open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μάρτα Κάουφμαν

Η **Μάρτα Φραν Κάουφμαν** (γεννημένη 21 Σεπτεμβρίου 1956, Φιλαδέλφεια,Πενσυλβάνια) είναι Αμερικανίδα τηλεοπτική συγγραφέας και παραγωγός. Είναι γνωστή ως συν-δημιουργός με τον **Ντέιβιντ Κρέιν** της κωμικής σειράς Τα Φιλαράκια του NBC . Και η Κάουφμαν και ο Κρέιν ήταν επίσης εκτελεστικοί παραγωγοί της παράστασης, μαζί με τον **Κέβιν Μπράιτ**.Η Κάουφμαν και ο Κρέιν παρήγαγαν επίσης τις σειρές :*Η ντουλάπα της Βερόνικα*(*Veronica's closet*) και *Τζέσι*(*Jesse*) . Από το 2005 έως το 2006 ήταν εκτελεστική παραγωγός στο *Σχετίζεται με*(*Related*) . Και οι δύο συγγραφείς ήταν οι δημιουργοί της σειράς *Ονειρεύομαι*(*Dream on*) του *[[HBO]]*  . Η Κάουφμαν,επίσης,  συν-δημιούργησε τη σειρά *Γκρέις και Φράνκι* (*Grace and Frankie*), του Netflix.

## Βιογραφικό
Γεννημένη σε μια Εβραϊκή οικογένεια στα προάστια της Φιλαδέλφειας, η Κάουφμαν φοίτησε στο γυμνάσιο *Marple Newtown*, που βρίσκεται στη Σχολική Περιοχή Marple Newtown κοντά στη Φιλαδέλφεια, όπου ήταν θεσπολόγος και σκηνοθέτρια της σχολικής παράστασης "Our Town" το 1974. H Κάουφμαν φοίτησε στο *Πανεπιστήμιο Μπράνταϊς* στη Μασαχουσέτη και έλαβε το πτυχίο της στο θέατρο το 1978. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της εκεί, ήταν μέλος της αδελφότητας *Sigma Delta Tau*.Η Κάουφμαν σπούδασε, επίσης, υποκριτική στη δραματική σχολή *The Neighborhood Playhouse School of the Theatre* στη Νέα Υόρκη.

## Προσωπική ζωή
Η Κάουφμαν παντρεύτηκε τον ***Μάικλ Σκλόφ***, ο οποίος είναι ο συνθέτης του θεματικού τραγουδιού *[[Τα Φιλαράκια]]* , και έζησαν στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια.Η Κάουφμαν και ο Σκλόφ απέκτησαν μαζί τρία παιδιά: τη Χάνα, τον Σαμ και τη Ρόουζ. Αυτή και ο Σκλόφ υπέβαλαν αίτηση διαζυγίου τον Νοέμβριο του 2015 μετά από 31 χρόνια γάμου. 

## Φιλμιογραφία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Τσιριπαβιέτς

Το **Τσερεποβέτς** (ρωσικά: Черепове́ц, προφέρεται *Τσιριπάβιετς*) είναι πόλη στην περιφέρεια Βόλογκντα στη Ρωσία, ευρισκόμενη στα δυτικά της περιφέρειας στις όχθες του ποταμού Σέκσνα, ένα παραπόταμο του Βόλγα και στις όχθες του ταμιευτήρα Ρύμπινσκ.

Το Τσερεποβέτς έχει πληθυσμό 312.310 κατοίκων σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 2010 και είναι η πολυπληθέστερη πόλη της περιφέρειας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ της Βόλογκντα
Γυάλινη οροφή

Με τον όρο **"γυάλινη οροφή"** αναφερόμαστε στο αόρατο χέρι-τροχοπέδη, που εμποδίζει τις γυναίκες και γενικότερα τις μειονοτικές ομάδες να ανελιχθούν στον τομέα της εργασίας τους, να κατακτήσουν ηγετικές θέσεις-θέσεις ευθύνης, να λάβουν προαγωγές και μισθολογικές αυξήσεις.

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1986, σε έκθεση της Wall Street Journal, για να περιγράψει τα **εμπόδια** που αντιμετωπίζουν οι φιλόδοξες γυναίκες στην προσπάθεια τους για άνοδο στην ιεραρχία. Το φαινόμενο αυτό συναντάται συχνά στην βιβλιογραφία και με τους όρους *"sticky floor","glass escalator", "glass cliff"*.

Έρευνες αποδεικνύουν ότι δεν είναι η έλλειψη προσόντων που δυσχαιραίνει αυτή την άνοδο, αλλά η επικρατούσα κουλτούρα και νοοτροπία, εμποτισμένη με τα έμφυλα στερεότυπα και προκαταλήψεις, που επικρατούν στον επιχειρησιακό-οικονομικό κλάδο, στις επιστήμες, στην έρευνα, και θεωρούν τις γυναίκες ως το "αδύναμο φύλο". Έτσι, δεκάδες γυναίκες στερούνται θέσεις εργασίας λόγω της σωματοδομής τους (πχ οικοδομικές εργασίες, οδηγοί φορτηγών κα), λόγω του φόβου των εργοδοτών για τα συζυγικά-μητρικά καθικόντα (εκτενείς άδειες) και άλλα.

Αποτέλεσμα του φαινομένου είναι η δημιουργία ενός "υποτιμημένου και αναξιοποίητου ανθρώπινου κεφαλαίου" με την περιορισμένη -ή την καθόλου- εκπροσώπηση των γυναικών (και άλλων μειονοτικών ομάδων) σε σημαντικούς κλάδους εργασίας. Για παράδειγμα όλο και σπανιότερα βλέπουμε γυναίκες mananger, CEO, κεντρικούς ερευνητές.

## Πώς μπορούμε όμως να συνθλίψουμε την "γυάλινη οροφή"
Η διάσπαση αυτή δεν γίνεται σε μια μέρα, αλλά απαιτεί **μακροχρόνια προσπάθεια** από όλους μας. Γυναίκες, άνδρες, παιδία, κράτος, εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι μια προσπάθεια τόσο συλλογική, όσο και ατομική. Συγκεκριμένα:
* Τον σημαντικότερο ρόλο διαδραματίζει η παιδεία, η οποία "πηγαίνει στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής και των αντιθέσεων της", ασκώντας σημαντική επιρροή στην διαμόρφωση της παιδικής ψυχολογίας και ιδιοσυγκρασίας.
* Απαραίτητη βέβαια είναι και η δράση ενός κράτους πρόνοιας και δικαίου, όπου με κατάλληλες νομοθετικές διατάξεις εξασφαλίζει την ισοδύναμη εκπροσώπηση όλων των εργαζομένων ανεξάρτητα από φύλο, εθνικότητα, θρησκευμα κτλ.
* Παράλληλα καταλυτική είναι και η ενεργοποίηση της ίδιας της επιχείρησης, όπου μέσω σεμιναρίων-workshops, θα γίνει προσπαθεια αλλαγής νοοτροπίας εκ των έσω.

Εικόνες 


## Παραπομπές


Κατηγορία:Ισότητα των φύλων
Κατηγορία:Κοινωνική ανισότητα
Κατηγορία:Φύλο και κοινωνία
Καμάλ Ραναντίβε

Η **Καμάλ Ραναντίβε** (*Kamal Jayasing Ranadive*, 8 Νοεμβρίου 1917 - 1911 Απρίλιου 2001) ήταν Ινδή βιοϊατρική ερευνήτρια η οποία είναι γνωστή για την έρευνα στον καρκίνο σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ καρκίνου και ιών. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ινδών Γυναικών Επιστημόνων (IWSA).   

Στη δεκαετία του 1960, ίδρυσε το πρώτο ερευνητικό εργαστήριο καλλιέργειας ιστών της Ινδίας στο Ινδικό Κέντρο Έρευνας Καρκίνου στη Βομβάη.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Ινδοί βιολόγοι
Αψίδα των Αρκαδίου, Ονωρίου και Θεοδοσίου

Η **Αψίδα του Αρκαδίου, του Ονωρίου και του Θεοδοσίου** λατιν.: Arcus Arcadii, Honorii et Theodosii ήταν μία αρχαία αψίδα θριάμβου στην αρχαία Ρώμη.

Κτίστηκε από τη Σύγκλητο το 405, μετά τη νίκη του Στιλίχωνα στη μάχη της Πολέντια, που είχε γίνει τρία χρόνια νωρίτερα. Σύμφωνα με την παράδοση, η νίκη επί των Γότθων αποδόθηκε στους Αυτοκράτορες Αρκάδιο, Ονώριο και τον -συναυτοκράτορα του πρώτου- Θεοδόσιο Β΄.

Ήταν κοντά στη Γέφυρα του Νέρωνα (Pons Neronianus) και πιθανότατα κτίστηκε ακριβώς στην αρχή της γέφυρας. διασώθηκε μέχρι τον 15ο αι, αν και μέχρι τότε είχε απογυμνωθεί από τη μαρμάρινη πρόσοψή του.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Gazetteer/Places/Europe/Italy/Lazio/Roma/Rome/_Texts/PLATOP*/arcus.html#Arcadii_et_al
* http://www.maquettes-historiques.net/P22bf.html

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Νέα Αψίδα

μικρογραφία| Τοποθεσία της Αψίδας του Διοκλητιανού.
Η **Νέα Αψίδα** ή Αψίδα του Διοκλητιανού, λατιν.: Arcus Novus, ήταν μία αρχαία αψίδα στη Ρώμη, που βρισκόταν στη *[[Via Lata (Ρώμη)|Via Lata]]* (τώρα Via del Corso), στη θέση της εκκλησίας της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα.

## Ιστορία
Η αψίδα ήταν αφιερωμένη στον Διοκλητιανό είτε με την ευκαιρία της *[[Decennalia|δεκαετίας του]]* το 293&nbsp;μ.Χ., ή του θριάμβου του, που εορτάστηκε με τον Μαξιμιανό το 303–304. Το όνομα Νέα Αψίδα πιθανότατα αναφέρεται σε σύγκριση με την προηγούμενη Αψίδα του Κλαυδίου στον ίδιο δρόμο. 

## Περιγραφή
Η Νέα Αψίδα ήταν διακοσμημένο με ανάγλυφα επαναχρησιμοποιημένα (spolia) από τον μεγάλο βωμό της Ιουλιο-Κλαυδιανής περιόδου, πιθανότατα τον *Ara Pietatis*, ενώ οι βάσεις των κιόνων ήταν διακοσμημένες με εικόνες της Νίκης, βαρβάρων κρατουμένων και των Διοσκούρων, πιθανώς παρμένες από την πρόσοψη τού κοντινού ναού του Ηλίου του Αυρηλιανού. Η αψίδα καταστράφηκε το 1491 με εντολή του πάπα Ιννοκεντίου Η' κατά την ανοικοδόμηση της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα. 

Θραύσματα των ανάγλυφων ανακαλύφθηκαν το 1523 και προστέθηκαν στη συλλογή ντελα Βάλλε, πριν αποκτηθούν από τον καρδινάλιο Φερδινάνδο των Μεδίκων το 1584, από τον οποίο οι βάσεις τοποθετήθηκαν στους κήπους Μπόμπολι του παλάτσο Πίτι-Μέντιτσι στη Φλωρεντία. Άλλα θραύσματα από την περίοδο των Αντωνίνων, που επαναχρησιμοποιήθηκαν από τον Διοκλητιανό, συμπεριλήφθηκαν στην πίσω πρόσοψη της έπαυλης Μέντιτσι του καρδιναλίου στη Ρώμη. Πιο πρόσφατα οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν το 1923-1933, ανακάλυψαν άλλα θραύσματα τώρα στο Τσεντράλε Μοντεμαρτίνι. 

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου

## Bιβλιογραφικές αναφορές
 

## Βιβλιογραφία

Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πατρών 1968–69

Για την αγωνιστική περίοδο **1968-69** η Ε.Π.Σ. Πατρών είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος, το οποίο διεξάγεται σε 3 κατηγορίες.

Στην Α΄ Κατηγορία πρωταθλητής αναδείχθηκε ο '''Παναιγιάλειος''', ο οποίος προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα για την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Πρωταθλητής στη Β΄ Κατηγορία αναδείχθηκε ο Πατρέας, νικώντας σε αγώνες κατάταξης τον Πανηλειακό. Στη Γ΄ Κατηγορία πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηλειακός Βαρθολομιού, νικώντας σε αγώνες κατάταξης τον Αετό Πατρών.

Την επόμενη αγωνιστική περίοδο υπήρξαν ανακατατάξεις στα πρωταθλήματα καθώς τα σωματεία του νομού Ηλείας και το νομού Ζακύνθου αποσχίστηκαν από την Ε.Π.Σ. Πατρών και εντάχθηκαν στη νεοσύστατη Ε.Π.Σ. Ηλείας.

## Α΄ Κατηγορία
Η τελική βαθμολογία της Α΄ Κατηγορίας:

## Β΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των 2 ομίλων της Β΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Πατρέας και ο Πανηλειακός αντίστοιχα. Ύστερα από αγώνες κατάταξης μεταξύ τους πρωταθλητής Β΄ Κατηγορίας αναδείχθηκε ο '''Πατρέας''' επικρατώντας του αντιπάλου του με συνολικό σκορ 8-2 σε 2 αγώνες.

Οι ουραγοί των 2 ομίλων, Παλληξουριακός και Ολυμπιακός Αργοστολίου, αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε αγώνες κατάταξης για την παραμονή και τον υποβιβασμό. Ο Ολυμπιακός Αργοστολίου επικράτησε με συνολικό σκορ 6-3 σε 2 αγώνες, ο οποίος παρέμεινε στην κατηγορία.

Οι τελικές βαθμολογίες των 2 ομίλων:

### Βαθμολογία 1ου ομίλου

### Βαθμολογία 2ου ομίλου

## Γ΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των 2 ομίλων της Γ΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Αετός Πατρών και ο Ηλειακός Βαρθολομιού αντίστοιχα. Ύστερα από αγώνες κατάταξης μεταξύ τους, ο **Ηλειακός Βαρθολομιού** επικράτησε του αντιπάλου του με συνολικό σκορ 5-3 σε 2 αγώνες και αναδείχθηκε πρωταθλητής, κερδίζοντας την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία.

Οι τελικές βαθμολογίες των 2 ομίλων:

### Βαθμολογία 1ου ομίλου

* 1 Η Λαύρα Καλαβρύτων δε συμμετείχε στο πρωτάθλημα 

* 2 Η εφηβική ομάδα της Παναχαϊκής συμμετείχε στο πρωτάθλημα άνευ βαθμολογίας


### Βαθμολογία 2ου ομίλου

* 1 Ο Ξενοφών Κρεστένων δε συμμετείχε στο πρωτάθλημα 


## Πηγές
*«Η ΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Π.Σ. ΠΑΤΡΩΝ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 1968-69», εφ. Αθλητική Ηχώ, 20/07/1969, σελ. 2

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αχαΐας
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1968-1969
Αψίδα των Αργυραμοιβών

[μικρογραφία|Η Αψίδα των Αργυραμοιβών, που εφάπτεται στα δεξιά στη βασιλική του Σαν Τζιόρτζιο αλ Βελάμπρο, αφιερώθηκε από τους Ρωμαίους ανταλλάκτες νομισμάτων στη [δυναστεία των Σεβήρων.]]
μικρογραφία| Η Αψίδας των Aργυραμοιβών σε μικρογραφία.

Η **Αψίδα των Αργυραμοιβών**, λατιν.: Arcus Argentariorum, ιταλ.: *Arco degli Argentari*, είναι μία αρχαία ρωμαϊκή αψίδα, που ενσωματώθηκε εν μέρει τον 7ο αι. στον δυτικό τοίχο της κοντινής εκκλησίας του Σαν Τζιόρτζιο αλ Βελάμπρο στη Ρώμη της Ιταλίας. 

## Ιστορία
Είναι μία ευρέως διαδεδομένη παρανόηση, ότι πρόκειται για μία αψίδα θριάμβου, αλλά στην πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική ως προς τη μορφή, χωρίς καμπύλες και μοιάζει περισσότερο με επιστύλιο. Ο πραγματικός σκοπός του μνημείου είναι άγνωστος, αλλά η πιο πιθανή εκδοχή είναι ότι σχημάτιζε μία μνημειακή πύλη, όπου ο δρόμος Ιουγάριος (vicus Jugarius) εισέρχεται στην Αγορά του Βοός. Όπως λέει η αφιερωματική επιγραφή, δεν παραγγέλθηκε από το κράτος ή τον Αυτοκράτορα, αλλά από τους ντόπιους αργυραμοιβούς (**') και [[Έμπορος|εμπόρους]] (**'), προς τιμήν του Σεπτίμιου Σεβήρου και της οικογένειάς του. Η κορυφή ήταν πιθανώς κάποτε διακοσμημένη με αγάλματα της αυτοκρατορικής οικογένειας, που τώρα έχουν χαθεί.

Ολοκληρώθηκε το 204 μ.Χ. και είναι 6,15 μ. υψηλή και το πέρασμα (ανάμεσα σε δύο χοντρούς πεσσούς, που στηρίζουν ένα επίπεδο υπέρθυρο) είναι 3,3 μ. ευρύ. Είναι κατασκευασμένη από λευκό μάρμαρο, εκτός από τη βάση που είναι από τραβερτίνη λίθο. Η αφιερωματική επιγραφή πλαισιώνεται από δύο ανάγλυφα, που αναπαριστούν τον Ηρακλή και ένα *πνεύμα* (genius). Τα εσωτερικά πλαίσια -που επενδύουν τους πεσσούς από τη μεριά του περάσματος- παρουσιάζουν δύο σκηνές θυσίας: στα δεξιά (ανατολικά) τον Σεπτίμιο Σεβήρο, τη σύζυγό του Ιουλία Δόμνα και τον μικρό γιο τους Γέτα και στην αριστερή (δυτική) πλευρά τον μεγάλο γιο τους Καρακάλλα με τη σύζυγό του Φουλβία Πλαυτίλα και τον πατέρα της Γάιο Φούλβιο Πλαυτιανό.

Οι μορφές του Γέτα, του Πλαυτιανού και της Φουλβίας στα πλαίσια (τα εξωτερικά και εσωτερικά) και τα ονόματά τους στην αφιερωματική επιγραφή αποξύθηκαν: αφού ο Καρακάλλας κατέλαβε την αποκλειστική εξουσία και τους δολοφόνησε, ζήτησε τα ονόματα να εξαφανιστούν (damnatio memoriae).

Αυτές οι σκηνές θυσίας έδωσαν αφορμή για τη δημοφιλή, αλλά εσφαλμένη ρήση "tra la vacca e il toro, troverai un gran tesoro", δηλ. "μεταξύ της αγελάδας και του ταύρου θα βρεις έναν μεγάλο θησαυρό". 

Οι παλαιότεροι κυνηγοί θησαυρών το ερμήνευσαν ότι σημαίνει, πως υπήρχε ένας θησαυρός κρυμμένος μέσα στην αψίδα. Άνοιξαν πολλές τρύπες σε αυτήν, οι οποίες είναι ακόμα ορατές.

Επάνω από τα κύρια ανάγλυφα, υπάρχουν μικρότερα πλαίσια με Νίκες ή αετούς, που κρατούν ψηλά τα στεφάνια των νικητών και κάτω από αυτά περισσότερες σκηνές θυσίας. Η εξωτερική διακόσμηση των πεσσών περιλαμβάνει στρατιώτες, βαρβάρους αιχμαλώτους, στρατιωτικά λάβαρα (με προτομές της αυτοκρατορικής οικογένειας) και μία -κατεστραμμένη πλέον- μορφή με κοντό χιτώνα. 

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* "Passeggiate Romane"  

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Αψίδα του Κλαύδιου (για την κατάκτηση της Βρετανίας)

[μικρογραφία| Ένα ''χρυσό νόμισμα'' ([aureus) του Κλαυδίου, που απεικονίζει μία αψίδα με επιγραφή *De [victis] Britann[is]* (των νικημένων Βρετανών).]]
μικρογραφία|Τμήμα επιγραφή από την Αψίδα του Κλαυδίου, Μουσεία Καπιτωλίου.
[μικρογραφία|Το [Ανάγλυφο Πραιτοριανών|ανάγλυφο των Πραιτωριανών από την Αψίδα του Κλαυδίου.]]

Η **Αψίδα του Κλαυδίου** ήταν μία θριαμβική αψίδα στη Ρώμη, που κτίστηκε προς τιμήν της νικηφόρας εισβολής του Αυτοκράτορα Κλαυδίου στη Βρετανία το 43 μ.Χ. Αφιερώθηκε το 51 μ.Χ., αλλά είχε ήδη προβλεφθεί σε αναμνηστικά νομίσματα, που κόπηκαν το 46-47 και το 49 μ.Χ., τη οποία την απεικόνιζαν συνοπτικά με ένα έφιππο άγαλμα ανάμεσα σε δύο τρόπαια. Όμως η τελιική κατασκευή ήταν μία μετατροπή ενός από τα τόξα του υδραγωγείου Άκουα Βίργκο στο σημείο όπου διέσχιζε τη Φλαμινία Οδό, τον κεντρικό δρόμο προς τα βόρεια, ακριβώς βόρεια του Περιτοιχίσματος του Ιουλίου.

Η κατάσταση της αψίδας φαίνεται να είχε επιδεινωθεί ήδη από τον 8ο αι. και δεν σώζεται πλέον. Ωστόσο τμήματα της κατασκευής ανακαλύφθηκαν το 1562, το 1641 και το 1869 και περιλάμβαναν μέρος της κύριας επιγραφής, επιγραφές αφιερωμένες σε άλλα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, μερικά από τα θεμέλια, και θραύσματα γλυπτών. Τα σωζόμενα τμήματα της επιγραφής σώζονται στα Μουσεία του Καπιτωλίου  και μπορούν να ανακατασκευαστούν με τη βοήθεια πανομοιότυπων επιγραφών στις αναμνηστικές αψίδες του Μπουλόν-συρ-Μερ και της Κυζίκου. Η επιγραφή έχει ως εξής:

Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος και ο Λαός στον Τιβέριο Κλαύδιο Καίσαρα Αύγουστο Γερμανικό, γιο του Δρούσου, αρχιερέα μέγιστο, τριβούνο 11 φορές, ύπατο 5 φορές, Αυτοκράτορα 22 φορές, τιμητή, πατέρα της πατρίδος, επειδή έλαβε την παράδοση 11 βασιλέων των νικημένων Βρετανών, χωρίς απώλειες, και για πρώτη φορά έφερε βαρβαρικούς λαούς πέρα των Ωκεανού (= της Μάγχης) στην κυριαρχία του Ρωμαϊκού Λαού.

## Πρωταρχικές πηγές

; Κείμενα:
* Σουητώνιου. Κλαύδιος. 17
* Dio LX.22

; Νομίσματα:
* *The Monuments of Ancient Rome as Coin Types* (1989) του Philip V. Hill
* Freeman & Sear Catalog No.12 (2005), τεμάχιο 536.
* BM Claud. 29, 32-35, 49-50
* Cohen, Claudius 16-24
* HJ 468-9; LS III.125-6
* *PBSR* III.220-223

; Επιγραφικές πηγές
* Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL) VI.920-923 = 31203-4

; Αρχαιολογικές πηγές
* Για ανάγλυφα που ανακαλύφθηκαν τη δεκαετία του 1920 και μπορεί να ανήκουν στην Αψίδα, βλέπε *Notizie degli Scavi* 1925, 230-233· Bocconi, Musei Capitolini, 292,9; 294,14; YW 1925-6, 112.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη
* Αψίδες του Κλαύδιου

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Έργο ''Arch of Claudius'' at *Encyclopædia Romana* (Πανεπιστήμιο του Σικάγο )

This article contains text from Platner and Ashby's A Topographical Dictionary of Ancient Rome, a text now in the public domain.

Κατηγορία:Εκθέματα των Μουσείων του Καπιτωλίου (Ρώμη)
Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Αψίδες του Κλαύδιου

Ακολουθεί ένας κατάλογος με αψίδες αφιερωμένες στον ή από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κλαύδιο:

## Στη Ρώμη

### Για τις νίκες του επί των Βρετανών
Μία από τις καμάρες του Aqua Virgo, που ήταν επάνω από έναν αρχαίο δρόμο και αποκαταστάθηκε σε μνημειακή μορφή από τον Κλαύδιο (CIL VI.1252). Αυτή η αψίδα στέκεται ακόμη, στην αυλή του Νο. 14 Βία ντελ Νατσαρένο (Jord. I.1.472; HJ 457), και πιθανώς αναφέρεται από τον M. Β. Μαρτιάλη IV.18. Ημερομηνία κατασκευής το 46 μ.Χ.
* Κύριο άρθρο: Αψίδα του Κλαύδιου (για την κατάκτηση της Βρετανίας)

### Για τις νίκες του επί των Γερμανών
Μία αψίδα που προοριζόταν να στηθεί προς τιμήν των νικών του Κλαύδιου στη Γερμανία (Dio LX.8 για τις νίκες των στρατηγών του επί των Cauchi και των Chatti το 41 μ.Χ.) εμφανίζεται σε πολλά από τα νομίσματά του το 41 μ.Χ. (και των επόμενων ετών) (Cohen, Nero Drusus 1-6· Claud. 25-29, 48· BM Imp. Claud. 2, 36, 95-103, 121-123, 187-191). Το αν όντως ανεγέρθηκε, και αν ναι, πού, είναι αβέβαιο (BM Imp. p. clii).

## Στη λοιπή Αυτοκρατορία

* Rutupiae (Richborough, Kent, UK)
* Mπουλόν-συρ-Μερ (Γαλλία)
* Κύζικος (Ελλάδα, Μ. Ασία)

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Το άρθρο περιέχει κείμενο από το έργο των Platner and Ashby *A Topographical Dictionary of Ancient Rome*, ένα κείμενο που τώρα είναι δημόσια ιδιοκτησία (public domain).

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Ρωμαϊκές θριαμβικές αψίδες
Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Αψίδα του Τίτου (στον Μέγιστο Ιππόδρομο)

: *Να μη συγχέεται με την [[Αψίδα του Τίτου]] στη Ρωμαϊκή Αγορά.*

μικρογραφία|Πανοραμική άποψη του Μεγίστου Ιπποδρόμου.

Η λιγότερο γνωστή **Αψίδα του Τίτου** στον Μέγιστο Ιππόδρομο, λατιν.: Arcus Titi ad Circo Maximo, ήταν μία με τρία τόξα αψίδα, που είχε ανεγερθεί στο ανατολικό άκρο του Μεγίστου Ιπποδρόμου από τη Σύγκλητο το 81 μ.Χ., προς τιμήν του Τίτου και της κατάληψης της Ιερουσαλήμ στον Α΄ Ιουδαϊκό Πόλεμο.   

Λίγα ίχνη της παραμένουν. Η επιγραφή (CIL 19151= *ILS* 264) που αναφέρεται από έναν Ελβετό μοναχό του 8ου αι., γνωστόν μόνο ως «Ανώνυμος του Άινσηντελν» (Einsiedeln), καθιστά σαφές ότι αυτή ήταν μία Θριαμβική αψίδα του Τίτου. Στην αψίδα έχουν αποδοθεί θραύσματα γλυπτής ζωφόρου με στρατιωτικά θέματα. 

Αρχιτεκτονικά και επιγραφικά θραύσματα της -χαμένης πλέον- αψίδας ανακαλύφθηκαν εκ νέου κατά τις ανασκαφές το 2015  

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Steinby, Eva Margareta (επιμ. ), **Lexicon Topographicum Urbis Romae**, Ρώμη, τόμ. 1 (1993), σελ.&nbsp;108, 274. εικ. 159
* **Die Einsiedler Inschriftensammlung und der Pilgerführer durch Rom (Codex Einsidlensis 326)**, ed. G. Walser, Stuttgart 1987, σελ.&nbsp;87 αρ. 29
* Fergus Millar, Last Year in Jerusalem: Monuments of the Jewish War in Rome, **Flavius Josephus and Flavian Rome** JC Edmondson, Steve Mason, JB Rives (επιμ.), pp.&nbsp;101–128
* Brandizzi Vittucci, Paola, *L'Arco di Tito al Circo Massimo*, **Archeologia Laziale** 10, Quaderni di archeologia Etrusco-Italica, 19, 1990, pp.&nbsp;68–71
* M. Canciani, C. Falcolini, Marzia Buonfiglio, S. Pergola, Mauro Saccone, B. Mammì, Giovanni Romito, A Method for Virtual Anastylosis: The Case of the Arch of Titus at the Circus Maximus in Rome, **ISPRS Annals of the Photogrammetry, Τηλεπισκόπηση και Επιστήμες Χωρικών Πληροφοριών**, Τόμος II-5/W1, 2013, σσ.&nbsp;61–66
* M. Canciani, C. Falcolini, M. Buonfiglio, S. Pergola, M. Saccone, B. Mammì, G. Romito, *Virtual Anastylosis of the Arch of Titus at Circus Maximus στη Ρώμη* . **International Journal of Heritage in the Digital Era** 3(2), 2014, pp.&nbsp;393–412
* Stefania Pergola, Circo Massimo. Considerazioni sulla decorazione architettonica dell'Arco di Tito, **Bullettino della Commissione Archeologica Comunale di Roma**, 2017
* Marialetizia uonfiglio, * Relazione preliminare sulle nuove acquisizioni sul Circo Massimo: indagini archeologiche 2009-2016, **La glòria del Circ.** **Curses de carros i competicions circenses, Actes 3rd Congrés Internacional d'Arqueologia I Mòn antic, Tarraco Biennal, (Tarraco 16-19** Νοεμβρίου 2016), 2017
* Marialetizia uonfiglio, L'Arco di Tito al Circo Massimo. Dalle indagini archeologiche alla ricostruzione virtuale, **Δελτίο Δημοτικής Αρχαιολογικής Επιτροπής Ρώμης**, 2017
* Stefania Pergola, La decorazione architettonica e scultorea dell'arco di Tito al Circo Massimo, **Tarraco**, 2017

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

## Βιβλιογραφικές αναφορές


 
Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Αψίδα του Δρούσου

δεξιά|μικρογραφία|Η Αψίδα του Δρούσου.

Η **Αψίδα του Δρούσου**, λατιν.: Arcus Drusus, είναι μία αρχαία αψίδα στη Ρώμη της Ιταλίας, κοντά στο 1ο μίλι της Αππίας Οδού και δίπλα στην Πόρτα Σαν Σεμπαστιάνο.

Η ακριβής προέλευση της Αψίδας είναι ασαφής. Είναι πλέον γενικά αποδεκτό ότι δεν έχει καμία σχέση με τον Νέρωνα Κλαύδιο Δρούσο, τον κατακτητή των Γερμανών. Ορισμένες εκδοχές αναφέρουν ότι η αψίδα κατασκευάστηκε ως μέρος μίας προέκτασης, που προστέθηκε στο Άκουα Μάρσια από τον Καρακάλλα το 211–216 μ.Χ. για να μεταφέρει νερό από αυτό το υδραγωγείο στις νέες Θέρμες του Καρακάλλα. Ωστόσο, φαίνεται πιο πιθανό ότι η αψίδα προϋπήρχε του υδραγωγείου και ότι το υδραγωγείο είχε δρομολογηθεί επάνω από την κορυφή του τόξου.

Μόνο το κεντρικό τμήμα αυτής της αψίδας στέκεται τώρα, αλλά αρχικά ήταν με τρία τόξα, ή τουλάχιστον με προεξοχές σε κάθε πλευρά, αν και δεν είχε ολοκληρωθεί ποτέ. Είναι κτισμένη από τραβερτίνη λίθο, με επένδυση από μάρμαρο και σε κάθε πλευρά της αψίδας υπάρχουν κίονες από μάρμαρο Νουμιδίας με βάσεις από λευκό μάρμαρο. Το τόξο εσωτερικά έχει ύψος 7,21 μέτρα. Το *Άκουα Αντωνιάνα*, ο κλάδος του *Άκουα Μάρσια*, διέσχιζε αυτή την αψίδα, αλλά το σκυρόδεμα με επένδυση πλίνθων που φαίνεται στην κορυφή μοιάζει να ανήκει σε μεταγενέστερη περίοδο. Η αψίδα μπορεί να ήταν Αψίδα του Τραϊανού. 

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Αψίδα του Νέρωνα

μικρογραφία|Σηστέρτιος του Νέρωνα 54-68 μ.Χ. (Æ, 36 χλστ., 26,67 γραμ.), επιγρ.: IMP. NERO CAESAR AVG. PONT. MAX. TR.P. P.P. / S. C. Νομισματοκοπείο του Λούγδουνου (Λυών). Κόπηκε γύρω στο 65 μ.Χ.

Η **Αψίδα του Νέρωνα** λατιν.: *Arcus Neronis* είναι μία χαμένη πλέον αψίδα θριάμβου, αφιερωμένη στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Νέρωνα, και βρισκόταν στη Ρώμη της Ιταλίας. 

Η Αψίδα ανεγέρθηκε το διάστημα 58 μ.Χ. και 62 μ.Χ. και σχεδιάστηκε για να τιμήσει τις νίκες, που κέρδισε ο Γναίος Δομίτιος Κορβούλων στην Παρθία (Tacitus *Annales* 13.41;  15.18). Βρίσκεται στην πλαγιά του Καπιτωλίνου λόφου σε μία τοποθεσία, που αναφέρεται ως "inter duos lucos" (ανάμεσα σε δύο άλση). Η αψίδα είναι γνωστή από παραστάσεις νομισμάτων, στις οποίες εμφανίζεται με ένα τόξο και ένα τέθριππο επάνω της. 

Η αψίδα πιθανότατα καταστράφηκε αμέσως μετά το τέλος του Νέρωνα το 68 μ.Χ. 

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

## Βιβλιογραφικές αναφορές


 
Κατηγορία:Νέρων
Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Αψίδα του Οκτάβιου

Η **Αψίδα του Οκτάβιου**, λατιν.: Arcus Octavii, ήταν μία θριαμβική αψίδα στον Παλατίνο λόφο της Ρώμης. Αποτελούσε μέρος του ιερού του Απόλλωνα δίπλα στην κατοικία του Αυγούστου. Αποτελούσε μία από τις εισόδους της *περιοχής του Απόλλωνα* (Area Apollonis) στη νότια πλευρά, και στρεφόταν προς την κοιλάδα της Μούρσια. Κτίστηκε ταυτόχρονα με το υπόλοιπο ιερό, γύρω στο 28 π.Χ.

Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ο Αύγουστος κατασκεύασε αυτή την αψίδα προς τιμήν του πατέρα του Γάιου Οκτάβιου. Διακοσμήθηκε με αγάλματα του Απόλλωνα και της Άρτεμης από τον Έλληνα γλύπτη Λυσία. Υποστήριζε ένα *ιερό* (aedicule) διακοσμημένο με κίονες, που έφερε άγαλμα αφιερωμένο στον Γάιο Οκτάβιο. Αυτή η διαμόρφωση φαίνεται να ήταν μοναδική στη Ρώμη.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη
* Γένος των Οκταβίων

## Βιβλιογραφία
* Samuel Ball Platner and Thomas Ashby, *A topographical dictionary of Ancient Rome*, Oxford University Press, 1929
* Luc Duret and Jean-Paul Néraudeau, *Urbanisme et métamorphose de la Rome antique*, Les Belles Lettres, συλ. "Realia", 2001

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Αψίδα του Γρατιανού, Βαλεντινιανού και Θεοδόσιου

Η **Αψίδα του Γρατιανού, του Βαλεντιανού και του Θεοδοσίου** λατιν.: Arcus Gratiani, Valentiniani et Theodosii, ήταν μία Θριαμβική αψίδα, που κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 379 και 383 μ.Χ. στη Ρώμη. Βρισκόταν στο νότιο άκρο του Γέφυρας του Αιλίου, κοντά στην τοποθεσία που αργότερα καταλήφθηκε από την εκκλησία του Σαν Κέλσο. Σχηματίστηκε ως μνημειακή αψίδα εισόδου στη γέφυρα.

Κτίστηκε από τον Γρατιανό, τον Βαλεντινιανό Β΄ και τον Θεοδόσιο Α΄ με δικά τους χρήματα. Αναφέρεται στο δρομολόγιο του Άινσηντελν (Itinerario Einsiedeln), στα *Αξιοθαύμαστα* (Mirabilia) και στο *Τάγμα του Βενεδίκτου* (Ordo Benedicti). Καταστράφηκε πριν από τον 14ο αι., καθώς κατά την αρχιερατεία του πάπα Ουρβανού Ε΄, περιγράφεται ως κατεστραμμένη. Ορισμένα λείψανα ήταν ακόμη ορατά μέχρι τον 16ο αι.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

## Βιβλιογραφία
* Samuel Ball Platner and Thomas Ashby, *A topographical dictionary of Ancient Rome*, Oxford University Press, 1929
* Lawrence Richardson, *A New Topographical Dictionary of Ancient Rome*, Johns Hopkins University Press, 1992

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Αψίδα του Γαλλιηνού

Η **Αψίδα του Γαλλιηνού**, (λατιν.: *Arcus Gallienus*), είναι η μεταγενέστερη ονομασία της Πύλης Εσκουιλίνα των Σέρβιων τειχών της Αρχαίας Ρώμης. Από εδώ ξεκινούσαν οι αρχαίοι ρωμαϊκοί δρόμοι Βία Λουμπικάνα και Βία Τιμπουρτίνα. Η Πύλη Εσκουιλίνα ανακατασκευάστηκε γύρω στο 262 μ.Χ. όταν ο Μάρκος Αυρήλιος Βίκτωρ, μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας, χρηματοδότησε την οικοδόμηση δυο ακόμα τόξων και ανέγειρε την αφιερωματική αψίδα προς τιμήν του αυτοκράτορα Αυτοκράτορα Γαλλιηνού και της γυναίκας του Αυγούστας Σαλονίνα.

## Η τοποθεσία
μικρογραφία|Η Αψίδα του Γαλλιηνού, από τον Πιρανέζι.
Ήδη στην περίοδο του Αυγούστου η *Πόρτα Εσκουιλίνα* θεωρήθηκε ότι περιλαμβανόταν στην Αγορά του Εσκουιλίνου, η οποία περιλάμβανε την αγορά που ονομαζόταν Macellum Liviae. Όταν αυτά τα κτίρια εγκαταλείφθηκαν στην ύστερη αρχαιότητα, τα ανέλαβε η διακονία και το μοναστήρι του Σαν Βίτο, όπως καταγράφεται στο Δρομολόγιο του Άινσηντελν (Itinerario Einsiedeln). Είναι αυτή η εκκλησία, επάνω στην οποία βρίσκονται τώρα τα λείψανα της αψίδας.

## Αρχιτεκτονική
Το κεντρικό μόνο τόξο που σώζεται, είναι από τραβερτίνη, ύψους 8,80 μ., μήκους 7,30 . και πλάτους 3,50 μ. Στηρίζεται σε πεσσούς, που έχουν μήκος 1,40 μ. και πλάτος 3,50 μ. Έξω από αυτούς τους πεσσούς υπάρχουν δύο παραστάδες ίδιου πλάτους, με κορινθιακά κιονόκρανα στην κορυφή. Οι πεσσοί στηρίζουν οριζόντιο θριγκό ύψους 2 μ., που φέρει αφιερωματική επιγραφή στο επιστύλιο. Υπάρχει ένα απλό γείσο σε κάθε πλευρά της Αψίδας, κάτω από το άνοιγμα του τόξου. Ένα σχέδιο του 15ου αι. δείχνει δύο μικρά πλαϊνά τόξα.  Αυτά τα τόξα για πεζούς κατεδαφίστηκαν κατά τον 15ο αι. 

## Η επιγραφή
Έχει ως εξής:

GALLIENO CLEMENTISSIMO PRINCIPI

CVIVS INVICTA VIRTVS SOLA PIETATE

SVPERACTA EST ET SALONINAE /

SANCTISSIMAE AVGVSTAE AVRELIVS

VICTOR V[IR] E[GREGIVS] DICATISSIMVS

NVMINI MAIESTATIQVE EORVM

Δηλ. Στον Γαλλιηνό, τον επιεικέστατο πρίγκιπα [της Συγκλήτου],

του οποίου η ακατανίκητη αρετή μόνο από την ευσέβειά του

ξεπερνιέται και τη Σαλονίνα /

την αγιοτάτη Αυγούστα, ο Αυρήλιος

Βίκτωρας, ανήρ εξαίρετος (=ευγενής) και πολύ αφοσιωμένος

στη θειότατη μεγαλοπρέπειά τους

[αφιερώνει αυτήν εδώ την αψίδα].

Αυτές οι δύο γραμμές που σώζονται, αντιπροσωπεύουν το τέλος μίας επιγραφής. Ο μεγάλος ορθογώνιος, κενός χώρος πιο επάνω είχε στερεωμένες μαρμάρινες πλάκες με την αρχή της επιγραφής· και οι οπές, για τους ήλους στερέωσης αυτών των πλακών, είναι ακόμα ορατές. Στο τμήμα της επιγραφής που λείπει, πιθανότατα αναφερόταν ο Αυτοκράτορας Βαλεριανός -πατέρας του Γαλλιηνού- που είχε αιχμαλωτιστεί από τους Σασσανίδες Πέρσες το 260.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* Corpus Inscriptiorum Latinarum VI.1106

Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Αψίδα της Ευσέβειας

Η **Αψίδα της Ευσέβειας**, λατιν.: Arcus Pietatis, ήταν μία αρχαία ρωμαϊκή θριαμβική αψίδα στα βόρεια του Πανθέου στο Άρεως Πεδίον στη Ρώμη.

## Ιστορία
Μπορεί να περιλαμβανόταν στη στοά, που περιέβαλλε την αυλή μπροστά από το Πάνθεον, ανάμεσα στις Θέρμες του Νέρωνα και τον ναό της Ματιδίας. Το έργο *Αξιοθαύμαστα* (Mirabilia) αναφέρει ότι η Αψίδα συνδεόταν με τον ναό του Αδριανού και ήταν κοντά στις εκκλησίες *Σάντα Μαρία ιν Aκουίρο* και *Mανταλένα*.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

## Βιβλιογραφία
* Samuel Ball Platner and Thomas Ashby, *A topographical dictionary of Ancient Rome*, Oxford University Press, 1929
* Lawrence Richardson, *A New Topographical Dictionary of Ancient Rome*, Johns Hopkins University Press, 1992, 488 p. ()

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Αψίδα του Λέντουλου και του Κρισπίνου

Η **Αψίδα του Λέντουλου και του Κρισπίνου**, λατιν.: *Arcus Lentuli et Crispini,* ήταν μία αψίδα θριάμβου στη Ρώμη, που βρίσκεται ανάμεσα στην Πόρτα Τριγκερμίνα του Σέρβιου Τείχους και το στάτιο Ανόναε, στα νότια της Αγοράς του Βοός, κοντά στις αφετηρίες του Μεγίστου Ιπποδρόμου.

Κτίστηκε από τους υπάτους Tίτο Κουίνκτιο Κρισπίνο Σπουλπικιανό και Λεύκιο Κορνήλιο Λέντουλο τον 2ο αι. μ.Χ. Πιθανότατα κτίστηκε ως μέρος του έργου ανακαίνισης, που ξεκίνησε από τον Aύγουστο, όπως φαίνεται επίσης στην αψίδα του Ντολαμπέλα και του Σιλουανού. Φαίνεται ότι αυτή η αψίδα χρησίμευε ως ένα τόξο στο Άκουα Αππία ή στο άκουα Μαρσία και ότι καταστράφηκε γύρω στα μέσα του 15ου αι.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

## Αναφορές σε πηγές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* :fr:Arc de Lentulus et Crispinus#PlatnerAshby1929

Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Αψίδα των Δολαβέλλα και Σιλανού

μικρογραφία|Η Αψίδα της Δολαβέλλα, το 2007.

Η **Αψίδα του Δολαβέλλα και του Σιλανού**, λατιν.: Arcus Dolabellae et Silani, είναι μία αρχαία ρωμαϊκή αψίδα. Κτίστηκε με συγκλητικό διάταγμα το 10 μ.Χ. από τους υπάτους Π. Κορνήλιο Δολαβέλλα και Γ. Ιούνιο Σιλανό.

Η αψίδα βρίσκεται στον Καίλιο λόφο, στη βόρεια γωνία της τοποθεσίας Κάστρα Περεγκρίνα. Εκτείνεται στη σύγχρονη *Βία ντι Σ. Πάολο ντελα Κρότσε*, κατά μήκος της γραμμής του αρχαίου *[[Clivus Scauri]]*. Η θέση της δείχνει ότι επρόκειτο για αναδόμηση μίας από τις πύλες των Σερβίων Τειχών, αν και ποιας, είναι ασαφές: πιθανώς της Πύλης των Δρυάδων ή τηςΠύλης Καιλιμοντάνα. Αν και το τελευταίο θεωρείται το πιθανότερο αληθές, δεν υπάρχει καμία ένδειξη, ότι κάποιος σημαντικός δρόμος έβγαινε έξω από την πόλη μέσω της Καιλιμοντάνα.

Η επέκταση του Άκουα Κλαύντια, που έγινε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα, χρησιμοποίησε την Αψίδα του Δολαβέλλα για το τελευταίο τμήμα της. Ο αρχικός σκοπός ήταν πιθανώς να υποστηρίξει έναν κλάδο του Άκουα Μάρσια.

δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Κοντινή άποψη της Αψίδας του Δολαβέλλα.

Το τόξο από τραβερτίνη λίθο δεν ήταν διακοσμημένο με ανάγλυφα.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Φωτογραφία του Bill Thayer στο LacusCurtius

Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Δασκαλόπετρα

Η περιοχή **Δασκαλόπετρα**  βρίσκεται στον Βροντάδο ,βορειοανατολικά  της Χίου. Πρόκειται για ένα σημείο που συνδυάζει βουνό και θάλασσα .Περιλαμβάνει μία παραλία που έχει πρόσβαση στον κόσμο και ένα λιμανάκι με βαρκούλες .
μικρογραφία|Η Δασκαλόπετρα

## Ιστορικές αναφορές
Πάνω από την παραλία υπάρχει ένα από τα πιο γνωστά μνημεία του Βροντάδου ,η Πέτρα του Ομήρου ,ένας βράχος ,με μεγάλη ιστορική σημασία ,καθώς ,εκεί, λέγεται ότι καθόταν ο Όμηρος και δίδασκε. Σύμφωνα με αυτό ,αιτιολογείται και η ονομασία της περιοχής (η πέτρα του δασκάλου).Κοντά στην Πέτρα του Ομήρου , ανεβαίνοντας ένα μονοπάτι ,οι επισκέπτες συναντούν την Βρύση του Πασά . Το όνομα αυτής προέρχεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας ,καθώς σε αυτό το σημείο κατοικούσαν πολλοί Τούρκοι και συγκεκριμένα ο Μεχμέτ Πασάς ,ο οποίος έχτισε και την βρύση .Λίγο βορειότερα βρίσκεται το μνημείο του Γιάννη Ψυχάρη με θέα την θάλασσας ,ο οποίος πέρασε από τη Χίο για να αγωνιστεί για την επικράτηση της δημοτικής γλώσσας .  

## Παραπομπές

Κατηγορία:Χίος
Αλμυροπόταμος Εύβοιας

Ο **Αλμυροπόταμος** είναι ημιορεινό χωριό της νότιας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο Αλμυροπόταμος βρίσκεται σε απόσταση 17 χλμ. από τα Στύρα  χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα του δήμου) και 77 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Χαλκίδα. Στη δυτική άκρη του περνάει η ΕΟ Αλιβερίου - Καρύστου, βόρεια είναι οι Ζάρακες, νοτιοανατολικά τα Μεσοχώρια και δυτικά η Παναγία που αποτελεί επίνειο και Παραλία του. Το χωριό είναι κτισμένο σε μια βραχώδη πλαγιά, σε υψόμετρο 141 μέτρα, με θέα τη μικρή κοιλάδα που διαρρέεται από τον χείμαρρο Διπόταμο. Το όνομά του οφείλεται σε μια πλούσια φυσική πηγή νερού, τη "Μεγάλη Φλέβα", η οποία αναβλύζει από τα ασβεστολιθικά πετρώματα κοντά στην παραλία και τα γλυκά νερά της οποίας κάνουν το νερό της θάλασσας υφάλμυρο (γλυφό). Ως οικισμός αναφέρεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας και υπάρχει επίσημη αναφορά του για πρώτη φορά το 1546, σε τουρκικό φορολογικό κατάστιχο στο οποίο καταγράφεται ως γεωργικός οικισμός των γειτονικών χωριών Ζάρκα (Ζάρακες) και Μεσοχώρια.

### Παλαιολιθικά ευρήματα
Στα βόρεια και προς τους Ζάρακες, μετά από παλαιοντολογικές έρευνες του Πανεπιστημίου Αθηνών (μεταξύ 1916 και 1966), έχουν βρεθεί σημαντικά ευρήματα απολιθωμένων θηλαστικών που ανήκουν στη λεγόμενη «Πικερμική Πανίδα» (βλ. Μειόκαινο). Ανασκάφηκαν απολιθώματα 28 διαφορετικών ειδών ζώων (μαμούθ, δεινοθηρίων, ιππαρίων, μαστοδόντων κλπ.) που η ηλικία τους προσδιορίζεται περίπου στα οκτώ εκατομμύρια έτη και τα οποία  σήμερα φυλάσσονται στο Παλαιοντολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Γεωλογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Μονάχου.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας το 1835, να προσαρτάται στον τότε δήμο Στυρέων. Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Παναγία και την Καβαλλιανή αποτελούν την τοπική κοινότητα Αλμυροποτάμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυρέων του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 410 κατοίκους ενώ ως οικισμός 102. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 19,282 χμ² (2011).

## Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

## Παραπομπές


## Πηγές

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος=Λαρούς=Μπριτάνικα*, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος=Λαρούς*, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Gran Hotel

Το ***Gran Hotel*** είναι μια ισπανική τηλεοπτική σειρά, δημιουργία των Ραμόν Κάμπος και Τζέμα Ρ. Νέιρα, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Γιον Γκονζάλεθ και Αμέα Σαλαμάνκα. Είναι ιστορικό δράμα και αποτελείται από 3 κύκλους και 39 επεισόδια. Η σειρά έκανε πρεμιέρα το 2011 και φινάλε το 2013.

## Πλοκή
Τα γεγονότα διαδραματίζονται στην αρχή του 20ού αιώνα σε μια πόλη της Ισπανίας, την Κανταλόα, και αφορούν ένα ξενοδοχείο και τα μυστικά των ιδιοκτητών του. Με σκοπό να επισκεφτεί την αδερφή του, ο Χούλιο φτάνει στο ξενοδοχείο που αυτή εργάζεται. Εκεί τον πληροφορούν πως η αδερφή του Χριστίνα, έχει απολυθεί. Με τη βοήθεια και συνεργασία της κόρης της ιδιοκτήτριας του ξενοδοχείου Αλίθια, ο Χούλιο παριστάνοντας κάποιον άλλον πιάνει δουλειά στο ξενοδοχείο, μαθαίνει τι συμβαίνει με την αδερφή του, ενώ παράλληλα βρίσκει την πραγματική αγάπη. Μέσα από δυσκολίες και εμπόδια ο Χούλιο και οι σύμμαχοι που έχει αποκτήσει, μαθαίνουν τα μυστικά του Gran Hotel και παλεύουν για τη δικαιοσύνη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Gran Hotel'' στο IMDb

Κατηγορία:Ισπανικές τηλεοπτικές σειρές
Ένταμ (τυρί)

μικρογραφία|Τυρί Ένταμ
Το **Ένταμ** (ολλανδικά: *Edammer*, ) είναι ημίσκληρο τυρί που προέρχεται από την Ολλανδία και πήρε το όνομά του από την πόλη Εντάμ στην επαρχία της Βόρειας Ολλανδίας. Το Ένταμ πωλείται παραδοσιακά σε σφαίρες με επίπεδη βάση με ανοιχτό κίτρινο εσωτερικό και περίβλημα, ή φλούδα, από κόκκινο κερί παραφίνης. Το Ένταμ ωριμάζει καλά και δεν χαλάει, μόνο σκληραίνει. Αυτές οι ιδιότητες (μεταξύ άλλων) το έκαναν το πιο δημοφιλές τυρί στον κόσμο μεταξύ του 14ου και του 18ου αιώνα, τόσο στη θάλασσα όσο και σε απομακρυσμένες αποικίες.

## Περιεχόμενο
αριστερά|μικρογραφία| Τυρί Ένταμ με κράκερ
Τα περισσότερα «νεαρά» τυριά Ένταμ που πωλούνται στα καταστήματα έχουν πολύ ήπια γεύση, ελαφρώς αλμυρή ή γεύση ξηρών καρπών και σχεδόν καθόλου μυρωδιά σε σύγκριση με άλλα τυριά. Καθώς το τυρί ωριμάζει, η γεύση του οξύνεται και γίνεται πιο σκληρό. Το Ένταμ μπορεί να έχει μόλις 28% λίπος σε ξηρή ύλη. Το σύγχρονο Ένταμ είναι πιο μαλακό από άλλα τυριά, όπως το τυρί Τσένταρ, λόγω της χαμηλής περιεκτικότητάς του σε λιπαρά.

## Συνοδευτικά
Το απαλό Ένταμ ταιριάζει καλά με φρούτα όπως ροδάκινα, πεπόνια, βερίκοκα και κεράσια. Το ωριμασμένο Ένταμ τρώγεται συχνά με παραδοσιακά «φρούτα τυριού» όπως αχλάδια και μήλα. Όπως τα περισσότερα τυριά, τρώγεται συνήθως σε κράκερ και ψωμί, και μπορεί να καταναλωθεί με κράκερ μετά το κύριο πιάτο ενός γεύματος ως επιδόρπιο «τυρί και μπισκότα». Πινό γκρι, ξηρό Ρίσλινγκ, ημίξηρο Ρίσλινγκ, αφρώδες κρασί, Σαρντονέ και Σιρά είναι μερικά συνιστώμενα κρασιά για να συνοδεύσουν αυτό το τυρί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ολλανδικά τυριά
Κατηγορία:Τυριά αγελαδινού γάλακτος
Μίχαελ Χάινις

Ο **Μίχαελ Άρτουρ Γιόζεφ Γιάκομπ Χάινις** (γερμανικά: *Michael Arthur Josef Jakob Hainisch*, 15 Αυγούστου 1858 - 26 Φεβρουαρίου 1940) ήταν Αυστριακός πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε πρώτος Πρόεδρος της Αυστρίας, από το 1920 μέχρι το 1928, αμέσως μετά την κατάρρευση της μοναρχίας των Αψβούργων στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

## Πρώιμα χρόνια
Ο Χάινις γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1858 στο χωριό Άουε του Γκλόγκνιτς της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και πήρε το όνομά του από τον πατέρα του, που ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίου. Η μητέρα του Μαριάνε Χάινις ήταν ηγέτιδα του φεμινιστικού κινήματος στην Αυστρία.
Ο Μίχαελ Χάινις παντρεύτηκε την Εμίλια Φίγκντορ, απόγονο μιας εξέχουσας βιεννέζικης οικογένειας.

Ξεκίνησε ως δικηγόρος και υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών και του Υπουργείου Παιδείας, αλλά στη συνέχεια αποσύρθηκε στα κτήματά του στην Κάτω Αυστρία και τη Στυρία, όπου ασχολήθηκε με την γεωργία. Έγινε επικεφαλής του αυστριακού κλάδου της Φαβιανής Εταιρείας και ένας από τους ιδρυτές της Κεντρικής Λαϊκής Βιβλιοθήκης. Τα επόμενα χρόνια μεταστράφηκε από τον ριζοσπαστικό σοσιαλισμό στο αγροτικό συντηρητισμό.

Διατέλεσε, επίσης, επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Αυστρίας.

## Προεδρία
Ο Χάινιτς κράτησε μια ουδέτερη στάση απέναντι στα πολιτικά κόμματα. Αυτός ήταν και ο λόγος που επελέγη για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, παρότι δεν ήταν μέλος του κοινοβουλίου. Ανέλαβε καθήκοντα το 1920 και παρέμεινε για δύο θητείες στο αξίωμα μέχρι το 1928. 

Ως Πρόεδρος της Αυστρίας, εργάστηκε για να βελτιώσει τη δεινή κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στη χώρα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ασχολήθηκε με την ανάπτυξη του αγροτικού τομέα, ενθάρρυνε την ηλεκτροδότηση του σιδηροδρομικού δικτύου, ενώ προσπάθησε να αναπτύξει περισσότερο τον τουρισμό, ειδικά στις Άλπεις. Το εμπόριο με γειτονικές χώρες, όπως η Γερμανία, ενθαρρύνθηκε. Έγινε επίσης προστάτης των τοπικών παραδόσεων και του πολιτισμού και ξεκίνησε τη δημιουργία του νόμου περί προστατευόμενων μνημείων.

Το 1928, τα μεγαλύτερα κόμματα πρότειναν την αναθεώρηση του συντάγματος προκειμένου να επανεκλεγεί ο Χάινις για τρίτη θητεία. Ο Ομοσπονδιακός Καγκελάριος Ίγκνατς Ζάιπελ πρότεινε μια θητεία ενός έτους για τον Χάινις, αλλά εκείνος δεν ήταν θετικός σε ενδεχόμενη τρίτη θητεία. Αντίθετα δέχτηκε το πόστου του Υπουργού Εμπορίου, το οποίο κατείχε από το 1929 έως το 1930.

Όπως και πολλοί συμπατριώτες του, υποστήριξε τις πανγερμανικές ιδέες και αργότερα τάχθηκε υπέρ της ενσωμάτωσης της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 1940, λίγους μήνες μετά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Hofburg.at: Michael Hainisch
*AEIOU: Michael Hainisch

Κατηγορία:Πρόεδροι της Αυστρίας
Βατήσι Εύβοιας

Το **Βατήσι** ή **Βατήσιο** είναι ημιορεινό χωριό στη νότια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Βατήσι βρίσκεται νότια από τους Στουππαίους, σε απόσταση 16 χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα δήμου), 10 χλμ. Β. από το Μαρμάρι και 108 χλμ. ΝΑ. από την Χαλκίδα και έχει υψόμετρο 273 μέτρα. Τον Μάιο του 1823 στην περιοχή του  έγινε νικηφόρος μάχη μεταξύ των επαναστατημένων Ελλήνων της Εύβοιας που πολιορκούσαν από τα νότια την Κάρυστο με αρχηγό τον Νικόλαο Κριεζώτη εναντίον των  Τούρκων με αρχηγό τον Ομέρ Μπέη μετά την οποία οι τελευταίοι αναγκάστηκαν να κλειστούν στο κάστρο της Καρύστου. Αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, γραμμένο ως *Βατίσι* το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρύστου ενώ το 1940 το όνομά του διορθώνεται σε *Βατήσιον*. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με τους Στουππαίους, το Ριζοβούνι, τους Βαρελλαίους και το Καλογέρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Στουππαίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρμαρίου του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 33 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Τζον Βέρντον

Ο **Τζον Π. Βέρντον** είναι Αμερικανός μυθιστοριογράφος. Το 2010 ο εκδοτικός οίκος Crown/Random House δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο της κατηγορίας μυστηρίου-θρίλερ, Σκέψου Έναν Αριθμό, το πρώτο μυθιστόρημα στην αστυνομική σειρά βιβλίων του ντετέκτιν Ντέιβ Γκάρνεϊ. 

## Βιογραφία
Ο Βέρντον είναι απόφοιτος του λυκείου Regis στη Νέα Υόρκη και του πανεπιστημίου Fordham. Η αρχή της καριέρας του ήταν στον τομέα της διαφημιστικής βιομηχανίας στη Νέα Υόρκη, όπου δούλεψε στα δημιουργικά σκέλη πολλών μεγάλων επιχειρήσεων. Αφού συνταξιοδοτήθηκε από τον διαφημιστικό τομέα, ο ίδιος και η σύζυγός του αποφάσισαν να φύγουν από την πόλη και να μετακομίσουν στην αγροτική περιοχή των δυτικών πρόποδων των βουνών Κάτσκιλ.

Η πρώτη του επιδίωξη αφού έφυγε από την πόλη ήταν να σχεδιάσει και να φτιάξει έπιπλα τύπου Shaker -μία καριέρα την οποία ακολούθησε για τα επόμενα 10 χρόνια. Επίσης, έγινε θαυμαστής των κλασσικών αστυνομικών περιπετειών, σε όλες τις εκδοχές τους από τον Άρθουρ Κόναν Ντόυλ εώς τον Ρος Μακντόναλντ και τον Ρέτζιναλντ Χιλ.

Η σύζυγός του, Ναόμι, τον ενέπνευσε να γράψει το πρώτο του μυθιστόρημα μυστηρίου. Δύο χρόνια αργότερα ολοκλήρωσε το πρώτο του βιβλίο, το *Σκέψου Έναν Αριθμό*. Το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε σε 27 χώρες και βρέθηκε στις λίστες των ευπώλητων βιβλίων και στην Ελλάδα. Η μεταγενέστερη επιτυχία του τόσο ανάμεσα στο αγοραστικό κοινό όσο και στους κριτικούς βιβλίων τον ώθησε να γράψει και δέυτερο βιβλίο, το Κράτα Τα Μάτια Σου Κλειστά, στο οποίο πρωταγωνιστούσαν οι ίδιοι κεντρικοί χαρακτήρες. Αυτή ήταν η αρχή μίας σειράς αστυνομικών-θρίλερ βιβλίων με πρωταγωνιστή τον συνταξιοδοτημένο ντετέκτιβ ανθρωποκτονιών Ντέιβ Γκάρνεϊ. Τα βιβλία της σειράς έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 24 γλώσσες.

## Βιβλιογραφία

* Σκέψου Έναν Αριθμό (2010)
* Κράτα Τα Μάτια Σου Κλειστά (2011)
* Άσε Το Διάβολο Ήσυχο (2012)
* Ο Πίτερ Παν Πρέπει Να Πέθάνει (2014)
* Η Λίμνη Των Λύκων (2016)
* Ο Λευκός Ποταμός Φλέγεται (2018)
* Ο Δολοφόνος Είναι Νεκρός (2021)
* Η Οχιά (2024)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Άνω Βάθεια Εύβοιας

Η **Άνω Βάθεια** είναι χωριό της κεντρικής Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας. 

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Άνω Βάθεια βρίσκεται βορειοανατολικά από την Αμάρυνθο σε απόσταση 32 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Χαλκίδα και 12 χλμ. Α. από την Ερέτρια (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι σε υψόμετρο 68 μέτρα, στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του βουνού Σερβούνι ή Κοτύλαιο και η ονομασία του οφείλεται στη βαθιά χαράδρα που έχει κτιστεί ώστε να μην είναι ορατή από τους πειρατές. Αποτελεί τον μεσαιωνικό πρόγονο της  σημερινής Αμαρύνθου (που η αρχική της ονομασία ήταν Κάτω Βάθεια) και πρώτη έδρα του Δήμου Αμαρυνθίων. Κατά καιρούς στην περιοχή έχουν βρεθεί ανάγλυφα και επιγραφές της κλασσικής κυρίως περιόδου, που σήμερα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ερέτριας. 

### Αξιοθέατα
Στα βορειανατολικά του χωριού και σε απόσταση 8 χιλιομέτρων επάνω σε ένα πλάτωμα (με υψόμετρο 490 μέτρα) με θέα το Νότιο Ευβοϊκό βρίσκεται η γυναικεία Μονή του Αγίου Νικολάου που το καθολικό της χρονολογείται τον 16ο αιώνα και η οποία έχει κηρυχθεί από το 1958 ως αρχαίο μνημείο. Στο χωριό υπάρχει Λαογραφικό Μουσείο. Οι εκκλησίες Ζωοδόχου Πηγής, Κοίμησης της Θεοτόκου, Μεταμόρφωσης του Σωτήρα έχουν κηρυχθεί από το 1958  ιστορικά διατηρητέα μνημεία.

## Διοικητικά στοιχεία
Επίσημα αναφέρεται, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, ως *Βάθεια* να ορίζεται έδρα του νεοϊδρυθέντα δήμου Αμαρυνθίων η οποία το 1907 μεταφέρθηκε στη νεοϊδρυθείσα τότε Κάτω Βάθεια (μετέπειτα Αμάρυνθο) σύμφωνα με το ΦΕΚ 75Α - 18/04/1907. Έκτοτε αναφέρεται ως Άνω Βάθεια να προσαρτάται στον τότε δήμο Αμαρυνθίων. ενώ το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' μαζί με το Κουκάκι και την Μονή Αγίου Νικολάου αποτελούν την τοπική κοινότητα Άνω Βάθειας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαρυνθίων του Δήμου Eρέτριας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει συνολικό πληθυσμό 468 κατοίκους ενώ ως οικισμός 372. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 8,160 χμ² (2011). 
### Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Άνω Βάθεια Εύβοιας - πτήση από ψηλά στο https://www.youtube.com/
* Ναός Ζωοδόχου Πηγής από τον ιστότοπο https://www.medievalroutes.gr/el/

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)  

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Ερέτριας
Μαρκ Μάνσον

Ο **Μαρκ Μάνσον** γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1984. Είναι συγγραφέας βιβλίων αυτοβελτίωσης και bloger. Μεταξύ άλλων βιβλίων του, αυτά που σημείωσαν μεγαλύτερη επιτυχία ήταν τα The Subtle Art Of Not Giving a F*ck και Everything ''Is F*cked:A Book About Hope'' τα οποία βρέθηκαν στα best sellers των New York Times .

## Προσωπική Ζωή
Ο Μαρκ Μάνσον μεγάλωσε στο Ώστιν των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.Μετακινήθηκε λόγω σπουδών στη Βοστώνη  και αποφοίτησε το 2007. Το 2016 παντρεύτηκε  την Fernanda Neute.

## Blogs
Ξεκίνησε το πρώτο του blog το 2008, με θέμα συμβουλές γνωριμιών

Το 2010, ξεκίνησε ένα νέο blog με όνομα *Post Masculine* το οποίο παρείχε γενικές συμβουλές ζωής για άνδρες. Ύστερα μετέφερε το blog του στο https://markmanson.net/το 2013.

Το 2015, δημοσίευσε ένα άρθρο "The Subtle Art Of Not Giving a F*ck", το οποίο αποτέλεσε τα θεμέλια του δεύτερου βιβλίου του.

## Ιστορικό εκδόσεων
Το πρώτο βιβλίο του, Models:Attract Women Through Honesty , δημοσιεύτηκε από τον ίδιο το 2011.

Το δεύτερο βιβλίο του "The Subtle Art Of Not Giving a F*ck", δημοσιεύτηκε το 2016 και εμφανίστηκε στη έκτη θέση των ***[[New York Times Bestsellers List]]*** στην κατηγορία How-to και  Miscellaneous την εβδομάδα της 2(δευτέρας) Οκτωβρίου του 2016 και ανυψώθηκε νούμερο ένα θέση στη λίστα, την εβδομάδα της 16( δεκάτης έκτης) Ιουλίου του 2017. Από τον Μάϊο του 2020 , το βιβλίο έχει παραμείνει 179 εβδομάδες στα 10 κορυφαία  και έχει πουλήσει πάνω από 12 εκατομμύρια αντίτυπα .Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε πάνω από 30 γλώσσες συμπεριλαμβανομένου και στα Ελληνικά.

Το τρίτο βιβλίο του Μάνσον "Everything is F*cked: A Book About Hope" δημοσιεύτηκε από την HarperCollins το 2019. Έκανε το ντεμπούτο του στην νούμερο ένα θέση των New York Times Bestsellers List for Advice, How-to και Miscellaneous.

Τον Οκτώβριο του 2018, το Penguin Random House ανακοίνωσε ότι ο Μαρκ Μάνσον θα συνεργαζόταν με τον Γουίλ Σμιθ για να γράψει την αυτοβιογραφία του ηθοποιού.

Τον Δεκέμβριο του 2020, κυκλοφόρησε ένα ακουστικό βιβλίο με όνομα '''''"Love Is Not Enough"''''' ως έναν αποκλειστικό ακουστικό πρωτότυπο .

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιβλία του Μαρκ Μάνσον

Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς