Αλ-Ζαχίρ λι-Ιζάζ Ντιν Αλάχ

Ο **Αμπού αλ-Χασάν Αλί ιμπν αλ-Χακίμ,** *Abū al-Hasan ʿAlī ibn al-Ḥākim* (20 Ιουνίου 1005 &#x2013; 13 Ιουνίου 1036), πιο γνωστός με το βασιλικό του όνομα al-Ẓāhir li-Iʿzāz Dīn Allāh (αραβ.: ), ήταν ο 7ος χαλίφης της δυναστείας των Φατιμιδών (1021–1036). Ο Αλ-Ζαχίρ ανέλαβε το χαλιφάτο μετά την εξαφάνιση του πατέρα του αλ-Χακίμ μπι-Αμρ Αλάχ.

## Η βασιλεία του
Την εποχή της εξαφάνισης του αλ-Χακίμ στις 14 Φεβρουαρίου 1021, η αδελφή του, Σιτ αλ-Μουλκ, ανέλαβε τα ηνία της εξουσίας. Αγνόησε τον προηγούμενο διορισμό ενός εξαδέλφου του, του Αμπντ αλ-Ραχίμ ιμπν Ιλιάς, ως κληρονόμου από τον αλ-Χακίμ, και αντ' αυτού ανέδειξε στον θρόνο τον 16χρονο γιο του αλ-Χακίμ, Αλί. Ο Αλί έλαβε τον δημόσιο όρκο πίστης στις 28 Μαρτίου, με το βασιλικό όνομα *αλ-Ζαχίρ λι-Ιζάζ Ντιν Αλάχ*.  Ο αντίπαλός του, Αμπούλ-Κασίμ, ανακλήθηκε από τη Δαμασκό, όπου υπηρετούσε ως κυβερνήτης, στο Κάιρο, όπου απεβίωσε -σύμφωνα με πληροφορίες αυτοκτόνησε- λίγους μήνες αργότερα. 

Μέχρι το τέλος της τον Φεβρουάριο του 1023, την κυβέρνηση διηύθυνε η Σιτ αλ-Μουλκ, η οποία σύμφωνα με τον ιστορικό Τιερί Μπιανκίς αποδείχθηκε «μία αληθινή πολιτική γυναίκα».  Ήταν ο πρώτος Φατιμίδης μονάρχης που μετέφερε ενεργά την ευθύνη της διακυβέρνησης στους αξιωματούχους του, εγκαινιάζοντας μία τάση που τελικά θα οδηγούσε στην πλήρη πολιτική αδυναμία των Φατιμιδών χαλιφών. 

Υπό αυτό το καθεστώς, το κράτος των Φατιμιδών περιέπεσε σε κρίση: στην Αίγυπτο, ο λιμός και η πανώλη οδήγησαν σε αναρχία κατά τα έτη 1023-1025, και στην Παλαιστίνη και τη Συρία, υπήρξε μία εξέγερση μεταξύ των Σουνιτών Βεδουίνων (1024-1029). Ο συνασπισμός των επαναστατών κατακερματίστηκε από τη διπλωματία των Φατιμιδών, μετά την οποία ο στρατηγός Ανουστακίν αλ-Ντιζμπαρί κατάφερε να τον νικήσει στρατιωτικά.

Εν τω μεταξύ, το 1028, ένας από τον κυβερνητικό κύκλο, ο Αλί ιμπν Αχμάντ Τζαρτζαραΐ, κατάφερε να εξαλείψει τους συναδέλφους του, και να αναλάβει το αξίωμα του βεζίρη, το οποίο κατάφερε να διατηρήσει μέχρι το 1045. Απολάμβανε καλές σχέσεις με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, παρόλο που η κυριαρχία στο Χαλέπιο αμφισβητούνταν συνεχώς, καταλήγοντας περιστασιακά σε ένοπλες συγκρούσεις. Για τη βελτίωση των σχέσεων με τους Ρωμαίους και τους Χριστιανούς υπηκόους του βασιλείου των Φατιμιδών, η ανοικοδόμηση της Εκκλησίας του Παναγίου Τάφου, που καταστράφηκε το 1009, εγκρίθηκε υπό το χαλιφάτο του σε συνθήκη με τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ρωμανό Γ΄ Αργυρό. Οι πραγματικές οικοδομικές εργασίες, που χρηματοδοτήθηκαν από τους Ρωμαίους, δεν αναλήφθηκαν μέχρι το 1042.

### Διωγμός των Δρούζων
Για τα επόμενα επτά χρόνια, οι Δρούζοι αντιμετώπισαν ακραίες διώξεις από τον νέο χαλίφη, αλ-Ζαχίρ, ο οποίος ήθελε να εξαλείψει εντελώς την πίστη.  Αυτό ήταν το αποτέλεσμα μίας διαμάχης για την εξουσία εντός της αυτοκρατορίας των Φατιμιδών, στην οποία οι Δρούζοι αντιμετωπίζονταν με καχυποψία, λόγω της άρνησής τους να αναγνωρίσουν τον νέο χαλίφη ως τον Ισμαηλίτη Ιμάμη τους. Πολλοί κατάσκοποι, κυρίως οι οπαδοί του αλ-Νταραζί, εντάχθηκαν στο κίνημα Μουβαχιντούν για να διεισδύσουν στην κοινότητα των Δρούζων. Οι κατάσκοποι άρχισαν να προκαλούν προβλήματα, και να αμαυρώνουν τη φήμη των Δρούζων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τριβές με τον νέο χαλίφη, ο οποίος συγκρούστηκε στρατιωτικά με την κοινότητα των Δρούζων. Οι συγκρούσεις κυμαίνονταν από την Αντιόχεια έως την Αλεξάνδρεια, όπου δεκάδες χιλιάδες Δρούζοι σφαγιάστηκαν από τον στρατό των Φατιμιδών.  Η μεγαλύτερη σφαγή έγινε στην Αντιόχεια, όπου σκοτώθηκαν 5.000 εξέχοντες Δρούζοι, ακολουθούμενη από αυτή του Χαλεπίου.  Ως αποτέλεσμα, η πίστη πέρασε στην παρανομία, με την ελπίδα επιβίωσης, καθώς όσοι αιχμαλωτίζονταν είτε αναγκάζονταν να απαρνηθούν την πίστη τους, είτε θανατώνονταν. Οι επιζώντες Δρούζοι «βρέθηκαν κυρίως στο νότιο Λίβανο και τη Συρία». Το 1038, δύο χρόνια μετά το τέλος του αλ-Ζαχίρ, το κίνημα των Δρούζων μπόρεσε να ξαναρχίσει, επειδή η νέα ηγεσία που το αντικατέστησε είχε φιλικούς πολιτικούς δεσμούς με τουλάχιστον έναν εξέχοντα ηγέτη των Δρούζων. 

## Το τέλος και η διαδοχή
Η περίοδος του Ιμαμάτου του ήταν δεκατέσσερα χρόνια. Μετά το τέλος του Αλί από πανώλη στις 13 Ιουνίου 1036, ο γιος του έγινε ο 8ος χαλίφης με το βασιλικό όνομα αλ-Μουστανσίρ.

## Δείτε επίσης
* Γενεαλογικό δέντρο του Μωάμεθ#Γενεαλογικό δέντρο που συνδέει τους προφήτες με τους Ιμάμηδες
* Κατάλογος Ισμαηλιτών ιμάμηδων
* Κατάλογος ηγεμόνων της Αιγύπτου

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών