open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Βολφ Μπήρμαν

Ο **Βολφ Μπήρμαν** (*Karl Wolf Biermann*, 15 Νοεμβρίου 1936) είναι Γερμανός τραγουδοποιός και ποιητής. Γεννημένος στην Δυτική Γερμανία μετανάστευσε σε ηλικία 17 ετών στην Ανατολική για λόγους ιδεολογικούς, αλλά το 1976 οι διαφωνίες του με το καθεστώς οδήγησαν στην στέρηση της ιθαγένειας και στην εξορία του.

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και έχουν μελοποιηθεί από τον Θάνο Μικρούτσικο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Προσωπική ιστοσελίδα

Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές
Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες
Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί
Γιασουνάρι Καβαμπάτα

Ο **Γιασουνάρι Καβαμπάτα** (, 11 Ιουνίου 1899, Οζάκα – 16 Απριλίου 1972, Τόκιο) ήταν ο πρώτος Ιάπωνας λογοτέχνης που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1968. 
Τα πρώτα διηγήματα τα δημοσίευσε στα φοιτητικά χρόνια του, ενώ ταυτόχρονα δούλευε σε λογοτεχνικά περιοδικά. Η φήμη ήρθε για τον Καβαμπάτα το 1926 με τη δημοσίευση μιας σειράς διηγημάτων με τον τίτλο «Η χορεύτρια από το Ίζου». Το έργο που τον καθιέρωσε όμως ήταν «Η χώρα του χιονιού» που το έγραψε το 1934. 

## Εργα του μεταφρασμένα στα ελληνικά
*1926, 1953: *Izu no odoriko - Η μικρή χορεύτρια του Ιζού*
**μτφ. Γιώργης Μαθόπουλος (εκδ. "Γαβριηλίδης/Άρκτος", 1992 και εκδ. "ΕΡΑΤΩ", 2000) 
***Περιλαμβάνει πέντε νουβέλες και διηγήματα ("Η Χορεύτρια του Ίζου", "Ελεγεία", "Θηριοδαμαστής", "Συνάντηση" και "Φεγγάρι στο Νερό") 
*1948: *Yukiguni - Η χώρα του χιονιού*, μυθιστόρημα
**μτφ. Πολύβιος Βοβολίνης (εκδ.  "ΔΗΜ.ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ", 1968)
**μτφ. Γιώργος Λεωτσάκος (εκδ.  "ΚΕΔΡΟΣ", 1968, 2006) 
*1955: *Mizuumi - Η λίμνη*, μυθιστόρημα
**μτφ. Ντίνα Κισκίνη (εκδ.  "ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ", 1986)
**μτφ. Καίτη Μπουλούκου-Τσισκάκη (εκδ. "ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ", 1996)  
*1961: *Nemureru Bijo - Το σπίτι των κοιμισμένων καλλονών*, νουβέλα
**μτφ. Δάφνη Πετρίδου, ως «Το πανδοχείο των απομάχων» (εκδ.  "ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ", χχ)
**μτφ. Έφη Κουκουμπάνη-Πολυτίμου, ως «Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών» (εκδ.  "ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ", 1995, 2004, 2010, 2013). Η έκδοση αυτή περιλαμβάνει επίσης τα διηγήματα «Περί ζώων και πουλιών» και «Το μπράτσο» 
*1965: *Utsukushisa to kanashimi to - Ομορφιά και θλίψη* 
**μτφ. Παναγιώτης Ευαγγελίδης (εκδ. "ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ", 2009)
*2001: *Te no hira no shōsetsu - [[Ιστορίες της παλάμης]]*, σύντομα λυρικά κείμενα
**μτφ Παναγιώτης Ευαγγελίδης (εκδ. "ΠΑΤΑΚΗ", 1997) 
*1962: *Κιότο*, μυθιστόρημα
**μτφ. Πόλλα Ζαχοπούλου-Βλάχου (εκδ. "ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ", 1994)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Ιάπωνες διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Κατηγορία:Ιάπωνες νομπελίστες
Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Γιόχαν Πάχελμπελ

Ο **Γιόχαν Πάχελμπελ** (*Johann Pachelbel*, βαπτίστηκε 11 Σεπτεμβρίου 1653 - 3 Μαρτίου 1706) ήταν Γερμανός συνθέτης, οργανίστας και μουσικοδιδάσκαλος με μεγάλη συμβολή στην εξέλιξη της μπαρόκ μουσικής. Έχει συνθέσει πολλά έργα για εκκλησιαστικό όργανο και για τσέμπαλο, επίσης πολλά έργα θρησκευτικού χαρακτήρα και μουσική δωματίου. Οι συνθέσεις του έχουν επηρεάσει τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Κατά την περίοδο διαμονής του στο Άιζεναχ και την Ερφούρτη συνδέθηκε φιλικά με μέλη της οικογένειας Μπαχ. Βάπτισε την κόρη του Αμπρόζιους Μπαχ, Γιοχάννα, ενώ υπήρξε και δάσκαλος του Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ, αδελφού του Γ. Σ. Μπαχ. Ο ίδιος ο Πάχελμπελ επηρεάστηκε από τις συνθέσεις του Γιόχαν Κάσπαρ Κερλ (Johann Kaspar Kerll, 1627-1693). 

## Επιλογή έργων
**Canon in D*
**Chaconne in F minor*
**Toccata in E minor* για όργανο 
**Hexachordum Apollinis*
*Christ lag in Todesbanden

## Παραπομπές


Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Αντρέα ντελ Καστάνιο

Ο **Αντρέα ντελ Καστάνιο** (ιταλ.:*Andrea del Castagno* ή *Andrea di Bartolo di Bargilla*, περ. 1421 – 19 Αυγούστου 1457) ήταν Ιταλός ζωγράφος της φλωρεντινής Αναγέννησης.

## Βιογραφία
Άρχισε τη σταδιοδρομία του με μία τοιχογραφία στο *Palazzo del Podestà* της Φλωρεντίας όπου εικονιζόταν ο απαγχονισμός των εξεγερμένων κατά του Κοσμά των Μεδίκων μετά τη Μάχη του Ανγκιάρι. Το (κατεστραμμένο πλέον) έργο τού χάρισε την προσωνυμία Andrea degli Impiccati (ο Αντρέα των κρεμασμένων).

Το 1443 βρίσκεται στη Βενετία και τοιχογραφεί την εκκλησία του *San Zaccaria* (το παλιότερο σωζόμενο έργο του). Το 1444 επιστρέφει στη Φλωρεντία και εκτελεί το υαλογράφημα της Αποκαθήλωσης σε παράθυρο της μητρόπολης. Το 1447 ανέλαβε τον ζωγραφικό διάκοσμο της *Sant'Apollonia*, όπου η τέχνη του, ειδικά με τον *Μυστικό  Δείπνο*, έφτασε στο απόγειο του ρωμαλέου συναισθηματισμού.

## Τα σημαντικότερα έργα
Ο *Μυστικός Δείπνος* του είναι από περιφημότερα έργα με το θέμα αυτό και πιθανολογείται ότι επηρέασε τον Λεονάρντο ντα Βίντσι στην εκτέλεση του ομώνυμου έργου του στη *Santa Maria della Grazie* του Μιλάνου.

Άλλα ονομαστά έργα του είναι ο *Κύκλος επιφανών ανδρών και γυναικών* για τη Βίλλα Καρντούτσι στη Λενιάια της Φλωρεντίας (1448-1451, σήμερα στην Πινακοθήκη Ουφίτσι, μεταξύ των εικονιζομένων οι Δάντης, Πετράρχης και Βοκκάκκιος), οι τοιχογραφίες του στη Βασιλική του Ευαγγελισμού (Φλωρεντία) το 1455 και το έφιππο πορτραίτο του *Niccolò da Tolentino* στη μητρόπολη.

## Η υπόθεση της δολοφονίας
Ο Βαζάρι ισχυρίζεται ότι ο Καστάνιο δολοφόνησε τον ζωγράφο Ντομένικο Βενετσιάνο, αλλά αυτό πρέπει να είναι μία από τις πολλές ανακρίβειές του, δεδομένου ότι είναι γνωστό πως ο Ντομένικο πέθανε τέσσερα χρόνια μετά τον Αντρέα.

## Επιλογή έργων


File:Del_Castagno_Andrea_Crucifixion_and_Saints.jpg|«Σταύρωση με αγίους», αποκολλημένη νωπογραφία, 1441, Φλωρεντία, Ospedale di Santa Maria Nuova
File:Andrea_del_castagno,_sant'apollonia_00.jpg|Cenacolo di Sant'Apollonia: γενική άποψη νωπογραφίας, 1445-50, Φλωρεντία, Museo del Cenacolo di Sant'Apollonia
File:Andrea_del_Castagno_001.jpg|Cenacolo di Sant'Apollonia : «Μυστικός Δείπνος», νωπογραφία, 1445-50, Φλωρεντία, Museo del Cenacolo di Sant'Apollonia
File:Andrea_del_Castagno_005.jpg|Κύκλος των ενδόξων ανδρών και γυναικών : «Κυμαία Σίβυλλα», αποκολλημένη νωπογραφία, 1448-51, Φλωρεντία, Ουφίτσι
File:Andrea_del_Castagno_004.jpg|Κύκλος των ενδόξων ανδρών και γυναικών : «Pippo Spano», αποκολλημένη νωπογραφία, 1448-51, Φλωρεντία, Ουφίτσι
File:DanteFresco.jpg|Κύκλος των ενδόξων ανδρών και γυναικών : *Δάντης*, αποκολλημένη νωπογραφία, 1448-51, Φλωρεντία, Ουφίτσι
File:Del_Castagno_Andrea_Our_Lady_of_the_Assumption_with_Sts_Miniato_and_Julian.jpg|«Ανάληψη της Παρθένου με τους Αγίους Μινιάτο και Ιουλιανό», 1450, Βερολίνο, Πινακοθήκη
File:Firenze.Duomo.Tolentino.JPG|*Μνημείο του Niccolò da Tolentino έφιππου*,  νωπογραφία, 1456, Φλωρεντία, Duomo


## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Giorgio Vasari : *Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 15ου αιώνα
Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Αλφρέ ντε Μυσσέ

Ο **Αλφρέ ντε Μυσσέ** (*Alfred de Musset*, 1810-1857) ήταν Γάλλος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος.

Ο *Αλφρέ Λουί Σαρλ ντε Μυσσε-Παταί* γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν ο δεύτερος γιος και το τρίτο παιδί του λογίου Βικτόρ Ντονασιάν ντε Μυσσέ-Παταί και της Εντμέ Κλωντέτ Κριστίν Γκυγιό ντες Εμπιέρ. Εγκαταλείπει τις σπουδές του στα νομικά και την ιατρική, και το 1830 γράφει την *Βενετσιάνικη νύχτα* που ανεβαίνει στην σκηνή με παταγώδη αποτυχία. Αποφασίζει να μη ξαναγράψει πια θεατρικά έργα για την σκηνή αλλά μόνο για ανάγνωση, κάνει κοσμική ζωή γράφοντας ελάχιστα, και μόνο στα τέλη του 1832 δημοσιεύει έργα του με σχετική επιτυχία. 

Το 1833 εντάσσεται στους συνεργάτες της *Revue des Deux Mondes* (*Επιθεώρηση των Δύο Κόσμων*) και συνδέεται ερωτικά με την Γεωργία Σάνδη. Πρόκειται για ένα πολυτάραχο δεσμό με εκατέρωθεν απιστίες, χωρισμούς και επανασυνδέσεις, που διαρκεί δύο χρόνια. Ακολουθούν διάφορες σχέσεις του Μυσσέ με κοσμικές κυρίες. 

Παρά την απόφασή του να μη ξαναγράψει θεατρικά έργα για την σκηνή, ανεβαίνει το 1847 στην Κομεντί Φρανσαίζ το *[[Ένα καπρίτσιο (Μυσσέ)|Καπρίτσιο]]* του με μεγάλη επιτυχία, και το 1849 άλλα τρία έργα του. Το 1852 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.Πέθανε στο Παρίσι το 1857. 

Οι ποιητές του τέλους του 19ου αιώνα τον απέρριψαν, σήμερα όμως θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρομαντισμού.

## Επιλογή έργων

**La confession d'un enfant du siècle* (*[[Η εξομολόγηση ενός παιδιού του αιώνα]]*, 1836, αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα αναφερόμενο στην σχέση του με τη Γεωργία Σάνδη)

### Ποίηση
**Contes d'Espagne et d'Italie* (*Μύθοι της Ισπανίας και της Ιταλίας*, 1829)
**Les Nuits* (*Οι Νύχτες*, 1835–1837)

### Θέατρο
**La nuit vénitienne* (*Η βενετσιάνικη νύχτα*, 1830) 
**André del Sarto*, 1833 
**Les caprices de Marianne* (*[[Τα καπρίτσια της Μαριάννας]]*,1833) 
**Lorenzaccio ([[Λορεντζάτσιο]]*) 1833
**Fantasio*, 1834 
**On ne badine pas avec l'amour* (*[[Δεν παίζουν με τον έρωτα]]*, 1834) 
**Le chandelier* (*[[Το φανάρι (θεατρικό έργο)|Το φανάρι]]*, 1835) 
**Il ne faut jurer de rien* (*Δεν πρέπει να ορκιζόμαστε για το τίποτα*, 1836) 
**Un caprice* (*[[Ένα καπρίτσιο (Μυσσέ)|Ένα καπρίτσιο]]*, 1837) 
**Il faut qu'une porte soit ouverte ou fermée* (*Μια πόρτα πρέπει να είναι ανοιχτή ή κλειστή*, 1845) 
**On ne saurait penser à tout* (*Δεν μπορεί κανείς να σκέπτεται για όλα*, 1849)

## Ελληνικές μεταφράσεις
**Το τραγούδι του Φορτούνιο. Μετάφραση Κώστα Βάρναλη, Ποιητικά, 1960, σελ. 261.*
**Η εξομολόγηση ενός παιδιού του αιώνα* :  Έφη Κορομηλά (ΑΓΡΩΣΤΙΣ)
**Les deux maîtresses* (*Οι δύο ερωμένες*, 1840), *Emmeline* (1837), *Le fils du Titien* (*Ο γιος του Τιτσιάνο*, 1839), νουβέλλες : Βασιλική Χασάνδρα (PRINTA)
**Λορεντζάτσιο,* μετάφραση Νεκτάριος-Γεώργιος Κωνσταντινίδης, εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 2016.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Γκουίντο Ρένι

Ο **Γκουίντο Ρένι** (ιταλ. *Guido Reni*, 4 Νοεμβρίου 1575 - 18 Αυγούστου 1642) ήταν Ιταλός ζωγράφος του μπαρόκ, από τους σπουδαιότερους του 16ου αιώνα.


Αρχείο:Guido_Reni_(1575-1642)_The_assumption_of_the_Virgin_Mary.jpg|*Η Ανάληψη της Παρθένου*, 1597, Φραγκφούρτη, Μουσείο Στέντελ
File:Guido_Reni_047.jpg|*Η σταύρωση του Αγίου Πέτρου*, 1605, Ρώμη, Βατικανή Πινακοθήκη
File:Guido_Reni_023.jpg|*Ο Σαμψών θριαμβευτής*, 1611, Μπολόνια, Εθνική Πινακοθήκη
File:Guido_Reni_-_Massacre_of_the_Innocents.jpg|*Η σφαγή των Αθώων*, 1611, Μπολόνια, Εθνική Πινακοθήκη
File:GuidoNessus.jpg|*Νέσσος και Δηιάνειρα*, μεταξύ 1617 και 1621, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου   
File:Guido Reni - Atalanta and Hippomenes - Google Art Project.jpg|*Ιππομένης και Αταλάντη*, 1620-22, Νάπολη, Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε
File:L'Union_du_dessin_et_de_la_couleur,_Reni_(Louvre_INV_534)_02.jpg|*Η ένωση του Σχεδίου με το Χρώμα*, 1620-25, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου   
File:Guido_reni,_carità,_1629-30_ca._01.JPG|*Ευσπλαχνία*, 1630, Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο    
File:Enlèvement_d'Hélène,_Reni_(Louvre_INV_539)_02.jpg|*Η απαγωγή της Ελένης*, 1626-1629, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου   
File:Guido_reni,_cristo_incoronato_di_spine,_1630_ca.,_01.jpg|*Ο [[ακάνθινος στέφανος]]*, 1630, Μπολόνια, Εθνική Πινακοθήκη
File:Guido_Reni_(Italian_-_Joseph_and_Potiphar's_Wife_-_Google_Art_Project.jpg|*Ο Ιωσήφ και η γυναίκα του Πετεφρή*, 1630, Λος Άντζελες, Μουσείο Γκέτι
File:Guido_Reni_-_St_Mary_Magdalene_-_WGA19307.jpg|*Μαρία Μαγδαληνή*, 1633, Ρώμη, Gallerie Nazionali di Arte Antica
File:Reni,_Guido_-_Salome_with_the_Head_of_John_the_Baptist_-_1630-1635.jpg|*Η Σαλώμη με το κεφάλι του Βαπτιστή*, 1630-35, Ρώμη, Gallerie Nazionali di Arte Antica
File:Guido_Reni_040.jpg|*Άγιος Ιωάννης Βαπτιστής*, 1630-35, Τορίνο, Γκαλλερία Σαμπάουντα
File:Guido_reni,_arianna,_1638-40_ca.,_01.jpg|*Αριάδνη*, 1638-40, Μπολόνια, Εθνική Πινακοθήκη
File:Guido_Reni_-_Cleopatra_-_WGA19301.jpg|*Η αυτοκτονία της Κλεοπάτρας*, 1640, Φλωρεντία, Παλατινή Πινακοθήκη


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 16ου αιώνα
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 17ου αιώνα
Εζέν Σκριμπ

Ο **Εζέν Σκριμπ** (Augustin Eugène Scribe, Παρίσι, 24 Δεκεμβρίου 1791 - Παρίσι, 20 Φεβρουαρίου 1861) ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας και λιμπρεττίστας. Είναι γνωστός για την τελειοποίηση του θεατρικού είδους *pièce bien faite* (καλοκαμωμένο έργο).

Έγραψε πάνω από τετρακόσια έργα (τραγωδίες, κωμωδίες, βωντβίλ, λιμπρέττα), πολλά σε συνεργασία με άλλους συγγραφείς. Η πρώτη του επιτυχία ήταν το 1815 με την *Νύχτα της Εθνοφρουράς*, και αξιομνημόνευτα το *Ένα ποτήρι νερό* και η *Αδριανή Λεκουβρέρ*, το αποκορύφωμα των επιτυχιών του, που αποδόθηκε από την Ραχήλ και την Σάρα Μπερνάρ. 

Κατηγορήθηκε για φτωχή γλώσσα, αδύναμη σκιαγράφηση χαρακτήρων και συνηθισμένες καταστάσεις, και θεωρήθηκε υπεύθυνος των μετέπειτα αδυναμιών του γαλλικού θεάτρου. Γεγονός όμως είναι ότι για πάνω από τριάντα χρόνια ήταν κυρίαρχος της παρισινής σκηνής.  

Ο Σκριμπ έγραψε ένα τεράστιο αριθμό λιμπρέττων (76 τόμους !) και το λαμπρό σκηνικό του αισθητήριο επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι σπουδαιότεροι συνθέτες της εποχής του επιζητούσαν την συνεργασία του.

## Επιλογή έργων

### Θέατρο πρόζας
**Μια νύχτα της Εθνοφρουράς* (*Une nuit de la garde nationale*, 1815)
**Le Verre d'eau* (*Ένα ποτήρι νερό*, 1842) 
**Adrienne Lecouvreur*, 1849   
**Bataille de Dames* (*Μάχη γυναικών*, 1851) - ελλην. μετάφραση Ιώ Μαρμαρινού ("ΔΩΔΩΝΗ")

### Λιμπρέττα
**La dame blanche* του Boieldieu (1825) 
**Le Comte Ory* του Rossini (1828)
**Fra Diavolo* του Auber (1830)
**Robert le diable* του Meyerbeer  (1831)
**Les Huguenots* του Meyerbeer (1831)
**Gustave III, ou Le bal masqué*  του Auber (1833)
**La Juive* του Halévy (1835)
**Dom Sébastien* του Donizetti (1843)
**Les vêpres siciliennes* του Verdi (1855)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Λιμπρετίστες
Έμιλ Νόλντε

Ο **Έμιλ Νόλντε** (*Emil Nolde*, 7 Αυγούστου 1867 – 13 Απριλίου 1956) ήταν Γερμανο-Δανός ζωγράφος, μέλος των εξπρεσσιονιστικών καλλιτεχνικών ομάδων Die Brücke («Η γέφυρα», περίοδος 1906-1907), Berlin Sucession (1908-1910) και Der Blaue Reiter. Ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα που εξερεύνησε το χρώμα στη ζωγραφική χρησιμοποιώντας λάδι και υδατόχρωμα, έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τη χρήση εκφραστικών χρωμάτων καθώς και για την τεχνική του.

## Επιλογή έργων
* *Verspottung Christi* («Ο εμπαιγμός του Χριστού», 1909), Βερολίνο, Brücke-Museum
* *Im Café* («Στο καφενείο», 1911), Έσσεν, Museum Folkwang  
* *Tanz um das Goldene Kalb* («Ο χορός του Χρυσού Μόσχου», 1910), Μόναχο, Pinakothek der Moderne
* «Ο Προφήτης» (ξυλογραφία, 1912)
* *Der Schwärmer* («Ο θαυμαστής», 1919), Ανόβερο, Sprengel-Museum

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού
Κάρλο Γκότσι

Ο **Κάρλο Γκότσι** (ιταλ.: *conte Carlo Gozzi*, 1720-1806) ήταν Ιταλός θεατρικός συγγραφέας από την Βενετία.  

Ήταν το πιο διακεκριμένο μέλος της φιλολογικής εταιρείας Γκρανελλέσκι, που κήρυττε την χρήση της τοσκανικής διαλέκτου αντί της ενετικής. Αυτό ήταν το πρώτο πεδίο σύγκρουσής του με τον Κάρλο Γκολντόνι και τους άλλους Ενετούς θεατρικούς συγγραφείς που έγραφαν στα Βενετσιάνικα. 

Το δεύτερο και αιματηρότερο πεδίο ήταν η μορφή της κωμωδίας. Ο Γκότσι ήταν υπέρμαχος της Commedia dell'arte, του αυτοσχεδιασμού δηλαδή των ηθοποιών πάνω σ’ ένα σκελετό υπόθεσης και χαρακτήρων που φορούσαν μάσκες. Ο Γκολντόνι επιζητούσε την εισαγωγή γαλλικών προτύπων, έργων δηλαδή χαρακτήρων και με συγκροτημένη εξ αρχής υπόθεση, ανυπομονώντας «να γίνει Μολιέρος».

Ανταλλάχτηκαν φιλολογικές ύβρεις: ο Γκολντόνι αποκάλεσε τον Γκότσι «σκυλί που γαβγίζει στο φεγγάρι» κι αυτός δημοσίευσε μιαν ανθολογία «βρωμερών υπαινιγμών και άλλων αισχροτήτων» του Γκολντόνι. Η διαμάχη έρριξε ολόκληρη την Βενετία σ’ ένα είδος φρενίτιδας.

Το 1761 ένας θίασος ανέβασε την *Αγάπη των τριών πορτοκαλιών*, έργο που έγραψε ο Γκότσι προκληθείς από τον «αντιτοσκανικό» συγγραφέα Πιέτρο Κιάρι, για ν’ αποδείξει την υπεροχή της Commedia dell'arte –και την δική του βέβαια. Ήταν ένα απλό σενάριο –που σατίριζε πάντως τον Γκολντόνι και τον Κιάρι- στο οποίο διάφορες «μάσκες»  αναζητούν τρία πορτοκάλια με μαγικές ιδιότητες. Το αποτέλεσμα ήταν ένας θρίαμβος για τον Γκότσι μετά τον οποίο Γκολντόνι και Κιάρι αναγκάστηκαν να φύγουν από την Βενετία.

Ο Γκότσι έγραψε άλλους εννέα μύθους στα επόμενα πέντε χρόνια, αλλά φάνηκε ασυνεπής: τους έγραψε ολόκληρους, και μάλιστα έμμετρους, και δεν άφησε περιθώρια για αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών-μασκών. 

Η τελική νίκη πάντως ήταν του Γκολντόνι που επανέκτησε την θέση του στην Ιταλία και παίζεται παντού μέχρι σήμερα. Ο Γκότσι επέζησε χάρη στις μελοδραματοποιήσεις των έργων του, γνωστότερες των οποίων είναι αυτή της *Αγάπης των τριών πορτοκαλιών* από τον Προκόφιεφ και προ πάντων η *Τουραντό* του Πουτσίνι.

## Επιλογή έργων
**L'amore delle tre melarance* (*Η αγάπη των τριών πορτοκαλιών*, 1761)
**Turandot* (1762)	
**La donna serpente* (*Η γυναίκα φίδι*, 1763)
**Le droghe d'amore* (*Το ναρκωτικό του έρωτα*, 1775/1776)
**Memorie inutili* (*Άχρηστα απομνημονεύματα*, 1777 μεταθαν. έκδοση 1797)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Έργα του Κάρλο Γκότσι στο Project Gutenberg.

Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς
Ζαν Ρισπέν

Ο **Ζαν Ρισπέν** (Jean Richepin, 1849- 1926) ήταν Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Χαρακτήρας παρορμητικός και αντισυμβατικός, διετέλεσε ελεύθερος σκοπευτής στον Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870, ηθοποιός, δημοσιογράφος και λιμενεργάτης. Η ποιητική του συλλογή *Το τραγούδι των ζητιάνων* του στοίχισε ένα μήνα φυλακή –αλλά τον έκανε διάσημο.

## Επιλογή έργων
**La Chanson des gueux* (*Το τραγούδι των ζητιάνων*, ποίηση, 1876).
**Les Blasphèmes* (*Οι βλασφημίες*, 1884)
**Mes Paradis* (*Οι Παράδεισοί μου*, ποίηση, 1895)
**Les Grandes Amoureuses* (*Οι μεγάλες ερωμένες*, διηγήματα, 1896)
**Contes espagnols* (*Ισπανικά διηγήματα*, 1901)
**La Glu* (*λυρικό δράμα*, 1883)
**Don Quichotte* (δράμα έμμετρο ηρωικό-κωμικό, 1905)
**Miarka* (λυρικό δράμα, 1905)
*Ελληνική Μυθολογία (Τομοι Α',Β', Γ', Δ', Ε')
Το ποίημα του Ρισπέν *Η καρδιά της μάνας* μετέφρασε ο Άγγελος Βλάχος και την *Γριά Βαβά* ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, που "την έντυσε ρουμελιώτικα" κατά τον Μιχάλη Περάνθη. O Γιάννης Ρίτσος, όσο βρισκόταν εξόριστος  σε στρατόπεδα πολιτικών κρατουμένων κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών, είχε μαζί του την *Ελληνική Μυθολογία* του Ρισπέν, από την οποία εμπνεύστηκε αρκετά ποιήματά του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Ζυλ Μασνέ

Ο **Ζυλ Μασνέ** (*Jules Émile Frédéric Massenet*, 12 Μαΐου 1842 - 13 Αυγούστου 1912) ήταν γνωστός Γάλλος συνθέτης, δημοφιλέστατος για τις όπερές του στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Σύντομα όμως μετά το θάνατό του, το μουσικό του στυλ δεν ήταν πλέον της μόδας και πολλές από τις όπερές του πέρασαν στη λήθη. Μόνο τα έργα του *Manon* (Μανόν) και *Werther* παίζονταν συχνά.

## Επιλογή έργων
**La grand'tante*	(*Η μεγάλη θεία*, 1867) 
**Don César de Bazan*, 1872
**Le roi de Lahore* (*Ο βασιλιάς της Λαχώρης*, 1877)
**Hérodiade (Erodiade)*, 1881
**Manon*, 1884
**Le Cid*, 1885
**Werther*, 1892
**Thaïs*, 1894
**La Navarraise*, 1894
**Don Quichotte*, 1910

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες όπερας
Κατηγορία:Καθηγητές Ανωτάτου Εθνικού Ωδείου Μουσικής και Χορού του Παρισιού
Τέρενς Ράττιγκαν

Ο **Τέρενς Ράττιγκαν** (*Sir Terence Mervyn Rattigan*, 10 Ιουνίου 1911 - 30 Νοεμβρίου 1977) ήταν Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, από τους πιο επιτυχημένους του 20ου αιώνα. Θέμα των έργων του είναι κυρίως η ανώτερη μέση αστική τάξη της Αγγλίας. 

## Επιλογή έργων
**French Without Tears* (*Τα Γαλλικά χωρίς δάκρυα*, 1936)
**The Winslow Boy* (*Ο νεαρός Ουίνσλοου*, 1946)
**The Deep Blue Sea* (*Η βαθιά, γαλάζια θάλασσα*, 1952)
**Separate Tables* (*Χωριστά τραπέζια*,1954)
**Ross* (με θέμα την ζωή του T. E. Lawrence, 1960)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Τζέιμς Χίλτον

Ο **Τζέιμς Χίλτον** (αγγλικά: *James Hilton*, 9 Σεπτεμβρίου 1900 - 20 Δεκεμβρίου 1954) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος, τα έργα του οποίου είχαν μεγάλη εμπορική επιτυχία.  			

## Βιογραφία
Γιος εκπαιδευτικού, σπούδασε φιλολογία και ιστορία στο Καίμπριτζ και άρχισε να δημοσιογραφεί. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1920 και το 1931 γνώρισε την πρώτη του επιτυχία με το μυθιστόρημα *Και τώρα αντίο*. Καθιερώθηκε το 1933 με τον Χαμένο ορίζοντα.

Το μυθιστόρημα αυτό αφηγείται μιαν ιστορία για ένα παράδοξο βουδιστικό μοναστήρι, χαμένο στα βάθη του Θιβέτ, το Σάνγκρι-Λα. Η επιτυχία του ήταν τόση που το Σάνγκρι-Λα έγινε από τότε συνώνυμο μιας μυθικής ουτοπίας, της ευτυχισμένης ζωής μακριά από τον κόσμο. 

Την ίδια χρονιά δημοσιεύεται σε περιοδικά το γεμάτο ανθρωπιά και ευασθησία έργο του *Αντίο, κύριε Τσιπς* και το 1934 εκδίδεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, φθάνοντας στην πρώτη θέση των best sellers. Ακολουθούν αναρίθμητες εκδόσεις στην Αγγλία και παγκοσμίως. Το 1937 διασκευάζεται σε θεατρικό έργο και ανεβαίνει στο Λονδίνο με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Ρεντγκρέηβ.

Το 1935 ο Χίλτον εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Χόλλυγουντ, όπου και πέθανε.

Πολλά από τα βιβλία του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Ειδικά ο *Χαμένος ορίζοντας* μεταφέρθηκε δύο φορές και το *Goodbye, Mr. Chips* τέσσερις.

## Επιλεγμένη εργογραφία
**And Now Goodbye* (Και τώρα αντίο, 1931)
**Knight Without Armour* (*Ιππότης χωρίς πανοπλία*, 1933)
**Lost Horizon* (*Χαμένος ορίζοντας*, 1933) - ελλην. μετάφραση Μάγδας Καϊναδά ("ΓΑΛΑΞΙΑΣ") 
**Goodbye, Mr. Chips* (*Αντίο, κύριε Τσιπς*, 1934 - ελλην. μετάφραση Θ.Κωστόπουλος ("ΒΙΒΛΙΟΑΘΗΝΑΪΚΗ")
**We Are Not Alone* (*Δεν είμαστε μόνοι*, 1937)
**Random Harvest* (''Τυχαίος θερισμός', 1941)

Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Φερνάν Λεζέ

Ο **Φερνάν Λεζέ** (*Joseph Fernand Henri Léger*, 4 Φεβρουαρίου 1881 - 17 Αυγούστου 1955) ήταν Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης, ο οποίος ξεκίνησε από τον κυβισμό, ωστόσο προχώρησε σε πιο εικονικές και εύληπτες παραστάσεις, με αποτέλεσμα να θεωρείται πρόδρομος της Ποπ Αρτ.

## Επιλογή έργων
**Le modèle nu dans l'atelier* (*Γυμνό μοντέλο στο ατελιέ*, 1913). Νέα Υόρκη, Solomon R. Guggenheim Museum
**Homme et femme* (*Άντρας και γυναίκα*, 1921). Ινδιανάπολις, Museum of Art
**Les Constructeurs* (*Οι κατασκευαστές*, 1950). Μπιό, Musée national Fernand Léger
**Le Campeur* (*Ο κατασκηνωτής*, 1954). Μπιό, Musée national Fernand Léger
**La Grande Parade sur fond rouge*  (*Η Μεγάλη Παρέλαση σε κόκκινο φόντο*, 1958). 
**La grande fleur qui marche* (*Το μεγάλο λουλούδι που περπατά*, γλυπτό, 1952). Χάγη
## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Κατηγορία:Καλλιτέχνες του Κυβισμού
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατηγορία:Γάλλοι κινηματογραφιστές
Έντγκαρ Λη Μάστερς

Ο **Έντγκαρ Λη Μάστερς** (Edgar Lee Masters, 1868-1950) ήταν Αμερικανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και βιογράφος. Έγραψε δώδεκα θεατρικά έργα, εικοσιένα βιβλία ποίησης, έξι μυθιστορήματα και έξι βιογραφίες (μεταξύ των οποίων του Αβραάμ Λίνκολν και του Μαρκ Τουαίην) αλλά την φήμη του την οφείλει κυρίως στην *Ανθολογία του Σπουν Ρίβερ* (*Spoon River Anthology*, 1915). Πρόκειται για μια συλλογή σύντομων επιτάφιων ποιημάτων σε ελεύθερο στίχο, όπου διακόσια δώδεκα πρόσωπα μιλούν για την ζωή και τα πάθη τους. Πολλοί είδαν στα ποιήματα αυτά ένα απόηχο της αρχαίας ελληνικής επιγραμματικής ποίησης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Αμερικανοί βιογράφοι
Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν

Ο **Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν** (*Francisco de Zurbarán*, 7 Νοεμβρίου 1598 - 27 Αυγούστου 1664) ήταν Ισπανός ζωγράφος θρησκευτικών κυρίως θεμάτων. Επονομάστηκε «Ισπανός Καραβάτζιο» για την εντυπωσιακή χρήση του κιαροσκούρο (chiaroscuro-φωτοσκίαση).

Έδρασε κυρίως στη Σεβίλλη, όπου μαθήτευσε τα έτη 1614-17. Το 1634-35 βρισκόταν στη Μαδρίτη, όπου φιλοτέχνησε για τον Κάρολο Δ΄ τους «Άθλους του Ηρακλή» και την «Άμυνα του Κάδιξ». Εκτός από τους πίνακες αυτούς και μερικές αριστοτεχνικές νεκρές φύσεις, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά σε θρησκευτικά θέματα. Η απλότητα και ο συναισθηματισμός των συνθέσεών του τον κατέστησαν ιδεώδη εκφραστή της Αντιμεταρρύθμισης.
## Παραπομπές

## Επιλογή έργων



File:Zurbaran.jpg|*Έκθεση του σώματος του Αγίου Μποναβεντούρα*, 1629, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
File:Aparición_del_apóstol_San_Pedro_a_San_Pedro_Nolasco.jpg|*Εμφάνιση του αποστόλου Πέτρου στον άγιο Πέδρο Νολάσκο*, 1629, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
File:La_casa_de_Nazaret,_por_Zurbarán.jpg|*Το σπίτι της Ναζαρέτ*, 1630, Κλήβελαντ, Museum of Art
File:Bodegón_de_recipientes_(Zurbarán).jpg|*Bodegón* (Νεκρή φύση με πιατικά), 1633Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
File:Hércules_lucha_con_la_hidra_de_Lerna,_por_Zurbarán.jpg|*Ηρακλής και Λερναία Ύδρα*, 1634, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
File:Francisco_de_Zurbarán_014.jpg|*Η άμυνα του Κάδιξ κατά των Άγγλων*, 1634, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
File:Francisco_de_Zurbarán_046.jpg|*Ο Άγιος Λουκάς ως ζωγράφος ενώπιον του Εσταυρωμένου*, 1630-39, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
File:Francisco_de_Zurbarán_009.jpg|*Ο Άγιος Φραγκίσκος σε διαλογισμό*, 1639, Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Ισπανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Λεοπόλντ Σεντάρ Σανγκόρ

Ο **Λεοπόλντ Σενγκόρ** (ορθότερη προφορά: Σανγκόρ, *Léopold Sédar Senghor*, 1906-2001) ήταν Σενεγαλέζος ποιητής και πολιτικός. 
Διετέλεσε πρόεδρος της Δημοκρατίας της Σενεγάλης (ο πρώτος) επί είκοσι χρόνια (από τις 6 Σεπτεμβρίου 1960 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1980) και υπήρξε επίσης ο πρώτος Αφρικανός που έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του προέδρου ο Αμπντού Ντιουφ.

## Βιογραφία
Ο Σενγκόρ γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1906. Ο πατέρας του ήταν επιχειρηματίας από τη φυλή Σερέρ. Σε ηλικία 8 ετών ξεκίνησε τις σπουδές του στη χώρα του και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στη Γαλλία.
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού, από όπου παρέλαβε τον τίτλο *Agrégation*  στη Γαλλική Γραμματική. Εν συνεχεία δίδαξε ως καθηγητής σε πανεπιστήμια στις πόλεις Παρίσι και Τουρ την περίοδο 1935-45. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο γαλλικό στρατό.

Οπαδός μιας ομοσπονδίας της Αφρικής, μαζί με τον Μοντίμπο Κεϊτά αποφάσισαν τη σύσταση της Ομοσπονδίας του Μαλί μαζί με το πρώην Γαλλικό Σουδάν. Ο Σενγκόρ ήταν πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης ως τον τερματισμό της, το 1960.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1960 ο Σανγκόρ εξελέγη πρώτος πρόεδρος της ανεξάρτητης Σενεγάλης και είναι και ο συγγραφέας του εθνικού της ύμνου. Το Δεκέμβριο του 1962 συνελήφθη ως ύποπτος για σχεδιασμό πραξικοπήματος ο στενός του συνεργάτης, Μαμαντού Ντιά και παρέμεινε στη φυλακή επί 12 χρόνια. Έπειτα από αυτό, ο Σανγκόρ δημιούργησε ένα προεδρικό καθεστώς.
Στις 22 Μαρτίου 1967 διέφυγε δολοφονικής απόπειρας με πιστόλι, το οποίο δεν εκπυρσοκρότησε. Ο δράστης καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 15 Ιουνίου 1967, παρότι ήταν ασαφές αν σκόπευε να σκοτώσει τον πρόεδρο.

Τον Δεκέμβριο του 1980 ο Σανγκόρ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί στο τέλος του έτους. Λίγο πριν ολοκληρωθεί η 5η θητεία του, ο Σανγκόρ παραιτήθηκε την τελευταία ημέρα του 1980 και τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του αρχηγού κράτους ο Αμπντού Ντιουφ, επί προεδρίας του οποίου εισήχθη ο πολυκομματισμός στη χώρα.

## Επιλογή έργων
**Prière aux masques* (*Προσευχή στις μάσκες*, 1935)
**Chants d'ombre* (*Τραγούδια της σκιάς*, 1945)
**Nocturnes* (*Νυκτερινά*, 1961)
**Ce que je crois* (*Αυτό που πιστεύω*, δοκίμια, 1988)

## Eξωτερικοί συνδεσμοι
*Τελετή ανακήρυξης του Προέδρου της Σενεγάλης Λεοπόλντ Σενγκόρ σε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.http://mam.avarchive.gr/portal/digitalview.jsp?get_ac_id=3428&thid=11424

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σενεγαλέζοι
Κατηγορία:Αφρικανοί ποιητές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Σενεγάλης
Έλσα Μοράντε

Η **Έλσα Μοράντε** (*Elsa Morante*, 1912-1985) ήταν Ιταλίδα λογοτέχνις.

Πρωτοεμφανίστηκε το 1933 με κείμενα παιδικής λογοτεχνίας, ποιήματα και διηγήματα, που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά. Το πρώτο της βιβλίο ήταν το Μυστικό παιχνίδι, μια συλλογή διηγημάτων που δημοσιεύτηκε το 1941. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τον συγγραφέα Αλμπέρτο Μοράβια.

Προς το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Μοράβια και η Μοράντε -και οι δύο κατά το ήμισυ Εβραίοι- έφυγαν στο Φόντι, στα νότια της Ρώμης. Η διαμονή τους στον ιταλικό νότο ενέπνευσε στον Μοράβια και την Μοράντε τα μυθιστορήματα *La Ciociara* και *La storia* αντίστοιχα.

Το 1961 το ζεύγος χώρισε και το 1974 εκδόθηκε το προαναφερθέν έργο της *La storia* που έγινε μεγάλη επιτυχία και της χάρισε διεθνή φήμη. Δέχθηκε όμως ταυτόχρονα έντονες επιθέσεις αριστερών διανοουμένων γιατί καταφερόταν κατά των ιδεολογιών.

Έργα της Μοράντε κέρδισαν τα ιταλικά λογοτεχνικά βραβεία Strega και Viareggio καθώς και το Γαλλικό Médicis.

## Επιλογή έργων
**Menzogna e sortilegio* (*Ψέμα και μαγεία*, μυθιστόρημα, 1948, Premio Viareggio)
**L'isola di Arturo* (*Το νησί του Αρτούρο*, μυθιστόρημα, 1957, Premio Strega) - ελλην. μετάφραση Θανάσης Μετσιμενίδης ("Σ.Ι.ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ")
**La storia* (*Η ιστορία*, μυθιστόρημα, 1974)
**Le straordinarie avventure di Caterina* (*Η ασυνήθιστη περιπέτεια της Κατερίνας*, παιδικό, 1959)
**Αracoeli* , 1982, μυθιστόρημα, Prix Médicis

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Ιταλοί διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ποιήτριες
Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Αντώνης Στρατάκης

Ο **Αντώνης Στρατάκης** (Δράμα, 16 Μαρτίου 1947 - Άγιος Νικόλαος,  27 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός, που χρημάτισε Νομάρχης Λασιθίου από το 2003 ως το θάνατό του.

## Οικογένεια
Η καταγωγή του ήταν από το Καμινάκι του Λασιθίου. Παντρεύτηκε τη Ζαχαρούλα Πυθαρούλη και απέκτησαν 2 γιους.

## Σταδιοδρομία
Ο Αντώνης Στρατάκης ακολούθησε παιδαγωγικές σπουδές αρχικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία του Ηρακλείου και εν συνεχεία στο Μαράσλειο Διδασκαλείο (μετεκπαίδευση). Εργάστηκε σε διάφορα σχολεία στον Έβρο και στο Λασίθι. Ήταν εκπρόσωπος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε πολλά συνέδρια της ΔΟΕ. 

### Νομάρχης
Στις νομαρχιακές εκλογές των ετών 1994 και 1998 εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος με το ΠΑΣΟΚ. Από το 1998 ως το 2002 υπηρέτησε ως Αντινομάρχης. Εξελέγη Νομάρχης στις εκλογές του 2002 συγκεντρώνοντας ποσοστό 52,5% και επανεξελέγη στις εκλογές του 2006 με ποσοστό 53,3%.

Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 62 ετών το Σεπτέμβριο του 2008 και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη από το Β΄ Νεκροταφείο του Αγίου Νικολάου.

Τον διαδέχθηκε ως νομάρχης Λασιθίου ο Σήφης Αναστασάκης.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Βιογραφικό, “Έφυγε” ο Νομάρχης Λασιθίου Αντώνης Στρατάκης, 27-9-2008, 104fm.gr, ανάκτηση 21-8-2013.

Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Κατηγορία:Νομάρχες Λασιθίου
Πένα (ποταμός)

Ο **Πένα** () είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της κοιλάδας του Πόλογκ, μετά τον Αξιό. Διαρρέει τη βορειοδυτική Βόρεια Μακεδονία και έχει μήκος 27 χιλιόμετρα.

## Πηγές και εκβολές
Οι πηγές του Πένα ξεκινούν στην περιοχή της Καμπριόλικα και της Μπορισλόικα, ψηλά στην οροσειρά του Σκάρδου, σε υψόμετρο 2.500 μέτρων. Aρχικά, υπάρχουν δύο ποταμοί που ενώνονται στα χωριά Βέσαλα και Μπόσοβτσε. Διασχίζει το κέντρο της πόλης Τέτοβο, καταλήγει στην κοιλάδα του Πόλογκ και κοντά στο χωριό Σαρακχίνο ρέει προς τον Αξιό.

## Χαρακτηριστικά του ποταμού

Οι πηγές του Πένα βρίσκονται σε υψόμετρο 2.500 μέτρων. Ο ποταμός έχει μήκος 27 χιλιομέτρα και στην κοίτη του καταλήγουν 12 παραπόταμοι, από τους οποίους σημαντικότερος είναι ο Καρανικολόβσκα.

## Σημασία

Ο ποταμός είναι σημαντικός για την πόλη του Τέτοβο, όχι απλά επειδή είναι το σύμβολο της πόλης, αλλά και επειδή υπάρχει οικονομικό όφελος από το ποτάμι. Από τουριστικής άποψης, ο Πένα με την άγρια βουνίσια ορμητικότητά του και τους θεαματικούς καταρράκτες προσελκύει πλήθος επισκεπτών. Από οικονομικής άποψης ο Πένα είναι σημαντικός επειδή πάνω του έχουν χτιστεί τέσσερα φράγματα, ένα από τα οποία είναι το μεγαλύτερο στη χώρα. 

Το 1979, μετά απο καταρρακτώδεις βροχές, ο ποταμός υπερχείλισε και το Τέτοβο πλημμύρισε.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποταμοί της Βόρειας Μακεδονίας
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Αξιού
Δημοσθένης Κίνιας

Ο **Δημοσθένης Κίνιας** (Λιβαδειά, 16 Ιουνίου 1915 - 16 Νοεμβρίου 1997 ) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, βουλευτής Βοιωτίας. 

## Σταδιοδρομία
Ήταν γιος του κατ' επανάληψιν εκλεγέντος  βουλευτή Αττικοβοιωτίας (1920, 1926, 1946, 1956) και γερουσιαστή Αττικής και Βοιωτίας (1929, 1932) Ιωάννη Κίνια. 

Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στην ακτινολογία, και έκανε μετεκπαίδευση στην Αμερική.

Από το 1948, που επέστρεψε από τις Η.Π.Α., υπηρέτησε επί μακράν σειράν ετών την ιατρική επιστήμη, ως γιατρός-ακτινολόγος και ως Διευθυντής του Δημοτικού Νοσοκομείου Αθηνών "ΕΛΠΙΣ", μέχρι του 1970, οπότε και απολύθηκε από την Δικτατορία. 

Τιμήθηκε με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και υπήρξε Αριστούχος Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Βουλευτής εξελέγη, για πρώτη φορά, στη Βοιωτία με την Ένωση Κέντρου από τη β΄ κατανομή, το 1961. 

Επανεξελέγη βουλευτής  με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1963 με 10.485 σταυρούς και στις εκλογές του 1964 με 12.318 σταυρούς.

Στις μεταδικτατορικές εκλογές του 1974 ήταν, και πάλι, υποψήφιος βουλευτής Βοιωτίας με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις και έλαβε 3.085 ψήφους, χωρίς να μπορέσει να επανεκλεγεί.

Κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής υπήρξε μέλος της Αντιστασιακής Οργάνωσης ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα, για την συμμετοχή του δε αυτή, τιμήθηκε, μεταθανάτια, την 24η Μαΐου 1999, με μετάλλιο της Ελληνικής Πολιτείας.

Απεβίωσε στις 16 Νοεμβρίου 1997. Ήταν παντρεμένος με την Ασπασία Γιαννοπούλου και απέκτησαν δύο παιδιά, ένα γιο, τον Γιάννη Κίνια, δικηγόρο Αθηνών, πολιτευτή Α΄ Αθηνών με το Κόμμα της Πολιτικής Άνοιξης (1993, 1996), και Πρόεδρο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (από τον Σεπτέμβριο του 2014 έως τον Φεβρουάριο 2015, οπότε και παρητήθη), και μία κόρη την Κρίστη, πτυχιούχο Αγγλικής Φιλολογίας.

Η κηδεία του Δημοσθένη Κίνια έγινε στις 19 Νοεμβρίου 1997 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ακτινολόγοι
Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Ηλίας Αρμόδωρος

Ο **Ηλίας Αρμόδωρος** (γενν. Πειραιάς, 26 Ιανουαρίου 1960) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Προέρχεται από αθλητική οικογένεια του Πειραιά, αφού ο πατέρας του ήταν διαιτητής ποδοσφαίρου και ο παππούς του ήταν ένας εκ των ιδρυτών του Εθνικού Πειραιώς το 1923. Έκανε πολυετή καριέρα στην Α΄ Εθνική με τα χρώματα τριών διαφορετικών ομάδων, του Εθνικού, της ΑΕΚ και του Λεβαδειακού, ξεπερνώντας τις 300 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος. Αγωνιζόταν ως αριστερός ακραίος αμυντικός, ενώ μετά τη λήξη της ενεργού σταδιοδρομίας του εργάστηκε ως προπονητής ομάδων και των τριών εθνικών κατηγοριών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με το εμπόριο αθλητικών ειδών.

Ο Αρμόδωρος ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία 14 ετών από τον ερασιτεχνικό σύλλογο του Α.Ο. Αγίου Δημητρίου Πειραιά και το καλοκαίρι του 1977 μεταγράφηκε στον Εθνικό. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως ερασιτέχνης την περίοδο 1977-78 -όταν υπήρξε απεργία των επαγγελματιών ποδοσφαιστών- και από την επόμενη χρονιά μονιμοποιήθηκε στην 11άδα. Παρέμεινε στην πειραϊκή ομάδα επί 8 συνεχόμενα έτη (169 συμμετοχές, 7 γκολ) και το καλοκαίρι του 1985 υπέγραψε στην ΑΕΚ, με την οποία αγωνίσθηκε τα δυο επόμενα χρόνια (42 συμμετοχές). Το καλοκαίρι του 1987 αποκτήθηκε από τον νεοφώτιστο στην Α΄ Εθνική Λεβαδειακό, με τα χρώματα του οποίου έπαιξε για τέσσερα χρόνια και έκλεισε την καριέρα του το 1991 (93 παρουσίες).

Συνολικά έλαβε μέρος σε 304 αγώνες της μεγάλης κατηγορίας. Πέρασε από όλες τις εθνικές ομάδες (περιλαμβανομένης της ολυμπιακής), πλην της ανδρών.

Στίς 3 Ιανουαρίου 2020 το Δ.Σ. του Εθνικού ΟΦΠΦ αποφάσισε ομόφωνα να αναθέσει την ευθύνη του ανδρικού ποδοσφαιρικού τμήματος στον Ηλία Αρμόδωρο και τους συνεργάτες της επιλογής του.

## Πηγές
* Σύντομο βιογραφικό του ποδοσφαιριστή 
* ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ
* Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Ένθετο περιοδικού "ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ", τεύχη ετών 1994-1996, έκδοση Κλεομένης Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού
Δημήτριος Καρατζένης

Ο **Δημήτριος Καρατζένης** του Φώτη και της Βασιλικής  (Πράμαντα, 14 Νοεμβρίου 1904- Αθήνα, 1989) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως βουλευτής Άρτας συνολικά 7 φορές (1951, 52, 56, 58, 61, 63, 64). Για την προσφορά του τιμήθηκε με το Παράσημο του Τάγματος του Φοίνικα. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Λαλάκου και απέκτησαν 1 γιο και 1 κόρη.

## Σταδιοδρομία
Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο στην Άρτα, ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εργάστηκε ως δικηγόρος. Ήταν ενεργός στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στην ιδιαίτερη πατρίδα του ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '30. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Άρτας (1936-41). Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Άρτας στις εκλογές του 1951 με τον Ελληνικό Συναγερμό, κόμμα με το οποίο επανεξελέγη και την επόμενη χρονιά. Λίγο αργότερα πολιτεύτηκε με την ΕΡΕ και εξελέγη εκ νέου βουλευτής σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 1956, ως και το 1964.

## Έργα
Ασχολήθηκε με την νεότερη ιστορία της Άρτας του 19ου αιώνα και έγραψε πολλά ιστορικά βιβλία. Μερικά έργα του είναι «Η πολιτική ιστορία του Νομού Άρτας», που καλύπτει την περίοδο από το 1881 ως το 1981, «Η Επανάστασις της Άρτας του 1854» (Αθήνα 1973), «Η Άρτα εις την επανάστασιν του 1821 - Θυσίαι και Αγωνισταί», «Η εκατονταετηρίς της Άρτης, 1881-1981» (Αθήνα 1982), «Πολιτικές Προσωπικότητες νομού Άρτης: Ευάγγελος Π. Γαρουφαλιάς: Δήμαρχος – Βουλευτής» (Αθήνα 1983).

## Παραπομπές


## Πηγές
*Δημήτριος Καρατζένης https://www.dimitrioskaratzenis.gr/
*Άρθρο του Χρυσόστομου Μποκογιάννη για το Δημήτριο Καρατζένη, ανάκτηση 21-8-2013.
*Καρατζένης, Δημήτριος Φωτ. Στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Νεοελληνικών Σπουδών «Ανέμη».

Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Βουλευτές Άρτας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας
Νόβα Ζαγκόρα

Η **Νόβα Ζαγκόρα** ή *Νέα Ζαγορά* (βουλγαρικά: Нова Загора) είναι πόλη στις νοτιοανατολικές πεδιάδες της Βουλγαρίας, στην επαρχία του Σλίβεν. Έχει πληθυσμό 23.325 κατοίκους (2012).

Τα πρώτα ίχνη ζωής στην περιοχή χρονολογούνται πριν χιλιάδες χρόνια. Στην περιοχή βρίσκονται πολλοί αρχαιολογικοί χώροι οικισμών που ανάγονται στη Λίθινη Εποχή και στην Εποχή του Χαλκού. Ο σημαντικότερος αρχαιολογικός χώρος είναι το γειτονικό χωριό του Καράνοβο. Το Ιστορικό Μουσείο έχει πολλά ιστορικά σημαντικά τεχνουργήματα αυτής της εποχής.

Η Νόβα Ζαγόρα βρίσκεται στο βασικό σιδηροδρομικό άξονα Σόφια-Φιλιππούπολη-Μπουργκάς, καθώς και στον Αυτοκινητόδρομο Θράκης, που συνδέει τη Σόφια με το Μπουργκάς. Βρίσκεται 35 χλμ. ανατολικά της Στάρα Ζαγόρα και 30 χλμ. δυτικά του Σλίβεν.

Η Νόβα Ζαγόρα έχει μειονότητες Ρομά και Τούρκων. Με τις επίσημες στατιστικές περίπου 12 τοις εκατό είναι από αυτές τις μειονότητες, ενώ οι ανεπίσημες εκτιμήσεις είναι υψηλότερες. Η πόλη πλήττεται από υψηλά επίπεδα ανεργίας (υπολογίζεται περίπου 23%) και ο πληθυσμός μειώνεται.

Το κλίμα είναι ήπιο με μέση θερμοκρασία το χειμώνα 1,2 β. Καλσίου και τον Αύγουστο 23,5.

## Αδελφοποιημένες πόλεις
*  Δήμος Αλεξανδρούπολης - Σάμος 
*  Εστορίλ - Πορτογαλία
*  Πετροσάνι - Ρουμανία
*  Ταρακλία - Μολδαβία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Μπότεβγκραντ

Το **Μπότεβγκραντ** () είναι πόλη της Βουλγαρίας και ανήκει στην επαρχία Σόφιας. Έχει πληθυσμό 20.444 κατοίκους (2012).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Δημοκήδης

Ο Δημοκήδης ο Κροτωνιάτης υπήρξε ιατρός της αρχαιότητας, ο πλέον επιδέξιος της εποχής του σύμφωνα με τον Ηρόδοτο.

Γεννήθηκε στον Κρότωνα της νότιας Ιταλίας και πατέρας του ήταν ο Καλλιφών, ιερέας στην υπηρεσία του Ασκληπιού. Φαίνεται ότι υπηρέτησε ως ιατρός στην Αθήνα και στην Αίγινα. Αργότερα, και ενώ βρισκόταν στην υπηρεσία του Πολυκράτη το 522 μ.Χ., συνελήφθη από τον Οροίτη και στάλθηκε στα Σούσα, στην υπηρεσία του Δαρείου Α'.  

Φαίνεται πως έγραψε βιβλίο για την ιατρική που χρησιμοποιήθηκε και σε έργα μεταγενεστέρων του.

## Παραπομπές σημειώσεις


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Κατηγορία:Αρχαίοι Κροτωνιάτες
Κοσμάς Στράτος

Ο **Κοσμάς Στράτος** (γενν. Λάρισα, 3 Ιουλίου 1959) είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής στίβου («σπρίντερ») που διακρίθηκε για τις επιδόσεις του στο αγώνισμα των 100 μ., κατά τη δεκαετία της δεκαετίας του 1980. Αγωνίσθηκε με τα χρώματα του Γ.Σ. Λάρισας και αναδείχθηκε πέντε φορές πρωταθλητής Ελλάδας, στα 1981 (με χρόνο 10,62), 1983 (10,38), 1985 (10,46), 1986 (10,40) και 1988 (10,61).

Υπήρξε στέλεχος της Εθνικής Ομάδας Στίβου των Ανδρών, δις βαλκανιονίκης (στο Βουκουρέστι το 1982, με χρόνο 10,42 και στη Σμύρνη το 1983 με χρόνο 10,58) και ο μοναδικός Λαρισινός που ανακηρύχθηκε "Αθλητής Χρονιάς" από τον Π.Σ.Α.Τ. Πήρε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που έγινε στην Αθήνα από 6-12 του Σεπτεμβρίου 1982, όπου τερμάτισε στην 8η θέση του Τελικού με χρόνο 12,56 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ελσίνκι, όταν στις 7 Αυγούστου του 1983 κατετάγη 5ος στην 6η προκριματική σειρά, με επίδοση 10,65.

Μετά την καριέρα του ως αθλητής, εργάστηκε ως γυμναστής σε κορυφαίες ποδοσφαιρικές όμάδες όπως ο Παναθηναϊκός ο Ολυμπιακός ο Άρης και άλλες. 
 

## Πηγές
* Το διεθνές προφίλ του αθλητή
* "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ": Ο Κοσμάς Στράτος σχολιάζει

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Γιάννης Μανδρέκας

Ο **Γιάννης (Ιωάννης) Μανδρέκας** (γεν. Πειραιάς, 22 Ιανουαρίου 1953) είναι έλληνας πρώην μεσοαμυντικός ποδοσφαιριστής και μέχρι πρόσφατα προπονητής.

Αποτελεί ένας εκ των κορυφαίων σε συμμετοχές ποδοσφαιριστής της Β' Εθνικής κατηγορίας, έχοντας καταγράψει συνολικά 480, από τις οποίες οι 421 συμμετοχές είναι με τη φανέλα της της Προοδευτικής, αποτελώντας τον πρώτο σε συμμετοχές παίκτη στην ιστορία του συλλόγου.

## Καριέρα
### Ως ποδοσφαιριστής

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομών της Προοδευτικής και το 1971, σε ηλικία 18 ετών, προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα. Με τη φανέλα των "βυσσινί" ανδρώθηκε και συνδέθηκε, καθώς αγωνίστηκε μέχρι και το 1985 στη Β' Εθνική, επί πολλά έτη ως αρχηγός και έπαιξε σε οποιαδήποτε θέση είχε ανάγκη η ομάδα, ακόμα και σε αυτή του τερματοφύλακα.

Το καλοκαίρι του 1985 μεταγράφηκε στον Ιωνικό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε δυόμησι χρόνια στη Β΄ Εθνική μέχρι και τον Δεκέμβριο του 1987, όποτε και αποδεσμεύτηκε. Ακολούθως μεταγράφηκε στον Α.Ο. Ζέας, όπου αγωνίστηκε το υπόλοιπο της σεζόν 1987-88 και βοήθησε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Πειραιά (2ου ομίλου) και την άνοδο στην Δ' Εθνική. Με τη λήξη της περιόδου ανανέωσε το συμβόλαιό του και τερμάτισε την καριέρα του το 1989 αγωνιζόμενος στην Δ' Εθνική.  

### Μετά το ποδόσφαιρο

Έπειτα την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, ασχολήθηκε με την προπονητική. Αρχικά επέστρεψε στην Προοδευτική και την περίοδο 1989-90 εργάστηκε ως βοηθός του προπονητή της ομάδας Γιάννη Κυράστα. Ανανέωσε τη συνεργασία του υπό αυτό το πόστο και την επόμενη περίοδο, όντας βοηθός του προπονητή Αντώνη Τζανετουλάκου και έπειτα την παραίτησή του τον Σεπτέμβριο του 1990 στην αρχή της σεζόν, τον αντικατέστησε ο Γιάννης Μανδρέκας, ξεκινώντας έτσι ουσιαστικά, την επίσημη καριέρα του ως προπονητής. Παρέμεινε προπονητής της ομάδας μέχρι και τα τέλη του Ιανουαρίου του 1991, όποτε και υπέβαλλε την παραίτησή του. 

Στη συνέχεια ανέλαβε τον Α.Ο. Περιστερίου, ενώ τα επόμενα χρόνια διετέλεσε προπονητής σε αρκετές ομάδες του Πειραιά, μεταξύ των οποίων οι Α.Ο. Μοσχάτου, Αμφιάλη, Χαλκηδόνα, Ατρόμητος Πειραιώς, Ερμής Κορυδαλλού, Α.Ε. Περάματος, Περαμαϊκός, Οδηγήτρια, Α.Ο. Καστέλλας, Δίας Κορυδαλλού κ.α. Επίσης υπήρξε προπονητής στην ομάδα νέων της Προοδευτικής.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αθλητικές εφημερίδες της δεκαετίας του '80

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής
Τσάτσακ

Το **Τσάτσακ** (σερβικά: *Чачак/Čačak*) είναι πόλη της Σερβίας και έχει πληθυσμό 73.331 κατοίκους (2011). Είναι κτισμένο στις όχθες του Δυτικού Μοράβα. Είναι το διοικητικό κέντρο της περιοχής Μοραβίτσα, ενώ ταυτόχρονα είναι το πολιτιστικό, οικονομικό και αθλητικό κέντρο της περιοχής. Περιλαμβάνει 58 οικισμούς. Κοντά στην πόλη βρίσκεται το φαράγγι Οβτσάρ-Κάμπλαρ στο οποίο έχουν κτιστεί 300 μοναστήρια το 14ο αιώνα και αποκαλείται το Άγιο Όρος της Σερβίας.

Η πόλη έχει το σημερινό της όνομα από το 1408. Το 1459 η πόλη περάσει υπό την κατοχή των Οθωμανών, το 1718 έγινε το νότιο άκρο της Αυτοκρατορίας των Αψβουργών και το 1739 κατελήφθη ξανά από της Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1878 έγινε μέρος της ανεξάρτητης Σερβίας, ενώ από το 2006 ανήκει στη Σερβία.

Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1886

Η **Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη** (Μάιος 1886 – Οκτώβριος 1890) σχηματίστηκε όταν μετά την κατάρρευση της προηγούμενης κυβέρνησης Δηλιγιάννη, και την μεσολάβηση της υπηρεσιακής κυβέρνησης Βάλβη, ο Τρικούπης, κατακτώντας την πλειοψηφία των αποσχισθέντων από την παράταξη του Δηλιγιάννη, βουλευτών, κατόρθωσε να σχηματίσει πλειοψηφία στη Βουλή, εκλέγοντας  μάλιστα, στην θέση του προέδρου του Σώματος, τον υποψήφιό του, Στέφανο Στεφανόπουλο. 
Βγαίνοντας νικητής από τις εκλογές του 1887 ανανέωσε την θητεία του για ακόμα 3 χρόνια, όταν όμως έχασε τις επόμενες, παραιτήθηκε.
Η τετραετία της κυβέρνησης αυτής - η πιο μακρόβια διακυβέρνηση του Τρικούπη - υπήρξε μια τετραετία αφιερωμένη στην διεύρυνση της οργάνωσης του κράτους, αφού ήταν και μια περίοδος χωρίς στρατιωτικές ή διπλωματικές συγκρούσεις. Έτσι, αναδιοργανώθηκαν οι γεωργικές σχολές, δημιουργήθηκε υπηρεσία Δημοσίων Έργων, συνεχίστηκαν οι εργασίες στον Ισθμό της Κορίνθου (διάνοιξη) και στον πορθμό του Ευρίπου (διαπλάτυνση), υπογράφηκε η σύμβαση για την κατασκευή σιδηροδρομικού δικτύου από Πειραιά προς Λάρισα, ενώ αγοράστηκαν και τα τρία πρώτα ελληνικά θωρηκτά, «Ύδρα», «Σπέτσαι» και «Ψαρά».

## Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου

* *«Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»* (*«Πρωθυπουργός»*):  Χαρίλαος Τρικούπης

* *«Επί των Εξωτερικών υπουργός»*:  Στέφανος Δραγούμης
* *«Επί των Εσωτερικών υπουργός»*: Κωνσταντίνος Λομβάρδος
: - αντικαταστάθηκε λόγω ασθένειας στις 5 - 7 - 1888  από τον Χαρίλαο Τρικούπη ως προσωρινό υπουργό
: - αντικαταστάθηκε στις 2 - 11 - 1888 από τον Στέφανο Δραγούμη, και πάλι ως προσωρινό υπουργό
: - αντικαταστάθηκε στις 30 - 7 - 1890 από τον Γεώργιο Θεότοκη
* *«Επί των Οικονομικών υπουργός»*: Χαρίλαος Τρικούπης
* *«Επί των Στρατιωτικών υπουργός»*: προσωρινά, Χαρίλαος Τρικούπης
: - στις 30 - 7 - 1890 το υπουργείο ανέλαβε, ο αντισυνταγματάρχης Νικόλαος Τσαμαδός 
* *«Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»*: Δημήτριος Βουλπιώτης
* *«Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»*: Παναγιώτης Μανέτας
: - αντικαταστάθηκε στις 15 - 2 -1889 προσωρινά από τον Γεώργιο Θεοτόκη
: -στις 30 - 7 - 1890 το υπουργείο ανέλαβε ο Θάνος Κανακάρης
* *«Επί των Ναυτικών υπουργός»*:  Γεώργιος Θεοτόκης
: - στις 30 - 7 - 1890 ο ίδιος διορίστηκε προσωρινός υπουργός Ναυτικών

## Παραπομπές


1886 02
Κατηγορία:1886
Κατηγορία:1887
Κατηγορία:1888
Κατηγορία:1889
Κατηγορία:1890