Λένι Μπρους

Ο **Λέοναρντ Άλφρεντ Σνάιντερ** (13 Οκτωβρίου 1925 - 3 Αυγούστου 1966), περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα **Λένι Μπρους**, ήταν Αμερικανός stand-up κωμικός, κοινωνικός κριτικός και σατιρικός. Ήταν γνωστός για το ανοιχτό, ελεύθερο και κριτικό ύφος της κωμωδίας του, το οποίο συνδύαζε τη σάτιρα, την πολιτική, τη θρησκεία, το σεξ και τη χυδαιότητα.  Το 1964 καταδικάστηκε για αισχρότητα, ωστόσο, του δόθηκε μεταθανάτια χάρη το 2003. 

Ο Μπρους χάραξε νέους δρόμους στην κωμωδία και την αντικουλτούρα. Η δίκη του για αισχρότητα ήταν ορόσημο για την ελευθερία του λόγου στις Ηνωμένες Πολιτείες.    Το 2017, το περιοδικό *[[Rolling Stone]]* κατέταξε τον Μπρους τρίτο (πίσω από τον Ρίτσαρντ Πράιορ και τον Τζορτζ Κάρλιν) στη λίστα του με τους 50 καλύτερους stand-up comics όλων των εποχών.

## Πρώιμη ζωή
Ο Μπρους γεννήθηκε ως Λέοναρντ Άλφρεντ Σνάιντερ στη Μινεόλα της Νέας Υόρκης, σε εβραϊκή οικογένεια.  Ο γεννημένος στη Βρετανία πατέρας του, Μάιρον (Μίκι) Σνάιντερ, ήταν υπάλληλος υποδημάτων· βλεπόντουσαν πολύ σπάνια. Η μητέρα του, Σάλι Μαρ (πλήρες όνομα Σάντι Σνάιντερ, γεννημένη Σάντι Κίτσενμπεργκ), ήταν θεατρική καλλιτέχνης και χορεύτρια  η οποία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την καριέρα του.  Ο Μπρους μεγάλωσε στο Μπέλμορ της Νέας Υόρκης και φοίτησε στο Λύκειο Γουέλινγκτον Κ. Μέφαμ.  Για μερικά από τα χρόνια του στο λύκειο, έζησε στο αγρόκτημα Ντένγκλερ στην λεωφόρο Γουάντα στο Γουάντα της Νέας Υόρκης. Οι γονείς του Μπρους χώρισαν πριν συμπληρώσει τα 10 έτη και έζησε μαζί με διάφορους συγγενείς κατά την διάρκεια της επόμενης δεκαετίας.

Αφού αρχικά εργάστηκε σε ένα αγρόκτημα, ο Μπρους κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ σε ηλικία 16 ετών το 1942, με ενεργή υπηρεσία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο USS ''Brooklyn'' (CL-40) στη Βόρεια Αφρική, στο Παλέρμο το 1943 και στο Άντσιο της Ιταλίας το 1944. Τον Μάιο του 1945, μια κωμική παράσταση που έκανε για τους συναδέλφους του, στην οποία ντύθηκε γυναίκα, αναστάτωσε τους διοικητές του. Έπεισε προκλητικά τον ιατρικό αξιωματικό του πλοίου του ότι βίωνε ομοφυλοφιλικές ορμές, κάτι που οδήγησε στην ανεπιθύμητη απόλυσή του τον Ιούλιο του 1945. Ωστόσο, δεν είχε παραδεχτεί ούτε είχε κριθεί ένοχος για οποιαδήποτε παραβίαση των ναυτικών κανονισμών και υπέβαλε με επιτυχία αίτηση για την αλλαγή της απόλυσής του σε «Υπό Αξιότιμους Όρους... λόγω ακαταλληλότητας για τη ναυτική υπηρεσία». 

Κατά την διάρκεια του Πολέμου της Κορέας, ο Μπρους υπηρέτησε στο Εμπορικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου μετέφερε στρατεύματα από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη και ανάποδα. Το 1959, ενώ βιντεοσκοπούσε το πρώτο επεισόδιο της σειράς του Χιου Χέφνερ, *[[Playboy's Penthouse]]*, ο Μπρους μίλησε για την εμπειρία του στο Ναυτικό και έδειξε ένα τατουάζ που έκανε στη Μάλτα το 1942. 

Αφού έζησε για ένα μικρό διάστημα με τον πατέρα του στην Καλιφόρνια, ο Μπρους εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, ελπίζοντας να καθιερωθεί ως κωμικός. Ωστόσο, έβρισκε δυσκολία στο να διαφοροποιηθεί από τις χιλιάδες άλλες φιλόδοξες προσωπικότητες του χώρου του θεάματος οι οποίες κατοικούσαν στην πόλη. Ένα μέρος στο οποίο συγκεντρώνονταν ήταν το Hanson's, ένα εστιατόριο όπου ο Μπρους γνώρισε τον Τζο Άνσις,  που άσκησε μεγάλη επιρροή στην προσέγγιση του Μπρους στην κωμωδία. Πολλές από τις μεταγενέστερες ρουτίνες του Μπρους αντανακλούσαν την σχολαστική εκπαίδευσή του στα χέρια του Άνκις. Σύμφωνα με τον βιογράφο του Μπρους, Άλμπερτ Γκόλντμαν, το χιούμορ του Άνσις περιλάμβανε σεξουαλικές φαντασιώσεις σε ροή συνείδησης και αναφορές στην τζαζ. Απέκτησε επίσης κακοφημία για την εστίαση που έδινε σε αμφιλεγόμενα θέματα, το μαύρο χιούμορ, την αισχρότητα και την κριτική του στην οργανωμένη θρησκεία και το κατεστημένο.

Ο Μπρους ανέβηκε στη σκηνή με το ψευδώνυμο «Λένι Μαρσάλ» ένα βράδυ στο Victory Club ως αναπληρωματικός τελετάρχης σε μια από τις παραστάσεις της μητέρας του. Οι αυτοσχεδιασμοί του τού προκάλεσαν γέλιο. Λίγο αργότερα, το 1947, αμέσως μετά την αλλαγή του επωνύμου του σε Μπρους, κέρδισε 12 δολάρια και ένα δωρεάν δείπνο με σπαγγέτι για την πρώτη του stand-up παράσταση στο Μπρούκλιν.  Αργότερα ήταν καλεσμένος —και τον σύστησε η μητέρα του, που αυτοαποκαλούνταν Σάλι Μπρους— στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα *Talent Scouts του Άρθουρ Γκόντφρεϊ*. Ο Λένι έγραψε ένα κείμενο που εμπνεύστηκε από τον Σιντ Σίζαρ, με τίτλο "The Bavarian Mimic", το οποίο περιλάμβανε μιμήσεις Αμερικανών σταρ του κινηματογράφου (π.χ. Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Τζέιμς Κάγκνεϊ και Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον). 

## Καριέρα
Η πρώιμη κωμική καριέρα του Μπρους περιελάμβανε τη συγγραφή των σεναρίων για την ταινία *[[Dance Hall Racket]]* το 1953, στην οποία πρωταγωνιστούσαν ο Μπρους, η σύζυγός του Χάνι Χάρλοου και η μητέρα του Σάλι Μαρ, για το *Dream Follies* το 1954, μια χαμηλού προϋπολογισμού μπουρλέσκ περιπέτεια και για μια παιδική ταινία, το *[[The Rocket Man (ταινία, 1954)|The Rocket Man]]*, το 1954. Το 1956, ο Φρανκ Ρέι Περίλι, ένας, επίσης, κωμικός σε νυχτερινό κέντρο, που αργότερα έγραψε δύο ντουζίνες επιτυχημένες ταινίες και θεατρικά έργα, έγινε μέντορας και μάνατζερ μερικής απασχόλησης του Μπρους. Μέσω του Περίλι, ο Λένι Μπρους γνώρισε και συνεργάστηκε με τον φωτορεπόρτερ Γουίλιαμ Καρλ Τόμας σε τρία σενάρια (*Leather Jacket*, *Killer's Grave* και *The Degenerate*), κανένα από τα οποία δεν μεταφέρθηκε στην οθόνη, καθώς και στο κωμικό υλικό των τριών πρώτων κωμικών άλμπουμ του.

Ο Μπρους ήταν συγκάτοικος του κωμικού Μπάντι Χάκετ τη δεκαετία του 1950. Οι δυο τους εμφανίστηκαν στο *[[The Patrice Munsel Show (τηλεοπτική σειρά)|Patrice Munsel Show]]* (1957–1958), αποκαλώντας το κωμικό τους δίδυμο ως «Οι Παίχτες που Δεν είναι Έτοιμοι για την Ζώνη Υψηλής Τηλεθέασης»,  20 χρόνια πριν το καστ του *[[Saturday Night Live]]* χρησιμοποιήσει το ίδιο όνομα. Το 1957, ο Τόμας έβαλε τον Μπρους στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Slate Brothers, όπου απολύθηκε την πρώτη νύχτα για αυτό που το *[[Variety (περιοδικό)|Variety]]* έγραψε στον τίτλο ως «μπλε υλικό». Αυτό οδήγησε στο θέμα του πρώτου σόλο άλμπουμ του Μπρους με την Fantasy Records που έδρευε το Μπέρκλεϋ, με τίτλο *The Sick Humor of Lenny Bruce*, για το οποίο ο Τόμας φωτογράφισε το εξώφυλλο του άλμπουμ. Ο Τόμας φωτογράφισε επίσης και άλλα εξώφυλλα του Μπρους, εργάστηκε ως κινηματογραφιστής σε αποτυχημένες προσπάθειες κινηματογράφησης των σεναρίων τους και το 1989 έγραψε ένα αυτοβιογραφικό σημείωμα για τη δεκαετή συνεργασία τους, με τίτλο *Lenny Bruce: The Making of a Prophet*.  Η βιογραφία του Φρανκ Ρέι Περίλι του 2016, με τίτλο *The Candy Butcher*,  αφιερώνει ένα κεφάλαιο στη δεκαετή συνεργασία του Περίλι με τον Μπρους.

Ο Μπρους κυκλοφόρησε τέσσερα άλμπουμ με πρωτότυπο υλικό με την Fantasy Records, που αργότερα συγκεντρώθηκαν και επανακυκλοφόρησαν ως *The Lenny Bruce Originals*. Δύο μεταγενέστεροι δίσκοι παρήχθησαν και πωλήθηκαν από τον ίδιο τον Μπρους, συμπεριλαμβανομένου ενός άλμπουμ 10 ιντσών με τις παραστάσεις του 1961 στο Σαν Φρανσίσκο, οι οποίες ξεκίνησαν τα προβλήματά του με τον νόμο. Ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, κυκλοφόρησε και άλλο αδημοσίευτο υλικό του Μπρους από τους Άλαν Ντάγκλας, Φρανκ Ζάπα και Φιλ Σπέκτορ, καθώς και από την Fantasy. Ο Μπρους ανέπτυξε την πολυπλοκότητα και τον τόνο του υλικού του στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης North Beach του Ενρίκο Μπαντούτσι, το hungry i, εκεί όπου ο Μορτ Σαλ είχε νωρίτερα γίνει γνωστός.

Χαρακτηριζόμενος ως «άρρωστος κωμικός», ο Μπρους ουσιαστικά τέθηκε σε μαύρη λίστα από την τηλεόραση και όταν εμφανίστηκε, χάρη σε συμπονετικούς θαυμαστές όπως ο Χέφνερ και ο Στιβ Άλεν, το έκανε με μεγάλες παραχωρήσεις στα Πρότυπα και τις Πρακτικές Ραδιοτηλεόρασης.  Τα αστεία τα οποία μπορεί να προσέβαλαν, όπως μια ρουτίνα με εφήβους που μυρίζουν κόλλα σε αεροπλάνο, που έγινε ζωντανά για στο *Steve Allen Show* το 1959, έπρεπε να πληκτρολογηθούν και να προεγκριθούν από τους υπεύθυνους του καναλιού. Στην πρώτη του εμφάνιση στην εκπομπή του Άλεν, ο Μπρους έκανε ένα άτυπο σχόλιο για τον πρόσφατο γάμο της Ελίζαμπεθ Τέιλορ με τον Έντι Φίσερ, αναρωτώμενος: «Θα περάσει η Ελίζαμπεθ Τέιλορ από μπαρμίτσβα;» 

Εν μέσω μιας σφοδρής χιονοθύελλας, ο Μπρους έδωσε μια διάσημη παράσταση στο Κάρνεγκι Χολ τα μεσάνυχτα της 4ης Φεβρουαρίου 1961. Ηχογραφήθηκε και αργότερα κυκλοφόρησε ως το σετ τριών δίσκων *The Carnegie Hall Concert*. Στη βιογραφία του Μπρους, η οποία κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του, ο Άλμπερτ Γκόλντμαν περιέγραψε εκείνη τη νύχτα ως εξής: 

Τον Αύγουστο του 1965, ένα χρόνο πριν πεθάνει, ο Μπρους έδωσε την προτελευταία του παράσταση στο Basin Street West του Σαν Φρανσίσκο, μιλώντας κυρίως για τα προβλήματά του με τον νόμο. Η βιντεοσκοπημένη παράσταση κυκλοφόρησε από την Rhino Home Video το 1992 ως *The Lenny Bruce Performance Film*.

## Προσωπική ζωή
Το 1951, ο Μπρους γνώρισε τη Χάνι Χάρλοου, μια στρίπερ από τη Μανίλα του Αρκάνσας. Παντρεύτηκαν την ίδια χρονιά και ο Μπρους ήταν αποφασισμένος να τη δει να σταματά να εργάζεται ως στρίπερ. Το ζευγάρι αποχώρησε από τη Νέα Υόρκη το 1953 και κατευθύνθηκε προς τη Δυτική Ακτή, όπου βρήκε δουλειά ως ντουέτο στο Cup and Saucer στο Λος Άντζελες. Ο Μπρους έγινε μέλος ενός συγκροτήματος στο κλαμπ Strip City. Η Χάρλοου βρήκε δουλειά στο Colony Club, το οποίο ήταν ευρέως γνωστό ως το καλύτερο κλαμπ μπουρλέσκ στο Λος Άντζελες εκείνης της εποχής.

Ο Μπρους έφυγε από το Strip City στα τέλη του 1954 και έβρισκε δουλειά σε διάφορα στριπτιτζάδικα στην Κοιλάδα του Σαν Φερνάντο. Ως τελετάρχης, έκανε τον πρόλογο για στρίπερ ενώ εκτελούσε το υλικό του. Τα κλαμπ της Κοιλάδας του παρείχαν το τέλειο περιβάλλον για να δημιουργήσει νέες ρουτίνες. Σύμφωνα με τον κύριο βιογράφο του, Άλμπερτ Γκόλντμαν, ήταν «ακριβώς στη στιγμή που βυθίστηκε στον πάτο του βαρελιού και άρχισε να εργάζεται στα σημεία που ήταν τα χαμηλότερα των χαμηλών» που ξαφνικά απελευθερώθηκε από «όλα τα εμπόδια, τις αναστολές και τα μειονεκτήματα τα οποία προηγουμένως τον κρατούσαν απλώς σε μέτριο επίπεδο και άρχισε να παίζει με μια αυθόρμητη ελευθερία και ευρηματικότητα που έμοιαζε με το στυλ και την έμπνευση των νέων φίλων και θαυμαστών του, των μουσικών της τζαζ της μοντερνιστικής σχολής».

Η κόρη της Χάνι και του Λένι, Κάθλιν («Κίτι») Μπρους, γεννήθηκε το 1955.  Η Χάνι και ο Λένι είχαν μια ταραχώδη σχέση η οποία είχε πολλές σοβαρές ενδοοικογενειακές διαμάχες, κάτι που συνήθως αποτελούσε το αποτέλεσμα σοβαρής χρήσης ναρκωτικών. Χώρισαν και επανενώθηκαν αρκετές φορές μεταξύ του 1956 και του θανάτου του Λένι το 1966. Χώρισαν για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 1956 και ήταν ξανά μαζί τον Ιούλιο του ίδιου έτους, όταν ταξίδεψαν στη Χονολουλού για μια περιοδεία σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Ενώ ταξίδευαν, η Χάνι συνελήφθη για κατοχή μαριχουάνας και της απαγορεύτηκε η έξοδος από το νησί λόγω των όρων της υπό όρους αποφυλάκισής της. Ο Λένι την άφησε ξανά, απαγάγοντας εντωμεταξύ την τότε ενός έτους Κίτι. Στην αυτοβιογραφία της, η Χάνι ισχυρίστηκε ότι ο Λένι την παρέδωσε στην αστυνομία. Αργότερα, η Χάνι καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκισης σε ομοσπονδιακή φυλακή.

Το διαζύγιο του Μπρους και της Χάνι οριστικοποιήθηκε το 1959. Είχε μια εξωσυζυγική σχέση με την τραγουδίστρια της τζαζ Άνι Ρος τα τέλη της δεκαετίας του 1950.  Η κωμικός Λότους Γουάινστοκ ήταν η κοπέλα και η αρραβωνιαστικιά του Μπρους όταν εκείνος πέθανε.

Ο Μπρους είχε σοβαρό εθισμό στα ναρκωτικά κατά την διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας της ζωής του, κάνοντας χρήση ηρωίνης, μεθαμφεταμίνης και Dilaudid καθημερινά, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα πολλά προβλήματα υγείας και προσωπικές συγκρούσεις. Ο θάνατός του προκλήθηκε από υπερβολική δόση. 

## Νομικά προβλήματα
μικρογραφία| Ο Μπρους κατά τη σύλληψή του το 1961
Η επιθυμία του Μπρους να βοηθήσει τη γυναίκα του να σταματήσει να εργάζεται ως στρίπερ τον οδήγησε να ακολουθήσει σχέδια τα οποία αποσκοπούσαν στο να βγάλουν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα. Η πιο αξιοσημείωτη ήταν η απάτη με το Ίδρυμα του Αδελφού Ματίας, που είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του Μπρους στο Μαϊάμι της Φλόριντα το 1951 για πλαστοπροσωπία ιερέα. Συγκέντρωνε δωρεές για μια αποικία λεπρών στη Βρετανική Γουιάνα (τώρα Γουιάνα) υπό την αιγίδα του «Ιδρύματος του Αδελφού Ματίας», το οποίο είχε νόμιμα ιδρύσει — το όνομα ήταν δικής του επινόησης, αλλά πιθανώς αναφερόταν στον πραγματικό Αδελφό Ματίας, ο οποίος είχε γίνει φίλος με τον Μπέιμπ Ρουθ στο ορφανοτροφείο της Βαλτιμόρης, όπου ο Ρουθ ζούσε έγκλειστος ως παιδί. 

Ενώ παρίστανε τον πλυσταριό, ο Μπρους έκλεψε αρκετά πουκάμισα κληρικών ιερέων και ένα κληρικό κολάρο. Αθωώθηκε λόγω της νομιμότητας του ιδρύματος που είχε οριστεί από την πολιτεία της Νέας Υόρκης, της πραγματικής ύπαρξης της αποικίας λεπρών της Γουιάνας και της αδυναμίας του τοπικού κλήρου να τον αποκαλύψει ως απατεώνα. Αργότερα, στην ημι-μυθοπλαστική αυτοβιογραφία του με τίτλο *[[How to Talk Dirty and Influence People]]*, ο Μπρους δήλωσε ότι είχε βγάλει περίπου 8.000 δολάρια σε τρεις εβδομάδες, στέλνοντας 2.500 δολάρια στην αποικία λεπρών και κρατώντας τα υπόλοιπα.

### Συλλήψεις για αισχρότητα
Στις 4 Οκτωβρίου 1961, ο Μπρους συνελήφθη για αισχρότητα  στο Jazz Workshop στο Σαν Φρανσίσκο, όπου είχε χρησιμοποιήσει τη λέξη «μαλάκα» και είχε πει ότι «το «να» είναι πρόθεση, το «έρχομαι» είναι ρήμα»· ότι το σεξουαλικό περιεχόμενο της λέξης «έρχομαι» ήταν τόσο συνηθισμένο που δεν είχε καμία βαρύτητα· και ότι αν κάποιος ο οποίος το άκουγε αναστατωνόταν, «πιθανώς δεν μπορούσε να έρθει».  Παρόλο που αθωώθηκε από το δικαστήριο, άλλες υπηρεσίες επιβολής του νόμου άρχισαν να παρακολουθούν τις εμφανίσεις του, κάτι που οδήγησε σε συχνές συλλήψεις με κατηγορίες για αισχρότητα.

Ο Μπρους συνελήφθη ξανά το 1961 στη Φιλαδέλφεια για κατοχή ναρκωτικών και ξανά στο Λος Άντζελες δύο χρόνια αργότερα. Η τελευταία του σύλληψη συνέβη στο τότε μη ενσωματωμένο Δυτικό Χόλιγουντ και ο αξιωματικός που τον συνέλαβε ήταν ένας νεαρός βοηθός σερίφη ονόματι Σέρμαν Μπλοκ, που αργότερα έγινε σερίφης της κομητείας. Η κατηγορία αυτή τη φορά ήταν ότι ο κωμικός είχε χρησιμοποιήσει τη λέξη «βλάκας», μια προσβλητική λέξη στη γλώσσα των Γίντις, η οποία θεωρούνταν επίσης όρος για το «πέος». Οι κατηγορίες του Χόλιγουντ αργότερα απορρίφθηκαν.

Στις 5 Δεκεμβρίου 1962, ο Μπρους συνελήφθη ενώ βρίσκονταν στη σκηνή του λαϊκού κλαμπ Gate of Horn στο Σικάγο.  Την ίδια χρονιά, έπαιξε στο κλαμπ The Establishment του Πίτερ Κουκ στο Λονδίνο και τον Απρίλιο της επόμενης χρονιάς του απαγορεύτηκε η είσοδος στο Ηνωμένο Βασίλειο από το Υπουργείο Εσωτερικών ως ένας «ανεπιθύμητος αλλοδαπός». 

Τον Απρίλιο του 1964, εμφανίστηκε δύο φορές στο Cafe Au Go Go στο Γκρίνουιτς Βίλατζ, με μυστικούς αστυνομικούς ντετέκτιβ στο κοινό. Συνελήφθη εκείνος και οι δύο ιδιοκτήτες του κλαμπ, Χάουαρντ και Έλι Σόλομον, που συνελήφθησαν επειδή επέτρεψαν μια άσεμνη παράσταση. Και στις δύο περιπτώσεις, ο Μπρους συνελήφθη μετά την αποχώρησή του από τη σκηνή.

Μια τριμελής επιτροπή δικαστών προήδρευσε της ευρέως δημοσιευμένης εξάμηνης δίκης του, που διεξήγαγε ο Βοηθός Εισαγγελέας του Μανχάταν, Ρίτσαρντ Κου, με συνηγόρους υπεράσπισης τους Εφραίμ Λόντον και Μάρτιν Γκάρμπους. Οι Μπρους και Χάουαρντ Σόλομον κρίθηκαν ένοχοι για άσεμνη συμπεριφορά στις 4 Νοεμβρίου 1964. Η καταδίκη ανακοινώθηκε παρά τις θετικές μαρτυρίες και τα αιτήματα υποστήριξης —μεταξύ άλλων καλλιτεχνών, συγγραφέων και εκπαιδευτικών— από τους Γούντι Άλεν, Μπομπ Ντίλαν, Τζουλς Φάιφερ, Άλλεν Γκίνσμπεργκ, Νόρμαν Μέιλερ, Γουίλιαμ Στάιρον και Τζέιμς Μπόλντουιν, καθώς και από τη δημοσιογράφο και τηλεοπτική προσωπικότητα του Μανχάταν, Ντόροθι Κίλγκαλεν και τον κοινωνιολόγο Χέρμπερτ Γκανς. Ο Μπρους καταδικάστηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1964 σε τέσσερις μήνες φυλάκιση σε πτωχοκομείο. Αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση ενώ γίνονταν η διαδικασία των εφέσεων και απεβίωσε πρωτού εκδικαστεί η έφεση. Ο Σόλομον, ιδιοκτήτης του κλαμπ στο οποίο συνελήφθη ο Λένι, είδε αργότερα την καταδίκη του τελευταίου να ανατρέπεται.

## Αργότερα χρόνια
Ο Μπρους εμφανίστηκε στην τηλεόραση μόλις έξι φορές.  Στις μεταγενέστερες εμφανίσεις του σε κλαμπ, ήταν γνωστός για την άμεση διήγηση των λεπτομερειών των συναντήσεών του με την αστυνομία κατά την διάρκεια της ρουτίνας του. Αυτές οι εμφανίσεις συχνά περιλάμβαναν ξεσπάσματα για τις δικαστικές του διαμάχες για κατηγορίες περί αισχρότητας, επιθέσεις κατά του φασισμού και παράπονα πως του στερούνταν το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου. Μπήκε στη μαύρη λίστα πολλών κλαμπ σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ. 

Τον Σεπτέμβριο του 1962, η μοναδική φορά που βρέθηκε στην Αυστραλία προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στα μέσα ενημέρωσης, αν και ούτε του απαγορεύτηκε η είσοδος στη χώρα ούτε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα. Είχε κλείσει για δύο εβδομάδες στο Aaron's Exchange Hotel, μια μικρή παμπ στο κέντρο του Σίδνεϊ, μέσω του αμερικανικής καταγωγής και με έδρα την Αυστραλία διοργανωτή Λι Γκόρντον, που εκείνη την εποχή ήταν βαθιά χρεωμένος, πλησιάζοντας στο τέλος της προηγουμένως επιτυχημένης καριέρας του και απεγνωσμένος να σώσει την επιχείρησή του. Η πρώτη εμφάνιση του Μπρους στις 9 μ.μ. στις 6 Σεπτεμβρίου έγινε χωρίς απρόοπτα, αλλά η δεύτερη εμφάνισή του στις 11 μ.μ. οδήγησε σε μεγάλη δημόσια διαμάχη. Ο Μπρους διακόπτονταν από το κοινό και όταν η τοπική ηθοποιός Μπάρμπαρα Γουίντον σηκώθηκε και παραπονέθηκε ότι ο Μπρους μιλούσε μόνο για την Αμερική και του ζήτησε να μιλήσει για κάτι διαφορετικό, ο εμφανώς ενοχλημένος Μπρους απάντησε: «Γαμήσου, κυρία. Αυτό είναι διαφορετικό, έτσι δεν είναι;» Το σχόλιο του Μπρους σόκαρε μερικά μέλη του κοινού και αρκετά από αυτά έφυγαν.

Την επόμενη μέρα, αρκετές εφημερίδες του Σίδνεϊ κατήγγειλαν τον Μπρους ως «άρρωστο». Μία από αυτές παρουσίασε την ιστορία αυτών με μια επεξεργασμένη φωτογραφία που εμφανιζόταν να δείχνει τον Μπρους να απευθύνει φασιστικό χαιρετισμό. Οι ιδιοκτήτες του χώρου ακύρωσαν τις υπόλοιπες παραστάσεις του Μπρους και εκείνος αποσύρθηκε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στο Κινγκς Κρος. Ντόπιοι φοιτητές πανεπιστημίου (συμπεριλαμβανομένου του μελλοντικού συντάκτη του περιοδικού *[[OZ (περιοδικό)|OZ]]*, Ρίτσαρντ Νέβιλ), που ήταν λάτρεις του χιούμορ του Μπρους, προσπάθησαν να κανονίσουν μια παράσταση στον Σταθμό Εξυπηρέτησης Αυτοκινητιστών του Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας, όμως την τελευταία στιγμή ο αντιπρύτανης του πανεπιστημίου ανακάλεσε την άδεια χρήσης του χώρου, χωρίς να δοθεί κάποιος λόγος,  ενώ μια συνέντευξη η οποία είχε προγραμματιστεί με τον Μπρους στην αυστραλιανή τηλεόραση ακυρώθηκε από την Αυστραλιανή Επιτροπή Ραδιοτηλεόρασης. 

Ο Μπρους παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό περιορισμένος στο ξενοδοχείο του, αλλά οκτώ ημέρες αργότερα έδωσε την τρίτη και τελευταία του παράσταση στην Αυστραλία του στο Θέατρο Γουίντεργκαρντεν στα ανατολικά προάστια του Σίδνεϊ. Παρόλο που το θέατρο χωρούσε 2.100 άτομα, στην παράσταση έδωσαν το παρόν μόνο 200 άτομα, συμπεριλαμβανομένης ισχυρής αστυνομικής παρουσίας και ο Μπρους έδωσε αυτό που χαρακτηρίστηκε ως «συγκρατημένη» παράσταση. Εδώ και καιρό φημολογούνταν ότι η αστυνομία ηχογράφησε την ιστορική παράσταση, αλλά στην πραγματικότητα ηχογραφήθηκε από τον τοπικό σαξοφωνίστα της τζαζ Σιντ Πάουελ, που έφερε στην παράσταση ένα φορητό μαγνητόφωνο. Η κασέτα ανακαλύφθηκε ξανά το 2011 στα χέρια του Αυστραλού τραγουδιστή Σάμι Γκάχα, ο οποίος είχε ενεργήσει ως σοφέρ του Μπρους κατά την επίσκεψή του. Στη συνέχεια, δωρήθηκε στη συλλογή ήχου του Λένι Μπρους στο Πανεπιστήμιο Μπράντεϊς. Ο Μπρους έφυγε από τη χώρα λίγες μέρες αργότερα και μίλησε ελάχιστα για την εμπειρία.    

Η αυξανόμενη χρήση ναρκωτικών επηρέασε επίσης την υγεία του Μπρους και οι επαναλαμβανόμενες συλλήψεις προκάλεσαν περαιτέρω επιδείνωση της ψυχικής του υγείας. Μέχρι το 1966, είχε μπει στη μαύρη λίστα σχεδόν κάθε νυχτερινού κέντρου στις ΗΠΑ, καθώς οι ιδιοκτήτες φοβόντουσαν διώξεις για αισχρότητα. Έδωσε μια διάσημη παράσταση στο Κοινοτικό Θέατρο του Μπέρκλεϋ τον Δεκέμβριο του 1965, που ηχογραφήθηκε και έγινε το τελευταίο του ζωντανό άλμπουμ, με τίτλο *The Berkeley Concert*. Η ερμηνεία του έχει περιγραφεί ως διαυγής, καθαρή και ήρεμη και μία από τις καλύτερές του. Η τελευταία του εμφάνιση έλαβε χώρα στις 25 Ιουνίου 1966, στο Αμφιθέατρο The Fillmore στο Σαν Φρανσίσκο, σε συνεργασία με τον Φρανκ Ζάπα και τους The Mothers of Invention.  Η παράσταση δεν μνημονεύθηκε καλά από τον Μπιλ Γκρέιχαμ, του οποίου τα απομνημονεύματα περιγράφουν τον Μπρους ως «μαστουρωμένος από αμφεταμίνη». Ο Γκρέιχαμ πίστευε ότι ο Μπρους τελείωσε την παράστασή του συναισθηματικά διαταραγμένος. Ο Ζάπα ζήτησε από τον Μπρους να υπογράψει την κάρτα στρατολόγησής του, αλλά ο καχύποπτος Μπρους αρνήθηκε. 

Κατόπιν αιτήματος του Χέφνερ και με τη βοήθεια του Πολ Κράσνερ, ο Μπρους έγραψε μια αυτοβιογραφία η οποία δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο *[[Playboy]]* το 1964 και το 1965. Αργότερα δημοσιεύτηκε με τον τίτλο *How to Talk Dirty and Influence People*. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μπρους συνέβαλε επίσης με μια σειρά από άρθρα στο σατιρικό περιοδικό του Κράσνερ, *[[The Realist]]*.

## Θάνατος και μεταθανάτια χάρη
[μικρογραφία| Ο τάφος του Μπρους στο Κοιμητήριο Eden Memorial Park στο [Μίσιον Χιλς, Λος Άντζελες|Μίσιον Χιλς της Καλιφόρνια]]
Στις 3 Αυγούστου 1966, ο Μπρους βρέθηκε νεκρός στο μπάνιο του σπιτιού του στο Χόλιγουντ Χιλς. Η επίσημη φωτογραφία η οποία πάρθηκε επί τόπου απεικόνιζε εκείνο γυμνό στο πάτωμα, μια σύριγγα και ένα καμένο καπάκι μπουκαλιού σε κοντινή απόσταση, μαζί με μερικά άλλα ναρκωτικά σύνεργα. Ο παραγωγός δίσκων Φιλ Σπέκτορ, φίλος του Μπρους, αγόρασε τα αρνητικά των φωτογραφιών «για να τα κρατήσει μακριά από τον τύπο». Η επίσημη αιτία θανάτου ήταν «οξεία δηλητηρίαση από μορφίνη η οποία προκλήθηκε από υπερβολική δόση».

Τα λείψανα του Μπρους θάφτηκαν στο κοιμητήριο του Eden Memorial Park στο Μίσιον Χιλς της Καλιφόρνια. Πάνω από 500 άτομα ήρθαν στην τελετή για να αποτίσουν φόρο τιμής, με επικεφαλής τον Σπέκτορ. Οι υπεύθυνοι του νεκροταφείου προσπάθησαν να εμποδίσουν την τελετή, αφού διαφημίσεις για αυτήν ενθάρρυναν τους παρευρισκόμενους να φέρουν μαζί τους γεύματα σε πακέτο και καραμούζες. Εκφωνώντας τον επικήδειο λόγο, που παρουσιάστηκε στο τέλος του ντοκιμαντέρ *Lenny Bruce: Without Tears*, ο αιδεσιμότατος Γουίλιαμ Γκλένεσκ είπε:

Η επιτύμβια επιγραφή του Μπρους αναφέρει: «Αγαπημένος πατέρας—αφοσιωμένος γιος / Επιτέλους ειρήνη». Ο Ντικ Σάαπ ολοκλήρωσε τον επικήδειό του για τον Μπρους στο *Playboy* με τα λόγια: «Μια τελευταία λέξη με έξι γράμματα για τον Λένι: Νεκρός. Στα σαράντα. *Αυτό* είναι αισχρότητα». Μια εκδήλωση μνήμης πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία Judson Memorial στη Νέα Υόρκη στις 12 Αυγούστου, που ήταν «ασφυκτικά γεμάτη» μία ώρα πριν αυτή ξεκινήσει. Την εκδήλωση παρακολούθησαν εξέχοντα μέλη της καλλιτεχνικής κοινότητας, πολλά από τα οποία επίσης έκαναν παραστάσεις, όπως οι Άλεν Γκίνσμπεργκ, Τζο Λι Γουίλσον, Τζιν Σέπερντ, Τσάρλι Χέιντεν και οι Fugs. Την τελετή τέλεσε o Πολ Κράσνερ.

Στις 23 Δεκεμβρίου 2003, 37 χρόνια μετά τον θάνατο του Μπρους, ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, Τζορτζ Πατάκι, του χορήγησε μετά θάνατον χάρη σχετικά με την καταδίκη του για αισχρότητα.  

## Κληροδότημα

Ο Μπρους ήταν το θέμα του βιογραφικού δράματος *[[Λένι ο Βρομόστομος (ταινία)|Λένι ο Βρομόστομος]]* του 1974, σε σκηνοθεσία Μπομπ Φόσι και πρωταγωνιστή τον Ντάστιν Χόφμαν, που έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του. Βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Μπρόντγουεϊ του Τζούλιαν Μπάρι, στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο Κλιφ Γκόρμαν στον ρόλο του, που βραβεύτηκε με βραβείο Τόνι το 1972. Το μοντάζ βασκού χαρακτήρα μιας μυθοπλαστικής κινηματογραφικής εκδοχής του *Λένι ο Βρομόστομος* ήταν επίσης ένα σημαντικό μέρος της αυτοβιογραφικής ταινίας του Φόσι, της υποψήφιας για Όσκαρ ταινίας *[[Η Παράσταση Αρχίζει (ταινία)|Η Παράσταση Αρχίζει]]* του 1979, όπου ο Γκόρμαν υποδύθηκε και πάλι τον Μπρους.

Το ντοκιμαντέρ *[[Lenny Bruce: Swear to Tell the Truth]]* (1998), σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Μπ. Γουέιντ και αφήγηση από του Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ήταν υποψήφιο για το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.

Το 2004, το Comedy Central τοποθέτησε τον Μπρους στην τρίτη θέση στη λίστας του με τους 100 καλύτερους stand-up όλων των εποχών, κάτω από τον Ρίτσαρντ Πράιορ (1ος) και τον Τζορτζ Κάρλιν (2ος).  Και οι δύο κωμικοί οι οποίοι είχαν υψηλότερη κατάταξη από τον Μπρους τον θεωρούσαν σημαντική επιρροή. Ο Πράιορ είπε ότι το να ακούει τον Μπρους για πρώτη φορά «άλλαξε τη ζωή μου»·  ενώ ο Κάρλιν είπε ότι ο Μπρους ήταν ένας «λαμπρός κωμικός» ο οποίος τον επηρέασε τόσο ως άνθρωπο στην ηθική του σκέψη και στις στάσεις του όσο και ως κωμικό.  Ο Κάρλιν συνελήφθη μαζί με τον Μπρους καθώς αρνήθηκε να παράσχει ταυτότητα όταν η αστυνομία έκανε έφοδο σε μια παράσταση του Μπρους.

## Βιβλιογραφία

* Μπρους, Λένι. *Stamp Help Out!* (Αυτοδημοσιευμένο φυλλάδιο, 1962)
* Μπρους, Λένι. *[[How to Talk Dirty and Influence People]]* (Playboy Publishing, 1967)
** Αυτοβιογραφία, που εκδόθηκε μετά θάνατον. Περιεχόμενο που είχε δημοσιευτεί προηγουμένως σε συνέχειες στο περιοδικό *Playboy*.

**Από άλλους:**

* Μπάρι, Τζούλιαν. *Lenny* (θεατρικό έργο) (Grove Press, Inc. 1971)
* Μπρους, Χάνι. *Honey: The Life and Loves of Lenny's Shady Lady* (Playboy Press, 1976, με την Ντάνα Μπένενσον)
* Μπρους, Κίτι. *The (almost) Unpublished Lenny Bruce* (1984, Running Press) (περιλαμβάνει απομαγνητοφωνήσεις συνεντεύξεων και ρουτινών, εφήμερα κείμενα και μια γραφικά καλλωπισμένη αναπαραγωγή του *Stamp Help Out!*)
* Κοέν, Τζον, επιμ., μεταγλωττιστής. *The Essential Lenny Bruce* (Ballantine Books, 1967)
* Κόλινς, Ρόναλντ και Ντέιβιντ Σκόβερ, *The Trials of Lenny Bruce: The Fall & Rise of an American Icon* (Sourcebooks, 2002) 
* ΝτεΛίλο, Ντον. *[[Underworld (μυθιστόρημα)|Underworld]]*, (Simon and Schuster Inc., 1997)
* Ντέντον, Μπράντλεϊ. *The Calvin Coolidge Home for Dead Comedians*, μια βραβευμένη συλλογή ιστοριών επιστημονικής φαντασίας στην οποία η ομότιτλη ιστορία έχει τον Λένι Μπρους ως έναν από τους δύο πρωταγωνιστές.
* Γκόλντμαν, Άλμπερτ, με τον Λόρενς Σίλερ. *Ladies and Gentlemen – Lenny Bruce!!* (Random House, 1974)
* Γκόλντσταϊν, Τζόναθαν. *[[Lenny Bruce Is Dead]]* (Coach House Press, 2001)
* Τζόσεφερ, Μπράιαν. *What the Psychic Saw* (Sterlinghouse Publisher, 2005)
* Κόφσκι, Φρανκ. *Lenny Bruce: The Comedian as Social Critic & Secular Moralist* (Monad Press, 1974)
* Κρίνγκας, Ντέμιαν. *Lenny Bruce: 13 Days In Sydney* (Independence Jones Guerilla Press, Σίδνεϊ, 2010) Μια μελέτη της άτυχης περιοδείας του Μπρους στο Σίδνεϊ τον Σεπτέμβριο του 1962.
* Μαρτσίνιακ, Βφάντεκ Π., *Politics, Humor and the Counterculture: Laughter in the Age of Decay* (Νέα Υόρκη κ.λπ., Peter Lang, 2008).
* Μάρμο, Ρόνι. *I'm Not a Comedian... I'm Lenny Bruce* (σενάριο/ερμηνεία του Μάρμο, σκηνοθεσία Τζο Μαντένια, 2017)
* Σμιθ, Βάλερι Κόλερ. *Lenny* (μυθιστόρημα βασισμένο στην ταινία σε σενάριο Μπάρι/σκηνοθεσία Φόσι) (Grove Press, Inc., 1974)
* Τόμας, Γουίλιαμ Καρλ. *Lenny Bruce: The Making of a Prophet*   Απομνημονεύματα και φωτογραφίες από τον κύριο συνεργάτη του Μπρους. Πρώτη εκτύπωση, Archon Books, 1989. δεύτερη εκτύπωση, Media Maestro, 2002. Ιαπωνική έκδοση, DHC Corp. Τόκιο, 2001.

## Φιλμογραφία

## Δισκογραφία

### Άλμπουμ

### Μεταθανάτιες κυκλοφορίες

### Συλλογές
Οι συλλογές που κυκλοφόρησαν αργότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση με ποικίλες ετικέτες παλιών εκδόσεων, καθώς το περιεχόμενο που χρησιμοποιείται είναι δημόσιο κτήμα στην ΕΕ.

### Ηχητικά βιβλία

### Άλμπουμ-φόρος τιμής

## Υποσημειώσεις

## Παραπομπές

* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η επίσημη ιστοσελίδα του Λένι Μπρους
* Αρχεία FBI: Το θησαυροφυλάκιο – Lenny Bruce στο fbi.gov
*   
* Αλληλογραφία και άλλα έγγραφα σχετικά με την υπόθεση ναρκωτικών του Λένι Μπρους, που φυλάσσονται από το Τμήμα Θεάτρου Μπίλι Ρόουζ, Δημόσια Βιβλιοθήκη Παραστατικών Τεχνών της Νέας Υόρκης

**Άρθρα**

* Λίντερ, Ντάγκλας, «Η δίκη του Λένι Μπρους: Μια αφήγηση» «Διάσημες δίκες: Η δίκη του Λένι Μπρους, 1964»
* Άζλαντ, Έντουαρντ. «Ξανά ο Λένι Μπρους», *περιοδικό Shecky*, 22 Αυγούστου 2006
* Γκίλμορ, Τζον . «Ο Λένι Μπρους και το Κουνελάκι», απόσπασμα από το *βιβλίο «Laid Bare: A Memoir of Wrecked Lives and the Hollywood Death Trip»* (Amok Books, 1997).ISBN&nbsp;
* Χάρνις, Λάρι. «Φωνές», *[[Los Angeles Times]]*, 13 Απριλίου 2007. (Αναμνήσεις από τον σαξοφωνίστα Ντέιβ Πελ)
* Κάουφμαν, Άντονι.    (συνέντευξη με τον παραγωγό *του Swear to Tell the Truth* ), Indiewire.com, 16 Απριλίου 2008
* Χέντοφ, Νατ . «Λένι Μπρους: Η σταύρωση ενός αληθινού πιστού», *Gadfly* Μάρτιος/Απρίλιος 2001
* Σλόαν, Γουίλ.  , *Χάζλιτ*, 4 Νοεμβρίου 2014
* Smith, Daniel V. «Το Πλήρες Χρονολόγιο του Lenny Bruce» (ιστότοπος θαυμαστών)
* «Λένι Μπρους: Η Δημιουργία ενός Προφήτη» Απομνημονεύματα και φωτογραφίες από τον κύριο συνεργάτη του Μπρους, Media Maestro 2001.
*  CC-By-SA 

**Ήχος/βίντεο**

* 
* Video Clips Relating to the Trial of Lenny Bruce as assembled by the University of Missouri-Kansas City Law School

Κατηγορία:Αντικουλτούρα δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί