open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μάρκος Ιούνιος Πέννος (ύπατος)

Ο **Μάρκος Ιούνιος Πένος**, λατιν.: *Marcus Junius Pennus* ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον δεύτερο αιώνα π.Χ.

## Καταγωγή
Ήταν μέλος του γένους των Ιουνίων. Ο ομώνυμος πατέρας του υπηρέτησε ως αγορανόμος (aedile) το 205 π.Χ. Ο γιος του, ονόματι επίσης Mάρκος Ιούνιος Πέννος, ήταν τριβούνος των πληβείων (tribunus plebis) το 126 π.Χ.

## Σταδιοδρομία
Το 172 π.Χ. ο Πέννος υπηρέτησε ως πραίτωρ, διοικώντας την επαρχία Εγγύς Ισπανία.  Το 167 π.Χ. εξελέγη ύπατος με συνάδελφο τον Κόιντο Αίλιο Παίτο.  Ενώ ο Παίτος οδήγησε έναν πόλεμο ενάντια στους Λίγουρες, ο Πέννος συμβουλεύτηκε τη Σύγκλητο σχετικά με την αποστολή πρεσβευτών στη Ρόδο. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Λικίνιος Κράσσος (ύπατος)

Ο **Γάιος Λικίνιος Κράσσος**, λατιν.: *Gaius Licinius Crassus* ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον δεύτερο αιώνα π.Χ.   

## Καταγωγή
Ήταν μέλος του γένους tvn Likin;ivn. Ο αδελφός του, Πόπλιος Λικίνιος Κράσσος, υπηρέτησε ως ύπατος το 171 π.Χ.

## Σταδιοδρομία
Το 172 π.Χ., ενώ υπηρετούσε με την ιδιότητα του πραίτορα, ο Λικίνιος Κράσσος ερεύνησε τον Μάρκο Ποπίλιο Λαίνα για ωμότητα προς τους Λίγουρες.  Το 171 π.Χ., υπηρέτησε ως λεγάτος των στρατιωτών τού αδελφού του στον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο κατά του Περσέα, βασιλιά της Μακεδονίας.  Το 168 π.Χ. εξελέγη ύπατος μαζί με τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο Μακεδονικό. Το 167 π.Χ. ήταν ανθύπατος της επαρχίας της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας (κοιλάδας του Πάδου). 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Αύλος Ατίλιος Σεράνος

Ο **Αύλος Ατίλιος Σεράνος**, λατιν.: *Aulus Atilius Serranus* ήταν ύπατος το έτος 170&nbsp;π.Χ., μαζί με τον Aύλο Οστίλιο Μανκίνο.

Ο Σεράνος κατείχε για πρώτη φορά το αξίωμα του πραίτορα το 192&nbsp;π.Χ; κατά τη διάρκεια της χρονιάς του απεστάλη ανατολικά με στόλο, αρχικά για να επέμβει εναντίον του Νάβιδος της Σπάρτης, αλλά στη συνέχεια –παρατάθηκε και τον επόμενο χρόνο– εναντίον του Αντιόχου Γ’ του Μεγάλου. 

Αργότερα εξελέγη *πραίτωρ της πόλης* (praetor urbanus) το 173&nbsp;π.Χ. και έλαβε εντολή να ανανεώσει τη συμμαχία με τον Αντίοχο Δ' Επιφανή.  Τον επόμενο χρόνο, μπορεί να ανέλαβε να διασφαλίσει ότι ένα μέρος του ρωμαϊκού στρατού στο Bρινδήσιον θα μεταφερόταν με επιτυχία στη Μακεδονία, για να υποστηρίξει στον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο τον ύπατο Γάιο Ποπίλιο Λαίνα. 

Μετά από αυτό, εξελέγη ύπατος το 170 π.Χ. Συνάδελφός του ήταν ο Aύλος Οστίλιος Μανκίνος. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του έτους του σε καθήκοντα φρουράς στη Λιγουρία και την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (κοιλάδα του Πάδου), πριν επιστρέψει στην πατρίδα του για να πραγματοποιήσει τις υπατικές εκλογές για τους διαδόχους του. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Κόιντος Μούκιος Σκαιβόλας (ύπατος το 174 π.Χ.)

Ο **Κόιντος Μούκιος Σκαιβόλα**, λατιν.: *Quintus Mucius Scaevola* (άκμασε στις αρχές 2ου αι. π.Χ.) ήταν πολιτικός της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Πιστεύεται ότι ήταν γιος τού Κόιντου Μούκιου Σκαιβόλα, που ήταν πραίτωρ το 215 π.Χ.  

Έγινε πραίτωρ το 179 π.Χ. και στάλθηκε ως κυβερνήτης της Σικελίας. Το 174 π.Χ. έγινε ύπατος, και το 171 π.Χ. τριβούνος. Στην τελευταία αυτή θέση, συνόδευσε τον κουνιάδο του Πόπλιο Λικίνιο Κράσσο στην εκστρατεία κατά του βασιλιά Περσέα της Μακεδονίας.

Γιος του ήταν ο Κόιντος Μούκιος Σκαιβόλα Οιωνοσκόπος (π. 159 – 88 π.Χ.), πολύ νεότερος από τα εξαδέλφια του.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Μάρκος Ποπίλιος Λαίνας (ύπατος το 173 π.Χ.)

Ο **Μάρκος Ποπίλιος Λάινας**, λατιν.: *Marcus Popilius Laenas*, ήταν Ρωμαίος πολιτικός.

Ήταν πραίτωρ το 176 π.Χ. Δεν πήγε στην επαρχία του, τη Σαρδηνία, διότι δεν ήθελε να αναστατώσει την επιτυχία που απολάμβανε ο αντιπραότωρ Τίτος Αιβούτιος. Ένας νέος ηγέτης θα χρειαζόταν χρόνο για να εξοικειωθεί με την κατάσταση, και έτσι θα χανόταν πολύτιμος χρόνος. 

Υπήρξε ύπατος για το έτος 173 π.Χ., μαζί με τον Λεύκιο Ποστούμιο Αλβίνο.  Ο Ποπίλιος πήγε στην επαρχία του, και άρχισε να πολεμά μία φυλή Λιγούρων στη Βόρεια Ιταλία, τους Στατιέλιους. Έδωσε μία αιματηρή μάχη στην πόλη Καρύστουμ, η οποία έληξε, όταν ο Ποπίλιος έστειλε το ιππικό να διαρρήξει τις γραμμές της Λιγουρίας. Το ιππικό στη συνέχεια σκότωσε πολλούς από τους άνδρες, που προσπαθούσαν να διαφύγουν στην πόλη. Οι Ρωμαίοι σκότωσαν 10.000 Λίγουρες και αιχμαλώτισαν 700, ενώ έχασαν οι ίδιοι 3.000.  Οι υπόλοιποι Λίγουρες, νομίζοντας ότι ο Ποπίλιος θα ήταν επιεικής, παραδόθηκαν οι ίδιοι. Όμως ο Ποπίλιος κατέστρεψε την πόλη τους, και πώλησε αυτούς και την περιουσία τους. Η Σύγκλητος εξοργίστηκε, όταν άκουσε για τη μεταχείριση ενός λαού, που δεν είχε πάρει τα όπλα εναντίον της Ρώμης, και δέχθηκε επίθεση χωρίς πρόκληση. Η Σύγκλητος απαίτησε από τον Ποπίλιο να αποκαταστήσει τους Λίγουρες στα σπίτια και τις περιουσίες τους.  Ο Ποπίλιος εξοργίστηκε, και αρνήθηκε να υπακούσει στις εντολές της Συγκλήτου. Επέστρεψε στη Ρώμη, και επιτέθηκε στη Σύγκλητο για τις πράξεις της. Υποστήριξε ότι θα έπρεπε να του είχε δώσει ευχαριστήρια, αντί να τον διατάξει να επιστρέψει τα λάφυρά του στα θύματά του. Πολλοί συγκλητικοί επιτέθηκαν ξανά σε αυτόν και τις ενέργειές του, έτσι ο Ποπίλιος επέστρεψε στην επαρχία του, έχοντας αποτύχει να κερδίσει την υποστήριξη της Συγκλήτου.  Το επόμενο έτος, ο Ποπίλιος συνέχισε τις επιθέσεις του εναντίον των Στατιέλων, σκοτώνοντας 6.000 ακόμη στη μάχη. Οι ενέργειές του έκαναν τους υπόλοιπους Λίγουρες να ξεσηκωθούν οπλισμένοι. Σε απάντηση, η Σύγκλητος ψήφισε ένα διάταγμα, ότι όποιος εμπόδιζε την επιστροφή των Στατιέλων στην ελευθερία τους, θα αντιμετώπιζε δίκη. Ο Ποπίλιος αρνήθηκε να επιστρέψει στη Ρώμη, έως ότου ένας τριβούνος των πληβείων υποσχέθηκε να τον δικάσει *ερήμην*. Ο Ποπίλιος δικάστηκε, αλλά η δίκη απέβη άκαρπη λόγω της επιρροής τού αδελφού του Γάιου Ποπίλιου Λαίνα, τού υπάτου του έτους, και άλλων Ποπιλίων. 

Παρά τις ενέργειές του εναντίον των Λιγούρων, ο Ποπίλιος εξελέγη αργότερα τιμητής (censor) με τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Νασίκα Κορκούλον το 159 π.Χ. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γκαρυάν

Το **Γκαρυάν** (αραβ. غريان) είναι πόλη στη βορειοδυτική Λιβύη, στο Διαμέρισμα Τζαμπάλ αλ Γκαρμπί, ευρισκόμενη 80&nbsp;χιλιόμετρα νοτίως της Τριπόλεως. Είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του διαμερίσματός της, ενώ μέχρι το 2007 ήταν η πρωτεύουσα δικού της ομώνυμου διαμερίσματος. Το 2005 ο πληθυσμός του Γκαρυάν εκτιμήθηκε σε 170.000 κατοίκους και το 2011 αυτός είχε αυξηθεί σε 187.000 κατοίκους.

Η πόλη βρισκόταν πάνω στις εμπορικές οδούς προς τ0 Φεζάν (στα νότια) και πάνω από τα Όρη Ναφούσα. Οι πρώτοι κάτοικοι στην τοποθεσία αυτή κατοικούσαν μέσα σε σπήλαια.

## Παραπομπές


Γκαρυαν
Χρήστος Ράπτης

Ο **Χρήστος Ράπτης** (Αθήνα, 1957) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης στον χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, και ιδρυτής και διευθυντής του ειδησεογραφικού ιστότοπου *[[iefimerida.gr]]*, ο οποίος έχει πολύχρονη θητεία στον έντυπο και τον ηλεκτρονικό Τύπο.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1957 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Σπούδασε φιλοσοφία και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Από το 1985 έως το 1994 εργάστηκε στη Γαλλία ως ανταποκριτής της εφημερίδας, Η Καθημερινή, και της τηλεόρασης του ΑΝΤ1.

Διετέλεσε διευθυντής σύνταξης στον *Επενδυτή* και διευθυντής στον *Οικονομικό Ταχυδρόμο*. Εργάστηκε επίσης ως αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα. Το 2006, ήταν μεταξύ των συνιδρυτών του έγκριτου οικονομικού ιστότοπου, **', που ειδικεύεται στην οικονομική και χρηματιστηριακή ειδησεογραφία.

Το 2015 ο Ράπτης ίδρυσε τον ειδησεογραφικό ιστότοπο **', ο οποίος έχει υψηλή δημοφιλία και επικεντρώνεται σε πολιτικά και οικονομικά θέματα, με έμφαση σε αναλύσεις και αρθρογραφία γνώμης.

Από το 2011 υπηρετεί ως εκδότης και διευθυντής στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα, *[[iefimerida.gr]]*, την οποία ο ίδιος ίδρυσε το 2011 και η οποία σήμερα έχει εξελιχθεί στους πιο δημοφιλείς διαδικτυακούς τόπους ενημέρωσης στην Ελλάδα. Από το 2023, ωστόσο, δεν έχει την ιδιοκτησία της εν λόγω ειδησεογραφικής ιστοσελίδας λόγω του ότι την μεταβίβασε στην *Intelext Limited*.

## Θέσεις
Ο Ράπτης έχει αναφερθεί σε ζητήματα οικονομίας, πολιτικής και ελευθερίας του Τύπου, τονίζοντας τη σημασία της ανεξάρτητης ενημέρωσης και ιδίως της ελεύθερης αγοράς. Γενικά, οι απόψεις του και οι θέσεις του είναι κάθετα αντίθετες προς την αριστερά και κινούνται προς την κεντροδεξιά και τη δεξιά ιδεολογία.

Κατά καιρούς, ο Ράπτης έχει δεχτεί έντονη κριτική από μερίδα ελληνικών μέσων ενημέρωσης που πρόσκεινται στον κεντροαριστερό χώρο, όπως και από την εφημερίδα *[[Documento]]*. Το 2021, το Πολυμελές Πρωτοδικείο της Αθήνας απέρριψε αγωγή του Χρήστου Ράπτη σε βάρος του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη για αποκαλύψεις σχετικές με τις σχέσεις του με τον Κυριάκο Γριβέα. Το όνομα του Χρήστου Ράπτη ενεπλάκη και στη λεγόμενη *[[Λίστα Πέτσα]]*.

## Προσωπική ζωή
Ζει μόνιμα στην Αθήνα και είναι παντρεμένος με την πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και δημοσιογράφο, Σοφία Γιαννακά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Άρθρα του Χρήστου Ράπτη στον ιστότοπο, iefimerida.gr

Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Γάιος Κάσσιος Λογγίνος (ύπατος το 171 π.Χ.)

Ο **Γάιος Κάσσιος Λογγίνος**, λατιν.: *Gaius Cassius Longinus* ήταν Ρωμαίος ύπατος για  το έτος 171 π.Χ., μαζί με τον Πόπλιο Λικίνιο Κράσσο. Πιθανότατα ήταν πραίτωρ της πόλης το 174 π.Χ. 

Ο Κάσσιος Λογγίνος δεν έλαβε θέση διοίκησης, όπως ήλπιζε κατά τη διάρκεια του Γ΄ Μακεδονικού Πολέμου, και αντ' αυτού στάλθηκε στα βόρεια σύνορα της Ιταλίας, στην επαρχία της Ιλλυρίας, για να ενισχύσει την άμυνα ενάντια στις επιθέσεις από τη Μακεδονία. Αγνοώντας τις διαταγές αυτές, αποφάσισε να συγκεντρώσει τον στρατό του στην Ακυληία με προμήθειες τριάντα ημερών, και κινήθηκε νότια, στη Μακεδονία. Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος έμαθε για τις πράξεις του, και τον ανακάλεσε πίσω στη Ρώμη.  Ενώ ο Κάσσιος Λογγίνος επέστρεφε στη Ρώμη, οδήγησε τον στρατό του επάνω από τις Άλπεις, λεηλατώντας ανελέητα τους Σκορδίσκους και άλλα κελτικά χωριά, μεταφέροντας χιλιάδες ανθρώπους για να χρησιμοποιηθούν ως σκλάβοι. Ο κόσμος ήταν τόσο εξοργισμένος, που οδήγησε την υπόθεσή του απευθείας στη Σύγκλητο. Η Σύγκλητος διαπίστωσε ότι τα στοιχεία τους ήταν όντως έγκυρα, και τους παρέδωσε διάφορα δώρα ως αποζημίωση. 

Μετά την επιστροφή του Κάσιου Λογγίνου στη Ρώμη, έγινε τιμητής (censor) το 154 π.Χ. Ένα πέτρινο θέατρο, το πρώτο του είδους του στη Ρώμη που είχε κατασκευάσει, κηρύχθηκε ως παραβίαση της *αγνότητας* (pudicitia) από τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Νασίκα Κορκούλον, και καταστράφηκε κατόπιν εντολής της Συγκλήτου. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Μάνλιος Ακιδινός Φουλβιανός

Ο **Λεύκιος Μάνλιος Ακιδινός Φουλβιανός**, λατιν.: *Lucius Manlius Acidinus Fulvianus* (άκμασε στις αρχές του 2ου αι. π.Χ.) ήταν αρχαίος Ρωμαίος *ευγενής (nobilis)*, που αρχικά  γεννήθηκε από τον Κόιντο Φούλβιο Φλάκκο, ο οποίος είχε διατελέσει ύπατος τέσσερις φορές,  αλλά μετά υιοθετήθηκε στο γένος των Μανλίων, πιθανώς από τον Λεύκιο Μάνλιο Ακιδινό. 

Ο Φουλβιανός ήταν πραίτωρ το 188 π.Χ. και του παραχωρήθηκε η επαρχία Εγγύς Ισπανία, όπου παρέμεινε μέχρι το 186 π.Χ. Τον τελευταίο χρόνο νίκησε τους Κελτίβηρες, και αν δεν ήταν η άφιξη του διαδόχου του, θα είχε υποτάξει ολόκληρο τον λαό. Κατά συνέπεια, έκανε αίτηση για θρίαμβο, αλλά απέσπασε μόνο μία *πανηγυρική υποδοχή* (ovation).  Το 183 π.Χ. ήταν ένας από τους πρεσβευτές, που στάλθηκαν στην Πέραν των Άλπεων Γαλατία (Ναρβωνική), και διορίστηκε επίσης ως ένας από τους τρεις άνδρες (triumvirs) για την ίδρυση της λατινικής αποικίας της Aκυληίας, η οποία ωστόσο ιδρύθηκε μόλις το 181 π.Χ. 

Ήταν ύπατος το 179 π.Χ.,  με τον εκ γενετής αδελφό του, Κόιντο Φούλβιο Φλάκκο, που είναι η μοναδική περίπτωση δύο αδελφών, που κατείχαν την υπατεία ταυτόχρονα κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας.   Στην εκλογή του Aκιδινού, ο M. Σκιπίων τον ανακήρυξε ως *virum bonum, egregiumque civem.* 

## Δείτε επίσης
* γένος Μανλίων, για άλλα άτομα αυτού του γένους
* Aκιδινός (επίθετο, cognomen), για άλλους Μανλίους με το επίθετο Ακιδινός

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Κόιντος Μινούκιος Θέρμος (ύπατος το 193 π.Χ.)

Ο **Κόιντος Μινούκιος Θέρμος**, λατιν.: *Quintus Minucius Thermus* (απεβ. το 188 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής. 

Το 202 ο Mινούκιος Θέρμος μπορεί να ήταν η στρατιωτικός τριβούνος με το όνομα Θέρμος που υπηρέτησε στην Αφρική υπό τον Π. Κ. Σκιπίωνα Αφρικανό.  Ως τριβούνος των πληβείων το 201, ο Θέρμος και ο συνάδελφός του τριβούνος Mάνιος Ακίλιος Γλαβρίων αντιτάχθηκαν στην επιθυμία του Γναίου Κορνήλιου Λέντουλου να έχει την Αφρική ως υπατική επαρχία του.  Ο Θέρμος ήταν επίσης υπεύθυνος για τη νομοθεσία, που επιβεβαίωνε την ειρήνη με την Καρχηδόνα μετά τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο.  Οι ενέργειές του μπορεί να αντανακλούν την προηγούμενη σχέση με τον Σκιπίωνα, του οποίου η *απεριόριστη εξουσία* (imperium) στην Αφρική επεκτάθηκε το 201, ώστε να μπορέσει να οριστικοποιήσει τη συνθήκη, ως αποτέλεσμα της οποίας έλαβε το *επίθετo* (cognomen) Aφρικανός.

Ο Minucius Thermus ήταν αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 198. Από το 197 ήταν ένας από τους *τρεις άνδρες για τη δημιουργία αποικίας* (triumviri coloniis deducendis) επιφορτισμένη με την ίδρυση αποικιών που βρίσκονταν στις εκβολές του Βολτούρνου και του Λιτέρνου (στην Καμπανία), στους Ποτίολους, στο Κάστρον Σαλέρνι και στο Bουξέντον. 

Ως πραίτωρ το 196, διορίστηκε στο Εγγύς Ισπανία.  Ενδεχομένως να ενεργούσε ως ανθύπατος, όταν η στρατιωτική του επιτυχία στην Tούρδα της Ισπανίας -όπου νίκησε τον λαό Tουρβολέται- του κέρδισε την τιμή του θριάμβου. 

Ο Θέρμος εξελέγη ύπατος το 193 και όρισε τη Λιγουρία ως επαρχία του. Από τη βάση του στην Πίζα, διεξήγαγε πόλεμο εναντίον των Λιγούρων με μικρή επιτυχία.  Μεταξύ των αξιωματικών του ήταν και ο έπαρχος M. Κίνκιος Αλιμέντος. Η διοίκησή του παρατάθηκε για το επόμενο έτος, κατά τη διάρκεια της οποίας νίκησε τις δυνάμεις των Λιγούρων κοντά στην Πίζα.  Παρέμεινε ως ανθύπατος στη Λιγουρία για το 191-190, έως ότου έλαβε εντολή από τη Σύγκλητο να μεταβιβάσει τη διοίκηση στον Π. Κ. Σκιπίωνα Νασίκα. Του αρνήθηκαν έναν θρίαμβο κατά την επιστροφή. 

Το 189–188 ο Θέρμος συμμετείχε στη δεκαμελή επιτροπή (*[[Δεκανδρία|decemviri]]*) που βοήθησε τον ανθύπατο Mάνλιο Βούλσωνα να συνάψει τη συνθήκη με τον Αντίοχο Γ΄ και να συνάψει συνθήκη στην Ασία.  Ο Θέρμος πήγε με τον Μάνλιο, για να δώσει τον όρκο που επικύρωσε τη συνθήκη.  Σκοτώθηκε, ενώ επέστρεφε μέσω Θράκης με τον Μάνλιο. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Φλαμίνιος (ύπατος το 187 π.Χ.)

Ο **Γάιος Φλαμίνιος**, λατιν.: *Gaius Flaminius*, ήταν Ρωμαίος ύπατος το 187 π.Χ., μαζί με τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του, πολέμησε για να ειρηνεύσει τους Λίγουρες, φυλές που έκαναν επιδρομές στη βόρεια Ιταλία .

## Καταγωγή
Ο πατέρας του Φλαμίνιου, ονόματι επίσης Γάιος Φλαμίνιος, ήταν ένας δημοφιλής μεταρρυθμιστής που είχε γίνει δύο φορές ύπατος, και είχε σκοτωθεί στη μάχη της λίμνης Τρασιμένης το 217 π.Χ., κατά τη διάρκεια του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου.   Η πολιτική σταδιοδρομία τού γιου ξεκίνησε το 209, όταν ο Φλαμίνιος υπηρέτησε ως ταμίας (quaestor) του Π. Κ. Σκιπίωνα Αφρικανού στην Ισπανία.   Ως αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 196, διένειμε μεγάλες ποσότητες σιτηρών στους ανθρώπους σε χαμηλή τιμή.   Ως πραίτωρ το 193, ο Φλαμίνιος έλαβε την Εγγύς Ισπανία ως επαρχία του, και εκεί διεξήγαγε έναν επιτυχημένο πόλεμο, πολιορκώντας και καταλαμβάνοντας την πλούσια πόλη Λίταβρον, επιδεικνύοντας έτσι τις στρατηγικές του ικανότητες.   

## Αξίωμα υπάτου
Κατά τη διάρκεια της υπατείας του το 187 π.Χ., ο Φλαμίνιος και ο συνάδελφός του, Λέπιδος, έλαβαν το καθήκον να πολεμήσουν τους Φρινιάτες και τους Aπουανούς, δύο φυλές της Λιγουρίας που έκαναν επιδρομές στη βόρεια Ιταλία. Αφού κέρδισε πολλές νίκες εναντίον των δύο λαών, τους υπέταξε, και η ειρήνη αποκαταστάθηκε.  

Επίσης κατά τη διάρκεια της υπατείας του, ο Φλαμίνιος έκτισε έναν δρόμο από τη Boνωνία προς το Aρέντιον, συνδέοντας την *[[Αιμιλία οδός|Αιμιλία Οδό (Via Aemilia)]]*, που κατασκεύασε ο συνάδελφός του μεταξύ Aριμίνιον και Πλακεντία, με την Κασσία Οδό (Via Cassia), που εκτείνεται από τη Ρώμη ως τη Γένουα. Το όνομα αυτής της διαδρομής, που παρείχε απευθείας δρομολόγιο μεταξύ Ρώμης και Boνωνίας, δεν είναι γνωστό. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη *[[Φλαμινία οδός|Φλαμινία Οδό (Via Flaminia)]]*, που κατασκευάστηκε από τον πατέρα του Φλαμίνιο μεταξύ Ρώμης και Aριμινίου.   

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Λίβιος Σαλινάτωρ

Ο **Γάιος Λίβιος Σαλινάτωρ**, λατιν.: *Gaius Livius Salinator* (απεβ. π. 170 π.Χ.  ) ήταν Ρωμαίος ύπατος το έτος 188 π.Χ., και στρατηγός που πολέμησε κατά τον πόλεμο της Αντιοχείας.

Ο Λίβιος Σαλινάτωρ ήταν γιος του Μ¨αρκου Λίβιου Σαλινάτορα, που ήταν δύο φορές ύπατος (219 και 207 π.Χ.) και τιμητής (censor) το 204 π.Χ.  Ο Γάιος Σαλινάτωρ εισήχθη στους αρχιερείς (pontifex) το 211 π.Χ., και υπηρέτησε μέχρι το π. 170 π.Χ.  Έγινε αγορανόμος καθέδρας (curule eedile) το 204 π.Χ. , και εξελέγη ως πραίτωρ δύο χρόνια αργότερα, το 202, όπου υπηρέτησε το έτος του στο Bρούτιον.  Πιθανόν να ήταν λεγάτος, διοικητής στόλου στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του Β' Μακεδονικού Πολέμου από το 199-98, πριν τον διαδεχθεί ο Λεύκιος Κουίνκτιος Φλαμίνιος.  Το 193 π.Χ. ήταν έπαρχος ιππικού υπό τον ύπατο Λεύκιο Κορνήλιο Μερούλα στη Γαλατία, όπου συμμετείχε σε μάχη κοντά στη Mουτίνα εναντίον των Bοΐων. 

Ο Σαλινάτωρ εξελέγη πραίτωρ το έτος 191 π.Χ., κατά την οποία του ανατέθηκε να κυβερνήσει ρωμαϊκό στόλο στο Αιγαίο κατά τον πόλεμο κατά του Αντιόχου Γ΄. Εκεί νίκησε τον στόλο του Αντιόχου Γ΄ κοντά στο Κόρυκος.  Προτάθηκε στο 190π.Χ. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε μία αποστολή στη Λυκία, και ηγήθηκε μίας πρεσβείας στη Βιθυνία, πριν επιστρέψει στην πατρίδα του.  Εκλέχθηκε στην υπατεία του 188 π.Χ., του Σαλινάτορα ανατέθηκε η Γαλατία, αλλά τρεις ημέρες πριν φύγει, στις 17 Ιουλίου, σύμφωνα με το προληπτικό Ιουλιανό ημερολόγιο, μία ολική έκλειψη Ηλίου έβαλε τη Ρώμη στο σκοτάδι.   Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γαλατία ίδρυσε την πόλη Φόρουμ Λίβιι. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Νιου Γουέστμινστερ

Το **Νιου Γουέστμινστερ** (αγγλ. *New Westminster*), γνωστό στην καθομιλουμένη της περιοχής και ως **Νιου Γουέστ** (*New West*), είναι πόλη στη Βρετανική Κολομβία του Καναδά και δήμος που μετέχει στο «Περιφερειακό Διαμέρισμα της Μητροπολιτικής περιοχής του Βανκούβερ». Ιδρύθηκε το 1858 από τον υποστράτηγο Ρίτσαρντ Κλέμενς Μούντυ ως η πρωτεύουσα της Αποικίας της Βρετανικής Κολομβίας, μιας διοικητικής οντότητας που διάρκεσε από το 1858 έως το 1866, και αυτόν τον ρόλο είχε. Πληθυσμιακώς ήταν η μεγαλύτερη πόλη της χερσαίας περιοχής της Βρετανικής Κολομβίας από το 1866 μέχρι την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα, οπότε την ξεπέρασε το Βανκούβερ, το οποίο απέχει μόλις 19 χιλιόμετρα από το Νιου Γουέστμινστερ. Το 2023 ο πληθυσμός του Νιου Γουέστμινστερ εκτιμήθηκε σε 88.945 κατοίκους με αυξητική τάση.

Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Φρέιζερ, στην τοποθεσία της καμπής του προς τα νοτιοδυτικά, στη νοτιοδυτική πλευρά της Χερσονήσου Μπέραρντ.

## Ιστορία
Η έκταση που σήμερα καταλαμβάνεται από το Ν. Γουέστμινστερ πρωτοκατοικήθηκε από τους Ινδιάνους Kwantlen. Η ανακάλυψη χρυσού στη Βρετανική Κολομβία προκάλεσε την άφιξη χρυσοθήρων από τον νότο (ΗΠΑ) και τον συνακόλουθο φόβο των εποικιστών ότι οι ΗΠΑ ίσως να εισέβαλαν και να κατελάμβαναν τα εδάφη αυτά.

## Παραπομπές


Νιου Γουεστμινστερ
Ζλίτεν

Το **Ζλίτεν** (αραβ. زليتن) είναι παραλιακή πόλη στη βορειοδυτική Λιβύη, στο Διαμέρισμα Μουρκούμπ, ευρισκόμενη 160&nbsp;χιλιόμετρα ανατολικώς της Τριπόλεως και 35 χιλιόμετρα ανατολικώς της αρχαίας ρωμαϊκής πόλεως Λέπτις Μάγκνα. Ο πληθυσμός του Ζλίτεν το 2021 ήταν 316.859 κάτοικοι. Η ονομασία προήλθε από την παραφθορά του ονόματος της φυλής Ισλίτεν, ενός παλαιού κλάδου των Βερβέρων Ναφζάουα. Μέλη της φυλής αυτής αναφέρονται από τον Λέοντα τον Αφρικανό τον 16ο αιώνα ως κάτοικοι της δυτικής Λιβύης.

## Παραπομπές


Ζλιτεν
Γουετάσκγουιν

Το **Γουετάσκγουιν** ή **Γουετάσκεγουιν** (αγγλ. *Wetaskiwin*) είναι πόλη στην Αλμπέρτα του Καναδά. Η πόλη είχε πληθυσμό 12.594 κατοίκους το 2021. Απέχει 70 χιλιόμετρα νοτίως της πρωτεύουσας της επαρχίας, του Έντμοντον, και η ονομασία της προέρχεται από τη φράση της γλώσσας κρη *wītaskiwinihk*, που σημαίνει «οι λόφοι όπου συνάφθηκε ειρήνη».

Στην πόλη υπάρχει το Μουσείο Ρέυνολντς-Αλμπέρτα, αφοσιωμένο στο «πνεύμα της μηχανής», καθώς και το Μουσείο Κληρονομιάς του Γουετάσκγουιν, που τεκμηριώνει την άφιξη των πρώτων Ευρωπαίων εποίκων και τον τρόπο ζωής στα πρώτα χρόνια του οικισμού.

## Παραπομπές


Γουετασκγουιν
Ατζνταμπίγια

Η **Ατζνταμπίγια** (αραβ. أجدابيا) είναι παραλιακή πόλη στη βόρεια Λιβύη, πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Αλ Ουάχατ, ευρισκόμενη σε απόσταση 6,4&nbsp;χιλιόμετρα από την ακτή της Μεσογείου. Επίσης απέχει 150 χιλιόμετρα νοτίως της Βεγγάζης. Ο πληθυσμός της το 2020 ήταν περίπου 416.000 κάτοικοι.

Η Ατζνταμπίγια έχει ταυτοποιηθεί ως η θέση της αρχαίας ρωμαϊκής πόλεως *Corniclanum*, που σημειώνεται στον Πευτιγγεριανό Πίνακα, έναν χάρτη που δείχνει το ρωμαϊκό οδικό δίκτυο του 4ου-5ου αιώνα μ.Χ.. Η θέση ήταν σημαντική για δύο λόγους: είχε πόσιμο νερό, μια ιδιότητα που την καθιστούσε χρήσιμο σταθμό σε μια ξηρή χώρα, και βρισκόταν στη διασταύρωση δύο σημαντικών εμπορικών διαδρομών (της παραλιακής και των δρομολογίων των καραβανιών από τις οάσεις Τζάλου και αλ-Ουτζλά.

## Παραπομπές


Ατζνταμπιγια
Ισταπαλούκα

Η **Ισταπαλούκα** (ισπαν. *Ixtapaluca*) είναι πόλη του Μεξικού, στο ανατολικό μέρος της Πολιτείας του Μεξικού. Βρίσκεται ανάμεσα στην Πόλη του Μεξικού και στο δυτικό σύνορο της πολιτείας Πουέμπλα. Η ονομασία «ισταπαλούκα» σημαίνει «εκεί όπου βρέχεται το αλάτι». Η πόλη είχε πληθυσμό 290.076 κατοίκους το 2015 και ο ομώνυμος δήμος 495.563 κατοίκους. Η περιοχή της πρωτοκατοικήθηκε το 1286 από τους Ινδιάνους Μεσίκας.

## Παραπομπές


Ισταπαλουκα
Μάρσαλ (Τέξας)

Το **Μάρσαλ** () είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Χάρισον στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 24,118 κατοίκους.

Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει συνολική έκταση 29,7 τετραγωνικά μίλια (76,8 km2), από τα οποία 29,6 τετραγωνικά μίλια (76,6 km2) είναι ξηρά και 0,1 τετραγωνικό μίλι (0,2 km2), καλύπτονται από νερό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τέξας
Ντέντον (Τέξας)

Το **Ντέντον** () είναι πόλη και η έδρα της ομώνυμης κομητείας στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 58,349 κατοίκους.

## Γεωγραφία

Το Ντέντον βρίσκεται στο βόρειο άκρο της μητροπολιτικής περιοχής Ντάλας-Φορτ Γουόρθ. Αυτές οι τρεις πόλεις αποτελούν την περιοχή που είναι γνωστή ως «Χρυσό Τρίγωνο του Βόρειου Τέξας».  Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει έκταση 89.316 τετραγωνικά μίλια (231,33 km2), εκ των οποίων τα 87,952 τετραγωνικά μίλια (227,79 km2) είναι ξηρά και τα 1,364 τετραγωνικά μίλια (3,53 km2) καλύπτονται από νερό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τέξας
Μέισον (Τέξας)

Το **Μέισον** () είναι πόλη και η έδρα της ομώνυμης κομητείας στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 2,116 κατοίκους.

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει συνολική έκταση 3,7 τετραγωνικών μιλίων (9,5 km2), όλη γη.

## Κλίμα
Η πόλη βιώνει ένα υγρό υποτροπικό κλίμα, με ζεστά καλοκαίρια και γενικά ήπιο χειμώνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τέξας
Μόρτον (Τέξας)

Το **Μόρτον** () είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Κόχραν στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 1,677 κατοίκους.

Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει συνολική έκταση 1,4 τετραγωνικά μίλια (3,6 km2), ολόκληρη τη γη, εκτός από τη λίμνη Στρίκλαντ, μια μικρή, τεχνητή λίμνη που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της πόλης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τέξας
Αθανάσιος Οικονόμου (μακεδονομάχος)

Ο **Αθανάσιος Παπαδημητρίου Οικονόμου** ήταν Έλληνας έμπορος και πρόκριτος, με σημαντική συμβολή στον Μακεδονικό Αγώνα, στην περιοχή των Γιαννιτσών. Ήταν γιος του ιερέα Δημητρίου Οικονόμου, ο οποίος επίσης έδρασε ως μακεδονομάχος. Στα έτη 1897-1900 και 1904-1906 o Αθανάσιος Οικονόμου διετέλεσε εφοροεπίτροπος των ελληνικών σχολείων, καθώς και δημογέροντας της πόλης. Εκείνο το διάστημα εκπροσώπησε την πατρίδα του στον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Αλέξανδρο Β΄ Ρηγόπουλο, για να του ζητήσει να παρέμβει σε δικαστικό αγώνα των Ουνιτών και Σχισματικών που διεκδικούσαν μερίδιο στο ενοίκιο του κισλά (χειμερινής βοσκής) της ελληνορθόδοξης εκκλησίας.

## Δράση στον Μακεδονικό Αγώνα
Στα 1904 δημιουργήθηκε, κατόπιν εντολής του Γενικού Προξενείου της Θεσσαλονίκης, η Εθνική Επιτροπή Γιαννιτσών, της οποίας ο Αθανάσιος Οικονόμου ήταν ένα από τα πρόσωπα που την συγκροτούσαν: αυτός, ο Αντώνιος Κασάπης (πρόεδρος), ο Χρήστος Διδασκάλου (ταμίας), ο πατέρας του Δημήτριος (γραμματέας) και ο Βασίλειος Γιώτας, δρούσαν κυρίως επικουρικά προς τα αντάρτικα σώματα της λίμνης των Γιαννιτσών, εξυπηρετώντας τα ποικιλοτρόπως, με κίνδυνο της ζωής τους πολλές φορές· όμως πάντα ενεργούσαν όμως πάντα με τόλμη και εχεμύθεια. Ο Οικονόμου τροφοδοτούσε τους μακεδονομάχους της περιοχής Τσέκρι, μέσω του κτηνοτρόφου Τρύφωνα Κεχαγιά. Επιπροσθέτως xρημάτισε πρόεδρος της Αδελφότητας Γιαννιτσών, η οποία είχε σκοπό την κρυφή διεξαγωγή της εσωτερικής εθνικής εργασίας, όπως την μεταφορά και διανομή όπλων.

## Θάνατος και υστεροφημία
Οι κομιτατζήδες, θέλοντας να αφανίσουν τους ελληνικούς παράγοντες της πόλης των Γιαννιτσών, έβαλαν στόχο τον Αθανάσιο Οικονόμου, του οποίου την κτηματική περιουσία κατέστρεψαν (280 δενδρύλλια), προκαλώντας του οικονομική καταστροφή. Στις 30 Μαρτίου του 1906, το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης, ενώ ο Οικονόμου πήγαινε στο μαγαζί του στην αγορά, κρατώντας από το χέρι τον μικρό γιο του Σωτήρη, δολοφονήθηκε από τον φίλο και συγγενή του Επαμεινώνδα Χατζηστογιάννη, ο οποίος είχε εισχωρήσει στην Βουλγαρική Εξαρχία. Για αντίποινα, ο Ιωάννης Δεμέστιχας διέταξε την εκτέλεση του επίσης βουλγαρόφιλου γείτονα του Οικονόμου, Τούση Μανδάλτση. 

Μετά την απελευθέρωση, το κράτος αναγνώρισε τον Αθανάσιο Οικονόμου ως Πράκτορα Γ΄ Τάξης, δίνοντας στην οικογένειά του το μετάλλιο και το επίσημο έγγραφο πιστοποίησης του Μακεδονομάχου. Το 1915 η χήρα του, Μαρία Οικονόμου, προσφέρθηκε να παραχωρήσει τον επάνω όροφο του σπιτιού τους, προκειμένου να στεγασθεί το πρώτο Ημιγυμνάσιο της πόλης, καθώς άμα δεν βρισκόταν κατάλληλος χώρος, η ίδρυση του θα ματαιωνόταν. Εκεί σε τρία δωμάτια, το ένα ως αίθουσα διδασκαλίας, το άλλο ως Γραφείο και το τρίτο ως κατοικία του καθηγητή, στεγάσθηκε με 16 μαθητές, και σήμερα αποτελεί το 1ο Γυμνάσιο Γιαννιτσών. Σήμερα δρόμος της πόλης φέρει το όνομα του.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Κατηγορία:Πρόκριτοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πέλλας
Κατηγορία:Μακεδόνες
Μπέλτον (Τέξας)

Το **Μπέλτον** () είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Μπελλ στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 25,171 κατοίκους.

Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει συνολική έκταση 20,0 τετραγωνικά μίλια (51,7 km2), εκ των οποίων τα 18,9 τετραγωνικά μίλια (49,0 km2) είναι ξηρά και το 1,0 τετραγωνικό μίλι (2,6 km2), είναι νερό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τέξας
Χάμιλτον (Τέξας)

Το **Χάμιλτον** () είναι πόλη και η έδρα της ομώνυμης κομητείας στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 2,997 κατοίκους.

Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει συνολική έκταση 3,5 τετραγωνικά μίλια (9,1 km2), εκ των οποίων τα 0,1 τετραγωνικά μίλια (0,2 km2), καλύπτονται από νερό. Η πόλη αποστραγγίζεται από τον κολπίσκο Πέκαν, έναν παραπόταμο του ποταμού Λεόν που ρέει ανατολικά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τέξας
Χάντσβιλ (Τέξας)

Το **Χάντσβιλ** () είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Γουόλκερ στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 48,552 κατοίκους.

Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει έκταση 35,86 τετραγωνικά μίλια το 2010. Σε επίπεδο περιοχής, η έκταση καλύπτει 559.661 τ. μίλια. και υδάτινη έκταση 7.786 τ. μίλια. Το Χάντσβιλ βρίσκεται περίπου 70 μίλια (110 χλμ) βόρεια του Χιούστον.  Αποτελεί μέρος της μεγαπεριοχής του Τριγώνου του Τέξας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τέξας
Χίλσμπορο (Τέξας)

Το **Χίλσμπορο** () είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Χιλλ στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 8,703 κατοίκους.

## Ιστορία
thumb|Το Χίλσμπορο το 1932

Το 1853, η Νομοθετική Συνέλευση του Τέξας απέσπασε την Κομητεία Χιλλ από την Κομητεία Ναβάρο. Ονομάστηκε έτσι από τον γιατρό και Υπουργό Πολέμου της Δημοκρατίας του Τέξας, Δρ. Τζορτζ Ουάσινγκτον Χιλ, και η νέα κομητεία είχε μόλις πρόσφατα προσελκύσει Αγγλικούς οικισμούς, μετά την ίδρυση του Φορτ Γκράχαμ το 1848. Οι επίτροποι της κομητείας επέλεξαν το Χίλσμπορο, ως έδρα της κομητείας. Ίδρυσαν την πόλη σε γη που δώρισαν οι Τόμας Στάινερ, Τζον Κάρουδερς και Τζόναθαν Νιούμπι, και η κοινότητα σύντομα απέκτησε σχολείο και ταχυδρομείο, καθώς και ένα ξύλινο δικαστήριο. Το βαμβάκι έγινε ο στυλοβάτης της οικονομίας του Χίλσμπορο στα τέλη του 19ου αιώνα.Η πόλη γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη μετά την άφιξη του σιδηροδρόμου Μιζούρι, Κάνσας και Τέξας και άλλων γραμμών στην πόλη στις αρχές της δεκαετίας του 1880. Εκτός από την προσέλκυση νέων εποίκων και την παροχή πρόσβασης στη ναυτιλία και τις μεταφορές, οι σιδηρόδρομοι παρείχαν πολλές νέες θέσεις εργασίας.  Η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται και να ενσωματώνεται το 1881.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τέξας
NGC 4734

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 4734** είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Παρθένο. Η ταχύτητά του συγκριτικά με την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου είναι  και κατά συνέπεια ο γαλαξίας απέχει περίπου 377 εκατομμύρια έτη φωτός, σύμφωνα με τον νόμο του Χαμπλ. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 7 Απριλίου 1828 και σύμφωνα με τη βάση SIMBAD είναι γαλαξίας LINER.

## Υπερκαινοφανής
Έχει παρατηρηθεί ένας υπερκαινοφανής στον NGC 4734: ο τύπου Ic **SN 2024gvc** στις 17 Απριλίου 2024.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός)
4734
43525
07998
Κατηγορία:Γαλαξίες LINER
+01-33-019
NGC 7466

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 7466** είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Πήγασο. Η ταχύτητά του συγκριτικά με την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου είναι  και κατά συνέπεια απέχει, βάσει του νόμου του Χαμπλ, περίπου 344 εκατομμύρια έτη φωτός. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) στις 20 Σεπτεμβρίου 1873 και ανεξάρτητα από αυτόν ο Γκυγιώμ Μπιγκουρντάν (Guillaume Bigourdan) στις 19 Νοεμβρίου 1895. Ο δεύτερος τον κατέγραψε ως IC 5281.

Πρόκειται για γαλαξία Σίφερτ τύπου ΙΙ. Επίσης έχουν παρατηρηθεί εντονότατες εκπομπές υπεριώδους ακτινοβολίας από τον πυρήνα του και για αυτόν τον λόγο περιλαμβάνεται στον κατάλογο γαλαξιών Μαρκαριάν ως Mrk 1127.

## Υπερκαινοφανής
Έχει παρατηρηθεί ένας υπερκαινοφανής στον NGC 7466: ο τύπου Ia **SN 2023uu** στις 15 Ιανουαρίου 2023.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός)
7466
70299
12319
05281
Κατηγορία:Γαλαξίες Σίφερτ
+04-54-017
Γαβρίλης Λασιθίου

Ο **Γαβρίλης** είναι μικρός οικισμός της Κοινότητος Μύρτου του Δήμου Ιεράπετρας και της τέως Επαρχίας Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης.

## Γενικά στοιχεία
Ο Γαβρίλης βρίσκεται κοντά στα νότια παράλια του νησιού, σε υψόμετρο περίπου 75 μέτρα ενώ απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα δυτικά από την Ιεράπετρα. Απογράφεται επίσημα, για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1991 στην κοινότητα Μύρτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Μύρτο, την Καλλιθέα, τους Κοπάνες και τον Νέο Μύρτο αποτελούν την κοινότητα Μύρτου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιεράπετρας του Δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 18 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 19.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Βασίλης Δημητριάδης

Με την ονομασία **Βασίλης Δημητριάδης** αναφέρονται:

* Βασίλης Δημητριάδης (ποδοσφαιριστής), Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής.
* Βασίλης Δημητριάδης (πολιτικός),  Ελληνοκύπριος πολιτικός.
* Βασίλης Δημητριάδης (σκιέρ), Έλληνας αθλητής του αλπικού σκι.
Βασίλης Δημητριάδης (σκιέρ)

Ο **Βασίλης Δημητριάδης** (γενν. 22 Αυγούστου 1978) είναι Έλληνας πρώην αθλητής του αλπικού σκι και πρώην προπονητής της Εθνικής Ομάδας Σκι της Ελλάδας.

Συμμετείχε με την Ελλάδα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1998, του 2002, του 2006 και του 2010.

Η καλύτερη επίδοσή του ήταν η 23η θέση στο αγώνισμα του σλάλομ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2006.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Βασίλης Δημητριάδης στην ιστοσελίδα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Σκι και Σνόουμπορντ

Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του αλπικού σκι
Κατηγορία:Αθλητές στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1998
Κατηγορία:Αθλητές στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2002
Κατηγορία:Αθλητές στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2006
Κατηγορία:Αθλητές στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010
Κολοκύθα

μικρογραφία|Κοινή κολοκυθιά (Cucurbita pepo).
μικρογραφία|Κολοκύθα (Cucurbita maxima).
μικρογραφία|Γλυκιά κολοκύθα (Cucurbita moschata).
Η **κολοκύθα** είναι ένα καλλιεργούμενο χειμερινό κολοκυνθοειδές του γένους *Cucurbita* (κολοκύνθη ή κολοκυθιά). Eίναι ένα ετήσιο δικοτυλήδονο φυτό, με έρποντα ή αναρριχώμενα στελέχη (με ύψος έως 5 μέτρα) που φέρουν έλικες.

Τα είδη του γένους *Cucurbita* περιλαμβάνουν την κοινή κολοκυθιά (*C. pepo*), την κολοκύθα (*C. maxima*), τη γλυκιά κολοκύθα (*C. moschata*), τη φλασκιά ή νεροκολοκύθα ή λαγηνοκολοκύνθη (*Lagenaria siceraria*, παλαιά ονομασία *C. lagenaria*), την *C. argyrosperma,* την *C. ficifolia* κ.α. Ο όρος "κολοκύθα" χρησιμοποιείται πιο συχνά για τις στρογγυλές, πορτοκαλί ποικιλίες. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε σχέση με πολλές διαφορετικές κολοκύθες με ποικίλη εμφάνιση και που ανήκουν σε πολλά είδη του γένους *Cucurbita (C. pepo,* μερικές φορές *C. moschata* ή *C. argyrosperma)*. 

Ιθαγενείς στη Βόρεια Αμερική (βορειοανατολικό Μεξικό και νότιες Ηνωμένες Πολιτείες), οι κολοκύθες είναι ένα από τα παλαιότερα καλλιεργούμενα φυτά που χρησιμοποιούνται από το 7500 π.Χ. Καλλιεργούνται ευρέως για εμπορική και διατροφική χρήση, διακόσμηση και ψυχαγωγικούς σκοπούς. Η τάρτα κολοκύθας, για παράδειγμα, είναι ένα παραδοσιακό μέρος των γευμάτων για την Ημέρα των Ευχαριστιών στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι κολοκύθες σκαλίζονται συχνά ως φαναράκια για τις αποκριάτικες διακοσμήσεις, αν και ο εμπορικός πουρές κολοκύθας σε κονσέρβα και οι γεμίσεις τάρτας κολοκύθας συνήθως φτιάχνονται με διαφορετικούς τύπους χειμωνιάτικης κολοκύθας. Το 2019, η Κίνα αντιπροσώπευε το 37% της παγκόσμιας παραγωγής κολοκύθας.

## Περιγραφή
Οι κολοκύθες, όπως και άλλα είδη του γένους *Cucurbita*, προέρχονται από το βορειοανατολικό Μεξικό και τις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες. Η παλαιότερη απόδειξη για τη χρήση τους είναι τα απομεινάρια κολοκύθας που βρέθηκαν στο Μεξικό και χρονολογούνται μεταξύ 7000 και 5500 π.Χ.

Οι κοινές κολοκυθιές *C. pepo* ζυγίζουν συνήθως μεταξύ 3 και 8 κιλών, αν και οι μεγαλύτερες ποικιλίες (του είδους *C. maxima*) φτάνουν τακτικά σε βάρος άνω των 34 κιλών.

Το χρώμα της κολοκύθας προέρχεται από πορτοκαλί καροτενοειδή χρωστικές ουσίες, οι οποίες περιλαμβάνουν βήτα-κρυπτοξανθίνη, άλφα- και βήτα-καροτίνη, όλες ενώσεις προβιταμίνης Α που μεταβολίζονται σε βιταμίνη Α στο ανθρώπινο σώμα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κολοκυνθοειδή
Όλγα Παλαγγιά

Η **Όλγα Παλαγγιά** είναι καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικός στη αρχαία ελληνική γλυπτική. Είναι ιδιαιτέρως γνωστή για το έργο της σχετικά με τη γλυπτική στην αρχαία Αθήνα και έχει επιμεληθεί σημαντικά εγχειρίδια σχετικά με τη γλυπτική της αρχαίας Ελλάδας.

## Βιογραφία
Η Παλαγγιά σπούδασε αρχαιολογία και ιστορία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1972. Συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου έλαβε δίπλωμα στην κλασική αρχαιολογία και στη συνέχεια διδακτορικό δίπλωμα (D.Phil.) το 1977. Η διδακτορική της διατριβή με τίτλο *Euphranor* δημοσιεύτηκε από τον εκδοτικό οίκο Brill το 1980.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Μουσείο Ακρόπολης (1978–1981). Το 1981 εντάχθηκε στο διδακτικό προσωπικό του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου εξελίχθηκε ακαδημαϊκά: εντάχθηκε στο μόνιμο προσωπικό το 1983, έγινε επίκουρη καθηγήτρια το 1988, αναπληρώτρια το 1993 και τακτική καθηγήτρια το 1999.

Η Παλαγγιά έχει συγγράψει και επιμεληθεί πολυάριθμες επιστημονικές δημοσιεύσεις και εγχειρίδια τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως στη διδασκαλία και την έρευνα. Είναι ειδικός στη γλυπτική του Παρθενώνα, για την οποία έχει συγγράψει το έργο *The Pediments of the Parthenon* (1993) και έχει δώσει πλήθος διαλέξεων ανά τον κόσμο. Έχει προσκληθεί σε σημαντικά συνέδρια και έχει συμμετάσχει σε ερευνητικά προγράμματα σε συνεργασία με διεθνή πανεπιστήμια και ερευνητικά ιδρύματα.

Υπήρξε μέλος της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης (2005–2009).

Έχει διατελέσει επισκέπτρια ερευνήτρια σε πολλά διεθνή ιδρύματα όπως το Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον, το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης.

Το 2015 εκφώνησε τη διάλεξη Byvanck στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. και έχει παραδώσει ένα ευρύ φάσμα δημόσιων διαλέξεων για τη γλυπτική σε όλο τον κόσμο.    

Η Παλαγγιά εξελέγη μέλος της Εταιρείας Αρχαιοτήτων του Λονδίνου (Society of Antiquaries of London) το 1990. Είναι επίτιμο μέλος της Εταιρεία για την Προώθηση των Ελληνικών Σπουδών και αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και του Αμερικανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Προσωπική σελίδα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
* Εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ 

* The Motya charioteer - an alternative view Διάλεξη της Όλγας Παλαγγιά για την Ελληνική Εταιρεία στο Βρετανικό Μουσείο το 2012
* Γλυπτική έκθεση σε αρχαίους ελληνικούς ναούς Διάλεξη που δόθηκε από την Όλγα Παλαγγιά στο Senate House στο Λονδίνο στις 28 Ιουνίου 2017 ως μέρος των διαλέξεων «Γλυπτική Έκθεση» από την Ελληνική και Ρωμαϊκή Εταιρεία.
* Η Όλγα Παλαγιά στο WorldCat

Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Γαλήνη Λασιθίου

Η **Γαλήνη** είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Κοινότητος Σχινοκαψάλων του Δήμου Ιεράπετρας και της τέως Επαρχίας Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου τηςΚρήτης.

## Γενικά στοιχεία
Η Γαλήνη βρίσκεται στα νότια παράλια του νησιού, σε υψόμετρο 40 μέτρα και απέχει περίπου 16 χιλιόμετρα ανατολικά από την Ιεράπετρα και 9 χιλιόμετρα δυτικά από τον Μακρύ Γυαλό. Είναι γνωστή για την παραλία της, την οποία οι ντόπιοι ονομάζουν και "παραλία Κακόσκαλο" και η οποία έχει ψιλό βότσαλο και ήρεμα καθαρά νερά, ενώ ο βυθός της σε μερικά σημεία είναι βραχώδης ενώ προστατεύεται από ψηλό κροκαλοπαγή γκρεμό που την κρύβει από τον κεντρικό δρόμο.

Απογράφεται επίσημα, για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 στην κοινότητα Σχινοκαψάλων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Σχινοκάψαλα, τα Αχλιά και τον Μαύρο Κόλυμπο αποτελούν την κοινότητα Σχινοκαψάλων που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μακρύ Γιαλού του Δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 119 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 108.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Μάρκος Λίβιος Δέντερ

Ο **Μάρκος Λίβιος Δέντερ**, λατιν.: *Marcus Livius Denter* (π. 295 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που ήταν ύπατος, και ανήκε στο γένος των Λιβίων τον τέταρτο αιώνα π.Χ.

Το 302 π.Χ. διορίστηκε ύπατος με τον Μάρκο Αιμίλιο Παύλο. Κατά τη διάρκεια της υπατείας τους, ο Σπαρτιάτης πρίγκιπας Κλεώνυμος αποβιβάστηκε στη νότια Ιταλία για να επιτεθεί στους Λουκανούς και σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο, είτε νικήθηκε και εκδιώχθηκε από τον Αιμίλιο Παύλο, είτε έφυγε πριν από την άφιξη του δικτάτορα Γάιου Ιούνιου Βουβούλκου Βρούτου, ο οποίος στάλθηκε να τον απωθήσει. 

Μετά την απόφαση της *Lex Ogulnia* το 300 π.Χ., επετράπη στους πληβείους να κατέχουν ιερατικά αξιώματα, και ο Λίβιος Δέντερ ήταν ο πρώτος πληβείος που εξελέγη αρχιερέας (pontifex). Με αυτή την ιδιότητα, λέγεται ότι απεβίωσε το 295 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της αποφασιστικής μάχης του Σεντίνου, ήταν στο πλευρό του υπάτου Πόπλιου Δέκιου Μυ, όταν έκανε το *Devotio,* θυσιάζοντας τον εαυτό του στη μάχη για τη νίκη. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα π.Χ.
Κόιντος Μάρκιος Τρέμουλος

Ο **Κόιντος Μάρκιος Τρέμουλος**, λατιν.: *Quintus Marcius Tremulus* ήταν Ρωμαίος πληβείος αξιωματούχος. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά το 306 π.Χ. με τον Πόπλιο Κορνήλιο Αρβίνα. Στην πρώτη του υπατεία ο Τρέμουλος διοίκησε σε πολέμους, οι οποίοι κερδήθηκαν με ευκολία, ενάντια στους Ερνίκους και τους Ανάγνους. Όταν ο Tρέμουλος επέστρεψε στη Ρώμη, ένα έφιππο άγαλμα αφιερωμένο σε αυτόν ανεγέρθηκε μπροστά από τον ναό του Κάστορα και του Πολυδεύκη.

Εκλέχθηκε ύπατος το 288, πάλι με συνάδελφο Πόπλιο Κορνήλιο Κόσσο Αρβίνα. 

Πιθανότατα ήταν ο πατέρας του Κόιντου Μάρκιου Φιλίππου.

## Αναφορές

Κατηγορία:Μάρκιοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα π.Χ.
Δημήτριος Σαλάχας

Ο **Δημήτριος Σαλάχας** (Αθήνα, 7 Ιουνίου 1939 – Αθήνα, 16 Οκτωβρίου 2023) ήταν Έλληνας καθολικός ιεράρχης, θεολόγος και διακεκριμένος καθηγητής κανονικού δικαίου. 

Υπηρέτησε ως αποστολικός έξαρχος της Ελληνόρρυθμης Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα από το 2008 έως το 2016.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιουνίου 1939 και χειροτονήθηκε ιερέας στις 9 Φεβρουαρίου 1964.

Σπούδασε κανονικό δίκαιο και ειδικεύτηκε στο βυζαντινό εκκλησιαστικό και πολιτικό δίκαιο. Δίδαξε κανονικό δίκαιο (λατινικό και ανατολικό) στα Ποντιφικά Πανεπιστήμια Ουρμπανιανό, Γρηγοριανό, Αγίου Θωμά του Ακινάτη (Angelicum), καθώς και στο Ποντιφικό Ανατολικό Ινστιτούτο στη Ρώμη.

Υπήρξε σύμβουλος της Συγκλήτου για τις Ανατολικές Εκκλησίες, των Ποντιφικών Συμβουλίων για την Ερμηνεία των Νομοθετικών Κειμένων και για την Προώθηση της Ενότητας των Χριστιανών. Συμμετείχε στη Μικτή Διεθνή Επιτροπή για τον Θεολογικό Διάλογο μεταξύ της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας από την ίδρυσή της το 1979 έως το 2022.

Στις 23 Απριλίου 2008 διορίστηκε αποστολικός έξαρχος της Ελληνικής Καθολικής Αποστολικής Εξαρχίας και τιτουλάριος επίσκοπος Καρκαβίας. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 24 Μαΐου 2008. Στις 14 Μαΐου 2012 μετατέθηκε στην τιτουλάριο έδρα της Γρατιανούπολης.

Ο Πάπας Φραγκίσκος έκανε δεκτή την παραίτησή του στις 2 Φεβρουαρίου 2016.

Απεβίωσε στις 16 Οκτωβρίου 2023, σε ηλικία 84 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι
Κατηγορία:Χριστιανοί θεολόγοι
Κατηγορία:Ανατολικός Καθολικισμός
Κατηγορία:Ουνίτες
Σφακούρα Λασιθίου

Η **Σφακούρα** είναι ακατοίκητος οικισμός της Κοινότητος Ρίζης του Δήμου Ιεράπετρας και της τέως Επαρχίας Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. 

Βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου, ανάμεσα στη Ρίζα και τις Μουρνιές σε υψόμετρο περίπου 485 μέτρα. Απογράφεται επίσημα, για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1951 στην κοινότητα Ρίζης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Ρίζα και τον Καημένο αποτελούν την κοινότητα Ρίζης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιεράπετρας του Δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 δεν έχει μόνιμους  κατοίκους όπως και με αυτήν του 2011.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Γναίος Σερουίλιος Γεμίνος

Ο **Γναίος Σερουίλιος Γεμίνος**, λατιν.: *Gnaeus Servilius Geminus* (απεβ. στις 2 Αυγούστου 216 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος ύπατος, που υπηρέτησε ως στρατηγός και ναύαρχος των ρωμαϊκών δυνάμεων, κατά τη διάρκεια του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου.

Ο γιος του Πόπλιου Σερουίλιου Γεμίνου, ο Γναίος Σερουίλιος Γεμίνος εξελέγη ύπατος στις αρχές του 217 π.Χ. Μέχρι τον Μάρτιο του ίδιου έτους, ο Γ. Σ. Γεμίνος άρχισε να διευθύνει στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Καρχηδονίου στρατηγού Αννίβα γύρω από το Aρίμινον. Μετά το τέλος τού υπάτου Γάιου Φλαμίνιου στη μάχη της λίμνης Tρασιμένης (νυν Tραζιμένο) τον Απρίλιο (καθώς και την άνοδο στην εξουσία του δικτάτορα Κ. Φάβιου Μάξιμου τον επόμενο μήνα), ο Γεμίνος ανέλαβε τη διοίκηση του ρωμαϊκού στόλου, που επέβλεπε την παράκτια άμυνα και τις μάχες ενάντια στη Σαρδηνία, την Κορσική και τις ακτές της Βόρειας Αφρικής.

Τον Νοέμβριο ο Γεμίνος ανέλαβε ξανά τη διοίκηση των ρωμαϊκών χερσαίων δυνάμεων, και έχοντας εκλεγεί ανθύπατος στις αρχές του 216, ενεπλάκη σε αψιμαχίες με τις δυνάμεις της Καρχηδόνας υπό τον Αννίβα από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο, πριν σκοτωθεί, ενώ διοικούσε το κέντρο της ρωμαϊκής γραμμής κατά τη μάχη των Καννών στις 2 Αυγούστου 216 π.Χ. Σύμφωνα με το επικό ποίημα Φοινίκη (*Punica)* του Σίλιου Ιταλικού, ο Γεμίνος κουράστηκε στη μάχη, και τον σκότωσε ο Καρχηδόνιος υποδιοικητής Βιρίαθος. 

## Δείτε επίσης
* γένος Σερβιλίων

## Αναφορές

## Πηγές
* Broughton, TRS και ML Patterson. *Οι Δικηγόροι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας* . Λονδίνο, 1951–60.
* Πολύβιος. *Ιστορίες* .

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.
Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλος Καυδινός

Ο **Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλος Καυδινός**, λατιν.: Publius Cornelius Lentulus Caudinus, ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον τρίτο αιώνα π.Χ.   

## Καταγωγή
Ήταν μέλος του γένους των Κορνηλίων. Πατέρας του ήταν ο Λεύκιος Κορνήλιος Λέντουλος Καυδινός, ύπατος το 275 π.Χ. Αδελφός του ήταν ο Λεύκιος Κορνήλιος Λέντουλος Καυδινός, ύπατος το 237 π.Χ. Ο Πόπλιος είχε έναν ομώνυμο γιο, ο οποίος υπηρέτησε ως πραίτωρ το 203 π.Χ. 

## Σταδιοδρομία
Το 236 π.Χ. ο Λέντουλος υπηρέτησε ως ύπατος, μαζί με τον Γάιο Λικίνιο Βάρο ως συνάδελφό του. Πολέμησε με επιτυχία εναντίον των Λιγούρων και αφού τους νίκησε, πανηγύρισε έναν θρίαμβο. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.