Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας

Ο **Λουδοβίκος Α΄** (γερμ. *Ludwig I*, 25 Αυγούστου 1786 - 29 Φεβρουαρίου 1868) του Οίκου των Βίττελσμπαχ ήταν βασιλιάς της Βαυαρίας (1825-48). 

Διαδέχθηκε τον πατέρα του, Μαξιμιλιανό Α΄ Ιωσήφ, μετά το θάνατό του το 1825 και παρέμεινε στο θρόνο μέχρι τις Γερμανικές Επαναστάσεις των ετών 1848-1849, όταν παραιτήθηκε και παραχώρησε το θρόνο στο γιο του, Μαξιμιλιανό.

## Βιογραφία
Ο *Λουδοβίκος Κάρολος Αύγουστος* γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1786 στο Στρασβούργο. Ήταν το πρώτο παιδί και ο πρώτος γιος του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ, Εκλέκτορα (μετά Βασιλιά) της Βαυαρίας (του Οίκου του Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ-Τσβαϊμπρύκεν, κλάδου του Οίκου των Βίττελσμπαχ), και της Αυγούστας Βιλελμίνης, κόρης του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ. Είχε τέσσερα ακόμη αδέλφια, από τα οποία τα τρία επιβίωσαν της παιδικής ηλικίας. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν εννιά ετών και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε, την Καρολίνα της Βάδης, και απέκτησε οκτώ παιδιά, εκ των οποίων επιβίωσαν τα πέντε, μεταξύ των οποίων η Σοφία και η Λουδοβίκα (ήταν, συνεπώς, θείος του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας και της Ελισάβετ της Βαυαρίας, Αυτοκράτειρας της Αυστρίας).

Τον Οκτώβριο του 1810 νυμφεύτηκε τη Θηρεσία, κόρη του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχαουζεν. Ο γάμος του αποτέλεσε το πρώτο Οκτόμπερφεστ. Ο Λουδοβίκος απέρριψε έντονα τη συμμαχία του πατέρα του με το Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ενώ η σύζυγός του ήταν πρωτύτερα υποψήφια νύφη για το Ναπολέοντα.

Ήταν φιλέλληνας, φανατικός ελληνιστής, συλλέκτης και φίλος των τεχνών. Επί βασιλείας του το Μόναχο αναδείχτηκε καλλιτεχνικά. Άρχισε τις ανοικοδομητικές εργασίες πριν ακόμα βασιλεύσει, όταν ήταν πρίγκιπας, και συνέχισε ακόμα και μετά την καθαίρεσή του. Διέταξε την ανέγερση πολλών νεοκλασικών και νεο-ουμανιστικών κτηρίων, με πρότυπο την αρχιτεκτονική της αρχαίας Ελλάδας. Πολλά από τα έργα του διατηρούνται μέχρι σήμερα και βρίσκονται στο Μόναχο. Διαρρύθμισε την Λούντβιχστρασσε (*Ludwigstraße*, 'Οδός Λουδοβίκου') με το Πανεπιστήμιο του Μονάχου που το μετέφερε από την πόλη Λούντβιχσμπουργκ, την Φέλντχερνχαλλε (*Feldherrnhalle*, 'Αίθουσα των Στραταρχών'), το Ζίγκεστορ (*Siegestor*, 'Πύλη της Νίκης'), η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μονάχου, η Πλατεία του Βασιλέα (*Königsplatz*), η Γλυπτοθήκη, τα Προπύλαια, η Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή Μονάχου, η Νέα και η Παλαιά Πινακοθήκη, η Ρούμεσχαλλε (*Ruhmeshalle*, 'Αίθουσα της Δόξας'), και το Άγαλμα της Βαυαρίας. Σε δύο βουνοπλαγιές έκτισε το *Μνημείο της [[Βαλχάλλα]]* και την *Αίθουσα της Απελευθέρωσης*.

Ο Λουδοβίκος υποστήριξε την ελληνική επανάσταση του 1821 και αναδείχθηκε σπουδαίος φιλέλληνας (ο Διονύσιος Κόκκινος στο πεντάτομο έργο του "*Η Ελληνική Επανάστασις*", έκδοση "*Μέλισσα*", Αθήνα, 1974, στον 5ο τόμο, σελ. 549, αναφέρει ότι, μόλις ο Λουδοβίκος πληροφορήθηκε τη θριαμβευτική νίκη του Γεώργιου Καραϊσκάκη στη μάχη της Αράχωβας, αναφώνησε ευτυχής: "*Ανεστήθη η Ελλάς μου*"), ενώ ο δευτερότοκος γιος του, Όθων, επιλέχθηκε ως βασιλιάς της Ελλάδας το 1832.  

Μετά από την Επανάσταση του Ιουλίου του 1830 στη Γαλλία, η προηγούμενη φιλελεύθερη πολιτική του έγινε όλο και περισσότερο κατασταλτική. Στο δημοκρατικό φεστιβάλ στο Χάμπακερ το 1832 εκδηλώθηκε η δυσαρέσκεια του πληθυσμού, που υπέφερε από τους υψηλούς φόρους και τη λογοκρισία. Η σχέση του με την χορεύτρια και ηθοποιό Λόλα Μοντέζ προκάλεσε επίσης σκάνδαλο και οδήγησε σε ανοιχτή εξέγερση των κατοίκων του Μονάχου. 

Παραιτήθηκε στις 20 Μαρτίου 1848 κατά τη διάρκεια των Επαναστάσεων των ετών 1848-1849 υπέρ του πρωτότοκου γιου του, Μαξιμιλιανού. Ακόμη και μετά την παραίτησή του, ο Λουδοβίκος παρέμεινε σημαντικός χορηγός των τεχνών. Ωστόσο, στη διαδικασία ανοικοδόμησης των Νέων Ανακτόρων, επίσημη κατοικία του εν Ελλάδι εστεμμένου γιου του, η παρέμβασή του αποδείχτηκε ζημιογόνος για τα ελληνικά δημοσιονομικά δεδομένα, ενώ για την αποπεράτωσή τους καταχράσθηκε και απέστειλε στην Ελλάδα χρήματα του βαυαρικού ταμείου, τα οποία προορίζονταν για τεχνικά έργα υψίστης σημασίας.

Πέθανε στη Νίκαια σε ηλικία 81 ετών το 1868, 20 χρόνια μετά την παραίτησή του. Τάφηκε στο Αββαείο του Αγίου Βονιφατίου στο Μόναχο που ο ίδιος είχε ιδρύσει το 1835.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θηρεσία των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν (μετά της Σαξονίας-Αλτεμβούργου), και είχε εννέα τέκνα:
* Μαξιμιλιανός Β΄ (1811 - 1864), Βασιλιάς της Βαυαρίας, παντρεύτηκε τη Μαρία της Πρωσίας:
** Λουδοβίκος Β΄ (1845 - 1886), Βασιλιάς της Βαυαρίας
** Όθων (1848 - 1916), Βασιλιάς της Βαυαρίας
* Ματθίλδη Καρολίνα (1813 - 1862), παντρεύτηκε το Λουδοβίκο Γ΄ της Έσσης και παρά τω Ρήνω.
* Όθων (1815 - 1867), Βασιλιάς της Ελλάδας, παντρεύτηκε την Αμαλία του Ολδεμβούργου.
* *Θεοδολίνδη* Καρλόττα Λουίζα (1816 - 1817).
* Λεοπόλδος (1821 - 1912), Αντιβασιλέας της Βαυαρίας, παντρεύτηκε την Αυγούστα Φερδινάνδη της Αυστρίας, απέκτησε τέσσερα παιδιά:
** Λουδοβίκος Γ΄ (1845 - 1921), ο τελευταίος Βασιλιάς της Βαυαρίας
* Αδελγόνδη 1823 - 1914, παντρεύτηκε το Φραγκίσκο Ε΄ της Μόντενα, απέκτησε ένα παιδί.
* Χιλδεγάρδη (1825 - 1864), παντρεύτηκε τον Αλβέρτο της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν, απέκτησε τρία παιδιά.
* Αλεξάνδρα (1826 - 1875).
* Αδαλβέρτος (1828 - 1875), νυμφεύτηκε την Αμαλία της Ισπανίας, απέκτησε πέντε παιδιά.

## Πρόγονοι




## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Βασιλείς της Βαυαρίας
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Κατηγορία:Γερμανοί φιλέλληνες