open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ντμίτρι Μεντβέντεφ

Ο **Ντμίτρι Ανατόλιεβιτς Μεντβέντεφ** (*Дми́трий Анато́льевич Медве́дев*, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [ˈdmʲitrʲɪj ɐnɐˈtolʲjɪvʲɪt͡ɕ mʲɪˈdvʲedʲɪf],  14 Σεπτεμβρίου 1965) είναι Ρώσος πολιτικός. Διατέλεσε πρωθυπουργός της Ρωσίας, ή αλλιώς υπουργός του Κράτους της Ρωσίας, από τις 8 Μαΐου 2012 ως τις 14 Ιανουαρίου 2020. Στις 16 Ιανουαρίου 2020 διορίστηκε στην θέση του Αντιπρόεδρου του Συμβουλίου Ασφαλείας.  Στο παρελθόν είχε εκλεγεί 3ος πρόεδρος της Ρωσίας το 2008, αντικαθιστώντας τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μεντβέντεφ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη (πρώην Λένινγκραντ) στις 14 Σεπτεμβρίου του 1965 και είναι γιος καθηγητών πανεπιστημίου. Μεγάλωσε σε προάστιο προλετάριων
Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ το 1987 και στη συνέχεια ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα. Είναι παντρεμένος και έχει έναν γιο, τον Ιλιά, γεννημένο το 1996.
## Πολιτική καριέρα
Στα τέλη του 1999 ορίστηκε σε υψηλές κυβερνητικές θέσεις από τον Πρόεδρο Πούτιν και έλαβε μέρος στην εκστρατεία για την εκλογή του τελευταίου του 2000. Την ίδια περίπου περίοδο, ο Μεντβέντεφ ήταν από το 2000 ως το 2001, πρόεδρος της εταιρείας Γκάζπρομ (Gazprom) και αντιπρόεδρος το 2001-2002. Τον Ιούνιο του 2002 έγινε για δεύτερη φορά πρόεδρος της Γκάζπρομ και το Νοέμβριο του 2005 διορίστηκε από τον Πούτιν και τον τότε πρωθυπουργό Μιχαήλ Φραντκόφ στο αξίωμα του πρώτου αντιπροέδρου της κυβέρνησης.

Θεωρείται γενικά μετριοπαθής και φιλελεύθερος πολιτικός

Είναι συγγραφέας βιβλίων για το Ιδιωτικό Δίκαιο και δηλώνει λάτρης της χαρντ ροκ μουσικής.

## Πορεία προς το ύπατο αξίωμα του κράτους
Στις 10 Δεκεμβρίου 2007, προτάθηκε ανεπίσημα για υποψήφιος Πρόεδρος στις εκλογές του 2008 από το μεγαλύτερο σε δύναμη κόμμα, το κόμμα *Ενωμένη Ρωσία*. Έλαβε επίσημα το χρίσμα στις 17 Δεκεμβρίου του 2007. Σε δημοσκόπηση το 63% των Ρώσων υποστήριξαν τον Μεντβέντεφ στις εκλογές..
Ο Μεντβέντεφ αναδείχθηκε νικητής στις προεδρικές εκλογές της 2ας Μαρτίου 2008 με μεγάλη συμμετοχή. Ο υποψήφιος του συνδυασμού Ενωμένη Ρωσία έλαβε ποσοστό 70,28%, έναντι 17,72% για τον κομμουνιστή Γκενάντι Ζιουγκάνοφ, 9,35 για τον υπερεθνικιστή Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος Ρωσίας (LDRR) και 1,30% για τον Αντρέι Μπογκντάνοφ (από το Δημοκρατικό Κόμμα). Η ορκωμοσία του Μεντβέντεφ ως Προέδρου έλαβε χώρα στις 7 Μαΐου του 2008 και στην ομιλία του ο νέος πρόεδρος ευχαρίστησε τον προκάτοχο και μέντορά του, Βλαντίμιρ Πούτιν.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος Πρωθυπουργών της Ρωσικής Ομοσπονδίας
* Κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας

## Παραπομπές


## Επιπλέον πηγές
* Levy, Clifford J. (11 Δεκεμβρίου 2007) *Putin Backs a Young Loyalist As Hic Choice to Follow Him*. The New York Times, New York
* White, Gregory L.; Osborn, Andrew; Cullison, Alan (11 Δεκεμβρίου 2007) *Putin Chooses Young Loyalist As Successor*. The Wall Street Journal, New York.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Προφίλ στην Gazprom
* J. Bernstein, Dmitrii Medvedev: Compromise In The Kremlin
* A cautious welcome in Europe for Medvedev, από το Stephen Castle, IHT, 11 Δεκεμβρίου 2007

Κατηγορία:Πρόεδροι της Ρωσίας
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Άγιος Μεσρώπ Μαστότς

Ο **Άγιος Μεσρώπιος Μαστότς** (*[[αρμενικά]] : Մեսրոպ Մաշտոց*), (362 - 17 Φεβρουαρίου 440) ήταν Αρμένιος γλωσσολόγος, θεολόγος, πολιτικός και υμνολόγος. Αποτελεί μία από τις πλέον εμβληματικές προσωπικότητες στην ιστορία του αρμενικού έθνους, ενώ είναι και άγιος της Αρμενικής Εκκλησίας. Πρωτίστως είναι γνωστός για τη δημιουργία του αρμενικού αλφάβητου, το οποίο αποτέλεσε βασικό διαφοροποιητικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητας των Αρμενίων.

## Η ζωή του
Αρχικά έλαβε ελληνιστική παιδεία στην Αντιόχεια και έμαθε αρκετές σημαντικές γλώσσες της εποχής του, μάλιστα συνέθετε ποιήματα στα ελληνικά, τα περσικά και τα συριακά. Λόγω της ευρυμάθειάς και της πολυγλωσσίας του, ο Μεσρώπιος εργάστηκε σαν μεταφραστής της αρμενικής αυλής, εντούτοις έλαβε το μοναχικό χρίσμα το 392 και αφοσιώθηκε στην διδασκαλία του Ευαγγελίου. Επειδή μέχρι εκείνη την εποχή η αρμενική γλώσσα δεν είχε συστηματικά καταγραφεί, είτε γραφόταν με άλλα αλφάβητα (π.χ. το ελληνικό ή το περσικό), τα οποία όμως δεν επαρκούσαν στην καταγραφή της φωνητικά πλούσιας αυτής γλώσσας, ο Μεσρώπιος με ζήλο αφοσιώθηκε, με τη βοήθεια και άλλων κληρικών και με την συμπαράσταση του πατριάρχη Ισαάκ και των ευγενών της αυλής, στη δημιουργία αρμενικού αλφαβήτου.

## Παραπομπές
 

## Πηγές

«Armenien entdecken - 3000 Jahre Kultur zwischen West und Ost» - Jasmine Dum-Tragut ISBN 3-89794-095-7

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Άρθρο για τον Μεσρώπιος στην Catholic Encyclopedia
* Άρθρο για τον Μεσρώπιος στο περιοδικό «αρμεΝικα», τεύχος 36 - Μάϊος-Ιούνιος 2004

Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Οι 4 άσσοι

Το ***Οι 4 άσσοι*** είναι ελληνική κωμική ταινία του 1970, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Το σενάριο γράφτηκε από τον Γιώργο Λαζαρίδη και η παραγωγή ανήκει στην Καραγιάννης - Καρατζόπουλος. Πρωταγωνιστούν οι Ντίνος Ηλιόπουλος, Νίκος Σταυρίδης, Μίμης Φωτόπουλος και Γιάννης Γκιωνάκης. Η ταινία έκοψε 303.238 εισιτήρια σε αίθουσες Α' προβολής σε Αθήνα και Πειραιά.

## Πλοκή

Δύο ανταγωνιστές καταστηματάρχες ειδών ρουχισμού και νεωτερισμών, ο ένας εργατικός και συντηρητικός Παντελής (Νίκος Σταυρίδης) και ο άλλος γελαστός και γλεντζές Φώτης (Ντίνος Ηλιόπουλος) έχουν ένα κοινό στοιχείο. Είναι αντίθετοι στον έρωτα των παιδιών τους (Αλέκος Τζανετάκος - Βίκυ Βανίτα) απαγορεύοντας τους να συναντιούνται. Όλα ανατρέπονται όμως όταν τα παιδιά τους εμφανίζουν έναν δήθεν γραμματέα (Γιάννης Γκιωνάκης) ενός πλούσιου φίλου τους από την Αμερική (Μίμης Φωτόπουλος) και υποτίθεται πως πρέπει να επιλέξει για λογαριασμό του, με ποιο από τα δύο καταστήματα θα συνεργαστεί η εταιρεία του.

## Ηθοποιοί
* Ντίνος Ηλιόπουλος, Φώτης Γέμελος**'
* [[Νίκος Σταυρίδης]], Παντελής Ματσούκας**'
* Μίμης Φωτόπουλος, Αντώνης Λεμπέσης**'
*[[Γιάννης Γκιωνάκης]], Λιλίκος Μπαρδαμάς**'
* Αλέκος Τζανετάκος, Μάνος Ματσούκας**'
* [[Γιώτα Σοϊμοίρη]], Στέλλα Γέμελου
* [[Κατερίνα Γιουλάκη]], κυρία Ματσούκα
* [[Νικήτας Πλατής]], αστυνόμος
* [[Βίκυ Βανίτα]], Νέλλη Γέμελου**'
* Γιάννης Φύριος, Θόδωρος
* Ντάνος Λυγίζος, καθηγητής
* Ζαννίνο, κύριος Καραστέκας
* Γιάννης Μπουρνέλης, υπάλληλος Παντελή
* Γιώργος Κυριακίδης, υπάλληλος Παντελή
* Γιάννης Φύριος, Θόδωρος
*Κώστας Καραγιάννης, δάσκαλος

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Οι 4 άσσοι στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1970
Κατηγορία:Ταινίες του 1970
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Κατηγορία:Buddy ταινίες
Η κοροϊδάρα

***Η κοροϊδάρα*** είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμωδίας, γυρισμένης το 1967 από την κινηματογραφική εταιρία παραγωγής ταινιών Καραγιάννης-Καρατζόπουλος.

## Πλοκή
Ο Τέλης Μπίρκας, εργοστασιάρχης και φανατικός θαυμαστής του ωραίου φύλου, θέλει για γαμπρό του Ντίνο Ντίνο, έναν άξιο κι εργατικό υπάλληλό του. Η άστατη, όμως, κόρη του Άντζελα προτιμά τους γυναικοκατακτητές. Για να την κάνει να ζηλέψει και να αλλάξει γνώμη, πείθει τον Ντίνο να παραστήσει τον καρδιοκατακτητή. Οι δυο άνδρες αφήνουν να εννοηθεί ότι μια από τις υποτιθέμενες κατακτήσεις του Ντίνου είναι η ηθοποιός του κινηματογράφου Μαριάννα Κουράκου. Για κακή τους όμως τύχη, η Κουράκου βρίσκεται στην περιοχή για τα γυρίσματα μιας ταινίας, και ο μνηστήρας της, ο επίσης ηθοποιός Ανδρέας Ντούζος, ζητά τον λόγο από τον Ντίνο. Μετά από πολλές περιπέτειες, η παρεξήγηση ξεδιαλύνεται και η Άντζελα, που στο μεταξύ έχει ερωτευτεί τον Ντίνο, εγκαταλείπει για χάρη του τον πλέι μπόι που την κυνηγούσε εποφθαλμιώντας την προίκα της.

## Διανομή ρόλων
* Ντίνος Ηλιόπουλος - Ντίνος Ντίνος**'
* [[Σάσα Καστούρα]] - Άντζελα Μπίρκα**'
* Περικλής Χριστοφορίδης - Τέλης Μπίρκας**'
* [[Τζόλυ Γαρμπή|Τζόλη Γαρμπή]] - Ουρανία Μπίρκα
* [[Βαγγέλης Πλοιός]] - Ντούλης
* [[Γιάννης Γκιωνάκης]] - Ριρίκος
* [[Ανδρέας Ντούζος]] - Ανδρέας Ντούζος
* [[Φώτης Μεταξόπουλος]]
* [[Μαριάννα Κουράκου]] - Μαριάννα Κουράκου**'
* Μάκης Δεμίρης - ξενοδόχος
* Γιώργος Κυριακίδης - σκηνοθέτης
* Έρση Δοξακοπούλου - φίλη Άντζελας
* Απόστολος Σουγκλάκος - άνδρας στο κλαμπ
*Άρτεμις Πιπινέλη - γραμματέας
*Αλίκη Ηλιοπούλου - καμαριέρα

## Κυκλοφορία
Κυκλοφόρησε με τη μορφή ντιβιντί στις 22 Νοεμβρίου 2010. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*''Η κοροϊδάρα'' στο Cine.gr

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ταινίες του 1967
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Λυσίππη

Στην ελληνική μυθολογία η **Λυσίππη** ήταν μία από τις κόρες του Προίτου, βασιλιά της Τίρυνθας, και της Σθενέβοιας, κόρης του βασιλιά της Λυκίας. Η Λυσίππη και η μία ή δύο (κατ' άλλη εκδοχή) αδελφές της είναι γνωστές συλλογικά ως **[[Προιτίδες]]**. Αδελφός τους, αρκετά μικρότερος στην ηλικία από αυτές, ήταν ο Μεγαπένθης.

Οι Προιτίδες έκαναν το λάθος να περιγελάσουν το ξόανο της θεάς `Ηρας, οπότε η Ήρα τους ενέβαλε δαιμονική τρέλα (μανία), από την οποία τις θεράπευσε ο Μελάμποδας (για λεπτομέρειες βλ. Προιτίδες). Μετά από αυτό, ο Προίτος πάντρεψε τη Λυσίππη με τον αδελφό του Μελάμποδα, τον Βίαντα.

## Βασίλισσα των Αμαζόνων
Με το όνομα **Λυσίππη** είναι επίσης γνωστή η πρώτη βασίλισσα των Αμαζόνων, η οποία ίδρυσε τη μυθική πρωτεύουσα του έθνους τους, Θεμίσκυρα. Γονείς της ήταν η Οτρήρη και ο θεός Άρης.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Λυσιππη
Κατηγορία:Αμαζόνες
Ναυσικά

Στην ελληνική μυθολογία η **Ναυσικά** είναι γνωστή στην *[[Οδύσσεια]]* του Ομήρου, κόρη του βασιλιά των Φαιάκων, του Αλκινόου, και της Αρήτης. Η Ναυσικά, που είχε πολλά αδέλφια, περιγράφεται από τον Όμηρο ως νεαρή και πολύ χαριτωμένη: ο Οδυσσέας λέει ότι έμοιαζε με θεά, ιδιαίτερα την Αρτέμιδα.

Αφού ο Οδυσσέας είχε εγκαταλείψει το νησί της Καλυψούς, ναυάγησε και τελικά εκβράσθηκε από τη θάλασσα στην ακτή κάποιου άγνωστου σε αυτόν νησιού, όπου και κοιμήθηκε μέσα σε ένα παραθαλάσσιο δασάκι. Το νησί αυτό ήταν το νησί των Φαιάκων, η σημερινή Κέρκυρα. Τότε η θεά Αθηνά έστειλε όνειρο στη Ναυσικά, σύμφωνα με το οποίο μία φίλη της την κάλεσε να πλύνουν ρούχα στο ποτάμι. Το πρωί πήγε η Ναυσικά μαζί με τις ακόλουθές της στο μέρος εκείνο, που ήταν κοντά στο δασάκι και άρχισαν το πλύσιμο, ενώ έπαιζαν με το τόπι (είναι τα πρώτα πρόσωπα στην παγκόσμια λογοτεχνία που παίζουν με τόπι). Το τόπι πέφτει στον ποταμό και το κορίτσια βγάζουν μια κραυγή και ο Οδυσσέας ξυπνά. Ο Οδυσσέας προσπαθεί να κρύψει τη γύμνια του με ένα κλαδί. Ξαφνικά ο Οδυσσέας παρουσιάσθηκε μπροστά τους. Οι άλλες γυναίκες, μόλις τον είδαν, έτρεξαν κι έφυγαν φοβισμένες. Μόνη η Ναυσικά παρέμεινε και έδωσε στον Οδυσσέα ρούχα και τροφή, και κατά το απόγευμα επέστρεψε μαζί του στην πόλη και τον οδήγησε στο ανάκτορο του πατέρα της. Σημαντικό μέρος της *Οδύσσειας* διαδραματίζεται εκεί, καθώς ο Οδυσσέας εξιστορεί τις περιπέτειές του και τον αγώνα για τον νόστο στη βασιλική οικογένεια.

Το επεισόδιο αυτό από την *Οδύσσεια* είχε αποτελέσει το θέμα μιας χαμένης τραγωδίας του Σοφοκλή, που είχε τον τίτλο *«Ναυσικάα»* (αυτός είναι ο αρχικός, ασυναίρετος τύπος του ονόματος «Ναυσικά»). Ο Ελλάνικος και ο Αριστοτέλης προσθέτουν στον μύθο ότι η Ναυσικά παντρεύτηκε αργότερα τον Τηλέμαχο και γέννησε έναν γιο, τον Περσέπτολιν ή Πτολίπορθο.

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής 192 Ναυσικά (192 Nausikaa), που ανακαλύφθηκε το 1879, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή πριγκίπισσα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Οδύσσεια
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Κέρκυρας
Ευρύμαχος

Με το όνομα **Ευρύμαχος** αναφέρονται στην ελληνική μυθολογία δύο ή τρία διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:

# Βασιλιάς των Φλεγυών ο οποίος κατέστρεψε τη Θήβα. Είναι γνωστός από ένα σχόλιο στην *[[Ιλιάδα]]* (ραψωδία Ν, στίχος 302). Δεν πρέπει να συγχέεται με το ιστορικό πρόσωπο **[[Ευρύμαχος ο Θηβαίος]]** (βλ.λ.).
# Γιος του Πολύβου, γνωστός ως ένας από τους σπουδαιότερους μνηστήρες της Πηνελόπης στην *[[Οδύσσεια]]*. Ανάμεσα στους μνηστήρες, ο Ευρύμαχος ήταν ο σημαντικότερος ανταγωνιστής του Αντινόου (*Οδύσσεια*: α 399, μ 89 κ.ε.). Πανούργα προσωπικότητα, ο Ευρύμαχος κατόρθωσε να πείσει την Πηνελόπη ότι ο Τηλέμαχος θα ήταν ασφαλής την ίδια στιγμή που ο ίδιος σχεδίαζε τη δολοφονία του.
# Σύμφωνα με κάποιους συγγραφείς, ένας από τους γιους του Αντήνορα και της Θεανώς ονομαζόταν Ευρύμαχος, και ήταν αρραβωνιασμένος με την πριγκήπισσα Πολυξένη, κόρη του Πριάμου.

* Ο αστεροειδής 9818 Ευρύμαχος (9818 Eurymachos), που ανακαλύφθηκε το 1960 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό μνηστήρα της Πηνελόπης.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 407

Κατηγορία:Οδύσσεια
Κατηγορία:Μνηστήρες της Πηνελόπης
Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Πανδίων

Με το όνομα **Πανδίων** είναι γνωστά τα παρακάτω τρία πρόσωπα στην ελληνική μυθολογία:

# Πανδίων Α΄, βασιλιάς των Αθηνών, υιός και διάδοχος του Εριχθονίου στον αθηναϊκό θρόνο, πατέρας, ο ίδιος, του Ερεχθέα. Ο Πανδίων είχε, επίσης, δύο κόρες, την Πρόκνη και τη Φιλομήλα. Οι Αθηναίοι πίστευαν ότι στα χρόνια του Πανδίονα επισκέφθηκαν την Αττική η θεά Δήμητρα, που τους δίδαξε τη γεωργία, και ο θεός Διόνυσος, που τους δίδαξε την αμπελοκαλλιέργεια και την παρασκευή του οίνου. Ο Πανδίων κάλεσε σε βοήθεια εναντίον του Λαβδάκου τον βασιλιά Τηρέα από τη Θράκη και σε αντάλλαγμα του έδωσε ως σύζυγο τη θυγατέρα του Πρόκνη.
# Πανδίων Β΄, μεταγενέστερος του προηγούμενου βασιλέας των Αθηνών, υιός του Κέκροπα και της Μητιαδούσης. Αυτό τον Πανδίονα τον έδιωξαν από τον θρόνο του οι Μητιονίδες και κατέφυγε στα Μέγαρα. Εκεί, πήρε ως σύζυγό του την Πυλία, θυγατέρα του εκεί βασιλέα, Πύλαντα, τον οποίο και δια Δέχθηκε. Τέκνα αυτού του Πανδίονα ήταν οι Λύκος, Νίσος, Πάλλαντας και ο Αιγέας, ο πατέρας του ήρωα Θησέα, συλλογικά γνωστοί ως **Πανδιονίδες**, που επανακατέλαβαν την εξουσία στην Αθήνα. Αυτό φαίνεται ότι συνέβη ακολούθως του θανάτου του Πανδίονα, καθώς, το ηρώο και ο τάφος του υποτίθεται πως υπήρχαν στα Μέγαρα.
#Πανδίων ο ήρωας, ταυτίζεται με έναν από τους δύο βασιλείς.
# Αχαιός πολεμιστής του Τρωικού πολέμου, σύντροφος του Τεύκρου, του οποίου το τόξο εμφανίζεται να κρατά στην *[[Ιλιάδα]]* (ραψωδία Μ, στίχος 372).

Πανδιων
Πανδιων
Γλαύκος

Το όνομα **Γλαύκος** είναι αρχαίο Ελληνικό όνομα, προερχόμενο από το επίθετο γλαυκός (ανοιχτός γαλάζιος).

Με το όνομα αυτό αναφέρονται:

Πρόσωπα, θεότητες και όντα στην ελληνική μυθολογία:
* Γλαύκος του Αντήνορα και της Θεανώς
* Γλαύκος του Ιππολόχου
* Γλαύκος του Σισύφου, προπάππους του προηγούμενου
* Γλαύκος ο Ανθηδόνιος, θαλάσσιος δαίμονας, προσωποποίηση του γαλάζιου κύματος
* Γλαύκος του Μίνωα γιος του Μίνωα και της Πασιφάης
* Γλαύκος ο Λύκιος, ήρωας της Λυκίας γιος του Βελλεροφόντη
* Γλαύκος του Ιμβράσου, σύντροφος του Αινεία
* Γλαύκος ο Κυζικηνός Κυζικηνός που πολέμησε με τον Ηρακλή
* Γλαύκος ο Αργείος, αοιδός από το Άργος
* Γλαύκος ο Μεσσήνιος, βασιλιάς της Μεσσηνίας
* Γιος του Αρρήτου
* Γλαύκος του Πανός, γιος του Πάνα
* Γλαύκος του Μαιάνδρου, ποτάμια θεότητα
* Ο ένας από τους Γίγαντες
* Γλαύκος ο Αθηναίος, αυτόχθων Αθηναίος
* Το άλογο του θεού Ποσειδώνα
* Μνηστήρας της Πηνελόπης καταγόμενος από το Δουλίχιο
* Γιος του Πριάμου, που τον σκότωσε ο Διομήδης

Αρχαίοι:
* Γλαύκος ο Νικοπολίτης επιγραμματοποιός περιλαμβανόμενος στην ανθολογία «Στέφανος του Μελέαγρου». Ένα επίγραμμά του διασώθηκε στην Παλατινή Ανθολογία.
* Γλαύκος ο Αθηναίος επιγραμματοποιός στον οποίο αποδίδονται επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας με την ένδειξη «Γλαύκου» (τα οποία από κάποιους αποδίδονται στον Νικοπολίτη).

## Άλλες χρήσεις
* Ο αστεροειδής 1870 Γλαύκος (1870 Glaukos), που ανακαλύφθηκε το 1971 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από το πρώτο, το δεύτερο και το τελευταίο από τα μυθικά αυτά πρόσωπα.
* Γλαύκος ποταμός της Αχαΐας και ο ομώνυμος υδροηλεκτρικός σταθμός επ' αυτού, με ομώνυμο φράγμα και τεχνητή λίμνη.
*Γλαύκος ΙΙ (υποβρύχιο) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που καθελκύστηκε το 1930 στη Γαλλία. Βυθίστηκε το 1942 στη Μάλτα κατά τη διάρκεια Γερμανικής αεροπορικής επίθεσης
*Γλαύκος ΙΙΙ (υποβρύχιο) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που καθελκύστηκε το 1971 στο Κίελο της Γερμανίας

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γλαύκος του Αντήνορα

Ο **Γλαύκος** ήταν, κατά την ελληνική μυθολογία, γιος του Αντήνορα και της Θεανώς, που βοήθησε τον Πάρη στην απαγωγή της Ωραίας Ελένης, ενέργεια για την οποία ο πατέρας του τον έδιωξε. Στον Τρωικό Πόλεμο ο Γλαύκος πολέμησε με το μέρος των Τρώων και κάποιες εκδοχές αναφέρουν ότι σκοτώθηκε από τον Αγαμέμνονα. Αλλά η βασική παράδοση είναι ότι σώθηκε με τη βοήθεια του Οδυσσέα και του Μενελάου, επειδή ο πατέρας του, ο Αντήνορας, συνδεόταν μαζί τους. Αυτός ο Γλαύκος δεν πρέπει να συγχέεται με τον κυρίως ήρωα των Τρώων στον πόλεμο, που ήταν ο Γλαύκος του Ιππολόχου.

## Δείτε επίσης
* Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος), αναπαράσταση πανοραμικής τοιχογραφίας μεγαλογραφίας του φημισμένου αρχαίου έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου.

## Παραπομπές


## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Τρώες
Γλαύκος του Ιππολόχου

Ο γιος αυτός του Ιππολόχου πολεμούσε με το μέρος των Τρώων στον Τρωικό Πόλεμο, μαχόμενος στο πλευρό του εξαδέλφου του, του Σαρπηδόνα, και του συνομηλίκου του Λύκου. Σε κάποια μάχη, ο Γλαύκος βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Διομήδη, οπότε και οι δυο τους θυμήθηκαν ότι συνδέονταν με δεσμούς φιλοξενίας: Από τον πατέρα του ο Γλαύκος ήταν εγγονός του Βελλεροφόντη (υπάρχει και ο Γλαύκος ο Λύκιος, που ήταν γιος του Βελλεροφόντη). Ο Οινέας, παππούς του Διομήδη, είχε κάποτε φιλοξενήσει τον Βελλεροφόντη στο ανάκτορό του και είχαν ανταλλάξει πολύτιμα δώρα. Στη συνάντησή τους μπροστά στα τείχη της Τροίας, οι απόγονοι των δύο ανδρών επανέλαβαν την ανταλλαγή των δώρων: Ο Διομήδης έδωσε στον Γλαύκο τα ορειχάλκινα όπλα του και ο Γλαύκος τού χάρισε τα χρυσά δικά του.

Μετά τη συνάντησή του με τον Διομήδη, ο Γλαύκος προσέθεσε στο ενεργητικό του σπουδαία πολεμικά κατορθώματα. Κατά τον τραυματισμό του Σαρπηδόνα ο Γλαύκος έτρεξε να τον βοηθήσει, αλλά εμποδίσθηκε από τον Τεύκρο. Ο Σαρπηδόνας, πριν ξεψυχήσει, είχε πει στον Γλαύκο να πάρει τη θέση του στη μάχη και να αποτρέψει τους Αχαιούς από το να τον «σκυλεύσουν», δηλαδή να του πάρουν την αρματωσιά. Ο Γλαύκος παρακάλεσε τότε τον θεό Απόλλωνα να τον θεραπεύσει από τα τραύματά του για να πάρει αυτός το σώμα του Σαρπηδόνα. Ο Απόλλων τον άκουσε και τον γιάτρεψε. Τότε ο Γλαύκος συγκέντρωσε τους ήρωες της Τροίας και τους ζήτησε να δώσουν μάχη για το πτώμα του Σαρπηδόνα, όπως και έγινε. Ο Πάτροκλος κάλεσε κι εκείνος σε βοήθεια Αχαιούς ήρωες: πρώτοι ήρθαν οι δύο Αίαντες. Και άρχισε η μάχη γύρω από το κουφάρι του νεκρού ήρωα. Ο Δίας το τύλιξε στο σκοτάδι. Η έκβαση ήταν υπέρ των Αχαιών, καθώς ο Έκτορας δείλιασε προς στιγμή και υπεχώρησε.

Αμέσως μετά τον θάνατο του Πάτροκλου, ο Γλαύκος με τον Έκτορα αγωνίσθηκαν για την κατοχή και του δικού του σώματος, ο Γλαύκος όμως σκοτώθηκε από τον Αίαντα τον Τελαμώνιο. Το σώμα του Γλαύκου, με διαταγή του Απόλλωνα, μεταφέρθηκε από τον άνεμο στη Λυκία. Αυτός είναι ο λόγος που οι κάτοικοι της Λυκίας ανήγαγαν στον Γλαύκο τη δυναστεία των βασιλέων τους.

## Γενεαλογία

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 276
* Ομήρου *[[Ιλιάδα]]*, Β 876, Ζ 199

Γλαυκος
Γλαυκος
Γκιντιμάγκα

thumb|right|Η θέση της επαρχίας στον χάρτη της Μαυριτανίας
Με την ονομασία **Γκιντιμάγκα** [ αραβικά: (**غيديماغا**)/(**Ghuidimagha**)(**Γιντιμάγα**)] φέρεται διοικητική περιφέρεια, (μία από τις 13), στη Μαυριτανία επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Σενεγάλη. Η έκταση της Γκιντιμάγκα φθάνει περίπου τα 10.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Πρωτεύουσα της περιοχής αυτής είναι η Σελιμπαμπύ με πληθυσμό (απογραφή του 1980), κατ΄ εκτίμηση, 100.000 κάτοικοι. Η Γκιντιμάγκα υποδιαρείται σε δύο επαρχίες:
*Ουλντ Γιένγκε (Ould Yenge) και
*Σελιμπαμπύ (Selibaby)

Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαυριτανίας
Χοσέ Κούρα

Ο **Χοσέ Κούρα** (*José Cura*, Ροσάριο, 5 Δεκεμβρίου 1962) είναι διάσημος Αργεντινός τενόρος της όπερας, γνωστός ως ένας από τους σύγχρονους τραγουδιστές όπερας με μεγάλη απήχηση στο κοινό. Έχει ερμηνεύσει απαιτητικούς ρόλους όπως τον Οθέλλο (Otello) του Βέρντι και τον Σαμψών (Samson et Dalila) του Saint-Saëns. Μπορεί να ερμηνεύσει και ρόλους βαρύτονου χάρη στα εκτεταμένα χαμηλά μέρη της φωνητικής του κλίμακας.
     
## Βιογραφία
Ο Χοσέ Κούρα ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που τραγούδησε και ταυτόχρονα διηύθυνε την ορχήστρα (τόσο σε κοντσέρτα όσο και σε ηχογραφήσεις) και ο πρώτος που συνδύασε τραγούδι με συμφωνικά έργα σε κονσέρτο με σχήμα ‘μισό-μισό’. Το Φεβρουάριο του 2003, πρώτα διηύθυνε την Καβαλλερία Ρουστικάνα του Πιέτρο Μασκάνι  και μετά από ένα διάλειμμα ανέβηκε στη σκηνή για να τραγουδήσει το ρόλο του Canio στους Παλιάτσους του Ρουγκέρο Λεονκαβάλλο στην Όπερα του Αμβούργου.

Ο Κούρα έχει εμφανισθεί σε πολυάριθμες τηλεοπτικές παραγωγές όπερας καθώς και σε συναυλιακές παραγωγές σε ολόκληρο τον κόσμο. Έχει τραγουδήσει σε φημισμένα θέατρα του κόσμου, στα οποία περιλαμβάνονται η Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, η Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, η Κρατική όπερα της Βιέννης, το Θέατρο Liceu της Βαρκελώνης, η Όπερα της Ζυρίχης και η Σκάλα του Μιλάνου.

Το 2001 ερμήνευσε το ρόλο του Οθέλλου στην κρατική όπερα της Βιέννης και στην όπερα του Κόβεντ Γκάρντεν, εμφάνιση που επαινέθηκε ως προς τις φωνητικές ικανότητες του Κούρα, ενώ από άλλους σχολιάστηκε η αδυναμία του να αποδώσει την αγωνία τού χαρακτήρα.

Είναι παράλληλα συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και κιθαριστής, ενώ έχει ασχοληθεί επίσης με τη σκηνογραφία και τη σκηνοθεσία.

Εκτός της πλούσιας δισκογραφίας του με κλασική μουσική, ιδιαίτερη επιτυχία έχουν και οι δισκογραφικές συνεργασίες του - σε τραγουδιστικά ντουέτα σύγχρονης μουσικής - με κορυφαίες σοπράνο της εποχής μας, όπως η Βρετανίδα Σάρα Μπράιτμαν (π.χ. Just show me how to love you, Τhere for me) και η Πολωνή Εύα Μαλάς-Γκοντλέβσκα (π,χ, Song of love, EmOcean κά.).

Έχει τιμηθεί με σειρά διακρίσεων και βραβείων σε όλο τον κόσμο. Μεταξύ αυτών και με το 1ο βραβείο Operalia του Διεθνούς Διαγωνισμού Τραγουδιστών Όπερας “Πλάθιδο Ντομίγκο” το 1994.

Το 2007 ο Χοσέ Κούρα διορίστηκε επισκέπτης καθηγητής της Βασιλικής Μουσικής Ακαδημίας του Λονδίνου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*http://www.josecura.com

Κατηγορία:Αργεντινοί τραγουδιστές όπερας
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές όπερας
Κουρα
Κατηγορία:Αργεντινοί διευθυντές ορχήστρας
Κατηγορία:Ισπανοί διευθυντές ορχήστρας
Κατηγορία:Αργεντινοί φωτογράφοι
Κατηγορία:Ισπανοί φωτογράφοι
Κατηγορία:Αργεντινοί σκηνοθέτες όπερας
Κατηγορία:Ισπανοί σκηνοθέτες όπερας
Βενιζέλος

Το επώνυμο **Βενιζέλος** μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:

* Παρασκευή Βενιζέλου (1522-1589), λόγιος, αγία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
* Παλαιολόγος Βενιζέλος, πολιτικός του 1821
** Αλέξανδρος Βενιζέλος (1812-1862), καθηγητής πανεπιστημίου, γιος του Παλαιολόγου Βενιζέλου
** Μιλτιάδης Βενιζέλος (1822-1887), γιατρός, πολιτικός, γιος του Παλαιολόγου Βενιζέλου
** Παύλος Βενιζέλος (1830-1886), προξενικός υπάλληλος, γιος του Παλαιολόγου Βενιζέλου
* Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936), πολιτικός, πρώην πρωθυπουργός
** Κυριάκος Βενιζέλος (1892-1942), εφοπλιστής, γιος του Ελευθερίου Βενιζέλου
*** Νικήτας Βενιζέλος (1930-2020), εφοπλιστής, πολιτικός, γιος του Κυριάκου Βενιζέλου
** Σοφοκλής Βενιζέλος (1894-1964), πολιτικός, πρώην πρωθυπουργός, γιος του Ελευθερίου Βενιζέλου
* Ευάγγελος Βενιζέλος (γενν. 1957), καθηγητής Νομικής, πολιτικός, πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (2012-2015), βουλευτής, υπουργός

## Δείτε επίσης

* Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος»
* Ελευθέριος Βενιζέλος (ταινία)
Καστρικό Σύμπλεγμα Μιρ

Το **Καστρικό Σύμπλεγμα Μιρ** (*Mirsky Castle Complex*) (Λευκορωσικά: Мі́рскі за́мак) είναι μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Λευκορωσίας. Βρίσκεται κοντά στην πόλη Μιρ της επαρχίας Καρελίσι (*Karelichy*) του νομού Χρόντνα (*Hrodna voblast*), 29 χιλιόμετρα βορειοδυτικά ενός άλλου μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, του κάστρου Νέσβιτς (*Nesvizh Castle*).  
 
Η κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε στα τέλη του 15ου αιώνα σε Γοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, ενώ ολοκληρώθηκε από τον Δούκα Ίλινιτς (*Duke Ilinich*) στις αρχές του 16ου αιώνα κοντά στο χωριό Μιρ. Γύρω στο 1568 το κάστρο πέρασε στην ιδιοκτησία του Λιθουανού Δούκα Ραντβίλα (*Radvila*), ο οποίος ολοκλήρωσε την κατασκευή του σε αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό. Παράλληλα κατασκευάστηκε ένα τριώροφο παλάτι δίπλα στα ανατολικά και βόρεια τείχη του κάστρου. Οι γύψινες προσόψεις διακοσμήθηκαν με μπαλκόνια, περβάζια, πλακάκια και πύλες από ασβεστόλιθο. 
[thumb|left|Ζωγραφιά από τον [Ναπολέων Όρντα|Ναπολέοντα Όρντα (*Napoleon Orda*), 1876]]
Έχοντας εγκαταλειφθεί για περίπου ένα αιώνα και υποστεί σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια της Ναπολεόντειας περιόδου, το κάστρο ανακαινίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1813, μετά το θάνατο του Ντομινίκ Ραντζιβίλ (*Dominik Radzivil*), το κάστρο πέρασε στην κόρη του Στεφανία, η οποία παντρεύτηκε τον *Ludwig zu Sayn-Wittgenstein-Berleburg*. Στη συνέχεια, το κάστρο πέρασε στα χέρια της κόρης τους Μαρίας, η οποία με τη σειρά της παντρεύτηκε τον πρίγκιπα *Chlodwig Hohenloche-Schillingfurst*. Ο γιος τους, *Maurice Hohenloche-Schillingfurst* πούλησε το κάστρο στον Νικολάι Σβιατοπόλκ – Μίρσκι (*Nikolaj Sviatopolk-Mirski*) της φυλής Μπιαλίνια, το 1895. Ο γιος του Νικολάι, Μιχαήλ (*Michail*), ξεκίνησε να ανακατασκευάζει το κάστρο σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Τέοντορ Μπούρσζε (*Teodor Bursze*). Το κάστρο παρέμεινε ιδιοκτησία της οικογένειας Σβιατοπόλκ – Μίρσκι μέχρι το 1939. Στη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου πέρασε την κυριαρχία των Ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων και χρησιμοποιήθηκε ως γκέτο για τον τοπικό Εβραϊκό πληθυσμό.

Το Καστρικό Σύμπλεγμα Μιρ εντάχθηκε στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2000.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το Καστρικό Σύμπλεγμα Μιρ - UNESCO World Heritage Centre
* Το Καστρικό Σύμπλεγμα Μιρ
* Φωτογραφίες στο Radzima.org
* Φωτογραφίες στο globustut.by

Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Λευκορωσία
Κατηγορία:Πολιτισμός της Λευκορωσίας
Κατηγορία:Κάστρα
Πηγάδι Λεωνιδίου Αρκαδίας

*Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: [[Πηγάδι (αποσαφήνιση)]]*

Το **Πηγάδι** (ή Πηγάδιον) είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας σε υψόμετρο 570 μέτρα, το οποίο βρίσκεται 23 χιλιόμετρα από το Λεωνίδιο, την πρωτεύουσα της Νότιας Κυνουρίας. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1897 στο ΦΕΚ 59Β - 17/06/1897 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μαριού. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 συστάθηκε ομώνυμη κοινότητα με έδρα το ίδιο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Λογγάρι και το Φωκιανό αποτελούν την τοπική κοινότητα Πηγαδίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λεωνιδίου του Δήμου Νότιας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 272 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 249. Η παραλία του οικισμού είναι το Φωκιανό, ένα μικρό χωριό σε απόσταση περίπου 15 χιλιομέτρων ανατολικά, με ελάχιστους μόνιμους κατοίκους.

## Εξέλιξη πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας
Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Άγιος Αγαθόνικος

Ο **Άγιος Αγαθόνικος** ήταν Ρωμαίος, χριστιανός από τη Νικομήδεια που μαρτύρησε για την πίστη του,  

Τον Αγαθόνικο τον συνέλαβε ο Κόμης της εώας Ευτόλμιος, ο οποίος, όταν επέστρεφε από την περιοδεία του στον Πόντο, όπου είχε πάει για να καταδιώξει Χριστιανούς, βρήκε στην Κάρπη τον Ζωτικό, τον οποίο θανάτωσε μαζί με τους μαθητές του. Εκεί έμαθε ότι ο πρίγκιπας της πόλης έγινε Χριστιανός από κάποιον Αγαθόνικο. Τότε συνέλαβε τον πρίγκιπα και τον Αγαθόνικο και αφού τους τιμώρησε μαζί με άλλους Χριστιανούς, κατόπιν όλους μαζί τους οδήγησε στο βασιλιά, που βρισκόταν στη Θράκη. Αλλά στο δρόμο, κοντά σε ένα χωριό ονομαζόμενο Ποταμός, σκότωσε τους Ζήνωνα, Θεοπρέπιο, Ακίνδυνο και Σεβηριανό, καθώς από τις πολλές πληγές που είχαν στα πόδια τους δεν μπορούσαν πλέον να βαδίσουν. Όταν έφθασε ατό χωριό Άμμους (Επιβάτες Θράκης) κοντά στη Σηλυβρία, με βασιλική διαταγή αποκεφάλισε, έτσι όπως τους είχε δεμένους, τον Αγαθόνικο, τον πρίγκιπα και τους άλλους Χριστιανούς, το έτος 298.

Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 22 Αυγούστου. Η Τίμια Κάρα του φυλάσσεται στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου Καβάλας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Κωνσταντίνου Χ. Δουκάκη, Μέγας συναξαριστής, Εν Αθήναις: Α. Κολλαράκη και Ν. Τριανταφύλλου, 1894. τ. 8. σ. 304
 

Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 3ου αιώνα
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Βυζαντινοί
Μπαλί Ρεθύμνης

thumb|right|220px|Άποψη του Μπαλίου.
Το **Μπαλί** (επίσημο: το **Μπαλίον**, η λέξη "μπαλί" σημαίνει μέλι) είναι παραθαλάσσιο χωριό της Κοινότητας Μελιδονίου του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 32 χλμ. ανατολικά του Ρεθύμνου και 50 χλμ. από το Ηράκλειο το οποίο έχει καταστεί τουριστικό θέρετρο.

Οι Βενετσιάνοι το ονόμαζαν Ατάλη, από το αρχαίο του όνομα που ήταν Αστάλη. Υπάρχει και η Μονή Ατάλης εκεί κοντά, που διατηρεί τη μεσαιωνική ονομασία του τόπου. Είναι κτισμένο σε μία υπερυψωμένη μικρή χερσόνησο, έτσι έχει θέα στον όρμο και τη θάλασσα.

Παλαιότερα ήταν ψαράδικο χωριό, ενώ σήμερα είναι σημαντικό παραθεριστικό κέντρο με ξενοδοχεία και διαμερίσματα. Το Μπαλί έχει ένα λιμάνι, ωραίες ψαροταβέρνες και παραλία με νησάκι.

## Εκκλησιαστική υπαγωγή
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Η΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.

## Αξιοθέατα - εκδηλώσεις
Στο Μπαλί, εκτός από το λιμανάκι, σε μικρή απόσταση βρίσκεται η ιστορική μονή του Αγίου Ιωάννη που τιμάται στις 29 Αυγούστου. Επίσης χαρακτηριστικό το πανηγύρι της "Παναγίας του Χάρακα" στις 15 Αυγούστου.

## Αναφορές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνης
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Σημαία της Ένωσης Χωρών Νοτιοανατολικής Ασίας

μικρογραφία|Η τωρινή σημαία της Ένωσης Χωρών Νοτιοανατολικής Ασίας.
Η σημερινή σημαία της Ένωσης Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας, γνωστότερης με τα αρχικά ASEAN, καθιερώθηκε τον Νοέμβριο του 1997.

Το φόντο της σημαίας είναι μπλε και εικονίζονται στάχυα ρυζιού στη μέση ενός κόκκινου κύκλου. Τα δέκα στάχυα συμβολίζουν τα ισάριθμα κράτη- μέλη του ASEAN.

Η προηγούμενη σημαία του οργανισμού ήταν παρόμοια με τη σημερινή. Είχε έξι στάχυα ρυζιού που συμβόλιζαν τα πέντε ιδρυτικά μέλη και το Μπρουνέι, καθώς επίσης και γραμμένη κάτω από τα στάχυα τη λέξη ASEAN. Το φόντο της ήταν λευκό και όχι μπλε, ενώ οι άκρες του κύκλου και η λέξη ASEAN ήταν τιρκουάζ. Ο κύκλος είχε έντονο κίτρινο χρώμα. Τα ίδια τα στάχυα ήταν καφετί.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ASEAN  - Επίσημη περιγραφή της σημαίας.
* Η σημαία - στις *Σημαίες του Κόσμου*.

Νοτιο
Δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης

thumb|Παγκόσμιος χάρτης της κατάταξης των χωρών με βάση τον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης  (βασισμένος σε δεδομένα του 2021, δημοσιεύτηκε το 2022).
|455x430px

Ο **Δείκτης Ανθρώπινης Ανάπτυξης** *(ΔΑΑ), ([[Αγγλική γλώσσα|αγγλικά]]: Human Development Index, HDI)* είναι στατιστικός δείκτης ο οποίος χρησιμοποιείται για να κατατάσσει τις χώρες με βάση την «ανθρώπινη ανάπτυξη». Αποτελεί ένα σύνθετο μέτρο που κατασκευάζεται με βάση τρεις επί μέρους δείκτες οι οποίοι σχετίζονται με το προσδόκιμο ζωής, τον βαθμό εκπαίδευσης και την ποιότητα ζωής. Με βάση το ΔΑΑ γίνεται χαρακτηρισμός μιας χώρας σε υποανάπτυκτη, αναπτυσσόμενη ή ανεπτυγμένη. Χρησιμοποιείται επίσης για να μετρήσει την επίδραση των οικονομικών πολιτικών στην ποιότητα ζωής.

Ο ΔΑΑ δημιουργήθηκε από τον Πακιστανό οικονομολόγο Μαχμπούμπ ουλ Χακ (1934 - 1998) και την ομάδα επιστημόνων που σύστησε. Στην ομάδα αυτή συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο Γκουστάβ Ράνις του πανεπιστημίου Γέιλ και ο Λόρδος Μεγκνάντ Ντεσάι του "London School of Economics". Ο βραβευμένος με Νόμπελ Ινδός οικονομολόγος Αμάρτια Σεν θεμελίωσε το εννοιολογικό πλαίσιο στο οποίο στηρίζεται ο δείκτης. 

Ο ΔΑΑ χρησιμοποιείται έκτοτε από τον ΟΗΕ στην ετήσια Αναφορά Ανθρώπινης Ανάπτυξης. Χαρακτηρίστηκε από τον Σεν ως «κοινό μέτρο» λόγω των περιορισμών του, αλλά παρ'όλα αυτά εστιάζει την προσοχή του σε ευρύτερες διαστάσεις ανάπτυξης από το κατά κεφαλήν εισόδημα που εκτόπισε.

Ο ΔΑΑ μετράει τα επιτεύγματα μιας χώρας στις τρεις βασικές συνιστώσες της ανθρώπινης ανάπτυξης:

* Μια μεγάλης διάρκειας και υγιή ζωή, όπως χαρακτηρίζεται από το προσδόκιμο ζωής στην γέννηση
* Γνώση και μόρφωση, όπως χαρακτηρίζεται από το ποσοστό αναλφαβητισμού και το αναμενόμενο βαθμό εκπαίδευσης
* Μια ευπρεπή ποιότητα ζωής, όπως χαρακτηρίζεται από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) κατά κεφαλήν και την αγοραστική ισότιμη δύναμη.

Κάθε χρόνο, τα μέλη του ΟΗΕ καταχωρούνται και κατατάσσονται σύμφωνα με το ΔΑΑ τους. 

Ένας εναλλακτικός δείκτης στο ΔΑΑ, που εστιάζει στο ποσοστό φτώχειας της κάθε χώρας, είναι ο Δείκτης Ανθρώπινης Φτώχειας.

## Αναφορές
* Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2006)
* Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2007)
* Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2009)
* Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2010)
* Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2011)
* Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2013)
* Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2014)
* Η Έκθεση του 2018 δημοσιεύτηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 2018.
* Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης του 2023
Η πιο πρόσφατη λίστα με τις χώρες ανά Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 2025.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης
* Ανεπτυγμένη χώρα
* Αναπτυσσόμενες χώρες
* Δείκτης Ανθρώπινης Φτώχειας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Human Development Report Office
* Human Development Index
* Human Development Tools and Rankings
* Κατάλογος των χωρών κατά HDI στο NationMaster.com
* Χάρτης της ανθρώπινης ανάπτυξης

Κατηγορία:Οικονομικοί δείκτες
Τζέφρεϊ του Μονμάουθ

Ο **Τζέφρεϊ (Γοδεφρείδος) του Μονμάουθ** (αγγλ.: *Geoffrey of Monmouth*, ουαλ: *Sieffre o Fynwy*, περίπου 1090–1155) ήταν ουαλός επίσκοπος και ψευδοϊστορικός, συγγραφέας του λατινικού *[[Historia Regum Britanniae]]* (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας) (1136), στο οποίο μετέφερε τους μύθους του αρθουριανού κύκλου καθώς και αρκετές ουαλόφωνες αφηγήσεις. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του. Φαίνεται πως γεννήθηκε κοντά στην πόλη Μονμάουθ και σύμφωνα με μαρτυρίες καταγραμμένες στο ίδιο του το έργο γνώριζε καλά τη ΝΑ Ουαλία και πρέπει να είχε επισκεφθεί τη Βρετάνη. Αυγουστινιανός στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ορίστηκε επίσκοπος του Αγ. Ασάφ, θέση την οποία πιθανώς ποτέ δεν ανέλαβε. 

Η φαντασία του συγγραφέα κατέστησε το Historia Regum Britanniae ένα αξιόλογο μείγμα ιστορικών γεγονότων, μύθων και επινοήσεων, καθιερώνοντας τον Τζέφρεϊ** **ως τον πρώτο Άγγλο αφηγηματογράφο. Ο Τζέφρεϊ  αφηγείται την υποτιθέμενη βρετανική ιστορία από τον πρώτο Βασιλιά της Βρετανίας τον Βρούτο ο οποίος ήτανε απόγονος του Τρώα ήρωα Αινεία, την σύλληψη του Ιησού, τις επιδρομές του Ιούλιου Καίσαρα αλλά και την βασιλεία του Αρθούρου. Παρόλο που αντλεί τις πηγές του από εγνωσμένες πηγές όπως ο Βέδας (αρχές του 8ου αι.) και το *Historia Brittonum* (9ος αι.) και άλλες Ουαλικές, ο Τζέφρεϊ ισχυρίστηκε πως ένα μεγάλο τμήμα του έργου του βασίστηκε σε ένα αρχαιότερο βιβλίο που του δόθηκε από τον Γουόλτερ Καλένιους (Walter Calenius), ο οποίος ωστόσο δεν αναφέρεται σε κανέναν άλλο σύγχρονό του χρονικογράφο. Το *Historia* παρουσιάζει τον Αρθούρο ως ρομαντικό ήρωα, παρά την έλλειψη ενδιαφέροντος εκ μέρους του Τζέφρεϊ για το ζήτημα της αυλικής αγάπης. Στα κείμενά του πλην του Αρθρούρου ο Μέρλιν μεταπλάθεται ως δραματικός χαρακτήρας.

## Παραπομπές και σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Latin Chroniclers from the Eleventh to the Thirteenth Centuries: '''Geoffrey of Monmouth''' from *The Cambridge History of English and American Literature*, Volume I, 1907–21.
**Historia Regum Britanniae*:
**Aaron Thompson αναθεωρ. από τον J. A. Giles. (PDF)
**Εδάφια του αρθουριανού κύκλου μόνον. Εκδ. και μτφρ. J. A. Giles .
**Το Wm. R. Cooper (μτφρ.) ''Brut y Bryttaniait'', μετάφραση της μεσαιωνικής ουαλικής έκδοσης. 
**Vita Merlini*, αγγλική μτφρ. του Basil Clarke από το *Life of Merlin: Vita Merlini* (Cardiff: University of Wales Press, 1973).
** At Jones Celtic Encyclopedia
** At Sacred Texts

Κατηγορία:Ουαλοί ιστορικοί
Κατηγορία:Κληρικοί
Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Άνω Μούλια Ηρακλείου

Τα **Άνω Μούλια** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης και της τέως Επαρχίας Καινουργίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. 

Βρίσκεται νότια της Αγίας Βαρβάρας και είναι κτισμένο αμφιθεατρικά, με πανοραμική θέα προς την πεδιάδα της Μεσαράς. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 33 χλμ. 

Οι κάτοικοι απασχολούνται με την ελαιοκομία και με την καλλιέργεια αμπελιών και σιτηρών. Παράγεται κρασί, σταφίδα και λάδι. Υπάρχει δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο.

Στο χωριό βρίσκονται οι ιεροί ναοί των Αγίων Αποστόλων (σταυροειδής με τρούλο) μέσα στο χωριό που έχει τοιχογραφίες από το 12ο-13ο αι. και τα εξωκλήσια του Αγίου Παντελεήμονα, της Παναγίας, του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Θεόδωρου με κατεστραμμένες τοιχογραφίες όπως επίσης και της Αναλήψεως.

## Ιστορικά στοιχεία
Κατά το Στέφανο Ξανθουδίδη η ονομασία του χωριού προέρχεται από το ρήμα *μύλλω*, που σημαίνει στα αρχαία ελληνικά *συντρίβω, αλέθω*.

Η πρώτη αναφορά στα Μούλια γίνεται σε έγγραφο του 1248, όπου αναφέρεται, ως *Casale Mulia*. Επίσης, το όνομα το βλέπουμε και σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα του 1379 με τη σημερινή του μάλιστα ονομασία (*Mulia*). Στην τουρκική απογραφή του 1671 βρέθηκε να έχει 60 χαράτσια, δηλαδή υπόδουλους που ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν κεφαλικό φόρο στους Οθωμανούς. Μάλιστα ήταν στην ηλικία από 12 ετών και άνω και κατέβαλλαν το φόρο για να απαλλάσσονται από τη στράτευση. https://web.archive.org/web/20050205053849/http://users.forthnet.gr/her/dsmoulia/Toxvrio.htm

Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα *Muglia Apano* με 119 κατ. (Κ 103).

Το 1881 τα Άνω Μούλια ανήκαν στο Δήμο Ζαρού και ονομάζονταν Μούλια, με 78 Χριστιανούς και 98 Μουσουλμάνους κατοίκους. Με την ίδια ονομασία αναφέρονται μέχρι το 1940, οπότε και απέκτησαν τη σημερινή τους ονομασία. Το 1928 έγιναν αγροτικός δήμος και είχαν 295 κατοίκους.

## Πληθυσμός

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925, με την παλιά του ονομασία από την τουρκοκρατία ως *Μούλια*, να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πανασσού. Το 1927 με το ΦΕΚ 127Α - 27/06/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 διορθώθηκε σε Άνω Μούλια. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίας Βαρβάρας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 375 κατοίκους.

Δείτε: ***[[Κοινότητα Άνω Μουλίων]]***

## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Στοιχεία για το χωριό

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου
Κατηγορία:Δήμος Αγίας Βαρβάρας Ηρακλείου
Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Μαγνητική έγκλιση

Παρατηρώντας την μαγνητική βελόνα που περιστρέφεται ελεύθερα  γύρω από τον άξονά της διαπιστώνεται ότι ο διαμήκης άξονάς της εκτός του ότι στρέφεται προς την κατεύθυνση βορρά -νότου σχηματίζει επιπρόσθετα και μια γωνία **ε** με το οριζόντιο επίπεδο. Η γωνία αυτή ονομάζεται γωνία έγκλισης ή έγκλιση ενός τόπου.

Συνεπώς **μαγνητική έγκλιση** (Dip), ενός τόπου ονομάζεται η γωνία που σχηματίζει η μαγνητική βελόνα με το οριζόντιο επίπεδο του τόπου, ή, κατ΄ επέκταση, η υπό την ένταση του γήινου μαγνητικού πεδίου ενός τόπου σχηματιζόμενη γωνία προς το οριζόντιο επίπεδο του ίδιου τόπου.

Η μαγνητική έγκλιση οφείλεται στη σφαιρικότητα της Γης και στις γήινες μαγνητικές γραμμές. Η γωνία έγκλισης μετριέται με ειδική ορθία μαγνητική πυξίδα που λέγεται πυξίδα έγκλισης από 0° (στον μαγνητικό ισημερινό) και μέχρι +90° στο βόρειο ημισφαίριο ή μέχρι -90° στο νότιο ημισφαίριο. Στα ενδιάμεσα πλάτη λαμβάνει διάφορες τιμές.
Η μαγνητική έγκλιση αποτελεί κύριο προσδιοριστικό στοιχείο του γήινου μαγνητισμού.

*Σημειώνεται ότι κοντά στους γεωγραφικούς πόλους, όπου και οι μαγνητικοί πόλοι με την μεγαλύτερη μαγνητική ένταση, η μαγνητική βελόνα τείνει να λάβει κάθετη θέση ως προς το οριζόντιο επίπεδο. Αυτό έχει ως συνέπεια οι μαγνητικές πυξίδες να καθίστανται τελείως άχρηστα όργανα πλησιάζοντας στις πολικές περιοχές.

Εγκλιση
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα
Κατηγορία:Ναυτική τέχνη
Ροζ τρίγωνο

thumb|120px|right|Το ροζ τρίγωνο 
thumb|120px|Διάφορα σήματα για την αναγνώριση των κρατουμένων

Το **ροζ τρίγωνο** ήταν ένα από τα αναγνωριστικά σήματα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και χρησιμοποιούνταν από τους Ναζί για να αναγνωρίζουν τους ομοφυλόφιλους άνδρες. Κάθε κρατούμενος ήταν υποχρεωμένος να φορά ένα τρίγωνο στη ζακέτα του, το χρώμα του οποίου απεικόνιζε το "είδος" το κάθε ανθρώπου. Οι Εβραίοι έπρεπε να φορούν κίτρινα σήματα και τα αντικοινωνικά άτομα και οι λεσβίες έπρεπε να φορούν το μαύρο τρίγωνο.

Το ροζ τρίγωνο, που προοριζόταν από τους Ναζί ως ενδεικτικό ντροπής τώρα έχει γίνει διεθνές σύμβολο της ομοφυλοφιλικής περηφάνιας και των ομοφυλοφιλικών δικαιωμάτων και είναι δεύτερο σε δημοτικότητα μετά την Σημαία των ΛΟΑΤ.

## Ιστορία

Οι κρατούμενοι με το ροζ τρίγωνο αναγνώριζαν τους εαυτούς τους ως ομοφυλόφιλους (μερικές φορές ήταν παντρεμένοι με γυναίκες και συμμετείχαν σε ελάχιστες ομοφυλοφιλικές πράξεις). Όταν κάποιος καταδικαζόταν σύμφωνα με την Παράγραφο 175, δεν πήγαινε πάντα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης: Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι πήγαιναν σε κανονική φυλακή. Οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι άνδρες που πέθαναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης φορούσαν το κίτρινο σήμα (πιθανότατα ήταν ομοφυλόφιλοι και Εβραίοι).

Παρόλο που ο αριθμός των ομοφυλοφίλων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι δύσκολο να υπολογιστεί, ο Richard Plant υπολογίζει πως ο αριθμός ομοφυλοφίλων που καταδικάστηκε μεταξύ του 1933 και του 1944 ανέρχεται στις 50.000 και 63.000.

Όταν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης απελευθερώθηκαν μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, πολλοί από τους κρατούμενους με ροζ τρίγωνα ξανά φυλακίστηκαν από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Ένας ανοικτά ομοφυλόφιλος άνδρας, για παράδειγμα, υπηρέτησε 20 χρόνια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και έπειτα σε φυλακές της νέας Γερμανικής Δημοκρατίας. Ουσιαστικά, οι ναζιστικές τροποποιήσεις στην Παράγραφο 175, που μετέτρεπε την ομοφυλοφιλία από πλημμέλημα σε αδίκημα, συντηρήθηκαν για 24 χρόνια μετά από το τέλος του πολέμου. Παρόλο που οι μηνύσεις και οι αναζητήσεις χρηματικών αποζημιώσεων έχουν αποτύχει, το 2002 η κυβέρνηση της Γερμανίας απολογήθηκε δημόσια στην ομοφυλοφιλική κοινότητα.

## Βιβλιογραφία
### Βιβλία
*Χάιντς Χέγκερ, *Οι άντρες με το ροζ τρίγωνο. Η μαρτυρία ενός ομοφυλόφιλου από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης 1939-1945*, εκδόσεις Μαύρη Λίστα, 2000
### Άρθρα
*Χρήστος Χρυσανθόπουλος, Η ιστορία του «ροζ τριγώνου»
*Τα ιστορικά στοιχεία και τα «Ροζ Τρίγωνα»
*Ο Ιός, *Η δίωξη των ομοφυλόφιλων στο Γ’ Ράιχ. Το κρυμμένο ολοκαύτωμα*: μέρος πρώτο, μέρος δεύτερο, μέρος τρίτο
*Ναζισμός και σεξουαλικότητα: Το παράδειγμα των ομοφυλόφιλων και των ροζ σπιτιών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
*Συνέντευξη Ρούντολφ Μπράζντα, Το τελευταίο ροζ τρίγωνο μιλάει

## Φιλμογραφία
*Bent (ταινία του 1996)
*Paragraph 175 (ντοκιμαντέρ του 2000)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
* A short explanation of the origin of pink and other queer triangles
* Auschwitz Concentration Camp: The Pink-Triangle prisoners

Κατηγορία:ΛΟΑΤ σύμβολα
Κατηγορία:Διωγμός των ομοφυλοφίλων στη Ναζιστική Γερμανία και το Ολοκαύτωμα
Κατηγορία:Τρίγωνα
Ρ
Δάμυσος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Δάμυσος** ήταν ο ταχύτερος από τους Γίγαντες. Μετά τον θάνατό του, ο Κένταυρος Χείρωνας ξέθαψε το πτώμα του από τον τάφο του στην Παλλήνη και αφαίρεσε τον αστράγαλο του δεξιού ποδιού του, τον οποίο τοποθέτησε στο δεξί πόδι του Αχιλλέα, προς αντικατάσταση εκείνου που η Θέτις είχε κάψει στη φωτιά. Αργότερα, όταν ο Απόλλων κατεδίωκε τον Αχιλλέα στην Τροία, ο αστράγαλος του Δαμύσου ξέφυγε και ο ήρωας έπεσε κάτω και σκοτώθηκε. Ο μύθος αυτός πλάστηκε για να δικαιολογηθεί η ταχύτητα του ομηρικού ήρωα. Ταυτόχρονα, αποτελεί και την αρχή της μεταγενέστερης και γνωστότερης παραδόσεως για το τρωτό σημείο (τη φτέρνα) του Αχιλλέα («Αχίλλειος πτέρνα»), όπου τον τραυμάτισε θανάσιμα το εχθρικό ακόντιο ή βέλος.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

## Δείτε επίσης
* Αχιλλέας
* Αχίλλειος πτέρνα

Κατηγορία:Γίγαντες
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Γνήτες

**Γνήτες** ή **Ίγνητες** ονομάζονταν στη Ρόδο οι «γνήσιοι» (από όπου και η προέλευση της λέξεως), δηλαδή οι προϊστορικοί Έλληνες ιθαγενείς κάτοικοι του νησιού. Οι ***«`Ιγνητες Ρόδιοι»*** ήταν όσοι απέδιδαν την καταγωγή τους στους 6 μυθικούς αδελφούς Γνήτες. Κατά την ελληνική μυθολογία οι Γνήτες ήταν γιοι του θεού Ποσειδώνα και της αδελφής των Τελχίνων Αλίας ή Καφείρας ή Λευκοθέας. Οι Ρόδιοι πίστευαν ότι οι Γνήτες κατοικούσαν στην ανατολική πλευρά του νησιού τους και για τον λόγο αυτό τους έδιναν την ονομασία *«προσηώοι δαίμονες»* (= «οι προς την αυγή δαίμονες»).

Κατά την τοπική παράδοση (Διόδ., Ε 55) οι Γνήτες κάποτε εμπόδισαν τη θεά Αφροδίτη να αποβιβασθεί στη Ρόδο και η θεά τους τιμώρησε *«εμβαλούσα αυτοίς μανίαν»*, δηλαδή τους ενεφύσησε ερωτική μανία, υπό την κυριαρχία της οποίας βίασαν τη μητέρα τους και έκαναν πολλά άλλα κακουργήματα. Για αυτές τις πράξεις τους, ο Ποσειδώνας αναγκάσθηκε να τους κρύψει κάτω από τη γη.

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 279

Γνήτες
Γνήτες
Γνήτες
Μαύρο τρίγωνο

thumb|120px|right|Το μαύρο τρίγωνο
left|thumb|120px|Διάφορα σήματα για την αναγνώριση των κρατουμένων
Το **μαύρο τρίγωνο** έχει εμφανιστεί ως λεσβιακό ή φεμινιστικό σύμβολο περηφάνιας και ενότητας.

Το σύμβολο προέρχεται από ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου ο κάθε κρατούμενος έπρεπε να φορά ένα ναζιστικό αναγνωριστικό σύμβολο στην ζακέτα του, το χρώμα του οποίου απεικόνιζε το "είδος" το κάθε ανθρώπου. Τα άτομα που χαρακτηρίζονταν ως "αντικοινωνικά" έπρεπε να φορούν το μαύρο τρίγωνο. Η πλειονότητα αυτών που φορούσε το μαύρο τρίγωνο ήταν νοητικά καθυστερημένα άτομα ή άστεγοι. Αλλά το σύμβολο δινόταν και σε μικρότερες κατηγορίες φυλακισμένων όπως αλκοολικούς, πόρνες, κ.ά.

Στους τσιγγάνους πολλές φορές δινόταν αυτό το σύμβολο, αλλά τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούταν το καφέ τρίγωνο.

Στα αρχεία των Ναζί δεν υπάρχει καμία αναφορά που να λέει ότι επιβαλλόταν στις λεσβίες να φορούν το μαύρο τρίγωνο, ούτε ότι ο λεσβιασμός ήταν λόγος για να καταταχθεί κάποιος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αλλά μερικοί δικαιολογούν, ότι από την στιγμή που οι Ναζί πίστευαν στον παραδοσιακό κοινωνικό ρόλο της γυναίκας, οι λεσβίες και άλλες σεξουαλικά μη συμβατικές γυναίκες μπορεί λογικά να θεωρούνταν "αντικοινωνικές" από την οπτική γωνία των Ναζί.

Είναι επίσης πιθανό, ότι το Playing for Time, ένα από τα  απομνημονεύματα  του ολοκαυτώματος γραμμένο από  τη Γαλλίδα Φάνια Φενελόν, βοήθησε στην δημιουργία της εντύπωσης ότι επιβαλλόταν στις λεσβίες να φορούν το μαύρο τρίγωνο. 

Όποιος και αν είναι ο λόγος, οι λεσβίες στο πέρασμα του χρόνου έχουν ανακτήσει το μαύρο τρίγωνο ως σύμβολο εναντίωσης στην καταπίεση και την άνιση μεταχείριση και θεωρείται αντίστοιχο του ομοφυλοφιλικού ροζ τριγώνου. Σήμερα αναγνωρίζεται ευρύτερα ως λεσβιακό σύμβολο. 

Μερικοί αναρχικοί χρησιμοποιούν το μαύρο τρίγωνο ως σύμβολο τους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* The Nazi Persecution of Homosexuals: An Annotated Bibliography of Nonfiction Sources in English (Ο Διωγμός των Ομοφυλοφίλων από τους Ναζί: Επίτομη Βιβλιογραφία μη Λογοτεχνικών Πηγών στα Αγγλικά) 

Κατηγορία:Ιστορία του αναρχισμού
Κατηγορία:ΛΟΑΤ σύμβολα
Κατηγορία:Αστεγία
Κατηγορία:Τρίγωνα
Κατηγορία:Διωγμός των ομοφυλοφίλων στη Ναζιστική Γερμανία και το Ολοκαύτωμα
Κατηγορία:Λεσβιανισμός
Μ