open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1934

Το **[[Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών]] 1934** διεξήχθη στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο από το Σάββατο 26 ως τη Δευτέρα 28 Μαΐου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο **[[Πανελλήνιος Γ.Σ.]]**, για δεύτερη συνεχόμενη φορά και κατέκτησε πάλι το έπαθλο του νικητή, το αγαλματίδιο "Θρίαμβος". Ίσχυσε το σύστημα βαθμολογίας 6-5-4-3-2-1 για τους έξι πρώτους νικητές κάθε αγωνίσματος.

## Χρονικό

Οι πανελλήνιοι αγώνες του 1934 διεξήχθησαν από το Σάββατο 26 Μαΐου ως τη Δευτέρα 28 Μαΐου στο Παναθηναϊκό Στάδιο σε ένα κλίμα ενθουσιώδες, αφού είχε προηγηθεί μια εβδομάδα πριν η πανηγυρική εορτή των 40 ετών από την απόφαση αναβίωσης των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων με τη συμμετοχή πολλών αθλητών, σχολείων, του Λυκείου Ελληνίδων και την παρουσία τεράστιου πλήθους.

Στους αγώνες του 1934 για πρώτη φορά διεξήχθησαν ταυτόχρονα το ανδρικό και το γυναικείο πρωτάθλημα. Μετείχαν ελεύθερα, χωρίς προκριματικούς περιφερειακούς αγώνες όπως παλιότερα, αθλητές και σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Στους αγώνες συμπεριλήφθηκαν η βαλκανική σκυταλοδρομία 1500μ (800x400x200x100) και η λιθοβολία. Εκτός από τα αθηναϊκά σωματεία, μετείχαν πολλά επαρχιακά καθώς και οκτώ Κύπριοι αθλητές.

### Αγωνίσματα εκτός βαθμολογίας

Έγιναν ξεχωριστά και δεν μέτρησαν στη βαθμολογία το πανελλήνιο πρωτάθλημα του μαραθώνιου και στις 9-10 Ιουνίου τα πρωταθλήματα δεκάθλου και 3.000μ μετά φυσικών εμποδίων. Στις 24-25 Νοεμβρίου στο Στάδιο έγινε το πρωτάθλημα σκυταλοδρομιών καθώς και της δισκοβολίας και ακοντισμού με δύο χέρια. Συγκεκριμένα, διεξήχθησαν τα αγωνίσματα:
*Σκυταλοδρομία 4x100μ
*Σκυταλοδρομία 4x200μ
*Σκυταλοδρομία 4x400μ
*Σκυταλοδρομία 4x800μ
*Σκυταλοδρομία 4x1500μ
*Βαλκανική σκυταλοδρομία: 800x400x200x100μ
*Ακοντισμός δια των δύο χειρών
*Δισκοβολία δια των δύο χειρών
*Σφαιροβολία δια δύο χειρών: Σ. Φλώρος (Πανελλήνιος Γ.Σ.): 23,78μ (ν.π.ρ.)

## Αποτελέσματα

### Οι νικητές

### Κατάταξη

**Σημείωση**:Δεν είναι γνωστή η βαθμολογία μετά την 5η θέση.

## Πηγές
*"Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 16/6/1949.
*"Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 18/6/1949.
*"Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 20/6/1949.
*"Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 23/6/1949.
*Ηρ. Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σσ. 176.
*"Αθλητικά Χρονικά", 23/5/1934 κ.επ., ψηφ. σελ. 161. 
*"Αθλητικός Χρόνος", 23/11/1934. 
*"Ακρόπολις", 27-28/5/1934, ψηφ. σελ. 122 κ.επ. 
### Αναφορές


Ανδρων
Κατηγορία:Στίβος το 1934
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Παγκόσμιος χάρτης του Πομπώνιου Μέλα

Ο **χάρτης του Πομπώνιος Μέλας** είναι ο αρχαιότερος χάρτης Λατίνου γεωγράφου. Σχεδιάστηκε από τον Ρωμαίο γεωγράφο του Κλαύδιου, Πομπώνιος Μέλας.
## Ιστορική αναδρομή
Ο χάρτης σχεδιάστηκε τον πρώτο αιώνα και βρέθηκε σε χειρόγραφο αντίγραφο που παρέδωσε το 1417 στην βιβλιοθήκη της Ρενς ο καρδινάλιος Guillaume Filaster.
## Περιγραφή
Είναι μάλλον επεξηγηματικός ή περιγραφικός παρά επιστημονικός, αφού πολλά σχήματα, ιδιαίτερα χερσονήσων και νησιών είναι απλοποιημένα μέχρι παραμόρφωσης. Περιέχει πλήθος πόλεων (ιδίως ελληνικών), την Ευρώπη, Ασία και Αφρική με λίγους ποταμούς, οροσειρές, και πολλές πολιτικές διοικητικές διαιρέσεις. Είναι προσανατολισμένος με την Ανατολή στην κορυφή, σε αντίθεση με τους σημερινούς χάρτες που στη θέση αυτή έχουν τον βορά.
## Πηγές

* 

Κατηγορία:Χάρτες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1935

Το **[[Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών]] 1935** διεξήχθη στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο από 28 ως 30 Ιουνίου 1935. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο **[[Πειραϊκός Σύνδεσμος]]** για δεύτερη φορά στην ιστορία του, μετά το μακρινό 1914 και κατέκτησε το έπαθλο του νικητή, το αγαλματίδιο "Θρίαμβος". Ίσχυσε το σύστημα βαθμολογίας 6-5-4-3-2-1 για τους έξι πρώτους νικητές κάθε αγωνίσματος. Στο πρωτάθλημα αυτό αναδείχθηκε για πρώτη φορά πανελληνιονίκης ο μετέπειτα γνωστός πολιτικός Γρηγόρης Λαμπράκης.

## Χρονικό
Στους αγώνες μετείχαν κυρίως αθλητές από τους συλλόγους του κέντρου και ελάχιστοι από τις επαρχιακές πόλεις. Δήλωσαν συμμετοχή 264 αθλητές από 20 σωματεία. Τα αγωνίσματα έγιναν τις απογευματινές ώρες στο Παναθηναϊκό Στάδιο από Παρασκευή 28 ως Κυριακή 30 Ιουνίου, εκτός από τη σφυροβολία που διεξήχθη την Πέμπτη 27/6/1935 στο γυμναστήριο του Πανελληνίου Γ.Σ. Στους αγώνες συμπεριλήφθηκαν τα σπάνια αγωνίσματα της λιθοβολίας, ελληνικής δισκοβολίας και σκυταλοδρομιών 4Χ200μ και βαλκανικής (800Χ400Χ200Χ100μ).

Το πρωτάθλημα μαραθωνίου δεν διεξήχθη αυτή τη χρονιά, διότι λίγες εβδομάδες νωρίτερα είχε διεξαχθεί ο Βαλκανικός μαραθώνιος στην κλασική διαδρομή με τη συμμετοχή ων καλυτέρων Ελλήνων δρομέων. Σε αυτόν ο Στέλιος Κυριακίδης τερμάτισε 2ος πίσω από τον Ρουμάνο Γκαλ με 3ώρ. 08΄. Δεύτερος Έλληνας και 5ος στη γενική κατάταξη ήταν ο Σάρρας και τρίτος Έλληνας ο Χρήστος Βαρτζάκης που τερμάτισε μετά την εξάδα.

## Οι νικητές

## Κατάταξη - Συμμετοχές

## Πηγές
*"Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 16/6/1949.
*"Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 18/6/1949.
*"Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 20/6/1949.
*"Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 23/6/1949.
*Ηρ. Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σσ. 176.
*εφ. "Νεολόγος", 1 Ιουλίου 1935.
*εφ. "Αθλητική Φωνή", 28 Ιουνίου 1935, 1 Ιουλίου 1935 (Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων)
*εφ. "Αθλητική Ημέρα", 26/6/1935 κ.επ., ψηφ. σελ. 229 κ.επ. 

Ανδρων
Κατηγορία:Στίβος το 1935
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Υδρόγειος σφαίρα του Γιοχάνες Σένερ

Η **υδρόγειος σφαίρα του Γιοχάνες Σένερ** () βρίσκεται στο Γερμανικό Εθνικό Μουσείο της Νυρεμβέργης. Φέρει την επιγραφή «1520»,
## Ιστορική αναδρομή
Ο Σένερ άρχισε να κατασκευάζει υδρόγειες σφαίρες από το 1515. Η υδρόγειος αυτή είναι η πιο επιτυχημένη από αυτές που κατασκεύασε. 
## Περιγραφή
Είναι ξύλινη και έχει διάμετρο 35,5 εκατοστά. Περιέχει γεωγραφικές γνώσεις που έλαβε ο Σένερ από γερμανικές και πορτογαλικές πηγές. Η Βόρεια και η Νότια Αμερική αποδίδονται ως μεγάλα νησιά και φέρουν τις επιγραφές «Terra de Cuba» για τη βόρεια και «America vel Brasilia sive Papagalli Terra» («*Αμερική ή Βραζιλία, ή χώρα των παπαγάλων*») για τη νότια Αμερική. Η Ιαπωνία είναι εσφαλμένα πολύ κοντά στη βόρεια Αμερική. Η Νέα Γη επιγράφεται με τις λέξεις «Terra Corte Realis». Δίπλα από τη νότια Αμερική υπάρχει άλλο ένα νησί που επιγράφεται με το όνομα «Brasilia Inferior». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η λεπτομέρεια του Πορθμού του Μαγγελάνου, τον οποίο ο Σέρερ γνώριζε ήδη από το 1515. 
## Πηγές

* 

Κατηγορία:Χάρτες
Θέατρο Τάμπερε

thumb|230px|Το Θέατρο Τάμπερε.
thumb|230px|To ''Frenckell Hall''.
Το **Θέατρο του Τάμπερε** (φινλ.: *Tampereen Teatteri*) είναι ένα από τα δύο κύρια ενεργά θέατρα στο Τάμπερε της Φινλανδίας, μαζί με το Θέατρο των εργαζομένων του Τάμπερε. Το θέατρο άνοιξε το 1903.

Η κύρια τοποθεσία του θεάτρου βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του Τάμπερε, απέναντι από το δημαρχείο στην ακτή του καναλιού *Tammerkoski*. Το κτίριο σχεδιάστηκε με το Εθνικό Ρομαντικό ύφος Αρχιτεκτονικής. Η δεύτερη θέση, που ονομάζεται *Frenckell Hall*, είναι, επίσης στην ακτή του καναλιού *Tammerkoski* σε ένα παλιό κτίριο με τούβλα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επίσημη Ιστοσελίδα του Θεάτρου του Τάμπερε 

Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Φινλανδία
Σχολή Οικονομικών του Πανεπιστημίου Άαλτο

Η  **Σχολή Οικονομικών του Πανεπιστημίου Άαλτο** (, ), επίσης γνωστή ως **Σχολή Οικονομικών του Ελσίνκι (ΣΟE)** έως το 2009, είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο επιχειρηματικό σχολείο στη Φινλανδία και ένα από τα πιο γνωστά στην Ευρώπη. 

Ιδρύθηκε το 1911, είναι η αρχαιότερη σχολή επιχειρήσεων στη Φινλανδία και μια από τις παλαιότερες σχολές των επιχειρήσεων στις Σκανδιναβικές χώρες. Η Σχολή Οικονομικών έγινε μέρος του Πανεπιστημίου Άαλτο, από την 1η Ιανουαρίου του 2010.

Αποτελούμενη από περίπου 3.300 προπτυχιακούς φοιτητές και 270 μεταπτυχιακούς φοιτητές, η Σχολή Οικονομικών του Πανεπιστημίου Άαλτο είναι μια καινοτόμος και ζωηρή κοινότητα που πραγματοποιεί υψηλής ποιότητας έρευνα, με στενές σχέσεις με την επιχειρηματική κοινότητα. Η κύρια πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στην περιοχή *Etu-Töölö* του Ελσίνκι και η άλλη στην πόλη *Mikkeli*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Φινλανδία
Επανάσταση του Γεωργίου Καντανολέου

Η **Επανάσταση του Γεωργίου Καντανολέου** είναι η τελευταία μεγάλη επαναστατική ενέργεια των Κρητικών απέναντι στην Βενετική κυριαρχία. Εκδηλώθηκε στα 1527 και είναι γνωστή με το όνομα του αρχηγού της Γεώργιου Καντανολέου ή Λυσσογιώργη.

## Η επανάσταση
Με κέντρο την περιοχή των Κεραμειών των Χανίων από το 1523 είχαν αρχίσει να εκδηλώνονται μικροανταρσίες του ντόπιου πληθυσμού, ενώ 600 άντρες είχαν καταλάβει την περιοχή. Όταν απλώθηκε το κίνημα στα γύρω χωριά, οι Βενετικές αρχές θα προβούν στην εκτέλεση δύο Σφακιανών των Μανώλη και Γιάννη Σαρακηνού. Αυτό δεν μπόρεσε όμως να κατασιγάσει τον ολοένα και πιο γενικευμένο επαναστατικό αναβρασμό. Έτσι οι αρχές θα τηρήσουν μετριοπάθεια και για να μην οξύνουν τις αντιδράσεις αλλά και επειδή δεν διέθεταν επαρκείς δυνάμεις.
Ο Γεώργιος Καντανολέος υπήρξε πρωτεργάτης μίας από αυτές τις εξεγέρσεις. Αφού αυτοανακηρύχθηκε *ρετούρης* (rettore), διοικητής, ξεκίνησε την επανάσταση πριν από τις 15 Ιανουαρίου 1527.

## Η καταστολή της
Στα τέλη του Οκτωβρίου του 1527 αποφασίζεται η βίαιη καταστολή της επανάστασης. Ο στρατιωτικός διοικητής του νησιού Ιερώνυμος Corner επικεφαλής 1500 ανδρών εκστράτευσε εναντίον των επαναστατών καταπνίγοντας στο αίμα τους εξεγερμένους και καταστρέφοντας χωριά όπως τον Αλίκαμπο, τα Κεραμειά, τα Μεσκλά και τους Λάκκους. Όσοι διέφυγαν τη σύλληψη επικηρύχτηκαν. 
Το 1528 μετά από προδοσία ντόπιου, οι αδελφοί Γεώργιος και Ανδρόνικος Χορτάτσης και ο Λέοντας Θεοτοκόπουλος από τους Λάκκους συνελήφθησαν και απαγχωνίστηκαν.
Ο Καντανολέος θα επικηρυχθεί για 1000 υπέρπυρα και στο τέλος θα συλληφθεί μετά από προδοσία.

## Οι συνέπειες της καταστολής
Ο συνολικός αριθμός των νεκρών έφθασε τους 700. Οι περισσότεροι κάτοικοι εκτοπίσθηκαν και ιδιαίτερα η γενιά των Κόντων. Οι περισσότεροι θα σταλούν στην Κύπρο κυρίως στην περιοχή της Πάφου. Αργότερα θα θελήσουν να επιστρέψουν στην Κρήτη, όπως και οι Κόντοι οι οποίοι το 1536 θα αιτηθούν επιστροφής τους στον Αλίκαμπο. Οι Βενετοί θα επιχειρήσουν να δημεύσουν τα κτήματα των φυγάδων, η αξία των οποίων έφτανε τα 22.000 υπέρπυρα, αλλά τελικά τα επέστρεψαν στους ιδιοκτήτες τους.

## Ο χαρακτήρας της εξέγερσης
Η εξέγερση του Γεωργίου Καντανολέου είχε «κοινωνικά αίτια. Ήταν κίνημα λαϊκό, με στόχους τον μετριασμό των φόρων και την παύση των αυθαιρεσιών της βενετικής διοίκησης. Κάποια επέκτασή του, που δεν θα ήταν απίθανη, αν οι Βενετοί δεν έπαιρναν τα κατάλληλα μέτρα, θα μπορούσε ασφαλώς να του προσδώσει και εθνικό χαρακτήρα»

## Παραπομπές


## Πηγές
*Γεώργιος Πλουμίδης, «Κρήτη-Εσωτερικές αναταραχές», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους Εκδοτική Αθηνών, τομ. Ι΄ (1974), σελ.204-206

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ερατοσθένης Γ. Καψωμένος, Μια σύντομη ιστορία του Αλικιανού http://www.eks-ik.eu/Δημοσιεύσεις-Εκδόσεις/Άρθρα-Μελέτες/25-Μια-σύντομη-ιστορία-του-Αλικιανού#_ftn3

Κατηγορία:Επαναστάσεις της Κρήτης
Παγκόσμιος χάρτης του Απιανού

Ο **χάρτης του Απιανού** θεωρείτο για μεγάλο διάστημα ως ο αρχαιότερος χάρτης που αναφέρει το όνομα της Αμερικής, και παραχώρησε αργότερα τα πρωτεία αυτά στον παγκόσμιο χάρτη του Βάλντζέεμίλλερ.
## Ιστορική αναδρομή
Ο Πέτερ Άπιαν σχεδίασε τον χάρτη αυτό το 1520 χρησιμοποιώντας κυρίως πορτογαλικές και γερμανικές πηγές και τον χάρτη του Βάλντζέεμίλλερ που σχεδιάστηκε το 1507.
## Περιγραφή
Ο γνήσιος χάρτης είναι ξυλογραφία διαστάσεων 29 x 42 εκατοστών. Περιέχει τον Παλαιό και τον Νέο Κόσμο, όπως έγινε γνωστός μετά τις εξερευνήσεις και την ανακάλυψη της Αμερικής. Οι περιοχές που ανακαλύφθηκαν από τους Ισπανούς σημαδεύονται με ισπανικές σημαίες ως δείγμα της κυριαρχίας στη Δύση. Η Βόρεια Αμερική επιγράφεται με το όνομα «Parias», και η νότια Αμερική με το όνομα «AMERICA». Ο Απιανός σημειώνει ότι η Νότια Αμερική ανακαλύφθηκε το 1497.

## Πηγές

* 

Κατηγορία:Χάρτες
Αλέξανδρος Μουτζουρίδης

Ο **Αλέξανδρος Μουτζουρίδης** (1889 - -:-) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, (υποστράτηγος), και ποιητής.

## Βιογραφία
Ο Α. Μουτζουρίδης γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1889. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός του ελληνικού στρατού φοιτώντας στη Σχολή Ευελπίδων. Συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθώς και στη Μικρασιατική εκστρατεία, φθάνοντας στο βαθμό του υποστράτηγου, τιμηθείς με πολλά παράσημα.
 
Από νεαρή ηλικία είχε ασχοληθεί παράλληλα με την ποίηση. Το 1931 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τον τίτλο "*Οι ώρες που περνούν*". Μετέφρασε επίσης στην ελληνική πολλά ποιήματα Γάλλων και Γερμανών ποιητών. Αδέλφια του ήταν ο επίσης στρατιωτικός και μετέπειτα πολιτικός Ιωάννης Μουτζουρίδης καθώς και o πολιτικός Πραξιτέλης Μουτζουρίδης.

## Πηγές
* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.854.

Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Περαβία

Η **Περαβία** (ισπανικά: Peravia) είναι μια επαρχία της Δομινικανής Δημοκρατίας. Πρωτεύουσα είναι το Μπανί.

## Γεωγραφία
Η Περαβία συνορεύει στα ανατολικά με την Άσουα, στα βόρεια με το Σαν Χοσέ δε Οκόα, στα δυτικά με το Σαν Κριστόμπαλ. Βρέχεται στα νότια από τον Ατλαντικό ωκεανό.

Η Περαβία βρίσκεται στα ανατολικά του *Γιάνο Κοστέρο δελ Καρίμπε* (Llano Costero del Caribe, "Παράκτια Πεδιάδα της Καραϊβικής"). Εκεί υπάρχουν αρκετές πεδιάδες στο νότιο μέρος της επαρχίας που περιβάλλονται στα δυτικά και βόρεια από τα βουνά της Κορδιλιέρα Σέντραλ.

Τα κυριότερα ποτάμια είναι ο Νισάο και ο Οκόα. Γύρω από τον ποταμό Άσουα η Περαβία χαρακτηρίζεται για το ξηρό της κλίμα.

## Έκταση
Η Περαβία είναι μια από τις μικρότερες επαρχίες της Δομινικανής Δημορατίας. Έχει έκταση 792,33 τ.χλμ. (1,6% της συνολικής έκτασης της Δομινικανής Δημοκρατίας).

## Δημογραφία
Η Περαβία το 2002, την τελευταία απογραφή μετά την απογραφή του 2012, είχε 260.066 κατοίκους, από τους οποίους οι 169.865 ήταν αστικός πληθυσμός (οι κάτοικοι που ζουν στις πόλεις) και 90.901 αγροτικός πληθυσμός (οι κάτοικοι που ζουν στις συνοικίες). Σήμερα (απογραφή 2012) έχει πληθυσμό 298.747 κατοίκων, από τους οποίους 209.511 είναι αστικός πληθυσμός και 89.236 αγροτικός πληθυσμός.

## Τουρισμός
Ένα υπέροχο μέρος της Περαβία είναι η παραλία Σαλίνας, που αναπτύχθηκε πρόσφατα.

## Προέλευση του ονόματος
Η επαρχία δημιουργήθηκε το 1944 με το όνομα *Μπανί*. Την ίδια χρονιά το όνομα άλλαξε σε *Χοσέ Τρουχίγιο Βαλδές* από τον δικτάτορα Ραφαέλ Τρουχίγιο. Όταν το 1961 ο Τρουχίγιο πέθανε, το όνομα της επαρχίας άλλαξε σε *Περαβία* από την Πεδιάδα της Περαβία, στην οποία βρίσκεται στην πρωτεύουσα Μπανί.

## Ιστορία
Η επαρχία δημιουργήθηκε το 1944. Πριν τις 1 Ιανουαρίου 2002 ήταν μέρος του σημερινού Σαν Χοσέ δε Οκόα.

## Δήμοι και Συνοικίες
Η Περαβία διαιρείται σε 2 δήμους και 10 συνοικίες:

* Μπανί
** Καταλίνα
** Ελ Καρρετόν
** Ελ Λιμονάλ
** Ματάνσας
** Πάγια
** Σαμπάνα Μπουέι
** Βίγια Φουντασιόν
** Βίγια Σομπρέρο
* Νισάο
** Πισαρρέτε
** Σαντάνα

Ο ακόλουθος πίνακας είναι ένας πίνακας με τους δήμους της Σαμανά, καθώς και τις συνοικίες τους και τον πληθυσμό τους σύμφωνα με την απογραφή του 2012. Αναφέρεται ο συνολικός πληθυσμός, ο αστικός πληθυσμός και ο αγροτικός πληθυσμός. Ο αστικός πληθυσμός είναι οι κάτοικοι που ζουν στις πόλελις (έδρες των δήμων), ενώ ο αγροτικός πληθυσμός είναι οι κάτοικοι που ζουν στις συνοικίες.

thumb|right|250px|Η κύρια πλατεία του Νιθάο

## Οικονομία
Η κύρια οικονομική δραστηριότητα της Περαβία είναι τα αγροτικά. Στην επαρχία παράγονται επίσης φρούτα, και κυρίως μάνγκο και λαχανικά, όπως ντομάτες και κρεμμύδια. Η παραγωγή ψαριού και αλατιού είναι επίσης σημαντικές. πάρχουν μάλιστα εγ=ργοστάσια στο Μπανί.

## Δείτε επίσης
* Επαρχίες της Δομινικανής Δημοκρατίας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  Oficina Nacional de Estadística, Statistics Portal of the Dominican Republic
*  Oficina Nacional de Estadística, Maps with administrative division of the provinces of the Dominican Republic, downloadable in PDF format

Κατηγορία:Επαρχίες της Δομινικανής Δημοκρατίας
Κούσπιος Φάδος

Ο  **Κούσπιος Φάδος  ** διορίστηκε  επίτροπος της επαρχίας (procurator) της Ιουδαίας  το  44.  Το πιο σημαντικό γεγονός που συνέβη κατά την διάρκεια της διακυβέρνησής του,    ήταν η  εμφάνιση ενός προφήτη, που ονομάζονταν Θευδάς. Το κίνημα του Θευδά ήταν ειρηνικό. Χαρακτηριζόταν από την προσδοκία της παρέμβασης του Θεού μέσω της έλευσης ενός χρισμένου εκπροσώπου του, που θα απελευθέρωνε τον ιουδαϊκό λαό από τα δεινά του . Το κίνημα αυτό (400 περίπου άνθρωποι), όσο και ο Θευδάς, είχαν οικτρή τύχη:  ο Κούσπιος Φάδος κατάσφαξε τους οπαδούς του και τον ίδιο . Τo 46 ο Κούσπιος  Φάδος αντικαταστάθηκε από τον Τιβέριο Ιούλιο Αλέξανδρο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Библиотека Руслана Хазарзара.*[http://khazarzar.skeptik.net/books/flavius/aj/gr/index.htm *Φλαυίου Ἰωσήπου  ἱστοριῶν τῆς  Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας. Josephus Flavius.Antiquitas Judaeorum. Graece (ed. B. Niese).Flavius Josephus. Flavii Iosephi opera. B. Niese.Berlin. Weidmann. 1892 Liber XX*]*
* Ρόπς Ν. *Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη στους χρόνους του Ιησού  Εκδόσεις Παπαδήμα* 2005
* Σάντερς Ε.Π.* Το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού  Εκδόσεις Φιλίστωρ*  2000
* *Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ υπό του Ι.θ.Κολιτσάρα Εκδόσεις Αδελφότης Θεολόγων η "Ζωή" * 1979

Κατηγορία:Ρωμαίοι επίτροποι της Ιουδαίας
Brawn GP

μικρογραφία|Το λογότυπο της Brawn GP.
Η **Brawn GP** (Μπρον) ήταν ομάδα της Φόρμουλα 1, η οποία αγωνίστηκε μόλις μία χρονιά, το 2009. Αποτέλεσε συνέχεια της Honda, η οποία αποσύρθηκε το 2008. Παρά την πολύ σύντομη παρουσία της στη Φόρμουλα 1, κατάφερε να κατακτήσει το πρώτάθλημα οδηγών, με οδηγό τον Τζένσον Μπάτον, και το πρωτάθλημα κατασκευαστών. Στο τέλος της χρονιάς, η Mercedes-Benz αγόρασε το 75,1% της Brawn GP και μετονομάστηκε σε *[[Mercedes Grand Prix Petronas]]*.

## Ιστορικό
thumb|250px|Ο Τζένσον Μπάτον, μετά τη νίκη στον αγώνα της Ισπανίας.
Το Δεκέμβριο του 2008, η Honda αποφάσισε να σταματήσει την εμπλοκή της στη Φόρμουλα 1, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Υπήρξε ενδιαφέρον από ορισμένους επιχειρηματίες, μεταξύ άλλων ο Βρετανός Ρίτσαρντ Μπράνσον, ιδιοκτήτης της δισκογραφικής Virgin, και ο Έλληνας Αχιλλέας Καλλάκης. Στις 3 Μαρτίου 2009, ο, μέχρι πρότινος αγωνιστικός διευθυντής της ομάδας, Ρος Μπρον αγόρασε την ομάδα από την ιαπωνική εταιρεία και στις 17 Μαρτίου εκρίθηκε από την FIA η μετονομασία σε *Brawn GP*. Οδηγοί της ομάδας ήταν οι Τζένσον Μπάτον και Ρούμπενς Μπαρικέλο, οι οποίοι ακολούθησαν τον Μπρον, όπως και ο Αλεξάντερ Βουρτς ως δοκιμαστής. Από την παλιά ομάδα της Honda ήρθαν 450 εργαζόμενοι.

Η νέα ομάδα είχε στη διάθεσή της το μονοθέσιο που εξέλισσε η Honda, με κωδικό *RA109*, χωρίς όμως κινητήρα. Η ομάδα συμφώνησε με τη Mercedes-Benz για την προμήθεια κινητήρων. Λόγω των αλλαγών στην ομάδα, η Brawn ξεκίνησε δοκιμές με το μονοθέσιο μόλις στις 17 Μαρτίου 2009, δώδεκα ημέρες πριν το Γκραν Πρι της Αυστραλίας. Στις 29 Μαρτίου, κατάφερε να κερδίσει τον πρώτο αγώνα της χρονιάς, με τους Μπάτον και Μπαρικέλο να τερματίζουν πρώτος και δεύτερος αντίστοιχα, αποτέλεσμα που αποτέλεσε έκπληξη. Η επιτυχημένη πορεία συνεχίστηκε έως τον έβδομο αγώνα, το Γκραν Πρι Τουρκίας, όταν ο Μπάτον είχε αποκτήσει ξεκάθαρο προβάδισμα για τον τίτλο. Ο Μπάτον πήρε άλλες πέντε νίκες, ενώ ο Μπαρικέλο πήρε δύο δεύτερες θέσεις και τερμάτιζε μέσα στη βαθμολογούμενη οχτάδα. Από τον αγώνα της Μεγάλης Βρετανίας ακολούθησε μία κάπως καθοδική πορεία, με συνεχείς όμως τερματισμούς στην οχτάδα. Εξαίρεση αποτέλεσαν η νίκη του Μπαρικέλο στη Βαλένθια και το 1-2 στη Μόντσα, με νικητή τον Μπαρικέλο. Οι τίτλοι των οδηγών και κατασκευαστών εξασφαλίστηκαν και μαθηματικά στη Βραζιλία, έναν αγώνα πριν το τέλος της σεζόν.

Το Νοέμβριο του 2009, η Mercedes-Benz, θέλοντας να επιστρέψει στη Φόρμουλα 1 ως εργοστασιακή ομάδα, αγόρασε το 75,1% της Brawn GP, μετονομάζοντάς την σε *Mercedes GP*. Το υπόλοιπο 24,9% παρέμεινε στα χέρια του Ρος Μπρον και άλλων μετόχων, ενώ ο Μπρον παρέμεινε στη νέα ομάδα ως τεχνικός διευθυντής. Η έδρα της ομάδας μεταφέρθηκε στην Στουτγκάρδη, αλλά οι εγκαταστάσεις της ομάδας παρέμειναν στο Μπράκλεϊ της Αγγλίας.

## Επιδόσεις
* **Αγώνες (17)**
: Νίκες: 8
: Βάθρα: 15
: Pole positions: 5

* **Πρωτάθλημα οδηγών (1)**
: Τζένσον Μπάτον: 2009

* **Πρωτάθλημα κατασκευαστών (1)**
: 2009

### Αναλυτικά αποτελέσματα

Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Παμμένης

Ο **Παμμένης** (έζησε τον 4ο αι. π.Χ.) ήταν ένας από τους μεγάλους πολιτικούς και στρατιωτικούς άνδρες της αρχαίας Θήβας. Συνδεόταν με τον Επαμεινώνδα με πολιτικούς δεσμούς και δεσμούς φιλίας και πήρε μέρος σε όλους τους αγώνες του Επαμεινώνδα και του Πελοπίδα.

Μετά την κατάληψη της Καδμείας  από τους Σπαρτιάτες με τον στρατηγό Φοιβίδα και την βοήθεια των ολιγαρχικών Θηβαίων, ο Παμμένης έμεινε στην Θήβα, όπου και εργάστηκε μαζί με τον Επαμεινώνδα και τον Γοργίδα για την ανασύσταση του Ιερού Λόχου και την αποτίναξη του Σπαρτιατικού ζυγού.

Όταν ο Φίλιππος Β΄, μετέπειτα βασιλιάς της Μακεδονίας, εστάλη ως όμηρος στη Θήβα, τέθηκε υπό την φροντίδα του Παμμένη και έμεινε στο σπίτι του . Ο Φίλιππος εκμεταλλεύτηκε την παραμονή του αυτή για να μπορέσει να μάθει και να τελειοποιήσει νέες τεχνικές, που πρώτος εφάρμοσε ο Επαμεινώνδας.
 
Μετά τον θάνατο του Επαμεινώνδα στην Μάχη της Μαντίνειας, ο Παμμένης ήταν ο μόνος επιφανής Θηβαίος που επέζησε και οδήγησε την στρατιά πίσω στην Θήβα. Ηγήθηκε ως αρχιστράτηγος στον πόλεμο εναντίον των Φωκέων και, όταν οι Σπαρτιάτες προσπάθησαν να καταστρέψουν την Μεγάλη Πόλη (Μεγαλόπολη), που ο Επαμεινώνδας είχε ιδρύσει, ο Παμμένης στάλθηκε ξανά στην Πελοπόννησο και κατάφερε να την σώσει.

Όταν ο Αρτάβαζος Β΄, σατράπης της Φρυγίας, εξεγέρθηκε το 353 π.Χ. εναντίον του Αρταξέρξη Γ΄ της Περσίας, ο Παμμένης οδήγησε 5.000 Θηβαίους προς βοήθεια τού Αρταβάζου Β΄ και κατέβαλε τις δυνάμεις τοy βασιλιά σε δύο μεγάλες μάχες. Αλλά ο Αρτάβαζος Β΄ υποπτεύθηκε, ότι ο Παμμένης συνωμοτούσε με τους εχθρούς του και αφού τον συνέλαβε, τον παρέδωσε στους αδελφούς του Οξύθρα και Δίβικτο.

Για τον Παμμένη αναφέρεται, ότι ήταν εθισμένος στην παιδεραστία. Δεν ξέρουμε πόσο αξιόπιστη είναι η ιστορία, σύμφωνα την οποία όταν ο Φίλιππος Β΄ ήταν υπό την επίβλεψη τού Παμμένη, είχε ομοφυλοφιλική σχέση με αυτόν. Ήταν συνετός και μετριόφρονας στρατηγός και συντηρητικός πολιτικός.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Γεώργιος Δ Τσεβάς, *Ιστορία της Θήβας και της Βοιωτίας*, 1928 (Πνευματικό κέντρο Δήμου Θηβαίων), σελ 30,30,240-1,267,271,273,275-6,303-5,315,322.

Κατηγορία:Αρχαίοι Θηβαίοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα της Αρχαιότητας
Ο Ευαγγελισμός με τον Άγιο Εμίδιο (Κριβέλλι)

***Ο Ευαγγελισμός του Άσκολι*** ή ***Ο Ευαγγελισμός με τον Άγιο Εμίδιο*** (ιταλικά: *Annunciazione di Ascoli*, *Annunciazione con Sant'Emidio*) είναι έργο ζωγραφικής που φιλοτέχνησε το 1486 ο Βενετσιάνος ζωγράφος Κάρλο Κριβέλλι (1430/35-1494/95). Ανήκει στη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου με το αριθμό καταλόγου αριθμού 739. 

## Ιστορική αναδρομή
Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε για την διακόσμηση της εκκλησίας του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Santissima Annunziata) του Άσκολι Πιτσένο. Το 1811 το έργο πέρασε  στην Ακαδημία της Μπρέρα και από εκεί, το 1821, στη συλλογή Solly του Λονδίνου. Αργότερα, το 1864, δόθηκε ως δωρεά στην Εθνική Πινακοθήκη.

## Περιγραφή
Ο Άγιος Εμίδιος, πολιούχος του Άσκολι, συνοδεύει τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Κρατάει στα χέρια του μικρογραφία της πόλης. Πλησιάζουν το παράθυρο στο οποίο κάθεται η Θεοτόκος γονατιστή διαβάζοντας την Αγία Γραφή. Το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς κατεβαίνει από τον ουρανό, οδηγούμενο από μια ακτίνα φωτός. Το ύφος του Κριβέλλι είναι υστερογοτθικό, αξιοποιώντας παράλληλα την αναγεννησιακή αντίληψη για το χώρο και ειδικότερα για την απόδοση του προοπτικού βάθους.

## Ερμηνεία
Ο υποβλητικός Ευαγγελισμός είναι το μοναδικό παράδειγμα «δημόσιου» έργου του Κριβέλλι. Ήταν παραγγελία της πόλης του Άσκολι για τον εορτασμό της παραχώρησης διοικητικής αυτονομίας από τον πάπα Σίξτο Δ'. Η είδηση έγινε γνωστή στην πόλη στις 25 Μαρτίου 1482, κατά τον εορτασμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και οι κάτοικοι αποφάσισαν να παραγγείλουν μία σύνθεση με θέμα τον Ευαγγελισμό για την Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας της Ανουντσιάτα. Το γεγονός εξηγεί το περιεχόμενο της λατινικής επιγραφής *«Libertas Ecclesiastica»* (Εκκλησιαστική ελευθερία) στη βάση του έργου, αλλά και την παρουσία του Αγίου Εμιδίου, πολιούχου του Άσκολι, ο οποίος εικονίζεται στο πλευρό του αρχαγγέλου Γαβριήλ, κρατώντας κατά τη συνήθεια του Μεσαίωνα, μία μικρογραφία της πόλης.

## Δείτε επίσης
* Κάρλο Κριβέλλι
* Αναγεννησιακή τέχνη στην Ιταλία

## Πηγές
* 
* Fiorenzo Fisogni (2007). *«Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο»*, μετάφραση: Στέλλα Πεκιαρίδη, σειρά: Μουσεία του Κόσμου · 5, 1η έκδοση, Αθήνα : Η Καθημερινή, ISBN 9789606709173.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  ''«Annunciazione con Sant'Emidio»'', λήμμα για το έργο στην Cathopedia, την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια.
* ''«Annunciation with St Emidius»'', μεγέθυνση του έργου στην Web Gallery of Art.

Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Κάρλο Κριβέλι
Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής
Κατηγορία:Πίνακες της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου
Κριβελλι
Καρλ Φρίντριχ Άουγκουστ Νόμπε

Ο **Καρλ Φρίντριχ Άουγκουστ Νόμπε** (γερμ. *Karl Friedrich August Nobbe*, 1791-1878) υπήρξε Γερμανός παιδαγωγός και κλασικός φιλόλογος.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1791 στην Πφόρτα. Σχολείο πήγε στην γενέτειρά του, από το 1804 ως το 1810. Σπούδασε φιλολογία και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1814. Διορίστηκε δάσκαλος στη Λειψία και προάχθηκε στη θέση του αναπληρωματικού διευθυντή το 1820, και διετέλεσε διευθυντής από το 1820. Παράλληλα έκανε χρέη καθηγητού πανεπιστημίου από το 1817, ενώ από το 1875 διορίστηκε τακτικός καθηγητής της φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Τιμήθηκε με το μετάλλιο των ιπποτών της Αυτοκρατορίας της Σαξωνίας το 1864.

Απεβίωσε στις 16 Ιουλίου 1878 στην Λειψία. Παντρεύτηκε την Αντονί Φραντσίσκα Νόμμπε και έκανε ένα γιο, τον ιερώμενο Χάινριχ Φρίντριχ Άουγκουστ Νόμπε.

## Ενδεικτική εργογραφία
* Karl Friedrich August Nobbe, Wilhelm Albert von Zahn: *Serenissimo augustissimo prinicipi ac domino Alberto, duci saxoniae tribuno militum exercitus regii etc. et serenissimae augustissimae principi ac domincae Carolinae, regum suecicorum celsissimae gentis Wasae nepti die XVIII. mensis Junii anni MDCCCLIII nuptias celebrantibus pie congratulatur schola Nicolaitana Lipsiensis.* Giesecke & Devrient, Leipzig 1853.
* Karl Friedrich August Nobbe: *Friedrich August der Vertrauensvolle, König von Sachsen. Eine biographische Skizze.* Brandstetter, Leipzig 1854.
* Karl Friedrich August Nobbe: *Stammbaum der Familie des D. Martin Luther zur dritten Sekularfeier seines Todestages dem 18. Februar 1846.* Verlag der Lutherstiftung, Leipzig 1856.
* Herimanns von Reichenau, Karl Friedrich August Nobbe, Wilhelm Wattenbach: *Die Chronik Herimanns von Reichenau. Nach der Ausgabe der Monumenta Germaniae.* Verlag der Dykischen Buchhandlung, Leipzig 1893.
* Claudius Ptolomaeus, Karl Friedrich August Nobbe: *Geographia.* Olms Verlag, Hildesheim 1966.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι
Γιούρικο Κόικε

Η ** Γιούρικο Κόικε** ()) (γεννημένη στις 15 Ιουλίου 1952 στην *Ashiya* του Χυόουγκο) είναι Ιαπωνέζα πολιτικός του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία ήταν Υπουργός Άμυνας στο Υπουργικό Συμβούλιο του Πρωθυπουργού Σίνζο Άμπε, αλλά παραιτήθηκε στις 27 Αυγούστου του 2007 μετά από μόνο 54 ημέρες στην εξουσία. Είναι μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Ιαπωνίας για την 10η συνοικία του Τόκιο.

## Βιογραφία
Η Κόικε γεννήθηκε και μεγάλωσε στην *Ashiya* του Χυόουγκο, ένα πλούσιο προάστιο της Κόμπε, και πήγε Γυμνάσιο και Λύκειο στο Σχολείο Konan για Κορίτσια για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της.

Ο πατέρας της, *Yūjirō* Κόικε, ήταν ένας ξένος έμπορος συναλλαγών, ο οποίος χειριζόταν τα πετρελοειδή προϊόντα. Ασχολήθηκε επίσης με την πολιτική, υποστηρίζοντας τον Σιντάρο Ισιχάρα (Κυβερνήτης του Τόκιο από το 1999) και το *Tatenokai* τη δεκαετία του '60, και έτρεξε μάταια για τις εθνικές εκλογές το 1969. Η Γιούρικο έχει κατά καιρούς πει τη γνώμη της ότι ήταν απαραίτητο για την Ιαπωνία να ενισχύσει τις σχέσεις με τις Αραβικές χώρες, προκειμένου να εξασφαλιστεί ένας σταθερός εφοδιασμός πετρελαίου για να μην η φτωχή σε πόρους Ιαπωνία ωθήσει σε πόλεμο για το πετρέλαιο πάλι. Ο λόγος της την ενθάρρυνε για να αποφασίσει να σπουδάσει στην Αίγυπτο για να μάθει Αραβικά.

Αφού παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Kwansei Gakuin το 1971 και το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο στο Κάιρο το 1972, η Κόικε πήρε το Μπάτσελορ Τεχνών στην Κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο του Καΐρου το 1976. Παντρεύτηκε έναν Ιάπωνα φοιτητή στην Αίγυπτο όταν ήταν 21 ετών, αλλά χώρισαν αμέσως μετά.

## Σταδιοδρομία στα μέσα ενημέρωσης και στην πολιτική

Η Κόικε ήταν δημοσιογράφος στην Παγκόσμια Δορυφορική τηλεόραση Επιχειρήσεων του TV Τόκιο, στην εθνικού επιπέδου επιχείρηση τηλεοπτικών προγραμμάτων ειδήσεων από το 1988 έως το 1992. Ήταν Υπουργός Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση του προηγούμενου πρωθυπουργού, του Τζουνιτσίρο Κοϊζούμι (2001-2006). Ως Υπουργός Περιβάλλοντος, είχε ξεκινήσει την περίφημη εκστρατεία Cool Biz, που έγκειται στην κατάργηση της υποχρεωτικής γραβάτας μεταξύ 1ης Ιουνίου και 31 Αυγούστου 2005 στις επιχειρήσεις και τα δημόσια γραφεία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημη Ιστοσελίδα της Γιούρικο Κόικε 

Κατηγορία:Ιάπωνες πολιτικοί
Δολίχη Συρίας

Η **Δολίχη** ήταν αρχαία πόλη στη βόρεια Συρία. 

Βρισκόταν στη Σελευκίδα και πιο συγκεκριμένα στην επαρχία της Κυρρηστικής. Από τη Δολίχη περνούσε η εμπορική οδός που ένωνε τη Γερμανίκεια με το Ζεύγμα του ποταμού Ευφράτη. Η πόλη ιδρύθηκε κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, πάνω σε θέση με αρχαιότερη κατοίκηση. 

Μέρος των αποίκων της ίσως προερχόταν από την ομώνυμη πόλη στην Περραιβία της Θεσσαλίας, ωστόσο αυτό παραμένει απλή υπόθεση. Οι παλαιότερες μαρτυρίες για τη Δολίχη ξεκινούν από τον δεύτερο αιώνα μ.Χ., όπως και η νομισματοκοπία της. Ωστόσο, η ανεύρεση θραυσμάτων ροδιακών αμφορέων προδίδει ανταλλαγή εμπορευμάτων με τη λεκάνη του Αιγαίου, κατά τον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ. 

Η συριακή Δολίχη έμεινε στην ιστορία για την ιδιότυπη λατρεία του *Διός Δολιχηνού*. Επρόκειτο για τη συγχώνευση της ελληνικής θεότητος του Διός με την φοινικικο-βαβυλωνιακή του Βάαλ. Στον ναό του Διός Δολιχηνού, η νέα θεότητα παριστανόταν με διπλό πέλεκυ και κεραυνό και εθεωρείτο ως θεός του πολέμου και της νίκης. Επίσης και η βαβυλωνιακή θεότητα του καιρού, Χαντάντ, είχε προσλάβει ελληνικό χαρακτήρα: στο εξής απεικονιζόταν να κάθεται πάνω σε ταύρο με διπλό πέλεκυ και δέσμη κεραυνών. 

Μετά την κατάλυση του κράτους των Σελευκιδών από τους Ρωμαίους του Πομπηίου το 64 π.Χ., η λατρεία του Διός Δολιχηνού διαδόθηκε σε ολόκληρη τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Φαίνεται ότι οι Σασσανίδες Πέρσες του Σαπώρ Α΄ κατέστρεψαν το ιερό του Διός και η λατρεία άρχιζε σταδιακά να παρακμάζει από τα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ.

Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται στον λόφο Κεμπέρ Τεπέ (Keber Tepe), ανατολικά της σημερινής Ντιλίκ (Dülük), 10 χλμ βορείως του Γκαζιαντέπ, στη νότια Τουρκία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Σεξουαλικός προσανατολισμός

Ο **σεξουαλικός προσανατολισμός** περιγράφει ένα μακροχρόνιο μοτίβο έλξης - συναισθηματικής, ρομαντικής, σεξουαλικής ή συνδυασμό αυτών - για το αντίθετο φύλο, το ίδιο φύλο, και τα δύο ή κανένα. Τα είδη αυτά έλξης συνήθως συνοψίζονται με τους όρους ετεροφυλοφιλία, ομοφυλοφιλία, αμφιφυλοφιλία και ασεξουαλικότητα. Σύμφωνα με τον Αμερικανικό Σύνδεσμο Ψυχολογίας, ο σεξουαλικός προσανατολισμός επίσης αναφέρεται στην αντίληψη από το άτομο της *«προσωπικής και κοινωνικής ταυτότητας που βασίζεται σε αυτά τα είδη έλξης, στις συμπεριφορές που τα εκφράζουν και στη συμμετοχή του ατόμου σε μία κοινότητα με άλλα άτομα που τα μοιράζονται»*.

Ο όρος «σεξουαλική προτίμηση» επικαλύπτεται σε μεγάλο βαθμό με το σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά διαφοροποιείται κατά την επιστημονική έρευνα της ψυχολογίας. Ένα πρόσωπο που αυτοπροσδιορίζεται ως αμφιφυλόφιλο, για παράδειγμα, ίσως σεξουαλικά προτιμά το ένα φύλο από το άλλο. Η «σεξουαλική προτίμηση» επίσης υπονοεί ένα βαθμό εκούσιας επιλογής. Αυτό αμφισβητείται υπό το πρίσμα της σεξουαλικής διαμόρφωσης, καθώς η τρέχουσα συμφωνία ανάμεσα στην επιστημονική κοινότητα είναι πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν αποτελεί επιλογή. 

Οι επιστήμονες δεν έχουν καταλήξει σε κάποιον απλό και μοναδικό παράγοντα βάσει του οποίου προκύπτει ο σεξουαλικός προσανατολισμός του ατόμου, ωστόσο η έρευνα καταδεικνύει πως πηγάζει από συνδυασμό γενετικών, ορμονικών και περιβαλλοντικών παραγόντων, με τους βιολογικούς να συμπεριλαμβάνουν μια περίπλοκη αλληλεπίδραση των γενετικών παραγόντων και του πρώιμου περιβάλλοντος της μήτρας. Έρευνες δεκαετιών έχουν αποδείξει πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός κυμαίνεται σε οποιοδήποτε σημείο ενός συνεχούς διαστήματος από την αποκλειστική έλξη για άτομα του άλλου φύλου μέχρι την αποκλειστική έλξη για άτομα του ίδιου φύλου. Συνήθως μελετάται υπό το οπτικό πρίσμα της ετεροφυλοφιλίας, της ομοφυλοφιλίας και της αμφιφυλοφιλίας, αν και η ασεξουαλικότητα τείνει όλο και περισσότερο να αναγνωριστεί ως τέταρτη κατηγορία. Οι κατηγορίες αυτές είναι πτυχές της περισσότερο διαφοροποιούμενης φύσης της σεξουαλικής ταυτότητας.

## Δείτε επίσης
* Ετεροφυλοφιλία
* Ομοφυλοφιλία
* Αμφιφυλοφιλία
* Ασεξουαλικότητα
* Κλίμακα Κίνσεϊ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σεξουαλικότητα
Κατηγορία:Διαπροσωπικές σχέσεις
Ακρόπολη της Ρόδου

thumb|300px|Η Ακρόπολη της Ρόδου
Η **Ακρόπολη της Ρόδου **(ναός του Απόλλωνα) δέσποζε στο δυτικό και ψηλότερο μέρος της πόλης της Ρόδου. 

## Περιγραφή
Δεν είχε οχυρωματικό χαρακτήρα όπως οι παλιές ακροπόλεις. Αποτελούσε μια μνημειακή ζώνη με Ιερά, μεγάλους ναούς, δημόσια κτίρια και υπόγειους χώρους λατρείας. Τα οικοδομήματα ήταν κτισμένα κλιμακωτά σε διαφορετικά επίπεδα, πάνω σε διαμορφωμένα πλατώματα που συγκρατούνταν από δυνατούς αναπληρωματικούς τοίχους. Ήταν *"πεδίων και αλσών μεστή"* σύμφωνα με την περιγραφή του ρήτορα Aίλιου Αριστείδη (2ος αιώνας μ.X.). Το πνεύμα της ελληνιστικής αρχιτεκτονικής στην ακρόπολη της Ρόδου, εκφράζεται τέλεια με τον συνδυασμό του φυσικού κάλλους με τις τεχνητές επεμβάσεις. Τα μνημεία της ακρόπολης χρονολογούνται στην ελληνιστική και υστεροελληνιστική εποχή. (3ος-2ος αι. π.X.)

Οι ανασκαφές έγιναν από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή κατά την διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής του νησιού (1912-1945) ενώ  από το 1946 και μετά η ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία, διενέργησε ανασκαφές που βοήθησαν στην κατανόηση της τοπογραφίας του χώρου και στην περαιτέρω γνώση της Ιστορίας της ευρύτερης περιοχής.

## Παραπομπές
*Υπουργείο Πολιτισμού   Ακρόπολη της Ρόδου

## Δείτε επίσης
*Ακρόπολη της Λίνδου
*Η πόλη της Ρόδου

Κατηγορία:Ρόδος (πόλη)
Κατηγορία:Αρχαία Ρόδος
Ροδου
Ακροπολη Ροδου
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρόδο
Αλντίνο

Το **Αλντίνο** (ιταλικά: *Aldino*, ) ή **Άλνταϊν** (γερμανικά: *Aldein*, ) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 1,665 κατοίκους. Βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Δολομιτικές Άλπεις.

## Ιστορία
Η πόλη είναι από τις αρχαιότερες στην περιοχή της οροσειράς Reggelberg, που αποτελεί το φυσικό σύνορο ανάμεσα σε Ιταλία κι Αυστρία. Η πόλη αναφέρεται ότι κατοικούνταν από πολλούς Βαυαρούς, που είχαν μεταναστεύσει εδώ, με την πρώτη σχετική μαρτυρία να χρονολογείται από το 1175. 

Το όνομα Άλνταϊν αναφέρεται πρώτη φορά κατά το Μεσαίωνα ως "Aldin", με παραλλαγές το "Alden" το 1185 και "Aldein" το 1242 και το 1340. Πιθανότατα προέρχεται από το όνομα κάποιου Γερμανού, που στα λατινικά αποδίδεται "Aldius". Το ιταλικό όνομα της πόλης αναφέρεται πρώτη φορά το 1928 ως "Valdagno Trent" και το 1940 ως "Aldagno", ενώ από το 1955 η πόλη έλαβε τη σημερινή της ονομασία.

## Μνημεία
Η ενοριακή εκκλησία της πόλης είναι κτίσμα του 1309 και είναι αφιερωμένη στην Αγία Ελένη. Στα μέσα του 15ου αιώνα ανακαινίσθηκε και το 1841 επεκτάθηκε.

Άλλα αξιοθέατα είναι το ιστορικό ξενοδοχείο Zirmerhof Redagno (Radein) και ο προϊστορικός οικισμός της Burgstallegg. 

## Δημογραφία
Το 98,38% των κατοίκων της δηλώνει μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 1,37% τα Ιταλικά κι ένα 0,25% τα Λαδινικά. Το 1921 το Άλνταϊν είχε 1054 κατοίκους για να φτάσει το 1951 τους 1298 και το 1991 τους 1590. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Fanny Wibmer-Pedit, *Gewitter über Aldein*, Innsbruck, 1966.
* Hannes Obermair, *Das notarielle Zinsregister der St.-Helena-Kirche in Aldein aus dem 14. Jahrhundert*, in «Der Schlern», vol. 72 (1998), p.&nbsp;653-664.
* Maria Pichler, *The historical development of tourism in the outlying South Tyrolean villages of Aldein and Radein*, Università di Trento, 2004/2005.
* Annemarie Haas-Girardi, *Radein, ein Bergdorf im Bozner Unterland*, Bolzano, 2006.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Μπαλταλήκιο

Επί τουρκοκρατίας κατά την οθωμανική νομοθεσία με το όνομα **μπαλταλήκ**, ή **μπαλταλήκι**, ή **μπαλταλήκιο**, όπως υιοθετήθηκε στην μετέπειτα ελληνική νομοθεσία φερόταν το δάσος που κατά κυριότητα ανήκε στο δημόσιο και που παραχωρούταν για εκμετάλλευση, ή ως κοινόχρηστο, στους κατοίκους ορισμένου χωριού ή παρακείμενης κωμόπολης.

Στην Ελλάδα με το νομοθετικό διάταγμα της 25 Σεπτεμβρίου του 1923 "*Περί των δασών Θεσσαλίας των επί Τουρκοκρατίας χαρακτηριζομένων ως μπαλταληκίων*" αναγνωρίστηκαν ομοίως τα μπαλταλήκια ως κοινοτικά. Επίσης και με το διάταγμα της 29 Ιουλίου του 1927 "*Περί κυρώσεως του από 20 Ιανουαρίου 1926, Ν.Δ. "Περί επιβολής στρεμματικού φόρου επί των μπαλταληκίων*" τα εις τις "νέες χώρες" υφιστάμενα μπαλταλήκια, παραχωρήθηκαν σε παρακείμενες κοινότητες μετά από σχετικές αποφάσεις του υπουργείου Γεωργίας.

## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.884.

Κατηγορία:Τουρκοκρατία
Φρακτό όρος

Το **Φρακτό** είναι βουνό της βόρειας Ελλάδας με μέγιστο υψόμετρο 1.953 μέτρα (κορυφή Δελημπόσκα στα σύνορα Ελλάδας - Βουλγαρίας).

Βρίσκεται στο νομό Δράμας και αποτελεί τμήμα της οροσειράς της Κεντρικής Ροδόπης, της οποίας αποτελεί τον υψηλότερο ορεινό όγκο. Χωρίζεται δυτικά από την Ελατιά με το Μεγάλο Ρέμα και νοτιοανατολικά από τη Στάμνα από τον Φαρασινό ποταμό. Εκτός από τη Δελημπόσκα (υψόμ. 1953μ.), άλλες κορυφές είναι: το Ύψωμα (υψόμ. 1873μ.), η Λυκόλακκα (υψόμ. 1850μ.), το Καψαλάκι (υψόμ. 1829μ.), η Ράχη (υψόμ. 1817μ.), το Μακρουλό (υψόμ. 1752μ.), το Μνήμα Παρασκευά (υψόμ. 1640μ.) κ.α. Στο νότιο τμήμα του Φρακτού (Ελληνικό τμήμα) υπάρχει το Παρθένο Δάσος Φρακτού, το μοναδικό παρθένο δάσος στην Ελλάδα και ένα από τα ελάχιστα στην Ευρώπη. Στο Φρακτό βρίσκεται επίσης η *Χαράδρα του Αγριόγιδου*, που αποτελεί ένα σημαντικό βιότοπο για τις αγριόγιδες.

Η ονομασία *Φρακτό* καθώς και η παλαιότερη ονομασία *Ζαγκραντένια* σημαίνει το φραγμένο μέρος λόγω της οργιώδους βλάστησης. Είναι το βορειότερο Ελληνικό όρος.
Στο *Φρακτό* βρίσκονται τα Λουτρά Θερμιών, με τις ιαματικές πηγές.

Στο Παρθένο δάσος του Φρακτού γνωστότεροι καταρράκτες του Φαρασινού ποταμού είναι:
* ο Α΄ καταρράκτης του Αχλαδορρέματος, ύψους 7μ.
* ο Β΄ καταρράκτης του Αχλαδορρέματος, ύψους 13μ.
* ο Γ΄ καταρράκτης του Αχλαδορρέματος, ύψους 70μ.
* ο Δ΄ καταρράκτης του Αχλαδορρέματος, ύψους 40μ. (εποχιακός)
* ο Ε΄ καταρράκτης του Αχλαδορρέματος, ύψους 70μ. (εποχιακός)

Στις πλαγιές του Φρακτού βρίσκονται οι ακατοίκητοι σήμερα, οικισμοί:
# Κρούσοβο,
# Καλύβια Χατζηχρήστου,
# Καλύβια Χατζησπύρου,
# Θερμιά,
# Πευκόλοφος

## Φωτοθήκη


Αρχείο:2οςΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗΣ ΦΡΑΚΤΟΥ Η ΜΠΡΟΣΤΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ-FRAKTO SECOND FALL FRONT SIDE.jpg
Αρχείο:L1060871 01.jpg
Αρχείο:L1060871 04.jpg
Αρχείο:ΠΑΡΘΕΝΟ ΔΑΣΟΣ ΙΟΥΛΙΟΣ 13κ.ά 591.jpg|Παρθένο δάσος Φρακτού Δράμας
Αρχείο:FRAKTO-DRAMA-GREECE,ΦΡΑΚΤΟ ΔΡΑΜΑ.jpg|Καταρράκτης στο Φρακτό
Αρχείο:Frakto.jpg



## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουνά της Δράμας
Κατηγορία:Ροδόπη
Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Παραδοσιακά παιχνίδια

**Παραδοσιακά παιχνίδια** ονομάζονται τα παιχνίδια που έπαιζαν οι παλαιότεροι και μεταφέρονται από γενιά σε γενιά με προφορική περιγραφή ή επίδειξη των μεγαλύτερων προς τους μικρότερους. 
 
Τα παραδοσιακά παιχνίδια είναι ομαδικά (κρυφτό, μακριά γαϊδούρα, τυφλόμυγα, το μαντίλι, κ.ά.). Υπάρχουν και κάποια που αρχικά ενδέχεται να μοιάζουν ατομικά, αλλά τελικά αποδεικνύονται ομαδικά, καθώς παίζονται διαδοχικά από κάθε ένα παιδί μέσα στην ομάδα. Αυτά έχουν σχέση περισσότερο με την τεχνολογία της κάθε εποχής και τις δεξιότητες των παιδιών, όπως η σφεντόνα, η σβούρα, το τσιλίκι, κ.ά.

Κάθε παραδοσιακό παιχνίδι εκφράζει την εποχή και την κοινωνία που το δημιούργησε (κοινωνικές σχέσεις, οικονομική κατάσταση, πολιτιστικές αξίες, τεχνολογία, αντιλήψεις για την πολιτική, τον πολιτισμό, το φύλο, τις σχέσεις με τους άλλους λαούς). 

Πολλά παραδοσιακά παιχνίδια παραλλάσσονται και ξεπερνούν τα σύνορα των κρατών και εμφανίζονται σε διάφορους λαούς, όπως το κρυφτό, το κυνηγητό, η μπάλα, το σχοινάκι, οι βώλοι, κ.ά. Για παράδειγμα, το παιχνίδι κουτάκια ή τρικαμούτσι ή κεραμιδάκια, είναι ένα παραδοσιακό παιχνίδι που παίζεται από Τσιγγάνους, Ρώσους και Βλάχους στα Βαλκάνια.  

## Πηγές
*Διαμαντόπουλος Δ. (2009), Το Παιχνίδι, εκδόσεις Π. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη.
*Μπάδα, Κ. (1992), «Το Παιχνίδι στην Παραδοσιακή Ελληνική Κοινωνία», Εθνογραφικά 9(1993), σελ. 73-81.
Ουνάι Έμερι

Ο **Ουνάι Έμερι** (Unai Emery Etxegoien, η ορθή ισπανική προφορά του επιθέτου είναι το **Εμέρι**, αλλά απαντάται ως Έμερι στον ελληνικό αθλητικό Τύπο) (γεννημένος 3 Νοεμβρίου του 1971 στην Ονταριμπία) είναι Ισπανός προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής, βασκικής καταγωγής, πρώην προπονητής της Σεβίλλης, της Παρί Σεν Ζερμέν και της Άρσεναλ, και τωρινός προπονητής της Άστον Βίλλα.

Είναι ευρέως γνωστός για το ρεκόρ κατακτήσεων του ευρωπαϊκού κυπέλλου Europa League με 4 κατακτήσεις και μάλιστα οι 3 εξ αυτών συνεχόμενες με την ομάδα της Σεβίλλης, έχοντας παίξει συνολικά σε 5 τελικούς, γιατί έχει και έναν χαμένο τελικό ως προπονητής της Άρσεναλ.

## Τίτλοι
**Ως προπονητής**

**[[Σεβίλλη ΦΚ|Σεβίλλη]]**

* 3 Γιουρόπα Λιγκ: 2013–14, 2014–15, 2015–16

**[[Παρί Σεν Ζερμέν]]**

* Πρωτάθλημα: 2017–18
* Κύπελλο: 2016–17, 2017–18
* Λιγκ Καπ: 2016–17, 2017–18
* Σούπερ Καπ: 2016, 2017

**[[Άρσεναλ]]**
* Γιουρόπα Λιγκ Φιναλίστ (1): 2018–19

**[[Βιγιαρρεάλ ΚΦ|Βιγιαρεάλ]]**

* Γιουρόπα Λιγκ: 2020–21

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σοσιεδάδ
Κατηγορία:Βάσκοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σεβίλλη ΦΚ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βαλένθια ΚΦ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπαρτάκ Μόσχας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Λεγανές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Τολέδο
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λόρκα Ντεπορτίβα ΚΦ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραθίνγκ ντε Φερόλ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σοσιεδάδ Β
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λόρκα Ντεπορτίβα ΚΦ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΝ Αλμερία
Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρσεναλ
Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό
Κατηγορία:Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βιγιαρρεάλ ΚΦ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρί Σεν Ζερμέν
Κούλα (οροσειρά)

Η **Κούλα** είναι οροσειρά (μήκους 25 χιλιομέτρων περίπου) της Βόρειας Ελλάδας με μέγιστο υψόμετρο 1.828 μέτρα (κορυφή Γυφτόκαστρο της Χαϊντούς στα σύνορα Ελλάδας - Βουλγαρίας).

Βρίσκεται στις περιφερειακές ενότητες Ξάνθης και Δράμας και αποτελεί μέρος της οροσειράς της κεντρικής Ροδόπης. Είναι το ψηλότερο βουνό της Θράκης. Η Κούλα αποτελείται από δύο κύριους ορεινούς όγκους, τη Χαϊντού *(ή Ερύμανθο)* (νοτιοανατολικά) και τη Στάμνα (βορειοδυτικά), οι οποίοι χωρίζονται από το υψηλό οροπέδιο, Μεγάλο Λιβάδι Λεπίδα. Στη Χαϊντού εκτείνεται το σημαντικό ομώνυμο δάσος. Από την Κούλα πηγάζει ο ποταμός Άρδας, παραπόταμος του Έβρου και ο Κόσυνθος *(από τη [[Χαϊντού]])*. Το ορεινό συγκρότημα της Κούλας αποτελεί το σύγχρονο όριο μεταξύ Μακεδονίας και Θράκης.

## Παραπομπές
Εντμόν Ποττιέ

Ο **Εντμόν Φρανσουά Πωλ Ποττιέ** (γαλλ. *Edmond François Paul Pottier*, 1855–1934) υπήρξε Γάλλος ιστορικός και αρχαιολόγος που εδραίωσε το Corpus vasorum antiquorum, και πρωτοπόρος ερευνητής της αρχαίας ελληνικής κεραμικής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σααρμπρύκεν. Σχολείο πήγε στο Λύκειο Κοντορσέ και εν συνεχεία σπούδασε στην École normale supérieure και στην Γαλλική Σχολή Αθηνών, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ με εργασία επί της χρονολογίας των αρχαίων αρχόντων της Αθήνας. Επέστρεψε στη Γαλλία και διορίστηκε έφορος αρχαιοτήτων στο Μουσείο του Λούβρου.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Phillippe Rouet:Approaches to the Study of Attic Vases, Beazley and Pottier, Oxford, 2001.
*Medwid, Linda M.  The Makers of Classical Archaeology:  A Reference Work.  New York:  Humanity Books, 2000 pp.&nbsp;247–8.

Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι
Μονομαχία του Μενέλαου με τον Πάρη (Μουσείο του Λούβρου)

Η **μονομαχία του Μενέλαου με τον Πάρη** είναι κύλιξ με αγγειογραφία Ομηρικού θέματος που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου.

## Περιγραφή
Η αγγειογραφία εικονίζει την μονομαχία του Μενέλαου με τον Πάρη όπως την αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα.

## Πηγές

* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Παρουσίαση της κύλικος από το πρόγραμμα του Λούβρου
*  Παρουσίαση της κύλικος

Κατηγορία:Κύλιξ
Κατηγορία:Αρχαιότητες στο Λούβρο
Γεώργιος Δαφίνης

Ο ιερέας **Γεώργιος Δαφίνης** ή **Παπαχατζάρας** ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Σέλιτσα (Εράτυρα) Βοΐου, της Περιφερειακής ενότητας Κοζάνης.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Δαφίνης γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στη Σέλιτσα (Εράτυρα) Βοΐου, της Περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Συγκρότησε ένοπλη αντάρτικη ομάδα, της οποίας τέθηκε επικεφαλής. Έδρασε από τις αρχές του 1902 εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων Μήτρο Βλάχο, Βασίλ Τσακαλάρωφ, Νικόλωφ και Στέφωφ, που επεδίωκαν τον εκσλαβισμό των κατοίκων της Σέλιτσας (Εράτυρας). Ήταν από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης της Εθνικής Επιτροπής στη γενέτειρά του, μαζί με τους Δημήτριο Οικονομίδη και Δημήτριο Τσιάρα, συνεργαζόμενος στενά με τον Ίωνα Δραγούμη. Συνεργάστηκε με τα στελέχη της τοπικής *Εθνικής Επιτροπής Σελίτσης*, Γεώργιο Τσιατσιάνη, τον ιατρό Χαρ. Αναστασιάδη, τον οπλαρχηγό Νικόλα Κόλια και τους Ιωάννη Κόλια, Βασίλειο Χειμάρα, Γιάννη Κόρμα, Δημήτριο Καραμήτσιο και Ιωάννη Χασιώτη. Αντιστάθηκε με το σώμα του σε επίθεση κομιτατζήδων στις αρχές Μαΐου του 1902 στη Σέλιτσα (Εράτυρα). Το φθινόπωρο του 1904, ο Γεώργιος Δαφίνης με το Δημήτριο Οικονομίδη επισκέφτηκαν τον Παύλο Μελά στη Χρούπιστα (Άργος Ορεστικό), προκειμένου να συντονίσουν τη δράση τους. Στα μέσα του 1905 ξέσπασε εμφύλια διαμάχη εντός της Σέλιτσας (Εράτυρας) λόγω φατριασμών των διαφόρων στελεχών της κωμόπολης. Η αφορμή δώθηκε από την παρακράτηση όπλων κρυφά από τον Γεώργιο Τσόντο που είχε το γενικό πρόσταγμα στη Δυτική Μακεδονία, από μέλη της *Εθνικής Επιτροπής Σελίτσης*. Στις συμπλοκές που ακολούθησαν ο *Παπαχατζάρας* δολοφόνησε τελικά τον ιατρό Χαρ. Αναστασιάδη που κρίθηκε υπεύθυνος για τις παρακρατήσεις όπλων. Κατόπιν τούτων, ο Γεώργιος Τσόντος μετέβη στη Σέλιτσα (Εράτυρα) και κατάφερε να συμφιλιώσει τις αντιμαχόμενες παρατάξεις. Ο Γεώργιος Δαφίνης συνέχισε τη δράση του και από τον Ιούλιο του 1905 συνεργάστηκε με τον Π. Γύπαρη σε αποστολές στη Βορειοδυτική Μακεδονία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κοζάνης
Οικουμένη

Η **οικουμένη** είναι όλο το σύνολο των κατοικήσιμων περιοχών της Γης. Ο όρος ανάγεται στον Κράτη από την Μάλλο της Κιλικίας. 
## Πηγές
* Julius Kaerst: *Die antike Idee der „Oekumene“ in ihrer politischen und kulturellen Bedeutung.* Teubner, Leipzig 1903
* Ernst Pitz: *Die griechisch-römische Ökumene und die drei Kulturen des Mittelalters. Geschichte des mediterranen Weltteils zwischen Atlantik und Indischem Ozean, 270 - 812.* Akademie-Verlag, Berlin 2001, ISBN 3-05-003564-1 
* James S. Romm: *The edges of the earth in ancient thought. Geography, exploration, and fiction.* Princeton University Press, Princeton, NJ 1992, ISBN 0-691-06933-6 
* Tassilo Schmitt: Art. *Oikumene*, in: Der Neue Pauly
* Wolfgang Speyer: *Reale und ideale Oikumene in der griechischen und römischen Antike.* Wiener Studien. Zeitschrift für klassische Philologie und Patristik 114 (2001), S. 449-462
* Wesley M. Stevens: *The Figure of the Earth in Isidore's "De natura rerum".* In: Isis, Bd. 71, Nr. 2 (Juni 1980), S. 268-277
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Ανθρωπολογία
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γεωγραφία
Κατηγορία:Κόσμος