open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γιώργος Τσιτούρας

Ο **Γιώργος Τσιτούρας** είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποιος αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1959 μέχρι το 1972.

## Καριέρα
Ο Τσίτουρας εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη σε ηλικία δεκαπέντε ετών και αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ανδρική ομάδα του συλλόγου το 1961. Την ίδια χρονιά αποφοίτησε από το πέμπτο γυμνάσιο Θεσσαλονίκης και ξεκίνησε την φοίτηση του στο τμήμα Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης.

Την σεζόν 1962-63, ο Άρης προκρίθηκε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου κατέλαβε την πέμπτη θέση, με τον Τσίτουρα να συμμετέχει σε όλους τους αγώνες της ομάδας του. Την επόμενη χρονιά, ξεκίνησε το πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, με τους "κίτρινους" να καταλαμβάνουν την πέμπτη θέση.

Τις σεζόν 1964-65 και 1965-66, ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, με τον Τσίτουρα να αποτελεί βασικό στέλεχος της ομάδας του. Τα δύο επόμενα χρόνια, ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος, συνεχίζοντας τα 1969 και 1970 ως τέταρτος. Ο Τσίτουρας παρέμεινε στον σύλλογο μέχρι το 1972, σεζόν κατά την οποία αγωνίστηκε μόνο στους πρώτους αγώνες.

Στις 7 Ιουλίου 1965, πραγματοποίησε την μοναδική του εμφάνιση με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδας, στην φιλική ήττα με 60-73 από την αντίστοιχη τσεχοσλοβάκικη ομάδα στην Θεσσαλονίκη.

Το 1984, εντάχθηκε στο δυναμικό του Ήφαιστου Θεσσαλονίκης, συλλόγου ο οποίος αποτελούνταν από βετεράνους καλαθοσφαιριστές. Στην τριετία που παρέμεινε με την ομάδα ανέβηκε ισάριθμες τοπικές κατηγορίες.

Είναι αντιπρόεδρος του Συλλόγου Παλαιμάχων Καλαθοσφαιριστών του Άρη, ενώ εργάστηκε ως διευθυντής σε αντιπροσωπεία πολυεθνικής εταιρείας.

## Διακρίσεις
**[[Άρης (καλαθοσφαίριση ανδρών)|Άρης]]**
* Δευτεραθλητής Ελλάδας: 1965, 1966
* Τριταθλητής Ελλάδας: 1967, 1968

## Παραπομπές


## Πηγές
* *"Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)"*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* Τσιτούρας Γεώργιος - Σ.Π.Α.Κ.Ε

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Lockheed YP-24

Το **Lockheed-Detroit YP-24** ήταν διθέσιο μονοκινητήριο μαχητικό-βομβαρδιστικό της δεκαετίας του 1930. Παρέμεινε στο στάδιο του πρωτοτύπου, όμως είναι σημαντικό για την Ιστορία της Αεροναυτικής επειδή ήταν το πρώτο αεροσκάφος που έφερε το περίφημο όνομα *Lockheed*.

## Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1930 η Detroit Aircraft Corporation ξεκίνησε με ίδιους πόρους την ανάπτυξη νέου αεροσκάφους δίωξης για το USAAC με βάση του μεταγωγικό αεροσκάφος Lockheed Altair. ήταν δημιούργημα του Ρόμπερτ Γουντς (Robert J. Woods) και ολοκληρώθηκε το 1931, με την Detroit Aircraft να κατασκευάζει την μεταλλική άτρακτο και την Lockheed τις ξύλινες πτέρυγες, που επί της ουσίας ήταν πανομοιότυπες με του Altair. To USAAC αγόρασε το αεροσκάφος τον Σεπτέμβριο αυτού του έτους, μετονομάζοντας το σε YP-24. Οι αρχικές δοκιμές είχαν πολύ θετικά αποτελέσματα που οδήγησαν σε παραγγελία πέντε μαχητικών Y1P-24 και τεσσάρων αεροσκαφών εγγύς υποστήριξης Y1A-9 προς αντικατάσταση των Berliner-Joyce P-16. Το Α-9 διέφερε σε σχέση με την έκδοση μαχητικού κυρίως ως προς τον οπλισμό: διέθετε τέσσερα πολυβόλα και μπορούσε να μεταφέρει βόμβες στις πτέρυγες. Επίσης διέθετε τον κινητήρα V-1570-27 που ήταν ανώτερος σε χαμηλά ύψη.

## Επιχειρησιακή ιστορία
Στις 19 Οκτωβρίου 1931 συνετρίβη το μοναδικό αεροσκάφος συνετρίβη, εξαιτίας προβλήματος στο σύστημα προσγείωσης. Τον ίδιο μήνα τα γεγονότα της Μεγάλης Ύφεσης είχαν ως συνέπεια να χρεοκοπήσει η Detroit Aircraft, ενώ την ίδια μοίρα είχε το επόμενο έτος η Lockheed. 

Παρόλο που η δεύτερη εταιρεία επαναλειτούργησε μόλις πέντε μέρες μετά το κλείσιμό της, αντιμετώπισε πολύ μεγάλες οικονομικές δυσκολίες οι οποίες είχαν αρνητικό αντίκτυπο και στην εξέλιξη του P-24/A-9. Η κατασκευή τεσσάρων αεροσκαφών προπαραγωγής ακυρώθηκε. Παρόλα αυτά ο Γουντς συνέχισε την ανάπτυξη του YP-24/A-9 όταν έφυγε από την Detroid Aircraft για να εργαστεί στην Consolidated, πλέον ως Consolidated Y1P-25/Y1A-11. Τελικά το αεροσκάφος εντάχθηκε σε υπηρεσία ως Consolidated P-30.

## Δείτε επίσης

### Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του YP-24
* Lockheed Altair
* Consolidated P-30

### Κατάλογοι
* Κατάλογος μαχητικών αεροσκαφών

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* Andrade, John M. *U.S. Military Aircraft Designations and Serials since 1909*. Earl Shilton, Leicester, UK: Midland Counties Publications, 1979. ISBN 0-904597-21-0. 
* Bowers, Peter M. and Enzo Angellucci. *The American Fighter*. New York: Orion Books, 1987. ISBN 0-517-56588-9.
* Francillon, René J. *Lockheed Aircraft Since 1913*. London: Putnam, 1982. ISBN 0-370-30329-6.
* Francillon, René J. *Lockheed Aircraft Since 1913*. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1987. ISBN 0-87021-897-2.
* Swanborough, Gordon and Peter M. Bowers. *United States Military Aircraft Since 1909*. Washington, DC: Smithsonian Publications, 1989. ISBN 0-87474-880-1.

Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Δουκάτο του Σορρέντο

μικρογραφία|Το Δουκάτο του Σορρέντο (με κόκκινο χρώμμα)
Το **Δουκάτο του Σορρέντο** ήταν ένα μικρό κρατίδιο της Νότιας Ιταλίας, με πρωτεύουσα το Σορρέντο, το έδαφος του οποίου περιλάμβανε μόνο την περιοχή της χερσονήσου του Σορρέντο και την ομώνυμη πόλη.

Ιδρύθηκε το έβδομο αιώνα ως φέουδο του βυζαντινού Δουκάτου της Νάπολης, τότε ακόμα μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Νάπολη στη συνέχεια έγινε ντε φάκτο ανεξάρτητη από το Βυζάντιο, και τον ένατο αιώνα το Σορρέντο με τη σειρά του απέκτησε την ντε φάκτο ανεξαρτησία του από τη Νάπολη αλλά και οι δύο παρέμεναν ονομαστικά βυζαντινές επαρχίες.

Η ιστορία του σημαδεύτηκε από συνεχείς πολέμους με τις γειτονικές χώρες, όπως οι Λομβαρδοί του Μπενεβέντο όταν τους πολιόρκησαν το 839 και χάρη στην υποστήριξη των Ναπολιτάνων κατάφεραν να τους αντιμετωπίσουν, ή της Δημοκρατίας του Αμάλφι. Το Σορρέντο στη συνέχεια συμμάχησε με τον αντίπαλο του υπό των φόβο των Σαρακηνών.

Οι κυβερνήτες δεν ήταν απόλυτοι ή κληρονομικοί, αλλά εκλέγονταν από τον λαό. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας τους τίμησε με τίτλους όπως πρόξενος, ύπατος και πατρίκιος, που είχαν όμως μόνο ονομαστική αξία. Μεταξύ των λίγων δουκών για τους οποίους έχουμε μια εικόνα, ο Ιωάννης είχε τον τίτλο του δούκα και προξένου το 933.

Το 1040 η εξουσία κατελήφθη από τον πρίγκιπα του Σαλέρνο Γουαϊμάριο, ο οποίος έδωσε την πόλη στον αδελφό του Γκουΐντο. Το 1072 το δουκάτο πέρασε για λίγο στον Δούκα της Νάπολης Σέρτζιο Ε΄ και στη συνέχεια επιστράφηκε σε λομβαρδικά χέρια και στον Γιζούλφο Β΄ του Σαλέρνο. Το 1077 το Σορρέντο καταλήφθηκε από τους Νορμανδούς και η ανεξαρτησία του χάθηκε για πάντα το 1137, όταν το Δουκάτο ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Σικελίας.

Γνωστοί δούκες ήταν οι :
* Σέργιος Α΄
* Σέργιος Β΄
* Ιωάννης, γύρω στο 933
* Γκουΐντο, το 1039

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δουκάτα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ιταλικής Χερσονήσου
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα;

Το ***Ημερολόγιο Ενός Σπασίκλα:  Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα;***, γνωστό ως *Diary of a Wimpy Kid: The Long Haul* στις ΗΠΑ, είναι ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικής φαντασίας, γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι, και το ένατο βιβλίο της σειράς *[[Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα]]*. Το μυθιστόρημα αυτό κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 2014 στις ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

## Πλοκή
Ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο υποτίθεται πως είναι μεγάλη χαρά για όλη την οικογένεια... εκτός, φυσικά, αν πρόκειται για τους Χέφλι. Το ταξίδι ξεκινάει γεμάτο προσδοκίες αλλά γρήγορα αρχίζουν να συμβαίνουν διάφορα αναπάντεχα. Οι τουαλέτες στα βενζινάδικα, οι τρελαμένοι γλάροι, τα μικροτρακαρίσματα και ένα γουρούνι που το έσκασε δε σημαίνουν ακριβώς διασκέδαση για τον Γκρεγκ Χέφλι. Αλλά ακόμα και το χειρότερο ταξίδι με αυτοκίνητο μπορεί να είναι γεμάτο περιπέτειες και αυτό το συγκεκριμένο θα μείνει για καιρό αξέχαστο στους Χέφλι.

## Συνέχεια
Αυτό είναι το ένατο βιβλίο της σειράς *[[Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα]]*. Το προηγούμενο είναι *[[Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τρελή Γκαντεμιά]]* ενώ το επόμενο είναι *[[Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τον Παλιό Καλό Καιρό]]*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1002733/to-hmerologio-enos-spasikla-9-tha-paei-makria-h-balitsa%3B

Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (σειρά)
Ιωάννης Γιαννηκώστας (υποναύαρχος)

Ο **Ιωάννης Γιαννηκώστας** (και **Γιαννικώστας**, 1880 - 5 Μαρτίου 1970)  ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Νικολάου Γιαννηκώστα, στρατιωτικού και πολιτικού. Έφτασε στο βαθμό του Υποναύαρχου και έπειτα από την αποστρατεία του ασχολήθηκε με τα κοινά στη Θεσσαλονίκη.
Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης στις 24 Απριλίου 1950 καταλαμβάνοντας την έδρα του αποβιώσαντα Περικλή Καλλιδόπουλου, εκλεγμένου με τη Δημοκρατική Παράταξη (Ένωση Δημοκρατικών Αριστερών), με αρχικό κάτοχο της έδρας τον Ιωάννη Σοφιανόπουλο. Στις 10 Μαΐου 1950 με δήλωσή του συνέπραξε με τους Αριστερούς Φιλελευθέρους.

Πέθανε ενώ ήταν υποναύαρχος ε.α. τον Μάρτιο του 1970 και κηδεύτηκε στις 6 Μαρτίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Παράταξη
Κωστής Βελμύρας

Ο **Κωστής Βελμύρας** (Αθήνα, 1898 - 1960) ήταν Έλληνας ποιητής, σκηνοθέτης, μεταφραστής και συγγραφέας.

## Βιογραφία
Το πραγματικό του όνομα ήταν Κώστας Ι. Βελιμέζης. Έκανε σπουδές θεατρικής σκηνοθεσίας στο Βερολίνο και στο Παρίσι. Αργότερα ίδρυσε το Θίασο των Νέων (1925) και τρία χρόνια μετά το Πειραματικό Θέατρο.

Από πολύ νέος ξεκίνησε τη συνεργασία του με διάφορα περιοδικά. Υπήρξε αρχισυντάκτης στα περιοδικά "Παρασκήνια" και "Πάνθεον". Επίσης, εξέδωσε το περιοδικό "Πυρσός" (1917, μαζί με τον Πάνο Ταγκόπουλο και την "Φιλολογική και Καλλιτεχνική Ζωή".
Έγραψε ποιήματα, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Ως ποιητής ανήκε στον μετασυμβολισμό. Τα πρώτα ποιήματά του τα εξέδωσε στα γαλλικά κατά την παραμονή του στη Γαλλία.

Απεβίωσε το 1960.

## Επιλεγμένα έργα
*"Παραμονή Πρωτοχρονιάς" (μονόπρακτο, βραβεύτηκε με το Πρώτο Βραβείο από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων) (μαζί με τον Νίκο Χάγερ-Μπουφίδη, 1926)
*"Η Μπόρα" (θεατρικό έργο, βραβείο Ακαδημίας 1938)
*"Νοσταλγικά" (1922, ποιητική συλλογή)
*"Λίγα τραγούδια" (1929, ποιητική συλλογή)
*"Αμαρτίες γονέων" (μυθιστόρημα)
*"Πουρνάς, ο σταυραδερφός του Αθανασίου Διάκου" (μυθιστορηματική βιογραφία)
*"Η σιωπηλή γυναίκα" (μετάφραση έργου του Μπεν Τζόνσον (1609) από την αγγλική γλώσσα).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ανέμη
*Κωστής Βελμύρας στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Αννοναρία

μικρογραφία|Χάρτης της βόρειας Βυζαντινής Ιταλίας
Η **Αννοναρία** (*σε ελεύθερη μετάφραση : Σιτοχώρι*) ήταν μια επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην βορειο-ανατολική σημερινή Ιταλία, με επίκεντρο τη Ραβέννα και περιλάμβανε τα κατάλοιπα των βυζαντινών κτήσεων της Βενετίας, την Φλαμινία και Πικένουμ Αννοναρίουμ και μέρος της σημερινής Λομβαρδίας.

Δημιουργήθηκε με βάση την ρωμαϊκή επαρχία της Αννοναρία που είχε δημιουργήσει ο Θεοδόσιος Α΄. Εκείνη την εποχή, η επαρχία ήταν ο σιτοβολώνας και εξασφάλιζε τρόφιμα για το Μιλάνο και τη Ραβένα. Την λειτουργία αυτή αργότερα επανέλαβε κάτω από την κυριαρχία του ο βασιλιάς των  Οστρογότθων Θεοδώριχος.

Η επαρχία της Αννοναρία δημιουργήθηκε από τον Τιβέριο Β (αυτοκράτορα της Ανατολής από το 574) περίπου το έτος 580, στην αναδιοργάνωση του βυζαντινού εδάφους της Ιταλίας, και περιλάμβανε τα εδάφη βόρεια των Απεννίνων.

Η επαρχία ήταν βραχύβια και λίγα χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος (582 - 602) την ενέταξε στην νέα επαρχία Εξαρχάτο της Ραβέννας, με πρωτεύουσα τη Ραβέννα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* il papato, i bizantini, i longobardi in italia - nel vii secoloc 

Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία
Ελευθέριος Γονής

Ο **Ελευθέριος Γονής** (Λιβαδειά, 28 Ιουνίου 1903 - Λονδίνο, 23 Μαρτίου 1973), του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός Εργασίας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λιβαδειά το 1903. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος στην ιδιαίτερη πατρίδα του, από το 1925. 
Ανέπτυξε και συνδικαλιστική δράση. 

Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1946, όπου συγκέντρωσε 7.356 ψήφους.   Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής Αθηνών το 1951 και το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.

Για πρώτη φορά ανέλαβε υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Σοφούλη από τις 20 Ιανουαρίου ως τις 14 Απριλίου 1949. Στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου ανέλαβε ξανά υπουργός Εργασίας από τις 19 Νοεμβρίου 1952 ως τις 15 Δεκεμβρίου 1954.:

Έγραψε "Απομνημονεύματα" (1958). 
Απεβίωσε το 1973 στο Λονδίνο, όπου νοσηλευόταν, και η σορός του μεταφέρθηκε στην Ελλάδα, όπου και ετάφη. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Φλωριά. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Δελτάεδρο

[μικρογραφία|δεξιά|Το μεγαλύτερο αυστηρώς κυρτό δελτάεδρο είναι το κανονικό [εικοσάεδρο.]]
[μικρογραφία|δεξιά|Ένα [περικομμένο τετράεδρο με εξάγωνα διαιρεμένα σε τρίγωνα. Το σχήμα αυτό δεν είναι αυστηρώς κυρτό δελτάεδρο διότι οι συνεπίπεδες έδρες δεν επιτρέπονται εξ ορισμού.]]
Το **δελτάεδρο** είναι ένα πολύεδρο οι έδρες του οποίου είναι όλες ισόπλευρα τρίγωνα. Η λέξη δελτάεδρο συνδυάζει το επίθεμα *-έδρα* με το πρόθεμα *δέλτα-*, καθώς το κεφαλαίο γράμμα δέλτα αναπαριστά ως σχήμα ένα ισόπλευρο τρίγωνο. Υπάρχουν άπειρα δελτάεδρα, αλλά από αυτά μόνο οκτώ είναι κυρτά, αυτά που έχουν 4, 6, 8, 10, 12, 14, 16 και 20 πλευρές. Ο αριθμός των εδρών, των ακμών και των κορυφών παρατίθεται παρακάτω για κάθε ένα από τα οκτώ κυρτά δελτάεδρα.

## Τα οκτώ κυρτά δελτάεδρα
Υπάρχουν μόνον οκτώ αυστηρώς κυρτά δελτάεδρα: τα τρία είναι κανονικά πολύεδρα και τα άλλα πέντε είναι στερεά του Τζόνσον.

Στο δελτάεδρο με 6 πλευρές, μερικές κορυφές έχουν 3 μοίρες και κάποιες 4 μοίρες. Στα δελτάεδρα με 10, 12, 14 και 16 πλευρές, μερικές κορυφές έχουν 4 μοίρες και κάποιες 5 μοίρες. Αυτά τα πέντε αντικανονικά δελτάεδρα ανήκουν στην κατηγορία των στερεών του Τζόνσον (κυρτά πολύεδρα με έδρες κανονικά πολύγωνα).

Τα δελτάεδρα διατηρούν το σχήμα τους, ακόμη και όταν οι ακμές περιστρέφονται ελεύθερα γύρω από τις κορυφές τους, και έτσι οι γωνίες μεταξύ των ακμών τους είναι ρευστές. Δεν έχουν όμως όλα τα πολύεδρα αυτή την ιδιότητα, για παράδειγμα, αν χαλαρώσετε μερικές από τις γωνίες ενός κύβου, ο κύβος μπορεί να παραμορφωθεί σε ένα λανθάνον τετραγωνικό πρίσμα.

Κυρτά δελτάεδρα με 18 πλευρές δεν υπάρχουν. Ωστόσο, το συμβεβλημένης ακμής εικοσάεδρο δίνει ένα παράδειγμα οκταδεκάεδρου το οποίο μπορεί είτε να κατασκευαστεί κυρτό με 18 αντικανονικές τριγωνικές πλευρές, είτε να κατασκευαστεί με ισόπλευρα τρίγωνα που περιλαμβάνουν δύο συνεπίπεδες ομάδες των τριών τριγώνων.

## Μη αυστηρώς κυρτά δελτάεδρα
Υπάρχουν άπειρες περιπτώσεις συνεπίπεδων τριγώνων που καθορίζουν τμήματα για τριγωνική ψηφοθέτηση επ' άπειρον. Οι συνεπίπεδες τριγωνικές έδρες μπορούν να συγχωνευθούν σε ρομβοειδείς, τραπεζοειδείς, εξαγωνικές, ή και άλλες έδρες ισόπλευρων πολυγώνων. Εάν το σύνολο των συνεπίπεδων τριγώνων θεωρηθεί ως ενιαία έδρα (που ονομάζεται *triamond*), μπορεί να προστεθεί και ένα μικρότερο σύνολο εδρών, πλευρών και κορυφών. Οι *triamond* έδρες που χρησιμοποιούνται πρέπει να είναι κυρτές και συμπεριλαμβάνουν: , , , , , ,  και , ...

Μερικά μικρότερα παραδείγματα περιλαμβάνουν:

## Μη κυρτές μορφές
Υπάρχει άπειρος αριθμός μη κυρτών μορφών.

Μερικά παραδείγματα δελτάεδρων με τεμνόμενες έδρες:
* Μεγάλο εικοσάεδρο - ένα στερεό των *Kepler-Poinsot*, με 20 τεμνόμενα τρίγωνα
: 

Άλλα μη κυρτά δελτάεδρα μπορούν να δημιουργηθούν με την προσθήκη ισοπλεύρων πυραμίδων στις έδρες όλων των 5 κανονικών πολυέδρων:

Άλλες επαυξήσεις του τετραέδρου περιλαμβάνουν:

Επίσης, με την προσθήκη ανεστραμμένων πυραμίδων στις έδρες:

## Παραπομπές

### Σημειώσεις


### Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* The eight convex deltahedra 

Κατηγορία:Πολύεδρα
Εξάγραμμα (γεωμετρία)

Στην γεωμετρία, το **εξάγραμμα** είναι ένα αστεροειδές σχήμα έξι κορυφών που είναι η ένωση δύο ισόπλευρων τριγώνων, που έχουν ως τομή ένα κανονικό εξάγωνο. Συχνά αναφέρεται και ως «άστρο του Δαβίδ» και συμβολίζεται ως \{6/2\}, 2\{3\} ή \{\{3\}\}.

## Θεωρία ομάδων
Στα μαθηματικά, το ριζικό σύστημα στην απλή ομάδα *Lie* G2 της θεωρίας ομάδων είναι της μορφής ενός εξάγραμμου.
:

## Κατασκευή με διαβήτη και κανόνα
Το εξάγραμμα μπορεί να κατασκευαστεί με κανόνα και διαβήτη. Πρώτα κατασκευάζουμε ένα κανονικό εξάγωνο και έπειτα τα ευθύγραμμα τμήματα μεταξύ των κατάλληλων κορυφών.

## Άλλα εξαγράμματα
Άλλα εξαγράμματα που μπορούν να κατασκευαστούν με μονοκονδυλιά.

## Δείτε επίσης
* Κανονικό εξάγωνο
* Ισόπλευρο τρίγωνο

## Περαιτέρω ανάγνωση
### Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* Διαδραστική εφαρμογή για το εξάγραμμα στο Geogebra.
* Thesis from Munich University on hexagram as brewing symbol
* Εξάγραμμα στο PolytopeWiki.
* The Archetypal Mandala of India

### Ξενόγλωσσα άρθρα
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολύγωνα
Κατηγορία:Διακοσμητικά
Αντζελίνο Αλφάνο

Ο **Αντζελίνο Αλφάνο** (ιταλικά: *Angelino Alfano*) είναι Ιταλός πολιτικός, ο οποίος από το 2008 έχει αποκτήσει μία σειρά από κυβερνητικές θέσεις.

## Βιογραφία
Ο Αλφάνο γεννήθηκε στο Αγκριτζέντο της Σικελίας στις 31 Οκτωβρίου 1970. Ο πατέρας του, μάλιστα, ήταν δικηγόρος και πολιτικός του κόμματος Χριστιανική Δημοκρατία. Σπούδασε νομικά στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Ιερής Καρδιάς του Μιλάνου και εταιρικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο.

Η πολιτική του καριέρα ξεκίνησε στο κόμμα *Χριστιανική Δημοκρατία*, στο οποίο υπαγόταν μέχρι το 1994. Έπειτα εντάχθηκε στο κεντροδεξιό κόμμα *[[Φόρτσα Ιτάλια]]* του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και εκλέχτηκε στο Επαρχιακό Συμβούλιο του Αγκριτζέντο. Το 1996 έγινε το νεαρότερο μέλος που εκλεγόταν στην Περιφερειακή Συνέλευση της Σικελίας.

Το 2001 έγινε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων και από το 2005 ως το 2008 κατείχε τη θέση του περιφερειακού συντονιστή του κόμματος *Φόρτσα Ιτάλια* στη Σικελία.

Το 2008 επανεξελέγη ως βουλευτής, ενώ έγινε, σε ηλικία 37 ετών, ο νεώτερος υπουργός δικαιοσύνης στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Ο επονομαζόμενος *Νόμος Αλφάνο* (Lodo Alfano), που πήρε το όνομά του από τον Αντζελίνο Αλφάνο και ίσχυε μεταξύ των ετών 2008 και 2009, συνάντησε έντονη κριτική, καθώς χορηγούσε ασυλία έναντι ποινικών διώξεων στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους Προέδρους των δύο σωμάτων του Κοινοβουλίου και στον Πρωθυπουργό. Τότε, θεωρήθηκε ότι ο νόμος είχε ως σκοπό να σταματήσει τις δίκες εναντίον του Μπερλουσκόνι. Ο Νόμος Αλφάνο κηρύχθηκε αντισυνταγματικός από το Ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο τον Οκτώβριο του 2009.

