Χατσατούρ Αμποβιάν

Ο **Χατσατούρ Αμποβιάν** (αρμενικά: Խաչատուր Աբովյան, με λατινικούς χαρακτήρες: Khach’atur Abovyan,     εξαφανίστηκε ) ήταν Αρμένιος πολυμαθής, εκπαιδευτικός, επιστήμονας, φιλόσοφος, συγγραφέας, ποιητής και υποστηρικτής του εκσυγχρονισμού. Εξαφανίστηκε μυστηριωδώς το 1848 και τελικά θεωρήθηκε νεκρός. Φημισμένος ως ο πατέρας της σύγχρονης αρμενικής λογοτεχνίας, είναι περισσότερο γνωστός για το μυθιστόρημά του *«Πληγές της Αρμενίας»*. Γραμμένο το 1841 και εκδοθέν μετά θάνατον το 1858, ήταν το πρώτο μυθιστόρημα που εκδόθηκε στη σύγχρονη αρμενική γλώσσα, βασισμένο στη διάλεκτο του Ερεβάν αντί για την κλασική αρμενική.

Ο Αμποβιάν ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του και ουσιαστικά κανένα από τα έργα του δεν δημοσιεύτηκε όσο ζούσε. Μόνο μετά την ίδρυση της Αρμενικής ΣΣΔ αναγνωρίστηκε και έλαβε κύρος ο Αμποβιάν. Ο Αμποβιάν θεωρείται μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες όχι μόνο στην αρμενική λογοτεχνία, αλλά και στην αρμενική ιστορία γενικότερα. Η επιρροή του Αμποβιάν στη λογοτεχνία της Δυτικής Αρμενίας δεν ήταν τόσο ισχυρή όσο στην Ανατολική Αρμενική, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα χρόνια της διαμόρφωσής της.

## Πρώτα χρόνια και καριέρα
αριστερά|μικρογραφία| Πίνακας του 1884 του Γκεβόργκ Μπασιντζαγκιάν που απεικονίζει το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Αμποβιάν
Ο Αμποβιάν γεννήθηκε το 1809 στο χωριό Κανακέρ, τότε μέρος του Ιράν των Κατζάρων, και τώρα γειτονιά του Ερεβάν, στην Αρμενία. Η οικογένεια του Αμποβιαν ήταν απόγονοι της οικογένειας Μπεγλαριάν στο Γκιουλιστάν, μία από τις πέντε αρμενικές οικογένειες που κυβέρνησαν την σημερινή περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η οικογένεια Αμποβιάν κατείχε τη θέση του τανουτέρ (κληρονομική άρχουσα τάξη) στο Κανακέρ. Ο θείος του Αμποβιάν ήταν ο τελευταίος *τανουτέρ* του Κανακέρ. Η θεία του ήταν σύζυγος του Σαχάκ Αγαμαλιάν, του τελευταίου μελίκ του Ερεβάν κατά την εποχή της ρωσικής προσάρτησης το 1828. Η  καταγωγή και κοινωνική του θέση του τον ενέπνευσαν από νεαρή ηλικία με αίσθημα ευθύνης απέναντι στον λαό του. Γεννήθηκε έξι χρόνια μετά τον γάμο των γονιών του, του Αβετίκ και της Τακούχι. Είχε έναν αδελφό, τον Καραπέτ, ο οποίος πέθανε σε ηλικία τριών ετών. 
Στην ηλικία των 10 ετών, ο πατέρας του πήγε τον Αμποβιάν στο Ετσμιατζίν για να σπουδάσει ιερέας. Τα παράτησε μετά από πέντε χρόνια και μετακόμισε στην Τιφλίδα το 1822 για να σπουδάσει αρμενικές σπουδές και γλώσσες στη Σχολή Νερσισιάν υπό την καθοδήγηση του Χαρουτιούν Αλαμνταριάν. Ο Αμποβιάν αποφοίτησε το 1826 και άρχισε να προετοιμάζεται να μετακομίσει στη Βενετία για να συνεχίσει τις σπουδές του. Ωστόσο, το ξέσπασμα του Ρωσοπερσικού Πολέμου (1826–28) περιόρισε τα σχέδιά του. Για τα επόμενα τρία χρόνια δίδαξε για λίγο στο Σαναχίν και στη συνέχεια εργάστηκε για τον Καθόλικο Πατριάρχη Γεπρέμ της Αρμενίας ως γραμματέας και μεταφραστής του. Ενώ εργαζόταν για τον Καθολικό Πατριάρχη, ο εικοσάχρονος Αμποβιάν γνώρισε πολλούς αξιόλογους ξένους, συμπεριλαμβανομένου του διπλωμάτη και θεατρικού συγγραφέα Αλεξάντερ Γκριμπογέντοφ, ο οποίος είχε κολλήσει στο Ετσμιατζίν καθ' οδόν προς την Ταυρίδα τον Σεπτέμβριο του 1828. Η εβδομαδιαία εφημερίδα  του Γκριμπογέντοφ έγινε η πρώτη εφημερίδα που δημοσίευσε άρθρο για το Αμποβιάν.

## Κατάκτηση του Αραράτ
Το σημείο καμπής στη ζωή του Αμποβιάν ήταν η άφιξη του Φρίντριχ Πάροτ στην Αρμενία τον Σεπτέμβριο του 1829, καθηγητή φυσικής από το Πανεπιστήμιο του Ντόρπατ στη Λιβονία (στο σημερινό Τάρτου της Εσθονίας). Ο Πάροτ ταξίδεψε στην Αρμενία για να ανέβει στο όρος Αραράτ για να διεξάγει γεωλογικές μελέτες και χρειάστηκε έναν ντόπιο οδηγό και έναν μεταφραστή για την αποστολή. Ο Καθολικός Πατριάρχης ανέθεσε στον Αμποβιάν αυτά τα καθήκοντα. Με τη βοήθεια του Αμποβιάν, ο Πάροτ έγινε ο πρώτος εξερευνητής στη σύγχρονη εποχή που έφτασε στην κορυφή του όρους Αραράτ. Το έργο έλαβε πλήρη έγκριση από τον αυτοκράτορα Νικόλαο Α΄, ο οποίος παρείχε στην αποστολή στρατιωτική συνοδεία.
μικρογραφία|Ο μέντορας του Αμποβιάν, Φρίντριχ Πάροτ
Ο Αμποβιάν και ο Πάροτ διέσχισαν τον ποταμό Αράξ στην περιοχή Σουρμαλί και κατευθύνθηκαν προς το αρμενικό χωριό Αχουρί, που βρίσκεται στη βόρεια πλαγιά του Αραράτ, 1.200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ακολουθώντας τη συμβουλή του Χαρουτιούν Αλαμνταριάν από την Τιφλίδα, έστησαν στρατόπεδο βάσης στο Μοναστήρι του Αγίου Χακόμπ, περίπου 730 μέτρα ψηλότερα, σε υψόμετρο 1.945 μέτρων. Ο Αμποβιάν ήταν ένας από τους τελευταίους ταξιδιώτες που επισκέφτηκαν το Αχούρι και το μοναστήρι πριν από έναν καταστροφικό σεισμό που τα έθαψε ολοσχερώς τον Μάιο του 1840. Η πρώτη τους προσπάθεια να ανέβουν στο βουνό, χρησιμοποιώντας τη βορειοανατολική πλαγιά, απέτυχε λόγω έλλειψης ζεστών ρούχων.

Έξι ημέρες αργότερα, κατόπιν συμβουλής του Στεπάν Χοτζιάντς, του αρχηγού του χωριού Αχουρί, επιχειρήθηκε η ανάβαση από τη βορειοδυτική πλευρά. Αφού έφτασε σε υψόμετρο 4.885 μέτρα, γύρισαν πίσω επειδή δεν έφτασαν στην κορυφή πριν από τη δύση του ηλίου. Έφτασαν στην κορυφή με την τρίτη τους προσπάθεια στις 3:15&nbsp;μ.μ. στις 9 Οκτωβρίου 1829. Ο Αμποβιάν έσκαψε μια τρύπα στον πάγο και έστησε έναν ξύλινο σταυρό στραμμένο προς τα βόρεια. Ο Αμποβιάν μάζεψε ένα κομμάτι πάγου από την κορυφή και το κουβάλησε μαζί του σε ένα μπουκάλι, θεωρώντας το νερό αγιασμένο. Στις 8 Νοεμβρίου, ο Πάροτ και ο Αμποβιάν ανέβηκαν στο Μικρό Αραράτ. Χρόνια αργότερα, το 1845, ο Γερμανός ορυκτολόγος Όττο Βίλχελμ Χέρμαν φον Άμπιχ ανέβηκε στο Αραράτ με τον Αμποβιάν. Η τρίτη και τελευταία ανάβαση του Αραράτ από τον Αμποβιάν έγινε με τον Άγγλο Χένρι Ντάνμπι Σέιμουρ το 1846.

## Τα χρόνια του Ντόρπατ
[μικρογραφία| [Πανεπιστήμιο του Τάρτου|Πανεπιστήμιο του Ντόρπατ στα μέσα του 19ου αιώνα]]
Εντυπωσιασμένος από τη δίψα του Αμποβιάν για γνώση, ο Πάροτ μερίμνησε για ρωσική κρατική υποτροφία για να σπουδάσει ο Αμποβιάν στο Πανεπιστήμιο του Ντόρπατ το 1830. Εισήλθε απευθείας στο πανεπιστήμιο χωρίς πρόσθετη προετοιμασία και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Φιλολογικού-Ιστορικού Τμήματος από τις 3 Σεπτεμβρίου 1830 έως τις 18 Ιανουαρίου 1836. Τα χρόνια στο Ντόρπατ (σημερινό Τάρτου, Εσθονία) ήταν πολύ παραγωγικά για τον Αμποβιάν, ο οποίος σπούδασε κοινωνικές και φυσικές επιστήμες, ευρωπαϊκή λογοτεχνία και φιλοσοφία, και έμαθε γερμανικά, ρωσικά, γαλλικά και λατινικά. Εκείνη την εποχή ο Αμποβιάν επηρεάστηκε από τον γερμανικό ρομαντισμό. Επιπλέον, ο Αμποβιάν απέκτησε πολυάριθμες επαφές με Ευρωπαίους διανοούμενους της εποχής. Στο πανεπιστήμιο έγινε φίλος με τους γιους του Νικολάι Καραμζίν, οι οποίοι σπούδασαν μαζί του. Το 1834 ο Αμποβιάν επισκέφθηκε την ξαδέρφη του Μαρία (κόρη του μελίκ Σαχάκ Αγαμαλιάν) στην Αγία Πετρούπολη, η οποία στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Γεωργιανό πρίγκιπα Αλέξανδρο. Πριν από την αποφοίτηση, ο Αμποβιάν έμαθε ότι η μητέρα του, Τακούχι, είχε πεθάνει.

## Επιστροφή στην Αρμενία
[μικρογραφία| Το [:hy:Խաչատուր Աբովյանի հուշարձան (Երևան, Աբովյան պուրակ)|άγαλμα του Αμποβιάν στο Ερεβάν, 1950]]
Το 1836 επέστρεψε στην πατρίδα του ανυπόμονος να ξεκινήσει μια αποστολή διαφωτισμού. Οι προσπάθειες του Αμποβιάν ματαιώθηκαν καθώς αντιμετώπισε μια αυξανόμενη και εχθρική αντίδραση από τον Αρμενικό κλήρο καθώς και από τους τσαρικούς αξιωματούχους, η οποία οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην αντίθεσή του στον δογματισμό και τον φορμαλισμό στο σχολικό σύστημα. Ο Αμποβιάν διορίστηκε επιθεωρητής του σχολείου της Τιφλίδας και παντρεύτηκε μια Γερμανίδα ονόματι Εμίλια Λούζε (πέθανε το 1870) το 1839. Το 1840 τον προσέγγισε η Αγγλίδα περιηγήτρια Αν Λίστερ, η οποία επισκεπτόταν την Τιφλίδα με τη σύντροφό της Αν Γουόκερ. Ήλπιζε ότι ο Αμποβιάν θα την καθοδηγούσε σε μια άλλη αποστολή στο όρος Αραράτ, η οποία τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Απολύθηκε από το σχολείο το 1843 και μετατέθηκε στο δημοτικό σχολείο του Ερεβάν, όπου αντιμετώπισε απάθεια και εχθρότητα από τους συναδέλφους του και τον κλήρο.

Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, το Αμποβιάν επισκέφθηκαν δύο Γερμανοί ταξιδιώτες. Ένας Βαυαρός καθηγητής, ο Μόριτζ Βάγκνερ, από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου, έφτασε τον Μάιο και περιπλανήθηκε στην περιοχή της λίμνης Σεβάν με τον Αμποβιάν και στη συνέχεια αλληλογραφούσε μαζί του σε τακτική βάση. Τον Ιούλιο, ο Αμποβιάν συνόδευσε επίσης τον Βάγκνερ στην πρώτη καταγεγραμμένη ανάβαση στο όρος Αραγάτς στην Αρμενία.

Τον Αύγουστο, ο Αμποβιάν συνόδευσε τον Γερμανό Βαρόνο Άουγκουστ φον Χάξτχαουζεν σε όλη την επαρχία. Επισκέφθηκαν το οικογενειακό σπίτι των Αμποβιάν στο Κανακέρ και παρακολούθησαν μια λειτουργία στο Μπλε Τζαμί. Επισκέφθηκαν επίσης έναν καταυλισμό Γιαζίντι όπου συνάντησαν τον αρχηγό Τιμούρ Αγά και αντάλλαξαν φιλικές κουβέντες με έναν αναβάτη από τη φρουρά του Κόμη Πασκέβιτς. Έγινε έμπιστος φίλος της κοινότητας των Γιαζίντι στην Αρμενία και όταν ο αρχηγός επέστρεψε με πλούσια δώρα από ένα συμπόσιο στην Τιφλίδα που διοργάνωσε ο αντιβασιλιάς του Καυκάσου Μιχαήλ Σεμιόνοβιτς Βοροντσόφ το 1844, οργάνωσε γλέντι και ο Αμποβιάν προσκλήθηκε να παραστεί. Το 1845 υπέβαλε αίτηση για μια θέση στο Καθολικάτο του Ετσμιατζίν, αλλά δεν έγινε δεκτός. Την επόμενη χρονιά, έγινε συνεργάτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας του Βοροντσόφ, , για την οποία ο Αμποβιάν έγραψε τρία άρθρα.

## Εξαφάνιση
Στις 14 Απριλίου 1848, ο Αμποβιάν έφυγε από το σπίτι του για μια πρωινή βόλτα και δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ. Η εξαφάνισή του παραμένει ανεξιχνίαστη. Η σύζυγός του, η Εμίλια, δεν τον δήλωσε εξαφανισμένο για ένα μήνα. Τα παιδιά τους, Βαρντάν (1840–1896) και Ζαρμαντούχτ (αργότερα γνωστό ως Αδελαΐδα· 1843–1909), ήταν οκτώ και πέντε ετών αντίστοιχα, κατά τη στιγμή της εξαφάνισης.

Πολυάριθμες θεωρίες έχουν προταθεί στην προσπάθειά τους να εξηγήσουν την εξαφάνισή του: ότι αυτοκτόνησε, δολοφονήθηκε από τους Πέρσες ή Τούρκους εχθρούς του ή συνελήφθη και εξορίστηκε στη Σιβηρία από το Ειδικό Σώμα Χωροφυλακής, μεταξύ άλλων. Δεδομένης της αγάπης του για τα παιδιά του και της νεαρής ηλικίας τους, η θεωρία ότι ο Αμποβιάν αυτοκτόνησε γενικά αγνοείται. Ο συγγραφέας Άξελ Μπακούντς διατύπωσε τη θεωρία ότι η Αμποβιάν βρισκόταν στη Δυτική Ευρώπη, η οποία είχε βυθιστεί στις Επαναστάσεις του 1848.

## Κείμενα
Ο Αμποβιάν έγραψε μυθιστορήματα, ιστορίες, περιγραφές, θεατρικά έργα, επιστημονικές και καλλιτεχνικές συνθέσεις, στίχους και μύθους. Ήταν ο πρώτος Αρμένιος συγγραφέας που συνέθεσε λογοτεχνία για παιδιά.
[μικρογραφία| Μια πλάκα για τον Αμποβιάν κοντά στην [Πλατεία Δημοκρατίας (Γερεβάν)|Πλατεία Δημοκρατίας του Ερεβάν, στην οδό Αμποβιάν.]]

### ''Πληγές της Αρμενίας''
Το ιστορικό μυθιστόρημα *Πληγές της Αρμενίας* (γραμμένο το 1841, εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1858) ήταν το πρώτο αρμενικό κοσμικό μυθιστόρημα αφιερωμένο στην τύχη του αρμενικού λαού και στον αγώνα του για απελευθέρωση κατά την περίοδο του Ρωσοπερσικού πολέμου του 1826-1828. Το μυθιστόρημα ασχολήθηκε με τα βάσανα των Αρμενίων υπό την περσική κατοχή. Η βασική ιδέα του μυθιστορήματος ήταν τα συναισθήματα εθνικής αξίας, πατριωτισμού και μίσους προς τους καταπιεστές. Αυτά τα θέματα είχαν βαθιά επίδραση σε ευρύτερα στρώματα της αρμενικής κοινωνίας. Ο ήρωας, Αγάσι, προσωποποιεί το φιλελεύθερο εθνικό πνεύμα και τη θέλησή του να πολεμήσει ενάντια στους ξένους κατακτητές. «Δώσε τη ζωή σου, αλλά ποτέ μην χαρίσεις την πατρίδα σου» είναι το μότο του. Η ιστορία ξεκινά με την απαγωγή ενός κοριτσιού από την Αρμενία από μια ομάδα κακοποιών που στάλθηκαν από τον Πέρση σαρδάρη, η οποία πυροδοτεί μια εξέγερση με επικεφαλής τον Αγάσι.

Ο Αμποβιάν έβλεπε στην ενίσχυση της φιλίας μεταξύ των ρωσικών και αρμενικών λαών μια εγγύηση για την εθνική, πολιτική και πολιτιστική αναβίωση της πατρίδας του. Ωστόσο, όταν ο Αμποβιάν έγραψε το μυθιστόρημα, ήταν ήδη απογοητευμένος από τις τσαρικές πολιτικές στην Αρμενία, ιδιαίτερα με την εφαρμογή του  (Καταστατικού) το 1836, το οποίο μείωσε σημαντικά την πολιτική δύναμη του Αρμένιου Καθολικάτου και την κατάργηση της Αρμενικής Περιφέρειας το 1840. Στο μυθιστόρημα, στοιχεία ρομαντισμού και ρεαλισμού συνυπάρχουν, ενώ η αφήγηση αντικαθίσταται από λυρικές υποχωρήσεις.

### Άλλα έργα
Η ποίηση του Αμποβιάν ήταν γεμάτη σάτιρα που εκφράζεται καλύτερα στο βιβλίο του *Η κανάτα του κρασιού*, στο οποίο επέκρινε τη ρωσική γραφειοκρατία. Το *Αναψυχή Ψυχαγωγίας* διασκευάστηκε από τον Αμποβιάν από σημειώσεις που κρατούσε σε δημόσιες συγκεντρώσεις. Το έργο είναι μια συλλογή από στίχους που επιπλήττουν την κακία, την αδικία και τον ηθικό εκφυλισμό. Έγραψε επιστημονικά και καλλιτεχνικά μη μυθοπλαστικά έργα όπως τα *Ανακάλυψη της Αμερικής* και *Βιβλίο Ιστοριών*. Ο Αμποβιάν μετέφρασε στην αρμενική γλώσσα τα έργα των Ομήρου, Γκαίτε, Φρίντριχ Σίλερ, Νικολάι Καραμζίν, Ι.Α. Κριλόφ και άλλων. Συνέχισε να προωθεί την κοσμική και ολοκληρωμένη (ψυχική, ηθική, εργασιακή, σωματική) εκπαίδευση, την προσβασιμότητα στο σχολείο, τη δωρεάν εκπαίδευση για τους απόρους και την ισότιμη εκπαίδευση αγοριών και κοριτσιών. Παιδαγωγικές συνθέσεις του Αμποβιάν περιλαμβάνουν το βιβλίο για ανάγνωσμα *Εισαγωγή στην Εκπαίδευση* (1838), ένα εγχειρίδιο ρωσικής γραμματικής και ένα μυθιστόρημα στην αρμενική γλώσσα *«Ιστορία του Τιγκράν ή ένα Ηθικό Εγχειρίδιο για Αρμένια Παιδιά»* (τυπωμένο το 1941). Ήταν ο πρώτος Αρμένιος που μελέτησε την επιστημονική εθνογραφία: τον τρόπο ζωής και τα έθιμα των αγροτών των ιθαγενών οικισμών γύρω από το Κανακέρ, κατοίκων του Ερεβάν, και συγκέντρωσε και μελέτησε την αρμενική και κουρδική λαογραφία.

## Κληρονομιά
[αριστερά|μικρογραφία| Ο Χατσατούρ Αμποβιάν σε [Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών|σοβιετικό γραμματόσημο του 1956]]
[μικρογραφία| Το άγαλμα του Αμποβιάν κοντά στο σπίτι όπου μεγάλωσε, στο χωριό του Κανακέρ, που σήμερα αποτελεί μέρος της πρωτεύουσας [Γερεβάν|Ερεβάν.]]
Η ζωή του Αμποβιάν έχει μείνει στην ιστορία στην Αρμενία. Κατά τα χρόνια που η Αρμενία βρισκόταν υπό σοβιετική κυριαρχία, η φιλορωσική του στάση τονιζόταν. Ο Κεβόρκ Μπαρντακιάν υποστηρίζει ότι, ενώ υπάρχουν πολλοί λόγοι για τον έπαινο του Αμποβιάν, η λατρεία του έφθασε στα άκρα, ειδικά κατά τη διάρκεια των σοβιετικών χρόνων, αφήνοντας πολλούς άξιους συγχρόνους του στη σκιά των εκλεκτών «πατέρων» ή «δασκάλων». Το έργο του Αμποβιάν είχε μικρή επιρροή στη δυτική αρμενική λογοτεχνία, ιδιαίτερα στα χρόνια διαμόρφωσής της. Ο Μπαρντακιάν υποστηρίζει επίσης ότι η έκταση της επιρροής του έργου του Αμποβιάν, μεγάλο μέρος του οποίου δημοσιεύθηκε δεκαετίες μετά τον θάνατό του, εξακολουθεί να είναι ανοιχτή σε συζήτηση. Ο Μπαρντακιάν γράφει ότι ο Αμποβιάν δεν μπορεί να θεωρηθεί ο πατέρας της σύγχρονης αρμενικής λογοτεχνίας, αλλά ότι αξίζει να αναγνωριστεί ως ο ιδρυτής της σύγχρονης ανατολικοαρμενικής λογοτεχνίας για το μυθιστόρημά του *«Πληγές της Αρμενίας»*.

Ο Αμποβιάν επηρεάστηκε από τις προοδευτικές παιδαγωγικές απόψεις του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ και του Γιόχαν Χάινριχ Πεσταλότσι.
 
Σχολεία, δρόμοι, λεωφόροι και πάρκα πήραν το όνομά του. Το χωριό Ελάρ, που βρίσκεται 10 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Ερεβάν, πήρε το όνομά του από αυτόν το 1961. Δύο χρόνια αργότερα, καθώς ο πληθυσμός του χωριού αυξανόταν, η Αμποβιάν έλαβε το καθεστώς της πόλης. Το σπίτι του στο Κανακέρ μετατράπηκε σε σπίτι-μουσείο το 1939 και πολλά από τα πρωτότυπα γραπτά του φυλάσσονται εκεί. Το έργο που επιτέλεσε ο Αμποβιάν στον τομέα της εκπαίδευσης έμεινε στην ιστορία. Το Κρατικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Ερεβάν πήρε το όνομά του. Στις 28 Φεβρουαρίου 1964, ένα μετάλλιο ονομάστηκε προς τιμήν του () το οποίο απονεμόταν σε δασκάλους που επέδειξαν εξαιρετικές ικανότητες στη διδασκαλία και την εκπαίδευση.

### Πορτρέτο
Το πορτρέτο του Αμποβιάν είναι ένα από τα πιο εξαιρετικά εκθέματα του Μουσείου Λογοτεχνίας και Τεχνών Τσαρέντς. Μια ελαιογραφία μεγέθους 20,5 επί 27,5 εκατοστά. Το 1938 οι εγγονοί του Αμποβιάν το έφεραν στο μουσείο. Όταν ο γιος του Αμποβιάν, Βαρντάν, επέστρεψε στον Καύκασο, βρήκε τον πίνακα σε άσχημα κατεστραμμένη κατάσταση. Αλλά κατόπιν αιτήματος του Βαρντάν, ο Αρμένιος ζωγράφος Γκεβόργκ Μπασιντζαγκιάν αποκατέστησε το πορτρέτο. Έκοψε φθαρμένες άκρες, το κόλλησε σε σκληρό χαρτί και μετά γέμισε τις ρωγμές με τα αντίστοιχα χρώματα. Ο ζωγράφος του πορτρέτου ήταν ο Λούντβιχ φον Μάιντελ, από το Πανεπιστήμιο Ντόρπατ. Το ζωγράφισε το φθινόπωρο του 1830, όταν ο Αμποβιάν ήταν μόλις 20 ή 21 ετών. Αυτό το πορτρέτο είναι ο μόνος πίνακας του Αμποβιαν που φιλοτεχνήθηκε όσο ζούσε.

### Αγάλματα
[μικρογραφία| Ένα άγαλμα του Αμποβιάν στο [Ντιλιντζάν|Ντιλιτζάν]]
Δύο εξέχοντα αγάλματα του Αμποβιάν στέκονται στο Ερεβάν. Η ιδέα του πρώτου αγάλματος χρονολογείται από το 1908, όταν αρκετοί Αρμένιοι διανοούμενοι στη Ρωσική Αρμενία αποφάσισαν να τιμήσουν την 60ή επέτειο από την εξαφάνιση του Αμποβιάν και να συγκεντρώσουν χρήματα για ένα άγαλμα. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν οι Αλεξάντερ Σιρβανζάντε, Χοβάνες Τουμανιάν και Γκεβόργκ Μπασιντζαγκιάν. Μέχρι το 1910 είχαν συγκεντρώσει αρκετά χρήματα για να παραγγείλουν το άγαλμα. Σχεδιάστηκε από τον Μ. Γκριγκοριάν και σμιλεύτηκε από τον Αντρέας Τερ-Μανουκιάν στο Παρίσι μεταξύ 1910 και 1913. Το άγαλμα έχει ύψος 4,5 μέτρα και είναι κατασκευασμένο από μπρούντζο πάνω σε γρανιτένιο βάθρο. Λόγω μιας παρεξήγησης, το άγαλμα μεταφέρθηκε στο Ερεβάν μόλις το 1925 και αρχικά ανεγέρθηκε στην οδό Αμποβιάν, δίπλα στον κινηματογράφο Μόσχα, το 1933 και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο παιδικό πάρκο στις όχθες του ποταμού Χραζντάν. Το 1964, τοποθετήθηκε μόνιμα κοντά στο σπίτι-μουσείο του Αμποβιάν στο Κανακέρ. Το δεύτερο άγαλμα του Αμποβιάν στο Ερεβάν ανεγέρθηκε στην πλατεία Αμποβιάν το 1950. Το ύψους 9 μέτρων χάλκινο άγαλμα σχεδιάστηκε από τον Γκεβόργκ Ταμανιάν (γιο του Αλεξάντερ Ταμανιάν) και σμιλεύτηκε από τον Σουρέν Στεπανιάν.

### Κινηματογράφος
Μεταξύ 1948 και 1984, πέντε ντοκιμαντέρ δημιουργήθηκαν στην Αρμενική ΣΣΔ για τη ζωή και το έργο του Αμποβιάν. Το 2011, το ντοκιμαντέρ *Journey to Ararat* σχετικά με την αποστολή του Πάροτ και του Αμποβιάν στο όρος Αραράτ δημιουργήθηκε στην Εσθονία από τον σκηνοθέτη Ρίχο Βαίστρικ. Προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χρυσό Βερίκοκο στο Ερεβάν το 2013.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
*  Βιογραφία του Χατσατούρ Αμποβιάν στο AV Production
* Οικία-Μουσείο του Χατσατούρ Αμποβιάν 

Κατηγορία:Αρμένιοι ακτιβιστές
Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς
Κατηγορία:Αρμένιοι ποιητές
Κατηγορία:Ορειβάτες
Κατηγορία:Παιδαγωγοί