open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Στανίσουαφ Ζουουκιέφσκι

Ο **Στανίσουαφ Ζουουκιέφσκι** (πολωνικά: *Stanisław Żółkiewski*) ( 1547 – 7 Οκτωβρίου 1620) ήταν Πολωνός ευγενής του οικόσημου Λούμπιτς, μεγιστάνας, στρατιωτικός διοικητής και καγκελάριος του Πολωνικού στέμματος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ο οποίος έλαβε μέρος σε πολλές εκστρατείες της Κοινοπολιτείας στα νότια και ανατολικά σύνορα. Κατέλαβε μια σειρά από υψηλόβαθμες θέσεις στη διοίκηση της Κοινοπολιτείας, συμπεριλαμβανομένου του καστελάνου του Λβουφ (από το 1590), του βοεβόδα του Βοεβοδάτου Κιέβου και του Μεγάλου Καγκελάριου του στέμματος (από το 1618). Από το 1588 ήταν επίσης Χετμάνος και το 1618 προήχθη σε Μέγας Χετμάνος του Στέμματος. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας κέρδισε μεγάλες μάχες εναντίον της Σουηδικής Αυτοκρατορίας, της Μοσχοβίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Τάταρων.

Η πιο γνωστή νίκη του Ζουουκιέφσκι ήταν εναντίον των συνδυασμένων ρωσικών και σουηδικών δυνάμεων στη Μάχη του Κλούσινο το 1610, στον απόηχο της οποίας οι Πολωνοί κατέλαβαν τη Μόσχα. Πέθανε στη Μάχη της Τσετσορά το 1620 κατά των Οθωμανών, αφού φέρεται να αρνήθηκε να υποχωρήσει. Ήδη γνωστός ως στρατιωτικός ηγέτης, ο ηρωικός θάνατος του Ζουουκιέφσκι ενίσχυσε περαιτέρω τη φήμη του. Θεωρείται ως ένας από τους πιο ολοκληρωμένους στρατιωτικούς διοικητές στην ιστορία της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.

## Βιογραφία

## Μνήμη
Ο ηρωικός θάνατος του Ζουουκιέφσκι – που απεικονίζεται σε πολλά έργα τέχνης από σύγχρονους – τόνωσε τη φήμη του και του εξασφάλισε μια θέση ανάμεσα στο πάνθεον των πιο διάσημων Πολωνών στρατιωτικών διοικητών. Στα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατό του αναφέρθηκε στα έργα συγγραφέων όπως οι Στέφαν Ζερόμσκι, Γιούζεφ Σούισκι, Γιούλιαν Ούρσιν Νιεμτσέβιτς και Μάρια Κονοπνίτσκα. Μέχρι σήμερα, η ιστορία του θανάτου του είναι η πιο απομνημονευμένη πτυχή της ζωής του, με μια σειρά από πηγές να συζητούν τον «θρύλο του Ζουουκιέφσκι».

Ένα μνημείο χτίστηκε στον τόπο του θανάτου του Ζουουκιέφσκι από τον γιο του, Γιαν, το 1621. Υπάρχει μία επιγραφή με ένα σύνθημα από τον Οράτιο: «*Quam dulce et decorum est pro patria mori*» (Πόσο γλυκό και ταιριαστό είναι να πεθαίνεις για την πατρίδα σου). Το μνημείο καταστράφηκε το 1868, ξαναχτίστηκε το 1912 και ανακαινίστηκε το 2003. Είναι ένας χώρος εκδηλώσεων που διοργανώνονται από την πολωνική μειονότητα στη Μολδαβία.

Το 1903 χτίστηκε ένα άγαλμα του Ζουουκιέφσκι στο Ζούουκιεφ, αλλά κατεδαφίστηκε το 1939 από τα σοβιετικά στρατεύματα στον απόηχο της σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία. Στη σύγχρονη Πολωνία, ο Ζουουκιέφσκι εορτάζεται ως στρατιωτικός ήρωας, αλλά η Ημέρα Ενότητας της σύγχρονης Ρωσίας γιορτάζει την επέτειο της παράδοσης των πολωνικών δυνάμεων που εγκατέστησε στη φρουρά της Μόσχας. Από το 2011, η εκκλησία και το κάστρο του Αγίου Λαυρεντίου στη Ζούουκφια ανακαινίστηκε από μια ομάδα Πολωνών και Ουκρανών συντηρητών.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση

* 
* 

Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς
Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς
Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί
Κοιμώμενος Λέων (Μπίτομ)

Ο **Κοιμώμενος Λέων** (πολωνικά: *Lew śpiący*, γερμανικά: *Schlafender Löwe*) είναι μνημείο που βρίσκεται στην πλατεία της αγοράς του Μπίτομ στην Πολωνία. Το μνημείο έχει γίνει ένα από τα πιο αξιοσημείωτα ορόσημα του Μπίτομ.

## Ιστορία
Το μνημείο ανεγέρθη αρχικά το 1873, για να τιμήσει τη μνήμη των πεσόντων κατοίκων της περιοχής Beuthen στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Ο Κοιμώμενος Λέοντας αρχικά στεκόταν στην κορυφή ενός βάθρου, πάνω στο οποίο ήταν γραμμένα τα ονόματα των πεσόντων.

Το 1932 το μνημείο μεταφέρθηκε στην Πλατεία Ακαδημίας (*Plac Akademicki*).

Το 1945, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το βάθρο του μνημείου καταστράφηκε. Στη συνέχεια, ο λέοντας μεταφέρθηκε στο πάρκο της πόλης.

Δεν είναι γνωστό πότε, αλλά ο Κοιμώμενος Λέοντας μεταφέρθηκε στη Βαρσοβία όπου στήθηκε στις πύλες του ζωολογικού κήπου της Βαρσοβίας. Το 2008 το μνημείο επέστρεψε στο Μπίτομ.

## Παραπομπές


## Πηγές

* " "Lew śpiący" – historia jednego odlewu ". *instytutkorfantego.pl* . Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020.
* " Powrót lwa!  ". *bytom.pl* . Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020.
* " Tajemnicza historia śpiącego lwa  ". *bytom.pl* . Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020.
* " Wstydliwa historia, czyli rzecz o bytomskim lwie ". *histmag.org* . Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020.

Κατηγορία:Μπίτομ
Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία
Τσεν Σινγκ (υδρολόγος)

Ο **Τσεν Σινγκ** ( Κινέζικα: 陈惺 ; Ιούλιος 1921 – 15 Μαΐου 2009) ήταν Κινέζος υδρολόγος που συμμετείχε στο σχεδιασμό του φράγματος Banqiao.

Ο Τσεν γεννήθηκε στο Ναντζίνγκ και ήταν ένθερμος επικριτής της κυβερνητικής πολιτικής κατασκευής φραγμάτων, η οποία περιλάμβανε πολλά φράγματα στη λεκάνη. Είχε συστήσει 12 υδροφράχτες για το φράγμα Banqiao, αλλά κατασκευάστηκαν 5 και ο Τσεν Σινγκ επικρίθηκε ως υπερβολικά συντηρητικός. Άλλα φράγματα του έργου, συμπεριλαμβανομένου του φράγματος Shimantan, είχαν παρόμοιες μειώσεις των χαρακτηριστικών ασφαλείας και ο Chen απομακρύνθηκε από το έργο. Το 1961, μετά την εμφάνιση προβλημάτων με το σύστημα ύδρευσης, επέστρεψε για να τον βοηθήσει. Ο Τσεν συνέχισε να είναι ειλικρινής επικριτής του συστήματος και απομακρύνθηκε ξανά από το έργο.

Τον Αύγουστο του 1975, το φράγμα Banqiao και το φράγμα Shimantan αστόχησαν όταν κατακλύστηκαν από τον Τυφώνα Νίνα, όπως είχε προειδοποιήσει ο Chen. Η αστοχία τους κατέστρεψε άλλα 60 φράγματα κατάντη.

Τη δεκαετία του 1980, ο Τσεν συμμετείχε στον οργανισμό Agri-Energy Roundtable (AER), παρακολουθώντας και μιλώντας σε πολλά συνέδρια στην παγκόσμια σκηνή και έγινε ο πρώτος Κινέζος που εντάχθηκε στο διοικητικό συμβούλιο της AER. Το 1984 ο Τσεν συνεργάστηκε με τον επαρχιακό του κυβερνήτη, Χε Ζουκάνγκ, για να προσκαλέσουν μια διεθνή επενδυτική αποστολή -που οργανώθηκε αργότερα από την AER- η οποία αποδείχθηκε επιτυχημένη στο να προσελκύσει την παγκόσμια προσοχή στους πόρους και τις ευκαιρίες στην κεντρική Κίνα.

Πέθανε τον Μάιο του 2009 σε ηλικία 87 ετών 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Υδρολόγοι
Κατηγορία:Κινέζοι επιστήμονες
Κατηγορία:Ασιάτες επιστήμονες
Μπουριατική γλώσσα

Τα **μπουργιάτικα** (μπουργιάτικα: буряад хэлэн, *μπουριάατ χελέν*), γνωστά και σε κινεζικές πηγές ως **μπαργκουμπουργιατική διάλεκτος** της μογγολικής γλώσσας στην Κίνα και ως **μπουριατομογγολικά** σε σοβιετικές πηγές που δημοσιεύθηκαν πριν το 1956 είναι μια ποικιλία των μογγολικών γλωσσών που ομιλείται από τους Μπουριάτες και τους Μπαργκά. Άλλοι θεωρούν ότι είναι ξεχωριστή γλώσσα και άλλοι μια μεγάλη διαλεκτική ομάδα της μογγολικής γλώσσας.

## Γεωγραφική κατανομή
μικρογραφία|300x300εσ|Γεωγραφική κατανομή της μπουριατικής γλώσσας
Η πλειοψηφία των ομιλητών της μπουριατικής ζουν στη Ρωσία όπου είναι επίσημη γλώσσα στη δημοκρατία της Μπουργιατίας και πρώην επίσημη γλώσσα στους καταργηθέντες αυτόνομους θύλακες Ουστ-Ορντά και Άγκα Μπουργιατίας. Στην ρωσική απογραφή του 2002, 353.113 άτομα από 445.175 Μπουργιάτες (72.3%) δήλωσαν ότι μιλούσαν μπουργιάτικα. Περίπου 15.694 άτομα άλλων εθνοτήτων επίσης γνωρίζουν την γλώσσα, κυρίως Ρώσοι στην Μπουργιατία. Οι Μπουργιάτες έχουν ξεχωριστή λογοτεχνική πρότυπη γλώσσα με βάση το κυριλλικό αλφάβητο. Βασίζεται στο ρωσικό με την προσθήκη των παρακάτω γραμμάτων: Ү/ү, Ө/ө και Һ/һ.

Υπάρχουν πάνω από 100.000 Μπουργιάτες στην Μογγολία και την εσωτερική Μογγολία της Κίνας.

## Αλφάβητο
Από τα τέλη του 17ου αιώνα και έπειτα, οι Μπουριάτες χρησιμοποιούσαν τα κλασσικά μογγολικά για θρησκευτικούς σκοπούς. Η γλώσσα του 18ου και του 19ου αιώνα αναφέρεται ως περίοδος της παλαιάς μπουριατικής γλώσσας και λογοτεχνίας.

Πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση, το κληρικό έργο των δυτικών Μπουριατών γινόταν στα ρωσικά και δεν γραφόταν από τους ίδιους τους Μπουριάτες, αλλά αρχικά από εκπροσώπους της τσαρικής διοίκησης, με το παλαιό μογγολικό αλφάβητο να παραμένει σε χρήση από ευγενείς, λάμα και εμπόρους με επαφές στην Τιβά, την εξωτερική και εσωτερική Μογγολία.

Το 1905, ο Αγκβάν Ντορζίεφ επινόησε το αλφάβητο βαγκίντρα βασισμένο στο Παλαιό μογγολικό αλφάβητο. Μέχρι το 1910 είχε χρησιμοποιηθεί σε κάποια βιβλία αλλά εντέλει το βαγκίντρα δεν κατάφερε να εδραιωθεί. 

Στην Σοβιετική Ένωση, το 1926 ξεκίνησε η οργανωμένη επιστημονική ανάπτυξη του λατινικού αλφαβήτου για την μπουριατική γλώσσα. Το 1929 ετοιμάστηκε το νέο μπουριάτικο αλφάβητο με τα παρακάτω γράμματα: **A a, B b, C c, Ç ç, D d, E e, Ә ә, Ɔ ɔ, G g, I i, J j, K k, L l, M m, N n, O o, P p, R r, S s, Ş ş, T t, U u, Y y, Z z, Ƶ ƶ, H h, F f, V v**. Ωστόσο το παραπάνω αλφάβητο δεν εγκρίθηκε. Τον Φεβρουάριο του 1930, εγκρίθηκε το νέο λατινικό αλφάβητο για τα μπουργιάτικα. Περιείχε όλα τα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου εκτός από τα **h, q, x**, τα δίγραφα **ch, sh, zh**, και το γράμμα **ө**. Τον Ιανουάριο του 1931, εγκρίθηκε η τροποποιημένη μορφή του λατινικού αλφαβήτου για τα μπουργιάτικα, η οποία ήταν ολόιδια με τα υπόλοιπα λατινικά αλφαβήτα για τις περισσότερες γλώσσες της Σοβιετικής Ένωσης.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Μογγολικές γλώσσες
Κατηγορία:Γλώσσες της Μογγολίας
Σάκης Γιαννακόπουλος

Ο **Διονύσιος "Σάκης" Γιαννακόπουλος** (εναλλακτική ορθογραφία: Διονύσης) (γεννήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1982 στην Καλαμάτα ) είναι πρώην Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν βοηθός προπονητή για το Λαύριο της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας. Έχει ύψος 1,95 μέτρων και ήταν  σούτινγκ γκαρντ / σμολ φόργουορντ .

## Επαγγελματική πορεία
Ο Γιαννακόπουλος έπαιξε συλλογικό μπάσκετ στις μικρότερες ηλικίες με τον Πανελευσινιακό (2000–2001), τον Ποσειδώνα Καλαμάτας (2001–2004) και το Λαύριο (2004–2010). Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με το Λαύριο, στην Α2 Κατηγορία , την περίοδο 2010–11.  Την ίδια χρονιά ψηφίστηκε MVP της Α2 Εθνικής.

Με το Λαύριο, έπαιξε στην κορυφαία Α1 Εθνική, για πρώτη φορά, τη χρονιά 2015–16 . Ήταν ο επί χρόνια αρχηγός της ομάδας του Λαυρίου. Ο Γιαννακόπουλος έπαιξε σε πάνω από 150 παιχνίδια με το Λαύριο και είναι ο κάτοχος της επίδοσης των περισσοτέρων συμμετοχών στο σύλλογο. 

Αφού έπαιξε 3 χρονιές με το Λαύριο στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ελλάδας, αποσύρθηκε από το επαγγελματικό μπάσκετ το 2018.

## Σταδιοδρομία στην Εθνική ομάδα
Ο Γιαννακόπουλος ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Ελλάδας. Με την εθνική ομάδα εφήβων της Ελλάδας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 της FIBA του 2000, όπου κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο. 

## Προπονητική πορεία
Στις 7 Αυγούστου 2018, το Λαύριο ανακοίνωσε επίσημα ότι ο Γιαννακόπουλος αποσύρεται από το επαγγελματικό μπάσκετ και εντάσσεται στο προπονητικό επιτελείο της ομάδας, ως βοηθός προπονητή .

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ στο FIBA.com
* Προφίλ στο Eurobasket.com
* Προφίλ στην Α1 ΕΣΑΚΕ (in Greek)

Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λαυρίου
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Αμέλαντες Εύβοιας

Οι **Αμέλαντες** είναι μικρό χωριό στην βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Οι Αμέλαντες βρίσκονται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του Ξηρού Όρους σε υψόμετρο 490 μέτρα. Το χωριό απέχει 32 χλμ. ΒΔ. από το Μαντούδι (έδρα του δήμου), 35 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Λίμνη, 86 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα. Ανατολικά του χωριού περνάει ο ποταμός Νηλέα (οι ντόπιοι τον αποκαλούν Αράπη) και ανατολικότερα η Ε.Ο. Χαλκίδας - Αιδηψού. Το χωριό αναφέρεται την περίοδο της τουρκοκρατίας και σύμφωνα με την τοπική παράδοση η ονομασία του προέρχεται από τον Τούρκο Αμέλ – Αγά. Σύμφωνα με άλλη, οφείλεται στην ιδιωματική παραφθορά της αρχαίας λέξης "μέλας", δηλ. μαύρος, λόγω του χρώματος της ιλύος (λάσπης) του γειτονικού ποταμού Νηλέα που αναφέρεται από την αρχαιότητα. Η αρχική θέση του ήταν δυτικά της σημερινής, στην τοποθεσία "Παλιοπαναγιά" η  "Παλιοχώρι". Φυσιολατρικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το φαράγγι του ποταμού Νηλέα του οποίου οι πήγες του ξεκινούν ψηλότερα (βορειοδυτικά) από την Κερασιά, περνά ανατολικά από τους Στράφους και τους Αμέλαντες, στη συνέχεια ενώνεται με τον Κηρέα και τελικά εκβάλει στο Αιγαίο Πέλαγος (στην παραλία Κρύας Βρύσης) δίπλα στην αρχαία Κήρινθο.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κιρραιού (Κηρέως). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τους ακατοίκητους Στράφους αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμελάντων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελυμνίων του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία απογραφής του 2021 ο πληθυσμός είναι 43 κάτοικοι, ενώ στην απογραφή 2011 απογράφονται 22 κάτοικοι. Η τοπική κοινότητα Αμελάντων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 13,285 χμ² (2011).
### Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
## Παραπομπές


## Πηγές

*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Άβνοβα

Τα **Άβνοβα** ή **Ἀβνοβαῖα ὄρη** ήταν η αρχαία ελληνική ονομασία μιας οροσειράς γνωστής στους αρχαίους συγγραφείς Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και Τάκιτο. Η λατινική ονομασία τους ήταν *Abnoba Mons*. Παραδοσιακά τα Αβνοβαία όρη έχουν ταυτισθεί στην ιστορική έρευνα με τον Μέλανα Δρυμό στη σημερινή νότια Γερμανία. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος αναφέρει το τοπωνύμιο στη  *[[Γεωγραφική Υφήγησις|Γεωγραφικήν Υφήγησιν]]* περί το 150 μ.Χ., ως μια οροσειρά (στο πρωτότυπο *ὄρη*) στο εσωτερικό της «Μείζονος Γερμανίας». Είναι σαφές ότι ο γεωγράφος δεν περιορίζει αυτή την ονομασία στον σημερινό Μέλανα Δρυμό, αλλά εννοεί μια ολόκληρη αλυσίδα βουνών. Από την άλλη, ο Τάκιτος αναφέρεται σαφώς στον Μέλανα Δρυμό, όταν γράφει ότι από μια «χλοερή πλαγιά» των βουνών αυτών πηγάζει ο Ίστρος (Δούναβης).

Προγενέστερα, στα *Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού Πολέμου* του Ιουλίου Καίσαρα (6, 25), τα Άβνοβα ταυτίζονται με τα Ερκύνια Όρη, τα σημερινά Μεταλλοφόρα Όρη (γερμ. *Erzgebirge*). Από τους αρχαίους ήδη χρόνους οι εύφορες δυτικές πλαγιές των Αβνόβων ήταν κατοικημένες, ενώ το εσωτερικό τους, που το διέσχιζαν στρατιωτικές ατραποί, ήταν σχεδόν ακατοίκητο. Η θεά των Κελτών ή Γαλατών που λατρευόταν στην περιοχή ήταν γνωστή ως Αμπνόμπα και ήταν αντίστοιχη της ελληνορωμαϊκής θεάς του κυνηγιού Ατρέμιδος/Ντιάνας, οπότε απαντάται εξελληνισμένα ως **Αβνοβαία Άρτεμις** (λατιν. *Diana Abnoba*).

## Δείτε επίσης
* 456 Αμπνόμπα, αστεροειδής

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 124

## Βιβλιογραφία
* Maximilian Ihm: Το λήμμα «Abnoba» στην *[[Εγκυκλοπαίδεια Πάουλυ-Βίσοβα]]*, τόμος I, 1, Στουτγάρδη 1893, στήλη 104
* Werner Heinz και Rainer Wiegels: «Der Diana Abnoba Altar in Badenweiler», *Antike Welt*, 13/4 (1982), σσ. 37-43
* 
* Reinhard Wenskus: Το λήμμα «Abnoba» στο *Reallexikon der Germanischen Altertumskunde*, 2η έκδ., τόμ. 1, εκδόσεις Walter de Gruyter, Βερολίνο/Νέα Υόρκη 1973, σελ. 13 (online εδώ)
* Sabine Ziegler: «Bemerkungen zum keltischen Toponym Abnova/Abnoba», *Historische Sprachforschung*, τόμ. 116, νο. 2 (έτος 2003), σσ. 290-294

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Edition der Geographike Hyphegesis mit Übersetzung und Karte der «Germania magna»'', ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2013
* «Google Earth in der Antike», *Der Spiegel*, τεύχος 39 του 2010

Κατηγορία:Αρχαία Ρωμαϊκή γεωγραφία
Αβόβρα

Η **αβόβρα** (*Abobra*) είναι γένος φυτών της οικογένειας κολοκυνθοειδή, που περιλαμβάνει μόνο ένα είδος, την **αβόβρα τη λεπτόφυλλη** (*Abobra tenuifolia*). Είναι δίοικο, πολυετές, αναρριχητικό φυτό με ρίζες κονδυλώδεις, που φθάνει σε ύψος 4 μέτρων. Είναι ιθαγενές της Νότιας Αμερικής (Βραζιλία, Ουρουγουάη και Αργεντινή), ιδίως της τροπικής της ζώνης. Καλλιεργείται μερικές φορές ως καλλωπιστικό φυτό, για τους ωραίους κόκκινους, αλλά και φαγώσιμους, καρπούς του. Τα άνθη είναι έντονα αρωματικά και έχουν χλωμό πράσινο χρώμα. Το φυτό ανθίζει τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, με τους σπόρους να ωριμάζουν τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Ο καρπός είναι ωοειδής και έχει διάμετρο 1,4 εκατοστόμετρο.

## Πηγές
* 
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 124

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η ''Abobra tenuifolia'' στο «Plants For A Future»

Κατηγορία:Κολοκυνθοειδή
Κατηγορία:Χλωρίδα της Βραζιλίας
Via Triumphalis

Η **Via Triumphalis** δηλαδή «Θριαμβική Οδός» (ιταλ.: *Via Trionfale*) είναι Ρωμαϊκή οδός που οδηγεί στη Ρώμη και εντός της Ιταλίας.  Επρόκειτο για αρχαίο δρόμο, που ένωνε τη Ρώμη με τους Βηίους (Veii).   Το βόρειο τέρμα της Οδού συνδέεται με τη Via Cassia.

## Ιστορία
Το όνομα που δόθηκε στην Οδό πιθανότατα χρονολογείται από τη νίκη του Mάρκου Φούριου Κάμιλλου επί της πόλης των Βηίων γύρω στο 396 π.Χ., για την οποία του παραχωρήθηκε το δικαίωμα θριάμβου στην οδό, που οδηγούσε από τους Βηίους στον λόφο του Καπιτωλίου (Mons Campitolius). Στους Ρωμαίους στρατηγούς απένειμαν έναν θρίαμβο, που παραδοσιακά προχωρούσε από το Άρεως Πεδίον κατά μήκος αυτού του δρόμου ως το Καπιτώλιο. Η διαδρομή ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης και περιγράφτηκε από τον Φλάβιο Μπιόντο στο έργο του *Roma Triumphans,* βιβλίο X. Σημαντικά αρχαία τοπόσημα ήταν η Θριαμβική Γέφυρα (Pons Neronianus) επάνω από τον Τίβερη, τώρα κατεδαφισμένη, η Θριαμβική Πύλη (Porta Triumphalis), η Αψίδα των Αρκαδίου, Ονωρίου και Θεοδοσίου Α΄ και ο τερματισμός της διαδρομής στον ναό του Ιανού Τετραμέτωπου (Janus Quadrifrons). 

Το βιβλίο του 1828 *Μία περιήγηση στην Ιταλία και τη Σικελία* σημειώνει ότι η Via Trionfale ήταν «μόλις οκτώ πόδια πλάτος και τελείως αψιδωτή με δέντρα» εκείνη τη χρονική περίοδο.  Το βιβλίο αναφέρει επίσης ότι ο δρόμος ήταν «στρωμένος με πέτρες μεγέθους δύο ή τριών ποδιών, ακανόνιστες, αλλά στενά προσαρμοσμένες μεταξύ τους, και τόσο βαθιά βυθισμένες στο έδαφος, που ακόμη είναι σε καλή κατάσταση μετά την πάροδο τόσων αιώνων».  Εκείνη την εποχή, σημειώθηκε επίσης ότι ορισμένες από τις πέτρες είχαν σκαλισμένα τα αρχικά "VN", που σημαίνει "via numinis". 

## Ιστορικά ορόσημα
Το *αναβρυτήριο της πλατείας Πίου* υπάρχει στη διαδρομή. Αυτό κατασκευάστηκε το 1862 από τον πάπα Πίο Θ΄, αντικαθιστώντας μία παλαιότερη κρήνη του πάπα Παύλου Ε΄ από το 1614. Το αναβρυτήριο σχεδιάστηκε από τον Φιλίππο Μαρτινούκι. Δεν φαίνεται πια, λόγω της ανύψωσης και της διεύρυνσης της Οδού Θριάμβων. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* Paolo Liverani, Paolo and Spinola, Giandomenico (2006). Η νεκρόπολη του Βατικανού κατά μήκος της Via Trionfale, στο Ferdinando Buranelli (επιμ.), Μουσεία του Βατικανού. Οι οδηγοί, Ρώμη, De Luca Editori d'Arte. 

Κατηγορία:Μεταφορές στη Ρώμη
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Α.Ο. Πυλίου Κω

Ο **Αθλητικός Όμιλος Πυλίου Κω** είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο το οποίο εδρεύει στο Πυλί Κω. Το επίσημο έτος ίδρυσης του είναι το 1980. Επίσημα χρώματα του αποτελούν το βυσσινί και το λευκό. Χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Πυλίου >στην περιοχή του Αγίου Γεωργίου. 

## Ιστορία
### Α.Ο. Πυλίου Κω (1980–2005)
Ιδρύθηκε επίσημα το 1980 και αγωνιζόταν στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου έως τη σεζόν 2004–2005. 

### Α.Ο. Δικαίου Κω (2005–2017)
Το 2005 συγχωνεύτηκε με την Αναγέννηση Ασφενδιού (έτος ίδρυσης 1981) και δημιουργήθηκε ο Αθλητικός Όμιλος Δικαίου Κω, ο οποίος κατέκτησε 1 πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας (2007-08) και 1 πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου (2011–2012), ενώ τη σεζόν 2012–2013 αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Επίσης, υπήρξε 2 φορές φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου, τη σεζόν 2010–2011 με αντίπαλο την ομάδα Ιάλυσος–Αναγέννηση Ρόδου και τη σεζόν 2011–2012 με αντίπαλο τον Γ.Φ.Σ. Άρης Αρχαγγέλου.

### Α.Ε. Δικαίου–Αντίμαχος Κω (2017–2019)
Το 2017 ο Α.Ο. Δικαίου Κω συγχωνεύτηκε με τον Αντίμαχο Κω (έτος ίδρυσης 1979) και δημιουργήθηκε η Αθλητική Ένωση Δικαίου–Αντίμαχος Κω, η οποία τη σεζόν 2017–2018 αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου, επικρατώντας στον τελικό με 4–0 του Α.Σ. Δόξα Καρδάμαινας.

### Α.Ο. Πυλίου Κω (2019–Σήμερα)
Το καλοκαίρι του 2019 η γενική συνέλευση των μελών του συλλόγου τροποποίησε εκ νέου το καταστατικό του, επαναφέροντας την αρχική επωνυμία του σε «**Αθλητικός Όμιλος Πυλίου Κω**» και τα χρώματα, ενώ δήλωσε ως γήπεδο την φυσική αγωνιστική έδρα του συλλόγου, το Γήπεδο Πυλίου στην περιοχή του Αγίου Γεωργίου.

Τη σεζόν 2019–2020 ο Α.Ο. Πυλίου Κω κατέκτησε το πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου και προβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική Κατηγορία. Τη σεζόν 2020–2021 αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική η οποία αποτελούσε την 4η τη τάξει κατηγορία και τερμάτισε στην 3η θέση του 8ου ομίλου, πίσω από τη Θύελλα Ραφήνας και τον Αιολικό Μυτιλήνης και μπροστά από τον Αίαντα Σαλαμίνας. Τη σεζόν 2021–2022 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Γ΄ Εθνική ως τρίτη τη τάξει κατηγορία, έπειτα από την αναδιάρθρωση του 2021. Σε αυτή την κατηγορία παρέμεινε μέχρι την σεζόν 2023–2024.

## Συμμετοχές στις εθνικές κατηγορίες

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κω
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1980
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1980
Μνημείο του Γιούλιαν Τούβιμ (Λοτζ)

Το **Μνημείο του Γιούλιαν Τούβιμ** () είναι μπρούντζινο μνημείο στην Οδό Πιοτρκόφσκα 104, μπροστά από το Παλάτι του Γιούλιους Χάινσλ, στο Λοτζ της Πολωνίας. Το μνημείο αποκαλύφθηκε στις 10 Απριλίου 1999 και ο δημιουργός του είναι ο Βόιτσεχ Γκρινιέβιτς.

Το μνημείο δείχνει σε φυσικό μέγεθος τον Γιούλιαν Τούβιμ να κάθεται σε ένα παγκάκι, σε μια στάση που δίνει την εντύπωση ότι ο ποιητής ακούει κάποιον που κάθεται δίπλα του. Η θέση στον παγκάκι δίπλα στον Τούβιμ είναι ελεύθερη, κάτι που επιτρέπει στον θεατή να καθίσει δίπλα του και να συμπάσχει με τον ρόλο του ατόμου που του μιλά. Η μύτη του γλυπτού έχει φθαρεί λόγω του αστικού μύθου ότι το τρίψιμο της μύτης του Γιούλιαν Τούβιμ φέρνει ευτυχία.

Το γλυπτό είναι μέρος της λεγόμενης Έκθεσης των Σπουδαίων Λοτζιανών (Galeria Wielkich Łodzian) - μια ομάδας υπαίθριων μπρούντζινων μνημείων, τοποθετημένα σε διάφορα σημεία της οδού Πιοτρκόφσκα από το 1999.

## Αγαλματίδια
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κσίστοφ Γιαγκιέουο στο Λοτζ, η μινιατούρα του αγάλματος απονεμήθηκε ως βραβείο στον Δήμαρχο του Λοτζ για τα εξαιρετικά επιτεύγματα στην προβολή της πόλης.

## Σύμβολο του Λοτζ
Το 2003, το μνημείο επιλέχθηκε στην πρώτη θέση σε δημοσκόπηση για το «Γλυπτό της Χρονιάς». Το 2004, ο δημιουργός του μνημείου, Βόιτσεχ Γκρινιέβιτς, έλαβε διάκριση από τον Πολωνικό Τουριστικό Οργανισμό στον διαγωνισμό «Τουριστικά Αναμνηστικά από την Περιφέρεια» για το «Παγκάκι του Τούβιμ» - σύμβολο του Λοτζ. Το 2009, το «Παγκάκι του Τούβιμ» προτάθηκε σε διαγωνισμό για τα «7 Θαύματα του Λοτζ».

## Δείτε επίσης

* Προτομή του Γιούλιαν Τούβιμ (Λοτζ)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Δημιουργικό Λοτζ - Βόιτσεχ Γκρινιέβιτς - ρεπορτάζ στον ιστότοπο TVP
*   
* 

Κατηγορία:Έκθεση των Σπουδαίων Λοτζιανών
Κατηγορία:Μνημεία στο Λοτζ
Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία
Sasakia charonda

μικρογραφία|Αρσενικό άτομο
*Η *'Sasakia charonda**'', ο **Ιάπωνας αυτοκράτορας** ή **μεγάλος μωβ αυτοκράτορας*', είναι ένα [[Είδος (βιολογία)|είδος]] [[Πεταλούδα|πεταλούδας]] στην οικογένεια των [[Nymphalidae]] . Είναι εγγενές στην [[Ιαπωνία]] (από το [[Χοκκάιντο]] έως το [[Κιούσου]] ), την [[Κορέα (περιοχή)|Κορεατική Χερσόνησο]], την [[Κίνα]], τη βόρεια [[Δημοκρατία της Κίνας|Ταϊβάν]] και το βόρειο [[Βιετνάμ]] . Το άνοιγμα των φτερών του είναι κατά μέσο όρο  για άνδρες και  για τα θηλυκά. Είναι κοινά στους επάνω θόλους των δασών, κατεβαίνουν μόνο για να τραφούν ή να βρουν πηγές [[Αλάτι|αλατιού.]] Οι [[Προνύμφη|προνύμφες]] του είδους τρέφονται με [[Σέλτις|βατόμουρα]], όπως το *Celtis jessoensis*, το *Celtis japonica* και το *Celtis sinensis* .  

*Η S. charonda* είναι η εθνική πεταλούδα της Ιαπωνίας, όπου είναι γνωστή ωςή( *ō-murasaki*, "μεγάλο μωβ").   Το κινέζικο όνομά του είναι(Παραδοσιακό κινέζικο, *dàzǐjiádié'', "μεγάλη μωβ πεταλούδα") και το κορεατικό όνομα είναι  , που σημαίνει «βασιλιάς πεντάχρωμη πεταλούδα».

## Δείτε επίσης

* Nymphalidae
* Λίστα με πεταλούδες της Ταϊβάν

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Έντομα της Ασίας
Μαλκίγια (Μπαχρέιν)

Η **Μαλκίγια** (αραβικά: المالكية‎) είναι παραθαλάσσια πόλη που βρίσκεται στη δυτική ακτή της νήσου Μπαχρέιν στο Μπαχρέιν.

Το 2007, ξέσπασαν διαδηλώσεις στην περιοχή όταν ένα ισχυρό μέλος της βασιλικής οικογένειας του Μπαχρέιν προσπάθησε να καταλάβει μέρος της ακτογραμμής της πόλης.

Στην πόλη βρίσκεται επίσης ο τάφος και το ιερό του Ζαΐντ ιμπν Σουχάν, ενός από τους συντρόφους του Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ.

Στην πόλη εδρεύει η ποδοσφαιρική ομάδα Μαλκίγια Κλαμπ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικισμοί στο Μπαχρέιν
Κατηγορία:Παράκτιοι οικισμοί στο Μπαχρέιν
Μετόχι Κηρέως Εύβοιας

{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    {
      "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {
        "type": "Point",
        "coordinates": [
          23.427889,
          38.78075
        ]
      }
    }
  ]
}

Το **Μετόχι** Κηρέως ή Μαντουδίου είναι πεδινό χωριό της βόρειας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γενικά στοιχεία
Το Μετόχι βρίσκεται νότια του ποταμού Νηλέα ή Αράπη σε υψόμετρο 53 μέτρα, σε μια μικρή κοιλάδα που σχηματίζει παραπόταμος του Νηλέα. Το χωριό περιστοιχίζεται από πεύκα και πλατάνια και δυο μικρούς κατάφυτους λόφους. Απέχει περίπου 4 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Μαντούδι, 24 χλμ. Α. από την Λίμνη (έδρα του δήμου) και 61 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Χαλκίδα ενώ είναι ανάμεσα στη Ζωοδόχο Πηγή (Β.) και το Σπαθάρι (Ν.).

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νηλέων. Το 19133 με το ΦΕΚ 238Α - 10/08/1933 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Μετοχίου Κηρέως. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί την κοινότητα Μετοχίου Κηρέως που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κηρέως του Δήμου Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 160  κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το Μετόχι Κηρέως Ευβοίας-Δήμος Κηρέως (χιονισμένο) στο https://www.youtube.com/.

## Σημείωση
Στην Εύβοια υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί Μετόχι Αετού στο Δήμο Καρύστου και Μετόχι Δίρφυος στο Δήμο Κύμης - Αλιβερίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Καρδιόκρινο το γιγαντιαίο

Το ***Καρδιόκρινο το γιγαντιαίο*** (επιστ. ονομ.: ***Cardiocrinum giganteum***), ή αλλιώς ο **γιγάντιος κρίνος των Ιμαλαΐων**, είναι το μεγαλύτερο είδος από οποιοδήποτε από τα φυτά κρίνων, με ύψος έως και 3,5 μέτρα. Βρίσκεται στα Ιμαλάια, την Κίνα και τη Μιανμάρ ( Βιρμανία ). 
μικρογραφία|Cardiochrinum giganteum

## Ποικιλίες
Αναγνωρίζονται δύο ποικιλίες  

* *C. giganteum* var. *γιγάντιο* - ύψος έως 3 μέτρα, το εξωτερικό μέρος του λουλουδιού είναι πρασινωπό και το εσωτερικό με ραβδώσεις μωβ - Θιβέτ, Μπουτάν, Ασάμ, Μιανμάρ, Νεπάλ, Σικίμ
* *C. giganteum* var. *yunnanense* - ύψος 1–2 μέτρα, το εξωτερικό μέρος του λουλουδιού λευκό και το εσωτερικό με ραβδώσεις μωβ κόκκινο - Myanmar, Gansu, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Henan, Hubei, Hunan, Shaanxi, Sichuan, Yunnan

## Ιστορία της καλλιέργειας του
Το φυτό περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικά το 1824 από τον Nathaniel Wallich .  Το είδος εισήχθη στην εμπορική παραγωγή (ως *Lilium giganteum* ) στη Βρετανία τη δεκαετία του 1850. Ένας βολβός που αναπτύχθηκε από σπόρους που συνέλεξε ο Ταγματάρχης Madden άνθισε στο Εδιμβούργο τον Ιούλιο του 1852, ενώ εκείνοι που συλλέχθηκαν από τον Thomas Lobb εκτέθηκαν για πρώτη φορά σε άνθη τον Μάιο του 1853 
Cardiocrinum giganteum.jpg|1880 εικονογράφηση 
Cardiocrinum giganteum yunnanense au Jardin Jungle.jpg|Ένα φυτό του *C. giganteum* var. *yunnanense που* καλλιεργείται στο Jardin Jungle Karlostachys στη Γαλλία
Cardiocrinum giganteum fruit Rogów.jpg|Φρούτα


## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Κατηγορία:Λειριοειδή
Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας

Ο **Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας** *(κινεζικά :中国共产党中央委员会总书记)* είναι ο κορυφαίος ηγέτης της Κίνας. 
Ο γενικός γραμματέας είναι ο επικεφαλής του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος και ο υψηλότερος αξιωματούχος στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ). Επίσης είναι μόνιμο μέλος του Πολιτικού Γραφείου και επικεφαλής της Γραμματείας.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο γενικός γραμματέας κατέχει παραδοσιακά και τη θέση του **Προέδρου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας**. Η Προεδρία είναι αξίωμα με συμβολική μόνο σημασία ωστόσο, συνηθίζεται ο Γενικός Γραμματέας να αναλαμβάνει και την προεδρία για να επιβεβαιώσει την ιδιότητα του αρχηγού του κράτους.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Γενικός Γραμματέας υπηρετεί  αυτεπάγγελτα ως μέλος της «Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου», του de facto ανώτατου οργάνου λήψης αποφάσεων της Κίνας.  Από το 1989, ο κάτοχος αυτής της θέσης ήταν, εκτός από τις μεταβατικές περιόδους, υπηρετεί και ως  πρόεδρος της «Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής», δηλαδή επικεφαλής της «Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού». Ο Γ.Γ. ηγείται επίσης του «Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου της Κίνας», του «Κρατικού Συμβουλίου», της «Πολιτικής Συμβουλευτικής Διάσκεψης» και του «Ανωτάτου Λαϊκού Δικαστηρίου».

Ο σημερινός γενικός γραμματέας είναι ο Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 15 Νοεμβρίου 2012 και επανεξελέγη στις 25 Οκτωβρίου 2017.

## Εξουσίες και θέση
Η θέση του Γενικού Γραμματέα αναβαθμίστηκε με την κατάργηση του αξιώματος του Προέδρου του Κομμουνιστικού Κόμματος, που έγινε το 1982. Αν και ήταν το ανώτατο αξίωμα δεν έγινε και το πιο σημαντικό και ισχυρό παρά μετά την συνταξιοδότηση του Ντενγκ Σιαοπίνγκ το 1990.

Καθώς η Κίνα είναι  μονοκομματικό κράτος, ο γενικός γραμματέας κατέχει την εξουσία πάνω στο κράτος και την κυβέρνηση. 
Από την εκλογή του Σι Τζινπίνγκ και μετά έχουν ιδρυθεί δύο νέα όργανα του Κομμουνιστικού Κόμματος, η «Επιτροπή Εθνικής Ασφάλειας» και η «Κεντρική Ηγετική Ομάδα για Ολοκληρωμένες Μεταρρυθμίσεις»,  τα οποία διευθύνονται επίσης από τον Γενικό Γραμματέα, με αποτέλεσμα ο Σι Τζινπίνγκ να έχει επιφορτιστεί με τόσα αξιώματα όσο κανένας μετά τον Μάο Τσετούνγκ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* China  Online Encyclopedia

Κατηγορία:Κινέζοι πολιτικοί
Νότια Τζακάρτα

Η **Νότια Τζακάρτα** (ινδονησιακά: *Jakarta Selatan*) είναι μία από τις πέντε διοικητικές πόλεις (*kota administrasi*) που αποτελούν την Περιφέρεια Ειδικής Πρωτεύουσας της Τζακάρτα της Ινδονησίας. Η Νότια Τζακάρτα δεν είναι αυτοδιοικούμενη και δεν έχει δημοτικό συμβούλιο, ως εκ τούτου δεν χαρακτηρίζεται ως κανονικός δήμος. Είχε πληθυσμό 2.062.232 κατοίκων στην απογραφή του 2010 και 2.226.812 στην απογραφή του 2020, και είναι η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη μεταξύ των πέντε διοικητικών πόλεων της Τζακάρτα, μετά την Ανατολική Τζακάρτα και τη Δυτική Τζακάρτα. Το διοικητικό κέντρο βρίσκεται στο Κεμπαγιοράν Μπαρού.

Η Νότια Τζακάρτα οριοθετείται από την Κεντρική Τζακάρτα στα βόρεια, την Ανατολική Τζακάρτα στα ανατολικά, το Ντεπόκ στα νότια, τη Δυτική Τζακάρτα στα βορειοδυτικά και από τις πόλεις Τανγκεράνγκ και Νότιο Τανγκεράνγκ στα δυτικά.

## Συνοικίες
Η Νότια Τζακάρτα υποδιαιρείται σε δέκα συνοικίες (*kecamatan*), που αναφέρονται παρακάτω με τις περιοχές και τους πληθυσμούς τους στην απογραφή του 2010 και σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις στα μέσα του 2019:

## Οικονομία
Τις ημέρες που ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Νότια Τζακάρτα σχεδιάστηκε να γίνει πόλη-δορυφόρος (ειδικά η περιοχή Κεμπαγιοράν Μπαρού) και χρησιμοποιώντας την ανατολίτικη ιδέα. Αυτή η περιοχή περιλαμβάνει επίσης ορισμένα βιομηχανικά κέντρα για διαφορετικούς τύπους εμπορευμάτων. Η Νότια Τζακάρτα είναι μια ευημερούσα διοικητική πόλη σε σύγκριση με τις άλλες, με πολλές κατοικίες μεσαίας προς ανώτερης τάξης και μεγάλα επιχειρηματικά κέντρα. Η Νότια Τζακάρτα έχει τον υψηλότερο Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης από όλες τις διοικητικές πόλεις της Τζακάρτα, με δείκτη 0,833.

Μεγάλο μέρος της κεντρικής επιχειρηματικής περιοχής είναι συγκεντρωμένο στο Σετιαμπούντι της Νότιας Τζακάρτα, όπως η Κεντρική Επιχειρηματική Περιοχή Σουντίρμαν (ΚΕΠΣ) στο Σεναγιάν του Κεμπαγιοράν Μπαρού. Αρχικά, η ΚΕΠΣ ήταν πάροχος υπηρεσιών και επενδύσεων σε ακίνητα, αλλά σήμερα γίνεται η πιο ολοκληρωμένη περιοχή μικτής χρήσης στην Ινδονησία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κατάλογος περιοχών της Τζακάρτα, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Τζακάρτα.  (ινδονησιακά)


Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας
Νησιά Αγκαλέγκα

Τα **νησιά Αγκαλέγκα** () είναι δύο απώτερα νησιά του Μαυρικίου τα οποία βρίσκονται στον Ινδικό Ωκεανό, περίπου 1.000 χιλιόμετρα βόρεια του νησιού του Μαυρίκιου. Ο πληθυσμός των νησιών τον Ιούλιο του 2011 υπολογιζόταν σε 300 κατοίκους. Τα νησιά έχουν συνολική έκταση 2.600 εκτάρια. Το Βόρειο νησί έχει μήκος 12,5 χλμ και πλάτος 1,5 χλμ, ενώ το Νότιο νησί έχει μήκος 7 χλμ και πλάτος 4,5 χλμ. Το Βόρειο νησί φιλοξενεί τον αεροδιάδρομο των νησιών και την πρωτεύουσα Βιντ Σινκ. Τα νησιά είναι γνωστά για τους κοκοφοίνικές τους, η παραγωγή των οποίων είναι η κύρια βιομηχανία τους, και για το υποείδος γκέκο Phelsuma borbonica agalegae.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Νησιά του Μαυρικίου
Μασρίκ

μικρογραφία| Χάρτης που απεικονίζει την περιοχή που είναι πιο συντηρητικά γνωστή ως ''Μασρίκ''
**Μασρίκ** (αραβικά: ٱلْمَشْرِق‎), μερικές φορές **Μασρέκ**, είναι όρος που χρησιμοποιείται από τους Άραβες ο οποίος αναφέρεται στο ανατολικό τμήμα του αραβικού κόσμου, που βρίσκεται στη Δυτική Ασία και την ανατολική Βόρεια Αφρική. Αυτό περιλαμβάνει τα αραβικά κράτη Μπαχρέιν, Αίγυπτος, Ιράκ, Ιορδανία, Κουβέιτ, Λίβανος, Ομάν, Παλαιστίνη, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Σουδάν, Συρία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Υεμένη, αλλά εξαιρεί τα μη αραβικά κράτη της Σομαλίας, του Τζιμπουτί και των Κομορών, τα οποία είναι επίσης μέλη του Αραβικού Συνδέσμου. Σύμφωνα με πηγές όπως η Encyclopædia Britannica και το Συνοπτικό Λεξικό Παγκοσμίων Τοποθεσιών της Οξφόρδης, το Ισραήλ περιλαμβάνεται στον ορισμό, αν και, δεν είναι ούτε αραβικό κράτος ούτε μέρος του Αραβικού Συνδέσμου. Ποιητικά, ο «Τόπος της Ανατολής», το όνομα προέρχεται από το ρήμα *sharaqa* (, «να λάμπει, να φωτίζει, να ακτινοβολεί» και «να ανατέλλει»), από τη ρίζα sh-rq (ش-ر-ق), αναφέρεται στην ανατολή, όπου ανατέλλει ο ήλιος.

## Γεωγραφία
Δεδομένου ότι η λέξη *Μασρίκ* αναφέρεται σε αραβικές χώρες που βρίσκονται μεταξύ της Μεσογείου και του Ιράν, είναι ο όρος σύντροφος του *[[Μαγκρέμπ]]* (), το δυτικό τμήμα της Βόρειας Αφρικής. Η Λιβύη μπορεί να θεωρηθεί ότι διασχίζει τις δύο περιοχές, δεχόμενη επιρροές τόσο από το Μαγκρέμπ όσο και από το Μασρίκ, με το ανατολικό τμήμα της (την Κυρηναϊκή) να συνδέεται περισσότερο με την Αίγυπτο και το Μασρίκ.

Αυτοί οι γεωγραφικοί όροι χρονολογούνται από την πρώιμη ισλαμική επέκταση. Το Μασρίκ αντιστοιχεί στις περιοχές του Μπιλάντ αλ Σαμ και της Μεσοποταμίας μαζί. Το 2014, το Μασρίκ φιλοξενούσε το 1,7% του παγκόσμιου πληθυσμού.

## Συνεργασία
Όλες οι χώρες που βρίσκονται στην περιοχή του Αραβικού Μασρίκ είναι μέλη του Αραβικού Συνδέσμου (αν και η ένταξη της Συρίας έχει ανασταλεί επί του παρόντος), της Ευρύτερης Αραβικής Ζώνης Ελεύθερου Εμπορίου και των Ηνωμένων Εθνών. Η περιοχή συνεργάζεται σε πολλά έργα, συμπεριλαμβανομένου του διεθνούς οδικού δικτύου αραβικού Μασρίκ και του διεθνούς αυτοκινητόδρομου αραβικού Μασρίκ. Αρκετά έθνη είναι επίσης μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου και άλλα προσπάθησαν να επιτύχουν πολιτική ενότητα στο παρελθόν, όπως η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, η οποία αρχικά περιλάμβανε τόσο την Αίγυπτο όσο και τη Συρία.

## Δείτε επίσης

* Arabia Felix
* Αραβική Χερσόνησος
* Κοιτίδα του πολιτισμού
* Εύφορη Ημισέληνος
* Λεβάντες
* Μαγκρέμπ, «Τόπος της δύσης του ηλίου», που έρχεται σε αντίθεση με το Μασρίκ, «Τόπος της ανατολής του ηλίου»
* Νείλος
* Συρία (περιοχή)

## Παραπομπές



Κατηγορία:Λεβάντες
Κατηγορία:Περιοχές της Ασίας
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής
Κατηγορία:Γεωγραφία της Δυτικής Ασίας
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές
Μπαρέντου

Η **Μπαρέντου** (τιγκρινιακά: ባረንቱ ) είναι πόλη στη βορειοδυτική Ερυθραία, η οποία βρίσκεται νότια του Αγκορντάτ, και είναι η πρωτεύουσα της Περιοχής Γκας-Μπάρκα. Η πόλη είναι ενσωματωμένη με διαφορετικούς τύπους φυλών: οι Κουνάμα, οι Νάρα, οι Τίγκρε και οι Τιγκρίνια είναι οι πιο κυρίαρχες φυλές.

## Πολιτισμός

Η Μπαρέντου κατοικείται από τους λαούς Κουνάμα και Νάρα. Θρησκευτικά, η πόλη έχει ακόλουθους της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ερυθραίας, της Καθολικής Εκκλησίας της Ερυθραίας και του Ισλάμ, καθώς και ασκούμενους των ιθαγενών παραδοσιακών πεποιθήσεων Κουνάμα και Νάρα.

Η παραδοσιακή θρησκεία Κουνάμα είναι μονοθεϊστική, με λατρεία της θεάς Άννα. Το όνομα Άννα εμφανίζεται σε πολλές φράσεις της γλώσσας Κουνάμα, όπως οι «Άνναμ κόσκε» («Ο Θεός υπάρχει, βλέπει και κρίνει»), «Άννα λάγκα» (κυρ. «ο κόσμος του Θεού», δηλ. «το σύμπαν ανήκει στον Θεό»), και «Άννα χεντάμπου» («Θεού θέλοντος»).

## Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση παρέχεται από μια σειρά σχολείων δημοτικής και γυμνασιακής εκπαίδευσης και ένα λύκειο. Τα σχολεία διδάσκουν στις γλώσσες Κουνάμα, Νάρα, Σύγχρονα Τυπικά Αραβικά, Τιγκρινιακά και Αγγλικά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ερυθραίας
Άσσαμπ

Η **Άσσαμπ** ή **Άσεμπ** (τιγκρινιακά: ዓሰብ, αφάρ: ዓሱበይ) είναι πόλη-λιμάνι στην Περιοχή Νοτίου Ερυθράς Θαλάσσης της Ερυθραίας. Βρίσκεται στη δυτική ακτή της Ερυθράς Θάλασσας. Οι γλώσσες που ομιλούνται στο Άσσαμπ είναι κυρίως η Αφάρ, η Τιγκρινιακή και τα Αραβικά. Το Άσσαμπ είναι γνωστό για τη μεγάλη αγορά, τις παραλίες και τη νυχτερινή ζωή.

## Κλίμα
Το Άσσαμπ έχει το τυπικό θερμό ερημικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν *BWh*) της περιοχής Ντανακίλ. Το κλίμα της πόλης είναι ξηρό και εξαιρετικά ζεστό, με εξαιρετικά χαμηλή μέση ετήσια βροχόπτωση 40 χιλ. Το Άσσαμπ παρουσιάζει υψηλές θερμοκρασίες τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και της νύχτας, με την ετήσια μέση θερμοκρασία να πλησιάζει τους 31&nbsp;°C.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ερυθραίας
Γκαμπέλα (πόλη)

Η **Γκαμπέλα** (αμχαρικά: ጋምቤላ) είναι πόλη και ξεχωριστό διαμέρισμα στην Αιθιοπία. Είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Γκαμπέλα και είναι χτισμένη σε υψόμετρο, 526 μέτρων. Βρίσκεται στη Ζώνη Άνουακ, στη συμβολή του ποταμού Μπάρο και του παραποτάμου τού Τζατζάμπε.

Η Γκαμπέλα ιδρύθηκε λόγω της τοποθεσίας της στον Μπάρο, παραπόταμο του Νείλου, που θεωρήθηκε τόσο από τους Βρετανούς όσο και από την Αιθιοπία ως εξαιρετική δίοδος για την εξαγωγή καφέ και άλλων αγαθών από τα εύφορα Αιθιοπικά Υψίπεδα στο Σουδάν και την Αίγυπτο.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2007, η πόλη είχε πληθυσμό 39.022 κατοίκους.

## Θρησκεία
Η πλειονότητα των κατοίκων ανέφερε ότι είναι Προτεστάντες, με το 57,04% του πληθυσμού να αναφέρει ότι τηρεί αυτή την πίστη, ενώ το 30,39% του πληθυσμού ασκεί τον Αιθιοπικό Ορθόδοξο Χριστιανισμό, το 9% είναι Μουσουλμάνοι και το 4,08% είναι Καθολικοί.

## Παραπομπές


Γκαμπελα
Φαράκλα Εύβοιας

Η **Φαράκλα** είναι πεδινό χωριό της βόρειας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Φαράκλα βρίσκεται ανάμεσα στη Λίμνη (17 χλμ. οδικά - Α.-ΒΑ.) και το Μαντούδι (10 χλμ. Δ.) σε απόσταση 64 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα. Το χωριό είναι σε υψόμετρο 80 μέτρων ανάμεσα σε κατάφυτους από πεύκα λόφους. Αναφέρεται από την εποχή του Βυζαντίου όταν από αυτό ξεκινούσε σημαντικός εμπορικός δρόμος του νησιού. Στη συνέχεια πέρασε στον έλεγχο των Φράγκων και μετά των Τούρκων ενώ στην Επανάσταση του 1821 υπήρξε από τις πρώτες περιοχές της Εύβοιας που ξεσηκωθήκαν. Από την εποχή της Φραγκοκρατίας διασώζεται ακόμα δίπλα στο νεκροταφείο του χωριού μέρος του "Πύργου της Φαράκλας" ο οποίος είναι τετραγωνικής διατομής και το σημερινό του ύψος φτάνει τα 8 μέτρα.

Η περιοχή αρχικά αποτελούσε τουρκικό τσιφλίκι το οποίο με την ενσωμάτωση της Εύβοιας πουλήθηκε σε ξένους. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών το 1925 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Τα μεταλλεία λευκόλιθου που λειτούργησαν στην περιοχή βοήθησαν στην πρόσκαιρη ανάπτυξη της.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1889 με την ονομασία *Νέα Φαράκλα* στο ΦΕΚ 251Α - 04/10/1889 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κηρέως. Το 1928 το όνομά της διορθώθηκε σε Φαράκλα και το 1932 με το ΦΕΚ 78Α - 21/03/1932 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' αποτελεί την τοπική κοινότητα Φαράκλας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κηρέως του Δήμου Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 178  κατοίκους ενώ ως οικισμός 199.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Αρέθας (μάρτυρας)

Ο **Αγ. Αρέθας** ( *αλ-Χάριθ*) ήταν ο ηγέτης της χριστιανικής κοινότητας του Νατζράν στις αρχές του 6ου αιώνα, εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια του διωγμού των χριστιανών από τον Εβραίο βασιλιά Δουνάα το 523. 

Είναι γνωστός από το Acta S. Arethae (ονομάζεται επίσης Martyrium sancti Arethae ή Martyrium Arethae) που υπάρχει σε δύο αναθεωρημένα κείμενα: το προγενέστερο και αυθεντικότερο, το οποίο βρέθηκε από τον Μισέλ Λε Κιέν (Oriens Christianus, ii. 428) και στη συνέχεια χρονολογήθηκε ως όχι αργότερα από τον 7ο αιώνα· το μεταγενέστερο, αναθεωρημένο από τον Συμεών Μεταφράστη, χρονολογείται από τον 10ο αιώνα. Η κλασική αιθιοπική και η αραβική έκδοση του κειμένου δημοσιεύθηκαν το 2006 και η ελληνική έκδοση το 2007.

## Δείτε επίσης
*Άραβες Χριστιανοί

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Υεμένης
Κατηγορία:Ιστορία της Σαουδικής Αραβίας
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 6ου αιώνα
Μπασνούνα

Ο ** Αγ. Μπασνούνα** (απεβίωσε στις 19 Μαΐου 1164) ήταν Κόπτης άγιος και μάρτυρας.

Σύμφωνα με την αγιολογία του, ο Μπασνούνα ήταν μοναχός στη Μονή του Αγίου Μακαρίου του Μεγάλου στις Σκήτες. Συνελήφθη από τις αρχές των Φατιμιδών κατά τη διάρκεια του χαλιφάτου του Αλ-Άμπιντ, και τον απείλησαν ότι θα αντιμετωπίσει το θάνατο εάν δεν ασπαζόταν το Ισλάμ. Έχοντας αρνηθεί, ο Μπασνούνα κάηκε ζωντανός στις 24 Παχών, 880 Έτος Μαρτύρων (19 Μαΐου 1164 μ.Χ.). Τα λείψανά του ετάφησαν στην εκκλησία του Αγίου Σεργίου στο Κάιρο.

## Πηγές
*Κοπτικό Συναξάριον

Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού
Απαγωγή και αποκεφαλισμός Κοπτών στη Λιβύη το 2015

Στις 12 Φεβρουαρίου 2015, το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL) δημοσίευσε μια αναφορά στο διαδικτυακό περιοδικό τους *Ντάμπικ* το οποίο έδειχνε φωτογραφίες 21 Αιγυπτίων Κοπτών Χριστιανών εργατών οικοδομής που είχαν απαγάγει στην πόλη Σύρτη της Λιβύης και τους οποίους απειλούσαν να σκοτώσουν. Οι άνδρες, που προέρχονταν από διαφορετικά χωριά της Αιγύπτου, 13 από αυτούς από το Αλ-Ουρ του Κυβερνείου Μίνια, απήχθησαν στη Σύρτη σε δύο ξεχωριστές επιθέσεις στις 27 Δεκεμβρίου 2014 και τον Ιανουάριο του 2015. Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Αιγύπτιοι στη Λιβύη είχαν γίνει αντικείμενο κακοποίησης για πολιτικούς λόγους, ένα μοτίβο που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1950.

Το 2014, μια παραστρατιωτική οργάνωση στην ανατολική Λιβύη δήλωσε τη σχέση της με το ISIL και στη συνέχεια κατέλαβε τμήματα της Δάρνης στα τέλη του 2014. Άνθρωποι που συμμάχησαν με την ομάδα ανέλαβαν την ευθύνη για επιθέσεις σε ολόκληρη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης στο Ξενοδοχείο Corinthia τον Ιανουάριο του 2015.

Στις 19 Απριλίου 2015, το ISIL κυκλοφόρησε ένα άλλο βίντεο στο οποίο δολοφόνησαν περίπου 30 Αιθίοπες Χριστιανούς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοπτική ιστορία
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Τζον Φορσάιθ

Ο **Τζον Φορσάιθ** (γεννημένος **John Lincoln Freund**, Penns Grove, Νιου Τζέρσεϊ, 29 Ιανουαρίου 1918 -  Σάντα Ίνεζ, Καλιφόρνια, 1 Ιουνίου 2010) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, βραβευμένος με δύο Χρυσές Σφαίρες και τρις υποψήφιος για βραβείο Έμμυ.

## Καριέρα
Αν και αναδείχθηκε στην ηθοποιία από πολύ νωρίς, ενώ τη δεκαετία του ’60 ήδη θεωρείτο στην Αμερική σύμβολο του σεξ, ο Φορσάιθ απέκτησε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα χάρις στη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σαπουνόπερα *[[Δυναστεία (σειρά)|Δυναστεία]]* («Dynasty»), από το 1981 έως το 1989, ερμηνεύοντας το ρόλο του οικονομικού μεγιστάνα Μπλέικ Κάρινγκτον (του μόνου χαρακτήρα από το καστ της σειράς που εμφανίστηκε και στα 220 επεισόδιά της) και έχοντας συμπρωταγωνίστριές του τη Λίντα Έβανς και τη Τζόαν Κόλινς. Είναι ο άνθρωπος που δάνεισε τη φωνή του (στον χαρακτήρα «Τσάρλι») στο γνωστό σίριαλ ''Οι άγγελοι του Τσάρλι''.

Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε από το Actors Studio του Λι Στράσμπεργκ και από τις του εμφανίσεις στον κινηματογράφο ήταν στις ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ με τίτλο *[[Ποιος σκότωσε το Χάρι|Ποιος σκότωσε τον Χάρι]]*, όπου είχε συμπρωταγωνίστριά του τη Σίρλεϊ Μακλέιν, και *[[Τοπάζ]]*.

## Προσωπική ζωή
Έκανε τρεις γάμους, πρώτα με τη συνάδελφό του Πάρκερ Μακ Κόρμικ (1939 – 1943) με την οποία απέκτησε ένα παιδί και ακολούθως με την επίσης ηθοποιό Τζούλι Γουόρεν (2 παιδιά). Σε ηλικία 84 ετών, το 2002, ο Φορσάιθ πραγματοποίησε και τρίτο γάμο, με την πολύ νεότερή του, Νικόλ Κάρτερ. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί φωνής
Λορν Γκριν

Ο **Λορν Χάιμαν Γκριν** (αγγλικά: *Lorne Hyman Greene*, γεννημένος **Λίον Χάιμαν Γκριν** [*Lyon Himan Green*]) (12 Φεβρουαρίου 1915 – 11 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Καναδός ηθοποιός, ραδιοφωνική προσωπικότητα και τραγουδιστής.

## Βιογραφία
Απόφοιτος του Πανεπιστημίου Κουίν'ς στο Κίνγκστον του Καναδά (Queen's University at Kingston), ήδη εργαζόταν ως ηθοποιός και ακολούθως απασχολήθηκε σαν ραδιοφωνικός παραγωγός. Χάρις στη βαθιά, εμβληματική του φωνή, σύντομα αναδείχθηκε ως τηλεσχολιαστής. Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’50 μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου ακολούθησε καριέρα στο Χόλιγουντ. Εμφανίστηκε επίσης σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές, με πιο γνωστή τη συμμετοχή του στη σειρά *[[Μπονάντσα]]* (*Bonanza*, 1959), όπου υποδύονταν τον πατέρα της οικογένειας Κάρτραϊτ, κτηματία του Φαρ Ουέστ και στη σειρά επιστημονικής φαντασίας «Γκαλάκτικα» (''Battlestar Galaktica'' (1978) και *[[Galactica 1980 (τηλεοπτική σειρά)|Galactica 1980]]*). Το 1969 τιμήθηκε για τη συνολική καλλιτεχνική του συνεισφορά, από την Πολιτεία του Καναδά. Απεβίωσε από πνευμονία, μία επιπλοκή κατόπιν επέμβασης καρδιάς στην οποία είχε υποβληθεί, σε ηλικία 72 ετών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Canadian Communications Foundation: ''Lorne Greene (1915–1987)'' 
* 
* 
* 
* Entry at thecanadianencyclopedia.ca
* 

Κατηγορία:Καναδοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Καναδοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Καναδοί ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές
Στάθης Μπίμπισης

Ο **Στάθης** (ή **Σπύρος**) **Μπίμπισης** (Αχαρνές Αττικής, περ. 1810 - 15 Νοεμβρίου 1848) ήταν Έλληνας κακοποιός, φυγόδικος και εγκληματίας, που έδρασε στην περιοχή της Αττικοβοιωτίας τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα.

Ο Μπιμπίσης αρχικά ήταν ένας φιλήσυχος κτηματίας του Μενιδίου, έως ότου δολοφόνησε τη σύζυγό του και τον εραστή της, όταν τους συνέλαβε να ερωτοτροπούν, επιστρέφοντας απρόοπτα στο σπίτι του. Για να αποφύγει τη σύλληψη κατέφυγε στα βουνά, συγκρούστηκε εν-συνεχεία με αποσπάσματα της χωροφυλακής που τον κατεδίωξαν και διέπραξε αρκετούς ακόμη φόνους. Για να επιβιώσει κατέφυγε σε απαγωγές σημαντικών προσώπων, για τους οποίους ζητούσε λύτρα. Σταδιακά, γύρω του συσπειρώθηκαν και άλλοι παράνομοι, ο ίδιος έγινε διαβόητος και η φήμη του ξεπέρασε τα όρια του τότε ελληνικού βασιλείου, με το Γάλλο δημοσιογράφο Ντωμάν να αναφέρεται με εγκωμιαστικά σχόλια για αυτόν, εξαίροντας την ανδρεία του. Συνελήφθη τελικά, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, όμως ακριβώς πριν οδηγηθεί για εκτέλεση στη λαιμητόμο κατάφερε να αποδράσει, για να τον επικηρύξουν στη συνέχεια οι αρχές. Ενώ αναζητούσε τρόπο να του δοθεί αμνηστία, μέσω και των πολλών γνωριμιών που διέθετε με πολιτικά πρόσωπα της εποχής του, τελικά δολοφονήθηκε δόλια και έπειτα από προδοσία στην περιοχή του «Αγίου Ιωάννη Κυνηγού», από τον πρώην σύντροφό του Χρήστο Βουλγαράκη, ο οποίος είχε συμφωνήσει να του δοθεί χάρη και επιπλέον ένα χρηματικό πόσο, εάν έφερνε το πτώμα του στην Αθήνα. Πραγματικά, το νεκρό σώμα του κακοποιού εκτέθηκε για παραδειγματισμό στο Πολιτικό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου πολύς κόσμος, μεταξύ των οποίων και η Βασίλισσα Αμαλία, την οποία είχε αποπειραθεί ανεπιτυχώς να απαγάγει, συνέρρευσε για να το δει.

## Παραπομπές


Μπιμπισης
Μπιμπισης