open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κάθρυν Σάλιβαν

Η **Κάθρυν Ντουάυερ Σάλιβαν** (*Kathryn Dwyer Sullivan*, γενν. 3 Οκτωβρίου 1951) είναι Αμερικανίδα γεωλόγος, ωκεανογράφος, πρώην αστροναύτης με τρεις διαστημικές πτήσεις στο ενεργητικό της και μετέπειτα υφυπουργός των ΗΠΑ. Υπήρξε η δεύτερη γυναίκα στην ιστορία (μετά τη Σβετλάνα Σαβίτσκαγια) και πρώτη Αμερικανίδα που πραγματοποίησε «διαστημικό περίπατο». Γενικότερα ήταν η πεμπτη γυναίκα και τρίτη Αμερικανίδα (μετά τις Σάλι Ράιντ και Τζούντιθ Ρέσνικ) που πέταξε ποτέ στο διάστημα.

Η Σάλιβαν γεννήθηκε στην πόλη Πάτερσον (Νιου Τζέρσεϊ). Γονείς της ήταν ο Ντόναλντ Πωλ Σάλιβαν και η σύζυγός του Μπάρμπαρα, το γένος Κέλυ. Η Κάθρυν σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ και κατόπιν πήρε διδακτορικό στη γεωλογία από το Πανεπιστήμιο Ντελχάουζι του Καναδά το 1978. Ο αδελφός της, ο ο Γκραντ Σάλιβαν, που ήταν αεροδιαστημικός μηχανικός και πιλότος, της είπε ότι η NASA είχε ανακοινώσει πως άνοιγε θέσεις για εκπαίδευση αστροναυτών, για πρώτη φορά και γυναικών. Η Κάθρυν έθεσε έτσι υποψηφιότητα και επιλέχθηκε ως μία από τις 6 γυναίκες μεταξύ των 35 αστροναυτών της 8ης Ομάδας Αστροναυτών της NASA, που ήταν και η πρώτη που συμπεριέλαβε γυναίκες. Την 1η Ιουλίου 1979 πέτυχε ένα νέο ανεπίσημο ρεκόρ μεγαλύτερου υψομέτρου που έφθασε ποτέ Αμερικανίδα γυναίκα στην αεροπορία. Κατά την πρώτη της αποστολή στο διάστημα, την STS-41-G με το Διαστημικό Λεωφορείο «Τσάλεντζερ» στις 5-13 Οκτωβρίου 1984, η Σάλιβαν πραγματοποίησε τον προαναφερθέντα «διαστημικό περίπατο» (EVA), ο οποίος είχε διάρκεια 3,5 ώρες, στις 11 Οκτωβρίου. Η πτήση αυτή ήταν σαφώς ιστορική, διότι συμμετείχε (2η πτήση της) και η Σάλι Ράιντ, σημειώνοντας την πρώτη φορά στην ιστορία που δύο γυναίκες βρέθηκαν στο διάστημα μαζί. Στη δεύτερη αποστολή της, την STS-31 (Διαστημικό Λεωφορείο «Ντισκάβερι», 24-29 Απριλίου 1990), βοήθησε να τεθεί σε τροχιά το ιστορικής σημασίας για την αστρονομία Διαστημικό τηλεσκόπιο «Χαμπλ». Η τρίτη και τελευταία αποστολή της ήταν η STS-45 με το «Ατλαντίς», από τις 24 Μαρτίου έως τις 2 Απριλιου 1992.

Η Σάλιβαν διορίσθηκε Υφυπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ «για θέματα ωκεανών και ατμόσφαιρας» και διοικήτρια της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA), μετά την έγκριση της τοποθετήσεώς της από την Αμερικανική Γερουσία στις 6 Μαρτίου 2014. Η θητεία της έληξε στις 20 Ιανουαρίου 2017, με την ορκωμοσία του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Στις 7 Ιουνίου 2020, σε ηλικία 68 ετών, έγινε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία που επισκέφθηκε ποτέ το βαθύτερο σημείο των ωκεανών της Γης, την «Άβυσσο του Τσάλεντζερ» στον Ειρηνικό Ωκεανό. Τον Σεπτέμβριο του 2021 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν τη διόρισε στο Συμβούλιο του Προέδρου για θέματα Επιστήμης και Τεχνολογίας.

## Δείτε επίσης
* Άννα Λη Φίσερ, η έκτη γυναίκα και πρώτη μητέρα στο διάστημα

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Αμερικανοί αστροναύτες
Κατηγορία:Γυναίκες αστροναύτες
Κατηγορία:Αμερικανοί γεωλόγοι
Κατηγορία:Υφυπουργοί των ΗΠΑ
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Νεόφυτος

Το ελληνικό όνομα **Νεόφυτος** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα, κυρίως της Χριστιανικής Εκκλησίας, καθώς *νεόφυτος* σήμαινε ειδικότερα τον άνθρωπο που έγινε πρόσφατα Χριστιανός:

## Άγιοι
* Νεόφυτος (μάρτυρας), όνομα Χριστιανών μαρτύρων
* Όσιος Νεόφυτος, όνομα οσίων

## Πατριάρχες
* Πατριάρχης Νεόφυτος, όνομα δέκα Πατριαρχών της Ορθόδοξης Εκκλησίας

## Επίσκοποι
* Νεόφυτος Αδάμ (1780-1851), επίσκοπος Καρύστου, κατόπιν Φωκίδος και τέλος Ευβοίας
* Νεόφυτος Γριμάνης (θάν. 1729), αρχιεπίσκοπος Καρπάθου και Κάσου
* Νεόφυτος Καμπάνης (θάν. 1848), τιτουλάριος επίσκοπος Ιεραπόλεως και ευεργέτης
* Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος (γενν. 1962)
* Νεόφυτος Μεταξάς (1762-1861), επίσκοπος Ταλαντίου, μετέπειτα μητροπολίτης Αθηνών
* Νεόφυτος Πατελλάρος (17ος αιώνας), ο πρώτος μητροπολίτης Κρήτης επί Τουρκοκρατίας

## Μοναχοί και λόγιοι κληρικοί
* Νεόφυτος Βάμβας (1776-1855), αρχιμανδρίτης, «δάσκαλος του Γένους», εκπρόσωπος του νεοελληνικού Διαφωτισμού
* Νεόφυτος Δούκας (1760-1845), κληρικός, «δάσκαλος του Γένους»
* Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης (1689-1784), μοναχός, δάσκαλος στην Αθωνιάδα Σχολή, μέλος του κινήματος των Κολλυβάδων
* Νεόφυτος Μπαζβέλι (1780-1848), Βούλγαρος μοναχός και συγγραφέας
* Νεόφυτος Νοταράς (18ος αιώνας), λόγιος κληρικός, αδελφός του Χρύσανθου Νοταρά
* Νεόφυτος Ρίλσκι (1793-1881), Βούλγαρος ιερομόναχος και παιδαγωγός
* Νεόφυτος Ροδινός (17ος αιώνας), Κύπριος Ρωμαιοκαθολικός κληρικός

## Μη θρησκευτικά πρόσωπα
* Νεόφυτος Ακουρσιώτης (γενν. 1962), Ελληνοκύπριος πολιτικός, Δήμαρχος Πέγειας
* Νεόφυτος Ηλία (1926-2008), Ελληνοκύπριος συνδικαλιστής και βουλευτής
* Νεόφυτος Κωνσταντίνου (γενν. 1954), Ελληνοκύπριος βουλευτής
* Νεόφυτος Λάρκου (γενν. 1966), Ελληνοκύπριος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου
* Νεόφυτος Μιχαήλ (γενν. 1993), Ελληνοκύπριος ποδοσφαιριστής
* Νεόφυτος Νικολαΐδης (1872-1941), Ελληνοκύπριος πολιτικός, Δήμαρχος Πάφου
* Νεόφυτος Παπαλαζάρου (γενν. 1963), Ελληνοκύπριος πολιτικός, ποιητής και συγγραφέας

## Δείτε επίσης
* Νεοφύτου
* Φιφής (Νεόφυτος) Ιωάννου (1914-1988), Ελληνοκύπριος πολιτικός, Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ
Ο δρόμος χωρίς όνομα (μυθιστόρημα)

***Ο δρόμος χωρίς όνομα*** (γαλλικός τίτλος: *La Rue sans nom*) είναι μυθιστόρημα του Μαρσέλ Αιμέ, που εκδόθηκε το 1930. Η ιστορία επικεντρώνεται σε έναν δρόμο σε παρισινό προάστιο όπου διαμένουν Ιταλοί και Γάλλοι εργάτες. Κύρια θέματα είναι η ξενοφοβία, η φτώχεια, ο αλκοολισμός, ο έρωτας, η τρέλα και τα γηρατειά.

## Παρουσίαση
Όπως υποδηλώνει ο τίτλος του, το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σε έναν ανώνυμο δρόμο ενός προαστίου του Παρισιού όπου ζουν εργάτες σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Από τα χαράματα ο δρόμος της λαϊκής φτωχογειτονιάς αντηχεί από τους άνδρες που φεύγουν για τη δουλειά. Οι πόρτες των σπιτιών χτυπούν, οι σόλες σέρνονται μέσα στη λάσπη, οι φωνές, ο βήχας και μερικές φορές τα γέλια υψώνονται κατά μήκος των προσόψεων. Πρώτοι ξεκινούν οι Ιταλοί μετανάστες, που είναι χτίστες ή ναυτικοί και ζουν στα τελευταία σπίτια του δρόμου, τα πιο ερειπωμένα. Τους ακολουθούν οι εργάτες που παίρνουν το δρόμο για το εργοστάσιο. Για να ζεσταθούν, μερικές φορές σταματούν στο μπιστρό για να πιουν ένα ποτήρι ρούμι. Οι μέρες της δουλειάς διαδέχονται η μία την άλλη και μοιάζουν ατελείωτες. Τις Κυριακές, πίνουν κρασί για να δραπετεύσουν από τον μόχθο και την καθημερινότητα και διασκεδάζουν με τον ήχο ακορντεόν.

Μέσα σ'αυτό το νοσηρό σκηνικό προετοιμάζεται το δράμα: Ο Μεούλ, δύο φορές δολοφόνος, ζει με τη γυναίκα και τον γιο του στη γειτονιά εδώ και αρκετά χρόνια, όταν ξαφνικά εμφανίζεται το παρελθόν του. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, τον επισκέπτεται ένας παλιός συνεργός του, ο Φονόκλ, ο οποίος του ζητά καταφύγιο - και καταλαβαίνουμε ότι αναζητείται από την αστυνομία μετά την απόδρασή του. Ο άντρας εγκαθίσταται σε ένα από τα δωμάτια του φτωχικού σπιτιού με την 18χρονη κόρη του Νοά. Η μοιραία ομορφιά της νεαρής θα προκαλέσει πάθη και θα ταρακουνήσει τη μικρή κοινωνία. Ωστόσο, το δράμα παρουσιάζεται με δύο μορφές: ο άλλος λόγος ανησυχίας των κατοίκων είναι όταν μαθαίνουν ότι τα σπίτια τους θα κατεδαφιστούν και στη θέση τους θα ανεγερθούν γραφεία.

## Σχολιασμός
Ο Μαρσέλ Αιμέ απεικονίζει το εργατικό προλεταριάτο που εργάζεται σκληρά και ζει σε άθλιες συνθήκες. Περιγράφει κουρασμένους, παραιτημένους άντρες που βρίσκουν χαρά μόνο στο αλκοόλ ή στον πόθο. Οι γυναίκες συχνά ξυλοκοπούνται και τα παιδιά μεγαλώνουν στους δρόμους όπου κολλάνε τύφο που είναι θανατηφόρος. Ο συγγραφέας αναφέρεται επίσης στην ξενοφοβία εναντίον των Ιταλών μεταναστών, θύματα της ξενοφοβίας των Γάλλων που δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση από αυτούς, που τους κατηγορούν για μείωση των μισθών και αποπλάνηση των γυναικών. Δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα για τον εργατικό κόσμο, αναφέρεται σε ανθρώπους που δραπετεύουν από την καθημερινότητά τους μέσα από τον έρωτα, την τρέλα ή την περιπέτεια. 

## Ταινία

* Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε σε κινηματογραφική ταινία το 1934, σε σκηνοθεσία Πιέρ Σενάλ.

## Ελληνική μετάφραση

* *Ο δρόμος χωρίς όνομα.* Μετάφραση Πόλα Ταχταλίδου, εκδόσεις Αστάρτη, 1989

## Παραπομπές
 

Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ανθοχώρι Καρδίτσας

Το **Ανθοχώρι** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μουζακίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
*Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν *Φλωρεσαίοι* και μέχρι το 1959 *Φλορέσι*.

## Γεωγραφία
Το Ανθοχώρι είναι ορεινό χωριό στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται στην περιοχή των χωριών του Μουζακίου, στις νοτιοανατολικές κλιτύς της κορυφής «Μπλόστιανη» (1.227 μ.) των Θεσσαλικών Αγράφων και στις όχθες του μικρού ποταμού Ανθοχωρίτη, κοντά στο βόρειο τμήμα της Λίμνης Πλαστήρα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 740. Απέχει περίπου 33 χλμ. Δ. της Καρδίτσας.

## Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ανθοχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 17,092 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ανοιξιάτικο και Πλατανάκος.
### Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως *Φλωρεσαίοι* και προσαρτήθηκε στον δήμο Γόμφων του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, πάλι στον νομό Τρικάλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Φλωρεσαίων και το 1940 μετονομάστηκε σε *Φλορέσι*. Το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσας και το 1959 μετονομάστηκε σε *Ανθοχώρι*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανθοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μουζακίου.
## Αξιοθέατα
*Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στην πλατεία του χωριού, που κτίστηκε το 1623 και ανακαινίστηκε το 1717
*Ο ναός της Αγίας Παρασκευής (1887)
*Η πετρόκτιστη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στη βόρεια έξοδο του χωριού
*Ο παραδοσιακός, ανακαινισμένος νερόμυλος και το φαράγγι του Ανθοχωρίου με καταρράκτες, κοντα στον οικισμό Πλατανάκος, νοτιοδυτικά του χωριού

## Εκδηλώσεις
Την παραμονή της γιορτής του Προφήτη Ηλία παραδοσιακό γλέντι και, ανήμερα, λειτουργία στο ομώνυμο εξωκλήσι. Μεγάλο πανηγύρι γίνεται και στις 26 Ιουλίου στη γιορτή της Αγίας Παρασκευής.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Ανεμώνη η δασόφιλος

[μικρογραφία|Ανεμώνη η δασόφιλος (''Anemone nemorosa''), [Βέρμιο|Όρος Βέρμιο, Ημαθία]]
H **Ανεμώνη η δασόφιλος** (επιστ. ονομ. *Anemone nemorosa*) ανήκει στην οικογένεια Ρανουγκουλίδες (RANUNCULACEAE) και αποτελεί ευρωσιβηρικό είδος, το οποίο το συναντάμε σε δάση φυλλοβόλων, στα βουνά της Μακεδονίας και της Θράκης, μέχρι τον Κάτω Όλυμπο, μεταξύ 700-1800μ. Διακρίνεται από τα υπόλοιπα είδη του γένους Ανεμώνη (*Anemone*), επειδή φέρει φύλλα βλαστού έμμισχα. Τα σέπαλα είναι συνήθως 6-7, επιμήκη ελλιπτικά, λευκά ή ροδίζοντα. Οι ανθήρες είναι κίτρινοι. Ανθίζει αργά τον Απρίλιο μέχρι και τις αρχές Ιουνίου. Όπως σχεδόν σε όλα τα είδη που ανήκουν στην οικογένεια των Ranunculaceae το φυτό είναι διαπιστωμένης τοξικότητας. 

## Πηγές
* Σφήκας Γ. 2001, Οι ελληνικές ανεμώνες, Περιοδικό Η ΦΥΣΗ, τεύχος 92 (2001) 
* Φυτολογία, 2006, Εκδοτική Αθηνών
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I).
* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου, Μουσείον Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
* Strid A. & Tan K. 2002, Flora Hellenica (Vol. 2).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* ...

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατηγορία:Βατραχιοειδή
Κοινότητα Ορεινού

Η **Κοινότητα Ορεινού** είναι κοινότητα του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης.

Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα ορίστηκε το Ορεινό. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς: Άγιος Παντελεήμων, Ανδριανός και Καλυβίτης.

## Πληθυσμός

μικρογραφία|600x600εσ

## Κοινοτάρχες Ορεινού
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ορεινού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Κατηγορία:Επαρχία Σητείας
Αρχηγία των Όπλων της Σάμου

Η **Αρχηγία των Όπλων της Σάμου** ήταν μορφή διοίκησης κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

## Ιστορία

Όταν ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση του 1821, για να αντιμετωπιστούν διάφορα προβλήματα σε διάφορες περιοχές σχηματίστηκαν πολλαπλά τοπικά σώματα επηρεασμένα από την περιφερειακή οργάνωση της Φιλικής Εταιρείας. Ένα από αυτά ήταν η Αρχηγία των Όπλων της Σάμου. Το τοπικό αυτό σώμα ιδρύθηκε στις 20 Απριλίου 1821 και οργανώθηκε από τον Δημήτριο Θέμελη (1770-1826), ο οποίος, μυημένος στη Φιλική Εταιρεία από τον Παπαφλέσσα το 1818, είχε σταλθεί από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη να οργανώσει την Ελληνική Επανάσταση στα νησιά του Αιγαίου. Επικεφαλής των όπλων της Σάμου διορίσθηκε ο Λυκούργος Λογοθέτης. Ο τελευταίος ηγήθηκε της άμυνας της Σάμου όταν κινήθηκε εναντίον των Σαμιωτών ο οθωμανικός στόλος υπό τον Καρά Αλή (Ιούλιος 1821), καθιστώντας την νήσο προπύργιο και ορμητήριο εναντίον των Οθωμανών. Την Άνοιξη του 1822, οι Σαμιώτες, με επικεφαλής τον Λογοθέτη, αποβιβάστηκαν και, σε συνεργασία με τους Χιώτες, ξεκίνησαν την επανάσταση της Χίου, η οποία τέλειωσε άδοξα με την καταστροφή του νησιού.

## Δείτε επίσης
*  Λυκούργος Λογοθέτης
*  Σφαγή της Χίου
*  Δημήτριος Θέμελης

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Εθνική Βιβλιοθήκη της Μποτσουάνα

Η **Εθνική Βιβλιοθήκη της Μποτσουάνα** είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Μποτσουάνα και ο νόμιμος θεματοφύλακας της πνευματικής ιδιοκτησίας. Εγκαινιάστηκε για το κοινό στις 8 Απριλίου 1968 από τον πρώτο πρόεδρο της Μποτσουάνα, Σερέτσε Χάμα.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της βιβλιοθήκης, το ίδρυμα φιλοδοξεί να γίνει μια βιβλιοθήκη και ένα κέντρο πληροφόρησης παγκόσμιας εμβέλειας. Θεωρείται μία από τις πιο συγκεντρωτικές βιβλιοθήκες στον κόσμο, καθώς είναι υπεύθυνη για την επαγγελματική ανάπτυξη όλων των βιβλιοθηκών της χώρας, συμπεριλαμβανομένων όλων των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών.

## Ιστορία
### Ίδρυση
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1967 με πράξη της Εθνοσυνέλευσης της Μποτσουάνα. Ο Σερέτσε Χάμα, ο πρώτος πρόεδρος της Μποτσουάνα, εγκαινίασε επίσημα τη βιβλιοθήκη στις 8 Απριλίου 1968.

### Σήμερα
Σήμερα η βιβλιοθήκη είναι ένα από τα επτά τμήματα του Υπουργείου Εργασίας και Εσωτερικών Υποθέσεων. Αποστολή της είναι η διατήρηση της εθνικής λογοτεχνικής κληρονομιάς και η παροχή ενημερωτικών και εκπαιδευτικών υπηρεσιών στο κοινό.

Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, το 2003, το επίπεδο αλφαβητισμού του ενήλικου πληθυσμού της Μποτσουάνα ήταν 81%.

## Υπηρεσίες
Η βιβλιοθήκη προσφέρει πολλές υπηρεσίες, όπως:

* Κινητή Υπηρεσία βιβλιοθήκης
* Ταχυδρομική Υπηρεσία
* Υπηρεσία αναφοράς
* Υπηρεσία αιτήσεων βιβλίων
* Παιδική υπηρεσία
* Υπηρεσία ηλεκτρονικής κατάρτισης
* Χρήση του συστήματος αναγνώρισης ISBN
* Χάρτες

## Τμήματα
Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει σήμερα διάφορα τμήματα, μεταξύ των οποίων:

* Υπηρεσίες βιβλιογραφικής υποστήριξης
* Εθνική Βιβλιοθήκη Αναφοράς
* Τμήμα Δημόσιας Βιβλιοθήκης
* Υπηρεσία βιβλιοθήκης για  Άτομα με ειδικές ανάγκες
* Αναζήτηση έργων και δημοσιεύσεων

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
* Europeana
*Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη
*Μποτσουάνα
*Γκαμπορόνε

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα 

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Μποτσουάνα 
Μποτσουανα
Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί

***Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί*** είναι ένα βραβευμένο ελληνικό ψυχολογικό δράμα σε σκηνοθεσία και σενάριο Φρίντας Λιάππα, σε διεύθυνση της φωτογραφίας Νίκου Σμαραγδή, μουσική σύνθεση Γιώργου Παπαδάκη και παραγωγή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και της Εlectra Film Productions. Κυκλοφόρησε στις 19 Οκτωβρίου 1981 και βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την ίδια χρονιά. Είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της Φρίντας Λιάππα.

## Υπόθεση
Δυο μοναχικές μεσήλικες αδελφές η Ειρήνη και η Στέλλα, που έχουν μοναδικό συγγενή έναν ξάδελφο ζωγράφο στο Παρίσι, έρχονται σε σύγκρουση όταν ο τελευταίος γυρίζει στην Ελλάδα. Η ισορροπία του κλειστού κόσμου των δυο γυναικών ανατρέπεται και μια ερωτική ιστορία αρχίζει. Η μνήμη, ο πόθος και ο θάνατος ορίζουν τη μοίρα και των τριών προσώπων και δίνουν τη λύση στο δράμα που ξεσπάει. 

## Διανομή
* Μαρία Σκούντζου, ως Ειρήνη**'
* [[Μίρκα Παπακωνσταντίνου]], ως Στέλλα**'
* Γρηγόρης Ευαγγελάτος, ως Στέφανος Ευαγγέλου**'
* [[Σταμάτης Φασουλής]], ως Λευτέρης  
* [[Χρυσούλα Διαβάτη]], ως Ευαγγελία
* [[Μαριτίνα Πάσσαρη]], ως Δάφνη**'
* Φίλιππος Σοφιανός
* Νατάσα Τσακαρισιάνου 
* Πέρυ Ποράβου 
* Θάνος Γραμμένος 
* Κώστας Σφήκας 
* Μαρίκα Τζιραλίδου 
* Γιάννης Τότσικας 

## Υποδοχή
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1981-1982. Απέσπασε συνολικά πέντε βραβεία (φωτογραφίας, α’ γυναικείου ρόλου, μοντάζ, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους) στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1981. Η ταινία προβλήθηκε στα φεστιβάλ Βερολίνου, Λονδίνου και Βαλένθιας με τον διεθνή τίτλο *Love Wanders in the Night*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

κατηγορία:Ταινίες του 1981
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1980
κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Αίθικος ο Ίστριος

Ο **Αίθικος ο Ίστριος** (λατ. *Aethicus Ister* ή *Aethicus Donares*) είναι ο υποτιθέμενος συγγραφέας μιας μεσαιωνικής *«Κοσμογραφίας»* (περιηγητικού έργου) του 7ου ή του 8ου αιώνα μ.Χ., η οποία επίσης αναφέρεται με την ονομασία «Αίθικος ο Ίστριος» ως τίτλο. Σε αυτή περιγράφονται τα ταξίδια του Αίθικου σε διάφορα μέρη της Γης.

Υποτίθεται ότι το σωζόμενο κείμενο γράφηκε από έναν άνθρωπο της Εκκλησίας ονόματι Ιερώνυμο (όχι τον γνωστό πατέρα της Εκκλησίας Ιερώνυμο), ο οποίος υποτίθεται ότι έχει λογοκρίνει και μεταφράσει στη λατινική ένα παλαιότερο έργο-αναμνήσεις του Αίθικου από τις περιηγήσεις του. Αυτή την άποψη προώθησε εκδίδοντας το έργο το 1854 ο Γερμανός ιστορικός Χάινριχ Βούτκε. Ωστόσο, σήμερα πλέον θεωρείται μια επινοημένη ιστορία από την εποχή του Μεσαίωνα, παρά το ότι και άλλος μελετητής, ο Franz Brunhölzl, πιστεύει ότι ο Αίθικος υπήρξε στην πραγματικότητα και ήταν ένας Σκύθης που έζησε στην περιοχή της σημερινής ανατολικής Ρουμανίας.

Ο Αίθικος υιοθετεί τη γεωγραφική άποψη της επίπεδης Γης. Υπάρχουν στο έργο αρκετές παράγραφοι που αντλούν απευθείας από τους λαϊκούς θρύλους σχετικώς με τον Μέγα Αλέξανδρο. Γενικώς οι πληροφορίες που παρέχει το έργο είναι περίεργες, επαναλαμβάνει πολλές φορές τα ίδια και τα ίδια, ενώ περιλαμβάνει πολλές φανταστικές αφηγήσεις. Το έργο σώζεται σε πολλά φθαρμένα χειρόγραφα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελίδα 684

Αιθικος Ιστρι
Ανισαράκι Χανίων

Το  **Ανισαράκι** είναι οικισμός της κοινότητας Καντάνου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καντάνου, του δήμου Καντάνου - Σελίνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πρίν το πρόγραμμα *Καλλικράτης* και το σχέδιο *Καποδίστριας*, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.  
## Γεωγραφία
Το Ανισαράκι είναι ορεινός οικισμός στο Δ. ΝΔ. τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις δυτικές κλιτύς της κορυφής «Αποπηγάδι» (1.331 μ.) των Λευκών Ορέων, πολύ κοντά στην Κάντανο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 570. Απέχει 57 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καντάνου του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καντάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου.
## Αξιοθέατα
*Η βυζαντινή εκκλησία της Αγίας Άννας, με όμορφες τοιχογραφίες δύο χρονικών περιόδων (14ος και 15ος αιώνας) και την -πολύ σπάνια σε θεματογραφία- εικόνα της Αγίας να θηλάζει την Παναγία, στο δυτικό τμήμα του οικισμού
*Η εκκλησία της Παναγίας, με όμορφες τοιχογραφίες που αναπαριστούν θέματα από την Κόλαση, στο ανατολικό τμήμα του οικισμού
*Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής
*Οι πολλές αιωνόβιες ελιές της περιοχές, όπως του «Γράμπελα» και η υπεραιωνόβια μνημειακή ελιά, βόρεια του οικισμού, που η ηλικία της αποτιμάται σε χιλιετίες 

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://www.youtube.com/watch?v=LvlTMFe9MWE

Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Τροχιλίδες

Οι **τροχιλίδες** (*Trochilide,*'τροχίλος** = **τροχός(**κυκλικός)+**-ίλος** (μικρός)'') είναι μεγάλη [[Οικογένεια (βιολογία)|οικογένεια]] μικρών πτηνών της Αμερικής, που είναι γνωστότερα ως **κολίβρια''' (υπάρχει και το ομώνυμο γένος κολιμπρί). Η οικογένεια περιλαμβάνει περί τα 366 είδη και 113 γένη, που συναντώνται από την Αλάσκα μέχρι τη Γη του Πυρός, με τα περισσότερα είδη να εμφανίζονται στην Κεντρική και Νότια Αμερική. Τα περισσότερα έχουν μήκος 7,5 έως 13 εκατοστά, αλλά το μικρότερο είδος φθάνει τα 5 εκατοστά και ζυγίζει λιγότερο από 2 γραμμάρια. Το μεγαλύτερο έχει μήκος 23 εκατοστά και ζυγίζει 18 έως 24 γραμμάρια.

## Παραπομπές
Αιθόπυγος

Ο **αιθόπυγος** (*Aethopyga*) είναι γένος πτηνών που ανήκει στην οικογένεια νεκταρινιίδες. Οι αιθόπυγοι συναντώνται στη νότια και τη Νοτιοανατολική Ασία, καθώς και σε μέρη της Κίνας, ενώ αρκετά είδη είναι ενδημικά των Φιλιππίνων, όπως τα *[[Aethopyga primigenia]], [[Aethopyga boltoni|A. boltoni]], [[Aethopyga pulcherrima|A. pulcherrima]], [[Aethopyga bella|A. bella]]* και *[[Aethopyga linaraborae|A. linaraborae]]*.

## Ταξινομική και ονομασίες
Το γένος εισάχθηκε στην ορνιθολογική ταξινομική το 1851 από τον Ζαν Κάμπανις. Η ονομασία προέρχεται από τις αρχαίες ελληνικές *αίθος* (= καύσος, πυρά) και *πυγή* (= οπίσθια).

Το γένος περιλαμβάνει 22 είδη, τα εξής:

* *Aethopyga primigenia*
* *Aethopyga boltoni*
* *Aethopyga linaraborae*
* *Aethopyga flagrans*
* *Aethopyga guimarasensis*
* *Aethopyga pulcherrima*
* *Aethopyga jefferyi*
* *Aethopyga decorosa*
* *Aethopyga duyvenbodei* 
* *Aethopyga shelleyi*
* *Aethopyga bella*
* *Aethopyga gouldiae*
* *Aethopyga nipalensis*
* *Aethopyga eximia*
* *Aethopyga christinae*
* *Aethopyga saturata*
* *Aethopyga siparaja*
* *Aethopyga magnifica*
* *Aethopyga vigorsii*
* *Aethopyga mystacalis*
* *Aethopyga temminckii* (κάποτε θεωρείται το ίδιο είδος με το *Α. mystacalis*)
* *Aethopyga ignicauda*

## Παραπομπές


Αιθοπυγος
Αίθουσα η κυνάπιος

Η **αίθουσα η κυνάπιος** είναι είδος φυτού που έχει επιστημονική ονομασία (στη λατινική γλώσσα) ***Aethusa cynapium*** και ανήκει στην οικογένεια σελινοειδή (γνωστότερη παλαιότερα ως σκιαδοφόρα). Είναι μονοετής (και σπανίως διετής) πόα, ιθαγενής της Ευρώπης, της Δυτικής Ασίας και της βορειοδυτικής Αφρικής. Αποτελεί το μοναδικό είδος του γένους *Aethusa* (μονοτυπικό γένος). Είναι συγγενές με το κώνειο και την οινάνθη, και όπως και αυτά τα φυτά, είναι δηλητηριώδης, αν και λιγότερο από όσο το κώνειο. Η αίθουσα έχει διαδοθεί τυχαία από τον άνθρωπο σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου και αποτελεί συνηθισμένο αγριόχορτο σε καλλιεργούμενα εδάφη. Στις αγγλόφωνες χώρες το φυτό είναι γνωστό με την ονομασία «fool's parsley», δηλαδή «ψευτομαϊντανός» (κατά λέξη «μαϊντανός του βλάκα/τρελού»).

## Περιγραφή
left|thumb|Ταξιανθία του φυτού αίθουσα
Η αίθουσα η κυνάπιος έχει ατρακτοειδή ρίζα και λείο, κούφιο διακλαδιζόμενο στέλεχος, που φθάνει σε ύψος περί τα 80 εκατοστά του μέτρου. Τα φύλλα της είναι πολυσχιδή και λεία, ενώ αναδίνουν μια δυσάρεστη οσμή. Τα άνθη της είναι μικρά λευκά και με ακανόνιστο σχήμα. Εκφύονται σε μικρά, σύνθετα σκιάδια.

## Τοξικότητα
Η δηλητηρίαση από αίθουσα φέρνει συμπτώματα καύσου στο στόμα και τον λαιμό, ενώ νεκροψίες έχουν βρει ερυθρότητα στα τοιχώματα του οισοφάγου και ελαφρά εξοίδηση του δωδεκαδακτύλου και του στομάχου. Κάποιες από τις τοξίνες καταστρέφονται κατά την αποξήρανση. Πράγματι, σανός που περιέχει υπολείμματα του φυτού δεν δηλητηριάζει τα ζώα που τον τρώγουν. Το κυριότερο δηλητήριο που περιέχει η αίθουσα η κυνάπιος είναι ένα ξεχωριστό, ομώνυμο αλκαλοειδές που περιέχει, η κυναπίνη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελίδα 707 (με εικόνα)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο «ψευτομαϊντανός»

Αιθουσα
Λέων Παρασπόνδυλος

Ο **Λέων Παρασπόνδυλος** ήταν υψηλόβαθμος Βυζαντινός αξιωματούχος του 11ου αι., ο οποίος υπηρέτησε ως κύριος υπουργός της αυγούστας Θεοδώρας των Μακεδόνων και του Αυτοκράτορα Μιχαήλ ΣΤ΄ Στρατιωτικού.

## Βιογραφία
Το επώνυμο του Λέοντα είναι κατά πάσα πιθανότητα ένα παρωνύμιο. Φαίνεται ότι ανήκε στην οικογένεια των Σπονδύληδων και πιθανότατα ήταν συγγενής του στρατηγού Μιχαήλ Σπονδύλη.  Μαρτυρείται ως αξιωματούχος υπό τον Μιχαήλ Δ΄ τον Παφλαγόνα (βασ. 1034–41), και ανέλαβε τα καθήκοντά του για να γίνει πρωθυπουργός της Αυτοκρατορίας (*[[παραδυναστεύων]]*) υπό τη Θεοδώρα (βασ. 1042–56) και τον Μιχαήλ ΣΤ΄ (βασ. 1056–57), κατέχοντας τις θέσεις του *[[Σύγκελλος|σύγκελλου]]* και του *[[Πρωτοσύγκελλος|πρωτοσύγκελλου]]*. 

Ο σύγχρονος του Λέοντα, ιστορικός και συνάδελφος δημόσιος υπάλληλος Μιχαήλ Ατταλειάτης, τον θεωρούσε εξαιρετικό διαχειριστή, αλλά ήταν η άρνηση του Παρασπόνδυλου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των κορυφαίων στρατηγών της Αυτοκρατορίας το 1057, που οδήγησε στην εξέγερσή τους και την ανατροπή του Μιχαήλ ΣΤ΄ και την εγκατάσταση ενός δικού τους (στρατιωτικού) στο θρόνο, του Ισαάκιου Α΄ Κομνηνού (βασ. 1057–59). Μετά τη νίκη των εξεγερμένων στην Πετρόη, ο Παρασπόνδυλος καθαιρέθηκε από το αξίωμα και εξορίστηκε από την Κωνσταντινούπολη, πιθανώς τον έκαραν μοναχό με τη βία. Αν και κατά καιρούς επικρινόταν με τους τραχείς τρόπους του, ο Μιχαήλ Ψελλός παρενέβη εκ μέρους του στον Ισαάκιο Α΄ Κομνηνό, χωρίς αποτέλεσμα. Τίποτα περαιτέρω δεν είναι γνωστό για τον Λέοντα στη συνέχεια. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί φυλακισμένοι και κρατούμενοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Παραδυναστεύοντες
Κωνσταντίνος Χοιροσφάκτης

Ο **Κωνσταντίνος Χοιροσφάκτης** ήταν Βυζαντινός διπλωμάτης και αξιωματούχος, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη βασιλεία του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη (βασ. 1078–1081) και του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (βασ. 1081–1118).

## Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος Χοιροφάκτης εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1078, φέροντας τον βαθμό του *[[Πρόεδρος|προέδρου]]*, όταν στάλθηκε από τον Βοτανειάτη για να διαπραγματευτεί με τον εξεγερμένο στρατηγό Νικηφόρο Βρυέννιο τον Πρεσβύτερο. Μετά την άνοδο του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού στην εξουσία τον Ιούνιο του 1081, ο Κωνσταντίνος, πλέον *[[πρωτοπρόεδρος]]*, στάλθηκε ως πρεσβευτής στον Ερρίκο Δ΄ βασιλιά της Γερμανίας (βασ. 1084–1105), φέρνοντας προτάσεις για συμμαχία μεταξύ των δύο δυνάμεων. 

Το 1082 ο Κωνσταντίνος συμμετείχε σε σύνοδο, που καταδίκασε τον Ιωάννη τον Ιταλό. Τότε κατείχε το αξίωμα του *[[Πρωτονοτάριος|πρωτονοταρίου]]* του *[[Λογοθέτης του Δρόμου|δρόμου]]*. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1088, καταδεικνύεται σε χρυσόβουλο ως *πρωτοπρόεδρος* και κάτοχος του σημαντικού αξιώματος του *[[Επί των Δεήσεων|επί των δεήσεων]]*, δηλαδή «λήπτης παρακλήσεων», που απευθύνοντο στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα.  Το 1094 συμμετείχε σε άλλη σύνοδο, η οποία καταδίκασε τον Λέοντα τον Χαλκηδόνιο. Με την ευκαιρία αυτή καταγράφεται ως κάτοχος του βαθμού του *[[Κουροπαλάτης|κουροπαλάτη]]*. 

Από σφραγίδα είναι γνωστό, ότι ο Κωνσταντίνος κατείχε και το αξίωμα του *[[Πραίτορας|πραίτορα]]*, (κυβερνήτη) των συνδυασμένων θεμάτων της Ελλάδας (Στερεάς Ελλάδας-Θεσσαλίας) και της Πελοποννήσου, αλλά η ακριβής ημερομηνία της θητείας του είναι άγνωστη. Ο Βασίλειος Σκουλάτος υποθέτει, ότι αυτό ήταν μεταξύ 1094 και 1105. 

Ο ιστορικός Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεότερος τον αποκαλεί «άνθρωπο συνετό και καλλιεργημένο, προικισμένο με όλα τα προσόντα του σοφού πολιτικού», ενώ αγιογραφικές πηγές εξυμνούν την ευσέβειά του. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Πελοποννήσου
Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Νικουλίτζας Δελφινάς

Ο **Nικουλίτζας Δελφινάς** ήταν Βυζαντινός μεγιστάνας του 11ου αι. και τοπικός άρχοντας της Λάρισας στη Θεσσαλία. Έλαβε μέρος σε μια εξέγερση, που ξεκίνησαν οι Βλάχοι της Θεσσαλίας το 1066.

## Βιογραφία
Ήταν εγγονός του Νικουλίτσα, κυβερνήτη στα Σέρβια και *[[άρχων|άρχοντα]]* των Βλάχων της Ελλάδος. Ο νεότερος Νικουλίτζας έφερε τον βαθμό του *[[Πρωτοσπαθάριος|πρωτοσπαθάριου]]*, αλλά δεν είναι γνωστό, ότι είχε κάποια επίσημη θέση.

Ο Νικουλίτζας είχε δικό του φρούριο με φρουρά ανδρών και ήταν ένας από τους ισχυρότερους άρχοντες της Θεσσαλίας. Οι Βλάχοι και οι Σλάβοι της περιοχής άρχισαν να σχεδιάζουν μια εξέγερση το 1065, με αφορμή τις αυξήσεις της φορολογίας και τη διαφθορά στην ίδια περιοχή. Όταν ο Νικουλίτζας το άκουσε αυτό από τους κατασκόπους του, πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ειδοποιήσει τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ι΄  Δούκα, αλλά ο Αυτοκράτορας τον απέλυσε και δεν ελήφθησαν μέτρα.

Επιστρέφοντας στη Λάρισα ο Νικουλίτζας είδε την αυξανόμενη κίνηση και προσπάθησε να αποτρέψει τους εξεγερμένους. Επέμεναν να γίνει αρχηγός τους ο Νικουλίτζας, καθώς είχε δικό του οχυρό και ιδιωτικό στρατό. Ο Νικουλίτζας αρνήθηκε, καθώς οι δύο γιοι του βρίσκοντο στην Κωνσταντινούπολη, φοβούμενος ότι θα του έβγαινε σε κακό. Οι επαναστάτες όμως ανάγκασαν τον Νικουλίτζα να πάρει ηγετική θέση και η εξέγερση άρχισε.

Η εξέγερση έληξε με διαπραγματεύσεις, αλλά ο Αυτοκράτορας αιχμαλώτισε τον Νικουλίτζα και τον φυλάκισε στην Αμάσεια, στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας της Μ. Ασίας. Γαμπρός του ήταν ο συγγραφέας Κεκαυμένος, του οποίου το *[[Στρατηγικόν του Κεκαυμένου|Στρατηγικόν]]* είναι η μόνη πηγή γι' αυτόν και την εξέγερση.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί φυλακισμένοι και κρατούμενοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες
Κατηγορία:Μεσαιωνική Θεσσαλία
Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι
Κατηγορία:Έλληνες βλάχικης καταγωγής
Πρόεδρος (Βυζάντιο)

[μικρογραφία|300εσ|Ο Αυτοκράτορας [Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης|Νικηφόρος Γ΄ πλαισιώνεται από ανώτερους αξιωματούχους της Αυλής του, όλοι τους *πρόεδροι*, σε ένα χειρόγραφο της δεκαετίας του 1070. Από αριστερά: ο *πρόεδρος [[Κανίκλειος|επί του κανικλείου]]*, ο *πρωτοπρόεδρος [[Πρωτοβεστιάριος|προτοβεστιάριος]]* (ευνούχος, αφού δεν είναι γενειοφόρος), ο Αυτοκράτορας με εκατέρωθεν τις αλληγορίες της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης, ο *πρόεδρος [[δεκανός]]* και ο *πρόεδρος [[Πριμικήριος|μέγας πριμικήριος]]*. ]]

Ο **πρόεδρος** ήταν ανώτερος Βυζαντινός αυλικός και εκκλησιαστικός τίτλος από τον 10ο έως τα μέσα του 12ου αι.

## Δικαστική αξιοπρέπεια
Ο τίτλος δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 960 από τον Νικηφόρο Β΄ Φωκά και απονεμήθηκε για πρώτη φορά στον Βασίλειο Λεκαπηνό, τον ευνούχο *[[Παρακοιμώμενος|παρακοιμούμενο]]*. Τοποθετήθηκε πολύ υψηλά στην ιεραρχία της αυλής, ερχόμενος αμέσως κάτω από τη θέση της *[[Ζωστή πατρικία|ζωστής πατρίκιας]]* και πριν από τον *[[Μάγιστρος|μάγιστρο]]*, που σημαίνει ότι ήταν ο ανώτερος μη αυτοκρατορικός τίτλος ανοικτός στους άνδρες. Ο τίτλος προφανώς συνέχισε να περιορίζεται στους ευνούχους μέχρι τα μέσα του 11ου αι., όταν άνοιξε στην ευρύτερη αριστοκρατία και απονεμήθηκε εκτενώς.  Κάτοχος αυτής της διάκρισης ήταν και ο πρόεδρος της Συγκλήτου και ο όρος πρόεδρος χρησιμοποιήθηκε συχνά για να δηλώσει την προτεραιότητα σε άλλα αξιώματα, π.χ. *πρόεδρος των νοταρίων* για τον *[[Πρωτονοτάριος|πρωτονοτάριο]].* Ο τίτλος απονεμήθηκε ευρέως τον 11ο αι., αφότου άνοιξε σε μη ευνούχους, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ο ***πρωτοπρόεδρος*** (πρώτος *πρόεδρος*), για να διακρίνει τον πιο ανώτερο από τους κατόχους του τίτλου. Ο τίτλος, μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της ονοματολογίας της μεσοβυζαντινής αυλής, έπεσε σταδιακά σε αχρηστία την περίοδο των Κομνηνών και εξαφανίστηκε τον τελευταίο 12ο αι.  Σύμφωνα με το *[[Περί βασιλείου τάξεως]]* (I.97) του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου (βασ. 913–959), τα ρούχα και τα διακριτικά των *προέδρων* τη δεκαετία του 960 ήταν: «ένας ροζ χρώματος και χρυσοκέντητος χιτώνας [τουνίκα], μία ζώνη επικαλυμμένη με πολύτιμους λίθους και μια λευκή *[[Χλαμύς|χλαμύδα]]* [μανδύας] στολισμένη με χρυσές ταινίες και με δύο χρυσές *τάβλες* [τετράγωνα κεντήματα] και διακόσμηση από φύλλα κισσού».

## Εκκλησιαστικό αξίωμα
Ο όρος *πρόεδρος* χρησιμοποιήθηκε συχνά για έναν επίσκοπο, ο οποίος ήταν φυσικά ο πρόεδρος του τοπικού κλήρου, και σε μερικές σπάνιες περιπτώσεις για τους μητροπολίτες επισκόπους. Τον 13ο αι. όμως απέκτησε μια πιο συγκεκριμένη σημασία: δόθηκε σε επισκόπους, που είχαν ταυτόχρονα τη δικαιοδοσία σε μια κενή επισκοπική έδρα. Ως *πρόεδρος* της κενής επισκοπικής έδρας, αυτός ο επίσκοπος διηύθυνε τη διοίκησή του, αλλά διαφοροποιείτο από τον κανονικό επίσκοπο, αφού ποτέ δεν είχε εγκατασταθείε επίσημα σε αυτή την επισκοπική έδρα. Όπως και στην Αυλή, ο όρος *πρόεδρος* χρησιμοποιήθηκε επίσης για να δηλώσει την προτεραιότητα μεταξύ μιας ομάδας αξιωματούχων. 

## Δείτε επίσης
* Προκαθήμενος
* Praeses (κυβερνήτης)
* Πριμικήριος

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Ανατολικά Χριστιανικά εκκλησιαστικά αξιώματα
Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι
Δεκανός

Ο **δεκανός** (πρβλ. δεκανέας), λατιν. *decanus*, σημαίνει «αρχηγός των δέκα» στα ύστερα λατινικά. Ο όρος προήλθε από τον Ρωμαϊκό στρατό και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για υποδεέστερους αξιωματούχους στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, καθώς και για διάφορες θέσεις στην Εκκλησία, από όπου προέρχεται ο αγγλικός τίτλος "dean".

## Ιστορία και λειτουργίες
Ο *δεκανός* ήταν αρχικά ο αρχηγός μιας ομάδας 10 ανδρών (contubernuium, δεκάδα), η οποία αποτελείτο από οκτώ λεγεωνάριους που ζούσαν στην ίδια σκηνή, συν δύο άτομα υποστήριξης/υπηρέτες της ομάδας.  Ο τίτλος δεν πρέπει να συγχέεται με το *[[decurio]]*, που ήταν ένας τίτλος που διδόταν σε πολιτικούς αξιωματούχους και σε αρχηγούς ομάδας 30 ανδρών (*[[Τουρμάρχης|τούρμας, turma]]*) ιππικού. Ο *δεκανός* ισοδυναμεί με τον βαθμό του *δεκάρχου* («διοικητή των δέκα») στα ελληνικά κείμενα.

Από τον 4ο αι. μ.Χ. ο όρος *δεκανός* άρχισε να χρησιμοποιείται για τους  των ανακτόρων, ιδιαίτερα εκείνους που υπηρετούσαν τις Ρωμαίες αυτοκράτειρες. Οι *decani* επίσης προφανώς χρησίμευαν ως  στις πύλες και τον 6ο αι. ο Ιωάννης ο Λυδός τους εξισώνει με τους αρχαίους ''ραβδούχους'' (lictores).  Στο ''Κλητορολόγιον'' του Φιλοθέου του 899, ο *δεκανός* (μεταγραφή στα ελληνικά του decanus) ήταν λειτουργός μεσαίου επιπέδου, που υπηρετούσε υπό τον *[[Πρωτασέκρετης|πρωτασηκρήτη]]*. Σύμφωνα το έργο των μέσων του 10ου αι. *[[Περί βασιλείου τάξεως]]* του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου (βασ. 913–959 ), ένας *δεκανός* ήταν «υπεύθυνος των αυτοκρατορικών εγγράφων», όταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας ήταν σε εκστρατεία.  Οι σιγιλογραφικές μαρτυρίες για τους βυζαντινούς *δεκανούς* είναι σχετικά σπάνιες. Μερικοί απεικονίζονται σε εικονογραφημένα χειρόγραφα, όπου η ενδυμασία τους ποικίλλει σημαντικά, ανάλογα με τις ποικίλες και μεταβαλλόμενες λειτουργίες τους. 

Στη Χριστιανική Εκκλησία, ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται στα μοναστήρια για αρχηγούς ομάδας δέκα μοναχών, για χαμηλόβαθμους υποδεέστερους αξιωματούχους του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και για το εκκλησιαστικό *fossores* («αυτοί που σκάπτουν τάφους»). 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* Bury, J. B. (1911). The Imperial Administrative System of the Ninth Century – With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos. London: Oxford University Press. OCLC 1046639111 – via Archive.org.
* 

Κατηγορία:Βυζαντινά αυλικά αξιώματα
Κατηγορία:Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί τίτλοι
Πρωτασηκρήτις

Ο **πρωτασηκρήτις**, απαντάται και ως , από το λατιν. secretum (ιδιωτικός [γραμματέας]). Λατινοποιήθηκε ως *protasecretis* ή *protoasecretis*, και ήταν ανώτερος αξιωματούχος της Βυζαντινής γραφειοκρατίας. Ο τίτλος σημαίνει «πρώτος *[[ασηκρήτις]]*», απεικονίζοντας τη θέση του ως επικεφαλής του τάγματος των ασηκρητών, της ανώτερης τάξης των αυτοκρατορικών συμβολαιογράφων.

Η θέση εξελίχθηκε σταδιακά. Ο πρώτος *ασηκρήτις* μαρτυρείται από τον 6ο αι. και αρκετοί Οικουμενικοί Πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης και ένας Αυτοκράτορας, ο Αναστάσιος Β΄ (βασ. 713–715), προέρχοντο από τις τάξεις τους.  Εκτός από τις πιθανώς αναχρονιστικές αναφορές, ότι ο Μάξιμος ο Ομολογητής ήταν *πρωτασηκρήτις* υπό τον Αυτοκράτορα Ηράκλειο (βασ. 610–641), το παλαιότερο επιβεβαιωμένο περιστατικό (ως *proto a secreta*) προέρχεται από το *[[Liber Pontificalis|Ποντιφικό Βιβλίο]]* για το έτος 756.  Ως επικεφαλής της Αυτοκρατορικής καγκελαρίας (ο πραγματικός διάδοχος του ύστερου Ρωμαίου *[[Πριμικήριος|primicerius notariorum]]*), η θέση είχε μεγάλη επιρροή: στο 899 το *[[Κλητορολόγιον]]* του Φιλοθέου, ένας κατάλογο προτεραιότητας Βυζαντινών Αυτοκρατορικών αξιωματούχων, κατατάσσεται έβδομος μεταξύ των *σεκρετικών*, των οικονομικών υπουργών του κράτους. Από έγγραφα και σιγιλογραφικά στοιχεία, οι *προτασηκρήται* είχαν τη διάκριση του *[[Πρωτοσπαθάριος|πρωτοσπαθαρίου]]*, του *[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]* και του *[[Ανθύπατος|ανθυπάτου]]*.  Μεταξύ άλλων, τη θέση κατείχε ο Πατριάρχης Φώτιος (858–867 και 877–886). 

Στους υφισταμένους του περιλαμβάνοντο όχι μόνο ο *ασηκρήτις*, αλλά και η κατώτερη τάξη των αυτοκρατορικών *νοταρίων*, υπό την κεφαλή του *[[Πρωτονοτάριος|πρωτονοτάριου]]*, καθώς και ο αξιωματούχος γνωστός ως *[[δεκανός]]*, τοποθετημένος ως "υπεύθυνος των αυτοκρατορικών εγγράφων" σύμφωνα με το *[[Περί βασιλείου τάξεως]]* του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητου (βασ. 913–959).  Ο *πρωτασηκρήτις* φαίνεται να ήταν επίσης υπεύθυνος για την προετοιμασία των αυτοκρατορικών χρυσόβουλων.  Μετά το 1106 όμως απομακρύνθηκε από την καγκελαρία και ανέλαβε δικαστικά καθήκοντα, προϊστάμενος ενός από τα ανώτατα δικαστήρια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μαζί με τον *[[Πολίαρχος|έπαρχο]]*, τον μέγα *[[Δρουγγάριος της Βίγλας|Δρουγγάριο της Βίγλας]]*, τον δικαιοδότη, τον *[[κυαίστωρ|κυαίστορα]],* τον *[[Κριτής (Βυζάντιο)|επί των κρίσεων]]* και τον *καθολικό*, ο οποίος ηγείτο του δικαστηρίου για τα δημοσιονομικά (δημοσιακά πράγματα).  Αν και η τάξη των *ασηκριτών* δεν μαρτυρείται μετά τον 12ο αι., η θέση του *πρωτασηκρήτου* επέζησε μέχρι την περίοδο των Παλαιολόγων. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
Μαρκ Έσπερ

Ο **Μαρκ Τόμας Έσπερ** (αγγλικά: *Mark Thomas Esper*, 26 Απριλίου 1964), είναι Αμερικανός πολιτικός, επιχειρηματικό στέλεχος, πρώην στρατιωτικός και πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος, που υπηρέτησε ως 27ος Υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την Κυβέρνηση Τραμπ, από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Νοέμβριο του 2020. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. 

Επίσης, υπηρέτησε ως 23ος Υπουργός του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Νοέμβριο του 2017 έως τον Ιούλιο του 2019, στην Κυβέρνηση Τραμπ υπό τον Υπουργό Άμυνας Τζιμ Μάτις. 

Τον Ιούνιο του 2019, ανέλαβε υπηρεσιακός Υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών. Τον ίδιο μήνα, προτάθηκε από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, προκειμένου να αναλάβει την θέση του Υπουργού Άμυνας. Η υποψηφιότητά του, εγκρίθηκε από την Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, τον Ιούλιο του 2019, με 90 ψήφους υπέρ και 8 ψήφους κατά. 

Στις 9 Νοεμβρίου 2020, απολύθηκε από την θέση του, ύστερα από σχετικό tweet του Ντόναλντ Τραμπ.

## Βιογραφία
Ο Μαρκ Έσπερ, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1964, στο Γιούνιονταουν της Πενσυλβάνια (μια μικρή πόλη έξω από το Πίτσμπεργκ), όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από τον Λύκειο "Laurel Highlands High School" στο Γιούνιονταουν το 1982. Σπούδασε Μηχανολογία στη Στρατιωτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών (Γουέστ Πόιντ), και έλαβε πτυχίο (BS) το 1986 με διάκριση. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στη Δημόσια Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPA) το 1995. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος (PhD) πάνω στη Δημόσια Πολιτική, από το Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον στην Ουάσινγκτον, από το 2008.

Υπηρέτησε στον Στρατό Ξηράς των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1986 έως τον 2007, όπου και αποστρατεύτηκε. Κατά την διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του, ήταν συνεργάτης στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1998 έως το 2002. Πριν αναλάβει αξίωμα στην Κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ το 2017, ήταν λομπίστας στην Ουάσινγκτον. 

### Προσωπική ζωή
Ο Έσπερ, είναι παντρεμένος με την Λιχ Λέισι, από το 1989, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί τρια παιδιά. Διαμένουν στο Άρλινγκτον της Βιρτζίνια.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Υπουργοί των ΗΠΑ
Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών
Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Πρώτη προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Κατηγορία:Αμερικανοί από την Βιρτζίνια
Κατηγορία:Αμερικανοί από την Πενσυλβάνια
Κοινότητα Σχινοκαψάλων

Η **Κοινότητα Σχινοκαψάλων** είναι κοινότητα του Δήμου Ιεράπετρας  στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης.

Συστάθηκε το 1963 με το ΦΕΚ 218Α - 11/12/1963 με την απόσπαση του οικισμού Σχινοκάψαλα από την κοινότητα Ορεινού και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αχλιά, Γαλήνη και Μαύρος Κόλυμπος.

## Πληθυσμός

μικρογραφία|600x600εσ|Η θέση της κοινότητας σε σχάση με τον δήμο.

## Κοινοτάρχες Σχινοκαψάλων
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σχινοκαψάλων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Κατηγορία:Επαρχία Σητείας
Παρσαμπάντ

Το **Παρσαμπάντ** (περσικά: پارس‌آباد) είναι πόλη και πρωτεύουσα της κομητείας Παρσαμπάντ, στην επαρχία Αρνταμπίλ του Ιράν. Στην απογραφή του 2006, ο πληθυσμός του ήταν 81.782 κάτοικοι σε 17.638 οικογένειες. Το Παρσαμπάντ είναι η βορειότερη πόλη του Ιράν.

## Παραπομπές
* Πόλη του Παρσαμπάντ  

Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Κρανάη

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η **Κρανάη** (μεταφράζεται ως **πετρώδης**) ήταν Αθηναία πριγκίπισσα, κόρη του δεύτερου βασιλιά Κραναού και της Πεδιάδας, κόρης του Μύνητα από την Αρχαία Σπάρτη. Οι αδελφές της ήταν η Κραναίχμη και η Ατθίς.

## Γενεαλογία

## Παραπομπές


## Πηγές
*Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. 
*Graves, Robert, The Greek Myths: The Complete and Definitive Edition. Penguin Books Limited. 2017.

Κατηγορία:Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κάστρο της Οουάβα

Το **Κάστρο των Πιαστ της Οουάβα** (πολωνικά: Zamek Piastowski w Oławie) είναι αναγεννησιακό-μπαρόκ κάστρο, το οποίο βρίσκεται στη θέση ενός πρώην γοτθικού κάστρου. Το αρχικό κάστρο είχε χτιστεί από τον Δούκα Λουδοβίκο Γ΄ το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Ήταν το τρίτο κάστρο στην Οουάβα, με το πρώτο να είναι η έδρα των καστελάνων, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της πόλης. Παρέμεινε αναπόσπαστο μέρος της άμυνας της πόλης μέχρι τους Πολέμους των Χουσιτών.

## Κατασκευή
Το αναγεννησιακό κάστρο χτίστηκε από τον άρχοντα Γιάκουμπ του Μιλάνου (πιθανότατα με το επώνυμο Παρ, οικοδόμος του Κάστρο του Μπόλκουφ), το οποίο συνεχίστηκε από τον κουνιάδο του Μπέρναρντ Νιούρον το 1588. Μετά από διάφορες ανακατασκευές, αυτό το τμήμα του κάστρου στεγάζει τώρα το πρυτανείο της τοπικής ενοριακής εκκλησίας των Αγίων Αποστόλου Πέτρου και Παύλου. Η ανοικοδόμηση κάλυψε ολόκληρο το γοτθικό κάστρο, όπου περιλάμβανε την πρώην πλέον δυτική και βόρεια πτέρυγα του κάστρου-εκκλησίας. Ο πύργος του κάστρου-εκκλησίας, το τελευταίο μέρος της βόρειας πτέρυγας, κατέρρευσε στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1970.

Το σημερινό κάστρο-εκκλησία έχει επίσης ένα υπόστεγο δύο επιπέδων κατασκευασμένο σε πρώιμο μπαρόκ αρχιτεκτονικό στυλ, χτισμένο στη δυτική πλευρά του αναγεννησιακού κάστρου. Το υπόστεγο κατασκευάστηκε από Ιταλούς δασκάλους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Χριστιανού του Μπζεγκ (1618 &#x2013; 1672). Το κτίριο του κάστρου ονομάζεται *Christianbau*. Πιθανότατα σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Κάρλο Ροσι, έναν Ιταλό αρχιτέκτονα που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Ρωσία και την Πολωνία. Η τοποθεσία περιελάμβανε έναν κήπο με ταράτσα που ήταν ασύμβατος με το πολωνικό κλίμα, προκαλώντας την ταχεία καταστροφή του.

## Ιδιοκτήτες και κάτοικοι
Το κάστρο ήταν μέρος της άμυνας που χρησιμοποιούσε ο Οίκος των Πιαστ για να προστατεύσει τα εδάφη τους από την εισβολή των διάφορων εχθρών τους. Η βασιλική τους κυριαρχία στην Πολωνία έληξε το 1370, αλλά η οικογένεια συνέχισε να κυριαρχεί στις περιοχές που συνορεύουν με τη Βοημία και τη Μοραβία. Τον 17ο αιώνα, ο τελευταίος δούκας, ο Χριστιανός, άφησε το κάστρο στη χήρα του, Λουίζα του Άνχαλτ-Ντέσαου, ως προίκα της. Ήταν επίσης αντιβασιλέας του γιου της, Γκέοργκ Γουίλιαμ, μέχρι το θάνατό του από ευλογιά το 1675. το αγόρι ήταν ο τελευταίος αρσενικός Πιαστ. Παρέμεινε στο κάστρο μέχρι τον θάνατό της το 1680 και στη συνέχεια ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ιωσήφ Α΄ κατέσχεσε τα εδάφη και τα κάστρα των Πιαστ.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιακώβου Λουδοβίκου Σομπιέσκι, το Κάστρο της Οουάβα έλαβε νέα εσωτερική επίπλωση και η βιβλιοθήκη διευρύνθηκε. Αφού ο πρίγκιπας έφυγε από την Οουάβα το 1734, η δομή άρχισε να παρακμάζει. Οι Πρώσοι δημιούργησαν στη συνέχεια ένα νοσοκομείο και ένα αρτοποιείο στο κάστρο.

## Παραπομπές


Οουαβα
Ατθίς

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η **Ατθίς** ήταν Αθηναία πριγκίπισσα, κόρη του δεύτερου βασιλιά Κραναού και της Πεδιάδας, κόρης του Μύνητα από την Αρχαία Σπάρτη. Η Ατθίς έδωσε το όνομα της στην Αττική που λεγόταν πριν Ακταία. Τα δύο πουλιά χελιδόνι και αηδόνι, στα οποία μεταμορφώθηκαν η Φιλομήλα και η αδελφή της Πρόκνη αντίστοιχα, λεγόντουσαν επίσης *Ατθίδες*.

## Γενεαλογία

## Παραπομπές


## Πηγές
*Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918.
*Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.

Κατηγορία:Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ανισσαράς Ηρακλείου

Ο **Ανισσαράς** είναι χωριό της κοινότητας Λιμένος Χερσονήσου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Χερσονήσου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.  
## Γεωγραφία
Ο Ανισσαράς είναι παραθαλάσσιο χωριό στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στην ευρύτερη τουριστική περιοχή της Χερσονήσου, πάνω στο ακρωτήριο Χερσονήσου και την αρχή του κόλπου Μαλίων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 25 χλμ. περίπου Α. του Ηρακλείου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λιμένος Χερσονήσου του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λιμένος Χερσονήσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Χερσονήσου.
## Γενικά στοιχεία
Παλαιότερα, η περιοχή ήταν καθαρά γεωργική, με εύφορο έδαφος, πυκνή βλάστηση και αρκετά πηγάδια. Οι κάτοικοι από τα γύρω χωριά καλλιεργούσαν τη γη και η περιοχή ήταν ονομαστή για τα μποστάνια της. Ωστόσο, ο Ανισσαράς γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη τα τελευταία 20 χρόνια λόγω του τουρισμού και, πλέον, εντάσσεται στην ευρύτερη τουριστική περιοχή της Χερσονήσου με τις πολλές ξενοδοχειακές μονάδες.

## Αξιοθέατα
*Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου (Σαραντάρη), πάνω στο ακρωτήρι της Χερσονήσου, στο βορειονατολικό τμήμα του οικισμού. Είναι δίκλιτη, καμαροσκέπαστη διμάρτυρη εκκλησία, με δύο ημικυκλικές κόγχες.Το βόρειο κλίτος είναι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο και το νότιο στον Άγιο Γεώργιο.
*Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού, καθώς και η παραλία «Σαραντάρη»
*Η διαδρομή προς το ακρωτήριο Χερσονήσου και το νησάκι απέναντι. Οι βραχώδεις ακτές είναι ιδανικές για καταδύσεις και υποβρύχιες εξερευνήσεις.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*buk.gr
*Google Earth
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://www.explorecrete.com/crete-east/GR-anissaras.html

Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου