open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Λοβριγένατς

**Το Φρούριο Λοβρι(γ)ένατς** ή **Φρούριο του Αγίου Λαυρεντίου** (ιταλικά Fortezza di San Lorenzo), που συχνά ονομάζεται «Γιβραλτάρ του Ντουμπρόβνικ», είναι φρούριο και θέατρο έξω από τα δυτικά τείχη της πόλης του Ντουμπρόβνικ στην Κροατία, 37 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Διάσημο για τα θεατρικά του έργα και τη σημασία του στην αντίσταση κατά της βενετσιάνικης κυριαρχίας, επισκιάζει τις δύο εισόδους της πόλης, από τη θάλασσα και από την ξηρά. 

Στις αρχές του 11ου αιώνα, οι Βενετοί προσπάθησαν να χτίσουν ένα φρούριο στο ίδιο σημείο, όπου βρίσκεται σήμερα το Φρούριο Λοβριένατς. Αν το είχαν καταφέρει, θα είχαν κρατήσει το Ντουμπρόβνικ υπό την κυριαρχία τους, αλλά οι κάτοικοι της πόλης τους πρόλαβαν. Τα «Χρονικά της Ραγούσας» αποκαλύπτουν πώς το φρούριο χτίστηκε μέσα σε μόλις τρεις μήνες και από τότε και μετά ανακατασκευαζόταν συνεχώς. Όταν τα βενετσιάνικα πλοία έφτασαν, γεμάτα υλικά για την κατασκευή του φρουρίου, τους είπαν να επιστρέψουν στη Βενετία. 

## Χρονολογία κατασκευής
Το φρούριο χρολονογείται το 1018 ή το 1038. Ωστόσο, οι πρώτες αναφορές για την ύπαρξη των φρουρίων ανάγονται στο 1301, όταν το συμβούλιο ψήφισε για τον Διοικητή του Φρουρίου. 

## Διάταξη του φρουρίου
Το Λοβριένατς έχει τριγωνικό σχήμα με τρεις αναβαθμίδες. Το πάχος των τοίχων που βλέπουν προς τα έξω φτάνει τα 12 μέτρα, ενώ το τμήμα των τειχών που βλέπει προς το εσωτερικό, την πόλη, είναι μόνο 60 εκατοστά πάχος. Δύο γέφυρες οδηγούν στο φρούριο. 

Πάνω από την πύλη, υπάρχει η επιγραφή *Non Bene Pro Toto Libertas Venditur Auro* (Η ελευθερία δεν μπορεί να πουληθεί για όλο το χρυσάφι του κόσμου). 

## Πολιτισμός
Η χρήση του Λοβριένατς ως σκηνή ήταν μια πρόσφατη προσθήκη στην ιστορία του φρουρίου και η παράσταση του *[[Άμλετ]]* του Σαίξπηρ έχει γίνει το σύμβολο του Θερινού Φεστιβάλ του Ντουμπρόβνικ.

Μια παραγωγή του *"[[Όνειρο Θερινής Νυκτός|Όνειρου Θερινής Νύχτας]]"* πραγματοποιήθηκε εδώ το καλοκαίρι του 2017 και του 2018.

Η τηλεοπτική σειρά *Knightfall*, ένα ιστορικό δράμα μυθοπλασίας για τους Ναΐτες Ιππότες, ξεκίνησε τα γυρίσματα την τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου 2017 γύρω από το φρούριο και τον κόλπο του Πίλε. Αυτές οι σκηνές είχαν σκοπό να απεικονίσουν την Πολιορκία της Άκρας (1291). 

Στη σειρά φαντασίας Game of Thrones, το Λόβριενατς αποτελούσε το σκηνικό για την πρωτεύουσα του Κινγκς Λάντινγκ, το Ερυθρό Οχυρό.

## Φωτογραφική συλλογή

Αρχείο:LOVRIJENAC_2.JPG
Αρχείο:LOVRIJENAC_3.JPG
Αρχείο:LOVRIJENAC_4.JPG
Αρχείο:LOVRIJENAC_5.JPG
Αρχείο:LOVRIJENAC_9.JPG
Αρχείο:Hrvatska_zastava_na_Lovrijencu.JPG
Αρχείο:LOVRIJENAC_22.JPG
Αρχείο:LOVRIJENAC_24.JPG
Αρχείο:Cannon_on_the_Fort_Lovrijenac.jpg
Αρχείο:Pogled_na_Dubrovnik_s_Lovrijenca.JPG
Αρχείο:Pogled_s_utvrde_Lovrijenac_na_Dan_neovisnosti_2014.JPG


## Δείτε επίσης

* Τείχη του Ντουμπρόβνικ

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οχυρώσεις στην Κροατία
Κατηγορία:Ντούμπροβνικ
Δράκων ο Στρατονικεύς

Ο **Δράκων ο Στρατονικεύς**, επίσης γνωστός ως **Δράκων εκ Στρατονίκης** (λατιν. Dracon Stratonicensis), περίπου 170-90 π.Χ., υπήρξε επιφανής γραμματικός και μετρικός από την Στρατονίκεια Καρίας.

Από στοιχεία στο έργο του  συμπεραίνεται ότι ο Δράκων ήταν είτε σύγχρονος του Διονυσίου του Θρακός, είτε λίγο παλαιότερός του.

Ο Απολλώνιος Δύσκολος στο έργο του «Περὶ ἀντωνυμίας» αναφέρεται στον Δράκοντα: 

Στο λεξικό της Σούδας, γραμμένο τον 10ο αιώνα μ.Χ., στο λήμμα «Δράκων» βρίσκουμε τις εξής πληροφορίες για τον Δράκοντα: 
Δεν σώθηκε κανένα από τα έργα στα οποία αναφέρεται η Σούδα. Ενδέχεται μόνον να έχουν σωθεί μερικά αποσπάσματα του έργου «Περὶ τοῦ Πινδάρου μελῶν» σε μεταγενέστερα σχόλια  αναφερόμενα σε αυτόν τον ποιητή.

Από πολύ μεταγενέστερο κώδικα, γραμμένο μετά το 1526, έχουμε την πραγματεία «Δράκοντος Στρατονικέως περὶ μέτρων ποιητῶν», που εντούτοις δεν αποτελεί γνήσιο έργο του Δράκοντος αλλά συμπίλημα του Έλληνα λογίου Ιάκωβου Διασωρίνου.

## Παραπομπές


## Πηγές
Τιβερίνος

[μικρογραφία|300x300εσ|Τιβερίνος (άγαλμα από τα [Μουσεία Καπιτωλίου|Μουσεία του Καπιτωλίου, Ρώμη).]]
Ο **Τιβερίνος** είναι μια μορφή της ρωμαϊκής μυθολογίας. Ήταν ο θεός του ποταμού Τίβερη. Προστέθηκε στα 3.000 ποτάμια (γιους του Ωκεανού και της Τηθύος), ως ο γκένιους του Τίβερη.

## Μυθολογία
Σύμφωνα με το Βιβλίο Η΄ του επικού έργου *[[Αινειάδα]]* του Βιργιλίου, ο Τιβερίνος βοήθησε τον Αινεία μετά την άφιξή του στην Ιταλία από την Τροία προτείνοντάς του να επιδιώξει συμμαχία με τον Εύανδρο της Παλλήνης στον πόλεμο εναντίον του Τύρνου και των συμμάχων του (βλ. ίδρυση της Ρώμης). Ο Τιβερίνος εμφανίστηκε στον Αινεία σε όνειρο λέγοντάς του ότι είχε φτάσει στην πραγματική του πατρίδα. Ο Τιβερίνος ηρέμησε επίσης τα νερά, ώστε το πλοίο του Αινεία να μπορέσει να φτάσει με ασφάλεια στην πόλη. Μαζί με τη Μαντώ, ο Τιβερίνος ήταν ο πατέρας του Όκνου. 

Σύμφωνα με τον Λίβιο, συγγραφέα του Ab Urbe Condita, το πρώτο όνομα του ποταμού Τίβερη ήταν Άλμπουλα και ο Τιβερίνος ήταν ένας από τους βασιλιάδες της Άλμπα Λόνγκα, ο οποίος πνίγηκε διασχίζοντας αυτόν τον ποταμό και έδωσε στο ποτάμι το όνομά του. 

Ο Τιβερίνος είναι επίσης γνωστός ως ο θεός του ποταμού που βρήκε τα δίδυμα Ρωμύλο και Ρέμο και τα έδωσε στη λύκαινα Λούπα (η οποία μόλις είχε χάσει τα δικά της μικρά) για να τα θηλάσει. Αργότερα έσωσε και παντρεύτηκε τη Ρέα Σίλβια, μητέρα των διδύμων και Εστιάδα Παρθένα, που είχε καταδικαστεί σε θάνατο. 

## Λατρεία
Ο Τιβερίνος θεωρούνταν ένας από τους σημαντικότερους ποτάμιους θεούς και οι άνθρωποι φρόντιζαν να τοποθετούν προσφορές στον ποταμό Τίβερη κάθε Μάιο. Ο Τιβερίνος τιμόταν με είκοσι επτά αχυρένια ομοιώματα που ονομάζονταν *Αργείοι*.

## Φωτογραφική συλλογή

Αρχείο:B._PINELLI,_Enea_e_il_Tevere.jpg|εναλλ.=Aeneas and Tiberinus by Bartolomeo Pinelli| *[[Αινείας|Ο Αινείας]] και ο Τιβερίνος* του Μπαρτολομέο Πινέλι
Αρχείο:Altar_Mars_Venus_Massimo.jpg|εναλλ.=Altar, showing Tiberinus (bottom right) revealing the twins| Βωμός, που δείχνει τον Τιβερίνο (κάτω δεξιά) να αποκαλύπτει τα δίδυμα


## Παραπομπές

Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Λουπερκάλιο

Το **Λουπερκάλιο** (από το λατινικό ** «θηλυκός λύκος») ήταν μια σπηλιά στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Παλατίνου λόφου στη Ρώμη, που βρισκόταν κάπου ανάμεσα στον ναό της Μεγάλης Μητέρας και την Αγία Αναστασία. Στον θρύλο της ίδρυσης της Ρώμης, ο Ρωμύλος και ο Ρέμος βρέθηκαν εκεί από τη λύκαινα που τους θήλαζε, μέχρι που τους έσωσε ο βοσκός Φαύστυλος. Οι Λουπέρκοι, οι ιερείς του Φαύνου, γιόρταζαν ορισμένες τελετές των Λουπερκαλίων στο σπήλαιο, από τις πρώτες ημέρες της Πόλης μέχρι τουλάχιστον το 494 μ.Χ.

## Σύγχρονη ανακάλυψη
[μικρογραφία|[Λύκαινα του Καπιτωλίου|Lupa Capitolina ("Η Λύκαινα του Καπιτωλίου"): η λύκαινα είναι άγνωστης προέλευσης, τα θηλάζοντα δίδυμα προστέθηκαν ~1500 .]]
Τον Ιανουάριο του 2007, η Ιταλίδα αρχαιολόγος Ιρένε Γιακόπι ανακοίνωσε ότι πιθανότατα είχε βρει το θρυλικό σπήλαιο κάτω από τα ερείπια του σπιτιού του αυτοκράτορα Αυγούστου, του *Ντόμους [[Λιβία]]*, στον Παλατίνο Λόφο. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν την κοιλότητα βάθους 15 μέτρων, ενώ εργάζονταν για την αποκατάσταση του ετοιμόρροπου παλατιού.  

Στις 20 Νοεμβρίου 2007, δημοσιεύτηκε η πρώτη σειρά φωτογραφιών, που έδειχνε τον θόλο του σπηλαίου, ο οποίος είναι στολισμένος με πολύχρωμα ψηφιδωτά, ελαφρόπετρες και κοχύλια. Στο κέντρο της οροφής απεικονίζεται ένας λευκός αετός, το σύμβολο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι αρχαιολόγοι δεν είχαν ακόμη βρει την είσοδο του σπηλαίου, οπότε συνέχισαν την αναζήτηση. 

Η τοποθεσία του κάτω από την κατοικία του Αυγούστου θεωρούνταν σημαντική. Ο Οκταβιανός, πριν γίνει Αύγουστος, είχε σκεφτεί να πάρει το όνομα Ρωμύλος για να δείξει ότι σκόπευε να ιδρύσει εκ νέου τη Ρώμη.  

### Αντίθετες απόψεις
Ο Αντριάνο Λα Ρετζίνα (πρώην αρχαιολογικός επιθεωρητής της Ρώμης 1976–2004, καθηγητής Ετρουσκολογίας στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης ),  ο καθηγητής Φάουστο Τσέβι (καθηγητής Ρωμαϊκής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης) και ο καθηγητής Χένερ φον Χέσμπεργκ (επικεφαλής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Ρώμης) αρνήθηκαν την ταύτιση του σπηλαίου με το Λουπερκάλιο για τοπογραφικούς και στυλιστικούς λόγους. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το σπήλαιο είναι στην πραγματικότητα ένα νυμφαίο ή υπόγειο τρικλίνιο από την εποχή του Νέρωνα. Η τρέχουσα επιστημονική συναίνεση είναι ότι το σπήλαιο δεν είναι το Λουπερκάλιο και ότι το σπήλαιο βρισκόταν χαμηλότερα νοτιοδυτικά, πιο κοντά στην πλατεία της Αγίας Αναστασίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Κατηγορία:Παλατίνος Λόφος
Αυρηλιανός της Λιμόζ

**Ο Αυρηλιανός της Λιμόζ** (στα γαλλικά : Saint Aurélien de Limoges), ο πιο διάσημος  από τους **Αγίους Αυρηλιανούς**, βρίσκεται στον 3ο αιώνα. αιώνα ο δεύτερος επίσκοπος της Λιμόζ, διάδοχος του Αγίου Μαρτιάλ, ευαγγελιστή της Λιμουζίν .

Είναι ο προστάτης άγιος πολλών τοποθεσιών στη Γαλλία και των κρεοπωλών της Λιμόζ .

## Ιστορία και παράδοση
αριστερά|μικρογραφία|Υποδοχή των λειψάνων του Αγίου Αυρηλιανού από τον Pierre-Antoine Bozo, Επίσκοπο της Λιμόζ, κατά τη διάρκεια των Εορτασμών της Λιμόζ το 2023.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Αυρηλιανός ονομαζόταν Αυρηλιανός *Κόττα* και ήταν ιερέας των ειδωλολατρικών θεών. θα είχε αντιταχθεί στην ιεραποστολική δραστηριότητα του Μαρσιάλ αλλά η αστραπή τον χτύπησε και τον μετέστρεψε στη ζωή. Έτσι μεταστράφηκε στον χριστιανισμό και διαδέχθηκε τον Μαρτιάλ ως επίσκοπος Λιμόζ 

Από τον 10ο αιώνα, τα κρεοπωλεία που ήταν εγκατεστημένα στο κέντρο της Λιμόζ απέτιζαν ευχαριστίες στον Αυρηλιέν ντε Λιμόζ, τον προστάτη άγιο των κρεοπωλών της πόλης. Από τον 15ο αιώνα γιορτάζουν υπέρλαμπρα μετά τη θεία λειτουργία σε μια παρεκκλήσι προς τιμήν του, το Παρεκκλήσι του Αγίου Αυρηλιανού  .

Το 1315, τα λείψανα του Αυρηλιανού βρέθηκαν σε μια ενοριακή εκκλησία που βρισκόταν έξω από τα τείχη της Λιμόζ, στο Saint-Cessateur. Τον επόμενο αιώνα, τα λείψανα μεταφέρθηκαν μέσα στο προτείχισμα της Λιμόζ, σε ένα νέο παρεκκλήσι που χτίστηκε το 1475 στην άκρη της *οδού Torte* (σήμερα rue de la Boucherie), το οποίο συγκέντρωσε τους χασάπηδες της Λιμόζ. Στη συνέχεια, επέλεξαν τον Αυρηλιανό ως προστάτη άγιό τους.

Ακόμα και σήμερα, η αδελφότητα *κρεοπώλων Αγίου Αυρηλιανού της Λιμόζ* είναι υπεύθυνη για τη ευλάβεια του αγίου Αυρηλιανού και τη συντήρηση του παρεκκλησίου που στεγάζει τα λείψανά του.

Η εορτή του Αγίου Αυρηλιανού λαμβάνει χώρα στις 10 Μαΐου, με την αδελφότητα να συναντάται για να την εορτάσει την πλησιέστερη Κυριακή. Ο Άγιος Αυρηλιανός τιμάται επίσης κάθε επτά χρόνια, μαζί με τον Άγιο Μαρτιάλ και τους άλλους αγίους της Λιμουζίν, κατά τη διάρκεια των Εορτών της Λιμουζίν .
μικρογραφία|Το παρεκκλήσι του Αγίου Αυρηλιανού στη οδό de La Boucherie στην Λιμόζ

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία

* Μαρκήσιος ντε Μουσάκ, *Η Ένωση Κρεοπωλών της Λιμόζ*, 1892.

* Site de la confrérie de saint-Aurélien de Limoges

Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P841
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P1317
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P106
Κονσουάλια

Τα **Κονσουάλια** ή ***[[Λούντι]] Κονσουάλες*** ήταν το όνομα δύο αρχαίων ρωμαϊκών εορτών προς τιμήν του Κόνσους, μιας θεότητας που προστάτευε τη συγκομιδή και τα σιτηρά. Οι εορτές συγκομιδής *Κονσουάλες* τελούνταν στις 21 Αυγούστου και ξανά στις 15 Δεκεμβρίου, σε σχέση με την αποθήκευση σιτηρών. Το ιερό του Κόνσους ήταν υπόγειο, ήταν καλυμμένο με χώμα όλο το χρόνο και δεν αποκαλυπτόταν παρά μόνο για αυτή τη μία ημέρα. Ο Μαρς, ο θεός του πολέμου, ως προστάτης της συγκομιδής, τιμόταν επίσης αυτήν την ημέρα, όπως και οι Λάρητες, οι οικιακές θεότητες που οι οικογένειες θεωρούσαν ιερές.

Κατά τη διάρκεια της γιορτής, τα άλογα, τα μουλάρια και τα γαϊδούρια εξαιρούνταν από κάθε εργασία και οδηγούνταν στους δρόμους στολισμένους με γιρλάντες και λουλούδια. Διεξάγονταν αγώνες αρμάτων στον Μεγάλο Ιππόδρομο, οι οποίοι περιλάμβαναν έναν αγώνα, στον οποίο τα άρματα έσερναν μουλάρια.

Στη ρωμαϊκή μυθολογία, τα Κονσουάλια ιδρύθηκαν από τον Ρωμύλο ως ευκαιρία για να συγκεντρώσει τους Σαβίνους γείτονές του. Όταν η κοινότητα συγκεντρώθηκε και βρισκόταν σε κατάσταση μεθυσμένου πανηγυρισμού, οι άντρες του Ρωμύλου απήγαγαν τις κόρες των Σαβίνων για να γίνουν νύφες τους (βλ. «Αρπαγή των Σαβίνων γυναικών»).

Υπήρχαν επίσης θυσίες στον Κόνσους στις 7 Ιουλίου. Τις γιορτές ακολουθούσαν εκείνες της συγγενικής θεάς Οπς: τα Οπικονσίβια στις 25 Αυγούστου και τα Οπάλια στις 19 Δεκεμβρίου.

Σύμφωνα με τον Λίβιο, η γιορτή τιμά τον Νεπτούνους.

## Παραπομπές

### Πηγές

* HH Scullard, *Εορτές και Τελετές της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας* (Λονδίνο: Thames and Hudson, 1981), 177–8, 181, 205, 207.
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Εκτροχιασμός του τελεφερίκ Γκλόρια

Γύρω στις 20:05 (ώρα Ελλάδος) στις 3 Σεπτεμβρίου 2025, ένα βαγόνι του Τελεφερίκ Γκλόρια, ενός τελεφερίκ που συνδέει το Bairro Alto και την πλατεία Restauradores στη Λισαβόνα, εκτροχιάστηκε και συνετρίβη, με αποτέλεσμα 16 νεκρούς και 23 τραυματισμούς. Το βαγόνι στην κορυφή του λόφου εκτροχιάστηκε και διολίσθησε ανεξέλεγκτα πριν συντριβεί σε ένα κτίριο.

Μετά το ατύχημα κηρύχθηκε εθνικό πένθος. Έρευνα για το περιστατικό ξεκίνησε από την Υπηρεσία Πρόληψης και Διερεύνησης Ατυχημάτων στην Πολιτική Αεροπορία και τους Σιδηροδρόμους και την Carris, τον φορέα δημοσίων συγκοινωνιών της Λισαβόνας. Μια αρχική έκθεση, που εκδόθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου, ανέφερε ότι το καλώδιο που συνδέει τα πάνω και κάτω βαγόνια είχε σπάσει. 

## Παραπομπές


Τεμπη
Κατηγορία:Ατυχήµατα µέσων µεταφοράς
EURO STOXX 50

Ο **EURO STOXX 50** είναι χρηματιστηριακός δείκτης μετοχών της Ευρωζώνης που σχεδιάστηκε από την STOXX, έναν πάροχο δεικτών που ανήκει στον Όμιλο Deutsche Börse. Ο δείκτης αποτελείται πενήντα 50 μετοχές από έντεκα χώρες της Ευρωζώνης.

Ο EURO STOXX 50 αντιπροσωπεύει τις εταιρείες blue chip της Ευρωζώνης που θεωρούνται ηγέτιδες στους αντίστοιχους τομείς τους. Αποτελείται από πενήντα από τις μεγαλύτερες και μετοχές με τη μεγαλύτερη ρευσότητα. Τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης και τα δικαιώματα προαίρεσης του δείκτη EURO STOXX 50, που διαπραγματεύονται στο Eurex, είναι από προϊόντα με τη μεγαλύτερη ρευστότητα στην Ευρώπη και τον κόσμο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χρηματιστήρια στην Ευρώπη
Μητροπολιτικός Ναός της Παναγίας Θεοτόκου (Λευκωσία)

Ο **Μητροπολιτικός Ναός της Παναγίας Θεοτόκου** () είναι ο αρμενικός αποστολικός καθεδρικός της Αρμενικής Μητρόπολης Κύπρου, ο οποίος βρίσκεται στο Στρόβολο της Λευκωσίας, την πρωτεύουσα της Κύπρου.

Ύστερα από τις διακοινοτικές ταραχές του 1963-1964, η αρμενοκυπριακή κοινότητα της Λευκωσίας έχασε το μεσαιωνικό καθεδρικό της Παρθένου Μαρίας στη σημερινή τουρκοκρατούμενη Λευκωσία. Ως αποτέλεσμα, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ' τους παραχώρησε τη χρήση του παλιού παρεκκλησιού του Αγίου Δομετίου στον Άγιος Δομέτιος Λευκωσίας.

Με τη βοήθεια του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών, της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Βεστφαλίας, της κυπριακής κυβέρνησης και των πιστών, κτίστηκε νέος καθεδρικός ναός στο Στρόβολο, που επίσης ονομάζεται "Σουρπ Αστβατζατζίν" (Παναγία Θεοτόκος). Η θεμέλια λίθος του κατατέθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1976 από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ' και τον Επισκοπο Νερσές Παχτικιάν. Εγκαινιάστηκε επίσημα στις 21 και 22 Νοεμβρίου 1981 από τον Καθόλικο (Πατριάρχη) της Κιλικίας Χορέν Α' Παρογιάν και το Συγκαθήμενο Καθόλικο (Πατριάρχη) Καρεκίν Β' Σαρκισιάν, στην παρουσία του Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου Α', του Μητροπολίτη Ζαρέχ Αζναβοριάν και του Εκπροσώπου Δρα Αντρανίκ Λ. Αστζιάν.

Είναι η μόνη εκκλησία στην Κύπρο που κτίστηκε σε παραδοσιακό αρμενικό ρυθμό, με κεντρικό οκταγωνικό τρούλο και μικρότερο τρούλο για την καμπάνα. Η εκκλησία ανακαινίστηκε το 2005 εις μνήμην της οικογένειας Τουτουντζιάν, η οποία σκοτώθηκε στο αεροπορικό δυστύχημα της Ήλιος, ενώ και το καμπαναριό ανακαινίστηκε εκείνη τη χρονιά εις μνήμην του πρωθιερέα Βαζκέν Σαντρουνί. Η εκκλησία ανακαινίστηκε εσωτερικά το 2008. Πολλές από τις εικόνες του είναι έργα του Λιβανοαρμένιου ζωγράφου Ζοχράπ Κεσισιάν.

Στο ίδιο σύμπλεγμα με αυτό τον καθεδρικό ναό βρίσκεται το Αρμενικό Σχολείο Ναρέκ Λευκωσίας (1972), το κτίριο της Αρμενικής Μητρόπολης Κύπρου (1984), το μνημείο της Αρμενικής Γενοκτονίας (1991), το άγαλμα του Αγίου Γρηγορίου του Ναρεκηνσίου (1991), μαρμάρινο χατσκάρ (σταυρόπετρα) (2001) και την προτομή του Αρχιεπισκόπου Ζαρέχ Αζναβοριάν (2005). Κάτω από το κτίριο της Μητρόπολης βρίσκεται η Αίθουσα "Βαχράμ Ουτιτζιάν" (1998), χώρος για πολλές πολιτιστικές και άλλες εκδηλώσεις της κοινότητας. 

Από τις 6 Ιανουαρίου 2000, εφημέριος είναι ο πρωθιερέας Μομίκ Χαμπεσιάν. 

## Δείτε επίσης
* Αρμένιοι της Κύπρου
* Αρμενική Μητρόπολη Κύπρου
* Αρμενικό Σχολείο Λευκωσίας

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* Hayem.org

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Κύπρο
Σεισμός του Αφγανιστάν (2025)

Στις 31 Αυγούστου 2025, στις 22:47 (ώρα Ελλάδος), ένας σεισμός μεγέθους 6,0 βαθμών της κλίμακας ρίχτερ έπληξε το ανατολικό Αφγανιστάν, κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν. Το επίκεντρο του σεισμού βρισκόταν στην περιοχή Nurgal, στην επαρχία Kunar. Είχε υποκέντρο 8 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια της γης και η δόνηση είχε μέγιστη ένταση στην Κλίμακα Μερκάλι IX (Βίαιος) στο Nurgal. Αρκετοί γεωλογικοί και δομικοί παράγοντες οδήγησαν σε σχετικά σοβαρές επιπτώσεις για το σχετικά μέτριο μέγεθος του σεισμού, με περίπου 3.000 θανάτους και 4.000 τραυματισμούς. Σχεδόν όλα τα θύματα και οι καταστροφές σημειώθηκαν σε πέντε περιοχές της επαρχίας Kunar, όπου σχεδόν όλα τα κτίρια υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν. Ήταν ο πιο θανατηφόρος σεισμός που έπληξε το Αφγανιστάν από το 1998.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σεισμοί
Μένιος Σακελλαρόπουλος

Ο **Μένιος Σακελλαρόπουλος** είναι Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας. Έχει εργαστεί για σχεδόν πέντε δεκαετίες στον χώρο των μέσων ενημέρωσης, σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο, τηλεόραση και ενημερωτικές ιστοσελίδες. Παράλληλα έχει συγγράψει είκοσι δύο μυθιστορήματα. Μάλιστα για τα τρία τελευταία *(Ο αρχάγγελος των βράχων*, *Το μπάσταρδο*, *Σουλτάνα*) έγραψε θεατρικές παραστάσεις εν είδει παρουσίασης. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και του ΠΣΑΤ, από τον οποίο έχει βραβευθεί πέντε (5) φορές. Το 2024 του απονεμήθηκε το "Βραβείο Μπότση" από την πρόεδρο της Δημοκρατίας για την προσφορά του στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία.

## Βιογραφία
Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, ενώ παράλληλα ξεκίνησε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία από το 1978.

Ξεκίνησε τη δημοσιογραφία σε ηλικία 17 ετών στο *Φως των Σπορ* με τον Θεόδωρο Νικολαΐδη, ενώ στα 21 του προσλήφθηκε στο *Έθνος* του Αλέκου Φιλιππόπουλου. Έκτοτε εργάστηκε στα μεγαλύτερα Μέσα της χώρας, σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο, τηλεόραση και ιστοσελίδες.

Στη διάρκεια της καριέρας του εργάστηκε σε πολλές ελληνικές εφημερίδες, ανάμεσά τους το *Φως*, η *Βραδυνή*, το *Έθνος*, η *Αθλητική*, το *Sportime*, το *Derby*, ο *Ελεύθερος Τύπος*, τα *Νέα*, καθώς και στα περιοδικά *Εικόνες*, *Επίκαιρα*, *Nitro*, *Active*. Υπήρξε επίσης παρουσιαστής τηλεοπτικών εκπομπών στο MEGA Channel, στο οποίο είναι από τους παλαιότερους εργαζόμενους. Στη διάρκεια της καριέρας του έχει συναντήσει τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του αθλητισμού κι ανάμεσά τους τον Πελέ, τον Μαραντόνα τον Κρόιφ, τον Μπεκενμπάουερ, τον Ζιντάν, τον Μέσι, τον Ροναλντίνιο, τον Μπέκαμ, τον Ρομπέρτο Κάρλος, τον Καντονά και δεκάδες άλλους. 

Στην μακρόχρονη πορεία του έχει καλύψει σημαντικές αθλητικές διοργανώσεις, όπως Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμια Κύπελλα, Πανευρωπαϊκούς αγώνες στίβου, Τσάμπιονς Λιγκ κ.ά., και έχει πραγματοποιήσει τρεις φορές τον γύρο της Ευρώπης για να καλύψει δεκάδες ρεπορτάζ, ενώ έχει φτάσει μέχρι και τη Νότια Αφρική.

Το 2025 συμπλήρωσε 47 χρόνια καριέρας στη δημοσιογραφία.

Είναι παντρεμένος από το 1995 με την Αγγελική Χατζηστυλιανού, με την οποία έχει δύο παιδιά, τον Γιώργο που σπούδασε μαθηματικά και την Κορίνα που σπούδασε στη Φιλοσοφική και μετέπειτα στη δραματική σχολή. Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος έχει συγγράψει συνολικά 22 βιβλία, ενώ έχει κάνει την επιστημονική επιμέλεια και τον πρόλογο σε δώδεκα βιογραφίες ξένων ποδοσφαιριστών που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

## Παραπομπές


* 
* 

Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Πολιτισμικός προοδευτισμός

Ο **πολιτισμικός προοδευτισμός**, καθώς και ο συγγενής όρος **πολιτισμικός φιλελευθερισμός** (στην Αμερική και τον Καναδά γνωστός και ως **κοινωνικός φιλελευθερισμός**), είναι πολιτικές φιλοσοφίες που σε αρχική βάση προωθούν την κοινωνική ισότητα, την ανοιχτότητα και την ελευθερία των ατόμων να αποκλίνουν από παραδοσιακές νόρμες. Γενικά, οι πολιτικές αυτές έρχονται σε αντίθεση με τον κοινωνικό συντηρητισμό και συνήθως υποστηρίζουν ένα σύνολο θέσεων όπως τα απαιτούμενα ως δικαιώματα από την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, η ανοικτή μετανάστευση και τα δικαιώματα των μεταναστών, τα νεώτερα κύματα του φεμινισμού και η πολιτική ορθότητα.

## Περιγραφή
Ο πολιτισμικός προοδευτισμός και ο ο πολιτισμικός φιλελυθερισμός, αν και συνήθως ταυτίζονται δεν σημαίνουν ακριβώς το ίδιο. Ο πολιτισμικός φιλελευθερισμός, εκφράζει την κοινωνική διάσταση του φιλελευθερισμού και υποστηρίζει την ελευθερία των ατόμων να επιλέγουν εάν θα συμμορφώνονται με τους πολιτισμικούς κανόνες, ενώ ο πολιτισμικός προοδευτισμός είναι η προώθηση ιδεών, πρακτικών και αξιών που προωθούν την ανοιχτότητα, την συμπερίληψη και την κοινωνική ισότητα μέσα σε μια κοινωνία ή έναν πολιτισμό. Σύμφωνα με τα λόγια του Χένρι Ντέιβιντ Θόρω, συχνά εκφράζεται ως το δικαίωμα να «*πορεύεται κανείς στον ρυθμό ενός διαφορετικού τυμπανιστή*».

Το σύνολο των πολιτικών αυτών θέσεων, περιγράφουν προοδευτικές ηθικές και κοινωνικές αξίες ή θέσεις σε κοινωνικοπολιτιστικά ζητήματα όπως τα απαιτούμενα δικαιώματα ή -για ορισμένους- δικαιωματισμοί, αναφορικά με θέματα που αφορούν την πολιτική ορθότητα, τον γάμο ατόμων του ίδιου φύλου, την ταυτότητα φύλου, γενικότερα πολιτικές προώθησης ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, την μετανάστευση, τα νεώτερα κύματα του φεμινισμού κ.α.. Στην Αμερική και τον Καναδά, έμφαση δίνεται και στα ζητήματα περί δικαιώματος στην άμβλωση, αλλά και στο κίνημα BLM. Γενικότερα, συμπεριλαμβάνεται το σύνολο των πολιτικών αυτών που έρχονται σε αντίθεση με τον κοινωνικό συντηρητισμό, οι υποστηρικτές του οποίου συχνά χρησιμοποιούν τον περιπαικτικό όρο «woke ατζέντα», εναντίον τον πολιτισμικά προοδευτικών/φιλελεύθερων. 

Ένας πολιτισμικά φιλελεύθερος ή προοδευτικός, είναι πιθανόν να έχει δεξιές/κεντρώες απόψεις για τη δημοσιονομική πολιτική (δηλαδή όχι απαραίτητα προοδευτικές σε οικονομικό επίπεδο), καθώς και το αντίστροφο. Σε αντίθεση λοιπόν με την ευρύτερη έννοια του προοδευτισμού, ορισμένοι πολιτισμικά προοδευτικοί μπορεί να είναι κοινωνικά-οικονομικά κεντρώοι ή δεξιοί (οικονομικά φιλελεύθεροι). Παράδειγμα αποτελεί το Τσεχικό Πειρατικό Κόμμα, το οποίο αν και πολιτισμικά προοδευτικό, αυτο-αποκαλείται οικονομικά κεντρώο.

## Παραπομπές
Παρεντάλια

Στην αρχαία Ρώμη, τα **Παρεντάλια** ή ***ντίες''' '''παρεντάλες*** (ˈdɪ.eːs parɛnˈtaːleːs, «ημέρες των προγόνων») ήταν μια εννιαήμερη γιορτή, που τελούνταν προς τιμήν των προγόνων της οικογένειας, ξεκινώντας στις 13 Φεβρουαρίου.

Αν και τα Παρεντάλια ήταν αργία στο ρωμαϊκό ημερολόγιο, οι εορτασμοί της ήταν κυρίως οικιακού και οικογενειακού χαρακτήρα. Η σημασία της οικογένειας για το ρωμαϊκό κράτος, ωστόσο, εκφραζόταν με δημόσιες τελετές την ημέρα έναρξης, τις Ειδές του Φεβρουαρίου, όταν μια Εστιάδα Παρθένα τελούσε μια τελετή για τους συλλογικούς *ντι παρέντες* της Ρώμης στον τάφο της Ταρπηίας.

## Επισκόπηση
Ο Οβίδιος περιγράφει ιερές προσφορές (*sacrificia*) από άνθη, σιτάρι, αλάτι, ψωμί μουλιασμένο σε κρασί και βιολέτες στις «σκιές των νεκρών» (*Μάνες* ή *Ντι μάνες*) σε οικογενειακούς τάφους, οι οποίοι βρίσκονταν έξω από τα ιερά όρια της Ρώμης *([[πομέριουμ]])*. Αυτές οι εορτές είχαν ως στόχο να ενισχύσουν τις αμοιβαίες υποχρεώσεις και τους προστατευτικούς δεσμούς μεταξύ ζωντανών και νεκρών και ήταν νόμιμο καθήκον του *[[πάτερ φαμίλιας]],* της κεφαλής της οικογένειας. 

Τα Παρεντάλια ολοκληρώνονταν στις 21 Φεβρουαρίου με τις μεταμεσονύκτιες τελετές Φεράλια, όταν ο *πάτερ φαμίλιας* ασχολούνταν με τις κακόβουλες, καταστροφικές πτυχές των *μάνες*.

Τα Φεράλια ήταν μια διαδικασία εξευμενισμού και εξορκισμού: ο Οβίδιος τη θεωρούσε μια πιο αγροτική, πρωτόγονη και αρχαία υπόθεση από τα ίδια τα Παρεντάλια. Φαίνεται ότι λειτουργούσε ως τελετουργικό καθαρισμού για τα Καρίστια την επόμενη μέρα, όταν η οικογένεια διοργάνωνε ένα άτυπο συμπόσιο για να γιορτάσει τους στοργικούς δεσμούς μεταξύ τους και των καλοπροαίρετων προγόνων νεκρών τους (*[[Λάρητες]])*.

Η έμφαση στη συλλογική λατρεία για τους *Μάνες* και τους πρώιμους *ντι παρέντες* υποδηλώνει τη μετά θάνατον ζωή τους ως αόριστη και χωρίς εξατομίκευση. Σε μεταγενέστερες λατρείες είναι επενδυμένοι με προσωπικές ιδιότητες και στην αυτοκρατορική λατρεία απέκτησαν θεϊκή υπόσταση.

Από τα Παρεντάλια ως τα Καρίστια όλοι οι ναοί ήταν κλειστοί, οι γάμοι απαγορεύονταν και «οι δικαστές εμφανίζονταν χωρίς τα διακριτικά τους», μια ένδειξη ότι δεν διεξαγόταν καμία επίσημη λειτουργία. Πρακτικά χαρακτηρίζεται ως «ετήσια ανανέωση της τελετής ταφής».

Άτομα μπορεί επίσης να τιμούνταν την ημέρα των γενεθλίων τους. Κάποια άτομα τιμούνταν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους σε συγκεκριμένες ημέρες του μήνα, όπως οι Καλένδες, οι Νόνες ή οι Ειδοί, όταν ανάβονταν λυχνάρια στον τάφο. Τα Λεμούρια στις 9, 11 και 13 Μαΐου είχαν ως στόχο να κατευνάσουν τα πνεύματα των νεκρών.

## Δείτε επίσης

* *[[Τζέσα]]*, προγονικές τελετουργίες της Κορέας
* Ρωμαϊκές ταφικές πρακτικές
* Ημέρα των Νεκρών

## Παραπομπές

## Περαιτέρω ανάγνωση

* 
* 
* 
* 
* 
Κατηγορία:Θρησκεία και θάνατος
Κατηγορία:Θάνατος στην Αρχαία Ρώμη
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Καρμεντάλια

Τα **Καρμεντάλια** ήταν οι δύο εορταστικές ημέρες (11 Ιανουαρίου και 15 Ιανουαρίου) της ρωμαϊκής θεάς Καρμέντα.

Είχε τον ναό της στην κορυφή του Καπιτωλίου λόφου. Η Καρμέντα επικαλούνταν σε αυτόν ως *[[Ποστβέρτα]]* και *[[Αντεβόρτα]]*, επίθετα που αναφέρονταν στη δύναμή της να κοιτάζει πίσω στο παρελθόν και μπροστά στο μέλλον. 

Η γιορτή τιμούνταν κυρίως από γυναίκες.

## Δείτε επίσης

* Imperivm Romanvm Wiki - Carmentalia

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Κουινκουάτρια

Στην αρχαία ρωμαϊκή θρησκεία, **Κουινκουάτρια** ή **Κουινκουάτρους** ήταν μια γιορτή αφιερωμένη στη θεά Μινέρβα, το ρωμαϊκό αντίστοιχο της αρχαιοελληνικής θεάς Αθηνάς.

Εορταζόταν από τις 19 έως τις 23 Μαρτίου. 

## Σύνοψη
Σύμφωνα με τον Βάρρωνα, ονομαζόταν έτσι, επειδή τελούνταν την πέμπτη ( *quinqu-* ) ημέρα μετά τις Ειδές, με τον ίδιο τρόπο που οι Τουσκουλανοί ονόμαζαν μια γιορτή *Σέξατρους,* επειδή γινόταν την έκτη ημέρα μετά τις Ειδές, ή *Σεπτίματρους* την εορτή την έβδομη ημέρα μετά τις Ειδές. 

Τόσο ο Βάρρωνας όσο και ο Φήστος αναφέρουν ότι τα Κουινκουάτρια εορτάζονταν μόνο για μία ημέρα, αλλά ο Οβίδιος λέει ότι εορτάζονταν για πέντε ημέρες, εξ ου και το όνομα: την πρώτη ημέρα δεν χυνόταν αίμα, αλλά τις τελευταίες τέσσερις υπήρχαν αγώνες μονομάχων. Η πρώτη ημέρα ήταν η καθεαυτή γιορτή και οι επόμενες τέσσερις ήταν μια επέκταση, που έγινε ίσως την εποχή του Καίσαρα για να ικανοποιήσει τον λαό. Τα αρχαία ρωμαϊκά ημερολόγια αποδίδουν μόνο μία ημέρα στη γιορτή.

Ο Οβίδιος αναφέρει ότι αυτή η γιορτή γιορταζόταν σε ανάμνηση των γενεθλίων της Μινέρβας, αλλά σύμφωνα με τον Φήστο ήταν ιερή ημέρα για τη Μινέρβα, επειδή ο ναός της στον Αβεντίνο λόφο καθαγιαζόταν. Την πέμπτη ημέρα της γιορτής, σύμφωνα με τον Οβίδιο, καθαρίζονταν οι σάλπιγγες, που χρησιμοποιούνταν στις ιερές τελετές. 

Φαίνεται όμως ότι αρχικά ήταν μια ξεχωριστή γιορτή, που ονομαζόταν Τουμπιλούστριουμ, την οποία τα αρχαία ημερολόγια τοποθετούν στις 23 Μαρτίου. Όταν ο εορτασμός του Κουινκουάτρους επεκτάθηκε σε πέντε ημέρες, το Τουμπιλούστριουμ έπεφτε την τελευταία ημέρα αυτής της γιορτής.

Ο Δομιτιανός διέταξε να γιορτάζεται κάθε χρόνο στην έπαυλή του, που βρισκόταν στους πρόποδες των Αλβανών Λόφων, και καθιέρωσε ένα *[[Κολέγιο (αρχαία Ρώμη)|κολέγιο]]* για να επιβλέπει τον εορτασμό, ο οποίος περιελάμβανε επιδείξεις άγριων ζώων, έκθεση θεατρικών έργων και διαγωνισμούς ρητόρων και ποιητών. 

Υπήρχε επίσης μια άλλη γιορτή με αυτό το όνομα, που ονομαζόταν *μικρό Κουινκουάτρους*, και γιορταζόταν στις Ειδές του Ιουνίου, κατά την οποία αυλητές διέσχιζαν την πόλη σε πομπή προς τον ναό της Μινέρβας.

## Ιστορική σημασία
Στα Κουινκουάτρια το 59, ο Νέρωνας κάλεσε τη μητέρα του, Αγριππίνα τη Νεότερη, στην έπαυλή του κοντά στις Βαϊές, σε μια προσπάθεια να τη δολοφονήσει. Ο παλιός του δάσκαλός, Ανίκητος, τον οποίο είχε κάνει καπετάνιο του στόλου του Μισήνου, είχε αναλάβει να κατασκευάσει ένα πλοίο, που θα μπορούσε να βυθιστεί, χωρίς να κινήσει υποψίες. Η Αγριππίνα αποβιβάστηκε μεταξύ των Βαϊών και του Ακρωτηρίου Μισήνου, και ολοκλήρωσε το ταξίδι της με μια άμαξα. Μετά το συμπόσιο, όταν έπεσε η νύχτα, την παρότρυναν να επιστρέψει με το πλοίο που είχε προετοιμαστεί για την καταστροφή της. Ο μηχανισμός όμως δεν λειτούργησε όπως είχε προγραμματιστεί και η Αγριππίνα κατάφερε να κολυμπήσει μέχρι την ακτή, από την οποία έφτασε στην έπαυλή της στη λίμνη Λουκρίνο. 

Ο Νέρωνας λίγο αργότερα πέτυχε τον στόχο του, ωστόσο, με περαιτέρω βοήθεια από τον Ανίκητο.

## Παρρπομπέςαπομπές

## Πηγές

*  Bury, John Bagnell. *[https://books.google.com/books?id=irZecmG1AEIC The Student's Roman Empire]*. Harper. 1893.
Κατηγορία:Έθιμα Μαρτίου
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Βενεράλια

Τα **Βενεράλια** ήταν μια αρχαία ρωμαϊκή γιορτή, που εορταζόταν την 1η Απριλίου (Καλένδες του Απριλίου) προς τιμήν της *[[Βένους]] Βερτικόρντια* («Αφροδίτη που κινεί τις καρδιές») και της *[[Φορτούνα Βιρίλις]]* («Ανδρική Τύχη»).

## Σύνοψη
Η λατρεία της Βένους Βερτικόρντια καθιερώθηκε το 220 π.Χ. λίγο πριν την έναρξη του Δεύτερου Καρχηδονιακού Πολέμου, σε απάντηση σε συμβουλή ενός σιβυλλικού χρησμού ως ένδειξη θεϊκής δυσαρέσκειας για σεξουαλικά αδικήματα μεταξύ Ρωμαίων κάθε κατηγορίας και τάξης, συμπεριλαμβανομένων αρκετών ανδρών και τριών Εστιάδων Παρθένων.

Το άγαλμά της αφιερωνόταν από μια νεαρή γυναίκα, η οποία επιλεγόταν ως η πιο *[[Πουντικίτια|πούντικα]]* (σεξουαλικά αγνή) στη Ρώμη από μια επιτροπή Ρωμαίων οικοκυρών. 

Αρχικά, το άγαλμα πιθανότατα στεγαζόταν μέσα στον ναό της Φορτούνα Βιρίλις. Αυτή η λατρεία, παλαιότερη από αυτή της Βένους Βερτικόρντια, αλλά πιθανώς θεωρούμενη αδύναμη ή σε στάδιο ωρίμανσης, μπορεί να επωφελήθηκε από την ηθική και θρησκευτική υποστήριξη της Βένους ως σχετικά νέας αλλά ανώτερης θεότητας. Για τον Οβίδιο, η αποδοχή του επιθέτου και των ευθυνών της από την Βένους αντιπροσώπευε την αλλαγή διάθεσης της ίδιας της θεάς. 

Το 114 π.Χ., δόθηκε στη Βένους Βερτικόρντια δικός της ναός. Στόχος της ήταν να πείσει Ρωμαίους και Ρωμαίες κάθε κοινωνικής τάξης, είτε εντός είτε εκτός γάμου, να λατρεύουν τις παραδοσιακές σεξουαλικές αξίες και την ηθική που ήταν γνωστό ότι ευχαριστούσαν τους θεούς και ωφελούσαν το Κράτος. 

Κατά τη διάρκεια των Βενεραλίων, η λατρευτική της εικόνα μεταφερόταν από τον ναό της στα ανδρικά λουτρά, όπου γδυνόταν και πλενόταν με ζεστό νερό από τις γυναίκες υπηρέτριές της και στη συνέχεια στολιζόταν με μυρτιά. Στα Βενεράλια, γυναίκες και άνδρες ζητούσαν από την Βένους Βερτικόρντια τη βοήθειά της σε υποθέσεις συναισθηματικές, σεξουαλικές, αρραβώνων και γάμου. 

Την ίδια μέρα λατρευόταν και η Φορτούνα Βιρίλις.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μια περιγραφή της γιορτής
Κατηγορία:Έθιμα Απριλίου
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Βεστάλια

**Βεστάλια** ήταν μια ρωμαϊκή θρησκευτική γιορτή προς τιμήν της Βέστα, της θεάς της εστίας και της συνέχειας της ιερής φωτιάς της Ρώμης. Διεξαγόταν από τις 7 έως τις 15 Ιουνίου και ήταν μια εκδήλωση αποκλειστικά για γυναίκες.

## Σύνοψη
Η οικιακή και οικογενειακή ζωή γενικά αντιπροσωπευόταν από τη γιορτή της θεάς του σπιτιού και των πνευμάτων του, της Βέστας και των *[[Ντι Πενάτες]]* στα *Βεστάλια*.

Την πρώτη ημέρα των εορτασμών άνοιγε το *penus Vestae* (*ιερό* του ναού της Εστίας στη Ρώμη, το οποίο συνήθως ήταν καλυμμένο με παραπέτασμα) για μία και μοναδική φορά κατά τη διάρκεια του έτους, κατά την οποία οι γυναίκες πρόσφεραν θυσίες. Όσο το παραπέτασμα παρέμενε ανοιχτό, οι μητέρες μπορούσαν να έρχονται, ξυπόλυτες και ατημέλητες, για να αφήσουν προσφορές στη θεά με αντάλλαγμα μια ευλογία για αυτές και την οικογένειά τους. 

Το ζώο που ήταν αφιερωμένο στην Βέστα, ο γάιδαρος, στεφόταν με γιρλάντες από λουλούδια και κομμάτια ψωμιού στις 9 Ιουνίου. Ο Οβίδιος λέει ότι τα γαϊδούρια στολίζονταν με περιδέραια από κομμάτια ψωμιού σε ανάμνηση του μύθου, όπου η Βέστα παραλίγο να βιαστεί από τον Πρίαπο. Σε αυτόν τον μύθο, το άκαιρο γάβγισμα ενός γαϊδουριού τρομάζει τον Πρίαπο και τον κάνει να τραπεί σε φυγή. Πριν από αυτό, λέει ότι τα γαϊδούρια τιμούνταν στις 9 Ιουνίου σε ένδειξη ευχαριστίας για τις υπηρεσίες που παρείχαν στα αρτοποιεία .

Η τελευταία ημέρα, 15 Ιουνίου, ήταν *η Quando Stercum Delatum Fas* [«μόλις αφαιρεθεί η κοπριά, επιτρέπονται οι δικαστικές υποθέσεις»]. Το ιερό του ναού της Εστίας έκλεινε επίσημα, η *[[Flamen Dialis|Flaminica Dialis]],* ιέρεια του Γιούπιτερ, τηρούσε πένθος και ο ναός υποβαλλόταν σε καθαρισμό: η βρωμιά σκουπιζόταν από τον ναό και στη συνέχεια μεταφερόταν στον Τίβερη ποταμό.

Το στρατιωτικό *Feriale Duranum* του 224 μ.Χ. καταγράφει την πρώτη ημέρα της εορτής ως *Vesta * και την τελευταία ημέρα ως *Vesta cluditur*.

## Παραπομπές

## Σύγχρονες πηγές

* 
* 
* 
* 
* 
*   This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
* 
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Βίκα Πότα

Στην αρχαία ρωμαϊκή θρησκεία, η **Βίκα Πότα** ήταν μια θεά, της οποίας το ιερό βρισκόταν στους πρόποδες του Βέλιου λόφου, στη θέση του οίκου του Πόπλιου Βαλέριου Ποπλικόλα.

Αυτή η τοποθεσία τοποθετεί τον ναό στην ίδια πλευρά του Βέλιου λόφου με τη Ρωμαϊκή Αγορά και ίσως όχι μακριά από τη Ρέγκια. 

## Ετυμολογία
Ο Κικέρων εξηγεί το όνομά της ως προερχόμενο από *τη φράση vincendi atque potiundi*, «κατακτώντας και αποκτώντας κυριαρχία». 

## Σύνοψη
δεξιά|μικρογραφία|''Φτερωτή Νίκη της Μπρέσια'', 1ος αιώνας π.Χ.: η παλαιότερη θεά Βίκα Πότα ταυτίστηκε με την προσωποποίηση της Νίκης
Στην *[[Αποκολοκύνθωσις|Αποκολοκύνθωση]]*, η Βίκα Πότα είναι η μητέρα του Διεσπίτερ.

Αν και συνήθως ταυτίζεται με τον Γιούπιτερ, ο Διεσπίτερ εδώ αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστή θεότητα και, κατά την άποψη του Άρθουρ Μπέρναρντ Κουκ, ίσως θα έπρεπε να θεωρείται ως ο χθόνιος Ντις Πάτερ.

Η γιορτή της Βίκα Πότα ήταν στις 5 Ιανουαρίου.

Ο Ασκόνιος την ταυτίζει με τη Βικτώρια,  αλλά πιθανότατα είναι μια παλαιότερη ρωμαϊκή ή ιταλική μορφή θεάς της νίκης, που προηγήθηκε της Βικτώριας και της επιρροής της ελληνικής Νίκης. Η Βίκα Πότα ήταν επομένως το παλαιότερο αντίστοιχο της Βικτώριας, αλλά πιθανώς όχι μια προσωποποίηση της νίκης καθαυτή. Σε μια εικασία που δεν έγινε ευρέως αποδεκτή, ο Λούντβιχ Πρέλερ πίστευε ότι η Βίκα Πότα θα μπορούσε να ταυτιστεί με την ετρουσκική θεϊκή μορφή Λάσα Βέκου. 

## Δείτε επίσης

* Βακούνα, που μερικές φορές αναγνωρίζεται και ως θεά της νίκης

## Παραπομπές

Κατηγορία:Θεές της ρωμαϊκής μυθολογίας
Βακούνα

[μικρογραφία|300x300εσ|[Δηνάριο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, που απεικονίζει την Βακούνα]]
Η **Βακούνα** ήταν μια αρχαία θεά των Σαβίνων, η οποία ταυτίστηκε από αρχαίες ρωμαϊκές πηγές και μεταγενέστερους μελετητές με πολλές άλλες θεές, όπως την Κέρες, την Ντιάνα, την Νίκη, τη Μινέρβα, την Μπελόνα, την Βένους και τη Βικτώρια. 

Λατρευόταν κυρίως σε ένα ιερό κοντά στη βίλα του Οράτιου (τώρα στην κοινότητα της Λιτσέντζα), σε ιερά δάση στο Ριέτι και στη Ρώμη.

Η προστασία που της ζητούνταν να παράσχει παραμένει ασαφής. Ο Πομπώνιος Πορφύριος την αποκαλεί *incerta specie* (απροσδιόριστου είδους) στα σχόλιά του για τον Οράτιο. Οι συγγραφείς της Αναγέννησης και ο Λέοναρντ Σμιτς αναφέρουν ότι ήταν μια θεότητα, στην οποία οι άνθρωποι της υπαίθρου πρόσφεραν θυσίες, όταν τελείωναν οι εργασίες στο χωράφι, δηλαδή όταν είχαν ελεύθερο χρόνο, *κενό (vacui)*.

Η ετυμολογία του ονόματός της συνδέεται με την απουσία και τη στέρηση και ο Οράτιος φαίνεται να την επικαλείται υπέρ ενός φίλου, στον οποίο απευθύνεται μία από τις επιστολές του. Από αυτό, έχει υποτεθεί ότι προσεύχονταν σε αυτήν υπέρ απόντων ανθρώπων, συγγενών ή φίλων.

Ο Οβίδιος αναφέρει τελετές, που συνδέονται με μυστηριακές φωτιές με τους πιστούς είτε όρθιους είτε καθιστούς, τις οποίες συγκρίνει με παλιές τελετές, που τηρούνταν για λογαριασμό της Βέστα, χωρίς καμία υπόδειξη απουσίας αγαπημένων προσώπων.

## Παραπομπές

## Πηγές

### Αρχαίες πηγές

* Οράτιος, *Επιστολές*, Ι. 1, επ. 10, τ. 49-50 (σχολιάζεται από τον Πομπώνιο Πορφυρίωνα, τον Ελένιο Άκρωνα και τον σχολιαστή του Κρούκιου).
* Οβίδιος, *Fasti*, 6, τ. 305 έως 308
* Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, *Φυσική Ιστορία*, τόμος 3 (κεφ. 12), παρ. 109;
* Αυσόνιος, Επιστολή 4, στ. 101.

Επιγραφικές πηγές:

* *Corpus Inscriptionum Latinarum*, IX, 4636, 4751, 4752.

### Σύγχρονες πηγές

** Edmond Courbaud, *Horace : sa vie et sa pensée à l’époque des Épîtres*, Paris, 1914, ch. 2, § 7, note 16. Online on espace-horace
** A. W. van Buren, « Vacuna », The Journal of Roman Studies, Vol. 6, 1916 (1916), pp.&nbsp;202–204.
** Elizabeth Cornelia Evans, « Horace's Sabine Goddess Vacuna », Transactions and Proceedings of the American Philological Association, Vol. 65, 1934 (1934).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Θεές της ρωμαϊκής μυθολογίας
Μερκουράλια

Τα **Μερκουράλια** είναι μια ρωμαϊκή γιορτή, γνωστή και ως «Γιορτή του Μερκούριου».

Ο Μερκούριους στην ρωμαϊκή μυθολογία, αντίστοιχος του αρχαιοελληνικού Ερμή, ήταν ο θεός των εμπόρων και του εμπορίου, μεταξύ άλλων.

Στις 15 Μαΐου, στις Ειδές του Μαΐου, οι έμποροι ράντιζαν τα κεφάλια τους, τα πλοία και τα εμπορεύματά τους, καθώς και τις επιχειρήσεις τους, με νερό που έπαιρναν από το πηγάδι στην Πόρτα Καπένα. Το τελετουργικό αυτό θεωρούνταν ότι τους έφερνε ευημερία.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Λιθουανικές προεδρικές εκλογές 2024

Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Λιθουανία στις 12 Μαΐου 2024, παράλληλα με ένα δημοψήφισμα για την επιτρεπόμενη διπλή υπηκοότητα. Ο πρόεδρος Γκιτάνας Ναουσέντα επανεκλέχθηκε για δεύτερη θητεία. Όταν έκλεισε η εγγραφή των υποψηφίων πριν τις εκλογές, η  είχε επιβεβαιώσει δεκαπέντε έγκυρες εγγραφές· από αυτές, δώδεκα προχώρησαν στη συλλογή υπογραφών από τουλάχιστον 20.000 ψηφοφόρους. Τέσσερις από τους υποψηφίους αυτούς αργότερα απορρίφθηκαν ή αποχώρησαν, αφήνοντας οκτώ υποψηφίους.

Δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 26 Μαΐου καθώς κανείς υποψήφιος δεν έλαβε απόλυτη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο. Στον δεύτερο γύρο αντιπαρατέθηκαν ο Ναουσέντα και η πρωθυπουργός Ίνγκριντα Σιμονιτέ, επαναληπτική μονομαχία της εκλογής του 2019 στην οποία ο Ναουσέντα είχε νικήσει τη Σιμονιτέ. Ο Ναουσέντα επανεκλέχθηκε, νικώντας τη Σιμονιτέ με συντριπτική διαφορά 75% στον δεύτερο γύρο – το μεγαλύτερο ποσοστό νίκης σε ελεύθερες εκλογές για οποιονδήποτε υποψήφιο προεδρικών εκλογών στην ιστορία της Λιθουανίας.

## Εκλογικό σύστημα
Ο πρόεδρος εκλέγεται χρησιμοποιώντας το σύστημα δύο γύρων. Για να κερδίσει στον πρώτο γύρο, ένας υποψήφιος απαιτεί απόλυτη πλειοψηφία όλων των ψήφων (συμπεριλαμβανομένων των άκυρων) και είτε η συμμετοχή των ψηφοφόρων να είναι πάνω από 50% είτε το ποσοστό των ψήφων του να αντιστοιχεί τουλάχιστον στο ένα τρίτο του αριθμού των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Εάν κανένας υποψήφιος δεν κερδίσει στον πρώτο γύρο, απαιτείται δεύτερος γύρος, στον οποίο συμμετέχουν οι δύο πρώτοι υποψήφιοι. Όλοι οι υποψήφιοι για πρόεδρος είναι ανεξάρτητοι. Παρόλο που κάποιοι υποψήφιοι ανήκουν ή/και υποστηρίζονται από ένα πολιτικό κόμμα, το αξίωμα του προέδρου είναι επίσημα μη κομματικό.

Οι πολίτες της Λιθουανίας ηλικίας τουλάχιστον 40 ετών των οποίων τουλάχιστον ένας γονέας ήταν επίσης πολίτης (ρήτρα φυσικού πολίτη), που έχουν ζήσει στη Λιθουανία για τουλάχιστον τρία χρόνια πριν, δεν εκτίουν φυλάκιση, δεν υπηρετούν σε ενεργό στρατιωτική θητεία στις Ενοπλες Δυνάμεις της Λιθουανίας, δεν δεσμεύονται σε άλλη χώρα με όρκο και δεν έχουν ποτέ υποστεί αποπομπή, επιτρέπεται να είναι υποψήφιοι για πρόεδρος. Κάθε υποψήφιος πρέπει να συλλέξει τουλάχιστον 20 χιλιάδες υπογραφές από πολίτες της Λιθουανίας για να μπορέσει να συμμετάσχει στις εκλογές.

## Αποτελέσματα

## Συνέπειες
Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δεύτερου γύρου, η Σιμονιτέ παραδέχτηκε την ήττα, και δήλωσε ότι θα συνεχίσει να υπηρετεί ως πρωθυπουργός. Ο Ναουσέντα αναγνώρισε ότι το εκλογικό σώμα του είχε δώσει την εντολή του και είπε ότι "θα πρέπει να εκτιμήσει αυτή την εμπιστοσύνη". Η τελική συμμετοχή εκτιμήθηκε σε 49,61%.

## Σημειώσεις και παραπομπές


2024 προεδρι
Λιθουανια προεδρ
Συνθήκη της Κωνσταντίας (1153)

Η **Α΄ Συνθήκη της Κωνσταντίας** υπογράφηκε μεταξύ του Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας και του πάπα Ευγενίου Γ΄ το 1153. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, ο βασιλιάς της Γερμανίας έπρεπε να αποτρέψει οποιαδήποτε ενέργεια του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού για την αποκατάσταση της Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας σε ιταλικό έδαφος, και να βοηθήσει τον πάπα ενάντια στους εχθρούς του, που είχαν επαναστατήσει στη Ρώμη. Το 1155, ως μέρος της συμφωνίας που εξασφάλιζε την αυτοκρατορική του στέψη, ο Φρειδερίκος Α΄ επιβεβαίωσε τους όρους της Κωνσταντίας για τον πάπα Αδριανό Δ΄. Η Β΄ Συνθήκη της Κωνσταντίας σύναψε ειρήνη μεταξύ του αυτοκράτορα και της Λομβαρδικής Ένωσης το 1183.

## Πηγές
* Νόριτς, Τζον Τζούλιους . *Το Βασίλειο στον Ήλιο 1130-1194* . Longmans: Λονδίνο, 1970.

Κατηγορία:Συνθήκες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ειρήνη της Κωνσταντίας

μικρογραφία|Χάλκινο αντίγραφο της σύμβασης, Κωνστάντσα.
Η **Ειρήνη της Κωνσταντίας** (25 Ιουνίου 1183) ήταν ένα προνόμιο που παραχωρήθηκε από τον Φρειδερίκο Α΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας, και τον γιο και συγκυβερνήτη του Ερρίκο ΣΤ΄ βασιλιά των Ρωμαίων προς στα μέλη της Λομβαρδικής Ένωσης, για να τερματιστεί η κατάσταση εξέγερσης (πολέμου), που συνεχιζόταν από το 1167. Ήταν μία μόνιμη ειρήνη, που αντικατέστησε την εξαετή εκεχειρία, που είχε επιβληθεί από τη Συνθήκη της Βενετίας (22 Ιουλίου 1177). 

Με την πλησιέστερη λήξη της εκεχειρίας, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του αυτοκράτορα και της Ένωσης ξεκίνησαν στις αρχές του 1183. Υπήρξαν προτάσεις και αντιπροτάσεις, μία ξεχωριστή διευθέτηση του αμφισβητούμενου καθεστώτος της Αλεσσάντριας, και μία προκαταρκτική συμφωνία που υπογράφηκε στην Πιατσέντσα. Η συνθήκη αυτή της Πιατσέντσα αποτέλεσε τη βάση για την τελική ειρήνη, η οποία εκδόθηκε ως αυτοκρατορικό προνόμιο, επειδή τυπικά ο αυτοκράτορας δεν μπορούσε να υπογράψει συνθήκη με τους υπηκόους του. 
μικρογραφία|Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα συνάπτει ειρήνη με τους Λομβαρδούς στην Κωνσταντία.
Η συμφωνία επιβεβαίωσε τη Συνθήκη της Βενετίας του 1177. Οι πόλεις του βασιλείου της Ιταλίας διατήρησαν αρκετά προνόμια τοπικής δικαιοδοσίας στα εδάφη τους, και είχαν την ελευθερία να εκλέγουν τα δικά τους συμβούλια και να θεσπίζουν τη δική τους νομοθεσία, καθώς και να διατηρούν τη συμμαχία τους με τη Λομβαρδική Ένωση. Από την άλλη πλευρά, ήταν υποχρεωμένες να ορκιστούν πίστη στον αυτοκράτορα της Γερμανίας, και οι ύπατοί τους έπρεπε να διορίζονται απευθείας από αυτόν.  Οι αυτοκρατορικοί δικαστές είχαν το προνόμιο να δικάζουν εφέσεις, και ορισμένες περιοχές στην Ιταλία τέθηκαν υπό άμεση αυτοκρατορική διοίκηση. Οι πόλεις διατήρησαν επίσης την αστική και ποινική δικαιοδοσία , ενώ η δικαιοδοσία εφέσεων βρισκόταν στα αυτοκρατορικά χέρια.  Οι ύπατοι είχαν το δικαίωμα να εκδίδουν οριστικές αποφάσεις μόνο για εγκλήματα που αφορούσαν ποσά μικρότερα από 25 λίβρες χρυσού. 

Ένα σχόλιο σχετικά με τη συμφωνία από τον Μπάλντο ντεϊ Ουμπάλντι, που δημοσιεύτηκε στο έργο του *Σχόλια επί της φεουδαλικής χρήσης* (Commentaria in usus feudorum), προσδιόρισε την ικανότητα που αποδιδόταν στον αυτοκράτορα να παραβιάσει πτυχές της, επειδή ο όρκος του θεωρούνταν προσωρινός.  Ωστόσο, δεν υπήρξε καμιά προσπάθεια παραβίασης των όρων της συμφωνίας από την πλευρά του στέμματος, κατά τη διάρκεια της 67χρονης βασιλείας του Οίκου των Χοενστάουφεν . 

Οι πόλεις σταμάτησαν να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους, κατά τη διάρκεια του μακρού αγώνα για το αυτοκρατορικό στέμμα που ακολούθησε το τέλος τού γιου τού Φρειδερίκου Α΄, αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄, το 1197, και η *Ειρήνη της Κωνσταντίας* βρέθηκε στο επίκεντρο της νέας σύγκρουσης, που έλαβε χώρα μεταξύ της λεγόμενης δεύτερης Λομβαρδικής Ένωσης και του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ μεταξύ 1226 και 1250. Εορτάστηκε για το υπόλοιπο του Μεσαίωνα και μετά, ως η μόνη αυτοκρατορική αναγνώριση της αυτονομίας μίας μεγάλης ομάδας ιταλικών πόλεων.

## Σημειώσεις

## Πηγές
*
*
*
*
*
 
Κατηγορία:Συνθήκες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ρεγκιφούγκιουμ

Το **Ρεγκιφούγκιουμ** («Φυγή του Βασιλιά») ή **Φουγκάλια** («Γιορτή της Φυγής») ήταν μια ετήσια θρησκευτική γιορτή, η οποία λάμβανε χώρα στην αρχαία Ρώμη κάθε 24 Φεβρουαρίου.

## Ιστορία
Ο Βάρρωνας και ο Οβίδιος ανήγαγαν την εορτή στην φυγή του τελευταίου βασιλιά της Ρώμης, Ταρκύνιου του Υπερήφανου, το 510 π.Χ. 

Στο έργο του *Fasti*, ο Οβίδιος προσφέρει την παλαιότερη σωζόμενη αναφορά για την εορτή:Nunc mihi dicenda est regis fuga. Traxit ab illa sextus ab extremo nomina mense dies. Ultima Tarquinius Romanæ gentis habebat regna, vir iniustus, fortis ad arma tamen.

Τώρα πρέπει να σας πω για τη φυγή του Βασιλιά, έξι ημέρες πριν από το τέλος του μήνα. Ο τελευταίος των Ταρκύνιων κατείχε το ρωμαϊκό έθνος, ένας άδικος άνθρωπος, αλλά παρόλα αυτά δυνατός στον πόλεμο. Ο Πλούταρχος υποστηρίζει ότι ο *[[Rex Sacrorum|rex sacrorum]]* έπαιζε ρόλο υποκατάστατου του πρώην βασιλιά της Ρώμης σε διάφορες θρησκευτικές τελετουργίες. Ο *rex* δεν είχε κανέναν πολιτικό ή στρατιωτικό ρόλο, αλλά παρ' όλα αυτά ήταν υποχρεωμένος να προσφέρει δημόσια θυσία στην ρωμαϊκή Συνέλευση αυτή την ημερομηνία. Η «φυγή του βασιλιά» ήταν η γρήγορη έξοδος που έπρεπε να κάνει ο πληρεξούσιος βασιλιάς από αυτόν τον τόπο δημόσιων υποθέσεων. Είναι πιθανό οι δύο εκδοχές να συμβιβάζονται θεωρώντας την «φυγή» του *rex sacrorum* ως αναπαράσταση της απέλασης του Ταρκύνιου. 

## Δείτε επίσης

* 24 Φεβρουαρίου
* Τερμινάλια και άλλες ρωμαϊκές γιορτές

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Αρμιλούστριουμ

Στην αρχαία ρωμαϊκή θρησκεία, το **Αρμιλούστριουμ** ήταν μια γιορτή προς τιμήν του Μαρς, του θεού του πολέμου, που γιορταζόταν στις 19 Οκτωβρίου.

Την ημέρα αυτή, τα όπλα των στρατιωτών εξαγνίζονταν τελετουργικά και αποθηκεύονταν για τον χειμώνα. Ο στρατός συγκεντρωνόταν στον Μεγάλο Ιππόδρομο, στολισμένο με λουλούδια. Παίζονταν σάλπιγγες (*tubae*) ως μέρος των τελετών καθαρισμού. Οι Ρωμαίοι συγκεντρώνονταν με τα όπλα και τις πανοπλίες τους στον λόφο Αβεντίνο και πραγματοποιούσαν πομπή με δάδες και θυσιαστήρια ζώα. Οι χορευτές ιερείς του Μαρς, γνωστοί ως Σάλιοι, μπορεί επίσης να συμμετείχαν στην τελετή.

Οι γιορτές που σχετίζονταν με τον Μαρς τελούνταν κυρίως τον Μάρτιο, μήνα που πήρε το όνομά του από αυτόν, και τον Οκτώβριο, για την έναρξη και το τέλος της περιόδου των στρατιωτικών εκστρατειών. Αυτές οι γιορτές ήταν τα Εκουίρια, οι ιερές αρματοδρομίες που διεξάγονταν στις 27 Φεβρουαρίου και 14 Μαρτίου, και στις 15 Οκτωβρίου με τη θυσία του Αλόγου του Οκτωβρίου, τα Αγονάλια στις 17 Μαρτίου, το Κουινκουάτρους, μια άλλη τελετουργία για τον καθαρισμό των όπλων πριν από την περίοδο των στρατιωτικών εκστρατειών, στις 19 Μαρτίου, και μετά το Αρμιλούστριουμ το Τουμπιλούστριουμ, «Καθαρισμός των Σαλπίγγων», στις 23 Οκτωβρίου.

Το Αρμιλούστριουμ αναφέρεται επίσης σε έναν μεγάλο ανοιχτό χώρο στον λόφο Αβεντίνο, όπου πραγματοποιούνταν η γιορτή.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Μονόχωρο Ηρακλείου

Το **Μονόχωρο** είναι οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. 

## Γενικά στοιχεία
Το Μονόχωρο βρίσκεται στα ανατολικά της πεδιάδας Μεσαράς, σε υψόμετρο 190 μέτρα. Απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα βόρεια από το κέντρο των Μοιρών ενώ στα βόρεια του χωριού είναι η Γαλιά και ανατολικά ο Άγιος Αντώνιος.  

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, το 1925 στην τότε κοινότητα Γαλλιάς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τη Γαλιά και τον Απόλυχνο αποτελούν την Κοινότητα Γαλιάς, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μοιρών του Δήμου Φαιστού και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 27 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 12. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μονόχωρο: Ένα χωριό 700 χρόνων κοντά στο Ηράκλειο στον ιστότοπο https://www.neakriti.gr/.

## Παραπομπές


Μονόχωρο
Μονόχωρο