Μάχη του Χέιστινγκς

Η **μάχη του Χέιστινγκς** (Αγγλικά: *Battle of Hastings*) έλαβε χώρα στις 14 Οκτωβρίου του 1066 ανάμεσα στον Νορμανδικό-Γαλλικό στρατό υπό τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή και τον Αγγλικό στρατό υπό τον Αγγλοσαξονα   βασιλιά Χάρολντ Β΄ για τον έλεγχο της Αγγλίας κατά την Νορμανδική εισβολή. Υπήρξε μάχη περίπου ισάριθμων αντιπάλων και κρίθηκε από την πρότερη εισβολή των Βίκινγκ στην Αγγλία, την μέτρια απόδοση των Αγγλοσαξόνων και τον θάνατο του Χάρολντ Γκόντουϊν κατά τη διάρκειά της που τερμάτισε κάθε οργανωμένη αντίσταση των Άγγλων. Η μάχη πραγματοποιήθηκε βορειοδυτικά της κωμόπολης του Χέιστινγκς και έληξε με αποφασιστική Νορμανδική νίκη.

## Προλεγόμενα

### Αρχαιότητα

Ελάχιστα είναι γνωστά για τα Βρετανικά νησιά πριν από την Κελτική κατάκτησή τους, περίπου το 500 π.Χ.. Είναι πάντως γνωστό ότι υπήρξαν πηγή κασσιτέρου (και όχι μόνο) κατά την εποχή του Χαλκού. Υπήρχε οργανωμένο εμπορικό δίκτυο, μέσω Μάγχης, γαλλικών (σήμερα) ποταμών και εδαφών, Δούναβη, Εύξεινου Πόντου και Ελλήσποντου, μεταξύ των νησιών αυτών και του Μινωικού (αρχικά) και Μυκηναϊκού Κόσμου αργότερα και από εκεί προς την Αίγυπτο και τις άλλες πολιτισμένες (τότε) περιοχές. Ήταν στρατηγικό μέταλλο της εποχής, αφού η ανάμειξή του με χαλκό δίνει τον ορείχαλκο που είναι κατάλληλος για εργαλεία και ιδίως όπλα (της εποχής). Προϊόντα και κυρίως τεχνουργήματα της Ανατολής προωθούνταν από τον αντίστροφο δρόμο προς τα Βρετανικά νησιά, όπου και χρησιμοποιούνταν από τη ντόπια αριστοκρατία. Η Ανατολική Μεσόγειος και η ευρύτερη περιοχή διέθετε επαρκή κοιτάσματα χαλκού, αλλά ελάχιστα κασσιτέρου. Μόνο εικασίες γίνονται όμως για τους λαούς που κατοικούσαν τότε τα Βρετανικά νησιά.

Οι Κέλτες εισέβαλαν γύρω στο 500 π.Χ. στα Βρετανικά νησιά, επιβάλλοντας τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους. Η άφιξή τους ενίσχυσε το εμπόριο, αν και πλέον στρατηγικό μέταλλο της εποχής έγινε στο μεταξύ ο σίδηρος. Ο κασσίτερος πάντως συνέχισε να έχει εμπορική αξία. Η ίδρυση της Μασσαλίας, ενδιάμεσα, πρόσφερε κι έναν εναλλακτικό εμπορικό δρόμο: Βρετανία - Μάγχη - Γάλλία - Μασσαλία - Ελλάδα (θαλασσίως). 

Οι Ρωμαίοι επέβαλαν τελικά την Pax Romana μόνο στην Αγγλία και την Ουαλία το 43. Σκωτία και Ιρλανδία έμειναν εκτός ρωμαϊκής κατάκτησης. Πάντως η ανάμειξη του Βρετανοκελτικού με τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό έδωσε ένα ιδιόμορφο πολιτιστικό κράμα, το Ρωμαιοβρετανικό Πολιτισμό. 

Η παρακμή και τελικά κατάρρευση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα είχε σαν αποτέλεσμα τη σταδιακή απόσυρση των ρωμαϊκών λεγεώνων από το νησί, δημιουργώντας ένα κενό εξουσίας που δεν μπόρεσαν να το αναπληρώσουν ούτε οι εκρωμαϊσμένοι, ούτε οι ελεύθεροι Κέλτες, που επιπλέον συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Γερμανικά φύλα από την Αγγλία (σημερινή Δανία) και τη Σαξωνία μετανάστευσαν και σταδιακά πήραν τον έλεγχο της σημερινής Αγγλίας. Τα κελτικά κέντρα στην Ουαλία, στη Σκωτία και την Ιρλανδία συνέχισαν να αντιστέκονται στους νέους αποίκους - κατακτητές. 

Ακολούθησε η περίοδος του εκχριστιανισμού των Αγγλοσαξόνων και οι επιδρομές των Βίκινγκς που τελικά αποκρούστηκαν από την κυρίως Αγγλία. Δημιούργησαν απέναντι όμως το γαλλόφωνο Δουκάτο της Νορμανδίας.

### Η Αγγλία του 11ου αιώνα

Ο Καρολίδης βασιλεύς Κάρολος Γ΄ ο Απλός επέτρεψε σε μια ομάδα από Βίκινγκ να εγκατασταθεί την Νορμανδία την ηγεσία του Ρόλλο. Η εγκατάσταση ήταν εξαιρετικά επιτυχής αφού οι νέοι έποικοι υιοθέτησαν σύντομα τις τοπικές παραδόσεις και έθιμα, απαρνήθηκαν τον Παγανισμό, βαπτίστηκαν Χριστιανοί και αναμείχθηκαν μέσω γάμων με τον τοπικό πληθυσμό. Τα επόμενα χρόνια το Δουκάτο των απογόνων του Ρόλλο επεκτάθηκε δυτικά. Ο Αγγλοσάξονας βασιλεύς Έθελρεντ του Ουέσσεξ παντρεύτηκε την Έμμα της Νορμανδίας, αδελφή του βασιλέως Ριχάρδου Β΄. Ο γιος τους Εδουάρδος ο Ομολογητής που έζησε πολλά χρόνια εξόριστος στην Νορμανδία επέστρεψε και ανέβηκε στον θρόνο της Αγγλίας (1042). Ο γάμος αυτός δημιούργησε πολλά ενδιαφέροντα σε εξέχοντα μέλη του Οίκου του Ρόλλο για την κατάκτηση του Αγγλικού θρόνου, ο Εδουάρδος ο Ομολογητής διόρισε πολλούς Νορμανδούς σε ανώτατες κυβερνητικές θέσεις του βασιλείου του, πολιτικές και εκκλησιαστικές. Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής ήταν άτεκνος, αυτό τον έφερε σε μεγάλη σύγκρουση με τον πανίσχυρο κόμη Γκόντουιν του Ουέσσεξ που εμφανιζόταν σαν διάδοχος και τους γιους του αφού διεκδικούσε ταυτόχρονα την διαδοχή ο Γουλιέλμος της Νορμανδίας που θα ιδρύσει αργότερα την δυναστεία του. Ο ηλικιωμένος Εδουάρδος ο Ομολογητής πέθανε άτεκνος (5 Ιανουαρίου 1066), πολλοί διεκδικητές εμφανίστηκαν για να τον διαδεχτούν στον Αγγλικό θρόνο. Ο άμεσος διάδοχος του ήταν ο πιο πανίσχυρος και πλούσιος από τους αριστοκράτες, ο Χάρολντ Β' της Αγγλίας γιος του Γκόντουιν. Η στέψη του έγινε από τον Έλντρεντ Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι αν και η Νορμανδική προπαγάνδα ισχυρίστηκε ότι έγινε από τον Στίγκαντ που ήταν ο αντικανονικός αρχιεπίσκοπος. 

Ο Χάρολντ Β΄ βρέθηκε αντιμέτωπος αμέσως με δύο διεκδικητές, ο πρώτος ήταν ο Γουλιέλμος Α' της Αγγλίας που ισχυρίστηκε ότι ο Εδουάρδος ο Ομολογητής του είχε υποσχεθεί την διαδοχή και είχε συμφωνήσει σε αυτό και ο Χάρολντ. Ο δεύτερος ήταν ο βασιλεύς Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας που παρουσίασε την συμφωνία που είχε κάνει ο προκάτοχος του Μάγκνους ο Καλός με τον Αρθακανούτο, σύμφωνα με αυτήν αν πέθαινε ο ένας πρόωρα θα κληρονομούσε ο άλλος το βασίλειο του. Ο Γουλιέλμος Κατακτητής και ο Χάραλντ Χαράλντα συγκρότησαν αμέσως τον στρατό και τον στόλο τους, προετοιμάστηκαν για ξεχωριστές επιθέσεις. Ο εξόριστος αδελφός του Άγγλου βασιλιά Τόστικ Γκόντουινσον επιτέθηκε στην νοτιοανατολική Αγγλία με έναν στόλο που συγκρότησε στην Φλάνδρα, ενώθηκε και με άλλες μονάδες από τις Ορκάδες, λεηλάτησε το Λινκολνσάιρ. Οι δύο αδελφοί κόμητες Έντουιν της Μερκίας και Μόρκαρ της Νορθουμβρίας κατόρθωσαν να τον εκδιώξουν, κατέφυγε στην Σκωτία όπου συγκρότησε νέες δυνάμεις. Ο Χάραλντ Χαράλντα της Νορβηγίας έτοιμος να επιτεθεί με την σειρά του στην Αγγλία συμμάχησε με τον Τόστικ, ηγήθηκε σε έναν μεγάλο στόλο με 300 πλοία και 15.000 άνδρες. Ο στόλος του Χαράλντ ενώθηκε με τις δυνάμεις του Τόστικ, προχώρησαν στην Γιορκ και κατόπιν νίκησαν τους δυο αδελφούς κόμητες στην Μάχη του Φούλφορντ (20 Σεπτεμβρίου 1066). Ο Χάρολντ Β΄ βρισκόταν με τον στόλο του την ίδια χρονιά στην νότια Αγγλία (1066), περίμενε την επίθεση του Γουλιέλμου του Κατακτητή από την Νορμανδία, οι άντρες του έπρεπε να μαζέψουν τις σοδειές του και αναγκάστηκε να διαλύσει τον στόλο του (8 Σεπτεμβρίου 1066). Μόλις άκουσε για την επίθεση των Νορβηγών έσπευσε αμέσως βόρεια, συγκέντρωσε αμέσως τις δυνάμεις του, τους αιφνιδίασε και τους συνέτριψε στην Μάχη του Στάμφορντ Μπριτζ (25 Σεπτεμβρίου 1066). Ο Χάραλντ Χαράλντα και ο αδελφός του Τόστικ έπεσαν στην μάχη μαζί με τους περισσότερους άντρες τους, οι διασωθέντες ήταν τόσο λίγοι που γέμισαν μόλις τα 24 πλοία από τα 300 που ήταν αρχικά. Η τεράστια νίκη κόστισε ωστόσο στον Χάρολντ Β΄ σημαντικά σε δυνάμεις και χρήμα, με την επιστροφή του στον νότο ο στρατός του ήταν σημαντικά εξασθενημένος.

## Η μάχη
300px|thumb|Αναπαράσταση της μάχης του Χέιστινγκς
Στις 13 Οκτωβρίου 1066, ο στρατός του Χάρολντ παρατάχθηκε στα υψώματα του Σένλακ, σχηματίζοντας μία πυκνή φάλαγγα από μαχητές οπλισμένους με πολεμικά τσεκούρια, ακόντια και λόγχες. Οι Αγγλοσάξονες πολεμούσαν πάντα πεζοί, σε αντίθεση με τους Νορμανδούς ιππότες οι οποίοι πολεμούσαν έφιπποι, μαζί με τη δύναμη πεζικού τους. Την ίδια ημέρα παρουσιάστηκε στον Χάρολντ αγγελιοφόρος του Γουλιέλμου για να του διαβιβάσει την πρόταση για παραίτηση από τον θρόνο, με αντάλλαγμα τα εδάφη βόρεια του Χάμπερ και την αδελφή του Γουλιέλμου, Αδέλα, ως σύζυγο. Η απόρριψη της πρότασης οδήγησε στις τελευταίες ετοιμασίες για την μάχη, η οποία ξεκίνησε την επομένη.
Η μάχη ξεκίνησε με τους Νορμανδούς τοξότες να επιτίθενται κατά των Άγγλων από δυσχερή θέση, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ο Γουλιέλμος έστειλε τους λογχοφόρους του για επίθεση οι οποίοι αποκρούστηκαν, ενώ λίγο αργότερα την ίδια τύχη είχε και η επίθεση του ιππικού. Μία άναρχη οπισθοχώρηση και η διάδοση της αναληθούς είδησης του θανάτου του Γουλιέλμου, ανέβασαν το ηθικό των Αγγλοσαξόνων και έσπειραν πανικό στο Νορμανδικό στράτευμα. Ο στρατός του Χάρολντ καταδίωξε τους οπισθοχωρούντες, αλλά ο Γουλιέλμος έσπευσε ανάμεσα στις δυνάμεις του, φωνάζοντας ότι είναι ζωντανός και οδηγώντας τους σε αντεπίθεση.
Η μάχη συνεχίστηκε ως το απόγευμα όταν ο Νορμανδός δούκας διέταξε μία παραπλανητική οπισθοχώρηση, με τους άντρες του Χάρολντ να αφήνουν το λόφο τον οποίο είχαν ως βάση για να τους καταδιώξουν, αλλά αποκόπηκαν και πάλι, χάνοντας μεγάλο αριθμό πολεμιστών. Ο Γουλιέλμος σταμάτησε την οπισθοχώρηση και επιτέθηκε κατά των μειωμένων δυνάμεων των Άγγλων, οι οποίοι ήταν συγκεντρωμένοι γύρω από τον Χάρολντ, διατάζοντας τους τοξότες του να βάλουν κατά του βασιλιά. Ένα βέλος πέτυχε τον Χάρολντ στο μάτι, σκοτώνοντας τον ακαριαία, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των ηγετών του Αγγλοσαξονικού στρατεύματος είχε ήδη χάσει τη ζωή του. Πριν το τέλος της ημέρας, οι Νορμανδοί κυρίευσαν τη χρυσή σημαία του βασιλιά και κατέλαβαν την κορυφογραμμή του Σένλακ.

## Συνέπειες
Ο θάνατος μεγάλου αριθμού Άγγλων ευγενών δεν επέτρεψε την ανασυγκρότηση των δυνάμεων του Χάρολντ και κατέστησε τη νίκη του Γουλιέλμου αποφασιστική. Τα Χριστούγεννα του 1066, ο Γουλιέλμος στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας στο Λονδίνο και παρ' όλο που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει ορισμένες εξεγέρσεις στη βόρεια και ανατολική Αγγλία, μία και μόνο μάχη του είχε δώσει την κυριαρχία της χώρας.
Η Νορμανδική κατάκτηση υπήρξε πλήρης. Οι Αγγλοσάξονες ευγενείς έχασαν με τον καιρό τις γαίες τους, ενώ παράλληλα ένας μεγάλος αριθμός Νορμανδών και Ανδεγαυών εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία. Οι Νορμανδοί ανέγειραν κάστρα για να εξασφαλίσουν την υποταγή του περίοικων, ενώ ο Γουλιέλμος δεν έδωσε στους ιππότες του μεγάλα φέουδα σε κοντινές περιοχές για να μην επαναληφθεί αυτό που γινόταν στη Γαλλία, με τους υποτελείς να γίνονται ισχυρότεροι του βασιλιά, ένα μέτρο τεράστιας σημασίας για την εξέλιξη της Αγγλίας.
Η Αγγλοσαξονική Αγγλία μέχρι τότε δεν διοικούνταν στο σύνολο της από ένα μόνο βασιλιά, με τον Γουλιέλμο να καθιερώνει σε κάθε περιοχή τον κυρίαρχο και τον επικυρίαρχο της. Το Μεγάλο Κτηματολόγιο αποτέλεσε την απογραφή του πλούτου της χώρας και κατέστησε δυνατή την επιβολή φορολογικού συστήματος. Η Εκκλησία ανέλαβε την πλήρη εκπολιτιστική δράση της χώρας και ιερείς και μοναχοί άρχισαν το εκπαιδευτικό τους έργο σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από εκείνη της Αγγλοσαξονικής Αγγλίας.
Η οικογένεια του Χάρολντ βρήκε καταφύγιο στην Ιρλανδία, τη στιγμή που μεγάλος αριθμός Άγγλων ιπποτών κατατάχθηκαν ως μισθοφόροι στον Βυζαντινό στρατό.
Μία από τις χαρακτηριστικότερες συνέπειες της μάχης ήταν η επιβολή της γλώσσας των Αγγλο-Νορμανδικών ως γλώσσας των υψηλότερων τάξεων, αντικαθιστώντας τα παλιότερα Αγγλικά. Μεγάλος αριθμός γαλλικών λέξεων εισήχθηκε στο λεξιλόγιο της χώρας, όπως και μεγάλος αριθμός νορμανδικών ονομάτων τα οποία θα χρησιμοποιούνταν από εκεί και έπειτα.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό αποτέλεσμα της μάχης ήταν η υποβάθμιση και εκμηδένιση της δουλείας, παρ' όλο του ότι δεν κρίθηκε παράνομη. Η δουλεία στην Αγγλία εξαλείφθηκε τον 12ο αιώνα.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές
* Michael Lee Lanning: *Οι 100 μεγαλύτερες μάχες όλων των εποχών*, Εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ.
* *Μεγάλα γεγονότα της ιστορίας που άλλαξαν την τύχη του κόσμου*, Εκδόσεις ΑΡΣΕΝΙΔΗΣ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Χειστινγκς
Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας
Κατηγορία:Μεσαιωνική ιστορία της Αγγλίας
Κατηγορία:Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας