London Calling

Το ***London Calling*** είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ το οποίο κυκλοφόρησε το αγγλικό rock συγκρότημα the Clash. Κυκλοφόρησε αρχικά ως διπλό άλμπουμ στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 14 Δεκεμβρίου 1979 από την CBS Records και στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιανουάριο του 1980 από την Epic Records.

Οι Clash ηχογράφησαν το άλμπουμ με τον παραγωγό Γκάι Στίβενς στα Ηχητικά Στούντιο Wessex στο Λονδίνο κατά την διάρκεια μιας περιόδου πέντε με έξι εβδομάδων ξεκινώντας από τον Αύγουστο του 1979, μετά από μια αλλαγή στη διοίκηση και μια περίοδο συγγραφικού μπλοκαρίσματος για τους τραγουδοποιούς Τζο Στράμερ και Μικ Τζόουνς. Γεφυρώνοντας έναν παραδοσιακό punk rock ήχο και μια αισθητική new wave, το *London Calling* αντανακλά το αυξανόμενο ενδιαφέρον του συγκροτήματος για στυλ πέρα από τις punk ρίζες του, όπως η reggae, η rockabilly, η ska, η R&amp;B της Νέας Ορλεάνης, η pop, η lounge jazz και η hard rock. Τα στιχουργικά θέματα περιλαμβάνουν τον κοινωνικό εκτοπισμό, την ανεργία, τις φυλετικές συγκρούσεις, την χρήση ναρκωτικών και τις ευθύνες της ενήλικης ζωής.

Το άλμπουμ σημείωσε επιτυχία φτάνοντας στις δέκα πρώτες θέσεις στα chart στο Ηνωμένο Βασίλειο και το πρώτο του single "London Calling" ήταν ένα από τα 20 κορυφαία single. Το άλμπουμ έχει πουλήσει πάνω από πέντε εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και έγινε πλατινένιο στις ΗΠΑ καθώς έφτασε τις ένα εκατομμύριο πωλήσεις. Επίσης, έλαβε ευρεία αναγνώριση από τους κριτικούς και έχει αναδρομικά ονομαστεί ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ όλων των εποχών.  Στη λίστα του *[[Rolling Stone]]* με τα 500 σπουδαιότερα άλμπουμ όλων των εποχών, το *London Calling* κατατάχθηκε στην 8η θέση στις εκδόσεις του 2003 και του 2012 και στην 16η στην έκδοση του 2020. Το 2010, ήταν ένα από τα δέκα κλασικά εξώφυλλα άλμπουμ από Βρετανούς καλλιτέχνες που τιμήθηκαν σε ένα γραμματόσημο του Ηνωμένου Βασιλείου που εκδόθηκε από τα Royal Mail.  

## Παρασκήνιο
Στο δεύτερο άλμπουμ τους *[[Give 'Em Enough Rope]]* (1978), οι Clash είχαν αρχίσει να απομακρύνονται από τον punk rock ήχο.  Κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1979, επέλεξαν συγκροτήματα για να τους υποστηρίξουν όπως οι καλλιτέχνες rhythm and blues Μπο Ντίντλεϊ, Sam & Dave, Λι Ντόρσεϊ και Screamin' Jay Hawkins, καθώς και ο καλλιτέχνης της νεοπαραδοσιακής country Τζο Έλι και το punk rockabilly συγκρότημα the Cramps. Ο αυξανόμενος θαυμασμός των Clash με τη rock and roll ενέπνευσε την κατεύθυνσή τους για το *London Calling*. 

Μετά την ηχογράφηση του *Give 'Em Enough Rope*, οι Clash χώρισαν από τον μάνατζέρ τους Μπερνάρντ Ρόουντς. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να εγκαταλείψουν το στούντιο προβών τους στο Κάμντεν Τάουν. Ο μάνατζερ της περιοδείας Τζόνι Γκριν και ο ειδικός μουσικής τεχνολογίας των ντραμς Μπέικερ βρήκαν ένα νέο μέρος για πρόβες, τα Στούντιο Vanilla, στο πίσω μέρος ενός γκαράζ στο Πίμλικο.

Οι Clash έφτασαν στα στούντιο τον Μάιο του 1979 χωρίς να έχουν ετοιμάσει νέα τραγούδια για το τρίτο άλμπουμ τους. Οι κύριοι τραγουδοποιοί Μικ Τζόουνς και Τζο Στράμερ είχαν περάσει μια περίοδο συγγραφικού μπλοκαρίσματος και δεν είχαν γράψει νέο τραγούδι για πάνω από ένα χρόνο. Το EP τους, το οποίο είχε κυκλοφορήσει πρόσφατα, *[[The Cost of Living (EP)|Cost of Living]]* περιείχε μια διασκευή και τρία άλλα τραγούδια που είχαν γραφτεί όλα πάνω από ένα χρόνο νωρίτερα.

## Πρόβες και οι ''The Vanilla Tapes''
Οι πρόβες πραγματοποιήθηκαν στα Στούντιο Vanilla στα μέσα του 1979. Οι Clash άρχισαν να παίζουν διασκευές από μουσικά είδη όπως rockabilly, rock and roll, rhythm and blues και reggae. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες πρόβες, το συγκρότημα κράτησε αυτές ιδιωτικές και δεν επέτρεψε σε άτομα κολλιτσίδες να παρευρεθούν. Αυτή η απομόνωση επέτρεψε στο συγκρότημα να ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του χωρίς να ανησυχεί για την αντίδραση των ξένων, οι οποίοι ήταν εξοικειωμένοι με το punk rock στυλ του συγκροτήματος.

Το συγκρότημα ανέπτυξε μια «εξαιρετικά πειθαρχημένη» ημερήσια ρουτίνα προβών που λάμβαναν χώρα το απόγευμα, που διέκοπτε ένας κοινωνικός αγώνας ποδοσφαίρου αργά το απόγευμα, ο οποίος δημιούργησε έναν φιλικό δεσμό μεταξύ των μελών του συγκροτήματος. Το ποδόσφαιρο ακολουθούνταν από ποτά σε μια τοπική παμπ και μια δεύτερη πρόβα το βράδυ. 

Το συγκρότημα σταδιακά ανέκτησε την αυτοπεποίθησή του, με τα στυλ των πρώτων διασκευών της ηχογράφησης να θέτουν το παράδειγμα για το ποικιλόμορφο υλικό το οποίο θα γραφόταν για το *London Calling*. Το συγκρότημα ενθαρρύνθηκε επίσης από την αυξανόμενη αναγνώριση των δεξιοτήτων του ντράμερ Τόπερ Χέντον, οι οποίες συνειδητοποίησαν πως θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να ερμηνεύσουν μουσική σε ένα ευρύ φάσμα ειδών και στυλ πέρα από το punk rock.

Κατά τη διάρκεια αυτών των προβών στις αρχές του καλοκαιριού του 1979, μια σειρά από demos με την ονομασία *The Vanilla Tapes* (η οποία προέρχεται από το όνομα του στούντιο προβών) ηχογραφήθηκε σε μια τετράφωνη συσκευή εγγραφής TEAC. Αυτές οι κασέτες περιέχουν πρώιμες εκδόσεις από τα 15 των 19 τραγουδιών τα οποία εμφανίστηκαν στο *London Calling*, μερικές φορές σε πολύ στοιχειώδεις μορφές (αρκετά δεν έχουν τους στίχους, τη μουσική δομή ή τους τίτλους των τελικών τους εκδόσεων - το ορχηστρικό κομμάτι με τίτλο *Paul's Tune* θα ηχογραφηθεί τελικά για το *London Calling* με τον τίτλο *[[The Guns of Brixton]]*, ενώ το ορχηστρικό κομμάτι με τίτλο *Up-Toon* θα κυκλοφορήσει τελικά με το όνομα *The Right Profile*, για παράδειγμα).  Περιλαμβάνουν επίσης διασκευές οι οποίες δεν συμπεριλήφθηκαν στο τελικό άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένου του *Where You Gonna Go (Soweto)* του Σόνι Οκοσούν και μιας reggae έκδοσης του *[[The Man in Me]]* του Μπομπ Ντίλαν (πιθανώς επηρεασμένης από την έκδοση του 1976 του reggae συγκροτήματος Matumbi), καθώς και τραγούδια των Clash που δεν κυκλοφόρησαν επίσημα ποτέ, όπως το *Heart and Mind* (το οποίο περιγράφεται από τον ροκ δημοσιογράφο Πατ Γκίλμπερτ ως «ροκ»), και το *Lonesome Me* το οποίο έγινε με επιρροές country. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε αυτές τις κασέτες δεν περιλαμβάνονται τα κομμάτια του *London Calling*, *Spanish Bombs*, *Wrong 'Em Boyo*, *The Card Cheat* ή *Train in Vain*, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτά τα κομμάτια γράφτηκαν (ή, στην περίπτωση του *Wrong 'Em Boyo*, επιλέχθηκαν) αργότερα, πιθανώς κατά τη διάρκεια των πραγματικών ηχογραφήσεων του άλμπουμ.  Αυτές οι κασέτες, οι οποίες πιστεύεται ότι χάθηκαν το 1979 (ο ειδικός μουσικής τεχνολογίας Τζόνι Γκριν ισχυρίστηκε στην αυτοβιογραφία του *A Riot Of Our Own* του 1999 ότι τις είχε χάσει στο μετρό του Λονδίνου πριν από την ηχογράφηση του άλμπουμ), ανακαλύφθηκαν ξανά από τον Μικ Τζόουνς ενώ μετακόμιζε το 2004 και 21 επιμελήθηκαν για κυκλοφορία στην έκδοση *25th Anniversary Legacy Edition of London Calling*.

## Συγγραφή και ηχογράφηση

Οι Clash έγραψαν και ηχογράφησαν demos στα Στούντιο Vanilla, με τον Μικ Τζόουνς να συνθέτει και να ενορχηστρώνει μεγάλο μέρος της μουσικής και τον Τζο Στράμερ να γράφει τους περισσότερους στίχους.   Ο Στράμερ έγραψε το "Lost in the Supermarket" αφού φαντάστηκε την παιδική ηλικία του Τζόουνς να μεγαλώνει σε ένα υπόγειο με τη μητέρα και τη γιαγιά του.  Το "The Guns of Brixton" ήταν η πρώτη από τις συνθέσεις του μπασίστα Πολ Σίμονον που ηχογράφησε το συγκρότημα για ένα άλμπουμ και η πρώτη που τον είχε να κάνει τα πρώτα φωνητικά. Ο Σίμονον αρχικά ήταν επιφυλακτικός για τους στίχους του, οι οποίοι συζητούν την παρανοϊκή άποψη ενός ατόμου για τη ζωή, αλλά ενθαρρύνθηκε από τον Στράμερ να συνεχίσει να εργάζεται πάνω σε αυτούς. 

Τον Αύγουστο του 1979, το συγκρότημα μπήκε στα Στούντιο Wessex για να ξεκινήσει την ηχογράφηση *του London Calling*. Οι Clash ζήτησαν από τον Γκάι Στίβενς να κάνει την παραγωγή του άλμπουμ, προς μεγάλη απογοήτευση της CBS Records.  Ο Στίβενς είχε προβλήματα με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά και οι μέθοδοι παραγωγής του ήταν αντισυμβατικές.  Κατά τη διάρκεια μιας ηχογράφησης, κούνησε μια σκάλα και ανέτρεψε καρέκλες - θεωρητικά για να δημιουργήσει μια rock & roll ατμόσφαιρα.  Κατά τη διάρκεια μιας άλλης ηχογράφησης, ο Στίβενς έχυσε ένα μπουκάλι κρασί πάνω σε ένα πιάνο στο οποίο έπαιζε ο Στράμερ είτε για να το κάνει να ακούγεται καλύτερα είτε απλώς για να τον κάνει να σταματήσει.  Οι Clash, ειδικά ο Σίμονον, τα πήγαιναν καλά με τον Στίβενς και βρήκαν τη δουλειά του πολύ χρήσιμη και παραγωγική τόσο σε σχέση με το παίξιμο του Σίμονον όσο και για την ηχογράφηση τους ως συγκρότημα. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε κατά την διάρκεια μιας περιόδου πέντε έως έξι εβδομάδων οι οποίες περιελάμβαναν μέρες που δούλευαν 18 ώρες,  με πολλά τραγούδια να ηχογραφούνται σε μία ή δύο ηχογραφήσεις. 

Το πρώτο κομμάτι που ηχογραφήθηκε για το *London Calling* ήταν το "Brand New Cadillac", που οι Clash είχαν χρησιμοποιήσει αρχικά ως τραγούδι προθέρμανσης πριν ξεκινήσουν να ηχογραφούν.   Το "Clampdown" ξεκίνησε ως ένα ορχηστρικό κομμάτι με τίτλο "Working and Waiting".  Ενώ δούλευαν στο "The Card Cheat", το συγκρότημα ηχογράφησε κάθε μέρος δύο φορές για να δημιουργήσει έναν «ήχο όσο το δυνατόν μεγαλύτερο». 

## Μουσικό στυλ
Το *London Calling* θεωρείται από τον μουσικοκριτικό Μαρκ Κίντελ ως το πρώτο διπλό άλμπουμ post-punk, καθώς παρουσιάζει ένα ευρύτερο φάσμα μουσικών στυλ από τους προηγούμενους δίσκους των Clash.  Ο Στίβεν Τόμας Έρλεβιν είπε ότι το άλμπουμ ενσωμάτωσε την «αισθητική του punk στη μυθολογία της rock & roll και την αμερικανική folk μουσική», ενσωματώνοντας παράλληλα ένα ευρύτερο φάσμα στυλ όπως punk, reggae, rockabilly, ska, R&amp;amp;B της Νέας Ορλεάνης, pop, lounge jazz και hard rock. Το "Brand New Cadillac", το δεύτερο κομμάτι του άλμπουμ, γράφτηκε και ηχογραφήθηκε αρχικά από τον Βινς Τέιλορ και αναφέρθηκε από τους Clash ως «ένας από τους πρώτους βρετανικούς δίσκους rock & roll».   Το πέμπτο τραγούδι, "Rudie Can't Fail", περιλαμβάνει ένα τμήμα κόρνου και συνδυάζει στοιχεία pop, soul και reggae μουσικής. 

Η υιοθέτηση συγκεκριμένων μουσικών παραδόσεων από τους Clash για το *London Calling* παρέκκλινε από αυτό το οποίο ο Γκρεγκ Κοτ θεωρούσε ως εικονοκλαστικές ευαισθησίες του punk.  Μιλώντας για το άλμπουμ, ο Τζακ Σάρτζεντ σχολίασε ότι «το αν οι Clash εγκατέλειψαν εντελώς τις punk ρίζες τους ή έσπρωξαν τον μουσικό εκλεκτικισμό και την ποικιλομορφία του punk σε νέο έδαφος παραμένει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα».  Σύμφωνα με τον ιστορικό της rock, Τσαρλς Τ. Μπράουν, το άλμπουμ οδήγησε στη σύνδεση του συγκροτήματος με τη new wave μουσική,  ενώ ο ακαδημαϊκός μουσικής Τζέιμς E. Περόνε θεωρεί το άλμπουμ «new wave rock». 

## Θέματα
Τα τραγούδια του άλμπουμ έχουν σχέση γενικά με το Λονδίνο, με αφηγήσεις που περιλαμβάνουν φανταστικούς και βασισμένους στη πραγματική ζωή χαρακτήρες, όπως έναν εγκληματία του υποκόσμου ονόματι Τζίμι Τζαζ ("Jimmy Jazz") και έναν οπλισμένο επίδοξο Τζίμι Κλιφ ο οποίος ζει στο Μπρίξτον ("Guns of Brixton").  Κατά τον δημοσιογράφο του *[[PopMatters]]*, Σαλ Τσιόλφι, τα τραγούδια περιλαμβάνουν μια σειρά από αστικές αφηγήσεις και χαρακτήρες, αγγίζοντας θέματα όπως το σεξ, η κατάθλιψη και η κρίση ταυτότητας.  Το "Rudie Can't Fail" καταγράφει τη ζωή ενός νεαρού άνδρα που αγαπά τη διασκέδαση και επικρίνεται για την αδυναμία του να φέρεται ως υπεύθυνος ενήλικας.  Το "Clampdown" σχολιάζει τους ανθρώπους οι οποίοι εγκαταλείπουν τον ανοιχτόμυαλο ιδεαλισμό της νεότητας και παροτρύνει τους νέους να καταπολεμήσουν το status quo.  Το "The Guns of Brixton" εξερευνά την παρανοϊκή άποψη ενός ατόμου για τη ζωή,  ενώ στο "Death or Glory" εξετάζεται από τον Στράμερ η ζωή του εκ των υστέρων και αναγνωρίζει τις επιπλοκές και τις ευθύνες της ενηλικίωσης.  Το "Lover's Rock" υποστηρίζει το ασφαλές σεξ και τον προγραμματισμό. 

Ορισμένα τραγούδια έχουν πιο ευρέως δομημένες αφηγήσεις, συμπεριλαμβανομένων αναφορών στους «κακούς προέδρους» που εργάζονταν για την «καταστολή», τις παρατεταμένες επιπτώσεις του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου ("Spanish Bombs") και το πώς ο συνεχής καταναλωτισμός είχε οδηγήσει σε αναπόφευκτη πολιτική απάθεια ("Lost in the Supermarket").  Το "London Calling", το ομώνυμο και εναρκτήριο τραγούδι του άλμπουμ, επηρεάστηκε εν μέρει από το ατύχημα του Μαρτίου 1979 σε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα στο Three Mile Island στην Πενσυλβάνια. Συζητά επίσης τα προβλήματα της αυξανόμενης ανεργίας, των φυλετικών συγκρούσεων και της χρήσης ναρκωτικών στη Μεγάλη Βρετανία.  Σύμφωνα με τον μουσικό κριτικό Τομ Κάρσον, «ενώ το άλμπουμ αντλεί από το σύνολο του παρελθόντος του rock & roll για τον ήχο του, οι έννοιες και τα στιχουργικά θέματα αντλούνται από την ιστορία, την πολιτική και τους μύθους που σχετίζονται με το είδος». 

## Καλλιτεχνική επιμέλεια
[μικρογραφία|Το λογότυπο του άλμπουμ δημιουργήθηκε με βάση αυτό για το ''[Elvis Presley (άλμπουμ)|Elvis Presley*.]]
Το εξώφυλλο του άλμπουμ απεικονίζει τον [[Μπάσο|μπασίστα]] [[Πολ Σίμονον]] να χτυπάει το [[Μπάσο Fender Precision|Fender Precision Μπάσο]] του (που τώρα εκτίθεται στο [[Μουσείο του Λονδίνου]],  πρώην [[Rock and Roll Hall of Fame]] του Κλίβελαντ)  στη σκηνή του Palladium στη Νέα Υόρκη στις 20 Σεπτεμβρίου 1979.    Ο Σίμονον εξήγησε σε μια συνέντευξη του 2011 με την [[Fender (εταιρεία)|Fender]] ότι έσπασε το μπάσο από αγανάκτηση όταν έμαθε ότι οι πορτιέρηδες στη συναυλία δεν επέτρεπαν στο κοινό να σηκωθεί από τις θέσεις τους. «Δεν ξεσπούσα στο μπάσο, γιατί δεν υπάρχει τίποτα κακό με αυτό», είπε ο Σίμονον.  Η [[Πένι Σμιθ]], που φωτογράφισε το συγκρότημα για το άλμπουμ, αρχικά δεν ήθελε να χρησιμοποιηθεί η φωτογραφία. Θεώρησε ότι ήταν πολύ εκτός εστίασης, λόγω του ότι απομακρύνθηκε από τον Σίμονον καθώς εκείνος πλησίαζε στην άκρη της σκηνής, αλλά ο Στράμερ και ο [[γραφίστας]] [[Ρέι Λόουρι]] σκέφτηκαν ότι θα έκανε ένα καλό εξώφυλλο άλμπουμ.   Το 2002, η φωτογραφία της Σμιθ ονομάστηκε η καλύτερη φωτογραφία rock & roll όλων των εποχών από το περιοδικό *Q*, σχολιάζοντας ότι «αιχμαλωτίζει την απόλυτη rock & roll στιγμή - την πλήρη απώλεια ελέγχου». 
[[Αρχείο:Paul_Simonon_london_calling_Fender_Precision_Bass.JPG|δεξιά|μικρογραφία|Το Μπάσο Fender Precision που εμφανίζεται στο εξώφυλλο]]
Το εξώφυλλο σχεδιάστηκε από τον Λόουρι και ήταν ένας φόρος τιμής στο σχέδιο του [[Elvis Presley (άλμπουμ)|ομώνυμου πρώτου άλμπουμ]] του [[Έλβις Πρίσλεϊ]], με ροζ γράμματα στην αριστερή πλευρά και πράσινο κείμενο στο κάτω μέρος.   Το εξώφυλλο ονομάστηκε το ένατο καλύτερο εξώφυλλο άλμπουμ όλων των εποχών από το περιοδικό *Q* το 2001.  Το 1995, οι [[Big Audio Dynamite]] (ένα συγκρότημα με επικεφαλής τον πρώην μέλος των Clash, [[Μικ Τζόουνς (κιθαρίστας, The Clash)|Μικ Τζόουνς]]) χρησιμοποίησαν το ίδιο σχέδιο για το άλμπουμ τους *F-Punk*. Το εξώφυλλο του άλμπουμ για το *London Calling* ήταν ανάμεσα στα δέκα που επέλεξε η [[Royal Mail]] για μια σειρά [[Γραμματόσημο|γραμματοσήμων]] από «Κλασσικά Εξώφυλλα Άλμπουμ» τα οποία εκδόθηκαν τον Ιανουάριο του 2010.   Το εξώφυλλο αργότερα παρωδήθηκε για τη μουσική επένδυση του παιχνιδιού *Tony Hawk's American Wasteland*. 

== Κυκλοφορία και προώθηση ==
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο σε μορφή [[Δίσκος γραμμοφώνου|βινυλίου]] στις 14 Δεκεμβρίου 1979 και στις Ηνωμένες Πολιτείες σε βινύλιο και κασέτα 8 κομματιών δύο εβδομάδες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1980.  Ένα σχέδιο πτυσσόμενου ένθετου του δίσκου κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Ιαπωνία. Αν και το *London Calling* κυκλοφόρησε ως [[διπλό άλμπουμ]], πουλήθηκε στην τιμή που θα αγοράζονταν αν κυκλοφόρησε ως ένα άλμπουμ. Η δισκογραφική εταιρεία των Clash, CBS, αρχικά απέρριψε το αίτημα του συγκροτήματος για την κυκλοφορία του άλμπουμ ως διπλό. Ως αντάλλαγμα, η CBS έδωσε άδεια στο συγκρότημα να συμπεριλάβει ένα δωρεάν [[single 12 ιντσών]] το οποίο έπαιζε στις 33⅓ στροφές ανά λεπτό. Τελικά, ο προγραμματισμένος δίσκος των 12 ιντσών μετατράπηκε σε ένα δεύτερο [[Δίσκος βινυλίου|δίσκο LP]] εννέα κομματιών.  Το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, "[[Train in Vain]]", αρχικά εξαιρέθηκε από τη λίστα κομματιών που βρίσκονταν στο οπισθόφυλλο.  Προοριζόταν να δοθεί μέσω μιας προώθησης με το *NME*, αλλά προστέθηκε στο άλμπουμ την τελευταία στιγμή μετά την ακύρωση της συμφωνίας. 

Όταν κυκλοφόρησε, το *London Calling* πούλησε περίπου δύο εκατομμύρια αντίτυπα.  Το άλμπουμ έφτασε μέχρι το νούμερο ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο  και πιστοποιήθηκε χρυσό τον Δεκέμβριο του 1979.  Το άλμπουμ σημείωσε επιτυχία και εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου. Έφτασε μέχρι το νούμερο δύο στη Σουηδία  και μέχρι το νούμερο τέσσερα στη Νορβηγία.  Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το *London Calling* έφτασε στο νούμερο 27 στο [[Billboard 200|*Billboard* Pop Albums]] chart  και πιστοποιηθήκε πλατινένιο τον Φεβρουάριο του 1996.  Το άλμπουμ παρήγαγε δύο από τα πιο επιτυχημένα singles του συγκροτήματος. Το "[[London Calling (τραγούδι)|London Calling]]" προηγήθηκε της κυκλοφορίας του άλμπουμ καθώς κυκλοφόρησε στις 7 Δεκεμβρίου 1979. Έφτασε στο νούμερο 11 στο [[UK Singles Chart]].  Το μουσικό βίντεο του τραγουδιού, το οποίο σκηνοθετήθηκε από τον Λετς, παρουσίαζε το συγκρότημα να ερμηνεύει το τραγούδι σε μια βάρκα μέσα σε καταρρακτώδη βροχή με τον [[Τάμεσης|ποταμό Τάμεση]] πίσω τους.  Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το "[[Train in Vain]]", συνοδευόμενο από το "London Calling", κυκλοφόρησε ως single τον Φεβρουάριο του 1980. Έφτασε στο νούμερο 23 του [[Billboard Hot 100|*Billboard* Hot 100]] singles chart και το "London Calling"/"Train in Vain" έφτασε στο νούμερο 30 του *Billboard* Disco Top 100 chart. 

== Κριτική υποδοχή ==
Το *London Calling* έγινε δεκτό με εκτεταμένες κριτικές.  Κριτικάροντας το άλμπουμ για τους *New York Times* το 1980, ο [[Τζον Ρόκγουελ]] είπε ότι επιτέλους επικυρώνει την αναγνώριση την οποία είχαν λάβει οι Clash μέχρι εκείνο το σημείο, λόγω του τρόπου με τον οποίο τα σοβαρά πολιτικά τους θέματα και το ζωτικό παίξιμό τους διατηρήθηκαν σε καινοτόμο μουσική με ευρεία απήχηση. «Αυτό είναι ένα άλμπουμ που αποτυπώνει όλη την πρωταρχική ενέργεια των Clash, τη συνδυάζει με μια λαμπρή παραγωγή από τον Γκάι Στίβενς και αποκαλύπτει βάθη εφευρετικότητας και δημιουργικότητας που υπονοούνται σε μικρό βαθμό από το προηγούμενο έργο του συγκροτήματος», είπε ο Ρόκγουελ.  Ο [[Τσαρλς Σαρ Μάρεϊ]] έγραψε στο *NME* ότι ήταν ο πρώτος δίσκος που ήταν εφάμιλλος με τη διαφημιστική εκστρατεία του συγκροτήματος, ενώ ο κριτικός του *Melody Maker*, Τζέιμς Τρούμαν, είπε ότι οι Clash είχαν «ανακαλύψει τον εαυτό τους» αγκαλιάζοντας τα αμερικανικά μουσικά στυλ.  Ο Τομ Κάρσον του περιοδικού *Rolling Stone* ισχυρίστηκε ότι η μουσική τιμά «τον ρομαντισμό της rock & roll επανάστασης», προσθέτοντας ότι είναι απέραντη, συναρπαστική και αρκετά διαρκής για να αφήσει τους ακροατές «όχι μόνο καταχαρούμενους αλλά και δοξασμένους και θριαμβευτικά ζωντανούς».  Σε μια αξιολόγηση πέντε αστέρων, ο δημοσιογράφος του *Down Beat*, Μάικλ Γκόλντμπεργκ, δήλωσε ότι οι Clash είχαν δημιουργήσει «ένα κλασικό rock άλμπουμ το οποίο, κυριολεκτικά, ορίζει την κατάσταση του rock & roll και με βάση το οποίο θα πρέπει να κριθούν τα καλύτερα [της δεκαετίας του 1980]».  Μερικοί κριτικοί εξέφρασαν την επιφύλαξή τους, συμπεριλαμβανομένου του DJ και κριτικού [[Τσάρλι Ζιλέτ]], που πίστευε ότι μερικά από τα τραγούδια ακούγονταν σαν κακές απομιμήσεις του [[Μπομπ Ντίλαν]] με την υποστήριξη ενός τμήματος κόρνου. Ο [[Γκάρι Μπούσελ]] ήταν πιο επικριτικός στην κριτική του για το *Sounds*, δίνοντας στο δίσκο δύο στα πέντε αστέρια, ενώ ισχυρίστηκε ότι οι Clash είχαν «επιστρέψει» σε «εικονικές παρανομίες» τύπου [[The Rolling Stones|Rolling Stones]] και «κουρασμένα παλιά rock κλισέ». 

Στα τέλη του 1980, το *London Calling* ψηφίστηκε ως το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς από το [[Pazz & Jop]], μια ετήσια δημοσκόπηση η οποία λάμβανε χώρα μεταξύ Αμερικανών κριτικών που δημοσιεύεται από το *The Village Voice*.  Ο [[Ρόμπερτ Κριστγκό]], δημιουργός και επιβλέπων της δημοσκόπησης, ονόμασε το άλμπουμ επίσης το καλύτερο της δεκαετίας του 1980 σε ένα συνοδευτικό δοκίμιο και είπε: «δημιούργησε μια επείγουσα ανάγκη και ζωντάνια και φιλοδοξία (αυτή η διασκευή του Elvis P.!) η οποία υπερνίκησε την απαισιοδοξία της [[Αριστερά (πολιτική)|αριστερής]] κοσμοθεωρίας του». 

=== Επανεκτίμηση και κληρονομιά ===
Το *London Calling* έκτοτε θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως ένα από τα σπουδαιότερα rock άλμπουμ όλων των εποχών,  συμπεριλαμβανομένου του [[Στίβεν Τόμας Έρλεβιν]] του [[AllMusic]], που είπε ότι ακουγόταν πιο ουσιαστικό από «τα περισσότερα άλμπουμ, πόσο μάλλον από τα διπλά άλμπουμ». «Αυτό το επικό διπλό άλμπουμ, από το εμβληματικό του εξώφυλλο μέχρι το εξαιρετικά εκλεκτικό μείγμα των στυλ, είναι σίγουρα το κατεξοχήν rock άλμπουμ», έγραψε ο δημοσιογράφος του *BBC Music*, Μαρκ Σάδερλαντ.  Στο *Christgau's Record Guide: The '80s* (1990), ο Κριστγκό το χαρακτήρισε ως το καλύτερο διπλό άλμπουμ που κυκλοφόρησε από την εποχή του *Exile on Main St.* (1972) των [[The Rolling Stones|Rolling Stones]] και είπε ότι επεκτάθηκε, αντί να θέσει σε κίνδυνο, πάνω στην ηχηρή κιθάρα των Clash σε μια «ζεστή, θυμωμένη και στοχαστική, γεμάτη αυτοπεποίθηση, μελωδική και σκληρή rock» επίδειξη των μουσικών τους ικανοτήτων.  Σύμφωνα με τον Άγγλο μουσικό συγγραφέα [[Ντέιβ Τόμπσον (συγγραφέας)|Ντέιβ Τόμπσον]], το *London Calling* καθιέρωσε τους Clash ως κάτι περισσότερο από «ένα απλό punk συγκρότημα» με ένα «ισχυρό» άλμπουμ από νευρωτική post-punk, παρά το αμάλγαμα ετερόκλητων και περιστασιακά ασύνδετων μουσικών επιρροών.  Ο Ντον ΜακΛίς των *Chicago Sun-Times*, θεώρησε το άλμπουμ ως το καλύτερό τους και επίσης ως «την καλύτερη ώρα του punk», καθώς διαπίστωσε ότι το συγκρότημα διεύρυνε την καλλιτεχνία του χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την αρχική του ζωντάνια και αμεσότητα. Ο κριτικός του *PopMatters*, Σαλ Τσιόλφι, το αποκάλεσε μια «μεγάλη, δυνατή, όμορφη συλλογή πόνου, θυμού, ανήσυχης σκέψης και πάνω απ' όλα ελπίδας» η οποία εξακολουθεί να ακούγεται «σχετική και ζωντανή». Σε μια κριτική της επανέκδοσης του άλμπουμ για την 25η επέτειό του, το *Uncut* έγραψε ότι τα τραγούδια και οι χαρακτήρες που βρίσκονται στους στίχους διασταυρώνονταν μεταξύ τους λόγω της εξαιρετικής αλληλουχίας του άλμπουμ, προσθέτοντας ότι ο επιπλέον δίσκος "The Vanilla Tapes" ενίσχυσε αυτό που ήταν ήδη ένα «αριστούργημα».

Το 1987, ο [[Ρόμπερτ Χίλμπερν]] των *Los Angeles Times* το κατέταξε στην τέταρτη θέση με τα καλύτερα άλμπουμ της προηγούμενης δεκαετίας και είπε ότι, ενώ το πρώτο άλμπουμ των Clash ήταν ένα αριστούργημα του punk, το *London Calling* σηματοδότησε την «ενηλικίωση» του είδους, καθώς το συγκρότημα άνοιξε το δρόμο σε «εύφορο post-punk έδαφος».  Το 1989, το *Rolling Stone* κατέταξε την αμερικανική κυκλοφορία του 1980 ως το καλύτερο άλμπουμ της δεκαετίας του 1980.  Στη λίστα *All Time Top 1000 Albums* του 1994, με τα 1000 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, ο [[Κόλιν Λάρκιν]] το ονόμασε το δεύτερο καλύτερο πανκ άλμπουμ.  ψηφίστηκε επίσης στο νούμερο 37 στη λίστα του Λάρκιν *All Time Top 1000 Albums* (2000).  Το 1999, το περιοδικό *Q* ονόμασε *το London Calling* το τέταρτο καλύτερο βρετανικό άλμπουμ όλων των εποχών,  και έγραψε ότι είναι «το καλύτερο άλμπουμ των Clash και επομένως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ». Το περιοδικό αργότερα το κατέταξε 20ό στη λίστα του με τα 100 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών.  Έχει επίσης καταταχθεί ως το έκτο καλύτερο άλμπουμ της δεκαετίας του 1970 από το *NME*,  και το δεύτερο καλύτερο σε μια παρόμοια λίστα η οποία δημοσιεύθηκε από το *Pitchfork*,  του οποίου η κριτικός [[Αμάντα Πετρούσιτς]] είπε ότι ήταν η «δημιουργική κορυφή» των Clash ως «rock συγκρότημα» και όχι ως punk συγκρότημα.  Το 2003, *το Rolling Stone* το κατέταξε όγδοο στη λίστα του με τα [[Κατάλογος με τα 500 Σημαντικότερα Άλμπουμ όλων των Εποχών (Rolling Stone)|500 Σημαντικότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών]], διατηρώντας την βαθμολογία σε μια αναθεωρημένη λίστα που δημοσιοποιήθηκε το 2012.  Η θέση του άλμπουμ έπεσε στην θέση νούμερο 16 στην αναθεωρημένη λίστα του *Rolling Stone* το 2020.  Ο Τομ Σινκλέρ του *Entertainment Weekly* το ανακήρυξε ως το «Καλύτερο Άλμπουμ Όλων των Εποχών» στον τίτλο του για ένα άρθρο του 2004 για το άλμπουμ.  Το 2007, εισήχθη στο [[Grammy Hall of Fame]], μια συλλογή ηχογραφήσεων με διαρκή ποιοτική ή ιστορική σημασία.  Το 2009, το άλμπουμ παρουσιάστηκε στη σειρά *Masterpieces* του [[BBC Radio 1]], χαρακτηρίζοντάς το ως ένα από τα άλμπουμ με την μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία. 

== Έκδοση 25ης επετείου ==
Το 2004, κυκλοφόρησε ένα "Legacy Edition" για την 25η επέτειο της κυκλοφορίας του άλμπουμ το οποίο περιελάμβανε ένα επιπλέον CD και DVD σε συσκευασία digipack. Το επιπλέον CD περιλαμβάνει τις *Vanilla Tapes*, καθώς και ηχογραφήσεις οι οποίες έλειπαν από το συγκρότημα στα μέσα του 1979.  Το DVD περιλαμβάνει το *The Last Testament – The Making of London Calling*, μια ταινία του [[Ντον Λετς]], καθώς και ακυκλοφόρητο βιντεοσκοπημένο υλικό και μουσικά βίντεο. Ένας δίσκος LP περιορισμένης έκδοσης κυκλοφόρησε το 2010.

Η έκδοση χαρακτηρίστηκε από ευρεία κριτική αναγνώριση. Στο [[Metacritic]], που αποδίδει μια κανονικοποιημένη βαθμολογία μέχρι το 100 στις κριτικές από επαγγελματίες κριτικούς, έχει μια μέση βαθμολογία 100 στα 100, βασισμένη σε 12 κριτικές. Το *PopMatters* την χαρακτήρισε ως «εύκολα μια από τις καλύτερες κλασικές επανακυκλοφορίες μέχρι σήμερα», ενώ το *Paste* είπε ότι «το Epic/Legacy έχει ξεπεράσει τον εαυτό του». Ωστόσο, το *Blender* συνέστησε στους καταναλωτές να επιλέξουν την αρχική έκδοση, γράφοντας ότι «οι demo εκδόσεις... ακούγονται σαν μια ανίκανη μπάντα διασκευών των Clash που κάνει πρόβα σε μια κάλτσα». 

== Λίστα κομματιών ==
Όλα τα κύρια φωνητικά από τον [[Τζο Στράμερ]], εκτός από εκεί που σημειώνεται.
 

* Στην αρχική έκδοση του άλμπουμ, το "Train in Vain" δεν αναγραφόταν στο εξώφυλλο ούτε στην ετικέτα του δίσκου, αλλά ένα αυτοκόλλητο το οποίο έδειχνε το κομμάτι ήταν κολλημένο στο εξωτερικό περιτύλιγμα από σελοφάν. Ήταν επίσης χαραγμένο στο βινύλιο στην περιοχή απορροής στην τέταρτη πλευρά του άλμπουμ. Οι μεταγενέστερες εκδόσεις συμπεριέλαβαν το τραγούδι στη λίστα των κομματιών.


== Προσωπικό ==

=== The Clash ===

* [[Τζο Στράμερ]]&nbsp;– κύρια και δεύτερα φωνητικά, [[ρυθμική κιθάρα]], πιάνο
* [[Μικ Τζόουνς (κιθαρίστας, The Clash)|Μικ Τζόουνς]]&nbsp;– κιθάρα, δεύτερα και κύρια φωνητικά, πιάνο, [[φυσαρμόνικα]]
* [[Πολ Σίμονον]]&nbsp;– μπάσο, δεύτερα φωνητικά, κύρια φωνητικά στο "The Guns of Brixton"
* [[Τόπερ Χέντον]]&nbsp;– ντραμς, [[Κρουστά μουσικά όργανα|κρουστά]]

=== Επιπλέον μουσικοί ===

* [[Μίκ Γκάλαχερ|Μίκι Γκάλαχερ]]&nbsp;– όργανο

*'The Irish Horns'''

* Ρέι Μπέβις – τενόρο σαξόφωνο
* Τζον Ερλ – τενόρος και βαρύτονος σαξόφωνο
* Κρις Γκάουερ – τρομπόνι
* Ντικ Χάνσον – τρομπέτα, φλικόρνο

### Παραγωγή

* Γκάι Στίβενς&nbsp;– παραγωγός
* Μπιλ Πράις&nbsp;– μηχανικός
* Τζέρι Γκριν&nbsp;– επιπλέον μηχανικός
* Ρέι Λόουρι&nbsp;– σχεδιασμός
* Πένι Σμιθ&nbsp;– φωτογραφία

## Charts

### Αρχική έκδοση

### Έκδοση της 25ης επετείου
{| class="wikitable sortable plainrowheaders"
|+Επίδοση στα chart 2003–2004
! scope="col" |Chart (2003–2004)
! scope="col" |Κορυφαία θέση
|-

|-

|-

|-

|-

|-

## Πιστοποιήσεις

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*"London Calling" By The Clash Mix Magazine, 2000 – Very detailed article with recording setup details from the album's engineer, Bill Price.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* )
* Wrong 'Em Boyo στο The Stagger Lee Project

Κατηγορία:Άλμπουμ του 1979
Κατηγορία:Άλμπουμ των Clash