open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Θερμική διάσπαση οξέος

Το υδρόθειο (H2S) και το υδροϊώδιο (ΗΙ) διασπώνται σχετικά εύκολα στα στοιχεία τους :
:H2S → H2 + S
:2HI → H2 + I2
Τα άλλα υδραλογόνα (HF, HCl, HBr) μέχρι τους 1000°C είναι σταθερά, οπότε η θερμική τους διάσπαση δεν παρουσιάζει πρακτικό ενδιαφέρον.
Το νιτρικό οξύ (ΗΝΟ3) διασπάται σε θερμοκρασία λίγο μεγαλύτερη από το σημείο βρασμού του (86°C) :
:2HNO3 → H2Ο + 2NO2 + 1/2O2
Το νιτρώδες οξύ (HNO2) διασπάται με αντίδραση αυτοξειδοαναγωγής :
:2HNO2 → Η2Ο + 2ΝΟ + ΗΝΟ3
Το θειικό οξύ (H2SO4) και το κασσιτερικό οξύ (H2SnO3) διασπώνται προς τα οξείδια τους και νερό :
:H2SO4 → SO3 + H2O
:H2SnO3 → SnO2 + H2Ο 
Το φωσφορικό οξύ (H3PO4) διασπάται προς πυρο-μορφή (στους 210°C-240°C) και προς μετα-μορφή (στους 310°C) :
:2H3PO4 → H4P2O7(πυρο) + H2O
:H3PO4 → HPO3(μετα) + H2O
Το βορικό οξύ (H3BO3) διασπώμενο θερμικά δίνει διάφορα προϊόντα :
:H3BO3 → H2Ο + HBO2 (μετα-μορφή στους 100°C)
:4H3BO3 → Η2Ο + H2B4O7 (τετρα-μορφή στους 160°C)
:2H3BO3 → Η2Ο + B2O3 (οξείδιο σε θερμοκρασία > 160°C)
Το ιωδικό οξύ (ΗΙΟ3) διασπάται κατά το σχήμα :
2HIO3 → I2O5 + H2O

## <small>Πηγές</small>
#Μανουσάκης Γ.Ε. "Γενική και Ανόργανη Χημεία", Τόμοι 1ος και 2ος, Θεσσαλονίκη 1981.
#Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Στοιχεία Ανόργανης Χημείας", Έκδοση 14η, Αθήνα 1984.
#Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Χημικές Αντιδράσεις",  Αθήνα 1976.
#Δημητριάδης Θ. Γ. "Test Οξειδοαναγωγής", Αθήνα 1989.
#Βασιλικιώτης Γ. Σ. "Ποιοτική Ανάλυση", Θεσσαλονίκη 1980.
#Μπαζάκης Ι. Α. "Γενική Χημεία", Αθήνα.
#Σπάθης Π. "Μεταλλουργία & Τεχνολογία Μετάλλων", Θεσσαλονίκη 1988

## <small>Δείτε επίσης</small>
Οξύ

Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Κύκας

Η **κύκας** είναι γυμνόσπερμο φυτό της οικογένειας των Κυκαδοειδών με 160 είδη. Το πιο γνωστό είδος είναι το *Cycas revoluta* (*[[Κύκας η  περιεστραμμένη]]*), το οποίο καλλιεργείται ευρέως με το όνομα "*Φοίνικας Σάγκο*" ή *Σαγούτο* λόγω της φοινικοειδούς εμφάνισης, παρόλο που δεν είναι πραγματικός φοίνικας.

Το γένος είναι ιθαγενές του *[[Παλαιός Κόσμος|Παλαιού κόσμου]]*, με τα είδη να είναι συγκεντρωμένα στους τροπικούς και τους υποτροπικούς. Είναι ιθαγενές της ανατολικής και νοτιοανατολικής Ασίας, συμπεριλαμβανομένων των Φιλιππίνων, με 10 είδη (9 εκ των οποίων είναι ενδημικά), της ανατολικής Αφρικής (συμπεριλαμβανομένης της Μαδαγασκάρης), της Βόρειας Αυστραλίας, της Πολυνησίας και Μικρονησίας. Η Αυστραλία έχει 26 είδη, ενώ η περιοχή της Ινδοκίνας 30. Το πιο βόρειο είδος *Cycas revoluta* (*[[Κύκας η  περιεστραμμένη]]*) βρίσκεται στη νότια Ιαπωνία, ενώ το πιο νότιο στην νοτιοανατολική Κουήνσλαντ της Αυστραλίας.

Η **κύκας** είναι δίοικο φυτό, έχει δηλαδή ξεχωριστά άτομα για κάθε φύλο. Τα περισσότερα είδη σχηματίζουν εμφανείς κορμούς, αλλά σε κάποια είδη ο κύριος κορμός μπορεί να είναι υπόγειος με ένα στέμμα από φύλλα να εμφανίζεται να ανεβαίνει κατευθείαν από το εδάφος. Τα φύλλα είναι φτερωτά, σκληρά, σπειροειδούς μορφής. Είναι φυτά γνωστά για την αντοχή τους. Ο κορμός τους είναι ανθεκτικός, μπορούν να αναπτυχθούν σε άμμο, σε μέρη με και χωρίς ηλιοφάνεια και είναι ανεκτικά με το αλάτι.

Η **κύκας** συχνά θεωρείται *ζωντανό απολίθωμα*, αφού τα πρώτα απολιθώματα του γένους Cycas εμφανίστηκαν στην Πέρμια περίοδο, 280 εκατομμύρια χρόνια πριν, και γνώρισαν τη μέγιστη εξάπλωση το Μεσοζωϊκό αιώνα.

Το φυτό μεγαλώνει πολύ αργά και είναι ικανό να αναπαραχθεί μετά από 10 χρόνια.


Image:Cycas revoluta female cone01.jpg
Image:Cycas revoluta01.jpg
Image:Cycas revoluta02.jpg
Image:Cycas revoluta004.jpg 
Image:Sago Palm.jpg
Image:Cyca-revoluta.jpg
Image:Cycas revoluta1328A.JPG
Image:Cycas Sago.palm.arp.750pix.jpg
Image:Funchal Botanical garden - Cycas revoluta.JPG 
Image:Funchal, Monte - Cycas revoluta IMG 1970.JPG
Image:Funchal, Monte - Cycas revoluta IMG 1907.JPG
Image:KG Cycas revoluta.jpg
Cycas revoluta MHNT.BOT.2018.28.17.jpg|*Cycas revoluta* - Museum specimen


Κατηγορία:Γυμνόσπερμα
Φούρνοι Αργολίδας

Οι **Φούρνοι** είναι οικισμός του Δήμου Ερμιονίδας στα βορειοανατολικά τμήματα της Πελοποννήσου.    

## Γενικά στοιχεία
Οι Φούρνοι βρίσκονται στην Ερμιονίδα σε υψόμετρο 250 μέτρων σε μία μικρή πεδιάδα περικυκλωμένοι από λόφους μεταξύ των Διδύμων και του Κρανιδίου. Οι Φούρνοι απέχουν περίπου 8 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Κρανίδι(έδρα του δήμου) και διοικητικά υπάγονται στην κοινότητα Φούρνων της δημοτικής ενότητας Κρανιδίου του δήμου Ερμιονίδας. Το 2021 καταγράφτηκαν 315 μόνιμοι κάτοικοι στο χωριό.   

### Κοινότητα Φούρνων
Στην κοινότητα Φούρνων ανήκει ο παραθεριστικός οικισμός της Παραλίας Φούρνων, ή αλλιώς Λάζες, ο οποίος στην απογραφή του 2024 είχε 20 κατοίκους και βρίσκεται σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από τους Φούρνους. Δίπλα στην Παραλία Φούρνων βρίσκεται η παραλία Λαμπαγιαννάς, στο βυθό της οποίας βρέθηκε οικισμός των μέσων της 3ης χιλιετίας ενώ ενδιάμεσα τους υπάρχει το εκκλησάκι του Άι Γιάννη. Σώζονται επίσης τα ερείπια ενός αρχαίου πύργου. Πιστεύεται ότι η αρχαία πόλη του Μάσητα βρισκόταν σ' αυτή την θέση. Αξοθέατα είναι η τοποθεσία "Παπούλια", ανατολικά του χωριού, μια πευκόφυτη περιοχή με τρεχούμενη πηγή και νερό πόσιμο καθώς και το φαράγγι Καταφύκι, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ιδιαίτερου φυσικού κάλους.

## Πληθυσμός
Ο πληθυσμός των Φούρνων αυξήθηκε σημαντικά από το 1879 μέχρι και το 1940 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σε μεγάλο βαθμό.  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Μένουμε Ελλάδα - Στους Φούρνους Αργολίδας

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αργολίδας
Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2010 (ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ)

Τα προκριματικά για το παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου για την περιοχή της Νότιας Αμερικής διοργανώνονται από την επίσημη ομοσπονδία ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ που περιλαμβάνει 10 ομοσπονδίες από χώρες της Νότιας Αμερικής. Οι 10 εθνικές ομάδες μπαίνουν σε ένα όμιλο και αγωνίζονται μεταξύ τους 2 φορές (εντός και εκτός έδρας). Οι πρώτες 4 ομάδες από τον όμιλο παίρνουν απευθείας πρόκριση στο Μουντιάλ ενώ η ομάδα που θα έρθει στην 5η θέση θα αγωνιστεί σε αγώνες μπαράζ με την ομάδα που θα πάρει την 4η θέση στα προκριματικά της Βόρειας Αμερικής. Ο ίδιος τρόπος διεξαγωγής είχε εφαρμοστεί και για τα τρία προηγούμενα Παγκόσμια Κύπελλα. Το πρόγραμμα των αγώνων διαμορφώθηκε έτσι ώστε οι ομάδες να παίζουν δύο αγώνες την ίδια εβδομάδα, με σκοπό να ελαχιστοποιήσει τα ταξίδια κυρίως για τους παίκτες που αγωνίζονται στην Ευρώπη.

## Βαθμολογία

Οι τέσσερις πρώτες ομάδες, **Βραζιλία**, **Χιλή**, **Παραγουάη** και **Αργεντινή**, προκρίθηκαν στην τελική φάση. Η πέμπτη **Ουρουγουάη** προκρίθηκε σε αγώνα μπαράζ με την ομάδα που τερμάτισε τέταρτη στα προκριματικά της ΚΟΝΚΑΚΑΦ.

## Αποτελέσματα

### 1η αγωνιστική

----

----

----

----

### 2η αγωνιστική

----

----

----

----

### 3η αγωνιστική

----

----

----

----

### 4η αγωνιστική

----

----

----

----

### 5η αγωνιστική

----

----

----

----

### 6η αγωνιστική

----

----

----

----

### 7η αγωνιστική

----

----

----

----

### 8η αγωνιστική

----

----

----

----

### 9η αγωνιστική

----

----

----

----

### 10η αγωνιστική

----

----

----

----

### 11η αγωνιστική

----

----

----

----

### 12η αγωνιστική

----

----

----

----

### 13η αγωνιστική

----

----

----

----

### 14η αγωνιστική

----

----

----

----

### 15η Αγωνιστική

----

----

----

----

### 16η αγωνιστική

----

----

----

----

### 17η αγωνιστική

----

----

----

----

### 18η αγωνιστική

----

----

----

----

## Μπαράζ με ομάδα ΚΟΝΚΑΚΑΦ
Η Ουρουγουάη επικράτησε στους αγώνες μπαράζ έναντι της τέταρτης στα προκριματικά της ΚΟΝΚΑΚΑΦ Κόστα Ρίκας και προκρίθηκε στην τελική φάση.

## Πρώτοι σκόρερ
Συνολικά σημειώθηκαν 233 τέρματα σε 91 αγώνες, δηλαδή κατά μέσο όρο 2,56 τέρματα ανά αγώνα. 
Ακολουθεί η λίστα με τους πρώτους σκόρερ της διοργάνωσης.

;10 γκολ
*  Ουμπέρτο Σουάσο

;9 γκολ
*  Λουίς Φαμπιάνο

;8 γκολ
*  Χοακίν Μποτέρο 

;7 γκολ
*  Μαρσέλο Μορένο Μάρτινς
*  Ντιέγο Φορλάν

;6 γκολ
*  Σαλβαδόρ Καμπάνιας
*  Γιανκάρλο Μαλδονάδο 

;5 γκολ
*  Κακά
*  Νιλμάρ
*  Σεμπαστιάν Αμπρεού
*  Λουίς Σουάρες
*  Νέλσον Αέδο Βαλντές

## Δείτε επίσης

* Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010
* Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2010

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η σελίδα της ΦΙΦΑ για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου 2010 στη Νότια Αμερική 

Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010
Βασιλικά Ευβοίας

Τα **Βασιλικά** είναι χωριό στο βορειοανατολικό τμήμα της Εύβοιας, διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού και απέχει 90 χλμ. από τη Χαλκίδα και 32 χλμ. από την Ιστιαία. Το χωριό βρίσκεται στην πλευρά της Εύβοιας που βλέπει προς το Αιγαίο πέλαγος, απέναντι περίπου από τη Σκόπελο και τη Σκιάθο. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 85 μέτρων και ο πληθυσμός του είναι 424 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. 

Η ονομασία του χωριού κατά πάσα πιθανότητα ανάγεται στα χρόνια των περσικών πολέμων. Συγκεκριμένα, κατά τη ναυμαχία του Αρτεμισίου τα βασιλικά πλοία των Περσών φέρονται να είχαν αγκυροβολήσει στον όρμο του χωριού, ενώ τα πλοία των Ελλήνων στον όρμο του διπλανού χωριού, που σήμερα ονομάζεται Ελληνικά. Ως προέκταση του χωριού θεωρείται το Ψαροπούλι, που είναι η παραλία του χωριού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Αριστομένης Μητσοτάκης

Ο **Αριστομένης Μητσοτάκης** (1884 - 1941) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από την Κρήτη.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Χανιά. Ήταν γιος του δικηγόρου, πολιτικού και εκδότη εφημερίδας Κωνσταντίνου Κων. Μητσοτάκη, του λεγόμενου *γερο-Κωστή*, και της Κατίγκως Βενιζέλου, αδελφής του Ελευθερίου. Σπούδασε στην Αθήνα νομικά και πολιτικές επιστήμες. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως εθελοντής στο 1ο Σύνταγμα Αθηνών. Πολιτικά υπήρξε βενιζελικός, ασκώντας μετά την πτώση του Βενιζέλου το 1920 έντονη αντικωνσταντινική δράση. Φυλακίστηκε γι' αυτό στο Φρούριο του Φιρκά, από όπου απελευθερώθηκε με το Κίνημα του 1922. Το 1923 πολιτεύτηκε με δικό του συνδυασμό. Εκλέχτηκε πολλές φορές βουλευτής Χανίων. 

Διετέλεσε υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην Κυβέρνηση του Αλ. Παπαναστασίου του 1924, καθώς και αντιπρόεδρος της ελληνικής Βουλής. Το 1923 εξέδωσε την πολιτική εφημερίδα *Ηχώ της Κρήτης*.

Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, ανέπτυξε αντικαθεστωτική δράση καθώς πρωτοστάτησε στο λεγόμενο Κίνημα των Χανίων της 28ης Ιουλίου του 1938, μαζί και με πολλούς άλλους βενιζελικούς παράγοντες. Μετά την αποτυχία του κινήματος διέφυγε στην Κύπρο και ακολούθως καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο.

Απεβίωσε το 1941 στην Κύπρο. Αδελφός του Αριστομένη Μητσοτάκη ήταν ο, επίσης πολιτικός, Κυριάκος Μητσοτάκης (1883-1944), πατέρας του μετέπειτα Πρωθυπουργού της Ελλάδας (1990-1993) Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (1918-2017).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων
Κατηγορία:Οικογένεια Βενιζέλου
Κατηγορία:Οικογένεια Μητσοτάκη
Χαράλαμπος Πλουμιδάκης

Ο **Χαράλαμπος Θ. Πλουμιδάκης** (Χανιά, 1866 - 1943) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος Χανίων και βουλευτής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Χανιά και ήταν γιος του Θεμιστοκλή Πλουμιδάκη. Ήταν πρώτος εξάδελφος του Ελευθέριου Βενιζέλου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αν και αρχικά είχε εγγραφεί στην Ιατρική Σχολή. 

Εκλέχτηκε βουλευτής στην Κρητική Βουλή το 1891 και ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών κατά την περίοδο της Κρητικής Πολιτείας, ενώ υπήρξε και «ο πρώτος χριστιανός δήμαρχος Χανίων». Μετά την Επανάσταση του Θερίσου (1905), ο Πλουμιδάκης συμμετείχε στο κρητικό Ενωτικό Κίνημα του 1908 και διετέλεσε μέλος της Προσωρινής Επαναστατικής Συνέλευσης του 1912. Μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα εκπροσώπησε αρκετές φορές την περιφέρειά του στην ελληνική βουλή. 

Το 1899 ο Πλουμιδάκης ήταν ανάμεσα στους πρώτους Χανιώτες δικηγόρους που ορίστηκαν με Ηγεμονικό Διάταγμα, σύμφωνα με το αναμορφωμένο νομικό πλαίσιο για την άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων κατά την περίοδο 1914-1921, τον Μάρτιο του 1924 και το 1928.

Απεβίωσε το 1943. Ήταν νυμφευμένος με την Αρτεμισία-Αικατερίνη, το γένος Μοάτσου. Απέκτησαν μαζί έναν γιό, τον Θεμιστοκλή, που απεβίωσε πρόωρα το 1935 και επτά κόρες. Ανάμεσα στις τελευταίες ήταν και η Σταυρούλα Πλουμιδάκη (1896-1983), μητέρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων
Κατηγορία:Βουλευτές της Κρητικής Πολιτείας
Κατηγορία:Οικογένεια Βενιζέλου
Κατηγορία:Οικογένεια Μητσοτάκη
Κατηγορία:Δήμαρχοι Χανίων
Θερμική διάσπαση οξειδίου

Τα περισσότερα από τα κανονικά οξείδια των χημικών στοιχείων είναι σταθερά στη θέρμανση. Ορισμένα απ' αυτά που περιέχουν το στοιχείο με ανώτερο αριθμό οξείδωσης, έχουν την τάση να μετατραπούν σε οξείδια με κατώτερο αριθμό οξείδωσης.
Τα υπεροξείδια τείνουν γενικά να μετατραπούν σε κανονικά οξείδια.
Στις αντιδράσεις θερμικής διάσπασης των οξειδίων, προκύπτει στα προϊόντα οξυγόνο, οπότε αυτές ανήκουν στις οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις αφού το οξυγόνο στο οξείδιο θα έχει αριθμό οξείδωσης -2 (συνήθως) ενώ ελεύθερο στα προϊόντα έχει 0.
Οι θερμικές διασπάσεις των οξειδίων μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες :
*Διασπάσεις οξειδίων των μετάλλων.
*Διασπάσεις οξειδίων των αμετάλλων.

## Διασπάσεις οξειδίων των μετάλλων
Τα κανονικά οξείδια των μετάλλων είναι γενικά σταθερά στη θέρμανση.
Εξαίρεση αποτελούν ορισμένα οξείδια αδρανών μετάλλων όπως το HgO και το Ag2Ο που διασπώνται στους 400°C και 300°C αντίστοιχα, αλλά και το CuO που διασπάται θερμικά σε θερμοκρασία > 1000°C. Επίσης, με πύρωση διασπάται το MnO2 (στους 535°C) , το PbO2 (στους 300°C) και το Pb3O4 (πάνω από τους 500°C). Το υπεροξείδιο του βαρίου (BaO2) διασπάται στους 750°C :
:HgO &rarr; Hg + 1/2 O2
:Ag2Ο &rarr; 2Ag + 1/2 O2
:2CuO &rarr; Cu2Ο + 1/2 O2
:3MnO2 &rarr; Mn3O4 + O2 
:PbO2 &rarr; PbO + 1/2 O2
:Pb3O4 &rarr; 3PbO + 1/2 O2
:BaO2 &rarr; BaO + 1/2 O2

## Διασπάσεις οξειδίων των αμετάλλων
Τα κανονικά οξείδια των αμετάλλων είναι γενικά σταθερά στη θέρμανση ή πύρωση. 
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίαζουν οι θερμικές διασπάσεις των διαφόρων οξειδίων του αζώτου :
:N2Ο &rarr; N2 + 1/2O2 (Σε θερμοκρασία 500°C - 900°C)
:2NO &rarr; N2 + O2 (Σε θερμοκρασία πάνω από 1000°C)
:2NO2 &rarr; 2NO + O2 (Στους 620°C)
:N2O5 &rarr; 2NO2 + 1/2O2 (Στους 30°C)
Το τριοξείδιο του θείου διασπάται σε θερμοκρασία πάνω από 900°C :
:SO3 &rarr; SO2 + 1/2 O2
Το εξοξείδιο του χλωρίου (Cl2O6) σε ψηλή θερμοκρασία διασπάται στα συστατικά του. Το επτοξείδιο του χλωρίου αλλά και το πεντοξείδιο, διασπώνται επίσης με θέρμανση :
:Cl2O6 &rarr; 2ClO3
:Cl2O7 &rarr; Cl2 + 7/2 O2
:Cl2O5 &rarr; Cl2 + 5/2 O2
Άλλα οξείδια του χλωρίου όπως το Cl2Ο και το ClO2 είναι εκρηκτικά και διασπώνται με έκρηξη όταν θερμαίνονται.
Το υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2) αλλά και το υπεροξείδιο του φθορίου (Ο2F2) διασπώνται με θέρμανση :
:H2O2 &rarr; H2Ο + 1/2 O2
:O2F2 &rarr; O2 + F2

## <small>Πηγές</small>
#Μανουσάκης Γ.Ε. "Γενική και Ανόργανη Χημεία", Τόμοι 1ος και 2ος, Θεσσαλονίκη 1981.
#Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Στοιχεία Ανόργανης Χημείας", Έκδοση 14η, Αθήνα 1984.
#Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Χημικές Αντιδράσεις",  Αθήνα 1976.
#Δημητριάδης Θ. Γ. "Test Οξειδοαναγωγής", Αθήνα 1989.
#Βασιλικιώτης Γ. Σ. "Ποιοτική Ανάλυση", Θεσσαλονίκη 1980.
#Μπαζάκης Ι. Α. "Γενική Χημεία", Αθήνα.
#Σπάθης Π. "Μεταλλουργία & Τεχνολογία Μετάλλων", Θεσσαλονίκη 1988

## <small>Δείτε επίσης</small>
*Οξείδιο
*Επαμφοτερίζουσα χημική ένωση
*Αντίδραση οξειδοαναγωγής

Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Κωνσταντίνος Κουμουνδούρος

Ο **Κωνσταντίνος Κουμουνδούρος** (20 Νοεμβρίου 1846 - 1924) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος και πολιτικός, πρωτότοκος γιος του Πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κουμουνδούρου και ετεροθαλής αδελφός του Σπυρίδωνα Κουμουνδούρου.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ανδρούσα στις 20 Νοεμβρίου του 1846 και ακολούθησε το στρατιωτικό στάδιο καταταχθείς ως εθελοντής το 1867. Απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων προάχθηκε μέχρι τον βαθμό του αντιστρατηγου. 

Το 1878 όντας ανθυπολοχαγός τέθηκε σε διαθεσιμότητα όπου εκλέχθηκε δήμαρχος Ανδρούσης. Ένα χρόνο μετά, στις εκλογές του 1879, εκλέχθηκε βουλευτής Μεσσηνίας όπου και συνέχισε πολιτευόμενος να εκλέγεται στις περιόδους Θ΄ (1881), Ι΄ (1885), ΙΑ΄ (1887), ΙΒ΄ (1890), ΙΕ΄ (1899), ΙΣτ΄ (1902), ΙΗ΄ (1906), Α΄ Αναθεωρητική (1910), ΙΘ΄ (1912), στις δύο εκλογές του 1915, καθώς και κατά τη Γ΄ Εθνοσυνέλευση του 1920.

Στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ήταν επικεφαλής μικτού αποσπάσματος όπου στάλθηκε ν΄ αναχαιτίσει την προέλαση τουρκικών φαλάγγων στην Ήπειρο, στα στενά (κλεισούρα) Πέντε Πηγάδια όπου και έδωσε πολύνεκρη μάχη τη νύκτα μεταξύ 11 και 12 Απριλίου υποχωρώντας στην Άρτα.

Επί κυβέρνησης Θ. Δηλιγιάννη χρημάτισε υπουργός των Ναυτικών, (από 24 Οκτωβρίου 1890 μέχρι 18 Φεβρουαρίου 1892), και στη κυβέρνηση του Γ. Θεοτόκη ανέλαβε το υπουργείο των Στρατιωτικών, (2 Απριλίου μέχρι 30 Δεκεμβρίου 1899), θέση από την οποία παραιτήθηκε λόγω της αντίθεσής του με τις παρεμβάσεις των ανακτόρων στο νομοσχέδιο περί οργανισμού του στρατεύματος. Μετά την παραίτησή του, και την αποχώρηση από το κόμμα του Θεοτόκη, τριακόσιοι αξιωματικοί του πεζικού τον επισκέφθηκαν στο γραφείο του σε ένδειξη υποστήριξης από πλευράς του στρατεύματος. Κατά την  Γ΄ Σύνοδο της ΙΗ΄ περιόδου ανέλαβε πρόεδρος της Βουλής (30 Οκτωβρίου 1908 μέχρι 9 Μαΐου του 1909.

Ο Κωνσταντίνος Κουμουνδούρος πέθανε στην Αθήνα το 1924.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τόμ.11ος, σελ.380.

Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών
Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσήνης
Κατηγορία:Οικογένεια Κουμουνδούρου
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Μνημείο του πεσόντος αστροναύτη

thumb|right|350px|Το Μνημείο του Πεσόντος Αστροναύτη. Έργο του Paul Van Hoeydoncks που βρίσκεται στη Σελήνη.
Το **Μνημείο του Πεσόντος Αστροναύτη** ή **Fallen Astronaut**, όπως είναι η ονομασία του στα αγγλικά, βρίσκεται στη Σελήνη και αποτελείται από ένα μικρό άγαλμα μεγέθους 8,5 εκατοστών σε μορφή αστροναύτη, συνοδευόμενο από μία μεταλλική πλάκα που φέρει τα ονόματα των μέχρι τότε αστροναυτών που σκοτώθηκαν σε κάποια αποστολή.

## Ιστορικό και περιγραφή

Το μνημείο είναι έργο τέχνης του Βέλγου καλλιτέχνη Paul Van Hoeydonck και κατασκευάστηκε προς τιμή και μνήμη των αστροναυτών και κοσμοναυτών που έχασαν την ζωή τους σε κάποια διαστημική αποστολή. Προϋπόθεση ήταν το αγαλματάκι να πληροί τις προδιαγραφές για τη μεταφορά και παραμονή του στη Σελήνη. Θα έπρεπε να έχει μικρή μάζα και να αντέχει στις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν στην επιφάνεια της Σελήνης. Επίσης το μνημείο δεν έπρεπε να έχει τα χαρακτηριστικά ενός συγκεκριμένου φύλου ή εθνικής καταγωγής. 

Το μνημείο μεταφέρθηκε στον προορισμό του από τη διαστημική αποστολή Απόλλων 15 και τοποθετήθηκε στην επιφάνεια της Σελήνης από τους αστροναύτες Ντέιβιντ Σκοτ (Dave Scott) και Τζέιμς Ίρβιν (James Benson Irwin) την 1η Αυγούστου 1971. Η συνοδευτική πλάκα φέρει τα ονόματα οκτώ Αμερικανών αστροναυτών και έξι Σοβιετικών κοσμοναυτών:

* Theodore Freeman, (31 Οκτωβρίου 1964, *αεροπορικό δυστύχημα*)
* Charles Bassett, (28 Φεβρουαρίου 1966, *αεροπορικό δυστύχημα*)
* Elliott See, (28 Φεβρουαρίου 1966, *αεροπορικό δυστύχημα*)
* Gus Grissom, (27 Ιανουαρίου 1967, *πυρκαγιά του [[Απόλλων 1]]*)
* Roger Chaffee, 27 Ιανουαρίου 1967, *πυρκαγιά του Απόλλων 1*)
* Edward White, (27 Ιανουαρίου 1967, *πυρκαγιά του Απόλλων 1*)
* Vladimir Komarov, (24 Απριλίου 1967, *Δυστύχημα με αλεξίπτωτο κατά την προσγείωση του [[Sojuz 1]]*)
* Edward Givens, (6 Ιουνίου 1967 *αυτοκινητιστικό δυστύχημα*)
* Clifton Williams, (5 Οκτωβρίου 1967, *αεροπορικό δυστύχημα*)
* Juri Gagarin, (27 Μαρτίου 1968, *αεροπορικό δυστύχημα*)
* Pavel Beljajev, (10 Ιανουαρίου 1970, *θανατηφόρο δυστύχημα*)
* Georgi Dobrovolski, (30 Ιουνίου 1971, *θανατηφόρα απώλεια πίεσης κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα του [[Soyuz 11]]*)
* Viktor Pazajev, (30 Ιουνίου 1971, *θανατηφόρα απώλεια πίεσης κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα του Soyuz 11*)
* Vladislav Volkov, (30 Ιουνίου 1971, *θανατηφόρα απώλεια πίεσης κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα του Soyuz 11*)

## Αντίγραφο

Τον Απρίλιο του 1972 ο ίδιος καλλιτέχνης κατασκεύασε και ένα αντίγραφο για το μουσείο της NASA, όπου και εκτίθεται.

## Δείτε επίσης
* Χρυσός δίσκος του Βόγιατζερ
* Χρυσή Πλάκα του Πάιονηρ

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Transkription des NASA News Release 72-189 (15. September 1972)
* NASA: Επίσημη Φωτογραφία του μνημείου από την NASA
* NASA: Apollo 15 Lunar Surface Journal 

Κατηγορία:Εξερεύνηση του διαστήματος
Κατηγορία:Θάνατος και τέχνη
Λίμνη Κουμουνδούρου

[εναλλ.=Αυτόματος τηλεμετρικός σταθμός|μικρογραφία|300x300εσ|Αυτόματος τηλεμετρικός σταθμός μέτρησης φυσικοχημικών παραμέτρων και στάθμης που είναι εγκατεστημένος στη λίμνη Κουμουνδούρου από το [Ινστιτούτο Θαλασσίων Βιολογικών Πόρων και Εσωτερικών Υδάτων|Ι.ΘΑ.ΒΙ.Π.Ε.Υ. του ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.]]

Η **λίμνη Κουμουνδούρου** είναι λίμνη της Αττικής στα όρια των δήμων Χαϊδαρίου και Ασπροπύργου. Πρόκειται ουσιαστικά για λιμνοθάλασσα, καθώς βρίσκεται στο επίπεδο της θάλασσας, πολύ κοντά στις BA ακτές του κόλπου της Ελευσίνας. Σήμερα χωρίζεται από αυτές από την εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου. Το νερό της είναι υφάλμυρο καθώς εισχωρεί σε αυτή θαλασσινό νερό.

Η λίμνη σχηματίστηκε τεχνητά στην αρχαιότητα, όταν η διάνοιξη του αρχαίου δρόμου έφραξε την δίοδο των νερών των παρακείμενων πηγών προς την θάλασσα. Η δημιουργία της λίμνης πρέπει να έγινε κατά την κλασική περίοδο. Στην αρχαιότητα η λίμνη ονομαζόταν *Ρειτός*, εκ της παρακείμενης αρχαίας πηγής που έφερε την ονομασία *Ρειτά*, από την οποία προέρχεται και το νερό της λίμνης.

Κατά τις δοξασίες των αρχαίων κατοίκων της Ελευσίνας το νερό της λίμνης αυτής ήταν υποχθόνιο και προερχόταν από τον Ευβοϊκό. Έτσι θεωρούνταν ιερή λίμνη αφιερωμένη στη θεά Δήμητρα και την κόρη της Περσεφόνη. Δικαίωμα αλιείας στη λίμνη είχαν μόνο οι ιερείς της Ελευσίνας.

Η σύγχρονη ονομασία της οφείλεται είτε στο όνομα οικογένειας γαιοκτημόνων στους οποίους ανήκε η περιοχή κατά τον 19ο αιώνα, είτε στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κουμουνδούρο (1817-1883), στη θητεία του οποίου κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1860, έγιναν έργα επιχωμάτωσης και οδοποιίας μεταξύ της ακτής του Σκαραμαγκά και της λίμνης. Δίπλα στην λίμνη Κουμουνδούρου υπήρχε και μία δεύτερη λίμνη η οποία αποστραγγίστηκε τη δεκαετία του 1950.

## Παραπομπές


## Πηγές
**Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη*, τόμος ΙΕ΄, σελίδα 54.
*Τοξικός βούρκος η λίμνη Κουμουνδούρου

Κατηγορία:Λίμνες της Αττικής
Κατηγορία:Οικογένεια Κουμουνδούρου
Κατηγορία:Δήμος Ασπροπύργου
Θερμική διάσπαση υδροξειδίου

Τα περισσότερα από τα υδροξείδια των μετάλλων κατά τη θέρμανση ή την πύρωσή τους αφυδατώνονται δίνοντας τον αντίστοιχο ανυδρίτη και νερό. Εξαίρεση αποτελούν τα υδροξείδια νατρίου (NaOH) και καλίου (KOH). Επομένως :

**Υδροξείδιο μετάλλου → ανυδρίτης βάσης** (δηλ. βασικό οξείδιο) **+ Η<sub>2</sub>Ο**
 
Παραδείγματα :
:Ca(OH)2 &rarr; CaO + H2O
:2Fe(OH)3 &rarr; Fe2O3 + 3H2O
:2Al(OH)3 &rarr; Al2O3 + 3H2O
Αν το υδροξείδιο διασπάται προς ασταθές οξείδιο (π.χ. AgOH → Ag2Ο + H2O) τότε το οξείδιο (Ag2O) διασπάται αμέσως :
:AgOH &rarr; 2Ag + 1/2 O2 + H2O

## Πηγές
*Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Χημικές Αντιδράσεις",  Αθήνα 1976.
*Μανουσάκης Γ.Ε. "Γενική και Ανόργανη Χημεία", Τόμοι 1ος και 2ος, Θεσσαλονίκη 1981.
*Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Στοιχεία Ανόργανης Χημείας", Έκδοση 14η, Αθήνα 1984.

Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Δήμος Ασπροπύργου

Ο **Δήμος Ασπροπύργου** είναι δήμος της περιφέρειας Αττικής που περιλαμβάνει τον Ασπρόπυργο. Συνορεύει, μεταξύ άλλων, με τους δήμους Ελευσίνας και Φυλής. Η έκτασή του είναι 101,9 τ.χλμ και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, έχει 31.420 κατοίκους. Ο δήμος παρέμεινε αμετάβλητος μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης. 