Στις 1 Ιουνίου 2011 ο Αντζελίνο Αλφάνο διορίστηκε ως Πολιτικός Γραμματέας του κόμματος Λαός της Ελευθερίας από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, προκειμένου να το αναδιοργανώσει και να ηγηθεί με αυτό στις επόμενες εκλογές.

Στις 28 Απριλίου 2013 ανέλαβε καθήκοντα Αντιπροέδρου της ιταλικής κυβέρνησης και Υπουργού Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Λέτα. Στα τέλη του 2013, ο Αλφάνο και άλλοι πολιτικοί του κόμματος Λαός της Ελευθερίας εντάχθηκαν στο νέο πολιτικό φορέα Νέα Κεντροδεξιά. Τον Φεβρουάριο του 2014, με την ανάληψη των καθηκόντων της Κυβέρνησης Ρέντσι, ο Αλφάνο συνέχισε να υπηρετεί στο υπουργείο εσωτερικών.

Από τα πιο σημαντικό προβλήματα με τα οποία ήρθε αντιμέτωπος ο Αντζελίνο Αλφάνο ως υπουργός εσωτερικών ήταν αυτό της παράνομης μετανάστευσης στην Ιταλία, ως αποτέλεσμα των εμφυλίων πολέμων στη Λιβύη και στη Συρία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Υπουργοί της Ιταλίας
Δουκάτο της Εδέσσης

Το **Δουκάτο της Εδέσσης** ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Μεσοποταμία με κέντρο την Έδεσσα η σημερινή Ούρφα της Τουρκίας. Το Δουκάτο δημιουργήθηκε  μετά το 1031 και την ανακατάληψη της Έδεσσας από τον Γεώργιο Μανιάκη και διοικούνταν αρχικά από έναν στρατηγό κι έπειτα από αξιωματικό με τον τίτλο του δούκα ενώ κάποιοι έφεραν τον τίτλο του κατεπάνω.

Στο Δουκάτο περιλαμβάνονταν τα πρώην θέματα Λιμνίων και Αετού την Στρατηγίς Χασαναρά και άλλες μικρότερες περιοχές, αναφέρεται με μεικτό πληθυσμό τόσο σε εθνικότητα όσο και σε θρησκεία. Από το 1085 δέχτηκε συνεχείς επιθέσεις και λεηλασίες από τους Τούρκους, το 1067 ο δουξ Λέων Αρβαντηνός έχασε σε μάχη από τους Τούρκους, αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε με καταβολή λύτρων. Το 1070-71 ο δουξ Βασίλειος Αλουσιανός αντιμετώπισε πολυήμερη πολιορκία από τον Αλπ Αρσλάν ενώ το Δουκάτο αναγνώριζε τη βυζαντινή κυριαρχία τυπικά. Το 1077 σε μια εμφύλια αντιπαράθεση ο Βασίλειος Αποκάπης πολιόρκησε και κατέλαβε την Έδεσσα , σκότωσε τον προηγούμενο δουξ κι ανέλαβε νέος δουξ. Μετά τον θάνατο του το 1083 η πόλη εναλλάσσονταν συχνά δούκες ενώ η αυτοκρατορική εξουσία δεν αναγνωριζόταν πάντα, ταυτόχρονα οι Τούρκοι εμίρηδες λεηλατούσαν την ύπαιθρο και πολιορκούσαν την Έδεσσα.

Τον Φεβρουάριο του 1087 η πόλη παραδόθηκε στον εμίρη Μελικσάχ, αλλά συνέχισαν να διορίζονται βυζαντινοί διοικητές της πόλης, και από τον εμίρη δικοί του διοικητές. Μέχρι το 1098 που τα εδάφη του Δουκάτου έφτασαν οι σταυροφόροι, πόλεις του δουκάτου ή πρώην βυζαντινοί αξιωματούχοι κατά διαστήματα επαναστατούσαν από τον Τούρκο εμίρη και αναγνώριζαν τον βυζαντινό αυτοκράτορα. Το 1098 ο δουξ Θεόδωρος Χετάμης, βυζαντινός αξιωματούχος, δολοφονήθηκε, ο θάνατος του και το ίδιο έτος θεωρείται ότι έληξε η βυζαντινή κυριαρχία στην περιοχή.
* Γεώργιος Μανιάκης, μετά το 1031 - 1036 ή 1037, στρατηγός, ο πρώτος δουξ
* Λέων Λεπενδρηνός, 1036 ή 1037, ο δεύτερος δουξ
* Μιχαήλ Αποκάπης, 1036 ή 1037-1038, πιθανότατα ο τρίτος δουξ
* Βαρασβατζέ Τορνίκιος, 1038, στρατηγός
* Βασίλειος Αποκάπης, 1038, δουξ
* Ααρών Ραδομηρός, πριν το 1057, δουξ
* Ιωάννης Δούκας, 1059, κατεπάνω
* Σαμουήλ Αλουσιανός, κάπου ανάμεσα στη δεκαετία 1060- πριν το 1062, δουξ
* Νικηφόρος Βοτανειάτης, πριν το 1062, δουξ
* Δαβατηνός, 1062, δουξ
* Μιχαήλ Σαρωνίτης, πριν το 1066, δουξ
* Θεόδωρος Πηγονίτης, 1066, δουξ
* Λέων Αρβαντηνός, 1066-1067, δουξ
* Παύλος, 1068-1071, κατεπάνω
* Βασίλειος Αλουσιανός, 1070-1071, δουξ
* Λέων Διαβατηνός, 1071-1077, δουξ και κατεπάνω
* Βασίλειος Αποκάπης, 1078-1083, δουξ
* Συμβάτιος Βηκχατζή, 1083, δουξ
* Διλάρετος Βραχάμιος, 1084-1086, δουξ
* άγνωστος, 1086, δουξ
* Βαρσαουμά, 1086-1087, δουξ
* Τουρκική κατάκτηση 1087-1093
* Θεόδωρος Χετάμης, 1093-1094 και 1095-1098, δουξ

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Δουκάτα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μαντσουκούο

Η ονομασία **Μαντσουκούο** (παραδοσιακά κινέζικα: 滿洲國, απλοποιημένα κινέζικα: 满洲国, πινγίν: Mǎnzhōuguó, Ιαπωνικά: 滿洲国, κυριολεκτική σημασία: «Κράτος της Μαντζουρίας») αναφέρεται στο κράτος-μαριονέτα που δημιουργήθηκε στην βορειοανατολική Κίνα, μετά την κατάληψη των εδαφών από την Ιαπωνία το 1931 . Στις 18 Φεβρουαρίου του 1932 το Μαντσουκούο ανακηρύχθηκε από την Ιαπωνία ως ανεξάρτητο κράτος, και ιδρύθηκε επίσημα την 1η Μαρτίου του ίδιου έτους .

Το Ματσουκούο διεπόταν από μία φιλο-ιαπωνική μονοκομματική κυβέρνηση συνταγματικής μοναρχίας υπό τον τελευταίο αυτοκράτορα των Ματσού της Κίνας, Που-Γι, μέχρι το 1934 όταν ο ίδιος ανέλαβε αυτοκράτορας της λεγόμενης Αυτοκρατορίας της Μαντσουκούο. Ο δε πληθυσμός της χώρας αποτελούνταν στην πλειονότητά τους από Κινέζους και άλλες μειονοτικές ομάδες από Κορεάτες, Μογγόλους, Ιάπωνες και Λευκορώσους. Στη δε επικράτεια αυτής υπήρχαν δύο περιοχές με ιδιαίτερο καθεστώς: το ένα στη δυτική περιοχή με πλειονότητα Μογγόλων, καθώς και το νότιο τμήμα της χερσονήσου Λιαοντόγκ, στην ανατολική περιοχή, που αποτελούσε μισθωμένη επικράτεια της Ιαπωνίας.

Η Αυτοκρατορία του Μαντσουκούο αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος από πλείστα άλλα κράτη της Ευρώπης, της Ασίας και της Αμερικής, μεταξύ των οποίων και από τη Σοβιετική Ρωσία, σημειωτέον πολύ πριν ξεσπάσει ο Β' Π.Π.. Η σθεναρή όμως άρνηση της Κοινωνίας των Εθνών αφενός μεν να ικανοποιήσει τα αιτήματα τόσο της Ιαπωνίας όσο ακόμα και της Κίνας για λήψη απόφασης "περί αναγνώρισης της ισότητας των λαών της Γης", και τούτο για να μη δυσαρεστήσει τις τότε ιμπεριαλιστικές αποικιοκρατικές δυνάμεις και φέρει σε δύσκολη θέση τις κυβερνήσεις αυτών, και αφετέρου η άρνηση της αναγνώρισης του κράτους της Ματσουκούο, και τούτο για να μη αποτελέσει απαρχή της ανεξαρτησίας των αποικιών, οδήγησαν την Ιαπωνία στην έξοδό της από τον διεθνή οργανισμό, παρότι αποτελούσε ένα από τα τέσσερα βασικά μέλη του. Η δε αποχώρηση αυτή επέφερε σταδιακά και την κατάρρευση του οργανισμού.

Το Μαντσουκούο έπαυσε να υφίσταται αμέσως μετά το διάγγελμα του Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας Χιροχίτο στις 15 Αυγούστου του 1945, αφού είχε προηγηθεί η ιαπωνική ήττα που τερμάτισε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και κατέστρεψε τον ιαπωνικό Στρατό Κουαντούνγκ . Σήμερα τα εδάφη του Μαντσουκούο αποτελούν μέρος του εδάφους της Κίνας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Howland, D. and White, L. (2009). *The State of Sovereignty: Territories, Laws, Populations*. Indiana University Press.
* Καθημερίνη. (1932, 18 Φεβρουαρίου). *Η Μαντζουρία ανεξάρτητο κράτος*. Ανακτήθηκε 04/09/2025 από: https://www.kathimerini.gr/k/100yk/1016836/i-mantzoyria-anexartito-kratos/
* Παλτρινιέρι Μαρίσα, Τζιάννι Ριζόνι, Εμίλιο Μπαρμπάγκλια, Μαριστέλλα Μποντίνο "Χιροχίτο" Φυτράκης Αθήναι, 1973 (Τα Υπέρ και τα κατά - Φάκελοι Mondadori ; τ.14ος)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ανατολικής Ασίας
Κατηγορία:Ιστορία της Μαντζουρίας
Κατηγορία:Πρώην Ιαπωνικές αποικίες
Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Γεώργιος Βέροβιτς

Ο **Γεώργιος Βέροβιτς** (σέρβικα: Ђорђе Беровић (Đorđe Berović), 1845–1897, γνωστός ως **Βέροβιτς Πασά** (τουρκικά: Beroviç Paşa) ήταν Χριστιανός πολιτικός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που υπηρέτηση ως Γενικός Διοικητής (*[[Βαλής|wāli]]*) της Οθωμανικής Κρήτης και Πρίγκιπας της Σάμου.  

## Βιογραφία
Ο Βέροβιτς γεννήθηκε στη Σκόδρα, στο ομώνυμο Σαντζάκι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (σήμερα βόρεια Αλβανία). Ήταν σερβικής/μαυροβουνιακής καταγωγής και ο τελευταίος μια σειράς Οθωμανών πασάδων της οικογένειας Βεροβιτς. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του 19ου αιώνα η κυβέρνηση ζητούσε από Χριστιανικές οικογένειες να στείλουν τους γιους τους να σπουδάσουν στην Κωνσταντινούπολη, ώστε να προκύψουν χριστιανοί διοικητές για επαρχίες με χριστιανική πλειοψηφία.   

Διορίστηκε σε αρκετές διοικητικές θέσεις στην Τουρκία. Πριν έρθει στη Σάμο, ήταν σύμβουλος στη διοίκηση του βιλαετίου της Κρήτης. Στη Σάμο έφτασε εν μέσω ένοπλης εξέγερσης από τον Ελληνικό πληθυσμό. Ο Τουρκικός στρατός επρόκειτο να στείλει εκστρατευτικό σώμα για τιμωρία του πληθυσμού, αλλά με την παρέμβασή του επήρθε αμοιβαία αποδεκτός συμβιβασμός. Οι Έλληνες τον αποδεχόταν σαν ανεξάρτητο Πρίγκιπα, και ο Σουλτάνος τον θεωρούσε Πασά του.  

Τακτοποίησε τα οικονομικά του νησιού και γενικά ήταν επιτυχημένος στην διοίκησή του και δημοφιλής στους Σάμιους. Μεταξύ άλλων μέτρων, προσπάθησε ανεπιτυχώς να θεσπίσει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά ενίσχυσε την ελευθερία του Τύπου, προώθησε τη γεωργία, και το 1895 ίδρυσε το Αρχαιολογικό Μουσείο της Σάμου.   

Σε ένα λόγο του στο Σαμιακό Κοινοβούλιο είπε: "Το Κοινοβούλιο και εγώ έχουμε κοινά όρια. Δεν θα πρέπει να παραβαίνετε τα δικά μου, και ούτε κι εγώ τα δικά σας. Έτσι, θα είμαστε φίλοι για πάντα". 

Μεταφέρθηκε σε νέα θέση από την Υψηλή Πύλη ενώ ήταν σε περιοδεία στην περιοχή του Μαραθόκαμπου. Η αναχώρησή του δεν έγινε δεκτή θετικά από τον πληθυσμό της Σάμου.   

Το 1897 έγινε εξέγερση από τον πληθυσμό της Κρήτης, και ο Πασάς Βέροβιτς στάλθηκε από την Πύλη σαν Γενικός Διοικητής, με την προσδοκία να πετύχει παρόμοιο συμβιβασμό με εκείνον που είχε πετύχει στη Σάμο. Δυστυχώς η διαμάχη στην Κρήτη ήταν ήδη βαθιά, και παρόλο που οι Έλληνες τον έβλεπαν ευνοϊκά, ο Τουρκικός πληθυσμός και στρατός αρνήθηκαν να τον υπακούσουν. Ο Σουλτάνος προσπάθησε να παρέμβει υπέρ του απονέμοντάς του την τιμή του *[[Τάγμα του Οσμανιέ|Τάγματος του Οσμανιέ]]*, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μάλιστα, συνελήφθη από Τούρκο στρατιωτικό διοικητή. Οι Μεγάλες Δυνάμεις που είχαν επιβάλει στο νησί αποκλεισμό παρενέβησαν για να τον ελευθερώσουν. Κατόπιν του δόθηκε ένα απόσπασμα  του στρατού του Μαυροβουνίου για σωματοφύλακές του. Η άφιξή τους στα Χανιά έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τον Ελληνικό πληθυσμό. Μετά την εγκαθίδρυση της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας, ο Πασάς Βέροβιτς παρέδωσε τα κλειδιά του φρουρίου των Χανίων στον Πρίγκιπα Γεώργιο της Ελλάδας και αποσύρθηκε στη Βενετία.     

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου
Yamaha Z

Το **Yamaha Z** γνωστό και ως **Yamaha Y125Z** είναι δίχρονη μοτοσικλέτα 125 κυβικών τύπου "παπάκι" που παράχθηκε από την Ιαπωνική βιομηχανία Yamaha. Έκανε το ντεμπούτο του το 1998 ως διάδοχος του Yamaha Y110SS. Παρόλο που πωλήθηκε σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας όπως η Μαλαισία και η Σιγκαπούρη πωλήθηκε επίσης και στην Ελλάδα

Η χρήση του Yamaha Z είναι περισσότερη αγωνιστική παρά για ταξίδια διότι μπορεί να παρουσιάσει διάφορες βλάβες. Το μηχανάκι αυτό παρ'όλο που δεν έχει αξιοπιστία να δώσει είναι πάρα πολύ γρήγορο για τα κυβικά του ειδικά αν τροποποιηθεί.  

## Χρήσεις του Ζ
### Το Yamaha Z στην Ασία
Το Yamaha Z χρησιμοποιείται συνήθως σε τουρνουά αγώνων δρόμου με παπιά στη Μαλαισία και σε άλλες ασιατικές χώρες. Στη Μαλαισία το Ζ χρησιμοποιείται στην κατηγορία expert των αγώνων. Τα Ζ κυκλοφορούν ακόμα στη Μαλαισία με τη νέα έκδοση τα ZR.

### Το Yamaha Z στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα παρατηρείται ακόμα ένας μεγάλος αριθμός από Ζ, αν και τα τελευταία χρόνια τα Ζ σπανίζουν όλο και περισσότερο στην Ελλάδα. Επίσης θεωρείται στην Ελλάδα ως "Το πιο Γρήγορο Παπί του Κόσμου". Όπως και στις Ασιατικές χώρες χρησιμοποιείται και στην Ελλάδα σε αγώνες δρόμου διότι αν τροποποιηθεί το Ζ μπορεί να φτάσει τα 150 η ακόμα και τα 200 κυβικά. Τα Ζ πωλούνται ακόμα από παιδιά στην Ελλάδα μεταχειρισμένα σε αρκετά υψηλές τιμές λόγω των δυνατοτήτων του παπιού. Οι κινητήρες WR 200 συχνά χρησιμοποιούνται στα Yamaha Z. Ο αριθμός των "μανίσιων" Yamaha Z στην Ελλάδα είναι πολύ μικρός και είναι εξαιρετικά σπάνια και μερικά από αυτά που πωλούνται έχουν κομμένο σκελετό. Από τα πιο γνωστά Ζ είναι το άσπρο Ζ του πρωταθλητή αγώνων Γιάννη "Casper" Λαμπρόπουλου. Μερικά Yamaha Z στην Ελλάδα φοράν ειδικές μάσκες πολυεστέρα για καλύτερη εμφάνιση που όμως δεν έχουν φώτα.

## Pro Z Dragster
200px|thumb|right|Η dragster τροποποίηση του Z, το Pro Z.
Το Pro Z Dragster είναι μια ελληνική τροποποίηση του Yamaha Ζ η οποία είναι αποκλειστικά και μόνο για αγώνες dragster. Για να μετατραπεί ένα κανονικό Ζ σε Pro Z απαιτείται κόψιμο σε κάποια σημεία του σκελετού καθώς και χαμήλωμα, άλλο μπροστινό σύστημα καθώς και δοχείο για τη βενζίνη καθώς το τεπόζιτο αφαιρείται. Το πιο γρήγορο Pro Z στον κόσμο είναι αυτό του διάσημου πρωταθλητή αγώνων Dragster, Γιάννη Λαμπρόπουλου. Στα Pro Z τοποθετούνται κινητήρες είτε από το κανονικό Yamaha Z άλλα και από WR 200.

## Lifan Z
Η κινέζικη εταιρεία Lifan προσπάθησε να αντιγράψει το Ζ κατασκευάζοντας το Lifan Z το οποίο είναι πολύ όμοιο και ακόμα και στα ίδια κυβικά αλλά τετράχρονο. Επίσης έχουν σχεδόν ίδιο σκελετό. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Παρουσίαση του Yamaha Z στο motordragland
*Yamaha Z  στο bikepics

Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Yamaha
Ουρμπικαρία

μικρογραφία|Χάρτης με τις διοικητικές διαιρέσεις της Ιταλίας το 580
Η **Ουρμπικαρία** ήταν βραχύβια διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο. Βρισκόταν στα εδάφη ανάμεσα στο σημερινό Λάτιο και την Τοσκάνη.

Δημιουργήθηκε περίπου το 580 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Τιβέριο Β', ήταν μία από τις πέντε επαρχίες που δημιούργησε στην Ιταλική χερσόνησο. Το 584 ο νέος αυτοκράτορας Μαυρίκιος κατάργησε αυτές τις επαρχίες και τις ενέταξε στην νεοδημιουργηθήσα επαρχία με την ονομασία Εξαρχάτο της Ραβέννας.

Ο μεσαιωνικός συγγραφέας Ιωάννης Κύπριος αναφέρει ότι στην επαρχία ανήκαν οι πόλεις : Νάπολη, Γάραντας, Γένοβα, Λουνί, Ρώμη, Λιμένας της Ρώμης, Τόρε Τρε Ποντί, Τσιβιταβέκια, Τεράμο, Μουγκέλο κτλ. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία
Ανάκτορα Ψυχικού

Τα **Ανάκτορα Ψυχικού** είναι κτίριο στο Ψυχικό το οποίο αγοράστηκε το 1937 από τον Γεώργιο Β´, για να στεγάσει το μελλόνυμφο ζεύγος του διαδόχου του θρόνου Παύλου και της πριγκίπισσας Φρειδερίκης. Η κατασκευή της κατοικίας έγινε στις αρχές του 20ου αιώνα, από Ελληνοκύπριο επιχειρηματία και θεωρείται ένα από τα στολίδια της περιοχής. 

Το κτίριο έχει εμβαδόν πάνω από 1.200 τ.μ, έχει δύο ορόφους και αποτελείται από ένα κυρίως κτίσμα και δύο μικρότερα βοηθητικών χώρων. Σε αυτό το σπίτι γεννήθηκαν η πριγκίπισσα Σοφία στις 2 Νοεμβρίου 1938 και ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος στις 2 Ιουνίου 1940. Από τον Απρίλιο του 1947, μετά τον θάνατο του βασιλιά Γεωργίου Β', ο ήδη βασιλιάς της Ελλάδας Παύλος Α' και η οικογένειά του έζησαν στο βασιλικό ανάκτορο της Αθήνας και στο Τατόι.  Το 1962, και στα πρώτα χρόνια του γάμου τους, οι πρίγκιπες Σοφία και Χουάν Κάρλος ντε Μπορμπόν εγκαταστάθηκαν στο παλάτι για μερικές σεζόν. Μετά τον θάνατο του Παύλου, αποτέλεσε την κατοικία της βασιλομήτορος Φρειδερίκης και της κόρης της Ειρήνης. 

Με την κατάργηση της βασιλείας, με το δημοψήφισμα του 1974, το Ελληνικό Δημόσιο και συγκεκριμένα η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, αποφάσισε την εκποίησή του με πλειοδοτικό διαγωνισμό. Ο  διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε το 1987 με συμμετοχή, εκτός άλλων και του Ισπανικού Δημοσίου, αφού ήταν επιθυμία της βασίλισσας Σοφίας, να αποκτήσει το κτήριο. Συμμετοχή δήλωσε και η υπεράκτια εταιρεία συμφερόντων της οικογένειας του Λουκά Χατζηιωάννου, από την οποία και τελικά αγοράστηκε και το ακίνητο μεταβιβάστηκε σε αυτή, έναντι 316.000.000 δραχμών.

Ο νέος ιδιοκτήτης ανέθεσε το έργο για την αποκατάσταση του κτιρίου και την ανέγερση παραρκείμενων κτιρίων, όμως τοπικός σύλλογος του Ψυχικού κατέθεσε προσφυγή στα διοικητικά δικαστήρια κατά του έργου και οι εργασίες σταμάτησαν. Το 2012, όταν εκδόθηκε η άδεια οικοδομής που επέτρεπε και επεκτάσεις του ακινήτου, ο Λουκάς Χατζηιωάννου είχε φύγει από την ζωή και το οίκημα πέρασε στην ιδιοκτησία του γιου του Πόλυ. Ένα χρόνο μετά και για άλλη μια φορά, κατόπιν αιτήματος του τοπικού συλλόγου, το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών διέκοψε ξανά τις εργασίες ώσπου, το 2020 με δικαστική απόφαση, ο ιδιοκτήτης κατάφερε να συνεχίσει το έργο ανακαινίζοντας το εσωτερικό του, διατηρώντας τις προσόψεις του και το κτίριο είναι ήδη ανακατασκευασμένο. 

## Πηγές


Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Αθήνα
Μαρία Έλενα Μπόσκι

Η **Μαρία Έλενα Μπόσκι** (ιταλικά: *Maria Elena Boschi*) είναι μια Ιταλίδα δικηγόρος και πολιτικός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1981 στο Μοντεβάρτσι του Αρέτσο. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας και έγινε δικηγόρος με ειδίκευση στο εταιρικό δίκαιο. Από το 2009 ως τον Ιούνιο του 2013 εργαζόταν σε μια κοινωφελής επιχείρηση της Τοσκάνης.

Η πολιτική της καριέρα ξεκίνησε το 2008 όταν και εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα. Το 2011 έγινε στενή σύμβουλος του Ματέο Ρέντσι, συντονίζοντας την εκλογική εκστρατεία του.

Στις γενικές εκλογές του 2013, η Μαρία Έλενα Μπόσκι, εξελέγη βουλευτής της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στις 22 Φεβρουαρίου 2014 διορίστηκε Υπουργός Συνταγματικών Μεταρρυθμίσεων και Σχέσεων με το Ιταλικό Κοινοβούλιο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί
Διοίκηση Ιταλίας Αννοναρίας

Η **Διοίκηση της Ιταλίας Αννοναρίας** ήταν διοικητική διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπου συνέχισε να υπάρχει και στην πρώιμη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αρχικά, δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό (284-305), με πρωτεύουσα το Μεδιολάνο και διοικούνταν από έναν βικάριο.

## Περιγραφή
Η διοίκηση περιλάμβανε το βόρειο τμήμα της ιταλικής χερσονήσου και ορισμένες περιοχές της Ιλλυρίας. Οι κάτοικοι υποχρεούνται να παρέχουν τη διοίκηση και τα στρατεύματα, που διατίθενται για το Μιλάνο και τη Ραβέννα, αλλά και την τροφοδοσία τους σε εφόδια, κρασί και ξύλο.

Σε μια επακόλουθη μεταρρύθμιση, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας δημιούργησε τη νέα διοίκηση της Ιλλυρίας (379), αποσπώντας επαρχίες από την Ιταλία Αννοναρία.

Η διοίκηση φαίνεται να έχει διατηρηθεί και μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επειδή ο βικάριος Ιταλίας εξακολουθεί να υφίσταται στις σύγχρονες πηγές όχι στο Μιλάνο αλλά στη Γένοβα κατά το τέλος του έκτου αιώνα. Προφανώς ο βικάριος Ιταλίας Αννοναρίας, αρχικά ζούσε στο Μιλάνο αλλά μετά τις κατακτήσεις των Λομβαρδών (569) κατέφυγε στη Γένοβα. Πιθανώς ο βικάριος Ιταλίας εξαφανίστηκε με την κατάκτηση από τους Λομβαρδούς της Λιγουρίας το 643 ή λίγο πριν.

Η μέγιστη πολιτική αρχή ήταν ο βικάριος Ιταλίας, γνωστές είναι οι εξής διαιρέσεις:

#*Βενετία και Ίστρια*, με κέντρο την Ακουιλία
#*Εμιλία και Λιγουρία*, με κέντρο το Μεδιολάνο
#*Φλαμινία και Πικένουμ*, με κέντρο την Ραβένα
#*Ραετία*, με κέντρο την *[[Αυγούστα Βιντελίκουμ]]*
#*Άλπεις Κοττίαι*, με κέντρο την *[[Σούσα (Ιταλία)|Σεγκουσίο]]*
# *Παννονία Σουπέριορ*, με κέντρο την *[[Καρνούντο|Καρνούντουμ]]*
# *Σαβία*, με κέντρο την *[[Σισκία]]*
# *Βαλερία Ριπένσις*, με κέντρο την *[[Πεκς|Σοπιάνε]]*
# *Παννονία Ίνφέριορ *, με κέντρο την *[[Ακουίνκουμ]]*
# *Δαλματία*, με κέντρο την *[[Σολίν|Σαλόνα]]*
# *Νότικουμ Ριπένσε*, με κέντρο την *[[Λαυριάκουμ]]*
# *Νότικουμ Μεντιτερανέουμ*, με κέντρο την *[[Βίρουνουμ]]*

#*Βενετία και Ίστρια*, με κέντρο την Ακουιλία
#*Λιγουρία*, με κέντρο το Μεδιολάνο
#*Εμιλία*, με κέντρο την Πιασένζα
#*Φλαμινία και Πικένουμ Αννοναρίουμ*, με κέντρο την Ραβένα
#*Ραετία Πρίμα*, με κέντρο την *[[Coira|Κουρία Ραετόρουμ]]*
#*Ραετία Σεκούντα*, με κέντρο την *[[Αυγούστα Βιντελίκουμ]]*
#*Άλπεις Κοττίαι*, με κέντρο την *[[Σεγκούσιο]]*

## Παραπομπές


## Πηγές
* Possibile geografia dell'Italia Annonaria
* [La riorganizzazione amministrativa dell'Italia. Costantino, Roma, il Senato e gli equilibri dell'Italia romana](http://www.treccani.it/enciclopedia/la-riorganizzazione-amministrativa-dell-italia-costantino-roma-il-senato-e-gli-equilibri-dell-italia-romana_(Enciclopedia_Costantiniana)/), Enciclopedia Costantiniana (2013)

Κατηγορία:Διοικήσεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Διοικήσεις της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία
Κατηγορία:Μεσαιωνική Κροατία
Κατηγορία:Μεσαιωνική Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Κατηγορία:Μεσαιωνική ιστορία της Σερβίας
Κατηγορία:Μεσαιωνική ιστορία της Ουγγαρίας
Κατηγορία:Βυζαντινή Σερβία
Νίκανδρος (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Νίκανδρος** είναι γνωστά τα κάτωθι ιστορικά πρόσωπα:
:* Νίκανδρος ο Λακεδαιμόνιος· βασιλιάς της Σπάρτης, γιος του Χαρίλαου ή Χαρίλλου και πατέρας του Θεόπομπου.
:* Νίκανδρος ο Κολοφώνιος (επικός ποιητής)· επικός ποιητής του 3ου π.Χ. αιώνα, γνωστός από μια δελφική επιγραφή, πιθανόν πρόγονος του επόμενου Νίκανδρου.
:* Νίκανδρος ο Ηλείος, ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του διαύλου (4ος / 3ος αιώνας π.Χ.)
:* Νίκανδρος ο Κολοφώνιος· ποιητής διδακτικών κυρίως ποιημάτων, γραμματικός, ιατρός και ιερέας του 2ου π.Χ. αιώνα. 
:* Νίκανδρος ο Θυατειρηνός· γραμματικός και ιστορικός του 3ου π.Χ. αιώνα.
:* Νίκανδρος ο Χαλκηδόνιος (ή **Καλχηδόνιος**)· ιστορικός του 2ου π.Χ. αιώνα.
:* Νίκανδρος ο Αλεξανδρεύς· περιπατητικός φιλόσοφος.

Βλέπε επίσης:
:* Νίκανδρος Νούκιος· Κερκυραίος λόγιος και περιηγητής του 16ου αιώνα.
Χρήστος Γερακίνης

Ο **Χρήστος Δ. Γερακίνης** (Στενή Ευβοίας, 14 Νοεμβρίου 1893   - 20 Νοεμβρίου 1985) ήταν Έλληνας δοσίλογος, συνεργάτης των Ναζί κατά την γερμανική κατοχή, στρατιωτικός και υπουργός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1893 και ήταν γιος του Δημητρίου Γερακίνη. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και στο Κέντρο Σπουδών Πεζικού στη Γαλλία. Ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία ως Ανθυπολοχαγός, το 1917. Όταν έγινε η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, ήταν διοικητής του 90ού Συντάγματος Πεζικού. Με το βαθμό του συνταγματάρχη διετέλεσε υποδιοικητής του Τάγματος Ασφαλείας Χαλκίδας το οποίο μεταξύ άλλων επιθέσεων που πραγματοποίησε στην Εύβοια κατά τη γερμανική κατοχή βασάνισε, βίασε και παλούκωσε Εβραία δασκάλα στο χωριό Στρόπονες. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ο Γερακίνης διορίστηκε από την κυβέρνηση Βούλγαρη υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων, ενώ από το 1945 ως το 1946 ήταν διοικητής της Σχολής Πεζικού. Σύμφωνα με τη *Μαύρη Βίβλο* του ΕΑΜ του 1945, εκκρεμούσαν εις βάρος του πάνω από είκοσι μηνύσεις και δύο εντάλματα σύλληψης. Tο Μάρτιο του 1947 το Ειδικό Δικαστηριο Χαλκίδας απηλλαξε από τις εναντίον τους κατηγορίες κατηγορίες το Γερακίνη και τους ταγματασφαλίτες του Αλιβερίου. Από το 1948 ως το 1950 ανέλαβε διοικητής του ΚΕΜ της 15ης Μεραρχίας. 

Μετά την αποστρατεία του το φθινόπωρο του 1952 από την κυβέρνηση Πλαστήρα με το βαθμό του Αντιστράτηγου, πολιτεύτηκε με τον Ελληνικό Συναγερμό με τον οποίο εκλέχθηκε βουλευτής Χαλκίδας το 1952. Στις 11 Απριλίου 1954 διορίστηκε υφυπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Παπάγου. Παρέμεινε υφυπουργός ως την παραίτησή του, στις 15 Δεκεμβρίου 1954.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Βελλή και είχαν 1 γιο και 4 κόρες. Έγραψε το έργο "Στοιχεία Γενικής Τακτικής" (1927).  Συνέταξε και επιμελήθηκε επίσης πολλά λήμματα στην Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια.

Πέθανε το 1985 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 21 Νοεμβρίου (στο αγγελτήριο της κηδείας του αναφέρεται ως επίτιμος Επιθεωρητής Σωμάτων).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκίδας
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Τόνι Γουάιτ

Ο **Τόνι Γουάιτ**, γεννημένος στις 15 Φεβρουαρίου 1965, είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε για τους Σικάγο Μπουλς, Νιου Γιορκ Νικς και Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, πριν συνεχίσει στην Ευρώπη καθ' όλη την δεκαετία του '90.

## Καριέρα
Ο Γουάιτ φοίτησε στο κολέγιο του Τενεσί από το 1983 ως το 1987, όπου σε 127 αγώνες είχε μέσο όρο 17,5 πόντους ανά αγώνα, με προσωπικό ρεκόρ τους 51 πόντους κατά του Όμπερν στις 14 Φεβρουαρίου 1987.

Το καλοκαίρι του 1987, επιλέχθηκε από τους Σικάγο Μπουλς στο # 33 του ντραφτ, αλλά αγωνίστηκε μόλις σε δύο αγώνες πριν μετακομίσει στη Νέα Υόρκη και στην συνέχεια στο Γκόλντεν Στέιτ. Συνολικά, αγωνίστηκε σε 49 αγώνες του NBA με μέσο όρο 5,3 πόντους και 1,2 ασίστ.

Συνέχισε στο CBA με τους Λα Κρος Κάτμπερντς, πριν μετακομίσει στο Βέλγιο το καλοκαίρι του 1990, για να αγωνιστεί για την Λεβέν και στην συνέχεια για την Καστόρς Μπρεν. Στο Βέλγιο παρέμεινε για τρεις σεζόν και αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος.

Το 1993-94, έπαιξε στο ελληνικό πρωτάθλημα φορώντας την φανέλα της ΑΕΚ, με 23,9 πόντους σε 27 αγώνες. Ακολούθησε η θητεία του στον Άρη, όπου σημείωνε κατά μέσο όρο 26,3 πόντους και 4,2 ριμπάουντ, με προσωπικό ρεκόρ για τις ελληνικές διοργανώσεις τους 47 πόντους του εναντίον των Αμπελοκήπων στις 20 Δεκεμβρίου 1994.

Το 1995-96, ο Γουάιτ αγωνίστηκε στην γαλλική Αντίμπ, όπου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του γαλλικού πρωταθλήματος με μέσο όρο 27 πόντων. Από το 1996 ως το 1998, έπαιξε στην Ισπανία και την Βαγιαδολίδ, αναδεικνυόμενος την δεύτερη του χρονιά σε δεύτερο σκόρερ του πρωταθλήματος.

Το καλοκαίρι του 1998, επέστρεψε στην Ελλάδα και τον Παπάγου, απ' όπου αποχώρησε τον Οκτώβριο για να συνεχίσει στην ισραηλινή Μακάμπι Ρισόν. Το 1999-2000 αγωνίστηκε για τελευταία χρονιά, φορώντας την φανέλα της Μανρέσα με μέσο όρο 13,1 πόντων.

## Προσωπική Ζωή
Ο γυός του, ο Τόνυ Γουάιτ Τζούνιορ, έπαιξε για την ομάδα καλαθοσφαίρισης College of Charleston Cougars για το διάστημα 2006-2010. Ο Τόνυ Γουάιτ σε ηλικία 53 ετών, ανακοίνωσε μέσω των social media ότι διαγνώστηκε με λευχαιμία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Τον θυμάσαι; - Τόνι Ουάιτ - age of basketball
* 1994: Ο Τόνι «Μίκι Μάους» Γουάιτ στον ΑΡΗ(βίντεο) | aris.re
* Tony White NBA Stats | Basketball-Reference.com 

Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σικάγο Μπουλς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Γιορκ Νικς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολιμπίκ Αντίμπ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παπάγου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελβετικών συλλόγων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βελγικών συλλόγων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων
Τζαμέλ Χάγκινς

Ο **Τζαμέλ Χάγκινς**, γεννημένος στις 19 Οκτωβρίου 1990, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην ομάδα του Άρη, ενώ στο παρελθόν φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ.

## Καριέρα
Ο Χάγκινς φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ από το 2009 ως το 2013. Αγωνίστηκε σε 125 παιχνίδια με την πανεπιστημιακή ομάδα, έχοντας 9,5 πόντους και 8,6 ριμπάουντ μέσο όρο, με καλύτερη του σεζόν το 2011-12, όπου είχε 12,4 πόντους και 11,0 ριμπάουντ σε κάθε ματς.

Το καλοκαίρι του 2013 συμμετείχε στην NBA Summer League του Ορλάντο με την φανέλα των Μπρούκλιν Νετς, ενώ συνέχισε στο Summer League του Λας Βέγκας με τους Μαϊάμι Χιτ. Παρ' όλα αυτά, την σεζόν 2013-14 ξεκίνησε να αγωνίζεται με την ομάδα της Ροάν για το γαλλικό πρωτάθλημα, απ' όπου αποχώρησε τον Δεκέμβριο του 2013 για να συνεχίσει στην NBA D-League με τους Ρίο Γκράντε Βάλεϊ Βάιπερς.

Το καλοκαίρι του 2014, μεταγράφηκε στον Κολοσσό Ρόδου, με τον οποίο είχε 9,5 πόντους και 6,2 ριμπάουντ σε 27 αγώνες. Στις αρχές Αυγούστου του 2015, ο Άρης ανακοίνωσε την απόκτηση του Χάγκινς, για την σεζόν 2015-16.

Το επόμενο καλοκαίρι, υπέγραψε στην ιταλική Βενέτσια.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Στον ΑΡΗ ο Jamelle Hagins - ArisBC
* Jamelle Hagins Player Profile - RealGM
* Jamelle Hagins Profile - NBA.com

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Jamelle Hagins (@4swerv) | Twitter

Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σοράλ Ροάν
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρέγιερ Βενέτσια
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίο Γκράντε Βάλλεϋ Βάιπερς
Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μανώλης Αχιλλέως

Ο **Μανώλης Αχιλλέως** ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην ομάδα του Άρη και κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1930.

## Καριέρα
Ο Αχιλλέως κατέκτησε με την ομάδα του Άρη το πρώτο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης το οποίο διοργανώθηκε το 1926, ενώ το Νοέμβριο του 1926 ολοκληρώθηκε το τοπικό πρωτάθλημα της σεζόν 1926-27, όπου μετά από τρεις νίκες και μία ήττα, οι "κίτρινοι" αναδείχθηκαν και πάλι πρωταθλητές Θεσσαλονίκης.

Την επόμενη χρονιά, ο Άρης κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη σεζόν τον τίτλο με οκτώ νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Στην συνέχεια, αγωνίστηκε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου μετά την ήττα του στον ημιτελικό από τον Ηρακλή, κατέλαβε την τρίτη θέση.

Το 1928-29, ο Άρης κατέκτησε και πάλι αήττητος το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, και μετά την ήττα του από τον Πανελλήνιο με 29-27 κατέκτησε την δεύτερη θέση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.

Το 1929-30, ο Άρης κατέκτησε και πάλι αήττητος το τοπικό πρωτάθλημα, οδηγούμενος για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος, όπου κατέκτησε τον τίτλο για πρώτη φορά στην ιστορία του.

Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" γνώρισαν τις πρώτες ήττες τους μετά το 1927 και κατέλαβαν την τρίτη θέση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης.

Ο Αχιλλέως αποτέλεσε σταθερό κομμάτι της ομάδας του, μέχρι το 1931 όταν και ξεκίνησε η παρακμή του τμήματος του συλλόγου, η οποία οδήγησε στην αναστολή της λειτουργίας του από το 1936 μέχρι το 1939.

## Παραπομπές


## Πηγές

* *"Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)"*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* 1930: Το 1ο πρωτάθλημα του ΑΡΗ στο μπάσκετ | aris.re

Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Νίκανδρος ο Χαλκηδόνιος

Ο **Νίκανδρος ο Χαλκηδόνιος** ήταν ιστορικός της ελληνιστικής εποχής από την Χαλκηδόνα (ή *Καλχηδόνα*) της Βιθυνίας.

Έγραψε, σύμφωνα με τον Αθήναιο, ένα έργο τεσσάρων βιβλίων (με τίτλο *Προυσίου συμπτώματα*), στο οποίο εξιστορούσε τη ζωή του Προυσία, του διαβόητου για την φιλήδονη και τρυφηλή ζωή του βασιλιά της Βιθυνίας. Από τον Αθήναιο μνημονεύεται και ένα άλλο έργο του Νίκανδρου με τον τίτλο *Περιπέτειαι*.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Νίκανδρος ο Αλεξανδρεύς

Ο **Νίκανδρος ο Αλεξανδρεύς** ήταν περιπατητικός φιλόσοφος από την Αλεξάνδρεια.

Σύμφωνα με την Σούδα έγραψε ένα έργο για τους μαθητές και διαδόχους του Αριστοτέλη (**).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι