open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κύπελλο Σουηδίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Το **Σουηδικό Κύπελλο** (σουηδικά: *Svenska Cupen*, ) αποτελεί το θεσμό του κυπέλλου στο ποδόσφαιρο ανδρών της Σουηδίας. Κάθε χρόνο συμμετέχουν 96 ομάδες, 16 από την Άλσβενσκαν (πρώτη κατηγορία), 16 από τη Σούπερεταν (δεύτερη κατηγορία) και από μικρότερες κατηγορίες οι υπόλοιπες ομάδες. Διοργανώτρια αρχή του κυπέλλου είναι η Σουηδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. 

Πολυνίκης του θεσμού είναι η Μάλμε με 15 τίτλους, ενώ είναι και κάτοχος του τροπαίου για το 2022. 

## Νικητές

## Τίτλοι ανά σύλλογο

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*

Σουηδια
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Σουηδίας
Μανδράκι Σερρών

*Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Μανδράκι]]*

Το **Μανδράκι**, παλαιότερα γνωστό ως *Μαντρατζίκ*, είναι παραλίμνιο χωριό του δήμου Σιντικής του νομού Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 379 μόνιμους κατοίκους που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην ανατολική πλευρά του οικισμού διασώζονται τα απομεινάρια οχυρωματικού περιβόλου.

## Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 80 μέτρων, στη βόρεια όχθη της λίμνης Κερκίνης. Αναφέρεται κατά τον 19ο αιώνα με την ονομασία *Μαντρατζίκ* και κατοικείτο από μουσουλμάνους. Το 1913 προσαρτήθηκε μαζί με την υπόλοιπη περιοχή των Σερρών στην Ελλάδα και το 1922-23, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, εγκαταστάθηκαν στο *Μαντρατζίκ* Έλληνες πρόσφυγες από την Τραπεζούντα και άλλα μέρη του Πόντου. Παράλληλα το 1928 το χωριό μετονομάστηκε σε Μανδράκι. Λίγα χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής του 1941-1944, είκοσι Αρμένιοι κάτοικοι του χωριού εξοπλίστηκαν από τις βουλγαρικές δυνάμεις.

Διοικητικά το Μανδράκι αποτέλεσε από το 1913 μέχρι το 1997 έδρα κοινότητας της επαρχίας Σιντικής ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Πετριτσίου. Από το 2011 αποτελεί έδρα της τοπικής κοινότητας Μανδρακίου του καλλικρατικού δήμου Σιντικής.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Σερρών
Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Try Again

'Το *Try Again*' είναι τραγούδι της Αμερικανίδας R&B τραγουδίστριας Aaliyah, που κυκλοφόρησε το 2000. To single ανέβηκε στην κορυφή του Billboard, έλαβε θετικές κριτικές και τιμήθηκε με δύο MTV Video Music Awards στις κατηγορίες Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Γυναίκα και Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Ταινία. 

Το 2001, έφτασε μέχρι την 43η απονομή των Βραβείων Grammy με μία υποψηφιότητα στην κατηγορία Καλύτερη Γυναικεία R&B Ερμηνεία. Τους στίχους έγραψαν οι Static Major και Timbaland. Ο Timbaland ανέλαβε επίσης την παραγωγή και συμμετείχε φωνητικά στην εισαγωγή του τραγουδιού.

## Ιστορία και κυκλοφορία
Το "Try Again" είναι το δεύτερο single που κυκλοφόρησε από το soundtrack *[[Ο Ρωμαίος Πρέπει να Πεθάνει#Soundtrack|Romeo Must Die: The Album]]* και γράφτηκε για την ταινία *[[Ο Ρωμαίος Πρέπει να Πεθάνει]]* (Romeo Must Die, 2000). Το single κυκλοφόρησε στο ραδιόφωνο ενώ το "I Don't Wanna" παιζόταν ακόμα. Το "Try Again" είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα τραγούδια της Aaliyah, τόσο στην Αμερική όσο και διεθνώς. Είναι το πρώτο τραγούδι που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του Billboard Hot 100, βασισμένο μόνο στο ραδιοφωνικό airplay.

Το Δεκέμβριο του 2009, το περιοδικό Rolling Stone κατέταξε το "Try Again" στην 86η θέση στη λίστα με τα 100 καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας. Επίσης κατέλαβε την 98η θέση στη λίστα με τα Hot 100 Songs του Billboard της δεκαετίας του 2000.

## Βίντεο κλιπ
Το βίντεο κλιπ γυρίστηκε στο Hollywood Center Studios, στις αρχές Μαρτίου του 2000. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Γουέιν Ίσαμ και εκτός από την Aaliyah, στο βίντεο κλιπ εμφανίζονται ο Timbaland και ο Τζετ Λι, ο οποίος συμπρωταγωνιστούσε μαζί με την Aaliyah στην ταινία *[[Ο Ρωμαίος Πρέπει να Πεθάνει]]*.

## Track listing
#"Try Again" featuring Timbaland – 4:04
#"Try Again" (Timbaland remix) – 4:59
#"Try Again" (D'Jam Hassan remix) – 5:28
#"Try Again" (instrumental) – 4:43

## Βραβεία και Υποψηφιότητες
Στην 43η απονομή των Βραβείων Grammy, το "Try Again" ήταν υποψήφιο στην κατηγορία Καλύτερη Γυναικεία R&B Ερμηνεία. Τιμήθηκε με δύο Soul Train Music Award υποψηφιότητες για Καλύτερο R&B/Soul Τραγούδι και Καλύτερο R&B/Soul ή Rap Βίντεο Κλιπ. Βραβεύτηκε με δύο MTV Video Music Awards στις κατηγορίες Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Γυναίκα και Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Ταινία.

## Charts

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τραγούδια του 1999
Κατηγορία:Singles του 2000
Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Ρόναλντ Πόουπ

Ο **Ρόναλντ Πόουπ** (αγγλ. Ronald Pope, 1920 - 1997) ήταν Άγγλος γλύπτης και καλλιτέχνης.

Ο Πόουπ γεννήθηκε το 1920 και όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του μετακόμισε στο Ντερμπισάιρ για να εργαστεί ως μηχανικός. Αρχικά προσλήφθηκε από τη Ρολς Ρόις στο Ντέρμπι, η οποία εκείνη την εποχή ήταν ο μεγαλύτερος εργοδότης για την πόλη. Στην εργασία αυτή πέρασε όλη την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Εκεί απέκτησε εμπειρία σε τεχνικές συγκόλλησης μετάλλων και χαλκοκολλήσεις. Με τη λήξη του Πολέμου πήγε στο Λονδίνο όπου σπούδασε γλυπτική στη *Slade School of Fine Art* με καθηγητή τον Φ. ΜακΟυίλιαμ (F. McWilliam) και, όταν ολοκλήρωσε τις εκεί σπουδές του, γράφτηκε στο Πολυτεχνείο του Γούλγουιτς όπου σπούδασε κεραμική με καθηγητή τον Χέρμπερτ Μάθιους (Herbert Matthews).

Ο Πόουπ έζησε και εργάστηκε στο Μέλμπουρν του Ντερμπισάιρ, από την ευρύτερη περιοχή του οποίου άντλησε την έμπνευσή του. Χρησιμοποίησε υλικά όπως ξύλο, πέτρα, μέταλλο. Ορισμένες από τις δημιουργίες του μοιάζουν αυστηρές, αλλά αυτό οφείλεται στην αφηρημένη φόρμα τους, και αυτός ακριβώς ήταν ο τρόπος που ο καλλιτέχνης επέλεξε για να εκφράσει την αρμονία. Εκτός από γλυπτά, ο Πόουπ δημιούργησε επίσης πίνακες ζωγραφικής και σχέδια με κάρβουνο.

Ως καλλιτέχνης έλαβε πολλές παραγγελίες από εκκλησίες, τοπικούς φορείς, σχολεία και σχολές, αρχιτέκτονες, ιδιωτικές εταιρείες και ιδιώτες. Μερικά από αυτά τα έργα μπορεί να δει ο επισκέπτης του Χέρτφορντ, όπου στο *Castle Hall* δημιούργησε το γλυπτό "Οι πέντε επίσκοποι" (Five Bishops) και στο Σχολείο *Abingdon High School* του Ουίγκστον (Wigston).

Το Μουσείο του Ντέρμπι (Derby Museum and Art Gallery) διοργάνωσε έκθεση των γλυπτών του το 2008 με τίτλο "Ronald Pope - Sculpture from the Museums' Collection". 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Άγγλοι γλύπτες
Αλμέρε

Το **Αλμέρε** (ολλ. Almere) είναι σχεδιασμένη πόλη της Ολλανδίας και δήμος, που βρίσκεται στο Φλέβολαντ. Το Αλμέρε είναι η νεότερη πόλη της Ολλανδίας, καθώς το πρώτο σπίτι χτίστηκε το 1976, ενώ ανακηρύχθηκε δήμος το 1984. Είναι ο μεγαλύτερος δήμος του Φλέβολαντ και η 6η μεγαλύτερη πόλη της Ολλανδίας. Τον Οκτώβριο του 2007, το δημοτικό συμβούλιο της πόλης προχώρησε σε συμφωνία με την Ολλανδική κυβέρνηση για την επέκταση της πόλης σε 350.000 κατοίκους μέχρι το 2030. Η πόλη πήρε το όνομά της από το μεσαιωνικό όνομα της Ζάουντερζεε.

## Ιστορία
Τα αρχικά σχέδια της κυβέρνησης για τη διαχείριση της γης μετά το τέλος των έργων στη Ζάουντερζεε την προόριζαν για τη γεωργία. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όμως, χρειάζονταν να χτιστούν σπίτια εξαιτίας της ταχείας ανάπτυξης του Άμστερνταμ. Έτσι, η Ολλανδική κυβέρνηση προχώρησε στη δημιουργία δύο πόλεων. Η μία πόλη ήταν το Λέλυσταντ, ενώ η άλλη το Αλμέρε. Το πρώτο σπίτι χτίστηκε το 1976, ενώ ανακηρύχθηκε δήμος το 1984. Το Αλμέρε οραματίστηκε να είναι μια πόλη με πολλά κέντρα, ωστόσο η ιδέα εγκαταλείφθηκε. Το Αλμέρε χαρακτηρίστηκε ως η «Ουτοπία της Ολλανδίας», εξαιτίας της υψηλής αισθητικής των πρώτων σπιτιών της. 

## Αδελφοποιημένες πόλεις
*  Άλμποργκ, Δανία
*  Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε, Τσεχία
*  Ντμιτρόφ, Ρωσία
*  Χαάπσαλου, Εσθονία
*  Κουμάσι, Γκάνα
*   Λάνκαστερ, Αγγλία, Μεγάλη Βρετανία
*   Μίλτον Κινς, Αγγλία, Μεγάλη Βρετανία
*   Ρέντσμπουργκ, Γερμανία
*  Βέξγιο, Σουηδία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας
Κατηγορία:Φλέβολαντ
Sinclair ZX80

Ο **Sinclair ZX80** ήταν ο πρώτος οικιακός υπολογιστής της εταιρείας *Science of Cambridge Ltd* που αργότερα έγινε γνωστή με το όνομα Sinclair Research και κυκλοφόρησε στην αγορά το 1980, με τη χαμηλότερη έως τότε τιμή των 99 λιρών. Ήταν διαθέσιμος σε μορφή κιτ συναρμολόγησης και έγινε τόσο δημοφιλής που για κάποια διαστήματα υπήρχε λίστα αναμονής αγοραστών. Η οθόνη και η μονάδα εγγραφής/ανάγνωσης προγραμμάτων και αρχείων δεν περιλαμβάνονταν στον βασικό εξοπλισμό.  Το όνομα *ZX80* έδειχνε την σχέση του μηχανήματος με τον επεξεργαστή Ζ80 της Zilog. Τον διαδέχθηκε ο ZX81 ενώ παρήχθη σε περίπου 50.000 τεμάχια.

## Παρεχόμενο υλικό (hardware) και λογισμικό (software)
Ο ZX80 σχεδιάστηκε από τον *Jim Westwood* με βάση την κεντρική μονάδα επεξεργασίας (CPU) Z80 της *Zilog*. Η συχνότητα λειτουργίας ήταν στα 3,25 ΜHz. Η κεντρική μνήμη ήταν 1Kb RAM (*Random Access Memory*), με δυνατότητα επέκτασης στα 16Kb, και η μνήμη ROM (Read Only Memory) στα 4 Kb.

Η μνήμη ROM περιελάμβανε τη γλώσσα προγραμματισμού Sinclair BASIC, ένα διορθωτή κειμένου (*editor*) και το λειτουργικό σύστημα τα οποία ήταν και το παρεχόμενο λογισμικό του μηχανήματος. Τα ηλεκτρονικά κυκλώματα βρίσκονταν μέσα στο πληκτρολόγιο τύπου QWERTY, σε ένα λευκού χρώματος κουτί (*case*), ενώ τα μπλε πλήκτρα πλαισιώνονταν από μαύρο χρώμα. Η κατασκευή είχε προβλήματα αντοχής, αξιοπιστίας και υπερθέρμανσης. Για την ανάγνωση/αποθήκευση δεδομένων και προγραμμάτων απαιτείτο κοινό κασετόφωνο. Η έξοδος για εικόνα ήταν μονόχρωμη τύπου RF για τηλεόραση. Οι αναλύσεις χαρακτήρων που υποστήριζε ήταν 32 στήλες Χ 24 γραμμές χαρακτήρων σε κανονική λειτουργία και 64 στήλες Χ 48 γραμμές χαρακτήρων σε λειτουργία γραφικών. Ο ZX80 για την επικοινωνία του με τον έξω κόσμο διέθετε μια έξοδο για κασετόφωνο και μια θύρα γενικής χρήσης. Ο ΖΧ80 δεν υποστήριζε ηχητική λειτουργία.

## Διαθέσιμα προγράμματα και περιφερειακά
Για την μία και μοναδική θύρα γενικής χρήσεως, κυκλοφόρησαν επεκτάσεις μνήμης με χωρητικότητα 1, 2, 3 και 16 Kb και διεπαφές (*interface*) για εκτυπωτή και  Floppy Disk Drive. Τέλος όταν κυκλοφόρησε το επόμενο μοντέλο της *Sinclair Research* ο ZX81, διατέθηκε στην αγορά και κιτ αναβάθμισης που μετέτρεπε το ZX80 σε ZX81. Λόγω της περιορισμένης μνήμης (1 Κb), 1.000.000 φορές μικρότερη από αυτή που έχει ένας μέσος σημερινός Ηλεκτρονικός Υπολογιστής, το λογισμικό (*Software*) που αναπτύχθηκε ήταν περιορισμένο. Κυκλοφόρησαν παιχνίδια, μεταξύ αυτών το Space Invaders και το *Chess*. Υπάρχουν εξομοιωτές (προγράμματα που εξομοιώνουν τη λειτουργία παλιότερων υπολογιστών), για τα  λειτουργικά συστήματα όπως το DOS, τα Windows και το Linux.

## Επίλογος και Αξιολόγηση
Ο *ZX80* αν και ήταν περισσότερο μια εξελιγμένη αριθμομηχανή (*calculator*) και λιγότερο Ηλεκτρονικός Υπολογιστής άνοιξε τον δρόμο, τουλάχιστον στην Ευρώπη, για την άνθιση της αγοράς οικιακών Υπολογιστών. Διέγειρε το ενδιαφέρον των ερασιτεχνών, τόσο λόγω του υλικού που απαιτούσε συναρμολόγηση, όσο και για το λογισμικό με την *BASIC* που διέθετε.  
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Η ιστοσελίδα του ZX80
*Παλιά διαφήμιση του ZX80

Κατηγορία:Οικιακοί Υπολογιστές
Αχνούρ

thumb|300px|right
Η **Αχνούρ** (ινδικά: अखनूर) είναι πόλη της επαρχίας Τζαμού στην πολιτεία Τζαμού και Κασμίρ της Ινδίας. Βρίσκεται 28 χλμ. από την πόλη Τζαμού, στις υπώρειες των Ιμαλαΐων. Πρόκειται για πόλη εξαιρετικής ομορφιάς, την οποία ομορφαίνουν ακόμη περισσότερο τα παραδοσιακού τύπου στρατιωτικά καταλύματα της περιοχής και το καθαρό και καταπράσινο περιβάλλον. Η γραφική αυτή πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ακεσίνη.

## Γεωγραφία
Η Αχνούρ βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες  και σε υψόμετρο 301 μ.

## Δημογραφία
Στην απογραφή του 2001, η Αχνούρ είχε πληθυσμό 10.770 κατοίκων. Η αναλογία αντρών-γυναικών είναι 53%-47%. Η πόλη έχει αναλφάβητους σε ποσοστό 24%, αρκετά μικρότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 41,5%. Το 11% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών. Οι γλώσσες που μιλιούνται στην περιοχή είναι κυρίως η γλώσσα Ντόγκρι και ακολουθούν οι γλώσσες Παντζάμπι, Ουρντού, Ινδική και η Αγγλική.

## Ιστορία
Η Αχνούρ έχει ιστορικά μέρη που μπορεί κανείς να επισκεφτεί, όπως οι σπηλιές όπου έμεναν οι Παντάβας κατά τη διάρκεια της εξορίας τους. Κοντά στην πόλη βρίσκεται ένας ναός Παρασουράμα όπου ο Παρασουράμα Γιαγιάντι εορτάζεται ετησίως, την ίδια μέρα του Μαΐου με την Αξάγια Τριτίγια. Η ιστορία γύρω από την ονομασία της πόλης αναφέρει ότι η πόλη Βιρατναγκάρ πήρε το όνομα Αχνούρ εξαιτίας ενός προβλήματος όρασης της γυναίκας του τότε Μογγόλου αυτοκράτορα. Ένας τοπικός ινδουιστής ιερέας την συμβούλεψε να ξεπλύνει τα μάτια της στο ιερό νερό του ποταμού Ακεσίνη (Τσενάμπ). Κατόπιν με τη βοήθεια κάποιων γιατροσοφίων της ινδουιστικής λατρείας, η όρασή της αποκαταστάθηκε. Στη γλώσσα Ουρντού η λέξη *νουρ* σημαίνει όραση, λάμψη και η λέξη *άανχ* σημαίνει μάτι. Από σύντμηση των δύο αυτών λέξεων προήλθε η ονομασία Αχνούρ.

Κατά τη διάρκεια των ινδο-πακιστανικών πολέμων των ετών 1965 και 1971, οι κάτοικοι της πόλης την εγκατέλειψαν για να σωθούν, επιστρέφοντας μετά την κατάπαυση του πυρός. Τα σύνορα με το Πακιστάν είναι σε απόσταση περίπου 18 χλμ. οδικώς. Οι κάτοικοι αντιμετώπισαν επιπλέον προβλήματα όταν η κύρια γέφυρα του ποταμού Τσενάμπ γκρεμίστηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1992, μέχρι να ξαναφτιαχτεί και να είναι έτοιμη για χρήση στις 13 Απριλίου 1994.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Εράριχος

Ο **Εράριχος** (*Erarico*, ... - Νοέμβριος 541) βασιλιάς των Οστρογότθων (541) διαδέχθηκε τον δολοφονημένο Ιλδίβαδο. Οι Γότθοι ευγενείς αρνήθηκαν να τον αναγνωρίσουν επειδή προερχόταν από άλλο συμμαχικό λαό, τον εκτέλεσαν τον Νοέμβριο του 541 και ανέβασαν στον θρόνο τον Τωτίλα, ανηψιό του Ιλδίβαδου. Ο Έραριχος είχε προσπαθήσει να έρθει σε επικοινωνία με τον Ιουστινιανό προκειμένου να τερματίσει τους Γοτθικούς πολέμους παραχωρώντας στον τελευταίο γενναία ανταλλάγματα. 

## Παραπομπές και σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
*[Προκόπιος, Ιστορία των πολέμων](https://web.archive.org/web/20160304101734/http://www.documentacatholicaomnia.eu/03d/0490-0575,_Procopius_Caesariensis,_De_Bello_Gothico_(CSHB_Vol_2),_GR.pdf) 

Κατηγορία:Οστρογότθοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Οστρογότθων
Κλέφος

Ο **Κλέφος** (Clefi, ... - 574) ήταν Βασιλεύς των Λομβαρδών από το 572 έως το 574. Διαδέχθηκε τον Αλβοΐνο με τον οποίο δεν είχε συγγενική σχέση. Υπήρξε εξαιρετικά βίαιος και προκαλούσε τον τρόμο τόσο στους Ρωμαίους όσο και στους Βυζαντινούς που προσπάθησαν να κατακτήσουν ή να σταθεροποιήσουν την Ιταλική χερσόνησο και ήταν αδίστακτος με τους γεωκτήμονες της Ιταλίας. Ο Κλέφος επέκτεινε τις κατακτήσεις των Λομβαρδών σε όλη τη βόρεια Ιταλία καταλαμβάνοντας την Τοσκάνη και έφερε τις δυνάμεις του προ των πυλών της Ραβέννας. Δολοφονήθηκε μετά από 18 μήνες βασιλείας από έναν νεαρό φρουρό-σκλάβο, τον οποίο είχε προηγουμένως κακομεταχειριστεί. Το θάνατό του ακολούθησε μια περίοδος δέκα ετών γνωστή ως «Βασιλεία των Δουκάδων» καθώς κυριάρχησαν οι κατά τόπους δούκες. Ο γιος του ο Αυθάριος ανακατέλαβε το θρόνο το 585. 

## Παραπομπές



Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Βασιλεία των Δουκών

Η **Βασιλεία των Δουκάδων** καλύπτει το μεσοδιάστημα στην ιστορία των Λομβαρδών (574/5 – 584/5) μεταξύ της βασιλείας του Κλέφου και της βασιλείας του Αυθάριο.  Στα χρόνια αυτά η Ιταλία διοικήθηκε από τους τοπικούς δούκες των διάσπαρτων πόλεών της. Σύμφωνα με τον Παύλο το Διάκονο,  η μεσοβασιλεία διερκησε δέκα χρόνια, αλλά άλλες πηγές (π.χ. Προσπέριος ο Ακουιντανός) αναφέρουν ως και δώδεκα. 
Οι Λομβαρδοί πρωτοεισήλθαν στην Ιταλική χερσόνησο το 568 υπό τον Αλβοΐνο και επέκτειναν τις κατακτήσεις τους ενάντια στους Βυζαντινούς με τον διάδοχό του, τον Κλέφο.  Η βασιλεία του Κλέφου ήταν σκληρή και σύντομη. Μετά το θάνατό του, οι Λομβαρδοί δεν εξέλεξαν καινούριο ηγεμόνα και άφησαν τη διακυβέρνηση της Ιταλίας στα χέρια των τοπικών αρχόντων. Οι δούκες της Λομβαρδίας απέτυχαν να ενωθούν ώστε να συνεχίσουν τις νίκες τους ενάντια στους Βυζαντινούς.  Όταν τελικά εισέβαλαν στις περιοχές που έλεγχαν οι γειτονικοί Μεροβίγγειοι, οι Φράγκοι ηγεμόνες Γοντράνος και Χιλδεβέρτος Β΄ αντεπιτέθηκαν και κατέλαβαν το Τρέντο, ξεκινώντας διαπραγματεύσεις με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα και διοικητή του Εξαρχάτου της Ραβέννας, Τιβέριο Β΄.
Απελπισμένοι από τη στρατιωτική αδυναμία τους και φοβούμενοι περαιτέρω Ελληνικές και Φραγκικές επιδρομές, οι δούκες ανακήρυξαν νέο βασιλιά τους τον Αυθάριο.

Οι πιο γνωστοί δούκες της μεσοβασιλείας των Λομβαρδών ήταν οι ακόλουθοι:
*Ζόττος, Δούκας του Μπενεβέντο
*Βαλλάριος, Δούκας του Μπέργκαμο
*Άλαγις Α΄, Δούκας της Μπρέσια
*Γισούλφος Α΄, Δούκας της Φριουλίας
*Ζαβάνος, Δούκας της Παβίας
*Φαροάλδος Α΄, Δούκας του Σπολέτου
*Ευήνος, Δούκας του Τρέντο
*Αϊμόνης, Δούκας του Τορίνο

## Παραπομπές και σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
*Oman, Charles, *The Dark Ages, 476&ndash;918*. London: Rivingtons, 1914. 
*Paul the Deacon, *[https://web.archive.org/web/20071223222524/http://www.northvegr.org/lore/langobard/ Historia Langobardorum]*. Translated by William Dudley Foulke. Philadelphia: University of Pennsylvania, 1907. 

Κατηγορία:Λομβαρδοί
Κατηγορία:Μεσοβασιλείες
Αδαλόαλδος

Ο **Αδαλόαλδος** (*Adaloaldo*, 602 - 626) ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών στην Ιταλία από το 616 ως το 626.  Ήταν γιος και κληρονόμος του βασιλιά Αγιλούλφου και της Καθολικής στο θρήσκευμα συζύγου του Θεοδελίνδης. Βαφτίστηκε λίγο μετά τη γέννησή του το 602. Ο Αδαλόαλδος ήταν συμβασιλέας του πατέρα του ο οποίος τον ανακήρυξε διάδοχό του σε μικρή ηλικία. Όταν ο πατέρας του πέθανε στην εφηβία του, ο Αδαλόαλδος κυβέρνησε με τη βοήθεια της μητέρας του. 
Ο Αδαλόαλδος έχασε τα λογικά του και τη στήριξη των ευγενών της εποχής του. Αποκαθηλώθηκε το 626 από τον Αριόαλδο, έναν αριστοκράτη Λομβαρδό από το Τορίνο και σύζυγο της αδερφής του βασιλιά, της Γουνδιβέργας, που ήταν αντίθετη στην Καθολική εκκλησία. Ο Αδαλόαλδος πέθανε υπό άγνωστες συνθήκες λίγο αργότερα στη Ραβέννα. 

## Παραπομπές



Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Αριόαλδος

Ο **Αριόαλδος** (*Arioaldo*, ... - 636) δούκας του Τορίνο (590 - 626) και βασιλιάς των Λομβαρδών της Ιταλίας (626 - 636) παντρεύτηκε την  Γουνδεβέργα κόρη του βασιλιά των Λομβαρδών Αγιλούλφου και της  Θεοδελίνδης. Σε αντίθεση με τον πεθερό του ήταν Αρειανιστής και ήρθε σε σύγκρουση με την Καθολική εκκλησία. Ο Αριόαλδος εκθρόνισε το διάδοχο του Αγιλούλφου Αδαλόαλδο με τη βοήθεια των αριστοκρατών καθώς ο τελευταίος φαίνεται οτι είχε χάσει τα λογικά του. Με την ενθρόνιση του φυλάκισε τη γυναίκα του σε  μοναστήρι κατηγορώντας την ότι συνωμότησε για την ανατροπή του με το Δούκα της Φριουλίας Τάσσονα. Ο Αριόαλδος επανέφερε τον Αρειανισμό στην επικράτεια της Λομβαρδίας. Για τους πολέμους του το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι κατάφερε να αποκρούσει τους Άβαρους όταν επιχείρησαν να εισβάλλουν στη βόρεια Ιταλία.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Κατηγορία:Αρειανισμός
Ροθάριος

thumb|right|230px|Η Ιταλία στα χρόνια του Ροθάριου
Ο **Ροθάριος** βασιλιάς των Λομβαρδών (636 - 652) και δούκας της Μπρέσια, διαδέχθηκε τον επίσης Αρειανιστή Αριόαλδο μετά του γάμο του με την χήρα του Γουνδεβέργα, υπήρξε ένας από τους πιο ενεργητικούς Λομβαρδούς βασιλείς. Στην αρχή της ηγεμονίας του σκότωσε αρκετούς αριστοκράτες και στην προσπάθειά του να διατηρήσει την ειρήνη απαίτησε απόλυτη πειθαρχία στο πρόσωπό του. 
Ο Ροθάριος κατέκτησε τη Γένοβα (641) και το υπόλοιπο της Βυζαντινοκρατούμενης Λιγουρίας και της Κοιλάδας του Πάδου (Οντέρζο). Σύμφωνα με τον Παύλο το Διάκονο *«ο Ροθάριος κατόπιν κατέλαβε όλες τις Βυζαντινές παράκτιες πόλεις από τη [[Λούνα]] ως την [[Τοσκάνη]], στα σύνορα με τους [[Φράγκοι| Φράγκους]]»*. Με τις γρήγορες κατακτήσεις του, ο Ροθάριος άφησε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία μόνο το Εξαρχάτο της Ραβέννας και όταν ο έξαρχος Πλάτων προσπάθησε να επανακτήσει εδάφη ηττήθηκε κοντά στη Μόντενα χάνοντας 8.000 στρατιώτες (642). Παρ´όλα αυτά, ο Πλάτωνας ανακατέλαβε το Οντέρζο την ίδια χρονιά. Η πόλη επανήλθε στο Λομβαρδικό βασίλειο το 667 υπό τον Γριμοάλδο. 

Η πιο σημαντική πτυχή της διακυβέρνησης του Ροθάριου ήταν η έκδοση του Εδίκτου του Ροθάριου, που αποτέλεσε την πρώτη κωδικοποίηση των Λομβαρδικών νόμων (στα Λατινικά). Ο Βασιλιάς συγκάλεσε επίσης σύνοδο που σκοπό είχε την ανανέωση της παλιάς έκδοσης το 642 ή 643. Το δίκαιο της Λομβαρδίας αφορούσε μόνο το γερμανικό λαό του βασιλείου του Ροθάριου, καθώς οι Ρωμαίοι συνέχισαν να υπάγονται στο παλαιό Ρωμαϊκό δίκαιο.  
Το Ροθάριο διαδέχτηκε ο γιος του ο Ροδόαλδος. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Paul the Deacon, ''Historia Langobardorum'' IV.xlii and xlv. Τranslation by William Dudley Foulke, 1907) 

Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Ροδόαλδος

Ο **Ροδόαλδος** ή **Ροδβάλδος** βασιλιάς των Λομβαρδών της Ιταλίας (652-653) ήταν γιος και διάδοχος του Ροθάριου. Λέγεται πως ήταν ακόλαστος και δολοφονήθηκε μετά από έξι μήνες βασιλείας (653) από τον σύζυγο μιας ερωμένης του. Στη θέση του εκλέχτηκε με τη στήριξη της Καθολικής Εκκλησίας ο Αριπέρτος Α΄, σημαντικός αντίπαλός του και εχθρός του Αρειανισμού. 

## Παραπομπές και σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Paul the Deacon, ''History of the Lombards'', Book 4. Τranslated by William Dudley Foulke, 1907, Κεφ. XLVIII 

Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Ερωτομανία

**Ερωτομανία** ή αλλιώς **σύνδρομο του Clérambault** είναι μία αυταπάτη, στην οποία ένα άτομο έχει την πεποίθηση ότι ένα άλλο άτομο συνήθως μεγαλύτερο σε ηλικία υψηλού κοινωνικού status και μακριά από το περιβάλλον του ασθενούς είναι ερωτευμένο μαζί του. Η ασθένεια εμφανίζεται συχνά κατά την διάρκεια της ψύχωσης ιδιαίτερα σε ασθενείς με σχιζοφρένεια η διπολική μανία.

Σε μια περίπτωση ερωτομανίας αναφέρθηκε ότι ένας ασθενής υποβλήθηκε σε επέμβαση για ρήξη εγκεφαλικού ανευρύσματος. Κατά την διάρκεια της ασθένειας ο/η ερωτομανής πιστεύει ότι ένας κρυφός θαυμαστής εκφράζει τον έρωτα του μέσα από τηλεπάθεια, σήματα, ειδικές ματιές ή μέσω των ΜΜΕ. Συνήθως τότε ο ασθενής στέλνει κάρτες, δώρα η μηνύματα. 

Η ερωτομανία συνδέεται συχνά με τη βασανιστική αγάπη ή την έμμονη αγάπη ή τον παθολογικό έρωτα.

## Παρουσίαση
Το πυρηνικό σύμπτωμα της διαταραχής είναι ότι ο πάσχων έχει μια ακλόνητη πεποίθηση ότι ένας κρυφός θαυμαστής είναι ερωτευμένος μαζί του. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο πάσχων μπορεί να πιστεύει ότι πολλοί θαυμαστές είναι ερωτευμένοι μαζί του. Υπάρχουν τρία στάδια της ασθένειας:
#Το στάδιο της αναμονής (που μπορεί να διαρκέσει έως και χρόνια) όπου ο ασθενής περιμένει το είδωλο του να εκδηλωθεί.
#Το στάδιο όπου αρχίζει να βλέπει ότι το είδωλο του δεν ανταποκρίνεται στον έρωτα του, με αποτέλεσμα να έχει τάσεις αυτοκτονίας και να πέφτει σε κατάθλιψη.
#Το τελικό στάδιο όπου ο ασθενής αρχίζει και γίνεται επιθετικός ακόμα και σε τρίτα πρόσωπα, τα οποία νομίζει ότι στέκονται εμπόδιο στην επιτυχία τους.

## Αίτια και θεραπεία
Τα αίτια της ασθένειας μπορεί να είναι : 
#η έλλειψη αγάπης από την ζωή του ασθενούς.
#όταν δεν υπάρχει το σωστό ανδρικό/γυναικείο πρότυπο για την ομαλή ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου.
#όταν υπάρχει μια απειρία στον έρωτα από την πλευρά του ασθενούς, με αποτέλεσμα να παρεξηγεί αθώες κινήσεις όπως η στάση του σώματος.

Η θεραπεία μπορεί να γίνει με τα αντιψυχωσικά. Μπορεί να διαρκέσει από μήνες έως και χρόνια.

## Στην τέχνη
Παραδείγματα ερωτομανίας μπορούμε να εντοπίσουμε, για παράδειγμα, από την γαλλική ταινία Μ' αγαπά, δεν μ' αγαπά, όπου πρωταγωνιστεί η Ωντρέ Τοτού, γνωστή από την ταινία Αμελί. Στην ταινία "Enduring Love" επίσης έχει γραφτεί τραγούδι από το συγκρότημα Dream Theater με τίτλο *Ερωτομανία*.

## Δείτε επίσης
*αυταπάτη
*σχιζοφρένεια
*διπολική διαταραχή
*μανία

Ε
Κατηγορία:Αγάπη
Αριπέρτος Α΄

Ο **Αρίπερτος Α΄** (... - 661) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών στην Ιταλία από το 653 ως το 661. 

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουνδοάλδου δούκα του Άστι, ο οποίος είχε διασχίσει τις Άλπεις από τη Βαυαρία με την αδελφή του Θεοδελίνδη. Ο αδελφός του Τάσιλο Α΄ και οι απόγονοι εκείνου έγιναν δούκες της Βαυαρίας. Ο Αρίπερτος Α΄ έγινε στον Οίκο του ο αρχηγέτης του κλάδου των βασιλέων των Λομβαρδών. 

Ήταν ο πρώτος Καθολικός ηγεμόνας των Λομβαρδών και εκλέχθηκε μετά τη δολοφονία του Αρειανιστή προκατόχου του Ροδόαλδου. Ο Αρίπερτος Α΄ δεν ήταν πολεμιστής και παρέμεινε γνωστός κυρίως για τις θρησκευτικές του μεταρρυθμίσεις. Διέδωσε τον καθολικισμό σε ολόκληρη την επικράτεια των Λομβαρδών και έκτισε την Εκκλησία του Σωτήρος στην Παβία, την πρωτεύουσα του βασιλείου του. Άφησε τον θρόνο σε καιρό ειρήνης, αφού ζήτησε από τους αριστοκράτες να ορίσουν κοινούς διαδόχους τα παιδιά του, Περκτάρητο και Γοδεπέρτο, επιθυμία που πραγματοποιήθηκε.

## Οικογένεια
Είχε τέκνο:
* Γοδεπέρτος, βασιλιάς των Λομβαρδών (661-662).
* Περκτάριτος απεβ. 688, βασιλιάς των Λομβαρδών (661-662, 671-688).
* Θεοδότη, παντρεύτηκε τον Γριμοάλδο βασιλιά των Λομβαρδών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Περκτάριτος

thumb|right|220px|Το μονόγραμμα του Περκτάρητου, που χάραξε στα Ρωμαϊκά δηνάρια μετά το 672
Ο **Περκτάριτος** (*Pertarito*, 645 - 688) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών από το 661 ως το 662 και ξανά από το 671 ως το 688. 

## Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Αριπέρτου Α΄ και στην αρχή μοιράστηκε το θρόνο με τον αδελφό του Γοδεπέρτο. Ήταν Ορθόδοξος, ενώ ο αδελφός του Αρειανιστής. Κυβέρνησε από το Μιλάνο και ο Γοδεπέρτος από την Παβία. Ο Γοδεπέρτος ζήτησε τη βοήθεια του Γριμοάλδου Α΄ δούκα του Μπενεβέντο κατά του Περκτάρητου, αλλά ο δούκας τον δολοφόνησε και πήρε τη θέση του, εξαναγκάζοντας τον τελευταίο να διαφύγει. Ο Περκτάρητος αρχικά κατέφυγε στην Αυλή του Κάκαρ χαγάνου των Αβάρων. Η γυναίκα του η Ροδελίνδα και το παιδί του ο Κουνιπέρτος συνελήφθησαν από τον Γριμοάλδο και στάλθηκαν στο Μπενεβέντο. Ο Περκτάρητος επέστρεψε ως συνωμότης κατά του Γριμοάλδου, αλλά απέτυχε και αναγκάστηκε να διαφύγει ξανά, αυτή τη φορά στη Γαλλία. Όταν ο σφετεριστής σύναψε συνθήκη με τους Φράγκους, ο Περκτάρητος ήταν έτοιμος να ταξιδέψει στην Αγγλία, αλλά έμαθε τα νέα του θανάτου του Γριμοάλδου και επέστρεψε από την εξορία το 671.

Κατάφερε να ανακτήσει το στέμμα από τον γιό του Γριμοάλδου, τον Γαριβάλδο. Έκανε την Ορθοδοξία επίσημη θρησκεία της Λομβαρδίας, αλλά αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία του πάπα. Έκανε ακόμη ειρήνη με τους Βυζαντινούς και μοιράστηκε τον θρόνο με τον Κουνιπέρτο το 678. Ο Περκτάρητος πολέμησε κατά του αντάρτη Άλαγι, δούκα του Τρέντο, αλλά δολοφονήθηκε σε συνωμοσία το 688. Αυτή ήταν και η μοναδική πολεμική εκστρατεία του, αν και κατάφερε να συλλάβει τον δούκα και τελικά να τον απελευθερώσει δίνοντάς του χάρη. Η κόρη του η Βιγιλίνδα παντρεύτηκε τον Γριμοάλδο Β΄ δούκα του Μπενεβέντο, γιό του Ρομουάλδου Α΄ δούκα του Μπενεβέντο. 

Συνολικά, η βασιλεία του Περκτάρητου δεν έμεινε γνωστή για τις στρατιωτικές επιτυχίες του, αλλά για τις θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις του. Έχτισε τις εκκλησίες της Αγίας Αγάθης και της Παναγίας λίγο έξω από τα τείχη της Παβίας. Τον διαδέχτηκε ο πολεμοχαρής γιος του, που έμελλε να παλέψει μέχρις εσχάτων κατά τού ανθρώπου, που ο πατέρας του συνέλαβε, αλλά άφησε ελεύθερο μερικά χρόνια πριν.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ροδελίνδα και είχε τέκνο:
* Κουνιπέρτος, βασιλιάς των Λομβαρδών (688-689, 689-700).
* Βιγιλίνδα, παντρεύτηκε τον Γριμοάλδο Β΄ δούκα του Μπενεβέντο.

## Παραπομπές και σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
* 

Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Κουνιπέρτος

Ο **Κουνιπέρτος** ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών στην Ιταλία από το 688 ως το 700. 

## Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του Περκτάρητο, αν και συγκυβερνούσε ανεπίσημα από το 678. Πολέμησε κατά του Αρειανιστή αντάρτη Άλαγι δούκα του Τρέντο και της Μπρέσια, που παλαιότερα είχε αντισταθεί στον πατέρα του Κουνιπέρτο και επανέλαβε το ίδιο μετά το τέλος του τελευταίου. Ο Άλαγις φυλάκισε τον Κουνιπέρτο σε ένα κάστρο επάνω στο νησί της λίμνης του Κόμο, αλλά η διοίκησή του ήταν προβληματική και τυραννική, κάνοντάς τον να απωλέσει την εμπιστοσύνη του λαού του. Τελικά το 689 ο Κουνιπέρτος όπλισε τον λαό τού Πεδεμόντιου και νίκησε τον Άλαγι και τους συμμάχους του Βενετούς κοντά στον ποταμό Άδδα, στο Λόδι. Ο Άλαγις πέθανε στη μάχη.

Ο Κουνιπέρτος πολέμησε αρκετές ακόμα ανταρσίες κατά τη βασιλεία του, περιλαμβανομένου τού Αυσφρίδη, σφετεριστή δούκα της Φριουλίας, τον οποίο υποχρέωσε σε δεινή ήττα. Κατάφερε επίσης να ενώσει τις εκκλησίες της Ακουηλίας και του Γράδου, που βρίσκονταν σε σχίσμα. Πέθανε το 700 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος γιος του Λιουτπέρτος, αλλά παράλληλα με τον Ανσπράνδο και άλλους επαναστάτες. Ο Κουνιπέρτος, στη θητεία του οποίου συνέβησαν πολλοί πόλεμοι, ήταν ο πρώτος Λομβαρδός που έκοψε νομίσματα με τη μορφή του.  

## Οικογένεια
Είχε τέκνο:
* Λιουτπέρτος απεβ. 702, βασιλιάς των Λομβαρδών (700-702).

## Παραπομπές και σημειώσεις


Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Λιουτπέρτος

Ο **Λιουτπέρτος** (*Liutperto*, απεβ. 702) ήταν, με διαλείμματα, βασιλιάς των Λομβαρδών της Ιταλίας μεταξύ 700 και 702. 

## Βιογραφία
Διαδέχτηκε τον πατέρα του Κουνιπέρτο σε μικρή ηλικία και κυβέρνησε με τον διδάσκαλό του Ανσπράνδο δούκα του Άστι. Μετά από οκτώ μήνες εκθρονίστηκε από τον εξάδελφο τού πατέρα του Ραγινπέρτο δούκα του Τορίνο, γιό του Γοδεπέρτου, αλλά κατάφερε να επιστρέψει στον θρόνο μερικούς μήνες αργότερα, όταν ο Ραγινπέρτος πέθανε. Εκδιώχθηκε ξανά, φυλακίστηκε στην Παβία και πνίγηκε από τον Αριπέρτο Β΄, γιο του Ραγινπέρτου.  

## Παραπομπές και σημειώσεις


Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Ραγινπέρτος

Ο **Ραγινπέρτος** (Ragimperto, 662 - 701) ήταν δούκας του Τορίνο και για σύντομο χρονικό διάστημα βασιλιάς των Λομβαρδών ("της Ιταλίας") το 701.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γοδεπέρτου και εγγονός του Αριπέρτου Α΄. Σφετερίστηκε τον θρόνο το 701 και απομάκρυνε τον Λιουτπέρτο, τοποθετώντας σε θέση διαδοχής τον γιό του Αριπέρτο Β΄. Ο Ραγινπέρτος και οι κάτοικοι του Πεδεμόντιου αντιμετώπισαν και νίκησαν τον Ανσπράνδο σε μάχη στη Νοβάρα, αλλά ο ίδιος πέθανε λίγο αργότερα. Ο Αριπέρτος Β΄ δεν κατάφερε να τον διαδεχτεί αμέσως, όπως επιθυμούσε. 

## Οικογένεια
Είχε τέκνο: 
* Αριπέρτος Β΄, δούκας του Τορίνο (702-712, βασιλιάς των Λομβαρδών (702-712).

## Παραπομπές και σημειώσεις


Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Πόλη του Αυτοκινήτου - Εθνικό Μουσείο Αυτοκινήτου - Συλλογή Σλούμπφ

Η Πόλη του Αυτοκινήτου - Εθνικό Μουσείο Αυτοκινήτου - Συλλογή Σλούμπφ (Cité de l’Automobile – Musée National – Collection Schlumpf) είναι με 25.000 και πάνω από 400 αυτοκίνητα η σημαντικότερη συλλογή αυτοκινήτων. Το μουσείο δημιουργήθηκε το 1981 μετά την κατάσχεση τις συλλογής από το Γαλλικό κράτος λόγου φορολογικών υποχρεώσεων τον αδελφών Σλούμπφ. Οι αδελφοί Φριτς Σλούμπφ και Χανς Σλούμπφ ήταν βιομήχανοι που διάθεσαν όλα τους τα χρήματα και ουσιαστικά κατέστρεψαν οικονομικά την οικογενειακή επιχείρηση προκειμένου να συγκεντρώσουν την συλλογή.

Ένα μεγάλο μέρος της συλλογής αποτελούν τα αυτοκίνητα τις μάρκας Bugatti που είχε εργοστάσιο κατασκευής στην πόλη Μυλούζ, όπου βρίσκεται και το μουσείο. Το μεγαλύτερο μέρος τις συλλογής αποτελούν αυτοκίνητα από την αρχή του 20ού αιώνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Κατηγορία:Μουσεία μεταφορών
Κατηγορία:Αλσατία
Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου

Το **Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου** είναι μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία του αυτοκινήτου και βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας. Ανήκει στο Ίδρυμα Θεόδωρου Χαραγκιώνη και άνοιξε τον Μάρτιο του 2011. Το Μουσείο βρίσκεται κοντά στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στους τρεις τελευταίους ορόφους του πολυχώρου Athenian Capitol, το οποίο διαθέτει 800 θέσεις στάθμευσης για τους επισκέπτες.

Η συλλογή αποτελείται από 300 αυτοκίνητα, από τα οποία 110 εκτίθενται στο Μουσείο και τα υπόλοιπα θα εκτίθενται περιοδικά. Το αρχαιότερο όχημα της συλλογής που εκτίθεται στο Μουσείο είναι μια πυροσβεστική αντλία του 1895 ουγγρικής προέλευσης και το νεότερο είναι μια Mercedes Benz 450 SL του 1980. Μεταξύ άλλων, στο Μουσείο εκτίθεται η Mercedes 300 SL Gullwing του Πωλ Νιούμαν, η Chrysler Ιmperial κατασκευής 1959 που ανήκε στον Ρόμπερτ Πλαντ, μέλος του φημισμένου αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Led Ζeppelin, η Lancia Αurelia κατασκευής 1953, προσωπικό αυτοκίνητο του Lorenzo Βandini (διάσημου οδηγού της Formula 1), η Cadillac Seville Gucci του 1979, με σαλόνι ειδικά σχεδιασμένο από τον Οίκο Gucci, η Chevrolet Corvette Stingray, η γνωστή «στρίγγλα» με την οποία ο αείμνηστος Τζόνι Πεσμαζόγλου κέρδισε πολλά ελληνικά πρωταθλήματα και αποτελεί ευγενική προσφορά της οικογένειάς του, καθώς και αυτοκίνητα που ανήκαν σε δούκες (π.χ η Αston Martin Lagonda που ανήκε στο Δούκα του Westminster), βαρώνους και μέλη της Βουλής των Λόρδων. 

Το Μουσείο, προσφέρει και άλλες δραστηριότητες όπως ο προσομοιωτής Φόρμουλα 1, προγράμματα οδικής ασφάλειας για μαθητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης  και αμφιθέατρο που προσφέρεται για εκδηλώσεις 200 θέσεων, το οποίο λειτουργεί ως χώρος συνεδρίων, παρουσιάσεων και εκπαίδευσης προσελκύοντας μεγάλο αριθμό εταιρειών και οργανισμών κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ το βράδυ θα μετατρέπεται στην πιο σύγχρονη κινηματογραφική αίθουσα 3D της Αθήνας.

Στο Μουσείο λειτουργεί πωλητήριο, το Museum Store. Κοινό όλων των ηλικιών έχει τη δυνατότητα μέσα από τα προϊόντα του Μουσείου, να «γευθεί» μέρος της ιστορίας του αυτοκινήτου στον Ελλαδικό χώρο και όχι μόνο. Επίσης συλλεκτικά αντικείμενα *memorabilia* όπως παλιές γκραβούρες ή σύγχρονα DVD θα μεταφέρουν στους λάτρεις της αυτοκίνησης εικόνες από αγώνες και αυτοκίνητα του παρελθόντος. Ο επισκέπτης θα μπορεί επίσης να αποκτήσει μινιατούρες σε διάφορες κλίμακες μοντέλων που εκτίθενται ή όχι στο μουσείο, καθώς επίσης και αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Επίσης λειτουργεί το καφέ "PIT STOP".

## Πηγές
*"Ανοίγει το Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου", 4 Τροχοί, 28/2/11 (ανακτήθηκε 10/5/11)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα Ελληνικού Μουσείου Αυτοκινήτου

Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα
Αυτοκινητου
Γιώργος Κρανάς

Ο **Γιώργος Κρανάς** (1947-2018) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος στο Δήμο Παμβώτιδος του νομού Ιωαννίνων την τετραετία  2003 - 2006 ως επικεφαλής του ανεξάρτητου συνδυασμού "Δημοτική Ενωτική Πρωτοβουλία". Την τετραετία 2007-2010 ήταν επικεφαλής της ελάσσονος αντιπολίτευσης. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κουτσελιό Ιωαννίνων το 1947. Ήταν πτυχιούχος της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ιωαννίνων και του Πάντειου Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης). Από το 1974 ως το 2009 υπηρέτησε στο υπουργείο Οικονομικών ως υπάλληλος Δ.Ο.Υ., προϊστάμενος και  Οικονομικός Επιθεωρητής, ενώ από το 2010 ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Σταδίου του Γηπέδου Ζωσιμάδων και του Πανηπειρωτικού Αθλητικού Κέντρου Ιωαννίνων. Ήταν επίσης υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος στις εκλογές του 2014.
Πέθανε στις 2 Αυγούστου του 2018 από καρκίνο και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στη γενέτειρά του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
Κατηγορία:Δήμος Παμβώτιδος
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής
Ανσπράνδος

Ο **Ανσπράνδος** (*Ansprando*, 657 - Ιούλιος 712) ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών της Ιταλίας για λίγο το 712. Στο παρελθόν ήταν Δούκας του Άστι και αντιβασιλέας του Λιουτπέρτου (700-701). Ηττήθηκε στη Νοβάρα από τον Ραγινπέρτο και εξωρίστηκε κατά την επικείμενη διαμάχη για τη διαδοχή, διαφεύγοντας στην αυλή του Δούκα της Βαυαρίας Θεόδβερτου, το 702.
Το 711 επέστρεψε με στρατό που του παρεχώρησε ο Θεόδβερτος. Οι Αυστριακοί (λαοί ανατολικά από τη Βενετία) συντάχθηκαν με τον Ανσπράνδο και ακολούθησε μάχη κοντά στην Παβία ενάντια του Αριπέρτου Β΄, που είχε σφετεριστεί το θρόνο. Όταν οι οιονοί άρχισαν να στρέφονται εναντίον του, ο βασιλιάς Αρίπερτος διέφυγε προς την πρωτεύουσα και τη νύχτα προσπάθησε να περάσει απέναντι στη Γαλλία, αλλά πνίγηκε στον ποταμό Τίκινο και ο Ανσπράνδος ανέλαβε το θρόνο μόνος του, τον Μάρτιο του 712. Πέθανε τον Ιούνιο αφήνοντας το θρόνο στο γιό του Λιουτπράνδο. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Ομάδα Ε (ομάδα αγγειογράφων)

Με την ονομασία **ομάδα Ε** φέρεται αρχαιοελληνική ομάδα αγγειογράφων της μελανόμορφης αγγειογραφίας. Χρονολογείται το 560 - 540 π.Χ.. Το αρχικό *Ε* προέρχεται από τον Εξηκία, σημαντικότατο αγγειοπλάστη και αγγειογράφο της εποχής του. Η ομάδα αυτή ήταν ο σημαντικός πυρήνας εξέλιξης της αρχαιοελληνικής αγγειογραφίας, και προηγείται χρονικά των έργων του Εξηκία. Αν και ως επί το πλείστον σώζονται τα έργα ενός μόνο αγγειοπλάστη, οι αρχαιολόγοι υποθέτουν ότι και άλλοι ανήκαν στην ομάδα αυτή. Για τον λόγο αυτό, η ομάδα Ε είναι η σημαντικότερη ομάδα ανώνυμων τεχνήτων της αρχαίας αττικής τέχνης, με έργα υψηλής ποιότητας. Εκτός αυτού ήταν οι πρώτοι που δεν αρκέστηκαν στην παραδοσιακή ζωγραφική του Λυδού, αλλά δημιούργησαν κάτι καινούργιο.

Η ζωγραφική της ομάδας Ε δεν έχει το πομπώδες σχήμα του Λυδού, ούτε και ζωφόρους. Προτιμούν να απεικονίζουν τον Ηρακλή  να παλεύει με το λιοντάρι, ή με τον Γηρυόνη, και τον Θησέα με τον Μινώταυρο. Επίσης επινόηση των καλλιτεχνών αυτών είναι η ερωτική επογραφή (*καλός*), με πρώτη γνωστή αφιέρωση σε κάποιον έφηβο ονόματι Στησίας.

## Παραπομπές

## Πηγές

* John D. Beazley: *Attic Black-Figure Vase-Painters*, Oxford 1956, σελ. 133-143.
* John Boardman: *Schwarzfigurige Vasen aus Athen. Ein Handbuch*, Mainz 1977, ISBN 3-8053-0233-9, σελ. 62
* Heide Mommsen: *E-Gruppe*, Τόμος Γ' (1997), σελ. 859f.

Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αγγειογραφία
Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός
Οπλιτική φάλαγγα

Η **Οπλιτική φάλαγγα** ήταν πολεμική τακτική, που άρχισαν να χρησιμοποιούν οι Έλληνες κατά τις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ. Περιλάμβανε τους μαζικούς σχηματισμούς από βαριά οπλισμένο πεζικό, τους λεγόμενους οπλίτες. Οι οπλίτες πολεμούσαν σε σχηματισμό κατά φάλαγγες. 

Στην οπλιτική φάλαγγα συμμετείχαν όσοι πολεμιστές είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν την πανοπλία. 

## Περιγραφή
Βασικά στοιχεία της νέας τακτικής είναι ο τύπος της ασπίδας,η χρήση του δόρατος, η εκπαίδευση και η άσκηση ολόκληρου του σχηματισμού στην επέλαση κατά του εχθρού(τα τελευταία 150-200 μέτρα τροχάδην) και σύγκρουση. Η ασφάλεια του οπλίτη και η επιτυχία της κρούσης εξαρτιόταν από το πόσο θα παραμείνει αδιάσπαστη η γραμμή του σχηματισμού. Αυτό το στοιχείο ήταν που καλλιεργούσε το αίσθημα θάρρους και γενναιότητας του οπλίτη – όχι του ήρωα πια – που κρατούσε τη θέση του και δεν υποχωρούσε.

## Κοινωνικές προεκτάσεις
Η κοινωνική και πολιτική βάση της νέας πολεμικής τακτικής διέφερε από την προηγούμενη μέθοδο της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Η οπλιτική φάλαγγα χρειαζόταν μια πιο πλατιά κοινωνική βάση, μεγάλο αριθμό εκπαιδευμένων πολεμιστών, που θα κινούνταν ως ομάδα. Το γεγονός ότι οι πολεμιστές στην αρχαϊκή εποχή όφειλαν να αποκτούν οι ίδιοι τη στολή και τα όπλα του οπλίτη, σήμαινε ότι αυτή η μεσαία τάξη θα άρχιζε να απαιτεί μερίδιο στην πολιτική εξουσία, κατεβάζοντας τους αριστοκρατες. Στο βαθμό που τα τυραννικά καθεστώτα που εμφανίζονταν σε πολλές ελληνικές πόλεις τον 7ο και 6ο αιώνα π.Χ., αλλά και τα καθεστώτα που τα διαδέχτηκαν, επιχειρούσαν να αφαιρέσουν εξουσία από την κλειστή τάξη των αριστοκρατών, ήταν σίγουρο ότι οι στρατιωτικές μεταβολές θα συνέβαλαν στη μετατόπιση του κέντρου βάρους της πολιτικής εξουσίας.

## Βιβλιογραφία
*  Claude Mosse,  «Ο πολίτης στην Αρχαία Ελλάδα»
## Παραπομπές


Κατηγορία:Οπλίτες
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της αρχαίας Ελλάδας
Χιλδεπράνδος

Ο **Χιλδεπράνδος** ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών το 744 και ανηψιός του πρώην βασιλιά Λιουτπράνδου. Συμμετείχε στην πολιορκία της Ραβέννας το 734 μαζί με το θείο του με τον οποίο ταυτίστηκε στον θρόνο από το 737. Έμεινε μόνος βασιλιάς τον Ιανουάριο του 744, αλλά καθαιρέθηκε μερικούς μήνες αργότερα λόγω της ανικανότητάς του. Πέθανε γύρω στον Αύγουστο του ίδιου έτους. 

## Βιβλιογραφία
*Paulus Diaconus:''History of the Langobards'' 
*Ludo Moritz Hartmann: ''Geschichte Italiens im Mittelalter'' Bd. II Teil 2, Perthes, Gotha 1903, σελ. 133. 
*Thomas Hodgkin, ''Italy and her Invaders'' Vol VI, σελ. 473 
*Italy: Emperors & Kings 
*Eintrag in mittelalter-genealogie.de 

Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Ράτχης

Ο **Ράτχης** ήταν Δούκας της Φριουλίας (739-744) και βασιλιάς των Λομβαρδών (744-749). Πατέρας του ήταν ο Δούκας Πέμμος και γυναίκα του η ρωμαία Τασσία. Βασίλευσε ειρηνικά, ώσπου -για άγνωστους λόγους- φαίνεται πως πολιόρκησε την Περούτζια. Ο Πάπας Ζαχαρίας τον έπεισε να εγκαταλείψει τα σχέδιά του: τελικά παραιτήθηκε του θρόνου και κλείστηκε μαζί με την οικογένειά του στο αβαείο του Μόντε Κασσίνο. Μετά τον θάνατο τού Αϊστούλφου το 756, ο Ράτχης προσπάθησε να ηγηθεί των Λομβαρδών και πάλι, αλλά ηττήθηκε από τον Δεσιδέριο, και αποσύρθηκε οριστικά σε ένα μοναστήρι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Αϊστούλφος

Ο **Αϊστούλφος** (*Astolfo*, απεβ. τον Δεκέμβριο του 756) ήταν Δούκας της Φριουλίας από το 744 μέχρι το 749, βασιλιάς των Λομβαρδών από το 749 ως το 756 και στο ενδιάμεσο Δούκας του Σπολέτου από το 751 ως το 756. Πατέρας του ήταν ο Δούκας Πέμμος και αδελφός του ο Ράτχης.

Όταν ο Ράτχης έγινε βασιλιάς, ο Αϊστούλφος τον διαδέχθηκε στη Φριουλία και όταν ο πρώτος αποσύρθηκε σε μοναστήρι, τον διαδέχθηκε πάλι, αυτή τη φορά ως βασιλιάς. Συνέχισε την πολιτική του επεκτατισμού και των πολέμων εναντίον τόσο του Πάπα όσο και του Εξαρχάτου της Ραβέννας. Το 751 κατέλαβε τη Ραβέννα και απείλησε τη Ρώμη με κεφαλικό φόρο. Την ίδια χρονιά, ο Αϊστούλφος κατέλαβε και την Ίστρια από τους Βυζαντινούς. 

Εκνευρισμένοι, ανήσυχοι και χωρίς καμία αρωγή από τους Βυζαντινούς, οι Πάπες στράφηκαν στο παλάτι της Αυστρασίας που κυβερνούσε ουσιαστικά το Φραγκικό Βασίλειο για βοήθεια. Το 741, ο Πάπας Γρηγόριος Γ΄ ζήτησε από τον Κάρολο Μαρτέλο να επέμβει, αλλά ο τελευταίος δήλωσε απασχολημένος αλλού και αρνήθηκε. Το 753, ο Πάπας Στέφανος Β΄ επισκέφθηκε το γιό του Μαρτέλου, τον Πιπίνο το Βραχύ, που είχε μόλις ανακηρυχθεί βασιλιάς των Φράγκων με την συγκατάθεση του Πάπα Ζαχαρία. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την παπική στήριξη, ο Πιπίνος διέσχεισε τις Άλπεις, νίκησε τον Αϊστούλφο και παρέδωσε στους Πάπες τα εδάφη που είχε καταλάβει ο Αϊστούλφος τόσο στην Ιταλία (Εμίλια-Ρομάνια και Πεντάπολις) όσο και από τους Βυζαντινούς. 

Ο Αϊστούλφος πέθανε το 756 και στο θρόνο των Λομβαρδών τον διαδέχθηκε ο Δεσιδέριος (έγινε, επίσης,  Δούκας του Σπολέτου). Ο Αϊστούλφος είχε προηγουμένως δώσει το πόστο της Φριουλίας στον γαμπρό του τον Ανσέλμο, ηγούμενο της Νοναντόλας και σύζυγο της αδελφής του της Γισαλτρούδας την οποία είχε παντρευτεί στα 749. 

## Παραπομπές και σημειώσεις



Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτου
Αντόνιο Αλμέιντα

Ο **Αντόνιο Φιγκουέιρα ντ'Αλμέιντα** () ήταν Πορτογάλος φιλέλληνας, ο οποίος πήρε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1784 στην πορτογαλική πόλη Έλβας. 

Υπηρέτησε ως αξιωματικός στον πορτογαλικό στρατό και πολέμησε κατά του γαλλικού στρατού που στάλθηκε στην Ισπανία για να στηρίξει τη δυναστεία των Βουρβόνων. 

Μετά την έναρξη της Επανάστασης ήρθε στην Ελλάδα. Τον Αύγουστο του 1826, έχοντας το βαθμό του συνταγματάρχη του ιππικού, διακρίθηκε ως αρχηγός σώματος στην Τρίπολη και τον Μάρτιο του επόμενου χρόνου πολέμησε υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη στην Αττική. Στοιχεία για την δράση του περιγράφει ο ελβετός Ερρίκος Fornesy στο πειραϊκό περιοδικό «Εβδομάς» το 1884:

Με την έλευση του Καποδίστρια στην Ελλάδα, ο ντ' Αλμέιντα έγινε επιθεωρητής του τακτικού ιππικού και του ανατέθηκε η αναδιοργάνωση του σώματος. Στις 22 Ιανουαρίου του 1830 διορίστηκε φρούραρχος Ναυπλίου. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια συνέλαβε των έναν από τους δράστες, τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη. Για την νομιμόφρονη στάση του ονομάστηκε επίτιμος πολίτης του Ναυπλίου από την Ε' Εθνοσυνέλευση και τον Μάρτιο του 1832 προβιβάστηκε σε στρατηγό.αριστερά|μικρογραφία|Πίνακας του Αντόνιο Αλμέιντα στην μόνιμη έκθεση του Εθνικού και Ιστορικού Μουσείου
Μετά την άφιξη όμως του Όθωνα στην Ελλάδα, η Αντιβασιλεία δεν του αναγνώρισε το βαθμό του στρατηγού και τελικά στις 10 Μαΐου 1833 τον διόρισε φρούραρχο της Αίγινας. Προβιβάστηκε σε υποστράτηγο μετά την καταστολή της ανταρσίας του συνταγματάρχη Νικόλαου Ζέρβα στο Μεσολόγγι όπου ο ντ' Αλμέιντα είχε διοριστεί στρατιωτικός διοικητής το 1836.

Το 1839 τοποθετήθηκε στρατιωτικός διοικητής στο Ναύπλιο. 

Πέθανε το 1847 στα λουτρά Μπετάλια, στη Βενετία.

Ήταν παντρεμένος με τη Ζωή Μαυροκορδάτου. Εγγονός του ήταν ο, με το ίδιο όνομα εξελληνισμένο, Αντώνιος Αλμέιδας που σκοτώθηκε πολεμώντας στους Βαλκανικούς πολέμους.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λάρους Μπριτάννικα, τ.5

Κατηγορία:Φιλέλληνες
Κατηγορία:Πορτογάλοι στρατιωτικοί
Γαριβάλδος

Ο **Γαριβάλδος** ήταν ο νεότερος γιος του Γριμοάλδου Α΄ δούκα του Μπενεβέντο, μετά βασιλιά των Λομβαρδών, και της Θεοδότης των Αγιλολφιδών, κόρης του Αριπέρτου Α΄ των Λομβαρδών. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 671 ο Γαριβάλδος τον διαδέχθηκε, αλλά κυβέρνησε μόνο για τρεις μήνες, καθώς οι πολυάριθμοι φίλοι τού θείου του Περκτάρητου τον ικέτευσαν να επιστρέψει και τον εξέλεξαν βασιλιά, εκθρονίζοντας τον νεαρό Γαριβάλδο. Ο Περκτάρητος είχε εξοριστεί από τον Γριμοάλδο εννέα χρόνια πριν. 

## Παραπομπές και σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
*Παύλος ο Διάκονος, *Historia Langobardorum* (c. 790). 
*Oman, Charles. *The Dark Ages 476-918*. London, 1914. 

Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Άλαγις

Ο ** Άλαγις ** ή ** Άλαχις ** ήταν Αρειανιστής βασιλιάς των Λομβαρδών και, πριν από την ανταρσία που τον έφερε στο θρόνο το 688, Δούκας του Τρέντο. Η βασιλεία του ήταν πολύ σύντομη. 

Η πρώτη στάση του Άλαγι κατά του βασιλιά Περκτάρητου απέτυχε αλλά ο τελευταίος αφού τον συνέλαβε τον άφησε ελέυθερο δίνοντάς του χάρη. Επαναστάτησε ξανά το 688 με τη διαδοχή του Περκτάρητου από τον γιό του τον Κουνιπέρτο, περιορίζοντας τον τελευταίο σε ένα κάστρο πάνω στο νησί της Λίμνης του Κόμο. Η εξουσία του ήταν προβληματική και τυρρανική και έτσι έχασε την εμπιστοσύνη του λαού του. Τελικά, το 689 ο Κουνιπέρτος αντεπιτέθηκε με τη βοήθεια του λαού του Πεδεμόντιου και νίκησε τον Άλαγι και τους Βενετούς συμμάχους του κοντά στον ποταμό Άδδα. Ο Άλαγις έχασε τη ζωή του στη μάχη. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Gwatkin, H. M. and Whitney J. P. ed. *The Cambridge Medieval History: Volume II—The Rise of the Saracens and the Foundations of the Western Empire*. Cambridge University Press, 1926. 

Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Ούρι

Η **Ούρι** (ινδική γλώσσα: उरी,) (γλώσσα Ουρντού: اوڑی), είναι πόλη της επαρχίας Μπαραμούλλα του κρατιδίου Τζαμού και Κασμίρ της Ινδίας, στον ποταμό Τζέλουμ. Η πόλη βρίσκεται πολύ κοντά στα ντε φάκτο (επιβλήθηκαν δηλαδή από τα γεγονότα και όχι κατόπιν σχετικού νόμου) σύνορα Ινδίας-Πακιστάν. Η πόλη ισοπεδώθηκε τον Οκτώβριο του 2005 στο σεισμό του Κασμίρ, μεγέθους 7,6 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Η Ούρι έχει γεωγραφικές συντεταγμένες 34.08°N 74.03°E, με μέσο υψόμετρο 1.363 μέτρων.

## Δημογραφία
Στην απογραφή του 2001, η Ούρι είχε πληθυσμό 65.256 κατοίκων. Ο πληθυσμός αποτελείται ως επί το πλείστον από τις εθνότητες Παχάρις, Κασμίρις και Γκουρτζάρ. Η αναλογία αντρών-γυναικών στην πόλη είναι 63%-37%. Η Ούρι είναι πόλη με κατοίκους που γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή σε ποσοστό 65%, μεγαλύτερο του μέσου εθνικού ινδικού όρου του 59,5%. Οι άντρες με γνώση ανάγνωσης και γραφής αποτελούν το 77% του αντρικού πληθυσμού, ενώ στις γυναίκες το αντίστοιχο ποσοστό πέφτει στο 46%. Το 13% του πληθυσμού είναι παιδιά κάτω των έξι ετών. Ο Ινδικός Στρατός έχει καταλάβει μεγάλο μέρος της περιοχής με τις εγκαταστάσεις του ενώ η ευρύτερη περιοχή είναι υπανάπτυκτη εξαιτίας της έντασης με το Πακιστάν.

Η Ούρι παρά τη γενικότερη οικονομική της υπανάπτυξη, είναι ιστορική πόλη με πολλές φημισμένες σχολές και πανεπιστήμια. Δίπλα σε δύο ανώτερα δευτεροβάθμια σχολεία και ένα δημόσιο πανεπιστήμιο υπάρχουν πολλά ιδιωτικά ινστιτούτα σπουδών, με τη Σχολή του Στρατού *Γκουντγουίλ* και το Ινστιτούτο Εκπαίδευσης *Μεμόριαλ* να βρίσκονται σε περίοπτη θέση. Εκείνο όμως το ίδρυμα που δεσπόζει στην πνευματική ζωή της πόλης είναι το εξαιρετικώς φημισμένο ιδιωτικό σχολείο *Νουρ-Ουλ-Ούλουμ*, που τα τελευταία 20 χρόνια προσφέρει τις παιδαγωγικές υπηρεσίες του στη νεολαία της πόλης. Κοντά στην πόλη βρίσκεται και ο μεγάλος υδροηλεκτρικός σταθμός της Ούρι.

Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας