open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Θεοτόκος του Ντον

thumb|right|H εικόνα της Θεοτόκου του Ντον
Η **«Θεοτόκος του Ντον»** (ρωσ. Донская икона Божией Матери) είναι μια ιερή εικόνα, έργο του 14ου αιώνα, στην οποία η Παναγία (Θεοτόκος) απεικονίζεται στον εικονογραφικό τύπο της Ελεούσας (ή «Γλυκοφιλούσας»). Σήμερα η συγκεκριμένη εικόνα βρίσκεται στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ, στη Μόσχα. Ωστόσο ο αγιογράφος που τη φιλοτέχνησε, ο τόπος και βεβαίως το ακριβές έτος στο οποίο αυτή δημιουργήθηκε είναι άγνωστα. Πιστεύεται πάντως ότι ο δημιουργός της είναι ο Θεοφάνης ο Έλληνας και ότι αγιογραφήθηκε μεταξύ του 1382 και του 1395. Το μοναστηριακό βιβλίο της Μονής Ντονσκόι γράφει ότι η «Θεοτόκος του Ντον» δωρήθηκε από τους Κοζάκους του Ντον στον άγιο Δημήτριο Ντονσκόι την ημέρα πριν από την κρίσιμη Μάχη του Κουλίκοβο εναντίον των Μογγόλων.

## Δείτε επίσης
* Ελεούσα ή Γλυκοφιλούσα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Η «Θεοτόκος του Ντον» στον ιστότοπο *[[Pravoslavie.ru]]* (στη ρωσική γλώσσα)

Κατηγορία:Εικόνες της Παναγίας
Αμπκάικ

Το **Αμπκάικ** ή και **Μπουκάικ/Μπικάικ** (αραβ. بقيق) είναι πόλη στην Ανατολική επαρχία της Σαουδικής Αραβίας, πρωτεύουσα ομώνυμου κυβερνείου. Το Μπικάικ είχε 45.032 κατοίκους στην απογραφή του 2022 έναντι 64.632 κατοίκων του Κυβερνείου. Βρίσκεται σε απόσταση 60&nbsp;χιλιομέτρων νοτιοδυτικά από τη μητροπολιτική περιοχή Νταχράν-Νταμάμ-Χουμπάρ και βορείως της Ρουμπ αλ Χάλι, της δεύτερης μεγαλύτερης ερήμου άμμου στον κόσμο. Από την πλησιέστερη θάλασσα (Περσικός Κόλπος) το Αμπκάικ απέχει 34 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή.

Η ταχεία ανάπτυξη της πόλεως ακολούθησε την ανακάλυψη του Πετρελαϊκού πεδίου Αμπκάικ το 1940 από την εταιρεία Saudi Aramco.. Το προσωπικό της εταιρείας και οι οικογένειές τους διαμένουν σε ιδιαίτερη οικιστική ενότητα της πόλεως, έναν συνοικισμό που είχε πληθυσμό περί τους 1.500 κατοίκους το 2012. Οι εγκαταστάσεις της Saudi Aramco στην πόλη έχουν έκταση 2.500 στρέμματα και μπορούν να επεξεργασθούν 7 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως.

Η πόλη διοργανώνει ένα ετήσιο δεκαήμερο «Φεστιβάλ Σαφάρι» από το 2017, που αποσκοπεί στην παρουσίαση της αραβικής κληρονομιάς της ερήμου μέσα από διαφορετικές επιδείξεις και προσελκύει πάνω από εκατό χιλιάδες επισκέπτες.

## Παραπομπές


Αμπκαικ
Μπεϊλούλ

Το **Μπεϊλούλ** (γκεζ በይሉል, αραβ.  بيلول), παλαιότερα γνωστό ως **Μπαϋλούρ**, είναι μικρή πόλη της νοτιοανατολικής Ερυθραίας, στην Περιφέρεια Νότιας Ερυθράς Θάλασσας. Σύμφωνα με εκτίμηση του 2005 η πόλη είχε 14.000 κατοίκους. Ιστορικώς υπήρξε το βασικό λιμάνι του Σουλτανάτου του Ντανκάλι και πύλη επικοινωνίας της Αιθιοπικής Αυτοκρατορίας με τον έξω κόσμο γενικώς, αν και το εμπόριο με την απέναντι πόλη-λιμάνι Μούχα της Υεμένης ήταν ελάχιστο. Η πόλη βρίσκεται κοντά σε ομώνυμο ακρωτήριο της Ερυθράς Θάλασσας, το **Ρας Μπεϊλούλ** (ή Ρας Ντάρμα).

Ο Πορτογάλος ιεραπόστολος Τζερόνιμο Λόμπο πέρασε από το Μπεϊλούλ το έτος 1625 και έγραψε ότι ήταν μικρό λιμάνι με όχι περισσότερους από 50 κατοίκους. Η ενδοχώρα ήταν άνυδρη γη και επιπλέον επικίνδυνη εξαιτίας της παρουσίας άγριων φυλών. Αλλά όταν η Μασάουα καταλήφθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο τότε Αυτοκράτορας της Αιθιοπίας Φασιλίδης επεχείρησε να αναπτύξει εμπορικώς το λιμάνι του Μπεϊλούλ, ως ευρισκόμενο αρκετά νοτιότερα από την οθωμανική επικράτεια. Το 1642 απέστειλε μήνυμα στον Ιμάμη της Υεμένης αλ-Μουαγιάντ Μοχάμεντ για να εξασφαλίσει την υποστήριξή του για το εγχείρημα. Ο ιμάμης και ο γιος του, ο Αλ-Μουταουακίλ Ισμαήλ, υπέθεσαν ότι ο Φασιλίδης ενδιαφερόταν να ασπασθεί τη θρησκεία τους, οπότε απέστειλαν μια υεμενική αντιπροσωπεία στο Γκοντάρ το 1646. Ωστόσο, όταν οι Υεμενίτες αντιλήφθηκαν το πραγματικό κίνητρο του Αιθίοπα Αυτοκράτορα, ο ενθουσιασμός τους και η συνεργασία ναυάγησαν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Το Ακρωτήριο Ρας Μπεϊλούλ](http://www.getamap.net/maps/eritrea/eritrea_(general)/_beilul_ras/)

Μπειλουλ
Μπαμπόλ

Το **Μπαμπόλ** (περσ. بابل, παλαιότερη ονομασία **Μπαρφρούτς**) είναι πόλη του βόρειου Ιράν, στην Επαρχία Μαζανταράν. Είναι πρωτεύουσα ομώνυμης κομητείας και του Κεντρικού Διαμερίσματος αυτής ταυτοχρόνως. Σύμφωνα με τον ιρανικό νόμο, το Μπαμπόλ διαιρείται επισήμως σε δύο μητροπολιτικές περιοχές. Στην απογραφή του 2016 η πόλη είχε πληθυσμό 250.217 κατοίκους με 81.572 νοικοκυριά, έναντι 198.636 κατοίκων και 55.943 νοικοκυριών στην απογραφή του 2006.

## Ιστορία και ονομασίες
Το Μπαμπόλ ιδρύθηκε από τους Σαφαβίδες τον 16ο αιώνα, στη θέση της αρχαίας πόλεως **Μαμτίρ**, η ονομασία της οποίας ετυμολογείται από τη φράση *Mah Mithra*, δηλαδή «Μέγας Μίθρας. Αρχικώς η νέα πόλη αποκλήθηκε **Μπαρφορουσντέχ** (δηλαδή «πόλη της αγοράς») και κατόπιν απλουστευμένα Μπαρφρούτς. Το 1931 ο ιδρυτής της Δυναστείας των Παχλαβί Ρεζά Σαχ (1878-1944) διέταξε έργα αστικού σχεδιασμού στην πόλη και άλλαξε την ονομασία της στη σημερινή, που μεταφράζεται ως «πόλη με άφθονο νερό».

## Παραπομπές


Μπαμπολ
Τακουαρεμπό

Το **Τακουαρεμπό** (ισπαν. *Tacuarembó*) είναι η όγδοη σε πληθυσμό πόλη της Ουρουγουάης και πρωτεύουσα του ομώνυμου Διαμερίσματος Τακουαρεμπό. Στην απογραφή του 2011 η πόλη είχε 54.755 κατοίκους έναντι 51.224 κατοίκων σε εκείνη του 2004. Η ονομασία της σημαίνει το καλάμι ή το μπαμπού στη γλώσσα Γκουαρανί.

## Ιστορία
Στις 24 Οκτωβρίου 1831 με διάταγμα του Προέδρου του νέου τότε κράτους, του Φρουκτουόζο Ριβέρα, διατάχθηκε η δημιουργία μιας καινούργιας πόλεως στην ενδοχώρα. Το καθήκον αυτό ανατέθηκε στον ίδιο τον αδελφό του Προέδρου, τον συνταγματάρχη Μπερναμπέ Ριβέρα.

Ο Μπερναμπέ ξεκίνησε για ένα τρίμηνο ταξίδι με ένα καραβάνι αμαξών με οικογένειες επίδοξων εποίκων και κατέληξαν στην όχθη του ποταμού  Τακουαρεμποτύ, όπου ίδρυσαν τον νέο οικισμό στις 21 Ιανουαρίου 1832 με την αρχική ονομασία «Σαν Φρουκτουόζο», καθώς ο Άγιος Φρουκτουόζος (και ο Πρόεδρος) εόρταζαν την ημέρα εκείνη..

Το 1837 το Σαν Φρουκτουόζο είχε πάνω από 500 κατοίκους, ειρηνοδικείο, ιερέα, δήμαρχο και είχε. Το έτος αυτό ιδρύθηκε το Διαμέρισμα Τακουαρεμπό και το Σαν Φρουκτουόζο ορίσθηκε ως η πρωτεύουσά του.

Με νομοθετική πράξη το 1895 ο οικισμός αναγνωρίσθηκε ως «κώμη» (*Villa*). Μετονομάσθηκε σε «Τακουαρεμπό» ως συνώνυμο του Διαμερίσματος και στις 24 Ιουνίου 1912, με τη νομοθετική πράξη Nº 4.031 αναβαθμίδθηκε σε «πόλη» (*Ciudad*).

* Η πόλη είναι γνωστή και ως το μέρος όπου διαδραματίζεται η υπόθεση του διηγήματος «Η μορφή του ξίφους», του Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Το Τακουαρεμπό στα *[[Βικιταξίδια]]*

Τακουαρε
Μπυσί (Ουάζ)

Το **Μπυσί** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ουάζ, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ουάζ
Ταραχές του 2018 στην Αρμενία

Το 2018, η Αρμενία συγκλονίστηκε από μαζικές διαδηλώσεις που οδήγησαν στην ανατροπή του πρωθυπουργού Σερζ Σαρκισιάν και στην ανάδειξη του Νικόλ Πασινιάν στην εξουσία. Οι διαδηλώσεις, γνωστές ως "Βελούδινη Επανάσταση", ξεκίνησαν ως αντίδραση στον διορισμό του Σαρκισιάν ως πρωθυπουργού, παρά την υπόσχεσή του να μην επιδιώξει περαιτέρω εξουσία μετά τη λήξη της θητείας του ως πρόεδρος. 

## Έναρξη των Διαδηλώσεων
Τον Απρίλιο του 2018, χιλιάδες διαδηλωτές κατέκλυσαν τους δρόμους του Γερεβάν, απαιτώντας την παραίτηση του Σαρκισιάν. Ο Νικόλ Πασινιάν, ηγέτης της αντιπολίτευσης και βουλευτής, πρωτοστάτησε στις διαμαρτυρίες, καλώντας τους πολίτες σε ειρηνική αντίσταση. Παρά τη γενικά ειρηνική φύση των διαδηλώσεων, σημειώθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία, με αρκετές συλλήψεις και τραυματισμούς. 

## Παραίτηση του Σαρκισιάν

Η πίεση του λαού και η συνεχής κινητοποίηση οδήγησαν τον Σαρκισιάν στην παραίτηση στις 23 Απριλίου 2018. Σε μια ιστορική δήλωση, αναγνώρισε το λάθος του λέγοντας: *"Ο Νικόλ Πασινιάν είχε δίκιο. Ήμουν λάθος."* Η παραίτησή του σηματοδότησε το τέλος μιας δεκαετούς ηγεμονίας και άνοιξε τον δρόμο για πολιτική αλλαγή.

## Άνοδος του Πασινιάν και οι Εκλογές
Μετά από διαπραγματεύσεις και εν μέσω συνεχιζόμενης λαϊκής πίεσης, ο Νικόλ Πασινιάν εξελέγη πρωθυπουργός από το κοινοβούλιο στις 8 Μαΐου 2018. Οι πρόωρες εκλογές του Δεκεμβρίου 2018 επιβεβαίωσαν τη λαϊκή στήριξη προς το πρόσωπό του, με τη συμμαχία του να εξασφαλίζει τη μεγάλη πλειοψηφία των εδρών στην Εθνοσυνέλευση.

## Επιπτώσεις της Επανάστασης
Η "Βελούδινη Επανάσταση" της Αρμενίας αποτέλεσε υπόδειγμα ειρηνικής αλλαγής εξουσίας. Παρά τις προκλήσεις που ακολούθησαν, συμπεριλαμβανομένων οικονομικών και γεωπολιτικών προκλήσεων, η επανάσταση του 2018 απέδειξε τη δύναμη της λαϊκής κινητοποίησης στη διαμόρφωση του μέλλοντος της χώρας.

## Παραπομπές
Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2024–25

Το **Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2024–25** είναι η τέταρτη διοργάνωση του τουρνουά του Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ, μιας διεθνούς ποδοσφαιρικής διοργάνωσης που περιλαμβάνει τις εθνικές ομάδες ανδρών των μελών της ΟΥΕΦΑ.

Μια νέα μορφή εφαρμόζεται σε αυτήν την διοργάνωση. Η διοργάνωση διεξάγεται από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο του 2024 (φάση των μίλων), τον Μάρτιο του 2025 (προημιτελικά της Κατηγορίας A και αγώνες πλέι-οφ για τις Κατηγορίες Α/Β και Β/Γ), τον Ιούνιο του 2025 (τελική φάση) και τον Μάρτιο του 2026 (πλέι-οφ για την Κατηγορία Γ/Δ).

Ο διαγωνισμός είναι μέρος της πρόκρισης της ΟΥΕΦΑ για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2026, μέσω της κατανομής των θέσεων στα πλέι-οφ που θα καθορίσουν τέσσερις από τις 16 θέσεις στη διοργάνωση.

Η Ισπανία ήταν η υπερασπίστρια του τίτλου, καθώς κατέκτησε το τρόπαιο το 2023. Έχασαν τον τελικό από την Πορτογαλία στα πέναλτι με 5–3, έπειτα από ισοπαλία 2–2 στην κανονική διάρκεια.

## Φορμάτ
Το Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2024–25 παρουσίασε σημαντικές αλλαγές στη δομή του. Στην Κατηγορία A, εισήχθησαν προημιτελικοί γύροι, όπου οι δύο πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο αναμετρήθηκαν σε διπλά νοκ-άουτ παιχνίδια (εντός και εκτός έδρας) τον Μάρτιο του 2025. Οι νικητές προκρίθηκαν στους Τελικούς, που διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2025.

Επιπλέον, προστέθηκαν αγώνες πλέι-οφ μεταξύ των ομάδων που τερμάτισαν τρίτες στην Κατηγορία A και των δευτέρων της Κατηγορίας B, δίνοντας επιπλέον ευκαιρίες ανόδου και παραμονής. Παρόμοια διαδικασία ίσχυε μεταξύ Κατηγορίας B και Κατηγορίας Γ, ενώ η Κατηγορία Δ διατήρησε το σύστημα ανόδου/υποβιβασμού της.

## Κατγηγορία Α
### Όμιλος A1

### Όμιλος A2

### Όμιλος A3

### Όμιλος A4

## Κατηγορία Β

### Όμιλος Β1

### Όμιλος Β2

### Όμιλος Β3

### Όμιλος Β4

## Κατηγορία Γ

### Όμιλος Γ1

### Όμιλος Γ2

### Όμiλος Γ3

### Όμιλος Γ4

## Κατηγορία Δ

### Όμιλος Δ1

### Όμιλος Δ2

## Πλέι-οφ ανόδου/υποβιβασμού
Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στα τέλη του Μαρτίου 2025.

### Κατηγορία Α εναντίον Κατηγορίας Β
Για τη θέση στην επόμενη σεζόν στην Κατηγορία Α, αγωνίζονται οι ομάδες που κατέλαβαν την τρίτη θέση στην Κατηγορία Α με τις ομάδες που κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στην Κατηγορία Β.

|}

### Κατηγορία Β εναντίον Κατηγορίας Γ
Για τη θέση στην επόμενη σεζόν στην Κατηγορία Β, αγωνίζονται οι ομάδες που κατέλαβαν την τρίτη θέση στην Κατηγορία Β με τις ομάδες που κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στην Κατηγορία Γ.

|}

### Κατηγορία Γ εναντίον Κατηγορίας Δ
Για τη θέση στην επόμενη σεζόν στην Kατηγορία Γ, αγωνίζονται οι δύο καλύτερες ομάδες που κατέλαβαν την τέταρτη θέση στην Kατηγορία Γ με τις ομάδες που κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στην Kατηγορία Δ.

|}

## Φάση των αγώνων νοκ-άουτ
Οι νικητές των ομίλων της Κατηγορίας Α αγωνίζονται για τον τίτλο του πρωταθλητή του τουρνουά.

### Προημιτελικοί

|}

### Τελικοί

#### Ημητελικοί

----

#### Τρίτη θέση

#### Τελικός

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2024
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2025
Αμποΐβα

Η **Αμποΐβα** (πορτογαλ. *Amboiva*) είναι κωμόπολη και κοινότητα της Ανγκόλας, που υπάγεται στην Επαρχία Κουάνζα Σουλ και στον Δήμο Σέλες. Η Αμποΐβα είναι κτισμένη σε υψόμετρο περίπου 1.250 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ η έκταση της κοινότητας είναι 382 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η κωμόπολη απέχει 55 χιλιόμετρα οδικώς ανατολικά-νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα του Δήμου ., την πόλη Σέλες ή Ούκου, και σε ευθεία γραμμή 104 χιλιόμετρα ανατολικά-νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα της Επαρχίας Κουάνζα Σουλ, τη μεγάλη πόλη Σούμπε.

Κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο της Ανγκόλας οι Λαϊκές Ένοπλες Δυνάμεις για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (FAPLA) μαζί με κουβανικές δυνάμεις κατέλαβαν την Αμποΐβα την 1η Φεβρουαρίου 1976.

## Παραπομπές


Αμποιβα
Γκούνγκο

Το **Γκούνγκο** (πορτογαλ. *Gungo*) είναι κωμόπολη και κοινότητα της Ανγκόλας, που υπάγεται στην Επαρχία Κουάνζα Σουλ και στον Δήμο του Σούμπε. Η πόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1.040 μέτρα περίπου πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει 77 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή νότια-νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα της Επαρχίας Κουάνζα Σουλ, τη μεγάλη πόλη Σούμπε. Το Γκούνγκο βρίσκεται στο νοτιότερο μέρος της Επαρχίας, κοντά στα σύνορα με την Επαρχία Μπενγκέλα.

## Παραπομπές


Γκουνγκ
Καμπούτα

Η **Καμπούτα** (πορτογαλ. *Kabuta*) είναι χωριό και κοινότητα της Ανγκόλας, που υπάγεται στην Επαρχία Κουάνζα Σουλ και στον Δήμο Λιμπόλο. Η Καμπούτα είναι κτισμένη σε υψόμετρο χιλίων μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει, σε ευθεία γραμμή, 20 χιλιόμετρα βόρεια από την έδρα του δήμου της, την πόλη Καλούλο, 187 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα της Επαρχίας Κουάνζα Σουλ, τη μεγάλη πόλη Σούμπε, και τέλος 205 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το κέντρο της πρωτεύουσας της Ανγκόλας, της Λουάντα.

## Παραπομπές


Καμπουτα
Κιρίμπο

Το **Κιρίμπο** ή **Κιρίμπου** (πορτογαλ. *Quirimbo*) είναι κωμόπολη και κοινότητα της Ανγκόλας, που υπάγεται στην Επαρχία Κουάνζα Σουλ και στον Δήμο Κιλέντα. Το Κιρίμπο είναι κτισμένο σε διάκριτες συνοικίες, σε υψόμετρο 280 έως 380 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει περίπου 73 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα της Επαρχίας Κουάνζα Σουλ, τη μεγάλη πόλη Σούμπε. Ακόμη, απέχει σε ευθεία γραμμή 52 χιλιόμετρα ανατολικά από την κοντινότερη θαλάσσια ακτή (στον Ατλαντικό Ωκεανό) και περίπου 234 χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά από το κέντρο της πρωτεύουσας της Ανγκόλας, της Λουάντα.

## Παραπομπές


Κιριμπο
Νντάλα Κατσίμπο

Το **Νντάλα Κατσίμπο** ή **Ντάλα Κατσίμπου** (κιμπ. *Ndala Kachibo*, πορτογαλ. *Dala Caxibo*) είναι μικρή κωμόπολη και κοινότητα της Ανγκόλας, που υπάγεται στην Επαρχία Κουάνζα Σουλ και στον Δήμο Κιμπάλα. Ο οικισμός είναι κτισμένος σε μέσο υψόμετρο περίπου 875 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει περίπου 118 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα της Επαρχίας Κουάνζα Σουλ, τη μεγάλη πόλη Σούμπε. Ακόμη, απέχει σε ευθεία γραμμή 50,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το κέντρο της έδρας του δήμου του, την Κιμπάλα, και περίπου 235 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το κέντρο της πρωτεύουσας της Ανγκόλας, της Λουάντα.

## Παραπομπές


Ννταλα Κατσιμπο
Το ξύσιμο των νεκρών

***Το ξύσιμο των νεκρών*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Shaun of the Dead***) είναι κωμική ταινία με ζόμπι του 2004 σε σκηνοθεσία από τον Έντγκαρ Ράιτ και σενάριο από τους Ράιτ και Σάιμον Πεγκ. Ο Πεγκ πρωταγωνιστεί ως ο Σον, ένας καταπατημένος πωλητής ο οποίος βρίσκεται μαζί με τους αγαπημένους του σε μια αποκάλυψη με ζόμπι. Επίσης πρωταγωνιστούν οι Νικ Φροστ (στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο), Κέιτ Άσφιλντ, Λούσι Ντέιβις, Ντίλαν Μόραν, Μπιλ Νάι και Πενέλοπε Γουίλτον. Είναι η πρώτη ταινία στην τριλογία *[[Three Flavours Cornetto (τριλογία)|Three Flavours Cornetto]]* των Ράιτ και Πεγκ και την ακολούθησαν τα *[[Καυτοί και Άσφαιροι]]* (2007) και *[[Το τέλος του κόσμου]]* (2013).

*Το ξύσιμο των νεκρών* εμπνεύσθηκε από ιδέες που χρησιμοποίησαν οι Πεγκ και Ράιτ για τη τηλεοπτική σειρά *[[Spaced]]* (1999–2001). Η ταινία αναφέρει τις ταινίες *[[Η νύχτα των ζωντανών νεκρών]]* του Τζωρτζ Ρομέρο. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο Λονδίνο και στα Ealing Studios από τον Μάιο μέχρι τον Ιούνιο του 2003.

*Το ξύσιμο των νεκρών* έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο στις 29 Μαρτίου 2004, πριν κυκλοφορήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 9 Απριλίου και στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 24 Σεπτεμβρίου. Έλαβε αναγνώριση από τους κριτικούς και ήταν εμπορική επιτυχία, εισπράττοντας $38.7 εκατομμύρια με προϋπολογισμό $6.1 εκατομμυρίων. Έλαβε δύο υποψηφιότητες στα Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Είχε την τρίτη θέση στον κατάλογο των 50 Καλύτερων Κωμωδιών του Channel 4 και έγινε καλτ ταινία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2004
Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας
Κατηγορία:Βρετανικές κωμικές ταινίες τρόμου
Κατηγορία:Κωμικές buddy ταινίες
Κατηγορία:Βρετανικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες με τέρατα
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Έντγκαρ Ράιτ
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λονδίνο
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λονδίνο
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Έντγκαρ Ράιτ
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Σάιμον Πεγκ
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες της δεκαετίας 2000
Νικόλας Ιωαννίδης

Ο **Νικόλας** **Ιωαννίδης** είναι Ελληνοκύπριος νομικός, διεθνολόγος και πολιτικός. Από τις 14 Ιουνίου 2024, υπηρετεί ως Υφυπουργός Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας της Κύπρου.

## Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Νικόλας Ιωαννίδης γεννήθηκε στην Αμμόχωστο και μετά την τουρκική εισβολή εγκαταστάθηκε στην Λεμεσό. Πατέρας του ήταν ο Διοικητής της Διοίκησης Ναυτικού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς Αρχιπλοίαρχος Ανδρέας Ιωαννίδης που έχασε τη ζωή του κατά την έκρηξη στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» το 2011. Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στις Δυνάμεις Καταδρομών της Εθνικής Φρουράς και φέρει τον βαθμό του έφεδρου Ανθυπολοχαγού.

Σπούδασε Νομική από τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο (LLM) στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ. Συνέχισε τις σπουδές του σε διδακτορικό επίπεδο και το 2017, αναγορεύτηκε Διδάκτωρ στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ. Η διδακτορική του διατριβή έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις Routledge το 2020, με τίτλο “*Maritime Claims and Boundary Delimitation: Tensions and Trends in the Eastern Mediterranean Sea*”, ενώ το βιβλίο προλογίζει ο καθηγητής Μάλκολμ Έβανς.

Έχει εργασθεί ως δικηγόρος κατά τα έτη 2010 έως 2015. Εργάσθηκε ως Υπότροφος του Nippon Foundation στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο Θάλασσας στο Αμβούργο κατά το ακαδημαϊκό έτος 2017 - 2018. Έχει συμμετάσχει στη διδασκαλία Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου, Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου και Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Έχει εκπροσωπήσει την Κυπριακή Δημοκρατία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και σε ομάδες εργασίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Έχει διατελέσει νομικός σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών για ζητήματα δημόσιου διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου. Το 2019 βραβεύθηκε από την Ελληνική Εταιρεία Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων για την καλύτερη διδακτορική διατριβή στο Διεθνές Δίκαιο για τα έτη 2017-2019. Το 2020 έλαβε βραβείο από τη Διεθνή Ένωση για το Δίκαιο της Θάλασσας για ακαδημαϊκό άρθρο του, που δημοσιεύθηκε σε διεθνές νομικό περιοδικό. Έχει δημοσιεύσει ένα βιβλίο (ένα δεύτερο είναι υπό δημοσίευση) και αρκετά ακαδημαϊκά άρθρα/κεφάλαια σε διεθνείς νομικές εκδόσεις. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Επιτροπής Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου του Παγκυπρίου Δικηγορικού Συλλόγου.

Στις 17 Ιουνίου 2024, τέθηκε σε ισχύ ο νόμος περί της Ίδρυσης Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας και ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης όρισε ως πρώτο Υφυπουργό τον Νικόλα Ιωαννίδη, ο οποίος και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 19 Ιουνίου 2024.

## Συγγραφικό Έργο

* Maritime Claims and Boundary Delimitation: Tensions and Trends in the Eastern Mediterranean Sea, Εκδόσεις Routledge (2020)

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας/

Ιωαννιδης
Κατηγορία:Κύπριοι νομικοί
Μάριος Χαρτσιώτης

Ο **Μάριος Χαρτσιώτης** (Λευκωσία, 28 Σεπτεμβρίου 1963) είναι Ελληνοκύπριος νομικός, δικηγόρος και πολιτικός που υπηρετεί από το 2025 ως Επίτροπος Προεδρίας της Κύπρου.

Ο Μάριος Χαρτσιώτης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1963.

Σπούδασε Νομική στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.  Την πρακτική του εξάσκηση, την πραγματοποίησε στο Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και ενεγράφη στο μητρώο του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου το 1988. Έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές Θεολογίας και Εκκλησιαστικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

Από το 1990 ίδρυσε δικό του δικηγορικό γραφείο, το οποίο με την πάροδο των ετών μετατράπηκε και εξελίχθηκε σε δικηγορική εταιρεία, την οποία και διατηρεί έως και το διορισμό του ως Υπουργός. 

Συμμετέχει επίσης σε διάφορους οργανισμούς, ιδρύματα και συνδέσμους των οποίων οι δραστηριότητες εκτείνονται στο ευρύτερο επαγγελματικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό περιβάλλον. Από το 2016 συγκαταλέγεται στους διαπιστευμένους Συμβούλους Αφερεγγυότητας. Είναι επίσης διαπιστευμένος Διαιτητής, εγγεγραμμένος στο Κυπριακό Κέντρο Διαιτησίας και Διαμεσολάβησης. Διετέλεσε μέλος του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης και μέλος του Αθλητικού Εφετείου της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Συμμετέχει και συμμετείχε είτε ως Πρόεδρος είτε ως μέλος σε αριθμό σωματείων και ιδρυμάτων.

Στις 8 Ιανουαρίου 2024 διορίστηκε από τον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη ως Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως της Κυπριακής Δημοκρατίας και αποχώρησε από τη θέση του Διευθύνοντα Συμβούλου της εταιρείας.

Είναι νυμφευμένος και έχει έναν γιο.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Δικηγορικής Εταιρείας «Μάριος Χαρτσιώτης & Σία Δ.Ε.Π.Ε.»/

Κατηγορία:Υπουργοί Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως (Κύπρος)
Κατηγορία:Κύπριοι νομικοί
Μασσαλία Ιταλίας

Η **Μασσαλία** ήταν μία αρχαία ελληνική πόλη στην Ιταλία. 

Η αναφορά για την ύπαρξη της πόλεως γίνεται από τον Στέφανο τον Βυζάντιο στα *Εθνικά* του. Εκεί αναφέρει μία πόλη με το όνομα Τροιζήνα -προφανώς και αυτή ελληνική αποικία- στην περιοχή της Τροιζηνίας στην *Μασσαλία της Ιταλίας*. 

Η ιταλική αυτή Μασσαλία του Στεφάνου δεν είναι άλλη από την σημερινή Marsiglia στην κοινότητα Davagna στην Γένοβα της βορείου Ιταλίας, η οποία κατά την παράδοση ιδρύθηκε από τους Μασσαλιώτες. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Topos text
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας
Λικούρ

Το **Λικούρ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σομ, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Σομ
Λεύκιος Κάσσιος Λογγίνος (τριβούνος το 105 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Κάσσιος Λογγίνος**, λατινικά: *Lucius Cassius Longinus* ήταν Ρωμαίος πολιτικός και αξιωματούχος, που υπηρέτησε ως τριβούνος των πληβείων το έτος 105 π.Χ.  Δεν είχε καμία σχέση με τον σύγχρονό του με το ίδιο όνομα, τον ύπατο του 107 π.Χ. που απεβίωσε πολεμώντας τους Τιγουρίνους. 

## Βιογραφία
Στην τριβουνία του, υπηρέτησε με συναδέλφους του, συμπεριλαμβανομένου του Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου.  Κατά τη διάρκεια του έτους υπηρεσίας του, ο Λογγίνος ψήφισε έναν νόμο, που αφαιρούσε τις θέσεις στη Σύγκλητο από άτομα των οποίων είχε ανακληθεί η αυτοκρατορική εξουσία τους από τη Συνέλευση. Ο νόμος είχε στόχο τον ηττημένο στρατηγό Κόιντο Σερουίλιο Καιπίωνα, που είχε χάσει τη μάχη του Aραούσιo το 107 π.Χ., και μετά τη μάχη, του είχε αφαιρεθεί από τη Συνέλευση η αυτοκρατορική εξουσία που είχε ως ανθύπατος.  

Η τριβουνία του 104 π.Χ. είναι το μόνο αξίωμα, που έχει καταγραφεί γι' αυτόν τον Κάσσιο στο έργο *Αξιωματούχοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας* του Τ. Ρ. Μπρώτον. 

## Αναφορές

**Αναφορές**

**Πηγές**
* 
* 
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Σερουιλία (σύζυγος του Κάτουλου)

Η **Σερουιλία**, λατιν. *Sevilia* ήταν σύζυγος του Κόιντου Λουτάτιου Κάτουλου, του υπάτου κατά το 102 π.Χ. Ήταν από το γένος των Σερβιλίων, από τον κλάδο των Καιπιώνων που ήταν πατρίκιοι.

## Βιογραφία

### Πρώιμη ζωή
Ήταν πιθανότατα η κόρη και το μεγαλύτερο παιδί του Κόιντου Σερουίλιου Καιπίωνα του υπάτου του 106 π.Χ. Αν ναι, ήταν αδελφή ενός άλλου Κόιντου Σερουίλιου Καιπίωνα και της Σερουιλίας, της συζύγου του Mάρκου Λίβιου Δρούσου.  Η μητέρα τους είναι αβέβαιη, αλλά πιθανότατα ήταν μία Καικιλία Μετέλλα.  Ο ιστορικός Έντουαρντ Κόρτνεϊ την αναγνώρισε ως τη Σερουιλία, την ετεροθαλή αδελφή του Μ. Π. Κάτωνα του Νεότερου, αλλά αυτό είναι απίθανο.  Μία άλλη θεωρία ήταν του Μπρουντ, που πίστευε ότι ήταν η αδελφή του υπάτου του 106, αλλά η Σούζαν Τρεγκιάρι πιστεύει ότι αυτό είναι λιγότερο πιθανό από το να είναι κόρη του. 

### Οικογένεια
Η Σερβίλια παντρεύτηκε τον Κόιντο Λουτάτιο Κάτουλο και απέκτησαν τουλάχιστον ένα παιδί, μία κόρη με το όνομα Λουτατία, που παντρεύτηκε τον ρήτορα Κόιντο Ορτένσιο, και έγινε επίσης θετή μητέρα τού γιου του, Κόιντου Λουτάτιου Κάτουλου Καπιτωλίνου.  Το 105 π.Χ. ο πατέρας της ντροπιάστηκε λόγω της καταστροφής του Aραούσιo, και αναγκάστηκε να εξοριστεί: τότε ο Κάτουλος τη χώρισει και νυμφεύτηκε μία γυναίκα, που ονομαζόταν Κλαυδία.  Φαίνεται ότι η Σερουιλία έζησε με τον γαμπρό και την κόρη της αργότερα στη ζωή.  Όταν ο κυβερνήτης Γάιος Βέρρες κατηγορήθηκε για κακοποίηση στο νησί της Σικελίας, ο κατήγορός του Κόιντος Καικίλιος Δίων κατέφυγε στη Σερουιλία, αφού ήταν οικοδέσποινα του Δίωνα στο νησί.  Στη Ρώμη ο Δίων ενημέρωσε τον Ορτένσιο και τη Σερουιλία για τα θέματα με τον Βέρρες. Το 70 π.Χ., όταν ο Βέρρες δικαζόταν, ο Ορτένσιος υπηρέτησε ως δικηγόρος του Βέρρες, ενώ η Σερβίλια ήταν εκεί για να υποστηρίξει τον Δίωνα.  Είναι επίσης πιθανό ότι η Σερουιλία είχε συγγένεια με τον Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο, που έδωσε το δικαίωμα στον Δίωνα, καθώς η μητέρα της ήταν πιθανότατα μία Μετέλλα. 

Επαινείται από τον Κικέρωνα στις επιστολές του ως μία υπέροχη γυναίκα (*femina primaria*). 

Παρόλα αυτά την προσβάλλει ο Στράβωνας, που ισχυρίστηκε ότι τόσο αυτή, όσο και η αδελφή της έγιναν πόρνες.  

## Δείτε επίσης
* Γυναίκες στην αρχαία Ρώμη
* Κατάλογος Ρωμαίων γυναικών

## Αναφορές

## Πηγές
* Cic. Verr, ii. 8.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Χάνα Βόιτοβα

μικρογραφία|Χάνα Βόιτοβα
Η **Χάνα Βόιτοβα**, *το γένος* **Ζελίνκοβα** ( 24 Φεβρουαρίου 1871, Τρζεμπόνι – 2 Ιουνίου 1933, Πράγα), ήταν Τσέχα ηθοποιός.

Το αρχικό της όνομα, με το οποίο είχε βαπτιστεί, ήταν **Γιοχάνα Φραντίσκα.**

## Βιογραφία
Η Χάνα προερχόταν από παλιά οικογένεια ηθοποιών: ο πατέρας της, Βίλεμ Κάρελ Ζελίνεκ, ήταν διευθυντής ενός περιοδεύοντος θεατρικού θιάσου, και η μητέρα της, Άννα, το γένος Κραμέροβα, ήταν ηθοποιός. Από το 1903, ήταν η δεύτερη σύζυγος του ηθοποιού Αλόις Βόιτα-Ζούρνι. Είχε άλλες τρεις αδερφές: την Μαρίε Σπούρνα, την Οτύλιε Μπενίσκοβα και την Τερέζιε Μπρζκόβα. 

Πέρασε από μια σειρά από θιάσους. Το 1900-1902 έπαιξε στο Πίλσεν και τα έτη 1902-1905, 1907-1908 και 1912-1914 με τον Φράντισεκ Λατσίνα στο Μπρνο. Το 1915 εργάστηκε στο Θέατρο Σβαντ της Πράγας. 

Ήταν κυρίως ερμηνεύτρια τραγικών χαρακτήρων, για παράδειγμα ως *Ρούνα* στο παραμυθένιο ποιητικό δράμα του Ζούλιους Ζέγιερ «Ραντούζ και Μαχουλένα», ή ως *Νόρα* στο ομώνυμο έργο του Ερρίκου Ίψεν.

Πέθανε το 1933 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο του Βινοχράντι στην Πράγα.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια της πόλης του Μπρνο
* Εγκυκλοπαίδεια CoJeCo

Κατηγορία:Λήμματα Βικιπαίδειας με αναγνωριστικά VIAF
Κατηγορία:Γυναίκες
Κατηγορία:Τσέχοι
Γιόρκβιλ (Ιλινόι)

Το **Γιόρκβιλ** () είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Κένταλ στην πολιτεία του Ιλινόι των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 21,533 κατοίκους.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, η πόλη έχει έκταση 20 τετραγωνικά μίλια (51,80 km2).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Ιλινόι
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Ιλινόι
Βιρτζίνια (Ιλινόι)

Η **Βιρτζίνια** () είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Κας στην πολιτεία του Ιλινόι των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 1,514 κατοίκους.Σύμφωνα με τα αρχεία της εφημερίδας απογραφής 

Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ για το
2021, η Βιρτζίνια έχει συνολική έκταση 1,27 τετραγωνικά μίλια (3,29 km2), εκ των οποίων 1,21 τετραγωνικά μίλια (3,13 km2) (ή 94,96%) είναι στεριά και 0,06 τετραγωνικά μίλια (0,16 km2) είναι νερό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Ιλινόι
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Ιλινόι
Εργοθεραπεία στην Ελλάδα

Η **Εργοθεραπεία στην Ελλάδα** αποτελεί αναγνωρισμένο και θεσμοθετημένο επάγγελμα υγείας και αποκατάστασης, με ρίζες που εντοπίζονται μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το επάγγελμα ακολούθησε διεθνή πρότυπα και σήμερα εφαρμόζεται σε πληθώρα δομών υγείας, πρόνοιας και εκπαίδευσης.

## Ιστορία
Οι πρώτες εφαρμογές Εργοθεραπείας στην Ελλάδα ξεκίνησαν το 1946 μέσω προγραμμάτων του Οργανισμού Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως των Ηνωμένων Εθνών (UNRRA) και του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, με στόχο την αποκατάσταση τραυματιών πολέμου και ατόμων με αναπηρίες σε νοσηλευτικά ιδρύματα όπως το Ριζάρειο Νοσοκομείο και το ΚΑΤ.

Η πρώτη Ελληνίδα πτυχιούχος Εργοθεραπεύτρια, Ρούλα Γρηγοριάδου, αποφοίτησε το 1949 από το Dorset House στην Αγγλία. Ακολούθησαν οι Λίνα Σύρρου, Άννα Δεληγιάννη και Σοφία Δούμα, ολοκληρώνοντας σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το 1954, η Εργοθεραπεία ενσωματώθηκε θεσμικά στο Δρομοκαΐτειο Θεραπευτήριο ως εργαλείο ψυχιατρικής αποκατάστασης.

## Εκπαίδευση
Η πρώτη δημόσια σχολή Εργοθεραπείας ιδρύθηκε το 1977 στα ΚΑΤΕΕ, ενώ αργότερα ενσωματώθηκε στο ΤΕΙ Αθήνας. Το 2018, το **Τμήμα Εργοθεραπείας** εντάχθηκε στο **[[Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής]] (ΠΑΔΑ)**, παρέχοντας προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές.

Το 2019 ιδρύθηκε το δεύτερο δημόσιο **Τμήμα Εργοθεραπείας** στο **[[Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας]] (ΠΔΜ)**, στην Πτολεμαΐδα. Το πρόγραμμα σπουδών του έλαβε το 2021 επίσημη πιστοποίηση από την **[[Παγκόσμια Ομοσπονδία Εργοθεραπευτών (WFOT)]]**.

Το 2024 ιδρύθηκε το τρίτο δημόσιο **Τμήμα Εργοθεραπείας** στο **[[Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης]]** (ΔΠΘ), στην Κομοτηνή. Το άρθρο 8 του Ν. 5094/2024 (ΦΕΚ Α’ 39/13.03.2024) προβλέπει τη μετονομασία της Σχολής Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού σε «**Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής, Αθλητισμού και Εργοθεραπείας**» και την ταυτόχρονη ίδρυση του Τμήματος Εργοθεραπείας εντός αυτής. Η ακαδημαϊκή λειτουργία του Τμήματος ξεκίνησε το το ακαδημαϊκό έτος 2025–2026, με αρχικό αριθμό εισακτέων 80 φοιτητές.

## Νομικό και επαγγελματικό πλαίσιο
Η Εργοθεραπεία αποτελεί κατοχυρωμένο επάγγελμα υγείας και ασκείται αποκλειστικά από πτυχιούχους Εργοθεραπευτές με άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Το επάγγελμα εποπτεύεται από τον **[[Πανελλήνιος Σύλλογος Εργοθεραπευτών|Πανελλήνιο Σύλλογο Εργοθεραπευτών]] (ΠΣΕ - [[Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου|Ν.Π.Δ.Δ.]])**, ο οποίος τηρεί το Μητρώο Εργοθεραπευτών.

Οι Εργοθεραπευτές εργάζονται σε δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς, όπως νοσοκομεία, κέντρα αποκατάστασης, ψυχιατρικά ιδρύματα, σχολεία, Κέντρα Ημέρας και κατ’ οίκον.

## Σύγχρονες εξελίξεις και προοπτικές
Η Εργοθεραπεία στην Ελλάδα αναπτύσσεται συνεχώς, με νέους τομείς εφαρμογής όπως:
* Κοινοτική Εργοθεραπεία 
* Υποστήριξη παιδιών με αναπτυξιακές διαταραχές
* Παρεμβάσεις στην εκπαίδευση
* Υπηρεσίες στον γηριατρικό πληθυσμό
* Υπηρεσίες κατ’ οίκον Εργοθεραπείας

Η ζήτηση για Εργοθεραπευτές αυξάνεται, ιδιαίτερα λόγω της γήρανσης του πληθυσμού και της ανάγκης για αποκατάσταση και ενίσχυση της λειτουργικότητας.

## Δείτε επίσης
* Εργοθεραπεία
* Εργοθεραπευτής
* Πανελλήνιος Σύλλογος Εργοθεραπευτών

## Πηγές


Κατηγορία:Εργοθεραπεία
Ιβάν Ζαμπέλιν

Ο **Ιβάν Γιεγκόροβιτς Ζαμπέλιν** (ρωσ. Иван Егорович Забелин, 29 Σεπτεμβρίου 1820 – 13 Ιανουαρίου 1909) ήταν Ρώσος ιστορικός και αρχαιολόγος με σλαβοφιλικές απόψεις, που συνετέλεσε στην ίδρυση του Κρατικού Ιστορικού Μουσείου στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας και διετέλεσε πρόεδρός του μέχρι το 1906. Υπήρξε αυθεντία στην ιστορία της πόλεως της Μόσχας και σημαντική μορφή στον ρωσικό ρομαντικό εθνικισμό του 19ου αιώνα.

Ο Ζαμπέλιν εντάχθηκε στο προσωπικό του Κρεμλίνου της Μόσχας το 1837. Επηρεασμένος από τους πρώτους Μοσχοβίτες «αρχαιοδίφες», όπως ήταν οι Ιβάν Σνεγκιριόφ και Πάβελ Στρόγιεφ, ο Ζαμπέλιν ήταν ένας από τους πρώτους που ερεύνησε την ιστορία των μοναστηριών και των προαστίων της Μόσχας. Μελέτησε την ιστορία της μεταλλουργίας και της επισμαλτώσεως στη μεσαιωνική Ρωσία. Θεωρείτο επίσης ειδικός στην αγιογραφία και τη μοσχοβίτικη αρχιτεκτονική.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί
Κατηγορία:Ρώσοι αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Ιστορία της Μόσχας
Ρομαντικός εθνικισμός

[thumb|right|upright=1.15|«[Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό», πίνακας που ενσωματώνει τη ρομαντική άποψη για την Ιουλιανή Επανάσταση του 1830, της οποίας εκλεγμένος εκπρόσωπος ήταν και ο δημιουργός του έργου Ευγένιος Ντελακρουά.]]
Ο **ρομαντικός εθνικισμός** ονομάζεται η μορφή του εθνικισμού στην οποία το κράτος διεκδικεί την πολιτική νομιμοποίηση ως οργανική συνέπεια της ενότητας του κυβερνώμενου λαού. Η ενότητα αυτή περιλαμβάνει βασικούς παράγοντες, όπως η γλώσσα, η φυλή, ο πολιτισμός, η θρησκεία και τα ήθη και έθιμα του έθνους, υπό την πρωταρχική έννοια εκείνων που γεννήθηκαν εντός του εθνικού πολιτισμού. Μπορεί να είναι τόσο εθνοτικός, όσο και αστικός εθνικισμός. Ιστορικά, ο ρομαντικός εθνικισμός αναδύθηκε ως αντίδραση στη δυναστική ή την αυτοκρατορική ηγεμονία, η οποία έβλεπε την πολιτική νομιμοποίηση ως εκπορευόμενη εκ των άνω προς τα κάτω, εκπηγάζουσα από έναν μονάρχη ή κάποια άλλη «αρχή και εξουσία», που δικαιολογούσε την ύπαρξή της. Αυτή η εκ των άνω εκπορευόμενη ισχύς μπορούσε να αποδίδεται τελικά και σε μια θεότητα (πρβλ. το θεϊκό δικαίωμα των βασιλέων και την Εντολή του Ουρανού).

## Παραπομπές



Ρομαντικος
Αντρέι Ριάμπουσκιν

Ο **Αντρέι Πέτροβιτς Ριάμπουσκιν** (ρωσ. Андре́й Петро́вич Ря́бушкин, 17 Οκτωβρίου 1861 – 27 Απριλίου 1904) ήταν Ρώσος ζωγράφος. Τα σημαντικότερα έργα του αντλούν τη θεματική τους από τη ζωή των απλών Ρώσων του 17ου αιώνα.

Γεννήθηκε στο χωριό Στανίτσναγια Σλομπόντα. Τόσο ο πατέρας του όσο και ο αδελφός του ήταν αγιογράφοι και ο Αντρέι άρχισε να τους βοηθεί από την παιδική ηλικία του. Ορφάνεψε σε ηλικία 14 ετών, αλλά ένας σπουδαστής στη Moscow School of Painting, Sculpture and Architecture ονόματι Α.Χ. Πρεομπραζένσκι, ο οποίος παραθέριζε στο χωριό, είδε ζωγραφιές του νεαρού και εντυπωσιάσθηκε, οπότε τον βοήθησε να εγγραφεί στη Σχολή του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Μέγα Τζαμί του Χουσεΐν

Το **Μέγα Τζαμί του Χουσεΐν** (αραβ. المسجد الحسيني الكبير) είναι τζαμί στο Αμμάν της Ιορδανίας. Αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα τζαμιά της πόλης και είναι ένα από τα κύρια τοπόσημα της περιοχής του κέντρου του Αμμάν.

Αρχικά ανεγέρθηκε ως Ομαριδικό Τζαμί κατά τη διάρκεια του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών τον 7ο αιώνα μ.Χ., στη θέση παλαιότερης Βυζαντινής βασιλικής. Ο Άραβας γεωγράφος Αλ-Μακντίσι ανέφερε τον 10ο αιώνα ότι το τζαμί βρισκόταν κοντά σε αγορές. Μετά την επανεγκατάσταση του πληθυσμού στο Αμμάν από Τσερκέζους, τη δεκαετία του 1880, η αίθουσα προσευχής καθαρίστηκε και η στέγη ανακατασκευάστηκε.
Το αρχικό τζαμί κατεδαφίστηκε το 1924 με εντολή του Αμπντουλάχ Α΄, και ανακατασκευάστηκε με νέο όνομα προς τιμήν του πατέρα του, Σερίφη Χουσεΐν μπιν Άλι. Το Μεγάλο Τζαμί Αλ-Χουσεΐνι ήταν από τα πρώτα νέα κτίρια που κατασκευάστηκαν μετά την ίδρυση του Εμιράτου της Υπεριορδανίας το 1921, μαζί με το Ανάκτορο Ραγκαντάν και μια μικρή φυλακή.
Σήμερα το τζαμί παραμένει ένα από τα βασικά τοπόσημα του κέντρου του Αμμάν, διαθέτει μικρή πλατεία μπροστά του και βρίσκεται κοντά σε πολλές αγορές. Από την ανακατασκευή του το 1924, έχει υποστεί τέσσερις ανακαινίσεις. Εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, λειτουργεί και ως σημείο συγκέντρωσης για πολιτικές διαδηλώσεις στην πόλη.

## Ιστορία
[thumb|right|Άποψη της κοιλάδας του [Αμμάν το 1868 (σημερινό κέντρο του Αμμάν), με το Ομαριδικό Τζαμί στα δεξιά και το ρωμαϊκό Νυμφαίο και το ρέμα Σεΐλ Αμμάν στα αριστερά]]
thumb|right|Η βόρεια πλευρά του Ομαριδικού Τζαμιού το 1867, με τις πύλες σε ομεϋαδικό ύφος· το τμήμα αυτό κατεδαφίστηκε το 1924 thumb|right|Σκηνή στην πλατεία μπροστά από το Μεγάλο Τζαμί Αλ-Χουσεΐνι, δεκαετία 1950 thumb|right|Πιστοί αναπαύονται εντός του τζαμιού, 2013

Μεγαλο Χουσειν
Κατηγορία:Αμμάν
Παγκόσμια Ομοσπονδία Εργοθεραπευτών (WFOT)

Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Εργοθεραπευτών (αγγλικά: World Federation of Occupational Therapists, συντ.: WFOT) είναι μια διεθνής φωνή του επαγγέλματος και ένα δίκτυο μελών-Εργοθεραπευτών από όλον τον κόσμο. Η WFOT υποστηρίζει τη διεθνή πρακτική της Εργοθεραπείας μέσω συνεργασίας μεταξύ χωρών. Σήμερα περιλαμβάνει περισσότερες από 100 οργανισμούς των χωρών-μελών, 550.000 επαγγελματίες Εργοθεραπείας και 900 εγκεκριμένα εκπαιδευτικά προγράμματα. 

Η WFOT συνεργάζεται στενά με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) από το 1959, συνεισφέροντας σε προγράμματα που στοχεύουν στην βελτίωση της παγκόσμιας υγείας. Η WFOT υποστηρίζει το όραμα για υγιείς ανθρώπους, σε ευθυγράμμιση με τους 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίοι επικεντρώνονται στον "τερματισμό της φτώχειας, την καταπολέμηση της ανισότητας και της αδικίας, την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και την προώθηση της υγείας". Η Εργοθεραπεία είναι ένας σημαντικός παράγοντας στην παροχή δυνατότητας σε άτομα και κοινότητες να εμπλακούν σε "επιλεγμένα και απαραίτητα έργα" και στην "δημιουργία πιο ουσιαστικών ζωών". Με κάλεσμα της WFOT γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Εργοθεραπείας στις 27 Οκτωβρίου κάθε χρόνου με στόχο να αυξηθεί η ορατότητα και η ευαισθητοποίηση σχετικά με το επάγγελμα, προωθώντας το έργο ανάπτυξης της Εργοθεραπείας σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Η Εργοθεραπεία εφαρμόζεται σε όλον τον κόσμο και μπορεί να  φαρμοστείστην πράξη σε πολλούς διαφορετικούς πολιτισμούς και περιβάλλοντα. Η δομή του "έργου" είναι κοινή σε όλο το επάγγελμα ανεξάρτητα από τη χώρα, τον πολιτισμό και το πλαίσιο. Το έργο και η ενεργή συμμετοχή στο έργο θεωρούνται πλέον ανθρώπινο δικαίωμα και υποστηρίζονται ως ισχυρή επιρροή στην υγεία και την ευημερία.

Καθώς το επάγγελμα αναπτύσσεται, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που ταξιδεύουν σε διάφορες χώρες για να εργαστούν ως Εργοθεραπευτές προς ανεύρεση καλύτερης εργασίας ή ευκαιριών. Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε Εργοθεραπευτής υποχρεούται να προσαρμοστεί σε έναν νέο πολιτισμό, ξένο στον δικό του. Η κατανόηση των πολιτισμών και των κοινοτήτων τους είναι κρίσιμη για την ηθική της Εργοθεραπείας. Η αποτελεσματική πρακτική Εργοθεραπείας περιλαμβάνει την αναγνώριση των αξιών και των κοινωνικών προοπτικών κάθε εξυπηρετούμενου και των οικογενειών τους. Η αξιοποίηση της κουλτούρας και η κατανόηση του τι είναι σημαντικό για τον εξυπηρετούμενο είναι πραγματικά ένας από τους πιο γρήγορους δρόμους προς την ανεξαρτησία. 

## Δείτε επίσης

* Εργοθεραπεία
* Εργοθεραπεία στην Ελλάδα
* Πανελλήνιος Σύλλογος Εργοθεραπευτών

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οργανισμοί Εργοθεραπείας
Κατηγορία:Εργοθεραπεία
Ελένη Κωτσιά

Η **Ελένη Κωτσιά** (1961) είναι Έλληνίδα ζωγράφος και φωτόγραφος, που κατάγεται από το χωριό Σταγιάδες του Δήμου Μετεώρων. Ζει στην Νέα Σμύρνη. 

## Βιογραφικό
Η **Ελένη Κωτσιά** γεννήθηκε το 1961 στο χωριό Σταγιάδες Τρικάλων και πέρασε τα παιδικά της χρόνια εκεί και στην Γερμανία. Από το 1979 έως το 1982 σπούδασε Ψυχολογία στην Αθήνα. Εργάστηκε δύο χρόνια ως ψυχολόγος και από το 1985 και μετά εργαζόταν ως αναλύτρια δεδομένων. Άρχησε να ασχολείται με την ζωγραφική και με την φωτογραφία το 2000 μετά από ένα τραγικό συμβάν και παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής των ζωγράφων Παναγιώτη Μπελντέκου και Κώστα Παππά. Ζει και εργάζεται στην Νέα Σμύρνη.

### Εκθέσεις
Το 2004 έκανε την πρώτη της έκθεση την οποία ακολούθησαν πολλές άλλες εκθέσεις, και ατομικές και ομαδικές, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, π.χ. ομαδικές εκθέσεις στο Σταθμό Συντάγματος και στο Chili Art Gallery (Θησείο). Αξίζουν να σημειωθούν επίσης οι εκθέσεις της στο Γαλαξίας (Νέα Σμύρνη) και στον Μύλο Ματσόπουλου (Τρίκαλα), και οι δύο το 2004, στο σχολείο της Νάουσας Πάρου (2005), στο σινεμά Μικρόκοσμος (2007, 2008, 2009 και 2010), στο Γαλαξίας Νέας Σμύρνης (2011) και στο γκαλερί Ηώς (2016). Εκτός τούτων έκανε επίσης τρία βίντεο με κοινωνικό περιεχόμενο, τα οποία έχουν προβληθεί σε φεστιβάλ.

### Έργο
Ασχολείται με τη ζωγραφική και με την φωτογραφία. Η ζωγραφική της είναι ως επί το πλείστον ανθρωποκεντρική και αφορά πρόσωπα του τώρα, που μπορεί να είναι πολύ συμπαθητικά η αντιπαθητικά για τον καλλιτέχνη. Ζωγραφίζει με πολλά διαφορετικά υλικά σε καμβάδες, ξύλα, χαρτιά και τοίχους. Άλλο χαρακτηριστικό του έργου της είναι ο μεγάλος αριθμός πίνακων που διαθέτει. Πάθος της είναι το ανθρώπινο μυαλό και το πώς πλάθεται. Ζωγραφιές της έχουν συνοδεύσει μια ποιητική συλλογή του Χρήστου Πυθαρά καθώς και εξώφυλλα μερικών βιβλίων που μεταφράστηκαν από τον ποιητή Ράμι Σαάρι στα εβραϊκά, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται κεντρικά έργα της Ελληνίδας συγγραφέα Ρέα Γαλανάκη, της Αργεντινής ποιήτριας Λουίσα Φοθτοράνσκι και της Καταλανής συγγραφέα Μερσέ Ροδορέδα.

Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Ζόρκα Βελιμίροβιτς

Η **Ζόρκα «Ζόρα» Βελιμίροβιτς** (σερβικά κυριλλικά: Зорка Велимировић, 1878 - 1941) αναγνωρίζεται ως η πρώτη Σέρβα μεταφράστρια, η οποία εργάστηκε για τη μετάφραση διαφόρων έργων ρωσόφωνων συγγραφέων στη σερβική γλώσσα. Ήταν επίσης η πρώτη μεταφράστρια, η οποία μετέφρασε ένα θεατρικό έργο από τη ρωσική στη σερβική γλώσσα.

## Βιογραφία
Η Ζόρκα Βελιμίροβιτς γεννήθηκε το 1878 στο Τσίτλουκ της Σερβίας (αποτελεί νυν έδαφος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης) κατά την περίοδο που το συγκεκριμένο τμήμα βρισκόταν ακόμα υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας της, ο οποίος ήταν Σέρβος ορθόδοξος ιερέας στην ενορία του Πίροτ, αποτελούσε ένας από τους συνιδρυτές του *Srpska kniževna zadruga* (Σερβικός Λογοτεχνικός Συνεταιρισμός) και έγραψε πολλά βιβλία και άρθρα στον τομέα της εθνογραφίας. Η μητέρα της, η Γελένα, ήταν μια νοικοκυρά με έντεκα παιδιά (ένα από αυτά πέθανε νωρίς), συμπεριλαμβανομένης της Ζόρκα, η οποία ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη στη σειρά. 

Όλα τα παιδιά της οικογένειας μεγάλωσαν στην πόλη και πήγαν στο Γυμνάσιο του Πίροτ, όπως και η Ζόρκα, η οποία μετά συνέχισε την εκπαίδευσή της σε ένα Παιδαγωγικό Κολέγιο. Εργάστηκε στο Πίροτ για σύντομο χρονικό διάστημα ως διευθύντρια σχολείου. Μια από τις αδερφές της ήταν η επίσης διάσημη γλύπτρια Βουκοσάβα Βελιμίροβιτς.

## Σταδιοδρομία
Η Βελιμίροβιτς ξεκίνησε την πρώτη της μετάφραση όταν ήταν ακόμα στο σχολείο δουλεύοντας πάνω στο έργο *[[Άννα Καρένινα]]* του Λέοντος Τολστόι. Συνέχισε να μελετά τη ρωσική λογοτεχνία, κάτι που της έδωσε τη δυνατότητα να εργαστεί πάνω στο εκτενές της σύνολο, με μεταφράσεις συγγραφέων όπως ο Μαξίμ Γκόρκι, ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, ο Ιβάν Τουργκένιεφ και ο Άντον Τσέχωφ, μεταξύ άλλων. 

Αναγνωρίζεται ως η πρώτη Σέρβα, η οποία εργάστηκε ως μεταφράστρια. Η μετάφρασή της στο έργο *[[Ο θείος Βάνιας|Ο Θείος Βάνιας]]* του Άντον Τσέχωφ είναι η παλαιότερη καταγεγραμμένη μετάφραση θεατρικού έργου από τη ρωσική στη σερβική γλώσσα. Σύμφωνα με τον Ζόραν Μπόζοβιτς, οι μεταφράσεις της επαινούνται για τη «μεγάλη ακρίβειά τους».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σέρβοι μεταφραστές
Βουκοσάβα Βελιμίροβιτς

Η **Βουκοσάβα «Βούκα» Βελιμίροβιτς** (σερβικά κυριλλικά: Вукосава Велимировић, 30 Ιουνίου 1888 – 12 Δεκεμβρίου 1965) ήταν η πρώτη σύγχρονη Σέρβα γλύπτρια, παιδική συγγραφέας, εικονογράφος, κριτικός τέχνης και μεταφράστρια. Ήταν από τους πιο αξιόλογους γλύπτες του 20ού αιώνα και κέρδισε διεθνή αναγνώριση μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων. 

Αδερφή της ήταν η Σέρβα μεταφράστρια, Ζόρκα Βελιμίροβιτς.

## Βιογραφία
Στην πρώιμη νεότητά της, η Βουκοσάβα Βελιμίροβιτς έγραφε τραγούδια, παραμύθια, σχεδίαζε παιδικά σκίτσα, κάτι που έκανε σαφές εκείνη την εποχή ότι η ζωή της θα σημαδευόταν από την τέχνη.

Μεγάλωσε σε μια πνευματική και πατριαρχική οικογένεια και είχε δύο μεγαλύτερα αδέρφια, που σπούδασαν στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη. Τα άλλα μέλη της οικογένειας λάμβαναν επιστολές για κάθε είδους γεγονότα και καινοτομίες στον κόσμο των επιστημών και των τεχνών που τους ενδιέφεραν.

Το 1911, όλη η οικογένεια μετακόμισε στο Βελιγράδι, όπου μετατέθηκε ο πατέρας της Βουκοσάβα, Μίλος. Αμέσως μετά την άφιξή της στη σερβική πρωτεύουσα, η Βουκοσάβα γράφτηκε στη Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνίας και εκεί ξεκίνησε την καλλιτεχνική της ζωή. Λέγεται ότι η γενιά συμφοιτητριών της Βουκοσάβα ήταν μια από τις πιο ταλαντούχες, όπως η Ζόρα Πέτροβιτς, η Γελισαβέτα Πέτροβιτς, η Νάντα Τζουκάνοβιτς, η Όλγα Γκολέμοβιτς, η Ντάρα Μίτσιτς, η Γελένα Ραντάκοβιτς και πολλοί άλλοι σπουδαίοι καλλιτέχνες που φοίτησαν στην ίδια σχολή.

Η πατριαρχική κοινωνία του Βελιγραδίου άλλαζε στις αρχές του αιώνα παρέχοντας ένα παράθυρο ευκαιρίας για τη «δημιουργική δύναμη των γυναικών», της οποίας η άνοδος αναγνωρίστηκε από τη φιλόσοφο Ξένια Ατανασίγεβιτς στο δοκίμιό της το 1924. Την εποχή εκείνη, η Βουκοσάβα Βελιμίροβιτς, μια γυναίκα γλύπτρια προσέλκυε μεγάλη προσοχή του κοινού. Σπούδασε στο Βελιγράδι, τη Ρώμη και το Παρίσι, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της μεταξύ 1918 και 1940 παρέα με μερικές σπουδαίες γλύπτριες, συμπεριλαμβανομένης της Καμίλ Κλοντέλ. Ήταν μια γλύπτρια γνωστή για τα ενεργητικά, μικρά χάλκινα γλυπτά της, που απεικονίζουν φτωχά ορφανά του πολέμου. Ως καλλιτέχνις, είχε ισχυρές πεποιθήσεις και ένιωθε την ανάγκη οι καλλιτέχνες να δημιουργήσουν πολιτικά και κοινωνικά συνειδητά έργα τέχνης, που αντανακλούσαν τα τρέχοντα γεγονότα και ζητήματα. Πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής της μαχόμενη για ίσα δικαιώματα για τις Σέρβες γυναίκες και μια ευρεία ώθηση για ισότητα.

Γύρω στο 1924, τα πιο διάσημα κομμάτια της, πέντε διακοσμητικά γλυπτά, προκάλεσαν αίσθηση, όταν εκτέθηκαν μόνιμα στην πρόσοψη της τράπεζας Vračar Holding Bank στην οδό Κρούνσκα 1. Η γλυπτική της πρόσοψης θεωρούνταν ανδρική εφαρμοσμένη τέχνη, αν και με τις δημιουργίες της Βελιμίροβιτς αυτή η ιδέα έπρεπε να σταματήσει μια για πάντα. Η Βελιμίροβιτς είχε επίσης μια επιτυχημένη σταδιοδρομία ως δημιουργός πορτρέτων για την ανώτερη ευρωπαϊκή τάξη.

Ήταν παντρεμένη με τον κόμη Λισιέν ντε λα Μαρτινιέρ, με τον οποίο χώρισαν μετά από τρία χρόνια γάμου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Σέρβοι γλύπτες
Κατηγορία:Σέρβοι μεταφραστές
Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Νέο Κοιμητήριο Βελιγραδίου
Φεστιβάλ Μπύρας Βελιγραδίου

**Το Φεστιβάλ Μπύρας του Βελιγραδίου** (στα σερβικά κυριλλικά: Београдски фестивал пива και στα λατινικά Beogradski festival piva) είναι μια γιορτή μπύρας που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στο Βελιγράδι, την πρωτεύουσα της Σερβίας. Διεξάγεται στο τέλος του Αυγούστου. Επικεντρωμένο γύρω από τη μπύρα, το φεστιβάλ, που δημιουργήθηκε το 2003, διοργανώνει γευσιγνωσίες, διαγωνισμούς ποτού, αλλά και συναυλίες και πυροτεχνήματα. Προσφέρει την ευκαιρία να δοκιμάσει κανείς σερβικές μπύρες, αλλά και διεθνείς μάρκες μπύρας.

## Έκδοση 2006
Το 2006, το φεστιβάλ προσέλκυσε 550.000 επισκέπτες. Περίπου μισό εκατομμύριο λίτρα μπύρας καταναλώθηκαν σε 35 περίπτερα σε διάφορα σημεία της πόλης. Στο φεστιβάλ συμμετείχαν 30 διαφορετικές μάρκες μπύρας. 

## Έκδοση 2007
Το 2007 το Φεστιβάλ Μπύρας του Βελιγραδίου διεξήχθη από τις 15 έως τις 19 Αυγούστου.  

## Έκδοση 2008
δεξιά|μικρογραφία| Φεστιβάλ μπύρας 2008
Για την έκτη έκδοσή του, το Φεστιβάλ Μπύρας του Βελιγραδίου το 2008 πραγματοποιήθηκε από τις 20 έως τις 24 Αυγούστου. Διοργανώθηκε από το «Πολιτιστικό Κέντρο Βελιγραδίου» και το «Πολιτιστικό Δίκτυο Βελιγραδίου» (BKM), έναν οργανισμό που ειδικεύεται στην παραγωγή και υλοποίηση πολιτιστικών έργων. Στην εκδήλωση συμμετείχαν πολλές ζυθοποιίες και μάρκες μπύρας, τόσο τοπικές όσο και διεθνείς. Ανάμεσα στις διεθνείς μάρκες ήταν οι Tuborg, Holsten, Carlsberg, Amstel, Heineken, Guinness, Stella Artois, Budweiser και Löwenbräu. Επίσης, αρκετές σερβικές μάρκες μπύρας ήταν παρούσες, όπως η Jelen Pivo, μία από τις πιο γνωστές μάρκες της ζυθοποιίας Apatinska Pivara, η Lav Pivo και η Zaječarsko Pivo.

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, διοργανώθηκαν πολλές συναυλίες, με τη συμμετοχή Σέρβων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων όπως οι Dragoljub Đuričić i Bubnjari, Prljavi Inspektor Blaža i Kljunovi, Louis, Kanda Kodža i Nebojša, Generacija 5, Memento, Block Out, Galija, Thimble, Goribor, Darraphoxt, A. Šmajser, Vrelo και Van Gogh. Επιπλέον, αρκετοί άλλοι καλλιτέχνες από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Κροατία, τη Βόρεια Μακεδονία και τη Σλοβενία συμμετείχαν στην εκδήλωση.  .Ένας από τους χορηγούς ήταν και η Merdian.

## Δείτε επίσης
* Οκτόμπερφεστ

## Σημειώσεις και παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτισμός στο Βελιγράδι