open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Οξεία Εχινάδων

Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Οξυά (αποσαφήνιση)

Η **Οξεία** ή **Οξειά**, αλλά και *Οξυά,* είναι νησίδα του Ιόνιου Πελάγους, η οποία βρίσκεται στις εκβολές του Αχελώου ποταμού, δυτικά του νομού Αιτωλοακαρνανίας και ανατολικά της Ιθάκης. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Εχινάδων νήσων που είναι τμήμα Ειδικής Ζώνης Διατήρησης στο Δίκτυο Natura 2000. Αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Εχινάδων μετά τον Πεταλά. Έχει έκταση 4,223 τ. χλμ. και από το 1991 δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ιθάκης. Το νησί είναι ιδιόκτητο και έχει πωληθεί στη βασιλική οικογένεια του Κατάρ. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι: 

## Παραπομπές


## Πηγές
* faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στην Οξειά 

Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας
Κατηγορία:Εχινάδες

**Σύνδεσμοι:**
* faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στην Οξειά
Άτοκος Ιθάκης

Η **Άτοκος** είναι νησίδα του Ιονίου Πελάγους, η οποία βρίσκεται νότια της Λευκάδας και βόρεια της Ιθάκης.

Ανήκει στο σύμπλεγμα των βόρειων Εχινάδων, αν και είναι κάπως απομακρυσμένη από τα υπόλοιπα νησιά του συμπλέγματος. Έχει έκταση 4,4 τ. χλμ. και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είναι ακατοίκητη. Διοικητικά, από το 1952, ανήκει στον δήμο Ιθάκης του νομού Κεφαλληνίας.

Η Άτοκος διαθέτει αρκετούς κολπίσκους, κατάλληλους για τα σκάφη κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Είναι ιδιόκτητο νησί της οικογένειας Τσάκου.

## Πληθυσμός
Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:

## Παραπομπές


Ατοκος
Κατηγορία:Ιθάκη
Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας
Κροκοΐτης

Ο **κροκοΐτης** (αγγλ. crocoite) είναι ορυκτό χρωμικό άλας του μολύβδου. Οφείλει το όνομά του στην ελληνική λέξη *[[κρόκος]]*, του οποίου οι στήμονες έχουν το ίδιο χρώμα με αυτό του ορυκτού.

Είναι από τα ελάχιστα χρωμικά άλατα που ανευρίσκονται στη φύση. Θεωρείται ασύνηθες ορυκτό, προερχόμενο από εξαλλοίωση (οξείδωση) μολυβδούχων ορυκτών, τα οποία σχετίζονται με ορυκτά του χρωμίου. Απαντά, συνήθως, με φοινικοχρωίτη (Pb2(O, CrO4), βωκελινίτη (Vauquelinite, Pb2Cu((OH, PO4, CrO4)), πυρομορφίτη, βαναδινίτη, βουλφενίτη, αγγλεσίτη, κερουσίτη και χαλαζία.

Χρησιμοποιείται ως δευτερεύον ορυκτό για την παραγωγή χρωμίου. Χαρακτηριστικά δείγματά του ανευρίσκονται στην Τασμανία, την Αυστραλία (περιοχή Dundas District), τα Ουράλια όρη στη Ρωσία, την περιοχή Obercallenberg στη Σαξωνία (Γερμανία), την Κορνουάλλη και την Σκωτία (Βρετανία), την περιοχή Dordogne της Γαλλίας, τη Νότια Αφρική (Τράνσβααλ), τη Ζιμπάμπουε, την περιοχή Minas Gerais στη Βραζιλία και στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

## Δείτε επίσης
**[[Κατάλογος ορυκτών]]**

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com
*Webmineral.com

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

## Σημειώσεις


Κροκοιτης
Κατηγορία:Ορυκτά του χρωμίου
Αρκούδι Ιθάκης

Το **Αρκούδι** είναι νησίδα του Ιόνιου Πελάγους, η οποία βρίσκεται νότια της Λευκάδας και βόρεια της Ιθάκης και συγκεκριμένα μεταξύ Ιθάκης και Μεγανησίου. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Τηλεβοΐδων νήσων. Έχει έκταση 4,275 τ. χλμ. και είναι ακατοίκητο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ιθάκης. Το Αρκούδι δέχεται επισκέψεις σκαφών και ιστιοφόρων κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Αν και ερημόνησος έγινε ιδιαίτερα γνωστό στον ξένο τύπο περί το 1900 από τη θεωρία του Νταίρπφελντ όταν δημοσίευσε την πραγματεία του με τον τίτλο "Η Ομηρική Ιθάκη" θεωρώντας εκείνη ως τη σημερινή Λευκάδα όπου προσδιόριζε την νήσο Αρκούδι με την ομηρική νησίδα Αστερίδα. Σύμφωνα με την θεωρία του Νταίρπφελντ είναι το ακριβές αντίγραφο της Ομηρικής Αστερίδας. 1) Είναι το μοναδικό νησί στην περιοχή, που έχει δύο αμφίδυμα λιμάνια όμοια δεξιόστροφα, το ένα βορειοανατολικά και το άλλο ανατολικά αλλά νοτιότερα (*«λιμένες δ΄ ένι ναύλοχοι αυτή αμφίδυμοι»* και μάλιστα που άνετα κρύβουν ένα πλοίο 2) Έχει ζωτικό χώρο που χωράει έναν οικισμό όπως τις Αλαλκομενές, όπως μαρτυρεί ο Απολλόδωρος στο διάμεσο των 2 λιμανιών 3) Έχει ανεμοδαρμένα ύψη για το ημερήσιο καραούλι 135 μ. ύψος και 4) Βρίσκεται νοτιότερα της Λευκάδας - Ομηρικής Ιθάκης, όπως το προσδιορίζει ο Όμηρος (*«πρίν πατρίδα γαίαν οικέσθαι»*) ακριβώς στην πορεία του ερχομού από την Πύλο και 5) Η θέση του είναι στην πορεία από την Πύλο και βρίσκεται στο μέσον των δύο νησιών της Ομηρικής Ιθάκης (Λευκάδας) και της Ομηρικής Σάμης (Θιάκι).

Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:

## Παραπομπές-Πηγές


Κατηγορία:Επτάνησα
Κατηγορία:Ιθάκη
Κατάλογος χωρών ανά δείκτη προσδόκιμου ζωής

Ο κατάλογος χωρών που ακολουθεί, περιέχει στοιχεία για το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση, ένας μέσος αριθμός ετών που αναμένεται να ζήσει ένας αριθμός ατόμων που γεννήθηκαν το ίδιο έτος, αν η θνησιμότητα σε κάθε ηλικία παραμείνει σταθερή στο μέλλον. Οι εκτιμήσεις προέρχονται από το Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Θεμάτων των Ηνωμένων Εθνών.

## Σημειώσεις και παραπομπές


Δεικτης ζωης
Κατηγορία:Γεροντολογία
Καιέχως

Ο **Καιέχως** ή **Χορ Νέμπρε** ή **Ώρος Νέμπρε** ή **Καιχώος** ή **Κεχώης** 	*(Hor-nebre ή Kakau ή Raneb ή Nebra)* ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου , ο δεύτερος της δεύτερης δυναστείας. Η διάρκεια της βασιλείας του δεν είναι γνωστή, ο Μανέθων αναφέρει 39 έτη ενώ σύγχρονες έρευνες του αποδίδουν 10 έως 14 έτη. 

Το όνομα του Χορ Νέμπρε (Hor-nebre) παραπέμπει στον θεό Ώρο που συμβολίζεται από το γεράκι, και μεταφράζεται *Ο Ήλιος είναι κύριος του Ώρος*'. Το όνομα του έχει βρεθεί σε πυραμίδα, σε επιγραφές στην Άβυδο, στη Γκίζα, στη Σακκάρα και στην όαση Armant χαραγμένο στον βράχο. 

Αναφέρεται και σε μια στήλη από τη Μέμφιδα και Σακκάρα, που βρίσκεται σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέα Υόρκη. Στη Μέμφιδα βρέθηκε το άγαλμα του ιερέα Redjit, στο ώμο του αγάλματος υπάρχει μια επιγραφή που αναφέρει τα ονόματα των βασιλιάδων Hetepsechemui, Nebre (Καιώχος), και Ninetjer . Το άγαλμα χρονολογείται στην τρίτη δυναστεία και πιστεύεται ο ιερέας ήταν υπεύθυνος για την λατρεία των τριών βασιλιάδων. 

Ο Μανέθωνας μας αναφέρει ότι κατά την διάρκεια της βασιλείας του επικράτησε η λατρεία των Άπις, Μνεύι και του Μενδήσιου τράγου. 
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* touregypt.net www.touregypt.net
* Nebra xoomer.virgilio.it
* Αιγύπτιοι Φαραώ Δυναστεία ΙΙ Βόηθος
* Carolus Mullerus, *Fragmenta historicorum Graecorum*, από τα Google Books
* Η λίστα του Μανέθων

Κατηγορία:Φαραώ της 2ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Επανάσταση των Γαριφάλων

[thumb|250px|right|Τοιχογραφία στην πόλη [Κορούς της Πορτογαλίας, με το σύμβολο και την ημερομηνία της επανάστασης]]
thumb|250px|right|Ο Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ.
Η **Επανάσταση των Γαρυφάλλων** (πορτογαλικά: *Revolução dos Cravos*) ήταν επανάσταση στην Πορτογαλία που ανέτρεψε το καθεστώς Εστάντου Νόβου στις 25 Απριλίου του 1974.

## Υπόβαθρο
Στις 28 Μαΐου του 1926, πραξικοπηματίες στρατιωτικοί εγκατέστησαν στην Πορτογαλία μια δικτατορία με επικεφαλής τον Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ, ο οποίος έγινε αρχικά υπουργός οικονομικών το 1928, και στη συνέχεια πρωθυπουργός το 1932. Το νέο καθεστώς ονομάστηκε "Νέο Κράτος" (Estado Novo) και έμεινε στην εξουσία έως το 1974.

Ο πόλεμος που διεξήγαγε αργότερα η Πορτογαλία από το 1961 έως το 1974 για να διατηρήσει τον έλεγχο των αποικιών της στην Αφρική, είχε αποβεί ιδιαίτερα δαπανηρός, ωθώντας φιλοδημοκρατικά και φιλοκομμουνιστικά μέλη του Πορτογαλικού στρατού να στραφούν εναντίον του καθεστώτος, συγκροτώντας το Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων (*Movimento das Forcas Armadas*), το οποίο οργάνωσε πραξικόπημα.

## Η επανάσταση
Στις 25 Απριλίου του 1974, ώρα 12:20 μ.μ. δόθηκε σύνθημα από το ραδιόφωνο στα μέλη του Κινήματος να καταλάβουν στρατηγικά σημεία εξουσίας στη χώρα. Αν και οι πραξικοπηματίες απηύθυναν έκκληση στους κατοίκους της Λισαβόνας να μείνουν στα σπίτια τους, χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους και αναμείχθηκαν με τους στρατιώτες των επαναστατών, βάζοντας γαρύφαλλα στις κάνες των όπλων τους (εξού και η ονομασία της επανάστασης). Έξι ώρες μετά το καθεστώς είχε καταρρεύσει. Η επανάσταση είχε μόλις 4 νεκρούς. Παρόλα αυτά δεν χαρακτηρίζεται ως λαϊκή επανάσταση, καθώς δεν υπήρξαν εκδηλώσεις του λαού πριν το πραξικόπημα.

## Επακόλουθα
Επακόλουθη ήταν η άμεση ανεξαρτητοποίηση όλων των πορτογαλικών αποικιών, εκτός του Ανατολικού Τιμόρ το οποίο κατελήφθη από την Ινδονησία.

Στις 25 Απριλίου του 1975 διοργανώθηκαν στην Πορτογαλία οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, για την ψήφιση νέου συντάγματος. Το 1976 έγιναν εκ νέου εκλογές και η πρώτη συνταγματική πλέον κυβέρνηση ανέλαβε καθήκοντα.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*John W. Young, *Η Ευρώπη του ψυχρού πολέμου, 1945-1991-πολιτική ιστορία*, μτφρ.Γιώργος Δεμερτζίδης, εκδ.Πατάκης, Αθήνα, 2004 , σελ.319-325.
*Phil Mailer, *Πορτογαλία. Η "ανέφικτη" επανάσταση. Λαϊκή εξουσία, κόμματα και στρατός στην Επανάσταση των Γαρυφάλλων (1974-75)*, εκδ. Ανάκαρα, Θεσσαλονίκη, 2012.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Ιστορία της Πορτογαλίας
Κατηγορία:Επαναστάσεις
Αηδόνα

Η **Αηδόνα** (Αηδών) είναι πρόσωπο της Ελληνικής μυθολογίας που μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο πτηνό, το αηδόνι. Υπάρχουν δύο εκδοχές για την μεταμόρφωση της Αηδόνας σε πουλί.

Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή ήταν κόρη του Πανδάρεω και σύζυγος του Ζήθου με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον Ίτυλο. Η Αηδόνα ένιωσε ζήλια για την Νιόβη, σύζυγο του αδελφού του Ζήθου, Αμφίονα, που είχε δώδεκα παιδιά. Αποφάσισε να σκοτώσει κάποιο από τα παιδιά της, αλλά κατά λάθος σκότωσε τον Ίτυλο. Ο Δίας, για να την απαλύνει από την λύπη της, την μεταμόρφωσε σε αηδόνι..

Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, η Αηδόνα ήταν σύζυγος του Πολύτεχνου. Κάποια στιγμή καυχήθηκε πως η ευτυχία τους ήταν ανώτερη από εκείνη του Δία πλάι στην Ήρα. Η Ήρα, για να την εκδικηθεί, διέταξε την Έριδα να βάλει στην Αηδόνα την ιδέα να συναγωνιστεί τον Πολύτεχνο. Η Αηδόνα νίκησε σε στοίχημα που έβαλαν οι δύο τους και ζήτησε μία νέα δούλα. Ο Πολύτεχνος, θυμωμένος, της πήγε την αδελφή της Χελιδόνα την οποία πιο πριν είχε βιάσει. Οι δύο αδελφές, για να εκδικηθούν, σκότωσαν τον γιο του Πολύτεχνου και πρόσφεραν το σώμα του στον Πολύτεχνο ως φαγητό. Ο Πολύτεχνος, μαθαίνοντας τι είχε γίνει, προσπάθησε να εκδικηθεί. Όμως οι φρουροί του Πανδάρεω πρόλαβαν τον Πολύτεχνο και, αφού τον άλειψαν με μέλι, τον άφησαν στα έντομα. Η Αηδών λυπήθηκε τον σύζυγο της και προσπάθησε να τον σώσει, κάτι που εξόργισε τον πατέρα της. Ο Δίας τους μεταμόρφωσε όλους σε πτηνά. Την Αηδόνα σε αηδόνι, την αδελφή της Χελιδόνα σε χελιδόνι, τον Πολύτεχνο σε πελεκάνο, την μητέρα της, Αρμαθόη, σε αλκυόνη και τον Πανδάρεω σε θαλάσσιο αετό. Παρόμοιος με την τελευταία εκδοχή είναι και ο μύθος της Πρόκνης και της Φιλομήλας, κόρες του Πανδίονα.

Τέλος, σύμφωνα με μία παραλλαγή του μύθου του Πανδάρεω, η Αηδόνα ήταν μία από τις κόρες του, που μετά την τιμωρία του πατέρα τους για την κλοπή του σκύλου φύλακα του ιερού του Δία μεγάλωσαν από τις θεές Αφροδίτη, Ήρα, Αθηνά και Άρτεμη. Όταν η Αφροδίτη ζήτησε από τον Δία να τους βρει κατάλληλους συζύγους, εμφανίστηκαν Άρπυιες και τις παρέδωσαν ως δούλες στις Ερινύες, στον Άδη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Σαϊνοπούλειο Ίδρυμα

Το **Ίδρυμα Ιωάννη και Αικατερίνης Σαϊνόπουλου** ή συντομότερα **Σαϊνοπούλειο ίδρυμα**, συστήθηκε το 1967. Σκοπός του ιδρύματος είναι από τότε η ανάληψη και η εκτέλεση κοινωφελών έργων, η παροχή υποτροφιών και η ενίσχυση φιλανθρωπικών, αθλητικών, πολιτιστικών συλλόγων και δραστηριοτήτων πολιτισμού και τέχνης υψηλού επιπέδου.

## Ίδρυση
Το **Ίδρυμα Ιωάννη και Αικατερίνης Σαϊνόπουλου** ή συντομότερα **Σαϊνοπούλειο ίδρυμα**, ιδρύθηκε από τους Ελληνικής καταγωγής από την Μαγούλα Λακωνίας Ιωάννη και Αικατερίνη Σαϊνόπουλου στην Οκλαχόμα Σίτι των ΗΠΑ το 1966, επικυρώθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα αρ.88 την 8/12/1967 και δημοσιεύτηκε στο υπ. αριθμ. 20/20-2-1967 ΦΕΚ.

## Σκοποί του Ιδρύματος
Με τους πόρους του ιδρύματος εκτελούνται διάφορα κοινωφελή έργα όπως:
* Παροχή υποτροφιών ή καταβολή χρηματικών βραβείων σε πρωτεύσαντες μαθητές ή φοιτητές.
* Οικονομική ενίσχυση φιλανθρωπικών, αθλητικών, μουσικών συλλόγων αλλά και συλλόγων & ιδρυμάτων ευρύτερου κοινωνικού σκοπού.
* Κατασκευή ή συμβολή στη κατασκευή οδών, γεφυρών, πάρκων, σχολείων, γηροκομείων κλπ.

## Οργανωτική Δομή
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σαϊνοπουλείου Ιδρύματος αποτελείτο κατά το 2009 από τους:
* Γεώργιο Σαϊνόπουλο, Πρόεδρο - πρώην δήμαρχο Σπαρτιατών
* Δημήτρη Αθανασόπουλος, Γραμματέα
* Ελένη Τζινιέρη-Τζανετάκου, Ταμία
* Παναγιώτη Μουζάκη, Μελος

## Έργα
Δωρεές Ιωάννη & Αικατερίνης Σαϊνόπουλου πριν την ίδρυση του Ιδρύματος.
* Δημοτικό Σχολείο Μαγούλας
* Κοιμητήριο Μαγούλας
* Κεντρική Πλατεία Μαγούλα

Μετά την ίδρυση του Σαϊνοπουλείου Ιδρύματος:
* Δημιουργία Πλατείας στην Σπάρτη η οποία τιμής ένεκεν ονομάστηκε πλατεία Σαϊνόπουλου.
* Κατασκευή παιδικής χαράς στο πάρκο Ευαγγελιστρίας (Μητρόπολη Σπάρτης)
* Κατασκευή υποσταθμού αναμετάδοσης τηλεοπτικών προγραμμάτων (ΥΕΝΕΔ, σήμερα ΕΤ2)
* Αγορά και δωρεά προς την Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης χώρου 20 στρεμμάτων όπου σήμερα λειτουργεί το σύγχρονο Ίδρυμα του Ασύλου Ανιάτων.
* Δημιουργία Σαϊνοπούλειου Αμφιθέατρου.

## Βραβεία και διακρίσεις
Ο πρόεδρος κ. Γεώργιος Σαϊνόπουλος έχει δεχθεί τιμητικές διακρίσεις από τους παρακάτω:
* από τον Σύνδεσμο Λακεδαιμονίων,
* από τον Ερυθρό Σταυρό (αργυρό παράσημο ως πρόεδρος του παραρτήματος Σπάρτης),
* από την διοίκηση του ΚΕΕΜ Σπάρτης,
* μετάλλιο από την Διεθνή Επιτροπή Αθλητικού Πνεύματος,

Επίσης, το Σαϊνοπούλειο Ίδρυμα το 1990 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την φιλανθρωπική και πολιτιστική του δράση.

## Πηγές
* Ιστοσελίδα Σαϊνοπουλείου Ιδρύματος.

## Δείτε επίσης
* Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο.

Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Κατηγορία:Οκλαχόμα
Γυμναστική Εταιρεία Μεσσηνίας

Η **Γυμναστική Εταιρεία Μεσσηνίας** ή **ΓΕ Μεσσηνίας**, όπως συνήθως αναφέρεται είναι αθλητικό σωματείο της Καλαμάτας. Ιδρύθηκε το 1977 και καλλιεργεί τα εξής αθλήματα: στίβος, βόλεϊ, μπάσκετ, ποδόσφαιρο και ρυθμική γυμναστική. Το πιο διακεκριμένο τμήμα του συλλόγου είναι η ανδρική ομάδα βόλεϊ, που συμμετέχει στην Α2 Εθνική κατηγορία από το 2004. Έχει χρώματα το μαύρο και το πορτοκαλί.

## Τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών

Η ΓΕ Μεσσηνίας διατηρεί ακαδημίες βόλεϊ αγοριών και κοριτσιών και αγωνιστικά τμήματα παγκορασίδων, παμπαίδων, παίδων, εφήβων και ανδρών. Η ανδρκή ομάδα μετέχει στην Α2 εθνική κατηγορία από το 2004-05. Τη σεζόν αυτή τερμάτισε στην 3η θέση, πετυχαίνοντας την υψηλότερη διάκριση στην ιστορία της. Το ίδιο έτος η εφηβική ομάδα έφτασε στην τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος, όπου τερμάτισε στην 4η θέση. 

### Αγωνιστική πορεία

*2003-04: Β΄ Εθνική: πρωταθλήτρια, άνοδος στην Α2.
*2004-05: Α2: 3η θέση 
*2005-06: Α2: 8η θέση
*2006-07: Α2: 9η θέση
*2007-08: Α2: 6η θέση
*2008-09: Α2: 5η θέση
*2009-10: Α2: 11η θέση (υποβιβασμός)
*2010-11: Β΄ Εθνική: 7η θέση (υποβιβασμός)
*2011-12:

### Περίοδος 2008-09

Τη σεζόν 2008-09 η ΓΕΜ τερμάτισε στην 5η θέση στην Α2 και συμμετέχει στα πλέι-οφ της ανόδου στην Α1. Την ομάδα αποτελούν:

***Προπονητής**: Βασίλης Ξεροβάσιλας 
***B’ προπονητής**: Δημήτρης Καθάριος
***Αθλητές**:
**1. Ματθαίος Φλαούνας (1971), 1.81 
**2. Γιάννης Αλεξίου (1987), 1.95 
**3. Θεόδωρος Μπεκιάρης (1979), 1.95
**4. Νικολά Μενά Μουσκουέρα (Κολομβία), (1984), 1.95 
**5. Μιχάλης Μακρής (1972), 1.85 
**6. Μιχάλης Μανιάτης (1981), 1.92 
**9. Θεόδωρος Μαργαρίτης (1974), 1.91 
**10. Χρήστος Χριστοφοράκης (1974), 1.94 
**11. Κωνσταντίνος Νικηφορίδης (1975), 1.91 
**14. Γεράσιμος Πούλης (1979), 2.06 
**15. Όμηρος Ψωμιάδης (1980), 1.95  
**18. Πάνος Δημητρακάκος (1970), 1.86

## Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών

Η ομάδα βόλεϊ γυναικών της ΓΕΜ ήταν από τα πρώτα τμήματα του συλλόγου. Μάλιστα τη σεζον 1979-80 κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος βόλεϊ γυναικών, σε μια εποχή που δεν υπήρχε ακόμα η Α΄Εθνική κατηγορία. Η πρωτοπόρος εκείνη ομάδα τερμάτισε στη 10η θέση. Ακολούθησαν πολλές χρονιές στις τοπικές κατηγορίες και στο πανεπαρχιακό.

Σήμερα υπάρχουν τμήματα υποδομής νεανίδων, κορασίδων, αλλά η γυναικεία ομάδα είναι σε αδράνεια.

## Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Η Γ.Ε. Μεσσηνίας αποτέλεσε το 1977 το ένα από τα τέσσερα ιδρυτικά σωματεία της Τοπικής Επιτροπής Ε.Ο.Κ. λοιπής Πελοποννήσου (προδρόμου της σημερινής Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής και Νότιας Πελοποννήσου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://web.archive.org/web/20101028115330/http://www.gemessinias.gr/

Γυμναστικη Εταιρεια
Κατηγορία:Ελληνικοί πολυαθλητικοί σύλλογοι
Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου
Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π.
Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π.
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1977
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Βίνωθρις

Ο **Βίνωθρις** ή **Βίοφις** ή **Μπίοφις**, η απόδοση από του Μανέθωνα του ονόματος **Ώρου-Νινουτέρ**, ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου, ο τρίτος της δεύτερης δυναστείας. Είναι ο πιο γνωστός βασιλιάς αυτής της δυναστείας.

Αναφέρεται στον κατάλογο της Σακκάρα και ο τάφος του στην εκεί νεκρόπολη όπου βρέθηκαν πολλά πήλινα αγγεία. Το όνομα του έχει βρεθεί σε επιγραφή στη πυραμίδα του Ντοζέρ στη Σακκάρα, η εν λόγω επιγραφή είχε χρωματιστεί με μαύρο μελάνι. Στη Μέμφιδα έχει βρεθεί το άγαλμα ενός ιερέα, του Redjit, όπου αναγράφεται το όνομά του μαζί με τον προηγούμενο και επόμενο βασιλιά. 

Από μια ιδιωτική συλλογή έργων τέχνης (συλλογή Γιώργος Μιχαηλίδης) προέρχεται το αγαλματίδιο του βασιλιά Βίνωθρι με το έμβλημα της Άνω Αίγυπτου. Το ειδώλιο είναι 13,5 εκ. και αποτελείται από ωχρό πρασινωπό αλάβαστρο. Απεικονίζει τον Βίνωθρι καθισμένο σε θρόνο, στις δύο πλευρές του Θρόνου είναι χαραγμένο το όνομα του. Η Αιγυπτιολόγος Günter Dreyer ισχυρίζεται ότι το αγαλματίδιο είναι ψεύτικο , ενώ το πρόσωπο του εγείρει ερωτηματικά. 

Βασίλεψε 36 έως 46 έτη, ενώ στη Νουβία βρέθηκε επιγραφή με το όνομά του. Πιστεύεται ότι αυτό οφείλεται σε κάποια εκστρατεία που έκανε κατά των Νουβίων.. Σύμφωνα με έρευνες των Αιγυπτιολόγων Wolfgang Helck, Nicolas Grimal, και Barbara Bell, μετά τον θάνατό του η Αίγυπτος πέρασε σε πολιτική αστάθεια και χωρίστηκε σε δύο βασίλεια. Την ίδια εποχή μια πολυετής ξηρασία προκάλεσε πολλές καταστροφές, έλλειψη τροφίμων που οδήγησε σε κοινωνική αναταραχή με επακόλουθο τον διαμελισμό του βασιλείου. Αρχαιολογικές αποδείξεις δεν έχουν βρεθεί ακόμα για αυτό το γεγονός..

Ο τάφος του (τάφος Β΄) βρίσκεται 150 μέτρα από τον τάφο του Βοήθου στη νεκρόπολη της Σακκάρα. Είναι ένα τεράστιο υπόγειο συγκρότημα στοών και αιθουσών. Ο πραγματικός ταφικός θάλαμος βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του, ωστόσο, η οροφή του έχει καταρρεύσει. Ακόμη και σήμερα ο υπόλοιπος τάφος κινδυνεύει με κατάρρευση. Συνολικά ο τάφος έχει διαστάσεις 94 x 106 μέτρα.

Ο αρχαίος Αιγύπτιος ιστορικός Μανέθων αναφέρει ότι κατά τη βασιλεία του αποφασίστηκε να δοθεί η άδεια να γίνονται βασιλείς και οι γυναίκες. 
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Carolus Mullerus, *Fragmenta historicorum Graecorum*, από τα Google Books
* Ο κατάλογος του Μανέθωνα
* Ninetjer bei Francesco Raffaele EGYPTOLOGY

Βινωθρις
Λιθάργυρος

Ο **λιθάργυρος** () είναι ορυκτό μονοξείδιο του μολύβδου. Το όνομά του οφείλεται στον Διοσκουρίδη, ο οποίος περιγράφει το υλικό που παραγόταν κατά τη μεταλλουργία του αργύρου από μολυβδοαργυρούχα ορυκτά ως παραπροϊόν.

Είναι διμορφικός με την παραλλαγή που αποκαλείται "**μασσικότης**" (massicot) και έχει την ίδια χημική σύσταση με τον λιθάργυρο, αλλά κρυσταλλώνεται στο ρομβικό σύστημα και έχει χρώμα κίτρινο. Συνήθως και τα δύο ορυκτά συνυπάρχουν, καθώς έχουν τον ίδιο τρόπο σχηματισμού.

Σχηματίζεται σε συνθήκες οξείδωσης μολυβδούχων ορυκτών, σχηματίζοντας επιφλοιώσεις, η δε παρουσία του καταδεικνύει το βαθμό οξείδωσης των πρωτογενών κοιτασμάτων. Σχηματίζεται, επίσης, ως πορτοκαλοκίτρινη επικάλυψη σε δείγματα μολύβδου ή ορυκτών πλούσιων σε μόλυβδο.

Με την ίδια ονομασία φέρεται στο εμπόριο και το συνθετικά παρασκευαζόμενο οξείδιο του μολύβδου, το οποίο χρησιμοποιείται στη βαφική. Ο φυσικός λιθάργυρος αποτελεί δευτερεύον μετάλλευμα του μολύβδου και σχετίζεται με μίνιο (Pb3O4), γαληνίτη, βουλφενίτη, μιμητίτη, πυρομορφίτη και βαρύτη.

Δεν είναι από τα ιδιαίτερα διαδεδομένα ανά τον κόσμο ορυκτά. Ανευρίσκεται στη Γροιλανδία, τη Σουηδία (περιοχή Värmland), τον Μέλανα Δρυμό και τη Σαξονία της Γερμανίας, τη Γαλλία, την Αριζόνα και το Άινταχο των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα Μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στις περιοχές Θορικό, Πασά - Λιμάνι, Σουρέζα και Μεγάλα Πεύκα.

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com
*Webmineral.com

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Λιθαργυρος
Κατηγορία:Οξείδια του μολύβδου
Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο

Το **Σαϊνοπούλειο θέατρο** είναι ένας υπαίθριος χώρος διεξαγωγής πολιτιστικών εκδηλώσεων στην Λακωνία, κοντά στην Σπάρτη.

## Περιγραφή
Το θέατρο ολοκληρώθηκε το 1990 με δαπάνη του Σαϊνοπούλειου Ιδρύματος, με πόρους του ιδρύματος και την δωρεά του Γεωργίου Σαϊνόπουλου, ενώ η διαχείρισή του, ανήκει καθ' ολοκληρία σε αυτό. Βρίσκεται τοποθετημένο σε περιοχή κοντά στο οικισμό Μαγούλα Λακωνίας, σε κοντινή απόσταση από την πρωτεύουσα του νομού, Σπάρτη, σε φυσικά προνομιακή θέση, με θέα το όρος Ταΰγετο και την καστροπολιτεία του Μυστρά. Ο ανοιχτός χώρος διαθέτει ορχήστρα με διάμετρο 16 μέτρων και εγκαταστάσεις εξυπηρέτησης κοινού, ενώ μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 1500 θεατές. Στο χώρο του θεάτρου, που λειτουργούσε ήδη ως χώρος εκδηλώσεων από το 1988, διοργανώνονται κάθε χρόνο πολυήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις, γνωστές ως *[http://www.sainopouleio.gr/politistikokalok.html Πολιτιστικό Καλοκαίρι]*, στο οποίο παρουσιάζονται θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες.

## Πρόσβαση
Βρίσκεται στο 5ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Σπάρτης-Καλαμάτας, εντός του ομώνυμου πάρκου, στον οικισμό Μαγούλα Λακωνίας. Στο χώρο του πάρκου, υπάρχει υπαίθριος χώρος στάθμευσης, έκτασης 15 στρεμμάτων. Το πάρκο του Σαϊνοπούλειο Θεάτρου διαθέτει εύκολη πρόσβαση με τα μέσα μεταφοράς, αφού εξυπηρετείται με συχνή αστική συγκοινωνία, ενώ τις ημέρες των εκδηλώσεων, δρομολογούνται έκτακτα δρομολόγια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Ελλάδα
Κατηγορία:Σπάρτη
Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής και Νότιας Πελοποννήσου

Η **Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π.** (ακρωνύμιο της «**Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής και Νότιας Πελοποννήσου**») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.

Το 1977 λειτούργησε μια πρώτη μορφή του οργάνου αυτού με την ιδιότητα της Τοπικής Επιτροπής Ε.Ο.Κ. λοιπής Πελοποννήσου με έδρα την Τρίπολη. Ιδρυτικά σωματεία ήταν ο Αρκαδικός, ο Διομήδης Άργους, ο Ποσειδώνας Καλαμάτας και η Γ.Ε. Μεσσηνίας. Το 1983 η έδρα μεταφέρθηκε στην Καλαμάτα όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Το 1989, χάρις στην κατακόρυφη αύξηση των σωματείων του οργανισμού αλλά και της ευρύτερης ανάπτυξης του αθλήματος στη χώρα, του δόθηκε το δικαίωμα να μετατραπεί στη σημερινή Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής & Νότιας Πελοποννήσου (Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π.). Στη δικαιοδοσία της σημερινής Ένωσης ανήκουν τα καλαθοσφαιρικά σωματεία των Περιφερειακών Ενοτήτων Αρκαδίας, Λακωνίας και Μεσσηνίας.

## Διοργανώσεις
Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα:  
*Ανδρών (Α1 Κατηγορία, Α2 Κατηγορία, Β' Κατηγορία)
*Γυναικών (Ενιαία Κατηγορία)
Σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Νεανίδων, Κορασίδων, Εφήβων και Παίδων.

Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες της Α1 Κατηγορίας Ανδρών προβιβάζονται απευθείας σε Όμιλο της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, ενώ οι πρωταθλήτριες ομάδες της μοναδικής Κατηγορίας Γυναικών προβιβάζονται σε Όμιλο της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από Όμιλο του Πρωταθλήματος Ανόδου που διοργανώνεται μετά το τέλος κάθε αγωνιστικής περιόδου ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων ολόκληρης της επικράτειας.

## Αθλητικά Σωματεία

## Πρωταθλήτριες ομάδες
Στους παρακάτω πίνακες έχουν συλλεχθεί οι Πρωταθλήτριες ομάδες ανά Κατηγορία στην πορεία του θεσμού: 


### Χρονολόγιο





### Συγκεντρωτικά Στοιχεία



## Γυμναστήρια Σωματείων
Τα παρακάτω Γυμναστήρια αποτελούν τις αγωνιστικές έδρες ομάδων που διαγωνίζονται ή διαγωνίζονταν στα Πρωταθλήματα Κεντρικής και Νότιας Πελοποννήσου:

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* «Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής και Νότιας Πελοποννήσου», επίσημος ιστότοπος.
* Ελληνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2008-2009

**Α1 Γυναικών 2008-2009** 

Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 19 Οκτωβρίου 2008 έως τις 11 Ιανουαρίου 2009. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 12 Απριλίου 2009. Πρωταθλήτρια της χρονιάς αναδείχτηκε η ομάδα του Αθηναϊκού για πρώτη φορά στην ιστορία της.


20px|Α1 **Βαθμολογία** 20px|Α1





**Στοιχεία**
*Στις 30 Μαρτίου 2009 η ομάδα του Αθηναϊκού εξασφάλισε μαθηματικά τον τίτλο για πρώτη φορά στην ιστορία του. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της πρώτης κατηγορίας των ελληνικών γυναικείων πρωταθλημάτων μπάσκετ μία ομάδα κατακτά αήττητη το πρωτάθλημα.
*Την έξοδό τους στην Ευρώπη πανηγυρίζουν οι σύλλογοι Αθηναϊκός, Εσπερίδες, Παναθηναϊκός και Απόλλων Καλαμαριάς, ενώ τον υποβιβασμό γνώρισαν οι σύλλογοι Μέγας Αλέξανδρος, Άρης Χολαργού, Siemens και Καστοριά.
*Η ομάδα της Καστοριάς αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα με αποτέλεσμα οι αγώνες της να κατοχυρωθούν στα πρακτικά ως νίκες 20-0 υπέρ των αντιπάλων της. 
*Στις 22 Μαρτίου 2009, στον αγώνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου εναντίον του Άρη Χολαργού, η καλαθοσφαιρίστρια Ζωή Δημητράκου έγινε η πρώτη Ευρωπαία επαγγελματίας μπασκετμπολίστρια, και μόλις η τρίτη συνολικά στην ιστορία του αθλήματος, που κατάφερε να πετύχει κουντράπλ-νταμπλ (quadruple-double, δηλαδή διψήφιο νούμερο σε τουλάχιστον 4 στατιστικές κατηγορίες), πετυχαίνοντας 49 πόντους, 18 ριμπάουντ, 12 κλεψίματα και 10 ασίστ.

**Ατομικές διακρίσεις**




**Παραπομπές**


**Εξωτερικοί σύνδεσμοι**
*Βαθμολογία Α1 Γυναικών 2008-09 στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΟΚ.
*Αποτελέσματα Α1 Γυναικών 2008-09 στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΟΚ.
* 



Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών
Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2008 2009
Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2008 2009
Αουριχαλκίτης

Ο **αουριχαλκίτης** είναι ένυδρο ανθρακικό ορυκτό του χαλκού και του ψευδαργύρου. Το όνομά του προέρχεται, κατά μία εκδοχή, από τις λατινικές λέξεις *aurum* (χρυσός) και το συνθετικό -*chalcum* από το ελληνικό «χαλκός», που αποδίδεται ως «χρυσόχρους χαλκός». Κατ' άλλη εκδοχή, το κράμα «ορείχαλκος» έχει τα ίδια μεταλλικά συστατικά με το ορυκτό και ο αλχημιστής Γιόχαν Φρίντριχ Μπέτγκερ (Johann Friedrich Böttger, 1682 - 1719) το ονόμασε με βάση αυτό το χαρακτηριστικό.

Ο αουριχαλκίτης σχηματίζεται σε ζώνες οξείδωσης πρωτογενών χαλκούχων και ψευδαργυρούχων ορυκτών.

Σχετίζεται με ροζασίτη (Cu, Zn)2CO3(OH)2 και συχνά συγχέεται με αυτόν, ξεχωρίζοντας μόνον από την υφή (ο ροζασίτης είναι στιφρός, σχεδόν ποτέ ελασματοειδής και έχει σκληρότητα 4), σμιθσονίτη, ημιμορφίτη, μαλαχίτη και αζουρίτη.

Υπάρχει σε πολλά σημεία της Γης, αλλά συνήθως σε μικρές ποσότητες. Σημαντικές του εμφανίσεις είναι στα Αλτάια όρη (Ρωσία), στη Σαρδηνία, τη Γαλλία (περιοχή Chessy), τη Γερμανία, το Durango του Μεξικού, το Ιράν, την περιοχή του Tsumeb της Ναμίμπια, την Αυστραλία και τις Πολιτείες Κολοράντο, Καλιφόρνια, Νέο Μεξικό και Γιούτα των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Καμάριζα, Σούνιο, Έλαφος και Αγία Βαρβάρα). Χρησιμοποιείται, ως έλασσον ορυκτό, για την παραγωγή ψευδαργύρου και χαλκού.

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com
*Webmineral.com

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

## Σημειώσεις


Αουριχαλκιτης
Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού
Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά
Βουλφενίτης

Ο **βουλφενίτης** (αγγλ. wulfenite) είναι ορυκτό του μολύβδου, ενώ από χημική άποψη είναι μολυβδαινικό άλας του. Το όνομά του τού αποδόθηκε προς τιμήν του Φραντς Ξάβερ φον Βούλφεν (Franz Xavier von Wulfen, 1728-1805), Αυστριακού Ιησουΐτη μοναχού και ορυκτολόγου, ο οποίος συνέγραψε μονογραφία για τα ορυκτά της περιοχής Bleiberg της Αυστρίας.

Είναι δευτερογενές ορυκτό, σχηματιζόμενο στη ζώνη οξείδωσης υδροθερμικών κοιτασμάτων μολύβδου, με το μολυβδαίνιο να είναι μάλλον εξωτερικής προέλευσης. Οι σκουρόχρωμες παραλλαγές ενίοτε περιέχουν και βολφράμιο. Αν και χρησιμοποιείται ως ελάσσον μετάλλευμα μολύβδου και μολυβδαινίου, τα καλά του δείγματα είναι περιζήτητα από συλλέκτες. Συνδέεται με μιμητίτη, σμιθσονίτη, βαναδινίτη και γαληνίτη.

Λόγω του τρόπου σχηματισμού του, απαντά σε πολλές περιοχές του κόσμου. Σημαντικές εμφανίσεις του είναι στο Μαρόκο, στην περιοχή Τσουμέμπ της Ναμίμπια, στο Μεξικό, στην Αριζόνα και το Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, στη Γερμανία (πλειάδα περιοχών), στη Σλοβενία, στην Αυστραλία, στο Ζαΐρ και στο Ουζμπεκιστάν. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (στην περιοχή *Πλάκα*).

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com 
*Webmineral.com

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

## Σημειώσεις


Βουλφενιτης
Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου
Τετραεδρίτης

Ο **τετραεδρίτης** είναι θειούχο ορυκτό του χαλκού και του αντιμονίου. Οφείλει το όνομά του στο τετραεδρικό σχήμα των κρυστάλλων του.

Ο χαλκός συχνά υποκαθίσταται από σίδηρο, άργυρο και ψευδάργυρο. Επίσης, το αντιμόνιο συχνά υποκαθίσταται από αρσενικό. Το ορυκτό με πλήρη υποκατάσταση του αντιμονίου από αρσενικό είναι ο τενναντίτης, Cu12As4S13, με τον οποίο δημιουργεί παραμικτική σειρά. Ανάλογη σειρά δημιουργεί και με τον φραϊβεργίτη (Ag,Cu,Fe)12(Sb,As)4S13. Οι παραμικτικές σειρές του τετραεδρίτη φέρουν το προσωνύμιο "fahlerz" (γερμ. «χλωμό ορυκτό»).

Ο τετραεδρίτης συχνά περιέχει ένα ποσοστό αργύρου και χρησιμοποιείται και ως έλασσον ορυκτό του, όπως και του χαλκού. Είναι τυπικό ορυκτό υδροθερμικών φλεβών ή αποθέσεων μεταμορφώσεως επαφής μέσων και χαμηλών θερμοκρασιών. Σχετίζεται με χαλκοπυρίτη, γαληνίτη, σιδηροπυρίτη, βορνίτη, ακανθίτη, σιδηρίτη, απατίτη και χαλαζία.

Είναι από τα πλέον κοινά ορυκτά και υπάρχει σε ολόκληρο τον Κόσμο. Πολύ καλά σχηματισμένα δείγματά του απαντούν στη Γερμανία (Σαξωνία, όρη Χαρτς), την Αυστρία (Τιρόλο), τη Ρουμανία, τη Γαλλία (πολύ μεγάλοι κρύσταλλοι στην περιοχή *Sainte-Marie-aux-Mines* του Άνω Ρήνου (Haut-Rhin)), τη Βρετανία (Κορνουάλλη), την Αλγερία, τη Βολιβία και το Περού. Ανευρίσκεται, επίσης, στη Γιούτα των ΗΠΑ και στον Καναδά.

Στην Ελλάδα υπάρχει στον Μαδέμ Λάκκο (Στρατώνι Χαλκιδικής), στη νήσο Τήνο και σε αρκετά ορυχεία της περιοχής του Λαυρίου (Πλάκα, Αγριλέζα, Σούνιο, Καμάριζα), συνήθως αργυρομιγής (παραλλαγή **αργυροτετραεδρίτης**).

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com
*Webmineral.com

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Τετραεδριτης
Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού
Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου
Ουίλιαμ Κρόουφορντ Γκόργκας

Ο **Ουίλιαμ Κρόουφορντ Γκόργκας** (αγγλικά: *William Crawford Gorgas*) (3 Οκτωβρίου 1854 - 3 Ιουλίου 1920) ήταν ιατρός και Στρατηγός του Αμερικανικού στρατού (1914 - 1918), ο οποίος έγινε γνωστός ως ο άνθρωπος που καταπολέμησε τη μετάδοση του κίτρινου πυρετού ελέγχοντας τα κουνούπια που μετέφεραν τον ιό, σε μία εποχή που υπήρχε έντονος σκεπτικισμός και αντίθεση σ' αυτά τα μέτρα. 

Όταν ήταν συνταγματάρχης, κι έχοντας ήδη αντιμετωπίσει επιτυχημένα τον κίτρινο πυρετό στη Φλόριντα και την Αβάνα, τοποθετήθηκε στη Ζώνη της Διώρυγας του Παναμά όπου ως αρχίατρος ανέλαβε το έργο να απαλλάξει την περιοχή από τις ακαθαρσίες και τις αρρώστιες, τη μαλάρια και τον κίτρινο πυρετό. Ο δόκτωρ Γκόργκας καταπολέμησε τον πυρετό εξοντώνοντας τα κουνούπια και καθαρίζοντας τον τόπο. Κάθε πιθανός τόπος εκκολάψεως ψεκαζόταν με πετρέλαιο. Οι λασπωμένοι δρόμοι του Κόλον και του Παναμά τσιμεντοστρώθηκαν και κάθε σπίτι απολυμάνθηκε. Ο Γκόργκας καθάρισε τη Ζώνη της Διώρυγας και την εξυγίανε. Στον Γκόργκας ανήκει η τιμή ότι έκανε τον Παναμά υγιεινό τόπο ζωής. Αν δεν το είχε επιτύχει αυτό, η διώρυγα δεν θα μπορούσε να τελειώσει χωρίς μεγάλες απώλειες σε ζωές.

Λίγο πριν το θάνατό του, ο Γκόργκας χρίσθηκε Ιππότης από τον Βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας Γεώργιο Ε΄. Πέθανε στο Λονδίνο στις 3 Ιουλίου 1920 και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αμερικανοί ιατροί
Πάτροκλος (νησίδα)

Ο **Πάτροκλος** ή **Γαϊδουρονήσι**, στα αρχαία χρόνια **Πατρόκλου Χάραξ** ή **Κόπρος**, είναι νησί στο Σαρωνικό κόλπο, στο δρόμο για το Σούνιο μεταξύ των οικισμών Θυμάρι και Λεγραινά (μετά την Παλαιά Φώκαια). Βρίσκεται κοντά στην ακτή, σε απόσταση 850 μέτρων. Η έκτασή του είναι 2.800 στρέμματα. Απέχει 3. χλμ από το Σούνιο και 65 χλμ. από την Αθήνα. Οι μεγαλύτερες διαστάσεις του είναι 2,5 χλμ. και 1,5 χλμ. Έχει ύψος 240 μέτρα. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λαυρεωτικής.

Ονομάστηκε Πάτροκλος, από τον ναύαρχο του στόλου του Αιγυπτίου βασιλιά Πτολεμαίου. Όταν ο Πτολεμαίος κατά το Χρεμωνίδειο πόλεμο (*[[267 π.Χ.|267]]-[[261 π.Χ.|261]]* π.Χ.) έστειλε το στόλο του για να συνδράμει τους Αθηναίους ενάντια στις επιδρομές του Αντιγόνου, ο Πάτροκλος είχε φτιάξει στο νησί αυτό το στρατόπεδό του. Η ονομασία Πατρόκλου Χάραξ σημαίνει στρατόπεδο του Πατρόκλου.

Η νησίδα Πάτροκλος σήμερα ανήκει στην οικογένεια Γιατράκου.
## Πηγές
*Θεόδωρος Δ. Δαλάκογλου, «Ανάβυσσος, ο τόπος, οι άνθρωποι, η ζωή» Βιβλίο πρώτο, Τοπωνύμια - Οδωνύμια - Ανθρωπωνύμια.https://web.archive.org/web/20090902004327/http://users.otenet.gr/~tdala/topon.htm
*Παυσανίας, :s:Αττικά

τῆς ἠπείρου τῆς Ἑλληνικῆς κατὰ νήσους τὰς Κυκλάδας καὶ πέλαγος τὸ Αἰγαῖον ἄκρα Σούνιον πρόκειται γῆς τῆς Ἀττικῆς· καὶ λιμήν τε παραπλεύσαντι τὴν ἄκραν ἐστὶ καὶ ναὸς Ἀθηνᾶς Σουνιάδος ἐπὶ κορυφῇ τῆς ἄκρας. πλέοντι δὲ ἐς τὸ πρόσω Λαύριόν τέ ἐστιν, ἔνθα ποτὲ Ἀθηναίοις ἦν ἀργύρου μέταλλα, καὶ νῆσος ἔρημος οὐ μεγάλη Πατρόκλου καλουμένη· τεῖχος γὰρ ᾠκοδομήσατο ἐν αὐτῇ καὶ χάρακα ἐβάλετο Πάτροκλος, ὃς τριήρεσιν ὑπέπλει ναύαρχος Αἰγυπτίαις, ἃς Πτολεμαῖος ὁ  τοῦ Λάγου τιμωρεῖν ἔστειλεν Ἀθηναίοις, ὅτε σφίσιν Ἀντίγονος ὁ Δημητρίου στρατιᾷ τε αὐτὸς ἐσβεβληκὼς ἔφθειρε τὴν χώραν καὶ ναυσὶν ἅμα ἐκ θαλάσσης κατεῖργεν.



«Από την ηπειρωτική Ελληνική γη, προς τις Κυκλάδες νήσους και το Αιγαίο πέλαγος, προβάλλει το ακρωτήριο Σούνιο της Αττικής. Μετά το ακρωτήριο υπάρχει ένα λιμάνι και ναός της Αθηνάς της Σουνιάδος στην κορυφή αυτού του ακρωτηρίου. Πλέοντας δε μπροστά, υπάρχει το Λαύριο, όπου παλιά υπήρχαν τα μεταλλεία αργύρου των Αθηναίων και ένα έρημο νησί, όχι μεγάλο, που λέγεται νησί του Πατρόκλου. γιατί αυτός οικοδόμησε τείχος στο νησί και έφτιαξε στρατόπεδο. Αυτός ο Πάτροκλος, ναύαρχος, ήλθε με τις αιγυπτιακές τριήρεις τις οποίες έστειλε ο Πτολεμαίος, γιος του Πτολεμαίου του Λάγου, για να τιμωρήσει τους Αθηναίους, όταν ήταν εκεί ο Αντίγονος του Δημητρίου με στρατό και  λεηλατούσε τη χώρα τους στην οποία είχε εισβάλει, ενώ και με πλοία από τη θάλασσα την είχε αποκλείσει»


(Σημείωση: Το «τιμωρείν» στο πρωτότυπο, αναφέρεται σε πηγή http://www.mymethana.gr/?q=node/321 , ως βοήθεια προς τους Αθηναίους)
*[The House of Ptolemy, E. R. Bevan, published by Methuen Publishing, London, 1927 σελ. 67-68]

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού
Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κατηγορία:Δήμος Σαρωνικού
Feldgendarmerie

thumb|200px|right|Το χαρακτηριστικό κολάρο της Feldgendarmerie, με το έμβλημα στήθους
Η **Φέλντζανταρμερί** (γερμανικά:Feldgendarmerie, από το Γαλλικό gens d' armée, άνδρες του στρατού -> gendarmerie, χωροφυλακή και το Γερμανικό Feld, πεδίο), ήταν η στρατονομία του γερμανικού στρατού από το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

## Ιστορία
Η Feldgendarmerie σχηματίστηκε από τη συνένωση γερμανικών στρατιωτικών μονάδων, κυρίως κατά την πολεμική περίοδο από το 1866 έως το 1870. Στην αρχή των εχθροπραξιών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1914, αποτελούταν από 33 μονάδες, που έφτασαν τις 150 κατά το τέλος του πολέμου.

### B΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Feldgendarmerie (γνωστή πλέον και με το ψευδώνυμο *Kettenhunde*, δηλαδή "δεμένα σκυλιά", λόγω του κολάρου που φορούσαν οι στρατονόμοι) έπαιξε σημαντικό ρόλο μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου όντας υπεύθυνη για τη σύλληψη δεκάδων χιλιάδων λιποτακτών και την εκτέλεση πολλών απ' αυτούς, σύμφωνα με τη "φόρμουλα" του Χίτλερ που όριζε πως "οι στρατιώτες μπορούν να πεθάνουν, αλλά οι λιποτάκτες πρέπει να πεθάνουν". 

Προς το τέλος του πολέμου, καθώς η υποστήριξη του λαού σε αμυντικές ενέργειες άρχισε να μειώνεται, ανατέθηκαν στη Feldgendarmerie αποστολές που αμαύρωσαν την εικόνα των στρατονόμων. Αυτές οι αποστολές περιελάμβαναν κυρίως την έρευνα για λιποτάκτες μεταξύ των προσφύγων και την αποστολή προσφύγων στο μέτωπο.

Σε άλλες περιοχές, μονάδες της Feldgendarmerie στάλθηκαν ως δυνάμεις κατοχής, κυρίως σε διοικητικά κέντρα της Βέρμαχτ. Ασχολούνταν επίσης με τη διευθέτηση της κυκλοφορίας, περιπολίες, εκτελέσεις αντιστασιακών και στρατιωτών του εχθρού, έλεγχο του κυνηγιού, της αλιείας και της αγροτικής παραγωγής, καθώς και παρεμπόδιση λήψης από τους τοπικούς πληθυσμούς φυλλαδίων που ρίπτονταν με εχθρικά αλεξίπτωτα.

Η συμμετοχή της Feldgendarmerie στα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν οι άνδρες των SS δεν έχει αποδειχθεί επίσημα, αν και αυτή η ενότητα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έχει γίνει αντικείμενο πολλών δημοσιεύσεων και ερευνών.

## Μεταπολεμική οργάνωση
Μετά την επανίδρυση του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στρατού (Bundeswehr), το 1955, πολλές μονάδες άλλαξαν τα ονόματά τους για να αποφεύγεται οποιαδήποτε ταύτιση με τις αντίστοιχες της Βέρμαχτ. Έτσι, η νέα στρατονομία του γερμανικού στρατού ονομάστηκε *Φέλντγιέγκερ* (Feldjäger), το οποίο ήταν επίσης το όνομα της παλαιάς πρωσικής στρατονομίας).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστορία της ''Feldgendarmerie'' (Αγγλικά)

Κατηγορία:Γερμανικές ένοπλες δυνάμεις
Κατηγορία:Γερμανικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Βέρμαχτ
Αριαράθης Α΄ της Καππαδοκίας

Ο **Αριαράθης Α' ο Φιλάδελφος** (κυβ. 331 π.Χ. – 322 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αριαραθιδών ήταν σατράπης της Καππαδοκίας, τότε κομμάτι της περσικής αυτοκρατορίας, ο οποίος αυτονομήθηκε κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, διεκδικώντας τον τίτλο του βασιλέως. Ήταν γιος και διάδοχος του σατράπη Αριάμνη Α΄ και ιδρυτής της Δυναστείας των Αριαραθιδών. Οι αρχαιολόγοι πιστοποιούν πως έκοψε νομίσματα στη Σινώπη και στα Γαζίουρα.

## Βιογραφικά στοιχεία

Μετά τον θάνατο του Αριάμνη Α΄, ο οποίος είχε κυβερνήσει για πενήντα έτη, η εξουσία του πέρασε στα χέρια του μεγαλύτερου από τους γιους του, Αριαράθη Α΄. Η επικράτειά του πρέπει να ήταν το βόρειο τμήμα της Καππαδοκίας, η λεγόμενη «Καππαδοκία του Πόντου» (ο μετέπειτα Πόντος), και έδρα του ήταν μάλλον τα Γαζίουρα. Επέκτεινε δε την επικράτειά του προσαρτώντας και την Καταονία σε άγνωστη ημερομηνία.

Ο Αριαράθης έκρυβε μεγάλη αγάπη για τον αδερφό του, Ολοφέρνη, τον οποίο προώθησε σε διάφορες σημαντικές διοικητικές θέσεις. Όταν ο Πέρσης βασιλιάς Αρταξέρξης Γ΄ πραγματοποίησε μεγάλη εκστρατεία στην Αίγυπτο το 350 π.Χ., ο Ολοφέρνης τον ακολούθησε κερδίζοντας επαίνους και τιμές. Όταν ο τελευταίος πέθανε, ο Αριαράθης, που δεν διέθετε δικούς του απογόνους, υιοθέτησε το μεγαλύτερο από τα ανήψια του, που ονομαζόταν επίσης Αριαράθης. 

Η βασιλεία του Αριαράθη συνέπεσε με την εκστρατεία των Ελλήνων κατά των Περσών υπό την καθοδήγηση του Αλεξάνδρου του Μέγα. Ο ιστορικός Αρριανός, αφηγούμενος τα γεγονότα που σχετίζονται με τη Μάχη των Γαυγαμήλων, αναφέρει πως ανάμεσα στα στρατεύματα των Περσών υπήρχαν και ιππείς από την Καππαδοκία, υπό τις διαταγές του Αριάκη. Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ., η αρχιστρατηγία πέρασε στα χέρια του Περδίκκα. Σύμφωνα με τη συμφωνία των Διαδόχων, η Καππαδοκία θα περνούσε στα χέρια του Ευμένη από την Καρδία (Θράκη). 

Όλα αυτά τα χρόνια ο Αριαράθης δρούσε ανεξέλεγκτος, εφόσον τόσο οι Μακεδόνες όσο και οι Πέρσες, υπό τον νέο βασιλιά τους, τον Δαρείο Γ', ήταν απασχολημένοι με τη μεταξύ τους διαμάχη. Σαν αποτέλεσμα η εξουσία του είχε εδραιωθεί στη χώρα, ενώ είχε συγκεντρώσει αξίολογο πλούτο και στρατό. Συνεπώς αρνήθηκε να παραδώσει την εξουσία, όντας έτοιμος να αντιτάξει στρατό 30.000 πεζικαρίων και 15.000 ιππέων. Τελικά ο Περδίκκας ενεπλάκη σε πόλεμο με την Καππαδοκία και αποσπώντας τη νίκη, θανάτωσε 4.000 άνδρες και αιχμαλώτισε γύρω στους 5.000, ανάμεσά τους τον ίδιο τον βασιλιά, που τότε ήταν 82 ετών. Τόσο εκείνος όσο και η κοντινή του οικογένεια βασανίστηκαν και βρήκαν μαρτυρικό θάνατο. Μοναχά ο υιοθετημένος γιος του, Αριαράθης Β', κατάφερε να διαφύγει με λίγους ακόλουθους, βρίσκοντας καταφύγιο στην Αρμενία. Ο λαός της Καππαδοκίας, ωστόσο, πήρε χάρη και η σατραπεία πέρασε σύμφωνα με την αρχική συμφωνία στον Ευμένη, ο οποίος ανέλαβε την οργάνωσή της.

## Χρονολόγιο

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Δυναστεία των Αριαραθιδών
* Καππαδοκία
* Ελληνιστική περίοδος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 
* 

Αριαραθης 01
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Γκερνίκα

Το όνομα **Γκερνίκα** ή **Γκουέρνικα** (Ισπανικά: Guernica), μπορεί να αναφέρεται:
* Στην Γκερνίκα (ζωγραφική), πίνακα του Πάμπλο Πικάσο.
* Στην Γκερνίκα (πόλη), πόλη της επαρχίας Βισκάγια της Χώρας των Βάσκων.
Κοπιαπίτης

Ο **κοπιαπίτης** (αγγλ. copiapite) είναι ορυκτό ένυδρο θειικό άλας του σιδήρου. Το όνομά του προέρχεται από την πόλη Κοπιαπό στην περιοχή Ατακάμα (Atacama) της Χιλής, όπου και πρωτοσυλλέχθηκαν δείγματά του.

Είναι δευτερογενές ορυκτό, σχηματισμένο από την αποσάθρωση και οξείδωση κυρίως σιδηροπυρίτη σε ξηρά κλίματα (είναι διαλυτός στο νερό). Σπανίως αναφέρεται και ως προϊόν δραστηριότητας φουμαρολών.

Η υποκατάσταση του σιδήρου από άλλα μέταλλα δημιουργεί τις εξής παραλλαγές του ορυκτού:
*Αργιλιοκοπιαπίτης (Aluminocopiapite)
* Ασβεστιοκοπιαπίτης (Calciocopiapite)
* Χαλκοκοπιαπίτης (Cuprocopiapite)
* Μαγνησιοκοπιαπίτης (Magnesiocopiapite)
* Ψευδαργυροκοπιαπίτης (Zincocopiapite)

Ο κοπιαπίτης συνδέεται κυρίως με σιδηροπυρίτη, αλλά και μελαντερίτη, αλουνογενή (Al2(SO4)3 . 17H2O), χαλκοτριχίτη και αλλοτριχίτη.

Είναι παγκόσμια διαδεδομένος. Σημαντικές εμφανίσεις του είναι στη Χιλή (περιοχές Ατακάμα, Καλάμα και Αντοφαγάστα), στη Γερμανία (όρη Χαρτς), στη νήσο Έλβα, στην Καμτσάτκα της Ρωσίας (προϊόν ηφαιστειακής δραστηριότητας), στις Πολιτείες Νεβάδα, Γιούτα και Αριζόνα των ΗΠΑ και στη Σλοβακία.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Κασσάνδρας (μεταλλείο Ολυμπιάδας) στην Χαλκιδική και στα μεταλλεία Καμάριζας και Πλάκας του Λαυρίου.

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com
*Webmineral.com

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Κοπιαπιτης
Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου
Κατηγορία:Ένυδρα άλατα
Έλληνες στο Βέλγιο

Οι Έλληνες στο Βέλγιο ανέρχονται σύμφωνα με το Αρχείο Ομογενειακών Οργανώσεων σε 25.000 άτομα ενώ το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών τους υπολογίζει σε 35.000 . Δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή που να επικυρώνει το ακριβές πλήθος των ελλήνων μεταναστών. Τα ρεύματα μετανάστευσης προς το Βέλγιο είναι τέσσερα:

*δεκαετίες του 1910 και 1920
*δεκαετία του 1950
*μετά το 1981 (επίσημη είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε Ε.Ο.Κ.)
*αρχή της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα από το 2008 κι έπειτα.

## Ρεύματα

### Πρώτο Ρεύμα
Οι πρώτοι μετανάστες στο Βέλγιο ήταν κυρίως Έλληνες της Μικράς Ασίας. Ήταν λίγες εκατοντάδες ενώ μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 πολλαπλασιάστηκαν καθώς πολλοί Μικρασιάτες κατέφυγαν εκεί.

### Δεύτερο Ρεύμα
Οι μετανάστες του ρεύματος αυτού ήταν επίσης λίγοι και ήρθαν περίπου το 1954-55 και άρχισαν να εργάζονται ως ανθρακωρύχοι. Μετά την επίσημη συμφωνία Ελλάδας-Βελγίου το 1957 για αποστολή εργατικού δυναμικού στα ορυχεία και τη βιομηχανία του Βελγίου
περισσότεροι Έλληνες πήγαν στο Βέλγιο αναζητώντας εργασία εκεί. Άμεση συνέπεια αυτού ήταν να δημιουργηθεί μία πολυάριθμη ελληνική κοινότητα στο Βέλγιο.

### Τρίτο Ρεύμα
Ως διοικητικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι Βρυξέλλες αποτελούν τόπο εργασίας για πολλούς Έλληνες, υπαλλήλους της Ε.Ε., οι οποίοι, από το 1981 και έπειτα, προστέθηκαν στους οικονομικούς μετανάστες των προηγούμενων δεκαετιών.

### Τέταρτο Ρεύμα
Με την γενίκευση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα από το έτος 2008 κι έπειτα υπάρχει ένα μαζικό κύμα ελλήνων μεταναστών που αναζητά εργασία και νέα ζωή στο Βέλγιο. Επιστημονικό προσωπικό από τον τομέα υγείας, νέοι, οικογέννειες, ειδικευμένοι και ανιδίκευτοι έλληνες.

## Ελληνικές κοινότητες στο Βέλγιο
Στο Βέλγιο υπάρχουν εννέα κοινότητες Ελλήνων ομογενών σε διάφορες πόλεις και η Ελληνική Ομοσπονδία Κοινοτήτων Βελγίου "EOKB" :
*Τύρνχαουτ (δείτε Ελληνική Κοινότητα Τουρνάουτ)
*Αμβέρσα
*Βρυξέλλες 
*Λιέγη
*Σαρλερουά
*Βερβιέ
*Μονς
*Αουτάλεν, Houthalen
*Γκενκ

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ελληνική Ομοσπονδία Κοινοτήτων Βελγίου

## Παραπομπές


## Πηγές
**Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, εκδ. ΔΟΜΗ Α.Ε., τ. 4 (έκδοση 2002-04)
*Εκπομπή ΔΙΑΣΠΟΡΑ της ΕΡΤ 3 (μετάδοση 24/11/2007)

Ελληνες
Βελγιο
Κατηγορία:Ελληνική διασπορά ανά χώρα