Μονάλντο Λεοπάρντι

Ο Κόμης **Μονάλντο Λεοπάρντι** (Ρεκανάτι, 16 Αυγούστου 1776 – Ρεκανάτι, 30 Απριλίου 1847) ήταν Ιταλός φιλόσοφος, αριστοκράτης, πολιτικός και συγγραφέας, γνωστός ως ένας από τους κύριους Ιταλούς διανοούμενους της αντεπανάστασης. Ο γιος του, Τζιάκομο Λεοπάρντι, ήταν ποιητής και στοχαστής με εντελώς αντίθετες απόψεις, οι οποίες πιθανόν αποτελούσαν την κύρια αιτία της διαφωνίας τους.  Ο Μονάλντο Λεοπάρντι επηρεάστηκε έντονα από τους συντηρητικούς συγγραφείς και φιλοσόφους Joseph de Maistre (1754–1821) και Louis de Bonald (1754–1840). 

## Ιδέες
Απορρίπτει τις αρχές του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας και πίστευε ότι η κοινωνική τάξη πρέπει να αντικατοπτρίζει τις ανισότητες στην ευφυΐα και τη λογική που υπάρχουν στη φύση. Για τον Μονάλντο, η νόμιμη κυβέρνηση δεν είχε καμία σχέση με εκλογές ή λαϊκή επιλογή. Η πολιτική εξουσία ήταν Θεϊκό Δικαίωμα και η κυριαρχία ανήκε πάντα σε αυτόν (ή σε λίγους) που είχε de facto υπεροχή, αντανακλώντας το Θεϊκό σχέδιο. Η μοναρχία ήταν η καλύτερη μορφή κυβέρνησης, διότι εξασφάλιζε καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη τους ιερούς νόμους της ιεραρχίας και της υπακοής στην εξουσία. Η ελευθερία θα έπρεπε να περιορίζεται για χάρη της τάξης και της θρησκευτικής πίστης. Στο τέλος της ενότητας της αυτοβιογραφίας του που αφορά τις δραστηριότητές του κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής, είπε για τον εαυτό του: "Όποιος δεν είναι δειλός μπορεί να είναι ελεύθερος και πράγματι πρέπει να είναι ελεύθερος, αλλά οι βάσεις και τα όρια της αληθινής ελευθερίας είναι η Πίστη στον Ιησού Χριστό και η πιστότητα στον νόμιμο Κυρίαρχο. Εκτός αυτών των ορίων δεν ζει κανείς ελεύθερα, αλλά διεφθαρμένα." Το σύστημα πεποιθήσεών του απαιτούσε η απόλυτη υποταγή στην εξουσία τόσο του θρόνου όσο και του ιερού να είναι μία καθολικά αποδεκτή αρχή, που, αν παραβιαζόταν θα οδηγούσε  σε πλήρη κατάρρευση της τάξης. Σε αντίθεση με τις απόψεις των Ιταλών εθνικιστών, ο Μονάλντο υιοθέτησε τόσο μια χριστιανική όσο και μια υπερβατική ερμηνεία της πατρίδας (ο Παράδεισος ως η μόνη αληθινή πατρίδα για την ανθρωπότητα), και μια που ήταν αντεπαναστατική από πολιτική σκοπιά: «Ο επαναστάτης είναι ο εξόριστος από όλες τις πατρίδες. Η πατρίδα του ανθρώπου είναι ο Ουρανός, και δεν υπάρχει πατρίδα για τον εχθρό του Ουρανού. Περιφέρεται στη γη και δεν μπορεί να βρει πατρίδα στη γη.»   Οι Χριστιανοί είναι πολίτες δύο πατρίδων ταυτόχρονα: της ουράνιας και της επίγειας. Για τον Μονάλντο, η επίγεια πατρίδα ήταν πρωτίστως η πόλη του καθενός ή, το πολύ, τα όρια της χώρας καταγωγής του. Έτσι απέρριπτε την πολιτική σημασία του ιταλικού έθνους που προωθούσαν οι Ιταλοί επαναστάτες, και κατήγγειλε τη φανταστική του φύση, βασιζόμενη όπως ήταν στη φαντασία μιας κοινότητας που στην πραγματικότητα δεν υπήρχε. Οι επαναστάτες ήθελαν στην ουσία να παραβιάσουν «εκείνα τα φυσικά εμπόδια που χωρίζουν έναν λαό από έναν άλλο» και να στερήσουν «σε κάθε ιδιαίτερο λαό τα έθιμα και τις εθνικές συνήθειες» του. Μεταξύ της προσκόλλησης στην πόλη ενός ανθρώπου και του καθολικού οικουμενισμού δεν υπήρχε χώρος για τον κρίσιμο ρόλο ως διαμεσολαβητή που είχαν αποδώσει οι Ματσίνι ή Τζιομπέρτι στα έθνη στην συμφιλίωση των ατόμων και της ανθρωπότητας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι