open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γεράρδος ΣΤ΄ του Όλντενμπουργκ

Ο **Γεράρδος ΣΤ΄** *o θαρραλέος*, γερμ. *Gerhard (Gerd) VI. der Mutige* (ή *ο φίλερις* γερμ. *der Streitbare*, 1430 - 22 Φεβρουαρίου 1500) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1450-1483).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ντίτριχ, κόμη του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ και της Χάιλβιγκ του Χόλσταϊν, κόρης του Γεράρδου ΣΤ΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ.

Το 1440 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Χριστιανός Α΄, ο οποίος το 1448 εκλέχθηκε βασιλιάς της Δανίας. Δύο έτη μετά ο Χριστιανός Α΄ παραχώρησε το Ντέλμενχορστ στον δευτερότοκο αδελφό του Μαυρίκιο Ε΄ και το Όλντενμπουργκ στον Γεράρδο ΣΤ΄. Το 1464 απεβίωσε ο Μαυρίκιος Ε΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιάκωβος· ο Γεράρδος ΣΤ΄ έγινε επίτροπος του ανιψιού του ως την ενηλικίωσή του το 1482.

Ήταν σε συνεχή διαμάχη με τον αρχιεπίσκοπο της Βρέμης και τους Φρισίους. Το 1483 αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ των υιών του. Κατά την επιστροφή από ένα προσκυνηματικό ταξίδι του αποβίωσε στην κοιλάδα του Ροδανού το 1500 σε ηλικία 70 ετών.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1453 την Αδελαΐδα του Χάγκεν, κόρη του Όθωνα Ζ΄, κόμη του Τέκλενμπουργκ και είχε τέκνα:
* Γεράρδος 1454-1470
* Ντίτριχ 1456-1463
* Αδόλφος 1458-1500, κόμης του Όλντενμπουργκ, σκοτώθηκε στη μάχη στο Χέμινγκστετ
* Χριστιανός 1459-1492 
* Ιωάννης Ε΄ 1460-1526, κόμης του Όλντενμπουργκ
* Όθων απεβ. 1500, μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Βρέμης, σκοτώθηκε στη μάχη στο Χέμινγκστετ
* Ελισάβετ 1468-1505
* Άννα 1469-1505
* Ίρμγκαρντ 1471-1522, παντρεύτηκε τον Χέρο Όομκενς φον Έζενς, κόμη του Χάρλινγκερλαντ
* Χέντβιχ ή Χάιλβιγκ απεβ. 1502, παντρεύτηκε τον Έντο του Βίμκεν, κυβερνήτη του Γέφερ. Κόρη τους ήταν η Μαρία, κυρία του Γέφερ (Jever).
* Αδελαΐδα 1475-1513, παντρεύτηκε τον Ντίτριχ Γ΄ του Πλέσε

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Φίλιππος της Γαλλίας, Δούκας του Ανζού

Ο **Φίλιππος της Γαλλίας, δούκας του Ανζού** (30 Αυγούστου 1730 - 7 Απριλίου 1733) ήταν Γάλλος πρίγκιπας και δεύτερος γιος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄ και της Μαρίας Λετσίνσκα. Ήταν ο δούκας του Ανζού από τη γέννησή του.

## Βιογραφία
Ο Φίλιππος γεννήθηκε στο παλάτι των Βερσαλλιών από τον νεαρό, 20χρονο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας και τη σύζυγό του, 27χρονη βασίλισσα της Γαλλίας Μαρία στις 30 Αυγούστου 1730, ένα χρόνο μετά τη γέννηση του μεγαλύτερου αδελφού του Λουδοβίκου Φερδινάνδου. Ήταν ο δεύτερος γιος και το πέμπτο παιδί που γεννήθηκε στη βασιλική οικογένεια. Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του, ήταν ο τρίτος σπουδαιότερος άνδρας στο βασίλειο μετά τον πατέρα του και τον μεγαλύτερο αδελφό του.

Ονομάστηκε Φίλιππος, αυτό ήταν το παραδοσιακό όνομα του δεύτερου γιου - ο πρώτος ονομαζόταν Λουδοβίκος. Ονομάστηκε δούκας του Ανζού κατά τη γέννησή του, καθώς ο τίτλος αυτός συνδέθηκε με το δεύτερο γιο.

Ήταν το αγαπημένο παιδί της μητέρας του, Μαρίας Λεντσίνσκα.

Ο μικρός Φίλιππος μεγάλωσε στις Βερσαλλίες μαζί με τον αδελφό του και τις δίδυμες αδερφές τους, την Ελισάβετ και την Εριέττα. Τον Μάρτιο του 1732, ο Φίλιππος είδε τη γέννηση της Αδελαΐδας. Την επόμενη χρονιά, η μεγαλύτερη αδελφή του, Μαρία Λουίζα, πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου 1733 στις Βερσαλλίες από ασθένεια.

Πάντοτε ένα ασθενικό παιδί, ο Φίλιππος φροντίζονταν από μια ομάδα γυναικών, καθώς τα βασιλικά παιδιά φροντίζονταν από γυναίκες μέχρι την ηλικία των 5. Στο πλαίσιο των έντονα δεισιδαιμονικών πεποιθήσεών τους, οι γυναίκες έβαλαν χώμα από τον τάφο του Αγίου Μεντάρ στο φαγητό του. Το παιδί έφαγε τόσοχώμα που τα όργανα του καταστράφηκαν.

Ως αποτέλεσμα, ο Φίλιππος πέθανε στις Βερσαλλίες στις 7 Απριλίου του 1733 σε ηλικία 2 ετών, δύο μήνες μετά τη Μαρία Λουίζα. Τότε θάφτηκε στο Βασιλικό Νεκροταφείο του Αγίου Ντενίς έξω από το Παρίσι.

Οι γιατροί ανέφεραν ότι μεγάλες ποσότητες χώματος βρέθηκαν στα έντερά του.

## Πρόγονοι





## Παραπομπές

Κατηγορία:Δούκες του Ανζού
Αδόλφος του Όλντενμπουργκ

Ο **Αδόλφος**, γερμ. Adolf (Alf) (πριν το 1463 - 17 Φεβρουαρίου 1500) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1482-1500).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος (επιζήσας) γιος του Γεράρδου ΣΤ΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Αδελαΐδας του Χάγκεν, κόρης του Όθωνα Ζ΄, κόμη του Τέκλενμπουργκ. Ο πατέρας του πιέστηκε από τους Φρισίους και τον επίσκοπο του Μύνστερ να παραιτηθεί το 1482 υπέρ των υιών του Αδόλφου και του Ιωάννη Ε΄. 

Το επόμενο έτος τον συνέλαβαν οι Φρίσιοι· ελευθερώθηκε μετά την παύση των εχθροπραξιών το 1486 και την καταβολή 3.500 χρυσών νομισμάτων (Gulden) ως λύτρων. Μετά την απελευθέρωσή του η διακυβέρνηση παρέμενε στα χέρια του Ιωάννη Ε΄ και ο Αδόλφος αποδέχθηκε την κατάσταση. Αφιερώθηκε στις διαμάχες: μαζί με τον αδελφό του Όθωνα συμμετείχε στην εκστρατεία του Μάγκνους Α΄ των Ασκάνια, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, εναντίον των Φρισίων του Βούρστεν, περιοχής ελευθέρων αγροτών υπό την ψιλή επικυριαρχία του αρχιεπισκόπου της Βρέμης. Όμως ο Ιωάννης Γ΄, αρχιεπίσκοπος της Βρέμης συγκέντρωσε συμμάχους και νίκησε το 1499. 

Το επόμενο έτος ο Αδόλφος και ο Όθων συμμετείχαν στον στρατό του εξαδέλφου τους Ιωάννη της Δανίας εναντίον του Ντίτμαρσεν. Στη μάχη του Χέμινγκστετ το 1500 οι δύο αδελφοί σκοτώθηκαν και οι Δανοί ηττήθηκαν. Τον άτεκνο Αδόλφο διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιωάννης Ε΄.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Λουδοβίκος Ιωσήφ της Γαλλίας

O **Λουδοβίκος Ιωσήφ της Γαλλίας** (*Λουδοβίκος Ιωσήφ Χαβιέ Φραγκίσκος*, 22 Οκτωβρίου 1781 - 4 Ιουνίου 1789) ήταν το δεύτερο παιδί και ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και της Μαρίας Αντουανέτας. Ως γιος ενός βασιλιά της Γαλλίας, ήταν fils de France ("γιος της Γαλλίας"), και ως ο μεγαλύτερος γιος και κληρονόμος, ήταν Δελφίνος της Γαλλίας.

Ο Λουδοβίκος Ιωσήφ πέθανε στην ηλικία των επτά ετών από φυματίωση, αφήνοντας κληρονόμο τον μικρότερο αδερφό του, Λουδοβίκο-Κάρολο.

## Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Ιωσήφ Χαβιέ Φραγκίσκος γεννήθηκε στο Παλάτι των Βερσαλλιών στις 22 Οκτωβρίου 1781. Ονομάστηκε από τον μητρικό του θείο, τον Ιωσήφ Β΄. Ήταν ο πολυαναμενόμενος Δελφίνος, διάδοχος του πατέρα του στο θρόνο της Γαλλίας, καθώς ο νόμος Salic, που δεν επέτρεπε στις γυναίκες να προσχωρήσουν στο θρόνο, εφαρμόστηκε στην μεγαλύτερη αδελφή του, Μαρία Θηρεσία Καρλόττα. Η γέννηση του Λουδοβίκου Ιωσήφ κατέστρεψε τις ελπίδες του θείου του να διαδεχθεί τον πατέρα του, Λουδοβίκο ΙΣΤ΄.

Ο Λούης Ιωσήφ ήταν πολύ κοντά στην αδελφή του και στους γονείς του, που παρακολουθούσαν με προσοχή την εκπαίδευσή του. Ήταν πάντα επαινεμένος ότι ήταν ένα πολύ φωτεινό παιδί για τη νεαρή του ηλικία. Ωστόσο, σύντομα έγινε φανερό ότι είχε εύθραυστη υγεία.

### Ασθένεια
Περίπου τον Απρίλιο του 1784, όταν ήταν μόλις τριών ετών, ο Λουδοβίκος Ιωσήφ είχε μια σειρά υψηλών πυρετών. Από φόβο για την υγεία του, μεταφέρθηκε στο Château de La Muette, όπου ο αέρας φημολογείται ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Ο χρόνος που πέρασε εκεί φαινόταν να βοήθησε τον Λουδοβίκο να ανακάμψει και σχεδόν ένα χρόνο αργότερα τον Μάρτιο του 1785, ο Λουδοβίκος Ιωσήφ επέστρεψε στο La Muette, όπου είχε εμβολιαστεί κατά της ευλογιάς. Ωστόσο, η υγεία του παρέμεινε εύθραυστη.

Το 1786, οι πυρετοί επέστρεψαν, αλλά οι υπηρέτριες έκριναν ότι δεν ήταν σημαντικοί. Αυτοί οι πυρετοί, ωστόσο, ήταν τα πρώτα σημάδια της φυματίωσης. Σε μια τελετή, σημειώθηκε ότι ο Λουδοβίκος-Ιωσήφ είχε δυσκολία στο περπάτημα, που στην πραγματικότητα προκλήθηκε από καμπυλότητα της σπονδυλικής στήλης - κάτι που αντιμετωπίστηκε με τη χρήση κορσέδων. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1788 οι πυρετοί αυξάνονταν συχνότερα και η ασθένεια προχωρούσε γρήγορα.

Ο Λουδοβίκος Ιωσήφ πέθανε στο Château de Meudon στις 4 Ιουνίου 1789, σε ηλικία επτά και μισό. Τον έθαψαν στις 13 Ιουνίου σε μια απλή τελετή στη Βασιλική του Αγίου Ντενίς. Στις 10 Αυγούστου 1793, κατά τη διαταγή της Εθνικής Συνέλευσης, κατά τη διάρκεια της Βασιλείας της Τρομοκρατίας, ο τάφος του, μαζί με τους βασιλείς και βασίλισσες της Γαλλίας, μέλη της βασιλικής οικογένειας, υψηλοί αξιωματούχοι, ηγούμενους κλπ, βεβηλώθηκε.

Με το θάνατο του Λουδοβίκου, ο τίτλος του Δελφίνου πέρασε στον μικρότερο αδερφό του Λουδοβίκο Κάρολο, ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στη φυλακή.

Η περιφέρεια Dauphin στην Πενσυλβάνια πήρε το όνομά του.

## Πρόγονοι





## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
**History of Dauphin County, Pennsylvania Historical Commission, Harrisburg, Pennsylvania*

Κατηγορία:Πρίγκιπες
Αντώνιος Α΄ του Όλντενμπουργκ

Ο **Αντώνιος Α΄**, γερμ. Anton Ι. (1505 - 22 Ιανουαρίου 1573) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1526-1566). Τα πρώτα τρία έτη συγκυβέρνησε με τους αδελφούς του Γεώργιο και Ιωάννη ΣΤ΄. Από το 1546 ήταν και κύριος του Ντέλμενχορστ.

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Ε΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Άννας, κόρης του Γεωργίου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Το 1526 διαδέχθηκαν τον Ιωάννη Ε΄ οι γιοι του Ιωάννης ΣΤ΄, Γεώργιος, Χριστόφορος και Αντώνιος, αλλά ο τελευταίος διαφωνούσε για την κυριαρχία. Τελικά επικράτησε και το 1529 έγινε κυβερνήτης του Όλντενμπουργκ, ενώ το 1531 ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων τον έκανε κόμη του Όλντενμπουργκ.

Κατά το πρώτο έτος των Σμαλκαλδικών Πολέμων (1546-47) κατέκτησε το κάστρο Ντέλμενχορστ και έτσι η κυριότητα του Ντέλμενχορστ, που είχε χαθεί το 1482 προς το Μύνστερ, επέστρεψε στον Οίκο του. Κατά τη Μεταρρύθμιση κατέσχεσε τις ιδιοκτησίες της εκκλησίας και με τα έσοδά τους ενίσχυσε την άμυνα της κομητείας του, επεκτείνοντας τα φρούριά του. Το Τάγμα του Αγ. Ιωάννη τον κατήγγειλε για την κατάσχεση της περιουσίας του, αλλά μετά από μια μακρά δίκη επικράτησε ο Αντώνιος.

Ο πατέρας του είχε κατακτήσει τις ελώδεις περιοχές Στάντλαντ και Μπουτγιάντινγκεν το 1514. O Αντώνιος Α΄ με τη βοήθεια των εκεί αγροτών κατασκεύασε αναχώματα γύρω από τα έλη και έτσι κατάφερε να κερδίσει ένα μεγάλο μέρος εύφορης γης του κόλπου Γιάντε. Ίδρυσε οικισμούς για να διοικήσει τα νέα αυτά εδάφη.

Το 1548 είχε αποβιώσει ο Ιωάννης ΣΤ΄ και το 1566 ο Χριστόφορος, έτσι ο Αντώνιος έμεινε μόνος κύριος του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ. Ο ίδιος απεβίωσε το 1573 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης Ζ΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1537 τη Σοφία των Ασκάνια, κόρη του Μάγκνους Α΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε τέκνα:
* Αικατερίνη 1538-1620, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Β΄, κόμη του Χόια
* Άννα 1539-1579, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γκύντερ Α΄, κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Ζοντερσχάουζεν
* Ιωάννης Ζ΄ 1540-1603, κόμης του Όλντενμπουργκ
* Χριστιανός 1544-1570
* Κλάρα 1547-1598
* Αντώνιος Β΄ 1550-1619, κόμης του Όλντενμπουργκ
** Αιμιλία, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Γκύντερ Α΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Hermann Lübbing (1953), "Anton I.", Neue Deutsche Biographie (NDB) (γερμ.), 1, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 316–317.

Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Βαβουνίγια

Η **Βαβουνίγια** (ταμίλ:: வவுனியா, σιναλέζικα: වවුනියා) είναι μια μεγάλη πόλη στη Βόρεια Περιφέρεια στη Σρι Λάνκα, που διοικείται από το Αστικό Συμβούλιο. Είναι η κύρια πόλη στην επαρχία Βαβουνίγια, και είχε πληθυσμό 67.856 κατοίκων το 2007. 

Η έδρα των Δυνάμεων Ασφαλείας στο Βάνι βρίσκεται στη Βαβουνίγια. Η πόλη έχει σιδηροδρομικό σταθμό που βρίσκεται στη Βόρεια Γραμμή. Επίσης εδώ βρίσκεται το αεροδρόμιο της Βαβουνίγια, το οποίο χρησιμοποιείται από την Πολεμική Αεροπορία της Σρι Λάνκα.

Η Βαβουνίγια βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής Βάννι και είναι η πύλη προς τη Βόρεια Περιφέρεια, όπου οι άνθρωποι μπορούν να έχουν πρόσβαση σε όλες τις βόρειες πόλεις γρήγορα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Σρι Λάνκα
Ιωάννης Ζ΄ του Όλντενμπουργκ

Ο **Ιωάννης Ζ΄**, γερμ. Johannes VII. (9 Σεπτεμβρίου 1540 - 12 Νοεμβρίου 1603) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1573-1603).

