open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σκιπιωνικός Κύκλος

Ο **Σκιπιωνικός Κύκλος** ή *Κύκλος του Σκιπίωνα* ήταν μία ομάδα φιλοσόφων, ποιητών και πολιτικών, που προστατεύονταν από τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό.  Μαζί συζητούσαν τον ελληνικό πολιτισμό, τη λογοτεχνία και τον ανθρωπισμό.  Παράλληλα με τη φιλελληνική τους διάθεση, η ομάδα είχε και μία πιο ανθρώπινη ρωμαϊκή εξωτερική πολιτική.  Ο όρος προήλθε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του 19ου αι., και υιοθετήθηκε παντού από μελετητές των αρχών του 20ου αι.  Το σύνολο των μελών διέφερε κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του, από 15 ονόματα της πρώιμης περιόδου, έως 27 στη μέση, και έως 10 στην τελική του περίοδο. 

Ο σύγχρονος ακαδημαϊκός κόσμος αντιμετωπίζει την έννοια του «Σκιπιωνικού Κύκλου» με καχυποψία. Ο Μ. Τ. Κικέρων είναι η κύρια πηγή για το θέμα στα έργα του *[[Laelius de amicitia|De amicitia]]* και *[[De re publica|De republica]]*.  Η περιγραφή του Κικέρωνα αναφέρει μία αστήρικτη ενότητα μεταξύ των φίλων του Σκιπίωνα. Αν υπήρχε ποτέ μία τέτοια ενότητα, θα ήταν μεταξύ του Παναίτιου και των πιο φιλοσοφημένων μελών του συλλόγου.  Εκτός από την εξάρτηση από αυτά τα έργα του Κικέρωνα, μέσα σε αυτά τα δύο έργα ο Κικέρων δημιουργεί δύο διαφορετικούς κύκλους.  Μεταξύ άλλων προβλημάτων που έφεραν οι ακαδημαϊκοί, δύο από τα πιο εξέχοντα μέλη της ομάδας, ο Τερέντιος και ο Παναίτιος, δεν θα μπορούσαν να συναντηθούν, καθώς ο Τερέντιος είχε αποβιώσει πριν φτάσει ο Παναίτιος στη Ρώμη. 

## Στο ''[[De re publica]]''
Κύριοι ομιλητές:

* Σκιπίων Αιμιλιανός, ύπατος της Ρώμης το 147 π.Χ. και το 134 π.Χ.
* Γάιος Λαίλιος Σάπιενς, ύπατος της Ρώμης το 140 π.Χ.

Ανώτεροι ομιλητές:

* Λεύκιος Φούριος Φίλος, ύπατος της Ρώμης το 136 π.Χ.
* Mάνιος Μανίλιος, ύπατος της Ρώμης το 149 π.Χ.
* Σπούριος Μόμιος, σατιρικός και στρατιωτικός.

Η ύπαρξη νεότερων ομιλητών δείχνει «τη ρωμαϊκή τάση να εκπαιδεύει τη νεολαία, βάζοντάς την να ακούει σεβαστά μέλη της προηγούμενης γενιάς, όπως στο De oratore». 

* Κόιντος Αίλιος Τουβήρων, τριβούνος το 130 π.Χ.
* Πόπλιος Ρουτίλιος Ρούφος, ύπατος της Ρώμης το 105 π.Χ., πολέμησε στο πλευρό του Σκιπίωνα κατά τη διάρκεια του Νουμαντικού Πολέμου.
* Κόιντος Μούκιος Σκαιβόλα Οιωνοσκόπος, ύπατος της Ρώμης το 117 π.Χ.
* Γάιος Φάννιος, ύπατος της Ρώμης το 122 π.Χ.

Νεότεροι ομιλητές:

## Στο ''De oratore''
Ο διάλογος αυτός γίνεται το 91 π.Χ.

Ανώτεροι Ομιλητές:

* Κόιντος Μούκιος Σκαιβόλα Οιωνοσκόπος, ο οποίος «παρέχει έναν σημαντικό σύνδεσμο μεταξύ των δύο διαλόγων, ενός νεαρού στο De re publica και ενός ηλικιωμένου, του πεθερού και του διδασκάλου τού Κράσσου, στο De oratore». 

## Άλλα μέλη

* Τερέντιος, Καρχηδονιακής καταγωγής θεατρικός συγγραφέας.
* Γάιος Λουκίλιος, ο πρώτος Ρωμαίος σατιρικός.
* Πολύβιος, Έλληνας ιστορικός.
* Παναίτιος ο Ρόδιος, ο έβδομος και τελευταίος Στωικός λόγιος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι φιλόσοφοι
Δέκιμος Βαλέριος Ταύρος Κάτουλος Μεσαλίνος Ασιατικός

Ο **Δέκιμος Βαλέριος Ταύρος Κάτουλος Μεσαλίνος Ασιατικός**, λατιν.: *Decimus Valerius Taurus Catullus Messallinus Asiaticus* ήταν μέλος των αδελφών των αγρών (fratres arvales), που έζησε στο δεύτερο μισό του 1ου αι. και στο πρώτο μισό του 2ου αι..

## Καταγωγή
Ο Ασιατικός είχε αλλοβρογιανή και ρωμαϊκή καταγωγή. Ήταν γιος του πλούσιου, εξέχοντος  και ισχυρού  Ρωμαίου συγκλητικού Mάρκου Λόλλιου Παυλίνου Δέκιμου Βαλέριου Ασιατικού Σατουρνίνου και της ευγενούς Βαλερίας Κατούλας Μεσαλίνας,  που καταγόταν από οικογένεια υπατικού βαθμού.  Οι γονείς τού πατέρα του ήταν ο λεγάτος Δέκιμος Βαλέριος Ασιατικός  και η σύζυγός του Βιτελλία,  κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βιτέλλιου από τη σύζυγό του Γαλερία Φουνδάνα.  Το όνομά του αποκαλύπτει ότι ήταν συγγενής με τον ύπατο των μέσων του 1ου αι. Τίτο Στατίλιο Ταύρο Κορβίνο.  Ήταν απόγονος του Γαλατικής καταγωγής υπάτου, Ρωμαίου συγκλητικού Δέκιμου Βαλερίου Ασιατικού, από τη σύζυγό του Λολλία Σατουρνίνα, και εικάζεται ότι είναι ο τελευταίος γνωστός απόγονος τού αδελφού τού ποιητή Γάιου Βαλέριου Κάτουλου.  Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη.

## Σταδιοδορμία
Το 105, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τραϊανού, υπηρέτησε ως μέλος των αδελφών των αγρών .  Σύμφωνα με επιγραφικές μαρτυρίες, ο Δ. Β. Τ. Κ. Μ. Ασιατικός τιμήθηκε στο ελληνικό νησί της Σάμου και στην αρχαία ελληνική πόλη της Εφέσου. 

Όταν απεβίωσε ο Ασιατικός, τιμήθηκε με δύο επιτύμβιες ελληνικές επιγραφές στην Έφεσο. Οι τιμητικές επιγραφές τον τιμούν ως γιό του Mάρκου Λόλλιου Παυλίνου Δέκιμου Βαλέριου Ασιατικού Σατουρνίνου και τη σταδιοδρομία του ως ιερέα, που υπηρετούσε στη Ρώμη.

: υίωνῷ Δ[έκμου έκγό]-
: νῳ, Ούλ[τινία Ταύρῳ Κατύλ]-
: λῳ Μεσσα[λίνῳ Άσιατικᾢ, Ούα]-
: λερίου Άσια[τικοῦ υίᾢ] 

: [Ταύρῳ Κ]ατύλλῳ Μεσσαλίνῳ Άσια]-
: [τικῲ, Ούα]λερίο[υ Ασιατικοῦ]
: [υίῷ πο]ντίφικ[ος Σαλίου
: [Κολλεί]νου, έπάρ[χου Ῥώμης,]
: [τρίων άν]δρων [χαλκοῦ]
: [άργύρου] χρυσο[ῦ χαρακτη]-
: [ριάσαντ]ος, τ[αμία Ῥώμης - ] 

## Αναφορές

## Πηγές
* Φλάβιος Ιώσηπος, Ο Θάνατος ενός Αυτοκράτορα, University of Exeter Press, 1991
* AK Bowman, E. Champlin & A. Lintott, Η Αρχαία Ιστορία του Κέιμπριτζ, Τόμος 10, Cambridge University Press, 1996
* G. Morgan, 69 μ.Χ.: Το Έτος των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων, Oxford University Press, 2005
* MB Skinner, Ένας Σύντροφος για τον Κάτουλλο (Google eBook), John Wiley & Sons, 2010
* Marcus Lollius Paullinus Valerius Asiaticus Saturninus & Valerii Catulli στο Romeins Imperium, μεταφρασμένο από τα ολλανδικά στα αγγλικά
* Ελληνική επιγραφή από την Έφεσο
* Ελληνική επιγραφή από την Έφεσο

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Σκριβόνιος Αφροδίσιος

Ο **Σκριβόνιος Αφροδίσιος**, λατιν.: *Scribonius Aphrodisius*, ήταν γραμματικός της αρχαίας Ρώμης. Αρχικά ήταν δούλος και μαθητής του γραμματικού Λεύκιου Ορβίλιου Πούπιλου, ο οποίος ήταν επίσης διδάσκαλος του Ρωμαίου ποιητή Κ. Οράτιου Φλ..  Αγοράστηκε από τη Σκριβωνία, τη δεύτερη σύζυγο του Αυτοκράτορα Αυγούστου, και αφέθηκε ελεύθερος από αυτήν.  Μπορεί να τον αγόρασε για να εκπαιδεύσει τα παιδιά της ή πιθανώς την ίδια. 

Είναι γνωστό ότι ο Αφροδίσιος έγραψε μία πραγματεία για την ορθογραφία, σε αντίθεση με ένα παρόμοιο έργο που έγραψε ο γραμματικός Βέρριος Φλάκκος,  επίσης απελεύθερος, αλλά αυτό το έργο έχει πλέον χαθεί. 

## Σημειώσεις

Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Λεύκιος Κάσσιος Λογγίνος (ύπατος το 30)

Ο **Λεύκιος Κάσσιος Λογγίνος**, λατιν.: *Lucius Cassius Longinus*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου και του Καλιγούλα. Ήταν κανονικός ύπατος το έτος 30 μ.Χ. με συνάδελφό του τον Μάρκο Βινίκιο.  Ο Λογγίνος καταγόταν από το αρχαίο και ευγενές *γένος των Κασσίων*. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο πρώτος σύζυγος της αδελφής του αυτοκράτορα Καλιγούλα, Ιουλίας Δρουσίλλας, την οποία νυμφεύτηκε το 33. 

Στις αρχές του 37 διορίστηκε από τον Τιβέριο ως επίτροπος. Όταν ο Καλιγούλας έγινε Καίσαρας αργότερα εκείνο το έτος, διέταξε τον Λογγίνο να χωρίσει τη Δρουσίλλα, ώστε να μπορέσει αυτή να παντρευτεί τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο.  Ενώ ο Λογγίνος ήταν ανθύπατος (κυβερνήτης) της Ασίας (40/41), ο Καλιγούλας διέταξε την εκτέλεσή του βασιζόμενος σε έναν χρησμό, τον οποίο ο Καλιγούλας ερμήνευσε ως ένδειξη, ότι ο Κάσσιος θα τον δολοφονούσε. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι αξιωματούχοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Λεύκιος Ορβίλιος Πούπιλος

Ο **Λεύκιος Ορβίλιος Πούπιλος**, λατιν.: *Lucius Orbilius Pupilus* (114 π.Χ. – π. 14 π.Χ.) ήταν Λατίνος γραμματικός του 1ου αι. π.Χ., ο οποίος δίδαξε σε σχολείο, πρώτα στο Μπενεβέντο και στη συνέχεια στη Ρώμη, όπου ο ποιητής K. Οράτιος  Φλ. ήταν ένας από τους μαθητές του. Ο Οράτιος  (*Επιστολές*, ii) επικρίνει τον παλαιό του διδάσκαλο και τον περιγράφει ως μαστιγοφόρο (plagosus), και ο Ορβίλιος έχει γίνει παροιμιώδης ως παιδαγωγός με πειθαρχία.

Ένας από τους σκλάβους του, ο Σκριβόνιος Αφροδίσιος, έγινε και ο ίδιος γραμματικός και αγοράστηκε από τη Σκριβωνία, σύζυγο του αυτοκράτορα Αυγούστου.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Σουητόνιος *Βίοι των Επιφανών Γραμματικών*, κεφάλαιο 4
* Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology , τ. 3 σελ.&nbsp;40

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Κρητικός Σιλανός

Ο **Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Κρητικός Σιλανός** (), γεννημένος ως **Iούνιος Σιλανός**, ήταν φυσικός υιός του Mάρκου Ιούνιου Σιλανού. Υυιοθετήθηκε από τον Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο, απόγονο του Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Κρητικού των Αρίστων (Optimates). Διετέλεσε ύπατος το 7 μ.Χ.  και κυβερνήτης της Συρίας από το 13 έως το 17 μ.Χ. Ο Κρητικός Σιλανός είχε κοινωνικές σχέσεις με τον τότε διάδοχο του Ρωμαϊκού Πριγκιπάτου, Ι. Κ. Γερμανικό. Η κόρη του κάποτε ήταν αρραβωνιασμένη με τον γιο του Γερμανικού, Νέρωνα. 

Προς το τέλος της θητείας του ως κυβερνήτη, ο Βονώνης Α΄ της Παρθίας κατέλαβε τον θρόνο της Αρμενίας, αλλά ο Βονώνης Α΄ δεν ήταν δημοφιλής στη γειτονική Παρθική αυτοκρατορία, και απειλούνταν πόλεμος. Οι Ρωμαίοι, μη επιθυμώντας τον πόλεμο με την Παρθία, ανέθεσαν τον Κρητικό Σιλανό να καλέσει τον Βονώνη Α΄ στην αυλή του στη Συρία, το 16 μ.Χ. Εκεί ο Βονώνης Α΄ τέθηκε υπό επιτήρηση, ενώ του επιτράπηκε να διατηρήσει τη βασιλική του μεγαλοπρέπεια και τον τίτλο του. 

Ο Κρητικός Σιλανός απομακρύνθηκε από τον Τιβέριο ως κυβερνήτης της Συρίας, για να αναλάβει εκεί ο Γναίος Καλπούρνιος Πίσων το 17 μ.Χ. 

## Παραπομπές


## Πηγές

* Σίμονς, Ντάστιν. Από την αφάνεια στη φήμη και πάλι πίσω: Οι Καικίλιοι Μέτελλοι στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Μεταπτυχιακή Διατριβή, Πανεπιστήμιο Brigham Young, 2011
*  

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Γάιος Ποππαίος Σαβίνος

Ο **Γάιος Ποππαίος Σαβίνος**, λατιν.: *Gaius Poppaeus Sabinus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός (απεβ. το 35 μ.Χ.), ο οποίος υπηρέτησε ως ύπατος το 9 μ.Χ. με συνάδελφο τον Κόιντο Σουλπίκιο Καμερίνο.  Απολάμβανε τη φιλία των Αυτοκρατόρων Αυγούστου και Τιβερίου. 

Ο Σαβίνος εξελέγη στην υπατεία, με τον Κόιντο Σουλπίκιο Καμερίνο, το 9 μ.Χ. Υπηρέτησαν μέχρι τις καλένδες του Ιουλίου, όταν τους διαδέχτηκαν ο αδελφός του Σαβίνου, Κόιντος Ποππαίος Σεκούνδος, και ο Μάρκος Πάπιος Μουτίλος, συντάκτες της *lex Papia Poppaea*, νομοθεσίας που αποσκοπούσε στην ενίσχυση και την ενθάρρυνση του γάμου. 

Από το 15 μέχρι το τέλος του το 35 ο Σαβίνος υπηρέτησε ως κυβερνήτης των συνδυασμένων επαρχιών της Μοισίας, της Αχαΐας και της Μακεδονίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Σαβίνος επέβλεψε την επίλυση μίας συνοριακής διαμάχης μεταξύ των κοινοτήτων Κιέριον και Μετρόπολις (σημ. Παλαιόκαστρο Γεωργικόν), οι οποίες βρίσκονταν και οι δύο στην αρχαία Θεσσαλία.  Επίσης, κατά τη διάρκεια της θητείας του, έθεσε τέλος σε μία επανάσταση στη Θράκη το 26.  Ως εκ τούτου, του απονεμήθηκε η θριαμβική διάκριση (*ornamenta triumphalia)*. 

Ο Γ. Ποππαίος Σαβίνος απεβίωσε στα τέλη Δεκεμβρίου του 35. Πιστεύεται ότι πέθανε από φυσικά αίτια. Ήταν πατέρας της Ποππαίας Σαβίνας της Πρεσβύτερης και εκ μητρός παππούς της Ποππαίας Σαβίνας της Νεότερης,   της δεύτερης συζύγου του μελλοντικού Αυτοκράτορα Νέρωνα.

## Δείτε επίσης
* γένος Ποππαίων

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Σέρβιος Κορνήλιος Λέντουλος Μαλουγινένσις

Ο **Σέρβιος Κορνήλιος Λέντουλους Μαλουγινένσις**, λατιν.: *Servius Cornelius Lentulus Maluginensis* (απεβ. το 23 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, ο οποίος άκμασε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου και του Τιβέριου. Ήταν *[[Flamen Dialis|ιερέας του Διός]]* και αντικαταστάτης ύπατος το 10 μ.Χ.

## Καταγωγή
Καταγόμενος από το πατρίκιο γένος των Κορνηλίων, ο πατέρας και ο παππούς του Σ. Κορνηλίου ονομάζονταν και οι δύο *Γναίοι* και ανήκαν στον κλάδο των Κορνηλίων Λεντούλων, ο οποίος εμφανίζεται για πρώτη φορά στη ρωμαϊκή ιστορία κατά τον 4ο αι. π.Χ.   Η σχέση τους με άλλα εξέχοντα μέλη της οικογένειας δεν είναι άμεσα εμφανής. Είναι πιθανό ο πατέρας του Κορνήλιου να ήταν ταμίας (quaestor) το 29 π.Χ. Μπορεί επίσης να είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Γναίο Κορνήλιο Λέντουλο Οιωνοσκόπο.  Το επώνυμο *Maluginensis* έφερε ο αρχαιότερος κλάδος των Κορνηλίων, αλλά είχε προ πολλού εξαφανιστεί από τη χρήση. Κατά την Αυτοκρατορική εποχή, τα παλαιά ονομαστικά ονόματα αναβίωναν συχνά. 

## Σταδιοδρομία
Το πιο αξιοσημείωτο συμβάν του Κορνηλίου είναι ότι διορίστηκε ιερέας του Διός (*flamen dialis)*, κατόπιν εντολής του Αυγούστου, αφού η θέση παρέμεινε κενή για ασυνήθιστα μεγάλο χρονικό διάστημα. Η ακριβής ημερομηνία του διορισμού του είναι αβέβαιη. Ο Δίων Κάσσιος την τοποθετεί περίπου στο 11 π.Χ., κάτι που γίνεται δεκτό από πολλούς σύγχρονους μελετητές.  Αλλά ο Τάκιτος αναφέρει ότι διορίστηκε 72 χρόνια μετά την αυτοκτονία του Λεύκιου Κορνήλιου Μερούλα, του προηγούμενου κατόχου του ιερατικού αξιώματος, το 87 π.Χ. [i] 

Το 10 μ.Χ. ο Κορνήλιος και ο Κόιντος Ιούνιος Βλαίσος διορίστηκαν αντικαταστάτες ύπατοι (consul *suffectus)* στη θέση του Πόπλιου Κορνήλιου Δολαβέλλα και του Γάιου Ιούνιου Σιλανού. Ο Κορνήλιος και ο Βλαίσος υπηρετούσαν από την πρώτη του μήνα (calendae) του Ιουλίου μέχρι το τέλος του έτους.    Δώδεκα χρόνια αργότερα, ο Κορνήλιος επιδίωξε να διοριστεί κυβερνήτης της Ασίας για το 22 μ.Χ. Ένας τέτοιος διορισμός θα ήταν τυπικός για έναν ύπατο, όπως ο Κορνήλιος. Ωστόσο ο Αυτοκράτορας Τιβέριος ισχυρίστηκε ότι τα θρησκευτικά καθήκοντα και οι υποχρεώσεις του *ιερέα του Διός* απαγόρευαν την αναχώρησή του από την Ιταλία, και έτσι ο Κορνήλιος στερήθηκε τη θέση του κυβερνήτη. Απεβίωσε το 23 μ.Χ. και ο γιος του, επίσης ονομαζόμενος Σέρβιος, διορίστηκε *flamen dialis* στη θέση του. 

## Δείτε επίσης
* γένος Κορνηλίων

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Publius Cornelius Tacitus, *[[Χρονικά (Τάκιτου)|Annales]]* .
* Δίων Κάσσιος, *Ρωμαϊκή Ιστορία* .
* *[[Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας|Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας]]*, William Smith, επιμ. , Little, Brown and Company, Βοστώνη (1849).

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Λίμνη Ριβαδάβια

Η **Λίμνη Ριβαδάβια** (ισπ. *Lago Rivadavia*) είναι ορεινή λίμνη στην Επαρχία Τσουμπούτ της Αργεντινής. Είναι η δεύτερη λίμνη, μετά τη Λίμνη Τσολίλα, της αλυσίδας των λιμνών στο σύστημα του ποταμού Φουταλεουφού, τα ύδατα του οποίου, δια της Λίμνης Γιέλτσο και του Ποταμού Γιέλτσο, καταλήγουν στη χιλιανή ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού. Η Ριβαδάβια βρίσκεται στις Άνδεις και έχει παγετωνική προέλευση. Η έκτασή της, εκτός από το βόρειο άκρο της, περικλείεται εντός του Εθνικού Πάρκου Λος Αλέρσες. Η Επαρχιακή οδός 71 (RP 71) της Αργεντινής (χωματόδρομος έως το 2016) ακολουθεί την ανατολική όχθη της στενόμακρης αυτής λίμνης. Η ανθρώπινη παρουσία περιορίζεται σε λίγα κάμπινγκ κοντά στον δρόμο. Η ομώνυμη κωμόπολη Βίγια Λάγο Ριβαδάβια είναι ο μοναδικός κοντινός οικισμός, ευρισκόμενος σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από τη βόρεια όχθη της λίμνης.

Η λίμνη έχει σχηματισθεί μέσα σε μια όμοια με φιόρδ τάφρο, σε υψόμετρο της επιφάνειάς της 527 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ανάμεσα σε όρη με πάγους, τη Σιέρα Ριβαδάβια στα ανατολικά (υψόμετρο 1.924 μέτρα) και την κορυφή Κορονάδο (2.097 μέτρα) στα δυτικά. Μικροί παγετώνες κατέρχονται στις πλαγιές των βουνών αυτών μέχρι υψόμετρα της τάξεως των 1.500 μέτρων. Ο ποταμός Χάρα (*Jara*) εκβάλλει στη δυτική όχθη της Λίμνης Ριβαδάβια, κοντά στο νότιο άκρο της. Η περίσσεια νερού της λίμνης εκρέει στον ομώνυμο μικρού μήκους ποταμό Ριβαδάβια, που μετά από ρου 6,7 χιλιομέτρων χύνεται στη Λίμνη Βέρδε (*Lago Verde*, δηλαδή «Πράσινη Λίμνη»), που έχει έκταση μόλις 1,51 τετραγωνικό χιλιόμετρο (1510 στρέμματα). Ο ποταμός Ριβαδάβια και η Λίμνη Βέρδε φημίζονται για την αλιεία πέστροφας με σκηνικό «τυρκουάζ νερών, δασών τύπου Jurassic Park και χιονοσκέπαστων κορυφών» Τόσο η καθαυτό πέστροφα, όσο και η ιριδοπέστροφα (*Oncorhynchus mykiss*) και η ρυακοπέστροφα (*Salvelinus fontinalis*), καθώς αποκλεισμένοι από τη θάλασσα σολομοί του Ατλαντικού, βρίσκονται στις λίμνες και στον ποταμό, ωστόσο έχουν όλα εισαχθεί από τον άνθρωπο εκεί, μη αποτελούντα ιθαγενή είδη.

## Παραπομπές


Ριβαδαβια
Μπελβεντέρε (θεατρικό έργο)

***Μπελβεντέρε*** (, ***Όμορφη θέα***) είναι ένα από τα πρώτα θεατρικά έργα του Έντεν φον Χόρβατ. Γράφτηκε το 1926, αλλά έκανε πρεμιέρα στο Γκρατς το 1969. Σύμφωνα με τον αδελφό του Χόρβατ, Λάγιος, το μοντέλο για το ξενοδοχείο *Μπελβεντέρε* ήταν ένας ξενώνας στο θέρετρο Μούρναου αμ Στάφελζεε στις παρυφές των Βαυαρικών Άλπεων και οι χαρακτήρες βασίζονται σε πραγματικά πρόσωπα.

Ο τίτλος είναι ειρωνικός. Όχι όμως επειδή η θέα από τα δωμάτια του ξενοδοχείου δεν ανταποκρίνεται στο όνομά του - ο συγγραφέας δεν σχολιάζει επ' αυτού - αλλά επειδή οι προοπτικές για τους πελάτες και το προσωπικό είναι θλιβερές και το ίδιο το ξενοδοχείο παρουσιάζει μια εικόνα παρακμής. Το έργο ανεβαίνει έως την εποχή μας. 

Μια γυναίκα αντιμετωπίζεται με μεγάλη ασέβεια από πέντε διαφορετικούς άνδρες κατά τη διαμονή της σε ένα ξενοδοχείο, μέχρι που γίνεται γνωστό ότι έχει κληρονομήσει μεγάλη περιουσία. Ξαφνικά, όλοι προσπαθούν να την κερδίσουν για σύζυγο - παρά το γεγονός ότι την προηγούμενη μέρα τη χαρακτήριζαν πόρνη. 

Το έργο γράφτηκε το 1926 και παρουσιάζει μια μικρογραφία της Ευρώπης του μεσοπολέμου, μια εποχή που μετά τον καταστροφικό Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο χαρακτηρίστηκε από σαρωτικές αλλαγές των κοινωνικών δομών, οικονομική κρίση και την εξαθλίωση μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού. Με εξπρεσιονιστική τεχνική σκιαγραφεί την παρακμή και την κατάπτωση μιας κοινωνίας που ανέχθηκε τον φασισμό και μοιραία οδηγήθηκε στον επόμενο πόλεμο. 

## Υπόθεση
Το έργο διαδραματίζεται στο παρακμιακό ξενοδοχείο *Μπελβεντέρε* που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Αρκετά άτομα με αμφίβολο παρελθόν εργάζονται στο προσωπικό και οι πελάτες, αντιπροσωπευτικοί της μεσοαστικής και μεγαλοαστικής τάξης της Γερμανίας, δεν πληρώνουν εδώ και πολύ καιρό. Γι' αυτούς δεν υπάρχει πλέον σχεδόν κανένα μέλλον και αν υπάρχει, σίγουρα δεν είναι καθόλου αισιόδοξο. Ο διευθυντής του ξενοδοχείου Στράσερ βασίζεται στη μόνη πελάτισσα που πληρώνει, τη βαρόνη Άντα Φράιφραου φον Στέτεν, της οποίας η διαμονή αναβάλλει μόνο προσωρινά την καταστροφή του. Τόσο ο διευθυντής, όσο και οι πελάτες ζουν ακόμη στο παρελθόν.

Σε αυτή την κατάσταση, εμφανίζεται η Κριστίν, η οποία το προηγούμενο καλοκαίρι ήταν ερωμένη του διευθυντή του ξενοδοχείου Στράσερ και είχε αποκτήσει ένα παιδί μαζί του. Του ζήτησε βοήθεια και υποστήριξη με πολλές επιστολές αλλά δεν έλαβε απάντηση. Ο διευθυντής του ξενοδοχείου, οι  πελάτες και το προσωπικό της φέρονται με περιφρόνηση και την αντιμετωπίζουν σαν πόρνη. Μαζί καταστρώνουν ένα σχέδιο για να απαλλάξουν τον Στράσερ από την υποχρέωση διατροφής, όλοι οι άντρες ισχυρίζονται ότι κι αυτοί είχαν ερωτικές σχέσεις με την Κριστίν το περασμένο καλοκαίρι. Όταν προς το τέλος του έργου αποκαλύπτεται ότι η Κριστίν έχει κληρονομήσει μια περιουσία, όλοι οι άνδρες τη φλερτάρουν προσπαθώντας να την κερδίσουν για σύζυγο. Αλλά η γυναίκα αποφασίζει να φύγει ξανά από το ξενοδοχείο, μόνη της.

## Μετάφραση στα ελληνικά
* *Μπελβεντέρε*, μτφ. Γιώργος Δεπάστας, εκδ. Ολκός, 1995 

## Διασκευές
* 1972: Τηλεοπτική ταινία σε σκηνοθεσία Χανς Χόλμαν 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αυστριακή λογοτεχνία
Κατηγορία:Αυστριακά θεατρικά έργα
Κατηγορία:Γερμανικά θεατρικά έργα
Λίμνη Αχουριάν

Η **Λίμνη Αχουριάν** ή **Ταμιευτήρας Αχουριάν** (αρμεν. Ախուրյանի ջրամբար, τουρκ. *Arpaçay Baraj Gölü*) είναι τεχνητή λίμνη στον ομώνυμο Ποταμό Αχουριάν ανάμεσα στην Αρμενία και την Τουρκία. Η λίμνη έχει έκταση 54&nbsp; τετραγωνικά χιλιόμετρα και όγκο νερού 525 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. Δημιουργήθηκε το 1980 και είναι μία από τις μεγαλύτερες τεχνητές λίμνες σε όλη την περιοχή του Καυκάσου, μικρότερη μόνο από τη Λίμνη Μινγκατσεβίρ και τη Λίμνη Σαμκίρ στο Αζερμπαϊτζάν.

Το νερό της Λίμνης Αχουριάν χρησιμοποιείται για άρδευση στις δυτικές Περιφέρειες Αραγκατσότν, Αρμαβίρ και Σιράκ της Αρμενίας, καθώς και στις Επαρχίες Καρς και Αρνταχάν της Τουρκίας. Η συνολική αρδευόμενη έκταση από τον ταμιευτήρα στην Τουρκία εκτιμάται σε 700 χιλιάδες στρέμματα.

## Δημιουργία
Στις 25 Απριλίου 1963 η Τουρκία και η Σοβιετική Ένωση (στην οποία ανήκε τότε η Αρμενία) συνυπέγραψαν συμφωνία για την ανέγερση φράγματος επί του ποταμού Αχουριάν σε θέση από την οποία θα ρύθμιζε και τη ροή τεσσάρων παραποτάμων του. Το φράγμα κατασκευαζόταν από το 1975 μέχρι το 1980, οπότε και δημιουργήθηκε ο Ταμιευτήρας Αχουριάν.

## Ρύπανση
Σύμφωνα με Αρμένιους ερευνητές, το αρδευτικό σύστημα του ταμιευτήρα εμφανίζει ρύπανση από βαρέα μέταλλα και διάφορα άλλα τοξικά υλικά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Λίμνες της Αρμενίας
Κατηγορία:Λίμνες της Τουρκίας
Ταμιευτηρας Αχουρ
Ταμιευτηρας Αχουρ
Κατηγορία:Διεθνείς λίμνες
Μόντζεε

: ** Αυτό το λήμμα αναφέρεται στη λίμνη. Για την ομώνυμη πόλη δείτε [[Μόντζεε (οικισμός)]].*

Η **Μόντζεε** (γερμ. *Mondsee*, δηλαδή «λίμνη της Σελήνης», «φεγγαρόλιμνη») είναι λίμνη στην Άνω Αυστρία και το Σάλτσκαμεργκουτ, πολύ κοντά στη μεγαλύτερη Λίμνη Άτερ. Η νοτιοδυτική όχθη της Μόντζεε ορίζει το διοικητικό σύνορο ανάμεσα στην Άνω Αυστρία και το ομόσπονδο κρατίδιο του Σάλτσμπουργκ, αλλά και το γεωλογικό σύνορο ανάμεσα στις Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις στα νότια και την ψαμμιτική ζώνη των βόρειων Άλπεων. Το Ντράχενβαντ (= «τείχος του δράκοντα») είναι μια μεγάλη κατακόρυφη πλαγιά που υψώνεται πάνω από τη νότια όχθη της λίμνης. Η Μόντζεε είναι μία από τις τελευταίες ιδιωτικές λίμνες της Αυστρίας. Τον Αύγουστο του 2008 η ιδιοκτήτρια Νικολέτ Βόχτερ (*N. Wächter*) ανεκοίνωσε ότι θα τη διέθετε προς πώληση. Το 1864 ανακαλύφθηκαν στη λίμνη υπολείμματα νεολιθικών πασσαλόπηκτων οικισμών.

## Μικροβιακή πανίδα
Δύο στελέχη βακτηρίων που απομονώθηκαν από το νερό της Μόντζεε αναγνωρίσθηκαν από την επιστήμη ως άγνωστα μέχρι τότε είδη βακτηρίων και τους δόθηκαν οι ονομασίες *[[Polynucleobacter]] cosmopolitanus* και *Polynucleobacter duraquae*. Αμφότερα είναι αβλαβή για τον άνθρωπο και τα ζώα, και αποτελούν μέρος του βακτηριοπλαγκτού της λίμνης.

## Ιχθυοπανίδα
Μερικά από τα είδη ψαριών που βρίσκονται στην Άτερζεε είναι τα εξής:

* τούρνα (*Esox lucius*)
* κοινή πέστροφα (*Salmo trutta*)
* ιριδίζουσα πέστροφα (*Oncorhynchus mykiss*)
* λιμνοπέστροφα (*Salvelinus namaycush*)
* ευρωπαϊκό χέλι (*Anguilla anguilla*)
* κάποια είδη κυπρίνου
* *[[Lota lota]]*
* είδη του γένους *[[Coregonus]]* 
* Το είδος *[[Salvelinus umbla]]* εξαφανίσθηκε από τη λίμνη κατά το τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα.

## Στη λογοτεχνία
Η Μόντζεε είναι το κύριο σκηνικό όπου διαδραματίζεται η υπόθεση του μυθιστορήματος του Αυστριακού μυθιστοριογράφου Άρνο Γκάιγκερ *Κάτω από το όρος Ντράχενβαντ*. Επίσης ο Ίαν Φλέμινγκ αναφέρει τη λίμνη στο μυθιστόρημα του 1961 *[[Επιχείρηση Κεραυνός]]*, όπου στο έκτο κεφάλαιο ο Μπλόφελντ αναφέρει στα μέλη της SPECTRE ότι η γερμανική μονάδα τους έχει ανακτήσει μυστικά από τη Μόντζεε τη συλλογή κοσμημάτων του Χίμλερ.

## Εικόνες

Αρχείο:Mondsee by manuel gegenhuber.jpg
Αρχείο:Mondsee Panorama.jpg
Αρχείο:Mondsee_evening.jpg
Αρχείο:Mondsee 080727-1.jpg
Αρχείο:Oberburgau, panorama vanaf tussen Marienau en Unterach met der Mondsee op de voorgrond foto7 2017-08-12 15.20.jpg
Αρχείο:Oberburgau, panorama vanaf tussen Marienau en Pichlauhof met de Mondsee op de voorgrond foto52017-08-12 15.38.jpg
Αρχείο:Oberburgau, panorama vanaf tussen Pichlauhof en Marienau met de Mondsee op de voorgrond foto62017-08-12 15.46.jpg


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Μοντζεε
Τσακμακτίν

Η **Τσακμακτίν** (περσ. كول چقمقتين) είναι ορεινή λίμνη που βρίσκεται στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν, συγκεκριμένα στην Επαρχία Ουαχάν της Περιφέρειας Μπανταχσάν, προς το δυτικό άκρο της κοιλάδας που είναι γνωστή ως «Μικρό Παμίρ». Η επιφάνεια της λίμνης έχει υψόμετρο 4.024 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το μήκος της φθάνει τα 17 χιλιόμετρα περίπου και το μέγιστο εύρος της τα τρία.

Ο ποταμός Ακ-σού ή Μπαρτάνγκ εκρέει ανατολικώς από τη λίμνη και εισέρχεται στο έδαφος του Τατζικιστάν στο ανατολικό άκρο της κοιλάδας «Μικρό Παμίρ». Επίσης ο μικρός ποταμός Μποζάι πηγάζει πολύ κοντά στο δυτικό άκρο της Τσακμακτίν και μετά από ρου μήκους 15 χιλιομέτρων ενώνεται με τον ποταμό Ουαχτζίρ, δημιουργώντας τον Βαχάν ή Ουαχάν κοντά στον οικισμό Μποζάι Γκουμπάζ. Επομένως η λίμνη είναι μια χαμηλότερη περιοχή του υδροκρίτη μεταξύ των λεκανών του Μπαρτάνγκ και του ποταμού Παμίρ.

Ως προς την προέλευση, η Τσακμακτίν είναι παγετωνική λίμνη, που δημιουργήθηκε σε βύθισμα από τη συμπίεση του βάρους του πάγου, όταν ο πάγος ήταν πολύ πιο παχύς στην περιοχή, κατά την Τελευταία εποχή των παγετώνων, και μετά έλιωσε.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Στον δρόμο'' - «Υψίπεδο Παμίρ: Λίμνη Τσακμακτίν», YouTube από εκπομπή στον αφγανικό σταθμό TOLO TV, 6 Νοεμβρίου 2023, 44 λεπτά

Τσακμακτιν
Ιζόλντ Πουστίλνικ

Ο **Ιζόλντ Μπεντσιόνοβιτς Πουστίλνικ** (ρωσ. Изольд Бенционович Пустыльник, 17 Μαρτίου 1938 – 2 Μαΐου 2008) ήταν Εσθονός Σοβιετικός αστρονόμος και αστροφυσικός, ο οποίος εργάσθηκε σε όλη τη σταδιοδρομία του στο Αστεροσκοπείο Τάρτου.

Ο Ι. Πουστίλνικ γεννήθηκε στην Οδησσό (υπαγόμενη τότε στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σοβιετικής Ενώσεως) από Ρωσοεβραίους γονείς — η μητρική του γλώσσα ήταν η ρωσική, αλλά έμαθε αρκετές άλλες γλώσσες στη διάρκεια της ζωής του. Πήρε το πτυχίο του στη φυσική με άριστα από το Πανεπιστήμιο της Οδησσού το 1960 και το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Τάρτου το 1969. Από την ηλικία των 27 ετών μέχρι τον θάνατό του 43 χρόνια αργότερα, ανήκε στο προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Τάρτου, όπου ερεύνησε από αστροφυσικής πλευράς τα αλληλεπιδρώντα διπλά αστρικά συστήματα, τη θεωρία των αστρικών ατμοσφαιρών, το διαστρικό μέσο. Επιπλέον, ασχολήθηκε με θέματα αρχαιοαστρονομίας και ιστορίας της αστρονομίας. Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως, της Ευρωπαϊκής Αστρονομικής Εταιρείας, της ενώσεως Euroscience (ως αντιπρόεδρος του «Euroscience Estonia»), και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας για την Αστρονομία στον Πολιτισμό (SEAC), καθώς και μέλος του Δ.Σ. της Ευρασιατικής Αστρονομικής Εταιρείας και της συμβουλευτικής επιτροπής του ερευνητικού περιοδικού *Astronomical and Astrophysical Transactions*, και συντάκτης του *Central European Journal of Physics* (νυν *Open Physics*).

Ο Ιζόλντ Πουστίλνικ πέθανε στο Τάρτου σε ηλικία εβδομήντα ετών, μετά από ασθένεια μερικών μηνών, αφήνοντας πίσω του τη σύζυγό του Γκαλίνα και τους δύο γιους τους Σταν και Ντάβιντ, ο ένας εκ των οποίων είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ και ο άλλος στο Ισραήλ.

* Ο αστεροειδής **11832 Πουστίλνικ (Pustylnik)**, που ανακαλύφθηκε το 1984, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Ιζόλντ Πουστίλνικ (η ονοματοδοσία έγινε μετά τον θάνατο του αστρονόμου, το 2011).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο ιστότοπος του αστρονόμου στο Αστεροσκοπείο του Τάρτου
* Κατάλογος δημοσιεύσεων

Κατηγορία:Εσθονοί αστρονόμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου
Κατηγορία:Σοβιετικοί αστρονόμοι
Κατηγορία:Εσθονοί αστροφυσικοί
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Στέφανος Σπάρταλης

Ο **Στέφανος Σπάρταλης** (Χίος, 27 Ιουλίου 2006) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως φόργουορντ για τον Παπάγου, δανεικός από τον Ολυμπιακό.

Ο Σπάρταλης έχει αγωνιστεί με την εφηβική ομάδα του Ολυμπιακού, ενώ έχει υπάρξει και μέλος της Εθνικής Ελλάδος Κ16 αλλά και της Κ18.΄Εχει αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Κ16 το 2022 αλλά και στο Ευρωμπάσκετ 2024 με την εθνική Κ18. Τον Ιούνιο του 2025 ανακοίνωσε ότι από την επόμενη χρονιά θα αγωνίζεται με τη φανέλα του Πανεπιστημίου Μονμαουθ στο NCAA, το πανεπιστημιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ.

## Στατιστικά κανονικής διάρκειας

## Στατιστικά ευρωπαϊκών διοργανώσεων
[edit | edit source]

## Στατιστικά διεθνών οργανώσεων

## Παραπομπές


## Πηγές

* https://www.basket.gr/nat-teams-men-u18/
* https://www.olympiacosbc.gr/en/team-en/team-players-en/player/spartalis.html
* https://www.proballers.com/basketball/player/254924/stefanos-spartalis

Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Σταυρούλα Μίλη

Η **Σταυρούλα (Βούλα) Μίλη** είναι Ελληνίδα μοριακή βιολόγος που ερευνά τη ρύθμιση, τις λειτουργικές συνέπειες και τον τρόπο με τον οποίο τα RNA που βρίσκονται σε συγκεκριμένες περιοχές του κυττάρου σχετίζονται με την ανάπτυξη ή την εμφάνιση διαφόρων ασθενειών. Είναι ερευνήτρια  στο Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου (National Cancer Institute) των ΗΠΑ.

## Εκπαίδευση
Η Μίλη απέκτησε το πτυχίο της στη Βιολογία από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το διδακτορικό της στη βιοϊατρική επιστήμη από την Icahn School of Medicine at Mount Sinai, υπό την καθοδήγηση του Serafin Piñol-Roma. Η διδακτορική της διατριβή του 2003 είχε τίτλο «Ribonucleoprotein Complexes In Gene Expression: Remodeling Events And Common Components In Nuclear And Mitochondrial mRNA Maturation» (Σύμπλοκα ριβονουκλεοπρωτεϊνών στην έκφραση γονιδίων: Γεγονότα αναδιαμόρφωσης και κοινά συστατικά στην ωρίμανση του πυρηνικού και μιτοχονδριακού mRNA). Στη συνέχεια, ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια, εντάχθηκε σε εργαστήριο του πανεπιστημίου Γιέιλ και σε εργαστήριο του  Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια.

## Καριέρα και Έρευνα
Η Μίλη εντάχθηκε στο εργαστήριο κυτταρικής και μοριακής βιολογίας ως ερευνήτρια  στο Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου των ΗΠΑ  τον Σεπτέμβριο του 2012. Στόχος του εργαστηρίου της Μίλη είναι να κατανοήσει τη ρύθμιση, τις λειτουργικές συνέπειες και τις συσχετίσεις ασθενειών των τοπικά τοποθετημένων RNA.

## Πηγές

# NIH Intramural Research Program.
# Center for Cancer Research, NCI.
# PubMed Research Articles by Stavroula Mili.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι
Κατηγορία:Μοριακή βιολογία
Λεύκιος Νόνιος Ασπρένας (ύπατος το 6)

Ο **Λεύκιος Νόνιος Ασπρένας**, λατιν.: *Lucius Nonius Asprenas* (1ος αι. μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος sυγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου και του Τιβέριου. Ο Ασπρ'ενας διορίστηκε αντικαταστάτης ύπατοος για να αντικαταστήσει τον Λεύκιο Αρούντιο την 1η Ιουλίου 6 μ.Χ.

## Βιογραφία
Μέλος του *γένους* των Νονίων, ο Aσπρένας ήταν γιος του Λεύκιου Νόνιου Ασπρένα, στενού φίλου του αυτοκράτορα Αυγούστου, και της Κουινκτιλίας, αδελφής του Πόπλιου Κουινκτίλιου Βάρου.  Αδελφός του ήταν ο Σέξτος Νόνιος Κουινκτιλιανός, τακτικός ύπατος του έτους 8. 

Το 4 π.Χ. ο Νόνιος Ασπρένας υπηρέτησε ως στρατιωτικός τριβούνος στη Συρία υπό τον θείο του Βάρο.  Το 9 μ.Χ. ο Νόνιος Ασπρένας υπηρετούσε ως ύπατος απεσταλμένος στη Γερμανία και πάλι υπό τον Βάρο. Όταν ο Βάρος και οι λεγεώνες του χάθηκαν στη μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού, ο Ασπρένας διοικούσε δύο λεγεώνες στο Μογουντιάκον.  Ακούγοντας τα νέα της καταστροφής, οδήγησε τις δύο λεγεώνες του κάτω από τον ποταμό Ρήνο για να προστατεύσει τα χειμερινά στρατόπεδα, και να σώσει τους επιζώντες της μάχης. Ωστόσο, κατηγορήθηκε στη συνέχεια ότι υπεξαίρεσε την περιουσία των νεκρών αξιωματικών. 

Η κατηγορία δεν έβλαψε τη σταδιοδρομία του, καθώς το 14/15 μ.Χ., ο Νόνιος Ασπρένας κέρδισε στην κλήρωση και έγινε ανθύπατος (κυβερνήτης) της Αφρικής.  Ο ιστορικός Τάκιτος αναφέρει ότι όσο ήταν κυβερνήτης, στρατιώτες σκότωσαν τον Σεμπρώνιο Γράκχο, ο οποίος ζούσε τότε εξόριστος στα νησιά Κερκένα, τα οποία ήταν μέρος της επαρχίας του Ασπρένα. Ενώ ο Τάκιτος υπονοεί ότι οι στρατιώτες ενήργησαν κατόπιν εντολών του Τιβέριου, σημειώνει ότι μία εναλλακτική εκδοχή της ιστορίας αναφέρει, ότι στάλθηκαν από τον Ασπρένα «με την εξουσία του Τιβέριου, ο οποίος είχε μάταια ελπίσει ότι η ατιμία της δολοφονίας θα μπορούσε να μετατοπιστεί στον Ασπρένα». 

Μετά τη δίκη και την εκτέλεση του Γναίου Καλπούρνιου Πίσωνα το 20 μ.Χ., ο Ασπρένας ρώτησε στη Σύγκλητο γιατί ο Κλαύδιος δεν συμπεριλήφθηκε σε μία επίσημη ψήφο ευχαριστίας προς όσους επεδίωξαν τη δικαιοσύνη για το τέλος του Γερμανικού.  «Ήταν ένα διερευνητικό ερώτημα», γράφει η Μπάρμπαρα Λέβικ . Καταλήγει ότι «ο Ασπρένας δεν τόλμησε να προτείνει στην πραγματικότητα την τροποποίηση της ψήφου ευχαριστίας, επειδή δεν μπορούσε να είναι σίγουρος πόση υποστήριξη θα λάμβανε μία τέτοια αλλαγή, αλλά η ερώτησή του έδειξε μία σημαία».

## Οικογένεια
Ο Nόνιος Ασπρένας νυμφεύτηκε μία κόρη του Λεύκιου Καλπούρνιου Πίσωνα, την Καλπουρνία Πισωνίδα, και απέκτησαν τρεις γιους: τον Λεύκιο Νόνιο Ασπρένα, ύπατο το 29 μ.Χ., τον Πόπλιο Νόνιο Ασπρένα Καλπούρνιο Σεράνο, τακτικό ύπατο το 38, και τον Nόνιο Ασπρένα Καλπούρνιο Τορκουάτο. 

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Γάιος Βίβιος Ρούφος

Ο **Γάιος Βίβιος Ρούφος** (λατιν.: *Gaius Vivius Rufus)* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και ρήτορας, ο οποίος άκμασε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου.  

Διετέλεσε ύπατος το δεύτερο μισό του 16 μ.Χ. με συνάδελφό του, τον Γάιο Πομπόνιο Γραικίνο. Ο πρώτος στην οικογένειά του που απέκτησε ύπατο αξίωμα, ο Ρούφος ήταν νέος άνθρωπος, ένας από τους δέκα κατά τα πρώτα πέντε χρόνια της βασιλείας του Τιβέριου. 

Ο Ρόναλντ Σάυμ σημειώνει ότι και οι δύο επιγραφές, που μαρτυρούν την ύπαρξη της υπατείας του, παρουσιάζουν λανθασμένα το όνομά του. Στο *Μικροί Πίνακες του Άντιουμ*, το όνομά του εμφανίζεται ως "C. Vibius Libo". Ο Σάυμ εξηγεί ότι το άτομο που χάραξε αυτή την επιγραφή επανέλαβε κατά λάθος τη λέξη «Libo» από το όνομα στην παραπάνω γραμμή: L. Scribonius Libo. Το δεύτερο είναι στο *Πίνακες της Όστια*, όπου παρουσιάζεται ως «[C. Vibius] Rufinus». Σε αυτήν την περίπτωση, ο χαράκτης επηρεάστηκε από το όνομα στην επόμενη γραμμή, «C. Pomponius Graecinus». 

## Βιογραφία
Η οικογενειακή του καταγωγή είναι ασαφής. «Κάθε περιοχή της Ιταλίας ομολογεί τους Βιβίους της, συνήθως αγνώστους», γράφει ο Σάυμ.  

Ο Δίων Κάσσιος διασώζει δύο ανέκδοτα για τον Ρούφο. Ένα από αυτά είναι ότι απέκτησε τον θώκο, που κάποτε ανήκε στον Ιούλιο Καίσαρα. Η άλλη είναι ότι νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγο και χήρα του ρήτορα Μ. Τ. Κικέρωνα, Ποπλιλία. Μία επιγραφή που βρέθηκε κοντά στο Τούσκουλον κατονομάζει έναν απελεύθερο του παντρεμένου ζευγαριού, παρέχοντας περαιτέρω στοιχεία για τον γάμο τους: "M. Publilius Publiliae et C. Vibi Rufi l. Strato". Ο Σάυμ σημειώνει ότι η Ποπλιλία ήταν πλούσια και ότι ο γάμος για τον πλούτο ήταν συνηθισμένος στην εποχή τους παρέχοντας παραδείγματα σύγχρονα με τον Ρούφο και την Ποπλιλία. Αν και το *όνομα* του πατέρα της είναι γνωστό, ο Σάυμ σχολιάζει: «Είναι ίσως ατυχές, αλλά όχι μεγάλη απώλεια, το γεγονός ότι ο πλούσιος πατέρας της, ο Mάρκος, διέφυγε της ανακάλυψης». 

Μεταξύ της άγνωστης ημερομηνίας αυτού του γάμου και της θητείας του ως υπάτου, ο Ρούφος καθιερώθηκε ως ρήτορας: ο Σενέκας ο Νεότερος τον αναφέρει σχεδόν τριάντα φορές στα γραπτά του. Σύμφωνα με τον Σάυμ, «τα παρατιθέμενα δείγματα δείχνουν αμεσότητα και έλλειψη μεταφοράς, παραδοξότητας ή λεπτότητας». 

Όταν ο Ρούφος ανέλαβε τα καθήκοντα του υπάτου, ήταν ήδη ηλικιωμένος. Μία άλλη επιγραφή βεβαιώνει ότι, λίγα χρόνια αφότου παραιτήθηκε από το αξίωμα, ο Ρούφος διορίστηκε πρόεδρος των *επιμελητών για τις όχθες και τα κανάλια του [[Τίβερης|Τίβερη]]*, ενός από τους αξιωματούχους που ήταν υπεύθυνοι για τα δημόσια έργα εντός της πόλης, τη ρύθμιση του Τίβερη και τη συντήρηση του συστήματος αποχέτευσης της Ρώμης. Το συμβούλιο αυτό δημιουργήθηκε ως απάντηση σε μία σοβαρή πλημμύρα, που έγινε το έτος πριν από τη θητεία του Ρούφου ως υπάτου. Ο Ρόναλντ Σάυμ αναφέρει την πιθανότητα, αφού ολοκλήρωσε τα καθήκοντά του σε αυτό το συμβούλιο, ο Ρούφος να διορίστηκε επίσης *επιμελητής των υδάτων* μετά τον Γάιο Φοντέιο Καπίτωνα και πριν τον Μάρκο Κόκκιο Νέρβα. 

Ο Βίβιος Ρούφος και η Ποπλιλία είναι γνωστό ότι είχαν τουλάχιστον έναν γιο, τον Γάιο Βίβιο Ρουφίνο, ο οποίος έγινε ύπατος το έτος 21 είτε το 22.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Γάιος Βίβιος Μάρσος

Ο **Γάιος Βίβιος Μάρσος**, λατιν.: *Gaius Vibius Marsus*, τον οποίο ο Τάκιτος αποκαλεί "με παλαιές τιμές, σπουδές επιφανείς" (*vetustis honoribus studiisque illustris)*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Διετέλεσε ύπατος το 17 μ.Χ.

## Βιογραφία
Ο Γ. Βίβιος Μάρσος ήταν αντικαταστάτης ύπατος (consul suffectus) για το δεύτερο εξάμηνο του έτους 17, με συνάδελφό του τον Λεύκιο Βολούσειο Πρόκουλο.  Αναφέρθηκε για το έτος 19 ως ένα από τα πιο πιθανά άτομα, που θα αναλάμβαναν τη διακυβέρνηση της Συρίας,  αλλά η θέση κατέληξε να ανήκει στον Γναίο Σέντιο Σατουρνίνο.  Την ίδια χρονιά στάλθηκε να καλέσει τον Γναίο Καλπούρνιο Πίσωνα στη Ρώμη, για να δικαστεί. Το όνομά του εμφανίζεται ξανά το έτος 26 στις συζητήσεις της Συγκλήτου· και λίγο πριν το τέλος του Τιβέριου το 37 γλίτωσε οριακά τον θάνατό του, κατηγορούμενος ως ένας από τους συνεργούς της διαβόητης Αλβουκίλας. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, ήταν κυβερνήτης της Συρίας από το 42 έως το 44/45, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κλαύδιου. 

Το όνομα του «Γάιου Βίβιου Μάρσου», ανθυπάτου, εμφανίζεται σε πολλά νομίσματα της Ουτίκα στην Αφρική, που κόπηκαν κατά τη βασιλεία του Τιβέριου: πιθανότατα σχετίζονται με αυτόν τον Βίβιο Μάρσο. Φαίνεται πως επειδή απογοητεύτηκε που δεν απέκτησε την επαρχία της Συρίας κατά τη βασιλεία του Τιβέριου, μπορεί να διορίστηκε σε αυτήν της Αφρικής.

## Οικογένεια
Ο Μάρσος ήταν νυμφευμένος με μία γυναίκα ονόματι Λαιλία, και απέκτησαν μαζί μία κόρη ονόματι Βιβία Λαιλία, η οποία παντρεύτηκε τον Πόπλιο Πλαύτιο Πούλχερ. 

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ρωμαίων υπάτων

## Αναφορές

## Πηγές
* Smith, William, ed. (1870). "Marsus, Vibius". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 3. p. 962.

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Λούκιος Πομπώνιος Φλάκκος

Ο **Λούκιος Πομπώνιος Φλάκκος**, λατιν.: *Lucius Pomponius Flaccus* (πέθανε το 33) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος κατείχε διάφορες αυτοκρατορικές θέσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου. Διετέλεσε ύπατος το 17 μ.Χ. με συνάδελφό του τον Γάιο Καίλιο Ρούφο. 

Ο Φλάκκος ήταν αδελφός του Γάιου Πομπόνιου Γραικίνου, υπάτου το προηγούμενο έτος, το 16. Είτε αυτός είτε ο αδελφός του μπορεί να νυμφεύτηκε τη Βιστιλία, μητέρα της Μιλωνίας Καισωνίας, τη σύζυγο του Καλιγούλα, και είχε δύο γιους: τον Πόπλιο Πομπόνιο Σεκούνδο και τον Κόιντο Πομπόνιο Σεκούνδο.

## Βιογραφία
Η παλαιότερη αναφορά στον Φλάκκο γίνεται από τον ποιητή Π. Οβίδιο Ν., ο οποίος απηύθυνε ένα από τα πρώτα ποιήματα από *τις Επιστολές εκ Πόντου* στον Φλάκκο.  Ο Ρόναλντ Σάυμ χρονολογεί τα τρία πρώτα βιβλία των *Επιστολών εκ Πόντου* «πριν από το φθινόπωρο του 13».  Περισσότερες πληροφορίες για τον Φλάκκο προέρχονται από ένα ποίημα, που ο Οβίδιος απηύθυνε στον αδελφό του Γραικίνο: Ο Σάυμ χρησιμοποιεί τα στοιχεία αυτού του ποιήματος, για να υποστηρίξει ότι ο Φλάκκος ήταν *[[Λεγάτος (Αρχαία Ρώμη)|λεγάτος]]* ή βοηθός από το έτος 11 είτε από το 12 του Γάιου Ποππαίου Σαβίνου, τότε κυβερνήτη της Μοισίας. 

Αναφέρεται αρκετές φορές από τον Τάκιτο στα *[[Χρονικά (Τάκιτου)|Χρονικά]]* του. Η πρώτη φορά είναι στο έτος 16, μετά την επιτυχή δίωξη του Μάρκου Σκριβόνιου Λίβωνα για προδοσία, και την επακόλουθη αυτοκτονία του. Ο Φλάκκος υπέβαλε πρόταση στη Σύγκλητο να οριστούν ημέρες δημόσιας ευχαριστίας, για να τιμήσουν την ακύρωση αυτής της πράξης προδοσίας. 

Το επόμενο έτος ο Φλάκκος διορίστηκε κυβερνήτης της αυτοκρατορικής επαρχίας της Μοισίας. Εκεί, σύμφωνα με τον Σάυμ, επέδειξε την διπλωματική του τέχνη.  Ο Φλάκκος ξεγέλασε τον Ρησκούπορη Β΄, βασιλιά της Θράκης, ο οποίος είχε σκοτώσει τον ανιψιό του Κότυ Γ΄ και είχε καταλάβει τα εδάφη του. Ο Φλάκκος έπεισε τον Ρησκούπορη Β΄ να εγκαταλείψει το βασίλειό του, και να εισέλθει στη ρωμαϊκή επικράτεια. Εκεί περικυκλώθηκε από αυτό που αρχικά την περιγράφει ως «τιμητική φρουρά», αλλά σύντομα αποκαλύφθηκε ότι ήταν μία ομάδα στρατιωτών που τον κρατούσαν αιχμάλωτο. Ο Ρησκούπορις Β΄ συνοδεύτηκε στη Ρώμη, όπου δικάστηκε για τη δολοφονία τού ανιψιού του.  

Η θητεία του ως κυβερνήτη της Συρίας, από το έτος 32 έως το 33, αν και σύντομη, είναι το καλύτερα καταγεγραμμένο μέρος της ζωής του. Σύμφωνα με τον Σουητόνιο, ο Φλάκκος και ο Λεύκιος Καλπούρνιος Πίσων Καισωνίνος ενώθηκαν με τον Αυτοκράτορα Τιβέριο σε ένα συνδυασμένο γεύμα και ποτό, που διήρκεσε δύο ολόκληρες ημέρες και την ενδιάμεση νύχτα. Στο τέλος αυτής της ασυδοσίας, ο Τιβέριος διόρισε τον Φλάκκο κυβερνήτη της Συρίας και τον Πίσωνα έπαρχο της πόλης.  Ενώ ήταν κυβερνήτης, ο Φλάκκος παρείχε άσυλο στον Ηρώδη Αγρίππα Α΄ , ο οποίος είχε εκδιωχθεί από την Τετραρχία από τον βασιλιά Ηρώδη Αντίπα.  Ο Τάκιτος αναφέρει το τέλος του εν ενεργεία, τον επόμενο χρόνο. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Αύλος Λικίνιος Νέρβα Σιλανός

Ο **Αύλος Λικίνιος Νέρβας Σιλιανός**, λατιν.: *Aulus Licinius Nerva Silianus*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Ήταν ύπατος το 7 μ.Χ. ως συνάδελφος του Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Κρητικού Σιλανού.  Ο Σιλιανός γεννήθηκε ως ο δεύτερος από τους τρεις γιους του Πόπλιου Σίλιου Νέρβα, υπάτου το 20 π.Χ., και αργότερα υιοθετήθηκε από τον Αύλο Λικίνιο Νέρβα.  Ο Βελήιος Πατέρκουλος τον χαιρετίζει για *την πολύ απλότητά του (simplicissimus*. 

Ο Αυ. Λ. Ν. Σιλιανός ήταν μέλος των *[[Triumvir monetalis|τριών ανδρών του νομισματοκοπείου (tresviri monetalis)]]*, της πιο αναγνωρισμένης από τις τέσσερις επιτροπές που αποτελούν τους *[[Εικοσιέξι άνδρες|είκοσι άνδρες (vigintiviri]])*. Ο Λούκιος Βαλέριος Μεσάλα Βολήσος, ύπατος το 5 μ.Χ., ήταν ένα άλλο μέλος αυτού του συμβουλίου, ταυτόχρονα με τον Σιλιανό. Επειδή η συμμετοχή σε αυτό το συμβούλιο συνήθως δινόταν σε πατρίκιους, ο Ρόναλντ Σάυμ το θεωρεί αυτό ως απόδειξη ότι ο Σιλιανός ήταν μέλος αυτής της τάξης.  Ο Σιλιανός ήταν επίσης προσωπικός φίλος του Αυτοκράτορα Αυγούστου. Ο Σιλιανός συμμετείχε στην έναρξη του Βατονιακού Πολέμου στο Ιλλυρικό το έτος 6, για το οποίο του απονεμήθηκε ο τίτλος του υπάτου.  Σύμφωνα με τους Πίνακες της Πόλης των Σαλβίων (*Fasti Urbisalvienses)*, ο Σιλανός παραιτήθηκε από το αξίωμά του στις 30 Ιουνίου, και αντικαταστάθηκε από τον Λουκίλιο Λόγγο.  Ο Βελήιος λέει ότι ο Σιλιανός απεβίωσε χωρίς να αξιοποιήσει πλήρως τις δυνατότητές του, αλλά δεν δίνει λεπτομέρειες σχετικά με τον χρόνο ή την αιτία. 

Ο Aύλος Λικίνιος Νέρβα Σιλανός, ύπατος το 65, ήταν εγγονός του.

## Σημειώσεις

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Λουκίλιος Λόγγος

Ο **Λουκίλιος Λόγγος**, λατιν.: *Lucilius Longus*, ήταν Ρωμαίος πολιτικός και συγκλητικός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 1ο αιώνα.

## Βιογραφία
Ο Λουκίλιος Λόγγος (το όνομά του [praenomen] του είναι άγνωστο), ήταν νέος άνθρωπος (*homo novus)* και φίλος του Τιβέριου. Το 6 π.Χ. συνόδευσε τον Τιβέριο στην εκούσια εξορία του στη Ρόδο.

Την 1η Ιουλίου του 7 μ.Χ., ο Λουκίλιος έγινε ύπατος λόγω του θανάτου του τακτικού υπάτου Aύλου Λικίνιου Νέρβα Σιλανού. Κατείχε την υπατεία μαζί με τον Κόιντο Κιακίλιο Μέτελλο Κρητικό Σιλανό, ως συνάδελφό του.

Μετά το τέλος του το 23 μ.Χ., η Σύγκλητος τοποθέτησε ένα άγαλμα του Λουκίλιου Λόγγου στην Αγορά του Αυγούστου (Forum Augusti).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Κόιντος Σουλπίκιος Καμερίνος

Ο **Κόιντος Σουλπίκιος Καμερίνος**, λατιν.: *Quintus Sulpicius Camerinus,* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και ποιητής, ο οποίος υπηρέτησε ως ύπατος το 9 μ.Χ. ως συνάδελφος του Γάιου Ποππαίου Σαβίνου. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για το ποίημά του για την κατάληψη της Τροίας από τον Ηρακλή.  Ο Οβίδιος έγραψε γι' αυτόν στο *Αναφορές στον Πόντο*. Ήταν μέλος του *γένους των Σουλπικίων*.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Γάιος Ιούνιος Σιλανός

Ο **Γάιος Ιούνιος Σιλανός** () ήταν Ρωμαίος Συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου και του Τιβέριου. Ανέλαβε το αξίωμα του Ρωμαίου υπάτου το 10 μ.Χ. ως συνάδελφος του Πόπλιου Κορνήλιου Δολαβέλλα.  Για την περίοδο 20/21, η κλήρωση τον επέλεξε ως ανθύπατο της Ασίας.  Ωστόσο, κατά την επιστροφή του στη Ρώμη το 22, κατηγορήθηκε για κακοδιοίκηση (ανάρμοστη συμπεριφορά).  Σε αυτό το υποτιθέμενο έγκλημα οι κατήγοροί του στη Σύγκλητο πρόσθεσαν τις κατηγορίες της προδοσίας (*majestas*) και της ιεροσυλίας στη θεότητα του Αυγούστου. 

Ο Τάκιτος υποστηρίζει ότι η κατηγορία της προδοσίας προστέθηκε στις κατηγορίες του, για να αποτρέψει τους φίλους του Σιλανού από το να τον υπερασπιστούν. Ο Σιλανός, εγκαταλελειμμένος από τους φίλους του και χωρίς εμπειρία στην υπεράσπιση, εγκατέλειψε την υπεράσπισή του.  Προτάθηκε να κηρυχθεί εκτός νόμου και να εξοριστεί στο νησί της Γυάρου, αλλά ο Τιβέριος άλλαξε τον τόπο εξορίας του στο λιγότερα αφιλόξενο νησί της Κύνθου, όπου η αδελφή του Τορκουάτα είχε παρακαλέσει να είναι ο τόπος τιμωρίας του. 

Ήταν πατέρας, είτε αδελφός: του Αππίου Ιούνιου Σιλανού, υπάτου το 28, του Δέκιμου Ιούνιου Σιλανού, ο οποίος είχε σχέση με την Ιουλία τη Νεότερη, και του Mάρκου Ιούνιου Σιλανού, αντικαταστάτη υπάτου (*consul suffectus)* το 15.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Σέξτος Νόνιος Κουινκτιλιανός (ύπατος το 8)

Ο **Σάξτος Νόνιος Κουινκτιλιανός** (, άκμασε τον 1ο αι. μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός. Διορίστηκε ύπατος το 8 μ.Χ. ως συνάδελφος του Μάρκου Φούριου Κάμιλλου.

## Βιογραφία
Ο Νόνιος Κουινκτιλιανός ήταν πιθανώς γιος του Λεύκιου Νόνιου Ασπρένα, ο οποίος ήταν γιος του υπάτου του 36 π.Χ., και της Κουινκτίλας, η οποία ήταν αδελφή του Πόπλιου Κουνκτιλίου Βάρου (ο οποίος απεβίωσε στη μάχη του Τευτοβούργου Δρυμού).   Έχει επίσης διατυπωθεί η υπόθεση, ότι μπορεί να ήταν φυσικός γιος του Πόπλιου Κουινκτίλιου Βάρου, και ο οποίος κάποια στιγμή υιοθετήθηκε από τον κουνιάδο του Λεύκιο Νόνιο Ασπρένα.  Αν ναι, θα μπορούσε να ήταν γιος της συζύγου του Βάρου, Βιψανίας.

Το 6 π.Χ. ο Σ. Νόνιος Κουινκτιλιανός ήταν ένας των *[[Triumvir monetalis|τριών ανδρών του νομισματοκοπείου]]* (triumvir monetalis). Το 4 π.Χ. συνόδευσε τον Βάρο στη Συρία, πιθανώς ως ένας από τους στρατιωτικούς τριβούνους.  Η «εκλογή» του ως Ρωμαίου υπάτου το 8 μ.Χ. πραγματοποιήθηκε υπό ασυνήθιστες συνθήκες, καθώς οι εκλογές το 7 μ.Χ. για τους αξιωματούχους του επόμενου έτους ήταν τόσο αμφιλεγόμενες, που ο Αυτοκράτορας Αύγουστος αναγκάστηκε να τους διορίσει ο ίδιος, με τον Αύγουστο να επιλέγει τον Νόνιο Κουινκτιλιανό ως έναν από τους υπάτους.  Στη συνέχεια διορίστηκε ανθύπατος (κυβερνήτης) της Ασίας, υπηρετώντας το 16/17 μ.Χ. 

Ο Νόνιος Κουικτιλιανός νυμφεύτηκε τη Σωσία, κόρη του Γάιου Σώσιου, του υπάτου του 32 π.Χ., και απέκτησαν τουλάχιστον δύο γιους, τον Σέξτο Νόνιο Κουικτιλιανό, τον αντικαταστάτη ύπατο του 38 μ.Χ.  και τον Λεύκιο Νόνιο Κουικτιλιανό. 

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ρωμαίων υπάτων

## Παραπομπές


## Πηγές

*  
*  
*  

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Γάιος Πομπώνιος Γραικίνος

Ο **Γάιος (ή Πόπλιος) Πομπόνιος Γραικίνος**, λατιν.: *Gaius (ή Publius) Pomponius Graecinus,* ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που ήταν ύπατος το 16 μ.Χ. ως συνάδελφος του Γάιου Βίβιου Ρούφου.  Ήταν πιθανώς ένας *νέος άνθρωπος* (novus homo) που προήχθη στη Σύγκλητο από τον Αύγουστο. Ήταν φίλος και προστάτης του ποιητή Οβίδιου, ο οποίος του απηύθυνε τρεις επιστολές από το έργο του *Eπιστολές εκ του Πόντου* (Εpistulae ex Ponto) γύρω στο 10 μ.Χ. 

Νυμφεύτηκε την Ασινία, κόρη της Βιψανίας Αγριππίνας και του Γάιου Ασίνιου Γάλλου Σαλονίνου. Η Πομπονία Γραικίνα, σύζυγος του Αύλου Πλαύτιου, ήταν πιθανώς κόρη ή εγγονή του από την Aσινία. Αυτός, ή ο αδελφός του, Λούκιος Πομπώνιος Φλάκκος, ο οποίος ήταν ύπατος το 17 και αργότερα αυτοκρατορικός στη Συρία κυβερνήτης το 35, μπορεί να νυμφεύτηκε τη Βιστιλία (μητέρα της αυτοκράτειρας Mιλωνίας Καισωνίας) και είχε δύο γιους: τον Πόπλιο Πομπόνιο Σεκούνδο και τον Κόιντο Πομπόνιο Σεκούνδο.

## Δείτε επίσης
* γένος Πομπονίων

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Pomponius Graecinus[usurped] from Smith's Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology[usurped]
* Augustus and the Senatorial Order

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ιούλιος Σακροβίρ

Ο **Ιούλιος Σακροβίρ**, λατιν.: *Julius Sacrovir,* ήταν μέλος του γένους των Ιουλίων. Μαζί με τον Ιούλιο Φλώρο, ηγέτη των Τρεβέρων, ηγήθηκε της φυλής των Αιδούων στη Γαλατία σε μία επανάσταση εναντίον των Ρωμαίων.  Αφού ηττήθηκε στη μάχη, ο Σακροβίρ κατέφυγε και σκοτώθηκε στο Αυγουστόδουνον.

## Γαλατική Εξέγερση
Ο Σακροβίρ, ο Φλώρος και άλλοι Γαλάτες επαναστάτησαν εναντίον των Ρωμαίων το 21 μ.Χ., λόγω των απαγορεύσεων του Γαλατικού δρυϊδισμού και της χρεοκοπίας των γαλατικών ευγενών μέσω μεγάλων δημεύσεων πλούτου.    Το σχέδιό τους ήταν να χρησιμοποιήσουν τον Φλώρο για να ξεσηκώσουν τους Βέλγους, ενώ ο Σακροβίρ να ξεσηκώσει τους υπόλοιπους Γαλάτες.  Ο Φλώρος ξεκίνησε τον πόλεμο συγκροτώντας ένα σύνταγμα ιππέων Τρεβίρων, το οποίο θα χρησιμοποιούσε για να σφαγιάσει Ρωμαίους εμπόρους. Ο στρατός του συνάντησε τον Ιούλιο Ινδό στο Δάσος των Αρδεννών· κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης ο Φλώρος σκοτώθηκε. Στην αρχή ο Σακροβίρ ήθελε να προσποιηθεί ότι είχε συνάψει συμμαχία με τους Ρωμαίους. Αυτό τον οδήγησε στην μάχη εναντίον των Γαλατών. Ο Σακροβίρ αργότερα θα συγκέντρωνε έναν στρατό περίπου 50.000 ανδρών για να ανακαταλάβει την πόλη Αυγουστόδουνον, η οποία ήταν η πρωτεύουσα της φυλής του. Σε απάντηση, ο Ρωμαίος στρατηγός Ακίλιος Αβίολα συγκέντρωσε μία κοόρτη εξακοσίων στρατιωτών, και πήγε να υποτάξει τους Γαλάτες. Είχε επιτυχία σε αρκετές επαρχίες. Ένας άλλος διοικητής ονόματι Βισέλιος Βάρων κατέστειλε μία εξέγερση στην Τουρ. Ο Γάιος Σίλιος, ο οποίος ήταν αξιωματικός στη Λεγεώνα Ι Γερμανική, ήταν ο στρατηγός που νίκησε τον Ιούλιο στη μάχη.  Στη συνέχεια ο Σακροβίρ κατέφυγε στο Αυγουστόδουνον, όπου αργότερα βρέθηκε και σκοτώθηκε.    Η ήττα του Ιουλίου Σακροβίρ τιμήθηκε με μία θριαμβευτική αψίδα .   

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι επαναστάτες