open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ξυλόφωνο

[thumb|right|200px|Ξυλόφωνο από τις [Φιλιππίνες]]

Το **ξυλόφωνο** είναι κρουστό μουσικό όργανο, το οποίο αποτελείται από σειρά ξύλινων ημικυλινδρικών πλακών ίδιου πλάτους και πάχους, αλλά διαφορετικού μήκους, οι οποίες στηρίζονται σε δυο σημεία από ελαστικό και παράγουν φθόγγους δύο ή και τριών μουσικών κλιμάκων με τη χρήση μπαγκετών. 

Η προέλευση του ξυλόφωνου είναι μάλλον από τη Νοτιοανατολική Ασία, όπως για παράδειγμα στη μουσική της Ινδονησίας. Ήρθε πιθανότατα στην Ευρώπη κατά την εποχή των Σταυροφοριών, ενώ συσχετίστηκε σε μεγάλο βαθμό με τη λαϊκή παραδοσιακή μουσική των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης. 

Το σύγχρονο ξυλόφωνο χρησιμοποιείται στη συμφωνική ορχήστρα από το τέλος του 19ου αιώνα, ενώ θεωρείται πρόδρομος του βιμπράφωνου, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε τη δεκαετία του '20. 

## Μουσικό παράδειγμα
* http://sfrang.com/selides/musorg/Sounds/xylofon11a.mp3

Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα
Κατηγορία:Ιδιόφωνα
Κλοδία Πούλχρα

Η ** Κλοδία Πούλχρα** (γενν. 57 / 56 π.Χ.), ήταν Ρωμαία υψηλής κοινωνικής θέσης, που έζησε κατά τον 1ο αι. π.Χ.. Ήταν κόρη της Φουλβίας, μετέπειτα συζύγου του Μάρκου Αντωνίου, από τον πρώτο της σύζυγο, τον πολιτικό Πόπλιο Κλαύδιο Πούλχερ. Αποτέλεσε την πρώτη από τις συζύγους του μετέπειτα πρώτου Αυτοκράτορα της Ρώμης, Οκταβιανού Αυγούστου.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μάρκος Αντώνιος αποτέλεσε τον τρίτο σύζυγο της μητέρας της. Όπως είχε κάνει νωρίτερα και ο Κλαύδιος, ο Αντώνιος αποδέχτηκε με χαρά τα χρήματα που του επέφερε η προίκα της για να προωθήσει την πολιτική του καριέρα. Μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα στις 15 Μαρτίου 44 π.Χ., ο Αντώνιος σχημάτισε τη Δεύτερη Τριανδρία με τον Οκταβιανό και το Λέπιδο, που ακολουθήθηκε από μια αιμοσταγή σειρά προγραφών. Για να ενδυναμωθεί η πολιτική τους συμμαχία, η Φουλβία προσέφερε την κόρη της,  Κλοδία, ώστε να γίνει σύζυγος του νεαρού Οκταβιανού. Ο Λέπιδος με τη σειρά του πρότεινε την ανηψιά της συζύγου του, Σερουιλία. Ο Οκταβιανός προτίμησε την  Κλοδία.

Λίγα είναι γνωστά τόσο για το γάμο όσο και για τη ζωή γενικότερα της Κλοδίας. Όταν ο Οκταβιανός ζήτησε διαζύγιο, η Φουλβία αποφάσισε να μην το αφήσει να περάσει έτσι. Από κοινού με τον Λεύκιο Αντώνιο, αδερφό του συζύγου της, συγκέντρωσε οχτώ λεγεώνες στην Ιταλία, για να πολεμήσουν υπέρ των δικαιωμάτων του Αντωνίου κατά του Οκταβιανού. Ο στρατός κατέλαβε τη Ρώμη για μια σύντομη περίοδο, μα τελικά αποσύρθηκε στην Περουγία (σύγχρονη Περούτζια). Οι δυνάμεις του Οκταβιανού, με επικεφαλής το Μάρκο Αγρίππα, πολιόρκησαν την Φουλβία και το Λεύκιο Αντώνιο εξαναγκάζοντάς τους να παραδοθούν από την πείνα το χειμώνα του 41 – 40 π.Χ. Η Φουλβία εξορίστηκε στην Σικυώνα, όπου και πέθανε από ξαφνική ασθένεια. 

Ο Οκταβιανός πήρε διαζύγιο από την Κλοδία για να παντρευτεί τη Σκριβωνία, με την οποία απέκτησε το μοναχοπαίδι του, την Ιουλία. Ο γάμος του με την Κλοδία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, σύμφωνα με το γράμμα που απέστειλε στη μητέρα της, όταν την χώρισε δήλωσε ότι ήταν παρθένα. Η κατοπινή τύχη της Κλοδίας παραμένει άγνωστη, μια θεωρία αναφέρει ότι παντρεύτηκε τον Γνάιο Λάρτιο και έγινε γιαγιά από μητέρα της Πλαυτίας Ουργουλανίλλας και του Μάρκου Πλαύτιου Σιλβανού.

## Σημειώσεις


## Δείτε ακόμη
* Οκταβιανός Αύγουστος
* Μάρκος Αντώνιος

Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Λουδοβίκος Μαρία Σινιστράρι

Ο **Λουδοβίκος Μαρία Σινιστράρι** (*Ludovico Maria Sinistrari*, 26 Φεβρουαρίου 1622 - 6 Μαρτίου 1701) ήταν Ιταλός ιερέας και συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Αμένο, ένα μικρό χωριό επάνω στην ανατολική όχθη της λίμνης Όρτα της Ιταλίας. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών ενδύεται το ράσο των Ελασσόνων Αδελφών στην Παβία. Αυτοδίδακτος, κατόρθωσε να γίνει επιφανής ιεροκήρυκας και κατόπιν καθηγητής Θεολογίας, Γεωμετρίας, Αρχιτεκτονικής, Αστρολογίας και Μαθηματικών. Από το 1667 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο.

Εκ παραλλήλου, γίνεται μέλος της Ακαδημίας των Affidatti στην Παβία—μία από τις αρχαιότερες και λαμπρότερες Ακαδημίες της Ιταλίας. Διακρίνεται ως εμπειρογνώμων ενώπιον της Αγίας Έδρας αποκαλύπτοντας τον αιρετικό Girolamo Rivarola και συμβάλλοντας στην καταδίκη του επί της πυράς.

Το 1683, στην Ρώμη, ο Σινιστράρι επιδίδεται στην μελέτη του δικαίου και ονομάζεται βοηθός του προκαθημένου των Φραγκισκανών. Το 1686 ταξιδεύει στην Αβινιόν με σκοπό να καταπολεμήσει τους εκεί Γιανσενιστές, επιστρέφει δε στην Ρώμη δύο χρόνια αργότερα.

Το 1694 τον βρίσκει εκ νέου στο Αμένο, κατόπιν στην Παβία και στο Μιλάνο, θεολόγο δίπλα στον Καρδινάλιο Caccia. Εκεί συγγράφει το πιο σημαντικό του έργο που αφορά στην εγκληματολογία.

Είχε την ευκαιρία να εκφωνήσει εξορκισμούς και να παρέμβει στο Casale Monferrato σε μία δίκη εναντίον ενός δαίμονα, ο οποίος αντιστεκόταν σε κάθε είδους παρέμβαση. Από εκείνη την περίσταση, διετείνετο ότι είχε λάβει επιστολή από τον διάβολο, την οποίαν έφερε πάντοτε επάνω του!

Ο Λουδοβίκος Μαρία Σινιστράρι απεβίωσε στις στην οικία του, στο Μιλάνο.

## Έργα του

Ο Σινιστράρι συνέγραψε πάνω από τριάντα έργα επί διαφόρων θεμάτων, εκ των οποίων σημαντικότερα είναι τα εξής (κατά χρονολογική σειρά):

* Convito dei fiumi (Ευωχία των Ποταμών, Μιλάνο, 1660)
* La Pirlonea ("φανταστική κωμωδία", 1666)
* Practica Criminalis Illustrata (Εικονογραφημένη Εγκληματολογική Πρακτική, Ρώμη, 1693 και Μιλάνο, 1703)
* Formularium Criminale (Εγκληματολογικό Συνταγολόγιο)
* De Delictis et Poenis (Περί αδικημάτων και ποινών, Βενετία, 1700), όπου συμπεριλαμβάνεται η περίφημη Tractatus de Sodomia (Πραγματεία περί Σοδομίας), καθώς και ένα μέρος του De Demonialitate (Περί Δαιμονοβασίας)
* De Demonialitate (Περί Δαιμονοβασίας), συνεγράφη το 1699, αλλά η πρώτη έκδοση έγινε το 1875.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Sinistrari, De la Demonialite' et des animaux incubes et succubes, Bibliotheque Ombres, Toulouse 1998.
* Sinistrari, De Sodomia tractatus, in quo exponitur doctrina nova de sodomia online από την Bibliotheque Nationale de France.

Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Τσάρλι Γιάνκος

Ο **Τσάρλι Γιάνκος** είναι παλαίμαχος διεθνής Αυστραλός ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής που αγωνιζόταν ως αμυντικός.

## Βιογραφικό
Ο **Γιάνκος** γεννήθηκε στις 29 Μαΐου του 1961 και ξεκίνησε την καριέρα του το 1979 απο την Χάιντελμπεργκ Γιουνάιτεντ (ομάδα των Ελλήνων ομογενών της Μελβούρνης).Το 1985 αγωνίστηκε σε άλλη μια ομάδα ομογενών,την Γουέστ Αντελάιντ.Μετέπειτα αγωνίστηκε στην *APIA Leichhardt Tigers* (1986/88) και τη σεζόν 1988/89 είχε ένα σύντομο πέρασμα από το ελληνικό πρωτάθλημα με τη φανέλα του ΠΑΟΚ,με τον οποίο είχε 7 συμετοχές.Την επόμενη σεζόν επέστρεψε στην Αυστραλία όπου πέρασε απο την *Blacktown City Demons* (1989) και την *Wollongong Wolves*,στην οποία έκλεισε την καριέρα του το 1994.

Με την Εθνική Αυστραλίας είχε συνολικά επίσημες 47 εμφανίσεις απο το 1983 μέχρι το 1989 πετυχαίνοντας 7 τέρματα.

## Παραπομπές


## Πηγές

* national football teams
* Προφίλ στο ozfootball.net

Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκταουν Σίτι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Αδελαΐδας ΣΚ
Καμαραϊκά αγγεία

μικρογραφία|Διακόσμηση σε αγγείο
μικρογραφία|Καμαραϊκά αγγεία που εκτείθονται στο αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου
Τα **Καμαραϊκά αγγεία** ανήκουν στην κεραμική της Μεσομινωικής περιόδου που διακρίνεται για την πολύχρωμη διακόσμησή της και την υψηλή καλλιτεχνική της ποιότητα. Διακοσμούνταν συνήθως με πολύπλοκα καμπυλόγραμμα σχέδια γεμάτα φαντασία και πιο σπάνια με θέματα από τον ζωικό και φυτικό κόσμο. Παράγονταν προφανώς σε ανακτορικά εργαστήρια (κυρίως στην Κνωσό και τη Φαιστό) και εξάγονταν στην Αίγυπτο και τη Συροπαλαιστίνη. Το επίθετο «καμαραϊκός» προέρχεται από τον τόπο της εύρεσης της πρώτης μεγάλης ομάδας αυτών των αγγείων στην Κρήτη, το σπήλαιο των Καμαρών στις νότιες παρυφές του όρους Ψηλορείτη.

Η κεραμική γνώρισε τεράστια ανάπτυξη στη Μεσομινωική και Υστερομινωική περίοδο, και θαυμάσια δείγματά της βρέθηκαν στην Κνωσό και στη Φαιστό. Τα αγγεία διακοσμούνται με απεικονίσεις λουλουδιών και φύλλων, αλλά κυρίως θαλασσινών ζώων, όπως χταπόδια, σουπιές, τρίτωνες και διάφορα ψάρια. Τόσο μεγάλη ήταν η ζήτηση των κρητικών αγγείων στις ακτές του Αιγαίου, ώστε στην Υστερομινωική εποχή η κατασκευή τους έγινε αληθινή βιομηχανία και πάρα πολλά προϊόντα της έφτασαν στην Αίγυπτο, τη Συρία και την υπόλοιπη Ελλάδα, όπου και βρέθηκαν στις ανασκαφές.

Στην αρχή, οι Αιγαίοι τεχνίτες αγνοούσαν τον κεραμευτικό τροχό και κατασκεύαζαν αγγεία, που ήταν μάλλον χοντροκομμένα, αλλά με τον καιρό τελειοποίησαν την τέχνη τους μέχρι το σημείο να επινοήσουν και να κατασκευάσουν τα θαυμάσια αγγεία της Μεσομινωικής περιόδου, που σήμερα είναι γνωστά ως «καμαραϊκά» και θεωρούνται τα σημαντικότερα αγγεία της μινωικής τέχνης.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
# Μουσείο Ηρακλείου Κρήτης
# Ίδρυμα Ι. Λάτση
# Γλωσσάρι
# https://web.archive.org/web/20100628025417/http://www.ics.forth.gr/isl/yppo_site/fokas/istorika_stoixeia/mesominwikh.html

Κατηγορία:Μινωική τέχνη
Κατηγορία:Κεραμική
Έλυρος

Η **Έλυρος** ήταν αρχαία πόλη στη νοτιοδυτική Κρήτη στον λόφο Κεφάλα, κοντά στο σημερινό χωριό Ροδοβάνι. Η Έλυρος γνώρισε περίοδο ακμής τουλάχιστον μέχρι την Ελληνική κλασσική περίοδο, από το 500 έως το 350 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτή, η Έλυρος αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα της νοτιοδυτικής Κρήτης, έχοντας πληθυσμό περίπου 16.000 κατοίκων. Αποτέλεσε κέντρο βιοτεχνίας και εμπορίου με μεγάλη παραγωγή όπλων. Επίνειά της ήταν η Συία και η Λισσός. Στην Έλυρο λατρεύονταν ο Απόλλωνας, οι γιοί του Φυλακίδης και Φίλανδρος και η νύμφη Ακακαλλίδα.  

Η Έλυρος αναφέρεται ως πιθανός τόπος καταγωγής του Θαλήτα, δημιουργού του πυρρίχιου χορού.Τον τρίτο π.Χ. αιώνα ή Έλυρος βρισκόταν σε πόλεμο με την Κυδωνία, σημαντικό κέντρο της Κρήτης εκείνης της περιόδου. Οι κάτοικοι της Ελύρου έστειλαν πρεσβεία στο Μαντείο των Δελφών και μαζί ένα χάλκινο τάμα το οποίο αναπαριστούσε μία γίδα να ταΐζει τους γιους του Απόλλωνα όταν ήταν βρέφη. Η Έλυρος ήταν επίσης μία από τις τριάντα πόλεις που υπέγραψαν τη συμμαχία με τον Ευμενή το δεύτερο το 183 π.Χ.

Αποτέλεσε σημαντικό κέντρο και κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής περιόδου. Το άγαλμα του Φιλοσόφου της Ελύρου, της Ρωμαϊκής περιόδου, βρίσκεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων. 

Ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ (*Robert Pashley*) ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε τη θέση της πόλης, κοντά στο χωριό Ροδοβάνι. Ο επιγραφολόγος Thenon μελέτησε εκτενέστερα τα ερείπια της πόλης και ανακάλυψε μία επιγραφή του έγραφε «*έδοξε τη πόλει των Ελυρίων*».

Το 2008 η ναυτιλιακή εταιρία ANEK Lines ονόμασε το νεώτερο πλοίο της «Έλυρος» από την αρχαία πόλη.

## Σημειώσεις
;Βιβλιογραφία
* *The History of Crete: Chronological order of the history of Crete* http://www.kairatos.com.gr/thehistoryofcrete1.htm 
* C. Michael Hogan, *Cydonia*, The Modern Antiquarian, Jan. 23, 2008 http://letmespeaktothedriver.com/site/10881/cydonia.html#fieldnotes 
 
;Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Έλυρος στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού
* Η περιοχή

Ε
Ε
Ε
Πάπας Φαβιανός

Ο **Φαβιανός** (*Fabianus*, 200 - 20 Ιανουαρίου 250) ήταν Πάπας από τις 10 Ιανουαρίου του 236 έως το θάνατό του το 250, διαδεχόμενος τον Πάπα Ανθηρό. Η περίοδος της παρουσίας του στον παπικό θρόνο θεωρείται ειρηνική, αν και το τέλος του φέρεται μαρτυρικό, επί αυτοκράτορος Τραϊανού Δεκίου.

## Διαχείριση της Εκκλησίας
Θεωρείται ικανός διαχειριστής των εκκλησιαστικών πραγμάτων, καθώς αναδιοργάνωσε τον τοπικό κλήρο και διαίρεσε την πόλη σε επτά εκκλησιαστικές περιοχές σύμφωνα με το *[[Liber Pontificalis]]*. Επικεφαλής αυτών των περιφερειών τοποθέτησε έναν διάκονο, έναν υποδιάκονο και έξι βοηθούς. Με αυτόν τον τρόπο έδωσε στη ρωμαϊκή εκκλησία μια ανοικτή δομή που εξυπηρετούσε περισσότερο τις αυξητικές της τάσεις. Επίσης, φέρεται ότι μερίμνησε για την επιστροφή των λειψάνων του Ποντιανού και του Ιππολύτου από τη Σαρδηνία, για ταφή στο κοιμητήριο του Κάλλιστου Α΄. Η συγκεκριμένη πράξη υποδεικνύει πιθανώς ότι είχε επιρροή στην αυλή, γιατί τα σώματα εκτοπισθέντων δεν επέστρεφαν, παρά μόνον με την έγκριση του αυτοκράτορα.

## Εκκλησιαστική Ιστορία
Ο Ευσέβιος Καισαρείας εξιστορεί ότι ενώ οι χριστιανοί είχαν συγκεντρωθεί στη Ρώμη για να εκλέξουν νέο επίσκοπο, είδαν ένα περιστέρι κατεβαίνει πάνω από την κεφαλή του Φαβιανού, ξένου στην πόλη, που μαρτυρούσε τη θεϊκή αποδοχή του αξιώματός του. Έτσι προκηρύχθηκε επίσκοπος, αν και υπήρχαν αρκετοί διάσημοι υποψήφιοι για την άδεια θέση. Ο Ευσέβιος επίσης αναφέρει ότι ο Ωριγένης υπερασπίστηκε ενώπιον του Φαβιανού -στην πραγματικότητα του έγραψε, όπως και σε άλλους επισκόπους- την ορθοδοξία της διδασκαλίας του πιθανώς ενάντια στις επικρίσεις του Δημήτριου Αλεξανδρείας, τις οποίες ο Ποντιανός είχε αποδεχθεί

## Το τέλος
Με το ξέσπασμα του διωγμού που εξαπέλυσε ο αυτοκράτορας Δέκιος στις αρχές του 250 συνελήφθη και ήταν από τους πρώτους που πέθαναν, πιθανώς στη φυλακή στις 20 Ιανουαρίου του ίδιου έτους. Τάφηκε κατ' έθιμο στην παπική κρύπτη του κοιμητηρίου του Καλλίστου όπως και οι προκάτοχοί του. Το 1854 ανακαλύφθηκε επιτύμβια πλάκα που έφερε το όνομα, τον τίτλο και την ένδειξη μάρτυρας με ελληνικό αλφάβητο. Τα λείψανά του μετακινήθηκαν αργότερα στο Σ. Σεμπαστιάνο, όπου βρέθηκε το 1915 σαρκοφάγος με χαραγμένο το όνομά του.

Η μνήμη του τιμάται από την Καθολική Εκκλησία στις 20 Ιανουαρίου και από την Ορθόδοξη στις 5 Αυγούστου.

## Παραπομπές - σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Catholic Encyclopedia: ''Pope St. Fabian''

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 3ου αιώνα
Φαβιανός
Κόσα

Οι **Κόσα** (Xhosa, προφέρεται , ) ή **Ξόσα** (xosa) αρχικά ζούσαν στο Τρανσκέι, κοντά στις ακτές του Ινδικού Ωκεανού, της Νότιας Αφρικής, κοντά στο Λεσότο και είναι μία από τις πολλές φυλές των Νότιων Νγκούνι, των λαών που μιλούν γλώσσες Μπαντού. Κυριότερες ομάδες της φυλής Κόσα είναι οι Γκαλέκα, Νγκίκα, Ντουσάντ, Ντλάμπα, Κουάγι, Ντίντε και Γκουνκχουέμπε. Αυτές οι ομάδες παλαιότερα είχαν την ονομασία Κάφροι. Κάφρος, από την αραβική λέξη Καφίρ (Kafir), που σημαίνει άπιστος και που χρησιμοποιήθηκε από τους Μουσουλμάνους, για τους λαούς αυτούς.

Τον 18ο-19ο αιώνα, είχαν συνεχείς συγκρούσεις με τους ευρωπαίους αποίκους, του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, οι οποίες και ονομάστηκαν πόλεμος των Κάφρων. Ένας από τους διαρκέστερους αγώνες των αφρικανικών λαών ενάντια στην ευρωπαϊκή εισβολή.

Σήμερα είναι λαός κατεξοχήν γεωργικός και διατηρεί και κάποια λίγα κοπάδια βοοειδών. Από το 1960 άρχισαν να μεταναστεύουν για μία καλύτερη ζωή, από το Τρανσκέι προς το Γιοχάνεσμπουργκ και σε άλλες περιοχές.

## Αξιοσημείωτοι Κόσα
* Ντέσμοντ Τούτου
* Νέλσον Μαντέλα
* Τάμπο Μπέκι

Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Νότια Αφρική
Πόλεμος των Κάφρων

Ο **πόλεμος των Κάφρων** ή **Πόλεμος των συνόρων του Ακρωτηρίου** (1779-1879) υπήρξε ο πιο μακροετής αγώνας των αφρικανικών λαών ενάντια στην ευρωπαϊκή εισβολή.

Ξεκίνησε όταν πλέον ο πληθυσμός των Κόσα, που κατοικούσαν στο ανατολικό τμήμα του Ακρωτηρίου της Νότιας Αφρικής, αυξήθηκε τόσο, ώστε να αναγκαστούν να προχωρήσουν προς τον Νότο. Την ίδια εποχή οι Ευρωπαίοι άποικοι του Ακρωτηρίου της Νότιας Αφρικής πήγαιναν προς Βορρά σε αναζήτηση αρόσιμης γης. Η συνάντησή τους οδήγησε σε σύγκρουση και για έναν αιώνα περίπου βρίσκονταν σε συνεχή πόλεμο μεταξύ τους, ο οποίος έληξε με την προσάρτηση των εδαφών των Κόσα στην αποικία του Ακρωτηρίου και στην ενσωμάτωση των κατοίκων τους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Καφρων
Πολεμος Καφρων
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1996

thumb|right|200px|Το Ολυμπιακό Στάδιο της Ατλάντα
Οι **Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1996**, γνωστοί και ως **Αγώνες της 26ης Ολυμπιάδας**, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση που έλαβε χώρα στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Αυτή ήταν η 26η διοργάνωση Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ).

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Ατλάντα θεωρούνται οι πλέον εμπορευματικοποιημένοι στην ιστορία του θεσμού. Τα χρήματα που συγκέντρωσε η οργανωτική επιτροπή από τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγούς, εισιτήρια ανήλθαν στο ποσό των δύο δισεκατομμυρίων τριακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων (2.300.000.000). 

Συνολικά 26 νέα κράτη, έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση, ως κυρίαρχα κράτη, εκ των οποίων, τα εξής πρώτα 12 είναι, είναι από διαφορετικές ηπείρους: Μπουρούντι, Πράσινο Ακρωτήριο, Κομόρες, Δομινίκα, Γουινέα Μπισσάου, ΠΓΔΜ, Ναουρού, Κράτος της Παλαιστίνης, Άγιος Χριστόφορος και Νέβις, Αγία Λουκία και Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, αλλά και η Νέα Γιουγκοσλαβία (η οποία απαρτιζόταν από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο). Οι δώδεκα χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, που έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, του 1996 (μετά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1994 στο Λιλεχάμερ της Νορβηγίας) ήταν: Αζερμπαϊτζάν, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν, Αρμενία, Λευκορωσία, Γεωργία, Καζακστάν, Κιργιζία, Μολδαβία, Ουζμπεκιστάν, Ουκρανία και Ρωσία. Η Τσεχία και η Σλοβακία, συμμετείχαν επίσης για πρώτη φορά, στους Ολυμπιακούς της Ατλάντας, ως κυρίαρχα κράτη, μετά τη Διάλυση της Τσεχοσλοβακίας.

## Επιδόσεις ανά χώρα
### Ελλάδα
Η Ελλάδα κέρδισε 4 χρυσά και 4 αργυρά μετάλλια. Οι χρυσοί Ολυμπιονίκες ήταν ο Πύρρος Δήμας, ο Κάχι Καχιασβίλι, ο Νίκος Κακλαμανάκης και ο Ιωάννης Μελισσανίδης. Τα αργυρά μετάλλια κατέκτησαν οι:Λεωνίδας Κόκκας, Βαλέριος Λεωνίδης, Λεωνίδας Σαμπάνης και

## Πίνακας μεταλλίων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

 


Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1996
Μπέλγκοροντ

Το **Μπιέλγκοροντ** (, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [ˈbʲeɫgərət], ή *Μπιέλγκαρατ*) είναι πόλη στην δυτική  Ρωσία, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντονέτς μόλις 40 χιλιόμετρα βόρεια από  τα σύνορα της Ουκρανίας.  Είναι το Διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Μπέλγκοροντ. Η πόλη εξυπηρετείται από το  Διεθνές Αεροδρόμιο Μπέλγκοροντ (EGO).

## Ιστορία

Η ονομασία *Μπέλγκοροντ* είναι το Σλαβικό αντίστοιχο για το "Λευκή Πόλη", επειδή η περιοχή είναι πλούσια σε  ασβεστόλιθους. Η πρώτη εγκατάσταση πληθυσμού αναφέρεται γύρω στο  1237, όταν η πόλη ερημώθηκε από τις ορδές του Μπατού Χαν. Το 1596 επανιδρύθηκε με την διαταγή του Μπορίς Γκοντουνόφ ως ένα από τα πολυάριθμα φρούρια που χτίστηκαν στα νότια σύνορα ως ανάχωμα από τους Τατάρους της Κριμαίας.

Καθώς όμως τα Ρωσικά σύνορα μετακινούνταν περαιτέρω νότια, το φρούριο ερειπώθηκε  και η πόλη ανατέθηκε διοικητικά στην Κυβέρνηση του Κουρσκ. Ο Μέγας Πέτρος την επισκέφτηκε την παραμονή της Μάχης της Πολτάβα και ένα σύνταγμα ιππικού εγκαταστάθηκε στην πόλη μέχρι το 1917.

Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Κουρσκ στο χωριό Πρόχοροφκα της Περιφέρειας Μπιέλγκοροντ διαδραματίστηκε η μεγαλύτερη σύγκρουση αρμάτων μάχης της ιστορίας, η οποία έλαβε χώρα στις 12 Ιουλίου του 1943.

Το Μπέλγκοροντ είναι διοικητικό, βιομηχανικό και πολιτιστικό κέντρο της Περιφέρειας Μπέλγκοροντ, που θεσμοθετήθηκε ως τέτοιο το 1954. Τα κυριότερα εκπαιδευτικά κέντρα της πόλης είναι το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπέλγκοροντ, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο, η Γεωπονική Ακαδημία και η Οικονομική Ακαδημία.

Το Θέατρο του Μπέλγκοροντ έχει πάρει το όνομα ενός διάσημου ηθοποιού του 19ου αιώνα, του Μιχαήλ Σέπκιν, ο οποίος είχε γεννηθεί στην περιοχή.

## Διάσημοι άνθρωποι

* Η Σβετλάνα Χόρκινα, δύο φορές  ολυμπιονίκης γυμνάστρια γεννήθηκε στο Μπιέλγκοροντ στις  19 Ιανουαρίου 1979. Ένα άγαλμά της βρίσκεται μπροστά  από το Αθλητικό Κέντρο το οποίο έχει κτιστεί προς τιμήν της.
* Η Νατάλια Βλαντίμιροβνα Ζούγεβα (ρωσικά: Наталья Владимировна Зуева) (γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1988, στο Μπέλγκοροντ, Σοβιετική Ένωση) είναι ρωσίδα γυμνάστρια και ολυμπιονίκης.

## Περιοχές της πόλης

Το Μπέλγκοροντ είναι χωρισμένο σε δύο περιοχές- περιφέρειες:

* Ανατολικό, πληθυσμός: 141.709 (απογραφή 2002),
* Δυτικό, πληθυσμός: 195.321 (απογραφή 2002)

## Κτίρια και Υποδομές
* Ο ημιτελής Πύργος Τηλεόρασης https://web.archive.org/web/20090226134834/http://belgmon.webm.ru/photo/2003_1.jpg
* Το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπέλγκοροντ http://www.bsu.edu.ru 

## Αδελφοποιημένες πόλεις
*  Ουέικφιλντ, Αγγλία
*  Χέρνε, Γερμανία
*  Οπόλε, Πολωνία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος του Κρατικού Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Σούχοφ του Μπέλγκοροντ


Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Μπέλγκοροντ
Catalogus Liberianus

Ο **Catalogus Liberianus** ή **Λιβεριανός κατάλογος** είναι τμήμα της Χρονογραφίας του 354. Παρά τις ανωμαλίες που παρουσιάζει και τις λανθασμένες αντιγραφές που περιλαμβάνονται στα εκδοτικά του προβλήματα, θεωρείται σημαντικό κείμενο για την ιστορία της θρησκείας. Καταγράφει ένα τμήμα της ιστορίας της πρώιμης χριστιανικής εκκλησίας, μέσω του καταλόγου παπών που παρουσιάζει. Το όνομά του έλαβε από τον τελευταίο του καταλόγου πάπα Λιβέριο (θαν. 366). Στον κατάλογο παρουσιάζεται επίσης η έκταση της εκκλησίας της Ρώμης κατά την περίοδο που διετέλεσαν επίσκοποι, σημαντικές ημερομηνίες και ονόματα αυτοκρατόρων. Θεωρείται, επίσης, έργο που συντέθηκε από προγενέστερα κείμενα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*The Chronography of 354 AD. Part 13: Bishops of Rome. ''MGH Chronica Minora I'' (1892), 73-6.

Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού
Δήμος Λιδωρικίου

Ο **Δήμος Λιδωρικίου** ήταν δήμος του νομού Φωκίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δωρίδας. Είχε πληθυσμό 4.225 κατοίκους. Καταλάμβανε έκταση 409,5 τ.χμ. και ήταν ο πρώτος δήμος σε έκταση στη Φωκίδα περιλαμβάνοντας 17 δημοτικά διαμερίσματα. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν το Λιδωρίκι. 

## Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

: ** Δ.δ. Λιδωρικίου ** -- το Λιδωρίκι [881]
: ** Δ.δ. Αβόρου ** -- ο Άβορος [106]
: ** Δ.δ. Αμυγδαλιάς ** -- η Αμυγδαλιά [543]
: ** Δ.δ. Βραΐλας ** -- η Βραΐλα [84]
: ** Δ.δ. Δάφνου ** -- ο Δάφνος [80]
: ** Δ.δ. Διακοπίου ** -- το Διακόπι [326]
: ** Δ.δ. Δωρικού ** -- το Δωρικό [66]
: **Δ.δ. Καλλίου ** [171]
::* το Κάλλιο [90]
::* το Κλήμα [49]
::* το Τριβίδιον [32]
: ** Δ.δ. Καρουτών ** -- οι Καρούτες [79]
: ** Δ.δ. Κονιάκου ** -- ο Κονιάκος [244]
: ** Δ.δ. Λευκαδιτίου ** -- το Λευκαδίτι [165]
: ** Δ.δ. Μαλανδρίνου ** -- το Μαλανδρίνο [393]
: **Δ.δ. Πενταπόλεως** [614]
::* η Πεντάπολη [439]
::* το Αιγίτιο [0]
::* η Λεύκα [108]
::* το Παλαιόκαστρο [36]
::* η Σκαλούλα [31]
: ** Δ.δ. Περιθιωτίσσης ** -- η Περιθιώτισσα [86]
: ** Δ.δ. Στίλιας ** -- η Στίλια [130]
: ** Δ.δ. Συκέας ** -- η Συκιά [193]
: ** Δ.δ. Σωταίνης ** -- η Σώταινα [64]

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*Δήμος Λιδωρικίου

Κατηγορία:Δήμοι της περιφερειακής ενότητας Φωκίδας
Αιμίλιος, ή Περί αγωγής

***Αιμίλιος, ή Περί Αγωγής*** λέγεται ένα έργο του διαφωτιστή Ζαν Ζακ Ρουσσώ που γράφτηκε το 1762. Σε αυτό υποστήριξε ότι η εκπαίδευση πρέπει να βασίζεται στην προσωπική αναζήτηση του διδασκόμενου και μόνο. Ο δάσκαλος δεν πρέπει να λειτουργεί σαν αυθεντία, αλλά χρειάζεται μόνο να θέτει ερωτήματα και να οδηγεί τον μαθητή στην ανακάλυψη των απαντήσεων. Στο έργο αυτό του Ρουσσώ απηχούνται ιδέες σχετικά με την εκπαίδευση που συναντάμε στην Πλατωνική «Πολιτεία».

Ο Ρουσσώ πίστευε ότι το βιβλίο ήταν «το καλύτερο και πιο σημαντικό από όλα τα γραπτά του». Το βιβλίο είναι γενικά μια φιλοσοφική πραγματεία πάνω στη φύση του ανθρώπου. Διερευνά πολιτικά και φιλοσοφικά ερωτήματα που αφορούν τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία, και πιο συγκεκριμένα το πώς μπορεί το άτομο να διατηρήσει την έμφυτη, όπως πίστευε ο Ρουσσώ, καλωσύνη του ενώ συμμετέχει σε μια αναπόφευκτα διεφθαρμένη κοινωνία. Στον *Αιμίλιο* ο Ρουσσώ επιχειρεί να περιγράψει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα κάνει τον «φυσικό άνθρωπο», όπως τον περιέγραψε στο *[[Το Κοινωνικό Συμβόλαιο|Κοινωνικό Συμβόλαιο]]*, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, να ζήσει μέσα στη διεφθαρμένη κοινωνία. 

Ο Ρουσσώ, με όχημα τη μυθιστορηματική ιστορία του Αιμίλιου και του δασκάλου του, προσπαθεί να περιγράψει το πώς κάποιος μπορεί να εκπαιδεύσει τον ιδανικό πολίτη. Ο *Αιμίλιος* επομένως δεν είναι ένας οδηγός ανατροφής παιδιών, αν και συμπεριλαμβάνει ορισμένες συμβουλές πάνω στο θέμα αυτό. Είναι η πρώτη ολοκληρωμένη φιλοσοφία της εκπαίδευσης στη δυτική παράδοση, καθώς και το πρώτο μυθιστόρημα μαθητείας (*Bildungsroman*), προηγούμενο του *[[Τα χρόνια της μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ|Τα χρόνια μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ]]* του Γκαίτε κατά περισσότερα από τριάντα χρόνια.

Το έργο χωρίζεται σε πέντε «βιβλία»: τα τρία πρώτα αφορούν το παιδί Αιμίλιο, το τέταρτο τον έφηβο και το τελευταίο σκιαγραφεί την εκπαίδευση του θηλυκού ισοδυνάμου του, της Σοφί, και την καθημερινή και κοινωνική ζωή του Αιμίλιου.

Ο *Αιμίλιος* απαγορεύθηκε και κάηκε στο Παρίσι και τη Γενεύη αμέσως μόλις κυκλοφόρησε, λόγω της ενότητας «Η εξάσκηση της πίστης από τον εφημέριο της Σαβοΐας», αλλά παρά την κακή του φήμη, ή ίσως εξαιτίας αυτής, έγινε πολύ γνωστό βιβλίο στην Ευρώπη. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, ο *Αιμίλιος* αποτέλεσε την έμπνευση για την αναδόμηση του εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος της Γαλλίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* ''Émile, ou De l’éducation'', το πρωτότυπο κείμενο στη Γαλλική Βικιθήκη.
* The ''Emile'' of Jean-Jacques Rousseau, πρωτότυπο και αγγλική μετάφραση από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Κατηγορία:Έργα του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ
Κατηγορία:Διαφωτισμός
Κατηγορία:Ιστορία της εκπαίδευσης
Κατηγορία:Φιλοσοφία της εκπαίδευσης
Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Liber Pontificalis

Με τον τίτλο **Liber Pontificalis** (Βίβλος των Ποντιφήκων) εννοείται κείμενο στη λατινική γλώσσα που αφηγείται την ιστορία των παπών, ξεκινώντας από τον απόστολο Πέτρο και συνεχίζοντας ως τον 14ο αι. υπό μορφή βιογραφιών. Η πρώτη συλλογή βίων των επισκόπων Ρώμης σταματούσε στον Στέφανο Ε΄, για να συνεχιστεί αργότερα με διαφορετικό στυλ έως τον Ευγένιο Δ' και τον Πίο Β΄.

Όταν ξεκίνησε κατά τον 3ο αιώνα, η Βίβλος των Ποντιφήκων ήταν απλά ένας κατάλογος των ονομάτων των επισκόπων Ρώμης. Στις αρχές του 6ου αιώνα, ένας από τους εκδότες άρχισε να προσθέτει βιογραφικά δεδομένα στους καταλόγους. Παπικοί γραφείς περιοδικά ενημέρωναν τον κατάλογο, προσθέτοντας βίο και έργα νέων παπών. Κατά τον έβδομο αιώνα οι πρώιμες απλές καταχωρήσεις εξελίχθηκαν σε λεπτομερείς περιγραφές. Το *Liber Pontificalis* θεωρείται πλούσια πηγή πληροφοριών για λειτουργικές πρακτικές στη Ρώμη.

Από την άλλη το Liber Pontificalis έγινε αντικείμενο έντονης και εξονυχιστικής έρευνας ως «ανεπίσημο όργανο της προπαγάνδας των ποντίφηκων». Άλλοι ερευνητές το παρομοίασαν όπως και τα έργα του ψευδο-Ισίδωρου και τη δωρεά του Κωνσταντίνου, ως εργαλείο των παπών του μεσαίωνα για την παρουσίαση της έδρας της Ρώμης ως, «αρχέγονου θεσμού της εκκλησίας, ενδεδυμένου με απόλυτη και διηνεκή εξουσία».

## Σημειώσεις-παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Πλήρες κείμενο από την Λατινική Βιβλιοθήκη έως τον πάπα Φήλικα Δ΄.
*Πλήρες λατινικό κείμενο διαφορετικών χειρογράφων

Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού
Κατηγορία:Ιστορία του παπισμού
Χουάν Ντιέγο Φλόρες

Ο **Χουάν Ντιέγο Φλόρες** (ισπανικά:**Juan Diego Flórez**, γενν. Λίμα, 13 Ιανουαρίου 1973) είναι διεθνούς φήμης Περουβιανός ελαφρύς τενόρος (τενόρος "leggero" ή τενόρος "di grazia"). Είναι γνωστός κυρίως για τις ερμηνείες του σε όπερες μπελ κάντο. Στις 4 Ιουνίου 2007 έλαβε την υψηλότερη τιμητική διάκριση της χώρας του, το Μεγαλόσταυρο της Τάξης του Ήλιου του Περού (Gran Cruz de la Orden del Sol del Perú).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Τενόροι
Κατηγορία:Περουβιανοί τραγουδιστές όπερας
Λευκή Βίβλος

Γενικά με το όνομα **Βίβλος** ακολουθούμενο μετά επιθέτου δηλωτικού χρώματος π.χ. Λευκή, Κυανή, Ερυθρά κ.λ.π. έχει καθιερωθεί κατά το Διεθνές Δίκαιο να ονομάζεται η συλλογή κρατικών επισήμων εγγράφων που σχετίζονται με εξωτερικά ή και εσωτερικά θέματα (ζητήματα) την οποία και εκδίδουν οι κυβερνήσεις σε μορφή βιβλίου.

## Ιστορικό
Το πρώτο τέτοιο βιβλίο εξέδωσε η Αγγλική κυβέρνηση το 1861 στο οποίο περιλαμβάνονται τα πρακτικά όλων των συνεδριάσεων του κοινοβουλίου. Από τότε αυτό αποτέλεσε συνήθεια και καθιερώθηκε αρχικά σ΄ όλες τις Χώρες της Ευρώπης και εξ αυτής σ΄ όλες τις άλλες. Η σύνταξη τέτοιου βιβλίου συνηθίζεται κυρίως στις περιπτώσεις εκείνες που μία κυβέρνηση θεωρεί αναγκαίο να ενημερώσει (διαφωτίσει) άλλες κυβερνήσεις ή διεθνή οργανισμό επί σπουδαίου ζητήματος, ή κάποιου γεγονότος.

Οι συλλογές αυτές λαμβάνουν ονομασία από το χρώμα του εξωφύλλου που έχει καθιερώσει η κάθε Χώρα για το σκοπό αυτό. Για παράδειγμα οι ΗΠΑ τηρούν Βίβλους διαφόρων χρωμάτων πλην όμως εκείνες που αφορούν εξωτερικά θέματα φέρουν χρώμα ερυθρό. 
*Λευκή Βίβλο* έχουν καθιερώσει η Ελλάδα, η Γερμανία, η Πορτογαλία κ.ά.  
*Κίτρινη Βίβλο* έχουν καθιερώσει η Γαλλία, η Κίνα κ.ά. 
*Ερυθρά Βίβλο* έχουν καθιερώσει εκτός των ΗΠΑ, η Αυστρία, η Τουρκία, η Ισπανία κ.ά. 
*Πράσινη Βίβλο* έχουν καθιερώσει η Ιταλία, το Μεξικό και πολλές αραβικές Χώρες. 
*Κυανή Βίβλο* έχουν καθιερώσει η Αγγλία, η Σερβία κ.ά. 
*Μαύρη Βίβλο* έχουν καθιερώσει το Βέλγιο, η Ιαπωνία κ.ά.

Η σπουδαιότερη Λευκή Βίβλος που εξέδωσε η Ελλάδα είναι εκείνη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940 η οποία και περιέχει επί των εξωτερικών θεμάτων όλα τα επίσημα διανυθέντα έγγραφα, τηλεγραφήματα, αναφορές, δημοσιεύματα, κυρίως επί των ελληνοϊταλικών και ελληνογερμανικών σχέσεων, καθώς και εκείνων με άλλες κυβερνήσεις συμμαχικές ή ουδέτερες της περιόδου εκείνης, ενώ επί των εσωτερικών θεμάτων περιλαμβάνονται όλα τα Διαγγέλματα, Μηνύματα, γενικές ημερήσιες διαταγές, επιστολές, τηλεγραφήματα, προκηρύξεις, διάφορα δημοσιεύματα, φωτογραφίες, γελοιογραφίες κ.λ.π., ομοίως της ίδιας περιόδου.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Κατηγορία:Πολιτική
Πάπας Λούκιος Α΄

Ο **Πάπας Λούκιος Α΄** προκαθημένος της εκκλησίας της Ρώμης (25 Ιουνίου 253 – 5 Μαρτίου 254) εκ γενετής Ρωμαίος σύμφωνα με το *[[Liber Pontificalis|LP]]*, εξορίστηκε από τον αυτοκράτορα Γάλλο, σχεδόν αμέσως μετά την εκλογή του. Δεν είναι γνωστός ό τόπος εξορίας του, αλλά φαίνεται πως σύντομα επέστρεψε μαζί με άλλους εξορισμένους χριστιανούς, καθώς ο νέος αυτοκράτορας Βαλεριανός (Ουαλεριανός) διέκειτο καταρχήν ευνοϊκά προς τη χριστιανική θρησκεία, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ευσέβιου Καισαρείας.

## Κυπριανός και πολιτική της μετάνοιας

Επιστρέφοντας στη Ρώμη έλαβε ενθουσιώδη επιστολή από τον επίσκοπο Κυπριανό Καρχηδόνος, που τον συνέχαιρε για την ενσυνείδητη οδύνη χάριν της πίστης του, υποθέτοντας ότι ο Κύριος τον κάλεσε, έτσι ώστε να υποστεί το πραγματικό μαρτύριο ανάμεσα στο ποίμνιό του. Για τις υπόλοιπες δρατηριότητες και έργα του Λούκιου δε γνωρίζουμε τίποτα άλλο, εκτός όσα μας παραδίδει μία απο τις επιστολές του Κυπριανού προς τον πάπα Στέφανο, στην οποία διακρίνεται ότι ακολουθούσε την ήπια πολιτική του προκατόχου του Κορνήλιου.

## Το τέλος

Παρά το γεγονός ότι αναφέρεται πως αποκεφαλίσθηκε [...]*capite truncatus est*[...] στo *LP*, στην πραγματικότητα δεν υπέστη μαρτύριο, καθώς ο διωγμός του Βαλεριανού, στον οποίο υποτίθεται ότι μαρτύρησε, ξεκίνησε μετά το θάνατό του. Επιπρόσθετη μαρτυρία για αυτό είναι η αναφορά του Λιβεριανού Καταλόγου, η οποία δεν τον παραδίδει ως μάρτυρα. Τάφηκε στην παπική κρύπτη του Κάλλιστου ([...] *sepultus est in cymiterio Calisti* [...]), στην Αππία οδό και η μνήμη του εορτάζεται στις 4 Μαρτίου.

## Σημειώσεις παραπομπές


Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 3ου αιώνα
Λούκιος Α΄
Μπόμπαν Μπαμπούνσκι

Ο **Μπόμπαν Μπαμπούνσκι** (γεννήθηκε 5 Μαΐου 1968) είναι πρώην Γιουγκοσλάβος (από τη Βόρεια Μακεδονία) διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός.

## Βιογραφία
Γεννημένος στις 5 Μαΐου του 1968, ξεκίνησε την καριέρα του από τη Βαρντάρ Σκοπίων το 1986 και έπειτα από 7 χρόνια παρουσίας στην ομάδα,μεταγράφηκε το 1992 στη βουλγαρική ΤΣΣΚΑ Σόφιας.Ακολούθησε το 1994 η ισπανική ΟΕ Λιέιδα ενώ το 1996 μεταγράφηκε στην Γκάμπα Οσάκα της Ιαπωνίας όπου έμεινε για δύο σεζόν. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από το ελληνικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της ΑΕΚ το 1999 και έπειτα αγωνίστηκε σε μικρής δυναμικότητας ομάδες της Ισπανίας του Βελγίου και της Γερμανίας, ενώ το 2001 έκλεισε την καριέρα του στη Ραμποτνίσκι.

Ο Μπαμπούνσκι υπήρξε διεθνής αρχικά το 1991 δύο φορές με τη Γιουγκοσλαβία και από το 1993 έως το 2000, 23 φορές με την Εθνική Βόρειας Μακεδονίας, πετυχαίνοντας ένα τέρμα.

Απο τον Αύγουστο του 2005 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2006 υπήρξε υπηρεσιακός τεχνικός της εθνικής ΠΓΔΜ.

## Πηγές

* national football teams

Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές
Προπονητές ποδοσφαίρου από την ΠΓΔΜ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κέμνιτσερ ΦΚ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Σόφιας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βάρνταρ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ραμποτνίτσκι Σκοπίων
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΕ Λιέιδα
Κατηγορία:Βορειομακεδόνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας U21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκάμπα Οσάκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κοζούφ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Λογρονιές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες
Ζαμβέζης

thumb|Το Δέλτα του ποταμού Ζαμβέζη.
Ο **Ζαμβέζης** είναι ποταμός της νότιας Αφρικής. Το μήκος του φτάνει τα 2,574 χλμ. και είναι ο 4ος μεγαλύτερος σε μήκος στην Αφρική. Η μέση παροχή του κυμαίνεται γύρω στα 20.000-22.000 κ. εκ./ δευτερολ.  Ένα σχετικά μικρό τμήμα του είναι πλωτό. Η Ζάμπια, την οποία διασχίζει κατά κύριο λόγο, έλαβε την ονομασία της από τον ποταμό. Σε όλη τη διαδρομή του σχηματίζει καταρράκτες, με πιο γνωστούς αυτούς της Βικτόρια. Στη συμβολή των παραποτάμων του (Σανιάτι, Καφούε) βρίσκεται η τεχνητή λίμνη Καρίμπα και ένα φράγμα ύψους άνω των 100 μ. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες τεχνητές λίμνες στον κόσμο, με μήκος 280 χλμ. και πλάτος 40 χλμ.

## Ιστορικά στοιχεία
Η ανακάλυψη του ποταμού έγινε το 1498 από τον Βάσκο ντα Γκάμα. Συστηματικά εξερευνήθηκε από τον Ντέιβιντ Λίβινγκστον.

## Φυσική εξέταση
Οι πηγές του ποταμού βρίσκονται στα σύνορα της Ζάμπιας με την Ανγκόλα. Έπειτα διασχίζει τη Ζάμπια και ρέει νότια και ανατολικά, εκβάλλοντας στον Ινδικό ωκεανό στην περιοχή της Μοζαμβίκης. Σχηματίζει ένα μεγάλο δέλτα στις εκβολές του και αυτό αποτελείται από επτά μεγάλους βραχίονες και αρκετούς άλλους μικρότερους.

## Πηγές
* Συλλογικό έργο: *Νέα Εγκυκλοπαιδεία*, τόμ. 9, σελ. 297

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποταμοί της Αφρικής
Κατηγορία:Ποταμοί της Ανγκόλας
Κατηγορία:Ποταμοί της Ναμίμπιας
Κατηγορία:Ποταμοί της Ζάμπια
Κατηγορία:Ποταμοί της Ζιμπάμπουε
Κατηγορία:Ποταμοί της Μποτσουάνας
Κατηγορία:Ποταμοί της Μοζαμβίκης
Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα
Λουσάκα

Η **Λουσάκα** (και * Λουζάκα*, ) είναι πόλη και πρωτεύουσα της Ζάμπιας και αποτελεί έδρα ομώνυμου διαμερίσματος, στο νοτιοκεντρικό τμήμα της χώρας. Ιδρύθηκε από Ευρωπαίους αποίκους στις αρχές του 20ου αιώνα. Αριθμεί 1.084.703 κατοίκους (με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2000) και βρίσκεται σε υψόμετρο 1.300 μ. Στη Λουσάκα εδρεύει πανεπιστήμιο και, μεταξύ άλλων, η Εταιρεία Προστασίας Αγρίων Ζώων. Είναι επίσης έδρα της κυβέρνησης και στεγάζει το κτήριο της Εθνοσυνέλευσης.

## Ιστορία
Η ίδρυση της πόλης συντελέστηκε το 1905 από Ευρωπαίους αποίκους. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 ορίστηκε πρωτεύουσα του προτεκτοράτου της Βόρειας Ροδεσίας. Το 1964 η χώρα έγινε ανεξάρτητη και ονομάστηκε Ζάμπια. Έτσι, η Λουσάκα έγινε πρωτεύουσα του ανεξάρτητου πια κράτους.

## Οικονομία
Η πόλη έχει ανεπτυγμένη βιομηχανία, που βασίζεται στη μεταλλουργία και στην παραγωγή αγροτικών μηχανημάτων. Υπάρχουν επίσης υφαντουργικές βιομηχανίες, βιομηχανίες τροφίμων και εργοστάσια χαρτοποιίας. 

## Υποδομή
Η Λουσάκα αποτελεί σιδηροδρομικό κόμβο, που συνδέεται με την Νταρ ες Σαλάμ της Τανζανίας. Διαθέτει σύγχρονο αεροδρόμιο, το οποίο εξυπηρετεί και πτήσεις από χώρες του εξωτερικού, από το 1967. Σημαντικότερες οδικές αρτηρίες είναι η μεγάλη βόρεια οδός και η μεγάλη ανατολική οδός. Η πρώτη ενώνει τη χώρα με την Κένυα, την Τανζανία και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ενώ η ανατολική οδός εκτείνεται έως το Μαλάουι και τη Μοζαμβίκη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η πολεοδομία της χώρας, η οποία είναι αμιγώς ευρωπαϊκή. Αξιοσημείωτο είναι ότι η πόλη είναι η μοναδική στη χώρα με μεγάλο ποσοστό λευκού πληθυσμού. Την περίοδο της βρετανικής αποικιοκρατίας οι λευκοί κατείχαν και διοικητικά αξιώματα, ενώ σήμερα εργάζονται σε διευθυντικές θέσεις, τεχνικά γραφεία, ως έμποροι και βιομήχανοι κλπ.

Η πόλη αποτελεί αξιόλογο πολιτιστικό κέντρο και έδρα του Πανεπιστημίου της Ζάμπιας, που ιδρύθηκε το 1965. Δύο χρόνια πριν ιδρύθηκε και το Εθνικό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης. 

## Αδελφοποιημένες πόλεις
* 20px Ντουσαμπέ, Τατζικιστάν, από το 1966
*  Λος Άντζελες, ΗΠΑ, από το 1968

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας, εκδ. Δομή, 2007, τ. 8, σελ. 519. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το συμβούλιο της πόλης
* Τουριστικές πληροφορίες
* Χάρτης
* Lusaka Times
* Zambia Online
* Σχολεία και εκπαιδευτήρια στην πόλη

Λουσα
Κατηγορία:Πόλεις της Ζάμπιας
Όλγα Κουριλένκο

Η **Όλγα Κουριλένκο** (*О́льга Костянти́нівна Куриле́нко*, 14 Νοεμβρίου 1979) είναι Γαλλίδα-Ουκρανή ηθοποιός και μοντέλο με γαλλική ιθαγένεια.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε τις 14 Νοεμβρίου 1979 στο Μπερντιάνσκ της Ουκρανίας από Ρωσίδα μητέρα και Ουκρανό πατέρα. Οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν μόλις 3 ετών και έτσι ανατράφηκε από τη μητέρα της. Δεν είχε καμία επικοινωνία με τον πατέρα της μέχρι τα 13 της χρόνια. Στα 16 μετακόμισε στο Παρίσι προκειμένου να ακολουθήσει καριέρα μοντέλου. Το 2000 παντρεύτηκε τον Γάλλο φωτογράφο μόδας Σεντρίκ Βαν Μολ και χώρισαν 4 χρόνια μετά. Ξαναπαντρεύτηκε (τον επιχειρηματία Ντέμιαν Γκάμπριελ Νόιφελντ) και χώρισε στα τέλη του 2007.

## Σταδιοδρομία
Η καριέρα της ξεκίνησε όταν σε ηλικία 13 ετών την ανακάλυψε ένας κυνηγός ταλέντων κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Μόσχα. Μέχρι τα 18 είχε ήδη εμφανιστεί στα εξώφυλλα περιοδικών όπως Vogue και ELLE.

Το 2005 ξεκινάει η κινηματογραφική της καριέρα στη Γαλλία με την ταινία *[[L'Annulaire]]*. Το 2006 εμφανίζεται δίπλα στον Ελάιτζα Γουντ στη σπονδυλωτή  ταινία *[[Paris, je t'aime]]* στο "επεισόδιο" *Quartier de la Madeleine*. Θα ακολουθήσει η συμμετοχή της σε δύο ταινιές βασισμένες σε ηλεκτρονικά παιχνίδια, τα *[[Hitman (ταινία)|Hitman]]* και *[[Max Payne (ταινία)|Max Payne]]*. Το 2008 είναι η χρονιά που θα υποδυθεί την Καμίλ, τον γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο, στην 22η κατά σειρά κινηματογραφική  περιπέτεια του Βρετανού πράκτορα Τζέιμς Μποντ.

## Φιλμογραφία
* *[[L'Annulaire]]* (2005)
* *[[Paris, je t'aime]]* (2006)
* *Le Porte-bonheur* (2006) (TV)
* *[[Le Serpent]]* (2006)
* *Suspectes* (2007) (TV Μίνι-σειρά)
* *[[Hitman (ταινία)|Hitman]]* (2007)
* *[[Max Payne (ταινία)|Max Payne]]* (2008)
* *Tyranny* (2008)
* *[[Quantum of Solace]]* (2008)
* Centurion (2010)
* Oblivion (2013)
* Vampire Academy (2014)
* The November man (2014)
* The Water Diviner (2014)
* *[[Ο θάνατος του Στάλιν]]* (2017)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Όλγα Κιριλένκο στην IMDb
* Ανεπίσημη Ιστοσελίδα
* Φωτογραφίες

Κατηγορία:Ουκρανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ουκρανές μοντέλα
Κατηγορία:Ρωσίδες μοντέλα
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γκριγκόλ Μγκαλομπλισβίλι

Ο **Γκριγκόλ Μγκαλομπλισβίλι** (*გრიგოლ მგალობლიშვილი*, , *Γκριγκόλ Ζουράμποβιτς Μγκαλομπλισβίλι*,  1973-) είναι Γεωργιανός πολιτικός και διπλωμάτης, ο οποίος θήτευσε στην πρωθυπουργία της Γεωργίας από το φθινόπωρο του 2008 ως το 2009. Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Μιχαήλ Σαακασβίλι στις 28 Οκτωβρίου του 2008 και ο διορισμός του εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο την 1η Νοεμβρίου.Προηγουμένως είχε υπηρετήσει ως πρεσβευτής στην Τουρκία. Ομιλεί 4 γλώσσες, μεταξύ των οποίων ρωσικά, τουρκικά και γερμανικά. 

## Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην Τιφλίδα στις 7 Οκτωβρίου του 1973. Αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας το 1995 με πτυχία στις Ανατολικές Σπουδές. Την περίοδο από το 1992 ως το 1993 πήρε και πτυχίο στην τουρκική γλώσσα από το πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Το 2002-2003 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στη Διπλωματία. Από το 1995 ως το 2002 υπήρξε διπλωματικός αντιπρόσωπος στην Τουρκία, σε διάφορα αξιώματα, μεταξύ των οποίων αυτά του διπλωματικού ακολούθου και του γραμματέα. Επέστρεψε στη Γεωργία το 2003 και ανέλαβε υποδιευθυντής του τμήματος επί των χωρών ΗΠΑ, Καναδά και Λατινικής Αμερικής, στο Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του. Το 2004 ανέλαβε επικεφαλής του τμήματος Ευρωπαϊκής Ενσωμάτωσης. Το 2005 και το 2006 σταδιακά προήχθη σε ανώτερο διπλωματικό απεσταλμένο. Υπηρέτησε ως πρεσβευτής στην Τουρκία μέχρι τις 27 Οκτωβρίου του 2008 οπότε ο πρόεδρος Σαακασβίλι τον πρότεινε στο Κοινοβούλιο για τη θέση του πρωθυπουργού.

## Πρωθυπουργός
Μετά τον πόλεμο στη Νότια Οσετία το 2008 απολύθηκε από τον πρόεδρο ο πρωθυπουργός Λάντο Γκουργκενίτζε. Στη θέση του διορίστηκε ο μεταρρυθμιστής Μγκαλομπλισβίλι, ο οποίος θεωρείται ότι θα πετύχει οικονομική σταθερότητα σε πολεμική περίοδο

Στις 28 Οκτωβρίου του 2008 έγινε συνάντηση του Σαακασβίλι με τον πρόεδρο του Κοινοβουλίου. Την 1η Νοεμβρίου του 2008 το Κοινοβούλιο ενέκρινε το διορισμό του ηλικίας 35 ετών πολιτικού στην πρωθυπουργία. Ο ίδιος προέβη σε μικρό ανασχηματισμό της κυβέρνησης, διορίζοντας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης το Ζουράμπ Αντεϊσβίλι, στο Υπουργείο Περιβάλλοντος τον Κόμπα Σουμπελιάνι κα στο Υπουργείο Πολιτισμού και Διαφύλαξης Πολιτιστικής Κληρονομιάς τον Γκριγκόλ Βασάτζε.

## Παραίτηση
Στις 31 Ιανουαρίου του 2009 ο Μγκαλομπλισβίλι υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, επικαλούμενος λόγους υγείας. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο υπουργός Οικονομικών Νίκα Γκιλάουρι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κυβέρνηση της Γεωργίας

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γεωργίας
Αχμέτ αλ-Μιργκανί

Ο **Αχμέτ αλ-Μιργκανί** (16 Αυγούστου 1941 – 2 Νοεμβρίου 2008) ήταν πρόεδρος του Σουδάν την περίοδο 1986-1989.

## Βιογραφία
Καταγόταν από την επιφανή οικογένεια των Μιργκανί και ήταν τρισέγγονος του Αλ Σαγίντ Μουχάματ Οτμάν Αλ Μιργκανί αλ Χατίμ. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και απέκτησε φήμη μετά την παράδοση από τον προσωρινό πρόεδρο Αμπντέλ Ραχμάν Σουάρ αλ-Νταχάμπ σε κυβέρνηση μη στρατιωτικών.

### Προεδρία
Ο ίδιος ο αλ Μιργκανί έγινε πρόεδρος στις 6 Μαΐου του 1986 και αρχηγός του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος. Στα μεγαλύτερα επιτεύγματα της κυβέρνησής του ήταν η υπογραφή ιστορικής συμφωνίας ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους αντάρτες του SPLM το Νοέμβριο του 1988, στην Αντίς Αμπέμπα. Ολόκληρο το έθνος ήταν υπέρ της ειρηνευτικής συμφωνίας με εξαίρεση το ισλαμιστικό Εθνικό Μέτωπο του Χασάν ελ Τουραμπί. Επί της προεδρίας Μιργκανί, το Σουδάν είχε αρχίσει να ανοίγεται στον έξω κόσμο και βάδιζε προς καλύτερη διακυβέρνηση σε αντίθεση με τα χρόνια του δικτάτορα Γκαφάρ αλ Νιμέιρι. Στις 30 Ιουνίου του 1989 με στρατιωτικό πραξικόπημα η κυβέρνηση του αλ Μιργκανί ανατράπηκε. Νέος ηγέτης έγινε ο Ομάρ Χασάν Αχμάντ αλ-Μπασίρ.

### Θάνατος
Ο αλ-Μιργκανί απεβίωσε στην Αλεξάνδρεια σε ηλικία 67 ετών, στις 2 Νοεμβρίου του 2008.

## Παραπομπές


Μιργκανι
Πόντος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πόντος** είναι γνωστή μία θεότητα που προσωποποιούσε την ανοικτή θάλασσα.

## Σύμφωνα με τη μυθολογία
Ο Πόντος αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στις κοσμογονικές και θεογονικές γενεαλογίες (π.χ. *[[Θεογονία]]* Ησιόδου, 116) , στις οποίες μνημονεύεται ως γιος της αρχέγονης θεότητας Γαίας και του Αιθέρος είτε μόνο της Γαίας από παρθενογένεση. Με τη σειρά του, ο Πόντος ζευγάρωσε με τη Γαία και απέκτησαν 5 παιδιά: τον Νηρέα, τον Θαύμαντα, τον Φόρκυ, την Κητώ και την Ευρυβία. Εξάλλου, από τη Θάλασσα ο Πόντος έγινε πατέρας των Τελχίνων. Αργότερα, ο Πόντος επισκιάσθηκε από τον εντονότερα επικαλούμενο Τιτάνα Ωκεανό.

## Σύμφωνα με τον Ησίοδο
**Θεογονία - Ησίοδος 321-239**  

## Γενεαλογικό δένδρο
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 652

Ποντος
Πολυφείδης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πολυφείδης** είναι γνωστός ο πρωτότοκος από τους δύο γιους που είχε ο Μάντιος (ο άλλος ήταν ο Κλείτος). Ο Πολυφείδης ήταν επομένως εγγονός του μάντη Μελάμποδα και της Ιφιάνασσας, και ανεψιός του Αντιφάτη. Σύμφωνα με την *[[Οδύσσεια]]* (ο 252-255): *«Μάντη κι ο Φοίβος έκανε τον Πολυφείδη, πρώτο / στον κόσμο, αφότου ο θάνατος τον Αμφιάραο πήρε. / Με το γονιό του μάλωσε και στην Υπερησία / πήγε κι εκεί προφήτευε στους άλλους τους ανθρώπους»*. Ο γιος του Πολυφείδη, ο Θεοκλύμενος, διαδραματίζει ρόλο, επίσης ως μάντης, στην *Οδύσσεια*, καθώς γνωρίζεται με τον Τηλέμαχο στην Πύλο και τον ακολουθεί στην Ιθάκη.

## Πηγές
* Κρουσίου: «Λεξικόν Ομηρικόν», διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σ. 749
* *Ομήρου Οδύσσεια*, αρχαίον κείμενον - έμμετρος μετάφρασις Ζησίμου Σίδερη, εκδ. οίκος Ιωάννου & Π. Ζαχαροπούλου, Αθήναι 1939

Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Οδύσσεια
Πορφυρίων (μυθολογία)

[thumb|355px|Ο Δίας εναντίον του Πορφυρίωνος (δεξιά). «[Μουσείο της Περγάμου», Βερολίνο.]]
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πορφυρίων** (*Πορφυρίωνας*) είναι γνωστοί:

* Ένας από τους Γίγαντες, οι οποίοι πολέμησαν εναντίον των θεών στη Γιγαντομαχία. Ο Πορφυρίων, όπως και ο Τυφών, σκοτώθηκε σε εκείνη τη μάχη από τον θεό Απόλλωνα. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, ο Πορφυρίων προσπάθησε να βιάσει την Ήρα, οπότε και σκοτώθηκε από τον Δία και τον Ηρακλή (ο Δίας τον κεραυνοβόλησε και ο Ηρακλής τον αποτελείωσε με ένα βέλος).

* Ένας από τους μυθικούς βασιλείς της Αττικής. Βασίλευσε πριν τον Ακταίο και ίδρυσε το ναό της *Ουρανίας Αφροδίτης*.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Γίγαντες
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αττικής
Πλατεία Νίκης (Κοζάνη)

Η **Πλατεία Νίκης** είναι η κεντρική πλατεία της Κοζάνης. Βρίσκεται περίπου στο κεντρικό τμήμα της πόλης, 470 χλμ. βορειοδυτικά της Αθήνας και 120 χλμ. νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης, σε μέσο υψόμετρο 710 μ. 
thumb|right|Το ρολόι και το δημαρχείο στα νότια της πλατείας Νικής.

Η πλατεία Νίκης περικλύεται από τις οδούς *Κοβεντάρων* στα βόρεια, *[[Ιωάννης Τσόντζας|Τσόντζα]]* στα δυτικά, *Παύλου Μελά* στα ανατολικά και τη λεωφόρο *Ειρήνης* στα νότια. Γύρω της στέκονται πολλά νεοκλασικά κτήρια της Κοζάνης, όπως το ξενοδοχείο *Ερμιόνιον* (1931-1932), το δημαρχείο και η Εθνική τράπεζα της Ελλάδας. Νότια βρίσκεται η εκκλησία του Αγ. Νικολάου, πολιούχου της πόλης. Ανάμεσα στην εκκλησία και το δημαρχείο υψώνεται το καμπαναριό του Αγ. Νικολάου, το οποίο χτίστηκε το 1855. Σήμερα είναι το σύμβολο της πόλης, γνωστό επίσης με το όνομα του Κοζανίτη ομογενή "Μαμάτσιο" ο οποίος δώρησε το ρολόι.

Τα περισσότερα πολιτιστικά, αθλητικά γεγονότα και εκδηλώσεις της περιοχής παίρνουν μέρος στην Πλατεία Νίκης.

Τον Αύγουστο του 2014 ξεκίνησε ριζική ανάπλαση της πλατείας και των γύρω πεζοδρόμων, μετά από αρχιτεκτονικό διαγωνισμό που προηγήθηκε. Η πλατεία, με τη νέα μορφή της, παραδόθηκε προς χρήση τον Φεβρουάριο του 2016.
Κατηγορία:Κοζάνη
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κοζάνη
Πραξιθέα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πραξιθέα** είναι γνωστή κυρίως η σύζυγος του Ερεχθέως, η οποία αναφέρεται είτε ως θυγατέρα του ποτάμιου θεού Κηφισού, είτε της Διογενείας (κόρης του Κηφισού) και του Φρασίμου. Η Πραξιθέα απέκτησε με τον Ερεχθέα πολλά παιδιά. Ανάμεσά τους ήταν ο Κέκρωπας ο νεότερος, ο Άλκωνας, ο Ορνέας, ο Θέσπιος, ο Ευπάλαμος, ο Πάνδωρος, ο Μητίωνας, η Μερόπη, η Κρέουσα, η Ωρείθυια, η Πρόκριδα, η Πρωτογένεια, η Πανδώρα και η Χθονία.

Επίσης, το όνομα Πραξιθέα έφεραν (προσοχή, κάποτε το όνομα συγχέεται με το *[[Πασιθέα]]*):

# Μία από τις Ναϊάδες, σύζυγος του Εριχθονίου και μητέρα του βασιλιά Πανδίονα του Α΄.
# Θυγατέρα του Λέω, η οποία μαζί με τις αδελφές της Θεόπη και Ευβούλη θυσιάσθηκε για να σώσει την Αθήνα (σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή, θυσιάσθηκε ο πατέρας τους).
# Μία από τις 50 Θεσπιάδες, που μαζί με τον Ηρακλή απέκτησε ένα γιο, τον Νέφο.

## Πηγές
* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Πραξιθεα

Κατηγορία:Ναϊάδες

Κατηγορία:Θεσπιάδες