Σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας

Οι **Σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας** στις μέρες μας (αρχές του 21ου αι.) είναι πληθυσμιακή ομάδα δίγλωσσων που ομιλούν διάλεκτο της Σλαβομακεδονικής, όσοι απέμειναν εντός ελλαδικού χώρου μετά τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-13), τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ (1924) (περί εθελουσίας ανταλλαγής πληθυσμών) που υπογράφηκε μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας στα πλαίσια της συνθήκης του Νεϊγύ (1919), την εισβολή των Βουλγάρων κυρίως στην Ανατολική αλλά και τη Δυτική Μακεδονία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ως συμμάχων του Άξονα και συνακόλουθα μετά την ήττα του ΔΣΕ (1949). Υπολογισμοί του 1999 τους αριθμούσαν σε 100.000 με 200.000.  Αυτού του είδους το εύρος μεταξύ ελαχίστου και μεγίστου πληθυσμού οφείλεται τόσο στην έλλειψη στατιστικών στοιχείων, στις επιμειξίες αλλά και στη μαζική σχεδόν αστικοποίηση  που παρατηρήθηκε κυρίως στις δεκαετίες του 1950 και 1960.

## Ιστορία
### Γενικά

[230px|thumb|Το [Ευαγγέλιο του Κονικόβου στα βουλγαρικά, Σολόν (Θεσσαλονίκη), 1852.]]
Οι σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας βρίσκονται σε μια γεωγραφική ζώνη από βορειοδυτικά της λίμνης της Καστοριάς κατά μήκος των συνόρων της Βόρειας Μακεδονίας, άλλοτε Γιουγκοσλαβικών, έως το όρος Όρβηλο στα σύνορα με τη Βουλγαρία, όπως αυτά διαμορφώθηκαν και ισχύουν μέχρι τις μέρες μας μετά τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913), βάσει της Συνθήκης του Βουκουρεστίου (28 Ιουλίου 1913).

Οι σπουδαιότεροι λόγοι που συνετέλεσαν στη διαμόρφωση του σλαβικού ιδιώματος (φωνητικά) ανάγονται στη βυζαντινή περίοδο και τη Τουρκοκρατία που ακολούθησε, όταν αριθμός Βουλγάρων αιχμαλώτων αναζήτησε εργασία στα μεγάλα αγροκτήματα των Βυζαντινών τιμαριούχων. Ο Απόστολος Βακαλόπουλος αναφέρει ότι συναντώνταν σλαβόφωνοι ως εποχιακοί εργάτες συλλογής βαμβακιού ακόμα και στην περιοχή των Τρικάλων. Η έλλειψη ουσιαστικών συνόρων στην ελληνική χερσόνησο έκανε εύκολο τον συγχρωτισμό με τους άλλους λαούς και οι μετακινήσεις για εργασία πολλών φτωχών Σλάβων προς τις εύφορες βόρειες περιοχές του ελληνικού χώρου, ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Έτσι προέκυψε το σλαβικό ιδίωμα, και αποτέλεσε μέσο κοινής συνεννόησης Τούρκων, Ελλήνων και Σλάβων εποίκων για να εξυπηρετούνται εμπορικοί και άλλοι σκοποί. Σε πολλές περιπτώσεις, οι περιστάσεις ανάγκαζαν τον ελληνικό πληθυσμό να προτιμά να μαθαίνει το προφορικό ιδίωμα αυτό και να προσποιείται πρόσκαιρα ότι είναι σλαβικός ώστε να αποφεύγει το παιδομάζωμα, τις σφαγές και το μίσος των Τούρκων έπειτα από κάθε επανάσταση του ελληνισμού.Το σλαβoφωνικό γλωσσικό ιδίωμα αποτέλεσε αργότερα τη βάση της βουλγαρικής προπαγάνδας με την ίδρυση βουλγαρικών εξαρχικών σχολείων και καταλήψεις ελληνικών εκκλησιών, σύμφωνα με σουλτανικό φιρμάνι του 1870, που όριζε εφόσον οι εξαρχικοί αποτελούσαν το ένα τρίτο του εκκλησιάσματος να λειτουργούν εκ περιτροπής σε εκκλησίες που ποτέ δεν έκτισαν και να δημιουργούν μητροπόλεις αν ήσαν οι μισοί. Κατά την περίοδο των ελληνοβουλγαρικών αναταράξεων οι σλαβόφωνοι διχάστηκαν σε Πατριαρχικούς και εξαρχικούς στα συνοριακά όμως εδάφη της βόρειας σημερινής ελληνικής Μακεδονίας (1895 - 1908).

### Η πολιτική των ελληνικών και βουλγαρικών κυβερνήσεων

Η ιστορία των σλαβοφώνων της ελληνικής Μακεδονίας εξαρτήθηκε άμεσα από την ιστορία των ελληνο-βουλγαρικών σχέσεων από τα τέλη του 19ου και στο μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα. Η ένταση μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας ξεκίνησε επίσημα με την απόσχιση της βουλγαρικής Εξαρχίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 1870 και κορυφώθηκε το 1906 με τον ανθελληνικό διωγμό και την εκ των πραγμάτων κατάλυση των ελληνικών κοινοτήτων στη Βουλγαρία. Συνεχίστηκε με τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο όταν η Βουλγαρία απέτυχε να διατηρήσει ένα λιμάνι στο Αιγαίο Πέλαγος ενώ η Ελλάδα και η Σερβία προσάρτησαν το μεγαλύτερο μέρος της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας (Μακεδονία του Βαρδάρη και Ελληνική Μακεδονία). Επιδιώκοντας να ανακτήσει τα εδάφη που διεκδικούσε, η Βουλγαρία συμμετείχε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στη συμμαχία των Κεντρικών Δυνάμεων, και βρέθηκε πάλι στο στρατόπεδο των ηττημένων. Με τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919 η Βουλγαρία, παραχώρησε μεγάλο μέρος των εδαφών της στη Σερβία (την περιοχή της Στρώμνιτσας), τη Ρουμανία (Βόρεια Δοβρουτσά) και την Ελλάδα (Δυτική Θράκη). Μετά τον πόλεμο επεδίωξε και πάλι να ασκήσει πολιτική στην περιοχή της Μακεδονίας χρησιμοποιώντας τη σλαβόφωνη ή βουλγαρίζουσα μειονότητα στην Ελλάδα, αμφισβητώντας το εδαφικό καθεστώς των Συνθηκών. Επειδή κρίθηκε πολύ δύσκολο να συμβιώσουν ειρηνικά Έλληνες και Βούλγαροι, προτιμήθηκε η λύση της αμοιβαίας εθελοντικής μετανάστευσης, πρόταση που εισηγήθηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον Αύγουστο του 1919. Οι δύο χώρες υπέγραψαν σχετική συμφωνία, η οποία εφαρμόστηκε το 1920. Η ένταση μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων συνεχίστηκε, με μείζονα επεισόδια όπως η δολοφονία 17 σλαβόφωνων στο Τερλίζ (σημερινός Βαθύτοπος Δράμας) της ελληνικής Μακεδονίας από Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας (Ιούλιος 1924) και η δολοφονία Ελλήνων στρατιωτών στο Πετρίτσι από Βουλγάρους και η εισβολή ελληνικού στρατού στο βουλγαρικό έδαφος τον Οκτώβριο του 1925. 

Για να μειωθούν οι εντάσεις, προτάθηκε το 1924 το λεγόμενο Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ, η οποία αναγνώριζε την ύπαρξη εθνικών μειονοτήτων εκατέρωθεν των συνόρων. Η Βουλγαρική Βουλή ενέκρινε το σύμφωνο το οποίο θεώρησε «εθνική νίκη». Αντίθετα στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν αντιδράσεις και έγινε αντιληπτό ότι η Βουλγαρία θα το χρησιμοποιούσε για επεκτατικούς σκοπούς. Έτσι η Ελληνική βουλή 1925 το καταψήφισε και αυτό έμεινε ανενεργό.

Μέσα στους παράγοντες που περιέπλεξαν την κρατική πολιτική έναντι των σλαβοφώνων ήταν η εγκατάσταση στη Μακεδονία Ελλήνων προσφύγων, το 1923 με την Συνθήκη της Λωζάνης, από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη και τη Βουλγαρία, μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα προβλήματα αυτά έτειναν να επιλυθούν ειρηνικά με την αμοιβαία μετανάστευση σλαβόφωνων και ελληνόφωνων, όταν το Νοέμβριο του 1924 το ΚΚΕ, παρά τις αντιδράσεις ορισμένων μελών του, αποδέχτηκε τη διακήρυξη της Κομιντέρν για «ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία». Αυτή η απόφαση του ΚΚΕ έκανε μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού να συνδέσει τους βουλγαρίζοντες της Μακεδονίας με τους κομμουνιστές. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις αδεξιότητες του ελληνικού κράτους στο προηγηθέν σύμφωνο Πολίτη-Καλφώφ, όξυνε τις τοπικές αντιπαραθέσεις, ενέπλεξε τη Σερβία στις ελληνο-βουλγαρικές σχέσεις και οδήγησε στην άρνηση επικύρωσης του συμφώνου από την Ελληνική Βουλή. Στη δικτατορία του Πάγκαλου (1925-26), υπό την πίεση των τότε καταστάσεων, αναγνωρίστηκε η ύπαρξη σερβικής μειονότητας στην Ελλάδα αλλά μετά τη δικτατορία αυτή η απόφαση απορρίφθηκε από την Ελληνική Βουλή. Επί διακυβέρνησης Βενιζέλου (1928-32), η θέση της Ελλάδας ως προς τη σλαβική γλωσσική μειονότητα παρέμεινε ασταθής, λόγω αντιτιθέμενων πιέσεων από τη Σερβία και τη Βουλγαρία, δεδομένου ότι η πρώτη φοβόταν ότι θα δημιουργηθεί αντίστοιχο θέμα στο εσωτερικό της. 

Προβλήματα στην ενσωμάτωση των σλαβόφωνων δημιουργούσε και η Βουλγαρική πολιτική εκσλαβισμού, εκμεταλλευόμενη τις τότε συνθήκες μετανάστευσης προς Αμερική και Αυστραλία. Λόγω των περιορισμών που έθεταν ορισμένες χώρες υποδοχής για Έλληνες μετανάστες ή για ανηλίκους, πολλοί Μακεδόνες (που σε μεγάλο ποσοστό ήταν δίγλωσσοι ή ρευστής εθνικής συνείδησης) αναγκάζονταν να παραμείνουν επί τριετία στη Βουλγαρία και να αποκτήσουν βουλγαρικό διαβατήριο. Ταυτόχρονα, τα ελληνικά κόμματα δεν μπορούσαν να υιοθετήσουν μια κοινή πολιτική έναντι των σλαβοφώνων. Οι τελευταίοι ήταν κυρίως ψηφοφόροι του Λαϊκού Κόμματος, λόγω του ότι συσχέτιζαν τα βενιζελικά κόμματα με τους πρόσφυγες. Στην περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά εφαρμόστηκαν σκληρά μέτρα γλωσσικής αφομοίωσης των περίπου 85.000 απογραφέντων σλαβοφώνων, μέτρα που όπως φαίνεται είχαν εισηγηθεί κρατικοί παράγοντες από την προηγούμενη δεκαετία. Η πολιτική αυτή προκάλεσε δυσαρέσκεια και αναζωπύρωσε τα φιλοβουλγαρικά αισθήματα, κάτι που εκδηλώθηκε στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν.

## Γλώσσα

 *«Τα ίδια γράμματα που ’ναι γραμμένα πάνου στα σκεβρωμένα κονίσματά τους, και στα παλιά εκκλησιαστικά βιβλία των εκκλησιώ τους. Ωστόσο, δε θέλουν να ’ναι μήτε “Μπουλγκάρ”, μήτε “Σρρπ”, μήτε “Γκρρτς”. Μοναχά “Μακεντόν ορτοντόξ”» ... «Έκαμα ένα γλωσσάριο που το πλουτίζω, το συμπληρώνω μέρα με τη μέρα. Μιλάνε μια γλώσσα πούναι παρακλάδι σλαβικό, με πολλά τούρκικα και ελληνικά στοιχεία.  Η αντρίκεια της φτογγολογία μου δίνει ένα τονωτικό συναίστημα Τα φωνήεντα είναι σπάνια. Η μαλακιά  θηλυκάδα τους πνίγεται σ΄ ένα κατακρύλισμα από φωνές αδρές και σκληρές. Σας μιλάν ακούς να δρομίζουν τον κατήφορο βότσαλα και χαλίκια στρογγυλεμένα στ΄ ορμητικό ρέμα του Δραγόρα. Μερικές λέξεις έχουν την παρθένα παραστατικότητα των πρωτογέννητων γλωσσών, που δεν  ήταν παρά ηχητική μίμηση των κρότων και των θορύβων της ζωντανής ζωής. Για να πούνε πως το πουλί ((πέταξε)) λένε ((*π΄ρρλιτς*)). Σε καμιά γλώσσα δεν άκουσα τόσο ηχητικά το πέταγμα του πουλιού.
[[Στρατής Μυριβήλης]], [[Η ζωή εν τάφω (μυθιστόρημα)|Η ζωή εν τάφω]],</div>
</blockquote>
Από τις αρχές ως τα μέσα κυρίως του 20ου αιώνα εκδόθηκε στην Ελλάδα μια σειρά εθνικιστικών ψευδογλωσσολογικών και εθνολογικών δημοσιεύσεων κυρίως από δασκάλους, όπως τον [[Κωνσταντίνος Τσιούλκας|Κωνσταντίνο Τσιούλκα]], που, αν και δήλωναν ότι δεν είχαν γνώση των [[σλαβικές γλώσσες|σλαβικών γλωσσών]], παρουσίαζαν καταλόγους με επινοημένες ετυμολογίες σλαβικών λέξεων από την [[αρχαία ελληνικά|αρχαία ελληνική]] και αρνούνταν το σλαβικό χαρακτήρα των διαλέκτων που μιλούσαν οι σλαβόφωνοι. Οι ίδιοι οι ομιλητές των σλαβικών διαλέκτων χρησιμοποιούν μια ποικιλία όρων για τη γλώσσα τους: «βουλγάρικα», «σλάβικα», «μακεδόνικα», «μακεδονίτικα», «νας» (δική μας [ενν. γλώσσα]), «ντόπια» ή «ντόπικα» ή απλώς «η γλώσσα», όροι οι οποίοι ενδέχεται να εναλλάσσονται αναλόγως των συμφραζομένων και του αν οι χρήστες τους θέλουν να προβάλουν (ή να αποφύγουν να προβάλουν) κάποιον εθνικό ισχυρισμό. Οι σλαβικές διάλεκτοι ομιλούνται σήμερα ως δεύτερη γλώσσα από τους σλαβόφωνους της [[ελληνική Μακεδονία|ελληνικής Μακεδονίας]].

==Παραδοσιακή μουσική==

Στίχοι σλαβόγλωσσων τραγουδιών από την περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας είχαν καταγραφεί το 19ο αιώνα σε συλλογές βουλγαρικών παραδοσιακών τραγουδιών από τη [[Μακεδονία (περιοχή)|Μακεδονία]] και τον 20ο αι. από καταγόμενους από την Ελλάδα που ζούσαν στη [[Γιουγκοσλαβία]]. Η μουσική παράδοση της [[ανατολική Μακεδονία|ανατολικής Μακεδονίας]] μοιάζει με εκείνη της [[Θράκη]]ς, των νοτιοδυτικών τμημάτων της περιοχής με εκείνη της [[Ήπειρος (περιοχή)|Ηπείρου]], ενώ των βορείων τμημάτων της με εκείνη των όμορων κρατών. Εξαιτίας της πολιτικής φόρτισης της σλαβογλωσσίας, οι Έλληνες ερευνητές είτε δεν ασχολήθηκαν με τη σλαβόγλωσση μουσική παράδοση της περιοχής είτε συναντούσαν ως τη δεκαετία του '90 την απροθυμία συνεργασίας των ντόπιων μουσικών. Στις 200 περίπου καταγραφές παραδοσιακής μουσικής της ελληνικής Μακεδονίας που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα από το 1959 και έπειτα, γινόταν προσπάθεια να υπογραμμιστει ο ελληνικός της χαρακτήρας. Έτσι, τα σλαβόγλωσσα τραγούδια παραλείπονταν, αναφέρονταν με ελληνικούς τίτλους ή, αν και (από τη δεκαετία του 1980) αναφερόταν το σλαβικό τους όνομα, πάντοτε εκτελούνταν ορχηστρικά, χωρίς λόγια.

Την περίοδο της όξυνσης του [[Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα|Μακεδονικού]] τη δεκαετία του '90, ένας οδοντίατρος από τα [[Κουφάλια]], ο [[Κώστας Νοβάκης]], ξεκίνησε να συλλέγει παραδοσιακά τραγούδια και το 2002-3 εξέδωσε τρία [[CD]] με σλαβόφωνα τραγούδια κυρίως από τη [[δυτική Μακεδονία|δυτική]] αλλά και την [[κεντρική Μακεδονία]]. Αυτή ήταν η πρώτη κυκλοφορία τραγουδιών με λόγια στις σλαβικές διαλέκτους της ελληνικής Μακεδονίας. Εξαιτίας της διακοπής της συνέχειας της σλαβόγλωσσης μουσικής παράδοσης και καθώς η καθημερινή χρήση των σλαβικών διαλέκτων στην ελληνική Μακεδονία έχει πλέον ατονήσει, οι λιγοστοί που ασχολούνται ενεργά με τα σλαβόφωνα μακεδονικά τραγούδια επηρεάζονται περισσότερο από την εκσυγχρονισμένη φολκλορική παραγωγή της [[Βόρεια Μακεδονία|Βόρειας Μακεδονίας]] και λιγότερο από τη ντόπια μουσική παράδοση.

<gallery mode="packed" heights="180">
File:Ethnographic map Ami Boué, 1847.jpg|Γαλλικός εθνογραφικός χάρτης των Βαλκανίων Ami Boue, 1847.
File:Ethnographic map of the South Balkans, Pallas Nagy Lexikon, 1897.jpg|Εθνότητες της νοτιοανατολικής Ευρώπης σύμφωνα με Pallas Nagy Lexikona, 1897. 
File:Bulgarians in 1912.jpg|Περιοχές των Βαλκανίων κατοικούμενες από Βουλγάρους σύμφωνα με την οπτική γωνιά των Βουλγάρων.
File:Hellenism in the Near East 1918.jpg|Ελληνικός εθνογραφικός χάρτης του 1918 που δείχνει τους Μακεδόνες Σλάβους ως χωριστή εθνότητα. 
</gallery>
==Δείτε επίσης==
*[[Μακεδονικό Ζήτημα]]
*[[Ευαγγέλιο της Κουλακιάς]]
*[[Γκραικομάνοι]]
*[[Abecedar]]

==Σημειώσεις==



== Παραπομπές ==
<references />

==Βιβλιογραφία==
*
*
* 

==Περαιτέρω ανάγνωση==
* Γεώργιος Μίντσης, *Εθνολογική σύνθεση της Μακεδονίας, αρχαιότητα, μεσαίωνας, νέοι χρόνοι*, εκδόσεις Ηρόδοτος, 1997
* Στίλπων Κυριακίδης, *Τα Βόρεια Εθνολογικά Όρια του Ελληνισμού*, Θεσσαλονίκη 1946
* [[Ιωάννης Κολιόπουλος]], *Λεηλασία φρονημάτων*, εκδόσεις Βάνιας, 1995
* Σπυρίδων Σφέτας, *Ελληνοβουλγαρικές αναταράξεις 1880-1908*, Εκδόσεις Περιζήτητο, 2007 ISBN 960-90010-3-3
* Dakin Douglas, *The Greek Struggle in Macedonia 1897- 1913*, IMXA, Θεσσαλονίκη 1965, Εκδοτική Αθηνών, 1993
*
*
*
*
*
*
*Μάρκος Ι. Παγώνης, *Τα σλαβικά ιδιώματα της Μακεδονίας: Ζητήματα φωνολογίας του ιδιώματος της ανατολικής Φλώρινας'', μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία α΄ κύκλου, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Φιλοσοφική Σχολή-Τμήμα Φιλολογίας, Ρέθυμνο 2004.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιός Ελευθεροτυπίας: Η «προφανής γλωσσική ιδιαιτερότητα»

Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Κατηγορία:Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα)
Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας
Κατηγορία:Νοτιοσλαβικές γλώσσες
Κατηγορία:Σχέσεις Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας