open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Έλατος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Έλατος** είναι γνωστά τα παρακάτω έξι πρόσωπα:

# Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Έλατος** ήταν πρωτότοκος γιος του Αρκάδα και της Λαοδάμειας ή της Χρυσοπέλειας, τα αδέλφια του ήταν ο Αφείδας και Αζάνας. Ο πατέρας του μοίρασε το βασίλειο στους γιους του, ο ίδιος κληρονόμησε την περιοχή του όρους της Κυλλήνης. Αργότερα μετανάστευσε βόρεια στην Φωκίδα για να βοηθήσει τους κατοίκους στις επιδρομές που δέχονταν από τους Φλεγύες. Έγινε ο ιδρυτής και ο επώνυμος της πόλης Ελάτεια στην Φωκίδα, στην αγορά της πόλης υπήρχε ο ανδριάντας του, άλλος ένας ανδριάντας του βρισκόταν στην Τεγέα. Ο Έλατος παντρεύτηκε την Λαοδίκη, κόρη του βασιλιά της Κύπρου Κινύρα, απέκτησαν πολλούς γιους ανάμεσα τους ο Στύμφαλος, ο Περέος, ο Αίπυτος Α΄ της Αρκαδίας και ο Ίσχυς.
# Ηγεμόνας των Λαπιθών που κατοικούσε στη Λάρισα της Θεσσαλίας. Ο Έλατος ο Λαπίθης πήρε ως σύζυγό του την Ιππεία και είναι ο πατέρας του Καινέως, του Αργοναύτη Πολυφήμου, του Αμφύκου και του Ίσχυος. Με τον Λαπίθη Έλατο συγχέεται και πολλές φορές ταυτίζεται ο προηγούμενος Έλατος από την Αρκαδία.
# Πολεμιστής από την Πήδασο, σύμμαχος των Τρώων κατά τον Τρωικό Πόλεμο, που σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Αγαμέμνονα. Αυτός ο Έλατος αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]* (ραψωδία Ζ, στίχος 33), όπου χαρακτηρίζεται ως «ανδρείος».
# Ο ένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης. Αυτός ο Έλατος αναφέρεται στην *[[Οδύσσεια]]* (χ 267). Σκοτώθηκε από τον χοιροβοσκό Εύμαιο κατά τη μνηστηροφονία.
# Κένταυρος που σκοτώθηκε από τον Ηρακλή με δηλητηριασμένο βέλος.
# Ο πατέρας του Αμπύκου.

* Ο αστεροειδής 31824 Έλατος, που ανακαλύφθηκε το 1999 και ανήκει στην κατηγορία των «Κενταύρων», πήρε το όνομά του από το πέμπτο από τα παραπάνω πρόσωπα.

## Παραπομπές


## Πηγές

*Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 265
*Fowler, Robert L. (2013). Early Greek Mythography: Volume II Commentary. Great Clarendon Street, Oxford, OX2 6DP, United Kingdom: Oxford University Press.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ελειονόμες

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ελείες** ή **Ελειάδες** και **Ελειονόμες** (***Ελείαι*** ή ***Ελειάδαι*** και ***Ελειονόμαι***) είναι γνωστές οι Νύμφες εκείνες που κατοικούσαν στα έλη και τους βάλτους, από όπου προέρχεται και η ονομασία τους. Πιο συγκεκριμένα, οι Ελειονόμες αναφέρονται και ως Ναϊάδες, που συχνά παραπλανούσαν τους ταξιδιώτες με τις παραισθήσεις που τους προκαλούσαν: εικόνες αγαπημένων προσώπων των ταξιδιωτών. Επίσης δελέαζαν νεαρά παρθένα αγόρια και τα αποπλανούσαν με την ομορφιά τους.

## Πηγές
* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 267

Ελειονομες
Ίσχυς

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ίσχυς** είναι γνωστός ένας από τους γιους του Ελάτου του Λαπίθη και της Ιππείας. Αδέλφια του Ίσχυος ήταν ο Καινέας, ο Αργοναύτης Πολύφημος και ο Άμφυκος. Ο Ίσχυς ερωτεύθηκε την Κορωνίδα όταν αυτή εγκυμονούσε το παιδί του θεού Απόλλωνα. Το κοράκι πληροφόρησε τον θεό για τον νέο έρωτα της Κορωνίδος, οπότε ο Απόλλων θύμωσε τόσο πολύ ώστε το καταράστηκε να είναι μαύρο (μέχρι τότε τα κοράκια ήταν υποτίθεται άσπρα), ενώ είπε στην αδελφή του, τη θεά Άρτεμι, να σκοτώσει την Κορωνίδα.

Σύμφωνα με δευτερεύουσες πηγές ωστόσο, ο θνητός εραστής της Κορωνίδος ονομαζόταν Αλκυονέας ή Λύκος.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί
Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας

δεξιά|μικρογραφία|150px|Το μετάλλιο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας

Ο **Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας** (ρωσικά: Герой Социалистического Труда, *Γκερόι Σατσιαλιστίτσεσκαβα Τρουντά*) ήταν τιμητικός τίτλος στην Σοβιετική Ένωση και άλλες χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Ήταν η μεγαλύτερη διάκριση για εξαιρετικά επιτεύγματα στην εθνική οικονομία και τον πολιτισμό. Είχε δε παρόμοιο κύρος με τον τίτλο «Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης» που απονέμονταν για ηρωικά κατορθώματα, αλλά, αντιθέτως με αυτό, δεν απονέμονταν σε ξένους υπηκόους.

Ο τίτλος συστήθηκε με διάταγμα του Πρεζίντιουμ του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης στις 27 Δεκεμβρίου 1938. Δίνονταν σε πολίτες που είχαν συνεισφέρει στην ανάπτυξη της Σοβιετικής βιομηχανίας, γεωργίας, μεταφορών, εμπορίου, επιστήμης και τεχνολογίας και είχαν προάγει την ισχύ και την δόξα της Σοβιετικής Ένωσης.

Στην αρχή απονέμονταν στους Ήρωες της Σοσιαλιστικής Εργασίας η υψηλότερη διάκριση της Σοβιετικής Ένωσης, το Παράσημο Λένιν, και ένα πιστοποιητικό από το Πρεζίντιουμ του Ανωτάτου Σοβιέτ. Για να διακρίνονται οι Ήρωες από τους απλούς αποδέκτες του Παρασήμου Λένιν, συστήθηκε με διάταγμα του Πρεζίντιουμ στις 22 Μαΐου 1940 το χρυσό μετάλλιο «Σφυροδρέπανο» για να συνοδεύει το Παράσημο Λένιν και το πιστοποιητικό. Όπως και το Χρυσό Αστέρι του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης, και αυτό το μετάλλιο έπρεπε να φοριέται αυτούσιο και όχι ως διεμβολή.

Στους Ήρωες της Σοσιαλιστικής Εργασίας με περαιτέρω εξαιρετικά επιτεύγματα απονέμονταν δεύτερο μετάλλιο «Σφυροδρέπανο», ενώ στήνονταν μπρούτζινη προτομή τους στην γενέτειρά τους. Για τους τρις φορές Ήρωες της Σοσιαλιστικής Εργασίας, προβλέπονταν ανέγερση της προτομής τους στον χώρο του Παλατιού των Σοβιέτ, πράγμα που δεν εφαρμόστηκε όμως καθώς τον Παλάτι των Σοβιέτ δεν χτίστηκε τελικά.

Το μετάλλιο είχε σχεδιάσει ο καλλιτέχνης Α. Πομάνσκι. Το μέγεθός του το διάλεξε ο Ιωσήφ Στάλιν, αφού έβαλε ηθοποιούς ντυμένους σαν τυπικοί εργάτες και αγρότες να φορέσουν το μετάλλιο σε διάφορα μεγέθη. Τελικά επιλέχθηκε μετάλλιο με διάμετρο αστεριού 33.5 mm. 

Ο πρώτος που τιμήθηκε ήταν ο ίδιος ο Ιωσήφ Στάλιν, στις 20 Δεκεμβρίου 1939. Ο δεύτερος που έλαβε τον τίτλο ήταν ο σχεδιαστής πολυβόλων Βασίλι Ντεγκτιάριοφ στις 2 Ιανουαρίου 1940. Την τρίτη φορά που απονεμήθηκε ο τίτλος (και τελευταία πριν το ξέσπασμα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου) το έλαβαν εννέα σχεδιαστές όπλων, μεταξύ των οποίων ο Φιοντόρ Τοχάρεφ, ο Μπορίς Σπιτάλνι, ο Νικολάι Πολικάρποφ, ο Αλεξάντρ Γιάκοβλεφ, ο Εμίλιαν Μπούκοφ και ο Βλαντίμιρ Κλιμόφ. 

Μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 1971 είχαν λάβει τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας 16.245 άνθρωποι (μεταξύ των οποίων 4.497 γυναίκες). Σε εκατόν πέντε ανθρώπους (25 γυναίκες) είχε απονεμηθεί ο τίτλος πάνω από μία φορά. Μέχρι το 1991 και την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ο τίτλος είχε δοθεί σε περίπου 19.000 άτομα.

Μόνο το Πρεζίντιουμ του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης είχε την δικαιοδοσία να αφαιρέσει τον τίτλο από κάποιον.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η ιστορία του βραβείου  

Ηρωας
Αύγουστος Χάιζενμπεργκ

Ο **Αύγουστος Χάιζενμπεργκ** (γερμανικά: *August Heisenberg*, Όσναμπρικ, 13 Νοεμβρίου 1869 - 22 Νοεμβρίου 1930) ήταν Γερμανός βυζαντινολόγος.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Όσναμπρικ (Osnabrück). Είναι ο πατέρας του φυσικού Βέρνερ Χάιζενμπεργκ και του χημικού Έρβιν Χάιζενμπεργκ. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Μάρμπουργκ, στη Λειψία και στο Μόναχο, κι έπειτα ονομάστηκε διδάκτωρ. Η προαγωγή ακολούθησε το 1894 στο Μόναχο. Κατά τα χρόνια 1898 και 1899 ταξίδεψε στην Ιταλία και την Ελλάδα. Τη χρονιά 1901 ακολούθησε η περιβολή του με αξίωμα Μεσαιωνικής και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Βίρτσμπουργκ, όπου δίδασκε από το 1908 ως επίτιμος καθηγητής. Το 1910 και μετά το θάνατο του Καρλ Κρουμπάχερ, έγινε καθηγητής βυζαντινολογίας στο Μόναχο.

## Εργογραφία
* Franz Dölger, *August Heisenberg*. In: XALIKEC. Festgabe für die Teilnehmer am XI. Internationalen Byzantinistenkongreß, München 15. - 20. September 1958, S. 137 - 159 (mit Bild)
* Werner Ohnsorge: *Heisenberg, August*. In: Neue Deutsche Biographie Bd. 8, 1969, S. 455-456 (mit Literatur).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μικρή αυτοβιογραφία του Αυγούστου Χάιζενμπεργκ με εικόνες (γερμ.) (Stand 1913)
* Μικρή βιογραφία του Αυγούστου Χάιζενμπεργκ με εικόνες (γερμ.) λανθασμένη χρονολογία θανάτου (1922)

Κατηγορία:Γερμανοί βυζαντινολόγοι
Παντελής Σούτσας

Ο **Παντελής Σούτσας** (1818-1873) ήταν ένας από τους πρώτους ηθοποιούς και θεατρικούς συγγραφείς του ελληνικού θεάτρου. 

## Βιογραφία
Υπήρξε σπουδαίος ηθοποιός που κατόρθωσε, έστω και αυτοδίδακτος, με συνεχή μελέτη να διορθώνει και να αναπληρεί κάθε φορά διάφορες φυσικές ελλείψεις, γεγονός που μαρτυρούσε την επαγγελματική του ευσυνειδησία

Αρχικά ο Π. Σούτσας ασκούσε το επάγγελμα του τυπογράφου. Πρωτοεμφανίσθηκε σε θεατρική σκηνή επί Βασιλέως Όθωνα το 1851 και έπαιξε στο εθνικό θέατρο. Το 1862 συνεργαζόμενος με τον επίσης τότε ηθοποιό Α. Σίσυφο δημιούργησε τον δικό του θίασο. Όταν ο Σίσυφος παράτησε το θέατρο και τον θίασο συνεργάστηκε με τον Δ. Ταβουλάρη. Θεωρούνταν μαζί με τον Σίσυφο διάδοχοι των Ι. Κυριακού, Λ. Καπέλλα και του Σ. Καρτέση.

Έπαιξε στα δραματικά θεατρικά έργα "Μαρία Δοξαπατρή", "Μερόπη", "Κόρη του παντοπώλου", "Θρησκεία κι έρωτας", "Κόμης των Σαλώνων", "Οι κυψελίδαι", "Ο Κοριολάνος", "Οι Καλέργαι", "Γαλάτεια", "Σκύλα", "Γαμβρού πολιορκία", "Ανδρογύναικα", "Κρήτες και Βενετοί" κ.α.. Τελευταία παράσταση του ήταν στην Πάτρα με τον θίασο του που ονομαζόταν "Μέναδρος".

Ο Παντελή Σούτσας έγραψε επίσης και θεατρικά έργα όπως "*Κωπαΐς*", "*Θεσμοί του Λυκούργου*", "*Γοθελία*", κ.ά. ενώ διασκεύασε τα θεατρικά έργα "*Αγαθόπουλος*" και τον "*Αρχοντοχωριάτη*" του Μολιέρου.

## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.17ος, σελ.125
* Λόγος εκφωνηθείς την 22 Ιουνίου 1873, εν τω μνημόσυνω τω τελεσθέντι δαπάνη των εν Αθήναις Ελλήνων Ηθοποιών επί τη μνήμη του αποβιώσαντος ηθοποιού Παντελή Σούτσα, υπό του συναδέλφου αυτού Δημοσθένους Αλεξιάδου, 1873

Σούτσας
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Μεγαλοβούνι

Το όρος **Μεγαλοβούνι** είναι βουνό του Νομού Κορινθίας με υψόμετρο 1273 μέτρα. Βρίσκεται στα σύνορα με τον Νομό Αργολίδας, νοτιοανατολικά της πόλης της Νεμέας και ανατολικά του Φλιάσιου Πεδίου. Στα βόρεια του ορθώνεται ο βράχος του Πολυφέγγους όπου τοποθετούνται τα ερείπια της ομώνυμης βυζαντινής καστροπολιτείας και του μοναστηριού της Παναγίας. Στα νότια συνορεύει με το όρος Φαρμακάς (1616μ.).

Κατηγορία:Βουνά της Κορινθίας
Σεργκέι Σαζόνοφ

Ο **Σέργιος - Αλέξανδρος Δημητρίεβιτς Σαζόνωφ** (1860-1927) ήταν Ρώσος πολιτικός και διπλωμάτης.

Αρχικά είχε διατελέσει γραμματέας και σύμβουλος της Ρωσικής Πρεσβείας στο Λονδίνο. Το 1909 επί Ρώσου πρωθυπουργού Ισβόλσκυ ανακλήθηκε στην Αγία Πετρούπολη όπου και ανέλαβε υφυπουργός των Εξωτερικών και τον επόμενο χρόνο υπουργός των εξωτερικών. 
Ο Σαζόνωφ ακολουθώντας φιλοαγγλική πολιτική κατάφερε να πετύχει την εξομάλυνση των Αγγλορωσικών διαφορών που είχαν ενσκήψει για την Περσία. 
Ακολουθώντας όμως και τις ιδέες των Πανσλαβιστών υποστήριξε έντονα τη Σερβία και το 1914 συνέστησε στον Βασιλέα των Σέρβων να μη δεχθεί τους όρους του αυστριακού τελεσιγράφου που έθιγαν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Σερβίας.

Πριν τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο ο Σαζόνωφ είχε επίσης κηρυχθεί δημόσια υπέρ της "Ελληνοσερβικής συμμαχίας" εναντίον της Βουλγαρίας, την οποία πολλές φορές είχε θεωρήσει όχι και τόσο πιστή στη Ρωσία. Τελικά το 1916 ο Σαζόνωφ αναγκάσθηκε να παραιτηθεί από τη θέση του όταν απορρίφθηκε η πρότασή του για την αυτοδιοίκηση της Πολωνίας, οπότε και απεσύρθη του πολιτικού βίου.

Ο Σαζόνωφ έγραψε απομνημονεύματα τα οποία εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του στην αγγλική γλώσσα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος, σελ.791. (Αλέξανδρος Σέργιος Δημήτρεβιτς Σαζόνωφ)
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.53ος, σελ. 27. (Σεργκέι Ντμίτρεβιτς Σαζόνοφ)

Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες
Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Σαδώκ (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Σαδώκ** φέρονται ένας Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και τέσσερα πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης, οι οποίοι και είναι:

* Άγιος Σαδώκ
* Σαδώκ: Αρχιερέας των Ισραηλιτών επί βασιλέως Δαυίδ
* Σαδώκ: Ιερέας των Ισραηλιτών που έζησε επί των ημερών του Βασιλέως Οχοζία. (Β' Παραλειπόμενα στ' 12),
* Σαδώκ: Ο παππούς (από μητέρα) του Βασιλέως των Ισραηλιτών Ιωθάμ (Β' Βασιλειών ιε΄ 33), και
* Σαδώκ (αιρεσιάρχης): Αρχιερέας των Ισραηλιτών, μαθητής του Αντιγόνου του Συχαίου που φέρεται ως ιδρυτής των Σαδδουκαίων.
Επισκέψιμα σπήλαια στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά επισκέψιμα σπήλαια. Στα περισσότερα από αυτά ο επισκέπτης πληρώνει κάποιο εισιτήριο εισόδου. Ο παρακάτω κατάλογος βασίζεται στο αρχείο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας.

## Ελληνικά τουριστικά σπήλαια και τεχνητά έγκοιλα
*Γεροντόσπηλιος, Μελιδόνι Ρεθύμνου 
*Δικταίο Άντρο, Λασίθι 
*Ιδαίον Άντρον, Οροπέδιο Νίδας, Ρέθυμνο
*Κατακόμβες Μήλου, Μήλος
*Λιμνοσπήλαιο Μελισσάνης, Σάμη Κεφαλονιάς
*Σπήλαιο Αγίας Σοφίας Μυλοπόταμος, Κύθηρα
*Σπήλαιο Αγίου Ανδρέα Καστανιάς, Λακωνία
*Σπήλαιο Αγίου Γάλακτος, Χίος
*Σπήλαιο Αγίου Γεωργίου, Κιλκίς
*Σπήλαιο Αγγίτη, Προσοτσάνη Δράμας
*Σπήλαιο Αλιστράτης, Σέρρες
*Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας, Αριδαία
*Σπήλαιο Ανεμότρυπα, Πραμάντα Ιωαννίνων
*Σπήλαιο της Αντιπάρου, Αντίπαρος
*Σπήλαιο Γλυφάδα Διρού, Λακωνία
*Σπηλιά του Δράκου, Καστοριά
*Σπήλαιο Δρογκαράτη, Σάμη Κεφαλονιάς
*Σπήλαιο Καστανιάς, Άγιος Ανδρέας, Καστανιά
*Σπήλαιο Καταρρακτών Έδεσσας, Έδεσσα
*Σπήλαιο των Λιμνών, Καστριά Αχαΐας
*Σπήλαιο Μιλάτου, Μελιδόνι, Λασίθι
*Σπήλαιο των Ολύμπων, Χίος
*Σπήλαιο Κουτούκι, Αττική
*Σπήλαιο Περάματος, Ιωάννινα
*Σπήλαιο Πετραλώνων, Χαλκιδική
*Σπήλαιο Σφενδόνη Ζωνιανών, Ζωνιανά Ρεθύμνου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
; Σπήλαια
* Σπήλαιο Περάματος
* Σπήλαιο Λιμνών
* Σπήλαιο Αλιστράτης
* Σπήλαιο Πηγών Αγγίτη
* Σπήλαιο Δράκου Καστοριάς
Όαση

right|thumb|Όαση στο Λιβυκό τμήμα της ερήμου Σαχάρα
Η **όαση** είναι γόνιμη εδαφική έκταση μέσα σε μία έρημο. Εξαιτίας της γονιμότητας του εδάφους της και της παρουσίας νερού, που κάνει γόνιμη μια έκταση, σε περισσότερο ή λιγότερο ευρεία κλίμακα, ανάλογα με την αφθονία του,καθίσταται τόπος κατάλληλος για ανθρώπινη κατοίκηση. Ο εφοδιασμός της όασης σε νερό μπορεί να γίνεται από τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα, από τον οποίο αναβλύζει στην επιφάνεια είτε λόγω του υδατοστεγούς υπεδάφους, είτε λόγω ειδικής μορφολογίας της περιοχής, ενώ άλλες φορές το νερό φέρεται στην επιφάνεια με άντληση από πηγάδια. Συχνά το νερό δεν αναβλύζει στην επιφάνεια αλλά η παρουσία του γίνεται φανερή από την ύπαρξη φυτών που κατορθώνουν να απορροφούν το νερό με ριζικά συστήματα. Πολλές φορές οι οάσεις είναι ευθύγραμμες, σύμφωνα προς τις κύριες κατευθυντήριες γραμμές, κάτι που φανερώνει την ύπαρξη φρεατίου υδροφόρου ορίζοντα σε μικρό βάθος.

## Πηγές πληροφόρησης
* Εγκυκλοπαίδεια **δομή** 1973
Κατίνα Παπά

Η **Κατίνα Παπά** (Γιαννιτσάτι Αγίων Σαράντα, 1900 - Αθήνα, 1959) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας βορειοηπειρωτικής καταγωγής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γιαννιτσάτι της Βορείας Ηπείρου. Ο πατέρας της, Γεώργιος Παπάς, ήταν δάσκαλος και είχε λάβει μέρος στην επανάσταση του Λάπα, το 1875.

Τις μαθητικές της σπουδές τις έκανε στο Αρσάκειο και στο Γυμνάσιο της Κέρκυρας. Αποφοίτησε με άριστα και παίρνοντας το τιμητικό βραβείο «Ντάγκλας». Το 1915 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1919, μετά το πτυχίο της διορίστηκε καθηγήτρια στην Κέρκυρα. Εκεί, με την Ειρήνη Δενδρινού και τον *«Λογοτεχνικό Όμιλο»,* εξέδωσαν την *Κερκυραϊκή Ανθολογία* στην οποία συνεργάστηκαν γνωστοί συγγραφείς και ποιητές κι ανάμεσά τους ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Δημήτρης Καμπούρογλου κ.ά.
  
Αργότερα, στην Αθήνα, φοίτησε για δυο χρόνια στη νεοϊδρυθείσα Παιδαγωγική Ακαδημία, έχοντας δασκάλους τον Αλέξανδρο Δελμούζο, τον Δημήτρη Γληνό και τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Το 1930 πήρε κρατική υποτροφία και σπούδασε θεραπευτική παιδαγωγική στο πανεπιστήμιο της Βιέννης, στο πανεπιστήμιο του Μονάχου και στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Στο Ζέμερινγκ της Αυστρίας παρακολουθεί τα μαθήματα του διάσημου ιδρυτή της Ατομικής Ψυχολογίας Άλφρεντ Άντλερ.

Μετά την επιστροφή της στην Αθήνα εργάστηκε ως καθηγήτρια στο 6ο Γυμνάσιο θηλέων, όπου εφάρμοσε επιτυχώς, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τη θεραπευτική παιδαγωγική.

Στον χώρο της λογοτεχνίας εμφανίστηκε το 1935 με τη συλλογή διηγημάτων *Στη συκαμιά από κάτω*, η οποία βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Η δεύτερη συλλογή της έχει τίτλο *Αν άλλαζαν όλα*. Κι αυτό το βιβλίο της απέσπασε ευνοϊκότατα σχόλια από κριτικούς. «*Αλήθεια, σας ζηλεύω*», της έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης. «*Τι ζωντάνια, τι ευαισθησία και χάρη, τι ταύτιση σκοπού και πραγματοποίησης!*». 

Τη χρονιά που πέθανε η Κατίνα Παπά, το 1959, εκδόθηκε το αυτοβιογραφικό της μυθιστόρημα *Σ’ ένα γυμνάσιο θηλέων*. Τα κατάλοιπα των έργων της, το θεατρικό *Ξένος*, τα ποιήματά της, καθώς  και τις πολλαπλές εκδόσεις των βιβλίων της, ανέλαβε και πραγματοποίησε το 1963 η αδελφή της, η ζωγράφος Αγλαΐα Παπά.

## Πηγές

* «Γράμματα Δημ. Καμπούρογλου και Γρ. Ξενόπουλου στην Κατίνα Παπά» (εκδ. *Κερκυραϊκά Χρονικά*, 1972)
* Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, ΕΚΕΒΙ
* *Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια* (εκδ. Αφοι Παγουλάτου)
* Λιλής Ιακωβίδου: «*Από τη ζωη και το έργο της Κατίνας Παπά»*, 1972

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Βιογραφικό Εργογραφία-Εξωτερικές συνδέσεις

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Φοινίκη (Βόρεια Ήπειρος)
Ασβεστίτης

Ο **ασβεστίτης** (αγγλ. calcite) είναι ορυκτό του ασβεστίου και κύριο συστατικό πολλών πετρωμάτων του γήινου φλοιού. Αποτελείται από ρομβοεδρικού πλέγματος ανθρακικό ασβέστιο.

## Γενικά
Η ονομασία *calcite* προέρχεται από το Λατινικό *calx*, που σημαίνει «ασβέστης», λέξη η οποία αποτελεί αντιδάνειο του αρχαίου ελληνικού «*χάλιξ*».

Αποτελεί το κύριο συστατικό των κελυφών πολλών οργανισμών (εχινοδέρμων, μαλακίων, κοραλιών κτλ.), των περιβλημάτων των ωών (αυγών) των ερπετών και των πτηνών και των σκελετών των περισσότερων σπονδυλωτών.

Ανευρίσκεται παγκοσμίως και αποτελεί το βασικό συστατικό των ασβεστολίθων καθώς και των μαρμάρων καθώς και των σταλακτιτών / σταλαγμιτών των σπηλαίων. Λόγω των ποικίλων τρόπων σχηματισμού του - είναι ιζηματογενούς προελεύσεως - έχουν περιγραφει πάνω από 800 διαφορετικές μορφές του. Απαντά, επίσης, και ως Αραγονίτης (πολυμορφική μορφή του με την ίδια χημική σύσταση αλλά διαφορετικό σύστημα κρυστάλλωσης). Η ολοσχερώς διαφανής παραλλαγή του ονομάζεται **ισλανδική κρύσταλλος** (αγγλ. Iceland spar ή calcite spar) και εμφανίζει έντονα το φαινόμενο της διπλοθλαστικότητας, γι' αυτό και χρησιμοποιείται στην κατασκευή οπτικών οργάνων (πρίσματα Nicol). Άλλες παραλλαγές του είναι ο **μονοϋδρασβεστίτης** (CaCO3.H2O), ο **ικαΐτης** (CaCO3.6H2O) και ο **βατερίτης** (CaCO3), επίσης πολυμορφική μορφή του.

Δεν διαλύεται εύκολα στο νερό, ενώ αναβράζει έντονα με την επίδραση υδροχλωρικού οξέος, λόγω της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα:

::CaCO3 + 2HCl → CaCl2 + H2Ο + CO2

Ο ασβεστίτης χρησιμοποιείται ευρέως στην οικοδομική, στην διακοσμητική (οι διαφανείς / ημιδιαφανείς παραλλαγές του, γνωστές ως αλάβαστρο), στην λιθογραφία και, υπό μορφή κόνεως, ως λίπασμα. Χρησιμοποιείται, επίσης, στην παρασκευή τσιμέντου και η ισλανδική κρύσταλλος στην κατασκευή οπτικών οργάνων.

## Πηγές
*Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 
*Mindat.org
*Minerals.net
*Webmineral.com
*Πανεπιστήμιο Αριζόνα (pdf)

## Παραπομπές - Σημειώσεις


## Φωτοθήκη

File:Calcite-140485.jpg|Ασβεστίτης με πρόσμιξη κοβαλτίου. Μαρόκο
File:Calcite-135093.jpg|Κιτρινωπός ασβεστίτης. Φλόριντα, ΗΠΑ
File:Calcite-163262.jpg|Δίδυμος διεισδύσεως. Νότια Αφρική
File:Calcite-40070.jpg|Ασβεστίτης. Το πράσινο χρώμα οφείλεται στο βανάδιο. Γιούτα, ΗΠΑ


## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών

## Βιβλιογραφία
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
*S. S. Augustithis, *Atlas of the textural patterns of ore minerals and metallogenic proccesses*, Walter de Gruyter, ISBN 3110136392

Κατηγορία:Ορυκτά του ασβεστίου
Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά
La Renaissance

"**La Renaissance**" είναι ο εθνικός ύμνος της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, ο οποίος υιοθετήθηκε όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη το 1960. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον τότε πρωθυπουργό, Μπαρτελεμί Μπογκάντα. Η μουσική αποτελεί σύνθεση του Χέρμπερτ Πέπερ, ο οποίος επίσης συνέθεσε τον εθνικό ύμνο της Σενεγάλης, "Pincez Tous vos Koras, Frappez les Balafons".

Υπάρχει επίσης μία έκδοση στη γλώσσα Σάνγκο με τον τίτλο "E Zingo".

## Γαλλικοί στίχοι και ελληνική μετάφραση

## Στίχοι στη Sango

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Γιάννης Θεωνάς

Ο **Γιάννης Θεωνάς** (Φιλότι Νάξου, 29 Οκτωβρίου 1940- 12 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας πολιτικός, στέλεχος της Αριστεράς και πρώην ευρωβουλευτής του ΚΚΕ.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ και της Ανωτέρας Τηλεπικοινωνιακής Σχολής. Το 1964 προσλήφθηκε στον ΟΤΕ, όπου εργάστηκε έως το 1994. Υπήρξε δραστήριο συνδικαλιστικό στέλεχος από το 1974, μέλος του Δ.Σ. του ΟΜΕ-ΟΤΕ, του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και της ΓΣΕΕ, της οποίας διετέλεσε και Γενικός Γραμματέας την περίοδο 1992-1994.

Ο Θεωνάς έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, το 1987, στην οποία παρέμεινε έως το 1996, ενώ κατά την περίοδο 1990-1994 ήταν και μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Από το 1994 έως το 2000 ήταν ευρωβουλευτής του ΚΚΕ. Στο Ευρωκοινοβούλιο διετέλεσε μεταξύ άλλων και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικής, Νομισματικής και Βιομηχανικής πολιτικής.

Το 2000, ύστερα από τη διαγραφή του Μήτσου Κωστόπουλου από το ΚΚΕ, ο Θεωνάς ήρθε σε ανοιχτή σύγκρουση με την ηγεσία του Κόμματος, αποδοκιμάζοντας ανοιχτά τη διαγραφή του Κωστόπουλου, υποστηρίζοντάς τον και λέγοντας πως το Κόμμα βρίσκεται σε λάθος πορεία. Σύντομα, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του στο Ευρωκοινοβούλιο, δίνοντας την στον Γιάννη Πατάκη. Κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών του 16ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, ο Θεωνάς ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το Κόμμα. Αμέσως μετά, μαζί με τον Κωστόπουλο και άλλα πρώην στελέχη του ΚΚΕ, ίδρυσε την Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ), η οποία συμμάχησε με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στις 30 Ιουνίου 2015 έγινε διοικητής του ΙΚΑ, όμως παραιτήθηκε δύο μήνες μετά, λόγω των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα.

Απεβίωσε στις 12 Σεπτεμβρίου 2021.

## Επίθεση
Στις 3 Ιουνίου 1994, μετά το τέλος της ομιλίας του υποψήφιου ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, Βασιλείου Εφραιμίδη, στη Πλατεία Αριστοτέλους, στη Θεσσαλονίκη, τόσο ο Εφραιμίδης όσο και ο Γιάννης Θεωνάς και ο Μιχάλης Σπυριδάκης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, δέχθηκαν επίθεση με μαχαίρι από έναν 54χρονο ακροδεξιό. Ο δράστης συνελήφθη και καταδικάστηκε, σε πρώτο βαθμό, σε 15 χρόνια και τρεις μήνες κάθειρξη, για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά του Εφραιμίδη και του Θεωνά και πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών κατά του Σπυριδάκη. Σε δεύτερο βαθμό η ποινή μειώθηκε σε 13 χρόνια και 9 μήνες φυλάκιση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών
Κατηγορία:Διοικητές του ΙΚΑ
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999
Αιγαί Κιλικίας

Οι **Αιγές** (αρχαία ελληνικά: *Αιγαί* ή *Αιγαιαί*) ήταν στρατιωτική μακεδονική αποικία των χρόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή των Σελευκιδών στην παραλιακή Κιλικία. Την πόλη αναφέρει και ο Παυσανίας (6 21.11). 

Στη νεόδμητη πόλη προσήλθαν Μακεδόνες άποικοι από τις Αιγές, την πρώην πρωτεύουσα των Αργεαδών. Η πόλη ήταν φημισμένη για το ιερό του Ασκληπιού (*Ασκληπιείον*) που καταστράφηκε από Χριστιανούς τον 4ο αιώνα. Ήταν σπουδαίο κέντρο των Σελευκιδών, ώσπου περιήλθε στο Ρωμαίο στρατηγό Πομπήιο το 64 π.Χ. Τις Αιγές αναφέρει και ο ιστορικός Τάκιτος  (*«Χρονικά»*, XIII) Στην πόλη πραγματοποίησε ο Απολλώνιος ο Τυανεύς τις πρώτες του μελέτες στις αρχές του 1ου αιώνα, ενώ αργότερα εκεί μαρτύρησε ο Άγιος Θαλλελαίος στα χρόνια του Νουμεριανού (283-284), του οποίου η μνήμη τιμάται στις 20 Μαΐου. Δεν αποκλείεται να υπήρξε και η γενέθλιος πόλη των Αγίων Αναργύρων, Κοσμά και Δαμιανού, που έδρασαν στις αρχές του 4ου αιώνα. Κατά το δεύτερο ήμισυ του 13ου αιώνα κατέστη σημαντικό λιμάνι του αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας. Ιδιαίτερα μετά την πτώση της Πτολεμαΐδος της Παλαιστίνης, οι Αιγές (γνωστή και ως *Laiazzo* στο Μεσαίωνα) προήχθησαν σε κέντρο συναλλαγών μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Από την πόλη των Αιγών ξεκίνησε το μακρινό του ταξίδι για την Κίνα ο Μάρκο Πόλο το 1271. Με τη Ναυμαχία των Αιγών το 1294, οι Γενουάτες συνέτριψαν τον Ενετικό στόλο και ορισμένοι μάλιστα μελετητές πιστεύουν ότι ο Μάρκο Πόλο συνελήφθη τότε αιχμάλωτος. Το 1347 η πόλη περιήλθε στην κυριαρχία των Μαμελούκων Τούρκων και αργότερα, με την οθωμανική κατοχή ανήκε στην περιφέρεια των Αδάνων. 

Βρέθηκε τετράδραχμο νόμισμα της περιόδου του 215/6 μ.Χ. που έγραφε από την μια όψη: ΑΙΓΕΑΙΩΝ ΑΝΤΩΝΕΙΝΟΥ ΠΟΛΕΩC και από την άλλη: ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗC ΕΥΓΕΝΟΥC. Απεικόνιζε την θεότητα του Ασκληπιού που κρατούσε φίδι. Στην θέση της αρχαίας πόλης υπάρχει η σημερινή Ayas της Τουρκίας. 

## Πηγές
* Μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια

Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Κιλικίας
Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο

Ο **Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο** ή **Διεθνής Οργανισμός για την Έρευνα του Καρκίνου** (International Agency for Research on Cancer ή IARC, ή CIRC στα γαλλικά) είναι ένας διακρατικός Οργανισμός, τμήμα της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας των Ηνωμένων Εθνών.
Τα κεντρικά του γραφεία βρίσκονται στη Λυών της Γαλλίας και ο ρόλος του είναι να κάνει και να συντονίζει την έρευνα για τις αιτίες του καρκίνου, καθώς επίσης και να κάνει επιδημιολογικές μελέτες για τον καρκίνο σε όλο τον κόσμο, μελετά τις αιτίες που προκαλούν καρκίνο και τους μηχανισμούς της καρκινογένεσης και αναπτύσσει στατηγικές για τον έλεγχο του καρκίνου. Εκδίδει και συντηρεί μια σειρά από μονογραφίες για τους κινδύνους καρκινογένεσης στους ανθρώπους από μια ποικιλία υλικών, μιγμάτων και περιβαλλόντων, στα οποία μπορεί να εκτίθενται άνθρωποι, για την αξιολόγηση και ταξινόμησή τους σχετικά με την επίδρασή τους στην πρόκληση ή όχι καρκίνου στον άνθρωπο.

## Κατηγορίες IARC
Το IARC ταξινομεί τα υλικά, τα μίγματα υλικών και τα περιβάλλοντα σε πέντε κατηγορίες:
***Κατηγορία 1**: Καρκινογενή για τον άνθρωπο.
***Κατηγορία 2Α**: Πιθανότατα (probable) καρκινογενή για τον άνθρωπο.
***Κατηγορία 2Β**: Πιθανώς (possibly) καρκινογενή για τον άνθρωπο.
***Κατηγορία 3**: Μη ταξινομήσιμο σχετικά με καρκινογένεση για τον άνθρωπο.
***Κατηγορία 4**: Πιθανότατα μη καρκινογενή για τον άνθρωπο.

Σημειώνεται ότι στην κατηγορία 4 το ινστιτούτο έχει κατατάξει μέχρι τις αρχές του 2009 ένα μόνο υλικό, την καπρολακτάμη.

## Δείτε επίσης
*Ευρωπαϊκή Οργάνωση για την Έρευνα και τη Θεραπεία του Καρκίνου (European Organisation for Research and Treatment of Cancer, EORTC)
*Εθνικό Ινστιτούτο για τον Καρκίνο (ΗΠΑ) (National Cancer Institute, USA)
*Καρκίνος (ασθένεια)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημος ιστότοπος του IARC
*Ταξινόμηση των ουσιών που έχει εξετάσει το IARC στις κατηγορίες 1, 2Α, 2Β, 3, 4 

Καρκινος
Κατηγορία:Καρκίνος
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
Κατηγορία:Διεθνείς ιατρικοί και υγειονομικοί οργανισμοί
Απάμεια (η Ραγιανή)

Η **Απάμεια Ραγιανή** ήταν αρχαία ελληνική αποικία στην Παρθία. 

Κατά τον Στράβωνα, απείχε 500 στάδια από τις Κασπίες πύλες (περ. 15 χλμ.) και βρισκόταν νοτιοανατολικά των Ραγών - Ευρωπού. 

Κτίσθηκε από τους δύο πρώτους Σελευκίδες βασιλείς (ή τον Σέλευκο Α΄ ή τον Αντίοχο Α΄) επί της παλαιοτέρας περσικής Χωάρα (**Choara** ή **Khuvar**), (έδρας της επαρχίας Χωαρηνής), όπου ο σατράπης Βήσσος δολοφόνησε τον Δαρείο Γ΄ Κοδομανό. Κατά την παρθική περίοδο μετονομάστηκε σε *Αρσάκη*. Την πόλη αναφέρει και ο Ρωμαίος Αμμιανός Μαρκελλίνος (xxiii, 6) και τοποθετείται, λογικά στο Ιράν, μεταξύ των σημερινών πόλεων Ahuan και Qosheh, από όπου, κατά την αρχαιότητα, περνούσε ο εμπορικός δρόμος του μεταξιού. 

Υπάρχει μάλιστα η πιθανότητα να είναι η σύγχρονη Aradan του Ιράν της επαρχίας Σεμνάν, η οποία Aradan ήταν η αρχαία Χωάρα των Αχαιμενιδών. 

## Παραπομπές


## Πηγές
*Από την wikipedia στο λήμμα Apamea Ragiana.
*Johann Gustav Droysen *Ιστορία των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου*, εκδ. Ελεύθερη Sκέψις.
*Π. Δρανδάκη, *Μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια*.

Κατηγορία:Σελευκιδικές αποικίες
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παρθίας
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Απάμεια (η Μηδική)

Η **Απάμεια** ήταν αρχαία ελληνική αποικία στη Μηδία της δυτικής Περσίας. 

Ιδρύθηκε από τον Σέλευκο Α' το Νικάτορα κοντά στη Λαοδίκεια (σημ. Nahavand του δυτικού Ιράν) και την Ηράκλεια, παρά την Κασπία. Υποστηρίζεται ότι ο Σέλευκος έκτισε την πόλη του πάνω σε παλαιότερη αχαιμενιδική του Δαρείου Α΄ ή του Ξέρξη Α΄. Την αναφέρουν οι Στράβων (xi. p.&nbsp;524) και Στέφανος ο Βυζάντιος. 

Η ακριβής της θέση είναι στην πόλη Ganjnameh στο δυτικό Ιράν, όπου βρέθηκαν επιγραφές της αχαιμενιδικής περιόδου. 

Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μηδίας
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Κατηγορία:Σελευκιδικές αποικίες
Χαρβάτι

Η ονομασία **Χαρβάτι** μπορεί να αναφέρεται στα εξής:

## Ως παλαιότερη ονομασία
* στις Μυκήνες, οικισμό της Αργολίδας κοντά στην ακρόπολη των αρχαίων Μυκηνών.
* στην Παλλήνη, πόλη της Αττικής.
* στα Πεύκα Παλλήνης Αττικής, οικισμό γνωστό παλιότερα και ως Κάτω Χαρβάτι ή Χαρβάτι, καταργημένο από το 1971.

## Ως σημερινή ονομασία
* σε βουνό κοντά στη Στράτο Αιτωλοακαρνανίας.
* σε οικισμό και ρέμα, 3 χλμ. περίπου ανατολικά του Λουτρακίου Κορινθίας.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γιάννης Πρωτούλης

Ο **Γιάννης Πρωτούλης** (Αθήνα, 1977) είναι Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής με το ΚΚΕ από το 2007 μέχρι το 2012, ενώ από το 2014 δραστηριοποιείται στην τοπική αυτοδιοίκηση. Επιπλέον υπήρξε γραμματέας της ΚΝΕ από το 2007 έως το 2011.

## Βιογραφία και πολιτική σταδιοδρομία
Ο Πρωτούλης είναι απόφοιτος Λυκείου και πέρα από την ελληνική ομιλεί και την αγγλική γλώσσα. Μέλος της ΚΝΕ από το 1992, διετέλεσε κατά τα μαθητικά του χρόνια μέλος του συντονιστικού των σχολείων της Δυτικής Αθήνας. Αργότερα εργάστηκε ως οικοδόμος, ενώ αναδείχτηκε μέσα από τον συνδικαλιστικό κλάδο του επαγγέλματος ως μέλος του προεδρείου του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας (1999-2001) και κατόπιν, επί σειρά ετών, μέλος της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, καθώς και στέλεχος του ΠΑΜΕ.

Τον Μάρτιο του 2007, και ενώ νωρίτερα υπήρξε μέλος του κεντρικού συμβουλίου της ΚΝΕ, εξελέγη γραμματέας της οργάνωσης αντικαθιστώντας τον Θέμη Γκιώνη μετά από εισήγηση της ηγεσίας του ΚΚΕ. Ήταν το νεότερο ηλικιακά στέλεχος που καταλάμβανε τη συγκεκριμένη θέση.

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007, ο Πρωτούλης εκλέχθηκε βουλευτής στην Β΄ Αθηνών και ήταν το νεότερο σε ηλικία μέλος εκείνου του Κοινοβουλίου. Στο 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ που πραγματοποιήθηκε το Φεβρουάριο του 2009 ψηφίστηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 2009, ενώ το 2012 τοποθετήθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας σε μη εκλόγιμη θέση. 

Το 2014 εξελέγη περιφερειακός σύμβουλος Αττικής με τη Λαϊκή Συσπείρωση. Το 2019 ήταν υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής με τη Λαϊκή Συσπείρωση στις αυτοδιοικητικές εκλογές, όπου κατετάγη τέταρτος με ποσοστό 8,28%.

Στις 27 Νοεμβρίου 2019, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του περιφερειακού συμβουλίου Αττικής, και μετά από έντονη λεκτική αντιπαράθεση με εκατέρωθεν ύβρεις με τον επικεφαλής της παράταξης Δημιουργία, Θάνο Τζήμερο, ο Πρωτούλης κινήθηκε απειλητικά προς τον Τζήμερο φτύνοντάς τον και λερώνοντάς τον με καφέ προτού συγκρατηθεί από τους παρευρισκομένους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Κατηγορία:Πρόεδροι Περιφερειακών Παρατάξεων
Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές
Ρότζερ Τέιλορ

Ο **Ρότζερ Τέιλορ** (*Roger Meddows Taylor*, 26 Ιουλίου 1949) είναι Άγγλος ντράμερ, μέλος του ροκ συγκροτήματος Queen.

## Τα χρόνια πριν τους Queen
Ο Τέιλορ ήταν φοιτητής οδοντιατρικής, όταν είδε την αγγελία που είχαν βάλει ο κιθαρίστας Μπράιαν Μέι και ο μπασίστας Τιμ Στάφελ. Έψαχναν έναν ντράμερ για το συγκρότημά τους, «Smile». Ο Τέιλορ πέρασε από ακρόαση και έγινε μέλος του συγκροτήματος. Γνωρίστηκε με τον Φαρούκ Μπουλσάρα (αργότερα γνωστό ως Φρέντι Μέρκιουρι), που ήταν συμφοιτητής με τον Στάφελ στο κολλέγιο. Ο Μπουλσάρα γρήγορα έγινε μεγάλος θαυμαστής του συγκροτήματος. Όταν ο Στάφελ εγκατέλειψε τους "Smile", ο Μπουλσάρα ενθάρρυνε τον Τέιλορ και τον Μέι να συνεχίσουν να παίζουν στο συγκρότημα, μόνο που ο ίδιος θα γινόταν ο τραγουδιστής τους.

## Τα χρόνια στους Queen και οι μεγαλύτερες επιτυχίες
Ο Τέιλορ έχει γράψει πολλά γνωστά τραγούδια των Queen, όπως το *«Invisible Man»*, το *«A Kind of Magic»*, το *«I'm in Love with My Car»* και το *«[[Radio Ga Ga]]»*. Επίσης, ισχυρίζεται ότι ο Φρέντι Μέρκιουρι έγραψε μαζί του το *«Innuendo»*, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία γι' αυτό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος
* Διάφορες σπάνιες φωτογραφίες και βιογραφικά στοιχεία για τον καλλιτέχνη

Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί
Κατηγορία:Ντράμερς
Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards
Κατηγορία:Queen
Κρίστον Τεμπό

Ο αντιστράτηγος **Κρίστον Τεμπό** (*Christon Tembo*, 1944 - 6 Μαρτίου 2009) ήταν αντιπρόεδρος και στρατιωτικός διοικητής της Ζάμπιας.

## Βιογραφία και πρώιμη πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε το 1944. Ακολούθησε αρχικά στρατιωτική καριέρα και αποστρατεύτηκε το 1990. Μετά την αποστράτευσή του έγινε μέλος του Κινήματος για Πολυκομματική Δημοκρατία και έγινε αντιπρόεδρός του επί προεδρίας του Φρέντερικ Τσιλούμπα.

## Μετέπειτα πορεία
Από το 1995 ως το 1996 χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών και στη συνέχεια αντιπρόεδρος, από το 1997 ως το 2001. Διεκδίκησε το προεδρικό αξίωμα στις εκλογές που διενεργήθηκαν το Δεκέμβριο του 2001 και ήρθε τρίτος λαμβάνοντας γύρω στο 13% των ψήφων. Εξαιτίας της συμμετοχής του στις προεδρικές εκλογές, οι σχέσεις του με τον Τσιλούμπα διεκόπησαν και ο Τεμπό ίδρυσε νέο κόμμα ανταρτών, με την ονομασία Φόρουμ για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη (FDD).

Το 1989 του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για συνωμοσία με σκοπό την ανατροπή του τότε προέδρου Κένεθ Καούντα πράξη που θεωρήθηκε ότι ήταν προδοσία και επέσειε τη θανατική ποινή. Στο δικαστήριο έλαβε υπεράσπιση με επιτυχία από το δικηγόρο Λεβί Μουαναγουάσα, ο οποίος εξελέγη πρόεδρος το 2002.

Πέθανε στη Λουσάκα στις 6 Μαρτίου του 2009 .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Ζάμπιας
Κατηγορία:Στρατιωτικοί
Δοβρομηρός Χρύσος

Ο **Δοβρομηρός ο Χρύσος** (βουλγάρικα: Добромир Хриз) ήταν ηγέτης των Βλάχων και των Βουλγάρων την εποχή της που ο Αλέξιος Γ' Άγγελος ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας. Έγινε γνωστός το 1197 ενώ η τελευταία αναφορά για αυτόν είναι από το 1202. Ήταν τοπάρχης στην Ανατολική Μακεδονία.

Ήταν ήδη παντρεμένος, αλλά για να παγιώσει μια συμμαχία με τον Αυτοκράτορα δέχθηκε την κόρη του Βυζαντινού πολέμαρχου Μανουήλ Καμύτζη, η οποία υποχρεώθηκε να χωρίσει τον σύζυγό της και να παντρευτεί τον Δοβρομηρό το 1198. Περί το 1200 παντρεύτηκε για τρίτη φορά την εγγονή του Αυτοκράτορα, Θεοδώρα Αγγελίνα, η οποία προηγουμένως ήταν παντρεμένη με έναν άλλο τοπάρχη, τον Ιβαγκό.

Το 1202 η επικράτεια του Χρυσού κατακτήθηκε από τον Βούλγαρο αυτοκράτορα Καλογιάννη.

## Πηγές
**Ο city of Byzantium: annals of [[Νικήτας Χωνιάτης|Niketas Choniates]]* tr. Harry J. Magoulias (Detroit: Wayne State University Press, 1984) pp. 267-270, 277-280, 293-294.

## Σημειώσεις


Κατηγορία:Βούλγαροι ευγενείς
Μανουήλ Καμύτζης

Ο **Μανουήλ ο Καμύτζης** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, πρωτοστράτωρ, που έζησε στα τέλη του 12ου αιώνα. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Καμύτζη και της Μαρίας Αγγελίνας, η οποία από την μεριά της μητέρας της, Θεοδώρας, ήταν εγγονή του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αλέξιου Ά Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας. Έτσι ήταν πρώτος ξάδελφος των αυτοκρατόρων Ισαάκιου Β΄ Άγγελου και Αλέξιου Γ΄ Κομνηνού καθώς και του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Ά Δούκα. Γεννήθηκε κατά πάσα πιθανότητα περί το 1150 και πέθανε σε άγνωστη ημερομηνία μετά το 1202

Ήταν επικεφαλής αυτοκρατορικών στρατευμάτων, όταν η Γ' Σταυροφορία διέσχισε την Βυζαντινή επικράτεια, όπου κατόρθωσε να προκαλέσει ζημιές στα γερμανικά στρατεύματα με διαρκής παρενοχλήσεις, ωστόσο χάρη στη βοήθεια των Αρμενίων και καθώς διέθετε λιγότερες δυνάμεις από τους Γερμανούς, ηττήθηκε.

Η κόρη του Μανουήλ, το όνομα της οποίας δεν είναι γνωστό, υποχρεώθηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο να χωρίσει τον άντρα της και να παντρευτεί τον Βλάχο ηγέτη Ντόμπρομιρ το 1198.

Αργότερα ο Μανουήλ πολέμησε εναντίον του Βούλγαρου ηγέτη  Ιβάνκο και αιχμαλωτίστηκε. Ο Αυτοκράτορας δεν έκανε τίποτα για την απελευθέρωσή του, και έτσι ο Μανουήλ ζήτησε από τον γαμπρό του, Ντόμπρομιρ, να καταβάλει τα λύτρα, και προσχώρησε σε αυτόν πολεμώντας ενάντια στην Αυτοκρατορία. Η τελευταία αναφορά για αυτόν είναι από το 1202.

Το όνομα της γυναίκας του Μανουήλ δεν είναι γνωστό. Είναι γνωστό ότι είχε μία κόρη, που αναφέρθηκε παραπάνω, και έναν γιο ονόματι Ιωαννη Καμύτζη.

## Παραπομπές


## Πηγές
**Ο city of Byzantium: annals of [[Νικήτας Χωνιάτης|Niketas Choniates]]* tr. Harry J. Magoulias (Detroit: Wayne State University Press, 1984) especially pp.&nbsp;221–224, 282-283, 293-294.
*Κ. Βάρζος, *Η Γενεαλογία των Κομνηνών* (Θεσσαλονίκη, 1984) τόμος 2 σελ. 690-713.

Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Πρωτοστράτορες
Παρθένιος

:Για άλλα πρόσωπα δείτε Παρθένιος (αποσαφήνιση)

Ο **Παρθένιος** ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής ελληνιστικής περιόδου που άκμασε τον 1ο αιώνα π.Χ. στη Νίκαια (Βιθυνίας).

Αιχμαλωτίσθηκε από τους Ρωμαίους, το 73 π.Χ., στον πόλεμο κατά του Μιθριδάτη και οδηγήθηκε στη Ρώμη. Εκεί, αφού κατάφερε την απελευθέρωσή του, μετέβη στη Νάπολη, όπου εργάσθηκε ως δάσκαλος έχοντας μαθητή του μεταξύ άλλων και τον  Βιργίλιο.

Ο Παρθένιος υπήρξε περισσότερο ελεγειακός ποιητής που μόνο οι τίτλοι των ποιημάτων του έχουν διασωθεί όπως "*Αφροδίτη*", "*Δήλος*", "*Κριναγόρας*", "*Ηρακλής*", "*Μεταμορφώσεις*" κ.λπ. έχει διασωθεί όμως το πεζό κείμενό του «Περί ερωτικών παθημάτων» που έγραψε για τον φίλο του Γάλλο που αποτελεί ένα απάνθισμα ερωτικών θρύλων και περιπετειών.

## Δείτε επίσης

## Πηγές
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 15ος, σελ. 536

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σκλάβοι
Παρθένιος (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Παρθένιος** φέρονται τ΄ ακούλουθα ιστορικά πρόσωπα και τοπωνύμια :

* Παρθένιος αρχαίος Έλληνας ποιητής της ελληνιστικής περιόδου (1ος αιώνας μ.Χ.)
* Άγιος Παρθένιος Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
* Παρθένιος Α΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 1639-1644.
* Παρθένιος Β΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 1644-1646 και 1648-1651.
* Παρθένιος Γ΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 1656-1657
* Παρθένιος Δ΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για πέντε φορές στο χρονικό διάστημα 1657 - 1685.
* Παρθένιος Γερίνης Πατριάρχης Ιεροσολύμων.
* Παρθένιος Α΄ Αλεξανδρείας Πατριάρχης Αλεξανδρείας.
* Παρθένιος Β΄ Αλεξανδρείας Πατριάρχης Αλεξανδρείας.
* Παρθένιος Γ΄ Αλεξανδρείας Πατριάρχης Αλεξανδρείας κατά τα έτη 1987-1996.
* Παρθένιος Παλαιών Πατρών Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών και οπλαρχηγός (1766).
* Παρθένιος Βαρδάκας Μητροπολίτης Κίτρους και Κατερίνης κατά τα έτη 1904-1933.
* **Παρθένιος Σμύρνης** Μητροπολίτης Σμύρνης (1707-1712). Είχε διαδεχθεί τον Κυπριανό Σμύρνης.
* Παρθένιος ο Πελοποννήσιος Λόγιος μοναχός και δάσκαλος, και αργότερα Επίσκοπος Καλαβρύτων.

## Γεωγραφία
* **Παρθένιος όρμος**, μεγάλος όρμος βόρεια των ακτών της νήσου Λέρου - Δωδεκάνησα,
* Παρθένιος ποταμός, ποταμός της Μικράς Ασίας που εκβάλλει στον Εύξεινο Πόντο.
Καλογιάννης

Το όνομα ή επώνυμο Καλογιάννης μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:

* Καλογιάν της Βουλγαρίας (επίσης Καλογιάννης ο Ρωμαιοκτόνος, Ιβάν Α΄ ή Ιωάννης Α΄), αυτοκράτορας (τσάρος) της Βουλγαρίας 1197-1207
* Αντώνης Καλογιάννης (1940 - 2021), Έλληνας τραγουδιστής
* Δημήτρης Καλογιάννης, ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής του ΠΑΟΚ
* Κώστας Καλογιάννης (1909 – ;), ποδοσφαιριστής των συλλόγων της Θεσσαλονίκης Άρη, Ηρακλή και ΠΑΟΚ.
Ευπαλίνος

Ο **Ευπαλίνος** (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν Μεγαρίτης αρχιτέκτονας. Έγινε διάσημος με το σπουδαίο έργο του, το Ευπαλίνειον όρυγμα στη Σάμο, μια σήραγγα μήκους περίπου 1 χλμ. και διατομής περίπου 1,75 x 1,75 μ. που κατασκευάσθηκε γύρω στα 550 με 530 π.Χ. Κατά μήκος της σήραγγας ο Ευπαλίνος κατασκεύασε έναν αγωγό, ο οποίος μετέφερε το νερό στην πόλη. Ο αγωγός που αποκαλύφθηκε θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα τεχνικά έργα της αρχαιότητας, εαν αναλογιστεί κανείς πως η κατασκευή του άρχισε συγχρόνως και από τα δύο άκρα του και οι σήραγγες που διανοίγονταν με αυτόν τον τρόπο, συναντήθηκαν στη μέση και αποτέλεσαν ενιαίο όρυγμα. Η πραγματοποίηση του έργου προϋπέθετε την ορθή επίλυση του σχετικού γεωμετρικού προβλήματος και ακριβέστατη χάραξη πάνω στο έδαφος.
Το έργο αυτό το ανέθεσε στον Ευπαλίνο ο τύραννος Πολυκράτης γιατί τον θεωρούσε έναν από τους σπουδαιότερους αρχιτέκτονες της εποχής του.
## Αναφορές
*Ηρόδοτος Βιβλίο Γ (Θάλεια),60
*Hermann J. Kienast (The aqueduct of Eupalinos in Samos), Αθήνα 2004, Έκδοση του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού
http://www.eupalinos-tunnel.gr/ 

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μηχανικοί
Κατηγορία:Αρχαίοι Μεγαρείς
Όρμος

thumb|right|Πανοραμική θέα του όρμου του Καστελόριζου|360px
Με την επίσημη ονομασία **όρμος** (κοινώς σαπιέντζα, ράδα, αγκυροβόλιο, καραβοστάσι) χαρακτηρίζεται γενικά μέρος της θάλασσας κατάλληλο για αγκυροβολία. Ειδικότερα ως ακτογραφικός όρος χαρατηρίζει μικρή κόλπωση που υπό ειδικές συνθήκες, (κατά διεύθυνση πνέοντος ανέμου ή υφιστάμενου κυματισμού), μπορεί να προσφέρει ασφάλεια στα εντός αυτού αγκυροβολημένα πλοία.

Ο όρμος δεν αποτελεί φυσικό λιμένα και κατά προέκταση υπονοεί ανυπαρξία εντός αυτού λιμενικών εγκαταστάσεων. 
Γενικά ο όρμος κατατάσσεται μεταξύ του κολπίζοντος όρμου και του ορμίσκου (υφόρμου).

## Διάκριση όρμων
[thumb|right|300px|Ο Όρμος [Τουλόν. Εδώ διακρίνονται ο *απλούς όρμος* της Τουλόν (άνω), δύο *αμφίπυγοι όρμοι* εκατέρωθεν του ισθμού της χερσονησίδας (αριστερά) και δύο *αμφίδυμοι όρμοι* νότια της χερσονησίδας (κάτω).]]
Γενικά οι όρμοι διακρίνονται (κατά ελληνική επίσημη ονομασία), ως ακολούθως:
# **Απλοί όρμοι**. Λέγονται εκείνοι που είναι μεμονωμένοι και άσχετοι με άλλους παρακείμενους, π.χ. οι όρμοι Αναβύσσου, Βουλιαγμένης και Φαλήρου, στο Σαρωνικό κόλπο, ή οι δυτικοί όρμοι του Λακωνικού κόλπου. 
# **Αμφίπυγοι όρμοι**. Λέγονται εκείνοι οι όρμοι που σχηματίζονται εκατέρωθεν μιας χερσονήσου μετά ισθμού π.χ. οι όρμοι Πορτο-Κάγιο και Μαρμάρι της Μάνης στην ακρωταινάρια χερσόνησο. 
# **Αμφίδυμοι όρμοι** Λέγονται εκείνοι οι όρμοι που βρίσκονται εγγύτατα και χωρίζονται από μια χερσαία προβολή χωρίς ισθμό. Πρόκειται για αμφίπλευρους όρμους χερσονήσου χωρίς ισθμό, όπως π.χ. Σάμη - Αντίσαμος Κεφαληνίας.
# **Ελεύθεροι όρμοι**. Χαρακτηρίζονται εκείνοι στους οποίους επιτρέπεται η εντός αυτών προσέγγιση και αγκυροβολία.
# **Απαγορευμένοι όρμοι**. Χαρακτηρίζονται σε αντιδιαστολή των προηγουμένων όρμοι που περιλαμβάνονται σε ζώνες στρατιωτικών εγκαταστάσεων, βιομηχανικών ή πετρελαϊκών εγκαταστάσεων, ναυτικών οχυρών, φυλακών ή εκτοπισμών κ.λπ. όπου η προσέγγιση και αγκυροβολία σ΄ αυτούς απαγορεύεται, εκτός ανωτέρας βίας και αυτή κατόπιν άμεσης ενημέρωσης πλησιέστερης Αρχής.

## Ορμίσκος
[thumb|right|230px|Ορμίσκος της [Πειραϊκής]]
Ορμίσκος, κοινώς: μανδράκι, ονομάζεται ο πολύ μικρός όρμος όπως π.χ. οι όρμοι της Πειραϊκής χερσονήσου, το Μανδράκι Ύδρας, Μανδράκι Ρόδου, κ.ά. Και οι ορμίσκοι διακρίνονται επιμέρους ομοίως όπως οι όρμοι.

## Άλλοι όροι
Σημαντικός συναφής όρος στην έννοια του όρμου, ευρείας χρήσης, είναι ο όρος *εν όρμω* που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε γεγονότα πλοίων (εγγραφές ημερολογίων, ναυτιλιακές πράξεις, διακινούμενα τηλεγραφήματα κ.λπ.) που συμβαίνουν εντός όρμου, και μόνο, σε αντιδιαστολή του όρου *εν πλω*.

## Δείτε επίσης
* Πάνορμος
* Όρμιση
* Μεθόρμιση
* Ορμίδιο (που πολλοί το εκλαμβάνουν ή ονομάζουν λανθασμένα τον ορμίσκο)

## Πηγές
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΘ΄, σελ.80.

Κατηγορία:Ναυτική γεωγραφία
Κατηγορία:Θαλάσσια γεωγραφία
Αλ Μπαρά

Η **Αλ Μπαρά** (αραβικά: *بارة*) ή **Μπαρά** ήταν αρχαία πόλη της βορειοδυτικής Συρίας, κοντά στην Απάμεια-Πέλλα. Η αρχαία ελληνική της ονομασία ήταν **Καπρόπερα**. Απέχει 65 χιλιόμετρα βορείως της σημερινής Χαμά (Hama) και 80 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Χαλεπίου (αρχαία Βέροια). Πρόκειται για μια από τις Νεκρές Πόλεις της Συρίας, οικισμούς που άκμασαν κατά την υστερο-ρωμαϊκή (πρωτο-βυζαντινή) περίοδο.  

Πρόκειται για τις πιο εκτεταμένες νεκρές πόλεις στη βόρειο Συρία. Μέχρι την άφιξη των πρώτων Σταυροφόρων (11ος αιώνας) ήταν προμαχώνας της ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αν και ιδρύθηκε μάλλον από τον Σέλευκο Α', η Καπρόπερα ήταν έως και τον 4ο αιώνα μ.Χ. ασήμαντη πόλη. Αργότερα, όμως, εξελίχθηκε σε κέντρο παραγωγής κρασιού και ελαιολάδου στην περιοχή. Η Μπαρά περιβαλλόταν από πλούσια και γόνιμη γη, στην εμπορική οδό που ένωνε την Αντιόχεια με την Απάμεια. 

Από τον 7ο αιώνα – μετά την αραβική κατάκτηση – παρά το γεγονός ότι οι άλλοι οικισμοί είχαν εγκαταλειφθεί και παρήκμαζαν, η πόλη συνέχιζε να ακμάζει και μάλιστα παρέμεινε χριστιανική με τον επίσκοπό της να εξαρτάται από το Πατριαρχείο Αντιοχείας. Τον 11ο αιώνα η Μπαρά περιέπεσε στην κατοχή των Σταυροφόρων και από την πόλη εφορμώντας οι τελευταίοι προέβησαν σε καννιβαλικά επεισόδια στη γειτονική Μαρώνεια το 1098. Το 1125 οι Σταυροφόροι απωθήθηκαν από τα Μέγαρα και την πόλη κατέλαβαν οι Μουσουλμάνοι. Στα τέλη του 12ου αιώνα η πόλη ερημώθηκε λόγω σεισμού. Δειλά–δειλά, μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα η νέα πόλη Αλ Μπάρα άνθισε πλάι στην αρχαία στο Jebel Riha.
 
Σήμερα η γη της Μπαρά είναι τόσο καλυμμένη από πυκνά δένδρα και παρακλάδια, ώστε να μην υπάρχει διαδρομή ανάμεσα στα ερείπια. Παρ’ όλα αυτά η γη είναι γόνιμη ακόμη, ώστε και σήμερα να πραγματοποιείται συγκομιδή ελιάς, σταφυλιού και βερίκοκου. Τα ερείπια καλύπτουν έκταση 6 τετραγωνικών χιλιομέτρων και περιλαμβάνουν πολλές μεγάλες βίλλες, τρία μοναστήρια – με έκταση όσο 12 βυζαντινές εκκλησίες - καθώς επίσης και πέντε βυζαντινές εκκλησίες. 

Τα πιο εντυπωσιακά μνημεία βρίσκονται 200 μέτρα παραπέρα και αφορούν στις πυραμίδες – τύμβους, στα οποία οι λαξευμένοι άκανθοι μαρτυρούν για τον πλούτο της Μπαρά. Η μεγαλύτερη πυραμίδα στεγάζει πέντε διακοσμημένες σαρκοφάγους. Νοτίως αυτής υπάρχει ένας υπόγειος τάφος με τρεις αψίδες και ένα καλοδιατηρημένο μοναστήρι.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Μαρώνεια Συρίας

Η **Μαρώνεια** ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Συρίας. 

Λεγόταν αλλιώς **Μαρωνία** και **Μαρωνιάς**. Την αναφέρει ο Αππιανός  σαν μια από τις πόλεις που ίδρυσε ο Σέλευκος Α'. Αντλεί το όνομά της από την ομώνυμη θρακική πόλη. Ο Γκρέιντζερ υποστήριξε ότι την έκτισαν ναι μεν οι Θράκες Μαρωνείς, αλλά μετά το 190 π.Χ., οπότε ήλθαν εκεί σαν πρόσφυγες μαζί με Ευβοείς και Αιτωλείς. Ωστόσο υπήρχε και Μαρώνεια στην Κρήτη (πατρίδα του ποιητού Σωτάδου) και δεν αποκλείεται να ήταν η συριακή πόλη αποικία Κρητών μισθοφόρων. Ο Ιερώνυμος  την τοποθετεί 30 μίλια ανατολικά της Αντιοχείας, κοντά στην Δάφνη. Στο μοναστήρι του οικισμού της Μαρωνείας ασκήτευσε ο άγιος Μάλχος, του οποίου η μνήμη τιμάται στις 21 Οκτωβρίου. 

Δεν αποκλείται να είναι η σημερινή Maarat al Numan κοντά στην Απάμεια, με ερείπια. Την πόλη αναφέρει και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια.
*Από τον βίο του αγίου Μάλχου.
*Από το βιβλίο του Getzel M. Cohen: *The Hellenistic Settlements in Syria, the Red Sea Basin, and North Africa*.

Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας