open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Απουληία Βαρίλλα

Η **Απουληία Βαρίλλα**, λατιν.: *Appuleia Varilla* (άκμασε τον 1ο αι. μ.Χ.) ήταν Ρωμαία ευγενής και κόρη του Σέξτου Απουλήιου και της Κουινκτιλίας Βαρίλλας. Ήταν ανιψιά του Αυτοκράτορα Αυγούστου, καθώς ο πατέρας της ήταν γιος τής Οκταβίας της Πρεσβύτερης.

## Βιογραφία

### Πρώιμη ζωή
Ο Τάκιτος την αναφέρει ως την ανιψιά του Αυγούστου. Για πολύ καιρό ήταν αβέβαιο, πώς ακριβώς είχε σχέση με τον Αύγουστο, με πολλούς να υποθέτουν ότι ήταν κόρη τής Κλαυδίας Μαρκέλλας της Πρεσβύτερης, αλλά ο ιστορικός Ρόναλντ Σάυμ αναφέρει ότι μια επιγραφή από την επαρχία της Ασίας επιβεβαιώνει, ότι ήταν κόρη εκείνου του υπάτου του 29 π.Χ. Σέξτου Απουλήιου και αδελφή του Πόπλιου Κουινκτίλιου Βάρου. Είχε έναν αδελφό, επίσης ονόματι Σέξτος Απουλήιος ΙΙΙ.

### Μετέπειτα ζωή
Το έτος 17 κατηγορήθηκε από τον Τιβέριο για μοιχεία, και προσβολή της Ρωμαίας αυτοκράτειρας (της μητέρας του Λιβίας) και τού θετού πατέρα του Αυγούστου. Στη δίκη αθωώθηκε για προδοσία, αλλά η μοιχεία της τιμωρήθηκε. Εξορίστηκε από τη Ρώμη, και διέταξαν να μην πλησιάσει σε απόσταση 200 μιλίων από την πόλη. Αυτή η τιμωρία από συγγενείς ήταν παραδοσιακή σε αυτή την περίσταση. Ο Mάνλιος, ο εραστής της, αποκλείστηκε από την Ιταλία και την επαρχία της Αφρικής.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ρωμαίων γυναικών

## Αναφορές

Κατηγορία:Δυναστεία των Ιουλίων και Κλαυδίων
Κομάγι

Το **Κομάγι** (κροατ. *Komaji*) είναι χωριό της Κροατίας, στον Δήμο Κονάβλε της Επαρχίας Ντούμπροβνικ-Νέρετβα. Ο πληθυσμός του στην απογραφή του 2021 ήταν 268 κάτοικοι, έναντι 284 κατοίκων το 2001 και 401 κατοίκων το 1921. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο περί τα 140 έως 160 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και έχει έκταση (ως διοικητική ενότητα) 7,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Απέχει 20 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα της επαρχίας του, το Ντούμπροβνικ, όντας ένα από τα νοτιότερα χωριά ολόκληρης της Κροατίας. Το Κομάγι βρίσκεται κοντά στο Αεροδρόμιο του Ντούμπροβνικ.

## Παραπομπές


Κομαγι
Γιακά Νταράχτ

Το **Γιακά Νταράχτ** ή ** Γιακανταράχτ** (περσ.  یکه درخت , ουρντ. یکہ درخت) είναι χωριό του Αφγανιστάν, στην Επαρχία της Καμπούλ. Ο οικισμός είναι κτισμένος διάσπαρτα, σε υψόμετρο περίπου 1.850 μέχρι 1.900 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και απέχει 17 χιλιόμετρα περίπου βορειοδυτικά από το κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας, της Καμπούλ.

## Δείτε επίσης
* Καμπούλ (περιοχή)

## Παραπομπές


Γιακα Νταραχτ
INXS

Οι **INXS** ήταν αυστραλιανό ροκ συγκρότημα, που δημιουργήθηκε ως Farriss Brothers το 1977 στο Σίδνεϊ. Τα ιδρυτικά μέλη ήταν ο μπασίστας Γκάρι Γκάρι Μπιρς, ο βασικός συνθέτης και πληκτρίστας Άντριου Φάρις, ο ντράμερ Τζον Φάρις, ο κιθαρίστας Τιμ Φάρις, ο τραγουδιστής και βασικός στιχουργός Μάικλ Χάτσενς και ο κιθαρίστας και σαξοφωνίστας Κερκ Πένγκιλι. Για 20 χρόνια, ο Χάτσενς ήταν ο frontman του συγκροτήματος, του οποίου η σκηνική παρουσία τον έκανε το επίκεντρο του συγκροτήματος.  Αρχικά γνωστό για το new wave/ποπ στυλ του, το συγκρότημα αργότερα ανέπτυξε ένα πιο σκληρό στυλ παμπ ροκ που περιελάμβανε φανκ και ντανς στοιχεία. 

Το 1984, οι INXS έκαναν την πρώτη τους νούμερο ένα επιτυχία στην Αυστραλία με το "Original Sin". Το συγκρότημα σημείωσε διεθνή επιτυχία στα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με τα επιτυχημένα άλμπουμ *[[Listen Like Thieves]]*, *Kick* και *X*, και τα singles "What You Need", "Need You Tonight", "Devil Inside", "Never Tear Us Apart", "Suicide Blonde" και "New Sensation".

Μετά τον θάνατο του Χάτσενς στις 22 Νοεμβρίου 1997, οι INXS έκαναν εμφανίσεις με αρκετούς καλεσμένους τραγουδιστές και έκαναν περιοδείες και ηχογράφησαν με τον Τζον Στίβενς ως νέο τραγουδιστή, ξεκινώντας το 2000. Το 2005, μέλη των INXS συμμετείχαν στο *Rock Star: INXS*, μια τηλεοπτική σειρά ριάλιτι που κορυφώθηκε με την επιλογή του Καναδού J.D. Fortune ως νέου τραγουδιστή τους. Ο Ιρλανδός τραγουδιστής και συνθέτης Σιάραν Γκρίμπιν έγινε ο νέος τραγουδιστής το 2011. Κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στις 11 Νοεμβρίου 2012, οι INXS δήλωσαν ότι η παράσταση θα ήταν η τελευταία τους, αν και δεν ανακοίνωσαν τη μόνιμη αποχώρηση του συγκροτήματος.

Οι INXS έχουν πουλήσει πάνω από 75 εκατομμύρια άλμπουμ παγκοσμίως, καθιστώντας τους έναν από τους μουσικούς καλλιτέχνες με τις υψηλότερες πωλήσεις όλων των εποχών στην Αυστραλία.&nbsp;

## Δίσκογραφία
* *[[INXS (άλμπουμ)|INXS]]* (1980) 
* *[[Underneath the Colours]]* (1981) 
* *[[Shabooh Shoobah]]* (1982) 
* *[[The Swing (άλμπουμ)|The Swing]]* (1984) 
* *[[Listen Like Thieves]]* (1985) 
* *[[Kick (άλμπουμ των INXS)|Kick]]* (1987) 
* *[[Χ (άλμπουμ των INXS)|Χ]]* (1990) 
* *[[Welcome to Wherever You Are]]* (1992) 
* *[[Full Moon, Dirty Hearts]]* (1993) 
* *[[Elegantly Wasted]]* (1997) 
* *[[Switch (άλμπουμ των INXS)|Switch]]* (2005) 
* *[[Original Sin (άλμπουμ των INXS)|Original Sin]]* (2010) 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα αδελφών
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit
Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ
Μεσαθούρι Άνδρου

Το **Μεσαθούρι** είναι οικισμός στην Άνδρο και το Νότιο Αιγαίο.

## Γενικά στοιχεία
Το Μεσαθούρι βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού και προς τα ανατολικά παράλιά του, σε υψόμετρο 280 μέτρα. Απέχει 5 χλμ. δυτικά από την Χώρα ενώ γειτονικά και νοτιοδυτικά του είναι οι Στραπουριές και τα Λάμυρα. Αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίας) και ο ημιερειπωμένος πύργος του Φολερού.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στο Δήμο Άνδρου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Λάμυρα και τις Στραπουριές αποτελούν την κοινότητα Λαμύρων που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Άνδρου του Δήμου Άνδρου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει 76 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η πεζοπορική διαδρομή Αποίκια-Ευρουσές-Στραπουργιές-Μεσαθούρι από τον ιστότοπο https://www.androsroutes.gr/.
* Η πεζοπορική διαδρομή Χώρα-Υψηλού-Μεσαθούρι-Λάμυρα-Μένητες-Μεσαριά-Μονή Παναχράντου από τον ιστότοπο 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άνδρου
Παύλος Φάβιος Περσικός

Ο **Παύλος Φάβιος Περσικός**, λατιν.: *Paullus Fabius Persicus* (2/1 π.Χ. - απεβ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κλαυδίου) ήταν ο μόνος γιος του Παύλου Φάβιου Μαξίμου και της Mαρκίας. Η Μαρκία ήταν εξαδέλφη τού Αυγούστου ως κόρη της θείας του Ατίας Σεκούνδας και του Λεύκιου Μάρκιου Φιλίππου υπάτου το 38 π.Χ.· επίσης η Μαρκία ήταν κόρη της Ατίας Τέρτιας, ανιψιάς του Ιουλίου Καίσαρα. Ως εκ τούτου, ο Περσικός ήταν γιος της εξαδέλφης του Αυγούστου, και εγγονός της ανιψιάς του Ιουλίου Καίσαρα.

## Καταγωγή
Ο Παύλος Φάβιος Περσικός πιστεύεται ότι γεννήθηκε το 2 ή 1 π.Χ. Το *επώνυμό* (cognomen) του -όπως το *όνομα* (praenomen) Παύλος που μοιραζόταν με τον πατέρα του- τού δόθηκε για να διαφημίσει τη φυσική του πατρική καταγωγή από τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο Μακεδονικό, ο οποίος είχε νικήσει τον τελευταίο βασιλιά της Μακεδονίας, τον Περσέα, το 146 π.Χ.

## Σταδιοδρομία
Η πρώτη εμφάνιση του Περσικού είναι τον Ιούνιο του έτους 15, όταν συμμετείχε στους αδελφούς των αγρών (fratres arvales) και ήταν ηλικίας π. 15 ετών, για να αντικαταστήσει τον τότε πρόσφατα αποβιώσαντα πατέρα του. Την ίδια εποχή, έγινε επίσης μέλος του Σιλλόγου των Ποντιφικών και των ιερέων του Αυγούστου (sodales Augustales). Στη συνέχεια κατείχε τις θέσεις του ταμία (quaestor) υπό τον Τιβέριο και του πραίτορα, αν και οι λεπτομέρειες αυτών των θέσεων είναι άγνωστες. Η επόμενη χρονολογημένη του θέση είναι το 34, όταν έγινε τακτικός ύπατος με συνάδελφο τον Λεύκιο Βιτέλιο, πατέρα του μετέπειτα Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αύλου Βιτέλιου.

Μετά την υπατεία του, η επόμενη θέση του ήταν ανθύπατος της Ασίας επί βασιλείας Κλαυδίου (π. 44). Σώζεται διάταγμα, που γράφτηκε από τον Περσικό από την εποχή του ως ανθυπάτου της Ασίας, που απευθυνόταν στους Εφεσίους σχετικά με ζητήματα λατρείας της θεάς Άρτεμης.

Φαίνεται ότι απεβίωσε κάποια στιγμή στη βασιλεία του Κλαύδιου.

## Χαρακτήρας
Σύμφωνα με τον Σενέκα τον Νεότερο, ο Περσικός ήταν ένα ιδιαίτερα άθλιο άτομο, που όφειλε τη σταδιοδρομία του περισσότερο στην καταγωγή του, παρά στη δική του αξία. Ο Ρόναλντ Σάυμ προσθέτει, ότι «επίσης τον απέφευγε ο ενάρετος και υποδειγματικός Ιούλιος Γραικινός, ο γονιός του Γ. Ιουλίου Αγρικόλα, που δεν ανταποκρίνεται στην Nαρβονική *πελατεία* (clientela) των Φαβίων». 

## Παραπομπές


## Αναφορές
* Braund, D.; *Augustus to Nero: A Source Book on Roman History 31 π.Χ.-68 μ.Χ.* (Taylor & Francis, 1985) ,
* L'Année Epigraphique (AE)
* Stevenson, G., *Power and Place: Temple and Identity in the Book of Revelation* (Walter de Gruyter, 2001)
* Syme, Ronald; *Augustan Aristocracy* (Oxford University Press, 1989).ISBN&nbsp; ,
* Σενέκας ο νεότερος, *De Beneficiis* (Περί των παροχών)

Κατηγορία:Φάβιοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Ιουλίων και Κλαυδίων
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Μάρκος Πλαύτιος Σιλβανός (πραίτωρ το 24)

Ο **Μάρκος Πλαύτιος Σιλβανός**, λατινικά: *Marcus Plautius Silvanus*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και εκλέχθηκε πραίτωρ το 24 μ.Χ. (μαζί με έναν συνάδελφό του, duumvirate) για την πόλη Trebula Suffenas το 23 μ.Χ. 

## Βιογραφία
Ήταν μέλος του γένους των Πλαυτίων, γιος του Mάρκου Πλαυτίου Σιλβανού, υπάτου το 2 π.Χ., και της Λαρτίας, και ως εκ τούτου είχε σχέση με τον Aύλο Πλαύτιο που εισέβαλε στη Βρετανία το 43 μ.Χ. 

Πρώτα νυμφεύτηκε τη Φαβία Νουμαντίνα, αλλά ο γάμος τους τελείωσε ως το 24 μ.Χ., καθώς τότε ήταν νυμφευμένος με την Απρονία, κόρη του Λεύκιου Απρόνιου. Κατηγορήθηκε ότι δολοφόνησε την Απρονία «για αδιευκρίνιστους λόγους», πετώντας την από ένα παράθυρο εκείνο το έτος. Η απάντηση του Σιλβανού ήταν ότι αυτός είχε κοιμηθεί, και δεν γνώριζε τις συνθήκες που οδήγησαν στο τέλος της, λέγοντας ότι ίσως είχε αυτοκτονήσει. Η δολοφονία εξετάστηκε από τον Αυτοκράτορα Τιβέριο, ο οποίος, αφού επιθεώρησε την κρεβατοκάμαρα του ζευγαριού, ανακάλυψε στοιχεία για συμπλοκή, και ως εκ τούτου παρέπεμψε την υπόθεση στη Σύγκλητο για δίκη. Ωστόσο η γιαγιά του Σιλβανού, Ουργουλανία έστειλε στον Σιλβανό ένα εγχειρίδιο, ενθαρρύνοντάς τον να αυτοκτονήσει, κάτι που έκανε πρόθυμα. Λίγο μετά τη δολοφονία τής Απρονίας, η πρώτη του σύζυγος «κατηγορήθηκε ότι προκάλεσε την παραφροσύνη τού συζύγου της με μαγικά ξόρκια και φίλτρα», αλλά αθωώθηκε.  

## Οικογένεια
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, είναι πιθανό ότι ο Σιλβανός υιοθέτησε τον Τιβέριο Πλαύτιο Σιλβανό Αιλιανό, τον οποίο ο Σάυμ πρότεινε ότι ήταν γιος του Λεύκιου Αίλιου Λάμια, υπάτου το 3 μ.Χ.  Ο Πλαύτιος ήταν ένας δευτερεύων χαρακτήρας στο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Γκρέιβς *[[Εγώ, ο Κλαύδιος|Εγώ ο Κλαύδιος]]*, όπου υπονοείται ότι η δεύτερη σύζυγός του δολοφονήθηκε από έναν θαυμαστή της πρώτης του.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Αφρικανός Φάβιος Μάξιμος

Ο **Αφρικανός Φάβιος Μάξιμος** () ήταν Ρωμαίος συγκλητικός. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Παύλος Φάβιος Μάξιμος (ύπατος το 11 π.Χ.) και η αδελφή του ήταν η Φαβία Παυλίνα, η οποία παντρεύτηκε τον Mάρκο Τίτιο.

Πιστεύεται ότι ο Αφρικανός ονομάστηκε προς τιμή του διάσημου προγόνου της οικογένειάς του Σκιπίωνα Αφρικανού Αιμιλιανού. 

## Βιογραφία
Η σταδιοδρομία του Aφρικανού Φάβιου Μάξιμου είναι πολύ λιγότερο σαφής από αυτήν του αδελφού του. Πιστεύεται ότι το πρώτο αξίωμα του Αφρικανού ήταν ως *τριβούνου του στρατού* στην Ισπανία, αν και αυτό δεν είναι βέβαιο. Οι μόνες δύο συγκεκριμένες θέσεις του ως πολιτικού ανδρός ήταν ως τακτικός ύπατος το 10 π.Χ. (με τον Ίουλλο Αντώνιο) και ως ανθύπατος της Αφρικής το 6/5 π.Χ.  Έγινε δεκτός στο ιερατείο των *επτά ανδρών για τις εορτές* (septemviri epulonum) κάποια στιγμή μετά το 25 π.Χ. 

Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως ανθυπάτου της Αφρικής, ο Αφρικανός έκοψε μερικά νομίσματα που έφεραν τη δική του μορφή. 

## Οικογένεια
Αν και καμία σύζυγος δεν έχει μαρτυρηθεί για τον Aφρικανό, είναι πιθανό ότι είχε μια κόρη, που ονομαζόταν Φαβία Νουμαντίνα.  Ωστόσο, πιθανότατα ήταν η κόρη τού αδελφού τού Αφρικανού, Παύλου Φάβιου Μάξιμου και της συζύγου του, Mαρκίας. 

## Δείτε επίσης
* γένος των Φαβίων

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Συμπέθεροι απ' τα Τίρανα

***Συμπέθεροι απ' τα Τίρανα*** είναι ο τίτλος μιας ελληνικής τηλεοπτικής κωμικής σειράς που προβαλλόταν από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega τη σεζόν 2021-2022. Δημιουργοί της σειράς ήταν οι Μιχάλης Ρέππας & Θανάσης Παπαθανασίου, επιστρέφοντας στο γυαλί μετά από 15 χρόνια απουσίας. Η σειρά πλαισιώθηκε από ένα μεγάλο πλήθος σπουδαίων ηθοποιών, σημειώνοντας μεγάλα νούμερα τηλεθέασης για την εποχή της, κι έκτοτε επαναπροβάλλεται σε επανάληψη τακτικά από τον σταθμό.

## Επισκόπηση σειράς

## Πλοκή
Σε μια φανταστική κωμόπολη της κεντρικής Ελλάδας, η Πένη και ο Λυκούργος περιμένουν την κόρη τους Λίζα να έρθει από το Λονδίνο που σπουδάζει, για τις καλοκαιρινές διακοπές. Μαζί έρχεται και το αγόρι της, ο Άλφρεντ, που κατάγεται από την Αλβανία αλλά η Λίζα, φοβούμενη τις αντιδράσεις των γονιών της, δεν τους αποκαλύπτει την εθνικότητά του. Κι έτσι αρχίζει ο κύκλος των παρεξηγήσεων. Οι γονείς της Λίζας πιστεύουν ότι ο Άλφρεντ είναι Άγγλος και μάλιστα λόρδος. Ο γάμος των δύο παιδιών είναι το επίκεντρο της υπόθεσης αλλά το πραγματικό θέμα του έργου είναι τα εθνικά μας ελαττώματα, όπως διαμορφώθηκαν στα τελευταία τριάντα χρόνια. Οι Αλβανοί συμπέθεροι είναι ο καταλύτης, που θα βοηθήσει να ξεδιπλωθούν ο νεοπλουτισμός, η ξιπασιά, ο σουσουδισμός, η απληστία, η ημιμάθεια, η επιπολαιότητα και πάνω απ’ όλα η ανειλικρίνεια, που γίνεται διαρκώς αιτία για αλυσιδωτές φαρσικές επιπλοκές. 

## Διανομή

## Επεισόδια
* Προβαλλόταν κάθε Παρασκευή στις 21:00.

 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Λα Νεβίλ-αν-Μπεν

Το **Λα Νεβίλ-αν-Μπεν** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Αιν, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Αιν
Περίπατος (μονοπάτι)

[thumb|δεξιά|200px|Ο περίπατος της [Ακρόπολη Αθηνών|Ακρόπολης]]
Ο **Περίπατος** είναι ένα αρχαίο μονοπάτι που περιφέρεται γύρω από την Ακρόπολη των Αθηνών και τέμνεται με τον Παναθηναϊκό δρόμο στη βόρεια πλαγιά. Συνδέει τα ιερά που είναι διανθισμένα γύρω από το λόφο της Ακρόπολης. Μια ανάγνωση του Θουκυδίδη 2.17, η οποία καταγράφει ότι τα ιερά ανεγέρθηκαν μέσα σε μια περιοχή την οποία απαγορευόταν να κατασκευαστεί λατομείο, που ονομάζεται Πελασγιανό έδαφος, υποδηλώνει ότι ο περίπατος ακολουθεί τη γραμμή του αρχαϊκού και τώρα εξαφανισμένου πελασγικού τείχους.

Μια επιγραφή σε έναν ογκόλιθο  από τη βόρεια πλαγιά του λόφου είναι η μόνη επιγραφική απόδειξη του μονοπατιού. Γράφει "Μήκος του Περιπατάτου: πέντε στάδια και δεκαοκτώ πόδια". Αυτή η επιγραφή χρονολογείται στον τέταρτο αιώνα π.Χ., αν και είναι πιθανό ότι το μονοπάτι είχε καθαριστεί και χρησιμοποιηθεί τουλάχιστον από το πρόγραμμα κατασκευής του Περικλέους από τότε που είχαν ιδρυθεί  ιερά  σπηλαίων. Ο Παυσανίας τον δεύτερο αιώνα μ.Χ. κάνει αναφορά στη χρήση του δρόμου για την εξέταση της Κλεψύδρας και της σπηλιάς του Απόλλωνα.

Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Epulones

[δεξιά|μικρογραφία|Η θεά Εστία (Vesta) ή η Ομόνοια (Concordia) τείνει μια ''[Φιάλη (αγγείο)|φιάλη* (patera), το έμβλημα των *epulones*.]]

Οι *'epulones*' ([[Λατινική γλώσσα|Λατινικά]] σημαίνει «εορταστές»· ενικός: *epulo*) ήταν μια θρησκευτική οργάνωση της [[Αρχαία Ρώμη|Αρχαίας Ρώμης]]. Διοργάνωναν [[Ρωμαϊκές εορτές|εορτές]] και δημόσια συμπόσια με αγώνες και παιχνίδια (*ludi*). Αποτελούσαν έναν από τους *τέσσερις μεγάλους συλλόγους* (quattuor amplisima collegia) των αρχαίων Ρωμαίων ιερέων. 

== Ίδρυση και επιρροή ==
[[Αρχείο:PiramideCestiaIscrizione1.jpg|μικρογραφία| Επιγραφή στην [[πυραμίδα του Κέστιου]], που σημειώνει ότι ο Γάιος Κέστιος (1ος αι. π.Χ.) ήταν μέλος του συλλόγου των Eορταστών (), και ένας από τους *septemviri Epulonum* ().]]

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 196 π.Χ. λόγω νόμου, που ψηφίστηκε από τον Γάιο Λικίνιο Λούκουλλο.   Η ανάγκη για έναν τέτοιο σύλλογο προέκυψε, καθώς οι ολοένα και πιο περίτεχνες εορτές απαιτούσαν ειδικούς να επιβλέπουν την οργάνωσή τους.  Είχαν την αποστολή να παρακολουθούν και να διαχειρίζονται συμπόσια, γνωστά ως *epulum,* που ήταν αφιερωμένα στους θεούς.   Ένα σημαντικό συμπόσιο ήταν το *epulum Jovis,* που ήταν αφιερωμένο στον Δία ([[Γιούπιτερ|Jupiter]]).  Παλαιότερα αυτά τα συμπόσια διοικούνταν από τους *αρχιερείς (pontifex).* 

Υπήρχαν *τέσσερις μεγάλοι σύλλογοι* (quattuor amplisima collegia) αρχαίων Ρωμαίων ιερέων. Οι δύο πιο σημαντικοί ήταν ο [[Σύλλογος Ποντιφικών|σύλλογος των αρχιερέων]] και ο σύλλογος των οιωνοσκόπων (augur). Ο τέταρτος ήταν των *δεκαπέντε ανδρών των ιεροπραξιών* (quindecimviri sacris faciundis )και ο τρίτος σύλλογος ήταν οι *εορταστές* (epulones). Τα καθήκοντά τους να οργανώνουν τις εορτές και τα δημόσια συμπόσια για [[Ρωμαϊκές εορτές|αγώνες]] και παιχνίδια *(ludi)* εκτελούνταν παλαιότερα από τους αρχιερείς. 

Ο σύλλογος των εορταστών ιδρύθηκε πολύ μετά, αφότου οι πολιτικές μεταρρυθμίσεις είχαν ανοίξει τα αξιώματα και τα περισσότερα ιερατεία στους [[Πληβείοι|πληβείους]], οι οποίοι ήταν επομένως επιλέξιμοι από την ίδρυσή του.  Αρχικά υπήρχαν 3 *epulones*,  αλλά αργότερα ο αριθμός τους αυξήθηκε σε 7 από τον [[Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας|Σύλλα]].  Ως εκ τούτου ήταν επίσης γνωστοί ως οι *επτά άνδρες των συμποσίων θυσίας* (septemviri epulonum). 

Η *φιάλη* (patera) ήταν το ιερό κύπελλο, που χρησιμοποιούσαν οι *epulones*.  Ήταν ρηχό με ανασηκωμένο κέντρο, έτσι ώστε όταν κρατιέται στην παλάμη, ο αντίχειρας μπορεί να τοποθετηθεί στο ανυψωμένο κέντρο χωρίς να βεβηλώνεται η [[σπονδή]], καθώς χύνεται στην ιερή φωτιά (focus). Η *φιάλη* ήταν το ιδιαίτερο έμβλημα των *epulones*. Το *δισκάριο* (paten) που χρησιμοποιούν σήμερα οι ρωμαιοκαθολικοί ιερείς, παραλείπει το ανυψωμένο κέντρο.

== Αναφορές ==


== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
* [https://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Epulones.html Ιστότοπος Lacus Curtius: Epulones] from William Smith, *A Dictionary of Greek and Roman Antiquities'', John Murray, Λονδίνο, 1875.
* Ρωμαίοι Δικηγόροι
* religio Romana: Patera
* Epulones 

Κατηγορία:Ρωμαϊκή θρησκεία
Λεύκιος Απρόνιος

Ο **Λεύκιος Απρόνιος**, λατινικά: Lucius Apronius, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και αντικαταστάτης ύπατος το 8 μ.Χ.

## Βιογραφία

Έγινε *αντικαταστάτης ύπατος* (consul suffectus) το 8 μ.Χ., και ήταν στρατιωτικός διοικητής που έδρασε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου. Ο Aπρόνιος συμμετείχε στα επιτεύγματα του Γάιου Βίβιου Πόστουμου και κέρδισε την *τιμητική διάκριση* (ornamenta triumphalia) για τη διακεκριμένη ανδρεία του στην εξέγερση της Δαλματίας και στους Γερμανικούς Πολέμους μαζί με τον Aύλο Καικίνα Σεβήρο και τον Γάιο Σίλιο το 15 μ.Χ.  Μόλις επέστρεψε στη Ρώμη, ο Απρόνιος ηγήθηκε μιας πρότασης το έτος 22 μ.Χ. στη Σύγκλητο, που όριζε ότι έπρεπε να γίνουν αναθήματα λόγω της επιτυχούς δίωξης του Γναίου Καλπούρνιου Πίσωνα, που είχε κατηγορηθεί για τη δολοφονία του Γερμανικού το 20 μ.Χ. 

Το έτος 23 μ.Χ. ο Aπρόνιος (μαζί με έναν πρώην ανθύπατο της Αφρικής, τον Λεύκιο Αίλιο Λάμια) εγγυήθηκε για την αθωότητα ενός άνδρα, που κατηγορήθηκε ότι προμήθευε σιτηρά στον Νουμίδη στασιαστή Τακφαρίνας. Ωστόσο, ως Ανθύπατος της Αφρικής εκείνη την εποχή, ο Απρόνιος τιμώρησε επίσης αυστηρά μια Κοόρτις της Λεγεώνας ΙΙΙ Αυγούστας για την ήττα τους στα χέρια του Tακφαρίνα με αποδεκατισμό. Το 28 μ.Χ. ως λεγάτος της Κάτω Γερμανίας (στο σύγχρονο Βέλγιο), ο Aπρόνιος οδήγησε τις συνδυασμένες δυνάμεις από την Άνω Γερμανία στην πολιορκία ενός ρωμαϊκού οχυρού από τους Φρισίους, για να ηττηθεί σύντομα μετά σε μια σκληρή μάχη στον Βαδουχηνό Δρυμό (Baduhenna Wood).

## Οικογένεια

Είναι γνωστό ότι είχε τουλάχιστον τρία παιδιά: έναν γιο, τον Λεύκιο Απρόνιο Καισιανό, ο οποίος έγινε ύπατος το 39 μ.Χ., και δύο κόρες, η μία παντρεμένη με τον Γναίο Κορνήλιο Λέντουλο Γαιτουλικό, ο οποίος έγινε ύπατος το 26 μ.Χ.,  η άλλη με τον Mάρκο Πλαύτιο Σιλβανό το έτος 2.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Νόα Άλεν

O **Νόα Τζέιμς Άλεν** (αγγλικά: *Noah James Allen*, 28 Απριλίου 2004) είναι Ελληνοαμερικανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στην Ίντερ Μαϊάμι και την εθνική Ελλάδας Κ-21.

## Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Γεννημένος στο Πεμπρόουκ Πάινς, Φλόριντα, ο Άλεν ξεκίνησε την καριέρα του με την Γουέστον, πριν ενταχθεί στην ακαδημία της Ίντερ Μαϊάμι το 2019. Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα Β της Ίντερ Μαϊάμι, Ίντερ Μαϊάμι Β, στις 3 Οκτωβρίου 2020, απέναντι στην Νορθ Τέξας. Ο Άλεν ξεκίνησε βασικός και αγωνίστηκε για 67 λεπτά, με την ομάδα του Φορτ Λόντερντεϊλ να ηττάται με σκορ 0–3.

Ο Άλεν έκανε το ντεμπούτο του με την Ίντερ Μαϊάμι στις 26 Φεβρουαρίου 2022, απέναντι στην Σικάγο Φάιαρ. Στις 11 Μαρτίου 2022, υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα ως παίκτης που προέρχεται από την ακαδημία.

## Διεθνής καριέρα
Τον Ιανουάριο του 2022, ο Άλεν κλήθηκε στην προετοιμασία της Εθνικής Ομάδας των ΗΠΑ κάτω των 20 ετών.

Στις 3 Μαρτίου 2025, εγκρίθηκε από τη FIFA το αίτημά του για αλλαγή διεθνούς ιθαγένειας στην Ελλάδα.

## Προσωπική ζωή
Ο Άλεν γεννήθηκε στις ΗΠΑ από Αμερικανό πατέρα και Ελληνίδα μητέρα. Διαθέτει διπλή ιθαγένεια και απέκτησε την ελληνική του υπηκοότητα το 2022.

## Παραπομπές
Ιστορία της Συρίας

μικρογραφία|320x320px|Ο χάρτης της Συρίας, όπως απεικονίζεται σε σχέση με την ευρύτερη περιοχή.
μικρογραφία|320x320px|Ο χάρτης της Συρίας με βάση τον ΟΗΕ (Ιούλιος, 2012).
Η περιοχή που περιλαμβάνεται στην σημερινή Συριακή Δημοκρατία κατοικείται εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια. Η Συρία φιλοξενεί έναν από τους παλαιότερους πολιτισμούς στον κόσμο, με πλούσια καλλιτεχνική και πολιτιστική κληρονομιά. Από τις αρχαίες ρίζες της μέχρι την πρόσφατη πολιτική της αστάθεια και τον εμφύλιο πόλεμο, η χώρα έχει μια πολύπλοκη και, κατά καιρούς, πολυτάραχη ιστορία.

Τα παλαιότερα ανθρώπινα υπολείμματα που έχουν βρεθεί στη Συρία χρονολογούνται πριν από περίπου 700.000 χρόνια. Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει σκελετούς και οστά Νεάντερταλ που έζησαν στην περιοχή αυτή την περίοδο. Η Έμπλα, μια πόλη της Συρίας που πιστεύεται ότι υπήρχε γύρω στο 3.000 π.Χ., είναι ένας από τους παλαιότερους οικισμούς που έχουν ανασκαφεί.

Από την 3η χιλιετία π.Χ., η Συρία ήταν υπό τον έλεγχο Σουμέριων, Ακκάδιων, Αμοριτών, Αιγυπτίων, Χετταίων, Ασσυρίων και Βαβυλωνίων. Τον 6ο αιώνα π.Χ. έγινε τμήμα της περσικής Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας, η οποία πέρασε στον έλεγχο του Μέγα Αλέξανδρου το 330 π.Χ. Αργότερα κυβερνήθηκε από τους Σελευκίδες ηγεμόνες (301–περ. 164 π.Χ.), μέχρις ότου οι Πάρθοι και οι Ναβαταίοι κατέκτησαν την περιοχή. Άκμασε ως ρωμαϊκή επαρχία (64 π.Χ.–300 μ.Χ.) και ως τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (300–634), έως ότου οι Άραβες μουσουλμάνοι εισέβαλαν και την έθεσαν υπό τον έλεγχό τους. Έκτοτε, η περιοχή κυβερνήθηκε από διάφορες μουσουλμανικές δυναστείες.

Η Συρία πέρασε υπό τον έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1516, στην οποία παρέμεινε, εκτός από σύντομες περιόδους, μέχρι την εισβολή των Βρετανών στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (1914–1918). Μετά τον πόλεμο πέρασε υπό τον γαλλικό έλεγχο, μέχρι την πλήρη ανεξαρτητοποίησή της το 1946. Η ένωσή της με την Αίγυπτο οδήγησε στον σχηματισμό της βραχύβιας Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας (1958–61). Κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών (1967), η Συρία έχασε τα Υψίπεδα του Γκολάν από το Ισραήλ. Κατά τη διάρκεια των δεκατιών του 1980 και του 1990, τα συριακά στρατεύματα συγκρούστηκαν συχνά με τις ισραηλινές δυνάμεις στον Λίβανο. 

Η πρόσφατη ιστορία της χώρας στιγματίστηκε από το μακροχρόνιο καθεστώς του Χαφέζ αλ Άσσαντ (1971–2000), το οποίο ήταν εχθρικό προς τις γειτονικές χώρες της Συρίας, την Τουρκία και το Ιράκ. Μετά τον θάνατο του Άσαντ το 2000, ο γιος του Μπασάρ αλ Άσαντ έγινε πρόεδρος, ο οποίος επανεξελέγη το 2007. Το 2011 ξεκίνησαν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη Συρία, εμπνευσμένες από τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης υπέρ της δημοκρατίας. Η βίαιη καταστολή των διαδηλωτών από τον Άσαντ οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο και σε μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση. Η αντεπίθεση υπό την ηγεσία των πολιτοφυλακών της αντιπολίτευσης απομάκρυνε τον Άσαντ από την εξουσία τον Δεκέμβριο του 2024.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*The History of Syria Η ιστορία της Συρίας από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου.
*Syria timeline Οι χρονολογίες της Συρίας
Βράχοι Κλερκ

[thumb|275px|Οι Βράχοι Κλερκ σημειώνονται αριστερά σε αυτόν τον «ανάποδο» χάρτη του [Τζέιμς Κουκ|Κουκ, στον οποίο ο βορράς είναι προς τα κάτω.]]
Οι **Βράχοι Κλερκ** (αγγλ. *Clerke Rocks*) είναι μια συστάδα βραχονησίδων που βρίσκονται νοτιοανατολικά από τη μεγάλη νήσο Νότια Γεωργία του Νότιου Ατλαντικού Ωκεανού (δείτε Νήσοι Νότια Γεωργία και Νότιες Σάντουιτς), σε απόσταση από αυτή 56 χιλιόμετρα κατ' ελάχιστο. Η όλη συστάδα εκτείνεται 8 χιλιόμετρα στη διεύθυνση ανατολή-δύση. Μερικές από τις βραχονησίδες της συστάδας είναι οι Όφις Μπόυς (αγγλ. *The Office Boys*, ισπαν. *Los Mandaderos*) στα βορειοανατολικά και η Νόμπυ (αγγλ. *Nobby*, ισπαν. *Islote Llamativo* ή *Roca Notable*) στα νοτιοανατολικά. Το υψηλότερο σημείο της συστάδας φθάνει τα 242 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας. Οι Βράχοι Κλερκ είναι παρόμοιοι με εκείνους του Φιορδ Ντρυγκάλσκι της Νότιας Γεωργίας.

Η χλωρίδα επάνω στους Βράχους περιορίζεται κυρίως σε μερικές λειχήνες., ενώ όπως και στους Βράχους Σαγκ οι φαλακροκορακίδες (η οικογένεια των κορμοράνων) αποτελούν μεγάλο μέρος του πληθυσμού των πτηνών που συναντάται εκεί. Κάποιοι πιγκουίνοι μακαρόνι και είδη άλμπατρος φωλιάζουν εκεί, και ίσως λίγα άλλα είδη πτηνών. Από απόψεως θηλαστικών, αναπαράγονται εκεί φώκιες του είδους ''Arctocephalus gazella''.

Πιθανώς οι πρώτοι άνθρωποι που είδαν ποτέ τους Βράχους Κλερκ ήταν ο Άγγλος Άντονυ ντε λα Ροσέ και το πλήρωμα του πλοίου του τον Απρίλιο του 1675, ωστόσο με βεβαιότητα ανακαλύφθηκαν το 1775 από τη βρετανική αποστολή του πλοιάρχου Τζέιμς Κουκ, ο οποίος και τους ονόμασε από το επώνυμο του Τσαρλς Κλερκ, ενός αξιωματικού του πλοίου του «Resolution», ο οποίος είδε πρώτος τους βράχους. Οι βράχοι δεν έχουν κάποιο φυσικό σημείο για αποβίβαση και οι πρώτοι άνθρωποι που πάτησαν στο έδαφός τους ήταν κάποιοι Νορβηγοί φαλαινοθήρες, μόλις το 1927, οι οποίοι συνέλεξαν δείγματα πετρωμάτων. Από τότε τρεις άλλες αποβιβάσεις έχουν καταγραφεί, οι δύο για ερευνητικούς επιστημονικούς λόγους.

Μαζί με τη Νότια Γεωργία, τις Νήσους Νότιες Σάντουιτς και τους Βράχους Σαγκ, οι Βράχοι Κλερκ δημιουργούν μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη μήκους εκατοντάδων μιλίων, που ανακηρύχθηκε το 1992. Οι Βράχοι ανήκουν στο Βρετανικό υπερπόντιο έδαφος Νήσοι Νότια Γεωργία και Νότιες Σάντουιτς, αν και διεκδικούνται και από την Αργεντινή ως μέρος της Επαρχία Τιέρα δελ Φουέγο. Η αλιεία στην περιοχή τελεί υπό καθεστώς αδειών από τις αρχές της Νότιας Γεωργίας.

## Παραπομπές


Βραχοι Κλερκ
Βίγκανι

Το **Βίγκανι** (κροατ. *Viganj*) είναι παραθαλάσσιο χωριό της Κροατίας, στον Δήμο του Όρεμπιτς της Επαρχίας Ντούμπροβνικ-Νέρετβα. Το Βίγκανι βρίσκεται στο δυτικό μέρος της χερσονήσου Πέλιεσατς των περίφημων δαντελωτών Δαλματικών ακτών, στη βόρεια ακτή του στενού πορθμού μεταξύ της χερσονήσου και της νήσου Κόρτσουλα (της «Μέλαινας Κόρκυρας» των αρχαίων Ελλήνων). Ο πληθυσμός του Βίγκανι στην απογραφή του 2021 ήταν 236 κάτοικοι, έναντι 322 κατοίκων το 2001 και 452 κατοίκων το 1900. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 0 έως 80 περίπου μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και έχει έκταση (ως διοικητική ενότητα) 7,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Απέχει 90 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή δυτικά-βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα της επαρχίας του, το Ντούμπροβνικ.

Η οικονομία του Βίγκανι βασίζεται στον τουρισμό. Επειδή ο βορειοδυτικός άνεμος («μαϊστράλι») είναι συχνός εκεί τα καλοκαίρια, το θέρετρο είναι γνωστό για τις μεγάλες δυνατότητες που προσφέρει για το άθλημα της ιστιοσανίδας. Αγώνες και διαγωνισμοί ιστιοσανίδας διεξάγονται τακτικά στο θέρετρο.

Στο χωριό υπάρχει μοναστικό κοινόβιο των Δομινικανών από το έτος 1671.

## Παραπομπές


Βιγκανι
Μερμηγκιές Άνδρου

Οι **Μερμηγκιές** είναι πολύ μικρός οικισμός στην Άνδρο και το Νότιο Αιγαίο.

## Γενικά στοιχεία
Οι Μερμηγκιές βρίσκονται στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού σε υψόμετρο 230 μέτρα ενώ απέχουν 4 χλμ. Β. από το Γαύριο (το λιμάνι του νησιού) και 36 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Χώρα (έδρα του δήμου). Αναφέρονται επίσημα για πρώτη φορά, ως ξεχωριστός οικισμός, γραμμένες ως *Μερμηγκές*, το 1928 να προσαρτώνται στην κοινότητα Μακροταντάλου, μέχρι το 1940 ενώ από το 1981 απογράφονται ξανά αυτοτελώς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκουν στην κοινότητα Μακροταντάλου που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Υδρούσας του Δήμου Άνδρου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχουν 11 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άνδρου
Έμπλα

Η **Έμπλα** (σουμεριακά: 𒌈𒆷 *eb₂-la*, αραβικά: إبلا, σύγχρονα: تل مرديخ, **Tell Mardikh**) ήταν ένα από τα παλαιότερα βασίλεια της Συρίας. Τα απομεινάρια του αποτελούν ένα τελλ που βρίσκεται περίπου 55 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Χαλεπίου κοντά στο χωριό Mardikh. Η Έμπλα ήταν σημαντικό κέντρο σε όλη την 3η χιλιετία π.Χ. και στο πρώτο μισό της 2ης χιλιετίας π.Χ. Η ανακάλυψή της απέδειξε ότι ο Λεβάντες ήταν ένα κέντρο αρχαίου πολιτισμού ισάξιου με την Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία και απέκλεισε την άποψη ότι τα δύο τελευταία ήταν τα μόνα σημαντικά κέντρα στην Εγγύς Ανατολή κατά την πρώιμη Εποχή του Χαλκού. Το πρώτο βασίλειο των Εμπλαϊτών έχει περιγραφεί ως η πρώτη καταγεγραμμένη παγκόσμια δύναμη.

Η Έμπλα ξεκίνησε ως ένας μικρός οικισμός στην πρώιμη Εποχή του Χαλκού (περίπου 3500 π.Χ.), και εξελίχθηκε σε εμπορική αυτοκρατορία και αργότερα σε επεκτατική δύναμη που επέβαλε την ηγεμονία της σε μεγάλο μέρος της βόρειας και της ανατολικής Συρίας. Καταστράφηκε κατά τον 23ο αιώνα π.Χ. Στη συνέχεια ξαναχτίστηκε και υπήρξε αναφορά της στα αρχεία της Τρίτης Δυναστείας της Ουρ. Η δεύτερη Έμπλα ήταν συνέχεια της πρώτης, την οποία κυβερνούσε μια νέα βασιλική δυναστεία. Καταστράφηκε στα τέλη της 3ης χιλιετίας π.Χ., γεγονός που άνοιξε το δρόμο για να εγκατασταθούν οι φυλές των Αμοριτών στην πόλη, σχηματίζοντας την τρίτη Έμπλα. Το τρίτο βασίλειο άκμασε επίσης ως εμπορικό κέντρο. 'Εγινε υποτελές και σύμμαχος του Γιαμχάντ (σημερινό Χαλέπι) μέχρι την τελική καταστροφή του από τον βασιλιά των Χετταίων Μουρσίλι Α' περ.το 1600 π.Χ.

Η Έμπλα διατήρησε την ευημερία της μέσω ενός τεράστιου εμπορικού δικτύου. Από τα ανάκτορα της πόλης ανασύρθηκαν αντικείμενα που προήλθαν από το Σουμέρ, την Κύπρο, την Αίγυπτο, ακόμα και το Αφγανιστάν. Το βασίλειο είχε τη δική του γλώσσα, την εμπλαϊτική, και η πολιτική οργάνωση της Έμπλα είχε χαρακτηριστικά διαφορετικά από το μοντέλο των Σουμερίων. Οι γυναίκες απολάμβαναν ειδική θέση και η βασίλισσα είχε μεγάλη επιρροή στις κρατικές και θρησκευτικές υποθέσεις. Το πάνθεο του βασιλείου ήταν κυρίως βορειοσημιτικό και περιλάμβανε θεότητες αποκλειστικά της Έμπλα. Η πόλη αποκαλύφθηκε μετά από εκσκαφή το 1964 και έγινε διάσημη για τις στήλες της Έμπλα, ένα αρχείο με περίπου 20.000 σφηνοειδείς πινακίδες που βρέθηκαν εκεί, που χρονολογούνται από το 2500 π.Χ.–2350 π.Χ. Γραμμένο τόσο στα σουμεριακά όσο και στα εμπλαϊτικά και με τη σφηνοειδή γραφή, το αρχείο επέτρεψε την καλύτερη κατανόηση της σουμεριακής γλώσσας και παρείχε σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την πολιτική οργάνωση και τα κοινωνικά έθιμα του Λεβάντε στα μέσα της 3ης χιλιετίας π.Χ. 

## Ετυμολογία
αριστερά|μικρογραφία|Το πρώτο βασίλειο στη μεγαλύτερη έκτασή του, συμπεριλαμβανομένων των υποτελών.|250x250εσ
Η λέξη «Έμπλα» σημαίνει «λευκός βράχος» και μπορεί να προέρχεται από την ασβεστολιθική προεξοχή πάνω στην οποία χτίστηκε η πόλη.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


Κατηγορία:Συρία
Κάτω Φελλός Άνδρου

Ο **Κάτω Φελλός** είναι οικισμός στην Άνδρο και το Νότιο Αιγαίο.

## Γενικά στοιχεία
Ο Κάτω Φελλός βρίσκεται στο βόρειο / ανατολικό τμήμα του νησιού σε υψόμετρο 100 μέτρα ενώ απέχουν περίπου 5 χλμ. ΒΔ. από το Γαύριο (το λιμάνι του νησιού) και 37 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Χώρα (έδρα του δήμου). Είναι γνωστός για την παραλία του, η οποία είναι από από τις πιο γνωστές και μεγάλες παραλίες του νησιού, αμμουδερή με αρμυρίκια και μη οργανωμένη.

Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά, ως ξεχωριστός οικισμός το 1951 να απογράφεται στην κοινότητα Φελλού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Επάνω Φελλό και την Κούρταλη αποτελούν την κοινότητα Φελλού που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Υδρούσας του Δήμου Άνδρου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει 61 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άνδρου
Αντέναλ

Το **Αντέναλ** (κροατ. *Antenal*, ιταλ. *Antenale*) είναι χωριό της δυτικής Κροατίας, στον Δήμο του Νόβιγκραντ-Τσιττανόβα και στην Επαρχία και τη χερσόνησο της Ίστριας. Ο πληθυσμός του Αντέναλ στην απογραφή του 2021 ήταν 129 κάτοικοι, έναντι 153 κατοίκων το 2001 και 101 κατοίκων το 1981. Το χωριό είναι κτισμένο στο στόμιο του ποταμού Μίρνα και έχει έκταση (ως διοικητική ενότητα) 6,2 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

## Παραπομπές


Αντεναλ
Γκοβέτζαρι

Το **Γκοβέτζαρι** (κροατ. *Goveđari*) είναι χωριό της νότιας Κροατίας, στο νησί Μλιετ των περίφημων δαντελωτών Δαλματικών ακτών και τον Δήμο Μλιετ της Επαρχίας Ντούμπροβνικ-Νέρετβα. Ο πληθυσμός του Γκοβέτζαρι στην απογραφή του 2021 ήταν 138 κάτοικοι, έναντι 165 κατοίκων το 2001 και 240 κατοίκων το 1910. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο περί τα 45 έως 70 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και έχει έκταση (ως διοικητική ενότητα) 10,1 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Απέχει 62-63 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή δυτικά-βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα της επαρχίας του, το Ντούμπροβνικ.

Το Γκοβέτζαρι βρίσκεται σε κεντρική θέση εντός του Εθνικού Πάρκου του Μλιετ, που καλύπτει το δυτικό μέρος του νησιού. Νοτίως του χωριού, περνώντας από το ξωκκλήσι του Αγίου Νικολάου, ο επισκέπτης κατεβαίνει στη Βέλικο Γιέζερο (= «Μεγάλη λίμνη»), που τυπικά είναι μια λιμνοθάλασσα ή εξαιρετικά κλειστός κόλπος, με στόμιο εύρους μόλις 14 μέτρων. Η όλη περιοχή είναι πευκόφυτη, με τα πεύκα να φθάνουν «μέχρι το κύμα».

## Παραπομπές


Γκοβετζαρι
Παισί

Το **Παισί** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Αιν, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Αιν
Ζάβρελιε

Το **Ζάβρελιε** (κροατ. *Zavrelje*) είναι χωριό της νότιας Κροατίας, στο νοτιοανατολικό άκρο των περίφημων δαντελωτών Δαλματικών ακτών. Υπάγεται στον Δήμο Ζούπα Ντουμπρόβατσκα της Επαρχίας Ντούμπροβνικ-Νέρετβα. Ο πληθυσμός του Ζάβρελιε στην απογραφή του 2021 ήταν 178 κάτοικοι, έναντι 90 κατοίκων το 2001 και 248 κατοίκων το 1921. Το χωριό είναι κτισμένο σε πλαγιά, σε υψόμετρο περίπου 100 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και έχει έκταση (ως διοικητική ενότητα) μόλις 0,6 τετραγωνικό χιλιόμετρο. Απέχει λιγότερο από εννέα χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή ανατολικά-νοτιοανατολικά από την παλαιά πόλη του Ντούμπροβνικ, πρωτεύουσας της επαρχίας του, και είναι σχεδόν ενωμένο οικιστικά με το Μλίνι και άλλα παραθαλάσσια χωριά, που συναποτελούν μια παραλιακή συνεχή οικιστική ζώνη, η οικονομία της οποίας βασίζεται πλέον κυρίως στον τουρισμό.

## Παραπομπές


Ζαβρελιε
Λιούτα

Η **Λιούτα** (κροατ. *Ljuta*, που σημαίνει «ζεστή») είναι χωριό της νότιας Κροατίας, στον Δήμο Κονάβλε της Επαρχίας Ντούμπροβνικ-Νέρετβα. Ο πληθυσμός της Λιούτα στην απογραφή του 2021 ήταν 183 κάτοικοι, έναντι 192 κατοίκων το 2001 και 207 κατοίκων το 1921. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο περί τα 110 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και έχει έκταση (ως διοικητική ενότητα) 3,8 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Απέχει 24 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα της επαρχίας του, το Ντούμπροβνικ, όντας ένα από τα νοτιότερα χωριά ολόκληρης της Κροατίας.

## Παραπομπές


Λιουτα
Ποταμός Λούριο

Ο  **Λούριο** (πορτογ. *Zavrelje*) είναι ποταμός στη βορειοαανατολική Μοζαμβίκη με μήκος 605 χιλιόμετρα. Ρέει στα νότια του Ποταμού Ρουβούμα και εκβάλλει στον Ινδικό Ωκεανό νοτίως του Κόλπου Πέμπα. Ο ποταμός, που έχει λεκάνη απορροής εκτάσεως 61.015 τετραγωνικών χιλιομέτρων, είναι γνωστός για τη μεγάλη διαφορά στην ποσότητα νερού αναλόγως με την εποχή του έτους, ενώ περιβάλλεται από βάλτους. Στον ρου του υπάρχει ένας αξιοσημείωτος καταρράκτης. Το κράτος της Μοζαμβίκης έχει σχέδια για την κατασκευή φράγματος και σταθμού παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας ισχύος 120 μεγαβάτ στον Λούριο, προκειμένου να τροφοδοτεί με ηλεκτρική ενέργεια τις παρακείμενες Επαρχίες Ναμπούλα και Κάμπο Ντελγκάντο.

## Παραπομπές


Λουριο
Κάτω Κατάκοιλος Άνδρου

Η **Κάτω Κατάκοιλος** είναι οικισμός στην Άνδρο και το Νότιο Αιγαίο.

## Γενικά στοιχεία
Η Κάτω Κατάκοιλος βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού σε υψόμετρο περίπου 140 μέτρα. Απέχει περίπου 14 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Γαύριο (το λιμάνι του νησιού), 30 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Χώρα (έδρα του δήμου - μέσω Άρνης). Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά, ως ξεχωριστός οικισμός το 1928 να απογράφεται στην κοινότητα Κατακοίλου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Κατάκοιλο και το Ατένι αποτελούν την κοινότητα Κατακοίλου που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Υδρούσας του Δήμου Άνδρου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει 93 κατοίκους. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πεζοπορική διαδρομή: Κατάκοιλος 1 & 2 (κυκλικές) στον ιστότοπο https://www.androsroutes.gr/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Μαρδοχαίος Φριζής (ραβίνος)

Ο ραβίνος **Μαρδοχαίος (ή Μορντεχάι) Φριζής** (Αθήνα, 9 Σεπτεμβρίου 1977), είναι Ελληνοεβραίος ραβίνος, πολιτικός, δημοσιογράφος και youtuber.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977, μεγάλωσε στον Βύρωνα, στη συνέχεια για ένα χρονικό διάστημα μετακόμισε στην Αγία Παρασκευή και από το 1995 ζει στο Ισραήλ, καθώς πήγε για σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.

Είναι πρόεδρος του Ελληνικού παραρτήματος του κόμματος "Otzma Yehudit (Εβραϊκή δύναμη)" του Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ (Με τον οποίον είναι και προσωπικός φίλος και συνεργάτης) και ιδιοκτήτης του καναλιού "JewishIdea77" (Πρώην "Εβραϊκό Φως"), στο οποίο αναλύει τα θέματα του Ισραήλ και της Μέσης Ανατολής.

Σήμερα ζει στην Ιερουσαλήμ, μαζί με τη γυναίκα του, η οποία είναι Εβραία από την Αργεντινή. Παντρεύτηκαν το 1998 και έχουν αποκτήσει 3 παιδιά.

Ο ίδιος έχει εκφράσει πολλές φορές την υποστήριξή του στον πρώην ραβίνο Μέιρ Καχάνε (1932–1990) και έχει αντιταχθεί πολλές φορές στη δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους εντός του Ισραήλ, καταδικάζοντας τις Συμφωνίες του Όσλο.

Από το 1995 μέχρι και σήμερα, αρθρογραφεί σε διάφορα ελληνικά περιοδικά και ελληνικές εφημερίδες. Επίσης, διδάσκει την Ελληνική γλώσσα σε Ισραηλινούς.

Εκτός από το βασικό του κανάλι στο YouTube, έχει ακόμα ένα κανάλι στο οποίο δηλώνει την αγάπη του για το Heavy metal, με το όνομα "The Metal Rabbi (Mordechai Frizis)".

Παππούς του ήταν ο Συνταγματάρχης Μαρδοχαίος Φριζής, ο οποίος σκοτώθηκε πολεμώντας στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και πατέρας του ο αρθρογράφος Ιάκωβος Φριζής, ο οποίος ζει μόνιμα στην Ελλάδα. Στις 23 Οκτωβρίου 2002, μαζί με τον πατέρα του, μετέφερε τα οστά του παππού του από την Αλβανία στη Θεσσαλονίκη.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ισραηλινοί Εβραίοι
Κατηγορία:Έλληνες εβραϊκής καταγωγής
Κατηγορία:Εβραίοι και Ιουδαϊσμός στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ισραηλινοί πολιτικοί
Κατηγορία:Ισραηλινοί δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 21ου αιώνα
Λεύκιος Αυρήλιος Κόττα (ύπατος το 119 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Αυρήλιος Κόττα ΙΙ**, λατινικά: *Lucius Aurelius Cotta* (άκμασε τον 2ο αι. π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατιωτικός διοικητής, που εξελέγη Ρωμαίος ύπατος το 119 π.Χ. Ήταν ο εκ μητρός παππούς του Γ. Ιουλίου Καίσαρα.

## Βιογραφία
Δεν είναι πολλά γνωστά για την πρώιμη καριέρα του Κόττα, ο οποίος γεννήθηκε στο πληβείο γένος των Αυρηλίων. Μέχρι το 122 π.Χ. είχε εκλεγεί στο βαθμό του πραίτορα  και ακολούθησε η εκλογή του ως υπάτου το 119 π.Χ.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του, μαζί με τον συνάδελφό του Λεύκιο Καικίλιο Μέτελλο Δαλματικό, αντιτάχθηκαν στην ψήφιση νόμου που πρότεινε ο Γάιος Μάριος, τότε πληβείος, ο οποίος προοριζόταν να μεταρρυθμίσει τη διαμόρφωση των εκλογικών καταλόγων, μειώνοντας έτσι την επιρροή των Αριστοκρατών (Optimates). Ζήτησε από τη Σύγκλητο να διατάξει τον Μάριο να παρουσιαστεί μπροστά τους. Όταν το έκαναν, ο Μάριος απάντησε απειλώντας ότι θα φυλάκιζε τον Κόττα.  Αφού ο συνάδελφος του Κόττα, Mέτελλος φυλακίστηκε με εντολή του Mάριου, ο Κόττα και η Σύγκλητος υποχώρησαν, και επέτρεψαν την ψήφιση του νόμου του Mάριου.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Κόττα μπορεί να πολέμησε μαζί με τον Mέτελλο στην εκστρατεία κατά των Δαλματών. Οι υπόλοιπες πηγές είναι ασαφείς, εάν πράγματι συμμετείχε ή όχι.

## Οικογένεια
Ο πατέρας του Λεύκιος Αυρήλιος Κόττα Ι ήταν ύπατος το 144 π.Χ. Ο ίδιος είχε τουλάχιστον δύο παιδιά: έναν γιο, τον Λεύκιο Αυρήλιο Κόττα ΙΙΙ, που έγινε ύπατος το 65 π.Χ.· και μια κόρη, την Aυρηλία Κόττα, η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα ΙΙΙ και του γέννησε τρία παιδιά, δύο από τα οποία ήταν ο δικτάτορας Γ. Ιούλιος Καίσαρας και η Ιουλία Καισαρίς η Νεότερη, η γιαγιά του πρώτου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου.

## Γενεαλογία

## Αναφορές

## Πηγές
* Broughton, T. Robert S., *The Magistrates of the Roman Republic*, Vol I (1951)
* Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Vol I (1867)

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Λεύκιος Αυρήλιος Κόττα (ύπατος το 65 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Αυρήλιος Κόττα ΙΙΙ**, λατινικά: *Lucius Aurelius Cotta* ήταν Ρωμαίος πολιτικός από παλαιά οικογένεια ευγενών, ο οποίος κατείχε τα αξιώματα του πραίτορα (70 π.Χ.), του υπάτου (65 π.Χ.) και του τιμητή (64 π.Χ.). Τόσο ο πατέρας του Λεύκιος Αυρήλιος Κόττα ΙΙ, όσο και ο παππούς του Λεύκιος Αυρήλιος Κόττα Ι ήταν ύπατοι, και τα δύο αδέλφια του, ο Γάιος Αυρήλιος Κόττα και ο Μάρκος Αυρήλιος Κόττα, προηγήθηκαν ως ύπατοι το 75 και το 74 π.Χ. αντίστοιχα. Η αδελφή του Αυρηλία Κόττα, ήταν μητέρα του δικτάτορα Ιούλιου Καίσαρα.

## Βιογραφία
Ενώ ήταν πραίτωρ το 70 π.Χ., θέσπισε νόμο για τη μεταρρύθμιση των καταλόγων των δικαστών, με τον οποίο οι δικαστές επρόκειτο να επιλέγονται, όχι από τους συγκλητικούς που περιορίζονται αποκλειστικά από τον Λεύκιο Κ. Σύλλα, αλλά από τους συγκλητικούς, την τάξη των ιππέων και τους *τριβούνους του ταμείου* (tribuni aerarii). 

Το ένα τρίτο έπρεπε να είναι συγκλητικοί και τα δύο τρίτα άνδρες της ιππικής τάξης στην απογραφή, από τους οποίους το μισό πρέπει να ήταν τριβούνοι του ταμείου, ένα σώμα για τις λειτουργίες του οποίου δεν υπάρχουν σίγουρες αποδείξεις, αν και στην εποχή του Μ. Τ. Κικέρωνα υπολογίζονταν ως οι ευγενείς μεταξύ των ιππέων. Το 66 π.Χ. ο Λ. Αυ. Κόττα και ο Λεύκιος Μάνλιος Τορκουάτος κατηγόρησαν τους εκλεγμένους υπάτους, Πόπλιο Κ. Σύλλα και Πόπλιο Αυτρόνιο Παίτο για δωροδοκία το επόμενο έτος, σε σχέση με τις εκλογές. Αυτοί καταδικάστηκαν, και ο Κόττα και ο Τορκουάτος επιλέχθηκαν στις θέσεις εκείνων.  Το έτος μετά την υπατεία του, το 64 π.Χ., εξελέγη τιμητής (censor), αλλά αυτός και ο συνάδελφός του παραιτήθηκαν, εξαιτίας των μηχανορραφιών των τριβούνων.

Μετά την καταστολή της συνωμοσίας του Κατιλίνα, ο Κόττα πρότεινε μια δημόσια ευχαριστία για τις υπηρεσίες τού Κικέρωνα, και αφού ο τελευταίος είχε πάει στην εξορία, υποστήριξε την άποψη ότι δεν χρειαζόταν νόμος για την ανάκλησή του, αφού ο νόμος του Κλόδιου ήταν νομικά άχρηστος. 

Στη συνέχεια προσκολλήθηκε στον ανιψιό του, Καίσαρα, και αναφέρθηκε ότι ο Κόττα (που τότε ήταν ένας των *δεκαπέντε ανδρών* [quindecimvir]) σκόπευε να προτείνει στον Καίσαρα να λάβει τον τίτλο του βασιλιά, καθώς ήταν γραμμένο στους Σιβυλλικούς Χρησμούς ότι οι Πάρθοι μπορούσαν να νικηθούν μόνο από έναν βασιλιά. Η πρόθεση του Κόττα δεν πραγματοποιήθηκε, ως συνέπεια της δολοφονίας του Καίσαρα, μετά την οποία αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή. 

## Γενεαλογία

## Δείτε επίσης
* Αρχαίοι Ρωμαίοι πολιτικοί
* Πολιτικοί θεσμοί της αρχαίας Ρώμης

## Αναφορές

## Πηγές
* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Cotta, Gaius Aurelius § Lucius Aurelius Cotta". Encyclopædia Britannica. Vol. 7 (11th ed.). Cambridge University Press. p.&nbsp;252. This article in turn cites:
** Cicero, *Orellis Onomasticon*
** Sallust, *Catiline*, 18
** Sallust, Suetonius
** Sallust, *Caesar*, 79
** Livy, *Epit.* 97
** Velleius Paterculus ii.32
** Dio Cassius xxxvi.44, xxxvii.1

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Αυρήλιος Κόττα (ύπατος το 144 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Αυρήλιος Κόττα Ι**, λατιν.: *Lucius Aurelius Cotta* ήταν Ρωμαίος αξιοματούχος, τριβούνος των πληβείων το 154 π.Χ. και ύπατος το 144 π.Χ.

## Βιογραφία
Μέλος του πληβείου γένους των Αυρηλίων, ο Κόττα εξελέγη τριβούνος των πληβείων (tribunus plebis) το 154 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πληβείου, ο Κόττα αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη του κατά τη διάρκεια της θητείας του ως αξιοματούχου, επικαλούμενος την «ιερότητα» της θέσης του.  Οι συνάδελφοί του δήλωσαν ότι δεν θα τον στηρίξουν, αν δεν συμφωνούσε να πληρώσει τους πιστωτές του. Γύρω στο 147 π.Χ., ο Κόττα εξελέγη πραίτωρ. 

Το 144 π.Χ. ο Κόττα έγινε ύπατος της Ρώμης μαζί με τον Σέρβιο Σουλπίκιο Γάλβα, όπου οι δυο τους ήρθαν σε διαμάχη ενώπιον της ρωμαϊκής Συγκλήτου, σχετικά με το ποιος θα ήταν ο αρχηγός του σύγχρονου πολέμου εναντίον του Βιριάθου στην Ιβηρική Χερσόνησο. Τέλος, ο Σκιπίων Αιμιλιανός πρότεινε ένα διάταγμα, που έλεγε ότι κανένας από τους δύο δεν θα ηγείτο της εκστρατείας, η διοίκηση της οποίας θα περνούσε σε έναν από τους ανθυπάτους της Hispania, τον Κόιντο Φάβιο Μάξιμο Αιμιλιανό (ο ίδιος ένας από τους υπάτους του 145 π.Χ.).

Στη συνέχεια, ο Κόττα κατηγορήθηκε από τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό για πράξεις αδικίας. Αν και φαίνεται ότι ο Κόττα μπορεί να ήταν πράγματι ένοχος, απαλλάχθηκε από κάθε αδίκημα, καθώς οι δικαστές ήθελαν να αποφύγουν την φαινομενική καταδίκη του, λόγω της μεγάλης επιρροής του Σκιπίωνα. Τον υπερασπίστηκε ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Μακεδονικός (ύπατος το 143 π.Χ.).

Ο Μ. Τ. Κικέρων δήλωσε ότι ο Κόττα θεωρούνταν *βετεράνος* (veterator), λέγοντας ότι ήταν ικανός άνθρωπος τόσο στην επαγγελματική, όσο και στην προσωπική του ζωή. 

## Οικογένεια
Είχε τουλάχιστον ένα γιο, τον Λεύκιο Αυρήλιο Κόττα ΙΙ, ο οποίος ήταν επίσης ύπατος το 119 π.Χ. Μέσω της κόρης τού γιου του, Aυρηλίας Κόττα, ήταν προπάππους του διάσημου δικτάτορα Γ. Ιουλίου Καίσαρα, και προπάππος του πρώτου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου.

## Γενεαλογία

## Αναφορές

## Πηγές
* Broughton, T. Robert S., *The Magistrates of the Roman Republic*, Vol I (1951)

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Ακυλίωση

Στη χημεία, η **ακυλίωση** (acylation) είναι μια ευρεία κατηγορία χημικών αντιδράσεων στις οποίες προστίθεται μια ακυλομάδα () σε ένα υπόστρωμα. Η ένωση που παρέχει την ακυλομάδα ονομάζεται **ακυλιωτικός παράγοντας**. Το υπόστρωμα που πρόκειται να ακυλιωθεί και το προϊόν περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
*Αλκοόλες, εστέρες
*Αμίνες, αμίδια
*Αρένια, ή αλκένια, κετόνες
Ένας ιδιαίτερα κοινός τύπος ακυλίωσης είναι η ακετυλίωση, η προσθήκη της ακετυλομάδας. Στενά συνδεδεμένη με την ακυλίωση είναι η φορμυλίωση, η οποία χρησιμοποιεί πηγές του "HCO+ στη θέση του "RCO+".
## Παραδείγματα
Επειδή σχηματίζουν ένα ισχυρό ηλεκτρονιόφιλο όταν επεξεργάζονται με οξέα Lewis, τα ακυλαλογονίδια χρησιμοποιούνται συνήθως ως παράγοντες ακυλίωσης. Για παράδειγμα, η ακυλίωση Friedel–Crafts χρησιμοποιεί χλωριούχο ακετύλιο (acetyl chloride) () ως παράγοντα και χλωριούχο αργίλιο () ως καταλύτη για να προσθέσει μια ακετυλομάδα στο βενζόλιο:

Αυτή η αντίδραση είναι ένα παράδειγμα ηλεκτρονιόφιλης αρωματικής υποκατάστασης.
Τα ακυλαλογονίδια και οι ανυδρίτες οξέων των καρβοξυλικών οξέων είναι επίσης κοινοί παράγοντες ακυλίωσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ενεργοί εστέρες εμφανίζουν συγκρίσιμη αντιδραστικότητα. Όλοι αντιδρούν με αμίνες για να σχηματίσουν αμίδια και με αλκοόλες για να σχηματίσουν εστέρες με πυρηνόφιλη ακυλική υποκατάσταση.
Η ακυλίωση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αποτροπή αντιδράσεων αναδιάταξης (rearrangement reactions) που θα συνέβαιναν κανονικά στην αλκυλίωση. Για να γίνει αυτό πραγματοποιείται μια αντίδραση ακυλίωσης, στη συνέχεια το καρβονύλιο απομακρύνεται με αναγωγή Clemmensen ή παρόμοια διαδικασία.
## Η ακυλίωση στη βιολογία
Η ακυλίωση πρωτεϊνών είναι η μετα-μεταφραστική τροποποίηση πρωτεϊνών με την σύνδεση χαρακτηριστικών ομάδων μέσω δεσμών ακυλίου. Η ακυλίωση των πρωτεϊνών έχει παρατηρηθεί ως ένας μηχανισμός που ελέγχει τη βιολογική σηματοδότηση. Ένας εξέχων τύπος είναι η λιπαρή ακυλίωση, η προσθήκη λιπαρών οξέων σε συγκεκριμένα αμινοξέα (π.χ. μυριστοϋλίωση (myristoylation), παλμιτοϋλίωση (palmitoylation), ή παλμιτελαιοϋλίωση (palmitoleoylation). Διαφορετικοί τύποι λιπαρών οξέων εμπλέκονται στην παγκόσμια ακυλίωση πρωτεϊνών. Η παλμιτελαιοϋλίωση είναι ένας τύπος ακυλίωσης όπου το μονοακόρεστο λιπαρό οξύ παλμιτελαϊκό οξύ είναι ομοιοπολικά συνδεδεμένο με υπολείμματα πρωτεϊνών σερίνης ή θρεονίνης. Η παλμιτελαιοϋλίωση φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο στη διακίνηση, τη στόχευση και τη λειτουργία των πρωτεϊνών Wnt.
## Παραπομπές

Κατηγορία:Οργανικές αντιδράσεις