open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Καστανιά Σάμου

Η **Καστανιά** (ή **Καστανέα**) είναι οικισμός στην Σάμο και το Βόρειο Αιγαίο.****

## Γενικά στοιχεία
Η Καστανιά βρίσκεται στα δυτικά του νησιού, στους πρόποδες του βουνού Κερκετέα (ή Κέρκη), σε υψόμετρο περίπου 360 μέτρων, σχεδόν 5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του κέντρου του Καρλοβάσου, της πρωτεύουσας του Δήμου Δυτικής Σάμου.

Η παρουσία πολυάριθμων πηγών και νερών επιτρέπει τη καλλιέργεια καστανιών και άλλων φυλλοβόλων δέντρων. Η πλούσια βλάστηση που χαρακτηρίζει το χωριό δημιουργεί μια ευχάριστη ατμόσφαιρα για εκείνους που το επισκέπτονται. Κάτω από το χωριό παρατηρούνται αμπελώνες, καθώς οι περισσότεροι από τους κατοίκους ασχολούνται με τη γεωργία και ιδιαίτερα αυτή του αμπλελιού.

Το χωρίο μαρτύρησε από τα αντίποινα των ιταλικών δυνάμεων κατοχής κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 30 Αυγούστου 1943, 27 χωρικοί εκτελέστηκαν λόγω της αντίστασης στο νησί.

Από το 2019, αφού τέθηκε σε εφαρμογή η διοικητική μεταρρύθμιση Κλεισθένης, η Καστανιά ανήκει στον Δήμο Δυτικής Σάμου, ο οποίος εδρεύει στο Καρλόβασι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πληροφορίες για την Καστανιά από το www.samosin.gr 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Σάμου
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Μείζον Γερμανικό Ράιχ

[σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Greater_Germanic_Reich.png|μικρογραφία|300x300εσ|Τα όρια του "Μείζονος Γερμανικού Ράιχ". Με πράσινο χρώμα εμφανίζονται τα πιθανά κράτη μαριονέτες και προτεκτοράτα, βασισμένες σε διάφορες αλλά μόνο εν μέρει συστηματοποιημένες εκτιμήσεις στόχου (π. χ. Γενικό Σχέδιο για την Ανατολή) από την [Ναζιστική Γερμανία|κρατική διοίκηση και από πηγές της ηγεσίας των Ες-Ες]]
Το **Μείζον Γερμανικό Ράιχ** (, πλήρης ονομασία: **Μείζον Γερμανικό Ράιχ του Γερμανικού Έθνους**, ) είναι το επίσημο όνομα της πολιτικής οντότητας στην Ευρώπη την οποία προσπάθησε να ιδρύσει η Ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Χίτλερ αναφέρει επίσης ένα μελλοντικό κράτος με τίτλο "Γερμανικό Κράτος του Γερμανικού Έθνους" () στο βιβλίο *[[Ο Αγών μου|"Ο αγών μου"]]*. Οι εδαφικές διεκδικήσεις για το Μείζον Γερμανικό Ράιχ άλλαζαν με την πάροδο του χρόνου. Ήδη από το φθινόπωρο του 1933, ο Χίτλερ οραματιζόταν την προσάρτηση γειτονικών προς τη Γερμανία εδαφών όπως η Βοημία, η Δυτική Πολωνία και η Αυστρία στη Γερμανία, καθώς και στη δημιουργία κρατών δορυφόρων ή κρατών μαριονέτες χωρίς δικές τους οικονομικές και άλλες πολιτικές.

Αυτή η παγγερμανική αυτοκρατορία αναμενόταν πρακτικά να αφομοιώσει όλη τη Γερμανική Ευρώπη σε ένα πολύ διευρυμένο Ράιχ. Εδαφικά, αποτελούνταν από το ήδη διευρυμένο Γερμανικό Ράιχ (αποτελούμενο από τη μεσοπολεμική Γερμανία, την Αυστρία, τη Βοημία-Μοραβία, την Αλσατία-Λορραίνη, το Όιπεν-Μαλμεντί, το Μέμελ, τη Κάτω Στυρία, την Άνω Καρνιόλα, την Κάτω Καρινθία και τη γερμανοκρατούμενη Πολωνία), την Ολλανδία, το φλαμανδικό τμήμα του Βελγίου, το Λουξεμβούργο, τη Δανία, την Ισλανδία, τη Σουηδία, τη Νορβηγία και τουλάχιστον το γερμανόφωνο τμήμα της Ελβετίας καθώς και το Λίχτενσταϊν.

Η πιο αξιοσημείωτη εξαίρεση ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο σύμφωνα με τον σχεδιασμό δεν θα γινόταν γερμανική επαρχία αλλά θα γινόταν ο θαλάσσιος σύμμαχος και συνεργάτης των Γερμανών. Άλλη μια εξαίρεση ήταν το γερμανόφωνο Νότιο Τιρόλο που ανήκε στην Ιταλία, τον κύριο σύμμαχο της Γερμανίας στην Ευρώπη. Πέρα από τη Γερμανική Ευρώπη, τα σύνορα της Γαλλίας θα αναστρέφονταν στην κατάσταση που ήταν κατά την εποχή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κάτι που θα σήμαινε την ολοκληρωτική προσάρτηση όλης της Βαλλονίας, της Γαλλικής Ελβετίας και αρκετών εδαφών στη βόρεια και ανατολική Γαλλία. Επίσης, η πολιτική του Ζωτικού χώρου (Lebensraum) σχεδίαζε μια μεγάλη επέκταση της Γερμανίας προς ανατολάς, φτάνοντας μέχρι τα Ουράλια. Ο Χίτλερ σχεδίαζε την απέλαση του "πλεονάζοντος" Ρωσικού πληθυσμού δυτικά των Ουραλίων σε περιοχές ανατολικά των Ουραλίων.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πανεθνικισμός
Κατηγορία:Πολιτική της Ναζιστικής Γερμανίας
Κατηγορία:Αλυτρωτισμός
Κατηγορία:Γερμανικός εθνικισμός
Κατηγορία:Πρώην κράτη
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Βιομηχανική και Εμπορική Τράπεζα της Κίνας

Η **Βιομηχανική και Εμπορική Τράπεζα της Κίνας** είναι η μεγαλύτερη τράπεζα της Κίνας και παγκοσμίως. Διαθέτει 17.200 υποκαταστήματα (το 2016) στα οποία φροντίζονται 5,8 εκατομμύρια επιχειρήσεις και 530 εκατομμύρια ιδιώτες. Με 412 καταστήματα εκτός Ασίας, η εταιρεία δραστηριοποιείται παγκοσμίως.

## Βραβεία
* *Forbes Global 2000* (εκδόσεις 2013-2019 της κατάταξης) - η μεγαλύτερη δημόσια εταιρεία στον κόσμο  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τράπεζες
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Κίνας
Ανήλιο Ηλείας

Το **Ανήλιο** είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 133 μέτρων.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ανήλιο βρίσκεται κοντά στο κέντρο του Κυπαρισσιακού κόλπου, σε απόσταση 6 χλμ. ΝΑ. από τη Ζαχάρω, 38 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο και 27 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κυπαρισσία. Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη κατοίκησής της από την προϊστορική εποχή. Στην τοποθεσία "Κάστρο", περίπου 1,5 χλμ. βορειοανατολικά του χωριού, υπάρχουν ερείπια ακρόπολης των Μεσοελλαδικών χρόνων (2200 π.Χ.) που πιθανολογείται ότι σχετίζεται με το μυκηναϊκό κέντρο του Κακοβάτου. Από τη βυζαντινή περίοδο είναι ο σχεδόν κατεστραμμένος ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, (πιθανόν του 7ου αιώνα) και ο φραγκοβυζαντινός ναός της Παναγιάς της των Πάντων Χαράς (Θεοτόκου) που κτίστηκε τον 13ο αιώνα  που από το 1962 έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο.

## Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, είναι *Γλάτσα* και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μακίστου. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Ανήλιον.  Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Κοτρωνάκι και τον Μπούρμπουλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ανηλίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 109 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 57. Η τοπική κοινότητα Ανηλίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 4,807 χμ² (2011).
## Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* "Η φραγκοβυζαντινή εκκλησία της Θεοτόκου στο Ανήλιο (τ. Γκλάτσα) της Ηλείας", Χαράλαμπος Μπούρας
* Ανήλιο Τριφυλία: Ένα σημαντικό κέντρο των Προϊστορικών και Ιστορικών χρόνων από τον ιστότοπο https://aristomenismessinios.blogspot.com

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (Ιαπωνία)

Το **Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της [[Ιαπωνία|Ιαπωνίας]]** (Ιαπωνικά: 自由民主党, *προφέρεται: Τζιγιού Μινσούτο*, ή πιο σύντομα: 自民党 *που προφέρεται *'Τζιμίντο**') είναι ένα δεξιό συντηρητικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 1955 με συγχώνευση δύο κομμάτων: το Ιαπωνικό Δημοκρατικό Κόμμα και του Φιλελεύθερο Κόμμα. Είναι το κυβερνών κόμμα και αρχηγός του κόμματος είναι η Πρωθυπουργός Σαναέ Τακαΐτσι.

## Ιστορία
Το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα ιδρύθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1955 με συγχώνευση δύο κομμάτων: το Ιαπωνικό Δημοκρατικό Κόμμα και το Φιλελεύθερο Κόμμα. Μετά τις γενικές εκλογές του 1958 έγινε το κυβερνών κόμμα, και διατήρησε τη θέση του ως κυβέρνηση πλειοψηφίας μέχρι το 1993. Στις 22 Μαΐου 1992, ο Μοριχίρο Χοσοκάουα διασπάστηκε από το ΦΔΚ και σχημάτισε το Νέο Κόμμα Ιαπωνίας, το οποίο στις εκλογές του 1993 ηγήθηκε σε μία συμμαχία οκτώ κομμάτων που πλειοψήφησε, σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας και ανάγκασε το ΦΔΚ να περάσει στην αντιπολίτευση. Έντεκα μήνες μετά η συμμαχία του Μοριχίρο διαλύθηκε, και το ΦΔΚ επανήλθε στην κυβέρνηση, σχηματίζοντας κυβέρνηση συνεργασίας με άλλα μικρότερα κόμματα. Το 1996-2009 το ΦΔΚ ήταν το μεγαλύτερο κόμμα της κυβερνώσας συμμαχίας. Το 2003 το Νέο Συντηρητικό Κόμμα, ένα δεξιό συντηρητικό κόμμα που ιδρύθηκε το 2000, συγχωνεύθηκε με το ΦΔΚ.

Στις εκλογές του 2009 το ΦΔΚ έχασε από το Δημοκρατικό Κόμμα του Γιούκιο Χατογιάμα και πέρασε στην αντιπολίτευση. Μετά τις εκλογές του 2012 το ΦΔΚ επανήλθε στην κυβέρνηση και σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας με το κεντροδεξιό συντηρητικό Κόμμα Κομέιτο. Την περίοδο 2012–2020 ο Σίνζο Άμπε ήταν Πρωθυπουργός και αρχηγός του ΦΔΚ. Στις 16 Σεπτεμβρίου 2020 ο Γιοσιχίντε Σούγκα διαδέχθηκε τον Άμπε στην ηγεσία του κόμματος και ως Πρωθυπουργός.

## Δείτε επίσης

* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτική της Ιαπωνίας
H. Rüetschi

Η **H. Rüetschi** είναι ένα από τα αρχαιότερα χυτήρια κωδώνων της Ελβετίας που εξακολουθούν να λειτουργούν μέχρι σήμερα. Εδρεύει στο Άαραου που φημίζεται για την τέχνη αυτή. 

Η κατασκευή κωδώνων στην πόλη ανάγεται στο 1367. Αρχικά το χυτήριο άνηκε στην οικογένεια Ρέμπερ.

Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ελβετίας
Μαρίνος Β΄ της Νεαπόλεως

Ο **Μαρίνος**,  (γεννημένος περίπου ανάμεσα στο 930 και 945 πέθανε μετά το 981), από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο γύρω στο 968 έως μετά το 981.

Ο Μαρίνος ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ιωάννη Γ΄ και της συζύγου του Θεοδώρας. Όταν ο Βυζαντινός στρατηγός Ευγένιος, ο οποίος μόλις είχε συλλάβει τον Πρίγκιπα Παντόλφο, προχώρησε προς το πριγκιπάτο του Μπενεβέντο. Ο Μαρίνος Β' παραδοσιακά υποτελής των Βυζαντινών, έσπευσε, προκειμένου να δείξει την υποταγή του, κι ενώθηκε με τους βυζαντινούς για να πάρει μέρος στη λεηλασία του Μπενεβέντο .

Όταν έφτασε στην Ιταλία ο Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον υποδέχτηκε με σεβασμό στη Νάπολη στις 4 Νοέμβριου 981 με στόχο να νικήσει τον περιφερειακό αντίπαλό του Μάνσον Α΄ του Αμάλφι. Λέγεται ότι παντρεύτηκε μια ανώνυμη κόρη του Σεργίου Α΄ της Αμάλφι, διάδοχος του ήταν ο γιος του Σέργιος Γ΄.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Σέργιος Γ΄ της Νεαπόλεως

Ο **Σέργιος**, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης περίπου ανάμεσσα στο 992–997/999.

Ο Σέργιος αναφέρεται από τον ιστορικό Κριστιάν Σετιπανί, ο οποίος πιστεύει ότι ήταν γιος και διάδοχος του Δούκα Μαρίνου Β΄ και της συζύγου του, ανώνυμη κόρη του Δούκα της Αμάλφης Σέργιου Α΄. Σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν ο αδελφός της *Εμίλια Σενάτριξ*, υποτιθέμενη, κόρη του ίδιου ζευγαριού και σύζυγος του Ιωάννη Γ' της Γκαέτα.. Γιος και διάδοχος του ήταν ο Ιωάννης Δ΄.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Ιωάννης Γ΄ της Νεαπόλεως

Ο **Ιωάννης**, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο 920 - 968. Διάδοχος του δούκα Μαρίνου και ανώνυμης συζύγου, κόρη του Λάντολφ Γ΄ της Κάπουα και του Μπενεβέντο σύμφωνα με  τον Σιτιπάνι. Θήτευσε για σαράντα δύο χρόνια και είχε τους βυζαντινούς τίτλους του Ανθύπατου και του Πατρικίου.

Στην αρχή της Θητείας του, έκανε πόλεμο εναντίον των Σαρακηνών και στη συνέχεια συνήψε μια συνθήκη μαζί τους μετά την εμφάνισή τους κάτω από τα τείχη του το 929. Όταν ο Ιωάννης ανανέωσε με τον πεθερό του, τον πρίγκιπα Λάντολφ και τον αδελφό του και συν-αντιβασιλέα Άτενολφ Γ΄ τη συνθήκη του 907-908. Ο αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής το θεώρησε εχθρική συμμαχία και έστειλε βυζαντινό στρατό από την Απουλία εναντίον του δούκα που αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την εξουσία του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Στη συνέχεια, ο Ιωάννης επιβεβαιώνει τη συνθήκη με τους πρίγκιπες επιφυλάσσοντας ρητά την πίστη του στο Βυζαντινό Αυτοκρατορικό παλάτι.

Το 946, συμμάχησε με τον Λάντολφ Β΄του Μπενεβέντο κατά τη διάρκεια εισβολής του πριγκιπάτου του Σαλέρνο προκειμένου να εκτοπίσει τον πρίγκιπα Γκίλσοφ Α΄. Ηττήθηκαν από τους στρατούς της Αμάλφι και ο Ιωάννης αποσύρθηκε στη Νάπολη. Ο Λάντλοφ αλλάζει συμμαχία και από κοινού με τον Γκίλσοφ επιτίθενται στο Δουκάτο της Νεαπόλεως και καταλαμβάνουν την Νόλα. Το 949, ο Ιωάννης έκανε μια δωρεά στην Εκκλησία των Αγίων Σεβερίνου & Σόζου, η οποία ιδρύθηκε αναμφίβολα από έναν από τους προκατόχους του. Το 950 ίδρυσε την Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ της Πόρτα Νόβα στη Νάπολη. Το 955, προσπάθησε πάλι να ξεφύγει από το αυτοκρατορικό υποτελές και ένας νέος Βυζαντινός στρατός στάλθηκε στη νότια Ιταλία υπό τη διοίκηση του στρατηγού της Καλαβρίας και του Θέματος της Λογοβάρδίας, Μαριανού Αργυρού. Ο Δούκας αφού του αρνήθηκε την είσοδο στη Νάπολη, ο Αργυρός αποβιβάστηκε στο λιμάνι και λεηλάτησε την πόλη, αναγκάζοντας τον Ιωάννη Γ 'να να ανανεώσει την υποταγή του στον αυτοκράτορα. Ωστόσο, το 962, ο Ιωάννης έδωσε υποτέλεια στο νέο αυτοκράτορα της Δύσης, Όθων Α', διότι το 958, η Νάπολη ήταν το αντικείμενο μιας νέας επίθεσης από τους Μουσουλμάνους.

Το Δουκάτο της Νεαπόλεως διατηρεί βιώσιμες σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη η οποία του επέστρεψε στα χειρόγραφα της Νάπολης: τη χρονογραφία του Θεοφάνη του εξομολογητή, τα έργα του Φλάβιου Ιωσήφου, του ντε Τοντιγίου ντε Τίτου Ζωντανά, τα γραπτά του ψευδο Διονύσιου του Αρεοπαγίτη , και ένα Historia Alexandri Magni που ο Δούκας βιάζεται να μεταφράσει στα Λατινικά. Συνεπώς, το υποτελές του συνοδεύεται από μεγάλη πνευματική εγγύτητα. 

Ο Ιωάννης είχε παντρευτεί την Θεοδώρα (951/963) κόρη του Άλμπεριτ Β του Σπολέτο και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:

* Μαρίνος Β 'της Νάπολης που διαδέχεται τον πατέρα του
* Θεοδοντενάντα Σενάτριξ (πριν από το 962)
* Λάντολφ
* Δροσού Σενάτριξ (996/1019)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Κατάλογος πρωθυπουργών της Ιαπωνίας

Ο Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας είναι ο αρχηγός του εκτελεστικού της κυβέρνησης της Ιαπωνίας και αρχηγός του υπουργικού συμβουλίου της χώρας. Αυτός είναι ένας κατάλογος πρωθυπουργών της Ιαπωνίας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας, από τη στιγμή που ο πρώτος Ιάπωνας πρωθυπουργός (με τη σύγχρονη έννοια), ο Ιτό Χιρομπούμι ανέλαβε τα καθήκοντά του το 1885, μέχρι σήμερα. Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Σιγκέρου Ισίμπα από το 2024. Αυτοί οι πρωθυπουργοί βάσει του Συντάγματος Μέιτζι είχαν εντολή από τον Αυτοκράτορα. Οι «εκλογικές εντολές» που εμφανίζονται αφορούν την κατώτερη βουλή της Αυτοκρατορικής Δίαιτας που δεν ήταν συνταγματικά εγγυημένο ότι θα επηρέαζε τον διορισμό του Πρωθυπουργού. 

## Νταϊτζο-κάν
Το αξίωμα του Daijō-daijin (政 大臣, Καγκελάριος του Βασιλείου της Ιαπωνίας) ήταν το αντίστοιχο με αυτό που θα γινόταν το αξίωμα του πρωθυπουργού. Ήταν ένας αρχαίος ρόλος που είχε διακοπεί τον 18ο αιώνα και αναβίωσε σύντομα κατά την εποχή των Μέιτζι.

### Νταϊτζο-νταϊτζίν

* 1871–1885 Σαντζό Σανετόμι (三条 実 美) (1837 &ndash; 1891)

### Υπουργός της Αριστεράς

* 1874-1875 Σιμαζού Χισαμίτσου (島 津 久 光) (1817 &ndash; 1887) 
* 1880–1885 Πρίγκιπας Αρισουγκάουα Ταρουχίτο (有 栖 川 宫 熾 仁 親王) (1835 &ndash; 1895)

### Υπουργός της Δεξιάς

* 1869-1871 Σαντζό Σανετόμι (三条 実 美) (1837 &ndash; 1891) 
* 1871-1883 Ιβακούρα Τομόμι  (岩 倉 具 視) (1825 &ndash; 1883)

Το αξίωμα του Daijō-daijin καταργήθηκε τον Δεκέμβριο του 1885 με το διορισμό του Ιτό Χιρομπούμι στη νέα θέση του πρωθυπουργού.

## Κατάλογος πρωθυπουργών

## Παραπομπές


Πρωθ
*
Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας

Το **Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας** (ΤΣΑΜ) ήταν μια στρατιά του Ελληνικού Στρατού η οποία πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντιμετώπισε την αρχική γερμανική επίθεση στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Μάχης των Οχυρών. Ωστόσο, η ΤΣΑΜ αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει στους Γερμανούς μετά από τέσσερις μέρες μαχών, στις 9 Απριλίου 1941, μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης και την αποκοπή της μονάδας από την υπόλοιπη χώρα.

## Ιστορία
Ο προπολεμικός ελληνικός πολεμικός σχεδιασμός επικεντρώθηκε στο ενδεχόμενο μιας πιθανής σύγκρουσης εναντίον της Βουλγαρίας στη Μακεδονία και τη Θράκη. Για την υπεράσπιση της ανατολικής Μακεδονίας, το πολεμικό σχέδιο προέβλεπε την ίδρυση του **Τμήματος Στρατιάς Καβάλας**, η οποία είχε έδρα την Καβάλα και αποτελούνταν από μια Ομάδα Μεραρχιών (επίσημη ονομασία: Ομάς Μεραρχιών) στην περιοχή του Αξιού Ποταμού. Αυτή η ομάδα μεραρχιών αποτελούνταν από την 6η και την 17η μεραρχία πεζικού του Ελληνικού Στρατού. Επίσης η ίδια ομάδα μεραρχιών περιλάμβανε στις τάξεις της το Δ΄ Σώμα Στρατού (7η και 14η Μεραρχία, 7η και 14η Ταξιαρχία) στην περιοχή της Καβάλας.

Μετά την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας στις 28 Οκτωβρίου 1940, το Τμήμα Στρατιάς Καβάλας κινητοποιήθηκε υπό την ηγεσία του στρατηγού Μάρκου Δράκου, αλλά μετονομάστηκε σε Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας στις αρχές του Νοεμβρίου.

## Ηγεσία

### Διοικητές

* Στρατηγός Μάρκος Δράκος (28 Οκτωβρίου 1940 – 7 Φεβρουαρίου 1941)
* Στρατηγός Κωνσταντίνος Μπακόπουλος (7 Φεβρουαρίου – 9 Απριλίου 1941)

### Κατάλογος επικεφαλών προσωπικού

* Συνταγματάρχης Κλεάνθης Μπουλάλας (28 Οκτωβρίου – 19 Δεκεμβρίου 1940)
* Συνταγματάρχης Θεόδωρος Γρηγορόπουλος (19 Δεκεμβρίου 1940 – 7 Φεβρουαρίου 1941)
* Συνταγματάρχης Παναγιώτης Καλογερόπουλος (7 Φεβρουαρίου – 9 Απριλίου 1941)

### Έδρα

* Σέρρες (από τις 28 Οκτωβρίου 1940)
* Θεσσαλονίκη (από τις 8 Φεβρουαρίου 1941)

## Παραπομπές

## Πηγές

* 
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα
Ιωάννης Δ΄ της Νεαπόλεως

Ο **Ιωάννης**, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο από το 999 έως το 1003 ή 1004.

Ο Ιωάννης ήταν γιος και ο διάδοχος του Σεργίου Γ΄. Όταν το 999 ο αυτοκράτορας Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήρθε για πρώτη φορά στην Ιταλία, διόρισε τον Αντεμάρ, έναν ευγενή της Λομβαρδίας που μεγάλωσε μαζί του στη γερμανική αυλή, Δούκα του Σπολέτο. Του έδωσε εντολή να υποτάξει υπό την εξουσία του την Κάπουα και τη Νάπολη. Ο Αντεμάρ κατέλαβε την Κάπουα και έπειτα τη Νάπολη  όπου συλλαμβάνει τον Ιωάννη, τον οποίο και στέλνει φυλακισμένο στη Κάπουα. Όταν οι κάτοικοι της Κάπουα εξεγέρθηκαν κι έκαναν δούκα τους τον Λάντολφ ο οποίος καταγόταν από την τοπική αριστοκρατία, ο Ιωάννης απελευθερώνεται, επιστρέφει στη Νάπολη και ανακτά την εξουσία του. Το 1002, λίγο πριν από το θάνατό του, έκανε συνκυβερνήτη τον γιο του Σέργιο, ο οποίος τον διαδέχθηκε λίγο αργότερα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Χάριετ Μέλον

Η **Χάριετ Μέλον** (*Harriet Mellon*, 11 Νοεμβρίου 1777 - 6 Αυγούστου 1837) ήταν Βρετανίδα ηθοποιός, τραπεζίτρια και αριστοκράτισσα.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1777, και ήταν κόρη του Ματθαίου Μέλον.

Το 1815 παντρεύτηκε τον τραπεζίτη Θωμά Κουτς, ιδρυτή της βασιλικής τράπεζας Coutts & Co.. Το 1822, μετά το θάνατο του συζύγου της, έγινε πολύ πλούσια, κληρονομώντας ολόκληρη την περιουσία του, συμπεριλαμβανομένης και της οικογενειακής τράπεζας. Αμέσως μετά αγόρασε μια εξοχική κατοικία στο Χάιγκεϊτ.

Το 1827 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Μποκλέρ, 9ο Δούκα του Σεντ Όλμπανς. Και από τους δύο γάμους της δεν υπήρξαν απόγονοι.

Πέθανε στις 6 Αυγούστου 1837 σε ηλικία 59 ετών. Η περιουσία της πήγε στην θετή εγγονή της, που επιλέχθηκε ως κληρονόμος μετά από προσεκτικό έλεγχο των πιθανών αποδεκτών, στην Άντζελα Μπάρντετ-Κουτς.

## Παραπομπές


## Πηγές
* There is one biography of Harriot Mellon: Joan Perkin's *The Merry Duchess* (Athena Press, 2002)
**Old and New London Illustrated: A Narrative of its History, its People and its Places*. Illustrated with numerous engravings from the most Authentic Sources. (6 vols) sub vol. 3&4 combined: Westminster and the Westminster Suburbs. 1881. pp. 278–281.
* Healey, Edna. *Coutts & Co 1692–1992: The Portrait of a Private Bank*. .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς
Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες
Άννα Στάνχοπ του Τσέστερφιλντ

Η ** Άννα Στάνοπ του Τσέστερφιλντ** (*Anne Stanhope of Chesterfield*), γεννηθείσα * Άννα Ελισάβετ Φόρεστερ* (*Anne Elizabeth Forester*, 7 Σεπτεμβρίου 1802 - 27 Ιουλίου 1885) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1802, και ήταν κόρη του Σέσιλ Ουέλντ-Φόρεστερ, 1ου Βαρόνου Φόρεστερ, και της Λαίδης Αικατερίνης Μάννερς.

Το 1830 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Στάνοπ, 6ο Κόμη του Τσέστερφιλντ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
*τον Λόρδο *Γεώργιο* Φίλιππο Σέσιλ Αρθούρο (1831 - 1871), δεν παντρεύτηκε ποτέ.
*την Λαίδη Εβελίνα (1834 - 1875), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Χέρμπερτ του Καρνάρβον. Απέκτησαν 5 παιδιά.

Πέθανε στις 27 Ιουλίου 1885 στο Μπρέτμπυ του Ντέρμπυσιρ σε ηλικία 82 ετών. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς
Καραβιά

Η **Καραβιά** ή **Καράβια** είναι συστάδα δύο βραχονησίδων του Μυρτώου πελάγους που πήρε το όνομα της απο το καπετάνιο Δημήτρη Καραβία που σώθηκε εκ θαύματος στο εν λόγω ναυάγιο της Κρήτης το 17ο αιώνα. Οι Καραβιάδες, Καραβαίοι ή Καραβίες ηταν μελη της γνωστής οικογένειας Καραβία παλαιάς και αρχοντικής οικογένειας της Ιθάκης και της Ακαρνανίας που σύμφωνα με ιστορικούς αποτελεί κλάδο της βυζαντινής οικογενείας των Καλλέργηδων της Κρήτης. Οι Καραβιάδες που ταξίδευαν  με τρία πλοία έχοντας ως προορισμό τα Ιόνια νησιά, λόγω ισχυρών ρευμάτων στην περιοχή, άλλαξαν τη πορεία τους με αποτέλεσμα τα δύο από τα τρία πλοία να βουλιάξουν στο Μυρτώο πέλαγος προσκρούοντας στην βραχονησίδα.  

Η Καραβιά είναι μία από τις τέσσερις βραχονησίδες του Μυρτώου πελάγους , οι οποίες, σε συνδυασμό με ισχυρά θαλάσσια ρεύματα που υπάρχουν στην περιοχή, ακόμα και σε συνθήκες άπνοιας, έχουν κατά το παρελθόν αποτελέσει μεγάλο κίνδυνο για τη Ναυσιπλοΐα. Στα νερά του Μυρτώου πελάγους έχει σημειωθεί σημαντικό πλήθος ναυαγίων, με χαρακτηριστικότερο εκείνο του επιβατηγού - οχηματαγωγού πλοίου "Ηράκλειον", το 1966. 

Οι νησίδες χρησιμοποιούνται ως πεδίο βολής του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού .

Οι άλλες τρείς βραχονησίδες του Μυρτώου πελάγους είναι οι:

* Φαλκονέρα
* Βελοπούλα
* Ανάνες

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Γιομτώβ Γιακοέλ

Ο **Γιομτώβ Γιακοέλ** (1899-1944) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ήταν δικηγόρος στο επάγγελμα, Εβραίος στο θρήσκευμα και διετέλεσε νομικός σύμβουλος της Εβραϊκής Κοινότητας Θεσσαλονίκης για είκοσι χρόνια. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Θεσσαλονίκης ο Γιακοέλ έγραψε τα απομνημονεύματά του όπου περιγράφει την εμπειρία των ναζιστικών διωγμών κατά των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Ο Γιακοέλ υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα στη Θεσσαλονίκη. 

Το 1993 εκδόθηκε βιβλίο με τα απομνημονεύματά του με την επιμέλεια της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου, καθηγήτριας του Τμήματος Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες εβραϊκής καταγωγής
Κατηγορία:Εβραϊκή κοινότητα Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Τζορτζ Μπίζος

Ο **Τζορτζ Μπίζος** (**George Bizos**, Βασιλίτσι Μεσσηνίας, Πελοπόννησος,  Ελλάδα, 14 Νοεμβρίου 1927 -  Γιοχάνεσμπουργκ, Νότια Αφρική, 9 Σεπτεμβρίου 2020)  ήταν Έλληνας νομικός και ακτιβιστής υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Γεννημένος στην Ελλάδα, ο Μπίζος εγκατέλειψε τη χώρα κατά τη διάρκεια της κατοχής, όταν μαζί με τον πατέρα του διέφυγαν αρχικά στην Αίγυπτο και ακολούθως έφτασαν στη Νότιο Αφρική.

Κατά τη διάρκεια της 60χρονης σταδιοδρομίας του ως δικηγόρος, ο Μπίζος διακρίθηκε στην υπεράσπιση ακτιβιστών που αγωνίζονταν κατά του ρατσιστικού καθεστώτος της Νότιας Αφρικής (άπαρτχαϊντ), ενώ στην κορυφαία στιγμή της καριέρας του (1964), κατά τη δίκη του Νέλσον Μαντέλα και των συνεργατών του στο ANC για εσχάτη προδοσία, ο Μπίζος πέτυχε, ανασκευάζοντας τα επιχειρήματα της εισαγγελικής αρχής, να εξασφαλίσει τα ισόβια δεσμά ως ποινή που εκφωνήθηκε από το δικαστήριο και όχι τη θανατική καταδίκη («*Δίκη της Ριβόνια*»).

Η κηδεία του, κατά τη διάρκεια της οποίας εκφωνήθηκαν επικήδειοι λόγοι από σημαντικά πρόσωπα της δημόσιας ζωής, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής Σίριλ Ραμαφόζα, τελέσθηκε δημοσία δαπάνη στις 19 Σεπτεμβρίου 2020 από τον Ελληνορθόδοξο Ιερό Ναό Κωνσταντίνου και Ελένης στο Γιοχάνεσμπουργκ, αφού, προηγούμενα, η σορός του είχε αφεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο της πόλης. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Westpark, της ίδιας περιοχής.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Αφρικής
Κατηγορία:Ρατσισμός
Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου

Το **Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου** (ΤΣΗ) ήταν στρατιά του Ελληνικού Στρατού. Ήταν ενεργή από τις 14 Φεβρουαρίου 1941 έως τις 20 Απριλίου 1941. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και την Γερμανική Εισβολή.

## Ίδρυση και συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις (Φεβρουάριος και Μάρτιος)
Το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου ιδρύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1941, με το Α΄ Σώμα Στρατού και το Β΄ Σώμα Στρατού να πολεμούν σε μάχες στο κεντρικό και το δυτικό τμήμα του αλβανικού μετώπου. Μέχρι αυτό το σημείο, τα δύο σώματα ήταν υπό τον άμεσο του γενικού επιτελείου στα Ιωάννινα, με επικεφαλή τον Αλέξανδρο Παπάγο. Ωστόσο, η αυξανόμενη πιθανότητα μιας γερμανικής εισβολής μέσω της Βουλγαρίας επέβαλαν την μετεγκατάσταση του γενικού επιτελείου πίσω στην Αθήνα και την ίδρυση μιας νέας ανώτατης εντολής. Ο πρώτος διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου ήταν ο Μάρκος Δράκος, ο οποίος μέχρι τότε ήταν ο επικεφαλής του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας.

Μετά από έντονες διαφωνίες με το γενικό επιτελείο ως προς την μελλοντική πορεία των επιχειρήσεων, στις 6 Μαρτίου ο Δράκος παραιτήθηκαν από τις θέση του στην ΤΣΗ, μαζί με τους διοικητές των δύο σωμάτων, τον Παναγιώτη Δεμέστιχα (Α΄ Σώμα) και τον Δημήτρη Παπαδόπουλο (Β΄ Σώμα). Ο Μάρκος αντικαταστάθηκε από τον διοικητή του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας, Ιωάννη Πιτσίκα. Η ηγεσία του Α΄ Σώματος πέρασε στον Παναγιώτη Δεμέστιχα και η ηγεσία του Β΄ Σώματος πέρασε στον Γεώργιο Μπάκο.

Από τις 9 έως τις 24 Μαρτίου, το Β΄ Σώμα απέκρουσε ιταλικές επιθέσεις στον τομέα της Κλεισούρας κατά την διάρκεια της ιταλικής εαρινής επίθεσης. Στο τέλος του Μαρτίου, η σύνθεση του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου αποτελούταν από το Α΄ Σώμα Στρατού, τη 2η Μεραρχία Πεζικού, τη 3η Μεραρχία Πεζικού και τη 8η Μεραρχία Πεζικού (τρία συντάγματα Ευζώνων και οκτώ πρότυπα συντάγματα πεζικού) συν ένα σύνταγμα ιππικού, καθώς και από το Β΄ Σώμα Στρατού με την 1η Μεραρχία Πεζικού, την 4η Μεραρχία Πεζικού, την 5η Μεραρχία Πεζικού, την 6η Μεραρχία Πεζικού, την 11η Μεραρχία Πεζικού, την 15η Μεραρχία Πεζικού και την 17η Μεραρχία Πεζικού.

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* 
* 
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατηγορία:Ελληνοϊταλικός Πόλεμος
Σέργιος Δ΄ της Νεαπόλεως

Ο **Σέργιος**, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο από το 1003 ή 1004 έως το 1034. Ονομαστικά ήταν υποτελής των Βυζαντινών, όπως ο πατέρας του πριν από αυτόν, είχε τους βυζαντινούς τίτλους του *πρόξενου* και του *δουξ*. 

Το 1024, παραδόθηκε στον *Πελλεγκρίνο*, αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και αρχιεπίσκοπο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν ο τελευταίος ετοίμαζε να πολιορκήσει την Κάπουα εκ μέρους του αυτοκράτορα Ερρίκου Β΄. Ως αποτέλεσμα αυτού, κατηγορήθηκε για αδυναμία από τον Πρίγκιπα Πανδόλφο της Κάπουα, ο οποίος είχε ηττηθεί από τον Πελλεγκρίνο. Το 1026, ο Πανδόλφο, επιστρέφοντας από την αιχμαλωσία, πολιορκεί την παλιά του πρωτεύουσα, που τώρα κυβερνάται από τον Πανδόλφο Β΄, τον Κόμη του Τεάνο. Ο Βασίλειος Βοϊωάννης, ο Κατεπάνω της Ιταλίας, διαπραγματεύτηκε την παράδοση και έφερε τον Παντόλφο Β΄ στην στη Νάπολη, όπου ο Σέργιος του έδωσε άσυλο. Για αυτό, ο Σέργιος υπέστη την εχθρότητα του Πανδόλφο. Το επόμενο έτος (1027), όταν ο Βοϊωάννης ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, ο Πανδόλφο επιτέθηκε στη Νάπολη και σε σύντομο χρονικό διάστημα τον συνέλαβε, προφανώς με δόλο. Ο Πάντολφο Β΄ διέφυγε στη Ρώμη και ο Σέργιο κρύφτηκε.

Το 1030 με την βοήθεια του νορμανδού Ραϊνούλφος Ντρενγκώ έδιωξε τον Πανδόλφο και ξαναπήρε πίσω το δουκάτο, δίνοντας στον Ράινουλφ σύζυγο την κόρη του και την περιοχή της Αβέρσα ως φέουδο.

Το 1034, ο Πανδόλφο υποκίνησε μια εξέγερση στο Σορέντο και το προσάρτησε στην Κάπουα. Την ίδια χρονιά, η αδερφή του Δούκα της Νάπολης πέθανε και ο Ράινουλφ έκανε συμμαχία με τον Πανδόλφο . Απογοητευμένος και απελπισμένος, ο Σέργιος αποσύρθηκε σε  μοναστήρι στο νησί Σαν Σαλβατόρε, όπου βρίσκεται τώρα το Καστέλ ντελ 'Όβο. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, ο Ιωάννης Ε΄. Όταν ο Ιωάννης πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει στρατιωτική βοήθεια από τους Βυζαντινούς, ο Σέργιος εγκατέλειψε για λίγο τη μονή για να ηγηθεί του Δουκάτου ως αντιβασιλέας. Με την επιστροφή του Ιωάννη, ο Σέργιος επέστρεψε στο μοναστήρι του, όπου έζησε τουλάχιστον μέχρι τον Ιούνιο του το  1036.

Με αγνώστου ονόματος γυναίκα απέκτησαν τέσσερα παιδιά :
* Ιωάννης Ε΄, διαδοχός του σαν δουξ
* Μαρίνος, κατείχε το αξίωμα του *πρόξενου*
* Μπλάτα
* Άννα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί ύπατοι
Ιωάννης Ε΄ της Νεαπόλεως

Ο **Ιωάννης**, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν *πρόξενος*, και Δούκας της Νάπολης την περίοδο προς το τέλος του 1033 έως στις αρχές του 1034 έως το 1050, πριν από τον Απρίλιο του 1051.

Ο Ιωάννης ήταν γιος και ο διάδοχος του Σέργιου Δ΄ ο οποίος παραιτήθηκε ενώ αντιμετώπιζε την συμμαχία των Πανδόλφου και Ραϊνούλφος Ντρενγκώ. Ο Ιωάννης πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει βοήθεια από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όσο έλειπε ανέλαβε το δουκάτο εκ νέου ο πατέρας. Τελικά ο αυτοκράτορας δεν ικανοποιεί το αίτημα του υποτελούς του και ο Ιωάννης επέστρεψε στο δουκάτο.

Ο Ιωάννης αναγκάστηκε να δώσει φόρο  στον Γκουαϊμάρ  του Σορέντο και να συνεχίσει ειρηνικά τη θητεία του. Το 1038 ίδρυσε μια νέα εκκλησία στη Νάπολη αφιερωμένη στον Άγιο Συμεών. 
 
Παιδιά του ήταν οι :

* Σέργιος Ε΄, διάδοχός του
* Ιωάννης, ίσως ο Ιωάννης ΣΤ΄ επίσκοπος Νάπολης

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί ύπατοι
Σέργιος Ε΄ της Νεαπόλεως

Ο **Σέργιος Ε΄**, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης περίπου από το 1050 έως το 1090.

Όταν το καλοκαίρι του 1074 ξέσπασαν εχθροπραξίες μεταξύ του Ρίχαρντ Α΄ κόμη της Αβέρσα και του Ροβέρτου Γυισκάρδου ο Σέργιος συμμάχησε με το δεύτερο και έκανε την πόλη του σημείο υποστήριξης για τα στρατεύματα του Γυισκάρδου που επιτέθηκαν στην Κάπουα και την Αβέρσα. Ωστόσο, ο Σέργιος που εγκατέλειψε, λόγω της ασθένειας του ποντίφικα, τον συνασπισμό που ιδρύθηκε τον Ιούνιο, κατάλαβε γρήγορα ότι έπρεπε να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για την αποκατάσταση της ειρήνης μεταξύ των Νορμανδών και του Δούκα της Απουλίας.

Δεν είναι γνωστό αν ο Σέργιος παντρεύτηκε πάντως δεν άφησε απογόνους και τον διαδέχτηκε  ο ανιψιός του Σέργιος ΣΤ΄.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Σέργιος ΣΤ΄ της Νεαπόλεως

Ο **Σέργιος ΣΤ΄**, (πέθανε πριν από το 1107,  από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης περίπου από το 1090 έως το 1100.

Ήταν γιος του Ιωάννη, και διαδέχεται τον θείο του κι αδελφό του πατέρα του, Σέργιο Ε΄ που τον έκανε συγκυβερνήτη το 1067. Η αδερφή του Ινμιλγκία παντρεύεται τον δούκα Λάντολφ της Γκαέτα. Λίγα είναι γνωστά για τη θηεία του λόγω έλλειψης πηγών.

Για να αντιμετωπίσει τη Νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας, ο Σέργιος ενισχύει τη Ναπολιτική συμμαχία με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αποκτά μεταξύ 1090 και 1093 τον Βυζαντινό τίτλο του πρωτοσεβαστού. Ο Νορμανδός πρίγκιπας της Κάπουα Τζουρνταίν σπάει την συμμαχία του με τον Πάπα Γρηγόριο Ζ΄ και μεταφέρει την υποτέλεια του πριγκιπάτου του στον γερμανικό αυτοκράτορα Ερρίκο Δ΄. Ο Πάπας γράφει στον Πρίγκιπα Γκιλσούφ Β΄ του Σαλέρνο ζητώντας του να πείσει τον Σέργιο να σταματήσει να δίνει την υποστήριξή του στον Τζουρνταίν και τον Ερρίκο Δ΄.

Γύρω στο 1078, ο Σέργιος παντρεύτηκε τη Λιμπιάσα κόρη του πρίγκιπα Ριχάρδου Α΄ της Κάπουα. Διάδοχός του ήταν ο γιος του Ιωάννης ΣΤ΄,

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Σεβαστοί
Κοτρώνι Ξηροχωρίου Ηλείας

Το **Κοτρώνι** Ξηροχωρίου είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.

## Γενικά στοιχεία
Το Κοτρώνι βρίσκεται ανατολικά της λίμνης Καϊάφα, σε υψόμετρο 199 μέτρα ενώ απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα βόρεια από τη Ζαχάρω και 33 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από τον Πύργο. Το χωριό είναι κτισμένος στα νότια όρια του καταφυγίου Άγριας Ζωής "Κάτω Σαμικό-Ξηροχώρι-Σμέρνα-Γραίκα-Βρίνα" ανάμεσα στο Ξηροχώρι (Ν.), Παναγιά (Α.) και Μάραθο (Δ.), ενώ δυτικά του περνάει η ΕΟ Πύργου - Κυπαρισσίας. 

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Ξηροχωρίου του δήμου Ζαχάρως. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Ξηροχώρι, Μάραθο, Παναγιά και Νεοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Ξηροχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 19 κατοίκους.

## Σημείωση
Στο δήμο Ζαχάρως υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κοτρώνι Μίνθης

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Ιωάννης ΣΤ΄ της Νεαπόλεως

Ο **Ιωάννης ΣΤ΄**, (πέθανε περίπου το 1120-1123) ,  από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης περίπου από το 1107 έως το θάνατο του.

ήταν γιος και διάδοχος του Σέργιου ΣΤ΄, η Θητεία του παραμένει πολύ σκοτεινή λόγω της έλλειψης πηγών . Διαδέχτηκε τον πατέρα του με τον οποίο συνκυβέρνησε από το 1090 και συνεχίζει την πολιτική συμμαχίας του με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία για να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των Νορμανδών, και επίσης λαμβάνει τον τίτλο του πρωτοσέβαστου'. Παντρεύτηκε την Έυα (ή την Άννα), κόρη του Γκοντφρουά Ριντέλ, η οποία του έδωσε τουλάχιστον έναν γιο τον διάδοχό του, τον τελευταίο Δούκα της Νάπολης, τον Σέργιο Η΄.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Σεβαστοί
Σέργιος Ζ΄ της Νεαπόλεως

Ο **Σέργιος Ζ΄**, (πέθανε περίπου το 1120-1123) ,  από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης διαδεχόμενος τον πατέρα του Ιωάννη ΣΤ΄, ο οποίος πέθανε μεταξύ Δεκεμβρίου 1120 και Απριλίου 1123. Μέσω της μητέρας του Έυα, γνωστή ως (ή μετονομάστηκε) Άννα ήταν εγγονός του Γκοντφρουά Ριντέλ, ενός Νορμανδικού τυχοδιώκτη που είχε πολεμήσει τους μουσουλμάνους στη Σικελία πριν γίνει Δούκας της Γκαέτα το 1068.

Ήταν συνκυβερνήτης με τον πατέρα του το αργότερο το 1114. Το 1135 ο βασιλιάς της Σικελίας Ρογήρος Β΄ πολιόρκησε την Νάπολη  για δύο χρόνια χωρίς να καταφέρει να την πάρει. Στις 30 Οκτωβρίου 1137 έγινε η Μάχη της Ριγκνάνο όπου ο Ρογήρος Β΄νικήθηκε από τον συνασπισμένο στρατό της Απουλίας, Νάπολης και Ρώμης αλλά ο Σέργιος σκοτώθηκε στην μάχη. Χωρίς απογόνους το δουκάτο προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Σικελίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ferdinand Chalandon, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*, t. 2, Paris, Librairie A. Picard et fils, 1907.
* Pierre Aubé, *Roger II de Sicile*, Payot, 2001. 
* Patricia Skinner, *Family Power in Southern Italy : The Duchy of Gaeta and Its Neighbours, 850-1139*, Cambridge University Press, 2003. 
* 

Κατηγορία:Δούκες της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κοτρώνι Μίνθης Ηλείας

Το **Κοτρώνι** Μίνθης, επίσημα **Κοτρώνιον**, είναι ορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 783 μέτρα το οποίο βρίσκεται προς τα νότια του νομού, σε απόσταση 20 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Ζαχάρω (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένο στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Βουνούκα (Μίνθη ή Άλβενα) και μόλις 1,5 χλμ. ΒΔ. από τη Μίνθη. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 1940 να προσαρτάται στο τότε κοινότητα Μίνθης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Μίνθη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μίνθης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους.

## Σημείωση
Στο δήμο Ζαχάρως υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κοτρώνι Ξηροχωρίου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Χόορν

Το **Χόορν** () είναι πόλη και έδρα δήμου της ολλανδικής επαρχίας Βόρεια Ολλανδία, στις όχθες της λίμνης Μάρκερμεερ. Ο δήμος έχει έκταση 53,46 χλμ² και 73.261 κατοίκους (2020). Αποτελεί τμήμα της περιοχής Δυτικό Φρίσλαντ.

Το Χόορν είναι γνωστό στην Ολλανδία ως η «Πόλη της Χρυσής Εποχής». Η πόλη έχει δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς: *Hoorn* (τον κεντρικό σταθμό κοντά στο ιστορικό κέντρο) και *Hoorn Kersenboogerd*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημη σελίδα

Κατηγορία:Βόρεια Ολλανδία
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας
Κατάλογος αεροδρομίων της Ανγκόλας

Ακολουθεί **κατάλογος των [[Αεροδρόμιο|αεροδρομίων]] στην [[Ανγκόλα]]**, ταξινομημένων ανάλογα με την τοποθεσία.

Η Ανγκόλα, ή επισήμως Δημοκρατία της Ανγκόλας, είναι χώρα στη νότια κεντρική Αφρική, η οποία συνορεύει με τη Ναμίμπια στα νότια, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό στα βόρεια και τη Ζάμπια στα ανατολικά. Στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Η αποσπασμένη επαρχία της Καμπίντα συνορεύει με τη Δημοκρατία του Κονγκό και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Η Ανγκόλα χωρίζεται σε 18 επαρχίες και 163 δήμους. Η επίσημη γλώσσα της χώρας είναι τα πορτογαλικά και η πρωτεύουσα της η Λουάντα.

__TOC__

## Αεροδρόμια

Ονομασίες αεροδρομίων με **έντονα** γράμματα υποδηλώνουν πως το αεροδρόμιο εξυπηρετεί προγραμματισμένες επιβατικές πτήσεις.

Τα αεροδρόμια βρίσκονται υπό τη διεύθυνση της εταιρείας Empresa Nacional de Exploração de Aeroportos e Navegação Aérea (ENANA - Εθνική Εταιρεία Διοίκησης Αεροδρομίων και Αεροπλοΐας). 

## Παραπομπές

## Πηγές
* Comprehensive list of airports by category at official ENANA website
* 
*  - includes IATA codes
* Great Circle Mapper: Airports in Angola - IATA and ICAO codes, runway information

*
αεροδρομια
Μαυρίκιος της Νεαπόλεως

Ο **Μαυρίκιος** (Maurenzio) ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, και δουξ της Νάπολης περίπου το 598 - 599, επίσημα είχε και τον τίλο του *δουξ Καμπανίας* και του *magistri militum* με έδρα την Νεάπολις.

Η Νάπολη τότε διοικητικά ανήκε στο Εξαρχάτο της Ραβέννας και την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, διάδοχος του ήταν ο Γκουντελίσκους. Στα τέλη του 6ου αιώνα οι Λομβαρδοί επιβουλεύονταν την περιοχή, τότε ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ ζήτησε την διαμεσολάβηση του επισκόπου Ραβέννας να ζητήσει από τον έξαρχο Ρωμανό να διορίσει έναν δούξ . Ο Μαυρίκιος στάλθηκε έπειτα από το αίτημα του Πάπα Γρηγόριου Α΄ από την Κωνσταντινούπολη στην Νάπολη να αναλάβει διοικητής της. Ο Μαυρίκιος το πρώτο που έκανε ήταν να ενισχύσει τις οχυρώσεις.

Μολυβδόβουλο του Μαυρίκιου έχει βρεθεί στην Ρώμη και φυλάσεται σήμερα στο Βατικανό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Δούκες της Νεαπόλεως
Ελεύθεροι Ψηφοφόροι

Οι **Ελεύθεροι Ψηφοφόροι** (Γερμανικά: *Freie Wähler)* είναι μία ομοσπονδιακή πολιτική οργάνωση στη Γερμανία. Η ιστορία τους άρχισε το 1965, αλλά το ομώνυμο πολιτικό κόμμα ιδρύθηκε το 2009. Ο Χούμπερ Άιβανερ είναι ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος του κόμματος.

## Ιστορία
Ήδη από τη δεκαετία του 1950 στη Γερμανία είχαν σχηματιστεί πολλές μικρές πολιτικές οργανώσεις και ομάδες πολιτών που συμμετείχαν στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης με διάφορες επωνυμίες.  Αυτές οι τοπικές ομάδες ήταν μέρος του πολιτικού τοπίου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Παραδοσιακά βρίσκονταν στη νότια Γερμανία, και άκμασαν στις τοπικές εκλογές Βαυαρίας και Βάδης-Βυτεμβέργης. Δεν μπορούσαν όμως να συμμετάσχουν στις εκλογές εθνικού και ομοσπονδιακού επιπέδου. Το 1952 έγινε η πρώτη υπερ-ρεζιοναλιστική συγχώνευση ομάδων στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, και ακολούθησαν παρόμοιες ενώσεις: το 1953 στη Βαυαρία, το 1955 στην Έσση και το 1956 στη Βάδη-Βυτεμβέργη και στην Κάτω Σαξονία. Το 1965 σχηματίστηκε η Ομοσπονδιακή Ένωση Ελεύθερων Ψηφοφόρων, για την εκπροσώπηση των μικρών πολιτικών ομάδων σε ομοσπονδιακό επίπεδο, που όμως δεν κατάφερε να μπει στο κοινοβούλιο μέχρι το 2008.

Μετά το 1998, η Ομοσπονδιακή Ένωση Ελεύθερων Ψηφοφόρων γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία στη Βαυαρία και σημείωσε ανοδική πορεία. Μετά από αυτές τις επιτυχίες, στις 24 Ιανουρίου 2009, ιδρύθηκε επίσημα το πολιτικό κόμμα Ελεύθεροι Ψηφοφόροι για να συμμετάσχει στις Ευρωεκλογές εκείνου του έτους. Οι πολιτικές ομάδες της ομοσπονδιακής ένωσης μπήκαν στη νέα ομοσπονδιακή οργάνωση ως περιφερειακά παραρτήματα. Η ομοσπονδιακή ένωση «Ελεύθεροι Ψηφοφόροι», με ακρωνύμιο ΕΨ, δεν πρέπει να συγχέεται με τους «Ελεύθερους Ψηφοφόρους Γερμανίας», με ακρωνύμιο ΕΨΓ, ένα κόμμα εθνικού επιπέδου που συμμετείχε στις εκλογές του 2009 για το Μπούντεσταγκ. Οι ΕΨΓ ιδρύθηκε από την κρατιδιακή ένωση Ελεύθερων Ψηφοφόρων Βρανδεμβούργου τον Ιούνιο του 2009, αφού είχαν αποκλειστεί από τη συμμετοχή τους στην ομοσπονδιακή ένωση με αιτιολόγηση ότι έδειξαν «*δεξιές [[Λαϊκισμός|λαϊκιστικές]]*» τάσεις.

Η ομοσπονδιακή ένωση Ελεύθεροι Ψηφοφόροι το 2010 είχε 540 μέλη, που το 2011 αυξήθηκαν σε 4.200, το 2012 ήταν 4.500 και το 2013 ήταν 4.900. Συμμετείχε για πρώτη φορά στις εκλογές για το Γερμανικό κοινοβούλιο το 2013, αλλά δεν έφτασε το εκλογικό όριο και δεν κέρδισε καμία έδρα. Στις Ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014 οι Ελεύθεροι Ψηφοφόροι κέρδισαν την πρώτη τους έδρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

## Δείτε επίσης

* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανικά πολιτικά κόμματα
Τάρας Χούντσακ

Ο **Τάρας Χούντσακ** (αγγλικά: *Taras Hunczak*, Ουκρανία, 1932) είναι Αμερικανός, ουκρανικής καταγωγής, ιστορικός και εκδότης, καθηγητής Ιστορίας της Ρωσίας και της Ανατολικής Ευρώπης στο Πανεπιστήμιο Ράτγκερς, ειδικός επί της μελέτης ιστορίας της Ουκρανίας κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Είναι ο συγγραφέας βιβλιογραφικών έργων όπως, μεταξύ άλλων, τα *On the Horns of a Dilemma: The Story of the Ukrainian Division Halychyna* (2000), *My Life - Reminiscences* (2006) και *Ukraine - 20th Century* (2006), καθώς και του άρθρου *A Reappraisal of Symon Petliura and Ukrainian-Jewish Relations, 1917-1921*, το οποίο και δημοσιεύθηκε εντός του επιστημονικού περιοδικού *Jewish Social Studies* το 1969, εντός του οποίου υπερασπίστηκε το πρόσωπο του Σιμόν Πετλιούρα, παρουσιάζοντάς τον ως «ουμανιστή ο οποίος προσπάθησε να προστατεύσει τους Εβραίους», το οποίο, ωστόσο, δέχθηκε την κριτική του Ζόσα Σαϊκόβσκι, ο οποίος και το χαρακτήρισε ως «προπαγανδιστικό άρθρο», εντός του οποίου υποκειμενικά επιλέγει να αγνοήσει τις πηγές στα εβραϊκά και τα γίντις. Στο πλαίσιο των μελετών του, εκτίμησε στα 7-10 εκατομμύρια των αριθμό των θυμάτων του Γολοντομόρ, ενώ, παράλληλα, προχώρησε σε σύγκριση μεταξύ του επεκτατισμού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και εκείνου των δυτικών αποικιακών αυτοκρατοριών, όπως η ισπανική, η πορτογαλική και η βρετανική.

Είναι, επίσης, επιμελητής βιβλιογραφικών έργων όπως, μεταξύ άλλων, τα *Russian Imperialism from Ivan the Great to the Revolution* (1974), *The Ukraine, 1917-1921: A Study in Revolution* (1977), συνοδευόμενου από εισαγωγή του Ρίτσαρντ Πάιπς, *Ukraine and Poland in documents, 1918-1922* (1983) και *Zakerzonnia: Ethnic Cleansing of the Ukrainian Minority in Poland 1944-1947* (2012).

## Παραπομπές

## Πηγές

*  
*  
*  
*  
*  
*  
*  
*  
*  
*  
*  
*  

Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Ουκρανοί ιστορικοί
Σπειρονολακτόνη

thumb|250px|Η χημική δομή της σπειρονολακτόνης
H **σπειρονολακτόνη** ή **σπιρονολακτόνη**, διαθέσιμη με την εμπορική ονομασία *Aldactone* μεταξύ άλλων, είναι διουρητικό φάρμακο το οποίο χρησιμοποιείται στην καρδιακή, νεφρική και ηπατική ανεπάρκεια. Χρησιμοποιείται επίσης στην θεραπεία της υπέρτασης, στην υποκαλιαιμία η οποία δεν βελτιώνεται με τη χορήγηση συμπληρωμάτων, στην πρώιμη ήβη στα αγόρια, στην ακμή και στην υπερβολική τριχοφυία στις γυναίκες και ως κομμάτι της διαφυλετικής ορμονοθεραπείας στις διαφυλετικές γυναίκες. Η σπειρονολακτόνη χορηγείται από το στόμα.

Κοινές παρενέργειες περιλαμβάνουν ηλεκτρολυτικές διαταραχές, και συγκεκριμένα υπερκαλιαιμία, ναυτία, εμέτους, πονοκεφάλους, εξανθήματα και μειωμένη επιθυμία για σεξουαλικές επαφές. Σε ανθρώπους με ηπατική και νεφρική ανεπάρκεια η χορήγησή του πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή. Η σπειρονολακτόνη δεν έχει μελετηθεί στην εγκυμοσύνη και δεν πρέπει να χορηγείται για την θεραπεία της υπέρτασης κατά την εγκυμοσύνη. Είναι ένα στεροειδές το οποίο εμποδίζει τη δράση των ορμονών αλδοστερόνη και τεστοστερόνη και έχει μερικές δράσεις σαν οιστρογόνο. Η σπειρονολακτόνη ανήκει στα καλιοσυντηρητικά διουρητικά.

Η σπειρονολακτόνη ανακαλύφθηκε το 1957 και η χρήση του άρχισε το 1959. Ανήκει στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Είναι διαθέσιμη ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017 ήταν το 69ο πιο συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 11 εκατομμύρια συνταγές.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Στεροειδείς ορμόνες
Κατηγορία:Λακτόνες
Κατηγορία:Θειαιθέρες
Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Κατηγορία:Διουρητικά
Ντίτερ Βισλιτσένι

**Ο Ντίτερ Βισλιτσένι** (13 Ιανουαρίου 1911 - 4 Μαΐου 1948) ήταν μέλος της *[[Σούτσσταφφελ]]* (Ες-Ες) και βασικός εκτελεστής στην τελική φάση του Ολοκαυτώματος. 

## Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
Εντάχθηκε στο ναζιστικό κόμμα το 1933 και στρατολογήθηκε στα Ες-Ες το 1934. Ανέβηκε την κλίμακα της ιεραρχίας των Ες Ες και έφτασε το αξίωμα του *Hauptsturmführer* το 1940. 

Κατά την εφαρμογή της Τελικής Λύσης, το καθήκον του ήταν η γκετοποίηση και εκκαθάριση αρκετών σημαντικών εβραϊκών κοινοτήτων στη ναζιστική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Ελλάδας, της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας.  

Ο Βισλιτσένι επανέφερε επίσης το *κίτρινο αστέρι* στις κατεχόμενες χώρες, που χρησιμοποιούνταν για τη διάκριση των Εβραίων από τους μη Εβραίους.  

Ο Βισλιτσένι ήταν σημαντικός μάρτυρας στις δίκες της Νυρεμβέργης και η μαρτυρία του θα αποδειχθεί αργότερα σημαντική στη δίωξη του Άντολφ Άιχμαν για εγκλήματα πολέμου στο Ισραήλ το 1961. 

Ο Βισλιτσένι εκδόθηκε στην Τσεχοσλοβακία, όπου δικάστηκε και απαγχονίστηκε για εγκλήματα πολέμου το 1948. 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  

Κατηγορία:Μέλη του Ναζιστικού Κόμματος
Κατηγορία:Αυτουργοί του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα
Σεμιλιόν

200px|thumb|right|Το σεμιλιόν στην κοιλάδα Νάπα στις ΗΠΑ
Το **σεμιλιόν **ή **σεμιγιόν **(γαλ. *Sémillon*) είναι μία ποικιλία της αμπέλου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή λευκών κρασιών. 

Σεμιλιόν είναι η βασική ποικιλία λευκών σταφυλιών στην αμπελουργική πιριοχή του Μπορντώ. Καλλιεργείται και γύρω της στις όχθες του ποταμού Ντορντόν. Έχει πολύ υψηλή απόδοση, μέχρι και 100.000 κγ ανά εκτάριο. Η ποικιλία αυτή έχει μεσαία αντοχή στις ασθένειες όπως περονόσπορο και τεφρά σήψη αμπέλου. Το πιο σημαντικό μειονέκτημα της ποικιλίας είναι απουσία αντοχής σε χαμηλές θερμοκρατίες. 

Σεμιλιόν καλλιεργείται κυρίως στη Γαλλία, Νότια Αφρική, Αυστραλία, Βόρεια και Νότια Αμερική. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Διεθνείς ποικιλίες σταφυλιών
Ναντέζντα Τολοκονίκοβα

Η **Νάντια Τολοκόνικοβα** (**Nadezhda Andreyevna Tolokonnikov** και στη Ρωσική γλώσσα: Наде́жда Андре́евна Толоко́нникова, Korilsk, Krasnoyarsk Krai, Σοβιετική Δημοκρατία της Ρωσίας, ΕΣΣΔ, 7 Νοεμβρίου 1989, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο: "*Nadya Tolokno*"), είναι Ρωσίδα καλλιτέχνης, μουσικός, μέλος του γυναικείου αναρχικού φεμινιστικού συγκροτήματος *Pussy Riot* και πολιτική ακτιβίστρια. Κατά το παρελθόν, ήταν μέλος της αμφιλεγόμενης ομάδας ακτιβιστών καλλιτεχνών δρόμου, *Voina*.
Στις 17 Αυγούστου 2012 καταδικάστηκε για «χουλιγκανισμό» και προσβολή θρησκευτικών συμβόλων, μετά από μία παράσταση στον *Καθεδρικό Ιερό Ναό του Σωτήρα Χριστού* στη Μόσχα και της επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης δύο ετών. Στις 23 Δεκεμβρίου 2013 η Τολοκονίβα και ένα ακόμη μέλος του γκρουπ, η Maria Alyokhina, αποφυλακίσθηκαν πρόωρα, κατόπιν αμνηστίας που τους απονεμήθηκε, με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών από την ψήφιση του Ρωσικού Συντάγματος.
Η Τολοκονίκοβα, που πλέον ζει και εργάζεται στις ΗΠΑ, έχει αναγνωρισθεί ως πρώην πολιτικός κρατούμενος από το Ρωσικό Τμήμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «*Union of Solidarity with Political Prisoners*». Η οργάνωση Διεθνής Αμνηστία της απένειμε τον τίτλο της «*κρατούμενης συνείδησης*», λόγω της δριμύτατης-αυστηρότατης αντίδρασης των Ρωσικών Αρχών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι μουσικοί
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί ακτιβιστές