Ντεμίν

Το **Ντεμίν** (γερμανικά: *Demmin*, ) είναι πόλη στην περιοχή Μεκλενμπούργκισε Ζέενπλατε, Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, στη βορειοανατολική Γερμανία. Ήταν η πρωτεύουσα της πρώην περιφέρειας Ντεμίν.

## Γεωγραφία
Το Ντεμίν βρίσκεται στην πεδιάδα της Δυτικής Πομερανίας, στη συμβολή των ποταμών Πέενε, Τολένζε και Τρέμπελ. Η λίμνη Κουμμέροβ και η λιμνοθάλασσα του Στσεστίν είναι προσβάσιμες με βάρκα μέσω του Πέενε. Η περιοχή των συμβολών των ποταμών Τολένζε και Τρέμπελ με τον Πέενε ονομάζεται Γη των Τριών Ρεμάτων (*Dreistromland*) για τουριστικούς σκοπούς και δανεισμένη από την αρχαία γη του Ζβάιστρομλαντ.

## Ιστορία

### Ονομα
Το όνομα μπορεί να προέρχεται από τον σλαβικό όρο *timänie* «βαλτώδης περιοχή». Μια άλλη πιθανή προέλευση του ονόματος *Ντεμίν* θα μπορούσε να προέρχεται από την παλαιοπολαβική λέξη *dym* (πληθυντικός: *dyminy*) που σημαίνει καπνός, που αναφέρεται στην εκκαθάριση γης μέσω καύσης για να καταστεί δυνατή η εγκατάσταση οικισμών. Το 1075, ο Αδάμ της Βρέμης ανέφερε μια μάχη για το κάστρο στο *Ντιμίνε*. Στην πορεία της ιστορίας, το όνομα άλλαξε και οι πηγές αναφέρονται σε *Dymine* και *Dimin,* εκλατινίστηκαν σε *Dyminium,* τελικά *Demmyn,* και από το 1320 η πόλη είναι γνωστή με την τρέχουσα γραφή της *Demmin*.

Μια δημοφιλής εξήγηση του ονόματος, αλλά χωρίς καμία ιστορική βάση, είναι η εξής: δύο πριγκίπισσες έχτισαν ένα κάστρο που ονομάζεται *Haus Demmin* και υποσχέθηκαν η μία στην άλλη (στην κάτω γερμανική γλώσσα που ομιλείται στο Ντεμίν) *Dat Hus is din und min* («Αυτό το σπίτι είναι δικό σου [*din*] και δικό μου [*min*]»). Έτσι λέγεται ότι εξελίχθηκε το όνομα του κάστρου και της πόλης.

### Προϊστορία
Ήδη από το 5500 - 4900 π.Χ., ο νεολιθικός πολιτισμός της γραμμικής κεραμικής εξαπλώθηκε από την Ανατολή και από τον ποταμό Όντερ στην περιοχή ανατολικά του Ντεμίν. Το μεγάλο ντολμέν κοντά στο Ούποστ κατατάσσεται ως το ανατολικότερο μεγάλο ντολμέν. Ως απόδειξη του πολιτισμού των χωνοειδούς κεραμικής, 119 κατασκευές από Μεγαλιθικά πετρώματα μαρτυρούν την ύπαρξη τους γύρω από την κομητεία Ντεμίν. Από αυτά, τα 56 διατηρούνται εν μέρει. Η μεταγενέστερη περίοδος χαρακτηρίζεται από 12 σωζόμενα ντολμέν στην περιοχή του τύμβου του Ντεμίν και λίθινες λεκάνες. Από το 1800 π.Χ. περίπου και μετά, ξεκίνησε ο εποικισμός της περιοχής από Γερμανικούς λαούς.

### Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία| Μέρος του αμυντικού τείχους του σλαβικού κάστρου έξω από το Χάους Ντεμμίν''.''
Σλαβικοί οικισμοί των Βελετιανών στα δάση που περιβάλλουν το Ντεμμίν μπορούν να ανιχνευθούν από τον 8ο αιώνα. Το 789, κατά τη διάρκεια των Σαξονικών πολέμων, ο Καρλομάγνος οδήγησε τα στρατεύματά του στον ποταμό Πέενε, εναντίον των Βελετιανών που ήταν σύμμαχοι των Σαξόνων. Ο Ντράγκοβιτ, βασιλιάς των Βελετιανών, του οποίου το κάστρο, *civitas Dragowiti*, λέγεται ότι πιθανότατα βρισκόταν στο Φόρβερκ (Ντεμίν), υποτάχθηκε στον Καρλομάγνο και ορκίστηκε πίστη. Η περιοχή ήταν ιδανική για οικισμό και ήταν σημαντική λόγω της θέσης της στη διασταύρωση ποταμών και εμπορικών δρόμων. Κατά τη διάρκεια της μάχης μεταξύ των Βελετιανών και των Φράγκων, ένα συνοριακό κάστρο ανεγέρθηκε από τους Λουτίκους Κιρκιπάνιους στις αρχές του 10ου αιώνα. Αυτό το κάστρο αργότερα ονομάστηκε «Haus Demmin». Έλεγχε τα ανατολικά μέρη της Κιρκιπανίας, μια περιοχή που εκτεινόταν μέχρι το Γκύστροβ στα δυτικά. Το κύριο κάστρο του ήταν το Τέτεροβ.

Το Ντεμίν ήταν οχυρό των Δυτικοσλάβων Κιρκιπάνων κατά τον Μεσαίωνα. Λόγω της στρατηγικής του σημασίας, οχυρά ανεγέρθηκαν (και συχνά δέχτηκαν επιθέσεις και καταστράφηκαν) στις τοποθεσίες *Vorwerk* και *Haus Demmin*, με το όνομα *Dimin* ή *Dymin*. Στις αρχές του 12ου αιώνα, ο Πολωνός μονάρχης Βολέσλαος Γ΄ ο Στραβόστομος, ο οποίος εγκαθίδρυσε την κυριαρχία του στην Πομερανία, ξεκίνησε τον εκχριστιανισμό, αναθέτοντας αυτό το έργο στον Όθωνα του Μπάμπεργκ, ο οποίος επισκέφθηκε το Ντυμίν το 1127. Οι κάτοικοι δέχθηκαν τον Χριστιανισμό, και ιδρύθηκε μια εκκλησία το 1140. Ένας σαξονικός στρατός πολιόρκησε ανεπιτυχώς τον οικισμό κατά τη διάρκεια της Βενδικής Σταυροφορίας του 1147. Το 1160, το Ντεμίν έγινε η πρωτεύουσα ενός μικρού ομώνυμου δουκάτου. Το 1164, καταλήφθηκε από τον Ερρίκο τον Λέοντα. Σύντομα ξανακτίστηκε και το 1177 απέκρουσε με επιτυχία μια άλλη πολιορκία από τον Ερρίκο τον Λέοντα. Το 1211 καταλήφθηκε από τον βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας, ο οποίος το διατήρησε μέχρι το 1227.  Το 1264, επανενώθηκε με το Δουκάτο της Πομερανίας.

Του παραχωρήθηκαν δημοτικά δικαιώματα τον 13ο αιώνα, τα οποία επιβεβαιώθηκαν από τους Δούκες Μπόγκισλαφ Δ΄, Μπάρνιμ Β΄ και Όθων Α΄ το 1292, μαζί με τα παλιά του προνόμια. Αποικίστηκε από Γερμανούς και Φλαμανδούς τον 13ο με 14ο αιώνα. Μετά τη διαίρεση του Δουκάτου της Πομερανίας το 1295, η πόλη πέρασε στους δούκες του Βόλγκαστ και το κάστρο στους δούκες του Στετίνου. Το 1326, ο Δούκας Όθων Α΄ χορήγησε σε όλους τους εμπόρους που έρχονταν στην πόλη απαλλαγή από τους τελωνειακούς δασμούς και τους φόρους της περιοχής. Το 1327 πολιορκήθηκε ανεπιτυχώς από το Μεκλεμβούργο κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Διαδοχής του Ρύγκεν. Από το 1478 το Ντέμιν ήταν μέρος του επανενωμένου Δουκάτου της Πομερανίας.

### Σύγχρονη Εποχή
μικρογραφία| Χάρτης του ''Haus Demin'' (κάτω μέρος του χάρτη), 1758
μικρογραφία| Εκκλησία Αγίου Βαρθολομαίου
Όπως οι περισσότερες περιοχές της Πομερανίας, εκτός από τις μεγαλύτερες παράκτιες πόλεις της Χανσεατικής Ένωσης, ο χαρακτήρας του Ντεμίν και των γύρω περιοχών παρέμεινε αγροτικός και κυριαρχούμενος από τη γεωργία μέχρι σήμερα, παρόλο που το Ντεμίν ήταν μέλος της Χανσεατικής Ένωσης λόγω των ποταμών (π.χ. του ποταμού Πέενε) που συνδέουν αυτήν την περιοχή με τις ακτές της Βαλτικής.

Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, το Ντεμί καταλήφθηκε από αυτοκρατορικές δυνάμεις από το 1627 έως το 1630, και στη συνέχεια από σουηδικές δυνάμεις. Από το 1648, το Ντεμίν ήταν μέρος της Σουηδικής Πομερανίας. Από το 1720, ήταν μέρος της Πρωσίας,  εντός της οποίας διοικητικά βρισκόταν στην επαρχία της Πομερανίας. Το 1807 καταλήφθηκε για λίγο από τη Γαλλία.  Στα τέλη του 19ου αιώνα οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με την υφαντική, τη βυρσοδεψία, την αλιεία και το εμπόριο.

Στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, το Ντέμιν ήταν προπύργιο των εθνικιστικών οργανώσεων DNVP και Στάλχελμ. Ακόμη και πριν από το 1933 υπήρχαν μποϊκοτάζ εβραϊκών επιχειρήσεων, τα οποία έδιωξαν τους περισσότερους Εβραίους και η συναγωγή πουλήθηκε τον Ιούνιο του 1938 σε μια εταιρεία επίπλων, γι' αυτό και σώζεται ως κτίριο μέχρι σήμερα. Στις τελευταίες ελεύθερες εθνικές εκλογές για το Ράιχσταγκ στις 5 Μαρτίου 1933, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε το 53,7% των ψήφων στο Ντεμίν. Στις 11 Νοεμβρίου 1938, χιλιάδες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία σε μια αντισημιτική διαδήλωση στο πλαίσιο της Νύχτας των Κρυστάλλων.

Γερμανικά στρατεύματα κατέστρεψαν τις γέφυρες πάνω από τον Πεένε κατά την υποχώρησή τους από το Ντεμίν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με αυτόν τον τρόπο, η προέλαση του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού επιβραδύνθηκε όταν έφτασε στο Ντεμίν στις 30 Απριλίου 1945. Κατά τη διάρκεια εκείνης της νύχτας και του επόμενου πρωινού, το Ντεμίν παραδόθηκε στον Κόκκινο Στρατό σε μεγάλο βαθμό χωρίς μάχη, όπως και άλλες πόλεις όπως το Γκράιφσβαλντ. Βιασμοί, λεηλασίες και εκτελέσεις που διαπράχθηκαν από στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού πυροδότησαν μαζική αυτοκτονία εκατοντάδων ανθρώπων και σχεδόν όλη η Παλιά Πόλη κάηκε από τον Κόκκινο Στρατό. Από το 1945 έως το 1952, το Ντεμίν ήταν μέρος του κρατιδίου του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας, από το 1952 έως το 1990 του κρατιδίου Νοϊμπράντενμπουργκ της Ανατολικής Γερμανίας και από το 1990 ξανά του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωτεύουσες πρώην εθνών
Κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Κατηγορία:Πόλεις του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας