Αλ-Σαλίχ Ισμαΐλ, εμίρης της Δαμασκού

Ο **Αλ-Μαλίκ αλ-Σαλίχ Ιμάντ αλ-Ντιν μπιν Σαΐφ αλ-Ντιν Αχμάντ**, *Al-Malik al-Salih Imad al-Din Ismail bin Saif al-Din Ahmad* πιο γνωστός ως **αλ-Σαλίχ Ισμαήλ** (αραβ.: ) ήταν ο Αγιουβίδης σουλτάνος με έδρα τη Δαμασκό. Εξουσίασε δύο φορές, μία φορά το 1237 και ξανά από το 1239 έως το 1245.

Το 1237 ο αδελφός τού αλ-Σαλίχ Ισμαήλ,  ο αλ-Ασράφ εμίρης της Δαμασκού, απεβίωσε. Ο Ισμαήλ τον διαδέχθηκε, και δύο μήνες αργότερα ο Αγιουβίδης σουλτάνος της Αιγύπτου, εξάδελφός του αλ-Καμίλ, έστειλε δυνάμεις για να πολιορκήσουν την πόλη. Ο Ισμαήλ πυρπόλησε τα προάστια της Δαμασκού, για να εμποδίσει τις αιγυπτιακές δυνάμεις να βρουν καταφύγιο.  Μετά το τέλος του αλ-Καμίλ, ο γιος του αλ-Αντίλ Β' κατέλαβε τη Δαμασκό, αφού ο αδελφός του αλ-Σαλίχ Αγιούμπ, ηγεμόνας της αλ-Τζαζίρα, αποκάλυψε τις προθέσεις του να διαδεχθεί τον αλ-Καμίλ ως σουλτάνος στην Αίγυπτο. Ο Αγιούμπ προσκλήθηκε να καταλάβει τη Δαμασκό από ορισμένους από τους τοπικούς κυβερνήτες της Συρίας, και ολοκλήρωσε την κατάκτηση τον Δεκέμβριο του 1238.   Αρχικά, ο Ισμαήλ, ο οποίος ήταν ήδη εμίρης της Μπόσρα και του Μπάαλμπεκ, συμμάχησε με τον Αγιούμπ. 

Τον Αύγουστο του 1239 ο Αγιούμπ άρχισε να πιέζει τον Ισμαήλ να τον ακολουθήσει στη Ναμπλούς, για την εκστρατεία κατάληψης της Αιγύπτου από τον αλ-Αντίλ Β'. Ο Ισμαήλ υποσχέθηκε να έρθει μόλις εξοπλίσει τις δυνάμεις του, αλλά εν τω μεταξύ θα έστελνε τον γιο του αλ-Μανσούρ Μαχμούντ με ένα μικρό απόσπασμα.  Τελικά ο Αγιούμπ άρχισε να υποψιάζεται την υποτιθέμενη αναβλητικότητα του Ισμαήλ, και έστειλε έναν γνωστό ιατρό, τον Σαντ αλ-Ντιν αλ-Ντιμασκί, για να μάθει τι έκανε ο υποτελής του. Ο βεζίρης του Ισμαήλ ανακάλυψε το σχέδιο του Αγιούμπ, και πλαστογράφησε κρυφά τις καταγραφές του αλ-Ντιμασκί για να παραπλανήσει τον Αγιούμπ, ώστε να πιστέψει ότι ο Ισμαήλ ήταν πράγματι καθ' οδόν προς τη Ναμπλούς. Όταν ένιωσε αρκετά έτοιμος, ζήτησε από τον Αγιούμπ την επιστροφή του αλ-Μανσούρ Μαχμούντ στο Μπάαλμπεκ, όπου θα διαχειριζόταν τις υποθέσεις όσο θα απουσίαζε στην εκστρατεία για την Αίγυπτο. Ο Αγιούμπ συμμορφώθηκε. 

Ο Ισμαήλ, με την υποστήριξη των Αγιουβιδών του Κεράκ, της Χάμα και της Χομς, κατέλαβε τη Δαμασκό από τον Αγιούμπ τον Σεπτέμβριο του 1239. Ο Αγιούμπ εγκαταλείφθηκε από τα στρατεύματά του, και αιχμαλωτίστηκε από τους εντόπιους Βεδουίνους, οι οποίοι τον παρέδωσαν στον έλεγχο του αλ-Νασίρ Νταβούντ. Αυτό εγκαινίασε μία εποχή μελλοντικής αντιπαλότητας μεταξύ του Ισμαήλ και του Αγιούμπ.  Ο Αγιούμπ τελικά ανέβηκε στον θρόνο για να κυβερνήσει το σουλτανάτο με έδρα την Αίγυπτο με τη βοήθεια του Νταβούντ, αλλά σύντομα διαφώνησε μαζί του. Ο Νταβούντ και ο Ισμαήλ συμφιλιώθηκαν και αποφάσισαν να συνάψουν συμμαχία με τους Σταυροφόρους, για να εμποδίσουν τον Αγιούμπ να κατακτήσει τα εδάφη τους. Τον Ιούλιο του 1240, κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας των Βαρόνων, επιτεύχθηκε συμφωνία μέσω του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας, με τους Σταυροφόρους να συμμαχούν με τη Δαμασκό εναντίον της Αιγύπτου. Οι Σταυροφόροι θα εξασφάλιζαν τα νότια σύνορα της Παλαιστίνης από τον Αγιούμπ, ενώ ο Ισμαήλ αναγκάστηκε να παραχωρήσει ουσιαστικά όλη τη γη δυτικά του Ιορδάνη ποταμού που είχε κερδίσει ο Σαλαντίν για τους Αγιούβιδες το 1187, συμπεριλαμβανομένων της Ιερουσαλήμ, της Βηθλεέμ, της Γάζας και της Ναμπλούς. Ο Ισμαήλ παραιτήθηκε επίσης από τα δικά του φρούρια στο Χουνίν, την Τιβεριάδα, το Μπωφόρ και τη Σαφάντ.  Οι όροι της συνθήκης προκάλεσαν κατακραυγές και ανησυχία σε όλο τον αραβικό κόσμο, και οι Μουσουλμάνοι ιμάμηδες καταδίκασαν τον Ισμαήλ λόγω της απώλειας της Ιερουσαλήμ. 

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Αγιουβίδες