open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μουσείο Αρχαίας Ελεύθερνας

Το **Μουσείο Αρχαίας Ελεύθερνας** είναι μουσείο στον αρχαιολογικό χώρο της Ελεύθερνας στο Νομό Ρεθύμνης στην Ελλάδα. Φιλοξενεί τεχνουργήματα που βρέθηκαν στον κοντινό αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ελεύθερνας και στη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας.

## Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Ο αρχαιολογικός χώρος της Ελεύθερνας
Το Μουσείο της Αρχαίας Ελεύθερνας εκθέτει εκθέματα από τον χώρο της Αρχαίας Ελεύθερνας, μια πόλη-κράτος στην Κρήτη, η οποία άκμασε από τον ελληνικό Μεσάιωνα μέχρι τους βυζαντινούς χρόνους. Το σημείο βρίσκεται 25 χλμ νοτιοανατολικά του Ρεθύμνου, σε ένα στενό βόρειο παρακλάδι του Όρους Ίδη, του ψηλότερου βουνού της Κρήτης.

Το Μουσείο Αρχαίας Ελεύθερνας εγκαινιάστηκε στις 19 Ιουνίου 2016 και είναι το τέταρτο μουσείο στην Ελλάδα που εστιάζει αποκλειστικά σε έναν ενιαίο αρχαιολογικό χώρο, μετά τα μουσεία της Ολυμπίας, των Δελφών και της Βεργίνας. Τα εκθέματα εκτείνονται σε μια περίοδο τρεισήμισι χιλιετιών (3000 π.Χ. έως το 1300 μ.Χ.) και περιλαμβάνουν αντικείμενα τέχνης και καθημερινής ζωής από την Προϊστορική, Γεωμετρική, Αρχαϊκή, Κλασική, Ελληνιστική, Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή. Οι ανασκαφές στη θέση της Ελεύθερνας ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του 1980 υπό την επίβλεψη του Πανεπιστημίου Κρήτης και συνεχίζονται μέχρι σήμερα υπό τη διεύθυνση του Καθ. Νικόλαου Σταμπολίδη.

## Συλλογές

### Αίθουσα Α
Η Αίθουσα Α εκθέτει αντικείμενα που εισάγονται από περιοχές εκτός Κρήτης όπως η Αττική, η Πελοπόννησος, οι Κυκλάδες, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, η Μικρά Ασία, η Κύπρος, η Φοινίκη και η Αίγυπτος, τα οποία προβάλλουν πτυχές της δημόσιας, πολιτικής, θρησκευτικής, κοινωνικής και ιδιωτικής ζωής στην Ελεύθερνα. Υπάρχουν επίσης ορισμένες ψηφιακές εγκαταστάσεις.

### Αίθουσα Β
Η Αίθουσα Β είναι αφιερωμένη στη θρησκευτική και λατρευτική ζωή στην Ελεύθερνα από την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου μέχρι τη βυζαντινή εποχή. Περιλαμβάνει επίσης το αρχαϊκό γλυπτό της Κόρης της Ελεύθερνας, το οποίο σχετίζεται με την Κόρη της Ωσέρ που εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.

### Αίθουσα Γ
Η Αίθουσα Γ επικεντρώνεται στα ευρήματα από τη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας και απεικονίζει ταφικά έθιμα από την ομηρική Ελλάδα, όπως η νεκρική πυρά του Πάτροκλου όπως περιγράφεται στην *[[Ιλιάδα]]*. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως θησαυρούς όπως εκλεκτά κοσμήματα, όπλα, επιτύμβια αντικείμενα από γυαλί, φαγεντιανή και ελεφαντόδοντο, χάλκινα και κεραμικά αγγεία και ειδώλια. Ένα εξέχον έκθεμα είναι μια χάλκινη ασπίδα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επιτόπιο μουσείο που φιλοξενεί αρχαίους θησαυρούς της Ελεύθερνας
* Ελεύθερνα, ένα υποδειγματικό μουσείο που ανοίγει στην Κρήτη

Αρχαια Ελευθερνα
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Ρεθύμνης
Κάστρο της Ντζεβίτσα

Το **Κάστρο της Ντζεβίτσα** (πολωνικά: *Zamek w Drzewicy*) είναι γοτθικό-αναγεννησιακό κάστρο που χτίστηκε μεταξύ 1527 και 1535 από τον Αρχιεπίσκοπο του Γκνιέζνο, Μάτσεϊ Ντζεβίτσκι. Ο Αρχιεπίσκοπος έχτισε το κάστρο στις περιφέρειες της πόλης, δίπλα στον ποταμό Ντζεβίτσκα και περικύκλωσε το φρούριο με τάφρους, που χωρίζονταν από ένα προπύργιο. Η κάτοψη του κτιρίου βασίζεται σε κανονικό ορθογώνιο σχήμα. Τα αμυντικά του συστήματα βασίζονται σε τέσσερις τετράγωνους πύργους που βρίσκονται σε κάθε γωνία του κάστρου. Το κτίριο κάηκε το 1814, παραμένοντας ένα καλά διατηρημένο ερείπιο. Έτσι, το κάστρο δεν υπέστη μεταγενέστερες τροποποιήσεις, παραμένοντας μια από τις καλύτερα διατηρημένες κατοικίες της Πολωνίας από το πρώτο μέρος του δέκατου έκτου αιώνα.

## Δείτε επίσης
* Ντζεβίτσα

## Παραπομπές



Ντζεβιτσα
Βλαχάτανο Ιωαννίνων

Το **Βλαχάτανο** είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Βλαχάτανο βρίσκεται στα όρια Δήμου Ζίτσας και Πωγωνίου, νότια της Μονής Βελά, ανάμεσα στο Μιτσικέλι και τον Κασιδιάρη σε υψόμετρο 540 μέτρα. Το χωριό απέχει 33 χιλιόμετρα ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 26 χλμ. ΒΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Το όνομά του σημαίνει σταθμό ή κατασκήνωση Βλάχων και σύμφωνα με  πληροφορίες ιστορικών ήταν, μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, τόπος κατοικίας τους. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η  αρχική του θέση ήταν νοτιότερα εκεί όπου βρίσκεται σήμερα η Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής, η οποία χρονολογείται από το 1628.

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βλαχάτανου της δημοτικής ενότητας Εκάλης που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα απογράφονται 26 κάτοικοι.

### Απογραφές πραγματικού πληθυσμού (''de facto)''

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κυκλάμινο το κισσόφυλλο

[μικρογραφία|Κυκλάμινο το κισσόφιλο (''Cyclamen hederifolium''), Περιοχή [Βυτίνα Αρκαδίας|Βυτίνας (Πυργάκι), Αρκαδία, Πελοπόννησος, 03-10-2021]]
Το είδος **Κυκλάμινο το κισσόφυλλο** (*Cyclamen hederifolium*) ανήκει στην οικογένεια των Ηρανθοειδών (PRIMULACEAE). 

## Γεωγραφική κατανομή
Κατανέμεται στη Ν. Ευρώπη και παρουσιάζει ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα. Αποτελούν μαζί με το Κυκλάμινο το Γραικό (*Cyclamen graecum*), τα δύο πιο κοινά φθινοπωρινά κυκλάμινα στην Ελλάδα. Τα φύλλα του μοιάζουν με του κισσού (hedera)-απ’ όπου και το όνομα του είδους (*hederifolium*)-και εμφανίζονται το φθινόπωρο μαζί ή λίγο αργότερα από τα άνθη. 

## Οικολογία
Το συναντάμε συνήθως σε σκιερά μέρη και σε σχετικά υγρές τοποθεσίες, σε μικτά φυλλοβόλα δάση πλούσια σε χούμο ή και σε χαράδρες κάτω από πλατάνια. 

## Τοξικότητα
Αποτελεί είδος τοξικό. Ο κόνδυλος απ’ όλα τα κυκλάμινα περιέχει μια σαπωνίνη την κυκλαμίνη, ιδιαίτερα τοξική για τον άνθρωπο.

## Πηγές

* Αποστόλου Σ. 2016, Διαφορές Cyclamen hederifolium και C. graecum, Facebook, 12-9-2016.
* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I).
* Moore P. & Jope M. 2011, The Cyclamen of Greece.
* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* http://greekflora.gr/el/flowers/0210/Cyclamen-hederifolium
* http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/ac334898-fd5b-4359-8c0c-868691eda7c2
* http://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=305808&size=medium

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατηγορία:Ηρανθοειδή
Νεντ Πράις

Ο **Έντουαρντ Πράις** (αγγλικά: *Edward "Ned" Price*, 22 Νοεμβρίου 1982), είναι Αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος, πρώην στέλεχος της CIA και πολιτικός αναλυτής, που υπηρετεί ως Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν από τον Ιανουάριο του 2021. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.

Εργάστηκε ως αναλυτής και ως στέλεχος στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA) από το 2006 έως το 2017, και ως στέλεχος στον Λευκό Οίκο από το 2015 έως το 2017.

## Βιογραφία
Ο Νεντ Πράις, γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1982 στο Ντάλας του Τέξας των ΗΠΑ, όπου και φοίτησε και μεγάλωσε. Σπούδασε Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν στην Ουάσινγκτον, απ'όπου έλαβε πτυχίο με διάκριση το 2005. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές (2008-2010) επάνω στην Αμερικανική Κυβέρνηση και την Δημόσια Διοίκηση, στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, απ'όπου έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPA) το 2010 με διάκριση.

Είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος.

### Καριέρα
Αρχικά ο Πράις, εργάστηκε σε προεκλογικές εκστρατείες, ως συνεργάτης στην συμβουλευτική εταιρεία "Cohen Group", και στη συνέχεια ως αναλυτής πληροφοριών με ειδίκευση στον εντοπισμό πιθανών τρομοκρατικών επιθέσεων κατά των ΗΠΑ. Από το 2006 έως το 2013, εργάστηκε ως σύμβουλος και αναλυτής στη CIA. Από το 2013 έως το 2014, διατέλεσε Εκπρόσωπος της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA).

Από το 2014 έως το 2015, εργάστηκε ως Διευθυντής Στρατηγικών Επικοινωνιών στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, και στη συνέχεια από το 2015 έως το 2017, ως Εκπρόσωπός του. Από το 2016 έως το 2017, υπηρέτησε ως Ειδικός Βοηθός στον τότε Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.

Το 2017, επίσης δίδαξε ως Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, Διεθνείς Σχέσεις και Υποθέσεις.

Από το 2017 έως το 2020, εργάστηκε στο Αμερικανικό Τηλεοπτικό Δίκτυο NBC, ως Αναλυτής.

## Εκπρόσωπος Τύπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ
Στις 20 Ιανουαρίου 2021, ανέλαβε Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την Κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν. Είναι το πρώτο ανοιχτά ομοφυλόφιλο άτομο που αναλαμβάνει αυτό το αξίωμα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Κυβερνητικοί αξιωματούχοι
Κατηγορία:Στέιτ Ντιπάρτμεντ
Κατηγορία:Εκπρόσωποι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ
Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ
Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου
Κατηγορία:Αξιωματούχοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Κατηγορία:Ομοφυλόφιλα πρόσωπα
Τζαμέλ Άρτις

Ο **Τζαμέλ Άρτις** (γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1993) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστές του Ιωνικού Νικαίας της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Είναι ένας ντόπιος της Βαλτιμόρης, ο οποίος έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπεργκ .

## Κολεγιακή σταδιοδρομία
Από το Νοτρ Νταμ Πρεπ στη Μασαχουσέτη,  στις 12 Απριλίου 2013 υπέγραψε για να παίξει στους Πίτσμπεργκ Πάνθερς .  Ως πρωτοετής, ο Άρτις έπαιζε ως πάουερ φόργουορντ ερχόμενος από τον πάγκο. Μετά την περίοδο 2014–15 στην Διάσκεψη του Ατλάντικ Κόουστ, ο Άρτις ονομάστηκε μέλος της τρίτης ομάδας All-ACC.  Ο Άρτις έλαβε τιμητική διάκριση ως μέλος All-ACC ως ανώτερος. 

## Επαγγελματική πορεία

### Ορλάντο Μάτζικ/Λέικλαντ Μάτζικ (2017–2018)
Αφού έμεινε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του 2017 του NBA, ο Άρτις υπέγραψε ένα μερικώς εγγυημένο συμβόλαιο για να ενταχθεί στη σύθεση στο Σάμερ Λιγκ του ΝΒΑ του 2017 των Νιου Γιορκ Νικς στις 24 Ιουνίου 2017  Είχε μέσο όρο 8,8 πόντους, 2,4 ριμπάουντ και 1,4 ασίστ για 18 λεπτά ανά παιχνίδι σε πέντε παιχνίδια.  Στις 18 Αυγούστου 2017, ο Άρτις υπέγραψε με τους Νιου Γιορκ Νικς .  Απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια του σταδίου προετοιμασίας στις 4 Οκτωβρίου.  Δώδεκα ημέρες αργότερα, ο Άρτις συμφώνησε σε αμφίδρομο συμβόλαιο με τους Ορλάντο Μάτζικ, που σημαίνει ότι μοιράζει μέρος του χρόνου παιχνιδιού του εκείνη τη χρονιά μεταξύ του Ορλάντο και της θυγατρικής τους στο NBA G League , Λέικλαντ Μάτζικ .  Ο Άρτις θα κάνει την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στο ΝΒΑ με το Ορλάντο στις 13 Δεκεμβρίου, παίζοντας για ένα λεπτό στην ήττα με 106–95 από τους Λος Άντζελες Κλίπερς .

### Άγκουα Καλιέντε Κλίπερς (2018–2019)
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2018, ο Άρτις υπέγραψε με τους Σακραμέντο Κινγκς για το στάδιο προετοιμασίας.  Στις 7 Οκτωβρίου 2018, ο Άρτης παραιτήθηκε από τους Κινγκς. 

### Λεβαλουά Μετροπολιτάν (2019–2020)
Στις 3 Ιουλίου 2019, η Λεβαλουά Μετροπολιτάν ανακοίνωσε ότι ο Άρτις προσχώρησε μαζί τους.  Είχε κατά μέσο όρο 13,3 πόντους, 4,1 ριμπάουντ και 1,7 ασίστ ανά αγώνα. 

### ΜΚ Γιουβέντους (2020)
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2020, ο Άρτις υπέγραψε με την ΜΚ Γιουβέντους της 1ης Λιθουανίας . 

### Κοράλ Ροάν (2020–2021)
Στις 25 Δεκεμβρίου 2020, υπέγραψε με την Κοράλ Ροάν Μπασκέτ του 1ης Γαλλίας (LNB Pro A).  Σε 26 παιχνίδια, είχε μέσο όρο 11,1 πόντους, 2,7 ριμπάουντ και 2,1 ασίστ ανά παιχνίδι. 

### Κιότο Χαναρίτς (2021)
Στις 31 Αυγούστου 2021, ο Άρτις υπέγραψε με την Κιότο Χαναρίτς της ιαπωνικής Μπι Λιγκ . 

### Ιωνικός Νικαίας (2021–σήμερα)
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2021, ο Άρτις υπέγραψε με τον Ιωνικό Νικαίας της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . 

## Στατιστικά σταδιοδρομίας στο ΝΒΑ

### Κανονική περίοδος

|-
| style="text-align:left;"| 
| style="text-align:left;"| Ορλάντο
| 15 || 1 || 18.6 || .392 || .276 || .583 || 2.5 || 1.2 || .1 || .2 || 5.1
|-
| style="text-align:center;" colspan="2"| Σταδιοδρομία
| 15 || 1 || 18.6 || .392 || .276 || .583 || 2.5 || 1.2 || .1 || .2 || 5.1

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρί-Λεβαλουά Μπασκέτ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σοράλ Ροάν
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Βεντερίκος Ιωαννίνων

Ο **Βεντερίκος** είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Βεντερίκος στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας και απέχει 55 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 43 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα, 51 χλμ. ΝΔ. (μέσω Βουτσαρά) από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Συμπεριλαμβάνεται στα χωριά της Λάκκας Σούλι και είναι κτισμένος στην ανατολική πλευρά του υψώματος Άργανος σε υψόμετρο 650 μέτρα, νοτιοδυτικά από τη Βερενίκη της οποίας παλιότερα θεωρείτο συνοικισμός. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το σλαβικό *vetrbnb* που σημαίνει *"ο του ανέμου"* και δηλώνει τον *"τόπο όπου φυσάει πολύ"* ή τον *"τόπο πού βρίσκεται στον αέρα, σέ απόκρημνο μέρος"*.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Βερενίκης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Βερενίκη, την Κάτω Βερενίκη και την Παλαιοχώρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Βερενίκης της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 28 κάτοικοι.

### Απογραφές πραγματικού πληθυσμού (''de facto)''

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Ιωσήφ Κολοβέρος

Ο **Ιωσήφ Κολοβέρος** (γενν. 28 Αυγούστου 2002) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για τον Α.Ο. Κολοσσός Ρόδου.

## Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Κολοβέρος ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2019, τη σεζόν 2018–19, με τον Ολυμπιακό. Για τη σεζόν 2019–20, του ανατέθηκε να αγωνιστεί στην Α2 Κατηγορία, με την εφεδρική ομάδα του Ολυμπιακού, τον Ολυμπιακό Β.

Τη σεζόν 2021-22, ο Κολοβέρος αγωνίστηκε με δανεισμό στον Ιωνικό Νίκαιας.

## Εθνική ομάδα
Ο Κολοβέρος έπαιξε με τις νεανικές εθνικές ομάδες της Ελλάδας. Με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ16 του 2018 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ19 του 2019.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ στην Ευρωλίγκα κάτω των 18
* Προφίλ στο Eurobasket.com
* Προφίλ στην Α1 ΕΣΑΚΕ
* Προφίλ στο RealGM.com
* Προφίλ στο DraftExpress.com 

Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Β
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου
Ντόμπο

thumb|Φωτογραφία ενός δρόμου στο Ντόμπο το 1912.
Το **Ντόμπο** (ινδονησιακά: Dobo) είναι η πρωτεύουσα της Αντιβασιλείας των Νήσων Άρου, στην επαρχία Μαλούκου, στην Ινδονησία. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του 2010, η περιοχή των νησιών Άρου (ινδονησιακά: Kecamatan Pulau-Pulau Aru) όπου βρίσκεται το Ντόμπο έχει πληθυσμό 36.604 κατοίκους.

Το Ντόμπο φημίζεται για την παραγωγή μαργαριταριών υψηλής ποιότητας. Αποτελεί επίσης σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο στα νησιά Άρου και το μεγαλύτερο λιμάνι σε αυτά. Το Αεροδρόμιο του Ντόμπο στα νοτιοδυτικά της πόλης εξυπηρετεί τους κατοίκους ως προς την μετακίνηση τους στην πρωτεύουσα της επαρχίας, το Αμπόν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας
Χάκχα

Η **Χάκχα** (βιρμανικά: ဟားခါးမြို့) είναι η πρωτεύουσα της Πολιτείας Τσιν στη Μιανμάρ.

Η Χάκχα βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Πολιτείας Τσιν, με συνολική έκταση περίπου 32,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 1.867 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η οποία βρίσκεται σε ένα μικρό οροπέδιο. Αν και είναι σχετικά μικρή σε έκταση, είναι η μεγαλύτερη πόλη της Πολιτείας Τσιν, καθώς και η πρωτεύουσά της, με το οροπέδιο να είναι σημαντικά μεγαλύτερο των άλλων πόλεων στην Πολιτεία Τσιν. Υπολογίζεται ότι η Χάκχα έχει αρκετή γη και πλήρη χωρητικότητα για να επεκταθεί έως και δέκα φορές από την τρέχουσα έκταση του δήμου της.

Καθώς η Πολιτεία Τσιν είναι αρκετά λοφώδης, η Χάκχα είναι χτισμένη στην πλαγιά ενός μεγάλου βουνού, σε σχήμα υ. Υπάρχει μόνο ένας κεντρικός δρόμος που εκτείνεται κατά μήκος της μέσης της πόλης, σε ένα κυρτό υ, και ολόκληρη η πόλη είναι χτισμένη κατά μήκος αυτού του δρόμου. Ένας άλλος δρόμος διασχίζει από το κέντρο της πόλης, για λίγο, σχηματίζοντας τους πρόποδες του υ. Η Χάκχα βρίσκεται στο κέντρο της Πολιτείας Τσιν και συνδέεται με το Τάντλανγκ, το Φάλαμ, το Γκάνγκω και το Μάτουπι μέσω φορτηγών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Μιανμάρ
Μαουμέρε

Η **Μαουμέρε** (ινδονησιακά: Maumere) είναι η διοικητική έδρα της Αντιβασιλείας Σίκκα και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη (μετά το Έντε) στο νησί Φλόρες της Ινδονησίας. Βρίσκεται στη βόρεια ακτή του νησιού και το λιμάνι βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της πόλης. Διοικητικά η πόλη δεν αποτελεί ενιαίο διαμέρισμα (kecamatan) εντός της Αντιβασιλείας, αλλά χωρίζεται σε τρεις συνοικίες – Αλόκ Μπαράτ, Αλόκ και Αλόκ Τιμούρ – αν και οι δύο τελευταίες συνοικίες περιλαμβάνουν επίσης μια σειρά από σημαντικά νησιά στη βόρεια ακτή της Φλόρες.

Η Μαουμέρε έχει κλίμα τροπικής σαβάνας (Κέππεν *Aw*) με μακρά περίοδο ξηρασίας και σύντομη υγρή περίοδο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας
Παλάτσο Μαργκερίτα

Το **Παλάτσο Μαργκερίτα**, ιταλ.: Palazzo Margherita, πρώην Παλάτσο Πιομπίνο (Piombino), είναι ένα παλάτσο στη Βία Βένετο στη Ρώμη. Το όνομά του αναφέρεται στη βασίλισσα Μαργαρίτα της Σαβοΐας (Βασίλισσα της Ιταλίας), η οποία έζησε εκεί από το 1900 έως το 1926. Τώρα περιέχει την πρεσβεία των ΗΠΑ.

Το 1885 η οικογένεια Μπονκομπάνι-Λουντοβίζι (Boncompagni-Ludovisi) επέλεξε να πωλήσει το σπίτι των προγόνων της ως συνέπεια σε μία σοβαρή οικονομική κρίση. Η Βίλα Λουντοβίζι και οι περισσότεροι από τους εκτενείς χώρους της πωλήθηκαν το 1883 σε έναν κατασκευαστή ακινήτων, τη Σοσιετά Τζενεράλε Ιμομπιλιάρε (Società Generale Immobiliare), η οποία το 1885 χώρισε την ιδιοκτησία σε οικόπεδα πολυτελών κτιρίων. Η οικογένεια διατήρησε ένα μικρό μέρος της αρχικής περιουσίας γύρω από το Καζίνο ντι Βίλα Μπανκομπάνι Λουντοβίζι (ή Βίλα Αουρόρα), το μόνο κτίριο από τις αρχικές εκμεταλλεύσεις που δεν κατεδαφίστηκε. Ωστόσο το Καζίνο δεν είχε σχεδιαστεί, για να είναι το κύριο οικογενειακό σπίτι μίας οικογένειας ευγενών.

Το Παλάτσο Πιομπίνο κτίστηκε από το 1886 έως το 1890 από τον Γκαετάνο Κοχ για τον Ροντόλφο Μπονκομπάνι Λουντοβίζι, τιτουλάριο πρίγκιπα του Πιομπίνο, ως νέο παλάτι για την οικογένεια Μπονκομπάνι-Λουντοβίζι. Κατέλαβε ένα από τα νέα οικόπεδα σχεδίασης σε μία περίοπτη τοποθεσία κατά μήκος της Βία Βένετo, του νέου κεντρικού δρόμου που είχαν κατασκευάσει οι σχεδιαστές μέσω της πρώην ιδιοκτησίας της Βίλας. Η οικογένεια Μπονκομπάνι-Λουντοβίζι έμεινε στο σπίτι για μόλις μία δεκαετία, πριν αναγκαστεί να το πωλήσει το 1900 λόγω περαιτέρω οικονομικών δυσκολιών, με μία από αυτές το υψηλό κόστος του ίδιου του νέου παλάτσο.

Μετά τη δολοφονία του βασιλιά Ουμπέρτο Α΄ στη Μόντσα το 1900, ο γιος του και διάδοχός του βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ' αγόρασε το παλάτσο από την οικογένεια ως κατάλληλη κατοικία για τη χήρα βασίλισσα Μαργαρίτα, η οποία εγκαταστάθηκε στο παλάτσο τα Χριστούγεννα του 1900 για τα υπόλοιπα 26 χρόνια της ζωής της.  Παρέμεινε ενεργή στη δημόσια ζωή με τους ρόλους της ως βασίλισσας και βασιλομήτορος, και το κτίριο στο οποίο ζούσε έγινε γνωστό ως Παλάτσο Μαργκερίτα.

Μετά το τέλος της, το κτίριο χωρίστηκε σε γραφεία για την κυβέρνηση Μουσολίνι. Το 1946 η κυβέρνηση των ΗΠΑ αγόρασε το παλάτσo από την ιταλική κυβέρνηση και τώρα αυτό στεγάζει την πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ιταλία. Το παλάτσo ανακαινίστηκε εκτενώς μεταξύ 1949 και 1952, για να αποκαταστήσει τα δωμάτια στην προηγούμενη εμφάνισή τους, για να εκσυγχρονιστούν τα υδραυλικά συστήματα και τα συστήματα θέρμανσης και για να αυξηθούν οι χώροι γραφείων. Το παλάτσοo προστατεύεται πλέον τόσο από την ιταλική νομοθεσία για την πολιτιστική κληρονομιά, όσο και από την καταχώρισή του στο μητρώο πολιτιστικών σημαντικών περιουσιών του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές
Μέρος αυτού του άρθρου προέρχεται από το αντίστοιχο άρθρο στην ιταλική γλώσσα https://it.wikipedia.org/wiki/Palazzo_Margherita_(Roma)

* 
* 

## Πρόσθετες εικόνες

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Καζίνο ντι Βίλα Μπονκομπάνι Λουντοβίζι

Το **Καζίνο της Βίλας Μπονκομπάνι Λουντοβίζι**, ιταλ.: Casino di Villa Boncompagni Ludovisi (γνωστό και ως *Βίλα Αουρόρα* ή *Καζίνο ντελ' Αουόρα*) είναι μία βίλα στην Πόρτα Πιντσιάνα, στη Ρώμη της Ιταλίας. Με έκταση 2.200 τετραγωνικά μέτρα, είναι το μόνο που απομένει από ένα εξοχικό καταφύγιο, πιο γνωστό ως Βίλα Λουντοβίζι, που ιδρύθηκε τον 16ο αι. από τον καρδινάλιο Φραντσέσκο Μαρία Ντελ Μόντε. Ο καρδινάλιος ήταν διπλωμάτης, διανοούμενος, γνώστης της τέχνης, συλλέκτης και προστάτης (μαικήνας) πολύ διαφορετικών μορφών, όπως ο Γαλιλαίος και ο Καραβάτζιο. Το Καζίνο αναφέρεται συχνά ως Βίλα Αουρόρα (Villa Aurora), από τη σημαντική τοιχογραφία του Γκουερτσίνο που βρίσκεται στην κύρια αίθουσα υποδοχής της βίλας, που απεικονίζει τη θεά Aurora (Αυγή). Ένα από τα μικρότερα δωμάτια του Καζίνο μπορεί να υπερηφανεύεται για τον μοναδικό πίνακα, που έχει εκτελεστεί ποτέ από τον Καραβάτζιο σε οροφή, *[[Δίας, Ποσειδώνας και Πλούτωνας|τον Δία, τον Ποσειδώνα και τον Πλούτωνα]]*, ο οποίος αντικατοπτρίζει, με αλληγορικές μορφές που προέρχονται από την κλασική μυθολογία, ένα άλλο από τα ενδιαφέροντα του καρδινάλιου, την αλχημεία.

Ο ντελ Μόντε πούλησε τη Βίλα Λουντιβίζι και τους εκτεταμένους χώρους της στον καρδινάλιο Λουντοβίκο Λουντοβίζι το 1621. Λόγω της οικονομικής πίεσης της οικογένειας του Λουντοβίζι, ολόκληρος ο γύρω κήπος (πάρκο) πουλήθηκε στη δεκαετία του 1880 και κτίστηκε με ξενοδοχεία και ακριβές οικίες, συμπεριλαμβανομένων παλατιών για τα μέλη της οικογένειας. Η πρόσοψη του κεντρικού Καζίνο ή του Καζίνο Γκράντε (Casino Grande), ενός ξεχωριστού κτιρίου, είναι τώρα κρυμμένη πίσω από το παλάτσο Μαργκερίτα του 19ου αι. Αυτό το κτίριο αποκτήθηκε από το ιταλικό κράτος και έγινε η κατοικία της βασιλομήτορος Μαργαρίτας. Τώρα στεγάζει την πρεσβεία των ΗΠΑ.

Το μόνο τμήμα που δεν πουλήθηκε, ήταν η Βίλα Αουρόρα, η οποία παραμένει στην κατοχή της οικογένειας Λουντοβίζι, περικυκλωμένη από υψηλούς τοίχους και ανοικτή στο κοινό κατόπιν γραπτού αιτήματος. Εκτός από τα έργα των Καραβάτζιo και Γκουερτσίνo, περιέχει σημαντικά έργα τέχνης των Πομαράντσιο, Μικελάντζελο και μία συλλογή από ρωμαϊκά και ελληνικά καλλιτεχνήματα. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Eξωτερικοί σύνδεσμοι
* Rome Artlover: Casino di Villa Lodovisi presso Porta Pinciana
* Μικρά αξιοθέατα: Villa Aurora - Το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της Ρώμης;
* Η γεννημένη πριγκίπισσα των New York Times ανοίγει την ιστορική βίλα στο κοινό

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Ινστιτούτο και Μουσείο Βολταίρου

Το **Ινστιτούτο και Μουσείο Βολταίρου** (γαλλ. *Institut et Musée Voltaire*) είναι μουσείο στη Γενεύη της Ελβετίας αφιερωμένο στον βίο και στο έργο του Γάλλου συγγραφέα και φιλοσόφου Βολταίρου (Φρανσουά Μαρί Αρουέ). Το μουσείο στεγάζεται στην οικία «Les Délices», όπου έζησε ο Βολταίρος με την ερωμένη του και ανεψιά του Μαρί-Λουίζ Μινιό-Ντενί από το 1755 μέχρι το 1760. (Κατόπιν το ζεύγος εγκαταστάθηκε στο Φερνέ της Γαλλίας, όπου ο Βολταίρος έζησε μέχρι τον θάνατό του.)

Η οικία αγοράσθηκε από τον Δήμο της Γενεύης το 1929 και το μουσείο άνοιξε το 1952, με ιδρυτή τον πολωνικής καταγωγής Βρετανό παραψυχολόγο, βιβλιογράφο, βιογράφο και μεταφραστή Θήοντορ Μπέστερμαν.

Το μουσείο είναι κυρίως βιβλιοθήκη, που περιέχει περίπου 25 χιλιάδες τόμους με θέμα τον Βολταίρο και τη διανόηση του 18ου αιώνα, καθώς και μια συλλογή έργων ζωγραφικής και εκτυπώσεων της εποχής, με αρκετά από αυτά να απεικονίζουν τον Βολταίρο, συγγενείς και γνωριμίες του.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο ιστότοπος του ιδρύματος (στη γαλλική)

Κατηγορία:Μουσεία στην Ελβετία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γενεύη
Κατηγορία:Βιογραφικά μουσεία
Κατηγορία:Ιστορικές οικίες-μουσεία
Κατηγορία:Βολταίρος
Ρεζά Σαχ

Ο **Ρεζά Σαχ Παχλαβί** (περσικά:*رضا شاه پهلوی‎*) ήταν Ιρανός αξιωματικός, πολιτικός και πρώτος Σάχης του Οίκου των Παχλαβί στο Αυτοκρατορικό Κράτος του Ιράν. Βασίλευσε από τις 15 Δεκεμβρίου 1925 μέχρι την παραίτησή του στις 16 Σεπτεμβρίου 1941, κατά την αγγλοσοβιετική εισβολή στο Ιράν. Ο Ρεζά Σαχ εισήγαγε πολλές κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις κατά τη βασιλεία του, βάζοντας τα θεμέλια του σύγχρονου ιρανικού κράτους. Για αυτό τον λόγο, θεωρείται ως ένας από τους ιδρυτές του σύγχρονου Ιράν.

Σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε την στρατιωτική του καριέρα, εντασσόμενος στην Περσική Ταξιαρχία των Κοζάκων. Το 1911 προήχθη σε Υπολοχαγό, ενώ μέχρι το 1912 είχε ανέλθει στο βαθμό του Λοχαγού και μέχρι το 1915 του Συνταγματάρχη. Τον Φεβρουάριο του 1921, ως επικεφαλής ολόκληρης της Ταξιαρχίας των Κοζάκων, που έδρευε στο Καζβίν, κινήθηκε προς την Τεχεράνη, την οποία κατέλαβε. Αφού αντικατέστησε την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, ο ίδιος έγινε Αρχηγός του Στρατού Ξηράς και Υπουργός Πολέμου.

Δύο χρόνια μετά το περσικό πραξικόπημα του 1921, με επικεφαλής τον Σεγέντ Ζιαντίν Ταμπαταμπάι, ο Ρεζά Παχλαβί έγινε πρωθυπουργός του Ιράν, έχοντας την υποστήριξη της Εθνοσυνέλευσης του Ιράν. Το 1925, με απόφαση της συντακτικής Εθνοσυνέλευσης του Ιράν, ο Ρεζά ονομάστηκε Σάχης του Ιράν, ανατρέποντας τον Αχμάντ Σαχ Κατζάρ. Η επιλογή του Ρεζά Παχλαβί έγινε κατόπιν τροποποίησης του συντάγματος του Ιράν του 1906. Η δυναστεία που καθιερώθηκε κατείχε την εξουσία μέχρι την ανατροπή της το 1979, κατά τη διάρκεια της Ιρανικής Επανάστασης.

Την άνοιξη του 1950, ονομάστηκε μεταθανάτια ως **Ρεζά Σαχ ο Μέγας** (*رضا شاه بزرگ*) από την Συμβουλευτική Εθνοσυνέλευση του Ιράν.

Η υστεροφημία του παραμένει αμφιλεγόμενη μέχρι σήμερα. Οι υπερασπιστές του ισχυρίζονται ότι ήταν μια ουσιαστική δύναμη εκσυγχρονισμού και επανένωσης για το Ιράν, ενώ οι επικριτές του ισχυρίζονται ότι η βασιλεία του ήταν συχνά δεσποτική, αποτυγχάνοντας να εκσυγχρονίσει τον μεγάλο αγροτικό πληθυσμό του Ιράν. Επιπλέον, η επιμονή του στον εθνικισμό και τον πολιτιστικό ενωτισμό, μαζί με την αναγκαστική αποδημία και την αποκέντρωση, είχε ως αποτέλεσμα την καταστολή διάφορων εθνικών και κοινωνικών ομάδων. Αν και ο ίδιος ήταν μαζανικής καταγωγής, η διακυβέρνησή του εφάρμοσε μια μεγάλη πολιτική εκπερσισμού, προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα ενιαίο και ομοιογενές έθνος, παρόμοιο με την Τουρκία του Μουσταφά Κεμάλ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μονάρχες της Ασίας
Κατηγορία:Δυναστεία των Παχλαβί
Βερενίκη Ιωαννίνων

Η **Βερενίκη** ή Άνω Βερενίκη είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Βερενίκη βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας και απέχει 56 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 44 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα, 49 χλμ. ΝΔ. (μέσω Βουτσαρά) από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά Ντουσκάρας και είναι κτισμένη βόρεια από τα Όρη Παραμυθιάς στην ανατολική πλευρά του υψώματος Άργανος, σε υψόμετρο 415 μέτρα, κοντά και βορειοδυτικά από τον Βεντερίκο.

### Το κάστρο της Βερενίκης
Βορειοδυτικά του χωριού, στην τοποθεσία "Πόρτες", υπάρχουν λείψανα τείχους ακρόπολης της ελληνιστικής περιόδου, στο δυτικό μέρος της οποίας διασώζεται σε αρκετά καλή κατάσταση η πύλη καθώς και ερείπια κτηρίων στο εσωτερικό της. Το επονομαζόμενο Κάστρο της Βερενίκης υπήρξε ένα από τα κάστρα των Μολοσσών (4ος αιω. π.Χ.) και το 167 π.Χ. ο  ύπατος αρμοστής Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος το κατέστρεψε όταν κατέλαβε την Ήπειρο και ισοπέδωσε 70 πόλεις από τις οποίες οι περισσότερες ήταν μολοσσικές. Στην τοποθεσία "Παλιοχώρι", ανάμεσα στην αρχαία  ακρόπολη και το χωριό, έχουν βρεθεί αρχαία νομίσματα και τμήματα αγγείων. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν σπήλαια με αρχαιολογικό ενδιαφέρον και αρχαίοι τάφοι.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, με την ονομασία *Βερνίκο* το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε  Βερενίκη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Βεντερίκο, την Κάτω Βερενίκη και την Παλαιοχώρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Βερενίκης της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει 166  κατοίκους ενώ ως οικισμός 28.

### Απογραφές πραγματικού πληθυσμού (''de facto)''

* To 1951 συμπεριλαμβάνονται και οι κάτοικοι του Βεντερίκου, Κάμπου και Παλαιοχώρας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Ναός Αναστάσεως Σωτήρος Χριστού (Βέροια)

Ο **Ναός Αναστάσεως Σωτήρος Χριστού** ή **εκκλησία του Χριστού** είναι μεσαιωνική ορθόδοξη εκκλησία στο νότιο τμήμα της Βέροιας, Ελλάδα. Ο ναός αποτελεί παρεκκλήσι της ενορίας του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονα.

## Περιγραφή
Ο ναός σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή κτίστηκε χορηγία του Ξένου Ψαλιδά το 1314/15, μετά τον θάνατο της συζύγου του Ευφροσύνης. Ο ναός με χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ δόθηκε στον μοναχό Ιγνάτιο Καλόθετο ώστε να αποτελέσει καθολικό μονής. Ο ναός είναι μονόχωρος και ξυλόστεγος, με εξαγωνική κόγχη στην αψίδα ιερού. Διαθέτει τρεις εισόδους, μία σε κάθε πλευρά. Στις αρχές του 18ου αιώνα προστέθηκε κλειστό περίστωο στις τρεις από τις πλευρές του ναού, αλλά αυτό κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του 1950 και αντικαταστάθηκε από τοξωτό περίστωο στη βόρεια και δυτική πλευρά.

## Τοιχογραφίες
Το εσωτερικό του ναού είναι τοιχογραφημένο. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή οι τοιχογραφίες είναι έργο του Γεώργιο Καλλιέργη και έγιναν το 1314/15. Οι τοιχογραφίες χαρακτηρίζονται από την ποικιλία χρωμάτων και ακριβές σχέδιο και εντάσσονται στα πλαίσια της παλαιολόγειας αναγέννησης. Οι τοιχογραφίες στους πλευρικούς τοίχους είναι οργανωμένες σε τρεις ζώνες, με ολόσωμους αγίους στην κάτω, προτομές ευαγγελιστών, αγίων και προφητών στη μεσαία και σκηνές από το δωδεκάορτο στην ανώτερη, από τις οποίες όμως απουσιάζει η Πεντηκοστή. Η Κοίμηση της Θεοτόκου κοσμεί την ανώτερη ζώνη του δυτικού τοίχου. Στο τεταρτοσφαίριο της αψίδες απεικονίζεται η Παναγία να κρατάει στα χέρια της τον Ιησού πλαισιωμένη από αγγέλους και από κάτω οι συλλειτουργούντες πατριάρχες. Στο εσωτερικό του, στο βόρειο και στο νότιο τοίχο, βρίσκονται επίσης δύο αψιδώματα τα οποία στο εσωτερικό τους είναι ζωγραφισμένες η Σταύρωση και η Ανάσταση του Ιησού.

Χαρακτηριστικές είναι επίσης οι τοιχογραφίες τοπικών αρχόντων και προσωπικοτήτων. Ο μοναχός Ιγνάτιος Καλόθετος απεικονίζεται να σκύβει μπροστά στον άγιο Αρσένιο. Στην εξωτερική μεριά του δυτικού τοίχου βρίσκεται η παράσταση της τοπικής αρχόντισσας Μαρίας Συναδηνής, η οποία βρίσκεται μέσα σε ψευδοαρκοσόλιο, μαζί με τις παραστάσεις του Χριστού και της Παναγίας. Η απεικόνιση χρονολογήθηκε στο 1326. Στο νότιο τοίχο μέσα σε ψευδοαρκοσόλιο απεικονίζονται, σύμφωνα με την επιγραφή, οι μορφές των Μιχαήλ Καβαλλάριο Συναδηνό, Μανουήλ Διδυμάρη, Μανουήλ Συναδηνό και της Άννα του Μελά, οι οποίοι απεβίωσαν το 1355, και πιθανόν ήταν δωρητές του ναού. Η εξωτερική πλευρά του βόρειου τοίχου αγιογραφήθηκε το 1727.

## Εικόνες

Christ Church in Veria Crucifixion Fresco by Georgios Kalliergis, 1315.jpg|Η Σταύρωση
Christ Church in Veria Dormition Fresco by Georgios Kalliergis, 1315.jpg|Η Κοίμηση της Θεοτόκου
Ιερός Ναός Αναστάσεως Σωτήρος Χριστού (Μονή του Καλοθέτου).jpg|Το ιερό, εσωτερικά


## Παραπομπές


Κατηγορία:Βέροια
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Κεντρική Μακεδονία
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα
Βεροια
Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας

Το **Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας** είναι μουσείο που βρίσκεται στην Καλαμάτα, την πρωτεύουσα του Νομού Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου στη νότια Ελλάδα.

Το μουσείο είναι χτισμένο στη θέση της Παλιάς Αγοράς της πόλης. Μεταξύ άλλων, η συλλογή του περιλαμβάνει τα ευρήματα που φυλάσσονταν παλαιότερα στο Μπενάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Καλαμάτας, ένα αξιόλογο κτίριο του 1742 βενετσιάνικης αρχιτεκτονικής που κατέρρευσε κατά τον σεισμό του 1986. Το νέο μουσείο φιλοξενεί αρχαιότητες από τη Μεσσηνία από τους προϊστορικούς και μυκηναϊκούς χρόνους έως τη βυζαντινή και τη λατινική εποχή, χωρισμένες κατά μήκος των τεσσάρων γεωγραφικών περιοχών που αποτελούσαν παραδοσιακά τη Μεσσηνία: Καλαμάτα, Μεσσήνη, Πύλος και Τριφυλία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* newsrelease 27 Ιουλίου 2007 Το Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας θα περιλαμβάνει ουσιαστικά όλα τα ευρήματα που εκτίθενται στο Μπενάκειο της Καλαμάτας και πολλά ακόμη, που προκύπτουν από πάμπολες ανασκαφές των τελευταίων χρόνων.
* www.messinia-guide.gr στο Μπενάκειο
* Υπουργείο Πολιτισμού στο Μπενάκειο
* Ministry of Culture on the Benakeion Από 24 Νοεμβρίου 2008 διακόπτεται η λειτουργία του Μουσείου λόγω μεταφοράς των εκθεμάτων του στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας. Μετάφραση: Από τις 24 Νοεμβρίου 2008 η λειτουργία του μουσείου διακόπτεται λόγω μεταφοράς των εκθεμάτων στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας
* Δελτίο ειδήσεων στο arxaiologia.gr (18 Ιουνίου 2009)

Κατηγορία:Καλαμάτα
Μεσσηνια
Γκόρεντ γκόρεντ

[thumb|alt=Gored gored plate, July 2019|Γκόρεντ γκόρεντ σερβιρισμένο με  πίτα [Ίντζερα]]
Το **γκόρεντ γκόρεντ** (αμχαρικά: ጎረድ ጎረድ) είναι πιάτο με ωμό βόειο κρέας που καταναλώνεται στην Αιθιοπία. Ενώ το κίτφο είναι μοσχαρίσιος κιμάς μαριναρισμένος με μπαχαρικά και καθαρό μαγειρικό βούτυρο, το γκόρεντ γκόρεντ κόβεται σε κύβους και αφήνεται χωρίς μαρινάρισμα. Όπως και το κίτφο, είναι ευρέως δημοφιλές και θεωρείται εθνικό πιάτο. Σερβίρεται συχνά με μιτμίτα (σκόνη μείγματος μπαχαρικών) και αγουάζι (είδος σάλτσας μουστάρδας και τσίλι).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αιθιοπική κουζίνα
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ωμό κρέας
Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
Ράξενδρα Τσόλα I

Ο **Ράξενδρα Τσόλα  I** ή **Ράξενδρα ο Μέγας** ήταν ο αυτοκράτορας του βασιλείου Τσόλα στη Νότια Ινδία που διαδέχθηκε τον πατέρα του, Ρατζαράτζα I στο θρόνο το 1014 CE. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του επέκτεινε την επιρροή της αυτοκρατορίας Τσόλα  στις όχθες του Γάγγη στη [βόρεια Ινδία], στη Δυτική και Νοτιοανατολική Ασία, κάνοντας την Αυτοκρατορία Τσόλα  μια από τις πιο ισχυρές αυτοκρατορίες στην Ινδία. Οι εισβολές του Ράξενδρα έγιναν στη Σρι Λάνκα και τις Μαλδίβες και κατέκτησε με επιτυχία τα εδάφη της χερσονήσου της Μαλαισίας, τη νότια Ταϊλάνδη, τη Σουμάτρα και την Ιάβα στη Νοτιοανατολική Ασία . Ο Τσόλα λάμβανε φόρο υποτέλειας από την Ταϊλάνδη και το Βασίλειο της Καμπότζης  έχτισε επίσης μια νέα πρωτεύουσα που ονομάζεται Γάγγαϊκώνδα Χολαπόραμ  .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ινδοί μονάρχες
Άγιος Γεώργιος Βροσίνας Ιωαννίνων

Ο **Άγιος Γεώργιος** Ζίτσας ή Βροσίνας είναι πολύ μικρός ορεινό οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, σε υψόμετρο 598 μέτρα. Βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας ενώ απέχει 40 χιλιόμετρα Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 53 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα, 33 χλμ. Δ.-ΝΔ. (μέσω Βουτσαρά) από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και περίπου 2 χλμ. ΒΑ. από τη Βροσίνα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Βροσίνας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Βροσίνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βροσίνας της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 4 κάτοικοι.
## Πληθυσμός

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)

Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κίτφο

thumb|Κίτφο
Το **κίτφο** (αμχαρικά: ክትፎ) είναι παραδοσιακό πιάτο που απαντάται στην αιθιοπική κουζίνα. Αποτελείται από κιμά ωμού βοδινού, μαριναρισμένο σε μιτμίτα (μείγμα μπαχαρικών με βάση τη σκόνη τσίλι) και νίτερ κίμπε (λιωμένο βούτυρο εμποτισμένο με βότανα και μπαχαρικά). Η λέξη προέρχεται από την αιθιοσημιτική ρίζα k-t-f, που σημαίνει «ψιλοκόβω· κιμάς».

Το κίτφο μαγειρεμένο ελαφρώς μισοψημένο είναι γνωστό ως *κίτφο λεμπ λεμπ*. Το κίτφο συχνά σερβίρεται μαζί με ένα μαλακό τυρί που ονομάζεται *αγιμπέ* ή με μαγειρεμένα χορταρικά γνωστά ως *γκόμεν* - μερικές φορές αναμεμειγμένα με αυτό. Σε πολλά μέρη της Αιθιοπίας, το κίτφο σερβίρεται με *ίντζερα*, ένα ψωμί φτιαγμένο από τεφφ, αν και στην παραδοσιακή κουζίνα των Γκουράγκε, θα χρησιμοποιούσε κανείς το *κότσο*, μια χοντρή πίτα φτιαγμένη από το φυτό ενσέτα. Ως γαρνιτούρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα φύλλο. Αν και δεν θεωρείται εκλεκτό φαγητό, το κίτφο έχει πολύ καλή φήμη.

Το κίτφο σερβίρεται σε ειδικές περιπτώσεις, όπως τις εορτές· χρησιμοποιείται συνήθως στην εορτή «Εύρεση του Αληθινού Σταυρού» ή «Μέσκελ» που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Σεπτεμβρίου στην Αιθιοπία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ωμό κρέας
Κατηγορία:Αιθιοπική κουζίνα
Μίκαελ Μπόρχες

Ο **Μίκαελ Μπόρχες** (πορτογαλικά: *Micael Borges*) (12 Δεκεμβρίου 1988) είναι Βραζιλιάνος ηθοποιός. 

## Βιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα του στη το 1993 στο θέατρο. Στον κινηματογράφο, ξεκίνησε το 2001 κάνοντας μια μικρή εμφάνιση στην ταινία *Copacabana*. ξεχώρισε το 2002 στην ταινία *[[Η πόλη του Θεού]]* στο ρόλο ενός από τους ληστές. Συμμετείχε στη σειρά *Brava Gente* κι *Cidade dos Homens*. Το 2009, ήταν ο πρωταγωνιστής της 16ης σεζόν του *Malhação*, αλλά ο χαρακτήρας κατέληξε να μην ευχαριστεί το κοινό, το οποίο προτιμούσε το ρομαντικό του ζευγάρι με τον κακοποιό. Το 2011 έγινε παγκοσμίως γνωστός ως ένας από τους έξι πρωταγωνιστές της τηλενουβέλας *Rebelde Brasil*, όπου αυτός και οι συμπαίκτες του ήταν μέρος της μουσικής ομάδας. 

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ηθοποιοί
Ζωοδόχος Πηγή Κηρίνθου Εύβοιας

Η **Ζωοδόχος Πηγή** Κηρίνθου είναι πεδινό χωριό της βόρειας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας. 

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Ζωοδόχος Πηγή βρίσκεται προς τα όρια με την κεντρική Εύβοια και είναι κτισμένη σε πλαγιά λόφου νοτιοδυτικά της Κηρίνθου σε υψόμετρο 63 μέτρα με θέα νότια την μικρή κοιλάδα και κάμπο του χείμαρρου Νηλέα. Απέχει 21 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Λίμνη (έδρα του δήμου), 6 χλμ. Δ. από το Μαντούδι και 60 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Χαλκίδα. Αναφορές για το χωριό υπάρχουν από την εποχή του Βυζαντίου και την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν *Τσούκα* που είναι βλάχικης προέλευσης και σημαίνει βουνοκορφή. Υπήρξε τσιφλίκι και μετά την ενσωμάτωση της Εύβοιας στο τότε Ελληνικό κράτος που τελικά πουλήθηκε στους κατοίκους ενώ την περίοδο της κατοχής καταστράφηκε ολοκληρωτικά και κάηκε από τους Γερμανούς.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 με την παλιά του ονομασία *Τσούκα* να προσαρτάται στον τότε δήμο Κιρραιού (Κηρέως). Το 1958 με το ΦΕΚ 84Α - 02/06/1958 μετονομάστηκε σε Ζωοδόχος Πηγή. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' μαζί με την Κήρινθο και την Κρύα Βρύση αποτελούν την τοπική κοινότητα Κηρίνθου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κηρέως του Δήμου Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 82  κατοίκους ενώ ως οικισμός 199.

## Σημείωση
Στη νότια Εύβοια και το Δήμο Καρύστου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Ζωοδόχος Πηγή

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Κούλουρος Εύβοιας

{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    {
      "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {
        "type": "Point",
        "coordinates": [
          23.253688,
          38.858951
        ]
      }
    }
  ]
}

Ο **Κούλουρος** είναι ορεινό χωριό στην βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γενικά στοιχεία
Ο Κούλουρος βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Ξηρό σε υψόμετρο 500 μέτρα. Απέχει περίπου 21 χλμ. ΒΔ. από την Λίμνη και 99 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αιγαίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Ροβιών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελυμνίων του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 10 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Ρετσινόλακκος Εύβοιας

Ο **Ρετσινόλακκος** είναι πολύ μικρό πεδινό χωριό στην βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γενικά στοιχεία
μικρογραφία|Αιωνόβια ελιά στον Ρετσινόλακο|αριστερά|225x225εσ
Ο Ρετσινόλακος οποίο βρίσκεται σε μια κατάφυτη από πεύκα ανηφορική κοιλάδα δυτικά του ποταμού Σηπιά σε υψόμετρο 20 μέτρων. Απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα  νοτιοανατολικά από τη Λίμνη (έδρα δήμου) και 82 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Χαλκίδα. Πιθανολογείται ότι η ονομασία του προήλθε από την ενασχόληση των κατοίκων του με την συλλογή και παραγωγή ρητίνης από τα πευκοδάση της περιοχής. 

Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1912 στο ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λίμνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Λίμνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελυμνίων του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 6 κάτοικοι . Ιστορικά κατοικείται κυρίως από Μικρασιάτες πρόσφυγες από την Σμύρνη όπου και αποτελούν την πλειοψηφία του οικισμού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Μυρτιάς Εύβοιας

{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    {
      "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {
        "type": "Point",
        "coordinates": [
          23.329444,
          38.793333
        ]
      }
    }
  ]
}
Ο **Μυρτιάς** είναι ημιορεινό χωριό στην βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο Μυρτιάς βρίσκεται προς τα παράλια του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου και είναι κτισμένος στην ανατολική πλευρά του λόφου Σταυρός του Μεσοπέτριου όρους σε υψόμετρο 220 μέτρα, ανάμεσα σε δάσος από πεύκα και ελιές. Απέχει περίπου 5 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Λίμνη (έδρα δήμου) και 72 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα ενώ στη δυτική του πλευρά περνάει ο δρόμος  Λίμνης - Χαλκίδας. 

Το χωριό δημιουργήθηκε γύρω στα 1880 (μετά την απελευθέρωση της Εύβοιας από τους Τούρκους)  από κατοίκους ορεινών οικισμών που αποφάσισαν να κατέβουν στην πεδιάδα και για το όνομα του χωριού πιθανολογείται ότι προέρχεται από τους θάμνους μυρτιάς που αφθονούν στην περιοχή.

Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη κατοίκησής της από τη νεολιθική περίοδο αφού κοντά στο χωριό έχει εντοπιστεί οικισμός της αρχαιότερης νεολιθικής περιόδου, όπου βρέθηκε προϊστορικός χειροπέλεκις ο οποίος εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Χαλκίδος ενώ ένα περιρραντήριο, επιτύμβιες στήλες και διάφορα θραύσματα εκτίθενται στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της Λίμνης.

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1912 στο ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 γραμμένος ως *Μουρτιάς*  στο ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λίμνης. Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Μυρτιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Λίμνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελυμνίων του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 190 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Φαράγγι Γκένμπικεϊ

Το **φαράγγι Γκένμπικεϊ** (厳美渓) βρίσκεται στον ποταμό Ιβάι στην πόλη Ιτσινοσέκι, στο νομό Ιβάτε της Ιαπωνίας. Έχει μήκος δύο χιλιόμετρα και είναι διάσημο για το μαγευτικό βραχώδες τοπίο. Έχει ανακηρυχθεί από την Ιαπωνική κυβέρνηση ως εθνικό μνημείο φυσικής ομορφιάς.

## Περισσότερες πληροφορίες
Το φαράγγι Γκένμπικεϊ, που ξεκινάει από το ηφαιστειογενές βουνό Κουρικόμα, είναι ιδανικό για πεζοπορία. Υπάρχει οριοθετημένο μονοπάτι και στις δύο πλευρές του φαραγγιού. Οι επισκέπτες μπορούν να διανύσουν την απόσταση των δύο χιλιομέτρων σε 30 λεπτά περίπου. Το τοπίο είναι μαγευτικό ιδιαίτερα το φθινόπωρο με τα πολύχρωμα φύλλα των δέντρων και την άνοιξη. Η περίοδος, που ανθίζουν οι κερασιές στην περιοχή, είναι στα τέλη Απριλίου έως τις αρχές Μαΐου. Πολλά δέντρα της περιοχής πιστεύεται ότι φυτεύτηκαν από τον σαμουράι Ντάτε Μασαμούνε, που διοικούσε την περιοχή στα τέλη του 16ου και αρχές 17ου αιώνα. Στην πορεία του φαραγγιού σχηματίζονται αρκετοί μικροί καταρράχτες. Το φαράγγι άρχισε να σχηματίζεται σταδιακά πριν από 9 εκατομμύρια χρόνια λόγω της ηφαιστειακής δραστηριότητας του βουνού Κουρικόμα (栗駒山) και της μετέπειτα διάβρωσης του εδάφους από τον ποταμό Ιβάι. Στο φαράγγι Γκένμπικεϊ υπάρχει η μοναδική κρεμαστή γέφυρα, που ονομάζεται Γκοράνμπα (御覧場橋) και όπου η θέα είναι μαγευτική. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης η γέφυρα Τένγκου και η γέφυρα Τσοτζατάκι  (長者滝橋). Η γέφυρα Τσοτζατάκι είχε κατασκευαστεί με χρήση μπαμπού λόγω έλλειψης σιδήρου κατά τη διάρκεια της κατασκευής της. Ο αυτοκράτορας Μέιτζι επισκέφτηκε την περιοχή το 1877.

Μπορεί κάποιος να φτάσει στο φαράγγι με λεωφορείο από τον σταθμό Ιτσινοσέκι. Η διαδρομή διαρκεί 20 λεπτά με το λεωφορείο.

## Εικόνες

Αρχείο:Genbikei3.JPG
Αρχείο:Genbi Kei.JPG
Αρχείο:230727 Genbikei Ichinoseki Iwate pref Japan07s3.jpg
Αρχείο:厳美渓 (ゲンビケイ) - panoramio.jpg
Αρχείο:Genbikei Gorge Aerial photograph.1976.jpg|αεροφωτογραφία του φαραγγιού Γκένμπικεϊ (1976)


## Παραπομπές


Κατηγορία:Φαράγγια
Κατηγορία:Περιβάλλον της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιαπωνίας
Όππιος λόφος

μικρογραφία|Ο Όππιος Λόφος.
Ο **Όππιος Λόφος** (λατιν.: *Oppius Mons*, ) είναι το νότιο άκρο του Εσκουιλίνου λόφου, ενός από τους επτά λόφους της Ρώμης, στην Ιταλία. Χωρίζεται από τη βόρεια προεξοχή (τον Κίσπιο λόφο) με την κοιλάδα του Σούμπουρα και από τον Καίλιο Λόφο στα νότια με την κοιλάδα του Κολοσσαίου. Ο Όππιος και ο Κίσπιος μαζί σχηματίζουν το οροπέδιο του Εσκουιλίνου ακριβώς μέσα στη γραμμή των Σερβίων Τειχών. Ο Καίλιος και ο Εσκουιλίνος είναι άκρα του ίδιου όρους.

Στις διαιρέσεις του Επτάλοφου (Septimontium)  η Φαγκούταλ εμφανίζεται ως ανεξάρτητη τοποθεσία, πράγμα που σημαίνει ότι αρχικά ο "Oppius" εφαρμόστηκε αυστηρά σε αυτή την προεξοχή, εκτός από το δυτικό άκρο. Η βόρεια προεξοχή αυτού του δυτικού άκρου ονομαζόταν επίσης Καρίναι (Carinae), το οποίο εκτεινόταν μεταξύ του Λόφου Βέλιου και της Koρυφής Πούλιου (Clivus Pullius), έβλεπε προς τα νοτιοδυτικά (απέναντι από τους βάλτους του Πάλους Σερολίαι (Palus Ceroliae) προς τον Aβεντίνο), ενσωμάτωσε το Φάγκουταλ και ήταν μία από τις πιο εξαίρετες γειτονιές στην αρχαία Ρώμη.

Τουλάχιστον για θρησκευτικούς σκοπούς το όνομα Όππιος συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι το τέλος της Δημοκρατίας. Δεν βρίσκεται μεταγενέστερη αναφορά. Σύμφωνα με τον Μ. Τ. Βάρρωνα  το όνομα προέρχεται από τον Όππιο, πολίτη του Τούσκουλου, που ήρθε για βοήθεια, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των Βηίων από τον Ρωμαίο βασιλιά Tύλλο Οστίλιο. Ωστόσο η αληθινή ετυμολογία της λέξης είναι ασαφής. Μπορεί να είναι από ένα γένος, που ζούσε σε αυτή την περιοχή, ένα όνομα γένους πληβείων. Η εικασία του Ντέτλεφσεν  ότι το Oppius προέρχεται από το Oppidus αναβίωσε από τον Πίντσα, ο οποίος θεωρεί το όνομα ως σχετικά όψιμο.

Ο *Κήπος του Οππίου Λόφου* () καλύπτει περίπου 11 εκτάρια (110 στρέμματα). Δημιουργήθηκε το 1871, ως μέρος της αστικής αναδιοργάνωσης που ακολούθησε την καθιέρωση της Ρώμης ως πρωτεύουσας της Ιταλίας. Από τότε η περιοχή χρησιμοποιήθηκε ως δημόσιος κήπος. Κατά τη διάρκεια της φασιστικής εποχής έγιναν εργασίες, για να δώσουν στο πάρκο τη σημερινή του εμφάνιση. Αυτό σχεδιάστηκε το 1928 υπό την καθοδήγηση του αρχιτέκτονα Ραφαέλε ντε Βίκο και ολοκληρώθηκε το 1936. Οι εργασίες περιλάμβαναν τα αναβρυτήρια, τα αγάλματα και τα μαρμάρινα γλυπτά, που διακοσμούν το πάρκο σήμερα. Μία κεντρική λεωφόρος οδηγεί κάτω από τον λόφο, στο Κολοσσαίο, παρέχοντας μία ελκυστική θέα.

Ο κήπος του Οππίου Λόφου θεωρείται αρχαιολογικό πάρκο. Ένα μεγάλο μέρος της Χρυσής Οικίας του Νέρωνα (Domus Aurea) βρίσκεται κάτω από αυτό, και επίσης περιέχει τα ερείπια των Θερμών του Τραϊανού και των προηγούμενων Θερμών του Τίτου.

## Δείτε επίσης
* Επτά λόφοι της Ρώμης

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Platner και Ashby

Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Οππιος