open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Οικογένεια Πολέτσιτς

Η **οικογένεια Πολέτσιτς** *(Politchorum, Poletchis, Polecich)*, επίσης γνωστή ως **Πόλετσιτς** ή **Πολίτσιτς**, ήταν μία από τις δώδεκα ευγενείς φυλές του Βασιλείου της Κροατίας, οι οποίες αναφέρονται στην Pacta conventa. Μέχρι τον 15ο αιώνα είχαν κτήματα στην περιοχή της Λίκα, γύρω από το Περούσιτς, ενώ είχαν και ιδιότητα πολίτη στην πόλη Ζαντάρ. 

## Ιστορία
Ο παλαιότερος πιθανός γνωστός πρόγονος του γένους είναι ο ζουπάνος Πρίμπισλαβ Πολέτσιτς (*Pribislauus de genere Politchorum*), ένας από τους δώδεκα ευγενείς, οι οποίοι αναφέρονται στην *Πάκτα Κονβέντα* (1102), η οποία πιθανολογείται ότι αποτελεί μεταγενέστερη πλαστογραφία των μέσων του 14ου αιώνα. 

Στην περιοχή της Λίκα, είχαν κτήματα νοτιοανατολικά του Περούσιτς (Τσελόπετσι, Κούτσανι, Τρι Βάσι, Σόκολτσι) στην πρώην ζουπάνιγια Μπούσκα. Το 1285, είχαν ένα κτήμα στο χωριό Μιλιάτσα, σήμερα γύρω από το Ζέμουνικ Γκόρνι στην κομητεία Ζάνταρ. Από το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα, πολλές οικογένειες είχαν μικρότερα κτήματα στην ενδοχώρα του Ζάνταρ, όπως το 1359, όταν καταγράφεται ο Βλάντατς Ντοροσάλιτς Πολέτσιτς από το Τρστσαν, καθώς και στις περιοχές Νίνσκα, Λούτσκα και Κνίνσκα. 

Κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα, ορισμένα άτομα είχαν την ιδιότητα του πολίτη στην πόλη Ζαντάρ, όπου την επόμενη περίοδο ενήργησαν ως «επιφανείς αξιωματούχοι της πόλης, χειρουργοί και ιερείς». Μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα διακλαδίστηκαν σε πολλές οικογένειες και φυλές, συγκεκριμένα τις ακόλουθες: Μπάνιτς, Μπρούτινιτς, Ντούντιτς, Ντούλτσιτς, Φίλτσιτς, Χάλιτς, Γιαντρέγιτς, Μάρογιτς, Πέρογιτς, Πιλίτσαριτς, Σάμπαλιτς, Ούμτσιτς, Ούτουλιτς και Βούκσιτς, οι οποίοι, μαζί με τους ευγενείς Κρσέλατς και Στούπιτς από το Μπουζάνι, ήταν μέρος της δικαστικής και διοικητικής υπηρεσίας της ζουπανίας. 

Στα τέλη του 15ου αιώνα, τα κτήματά των Πολέτσιτς στην Μπουζάνσκα, την Κνίνσκα και τη Λούτσκα δέχτηκαν επίθεση από τις στρατιωτικές δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και, εξαιτίας αυτής, υποχώρησαν στο Ζαντάρ, το Νιν και κοντά σε νησιά όπως το Παγκ, τα οποία βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Δημοκρατίας της Βενετίας. Τελικά, υποχώρησαν και έφτασαν ως την Ιταλική Χερσόνησο. 

## Παραπομπές

### Πηγές

* 
* 
* 
* 
Κατηγορία:Κροατικές ευγενείς οικογένειες
Βουκόλος (Ορφισμός)

Στην αρχαία ελληνική θρησκεία ο **βουκόλος** (*βωκόλος* στη δωρική διάλεκτο) ήταν βαθμός που κατείχαν οι μύστες και οι ιερείς των ορφικών ''συλλόγων''. Μεταγενέστερες επιγραφές αναφέρουν με την ονομασία αυτή, πιο συγκεκριμένα, μέλη του συλλόγου του «Διονύσου Καθηγεμόνος», ιδιαιτέρως στην Πέργαμο, των οποίων ο επικεφαλής έφερε τον τίτλο ***Αρχιβουκόλος***. Ιδιαίτερο γνώρισμά τους φαίνεται ότι ήταν η συμμετοχή τους στους χορούς των διονυσιακών τελετών, όπως αναφέρει ο Λουκιανός και μια επιγραφή της Περγάμου Κατά την εποχή του Λουκιανού (2ος αιώνας μ.Χ.), σύλλογοι αυτού του είδους είχαν ιδρυθεί σε ολόκληρη σχεδόν τη Μικρά Ασία. Σε λατινικές επιγραφές αναφέρονται ήδη τον 4ο αιώνα π.Χ. με τον τίτλο του Αρχιβουκόλου μάντεις, ύπατοι και συγκλητικοί. Οι βουκόλοι φαίνεται ότι κατοικούσαν σε ιδιαίτερο οίκημα, το Βουκολείον, όπου στην Αθήνα και τη Θήβα τελούσαν τον «ιερό γάμο» της βασίλισσας με τον θεό Διόνυσο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 774

Κατηγορία:Ορφισμός
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία
Νικόλαος-Τιμολέων Βούλγαρις

Ο **Νικόλαος-Τιμολέων Βούλγαρις** (1825-1895) ήταν Κερκυραίος λόγιος, καταγόμενος από την αριστοκρατική Οικογένεια Βούλγαρι. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον κατά δύο αιώνες προγενέστερο λόγιο της οικογενείας Νικόλαο Βούλγαρι.

Ο Νικόλαος-Τιμολέων Βούλγαρις ήταν μέλος της «Ιονίου Εταιρίας περί προαγωγής και καλλιεργείας της ελληνικής γλώσσης εις την Επτάνησον». Το 1875 διορίσθηκε αρχειοφύλακας Κερκύρας και έφορος της βιβλιοθήκης. Γνωρίζοντας καλά την ιταλική γλώσσα, μετέφρασε στα ελληνικά την τραγωδία του Αλφιέρι *Σαούλ*. Ο ίδιος συνέγραψε και δημοσίευσε πολιτικές μελέτες, όπως τις *Les Sept-Iles Ioniennes et les traites qui les concernent* (έκδ. F.A. Brockhaus, Λειψία 1859) και *Το εθνικόν ημών καθήκον προς την κινδυνεύουσαν Ανατολικήν Χριστιανοσύνην* (Αθήνα 1860). Συνέγραψε επίσης τα έμμετρα θεατρικά έργα (τραγωδίες) *Κωνσταντίνος Παλαιολόγος* (σε 5 πράξεις, 1847) και *Μιχαήλ ο Ψαρομηλίγγος* (σε 5 πράξεις, 1851), αμφότερα επηρεασμένα από τις μελέτες του Ζαμπέλιου, γραμμένα στην καθαρεύουσα αλλά και με στοιχεία δημοτικά και αρχαϊστικά.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8

Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Δημήτριος Βούκλιζας-Αστερινός

Ο **Δημήτριος Βούκλιζας-Αστερινός**, αναφερόμενος και ως **Δημήτριος Αστερινός-Βούκλιζας** ή και απλώς ως **Δημήτριος Αστερινός** (1916 – Φεβρουάριος 1978) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και ιστορικός συγγραφέας, που γεννήθηκε στη Σπάρτη.

Ο Βούκλιζας-Αστερινός ξεκίνησε να δημοσιογραφεί ήδη από τα μαθητικά του χρόνια. Συνεργάσθηκε με πολλές εφημερίδες και περιοδικά, ενώ συνεισέφερε και σε εγκυκλοπαίδειες. Από το 1968 έως τον θάνάτο του ήταν ο αρχισυντάκτης του γνωστού μηνιαίου περιοδικού *[[Ιστορία Εικονογραφημένη]]*. Από τα δημοσιευμένα ιστορικά του έργα, τα πιο αξιόλογα είναι ίσως τα εξής:

* *Μικρασιατική Καταστροφή*
* *Η επανάσταση του 1922*
* *Η ιστορία των εκλογών στην Ελλάδα*
* *Ελένη Καντακουζηνή*

## Πηγές
* Τάσος Ν. Πετρής: το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8

Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του 20ού αιώνα
Βουλεβάρτο

: * *Για την αρχική έννοια της λέξεως, δείτε το λήμμα [[Λεωφόρος]].*
[thumb|Η Μπουλβάρ (λεωφόρος) ντυ Ταμπλ το 1838 ([δαγκεροτυπία του Λουί Νταγκέρ)]]
Με τον γαλλικό όρο **βουλεβάρτο** ή **μπουλβάρ** () χαρακτηρίζεται ένα θεατρικό είδος αλλά και μια θεατρική αισθητική που αναδύθηκε από το παλαιό Παρίσι.

## Προέλευση
Αρχίζοντας από τα μέσα του 18ο αιώνα (δηλαδή πριν από τη Γαλλική Επανάσταση) αρκετά θέατρα, τόσο λαϊκά όσο και αστικά, άρχισαν να λειτουργούν στη Μπουλβάρ (λεωφόρο) ντυ Ταμπλ, που εξ αυτού πήρε και το προσωνύμιο «Μπουλβάρ ντυ Κριμ» (= Λεωφόρος του εγκλήματος), επειδή πολλά από τα έργα που παίζονταν ήταν αστυνομικά. Εκτός από πολλές παράπλευρες «ατραξιόν», όπως πυροτεχνήματα, παντομίμα, ακροβατικά και άλλα, άρχισε να παίζεται ένα ρεπερτόριο «μπουλβάρ», κάτι διαχωρισμένο από το θέατρο της ανώτερης τάξεως. 

## Χαρακτηριστικά
Το βουλεβάρτο είναι ελαφρό θεατρικό έργο, συνήθως κωμωδία, με «αβασάνιστη» πλοκή, χωρίς βάθος στην απόδοση των χαρακτήρων των προσώπων του ή στην τεκμηρίωση της υποθέσεως. Οι χαρακτήρες είναι συνηθισμένοι ή εύκολο να κατανοηθούν. Υπάρχει ισχυρή τάση να αποφεύγονται ευαίσθητα ή αμφιλεγόμενα θέματα, όπως τα σχετικά με την πολιτική ή τη θρησκεία. Δεν προκαλούνται οι κατεστημένες κοινωνικές ιδέες και το έργο δεν θέλει να προσβάλει. Συγγενικά είδη είναι το βοντβίλ (που το γεφυρώνει με το μουσικό θέατρο) και η λεγόμενη *comédie d'intrigue*.

## Συγγραφείς
Ο κυριότερος θεατρικός συγγραφέας που διακρίθηκε στο είδος ήταν ο Ζωρζ Φεντώ, που έγραψε κυρίως την εικοσιπενταετία από το 1890 έως το 1915. Τα έργα του παίζονται μέχρι σήμερα σε όλο τον κόσμο. Εμπεριέχουν σάτιρα και συχνοί στόχοι τους είναι οι μοιχοί και ελευθεριάζοντες. Μερικοί άλλοι αξιόλογοι συγγραφείς βουλεβάρτων είναι οι εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά):

* Μαρσέλ Αιμέ
* Ζαν Ανούιγ
* Μαρσέλ Ασάρ
* Σασά Γκιτρί
* Αλέξανδρος Δουμάς (υιός)
* Μαρκ Καμολετί
* Αλφρέντ Καπύ
* Ζαν Κοκτώ
* Ζωρζ Κουρτελίν
* Ανρί Λαβεντάν
* Εζέν Λαμπίς
* Φελισιέν Μαρσώ
* Ανρί Μπατάιγ
* Ανρί Μπεκ
* Τριστάν Μπερνάρ
* Ανρί Μπερνστέν
* Αλεξάντρ Μπισόν
* Ρομπέρ ντε Φλερ
* Ζακ Ντεβάλ
* Μωρίς Ντοναί
* Φρανσουάζ Ντορέν
* Μαρσέλ Πανιόλ
* Ρενέ-Σαρλ Γκιλμπέρ ντε Πιξερεκούρ
* Ζωρζ ντε Πορτό-Ρις
* Ζαν Πουαρέ
* Ζυλ Ρομαίν
* Εντμόν Ροστάν
* Αντρέ Ρουσέν
* Αρμάν Σαλακρού
* Βικτοριέν Σαρντού
* Εζέν Σκριμπ
* Μωρίς Υβαίν
* Εμίλ Ωζιέ

## Παραπομπές


## Πηγές
* Τάσος Ν. Πετρής: το λήμμα «βουλεβάρτον» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 804

Κατηγορία:Θεατρικά είδη
Κατηγορία:Θέατρο στη Γαλλία
Κατηγορία:Παρίσι
Βουλίμου εξέλασις

thumb|right|225px|Ο Λέων της Χαιρώνειας
Με την ονομασία ***βουλίμου εξέλασις*** ήταν γνωστό ένα θρησκευτικό έθιμο της αρχαίας Βοιωτίας, που τελούσαν στη Χαιρώνεια. Το πανάρχαιο αυτό έθιμο απέβλεπε στον τερματισμό λιμού και ήταν παρόμοιο με άλλες τελετές μαγικού χαρακτήρα, όπως του Φαρμακού. Με διαφορετικές μορφές ήταν διαδεδομένο σε πολλούς τόπους, όχι μόνο της αρχαίας Ελλάδας, αλλά και της προχριστιανικής Ευρώπης. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο , ο οποίος γεννήθηκε στη Χαιρώνεια, η *βουλίμου εξέλασις* περιελάμβανε δύο βασικά στοιχεία: θυσίες και κάτι αντίστοιχο με το έθιμο του αποδιοπομπαίου τράγου. Συγκεκριμένα, χτυπούσαν έναν οκιακό σκλάβο με βέργες άγνου (*Agnus castus*), δηλαδή της κοινής μας λυγαριάς, και τον εκδίωκαν από τον οίκο φωνάζοντας: «Έξω με την πείνα και μέσα με ευημερία και υγεία». Γράφει ο Πλούταρχος:

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «βούλιμος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 815

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το αντίστοιχο λήμμα στην *[[Εγκυκλοπαίδεια Πάουλυ-Βίσοβα]]*, έκδ. του 1897, τόμ. III.1, σελ. 1046

Βουλιμου εξελασις
Ο ανήφορος

**O ανήφορος** είναι μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, το οποίο κυκλοφόρησε στις 26 Οκτωβρίου 2022, ακριβώς 65 χρόνια μετά τον θάνατο του Κρητικού συγγραφέα, από τις Εκδόσεις Διόπτρα, ενώ από τις ίδιες εκδόσεις το 2023 κυκλοφόρησε και μία ειδική έκδοση του έργου με εισαγωγή του Πήτερ Μπην. *Ο ανήφορος* έχει μεταφραστεί στα Γαλλικά, Ρουμανικά, Βουλγαρικά, Τουρκικά και Ιταλικά.

## Υπόθεση
*Ο ανήφορος* είναι ένα μεταπολεμικό, βαθιά αντιπολεμικό μυθιστόρημα, στο οποίο διακρίνονται έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα. Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη, με τίτλους «Κρήτη», «Αγγλία» και «Μοναξιά». Κεντρικός ήρωας είναι ο Κοσμάς, ένας διανοούμενος που, μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επιστρέφει στον τόπο καταγωγής του, το Μεγάλο Κάστρο, μαζί με τη σύζυγό του, την Εβραία Νοεμή, η οποία κουβαλάει την πανανθρώπινη μνήμη του Ολοκαυτώματος, και μαζί της την ερώτηση για την αξία της ζωής.

## Κριτική ανάλυση
Ο Θανάσης Αγάθος θεωρεί πως ο Γερανός, πρωταγωνιστής στο μυθιστόρημα *[[Τόντα - Ράμπα]]*, ο αφηγητής του μυθιστορήματος *[[Ο βραχόκηπος]]* και ο Κοσμάς του *Ανήφορου* είναι περσόνες του ίδιου του Καζαντζάκη, απηχώντας την άποψή του, κυρίαρχη στο σύνολο σχεδόν του έργου του, ότι ο συγγραφέας είναι πνευματικός ταγός, διαμορφωτής συνειδήσεων, με έντονη μεσσιανική διάθεση. Αυτή άλλωστε η άποψη, σύμφωνα με τον Θανάση Αγάθο, έχει ήδη εκφραστεί πολύ νωρίτερα, μέσα από το παράδειγμα του Ορέστη, ήρωα του πρώιμου καζαντζακικού μυθιστορήματος *[[Σπασμένες ψυχές]]*. Παρ' όλ' αυτά, ο Κοσμάς του *Ανήφορου* διαφέρει ουσιαστικά από όλους τους παραπάνω ήρωες, όπως διαφέρει και από το Αφεντικό, τον άτολμο διανοούμενο στο *[[Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά]]*, ως προς το γεγονός ότι, μόνος αυτός, κατορθώνει να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ θεωρίας και πράξης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* *[https://blog.dioptra.gr/o-aniforos-to-anekdoto-mithistorima-tou-nikou-kazantzaki Ο Ανήφορος - το ανέκδοτο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη].* blog.dioptra.gr. 30/09/2022. Ανακτήθηκε στις 24/03/2026.
* *[https://blog.dioptra.gr/marathonios-anagnosis-o-aniforos Ο ανήφορος, πληροφορίες για σχολεία].* blog.dioptra.gr. 01/12/2024. Ανακτήθηκε στις 24/03/2026.
* *[https://blog.dioptra.gr/search/Ο%20Ανήφορος Αποτελέσματα αναζήτησης για Ο Ανήφορος].* blog.dioptra.gr. Ανακτήθηκε στις 24/03/2026.

Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Νίκου Καζαντζάκη
Βέρα Τολστόι

Η **Βέρα Τολστόι** (1903 – 29 Μαρτίου 1999) ήταν Ρωσοαμερικανίδα παρουσιάστρια και εγγονή του μυθιστοριογράφου Λέοντα Τολστόι και το τελευταίο μέλος της οικογένειας που είχε άμεση σχέση μαζί του. 

Έζησε μεγάλο μέρος της ζωής της στην εξορία μετά τη Ρωσική Επανάσταση.

## Νεανικά χρόνια
Η Βέρα Τολστόι γεννήθηκε στην Ντουμπρόβσκα της Ρωσίας, κόρη του Ιλία Τολστόι και της Σοφίας Τολστάγια. 

Πέρασε μέρος της παιδικής της ηλικίας επισκεπτόμενη τον παππού της, Λέοντα Τολστόι, στη Γιάσναγια Πολιάνα. Η ίδια ενθυμείται να κάθεται στα γόνατά του και να τον ακούει να διηγείται ιστορίες. 

Μετά τον θάνατό του το 1910 και τις αναταραχές της Ρωσικής Επανάστασης, η Τολστόι και η μητέρα της εγκατέλειψαν τη χώρα ως μέρος της ευρύτερης διασποράς των Λευκών Ρώσων μεταναστών. Τελικά εγκαταστάθηκαν στην Τσεχοσλοβακία. 

## Σταδιοδρομία και εξορία
Στην Τσεχοσλοβακία, η Βέρα Τολστόι εργάστηκε ως μεταφράστρια και παντρεύτηκε τον συμπατριώτη της μετανάστη Βλαντιμίρ (Όντο) Μπακόφσκι, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Σεργκέι, το 1922. Ο γάμος αργότερα ακυρώθηκε ή διαλύθηκε. 

Η Τολστόι συντηρούσε την οικογένειά της ως κομμώτρια στην Πράγα και αργότερα ως τραγουδίστρια σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έκανε καλλιτεχνικές εμφανίσεις για τα συμμαχικά στρατεύματα στη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες. 

Αφού μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1949, με χορηγό τη θεία της, Αλεξάνδρα Τολστόι, πουλούσε αρώματα στη Νέα Υόρκη, προτού ενταχθεί στη Φωνή της Αμερικής στην Ουάσινγκτον, όπου η Τολστόι εργάστηκε σε ρωσόφωνες εκπομπές για δύο δεκαετίες.

## Μεταγενέστερα χρόνια
Το 1991, επισκέφθηκε ξανά τη Ρωσία για μια οικογενειακή επανένωση στη Γιάσναγια Πολιάνα, η οποία πλέον λειτουργεί ως μουσείο, εκφράζοντας την αποδοκιμασία της για ένα άγαλμα του Λένιν στο κτήμα. 

Η Βέρα Τολστόι πέρασε τα έτη συνταξιοδότησής της στη Φλόριντα, όπου ήταν ενεργή στην τοπική κοινότητα.

Πέθανε στις 29 Μαρτίου 1999 στη Φλόριντα σε ηλικία 95 ετών, μετά από επιπλοκές από τραυματισμούς που υπέστη σε τροχαίο ατύχημα το προηγούμενο έτος. 

## Παραπομπές

Βερα
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Τατιάνα Νικολάεβνα Γιουσούποβα

Η **πριγκίπισσα Τατιάνα Νικολάεβνα Γιουσούποβα** (ρωσικά: Татьяна Никола́евна Юсу́пова, 14 Φεβρουαρίου 1866 - 27 Ιουνίου 1888) ήταν η νεότερη κόρη του πολιτικού και γαιοκτήμονα Νικολάου Γιουσούποφ . Μέλος της οικογένειας Γιουσούποφ, ήταν μια από τις πλουσιότερες κληρονόμους στη Ρωσία, δεύτερη μόνο μετά τη μεγαλύτερη αδερφή της, Ζιναΐντα.

## Βιογραφία
Η πριγκίπισσα Τατιάνα γεννήθηκε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου το 1866 ως το μικρότερο παιδί του Νικολάου Γιουσούποφ, Καγκελάριου της Ρωσίας, και της Κόμισσας Τατιάνα ντε Ριμποπιέρ, ετεροθαλούς ξαδέρφης του και διάσημης καλλονής. Τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια της ήταν η Ζιναΐντα (1861), η οποία έγινε διάσημη οικοδέσποινα, και ο Μπόρις (1863), ο οποίος πέθανε σε ηλικία 3 μηνών από οστρακιά.
αριστερά|μικρογραφία|Πριγκίπισσα Τατιάνα, 9 ετών
Η Τατιάνα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λίμνη Γενεύη, όπου ζούσαν οι γονείς της λόγω της κακής υγείας της μητέρας της. Ο πρίγκιπας Νικόλαος είχε αγοράσει εκεί μια βίλα με το όνομα Βίλα Τατιάνα. Η Τατιάνα πήρε το όνομά της τόσο από το σπίτι όσο και από τη μητέρα της. 

Γνωστή στην οικογένειά της ως «Τανιόκ», έγραψε πολλά ποιήματα στην παιδική της ηλικία, ακόμη και στα γαλλικά. Το 1878, η μητέρα της διαγνώστηκε με διαβήτη και πνευμονία και έμεινε κατάκοιτη. Πέθανε τον Ιανουάριο του 1879. Λίγο αργότερα, ο πρίγκιπας Νικόλαος επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη με τις δύο κόρες του, τη δεκαεπτάχρονη Ζιναΐντα και τη δεκατριάχρονη Τατιάνα.

Η οικογένεια απολάμβανε τεράστιο πλούτο από εργοστάσια ζαχαρότευτλων, πριονιστήρια, αποστακτήρια και πετρελαιοπηγές. Κατείχαν πάνω από πενήντα κτήματα σε όλη τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων των Ανακτόρων Μόικα, Γιουσούποφ και Αρχαγγέλσκογιε. Στις 4 Απριλίου 1882, η αδερφή της παντρεύτηκε τον Κόμη Φέλιξ Σουμαρόκοφ-Έλστον. 

Στις 5 Ιουνίου 1883, σε ηλικία μόλις 15 ετών, διορίστηκε κυρία επί των τιμών της αυτοκράτειρας Μαρίας Φεοντόροβνα.  

Στην αυλή, η Τατιάνα Γιουσούποβα ερωτεύτηκε τον νεότερο αδελφό του Αυτοκράτορα, τον Μεγάλο Δούκα Παύλο Αλεξάντροβιτς Ρομανόφ (1860–1919). Αυτός δεν ανταποκρίθηκε στα συναισθήματά της και την απέρριψε. Η Τατιάνα έγραψε:

Από τον Απρίλιο του 1888, η Τατιάνα διέμενε με την αδερφή της και τον σύζυγό της στο Παλάτι του Αρχαγγέλσκογιε. Εκεί, πέθανε ξαφνικά δύο μήνες αργότερα από τυφοειδή πυρετό. Ωστόσο, εκείνη την εποχή υπήρχαν φήμες ότι η Τατιάνα είχε αυτοκτονήσει, όταν έμαθε για τους αρραβώνες του Δούκα Παύλου με την Αλεξάνδρα της Ελλάδας.  Τάφηκε στο Αρχαγγέλσκογιε. Ένα άγαλμά της ως αγγέλου κατασκευάστηκε από τον Μάρκο Αντοκόλσκι και ένα αντίγραφο αυτού φυλασσόταν στο Παλάτι Μόικα. Ο ανιψιός της, Νικόλαος, θάφτηκε μαζί της, όταν σκοτώθηκε σε ηλικία 25 ετών.

## Παραπομπές

Τατιανα
Κάστρο της Καισαρούπολης

Το **Κάστρο** **της Καισαρούπολης** βρίσκεται σε χαρακτηριστικό ύψωμα γνωστό ως «Γιλάν Κουλέ» (Φιδόκαστρο) ή «Φιδοκορυφή», περίπου 2 χλμ. βόρεια του χωριού Μύρκινος και 4 χλμ. δυτικά του Δραβήσκου, στον νομό Σερρών, δίπλα στον ποταμό Αγγίτη. Ο χώρος αποτελείται από ένα τραπεζοειδές ύψωμα που στη νότια μεριά του καταλήγει σε απότομο γήλοφο ύψους 20 μέτρων, ο οποίος προσέφερε φυσική οχυρωματική προστασία.

## Ιστορία
Τα ερείπια του κάστρου ταυτίζονται με τη μεσοβυζαντινή πόλη Καισαρούπολη, η οποία υπήρξε έδρα επισκοπής. Η ταύτιση βασίζεται σε τοπογραφικά στοιχεία, ιστορικές πηγές και αρχαιολογικά ευρήματα. Την πρόταση για την ταύτιση έκανε πρώτος ο Στίλπων Κυριακίδης, στηριζόμενος σε έγγραφο του 1318 του απογραφέα Μιχαήλ Νεοκαισαρίτη, όπου καθορίζονται τα όρια του χωριού Σδραβίκιου (Δραβήσκου) και διαπιστώνεται η γειτνίαση της Καισαρούπολης με τη Δοξόμπους (Μύρκινος) και το Σδραβίκι. Επιπλέον, σε μολυβδόβουλο του 11ου-12ου αιώνα που βρέθηκε στον χώρο αναγράφεται: «[Α]γαπί[ω] [επ]ισκώπω Κεσαροπώλε(ως)». Αυτά τα στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι ο λόφος «Γιλάν Καλέ» φιλοξενούσε την ιστορική πόλη Καισαρούπολη.

Ο χώρος κατοικήθηκε ήδη από την προϊστορική εποχή και κατά την κλασική και ρωμαϊκή περίοδο. Η πόλη ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα πιθανώς από τον Βυζαντινό στρατηγό Αλέξιο Μουσελέ, γαμπρό του αυτοκράτορα Θεόφιλου (829-842), ο οποίος έλαβε τον τίτλο του Καίσαρα και χρησιμοποίησε τον πόλεμο κατά των Σλάβων ως πρόσχημα για την κατάληψη της παράκτιας περιοχής μεταξύ Νέστου και Στρυμόνα. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τον τίτλο του Καίσαρα που κατείχε ο ιδρυτής της. Στο χώρο έχουν βρεθεί κεραμικά υστεροβυζαντινών χρόνων και αρχιτεκτονικά μέλη από βυζαντινό ναό, διακοσμημένα με εγχάρακτους και ανάγλυφους ρόδακες. Κατά την οθωμανική περίοδο η περιοχή αναφέρεται σε φορολογικό κατάστιχο του 1454/55 ως «Kesseroboli» με περίπου 79 κατοίκους, ενώ αργότερα εγκαταλείφθηκε, πιθανόν κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Το κάστρο βρισκόταν σε έδαφος με ελώδεις εκτάσεις και κοντά σε λιμναία περιοχή, αφού πριν την αποξήρανση της λίμνης Αχινού (δεκαετία 1930) ο λόφος περιβαλλόταν από νερά που τον καθιστούσαν φυσικά απρόσιτο. Ο ποταμός Αγγίτης ρέει περίπου 100 μέτρα ανατολικά και σε 2,5 χλμ. ενώνεται με τον Στρυμόνα. Χάρτες του 19ου και του 20ού αιώνα εμφανίζουν τον λόφο ως «Γιλάν Καλέσι» ή «Γιλάν Κουλέ».**** Το ύψωμα προσφέρει πλήρη ορατότητα στη γύρω περιοχή και, σε συνδυασμό με τον απότομο γήλοφο στη νότια πλευρά, εξασφάλιζε στρατηγικό πλεονέκτημα.

Σήμερα, διασώζεται μόνο ένα μικρό τμήμα από τα τείχη του κάστρου στην ανατολική πλευρά, μήκους 6 μέτρων, ύψους 2 μέτρων και πάχους 1,70 μ. Το υπόλοιπο τείχος και τα οικοδομήματα καταστράφηκαν κατά τις εργασίες αποξήρανσης της λίμνης στη δεκαετία του 1930, προς αναζήτηση λίθων, οι οποίοι είναι σπάνιοι στην περιοχή. Από το 1980 ο λόφος είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος από την Αρχαιολογική Υπηρεσία.

## Φωτογραφίες

Αρχείο:Κάστρο της Καισαρούπολης 4.jpg
Αρχείο:Κάστρο της Καισαρούπολης 2.jpg
Αρχείο:Κάστρο της Καισαρούπολης 3.jpg
Αρχείο:Κάστρο της Καισαρούπολης 5.jpg
Αρχείο:Κάστρο της Καισαρούπολης 6.jpg


## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα
Κατηγορία:Σέρρες
Οικογένεια Γέλατσιτς

Η **οικογένεια Γέλατσιτς** (αγγλικά και γερμανικά: *Jellacic* ή *Jellachich*) είναι μια παλιά κροατική ευγενής οικογένεια, αξιοσημείωτη κατά την περίοδο της ιστορίας, η οποία σημαδεύτηκε από τους Οθωμανικούς πολέμους στην Ευρώπη, στο Βασίλειο της Κροατίας και της Ουγγαρίας και κατά την ύστερη Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. 

Αξιοσημείωτα μέλη αυτής της οικογένειας ήταν ανώτεροι στρατιωτικοί, μπάνοι (αντιβασιλείς) της Κροατίας ή άλλοι κρατικοί αξιωματούχοι.

## Ιστορία
Η πρώτη αναφορά στο επώνυμο Γέλατσιτς εμφανίστηκε κατά τον 14ο αιώνα στα εδάφη, που αποτελούν σήμερα την κεντρική Βοσνία και Ερζεγοβίνη. 

Κατά τον 16ο αιώνα, μέλη της οικογένειας ζούσαν στην κεντρική κροατική ιστορική περιοχή Μπανόβινα, ανάμεσα στους ποταμούς Ούνα και Κούπα. Το 1550, ιστορικές πηγές αναφέρουν τον Μιχαήλ Γέλατσιτς, ο οποίος ζούσε στο Τοπούσκο, και το 1551 αναφέρουν τον Μάρκο Γέλατσιτς, του οποίου τα παιδιά ήταν ο Ιβάν, ο Γιούραϊ, ο Νίκολα, ο Πέταρ, ο Γκάμπριελ και η Άνα. Απέκτησε καθεστώς ευγενείας με οικόσημο το 1579 ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους στις μάχες εναντίον των Οθωμανών.

Λόγω της οθωμανικής επέκτασης, οι Γέλατσιτς υποχώρησαν από την περιοχή του ποταμού Ούνα και εγκαταστάθηκαν στο Τουρόπολιε, το Χρβάτσκο Ζαγκόριε και τη Λίκα. Ανέδειξαν στρατιωτικούς διοικητές, οι οποίοι πολέμησαν σε πολλές μάχες εναντίον των Οθωμανών. Ο Γιάνκο Γέλατσιτς ήταν συμπολεμιστής του Ουγγροκροάτη στρατηγού Νίκολα Σούμπιτς Ζρίνσκι και έπεσε το 1566 στη διάσημη Μάχη του Σίγκετβαρ.

Κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα, η οικογένεια εξαπλώθηκε και διαιρέθηκε σε περισσότερους κλάδους. Η οικογένεια ανέδειξε πολλούς στρατιωτικούς διοικητές, μεταξύ των οποίων οι πιο γνωστοί ήταν ο Βαρώνος Φράνιο Γέλατσιτς (1746–1810), στρατάρχης σε στρατιωτική θητεία της μοναρχίας των Αψβούργων, και ο γιος του, Γιόσιπ (1801–1859), μπάνος της Κροατίας. Ο πρώτος ήταν γνωστός για τη συμμετοχή του στους Ναπολεόντειους πολέμους, ενώ ο δεύτερος συμμετείχε στις στρατιωτικές εκστρατείες κατά τη διάρκεια της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848. 

Για τις προσπάθειές του, ο Γιόσιπ Γέλατσιτς τιμήθηκε με τον τίτλο του Κόμη.

## Δείτε επίσης

* Φράνιο Γέλατσιτς
* Γιόσιπ Γέλατσιτς
* Βανάτο της Κροατίας
* Μπούζιμ

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Οικογενειακή καταγωγή και γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας Γέλατσιτς
* Φυλή Γέλατσιτς
* Ιστορικός ρόλος και σημασία του Γιόσιπ Γέλατσιτς, του πιο διάσημου μέλους της οικογένειας 
* Στιέπαν (Στέφανος) Γέλατσιτς - Αντιβασιλέας της Κροατίας τον 17ο αιώνα· ''Camoenae Hungaricae 3/2006, σελίδα 126'' 
* Ο ρωσικός κλάδος της οικογένειας Γέλατσιτς
* Ο ρόλος της οικογένειας Γέλατσιτς
Κατηγορία:Κροατικές ευγενείς οικογένειες
Κατάλογος νομαρχών Χίου

Ο **Νομάρχης Χίου** ήταν ο διορισμένος (από το 1913 μέχρι το 1994) και εκλεγμένος (από το 1995 μέχρι το 2010) άρχων του Νομού Χίου του ελληνικού κράτους.

Η νομαρχία συστάθηκε το 1913 μετά την απελευθέρωση της Χίου. 
Οι Νομάρχες διορίζονταν από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση μέχρι το 1994. Από το 1995 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 οι νομάρχες ήταν αιρετοί. Πρώτος αιρετός νομάρχης ήταν ο Γιώργος Καλουτάς.

Η Νομαρχία Χίου σταμάτησε να υφίσταται την 31η Δεκεμβρίου 2010, όταν καταργήθηκαν οι νομαρχίες στην Ελλάδα και ενσωματώθηκαν στις Καλλικρατικές αυτοδιοικητικές Περιφέρειες, ως Περιφερειακές Ενότητες. Η έδρα της νομαρχίας ήταν η πόλη της Χίου.

## Κατάλογος νομαρχών Χίου
### Διορισμένοι Νομάρχες Χίου

### Αιρετοί νομάρχες Χίου

### Αντιπεριφερειάρχες Π.Ε. Χίου
Ως διάδοχοι των νομαρχών μπορούν να θεωρηθούν οι αιρετοί Αντιπεριφερειάρχες Βορείου Αιγαίου.

## Παραπομπές


Χιου
Κεφαλάρι Κορινθίας

Το **Κεφαλάρι** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας.

## Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Το Κεφαλάρι βρίσκεται στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Κυλλήνη (Ζήρια) σε υψόμετρο 770 μέτρων. Απέχει περίπου 53 χιλιόμετρα Δ. από την Κόρινθο και 44 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από το Κιάτο (έδρα του δήμου). Είναι αμφιθεατρικά κτισμένο, με ανατολικό προσανατολισμό και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και λιγότερο την κτηνοτροφία. Το όνομά του οφείλεται στην πηγή που βρίσκεται 1.800 μέτρα ανατολικά του σε υψόμετρο 674 μέτρων, δίπλα στο ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου. 

Αξιοθέατο είναι η κεντρική του πλατεία με την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου και τον αιωνόβιο πλάτανο (φυτεύτηκε το 1875). Στην γύρω περιοχή υπάρχουν αρκετές πεζοπορικές διαδρομές είτε κοντινές όπως στην κοίτη του ποταμού Σοφαίνετου είτε μακρινές όπως μέχρι την κορυφή της Μικρής Ζήριας (υψόμετρο 2.085 μέτρα) και άλλη μέχρι τοποθεσία Μεγάλη Σπηλιά.

## Ιστορικά - διοικητικά στοιχεία
Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει ως *Douche* (*Voyage, 5, 184*) να υπάγεται στην Επαρχία Κορινθίας (*Cadastre de la Corinthie en dehors de l' Isthme*) → Τμήμα Σικυώνας ή Βόχας (*Sicyonie ou Voca*) με αριθμό οικογενειών: 40. Ο Άγγλος περιηγητής Ουίλιαμ Λήκ την αναφέρει ως *Túsia* (Morea III, 110). Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Dousa* να υπάγεται στην Επαρχία Κορίνθου (*Corinthe*) και να έχει πληθυσμό 58 οικογένειες (συνολικά 276 άτομα).  Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως *Ντούσα* στην Επαρχία Κορίνθου → Τμήμα Ζάχολης με 58 οικογένειες (συν. 251 άτομα).

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, ως *Δούσια* το 1834 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Στυμφαλίας μέχρι το 1857. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 μετονομάζεται σε *Ζευγαλατή* μέχρι το 1928 οπότε μετονομάστηκε σε Κεφαλάρι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Στυμφαλίας του Δήμου Σικυωνίων και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 208 κάτοικοι ενώ με αυτήν αυτήν του 2011 ήταν 251. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κεφαλάρι Κορινθίας: Ορμητήριο για μια Αυθεντική Ορεινή Απόδραση στον ιστότοπο flaginlife.gr.

## Παραπομπές


Κεφαλάρι
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Κιόνια Κορινθίας

Τα **Κιόνια** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας.

## Γενικά στοιχεία
Τα Κιόνια βρίσκονται στους πρόποδες του όρους Κυλλήνη (Ζήρεια), κοντά και βόρεια από την Λίμνη Στυμφαλίας σε υψόμετρο 650 μέτρων. Το χωριό απέχει περίπου 64 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από την Κόρινθο,  39 χιλιόμετρα ΝΔ. από το Κιάτο (έδρα του δήμου) ενώ είναι νοτιοδυτικά και δίπλα (νοτιοδυτικά) στην Στυμφαλία. 
αριστερά|μικρογραφία|309x309εσ|Μονή Ζάρακα
Νοτιοανατολικά και δίπλα στη λίμνη, είναι τα ερείπια της «Αρχαίας Πόλης Στυμφάλου», που οι αρχαιολογικές σκαπάνες έφεραν στο φως το 1930. Θρησκευτικό αξιοθέατο είναι η ερειπωμένη τρίκλιτη βασιλική εκκλησία (Αββαείο του Ζάρακα) από την εποχή της Φραγκοκρατίας που βρίσκεται στην ανατολική άκρη του χωριού που διατηρεί ακέραια τμήματα από το ναό της Αρτέμιδας.

Αναφέρονται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, το 1912 να προσαρτώνται στην κοινότητα Καστανιάς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Στυμφαλία αποτελούν την Κοινότητα Στυμφαλίας, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Στυμφαλίας του Δήμου Σικυωνίων και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 29 κάτοικοι ενώ με αυτήν αυτήν του 2011 ήταν 33. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η ερειπωμένη εκκλησία της Φραγκοκρατίας στη Στυμφαλία. Ποιο ήταν τάγμα των Κιστερκιανών που την έχτισε... από την Μηχανή του Χρόνου.

## Παραπομπές


Κιόνια
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Ντάνιελ Εστερχάζι

Ο **βαρόνος Ντάνιελ Εστερχάζι ντε Γκαλάνθα** (26 Ιουλίου 1585 – 14 Ιουνίου 1654) ήταν Ούγγρος ευγενής, γιος του υποκόμη Φέρεντς Εστερχάζι της κομητείας Ποσόνι. Ήταν ο ιδρυτής του *κλάδου Τσέσνεκ* του Οίκου Εστερχάζι. Ο αδελφός του ήταν, μεταξύ άλλων, ο Νικόλαος, κόμης Εστερχάζυ, ο οποίος υπηρέτησε ως Παλατίνος της Ουγγαρίας.

## Βιογραφία
Ο Εστερχάζι συμμετείχε στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας του Στέφανου Μποτσκάι σε ηλικία είκοσι ετών. Αργότερα, ήταν υποστηρικτής του Γαβριήλ Μπέθλεν, Πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας. Ως αποτέλεσμα, είχε μια σύγκρουση με τον αδελφό του, Νικόλαο (Μίκλος). Ωστόσο, ο Μπέθλεν τον φυλάκισε λόγω της συμπάθειάς του για το βασιλικό κόμμα του Παλατίνου Γκιόργκι Θούρζο. Ωστόσο, ο Ντάνιελ δραπέτευσε από τη φυλακή.

Ο Ντάνιελ έγινε Βαρώνος το 1613. Το 1635, ο βασιλιάς Φερδινάνδος Β' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του έδωσε το κάστρο Τσέσνεκ, το οποίο ήταν τότε προπύργιο του Γκιούρ (Ραάμπ). 

Ο βαρόνος Ντάνιελ ίδρυσε το παρακλάδι των Τσέσνεκ του Οίκου Εστερχάζι.

## Οικογένεια
Ο βαρόνος Ντάνιελ Εστερχάζι παντρεύτηκε την Ζουντίτ Ρούμι, εγγονή του υποκόμη της κομητείας Βας, Φέρεντς Ρούμι, στις 20 Φεβρουαρίου 1623. Απέκτησαν πολλά παιδιά:

* Σοφία (16 Μαρτίου 1624 – 26 Μαρτίου 1624), πέθανε βρέφος
* Γιάνος (27 Ιανουαρίου 1625 – 22 Ιουνίου 1692), χρίστηκε Κόμης το 1683
* Ταμάς (20 Δεκεμβρίου 1625 – 26 Αυγούστου 1652), σκοτώθηκε στη μάχη του Βεζεκένι
* Σίγκμοντ (30 Δεκεμβρίου 1626 – 1692)
* Γκασπάρ (13 Ιανουαρίου 1628 – 26 Αυγούστου 1652), σκοτώθηκε στη μάχη του Βεζεκένι
* Μίχαλι (28 Φεβρουαρίου 1629 – 27 Ιουλίου 1686), σκοτώθηκε στη Μάχη της Βούδας
* Γκιέργκι (25 Μαρτίου 1630 – 9 Αυγούστου 1663), Τιτουλάριος Επίσκοπος του Σέντρε, σκοτώθηκε στη μάχη του Πάρκανι
* Άνταμ (1631 – 12 Αυγούστου 1638), πέθανε νέος
* Μαρία Μαγκντόλνα (19 Φεβρουαρίου 1633 – 1672), παντρεύτηκε τον κόμη Αντράς Σερένυι ντε Κισερένι το 1672
* Άννα (11 Μαρτίου 1634 – 22 Νοεμβρίου 1635), πέθανε νέα
* Κριστίνα (1 Αυγούστου 1635 – 31 Δεκεμβρίου 1640), πέθανε νέα
* Γκαμπόρ (5 Σεπτεμβρίου 1637 – 8 Σεπτεμβρίου 1637), πέθανε βρέφος (δίδυμος)
* Αντράς (5 Σεπτεμβρίου 1637 - Σεπτεμβρίου 1643), πέθανε νέος (δίδυμος)
* Ίμρε (15 Σεπτεμβρίου 1638 - 1670)
* Ιστβάν (19 Ιανουαρίου 1640 – 4 Φεβρουαρίου 1643), πέθανε νέος
* Γιάνος (2 Φεβρουαρίου 1643 – 4 Φεβρουαρίου 1643), πέθανε βρέφος

## Παραπομπές

Ντανιελ
Ντμίτρι Λέμπεντ

Ο **Ντμίτρι Ζαχάροβιτς Λέμπεντ** (ρωσικά: *Дмитрий Захарович Лебедь* και ουκρανικά: *Дмитро Захарович Лебідь*, 21 Φεβρουαρίου 1893 - 30 Οκτωβρίου 1937) ήταν Ρώσος μπολσεβίκος και Σοβιετικός πολιτικός που έδρασε κατά το α΄ μισό του 20ού αιώνα. Εκτελέστηκε το 1937 κατά τη διάρκεια των σταλινικών διώξεων που έμειναν γνωστές ως «Μεγάλη Εκκαθάριση» ή «Μεγάλος Τρόμος» και αποκαταστάθηκε από το επίσημο κράτος περίπου είκοσι χρόνια αργότερα.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1893 σε χωριό του Κυβερνείου Γεκατερινόσλαβ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (κοντά στο Ντνίπρο της σημερινής Ουκρανίας) και ήταν ρωσικής καταγωγής. Φοίτησε σε σχολή σιδηροδρομικών και ήταν εργάτης. Το 1909 εντάχθηκε στους μπολσεβίκους, καταγράφοντας το επόμενο διάστημα σημαντική κομματική και πολιτική δράση στο Γεκατερινόσλαβ (σημ. Ντνίπρο), με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει διώξεις από τις αρχές. Απελευθερώθηκε οριστικά το 1917 μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου και κατόπιν συμμετείχε ενεργά στην Οκτωβριανή Επανάσταση και τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο μέσα από διάφορες θέσεις. Εκείνο το διάστημα διακρίθηκε κυρίως στην οργάνωση διώξεων κατά πολιτικών αντιπάλων, ιδίως των μενσεβίκων.

Από το 1920 μέχρι το 1924 διετέλεσε β΄ γραμματέας της Κ.Ε. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας. Ως πολιτικός, αντιτάχθηκε ανοικτά στη διαδικασία ουκρανοποίησης που προωθήθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης, θέση η οποία αναφέρεται ως ο κύριος λόγος της αντικατάστασής του. Υποστηρίζεται πως ο ίδιος θεωρούσε κατώτερο τον ουκρανικό πολιτισμό και ότι αυτή η στάση πήγαζε από τη συμπόρευσή του με τη θεωρία περί υπεροχής της ρωσικής κουλτούρας έναντι της αντίστοιχης ουκρανικής, λόγω της σύνδεσης της πρώτης με το αστικό προοδευτικό προλεταριάτο και της δεύτερης με τον οπισθοδρομικό αγροτικό κόσμο της υπαίθρου.

Τα επόμενα χρόνια, ο Λέμπεντ κατέλαβε διάφορα κρατικά αξιώματα, όπως μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ (1926-1930), αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Λαϊκών Επιτρόπων της Ρωσικής ΣΟΣΔ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ της Σοβιετικής Ένωσης (1930-1937).

Τον Αύγουστο του 1937, την περίοδο της Μεγάλης Εκκαθάρισης, συνελήφθη από τις σοβιετικές αρχές κατηγορούμενος ως Ουκρανός εθνικιστής. Καταδικάστηκε σε θάνατο την 29η Οκτωβρίου του ιδίου έτους και ακολούθως εκτελέστηκε την επόμενη ημέρα. Το 1956 πραγματοποιήθηκε η επίσημη αποκατάσταση της μνήμης του από το κράτος.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Evtuhov, Catherine· Stites, Richard (2004). *A History of Russia. Peoples, Legends, Events, Forces Since 1800*. Houghton Mifflin.
* Magocsi, Paul R. (2010) [1996]. *A History of Ukraine. The Land and Its Peoples* (β΄ έκδοση). Toronto: University of Toronto Press.
* Subtelny, Orest (2009) [1988]. *Ukraine. A History* (δ΄ έκδοση). Toronto: University of Toronto Press.

Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ουκρανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Μπολσεβίκοι
Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές
Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος
Η Νύφη!

***Η Νύφη!*** (αγγλικά τίτλος: ***The Bride!***) είναι αμερικανική γοτθική αισθηματική ταινία του 2026, σε παραγωγή, σενάριο και σκηνοθεσία της Μάγκι Τζίλενχαλ.  Πρωταγωνιστούν οι Τζέσι Μπάκλεϊ (σε διπλό ρόλο), Κρίστιαν Μπέιλ, Πίτερ Σάρσγκαρντ, Ανέτ Μπένινγκ, Τζέικ Τζίλενχαλ και Πενέλοπε Κρουζ. Η ταινία παίρνει έμπνευση από την ταινία του 1935 *Η Νύφη του Φράνκενσταϊν*, η οποία βασίστηκε στο μυθιστόρημα του 1818 της Μαίρη Σέλλεϋ, *[[Φρανκενστάιν ή ο Σύγχρονος Προμηθέας]]*. 

*Η Νύφη!* έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα στην πλατεία Empire Leicester στο Λονδίνο στις 6 Φεβρουαρίου 2026. Κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Warner Bros. Pictures στις 6 Μαρτίου. Έλαβε μέτριες κριτικές και ήταν μία εισπρακτική αποτυχία, συγκεντρώνοντας $29 εκατομμύρια παγκοσμίως έναντι προϋπολογισμού $90 εκατομμυρίων.

## Ηθοποιοί και χαρακτήρες
* Τζέσι Μπάκλεϊ ως Άιντα / Πενέλοπε Ρότζερς / Η Νύφη, μία γυναίκα που αναστήθηκε 
** Η Μπάκλεϊ υποδύεται επίση την Μαίρη Σέλλεϋ, το φαντάσμα της συγγραφέως του *[[Φρανκενστάιν ή ο Σύγχρονος Προμηθέας|Φρανκενστάιν]]*
* Κρίστιαν Μπέιλ ως "Φρανκ", το τέρας που δημιουργήθηκε από τον Δρ. Φράνκενσταϊν
* Πίτερ Σάρσγκααρντ ως Τζέικ Γουάιλς, αστυνομικός που ερευνά τον Φρανκ και την Νύφη
* Ανέτ Μπένινγκ ως Δρ. Κορνήλια Ευφρόνιους, επιστήμονας που βοηθά τον Φρανκ
* Τζέικ Τζίλενχαλ ως Ρόνι Ριντ, διάσημος ηθοποιός του Χόλιγουντ που είναι είδωλο του Φρανκ
* Πενέλοπε Κρουζ ως Μίρνα Μάλοϊ, βοηθός του Τζέικ
* Τζον Μαγκάρο ως Κλάιντ, συνεργάτης του Λούπινο
* Μάθιου Μάχερ ως Τζέιμς, συνεργάτης του Λούπινο
* Ζλάτκο Μπούρικ ως Λούπινο, μαφιόζος
* Τζίνι Μπερλίν ως Γκρέτα, υπηρέτρια της Ευφρόνιους
* Τζούλιαν Χαφ ως Άιρις/Τζινξ, ηθοποιός του Χόλιγουντ που συμπρωταγωνιστεί στις ταινίες του Ριντ
* Λούις Κανσέλμι ως Αστυνόμος Γκούντμαν, αστυνομικός που συναντίεται με τον Φρανκ και την Νύφη

Ο Σουηδός μουσικός Fever Ray κάνει μία σύντομη εμφάνιση στην ταινία, παίζοντας μουσική από το σάουντρακ της ταινίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2026
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 2020
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες με τέρατα
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros.
Δημήτριος Γκουριέλι

Ο **Δημήτριος Γκουριέλι** ( ; - ~1668), του Οίκου Γκουριέλι, ήταν Πρίγκιπας της Γκουρίας από το 1658 έως το 1668 και Βασιλιάς της Ιμερετίας από το 1663 έως το 1664. Η διακυβέρνησή του στη Γκουρία, καθώς και στο Ιμερέτι, ήταν αποτέλεσμα πραξικοπημάτων και μέρος ενός χαοτικού εμφυλίου πολέμου, ο οποίος μαινόταν σε αυτές τις δυτικές γεωργιανές πολιτείες. Η βασιλική σταδιοδρομία του Δημητρίου στην Ιμερετία τερματίστηκε με την εκθρόνιση και την τύφλωσή του.

## Βιογραφία
Ο Δημήτριος ήταν μέλος των Γκουριέλι, μιας οικογένειας πριγκίπων, οι οποίοι βασίλευαν στην Γκουρία. Η καταγωγή του δεν μαρτυρείται άμεσα στα σωζόμενα χρονικά και έγγραφα. 

Ο Δημήτριος φαίνεται να ήταν γιος του Σίμωνα Α΄ Γκουριέλι, ενός πατροκτόνου, ο οποίος καθαιρέθηκε και τυφλώθηκε το 1626. Ο Δημήτριος αναδύθηκε από την αφάνεια το 1658, όταν εγκαταστάθηκε στη Γκουρία από τον βασιλιά Αλέξανδρο Γ΄ της Ιμερετίας στη θέση του συγγενή του, Καϊχόσρο Α΄ Γκουριέλι, τον οποίο ο βασιλιάς είχε καθαιρέσει και εξορίσει στην Κωνσταντινούπολη. Πρώην ορθόδοξος μοναχός, ο Δημήτριος αντάμειψε την πράξη της καθαίρεσής του δωρίζοντας την εκκλησία του Σωτήρα στην Ακέτι ως μετόχι στην πατριαρχική έδρα της Μπιτσβίντα. 

Το 1660, ο Καϊχόσρο, με την υποστήριξη των Οθωμανών, επέστρεψε και έθεσε τον Δημήτριο σε φυγή στην Ιμερετία. Ο Δημήτριος μπόρεσε να επαναλάβει την κυριαρχία του στην Γκουρία, αφού ο πρίγκιπας Μαχουτάτζε δολοφόνησε τον Καϊχόσρο.

Στη σύγκρουση με τον Καϊχόσρο, ο Δημήτριος βασίστηκε στον Βαμέκ Γ΄ Νταντιάνι, έναν φιλόδοξο πρίγκιπα της Μιγγρελίας και για λίγο βασιλιά της Ιμερετίας, τον οποίο τελικά πρόδωσε και ενώθηκε με τον βασιλιά Βαχτάνγκ Ε΄ του Κάρτλι, ο οποίος παρενέβη στον χαοτικό εμφύλιο πόλεμο στην Ιμερετία το 1661. 

Εν μέσω μιας σειράς πραξικοπημάτων και αντπραξικοπημάτων, ένα μέρος των ευγενών της Ιμερετίας έκανε τον Δημήτριο βασιλιά μετά την παραίτηση του γιου του Βαχτάνγκ Ε΄, Άρτσιλ, το 1663. Η βασιλεία του αποδείχθηκε βραχύβια: οι Ιμερέτιοι τον συνέλαβαν, τον τύφλωσαν και τον απέλασαν και αποκατέστησαν τον Βαγράτιο Ε΄. 

Σύμφωνα με τον Γεωργιανό ιστορικό του 18ου αιώνα, πρίγκιπα Βαχούστη, η τελική πτώση του Δημητρίου συνέβη το 1668. Στη συνέχεια εξαφανίστηκε από την ιστορία. Ως πρίγκιπας της Γκουρίας, τον διαδέχθηκε ο Γεώργιος Γ΄ Γκουριέλι, ένας εξόριστος γιος του πρώην εχθρού του, Καϊχόσρο Γκουριέλι. Η χρονολόγηση του Βαχούστη αμφισβητείται μερικές φορές στη σύγχρονη ιστοριογραφία, κυρίως από τον Νταβίτ Χαχουταϊσβίλι, ο οποίος υποστήριξε ότι η κυριαρχία του Δημητρίου στην Γκουρία θα έπρεπε να είχε τελειώσει το αργότερο το 1664. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οίκος Γκουριέλι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Άρδας (χωριό)

Ο **Άρδας** (βουλγαρικά: Арда) είναι χωριό στον δήμο Σμόλιαν της ομώνυμης περιφέρειας, στη νότια Βουλγαρία. Απέχει 173,424 χλμ. από τη Σόφια και καλύπτει έκταση 17,928 χλμ². Το 2007 ο πληθυσμός του ανερχόταν σε 314 κατοίκους.

Το χωριό βρίσκεται 30 χλμ. νότια του Σμόλιαν. Μαρτυρείται σε οθωμανικές πηγές, στις οποίες αναφέρεται ότι δεκατρείς στρατιώτες του οθωμανικού στρατού κατάγονταν από τον Άρδα. Σύμφωνα με απογραφή των ετών 1912–1913, ο πληθυσμός του ανερχόταν σε 200 κατοίκους.

Ο πληθυσμός του χωριού αποτελείται από Πομάκους, οι οποίοι ακολουθούν το Ισλάμ, καθώς και από Βουλγάρους Ορθόδοξους Χριστιανούς.

Κάθε καλοκαίρι διοργανώνεται στο χωριό το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία. Στην ευρύτερη περιοχή του Άρδα, και συγκεκριμένα στις συνοικίες Γκουντέβιτσα και Λάγκατ —γενέτειρα της λαϊκής τραγουδίστριας Βάλια Μπαλκάνσκα— εντοπίζονται οι πηγές του ποταμού Άρδα, ενός από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Βουλγαρίας, από τον οποίο προέρχεται και η ονομασία του χωριού. Στην ίδια περιοχή βρίσκεται και εκκλησία που ανεγέρθηκε το 1882.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Σμόλιαν
Κατηγορία:Πομακοχώρια
Πήτερ Βούλκος

Ο **Πήτερ Χ. Βούλκος** (, 29 Ιανουαρίου 1924 &ndash; 16 Φεβρουαρίου 2002), ήταν Αμερικανός καλλιτέχνης ελληνικής καταγωγής, γεννημένος ως **Παναγιώτης Χάρυ Βούλκος** στην πόλη Μπόουζμαν της Μοντάνα. Είναι γνωστός για τα αφηρημένα εξπρεσιονιστικά κεραμικά γλυπτά του, που διέσχιζαν την παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αγγειοπλαστική χειροτεχνία και στις καλές τέχνες. Επίσης δημιούργησε τα τμήματα κεραμικής τέχνης στο Ίδρυμα Τέχνης της Κομητείας του Λος Άντζελες και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ.

Ο Π. Βούλκος ήταν το τρίτο από τα 5 τέκνα των Ελλήνων μεταναστών Αριστόβουλου I. Βουλκόπουλου, ο οποίος είχε συντομεύσει και εξαγγλίσει το ονοματεπώνυμό του σε Χάρυ (από το Άρις) Τζων Βούλκος, και της συζύγου του Ευφροσύνης Πήτερ Βουλαλά.

Μετά το γυμνάσιο, ο Πήτερ εργάσθηκε ως μαθητευόμενος χυτευτής σε ναυπηγείο στο Πόρτλαντ. Το 1943 κλήθηκε στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και υπηρέτησε ως πολυβολητής σε αεροσκάφος στο μέτωπο του Ειρηνικού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Βούλκος σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στο Πολιτειακό Κολέγιο της Μοντάνα (το σημερινό Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Μοντάνα στο Μπόουζμαν), όπου γνώρισε την κεραμική τέχνη από τη Φράνσις Σένσκα (*Frances Senska*), την αποκαλούμενη αργότερα «γιαγιά της κεραμικής στη Μοντάνα»). Η κεραμική έγινε γρήγορα το πάθος του. Πήρε Master Καλών Τεχνών στην κεραμική από το Κολέγιο Τεχνών της Καλιφόρνια, στο Όκλαντ. Μετά επέστρεψε στη γενέτειρά του πόλη, όπου άρχισε τη σταδιοδρομία του σε μια βιοτεχνία αγγειοπλαστικής με τον πρώην συμφοιτητή του Rudy Autio. Αλλά το νεοϊδρυθέν Archie Bray Foundation for the Ceramic Arts στην πόλη Χέλενα (Μοντάνα) έδωσε και στους δυο μια ευκαιρία προς την Τέχνη το 1951, καθιστώντας τους τους πρώτους *resident artists* του. Εκεί, την περίοδο 1951-1954, ο Βούλκος δημιούργησε τα πρώτα έργα που απηχούν την ωριμότητά του. Από το 1954 έως το 1958 δίδαξε κεραμική στο Ίδρυμα Τέχνης της Κομητείας του Λος Άντζελες, ενώ ήδη από το 1954 τα έργα του άρχισαν να προσεγγίζουν ταχέως τη γλυπτική και την αφαίρεση. Από το 1959 άρχισε να διδάσκει στο Μπέρκλεϋ, όπου το 1967 έγινε καθηγητής α΄ βαθμίδας και συνέχισε να διδάσκει μέχρι το 1985.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ηλίας Ζιώγας: το λήμμα «Βούλκος Πέτρος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 817

Κατηγορία:Αμερικανοί γλύπτες
Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής
Βούλις ο Λακεδαιμόνιος

Ο **Βούλις ο Λακεδαιμόνιος** (αρχ.ελλ. *Βοῦλις*, 5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Σπαρτιάτης νέος ευγενούς καταγωγής, γνωστός για τον πατριωτισμό του και το αίσθημα αυτοθυσίας του.

Συγκεκριμένα, ο Ηρόδοτος αναφέρει*Ηροδότου Ιστορίαι*, Ζ 134 ότι ο Βούλις, γιος του Νικόλεω, και ο Σπερθίας, γιος του Ανηρίστου, προθυμοποιήθηκαν να αποσταλούν στην Περσία, στα Σούσα, για να παραδοθούν στον Μεγάλο Βασιλέα προκειμένου να θανατωθούν, ώστε να εξιλεωθεί η Σπάρτη από τον φόνο των Περσών πρέσβεων (*«ποινὴν τῖσαι Ξέρξῃ τῶν Δαρείου κηρύκων τῶν ἐν Σπάρτῃ ἀπολομένων»*): Μολονότι οι πρέσβεις έχαιραν στον ελλαδικό χώρο ιδιαίτερου σεβασμού και ήταν απαραβίαστοι, οι Σπαρτιάτες τους έριξαν σε ένα βαθύ πηγάδι. Συνέπεια του εγκλήματος αυτού ήταν η οργή των θεών, που εκδηλώθηκε με θεομηνίες πρωτοφανείς για την αρχαία Σπάρτη και επί μακρύ χρόνο.

Οι δύο νέοι έφθασαν στα Σούσα, όπου τους δέχθηκε ο στρατηγός Υδάρνης, ο οποίος και τους συμβούλευσε να προσκυνήσουν τον Μεγάλο Βασιλέα και να αφιερωθούν σε εκείνον που ξέρει να τιμά τους γενναίους άνδρες. Τότε οι δύο Σπαρτιάτες του απάντησαν: «Μας συμβουλεύεις αυτό γιατί γνωρίζεις μόνο τη δουλεία, την ελευθερία δεν τη γνώρισες ποτέ, γιατί αν την γνώριζες θα μας συμβούλευες να πολεμούμε για αυτή όχι μόνο με δόρατα μα και με τσεκούρια». Στη συνέχεια παρουσιάστηκαν στον Μεγάλο Βασιλέα Ξέρξη και αρνούμενοι να τον προσκυνήσουν, όπως τους πρόσταζαν οι δορυφόροι του, δήλωσαν πως είναι έτοιμοι να θανατωθούν. Τότε ο Ξέρξης, θαυμάζοντας την ανδρεία τους, τους είπε πως δεν ήθελε να γίνει όμοιος με εκείνους που σκότωσαν πρέσβεις και παρέβησαν θεϊκούς νόμους, οπότε και τους έστειλε πίσω. Μόλις επέστρεψαν ο Σπερθίας και ο Βούλις στη Σπάρτη, σταμάτησαν και οι θεομηνίες.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βούλις» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8, σελ. 815

Βουλι
Φρούριο της Βούλπης

Το **Φρούριο της Βούλπης** είναι ερειπωμένο αρχαίο οχυρωματικό έργο που βρίσκεται στα δυτικά του χωριού Βούλπη Ευρυτανίας, πάνω σε λόφο σε υψόμετρο 800 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, όπου και ο ναός του Αγίου Θωμά.

Εμφανές είναι το κατεστραμμένο κατά το μεγαλύτερο μέρος του τείχος του φρουρίου. Το αποτελούσαν δομικοί λίθοι με διαστάσεις περίπου 1 επί 1 επί 1 μέτρο ο καθένας, ενώ το πλάτος του τείχους ήταν 2 μέτρα. Οι διαστάσεις του ίδιου του φρουρίου ήταν μόλις 80 επί 17 μέτρα. Εκτός αυτού, στις πλαγιές του λόφου και έως τους πρόποδές του υπάρχουν ερείπια παλαιότατων κτισμάτων, ενώ έχουν ανακαλυφθεί θραύσματα πήλινων αγγείων και κεραμιδιών. Αυτά είναι δείγματα παλαιού οικισμού, για τον οποίο το φρούριο αποτελούσε το προστατευτικό και αμυντικό καταφύγιο. Υπάρχουν και τεκμήρια που δείχνουν την ύπαρξη νεότερων κτισμάτων. Το φρούριο δεν μπορεί να χρονολογηθεί με κάποια καλή προσέγγιση, καθώς απαιτούνται πρόσθετες επιστημονικές έρευνες. Σχεδόν με βεβαιότητα πάντως είναι έργο της προχριστιανικής εποχής, όπως το κατατάσσουν ο Μπαζέν και άλλοι. Ο Μπαζέν πίστευε επιπλέον ότι η αλυσίδα φρουρίων μεταξύ Άσπρου και Αγραφιώτη αποτελούσε το βόρειο τεχνητό σύνορο της αρχαίας Απεραντίας, απέναντι από τη Δολοπία. Πιθανώς από τότε θεωρούσαν την περιοχή ως μεγάλης στρατηγικής σημασίας και για τούτο υπάρχει η σειρά φρουρίων από το Παλαιοκάτουνο μέχρι τη Βούλπη και δυτικότερα. Ο Γ. Γούντχαουζ θεωρεί το Φρούριο της Βούλπης ως συμπληρωματικό εκείνου του Παλαιοκάτουνου: φράζει τον δρόμο σε εχθρό που προελαύνει από τον βορρά δια της κοιλάδας του Αγραφιώτη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Πάνος Ι. Βασιλείου: το λήμμα «Βούλπη» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σσ. 818-819

Βουλπη
Φρουριο Βουλπ
Φρουριο Βουλπ
Αλφρέντ Βυλπιάν

Ο **Εντμέ Φελίξ Αλφρέντ Βυλπιάν** (, 5 Ιανουαρίου 1826 &ndash; 18 Μαΐου 1887) ήταν Γάλλος νευρολόγος ιατρός και φυσιολόγος, που γεννήθηκε στο Παρίσι.

Οι ανακαλύψεις του είναι σημαντικές: Ανεκάλυψε την αδρεναλίνη στον «μυελό» του επινεφριδίου και, μαζί με άλλους, ταυτοποίησε τη μυϊκή ατροφία που είναι γνωστή ως **σύνδρομο Vulpian-Bernhardt** ή βραχιακή αμυοτροφική διπληγία και το **φαινόμενο Vulpian-Heidenhain-Sherrington**. Επίσης υπήρξε ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «ινιδισμός» για να περιγράψει έναν ταχύ και τελείως ακανόνιστο ρυθμό παλμών της καρδιάς.

Ως προς τη σταδιοδρομία του Βυλπιάν, το 1857 διορίσθηκε ως ιατρός στο Νοσοκομείο Σαλπετριέρ, το 1860 αναγορεύθηκε υφηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Παρισίων, το 1867 καθηγητής της Παθολογοανατομίας στην ίδια σχολή και το 1872 καθηγητής της Συγκριτικής ανατομίας. Το 1876 εκλέχθηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών.

## Πηγές
* Το λήμμα «Βουλπιάν Εδμόνδος-Φήλιξ-Αλφρέδος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 819

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι νευρολόγοι
Κατηγορία:Ιατροί του 19ου αιώνα
Στα παλάτια της Κνωσού

Το **Στα παλάτια της Κνωσού** είναι παιδικό μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη με θέμα την πάλη του Θησέα με τον Μινώταυρο και το τέλος της μινωικής αυτοκρατορίας. Το έργο γράφτηκε, πιθανόν, στην Αίγινα το 1940 για βιοποριστικούς λόγους, αλλά ο Φάνης Ι. Κακριδής θεωρεί ότι γράφτηκε στα 1914 - 1922. Το μυθιστόρημα έχει μεταφραστεί στα Γαλλικά, Πορτογαλικά, Ισπανικά και Αγγλικά.

## Υπόθεση
Ο Θησέας ταξιδεύει στη Μινωική Κρήτη με σκοπό να ανακαλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα για τον μυστηριώδη Λαβύρινθο και τον τρομερό Μινώταυρο. Η Κρήτη έχει επιβάλει στην Αθήνα έναν σκληρό φόρο αίματος: κάθε άνοιξη, δεκατέσσερεις νέοι και νέες στέλνονται ως θυσία στο φοβερό θηρίο με το ανθρώπινο σώμα και κεφάλι ταύρου. Με τη στήριξη των φίλων του, του Χάρη και της Κρινός, του Δαίδαλου και του Ίκαρου, καθώς και της Αριάδνης, ο Θησέας αγωνίζεται να βάλει τέλος στην αδικία και να ελευθερώσει την πατρίδα του.

## Κριτική ανάλυση
Στην πλοκή του έργου συνυφαίνονται οι αξίες της ελπίδας, της ελευθερίας και της δημοκρατίας, καταδεικνύοντας την άποψη του οικουμενικού συγγραφέα για την ιστορία, ενώ σύμφωνα με τη Μαίρη Π. Σταύρου το *Στα παλάτια της Κνωσού* είναι ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, και ως μητέρα προτείνει αυτό το βιβλίο σε όλα τα παιδιά της Ελλάδας, αλλά και όλου του κόσμου, «γιατί μέσα από τις σελίδες του, θα μάθουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, τον αγώνα για την ελευθερία και την ατρόμητη ματιά μπροστά σε κάθε δυσκολία». Ακόμη, η Μαίρη Π. Σταύρου, στην εισαγωγή της με τίτλο *Πώς να μη φοβάσαι τον Μινώταυρο*, αναφέρει ότι το *Στα παλάτια της Κνωσού* ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασε η Ελένη Ν. Καζαντζάκη στη μοναχοκόρη της Νίκη Π. Σταύρου.

## Δείτε επίσης
* Μέγας Αλέξανδρος (Νίκος Καζαντζάκης)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Νίκου Καζαντζάκη