open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μεθυλυδροϋπεροξείδιο

To **μεθυλυδροϋπεροξείδιο** (αγγλικά: *methylhydroperoxide*) ή **μεθυλοδιοξειδάνιο** ή **υδροϋπεροξυμεθάνιο** είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο **[[CH4O2|CH<sub>4</sub>O<sub>2</sub>]]** και ημισυντακτικό τύπο **CH<sub>3</sub>O<sub>2</sub>H**. Είναι το απλούστερο οργανικό υπεροξείδιο και αποτελεί «τυπικό» υδατάνθρακα.

## Παραγωγή

Πολλές οργανομεταλλικές ενώσεις έχουν την τάση να εισάγουν μοριακό οξυγόνο σε δεσμούς C-M, όπου M μέταλλο, ενώ τα ηλεκτροθετικά μέταλλα είναι ευαίσθητα στην παρουσία νερού. Οι ιδιότητες αυτές αξιοποιούνται για την παραγωγή οργανικών υπεροξειδίων.

Πιο συγκεκριμένα, το μεθυλυδροϋπεροξείδιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση οξυγόνου σε μεθυλολίθιο ή μεθυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3MgX), ακολουθούμενη από υδρόλυση:
\mathrm{CH_3Li + O_2 \xrightarrow[-10^oC] CH_3O_2Li \xrightarrow{+H_2O}CH_3O_2H + LiOH}

ή
\mathrm{CH_3MgX + O_2 \xrightarrow CH_3O_2MgX \xrightarrow{+H_2O}CH_3O_2H + Mg(OH)X \downarrow}



## Χημική συμπεριφορά

### Αυτοδιάσπαση
Το μεθυλυδροϋπεροξείδιο είναι ασταθές και αυτοδιασπάται με εξώθερμη αντίδραση. Σε αραιά διαλύματα σχηματίζει ελεύθερες ρίζες CH3O• και •OH, που μπορούν να προκαλέσουν την έναρξη σειράς αντιδράσεων πολυμερισμού. Σε χημικά καθαρή μορφή μπορεί να χρειαστεί κάποια θερμότητα για την έναρξη της διαδικασίας, αλλά χρειάζεται προσοχή, γιατί η επιπλέον θερμότητα που παράγεται από την εξώθερμη διάσπαση κάνει τη διάσπαση αυτοεπιταχυνόμενη. Γενικά, έχουμε τις ακόλουθες αντιδράσεις διάσπασης:
\mathrm{CH_3O_2H \xrightarrow{} CH_3O^\bullet + \ ^\bullet OH}

\mathrm{CH_3O_2H \xrightarrow{\triangle} CH_3OH + |O|}


### Ενεργό οξυγόνο
Το θεωρητικό ποσοστό σε «ενεργό οξυγόνο» για το μεθυλυδροϋπεροξείδιο είναι A[O]θ% = 16/48·100% ≈ 33,3%.

### Παραγωγή εποξειδίων από αλκένια
Οξειδώνει αλκένια στα αντίστοιχα εποξείδια. Για παράδειγμα, οξειδώνει αιθένιο σε οξιράνιο:
\mathrm{CH_3O_2H + CH_2=CH_2 \xrightarrow{} CH_3OH +}44x44εσ|Οξιράνιο


### Αναγωγή σε μεθανόλη
Ανάγεται σε μεθανόλη από λιθιοαργιλιοϋδρίδιο και από εστέρες του φωσφορώδους οξέος. Οι τελευταἰοι οξειδώνονται στους αντίστοιχους εστέρες του φωσφορικού οξέος:
\mathrm{4CH_3O_2H + LiAlH_4 \xrightarrow{} 4CH_3OH + LiAlO_2 + 2H_2O}

και
\mathrm{CH_3O_2H + R_3PO_3 \xrightarrow{} 4CH_3OH + R_3PO_4}


### Μετατροπή σε μεθανάλη
Με επίδραση ισχυρής βάσης, όπως το υδροξείδιο του καλίου, το μεθυλυδροϋπεροξείδιο μπορεί να μετατραπεί σε μεθανάλη και νερό, μέσω ανασχηματισμού Kornblum–DeLaMare:
\mathrm{CH_3O_2H  \xrightarrow{KOH} HCHO + H_2O}


## Πηγές

* Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, *Οργανική Χημεία*, Αθήνα 1972
* Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
* SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
* Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
* Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
* Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροχημικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985
## Αναφορές και σημειώσεις

Κατηγορία:Οργανικά υπεροξείδια
Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες
Κατηγορία:C1
Καψοδάσος Χανίων

Το **Καψοδάσος** είναι χωριό της κοινότητας Πατσιανού του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 46 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων, σε μικρή απόσταση από τον Πατσιανό και βόρεια από το Φραγκοκάστελλο. Στο χωριό βρίσκεται η έξοδος του φαραγγιού του Καλλικράτη.

## Ιστορικά στοιχεία
Το όνομά του σύμφωνα με τον Στέργιο Σπανάκη αναφέρται στον πρώτο οικιστή. Το επώνυμο Καψοδάσης αναφέρεται στα έγγραφα από το 1604 και αναφέρεται από τον Αντόνιο Τριβάν ανάμεσα στους ευγενείς των Χανίων. Μια λιγότερο πιθανή ετυμολογία αναφέρει ότι σχετίζεται με πυρκαγιά σε κοντινό δάσος.

Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως *Capso Dhasso* στην επαρχία Αγίου Βασίλείου, αλλά δεν αναφέρεται από την απογραφή του Καστροφύλακα το 1583. Το χωριό αναφέρεται ως *Capsodoso* από τον Βασιλικάτα το 1630. Στην τουρκική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως *Kapsodasa* με 35 σπίτια. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 σε αυτό κατοικούσαν 30 χριστιανικές οικογένειες και εξακολουθούσε να υπάγεται στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Το 1881 ανήκε στο δήμο Καλλικράτη του νομού Σφακίων, με 148 κατοίκους, και στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στην επαρχία Σφακίων.

Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Οικονομία
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την καλλιέργια ελιάς και χαρουπιών, την μελισσοκομία και τον τουρισμό.

## Αξιοθέατα
Το χωριό βρίσκεται στην έξοδο του φαραγγιού του Καλλικράτη, ενώ από το χωριό ξεκινά ο ασφάλτινος δρόμος για τον Καλλικράτη. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι ο δίκλιτος αναγεννησιακού ρυθμού ναός του αγίου Κωνσταντίνου, στον οποίο διοργανώνεται πανυγήρι στις 21 Μαΐου. Νότια, στον κάμπο του Φραγκοκάστελου, βρίσκεται το βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Κατηγορία:Σφακιά
Πατσιανός Χανίων

Ο **Πατσιανός** (ή και *Πατσανός*) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων, στους πρόποδες του όρους Αγκαθές (1.511 μ.) βόρεια από το Φραγκοκάστελλο. Το χωριό χρησιμοποιείται ως παραχειμαστική οικία των κατοίκων του Καλλικράτη.

## Ιστορία
Σύμφωνα με τον Βασίλειο Ψιλάκη, το όνομα του χωριού προέρχεται από την ιταλική λέξη pace (που σημαίνει ειρήνη), καθώς οι κάτοικοι του χωριού κατέστρεφαν το εν κατασκευή Φραγκόκαστελλο (1371) καθώς φοβόντουσαν ότι θα χρησιμοποιηθεί εναντίον τους. Οι Ενέτοι συνέλαβαν και σκότωσαν τους υπεύθυνους και κατέστρεψαν το χωριό. Όσοι γλύτωσαν ξαναέφτιαξαν το χωριό και το ονόμασαν *Πατσανό*, δληαδή Ειρηνικό. Όμως, ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι η ορθή ετυμολογία προέρχεται από το επώνυμο Πατσός, θεωρία που είχε προτείνει ο Γρηγόριος Παπαδοπετράκης.

Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όταν σε αυτό κατοικούσαν 14 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Πατσανός και ανήκε στο δήμο Καλλικράτη του νομού Σφακίων, με 70 κατοίκους. Από την απογραφή του 1900 και έπειτα αναφέρεται ως Πατσιανός. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Καλλικράτης, Καψοδάσος και Φραγκοκάστελλο αποτελούν την κοινότητα Πατσιανού που υπάγεται στο δήμο Σφακίων ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011  έχει 100 κατοίκους.

*Δείτε: *'Κοινότητα Πατσιανού**'

## Οικονομία
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την καλλιέργια ελιάς, την μελισσοκομία και τον τουρισμό. Στον κάμπο του Φραγκόκαστελου καλλιεργούνται ελιές και ψυχανθή που προορίζονται για ζωοτροφές. Τη δεκαετία του 1950 στο χωριό λειτουργούσαν 3 ελαιοτριβεία με μυλόπετρες. Σήμερα στο χωριό λειτουργεί σύγχρονο ελαιοτριβείο και εντός του χωριού τυροκομείο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Κατηγορία:Σφακιά
Τακέσι Κιτάνο

Ο **Τακέσι Κιτάνο** (ιαπωνικά: 北野 武, Χέπμπορν: Kitano Takeshi, 18 Ιανουαρίου 1947) είναι Ιάπωνας κωμικός, προσωπικότητα της τηλεόρασης, σκηνοθέτης, ηθοποιός και σεναριογράφος. Αρχικά, έγινε γνωστός στη χώρα του για τις κωμικές εμφανίσεις του στην ιαπωνική τηλεόραση, όμως απέκτησε παγκόσμια φήμη για τις κινηματογραφικές του δουλειές. Με εξαίρεση τον κινηματογράφο, στις άλλες του εργασίες είναι περισσότερο γνωστός ως **Μπιτ Τακέσι** (ιαπωνικά: ビートたけし, Χέπμπορν: Bīto Takeshi) και **Μπιτ Κιγιόσι** (Beat Kiyoshi).

Ο Κιτάνο, ξεκίνησε να γίνεται διάσημος τη δεκαετία του 1970, με το κωμικό ντουέτο *Two Beat*. Κατόπιν, ακολούθησε σόλο καριέρα και πλέον θεωρείται ένας από τρεις σπουδαιότερους κωμικούς της χώρας. Στον κινηματογράφο ξεκίνησε με μικρούς ρόλους, ενώ το 1989, έκανε και το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, με την ταινία *Violent Cop*, ενώ 5 χρόνια αργότερα με το *Sonatine* (1993), τράβηξε και την παγκόσμια προσοχή. Στην Ιαπωνία, παρόλα αυτά, δε θεωρούταν σκηνοθέτης, έως και το 1997, όπου κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα, με την ταινία *Hana-bi*.

Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του έχει λάβει πολλά βραβεία και τιμές, ενώ είναι γνωστός για τον ιδιαίτερο και ιδιόμορφο κινηματογραφικό του κόσμο. Ο Ιάπωνας κριτικός κινηματογράφου, Ναγκαχάρου Γιονταγκάβα, τον ονόμασε «αληθινό διάδοχο» του Ακίρα Κουροσάβα. Μερικά από τα θέματα με τα οποία ασχολείται στις δημιουργίες του είναι η Γιακούζα ή η αστυνομία, σε δραματική αφήγηση. Πολλοί κριτικοί, ωστόσο, χαρακτηρίζουν την υποκριτική στα έργα του ανέκφραστη, ενώ η κάμερα παραμένει αδρανής και στάσιμη για αρκετή ώρα, δημιουργώντας μακρόχρονα μονόπλανα, ενώ και το μοντάζ είναι απότομο και σφοδρό. Πολλά έργα του εκφράζουν μία μηδενιστική φιλοσοφία, όμως οι πρωταγωνιστές του αποδίδονται με χιούμορ και ευαισθησία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Office Kitano – Εταιρεία παραγωγής του Κιτάνο 
* 

Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί
Κατηγορία:Ιάπωνες κωμικοί
Κατηγορία:Μοντέρ
Κατηγορία:Παραγωγοί ταινιών
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Κατηγορία:Ιάπωνες σεναριογράφοι
Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες κινηματογράφου
Νέο Χωριό Αποκορώνου

Το **Νέο Χωριό** (ή *Νιο Χωριό*) (επίσημο: το **Νέον Χωρίον**) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 80 μέτρων, στην κοιλάδα του ποταμού Ξιδέ. Το χωρίο βρίσκεται πάνω στην παλαιά εθνική οδό Χανίων-Ρεθύμνου και απέχει 23 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Αρμένοι και Στύλος.

## Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως *Neoghorio Psichro* στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως *Neo Corio* με 225 κατοίκους, 32 οφειλόμενες αγγαρείες και 19 προνομιούχους. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως *Neo Choriò*. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, το χωριό ήταν βακουφικό. Σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή του 1834, στο χωριό κατοικούσαν 50 χριστιανικές και 3 μουσουλμανικές οικογένειες. Το 1881 αναφέρεται ως Νιο Χωριό και είχε 451 κατοίκους μαζί με τα χωριά Κατσουφρυανά και Μανουδιανά και ανήκε στο δήμο Αρμενών. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Σημεία ενδιαφέροντος
Στην πάνω γειτονιά του χωριού σώζεται έπαυλη η οποία άρχισε να κατασκευάζεται στην όψιμη ενετική εποχή και τροποποιήθηκε κατά την τουρκοκρατία. Το συγκρότημα αποτελείται από ελαιοτριβείο, αποθήκες και χώρους κατοικίας. Σε ύψωμα νότια του χωριού σώζεται σε ερειπωμένη κατάσταση τουρκικός  (οχυρωματικός πύργος).

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Νέου Χωρίου Αποκορώνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρμένων του δήμου Αποκορώνου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 556 κατοίκους.

*Δείτε: *'Κοινότητα Νέου Χωρίου Αποκορώνου**'

## Προσωπικότητες
Στο χωριό γεννήθηκε η Αλκυόνη Παπαδάκη, συγγραφέας δεκάδων βιβλίων. Επίσης, ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης (1947), βουλευτής εκλεγμένος με τη Νέα Δημοκρατία, ο οποίος διατέλεσε Υφυπουργός Δημόσιας Τάξης, Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών και Αντιπρόεδρος της Βουλής. Ο ανηψιός του Αλέξανδρος ήταν υποψήφιος περιφερειάρχης Κρήτης το 2019.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Κώστας Κορδεράς

Ο **Κώστας Κορδεράς** είναι Έλληνας ποιητής. Γεννήθηκε το 1952 και μεγάλωσε στο Νέο Φάληρο. Οι  γονείς του ήταν Μικρασιάτες, ο πατέρας του από το Αϊβαλί και η μητέρα του από τον Τσεσμέ. Σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική και εργάστηκε ως διευθυντικό στέλεχος οικονομικού τομέα σε ταξιδιωτικό οργανισμό. Κατοικεί στο Πέραμα από το 1982.

## Εργογραφία
* Υποκριτική αίσθηση, Μελετίου 1972
* 116 Λιθαράκια, Ελληνικά Γράμματα 2005
* Αιθέρια Γκρι, Αρμός 2009
* Ήχοι Σιωπής, Αρμός 2014
* Ταξιδιώτης του Εντός, Αρμός 2015
* Δελτίο Ζωής, Αρμός 2015
* Κομμάτια Μνήμης, Αρμός 2016
* Περίπου Μαζί, Αρμός 2016
* Κόκκινο Μαύρο, Αρμός 2017
* Ισόβια Εκδρομή, Αρμός 2017
* Μικρές Αφορμές, Αρμός 2018
*Χαλασμένος καθρέφτης, Αρμός 2018

## Πηγή
* http://isbn.nlg.gr/index.php?lvl=author_see&id=28855  

Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Αλβέρτος των Έστε

Ο **Αλβέρτος**, ιταλ. *Alberto*,  ( 27 Φεβρουαρίου 1347 – 30 Ιουλίου 1393) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα και της Μόντενα (1361-1393).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ομπίτσο Γ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της τρίτης συζύγου του Λίππα Αριόστι.

Το 1352 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Αλντομπραντίνο Γ΄, που απεβίωσε το 1361. Τον διαδέχθηκαν ο δευτερότοκος Νικολό Β΄ μαζί με τον Αλβέρτο. ΤΟ 1388 απεβίωσε και ο Νικολό Β΄ και ο Αλβέρτος έμεινε μόνος κύριος του δουκάτου.

Το 1391 ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Φερράρα. Ο ίδιος απεβίωσε το 1393 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Νικολό Γ΄ ως δούκας της Φερράρα και της Μόντενα.

## Οικογένεια
Το 1393 νυμφεύτηκε τη Τζοβάννα ντε' Ρομπέρτι.

Όταν απεβίωσε η Τζοβάννα, νυμφεύτηκε την ερωμένη του Ιζόττα Αλμπαρεζάνι, νομιμοποιώντας έτσι τον γιο του:
* Νικολό Γ΄ 1383-1441, μαρκήσιος της Φερράρα και της Μόντενα.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* Ludovico Antonio Muratori: *Delle antichità Estensi*, 1717, Modena.
* G. B. Pigna: *Historia dei Principi d'Este*, 1570, Ferrara.
* Antonio Menniti Ippolito: *Este, Alberto V d’ *, in Dizionario Biografico degli Italiani, XLIII, Roma 1993, pp.&nbsp;295–297.

Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Φερράρα
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Μόντενα
Ομπίτσο Γ΄ των Έστε

Ο **Ομπίτσο Γ΄**, ιταλ. *Obizzo IIΙ*,  ( 14 Ιουλίου 1294 – 20 Μαρτίου 1352) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα (1317-1352).

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Αλντομπραντίνο Β΄ μαρκήσιου της Φερράρα και Άλντα Ρανγκόνι.

Στην αρχή κυβερνούσε μαζί με τους αδελφούς του Ρινάλντο και Νικολό Α΄ και με τον εξάδελφό του Φόλκο Β΄, αλλά τελικά έμεινε μόνος στην εξουσία. Επέκτεινε την κυριαρχία του, κατακτώντας το 1336 τη Μόντενα και το 1344-46 την Πάρμα.

Απεβίωσε το 1352 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αλντομπραντίνο Γ΄ ως μαρκήσιος της Φερράρα και της Μόντενα.

## Οικογένεια
Το 1317 νυμφεύτηκε πρώτα τη Τζακόμα ντε' Πεππόλι, κόρη του Ρομέο κυρίου της Μπολόνια· δεν απέκτησε απογόνους.

Το 1341 απεβίωσε η Τζακόμα. Υπάρχουν αναφορές ότι ο Ομπίτσο Γ΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Άνχαλτ, κόρη του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Σαξονίας. Η Ελισάβετ απεβίωσε το ίδιο έτος.

Το 1341 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Ομπίτσο Γ΄ νυμφεύτηκε την ωραία Λίππα Αριόστι, ερωμένη του από πολύ καιρό, με σκοπό τη νομιμοποίηση των τέκνων τους:
* Βεατρίκη 133-1387, παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ.
* Άλντα 1333-1381, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ των Γκοντζάγκα διοικητή της Μάντουα.
* Αλντομπραντίνο Γ΄ 1335-1361, μαρκήσιος της Φερράρα.
* Αλίζια 1337-1402, παντρεύτηκε τον Γκουίντο Γ΄ Νοβέλο ντι Πολέντα, κύριο της Ραβέννα.
* Νικολό Β΄ 1338-1388, μαρκήσιος της Φερράρα.
* Κωνστάντσα 1343-1391, παντρεύτηκε τον Μαλατέστα Δ΄ κύριο του Ιέζι.
* Ούγκο 1344-1370, απεβίωσε 26 ετών.
* Αλβέρτος 1347-1393, μαρκήσιος της Φερράρα.

Επίσης είχε και ένα εκτός γάμου τέκνο:
* (νόθος) Τζοβάννι 1324-1389, κυβερνήτης του Φρινιάνο.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές-Υποσημειώσεις


Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Φερράρα
Γερμανική κουραμάνα

μικρογραφία|Μια φέτα γερμανική κουραμάνα.
Η **γερμανική κουραμάνα** (γερμ. *Kommissbrot*) είναι τυποποιημένο ψωμί για τη σίτιση των στρατιωτών σε καιρό πολέμου και στις ασκήσεις, ακόμα και κατά την παραμονή τους στον στρατώνα. Είναι πιτυρούχο και παρασκευάζεται από τον 16ο αιώνα.

Από τον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και μετά, η γερμανική κουραμάνα παρασκευάζεται συνήθως από σίκαλη και σιτάρι ολικής αλέσεως με προζύμι και μαγιά. Διατίθεται σε καθημερινές μερίδες από μία ή δύο φραντζόλες των 750 γραμμαρίων ή μια φραντζόλα του ενάμισι κιλού. Οι φραντζόλες έχουν σχήμα τετράγωνο μακρόστενο σαν κουτί, ενώ κόρα έχει μόνο η πάνω μεριά. Είναι τροφή νόστιμη, θρεπτική και υγιεινή, ενώ διατηρείται έξω από το ψυγείο χωρίς να χαλάει, γι' αυτό ενδείκνυται και ως απόθεμα διαρκείας σε καιρούς λιμού και κακουχίας. Διατίθεται και μέσα σε κουτί κονσέρβας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  http://www.altearmee.de/kommissbrot.htm

Κατηγορία:Ψωμιά
Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα
Κατηγορία:Στρατιωτικά τρόφιμα
Φιλόλαος (αποσαφήνιση)

Το αρχαίο ελληνικό όνομα **Φιλόλαος** μπορεί να αναφέρεται:

## Ιστορικά πρόσωπα
* Φιλόλαος, Πυθαγόρειος φιλόσοφος από την Κάτω Ιταλία που έζησε τον 5ο π.Χ. αιώνα.
* Φιλόλαος ο Κιτιεύς, φιλόσοφος από την Κύπρο.

## Μυθολογία
* Φιλόλαος, γιός του Μίνωα και της Παρείας, που σκοτώθηκε από την Ηρακλή στην Πάρο.
* Φιλόλαος ο Κορίνθιος, που υπήρξε νομοθέτης στη Θήβα και αναφέρεται από τον Αριστοτέλη.

## Άλλα πρόσωπα
* Προσονύμιο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Α΄ Κομνημού.
* Φιλόλαος (Φιλόλαος Τλούπας, 1923 - 2010), Έλληνας γλύπτης παγκοσμίου φήμης ο οποίος αναφέρεται με το μικρό του όνομα και καταγόταν από τη Λάρισα.

## Άλλες ονομασίες
* *"Φιλόλαος και Τιμαίος"*, ένας από τους Πυθαγόρειους διαλόγους.
* *Φιλόλαος*, εκδοτικός οίκος
* *Φιλόλαος*, αθηναϊκή πολιτική και φιλολογική εφημερίδα που εκδόθηκε από το 1859 με 1868.

## Παραπομπές
Δωρόθεος ο Ρόδιος

[σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Drachma,%20244-208%20BC,%20Olympia.%20134-143th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[Δραχμή της Ολυμπίας, χρονολογούμενη μεταξύ 134ης  (244 π.Χ.) και 143ης (208 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]]
Ο **Δωρόθεος ο Ρόδιος** (3ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Ρόδο, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο *[[Παντοδαπή ιστορία]]* πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 141ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (216 π.Χ.).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρόδιοι ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Ύγηος

Ο **Ύγηος ο Ρόδιος** ήταν δόκιμος βιβλιοφύλακας του παλατιού του αυτοκράτορα της Ρώμης Αυγούστου. Διέσωσε με την έμμετρο αυτού αστρονομία το όνομα του Πολυζήλου ο οποίος έγραψε περί της καταγωγής και της γέννησης του Θεού Βάκχου Διόνυσου, της Αφροδίτης των μουσών κτλ, αποσπάσματα του σώζει στα ανέλεγκτα του ο Αθηναίος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Ρόδιοι
Great Wall Safe

Το **Great Wall Safe** ή **SUV G5** είναι μεσαίο SUV αυτοκίνητο το οποίο παρήγαγε η κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Great Wall από το 2001 έως το 2009 και η συναρμολόγησή του γινόταν στη Ρωσία. Η αρχική εκδοχή του μοντέλου, πριν την έντονη ανανέωση που έλαβε χώρα το 2004, είχε μεγάλη ομοιότητα με το δεύτερης γενιάς Toyota 4Runner.

## Βασικά στοιχεία
Διαχρονικά, το Safe κυκλοφορούσε σε δυο εκδόσεις σχετικά με την μετάδοση της κίνησης: στην πισωκίνητη 4x2 (κωδικός : CC6460FMK00) και στην τετρακίνητη 4x4 (κωδικός : CC6460FMK20), και με εκπλήρωση των ευρωπαϊκών προδιαγραφών καυσαερίων αρχικά **Euro 2** και στη συνέχεια **Euro 3**. Επίσης, για το συγκεκριμένο μοντέλο είχε κατασκευαστεί ο αποκλειστικός βενζινοκινητήρας *491QE* των 2.237 κυβικών εκατοστών και ισχύος 105 ίππων.

## Τεχνικά χαρακτηριστικά
* Τύπος κινητήρα: Βενζίνης
* Είδος τροφοδοσίας: Ηλεκτρονικό σύστημα ψεκασμού πολλαπλών σημείων
* Κυβισμός: 2.237 κυβικά εκατοστά
* Μέγιστη ιπποδύναμη: 105 ίπποι
* Μετάδοση: 5-τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο
* Σύστημα πέδησης:- Μπροστινά φρένα: δισκόφρενα- Πίσω φρένα: ταμπούρα ή δισκόφρενα
* Διαστάσεις ελαστικών: 235/70 R16

## Φωτογραφίες

Αρχείο:Great Wall Safe China 2014-04-25.JPG|Η αρχική έκδοση (2001 - 2003)
Αρχείο:Great wall safe.jpg|Η ανανεωμένη έκδοση (2004 - 2009)
Αρχείο:Great Wall Motors Safe.JPG|Η ανανεωμένη έκδοση (πίσω)


## Παραπομπές


Safe
Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Κατηγορία:Κινέζικα αυτοκίνητα
Αγέμαχος ο Κυζικινός

Ο **Αγέμαχος ο Κυζικινός** (3ος/2ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Κύζικο, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο *[[Παντοδαπή ιστορία]]* πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 147ους (192 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αναφέρεται επίσης και από τον περιηγητή του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανία στο έργο *[[Ελλάδος περιήγησις]]*. Εκεί σχολιάζει πως είχε δει τον ανδριάντα του Αγέμαχου στην Ολυμπία και πως η επιγραφή του ανδριάντα, ενώ τον προσδιόριζε ως Κυζικηνό, ανέφερε πως είχε γεννηθεί στο Άργος.

## Παραπομπές


Αγεμαχος
Αγεμαχος
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Ανεμαρί Χάινριχ

Η **Ανεμαρί Χάινριχ** ή **Ανεμαρί Χένριτς** (9 Ιανουαρίου 1912 – 22 Σεπτεμβρίου 2005, **) ήταν γερμανικής καταγωγής φωτογράφος, πολιτογραφημένη Αργεντινή, ειδικευμένη στην προσωπογραφία και στη γυμνή φωτογραφία. Θεωρείται ως μία από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της φωτογραφίας στην Αργεντινή.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1921  στο Ντάρμστατ στην Έσση της Γερμανίας και μετακόμισε το 1926 στο Λαρόκε στην επαρχία Έντρε Ρίος της Αργεντινής με την οικογένειά της που προσπαθούσε να ξεφύγει από τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούσαν στη συνθηκολογημένη Γερμανία του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1930, άνοιξε το πρώτο φωτογραφείο στο Μπουένος Άιρες. Δύο χρόνια αργότερα, μετακόμισε σε έναν μεγαλύτερο χώρο, όπου άρχιζε να φωτογραφίζει ηθοποιούς του Τεάτρο Κολόν, της κύριας όπερας της πόλης. Οι φωτογραφίες της χρησιμοποιήθηκαν ως εξώφυλλο σε διάφορα περιοδικά, όπως *El Hogar*, *Sintonía*, *Alta Sociedad*, *Radiolandia* και *Antena*, για πολλές δεκαετίες.

Κατά την διάρκεια της σταδιοδρομίας της, κατάφερε να αποτυπώσει με τη φωτογραφική της μηχανή, διασημότητες του αργεντίνικου κινηματογράφου, όπως οι Τίτα Μερέλο, Κάρμεν Μιράντα, Ζούλι Μορένο και Μίρτα Λεγκράντ, αλλά και προσωπικότητες από τον χώρο του πολιτισμού, όπως οι Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Πάμπλο Νερούδα και Εβίτα Περόν. 

## Φωτογραφίες

Αρχείο:Evita - Malla de lunares -Retrato de Annemarie Heinrich - -.jpg|Εβίτα Περόν (1939)
Αρχείο:Annemarie Heinrich - Desnudo II La Paloma - 1945.jpg|*La Paloma* (1945)
Αρχείο:Tita Merello , by Annemarie Heinrich.jpg|Τίτα Μερέλο (γύρω στο 1978)
Αρχείο:Graciela Borges, by Annemarie Heinrich.jpg|Γκρασιέλα Μπόργκες (1971)
Αρχείο:Annemarie Heinrich - Pinky -1964.jpg|Πίνκι (1964)
Αρχείο:Mercedes Sosa, by Annemarie Heinrich.jpg|Μερσέντες Σόσα (δεκ. '60)


## Παραπομπές



Κατηγορία:Γερμανοί φωτογράφοι
Κατηγορία:Αργεντινοί φωτογράφοι
Επαρχία Ενγιάνγκ

Η **επαρχία Ενγιάνγκ **(Κινεζικά: 恩阳区, πινγίν: Ēnyáng Qū) είναι μια επαρχία στην πόλη νομαρχιακού επιπέδου Μπαζόνγκ, στην επαρχία Σιτσουάν στην Κίνα. Δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2013 μετά από διάσπαση 12 πόλεων και 12 δήμων από την επαρχία Μπατσόου. Έχει έκταση 1.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (390 τετραγωνικά μίλια) και έχει πληθυσμό 620.000 κατοίκων. Η έδρα της περιφέρειας βρίσκεται στην πόλη Ενγιάνγκ.

## Διοικητικές διαιρέσεις
Η επαρχία Ενγιάνγκ χωρίζεται σε 12 πόλεις: 
* Ενγιάνγκ (恩阳)
* Γιουσάν (玉山)
* Τσάμπα (茶坝)
* Γκουανγιντζίνγκ (观音井)
* Χουακόνγκ (花丛)
* Λιουλίν (柳林)
* Σιαμπαμιάο (下八庙)
* Γιουσί (渔溪)
* Κινγκμού (青木)
* Σανχετσάνγκ (三河场)
* Σανχούι (三汇)
* Σανγκμπαμιάο (上八庙)
και 12 δήμους: 
* Σιτσένγκ (石城)
* Σινγκλονγκτσάνγκ (兴隆场)
* Γκουανγκόνγκ (关公)
* Σανσίνγκ (三星)
* Γουφένγκ (舞凤)
* Σουανγκσένγκ (双胜)
* Κουνλέ (群乐)
* Γουάν'αν (万安)
* Γιντζία (尹家)
* Τζιουζέν (九镇)
* Γιουτζίνγκ (玉井)
* Γισίνγκ (义兴)

## Παραπομπές

Κατηγορία:Γεωγραφία της Κίνας
Αντρέι Λουνιόφ

Ο **Αντρέι Γιευγκένιεβιτς Λουνιόφ** () γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1991 και είναι Ρώσος τερματοφύλακας, ο οποίος αγωνίζεται για τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

## Καριέρα

### ΦΚ Ουφά

Στις 29 Ιουλίου 2015, ο Λουνιόφ υπέγραψε συμφωνία ενός έτους με την ΦΚ Ουφά. Το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα Ρωσίας πραγματοποιήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2016, στον εντός έδρας αγώνα με την ΦΚ Κρασνοντάρ.

### Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης

Στις 23 Δεκεμβρίου 2016, ο Λουνιόφ μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, υπογράφοντας συμφωνία για 4.5 έτη με τον σύλλογο.

## Παραπομπές



## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παρουσίαση του ποδοσφαιριστή στον ιστότοπο sportbox.ru

Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορπέντο Μόσχας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σατούρν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Θανάσης Χριστοφόρου

Ο **Θανάσης Χριστοφόρου** (Μπέβερλι, Βοστώνη, ΗΠΑ, 1946 – 2017) ήταν Ελληνοαμερικανός πρώην διεθνής αθλητής καλαθοσφαίρισης και προπονητής. Γεννήθηκε στις ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του 1940 και ήρθε ακολούθως (τέλη δεκαετίας του 1960) μαζί με την οικογένειά του στην Ελλάδα, όπου αγωνίσθηκε στις ομάδες ΑΕΚ, Μαρούσι, Δάφνη, Πανελλήνιο, Περιστέρι, ενώ είχε 43 εμφανίσεις με την Εθνική Ομάδα, με την οποία μάλιστα πήρε μέρος στα τελικά του Ευρωμπάσκετ 1969. Τον ίδιο χρόνο, ήταν πρωταθλητής Ελλάδας με την ΑΕΚ. Ωστόσο, η ΦΙΜΠΑ, με απόφασή της λίγα χρόνια αργότερα (βλέπε φύλλο *Αθλητικής Ηχούς* της 2 Μαΐου 1975) δεν του επέτρεψε να αγωνισθεί ξανά στην ελληνική Εθνική Ομάδα, με το αιτιολογικό πως ήταν Ελληνοαμερικανός. Ως προπονητής δούλεψε σε ΑΕΚ (1971), Μαρούσι (οδηγώντας το στην 5η θέση της Α’ Εθνικής το 1978), Γ.Σ. Περιστερίου (αρχικά έως και το 1982 ως παίκτης-προπονητής, το οποίο ανέβασε στην Α΄ Εθνική, και μετά υπήρξε πρώτος τεχνικός του έως το 1985). Μαζί με τους συνεργάτες του, όπως ο Δημήτρης Παπαχατζής έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία της μεγάλης όμαδας του Περιστερίου και ανέδειξε αθλητές όπως οι Φίλιππος Κότσης, Παύλος Αραποστάθης, Θανάσης Σβεντζούρης, Αργύρης Πεδουλάκης, Κουτσουφλάκης, Πρισκομάτης, Γιώργος Αγιασωτέλης, Κομματάς, αλλά και τους μεταγενέστερους Τσαγκόπουλο, Κασουρίδη, Τζιάλα, Γρυλιωνάκη, Μυλωνά, Κατή, Φάσουρα και Κορωνιό. Το 1985 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πανελληνίου. Από το 1972 έως και το 2012 ήταν επικεφαλής αθλητικού οργανισμού ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου στην Ελλάδα. Πέθανε στη Βοστώνη, στις 6 Μαρτίου 2017, από καρκίνο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1969
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Σπίτι σε σχήμα Α

Ένα **σπίτι σε σχήμα Α** (αγγλικά: A-frame house) είναι ένα αρχιτεκτονικό στιλ σπιτιού με πλευρές με απότομη γωνία κλίσης (γραμμή σκεπής)  που συνήθως αρχίζει από την ισόγεια γραμμή του σπιτιού, που συναντιούνται στην κορυφή σχηματίζοντας το γράμμα Α. Η οροφή μπορεί να είναι ανοιχτή στα δοκάρια της σκεπής.  
Αν και το τριγωνικό σχήμα σε σχήμα Α υπήρχε ιστορικά πάντα, έγινε δημοφιλές περίπου από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 μέχρι τη δεκαετία του 1970. Ήταν την περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο που το σπίτι σε σχήμα Α απέκτησε τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του.

## Στυλ
Τα κτίσματα σε σχήμα Α είναι γνωστή μορφή από την αρχαιότητα στην Ευρώπη, Κίνα, και τα νησιά του Νότιου Ειρηνικού, και κάποιες φορές λέγονται «καλύβα με σκεπή» (*roof hut*) και ήταν απλές κατασκευές για χρηστικούς σκοπούς μέχρι τη δεκαετία του 1950. Οι αρχιτέκτονες Walter Reemelin, John Campbell, George Rockrise, Henrik H Bull, και Andrew Geller έθεσαν τις βάσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1950 σχεδιάζοντας εξοχικά σπίτια για διακοπές σε σχήμα. Ο Andrew Geller μετέτρεψε την παλιά ιδέα του σχήματος Α σε νέα μόδα το 1955 όταν έχτισε ένα τέτοιο σπίτι στην παραλία στο Λονγκ Άιλαντ, γνωστό ως Elizabeth Reese House. Πέρνοντας το όνομά του από το χαρακτηριστικό σχήμα της σκεπής του, το σχέδιο το Γκέλλερ κέρδισε τη διεθνή προσοχή όταν παρουσιάστηκε τους *[[The New York Times]]* στις 5 Μαΐου. Πριν περάσει πολύς καιρός, χιλιάδες σπίτια σε σχήμα Α είχαν χτιστεί σε όλο τον κόσμο.    
Το Abbey Resort στην Φοντάντα του Ουισκόνσιν (Fontana-on-Geneva Lake), διεκδικεί ότι έχει το ψηλότερο σπίτι σε σχήμα Α του κόσμου.

## Δημοφιλία
Η μεταπολεμική δημοφιλία του σχήματος Α έχει αποδοθεί σε ένα συνδυασμό παραγόντων που περιλαμβάνει το παραπάνω πλεονάζων εισόδημα των Αμερικάνων, το γεγονός ότι μια τέτοια κατασκευή δεν είναι ακριβή, και ένα νέο ενδιαφέρον για την απόκτηση ενός δεύτερου σπιτιού για διακοπές.
Ένας άλλος παράγοντας που συνετέλεσε στην άνοδο του σχήματος Α ήταν η προσαρμοστικότητα της ίδιας της κατασκευής, που επέτρεψε στους αρχιτέκτονες να πειραματιστούν με όλο και περισσότερο μοντέρνα σχέδια. Αυτές οι κατασκευές ήταν ένα μέσω με το οποίο οι αρχιτέκτονες μπορούσαν να εξερευνήσουν την δημιουργική τους πλευρά, καθώς η κατασκευή τους ήταν σχετικά φθηνή.  
Επιπλέον, πολύ άνθρωποι προτιμούσαν την ιδέα ενός εξοχικού σε 'μοντέρνο στιλ' παρά μιας κύριας κατοικίας σε μοντέρνο στιλ. Τα σπίτια σε σχήμα Α έγιναν διαθέσιμα και σαν προκάτ, μειώνοντας ακόμα περισσότερο το κόστος, και πωλούνταν από τα Macy's.
Μετά την άνοδο του στιλ σε σχήμα Α, οι αρχιτέκτονες άρχισαν να πειραματίζονται με νέα σχέδια, κάτι που οδήγησε σε τροποποίηση του κλασικού στιλ των σπιτιών σε σχήμα Α. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* A-frame Style  from *Picture Dictionary of House Styles in North America and Beyond* on About.com, by Jackie Craven
* A-frame Home - An A-frame home in the Hollywood Hills owned and restored by Nicky Panicci
* A-frame House  Website about an a-frame house located in Phoenix Az.

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές
Νέο Χωριό Χανίων

Στην Περιφερειακή Ενότητα (πρώην νομό) Χανίων υπάρχουν τρία χωριά με το όνομα **Νέο Χωριό** (ή Νιό Χωριό):
* Νέο Χωριό Αποκορώνου, στον Δήμο Αποκορώνου
* Νέο Χωριό Κισσάμου, στον Δήμο Κισσάμου
* Νέο Χωριό Κυδωνίας, στον Δήμο Πλατανιά
Αρκαδία Πορφυρογέννητη

Η **Αρκαδία** (3 Απριλίου 400-444) ήταν η τρίτη κόρη του αυτοκράτορα Αρκάδιου και της Ευδοξίας και μέλος της δυναστείας του Θεοδοσίου.

## Ζωή
Ο μικρότερος αδερφός της ήταν ο αρσενικός διάδοχος και μετέπειτα αυτοκράτορας Θεοδόσιου Β'. Ακολουθώντας το παράδειγμα της μεγαλύτερης αδελφής της Πουλχερίας πήρε όρκο παρθενίας, αλλά σε αντίθεση με αυτήν ποτέ δεν παντρεύτηκε, αφιερώνοντας τον εαυτό της με τη θρησκεία. Στην Κωνσταντινούπολη, διέταξε την κατασκευή, κοντά στην Πύλη του Σατουρνίνου, ενός μοναστηριού αφιερωμένο στον Άγιο Ανδρέα. Το κτίριο, που ονομάζεται επίσης Ροδοφύλιον, ήταν περίπου 600 μ. δυτικά της πύλης. Βαριά μεταμορφωμένη, η εκκλησία του μοναστηριού είναι τώρα το Μουσταφά Πασά Τζαμί της Κωνσταντινούπολης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πορφυρογέννητες
Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Ομπίτσο Β΄ των Έστε

Ο **Ομπίτσο Β΄**, ιταλ. *Obizzo IΙ*,  (π. 1247 – 13 Φεβρουαρίου 1293) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα και της Αγκόνα (1264-1293). Επίσης ήταν κύριος της Μόντενα (1288-93) και του Ρέτζο (1289-93).

## Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Ρινάλντο Α΄ και μίας υπηρέτριας του σπιτιού του. Για το λόγο αυτό ο Ομπίτσο Β΄ και η μητέρα του διώχθηκαν από τη Φερράρα από τον πατέρα του Ρινάλντο, τον Άτσο Ζ΄ μαρκήσιο της Φερράρα.

Ο Άτσο Ζ΄ βρισκόταν σε πόλεμο με τον Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας. Το 1238 ο Φρειδερίκος Β΄ αιχμαλώτισε τον Ρινάλντο και την άτεκνη σύζυγό του· απεβίωσαν το 1251 στη φυλακή δηλητηριασμένοι. Ο Άτσο Ζ΄ τότε βρέθηκε με μόνο απόγονο τον εγγονό του Ομπίτσο Β΄. Για να μην εκλείψει ο Οίκος των Έστε, τον νομιμοποίησε με απόφαση του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ το 1252. Η μητέρα του πνίγηκε στην Αδριατική. 

Το 1264 απεβίωσε ο παππούς του Άτσο Ζ΄ και τον διαδέχθηκε ως μαρκήσιος της Φερράρα και της Αγκόνα. Το 1264 ανακηρύχθηκε ισόβιος κυβερνήτης της Φερράρα, το 1288 κύριος της Μόντενα και το 1289 του Ρέτζο. Έτσι έπαυσε η Δημοκρατία στη Φερράρα· η εξουσία των Έστε στη Φερράρα κράτησε ως τον 17ο αιώνα. 

Απεβίωσε το 1293. Είχε τρεις γιους, αλλά δεν όρισε διάδοχο. Μάλλον τον εξόντωσε ο Άτσο Η΄ και επεδίωξε τη διαδοχή ως πρωτότοκος, αλλά οι δύο μικρότεροι αδελφοί του διαφώνησαν βίαια. Τελικά συμφώνησαν να διαιρέσουν τα εδάφη: ο Άτσο Η΄ έλαβε τη Φερράρα, ο Αλντομπραντίνο Β΄ τη Μόντενα και ο Φραντσέσκο Α΄ το Ρέτζο. 

Τον Ομπίτσο Β΄ τον αναφέρει ο Δάντης στον 7ο κύκλο της *Κόλασής* του, επειδή είχε αγοράσει τη Γκίζολα για ερωτικούς λόγους από τον αδελφό της.

## Οικογένεια
Το 1263 νυμφεύτηκε την Τζακομίνα Φιέσκι, κόρη του Νικολό κόμη της Λαβάνια και ανιψιά του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ Φιέσκι και είχε τέκνα:
* Άτσο Η΄ 1263-1308, μαρκήσιος της Φερράρα.
* Βεατρίκη, απεβ. 1334, παντρεύτηκε πρώτα τον Ουγκολίνο Βισκόντι δικαστή της Γκαλούρα Σαρδηνίας και έπειτα τον Γκαλεάτσο Α΄ Βισκόντι κυβερνήτη του Μιλάνου.
* Αλντομπραντίνο Β΄, απεβ. 1326.
* Φραντσέσκο Α΄. Ο γιος του Μπερτόλντο είχε γιο τον Φραντσέσκο Β΄ και αυτός τον Άτσο Ι΄.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές-Υποσημειώσεις


Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Φερράρα
Κομιτάδες Χανίων

Οι **Κομιτάδες** (ή *Κομητάδες*) είναι οικισμός της κοινότητας Χώρας Σφακίων του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 200 μέτρων, στους νότιους πρόποδες των Λευκών Ορέων, κοντά στην έξοδο του φαραγγιού της Ίμπρου. Από κάτω του βρίσκεται ο κάμπος του Φραγκοκάστελλου και το Λιβυκό Πέλαγος. Απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα ανατολικά από τη Χώρα Σφακίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 69 κατοίκους. Το χωριό χρησιμοποιείται ως χειμερινή κατοικία των κατοίκων της Ίμπρου. Έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός με το ΦΕΚ 594/Δ/13-11-1978.

## Ιστορία
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, την οποία διέσωσε ο Μιχαήλ Δέφνερ, το χωριό κτίστηκε από Βενετούς κόμητες. Ο Στέργιος Σπανάκης όμως θεωρεί αυτή την εξήγηση παραπλανητική και αναφέρει ότι το όνομα Κομητάδες προέρχεται από το επώνυμο του πρώτου οικιστή «Κομητάς», το οποίο καταγράφεται στην Κρήτη από το 1368. Σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή, η ονομασία προέρχεται από τους «κομηστάδες», δηλαδή εμπόρους που ζούσαν στο χωριό.

Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι ως *Comitadhes* στην επαρχία Σφακίων το 1577, και με το ίδιο όνομα αναφέρεται και από τον Αντόνιο Τριβάν. Τις 29 Μαΐου 1821, στην εκκλησία της Παναγιάς Θυμιανής, κοντά στο χωριό, κηρύχθηκε η επανάσταση των Σφακιανών ενάντια στους Τούρκους. Το χωριό καταστράφηκε τις 28 Αυγούστου 1821 από τον Οσμάν πασά και καταστράφηκε ξανά κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1867, από τον Ομέρ πασά.

Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, οι Κομιτάδες κατοικούνταν από 80 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881, οι Κομιτάδες υπάγονταν στον δήμο Νίμπρου και είχαν 302 κατοίκους. Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Αξιοθέατα
Λίγο χαμηλότερα από το χωριό βρίσκεται ο μικρός ναός του Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με την παράδοση, κτίστηκε μετά από νίκη των κατοίκων ενάντια στους κουρσάρους, οι οποίοι είχαν καταστρέψει πολλές φορές το χωριό. Ο ναός είναι αγιογραφημένος από τον Ιωάννη Παγωμένο, το 1313-1314, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή. Ως κτήτορες φέρονται οι Εμμανουήλ Σκορδίλης και Γεράσιμος Φουρογιώργης.

Κοντά τη θάλασσα, νοτιοδυτικά του χωριού, βρίσκεται ο δίκλιτος ναός της Παναγίας Θυμιανής, αφιερωμένος στην Παναγία και στην Αγία Τριάδα. Ο ναός ήταν καθολικό μονής η οποία ιδρύθηκε το 1500. Στον ναό αυτό συνεδρίαζε η «γερουσία» των Σφακίων και εκεί η καγκελαρία των Σφακίων κήρυξε την επανάσταση στους Τούρκους στις 29 Μαΐου 1821.

## Οικονομία
Οι κάτοικοι των Κομιτάδων ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία, την ελαιοκαλλιέργεια και τον τουρισμό. Το χωριό παράγει γάλα και τυροκομικά προϊόντα, κρέας και λάδι. Οι γυναίκες ασχολούνται με την υφαντική και τα κεντήματα. Στο χωριό λειτουργούν ενοικιαζόμενα δωμάτια και ταβέρνες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Κατηγορία:Σφακιά
Άτσο Η΄ των Έστε

Ο **Άτσο Η΄**, ιταλ. *Αzzo VIIΙ*,  (μετά το 1247 – 31 Ιανουαρίου 1308) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα (1293-1308).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ομπίτσο Β΄ και της Τζακομίνα Φριέσκι, ανιψιάς του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ Φριέσκι. Το 1293 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο Δάντης στην Κόλασή του υπονοεί ότι τον εξόντωσε.

Η πρώτη περίοδος της εξουσίας του πέρασε με διαρκείς πολέμους: με την Πάδουα, αμέσως μόλις ανέλαβε την αρχή και με την Πάρμα και τη Μπολόνια το διάστημα 1295-99. Ο διοικητής (podestà) της Μπολόνια αντιτέθηκε στην επεκτατική του πολιτική· όταν δολοφονήθηκε, κατηγόρησαν τον Άτσο Η΄.

Θέλησε να νυμφευτεί τη διάσημη Βεατρίκη των Καπετιδών-Ανζού, μικρότερη κόρη του Καρόλου Β΄ της Νάπολης. Ο Δάντης γράφει ότι ο Κάρολος Β΄ την πώλησε ως αιχμάλωτη σκλάβα: σύμφωνα με το γαμήλιο συμβόλαιο ο Άτσο Β΄ θα του πλήρωνε 50.000 φλωρίνια, θα ελάμβανε όμως το Ρέτζο και άλλες γαίες. Επίσης ο Άτσο Η΄ υπέγραψε ότι η κτήσεις θα κληροδοτούνται στον πρωτότοκο μόνο και δεν θα διαμοιράζονται μεταξύ των αδελφών, όπως ίσχυε ως τότε στους Έστε. Ο νεότερος αδελφός του Νικόλαος Α΄ αποκλείστηκε από τη διαδοχή. Ο γάμος τελέσθηκε. Η Μόντενα και το Ρέτζιο παραχωρήθηκαν από τον Κάρολο Β΄, κάτι που έκανε τους κατοίκους των δύο πόλεων να εξεγερθούν το 1306 εναντίον του Άτσο Η΄.

Η απόφασή του να γίνει κύριος της Λομβαρδίας συνάσπισε εναντίον του πόλεις και το 1306, μόλις έφθασε η Βεατρίκη, έφυγε για να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του. Απεβίωσε το 1308 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αλντομπραντίνο Β΄ ως μαρκήσιος της Φερράρα.

## Οικογένεια
Το 1305 νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου Β΄ της Νάπολης· δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές-Υποσημειώσεις


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Φερράρα
Νικολό Β΄ των Έστε

Ο **Νικολό Β΄** (ιταλ. *Niccolò II*, 1338 – 26 Μαρτίου 1388) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα, της Μόντενα και της Πάρμα (1361-1388).

## Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Ομπίτσο Γ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της τρίτης συζύγου του Λίππα Αριόστι. Αρχικά είχε γεννηθεί εκτός γάμου, αλλά νομιμοποιήθηκε όταν ο πατέρας του νυμφεύτηκε την ερωμένη του Λίππα Αριόστι.

To 1352 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Αλντομπραντίνο Γ΄, που όμως απεβίωσε το 1361. Τον διαδέχθηκε ως μαρκήσιος της Φερράρα, της Μόντενα και της Πάρμα. Συμμάχησε με την Πάδοβα, τη Βερόνα και τη Μάντοβα εναντίον του Μπερναμπό Βισκόντι κυβερνήτη του Μιλάνου. Κατόρθωσε να αποκτήσει και την υποστήριξη του πάπα Ουρβανού Ε΄, μετά από μία συνάντηση μαζί του το 1367 στο Βιτέρμπο.

Κατά την περίοδο εξουσίας του η Φερράρα άρχισε να αποκτά τη φήμη πόλης των Τεχνών. Το 1385, μετά από μία λαϊκή εξέγερση, ανέθεσε στον αρχιτέκτονα και μηχανικό Μπαρτολίνο ντα Νοβάρα την κατασκευή του καστέλλο Εστένσε.

Απεβίωσε το 1388 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αλβέρτος.

## Πρόγονοι

## Πηγές
*
*
* Antonio Menniti Ippolito, Este, Niccolò II d’, in Dizionario Biografico degli Italiani, XLIII, Roma 1993, pp.&nbsp;393–396
* Trevor Dean, Land and Power in Late Medieval Ferrara: The Rule of the Este, 1350-1450

Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Φερράρα
Αλντομπραντίνο Γ΄ των Έστε

Ο **Αλντομπραντίνο Γ΄**, ιταλ. *Aldobrandino III*,  ( 14 Σεπτεμβρίου 1335 – 3 Νοεμβρίου 1361) από τον Οίκο των Έστε, ήταν κυβερνήτης της Φερράρα και της Μόντενα (1352-1361).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ομπίτσο Γ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της τρίτης συζύγου του Λίππα Αριόστι.

Αρχικά είχε γεννηθεί εκτός γάμου, αλλά νομιμοποιήθηκε όταν ο πατέρας του νυμφεύτηκε την ερωμένη του Λίππα Αριόστι. Ήταν από τους πρώτους αυθέντες της Ιταλίας που συνόδευσαν τον Κάρολο Δ΄ της Γερμανίας στην προέλασή του στη Ρώμη, όπου στέφθηκε από τον πάπα. Η πράξη του αυτή τον έκανε να κερδίσει πολυάριθμα προνόμια.

Απεβίωσε το 1361 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Νικολό Β΄ ως μαρκήσιος της Φερράρα.

## Πρόγονοι

Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Φερράρα
Άτσο Ι΄ των Έστε

Ο **Άτσο Ι΄**, ιταλ. *Azzo X*,  (1344 – 1415) από τον Οίκο των Έστε διεκδίκησε τη διαδοχή στη Φερράρα το 1393, χωρίς επιτυχία, από τον τρίτο εξάδελφό του Νικολό Β΄.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Φραντσέσκο Β΄ των Έστε, κυβερνήτη της Πάρμα και της Ταντέα ντι Μπαρμπιάνο. Ο πατέρας του ήταν εγγονός του Φραντσέσκο Α΄, τρίτου γιου του Ομπίτσο Β΄ μαρκήσιου της Φερράρα. Aνήκε σε πλάγιο κλάδο των Έστε.

Δεύτερος γιος του Ομπίτσο Β΄ ήταν ο Αλντομπραντίνο Β΄ και γιος αυτού ο Αλβέρτος. Ο Αλβέρτος το 1383 απέκτησε, από μία μη νόμιμη σχέση του με την Ιζόττα, γιο τον Νικολό Γ΄. Αργότερα ο Αλβέρτος νυμφεύτηκε, αλλά η σύζυγός του απεβίωσε χωρίς απογόνους. Έπειτα νυμφεύτηκε την Ιζόττα, νομιμοποιώντας τον γιο του. Ωστόσο όταν το 1393 απεβίωσε και ο Νικολό Γ΄ τον διαδέχθηκε, ο Άτσο Ι΄ αμφισβήτησε τη διαδοχή με το επιχείρημα ότι είχε γεννηθεί αρχικά νόθος. Ο Νικολό Γ΄ ήταν 10 ετών και επίτροποί του ήταν ο πάπας Βενέδικτος Θ΄ και η Βενετία. Ο Άτσο Ι΄ προσπάθησε να τον δηλητηριάσει και όταν απέτυχε, συγκέντρωσε μία ομάδα μισθοφόρων, που με τη βοήθεια ορισμένων υποτελών των Έστε εισέβαλε στη Φερράρα. Τον απέκρουσε ο Άτσο ντα Καστέλλο και έτσι αποσύρθηκε στη Μόντενα.

Όταν ο Άτσο ντα Καστέλλο απεβίωσε, ο Άτσο Ι΄, με τη βοήθεια του Τζοβάννι ντα Μπαρμπιάνο και ενός στρατού 8.000 ανδρών, προσπάθησε το 1395 να καταλάβει τη Φερράρα. Όμως στη μάχη του Πορτοματζόρε ένας στρατός της Βενετίας τον κατανίκησε και τον αιχμαλώτισε. Αργότερα τον εξόρισαν στην Κρήτη (Candia)· απεβίωσε το 1415 στη Βενετία.

## Οικογένεια
Τέκνα του ήταν:
* Θαδδαίος (Taddeo), απεβ. 1448. Ο γιος του Μπερτόλντο ήταν στρατιωτικός διοικητής του Μωρέως και απεβίωσε στην Κόρινθο το 1463.
* Φραντσέσκο, απεβ. μετά το 1424.
* Ορσίνα, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο κόμη της Πόρτσια.

## Πρόγονοι

## Πηγές
*

Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Μπλεόνα

Η **Μπλεόνα Τσερέτι** (αλβανικά: *Bleona Qereti*, γεν. 14 Μαΐου 1979) είναι Αλβανίδα και Αμερικανίδα τραγουδίστρια.

## Δισκογραφία
* 1997 Kam Qejfin Tim
* 1999 Nese Me Do Fort
* 2001 S'me Behet Vone
* 2002 Ik Meso Si Dashurohet
* 2003 Ti Nuk Di As Me Ma Lyp
* 2005 Greatest Hits
* 2005 Boom Boom
* 2007 Mandarin

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αλβανίδες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Ψωφίδα Αχαΐας

:*Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: [[Ψωφίδα]]*

Η **Ψωφίδα** (επίσημα: **Ψωφίς**) ή **Χόζοβα**, όπως ονομαζόταν μέχρι το 1928, είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ψωφίδος  της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.

## Τοποθεσία
Η Ψωφίδα απέχει 1,5 χλμ. από τα Τριπόταμα, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 590 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 32 κατοίκους.

Η παλαιότερη ονομασία του χωριού Χόζοβα είναι το πιθανότερο σλαβικής προέλευσης  

## Διοικητική ιστορία
Η Ψωφίδα από το 1835 μέχρι το 1912 ήταν οικισμός του Δήμου Ψωφίδος. Στη συνέχεια με την κατάργηση των Δήμων ορίστηκε έδρα της Κοινότητος Ψωφίδος. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής  διαίρεσης του σχεδίου Καποδίστριας ορίστηκε έδρα του Δήμου Αροανίας έως το 2008 που η έδρα του Δήμου μεταφέρθηκε στον οικισμό Τριπόταμα. Το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης Καλλικράτης εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων.

## Δημογραφικά στοιχεία
Η πρόσφατη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού, βάσει των εθνικών απογραφών, είναι η εξής:

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ψωφίδος Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 07/03/2017.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ψωφίδος Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 07/03/2017.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Αροανίας
Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Αρχηγείο της Γκεστάπο στην Αθήνα

δεξιά|300 px|μικρογραφία|Το αναμνηστικό μνημείο επί της οδού Μέρλιν 6
Το **αρχηγείο της Γκεστάπο** επί της Μέρλιν 6, στο κέντρο της Αθήνας (Κολωνάκι) ήταν οι κεντρικές εγκαταστάσεις του ελληνικού παραρτήματος της γερμανικής «*μυστικής κρατικής αστυνομίας*» («*Geheime Staatspolizei*», γνωστή με την συντόμευση GeStaPo/ Γκεστάπο) κατά τη διάρκεια της Κατοχής που οι Αθηναίοι αποκαλούσαν «κομαντατούρ» (υπηρεσίες ασφαλείας και αστυνομίας). Μαζί με τα κρατητήρια της Οδού Κοραή, αποτέλεσαν τους κύριως χώρους όπου εκατοντάδες ή και χιλιάδες κουμμουνιστές και μέλη της Εθνικής Αντίστασης (μεταξύ των οποίων οι μουσικοσυνθέτες Μάρκος Βαμβακάρης και Μίμης Πλέσσας) φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τους γερμανούς κατακτητές και τους Έλληνες συνεργάτες τους (διερμηνείς, βασανιστές, καταδότες κ.α.) Σήμερα, στην ίδια θέση βρίσκονται εμπορικά καταστήματα, ενώ στην πρόσοψη υπάρχει ένα σύνθετο μνημείο, έργο του γλύπτη Θανάση Απάρτη, σαν αναμνηστικό της θυσίας των ανώνυμων Ελλήνων.

Στο αρχηγείο της Γκεστάπο οδηγούνταν προς ανάκριση οι συλληφθέντες πολίτες κατά τις επιχειρήσεις των ταγμάτων των SS, ή σε μπλόκα και σε εφόδους που πραγματοποιούσαν άνδρες της Χωροφυλακής σε διάφορες συνοικίες της πρωτεύουσας, αλλά και σε τόπους εργασίας. Εκεί, υποβάλλονταν σε απάνθρωπα βασανιστήρια και ακολούθως στέλνονταν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, εάν δεν εκτελούνταν επί τόπου (υπολογίζεται ότι περίπου 300 άτομα δολοφονήθηκαν εκεί), ή αν δεν πέθαιναν κατά τη διάρκεια της ανάκρισής τους. Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων (συνήθως κρέμασμα του ανακρινώμενου από τα χέρια στον αέρα με τροχαλία και εν-συνεχεία μαστίγωμά του με αγκαθωτό συρματόσχοινο), παρών ήταν και ιατρός, ο οποίος παρενέβαινε όταν το έκρινε σκόπιμο, προκειμένου να αποφευχθεί ο σύντομος θάνατος, προς απόσπαση των απαιτούμενων από τις κατοχικές αρχές, πληροφοριών.

## Παραπομπές


Μερλιν Κολαστηριο
Μερλιν Κολαστηριο
Ούγκο των Έστε

Ο **Ούγκο**, ιταλ. *Ugo*,  (1405 – 21 Μαΐου 1425) από τον Οίκο των Έστε κατηγορήθηκε για μοιχεία και εκτελέστηκε.

## Βιογραφία
Ο Ούγκο-Αλντομπραντίνο ήταν ένας από τους νόθους γιους του Νικολό Γ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της ερωμένης του Στέλλα ντε' Τολομέι.

Ο πατέρας του προόριζε τον μεγαλύτερο από τους γιους του, τον Ούγκο ως διάδοχο, αν και αργότερα νυμφεύτηκε τη δεύτερη και κατά 20 έτη μικρότερή του σύζυγο Παριζίνα Μαλατέστα και απέκτησε νόμιμο γιο, τον Έρκολε Α΄. Ο Έρκολε Α΄ ήταν 26 έτη μικρότερος του νόθου Ούγκο. Στην αρχή ο Ούγκο συμπεριφερόταν ψυχρά στη μητριά του.

Το 1424, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με την σχεδόν συνομήλική του Παριζίνα, ανέπτυξαν σχέση ανάρμοστη. Όταν επέστρεψαν στη Φερράρα η σχέση προχώρησε. Άλλη πηγή αναφέρει ότι για να ξεφύγουν την επιδημία του 1423, έφυγαν από την πόλη και διέμεναν στο καστέλο ντι Φοσανταλμπέρτο. Εκεί στο μικρό κάστρο δημιουργήθηκε η σχέση τους
.

Μία υπηρέτρια ανέφερε το γεγονός στον Νικολό, που έβαλε κατασκόπους στους εραστές. Τους φυλάκισε στο κάστρο και τους καταδίκασε σε αποκεφαλισμό.

Η τραγική ιστορία ενέπνευσε συγγραφείς και ποιητές. Ο Ματτέο Μπαντέλλο, λογοτέχνης της Αναγέννησης έγραψε το μυθιστόρημα *Ούγκο και Παριζίνα*. Ο Έντουαρντ Γκίμπον αναφέρει την ιστορία στα *Διάφορα Έργα* και ο λόρδος Μπάυρον έγραψε το ποίημα *[[Παριζίνα (Μπάιρον)|Παριζίνα]]* το 1816. Με βάση το ποίημα αυτό γράφτηκε ένα λιμπρέτο από τον Φελίτσε Ρομάνι, που το έκανε όπερα ο Γκαετάνο Ντονιτσέττι το 1833 με τον τίτλο *Παριζίνα*. Ομώνυμη όπερα έγραψε και ο Πιέτρο Μασκάνι βασισμένος στο ποίημα του Γκαμπριέλε ντ' Αννούντσιο το 1912, μια άλλη εκδοχή του ποιήματος του Μπάυρον. Υπάρχει ακόμη μία λιγότερο γνωστή όπερα του Τομάς Γκιριμπάλντι του 1878 και η τραγωδία του Αντόνιο Σόμμα.

Το 1441 απεβίωσε ο Νικολό Γ΄ και τον διαδέχθηκε πρώτα ο Λεονέλλο και μετά ο Μπόρσο, επίσης γιοί του από τη Στέλλα ντε' Τολομέι. Το 1471 έγινε δούκας της Φερράρα ο Έρκολε Α΄, γιος της Παριζίνα.

## Πρόγονοι

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Ercole's career as a condottiero

Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Νομικιανά Χανίων

Τα **Νομικιανά** είναι οικισμός της κοινότητος Ασφένδου του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 180 μέτρων, στους νότιους πρόποδες των Λευκών Ορέων, σε μικρή απόσταση από τον Βουβά. Χρησιμοποιείται από τους κατοίκους του Ασφένδου ως χειμερινή κατοικία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 73 κατοίκους.

Αναφέρεται για πρώτη φορά στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, σύμφωνα με την οποία σε αυτό κατοικεί μία οικογένεια. Στην απογραφή του 1881, υπάγεται στο δήμο Νίμπρου και μαζί με τα χωριά Ασφένδου, Βουβάς και Κολοκάσια, έχει 430 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 απογράφεται μαζί με τον Βουβά. Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Στον βράχο πάνω από το χωριό βρίσκεται το μοναστήρι της Αγίας Ζώνης, το οποίο εορτάζει στις 31 Αυγούστου. Ανατολικά του χωριού βρίσκονται τα σφαγεία του δήμου Σφακίων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Κατηγορία:Σφακιά