open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Travail, Famille, Patrie

Το γαλλικό τρίπτυχο "**Travail, Famille, Patrie**", (που προφέρεται Τραβάιγ, Φαμίγ, Πατρί, και που σημαίνει "Εργασία, Οικογένεια, Πατρίδα") ήταν το πολιτικό σύνθημα του στρατάρχη Φιλίπ Πεταίν στη διάρκεια της "Γαλλικής Πολιτείας", περισσότερο γνωστής ως Γαλλία του Βισύ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

## Ιστορικό
Συγκεκριμένα μετά την παραίτηση του Γάλλου προέδρου Πωλ Ρεϊνώ μόλις ακριβώς δύο εβδομάδες από της εισβολής των Γερμανών στη Γαλλία, στις 14 Ιουνίου του 1940, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση παραχώρησε απόλυτες εξουσίες στον τότε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης στρατάρχη Φ. Πεταίν ο οποίος και ανέλαβε ουσιαστικά πρόεδρος της Γαλλίας και ο οποίος πέτυχε την συναφθείσα ανακωχή και συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς. Στη συνέχεια με διάφορους νόμους επέβαλε ένα σχεδόν απολυταρχικό καθεστώς. Στις 10 Ιουλίου του 1940 εξήγγειλε μια εσωτερική "Εθνική Επανάσταση" θέτοντας σύνθημα αυτής το τρίπτυχο "***Travail, Famille, Patrie***", με στόχο τη συσπείρωση του γαλλικού έθνους στα γεγονότα που συνέβαιναν.

Στο τρίπτυχο αυτό δίνονταν ως κατευθυντήρια αρχή η ιδιαίτερη βαρύτητα σαφώς στις έννοιες Εργασία, Οικογένεια και Πατρίδα και τη διασφάλισή των δικαιωμάτων επ΄ αυτών στην επελθούσα κατάσταση. Πολλοί κατηγόρησαν τον Πεταίν ότι με το τρίπτυχο αυτό ουσιαστικά εξοβέλισε το ιστορικό δημοκρατικό σύνθημα  "Λιμπερτέ Εγκαλιτέ Φρατερνιτέ" (= Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη), χωρίς όμως ν΄ αναλογίζεται κανείς πως θα μπορούσε να ισχύει αυτό κάτω από τις συνθήκες εκείνες όπως είχαν διαμορφωθεί μετά τη συνομολόγηση της ανακωχής.

Πάντως ο ίδιος ο Πεταίν, αν και ποτέ δεν δημοσίευσε το νέο σύνταγμα που κλήθηκε να συντάξει, υπερασπίστηκε το τρίπτυχο θεωρώντας ότι σ΄αυτό συνυπάρχουν και οι έννοιες της αδελφοσύνης και της ισότητας, αφού δεν μπορούν να σταθούν έξω από τις έννοιες του εργασιακού χώρου της οικογένειας και της πατρίδας, σημειώνοντας για την ελευθερία δεν μπορεί να εκφεύγει του σεβασμού των νόμων και αρχών. 

Γενικά πάντως θεωρείται ότι με το σύνθημα αυτό επιβλήθηκε μια εθνική επανάσταση, η οποία όμως έφθασε ομολογουμένως και σε ακρότητες που κανείς δεν θα περίμενε να συμβούν στη Γαλλία, όπως ήταν για παράδειγμα οι λεγόμενες "έκτακτες δικαστικές εξουσίες του Βισύ" που κρίθηκαν παροιμιώδεις στην ιστορία της νομικής επιστήμης.

Η Πρωτομαγιά στη Γαλλία καθορίστηκε ως εργατική γιορτή το 1941 από τον Πεταίν όπως επίσης και η εργατική κοινωνική ασφάλιση με κάποιο νεότερο και δικαιότερο σύστημα συνταξιοδότησης. Επίσης επέβαλε την εορτή της Μητέρας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην έννοια της οικογένειας.

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.14ος, σελ.379.
* "Ιστορία του 20ου Αιώνος" (6 τόμοι) Έκδ. Παρνελ - Χρυσός Τύπος Αθήνα 1979, τομ.4ος, σελ.1739.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Κέντρο Μελετών Edmond Michelet, Η Πολιτική του Βισύ on the *centremichelet.org*.
*Ακαδημία Ρεν, Η Προπαγάνδα του Βισύ και η "Συνεργασία", on the ''ac-rennes.fr'.

Κατηγορία:Γαλλικές εκφράσεις
Κατηγορία:Σύμβολα
Κατηγορία:Φασισμός
Πόλος (μιγαδική ανάλυση)

[right|thumb|Η απόλυτη τιμή της [Συνάρτηση γάμμα|συνάρτησης γάμμα. Το γράφημα δείχνει ότι η συνάρτηση απειρίζει στους πόλους (αριστερά). Στα δεξιά, η συνάρτηση γάμμα δεν έχει πόλους, απλώς μεγαλώνει πολύ γρήγορα.]]
Στη μιγαδική ανάλυση, ένας **πόλος** μια μερομορφικής συνάρτησης είναι ένας συγκεκριμένος τύπος ιδιάζοντος σημείου, ο οποίος συμπεριφέρεται όπως η  \scriptstyle \frac{1}{z^n}  στο *z* = 0. Για τον πόλο της συνάρτησης *f*(*z*) στο σημείο *a* η συνάρτηση πλησιάζει το άπειρο (απειρίζει) καθώς το *z* πλησιάζει το *a*.

Ο πόλος είναι ένας τύπος ιδιόμορφου σημείου μιας συναρτήσεως, κοντά στο οποίο η συνάρτηση συμπεριφέρεται σχετικώς ομαλά, σε αντίθεση με τα ουσιώδη ιδιόμορφα σημεία, όπως π.χ. το 0 για τη λογαριθμική συνάρτηση.

Πολος
Κατηγορία:Μιγαδική ανάλυση
Ελ Μαδριγάλ

Το **Ελ Μαδριγάλ** (ισπανικά: *El Madrigal*, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [el maðɾiˈɣal]) είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στη Βιγιαρρεάλ της Ισπανίας και είναι η έδρα της Βιγιαρρεάλ ΚΦ

## Ιστορία

Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 17 Ιουνίου 1923 από τότε έχει ανακαινιστεί δύο φορές, το 1952 και το 2005. Η τελευταία ανακαίνιση έγινε για να προϋποθέτει το γήπεδο τους κανόνες του Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς δεν τους πληρούσε. Οι πρώτοι προβολείς τοποθετήθηκαν λίγο καθυστερημένα, στις 16 Σεπτεμβρίου 1973. Οι προβολείς που τοποθετήθηκαν ήταν τέσσερις, με 9 λάμπες αλογόνου ο καθένας. Έχει σήμερα χωρητικότητα 24.890 θέσεων.

## Πηγές

  Το στάδιο στην επίσημη σελίδα της Βιγιαρρεάλ

Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ισπανία
Κατηγορία:Βιγιαρρεάλ ΚΦ
Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ισπανία
Λαλίτσα

Η **λαλίτσα** είναι μικρό αερόφωνο μουσικό όργανο μικρού μεγέθους, που μοιάζει με σφυρίχτρα και χρησιμοποιείται στην Ελληνική Μουσική. Έχει σχήμα περίπου σφαιρικού αγγείου ή δοχείου και λέγεται επίσης και **νεροσφυρίχτρα**, **αηδονάκι** ή **κούκος**.

Τη χρήση της τη συναντούμε στα βυζαντινά χρόνια, σε μικρά και κοίλα κεραμουργήματα, πάνω σε ζωόμορφες λαβές γκλίτσας και αλλού, με ένα επιστόμιο, συνήθως μισογεμισμένη με νερό όπου χρησιμοποιείται για να βγάζει ήχο. Μερικές λαλίτσες παράγουν διάφορες νότες (όπως η οκαρίνα), άλλες δεν διαθέτουν τρύπες για τα δάχτυλα κι έτσι παράγουν πάντα την ίδια στερεότυπη νότα (όπως οι σφυρίχτρες). Η εθνομουσικολογία τις μελετά με το ίδιο ενδιαφέρον όπως και τα υπόλοιπα μουσικά όργανα. 

## Πηγές
*Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων, Λαλίτσες
*Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001
*Musipedia:, Λαλίτσα

Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα
Κατηγορία:Αερόφωνα
Μαυσωλείο Χουμαγιούν

Το **Μαυσωλείο Χουμαγιούν** (Ουρντού: ہمایوں کا مقبرہ - *Χουμαγιούν κα Μακμπάρα*) είναι ο τάφος του Μουγκάλ (ινδομογγόλου) αυτοκράτορα Χουμαγιούν και βρίσκεται στο Δελχί στην Ινδία. Η κατασκευή του μαυσωλείου παραγγέλθηκε από την γυναίκα του Χουμαγιούν, την Χαμίντα Μπανού Μπεγκούμ το 1562. Σχεδιάστηκε από τον Πέρση αρχιτέκτονα Μιράκ Μιρζά Γχιγάθ και χτίστηκε μεταξύ 1569-1571. Το μαυσωλείο αυτό ήταν το πρώτο μαυσωλείο μαζί με κήπο στην Ινδική υποήπειρο και βρίσκεται στο κατάλογο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

## Ιστορία
Ο *Χουμαγιούν* ήταν ο δεύτερος Μουγκάλ αυτοκράτορας, και κυβέρνησε μεταξύ 1530 έως το θάνατό του το 1556. Μετά το θάνατό του, το σώμα του αρχικά τάφηκε στο παλάτι του *Πουράνα Κουίλα* στο Δελχί. Στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο Σιρχίντ, στο Πουντζάπ από τον Κχαντζάρ Μπέγκ γιατί υπήρχε ο φόβος ότι ο Ινδουιστής Βασιλιάς Χέμου -ο οποίος κέρδισε την μάχη κατά των Μουγκάλ δυνάμεων στην Άγκρα και στο Δελχί τον Οκτώβριο 1556 και κατέλαβε το παλάτι Πουράνα Κουίλα- θα κατέστρεφε τον τάφο. Το σώμα θα πρέπει να επιστράφηκε στο Δελχί πριν το 1568. Ο Πέρσης αρχιτέκτονας Μιράκ Μιρζά Γχιγάθ πριν αναλάβει το σχεδιασμό του μαυσωλείου δούλευε στο Χεράτ (σήμερα στο Αφγανιστάν) και στην Μπουχάρα (σήμερα στο Ουζμπεκιστάν). Το μαυσωλείο αργότερα χρησιμοποιήθηκε για να ταφούν και άλλα μέλη της οικογένειας του Χουμαγιούν και σήμερα υπάρχουν εκεί 150 τάφοι.

## Αρχιτεκτονική
Το μνημείο έφερε πολλές αρχιτεκτονικές καινοτομίες στην Μουγκάλ (ινδομογγολική) αρχιτεκτονική οι οποίες επηρέασαν την κατασκευή του Τατζ Μαχάλ, ένα αιώνα αργότερα.

Το αρχιτεκτονικό σχέδιο του μνημείου είναι μη κανονικό οκτάγωνο με τέσσερις μεγάλες και τέσσερις μικρές πλευρές. Ο Χουμαγιούν είχε ταξιδέψει σε περιοχές όπως η Περσία και η Κεντρική Ασία, από όπου έφερε καινοτόμες ιδέες οι οποίες εφαρμόστηκαν από την γυναίκα του κατά την κατασκευή του μαυσωλείου.

## Άλλα μνημεία
Γύρω από την περιοχή του Μαυσωλείου Χουμαγιούν υπάρχουν και άλλα μνημεία:

* Το **συγκρότημα του μαυσωλείου Ισά Κχαν μαζί με το ισλαμικό τέμενος**: Χτίστηκε το 1547 και είναι στο συγκρότημα είναι θαμμένος ο Αφγανός ευγενής Ισά Κχαν Νιγιαζί.

* Το **συγκρότημα του μαυσωλείου Αφσαλβάλα μαζί με το ισλαμικό τέμενος**: Το ισλαμικό τέμενος χρονολογείται από το 1530 και βρίσκεται νοτιοδυτικά του μαυσωλείου Χουμαγιούν. Το μαυσωλείο χρονολογείται από το 1566.

* **Αράμπ Σαράϊ**: Βρίσκεται δίπλα στο τέμενος/μαυσωλείο του Αφσαλβάλα. Σύμφωνα με μια θεωρία αυτό το *Σαράϊ* ανοικοδομήθηκε από την Χατζί Μπεγούμ την χήρα του Χουμαγιούν το 1560-1 για να φιλοξενήσει 300 άραβες ιερείς που έφερε μετά την επίσκεψή της στην Μέκκα. Κατά μια άλλη θεωρία ήταν ο χώρος διαμονής Περσών τεχνιτών και εργατών που εργάστηκαν στην ανοικοδόμηση του μαυσωλείου Χουμαγιούν.

* **Μαυσωλείο Νέλα Γουμπάτ**: Χρονολογείται από το 17ο αιώνα.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ινδία
Κατηγορία:Ισλαμική αρχιτεκτονική
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ινδία
Κατηγορία:Μαυσωλεία
Κατηγορία:Δελχί
Κατηγορία:Αυτοκρατορία των Μουγκάλ
Βισύ

thumb|right|220px|Το «Οτέλ-ντε-βιλ» (Δημαρχείο) του Βισύ
Το **Βισύ** () είναι ιστορική παρόχθια πόλη της Γαλλίας και ένα από τα πιο αξιόλογα θέρετρα - λουτροπόλεις της Ευρώπης.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χώρας, σε υψόμετρο 240 μ., επί της ανατολικής όχθης του ποταμού Αλιέ, στον ομώνυμο νομό Αλιέ, του οποίου τυγχάνει πρωτεύουσα, της περιφέρειας της Ωβέρνης, στην ιστορική περιοχή των Βουρβόνων, 90 χλμ. από το Κλερμόν-Φερράν. Το κλίμα της είναι ηπειρωτικό. Ήταν γνωστή από τους ρωμαϊκούς χρόνους με το όνομα "*Βίκους Κάλιντους*" (*Vicus Calidus*). Αξιοποιήθηκε και απέκτησε ιδιαίτερη φήμη από τις πολλές ιαματικές αλκαλικές πηγές της, που προέρχονται από ηφαιστειακές δραστηριότητες και τις οποίες επισκέπτονταν τακτικά οι Βασιλείς της Γαλλίας κατά τον 17ο αιώνα και που συνεχίστηκαν μέχρι τον Βασιλέα Ναπολέοντα Γ΄, τον 19ο αιώνα, όταν και καθιερώθηκαν τα νερά της ως ιαματικά νερά. Αργότερα επί Δημοκρατίας ο αριθμός των επισκεπτών στο Βισύ άρχισε χρόνο με τον χρόνο να πολλαπλασιάζεται.

[thumb|200px|Η Όπερα του Βισύ. Σε αυτό το κτήριο έγινε η συνεδρίαση του Κοινοβουλίου της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας το 1940, με την οποία ο [Φιλίπ Πεταίν έλαβε τις υπερεξουσίες του αρχηγού κράτους και εγκαθιδρύθηκε το Κράτος του Βισύ.]]
Από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, το όνομα της πόλης έφερε το στίγμα του γαλλικού καθεστώτος του στρατάρχη Φιλίπ Πεταίν που συνομολόγησε την ανακωχή (22 Ιουνίου 1940) και συνεργάστηκε με τους Γερμανούς, κάνοντας το Βισύ έδρα της κυβέρνησής του, την περίοδο 1940 - 1944, χαρακτηριζόμενη εξ αυτού όχι μόνο η κυβέρνησή του "κυβέρνηση του Βισύ", αλλά και ολόκληρη τη χώρα: Γαλλία του Βισύ. Δεν θα πρέπει όμως να παραβλέπεται και το γεγονός ότι το Βισύ την εποχή εκείνη ήταν ή μόνη πόλη της ευρύτερης περιοχής που διέθετε μεγάλο αριθμό ξενοδοχείων και ως εκ τούτου μπορούσε να φιλοξενήσει ένα ολόκληρο κυβερνητικό και διοικητικό μηχανισμό.

Η σύγχρονη πόλη καταλαμβάνει έκταση περίπου 6 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φθάνει τους 25.200 κατοίκους, καλούμενοι Βισυουαζοί. Οι δε επισκέπτες ξεπερνούν τους 130.000 ετησίως. Έχει πολλά ιστορικά κτίρια που ανάγονται στην εποχή των Βουρβόνων. Τέλος πλατείες και πάρκα χωρίζουν την πόλη από τις περίπου 22 ιαματικές πηγές γύρω από τις οποίες υφίσταται μεγάλος αριθμός ξενοδοχείων. Από το Βισύ εξάγονται ετησίως μεγάλες ποσότητες αεριούχων νερών προς όλο τον κόσμο.

Η πόλη έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 2021, μαζί με άλλες λουτροπόλεις της Ευρώπης.

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.14ος, σελ.378.
* "Ιστορία του 20ου Αιώνος" (6 τόμοι) Έκδ. Παρνελ - Χρυσός Τύπος Αθήνα 1979, τομ.4ος, σελ.1738.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα 

Κατηγορία:Πόλεις της Ωβέρνης
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Μουσείο Βασιλικών Τάφων Αιγών

Το **Μουσείο Βασιλικών Τάφων Αιγών** βρίσκεται στη Βεργίνα της Ημαθίας. 

Οι βασιλικοί τάφοι των Αιγών και οι τοιχογραφίες με την αρπαγής της Περσεφόνης, είναι τα πρωτότυπα έργα μεγάλων ζωγράφων της αρχαιότητας που διατηρούνται σήμερα, μοιάζοντας με αρχαίο ταφικό τύμβο, με την επικάλυψη χώματος.

Με την αποκάλυψη των βασιλικών τάφων των Αιγών, το 1977, ξεκίνησε και η συντήρησή τους. Επίσης δημιουργήθηκε ένα εργαστήριο για να διασωθούν, να αποκατασταθούν και να συντηρηθούν τα εξαιρετικά κινητά ευρήματα. Για την προστασία των βασιλικών τάφων κατασκευάστηκε επίσης το 1993, ένα υπόγειο κτίριο που σκοπός του είναι η προστασία των αρχαίων μνημείων, καθώς διατηρεί σε σταθερό επίπεδο τις συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας του περιβάλλοντος χώρου.

Το κτίσμα έχει στον εξωτερικό του χώρο τη μορφή ενός τύμβου από χώμα, ενώ στο εσωτερικό του παρουσιάζεται η έκθεση των θησαυρών που βρέθηκαν μέσα στους βασιλικούς τάφους, από το Νοέμβριο του 1997.

## Έκθεση φωτογραφιών

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη Ιστοσελίδα Μουσείου

Αιγες
Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη

Η **Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη** (1931-1988) ήταν ιστορικός και καθηγήτρια πανεπιστημίου.

## Βίος
Γεννήθηκε το 1931 στη Λευκάδα όπου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές. Στη συνέχεια φοίτησε στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1955 και στη συνέχεια διορίστηκε ως βοηθός στην έδρα της *Ιστορίας των Μέσων και των Νεωτέρων Χρόνων* με μια σύντομη διακοπή μέχρι το 1958. Παράλληλα δίδαξε στη μέση εκπαίδευση, ιδιωτική ημερήσια (Σχολή Φεσοπούλου στο Χαλάνδρι το 1959, Παρθεναγωγείο Ν. Μακρή από το 1961 ως το 1962), και δημόσια εσπερινή (Νέα Ιωνία). 

Το 1968 ξεκίνησε τη διδασκαλία της Ιστορίας Νεώτερης Ελλάδος ενώ στη συνέχεια μετατάγη και εργάστηκε στο Κέντρο Έρευνας της Ιστορίας του Νέωτερου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών, όπου ασχολήθηκε με την κατάταξη του αρχείου του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή. Το 1973 υπέβαλε τη διδακτορική της διατριβή με θέμα *«Η δίωξις της πειρατείας και το Θαλάσσιον Δικαστήριον κατά την πρώτην Καποδιστριακήν περίοδον 1828-1829*. Μέρος Α΄: *Η δίωξις της πειρατείας*. Μέρος Β΄: *Το Θαλάσσιον Δικαστήριον*. 

Το 1975 ονομάσθηκε μόνιμη επιμελήτρια στην έδρα της Ιστορίας Νεώτερης Ελλάδος όπου δίδαξε αμισθί μέχρι το 1977 και αργότερα ως έμμισθη καθηγήτρια. Μαζί με ομάδα άλλων ιστορικών ίδρυσε την *Εταιρεία Μελέτης του Νέου Ελληνισμού*.

Έχει συνεργαστεί ως συντάκτρια με διάφορες εγκυκλοπαίδειες, όπως η *[[Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς|Πάπυρος-Λαρούς]]* (1963-1965), *[[Εγκυκλοπαίδεια Χάρη-Πάτση|Χάρη-Πάτση]]* (1966-1967) και Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια.

Απεβίωσε το 1988.

## Δημοσιεύσεις
* Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη, «Ενέργειες του Ιωάννου Φιλήμονος για την έκδοση φιλοκαποδιστριακής εφημερίδος», *Μνήμων*, τομ. 2 (1972), σελ. 273-296
* Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη, «Έρευνα σε πολωνικά αρχεία », *Παρουσία*, τομ. 4 (1986), σελ. 147-163.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Ανώνυμου, «Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη 1931-1988. Βιογραφικό σημείωμα και εργογραφία», στο: Εταιρεία Μελέτης Νέου Ελληνισμού, *Η Επανάσταση του 1821, Μελέτες στη Μνήμη της Δέσποινας Θεμελή-Κατηφόρη*, Αθήνα 1994, σελ. 11-15

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τριαντάφυλος Σκλαβενίτης, *[http://helios-eie.ekt.gr/EIE/handle/10442/7622 ]*, Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών

Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Νουβία

μικρογραφία|250px|Η περιοχή της Νουβίας σήμερα
[μικρογραφία|250px|[Νουβικές πυραμίδες στη Μερόη]]	

Η **Νουβία** είναι περιοχή κατά μήκος του ποταμού Νείλου, η οποία εκτείνεται στη νότια Αίγυπτο και το βόρειο Σουδάν, από το Ασσουάν μέχρι τη Χαρτούμ. Οι κάτοικοί της λέγονται Νούβιοι.

## Ιστορία
Η περιοχή έχει μακραίωνη ιστορία, και οι κάτοικοί της άρχισαν τη καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων την 5η χιλιετία π.Χ. Η περιοχή διαθέτει πλούσιους φυσικούς πόρους, τους οποίους εμπορευόταν με τα αρχαία αιγυπτιακά βασίλεια. Το Νέο Βασίλειο της Αιγύπτου κατέλαβε τη Νουβία το 1500 π.Χ.

Μετά την αποχώρηση των Αιγυπτίων ιδρύθηκε το Βασίλειο του Κους. Η πρωτεύουσα του ήταν η Μερόη, η οποία βρισκόταν στην ενδοχώρα στις όχθες του Νείλου. Στα ελληνιστικά και τα ρωμαϊκά χρόνια στα παράλια της Ερυθράς θάλασσας που βρίσκονταν κοντά στη Νουβία ήκμασαν πολλοί εμπορικοί ναύσταθμοι. Εκεί σταματούσαν για ανεφοδιασμό οι ναυτικοί που είχαν ξεκινήσει από την Αίγυπτο για την Αζανία (σημερινές Σομαλία, Κένυα, Τανζανία) ή τις μακρινές Ινδίες. Οι Νούβιοι εκείνα τα χρόνια επιδίδονταν κυρίως στο εμπόριο καβουκιών χελώνας και ελεφαντοστού (κυρίως στους εν λόγω ναυστάθμους) τα οποία ήταν άφθονα στη γη τους. Μία από τις ισχυρότερες και πλουσιότερες πόλεις του Βασιλείου του Κους ήταν το Αξούμ, το οποίο τελικά έγινε τόσο ισχυρό που κατέλυσε το βασίλειο και σχημάτισε την ομώνυμη αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορία του Αξούμ είχε στενές εμπορικές σχέσεις με τους Βυζαντινούς και μάλιστα εκχριστιανήθηκε τον 4ο αιώνα. Περιλάμβανε εδάφη από τη Νουβία, και την Αιθιοπία. Όταν οι Βυζαντινοί έφυγαν οριστικά από την Αφρική στα μέσα του 7ου αιώνα άρχισε και η αργή αλλά σταθερή παρακμή της αυτοκρατορίας του Αξούμ.

Τον 10ο αιώνα η αυτοκρατορία του Αξούμ καταλύθηκε και η Νουβία πέρασε στην κυριαρχία των Αράβων. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού εξαραβίστηκε και οι χριστιανοί κάτοικοι του Αξούμ μετανάστευσαν στα νότια ή στην ενδοχώρα. Το 1504 το τελευταίο βασίλειο στη Νουβία καταλύθηκε από τους Άραβες. Το 1557 η περιοχή πέρασε στα χέρια των Οθωμανών. Ωστόσο η Νουβία ήταν ακριτική περιοχή και είχε μικρή γεωπολιτική και οικονομική σημασία. Ετσι η Οθωμανική παρουσία στη περιοχή ήταν περιορισμένη και βραχύβια. Στο διάστημα 1822 όλη η Νουβία έγινε μέρος της -ανεξάρτητης από τους Οθωμανούς πλέον- Αιγύπτου, που τότε τη κυβερνούσε ο Μεχμέτ Αλή Πασάς. Ωστόσο παρόλο που η Αίγυπτος ήταν de facto ανεξάρτητη, de juro ανήκε ακόμα στους Οθωμανούς. Έτσι μετά την ήττα των Οθωμανών στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η Νουβία που τότε ήταν μέρος της Αιγύπτου έγινε βρετανικό προτεκτοράτο. Το 1954 η Αίγυπτος σε μία έξυπνη πολιτική κίνηση παραιτήθηκε οριστικά από τις διεκδικήσεις της στη Νουβία  -διαλύοντσς έτσι τη τελευταία πρόφαση των Βρετανών να παραμείνουν σε αυτή τη περιοχή- η οποία έγινε μέρος του ανεξαρτητοποιημένου πλέον Σουδάν με τη ταυτόχρονη συγκατάθεση Βρετανών και Αιγυπτίων.

## Δείτε επίσης
* Νουβικές πυραμίδες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου
Κατηγορία:Ιστορία της Αφρικής
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές
Κατηγορία:Σουδάν
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική γεωγραφία της Ανατολικής Αφρικής
Λούξορ

thumb|250px|Ο ναός του Λούξορ
Το **Λούξορ** (αραβικά: الأقصر , αλ-ουξορ) είναι μια πόλη στη νότια Αίγυπτο και πρωτεύουσα του Κυβερνείου του Λούξορ. Ο πληθυσμός της πόλης υπολογίζεται σε 487.896 άτομα. Η πόλη βρίσκεται στην περιοχή της αρχαίας αιγυπτιακής πρωτεύουσας των Θηβών και θεωρείται το μεγαλύτερο υπαίθριο μουσείο του κόσμου, αφού τα συμπλέγματα των ναών του Λούξορ και του Καρνάκ βρίσκονται μέσα στην πόλη. Στην απέναντι όχθη του Νείλου βρίσκεται η Νεκρόπολη των Θηβών, η Κοιλάδα των Βασιλέων και η Κοιλάδα των Βασιλισσών. Εξαιτίας των μνημείων, η οικονομία της πόλης βασίζεται στον τουρισμό.

## Ιστορία
Το Λούξορ ήταν στην αρχαιότητα οι Θήβες, η πρωτεύουσα του βασιλείου και πόλη του Άμωνα Ρα. Η σημασία της πόλης ήταν μεγάλη ήδη από την Ενδέκατη δυναστεία Φαραώ, όταν έγινε μια ακμάζουσα πόλη με υψηλό κοινωνικό καθεστώς και πολυτέλεια και ως πόλη των τεχνών, των γραμμάτων, της σοφίας και της πολιτικής ανωτερότητας και έφτασε στην ακμή της κατά την διάρκεια του Νέου Βασιλείου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου στην πόλη κατασκευάστηκαν πολλοί ναοί και κτίρια. Παρόλα αυτά, η πολιτική και στρατιωτική σημασία της πόλης εξασθένησε στην ύστερη περίοδο και η πρωτεύουσα μετακινήθηκε σε πόλεις της βόρειας (Κάτω) Αιγύπτου και εν τέλη στην Αλεξάνδρεια. Η πόλη όμως συνέχισε να είναι η θρησκευτική πρωτεύουσα της Αιγύπτου ως η πόλη του Άμωνα, μέχρι την κατάκτηση της Αιγύπτου από τους αρχαίους Έλληνες. Η πόλη εγκαταλείφθηκε και μετά, εξαιτίας των πλημμυρών του Νείλου, οι ναοί καλύπτονταν σταδιακά από στρώματα λάσπης. Οι αρχαίοι ναοί ανασκάφτηκαν τον 19ο αιώνα και σήμερα είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός.

## Ετυμολογία
Η αιγυπτιακή ονομασία της πόλης είναι i-pA-t:pr και i-p:t-O45-M24-t:N21-Z1 Το ελληνικό όνομα είναι Θήβες ή Διόσπολις, το Σαχιδικό Κοπτικό όνομα ⲡⲁⲡⲉ, προέρχεται από το δημώδες Ỉp.t «το άδυτον», το οποίο, με τη σειρά του, προέρχεται από τα αιγυπτιακά.  Από την ίδια πηγή προέρχονται οι ελληνικές μορφές Ἀπις και Ὠφιεῖον. Το αιγυπτιακό χωριό Αμπά αλ-Ουακφ (αραβικά: أبا الوقف, ελληνικά: Ώφις) μοιράζεται την ίδια ετυμολογία.

Το όνομα *Λούξορ* είναι σχεδόν μια κυριολεκτική μετάφραση ενός άλλου ελληνικού και κοπτικού τοπωνυμίου (τὰ Τρία Κάστρα και ⲡϣⲟⲙⲧ ⲛ̀ⲕⲁⲥⲧⲣⲟⲛ *π*'σ*'ομτ ενκάστρον*.)

## Τοπόσημα

### Δυτική όχθη

*Κοιλάδα των Βασιλέων
*Κοιλάδα των Βασιλισσών
*Μεντινέτ Χαμπού (νεκρικός ναός του Ραμσή Γ΄)
*Το Ραμέσσειο (νεκρικός ναός του Ραμσή Β΄)
*Ντέιρ ελ-Μεντίνα (αρχαίο χωριό εργατών)
*Τάφοι των Ευγενών
*Ντέιρ ελ-Μπαχάρι (Νεκρικός Ναός της Χατσεψούτ, κλπ.)
*Μαλκάτα (παλάτι του Αμενώφιδος Γ΄)
*Κολοσσοί του Μέμνωνα (νεκρικός ναός του Αμενώφιδος Γ΄)
*Νεκροταφείο Ελ-Ασασίφ

### Ανατολική όχθη
*Ναός του Λούξορ
*Διεθνές αεροδρόμιο του Λούξορ
*Ναός Καρνάκ
*Μουσείο του Λούξορ
*Μουσείο της Μουμιοποίησης
*Ξενοδοχείο Winter Palace

thumb|upright=2.8|center|Πανοραμική θέα του εσωτερικού του ναού του Λούξορ, ακριβώς εντός της εισόδου.  Το τζαμί Αμπού Χαγκάγκ, χτισμένο πάνω από τα ερείπια, βρίσκεται στα αριστερά.
thumb|upright=2.8|center|Πανοραμική θέα της μεγάλης υποστυλικής αίθουσας στον Περίβολο του Άμωνα Ρα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Η Μούσα της Κορτόνα

Η ***Μούσα της Κορτόνα*** (*La Musa di Cortona*) είναι  έργο χαρακτικής του Ιταλού Τζιάκομο Καρέλι.

## Ιστορία
Ο πίνακας βρέθηκε τυχαία από έναν Ιταλό χωρικό το 1732 κοντά στην Τσεντόια (Centoia), μεταξύ Κιούζι και Μοντεπουλτσάνο στην Τοσκάνη. Ο χωρικός όργωνε το χωράφι του, όταν το άρωτρο αναποδογύρισε μια πλάκα. Από κοντά είδε ότι η κάτω πλευρά της πλάκας ήταν ζωγραφισμένη και την ανασήκωσε για να την δει καλύτερα. Την καθάρισε, και βλέποντας την εικόνα την πήρε σπίτι του και με ευλάβεια την έστησε το εικονοστάσι, στο καντήλι ακριβώς.

Μετά από καιρό η γυναίκα του αρρώστησε βαριά και η υγεία της χειροτέρευε, οπότε ο χωρικός έφερε έναν παπά για να την εξομολογήσει πριν πεθάνει. Ο παπάς μπαίνοντας στο φτωχικό και βλέποντας την εικόνα μάλωσε τον χωρικό που έβαλε στο καντήλι ειδωλολατρική εικόνα. Ο χωρικός του απάντησε, αφελώς, ότι είναι η εικόνα της Παναγίας. Ο παππάς του είπες ότι "όχι, είναι εικόνα του σατανά!", και του είπε να τη βγάλει αμέσως. Ο χωρικός την πήρε από το καντήλι και για να μην την πετάξει στην φωτιά την έκανε πορτάκι στον φούρνο του.

Έμεινε εκεί μέχρι το 1735, όταν την ανακάλυψε ο ιδιοκτήτης της περιοχής, ο ιππότης Τομμάζο Τομμάζι και την κράτησε στην ιδιωτική του συλλογή. Το 1851 η μαντάμ Λουίζ Μπαρτολόττι Τομάζι παρουσίασε την εικόνα στην Τοσκανική Ακαδημία της Κορτόνα (L'Accademia Etrusca) και έτσι η εικόνα μπήκε στο μουσείο, και από τότε ονομάζεται «Μούσα της Κορτόνα».

## Περιγραφή
Ο πίνακας είναι πλάκα διαστάσεων 38,5 επί 33 εκατοστά. Είναι μονοκόμματη, αλλά θεωρείται ότι είναι μέρος ενός έργου μεγαλύτερων διαστάσεων, που χάθηκε. Εικονίζει μια γυναίκα, σε μέγεθος δύο τρίτα του φυσικού. Διατηρείται σε άριστη κατάσταση. Τα χρώματα και η εικόνα δεν αλλοιώθηκαν από την επίδραση της φωτιάς, ούτε και γδάρθηκαν από την αιχμή του αρότρου. Η εικόνα ερμηνεύεται ως η μούσα Πολύμνια. Είναι δαφνοστεφανωμένη, γυμνή στο δεξί στήθος και κρατάει λύρα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Χαρακτικά
Το γύρισμα της τύχης

***Το γύρισμα της τύχης*** (αγγλ.: **Reversal of Fortune**) είναι δικαστικό δράμα παραγωγής 1990, σε σκηνοθεσία Μπάρμπετ Σρέντερ. Η ταινία βασίζεται στο μπεστ σέλερ του καθηγητή νομικής Άλαν Ντέρσοβιτς με τίτλο *Reversal of Fortune: Inside the von Bülow Case* που κυκλοφόρησε το 1985. Πρόκειται για την πραγματική υπόθεση της δίκης του Κλάους Φον Μπιούλοου, ο οποίος κατηγορήθηκε ως υπαίτιος για το κώμα στο οποίο έπεσε η σύζυγός του, η κοσμική και πλούσια Σάνι Φον Μπιούλοου και τον οποίον υπερασπίστηκε στο δικαστήριο ο ίδιος ο συγγραφέας του βιβλίου Άλαν Ντέρσοβιτς. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι ο Τζέρεμι Άιρονς στο ρόλο του Κλάους, η Γκλεν Κλόουζ στο ρόλο της Σάνι κι ο Ρον Σίλβερ στο ρόλο του Ντέρσοβιτς. Η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ και χάρισε στον Τζέρεμι Άιρονς το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.

## Υπόθεση
Η αμφιλεγόμενη υπόθεση του Κλάους φον Μπιούλοου (Τζέρεμι Άιρονς) ενός πλούσιου κι εκκεντρικού άνδρα της καλής κοινωνίας, ο οποίος κατηγορήθηκε το 1980 για την απόπειρα δολοφονίας της πλούσιας συζύγου του Σάνι (Γκλεν Κλόουζ), η οποία βρέθηκε αναίσθητη ένα πρωί κι έμεινε σε κωματώδη κατάσταση για χρόνια. Οι εξετάσεις αίματος έδειξαν αυξημένα τα ποσοστά ινσουλίνης στο αίμα και χαμηλή ποσότητα γλυκόζης (Η Σάνι ήταν υπογλυκαιμική). Ο φον Μπιούλοου, ο οποίος κατηγορήθηκε για τη χορήγηση της ινσουλίνης στη σύζυγό του, κρίθηκε ένοχος μετά από την πρώτη του δίκη, ενώ το 1983 έκανε έφεση και με τη βοήθεια του δικηγόρου Άλαν Μ. Ντέρσοβιτς (Ρον Σίλβερ) αθωώθηκε, έχοντας ως ελαφρυντικό το γεγονός ότι η Σάνι έκανε χρήση ναρκωτικών. 

## Πληροφορίες
Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που καταγράφονται στο μυθιστόρημα του Ντέρσοβιτς πάνω στην υπόθεση και στην προσπάθεια αυτού και των μαθητών του να δικαιολογήσουν τα γεγονότα, ερευνώντας την υπόθεση από άλλη σκοπιά κι αναστρέφοντας την ετυμηγορία της πρώτης δίκης του Κλάους φον Μπιούλοου. Η διήγηση των συμβάντων σε φλας μπακ γίνεται από την Γκλεν Κλόουζ που υποδύεται τη Σάνι φον Μπιούλοου, η οποία μετά από 30 περίπου χρόνια σε κωματώδη κατάσταση απεβίωσε το Δεκέμβριο του 2008. 

## Υποδοχή
Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Η βαθμολογία της στην ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes είναι 94%.. 

## Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για τρία βραβεία όσκαρ και απέφερε στον Τζέρεμι Άιρονς, που υποδύεται τον εκκεντρικό Κλάους (έναν άνδρα που σύμφωνα με το δικηγόρο του δε συμπαθούσε κανείς), το πρώτο του και μοναδικό, μέχρι σήμερα, αγαλματίδιο.


Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
 
**Βράβευση:**
*Α’ Ανδρικού Ρόλου – Τζέρεμι Άιρονς

**Υποψηφιότητα:**
*Σκηνοθεσίας – Μπάρμπετ Σρέντερ 
*Διασκευασμένου Σεναρίου – Νίκολας Καζάν

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 1990
Κατηγορία:Ταινίες του 1990
Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Α΄ Ανδρικού Ρόλου (Δράμα)
Τιμόμαχος ο Βυζάντιος

Ο **Τιμόμαχος** υπήρξε αρχαίος Έλληνας ζωγράφος με καταγωγή από την πόλη του Βυζαντίου. Έζησε τον 1ο αιώνα π.Χ.. Μνημονεύονται τα έργα του που εικονίζουν τον Αίαντα μαινόμενο και τη Μήδεια. Τα έργα του φημίζονται για την δύναμη της απόδοσης, ιδιαίτερα της έκφρασης του προσώπου.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Εγκαυστική εικόνα της Κλεοπάτρας, έργο του Τιμομάχου

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι
Θέντα Μπάρα

thumb|Η ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου Θέντα Μπάρα στο ρόλο της Κλεοπάτρας (1917).
Η **Θέντα Μπάρα** (*Theda Bara*, 29 Ιουλίου 1885 - 7 Απριλίου 1955) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου και το πρώτο σύμβολο του σεξ, όπως χαρακτηρίστηκε. Οι περισσότερες ταινίες της έχουν σημερα χαθεί, εξαιτίας μιας φωτιάς που έπιασε το στούντιο της Paramount.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1885 στο Σινσινάτι. Το πραγματικό της όνομα ήταν Θεοδοσία Μπουρ Γκούντμαν (*Theodosia Burr Goodman*). Απεβίωσε στις 7 Απριλίου 1955 στο Λος Άντζελες.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Μεντουχοτέπ Δ΄

Ο Nebtawyre ** Μεντουχοτέπ Δ**' ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της 11ης Δυναστείας. Η βασιλεία του κατά τα δεδομένα συμπίπτει με μια περίοδο για την οποία ο Κανόνας του Τορίνο δεν καταγράφει κάποιον βασιλιά, και είναι γνωστός από επιγραφές στο Ουάντι Χαμαμάτ οι οποίες καταγράφουν αποστολές στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας για εξόρυξη πέτρας για τα βασιλικά μνημεία. Απ’ ό, τι φαίνεται ήταν ένας από τους γιους του προκατόχου του.  

Παρά την αδιευκρίνιστη θέση του ως Φαραώ (απουσιάζει από τις λίστες των βασιλέων στην Άβυδο), οι επιγραφές δείχνουν την οργάνωση και πραγματοποίηση μεγάλης αποστολής. Ο αρχηγός αυτής της αποστολής στο Ουάντι Χαμαμάτ κατά το δεύτερο έτος της βασιλείας του Μεντουχοτέπ Δ', ήταν ο βεζίρης του Αμενεμχάτ, που εικάζεται ότι ήταν ο μέλλων πρώτος βασιλιάς της 12ης Δυναστείας, και διάδοχος του Μεντουχοτέπ, Αμενεμχέτ Α'. Κάποιοι αιγυπτιολόγοι εικάζουν ότι ο Αμενεμχέτ είτε σφετερίστηκε το θρόνο, είτε ανέλαβε την εξουσία όταν ο Μεντουχοτέπ πέθανε χωρίς διαδόχους. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν αρχαιολογικά ή στοιχεία από κείμενα που να αποδεικνύουν ότι ο Μεντουχοτέπ ανατράπηκε από το βεζίρη του ή ότι όρισε νομότυπα  τον Αμενεμχέτ ως διάδοχό του. Η μούμια και ο τόπος ταφής του Μεντουχοτέπ Δ', δεν έχουν βρεθεί.

## Παραπομπές

*W. Grajetzki, *The Middle Kingdom of Ancient Egypt: History, Archaeology and Society*, Duckworth, London 2006 ISBN 0-7156-3435-6, 25-26

Κατηγορία:Φαραώ της 11ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
ΚΚ Ζάγκρεμπ

Η **ΚΚ Ζάγκρεμπ** (κροατικά: *Košarkaški klub Zagreb*, Κασάρκασκι Κλουπ Ζάγκριεπ, ελληνικά: μπασκετικός σύλλογος Ζάγκρεμπ, εν συντομία: Κα Κα Ζάγκρεμπ) είναι επαγγελματική ομάδα μπάσκετ με έδρα το Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Αγωνίζεται στην Κροατική Α-1 Λίγκα (Πρωτάθλημα Κροατίας) και την Αδριατική Λίγκα, ενώ το 2011/12 πήρε μέρος για πρώτη φορά στην Ευρωλίγκα. Λόγω του σπόνσορά της, από το 2007 η ομάδα είναι γνωστή ως ΚΚ Ζάγκρεμπ Κροάτια Οσιγκουράνιε.

## Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1970 με το όνομα ΚΚ Σίγκετ από τη συνοικία Σίγκετ του Ζάγκρεμπ. Το 1976 η ομάδα μετονομάστηκε σε ΚΚ Νόβι Ζάγκρεμπ,  αντιπροσωπεύοντας το Νόβι Ζάγκρεμπ (Νέο Ζάγκρεμπ), το τμήμα της πόλης του Ζάγκρεμπ νότια του ποταμού Σάβα. Από την αρχή οι παίχτες της ομάδας είχαν το προσωνύμιο *Μυρμήγκια* λόγω της σκληρής δουλειάς και του ομαδικού πνεύματος για το οποίο φημιζόταν η ομάδα.

Από την ίδρυσή της, η ΚΚ Ζάγκρεμπ με πολλή δουλειά και κόπο κατάφερε μετά από 19 χρόνια να συμμετέχει στη φημισμένη Α' Κατηγορία της πρώην Γιουγκοσλαβίας το 1989. Παρότι η ομάδα κουβαλά πλέον μια αξιοσημείωτη κληρονομιά, ζούσε για χρόνια στη σκιά της συντοπίτισσας αντιπάλου της Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, από την ίδρυση όμως της Κροατικής Λίγκας στις αρχές του 1990, η ΚΚ έφτιαξε τη δική της φήμη, φτάνοντας να γίνει μια από τις ελίτ ομάδες της χώρας. Ειδικότερα, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000, η ομάδα ήταν κυρίως γνωστή για τις ομάδες νέων της, που κέρδισαν πάμπολλους τίτλους στην Κροατία καθώς και ευρωπαϊκούς, ενώ η ομάδα των ανδρών ήταν πάντοτε στη σκιά των τριών μεγάλων του κροατικού μπάσκετ-Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, ΚΚ Ζάνταρ και ΚΚ Σπλιτ.

Τα πιο πρόσφατα χρόνια, όταν έγινε μέλος της διοργάνωσης του Κυπέλλου Γιουροτσάλεντζ, η ομάδα αύξησε το μπάτζετ της με πρόθεση να κάνει άλλο ένα βήμα και κατάφερε να κερδίσει τα πρώτα της σημαντικά τρόπαια, το Κύπελλο Κροατίας το 2008 και το 2010. Το 2010, η ομάδα μετεστεγάστηκε στο *Ντράζεν Πέτροβιτς*, έδρα και της Τσιμπόνα, αφήνοντας την παραδοσιακή της έδρα, το σχολικό σπόρτσχωλ Τρνσκο, 3.000 θέσεων. Η μετακίνηση αυτή *μεγάλωσε* την ομάδα, με αποτέλεσμα να κάνει το νταμπλ στην Κροατία το 2011, κατακτώντας τόσο το πρωτάθλημα όσο και το κύπελλο.

## Ρόστερ 2012-13

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κροατικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1970
Κατηγορία:Ζάγκρεμπ
Ζαγκρεμπ
Ανάνταπουρ

thumb|right|250px|Ο πύργος του Ρολογιού της Ανάνταπουρ
Η **Ανάνταπουρ** (*Anantapur*) είναι πόλη της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας, στην περιφέρεια Ραγιαλασίμα, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού και της ομώνυμης επαρχίας στην οποία περιλαμβάνονται 64 δημοτικά διαμερίσματα (μάνδαλα).

## Γενικά
Βρίσκεται σε υψόμετρο 335 μέτρα (1099 πόδια) και σε απόσταση 356 χλμ. (221 μίλια) νότια της πρωτεύουσας της πολιτείας, την Χαϊντεραμπάντ και 188 χλμ. βόρεια από την Μπανγκαλόρ (Μυσόρης). Το κλίμα της είναι ξερό τροπικό. Ο πληθυσμός της το 1971 αριθμούσε περίπου τους 80.000, ενώ σήμερα φθάνει περίπου τους 362.350 (2011) κατοίκους.
Στη πόλη εδρεύουν τρία πανεπιστήμια, πολλά εκπαιδευτικά και τεχνολογικά ιδρύματα και ένας μεγάλος σχετικά αριθμός εργοστασίων στην ευρύτερη περιοχή. Συνδέεται με το εθνικό οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας διαθέτοντας και αεροδρόμιο νότια της πόλης.

## Ετυμολογία
Η ονομασία τς πόλης προέρχεται από την Άναντα, ή Ανάντα (που σημαίνει ευδαιμονία), σύζυγο αξιωματούχου του μεσαιωνικού βασιλείου  του Βιτζαγιανάγκαρ, που υπήρξε ιδρυτής της πόλης. Στον Β' Π.Π. η Ανάνταπουρ αποτελούσε έδρα του βρετανικού ιδικού στρατού, των λεγομένων Σιπάι.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 8ος, σελ.394.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη Ιστοσελίδα για Ανάνταπουρ από το Εθνικό Κέντρο Πληροφορικής
* Πληροφορίες για Ανάνατπουρ 
* Anantapur.com 
* Πληροφορίες από την επίσημη ιστοσελίδα της πολιτείας Άντρα Πραντές
* Ανάνταπουρ νομός

Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Κατηγορία:Άντρα Πραντές
Ιντέφ Α΄

Ο ** Ιντεφ Α**' ήταν τοπικός αιγύπτιος ηγεμόνας των Θηβών, και μέλος της 11ης Δυναστείας κατά την Πρώτη Μεταβατική Περιόδο.   
## Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος της δυναστείας του που πήρε τον τίτλο του Φαραώ, με όνομα Ώρου (το όνομα του θρόνου) **Sehertawy**, ("Αυτός που έφερε ειρήνη στις Δύο Χώρες"). Ο Ιντέφ ήταν ο γιος του Μεντουχοτέπ Α' και της Νεφερού Α'.     

Είχε ανταγωνιστές για τη διεκδίκηση της εξουσίας άλλους νομάρχες της Αιγύπτου, ο κυριότερος από τους οποίους ήταν ο νομάρχης της Ηρακλεόπολης Ankhtifi, της 10ης Δυναστείας, η οποία είχε τη βάση της στην Ηρακλεόπολη. Όταν ανήρθε στο θρόνο, ο Ιντέφ εξουσίαζε κάτι παραπάνω από τις γύρω περιοχές στην πρωτεύουσα των Θηβών, αλλά μέχρι το τέλος της βασιλείας του απέκτησε τον έλεγχο της Κόπτου και των Δένδερας και των τριών νομών της Ηρακλεόπολης, προφανώς μετά από νίκη του εναντίον του Ankhtifi ή του νομάρχη που τον διαδέχτηκε. 

Η περίοδος βασιλείας του είναι άγνωστη, αλλά πρέπει να ήταν λιγότερο από 16 χρόνια, καθώς -ο κατεστραμμένος σ’ αυτό το σημείο- Κανόνας του Τορίνο αποδίδει αυτό το νούμερο στη βασιλεία του Μεντουχοτέπ και του Ιντέφ μαζί. Τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Ιντεφ Β'.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φαραώ της 11ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Ρεάλ Ισημερινού

μικρογραφία
Το **ρεάλ** υπήρξε   νόμισμα του Ισημερινού έως και το 1871. Δεν υπήρχαν υποδιαιρέσεις του νομίσματος αυτού ωστόσο 16 αργυρά ρεάλ  ήταν ίσα με 1 χρυσό εσκούδο  και το κέρμα των 8 ρεάλ ήταν  γνωστό ως πέσο.

## Ιστορία
Μέχρι το 1822 κυκλοφορούσε στην περιοχή του Iσημερινού το ισπανικό αποικιακό ρεάλ, αργότερα ακολούθησε το ρεάλ της Κολομβίας και τελικά το 1833 ο Ισημερινός έθεσε στην κυκλοφορία δικό του νόμισμα το οποίο αντικατέστησε όλα τα προϋπάρχοντα με ισοτιμία 1/1. Το 1856 το νόμισμα του Ισημερινού συνδέθηκε με το γαλλικό φράγκο με ισοτιμία 8 ρεάλ = 5 φράγκα (1 ρεάλ = 62 ½ σεντίμ). Από το 1862 εκδόθηκαν και τραπεζογραμμάτια τα οποία έφεραν τις ονομασίες  πέσος και ρεάλ. Τελικά το 1871 το ρεάλ αντικαταστάθηκε με το πέσο με αναλογία 8 ρεάλ = 1 πέσο.

## Κέρματα
Κόπηκαν αργυρά κέρματα σε ονομαστικές αξίες των ¼, ½, 1, 2, 4 και 8 ρεάλ, καθώς επίσης και 1, 2, 4 και 8 εσκούδο. Το 1858 κόπηκε νόμισμα που έφερε την ονομασία 5 φράνκος (francos) το οποίο ήταν ίσο με 8 ρεάλ και εκδόθηκε για να τονίσει  σύνδεση του εθνικού νομίσματος με το γαλλικό φράγκο. Η παραγωγή κερμάτων σταμάτησε το 1862.

## Χαρτονομίσματα
Από το 1862 έως και το 1871 εκδόθηκαν από  ιδιωτικές τράπεζες χαρτονομίσματα που εκφράζονταν σε ρεάλ και πέσος.

## Πηγές
* Krause, Chester L., and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
* Pick, Albert (1990). Standard Catalog of World Paper Money: Specialized Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (6th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-149-8.

Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα
Κατηγορία:Ισημερινός
Τιμόμαχος (στρατηγός)

Ο **Τιμόμαχος** υπήρξε αρχαίος Αθηναίος στρατηγός από τις Αχαρνές Αττικής.
## Βιογραφία
Υπηρέτηε πολλές φορές ως στρατηγός της Αθήνας. Το 366 π.Χ. άφησε τον Επαμεινώνδα να περάσει την οροσειρά. Το 361 π.Χ. ήταν επικεφαλής μιας μοίρας στην Καλλίπολη για να ενισχύσει τον γαμπρό του, Καλίστρατο απο τις Αφίδνες που βρίσκονταν εκεί εξόριστος. Μετά την κατάληψη της Σηστού απο τόν Κότυ ο Τιμόμαχος κατηγορήθηκε από τον Αθηναίο πολιτικό Απολλόδωρο για προδοσία και στην εισαγγελία που ακολούθησε καταδικάστηκε σε θάνατο. Απόδρασε από την Αθήνα και γλύτωσε από την καταδίκη του.

## Πηγές
* Ξενοφών, *Ελληνικά*, 7,1,41
* Δημοσθένης, *Orationes*, 36,53

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Εγκαυστική εικόνα της Κλεοπάτρας

Ο **θάνατος της Κλεοπάτρας** είναι αρχαία ελληνική ζωγραφική μεγάλων διαστάσεων που βρέθηκε στην Ιταλία.

## Ιστορικό του ευρήματος
Πιστεύεται ότι ο πίνακας αυτός είναι εκείνος που είχε κατασκευασθεί από τον Τιμόμαχο για τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αύγουστο και ήταν τοποθετημένος ως ανάθημα στον ναό του Σατούρνου στην Ρώμη. Ανακαλύφθηκε από τον έμπορο αρχαιοτήτων Μικέλι (Micheli) το 1818 κάτω από τον σηκό του ναού του Σέραπι στο ανάκτορο του Αδριανού στην Ρώμη, όπου προφανώς το είχε μεταφέρει ο Αδριανός μαζί με πολλά άλλα εξοχότατα καλλιτεχνήματα για να διακοσμήσει την πολυτελή του βίλλα. Φυλάσσεται στην έπαυλη του Βαρόνου ντε Μπεννεβάλ στο Πιάνο ντι Σορρέντο. Εξετάστηκε στην Φλορεντία από τον Τζιοβάννι Μπαττίστα Ταννούτσι της Βασιλικής Ακαδημίας της Πίζας. Το 1822 έγινε χημική εξέταση της σύστασης των χρωμάτων του. Ο Ταννούτσι το ταυτοποίησε με μια περιγραφή που δίνουν ο Πλίνιος και ο Πλούταρχος.

Μετά το θάνατο του Μικέλι ο πίνακας αγοράστηκε από κάποιον γνωστό του Βαρόνου, ο οποίος τον μεταπώλησε το 1860 τελικά στον Βαρόνο ντε Μπεννεβάλ. Από τότε φιλοξενήθηκε σε πολλές εκθέσεις στο Λονδίνο, Παρίσι, Μόναχο και Ρώμη. Το 1869 ο Ναπολέων Γ΄ ενδιαφέρθηκε να το αγοράσει, και ο πίνακας μεταφέρθηκε στο Παρίσι, αλλά με την έκρηξη του γαλλογερμανικού πολέμου η αγορά ματαιώθηκε. Κατά την διάρκεια της γερμανικής πολιορκίας του Παρισιού και της Παρισινής Κομμούνας που ακολούθησε, ο πίνακας τέθηκε υπό την προστασία του Πρίγκηπα Τσαρτορύσκι, και μετά την απελευθέρωση του Παρισιού επεστράφη στο Σορρέντιο, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Μελέτες και παρουσιάσεις του πίνακα δημοσιεύτηκαν στα «Antologia», «Nouveau Temps», «Revista Settimanale», «Revue des Deux Mondes» και στην «Allgemeine Zeitung».

## Περιγραφή
Είναι σπασμένο σε δεκαέξι τμήματα, αλλά συγκολλήθηκε με μεγάλη επιτυχία και ενισχύθηκε με τσιμέντο. Η εικόνα θεωρείται ακέραια και πλήρης, εκτός από ένα μικρό κομμάτι στη γωνία που αντικαταστάθηκε, και τοπική απόξεση για τη χημική εξέταση που τού έγινε. Εικονίζει γυναίκα σε φυσικό μέγεθος. Ερμηνεύεται ως Κλεοπάτρα τη στιγμή του θανάτου της. Κρατάει φίδι στο αριστερό της χέρι, ενώ φέρει δάγκωμα στον αριστερό μαστό. Φοράει το αυτοκρατορικό στέμμα των Πτολεμαίων στο κεφάλι, ενώ πολύτιμα διαδήματα, όμοια με αυτά που βρήκε ο Σλήμαν στις Μυκήνες, και σκουλαρίκια την κοσμούν. Στην έκφραση του προσώπου αντικατοπτρίζεται ο πόνος και η λύπη της τελευταίας στιγμής της ζωής της, ενώ το βλέμμα είναι στραμμένο προς τον ουρανό.

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Χαρακτικά
Κατηγορία:Κλεοπάτρα
Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος

Ο **Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος** (1802 ή 1803 - 1892 ή 1895) ήταν σημαίνον πρόσωπο της τοπικής κοινωνίας του Αιγίου του 19ου αιώνα, γιος του προύχοντα Παναγιώτη Δεσποτόπουλου, συγγραφέας και μετά την Επανάσταση κάτοχος σημαντικών δημοσίων θέσεων. Σε ηλικία 18 ετών ήταν αυτόπτης μάρτυρας των συνεδριάσεων της μυστικής Συνέλευσης της Βοστίτσας που έγιναν στο πατρικό του σπίτι στο Αίγιο (Βοστίτσα). Όπως είναι γνωστό οι συνεδριάσεις της συνέλευσης (26 Ιανουαρίου μέχρι τις 30 Ιανουαρίου 1821) φιλοξενήθηκαν σε διάφορους χώρους. Ο πατέρας του ήταν εκπρόσωπος του Γερμανού ο οποίος και είχε βαπτίσει τον Αλέξανδρο.

Τις οικογενειακές αναμνήσεις από την Συνέλευση με πολύτιμες πληροφορίες ο Αλ. Δεσποτόπουλος κατέγραψε στο βιβλίο του "*Η μυστική εν Αιγίω συνέλευσις του 1821*" (έκδ. Αίγιο, 1892). 
Επίσης αναφέρεται στη βιβλιογραφία ως συγγραφέας πανηγυρικού λόγου που εκφώνησε την 25 Μαρτίου 1861 στην Μονή Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων Σύμφωνα με το κείμενο αυτού του λόγου, τον οποίο κατέθεσε και εγγράφως στη Μονή, ήταν παρών στη  δοξολογία και κήρυξη της Επανάστασης στη Μονή από τον Επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γερμανό στις 25 Μαρτίου 1821. Στον λόγο του αναφέρει και λεπτομέρειες της τελετής, καθώς και ότι ο ίδιος μετέσχε σε μάχες της Επανάστασης.
  
Επίσης έχει συγγράψει τον πανηγυρικό λόγο για την επίσκεψη του Βασιλιά Γεωργίου του Α' στην Πάτρα την 18 Οκτωβρίου 1863 και άλλον για την 25 Μαρτίου το 1867

Μετά την Επανάσταση υπηρέτησε ως Έπαρχος σε διάφορες περιοχές καθώς και ως ανώτερος υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας (Παναγόπουλος, σ. 207, 208).

## Σχετικά άρθρα
*Παναγιώτης Δεσποτόπουλος
*Συνέλευση της Βοστίτσας
*Δοξολογία στην Αγία Λαύρα

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Λόγος του Αλ. Δεσποτόπουλου κατά την κηδεία του Αιγιώτη εμπόρου Σωτηρίου Παναγιωτόπουλου το 1863 (σελ. 20-26).

Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 19ου αιώνα
Αρενάλ

thumb|250px|Το Αρενάλ το 2004
Το **Αρενάλ** (ισπανικά: *Arenal*) είναι ενεργό στρωματοηφαίστειο στην Κόστα Ρίκα. Το ηφαίστειο βρίσκεται 90 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Σαν Χοσέ, στην Επαρχία Αλαχουέλα. Το ηφαίστειο έχει ύψος 1.670 μέτρα. Έχει χαρακτηριστικό κωνικό σχήμα και στην κορυφή του βρίσκεται ένας κρατήρας διαμέτρου 140 μέτρων. Το ηφαίστειο υψώνεται ανατολικά της λίμνης Αρενάλ. Στην νοτιοανατολική πλαγιά του Αρενάλ βρίσκεται ο ηφαιστειακός κώνος Σέρρο Τσάτο, ένας σήμερα ανενεργός κώνος ύψους 1.140 μέτρων με μια λίμνη μέσα στο κρατήρα του. Ο κρατήρας σχηματίστηκε από μια φρεατομαγματική έκρηξη. Το βουνό είναι το επίκεντρο του Εθνικού Πάρκου Ηφαιστείου Αρενάλ.

Πριν δημιουργηθεί το ηφαιστειακό σύμπλεγμα Αρενάλ-Τσάτο, στην θέση τους υπήρχε μια κοιλάδα, όπως φαίνεται από την κλίση του εδάφους, η οποία χώριζε την οροσειρά Τιλαράν στα νότια από τους λόφους Μοντερέι και Λα Πάλμα στα βόρεια. Πρώτα σχηματιστήκε το Τσάτο και μετά, στους πρόποδές του, το Αρενάλ. Το Αρενάλ είναι το νεότερο και πιο ενεργό ηφαίστειο της Κόστα Ρίκα, με εκτιμώμενη ηλικία μικρότερη από 7.000 χρόνια. Το ηφαίστειο ήταν ανενεργό για πολλά χρόνια, παρουσιάζοντας μόνο φουμαρολική δράση. Η πιο ενεργή καταγεγραμμένη περίοδος του ηφαιστείου άρχισε το 1968, όταν μια έκρηξη κατέστρεψε τη μικρή πόλη Ταμπακόν. Η συνεχής εκρηκτική δραστηριότητα του Αρενάλ περιλαμβάνει εκχυτικές ροές λάβας και περιστασιακές πυροκλαστικές ροές. Μετά το 2010 η ηφαιστειακή δραστηριότητα μειώθηκε ξανά. Την περίοδο από το 1968 μέχρι το 2010, το Αρενάλ ήταν το πιο ενεργό ηφαίστειο της Κόστα Ρίκα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ηφαίστεια της Βόρειας Αμερικής
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κόστα Ρίκα
Νικάνορας Ιωαννίνων

Ο **Νικάνωρ** ή **Νικάνορας**  είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 720 μέτρα.

## Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Ο Νικάνορας βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Σμόλικας και στα ανατολικά της ΕΟ Κοζάνης - Ιωαννίνων. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα σε πυκνόφυτες βελανιδιές και εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου. Η παλιά του ονομασία ήταν *Κορτίνιστα* και συμπεριλαμβάνεται στα Μαστοροχώρια. Απέχει 75 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα και 13 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Κόνιτσα. Πάνω από το χωριό βρίσκονται οι κορυφές Κρεββατιά (1.280 μ.) και Κλέφτης (1.847 μ. στα Δ.-ΒΔ.) κατάφυτες από δάση βελανιδιάς, μαύρης πεύκης και ελάτης, όπου έγιναν πολλές μάχες τόσο στον Ελληνοϊταλικό όσο και στον Εμφύλιο Πόλεμο.

### Ιερά Μονή Οσίου Νικάνορα
Το πιο σημαντικό αξιοθέατο είναι η μονή του Οσίου Νικάνορα που βρίσκεται στα Β.-ΒΔ. του χωριού, σε  απόσταση 4 περίπου χλμ. και σε υψόμετρο 850 μέτρων. Είναι κτισμένος στην κορυφή απόκρημνου  βράχου σε πλαγιά του όρους Κλέφτης. Η κτίση της χρονολογείται από το 1816, αν και προϋπήρχαν ερείπια παλαιάς μονής, η οποία κατά τον λαογράφο Αραβαντινό χτίστηκε τον 17ο αιώνα και ήταν γνωστή ως Μονή Βράνιστας. Είναι αφιερωμένη στον Μακεδόνα θεραπευτή Νικάνορα, ιδρυτή της Μονής Ζάβορδας Γρεβενών, όταν οι κάτοικοι της περιοχής το 1815 σώθηκαν από μεγάλη επιδημία πανούκλας. Ο Όσιος Νικάνωρ εορτάζει στις 7 Αυγούστου κάθε χρόνο στον υπαίθριο χώρο κάτω από το μοναστήρι πραγματοποιείται ολοήμερο πανηγύρι με τη συμμετοχή πολλών κατοίκων της περιοχής.

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε επίσημα με τη παλιά ονομασία του *Κορτίνιστα* (ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919) και έδρα τον οικισμό. Το 1927 μετονομάστηκε σε Νικάνορας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Νικάνορος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 38 κατοίκους.

Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (*de facto)* μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Πρόγραμμα Διαύγεια

thumb|228x228px|Το λογότυπο της Διαύγειας
Το **Πρόγραμμα Διαύγεια** ή **Πρόγραμμα Δι@ύγεια** δημιουργήθηκε με το νόμο 3861/2010 και αποσκοπεί στη δημοσίευση στο διαδίκτυο, σε ένα κεντρικό ιστότοπο, αποφάσεων των Κυβερνητικών Οργάνων και της Διοίκησης. Υποχρέωση δημοσίευσης έχουν τα Κυβερνητικά Όργανα, οι φορείς του στενού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα και οι Ανεξάρτητες Αρχές, όπως και οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ και Β΄ βαθμού.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Α. Παπανδρέου, είχε καταθέσει από το 2005 πρόταση νόμου για τη διαφάνεια που περιλάμβανε την υποχρεωτική ανάρτηση κάθε απόφασης όλων των φορέων της δημόσιας διοικήσεις και της κυβέρνησης στο διαδίκτυο. Η δράση ξεκίνησε την 1η Οκτωβρίου του 2010 με την υποχρεωτική ένταξη των Υπουργείων ενώ στην συνέχεια ακολούθησαν οι φορείς του δημόσιου τομέα και οι δήμοι. 

Καμία απόφαση, δαπάνη, πρόσληψη, ανάθεση ή σύμβαση κ.ά. δεν μπορεί να εκτελεστεί αν πρώτα δεν αναρτηθεί. Με την εφαρμογή του σχετικού νόμου προβλέφθηκε και η δωρεάν ηλεκτρονική διάθεση των αποφάσεων που δημοσιεύονται στο Εθνικό Τυπογραφείο και τα ΦΕΚ. 

Η Διαύγεια μέσω της λειτουργίας της και με βάση τους στόχους που έχει να επιτελέσει, βοηθά πολλαπλά στην προσπάθεια αναδόμησης της ουσίας και της εικόνας της Δημόσιας Διοίκησης:

* Για πρώτη φορά έγινε υποχρεωτικό μέσα από νομοθεσία και χρήση πληροφοριακού συστήματος να αναρτάται κάθε απόφαση της δημόσιας διοίκησης. Αν μια απόφαση δεν έχει ΑΔΑ (αριθμό διαδικτυακής ανάρτησης, τότε δεν μπορεί να εκτελεστεί).

* Η Διαύγεια παρέχει ένα εργαλείο γνώσης στα χέρια του πολίτη ώστε να γνωρίζει το τι συμβαίνει στη δημόσια διοίκηση και να μπορεί να έχει τη κατάλληλη πληροφορία.
* Παρέχει ένα εργαλείο ελέγχου της δημόσιας διοίκησης, που αξιοποιήθηκε κατά κόρον από επαγγελματίες της πληροφόρησης (ΜΜΕ).

## Αριθμός Διαδικτυακής Ανάρτησης
Οι αποφάσεις της Δι@ύγειας δεν εκτελούνται αν δεν αναρτηθούν στον δικτυακό τόπο diavgeia.gov.gr. Mε την ολοκλήρωση της ανάρτησης η κάθε απόφαση αποκτά έναν μοναδικό *Αριθμό Διαδικτυακής Ανάρτησης* (ΑΔΑ), ο οποίος την πιστοποιεί. Ο ΑΔΑ που παράγεται αλγοριθμικά βάσει της ημερομηνίας καταχώρισης, το φορέα έκδοσης και τον αύξοντα αριθμό πράξης του φορέα, εγγράφεται αυτοματοποιημένα σε όλες της σελίδες του αναρτημένου εγγράφου. Ταυτοποιεί δηλαδή και είναι η ταυτότητα της αναρτημένης πράξης. Δεν δύναται να υπάρχουν δύο ΑΔΑ για μια πράξη και όταν μια πράξη για κάποιο λόγο ακυρώνεται ο ΑΔΑ της παραμένει ως αρθιμός σε ανενεργή κατάσταση. Με τις τροποποιήσεις που είχαν επιφερθεί το 2013 στο πρόγραμμα Διαύγεια, πλέον αρκεί η επίκληση του ΑΔΑ για την αναζήτηση των αναρτημένων πράξεων τόσο κατά τη διεκπεραίωση υποθέσεων των πολιτών όσο και κατά την επικοινωνία μεταξύ φορέων.

## Βιβλιογραφία
*

## Παραπομπές
Κατηγορία:Δημόσια Διοίκηση