## Διοικητικές μεταβολές
Ο Δήμος Ασπροπύργου αποτέλεσε συνέχεια της παλαιότερης κοινότητας Ασπροπύργου. Η κοινότητα Ασπροπύργου συστάθηκε το 1912 και συμπεριέλαβε τον οικισμό του Ασπροπύργου. Το 1949 αναγνωρίστηκε σε δήμο. Τα επόμενα χρόνια ο δήμος πλέον Ασπροπύργου συμπεριέλαβε στα όρια του τους οικισμούς Παραλία Ασπροπύργου και Διυλιστήρια Ασπροπύργου οι οποίοι αργότερα καταργήθηκαν. Ο δήμος Ασπροπύργου παρέμεινε αμετάβλητος με την διοικητική διαίρεση του 1997 ενώ θα παραμείνει αμετάβλητος και μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης.

## Δήμαρχοι
### Διατελέσαντες δήμαρχοι Ασπροπύργου

### Δημοτικές εκλογές 2010
Στις δημοτικές εκλογές του 2010, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου, εξελέγη δήμαρχος από τον πρώτο γύρο ο Νικόλαος Μελετίου συγκεντρώνοντας ποσοστό 68,73%. Αναλυτικά τα εκλογικά αποτελέσματα στον δήμο:

### 2014 και 2019
Στις εκλογές του 2014 ο Μελετίου επανεξελέγη με ποσοστό 50,68% και το 2019 με ποσοστό 54% κατά τον Β' Γύρο ψηφοφορίας.

### 2023
Στις εκλογές του 2023 ο Ιωάννης Ηλίας εξελέγη για πρώτη φορά στον Β' Γύρο ψηφοφορίας της 15ης Οκτωβρίου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
Σπαρτιατική Συμμαχία

Η **Πελοποννησιακή Συμμαχία** ήταν μια ένωση κρατών της Πελοποννήσου με αρχηγό τη Σπάρτη. Η Συμμαχία αυτή ιδρύθηκε κατά τον 8ο αιώνα - 6ο αιώνα π.Χ. Οι σύμμαχοι της Σπάρτης ήταν όλες οι πελοποννησιακές πόλεις εκτός του Άργους και της Αχαΐας.

## Πελοποννησιακή συμμαχία

Κατά τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. το όνομα της συμμαχίας άλλαξε και από Σπαρτιατική ονομάστηκε **Πελοποννησιακή συμμαχία**, για να τονίσει το γενικό χαρακτήρα της. Οι σύμμαχοι ήταν οι ίδιοι και πάλι με τη Σπάρτη αρχηγό της συμμαχίας. Οι Αργείοι ήταν οι κυριότεροι εχθροί της Σπάρτης και γενικά της Σπαρτιατικής συμμαχίας. Το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου έφερε το Άργος στη συμμαχία. Όμως μετά από αποστασίες των συμμάχων της Σπάρτης η συμμαχία σιγά - σιγά άρχισε να διαλύεται.

## Κοινό των Ελευθερολακώνων

Κατά τις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ. δημιουργήθηκε -από τον Νάβι- ένα κοινό ανάμεσα στις λακωνικές πόλεις. Αυτό το κοινό ονομάστηκε Κοινό των Ελευθερολακώνων. Διατηρήθηκε μέχρι την εποχή του Διοκλητιανού.

Σπαρτιατικη συμμαχια
Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Σπάρτης
Ερζέ

Ο **Ζωρζ Προσπέρ Ρεμί** (γαλλικά: Georges Prosper Remi, 22 Μαΐου 1907 - 3 Μαρτίου 1983), περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Ερζέ (Hergé), ήταν Βέλγος δημιουργός κόμικ και καλλιτέχνης. Σημαντικότερο έργο του, με μεγάλη απήχηση σε διεθνές επίπεδο, θεωρούνται οι *[[Τεντέν]]* που έγραφε και εικονογραφούσε από το 1929 μέχρι το θάνατό του. Καθιέρωσε με το σχέδιό του το ύφος της λεγόμενης «καθαρής γραμμής», το οποίο επηρέασε πολλούς δημιουργούς και γνώρισε μεγαλύτερη αναγνώριση κατά τη δεκαετία του 1950. Σύμφωνα με τον κατάλογο *Index Translationum* της UNESCO, συγκαταλέγεται στους δέκα γαλλόφωνους συγγραφείς με τις περισσότερες μεταφράσεις. Το 2003 εισήχθη στο Will Eisner Hall of Fames. 

Γεννημένος στο Έτερμπεεκ, στις Βρυξέλες, ο Hergé δημοσίευσε την πρώτη σειρά κόμικς του, με τίτλο *Totor*, στο μηνιαίο προσκοπικό περιοδικό *Le Boy-Scout Belge*. Το πρώτο τεύχος των περιπετειών του πιο πετυχημένου ήρωά του, Τεντέν, κυκλοφόρησε στις 10 Ιανουαρίου του 1929, στις σελίδες του ένθετου περιοδικού *Le Petit Vingtième*. Άλλες δημιουργίες του περιλαμβάνουν τις σειρές κόμικς *[[Ο Κουκούτσης κι ο Παπούτσης|Quick et Flupke]]* και *Jo, Zette et Jocko*.

## Δείτε επίσης
*Ο αστεροειδής 1652 Ερζέ ονομάστηκε προς τιμή του, ενώ ο 1683 Κασταφιόρε ονομάστηκε από την χαρακτήρα Μπιάνκα Κασταφιόρε της σειράς *Τεντέν*.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Goddin, Philippe. *Hergé: Lignes de vie*. Editions Moulinsart

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μουσείο Ερζέ

Ερζε
Αιώνιο

Το **Αιώνιο** (*Aeonium*) είναι γένος παχύφυτων, υποτροπικών φυτών της οικογένειας των Κρασσουλοειδών και περιλαμβάνει 35 είδη.

Οι ποικιλίες του *Aeonium arboretum* έχουν ψηλά, λεπτά, καμπυλωτά κλαδιά, στην κορυφή των οποίων υπαρχει μια ροζέτα από σαρκώδη φύλλα. Το *[[Αιώνιο το τραπεζόμορφο]]* (*Aeonium tabuliforme*) έχει μια εξαιρετικά επίπεδη ροζέτα από πυκνά φύλλα στα χαμηλά, που μόλις φτάνει τα 10 εκατοστά. Η καλύτερη ποικιλία του *Aeonium arboretum* είναι η *Zwartkop*. Οι ροζέτες είναι σχεδόν μαύρες, με μια ελαφρώς βυσσινί γυαλάδα και πράσινο χρώμα στο κέντρο τους.

## Ετυμολογία και ονοματολογία
Το όνομα του γένους *aeonium* δημιουργήθηκε από τους βοτανολόγους Barker Webb και Berthelot από το ελληνικό φυτονύμιο "αείζωον" (*aizōon*) για το φυτό *[[Sempervivum arboreum]]* από τον Διοσκουρίδη (MM. 4, 88) και τον Πλίνειο (HN. 25, 160 ; 26, 137 κλπ.) ή για το *[[Sempervivum tectorum]]* από το Διοσκουρίδη (4, 89) και τον Πλίνειο (18, 159 ; 25, 160 κλπ.). Αυτός ο ελληνικός όρος σημαίνει "ζωντανό για πάντα".

Ο βρεττανός βοτανολόγος Barker Webb είχε από καιρό ερευνήσει τις Κανάριες νήσους σε συνεργασία με το γάλλο φυσιοδίφη Berthelot. Έγραψαν μαζί το βιβλίο "Η Φυσική Ιστορία των Κανάριων Νήσων" (1840), μέσα στο οποίο εισήγαγαν το γένος *Aeonium* και περιέγραψαν αρκετά είδη του γένους αυτού. Δημιούργησαν αυτό το γένος για να το διαχωρίσουν από το γένος *Sempervivum*.

## Γεωγραφική εξάπλωση
Τα περισσότερα είδη του γένους *Aeonium* είναι από τις Κανάριες Νήσους, αλλά μερικά είναι από τη Μαδέρα, το Μαρόκο και την Ανατολική Αφρική (Αιθιοπία).

Ορισμένα είδη εισήχθησαν στην Καλιφόρνια, την Υεμένη και την Αφρική.

## Καλλιέργεια
Τα είδη του *Aeonium* είναι εύκολα στην καλλιέργεια, όμως δεν είναι αθεκτικά στην παγωνιά. Πολλαπλασιάζονται εύκολα με διαίρεση βλαστών, ορισμένοι από τους οποίους έχουν μικρές εανέριες ρίζες, ή με σπόρο. Η κύρια περίοδος ανάπτυξής τους είναι το φθινόπωρο. Ορισμένες φορές, κατά τη διάρκεια της μέσης του καλοκαιριού, πέφτουν σε μία λήθαργο και οι ροζέτες τους σχηματίζουν μπάλες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Κρασσουλοειδή
Κατηγορία:Παχύφυτα
Δήμος Αρχαγγέλου

Ο **Δήμος Αρχαγγέλου** ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρεούνταν διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα ανατολικά του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Καλλιθέας, Καμείρου και Λινδίων. Ο δήμος αποτελούνταν από τρία δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 9.048 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο Αρχάγγελος. Στην περιοχή που καταλάμβανε ο  δήμος Αρχαγγέλου βρίσκεται το διάσημο μοναστήρι της Ρόδου, της Παναγίας της Τσαμπίκας.

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Αρχαγγέλου Ρόδου|Δ.δ. Αρχαγγέλου]] ** [ 7.021 ]  
::* ο Αρχάγγελος [ 6.769]
::* το Μοναστήρι η Παναγιά Τσαμπίκα [ 25 ]  
::* τα Στεγνά [ 227 ]  
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Μαλώνος Ρόδου|Δ.δ. Μαλώνος]] ** [ 1.096 ]  
::* ο Μαλώνας [ 977 ]  
::* το Χαράκι [ 119 ]  
: ** Δ.δ. Μασάρων ** -- τα Μάσαρη [ 931 ]

## Δήμαρχοι
:Για τους κοινοτάρχες ως το 1994, δείτε Αρχάγγελος Ρόδου.

Ο Λουκάς Κανάκης διατέλεσε πρώτος δήμαρχος από το 1995 ως το 1998, έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές του 1994 με ποσοστό 52%.  Στις επόμενες εκλογές του 1998 κέρδισε ο Θεοδόσιος Κολιάδης και εξελέγη δήμαρχος με ποσοστό 51,8%. Ο Κολιάδης διατέλεσε δήμαρχος από το 1999 ως το 2002 και τον διαδέχθηκε από το 2003 ως το 2010 ο Αλέξανδρος Παπούρας, εκλεγείς το 2002 με ποσοστό 51,2% και επανεκλεγείς με 59,08% το 2006. 

## Παραπομπές


Αρχαγγελος
Δήμος Πεταλούδων

Ο **Δήμος Πεταλούδων** ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα βορειοανατολικά του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Καλλιθέας, Καμείρου και Ατταβύρου. Ο δήμος αποτελούνταν από έξι δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 12.133 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Κρεμαστή.

Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Κρεμαστής Ρόδου|Δ.δ. Κρεμαστής]] ** [4.585]  
::* η Κρεμαστή [4.372]  
::* ο Αερολιμένας [213]   
: ** Δ.δ. Δαματριάς ** [477]  
::* η Δαματριά [477]  
::* ο Κάτω Καλαμώνας [0]  
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Θεολόγου Ρόδου|Δ.δ. Θεολόγου]] ** [856]  
::* ο Θεολόγος [606]  
::* ο Επάνω Καλαμώνας [250]  
: ** Δ.δ. Μαριτσών** 
: τα Μαριτσά [1.766]
: ** [[Παραδείσι|Δ.δ. Παραδεισίου]] ** [2.646]  
::* το Παραδείσι [2.603]  
::* οι Βαγιές [43]  
: ** Δ.δ. Παστίδας**
: η Παστίδα [1.803]  

## Δήμαρχος
Ο Μιχαήλ Κορδίνας διατέλεσε δήμαρχος από το 1999 ως το 2010, έχοντας εκλεγεί για πρώτη φορά το 1998 με ποσοστό 56%. Επανεξελέγη το 2002 με ποσοστό 57% και το 2006 με ποσοστό 52%. 

## Παραπομπές


Πεταλουδες
Δήμος Καμείρου

Ο **Δήμος Καμείρου** ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρείτο διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα βορειοανατολικά του νησιού και συνόρευε με τους περισσότερους δήμους του νησιού. Ο δήμος αποτελούνταν από επτά δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 5.145 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Σορωνή.

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
: ** Δ.δ. Σορωνής ** -- η Σορωνή [ 1.236 ]
: ** Δ.δ. Απόλλωνα ** -- τα Απόλλωνα [ 997 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Διμυλιάς Ρόδου|Δ.δ. Διμυλιάς]] ** [ 515 ]  
::* η Διμυλιά [ 257 ]  
::* η Αγία Ελεούσα [ 258 ]  
: ** Δ.δ. Καλαβάρδα ** -- τα Καλαβάρδα [ 512 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Πλατανίων Ρόδου|Δ.δ. Πλατανίων]] ** [ 383 ]  
::* τα Πλατάνια [ 383 ]   
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Σαλάκου Ρόδου|Δ.δ. Σαλάκου]] ** [ 607 ]  
::* η Σάλακος [ 597 ]  
::* το Καπίον [ 2 ]  
::* ο Προφήτης Ηλίας [ 8 ]  
: ** Δ.δ. Φανών ** -- οι Φάνες [ 895 ]

## Διοικητική ιστορία
Ο Δήμος Καμείρου συστάθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1997 με έδρα με την απόσπαση του οικισμού Σορωνή από την κοινότητα Σορωνής και τον ορισμό του ως έδρα του δήμου. To 2010 καταργήθηκε.

### Διατελέσαντες δήμαρχοι
Πρώτος δήμαρχος εξελέγη ο Στέφανος Δημητράς, ο οποίος υπηρέτησε συνολικά δύο θητείες και υπήρξε πρόεδρος της Κοινότητας Σορωνής. Τελευταίος δήμαρχος ήταν ο διάδοχός του, Δημήτριος Κρητικός. Όλες οι εκλογές έγιναν σε έναν γύρο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Καμείρου

## Παραπομπές


Καμειρος
Δήμος Ατταβύρου

Ο **Δήμος Ατταβύρου** ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρείτο διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα ανατολικά του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Νότιας Ρόδου, Καμείρου και Λινδίων. Καταλάμβανε μία περιοχή μεταξύ του όρους Αττάβυρος και του Καρπάθιου πελάγους. Ο δήμος αποτελούνταν από πέντε δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.225 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο Έμπωνας. 

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Έμπωνα Ρόδου|Δ.δ. Έμπωνα]] ** [ 1.451 ]  
::* ο Έμπωνας [ 1.216 ]  
::* το Μανδρικό [ 235 ]  
: ** Δ.δ. Αγίου Ισιδώρου ** -- ο Άγιος Ισίδωρος [ 590 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Κρητηνίας Ρόδου|Δ.δ. Κρητηνίας]] ** [ 606 ]  
::* η Κρητηνία [ 542 ]  
::* η Κάμειρος Σκάλα [ 64 ]  
: ** Δ.δ. Μονολίθου ** -- ο Μονόλιθος [ 334 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Σιάνων Ρόδου|Δ.δ. Σιάνων]] ** [ 244 ]  
::* τα Σιάνα [ 229 ]  
::* το Λακκί [ 15 ]

## Δήμαρχοι
Ο Παναγιώτης Κυριακούλης διατέλεσε πρώτος δήμαρχος από το 1999 ως το 2006, έχοντας εκλεγεί για πρώτη φορά το 1998 με ποσοστό 53,8%. Επανεξελέγη το 2002 με ποσοστό 57,9%. Από το 2007 ως το 2010 τελευταίος δήμαρχος υπηρέτησε ο Νικόλαος Τσουκαλάς, εκλεγείς το 2006 με ποσοστό 51,4%. 

## Παραπομπές


Ατταβυρος
Δήμος Αφάντου

Ο **Δήμος Αφάντου** ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρείτο διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Καλλιθέας και Αρχαγγέλου. Ο δήμος αποτελούνταν από δύο δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 6.712 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν τα Αφάντου. Στο Δήμο Αφάντου ανήκει η μεγαλύτερη σε μήκος παραλία της Ρόδου (περίπου 5 χιλιόμετρα) η οποία αποτελεί πόλο έλξης όχι μόνο για τους τουρίστες αλλά και για τους μόνιμους κατοίκους του νησιού. 

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Αφάντου Ρόδου|Δ.δ. Αφάντου]] ** [ 5.933 ]  
::* τα Αφάντου [ 5.494 ]  
::* τα Κολύμπια [ 439 ]  
: ** Δ.δ. Αρχιπόλεως ** -- η Αρχίπολη [ 779 ]
## Δήμαρχοι
:Για τους κοινοτάρχες ως το 1994, δείτε Αφάντου Ρόδου.

Ο Βασίλειος Κρητικός διατέλεσε πρώτος δήμαρχος του δήμου από το 1995 ως το 1998, έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές του 1994 με ποσοστό 54%.  Στις επόμενες εκλογές του 1998 κέρδισε ο Σταύρος Σταυρής και εξελέγη πρώτος καποδιστριακός δήμαρχος με ποσοστό 59%. Ο Σταυρής διατέλεσε δήμαρχος από το 1999 ως το 2002 και τον διαδέχθηκε από το 2003 ως το 2006 ο Σταμάτιος Καβαδάς, νικητής των εκλογών του 2002 με ποσοστό  53%. Τον διαδέχθηκε ο Σάββας Διακοσταματίου, τελευταίος δήμαρχος Αφάντου, εκλεγείς το 2006 με ποσοστό 58%.

## Παραπομπές


Αφαντου
Δήμος Νότιας Ρόδου

Ο **Δήμος Νότιας Ρόδου** ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Καταλάμβανε όλο το νότιο τμήμα του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Ατταβύρου και Λινδίων. Ο δήμος αποτελούνταν από δέκα δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.313 κατοίκους. Ο δήμος Νότιας Ρόδου ήταν ο μεγαλύτερος σε έκταση δήμος της Ρόδου την περίοδο που ίσχυε το πρόγραμμα Καποδίστριας, καθώς είχε έκταση 379 τ.χλμ. το οποίο αντιπροσωπεύει το 27% της συνολικής επιφάνειας του νησιού. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Γεννάδι.

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
: ** Δ.δ. Γενναδίου ** -- το Γεννάδι [ 655 ]
: ** Δ.δ. Απολακκιάς ** -- η Απολακκιά [ 415 ]
: ** Δ.δ. Αρνίθας ** -- η Αρνίθα [ 310 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Ασκληπιείου Ρόδου|Δ.δ. Ασκληπιείου]] ** [ 673 ]  
::* το Ασκληπιείο [ 551 ]  
::* το Κιοτάρι [ 122 ]  
: ** Δ.δ. Βατίου ** -- το Βάτι [ 188 ]
: ** Δ.δ. Ιστρίου ** -- η Ίστριος [ 485 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Κατταβίας Ρόδου|Δ.δ. Κατταβίας]] ** [ 590 ]  
::* η Κατταβία (Κατταβιά) [ 465 ]  
::* ο Άγιος Παύλος [ 56 ]  
::* η Μαχαιριά [ 40 ]  
::* το Πλημμύρι [ 29 ]  
::* το Πρασονήσι (φάρος) [ 0 ]  
: ** Δ.δ. Λαχανιάς ** -- η Λαχανιά [ 341 ]
: ** Δ.δ. Μεσαναγρού ** -- ο Μεσαναγρός [ 330 ]
: ** Δ.δ. Προφίλιας ** -- η Προφίλια [ 326 ]

230px|thumb|Ο Φάρος στο Πρασονήσι

## Δήμαρχοι
Ο Φίλιππος Αντωναράς διατέλεσε δήμαρχος από το 1999 ως το 2002,έχοντας εκλεγεί για πρώτη φορά το 1998 με ποσοστό 55%. Το 2001 μετά τη παραίτηση του εκλέχθηκε δημαρχος ο Ιωάννης Τόουλου.Τον διαδέχθηκε ως δήμαρχος ο Εμμανουήλ Σαββής, ο οποίος εξελέγη το 2002 με ποσοστό 67% και το 2006 με ποσοστό 74%.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Νότιας Ρόδου
* faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στο Πρασονήσι της Ρόδου 

## Παραπομπές


Νοτια Ροδος
Δήμος Λινδίων

Ο **Δήμος Λινδίων** ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρείτο διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα ανατολικά του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Ατταβύρου,Καμείρου, Αρχαγγέλου και Νότιας Ρόδου. Ο δήμος αποτελούνταν από δέκα δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.633 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Λίνδος.

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Λίνδου Ρόδου|Δ.δ. Λίνδου]] ** [ 1.091 ]  
::* η Λίνδος [ 810 ]  
::* οι Πεύκοι [ 281 ]  
: ** Δ.δ. Καλάθου ** -- η Κάλαθος [ 380 ]
: ** Δ.δ. Λαέρμων ** -- τα Λάερμα [ 446 ]
: ** Δ.δ. Λάρδου ** -- η Λάρδος [ 1.231 ]
: ** Δ.δ. Πυλώνος ** -- ο Πυλώνας [ 504 ]

## Δήμαρχοι
Ο Γεώργιος Θαρρένος διατέλεσε δήμαρχος από το 1999 ως το 2006, έχοντας εκλεγεί για πρώτη φορά το 1998 με ποσοστό 55,5%. Επανεξελέγη το 2002 με ποσοστό 50,1%. Από το 2007 ως το 2010 τελευταίος δήμαρχος υπηρέτησε ο Εμμανουήλ Πάλλας, εκλεγείς το 2006 με ποσοστό 51,7%. 

## Παραπομπές


Λ
Τραχεία πεύκη

Η **τραχεία πεύκη** (επιστ. *Pinus brutia* - *Πεύκη η τραχεία*) είναι πεύκο, ιθαγενές της ανατολικής περιοχής της Μεσογείου και απαντάται από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1200 μέτρα υψόμετρο στις πιο νότιες περιοχές. Ονομάζεται τραχεία πεύκη λόγω της «τραχύτητας» των βελονών της. Τα βελονοειδή φύλλα των πεύκων είναι πεπιεσμένα (επίπεδα) αλλά περιτυλίσσονται (όπως τα τσιγάρα). Στην τραχεία πεύκη οι παρυφές των φύλλων είναι οδοντωτές (όπως και σε άλλα πεύκα) και οι βελόνες δεν περιτυλίσσονται πλήρως με αποτέλεσμα στην αφή (με το χέρι) να είναι τραχιές. Έχει διάφορες κοινές ονομασίες όπως *Τουρκικό πεύκο* ή *Καλαβρέζικο πεύκο*, αν και στην Τουρκία το αποκαλούν *Kızılçam* (*Κιζιλτσάμ - Κόκκινο πεύκο*). Είναι στενά συνδεδεμένο με την *[[Χαλέπιος πεύκη|Χαλέπιο πεύκη]]*, γι' αυτό το λόγο κάποιοι ερευνητές την θεωρούν υποείδος της *Χαλέπιου πεύκης*, αλλά συνήθως θεωρείται ξεχωριστό είδος. Είναι κατά μέσο όρο ψηλότερο από τη Χαλέπιο και μπορεί να φτάσει τα 35 μέτρα σε ύψος και έχει τραχύτερο καστανοκόκκινο κορμό με περισσότερο πύτικα. Επίσης έχει μακρύτερες βελόνες  με ελαφρώς πιο σκούρο πράσινο χρώμα που είναι λεπτές και αδρές στην αφή. Οι κώνοι του επίσης φύονται ορθά και συμμετρικά (δύο ή τρεις με μήκος 6-10 εκατοστά) σε αντίθεση με τη Χαλέπιο που έχουν κοτσάνι και στρέφονται προς το έδαφος. 

## Φυσική εξάπλωση
Φύεται κυρίως στην Τουρκία. Στην Ελλάδα συναντάται στη Θράκη, στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και την Κρήτη. Είναι το κυρίαρχο είδος στο δάσος της Δαδιάς στη Θράκη, στα δάση της Θάσου, της Λέσβου, της Χίου και της Ρόδου και στα πευκοδάση της Κρήτης (Σφακιά, Ζαρός, Νοτιοανατολική Δίκτη, Θρυπτή). Επίσης απαντάται στην Κύπρο, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου, στο Αζερμπαϊτζάν, στο βόρειο Ιράκ, στην δυτική Συρία, τον Λίβανο και την Καλαβρία της νότιας Ιταλίας. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δέντρα
Κατηγορία:Πευκοειδή
Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Δήμος Μεγαρέων

Ο **Δήμος Μεγαρέων** είναι δήμος της περιφέρειας Αττικής που προέκυψε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Μεγαρέων και Νέας Περάμου. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 330,11 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 38.033 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Έδρα του δήμου είναι τα Μέγαρα. Ο δήμος Μεγαρέων βρίσκεται στο δυτικότερο τμήμα της Αττικής και περιλαμβάνει το μεγαλύτερο κομμάτι της επαρχίας Μεγαρίδας. Βρέχεται στα βόρεια από τα νερά του Κορινθιακού κόλπου και στα νότια από τον Σαρωνικό.

## Διαίρεση

## Διοικητικές μεταβολές
right|200px|thumb|Ο Δήμος Μεγάρων του σχεδίου Καποδίστριας
Ο Δήμος Μεγαρέων συστάθηκε το 1835 με την εφαρμογή της πρώτης διοικητικής διαίρεσης του ελληνικού κράτους. Παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος μέχρι το 1912 οπότε από το μεγαλύτερο τμήμα του αποτέλεσε την νεοσύστατη κοινότητα Μεγάρων. Η κοινότητα Μεγάρων αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1924. Το 1929 αποσπάστηκε από τον δήμο η Νέα Πέραμος που αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα.
Τα επόμενα χρόνια τα όρια του δήμου παρέμειναν αμετάβλητα και διατηρήθηκαν αμετάβλητα και μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας το 1997. Την περίοδο που ίσχυε το σχέδιο Καποδίστριας ο δήμος Μεγάρων περιλάμβανε τους οικισμούς Μέγαρα, Αγία Τριάδα, Αιγειρούσες, Βλυχάδα, Ήρεμο Κύμα, Κινέτα,  Κουμίντρι, Λάκκα Καλογήρου, Πάχη, Σπάρτα και Στίκας. Η έκτασή του ήταν 325 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 28.195 κάτοικοι. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2011, ο δήμος συνενώθηκε με τον δήμο Νέας Περάμου και σχημάτισε τον νέο δήμο Μεγαρέων.

## Δήμαρχοι Μεγαρέων

:**Πηγή**: ΕΕΤΑΑ και Δήμος Μεγαρέων

## Παραπομπές


## Πηγές
*Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010
* Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010
*Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Μεγαρέων


Κατηγορία:Μεγαρίδα
Δήμος Μάνδρας

Ο **Δήμος Μάνδρας** ήταν δήμος της Δυτικής Αττικής ο οποίος λειτούργησε στο διάστημα 1946-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος σε έκταση δήμος της δυτικής Αττικής μετά τον δήμο Μεγαρέων με έκταση 206 τ.χλμ.. Ο δήμος Μάνδρας βρίσκόταν ανάμεσα στους δήμους Μεγαρεών, Ασπροπύργου και Βιλίων και εκτεινόταν από την Πάρνηθα μέχρι τον Σαρωνικό. Αποτελούταν από ένα δημοτικό διαμέρισμα που περιλαμβάνει πολλούς οικισμούς. Όλοι οι οικισμοί του δήμου ήταν μικροί με εξαίρεση τη Μάνδρα που έχει πληθυσμό 10.947 κατοίκους και αποτελούσε την έδρα του δήμου. Ο δήμος στο μεγαλύτερο τμήμα του περιλάμβανε βιομηχανική περιοχή με εξαίρεση το βόρειο τμήμα του προς τα όρη Πάστρα, Πατέρας και Πάρνηθα όπου καλύπτεται από πευκοδάση.

## Διαίρεση
Αναλυτικά οι οικισμοί του δήμου (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Μάνδρας Αττικής|Δ.δ. Μάνδρας]] ** [ 12.792 ]  
::* η Μάνδρα [ 10.947 ]  
::* ο Άγιος Γεώργιος [ 73 ]  
::* ο Άγιος Σωτήρ [ 496 ]  
::* ο Άγιος Χαράλαμπος [ 16 ]  
::* τα Διόδια [ 174 ]  
::* η Θέα [ 62 ]  
::* η Λεύκα [ 26 ]  
::* η Λούτσα [ 0 ]  
::* η Μονή Οσίου Μελετίου [ 25 ]  
::* η Νέα Ζωή [ 443 ]  
::* το Παλαιοχώρι [ 356 ]  
::* το Πουρνάρι [ 174 ]

## Ιστορική εξέλιξη του δήμου
Ο δήμος Μάνδρας δημιουργήθηκε το 1946 με  την αναγνώριση της προηγούμενης κοινότητας Μάνδρας σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912 και περιλάμβανε τη Μάνδρα ως έδρα της και τον οικισμό της Οινόης (τότε Μάζι). Το 1919 αποσπάστηκε η Οινόη που αποτέλεσε νέα κοινότητα. Το 1946 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο και τα επόμενα χρόνια αναγνωρίστηκαν μέσα στα όριά του νέου δήμου οι οικισμοί Άγιος Γεώργιος, Άγιος Σωτήρ, Άγιος Χαράλαμπος, Διόδια, Θέα, Λεύκα, Λούτσα, Μονή Οσίου Μελετίου, Νέα Ζωή, Παλαιοχώρι και Πουρνάρι. Ο δήμος Μάνδρας στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι τα τέλη του 2010, οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης καταργήθηκε και συνενώθηκε στον νέο δήμο Μάνδρας – Ειδυλλίας.

## Δήμαρχοι Μάνδρας
...
**1967-197? Μελέτιος Αθ. Τσαντίλας (διορισμένος από τη χούντα, 1967-1974)*, με αναπληρωτή τον Ευάγγελο Μ. Ρόκκα.*
*1975-1978 Μ. Χατζημήτρος
*1979-1982 Αριστοτέλης Πέππας
*1983-1990 Χρήστος Μαρουγκάς
*1991-2002 Αλέξανδρος Μαραγκός
*2003-2006 Ιωάννης Λιούλης
*2007-2010 Ιωάννα Κριεκούκη
*2011-2019 Γεώργιος Δρίκος
*2019-2023 Χρήστος Στάθης
*2023-2028 Αρμόδιος Δρίκος 

:Πηγή: ΕΕΤΑΑ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Μάνδρας

Μανδρα
Τεϊέλαιο

thumb|270px|Συσκευασίες τεϊέλαιου
Το **τεϊέλαιο** είναι ένα αιθέριο έλαιο, με χλωμό χρυσαφί χρώμα και άρωμα που θυμίζει καμφορά. Παράγεται από την απόσταξη των φύλλων του φυτού Μελαλεύκη η εναλλασσόφυλλος (*Melaleuca alternifolia*), ενός ιθαγενούς φυτού της Αυστραλίας. Το συγκεκριμένο αιθέριο  έλαιο έχει ευεργετικές  θεραπευτικές ιδιότητες (συμπεριλαμβανομένης αντισηπτικής, αντιμυκητιασικής και αντιμικροβιακής δράσης), ενώ πιστεύεται ότι έχει καλλυντικές ιδιότητες. Τα φύλλα του φυτού τα χρησιμοποιούσαν παλιά ως υποκατάστατο του τσαγιού και σ' αυτό οφείλει την ονομασία του.

## Χρήσεις

Το τεϊέλαιο έχει μακρά ιστορία παραδοσιακών εφαρμογών. Οι Αυστραλοί Αβορίγινες το χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο για να θεραπεύσουν τον βήχα και το κρύωμα με την εισπνοή των ελαίων που εξατμίζονταν απο τα λιωμένα φύλλα του φυτού. Επίσης χρησιμοποιούσαν λιωμένα φύλλα για κοψίματα, εγκαύματα και μολύνσεις τοποθετώντας τα στην πάσχουσα περιοχή ως κατάπλασμα. Περιέχει ουσίες γνωστές ως τερπενοειδή (ή τερπένια), οι οποίες φέρεται να έχουν αντισηπτική και αντιμυκητιασική δράση.

Το τεϊέλαιο χρησιμοποιείται στην εναλλακτική ιατρική για τις εξής παθήσεις:
*Ακμή
*Μύκητες των ποδιών
*Πυτιρίδα
*Κολπίτιδα
*Άφθες
*Περιοδοντικές παθήσεις

Κατηγορία:Εναλλακτική ιατρική
Κατηγορία:Αιθέρια έλαια
Κατηγορία:Αντισηπτικά
Αλουμινόχορτο

Το **Αλουμινόχορτο**, αγγλ. *Aluminium Plant* (επιστ. ***Pilea cadierei***, ***Πιλέα του Καντιέρ***) είναι διακοσμητικό φυτό της οικογένειας των Κνιδοειδών (*Urticaceae*). Σ' αυτή την οικογένεια ανήκουν γνωστά είδη όπως η τσουκνίδα και το περδικάκι. Ειναι ιθαγενές φυτό του Βιετνάμ και καλλιεργείται για το εντυπωσιακό του φύλλωμα.

## Περιγραφή
Έχει σκούρα πράσινα φύλλα με ασημί σχέδια. Στα τέλη του φθινοπώρου βγάζει άνθη που είναι μικρά και δυσκολοδιάκριτα. Τα μέρη του φυτού είναι δηλητηριώδη.

## Απαιτήσεις
Το αλουμινόχορτο δεν ανέχεται το άμεσο φως του ήλιου το οποίο μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα στα φύλλα του. Είναι φυτό που του αρέσει η σκιά, αλλά μπορεί κάνει μεγάλα μεσογονάτια διαστήματα, όταν δε δέχεται αρκετό φως. Θερμοκρασίες γύρω στους 15° C είναι καλές για τον χειμώνα, αλλά το καλοκαίρι μπορεί να ανεχθεί πιο υψηλές θερμοκρασίες, αρκεί να του παρέχεται αρκετή υγρασία. Χρειάζεται ένα αμμώδες, καλά αποστραγγιζόμενο χώμα.

## Πολλαπλασιασμός
Το αλουμινόχορτο πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα που πρέπει να κόβονται την άνοιξη.

## Πηγές
Pilea cadierei (αγγλικά)

Κατηγορία:Κνιδοειδή
Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά
Κατηγορία:Χλωρίδα του Βιετνάμ
Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά
Κατηγορία:Χλωρίδα της Κίνας