open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γιόναβα

Η **Γιόναβα** (λιθουανικά: *Jonava*) είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη στη *[[Λιθουανία]]*, με πληθυσμό περίπου των 30.000 κατοίκων. Είναι τοποθετημένη στην επαρχία του Κάουνας, στην Κεντρική Λιθουανία, 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Κάουνας, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Λιθουανία. Το *[[Achema]],* το μεγαλύτερο εργοστάσιο λιπασμάτων στα Βαλτικά Κράτη, έχει τις έδρες του εδώ.

## Ιστορία
Η πόλη της Γιόναβα ιδρύθηκε επίσημα τον 18ο αιώνα την εποχή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το 1750, η πρώτη ξύλινη εκκλησία χτίστηκε στη Γιόναβα. Το 1778 το πρώτο ζυθοποιείο μπύρας λειτουργούσε στην πόλη. Περίπου το 1812 ο Ναπολέοντας εισέβαλλε στην πόλη και τα γειτονικά χωριά. Το 1923 η Γιόναβα αναγνωρίστηκε επίσημα ως πόλη και το 1950 έγινε η πρωτεύουσα ενός δήμου.

Η πόλη είχε έναν τεράστιο εβραϊκό πληθυσμό πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1893, 92% του πληθυσμού ήταν Εβραίοι ενώ το 1941 ήταν το 80%. Το 1932 υπήρχαν 250 μαγαζιά που ανήκαν σε εβραϊκές οικογένειες, μια εβραϊκή τράπεζα, 7 συναγωγές και ένα εβραϊκό σχολείο. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γιόναβα δέχτηκε επίθεση από τη Ναζιστική Γερμανία. Μια χριστιανική εκκλησία και 5 από τις συναγωγές καταστράφηκαν. Οι Εβραίοι της πόλης δολοφονήθηκαν σε δύο σφαγές - μια τον Αύγουστο και μια τον Σεπτέμβριο του 1941. Οι υπόλοιποι 200 εβραίοι που επέζησαν τις σφαγές, φυλακίστηκαν στο γκέτο του Κάουνας. 

Μετά από τον πόλεμο, η πόλη έχτισε το μεγαλύτερο εργοστάσιο λιπασμάτων στα Βαλτικά Κράτη, και η Γιόναβα έγινε μία από τις τέσσερις βιομηχανικές πόλεις της Λιθουανίας.

## Περιβαλλοντική Καταστροφή
Στις 20 Μαρτίου του 1989, μια ρήξη στη δεξαμενή υγρής αμμωνίας προέκυψε στο εργοστάσιο λιπασμάτων της πόλης, δημιουργώντας μια διαρροή 7.500 τόνων αμμωνίας. H καταστροφή εξελίχθηκε σε φωτιά στις αποθήκες NPK 11-11-11 και τα λιπάσματα μόλυναν την ατμόσφαιρα με στοιχεία κατά την αποσύνθεση τους (*[[οξείδιο του αζώτου]], αέριο [[χλώριο]], κτλ.)* Το τοξικό σύννεφο που δημιουργήθηκε μετακινήθηκε προς τις πόλεις των Ουκμεργκέ, Σίρβιντος και Κεντάινιαϊ. Η συγκέντρωση αμμωνίας ξεπέρασε το επιτρεπόμενο επίπεδο κατά 150 φορές στο '''Ουπνινκάι''', που βρίσκεται μόλις 10 χιλιόμετρα από την επιχείρηση. Μια μέρα μετά την έκρηξη, ένα τοξικό σύννεφο πλάτους 7 χιλιομέτρων και μήκους 50 χιλιομέτρων καταγράφτηκε μεταξύ της Γιόναβα και της Κεντάινιαϊ. Εφτά άτομα πέθαναν κατά την έκρηξη και τη διαρροή αμμωνίας, 29 έμειναν ανάπηροι, και πολλοί άνθρωποι υπέφεραν από οξείες λοιμώξεις του αναπνευστικού και καρδιακή ανακοπή

## Δημογραφία

### Ιστορικός Πληθυσμός

## Αδελφοποιημένες Πόλεις

*  Μπαγκρατόφσκ, Ρωσία
*  Ντέτσιν, Τσεχία
*  Γιόγκεβα, Εσθονία
*  Κέντζεζιν-Κόζλε, Πολωνία
*  Ριχιμάκι, Φινλανδία
*  Πόλοτσκ, Λευκορωσία
*  Πουτσιοάσα, Ρουμανία
*  Σμίλα, Ουκρανία
*  Βαντούλ λούι Βοντά, Μολδαβία
*  Ζουγκντίντι, Γεωργία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Αχμέτ Αφίφ

Ο **Αχμέτ Αφίφ**  (Ahmed Afif, γεννημένος στις 6 Ιανουαρίου 1967) είναι πολιτικός και τραπεζίτης των Σεϋχελλών,  ο οποίος υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της νησιωτικής χώρας από τις 27 Οκτωβρίου 2020, διαδεχόμενος τον Βίνσεντ Μέριτον, έως τις 26 Οκτωβρίου 2025.  

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Σεϋχέλλες, γιος του Αμπντάλα Αφίφ, και έχει ρίζες από τις Μαλδίβες.  Ο πατέρας του ήταν ο Πρόεδρος της Ενωμένης Σουβαδιβικής Δημοκρατίας από το 1959 έως το 1963.  Ο Αφίφ αποφοίτησε από Πανεπιστήμιο του Ουόρικ έχοντας κάνει σπουδές στα Μαθηματικά, την Επιχειρησιακή Έρευνα, τη Στατιστική και τα Οικονομικά.  Είχε υπηρετήσει ως πρόεδρος των τραπεζών NouvoBanq  Seychelles  και Seychelles Savings Bank. 

Εκλέχτηκε για πρώτη φορά στην Εθνοσυνέλευση το 2006  στην περιφέρεια Ανς Ετουάλ.  Το 2015 εντάχθηκε στη Συμμαχία Σεϋχέλλες ως υποψήφιος αντιπρόεδρος του Πάτρικ Πιλάι στις προεδρικές εκλογές του 2015. Το 2016 η Συμμαχία Σεϋχέλλες εντάχθηκε στον Linyon Demokratik Seselwa για τις εκλογές του 2016. Το 2018 ο Αφίφ εξελέγη Αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης των Σεϋχελλών. 

Στις 27 Οκτωβρίου 2020 μετά τη νίκη του LDS στις γενικές εκλογές, ο Αφίφ ορκίστηκε αντιπρόεδρος.  Στις 4 Νοεμβρίου 2020 τα χαρτοφυλάκια του Τύπου και της Πληροφορικής Επικοινωνίας ανατέθηκαν στον Αφίφ. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αντιπρόεδροι των Σεϋχελλών
Αντιπρόεδρος των Σεϋχελλών

Ο **Αντιπρόεδρος των Σεϋχελλών** είναι το δεύτερο στην ιεραρχία πολιτικό αξίωμα στις Σεϋχέλλες. Η θέση δημιουργήθηκε το 1996.

## Αντιπρόεδροι των Σεϋχελλών  (1996 – σήμερα)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*World Statesmen – Seychelles
Οικοδομικές εργασίες

δεξιά|200 px|μικρογραφία|Οικοδομικές εργασίες σε εξέλιξηΟι **οικοδομικές εργασίες** είναι κάθε είδους τεχνικές υπηρεσίες διαφόρων ειδικοτήτων, που σκοπεύουν στην διαδοχική εκτέλεση όλων των απαραίτητων σταδίων με τελικό στόχο την ολοκλήρωση μίας οικοδομής. Συνήθως εκτελούνται σε μία οικοπεδική επιφάνεια στην οποία πρόκειται να ανεγερθεί ένα κτίσμα, το μέγεθος του οποίου μπορεί να ποικίλλει, μεταξύ ενός ισογείου διαμερίσματος ή καταστήματος, μέχρι μίας πολυώροφης πολυκατοικίας, προορισμένης για κατοικία (οικιακή χρήση) ή στέγαση επαγγελματιών (επαγγελματική χρήση). Ωστόσο, οικοδομικές εργασίες περιορισμένης έκτασης είναι δυνατόν να εκτελεστούν σε ήδη υπάρχουσα οικοδομική δομή, στο πλαίσιο ανακαίνισης.
## Εμπλεκόμενοι παράγοντες
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Οικόπεδο που προορίζεται να οικοδομηθείΟι εργασίες προσφέρονται είτε μέσω εργολάβου (που αποκτά το οικόπεδο ή κτίσμα μέσω αντιπαροχής, αναλαμβάνει ο ίδιος το κόστος των εργασιών και εν συνεχεία πωλεί σε ενδιαφερόμενους αγοραστές τους τελειωμένους χώρους της οικοδομής) ή μέσω αυτεπιστασίας, κατά την οποία ένας ιδιώτης αναλαμβάνει ο ίδιος να μισθώσει τα απαραίτητα συνεργεία εργατοτεχνιτών, που θα εργασθούν για λογαριασμό του στο χώρο. Οι εργασίες επιτρέπονται μόνο κατόπιν άδειας από το αρμόδιο πολεοδομικό κατάστημα. Τα απαιτούμενα υλικά για την κατασκευή της οικοδομής αγοράζονται από τις σχετικές επαγγελματικές επιχειρήσεις. Οι εργασίες εκτελούνται υπό την επίβλεψη πολιτικού μηχανικού ο οποίος φέρει και την ευθύνη για ενδεχόμενες κακοτεχνίες, ενώ συχνά στη διαδικασία εμπλέκεται ένας αρχιτέκτονας, που χαράσσει το αρχικό σχέδιο της κατασκευής.
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Εκσκαφή σε οικόπεδο
## Τα στάδια μίας οικοδομής
Μία οικοδομή, από την έναρξή της μέχρι και την τελείωση, είναι δυνατόν να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στάδια:

* Κατεδάφιση (υπάρχοντος πεπαλαιωμένου κτίσματος) και εκσκαφή: Εκτελείται από εξειδικευμένο συνεργείο χωματουργικών εργασιών
* Κατασκευή οικοδομικού σκελετού (σκυρόδεμα, σιδερένιος οπλισμός)
* Υδραυλικές εργασίες (σε στάδια)
* Ηλεκτρολογικές υπηρεσίες (σε στάδια)
* Μονωτικές εργασίες (ηχομόνωση, θερμομόνωση, σε στάδια)
* Τοιχοποιία (εσωτερική – εξωτερική)
* Αλουμινοκατασκευές και κιγκλιδώματα
* Επιχρίσματα
* Τοποθέτηση δαπέδων (πλακιδίων ή μαρμάρου), ειδών υγιεινής, υαλοπινάκων και θερμαντικών σωμάτων
* Επιπλοποιία (κουζίνας, υπνοδωματίου, γραφείων κλπ)
* Ελαιοχρωματισμοί

δεξιά|200 px|μικρογραφία|Στάδιο προετοιμασίας (καλούπωμα) σε οικοδομή
[δεξιά|200 px|μικρογραφία|Οικοδομή στο στάδιο του [Σκυρόδεμα|σκυροδέματος (μπετόν)]]
## Παραπομπές


Εργασιες οικοδομικες
Οίτη Φθιώτιδας

Η **Οίτη** είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Οίτη βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια του πρώην νομού με την Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας. Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Οίτη σε υψόμετρο 636 μέτρα και σε απόσταση 39 χλμ. Ν. από τη Λαμία (οδηγικά μέσω Αυτοκινητόδρομου 1 - Ελευθεροχωρίου) και 48 χλμ. Β. από την Άμφισσα. Έχει πανοραμική θέα τα βουνά Παρνασσό, Γκιώνα, Βαρδούσια, Καλλίδρομο, Όθρυ καθώς και την πάνω κοιλάδα του Κηφισού, τον κάμπο της Λαμίας μέχρι τον Μαλιακό Κόλπο. 

Δυτικά του χωριού είναι ο λόφος του «Αετού» με παμπάλαια τείχη και ο οποίος έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος επειδή *«σ' αυτόν σώζονται λείψανα οχυρώσεως αρχαίας πόλεως, που ανήκε προφανώς στο κοινό των Οιταίων»*.

## Διοικητικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας με την ονομασία *Γαρδικάκι*. Έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ροδοντίων (Οιτών). Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα στην ομώνυμη νεοϊδρυθείσα κοινότητα και το 1930 με το ΦΕΚ 251Α - 24/07/1930 μετονομάστηκε σε Οίτη. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Σκαμνό αποτελούν την τοπική κοινότητα Οίτης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γοργοποτάμου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 222 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 167.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Σκαμνός Φθιώτιδας

O **Σκαμνός** είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

## Γεωγραφία - ιστορία
O Σκαμνός βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια του πρώην νομού με την Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας, στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Οίτη σε υψόμετρο 560 μέτρα και σε απόσταση 27 χιλιόμετρα Ν. από τη Λαμία. To χωριό είναι κτισμένο δίπλα στην ΕΟ Λιβαδειάς - Λαμίας, ανάμεσα στο Ελευθεροχώρι (Β.) με τον Άνω Μπράλο (ΝΑ.) και έχει θέα από βορρά προς νότο την οροσειρά της Οίτης, την Γκιώνα και τον Παρνασσό. Η γεωγραφική θέση του () αποτελεί πέρασμα από αρχαιοτάτων χρόνων και ως οικισμός υπάρχει από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Οφείλει το όνομά του στις *σκαμνίες* = άγριες Μουριές και από τον 13ο αιώνα το χωριό είχε το προνόμιο εκτροφής μεταξοσκώληκα.

### Γέφυρα της Παπαδιάς
Στα δυτικά και προς τον γειτονικό οικισμό Οίτη βρίσκεται η ιστορική σιδηροδρομική Γέφυρα της Παπαδιάς που είναι η υψηλότερη στην Ελλάδα με ύψος 99 μέτρα. Η αποπεράτωση και τα εγκαίνια λειτουργίας της γέφυρας έγιναν το 1905 και η κατασκευή της θεωρήθηκε για εκείνη την εποχή το σπουδαιότερο και μεγαλύτερο τεχνικό έργο. Από τον Σκαμνό ξεκινά σήραγγα που καταλήγει στην περιοχή του Μπράλου.

## Διοικητικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας με την ονομασία *Προκοβενίκος*. Έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οιτών (Τράχινος) και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 το όνομά του διορθώθηκε σε *Πρεβενίκος* ενώ το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Σκαμνός. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Οίτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Οίτης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γοργοποτάμου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 55 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001 είχε 124.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η ιστοσελίδα του Εξωραϊστικού & Εκπολιτιστικού Συλλόγου απανταχού Σκαμνιωτών  
* Τοπική Κοινότητα Σκαμνού από την ιστοσελίδα του Δήμου Λαμιέων

Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Τράπεζα της Λιθουανίας

Η **Τράπεζα της Λιθουανίας** () είναι η Κεντρική Τράπεζα της Δημοκρατίας της Λιθουανίας. Η Τράπεζα της Λιθουανίας είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών. Πρόεδρός της είναι ο Vitas Vasiliauskas. Μέχρι το 2015, η Τράπεζα της Λιθουανίας ήταν υπεύθυνη για την έκδοση του πρώην λιθουανικού νομίσματος, του λίτας.

## Καθήκοντα
thumb|right|280px|Η έδρα της Τράπεζας της Λιθουανίας στη λεωφόρο Gediminas, που χτίστηκε με εντολή του Józef Montwiłł το 1889–1891
Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της Τράπεζας, η Τράπεζα της Λιθουανίας εκτελεί τις ακόλουθες κύριες λειτουργίες:

* διατηρεί την σταθερότητα των τιμών
* διαμορφώνει και εφαρμόζει την νομισματική πολιτική
* δρα ως κρατικό ταμείο

## Ηγεσία
Διοικητές της Τράπεζας της Λιθουανίας διετέλεσαν οι:

* Vladas Jurgutis (1922–1929)
* Vladas Stašinskas (1930-1939)
* Juozas Tūbelis (1939)
* Juozas Paknys (1939-1940)

Πρόεδροι του διοικητικού συμβουλίου της Τράπεζας της Λιθουανίας διετέλεσαν οι:

* Bronius Povilaitis (1990)
* Vilius Baldišis (1990-1993)
* Romualdas Visokavičius (1993)
* Kazys Ratkevičius (1993-1996)
* Reinoldijus Šarkinas (1996-2011)
* Vitas Vasiliauskas (από το 2011)

## Διοίκηση και δομή
Η Τράπεζα διοικείται από διοικητικό συμβούλιο που αποτελείται από έναν πρόεδρο, δύο αναπληρωτές προέδρους και δύο μέλη.

Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Τράπεζας της Λιθουανίας, διοικείται από Υπηρεσία Εποπτείας και αποτελείται από δέκα τμήματα: Οικονομικών, Στατιστικής, Λειτουργίας της Αγοράς, Διεθνών Σχέσεων, Συστημάτων Πληρωμών, Μετρητών, Λογιστικής, Πληροφορικής, Γενικών Υπηρεσιών και Ασφάλειας. Έχει επίσης έξι αυτόνομα τμήματα (Εσωτερικού Ελέγχου, Νομικών, Οργάνωσης και Προσωπικού, Γενικών και Δημοσίων Σχέσεων, Διαχείρισης Κινδύνων).

Διαθέτει Υποκαταστήματα στο Κάουνας και στην Κλαϊπίντα .

## Παραπομπές


Λιθουανια
Λιθουανια
Κατηγορία:Οικονομία της Λιθουανίας
Φροντιστηριακό αντικείμενο

δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Σκηνικό τραπέζι στα παρασκήνια για το μουσικό κομμάτι " Food, Glorious Food " στη μουσικοθεατρική παραγωγή, ''Oliver!''
Ένα **φροντιστηριακό αντικείμενο**, επίσημα γνωστό και ως **σκηνικό αντικείμενο**,  είναι αντικείμενο που χρησιμοποιείται στη σκηνή ή στην οθόνη από ηθοποιούς κατά τη διάρκεια μιας παράστασης ή μιας παραγωγής .  Στην πράξη, ως φροντιστήριο θεωρείται οτιδήποτε κινητό ή φορητό σε μια σκηνή ή ένα σετ, διαφορετικό από τους ηθοποιούς, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τον ηλεκτρικό εξοπλισμό. Τα αναλώσιμα τρόφιμα που εμφανίζονται στην παραγωγή θεωρούνται επίσης σκηνικά αντικείμενα, μέρη του φροντιστηρίου.   

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ορολογία φιλμ και βίντεο
Κατηγορία:Θεωρία θεάτρου
Αλεξάντερ Ντε Κρο

Ο **Αλεξάντερ Ντε Κρο** (*Alexander De Croo,* γεννημένος στις 3 Νοεμβρίου 1975) είναι Βέλγος πολιτικός και επιχειρηματίας που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του Βελγίου από τον Οκτώβριο του 2020 έως τις 3 Φεβρουαρίου 2025.

Γεννήθηκε στο Βίλβορντε, στην Φλαμανδική Βραβάντη, και σπούδασε επιχειρηματική μηχανική στο Vrije Universiteit των Βρυξελλών πριν αποκτήσει MBA από το Northwestern University. Εργάστηκε στην Boston Consulting Group πριν ξεκινήσει τη δική του εταιρεία, την Darts-ip, το 2006. Ο Ντε Κρο αναμείχθηκε στην πολιτική με το πολιτικό κόμμα Ανοιχτοί Φλαμανδοί Φιλελεύθεροι και Δημοκράτες (Open VLD), του οποίου ήταν πρόεδρος από το 2009 έως το 2012. Από το 2012 έως το 2020, ο Ντε Κρο υπηρέτησε στις κυβερνήσεις των Έλιο Ντι Ρούπο, Σαρλ Μισέλ και Σόφι Βίλμες ως αναπληρωτής πρωθυπουργός του Βελγίου.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως αναπληρωτής πρωθυπουργός υπηρέτησε και ως υπουργός Συντάξεων από το 2012 έως το 2014, ως υπουργός Αναπτυξιακής Συνεργασίας από το 2014 έως το 2020 και ως υπουργός Οικονομικών από το 2018 έως το 2020. Την 1η Οκτωβρίου 2020, πάνω από ένα χρόνο μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2019, σχηματίστηκε η κυβέρνηση Ντε Κρο σε αντικατάσταση της κυβέρνησης μειοψηφίας της Βίλμες.

Μετά τις Βελγικές ομοσπονδιακές εκλογές του 2024, ο Ντε Κρο και το κόμμα του υπέστησαν μεγάλη εκλογική ήττα. Ο Ντε Κρο ανακοίνωσε την παραίτησή του στις 9 Ιουνίου 2024. Ο Ντε Κρο παρέμεινε ως μεταβατικός πρωθυπουργός μέχρι τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης στις 3 Φεβρουαρίου 2025, τον οποίο διαδέχθηκε ο Μπαρτ Ντε Βέβερ, ηγέτης του N-VA.

Στις 2 Δεκεμβρίου 2025 ανέλαβε επικεφαλής του UNDP.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βέλγοι υπουργοί
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Βελγίου
Κατάλογος μουσείων στο Μονακό

Ο παρών **κατάλογος των μουσείων του [[Μονακό]]** περιλαμβάνει ιδρύματα (συμπεριλαμβανομένων μη κερδοσκοπικών οργανισμών, κυβερνητικών φορέων και ιδιωτικών επιχειρήσεων), που συλλέγουν και φροντίζουν αντικείμενα πολιτιστικού, καλλιτεχνικού, επιστημονικού ή ιστορικού ενδιαφέροντος και καθιστούν τις συλλογές ή τα σχετικά εκθέματα διαθέσιμα για δημόσια προβολή.

## Παραπομπές

Μονακό
Μουσεια
La donna è mobile

μικρογραφία|O Τζουζέπε Βέρντι
**La donna é mobile** (= η γυναίκα είναι άστατη, ελληνική προφορά: Λα Ντόνα ε μόμπιλε ) είναι άρια από την όπερα *[[Ριγκολέττο]]*(1851) του Ιταλού συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι. Την τραγουδά ο **Δούκας της Μάντοβα** (Τενόρος), ένας από τους χαρακτήρες του έργου. Η άρια τραγουδιέται στην αρχή της τρίτης πράξης. Ήταν ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια όπερας εκείνη την εποχή. Τελικά η άρια αποδείχθηκε απίστευτα ρυθμική και λίγες μέρες μετά την πρεμιέρα της όπερας, την τραγουδούσαν οι Βενετοί γονδολιέρηδες.

## Λιμπρέτο
Το λιμπρέτο της όπερας, γράφτηκε από τον Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε, και εμφανίζονται παρακάτω τα πρωτότυπα λόγια της άριας:

### Στίχοι με ελληνική μετάφραση

Κατηγορία:Άριες
Πανεπιστήμιο του Βίλνιους

Το **Πανεπιστήμιο του Βίλνιους** (**) είναι το παλαιότερο πανεπιστήμιο στις χώρες της Βαλτικής, ένα από τα παλαιότερα και πιο διάσημα στην Ανατολική Ευρώπη, μεταγενέστερο μόνο των πανεπιστημίων της Πράγας, της Κρακοβίας, του Πετς, της Βουδαπέστης, της Μπρατισλάβα και του Königsberg. Σήμερα είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Λιθουανίας.

Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1579 ως Ιησουητική Ακαδημία (Κολλέγιο) του Βίλνιους από τον Μεγάλο Δούκα της Λιθουανίας και Βασιλιά της Πολωνίας, Στέφανο Μπάτορυ. Ήταν το τρίτο παλαιότερο πανεπιστήμιο (μετά την Ακαδημία της Κρακοβίας και την Αλμπερτίνα) στην Κοινοπολιτεία Πολωνίας-Λιθουανίας. Μετά την Τρίτη Διάσπαση της Πολωνίας (1795) και την εξέγερση του Νοεμβρίου (1830-1831), το πανεπιστήμιο έκλεισε και ανέστειλε τη λειτουργία του μέχρι το 1919. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το πανεπιστήμιο επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς να επανεκκινήσει από τη Λιθουανία (Δεκέμβριος 1918) και τις σοβιετικές δυνάμεις κατοχής (Μάρτιος 1919). Τελικά επανέλαβε τη λειτουργία του ως Πανεπιστήμιου Στέφανου Μπάτορυ στην Πολωνία (Αύγουστος 1919), περίοδος που ακολουθήθηκε από νέα σοβιετική κατοχή το 1920 και λιγότερο από δύο χρόνια της Δημοκρατίας της Κεντρικής Λιθουανίας, που ενσωματώθηκε στην Πολωνία το 1922.

Μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939, το πανεπιστήμιο διοικήθηκε για μικρό διάστημα από τις λιθουανικές αρχές (από τον Οκτώβριο του 1939) και στη συνέχεια μετά τη σοβιετική προσάρτηση της Λιθουανίας (Ιούνιος 1940), με μια περίοδο γερμανικής κατοχής μετά τη γερμανική εισβολή (1941-1944), διοικήθηκε ως κρατικό πανεπιστήμιο του Βίλνιους από τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λιθουανίας. Το 1945 η πολωνική κοινότητα φοιτητών και μελετητών του Πανεπιστημίου Στέφανου Μπάτορυ μεταφέρθηκε στο Πανεπιστήμιο Κοπέρνικου στο Τορούν. Αφού η Λιθουανία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1990, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, επανήλθε στο καθεστώς του ως ένα από τα εξέχοντα πανεπιστήμια της Λιθουανίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δημόσια πανεπιστήμια
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Λιθουανία
Καρίνα (τραγουδίστρια)

Η **Μαρία Ισαβέλ Λιάουδες Σαντιάγο** (Ισπανικά: *María Isabel Llaudes Santiago*, 4 Δεκεμβρίου 1945), πιο γνωστή με το καλλιτεχνικό **Καρίνα**, είναι μια ισπανή τραγουδίστρια που είχε τη μεγαλύτερη επιτυχία της στα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Γεννήθηκε στο Χαέν της Ανδαλουσίας από τους Τρινιδάδ Σαντιάγο και Σαλβαδόρ Λιάουδες.

## Καριέρα
Αφού εργάστηκε στην τηλεόραση για μερικά χρόνια, ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ το 1964, το οποίο ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο στη Βενεζουέλα. Έγινε γνωστή στο ισπανικό κοινό το 1965 με μια επιτυχημένη έκδοση του "Poupée de cire, poupée de son" της Φρανς Γκαλ. Ηχογράφησε επίσης μια σύγχρονη ισπανική [ή πορτογαλική έκδοση] του τραγουδιού του Τζέιμς Μποντ, το "Goldfinger". Το 1966, τιμήθηκε με το βραβείο *Best Yé-yé Singer Prize*. Μία από τις ταινίες της στην οποία πρωταγωνίστησε ήταν το "Los Chicos del Preu" (1967). Τα τραγούδια της, όπως τα "Romeo y Julieta", "Las flechas del amor", "El baúl de los recuerdos" και "La fiesta" έγιναν επιτυχίες στην Ισπανία.

Εκπροσώπησε την Ισπανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του  με το τραγούδι "En un mundo nuevo", όπου τερμάτισε στη δεύτερη θέση, πίσω από τη νικήτρια Σεβερίν του Μονακό, με το τραγούδι της "Un banc, un arbre, une rue". Μετά την Eurovision πρωταγωνίστησε στην ίδια ταινία με τίτλο *En un mundo nuevo*, η οποία εμπνεύστηκε από τη συμμετοχή της στο διαγωνισμό. Στο τέλος των χρόνων του γιε-γιέ, μετακόμισε στο Μεξικό, όπου έκανε μέτρια επιτυχία τραγουδώντας ραντσέρας. Παίζει ακόμα σήμερα.

## Προσωπική ζωή
Έχει παντρευτεί τέσσερις φορές και έχει δύο κόρες. Τα τελευταία χρόνια, διαγνώστηκε με καρκίνο, αλλά έκτοτε έχει κάνει πλήρη ανάρρωση στις ΗΠΑ.

## Δισκογραφία
### Επιλεγμένα LP
*1966 "Karina Vol. I"
*1968 "Karina Vol. II"
*1970 "Karina Vol. III"
*1970 "Colores"
*1971 "Pasaporte a Dublín"
*1972 "Tiempo al tiempo"
*1972 "Lo mejor de Karina"
*1973 "Lo mejor de Karina"
*1974 "Lady Elizabeth"
*1974 "Juntos para ayudarte"
*1978 "Karina"
*1985 "El disco de oro de Karina"
*1991 "Soy como soy"
*1995 "Primera época (1961–1964)"

## Παραπομπές
* 
*

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Ανδαλουσία
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ισπανία
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1971
Συλλογή Κορυφαίων Αυτοκινήτων του Μονακό

Η **Συλλογή Κορυφαίων Αυτοκινήτων του Μονακό** (γνωστή και ως **Έκθεση Συλλογής Παλαιών Αυτοκινήτων Του Πρίγκιπα του Μονακό**) είναι ένα μουσείο αυτοκινήτων στη συνοικία Φοντβιέγ του Μονακό.

Τα αυτοκίνητα αποτελούν προσωπική συλλογή του Πρίγκιπα Ρενιέ Γ΄ του Μονακό (1923–2005) και συγκεντρώθηκαν σε μια περίοδο τριάντα ετών. Η συλλογή περιλαμβάνει σχεδόν εκατό κλασικά αυτοκίνητα, κατασκευασμένα στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στα πιο αξιοσημείωτα αυτοκίνητα της συλλογής περιλαμβάνονται το Bugatti Type 35, που οδηγήθηκε από τον Ουίλιαμ Γκρόβερ-Ουίλιαμς στο Γκραν Πρι του Μονακό το 1929 και το Citroën DS3 WRC του Σεμπαστιάν Λεμπ. 38 αυτοκίνητα από τη συλλογή τέθηκαν σε δημοπρασία το 2012, λόγω της επιθυμίας του Πρίγκιπα Αλβέρτου Β΄ να αναδιοργανώσει και να επεκτείνει τη συλλογή.

Τα αυτοκίνητα εκτίθενται σε πέντε ορόφους, σε έναν ειδικά κατασκευασμένο χώρο στις λεγόμενες «Βεράντες του Φοντβιέγ», και το μουσείο είναι ανοιχτό καθημερινά από τις 10πμ έως τις 6μμ, εκτός από την Ημέρα των Χριστουγέννων και την Πρωτοχρονιά.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μουσείων στο Μονακό

## Παραπομπές


## Εικόνες

File:Monaco Top Cars Collection 2016-540.jpg
File:Monaco Top Cars Collection 2016-554.jpg
File:Monaco Top Cars Collection 2016-517.jpg
File:Monaco Top Cars Collection 2016-573.jpg
File:Monaco Top Cars Collection 2016-524.jpg
File:Monaco Top Cars Collection 2016-516.jpg
File:Monaco Top Cars Collection 2016-531.jpg
File:Monaco Top Cars Collection 2016-584.jpg
File:Monte Carlo ALA 50 2008.JPG
File:Renault RE60.jpg


Κατηγορία:Μουσεία μεταφορών
Κατηγορία:Μονακό
Άγιος Σίλβεστρος Αλεξανδρείας

Ο **Άγιος Σίλβεστρος Αλεξανδρείας** υπήρξε προκαθήμενος του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας μεταξύ των ετών 1565/69 έως 1590.

Καταγόταν από την Κρήτη και διετέλεσε ηγούμενος της Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αγκαράθου. Κατόπιν μετέβη στην Αλεξάνδρεια, όπου υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος του Πατριαρχείου.

Εξελέγη Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής μεταξύ των ετών 1565 και 1569. Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχείας του, η κατάσταση της Εκκλησίας και των χριστιανών στην Αίγυπτο ήταν δύσκολη. Μετά την ήττα του τουρκικού στόλου στη Ναύπακτο από τις συμμαχικές δυνάμεις της Βενετίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας το 1571, αντι-χριστιανικά πογκρόμ ξέσπασαν στην Αίγυπτο. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ενέτεινε την προσηλυτική της δραστηριότητα, διαδίδοντας διάφορα κείμενα, δημιουργώντας ρωμαιοκαθολικά σχολεία και προσπαθώντας να πείσει τους Ορθοδόξους να αποδεχτούν το Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας Β΄ και ο Σίλβεστρος ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας είχαν απορρίψει κατηγορηματικά.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Σίλβεστρος στρατολόγησε έναν νεαρό επιστήμονα από την Κρήτη, τον Μελέτιο Πηγά, για να υπηρετήσει στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Αυτός είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας και τον συνάντησε το 1574 στα Ιεροσόλυμα. Ο Σίλβεστρος τον χειροτόνησε διάκονο και πρεσβύτερο και τον όρισε διάδοχό του στον θρόνο της Αλεξάνδρειας.

Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχείας του, δύο ρωσικές πρεσβείες επισκέφτηκαν την Αίγυπτο, παρέχοντας δωρεές στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας.

Στις 8 Οκτωβρίου 2025, η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας αποφάσισε την αγιοκατάταξη του Πατριάρχη Σίλβεστρου. Η μνήμη του τιμάται στις 19 Φεβρουαρίου.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Σιλβεστρος
Σιλβεστρος
Σότο Ζεν

[μικρογραφία|[Ντόγκεν, Ιάπωνας βουδιστής ιερέας, συγγραφέας, ποιητής, φιλόσοφος και ιδρυτής της σχολής Sōtō Zen στην Ιαπωνία]]
Το **Σότο Ζεν** ή το **Σχολή Σότο** (ιαπωνικά: 曹洞宗) είναι η μεγαλύτερη από τις τρείς παραδοσιακές σέκτες Ζεν στον Ιαπωνικό Βουδισμό (τα άλλα είναι Ρινζάι και Ομπάκου). Είναι η ιαπωνική συνέχεια της κινέζικης σχολής Cáodòng, η οποία ιδρύθηκε κατά τη δυναστεία των Τανγκ από τον Dòngshān Liánjiè. Δίνει έμφαση στο Shikantaza, δηλαδή στο διαλογισμό χωρίς αντικείμενα, άγκυρες ή περιεχόμενο. Ο διαλογιστής προσπαθεί να γνωρίζει τη ροή των σκέψεων, επιτρέποντάς τους να αναδυθούν και να πεθάνουν χωρίς παρέμβαση.

Η ιαπωνική επέκταση της σέκτας εισήχθη τον 13ο αιώνα από τον Dōgen Zenji, ο οποίος σπούδασε Βουδισμό Caodong (Κινέζικα: 曹洞宗) στην Κίνα. Ο Ντόγκεν μνημονεύεται ως συν-πατριάρχης του Σότο Ζεν στην Ιαπωνία μαζί με τον Κέϊζάν Τζόκιν (Keizan Jōkin).

Με περίπου 14.000 ναούς, το Σότο είναι ένας από τους μεγαλύτερους ιαπωνικούς βουδιστικούς οργανισμούς. Το Σότο Ζεν είναι επίσης δημοφιλές στη Δύση και το 1996 οι ιερείς της παράδοσης Sōtō Zen δημιούργησαν τη Βουδιστική Ένωση Soto Zen με έδρα τη Βόρεια Αμερική.

## Κινέζικη προέλευση
Η αρχική κινεζική εκδοχή του Σότο-σου, ή αλλιώς Cáodòng-zōng (κινέζικα: 曹洞宗) ιδρύθηκε από τον μοναχό ,της δυναστείας Τανγκ, Dòngshān Liángjiè (κινέζικα: 洞山 良 价) τον 9ο αιώνα.

Μια κυρίαρχη άποψη είναι ότι το όνομα της σέκτας δημιουργήθηκε λαμβάνοντας έναν χαρακτήρα από τα ονόματα του Dòngshān και του μαθητή του Cáoshān Běnjì (κινέζικα: 曹 山 本 寂) και αρχικά ονομάστηκε Dòngcáo-zōng . Ωστόσο, σύμφωνα με το Dòngshān yǔlù (洞山 語録》, "Αρχείο Διαλόγων του Dòngshān"), το όνομα σέκτας σημαίνει «συνάδελφοι (曹) των διδασκαλιών πάνω από τις σπηλιές (洞)« που ακολουθούν μαζί τον «μαύρο άνεμο(宗)» και αποτελεί φόρο τιμής στους δασκάλους διαφόρων σεκτών.

Ίσως το πιο σημαντικό για την ιαπωνική επέκταση αυτής της σέκτας, ήταν το γεγονός ότι ο Ντόγκεν, μεταξύ άλλων, υποστήριξε την επανερμηνεία, ότι το "Κάο" δεν αντιπροσωπεύει τον Καοσάν, αλλά μάλλον τον "ναό Χουενένγκ του Καοξί" (κινέζικα: 曹 渓 慧能.). Το κομμάτι της σέκτας που ιδρύθηκε από τον Caoshan έχασε την ισχύ του, ενώ ο άλλος κλάδος της σέκτας ,στον οποίο ήταν μαθητής ο Ντόγκεν, επέζησε στην Κίνα.

Πρόδρομος της σέκτας θεωρείται ότι είναι ο Shítóu Xīqiān (κινέζικα: 石頭 希遷), αναγνωρισμένος συγγραφέας του ποιήματος Sandokai, το οποίο αποτέλεσε τη βάση του τραγουδιού του πολύτιμου καθρέφτη Samadhi του Dongshan Liangjie ( Jp. Tozan Ryōkai) και της διδασκαλίας των πέντε τάξεων.

## Παραπομπές

 https://global.sotozen-net.or.jp/eng/index.html

 https://szba.org/soto-zen/

 https://www.britannica.com/topic/Soto

 https://www.britannica.com/topic/Zen

Κατηγορία:Βουδισμός
Κατηγορία:Βουδισμός στην Ιαπωνία
Κατηγορία:Ζεν
Μονή Γοργοεπηκόου Φθιώτιδας

Η **Μονή Γοργοεπηκόου** ή **Ιερά Μονή Παναγίας Γοργοεπηκόου** βρίσκεται στη Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, στις νότιες πλαγιές της Οίτης και σε απόσταση 11 χλμ. Ν.-ΝΑ. της Λαμίας. Είναι μοναστήρι Παλαιοημερολογιτών το οποίο είναι κτισμένο νότια, αλλά σε μεγαλύτερο υψόμετρο (110 μέτρα) του οικισμού Γοργοποτάμου και της ομώνυμης ιστορικής γέφυρας. Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 στην κοινότητα Γοργοποτάμου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τον Γοργοπόταμο αποτελούν την τοπική κοινότητα Γοργοποτάμου, που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γοργοποτάμου του Δήμου Λαμιέων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 33 μοναχοί, ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 29 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μονές της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Χάιλαντ (περιφέρεια)

Το **Χάιλαντ** (*Highland council area*) είναι το μεγαλύτερο από τα 32 διοικητικά τμήματα της Σκωτίας, καθώς και ολόκληρου του Ηνωμένου Βασιλείου. Η διοικητική της πρωτεύουσα είναι το Ινβερνές.  Ήταν η 7η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή στη Σκωτία κατά την απογραφή του 2011.  Καλύπτει έκταση 25.657 τετραγωνικών χιλιομέτρων (9,906 τετραγωνικά μίλια), η οποία ισοδυναμεί με το 11,4% της χερσαίας έκτασης της Μεγάλη Βρετανίας, το 32,9% της έκτασης της Σκωτίας και μια έκταση 20% μεγαλύτερη από την Ουαλία. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σκωτία
Ντιντίκας

Το **Ντιντίκας** είναι ενεργό ηφαίστειο και ηφαιστειογενές νησί στην Επαρχία Καγκαγιάν, στις βόρειες Φιλιππίνες. Το νησί, το οποίο ήταν ένα υποβρύχιο ηφαίστειο και επανεμφανίσθηκε από τη θάλασσα το 1952, βρίσκεται 22 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του νησιού Camiguin στα Στενά του Λουζόν (Διέκπλους Μπάσι). Και πριν από το 1952, το ηφαίστειο είχε φανεί (για πρώτη φορά) πάνω από την επιφάνεια του ωκεανού το 1857.

Το Ντιντίκας επιστεγάζεται από θόλο λάβας με υψόμετρο κορυφής σήμερα 228 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και διάμετρο βάσεως 1.200 μέτρα στο ίδιο επίπεδο. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του ηφαιστειακού τόξου Λουζόν, και όπως όλα τα ηφαίστεια στις Φιλιππίνες, είναι μέρος του «Δακτυλιδιού της Φωτιάς» του Ειρηνικού.

## Ιστορία εκρήξεων
Από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί 6 ιστορικές εκρήξεις από το ηφαίστειο. Συγκεκριμένα το 1773 σημειώθηκε η πρώτη καταγεγραμμένη υποβρύχια έκρηξη από το ηφαίστειο, σε αυτό που ήταν γνωστό ως «ύφαλοι Ντιντίκας» των Φαραγιόνες. Τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο του 1856 η πρώτη δραστηριότητα ξεκίνησε ως μια στήλη «καπνού» ανάμεσα στους δύο βράχους που είναι γνωστοί στους ντόπιους, αλλά δεν σημειώθηκαν σεισμοί.

Το 1857 το ηφαίστειο ξέσπασε βίαια με σεισμούς και ξεπρόβαλε από την επιφάνεια της θάλασσας. Από τότε έως το 1860 το ηφαίστειο ήταν συνεχώς ενεργό και μέσα σε τέσσερα χρόνια είχε φτάσει σε ύψος 210 μέτρα. Ωστόσο, το νησί αργότερα κατέρρευσε εκ της διαβρώσεως των κυμάτων και εξαφανίστηκε κάτω από τη θάλασσα.

Το 1900 μια έκρηξη άφησε τρεις μάζες βράχων έως και 25 μέτρα ψηλές. Το 1952 το ηφαίστειο φάνηκε ξανά πάνω από την επιφάνεια του ωκεανού, κατά τη διάρκεια μιας εκρήξεως που άρχισε γύρω στις 16 Μαρτίου.  Το επόμενο έτος 1953 οι δραστηριότητες υπεχώρησαν. Το νησί που προέκυψε είχε 2,4 χιλιόμετρα πλάτος, με μέγιστο υψόμετρο 240 μέτρα. Το 1969 υπηρξαν και τα πρώτα γνωστά ανθρώπινα θύματα από το ηφαίστειο: τρεις ψαράδες σκοτώθηκαν ενώ ψάρευαν κοντά στο ηφαίστειο. Η δραστηριότητα αυτή, η οποία ξεκίνησε στις 21 Μαρτίου, προήλθε από έναν νέο κρατήρα στη βόρεια πλευρά του νησιού. Από αεροσκάφη που πέταξαν πάνω από το ηφαίστειο, αναφέρθηκε ότι στον διαμέτρου 20 μέτρων πυθμένα του κρατήρα κόχλαζε λάσπη. Η δραστηριότητα στο ηφαίστειο μειώθηκε τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Τέλος, στις 6 έως 9 Ιανουαρίου 1978 σημειώθηκε η τελευταία έκρηξη του Ντιντίκας μέχρι σήμερα. Η ήπια αυτή έκρηξη κάλυψε το νησί με φρέσκες ηφαιστειακές στάχτες.

## Παραπομπές


Ντιντικας
Μασούντ Μοσταφά-Τζοκάρ

Ο **Μασούντ Μοσταφά-Τζοκάρ** (περσ. مسعود مصطفی جوکار, γεννημένος στις 21 Σεπτεμβρίου 1977) είναι Ιρανός παλαιστής, που αγωνίστηκε στην κατηγορία των 60 κιλών της ελευθέρας πάλης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, στις 28 και 29 Αυγούστου 2004, και κέρδισε το αργυρό (ασημένιο) μετάλλιο.

Ο Μασούντ γεννήθηκε στην κωμόπολη Τζοουκάρ της Επαρχίας Χαμαντάν του Ιράν, σε μια αθλητική οικογένεια. Ασχολήθηκε με την πάλη από την ηλικία των 11 ετών και μετά την καλή του επίδειξη στο Κύπελλο Τάχτι της Τεχεράνης το έτος 1999, αλλά και την πρώτη θέση σε διεθνείς αγώνες πάλης στην Τιφλίδα το 1995, προσκλήθηκε στο στρατόπεδο των εθνικών ολυμπιακών ομάδων του Ιράν για την προετοιμασία συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Σε εκείνους τους αγώνες, που έγιναν στο Σίδνεϊ, ο Μασούντ Μοσταφά-Τζοκάρ ήταν ο αναπληρωτής του Μοχάμαντ Ταλαγή, στην κατηγορία των 63 κιλών ελευθέρας πάλης των ανδρών. Ωστόσο, ο Μοσταφά-Τζοκάρ έγινε σταθερό μέλος της ολυμπιακής ομάδας πάλης του Ιράν, οπότε στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, εκείνους της Αθήνας, συμμετέσχε στην πρώτη ομάδα του Ιράν. Στα ενδιάμεσα έτη κατέκτησε χρυσά μετάλλια σε διεθνείς αγώνες στην Πολωνία το 2001 (δύο χρυσά) και το 2004, καθώς και ένα αργυρό μετάλλιο το 2002. Ακόμα σημαντικότερο ήταν το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Πάλης του 2002 στη Βαλτιμόρη, το οποίο κέρδισε στην κατηγορία των 60 κιλών.

Η κορυφαία ωστόσο επιτυχία ολόκληρης της σταδιοδρομίας του Μασούντ Μοσταφά-Τζοκάρ ήταν αναμφισβήτητα το ολυμπιακό αργυρό μετάλλιο του 2004. Αγωνιζόμενος και πάλι στην κατηγορία των 60 κιλών ελευθέρας πάλης (τη δεύτερη ελαφρότερη των Ολυμπιακών Αγώνων) με 18 άλλους αθλητές, ο Μοσταφά-Τζοκάρ έχασε στον τελικό, στο Ολυμπιακό Γυμναστήριο Άνω Λιοσίων (το λεγόμενο και «Σπίτι της Πάλης»), από τον Κουβανό Γιάντρο Κιντάνα με 4-0 στα σημεία. Στην πορεία προς τον τελικό, ο Μοσταφά-Τζοκάρ είχε νικήσει κατά σειρά τον Αλβανό αθλητή Σαχίτ Πριζρένι με 8-0 στα σημεία, τον Γεωργιανό Μπέζικ Ασλανασβίλι (που συμμετείχε εκπροσωπώντας την Ελλάδα) με 3-2 και στον ημιτελικό τον Ιάπωνα Κέντζι Ινούε (ο οποίος λίγο αργότερα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο) με 5-4.

Μετά τη διοργάνωση αυτή, ο Μασούντ Μοσταφά-Τζοκάρ αγωνίσθηκε πλέον στις κατηγορίες των 66 και των 74 κιλών, και δεν σημείωσε κανένα άλλο αξιόλογο επίτευγμα στη σταδιοδρομία του, εκτός ίσως από τη δεύτερη θέση στο Golden Grand Prix του Μπακού τον Ιούνιο του 2008. Σήμερα εργάζεται σε εταιρεία πετρελαίου. Εξάλλου έχει έναν αδελφό παλαιστή κατά επτά χρόνια νεότερό του, τον Μεϊσάμ Μοσταφά-Τζοκάρ (میثم مصطفی جوکار), ο οποίος κατά κάποιον τρόπο τον διαδέχθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο, όπου όμως δεν κατόρθωσε να «πλασαρισθεί» στην τελική τετράδα.

## Πηγές
* Ο Μασούντ Μοσταφά-Τζοκάρ στο *Sports-Reference.com*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ του αθλητή στον ιστότοπο της Παγκόσμιας Ενώσεως Πάλης (UWW)

Κατηγορία:Ιρανοί παλαιστές
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πάλης
Κατηγορία:Ιρανοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Candida albicans

Η ***Candida albicans*** είναι μύκητας, ο οποίος ανήκει στο φυσιολογικό μικροβίωμα του ανθρώπινου σώματος.  Συμβιώνει με τον ξενιστή έως ότου λόγω ενδογενών και εξωγενών παραγόντων, ο ξενιστής παρουσιάσει μειωμένη αντίσταση . Για αυτόν τον λόγο, καντιντιάσεις παρατηρούνται συχνά σε ασθενείς με HIV λοίμωξη ή άλλες καταστάσεις που προκαλούν ανοσοκαταστολή . Σ' αυτές τις περιπτώσεις ευνοείται ο πολλαπλασιασμός και η εγκατάσταση του μύκητα στο δέρμα, στους βλεννογόνους, ή στους ιστούς και στα όργανα του ξενιστή, όπου προκαλεί βαρύτατης πρόγνωσης καντιντιάσεις. Ανάλογα με το όργανο που προσβάλλει, μπορεί να προκαλέσει πνευμονική καντιντίαση, κολπίτιδα ή στοματίτιδα. 
αριστερά|μικρογραφία|Mύκητας Candida albicans
Η προσβολή φυσιολογικών ατόμων από *Candida albicans* αντιμετωπίζεται από τους μηχανισμούς χυμικής και κυτταρικής ανοσίας του ξενιστή. Αναγνωρίζονται κυρίως δύο κύρια στελέχη *C. albicans* (Α και Β) και ένας τρίτο *C. albicans*-C . Τα στελέχη του γένους *Candida* είναι υπεύθυνα για το 70-80% των μυκητιασικών λοιμώξεων (σοβαρών και θανατηφόρων λοιμώξεων). Αυτό συμβαίνει λόγω έλλειψης διαγνωστικής μεθόδου και κατ΄συνέπεια καθυστερημένης διάγνωσης και έναρξης αντιμυκητιασικής θεραπείας .

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ασκομύκητες
Ροδωνιά Φθιώτιδας

Η **Ροδωνιά** είναι πεδινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 95 μέτρα.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ροδωνιά βρίσκεται στην πεδιάδα της Υπάτης κοντά στη συμβολή του Σπερχειού ποταμού με τον παραπόταμό του Ξεριά, σε απόσταση 20 χλμ. Δ. της Λαμίας. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στο Καστρί (ΒΔ.), στο Ζηλευτό (Δ.-ΒΔ.), στη Λαδικού (Ν.) και στην Καρυά (ΝΔ.). Το 996 έγινε στην περιοχή η Μάχη του Σπερχειού μεταξύ του Νικηφόρου Ουρανού (στρατηγού του Βασιλείου Βουλγαροκτόνου) και του Σαμουήλ, βασιλιά (τσάρου) των Βουλγάρων. Αξιοθέατο θεωρείται, στην ανατολική πλευρά, το πάρκο του Νικηφόρου Ουρανού με τα αιωνόβια πλατάνια και την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (του 1880) η οποία είναι ο ενοριακός ναός του χωριού. Σημαντικό είναι  το Λαογραφικό Μουσείο Ροδωνιάς, το οποίο στεγάζεται σε μια αίθουσα του Δημοτικού Σχολείου  και ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2011 από το Σύλλογο Γυναικών Ροδωνιάς «Η Αγία Παρασκευή». Τα εκθέματά του αφορούν την αγροτική και ποιμενική ζωή του χωριού.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται από την Τουρκοκρατία με την ονομασία *Λάλα*. Έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Υπάτης ενώ το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της τότε νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Ροδωνιά. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Καρυά αποτελούν την τοπική κοινότητα Ροδωνιάς που υπάγεται στη  δημοτική ενότητα Υπάτης του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 455 κατοίκους και ως οικισμός 256, ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 366.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το χωριό μας η Ροδωνιά! από τον ιστότοπο του Α.Σ. Θύελλα Ροδωνιάς

Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Μοχσέν Φαχριζαντέχ

Ο **Μοχσέν Φαχριζαντέχ** (   - 27 Νοεμβρίου 2020) ήταν κορυφαίος Ιρανός αξιωματικός των ιρανών Φρουρών της Επανάστασης και καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο Imam Hussein στην Τεχεράνη. Σύμφωνα με το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, ο Φακριζάντε ήταν ανώτερος επιστήμονας του Υπουργείου Άμυνας και Μεταφορών των Ενόπλων Δυνάμεων και πρώην επικεφαλής του Κέντρου Ερευνών Φυσικής (PHRC). Δολοφονήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2020.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιρανοί επιστήμονες
Ταπετσαρία

**Ταπετσαρία** είναι το υλικό, συνήθως ύφασμα, χαρτί ή άλλο υλικό με το οποίο επενδύονται έπιπλα και εσωτερικοί τοίχοι. Ο όρος αυτός έχει ελληνική προέλευση, από τη λέξη *«τάπης»* (βλ. ο τάπης = χαλί) που υπάρχει για την υφασμάτινη επένδυση των πατωμάτων για να μην είναι κρύα τον χειμώνα.

Ο όρος αξιοποιήθηκε και στα ιταλικά (βλ. *tappeto*) και αφορούσε κυρίως τα χαλιά και τις υφασμάτινες επενδύσεις των τοίχων. Η επένδυση γινόταν και για αισθητικούς λόγους αλλά και για προστασία από την υγρασία.

Ιστορικά, ταπετσαρία σήμαινε η επένδυση των τοίχων, η οποία για αιώνες αποτελούσε σημαντικό μέρος της υφαντουργίας, καθώς σχεδόν όλες οι επενδύσεις από φυτικές ή ζωικές ίνες, ήταν υφαντές σε αργαλειούς και προορίζονταν για τοιχοποιίες. Πολύ αργότερα, το υλικό της επένδυσης των τοίχων εξελίχθηκε σε χάρτινη επένδυση.

Ο όρος ταπετσαρία, στη συνέχεια, επεκτάθηκε και στην επένδυση των επίπλων (βλ. *tappezzeria, tapisserie, upholstery*). Μεγάλο μέρος των επίπλων σήμερα είναι «ταπετσαρισμένα» με ύφασμα ή δέρμα ή άλλο συνθετικό υλικό. Ταπετσαρία ονομάζουμε και την επένδυση των καθισμάτων του εσωτερικού χώρου των αυτοκινήτων, των πλοίων ή των αεροπλάνων. 

Ο εξειδικευμένος τεχνίτης ονομάζεται «ταπετσέρης» ή «ταπετσιέρης».

Κατηγορία:Υλικά
Taste Before You Waste

Το **Taste Before You Waste** (*Δοκίμασέ το πριν το σπαταλήσεις*), είναι πρωτοβουλία πολιτών η οποία δημιουργήθηκε στο Άμστερνταμ το 2012 τη μείωση των οργανικών απορριμάτων από την σπατάλη τροφής. Η ομάδα δραστηριοποιείται σε αγορές στα πλαίσια της κυκλικής οικονομίας, προετοιμάζει γεύματα και οργανώνει κέιτερινγκ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο ιστότοπος της πρωτοβουλίας.

Κατηγορία:Βιώσιμο σύστημα τροφίμων
Τζανής Αλιφέρης

Ο ***Τζανής Αλιφέρης*** (1917 - 2013) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, διευθυντής φωτογραφίας, σεναριογράφος και παραγωγός του κινηματογράφου.
  
## Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στην Αθήνα σε ηλικία 14 ετών παράτησε το σχολείο για να εργαστεί σε ένα φωτογραφείο στην περιοχή της πλατείας Ομονοίας, όπου έμαθε την τέχνη της μαυρόασπρης φωτογραφίας. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου άνοιξε το δικό του φωτογραφείο απέναντι από την Ακαδημία Αθηνών, στη γωνία Πανεπιστημίου και Κοραή.
## Καριέρα
Στα μέσα της δεκαετίας του 1940 ο Αλιφέρης γνώρισε τον παραγωγό Ηλία Περγαντή, όπου αποδεχόμενος την πρόταση του έγινε διευθυντής φωτογραφίας στο ντοκιμαντέρ *Χαλκίδα-Πάτρα* (1946). Το 1949 ίδρυσε την δικιά του εταιρεία παραγωγής, την Τζαλ Φιλμ. Κατά την δεκαετία του 1950 διετέλεσε διευθυντής φωτογραφίας σε ταινίες όπως η *Μαύρη γη* (1952) σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου, *[[Οι απάχηδες των Αθηνών (ταινία, 1950)|Οι απάχηδες των Αθηνών]]*» (1950) σε σκηνοθεσία του Ηλία Παρασκευά, *[[Το στραβόξυλο (ταινία, 1952)|Το στραβόξυλο]]* (1952) σε σκηνοθεσία του Χρήστος Αποστόλου και *[[Της νύχτας τα καμώματα]]* (1957) σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου. Την ίδια δεκαετία έκανε και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του με την κωμική ταινία *Γκολ στον έρωτα* (1954) και ακολούθησαν ταινίες όπως οι *[[Αδέκαροι ερωτευμένοι]]* (1958) και το *[[Έγκλημα στο Κολωνάκι (ταινία)|Έγκλημα στο Κολωνάκι]]* (1960) η οποία ήταν η πρώτη αστυνομική ταινία βασισμένη σε μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο 

Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Κατηγορία:Έλληνες κινηματογραφιστές
Νταβίδ (Παναμάς)

Το **Νταβίδ**, γνωστό και ως **Σαν Χοσέ ντε Νταβίδ** κατά την αποικιοκρατία, είναι μια πόλη και *[[:en:Corregimientos_of_Panama|κορεχιμιέντο]] (υποδιαίρεση διαμερίσματος, όπου είναι εναλλάξ υποδιαίρεση επαρχίας)* στο δυτικό κομμάτι του Παναμά. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας του Τσιρίκι και έχει έναν εκτιμώμενο πληθυσμό των 82970 κατοίκων, όπως επιβεβαιώθηκε το 2013. Είναι μια σχετικά εύπορη πόλη με μια αποφασιστικά καθιερωμένη, κυρίαρχη μεσαία τάξη και ένα πολύ χαμηλό επίπεδο ανεργίας και φτώχειας. Ο Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος είναι μια διάσημη διαδρομή προς το Δαβίδ. Ονομάζεται από τον Βασιλιά Δαβίδ της Βίβλου.

Η ανάπτυξη του τραπεζικού τομέα και οι δημόσιες κατασκευές όπως η επέκταση του αεροδρομίου και η εθνική οδός Νταβίδ-Boquette, μαζί με την ανάπτυξη της εμπορικής δραστηριότητας στην πόλη, έχουν ως αποτέλεσμα να είναι μια από τις πιο γρήγορα αναπτυσσόμενες πόλεις στην χώρα. Η πόλη είναι το οικονομικό κέντρο της *επαρχίας του Τσιρίκι* και παράγει πάνω από το μισό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της επαρχίας. Είναι γνωστή ως η τρίτη-μεγαλύτερη πόλη της χώρας και σε πληθυσμό και σε ΑΕΠ, και ως η μεγαλύτερη πόλη στον **Δυτικό Παναμά.**

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Παναμά
Κάμπσα

Το **Κάμπσα** (, *kabsah*) είναι μικτό πιάτο ρυζιού που προέρχεται από τη Σαουδική Αραβία, αλλά θεωρείται συνήθως ως εθνικό πιάτο σε πολλά αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου.

Το πιάτο φτιάχνεται με ρύζι και κρέας. Συχνά μπορεί να βρεθεί σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ομάν, η Υεμένη, το νότιο Ιράκ, καθώς και στο Αχβάζ (Ιράν) και στην έρημο Νεγκέβ στο Ισραήλ. Το πιάτο είναι επίσης γνωστό ως *μακμπούς/μασμπούς* (εβραϊκά: ).

## Ετυμολογία
Το όνομα προέρχεται από τη λέξη καμπάσα (), που κυριολεκτικά σημαίνει να πιέζεις ή να ζουλάς, υπαινιγμός της τεχνικής που χρησιμοποιείται στο μαγείρεμα όπου όλα τα συστατικά μαγειρεύονται σε (ή «συμπιέζονται») σε μια κατσαρόλα.

## Συστατικά
Αυτά τα πιάτα συνήθως παρασκευάζονται με ρύζι (συνήθως μπασμάτι), κρέας, λαχανικά και ένα μείγμα μπαχαρικών. Υπάρχουν πολλά είδη κάμπσα και κάθε είδος έχει μια μοναδικότητα σε αυτό. Τα προαναμεμιγμένα μπαχαρικά κάμπσα είναι τώρα διαθέσιμα με πολλές επωνυμίες. Αυτά μειώνουν το χρόνο προετοιμασίας, αλλά μπορεί να έχουν διαφορετική γεύση από την παραδοσιακό κάμπσα. Τα μπαχαρικά που χρησιμοποιούνται στο κάμπσα είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνα για τη γεύση του. Αυτά είναι γενικά, μαύρο πιπέρι, γαρίφαλα, κάρδαμο, σαφράνι, κανέλα, μαύρο μοσχολέμονο, φύλλα δάφνης και μοσχοκάρυδο. Το κύριο συστατικό που συνοδεύει τα μπαχαρικά είναι το κρέας. Τα κρέατα που χρησιμοποιούνται είναι συνήθως κοτόπουλο, κατσίκι, αρνί, καμήλα, βόειο κρέας, ψάρι ή γαρίδες. Στο *μασμπούς* με κοτόπουλο, χρησιμοποιείται ένα ολόκληρο κοτόπουλο. Τα μπαχαρικά, το ρύζι και το κρέας μπορούν να αυξηθούν με αμύγδαλα, κουκουνάρια, φιστίκια, κρεμμύδια και σουλτανίνες. Το πιάτο μπορεί να γαρνιριστεί με *χασού* () και σερβίρεται ζεστό με *ντακούς* (), που είναι μια σπιτική αραβική σάλτσα τομάτας.

## Μέθοδοι μαγειρέματος
[αριστερά|μικρογραφία| Το κάμπσα είναι επίσης γνωστό ως ''μασμπούς'' σε αραβικές χώρες στον [Περσικός Κόλπος|Περσικό Κόλπο.]]
Το κρέας για κάμπσα μπορεί να μαγειρευτεί με διάφορους τρόπους. Ένας δημοφιλής τρόπος παρασκευής κρέατος ονομάζεται *[[Μαντί (φαγητό)|μαντί]]*. Πρόκειται για μια αρχαία τεχνική που προέρχεται από την Υεμένη, όπου το κρέας ψήνεται στη σχάρα σε μια βαθιά τρύπα στο έδαφος που καλύπτεται ενώ το κρέας μαγειρεύεται. Ένας άλλος τρόπος παρασκευής και σερβιρίσματος κρέατος για το κάμπσα είναι το *ματμπί*, όπου το καρυκευμένο κρέας ψήνεται στη σχάρα σε επίπεδες πέτρες που τοποθετούνται πάνω από φωτιά. Μια τρίτη τεχνική, το *μαντγκούτ*, περιλαμβάνει το μαγείρεμα του κρέατος σε μια χύτρα ταχύτητας.

## Δείτε επίσης
* Αραβική κουζίνα
* Μαντί

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κουζίνα της Μέσης Ανατολής
Κατηγορία:Κουζίνα της Σαουδικής Αραβίας
Κατηγορία:Κουζίνα του Κουβέιτ
Κατηγορία:Ισραηλινή κουζίνα
Κατηγορία:Παλαιστινιακή κουζίνα
Κατηγορία:Ιορδανική κουζίνα
Κατηγορία:Ιρακινή κουζίνα
Κατηγορία:Κουζίνα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
Κατηγορία:Κουζίνα του Μπαχρέιν
Κατηγορία:Κουζίνα του Κατάρ
Κατηγορία:Ομανική κουζίνα
Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ρύζι
Ρουμανικές βουλευτικές εκλογές 2020

Στις 6 Δεκεμβρίου 2020 διεξήχθησαν οι **βουλευτικές εκλογές στη Ρουμανία**, για να εκλεγούν τα 466 μέλη του Ρουμανικού Κοινοβουλίου.

Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ήρθε πρώτο, κερδίζοντας τις 110 έδρες στη Βουλή (28,90% των ψήφων) και τις 47 έδρες στη Γερουσία (29,31% των ψήφων). Στις 18 Δεκεμβρίου ανακοινώθηκε ότι το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα, η συμμαχία ΣΩΤΗΡ-ΚΕΕΑ και η Δημοκρατική Ένωση Ούγγρων συμφώνησαν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας με Πρωθυπουργό τον Φιορίν Σίτσου.

## Εκλογικό σύστημα
Το Ρουμανικό Κοινοβούλιο είναι διθάλαμο: αποτελείται από την Βουλή των Αντιπροσώπων (κάτω βουλή) που έχει 330 μέλη και τη Γερουσία (άνω βουλή) που έχει 136 μέλη.

**Βουλή των Αντιπροσώπων**: Από τα 330 μέλη:

* τα 279 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από 41 πολυεδρικές περιφέρειες, που αντιστοιχούν στις ισάριθμες κομητείες της Ρουμανίας. Ένας βουλευτής εκλέγεται ανά 73.000 κατοίκους.
* τα 29 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από την περιφέρεια Βουκουρεστίου
* τα 4 μέλη εκλέγονται από τους Ρουμάνους του εξωτερικού
* τα 18 μέλη είναι εκπρόσωποι των εθνικών μειονοτήτων. Στη Ρουμανία έχουν αναγνωριστεί 19 εθνικές μειονότητες, από τις οποίες οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι έχουν κοινό εκπρόσωπο στη βουλή.

**Γερουσία:** Από τα 136 μέλη:

* τα 121 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από 41 πολυεδρικές περιφέρειες, που αντιστοιχούν στις ισάριθμες κομητείες της Ρουμανίας. Ένας γερουσιαστής εκλέγεται ανά 168.000 κατοίκους.
* τα 13 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από την περιφέρεια Βουκουρεστίου
* τα 2 μέλη εκλέγονται από τους Ρουμάνους του εξωτερικού

Το εκλογικό όριο για τα πολιτικά κόμματα είναι 5% του συνολικού αριθμού έγκυρων ψήφων όλης της επικράτειας ή 20% του συνολικού αριθμού έγκυρων ψήφων σε τουλάχιστον 4 περιφέρειες. Το εκλογικό όριο για τις πολιτικές συμμαχίες είναι: 8% για συμμαχίες δύο κομμάτων, 9% για συμμαχίες τριών κομμάτων και 10% για συμμαχίες με περισσότερα από 4 κόμματα.

Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι Ρουμάνοι πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών, εκτός αν έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα λόγω δικαστικής απόφασης ή ιατρικής διάγνωσης.

## Δημοσκοπήσεις
Από τις προηγούμενες εκλογές μέχρι τις τρέχουσες έχουν διεξαχθεί πολλές έρευνες κοινής γνώμης για τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων.

## Αποτελέσματα
μικρογραφία|350x350px|Η προσέλευση ανά ώρα την ημέρα των εκλογών. Η μεγαλύτερη προσέλευση σημειώθηκε στην Μεχεντίντι: 42,61% και η μικρότερη στη Βασλούι: 23,55%.|καθόλου

### Αποτελέσματα ανά περιφέρεια

#### Χάρτες των εκλογών

Αρχείο:Rezultate alegeri parlamentare 2020 - vot popular pe județe.png|Τα ποσοστά ψήφων που συγκέντρωσαν τα κόμματα ανά περιφέρεια
Αρχείο:2020 Romanian legislative election - Vote Strength (Chamber).svg|Τα αποτελέσματα της Βουλής. Η ένταση του χρώματος είναι ανάλογη του ποσοστού ψήφων που συγκέντρωσε το κόμμα.
Αρχείο:2020 Romanian legislative election - Vote Strength (Senate).svg|Τα αποτελέσματα για τη Γερουσία. Η ένταση του χρώματος είναι ανάλογη του ποσοστού ψήφων του κόμματος.


## Παραπομπές


Βουλευτικες
Κατηγορία:Εκλογές του 2020
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Δίζυγο ανδρών

Το **δίζυγο ανδρών** ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.

## Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 28 Οκτωβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για τρεις προσπάθειες, όλες με ελεύθερο στυλ. Για κάθε προσπάθεια, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά προσπάθεια και έως 45 στο σύνολο.

Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των πέντε πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Τζορτζ Άιζερ με 44 βαθμούς, το ασημένιο ο Άντον Χέιντα με 43 και το χάλκινο ο Τζον Ντούχα με 40.

## Τελική κατάταξη

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Δίζυγο