open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σπιτάκια Μεσσηνίας

Τα **Σπιτάκια** είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 76 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Λαιίκων και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

## Τοποθεσία
Τα Σπιτάκια βρίσκονται σε υψόμετρο 40 μέτρων, κοντά στα Λαίικα και την Καλαμάτα.

## Διοικητικές μεταβολές

* 21-04-1835, ο οικισμός Σπιτάκια προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών.
* 08-02-1908, ο οικισμός Σπιτάκια καταργείται.
* 19-03-1961, αναγνώριση του οικισμού Σπιτάκια και προσάρτησή του στην Κοινότητα Λαιίκων.
* 04-12-1997, ο οικισμός Σπιτάκια αποσπάται από την Κοινότητα Λαιίκων και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Δήμος Καλαμάτας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Μπολέσλαφ του Μπύτομ

Ο **Μπολέσλαφ**, πολων. Bolesław Książę Bytomski (1330 - 4 Οκτωβρίου 1355) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Κόζλε (από το 1347) και του Μπύτομ (από το 1352).

## Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος (1ος από τον 2ο γάμο) του Βλαντύσλαφ δούκα του Κόζλε, Μπύτομ, Τόσεκ, Σέβιες και της 2ης συζύγου του Λουντγκάρντας, κόρης του Ερρίκου Β΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1347 τη Μαργαρίτα, κόρη του Γιαροσλάβ του Στέρνμπεργκ, πλούσιου γαιοκτήμονα της Μοραβίας. Είχε τέκνα:
* Ελισάβετ 1347/50-1374, παντρεύτηκε τον Πσεμύσλαφ Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε τον *Μεταφερόμενο*, δούκα του Τσέσυν.
* Ευφημία 1350/52-1411, παντρεύτηκε πρώτα τον Βεντσέσλαο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε δούκα του Νιεμόντλιν και μετά τον Μπόλκο Γ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Ζιενμπίτσε δούκα του Ζιενμπίτσε/Μύνστερμπεργκ.
* Μπόλκα 1351/55-1428, παντρεύτηκε τον Τσένεκ του Βάρτενμπεργκ και μετά έγινε ηγουμένη του αββαείου της Τσεμπνίτσα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Γεώργιος του Μπύτομ

Ο **Γεώργιος**, πολων. Jerzy Bytomski (1300 - μετά το 1327) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Μπύτομ (από το 1316, μαζί με τον αδελφό του).

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Καζιμίρ δούκα του Μπύτομ, Οπόλε και της Ελένης, ίσως κόρης του Λέοντα Α΄ της Γαλικίας.

Το 1312 απεβίωσε ο πατέρας του και έμεινε με τη μεριά του δευτερότοκου Βλάντισλαφ, επίσημα ως συγκυβερνήτη του. Ο πρωτότοκος Μπολέσλαφ ήταν αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ. Το 1327 ο Βλαντύσλαφ, ο τριτότοκος Σιεμόβιτ και ο Γεώργιος δήλωσαν υποτέλεια στον Ιωάννη της Βοημίας. Μετά από αυτό δεν αναφέρεται πια στις πηγές, μάλλον απεβίωσε σύντομα μετά. 

Απεβίωσε άγαμος, σε ηλικία 27 ετών.

## Πηγές
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Νησιωτικό Συμβούλιο (Νήσοι Πίτκαιρν)

Το **Νησιωτικό Συμβούλιο**  (αγγλ.:Island Council) είναι το εθνικό νομοθετικό σώμα των Νήσων Πίτκαιρν.

## Δομή
Το Συμβούλιο απαρτίζεται από συνολικά 10 μέλη. Από αυτά, τα  επτά - πέντε σύμβουλοι (*Councillors*), ο Δήμαρχος  (*Mayor*) και ο Αντιδήμαρχος -*Deputy Mayor*)  - εκλέγονται με λαϊκή ψήφο και αποτελούν τα μοναδικά μέλη με δικαίωμα ψήφου σε όλες τις συνεδριάσεις του συμβουλίου. Τα υπόλοιπα τρία μέλη είναι *[[ex-officio]]* μέλη: ο Διαχειριστής (*Administrator*) (ο οποίος είναι μαζί αρχηγός κυβέρνησης και αντιπρόσωπος του Κυβερνήτη των Νήσων Πίτκαιρν), ο Κυβερνήτης (*Governor*) και ο Αντικυβερνήτης (*Deputy Governor*). Οι σύμβουλοι και ο Αντιδήμαρχος υπηρετούν διετή θητεία. Ο Δήμαρχος εκλέγεται για μία τριετία και μπορεί να υπηρετήσει ως και δύο θητείες, ενώ η θητεία του Διαχειριστή είναι αόριστη (ο Διαχειριστής διορίζεται από τον Κυβερνήτη) .

## Ιστορικό
Ο αξιωματούχος του Συμβουλίου ο οποίος παραδοσιακά ασκούσε την προεδρία του ήταν ο Εισαγγελέας *(Magistrate)*, ασκώντας εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία. Έπειτα από την αναθεώρηση του συντάγματος το 1998, το αξίωμα διαιρέθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Δήμαρχο (*Mayor*) και τον πρόεδρο του συμβουλίου (*council chairman* σε ισχύ από το 1999).
Ως το 2011 ένα δεύτερο μέλος του Συμβουλίου διοριζόταν από τον Κυβερνήτη. Ωστόσο, η θέση εκείνη καταργήθηκε προς χάριν της εισαγωγής μιας πέμπτης έδρας που αναδεικνύεται με εκλογή.

### Πρόσφατες εκλογές (2025)
Οι τελευταίες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 5 Νοεμβρίου 2025 για την εκλογή Δημάρχου και των μελών του Νησιωτικού Συμβουλίου. ο Σόουν Κρίστιαν εξελέγη δήμαρχος και η Τσαρλίν Γουόρεν-Πέου ως αντιδήμαρχος,  ενώ οι Μιτσέλε Κρίστιαν, Τορίκα Κρίστιαν, Μέλβα Έβανς, Σίρλεϊ Γιανγκ και ο απερχόμενος δήμαρχος Σάιμον Γιανγκ  εξελέγησαν στο Νησιωτικό Συμβούλιο.

## εκλογές 2019

Εκλογές διεξήχθησαν στις 6 Νοεμβρίου 2019. Δήμαρχος εξελέγη για πρώτη φορά μια γυναίκα, η Σαρλίν Γουόρεν-Πιου.

## Παραπομπές


Νησιωτικο
Νησιωτικο
Γενικές εκλογές των Νήσων Πίτκαιρν (2019)

**Γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στις Νήσους Πίτκαιρν στις 6 Νοεμβρίου 2019. Η Σαρλίν Γουόρεν-Πιου εξελέγη ως η πρώτη γυναίκα δήμαρχος, πετυχαίνοντας σαρωτική νίκη. Αντιδήμαρχος εξελέγη ο Κέβιν Γιανγκ, ενώ στο Νησιωτικό Συμβούλιο εξελέγησαν οι Λία Μπράουν, Μιτσέλ Κρίστιαν, Σόουν Κρίστιαν, Άριελ Χάρντινγκ και Λέσλι Τζακς.

Η Γουόρεν-Πιου ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2020.

## Παραπομπές


2019
Νησοι Πι
Σιεμόβιτ του Μπύτομ

Ο **Σιμόβιτ**, πολων. Siemowit bytomski (1292 - μετά τις 1 Ιουλίου 1342) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Μπύτομ (1312-15) και του Γκλιβίτσε (από το 1340).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καζιμίρ δούκα του Μπύτομ, Οπόλε και της Ελένης, ίσως κόρης του Λέοντα Α΄ της Γαλικίας.

Ο πρωτότοκος Μπολέσλαφ έγινε αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ. Δεν γνωρίζουμε γιατί ο Καζιμίρ άφησε στον Σιεμόβιτ το μεγαλύτερο μέρος του δουκάτου, το Μπύτομ. Ο Καζιμίρ απεβίωσε το 1312, αλλά ήδη από το 1311 τον είχε κάνει συγκυβερνήτη. Εγκαθίδρυσε επαφές με την Αυλή του Βλάντισλαφ Α΄ του *Βραχύ*, βασιλιά της Πολωνίας, στο κάστρο Βάβελ. Η διακυβέρνησή του δεν ήταν σημαντική. Μπόρεσε να διατηρήσει την εξουσία του μόνο τέσσερα έτη: το 1316 ο δευτερότοκος Βλάντισλαφ, για άγνωστους λόγους, ανέλαβε τη εξουσία του δουκάτου. 

Το 1327 ο Σιεμόβιτ, μαζί με τον Βλάντισλαφ και τον τεταρτότοκο Γεώργιο, δήλωσαν υποτέλεια στον Ιωάννη της Βοημίας, στην Οπάβα. Αυτό σημαίνει πως, παρά το ότι ο Βλάντισλαφ τον είχε εκτοπίσει, οι αδελφοί είχαν συμφιλιωθεί. Ο Σιεμόβιτ αναφέρεται ξανά το 1340 σε έγγραφο του Πσέκλαφ του Πογκοσέλι, επισκόπου του Βρόκλαφ, όπου τον ονομάζει δούκα του Γκλιβίτσε. Αυτή είναι η τελευταία αναφορά στο πρόσωπό του.

Απεβίωσε το 1342-55, μάλλον πιο κοντά στο 1342. Ήταν άγαμος και το Γκλιβίτσε επεστράφη στο δουκάτο του Μπύτομ.

## Πηγές
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Άγιος Φανούριος Μεσσηνίας

Ο **Άγιος Φανούριος** Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 61 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

## Διοικητικές μεταβολές
* 09-05-2011, αναγνώριση του οικισμού Άγιος Φανούριος και προσάρτησή του στο Δήμο Καλαμάτας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Μιέσκο του Μπύτομ

Ο **Μιέσκο**, πολων. Mieszko Βytomski (π. 1305 - πριν τις 9 Αυγούστου 1344) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Σέβιες (1312-28, επίσημα από το 1315), επίσκοπος της Νίτρα (1328-34) και επίσκοπος του Βέσπρεμ (από το 1334).

## Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Καζιμίρ δούκα του Μπύτομ, Οπόλε και της Ελένης, κόρης ίσως του Λέοντα Α΄ της Γαλικίας.

Ως ο νεότερος γιος, προορίστηκε για τον κλήρο από την παιδική του ηλικία. Παρ' όλα αυτά, έπειτα από το τέλος του πατέρα του το 1312, έλαβε το Σέβιες. Συνέχισε την εκκλησιαστική του σταδιοδρομία και το 1313 έγινε ιππότης του Τάγματος του Αγ. Ιωάννου. Το 1315, μαζί με τον πρωτότοκο Μπολέσλαφ, ταξίδευσαν στην Ουγγαρία κατ' αίτηση της αδελφής τους Μαρίας. Σύντομα μετά έγινε βοηθός ηγούμενος των Ιωαννιτών της Ουγγαρίας. Ωστόσο το 1318 παραιτήθηκε κατά ρητή εντολή του πάπα. 

Έμεινε πιστός υποστηρικτής του αδελφού του Μπολέσλαφ αρχιεπισκόπου του Έστεργκομ, που τον αντάμειψε γι' αυτό με το αξίωμα του επισκόπου της Νίτρα. Αυτό έγινε παρά την αντίθεση του Συλλόγου του καθεδρικού της πόλης, που αντιδρούσε στον νεποτισμό. Όμως η πλήρης υποστήριξη του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας -συζύγου της Μαρίας, παρά το ότι αυτή είχε αποβιώσει το 1317 και ο βασιλιάς είχε κάνει δεύτερο γάμο- προς τους πρίγκιπες Πιαστ έληξε τη διαμάχη με πλήρη επιτυχία του Μιέσκο. Αυτός, προκειμένου να αναλάβει την επισκοπή, παραιτήθηκε από δούκας του Σέβιες υπέρ του δευτερότοκου Βλάντισλαφ.

## Πηγές
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Πσεμύσουαφ του Ρατσίμπους

Ο **Πσέμυσουαφ**, πολων.  Przemysław raciborski (21 Οκτωβρίου 1258-12 Ιουνίου 1268 - 7 Μαΐου 1306) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ρατσίμπους/Ράτιμπορ (από το 1282, μαζί με τον αδελφό του ως το 1290).

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Βλάντισλαφ δούκα του Οπόλε, Ρατσίμπους, Κάλις, Βιελούν και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1289-91 την Άννα των Πιαστ, κόρη του Κορραδου Β΄ δούκα της Μαζοβίας και είχε τέκνα:
* Λέσεκ π.1292-1336, δούκας του Ρατσίμπους, Κόζλε.
* Άννα 1292/98-1340, παντρεύτηκε τον Νικόλαος Β΄ των Πρεμυσλιδών δούκα της Οπάβα.
* Ευφημία 1299/1301-1359, βοηθός ηγουμένη στο Δομηνικανικό μοναστήρι του Ρατσίμπους.
* (;) Κωνσταντία απεβ. 1351, άγαμη (κατά τη 2η άποψη γι΄αυτήν).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Jasiński, Kazimierz (2007). Rodowód Piastów śląskich (in Polish). Kraków: Avalon. pp. 522–523

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Αρλίν Φόστερ

Η **Αρλίν Φόστερ** (*Arlene Isabel Foster* PC (née **Κέλι**, γεννηθείσα στις 3 Ιουλίου 1970) είναι πολιτικός της Βόρειας Ιρλανδίας. Ως αρχηγός του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος (από το 2015), εκείνη και η Μικέλε Ο' Νιλ εξελέγησαν ως Πρώτη Υπουργός και Αναπληρώτρια Πρώτη Υπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας, υπηρετώντας έως το 2020. Ήταν ξανά Πρώτη Υπουργός από το 2016 ως το 2017. Εκλέγεται βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Φέρμαναου και Νότιο Τάιρον (Fermanagh and South Tyrone) από το 2003.

Υπηρέτησε στην Κυβέρνηση της Βόρειας Ιρλανδίας ως υπουργός Περιβάλλοντος από το 2007 ως το 2008, Βιομηχανίας, Εμπορίου και Επενδύσεων από το 2008 ως το 2015 και Οικονομικών και Προσωπικού από το 2015 ως το 2016. Τον Ιανουάριο του 2016 η Φόστερ έγινε Πρώτη Υπουργός, μαζί με τον Μάρτιν Μακγκίνες.

Μετά την παραίτηση του Μακγκίνες από το αξίωμα του αναπληρωτή Πρώτου Υπουργού τον Ιανουάριο του 2017 εν μέσω σκανδάλου, η ίδια η Φόστερ αρνήθηκε να παραιτηθεί και έκανε λόγο για "μισογυνισμό". Καθώς οι όροι της Συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής, ο Πρώτος Υπουργός και ο αναπληρωτής Πρώτος Υπουργός έχουν ισότιμη θέση, εξ ου και η Φόστερ δεν μπορούσε να παραμείνει στη θέση της ως Πρώτης Υπουργού. Μετά την παραίτηση του Μακγκίνες διενεργήθηκαν πρόωρες εκλογές Συνέλευσης το 2017, κατά τις οποίες το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα έχασε 10 έδρες.

Έπειτα από διαφωνίες, η λειτουργία της Συνέλευσης ανεστάλη το 2017 και επαναφέρθηκε τον Ιανουάριο του 2020.
Στις 28 Απριλίου 2021, αφού περισσότερα από 20 μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης του DUP και τέσσερα μέλη του Κοινοβουλίου ανήκοντα στο DUP υπέγραψαν μια επιστολή «...εκφράζοντας την έλλειψη εμπιστοσύνης στην ηγεσία της», η Φόστερ ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί από αρχηγός κόμματος και πρώτη υπουργός. Την διαδέχθηκε ο Έντουιν Πουτς ως επικεφαλής του DUP στις 28 Μαΐου 2021. H Φόστερ αποχώρησε από τα καθήκοντά της ως πρώτης υπουργού στις 14 Ιούνιος 2021 kai th 17 June 2021. και την διαδέχθηκε ο Πολ Γκίβαν ως πρώτος υπουργός στις 17 Ιουνίου 2021. Παραιτήθηκε από τη Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας τον Οκτώβριο του 2021 και έγινε παρουσιάστρια στο GB News.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί πολιτικοί
Κατηγορία:Πρώτοι Υπουργοί της Βόρειας Ιρλανδίας
Λέσεκ του Ρατσίμπους

Ο **Λέσεκ **, πολων. Leszek raciborski (π.1292 - 1336) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ρατσίμπους (από το 1306) και του Κάζλε (από το 1334).

## Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Πσεμύσλαφ δούκα του Ρατσίμπους και της Άννας των Πιαστ, κόρης του Κορράδου Β΄ δούκα της Μαζοβίας.

Διαδέχθηκε το 1306 τον πατέρα του στο δουκάτο του Ρατσίμπους, επειδή όμως ήταν ανήλικος, τέθηκε υπό την επιτροπεία του θείου του Μιέσκο Α΄ δούκα του Τσέσυν ως το 1308. Το διάστημα αυτό δόθηκε στο Τάγμα των Δομινικανών η άδεια να ολοκληρώσουν την οικοδομή του μοναστηριού στο Βοντίσλαφ· στα εγκαίνια τα μέλη του Συλλόγου ευχήθηκαν στον δούκα, ευχαριστώντας τον για όλες τις διευκολύνσεις που είχε δώσει στους Δομινικανούς. Το 1327, μαζί με άλλους πρίγκιπες της Σιλεσίας, δήλωσε υποτέλεια (homage) στον Ιωάννη της Βοημίας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1332 την Αγνή των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ (π.1321-1362), κόρη του Ερρίκου Δ΄ του *Πιστού*, δούκα του Ζάγκαν, Γκλόγκουφ. Δεν απέκτησε απογόνους.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Μπολέσλαφ του Τσέσυν (απεβ. 1356)

Ο **Μπολέσλαφ**, πολων. Bolesław cieszyński (π. 1331/32 - 23 Ιουλίου 1356) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν πρίγκιπας της Άνω Σιλεσίας, μέλος του Συλλόγου των καθεδρικών της Κρακοβίας και του Βρότσλαφ, κοσμήτορας του Συλλόγου του ναού των Αγ. Πάντων στο κάστρο της Πράγας.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σέβιες, Μπύτομ και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας.

Από μικρός προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, μαζί με τις αδελφές του Γιολάντα-Ελένη και Ελισάβετ και τους μικρότερους αδελφούς του Ιωάννη και Σιεμόβιτ. Ο κύριος λόγος γι' αυτό ήταν ότι ο Καζιμίρ Α΄ δεν ήθηλε περαιτέρω διαιρέσεις του ήδη μικρού Τσέσυν, έτσι τρεις από τους πέντε γιους του τους εκπαίδευσε για να γίνουν κληρικοί. Ως υποτελής των βασιλέων της Βοημίας, ήλπιζε ότι αυτοί θα τον βοηθούσαν να πάρουν οι γιοί του αξιώματα στην Εκκλησία. 

Το 1345 ο Μπολέσλαφ ήταν ακόμη ιερέας. Τότε ο Ιωάννης της Βοημίας προσπάθησε να τον κάνει μέλος των Συλλόγων (canon) και επίτροπο (prebendary) των καθεδρικών της Κρακοβίας και του Βρότσλαφ μαζί. Τελικά το 1349 ο Μπολέσλαφ έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κρακοβίας. Ο γιος του Ιωάννη, ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας τον έκανε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Βρότσλαφ και το 1353 τον έκανε ιερέα τού παρεκκλησίου τού ανακτόρου του και μαζί με αυτό έλαβε τη θέση του κοσμήτορα του Συλλόγου του ναού των Αγ. Πάντων στο βασιλικό κάστρο της Πράγας. 

## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ιωάννης του Τσέσυν

Ο **Ιωάννης**, πολων. Jan cieszyński (1339/40 - μετά τις 18 Μαΐου 1359) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε προορίστηκε για τον κλήρο: έγινε αιδεσιμότατος σε 20 επισκοπές του Βρότσλαφ.

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Μπύτομ, Σέβιες και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας. 

Από τους πέντε γιους του, ο Καζιμίρ Α΄ προόρισε τον Μπολέσλαφ, τον Ιωάννη και τον Σιεμόβιτ για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, ώστε να μη διαιρεθεί περαιτέρω το ήδη μικρό δουκάτο του. Επίσης από τις τέσσερις κόρες του η Γιολάντα-Ελένη και η Ελισάβετ έγιναν ηγούμενες. Ο πατέρας τους ήταν υποτελής των βασιλέων της Βοημίας και ήλπιζε με τη βοήθεια εκείνων οι γιοί του να αποκτήσουν εκκλησιαστικά αξιώματα.

Το 1359 ο Ιωάννης αναφέρεται σε ένα παπικό έγγραφο που εκδόθηκε στην Αβινιόν, όπου τοποθετείται ως αιδεσιμότατος σε 20 επισκοπές του Βρότσλαφ. Δεν αναφέρεται έπειτα σε πηγές, έτσι υποθέτουμε ότι απεβίωσε πρόωρα (20 ετών), μάλιστα μερικοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι απεβίωσε λίγο πριν την έκδοση του εγγράφου και η είδηση του τέλους του δεν είχε ακόμη φθάσει στην Αβινιόν.

## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Σιεμόβιτ του Τσέσυν

Ο **Σιεμόβιτ**, πολων. Siemowit cieszyński (π. 1340 - 25 Σεπτεμβρίου 1391) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν διοικητής των Τευτόνων στην Ολεσνίτσα, βοηθός ηγούμενος του Τάγματος για τις γερμανόφωνες χώρες και κυβερνήτης & θησαυροφύλακας των Τευτόνων στη Γερμανία.

## Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Μπύτομ, Σέβιες και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας.

Ο Καζιμίρ Α΄, για να μη διαιρεθεί περαιτέρω το ήδη μικρό δουκάτο του, από τους πέντε γιους του προόρισε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία τους Μπολέσλαφ, Ιωάννη και Σιεμόβιτ. Μάλιστα από τις τέσσερις κόρες του, η Γιολάντα-Ελένη και η Ελισάβετ έγιναν ηγούμενες. Ο Καζιμίρ Α΄ ήταν υποτελείς των βασιλέων της Βοημίας και ήλπιζε ότι εκείνοι θα δώσουν εκκλησιαστικά αξιώματα στους γιους του.

Ο Σιεμόβιτ έγινε ιππότης του Τευτονικού τάγματος, διοικητής (komtur) για το Τάγμα στην Ολεσνίτσα Μάλα, κοντά στην Ολάβα, από το 1360· βοηθός ηγούμενος των Τευτόνων για την Πολωνία, Βοημία, Μοραβία, Αυστρία, Στυρία και Καρινθία από το 1372· και κυβερνήτης & θησαυροφύλακας του Τάγματος στη Γερμανία από το 1384.

## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βλάντισλαφ του Τσέσυν (απεβ. 1335)

Ο **Βλάντισλαφ**, πολων. Władysław cieszyński (1325/31 - Μάιος 1355) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και υπηρέτησε στην Αυλή της Βοημίας, όπου ο βασιλιάς τον έκανε δικαστή και του έδωσε τιμές.

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Μπύτομ, Σέβιες και της Ευφροσύνης των Πιαστ, κόρης του Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας.

Ο Βλάντισλαφ ανήκε σίγουρα σε εκείνους τους πρίγκιπες, που θέτουν την εκκλησιαστική τους σταδιοδρομία στην υπηρεσία ενός ισχυρού μονάρχη. Όπως όλοι οι πρίγκιπες της Σιλεσίας, ο Βλάντισλαφ ήταν υποτελής του βασιλιά της Βοημίας. Αυτό έκανε ο πατέρας του και ο αδελφός του Πσεμύσλαφ Α΄ ο *Μεταφερόμενος*.

Οι εξαίρετες σχέσεις του με τον Κάρολο Δ΄ της Βοημίας & της Γερμανίας, του δημιουργούσε μία απασχόληση: από το 1347 ο Βλάντισλαφ ήταν παρών σε όλα τα μεγάλα γεγονότα της Αυλής της Βοημίας. Το 1354 ο βασιλιάς τον διόρισε δικαστή της Αυλής του.

Το 1354 ο Κάρολος Δ΄ κάλεσε όλους τους υποτελείς του να τον συνοδεύσουν σε ένα ταξίδι στη Ρώμη με σκοπό να στεφθεί βασιλιάς. Ο Βλάντισλαφ συχνά αναφέρεται ως μάρτυρας στα έγγραφα του βασιλιά και ήταν παρών στη στέψη στις 5 Απριλίου 1355 στη Ρώμη. Αναφέρεται σε έγγραφο το 1355 για τελευταία φορά και απεβίωσε σύντομα μετά στην Πίζα. Οι συνθήκες του τέλους του περιγράφονται από τον Ιταλό χρονικογράφο Ματτέο Βιλλένις: ο "Στέφανος" (το όνομα είναι λάθος· από τα συμφραζόμενα πρέπει να είναι σίγουρα ο Βλάντισλαφ) με ένα μέρος της ακολουθίας μετέβη στη Φλωρεντία, όπου ο βασιλιάς του έδωσε και άλλες τιμές. Μετά το συμπόσιο που δόθηκε προς τιμήν του, ο Βλάντισλαφ ένοιωσε ασθενής και μόλις επέστρεψε στην Πίζα, απεβίωσε τον Μάιο του 1355. Ήταν περίπου 27 ετών και ο Κάρολος Δ΄, συντετριμμένος, αποφάσισε να αφήσει την Πίζα και την Ιταλία. Ακολούθησε αντι-βασιλική εξέγερση, που συνετρίβη αιματηρά. 

Ίσως κατά τον χρονικογράφο να ήταν δηλητηρίαση, ένα μήνυμα προς τον βασιλιά ότι αν δεν φύγει από την Ιταλία, θα έχει όμοια τύχη. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή σκοτώθηκε στις εξεγέρσεις στην Πίζα, σώζοντας τη ζωή του Καρόλου Δ΄· όμως η μη σοβαρή αυτή ιστορία απορρίπτεται από την πλειοψηφία των ιστορικών. Θεωρείται ότι δηλητηριάστηκε. Το έγγραφο στις 27 Σεπτεμβρίου 1355 που τον αναφέρει, τον συγχέει με τον αδελφό του Πσεμύσλαφ Α΄, ο οποίος σύντομα μετά το τέλος του Βλάντισλαφ, έλαβε τίτλους και αξιώματα. Ο Βλάντισλαφ τάφηκε στον καθεδρικό της Πίζας, όπου το καλοδουλεμένο επιτύμβιο μνημείο του υπήρχε ακόμη τον 15ο αι.

## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Μενινά Μεσσηνίας

Τα **Μενινά** Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 29 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

## Τοποθεσία
Τα Μενινά βρίσκονται σε υψόμετρο 316 μέτρων, πάνω από την Καλαμάτα και δίπλα στο δρόμο για Σπάρτη (82η Εθνική Οδός Σπάρτης - Καλαμάτας - Πύλου).

## Διοικητικές μεταβολές

* 17-06-1897, ο οικισμός Μενινά προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών.
* 08-02-1908, ο οικισμός Μενινά καταργείται.
* 09-10-1913, ο οικισμός Μενινά προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Δήμος Καλαμάτας
*Μενινά: Ενας παράδεισος...«άνωθεν» της Καλαμάτας (Εφημερίδα Ελευθερία Καλαμάτας - Eleftheria online)
*Μενινά "Ο παράδεισος άνωθεν της Καλαμάτας"

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Πσεμύσλαφ του Τόσεκ

Ο **Μπολέσλαφ**, πολων. Przemysław Toszecki (1425 - Δεκέμβριος 1484) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οσβιέντσιμ (1434-45, με τους αδελφούς του) και του Τόσεκ (από το 1445).

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Οσβιέντσιμ, Τόσεκ, Στζέλιν και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρης του Ερρίκου Η΄ του *Σπουργίτη*, δούκα του Ζάγκαν, Γκλόγκουφ, κ.ά..

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1463 τη Μαργαρίτα ή Μάχνα των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε (1450-1472), κόρη του Νικολάου Α΄ δούκα του Οπόλε, Μπζεγκ, Νιεμόντλιν, κ.ά. Είχε τέκνα:
* Μαργαρίτα 1467/68-1531, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας στο Βρότσλαφ.

## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Κατσαραίικα Μεσσηνίας

Τα **Κατσαραίικα** Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 183 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Λαιίκων και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

## Τοποθεσία
Τα Κατσαραίικα βρίσκονται σε υψόμετρο 148 μέτρων, κοντά στα Λαίικα και την Καλαμάτα.

## Διοικητικές μεταβολές

* 21-04-1835, ο οικισμός Κατσαραίικα προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών.
* 31-08-1912, ο οικισμός Κατσαραίικα αποσπάται από το Δήμο Καλαμών και προσαρτάται στην Κοινότητα Λέϊκων.
* 04-12-1997, ο οικισμός Κατσαραίικα αποσπάται από την Κοινότητα Λαιίκων και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Δήμος Καλαμάτας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Φυσικό Καταφύγιο Γιούλεν

Το **Γιούλεν** (βουλγαρικά: *Юлен*) είναι φυσικό καταφύγιο στο Εθνικό Πάρκο Πιρίν, που βρίσκεται στην ομώνυμη οροσειρά της νοτιοδυτικής Βουλγαρίας.Βρίσκεται στο Δήμο του Μπάνσκο, στην επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ.Το φυσικό καταφύγιο Γιούλεν ιδρύθηκε στις 26 Αυγούστου 1994 με σκοπό την παρακολούθηση της ανάπτυξης των αλπικών φυτικών ειδών χωρίς ανθρώπινη επιρροή, καθώς και για την προστασία σπάνιων φυτικών και ζωικών ειδών.Εκτείνεται σε μια έκταση 3156 εκταρίων ή 31,56 τ.χλμ.

## Γεωγραφία
Βρίσκεται σε υψόμετρο μεταξύ 1600 μ και 2851 μ.Οι βράχοι είναι κυρίως γρανίτης και γνεύσιος, αλλά υπάρχουν επίσης ανθρακικά πετρώματα.Το καταφύγιο είναι πλούσιο σε υδάτινους πόρους και προστατεύει έναν αριθμό παγετώνων λιμνών, όπως οι λίμνες *Vasilashki*, *Tipitski*, *Gazeyski*, *Polezhanski* και άλλες που αποτελούν την πηγή πολλών ποταμών.Το κλίμα είναι αλπικό λόγω του μεγάλου υψομέτρου.Υπάρχουν κυρίως δάση και αλπικά λιβάδια. 

## Χλωρίδα
Η χλωρίδα αποτελείται από πάνω από 700 είδη αγγειακών φυτών, από αυτά 44 περιλαμβάνονται στο Κόκκινο Βιβλίο της Βουλγαρίας.Μερικά από τα σημαντικά είδη είναι ο τρόλλιος ο ευρωπαϊκός (*Trollius europaeus*), η  νάρκισσους-ανεμώνη (*Anemone narcissiflora)*, το *Aquilegia aurea*, το ιοσοετές της λίμνης (Isoetes lacustris) - το μόνο μέρος όπου αυτό το φυτό βρίσκεται είναι η Βουλγαρία, το *Rhynchocorys elephas και το Carex rupestris.*Υπάρχουν επίσης φυτά που θεωρούνται λείψανα της εποχή των παγετώνων όπως το έμπετρο το μελανό (*Empetrum nigrum*) και το *Sibbaldia procumbens.*

Υπάρχουν δάση παλαιάς ανάπτυξης από βαλκανικό πεύκο (*Pinus peuce*), δασικό πεύκο (*Pinus sylvestris*), της ερυθρελάτης (*Picea abies*), της λευκής ελάτης (*Abies alba*) καθώς και μεμονωμένες ομάδες βοσνιακού πεύκου (*Pinus holdingreichii*).

## Πανίδα
Τα πιο  συνηθισμένα θηλαστικά στο φυσικό καταφύγιο Γιούλεν είναι η καφέ αρκούδα, ο γκριζος λύκος και το ρουπικάπρα.Στα ιδιαίτερης σημασίας προστατευόμενα είδη είναι τα πτηνά.Μερικά από αυτά είναι ο καρυοθραύστης, το μπεκατσίνι, ο αγριόκουρκος, η πετροπέρδικα , η χιονάδα, ο χρυσαετός και το διπλοσάινο.Στις πιο ηλιόλουστες περιοχές υπάρχουν κοινές ευρωπαϊκές οχιές.Τα ποτάμια και μερικές από τις παγετώδεις λίμνες έχουν άφθονους πληθυσμούς καφετιάς πέστροφας. 

## Αξιοθέατα
Στην επικράτεια του φυσικού καταφύγιου Γιούλεν υπάρχει ένα φρούριο από την Αρχαιότητα.Το φρούριο βρίσκεται περίπου 12 χλμ. μακρυά από την πόλη του Μπάνσκο.Οι ανασκαφές και τα αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούνται πριν από την κυριαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.Το φρούριο έχει μήκος περίπου 100 μέτρα και πλάτος μεταξύ 25 και 40 μέτρων.Τα μόνα ορατά ερείπια της οχύρωσης είναι ένα μικρό τμήμα των βόρειων τειχών.

## Δείτε επίσης

* Εθνικό Πάρκο Πιρίν
* Φυσικό Καταφύγιο Στάρα Ρεκά

## Παραπομπές

# https://www.pirin.bg/?page_id=423
# "Register of the Protected Territories and Zones in Bulgaria"
# "Pirin National Park" 


Σταρα Ρεκα
Ιωάννης Δ΄ του Οσφιέντσιμ

Ο **Ιωάννης Δ΄**, πολων. Jan IV oświęcimski (1426/30 - 1497) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οσβιέντσιμ (1434-56, με τους αδελφούς του ως το 1445) και του Γκλιβίτσε (1465-82).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Οσβιέντσιμ, Τόσεκ, Στζέλιν και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρης του Ερρίκου Η΄ του *Σπουργίτη*, δούκας του Ζάγκαν, Γκλόγκουφ, κ.ά.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1465 την Αικατερίνη, αγνώστου καταγωγής. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1475 ο Ιωάννης Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Βαρβάρα των Πρεμυσλιδών, κόρη του Νικολάου Ε΄ δούκα του Κρνοβ και είχε τέκνο:
* Ελένη 1478/80-μετά το 1524, παντρεύτηκε τον Γεώργιο βαρόνο του Σέλλενμπεργκ.

## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Αγία Τριάδα Καλαμάτας Μεσσηνίας

Η **Αγία Τριάδα** Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 3 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καρβελίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

## Τοποθεσία
Η Αγία Τριάδα βρίσκεται σε υψόμετρο 634 μέτρων, στον Ταΰγετο.

## Διοικητικές μεταβολές

* 19-03-1961, αναγνώριση του οικισμού **Νεοχώρι** και προσάρτησή του στην Κοινότητα Καρβελίου.
* 17-02-1965, ο οικισμός Νεοχώρι μετονομάζεται σε Αγία Τριάδα.
* 04-12-1997, ο οικισμός Αγία Τριάδα αποσπάται από την Κοινότητα Καρβελίου και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Δήμος Καλαμάτας

## Παραπομπές



Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Καζιμίρ Β΄ του Ζάτορ

Ο **Καζιμίρ Β΄**, πολων. Kazimierz II Zatorski (π. 1450 - 8 Ιανουαρίου/7 Ιουλίου 1490) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ζάτορ (1468-74, με τους αδελφούς του) και του ημίσεως του Ζάτορ (από το 1474, με τον αδελφό του το 1474-87).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βεντσέσλαου Α΄ δούκα του Οσβιέντσιμ, Ζάτορ και της Μαρίας Κοπτσόβσκι, κόρη του Ούρμπαν Κοπτσόβσκι, ευγενούς από το Σέβιερς.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1482 τη Μαργαρίτα ή Μάχνα των Πρεμυσλιδών (απεβ. 1508), κόρη του Νικολάου Ε΄ δούκα του Κρνοβ και είχε τέκνα:
* Μπόλκο πριν το 1489-μετά το 1494, απεβ. τουλάχιστον 5 ετών.

## Πηγές
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Μιλίτσα του Μαυροβουνίου

Η **Μιλίτσα** (ρωσ. *Мулица Петровић Њежш*, 14 Ιουλίου 1866 - 5 Σεπτεμβρίου 1951) του Οίκου των Πέτροβις-Νιέγκος ήταν πριγκίπισσα του Μαυροβουνίου και μετέπειτα μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1866 στο Τσέτινιε, και ήταν το δεύτερο παιδί και η δεύτερη κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου και της Μιλένα Βούκοτιτς.

Η Μιλίτσα και η νεότερη αδερφή της, Αναστασία, προσκλήθηκαν από τον Αλέξανδρο Γ΄ της Ρωσίας για εκπαίδευση στο Ινστιτούτο Σμόλνυ, το οποίο ήταν σχολείο «*ευγενών κοριτσιών*». Εκεί είχε σπουδάσει και η μεγαλύτερη αδελφή τους, Λιούμπιτσα (μετέπειτα ''Ζόρκα''), και αργότερα οι νεότερες αδελφές τους Μαρία, Ελένη και Άννα.

Στις 26 Ιουλίου 1889 παντρεύτηκε το Μεγάλο Δούκα Πέτρο Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας στην Αγία Πετρούπολη. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά, από τα οποία το ένα δεν επέζησε. Στη Ρωσία ήταν γνωστή ως *Μεγάλη Δούκισσα Μιλίτσα Νικολάγιεβνα*.

Το 1907 η αδελφή της, Αναστασία, έχοντας χωρίσει με τον πρώτο συζυγό της, Γεώργιο Μαξιμιλιάνοβιτς, παντρεύτηκε τον αδελφό του συζύγου της Μιλίτσα, Νικόλαο Νικολάγιεβιτς. Και οι δύο αδελφές είχαν κοινωνική επιρροή στην ρωσική αυτοκρατορική Αυλή και ήταν πολύ φιλόδοξες τόσο για το μέλλον των συζύγων τους - εγγονών του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας- όσο και των παιδιών τους. Ήταν αντιπαθείς από την υπόλοιπη αυτοκρατορική οικογένεια για τις μηχανορραφίες τους και την προσκόλλησή τους στον τσάρο Νικόλαο Β΄ και στην αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα. Είχαν τα ψευδώνυμα «*Ο Μαύρος Κίνδυνος*», "*[[Κοράκι|Κοράκια]]*" και "*[[Βλαττοειδή|Κατσαρίδες]]*", επειδή ενδιαφέρονταν για τον αποκρυφισμό παραμένοντας παράλληλα φανατικές ορθόδοξες. Λόγω αυτού του ενδιαφέροντος, γνώρισαν το ψευδοθεραπευτή Φιλίπ Νιζιέ-Βασό και αργότερα τον περιπλανώμενο και αμφιλεγόμενο μοναχό Γκριγκόρι Ρασπούτιν, τον οποίο γνώρισαν στο αυτοκρατορικό ζεύγος. Η επιρροή τους στο Νικόλαο και την Αλεξάνδρα έπαυσε το 1909.

Η Μιλίτσα και ο σύζυγός της έμεναν πολύ καιρό στο εξωτερικό και στη Κριμαία. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση διέφυγαν από τη Γιάλτα στην Ιταλία μαζί με την Αναστασία και το σύζυγό της, όπου φιλοξενήθηκαν στην αδελφή τους, Ελένη, Βασίλισσα της Ιταλίας. Όταν η ιταλική μοναρχία καταργήθηκε, η Μιλίτσα έφυγε για την Αίγυπτο.

Πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 1951 στην Αλεξάνδρεια σε ηλικία 85 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία του Αρχάγγελου Μιχαήλ στις Κάννες.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το Νικόλαο Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας και απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
*Μαρίνα (1892 - 1981), παντρεύτηκε τον Αλεξάντρ Γκολίτσιν.
*Ρωμανός (1896 - 1978), παντρεύτηκε την Πρασκόβια Ντμιτρίεβνα Σερεμέντεβα, απέκτησαν 2 παιδιά.
*Ναντέζντα (1898 - 1988), παντρεύτηκε τον Νικολάι Ορλόφ, απέκτησαν 2 παιδιά.
*Σοφία (3 Μαρτίου 1898), θνησιγενής δίδυμη αδελφή της Ναντέζντα. Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του μοναστηριού στο Κίεβο, όπου η γιαγιά της, Αλεξάνδρα Πέτροβνα, ήταν μοναχή.

## Παραπομπές
*The Njegoskij Fund Public Project: Private family archives-based digital documentary fund focused on history and culture of Royal Montenegro.


Κατηγορία:Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ
Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Βλάντισλαφ του Ζάτορ

Ο **Βλάντισλαφ**, πολων. Władysław Zatorski (1455 - 28 Μαΐου/21 Σεπτεμβρίου 1494) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ζάτορ (1468-74, με τους αδελφούς του), του ημίσεως Ζάτορ (1474-82 με τον αδελφό του) και του Βαντοβίτσε (από το 1482).

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Βεντσέσλαου Α΄ δούκα του Οσβιέντσιμ, Ζάτορ και της Μαρίας Κοπτσόβσκι, κόρης του Ούρμπαν Κοπτσόβσκι, ευγενούς του Σέβιες. 

Όταν απεβίωσε τον κληρονόμησε το μόνο τέκνο του, η Αγνή ως δούκισσα του Ζάτορ. Οι θείοι της τη φθόνησαν για το δουκάτο και μερικοί λένε ότι τη δολοφόνησαν με τον άνδρα της με σκοπό να αποκτήσουν το Ζάτορ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πριν το 1488 την Άννα (απεβ. μετά το 1494), αγνώστου καταγωγής και είχε τέκνο:
* Αγνή π.1477/80-μετά το 1505, παντρεύτηκε τον Γιαν Κομπιεσύτσκι, κόμη του Τβόρκοφ και Κομπιέσυν.

## Πηγές
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βεντσέσλαος Β΄ του Ζάτορ

Ο **Βεντσέσλαος Β΄**, πολων. Wacław II Zatorski (1450/55 - πριν τις 5 Οκτωβρίου 1487) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ζάτορ (1468-74, με τους αδελφούς του) και του ημίσεως Ζάτορ (από το 1474, με τον αδελφό του).

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βεντσέσλαου Α΄ δούκα του Ζάτορ, Οσβιέντσιμ και της Μαρίας Κοπτσόβσκι, κόρης του Ούρμπαν Κοπτσόβσκι, ευγενούς από το Σέβιερς.

Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1468, οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του, ο Καζιμίρ Β΄ και Βεντσέσλαος ανέλαβαν την πλήρη διακυβέρνηση του δουκάτου, καθώς οι δύο μικρότεροι Ιωάννης Δ΄ και Βλάντισλαφ ήταν ακόμη ανήλικοι. Πάντως τα κύρια καθήκοντα της εξουσίας γινόταν από τον Καζιμίρ Β΄. 

Ο Βεντσέσλαος Β΄ εμφανίζεται στα επίσημα έγγραφα για πρώτη φορά περί το 1469. Το 1474 έγινε επίσημη διαίρεση του δουκάτου του Ζάτορ: ο Καζιμίρ Β΄ και ο Βεντσέσλαος Β΄ έλαβαν το ανατολικό μέρος από τον ποταμό Σκάβα και οι δύο μικρότεροι αδελφοί το δυτικό. Ο Βεντσέσλαος Β΄ απεβίωσε το διάστημα 1484-87, άγαμος, περίπου 33 ετών.

## Πηγές
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Άγιος Βασίλειος Λαδά Μεσσηνίας

Ο **Άγιος Βασίλειος** Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 11 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Λαδά και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

## Τοποθεσία
Ο Άγιος Βασίλειος βρίσκεται σε υψόμετρο 1.336 μέτρων, στον Ταΰγετο.

## Διοικητικές μεταβολές

* 05-04-1981, αναγνώριση του οικισμού Άγιος Βασίλειος και προσάρτησή του στην Κοινότητα Λαδά.
* 04-12-1997, ο οικισμός Άγιος Βασίλειος αποσπάται από την Κοινότητα Λαδά και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας.
## Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Καλαμάτας

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Αράχοβα Μεσσηνίας

Η **Αράχοβα** Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 10 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ελαιοχωρίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

## Τοποθεσία
Η Αράχοβα βρίσκεται σε υψόμετρο 880 μέτρων, στον Ταΰγετο.

## Διοικητικές μεταβολές

* 17-06-1897, ο οικισμός Αράχοβα προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών.
* 31-08-1912, ο οικισμός Αράχοβα αποσπάται από το Δήμο Καλαμών και προσαρτάται στην Κοινότητα Γιαννίτσης.
* 04-12-1997, ο οικισμός Αράχοβα αποσπάται από την Κοινότητα Ελαιοχωρίου και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Δήμος Καλαμάτας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Κάστρο του Ροκταγιάντ

Το **κάστρο του Ροκταγιάντ** (γαλλικά : Château de Roquetaillade)  είναι ένα μεσαιωνικό κάστρο στην κοινότητα Μαζέρ, κοντά στο Μπορντώ, 7 χιλιόμετρα νότια του Λανγκόν, στα νότια του νομού Ζιρόντ, στη νοτιοδυτική Γαλλία. 

## Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Νέο κάστρο
Σύμφωνα με μια τοπική παράδοση, το 778, ο Καρλομάγνος, στο δρόμο του προς τα Πυρηναία με τον στρατό και τους ιππότες του, ανάμεσα στους οποίους και ο Ρολάνδος, έχτισε εκεί την πρώτη οχύρωση.  Από αυτό το παλιό κάστρο, τίποτα δεν μένει παρά επιβλητικά ερείπια.

Το 1306, με την άδεια του Άγγλου βασιλιά Εδουάρδου Α΄, ο καρδινάλιος ντε λα Μοτ, ανιψιός του Πάπα Κλήμη Ε΄ έχτισε ένα δεύτερο οικοδόμημα, το Νέο κάστρο.

Αυτό το νέο κάστρο ήταν τετράγωνο με έξι πύργους και ένα κεντρικό ακροπύργιο. Ολόκληρο το κάστρο αποκαταστάθηκε και μεταμορφώθηκε από τον αρχιτέκτονα Βιολέ-λε-Ντυκ μεταξύ 1860 και 1870. Οι εξαιρετικές εσωτερικές διακοσμήσεις, με τα έπιπλα, τους πίνακες, τα τζάκια και τις τοιχογραφίες, δημιουργήθηκαν από τον Βιολέ-λε-Ντυκ.

Η είσοδος στο κάστρο γινόταν με ανασυρόμενη γέφυρα που υπάρχει ακόμη πάνω από τη βαθιά τάφρο. Το πάρκο του κάστρου περιλαμβάνει ερείπια του μεσαιωνικού τείχους και το παρεκκλήσι του κάστρου.

Έχει καταχωρηθεί από το 1976 ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού και είναι ανοιχτό στο κοινό. 

## Το κάστρο σήμερα
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ένα από τα υπνοδωμάτια του κάστρου
Το κάστρο ανήκει στην ίδια οικογένεια για πάνω από 700 χρόνια. Είναι ανοιχτό στο κοινό από το 1956 και είναι πολύ δημοφιλές στην περιοχή του Μπορντώ. Βρίσκεται 7 χιλιόμετρα νότια του Λανγκόν.

Είναι ανοιχτό για επισκέψεις όλο το χρόνο, το ωράριο όμως αλλάζει ανάλογα με την εποχή.

Ο χώρος προσελκύει πάντα μουσικούς, καλλιτέχνες, ηθοποιούς και παραγωγούς ταινιών. Δύο συνεχόμενα δωμάτια στο κάστρο του 12ου αιώνα είναι διαθέσιμα για δεξιώσεις, γάμους, σεμινάρια, δεξιώσεις, συναυλίες και πάρτι. Το πάρκο είναι ιδανικό σκηνικό για κοκτέιλ.

Άλλες δραστηριότητες στο κάστρο περιλαμβάνουν την παραγωγή λευκών κρασιών Γκραβ "Chateaufort de Roquetaillade" και την κτηνοτροφία. Υπάρχει επίσης μία φάρμα-μουσείο.

Το κάστρο και ο περιβάλλων χώρος χρησιμοποιήθηκαν ως σκηνικό σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, όπως *[[Ο Φαντομάς εναντίον Σκότλαντ Γιαρντ]]* και *[[Η Αδελφότητα των Λύκων]]*. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η ιστοσελίδα του κάστρου του Ροκταγιάντ (γαλλικά, αγγλικά)

Κατηγορία:Νέα Ακουιτανία
Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία)
Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία
Τζεμπέλ Σελιά

Το **Τζεμπέλ Σελιά** () είναι βουνό στην Αλγερία. Είναι το υψηλότερο σημείο της οροσειράς Ωρές που εκτείνεται στα σύνορα μεταξύ της Αλγερίας και της Τυνησίας και με υψόμετρο 2.328 μέτρων είναι η δεύτερη υψηλότερη κορυφή στην Αλγερία μετά το όρος Ταχάτ. Το Τζεμπέλ Σελιά βρίσκεται στα δυτικά της Χενσέλα, στην κομητεία Μπουχμαμά. Η κοιλάδα Αμπιόντ ξεκινά στους πρόποδες του βουνού. 

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος βουνών στην Αλγερία 

## Παραπομπές


Σελια Τζεμπελ
Θεοτόκος Μεσσηνίας

Η **Θεοτόκος** Καλαμάτας είναι μικρός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 καταγράφηκε ως ακατοίκητος οικισμός. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αρτεμισίας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας.

## Τοποθεσία
Η Θεοτόκος βρίσκεται στον Ταΰγετο σε υψόμετρο 675 μέτρων, .

## Διοικητικές μεταβολές
* 14-03-1971, αναγνώριση του οικισμού Θεοτόκος και προσάρτησή του στην Κοινότητα Αρτεμισίας.
* 04-12-1997, ο οικισμός Θεοτόκος αποσπάται από την Κοινότητα Αρτεμισίας και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Δήμος Καλαμάτας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Ματθίλδη του Άνχαλτ-Ντέσαου

Η **Ματθίλδη** (γερμ. *Bathildis von Anhalt-Dessau*, 29 Δεκεμβρίου 1837 - 10 Φεβρουαρίου 1902) του Οίκου του Άνχαλτ-Ντέσσαου ήταν πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Ντέσσαου και μετέπειτα κόμισσα του Σάουμπουργκ-Λίππε.

## Βιογραφία
Η *Ματθίλδη Αμαλγόνδη* γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1837 στο Ντέσσαου και ήταν το δεύτερο παιδί και η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Αύγουστου του Άνχαλτ-Ντέσσαου και της Μαρίας Λουίζας Καρλόττας της Έσσης-Κάσσελ.

Στις 30 Μαΐου 1862 παντρεύτηκε το Γουλιέλμο του Σάουμπουργκ-Λίππε στο Ντέσσαου. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
*την Καρλόττα (1864 - 1946), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ της Βυρτεμβέργης. Δεν απέκτησαν παιδιά.
*το Φραγκίσκο Ιωσήφ (1865 - 1881).
*το Φρειδερίκο (1868 - 1945), παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Λουίζα της Δανίας (απέκτησαν 3 παιδιά) και σε δεύτερο γάμο την *Αντωνία* Άννα Αλεξάνδρα Μαρία Λουίζα Αγνή Ελισάβετ Αυγούστα Φρειδερίκη του Άνχαλτ (απέκτησαν 2 παιδιά).
*τον Αλβέρτο (1869 - 1942), παντρεύτηκε την Έλσα της Βυρτεμβέργης. Απέκτησαν 4 παιδιά.
*το Μαξιμιλιανό (1871 - 1904), παντρεύτηκε την Όλγα της Βυρτεμβέργης. Απέκτησαν 3 παιδιά.
*τη Ματθίλδη (1873 - 1962), παντρεύτηκε το Φρειδερίκο του Βάλντεκ και Πύρμοντ. Απέκτησαν 4 παιδιά, μεταξύ των οποίων:
** Ελένη του Βάλντεκ και Πύρμοντ (1899-1948), παντρεύτηκε το Νικόλαο του Ολδεμβούργου.
*την Αδελαΐδα (1875 - 1971), παντρεύτηκε τον Ερνέστο Β΄ της Σαξονίας-Αλτεμβούργου. Απέκτησαν 4 παιδιά.
*την Αλεξάνδρα (1879 - 1949).

Πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1902 στο Κάστρο Νάχοντ σε ηλικία 64 ετών.

## Πηγές
* «Bathildis, Prinzessin von Anhalt-Dessau», ιστότοπος ''Geneall.net''

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Άνχαλτ-Ντέσαου
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε
Επισκοπή Δρουγουβιτείας

Η **Επισκοπή Δρουγουβιτείας** ήταν επισκοπή που υπήρχε κατά τους βυζαντινούς χρόνους στην σημερινή Μακεδονία. Υπαγόταν στην Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η επισκοπή αναφέρεται για πρώτη φορά τον 9ο αιώνα, όταν ο επίσκοπός της Πέτρος πήρε μέρος στην σύνοδο για την άρση αφορισμού του Πατριάρχη Φωτίου (879/880). Από την ονομασία της πιστεύεται ότι σχετίζεται με το σλαβικό φύλο των Δρουγουβιτών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή περί τον 7ο αιώνα και το Θέμα Δρουγουβιτείας που βρισκόταν μεταξύ των ποταμών Αλιάκμονα, Λουδία και Αξιού. Δεν πρέπει να συγχέεται με την Εξαρχία Θράκης και  Δρουγουβιτείας στην Ροδόπη.

Είναι άγνωστο που βρισκόταν η έδρα της και ποιες ακριβώς περιοχές περιλαμβάνονταν στη δικαιοδοσία της. Κάποιοι θεωρούν ότι έδρα της ήταν το χωριό Άγιοι Απόστολοι κοντά στην Πέλλα και άλλοι το χωριό Επισκοπή Νάουσας. Μετά τα τέλη του 9ου αιώνα δεν μαρτυρρείται ξανά σε άλλες πηγές και θεωρείται ότι σε απροσδιόριστο χρόνο τον 9ο ή 10ο αιώνα καταργήθηκε ή συγχωνεύτηκε με γειτονική επισκοπή (την Βεροίας ή Καμπανίας).

Από το 1909, ο τίτλος Δραγοβιτίας αποδίδεται σε τιτουλάριο επίσκοπο, δηλαδή επίσκοπο χωρίς επισκοπή, της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
Απόλυτος κίνδυνος

Ο **απόλυτος κίνδυνος** (ΑΚ) είναι η πιθανότητα ενός συμβάντος σε κλειστό πληθυσμό κατά την διάρκεια συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Στην επιδημιολογία, αναφέρεται στον αριθμό των συμβάντων (π.χ. μιας ασθένειας) που συνέβησαν σε μια σειρά ατόμων, διαιρούμενο με τον αριθμό των ατόμων σε αυτήν την σειρά. Ο απόλυτος κίνδυνος είναι ένας από τους πιο κατανοητούς τρόπους επεξήγησης των κινδύνων για την υγεία στο ευρύ κοινό. 

## Χρήση στην ιατρική έρευνα

Ο απόλυτος κίνδυνος κάποιας έκβασης μπορεί να εκτιμηθεί από μελέτες σειράς ή κλινικές δοκιμές. Σε αυτές τις ιατρικές μελέτες, διερευνάται η συσχέτιση μεταξύ ενός παράγοντας έκθεσης ή μιας θεραπείας και μιας έκβασης, όπως είναι κάποια ασθένεια ή πιθανότητα ίασης. Κατά την στατιστική ανάλυση, υπολογίζονται και απόλυτα και σχετικά μέτρα συσχέτισης. Αυτά πρέπει να λαμβάνονται υπόψη συνδυαστικά για την καλύτερη εκτίμηση της επιρροής που έχει ο παράγοντας έκθεσης στην υγεία του πληθυσμού.

## Δείτε επίσης
* Απόλυτη μείωση κινδύνου 
* Σχετικός κίνδυνος 
* Σχετική μείωση κινδύνου 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Know Your Chances: Understanding Health Statistics (βιβλίο σχετικό με τις ιατρικές πιθανότητες) 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ιατρική ορολογία
Κατηγορία:Επιδημιολογία
Κατηγορία:Έρευνα
Κάτω Βέργα Μεσσηνίας

Η **Κάτω Βέργα** Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 90 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Βέργας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

## Τοποθεσία
Η Κάτω Βέργα βρίσκεται σε υψόμετρο 211 μέτρων, σε απόσταση 8 χιλιομέτρων από την Καλαμάτα και μέχρι το 1956, ονομαζόταν Κάτω Σέλιτσα.

## Μάχη Βέργας
Στην Κάτω Βέργα, από τις 22 μέχρι τις 24 Ιουνίου 1826, έγινε η ιστορική Μάχη της Βέργας, που οι Μανιάτες οχυρωμένοι πίσω από το «Τείχος της Βέργας», νίκησαν τον Ιμπραήμ και η Μάνη παρέμεινε αδούλωτη.

## Διοικητικές μεταβολές
* 16-10-1940, αναγνώριση του οικισμού Κάτω Σέλιτσα και προσάρτησή του στην κοινότητα Σελίτσης. Ο οικισμός Κάτω Σέλιτσα ορίζεται έδρα της κοινότητας Σελίτσης.
* 21-05-1956, ο οικισμός Κάτω Σέλιτσα μετονομάζεται σε Κάτω Βέργα και η κοινότητα Σελίτσης μετονομάζεται σε κοινότητα Βέργας.
* 25-10-1972, ο οικισμός Κάτω Βέργα παύει να είναι έδρα της κοινότητας Βέργας.
* 04-12-1997, ο οικισμός Κάτω Βέργα αποσπάται από την κοινότητα Βέργας και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Καλαμάτας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Υδατοσφαίριση στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951

Η **[[Υδατοσφαίριση]] στους [[Μεσογειακοί Αγώνες 1951|Μεσογειακούς Αγώνες 1951]]** πραγματοποιήθηκε στις εγκαταστάσεις του Σταδίου Αλεξάνδρειας στην Αλεξάνδρεια, στην Αίγυπτο από την Κυριακή 14 έως και την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου. Στο τουρνουά συμμετείχαν 3 ανδρικές ομάδες. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Ισπανία.

## Σύνοψη μεταλλίων
### Αγωνίσματα

### Πίνακας μεταλλίων

## Αποτελέσματα
thumb|Η ελληνική ομάδα υδατοσφαίρισης στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1951.

Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί

### Τελική κατάταξη

Πηγή:

## Στατιστικά
### Σκόρερ

;9 τέρματα

*  Αγκουστίν Μέστρες 

;5 τέρματα

*  Φρανσίκο Καστίγιο

;4 τέρματα

*  Χουάν Αμπελάν

;3 τέρματα

*  Δημοσθένης Σταμπολής 

;2 τέρματα

*  Ρομπέρτο Κεράλτ
*  Παπαδάκης 

;1 τέρμα

*  Ρικάρντο Κόντε 
*  Σαλάχ Ελ-Ντιν Ελ-Σαχράουι 
*  Παναγιώτης Χατζηκυριακάκης

## Συνθέσεις ομάδων
### Αίγυπτος

### Ελλάδα

Οι ακόλουθοι παίκτες εκπροσώπησαν την Ελλάδα.
*Νικόλαος Μελανοφίδης
*Ιωάννης Λαζαρίδης
*Αλέξανδρος Μοναστηριώτης
*Δημοσθένης Σταμπολής
*Γιάννης Παπαστεφάνου
*Τάκης Προβατόπουλος
*Μπάμπης Γερακαράκης
*Νίκος Τελειώνης
*Παπαδάκης
*Ανδρέας Γαρύφαλλος
*Παναγιώτης Χατζηκυριακάκης

### Ισπανία

Οι ακόλουθοι παίκτες εκπροσώπησαν την Ισπανία.
*Γιοάν Σέρα
*Λεάντρο Ριμπέρα Αμπάντ
*Κάρλος Μαρτί
*Αντόνιο Σουμπιράνα
*Φρανσίκο Καστίγιο
*Ρομπέρτο Κεράλτ
*Ρικάρντο Κόντε
*Χουάν Αμπελάν
*Αγκουστίν Μέστρες 
*Ισιντόρο Μαρτίνεθ-Βέλα
*Ενρίκε Γκρανάδος Αουμασέγιας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλήματα στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Ερριέτα Αμαλία του Άνχαλτ-Ντεσάου

Η **Ερριέττα Αμαλία του Άνχαλτ-Ντεσάου** (*Henriette Amalie von Anhalt-Dessau*, 7 Δεκεμβρίου 1720 - 5 Δεκεμβρίου 1793) ήταν κόρη του Λεοπόλδου Α΄, Πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1720 στο Ντεσάου, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Λεοπόλδου Α΄, Πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου και της Άννας Λουίζας Φέζε.

Το 1741 σε ηλικία 21 ετών η Ερριέττα γέννησε ένα εξώγαμο γιο. Όταν αρνήθηκε να παντρευτεί τον πατέρα (γιο ενός δικαστή) εξορίστηκε από το αυλή του Ντεσάου. Τα επόμενα έντεκα χρόνια έζησε ως καλόγρια στο Χέρτφορντ. Αργότερα ο πατέρας της προσπάθησε να βρει έναν κατάλληλο σύζυγο για αυτήν, αλλά όλα τα σχέδια γάμου απέτυχαν. Εν τω μεταξύ, είχε σχέση με τον Βαρώνο του Ράκμαν, ο οποίος ήταν δεκαπέντε χρόνια νεότερος της.

Πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 1720 στο Ντεσάου σε ηλικία 72 ετών. Είναι θαμμένη στο Ντεσάου. Στην κηδεία της δεν ήταν παρόν κανένα μέλος της οικογένειάς της.

## Παραπομπές
*Walther Schmidt: *Prinzessin Henriette Amalie von Anhalt-Dessau. Die Begründerin der Fürstlichen Amalienstiftung in Dessau*. Funk Verlag Bernhard Hein, Dessau 2009, 
* Manfred Großkinsky (Hrsg.): *Sammlerin und Stifterin – Henriette Amalie von Anhalt-Dessau und ihr Frankfurter Exil*. Katalog zur Ausstellung im Haus Giersch Frankfurt und in der Anhaltischen Gemäldegalerie Dessau (dort unter dem Titel *Die verstoßene Prinzessin – Kunst, Karriere und Vermächtnis der Henriette Amalie von Anhalt-Dessau*). Haus Giersch, Frankfurt / Anhaltische Gemäldegalerie, Dessau 2002, ISBN 3-935283-04-0 bzw. ISBN 3-00-010315-5
* Frankfurter Frauenzimmer 
* Offizielle Seite Bad Kreuznach – Ausflug in die Geschichte des Schlossparkmuseums
* Ansicht der Bockenheimer Schlossstraße mit dem Schlösschen, um 1840. Historische Ortsansichten, Pläne und Grundrisse. In: Landesgeschichtliches Informationssystem Hessen (LAGIS).
* Überlieferung der Amalienstiftung im Landesarchiv Sachsen-Anhalt, Abteilung Dessau


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς