open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κεμπίρ-Τζαμί

Το **Τζαμί Κεμπίρ-Τζαμί** βρίσκεται στη Συμφερόπολη, στη . Το Κεμπίρ-Τζαμί είναι ένα εξέχον αρχιτεκτονικό μνημείο και το παλαιότερο κτίριο της πόλης.

## Ιστορία
Το 1508, ή το 914 Εγίρα κατά το μουσουλμανικό ημερολόγιο, εγκαινιάστηκε το τέμενος Κεμπίρ Τζαμί. 

Η επιγραφή στην είσοδο του τζαμιού στην αραβική γλώσσα αναφέρει: 

Πιστεύεται ότι τα λευκά τείχη του τζαμιού έδωσαν το όνομα στη μεσαιωνική πόλη του Ακμεστσίτ (Λευκό Τζαμί). 

Με το πέρασμα των χρόνων το τζαμί έχει υποστεί ανακατασκευή πολλές φορές.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Κεμπίρ-Τζαμί αφέθηκε σε κατάσταση παραμέλησης. Για πολλά χρόνια χρησιμοποιήθηκε ως εργαστήριο εξώφυλλων βιβλίων. Μετά την επιστροφή των Τάταρων της Κριμαίας από την απέλαση άρχισε μια αναβίωση του παλιού τζαμιού: το 1989 επεστράφη στη μουσουλμανική κοινότητα. Η ανακατασκευή ξεκίνησε στα τέλη Οκτωβρίου του 1991.

Σήμερα, είναι το κύριο τζαμί στην Κριμαία, κατοικία του Μουφτή και η θέση της Πνευματικής Διεύθυνσης των Μουσουλμάνων της Κριμαίας. Το τζαμί περιελάμβανε επίσης έναν μεντρεσέ (εκπαιδευτικό ίδρυμα) και την Κριμαϊκή Ταταρική βιβλιοθήκη.

## Παραπομπές


*

Κατηγορία:Τζαμιά στην Ουκρανία
Κατηγορία:Συμφερόπολη
Αγία Αργυρή της Προύσας

Η **Αγία Αργυρή** είναι νεομάρτυς της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Προύσα της Μικράς Ασίας το 1688.

Σε νεαρή ηλικία τη ζήτησε να την παντρευτεί μουσουλμάνος προύχοντας, απαιτώντας επίσης να αλλάξει θρήσκευμα και να γίνει μουσουλμάνα, κάτι το οποίο η Αργυρή αρνήθηκε.  

Σε ηλικία 17 ετών οι γονείς της την πάντρεψαν με Χριστιανό νέο, γεγονός που προκάλεσε την οργή του μουσουλμάνου. Λίγες μέρες μετά τον γάμο, σύμφωνα με έθιμο της περιοχής, οι νεόνυμφοι πήγαν στο ναό, με τη γυναίκα ντυμένη με το νυφικό της. Τότε ο μουσουλμάνος που την επιθυμούσε, επικεφαλής ομάδας άλλων μουσουλμάνων την απήγαγαν και την οδήγησαν στον ιεροδικαστή της Προύσας, λέγοντας ότι δήθεν είχε υποσχεθεί να αλλάξει θρησκεία.  

Αυτό το είδος συκοφαντίας ήταν ένα συνηθισμένο μέσον εκβιασμού των Χριστιανών στην εποχή της τουρκοκρατίας. Η Αργυρή αρνήθηκε ότι επιθύμησε να αλλάξει θρησκεία και κατήγγειλε τη συκοφαντία του Τούρκου. Μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου επανελήφθη η δίκη, και τελικώς φυλακίστηκε και βασανίστηκε επί 17 χρόνια σε φυλακή της περιοχής Χάσκιοϊ. Πλούσιος Χριστιανός έμπορος προσφέρθηκε να διαθέσει χρήματα για την απελευθέρωσή της, το οποίο αυτή αρνήθηκε χαρακτηρίζοντας τη φυλακή "βασιλικό παλάτι του βασιλέως Χριστού".  

Πέθανε στις 5 Απριλίου 1721. Πριν το θάνατό της κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων που κάποιος γέροντας έφερε στη φυλακή κρυμμένα μέσα σε σταφίδα.  

Θάφτηκε στον περίβολο του Ιερού Ναού Ναού Αγίας Παρασκευής στο Χάσκιοϊ.  

Στις 30 Απριλίου 1725 έγινε ανακομιδή του λειψάνου της, το οποίο βρέθηκε άφθορο να ευωδιάζει, και τοποθετήθηκε στο ναό της Αγίας Παρασκευής, με την άδεια του τότε Πατριάρχου Παϊσίου, και ορίστηκε να εορτάζεται η μνήμη της στις 30 Απριλίου.  

Κατά το πογκρόμ του 1955 οι Τούρκοι έκαψαν τη λάρνακα και κατέστρεψαν το λείψανο, αλλά σώθηκε ένα μικρό τεμάχιο. 

Η αγία Νεομάρτυς Αργυρή θεωρείται προστάτης του γάμου και εικονίζεται να κρατά τα τελετουργικά στέφανα του γάμου. Η κυρίως μνήμη της Αγίας Αργυρής γιορτάζεται στις 5 Απριλίου και η ανακομιδή των λειψάνων της στις 30 Απριλίου.

## Παραπομπές


Αργυρη
Κατηγορία:Προύσα
Κατηγορία:Νεομάρτυρες
Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Λιμάνι του Βέντσπιλς

Το **λιμάνι του Βέντσπιλς** είναι θαλάσσιο λιμάνι, ελεύθερο από πάγο και βαθέων υδάτων, που βρίσκεται στις Βαλτικές ακτές της Λετονίας. Η συνολική του έκταση είναι 2451,39 εκτάρια. Με τον κύκλο εργασιών φορτίου είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα λιμάνια της Βαλτικής.

Το λιμάνι του Βέντσπιλς έγινε λιμάνι πολλαπλών μεταφορών, όταν το λιμάνι βαθύνθηκε σημαντικά το 1998, φθάνοντας σε μέγιστο βάθος τα 17.5 μέτρα στην υγρή περιοχή χύδην. Αυτό επέτρεψε τη στέγαση των μεγαλύτερων σκαφών που τότε λειτουργούσαν στη Βαλτική Θάλασσα, συμπεριλαμβανομένων των δεξαμενόπλοιων Aframax με μέγιστο βάρος 130.000 μετρικών τόνων νεκρού βάρους (DWT). Η περιοχή ξηρού φορτίου και γενικού φορτίου, με βάθος 16 μέτρων, επιτρέπει στο τερματικό σταθμό να δέχεται πλοία τύπου Panamax με χωρητικότητα φορτίου μέχρι 75.000 DWT.

## Ελεύθερος λιμένας του Βέντσπιλς
Το λιμάνι του Βέντσπιλς, διοικείται από τον Ελεύθερο Λιμένα του Βέντσπιλς, ο οποίος εποπτεύεται από το Υπουργικό Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Λετονίας, υπό διάφορες νομικές αρχές. Αυτές, περιλαμβάνουν τον νόμο του 1994 για τους λιμένες (σχετικά με τις διαδικασίες), τον νόμο του 1997 για τον ελεύθερο λιμένα του Βέντσπιλς (ο οποίος προβλέπει τις επιχειρήσεις εντός του λιμένα) και τον νόμο του 2002 για τους φόρους στα ελεύθερα λιμάνια και τις ειδικές οικονομικές ζώνες, και ρυθμίζει τους φόρους για αυτούς που εμπορεύονται με τον λιμένα.

## Υποδομές
Το Βέντσπιλς βρίσκεται στον σιδηροδρομικό διάδρομο Ανατολής-Δύσης και αποτελεί μέρος του ευρασιατικού συστήματος μεταφορών, καθώς και της ευρωπαϊκής διαδρομής αυτοκινητόδρομου E22. Το αεροδρόμιο του Βέντσπιλς βρίσκεται κοντά, ενώ το Διεθνές Αεροδρόμιο της Ρίγας (RIX) απέχει περίπου 2 ώρες με το αυτοκίνητο.

## Πρόοδος
Στη μελέτη «Παγκόσμιες Ελεύθερες Ζώνες του Μέλλοντος 2010/11», η οποία δημοσιεύτηκε από τη βρετανική εφημερίδα για την οικονομία *[[Financial Times]]*, το ελεύθερο λιμάνι του Βέντσπιλς κατέλαβε την πέμπτη θέση ανάμεσα στις πιο ελπιδοφόρες ελεύθερες ζώνες, καθώς και τη θέση της καλύτερης ελεύθερης ζώνης λιμένα του οικονομικού έτους 2010/11. Η μελέτη έδειξε ότι το λιμάνι των Βέντσπιλς δημιουργεί μερικές από τις καλύτερες συνθήκες στον κόσμο για την ανάπτυξη επιχειρήσεων.

Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στους Financial Times, με τίτλο "Παγκόσμιες Ελεύθερες Ζώνες του Μέλλοντος 2012/13", το Ελεύθερο λιμάνι του Βέντσπιλς κατέλαβε την έβδομη θέση μεταξύ των πιο ελπιδοφόρων ειδικών οικονομικών ζωνών στον κόσμο και κατέλαβε επίσης τη δεύτερη θέση μεταξύ των λιμένων. Μεταξύ των ειδικών οικονομικών ζωνών της Ευρώπης είχε την υψηλότερη κατάταξη.

## Προβλήματα
Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, η Ρωσία αναπροσανατολίζει τη ροή φορτίου στους ρωσικούς λιμένες της Βαλτικής, πράγμα που δημιουργεί αμφιβολίες για τις προοπτικές του λιμένα του Βέντσπιλς .

## Παραποπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* http://www.portofventspils.lv/

Κατηγορία:Λιμάνια στη Λετονία
Κωνσταντίνος Μελιτηνιώτης

O **Κωνσταντίνος Μελιτηνιώτης** (άκμασε από τη δεκαετία του 1240 - 2 Απριλίου 1307) ήταν Έλληνας εκκλησιαστικός συγγραφέας της Ρωμανίας και εξέχων υποστηρικτής της ένωσης της Λυών μεταξύ των Εκκλησιών. Είναι γνωστός ως ο ένας από τους δύο αρχιδιακόνους του Πατριάρχη Ιωάννη ΙΑ΄ Βέκκου, που φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν μαζί του, κατά τα έτη που ακολούθησαν την κατάρρευση της ένωσης· έμεινε σε κατ' οίκον περιορισμό, ώσπου απεβίωσε.

## Έργα του
Δύο συζητήσεις γράφτηκαν από τον Κωνσταντίνο κατά τη διάρκεια της Ένωσης και σε υποστήριξη της θέσης ότι το Αγ. Πνεύμα εκπορεύεται από και δια του Υιού. Εκδόθηκαν από τον Λέοντα Αλλάτιο τον 17ο αι. με λατινική μετάφραση, η οποία είχε τον τίτλο *De ecclesiastica unione Latinorum et Graecorum, et de processione Spiritus Sancti per Filium*. Επανεκτυπώθηκαν από τον Ζακ Πωλ Μιν (Patrologia Graeca, vol. 141, cols. 1032 C - 1273 C). Κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1285-1289, ο Μελιτηνιώτης έγραψε επίσης δύο διαλόγους εναντίον του *Τόμου* του Γρηγορίου Κυπριώτου και της δογματικής της αιώνιας εκδήλωσης. Επιμελήθηκαν από τον Μάρκο Ορφανό και τυπώθηκαν στην Αθήνα το 1986. Κανένα έργο του δεν έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά.

## Πηγές
* Huculak, Jacek Benedykt, OFM. Graeca indoles doctrinae Constantini Meliteniotae de processione Spiritus sancti ex Patre Filioque (diss., Rome 1989).
* Huculak, Benedykt, OFM. Bohaterski teolog greckokatolicki – Konstantyn Meliteniotes [in Polish = The heroic Greek-Catholic theologian, Constantine Meliteniotes] (1997).
* Krumbacher, Karl, ed. Geschichte der byzantinischen Literatur (527-1453) (Munich 1897), pp. 97–98.
* Metochites, George. Historia dogmatica, liber I. In: Mai and Cozza-Luzi, eds., Novae Patrum Bibliothecae … Tomus Octavus. In parte ii., Georgii Metochitae diaconi Historiae Dogmaticae librum I et II (Rome 1871).
* Orphanos, Markos A. Κωνσταντίνου Μελιτηνιώτου Λόγοι ἀντιρρητικοὶ δύο, νῦν τὸ πρῶτον ἐκδιδόμενοι (editio princeps) (Athens 1986).
* Spourlkaos, A., art. "Κωνσταντῖνος ὁ Μελιτηνιώτης" in A. Martinos, ed., Θρησκευτικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία, vol. 8 (Athens 1966), cols. 43-44.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Άγιος Γεώργιος με εικονίδια (Μουσείο Μπενάκη)

Υφαντό με εικονιζόμενο τον **Άγιο Γεώργιο με εικονίδια** εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη.
## Περιγραφή
Ο **[[Άγιος Γεώργιος]] με εικονίδια** απεικονίζεται έφιππος να φονεύει δράκοντα, ενώ πάνω στην πλάτη του αλόγου κάθεται μικρός απελευθερωμένος αιχμάλωτος και κρατάει *κουκούμιο.* Στο βάθος δεξιά η βασιλοπούλα αναμένει σε στάση δέησης. Πίσω από αυτήν, σε εξώστη με δύο αψίδες του τείχους της πόλεως, ο βασιλιάς κρατώντας τα κλειδιά και κοντά σε αυτόν η βασίλισσα παρακολουθούν το κατόρθωμα του Αγίου, ενώ ιπτάμενος άγγελος στέφει τον Άγιο. Κάτω από τα πίσω πόδια του αλόγου και πάνω στο έδαφος υπάρχει σχηματοποιημένο άνθος. Στο μέσο της πάνω πλευράς της εικόνας, μέσα σε κόσμημα, βρίσκεται η Αγία Τριάδα μεταξύ δυο χερουβείμ, στις πλάγιες πλευρές η Παναγία με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, σε στάση δέησης, οι δύο αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ και ανα δυο οι τέσσερις ιεράρχες. 

Κάτω στο μέσο, εντός κοσμήματος, όμοιο με αυτό που περιέχει την Αγία Τριάδα, υπάρχει έμμετρη αρχαΐζουσα επιγραφή με κεφαλαία, σε σχήμα σταρού που στις τέσσερις γωνίες του αναγράφει **

*ΙΣ/ΧΣ ΝΙ/ΚΑ ΕΝ ΕΤΕΙ Σ(ωτη)ΡΙΩ ΑΨΛΑ ΜΑΡ ΤΙΟΣ* ΤΡΙΑΣ ΔΕΗΣΙΝ ΣΕΙΟ ΟΙΚΕΤΟΥ ΔΕΧΕΥ/ΣΟΥΜΕΛΙΤΟΙΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ ΣΟΥ ΤΑΦΟΥ/ΤΟΥΤΗΝ ΔΕ ΘΕΙΗΝ ΚΟΣΜΕΟΝΤΟΣ ΕΙΚΟΝΑ/ΜΜΗΜΗΣ ΕΥΑΤΟΥ ΠΡΟΣ ΔΕ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΤΩΡ (ων)/ΖΑΜΑΝΟΥ ΙΟΡΔΑΝΟΥ ΣΥΝ ΚΥΡΙΑΚΩ/ΙΩΑΝΝΗ, ΚΥΠΡΙΑΝΩ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ ΓΕΩΡΓΙΩ ΙΩΣΗΦ, ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΙΩ/ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΣΑΣΗΣ ΕΝ ΤΡΑ/ΠΕΖΟΥ[Ν]ΤΗ /ΠΟΛΗ/ΠΟΝΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΑΣ/ ΤΟΥ ΚΑΣΗΜΠΟΥΡΗ

Στις τέσσερις γωνίες υπάρχουν τα αποκαλυπτικά σύμβολα των Ευαγγελιστών. Κάθε εικονίδιο πλαισιώνεται με τοξωτά κοσμήματα τα οποία περιέχουν άνθη. 

Η εικόνα είναι ραμμένη πάνω σε μεγαλύτερο ύφασμα, στο κάτω μέρος του οποίου κρέμονται θύσανοι.

## Τεχνικά χαρακτηριστικά
Πρόκειται για ύφασμα ερυθρό μεταξωτό. Το πρόσωπο του Αγίου είναι κεντημένο με μετάξι σιτόχρουν και πάρα πολύ μικρές βελονιές. Τα ενδύματά του είναι περίτεχνα: το ιμάτιο φτιαγμένο με χρυσό, καβαλίκι για το στρατιωτικό πουκάμισο, αργυρό σύρμα με ερυθρό μετάξι για γέμισμα. Ο θώρακας διακοσμείται με αργυρόχρυσα φολιδωτά κεντήματα. Η κυρίαρχη βελονιά είναι το καβαλίκι. Ο ίππος φτιάχτηκε με αργυρό σύρμα με χρυσό περίγραμμα. Ο δράκοντας με πράσινο μετάξι, ενώ χρυσοκέντητα είναι τα φτερά του. Το έδαφος από χρυσό με τεχνική καμάρες. Το άνθος κάτω από το άλογο δηλώνεται μόνο με πράσινο περίγραμμα. Τα βασιλικά ενδυματα έχουν εκτελεσθεί με χρυσό σύρμα και αργυρό για την περιφέρεια. Το τείχος με αργυρό σύρμα με μπακλαβαδωτή βελονιά, οι αψίδες με χρυσό σύρμα και αργυρό μετάξυ ερυθρού. Του αγγέλου τα ενδύματα είναι αργυρά και τα φτερά χρυσά. Το βάθος των μορφών είναι με χρυσό σύρμα και μπακλαβαδωτή βελονιά. Τα άνθη χρυσοκέντητα πάνω σε έδαφος με πράσινο μετάξι και χρυσό σύρμα ή νήμα.
## Χρόνος κατασκευής
Ο αναφερόμενος στην επιγραφή αφιερωτής Σουμελίτης ήταν κοτζάμπασης της Ποντιακής Αργυρούπολης. Έτος κατασκευής το 1731.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Ευγενία Βέη Χατζηδάκη, Εκκλησιαστική Κεντήματα, Μουσείον Μπενάκη, εν Αθήναις 1953

Κατηγορία:Μουσείο Μπενάκη
Βίος Ιησού-Ακάθιστος Ύμνος-Δευτέρα Παρουσία (Μουσείο Μπενάκη)

Ο **Βίος Ιησού-Ακάθιστος Ύμνος-Δευτέρα Παρουσία** είναι μεταβυζαντινή εικόνα και εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη
## Περιγραφή
Η εικόνα με θέμα **Βίος Ιησού-Ακάθιστος Ύμνος-Δευτέρα Παρουσία** είναι πολυσύνθετη και περιλαμβάνει διάφορα εικονογραφικά θέματα. Συγκεκριμένα τα : εντός τεσσάρων συγκεντρωτικών κύκλων του πάνω μέρους της εικόνας παρίστανται : Η δημιουργία του κόσμου,η δημιουργία του Αδάμ και της Εύας, το αμάρτημα των πρωτοπλάστων και η εξωση αυτών από τον Παράδεισο, σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη, σκηνές από τον βίο της Θεοτόκου και του Ιησού, τα Πάθη του Χριστού,οι 24 οίκοι του Ακάθιστου ύμνου ο τελευταίος των οποίων παρίσταται στο κέντρο, με την εικόνα της Θεοτόκου πάνω σε θρόνο βρεφοκρατούσα. Στο κάτω μέρος του πίνακα εικονίζεται η Δευτέρα Παρουσία σε πολυπρόωσπη σύνθεση. Στο πάνω μέρος της εικόνας πάνω σε ταινία την οποια κρατούν δύο Άγγελοι υπάρχει η εξής επιγραφή: 
*ΕΔΕΙ  Χ(ριστ)Ε ΘΗΝΑΙ ΤΟ ΑΓΑΘΟΝ ΩΣ ΑΚΡΟΝ ΚΑΙ ΕΚ ΜΗ ΟΝΤΩΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΑΧΘΗΝΑΙ ΜΕΤΑ ΔΕ ΤΑΥΤΑ ΕΠΙ ΤΗΝ ΓΗΝ ΟΦΘΗΝΑΙ ΣΤ(αυ)ΡΟΝ ΟΝΤΩΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΝ ΥΠΟΜΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΡΙΗΜΕΡΟΝ/ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ ΑΝΑΣΤΗΝΑΙ ΤΩΝ ΕΚΑΣΤΟΝ ΤΕ ΕΡΓΩΝ ΑΝΤΑΠΟΔΟΥΝΑΙ ΠΟΙΝΗΝ Η ΣΤΕΦΟΣ Θ(εο)Σ ΒΡΩΤΟΙΣΙ ΤΟΤΕ ΟΥ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΜΕΡΙΔΟΣ ΠΑΡΑΣΤΗΣΗ*.Κάτω στο μέσο η υπογραφή: *ΚΟΠΟΣ Κ(αι) ΣΠΟΥΔΗ ΘΕΟΔΟΡΟΥ ΠΟΥΛΑΚΗ ΕΚ ΚΥΔΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΗΜΟΥ ΝΗΣΟΥ ΚΡΗΤΗΣ*.

Οι διαστάσεις του έργου είναι 0,91Χ 0,64 και είναι έργο του Θεόδωρου Πουλάκη τέλη 17ου αι. 

## Παραπομπές

## Πηγές
*Ανδρέας Ξυγγόπουλος, Κατάλογος Εικόνων Μουσείου Μπενάκη, Εν Αθήναις 1936

Κατηγορία:Μουσείο Μπενάκη
Αλέξανδρος Στιούαρτ, κόμης του Μαρ

Ο **Αλέξανδρος Στιούαρτ, κόμης του Μαρ** (περί το 1375 - 1435) Σκωτσέζος ευγενής και κόμης του Μαρ (1404 - 1435) ήταν νόθος γιος του Αλέξανδρου Στιούαρτ, κόμη του Μπιούκαν και της Μαρέιντ ίνγκιν Ίχαν. Ο Αλέξανδρος κράτησε την κομητεία του Μαρ και την ηγεμονία του Γκαριόχ χάρη στα δικαιώματα της πρώτης συζύγου του Ισαβέλλας Ντάγκλας, κόμισσας του Μαρ (πέθανε το 1408). Ο Αλέξανδρος και η Ισαβέλλα μετά τον γάμο τους αιχμαλωτίστηκαν στο *κάστρο του Κιλντρούμι* (1404), ακολούθησαν μεγάλες ταραχές στην Σκωτία αλλά γλύτωσαν την τιμωρία λόγω της στενής τους συγγένειας με την βασιλική οικογένεια. Οι κατοχές του στο δουκάτο επικυρώθηκαν αργότερα με δωρεά που του έκανε ο ξάδελφος του Ιάκωβος Α΄ της Σκωτίας. 

Ο Αλέξανδρος Στιούαρτ ήταν πιστός οπαδός του θείου του Ροβέρτου Στιούαρτ, δούκα του Όλμπανυ που έγινε αντιβασιλιάς της Σκωτίας όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Ροβέρτος Γ΄ της Σκωτίας έμεινε ανάπηρος ύστερα από ατύχημα με το άλογο του. Έγινε αρχηγός του στρατού του *"Λάουλαντ"* εναντίον του Ντόμναλ του Άιλα, λόρδου του Άιλα στην σκληρή και αιματηρή *μάχη του Χάρλαου* (1411). Ο Ουόλτερ Μπάουερ (1385 - 1449) σημειώνει ότι σε αντίθεση με τον πατέρα του που δεν μπορούσε να διατηρήσει την ειρήνη ο Αλέξανδρος κυβέρνησε με *"μεγάλη πρόσβαση σε όλες τις περιοχές βόρεια του Μάουνθ"*. Η διακυβέρνηση του ήταν διαφορετική από αυτή του πατέρα του, είχε τον έλεγχο σε ολόκληρη την κομητεία και προστάτευσε τις περιοχές του Άμπερντίνσαϊρ και του Μόρεϊ. Ο Αλέξανδρος ήταν μέλος του συμβουλίου των 21 ευγενών που αποφάσισε την εκτέλεση για προδοσία του Μέρντοχ Στιούαρτ, των γιων του και την κατάσχεση της περιουσίας της οικογένειας του.

## Οικογένεια

Ο Αλέξανδρος Στιούαρτ παντρεύτηκε στον πρώτο του γάμο την Ισαβέλλα Ντάγκλας, κόμισσα του Μαρ (πέθανε το 1408) και στον δεύτερο γάμο του την Μαρία βαν Χόορν, κόρη του Βίλεμ λόρδου του Ντάαφφελ (1410). Δεν απέκτησε κανένα νόμιμο παιδί από τους δυο γάμους του, νόθα παιδιά του ήταν :

* Τόμας Στιούαρτ, Κύριος του Μαρ
* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Λαχλάν Μακλίαν του Ντουάρτ

## Παραπομπές


## Πηγές
*Boardman, Stephen I.,The Early Stewart Kings: Robert II and Robert III Edinburgh, Reprint 2007. 
*Grant, Alexander, "The Wolf of Badenoch" in W.D.H. Sellar (ed.), Moray: Province and People. Scottish Society for Northern Studies, Edinburgh, 1993.
*Nigel Tranter, The Stewart Trilogy, Dunton Green, Sevenoaks, Kent: Coronet Books, 1986. 

Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Αντώνιος της Λάρισας

Ο **Αντώνιος** (άκμασε 1340-1362) ήταν μητροπολίτης της Λάρισας.

## Βιογραφία
Ανέλαβε μητροπολίτης της Λάρισας την περίοδο 1340-1362. Υπηρέτησε επίσης ως *καθολικός κριτής των Ρωμαίων*. Η θέση ήταν η πιο υψηλή για δικαστή, όπου αποφάσιζε τελεσίδικα για εφέσεις· ήταν ένας από τους τέσσερις και είχε αρμοδιότητα για όλα τα θέματα. Ο θεσμός είχε ιδρυθεί το 1296, αλλά το 1336/37 αποδείχθηκε η ενοχή των πρώτων που τοποθετήθηκαν και καθαιρέθηκαν.

Ο Αντώνιος της Λάρισας υπηρέτησε μετά από αυτό. Είναι ο συγγραφέας πολλών *ομιλιών*.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Ριχίλδη των Αρδεννών

Η **Ριχίλδη των Αρδεννών** ή **Ριχίλδη της Προβηγκίας** (Γαλλική γλώσσα : *Richilde d'Ardennes*, 845 - 2 Ιουνίου 910) ήταν η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Καρόλου του Φαλακρού.
Με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων, αυτοκράτειρα και μετά τον θάνατο του συζύγου της αντιβασίλισσα. Η Ρισίλντ ήταν κόρη του Μπιβίν του Γκορζ κόμη των Αρδεννών και της Ριχίλδης, κόρης του Μπόζο του Πρεσβύτερου, αδελφός της ήταν ο Μπόζο της Προβηγκίας μέλος του Οίκου των Μποζονιδών. Η από μητέρα θεία της Τευτβέργα παντρεύτηκε τον Λοθάριο Β΄ της Λοθαριγγίας.

Παντρεύτηκε τον Κάρολο τον Φαλακρό όταν πέθανε η πρώτη σύζυγος του Ερμεντρούδη της Ορλεάνης (870), ο στόχος του γάμου ήταν να εξασφαλίσει ο Φράγκος βασιλιάς την κυριαρχία του στην Λοθαριγγία μέσω της πανίσχυρης οικογένειας της. Με τον Κάρολο τον Φαλακρό απέκτησε 5 παιδιά αλλά μόνο η μεγαλύτερη η Ροτίλδη έφτασε στην ενηλικίωση. Η Ρισίλντ είχε τον ρόλο του αντιβασιλιά την εποχή που έλλειπε ο Κάρολος ο Φαλακρός. Όταν πέθανε ο θετός της γιος Λουδοβίκος ο Τραυλός (10 Απριλίου 879) τα παιδιά του ήταν πολύ μικρά, η Ρισίλντ ήθελε να τοποθετήσει κηδεμόνα και αντιβασιλιά τον αδελφό της Μπόζο, οι ευγενείς αρνήθηκαν κατηγορηματικά επειδή φοβήθηκαν ότι ήθελε να σφετεριστεί τον θρόνο. Η Ρισίλντ μετά την αποτυχία βοήθησε τον Μπόζο να γίνει βασιλιάς της Προβηγκίας.
Όταν πέθαναν οι θετοί της εγγονοί Λουδοβίκος Γ΄ της Γαλλίας (882) και Καρλομάνος Β΄ η Ρισίλντ προσπάθησε να επιβάλει την εξουσία της. Οι ευγενείς ωστόσο που βρέθηκαν σε μεγάλο κίνδυνο από τις επιδρομές των Βίκινγκ και αναζητούσαν έναν ισχυρό βασιλιά την ανάγκασαν να δραπετεύσει στην Προβηγκία, στην αυλή του ανεψιού της Λουδοβίκου του Τυφλού όπου έζησε μέχρι τον θάνατο της (2 Ιουνίου 910)

## Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Κάρολο τον Φαλακρό (870) απέκτησε :

*Ροθίλδη (871–928/9)
*Δρώγος (872/3–873/4)
*Πιπίνος (872/3–873/4)
*Γιος (875-875)
*Κάρολος (876–877)

## Παραπομπές


## Πηγές
*Pierre Riche, The Carolingians:The Family who forged Europe, transl. Michael Idomir Allen (University of Pennsylvania Press, 1983)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων
Κατηγορία:Βασίλισσες της Λομβαρδίας
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας
Ιωάννης ο ευνούχος (Τραπεζούντιος)

Ο **Ιωάννης ο ευνούχος** (α΄ ήμισυ 14ου αι.) ήταν αξιωματούχος της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. 

## Βιογραφία
Δεν έχουμε πληροφορίες από τις πηγές για την καταγωγή του· φαίνεται ότι δεν ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια, αλλά ανήλθε λόγω της ικανότητάς του. Είχε τον τίτλο του *μεγάλου δούκα*, που σημαίνει ότι ήταν διοικητής του στόλου της Τραπεζούντας. Ζούσε στη Λίμνια, πόλη στις ακτές του Ευξείνου Πόντου, που ήταν ναυτική βάση. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εσωτερικές υποθέσεις της αυτοκρατορίας εκεί.

Ο μέγας δούκας Ιωάννης αναφέρεται για πρώτη φορά σε συνδυασμό με την άνοδο στο θρόνο του Βασιλείου Μεγάλου Κομνηνού (βασίλευσε 1332-40), έπειτα από τις βραχείες βασιλείες του Ανδρονίκου Γ΄ (1330-32) και του Μανουήλ Β΄ (1332). 

Ο νέος αυτοκράτορας της Τραπεζούντας είχε υποστήριξη από την Κωνσταντινούπολη και μερικών αξιωματούχων, που ήταν υπέρ του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου. Τα μέτρα που πήρε ο Βασίλειος αμέσως μετά την άνοδό του, είναι χαρακτηριστικά: ήταν εναντίον εκείνων των μελών της αριστοκρατίας που δεν είχαν Ελληνική καταγωγή και νυμφεύτηκε την Ειρήνη Παλαιολογίνα, νόθη κόρη του Ανδρονίκου Γ΄. Ο μέγας δούκας Ιωάννης συμμετείχε στις 21 Φεβρουαρίου 1333 στα  γεγονότα της έξωσης του Μανουήλ Β΄ και της δολοφονίας του· τα συμβάντα περιγράφει ο Μιχαήλ Πανάρετος. Λίγους μήνες μετά ο ευνούχος Ιωάννης ενεπλάκη στον εμφύλιο πόλεμο της Τραπεζούντας (1340-49), υποστηρίζοντας την Ειρήνη Πααιολογίνα, ώσπου αυτός δολοφονήθηκε το 1344.

## Αναφορές


## Πηγές
* Radic, Radivoj (2003). "John Eunuch". Encyclopaedia of the Hellenic World, Asia Minor. Foundation of the Hellenic World.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί Ευνούχοι
Δημήτριος Τζαμπλάκων

Ο **Δημήτριος Τζαμπλάκων** (άκμασε από το 1345  μέχρι το 1366/67) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και ανώτερος στρατιωτικός αρχηγός.

## Βιογραφία
Οι Τζαμπλάκωνες ήταν μία σημαντική, πλούσια κα αριστοκρατική οικογένεια, που καταγράφεται από τα μέσα του 13ου αι., όταν ένα από τα μέλη της επέτυχε τον υψηλό βαθμό του δομεστίκου των Σχολών (αρχηγού του Στρατού). Γιος αυτού ήταν ο Αλέξιος Τζαμπλάκων, πατέρας του Δημητρίου. Ο τελευταίος είχε αδέλφια τους Ασωματιανό και Αρσένιο, που επίσης επέτυχαν υψηλά αξιώματα κατά την ίδια περίοδο.

Ο Δημήτριος καταγράφεται για πρώτη φορά το 1345, έχοντας ήδη τον υψηλό στρατιωτικό βαθμό του *μεγάλου στρατοπεδάρχη* κατά την πολιορκία των Σερρών από τις δυνάμεις του Στεφάνου-Ούρος Δ΄ *ντουσάν*. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της πόλης υπό τον Μανουήλ Ασέν ήθελε να παραδώσει την πόλη στους Σέρβους, ενώ ο Τζαμπλάκων ήταν αρχηγός της νομιμόφρονης μερίδας. Μετά την πτώση της πόλης, αποσύρθηκε στη Χριστούπολη και μαρτυρείται ακόμη στη δεκαετία του 1360. Τις εκτεταμένες γαίες του στη Μακεδονία που είχε, τις δώρησε στη μονή Βατοπαιδίου του Όρους Άθω.

## Οικογένεια
Ο Δημήτριος παντρεύτηκε την Ευδοκία Παλαιολογίνα και είχε αρκετά παιδιά, τα ονόματα των οποίων δεν μας είναι γνωστά. Ένα από αυτά είναι:
* κόρη, παντρεύτηκε κάποιον Νικηφόρο Λάσκαρη, που ζούσε την Χριστούπολη (Καβάλα) το 1366/67.

## Αναφορές


## Πηγές
* Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les institutions byzantines, Tome I (in French). Berlin: Akademie-Verlag.
* Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Δημητριος
Κατηγορία:Βυζαντινοί Στρατοπεδάρχες
Κωνσταντίνος Χαδηνός

Ο **Κωνσταντίνος Χαδηνός** (άκμασε 1258-1274) ήταν ανώτερος αξιωματούχος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Αναφέρεται για πρώτη φορά, όταν ο Θεόδωρος Β΄ Βατάτζης (1254-58) τον έστειλε στη Θεσσαλονίκη να συλλάβει τον Μιχαήλ Παλαιολόγο, που συνωμότησε εναντίον του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. 

Τότε είχε τη θέση του *κόμη των βασιλικών ίππων*. Όταν ο Παλαιολόγος ανήλθε στο θρόνο ως Μιχαήλ Η΄, ο Κωνσταντίνος απεστάλη για να εγγράψει τους μεγάλους γαιοκτήμονες της Μικράς Ασίας στον Αυτοκρατορικό στρατό και να κατάσχει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας τους. Την ίδια περίπου περίοδο ορίστηκε Έπαρχος της Κωνσταντινούπολης. 

Το 1269 καταγράφεται να κατέχει τη θέση του *μεγάλου λογαριαστή* (για τα Οικονομικά), το αξίωμα του *οικείου* του Αυτοκράτορα και από το 1274 του *πρωτοϊερακαρίου* (πρώτου κυνηγού με γεράκια).

## Πηγές


Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Κατηγορία:Έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί
Ανεμόπτερο Derwitzer

Το **Ανεμόπτερο Derwitzer** ήταν ανεμόπτερο που ανέπτυξε ο Ότο Λίλιενταλ. Ονομάστηκε έτσι μιας και δοκιμάστηκε κοντά στην πόλη Ντέρβιτζ του Βρανδεμβούργου. Όταν πέταξε το 1891, αποτέλεσε ένα πρώιμο επιτυχημένο μοντέλο το οποίο μπορούσε να μεταφέρει ένα άτομο και ήταν το πρώτο επιτυχημένο επανδρωμένο αεροσκάφος στον κόσμο. Ο Λίλιενταλ έφτασε σε ύψος έως και 25 μέτρων με αυτό.

## Χαρακτηριστικά

### Γενικά χαρακτηριστικά
* **Πλήρωμα:** Ένα άτομο (κυβερνήτης)
* **Μήκος:** 3,90 m
* **Άνοιγμα πτερύγων:** 7,62 m
* **Εμβαδόν πτερύγων:** 10,0 m2
* **Βάρος (κενό):** 18 kg

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Centennial of Flight

Κατηγορία:Αεροσκάφη
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2018-19

Η **Γ΄ κατηγορία Κύπρου 2018-19** αποτέλεσε το 48ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου για δεύτερη φορά στην ιστορία του.

## Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2018-19 συμμετείχαν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2019-20. Οι τέσσερις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Επίλεκτης Κατηγορίας ΣΤΟΚ 2019-20.

### Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.

## Αλλαγές σε σχέση με την [[Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2017-18|περίοδο 2017-18]]
;Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημα
Ομάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 2018-19
* Ονήσιλος Σωτήρας 2014
* ΜΕΑΠ Πέρα Χωρίου-Νήσου
* Ακρίτας Χλώρακας

Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2018-19
* ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς
* Φοίνικας Αγίας Μαρίνας Χρυσοχούς
* Λειβαδιακός/Σαλαμίνα Λειβαδιών

;Ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 2017-18
* Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ξυλοτύμβου 2006
* Εθνικός Άσσιας
* Χαλκάνορας Ιδαλίου

Ομάδες που προήχθησαν από την Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2017-18
* Κούρης Ερήμης
* Ομόνοια Ψευδά
* Αμαθούς Αγίου Τύχωνα

## Ομάδες και έδρες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.

## Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:


Ισοβαθμίες:
αΕθνικός Άσσιας-Χαλκάνορας 1-2, Χαλκάνορας-Εθνικός Άσσιας 0-2
βΑμαθούς-ΑΠΕΑ 2-1, ΑΠΕΑ-Αμαθούς 2-2


Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.

## Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:

## Παραπομπές

## Πηγές
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

## Δείτε επίσης
* Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
* Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2018-19
* Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
* Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου

Κατηγορία:Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019
Νικόλαος Μαλιασηνός

Ο **Νικόλαος Κομνηνός Άγγελος Δούκας Βρυέννιος Μαλιασηνός** (β΄ ήμισυ 13ου αι.) ήταν ευγενής της Βυζαντινής αυτοκρατορίας που έδρασε στην περιοχή της Δημητριάδος (Βόλου).

## Βιογραφία
Ήταν γιος του πρώτου καταγεγραμμένου μέλους της Οικογένειας, του Κωνσταντίνου μεγιστάνα της Θεσσαλίας, που παντρεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα, κόρη του Μιχαήλ Α΄ δεσπότη της Ηπείρου. Τα επίθετα "Κομνηνός Άγγελος Δούκας" που πρόσθεσε, είναι μάλλον από τη μητέρα του. 

Από τον πατέρα του κληρονόμησε μεγάλα κτήματα στη Θεσσαλία. Αρχικά ήταν υποτελής στην Ήπειρο, αλλά μετά επιβεβαιώθηκαν οι ιδιοκτησίες του από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και νυμφεύτηκε την ανιψιά του Άννα. Ο Μιχαήλ Β΄ (γιος και διάδοχος του Μιχαήλ Α΄) απέσπασε τη μονή του Ιλαρίωνα στον Αλμυρό από την εξάρτηση της μονής στη Μακρυνίτσα, την οποία είχε ιδρύσει ο Κωνσταντίνος Μαλιασηνός. Αυτό και ο γάμος δείχνουν ότι η συμμαχία της οικογένειας μετακινήθηκε στους Παλαιολόγους. Ο Ιωάννης Παλαιολόγος απεκατέστησε την εξάρτηση της μονής του Ιλαρίωνα και επικύρωσε την ατέλεια της μονής το 1259, η οποία επιβεβαιώθηκε το 1266 από τον Νικηφόρο Α΄ (γιο και διάδοχο του Μιχαήλ Β΄).  

Κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1271-72 ο Νικόλαος και η σύζυγός του ίδρυσαν τη μονή της Νέας Πέτρας στη Δρυανούβαινα Πηλίου (σημ. Πορταριά). Αρχικά γυναικείο, μεταξύ 1274-77 μετατράπηκε σε ανδρικό. Ο Νικόλαος έδωσε σε αυτό και στη μονή Μακρυνίτσας αρκετές άλλες ιδιοκτησίες ως μετόχια. Ακόμη επέτυχε να λάβει από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο τη μονή Λατόμου στη Θεσσαλονίκη ως μετόχιο των δύο παραπάνω μονών, που ίδρυσε η οικογένειά του. Μεταξύ των ετών 1274-76 οι δύο τους έγιναν μοναχοί με τα μοναστικά ονόματα Ιωάσαφ και Ανθούσα. 

Ίσως ο Νικόλαος έλαβε αργότερα άλλο μοναστικό όνομα, Νείλος, όπως δείχνει μία επιγραφή από τη μονή Μακρυνίτσας, που μετά ενσωματώθηκε στο ναό της Παναγίας στη Μακρυνίτσα. Ο Νικόλαος ζούσε ακόμη το 1280 και πιθανόν ως το 1285/86. Όταν απεβίωσε τάφηκε στη μονή της Μακρυνίτσας. Όταν η μονή καταστράφηκε, η επιτάφια πλάκα, που είχε χαραγμένο ένα ποίημα, ενσωματώθηκε στον τοίχο της μονής Αθανασίου στη Μακρυνίτσα.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1255 την Άννα Κομνηνή Δούκαινα Παλαιολογίνα Φιλανθρωπηνή, ανιψιά του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Είχαν τουλάχιστον ένα γιο:
* Ιωάννης.

## Αναφορές


## Πηγές
* Bartusis, Mark C. (2012). Land and Privilege in Byzantium: The Institution of Pronoia. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-00962-2.
* Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London: The Athlone Press.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit (2001). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). I, 1–12, Add. 1–2, CD-ROM Version. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 978-3-7001-3003-1.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου της Ηπείρου
Σανταλάρης

Ο **Σανταλάρης** () είναι χωριό στην βορειοανατολική Κύπρο.

Το έδαφος του οικισμού ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, της οποίας είναι κοινότητα που υπάγεται διοικητικά στην Επαρχία Αμμοχώστου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό ελέγχεται εκ των πραγμάτων (de facto) από την μη αναγνωρισμένη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου.

## Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.

## Δείτε ακόμη
*Σφαγή της Μαράθας, του Σανταλάρη και της Αλόας

## Παραπομπές


## Πηγές
*

Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Μεξ

thumb|280px
thumb|280px
thumb|280px
[thumb|280px|Το [κανάλι Μαχμουντία]]
Η **Μεξ** (αραβικά: المكس, *Αλ Μαξ*) είναι συνοικία της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο, η οποία ανήκει στην ευρύτερη περιοχή της Αμρίγια στα δυτικά της πόλης. Δόθηκε ως όνομα διότι εκεί από τη ρωμαϊκή εποχή υπήρχε τελωνιακός σταθμός στον οποίο ελέγχονταν τα αγαθά που έρχονταν από τη δύση. Επί Αράβων και Οθωμανών ο τελώνης καλούταν "Μακκά", λέξη που συναντάται και στην προϊσλαμική εποχή. Οι τελώνες μισούνταν και στην Αίγυπτο, κι από τη λαϊκή θυμοσοφία στέλνονταν στο πυρ το εξώτερον (Ίνα Σάχεμπ ελ Μάξι φιλ Ναρ), από όπου προκύπτει και το όνομα. Τελωνιακοί σταθμοί, εκτός από την Αλεξάνδρεια, υπήρχαν και στο Κάιρο και στο Ελ Αρίς. Τα διόδια καταργήθηκαν την εποχή των Μαμελούκων. Σήμερα στη συνοικία είναι συγκεντρωμένες οι περισσότερες αλιευτικές δραστηριότητες της Αλεξάνδρειας και εκεί βρίσκεται και η κεντρική ψαραγορά της πόλης.

## Το Ψαροχώρι
Η περιοχή του Μεξ είναι ιδιαίτερα ξεχωριστή, καθώς σε αυτήν είναι συγκεντρωμένα τα σπίτια των περισσότερων ψαράδων της πόλης, τα οποία είναι στριμωγμένα γύρω από το νέο κανάλι Μαχμουντία, τα νερά του οποίου ρέουν από τον Νείλο στη Λίμνη Μαρεώτιδα, για να καταλήξουν στην Μεσόγειο Θάλασσα. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι ψαράδες στο επάγγελμα στο οποίο χρησιμοποιούν μικρές βάρκες που περνάνε από γενιά σε γενιά. Τα περισσότερα σπίτια έχουν πρωτόγονη αρχιτεκτονική και είναι χτισμένα παράλληλα με το κανάλι έτσι ώστε να έχουν όλα άμεση πρόσβαση στη θάλασσα. Έτσι, όλη η συνοικία έχει εμφάνιση που θυμίζει ένα μακρύ διάδρομο με μήκος 1,5 χιλιομέτρων. Όποιος επισκεφτεί την περιοχή μπορεί να παρατηρήσει από κοντά τις καθημερινές εργασίες των πολυάριθμων ψαράδων.

Fisher man 2.jpg


## Αναφορές


Κατηγορία:Συνοικίες της Αλεξάνδρειας
Πλάτη Σύμης

Η **Πλάτη** ή **Πλατύ** είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου και ανήκει στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Σύμης, δυτικά της νησίδας Νίμος. Μαζί με τις βραχονησίδες Χονδρός και Οξιά αποκαλούνται "Συμιοπούλες". Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί, μαζί με το ανατολικό τμήμα της Σύμης, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος: *Larus audouinii*. Έχει έκταση 0,054 τ.χλμ. και διοικητικά  ανήκει στο δήμο Σύμης. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύμης
Κωνσταντίνος Μαργαρίτης

Ο **Κωνσταντίνος Μαργαρίτης** (μέσα 13ου αι.) ήταν ανώτερος αξιωματούχος και αυλικός στη Αυτοκρατορία της Νίκαιας.

## Βιογραφία
Η ζωή του είναι γνωστή μόνο από την *Ιστορία* τού Γεωργίου Ακροπολίτη, ο οποίος είναι πολύ εχθρικός απέναντί του. Ο ιστορικός απαξιεί τον Μαργαρίτη και όλους τους *νέους άνδρες* χαμηλής καταγωγής, που ανήλθαν σε εξέχουσες θέσεις ένεκα της εύνοιας του Θεοδώρου Β΄ Βατάτζη (βασίλευσε 1254-58), εις βάρος της παλαιάς αριστοκρατίας από την οποία επανδρωνόταν τα υψηλά αξιώματα. Σύμφωνα με τον Ακροπολίτη, ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε στο θέμα των Νεοκάστρων (περιοχή Περγάμου-Χλιαράς) και ήταν "ένας αγρότης, γόνος αγροτών, που μεγάλωσε με κριθάρι και πίτουρα και που ήξερε μόνο να γρυλίζει". Εισήλθε στον θεματικό στρατό και ανήλθε στο βαθμό του *τζαουσίου* (αγγελιοφόρου). Η ικανότητά του εξέπληξε τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (1222-54), που τον έθεσε σωματοφύλακά του και μετά τον αναβίβασε στη θέση του *μεγάλου τζαουσίου*. Κατά τη διαδοχή του ο Θεόδωρος Β΄ (γιος του Ιωάννη Γ΄) τον έκανε *άρχοντα του αλλαγίου* (διοικητή της σωματοφυλακής) και έπειτα τον προβίβασε σε *μέγα άρχοντα*.

Ο Ακροπολίτης αναφέρει ότι το 1255 ο Θεόδωρος Β΄, μετά από την εκστρατεία του εναντίον της Βουλγαρίας, άφησε τον Μαργαρίτη και τον πρωτοσεβαστό Μανουήλ Λάσκαρη ως διοικητές του στρατού του θέματος Διδυμοτείχου, ώστε να φυλάνε το Βουλγαρικό σύνορο, χωρίς να εμπλακούν σε επιθέσεις δικές τους και επέστρεψε στη Νίκαια. Την άνοιξη του 1256 οι Βούλγαροι, που έμαθαν για την απουσία του Αυτοκράτορα, κάλεσαν 4.000 Κουμάνους να εισβάλουν για λεηλασία στη Θράκη. Όταν αυτοί πλησίασαν το Διδυμότειχο, οι δύο διοικητές, παραβλέποντας την εντολή να αποφύγουν απευθείας αντιμετώπιση, συνεπλάκησαν με τους επιδρομείς. Ο ιστορικός αναφέρει ότι οι ευκίνητοι Κουμάνοι τοξότες ιππείς μπορούσαν εύκολα να ρίξουν από το άλογο και να νικήσουν τους βαριά οπλισμένους και πιο αργούς ιππείς της Νίκαιας, που καταβλήθηκαν και διέφυγαν. Ο Λάσκαρης κατέφυγε στην Αδριανούπολη, αλλά ο Μαργαρίτης και οι άλλοι στρατιωτικοί διοικητές αιχμαλωτίστηκαν και πωλήθηκαν στους Βουλγάρους. Οι Κουμάνοι, μόλις έμαθαν ότι ο Θεόδωρος Β΄ διέσχισε τον Ελλήσποντο και προέλασε εναντίον τους, διέφυγαν βόρεια. Αντίθετα, ο άλλος ιστορικός της εποχής Θεόδωρος Σκουταριώτης αναφέρει πως, ένα μικρό απόσπασμα από τη Νίκαια πρόλαβε τους Κουμάνους, τους νίκησε και ελευθέρωσε τους φυλακισμένους. 

## Αναφορές


## Πηγές
* Guilland, Rodolphe (1960). "Études sur l'histoire administrative de l'empire byzantin: les commandants de la garde impériale, l'ἐπὶ τοῦ στρατοῦ et le juge de l'armée". Revue des études byzantines (in French). 18 (18): 79–96. doi:10.3406/rebyz.1960.1221.
* Macrides, Ruth (2007). George Akropolites: The History – Introduction, Translation and Commentary. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-921067-1.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Die Lösung

Το «****» (Η Λύση) είναι ένα γνωστό γερμανικό ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ για την εξέγερση του 1953 στην Ανατολική Γερμανία. Γραμμένο στα μέσα του 1953, είναι επικριτικό προς την κυβέρνηση και δεν δημοσιεύθηκε τότε. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1959, στην δυτική γερμανική εφημερίδα *[[Die Welt]]*.

## Κείμενο

## Αναφορές


Κατηγορία:Μπέρτολτ Μπρεχτ
Κατηγορία:Γερμανικά ποιήματα
Κουλούνδρος Σύμης

Ο **Κουλούνδρος** ή **Κουλουντρός** είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου και ανήκει στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της Σύμης μαζί με τη νησίδα Σεσκλί. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος: *Larus audouinii*. Μαζί με τη Σύμη και τις γύρω νησίδες, είναι ανακηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος, από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Από το 2001 έχει αναγνωριστεί ως οικισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο δήμο Σύμης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύμης
Αρτικονήσι Σύμης

Το **Αρτικονήσι** είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου και ανήκει στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της Σύμης ανάμεσα στη νησίδα Σεσκλί και τη βραχονησίδα Κουλούνδρο. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύμης
Λαμίγια Χατζί Μπασάρ

Η **Λαμίγια Χατζί Μπασάρ** είχε πέσει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από το Ισλαμικό Κράτος μαζί με τις έξι αδελφές της και άλλες γυναίκες (ανάμεσα στις οποίες και η Νάντια Μουράντ) από το χωριό Κότσο του Ιράκ. Επέζησε και έγινε εκπρόσωπος των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική βία από το Ισλαμικό Κράτος. Είναι δημόσια υποστηρικτής της κοινότητας των Γεζίντι του Ιράκ, μιας θρησκευτικής μειονότητας κατά της οποίας οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους έχουν εξαπολύσει εκστρατεία γενοκτονίας και της έχει απονεμηθεί το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2016.

Στις 3 Αυγούστου 2014 το Ισλαμικό Κράτος δολοφόνησε όλους τους άρρενες του χωριού Κότσο (Kocho), στην περιοχή Σιντζάρ (Sinjar) του Ιράκ, τόπο καταγωγής της Μπασάρ και της Νάντια Μουράντ. Μετά τη σφαγή αυτή, το Ισλαμικό Κράτος προχώρησε στην υποδούλωση γυναικών και παιδιών. Όλες οι γυναίκες, μεταξύ αυτών η Μπασάρ, η Μουράντ και οι αδελφές τους, απήχθησαν, αγοράστηκαν και πουλήθηκαν επανειλημμένα και χρησιμοποιήθηκαν ως σκλάβες του σεξ.

Η Μπασάρ πουλήθηκε πέντε φορές σε μαχητές και αναγκάστηκε να κατασκευάσει βόμβες και γιλέκα αυτοκτονίας στη Μοσούλη μετά την εκτέλεση των αδερφών και του πατέρα της από μαχητές του IS.

Η Χατζί Μπασάρ έκανε πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να δραπετεύσει προτού τελικά το κατορθώσει τον Απρίλιο με τη βοήθεια της οικογένειάς της, που πλήρωσε διακινητές της περιοχής για τον σκοπό αυτό. Καθώς περνούσε τα κουρδικά σύνορα, κινούμενη όσο το δυνατόν πιο γρήγορα προς τα εδάφη που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης του Ιράκ, και με τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους να την ακολουθούν κατά πόδας, εξερράγη νάρκη που είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους δύο γνωστοί της και η ίδια να τραυματιστεί και σχεδόν να τυφλωθεί. Κατάφερε να δραπετεύσει και εστάλη τελικά στη Γερμανία για ιατρική περίθαλψη, όπου βρήκε ξανά τα αδέλφια της που είχαν επιζήσει. Μετά την αποκατάσταση της υγείας της, η Χατζί Μπασάρ δραστηριοποιείται για την ευαισθητοποίηση του κοινού όσον αφορά τη δεινή κατάσταση της κοινότητας των Γεζίντι, ενώ συνεχίζει να βοηθά γυναίκες και παιδιά που έπεσαν θύματα δουλείας και θηριωδιών από το Ισλαμικό Κράτος.

## Αναφορές


Κατηγορία:Ιρακινοί ακτιβιστές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ
Νάντια Μουράντ

Η **Νάντια Μουράντ** (Νάντια Μουράντ Μπασέε Τάχα) ήταν θύμα σεξουαλικής δουλείας του Ισλαμικού Κράτους η οποία μαζί με την Λαμίγια Χατζί Μπασάρ επέζησε και έγινε εκπρόσωπος των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική βία από το Ισλαμικό Κράτος. Είναι δημόσια υποστηρικτής της κοινότητας των Γιαζίντι του Ιράκ, μιας θρησκευτικής μειονότητας κατά της οποίας οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους έχουν εξαπολύσει εκστρατεία γενοκτονίας και της έχει απονεμηθεί το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2016.. Το 2018 τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον Ντένις Μακουέγκε.

Στις 3 Αυγούστου 2014 το Ισλαμικό Κράτος δολοφόνησε όλους τους άρρενες του χωριού Κότσο (Kocho), στην περιοχή Σιντζάρ (Sinjar) του Ιράκ, τόπο καταγωγής της Χατζί Μπασάρ (Aji Bashar) και της Μουράντ. Μετά τη σφαγή αυτή, το Ισλαμικό Κράτος προχώρησε στην υποδούλωση γυναικών και παιδιών. Όλες οι γυναίκες, μεταξύ αυτών η Χατζί Μπασάρ, η Μουράντ και οι αδελφές τους, απήχθησαν, αγοράστηκαν και πουλήθηκαν επανειλημμένα και χρησιμοποιήθηκαν ως σκλάβες του σεξ. Στη σφαγή στο Κότσο η Μουράντ έχασε έξι από τους αδερφούς της και τη μητέρα της, η οποία δολοφονήθηκε μαζί με άλλες 80 μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες που κρίθηκε ότι δεν είχαν σεξουαλική αξία.

Τον Νοέμβριο του 2014 η Μουράντ κατόρθωσε να δραπετεύσει με τη βοήθεια γειτόνων της, οι οποίοι την έβγαλαν από την περιοχή που ελεγχόταν από το Ισλαμικό Κράτος, και έτσι έφτασε σε καταυλισμό προσφύγων στο βόρειο Ιράκ και έπειτα στη Γερμανία. Ένα έτος αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2015, η Μουράντ μίλησε για την εμπειρία της στην πρώτη στην ιστορία σύνοδο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την εμπορία ανθρώπων. Τον Σεπτέμβριο του 2016 έγινε η πρώτη πρέσβειρα καλής θέλησης του UNODC (Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Έλεγχο των Ναρκωτικών και την Πρόληψη του Εγκλήματος) για την αξιοπρέπεια των επιζώντων από εμπορία ανθρώπων και συμμετείχε σε παγκόσμιες και τοπικές πρωτοβουλίες ευαισθητοποίησης σχετικά με τη δεινή θέση αναρίθμητων θυμάτων εμπορίας. Τον Οκτώβριο του 2016 το Συμβούλιο της Ευρώπης την τίμησε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Βάκλαβ Χάβελ. Το 2018 έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης, μαζί με τον γυναικολόγο Ντένις Μουκουέγκε από το Κονγκό, για τις προσπάθειές τους κατά της σεξουαλικής βίας σαν πολεμικό όπλο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιρακινοί
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ
Κατηγορία:Ιρακινοί ακτιβιστές
Τόμας Στιούαρτ, Κύριος του Μαρ

Ο **Σερ Τόμας Στιούαρτ, Κύριος του Μαρ** (πέθανε πριν τον Αύγουστο του 1432) ήταν νόθος γιος του Αλέξανδρου Στιούαρτ, κόμη του Μαρ και δισέγγονος του Ροβέρτου Β΄ της Σκωτίας.
Ο Σερ Τόμας Στιούαρτ παντρεύτηκε την Ελισάβετ, χήρα του Τζων Στιούαρτ, 2ου κόμη του Ντάγκλας που ήταν κόρη του Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 4ου κόμη του Ντάγκλας και της Μαργαρίτας Στιούαρτ, λαίδης του Γκαλογουέι. Θα έπρεπε να εξασφαλίσουν την απαραίτητη απαλλαγή για να προχωρήσει ο γάμος λόγω της συγγένειας η οποία τελικά δόθηκε την 1 Μαΐου 1427, απέκτησαν έναν γιο.

## Παραπομπές
 


## Πηγές

*Douglas Richardson, Royal Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families (2013).
*Mosley, Charles, editor. Burke's Peerage, Baronetage & Knightage, 107th edition, Vol. 2. Wilmington, Delaware, U.S.A.: Burke's Peerage (Genealogical Books) Ltd, 2003.
*The Scots Peerage, Vol. III, edited by Sir James Balfour Paul

Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Εθνικό Πάρκο Κεμέρι

μικρογραφία|Ο μεγάλος βάλτος του Κεμέρι
Το **Εθνικό Πάρκο Κεμέρι** () είναι εθνικό πάρκο δυτικά της πόλης Γιουρμάλα της Λετονίας. Ιδρύθηκε το 1997, και είναι το τρίτο μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της χώρας ανά έκταση, καλύπτοντας έκταση 381.65 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το έδαφος του πάρκου είναι κυρίως κατεχόμενα από δάση και βάλτους, από τους οποίους το σημαντικότερο είναι ο Μεγάλος Βάλτος του Κεμέρι (). Υπάρχουν επίσης αρκετές λίμνες, που είναι πρώην λιμνοθάλασσες της Θάλασσας Λιττορίνα. Η λίμνη Κανιέρις είναι μια περιοχή Ραμσάρ. Το πάρκο προστατεύει επίσης τις περίφημες φυσικές μεταλλικές πηγές και λάσπη, που χρησιμοποιούνται για αιώνες λόγω του θεραπευτικού τους χαρακτήρα. Οι πηγές οδήγησαν στην ανάπτυξη πολλών θέρετρων, ιαματικών λουτρών και σανατόριων τον 19ο αιώνα.

## Οικοσύστημα
Τα δάση καταλαμβάνουν το 57% της συνολικής έκτασης του πάρκου. Η κατακερματισμένη μωσαϊκή κατανομή των δασών δεν είναι τυπική για το έδαφος και τα δάση είναι σχετικά ομοιόμορφα κατανεμημένα σε ολόκληρη την περιοχή του εθνικού πάρκου με κάποια συμπερίληψη λιβαδιών και περιοχών που δεν καλύπτονται από το δάσος. Οι βάλτοι καταλαμβάνουν το 24% της συνολικής έκτασης του Εθνικού Πάρκου Κεμέρι. Και οι τρεις τύποι υγροτόπων απαντώνται εδώ. Ο βάλτος Λιελάις Κεμέρου τιρέλις είναι ένας υγρότοπος διεθνούς σημασίας. Πολλά είδη φυτών ευδοκιμούν στο βάλτο, ειδικά βρύα και ορχιδέες. Τα λιβάδια - τόσο ξηρά όσο και υγρά - καταλαμβάνουν το 6% της επικράτειας. Τα ύδατα με τη μορφή λιμνών, ποταμών, θειούχων πηγών και θαλάσσης καταλαμβάνουν το 10% της επικράτειας του πάρκου. Πολλά από τα ρέοντα ρεύματα έχουν μεταβληθεί στην ιστορία για να στραγγίξουν το βάλτο για τη γεωργία, ωστόσο τα νερά εξακολουθούν να υποστηρίζουν μια μεγάλη ποικιλία σπάνιων ειδών, όπως ιθαγενή σαλιγκάρια και μύδια, αλιείς, πελαργούς και ενυδρίδες.

## Πηγές θείου
Το Εθνικό Πάρκο Κεμέρι έχει πολλές φυσικές πηγές θείου, λόγω του υποστρώματος του από γύψο και εδαφικά βακτηρίδια, που σχηματίζουν αέριο H2S το οποίο διαλύεται εύκολα στο νερό. Τα θεραπευτικά μεταλλικά νερά και οι λάσπες που βρίσκονται στο Κεμέρι χρησιμοποιούνται σε ιαματικά θέρετρα που βρίσκονται στην κοντινή πόλη Κεμέρι.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος εθνικών πάρκων στα Βαλτικά κράτη

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Επίσημη Λετονική Τουριστική Πύλη
*
  
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λετονίας
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ευρώπης
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Λετονίας
Δαυίδ Στιούαρτ, κόμης του Στράθερν

Ο **Δαυίδ Στιούαρτ, κόμης του Στράθιρν** (1357 - περί το 1386) Σκωτσέζος πρίγκιπας και ευγενής του 14ου αιώνα από τον Οίκο των Στιούαρτ ήταν μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτος Β΄ της Σκωτίας και της δεύτερης συζύγου του Ευφημίας του Ρος. Ο πατέρας του την ημέρα της στέψης του στις 26 Μαρτίου 1371 του έδωσε τον τίτλο του *κόμη του Στράθιρν* και την επόμενη μέρα ο Δαυίδ έδωσε όρκο υποτέλειας στον Ροβέρτο Β΄ με τον τίτλο του κόμη. 
Στις 19 Ιουνίου 1371 κέρδισε με ένα διάταγμα την βαρονία του Ούρκχαρτ. Δέχτηκε το *κάστρο του Μπράαλ* στο Καίθνες στις 21 Μαρτίου 1375 και πήρε τον τίτλο του *κόμη του Καίθνες*, στις 28 Δεκεμβρίου 1377 καταγράφηκε με τον τίτλο *κόμης του Παλατινάτου του Στράθιρν και του Καίθνες*.
Βρέθηκε σε σύγκρουση με τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του Αλέξανδρο Στιούαρτ, κόμη του Μπιούκαν που είχε καταλάβει από το 1385 το κάστρο του στο Ούρκχαρτ. Δεν είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία θανάτου του, το πιθανότερο πέθανε τον Μάρτιο του 1386 το 1389 δεν βρισκόταν στην ζωή. Η σύζυγος του ήταν κόρη του Σερ Αλεξάντερ Λίντσεϊ του Γκλένεσκ και αδελφή του Δαυίδ Λίντσεϊ, 1ου κόμη του Κρόφορντ, απέκτησαν μια κόρη την Ευφημία που τον διαδέχτηκε στην κομητεία. Η χήρα του παντρεύτηκε δεύτερη φορά τον Σερ Γουίλιαμ Γκράχαμ του Μόντροουζ με τον οποίο απέκτησε τον Αλεξάντερ Γκράχαμ τον πατέρα του πρώτου λόρδου του Γκράχαμ.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Paul, James Balfour, The Scots Peerage, Vols. II & VIII, (Edinburgh, 1909)
*Boardman, S. I., "Stewart, David, first earl of Strathearn and first earl of Caithness (b. in or after 1357?, d. 1386?)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004 , accessed 21 May 2007
*John P. Ravilious, Sir William Graham and the Countess of Strathearn, The Scottish Genealogist (September 2011), Vol. LVIII, No. 3, pp.&nbsp;112–116.

Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Εμίν Μπεκτόρε

Ο **Εμίν Μπεκτόρε** (επίσης μεταγράφεται στα τουρκικά ως: Emin Bektöre, 1906-1995) ήταν ένας γεννημένος στη Ντομπρούγια Κριμαίος Τάταρος λαογράφος, εθνογράφος, στιχουργός και ακτιβιστής για εθνοτικά ταταρικά ζητήματα  .

## Βιογραφία
Ο Εμίν γεννήθηκε στο Ντόμπριτς στην περιοχή της Ντόμπρουγια. Εκείνη την εποχή, η πόλη ήταν μέρος του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας. Από το 1913 έως το 1940, ήταν σε ρουμανική κατοχή και ήταν γνωστή ως Μπαζάργκικ. Έλαβε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Ρουμανία, στο Μπαζάργκικ και στο Βουκουρέστι. Από τη νεανική ηλικία του ενδιαφερόταν για τη λαογραφία και προσχώρησε σε αρκετές λαϊκές ομάδες της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας. Στη συνέχεια, οργάνωσε αρκετά Κριμαϊκά ταταρικά λαϊκά σύνολα. Έγραψε και διοργάνωσε τέτοια διδακτικά έργα όπως το Σαχίν Γκιράι Χαν, το Ατίλα, το Μπόρα, το Κιρίμ και το Κοκ-κοζ Μπαγιάρ. Το 1930, στην Κωνστάντζα, προσχώρησε στην ομάδα με επικεφαλής τον Μουστετσίπ Ουλκουσάλ που ίδρυσε το κριμαϊκό ταταρικό περιοδικό Εμέλ.

Ο Μπεκτόρε μετανάστευσε στην Τουρκία το 1940 και εγκαταστάθηκε στο Εσκίσεχιρ, πραγματοποιώντας σημαντικό έργο για την λαϊκή κουλτούρα των Τατάρων. Εκεί συνέχισε να διδάσκει και να συμβουλεύει λαογραφία. Ήταν προάγγελος και δημιουργός εθνογραφικών και λαογραφικών πρωτοβουλιών στην Τουρκία. Χάρη στις δραστηριότητές του, ο λαϊκός χορός και η μουσική των Τάταρων της Κριμαίας έχουν συμπεριληφθεί στην εκπαιδευτική ύλη της επαρχίας Εσκίσεχιρ.

Αγωνίστηκε για εθνικά ζητήματα των Τάταρων. Τη δεκαετία του εξήντα συναντήθηκε ξανά, αυτή τη φορά στην Τουρκία, με τον Μουστετσίπ Ουλκουσάλ και άλλους κορυφαίους Κριμαίους Τάταρους, όπως ο Τζαφέρ Σεϊνταμέτ Κιριμέρ και ο Εντίγκε Κιριμάλ, και ξανάρχισε την συνεισφορά του στο περιοδικό Εμέλ.

Ο Μπεκτόρε πέθανε στις 19 Απριλίου 1995.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τούρκοι λαογράφοι