open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο

Το ***Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο*** (ιαπωνικά: 走ることについて語るときに僕の語ること, προφέρεται: Χασίρου κότο νι τσουίτε κατάρου τόκι νι μπόκου νο κατάρο κότο) είναι έργο απομνημονευμάτων του Ιάπωνα συγγραφέα Χαρούκι Μουρακάμι. Σε αυτό το έργο, ο Μουρακάμι γράφει για το προσωπικό του ενδιαφέρον και για την εμπειρία του από τη συμμετοχή του σε δρόμους μεγάλων αποστάσεων. Ο Μουρακάμι ξεκίνησε το τρέξιμο στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και, από τότε μέχρι σήμερα, έχει λάβει μέρος σε περισσότερους από είκοσι αγώνες μαραθωνίου καθώς και σε έναν αγώνα υπερμαραθωνίου.

Σε απόσπασμα από το μυθιστόρημα, όπου ο Χαρούκι Μουρακάμι αναφέρεται στη μακροχρόνια ενασχόλησή του με το τρέξιμο, διαβάζουμε τα εξής:«Δεν ξεκίνησα να τρέχω επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω δρομέας. Όπως δεν έγινα μυθιστοριογράφος επειδή κάποιος μου ζήτησε να γίνω μυθιστοριογράφος. Μια μέρα, έτσι στο άσχετο, μου ήρθε να γράψω ένα μυθιστόρημα. Και μια μέρα, έτσι στο άσχετο, άρχισα να τρέχω – επειδή απλώς το ήθελα».Σε ένα άλλο απόσπασμα από το βιβλίο, ο συγγραφέας περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την εσωτερική διαδικασία την οποία διέπει η ενασχόληση με το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων:«Απλώς τρέχω. Τρέχω σ’ ένα κενό. Ή, ίσως θα έπρεπε να το θέσω αλλιώς: τρέχω για να κάνω δικό μου το κενό. () Καθώς τρέχω λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι. Και σύννεφα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τίποτα. Το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο, χειροποίητο κενό, τη δική μου προσωπική νοσταλγία».Το *Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο* έχει μεταφραστεί στην αγγλική γλώσα από τον Φίλιπ Γκέιμπριελ. Στην ελληνική γλώσσα, το βιβλίο έχει μεταφραστεί από τον Βασίλη Κιμούλη και κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.

Ο τίτλος του βιβλίου έχει αντλήσει την έμπνευσή του από τη συλλογή διηγημάτων του Αμερικανού λογοτέχνη Ρέιμοντ Κάρβερ με τον τίτλο *Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για τον έρωτα* (στα αγγλικά: *What We Talk About When We Talk About Love)*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Συνέντευξη με τον Μουρακάμι από το *Runner's World*

### Κριτικές
* Κριτική από τους *[[The New York Times|New York Times]]*
* Κριτική από τη *New York Sun*
* Κριτική από τους *[[Los Angeles Times]]*
* Κριτική  από τους *[[The Times|Times]]*
* Κριτική από *το Christian Science Monitor*
* Κριτική από την *[[The Daily Telegraph|Daily Telegraph]]*
* Κριτική από το *thegreekcloud*

Κατηγορία:Απομνημονεύματα
Αγία Μόνη Κυθήρων

Η **Αγία Μόνη** είναι οικισμός των Κυθήρων. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Μητάτων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

## Γεωγραφία
Η Αγία Μόνη είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα των Κυθήρων, στους πρόποδες της κορυφής «Διγενής» και πάνω από τον όρμο Διακόφτι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 340. Βρίσκεται νοτιοανατολικά του αεροδρομίου των Κυθήρων και, στην ουσία, ταυτίζεται με τη θέση του φερώνυμου μοναστηριού (βλ. αξιοθέατα). Απέχει περίπου 25 χλμ. ΒΑ. της Χώρας Κυθήρων.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναφέρεται από το 1889 ως *Μονή Αγία* (νομός Αργολίδος & Κορινθίας). Με την ίδια ονομασία πέρασε το 1899 στην επαρχία Λακωνικής και το 1909 στην επαρχία Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1929 μετονομάστηκε σε *Μονή Αγίας Μόνης* και πέρασε στη δικαιοδοσία του νομού Αττικής και Βοιωτίας. Το 1943 πήρε τη σημερινή της ονομασία, *Αγία Μόνη*, και υπήχθη στον νομό Ατικής. Με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάστηκε στον νομό Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 66Α - 8/05/1972 αποσπάστηκε από τον νομό Πειραιώς και προσαρτήθηκε στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μητάτων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων.

## Αξιοθέατα
*Το *Μοναστήρι της Αγίας Μόνης*, σε περίοπτη θέση που αγναντεύει στο Μυρτώο Πέλαγος. Ιδρύθηκε το 1840, είναι σε ρυθμό μονόκλιτης βασιλικής και  αφιερωμένο στον Χριστό Σωτήρα, γι’ αυτό και εορτάζει στις 6 Αυγούστου (αλλά και την Κυριακή των Βαΐων). Είναι βαμμένο στα χρώματα του λευκού και της ώχρας, με χαρακτηριστικό κωδωνοστάσιο από πωρόλιθο (1848, ανακαινίστηκε to 1889). Το τέμπλο του ναού είναι ξυλόγλυπτο και κατασκευάστηκε από τον Ιωάννη Αργύρη το 1841. Φιλοξενεί πιστούς για «δεκαπεντισμό», δηλαδή παραμονή και νηστεία το πρώτο 15νθήμερο του Αυγούστου 
*Το μνημείο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, 3 χλμ. βορειοδυτικά

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Google Earth
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://www.kythera.gr/whattosee/monasteries-churches/agia-moni/

Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή (ταινία)

***Ο *** (ιαπωνικά: 博士の愛した数式, προφέρεται Χακάσε νο αϊσίτα σουσίκι) είναι μια ταινία ιαπωνικής παραγωγής, η οποία κυκλοφόρησε στις 21 Ιανουαρίου 2006 σε σκηνοθεσία του Τακάσι Κοϊζούμι. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα με τον ίδιο τίτλο της συγγραφέως Γιόκο Ογκάουα, το οποίο κυκλοφόρησε το 2003. 

## Ιστορικό
Σε αντίθεση με το πρωτότυπο έργο, το οποίο αφηγείται την ιστορία από την οπτική γωνία του *αφηγητή*, η ταινία είναι γυρισμένη από την οπτική γωνία ενός 29χρονου, του Ρουτ, ο οποίος αφηγείται σε μια ομάδα από νέους μαθητές τις αναμνήσεις που έχει από τον καθηγητή.  Αν και υπάρχουν μερικές διαφορές μεταξύ της ταινίας και του πρωτότυπου έργου (όπως, για παράδειγμα, η ταινία κάνει αναφορά στη σχέση μεταξύ του καθηγητή και της χήρας ενώ το βιβλίο δεν δίνει πολλές λεπτομέρειες για το ίδιο θέμα), η ταινία είναι σε γενικές γραμμές πιστή στο πρωτότυπο μυθιστόρημα.

## Πλοκή
Στο πρώτο του μάθημα μαθηματικών, ο δάσκαλος Ρουτ διηγείται στην τάξη του τον τρόπο με τον οποίο ερωτεύτηκε τα μαθηματικά. Η χήρα μητέρα του, η Κιόκο, εργαζόταν ως οικονόμος στο σπίτι ενός καθηγητή μαθηματικών, ο οποίος θυμόταν μόνο ό,τι είχε γίνει 80 λεπτά μετά από κάποιο ατύχημα που του συνέβη. Παρ' όλα αυτά, η αγάπη του για τα μαθηματικά δεν έσβησε ποτέ. 

## Διανομή
* Ακίρα Τεράο ως καθηγητής
* Έρι Φουκάτσου ως Κιόκο
* Τακανάρι Σαΐτο ως Ρουτ
* Χιντετάκα Γιοσιόκα ως δάσκαλος (πρόκειται για τον ίδιο τον Ρουτ μετά την ηλικία των 19 ετών)
* Ρουρίκο Ασαόκα ως χήρα

## Λεπτομέρειες

* Πρωτότυπη ιστορία γραμμένη με τη μορφή μυθιστορήματος από τη: Γιόκο Ογκάουα (εκδ. Shinchosha)
* Σκηνοθεσία: Τακάσι Κοϊζούμι
* Σενάριο: Τακάσι Κοϊζούμι
* Παραγωγή: Miyako Araki, Tsutomu Sakurai
* Φωτογραφία: Hiroyuki Kitazawa, Masaharu Ueda
* Γραφιστικά: Ken Sakei
* Ήχος: Benitani Sen'ichi
* Φωτισμοί: Hideaki Yamakawa
* Ενδυματολόγος: Kazuko Kurosawa
* Μουσική: Takashi Kako
* Διανομή: Asmik Ace Entertainment

## Κριτική αποτίμηση της ταινίας
Σύμφωνα με τον Jugu Abraham, η ταινία οδηγεί τον αναγνώστη στον μυστικιστικό κόσμο των αριθμών, που, μέσα στους αιώνες, έχει κατακτήσει μεγάλα πνεύματα όπως εκείνα του Πυθαγόρα και του Καρτέσιου. Μετά τη θέαση της ταινίας, ο θεατής είναι σε θέση να δει τους αριθμούς μα σεβασμό και να κατανοήσει ότι δεν πρόκειται για δημιούργημα του ανθρώπινου νου, καθώς προϋπήρχαν στο σύμπαν. Αντίθετα, ο άνθρωπος δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να ανακαλύψει τους αριθμούς στην προσπαθειά του να κατανοήσει ένα μικρό τμήμα του σύμπαντος, όπως το γνωρίζουμε στη σημερινή εποχή. Ο κριτικός ολοκληρώνει αυτή τη σκέψη του με την πεποίθηση ότι η ταινία *Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή* (αλλά και το μυθιστόρημα στο οποίο βασίζεται) παροτρύνουν το κοινό να διεισδύσει στον κόσμο των μαθηματικών, αποβάλλοντας τον φόβο που ενδέχεται να έχει για τους αριθμούς. 

## Παραπομπές

 

## εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες
Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς
Κατηγορία:Ιαπωνικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 2006
Βαγενίτι Ιωαννίνων

Το **Βαγενίτι** είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Βαγενίτι βρίσκεται σε υψόμετρο 643 μέτρα ενώ απέχει 11 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 17 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό συγκαταλέγεται στα Γραμμενοχώρια, είναι δίπλα και νότια από το Γραμμένο ενώ δυτικά και νότιά του περνάει ο χείμαρρος Βαρκός που χύνεται στον Σμολίτσα. Ενοριακός ναός και αξιοθέατο είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που έχει κηρυχθεί κηρυχθεί  ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για βασιλική σταυρεπίστεγη εκκλησία το εσωτερικό της οποίας διακοσμείται από περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919, γραμμένος *Βαγενήτι*, στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γραμμένου. Το 1920 με το ΦΕΚ 76Α - 03/04/1920 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε *Βαγενίτιον*. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βαγενιτίου της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 60 κατοίκους.

### Απογραφές πραγματικού πληθυσμού (''de facto)''

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κάστρο της Ιτσινομίγια

**Το Κάστρο της Ιτσινομίγια** είναι ένα κάστρο στην κορυφή του βουνού στην Τοκουσίμα της Ιαπωνίας.

## Ιστορία
Χτισμένο το 1338, το κάστρο χτίστηκε σε μια στρατηγικής σημασίας τοποθεσία, με ένα ποτάμι μπροστά και πάνω σε ένα βουνό, και τα δύο χαρακτηριστικά του δίνουν κάποια προστασία ως φυσική άμυνα. Κατασκευάστηκε αρχικά από τη φυλή Οσαγκαβάρα, η οποία διορίστηκε να κυβερνά τον τομέα Άβα. Στη σύγκρουση μεταξύ του αυτοκράτορα ΓκοΝτάιγκο και του Ασικάγκα Τακαούτζι, του ιδρυτή του σογκουνάτου Μουρομάτσι, οι Οσαγκαβάρα υποστήριξαν τον Αυτοκράτορα. Με την ήττα του, οι Οσαγκαβάρα έχασαν το κάστρο, το οποίο στη συνέχεια δόθηκε στη φυλή Ιτσινομίγια.

Από τον 14ο έως τον 16ο αιώνα, γενιές της οικογένειας Ιτσινομίγια κυβέρνησαν το κάστρο. Ο Χατσισούκα Ιεμάσα έγινε κύριος του κάστρου μετά από αυτό. Το κάστρο διαλύθηκε το 1615. Ήταν ένα κάστρο στην κορυφή του λόφου και χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία που αρχικά βρισκόταν το Κάστρο Ιτσινομίγια. Σε μια σύγκρουση μεταξύ του Motochika Chosokabe και των Miyoshi, παρόλο που οι Ιτσινομίγια   1φτον υποστήριξαν, ο Motochika δεν εμπιστεύτηκε τη φυλή και αφαίρεσε το κάστρο από τον έλεγχό τους, ελέγχοντάς το άμεσα ο ίδιος. Το κάστρο τελικά κατεδαφίστηκε υπό την πολιτική του *Ikkoku Ichijyo Rei*, ή «ένας θόλος ένα κάστρο κανόνας» του 1615.

### Εκστρατεία Σικόκου
Το 1585, ο Toyotomi Hideyoshi ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον του Chosokabe Motochika και της φυλής του. Ο Hideyoshi βάδισε με 100.000 στρατιώτες εναντίον του Motochika, ο οποίος είχε 40.000. Ο Toyotomi Hidenaga, ο μικρότερος αδελφός, οδήγησε 40.000 στρατιώτες να πολιορκήσουν το κάστρο. Αφού αρχικά του επιτέθηκαν, στη συνέχεια κινήθηκαν για να καταστρέψουν την πηγή νερού για το κάστρο. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ήταν υπεράριθμοι και δεν είχαν παροχή νερού, το κάστρο παραδόθηκε στην Toyotomi. Με την παράδοση του κάστρου, ο ίδιος ο Chosokabe Motochika παραδόθηκε. Η μάχη γύρω από το κάστρο ήταν το κεντρικό μέρος της εκστρατείας.

## Τρέχουσα τοποθεσία
Επί του παρόντος, τα περισσότερα από τα ερείπια του κάστρου που σώζονται ακόμη είναι μερικοί τοίχοι και σκαλοπάτια. Ο χώρος έχει σήμανση και είναι προσβάσιμος για τους τουρίστες.

Το Κάστρο συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα συνεχιζόμενα κορυφαία 100 ιαπωνικά κάστρα το 2017.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Ιτσινομιγια
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
SlideShare

Το **SlideShare** είναι αμερικανική υπηρεσία φιλοξενίας επαγγελματικού περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένων παρουσιάσεων, γραφημάτων, εγγράφων και βίντεο. Ανήκει στην Scribd. Οι χρήστες έχουν τη δυνατότητα να ανεβάζουν αρχεία ιδιωτικά ή δημόσια σε μορφή PowerPoint, Word, PDF ή OpenDocument. Στη συνέχεια, το περιεχόμενο μπορεί να προβληθεί στον ίδιο τον ιστότοπο, σε κινητές συσκευές ή να ενσωματωθεί σε άλλους ιστότοπους. Το SlideShare παρέχει επίσης στους χρήστες τη δυνατότητα να βαθμολογούν, να σχολιάζουν και να μοιράζονται το μεταφορτωμένο περιεχόμενο. Ξεκίνησε στις 4 Οκτωβρίου 2006. Η εταιρεία εξαγοράστηκε από το LinkedIn το 2012,  και στη συνέχεια από τη Scribd το 2020.  

Το 2018 αριθμούσε 80 εκατομμύρια μοναδικούς επισκέπτες μηνιαίως.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λογισμικό
Cortana

Η **Cortana** ήταν ένας εικονικός βοηθός που αναπτύχθηκε από τη Microsoft που χρησιμοποιούσε τη μηχανή αναζήτησης Bing για την εκτέλεση εργασιών όπως η ρύθμιση υπενθυμίσεων και η απάντηση σε ερωτήσεις για τον χρήστη. Η Microsoft απέσυρε την Cortana από τα λειτουργικά συστήματα Windows την άνοιξη του 2023.

Η Cortana ήταν διαθέσιμη στα Αγγλικά, Πορτογαλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Κινεζικά και Ιαπωνικά, ανάλογα με την πλατφόρμα λογισμικού και την περιοχή στην οποία χρησιμοποιούταν. Η Microsoft άρχισε να μετατρέπει την Cortana από βοηθό σε διαφορετικές ενσωματώσεις λογισμικού από το 2019. Διαχωρίστηκε από τη γραμμή αναζήτησης των Windows 10 τον Απρίλιο του 2019. Στις 31 Μαρτίου 2021, η εφαρμογή Cortana για κινητές συσκευές καταργήθηκε παγκοσμίως.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Microsoft
Κατηγορία:Λογισμικό
Μνημείο του Αλεξάντερ Φρέντρο (Βρότσουαφ)

Το **Μνημείο του Αλεξάντερ Φρέντρο στο Βρότσουαφ** (πολωνικά: *Pomnik Aleksandra Fredry we Wrocławiu*) είναι χάλκινο άγαλμα αφιερωμένο στον Πολωνό ποιητή, θεατρικό συγγραφέα και συγγραφέα της ρομαντικής εποχής Αλεξάντερ Φρέντρο (1793–1876). Αρχικά χτίστηκε στο Λβιβ το 1897 σύμφωνα με το σχέδιο του Λεόναρντ Μαρκόνι και στη συνέχεια το μνημείο μεταφέρθηκε στο Βρότσουαφ το 1956.

## Ιστορία
Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Λεόναρντ Μαρκόνι το 1897 στο Λβιβ του Βασιλείου της Γαλικίας και Λοδομερίας (μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας ) και χυτεύτηκε σε μπρούτζο. Το νεοκλασικό γλυπτό παρουσιάζει τον θεατρικό συγγραφέα Αλεξάντερ Φρέντρο σε ένα βάθρο από ψαμμίτη με επιγραφές στις τρεις πλευρές, να φοράει μια τσαμάρα και να κρατά ένα ρολό χαρτιού και μία πένα από φτερό χήνας.

Το μνημείο χρηματοδοτήθηκε από την Καλλιτεχνική και Λογοτεχνική Εταιρεία του Λβιβ (*Lwowskie Koło Literacko-Artystyczne*) και αποκαλύφθηκε τελετουργικά στις 24 Οκτωβρίου 1897 στην Ακαδημαϊκή Πλατεία (σημερινή Λεωφόρος Σεφτσένκο) στο Λβιβ, παρουσία πολλών επιφανών αξιωματούχων, συμπεριλαμβανομένων του Στρατάρχη της Γαλικίας Στανίσουαφ Μάρτσιν Μπαντένι, του Πρίγκιπα Εουστάχι Στανίσουαφ Σανγκούσκο, του αρχιεπίσκοπου Ίζαακ Μικοουάι Ισακόβιτς και του δημάρχου του Λβιβ Γκοτζίμιρ Μαουαχόφσκι. Το μνημείο βρισκόταν σε αυτή τη θέση μέχρι το 1950. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Λβιβ ενσωματώθηκε στην ΕΣΣΔ και το 1945 στο Κίεβο, η πολωνική αντιπροσωπεία υπέγραψε ένα πρόσθετο πρωτόκολλο στη συμφωνία του 1944 μεταξύ της Πολωνικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης και της Ουκρανικής ΣΣΔ, η οποία επέτρεψε την παράδοση στην πολωνική κυβέρνηση των εθνικών μνημείων στο Λβιβ τα οποία συνδέονται με τον πολωνικό πολιτισμό και την ιστορία, με εξαίρεση το Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς, το οποίο «απολαμβάνει μεγάλη δημοτικότητα και αγαπιέται από το ουκρανικό έθνος».

## Μεταφορά στην Πολωνία
Το μνημείο μεταφέρθηκε στην Πολωνία τον Μάρτιο του 1950. Αρχικά εκτέθηκε στο Βιλάνουφ όπου παρέμεινε μέχρι το 1956. Το Βρότσουαφ επιλέχθηκε να το φιλοξενήσει λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι μετά τον πόλεμο μεγάλος αριθμός Πολωνών από το Λβιβ επαναπατρίστηκαν εκεί. Εκτός από αυτό, ο Αλεξάντερ Φρέντρο επισκέφτηκε το Βρότσουαφ στο παρελθόν ως νεαρός στρατιωτικός που πολεμούσε δίπλα στον Ναπολέοντα. Τα αποκαλυπτήρια του έγιναν στις 15 Ιουλίου 1956 στην Πλατεία Αγοράς του Βρότσουαφ, στη θέση που καταλάμβανε προηγουμένως το Μνημείο του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας.

## Δείτε επίσης
* Μνημείο του Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι (Γκντανσκ)
* Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο (Κρακοβία)
* Μνημείο του Γιούζεφ Πονιατόφσκι (Βαρσοβία)

## Παραπομπές



Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βρότσουαφ
Αλεξαντερ Φρεντρο Μνημειο Βροτσουαφ
Χοσέ Λάσα

Ο **Χοσέ Λάσα Αθπεϊτία**, (γεννήθηκε στο Λας Πάλμας δε Γκραν Κανάρια, στην Ισπανία, στις 24 Ιουλίου 1973 ) είναι πρώην καλαθοσφαιριστής, δικηγόρος και Ισπανός επιχειρηματίας. Με ύψος 1,81 μέτρων έπαιζε στη θέση πόιντ γκαρντ.

## Σταδιοδρομία
Εκπαιδεύτηκε στις ακαδημίες νέων της Κανό και της Ρεάλ Μαδρίτης . Την περίοδο 1992-1993, ανέβηκε στην πρώτη ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης, σχηματίζοντας ένα δίδυμο με τον Χοσέ Μιγκέλ Αντούνιεθ, έπαιξε για τρία χρόνια στην ομάδα των μερένχες, κερδίζοντας πολλούς τίτλους. Το 1995, μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας, υπέγραψε στην Μπαλονθέστο Λέον, όπου έπαιξε 2 χρόνια. Την περίοδο 1997-1998 αγωνίστηκε στην ΑΕΚ, όντας δευτεραθλητής στην Ευρωλίγκα . Τη χρονιά 1998-1999 επέστρεψε στη Ρεάλ Μαδρίτης, με προπονητή εκείνη τη χρονιά τον Κλίφορντ Λούικ . Θα είχε αρκετές ακόμη εμπειρίες στο εξωτερικό, παίζοντας για το Περιστέρι, την ιταλική Σναϊντέρο Ούντινε και την την πορτογαλική Ολιβεϊρένσε, καθώς και έναν χρόνο παίζοντας στη Λέιδα Μπάσκετ . Αφού έπαιξε για την ΟΝ Ολιβεϊρένσε, την ομάδα με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Πορτογαλίας, αποσύρθηκε και άρχισε να ασκεί τη δικηγορία. 

### Η ζωή μετά την απόσυρση

* Αυτή τη στιγμή ασκεί δικηγορία στο δικηγορικό γραφείο Κουατρεκάσας στη Μαδρίτη. 
* Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κουλτουράλ υ Δεπορτίβα Λεονέσα, που ανήκει στην Ακαδημία Ασπάιρ.

## Διακρίσεις

; Νέοι Ρεάλ Μαδρίτης

* Πρωτάθλημα Νέων Ισπανίας 1990-91.

; Ισπανική ομάδα κάτω των 22 ετών

* Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 22 ετών 1994 (Λουμπλιάνα) 03 ! .

; Ρεάλ Μαδρίτης

* Ευρωλίγκα (1): 1995 .
* Ισπανικό Πρωτάθλημα (ACB) (2): 1993, 1994 .
* Κύπελλο Ισπανίας (Copa del Rey) (1): 1993 .

; ΟΝ Ολιβεϊρένσε

* Κύπελλο Πορτογαλίας (1): 2002-03

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ένωση Παικτών Καλαθοσφαίρισης Ρεάλ Μαδρίτης 
* Αρχείο στο ACB.COM

Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές
Το ημερολόγιο ενός τρελού γέρου

***Το ημερολόγιο ενός τρελού γέρου*** (ιαπωνικά: 瘋癲老人日記) είναι μυθιστόρημα που γράφτηκε το 1961 από τον Ιάπωνα συγγραφέα Τζουνιτσίρο Τανιζάκι (1886-1965). Το βιβλίο γράφτηκε και εκδόθηκε λίγο πριν από τον θάνατο του συγγραφέα το 1965 και θεωρείται σημαντικό έργο του. 

## Πλοκή
Ο Ουτσούγκι Τοκοσούκε αναρρώνει από εγκεφαλικό επεισόδιο το οποίο του έχει παραλύσει το χέρι. Ο Τοκοσούκε ζει στο Τόκιο με την (ανώνυμη) σύζυγό του, τον γιο του, Τζοκίτσι, και τη νύφη του, Σατσούκο, σε ένα μεγάλο σπίτι και σε ένα περιβάλλον πλούτου και άνεσης. Οι παντρεμένες κόρες του, Κουγκάκο και Ιτσούκο, και τα μικρά τους παιδιά, τον επισκέπτονται περιστασιακά, αν και ο ίδιος είναι ψυχρός απέναντί τους. Καθώς το βιβλίο προχωρά, γίνεται σαφές ότι ο Τοκοσούκε έχει ερωτική εμμονή με τη νύφη του, τη Σατσούκο, αν και είναι σεξουαλικά ανίκανος. Σε αντάλλαγμα για διάφορα ακριβά δώρα, η Σατσούκο επιτρέπει στον Τοκοσούκε να φιλάει διάφορα μέρη του σώματός της, και ιδιαίτερα τα πόδια της. Η πλοκή του βιβλίου κορυφώνεται καθώς ο Τοκοσούκε σχεδιάζει να βάλει να χαράξουν στην ταφόπλακά του τα αποτυπώματα από τα πόδια της Σατσούκο. Το βιβλίο περιέχει πολυάριθμες περιγραφές ιατρικών διεργασιών και θεραπειών και καταλήγει σε μια σειρά από σύντομες αφηγήσεις που δίνονται από την ιδιωτική νοσοκόμα, τον γιατρό και την κόρη του Τοκοσούκε, την Ιτσούκο. Ο Τοκοσούκε είναι ακόμα ζωντανός στο τέλος του βιβλίου και δεν είναι σαφές εάν τα σχέδιά του για την κηδεία θα πραγματοποιηθούν.

## Εκδόσεις
1961 πρώτη έκδοση στα ιαπωνικά

1965, μετάφραση στα αγγλικά από τον Χάουαρντ Χίμπερτ, εκδόσεις Alfred Knopf, Νέα Υόρκη.

1966, μετάφραση στα αγγλικά από τον Χάουαρντ Χίμπερτ, εκδόσεις Secker and Warburg, Λονδίνο.

2001, μετάφραση στα ελληνικά από τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα.

## Διασκευές για τον κινηματογράφο
Μια ιαπωνική κινηματογραφική διασκευή γυρίστηκε το 1962 με τον τίτλο *Fūten rōjin nikki,* και μια αγγλική διασκευή γυρίστηκε το 1987 με τον τίτλο *The Diary of a Mad Old Man*. Ο Καζούο Ισιγκούρο, ο οποίος έγραψε το σενάριο της ταινίας *Η κοντέσα της Σαγκάης*, βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο μυθιστόρημα *Το ημερολόγιο ενός τρελού γέρου* για την ταινία που γύρισε το 2005.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιαπωνικά μυθιστορήματα
Το εγκώμιο της σκιάς

***Το εγκώμιο της σκιάς*** (ιαπωνικά: 陰翳礼讃) είναι δοκίμιο πάνω στην ιαπωνική αισθητική, του Ιάπωνα συγγραφέα Τζουνιτσίρο Τανιζάκι.

Το δοκίμιο μεταφράστηκε στα αγγλικά από τους φοιτητές ιαπωνικής φιλολογίας Τόμας Χάρπερ και Έντουαρντ Σαϊντενστίκερ. Το 2017, κυκλοφόρησε και δεύτερη μετάφραση από τον Γκρέγκορι Σταρ.

Στα ελληνικά, *Το εγκώμιο της σκιάς* έχει μεταφραστεί από τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη και κυκλοφόρησε το 1995 από τις εκδόσεις Άγρα.

## Θέματα
Το δοκίμιο αποτελείται από 16 ενότητες που συζητούν την παραδοσιακή ιαπωνική αισθητική σε αντίθεση με την αλλαγή. Οι συγκρίσεις του φωτός με το σκοτάδι χρησιμοποιούνται για να αντιπαραβάλουν τον δυτικό και τον ασιατικό πολιτισμό. Η Δύση, στην προσπάθειά της για πρόοδο, παρουσιάζεται να αναζητά συνεχώς φως και διαύγεια, ενώ οι λεπτές και υποτονικές μορφές της τέχνης και της λογοτεχνίας της Ανατολικής Ασίας θεωρούνται από τον Τανιζάκι ότι αντιπροσωπεύουν μια εκτίμηση της σκιάς και της λεπτότητας, στενά συνδεδεμένη με την παραδοσιακή ιαπωνική έννοια του *σάμπι*. Εκτός από την αντίθεση φωτός και σκιάς, ο Τανιζάκι εξετάζει περαιτέρω τους πολυεπίπεδους τόνους διαφόρων ειδών σκιών και τη δύναμή τους να αντανακλούν υλικά χαμηλής γυαλάδας όπως χρυσοκέντημα, πατίνα και θολά κρύσταλλα. Επιπλέον, διακρίνει τις αξίες της λάμψης και της λάμψης.

Το κείμενο του δοκιμίου παρουσιάζει προσωπικές σκέψεις πάνω σε διάφορα θέματα όπως για παράδειγμα η αρχιτεκτονική, η χειροτεχνία, το φαγητό, τα καλλυντικά και πολλά άλλα. Ο Τανιζάκι εξερευνά δίνοντας σημασία στη λεπτομέρεια στοιχεία όπως ο χώρος στο εσωτερικό των κτηρίων, οι μοναστηριακές τουαλέτες και άλλα. Το εν λόγω δοκίμιο δρα ως κλασική περιγραφή της αντίθεσης ανάμεσα στις σκιές των ιαπωνικών εσωτερικών χώρων και του εκτυφλωτικού φωτός της σύγχρονης εποχής.

## Πολιτισμικές σημειώσεις
Οι παρατηρήσεις του Τανιζάκι περιλαμβάνουν πολιτισμικές σημειώσεις για θέματα όπως η τέχνη και η χειροτεχνία, η χαρτοποιία και το ιαπωνικό δωμάτιο. Δίνεται επίσης μια συνταγή για το ασυνήθιστο πιάτο σούσι, ενώ αναφέρονται και πολλά ιστορικά μέρη και ναοί, καθώς και περίφημα εστιατόρια και  έθιμα όπως η «παρατήρηση της σελήνης» (*τσουκίμι*).

## Άτομα που αναφέρονται
Μεταξύ των ιστορικών και σύγχρονων ατόμων που αναφέρονται στο δοκίμιο είναι τα εξής: 

* Νατσούμε Σοσέκι, μυθιστοριογράφος
* Σαΐτο Ριόκου, ποιητής
* Βούδας και Κομφούκιος
* Κόνγκο Ιουάο, ηθοποιός του θεάτρου Νο
* Μπάικο, ηθοποιός
* Τακεμπάγια Σανεχίκο, πρόεδρος του εκδοτικού οίκου Kaizō (ο οποίος είχε εκδώσει το προηγούμενο μυθιστόρημα του συγγραφέα)
* Άλμπερτ ΑΪνστάιν, επιστήμονας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δοκίμια
Κόρι Χίγκινς

Ο **Κούρντον  Χίγκινς** (γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Μπαρτσελόνα του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB) και της Ευρωλίγκας .

## Λύκειο
Ο Χίγκινς έπαιξε μπάσκετ λυκείου στο Λύκειο Μόντε Βίστα, στη γενέτειρά του, το Ντάνβιλ, στην Καλιφόρνια .

## Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Χίγκινς έπαιξε μπάσκετ κολεγίου στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, με τους Κολοράντο Μπάφαλοους, από το 2007 έως το 2011. Είναι ισόβαθμος με τον Ρίτσαρντ Ρόμπι, με 2.001 πόντους σταδιοδρομίας, ως ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών για τους Μπάφαλοους, και είναι έκτος όλων των εποχών στην ιστορία της Διάσκεψης Μπιγκ 12. 

## Επαγγελματική πορεία
Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2011, ο Χίγκινς επιλέχθηκε με την έβδομη επιλογή, στο ντραφτ της D-League του 2011, από τους Ίρι Μπέιχοκς . Εμφανίστηκε σε πέντε παιχνίδια με την ομάδα, έχοντας κατά μέσο όρο 12,6 πόντους.

Ο Χίγκινς προσκλήθηκε στο προπονητικό στρατόπεδο των Ντένβερ Νάγκετς, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του 2011, αλλά στις 23 Δεκεμβρίου 2011, παραιτήθηκε. 

Στις 25 Δεκεμβρίου 2011, ζήτησε την παραίτηση από τους Σάρλοτ Μπόμπκατς .  Παραιτήθηκε από τους Μπόμπκατς στις 9 Δεκεμβρίου 2012.  Στις 16 Ιανουαρίου 2013, ο Χίγκινς επαναγοράστηκε από τους Ίρι Μπέιχοκς. 

Τον Οκτώβριο του 2013, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ρωσική Τριούμφ Λυούμπερτσι. 

Τον Ιούνιο του 2014, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την τουρκική Ρουαγιάλ Χαλί Γκαζιαντέπ. 

Την 1η Ιουλίου 2015, ο Χίγκινς υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο, με επιλογή για δεύτερο χρόνο, με την ρωσική ΤΣΣΚΑ Μόσχας .  Μετά από μία επιτυχημένη χρονιά, η ΤΣΣΚΑ χρησιμοποίησε την επιλογή της για να κρατήσει τον Χίγκινς στον σύλλογο για άλλον έναν χρόνο.  Στις 26 Ιουνίου 2017, η ΤΣΣΚΑ ανακοίνωσε ότι ανανέωσε το συμβόλαιό της με τον Χίγκινς, για επιπλέον δύο χρόνια. 

Στις 3 Ιουλίου 2019, ο Χίγκινς υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ισπανική Μπαρτσελόνα .  Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2020-21, είχε μέσο όρο 13,1 πόντους και 2,4 ασίστ ανά αγώνα. Ο Χίγκινς υπέγραψε τριετή επέκταση με την ομάδα στις 5 Ιουλίου 2021. 

## Προσωπικές πληροφορίες
Ο πατέρας του, Ροντ Χίγκινς, είναι πρώην παίκτης του ΝΒΑ και πρώην πρόεδρος των των Σάρλοτ Μπόμπκατς . Σπούδασε κοινωνιολογία. Νονός του είναι ο πρώην γκαρντ των Σικάγο Μπουλς Μάικλ Τζόρνταν . 

## Στατιστικά σταδιοδρομίας

## Παραπομπές
 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ο Κόρι Χίγκινς στο acb.com (στα Ισπανικά)

Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκαζιαντέπ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ήρι ΜπέιΧωκς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάρλοτ Μπόμπκατς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τριούμφ Λιούμπερτσι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Αγία Μονή Ηρακλείου

Η **Αγία Μονή** είναι οικισμός της κοινότητας Άνω Βιάννου του Δήμου Βιάννου και της τέως Επαρχίας Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.

## Γεωγραφία
Η Αγία Μονή βρίσκεται στο ΝΑ. τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες της κορυφής «Αφέντης Χριστός» της Δίκτης, νότια του Άνω Βιάννος και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 500. Απέχει 57χλμ. περίπου ΝΑ. του Ηρακλείου (μέσω Πεζών).

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στον νομό Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 159Α - 16/05/1932 αποσπάστηκε από τον νομό Λασιθίου και προσαρτήθηκε στον νομό Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Βιάννου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βιάννου.

## Αξιοθέατα
*Το μικρό μοναστήρι Κοίμησης της Θεοτόκου, νότια του οικισμού, στην έξοδο του φαραγγιού «Αφράτι». Είναι ανδρικό, με άγνωστη ημερομηνία κτίσης. Από το 1842 μέχρι το 1845 είχε εγκαταλειφθεί.
*Η εκκλησία της Αγίας Κυριακής, νοτιοδυτικά του οικισμού

## Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι Κοίμησης της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://www.incrediblecrete.gr/place/agia-moni-in-viannos/
*http://kritotopos.blogspot.com/p/blog-page_07.html

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Σουίτσι Γιόσιντα

Ο **Σουίτσι Γιόσιντα** (ιαπωνικά: 吉田 修一, *Γιόσιντα Σουίτσι*, γενν. 14 Σεπτεμβρίου 1968), είναι Ιάπωνας συγγραφέας μυθιστορημάτων.

## Βιογραφία
Ο Γιόσιντα γεννήθηκε στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας και σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Χοσέι. Σήμερα, ο  Γιόσιντα ζει στο Τόκιο. Ο συγγραφέας απέσπασε το ογδοηκοστό τέταρτο Βραβείο Bungakukai για νέους συγγραφείς το 1997 για το διήγημά του *Saigo no Musuko* (Ο τελευταίος γιος) καθώς και το Βραβείο Ακουταγκάβα το 2002 (κατά την πέμπτη φορά που ήταν υποψήφιος για αυτό το βραβείο) για το έργο του Paku Raifu (Η ζωή στο πάρκο). Το 2002 κέρδισε επίσης το Βραβείο Γιαμαμότο Σουγκορό για το έργο του, *Paredo* (Παρέλαση).

## Βραβεία και διακρίσεις
Λόγω των διαφόρων λογοτεχνικών βραβείων που έχει αποσπάσει κατά καιρούς τόσο από κρατικούς και λογοτεχνικούς φορείς όσο και από το ίδιο το αναγνωστικό κοινό, ο Γιόσιντα θεωρήθηκε συγγραφέας crossover, όπως έχουν θεωρηθεί και η Έιμι Γιαμάντα και ο Μασαχίκο Σιμάντα αντίστοιχα. Το 2003, ο Γιόσιντα έγραψε τους στίχους για το τραγούδι Great Escape το οποίο έχει συμπεριληφθεί στο άλμπουμ του Τομογιάσου Χοτέι με τίτλο Doberman. Το μυθιστόρημά του Γιόσιντα *Akunin* το οποίο εκδόθηκε το 2007 κατάφερε να αποσπάσει το βραβείο Osaragi Jiro καθώς και το Βραβείο Mainichi Publishing Culture.

Στη συνέχεια, το έργο διασκευάστηκε σε μια βραβευμένη ταινία του 2010 από τον σκηνοθέτη Λι Σανγκ-ιλ με πρωταγωνιστές την Έρι Φουκάτσου, τον Σατόσι Τσουμαμπούκι, τον Ντέντεν και τον Ακίρα Εμότι. Η ταινία απέσπασε διάφορα βραβεία από την Ιαπωνική Ακαδημία Κινηματογράφου καθώς και από άλλα εθνικά και διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ.  Αρκετά από τα έργα του Γιόσιντα έχουν διασκευαστεί για να μεταφερθούν τόσο στην ιαπωνική τηλεόραση όσο και στην κινηματογραφική οθόνη. Ένα άλλο μυθιστόρημα του Γιόσιντα, το Taiyo wa Ugokanai, έχει μετατραπεί σε ταινία το 2020. Επίσης, το Sayonara keikoku (Το φαράγγι του αποχαιρετισμού) διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη το 2013 σε σκηνοθεσία του Τατσούσι Ομόρι με πρωταγωνιστή τον Χιροφούμι Αράι.

## Έργα σε αγγλική μετάφραση
* *Villain* (πρωτότυπος τίτλος: Akunin), μετάφρ. Φίλιπ Γκέιμπριελ (Λονδίνο: Pantheon, 2010) 
* *Παρέλαση* (πρωτότυπος τίτλος: Parēdo), μετάφρ. Φίλιπ Γκέιμπριελ (Λονδίνο: Harvill Secker, 2014)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σελίδα στο JLPP (Japanese Literature Publishing Project) (στα αγγλικά)
* Ο Shuichi Yoshida  στο J'Lit Books από την Ιαπωνία (στα αγγλικά)

Κατηγορία:Ιάπωνες συγγραφείς
Κατηγορία:Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Ιάπωνες σεναριογράφοι
Μιτσούγιο Κακούτα

Η **Μιτσούγιο Κακούτα** (ιαπωνικά: , *Κακούτα Μιτσούγιο*) (γενν. 8 Μαρτίου 1967) είναι Ιαπωνέζα συγγραφέας. Η Κακούτα έχει ασχοληθεί με τη μετάφραση στα νέα ιαπωνικά του πρωτομυθιστορήματος του 11ου αιώνα *[[Η ιστορία του Γκέντζι]]* του Μουρασάκι Σικίμπου (ιαπωνικά: 紫式部).

## Βραβευμένα έργα
Η Κακούτα έκανε το ντεμπούτο της ενώ ήταν ακόμη φοιτήτρια στη Σχολή Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Ουασέντα με το έργο *Kōfuku na yūgi* (Μια ευλογημένη διασκέδαση). Το βιβλίο αυτό της χάρισε το *Βραβείο Kaien για Νέους Συγγραφείς* το 1990. Μετά τη συγγραφή δύο μυθιστορημάτων το 2002 τα οποία έτυχαν καλής απήχησης από το κοινό, του Ekonomikaru paresu (Οικονομικό παλάτι) και του *Kūchū teien* (Κρεμαστός κήπος), κέρδισε το Noma Literary New Face Prize και το βραβείο Naoki στην κατηγορία *Γυναίκα της απέναντι όχθης* το 2004.

Το βιβλίο της *Η όγδοη μέρα*, το οποίο μεταφράστηε στα αγγλικά το 2010, απέσπασε το λογοτεχνικό Βραβείο Τσούο Κόρον το 2007 και έχει μετατραπεί σε τηλεοπτική δραματική σειρά καθώς και σε ταινία. *Η όγδοη μέρα* έχει μεταφραστεί και στην ελληνική γλώσσα από την Ειρήνη Παπακυριάκου και κυκλοφόρησε το 2018 από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Και τα δύο βιβλία της από το 2012 – το μυθιστόρημά της *Kami no tsuki* και ο τόμος δικηγημάτων της με τον τίτλο *Kanata no ko* (Τα παιδιά πέρα) – βραβεύτηκαν επίσης. Συνολικά, η Κακούτα έχει γράψει πάνω από 80 έργα μυθοπλασίας.

## Τρέχοντα γεγονότα
Η Κακούτα είναι παντρεμένη με τον επίσης συγγραφέα Τακάμι Ίτο. Σε συνέντευξή της τον Οκτώβριο του 2015 δήλωσε ότι μεταφράζει το κλασικό έργο του 11ου αιώνα *[[Η ιστορία του Γκέντζι]]* στα σύγχρονα ιαπωνικά και αυτό ήταν πιθανό να της πάρει τρία χρόνια. Οι δύο πρώτοι τόμοι της μετάφρασης έχουν πλέον εκδοθεί.

Στην ίδια συνέντευξη, η Κακούτα ανέφερε τους Σουίτσι Γιόσιντα, Γιόκο Ογκάουα και Καόρι Εκούνι ως σύγχρονους Ιάπωνες συγγραφείς τους οποίους θα μπορούσε να συστήσει σε κάποιον. Είναι μέλος των Συγγραφέων του Κόκκινου Κύκλου, μιας επίλεκτης ομάδας σύγχρονων συγγραφέων της Ιαπωνίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιαπωνέζες συγγραφείς
Κατηγορία:Ιαπωνέζες μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Ιάπωνες μεταφραστές
Σέλτσανα Ιωαννίνων

Τα **Σέλτσανα** ή **Σέλσιανα** είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γενικά στοιχεία
Τα Σέλτσανα βρίσκονται σε υψόμετρο 260 μέτρα, δυτικά του Γκρίμποβου του οποίου θεωρείται συνοικισμός. Απέχουν περίπου 35 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 29 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) ενώ ανατολικά και νότια του χωριού περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας.

Αναφέρονται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γκριμπόβου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Γκρίμποβο αποτελούν την τοπική κοινότητα Γκρίμποβου της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 17. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (*de facto)* μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών

Το ***Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών*** είναι μια νουβέλα του 1961 που έχει γραφτεί από τον Ιάπωνα συγγραφέα Γιανουσάρι Καβαμπάτα. Πρόκειται για μια ιστορία με κεντρικό ήρωα έναν μοναχικό άντρα, τον γερο-Εγκούτσι, ο οποίος επισκέπτεται κάθε τόσο το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών, έναν ξεχωριστό οίκο ανοχής, με την ελπίδα ότι θα μπορέσει να αποκομίσει κάτι περισσότερο.

## Πλοκή
Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών είναι ένας οίκος ανοχής, στον οποίο ηλικιωμένοι άνδρες πληρώνουν για να κοιμηθούν δίπλα σε νεαρά κορίτσια που έχουν ναρκωθεί και τυχαίνει να είναι γυμνά, τα λεγόμενα κοιμισμένα κορίτσια του τίτλου του μυθιστορήματος. Οι ηλικιωμένοι άντρες αναμένεται να πάρουν υπνωτικά χάπια και να μοιραστούν το κρεβάτι για μια ολόκληρη νύχτα με ένα κορίτσι χωρίς να επιχειρήσουν τίποτα «κακόγουστο», όπως για παράδειγμα «να βάλουν ένα δάχτυλο μέσα στο στόμα τους». Στον γερο-Εγκούτσι δίνεται με ένα διαφορετικό κορίτσι για να κοιμηθεί δίπλα του κάθε φορά που επισκέπτεται το σπίτι λόγω του ότι δεν ενημερώνει έγκαιρα για την κάθε επίσκεψή του. Κάποια στιγμή, ανακαλύπτει ότι όλα τα κορίτσια είναι παρθένες, κάτι που τον αναγκάζει με κάποιον τρόπο να συμμορφωθεί με τους κανόνες του σπιτιού. Το κάθε κορίτσι είναι διαφορετικό και οι περιγραφές των πράξεών του αναμειγνύονται με τα όνειρα που βλέπει καθώς κοιμάται και αυτός πλάι στα κοιμισμένα κορίτσια.

## Διασκευές για τον κινηματογράφο
Η κινηματογραφική διασκευή του 2008 από τον Βάντιμ Γκλόβνα, με τον τίτλο *Das Haus der Schlafenden Schönen* (Σπίτι των Ωραίων Κοιμωμένων), δεν έγινε δεκτή με καλές κριτικές. Η βαθμολογία της ταινίας στον ιστότοπο του Rotten Tomatoes είναι 28%,  ενώ το Village Voice χαρακτήρισε την ταινία ως μία από τις χειρότερες κυκλοφορίες της χρονιάς. 

Η αυστραλιανή ταινία του 2011 με τον τίτλο *Ωραία κοιμωμένη*, σε σκηνοθεσία της Τζούλια Λι, χρησιμοποιεί την κεντρική υπόθεση του *Σπιτιού των κοιμισμένων κοριτσιών* ως μέρος της κύριας πλοκής της, αλλά αντιστρέφει την οπτικήγ ωνία. Η ταινία περιέχει μια σκηνή στην οποία ένας λέκτορας πανεπιστημίου παρουσιάζει ένα παιχνίδι γκο, μια αναφορά στο μυθιστόρημα του Καουαμπάτα του 1951 *Ο δάσκαλος του Γκο*. Οι λογοτεχνικές πηγές για την ταινία *Ωραία κοιμωμένη* (2011) αναγνωρίστηκαν και συζητήθηκαν στο βιβλίο *Ωραία κοιμωμένη* το οποίο παρουσιάστηκε σε συνέντευξη Τύπου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2011 από την Screen Australia και στη συνέχεια σε πολλές άλλες συνεντεύξεις. Αυτές οι πηγές περιλαμβάνουν τον Καουαμπάτα, τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκερς, τον Σαρλ Περό καθώς και την Αγία Γραφή.

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία
Σκάνδαλο (μυθιστόρημα του Σουσάκου Έντο)

Το ***Σκάνδαλο*** είναι μυθιστόρημα του 1986 του Ιάπωνα συγγραφέα Σουσάκου Έντο. Ο Έντο ήταν καθολικός συγγραφέας του οποίου τα έργα, μεταξύ άλλων, κάλυψαν διάφορες πτυχές της καθολικής εμπειρίας στην Ιαπωνία. Ο Έντο ήταν επίσης μέλος του ιαπωνικού λογοτεχνικού κατεστημένου το οποίο και λάμβανε ανέκαθεν υπόψη του στο έργο. Το θέμα της τρίτης ηλικίας στην Ιαπωνία είναι ανάμεσα στα ζητήματα που αναδεικνύονται μέσα από το έργο. Έχει επίσης αναφερθεί ότι το πραγματικό θέμα του βιβλίου είναι η διαστροφή.

## Περίληψη υπόθεσης
Η υπόθεση του βιβλίο λαμβάνει χώρα στο Τόκιο κατά τη δεκαετία της δεκαετίας του 1980. Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία ενός ηλικιωμένου καθολικού συγγραφέα ο οποίος παλεύει με τα γηρατειά και με την αίσθηση ότι πρέπει ακόμη να γράψει το magnum opus του. Μια μέρα, μια νεαρή γυναίκα εμφανίζεται σε ένα πάρτι στο οποίο παρευρίσκεται ο κύριος χαρακτήρας του μυθιστορήματος, ο οποίος ονομάζεται Σουγκούρο, λέγοντας δυνατά και μπροστά σε όλους ότι εκείνος έχει πάψει τελευταία να επισκέπτεται τον κακόφημο δρόμο όπου εργάζεται αυτή ως καλλιτέχνης. Λόγω της φήμης του ως χριστιανού συγγραφέα με υψηλά ηθικά πρότυπα, μια τέτοια συμπεριφορά θεωρείται από τους εκδότες του πολύ ανεπιθύμητη και από τον ίδιο άκρως ενοχλητική.

Ο Σουγκούρο γνωρίζει μια νεαρή κοπέλα, τη Μίτσου, η οποία του μιλά για το *enjo kōsai* ("ραντεβού επανόρθωσης"). Ο Σουγκούρο αποφασίζει να προσλάβει τη νεαρή κοπέλα ως βοηθό στο σπίτι του, με σκοπό να ανακουφίσει τη ρευματική σύζυγό του από διάφορες σωματικές δραστηριότητες. Καθώς, όμως, ο καιρός περνάει, ο Σουγκούρο αρχίζει να ονειρεύεται αυτό το νεαρό κορίτσι, αλλά αποσιωπά αυτό που συμβαίνει για να μην ανησυχήσει τη γυναίκα του.

Απρόθυμα, ο Σουγκούρο επισκέπτεται το στούντιο της γυναίκας που παρευρισκόταν στο πάρτι, όπου συναντά μια μεγαλύτερη γυναίκα με την οποία αργότερα γίνεται φίλος. Αρχίζει επίσης να ανακαλύπτει έναν άλλο κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του μαζοχισμού και διαφόρων περισσότερο ή λιγότερο ακραίων μορφών πορνείας. Οι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο φαίνεται να τον γνωρίζουν όλοι και ο Σουγκούρο υποπτεύεται ότι ένας απατεώνας είναι εκεί έξω, ο οποίος προσπαθεί να καταστρέψει τη φήμη του και αρχίζει να ψάχνει αυτόν τον άντρα.

Κάποια στιγμή, η ηλικιωμένη γυναίκα, με την οποία πλέον έχει συνδεθεί αρκετά, του στέλνει ένα γράμμα προσκαλώντας τον σε ένα ξενοδοχείο ημιπαραμονής όπου, όπως του γράφει στο γράμμα, θα αποκαλυφθεί η ταυτότητα του απατεώνα. Ο Σουγκούρο βρίσκει στο ξενοδοχείο τον νεαρό Μίτσου, ο οποίος είναι μεθυσμένος και ημίγυμνος πάνω στο κρεβάτι. Εδώ, στο τέλος του βιβλίου, αποκαλύπτεται στον Σουγκούρο ότι υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά κάτω από τη γυαλισμένη επιφάνεια των πραγμάτων.

Το *Σκάνδαλο* έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τον Αύγουστο Κορτώ και κυκλοφόρησε το 2015 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιαπωνικά μυθιστορήματα
Κάστρο της Τσουτσιούρα

Το **Κάστρο της Τσουτσιούρα** (土浦城, Tsuchiura-jō) είναι επίπεδο Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Τσουτσιούρα, νότια του νομού Ιμπαράκι, στην Ιαπωνία. Η πόλη Τσουτσιούρα βρίσκεται 60 χιλιόμετρα βόρεια του Τόκιο. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το Κάστρο της Τσουτσιούρα ήταν η έδρα της φυλής Τσουτσίγια, *[[ντάιμγιο|νταϊμιό]]* του τομέα Τσουτσιούρα. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως «**Κί-τζο**» (亀城, Ki-jō, Κάστρο Χελώνα).

## Ιστορία
Η πρώιμη ιστορία του Κάστρου Τσουτσιούρα δεν είναι ξεκάθαρη και σύμφωνα με τη λαογραφία το αρχικό κάστρο ιδρύθηκε την περίοδο Χεϊάν από τον Τάιρα νο Μασακάντο. Κατά την περίοδο Σενγκόκου, η περιοχή γύρω από την Τσουτσιούρα  ελεγχόταν από τη φυλή Όντα, η οποία αργότερα καταστράφηκε από τη φυλή Γιούκι. Μετά τη μάχη της Σεκιγκαχάρα και την ίδρυση του σογκουνάτου Τοκουγκάβα, οι Γιούκι μετεγκαταστάθηκαν στον τομέα Φουκούι στην επαρχία Ετσίζεν και ένα μέρος της εκκενωμένης επικράτειάς τους δόθηκε στον Ματσουντάιρα Νομπουκάζου ως ανταμοιβή για τη δράση του στην οπισθοφυλακή στη Μάχη της Σεκιγκαχάρα. Ο γιος του, Ματσουντάιρα  Νομπουγιόσι, έθεσε τα θεμέλια της πόλης του κάστρου και έχτισε μια σειρά από πύλες στον αυτοκινητόδρομο Μίτο Κάιντο, που συνδέει το Έντο με τον Μίτο.

Κατά την πρώιμη περίοδο Έντο, το κάστρο πέρασε από πολλά χέρια έως ότου τέθηκε υπό τον έλεγχο της φυλής Τσουτσίγια το 1669. Η φυλή Τσουτσίγια κυβέρνησε μέχρι την αποκατάσταση του Μεϊτζί, εκτός από ένα διάλειμμα πέντε ετών.

Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, με κυβερνητική εντολή, οι οχυρώσεις του κάστρου διαλύθηκαν και οι περισσότερες τάφροι του γεμίστηκαν. Το κεντρικό περιτείχισμα με το πρώην παλάτι νταϊμιό χρησιμοποιήθηκε ως κυβερνητικό γραφείο μέχρι που κάηκε το 1884. Ολοκληρώθηκε ένα νέο κτήριο γραφείων. Ωστόσο, το 1899 το κεντρικό περιτείχισμα και το δεύτερο περιτείχισμα  δωρίστηκαν στην πόλη και έγιναν πάρκο Κίτζο. Το πάρκο Κίτζο απέχει 15 λεπτά με τα πόδια από το Σταθμό Τσουτσιούρα. Μόνο ένα *γιαγκούρα έχει* απομείνει από την περίοδο Έντο, το Τάικο Γιαγκούρα Μον, το οποίο χτίστηκε το 1656. Τα υπόλοιπα δύο γιαγκούρα είναι και τα δύο ανακατασκευές της δεκαετίας του 1990, ένα από τα οποία, το Ανατολικό Γιαγκούρα, χρησιμοποιείται ως Μουσείο της πόλης Τσουτσιούρα.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 

Τσουτσιουρα
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Γιασούσι Ινουέ

Ο **Γιασούσι Ινουέ** (ιαπωνικά: 井上靖, *Ινουέ Γιασούσι*) (6 Μαΐου 1907 – 29 Ιανουαρίου 1991) ήταν Ιάπωνας συγγραφέας μυθιστορημάτων, διηγημάτων, ποιημάτων και δοκιμίων, ο οποίος ξεχώρισε για τα ιστορικά και για τα αυτοβιογραφικά του λογοτεχνικά έργα. Τα πιο γνωστά από τα έργα του *Η ταυρομαχία* (ιαπωνικά: *Tōgyū*, 1949) καθώς και *Το κεραμίδι του Τεπγιό* (ιαπωνικά: *Tenpyō no iraka*, 1957).

## Βιογραφία
Ο Ινουέ γεννήθηκε σε μια οικογένεια γιατρών στην Ασαχικάουα της επαρχίας Χοκάιντο, στις 6 Μαΐου του 1907 και αργότερα μετακόμισε και μεγάλωσε στη Γιουγκασίμα, του Ιζού, της επαρχίας Σιζουόκα. Κατά τα χρόνια της φοίτησής του στο γυμνάσιο, ο Ινουέ ήταν ασκούνταν ενεργά στο τζούντο. Αρχικά σπούδασε νομικά και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Κιούσου και αργότερα στράφηκε προς τη φιλοσοφία, την οποία σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κιότο, από όπου αποφοίτησε το 1936 έχοντας λάβει πτυχίο αισθητικής και έχοντας εκπονήσει διατριβή με θέμα τον Πολ Βαλερί.  Αφού κέρδισε το βραβείο Chiba Kameo για το πρώιμο έργο του με τίτλο *Ryūten*, ο Ινουέ άρχισε να εργάζεται για την καθημερινή εφημερίδα *Mainichi Shimbun*. Το 1937, κλήθηκε να πολεμήσει στον Σινοϊαπωνικό Πόλεμο, αλλά σύντομα επέστρεψε στη βάση του λόγω ασθένειας και συνέχισε την ενασχόλησή του στη *Mainichi Shimbun*. Η στρατιωτική του θητεία στη βόρεια Κίνα προκάλεσε το ενδιαφέρον του για την κινεζική ιστορία.

Μετά το τέλος του Πολέμου του Ειρηνικού, ο Ινουέ κέρδισε την αποδοχή των κριτικών με τις νουβέλες τις οποίες δημοσίευσε το το 1949, *Το κυνηγετικό όπλο* (*Ryōjū*) και *Η Ταυρομαχία*, το οποίο του χάρισε το λογοτεχνική βραβείο Akutagawa. Μέσα στα επόμενα χρόνια, δημοσίευσε πολλά μυθιστορήματα και διηγήματα τα οποία ανήκουν σε διάφορα είδη: σύγχρονες ιστορίες αγάπης, ιστορίες που πραγματεύονται κοινωνικές και πολιτικές πτυχές της μεταπολεμικής Ιαπωνίας όπως το *Kuroi Ushio*, ιστορικά μυθιστορήματα γραμμένα με ακρίβεια όπως το *Το κεραμίδι του Τεπγιό* του 1957 και το *Tonkō* του 1959, καθώς και μυθιστορήματα με αυτοβιογραφικό υπόβαθρο όπως το *Χρονικό της μητέρας μου* το 1975 (*Waga haha no ki*).

Ο Ινουέ εξελέγη μέλος της Ιαπωνικής Ακαδημίας Τεχνών το 1964 και έλαβε το παράσημο του Τάγματος Πολιτισμού το 1976. Πέθανε στο Τόκιο το 1991 σε ηλικία 83 ετών.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Ιάπωνες συγγραφείς
Κατηγορία:Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ποιητές
Κατηγορία:Ιάπωνες σεναριογράφοι
Γουίλιαμ Όσλερ

Ο Σερ **Γουίλιαμ Όσλερ** (12 Ιουλίου 1849 - 29 Δεκεμβρίου 1919) ήταν Καναδός γιατρός, διακεκριμένος δάσκαλος της κλινικής ιατρικής και ένας από τους τέσσερις καθηγητές ιατρικής - ιδρυτές του νοσοκομείου Johns Hopkins Hospital. 

Δημιούργησε την πρώτη ειδικότητα ιατρικής κατά την κατάρτιση και εκπαίδευση των νέων ιατρών και υπήρξε ο πρώτος -εκπαιδευτικά- που καθιέρωσε ώστε φοιτητές ιατρικής από την αίθουσα διαλέξεων να καταρτίζονται στην κλινική εκπαίδευση ενώπιον των ασθενών. Συχνά έχει χαρακτηριστεί ως ο *Πατέρας της Σύγχρονης Ιατρικής* και ένας από τους *«μεγαλύτερους διαγνωστικούς ιατρούς που χρησιμοποίησαν το στηθοσκόπιο»*. Ο Όσλερ ήταν άτομο πολυδραστήριο και αεικίνητο, με πάρα πολλά ενδιαφέροντα, που εκτός από γιατρός, ήταν μελετητής, ιστορικός, συγγραφέας και πλακατζής -με εξαιρετική ποιότητα του χιούμορ. Ένα από τα επιτεύγματά του ήταν και η ίδρυση του τμήματος *History of Medicine Society*, στη Βασιλική Ακαδημία Ιατρικής στο Λονδίνο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Καναδοί ιατροί
Ξεροβούνι (Αλβανία)

[thumb|Η θέα προς τα νότια από την κορφή του Ξηροβουνίου, όπου ο [Γράμμος είναι ορατός από τα 65 χλμ εναέριας απόστασης.]]
Το **Ξεροβούνι** (αλβανικά: Mali i Thatë) είναι βουνό το οποίο βρίσκεται στη νοτιοανατολική Αλβανία, με το μεγαλύτερο υψόμετρο του να αγγίζει τα 2.287 μέτρα. Συνορεύει με τη Μεγάλη Πρέσπα στα ανατολικά, τη λίμνη Οχρίδα στα βορειοδυτικά και έχει θέα στην πόλη του Πόγραδετς στα δυτικά. Εκτείνεται 25 χλμ από το βορρά προς το νότο και έχει πλάτος 8 χλμ στο κεντρικό του τμήμα. Η υψηλότερη κορυφή του Ξεροβουνίου είναι η Πλάγια ε Πούσιτ (αλβ.: Pllaja e Pusit, που σημαίνει «Οροπέδιο του Πηγαδιού») και φτάνει σε υψόμετρο 2.287 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται εντός της  Αλβανίας, κοντά στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Από αυτήν την ψηλή κορυφή, ανάμεσα σε πολλά βουνά της Αλβανίας, φαίνονται τόσο η λίμνη Οχρίδα όσο και η Μεγάλη Πρέσπα καθώς και ο Βαρνούντας. Το βουνό έχει καμπυλωτό σχήμα και αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από μεσοζωικούς ασβεστολιθικούς σχηματισμούς. Το Ξεροβούνι έχει απόκρημνες πλαγιές (ιδιαίτερα η δυτική πλευρά), ενώ η κορυφή του είναι σχεδόν επίπεδη αλλά γεμάτη καρστικές κοιλότητες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουνά της Αλβανίας
Κατηγορία:Γεωγραφία του Νομού Κορυτσάς
Γκαλιτσίτσα

[thumb|Το όρος Γκαλιτσίτσα από το [Μοναστήρι του Οσίου Ναούμ]]
Η **Γκαλιτσίτσα** (βουλγαρικά / σλαβομακεδονικά: Галичица, αλβανικά: Mali i Thatë) είναι βουνό το οποίο βρίσκεται κατά μήκος των συνόρων μεταξύ Βόρειας Μακεδονίας και Αλβανίας. Υπάρχει ένα εθνικό πάρκο στη βορειομακεδονική πλευρά του βουνού, το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες λίμνες της χώρας: τη λίμνη Οχρίδα και τη Μεγάλη Πρέσπα. Εκτείνεται σε έκταση 227 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Η χλωρίδα στον Εθνικό Δρυμό Γκαλιτσίτσα αντιπροσωπεύει πάνω από 1600 είδη, από τα οποία πολλά είδη υπό εξαφάνιση και ενδημικά είδη έχουν το τελικό όριο του βιοτόπου τους ακριβώς στο όρος Γκαλιτσίτσα. Υπάρχει χαρακτηριστική παρουσία μέχρι τώρα 13 τοπικών ενδημικών ειδών που έχουν ανακαλυφθεί στη Βόρεια Μακεδονία τα οποία βρίσκονται αποκλειστικά στις πλαγιές της Γκαλιτσίτας και πουθενά αλλού, αυτό αποτυπώνει τη συγκεκριμένη χλωριδική σύνθεση αυτού του βουνού.

Η Γκαλιτσίτσα είναι ένας από τους τελευταίους οικοτόπους του βαλκανικού λύγκα, με περίπου 30 λύγκες να εξακολουθούν να ζουν εκεί.

## Εθνικός Δρυμός Γκαλιτσίτσα
thumb|Χάρτης του Δρυμού
Ο Εθνικός Δρυμός Γκαλιτσίτσα είναι ένας από τους τέσσερις εθνικούς δρυμούς στη Βόρεια Μακεδονία. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1958 και έχει συνολική έκταση 243,2 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Ο δρυμός καλύπτει τμήματα του ορεινού όγκου Γκαλιτσίτσα και τις παράκτιες περιοχές της λίμνης Οχρίδας και της Μεγάλης Πρέσπας. Περίπου τα δύο τρίτα της επικράτειας του δρυμού περιλαμβάνονται στη Φυσική και Πολιτιστική Κληρονομιά της περιοχής της Οχρίδας, μια περιοχή που αναγνωρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1979.

Μέσα στον δρυμό υπάρχουν πολλά μνημεία και ιστορικές τοποθεσίες, όπως το μοναστήρι του Οσίου Ναούμ και ορισμένες τοποθεσίες καταλυμάτων στις όχθες της λίμνης Οχρίδας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουνά της Βόρειας Μακεδονίας
Κατηγορία:Δήμος Οχρίδας
Κατηγορία:Δήμος Ρέσεν
Κατηγορία:Σύνορα Αλβανίας-Βόρειας Μακεδονίας
Κατηγορία:Πελαγονία