open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σαρλ - Μαρί Βιντόρ

Ο ** Σαρλ-Μαρί Ζαν Αλμπέρ Βιντόρ** (Charles-Marie Jean Albert Widor, 21 Φεβρουαρίου 1844 - 12 Μαρτίου 1937) ήταν Γάλλος οργανίστας και συνθέτης.

## Βιογραφία
Ο Βιντόρ γεννήθηκε στη Λυών, σε μια οικογένεια κατασκευαστών οργάνων και αρχικά σπούδασε μουσική εκεί με τον πατέρα του, Φρανσουά-Σαρλ Βιντόρ, μόνιμο οργανίστα του Σαν-Φρανσουά-ντε-Σαλ από το 1838 μέχρι το 1889. Ο Γάλλος κατασκευαστής εκκλησιαστικών οργάνων Αριστίντ Καβαγιέ-Κολλ, που συντέλεσε στην επαναφορά της τέχνης της κατασκευής εκκλησιαστικών οργάνων, ήταν φίλος της οικογένειας Βιντόρ. Κανόνισε να σπουδάσει ο ταλαντούχος νεαρός οργανίστας στις Βρυξέλλες το 1863 με τον Ζακ-Νικολά Λεμάν την τεχνική του εκκλησιαστικού οργάνου και με τον ηλικιωμένο Φρανσουά-Ζοζέφ Φετί, διευθυντή του Ωδείου των Βρυξελλών, συνθεση. Μετά από αυτήν την περίοδο σπουδών ο Βιντόρ μετακόμισε στο Παρίσι, όπου διέμεινε το υπόλοιπο της ζωής του. Στην ηλικία των 24 ετών ορίστηκε βοηθός του Καμίγ Σαιν-Σανς στην Εκκλησία της Μαγδαληνής.

Τον Ιανουάριο του 1870, μετά από συντονισμένες προσπάθειες των Καβαγιέ-Κολλ, Σαιν-Σανς και του Σαρλ Γκουνώ, ο 25-χρονος Βιντόρ ορίστηκε προσωρινός οργανίστας της εκκλησίας του Αγίου Σουλπικίου (Σαν-Σουλπίς) του Παρισιού, θέση με εξαιρετικό γόητρο για έναν οργανίστα. Το όργανο του Σαν-Σουλπίς ήταν το αριστούργημα του Καβαγιέ-Κολλ. Οι εκπληκτικές δυνατότητες του οργάνου αποδείχθηκαν έμπνευση για τον Βιντόρ. Παρά την "προσωρινότητα" της θέσης του, ο Βιντόρ παρέμεινε οργανίστας στον Σαν-Σουλπίς για περίπου 64 χρόνια, μέχρι το τέλος του 1933. Το 1934 τον διαδέχθηκε ο πρώην μαθητής και βοηθός του, Μαρσέλ Ντυπρέ.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού
Κατηγορία:Καθηγητές Ανωτάτου Εθνικού Ωδείου Μουσικής και Χορού του Παρισιού
Κήτος (μυθολογία)

thumb|right|350px|Ο Περσέας μάχεται τον Κήτο. Αγγειογραφεία σε κορινθιακό αγγείο.Στην ελληνική μυθολογία, το **κήτος** (αρχαία ελληνική: κῆτος) είναι τεράστιο ψάρι ή θαλάσσιο τέρας. Τα θαλάσσια τέρατα σκοτώθηκαν από τους μεγάλους ήρωες των αρχαίων Ελλήνων, Περσέα και Ηρακλή, που καθένα αναφέρεται ως «κήτος» στις αρχαίες ελληνικές πηγές. Το όνομα του μυθολογικού τέρατος Κήτος προέρχεται από τη λέξη «κῆτος», όπως επίσης και το όνομα του αστερισμού (Cetus).

Όταν η βασίλισσα Κασσιέπεια καυχήθηκε ότι η κόρη της Ανδρομέδα, ήταν πιο όμορφη από τις Νηρηίδες, η ασέβειά της αυτή προκάλεσε την οργή του Ποσειδώνα, ο οποίος έστειλε το Κήτος, ένα θαλάσσιο τέρας, να επιτεθεί στην Αιθιοπία. Ο μάντης τότε είπε στο βασιλιά Κηφέα και στην Κασσιέπεια να θυσιάσουν την Ανδρομέδα στο Κήτος. Αλυσόδεσαν λοιπόν τη πριγκίπισσα σε ένα βράχο κοντά στον ωκεανό, για να την καταβροχθίσει το τέρας. Ο Περσέας είδε την Ανδρομέδα αλυσοδεμένη στο βράχο και έμαθε το κακό που την είχε βρει. Όταν το Κήτος αναδύθηκε από τον ωκεανό για να καταβροχθίσει την Ανδρομέδα, ο Περσέας κατάφερε να το σκοτώσει. Κατά μία εκδοχή, ο Περσέας βύθισε το σπαθί του στην πλάτη του τέρατος. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Περσέας χρησιμοποίησε το κεφάλι της Μέδουσας και πέτρωσε το Κήτος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Φινέας (αδελφός του Κηφέα)

Ο **Φινέας** ήταν αδελφός του Κηφέα, του βασιλιά της Αιθιοπίας, γιοι και οι δυο -σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις- του Βήλου, βασιλιά της Αιγύπτου και της Αγχινόης. Ο Φινέας θεωρείτο μνηστήρας της ανιψιάς του, της Ανδρομέδας, της κόρης του Κηφέα και της Κασσιόπης. Αποπειράθηκε να αρπάξει την Ανδρομέδα από τον Περσέα, όταν ο τελευταίος την έσωσε από το Κήτος, και τότε ο ήρωας του έδειξε το κεφάλι της Μέδουσας και τον απολίθωσε.

Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
☿

Με το σύμβολο **☿** μπορεί να εννοούνται:

* Ο Ερμής (πλανήτης), πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος
* Ο υδράργυρος, χημικό στοιχείο
Δημοψήφισμα Ανεξαρτησίας Σκωτίας του 2014

Ένα **[[δημοψήφισμα]] για το αν η [[Σκωτία]] θα πρέπει να είναι μια ανεξάρτητη χώρα** διεξήχθη την Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2014. Το αποτέλεσμα ήταν όχι, το οποίο επικράτησε σε ποσοστό 55,3%.

Μετά από συμφωνία μεταξύ της Κυβέρνησης της Σκωτίας και της Κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου, το Νομοσχέδιο Δημοψηφίσματος Ανεξαρτησίας της Σκωτίας, που καθορίζει τις λεπτομέρειες για αυτό το δημοψήφισμα, είχε υποβληθεί στις 21 Μαρτίου 2013, και ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο της Σκωτίας στις 14 Νοεμβρίου 2013, ενώ έλαβε Βασιλική Συγκατάθεση στις 17 Δεκεμβρίου 2013.

Το ερώτημα του δημοψηφίσματος, όπως τέθηκε από την Εκλογική Επιτροπή, ήταν «Πρέπει η Σκωτία να είναι μια ανεξάρτητη χώρα;». Οι ψηφοφόροι μπορούσαν να απαντήσουν μόνο ναι ή όχι. Με κάποιες εξαιρέσεις, όλοι οι κάτοικοι της Σκωτίας πάνω από 16 ετών μπορούσαν να ψηφίσουν. Το ποσοστό αυτό αντιπροσώπευε πάνω 4 εκατομμύρια ανθρώπους. Για τη νίκη αρκούσε απλή πλειοψηφία.

Πολλά ζητήματα τέθηκαν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, συμπεριλαμβανομένων ποιο νόμισμα θα χρησιμοποιήσει μια ανεξάρτητη Σκωτία, οι δημόσιες δαπάνες και το πετρέλαιο της Βόρειας Θάλασσας. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η έκβαση της ψηφοφορίας θα ήταν αμφίρροπη.

## Δημοσκοπήσεις
Παρουσιάζονται οι δημοσκοπήσεις μεγάλων δημόσιων και ιδιωτικών φορέων της Βρετανίας σχετικά με το δημοψήφισμα της 18ης Σεπτεμβρίου.

## Αποτελέσματα
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, οι Σκωτσέζοι καταψήφισαν την απόσχιση από το Ηνωμένο Βασίλειο, σε ποσοστό 55% έναντι 44% που ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας.

## Επακόλουθα
Ο πρωθυπουργός Άλεξ Σάλμοντ παραιτήθηκε μετά την ανακοίνωση του αρνητικού αποτελέσματος για την ανεξαρτησία.
Λίγες ώρες μετά τη γνωστοποίηση της ετυμηγορίας των Σκωτσέζων, σημειώθηκαν συγκρούσεις στη Γλασκόβη ανάμεσα σε ενωτικούς και σε οπαδούς της ανεξαρτησίας, με αποτέλεσμα να επέμβει η αστυνομία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα σκωτσέζικου δημοψηφίσματος
* Κυβερνητική ιστοσελίδα δημοψηφίσματος

Κατηγορία:Ιστορία της Σκωτίας
Σκωτια
Σκωτία
Τοπολοβίτης (ποταμός)

Ο **Τοπολοβίτης**, γνωστότερος ως **Τοποροβίτης** (εναλλακτικά: *ρέμα Τοποροβίτη*), είναι ένας μικρός ποταμός της Αχαΐας.

## Τοποθεσία
Πρόκειται για μικρό παραπόταμο της Σερδινής και εκβάλλει σε αυτήν στην περιοχή ανάμεσα στα χωριά Αυγεραίικα και Άνω Σουδεναίικα. Πηγάζει από το χαμηλό βουνό Πεζούλισες, κοντά στο χωριό Φλόκας.

Το ποτάμι, προτού εκβάλλει στη Σερδινή, διέρχεται ένα μικρό τμήμα του πρώην Δήμου Ωλενίας περνώντας διαδοχικά εγγύς των χωριών Γκαναίικα, Κάτω Μαζαράκι, Άνω Σουδεναίικα και Αυγεραίικα.

## Ονομασία
Υπήρχε μια υπόθεση ότι ίσως να ταυτιζόταν με τον  επονομαζόμενο κατά την αρχαιότητα ποταμό *Καύκων*. Οφείλει την ονομασία του σε κάποιον τσοπάνη καταγόμενο από την Τοπόλοβα, στο Παναχαϊκό, που χρησιμοποιούσε την περιοχή του Μαζαρακίου ως χώρο προσωρινής του χειμερινής διαμονής, και ο οποίος, σύμφωνα με παραδόσεις, πνίγηκε στο ποτάμι στην προσπάθειά του να σώσει κάποιο πρόβατό του που έπεσε μέσα σε αυτό· από αυτήν του τη θυσία το μέχρι τότε πιθανόν ανώνυμο ποτάμι πήρε την ονομασία Τοπολοβίτης.

## Λοιπά στοιχεία
Η φερώνυμη «βρύση του Τοπολοβίτη» χρησιμοποιούταν μέχρι το 1933, μαζί με άλλες πηγές του ποταμιού και πηγάδια, για την ύδρευση του Κάτω Μαζαρακίου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Αχαΐα*, Χάρτης του νομού σε κλίμακα 1:100.000 με τη συνεργασία της Τ.Ε.Δ.Κ. Αχαΐας, Road Editions. ISBN 960-8481-98-8. [Χάρτης σχεδιασμένος σε συνεργασία με τη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού.]
* R.Dalongeville-M.Lakakis-A.D. Rizakis, *Paysages d' Achaie I. Le bassin du Peiros et la plaine occidentale*, Κ.Ε.Ρ.Α./Ε.Ι.Ε., Αθήνα 1992 (σειρά: Μελετήματα, αρ.: 25).
* Ιωάννης Δ. Παπαδημητρίου, *Το Μαζαράκι των Πειρών και της Παναχαΐας και το Μαζαράκι των Πατρών και της Ωλενίας. Από 1600 π.Χ. μέχρι σήμερον*, Πάτρα 2000, Δεύτερη Έκδοση.
* Νικόλας Φαράκλας, *[http://elocus.lib.uoc.gr/dlib/b/2/1/metadata-dlib-ca44d62ba718d90ab232568f5269d5d1_1275298105.tkl Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας]*, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η περιοχή του ρου του Τοπολοβίτη στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 21/12/2017.

Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Δημήτριος Μένεγας

Ο **Δημήτριος Μένεγας** του Παναγιώτη (1907-1999)  ήταν Έλληνας δικηγόρος. Διετέλεσε Νομάρχης τη δεκαετία του ' 60. Στον Τύπο το επίθετό του αναφέρεται και ως *Δεμένεγας* ή **Μέναγας**.

## Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Γύθειο. Σπούδασε νομικά στο ΕΚΠΑ. Ήταν δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω.  Ήταν Νομάρχης Βοιωτίας από το 1958 ως το 1960. Υπηρέτησε μετά ως Νομάρχης Αργολίδας το 1960, Νομάρχης Ξάνθης από τις 2 Αυγούστου ως τις 26 Νοεμβρίου 1962, Νομάρχης Λασιθίου (1962-63), Νομάρχης Κορινθίας, Νομάρχης Αρκαδίας το 1965,  Νομάρχης Πιερίας από τον Ιούλιο ως τον Οκτώβριο του 1965, ξανά Νομάρχης Αρκαδίας από τον Οκτώβριο του 1965 ως το 1966),  και ως γενικός γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού μετά τη Μεταπολίτευση. Παντρεύτηκε τη Ναυσικά  Λάσκαρι και απέκτησαν 1 γιο. Απεβίωσε στις 19 Ιανουαρίου 1999.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Νομάρχες Αρκαδίας
Κατηγορία:Νομάρχες Αργολίδας
Κατηγορία:Νομάρχες Βοιωτίας
Κατηγορία:Νομάρχες Κορινθίας
Κατηγορία:Νομάρχες Λασιθίου
Κατηγορία:Νομάρχες Ξάνθης
Κατηγορία:Νομάρχες Πιερίας
Κατηγορία:Νομάρχες Φλώρινας
Καμπομπάσσο

Το **Καμπομπάσο** (ιταλικά: *Campobasso*, λατινικά: *Campus vassorum*) είναι πόλη στην Ιταλία, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και της περιφέρειας Μολίζε. Υπολογίζεται ότι το 2013 είχε 48.436 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 700 μέτρων, κατατάσσοντάς την την τρίτη ορεινότερη ανάμεσα στις πρωτεύουσες περιφερειών, μετά την Ποτέντσα και την Λ' Άκουιλα, ψηλά στην κοιλάδα του ποταμού Μπιφέρνο, στους πρόποδες των Απεννίνων.

Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Στο λόφο πάνω από τη σύγχρονη πόλη υπήρχε ένας οικισμός του αρχαίου λαού των Σαμνιτών. Περίπου 15 χιλιόμετρα νότια της πόλης βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της ρωμαϊκής πόλης Σαέπινουμ. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε κατά πάσα πιθανότητα από τους Λομβαρδούς. Η πρώτη αναφορά της γίνεται το 878. Η πόλη αναπτύχθηκε ως εμπορικό κέντρο. Όταν η πόλη βρισκόταν υπό την κυριαρχία της οικογένειας Μονφόρτε κατασκευάστηκε το Καστέλο Μονφόρτε το 1459. Η αρχική πόλη στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε το 1732 και κατασκευάστηκε σε χαμηλότερο υψόμετρο. Η παλαιά πόλη αποτελείται σήμερα από το Καστέλο Μονφόρτε και τους ναούς των αγίων Βαρθολομαίου και Γεωργίου.

Σήμερα η πόλη είναι σημαντικό αγροτικό κέντρο, διάσημο για τα μπιζέλια και το ημίσκληρο τυρί του. Στην πόλη λειτουργεί αρχαιολογικό μουσείο για τους αρχαίους λαούς της περιοχής. Ο μητροπολιτικός ναός, αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα αρχικά κατασκευάστηκε το 1504, αλλά μετά την καταστροφή του από σεισμό ανακατασκευάστηκε το 1829 σε νεοκλασσικό ρυθμό. Στην πόλη έχει την έδρα του το πανεπιστήμιο του Μολίζε.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πόλεις του Μολίζε
Αρακάς

Ως **αρακάς** αναφέρεται συνήθως το μικρό σφαιρικό πράσινο σπέρμα-καρπός ή ο πολύσπερμος λοβός του φυτού ***Πίσον το ήμερον*** (***Pisum sativum)***, όσο και το ίδιο το φυτό. Το μπιζέλι (*Pisum sativum var. saccharatum)* πολλές φορές συγχέεται με τον αρακά. Οι λοβοί ή χέδρωπες αποτελούν βοτανολογικά φρούτα, που περιέχουν αρκετά σπέρματα, τα οποία αναπτύσσονται από την ωοθήκη του άνθους. Το *P. sativum* είναι μονοετές φυτό. Η φύτευση μπορεί να λάβει χώρα από το χειμώνα μέχρι νωρίς το καλοκαίρι, ανάλογα με τη τοποθεσία. Το μέσο βάρος του κάθε αρακά είναι ανάμεσα σε 0,1 και 0,36 γραμμάρια. Ο ανώριμος αρακάς χρησιμοποιείται ως λαχανικά, φρέσκα, κατεψυγμένα ή κονσερβοποιημένα. Ενώ ο αρακάς καταναλώνεται ξεσπιρισμένος, τα μπιζέλια τρώγονται ολόκληρα με τα καρπόφυλλα (εξ ου και η Γαλλική ονομασία mangetout). 

Ο άγριος αρακάς απαντά στη Μεσόγειο και στην Εγγύς Ανατολή. Τα αρχαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα αρακά χρονολογούνται από το τέλος της Νεολιθικής Εποχής εκεί που σήμερα είναι η Ελλάδα, η Συρία, η Τουρκία και η Ιορδανία. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η καλλιέργειά του στο Δέλτα του Νείλου γινόταν ήδη από το 4800-4400 π.Χ., καθώς και στη Γεωργία από την 5η χιλιετία π.Χ.. Ανατολικότερα η καλλιέργεια άρχισε αργότερα. Στο Αφγανιστάν ο αρακάς έφτασε περίπου το 2000 π.Χ. και στο δεύτερο μισό της 2ης χιλιετίας π.Χ. άρχισε η καλλιέργειά του στη λεκάνη του Γάγγη και στη νότια Ινδία.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, οι παρατηρήσεις του Αυστριακού μοναχού Γκρέγκορ Μέντελ σε φυτά αρακά οδήγησαν στις αρχές της μεντελικής κληρονομικότητας, τη βάση της σύγχρονης γενετικής.

## Δείτε επίσης
* Φάβα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

κατηγορία:Όσπρια
Κατηγορία:Ψυχανθή
Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα
Νήσοι Ανταμάν

Οι νήσοι **Ανταμάν** ή **Άνταμαν** (αγγλικά: *Andaman Islands*) είναι αρχιπέλαγος στον κόλπο της Βεγγάλης, ανάμεσα στην Ινδία δυτικά, με τη Μιανμάρ ανατολικά. Τα περισσότερα ανήκουν στο έδαφος Νήσοι Ανταμάν και Νικομπάρ της Ινδίας, ενώ μερικά νησιά στο βόρειο άκρο του αρχιπελάγους, συμπεριλαμβανομένων των νησιών Κόκο, ανήκουν στη Μιανμάρ.

Γεωγραφικά, τα νησιά αποτελούν συνέχεια της οροσειράς Αρακάμ Γιόμα στη Μιανμάρ και του αρχιπελάγους της Ινδονησίας στα νότια. Το αρχιπέλαγος αποτελείται από 325 νησιά, με συνολική έκταση 6.408 χλμ². Τα μεγαλύτερα από αυτά αποτελούν το μεγάλο Ανταμάν, το κύριο σύμπλεγμα του αρχιπελάγους, το οποίο αποτελείται από πέντε κύρια νησιά, ενώ λίγο νοτιότερα βρίσκεται το νησί Μικρό Ανταμάν. Η ψηλότερη κορυφή βρίσκεται στο βόρειο νησί Ανταμάν και έχει ύψος 732 μέτρα. Ανατολικά των νησιών βρίσκεται η θάλασσα Ανταμάν.

Τα νησιά καλύπτονται από τροπικό δάσος κυρίως αειθαλών δέντρων, αν και υπάρχουν και μερικά φυλλοβόλα, και παράκτια δάση μαγκροβίων. Ο πληθυσμός των νησιών το 2011 ήταν 343.125 κάτοικοι, κυρίως μετανάστες από την Ινδία που έφτασαν στα νησιά κατά τη διάρκεια της βρετανικής αποικιοκρατίας. Στα νησιά βρίσκεται το Πορτ Μπλαιρ, η πρωτεύουσα του εδάφους, στο οποίο λειτουργεί και το μόνο πολιτικό αεροδρόμιο των νησιών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Ινδίας
Κατηγορία:Νησιά του Ινδικού Ωκεανού
Ανταμαν
Βασίλειος Καρδαμάκης

Ο **Βασίλειος Καρδαμάκης** (Ναύπλιο, 1900 - Ουλμ, Γερμανία, 4 Ιουνίου 1971) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού που διετέλεσε Αρχηγός ΓΕΣ από το 1959 ως το 1962 και επί χούντας διοικητής της ΔΕΗ.

## Βιογραφία
Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από όπου αποφοίτησε το 1924. Επίσης, έκανε σπουδές στη Σχολή Τεχνικής Εκπαιδεύσεως Μηχανικού και εν συνεχεία σε αντίστοιχες σχολές στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Προήχθη σε Αντιστράτηγο και το 1959 διορίστηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, θέση στην οποία έμεινε ως το 1962.

Το 1962 εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση στην οποία κατηγορούσε στελέχη της Ένωσης Κέντρου για "συκοφάντηση του στρατού με αντεθνική δράση". Η ανωτέρω ανακοίνωση προκάλεσε την οργίλη αντίδραση της Ένωσης Κέντρου και συγκεκριμένα του Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος τον χαρακτήρισε «ανίκανο και ευτελή» και στη συνέχεια του επιτέθηκε λέγοντας τα εξής: *«με ποίον δικαίωμα ο στρατηγός Καρδαμάκης εισέρχεται εις άσκησιν πολιτικής και πως προβαίνει εις μίαν ασύδοτον ανακοίνωσιν; Ποίος είσαι συ, στρατηγέ Καρδαμάκη, ανάξιε ηγέτα του στρατεύματος; Ανάξιε ηγέτα του στρατεύματος, ο οποίος δύνασαι να συκοφαντής τους ηγέτας, τους πολιτικούς ηγέτας της Ενώσεως Κέντρου ως αντεθνικούς, της Ε.Κ. εις την οποίαν ανήκουν πρώται δυνάμεις της χώρας, αι οποίαι έχουν προσφέρει μεγάλας υπηρεσίας εις την πατρίδα, είναι κατάφορτοι από εθνικούς τίτλους, έχουν προσφέρει ιστορίαν, απελευθέρωσιν εις την Ελλάδα; Ποίος είσαι συ, στρατηγέ Καρδαμάκη; Εάν υπήρχε Κυβέρνησις εντός μιας ώρας ο στρατηγός Καρδαμάκης θα έπαυε να είναι ο αρχηγός του στρατού. Αλλά, βέβαια, δεν υπάρχει»*. Μετά από αυτό το περιστατικό ο Καρδαμάκης εξαναγκάστηκε σε παραίτηση.

Την άνοιξη του 1963 αποκάλυψε στο συνταγματάρχη Μπάλντρι, στρατιωτικό ακόλουθο της αμερικανικής πρεσβείας, ότι οι στρατιωτικοί σχεδίαζαν πραξικόπημα.

Το Μάιο του 1967 του ανατέθηκε η διοίκηση της ΔΕΗ.

Πέθανε στην Ουλμ της Γερμανίας από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια υπηρεσιακού ταξιδιού σε χώρες του εξωτερικού και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη με τιμές αντιστρατήγου εν ενεργεία τον Ιούνιο του 1971. Μετά το θάνατό του, αποφασίστηκε να δοθεί το όνομά του στον ηλεκτρικό σταθμό της ΔΕΗ και στο τεχνητό φράγμα Πολυφύτου Κοζάνης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Ιωάννης Κυριαφίνης

Ο **Ιωάννης Κυριαφίνης** του Γεωργίου (1926 - 2013) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε  ως βουλευτής Χαλκιδικής με την Ένωση Κέντρου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1926. Άσκησε το λειτούργημα του γιατρού και ειδικεύτηκε στην ωτορινολαρυγγολογία. Εξελέγη βουλευτής Χαλκιδικής με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1964.

Ήταν υποψήφιος βουλευτής Χαλκιδικής με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις στις εκλογές του 1974 λαμβάνοντας 5.502 ψήφους και με την ΕΔΗΚ στις εκλογές του 1977. Σε αμφότερες τις εκλογικές αναμετρήσεις δεν εξελέγη.

Απεβίωσε το 2013.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκιδικής
Κωνσταντίνος Ντέρος

Ο **Κωνσταντίνος Αθανασίου Ντέρος** (1945 -  13 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στο Χαϊδάρι Αττικής και για πολύ μικρό χρονικό διάστημα ως βουλευτής Λακωνίας

## Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από το Γεωργίτσι Λακωνίας. Σπούδασε Ιατρική. Ως γιατρός υπήρξε πρωτοπόρος στο να συσταθούν και να οργανωθούν ιατρικές ομάδες αποτελούμενες από εθελοντές, με σκοπό τη δωρεάν παροχή ιατρικών υπηρεσιών. Αργότερα ήταν πρόεδρος του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου στο Δαφνί και πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ. 

Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και ήταν υποψήφιος βουλευτής για πρώτη φορά στις εκλογές του 1981, συγκεντρώνοντας 2.117 ψήφους (δεν εξελέγη).

Το 1983 εξελέγη για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος Χαϊδαρίου (με το συνδυασμό του Κυριάκου Ντηνιακού) και εν συνεχεία αντιδήμαρχος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου. Ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Χαϊδαρίου στις δημοτικές εκλογές του 1994.

Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 εξελέγη βουλευτής Λακωνίας με το ΠΑΣΟΚ, όμως έχασε την έδρα του στο Εκλογοδικείο από τον Παρασκευά Φουντά, το Μάρτιο του 1990.

Απεβίωσε το 2013 από καρκίνο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Ντερβίς Καβάζογλου

Ο **Ντερβίς Αλί Καβάζογλου** (4 Απριλίου 1924- 11 Απριλίου 1965) ήταν Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος και συνδικαλιστής που εκτελέστηκε μαζί με τον Κώστα Μισιαούλη το 1965 από την εθνικιστική τρομοκρατική οργάνωση ΤΜΤ.

## Βιογραφία

Ο Καβάζογλου γεννήθηκε στις 4 Απριλίου του 1924 στην Περιστερονοπηγή Αμμοχώστου. Οργανώθηκε πολιτικά στο ΑΚΕΛ αποτελώντας μάλιστα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Παράλληλα αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Ινκιλαπψί» του, δολοφονημένου από την ΤΜΤ, Φαζίλ Οντέρ.

Ο Καβάζογλου ήταν από τους θιασώτες της ελληνοτουρκικής φιλίας. Παράλληλα, φαίνεται να είχε ταχθεί υπέρ της επίσημης κομματικής γραμμής του ΑΚΕΛ για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αν και ο Χρίστος Βανέζος σε βιβλίο του το 2008 υποστηρίζει ότι ο Καβάζογλου διαφωνούσε με την γραμμή της Ένωσης.. Η πολιτική του δράση είχε ως αποτέλεσμα τη στοχοποίησή του από την τρομοκρατική οργάνωση ΤΜΤ, της οποίας τη δράση είχε επανειλημμένα καυτηριάσει.

## Δολοφονία των Καβάζογλου-Μισιαούλη
Η ΤΜΤ θεωρούσε τους Τουρκοκύπριους που τάσσονταν υπέρ της συμβίωσης με τους Ελληνοκύπριους, απορρίπτοντας την πολιτική του ταξίμ, ως προδότες. Σύμφωνα με τον Ραούφ Ντενκτάς, αν ήταν και αριστεροί, ήταν δυό φορές προδότες και ήταν φανερό πως η ΤΜΤ συμφωνούσε. Ο Καβάζογλου θεωρούσε πως η ΤΜΤ τρομοκρατούσε την τουρκοκυπριακή κοινότητα, και ήταν σωβινιστική και ρατσιστική. Η ΤΜΤ κάλεσε τα μέλη της να τον σκοτώσουν, και μάλιστα υπάρχει η αναφορά ότι 100 μέλη της ορκίστηκαν να σκοτώσουν τον Καβάζογλου και τον Ιχσάν Αλή. Ωστόσο δεν ήταν εύκολο, καθώς ο Καβάζογλου ζούσε στο ελεγχόμενο από τους Ελληνοκύπριους κομμάτι της τότε μοιρασμένης Λευκωσίας.

Την Κυριακή 11η Απριλίου 1964, ο Καβάζογλου, μαζί με τον Ελληνοκύπριο συνεργάτη του Κώστα Μισιαουλή, δολοφονήθηκαν από ένοπλους της ΤΜΤ, στο 13ο χιλιόμετρο του δρόμου για τη Λάρνακα. έπειτα από ενέδρα ενώ μετέβαιναν οδικώς στη Λάρνακα προκειμένου να συμμετάσχουν σε πολιτική συγκέντρωση. Χαρακτηριστικό της αγριότητας της δολοφονίας είναι ότι οι εγκληματίες πυροβόλισαν πάνω από 60 σφαίρες στα θύματα τους. Ο Ιχσάν Αλί κατάγγειλε πως η πράξη αυτή έγινε από την ΤΜΤ ενώ η κυβέρνηση ανακοίνωσε αμοιβή 5.000 λιρών για όποιον συνελάμβανε τους δολοφόνους.

Η κηδεία του Καβάζογλου πραγματοποιήθηκε δύο ημέρες αργότερα στο Δάλι, αφού πρώτα είχε μεταφερθεί στο οίκημα της ΠΕΟ στη Λευκωσία όπου και τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα.

Η ΤΜΤ αρχικά επιχείρησε να ρίξει το φταίξιμο στους Ελληνοκύπριους, αλλά όταν αντιλήφθηκε πως δεν μπορούσε να πείσει και η αγανάκτηση μεγάλωνε για τον δειλό φόνο, απλώς σώπασε. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Χρίστου Πέτα, *Πορτραίτα λαϊκών αγωνιστών*, Λευκωσία, Μάρτιος 1993.
*

Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κύπρου
Κατηγορία:Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού
Αγγειαδάκι Λακωνίας

Το **Αγγειαδάκι** (επίσημη ονομασία *Αγγειαδάκιον*) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μίνας, της δημοτικής ενότητας Οιτύλου (τέως δήμου Οιτύλου), του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το πρόγραμμα *Καλλικράτης* και το σχέδιο *Καποδίστριας*, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Το Αγγειαδάκι είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στην περιοχή των χωριών της λακωνικής Μάνης. Βρίσκεται ανάμεσα στους όρμους Μέζαπο και Λαγκαδάκι, πάνω στον κύριο οδικό άξονα Αερόπολης-Γερολιμένα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 130 μέτρα. Απέχει περίπου 73 χιλιόμετρα Ν. ΝΔ. της Σπάρτης.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου του νομού Μεσσηνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον, τέως, νομό Λακωνικής και το 1909 στον νομό Λακωνίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μίνας και το 1994 στον δήμο Διρού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Διρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Αξιοθέατα
*Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας
*Ο ναός των Ασωμάτων στη δυτική είσοδο του οικισμού
*Η βραχώδης παραλιακή θέση «Κουκούρι» στον Μεσσηνιακό Κόλπο

πυργος οικογενειας σακκακου 
## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Google Earth
*eetaa.gr

Κατηγορία:Μάνη
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Ναχαγιέ Ποζέτσκα

Το **Ναχαγιέ Ποζέτσκα** (*[[σερβικά]] : Пожешка нахија*) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν η πόλη Τσάτσακ. Καταλάμβανε την περιοχή νότια του δυτικού Μοράβα και ανεπίσημα αποκαλούνταν και "Ναχαγιέ Τσατσάτσκα" λόγω της πόλης Τσάτσακ που ήταν η έδρα του διοικητή της.

Το ναχαγιέ στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δημιουργήθηκε το 1459 μετά την κατάληψη του Δεσποτάτου της Σερβίας και ανήκε στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο. Το 1819 με την αυτονόμηση του Πριγκιπάτου της Σερβίας παρέμεινε διοικητική διαίρεση έως το 1834 . Διοικητικά περιελάμβανε 8 κνεζίνες τις Βρανέτσκι, Βουκουσίκα, Λίποβο, Οτρότσκι, Ποδουνάβια και Πσόβτσι, επίσης είχε 105 χωριά ή οικισμούς. Διοικητής του ναχαγιέ το 1819 ήταν ο Βασίλιε ή Βάσα Πόποβιτς ήταν συγγενείς του Μήλος Ομπρένοβιτς και υποστηρικτής της διατήρησης καλών και φιλικών σχέσεων με τους Οθωμανούς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας
Ποζετσκα
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας
Αβραμιάνικα Λακωνίας

Τα **Αβραμιάνικα** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Γέρμας, της δημοτικής ενότητας  (τέως δήμου) Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
## Γεωγραφικά στοιχεία
Τα Αβραμιάνικα είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας, πάνω στον κύριο οδικό άξονα που συνδέει τα χωριά της Μάνης με το Γύθειο και λίγο ανατολικότερα του Οιτύλου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230 μέτρα. Απέχει περίπου 57 χιλιόμετρα Ν. ΝΔ. της Σπάρτης.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Γέρμας του δήμου Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
* Google Earth
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
* eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Αβάντι Σάμου

Το **Αβάντι** είναι οικισμός της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Σπαθαραίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πυθαγορείου του δήμου Σάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης* και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. 
*Μέχρι το 2001 ο οικισμός ονομαζόταν *Ζέφυρος*.
## Γεωγραφία
Το Αβάντι είναι παραθαλάσσιος οικισμός της νότιας Σάμου. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του κόλπου του Μαραθόκαμπου, σχεδόν απέναντι από το νησάκι Σαμιοπούλα (στα ΝΑ), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 35. Απέχει 42 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Σάμου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 ως *Ζέφυρος* και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σπαθαραίων της Σάμου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σπαθαραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Πυθαγορείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Πυθαγορείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμου. Με το ΦΕΚ 43Α - 079/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Σάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Σάμου.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Χάρτες «ROAD» (Σάμος 1:50.000)
*Google Earth
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Σάμου
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Γιώργος Μαργαρίτης (ιστορικός)

Ο **Γιώργος Μαργαρίτης** (Αθήνα, 1954) είναι Έλληνας καθηγητής σύγχρονης Ιστορίας και συγγραφέας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Νίκαιας, στη Γαλλία, όπου το 1981 ανακηρύχθηκε διδάκτορας.

Διδάσκει *Σύγχρονη Πολιτική και Κοινωνική Ιστορία* στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημώ*ν* του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 2004, ενώ τα προηγούμενα 20 χρόνια εργαζόταν επίσης ως καθηγητής Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έχει πάρει μέρος ως εισηγητής σε πολλά επιστημονικά συνέδρια ενώ έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και συμμετάσχει σε συλλογικούς τόμους. Τα ενδιαφέροντά του επικεντρώνονται στην σύγχρονη ευρωπαϊκή και ελληνική ιστορία. Ειδικότερα έχει ασχοληθεί με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, την ιταλική και την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, την Κατοχή και την Αντίσταση. Έχει ασχοληθεί με τις μειονότητες στην Ελλάδα, με τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο και την Επανάσταση του 1821, την πολιτική και κοινωνική ιστορία της Ευρώπης τον εικοστό αιώνα.

Αρθρογράφησε και αρθρογραφεί για ιστορικά, πολιτικά θέματα και ζητήματα αμυντικής πολιτικής στις εφημερίδες *[[Τα Νέα]]*, *[[Η Καθημερινή|Καθημερινή]]*, *[[Ριζοσπάστης]]*, *[[Το Βήμα]]*, *[[Ελευθεροτυπία (εφημερίδα)|Ελευθεροτυπία]]*, *[[Η Εφημερίδα των Συντακτών|Εφημερίδα των Συντακτών]]*, *[[Ελεύθερος Τύπος (εφημερίδα)|Ελεύθερος Τύπος]]* και άλλες. Αρθρογραφεί σε ιστοσελίδες (slpress.gr). Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής και βασικός αρθρογράφος του περιοδικού *Ο Πολίτης* για είκοσι σχεδόν χρόνια.

Από το 2004 συνεργάζεται πολιτικά με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Στις 8 Ιανουαρίου 2015 ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Έκτοτε είναι υποψήφιος με τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις.

## Ενδεικτική εργογραφία
* *Από την ήττα στην εξέγερση. Ελλάδα 1941–1942* (Αθήνα 1993)
* *Ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, τόμοι Α'-Β*' (Αθήνα, 2000-2001)
* *Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες: Στοιχεία για την καταστροφή των μειονοτήτων της Ελλάδας, Εβραίοι και Τσάμηδες 1941–1944* (Αθήνα 2005)
* *Προαγγελία θυελλωδών ανέμων. Ο πόλεμος στην Αλβανία και η πρώτη περίοδος της Κατοχής* (Αθήνα 2009)
* *Πλημμυρίδα και Άμπωτη. Ο ευρωπαϊκός 20ος αιώνας*, Μέρος πρώτο: *Από τον αποικισμό στη ναζιστική Νέα Ευρώπη 1873-1942)* (Αθήνα 2014)
* *Πόλεμος και Πολιτική* (Αθήνα, 2015)
* *Ήταν ένα μικρό καράβι* (Αθήνα, 2016)
* *Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης* (Αθήνα, 2017)
* *Ενάντια σε Φρούρια και τείχη 1821. Μια μικρή εισαγωγή για την Ελληνική Επανάσταση. (*Αθήνα, 2020)
**Η υπεράσπιση της ελεύθερης Ελλάδας. 1825-1827. Οι κρίσιμες αναμετρήσεις που οδήγησαν στη θεμελίωση της ελληνικής ανεξαρτησίας* (Αθήνα, 2021)
**Οι εμφύλιοι πόλεμοι στον σύγχρονο κόσμο* (Αθήνα, 2022)
**Μια πολιτική ιστορία του πολέμου* (Αθήνα, 2025)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Συνέντευξη του Γιώργου Μαργαρίτη

Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Διονύσης Χαριτόπουλος

Ο **Διονύσης Χαριτόπουλος** (Πειραιάς, 27 Αυγούστου 1947) είναι Έλληνας συγγραφέας.

Μεγάλωσε στις φτωχικές συνοικίες του Πειραιά, όπου και εργάσθηκε σε διάφορες χειρωνακτικές εργασίες, στο λιμάνι και στα γύρω μηχανουργεία. Νωρίς εγκατέλειψε δυο απόπειρες σπουδών στην Αθήνα και στο Λονδίνο. Εργάσθηκε στην διαφήμιση μέχρι το 1990. Υπήρξε σύζυγος της δημοσιογράφου Μαλβίνας Κάραλη.

## Εργογραφία

* *Οι Άτακτοι* (Πρόσωπα και Γεγονότα) 2022
* *Έρωτες στη Μεταπολίτευση* (μυθιστορηματική αυτοβιογραφία) 2019 
* *Σχέσεις* (δοκίμιο) 2017
* *Πειραιώτες* (ιστορίες και ειδήσεις, 1947-1967) 2016
* *Πρόβες πολέμου* (νουβέλα) 2014
* *Συλλεκτική Έκδοση* 2013
* *Εκ Πειραιώς* (μυθιστόρημα) 2012
* *Εγχειρίδιο βλακείας* (δοκίμιο) 2008
* *Ο άνεμος κουβάρι* (μυθιστόρημα) 2005
* *Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων* (ιστορική βιογραφία του Άρη Βελουχιώτη) οριστική έκδοση 2003*
* *Ημών των ιδίων* (δοκίμια) [[2003]]
* *Λίστα γάμου* (θεατρικό) [[1998]]
* *Αυγά μαύρα* (θεατρικό) [[1998]]
* *Από εδώ πέρασε ο Κιλρόι* (νουβέλα) [[1992]]
* *Εναντίον του Marlboro* (νουβέλα) [[1991]]
* *Τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι* (διηγήματα) [[1989]]
* *Δέσποινα* (νουβέλα) [[1984]]
* *Τα παιδιά της Χελιδόνας* (μυθιστόρημα) [[1983]]
* *525 τάγμα πεζικού* (μυθιστόρημα) [[1981]]
* *Δανεικιά γραβάτα'' (διηγήματα) 1976

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σελίδα στο BiblioNet

Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 21ου αιώνα
Αγγελαίικα Άρτας

Τα **Αγγελαίικα** είναι οικισμός της  τοπικής κοινότητας Κάτω Αθαμανίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. 
## Γεωγραφία
Τα Αγγελαίικα είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Άρτας, λίγα χιλιόμετρα από τους νότιους πρόποδες των Τζουμέρκων και πολύ κοντά στην ανατολική όχθη του ποταμού Σαραντάπορου, πάνω στην επαρχιακή οδό Άρτας-Τρικάλων (ΕΟ 30) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 380. Ο οικισμός απέχει περίπου 45 χλμ. ΒΑ. της Άρτας.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Αθαμανίου του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Αθαμανίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Google Earth
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Σκάλα Μεσσηνίας

Η **Σκάλα** είναι μικρός οικισμός στην Πελοπόννησο και την Μεσσηνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Σκάλα βρίσκεται κοντά στα όρια με την Αρκαδία σε απόσταση 5 χιλιόμετρα ΒΔ. από το κέντρο του Μελιγαλά (έδρα του δήμου) και 25 χιλιόμετρα Β.-ΒΔ. από την Καλαμάτα ενώ στην ανατολική άκρη της περνάει η Ε.Ο. Τρίπολης - Καλαμάτας.

Η Σκάλα (τοπική κοινότητα Σκάλας - δημοτική ενότητα Μελιγαλά) ανήκει στον δήμο Οιχαλίας της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας που βρίσκεται σε υψόμετρο 97 μέτρα στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έδρα του δήμου είναι ο Μελιγαλάς και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το Σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, η Σκάλα ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Σκάλας, του πρώην δήμου Μελιγαλά του νομού Μεσσηνίας.

## Κλίμα

Η Σκάλα έχει ένα θερμό μεσογειακό κλίμα. Σύμφωνα με τον σταθμό του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών οι χειμώνες είναι ήπιοι ενώ τα καλοκαίρια εξαιρετικά θερμά για τα δεδομένα της Ελλάδας.  Η Σκάλα θεωρείται η περιοχή με τις υψηλότερες μέσες μέγιστες θερμοκρασίες το καλοκαίρι στην Ελλάδα λόγω της εγγύτητας της στον Ταΰγετο που προκαλεί θερμούς καταβατικούς ανέμους και της θέσης της στο εσωτερικό του Μεσσηνιακού κάμπου.  Κάθε χρόνο καταγράφει κατά μέσο όρο 20 ημέρες με θερμοκρασίες άνω των .  Τον Ιούλιο του 2025 η Σκάλα έφτασε . 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Φωτογραφία του χωριού της Σκάλας.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Σπυρίδων Σκαρβέλης

Ο ** Σπυρίδων Σκαρβέλης ** (Κέρκυρα, 1868 &ndash; Κέρκυρα, 1942) ήταν Έλληνας ζωγράφος της Επτανησιακής Σχολής που διακρίθηκε κυρίως στην τοπιογραφία.

## Βιογραφία
Ο Σπυρίδων Σκαρβέλης γεννήθηκε το 1868 στην Κέρκυρα. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής αρχικά στην *Καλλιτεχνική και Βιοτεχνική Σχολή* της Κέρκυρας και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στην Τεργέστη και τη Ρώμη. Αργότερα επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου συμμετείχε από κοινού με άλλους καλλιτέχνες στη διακόσμηση της έπαυλης *[[Αχίλλειο]]* στον οικισμό Γαστούρι. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε για ένα χρονικό διάστημα στην Αίγυπτο. Πέθανε στην Κέρκυρα το 1942.

## Τεχνοτροπία & έργο
Ο Σκαρβέλης ήταν κατά κύριο λόγο τοπιογράφος. Ειδικεύτηκε στην  ελαιογραφία και την υδατογραφία και δημιούργησε έργα τα οποία χαρακτηρίζονται ως υψηλής χρωματικής ευαισθησίας. Μέρος του έργου του αφορά σκηνές και τοπία από την Αίγυπτο στην οποία έζησε για ένα διάστημα αλλά και από την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κέρκυρα. Αν και στην αρχή ήταν φανερή η επίδραση της ιταλικής ακαδημαϊκής τεχνοτροπίας στο έργο του με το πέρασμα των ετών κινήθηκε περισσότερο στα πλαίσια του ιμπρεσιονισμού και του υπαιθρισμού.

## Φωτοθήκη


Σκηνή στο Κάιρο.jpg|Σκηνή στο Κάιρο, Σπυρίδων Σκαρβέλης, Ακουαρέλα σε χαρτόνι, 18 x 30 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.
Τοπιογραφία.jpg|Τοπιογραφία.Σπυρίδων Σκαρβέλης, Υδατογραφία σε χαρτί, 51 x 35 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.
SCARVELIS-1.jpg|“Στην ράδα του Πειραιά”.
Το τέμενος του Ομάρ Κάιρο.jpg|Το τέμενος του Ομάρ Κάιρο, Σπυρίδων Σκαρβέλης, Ακουαρέλα σε χαρτί, 47 x 28 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.
Τοπίο από Κάιρο.jpg|Τοπίο από Κάιρο, Σπυρίδων Σκαρβέλης, Ακουαρέλα σε χαρτί, 47 x 28 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.
Τοπιογραφία, Κέρκυρα.jpg|Τοπιογραφία, Κέρκυρα, Σπυρίδων Σκαρβέλης, Ακουαρέλα σε χαρτί, 25 x 40 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.



## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Platin-A

Το Platin-A είναι κράμα πολύτιμων και ημιπολύτιμων μετάλλων όπως η πλατίνα, το παλλάδιο και ο άργυρος. Δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην αρχή της δεκαετίας του 1980 για χρήση στην οδοντιατρική για την κατασκευή γεφυρών και στεφανών, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 χρησιμοποιείται πλέον και στην χρυσοχοΐα για την κατασκευή χειροποίητων κοσμημάτων. 
Είναι κράμα μεσαίας σκληρότητας κράμα με λευκό χρώμα και θερμοκρασία τήξης μεταξύ 1045-1130o C. Είναι κατάλληλο τόσο για μεταλλοακρυλικές οδοντιατρικές εργασίες όσο και για χυτά ή χειροποίητα κοσμήματα. Η παραγωγή του ακολουθεί το πρότυπο ISO 8891 γι'αυτό και δεν περιέχει επικίνδυνα στοιχεία (νικέλιο, κάδμιο ή βηρύλλιο). Κύριο χαρακτηριστικό του η μεγάλη του αντοχή στη διάβρωση κατά το πέρασμα του χρόνου, αλλά και η διατήρηση της λάμψης του.

## Πηγές
Αριθμός Πατέντας Οργανισμού Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (Ο.Β.Ι.) : 1007418

Κατηγορία:Κράματα
Γιουάν Τσονγκχουάν

Ο **Γιουάν Τσονγκχουάν** (κινεζικά: *袁崇焕*, 6 Ιουνίου 1584 – 22 Σεπτεμβρίου 1630) ήταν Κινέζος στρατηγός της Δυναστείας Ming. Το 1625, όταν οι Μαντσούριοι εισέβαλλαν στην Βόρεια Κίνα, ο αρχιστάτηγος Γκάο Ντι διέταξε υποχώρηση των κινεζικών δυνάμεων. Ο Γιουάν Τσονγκχουάν αρνήθηκε να υποχωρήσει και στην πόλη Ningyuan αντιμετώπισε 130.000 Μαντσούριους με μόνο 9.000 στρατιώτες και λίγα κανόνια. Παρόλο που οι Μαντσούριοι υπερτερούσαν αριθμητικά, ηττήθηκαν απο τον Γιουάν Τσονγκχουάν, και ο βασιλιάς τους Νουρχάσι πέθανε από τραύματα.

Τον Ιούνιο του 1628, ο Γιουάν Τσονγκχουάν κατέλαβε το Jinzhou και νίκησε τους Μαντσούριους στην Δεύτερη Μάχη του Ningyuan. Τον χειμώνα του 1629, ο διάδοχος του Νουρχάσι, Χουάνγκ Ταιτζί, προσπέρασε το Σινικό Τείχος και έφτασε έξω απο το Πεκίνο με 100.000 στρατιώτες αλλά ο Γιουάν Τσονγκχουάν τον απώθησε.

Ο Χουάνγκ Ταιτζί, ξέροντας ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να νικήσει τον Γιουάν Τσονγκχουάν, διέδωσε φήμες ότι ο Γιουάν Τσονγκχουάν συνεργαζόταν μυστικά μαζί του. Οι διεφθαρμένοι ευνούχοι, που μισούσαν τον Γιουάν Τσονγκχουάν επειδή δεν τους έδινε μίζες, έπεισαν το αυτοκράτορα Τσόνγκζεν να συλλάβει και να εκτελέσει τον Γιουάν Τσονγκχουάν.

Πράγματι, ο Γιουάν Τσονγκχουάν συνελήφθη και εκτελέστηκε με κόψιμο σε 1000 κομάτια. Το μίσος των κατοίκων του Πεκίνου για τον "προδότη" ήταν τέτοιο που αγόρασαν κομμάτια απο το σώμα του και τα έφαγαν. Ο αυτοκράτορας διέταξε να μην ταφεί το κεφάλι του Γιουάν Τσονγκχουάν, το μόνο κομμάτι του σώματός του που απέμεινε, αλλά ένας φρουρός το πήρε και το έθαψε.

Χωρίς τον Γιουάν Τσονγκχουάν, το 1664, οι Μαντσούριοι κατέλαβαν την Κίνα και ίδρυσαν την Δυναστεία Τσινγκ. Τώρα πλέον, ο Γιουάν Τσονγκχουάν είναι εθνικός ήρωας στην Κίνα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Στρατηγοί
Αρβανίτης Ηλείας

Ο **Αρβανίτης** (στην καθομιλουμένη: του *Αρβανίτη*) είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 14 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 90 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 208 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Συνορεύει με τις Τοπικές Κοινότητες Καράτουλας, Λανθίου και Μαγούλας.  του βρίσκεται και η Ιερά Μονή Κρεμαστής. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 3,792 χμ² (2011).

## Διοικητική ιστορία - μεταβολές
Ο οικισμός Αρβανίτης την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Ηρακλείας. Το Φ.Ε.Κ. 5 Α της 08/03/1841 αποσπά τον οικισμό από τον Δήμο Ηρακλείας και τον προσαρτά στον τότε Δήμο Ωλεναίων. Με το Φ.Ε.Κ. 256 Α της 28/08/1912 προσαρτάται στην κοινότητα Χαριάς. Με το Φ.Ε.Κ. 205 Α της 26/08/1924 αποσπάται από την κοινότητα Χαριάς και ορίζεται έδρα της ομώνυμης Κοινότητας Αρβανίτη. Με το Φ.Ε.Κ. 244 Α της 04/12/1997, σύμφωνα με την Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στον Δήμο Ωλένης μέχρι το 2010 όπου και εντάχθηκε στον Δήμο Πύργου (Φ.Ε.Κ. 87 Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".

Ο οικισμός Αρβανίτης απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από το Λαντσόη, την έδρα του τότε Δήμου Ωλεναίων.

## Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012)
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
* ''Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού'', Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αρβανίτη Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/03/2014.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αρβανίτη Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ωλένης
Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Νίκος Αθανασάκης

Ο **Νίκος Αθανασάκης** (Ιεράπετρα, 20 Απριλίου 1953) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1953 στην Ιεράπετρα Λασιθίου Κρήτης. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών). Κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα. Τον Σεπτέμβριο του 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και της ΠΑΣΠ και αργότερα την ίδια χρονιά εξελέγη πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών ΑΣΟΕΕ καθώς και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ.

Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Νεολαίας και της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων, διευθυντής του περιοδικού της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. *Αγωνιστής*, διευθυντής της εφημερίδας *Εξόρμηση* και υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου του Κινήματος (1985-1993). Επί σειρά ετών ήταν επίσης μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. καθώς και γραμματέας της Επιτροπής Δεοντολογίας και Τήρησης Καταστατικού.

Μετά τις εκλογές του 1993 και την επιστροφή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εξουσία, τοποθετήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου γενικός γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών και στη συνέχεια, από τον Ιούλιο του 1994 έως τον Σεπτέμβριο του 1995, γενικός γραμματέας του νεοσυσταθέντος υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ. Από τον Σεπτέμβριο του 1995 ως τον Ιανουάριο του 1996 χρημάτισε υφυπουργός Τύπου και ΜΜΕ.

Τον Μάρτιο του 1996, επανήλθε ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ, παραμένοντας ως το 2002. Τον Μάιο του 2004,τοποθετήθηκε διευθυντής υπηρεσιών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ενώ από το 2006 ως το 2007 διετέλεσε γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Νοέμβριο του 2011 ήταν γενικός διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του τότε πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Τύπου και ΜΜΕ
Φόβος. Λέσχη Τρόμου

**Φόβος. Λέσχη Τρόμου** (Ρώσικα: **Фобос. Клуб страха** ή **Фобос**) είναι Ρωσική ταινία τρόμου και Ψυχολογικό Θρίλερ του 2010 με το σλόγκαν *Ο φόβος σκοτώνει*.

## Πλοκή

Ένα βροχερό καλοκαιρινό απόγεμα...Μια ομάδα νεαρών καταφθάνουν στο νέο μοδάτο κλαμπ με το όνομα "Φόβος" το οποίο βρίσκεται ακόμα υπό κατασκευή. Ή, μάλλον, σε ανακατασκευή, αφού πρόκειται για ένα παλαιό καταφύγιο το οποίο χρησιμοποιούταν ως καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς και το οποίο ανασκευάζεται για να μετατραπεί σε κλαμπ.Αρχικά, η παρέα δεν βρίσκουνε τίποτα το παράξενο, αλλά σύντομα οι πόρτες της ανθρακαποθήκης διαπιστώνεται πως είναι κλειστές και οι έφηβοι βρίσκονται παγιδευμένοι κάτω από την γη, χωρίς φως και χωρίς τη δυνατότητα επικοινωνίας. Σε πρώτη φάση, όλοι τους αστειεύονται και δεν συνειδητοποιούν το πόσο επικίνδυνη είναι η κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει. Στη συνέχεια αρχίζουν να πανικοβάλλονται. Όλοι τους θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με τους φόβους τους και να τους ξεπεράσουν, προτού η ανθρακαποθήκη τους αφήσει και πάλι ελεύθερους.

## Ηθοποιοί και χαρακτήρες
* Τιμοφέι Καρατάγεφ - Αλεξάντρ - φόβος: αγάπη
* Πιότρ Φιόντοροφ - Μάικ - φόβος: αλήθεια
* Τατιάνα Κοσματσιόβα - Γιούλια - φόβος: φωτιά
* Αλεξέι Βορομπιόφ - Ζένια - φόβος: μόλυνση, τα μικρόβια 
* Άγκνιγια Κουζνετσόβα - Βίκα - φόβος: νερό
* Πιότρ Τομασέφσκι - Ρόμαν - φόβος: πτώματα
* Ρενάτα Πιοτρόφσκι - Ήρα - φόβος: ποντίκια, αρουραίους, αράχνες, κατσαρίδες κλπ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*[Το λήμμα στη ρωσική Βικιπαίδεια](https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A4%D0%BE%D0%B1%D0%BE%D1%81_(%D1%84%D0%B8%D0%BB%D1%8C%D0%BC))
*http://www.imdb.com/title/tt1489253/

Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 2010
Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία
Κατηγορία:Ρωσικές θρίλερ ταινίες
Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες τρόμου
Κατηγορία:Ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Μιλτιάδης Παπαϊωάννου

Ο **Μιλτιάδης Παπαϊωάννου** (1947) είναι Έλληνας πολιτικός επιστήμων, δικηγόρος και πολιτικός. Είναι ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1947 στη Λυκουρία Καλαβρύτων Αχαΐας. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω. Η δράση του στο ΠΑΣΟΚ αρχίζει από τις Ομάδες Πρωτοβουλίας, από την πρώτη μέρα ίδρυσής του τον Σεπτέμβριο του 1974. Υπήρξε δραστήριο στέλεχος του Κινήματος και μεταξύ άλλων διετέλεσε γραμματέας της Επιτροπής Αυτοδιοίκησης και της Επιτροπής Διαφώτισης (1976-1985) καθώς και σύμβουλος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ για θέματα Δικαιοσύνης και δικαστικού συστήματος.

Το 1981 εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών και συνέχισε να εκλέγεται αδιάκοπα μέχρι το 2012, με εξαίρεση την περίοδο 1993-1996. Στην Βουλή διετέλεσε πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας καθώς και της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης.

Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κώστα Σημίτη, του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Παπαδήμου κατείχε σημαντικές κρατικές θέσεις και υπουργικά χαρτοφυλάκια:

*5 Ιουλίου 1982 - 6 Ιουνίου 1985: υφυπουργός Εσωτερικών
*6 Ιουνίου 1985 - 26 Ιουλίου 1985: υπουργός Δικαιοσύνης
*26 Ιουλίου 1985 - 31 Οκτωβρίου 1986: υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως, από το Νοέμβριο του 1985 έως τον Οκτώβριο του 1986 ασκούσε ταυτόχρονα και καθήκοντα κυβερνητικού εκπροσώπου μετά την παραίτηση του Κώστα Λαλιώτη
*13 Οκτωβρίου 1993 - 25 Σεπτεμβρίου 1996:  γενικός γραμματέας του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας
*25 Σεπτεμβρίου 1996 - 13 Απριλίου 2000: υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
*13 Απριλίου 2000 - 24 Οκτωβρίου 2001: υπουργός Επικρατείας
*17 Ιουνίου 2011 - 17 Μαΐου 2012: υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Επί σειρά ετών είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ομίλου «Γιώργος Γεννηματάς».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Γιάννης Κεσκελίδης

Ο **Γιάννης Κεσκελίδης** ή **Κεσκιλίδης** (5 Ιουνίου 1929 – 25 Μαΐου 2019), γνωστός με το προσωνύμιο **«Σαμψών»**, ήταν Έλληνας πρωτοπαλαιστής και μασίστας. 

Προερχόταν από οικογένεια ποντίων οι οποίοι έφθασαν και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα ύστερα από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Όταν ήταν ακόμα σε μικρή ηλικία η οικογένεια του μετακόμισε στην Αθήνα όπου ασχολήθηκε από μικρός με τον αθλητισμό, καθώς εντάχθηκε στο δυναμικό του Πειραϊκού Συνδέσμου, ως αθλητής ελευθέρας πάλης. Τα επόμενα χρόνια διακρίθηκε σε σωρεία διοργανώσεων στη χώρα και στο εξωτερικό, ενώ από τη δεκαετία του '50 ασχολήθηκε με αγώνες επιδείξεως της τεράστιας δύναμής του σε ανοικτούς χώρους (πλατείες, πάρκα κλπ) δίνοντας παραστάσεις που τον κατέστησαν πάρα πολύ δημοφιλή, έως του σημείου από πολλούς να χαρακτηρισθεί σαν "λαϊκός ήρωας". 

Την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014 διοργανώθηκε στη γειτονιά του, τη Νέα Ιωνία ο λαϊκός αγώνας δρόμου "*Ολύμπιος Σαμψών*"
 προς τιμή του. Ο Γιάννης Κεσκελίδης ήταν παρών, παραδίδοντας τα βραβεία στους νικητές.

Έφυγε από τη ζωή ξημερώματα Σαββάτου 25 Μαΐου 2019, μετά από σύντομη νοσηλεία στο "Αγία Όλγα" λόγω πνευμονίας. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 28 Μαΐου στη Νέα Ιωνία.

## Παραπομπές


Κεσκελιδης Γιαννης
Κατηγορία:Έλληνες μασίστες