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Όλντενμπουργκ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αντωνίου Α΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Σοφίας των Ασκάνια, κόρης του Μάγκνους Α΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

Το 1573 διαδέχθηκε τον πατέρα του στην κομητεία του Όλντενμπουργκ. Επίσης το 1575 διαδέχθηκε την εξαδέλφη του πατέρα του, Μαρία του Βίμκεν στην κυριότητα του Γέφερ (Jever), παρά τις αντιρρήσεις του ανιψιού της Έντσαρντ Β΄, κόμη της Ανατολικής Φρισίας. Η Μαρία ήταν κόρη της Χέντβιχ (κόρης του Γκέρχαρντ ΣΤ΄, κόμη του Όλντενμπουργκ). Το 1577 έπρεπε να παραδώσει τα έσοδα των Χάρπστετ, Ντέλμενχορστ, Βάρελ και μερικών μικρότερων κάστρων στον νεότερο αδελφό του Αντώνιο Β΄ για 10 έτη. Το 1597 το Συμβούλιο της Αυλής διέταξε ότι η κομητεία του Ντέλμενχορστ έπρεπε να διαχωριστεί από το Όλντενμπουργκ· ο διαχωρισμός κράτησε ως το 1647.

To 1596 προσπάθησε να φράξει το Σβάρτσε Μπρακ με σκοπό να δημιουργήσει έναν ισθμό από το Όλντενμπουργκ ως το Γέφερ, αλλά ο Έντσαρντ Β΄ τον απέτρεψε. Παρόλα αυτά κέρδισε το παρωνύμιο *ο κατασκευαστής αναχωμάτων* με τα δαπανηρά σχέδια ανάκτησης γης (από τη θάλασσα) στο Μπουτγιάντινγκεν και στον κόλπο Γιάντε.

Αναδιοργάνωσε τη διοίκηση και τη νομοθεσία. Εκσυγχρόνισε την οργάνωση της Λουθηρανικής Εκκλησίας στο Όλντενμπουργκ· έθεσε γι' αυτό επιθεωρητή τον Χάμελμαν, που ενοποίησε την ομολογία του Λουθήρου. Ο Ιωάννης Ζ΄ απεβίωσε το 1603 στο Όλντενμπουργκ σε ηλικία 63 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αντώνιος Γκύντερ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1576 την Ελισάβετ, κόρη του Γκύντερ Μ΄, κόμη του Σβάρτσμπουργκ και είχε τέκνα:
* Άννα 1579-1639
* Ελισάβετ 1581-1619
* Αικατερίνη 1582-1644, παντρεύτηκε τον Αύγουστο, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
* Αντώνιος Γκύντερ 1583-1667, κόμης του Όλντενμπουργκ
* Μαγδαληνή 1585-1657, κόμισσα του Γέφερ, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ

## Παραπομπές


## Πηγές
* Friedrich Wilhelm Schaer (1974), "Johann XVI. (Vii.)", Neue Deutsche Biographie (NDB) (γερμ.), 10, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 508–509
* Hans Friedl, Wolfgang Günther, Hilke Günther-Arndt and Heinrich Schmidt (eds.): Biographisches Handbuch zur Geschichte des Landes Oldenburg, Oldenburg, 1992, ISBN 3-89442-135-5

Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Αντώνιος Γκύντερ του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ

Ο **Αντώνιος Γκύντερ**, γερμ. Anton Günther (10 Νοεμβρίου 1583 - 19 Ιουνίου 1667) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1603-67) και του Ντέλμενχορστ (1647-67).

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Όλντενμπουργκ και ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Αντωνίου Α΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γκύντερ Μ΄, κόμη του Σβάρτσμπουργκ. 

Το 1603 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Το 1647 διαδέχθηκε τον άτεκνο εξάδελφό του Χριστιανό (γιο του Αντωνίου Β΄) στην κομητεία του Ντέλμενχορστ. Ο αιδεσιμότατος Σεμπάιν Μπέρινγκ-Γκουλντ στο βιβλίο του *Περίεργες επιβιώσεις: Κεφάλαια από την ιστορία της ανθρωπότητας* (π. 1900) αναφέρει, πως όταν κατά τη θεμελίωση ενός αναχώματος οι εργάτες θέλησαν να θάψουν στα θεμέλια ένα ζωντανό μωρό, ο κόμης Αντώνιος Γκύντερ τους απέτρεψε σώζοντας το μωρό, τους κατσάδιασε και φυλάκισε τη μητέρα που είχε πουλήσει το μωρό για τον σκοπό αυτό. Εδώ σημειώνει ότι παραδόξως ο ίδιος κόμης φέρεται να έχτισε στα θεμέλια του κάστρου του ένα ζωντανό μωρό.

Απεβίωσε το 1667 σε ηλικία 84 ετών στο Ράστεντε άτεκνος. Ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κλάδου του. Οι κτήσεις του επέστρεψαν στο στέμμα: κληρονομήθηκαν από τον Φρειδερίκος Γ΄ της Δανίας, γιο του τέταρτου εξαδέλφου του, που ανήκε στον πρεσβύτερο κλάδο του Οίκου.

Στο Όλντενμπουργκ υπάρχει μία οικία εμπόρων καπνού, που έχει στην πρόσοψή της προσωπογραφία του. Το ιστορικό κτήριο ονομάζεται *οικία του κόμη Αντωνίου Γκύντερ*, κατασκευάστηκε το 1682 και επανασχεδιάστηκε το 1894 σε νεο-Αναγεννησιακό ρυθμό.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σοφία Αικατερίνη, κόρη του Αλέξανδρου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ· δεν απέκτησαν απογόνους.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Friedrich-Wilhelm Schaer: Anton Günther, in: Hans Friedl, Wolfgang Günther, Hilke Günther-Arndt and Heinrich Schmidt (eds.): Biographisches Handbuch zur Geschichte des Landes Oldenburg, Isensee Verlag, Oldenburg, 1992, ISBN 3-89442-135-5, pp. 37–40
* Karl Veit Riedel: August Oetken, in: Biographisches Handbuch zur Geschichte des Landes Oldenburg, Isensee Verlag, Oldenburg, 1992, ISBN 3-89442-135-5, pp. 534–535
* Gerold Schmidt: Der Kirchenmaler und Mosaikkünstler des Historismus Prof. August Oetken (1868–1951), Mitgestalter des Melanchthonhauses in Bretten, in: Stefan Rhein and Gerhard Schwinge (eds.): Das Melanchthonhaus Bretten. Ein Beispiel des Reformationsgedenkens der Jahrhundertwende, Verlag Regionalkultur, Ubstadt-Weiher, 1997, ISBN 3-929366-63-0, pp. 167–212

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Literatur über Anton Günther in the German National Library catalogue
* Publications by or about Anthony Günther, Count of Oldenburg at VD 17
* Page at kulturportalnordwest.de

Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Ιωάννης ΣΤ΄ του Όλντενμπουργκ

Ο **Ιωάννης ΣΤ΄**, γερμ. Johann VI. (1501 - 1548) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ (1526-1529) μαζί με τους μικρότερους αδελφούς του Γεώργιο, Χριστόφορο και Αντώνιο Α΄.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Όλντενμπουργκ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Ε΄, κόμη του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ και της Άννας του Άνχαλτ, κόρης του Γεωργίου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου.

Το 1526 διαδέχθηκαν τον Ιωάννη Ε΄ οι γιοί του Ιωάννης ΣΤ΄, Γεώργιος, Χριστόφορος και Αντώνιος Α΄. Ωστόσο διαφωνίες ανέκυψαν από την αρχή: η Άννα του Άνχαλτ και τα τρία μεγαλύτερα τέκνα της, ο Ιωάννης ΣΤ΄, η Άννα και ο Γεώργιος έμειναν Καθολικοί, ενώ ο Χριστόφορος και ο Αντώνιος Α΄ επέλεξαν τη Λουθηρανική πίστη. Οι δύο μικρότεροι προσπάθησαν να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με τον Οίκο των Σίρκσενα, κομήτων της γειτονικής Ανατολικής Φρισίας, αν και ήταν σε διαμάχες με τον πατέρα και τον πάππο τους. Θέλησαν να κάνουν επιγαμίες με τους Σίρκσενα, αλλά οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί τους απέτρεψαν.

Η φιλονικία λύθηκε με την παραίτηση του Ιωάννη ΣΤ΄ και του Γεωργίου το 1529. Ο Ιωάννης ΣΤ΄ προσπάθησε να ανακτήσει την εξουσία του με τη βοήθεια του Ερρίκου Ε΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ. Πράγματι ορίστηκε συγκυβερνήτης με περιορισμένες αρμοδιότητες για 10 έτη.

Μετά από αυτό το διάστημα ο Ιωάννης ΣΤ΄ έκανε αγωγή εναντίον των δύο μικρότερων αδελφών του, ζητώντας ένα ίσο μερίδιο ή διαίρεση της κομητείας. Το 1542 η Αυλή εκδίκασε την υπόθεση και αποφάσισε να αποζημιωθεί ο Ιωάννης ΣΤ΄, αν αποποιηθεί τη διεκδίκηση της συγκυβέρνησης· ο Γεώργιος δεν αναφέρεται στις πηγές.

Απεβίωσε το 1548 στη Βρέμη. Το 1551 απεβίωσε και ο Γεώργιος.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μια γυναίκα, που δεν ήταν ευγενής, έτσι αν είχε τέκνα δεν είχαν δικαίωμα διαδοχής. Μάλλον έκανε αυτόν τον γάμο όταν είχε πλέον χάσει τις ελπίδες του να ξαναπάρει την εξουσία.

## Πηγές
* Hans Friedl, Wolfgang Günther, Hilke Günther-Arndt and Heinrich Schmidt (eds.): Biographisches Handbuch zur Geschichte des Landes Oldenburg, Oldenburg, 1992, ISBN 3-89442-135-5

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Χριστόφορος του Όλντενμπουργκ

Ο **Χριστόφορος**, γερμ. Christoph (π. 1504 - 4 Αυγούστου 1566) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ (1526-66) μαζί με τους αδελφούς του.

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Ε΄, κόμη του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ και της Άννας, κόρης του Γεωργίου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ.

Ως νέος εκπαιδεύτηκε για κληρικός, αλλά αργότερα, μάλλον λόγω οικονομικών προβλημάτων, επέλεξε στρατιωτική σταδιοδρομία και έλαβε μέρος σε πολέμους στη Γερμανία. Περιγράφεται ως "ο διανοουμενος μισθοφόρος" (condottiere), που κατείχε κλασική ελληνική παιδεία, αλλά μάλλον όχι μεγάλο στρατιωτικό ταλέντο.

Ως δεύτερος εξάδελφος του έκπτωτου Χριστιανού Β΄ της Δανίας ενδιαφέρθηκε για την πολιτική της Σκανδιναβίας. Όταν απεβίωσε ο Φρειδερίκος Α΄ το 1534, ο γιος του Χριστιανός Γ΄ (επίσης δεύτερος εξάδελφός του) διεκδίκησε τον θρόνο. Τότε ο Χριστόφορος, που είχε γίνει Προτεστάντης, μισθώθηκε από την πόλη Λύμπεκ ως ο στρατιωτικός ηγέτης της συμμαχίας του Λύμπεκ, των Δανών λαϊκών και των Προτεσταντών εναντίον του Χριστιανού Γ΄ και των Δανών ευγενών. Ο σκοπός τους ήταν η επιστροφή του Χριστιανού Β΄ στην εξουσία, αλλά η πρόθεση του Χριστόφορου ήταν να λάβει ο ίδιος τον θρόνο.

Έγινε κυβερνήτης του Σέλαιν και της Σκάνια (της νοτιότερης επαρχίας της Σουηδίας) με τον τίτλο του αντιβασιλιά και κατέκτησε τη νήσο Φύνεν. Αλλά μετά από αυτή την ευοίωνη αρχή είχε στρατιωτικές αποτυχίες και οι σύμμαχοι διαμαρτυρήθηκαν. Το Λύμπεκ προσέφερε το στέμμα στον Αλβέρτο Ζ΄, δούκα του Μεκλεμβούργου, πράγμα που προκάλεσε αντιζηλία μεταξύ των δύο ανδρών. Εν τω μεταξύ ο Χριστιανός Γ΄ κατέλαβε τη Γιουτλάνδη και το Φύνεν και πολιόρκησε τους δύο αντιπάλους του Χριστόφορο και Αλβέρτο στην Κοπεγχάγη, ώσπου τους αιχμαλώτισε.

Μετά την ήττα του ο Χριστόφορος επέστρεψε στο Όλντενμπουργκ. Ενεπλάκη σε μερικούς πολέμους στη βόρεια Γερμανία. Σχεδίασε την κατάληψη της Σουηδίας και υποστήριξε τη Σμαλκαλδική Ένωση. Έπειτα διέμεινε σε μια μονή, όπου απεβίωσε το 1566 άγαμος, σε ηλικία 62 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Dansk Biografisk Leksikon (δανικά), 3, Copenh., DK, 1979.
* Bech, Svend Cedergreen (1963), Politikens Danmarkshistorie (δανικά), 6, Copenh., DK.

Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Όθων Α΄ του Όλντενμπουργκ

Ο **Όθων Α΄**, γερμ. Otto I (π. 1175 - 1251) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1209-1251).

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μαυρίκιου Α΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Σαλώμης, κόρης του Όθωνα Β΄, κόμη του Βίκρατ.

Τον πατέρα του διαδέχθηκε το 1209 ο πρωτότοκος αδελφός του Χριστιανός Β΄ μαζί με τον Όθωνα Α΄. Ο τελευταίος συμμετείχε στη Σταυροφορία του Στέντινγκεν το 1234. Σε αυτήν κατέκτησε το Μόρριμ, Χόλλε και Έλσφλετ από το Στέντινγκεν και αποδεσμεύθηκε από την εξουσία του αρχιεπισκόπου.

Επίσης διεξήγαγε πόλεμο με την κομητεία του Χόια (Hoya) και την επισκοπή του Μύνστερ. Με την τελευταία η αφορμή ήταν ένα διαφιλονικούμενο φέουδο. Το 1244 έκανε δωρεά στη μονή Μένσλαγκε-Μπέρστελ. Απεβίωσε το 1251 σε ηλικία 76 ετών.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Μέχτιλντ του Βόλντενμπεργκ και είχε τέκνα:
* Σαλώμη, παντρεύτηκε τον Γκέρμπερτ, κόμη του Στότελ
* Ερρίκος, απεβ. 1255

## Παραπομπές


## Πηγές
* Hans Friedl, Wolfgang Günther, Hilke Günther-Arndt, Heinrich Schmidt (Hrsg.): Biographisches Handbuch zur Geschichte des Landes Oldenburg, Oldenburg 1992, ISBN 3-89442-135-5

Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Λεύκος (ποταμός)

Ο **Λεύκος**, ή *Πέλεκας* είναι ποταμός της Πιερίας, ο οποίος περνά έξω από την Κατερίνη, χωρίζοντάς την έτσι από την Ανδρομάχη. Οι πηγές του βρίσκονται στα Πιέρια και το μήκος του φτάνει τουλάχιστον τα 40 χλμ. Μετά τις ανοιξιάτικες βροχές το νερό του Λεύκου ρέει δίνοντας ζωή στην παραποτάμια βλάστηση με διάφορα υδρόβια φυτά και εξασφαλίζοντας οξυγόνο σε ζωντανούς οργανισμούς.

## Παραπομπές


Μαυρονέρι
Κατηγορία:Ποταμοί της Μακεδονίας
Μπρίκι

Το **μπρίκι** (τούρκικα: *cezve* και *ibrik*, [dʒezˈve]; κυπριακά: *τζουσβές, τζισβές, μπρίκκιν, ιμπρίκκιν*; αραβικά: جَِذوة) είναι ένα μεταλλικό σκεύος με μακριά λαβή και χείλος σερβιρίσματος το οποίο χρησιμοποιείται για το ψήσιμο καφέ αλλά και διαφόρων αφεψημάτων. Παραδοσιακά τα μπρίκια όπως κι όλα τα μαγειρικά σκεύη ήταν κατασκευασμένα από ορείχαλκο ή χαλκό και περιστασιακά από ασήμι ή χρυσό. Σήμερα κατασκευάζονται και από ανοξείδωτο ατσάλι, αλουμίνιο ή είναι κεραμικά.

## Φωτογραφίες

File:Bakırcezve-fincan.jpg|Χάλκινο μπρίκι από το οποίο σερβίρεται τούρκικος καφές.
File:Mocca2.JPG|Σκεύη παρασκευής καφέ (χειροποίητα από την Κρήτη). Χαμηλά εικονίζεται ένα μπρίκι.
File:Turska kava.jpg|Σετ παρασκευής καφέ που περιλαμβάνει φλιτζάνι καφέ, μπρίκι και ζαχαριέρα.   

 
## Βιβλιογραφία
* Μπαμπινιώτης Γ. (2005), *[[Λεξικό Μπαμπινιώτη|Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας]]*. Με σχόλια για τη σωστή χρήση των λέξεων. Ερμηνευτικό, Ορθογραφικό, Ετυμολογικό, Συνωνύμων-Αντιθέτων, Κυρίων Ονομάτων, Επιστημονικών Όρων, Ακρωνυμίων, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα. 
* Γιαγκουλλής Κ. Γ. (2009), *Θησαυρός Κυπριακής Διαλέκτου*. Ερμηνευτικό, Ετυμολογικό, Φρασεολογικό και Ονοματολογικό Λεξικό της Μεσαιωνικής και Νεότερης Κυπριακής Διαλέκτου, Βιβλιοθήκη Κυπρίων Λαϊκών Ποιητών,70, Εκδόσεις Theopress, Λευκωσία. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

 

Κατηγορία:Μαγειρικά σκεύη
Κατηγορία:Καφές
Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Το βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών

**Το βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών** ήταν ένα βιβλίο παρόμοιο με εγκυκλοπαίδεια για τα μικρά παιδιά το οποίο 
τους παρείχε διάφορες συμβουλές και πληροφορίες για διάφορα θέματα. Συγγραφέας του βιβλίου ήταν ο Γουόλτ Ντίσνεϊ
και κεντρικοί ήρωές του τα 3 ανιψάκια του Ντόναλντ **Χιούη**, **Λιούη** και **Ντιούη**. Αποτελείτο
από 20 τόμους με μαλακό εξώφυλλο οι οποίοι πωλούνταν στα βιβλιοπωλεία και στα περίπτερα. Στην Ελλάδα ο 1ος τόμος κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου του 1971 και μέχρι το τέλος του έτους εκείνου κυκλοφόρησαν κι άλλοι 3. Το 1975 κυκλοφόρησαν οι τόμοι 5 και 6, την τριετία 1976 - 1978 οι τόμοι 7, 8 , 9 και 10, το 1979 οι τόμοι 11 και 12, τη διετία 1980 - 1981 οι τόμοι 13, 14, 15 και 16 και εντός του έτους 1982 οι τόμοι 17, 18, 19 και 20. Ο Εκδοτικός Οίκος ο οποίος είχε αναλάβει την 
έκδοση του Βιβλίου των Μικρών Εξερευνητών στη χώρα μας ήταν οι **[[Εκδόσεις Ελληνική Παιδεία]]**. Το 1985 το Βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών εκδόθηκε και κυκλοφόρησε σε 10 σκληρόδετους τόμους που ο καθένας τους περιείχε 2 λεπτόδετους και αυτή ήταν
η τελευταία έκδοσή του στην Ελλάδα. Τώρα το περιεχόμενο των τόμων ήταν το ακόλουθο:

* Τόμοι 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 και 8 - Γενικές συμβουλές και πληροφορίες.
* Τόμοι 9 και 10 - Τα σπορ.
* Τόμοι 11 και 12 - Διάφορα παιχνίδια της υπαίθρου και του κλειστού χώρου.
* Τόμοι 13 και 14 - Το βιβλίο του Κύρου Γρανάζη.
* Τόμοι 15 και 16 - Ότι οι 8 πρώτοι.
* Τόμοι 17 και 18 - Ο Κόσμος των ζώων.
* Τόμοι 19 και 20 - Ο Κόσμος των φυτών.

Στο τέλος του 20ού και τελευταίου τόμου, υπήρχε αναφορά στα διάφορα επαγγέλματα τα οποία
σχετίζονται με τη φύση και διάφορες χρήσιμες συμβουλές προς τα παιδιά τα οποία μεγαλώνοντας θα ήθελαν ν' ακολουθήσουν
κάποιο απ' τα επαγγέλματα αυτά.

Κατηγορία:Παιδικά βιβλία
Τόμας Έμριχ

Ο **Τόμας Έμριχ** (*[[γερμανικά]]: Thomas Emmrich*), γεννημένος στις 27 Ιουλίου 1953 στο Ανατολικό Βερολίνο, είναι Γερμανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης και σήμερα προπονητής.

Μεταξύ του 1970 και 1988, ο Έμριχ κέρδισε 47 τίτλους της Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας (Ανατολική Γερμανία), 16 στο απλό και 31 στο διπλό και μικτό. Δυστυχώς την εποχή που αγωνιζόταν η Ανατολική Γερμανία είχε αποφασίσει να προωθήσει μόνο τα αθλήματα που αφορούσαν τα μετάλλια των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι αθλητές της αντισφαίρισης δεν επιτρεπόταν να συμμετέχουν σε διεθνή τουρνουά εκτός των χωρών του ανατολικού μπλοκ και ήταν υποχρεωτικά του ερασιτέχνες, ενώ δεν συστάθηκε ποτέ εθνική ομάδα. Ωστόσο, κέρδισε ένα τουρνουά της ATP στη Σόφια το 1980, καθώς οι υπάλληλοι της Ανατολικής Γερμανίας δεν είχαν παρατηρήσει ότι είχε γίνει μέρος της περιοδείας της  ATP. Μετά από αυτό το τουρνουά, η ATP τον κατέταξε στο Νο 482 στον κόσμο - η μόνη είσοδος αντισφαιριστή της Ανατολικής Γερμανίας στην κατάταξη της ATP. Ήταν δεύτερος στο διπλό στην πανεπιστημιάδα της Σόφιας το 1977.

Αγωνίστηκε με την Εθνική ομάδα της Ανατολικής Γερμανίας στο κύπελλο Γκαλέα, τη μοναδική διοργάνωση αντισφαίρισης που συστάθηκε εθνική ομάδα, το 1970 και το 1971 όπου έφτασαν στα ημιτελικά.

Η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα ισχυρίστηκε ότι θα μπορούσε να γίνει ο κορυφαίος παίκτης της δεκαετίας του 1970. Μετά την επανένωση της Γερμανίας το 1990 ο Έμριχ απέδειξε ότι θα μπορούσε να αγωνιστεί σε υψηλό διεθνές επίπεδο καθώς κέρδισε αρκετούς διεθνής τίτλους παλαιμάχων και πολλούς εθνικούς τίτλους μετά το 1990 σε διαγωνισμούς παλαιμάχων.

Παιδιά του, επίσης πρωταθλητές της αντισφαίρισης, είναι ο Μάρτιν Έμριχ και η Μανουέλα Έμριχ.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές της αντισφαίρισης
Γιώργος Καμπερίδης (προπονητής ποδοσφαίρου)

Ο **Γιώργος Καμπερίδης** (Κατερίνη, 28 Μαΐου 1965) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου. Έχει προπονήσει μέχρι τώρα αρκετές ομάδες, στο πλείστον τους τοπικές, με πιο σημαντική αυτή του Πιερικού.

Από τον Νοέμβριο του 2017 και μέχρι τον Ιανουάριο του 2018 προπονούσε την ομάδα του Πιερικού.

Από τον Φεβρουάριο του 2023 και μέχρι τον Αύγουστο προπονούσε την ομάδα του Πιερικού.

Τον Ιανουάριο του 2024 προπονούσε την ομάδα του Γ.Α.Σ. Σβορώνου ο οποίος αγωνίζεται στη Γ' Εθνική.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού
Βασίλειος Καλλιπολίτης

Ο **Βασίλειος Καλλιπολίτης** (1910 - 1983) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1910 στο Αδραμύττιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Ελλάδα. Σπούδασε φιλολογία και αρχαιολογία στα πανεπιστήμια των Αθηνών και της Οξφόρδης και το 1937 διορίστηκε επιμελητής αρχαιοτήτων. Το 1955 τοποθετήθηκε έφορος αρχαιοτήτων. Αργότερα διετέλεσε διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Πραγματοποίησε αρκετές ανασκαφές ανά την Ελλάδα, ενώ είχε πλούσια συγγραφική δράση. Απεβίωσε το 1983.

## Εργογραφία (ενδεικτική)
* *Αρχαίαι επιγραφαί της Θεσσαλονίκης* (1946)
* *Νεκρόπολις κλασσικών χρόνων εν Κοζάνη* (1949)
* *Περί των υδρίων της Κερέης* (1954)
* *Η Διονυσιακή σαρκοφάγος του Μουσείου Ιωαννίνων* (1956)
* *Ανασυγκρότησις του χαλκού ίππου του Αρτεμισίου* (1972)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατάλογος των εδαφικών οντοτήτων όπου τα Ρωσικά είναι επίσημη γλώσσα

Η ρωσική γλώσσα είναι επίσημη σε πάνω από 38 χώρες, αυτόνομες περιφέρειες, ντε φάκτο ανεξάρτητα έθνη-κράτη και στις περιφέρειες, τα οποία παρατίθενται παρακάτω. Αυτός είναι ένας **κατάλογος με τις χώρες και εδάφη όπου [[Ρωσική γλώσσα|τα ρωσικά]] είναι επίσημη γλώσσα**:

## Χώρες όπου τα ρωσικά είναι μια επίσημη γλώσσα
* 
* 
* 
* 

## Κάποιες επίσημες λειτουργίες
* : Χρησιμοποιείται στα συμβολαιογραφικά ιδρύματα και ληξιαρχεία.
* : Καθορισμένη γλώσσα για τη διεθνική επικοινωνία. Επίσης επιτρέπεται κατά τη θέσπιση της νομοθεσίας.

## Ντε φάκτο
* : Ευρέως διαδεδομένη ως πρώτη ή δεύτερη γλώσσα και λειτουργεί ως η γλώσσα της ελίτ και των μεγάλων πόλεων, και διδάσκεται σε όλα τα σχολεία μαζί με τα αγγλικά.

## Εθνικές υποδιαιρέσεις
Σε αυτές τις υποδιαιρέσεις (μη-κυρίαρχα κράτη, Δημοκρατίες, ντε φάκτο ανεξάρτητα κράτη και ημιαυτόνομες περιοχές), τα ρωσικά έχουν *de jure* επίσημο καθεστώς, αλλά και άλλες γλώσσες χρησιμοποιούνται παράλληλα στις αντίστοιχες περιοχές σε τοπικό επίπεδο.

### Ρωσία
* 25x25εσ Δημοκρατίας της Αντιγκέα
* 25px Δημοκρατία των Αλτάι 
* 25px Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
* 25px Δημοκρατία της Μπουργιατίας
* 25px Τσετσενία
* 25px Τσουβασία 
* 
* 25px Ινγκουσετία
* 25px Δημοκρατία του Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια
* 25px Δημοκρατία της Καλμίκια
* 25px Δημοκρατία των Καρατσάι-Τσερκέσιων
* 25px Δημοκρατία της Καρελίας
* 25px Δημοκρατία της Χακασσίας
* 25px Δημοκρατία των Κόμι 
* 25px Δημοκρατία της Μαρί Ελ
* 25px Δημοκρατία της Μορδοβίας
* 25px Δημοκρατία των Σαχά
* 25px Βόρεια Οσσετία-Αλανία
* 25px Δημοκρατία του Ταταρστάν 
* 25px Δημοκρατία της Τιβά 
* 25px Δημοκρατία των Ουντμούρτ 

### Ουκρανία
*  (προς το παρόν ελέγχεται από τη Ρωσία)
* 25px Περιφέρεια Ντονέτσκ
* 25px Περιφέρεια Λουχάνσκ
* 25px Περιφέρεια Χέρσον
* 25px Περιφέρεια Ζαπορίζια
* 25px Περιφέρεια Μικολαγίβ
* 25px Περιφέρεια Οδησσού
* 25px Περιφέρεια Χάρκοβου
* 25px Περιφέρεια Ντνιπροπετρόφσκ
* 25px Σεβαστούπολη 

### Άλλα
* 25px Υπερδνειστερία () *(ντε γιούρε)*
* 25px Γκαγκαουζία
*  (δήμοι στις κομητείες Τουλτσέα και Κωνστάντζας) 

## Δείτε επίσης
* Γεωγραφική κατανομή των ρωσόφωνων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωσική γλώσσα
Πέτερ Φέρμαν

Ο **Πέτερ Φέρμαν** (, 10 Φεβρουαρίου 1937 - ) είναι Γερμανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης στην Ανατολική Γερμανία και σήμερα προπονητής.

Μαζί με τους Χορστ Στάλμπεργκ, Βέρνερ Ράουτενμπεργκ και Κόνραντ Τσάνγκερ ήταν από τους καλύτερους αντισφαιριστές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη δεκαετία του 1950 και του 1960. Στην Ανατολική Γερμανία αλλά και μετά την επανένωση της Γερμανίας κατέκτησε 60 εθνικά πρωταθλήματα.

Είχε πάρει μέρος, δεν επιτρέπονταν η συμμετοχή του σε διεθνή τουρνουά εκτός ανατολικού μπλοκ,  στα διεθνή πρωταθλήματα της Ρουμανίας, στην Τζακάρτα το 1963 , κι αλλού. Στις επιτυχίες του ήταν η νίκη του τι 1961 επί του Ίλιε Ναστάζε και το 1963 επί του Πετρ Κόρντα.  Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής σε αθλητές αλλά και σε συλλόγους.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  Streppelhoff, R.: *Tennis als Leistungssport in der DDR*, in: Stadion, Internationale Zeitschrift für Geschichte des Sports 23(2007)2, S. 243-264

Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές της αντισφαίρισης
Κόνραντ Τσάνγκερ

Ο **Κόνραντ Τσάνγκερ** (γερμ. *Konrad Zanger*, γενν. 11 Νοεμβρίου 1936), είναι Γερμανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης και σκακιστής στην Ανατολική Γερμανία και σήμερα προπονητής.

Στην Ανατολική Γερμανία θεωρείτο από τους καλύτερους παίκτες της αντισφαίρισης στη δεκαετία του 1950 και του 1960. Με συμπαίκτη τον Χορστ Στάλμπεργκ είχε κερδίσει επτά εθνικά πρωταθλήματα στο διπλό, επίσης το 1958 ήταν νικητής στο πρωτάθλημα νεολαίας της Ανατολικής Γερμανίας.

Είχε συμμετάσχει σε πολλά τουρνουά στην αρχή της σταδιοδρομίας του, όπως στο Κάιρο το 1958 όπου με τον Στάλμπεργκ στο διπλό κατετάγησαν τρίτοι. Με την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου και τη συγκέντρωση των οικονομικών πόρων στα Ολυμπιακά αθλήματα οι παίκτες της αντισφαίρισης δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν σε διεθνή τουρνουά. 

Μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του έγινε διαιτητής σε τουρνουά και διορίστηκε στο προπονητικό συμβούλιο της Ανατολικής Γερμανικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης. 

Τα τελευταία χρόνια ασχολήται με το σκάκι και είναι αναγνωρισμένος σκακιστής.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  R. Streppelhoff: *Tennis als Leistungssport in der DDR.* In: *Stadion. Internationale Zeitschrift für Geschichte des Sports.* 23 (2007), 2, S. 243-264

Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Γερμανοί σκακιστές
Κατηγορία:Διαιτητές αντισφαίρισης
Κατωχώρι Λευκάδας

Το **Κατωχώρι** είναι οικισμός της Λευκάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Λευκάδας.

## Γενικά στοιχεία
Το Κατωχώρι βρίσκεται προς τα ανατολικά παράλια του νησιού, απέναντι από το Μεγανήσι. Παλιότερα  αποτέλεσε έδρα του Δήμου Ελλομένου. Ο Δήμος Ελλομένου χρησιμοποιεί για πρώτη φορά το έμβλημα (μισή πλώρη πλοίου-τριήρους), ιδρύθηκε το 1866 με Βασιλικό Διαταγμα και περιελάμβανε τα χωριά Κατωχώρι (έδρα του Δήμου), Βλυχό, Άλατρο, Χαραδιάτικα, Νεοχώρι, Φτερνό, Πόρος. Την περίοδο 1866 -1870 το χωριό είχε τον πρώτο δήμαρχο του, τον Χρήστο Παπακωστόπουλο. Ο πρώτος αυτός Δήμος καταργήθηκε το 1914 επί Ελευθερίου Βενιζελου. Από το 1903 μέχρι το 1932 το Κατωχώρι ήταν μέσα στα οχτώ μεγαλύτερα σε πληθυσμό χωριά του νησιού. Ο πληθυσμός έφτασε τους 1.005 κατοίκους εν έτη 1907. Το 1926 στο σχολείο φοιτούσαν 80 αγόρια.

Κατά την απογραφή του 2011 οι κάτοικοί του χωριού ήταν 137. Στο χωριό υπάρχουν δέκα εκκλησίες. Στο κέντρο του χωριού δεσπόζει ο Άγιος Δημήτριος, επίσης ο Άγιος Χαράλαμπος, ο Άγιος Νικόλαος, η Αγία Αικατερίνη (που είναι και το νεκροταφείο) και άλλες.

Οικογενειακά επίθετα στο χωριό είναι τα Καββαδάς, Σκλαβενίτης, Κακωνάς, Πολίτης, Παπακωστόπουλος, Πάλμος και άλλα.

Αυτούσιο σώζεται το αρχοντικό του Κόντε Καββαδά απο το 1700, ο οποίος διετέλεσε πρώτος Έπαρχος του νησιού της Λευκάδας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λευκάδας
Αλέξανδρος Καλλιδόπουλος

Ο **Αλέξανδρος Π. Καλλιδόπουλος** (Αθήνα, 1926 - Θεσσαλονίκη, 15 Σεπτεμβρίου 1993) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και μεταξύ άλλων ήταν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Λέσχης Μακεδονίας-Θράκης. Τιμήθηκε με τον τίτλο του *[[Δίκαιοι των Εθνών|Δίκαιου των Εθνών]]* για τη συμβολή του στη διάσωση διωκόμενων Εβραίων  στη διάρκεια της Κατοχής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1926 στην Αθήνα. Ήταν γιος του στρατηγού Περικλή Καλλιδόπουλου(1872-1950) και της Αικατερίνης Φωτιάδου (1899-1986). 

Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άσκησε τη δικηγορία στη συμπρωτεύουσα. Από νεαρή ηλικία πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Πολιτεύτηκε στη Θεσσαλονίκη, αρχικά με την ΕΔΑ και στη συνέχεια με την Ένωση Κέντρου. Εξελέγη βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης το 1958 με την ΕΔΑ. 

Το 1974 πολιτεύτηκε ξανά με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, λαμβάνοντας 5.656 ψήφους. Αργότερα ήταν υποψήφιος βουλευτής και με το ΠΑΣΟΚ.

Τιμήθηκε με το ανώτατο μετάλλιο του τίτλου του Δίκαιου των Εθνών  (the title of the Righteous among the Nations, Yad Washem, Jerusalem) της κυβέρνησης του Ισραήλ, για την διάσωση Εβραίων της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής.

Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 67 ετών στη Θεσσαλονίκη το 1993 και κηδεύτηκε στις 16 Σεπτεμβρίου από τον ιερό ναό της Αναλήψεως. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Καλλιδοπούλου και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Κατηγορία:Έλληνες βραβευθέντες Δίκαιοι των Εθνών
Αεροδρόμιο του Άλμποργκ

Το **Αεροδρόμιο Άλμποργκ** (**, IATA: AAL, ICAO: EKYT) είναι πολιτικό και στρατιωτικό αεροδρόμιο κοντά στη πόλη Νουρέσαντυ και σε απόσταση 6,5 χιλιομέτρων από το κέντρο της Άλμποργκ. Εξυπηρετεί την ευρύτερη περιοχή της Άλμποργκ, που αποτελεί το τρίτο πολυπληθέστρο πολεοδομικό συγκρότημα στη Δανία.

## Ιστορικό
Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1938 με σκοπό να αποτελέσει το δεύτερο σημαντικότερο αερολιμένα στη χώρα. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το αεροδρόμιο καταλήφθηκε από τις δυνάμεις κατοχής και χρησιμοποιήθηκε από τη γερμανική πολεμική αεροπορία. Ο υπάρχων τερματικός σταθμός χτίστηκε το 2001, ενώ οι εγκαταστάσεις του επεκτάθηκαν από το 2007 έως το 2013, με προέκταση του επιβατικού σταθμού και αύξηση του αριθμού των πυλών.

Βρίσκεται σε ύψος 3 μέτρων από τη στάθμη της θάλασσας, ενώ έχει δύο διάδρόμους προσγείωσης-απογείωσης. Στο αεροδρόμιο έχει την έδρα της η δανική αεροπορική εταιρία *"[[North Flying]]"*, ενώ και η *"[[Greenland Express]]"* χρησιμοποιεί το αεροδρόμιο ως μία από τις βάσεις της. Το 2019, αναμένεται η σύνδεση του αεροδρομίου με τον προαστιακό σιδηρόδρομο του Άλμποργκ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα, www.aal.dk 

Αλμοργκ
Κατηγορία:Πολεμική αεροπορία της Δανίας
Κατηγορία:Άλμποργκ
Έθελσταν Έθελινγκ

Ο **Έθελσταν Έθελινγκ** (*Æþelstan Æþeling*, περί το 980 - 25 Ιουνίου 1014) μέλος του Οίκου του Ουέσεξ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και της Ελφγκίφου της Υόρκης, αναμφισβήτητα ο διάδοχος του Αγγλικού θρόνου μέχρι τον θάνατο του. Η πρώτη του εμφάνιση σημειώνεται σε ένα καταστατικό το οποίο εκδόθηκε απο τον πατέρα του (993). Το μεγαλύτερο διάστημα τα παιδικά του χρόνια το πέρασε στο δυτικό Σάσσεξ όπου ανατράφηκε από την γιαγιά του Έλφθράιθ, δεν είναι γνωστό τίποτα για εκείνη την περίοδο της ζωής του εκτός από την στενή φιλία του με τον Σίγκεφορντ και τον Μόρκαρ δυο από τους κυβερνήτες των πέντε επαρχιών στην Ανατολική Μίντλαντς.

Στα τέλη του 1013 ο πατέρας του εξαναγκάστηκε να εξοριστεί απο την Αγγλία στην Νορμανδία μαζί με την οικογένεια που απέκτησε από τον δεύτερο γάμο του με την Έμμα της Νορμανδίας μετά την κατάληψη της χώρας απο τον Σβεν Α΄ της Δανίας. Ο ίδιος ο Έθελσταν Έθελινγκ μαζί με τους αδελφούς του τους οποίους είχε αποκτήσει ο πατέρας του από τον πρώτο του γάμο και ζούσαν ακόμα Έντμουντ ο Σιδηρόπλευρος και Έντουιγκ Έθελινγκ φαίνεται οτι εκείνη την περίοδο παρέμειναν στην Αγγλία, ο Έθελσταν εμφανίζεται σε ένα καταστατικό του 1013.
Ο Έθελσταν ήταν ένας εξαιρετικός πολεμικός πρίγκιπας, είχε συγκεντρώσει μια μεγάλη συλλογή απο σπαθιά, πολεμικά άλογα και εξοπλισμό μάχης. Με την θέληση του πολλά αντίγραφα της πολεμικής του συλλογής κατασκευάστηκαν την ημέρα του θανάτου του. Κληροδότησε στον αδελφό του Έντμουντ τον Σιδηρόπλευρο ένα σπαθί το οποίο ανήκε στον Όφα της Μερκίας, στον άλλο αδελφό του Έντουιγκ κληροδότησε ένα πολύτιμο ασημένιο σπαθί, τα περισσότερα απο τα τμήματα της συλλογής του διανεμήθηκαν ανάμεσα σε υπηρέτες, φίλους και σε μοναστήρια. Ενώ υπάρχουν πολλές αναφορές για τον πατέρα του, την γιαγιά του και τα αδέλφια του παραλείπονται αναφορές για την μητέρα του, επιπλέον παραλείπονται αναφορές που σχετίζονται με τον ίδιο για την μητριά του Έμμα και τα ετεροθαλή αδέλφια του γεγονός που εκδηλώνει διαίρεση του βασιλείου εκείνη την εποχή. Τάφηκε στο παλιό αβαείο του Ουίντσεστερ τόπο ταφής πολλών μελών της βασιλικής οικογένειας ανάμεσα στα οποία και ο αδελφός του Εδουάρδου του Πρεσβύτερου Έθελγουιρντ το 922.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Anglo-Saxon will: S 1503 (AD 1014)
*Barlow, Frank. Edward the Confessor. Berkeley (CA), 1970
*Simon Keynes, Æthelstan Ætheling, 2004, Oxford Online DNB
*Pauline Stafford, Queen Emma & Queen Edith, Blackwell, 2001

Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Φρειδερίκος της Δανίας (1529-1556)

Ο **Φρειδερίκος**, γερμ. Friedrich (13 Απριλίου 1532 - 7 Οκτωβρίου 1556) από τον Οίκο του Όλντενμπουρκ ήταν επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ και του Σλέσβιχ.

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ της Δανίας και της Σοφίας των Γκρίφφινς, κόρης του Μπογκισλάβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Χριστιανός Γ΄ της Δανίας, ο Ιωάννης Β΄ δούκας του Σ.Χ.Χάντερσλεβ και ο Αδόλφος δούκας του Σ.Χ.Γκόττορπ.

Σε ηλικία 19 ετών έγινε πρίγκιπας-επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ, διαδεχόμενος τον Βαλεντίν φον Τόιτλεμπεν και επίσκοπος του Σλέσβιχ, στη θέση του προκατόχου του Τίλεμανν φον Χούσσεν. Απεβίωσε το 1556 σε ηλικία 24 ετών. Στο Χίλντεσχαϊμ τον διαδέχθηκε ο Μπούκχαρτ του Όμπερχ και στο Σλέσβιχ ο αδελφός του Αδόλφος δούκας του Σ.Χ.Γκόττορπ.

## Πρόγονοι



## Παραπομπές


## Πηγές
* Miroslav Marek: House of Oldenburg, kings of Denmark

Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Επίσκοποι του 16ου αιώνα
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Έντουιγκ Έθελινγκ

Ο **Έντουιγκ Έθελινγκ** (*Eadwy*, πέθανε το 1017) πρίγκηπας από τον Οίκο του Ουέσσεξ πέμπτος από τους έξι γιους του Έθελρεντ του Ουέσσεξ απο την πρώτη σύζυγο του Ελφγκίφου της Υόρκης, καταγράφεται σε καταστατικό του 993. Στα τέλη του 1013 ο πατέρας του εξαναγκάστηκε να εξοριστεί από την Αγγλία στην Νορμανδία μαζί με την οικογένεια που απέκτησε από τον δεύτερο γάμο του με την Έμμα της Νορμανδίας μετά την κατάληψη της χώρας από τον Σβεν Α΄ της Δανίας. Ο ίδιος ο Έντουιγκ Έθελινγκ μαζί με τους αδελφούς του τους οποίους είχε αποκτήσει ο πατέρας του από τον πρώτο του γάμο και ζούσαν ακόμα ο Έθελσταν Έθελινγκ και ο Έντμουντ ο Σιδηρόπλευρος φαίνεται ότι εκείνη την περίοδο παρέμειναν στην Αγγλία. 

Ο Σβεν ο Διχαλογένης πέθανε σύντομα τον Φεβρουάριο του 1014 και ο πατέρας του επανήλθε στον θρόνο της Αγγλίας αλλά τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου πέθανε πρόωρα και ο μεγαλύτερος αδελφός του Έθελσταν Έθελινγκ με αποτέλεσμα τον Απρίλιο του 1016 να συγκρουστούν σκληρά για την διαδοχή του θρόνου ο γιος του Σβεν Κνούτος και ο δεύτερος αδελφός του Έντμουντ. Τον Οκτώβριο του 1016 μετά την ηρωική του ήττα ο Έντμουντ συμφώνησε με τον Κνούτο να μοιράσουν την Αγγλία, ο Έντμουντ παρέμεινε βασιλιάς μονάχα στο Ουέσσεξ αλλά πέθανε σε έναν μήνα. Ο Έντουιγκ Έθελινγκ παρέμεινε ο μοναδικός γιος του πατέρα του ο οποίος είχε επιζήσει από τον πρώτο του γάμο, εξορίστηκε και επικυρήχθηκε από τον Κνούτο (1016) αλλά συμφιλιώθηκαν και ο Κνούτος του επέτρεψε να επιστρέψει στην Αγγλία, δολοφονήθηκε όμως σύντομα (1017) με εντολή του Κνούτου ύστερα απο απόπειρα του να πραγματοποιήσει εξέγερση στην Νοτιοδυτική Αγγλία. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό καταγράφει ότι μετά την δολοφονία του τα δικαιώματα διαδοχής στον θρόνο της Αγγλίας από τον Οίκο του Ουέσσεξ πέρασαν στον μεγαλύτερο από τους ετεροθαλείς αδελφούς του Εδουάρδο τον Ομολογητή. Ο Έντουιγκ Έθελινγκ τάφηκε στο αβαείο του Τάβιστοκ το οποίο είχε κατασκευαστεί από τον θείο του Όρντγουλφ.  

## Παραπομπές


## Πηγές
*M. K. Lawson, Edmund II, Oxford Online Dictionary of National Biography, 2004
*Pauline Stafford, Queen Emma & Queen Edith, Blackwell, 2001

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Έντουιγκ 

Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Ιωάννης της Δανίας (1583-1602)

Ο **Ιωάννης**, δανικά Johan (9 Ιουλίου 1583 - 28 Οκτωβρίου 1602) από τον Οίκο του Όλντενμπουρκ ήταν πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας & Νορβηγίας και της Σοφίας, κόρης του Ούλριχ δούκα του Μεκλεμβούργου. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Χριστιανός Δ΄ και ο Ούλρικ.

Ως γιος του βασιλιά της Δανίας έφερε τον τίτλο του *πρίγκιπα του Σλέσβιχ & Χόλσταϊν*. Το 1602 μετέβη στη Ρωσία για να νυμφευτεί την Ξένια Γκοντούνοβ, κόρη του Μπορίς αυτοκράτορα της Ρωσίας. Όμως ασθένησε και απεβίωσε. Ο γάμος δεν πρόλαβε να γίνει. Ο Ιωάννης ήταν 19 ετών. Το συμβάν αναφέρεται στο δραματικό έργο του Αλεξάντερ Πούσκιν *Μπορίς Γκοντονόφ* και στην ομώνυμη όπερα του Μοντέστ Μουσόργκσκι, που βασίστηκε σε αυτό.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


## Αναφορές σε Πηγές
* "The Muscovite Embassy of 1599 to Emperor Rudolf II of Habsburg," by Isaiah Gruber (1999): page 86 (with footnote 3)
* Büsching, Anton Friedrich (1773). Magazin für die neue Historie und Geographie, VII Theil: VII Archiv-Nachrichten von alten Unterhandlungen welche zwischen dem russischen und danischen hofe von 1554 bis 1677. Halle: Johann Jacob Curt. pp. 316–317.
* Büsching, Anton Friedrich (1773). Magazin für die neue Historie und Geographie, VII Theil: Johannis des jüngern, Herzogs von Denmark Reussische Reise und Einzug zu Moskau 1602. Halle: Johann Jacob Curt. pp. 255–298.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* The Muscovite Embassy of 1599 to Emperor Rudolf II of Habsburg (pdf) by Isaiah Gruber

Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Ούλρικ της Δανίας (1578–1624)

Ο **Ούλρικ**, ολλανδικά Ulrik (30 Δεκεμβρίου 1578 - 27 Μαρτίου 1624) από τον Οίκο του Όλντενμπουρκ ήταν πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Έγινε τιτουλάριος επίσκοπος του Σλέσβιχ και διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Σβερίν.

## Βιογραφία
Ο Ούλρικ-Ιωάννης γεννήθηκε στο Κόλντινγκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας, Νορβηγίας & Σουηδίας και της Σοφίας, κόρης του Ούλρικ δούκα του Μεκλεμβούργου και διοικητή του πριγκιπάτου-επισκοπής του Σβερίν.

Ως γιος του βασιλιά της Δανίας έφερε τον τίτλο του *δούκα του Σλέσβιχ & Χόλσταϊν*. Από το 1602 ανέλαβε την εκκλησιαστικά εκλείψασα θέση του επισκόπου του Σλέσβιχ, διαδεχόμενος τον μεγάλο θείο του Αδόλφο και λαμβάνοντας τα έσοδα των πόλεων και κωμών αυτής. Το επόμενο έτος διαδέχθηκε τον πάππο του Ούλριχ ως διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Σβερίν.

Απεβίωσε το 1624 στο Ρεν του Μεκλεμβούργου σε ηλικία 46 ετών. Στο πριγκιπάτο-επισκοπή του Σβερίν τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ούλρικ.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


## Πηγές
* Julius Albert Fridericia, "Ulrik, 1578–1624, Hertug", in: Dansk biografisk leksikon, vol. XVIII: Ubbe - Wimpffen, pp. 73seqq.
* Georg Christian Friedrich Lisch, "Katharine Hahn, Gemahlin des Herzogs Ulrich, Prinzen von Dänemark, Administrators des Bisthums Schwerin", in: Jahrbücher des Vereins für Mecklenburgische Geschichte und Altertumskunde, Verein für Mecklenburgische Geschichte und Altertumskunde (ed.), vol. 23 (1858), pp. 33–40
* Franz Schildt, "Das Bisthum Schwerin in der evangelischen Zeit", in: Jahrbücher des Vereins für Mecklenburgische Geschichte und Altertumskunde, Verein für Mecklenburgische Geschichte und Altertumskunde (ed.), vol. 49 (1884), pp. 145–279, here pp. 163–177

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Sawyer, Edmund, ed., Memorials of Affairs of state in the reigns of Queen Elizabeth and James I, vol.2 (1725) for Ulrik in England, 1604-5.

Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας