουν λόγο για μια πρωτότυπη και ποιοτική παραγωγή αντίστοιχη του Netflix. 

## Υπόθεση
Ένα καλοκαίρι, ο μικρός Γιώργος και η οικογένεια του μετακομίζουν στην Κρήτη προσπαθώντας να ξεπεράσουν τον θάνατο της μητέρας τους. Το συμβάν αυτό έχει στοιχίσει στον Γιώργο, ο οποίος έπειτα την μετακόμιση στο Καλοχώρι, έχει παράξενους εφιάλτες και οράματα ενώ τα πιο τρελά του όνειρα βγαίνουν αληθινά. Γίνεται αμέσως μέλος μιας παρέας ντόπιων παιδιών, τα λεγόμενα «Κομάντα».

## Διανομή

### Κομάντα

## Επισκόπηση Σειράς
Η σειρά έκανε πρεμιέρα την Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου στις 22:30 και έκτοτε προβάλλεται κάθε Κυριακή την ίδια ώρα. 

### Επεισόδια

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Πέντε σύγχρονα έργα Νο

Το ***Πέντε σύγχρονα έργα Νο*** (Ιαπωνικά: 近代能楽集, *Kindai nōgaku shū*) είναι μια συλλογή θεατρικών έργων του Ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μισίμα. Ο Μισίμα έγραψε αυτά τα έργα ανάμεσα στο 1950 και στο 1955 και τα παρουσίασε ως σύγχρονα έργα στο Τόκιο. Ως βιβλίο κυκλοφόρησαν από τον ιαπωνικό εκδοτικό οίκο Shinchōsha στις 30 Απριλίου 1956. 

Από αυτά τα πέντε, μόνο ένα, *Το μεταξωτό τύμπανο,* εκφραζόταν με τον παραδοσιακό τρόπο του θεάτρου Νο. *Η κυρία Αόι* εκφραζόταν ως όπερα δυτικού τύπου. Τα έργα παίρνουν παλιότερες πλοκές από το θέατρο Νο ή παραδοσιακά και ξένα παραμύθια και τα φέρνουν σε έναν σύγχρονο σκηνικό. Ένας από τους στόχους του Μισίμα ήταν η αναβίωση του παραδοσιακού αυτού ειδους θεάτρου στην Ιαπωνία. 

Το *Πέντε σύγχρονα έργα Νο* έχει μεταφραστεί στα αγγλικά από τον διάσημο μελετητή της Ιαπωνίας Ντόναλντ Κιν. Στα ελληνικά, η συλλογή έχει μεταφραστεί από την Ελένη Μαύρου και κυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις Δωδώνη.

## Υπόθεση
* Σοτόμπα Κομάτσι:

Ένας ποιητής γνωρίζει την Κομάτσι, μια αποκρουστική ηλικιωμένη, σε ένα πάρκο του Τόκιο τη νύχτα. Εκείνη αναπολεί την εποχή που υπήρξε όμορφη, πριν από 80 χρόνια. Θυμάται μια νύχτα της δεκαετίας του 1880 και μαζί με τη βοήθεια του ποιητή (που υποδύεται τον αξιωματικό του στρατού τον οποίο είχε ερωτευθεί) ζουν ξανά εκείνη τη νύχτα. Ο ποιητής συνειδητοποιεί ότι είναι ακόμα όμορφη και βλέπει πίσω από τα κουρελιασμένα ρούχα και το άθλιο κορμί της. Αλλά η έκφραση της ομορφιάς της μπορεί να οδηγήσει μόνο σε θάνατο.

* Το μεταξωτό τύμπανο:

Ένας ηλικιωμένος ερωτεύεται μια γειτόνισσά του. Η γειτόνισσα και οι συνεργοί της κάνουν ένα κόλπο στον ηλικιωμένο προκαλώντας τον να χτυπήσει ένα τύμπανο. Αν μπορέσει να κάνει το τύμπανο να ακουστεί, θα κερδίσει ένα φιλί. Ωστόσο, αυτό το τύμπανο είναι φτιαγμένο από δαμασκηνό, και είναι απλώς ένα σκηνικό αντικείμενο, ανίκανο να βγάλει οποιονδήποτε ήχο.

* Καντάν:

Ένας νέος που δεν βρίσκει κανένα νόημα σε τίποτα, αναρωτιέται τι θα συμβεί αν κοιμηθεί σε ένα μαγικό μαξιλάρι το οποίο κάνει τον ονειροπόλο να συνειδητοποιήσει αυτό που ήδη καταλαβαίνει, δηλαδή τη ματαιότητα της ύπαρξης.

* Χάνγιο

Το Χάνγιο είναι αυτό που απέχει περισσότερο από το παραδοσιακό έργο, το οποίο είναι σχεδόν το μοναδικό δράμα Νο που έχει ευτυχισμένο τέλος. Η Χανάκο, το τρελό κορίτσι, θεραπεύεται από την τρέλα της με την εμφάνιση ενός άντρα που την είχε κάποτε εγκαταλείψει. Στο σύγχρονο έργο η Χανάκο δεν αναγνωρίζει τον εραστή της, όταν αυτός επιτέλους έρχεται, και τον διώχνει.

* Η Κυρία Αόι:

Η ιστορία είναι για έναν σύζυγο που επισκέπτεται τη βαριά ψυχικά άρρωστη γυναίκα του Αόι στο νοσοκομείο και έρχεται αντιμέτωπος με ένα φάντασμα που συμβολίζει την καταπιεσμένη ζήλια της ερωμένης του. Όταν το φάντασμα τον παρασύρει έξω, η Αόι πεθαίνει.

## Υποδοχή
Ο Μισίμα έλαβε το περίφημο βραβείο Κισίντα για το έργο του αυτό από την εταιρεία Shinchosha Publishing το 1955.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Γιούκιο Μισίμα
Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιαπωνίας
Γενικές εκλογές Ονδούρας 2021

Στις 28 Νοεμβρίου 2021 διεξήχθησαν **γενικές εκλογές στην [[Ονδούρα]]**, για να εκλεγούν ο Πρόεδρος, τα 128 μέλη του Εθνικού Κογκρέσου, τα 20 μέλη του Κεντροαμερικανικού Κοινοβουλίου, δήμαρχοι και μέλη δημοτικών συμβουλίων.

Η αριστερή Σιομάρα Κάστρο, η οποία ήταν Πρώτη Κυρία της Ονδούρας το 2006-2009, κέρδισε στην προεδρική εκλογή και έγινε η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Ονδούρας. Ο σύζυγός της, ο 52ος Πρόεδρος της Ονδούρας Μανουέλ Σελάγια, παραμένει αρχηγός του Ελεύθερου Κόμματος.
μικρογραφία|400x400εσ|Χάρτης με την προσέλευση στις εκλογές.

## Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ονδούρας, ο Πρόεδρος εκλέγεται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με απλό πλειοψηφικό σύστημα ενός γύρου, για τετραετή θητεία. Ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους ανακηρύσσεται νικητής.

Το Εθνικό Κογκρέσο Ονδούρας αποτελείται από 128 μέλη, τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες.

Η προσέλευση στην ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για όλους τους πολίτες της Ονδούρας, ηλικίας άνω των 18 ετών.

## Αποτελέσματα
### Αποτελέσματα προεδρικής εκλογής

### Αποτελέσματα βουλευτικών εκλογών

### Χάρτες των εκλογών

Αρχείο:Βουλευτικές εκλογές Ονδούρας 2021.png|Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών. Τα κόμματα που επικράτησαν ανά περιφέρεια.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκλογές στην Ονδούρα
Ονδουρα
Κάστρο της Κασάμα

Το **κάστρο της Κασάμα** (笠間城, Kasama-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Κασάμα, στο κέντρο του νομού Ιμπαράκι της Ιαπωνίας. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το κάστρο της Κασάμα ήταν η έδρα ενός νεότερου κλάδου της φυλής Μακίνο, *[[ντάιμγιο|νταϊμιό]] του τομέα  Κασάμα,* αλλά το κάστρο και ο τομέας υπέστησαν πολλές αλλαγές φυλών κατά τη διάρκεια της πρώιμης περιόδου Έντο*.*

## Ιστορία
Το 1205, ο Σιόγια Τομονάρι, ο οποίος ήταν στην υπηρεσία του Ουτσουνομίγια Γιοριτσούνα, μετακόμισε σε αυτήν την περιοχή και άλλαξε το όνομά του σε "Κασάμα". Το αρχικό Κάστρο Κασάμα ολοκληρώθηκε το 1235, αλλά λίγα είναι γνωστά για τη φυλή Κασάμα κατά την περίοδο Καμακούρα και την επακόλουθη περίοδο Μουρομάτσι. Ωστόσο, το 1591, ο Κασάμα Τσουνάιε αρνήθηκε την κλήση του αρχηγού του, του Ουτσουνομίγια, να ενώσει τις δυνάμεις του εναντίον της μεταγενέστερης φυλής Χότζο στη μάχη της Ονταβάρα και έχασε την ιδιοκτησία του κάστρου του. Ο Ταμανιού Κατσουμάσα, ο οποίος ήταν στην υπηρεσία του Ουτσουνομίγια αντικατέστησε αρχικά το Κασάμα, αλλά το 1598 το κάστρο καταλήφθηκε από τον Γκάμο Σατονάρι ως μέρος ενός τομέα *30.000 koku.* Έκανε πολλές τροποποιήσεις, για να εκσυγχρονίσει τη διάταξή του. Μετά τη μάχη της Σεκιγκαχάρα, ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου ανέθεσε το κάστρο στον Ματσουντάιρα Γιασουσίγκε το 1601.

Ως έδρα του τομέα Κασάμα υπό το σογκουνάτο Τοκουγκάβα, το κάστρο πέρασε στη φυλή Ογκασαβάρα, τη φυλή Τόντα-Ματσουντάιρα, τη φυλή Ναγκάι, τη φυλή Ασάνο, τη φυλή Ινόουε, τη φυλή Χόντζο, τη φυλή Ινόουε (και πάλι), πριν έρθει στα χέρια της φυλής Μακίνο το 1747, η οποία στη συνέχεια παρέμεινε στην Κασάμα μέχρι την αποκατάσταση του Μεϊτζί. Τα μέλη της φυλής Γκάμο και Ασάνο έκαναν κάποιες τροποποιήσεις στο κάστρο, για να γίνει πιο μοντέρνο.

## Το κάστρο
Το Κάστρο Κασάμα είναι σπάνιο μεταξύ των κάστρων στην κορυφή του βουνού της περιόδου Σενγκόκου, επειδή διήρκεσε κατά την περίοδο Έντο χωρίς να εγκαταλειφθεί, να μεταφερθεί ή να ξαναχτιστεί πλήρως. Το κάστρο αποτελούνταν από τον περίβολο Μάιν και Ντόντζον στις δύο παρακείμενες κορυφές του όρους Σασίρο και με το δεύτερο και το τρίτο περίβολο στους πρόποδες του βουνού. Η εκτεταμένη χρήση λιθοδομής είναι επίσης ασυνήθιστη για την περιοχή του Καντό.

Ελάχιστα απομεινάρια του κάστρου σήμερα υπάρχουν εκτός από κάποια λιθοδομή, έναν ανακατασκευασμένο *πυργίσκο γιαγκούρα* και δύο ανακατασκευασμένες πύλες. Το 1873 τα περισσότερα κτίσματα του κάστρου κατεδαφίστηκαν, αφού το κάστρο είχε ήδη εγκαταλειφθεί από το 1871. Το 1880 ο πυργίσκος Χατσίμαν μεταφέρθηκε στον ναό Σιντζότζι. Το 2011 ανακοινώθηκε η διεξαγωγή ευρύτατης μελέτης σχετικά με τα ερείπια του κάστρου της Κασάμα. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κασαμα
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Λύκος (ποταμός της Βιθυνίας)

Ο **Λύκος** ήταν αρχαίος ποταμός της Βιθυνίας. Ρέι στα ανατολικά της Βιθυνίας με δυτική κατεύθυνση και εκβάλει στον Εύξεινο Πόντο, λίγο νοτιότερα από την Ηράκλεια τη Ποντική, από την οποία απείχε είκοσι στάδια. Το πλάτος του ποταμού λέγεται ότι ήταν δύο πλέθρα και η πεδιάδα κοντά στις εκβολές του έφερε το όνομα Λυκαίο πεδίον. Μιλούν γι' αυτόν ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς, ο Φλάβιος Αρριανός, ο Ξενοφών, ο Οβίδιος και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ο οποίος λανθασμένα λέει ότι στις όχθες αυτού του ποταμού βρισκόταν η πόλη της Ηράκλειας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βιθυνία
Κατηγορία:Αρχαίοι ποταμοί
Μέλης (ρυάκι)

Ο **Μέλης** είναι ένα ρυάκι γεμάτο ιστορία και διάσημο στη λογοτεχνία, ειδικά λόγω του ότι συνδέεται με μια κοινή και σταθερή παράδοση με τη γέννηση και τα έργα του Ομήρου και το οποίο κυλούσε πλησίον της αρχαίας πόλης της Σμύρνης· επίσης είναι ένα φερώνυμο ποτάμι που διασχίζει το σημερινό μητροπολιτικό κέντρο της Σμύρνης.

Η ακριβής τοποθεσία του Ομηρικού Μέλη και το αν αυτό το ρυάκι αντιστοιχεί ή όχι σε αυτό (ή αυτά) ονόματι Μέλης σήμερα συνεχίζει να υπόκειται σε αντιφατικές απόψεις μεταξύ μελετητών και άλλων ενδιαφερομένων.
[thumb|125px|right|Ο [Όμηρος αποκαλούνταν και *Μελησιγενής (υιός του Μέλη)* από το όνομα του ρέματος το οποίο κυλούσε πλησίον της Σμύρνης, και σήμερα, δια μέσω αυτής.]]

## Ομηρικός Μέλης
Ο Όμηρος συνδέεται με την κοιλάδα της Σμύρνης και τις όχθες του Μέλη. Είδη σμυρναϊκών νομισμάτων απεικονίζουν τον ποιητή να κάθεται, έχοντας έναν πάπυρο στα γόνατά του, και στηρίζοντας το πηγούνι του στο δεξί του χέρι. Το επίθετο Μελησιγενής απευθυνόταν σε αυτόν. Το σπήλαιο όπου επρόκειτο να συνθέσει τα ποιήματά του περιγράφεται ότι ήταν κοντά στην πηγή του μικρού ποταμού, ο ναός του, το Ομήρειον, βρισκόταν στις όχθες του.

Κατηγορία:Σμύρνη
Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας
Κρουσινιάνι

Το **Κρουσινιάνι** (, ) είναι χωριό της Γκμίνα Κρίνκι, στο Πόβιατ Σοκούουκα του Βοεβοδάτου Ποντλάσκιε, στη βορειοανατολική Πολωνία, κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία.

Το χωριό έχει 160 κατοίκους. Στο παρελθόν, ήταν κυρίως οικισμός των Λιπκάνων Τάταρων. Μέχρι σήμερα, οι Τάταροι παραμένουν ως η μόνη μειονότητα στο χωριό. Οι Τάταροι είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι. Τα σημεία ενδιαφέροντος του χωριού περιλαμβάνουν ένα ξύλινο τζαμί του 18ου αιώνα (ένα από τα δύο παλαιότερα στην Πολωνία), ένα μουσουλμανικό νεκροταφείο, ένα κέντρο και μουσείο Τάταρων και ένα ανατολικό ορθόδοξο νεκροταφείο με ορθόδοξη εκκλησία.
μικρογραφία|αριστερά|Άποψη του ταταρικού κοιμητηρίου του Κρουσινιάνι.
Γύρω στο 1683, στους Λιπκάνους Τάταρους δόθηκε γη στο Κρουσινιάνι ως ανταμοιβή για τη βοήθεια τους στον Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι στη Μάχη της Βιέννης και τη διάσωση της ζωής του κατά τη Μάχη του Παρκάνι.

Το χωριό ονομάστηκε ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (*Pomnik historii*), όπως ορίστηκε στις 20 Νοεμβρίου 2012. Ο κατάλογος του διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Κατηγορία:Χωριά του Πόβιατ Σοκούουκα
Κατηγορία:Λιπκάνοι Τάταροι
Κατηγορία:Ισλάμ στην Πολωνία
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1966)

To ''Billboard'' Hot 100 είναι ένας μουσικός κατάλογος επιτυχιών που κατατάσσει τα τραγούδια που παίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Το έτος 1966, συνολικά  16 καλλιτέχνες και συγκροτήματα πέτυχαν να έχουν τραγούδι τους στην πρώτη θέση του καταλόγου επιτυχιών για πρώτη φορά. Πρόκειται για τους: Simon & Garfunkel, Λου Κρίστι, Νάνσι Σινάτρα, SSgt. Barry Sadler, The Young Rascals, The Mamas & the Papas, Πέρσι Σλετζ, Tommy James & the Shondells, The Troggs, The Lovin' Spoonful, Donovan, The Association, ? and the Mysterians, The Monkees, Τζόνι Ρίβερς και The New Vaudeville Band. Ο Φρανκ Σινάτρα, ο οποίος ήταν ήδη στην κορυφή πριν τη δημιουργία Hot 100, είχε ένα του τραγούδι στον κατάλογο.

Τα συγκροτήματα που είχαν περισσότερα από ένα (συγκεκριμένα δύο) τραγούδια στο νούμερο ένα την χρονιά αυτή ήταν οι Beatles, οι Supremes και οι Monkees.

## Παραπομπές


## Πηγές
**[[Φρεντ Μπρόνσον|Fred Bronson]]'s Billboard Book of Number 1 Hits, 5th Edition* ()
**[[Joel Whitburn]]'s Top Pop Singles 1955-2008, 12 Edition* ()
**Joel Whitburn Presents the Billboard Hot 100 Charts: The Sixties* ()

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστορικό Αρχείο του Αμερικανικού Ραδιοφώνου σχεδόν όλων των περιοδικών *Billboard* μεταξύ 1920 και 2016.

1966
Ντρορ Χάτζατζ

δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Ο Ντρορ Χάτζατζ (αριστερά) παίζει με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ κατά τη διάρκεια του Πρωταθλήματος Αξιωματικών IDF 2008. Από αριστερά προς τα δεξιά: Χάγκαγκ, Ντέρικ Σαρπ, Ταλ Ρούσο και Ταλ Μπέρσταϊν .
Ο **Ντρορ Χάτζατζ** (    , γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1978) είναι Ισραηλινός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, τυνησιακής-εβραϊκής καταγωγής.  Παίζει στη θέση του πόιντ γκαρντ. Τελευταία έπαιξε με τον επαγγελματικό σύλλογο Μακάμπι Ασντόντ . Έπαιξε και στην Εθνική Ισραήλ .

## Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Χάτζατζ ήταν ο 6ος Παίχτης της Χρονιάς στο Ισραηλινό Πρωτάθλημα του 2004. Το 2008, ο Χάτζατζ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ομάδα της Ευρωλίγκας Μακάμπι Τελ Αβίβ . Στις 12 Αυγούστου 2009 αφέθηκε ελεύθερος από το συμβόλαιό του και υπέγραψε με την Ισραηλινή δευτεραθλήτρια Μακάμπι Χάιφα .

## Επαγγελματικοί σύλλογοι

* Μακάμπι Ρισόν Λεζιόν (1996–1997)
* Χάποελ Μπατ Γιαμ (1997–1998)
* Μακάμπι Γκιβάτ Σμουέλ (1998–2001)
* Χάποελ Τελ Αβίβ (2001–2004)
* Πας-Παρτού Λέουβεν (2004–2005)
* ΑΕΚ (2005–2006)
* Μαϊάμι Χιτ (2006)
* Χάποελ Ιερουσαλήμ (2006–2008)
* Μακάμπι Τελ Αβίβ (2008–2009)
* Μακάμπι Χάιφα (2009–2010)
* Έλιτζουρ Ασκελόν (2010–2011)
* Μακάμπι Ασντόντ (2011–2013)
* Μακάμπι Ρισόν Λεζιόν (2013–2014)
* Μακάμπι Ασντόντ (2014–2015)

## Εθνική ομάδα Ισραήλ
* Εθνική ομάδα Ισραήλ ( Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα 2005, 2007 )

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ στην Ιστοσελίδα του Ισραηλινού Πρωταθλήματος
* Ο Ντρορ Χάτζατζ στην Ιστοσελίδα του Σαφσάλ
* Ο Ντρος Χάτζατζ στην Ιστοσελίδα της Ευρωλίγκας  

Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Ρισόν ΛεΖιόν
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Χάιφα
Κατηγορία:Ισραηλινοί Εβραίοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισραήλ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ
Ρασομόν (διήγημα)

Το ***Ρασομόν*** (ιαπωνικά: 羅生門) είναι ένα διήγημα το οποίο γράφτηκε από τον Ιάπωνα συγγραφέα Ριουνοσούκε Ακουταγκάβα και είναι βασισμένο στη συλλογή παραδοσιακών παραμυθιών *Konjaku Monogatarishū*.

Το διήγημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1915 στο λογοτεχνικό περιοδικό*Teikoku Bungaku*. Η ταινία του Ακίρα Κουροσάβα με τον τίτλο *[[Ρασομόν (ταινία)|Ρασομόν]]* (1950) είναι στην πραγματικότητα βασισμένη κυρίως σε ένα άλλο διήγημα του Ακουταγκάβα, "Μέσα σε ένα άλσος". Μόνο ο τίτλος της ταινίας και μέρος του υλικού για κάποιες σκηνές, όπως η κλοπή ενός κιμονό και η συζήτηση για την ηθική ασάφεια της κλοπής για την επιβίωση, είναι στοιχεί δανεισμένα από το διήγημα *Ρασομόν*.

Στα ελληνικά, το βιβλίο έχει μεταφραστεί από την Πόλα Ταχταλίδου και κυκλοφόρησε το 1984 από τις εκδόσεις Παρατηρητής. 

## Περίληψη υπόθεσης
Το διήγημα αφηγείται τη συνάντηση ανάμεσα σε έναν υπηρέτη και σε μια ηλικιωμένη στο ερειπωμένο Ρασομόν, που αποτελεί τη νότια πύλη της τότε κατεστραμμένης πόλης του Κιότο, όπου μερικές φορές πετούσαν τα αζήτητα πτώματα. Το σημερινό όνομα της πύλης του διηγήματος, αλλά όχι και η πλοκή του, προέρχεται από το έργο του παραδοσιακού θεάτρου Νο *Ρασομόν* (που γράφτηκε γύρω στα 1420).

Ο άντρας, ένας ταπεινός υπηρέτης που έχει απολυθεί πρόσφατα, σκέφτεται αν θα πεθάνει από την πείνα ή θα γίνει κλέφτης για να επιβιώσει στους δύσκολους καιρούς. Ανεβαίνει τις σκάλες του σπιτιού, αφού έχει παρατηρήσει το φως της φωτιάς εκεί, και συναντά μια γυναίκα που κλέβει τα μαλλιά από τα πτώματα που βρίσκονται στον δεύτερο όροφο. Αηδιάζει και τότε αποφασίζει ότι θα προτιμούσε να ακολουθήσει το μονοπάτι της τιμιότητας, ακόμα κι αν αυτό τον οδηγήσει στην πείνα. Είναι έξαλλος με τη γυναίκα.

Όμως, η ηλικιωμένη γυναίκα του λέει ότι κλέβει τα μαλλιά για να φτιάξει περούκες, έτσι ώστε να μπορέσει να επιβιώσει. Επιπλέον, η γυναίκα που αυτή τη στιγμή κλέβει, εξαπατούσε ανθρώπους στη μέχρι τότε ζωή της πουλώντας κρέας φιδιού ενώ ισχυριζόταν ότι είναι ψάρι. Η ηλικιωμένη γυναίκα λέει ότι αυτό δεν ήταν λάθος, γιατί της επέτρεψε να επιβιώσει — και αυτό με τη σειρά του της δίνει το δικαίωμα να κλέβει από τους νεκρούς, γιατί αν δεν το κάνει, θα λιμοκτονήσει κι αυτή. Ο άντρας απαντά: «Δεν θα με κατηγορήσεις, λοιπόν, που σου πήρα τα ρούχα. Αυτό πρέπει να κάνω για να μην πεθάνω από την πείνα». Στη συνέχεια κλέβει βάναυσα το ρούχο της γυναίκας και εξαφανίζεται μέσα στη νύχτα.

## Λαϊκή κουλτούρα
Το ίδιο το βιβλίο παίζει κάποιον ρόλο στην ταινία του 1999 *Ghost Dog: Ο Τρόπος των Σαμουράι*, σε σκηνοθεσία Τζιμ Τζάρμους.

Το βιβλίο είναι η έμπνευση για μια ορχηστρική ροκ μελωδία με το ίδιο όνομα που συνέθεσε ο Ιάπωνας κιθαρίστας Τακέσι Τεραούτσι και ερμηνεύτηκε αρχικά από το ιαπωνικό ροκ συγκρότημα Takeshi Terauchi & Blue Jeans στο άλμπουμ τους του 1972 με τίτλο *Ρασομόν.* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Ιαπωνικά μυθιστορήματα
Είμαι μια γάτα

Το ***Εγώ είμαι μια γάτα*** (ιαπωνικά: 吾輩は猫である, λατινισμός Χέπμπορν: Wagahai wa Neko de Aru) είναι ένα σατιρικό μυθιστόρημα που γράφτηκε μεταξύ 1905–1906από τον Ιάπωνα συγγραφέα Νατσούμε Σοσέκι. Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της περιόδου Μεϊτζί (1868–1912) και πραγματεύεται κατά κύριο λόγο την αμήχανη ανάμειξη του δυτικού πολιτισμού με τις ιαπωνικές παραδόσεις.

Ο τίτλος του Σοσέκι χρησιμοποιεί μια πολύ φράση υψηλής επισημότητας, η οποία θα ταίριαζε περισσότερο σε έναν ευγενή, καταδεικνύοντας μεγαλοπρέπεια και βαρύτητα. Αυτό είναι κάπως ειρωνικό, αφού ο ομιλητής, μια ανθρωπόμορφη οικόσιτη γάτα, είναι μια κανονική σπιτική γάτα που ανήκει σε έναν δάσκαλο και όχι σε έναν υψηλόβαθμο ευγενή όπως υποδηλώνει ο τρόπος ομιλίας.

Το βιβλίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε δέκα συνέχειες στο λογοτεχνικό περιοδικό *Hototogisu*. Στην αρχή, ο Σοσέκι σκόπευε μόνο να γράψει το διήγημα που αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο του *Εγώ είμαι μια γάτα*. Ωστόσο, ο Τακαχάμα Κιόσι, ένας από τους εκδότες του, έπεισε τον Σοσέκι να κυκλοφόρησε το έργο σε συνέχειες, οι οποίες εξελίσσονταν στιλιστικά καθώς δημοσιεύονταν. Παρ' όλα αυτά, όλα σχεδόν τα κεφάλαια μπορούν να σταθούν μόνα τους ως διακριτά έργα. 

Στα ελληνικά, το βιβλίο έχει μεταφραστεί από τον Γιάννη Λειβαδά και κυκλοφόρησε το 2020 από τις εκδόσεις Εξάντας.  

## Περίληψη υπόθεσης
Στο *Εγώ είμαι μια γάτα*, ο αφηγητής ένα επιπόλαιο αιλουροειδές, περιγράφει τις ζωές μιας ομάδας Ιαπώνων της μεσαίας τάξης. 

## Πολιτισμικός αντίκτυπος
Το *Εγώ είμαι μια γάτα* γίνεται συχνά αντικείμενο μελέτης σε μαθητές ιαπωνικών σχολείων, γεγονός που καθιστά την πλοκή και το στιλ του βιβλίου σταθερά γνωστά πολλά χρόνια μετά τη δημοσίευσή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο τρόπος ομιλίας του αφηγητή, ο οποίος ήταν αρχαϊκός ακόμη και την εποχή που γραφόταν το βιβλίο, συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με τη γάτα και το βιβλίο. Η προτιμώμενη προσωπική αντωνυμία του αφηγητή, το *wagahai*, χρησιμοποιείται σπάνια έως ποτέ στην «πραγματική ζωή» στην Ιαπωνία, αλλά επιβιώνει στη μυθοπλασία χάρη στο βιβλίο, εννοώντας σε σενικές γραμμές τα αλαζονικά και πομπώδη ανθρωπόμορφα ζώα. Για παράδειγμα, ο Bowser, ο βασιλιάς-χελώνα που εμφανίζεται σε πολλά βιντεοπαιχνίδια από τη σειρά Mario, χρησιμοποιεί την αντωνυμία *wagahai*, όπως και η Morgana, ένας γατίσιος χαρακτήρας στο *Persona 5* . 

## Προσαρμογές
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε σε ταινία η οποία κυκλοφόρησε το 1936. Ο σεναριογράφος Τόσιο Γιασούμι προσάρμοσε το μυθιστόρημα σε σενάριο το οποίο σκηνοθέτησε ο Κον Ιτσικάουα. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους ιαπωνικούς κινηματογράφους το 1975. Μια ειδική τηλεοπτική προσαρμογή της ταινίας με τη μορφή anime προβλήθηκε το 1982.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Κατηγορία:Ιαπωνικά μυθιστορήματα
Αμαλιείον Ορφανοτροφείον

Το **Αμαλιείο Ορφανοτροφείο** (ή *Οικοτροφείο*) **Θηλέων** (ιδρυθέν στις 8 Ιουνίου 1855 από την «Φιλανθρωπική Εταιρεία Κυριών» με την επωνυμία «Αμαλιείον Ορφανοτροφείον Κορασίων») είναι ελληνικό κοινωφελές ίδρυμα που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής, σε έκταση 20 στρεμμάτων επί της Λεωφόρου Κηφισίας 219. Από το 2019, πρόεδρός του είναι η Ιωάννα Φωκά - Μεταξά.

Ως έναυσμα για τη δημιουργία του ιδρύματος θεωρείται η ενέργεια της Μαρίας Υψηλάντη να φιλοξενήσει στην οικία της και να παράσχει θεραπεία σε 20 ορφανά κορίτσια, τα οποία είχαν πληγεί από την επιδημία χολέρας, που ξέσπασε την εποχή του Κριμαϊκού Πολέμου (1854 - 1857), όταν ο αποκλεισμός του λιμανιού Πειραιά από τους Αγγλογάλλους είχε ως συνέπεια τη διασπορά της νόσου από τους ξένους ναύτες στους γηγενείς.  Το ίδρυμα, του οποίου τελικά η δημιουργία πραγματοποιήθηκε ύστερα και από πρωτοβουλία της Βασίλισσας Αμαλίας (είχε υπαχθεί άλλωστε, το τελευταίο, υπό την προστασία της) με την έκδοση Βασιλικού Διατάγματος που έφερε την υπογραφή του Βασιλιά Όθωνα και του αρμόδιου υπουργού, Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου) είχε σαν αρχικό του στόχο την περίθαλψη παιδιών που κινδύνευαν από τη θανατηφόρο επιδημία που ήδη μάστιζε τη χώρα. Σταδιακά, οι στόχοι του διαφοροποιήθηκαν, το έτος 2000 μετατράπηκε σε οικοτροφείο και σήμερα λειτουργεί ως οικοτροφείο, φοιτητική και σπουδαστική εστία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* 

Αμαλιειο
Το βιβλίο του τσαγιού

***Το βιβλίο του τσαγιού*** (ιαπωνικά: 茶の本, προφέρεται: *Τσα νο χον*) από τον Ιάπωνα συγγραφέα  Οκακούρα Κακούζο (1906) είναι δοκίμιο το οποίο συνδέει τον ρόλο του *τσάντο* (παραδοσιακό τελετουργικό προετοιμασίας του τσαγιού) με αισθητικές και πολιτισμικές πτυχές της ιαπωνικής ζωής.

*Το βιβλίο του τσαγιού* έχει μεταφραστεί αρκετές φορές στην ελληνική γλώσσα:

* Σε μετάφραση Αλίνας Πασχαλίδης κυκλοφόρησε το 1992 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης και το 2007 από τις εκδόσεις Ερατώ.
* Σε μετάφραση Πέτρου Τσαπίλη κυκλοφόρησε το 2001 από τις εκδόσεις Ανατολικός.
* Σε μετάφραση Χριστίνας Θεοχάρη κυκλοφόρησε το 2020 από τις εκδόσεις Οξύ.

## Περιεχόμενο
Απευθυνόμενο σε ένα δυτικό κοινό, *Το βιβλίο του τσαγιού* γράφτηκε αρχικά στα αγγλικά και είναι ένα από τα σπουδαία κλασικά βιβλία. Ο Κακούζο είχε μάθει σε νεαρή ηλικία να μιλά αγγλικά και ήταν σε θέση στο να μεταδίδει τις σκέψεις του στο μυαλό ενός ανθρώπου της Δύσης. Στο βιβλίο του, συζητά θέματα όπως το Ζεν και ο Ταοϊσμός, αλλά και οι κοσμικές πτυχές του τσαγιού και της ιαπωνικής ζωής. Το βιβλίο τονίζει πώς το τσάντο δίδαξε στους Ιάπωνες πολλά πράγματα, το πιο σημαντικό από τα οποία είναι η απλότητα. Ο Κακούζο ήταν μακροχρόνιος σπουδαστής των εικαστικών τεχνών και υποστηρίζει ότι η απλότητα που προκαλείται από το τσάι έχει επηρεάσει την τέχνη και την αρχιτεκτονική της Ιαπωνίας.

Στο βιβλίο, ο Κακούζο δηλώνει ότι το τσάντο, από μόνο του, είναι μια από τις καλύτερες θεραπείες σε όλον τον κόσμο. Ο Κακούζο έγραψε ότι το τσάι έχει αποτελέσει σημαντικό στοιχείο σε πολλά ιστορικά γεγονότα, όπως η υπογραφή συνθηκών ειρήνης και άλλα παρόμοια. Ο Κακούζο τελειώνει το βιβλίο με ένα κεφάλαιο αφιερωμένο στους δασκάλους του τσαγιού αναφερόμενος, μεταξύ άλλων, και στον Σεν νο Ρικιού και τη συνεισφορά του στην παραδοσιακή ιαπωνική τελετή του τσαγιού.

Σύμφωνα με τον Ιάπωνα φιλόσοφο Τομονόμπου Ιμαμίτσι, η έννοια του Μάρτιν Χάιντεγκερ για το Dasein στο έργο του *[[Είναι και Χρόνος|Είναι και χρόνος]]* αντλούσε την έμπνευσή της – αν και ο Heidegger δεν αναφέρει κάτι τέτοιο – από την έννοια του Οκακούρα Κακούζο για το *das-in-der-Welt-sein* (το είναι στον κόσμο) που εκφράζεται στο *Βιβλίο του τσαγιού* για να περιγράψει τη φιλοσοφία του Ζουάνγκ Ζου, την οποία είχε προσφέρει ο καθηγητής του Ιμαμίτσι, ο Ίτο Κιτσινοσούκε, στον Χάιντεγκερ το 1919, αφού είχε παρακολουθήσει ιδιαίτερα μαθήματα μαζί του τον προηγούμενο χρόνο. 

*Το βιβλίο του τσαγιού* έχει αναφερθεί ως σημαντική επιρροή στο έργο των Φρανκ Λόιντ Ράιτ, Άρθουρ Γουέσλεϊ Ντάου και Τζόρτζια Οκίφ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δοκίμια
Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Αγία Μαύρα Κέας

Η **Αγία Μαύρα** είναι οικισμός της Κέας. Υπάγεται διοικητικά στη δημοτική κοινότητα Ιουλίδας, του δήμου Κέας, της περιφερειακής ενότητας Κέας - Κύθνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.

## Γεωγραφία
Η Αγία Μαύρα είναι ορεινός οικισμός της ανατολικοκεντρικής Κέας. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Προφήτη Ηλία και σε θέση που βλέπει ανατολικά προς τον όρμο του Ορκού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 490. Απέχει περίπου 8 χλμ. ΝΑ. της Ιουλίδας.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιουλίδας της Κέας. Με το ΦΕΚ 224Α - 11/09/1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιουλίδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Κέας.

## Αξιοθέατα
*Η κρήνη «Βελάδο» λίγω έξω από τον οικισμό
*Ο «Ορκός» και το «Ψαθί», αμμουδερές παραλίες ΝΑ. του οικισμού
### Εκκλησίες
*Η πετρόκτιστη εκκλησία της Αγίας Μαύρας με κρήνη, στην ανατολική είσοδο του οικισμού
*Το νεόδμητο (2014) εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου, στη νοτιοανατολική είσοδο του οικισμού, με θέα στο Αιγαίο Πέλαγος
*Οι εκκλησίες των Αγίου Στυλιανού και Αγίου Πολύκαρπου, δυτικά του οικισμού
*Η εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου στο «Ψαθί»
*Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στον «Ορκό»
*Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου σε περίοπτη θέση, στον δρόμο προς τον «Ορκό»

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Χάρτες «TERRAIΝ», εκδ. 2018
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Google Earth
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://www.all4yachting.com/el/nautical-guide/beaches/orkos-orchos-beach-in-kea-tzia 
*https://www.greeka.com/cyclades/kea/beaches/orkos/

Αγια Μαυρα