Alfredo Oriani (αντιτορπιλικό)

Το ***Alfredo Oriani*** ήταν το πρώτο από τα τέσσερα αντιτορπιλικά της ομώνυμης κλάσης που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1937 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της ναυμαχίας του Ταινάρου και της επίθεσης ενάντια στις νηοπομπές της επιχείρησης Harpoon. Μεταπολεμικά δόθηκε στο Γαλλικό Ναυτικό ως πολεμική αποζημίωση και παρέμεινε επιχειρησιακό ως ***D'Estaing*** μέχρι το 1954.

## Περιγραφή

Σχεδιαστικά η κλάση *Oriani* δεν ήταν παρά μια βελτιωμένη σε ορισμένα σημεία εκδοχή της προγενέστερης κλάσης *[[Αντιτορπιλικό κλάσης Maestrale|Maestrale]]*. Είχαν ολικό μήκος 106,7&nbsp;m, πλάτος 10,15&nbsp;m και μέσο βύθισμα 3,15&nbsp;m το οποίο έφθανε στα 4,3&nbsp;m με πλήρες φορτίο. Το εκτόπισμά τους έφθανε τους 1700–1750&nbsp;t (1670–1720&nbsp;LT) με κανονικό φορτίο και τους 2400–2450&nbsp;t (2360–2410&nbsp;LT). Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου ανερχόταν σε 206 αξιωματικούς και ναύτες.

Το προωστικό σύστημα απέδιδε έως και 48000&nbsp;shp και μπορούσαν να φθάσουν σε ταχύτητες της τάξεως των 32-33&nbsp;kn σε πραγματικές συνθήκες. Κατά τις θαλάσσιες δοκιμές είχαν φθάσει και τους 38-39&nbsp;kn, όμως με πολύ περιορισμένο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους ήταν περίπου 2600-2800&nbsp;ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18&nbsp;kn και 690&nbsp;ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 33&nbsp;kn.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120&nbsp;mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε ένα πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και έναν πίσω από αυτήν. Διέθεταν επίσης δύο πυροβόλα των 120&nbsp;mm που έβαλαν βλήματα φωτισμού/ανάδειξης στόχων (star-shells) καθώς και έξι τορπιλοσωλήνες των 533&nbsp;mm. Αντιαεροπορική κάλυψη παρείχαν τέσσερα πολυβόλα των 13,2&nbsp;mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, τα αντιτορπιλικά της κλάσης αυτής είχαν δύο εκτοξευτές βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 56&nbsp;νάρκες.

## Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του *Alfredo Oriani* άρχισε την 28η&nbsp;Οκτωβρίου 1935 στις εγκαταστάσεις της Cantiere navale fratelli Orlando (OTO) στο Λιβόρνο, καθελκύστηκε στις 30&nbsp;Ιουλίου 1936 και ολοκληρώθηκε στις 15&nbsp;Ιουλίου 1937.

Εντάχθηκε στον 9ο Στολίσκο Αντιτορπιλικών, όπως και τα αδελφά πλοία *[[Vittorio Alfieri (αντιτορπιλικό)|Vittorio Alfieri]]*, *[[Giosuè Carducci (αντιτορπιλικό)|Giosue Carducci]]* και *[[Vincenzo Gioberti (αντιτορπιλικό)|Vicenzo Gioberti]]*. Έλάβε μέρος στη Ναυμαχία του Ταινάρου όπου δέχτηκε σοβαρότατα πλήγματα από το βρετανικό θωρηκτό HMS ''Warspite'' αλλά κατάφερε να επιστρέψει στη βάση του. Επίσης ήταν ένα από τα σκάφη της ιταλικής δύναμης αντιτορπιλικών και καταδρομικών που αναχαίτισαν τις συμμαχικές νηοπομπές της επιχείρησης Harpoon στις 15 Ιουνίου 1942. Στην εμπλοκή αυτή το *Oriani* έπληξε το αντιτορπιλικό HMS ''Bedouin'' και από κοινού με το αντιτορπιλικό *[[Ascari (αντιτορπιλικό)|Ascari]]* και τα καταδρομικά *[[Raimondo Montecuccoli (καταδρομικό)|Raimondo Montecuccoli]]* και *[[Eugenio di Savoia (καταδρομικό)|Eugenio di Savoia]]* βύθισαν το ήδη λαβωμένο πετρελαιοφόρο *Kentucky* καθώς και το εμπορικό *Burdwan*. Μάλιστα το *Oriani* τορπίλισε το 
*Kentucky* προκειμένου να διασφαλισθεί η βύθισή του.

Το 1943, όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε, το *Oriani* απέπλευσε από τη Λα Σπέτσια και έφθασε στη Μάλτα για να παραδοθεί στις συμμαχικές δυνάμεις. Δόθηκε ως πολεμική αποζημίωση στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό και παρέμεινε στην ενεργό δράση ως *D'Estaing* μέχρι το 1954.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
*
*
*
*
*
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  Alfredo Oriani Σελίδα για το αντιτορπιλικό ''Alfredo Oriani'' στον ιστότοπο του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού (Marina Militare)

Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Oriani
Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου