open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κράταιγος ο μονόγυνος

[μικρογραφία|Κράταιγος ο μονόγυνος (''Crataegus monogyna''), Περιοχή [Στεμνίτσας, Αρκαδία, Πελοπόννησος, 03-10-2021]]
O **Κράταιγος ο μονόγυνος** (*Crataegus monogyna*) με κοινή ονομασία θαμνομουρτζιά, τρικουκιά, ανήκει στην οικογένεια Ροδίδες (Rosaceae). Κατανέμεται σ’ όλη την Ευρώπη, Δυτική Ασία και ΒΔ Αφρική και αποτελεί είδος κοινό στην Ελλάδα σε υψόμετρο μέχρι 1600 μ. Είναι φυλλοβόλος θάμνος ή μικρό ακανθωτό δένδρο (αγκάθια 1-3cm), ύψους 2-10μ. Τα φύλλα είναι λεία, σφηνοειδή στη βάση με 3 έως 5 λοβούς. Τα άνθη είναι λευκά, εύοσμα με διάμετρο 8-15 mm. Ανθίζει τοn Μάιο-Ιούνιο.Οι καρποί ωριμάζουν το φθινόπωρο, είναι σφαιρικοί, ερυθροί και μικροί μέχρι 1 cm.

## Πηγές
Αραμπατζής Θ. 1998, Θάμνοι και Δέντρα στην Ελλάδα (Τόμος Ι).

Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I), Diatheo

Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 2, Cambridge University Press

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατηγορία:Αμυγδαλοειδή
Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα
Κατηγορία:Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας
Άγιος Μεσσαπίων Εύβοιας

Ο **Άγιος** είναι πολύ μικρός ορεινός οικισμός του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, σε απόσταση 18 χλμ. βορειοδυτικά από τα Ψαχνά (έδρα δήμου) και 31 βόρεια από την Χαλκίδα. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά όρια του "Καταφυγίου Άγριας Ζωής Δαφνώντα" και τους νοτιοανατολικούς πρόποδες του όρους Καντήλι σε υψόμετρο 589 μέτρα ενώ μέσα από αυτόν περνάει η ΕΟ Χαλκίδας - Αιδηψού. Βόρεια είναι ο Νέος Παγώντας, νοτιοανατολικά το Κυπαρίσσι, νότια η Καμαρίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Καμαρίτσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Καμαρίτσα και το Κλιμάκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Καμαρίτσας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεσσαπίων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 4 κάτοικοι.
## Πληθυσμός

## Σημείωση
Στην βόρεια Εύβοια και τον δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού βρίσκεται ο συνώνυμος οικισμός Άγιος.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4

Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού

Το **Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού**, ή **Επαρχία Τιμίου Σταυρού** (πολωνικά: *województwo świętokrzyskie*, ), είναι ένα από τα 16 βοεβοδάτα της Πολωνίας (επαρχίες) στα οποία διαιρείται η χώρα. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική Πολωνία, στην ιστορική περιοχή της Ελάσσονος Πολωνίας και πήρε το όνομά του από την Οροσειρά Τιμίου Σταυρού (*Góry Świętokrzyskie*). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του βοεβοδάτου είναι το Κιέλτσε.

Το Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού συνορεύει με έξι άλλα βοεβοδάτα: το Βοεβοδάτο Μασοβίας στα βόρεια, το Βοεβοδάτο Λούμπλιν στα ανατολικά, το Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων στα νοτιοανατολικά, το Βοεβοδάτο της Μικράς Πολωνίας στα νότια, το Βοεβοδάτο Σιλεσίας στα νοτιοδυτικά και το Βοεβοδάτο Λοτζ στα βορειοδυτικά.

Το βοεβοδάτο δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1999, από τα πρώην Βοεβοδάτο Κιέλτσε, το ανατολικό τμήμα του Βοεβοδάτου Τσενστοχόβα και το δυτικό τμήμα του Βοεβοδάτου Ταρνόμπζεγκ, σύμφωνα με τις μεταρρυθμίσεις της πολωνικής τοπικής αυτοδιοίκησης που εγκρίθηκαν το 1998. Καλύπτει μια έκταση 11.673 χλμ2, καθιστώντας το δεύτερο μικρότερο από τα βοεβοδάτα (μετά το Βοεβοδάτο Οπόλε). Το 2019, ο συνολικός πληθυσμός του βοεβοδάτου ήταν 1.237.369 κάτοικοι.

## Πόλεις
[μικρογραφία| Το [Κιέλτσε είναι η πρωτεύουσα του βοεβοδάτου.]]
[μικρογραφία| Το [Οστρόβιετς Σφιεντοκσίσκι είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη.]]
[μικρογραφία| Το [Σαντόμιες είναι ένας από τους κύριους τουριστικούς προορισμούς στο βοεβοδάτο.]]
Το βοεβοδάτο αποτελείται από 43 πόλεις. Αυτές αναφέρονται παρακάτω κατά φθίνουσα σειρά πληθυσμού (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία για το 2019):

## Διοικητική διαίρεση
Το Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού χωρίζεται σε 14 πόβιατ (κομητείες): 1 πόβιατ πόλης και 13 πόβιατ γης. Αυτά χωρίζονται περαιτέρω σε 102 γκμίνα (δήμους).

## Οικονομία
Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) του βοεβοδάτου ήταν 11.6 δισεκατομμύρια ευρώ το 2018. αντιπροσωπεύοντας το 2,3% της πολωνικής οικονομικής παραγωγής. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ προσαρμοσμένο για αγοραστική δύναμη ήταν 15,400 € ή 51% του μέσου όρου της ΕΕ των 27 την ίδια χρονιά. Το ΑΕΠ ανά εργαζόμενο ήταν 58% του μέσου όρου της ΕΕ. Το Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού είναι το βοεβοδάτο με το πέμπτο χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Πολωνία.

## Προστατευόμενες περιοχές
[μικρογραφία| [Εθνικός Δρυμός Τιμίου Σταυρού]]
Οι προστατευόμενες περιοχές στο Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού περιλαμβάνουν έναν εθνικό δρυμό και εννέα πάρκα τοπίου. Αυτά παρατίθενται παρακάτω.

* Εθνικός Δρυμός Τιμίου Σταυρού
* Πάρκο Τοπίου Τσεντσίνι-Κιέλτσε
* Πάρκο Τοπίου Τσίσουφ-Ορουοβίνι
* Πάρκο Τοπίου Γελενιόφσκα
* Πάρκο Τοπίου Κοζούμπουφ
* Πάρκο Τοπίου Νίντα
* Πάρκο Τοπίου Πσέντμπους (μερικώς στο Βοεβοδάτο Λοτζ)
* Πάρκο Τοπίου Σιεραντοβίτσε
* Πάρκο Τοπίου Σουχέντνιουφ-Ομπλενγκόρεκ
* Πάρκο Τοπίου Σάνιετς

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος του Βοεβοδάτου Τιμίου Σταυρού  (πολωνικά, αγγλικά, γερμανικά)
* Επίσημος ιστότοπος της έδρας του Βοεβοδάτου Τιμίου Σταυρού (πολωνικά, αγγλικά, ρωσικά, ουκρανικά, γαλλικά)
* Επίσημη ιστοσελίδα του Περιφερειακού Κέντρου Τουριστικών Πληροφοριών (πολωνικά, αγγλικά, γερμανικά)


Τιμιου Σταυρου
Κλιμάκι Ψαχνών Εύβοιας

Το **Κλιμάκι** Ψαχνών ή Μεσσαπίων ή Καμαρίτσας είναι πολύ μικρός ορεινός οικισμός του στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, ο οποίος αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στον Δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Καμαρίτσα και τον Άγιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Καμαρίτσας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεσσαπίων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 2 κάτοικοι.

## Σημείωση
Στο ίδιο δήμο αλλά στην δημοτική ενότητα Διρφύων βρίσκεται ο συνώνυμος οικισμός Κλιμάκι Διρφύων ενώ στην νότια Εύβοια και τον δήμο Κύμης - Αλιβερίου το Κλιμάκι Πετριών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Αγριοσυκιά Εύβοιας

Η **Αγριοσυκιά** ή **Αγριοσυκέα** είναι μικρό ημιορεινό χωριό στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, το οποίο βρίσκεται προς τα παράλια του Αιγαίου πελάγους, σε υψόμετρο 439 μέτρα και τις ανατολικές πλαγιές του όρους Καλπακόβραχος. Απέχει 34 χλμ. ΒΑ. από τα Ψαχνά (έδρα του δήμου) και 45 χλμ. ΒΑ. από την Χαλκίδα. Το χωριό είναι κτισμένο σε καταπράσινη περιοχή και έχει πολλά πετρόχτιστα σπίτια. Προς τα βόρειά του, μέσω δρόμου που περνάει παράλληλα με τον χείμαρρο Κακομάρω,  βρίσκεται η παραλία Πετάλη η οποία έχει βορειοανατολικό προσανατολισμό και είναι στρωμένη με άμμο και ψιλό βοτσαλάκι. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Τσεργών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' μαζί με την Γλυφάδα, τη Νίκη και τα Κοτσίκια αποτελούν την τοπική κοινότητα Γλυφάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διρφύων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 18 κάτοικοι .
## Πληθυσμός

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Φωτογραφίες από την Αγριοσυκιά και την παραλία Πετάλη στο ιστότοπο https://www.greece.com/photos/

## Παραπομπές


## Πηγές

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Κάστρο της Ρινιάσας

Το **Κάστρο της Ρινιάσας**, επίσης γνωστό ως **Θωμόκαστρον** (από τον Θωμά Κομνηνό Δούκα) ή **Κάστρο Ριζών** ή **Κάστρο της Δέσπως**, είναι μεσαιωνικό βυζαντινό φρούριο στην ακτή της Ηπείρου, κοντά στο σύγχρονο χωριό Ριζά της Πρέβεζας. Το κάστρο είναι σήμερα σε ερειπωμένη κατάσταση.

## Ιστορία
Το κάστρο χτίστηκε (ή ξαναχτίστηκε) από τον Θωμά Κομνηνό Δούκα, Δεσπότη της Ηπείρου, στις αρχές του 14ου αιώνα, επομένως ονομάστηκε «Θωμόκαστρον» ή «Κάστρο των δεσποτών». Κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1463 και απελευθερώθηκε από τους Τούρκους μαζί με την υπόλοιπη Ελληνική Ήπειρο κατά τον 20ό αιώνα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κάστρο της Ρινιάσας στο *kastra.eu* (ελληνικά και αγγλικά)
* Πτήση drone πάνω από το κάστρο στο YouTube

Κατηγορία:Κάστρα της Ηπείρου
Κατηγορία:Βυζαντινές οχυρώσεις στην Ελλάδα
Κατηγορία:Οικισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ήπειρο
Κάστρο της Σκιάθου

Το **Κάστρο της Σκιάθου** είναι εγκαταλελειμμένο κάστρο στο βόρειο άκρο του νησιού της Σκιάθου. Το κάστρο ήταν σε χρήση από τα μέσα του 14ου αιώνα έως το 1829. Έκτοτε το κάστρο έχει εγκαταλειφθεί και ο χώρος του είναι προστατευόμενη περιοχή.

## Ιστορία
Το κάστρο ιδρύθηκε γύρω στο 1360, καθώς οι ντόπιοι εγκατέλειψαν τον κύριο οικισμό του νησιού (τη σημερινή πόλη της Σκιάθου) λόγω των καταστροφών που είχαν υποστεί από τους Τούρκους πειρατές. Όπως και το υπόλοιπο νησί, το κάστρο παρέμεινε στα χέρια των Βυζαντινών μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, οπότε και προσαρτήθηκε από την Βενετική Δημοκρατία. Η Ενετική κυριαρχία ήταν καταπιεστική, και το 1518 έγινε τοπική εξέγερση κατά του Ενετού κυβερνήτη Βιτσένζο Μπάφο το 1518, αποτυγχάνοντας να παράσχει ασφάλεια στους κατοίκους από τους Οθωμανούς κουρσάρους. Όταν ο Οθωμανός ναύαρχος Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα πολιόρκησε το κάστρο το 1538, οι ντόπιοι κάτοικοι σκότωσαν τον Ενετό κυβερνήτη και επέτρεψαν στους Οθωμανούς να εισέλθουν με την ελπίδα της ήπιας μεταχείρισης, αλλά οι Οθωμανοί σκότωσαν πολλούς και πήραν άλλους ως σκλάβους. Το κάστρο επισκευάστηκε από τους Οθωμανούς το 1619. Οι Ενετοί επιτέθηκαν στη Σκιάθο το 1655 και το 1660 ο Ενετός διοικητής Φραντσέσκο Μοροζίνι κατέλαβε το κάστρο. Η σύντομη βενετική κατοχή ήταν σκληρή, με πολλούς να εκτελούνται ή να υποχρεώνονται να υπηρετήσουν ως κωπηλάτες στις ενετικές γαλέρες. Κατά τη διάρκεια του Επανάστασης του 1821, το νησί δεχόταν συχνά επιδρομές από μια ομάδα Ελλήνων ανταρτών από τον Όλυμπο. Στις 14 Ιουλίου 1826, οι αντάρτες υπό τον Τσάμη Καρατάσο κατέλαβαν το κάστρο και το λεηλάτησαν. Το 1829, καθώς η Σκιάθος εντάχθηκε στην επικράτεια του νέου ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, το κάστρο εγκαταλείφθηκε και ο χώρος της αρχαίας και πρώιμης μεσαιωνικής πόλης κατοικήθηκε εκ νέου.

## Περιγραφή
Το κάστρο βρίσκεται σε ένα βραχώδες ακρωτήρι στο βορειότερο σημείο του νησιού. Η περιοχή είναι φυσικά οχυρωμένη, καθώς περιβάλλεται από τρεις πλευρές απόκρημνων βραχιών με θέα στη θάλασσα. Το κάστρο διαθέτει μόνο χαμηλά τείχη σε αυτές τις πλευρές και οι μόνες ουσιαστικές οχυρώσεις του κάστρου βρίσκονται στα νότια, όπου βρίσκεται η μοναδική είσοδός του κάστρου, μια στενή πύλη που προστατεύεται από μια ξύλινη συρτή γέφυρα και μια ζεματίστρα. Ο πληθυσμός στη περιοχή του κάστρου ήταν 500 με 1.500 κάτοικοι, οι οποίοι ζούσαν σε γεμάτα σπίτια. Υπήρχαν 20 εκκλησίες σε τέσσερις ενορίες, μια καγκελαρία και πολλές στέρνες. Στην οθωμανική περίοδο, χτίστηκε ένα τζαμί και μια κατοικία για τη μικρή τουρκική φρουρά. Μετά την εγκατάλειψη του κάστρου, συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται μόνο η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και αυτή της Γέννησης - ο καθεδρικός ναός του τοπικού επισκόπου - συνέχισαν να χρησιμοποιούνται. Τα τελευταία χρόνια οι εκκλησίες της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Βασιλείου, δύο στέρνες, το Οθωμανικό τζαμί, το συγκρότημα της πύλης και τμήματα των τειχών έχουν αποκατασταθεί.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Κατηγορία:Βυζαντινές οχυρώσεις στην Ελλάδα
Κατηγορία:Σκιάθος
Ιρακινές βουλευτικές εκλογές 2021

Στις 10 Οκτωβρίου 2021 διεξήχθησαν **πρόωρες βουλευτικές εκλογές στο [[Ιράκ]]**, για να εκλεγούν τα 329 μέλη του Ιρακινού Συμβουλίου των Αντιπροσώπων, τα οποία μετά θα εκλέξουν τον Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό.

3.249 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 329 έδρες στο Συμβούλιο, από τους οποίους οι 951 ήταν γυναίκες.

## Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Ιρακινό Σύνταγμα, το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων αποτελείται από 329 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Ο νέος εκλογικός νόμος ορίζει ότι από τα 329 μέλη:

* τα 320 μέλη εκλέγονται με πλειοψηφικό σύστημα από 83 πολυεδρικές περιφέρειες. Οι 83 έδρες προορίζονται για τις γυναίκες.
* τα 9 μέλη είναι οι εκπρόσωποι των μειονοτήτων: 5 Χριστιανοί, 1 Γιαζίντι, 1 Σαμπάκ, 1 Μανδαίος, 1 Φέιλι Κούρδος.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες του Ιράκ ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να είναι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι. Οι εκλογείς που προσέρχονται στην ψηφοφορία λαμβάνουν ψηφοδέλτια με τα κόμματα και τους υποψήφιους των εκλογών. Οι εκλογείς μπορούν να ψηφίσουν με δύο τρόπους: να βάλουν σταυρό προτίμησης σε ένα κόμμα (με όλους τους υποψήφιούς του) ή να βάλουν σταυρό προτίμησης σε έναν συγκεκριμένο υποψήφιο του κόμματος. 
[μικρογραφία|288x288px|Τα κόμματα που επικράτησαν ανά [Κυβερνεία του Ιράκ|κυβερνείο]]
[μικρογραφία|275x275εσ|Η προσέλευση ανά [Κυβερνεία του Ιράκ|κυβερνείο]]

## Αποτελέσματα

## Στατιστικά εκλογών

## Παραπομπές


2021
Κατηγορία:Εκλογές του 2021
Δάφνη Νεροτριβιάς Εύβοιας

Η **Δάφνη** Μεσσαπίων ή Νεροτριβιάς είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας. 

## Γεωγραφικά στοιχεία - Αξιοθέατα
Η Δάφνη βρίσκεται στα νότια παράλια του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου σε απόσταση περίπου 5 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Νεροτριβιά,  19 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τα Ψαχνά (έδρα δήμου), 31 Β.-ΒΔ. από την Χαλκίδα και έχει υψόμετρο 5 μέτρα. Είναι γνωστή για την παραλία της που αποτελεί καλοκαιρινό θέρετρο της περιοχής όπου υπάρχουν αρκετά κέντρα εστίασης (καφέ, ταβέρνες) αλλά και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Η παραλία έχει μήκος 2 χιλιόμετρα, χωρίζεται σε δύο τμήματα, έχει βότσαλα και πέτρες τόσο στην ακτή όσο και στο βυθό, κρυστάλλινα νερά με πολλές πηγές που καταλήγουν στη θάλασσα  από το βουνό Καντήλι που βρίσκεται πάνω της. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Νεροτριβιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Νεροτριβιά, τον Θηλυκόντα, το Κακοπέρατο και την Θεοτόκο αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεροτριβιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεσσαπίων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 27 κάτοικοι.

## Διευκρίνιση
Στην νότια Εύβοια και το δήμο Κύμης-Αλιβερίου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Δάφνη Αυλώνος ενώ στη βόρεια και το Δήμο Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας η Δάφνη Ελυμνίων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Δάφνη Εύβοιας

Με την ονομασία **Δάφνη Εύβοιας** αναφέρονται οι οικισμοί: 

* Δάφνη Νεροτριβιάς Εύβοιας, χωριό του νομού Εύβοιας στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων.
* Δάφνη Αυλώνος Εύβοιας, χωριό του νομού Εύβοιας στον δήμο Κύμης - Αλιβερίου.
* Δάφνη Ελυμνίων Εύβοιας, χωριό του νομού Εύβοιας στον δήμο Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας.
Δάφνη Ελυμνίων Εύβοιας

Η **Δάφνη** Ελυμνίων ή Κεχριών είναι ημιορεινό χωριό στην βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Δάφνη βρίσκεται σε απόσταση περίπου 8 χλμ. ΒΑ. από την Λίμνη (έδρα δήμου), 70 ΒΔ. από την Χαλκίδα και έχει υψόμετρο 150 μέτρα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό δημιουργήθηκε από την μετακίνηση κατοίκων της περιοχής από μικρότερους οικισμούς επειδή είχε πλούσια βλάστηση για την βοσκή κοπαδιών ενώ την περίοδο της Επανάστασης του 1821 έγινε χώρος εχθροπραξιών για τους Έλληνες οπλαρχηγούς της βόρειας Εύβοια. Η παλιά του ονομασία ήταν *Μαντανικά* με δυο εκδοχές για την προέλευσή της. Η μια ότι προέρχεται από τη λέξη "μαντάνι", δηλ. εργαστήριο κινούμενο με την δύναμη του νερού και η δεύτερη από την τουρκική λέξη "*μεϊντάν*" που σημαίνει αλάνα, άπλα, απλοχωριά. Η σημερινή της ονομασία προέρχεται από ένα μεγάλο δέντρο που υπήρχε δίπλα στην εκκλησία του χωριού Άγιο Δημήτριο.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αιγαίων με την ονομασία *Μανδανικά*. Το 1954 με το ΦΕΚ 188Α - 19/08/1954 μετονομάστηκε σε Δάφνη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Κεχριές αποτελούν την τοπική κοινότητα Κεχριών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελυμνίων του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 190 κάτοικοι.

## Διευκρίνιση
Στην νότια Εύβοια και το δήμο Κύμης-Αλιβερίου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Δάφνη Αυλώνος ενώ στην κεντρική και το Δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων η Δάφνη Νεροτριβιάς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κοτσίκια Εύβοιας

{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    {
      "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {
        "type": "Point",
        "coordinates": [
          23.781111,
          38.676889
        ]
      }
    }
  ]
}

Τα **Κοτσίκια** είναι μικρό ημιορεινό χωριό στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 330 μέτρα και τους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Καλπακόβραχος (υψομ. 1.176 μ.). Απέχει 37 χλμ. ΒΑ. από τα Ψαχνά (έδρα του δήμου) και 48 χλμ. ΒΑ. από την Χαλκίδα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Διρφύων.  Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' μαζί με την Γλυφάδα, τη Νίκη και την Αγριοσυκιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Γλυφάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διρφύων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 20 κάτοικοι .

## Σημείωση
Ο οικισμός δεν πρέπει να συγχέεται με την Κοτσικιά στην βόρεια Εύβοια και το Δήμο Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Κάτω Στενή Εύβοιας

{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    {
      "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {
        "type": "Point",
        "coordinates": [
          23.825556,
          38.571389
        ]
      }
    }
  ]
}

Η **Κάτω Στενή** είναι ημιορεινό χωριό στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, το οποίο βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του όρους Δίρφυς, σε υψόμετρο 332 μέτρα. Απέχει 22 χλμ. Α. από τα Ψαχνά (έδρα του δήμου) και 29 χλμ. ΒΑ. από την Χαλκίδα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1920 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Στενής Δίρφυος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' μαζί με την Στενή Δίρφυος και τον Πύργο αποτελούν την Κοινότητα Στενής Διρφύος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διρφύων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 260 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Αλεξάντερ Σάλενμπεργκ

Ο **Αλεξάντερ Σάλενμπεργκ** (γερμανικά: *Alexander Georg Nicolas Christoph Wolfgang Tassilo Schallenberg*, 20 Ιουνίου 1969), είναι Αυστριακός πολιτικός, διπλωμάτης και νομικός, που υπηρετεί ως υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας από τις 6 Δεκεμβρίου 2021. Νωρίτερα ήταν Ομοσπονδιακός Καγκελάριος της Αυστρίας από τις 11 Οκτωβρίου 2021 έως τις 6 Δεκεμβρίου 2021. Είναι μέλος του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος (ÖVP). 

Από το 2019 έως το 2021, υπηρέτησε ξανά ως υπουργός Εξωτερικών υπό τους Καγκελάριους Μπριγκίτε Μπίρλαϊν (2019-2020) και Σεμπάστιαν Κούρτς (2020-2021). 

Ορκίστηκε Καγκελάριος της Αυστρίας στις 11 Οκτωβρίου 2021, ύστερα από την παραίτηση του Καγκελαρίου Κούρτς.

Έπειτα από λιγότερο από δίμηνο στην καγκελαρία, ανακοίνωσε την παραίτησή του στις 2 Δεκεμβρίου 2021.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αυστριακοί καγκελάριοι
Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί
Κατηγορία:Αυστριακοί διπλωμάτες
Φρούριο Ιτζεδίν

Το **φρούριο Ιτζεδίν** είναι πρώην οχύρωση στην είσοδο του κόλπου της Σούδας, Κρήτη. Κτίστηκε το 1872 από τον Ρεούφ Πασά και πήρε το όνομά του από τον Ιτζεδίν, γιό του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως χώρος φυλάκισης μέχρι το 1974.

## Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση του σημερινού φρουρίου είχε κτιστεί μετά το 1646 από τους Οθωμανούς πύργος. Ο πύργος αυτός αντικαταστάθηκε από το σημερινό φρούριο το 1872 από τον Ρεούφ Πασά και πήρε το όνομά του από τον γιό του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ Ιτζεδίν. Ήταν το κύριο οχυρωματικό έργο του κόλπου της Σούδας. Στη συνέχεια το φρούριο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για πολιτικούς κρατούμενους, κρατουμένους του κοινού ποινικού δικαίου και θανατοποινίτες. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος φυλακίστηκε για 15 ημέρες στο Ιτζεδίν μετά από μήνυση για εξύβριση. Κατά τη διάρκεια του Κινήματος Παγκάλου το Ιτζεδίν χρησιμοποιήθηκε ως τόπος φυλάκισης αντιφρονούντων. Μετά το τέλος της δικτατορίας το 1926 ο ίδιος ο Θεόδωρος Πάγκαλος φυλακίστηκε στο Ιτζεδίν. Την περίοδο 1930-31 περίπου 40 άτομα φυλακίστηκαν στο Ιτζεδίν λόγω του Ιδιώνυμου.

Οι φυλακές διέκοψαν τη λειτουργία τους κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, αλλά επαναλειτούργησαν το 1948, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Στο Ιτζεδίν μεταφέρθηκαν πολιτικοί κρατούμενοι από τη Γυάρο. Το Ιτζεδίν συνέχισε να λειτουργεί ως χώρος φυλάκισης κομμουνιστών και άλλων πολιτικών κρατουμένων μέχρι το τέλος της Δικτατορίας, το 1974. Οι φυλακές ήταν περιώνυμες για τις κακές συνθήκες κράτησης. Στο Ιτζεδίν γίνονταν και εκτελέσεις και το 1972 πραγματοποιήθηκε η τελευταία εκτέλεση στην Ελλάδα. Κατά την Μεταπολίτευση το κτίριο εγκαταλείφθηκε. Το κτίριο έχει εμφανίσει φθορές και έχουν καταρρεύσει τοιχία στον εξωτερικό τοίχο, στο κομμάτι της πυριτιδαποθήκης του φρουρίου και στον τοίχο της δυτικής πλευράς, και τμήμα του διοικητηρίου.

Το φρούριο έχει χρησιμοποιηθεί ως κινηματογραφικό σκηνικό στις ταινίες «Μέρες του '36», του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, «Πέτρινα Χρόνια» και «το Τελευταίο Σημείωμα», του Παντελή Βούλγαρη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κάστρα της Κρήτης
Κατηγορία:Φυλακές στην Ελλάδα
Κατηγορία:Οθωμανικές οχυρώσεις στην Ελλάδα
Προδρόμι Θεσπρωτίας

Το **Προδρόμι **Θεσπρωτίας ανήκει στην δημοτική ενότητα Παραμυθιάς και στον Δήμο Σουλίου κατά το σχέδιο Καποδίστριας.

Έχει υψόμετρο 210 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και συνδέει την Παραμυθιά με την Πρέβεζα μέσο Γλυκής.
## Ονομασία

Η παλιά ονομασία ήταν Βοϊνίκου. Ωστόσο  το 1927 άλλαξε και έγινε Προδρόμι επειδή στο Άνω Προδρόμι βρίσκεται η Ιερά Μονή της Βέλλιανης ή του Ιωάννου του Προδρόμου. Βορειοανατολικά του Άνω Προδρομίου βρίσκεται η ακρόπολη της Αρχαίας Ελέας που ιδρύθηκε το 350 π.Χ.
## Ο τύμβος Προδρομίου

Το καλοκαίρι του 1978 κατά την δημιουργία αγροτικού δρόμου βρέθηκε ένας τύμβος του 4<sup>ου</sup> αι. π.Χ. με σημαντικά ευρήματα ένα από αυτά ήταν έναν στρατιωτικό εξοπλισμό και κτερίσματα καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ήταν αξιωματούχος και διακεκριμένο νεαρό πολεμιστή. Ανάμεσα στα ευρήματα βρέθηκαν δυο κράνη, ο ένας ασημένιος, έναν θώρακα, ένα ξίφος με λαβή πτηνού και μία χάλκινη τεφροδόχος, δύο στεφάνια χάλκινα φτιαγμένα σε σχήμα, βελανιδιάς και μυρτιάς, πιστεύοντας πως είναι ο Βασιλιάς Πύρρος χωρίς ωστόσο να υπάρχει επίσημη ανακοίνωση και βρίσκονται στο αρχαιολογικό μουσείο της Ηγουμενίτσας.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας
Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Δροσιά Κυπαρισσίου Εύβοιας

Η **Δροσιά** Κυπαρισσίου ή Μεσσαπίων είναι μικρός πεδινός οικισμός στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γενικά στοιχεία
Η Δροσιά βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2 χλμ. Ν. από το Κυπαρίσσι, 8 χλμ. ΒΔ. από τα Ψαχνά (έδρα του δήμου), 20 χλμ. Β. από την Χαλκίδα και έχει υψόμετρο 119 μέτρα ενώ μέσα από αυτόν περνάει η ΕΟ Χαλκίδας - Αιδηψού. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Κυπαρισσίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Κυπαρίσσι και τις Άκρες αποτελούν την τοπική κοινότητα Κυπαρισσίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεσσαπίων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 10 κάτοικοι.

## Σημείωση
Στη νότια Εύβοια και το δήμο Κύμης-Αλιβερίου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Δροσιά Κριεζών ενώ στην κεντρική και το Δήμο Χαλκιδέων η Δροσιά Ανθηδόνος .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Νικόλ Φονταίν

Η **Νικόλ Φονταίν** (*Nicole Fontaine*, 16 Ιανουαρίου 1942 – 17 Μαΐου 2018) ήταν Γαλλίδα πολιτικός, που υπήρξε επί πολλά χρόνια μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για λογαριασμό της Γαλλίας: από το 1984 μέχρι το 2002 και πάλι από το 2004 μέχρι το 2009. Η Φονταίν διετέλεσε Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 1999 έως το 2001, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Ιρλανδό Πατ Κοξ, καθώς είχε προσυμφωνηθεί από τις πολιτικές ομάδες της Φονταίν και του Κοξ. Η Φονταίν ανήκε στο γαλλικό κόμμα Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα, που με τη σειρά του συμμετείχε στην ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Η Φονταίν υπήρξε η δεύτερη στην ιστορία γυναίκα Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μετά την επίσης Γαλλίδα Σιμόν Βέιλ.

Γεννήθηκε στο χωριό Γκραινβίλ-Υμωβίλ της Νορμανδίας (νομός Σεν-Μαριτίμ) την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής, και ήταν κόρη ιατρού και εγγονή δημοδιδασκάλων. Η Νικόλ Φονταίν πήρε πτυχίο νομικής σε ηλικία μόλις 20 ετών, δίπλωμα του Ινστιτούτου Πολιτικών Σπουδών των Παρισίων (του γνωστού ως *[[Sciences Po]]*) το 1964 και διδακτορικό στο δημόσιο δίκαιο το 1969. Ως δικηγόρος, ήταν εγγεγραμμένη στον δικηγορικό σύλλογο του Νομού Ω-ντε-Σεν. Η διδακτορική διατριβή της Φονταίν επανεκδόθηκε 4 φορές και κυκλοφόρησε ευρύτατα: είχε ως θέμα τις σχέσεις μεταξύ του κράτους και ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων τα οποία συνδέονται με κάποια συμφωνία με το κράτος (η περίπτωση των γαλλικών ιδιωτικών σχολείων, που ελέγχονται από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία), και έγινε έργο αναφοράς στο πεδίο αυτό. Συνεκδοχικά, η Φονταίν έγινε μέλος του Ανωτέρου Συμβουλίου Εθνικής Εκπαιδεύσεως το 1975 και μέλος της επιτροπής αυτού το 1978 και έως το 1981.

Στο ενδιάμεσο των θητειών της στο Ευρωκοινοβούλιο, η Φονταίν διετέλεσε Υπουργός Βιομηχανίας της Γαλλίας από τις 27 Ιουνίου 2002 μέχρι τις 31 Ιουλίου 2004, επί προεδρίας του Ζακ Σιράκ. Η Νικόλ Φονταίν πέθανε σε ηλικία 76 ετών στο Νεϊγί-συρ-Σεν και τάφηκε στο εκεί δημοτικό κοιμητήριο.

## Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
* «Queen of compromise», *Politico Europe*, 8 Σεπτεμβρίου 1999
* Η Nicole Fontaine στο «Βρες τον τάφο του»

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νορμανδοί πολιτικοί
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Κατηγορία:Γάλλοι υπουργοί
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Γαλλίας
Κατηγορία:Γάλλοι δικηγόροι
Ντμίτρι Μουράτοφ

Ο **Ντμίτρι Αντρέγιεβιτς Μουράτοφ** (ρωσ. Дмитрий Андреевич Муратов, γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1961) είναι Ρώσος δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής και πολιτικός, αρχισυντάκτης της ρωσικής εφημερίδας *[[Νόβαγια Γκαζέτα]]*. Τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 2021 από κοινού με τη Μαρία Ρέσσα για *«τις προσπάθειές τους να περιφρουρήσουν την ελευθερία της έκφρασης, η οποία αποτελεί προϋπόθεση για τη δημοκρατία και τη μακρόχρονη ειρήνη».*

Μαζί με αρκετούς άλλους δημοσιογράφους, ο Μουράτοφ συνίδρυσε τη *Νόβαγια Γκαζέτα* το 1993. Διετέλεσε αρχισυντάκτης της από το 1995 μέχρι το 2017 και εκ νέου από το 2019 μέχρι σήμερα. Η εφημερίδα είναι γνωστή για τα ρεπορτάζ της πάνω σε ευαίσθητα στη Ρωσία θέματα, όπως είναι η κυβερνητική διαφθορά και οι παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Επί αρχισυνταξίας του, ο Μουράτοφ δημοσίευσε άρθρα γραμμένα από τη μετέπειτα δολοφονηθείσα Άννα Πολιτκόφσκαγια, που επέκριναν τη διακυβέρνηση του Βλαντίμιρ Πούτιν. Με τη *Νόβαγια Γκαζέτα* ο Μουράτοφ βοήθησε να δημιουργηθεί «η μόνη πραγματικά ασκούσα κριτική εφημερίδα με πανεθνική απήχηση στη σημερινή Ρωσία», σύμφωνα με την Επιτροπή για την προστασία των δημοσιογράφων (Committee to Protect Journalists).

Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022 ο Μουράτοφ κυκλοφόρησε δύο εκδόσεις της εφημερίδας του, στη ρωσική και την ουκρανική γλώσσα, λέγοντας ότι η εφημερίδα του θα αψηφούσε τους κανονισμούς περιορισμών των ρωσικών Μ.Μ.Ε., που αναφέρουν μόνο την επίσημη πληροφόρηση της κυβερνήσεως για τον πόλεμο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Μουράτοφ στον ιστότοπο των Βραβείων Νόμπελ

Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης
Κατηγορία:Ρώσοι νομπελίστες
Κατηγορία:Πολεμικοί ανταποκριτές
Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Εθνική Αρμενίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Η **εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Αρμενίας** (αρμένικα:  Հայաստանի բասկետբոլի ազգային հավաքական) εκπροσωπεί την Αρμενία στις διεθνείς καλαθοσφαιρικές διοργανώσεις της FIBA. Η ομάδα διοικείται από τη Αρμένικη Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΑΟΚ).

## Ιστορία
Τον Δεκέμβριο του 2015, ανακοινώθηκε ότι η Εθνική Αρμενίας θα έπαιζε στην πρώτη της επίσημη διοργάνωση στα χρονικά το καλοκαίρι του 2016, αφού συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Χωρών του 2016. Η ομάδα κατέκτησε τον τίτλο κερδίζοντας τη Μολδαβία στον τελικό με 79-71.

Το ντεμπούτο της Αρμενίας σε μεγάλες διοργανώσεις ήταν στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019, όπου παρά τις τρεις νίκες σε έξι αγώνες, αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο. Το 2018, μετά την πρόκριση στο δεύτερο γύρο των προκριματικών του Ευρωμπάσκετ 2021, η ομάδα αποχώρησε λόγω οικονομικών περιορισμών.

Η Αρμενία ήταν να επιστρέψει στη διοργάνωση το 2020, για να παίξει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Μικρών Χωρών, όμως λόγω της μεταφοράς της το 2021 λόγω της πανδημίας COVID-19, απέσυρε τη συμμετοχή της.
[μικρογραφία| Η επίσημη αίθουσα προπόνησης της ομάδας στο Ολυμπιακό συγκρότημα στο [Γερεβάν.]]

## Δείτε επίσης

* Εθνική Αρμενίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
* Εθνική Αρμενίας Κ18 (καλαθοσφαίριση ανδρών)
* Εθνική Αρμενίας Κ16 (καλαθοσφαίριση ανδρών)
* Αθλητισμός στην Αρμενία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Στατιστικά αρχεία Εθνικής Αρμενίας στο Αρχείο της FIBA
* Παρουσίαση στο Eurobasket.com
* Παρουσίαση της Αρμένικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης στο Facebook


Αρμενια
καλαθοσφαιριση ανδρων
Άκρες Εύβοιας

Οι **Άκρες**, επισήμως γνωστές ως **Άκραι**, είναι μικρός ορεινός οικισμός στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Οι Άκρες βρίσκονται σε απόσταση περίπου 4 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Κυπαρίσσι, 15 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ψαχνά (έδρα του δήμου), 29 Β. από την Χαλκίδα και έχει υψόμετρο 500 μέτρα. Βόρεια και βορειοανατολικά του χωριού βρίσκονται τα μεταλλεία της ΛΑΡΚΟ και οι τεχνητές λίμνες που δημιουργήθηκαν για αυτά. Βορειοανατολικά, στην τοποθεσία "Βίρα" είναι το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, η οποία είναι μονόκλιτη βασιλική, με δίρρικτη ξύλινη σκεπή.

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μεσσαπίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Κυπαρίσσι και την Δροσιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κυπαρισσίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεσσαπίων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 14 κάτοικοι.

## Πληθυσμιακή εξέλιξη

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Εθνική Σλοβακίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Η **εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Σλοβακίας** (σλοβακικά: *Slovenské národné basketbalové mužstvo*) εκπροσωπεί τη Σλοβακία στις διεθνείς καλαθοσφαιρικές διοργανώσεις της FIBA. Η ομάδα διοικείται από τη Σλοβακική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΣΟΚ).

Η Σλοβακία είναι μία από τις νεότερες εθνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης στον κόσμο, έχοντας χωρίσει από την Τσεχοσλοβακία μετά τη διάλυση του ενιαίου κράτους το 1993. Εντάχθηκε στη FIBA αργότερα εκείνο το έτος και έπαιξε στον πρώτο της διεθνή αγώνα με την Ελβετία. Η Σλοβακία μέχρι σήμερα δεν έχει μεγάλη ιστορία σε διεθνές επίπεδο. Αν η ομάδα έχει προσπαθήσει να προκριθεί σε μεγάλη διοργάνωση, όπως το Ευρωμπάσκετ και το Παγκόσμιο Κύπελλο, δεν έχει ακόμη καταφέρει να προκριθεί.

## Ιστορία

### Η εποχή της Τσεχοσλοβακίας
Μέχρι το 1993, η Σλοβακία ήταν μέρος της Τσεχοσλοβακίας, με τους Σλοβάκους καλαθοσφαιριστές να συμμετέχουν στην Εθνική Τσεχοσλοβακίας. Ένας από τους πιο αξιόλογους παίκτες που γεννήθηκε στη Σλοβακία και έπαιξε στην Εθνική Τσεχοσλοβακίας ο οποίος είχε επιτυχία σε διεθνές επίπεδο ήταν ο Στανισλάβ Κρόπιλακ. Βοήθησε την Τσεχοσλοβακία να κατακτήσει τρία μετάλλια στο Ευρωμπάσκετ το 1977, το 1981 και το 1985.

### Μετά την ανεξαρτησία
Μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας από την Τσεχοσλοβακία, η Σλοβακία έκανε πολλές προσπάθειες κατά τα πρώτα της χρόνια για να προκριθεί στο Ευρωμπάσκετ, δίχως να τα το επιτύχει. Στα προκριματικά για το Ευρωμπάσκετ 2017, η Σλοβακία μπήκε στον Στ΄ Όμιλο. Εκεί η ομάδα είχε ρεκόρ 1-5 και δεν κατάφερε να προκριθεί.

Για την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019, η Σλοβακία έλαβε μέρος στους ευρωπαϊκούς προκριματικούς, αλλά τελικά αποκλείστηκε μετά από ρεκόρ 1–5 στον όμιλό της. Η Σλοβακία αγωνίστηκε αργότερα στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2022, αλλά για άλλη μια φορά να περάσει δεν κατάφερε να προκριθεί, αφού τερμάτισε με ρεκόρ 3–5 κατά τη διάρκεια των προκριματικών.

## Δείτε επίσης

* Αθλητισμός στη Σλοβακία
* Εθνική Σλοβακίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
* Εθνική Σλοβακίας Κ18 (καλαθοσφαίριση ανδρών)
* Εθνική Σλοβακίας Κ16 (καλαθοσφαίριση ανδρών)
* Εθνική Τσεχοσλοβακίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος (σλοβακικά)
* Εθνική Σλοβακίας στον ιστότοπο της FIBA
* Εθνική Σλοβακίας στο Eurobasket.com
* Στατιστικά αρχεία της Εθνικής Σλοβακίας στο Αρχείο της FIBA

ανδρων
Σλοβακια
καλαθοσφαιριση ανδρων
Λάμαρη Εύβοιας

Η **Λάμαρη** είναι ημιορεινό χωριό στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Λάμαρη βρίσκεται προς τα παράλια του Αιγαίου πελάγους και τους βόρειους πρόποδες της Δίρφυς σε υψόμετρο 339 μέτρων . Απέχει 46 χλμ. Α.-ΒΑ. από τα Ψαχνά (έδρα του δήμου) και 55 χλμ. ΒΑ. από την Χαλκίδα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό ιδρύθηκε την περίοδο της τουρκοκρατίας (γύρω στο 1714) από κατοίκους που μετοίκησαν από την περιφέρεια Πρέβεζας της Ηπείρου. Ανατολικά του περνάει ο χείμαρρος Λάμαρη που ξεκινάει πριν τους Στρόπωνες και καταλήγει στην Παραλία Χιλιαδού.

Μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, αναφέρεται επίσημα το 1835 γραμμένη το *Λάμαρι* να προσαρτάται στον τότε δήμο Ληλαντίων. Το 1919 με το ΦΕΚ 54Α - 11/03/1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά του  διορθώθηκε σε Λάμαρη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' μαζί με τους Στρόπωνες, την Αγία Ειρήνη και την Παραλία Χιλιαδού αποτελούν την τοπική κοινότητα Στροπώνων  που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διρφύων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 66 κάτοικοι .

## Βίντεο

* Λάμαρη | 5 λεπτά πριν την παραλία της Χιλιαδού!

## Παραπομπές


## Πηγές
* Λάμαρη Εύβοιας - Ιστορική και λαογραφική μελέτη (10.268Α), Κοκόνος Ηλία Δημήτριος

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Κάτω Καμπιά Εύβοιας

{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    {
      "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {
        "type": "Point",
        "coordinates": [
          23.847222,
          38.558333
        ]
      }
    }
  ]
}

Τα **Κάτω Καμπιά** είναι πολύ μικρός ημιορεινός οικισμός στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, ο οποίος βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της Δίρφυς, σε υψόμετρο 366 μέτρα. Απέχει 28 χλμ. Α. από τα Ψαχνά (έδρα του δήμου) και 35 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Χαλκίδα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Καμπιών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' μαζί με τα Καμπιά και το Σκουντέρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Καμπιών που υπάγεται στη Δημοτική ενότητα Διρφύων του Δήμου Διρφύων-Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφηκαν 4 κάτοικοι.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας
Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Παναγία Πορταΐτισσα

δεξιά|μικρογραφία|Η Παναγία Πορταΐτισσα των Ιβήρων, Άγιον Όρος, Ελλάδα.
Η **Παναγία Πορταΐτισσα** είναι μια ορθόδοξη μικρασιατική εικόνα της Παναγίας στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους. Προέρχεται από τη Νίκαια της Μικράς Ασίας.

## Ιστορικό
Η εικόνα της Πορταΐτισσας βρισκόταν αρχικά στη μικρασιατική Νίκαια. Εκεί, μία ευσεβής γυναίκα με τον μοναχογιό της, την είχαν τοποθετημένη μέσα σε ναό και την τιμούσαν. Κατά την περίοδο της βυζαντινής εικονομαχίας όμως η τιμή των εικόνων ήταν απαγορευμένη. Οι κατάσκοποι του βασιλιά εντόπισαν την εικόνα και για τον λόγο αυτό η γυναίκα την άφησε στη θάλασσα με την ευχή να σωθεί. Η θαυματουργή εικόνα στάθηκε όρθια στα κύματα και κατευθύνθηκε προς την δύση και έφτασε στη μονή Ιβήρων.

Η εικόνα της Πορταΐτισσας φέρει κάτω από τη δεξιά σιαγόνα τραύμα με ξηραμένο αίμα, καθώς σύμφωνα με την παράδοση κτυπήθηκε με το ξίφος ενός Άραβα, ο οποίος ονομαζόταν Ραχάι και ήταν αρχηγός ενός πειρατικού στόλου. Όταν ο στόλος αυτός έπλευσε στη θάλασσα των Ιβήρων, ο Ραχάι έστειλε πειρατές, να κουρσέψουν τη Μονή. Αυτοί όμως δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν την εντολή του αρχηγού τους, διότι εμποδίστηκαν από μία Γυναίκα και γύρισαν στα πλοία τους άπρακτοι. Όταν ο Ραχάι άκουσε τη δικαιολογία των συντρόφων του, τους ονείδισε και αμέσως έτρεξε εναντίον της Μονής κραδαίνοντας το ξίφος του. Όταν είδε την αγία εικόνα της θείας Πορταΐτισσας, με θυμό τη χτύπησε με το ξίφος του. Από την πληγή άρχισε να ρέει άφθονο αίμα, που τον περιέλουσε. Στη θέα του αίματος από το φρικτό θαύμα, άρχισε να τρέμει, και μετανοώντας για την ασέβεια του ζήτησε συγχώρηση. Κατόπιν βαπτίστηκε και έγινε μοναχός και κλαίγοντας για το αμάρτημά του».

Δόθηκε το προσωνύμιο *Πορταΐτισσα*, επειδή η εικόνα είναι τοποθετημένη στο παρεκκλήσιο της μονής Ιβήρων που ευρίσκεται αριστερά της κεντρικής πύλης.
Η εικόνα περικλείεται από επένδυση από ασήμι και χρυσό που καλύπτει όλη την επιφάνεια εκτός από τα πρόσωπα.
[δεξιά|μικρογραφία| Παναγία Πορταΐτισσα, το αντίγραφο [Μόντρεαλ|του Μόντρεαλ]]
 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγιο Όρος
Κατηγορία:Παναγία
Κατηγορία:Μονή Ιβήρων
Κατηγορία:Νίκαια (Βιθυνία)
Ξερόκαμπος Ζίρου Λασιθίου

Ο **Ξερόκαμπος** είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο Λιβυκό πέλαγος και παραλία της Κοινότητας Ζίρου του δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Ο Ξερόκαμπος αποτελεί την πιο ξηρή περιοχή στην Ελλάδα.

## Ετυμολογία

Η ακραία ανομβρία της περιοχής αντικατοπτρίζεται στο τοπωνύμιο του οικισμού. Το όνομα *Ξερόκαμπος* προέρχεται από τις λέξεις *ξερός* (ξηρός) και *κάμπος* (πεδιάδα).  Αυτό το τοπωνύμιο περιγράφει το ξηρό τοπίο της περιοχής και το θερμό, άνυδρο μικροκλίμα της.

## Γεωγραφία

Ο Ξερόκαμπος βρίσκεται στην απομακρυσμένη νοτιοανατολική γωνία της Κρήτης, στο Λιβυκό πέλαγος. Ο οικισμός είναι γεωγραφικά απομονωμένος από τα απόκρημνα βουνά της Σητείας και της Θρυπτής προς τα βόρεια και δυτικά. Αυτή η ορεινή τοπογραφία παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του τοπικού περιβάλλοντος, καθώς δημιουργεί ένα ισχυρό φαινόμενο ομβροσκιάς που εμποδίζει τα γεμάτα υγρασία καιρικά συστήματα που έρχονται από τα δυτικά και τα βόρεια. Aπέχει 20 χιλιόμετρα από την Ζίρο, 12 χιλιόμετρα από την Ζάκρο και 44,1 χιλιόμετρα από την Σητεία. Είναι ένα από τα πιο απομακρυσμένα μέρη της Περιφερειακής Ενότητας Λασιθίου που βρίσκεται σε απόσταση 100 χιλιομέτρων από τον Άγιο Νικόλαο. Επίσης υπάρχει μία "αλατσολίμνη" στην παραλία του οικισμού.

## Διοικητική διαίρεση

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1960 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ζίρου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Ζίρο, την Αγία Ειρήνη, την Αγριλιά, το Καλό Χωριό, το Λαμνιώνι και το Χαμαίτουλο, αποτελούν τη κοινότητα Ζίρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεύκης του Δήμου Σητείας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 54 κατοίκους.

## Κλίμα

Σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, ο Ξερόκαμπος παρουσιάζει ένα θερμό ημίξηρο κλίμα (*BSh*), απέχοντας από το θερμό ερημικό κλίμα (*BWh*) μόλις 10 mm.  

Η τοποθεσία του οικισμού στην ομβροσκιά των γύρω βουνών μειώνει δραστικά την ετήσια βροχόπτωσή του. Τα μετεωρολογικά δεδομένα που έχουν συλλεχθεί υποδεικνύουν έναν εξαιρετικά χαμηλό μέσο ετήσιο υετό περίπου 218,0 mm, παράλληλα με μια υψηλή μέση ετήσια θερμοκρασία 20,9 °C. Αυτές οι συνθήκες καθιστούν τον Ξερόκαμπο την πιο ξηρή περιοχή στην Ελλάδα και σύμφωνα με τον Μαριολόπουλο (1938), το ΝΑ άκρο του Λασιθίου κατέγραψε μέσο ετήσιο υετό μόλις **207,1 mm** (1915-1929), υποδεικνύοντας *ερημοειδές μεσογειακό* κλίμα. Ο Ξερόκαμπος εμπίπτει στη ζώνη ανθεκτικότητας φυτών 11a. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ξερόκαμπος - Η απόκρυφη ομορφιά της νοτιοδυτικής Κρήτης στο https://www.youtube.com/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Πρώτος ζωγράφος του βασιλιά

[μικρογραφία|407x407εσ|Ο [Σαρλ Λε Μπρεν, Πρώτος ζωγράφος του βασιλιά και εισηγητής της ίδρυσης της Βασιλικής Ακαδημίας ζωγραφικής και γλυπτικής, πίνακας του Νικολά ντε Λαρζιλιέρ]]
Ο **Πρώτος ζωγράφος του Βασιλιά** (γαλλικά: Premier peintre du Roi) ήταν αξίωμα ζωγράφου στη βασιλική αυλή της Γαλλίας υπό το Παλαιό καθεστώς, εντός της διοίκησης των Κτηρίων του βασιλιά. Ο κάτοχός του κατείχε παρόμοια θέση με εκείνη του Πρώτου αρχιτέκτονα του βασιλιά, αν και πολύ λιγότερο έγκυρη. Ο κάτοχος δεν ήταν υπεύθυνος για άλλες αρμοδιότητες στο αυλικό περιβάλλον και η θέση έμεινε συχνά χωρίς κάτοχο.

Ο Πρώτος ζωγράφος του βασιλιά δεν ήταν αποκλειστικά ειδικός ζωγράφος πορτρέτων, αλλά ήταν πάντα Γάλλος. Ο πιο διάσημος κάτοχος, ο Νικολά Πουσέν, πείστηκε να επιστρέψει στη Γαλλία το 1640 για να αναλάβει το αξίωμα, αλλά επέστρεψε στη Ρώμη μετά από λίγο περισσότερο από ένα χρόνο. Παρ 'όλα αυτά, κατείχε τη θέση για άλλα 23 χρόνια.

Αντίθετα, ο διάδοχός του Σαρλ Λε Μπρεν, εισηγητής της ίδρυσης της Βασιλικής Ακαδημίας ζωγραφικής και γλυπτικής, αφιέρωσε τον περισσότερο χρόνο του σε εργασίες για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, διακοσμώντας τα ανάκτορά του και σχεδιάζοντας και εποπτεύοντας τα βασιλικά εργοστάσια, το εργοστάσιο Σαβονερί που κατασκεύαζε χαλιά και το εργοστάσιο των Γκομπλέν για ταπισερί και έπιπλα. Ο Λε Μπρεν είχε μια πικρή, ισόβια αντιπαλότητα με τον ζωγράφο Πιέρ Μινιάρ, ο οποίος τον διαδέχθηκε τελικά σε ηλικία 78 ετών, αλλά κατείχε τη θέση μόνο για πέντε χρόνια πριν τον θάνατό του.

## Κάτοχοι του αξιώματος

* 1603–1619 : Μαρτέν Φρεμινέ
* 1627–1649 : Σιμόν Βουέ
* 1641–1665 : Νικολά Πουσέν
* 1664–1690 : Σαρλ Λε Μπρεν
* 1690–1695 : Πιέρ Μινιάρ
* 1695–1716 : *κενή θέση*
* 1716–1722 : Αντουάν Κουαπέλ
* 1722–1725 : *κενή*
* 1725–1733 : Λουί ντε Μπουλόνι
* 1733–1736 : *κενή*
* 1736–1737 : Φρανσουά Λεμουάν
* 1737–1746 : *κενή*
* 1746–1752 : Σαρλ Αντουάν Κουαπέλ
* 1752–1762 : *κενή*
* 1762–1765 : Σαρλ Αντρέ βαν Λου
* 1765–1770 : Φρανσουά Μπουσέ 
* 1770–1789 : Ζαν-Μπατίστ-Μαρί Πιέρ 
* 1789–1791 : Ζοζέφ-Μαρί Βιέν

## Παραπομπές


Κατηγορία:Παλαιό Καθεστώς
Κατηγορία:Ιστορία της ζωγραφικής
Απογαλακτισμός

250px|μικρογραφία|Μωρό τρώει βρεφική τροφή
**Απογαλακτισμός** ονομάζεται η διαδικασία της σταδιακής παύσης του μητρικού θηλασμού ενός βρέφους ή οποιουδήποτε θηλαστικού. Η διαδικασία λαμβάνει χώρα μόνο σε θηλαστικά, καθώς μόνο τα θηλαστικά παράγουν γάλα. Το βρέφος θεωρείται ότι έχει απογαλακτιστεί πλήρως όταν δεν τρέφεται πλέον με μητρικό γάλα (φυσικό ή υποκατάστατο).

Ο απογαλακτισμός στα βοοειδή μπορεί να γίνει με πολλές μεθόδους. Οι μόσχοι γαλακτοπαραγωγής στις Ηνωμένες Πολιτείες απογαλακτίζονται από τη μητέρα τους κατά μέσο όρο περίπου στην ηλικία των 7 εβδομάδων , οι υπόλοιποι περίπου μεταξύ 8 και 10 μηνών. Ο απογαλακτισμός στα άλογα γίνεται συνήθως όταν το πουλάρι είναι ηλικίας 4 έως 5 μηνών, καθώς στο σημείο αυτό το πουλάρι δεν χρειάζεται πλέον θρεπτικά συστατικά πέρα από αυτά που προσφέρει η φοράδα. Τα σκυλιά απογαλακτίζονται αργά από τη μητέρα τους, μειώνοντας σιγά-σιγά την ποσότητα γάλακτος και τη φροντίδα που τους δίνει η μητέρα. Η διαδικασία ξεκινά όταν τα κουτάβια είναι 3-4 εβδομάδων και συνήθως συνεχίζεται μέχρι να είναι 7-8 εβδομάδων. Είναι μια αργή διαδικασία που παίρνει αρκετές εβδομάδες. Ο απογαλακτισμός στις γάτες περιλαμβάνει τη μετάβασή τους από το μητρικό γάλα σε στερεά τροφή. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θηλαστικά
Οβελίσκος Φλαμίνιου

Ο **Οβελίσκος του Φλαμίνιου** (ιταλικά: *Obelisco Flaminio*) είναι ένας από τους 13 αρχαίους οβελίσκους στη Ρώμη της Ιταλίας. Βρίσκεται στην πιάτσα ντελ Πόπολο.

Είναι 24 μ. (67 πόδια) ψηλός, ενώ με τη βάση και τον σταυρό φτάνει τα 36,5 μ. (100 πόδια).

## Ιστορία
Ο φαραώ Σέτι Α΄ της 19ης δυναστείας εξόρυξε αυτόν τον οβελίσκο από λατομεία γρανίτη στο Ασουάν. Πριν από το τέλος του, οι καλλιτέχνες σκάλισαν ένα πρόσωπο στον οβελίσκο, το οποίο ο Σέτι Α΄ σκόπευε να ανεγείρει στον ναό του Ρα στην Ηλιούπολη της Κάτω Αιγύπτου. Ο γιος του Σέτι Α΄ και διάδοχος, ο Ραμεσής Β΄ ολοκλήρωσε τις επιγραφές του οβελίσκου και τον έστησε στην Ηλιούπολη. Ο οβελίσκος μταφέρθηκε στη Ρώμη το 10 π.Χ. με εντολή του Αυγούστου, μαζί με τον οβελίσκο του Μοντετσιτόριο και τοποθετήθηκε στη *σπονδυλική στήλη* (spina) του Μεγίστου Ιπποδρόμου, ακολουθούμενος τρεις αιώνες αργότερα από τον οβελίσκο του Λατερανού. Όπως και οι περισσότεροι αιγυπτιακοί οβελίσκοι, ο οβελίσκος Φλαμινίου ανήκε σε ένα ζεύγος οβελίσκων, αλλά κανένα ίχνος από το ταίρι του δεν έχει βρεθεί. Στην αφιερωτική επιγραφή του Σέτι Α΄ στη μία πλευρά του, ο βασιλιάς καυχιέται ότι «θα γέμιζε την Ηλιούπολη με οβελίσκους».

Ο οβελίσκος ανακαλύφθηκε το 1587 σπασμένος σε τρία κομμάτια, μαζί με τον οβελίσκο του Λατερανού και ανεγέρθηκε στην πιάτσα ντελ Πόπολο από τον Ντομένικο Φοντάνα το 1589, με εντολή του πάπα Σίξτου Ε΄. Ο Σίξτος Ε΄ κατεδάφισε το *μνημείο των Επτά Πλανητών* (Septizodium), για να παράσχει τραβερτίνη για το βάθρο του οβελίσκου, μεταξύ των άλλων κτιριακών του έργων. 

Το 1823 ο Τζιουζέπε Βαλαντιέρ στόλισε τον οβελίσκο με μία βάση με τέσσερις κυκλικές λεκάνες και πέτρινα λιοντάρια, μιμούμενος αιγυπτιακά θέματα.

## Δείτε επίσης
* Λίστα οβελίσκων στη Ρώμη

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Βιβλιογραφία
* Peter J. Brand, "The 'Lost' Obelisks and Colossi of Seti I," *Journal of the American Research Center in Egypt* 34 (1997), σ. 101–114.
* Peter J. Brand, *The Monuments of Seti I: Epigraphic, Historical, and Art Historical Analysis*, Leiden, 2000.
* 978-0-262-51270-1 
* Cesare D'Onofrio, *Gli obelischi di Roma*, Bulzoni, 1967
* *L'Italia.* *Ρομά* (guida rossa), Touring Club Italiano, Μιλάνο 2004

* Armin Wirsching, *Obelisken transportieren und aufrichten in Aegypten und in Rom*, Norderstedt 2007 (2η έκδ. 2010),
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Τέλος χαρτοσήμου

Το **τέλος χαρτοσήμου** είναι φόρος που επιβάλλεται σε αγορές, συμφωνητικά και επίσημα έγγραφα, που, για να τεθούν σε ισχύ, πρέπει να έχει καταβληθεί. Πιστεύεται ότι ξεκίνησε από τη Βενετία το 1604, εισήχθη στην Ισπανία τη δεκαετία του 1610, τις Ισπανικές Κάτω Χώρες τη δεκαετία του 1620,  τη Γαλλία το 1651, τη Δανία το 1657,Πρωσία το 1682 και Αγγλία το 1694.

Στην Ελλάδα, το τέλος εισήχθη με το Νομοθετικό Διάταγμα 4755 ΦΕΚ Α΄164/15.5.1930 που αντικαταστάθηκε από το Π.Δ. 28.7.1931/1931, γνωστό και ως Κώδικας Τελών Χαρτοσήμου, ενόψει της επερχόμενης πτώχευσης. Καθόριζε ότι όλες οι δανειακές συμβάσεις υπόκεινται σε τέλος 3,6%.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Διοικητικό Δίκαιο
Κατηγορία:Φορολογία