Uleiota planata

Η ***Uleiota planata*** είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Silvanidae. Αυτή η καινούργια οικογένεια δημιουργήθηκε από ένα τμήμα της οικογένειας Cucujidae . Η μικρή οικογένεια Silvanidae εκπροσωπείται στην Ευρώπη με μόνο περίπου 40 είδη, το γένος *Uleiota* περιέχει μόνο ένα είδος, την Uleiota planata, την οποία συναντούμε και στην Ελλάδα. Το όνομα  «Uleiota» προέρχεται από την λέξη «ὑλειώτης» της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και σημαίνει  «αυτός που ζει στο δάσος», επίθετο που αποδίδεται στο θεό Πάνα.  Το λατινικό επίθετον «planata» δηλαδή «πεπλατυσμένη» κάνει αναφορά στο πλατύ σώμα. Το είδος *Uleiota planata* εξαπλώνεται σε σχεδόν όλη την Ευρώπη και το έντομο το συναντούμε κάτω από τον φλοιό διάφορων φυλλοβόλων και κωνοφόρων δέντρων, ιδιαίτερα βελανιδιές και πεύκα.
 
## Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το μήκος της  Uleiota planata πλησιάζει αρκετά τα πέντε  χιλιοστόμετρα. Το σκούρο κάστανο σώμα είναι πολύ πεπλατυσμένο με παράλληλες πλευρές. 

Τα  στοματικά μόρια  δείχνουν προς τα μπροστά. Το  άνω χείλος είναι αποστρογγυλεμένο και στην ακμή βλεφαριδοφόρο (Εικ.&nbsp;7 A) . Η άνω γνάθος έχει δυο δόντια στην άκρη και στα αρσενικά φέρει κέρατο που εκφύεται στη βάση και δείχνει προς τα πάνω και μπροστά (Εικ.&nbsp;7 Β, κέρατο αριστερά ). Η γναθική προσακτρίδα είναι τετραμερής, το τελευταίο άρθρο τελειώνει αποστρογγυλεμένο (Εικ.&nbsp;7 D  δεξιά). Η χειλική  προσακτρίδα είναι τριμερής και το τελευταίο άρθρο είναι λοξά κομμένο στην άκρη (Εικ.&nbsp;7 C). 

Οι  κεραίες συνίστανται από ένδεκα άρθρα. Είναι νηματοειδείς και  έχουν  μήκος περίπου ίσο με το σώμα. Το πρώτο άρθρο είναι μεγάλο, το δεύτερο μικρό, τα ακόλουθα επιμήκη και περίπου το ίδιο φαρδιά και μακριά  (τα τρία πρώτα άρθρα στη Εικ.&nbsp;1).
   
Το πρόνωτο  είναι πιο πλατύ παρά  μακρύ. Το πιο πλατύ είναι πίσω από το κεφάλι, προς τη βάση στενεύει . Οι πριονωτές  πλευρές στις  μπροστινές γωνίες  είναι επεκταμένες σε λοβό με δυο ή τρία δόντια  (Εικ.&nbsp;1). 

Τα  έλυτρα είναι σχεδόν παράλληλα. Στους ώμους αρχίζει μια ράχη με αιχμηρή άκρη και τρέχει παράλληλα στις πλευρές, στην πίσω άκρη του ελύτρου  (Εικ.&nbsp;4  Β). Κοντά στη ραφή  (Εικ.&nbsp;4 Α)  τρέχει μια άλλη, χαμηλή και θαμπή ράχη. Μεταξύ των δυο ραχών το έλυτρο είναι επίπεδο και έχει θολές σειρές με στίγματα και κοντές χονδρές τρίχες  (Εικ.&nbsp;4). 

Τα  πόδια  όπως και οι κεραίες είναι ανοικτά καφέ. Οι   ταρσοί  έχουν πέντε άρθρα, το τέταρτο άρθρο είναι όμως πολύ μικρό και παραβλέπεται εύκολα. Το άρθρο με τα νύχια είναι τόσο μεγάλο όσο τα υπόλοιπα άρθρα των ταρσών μαζί. 

Τα μπροστινά και μεσαία  ισχία είναι μικρά, σφαιρικά και μακριά το ένα από το άλλο (Εικ.&nbsp;2). 

## Βιολογία
Προνύμφες (Εικ.&nbsp;6 Β) και ακμαία συναντούμε κάτω από τον φλοιό διάφορων δέντρων, κωνοφόρων ή μη, όταν ο φλοιός από κάποιο τραυματισμό αρχίζει να ξεκολλάει από το ξύλο. Τα ακμαία καμιά φορά όμως βγαίνουν έξω στην επιφάνεια του φλοιού. Ακμαία μπορούμε να συναντήσουμε όλο το χρόνο και πολλές φορές σε ομάδες. 

Συμπεραίνεται από μια έρευνα πως σε σύγκριση με άλλα έντομα του ίδιου βιότοπου η συχνότητα του είδους δεν εξαρτάται πολύ από το βαθμό αποσυνθέσεως του ξύλου. Εξ άλλου το είδος είναι πολύ ανθεκτικό σχετικά με υγρασία και θερμοκρασία, πάλι σε σύγκριση με άλλα έντομα του ίδιου βιότοπου. Οι προνύμφες επιβίωσαν τρεις ώρες με υγρασία μόνο δέκα στις εκατό και Θερμοκρασία 54 βαθμούς Κελσίου.

Σχετικά με την τροφή υπάρχουν αντιφατικές αναφορές (αρπακτικό, κοπριά άλλων εντόμων που ζουν κάτω από το φλοιό, μύκητες, φυτικοί χυμοί). Σύμφωνα με τον Reitter το είδος είναι σαρκοφάγο.

Κατά τη σύζευξη τα σώματα σχηματίζουν γωνία 180 μοιρών και τα οπίσθια άκρη της κοιλίας αγγίζονται (Εικ.&nbsp;5).

## Γεωγραφική εξάπλωση
Εξ αιτίας του τρόπου ζωής το είδος εύκολα μεταφέρεται με το ξύλο. Ο παραδοσιακός χώρος διαμονής  εξαπλώνεται σε δυτικο-ανατολική διεύθυνση από τη Μεγάλη Βρετανία και τη νότια Σκανδιναβία μέχρι τον Καύκασο και το Ιράν.  Στα Νότια της Ευρώπης συναντούμε το είδος  στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία,  όπως και στην Πορτογαλία, λείπει όμως στη Σικελία και την Κρήτη. Η παρουσία στην Τουρκία είναι υπό συζήτηση. 

## Πηγές
* Heinz Freude, Karl Wilhelm Harde, Gustav Adolf Lohse: Die Käfer Mitteleuropas. Band 2. Adephaga 1., Elsevier, Spektrum, Akad. Verl., München 1976, ISBN 3-87263-025-3.
* Gustav Jäger (Hrsg.): C. G. Calwer’s Käferbuch. K. Thienemanns, Stuttgart 1876, 3. Auflage
* Edmund Reitter: Fauna Germanica, die Käfer des Deutschen Reiches III. Band, K.G.Lutz' Verlag, Stuttgart 1911


Κατηγορία:κολεόπτερα