open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γκόουαντς

Το **Γκόουαντς** (πολωνικά: Gołańcz, ) είναι πόλη του Πόβιατ Βονγκρόβιετς, στο Βοεβοδάτο της Μεγάλης Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 3.144 κάτοικοι (2020).

## Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου
Το Γκόουαντς αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο του 1222. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης τον 14ο αιώνα. Ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Κτσίνια στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Η οικογένεια των ευγενών Γκοουαντσέφσκι καταγόταν από την πόλη, συμπεριλαμβανομένου του Μάτσεϊ Γκοουαντσέφσκι, επισκόπου της Κουγιαβίας από το 1324 έως το 1364. Το 1656, η πόλη υπερασπίστηκε σθεναρά από τους Πολωνούς κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής στην Πολωνία (Κατακλυσμός), αλλά τελικά καταλήφθηκε από τους Σουηδούς, οι οποίοι στη συνέχεια κατέσφαξαν τους επιζώντες υπερασπιστές.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας το 1772, η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας. Ανήκε για λίγο στο πολωνικό Δουκάτο της Βαρσοβίας από το 1807, αλλά έγινε και πάλι μέρος της Πρωσίας μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1815, και από το 1871 ήταν μέρος της Γερμανίας. Το όνομά του γερμανοποιήθηκε ελαφρώς σε *Gollantsch* και *Gollanz* εκείνη την εποχή. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και η πόλη έγινε μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας το 1919 μετά την Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919).

Προσαρτήθηκε και πάλι από τη Γερμανία ως αποτέλεσμα της κοινής γερμανοσοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1939. Οι κάτοικοι του Γκόουαντς ήταν μεταξύ των 107 Πολωνών που δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς στις 8 Δεκεμβρίου 1939 στο κοντινό Μπουκόβιετς κατά τη διάρκεια του Ιντελιγκέντσακτιον. Το 1944, οι Γερμανοί έκαψαν τα πτώματα των θυμάτων προσπαθώντας να συγκαλύψουν το έγκλημα. Επίσης τον Δεκέμβριο του 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν απελάσεις Πολωνών, κυρίως ιδιοκτητών καλύτερων σπιτιών, καταστημάτων και εργαστηρίων, τα οποία στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής *Lebensraum* (Ζωτικός χώρος). Το 1941, οι Γερμανοί μετονόμασαν την πόλη σε *Schwertburg* (Σφέρτμπουργκ) για να σβήσουν τα ίχνη της πολωνικής προέλευσης. Το Γκόουαντς αποκαταστάθηκε στην πολωνική κυριαρχία το 1945, αν και υπό σοβιετική κατοχή κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας.

Το 2016, πραγματοποιήθηκε επίσημη κηδεία των υπερασπιστών της πόλης από το 1656, αφού ανακαλύφθηκαν τα λείψανά τους κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών εργασιών.

Η εξέχουσα βρετανική εβραϊκή οικογένεια Γκόλαντς (Gollancz) κατάγεται από αυτή την πόλη. Μέσω του Βίκτορ Γκόλαντς, η πόλη έδωσε έμμεσα το όνομά της σε πολλούς δρόμους στη Γερμανία, συμπεριλαμβανομένης της Gollanczstraße στο Βερολίνο.

## Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Ζάμεκ Γκόουαντς. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.

## Αξιοσημείωτα πρόσωπα
* Σάλομο Φρίτλεντερ (1871–1946), Γερμανός φιλόσοφος

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος της πόλης

Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου της Μεγάλης Πολωνίας
Σπύρος Θεοδωρόπουλος (επιχειρηματίας)

O **Σπύρος Θεοδωρόπουλος** (γενν. 1957) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Chipita A.E. Θεωρείται ως ένας από τους πιο επιτυχημένους ανθρώπους του ελληνικού *επιχειρείν*. Από το 2006 έως το 2010 διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Vivartia ABEE.
160px|μικρογραφία|Ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος υπήρξε ο ιδρυτής της εταιρείας Chipita.
Ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος είναι ο ιδρυτής της εταιρείας Chipita. Αναφέρεται συχνά με το χαϊδευτικό όνομα, **Mr. Chipita**.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1957 και μεγάλωσε ανάμεσα στα Εξάρχεια, στο Λυκαβηττό και στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Ο πατέρας του είχε γαλακτοπωλείο κοντά στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, που ονομαζόταν Recor A.E., και η μικρή αυτή επιχείρηση, που παρήγαγε τότε γαλακτοκομικά προϊόντα, γίνεται η πρώτη επιχείρηση που αναλαμβάνει να διαχειριστεί μετά και τον αδόκητο χαμό του πατέρα του, το έτος 1973.

Το 1975 εισέρχεται μετά από εξετάσεις στην ΑΣΟΕΕ και ολοκληρώνει τις σπουδές του το 1979.

## Επιχειρηματική καριέρα
Το 1981 ορίστηκε γενικός διευθυντής της Aligel Α.Ε., εισαγωγικής εταιρείας γλυκισμάτων και παγωτών. Μετά από 5 χρόνια αναλαμβάνει τη θέση του γενικού διευθυντή της Interia, μιας εταιρείας παραγωγής κρέμας φουντουκιού που είχε σημαντικές εξαγωγικές δραστηριότητες.

Το 1986 εξαγόρασε το 50% των μετοχών της Chipita, τότε εταιρείας παραγωγής snacks και το 1989 την εξαγόρασε πλήρως. Το 1990 προσελκύει επενδυτικά κεφάλαια στην εταιρεία αυτή μέσω του Eurohellenic fund (Olayan, De Benedetti, Alpha Finance και ΤΙΤΑΝ) και αρχίζει η μαζική παραγωγή κρουασάν. Το 1994 η εταιρεία CHIPITA εισάγεται στο Ελληνικό  Χρηματιστήριο. Τα επόμενα έτη η εταιρεία αναπτύσσει πολλά προϊόντα και επενδύσει με εργοστάσια σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Ρωσία, ΗΠΑ και Νιγηρία, καθώς και -με συνεργασίες- σε Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία και Μεξικό.

Το 2006 η εταιρεία Chipita συγχωνεύτηκε με τις ελληνικές εταιρείες ΔΕΛΤΑ, GOODY’S και ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΑΘΗΣ δημιουργώντας τον όμιλο της VIVARTIA. Το έτος 2007 η VIVARTIA εξαγοράστηκε από τον όμιλο της MIG. Το καλοκαίρι του 2010, ο ίδιος μαζί με τον όμιλο Olayan και με άλλους Έλληνες επιχειρηματίες εξαγόρασε εκ νέου την Chipita. Στις 3 Ιανουαρίου 2022, η εταιρεία Chipita εξαγοράστηκε και μετονομάστηκε ως *Mondelēz International*.

Το 2022, ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος συμμετείχε στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας ΙΟΝ Α.Ε. αποκτώντας αρχικά το 45% των μετοχών της.

## Αναγνώριση & διακρίσεις
Έχει διατελέσει πρόεδρος της Ένωσης Εταιρειών Εισηγμένων στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών και αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Ελλάδας. Επίσης υπήρξε αντιπρόεδρος της Helex και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας.

Έχει βραβευτεί για τις καινοτομικές δράσεις του και το όλο επιχειρηματικό έργο του. Τα έτη 2021 και 2022 διετέλεσε αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Διακόσμηση αυγών στη σλαβική κουλτούρα

δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Παραδείγματα ουκρανικής διασκόσμησης αυγών, μοντέρνας και παραδοσιακής
Η παράδοση της διακόσμησης αυγών στις σλαβικές κουλοτύρες ξεκίνησε από την παγανιστική εποχή   και εξελίχθηκε μέσω της διαδικασίας του θρησκευτικού συγκρητισμού στο χριστιανικό πασχαλινό αυγό. Ωστόσο, τα αυγά που στολίζονται για τον εορτασμό του Πάσχα έχουν διατηρήσει μεγάλο μέρος από τον παγανιστικό συμβολισμό τους.
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Παραδείγματα κροατικής διασκόσμησης αυγών
Πολλές σλαβικές εθνότητες, όπως οι Λευκορώσοι (пісанка, *pisanka*), οι Βούλγαροι (писано яйце, *pisano yaytse* ), οι Κροάτες (*pisanica*), οι Τσέχοι (*kraslice*), οι Σλαβομακεδόνες (вапцано јајце, *vapcano jajce* ), οι Πολωνοί (*pisanka*), οι Ρώσοι (крашанки, *krashanki*, ή писанки, *pisanki* ), οι Σέρβοι (*писаница / pisanica*), οι Σλοβάκοι (*kraslica*), οι Σλοβένοι (*pisanica,* *pirhi* ή *remenke*), οι Σόρβοι (*jejka pisać*) και οι Ουκρανοί (*писанка*, *pysanka*) διακοσμούν τα αυγά τους για τον εορτασμό του Πάσχα. Πολλά από τα ονόματα της ειδικής αυτής διακόσμηςη προέρχονται από τη σλαβική ρίζα *pisa* που σχετίζεται με τη ζωγραφική (και είναι συγγενική με το λατινικό *pictura*). Στη σλαβική παράδοση, το αυγό (όπως και οι εικόνες) είναι γραμμένο, όχι ζωγραφισμένο ή ζωγραφισμένο. Αυτή είναι μια παράδοση της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και όχι αυστηρά σλαβική, καθώς την ασκούν και οι μη σλαβικές εθνότητες της περιοχής: οι Ούγγροι (*hímestojás*), οι Λιθουανοί (*margutis*) και οι Ρουμάνοι (*ouă vopsite*, *incondeiate* ή *impistrite*).

Το σχέδιο εφαρμόζεται συχνά στα αυγά με τη διαδικασία του κεριού, παρόμοια με την τεχνική του μπατίκ. Μια γραφίδα χρησιμοποιείται για την εφαρμογή του ζεστού κεριού στο τσόφλι του αυγού, το οποίο τοποθετείται διαδοχικά σε μια σειρά από δοχεία με υγρή μπογιά. Το κερί σφραγίζει τη μπογιά πάνω στο αυγό, ενώ τα χρώματα και το σχέδιο αποκαλύπτονται όταν αφαιρείται το κερί (λιώνοντάς το) στο τέλος.

Άλλες τεχνικές περιλαμβάνουν μια παραλλαγή του μπατίκ που χρησιμοποιεί μια απλή μύτη καρφίτσας για την εφαρμογή του κεριού, μια τεχνική κατά την οποία εφαρμόζεται η μπογιά στο αυγό και στη συνέχεια χαράσσονται τα μοτίβα στο κέλυφος, βαμμένα αυγά, τα τσόφλια των οποίων βάφονται με πινέλο, καθώς και διάφορες εκδοχές απλικέ, όπου διάφορα αντικείμενα (όπως άχυρο, χαρτί, χάντρες, πούλιες) επικολλώνται στο τσόφλι του αυγού.

Ενώ τα διακοσμημένα αυγά διαφόρων σλαβικών εθνών έχουν πολλά κοινά, οι εθνικές παραδόσεις ποικίλλουν.

## Δείτε επίσης

* Πασχαλικά αυγά

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Pysanka: Εικόνα του Σύμπαντος
* Πολωνικές παραδόσεις και έθιμα
* Φτιάχνοντας Σορβικά Πασχαλινά Αυγά
* Πασχαλινές παραδόσεις και έθιμα της Ουκρανίας 
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κροατίας
Κατηγορία:Ουκρανική κουζίνα
Κατηγορία:Σλαβική κουζίνα
Κατηγορία:Σλαβικός πολιτισμός
Κατηγορία:Βουλγαρική κουζίνα
Κατηγορία:Σερβικός πολιτισμός
Κατηγορία:Σερβική κουζίνα
Κατηγορία:Σλοβενική κουζίνα
Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα
Κατηγορία:Ρωσική κουζίνα
Κατηγορία:Σλαβικές πληθυσμιακές ομάδες
FEST (φεστιβάλ κινηματογράφου)

Το **FEST** είναι ένα ετήσιο φεστιβάλ κινηματογράφου που πραγματοποιείται στο Βελιγράδι της Σερβίας από το 1971.  Το φεστιβάλ πραγματοποιείται συνήθως το πρώτο τρίμηνο του έτους.

Το FEST ήταν το μοναδικό φεστιβάλ κινηματογράφου σε σοσιαλιστική χώρα που προσέλκυσε μεγάλους αστέρες του Χόλιγουντ όπως ο Τζακ Νίκολσον, ο Κερκ Ντάγκλας, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο Ντένις Χόπερ, ο Πίτερ Φόντα, καθώς και διάσημους σκηνοθέτες όπως ο Μίλος Φόρμαν, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, ο Ρόμαν Πολάνσκι, ο Σαμ Πέκινπα, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι και άλλοι.

Η σημασία του φεστιβάλ σημείωσε μείωσε κατά τη δεκαετία του 1990, κυρίως λόγω του διεθνούς εμπάργκο το οποίο είχε τότε ασκηθεί σε Σερβία και Μαυροβούνιο. Το 1993 και το 1994 το φεστιβάν δεν πραγματοποιήθηκε καν και το 1997 ακυρώθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αστυνομική βία που είχε σημειωθεί εναντίον διαδηλωτών φοιτητών.

Παρ' όλα αυτά, το FEST εξακολουθεί να προσελκύει πολλούς λάτρεις του κινηματογράφου. Το 2007, οι αίθουσες του φεστιβάλ έκοψαν 98.191 εισιτήρια για περίπου 80 ταινίες. 

Το 2007, το φεστιβάλ εγκαινίασε η Γαλλίδα ηθοποιός Κατρίν Ντενέβ και το 2009 ο Άγγλος ηθοποιός Ρέιφ Φάινς. Το 2020, τιμώμενο πρόσωπο του 48ο FEST ήταν ο Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς. 

## B2B
Από το 2006, ιδρύθηκε το τμήμα B2B (Belgrade Industry Meetings) ως μέρος του φεστιβάλ FEST. Το πρόγραμμα και η επιχειρηματική εστίαση του B2B είναι η κυκλοφορία των κινηματογραφικών παραγωγών των χωρών της Ευρώπης εκτός Ευρώπης. Το B2B εστιάζει στην παραγωγή, τους σεναριογράφους και τις ταινίες με γεωγραφική προέλευση τις χώρες της Ευρώπης, αλλά και σε χώρες με ισχυρή ευρωπαϊκή επιρροή και κληρονομιά, όπως η Αλβανία, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, η Λευκορωσία, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, η Κροατία, η Γεωργία, το Ισραήλ, το Καζακστάν, το Κιργιστάν, η Βόρεια Μακεδονία, η Μολδαβία, το Μαυροβούνιο, η Σερβία, η Ρωσία, το Τατζικιστάν, η Τουρκία, το Τουρκμενιστάν, η Ουκρανία και το Ουζμπεκιστάν .

Το B2B γίνεται πεδίο συγκέντρωσης σκηνοθετών, παραγωγών, χορηγών, εκθετών, διανομέων, εκπροσώπων υπουργείων πολιτισμού και κινηματογραφικών κέντρων από τις προαναφερθείσες χώρες, με εκπροσώπους κινηματογραφικών ταμείων και εταιρειών παραγωγής από τη Δυτική Ευρώπη. Το B2B προσφέρει στους επαγγελματίες - ανεξάρτητους παραγωγούς, διανομείς, εκπροσώπους φεστιβάλ, εκπροσώπους τηλεοπτικών σταθμών - τη δυνατότητα να αποκτήσουν βαθιά γνώση της κινηματογραφίας και των δυνατοτήτων παραγωγής σε αυτές τις χώρες.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου
Χάγκοπ Ισκανιάν

Ο **Χάγκοπ Ισκανιάν (Hagop Ishkanian)** (, που έχει γεννηθεί στις 27 Ιουλίου 1938) είναι σύγχρονος Αρμένιος και Αμερικανός γλύπτης.

## Βιογραφία
Ο Χάγκοπ Ισκανιάν γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1938 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Το 1948 μετανάστευσε με την οικογένειά του στη Σοβιετική Αρμενία. Το 1964 αποφοίτησε από το Κρατικό Ινστιτούτο Δημιουργικής Τέχνης και Θεάτρου του Ερεβάν (τώρα γνωστό ως Κρατική Ακαδημία Τέχνης του Ερεβάν). Την ίδια χρονιά συμμετείχε σε εκθέσεις, που οργάνωσε το κράτος και η Αρμενική Ένωση Καλλιτεχνών. Το 1968 εντάχθηκε στην Αρμενική Ένωση Ζωγράφων. Μέχρι το 1977 ήταν ανώτερος λέκτορας στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Ερεβάν. Το 1977 μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου συνεχίζει να ζει και να εργάζεται. 

Τα έργα του Χάγκοπ Ισκανιάν στεγάζονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αρμενίας και σε ιδιωτικές συλλογές σε όλο τον κόσμο.  

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Χάγκοπ Ισκανιάν εργάστηκε ως σχεδιαστής εξωτερικών και εσωτερικών χώρων δημιουργώντας ειδικά έργα τέχνης και φωτιστικά για μια σειρά πελατών. Επίσης, δίδαξε για λίγο κατασκευή κοσμημάτων στο Κέντρο Τεχνών Τζόσλιν στο Τόρανς (από το 1990 έως το 1994).

Εκτός από τη γλυπτική του, ο Ισκανιάν είναι επίσης μανιώδης φιλοτελιστής. Από τη δεκαετία του 1960 συνδύασε το ενδιαφέρον του για τη συλλογή σπάνιων γραμματοσήμων και εξωφύλλων πρώτης ημέρας με την τέχνη του. Έχει δημιουργήσει εκατοντάδες μοναδικά σχεδιασμένα εξώφυλλα, που έχουν εκτεθεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των ετήσιων εκθέσεων γραμματοσήμων της Αρμενικής Φιλοτελικής Ένωσης.

Από το 2000, ο Ισκανιάν παράγει επίσης μοναδικά ασημένια και χρυσά αναμνηστικά νομίσματα (Πάουλ Z. Μπεντουκιάν, Γιεγκία T. Νερτσεσιάν, Κρίστοφερ Ζακιάν).

## Ατομικές εκθέσεις

* 1988 – Κολλέγιο Κέντρο Τεχνών, Πασαντένα, ΗΠΑ
* 1994 – Βιβλία Μπισκότι, Πασαντένα, ΗΠΑ

## Ομαδικές εκθέσεις

* 1967 – (Βουλγαρία)
* 1969 – (Πολωνία)
* 1971 – (Τσεχοσλοβακία)
* 1979 – Κέντρο Skyline, (Τοπάνγκα, ΗΠΑ)
* 1985 – Αρμενικό Κέντρο, (Ντιτρόιτ, ΗΠΑ)
* 1987 – Γκαλερί Ρίτσαρντ/Μπένετ, (Λος Άντζελες, ΗΠΑ)
* 1987 – Αβιάν Γκαλερί, (Νέα Υόρκη)
* 1988 – Downtown Show, (Λος Άντζελες, ΗΠΑ)
* 1989 – Κέντρο Τεχνών Τζόσλιν, (Τόρανς, ΗΠΑ)
* 1993 – Κέντρο Τεχνών Τζόσλιν, (Τόρανς, ΗΠΑ)
* 1997 – «California Dreamin», Φεστιβάλ Τέχνης, Λονγκ Μπιτς, ΗΠΑ
* 1998 – Μουσείο Τέχνης Ντάουνι, (Ντάουνι, ΗΠΑ)
* 2011 – Η Δύναμη της Τέχνης, από τη Βασιλική Γκαλερί, Μπέρμπανκ, ΗΠΑ
* 2014 – Ιστορία και Τοπίο, Μουσείο Αραράτ-Εσκιτζιάν, Mission Hills, Η.Π.Α.

## Εικόνες

Αρχείο:Peace for Child,1971.jpg|Ειρήνη για το Παιδί
Αρχείο:Ecstasy, 1993.jpg|Έκσταση
Αρχείο:Archer, 1963.jpg|Τοξότης
Αρχείο:Cheer,2000.jpg|Κέφι
Αρχείο:Tsokhik.jpg|Τσόγκικ


## Βιβλιογραφία

* "Σύγχρονη Σοβιετική Γλυπτική" Σοβιετικός Καλλιτέχνης, Μόσχα, 1973 σελίδες 262-263 (in Russian)
* Αρμενική τέχνη ατζέντα, AAA Publishing House 1994, 
* Hagop Ishkanian 1962–2008, 2008

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αμερικανοί γλύπτες
Κατηγορία:Αρμένιοι γλύπτες
Αλκυόνα Κορινθίας

Η **Αλκυόνα** είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λουτρακίου-Περαχώρας, του δήμου δήμος Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
## Γεωγραφία
Η Αλκυόνα είναι οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας, στην πλευρά της Στερεάς Ελλάδας. Βρίσκεται πάνω από τις νοτιοδυτικές ακτές του κόλπου Αλκυονίδων, κοντά στην επαρχιακή οδό Σχίνου-Περαχώρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90 μέτρων. Απέχει 30 χιλιόμετρα περίπου βορειοανατολικά της Κορίνθου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας του νομού Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Αγίων Θεοδώρων, ο οποίος, με το ΦΕΚ 23Α - 29/01/2014 μετονομάστηκε σε δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων. 
## Παραπομπές

## Πηγές
*Google Earth
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*buk.gr
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
Κατηγορία:Δήμος Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων
Αντρέι Ζντάνοφ

Ο **Αντρέι Αλεξάντροβιτς Ζντάνοφ** (, 26 Φεβρουαρίου 1896 – 31 Αυγούστου 1948) ήταν Σοβιετικός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε ηγέτης του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος και διαμορφωτής της πολιτιστικής πολιτικής της ΕΣΣΔ. 
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ζντάνοφ θεωρήθηκε ότι ήταν ο διάδοχος του Ιωσήφ Στάλιν, αλλά πέθανε πριν από αυτόν. Οι ιστορικοί Βλαντισλάβ Ζούκοφ και Κονσταντίν Πλεσάκοφ στο βιβλίο τους *Inside the Kremlin's Cold War, From Stalin to Krushchev*, τον χαρακτήρισαν ως «αρχι-προπαγανδιστή» του καθεστώτος την περίοδο 1945 - 1948. 

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* Kees Boterbloem (2004). *The Life and Times of Andrei Zhdanov, 1896-1948*. Montreal: McGill-Queen's University Press.
* Shiela Fitzpatrick (2015). *On Stalin's Team: The Years of Living Dangerously in Soviet Politics*. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.

Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί
Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης
Αλμυρίδα Χανίων

Η **Αλμυρίδα** είναι χωριό της κοινότητας Πλάκας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βάμου, του δήμου Αποκορώνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πρίν το πρόγραμμα *Καλλικράτης* και το σχέδιο *Καποδίστριας*, ανήκε στην επαρχία Αποκορώνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.  
## Γεωγραφία
Η Αλμυρίδα είναι παράλιος οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στην έξοδο του κόλπου της Σούδας, ανάμεσα στα χωριά Πλάκα και Καλύβες, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 28 χλμ. περίπου Α. του κέντρου των Χανίων.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλάκας του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Βάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αποκορώνου.
## Γενικά στοιχεία
Η Αλμυρίδα έχει γνωρίσει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, με πολύ αξιόλογη τουριστική υποδομή (ξενοδοχεία, επιπλωμένα διαμερίσματα, ενοικιαζόμενα δωμάτια).
## Αξιοθέατα
*Η παλαιοχριστιανική βασιλική του 6ου αιώνα, με ψηφιδωτό δάπεδο
*Το γραφικό λιμανάκι του οικισμού, όπου δένουν αλιευτικά και τουριστικά σκάφη
*Η παραλία του οικισμού, καθώς και η παραλία «Κερά», δυτικά του οικισμού

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Λιμαντζάκης Γιώργος, *[https://www.academia.edu/80191318/%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%8C%CF%81%CF%89%CE%BD%CE%B1%CF%82_%CE%A4%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B4%CE%B9_%CF%83%CF%84%CE%B7_%CF%86%CF%8D%CF%83%CE%B7_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1 Αποκόρωνας, ταξίδι στη φύση και την ιστορία]*, Δήμος Αποκορώνου, 2021, σελ. 36-41.
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Ράδιο Βελιγράδι

Το **Ράδιο Βελιγράδι** (, ) είναι ένας κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός που λειτουργεί στο Βελιγράδι της Σερβίας. Διαθέτει τέσσερα διαφορετικά προγράμματα (Ράδιο Βελιγράδι 1, Ράδιο Βελιγράδι 2, Ράδιο Βελιγράδι 3 και Ράδιο Βελιγράδι 202), καθώς και ένα πολύτιμο αρχείο από πολλές εκατοντάδες χιλιάδες δίσκους, μαγνητικές κασέτες και σιντί. Το Ράδιο Βελιγράδι αποτελεί μέρος της Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης της Σερβίας.

## Ιστορία
Ο προκάτοχος του Ράδιο Βελιγράδι, *Radio Beograd-Rakovica*, ξεκίνησε το πρόγραμμά του το 1924 και ήταν μέρος ενός κρατικού ασύρματου τηλεγραφικού σταθμού. Το *Radio Beograd,* ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Μάρτιο του 1929. Το πρόγραμμα του σταθμού αποτελούνταν από μουσική, ειδήσεις, θεατρικές εκπομπές κ.λπ.

Το Ράδιο Βελιγράδι σταμάτησε να εκπέμπει στις 6 Απριλίου 1941, όταν βομβαρδίστηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής αεροπορικής επιδρομής στο Βελιγράδι, (Επιχείρηση Τιμωρία). Μετά την κατάληψη του Βελιγραδίου, το Ράδιο Βελιγράδι έγινε ο ραδιοφωνικός σταθμός των γερμανικών δυνάμεων και πήρε το όνομα *Soldatensender Belgrad* (Στρατιωτικό Ράδιο Βελιγράδι) εκπέποντας από την ίδια συχνότητα. Το πρόγραμμά του μπορούσε να ληφθεί σε όλη την Ευρώπη και τη Μεσόγειο. Όταν ζητήθηκε από έναν υπολοχαγό που εργαζόταν στον σταθμό και θα έφευγε με άδεια για τη Βιέννη να φέρει πίσω κάποιους δίσκους για μετάδοση, ανάμεσα στους δίσκους που αγόρασε από ένα κατάστημα μεταχειρισμένων ήταν το ελάχιστα γνωστό τραγούδι Lili Marleen που τραγουδούσε η Λάλε Άντερσεν, το οποίο μέχρι τότε είχε πουλήσει μόνο περίπου 700 αντίτυπα. Ο Καρλ-Χάινζ Ράιντγκεν, ο Γερμανός αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος του σταθμού, άρχισε να μεταδίδει το τραγούδι στον αέρα. Λόγω της περιορισμένης συλλογής δίσκων του σταθμού εκείνη την εποχή, το τραγούδι παιζόταν συχνά. 

Αφού η ναζιστική κυβέρνηση διέταξε να σταματήσει να μεταδίδει το τραγούδι, το Ράδιο Βελιγράδι έλαβε πολλές επιστολές από στρατιώτες των Δυνάμτων του Άξονα σε όλη την Ευρώπη που τους ζητούσαν να παίξουν ξανά το Lili Marleen. Σε απάντηση, το Ράδιο Βελιγράδι επανένταξε το τραγούδι στο πρόγραμμα του. Από τότε, ο σταθμός έπαιζε την ηχογράφηση της Άντερσεν κάθε βράδυ στις 21:55 και η δημοτικότητά του τραγουδιού συνέχιζε να αυξάνεται. Στρατιώτες που στάθμευαν γύρω από τη Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένων και των γερμανικών στρατευμάτων της Αφρικής και της βρετανικής όγδοης στρατιάς, συντονίζονταν τακτικά για να ακούσουν το τραγούδι. Ακόμη και ο Έρβιν Ρόμελ, ο διοικητής του Αφρικανικού Σώματος, θαύμασε το τραγούδι. Έτσι, ζήτησε από το Ράδιο Βελιγράδι να ενσωματώσει το τραγούδι στις καθημερινές του εκπομπές, κάτι που έγινε. 

Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Παρτιζάνους του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο το 1944, ένα νέο Ράδιο Βελιγράδι, αυτή τη φορά υπό τον κομμουνιστικό έλεγχο, συνέχισε τη λειτουργία του και σταδιακά έγινε το μέσο εκπομπής με τη μεγαλύτερη επιρροή στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.

Σήμερα, το Ράδιο Βελιγράδι έχει μετατραπεί σε δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  (σερβικά)
Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί σταθμοί
Ιστορικό Μουσείο της Σερβίας

Το **Ιστορικό Μουσείο της Σερβίας** (, αρχικά: ) είναι δημόσιο ίδρυμα αφιερωμένο στην τεκμηρίωση της ιστορίας της Σερβίας από την προϊστορία μέχρι σήμερα. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1963 και σήμερα διατηρεί στη συλλογή του περισσότερα από 35.000 εκθέματα. Με τα χρόνια το μουσείο στεγάστηκε σε διαφορετικές τοποθεσίες γύρω από την πρωτεύουσα του Βελιγραδίου. Το 2020, ως μέρος του αναπτυξιακού έργου Belgrade Waterfront, παραχωρήθηκε στο μουσείο το ιστορικό κτίριο του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού του Βελιγραδίου ως νέα μόνιμη βάση του. Το μουσείο είναι ένα από τα κορυφαία ιδρύματα του είδους του στην πόλη και τη χώρα.

## Ιστορία
Η πρώτη ανεπιτυχής πρωτοβουλία για την ίδρυση του μουσείου ελήφθη το 1950 με την ψήφιση του Διατάγματος για την ίδρυση του Ιστορικού Μουσείου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Σερβίας. Η πρόταση επανήλθε το 1954 με την ίδρυση του **Μουσείου της [[Σερβική Επανάσταση|Σερβικής Επανάστασης]]** (η οποία στεγάζεται στην κατοικία του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς) για τον εορτασμό της 150ής επετείου από την Πρώτη Σερβική Εξέγερση.

Το Ιστορικό Μουσείο της Σερβίας ιδρύθηκε με απόφαση των αρχών της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σερβίας στις 20 Φεβρουαρίου 1963 με το νέο ίδρυμα να ενσωματώνει το προϋπάρχον Μουσείο Σερβικής Επανάστασης. Το έργο του μουσείου ορίστηκε το 1966 ως εξής: ″να συλλέγει, να καταγράφει, να αποθηκεύει, να οργανώνει, να μελετά και να εκθέτει υλικό από την ιστορία του σερβικού λαού και της Σερβίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα″.

Μέχρι το 2003 το μουσείο εξέδιδε το επιστημονικό περιοδικό *Zbornik Istorijskog muzeja Srbije*. Μέχρι τότε, από το 1954 έως το 1965, το έντυπο αυτό εκδιδόταν από το Μουσείο Σερβικής Επανάστασης.

Τον Νοέμβριο του 2020 η σερβική κυβέρνηση πήρε την απόφαση να μεταφέρει το μουσείο σε ένα πολύ μεγαλύτερο κτίριο, το οποίο παλαιότερα χρησίμευε ως κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός του Βελιγραδίου.

## Εκδηλώσεις
Το 2016, έλαβε χώρα στο Ιστορικό Μουσείο της Σερβίας έκθεση με τίτλο «Σερβία 1915-1916», στην οποία παρουσιάστηκαν όψεις από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο που σχετίζονταν με τον σερβικό λαό. Στις 22 Δεκεμβρίου 2016, στο πλαίσιο της παραπάνω έκθεσης, εγκαινιάστηκε η περιοδική έκθεση φωτογραφίας του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης με τίτλο «Γαλλοσερβικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο του 1ου Π.Π. στη Θέρμη/Σέδες. Τα αρχαιολογικά τεκμήρια».

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Ιστορικά μουσεία
Κατηγορία:Μουσεία στο Βελιγράδι
Κρατιδιακές εκλογές Σάαρλαντ 2022

Στις 27 Μαρτίου 2022 διεξήχθησαν **[[Ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας|κρατιδιακές]] εκλογές στο [[Σάαρλαντ]]**, στη Γερμανία, για να εκλεγούν τα 51 μέλη του Λάνταγκ.

Οι Σοσιαλδημοκράτες κατάφεραν μεγάλη νίκη κερδίζοντας το 43,5% των ψήφων και την πλειοψηφία των εδρών στο Λάνταγκ. Ακόμα δύο κόμματα μπήκαν στο Λάνταγκ, η ΧΔΕ και η Εναλλακτική για τη Γερμανία.

## Εκλογικό σύστημα
Το Λάνταγκ του Σάαρλαντ αποτελείται από 51 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία.

* τα 41 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από τρεις πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες
* τα 10 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από όλην την επικράτεια του κρατιδίου ως μία ενιαία περιφέρεια

Το εκλογικό όριο που πρέπει να περάσει ένα κόμμα για να μπει στο Λάνταγκ είναι 5% των έγκυρων ψήφων. Η κατανομή των εδρών γίνεται με μέθοδο Ντ'Οντ.

Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες του Σάαρλαντ, ηλικίας άνω των 18 ετών. Κάθε εκλογέας ρίχνει μία μοναδική ψήφο.

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκλογές στο Σάαρλαντ
Σααρλ
Τουλούμπα

Η **τουλούμπα** (περσικά: بامیه) είναι ένα τηγανητό επιδόρπιο που βρίσκεται στην κουζίνα της Αιγύπτου και στις τοπικές κουζίνες της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι ένα τηγανισμένο κυλινδρικό γλυκό εμποτισμένο με σιρόπι, παρόμοιο με το βορειοαφρικάνικο τζαλέμπι και τον ισπανικό τσούρο. Φτιάχνεται από κομμάτι ζύμης (μήκους περίπου 3 εκ.) με μικρό ωοειδές σχήμα με ραβδώσεις με τη χρήση μιας σακούλας ζαχαροπλαστικής ή πρέσας μπισκότων με κατάλληλο άκρο. Πρώτα τηγανίζεται σε χρυσαφί χρώμα και στη συνέχεια περιχύνεται με γλυκό σιρόπι όταν είναι ακόμα ζεστό. Τρώγεται κρύο.

## Ονομασία
Η τουλούμπα κυριολεκτικά σημαίνει «αντλία» στα τουρκικά από τα ιταλικά *tromba*, η οποία με τη σειρά της προήλθε από την περσική λέξη που υπάρχει για την αντλία: *tolombe*. Το γλυκό λέγεται *pomba* στα κυπριακά και *bombacık* στην τουρκοκυπριακή διάλεκτο. Στην αρμενική κουζίνα ονομάζεται *pomp* ή τουλούμπα (αρμενικά: թուլումբա). 

Το γλυκό τουλούμπα υπάρχει στην αλβανική, σερβική, βοσνιακή, βουλγαρική, βορειομακεδονική, ελληνική, αζερική (αζερικά: ballıbadı) ​​και τουρκική κουζίνα. Το γλυκό συναντάται και στην περσική κουζίνα ως *bamiyeh* (περσικά: باميه), που πήρε τ' όνομά του από το ομώνυμο περσικό λαχανικό (μπάμια), λόγω του σχήματός του. Στα χετζάζι αραβικά ονομάζεται *ṭurumba* (αραβικά: طُرُمْبَة) απευθείας από τα ιταλικά, αλλά στην αιγυπτιακή και σε ορισμένες τοπικές αραβικές κουζίνες ονομάζεται *balaḥ ash-Shām* (αραβικά: بلح الشام), κυριολεκτικά "συριακός χουρμάς" ή "χουρμάς της Δαμασκού", αν και το όνομα μπορεί να προήλθε από το "*şambali*", ένα άλλο τουρκικό επιδόρπιο. Στην ιρακινή κουζίνα είναι γνωστό ως *datli* (αραβικά: داطلي), που προέρχεται απευθείας από την τουρκική λέξη *tatlı*.

## Έκθεση

Αρχείο:Тулумби.jpg|Κλασική τουλούμπα - Βόρεια Μακεδονία.
Αρχείο:Tulumba with kaymak and pistachio.jpg|Τουλούμπα με παγωτό καϊμάκι και φιστίκι - Κωνσταντινούπολη.
Αρχείο:Halka ve Tulumba tatlısı.jpg|Χαλκά (αριστερά) και τουλούμπα (δεξιά) - Ερζερούμ, Τουρκία.
Αρχείο:Sweets on Spice Bazaar in Istanbul 01.jpg|Τουλούμπα στην αιγυπτική αγορά (παζάρι μπαχαρικών) στην Κωνσταντινούπολη.


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα
Κατηγορία:Γλυκά
Αριστέα Μπουγάτσου

Η **Αριστέα Μπουγάτσου** (Αθήνα, 1964 - 9 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος που ασκούσε ερευνητική δημοσιογραφία.

Η Αριστέα Μπουγάτσου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Μαρτίου του 1964, αλλά μεγάλωσε στους Γαργαλιάνους της Μεσσηνίας. Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και στη συνέχεια εργάστηκε στην εφημερίδα Η Καθημερινή, τον ΣΚΑΪ 100,3 και την εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Ήταν γνωστή για το θάρρος, την ευθύτητα και την ακεραιότητά της.

Η Μπουγάτσου διερεύνησε σημαντικές υποθέσεις όπως το σκάνδαλο δωροδοκίας της
Siemens στην Ελλάδα, τον διαγωνισμό που οδήγησε στην αγορά των αρμάτων μάχης Leopard 2, το σκάνδαλο της Proton Bank και τις προμήθειες του ΟΤΕ.

Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 2013 από καρκίνο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι
IPhone SE (3ης γενιάς)

Το **iPhone SE** 3ης γενιάς (αλλιώς γνωστό ως **iPhone SE 3** ή **iPhone SE 2022**) είναι ένα έξυπνο τηλέφωνο της Apple Inc. Είναι μέρος της 15ης γενιάς του iPhone, παράλληλα με τα μοντέλα 13/13 mini και 13 Pro/13 Pro Max. Η Apple ανακοίνωσε το iPhone SE τρίτης γενιάς στις 8 Μαρτίου, 2022, που διαδέχτηκε το iPhone SE 2ης γενιάς. Οι προπαραγγελίες ξεκίνησαν στις 11 Μαρτίου, 2022, και η συσκευή εκδόθηκε αργότερα στις 18 Μαρτίου, 2022. Εκδόθηκε με την αρχική τιμή των 429 US$, 30$ αύξηση σε σχέση με το iPhone SE 2ης γενιάς.

Το μοντέλο 3ης γενιάς μοιράζεται τις διαστάσεις και την μορφή του προκάτοχού του, ενώ μοιράζεται επιλεγμένα στοιχεία εσωτερικού από την σειρά των iPhone 13, συμπεριλαμβάνοντας το A15 Bionic system-on-chip.

## Παραπομπές


Κατηγορία:IPhone
Σαμπρίνα Γκριγκοριάν

Η **Σαμπρίνα Γκριγκοριάν** (, 28 Ιουλίου 1956 - 10 Ιουνίου 1986) ήταν Αρμένισσα ηθοποιός ιταλικής καταγωγής.

## Βιογραφία
Η Σαμπρίνα Γκριγκοριάν γεννήθηκε στη Ρώμη της Ιταλίας στις 28 Ιουλίου 1956 από τον καλλιτέχνη Μάρκος Γκριγκοριάν και τη Φλόρα Ανταμιάν. Μετά το διαζύγιο των γονιών της, η Σαμπρίνα μεγάλωσε με τον πατέρα της και η Σαμπρίνα πήγε στο δημοτικό σχολείο στην Τεχεράνη σε ένα ειδικό σχολείο για ταλαντούχα παιδιά. Στη συνέχεια παρακολούθησε αργότερα το γυμνάσιο στη Νέα Υόρκη. Επιστρέφοντας στην Τεχεράνη γνώρισε την Πατρίτσια Ζιχ, διευθύντρια θεάτρου στο Κοινοτικό Σχολείο και επίσης διευθύντρια του The Masques, ενός διεθνούς θεατρικού οργανισμού νέων ενηλίκων στην Τεχεράνη. Η Ζιχ αναγνώρισε το εξαιρετικό καλλιτεχνικό ταλέντο της Σαμπρίνα. 

Μετά την αποφοίτησή της από το γυμνάσιο, η Σαμπρίνα πήγε στο Λονδίνο, πέρασε από οντισιόν και έγινε δεκτή στη Μουσική και Δραματική σχολή Γκίλντχολ για να σπουδάσει υποκριτική. Εκείνα τα χρόνια η Σαμπρίνα ταξίδεψε πολύ. Πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ελβετία, την Ισπανία, την Ιταλία και πολλά άλλα μέρη αποκτώντας όση γνώση μπορούσε. Μιλούσε άπταιστα Αρμενικά, Αγγλικά, Γαλλικά, γνώριζε περσικά, ιταλικά, ισπανικά. Ως φοιτήτρια η Σαμπρίνα έπαιξε μια ντουζίνα διαφορετικούς ρόλους, που κυμαίνονταν από υποστηρικτικούς έως Κορυφαίους στην Τεχεράνη και στο Γκίλντχολ. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής της ως ηθοποιού στην Τεχεράνη και αργότερα στη Μουσική και Δραματική σχολή Γκίλντχολ, η Σαμπρίνα έπαιξε τη Ρόζα Γκονζάλες στου Τενεσί Ουίλιαμς "Καλοκαίρι και καταχνιά", την Ιππολύτη στο " Όνειρο θερινής νυκτός" του Σαίξπηρ και την Αιμιλία στον " Οθέλλο", τη Μάσα στο «Οι τρεις αδερφές» του Άντον Τσέχοφ, τη Ντίνα στο «Ο πυλώνας της κοινότητας» του Ίψεν, τη Μπελβιδέρα στο «Διατηρημένη Βενετία» του Τόμας Ότογουεϊ, τη Σκοτεινή Κυρία στο «Η Σκοτεινή Κυρία των Σονέτων» του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, τη Μάργκοτ στο «Άννα Φρανκ: Το ημερολόγιο ενός νεαρού κοριτσιού» του Φράνσις Γκούντριτς, την Κόρι στο «Ξυπόλυτη στο πάρκο» του Νιλ Σάιμον, την κα. Μάρτιν στο έργο του Ευγένιου Ιονέσκο «Η φαλακρή Τραγουδίστρια» και τη Μήδεια στο έργο του Ρόμπινσον Τζέφερς, που αποτελεί διασκευή του αντίστοιχου έργου του Ευριπίδη.  

Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής της στη σκηνή, που υποδύθηκε η Σαμπρίνα, δημιούργησε τόσο εντυπωσιακούς χαρακτήρες που το κοινό της και οι δάσκαλοι και οι σκηνοθέτες της απόλαυσαν με θαυμασμό.

Η Σαμπρίνα ήταν βοηθός σύνταξης και έρευνας του σκηνοθέτη της εκπομπής "Today" στο NBC, Τζιν Σαλίτ. Ενώ εργαζόταν στην τηλεοπτική εταιρεία της Νέας Υόρκης έγραψε πολλά θεατρικά και μουσικά σχόλια και άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο Delta Sky Magazine, το Ladies Home Journal, το Diversion Magazine και άλλα περιοδικά. Ετοίμασε επίσης σενάρια για προβολή "on-air".

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί
Κατηγορία:Αρμένισσες ηθοποιοί
Κατηγορία:Αμερικανοί αρμενικής καταγωγής
Κατηγορία:Πρόσωπα ιταλικής καταγωγής
Πολ Έιμπραχαμ

Ο **Πολ Έιμπραχαμ** (, 2 Νοεμβρίου 1892 – 6 Μαΐου 1960) ήταν Ουγγροεβραίος συνθέτης οπερετών, ο οποίος σημείωσε σημαντικές επιτυχίες στον γερμανόφωνο κόσμο.  Η ειδικότητά του –και η δική του καινοτομία– ήταν η εισαγωγή τζαζ ιντερλούδιων στις οπερέτες του. 

Ο Έιμπραχαμ γεννήθηκε στο Απάτιν της Αυστροουγγαρίας (που σήμερα ανήκει στη Σερβία) και σπούδασε στη Βασιλική Εθνική Ουγγρική Ακαδημία Μουσικής στη Βουδαπέστη από το 1910 έως το 1916. Σπούδασε βιολοντσέλο με τον Άντολφ Σίφερ και σύνθεση με τον Βίκτορ Χέρτσφελντ.

## Καριέρα
Ο Έιμπραχαμ ήταν γιος του Γιάκαμπτ Έιμπραχαμ (περίπου 1859 – 1909) –ο οποίος ήταν έμπορος από το Απάτιν, και αργότερα τέθηκε επικεφαλής μιας μικρής ιδιωτικής τράπεζας– και της Φλόρα Μπλάου (1872-1943), που καταγόταν από ένα χωριό της Νότιας Ουγγαρίας, δίπλα στον Δουνάβη. Όπως πολλοί άλλοι συνθέτες οπερετών, ο Έιμπραχαμ ξεκίνησε με έργα σοβαρής φύσης. Στη δεκαετία που ακολούθησε τις σπουδές του έγραψε, μεταξύ άλλων, εκκλησιαστική μουσική, κουαρτέτα εγχόρδων και ένα κοντσέρτο για βιολοντσέλο. Όταν διορίστηκε διευθυντής ορχήστρας στο Θέατρο Οπερέτας της Βουδαπέστης το 1927, βρήκε τον δρόμο του σε αυτή τη δημοφιλέστερη μορφή τέχνης που ταίριαζε περισσότερο στο ταλέντο του.

Η πρώτη του οπερέτα, με τίτλο *Der Gatte des Fräuleins*, γράφτηκε το 1928. Με την τρίτο του, που είχε τίτλο *Viktoria und ihr Husar* (1930), σημείωσε τεράστια επιτυχία. Μέσα από αυτό το έργο και τις επόμενες δύο οπερέτες του 1931 και του 1933 *Die Blume von Hawaii* (*Το άνθος της Χαβάης*) και *Ball im Savoy* έγινε γνωστός παγκοσμίως. Έγραψε επίσης μουσική για πολλές ταινίες.

Η κατάληψη της εξουσίας από τους ναζί το 1933 ανάγκασε τον Έιμπραχαμ να εγκαταλείψει την κατοικία του στο Βερολίνο και να φύγει από τη Γερμανία. Ήταν ανεπιθύμητος τόσο ως Εβραίος όσο και ως συγγραφέας του *Die Blume von Hawaii*, που θεωρούνταν ένα δείγμα «εκφυλισμένης τέχνης» από τους ναζί.  Η οπερέτα αφηγείται την ιστορία ενός Γερμανού ναύτη που ερωτεύεται ένα κορίτσι από τη Χαβάη. 

Μέσω Βιέννης και Παρισιού μετακόμισε στην Κούβα όπου έβγαζε κακήν κακώς τα προς το ζην ως πιανίστας και αργότερα μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη. Μετά από μια ψυχική κατάρρευση τον Φεβρουάριο του 1946 νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Bellevue στο Μανχάταν και στη συνέχεια στο Ψυχιατρικό Κέντρο Creedmoor στο Κουίνς. Τον Μάιο του 1956 επέστρεψε για να ζήσει στο Αμβούργο της Δυτικής Γερμανίας, όπου άρχισε θεραπεία στο Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο Hamburg-Eppendorf. Πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 67 ετών.

## Παραπομπές

## Άλλες πηγές

* Daniel Hirschel. "Paul Abraham" in Operette unterm Hakenkreuz, Wolfgang Schaller (ed), Metropol Verlag, Berlin 2007,  ISBN 978-3-938690-35-2
* Lamb, Andrew. "Abraham, Paul." in Grove Music Online. Oxford Music Online, accessed 21 August 2008 (με συνδρομή)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Βιογραφικό (answers.com)
* Βιογραφία (στα γερμανικά)
* Βιογραφική αρχική σελίδα του Paul Abraham  (στα γερμανικά και στα αγγλικά)
* 
* ''Paul Abraham'', ταινία του János Darvas

Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ούγγροι μουσικοί
Κατηγορία:Ούγγροι συνθέτες
Πανεπιστήμιο της Λωζάνης

Το **Πανεπιστήμιο της Λωζάνης** () είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στη Λωζάνη της Ελβετίας. Ιδρύθηκε το 1537 ως θεολογική σχολή, πριν γίνει πανεπιστήμιο το 1890. Το πανεπιστήμιο είναι το δεύτερο παλαιότερο στην Ελβετία και ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια στον κόσμο που βρίσκεται σε συνεχή λειτουργία. Από το φθινόπωρο του 2017, περίπου 15.000 φοιτητές και 3.300 υπάλληλοι σπουδάζουν και εργάζονται στο πανεπιστήμιο. Περίπου 1.500 διεθνείς φοιτητές φοιτούν στο πανεπιστήμιο (120 εθνικότητες), το οποίο διαθέτει ένα ευρύ πρόγραμμα σπουδών που περιλαμβάνει προγράμματα ανταλλαγών με πανεπιστήμια παγκοσμίου φήμης.

Από το 2005, το πανεπιστήμιο ακολουθεί τις απαιτήσεις της συμφωνίας της Μπολόνια. 

Μαζί με την Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάννης το πανεπιστήμιο σχηματίζει μια τεράστια πανεπιστημιούπολη στις όχθες της λίμνης της Γενεύης.

## Δείτε επίσης

* Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή στην Ελλάδα

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* (in English) 
* (in French) Cantonal and University Library of Lausanne

Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελβετία
Κατηγορία:Λωζάνη
Φρεντ Φόρμπατ

Ο **Άλφρεντ (Φρεντ) Φόρμπατ** (επίσης γνωστός και ως: Άλφρεντ Φόρμπατ,  στη γερμανική και σκανδιναβική βιβλιογραφία κυρίως Φρεντ Φόρμπατ, 31 Μαρτίου 1897 στο Πετς της Ουγγαρίας – 22 Μαΐου 1972 στο Vällingby της Σουηδίας) ήταν Ούγγρος αρχιτέκτων, πολεοδόμος, καθηγητής και ζωγράφος. Ο Φόρμπατ εργάστηκε στη Γερμανία, την Ουγγαρία, την Ελλάδα, τη Σοβιετική Ένωση και τη Σουηδία. Θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος του σύγχρονου Bauhaus.

## Ζωή και έργο
Ο Φόρμπατ γεννήθηκε από Εβραίους γονείς στο Πετς της πρώην Αυστροουγγαρίας, το οποίο σήμερα αποτελεί τμήμα της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας. Σπούδασε αρχιτεκτονική και ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης και στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Από το 1920 έως το 1922 ο Φόρμπατ εργάστηκε κατά διαστήματα με Βάλτερ Γκρόπιους και διδάχτηκε το Μπάουχαους στην πρώτη του ενσάρκωση, στη Βαϊμάρη. 

Από το 1923 έως το 1924 ο Φόρμπατ εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας αρχιτέκτονας στη Βαϊμάρη και στο MA Group στη Βιέννη. Στη συνέχεια, από το 1924 έως το 1925 εργάστηκε για την Κοινωνία των Εθνών ως τεχνικός επιβλέπων για μια οικιστική ανάπτυξη στη Θεσσαλονίκη.  Το συγκεκριμένο έργο αφορούσε την ανέγερση 10.000 κατοικιών για τη στέγαση προσφυγικών οικογενειών. 

Από το 1925 έως το 1928 ήταν ο κύριος αρχιτέκτονας στην εταιρεία Sommerfeld Co. στο Βερολίνο και από το 1928 έως το 1932 εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του Χέρμπερτ Χόφμαν, στην ανάπτυξη των οικιστικών έργων του Βερολίνου Siemensstadt (1930) und Haselhorst (1931). 

Μεταξύ 1932 και 1933, ο Φόρμπατ εργάστηκε στη Μόσχα σε ένα πολεοδομικό σχέδιο για τον ρωσικό κρατικό οργανισμό σχεδιασμού *Standardgorprojek*, μαζί με τον Ερνστ Μάι. 

Το 1938, επέστρεψε για λίγο στην Ουγγαρία ως ανεξάρτητος αρχιτέκτονας και ήταν υπεύθυνος για μια σειρά κατοικιών και αυτόνομων κατοικιών στη χώρα. Μέσα στην ίδια χρονιά ταξίδεψε στη Στοκχόλμη, όπου ξεκίνησε μια μακροχρόνια συνεργασία. Εργάστηκε στο Υπουργείο Πολεοδομίας και στη συνέχεια έγινε μέλος της πολεοδομικής ομάδας Eglers Stadsplanebyrå. Ήταν εν μέρει υπεύθυνος για τα γενικά σχέδια για τους οικισμούς Skövde (1949), Landskrona (1951), Upplands Väsby (που τότε ονομαζόταν Hammarby kommun, 1951), Kullabygden (1959), Λινσέπινγκ (1967) και Kristinehamn. Το 1952 ο Φόρμπατ ήταν συνδιοργανωτής της ειδικής (μη συνεδριακής) συνάντησης των Διεθνών Συνεδρίων Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής το 1952 στη Σιγκτούνα της Σουηδίας και βοήθησε επίσης στην οργάνωση του έργου Interbau του 1957 στο Βερολίνο. Οι εργασίες του βρίσκονται στο Σουηδικό Μουσείο Αρχιτεκτονικής στη Στοκχόλμη. Από τη δεκαετία του 1930 έως και τις δεκαετίες του 1950 και 1960, ο Φόρμπατ είχε επαφές με τον Έλληνα αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Ιωάννη Δεσποτόπουλο. 

Ο Φόρμπατ πέθανε στο Vällingby της Σουηδίας το 1972, σε ηλικία 75 ετών. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ούγγροι αρχιτέκτονες
Αϊντίν Αϊμπέτοφ

Ο **Αϊντίν Ακανούλι Αϊμπέτοφ (**, *Aidyn Aqanūly Aiymbetov*, , γεννημένος στις 27 Ιουλίου 1972) είναι κοσμοναύτης από το Καζακστάν.

## Οικογένεια
Ο Αϊμπέτοφ είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά, δύο κόρες και έναν γιο.

## Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Αϊμπέτοφ αποφοίτησε από την Ανώτατη Στρατιωτική Σχολή Αεροπορίας Κουτάχοφ Αρμαβίρ και έγινε στρατιωτικός πιλότος, έχοντας εγγραφεί μετά το γυμνάσιο. Υπηρέτησε στην επαρχία Τουράρ Ρισκούλοφ και στο Ταλντικοργκάν, πετώντας μαχητικά MiG-27 και Su-27.

## Καριέρα κοσμοναύτη
Ο Αϊμπέτοφ επιλέχθηκε στην πρώτη κατηγορία κοσμοναυτών του Καζακστάν το 2002, μαζί με τον Μουχτάρ Αϊμαχάνοφ, από μια ομάδα 2.000 υποψηφίων. Από το 2003 έως το 2009, εκπαιδεύτηκε στη Ρωσία ως κοσμοναύτης στο κέντρο εκπαίδευσης κοσμοναυτών Γιούρι Γκαγκάριν (Star City). Επέστρεψε στην Αστανά, στο Καζακστάν, αφού απέτυχε να εξασφαλίσει μια διαστημική πτήση. Είχε προγραμματιστεί να πετάξει το φθινόπωρο του 2009, αλλά λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αυτό απέτυχε. Ο Αϊμαχάνοφ παρέμεινε στη Ρωσία, έγινε Ρώσος πολίτης, καθιστώντας τον Αϊμπέτοφ τον μοναδικό Καζακστανό κοσμοναύτη. Μετά την επιστροφή, ο Αϊμπέτοφ έμεινε στο JSC (εθνικό κέντρο διαστημικής έρευνας και τεχνολογιών) της Εθνικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NSA) του Καζακστάν. Ίδρυσε το Ινστιτούτο Διαστημικής Ανάπτυξης για την προώθηση της διαστημικής βιομηχανίας στο Καζακστάν. Ξεκίνησε τη Σχολή Νέων Κοσμοναυτών στο Μαθητικό Παλάτι της Αστανά το 2012. Ήταν ακόμα έτοιμος για πτήση τον Απρίλιο του 2015.
μικρογραφία|Αϊμπέτοφ (κάτω αριστερά), μαζί με όλους στο διαστημικό σταθμό (Σεπτέμβριος 2015)
μικρογραφία|Αϊμπέτοφ σε γραμματόσημο του 2015 του Καζακστάν
Τον Ιούνιο του 2015, επιλέχθηκε να πετάξει στην αποστολή Soyuz TMA-18M στη θέση της τραγουδίστριας Σάρα Μπράιτμαν, που είχε αποσυρθεί τον Μάιο του 2015 και του εφεδρικού της, Σατόσι τακαμάτσου, ο οποίος είχε επίσης αποσυρθεί. Η αποστολή προβλεπόταν να εκτοξευθεί από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την 1η Σεπτεμβρίου 2015. Ο Αϊμπέτοφ γίνεται ο τρίτος γεννημένος στο Καζακστάν κοσμοναύτης, που πέταξε από την ανεξαρτησία του Καζακστάν το 1991, και ο πρώτος που πέταξε υπό τη σημαία του Καζακστάν και ως μέρος του KazCosmos. Ο Αϊμπέτοφ είχε αρχικά προβλεφθεί να πετάξει σε εκτόξευση το 2017. Υπηρέτησε ως βοηθός του Αϊμπέτοφ στην αποστολή ο κοσμοναύτης της Roscosmos Σεργκέι Προκόπιεφ. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2015, ο Αϊμπέτοφ εκτοξεύτηκε από το Μπαϊκονούρ του Καζακστάν, στο Soyuz TMA-18M, μαζί με τον αρχάριο αστροναύτη Αντρέας Μόγκενσεν και τον διοικητή της κάψουλας κοσμοναύτη Σεργκέι Βολκόφ. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2015, ο Αϊμπέτοφ επέστρεψε από την 10ήμερη αποστολή του στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και έπεσε στη στέπα του Καζακστάν, στο Soyuz TMA-16M, μαζί με τον συνάδελφό του νέο αστροναύτη Αντρέας Μόγκενσεν, με τον οποίο οδήγησε, και τον κυβερνήτη της κάψουλας κοσμοναύτη Γκενάντι Παντάλκα, που επέστρεφε από μια περίοδο στον σταθμό, έχοντας γίνει ο κάτοχος του ρεκόρ για τον περισσότερο χρόνο παραμονής στο διάστημα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Καζάκοι
Αλμυρός Χίου

Ο **Αλμυρός** είναι οικισμός της Χίου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Καλαμωτής, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μαστιχοχωρίων, του δήμου Χίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πρίν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.
## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Αλμυρός είναι παράλιος οικισμός της νοτιοανατολικά Χίου. Βρίσκεται στον κεντρικό μυχό του όρμου Καλαμωτής, ανάμεσα στα χωριά Κώμη και Λιλικάς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10 μέτρα. Απέχει 24 χιλιόμετρα περίπου νοτιοδυτικά της πόλης της Χίου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαστιχοχωρίων του νομού Χίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Μαστιχοχωρίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Χίου.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Χάρτες «ROAD» (Χίος 1:60.000)
*Google Earth
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χίου
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Μπέλα Γκέρστερ

Ο **Μπέλα Γκέρστερ** (20 Οκτωβρίου 1850 – 3 Αυγούστου 1923) ήταν Ούγγρος   πολιτικός μηχανικός  και αρχιτέκτονας καναλιών. Πήρε μέρος σε μια πρώιμη αποστολή για τον καθορισμό της διαδρομής της Διώρυγας του Παναμά και ήταν ο αρχιμηχανικός της Διώρυγα της Κορίνθου.

## Ιστορικό
Ο Μπέλα Γκέρστερ γεννήθηκε το 1850 στο Κάσα (Κόσιτσε), που τότε ανήκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία των Αψβούργων και που σήμερα ανήκει στη Σλοβακία. Αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βιέννης και ξεκίνησε το επάγγελμά του στην πόλη αυτή ως πολιτικός μηχανικός. Ήταν ένας ειδικός στις υδάτινες κατασκευές. Συνόδευσε τον Φερντινάν Λεσέψ και τον Ιστβάν Τιρ σε μια πρώιμη διεθνή αποστολή το 1876 που είχε ως στόχο να εντοπίσει την καταλληλότερη διαδρομή ενός διαωκεάνιου καναλιού. Πρότεινε μια περιοχή μεταξύ Παναμά και του Κολόν.
[δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Το κτίριο όπου γεννήθηκε ο Γκέρστερ στο [Κόσιτσε]]
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Αναμνηστική πλάκα του Γκέρστερ στη γενέτειρά του
Αφού ο Ιστβάν Τιρ έλαβε άδεια από την ελληνική κυβέρνηση να αναβιώσει την εγκαταλειμμένη ιδέα των έργων διάνοιξης του Κορινθιακού Ισθμού, ο Γκέρστερ ανέλαβε την ευθύνη να κάνει τα σχέδια για τη διώρυγα το 1881. Στη συνέχεια επέβλεψε το όλο έργο ως αρχιμηχανικός της εταιρείας κατασκευής καναλιών. Ο αυτοκράτορας Νέρων ήταν ο πρώτος που είχε σκεφτεί να επιχειρήσει το συγκεκριμένο εγχείρημα το 68 μ.Χ. αλλά κατά καιρούς υπήρξαν και άλλα σχέδια από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, τον Ιούλιο Καίσαρα, τον Ηρώδη τον Αττικό, τον Ιωάννη Καποδίστρια και άλλους.  Συνεργάτες του Γκέρστερ σε αυτή την προσπάθεια ήταν άλλοι τέσσερις Ούγγροι μηχανικοί: ο Ιστβάν Κάουσερ, ο Λάζλο Νιάρι, ο Γκαριμπάλντι Πούλζκι και ο Ιστβάν Στέγκμιλερ. Η κατασκευή της διώρυγας διήρκεσε 11 χρόνια (1882–1893) και ολοκληρώθηκε με την οικονομική στήριξη της εταιρείας του Ανδρέα Συγγρού.  Η Διώρυγα της Κορίνθου έχει μήκος 6.343 μέτρα. Το πλάτος της ανέρχεται σε 25 μέτρα, το βάθος της σε 8 μέτρα και οι βράχοι γης που το πλαισιώνουν φτάνουν σε μέγιστο ύψος τα 63 μέτρα. Ο Γκέρστερ έγραψε για τις εμπειρίες του στο δίγλωσσο ουγγρικογαλλικό βιβλίο του «A korinthusi földszoros és átmetszése» / «Η διάνοιξη του ισθμού της κορίνθου». Αυτό το βιβλίο περιέχει πολλές φωτογραφίες, κατασκευαστικά σχέδια και χάρτες. Επίσης, χάραξε μια σιδηροδρομική γραμμή από την Αθήνα μέχρι τη Λάρισα.
[αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο Γκέρστερ εργάστηκε ως αρχιμηχανικός στη διάνοιξη της [Διώρυγα της Κορίνθου|Διώρυγας της Κορίνθου]]
Ο Γκέρστερ συμμετείχε στην ανάπτυξη των μνημειωδών σχεδίων του Ιστβάν Τιρ για τη μηχανική ύδρευσης στην Ουγγαρία. Αργότερα πραγματοποίησε τον σχεδιασμό και την κατασκευή 13 μεγάλων σιδηροδρομικών γραμμών στη χώρα. Τέλος, το 1919 διαχειρίστηκε τα έργα στο κανάλι Δούναβη - Τίσα. Πέθανε στη Βουδαπέστη το 1923.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ούγγροι αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Ούγγροι γερμανικής καταγωγής
Κατηγορία:Σουηβοί του Δούναβη
Γιάνος Σπάντα

Ο **Γιάνος Σπάντα** (που ήταν επίσης γνωστός και ως **Τζον Σπάντα**, 10 Δεκεμβρίου 1877, Κολόζ - 7 Ιουλίου 1913, Κολοσβάρ) ήταν ένας διάσημος Ούγγρος αρχιτέκτονας ιταλικής καταγωγής και παππούς του Ούγγρου μαθηματικού από την Τρανσυλβανία Μπέλα Ορμπάν αλλά και του Λάζλο Ιστβάν Ορμπάν, που ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους ξιφομάχους των δεκαετιών 1950, 1960 και 1970.  

## Ζωή
Ο Γιάνος Σπάντα γεννήθηκε στο Κολόζ της Αυστροουγγαρίας, που σήμερα ονομάζεται Κόγιοκνα και ανήκει στη Ρουμανία, στο κτήμα του Ιταλού πατέρα του, Ντόμοκος Σπάντα.

Γύρω στις αρχές του 20ού αιώνα, άνοιξε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο στην κεντρική πλατεία του Κολοσβάρ, το οποίο σήμερα ονομάζεται Κλουζ-Ναπόκα και ανήκει επίσης στη Ρουμανία, το οποίο ανέλαβε μια σειρά από δραστηριότητες.

Ο Σπάντα έχτισε μια σειρά από γνωστά κτίρια στο Κολοσβάρ. Έφτιαξε ένα κτίριο δύο ορόφων με σκοπό να το νοικιάσει και να το εκμεταλλευτεί οικονομικά. Το κτίριο αυτό ονομάστηκε «Παλάτι Σπάντα». Επίσης, σχεδίασε και έχτισε μια σειρά από κατοικίες που βρίσκονταν κοντά στην αρχή της οδού Erzsébet. Στο σπίτι το οποίο έχτισε στο νούμερο 51 αυτού του δρόμου τελικά κατοίκησε ο ίδιος μαζί με την οικογένειά του.

Ο Γιάνος Σπάντα πέθανε νέος, το 1913 μετά από πνευμονική λοίμωξη, αφήνοντας πίσω του τη χήρα του και τα τρία του παιδιά. Πολλά από τα έργα του ολοκληρώθηκαν μετά τον θάνατό του από τον καλό του φίλο, Μιχάλι Ρατζ. Ο Μιχάλι Ρατζ παντρεύτηκε τη χήρα του Σπάντα μετά την επιστροφή του από το μέτωπο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1918 και έζησε μαζί της μέχρι τον θάνατό της το 1952.

Ο Σπάντα συνέβαλε έπαιρνε ενεργό μέρος στα κοινά. Ήταν μέλος της δημοτικής επιτροπής, του Εμπορικού Επιμελητηρίου του Κολοσβάρ, του Βιομηχανικού Συμβουλίου, των Συντεχνιών των Τεχνιτών και του Συνεδρίου της Ρωμαιοκαθολικής Ενορίας. Κάποτε διετέλεσε και πρόεδρος της Συντεχνίας Καλλιτεχνών.

Ο Σπάντα είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Χάζονγκαρντ ανάμεσα σε άλλα μέλη της οικογένειάς του.
δεξιά|μικρογραφία| Η επιτύμβια στήλη του Γιάνος Σπάντα

## Παραπομπές

## Πηγές
* Orbán, Béla (2009). Régi kolozsvári építőmesterek: Spáda János és Rátz Mihály. Szabadság (στα ουγγρικά), Διαδικτυακή πρόσβαση 

Κατηγορία:Ούγγροι αρχιτέκτονες