open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μπισκοτάνθρωπος

μικρογραφία|Μπισκοτάνθρωποι
Μια από τις χαρακτηριστικές εορταστικές εικόνες είναι αυτή του **«Μπισκοτάνθρωπου»** (*[[:en:Gingerbread_man|Gingerbread man]]*). Η ανθρώπινη φιγούρα που μοιάζει με μικρού αγοριού παίρνει πολλές μορφές και μπορεί να γίνει μπισκότο, ζωγραφιά, στολίδι, παιχνίδι.

Το όνομα Gingerbread man το οφείλει στο αρωματικό τζίντζερ. Στη συνέχεια προστέθηκαν στη ζύμη κανέλα, μπαχαρικά και μέλι, που του έδωσαν εορταστική υπόσταση. Ο Μπισκοτάνθρωπος μπορεί να παραμείνει χωρίς διακόσμηση, αλλά η συνηθισμένη του παρουσία είναι αυτή με διακόσμηση από χρωματιστό γλάσο για τις λεπτομέρειες (κασκόλ, κουμπιά, μανίκια, μπατζάκια).

Συνταγή για την παρασκευή μπισκοτανθρώπων: 

Η ζύμη με τζίντζερ για την παρασκευή μπισκοτάνθρωπων εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 16ο αιώνα. Η Νυρεμβέργη, όπου τον 17ο αιώνα εξειδικευμένοι αρτοποιοί παρασκεύαζαν τα συγκεκριμένα μπισκότα σαν αληθινά έργα τέχνης, έγινε το κέντρο του gingerbread. Διαδόθηκαν όμως όταν ξεκίνησαν να παρουσιάζουν ήρωες από το παραμύθι «Χαίνσελ και Γκρέτελ» των αδελφών Γκριμ. Ο Μπισκοτάνθρωπος εμφανίζεται και στην αυλή της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, όταν η ίδια διέταξε να παρασκευαστούν από ζύμη τζίντζερ τα ομοιώματα των αυλικών της.

Στην Ελλάδα ο Μπισκοτάνθρωπος δεν έχει τόση εκτίμηση σε σχέση με τα παραδοσιακά γλυκίσματα, μελομακάρονα, κουραμπιέδες και δίπλες.

Υπάρχει ένα παραμύθι για τον Μπισκοτάνθρωπο που περιγράφει τις περιπέτειες ενός ζωντανού μπισκότου-αγοριού, που το έφτιαξε μια γιαγιά σε ένα χωριό:

«Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι και η γιαγιά μια μέρα αποφάσισε να φτιάξει ένα μπισκότο σε σχήμα μικρού παιδιού. Μόλις το μπισκότο ψήθηκε και η γιαγιά το στόλισε, σαν να ξύπνησε από λήθαργο, άρχισε να τρέχει και πηδώντας από το παράθυρο άρχισε να φωνάζει «Μη με τρως». Το ηλικιωμένο ζευγάρι κυνήγησε το μπισκοτένιο αγόρι, αλλά δεν κατάφερε να το πιάσει. Στο δρόμο το μπισκοτανθρωπάκι συνάντησε ένα πεινασμένο γουρούνι που κυνηγώντας το του φώναξε: «Σταμάτα να σε φάω». Το ανθρωπάκι ανέπτυξε ταχύτητα και του ξέφυγε. Στη συνέχεια συνάντησε μια πεινασμένη αγελάδα και μετά ένα πεινασμένο άλογο που και τα δύο ζώα του φώναζαν: «Σταμάτα! Θέλω να σε φάω». Το μπισκοτοανθρωπάκι έτρεχε ακόμη πιο γρήγορα, ώσπου έφτασε μπροστά σε ένα ποτάμι. Κατάλαβε τότε ότι δεν μπορούσε να κολυμπήσει για να περάσει απέναντι, καθ' ότι θα μούλιαζε και θα πέθαινε. Μια πονηρή αλεπού που ήθελε να το φάει προσποιούμενη την καλόψυχη και την ευγενική προσφέρθηκε να το βάλει στο κεφάλι της για να διασχίσουν μαζί το ποτάμι ώστε να μη βραχεί. Φτάνοντας στην απέναντι όχθη η αλεπού πραγματοποίησε το σχέδιό της: Με ένα τίναγμα του κεφαλιού της πετάχτηκε ψηλά το μπισκοτανθρωπάκι καταλήγοντας στο στόμα της».(The Gingerbread Man Story - Bedtime Stories - Fairy Tales)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γλυκά
Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα
Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα
Μπαρντά (νησί)

Η **Μπαρντά** είναι νησίδα της Λιβύης. Βρίσκεται απέναντι από βορειοανατολικά παράλια της χώρας, 500 χιλιόμετρα ανατολικά της Βεγγάζης στην ιστορική περιοχή της Κυρηναϊκής και στα νότια της Γαύδου. Έχει έκταση 0,14 τ.χλμ.. Είναι ακατοίκητη αλλά λόγω της ομορφιάς της δέχεται συχνά επισκέψεις από ιδιωτικά σκάφη τα καλοκαίρια.

## Ιστορία
Πιθανότατα ταυτίζεται με το νησί **Πλατέα** της αρχαιότητας, όπου σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ίδρυσε αποικία ο Θηραίος Βάττος τον 7ο αιώνα π.Χ., η οποία ωστόσο δεν ευδοκίμησε και εγκαταλήφθηκε επειδή δεν υπήρχε εύφορη γη. Τελικά ο Βάττος ίδρυσε λίγο καιρό αργότερα, το 630 π.Χ. την Κυρήνη στα λιβυκά παράλια δυτικά της Μπαρντά.

## Γεωγραφία
Το έδαφος της Μπαρντά είναι επίπεδο και έχει βραχώδεις ακτές με σπηλιές. Έχει αμεληταία, κυρίως θαμνώδη βλάστηση. Έχει μέγιστο υψόμετρο 10 μέτρα.
 
## Κλίμα
Στο νησί επικρατεί το ημίξερο κλίμα της περιοχής. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 22&#x20;°C. Ο θερμότερος μήνας είναι ο Ιούλιος, όποτε η μέση θερμοκρασία είναι 30&#x20;°C και ο ψυχρότερος είναι ο Ιανουάριος, με 13&#x20;°C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 319 mm. Ο βροχερότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος, με μέση βροχόπτωση 80 mm και ο πιο ξηρός είναι ο Ιούνιος, με 1 mm βροχής.

## Παραπομπές


## Πηγές

Κατηγορία:Νησίδες της Λιβύης
Σιτάρια της Αγίας Βαρβάρας

thumb|Σιτάρι της Αγίας Βαρβάρας.
Τα **σιτάρια της [[Αγία Βαρβάρα (μεγαλομάρτυς)|Αγίας Βαρβάρας]]** αποτελούν μέρος των προβηγκιανών παραδόσεων, οι οποίες αποτελούν παγανιστική κληρονομιά, ενώ είναι σε χρήση κατά την περίοδο των Χριστουγέννων.

## Ιστορία
Αρχικά, οι αρχαίοι πληθυσμοί της ευρύτερης περιοχής φοβούνταν σε τέτοιο βαθμό τον αφανισμό της ημέρας, λόγω της σταδιακής ελάττωσης της διάρκειάς της, ώστε φοβούνταν, επίσης, πως η τροφοδότρια γη δεν θα ξεκινούσε νέο κύκλο παραγωγής και πως θα "ξεχνούσε" πώς να φυτρώνει εκ νέου. Επιπλέον, καθώς η μελέτη τους είχε οδηγήσει στο συμπέρασμα πως, προς το μέσον του Δεκεμβρίου, η διάρκεια της ημέρας ξεκινούσε εκ νέου να αυξάνεται, εκμεταλλεύονταν το γεγονός αυτό προκειμένου να φυτέψουν γαβάθες σπόρους διαφορετικών ειδών, οι οποίοι, όταν είχαν αναπτυχθεί επαρκώς, φυτεύονταν εκ νέου στην είσοδο των αγρών, ώστε να αποτελούν παράδειγμα για τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε οι γαίες να ανανεώνονται.

Στην συνέχεια, η Καθολική Εκκλησία, χρησιμοποίησε εκ νέου την συγκεκριμένη παγανιστική παράδοση. 

## Παράδοση

Στις 4 Δεκεμβρίου, ημέρα εορτής της Αγίας Βαρβάρας, η παράδοση θέλει να φυτεύονται, μέσα σε τρεις μικρές κούπες, σπόροι σιταριού προερχόμενοι από την αμέσως προηγούμενη συγκομιδή, οι οποίοι φυλάσσονται για την σπορά της επόμενης εποχής, προκειμένου αυτοί να φυτευθούν. Η χρήση φακών και ρεβιθιών είναι επίσης αποδεκτή. Η λαϊκή παράδοση συνδέει με το έθιμο αυτό το γνωμικό « *Quan lo blat vèn ben, tot vèn ben !* »: Όταν το σιτάρι είναι καλά, όλα είναι καλά! («Σιτάρι καλά φυτεμένο, σημαίνει ευημερία για όλο το έτος»). Η συγκεκριμένη παράδοση φέρεται να ανάγεται στην ρωμαϊκή περίοδο.

Οι συγκεκριμένες μικρές κούπες, οι οποίες αναπαριστούν την Αγία Τριάδα, αποτελούν, στην συνέχεια, μέρος της διακόσμησης του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, την νύχτα της 24ης Δεκεμβρίου, κατά την διάρκεια του μεγάλου δείπνου. Στις 25 Δεκεμβρίου, η οικοδέσποινα διακοσμεί τα συγκεκριμένα σιτάρια με κίτρινες και κόκκινες κορδέλες. Μετά τις 26 Δεκεμβρίου, οι μικρές κούπες τοποθετούνται πλησίον της φάτνης, και αυτό έως τα Θεοφάνια. Τότε, τα σιτάρια φυτεύονται στην γη.

Αξίζει να σημειωθεί, επίσης, πως στην Ελλάδα, το βράδυ της 4ης Δεκεμβρίου, το σιτάρι της Αγίας Βαρβάρας αποτελεί, επίσης, αντικείμενο εορτασμού, κυρίως στις εκκλησίες της Κεφαλλονιάς, όπου και ευλογείται σούπα από σιτάρι.

## Δείτε επίσης
*Προβηγκικές παραδόσεις

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Παράδοση του σιταριού της Αγίας Βαρβάρας 

Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις στην Προβηγκία
Κοένρεντ της Νορθουμβρίας

Ο **Κοένρεντ της Νορθουμβρίας** (*Coenred*, πέθανε το 718) βασιλιάς της Νορθουμβρίας (716 - 718) ήταν διάδοχος του Όσρεντ της Νορθουμβρίας, ο συγγραφέας Ιωάννης του Φορντάν αναφέρει ότι ο Κοένρεντ ήταν ο δολοφόνος του. Ανήκε σε δευτερεύοντα κλάδο του βασιλικού Οίκου της Βερνικίας, μακρινός πρόγονος του ήταν ο Ίδα της  Βερνικίας, ο Κοένρεντ ήταν ο πρώτος από τον κλάδο του που βασίλευσε στην Νορθουμβρία. Τα *Χρονικά του Ούλστερ* καταγράφουν τον θάνατο του Κάθγουιν βασιλιά των Σαξόνων (718), τον συσχετίζουν πιθανότατα με τον Κοένρεντ.
Ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπορρι περιγράφει τον Κοένρεντ ότι ανήκε στην *"ίδια πάστα με τον Όσρεντ"* δηλαδή φιλόδοξος, σκληρός, ενεργητικός και πολεμοχαρής. Ο τρόπος θανάτου του είναι άγνωστος, τον διαδέχθηκε ο Όσρικ της Νορθουμβρίας αδελφός του Όσρεντ και εκείνον με την σειρά του διαδέχθηκε ο Κέολγουλφ της Νορθουμβρίας αδελφός του Κοένρεντ.  

## Παραπομπές


## Πηγές
*Higham, N.J., The Kingdom of Northumbria AD 350-1100. Stroud: Sutton, 1993. 
*Marsden, J., Northanhymbre Saga: The History of the Anglo-Saxon Kings of Northumbria. London: Cathie, 1992. 
*Plummer, Charles, Venerabilis Baedae Opera Historica. Volume 2. Oxford: Clarendon Press, 1896, page 340.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Κοένρεντ 

Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας
Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
Ρέτζιναλντ Λήπερ

**Σερ Ρέτζιναλντ «Ρεξ» Γουίλντιγκ Άλλεν Λήπερ** GBE KCMG (25 Μαρτίου 1888 – 2 Φεβρουαρίου 1968) ήταν Βρετανός δημόσιος υπάλληλος και διπλωμάτης. Ήταν ο ιδρυτής του Βρετανικού Συμβουλίου.

Ο Λήπερ ήταν ο Βρετανός πρέσβης στην ελληνική κυβέρνηση το 1943-46 (σε εξορία στο Κάιρο μέχρι τον Οκτώβριο του 1944). Έπαιξε κρίσιμο ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα το 1944, ειδικά στην υποστήριξη της ελληνικής μοναρχίας στο πρόσωπο του Βασιλιά Γεωργίου Β΄ της Ελλάδας. Μετά την απελευθέρωση, ο Λήπερ συνέχισε να αποτελεί μια από τις κύριες επιρροές κατά τη διάρκεια της θητείας του, η οποία περιελάμβανε τα πρώτα στάδια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ιωάννης Β΄ του Σαλόν-Αρλαί

Ο **Ιωάννης Β΄**, γαλλ. Jean ΙΙ (1312 - 25 Φεβρουαρίου 1362) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύριος του Αρλαί.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Ούγου Α΄ κυρίου του Αρλαί και της Βεατρίκης, κόρης του Ουμβέρτου Α΄ κυρίου του Λα Τουρ-ντυ-Πεν.

Το 1322 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Η Βεατρίκη ήταν κόρη της Άννας κόμισσας του Βιενουά (περιοχής με έμβλημα το δελφίνι).

Απεβίωσε το 1362 σε ηλικία 50 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα πριν το 1332 τη Μαργαρίτα των Μέλλο, κόρη του Ντρε Δ΄ κυρίου του Σατώ-Σινόν & του Σαιντ-Ερμίν και είχε τέκνα:
* Ιωάννης απεβ. 1360, κύριος του Ωμπερίβ.
* Ούγος Β΄ 1334-1388, κύριος του Αρλαί.
* Λουδοβίκος Α΄ 1337-1366, κύριος του Αργκέλ & Τσουζώ.

Έπειτα το 1361 έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία, κόρη τού Αμεδαίου Γ΄ κόμη της Γενεύης.

## Πρόγονοι


## Πηγές
* Philippe Le Bel et la Noblesse Franc-Comtoise, Frantz Funck-Brentano, Bibliothèque de l’École des chartes, Vol. 49 (1888), 9.

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Όσρικ της Νορθουμβρίας

Ο **Όσρικ της Νορθουμβρίας** (*Osric*, πέθανε στις 9 Μαΐου 729) βασιλιάς της Νορθουμβρίας (718 - 729) ήταν διάδοχος του Κοένρεντ της Νορθουμβρίας. Ο Συμεών του Νταρχάμ τον καταγράφει σαν γιο του Άλντφριθ της Νορθουμβρίας συνεπώς ήταν αδελφός ή ετεροθαλής αδελφός του Όσρεντ της Νορθουμβρίας, μια εναλλακτική λύση από πηγές τον αναφέρει σαν γιο του Άλφριθ δηλαδή πρώτο ξάδελφος του Όσρεντ.
Ο Βέδας αναφέρει ελάχιστα γεγονότα σχετικά με τον Όσρικ, το μοναδικό γεγονός που καταγράφει ήταν η εμφάνιση κομητών την περίοδο του θανάτου του σαν ένδειξη της ασθένειας του βασιλιά. Ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι αντίστοιχα επαινεί τον Όσρικ για την απόφαση του να ορίσει διάδοχο του τον αδελφό του Κοένρεντ Κέολγουλφ της Νορθουμβρίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Higham, N.J., The Kingdom of Northumbria AD 350-1100. Stroud: Sutton, 1993. 
*Marsden, J., Northanhymbre Saga: The History of the Anglo-Saxon Kings of Northumbria. London: Cathie, 1992.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Όσρικ

Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας
Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
Τρίτη Ρώμη (Μόσχα)

Η **Τρίτη Ρώμη** (ρωσικά: Третий Рим), ονομασία που δίνεται στη Μόσχα μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως είναι η υποτιθέμενη διάδοχος της κληρονομιάς της αρχαίας Ρώμης (η «πρώτη Ρώμη»). Δεύτερη Ρώμη είναι η ονομασία που αναφέρεται συνήθως για την Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που ονομαζόταν επισήμως «Νέα Ρώμη» ή ένας από τους υποτιθέμενους διαδόχους της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπως τα Παπικά Κράτη και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Την ονομασία "Τρίτη Ρώμη" απέκτησε η Μόσχα μετά το γάμο του Τσάρου Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας με την ανηψιά του νεκρού Βυζαντινού αυτοκράτορα Ζωή Σοφία Παλαιολογίνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Μόσχας
Ούγος Β΄ του Σαλόν-Αρλαί

Ο **Ούγος Β΄**, γαλλ. Hugo II (1334 - 1388) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύριος του Αρλαί.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ κυρίου τού Αρλαί και της Μαργαρίτας των Μέλλο, κόρης του Ντρε Δ΄ κυρίου του Σατώ-Σινόν & Σαντ-Ερμίν.

Το 1388 απεβίωσε σε ηλικία 54 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο γιος τού αδελφού του Λουδοβίκου Α΄, ο Ιωάννης Γ΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1363 τη Λευκή κυρία του Φροντεναί, κόρη τού Αμεδαίου Γ΄ κόμη της Γενεύης· δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Philippe Le Bel et la Noblesse Franc-Comtoise, Frantz Funck-Brentano, Bibliothèque de l’École des chartes, Vol. 49 (1888), 9.

Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Λουδοβίκος Α΄ του Σαλόν-Αρλαί

Ο **Λουδοβίκος Α΄**, γαλλ. Louis I (1337 - 1366) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύριος του Αργκέλ & Τσιουζώ.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Β΄ κυρίου του Αρλαί και της Μαργαρίτας των Μέλλο, κόρης του Ντρε Δ΄ κυρίου του Σατώ-Σινόν & Σαιντ-Ερμίν.

Το 1362 διαδέχθηκε τον πατέρα του με τον αδελφό του: ο Ούγος Β΄ έλαβε το Αρλαί και ο Λουδοβίκος Α΄ την κυριότητα του Αργκέλ (Arguel) & Τσιουζώ (Ciuseaux).

Συμμετείχε στη Σταυροφορία του 1366, που οργάνωσε ο Αμεδαίος ΣΤ΄ κόμης της Σαβοΐας για να συνδράμει τον 2ο εξάδελφό του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Απεβίωσε κοντά στη Μεσημβρία. Το 1388 απεβίωσε ο Ούγος Β΄ άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκου Α΄, ο Ιωάννης Γ΄ ως κύριος του Αρλαί.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Βιεν, κόρη του Φιλίππου κυρίου του Πυμόν και είχε τέκνο:
* Ιωάννης Γ΄ απεβ. 1418, κύριος του Αρλαί.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Philippe Le Bel et la Noblesse Franc-Comtoise, Frantz Funck-Brentano, Bibliothèque de l’École des chartes, Vol. 49 (1888), 9.

Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Ιωάννης Γ΄ του Σαλόν-Αρλαί

Ο **Ιωάννης Γ΄**, γαλλ. *Jean III* (απεβ. 1418) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύριος του Αρλαί.

## Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Λουδοβίκου Α΄ κυρίου του Αργκέλ και της Μαργαρίτας των Βιεν, κόρης του Φιλίππου κυρίου του Πυμόν. Ο πατέρας του απεβίωσε στη Μεσημβρία, στη Σταυροφορία του Αμεδαίου ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας υπέρ του 2ου εξαδέλφου του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Το 1388 απεβίωσε ο Ούγος Β΄ κύριος του Αρλαί και επειδή ο νεότερος αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ είχε τελευτήσει από το 1366, τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης Γ΄ ως κύριος του Αρλαί.

Με το γάμο του με τη Μαρία πριγκίπισσα της Οράγγης, έγινε πρίγκιπας της Οράγγης συζυγικώ δικαιώματι (jure auxoris) και το πριγκιπάτο περιήλθε στον Οίκο του. Το 1418 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Β΄ ως πρίγκιπας της Οράγγης.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία των Μπω, κόρη και κληρονόμο του Ραϋμόνδου Ε΄ πρίγκιπα της Οράγγης, και είχε τέκνο:
* Λουδοβίκος Β΄ κύριος του Αρλαί και πρίγκιπας της Οράγγης.
* Ιωάννης απεβ. 1462, κύριος του Βιτώ.
* Ούγος απεβ. 1426, κύριος του Κυζώ.
* Αλίκη απεβ. 1457, κυρία του Μπυσύ.
* Μαρία απεβ. 1465, κυρία του Σερλιέ.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


## Πηγές
* Frédéric Barbey, Louis de Chalon, Prince d'Orange, in the series Mémoires et documents publiés par la Société d'histoire de la Suisse romande, 2nd series, vol. XIII, Lausanne, Librairie Payot, 1926
* J.K.H. de Roo van Alderwerelt: De voorgeschiedenis van het wapen gevoerd door de eerste prins van Orange uit het geslacht van de graven van Nassau, in: Jaarboek van het Centraal Bureau voor Genealogie, part XXV, 1971

Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Λεύκα Βομβοκούς Αιτωλοακαρνανίας

Η **Λεύκα Βομβοκούς** είναι ημιορεινός οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 340 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Βασίλειο, τη Βομβοκού, τα Μάρμαρα και τη Μονή Αγίου Ιωάννου συναποτελούν την Τοπική κοινότητα Βομβοκούς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 37 κάτοικους. Το χωριό βρίσκεται ΒΔ. της Ναυπάκτου, σε απόσταση 7,5 χλμ από αυτήν και ΝΔ. της Βομβοκούς (5 χλμ.). Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Βομβοκούς, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Λουδοβίκος Β΄ του Σαλόν-Αρλαί

Ο **Λουδοβίκος Β΄** ο *καλός*, γαλλ. Louis II le bon (π. 1388 - 3 Δεκεμβρίου 1463) ήταν κύριος του Αρλαί και πρίγκιπας της Οράγγης (1418-63).

## Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ιωάννη Γ΄ κυρίου του Αρλαί και της Μαρίας των Μπω, κόρης και κληρονόμου του Ραϋμόνδου Ε΄ πρίγκιπα της Οράγγης.

Ήταν πολύ φιλόδοξος: προσπάθησε να αποκτήσει την κομητεία του Βιενουά (με έμβλημα το δελφίνι) αλλά δεν επέτυχε. Κατάφερε όμως να επεκτείνει την επικράτειά του προς τα ανατολικά, στο Νεσατέλ και τη Λωζάννη. Στην προσπάθειά του αυτή έδειχνε υποτέλεια πότε στον βασιλιά της Γαλλίας και πότε στον βασιλιά της Γερμανίας ή της Βουργουνδίας: στο τέλος κανείς δεν τον εμπιστευόταν.

Στη διαμάχη του Ιωάννη Δ΄ δούκα της Βραβάντης έναντι της συζύγου του Ζακελίν, ο Φίλιππος Γ΄ δούκας της Βουργουνδίας έστειλε το 1425 στρατό -για να υποστηρίξει τον εξάδελφό του Ιωάννη Δ΄- με αρχηγό τον Λουδοβίκο Β΄.

Διεκδικούσε την κομητεία της Γενεύης, ως κληρονομία της μητέρας του Μαρίας, κόρης της Ιωάννας της Γενεύης. Πάντως δεν μπορούσε να την αποκτήσει: την κρατούσε ο Αμεδαίος Η΄ δούκας της Σαβοΐας. Όταν ο τελευταίος απεβίωσε το 1451, ο Λουδοβίκος Β΄ έκανε μακρούς πολέμους με τον διάδοχό του για τη Γενεύη, αλλά ο βασιλιάς της Γερμανίας αποφάσισε να δοθεί στη Σαβοΐα.

Το 1463 απεβίωσε στο κάστρο Νοζερουά σε ηλικία 75 ετών· στη διαθήκη του έδωσε προτεραιότητα στους γιους από τον δεύτερο γάμο. Αυτό έγινε αφορμή διενέξεων μεταξύ των γιων του και των απογόνων τους, αλλά τελικά τον διαδέχθηκε ο γιος από τον πρώτο γάμο του Γουλιέλμος Ζ΄ ως κύριος του Αρλαί & πρίγκιπας της Οράγγης.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα, κόρη του Ερρίκου Β΄ κόμη του Μονμπελιάρ και είχε τέκνο:
* Γουλιέλμος Ζ΄ απεβ. 1475, κύριος του Αρλαί και πρίγκιπας της Οράγγης.

Το 1445 απεβίωσε η Ιωάννα και ο Λουδοβίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ελεονόρα, κόρη του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Αρμανιάκ και είχε τέκνα:
* Λουδοβίκος 1448-1476, κύριος του Σατώ-Γκυγιόν και ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
* Ούγος απεβ. 1490, κύριος του Σατώ-Γκυγιόν. Νυμφεύτηκε τη Λουίζα της Σαβοΐας (μακάρια).

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Frédéric Barbey, Louis de Chalon, Prince d'Orange, in the series Mémoires et documents publiés par la Société d'histoire de la Suisse romande, 2nd series, vol. XIII, Lausanne, Librairie Payot, 1926
* J.K.H. de Roo van Alderwerelt: De voorgeschiedenis van het wapen gevoerd door de eerste prins van Orange uit het geslacht van de graven van Nassau, in: Jaarboek van het Centraal Bureau voor Genealogie, part XXV, 1971

Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Γουλιέλμος Ζ΄ του Σαλόν-Αρλαί

Ο **Γουλιέλμος Ζ΄**, γαλλ.  Guillaume VII (απεβ. 1475) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύριος του Αρλαί και πρίγκιπας της Οράγγης (1463-75).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Β΄ κυρίου του Αρλαί και πρίγκιπα της Οράγγης και της Ιωάννας, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Μονμπελιάρ.

Το 1463 απεβίωσε ο πατέρας του, αλλά με τη διαθήκη του είχε δώσει προτεραιότητα στους γιους από τον δεύτερο γάμο του. Αυτό έγινε αφορμή μακρών διενέξεων, ώσπου επικράτησε ο Γουλιέλμος Ζ΄ και διαδέχθηκε τον πατέρα του. 

Το 1475 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, ο Ιωάννης Δ΄ ως κύριος του Αρλαί και πρίγκιπας της Οράγγης.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Ντρε, κόρη του Ριχάρδου κόμη του Εταμπ & Μονφόρ και είχε τέκνο:
* Ιωάννης Δ΄ π. 1443-1502, κύριος του Αρλαί και πρίγκιπας της Οράγγης.

## Πρόγονοι


## Αναφορές σε Πηγές


Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Διοικητικές διαιρέσεις της Μογγολίας

Η χώρα της Μογγολίας διαιρείται σε 21 επαρχίες (, *αϊμάγκ*) και την πρωτεύουσα (нийслэл, νιισλέλ) Ουλάν Μπατόρ.

Οι δευτεροβάθμιες υποδιαιρέσεις εκτός της Ουλάν Μπατόρ ονομάζονται "σουμ" (сум). Το 2006, η Μογγολία είχε 331 σουμ. Τα σουμ υποδιαιρούνται περαιτέρω σε μπαγκ (баг). Ενώ τα σουμ έχουν πάντα ένα μόνιμο οικισμό ως διοικητικό κέντρο, πολλά μπαγκ δεν έχουν.

Η Ουλάν Μπατόρ διαιρείται σε εννέα ντούουρεγκ (дүүрэг, συνήθως μεταφράζεται ως επαρχίες), τα οποία υποδιαιρούνται περαιτέρω σε χορόο (хороо, πιο συχνά μεταφράζεται ωςυποεπαρχία, μικροεπαρχία ή απλώς επαρχία).

## Παραπομπές

* Σύνταγμα της Μογγολίας, άρθρο 57

Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Ασίας
Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις της Μογγολίας
Φιλιβέρτος του Σαλόν-Αρλαί

Ο **Φιλιβέρτος**, γαλλ. Philibert (18 Μαρτίου 1502 - 3 Αυγούστου 1530) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύρος του Αρλαί & πρίγκιπας της Οράγγης (1502-30).

## Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη Δ΄ κυρίου του Αρλαί & πρίγκιπα της Οράγγης και της Φιλιβέρτας των Λουξεμβούργου, κόρης του Αντωνίου Α΄ κόμη του Λινύ.

Γεννήθηκε στο κάστρο του Νοζερουά. Ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας τον όρισε διοικητή στην Ιταλία, όπου συμμετείχε στον Πόλεμο του Συνασπισμού του Κονιάκ (1526-30). Έλαβε μέρος στη λεηλασία της Ρώμης το 1527 και στην πολιορκία της Φλωρεντίας, αλλά στο τελευταίο στάδιο των επιχειρήσεων σκοτώθηκε το 1530. Έχει διασωθεί η ενδιαφέρουσα αλληλογραφία του με τον Κάρολο Ε΄ κατά τη διάρκεια της πολιορκίας.

Θα τον διαδεχόταν η αδελφή του Κλαυδία, αλλά είχε αποβιώσει από το 1521, έτσι τον διαδέχθηκε ο γιος της Ρενέ των Νασσάου κυβερνήτης της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης & Γκέλρε. Έτσι το πριγκιπάτο της Οράγγης περιήλθε στον Οίκο του Νασσάου.

## Πρόγονοι


## Πηγές
* The Prince of Orange in Medieval History of Navarre

Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Γερόνησος

Η **Γερόνησος**, γνωστή και ως **Ιερόνησος** ή **Ιερά Νήσος**, είναι ένα μικρό νησί που βρίσκεται στη δυτική ακτή της Κύπρου, περίπου 18 χιλιόμετρα βόρεια της Πάφου. Ακατοίκητο από τον 15ο αιώνα, πρόσφατες ανασκαφές αποκάλυψαν ότι είχε κάποτε ένα ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα στην ύστερη ελληνιστική περίοδο.

## Περιγραφή
Το νησί, το οποίο βρίσκεται 280 μέτρα από την ακτή της δυτικής Κύπρου, έχει παραμείνει ακατοίκητο από τον 14ο ή τον 15ο αιώνα. Έχει έκταση 26.000 τετραγωνικών μέτρων και υψώνεται 21,65 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Γεωλογικά το νησί αποτελείται από ένα σκληρό ασβεστολιθικό φλοιό από θαλάσσιες αναβαθμίδες του Πλειστόκαινου που υπέρκειται ένας μαλακός πυρήνας από μάργα.

Το τοπωνύμιο "Ιερά Νήσος" είναι αρχαίο. Ο Πλίνιος μιλά για ένα νησί που ονομάζεται "Ιέρα", κοντά στην Πάφο και ο Στράβων αναφέρει ένα μέρος που ονομάζεται "Ιερόκηπις" κοντά στην Πάφο και τον Ακάμα. Είναι πιθανό ότι το όνομα αναφέρεται στο ιερό του Απόλλωνα που υπήρχε εκεί τον 1ο αιώνα π.Χ..

## Ανασκαφές
Το νησί ανασκάφτηκε για πρώτη φορά το 1982 από τον Σοφοκλή Χατζησάββα, μετά από πρόταση κατασκευής ενός ξενοδοχείου στο νησί. Ο ίδιος γρήγορα εξακρίβωσε την παρουσία ελληνιστικών ερείπιων στο νησί, σταματώντας έτσι όλες τις περαιτέρω προσπάθειες οικοδόμησης στο νησί. Το 1989, η Τζόαν Μπρέτον Κόνελι από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης άκουσε για το έργο και εντυπωσιάστηκε από το εύρος του υλικού που εντάχθηκε στις ανασκαφές που συνεχίστηκαν έκτοτε.

Οι ανασκαφές έφεραν στο φως τρεις περιόδους κατοχής στη Γερόνησο. Την πρώιμη Χαλκολιθική (3800 π.Χ.), την ύστερη Ελληνιστική (80-30 π.Χ.), και τη Βυζαντινή περίοδο (6ος-7ος αιώνας και 13ος αιώνας), η πιο έντονη δραστηριότητα της οποίας είναι η ύστερη ελληνιστική περίοδος σε μια εποχή που η Κλεοπάτρα κυριάρχησε στην Κύπρο. Τέχνεργα που ανακαλύφθηκαν περιλαμβάνουν νομίσματα, κεραμικά, γυαλί και επιγραφές. Τα ασβεστολιθικά φυλαχτά, όμοια με εκείνα που χρησιμοποιούνταν στα κυπριακά ιερά του Απόλλωνα, δείχνουν την τελετουργική δραστηριότητα και τη λατρεία στον Απόλλωνα.  Το νησί προφανώς εγκαταλείφθηκε μετά από καταστροφικό σεισμό τον 1ο αιώνα π.Χ./μ.Χ.. Δραστηριότητα μικρού επιπέδου στο νησί αρχίζει και πάλι τον 6ο αιώνα μ.Χ., όταν χτίστηκε μια δεξαμενή και καταφύγια ζώων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Yeronisos Island Expedition, New York University
*Yeronisos Island Expedition, www.yeronisos.org

Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κύπρο
Κατηγορία:Νησιά της Κύπρου
Άνα Μαρία Σούα

Η **Άνα Μαρία Σούα** (**Ana María Shua**) γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες στις 22 Απριλίου 1951. Το πραγματικό της όνομα είναι Ana María Schoua.

## Έργα της
Μετά τα πρώτα της ποιήματα, συγκεντρωμένα στη συλλογή *El sol y yo* (1967), έχει εκδώσει περισσότερα από σαράντα βιβλία με πεζογραφήματα. 

### Συλλογές με αφηγήματα
Εκτός από την *Ονειροπαγίδα*, άλλα τέσσερα βιβλία της είναι αφιερωμένα στο μικροδιήγημα: 
* *La sueñera* (1984), ελληνική έκδοση: *Ονειροπαγίδα* (2015).
Στα ελληνικά έχει εκδοθεί το βιβλίο της *Ονειροπαγίδα* (*La sueñera*) 
στη συλλογή *Mini71cuentos: Ανθολογία ισπανόφωνου διηγήματος*, το #117 μικροδιήγημα της *Ονειροπαγίδας*, με τον τίτλο «Το ναυάγιο» 
* *Casa de gheisas* (1992).
* *Botánica del caos* (2000).
* *Temporada de fantasmas* (2004).
* *Fenómenos de circo* (2011).

### Συλλογές διηγημάτων
Έχει γράψει επίσης βιβλία με διηγήματα, όπως το 
* *Los días de pesca* (1981). 
* *Viajando se conoce gente* (1988).
* *Miedo en el sur* (1998) με το οποίο κέρδισε το βραβείο Ciudad de Buenos Aires για την κατηγορία του διηγήματος. 
* *Como una buena madre* (2001).

### Μυθιστορήματα
Το 1980 της απονεμήθηκε το βραβείο των εκδόσεων Losada για το μυθιστόρημά της *Soy paciente*. Άλλα μυθιστορήματά της είναι τα *Los amores de Laurita* («Οι έρωτες της μικρής Λάουρας»), το οποίο έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο, *El libro de los recuerdos* (υποτροφία Γκουγκενχάιμ) και *La muerte como efecto secundario* (βραβείο Club de los XIII και βραβείο Ciudad de Buenos Aires). 

### Βραβεύσεις
Έχει κερδίσει εθνικά και διεθνή βραβεία για τα βιβλία της για παιδιά και νέους. Διηγήματά της συμπεριλαμβάνονται σε ανθολογίες διαφόρων χωρών. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε δέκα γλώσσες, στη Βραζιλία, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ κτλ.

## Ταινίες
* *[http://www.imdb.com/title/tt0428492/?ref_=nm_flmg_slf_1 En el nombre del padre]* (διάρκεια 80΄, Αργεντινή 2003), ντοκιμαντέρ για την Άνα Μαρία Σούα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ana María Shua, ιστοσελίδα.
*  Ana María Shua, στο *literatura.org*
*  «Ana María Shua», *[http://interlitq.org/index.php The International Literary Quarterly]*

Κατηγορία:Αργεντινοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Αργεντινοί διηγηματογράφοι
Σ
Μισέλ Βιβιορκά

Ο **Μισέλ Βιβιορκά** (*Michel Wieviorka*) είναι Γάλλος κοινωνιολόγος. Διδάσκει κοινωνιολογία στην École des hautes études en sciences sociales (EHESS), στο Παρίσι. Ο Βιβιορκά έχει ασχοληθεί ερευνητικά με τα κοινωνικά κινήματα, τον ρατσισμό, την τρομοκρατία, τη δημοκρατία και τη θεωρία της κοινωνικής αλλαγής.

Ο Μισέλ Βιβιορκά είναι ο γιος εβραϊκής οικογένειας, επιζώντων του Ολοκαυτώματος. Υπήρξε μαθητής του Αλαίν Τουραίν και είναι ένας από τους πιο αναγνωρισμένους κοινωνιολόγους και ευρέως γνωστούς διανοούμενους στη Γαλλία και στο εξωτερικό. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Μαζί με τον Τουρέν και τον François Dubet, ο Βιβιορκά ανέπτυξε τη μέθοδο της **κοινωνιολογικής παρέμβασης** *(intervention sociologique)* και την εφάρμοσε στη μελέτη των μαχητικών κοινωνικών κινημάτων, όπως στο γαλλικό αντιπυρηνικό κίνημα, στις φοιτητικές οργανώσεις αλλά και στη γνωστή Αλληλεγγύη (συνδικάτο της Πολωνίας). Ακολουθώντας την κλασική έννοια του Μαξ Βέμπερ περί **ερμηνευτικής κοινωνιολογίας** (verstehende Soziologie), η κοινωνιολογική παρέμβαση στοχεύει στην κατανόηση της υποκειμενικής λογικής των δρώντων μέσα σε ένα πλάισιο μεγαλύτερων κοινωνικών συγκρούσεων.

Διετέλεσε πρόεδρος της Παγκόσμιας Κοινωνιολογικής Εταιρείας (International Sociological Association) για την περίοδο 2006-2010.

## Βιβλία στα ελληνικά
*Πρόσωπα της απομάγευσης, 38 συνεντεύξεις για την κρίση και το μέλλον Συλλογικό, Τάσος Τσακίρογλου, Εκδόσεις Οκτώ, Απρίλιος 2014
*Τρία κείμενα για το κίνημα της αυτομείωσης στην Ιταλία τη δεκαετία του '70 Κινήματα Αυτομείωσης στο Τορίνο των Eddy Cherki, Michel Wieviorka, Συλλογικό, Ιανουάριος 2011

## Συνεντεύξεις
*«Η Ευρώπη χρειάζεται μια δημοκρατική επανεκκίνηση» Συνέντευξη στην «Εφ.Συν.», 06/10/13
*Μισέλ Βιβιορκά: Η δύναμη και τα όρια της συλλογικής δράσης, 20/01/13

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Επίσημος ιστότοπος του Μισέλ Βιβιορκά
*Προφίλ Μισέλ Βιβιορκά , Παγκόσμια Κοινωνιολογική Ένωση

Κατηγορία:Γάλλοι κοινωνιολόγοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι
Γιώργος Σταμπολής

Ο **Γεώργιος Κ. (Γιώργος) Σταμπολής** (1902-1992) ήταν Έλληνας ποιητής. Κατά δεύτερο λόγο, υπήρξε θεατρικός συγγραφέας και μελετητής.

Ο Γ. Σταμπολής γεννήθηκε στην Αθήνα και σταδιοδρόμησε ως δημόσιος υπάλληλος, στο Υπουργείο Οικονομικών, από το οποίο απεχώρησε ως επίτιμος διευθυντής Κρατικών Λαχείων. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών (από το 1943) και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδος.

## Επιλεγμένα έργα
### Ποιητικές συλλογές
* *Αναλαμπές* (1925)
* *Ηδονικά σονέττα* (1928)
* *Συμφωνία της ζωής και του θανάτου* (1932)
* *Ωδές στα ελληνικά τοπία* (1940)
* *Δειλινό στα ελληνικά ακρογιάλια* (1948)
* *Ο υψηλός διάλογος* (1956)
* *Κοινωνική συμφωνία* (1964)

### Θεατρικό έργο
* *Οι νεκροί που ξαναζούν* (1938)

### Μελέτες
* *Γεωργάκης Ολύμπιος* (1961)
* *Η μοίρα του Οδυσσέα Αντρούτσου* (1962)

## Πηγή
* Το λήμμα «Σταμπολής Γεώργιος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 21, σελ. 805

Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Link (The Legend of Zelda)

Ο **Link** είναι ο πρωταγωνιστής της σειράς βιντεοπαιχνιδιών της Nintendo, *[[The Legend of Zelda]]*. Ο χαρακτήρας εμφανίζεται σε πολλές ενσαρκώσεις κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών, καθώς και σε άλλα μέσα της Nintendo, συμπεριλαμβανομένου του merchandising, των κόμικς και μιας σειράς κινούμενων σχεδίων. Ο Link είναι ένας από τους πιο γνωστούς χαρακτήρες της Nintendo, καθώς κι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες, γενικά, στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών. Ο δημιουργός του χαρακτήρα είναι ο Σιγκέρου Μιγιαμότο.

Στη σειρά ο Link εμφανίζεται είτε ως μικρό αγόρι είτε ως νεαρός, όπου κατάγεται από τη Hyrule. Στη σειρά συχνά ο Link, ταξιδεύει στον πλανήτη του, παλεύοντας τέρατα κι άλλες σκοτεινές δυνάμεις, καθώς επίσης και τον κύριο ανταγωνιστή του τον Ganon, ενώ παράλληλα προσπαθεί να σώσει την Princess Zelda και τον πλανήτη του. Ο συνηθέστερος τρόπος, ο Link, να εξοντώσει τον Ganon, είναι το Master Sword, ή άλλα θρυλικά όπλα, τα οποία τα παίρνει μετά από πολλές αποστολές και μάχες. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του συλλέγει διάφορα μαγικά αντικείμενα, όπως επίσης και μουσικά όργανα και όπλα. 

Ο Link έχει, επίσης, κάνει και κάποιες εμφανίσεις cameo σε μερικά παιχνίδια του *[[Mario (franchise)|Mario]]*. Ο χαρακτήρας είναι διαθέσιμος μέσω DLC στη νεότερη έκδοση της σειράς *Mario Kart*, *[[Mario Kart 8]]*. (Είναι διαθέσιμο χωρίς DLC στο Mario Kart 8 Deluxe.) Είναι επίσης ένας χαρακτήρας που εμφανίζεται στη σειρά Super Smash Bros., όντας ένας από τους οκτώ αρχικούς χαρακτήρες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Link on Play.Nintendo.com

Κατηγορία:The Legend of Zelda
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές βιντεοπαιχνιδιών
Κατηγορία:Χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιών
Κατηγορία:Μασκότ βιντεοπαιχνιδιών
Κριμαϊκό δημοψήφισμα κυριαρχίας (1991)

Ένα **δημοψήφισμα σχετικά με την κυριαρχία** πραγματοποιήθηκε στην Κριμαϊκή Περιφέρεια της Ουκρανικής ΣΣΔ, στις 20 Ιανουαρίου του 1991, δύο μήνες πριν από το πανενωσιακό δημοψήφισμα του 1991. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν αν επιθυμούν την αποκατάσταση της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κριμαίας, η οποία είχε καταργηθεί το 1945. Η πρόταση εγκρίθηκε από το 94% των ψηφοφόρων. Συνολικά 1.343.855 ψηφοφόροι ψήφισαν υπέρ της πρότασης, ενώ 81.254 ψηφοφόροι ψήφισαν κατά. Η προσέλευση ήταν 81,5%.

## Παρασκήνιο
μικρογραφία|Το ψηφοδέλτιο.
Η Κριμαϊκή ΑΣΣΔ δημιουργήθηκε αρχικά το 1921, ως μέρος της Ρωσικής ΣΟΣΔ στη Σοβιετική Ένωση. Στην Κριμαία εισέβαλε η Ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και, όταν η περιοχή ανακτήθηκε από την ΕΣΣΔ το 1944 οι Τάταροι της Κριμαίας, οι Αρμένιοι, οι Βούλγαροι και οι Έλληνες εκτοπίστηκαν στην Κεντρική Ασία, με πρόσχημα την υποτιθέμενη συνεργασία τους με τους γερμανούς κατακτητές. Η ΑΣΣΔ καταργήθηκε και η Κριμαία έγινε περιφέρεια. Στις 5 Φεβρουαρίου 1954 μεταφέρθηκε στην Ουκρανική ΣΣΔ.

Η βασική διαφορά ανάμεσα σε μια Περιφέρεια και μια Αυτόνομη Δημοκρατία που προτείνει το δημοψήφισμα είναι ότι οι δημοκρατίες υπόκεινται στη Νέα Ενωσιακή Συνθήκη και σύμφωνα με τους σύγχρονους νόμους για την απόσχιση από την ΕΣΣΔ θα μπορούσε να αποφασίσει μόνη της αν θα παραμείνει εντός της αποχωρούσας Σοβιετικής Δημοκρατίας ή θα παραμείνει στην ΕΣΣΔ. Η Κριμαϊκή ΑΣΣΔ εφάρμοσε το δικαίωμά της το 1994 και το 2014.

## Αποτελέσματα

## Επακόλουθα
Μετά το δημοψήφισμα, το Ανώτατο Σοβιέτ της Ουκρανικής ΣΣΔ πέρασε το νόμο "Για την Αποκατάσταση της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κριμαίας" στις 12 Φεβρουαρίου 1991. Με το νόμο αυτό έγινε αυτόνομη δημοκρατία εντός της Ουκρανίας.

## Παραπομπές


Κριμαια
Κριμαια
1991
Κατηγορία:Ιστορία της Κριμαίας
Καστράκι Ναυπάκτου Αιτωλοακαρνανίας

Το **Καστράκι** είναι ημιορεινός οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 430 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Πιτσιναίικα και τη Συκιά συναποτελούν την Τοπική κοινότητα Πιτσιναιίκων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 22 κάτοικους.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Καστράκι βρίσκεται ΒΔ. της Ναυπάκτου, σε απόσταση 16 χλμ από αυτήν και 1 χλμ. από την επαρχιακή οδό Πιτσιναίικα - Φαμίλα. Μέχρι το 1940 ονομαζόταν **Βρώμιαρη** οπότε μετονομάστηκε με το  ΦΕΚ 271/1940. Η ευρύτερη περιοχή του χωριού πήρε το όνομα αυτό λόγω των ζευγοστασίων που υπήρχαν και ανήκαν στο Μοναστήρι Παναγιά Φιλοθέου, που καταργήθηκε το 1833. Το 1961, το Καστράκι αποσπάται από την κοινότητα Ριγανίου και ορίζεται έδρα της τότε ιδρυθείσας κοινότητας Πιτσιναίικων. Το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, μαζί με τα Πιτσιναίικα και τη Συκιά προσαρτάται στον τότε Δήμο Ναυπάκτου.

Προς τα βόρεια του χωριού σε δυσπρόσιτο λόφο και σε υψόμετρο 630 μέτρα, ανάμεσα σε χειμάρρους, που καταλήγουν στον ποταμό Εύηνο υπάρχει μικρό βυζαντινό κάστρο το οποίο ονομαζόταν Βρομιάριν. Την περίοδο της βενετοκρατίας συνέχισε να είναι οχυρωμένο. Πιθανολογείται ότι υπήρξε αρχαίο αιτωλικό φυλάκιο, το οποίο συνεχίστηκε να χρησιμοποιείται και  από τους βυζαντινούς για τον έλεγχο των ποταμών.

### Απογραφές πληθυσμού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πιτσιναίικα  από τον ιστότοπο του Δήμου Ναυπακτίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Δικαίωμα στην πόλη

μικρογραφία|
Village défendu. Guy Debord 1953.jpg
Το **δικαίωμα στην πόλη** είναι μια ιδέα και ένα σύνθημα, που ειπώθηκε αρχικά από τον Ανρί Λεφέβρ στο βιβλίο *Le Droit à la ville* (μτφ από γαλλικά: Το Δικαίωμα στην πόλη) του 1968.

## Επισκόπηση
Ο ιδέα του Λεφέβρ συνοψίζεται ως ένα "αίτημα...[για] μια διαφορετική και ανανεωμένη πρόσβαση στην αστική ζωή". Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ , το περιγράφει ως εξής:Το εν λόγω σύνθημα μπορεί να πάρει διαφορετικά νοήματα. Ο Μαρτσέλο Λόπεζ ντε Σούζα υποστήριξε ότι το δικαίωμα στην πόλη έχει γίνει "της μόδας αυτές τις μέρες", "με αποτέλεσμα να εξευτελίζεται το αρχικό νόημα που του είχε προσδώσει ο Λεφέβρ" και κάλεσε για πιστότητα στην αυθεντική ριζοσπαστική έννοια της ιδέας.

Μια σειρά από γνωστά κινήματα, όπως το "κάτοικοι καταφυγίων" Abahlali baseMjondolo στη Νότια Αφρική, το Συμμαχία Δικαίωμα στην Πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Recht auf Stadt, ένα δίκτυο καταληψίων, ενοικιαστών και καλλιτεχνών στο Αμβούργο, και διάφορες κινήσεις στην Ασία και τη λατινική Αμερική, έχουν ενσωματώσει την ιδέα του δικαιώματος στην πόλη τους αγώνες τους.

Στη Βραζιλία Καταστατικό Πόλης του 2001 έγραψε το Δικαίωμα στην Πόλη στην ομοσπονδιακή νομοθεσία.

Πιο πρόσφατα, οι μελετητές προτείνουν ένα "**Ψηφιακό Δικαίωμα στην Πόλη**", όπου να περιλαμβάνεται η σκέψη για την πόλη, όχι μόνο σαν τούβλα και κονίαμα, αλλά και σαν ψηφιακός κώδικας και πληροφορία.

## Αναφορές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 

## Εξωτερικές συνδέσεις
* Παγκόσμιος Χάρτης για το Δικαίωμα στην Πόλη(PDF)z
* Παγκόσμιος Χάρτης για το Δικαίωμα στην Πόλη (HTML)
* Πρόταση για ένα Χάρτη για το Δικαίωμα των Γυναικών στην Πόλη
* ''Προτάσεις και Πρακτικές προς το Δικαίωμα στην Πόλη'', Ana Sugranyes και η Charlotte Mathivet (συντάκτες) 03-16-2010

Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία
Κατηγορία:Πολεοδομία
Κουλουρία

Η **κουλουρία** είναι παραδοσιακό πιάτο της Ρόδου που γίνεται με βάση το μάτσι, το τοπικό χειροποίητο ζυμαρικό. Είναι ένα πιάτο που σερβίρεται στο τραπέζι του γάμου, αλλά και στα πανηγύρια.

## Βιβλιογραφία

Κατηγορία:Ζυμαρικά
Κατηγορία:Δωδεκανησιακή κουζίνα
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρόδου
Επιχείρηση Κορωνίς

Η **Επιχείρηση Κορωνίς (1948)** ήταν στρατιωτική επιχείρηση που ξεκίνησε από τον Εθνικό στρατό εναντίον του βασικού οχυρού των κομμουνιστικών δυνάμεων κατά τον εμφύλιο πόλεμο (1946-1949). Οι οχυρώσεις των ανταρτών ήταν σε δύο γραμμές με ναρκοπέδια και καταφύγια. Οι αρχικές επιθέσεις από αέρος χρησιμοποιούσαν μικρού μεγέθους βόμβες και ανακριβή στόχευση, αλλά τελικά η συχνότητα των επιθέσεων υπερτριπλασιάστηκε. Μετά την εξουδετέρωση των ναρκοπεδίων, ο Εθνικός στρατός ξεκίνησε ταυτόχρονες επιθέσεις από δύο πλευρές. Στα νοτιοδυτικά, ο λόφος του Κλέφτη άλλαξε χέρια επανειλημμένα. Με βαρύτερες απώλειες εναντίον ενός αριθμητικά ανώτερου αντιπάλου, οι κομμουνιστές αντάρτες μετέφεραν τους τραυματίες και το πυροβολικό τους διασχίζοντας τα σύνορα με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας, ενώ οι υπόλοιποι 8.000 υποχώρησαν στο όρος Βίτσι.

## Επίλογος
Αν και ο Ελληνικός Στρατός δεν κατάφερε να νικήσει πλήρως τους κομμουνιστές, αυτοί συνειδητοποίησαν την έλλειψη βοήθειας από τη Σοβιετική Ένωση, ενώ η κυβέρνηση έγινε ισχυρότερη με τη βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών (Δόγμα Τρούμαν). Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, προέκυψε το ρήμα στις σχέσεις Τίτο-Στάλιν, μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας και της Σοβιετικής Ένωσης, που διέσπασε τελικά τους έλληνες κομμουνιστές σε ξεχωριστές παρατάξεις.

Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949
Indians (τραγούδι)

Το "**Indians**" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Anthrax, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους *[[Among the Living]]*, το 1987. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και σε single, το οποίο κατάφερε να φτάσει στο νούμερο 44, των βρετανικών charts. Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια του σχήματος, το οποίο έχει συμπεριληφθεί και στους best-of δίσκους τους *[[Return of the Killer A's]]*, *Madhouse: The Very Best of Anthrax* και *Anthrology: No Hit Wonders (1985–1991)*. Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip, το οποίο σκηνοθετήθηκε από τον Τζιν Πέλεριν. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Indians στο YouTube

Κατηγορία:Τραγούδια του 1987
Κατηγορία:Singles του 1987
Κατηγορία:Τραγούδια των Anthrax
Κατηγορία:Singles της Island Records
Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Google Doodle

Το **Google Doodle** είναι μια ειδική, προσωρινή και μοναδική τροποποίηση του λογότυπου στις αρχικές σελίδες της Google προς τιμήν διαφόρων γιορτών, γεγονότων, επιτευγμάτων και ατόμων. 

Το πρώτο Google Doodle τιμούσε το φεστιβάλ Burning Man το 1998 και σχεδιάστηκε από τον Λάρρυ Πέιτζ και τον Σεργκέι Μπριν για να ειδοποιήσει τους χρήστες για την απουσία τους σε περίπτωση που οι διακομιστές δεν ανταποκρίνονταν. Τα επόμενα Doodle σχεδιάζονταν με σύμβαση μέχρι το 2000, όταν ο Πέιτζ και ο Μπριν ζήτησαν από τον υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων Ντένις Χουάνγκ (Dennis Hwang) να σχεδιάσει ένα λογότυπο για την Ημέρα της Βαστίλης. Από τότε, μια ομάδα υπαλλήλων που ονομάζονται Doodlers οργανώνουν και δημοσιεύουν τα Doodles.

Αρχικά, τα Doodles δεν ήταν κινούμενα ούτε είχαν υπερσυνδέσμους, ήταν απλά εικόνες με κείμενο που εμφανίζονταν περνώντας από πάνω τους το ποντίκι που περιγράφει το θέμα.  Τα doodles αυξήθηκαν σε συχνότητα όσο και σε πολυπλοκότητα από τις αρχές του 2010. Τον Ιανουάριο του 2010 το πρώτο κινούμενο Doodle τίμησε τον Ισαάκ Νεύτωνα. Το πρώτο διαδραστικό Doodle εμφανίστηκε σύντομα μετά τον εορτασμό του Pac-Man και οι υπερσύνδεσμοι άρχισαν να προστίθενται στα Doodles, συνήθως συνδέοντας σε μια σελίδα αποτελεσμάτων αναζήτησης για το θέμα του Doodle. Έως το 2014, η Google είχε δημοσιεύσει πάνω από 2.000 περιφερειακά και διεθνή Doodles σε όλες τις ιστοσελίδες της,  που συχνά φιλοξενούν καλλιτέχνες, μουσικούς και προσωπικότητες.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Google
Κατηγορία:Διαδίκτυο
Επιχείρηση Πυρσός (Ελλάδα)

Η **Επιχείρηση Πυρσός** ήταν η τελική εκστρατεία που ξεκίνησε ο Εθνικός Στρατός κατά του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου.

## Δυνάμεις εμπλεκομένων
*Οι δυνάμεις του Εθνικού Στρατού είχαν συγκεντρώσει 180.000 άνδρες, και αποτελούνταν από 2 Σώματα Στρατού τα οποία απαρτιζόταν από: 7 μεραρχίες Πεζικού, 1 μεραρχία Ορεινών Καταδρομών (Λ.Ο.Κ.) που περιλάμβανε τις VIII, I, X, II, III  μοίρες καταδρομών, 2 ανεξάρτητες Ταξιαρχίες και 14 ελαφρά τάγματα πεζικού, 150 περίπου πεδινά και ορειβατικά πυροβόλα, πλήθος αεροπλάνων και 200 άρματα μάχης. (Ο Σ. Γρηγοριάδης κάνει λόγο για 180.000 άνδρες και ο Τ. Βουρνάς για 150.000). Το A' Σώμα Στρατού, διοικούσε ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος και το Β' Σώμα Στρατού, ο Στυλιανός Μανιδάκης.
* Ο Δημοκρατικός Στρατός (ΔΣΕ) διέθετε 6.500 μαχητές στον Γράμμο και 8.500 στο Βίτσι και 2.500 σε εφεδρεία στο αλβανικό έδαφος και πίστευε ότι θα καταφέρει να εμπλέξει τον Εθνικό Στρατό σε πόλεμο φθοράς και ελιγμών. Κατείχε επίσης 45 ορειβατικά πυροβόλα, 15 αντιαεροπορικά και 27 αντιαρματικά.

## Επιχείρηση
### Φάσεις του σχεδίου
Το σχέδιο προβλεπόταν να διεξαχθεί σε τρεις φάσεις:
*Πυρσός Α΄ (2-8 Αυγούστου): Στην πρώτη φάση προβλέπονταν σποραδικές παραπλανητικές επιθέσεις στον Γράμμο, με σκοπό να δημιουργηθεί η αίσθηση στον ΔΣΕ ότι εκεί θα εκδηλωνόταν η κύρια επίθεση του αντιπάλου και να καθηλωθούν οι δυνάμεις του.
*Πυρσός Β΄(10-16 Αυγούστου): Η δεύτερη φάση του σχεδίου προέβλεπε ότι η κύρια ενέργεια του ΕΣ, μετά την εφαρμογή του Πυρσός Α΄, θα εξελισσόταν στην περιοχή του όρους Βίτσι με σκοπό την κατάληψή της και την εξόντωση ή αιχμαλωσία των ανταρτών.
*Πυρσός Γ΄ (24-30 Αυγούστου): Η τρίτη και τελική φάση προέβλεπε αποφασιστική ενέργεια στην περιοχή του όρους Γράμμου, με σκοπό την κατάληψή της και την εξόντωση ή αιχμαλωσία των δυνάμεων του ΔΣΕ, καθώς και την απόφραξη των αλβανικών συνόρων, για να μην υπάρχει καμία διέξοδος στις δυνάμεις του ΔΣΕ.

Μετά την επιτυχία της προηγούμενης επιχείρησης Πύραυλος, οι δυνάμεις του ΔΣΕ στην κεντρική Ελλάδα νικήθηκαν και μόνο ο Γράμμος και το Βίτσι στη βορειοδυτική Ελλάδα παρέμειναν υπό τον έλεγχό τους. Η γιουγκοσλαβική βοήθεια προς τον ΔΣΕ είχε σταματήσει, τον Φεβρουάριο του 1949, μετά την δημόσια καταγγελία του Τίτο από την Κομινφόρμ για τις πολιτικές του. Ο Εθνικός Στρατός ξεκίνησε την επίθεση στον Γράμμο και την κύρια δύναμή του στο Βίτσι. Πέντε ημέρες πάλης κόστισαν στον Εθνικό Στρατό 1.682 θύματα και 1.182 στον ΔΣΕ, ενώ πάνω από 1.000 τραυματίες είχαν περάσει στα αλβανικά σύνορα. Στις 25 Αυγούστου, η αλβανική κυβέρνηση του Ενβέρ Χότζα διέκοψε τη βοήθειά της στον ΔΣΕ και αφόπλισε τους μαχητές του ΔΣΕ στο έδαφός της. Η επιχείρηση έληξε στις 10 π.μ. στις 30 Αυγούστου. Η ΠΔΚ στα μέσα Οκτωβρίου ανακοίνωσε την κατάπαυση του πυρός, σταματώντας τον εμφύλιο πόλεμο.

## Πηγές


Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949
Ντίνα ντε Μάρκο

Η **Ντίνα ντε Μάρκο** (*Dina de Marco*, γεννημένη ως Ντινασάρ Νούνιες Χιμένες *Dinazar Nuñez Jiménez*, 6 Ιουλίου 1937 - 17 Ιουνίου 1998) ήταν Μεξικανή ηθοποιός και σκηνοθέτρια. 

Γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού το 1937. Σπούδασε στην ακαδημία του Αντρές Σολέρ. Ξεκίνησε την καριέρα της το 1958. Συμμετείχε σε πάνω από είκοσι τηλενουβέλες, εκ των οποίων στις *La Pícara Soñadora*, *[[Αλόντρα|Alondra]]*, *Sentimientos Ajenos* και στην τελευταία της τηλενουβέλα την *[[Εσμεράλντα|Esmeralda]]*.

Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Ραφαέλ Μπανκέλς. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά, πέθανε στις 17 Ιουνίου 1998 στην Πόλη του Μεξικού από καρκίνο σε ηλικία 60 ετών.

## Φιλμογραφία
**Gutierritos* - 1958, ως Ανίτα
**Pepito y los robachicos* - 1958, (ταινία) 
**Murallas blancas* - 1960 
**Divorciadas* - 1961
**La comezón del amor* - 1961, (ταινία)
**El espejo de la bruja* - 1962, ως Ελένα (ταινία)
**Los secretos del sexo débil* - 1962, (ταινία)
**Cumbres borrascosas* - 1964
**Tu eres un extraño* - 1965, ως Μπλάνκα
**Felipa Sánchez, la soldadera* - 1967, ως Ροσάριο
**El ruiseñor mexicano* - 1969, ως Αμαλία
**Mamá Campanita* - 1978, ως Λουσέρο
**Santa* - 1978 
**Ladronzuela* - 1978 
**El árabe* - 1980, ως Γιαδίρα
**Bianca Vidal* - 1982/83, ως Γκιγιερμίνα
**Chispita* - 1982/83 
**Aprendiendo a vivir* - 1984, ως Πέρλα
**Principessa* - 1984/86, ως Βιρχίνα
**El cristal empañado* - 1989, ως Παουλίνα
**Dias sin luna* - 1989, (σκηνοθεσία)
**[[Καρουζέλ|Carrusel]]* - 1989/90 
**La picara soñadora* - 1991, ως Δόνια Μπέρτα
**Madres egoístas* - 1991, ως Χασίντα Αρριάγα
**Carrusel de las Americas* - 1991, (σκηνοθεσία)
**Sesame Street* - 1992, (σκηνοθεσία, μεξικάνικη version)
**[[Αλόντρα|Alondra]]* - 1995, ως Τρίνι Γκόμες
**Sentimientos ajenos* - 1996/97, ως Ντονάτα
**[[Εσμεράλντα|Esmeralda]]* - 1997, ως Χρυσάνθη

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Μεξικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Seven Nation Army

Το "**Seven Nation Army**" (η και "**7 Nation Army**") είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού rock συγκροτήματος The White Stripes, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους *Elephant*, του 2003. Ένα μήνα πριν την κυκλοφορία του δίσκου, το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως single, το πρώτο από τον εν λόγω δίσκο. Το single έφτασε στο νούμερο 1 των αμερικανικών *[[Billboard]]* Alternative Songs, θέση που διατήρησε για τρεις εβδομάδες. Το κομμάτι κέρδισε και Grammy στην κατηγορία Καλύτερο Rock Τραγούδι. 

Πρόκειται πιθανώς για το γνωστότερο τραγούδι του συγκροτήματος με κύριο χαρακτηριστικό του το riff του που ακούγεται σαν χαλί σχεδόν σε όλο το τραγούδι. Συχνά συγκαταλέγεται ανάμεσα στα σπουδαιότερα τραγούδια της δεκαετίας του 2000, ενώ λόγω της χαρακτηριστικής μελωδίας του riff, αυτή χρησιμοποιείται σε αθλητικά γεγονότα, καθώς και σε πολιτικές διαμαρτυρίας και πορείες, σε όλο τον κόσμο. Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip.

## Παραπομπές
 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Seven Nation Army στο YouTube

Κατηγορία:Τραγούδια του 2003
Κατηγορία:Singles του 2003
Κατηγορία:Τραγούδια των The White Stripes
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί ύμνοι και τραγούδια
Κατηγορία:Singles της XL Recordings
Κατηγορία:Singles της RCA Records
Κατηγορία:Singles της Motown
Οσούλφ της Νορθουμβρίας

Ο **Οσούλφ της Νορθουμβρίας** (*Oswulf*, πέθανε το 759) βασιλιάς της Νορθουμβρίας (758 - 759) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Έαντμπερτ της Νορθουμβρίας, διαδέχθηκε τον πατέρα του όταν αποφάσισε να αποσυρθεί στο μοναστήρι της Γιορκ στο οποίο ήταν αρχιεπίσκοπος ο αδελφός του Έκγκμπερτ της Γιορκ.
Σε αντίθεση με τον ισχυρό πατέρα του ο Οσούλφ δεν κατόρθωσε να διατηρηθεί στην εξουσία περισσότερο από έναν χρόνο, δολοφονήθηκε τον ίδιο χρόνο στις 24 Ιουλίου 759 στο Μάρκετ Γουέινγκτον από σωματοφύλακες του αντίπαλου βασιλικού οίκου. Ο μικρότερος αδελφός του Οσούλφ Οσουίν έπεσε σε μάχη τον Αύγουστο του 761 εναντίον του Έθελβαλντ Μόλλ της Νορθουμβρίας που τον διαδέχθηκε στον θρόνο.

## Πηγές

*Higham, N.J., The Kingdom of Northumbria AD 350-1100. Stroud: Sutton, 1993. 
*Marsden, J., Northanhymbre Saga: The History of the Anglo-Saxon Kings of Northumbria. London: Cathie, 1992. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Οσούλφ 

Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας
Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας