open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ψευδαργυρίτης

Ο **ψευδαργυρίτης** (αγγλ. *zincite*) είναι ορυκτό οξείδιο του ψευδαργύρου, το οποίο, σε πολλές περιπτώσεις, περιέχει και μαγγάνιο (το οποίο έχει υποκαταστήσει τον ψευδάργυρο). Οφείλει το όνομά του στο περιεχόμενο στοιχείο (ψευδάργυρος, αγγλ. zinc).

## Εμφάνιση, παραγενέσεις
Ως πρωτογενές ορυκτό έχει ανευρεθεί στα στρωσιγενή ψευδαργυρούχα κοιτάσματα του «Sterling Hill» του Νιού Τζέρσεϊ (ΗΠΑ). Στις υπόλοιπες εμφανίσεις του αποτελεί δευτερογενές ορυκτό προερχόμενο από εξαλλοίωση άλλων ψευδαργυρούχων ορυκτών στις ζώνες οξείδωσης. Εμφανίζεται, επίσης, ως προϊόν ηφαιστειακής δραστηριότητας. Σχετίζεται με σφαλερίτη, σμιθσονίτη, ημιμορφίτη και χαουσμανίτη.

Τα δείγματα από το Sterling Hill εμφανίζουν ανοικτό κίτρινο φθορισμό, ενώ το ορυχείο είναι το μόνο που παρέχει οικονομικά εκμεταλλεύσιμες ποσότητες ψευδαργυρίτη για την παραγωγή οξειδίου του ψευδαργύρου, που αποτελεί την βασική πρώτη ύλη για την βιομηχανική παρασκευή του μετάλλου.

Εκτός από την προαναφερθείσα περιοχή ανευρίσκεται στην Αριζόνα (όπου έχει προέλθει από πυρκαγιά ορυχείου), στο Κολοράντο, στην ηφαιστειακή στάχτη του Μάουντ Σεντ Χέλενς (ΗΠΑ), στην περιοχή Τσουμέμπ της Ναμίμπια, στην επαρχία Κατάνγκα του Ζαΐρ, στην Πολωνία, την Ισπανία και την Αυστραλία.

Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου.

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X

Ψευδαργυριτης
Κατηγορία:Ορυκτά του μαγγανίου
Εποπέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Εποπέας** (***Εποπεύς***) αναφέρεται κυρίως ένας Σικυώνιος ήρωας του οποίου η γενεαλογία παρουσιάζει ποικιλία εκδοχών. Θεωρείται άλλοτε γιος της Αλόης, και επομένως εγγονός του θεού Ποσειδώνα και της Κανάκης, και άλλοτε γιος κατευθείαν του ίδιου του Ποσειδώνα και της Κανάκης. Κατά τον περιηγητή Παυσανία, είναι γιος του Αλωέα και εγγονός του Ήλιου. Ο Απολλόδωρος τον αναφέρει ως γιο του Ποσειδώνα και της Κανάκης και ο Ύγινος γιο της Αλκυόνης της κόρης του Άτλαντα. Ο Επωπέας λατρευόταν στη Σικυώνα ως θεός και είχε ιερό.

Αρχικώς ο Εποπεύς βασίλευε στη Σικυώνα ως διάδοχος και κληρονόμος του Κόρακος. Αλλά όταν πέθανε ο τοποτηρητής του θρόνου της Κορίνθου, ο Βούνος, ο Εποπέας τον διαδέχθηκε, επιβάλλοντας την κυριαρχία του ταυτόχρονα στις δύο πόλεις, Σικυώνα και Κόρινθο.

Ο Εποπέας υποδέχθηκε και βοήθησε την Αντιόπη, την κόρη του βοιωτικού Ασωπού, όταν εκείνη καταδιωκόμενη από τον πατέρα της επειδή είχε μείνει έγκυος εκτός γάμου, ζητούσε καταφύγιο για να γεννήσει. Τα παιδιά της που γέννησε εκεί ήταν παιδιά του Δία, αλλά κατά μία εκδοχή το ένα, ο Ζήθος, ήταν παιδί του Εποπέα, τον οποίο η Αντιόπη τελικώς παντρεύτηκε, ο άλλος της γιος ήταν ο Αμφίονα. Μόλις ο Λύκος, ο θείος της Αντιόπης, έμαθε ότι είχε καταφύγει στη Σικυώνα, επιτέθηκε κατά της πόλεως και την κατέλαβε. Κατά την άλωσή της, ο Εποπέας σκοτώθηκε. Ο Εποπέας είχε και ένα μεγάλο παιδί, τον Μαραθώνα, που όσο ζούσε ο πατέρας του έλειπε στην Αττική. Μόλις έμαθε τον θάνατο του πατέρα του, ο Μαραθών επέστρεψε στην Κόρινθο.

Οι κυρίαρχοι της Θήβας Λύκος και Νυκτέας (κατά μια παράδοση η Αντιόπη ήταν κόρη του Νυκτέα) θεώρησαν απαγωγή την μετάβαση της Αντιόπης στη Σικυώνα και κήρυξαν τον πόλεμο στη Σικυώνα. Επικεφαλής της εκστρατείας ήταν ο Νυκτέας που ηττήθηκε και σκοτώθηκε. Δεύτερη εκστρατεία έκανε ο Λύκος που κατόρθωσε να πάρει πίσω την Αντιόπη αφού τραυμάτισε τον Επωπέα που πέθανε σε λίγο.

Η μυθική αυτή ιστορία συμβολίζει τη σκληρή πάλη ανάμεσα στη Θήβα και στη Σικυώνα για τον έλεγχο του εμπορικού δρόμου του Κορινθιακού κόλπου. Με τον Επωπέα έχουμε την κυριαρχία της Σικυώνας. Με την επιστροφή της Αντιόπης συμβολίζεται η ανάκτηση της κυριαρχίας του Κορινθιακού από τη Θήβα.

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
* 

Κατηγορία:Βασιλείς της Κορίνθου
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σικυώνας
Ψιλομέλας

Με το όνομα **ψιλομέλας** (αγγλ. psilomelane) φέρεται μίγμα βαριούχων ορυκτών του μαγγανίου, του οποίου το κύριο συστατικό είναι ο **ρομανεχίτης** (romanèchite, Ba(Mn+2, Mn+4)5O10 . H2O), ο οποίος, όμως, είναι αδύνατο να ξεχωρίσει από τα υπόλοιπα βαριομαγγανιούχα συστατικά, πράγμα που εξηγεί γιατί η ονομασία "ψιλομέλας" είναι ακόμη σε χρήση διεθνώς. Αναφέρεται στην βιβλιογραφία επίσης ως "Stilpnomelane", "Cryptomelane", "Protomelane" και "Psilomelanite". Το όνομα ψιλομέλας προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις *ψιλός* (λείος, γυμνός) και *μέλας* και του αποδόθηκε λόγω της βοτρυοειδούς στιλπνής υφής του και του χρώματός του.

Αποτελεί μετάλλευμα μαγγανίου, συνδεόμενος, κυρίως, με πυρολουσίτη, με τον οποίο σχεδόν πάντα συνυπάρχει, ξεχωρίζοντας από την εντονότερη λάμψη του και, στην περίπτωση στιφρών, αλαμπών συσσωματωμάτων, από την πολύ μεγαλύτερη σκληρότητά του. Σχετίζεται, επίσης, με μπραουνίτη, χαλκοφανίτη, μαγγανίτη και άλλα οξείδια του μαγγανίου.

Απαντά σε πολλές περιοχές, σχηματιζόμενος ως προϊόν εξαλλοίωσης μαγγανιούχων ορυκτών, ενώ συχνά αντικαθίσταται και ο ίδιος από άλλα δευτερογενή ορυκτά του μαγγανίου. Μερικές από τις αξιολογότερες εμφανίσεις του είναι στην Κορνουάλλη της Βρετανίας, στη Γερμανία (περιοχή Schneeburg), τη Σλοβακία, το Κόσοβο, την Ουκρανία, στα ορυχεία Minas Gerais και Ouro Preto της Βραζιλίας, στη Βολιβία, τη Μαδαγασκάρη, την Αυστραλία, την Κίνα και στις Πολιτείες Αλάσκα, Βιρτζίνια, Νότια Καρολίνα, Αριζόνα, Καλιφόρνια και Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ.

Ρομανεχίτης ανευρίσκεται, επίσης, και στα Μεταλλεία Κασσάνδρας στη Χαλκιδική.

## Πηγές
*Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com 

## Σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Ψιλομέλας
Κατηγορία:Ορυκτά του βαρίου
Πλατάνια Καρδίτσας

Τα **Πλατάνια** είναι οικισμός νοτιοδυτικά της Οξυάς στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, ο οποίος απέχει περίπου 43 χλμ. δυτικά από την Καρδίτσα και 18 χλμ. νοτιοδυτικά από το Μουζάκι (έδρα δήμου). Είναι κτισμένος στις πλαγιές της Νότιας Πίνδου σε υψόμετρο 1.000 μέτρα και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Τα Πλατάνια ανήκουν στον δήμο Μουζακίου και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 50 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 87, που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Ο περιπετειώδης Σιμπλιτσίσιμος Τόιτς

**Ο περιπετειώδης Σιμπλισίσιμος Τόιτς** (γερμ. *Der Abentheuerliche Simplicissimus Teutsch*) είναι πικαρέσκο επικό μυθιστόρημα, μπαρόκ ύφους, του Χανς Γιάκομπ Κρίστοφερ φον Γκρίμελσχάουζεν που πρωτοεκδόθηκε το 1668, με ημερομηνία 1669. Είναι το πρώτο αυτοβιογραφικό περιπετειώδες μυθιστόρημα σε γερμανική γλώσσα και θεωρείται το σημαντικότερο επικό μυθιστόρημα του 17ου αιώνα. Διαδραματίζεται την πολυτάραχη εποχή του τριακονταετούς πολέμου (1618–1648) και διηγείται τις περιπέτειες ενός μικρού αγοριού που μένει ορφανός σε μικρή ηλικία, μαθαίνει τα πρώτα γράμματα από έναν γέρο ερημίτη στο δάσος, και αναγκάζεται να εγκαταλείψει το δάσος και να τριγυρίσει όλο τον κόσμο φτάνοντας μέχρι και την Ινδία. Στο τέλος μένει ναυαγός σε ένα έρημο νησί.
## Εκδόσεις
Στα Ελληνικά εκδόθηκε  το 2017 από τις εκδόσεις Εξάντας  σε μετάφραση Κοίλη Γιάννη με τον τίτλο : "ΣΙΜΠΛΙΚΙΟΣ ΣΙΜΠΛΙΚΙΣΙΜΟΣ".
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Der Abenteuerliche Simplicissimus Teutsch'' το κείμενο στο Projekt Gutenberg-DE (πρώτη έκδοση του 1668)
* ''Der Abenteuerliche Simplicissimus Teutsch'' το κείμενο στο Zeno.org
* Πληροφορίες στο http://www.imdb.de
*Κριτική από το ιστολόγιο Librofilo
*Παρουσίαση του βιβλίου από τον μεταφραστή 

Κατηγορία:Γερμανικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Μπαρόκ
Κατηγορία:17ος αιώνας
Γρανάς Ευρυτανίας

Ο **Γρανάς** είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας της Στερεάς Ελλάδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 24 κατοίκους.

## Γενικά στοιχεία
Ο Γρανάς είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.040 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Παναιτωλικό. Μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Ευρυτανίας, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Προυσού. Από το 2011 υπάγεται διοικητικά στον καλλικρατικό δήμο Καρπενησίου και ο πληθυσμός αποτελεί, μαζί το χωριό Πρόδρομος, την **Τοπική Κοινότητα Προδρόμου**.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

*Συλλογικό έργο, 2006, *Νομός Ευρυτανίας*, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας
Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Κατηγορία:Δήμος Προυσού
Τριανταφυλλιά Φλώρινας

Η **Τριανταφυλλιά** (παλιά ονομασία Λάγενη) είναι ορεινό χωριό του Δήμου Φλώρινας στο Νομό Φλώρινας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.140 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βέρνο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Μακεδονίας και της Ελλάδας. Η Τριανταφυλλιά ανήκει στον δήμο Φλώρινας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 83 κάτοικοι που είναι ντόπιοι Μακεδόνες. Ορισμένοι κάτοικοι (κυρίως οι γηραιότεροι) μιλάνε και τη τοπική διάλεκτο της σλαβομακεδονικής. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν **Λάγενη**. Η Τριανταφυλλιά αναφέρεται ως *Αλάγνι* το 15ο αιώνα και αποτελούσε τσιφλίκι του Θανάση Βαλαβάνη. Το 19ο αιώνα αναφέρεται ως Λιάνγκι (βουλγ. Лѫнгъ) από τους Βούλγαρους, Λάγεν (γαλλ. Laghen) από τον Μπρανκώφ (Brancoff) και ως Λάγκεν, Λάγενη, Λάγενι, Λαγένι ή Λαένι από τους Έλληνες.
Σπουδαίος Μακεδονομάχος από την Τριανταφυλλιά ήταν ο Ιωάννης Παπατριανταφύλλου.

## Αρχαιότητες

Η περιοχή της Τριαναταφυλλιάς κατοικήθηκε από την αρχαιότητα. Στον τραπεζοειδή λόφο «Στάρο Λάγενι», που βρίσκεται τρία περίπου χιλιόμετρα ΒΔ του χωριού, έχει διαπιστωθεί, από την ανεύρεση αρχαιοτήτων, η ύπαρξη σημαντικού αρχαίου οικισμού.

**Πορεία του πληθυσμού:**

## Πηγές - Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φλώρινας
Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Κούτρουφα Αρκαδίας

Τα **Κούτρουφα** είναι οικισμός και ομώνυμη κοινότητα της Αρκαδίας. Διοικητικά ανήκουν στον δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός τους είναι 68 κάτοικοι.

## Πληροφορίες
Η κοινότητα αποτελείται από δύο οικισμούς, τα Άνω Κούτρουφα και τα Κάτω Κούτρουφα (πρώην Νεοχώριον). Ο ορεινός οικισμός είναι χτισμένος στις βόρειες πλαγιές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 1.120 μέτρων και αποτελεί έναν από τους ορεινότερους του νομού Αρκαδίας. Κατά τους χειμερινούς μήνες, οι κάτοικοι εγκαταλείπουν τα Άνω Κούτρουφα και εγκαθίστανται στα Κάτω Κούτρουφα, το γειτονικό Άστρος και τους γύρω οικισμούς της περιοχής.

Αξιοθέατο στα Κάτω Κούτρουφα αποτελεί μία υπεραιωνόβια ελιά, ηλικίας περίπου 2.000 ετών και περιμέτρου 12 μέτρων. Το 2010 εκριζώθηκε από κτήμα με σκοπό την πώλησή της, αλλά τελικά μετά από παρέμβαση του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας μεταφυτεύθηκε στην πλατεία του χωριού.

## Δημογραφική εξέλιξη

## Δείτε επίσης
* Κάτω Κούτρουφα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Εκπολιτιστικός Επιμορφωτικός Σύλλογος Κουτρούφων 
* Πανεπιστήμιο Πατρών - Κούτρουφα

Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας
Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Νεράιδα Τρικάλων

Η **Νεράιδα** είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων στον Δήμο Πύλης. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.020 μέτρων στις πλαγιές των Τζουμέρκων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του Ορεινού Όγκου της Πύλης. Η Νεράιδα αποτελούσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 182 κάτοικοι. Σήμερα υπαγεται διοικητικά και εξυπηρετειται από την πόλη της Πύλης.

## Ιστορικό πλαίσιο
Μετά τον Αφοπλισμό της Μεραρχίας Πινερόλο οι 2500 Ιταλοί στάλθηκαν βιαστικά στην Νεράιδα, όπου ο αριθμός τους έχει φτάσει στις έξι χιλιάδες , και η κατάσταση με την τροφοδοσία τους ήταν οριακή. Η Γερμανική επίθεση συνεχίστηκε και οι Γερμανοί μπήκαν στην Νεράιδα στις 27 Νοεμβρίου και οι Ιταλοί σκορπίσαν στα βουνά χωρίς τρόφιμα, πολλοί αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Με το τέλος των γερμανικών επιχειρήσεων οι Ιταλοί που επέστρεψαν στην Νεράιδα, έχοντας ζήσει ένα τραγικό χειμώνα μέχρι το Μάρτιο του 1944, με εντολή του ΕΛΑΣ διασκορπίστηκαν στα χωριά για να σωθούν από βέβαιο θάνατο. Όμως, παρά τις προσπάθειες και τη διασπορά των Ιταλών στην δυτική περιοχή της Θεσσαλίας,οι αριθμοί των θανάτων από την πείνα και τις ασθένειες είχαν φτάσει τους 1.500. Οι Ιταλικές πηγές αναφέρουν 1150 νεκρούς , 2250 τραυματίες και 1500 αγνοούμενους.
Στην περιοχή ο ΕΔΕΣ, συνάπτει διήμερη σκληρή μάχη στις 30/31 Οκτωβρίου 1943 με τους Γερμανούς και τον ΕΛΑΣ,ο αγώνας όμως, είναι άνισος και τελικά οι Εδεσίτες αντάρτες υποχρεώνονται να συμπτυχθούν με μεγάλες απώλειες.

## Παραπομπές


Νεράιδα Τρικάλων, πληροφορίες για το χωριό]www.neraida.net

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων
Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Ασπράγγελοι Ιωαννίνων

Οι **Ασπράγγελοι** είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ανήκουν στην *Κοινότητα Ασπραγγέλων*, της Δημοτικής Ενότητας Κεντρικού Ζαγορίου και υπάγονται στο Δήμο Ζαγορίου.

## Γενικές πληροφορίες
Οι Ασπράγγελοι  είναι ορεινό χωριό του Νομού Ιωαννίνων, χτισμένο σε υψόμετρο 989 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Μιτσικέλι. Οι Ασπράγγελοι αποτελούν την έδρα του Δήμου Ζαγορίου και ο μόνιμος πληθυσμός τους σύμφωνα με την Απογραφή του 2021, είναι 159 κάτοικοι. Μέχρι το 1927 ονομάζονταν *Δοβρά* ή *Ντοβρά*. Το όνομα «Ασπράγγελοι» το πήρε από τη «Μονή Ασπραγγέλων», που υπάρχει στην περιοχή.

Η πρώτη αναφορά για τον οικισμό γίνεται το 1380 και γνωρίζει ανάπτυξη κατά το 16ο και 17ο αιώνα. Κατά τον 19ο αιώνα, ήταν οικονομικά ανθηρό κεφαλοχώρι.

Η πέτρινη εκκλησία της Παναγίας χτίστηκε το 1915. Λίγο πιο μακριά βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που χτίστηκε το 1776. Στο χωριό σώζεται και το παλαιό μοναστήρι Μονή Δοβράς, που χρονολογείται από το 1600.

Κοντά στο χωριό, στον κάμπο της Ντοβράς, λειτουργεί το «Κέντρο Πληροφόρησης Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου» και στις πλαγιές του λειτουργεί πίστα για πτήσεις με ανεμόπτερο.

## Εξέλιξη πληθυσμού

## Μαρτυρικό χωριό
Κατά τη Γερμανική Κατοχή, το χωριό Ασπράγγελοι ανέπτυξε αντίσταση κατά των Ναζί, οι οποίοι σε αντίποινα το πυρπόλησαν στις 15 Ιουλίου 1943, με απολογισμό 115 καμένα σπίτια και 2 νεκρούς. Το καλοκαίρι του 1944, οι Γερμανοί συνέλαβαν δεκαεννιά άτομα και τους φυλάκισαν στο υπόγειο της Ζωσιμαίας Σχολής. Οι συλληφθέντες έμειναν εκεί για καιρό αλλά τελικά διασώθηκαν.

## Μνημείο της Ζαγορίσιας Γυναίκας της Πίνδου
Περίπου ένα χιλιόμετρο πριν το χωριό έχει ανεγερθεί το Μνημείο της Ζαγορίσιας Γυναίκας της Πίνδου προς τιμήν των γυναικών του Ζαγορίου, που βοήθησαν τον Ελληνικό Στρατό το 1940, μεταφέροντας τρόφιμα, ρούχα και πολεμοφόδια στους στρατιώτες.

## Διοικητικές μεταβολές οικισμού

## Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας

## Διατελέσαντες Κοινοτάρχες

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Ζαγορίου (ιστοσελίδα Δήμου Ζαγορίου)
* Ασπράγγελοι Drone Video (βίντεο στο youtube)
* Γυναίκα της Πίνδου Ασπράγγελοι Ιωαννίνων (βίντεο στο youtube)
* ΑΣΠΡΑΓΓΕΛΟΙ ΖΑΓΟΡΙΟΥ-Το χωριό που ανέπτυξε αντίσταση κατά των Ναζί (βίντεο στο youtube)
* ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟ ΓΕΝΕΣIO THΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΑΣΠΡΑΓΓΕΛΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ 2016 (βίντεο στο youtube) 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου
Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Διχοτομημένη πόλη

**Διχοτομημένη πόλη** είναι μία πόλη η οποία, ως αποτέλεσμα πολιτικών αλλαγών ή μετακινήσεων συνόρων, αποτελεί (ή αποτελούσε) δύο χωριστές οντότητες. Παραδείγματα τέτοιων πόλεων είναι η Ιερουσαλήμ με τη μισή να ελέγχεται από το Κράτος του Ισραήλ και την υπόλοιπη μισή από το μη αναγνωρισμένο Κράτος της Παλαιστίνης και η Λευκωσία με τη μισή να ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και την υπόλοιπη μισή από την μη αναγνωρισμένη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου.

Κατηγορία:Πόλεις
Ματσούκι Ιωαννίνων

Το **Ματσούκι** είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων.

## Πληροφορίες
Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές των Τζουμέρκων. Μέχρι το 2010 αποτελούσε έδρα κοινότητας. Το 2010, μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, η Κοινότητα Ματσουκίου καταργήθηκε και ο οικισμός εντάχθηκε στον νεοσυσταθέντα Δήμο Βορείων Τζουμέρκων ως Δημοτική Ενότητα Ματσουκίου. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 543 κάτοικοι.

Το Ματσούκι ήταν κυρίως κτηνοτροφικό χωριό, σε αντίθεση με τα πλουσιότερα γειτονικά του Τζουμερκοχώρια, τους Καλαρρύτες και το Συρράκο, που στηρίχθηκαν στο εμπόριο και την αργυροχρυσοχοΐα. Κυριότερο αξιοθέατο της περιοχής είναι η Μονή Βύλιζας που βρίσκεται μεταξύ του Ματσουκίου και των Καλαρρυτών.

## Δημογραφικά στοιχεία
Η πρόσφατη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού, βάσει των εθνικών απογραφών, είναι η εξής:

## Κοινότητα Ματσουκίου
Το 1912 συστάθηκε η Κοινότητα Ματσουκίου και το 1925 υπήχθη από το νομό Άρτας στο νομό Ιωαννίνων. Καταργήθηκε το 1997.
## Πρόεδροι της Κοινότητας Ματσουκίου
*...
* 1987- 1990 Δημήτριος Κωσταδήμας (εξελέγη το 1986 με ποσοστό 66,7%)
* 1991- 1994 Σωτήριος Πυρωτής
* 1995 - 31 Δεκ. 2010 Αλκιβιάδης Λάνταβος (το 2006 επανεξελέγη με ποσοστό 77%)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ματσούκι Ιωαννίνων 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Λεπτοκαρυά Ιωαννίνων

*Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Λεπτοκαρυά]]*

Η **Λεπτοκαρυά** ή **Λεπτοκαρυά Ζαγορίου** είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων και συμπεριλαμβάνεται στα Ζαγοροχώρια, ειδικότερα στο κεντρικό Ζαγόρι.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Λεπτοκαρυά βρίσκεται στις πλαγιές της Τύμφης σε υψόμετρο 1.020 μέτρων και απέχει 62 χλμ. βορειοανατολικά από την πόλη των Ιωαννίνων. Η παλιότερη ονομασία του, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν **Λιασκοβέτσι**. 

Το χωριό έχει υποστεί ολοκληρωτική καταστροφή δύο φορές στην ιστορία του. Την πρώτη φορά, το 1912 στην περίοδο των Βαλκανικών πολέμων, από τους Τούρκους και τη δεύτερη, στην περίοδο της κατοχής το 1943, από τους Γερμανούς. Αξιοθέατα είναι τα πέτρινα γεφύρια γύρω από το χωριό αλλά και τις εκκλησίες του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Νικολάου. 

Στη τοποθεσία "Παλιομονάστηρο", νοτιοανατολικά από τους Φραγκάδες, επάνω σε μικρό λοφίσκο, υπάρχουν ερείπια παλαιού μοναστηριού, που σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ήταν αφιερωμένο στους Ταξιάρχες Γαβριήλ και Μιχαήλ και ανήκε από κοινού, στους Φραγκάδες και τη Λεπτοκαρυά.

## Διοικητικά στοιχεία
Η Λεπτοκαρυά αναφέρεται το 1919 με το όνομα Λιασκοβέτσι στο ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 μετονομάζεται σε *Λεπτοκαριά Ζαγορίου* και το 1940 διορθώνεται σε Λεπτοκαρυά Ζαγορίου.  Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' αποτελεί την τοπική κοινότητα Λεπτοκαρυάς Ζαγορίουπου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τύμφης του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 31 κατοίκους.  Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 65 κάτοικοι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ο προβληματισμός για την παλαιότερη έκταση του Βλαχοζάγορου από τον ιστότοπο https://www.vlachs.gr/
* Χάρτης των Ζαγοροχωρίων από τον ιστότοπο https://izagori.gr/
* Τα πέτρινα γεφύρια της Λεπτοκαρυάς από τον ιστότοπο Πέτρινα γεφύρια της Ελλάδας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Τύμφης
Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Κρατικός Αερολιμένας Ρόδου «Διαγόρας»

Ο **Διεθνής Αερολιμένας «Διαγόρας» Ρόδου** (IATA: **RHO**, ICAO: **LGRP**, ΥΠΑ: **ΚΑΡΔ**) βρίσκεται στη Ρόδο, 16 χλμ νοτιοδυτικά της πόλης της Ρόδου, στο χωριό Παραδείσι.

Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 28 Ιουνίου 1977, αντικαθιστώντας το ξεπερασμένο για πολιτική χρήση αεροδρόμιο που βρισκόταν μερικά χιλιόμετρα ανατολικότερα, στην περιοχή των Μαριτσών, και το οποίο σήμερα είναι στρατιωτικό με κωδικό ICAO: LGRD. Το δάπεδο στάθμευσης αεροσκαφών καλύπτει συνολική έκταση 110.600 τ.μ. με δυνατότητα στάθμευσης 18 αεροσκαφών, ενώ το κτήριο του αεροσταθμού έχει έκταση 20.753 τ.μ., με χωρητικότητα 1.700 επιβατών, με τα έργα επέκτασης και βελτίωσης να συνεχίζονται. Από το 2000 ο έλεγχος εναέριας κυκλοφορίας υποστηρίζεται από ραντάρ προσέγγισης, ενώ υπάρχει και αυτοματοποιημένο σύστημα διαχείρισης σχεδίων πτήσης. Το αεροδρόμιο λειτουργεί όλες τις μέρες και ώρες του χρόνου, ενώ προσφέρονται υπηρεσίες όπως ενοικίαση αυτοκινήτων, στάθμευση αυτοκινήτων, κατάστημα αφορολογήτων ειδών.

## Αεροπορικές εταιρείες και προορισμοί

### Πτήσεις charter

## Στατιστικά στοιχεία
Τα στοιχεία αντλούνται από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ)  μέχρι το 2015 και από το 2016 και μετά από την επίσημη ιστοσελίδα του αεροδρομίου.

## Διατμητικοί άνεμοι
Στην περιοχή του αεροδρομίου παρατηρούνται συχνά διατμητικοί άνεμοι, οι οποίοι μπορούν να αποτελέσουν σοβαρό κίνδυνο για τις πτήσεις. Για το λόγο αυτό πολλές φορές είναι πιθανό να ματαιωθούν πτήσεις από και προς το αεροδρόμιο, όταν πνέουν άνεμοι άνω των 5 μποφόρ. Ενδεικτικά, οι Ολυμπιακές Αερογραμμές συστήνουν στους πιλότους τους να μην προσγειώνονται ή απογειώνονται όταν πνέουν άνεμοι νότιοι ή νοτιοανατολικοί (από 110° μέχρι 180°), ταχύτητας άνω των 15 κόμβων, ενώ ανάλογες συστάσεις υπάρχουν και στο Εγχειρίδιο Αεροναυτικών Πληροφοριών της Ελλάδας (AIP Greece).

## Συμβάντα
Στις 21 Μαρτίου 2007 και ώρα 10:15 π.μ. αεροσκάφος των Ολυμπιακών Αερογραμμών, τύπου ATR 42-320 με στοιχεία νηολογίου SX-BIC, προερχόμενο από Θεσσαλονίκη, εξήλθε του διαδρόμου κατά την προσγείωση και τροχοδρόμησε παράλληλα αυτού για 150 μέτρα, με αποτέλεσμα να σπάσει το ελαστικό και η ζάντα του αριστερού εξωτερικού τροχού. Το αεροσκάφος επανήλθε στο διάδρομο και συνέχισε την τροχοδρόμηση μέχρι το χώρο στάθμευσης, χωρίς να τραυματιστεί κανένας από τους 29 επιβάτες ή τα τρία μέλη πληρώματος. Το πόρισμα των εμπειρογνωμόνων αποφάνθηκε ότι τα ελαφρώς υπερυψωμένα φρεάτια καλωδίων τα οποία προκάλεσαν τις ζημιές στο αεροσκάφος ήταν αντίθετα με τους διεθνείς κανονισμούς περί προδιαγραφών αεροδρομίων και σύστησε τη συμμόρφωση με αυτές τις προδιαγραφές. Ευθύνες επίσης αποδόθηκαν και στον πιλότο, καθώς δεν ακολούθησε το εγχειρίδιο λειτουργίας των Ολυμπιακών Αερογραμμών που υπαγόρευε να ματαιωθεί η προσγείωση λόγω έντονων ανέμων στην περιοχή του αεροδρομίου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα του αερολιμένα
* 
* Αερολιμένας Ρόδου, Παραδείσι - «Διαγόρας» airliners.gr

Ροδος
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρόδο
Πικαρέσκο

**Πικαρέσκο μυθιστόρημα** (ισπ.:*"pícaro"*, *αλήτης*, *άγριος*, *εξολοθρευτικός*) ήταν δημοφιλές λογοτεχνικό είδος μυθιστορήματος, συχνά με σατυρικό ύφος που περιέγραφε με ρεαλιστικό τρόπο και χιουμοριστικές λεπτομέρειες τις περιπέτειες του ήρωα που προέρχεται από μια κατώτερη τάξη, και τα παθήματά του μέσα σε μια πολυτάραχη και διεφθαρμένη κοινωνία. 

Το είδος αυτό ξεκίνησε στην Ισπανία έχοντας τις ρίζες του στην αραβική λογοτεχνία, και άνθισε στην Ευρώπη τον 17ο και 18ο αιώνα.

## Πηγές
* Alexander A. Parker: *Literature and the delinquent: The picaresque novel in Spain and Europe, 1599-1753.*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* El Género Picaresco: La Novela Picaresca Española y Su Influencia 

Κατηγορία:Μυθιστορήματα ανά είδος
Φωσγενίτης

Ο **φωσγενίτης** είναι ανθρακικό - χλωριούχο ορυκτό του μολύβδου. Το όνομά του προέρχεται από την χημική ένωση φωσγένιο (COCl2), του οποίου τα συνιστώντα στοιχεία είναι ίδια με τα του ορυκτού, εκτός του μολύβδου.

Είναι από τα σπανιότερα ορυκτά του μολύβδου και εμφανίζει μεγάλη διαφάνεια συνδυασμένη με έντονη λάμψη (αποδίδονται στον περιεχόμενο μόλυβδο). Εμφανίζει επίσης έντονο κίτρινο φωσφορισμό κάτω από υπεριώδη ακτινοβολία.

Ο φωσγενίτης σχηματίζεται από την εξαλλοίωση μολυβδούχων ορυκτών, όπως ο γαληνίτης, όταν αυτά έρθουν σε επαφή με εδαφικά ύδατα πλούσια σε διοξείδιο του άνθρακα και χλώριο. Απαντάται κατεξοχήν στα υπολείμματα των μεταλλείων της αρχαιότητας που είχαν απορριφθεί στη θάλασσα στην περιοχή του Λαυρίου, καθώς το μολυβδούχο περιεχόμενο των απορριμμάτων αντέδρασε με το θαλάσσιο νερό σχηματίζοντας κρυστάλλους φωσγενίτη.

Συνδέεται με γαληνίτη, κερουσίτη, αγγλεσίτη, βισμουθίτη και λειμωνίτη.

Εκτός από το Λαύριο συναντάται επίσης στην περιοχή Tsumeb της Ναμίμπια, στη Σαρδηνία, τη Βρετανία, τις πολιτείες Αριζόνα, Κολοράντο και Καλιφόρνια των ΗΠΑ, τη Σιβηρία, την Πολωνία, το Μαρόκο και την Τυνησία. Υπάρχει, επίσης, σε πολλές άλλες περιοχές, αλλά σε πολύ μικρές ποσότητες.

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Πηγές
*Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com
*Webmineral.com

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Φωσγενιτης
Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά
Κατηγορία:Αλογονίδια
Χρυσόκολλα

Η **χρυσόκολλα** (αγγλ. chrysocolla) είναι ένυδρο πυριτικό ορυκτό του χαλκού και του αργιλίου. Το όνομά της προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «χρυσός» και «κόλλα», λόγω της ομοιότητάς της με το υλικό που ήταν, κατά την αρχαιότητα, σε χρήση για τις συγκολλήσεις χρυσού. Είναι γνωστή από την αρχαιότητα (την αναφέρει ο Θεόφραστος ήδη από το 315 π.Χ.) και τη χρησιμοποιούσαν ως υλικό κατασκευής κοσμημάτων και διακοσμητικών αντικειμένων, αν και εμφανίζει μειωμένη αντοχή, λόγω της χαμηλής της σκληρότητας.

Αποτελεί δευτερογενές ορυκτό του χαλκού, προερχόμενο από οξείδωση πρωτογενών ορυκτών του, και συνήθως συνδέεται με άλλα δευτερογενή ορυκτά του (όπως ο μαλαχίτης και ο τενορίτης), ανευρισκόμενη σε υαλώδους υφής βοτρυοειδή συσσωματώματα ή ως πομφολυγοειδείς επιφλοιώσεις. Απαντά επίσης σε πολύ μικρούς βελονοειδείς κρυστάλλους ινώδους υφής. Συχνά συγχέεται με αλλοφανή (Al2O3)(SiO2)1,3-2 . 2,5-3H2O, που είναι επίσης άμορφος και έχει παρόμοιο χρώμα και ίδιο τρόπο σχηματισμού.

Απαντά σε πολλές περιοχές της Γης. Κυριότερες εμφανίσεις της είναι στα Ουράλια όρη (περιοχή Nizhni Tagil) της Ρωσίας, τη Σλοβακία, τη Βρετανία, το Ισραήλ, την περιοχή Κατάνγκα του Ζαΐρ, την Αυστραλία, τη Χιλή, το Μεξικό και τις Πολιτείες Αριζόνα και Γιούτα των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου (Ιλάριον, Χριστιάνα, Ζαν Μπατίστ, Σερπιέρη και Αδάμη Νο 2), στη Νάξο, τη Σέριφο και στη Λιβάδιστα Αλιστράτης του Νομού Σερρών.

## Πηγές
*Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
**Collector's Encyclopedia of Rocks and Minerals*, ed.  A.F.L. Deeson, David & Charles, London, 1973
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

## Σημειώσεις


Χρυσοκολλα
Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού
Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Φωτεινό Τρικάλων

Το **Φωτεινό** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.

## Γενικά στοιχεία
Το Φωτεινό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.020 μέτρων (1.050 στην εκκλησία) στις πλαγιές της οροσειράς Χάσια - Αντιχάσια και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς των Τρικάλων. Έχει ξερό κλίμα και λιγοστή βλάστηση σε υψόμετρο άνω των 1.050 μέτρων. Το χωριό υπάγεται στον Δήμο Καλαμπάκας από το 2011, ενώ παλαιότερα ανήκε στον δήμο Τυμφαίων. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 289 κάτοικοι. 

Το Φωτεινό ονομαζόταν Νέα Τσιούκα και δημιουργήθηκε το 1881 από κατοίκους προερχόμενους από την Παλιά Τσιούκα (σημερινό Γήλοφος Γρεβενών), η οποία μέχρι το 1912 ήταν Τουρκοκρατούμενη. Το χωριό συνδέεται με καλούς δρόμους με τα Τρίκαλα (50 χλμ. νότια), την Καλαμπάκα (38 χλμ. νοτιοδυτικά) και τη Δεσκάτη (16 χλμ. βόρεια).

## Ιστορικά στοιχεία
Βόρεια του Φωτεινού, στα 500 μέτρα, υπάρχουν χαλάσματα των ελληνικών και τούρκικων «σταθμών» (σύνορα Ελλάδος και Οθωμανικής αυτοκρατορίας από το 1881 ως το 1912), όπου είναι πλέον τα σύνορα Μακεδονίας - Θεσσαλίας. 

Στο Φωτεινό (Νέα Τσιούκα τότε) στην σύσκεψη των ανταρτών (στο σπίτι του Παπα-Χρήστου κατά τον Κικίτσα) με επικεφαλής τον Μάρκο Βαφειάδη, στις 28-10-1946 , αποφασίστηκε η δημιουργία του Γενικού  Αρχηγείου Ανταρτών. Στο Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών (μετέπειτα Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας), υπαγόταν τα ανταρτικά σώματα Μακεδονίας, Θεσσαλίας, Ηπείρου και Ρούμελης.   

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων
Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Εσιονεύς της Ηπείρου

Ο **Εσιονεύς** ήταν πρίγκιπας των Μολοσσών, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών, βασιλέων της Ηπείρου κατά την αρχαιότητα. Πατέρας του ήταν ο Αλκέτας Β΄, ωστόσο το όνομα της μητέρας του δεν διασώζεται. 

Εξαιτίας του αυταρχικού του χαρακτήρα και της αποτυχημένης εξωτερικής του πολιτικής, ο Αλκέτας δεν ήταν καθόλου δημοφιλής με τους υπηκόους του, που οργάνωσαν τη δολοφονία του γύρω στο 307 π.Χ. Μαζί του έχασε και τη ζωή του ο γιος του, Εσιονεύς, όπως και ο αδελφός του, Νίσος, και οι δύο ακόμη σε παιδική ηλικία. Κατόπιν στο θρόνο της Ηπείρου εγκαταστάθηκε με τη βοήθεια του βασιλιά των Ιλλυριών, Γλαύκου, ο εντεκάχρονος  ή δωδεκάχρονος  γιος του Αιακίδη, ο Πύρρος.

## Δείτε επίσης
*Δυναστεία των Αιακιδών
*Αρχαία Ήπειρος 
*Ελληνιστική περίοδος

## Παραπομπές




Κατηγορία:Δυναστεία των Αιακιδών
Καδμεία της Ηπείρου

Η **Καδμεία** (4ος - 3ος αιώνας π.Χ.) ήταν μια πριγκίπισσα των Μολοσσών, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών, βασιλέων της Ηπείρου κατά την αρχαιότητα. 
## Βιογραφία
Πατέρας της ήταν ο Αλέξανδρος Α΄ και μητέρα της η Κλεοπάτρα, πριγκίπισσα της Μακεδονίας, αδελφή του Αλεξάνδρου του Μέγα. 

Ο πατέρας της, Αλέξανδρος, έχασε τη ζωή του το 331 π.Χ. κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας στην Ιταλία. Το 302 π.Χ. οι Μολοσσοί ανατρέπουν το δεκαεπτάχρονο βασιλιά τους, Πύρρο, ανεβάζοντας στο θρόνο τον αδελφό της Καδμείας, Νεοπτόλεμο. Ωστόσο το 296 π.Χ. ο Πύρρος επιστρέφει στην Ήπειρο, με την υποστήριξη του ηγεμόνα της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Α' του Σωτήρος. Πύρρος και Νεοπτόλεμος συμφωνούν να συμβασιλέψουν, ωστόσο η σχέση τους είναι κάθε άλλο παρά αρμονική. Γύρω στο 295 π.Χ. ο Νεοπτόλεμος καταστρώνει σχέδιο εξόντωσης του Πύρρου, το οποίο αφηγείται ενθουσιασμένος στο σπίτι της αδελφής του Καδμείας . Εκεί το σχέδιο κρυφακούει μια υπηρέτρια, η Φαιναρέτη, η οποία μεταφέρει τις πληροφορίες στη σύζυγο του Πύρρου, Αντιγόνη. Τελικά ο Νεοπτόλεμος βρίσκει πρώτος το θάνατο από τον Πύρρο την ίδια χρονιά. Για τη μεταγενέστερη ζωή της Καδμείας δεν γνωρίζουμε κάτι περισσότερο.

## Χρονολόγιο

## Δείτε επίσης
*Δυναστεία των Αιακιδών
*Αρχαία Ήπειρος
*Ελληνιστική περίοδος

## Παραπομπές




Κατηγορία:Δυναστεία των Αιακιδών
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Ηπείρου
Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Λεπτοκαρυά Αιτωλοακαρνανίας

*Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Λεπτοκαρυά]]*

Η **Λεπτοκαρυά** είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας.

## Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Η Λεπτοκαρυά είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές βουνού της Παπαδιάς, στις δυτικές απολήξεις των Βαρδουσίων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Το χωριό βρίσκεται βόρεια της Ναυπάκτου σε απόσταση περίπου 34 χλμ. από αυτήν. Τον Δεκέμβριο του 1965, έγινε ισχυρός σεισμός με αποτέλεσμα να καταστραφούν τα περισσότερα σπίτια μαζί με τις δύο εκκλησίες του και να αρχίσει η σταδιακή εγκατάλειψή του.

Το πιο αξιοσημείωτο αξιοθέατο είναι ο ναός της Αγίας Κυριακής, ανάμεσα στα έλατα, όπου κάθε χρόνο στις 7 Ιούλιου, διοργανώνεται διήμερο προσκύνημα και πανηγύρι που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου από όλη τη Ναυπακτία. Άλλη σημαντική εκδήλωση που γίνεται είναι η γιορτή μανιταριών στις 26 και 27 Αυγούστου.

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την επανάσταση του 1821, το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στο τότε Δήμο Ποτιδαμίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Ανθόφυτο, αποτελούν την Κοινότητα Ανθοφύτου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 10 κάτοικοι.

### Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Λεν Τρόφι

Το ** Λεν Τρόφι** είναι διοργάνωση της διεθνούς υδατοσφαίρισης. Διοργανώνεται από 1993 ως το 2011 για τους άνδρες (από το 2012 πήρε την ονομασία LEN Euro Cup) και από το 2000 έως σήμερα για τις γυναίκες. 

Μπορεί να αφορά τα άρθρα:

* LEN Euro Cup ανδρών
* Λεν Τρόφι γυναικών
Διατμητικός άνεμος

thumb|right|200px|Η επίδραση του διατμητικού ανέμου σε ένα αεροσκάφος που βρίσκεται στη φάση προσγείωσης.
**Διατμητικός** καλείται ο τοπικός άνεμος που παρουσιάζει μεγάλες αλλαγές ταχύτητας και κατεύθυνσης σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, λόγω διατμητικής τάσης, εκ της οποίας και η ονομασία του. 

Ο διατμητικός άνεμος μπορεί να αναλυθεί σε οριζόντια και κάθετη δύναμη, με την οριζόντια να εμφανίζεται ως μετεωρολογικό μέτωπο και κοντά σε ακτές, ενώ την κάθετη να εκδηλώνεται κυρίως είτε προς το έδαφος, είτε και προς μεγαλύτερα ύψη στην ατμόσφαιρα. Ο άνεμος αυτός παρουσιάζει σημαντική επίδραση στην απογείωση και προσγείωση ενός αεροσκάφους, καθώς επηρεάζει δραστικά τον έλεγχο του αεροσκάφους. 

Η ταχύτητα του ήχου στην ατμόσφαιρα επηρεάζεται από τους διατμητικούς ανέμους, καθώς μπορούν να κάμψουν το ηχητικό μέτωπο, προκαλώντας μετατόπιση του ήχου και σύγχυση στον παρατηρητή, ως προς τη κατεύθυνση του πραγματικού σημείου προέλευσης. Έντονοι κάθετοι διατμητικοί άνεμοι στην τροπόσφαιρα εμποδίζουν τη δημιουργία τροπικών κυκλώνων, πλην όμως βοηθούν στην εκδήλωση μεμονωμένων καταιγίδων με μεγαλύτερη διάρκεια και ένταση, γνωστές ως καταιγίδα - υπερκύτταρο, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν σε ακραία καιρικά φαινόμενα. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άνεμοι
Βόηθος

Ο **Βόηθος** ή **Βώχος**, η απόδοση από το Μανέθωνα του ονόματος του **Ώρου Χετέπ-Σεχεμουί**, ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου, ο πρώτος της δεύτερης δυναστείας. Το όνομα του σημαίνει *οι δύο εξουσίες είναι σε ειρήνη*, πιστεύεται ότι είχε επέλθει κάποια αναταραχή στην Αίγυπτο και ο Βόηθος όταν ανέλαβε την εξουσία την επανένωσε ειρηνικά. Πιθανότατα ήταν γιος η γαμβρός του προηγούμενου βασιλιά Κά'α, έχοντας παντρευτεί κάποια πριγκίπισσα, στον τάφο του οποίου έχει βρεθεί το όνομα του Βόηθου. Ο Βόηθος θα οδηγήσει τη χώρα σε μια ειρηνική περίοδο που θα επισκιαστεί μόνο από μια μεγάλη φυσική καταστροφή. 

Το όνομα του έχει βρεθεί σε οστέινο κύλινδρο, αναφέρεται στον κατάλογο της Άβυδου, στον κανόνα του Τορίνο, έχει βρεθεί σε αντικείμενα στη νεκρόπολη της Σακκάρα και στη Γκίζα. Ο τάφος του ακόμα δνε έχει βρεθεί αλλά πιστεύεται ότι βρίσκεται στη νεκρόπολη της Σακκάρα. Ο Βόηθος κατασκεύασε νέο παλάτι στη Θίνις και ναό της θεάς Achti στη Βούστη. Άγνωστη μας είναι και η ακριβής διάρκεια της βασιλείας του, πηγές δίνουν 95 ή 39 έτη, οι σύγχρονες έρευνες υπολογίζουν τη βασιλεία του μέχρι 30 χρόνια. 

Ο Αιγύπτιος ιστορικός Μανέθων στο βιβλίο του *Αιγυπτιακά* μας αναφέρει ότι κατά την διάρκεια της βασιλείας του έγινε μεγάλη φυσική καταστροφή. Από τα γραφόμενα του συμπεραίνεται ότι έγινε σεισμός σε μια περιοχή που θεωρείται και σήμερα σεισμογενής. Σύμφωνα με τον Μανέθωνα, άνοιξε μεγάλο χάσμα κοντά στη πόλη Βούβαστις και κατάπιε πολλούς ανθρώπους. 

## Πηγές
* Αιγύπτιοι Φαραώ Δυναστεία ΙΙ Βόηθος
* Carolus Mullerus, *Fragmenta historicorum Graecorum*, από τα Google Books
* Η λίστα του Μανέθων

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Αιγύπτιοι Βασιλείς: Hotepsekhemwy (Βόηθος)
*Η αρχαία Αίγυπτος: Hotepsekhemwi (Βόηθος)



Κατηγορία:Φαραώ της 2ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Κάτω Ταρσός Κορινθίας

Ο **Κάτω Ταρσός** είναι ορεινό χωριό του νομού Κορινθίας. Ανήκει διοικητικά στον δήμο Σικυωνίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 13 μόνιμους κατοίκους.

## Γενικά στοιχεία
Είναι κτισμένος περίπου 100 χιλιόμετρα δυτικά της Κορίνθου σε υψόμετρο 1.040 μέτρων πάνω στις πλαγιές της Κυλλήνης και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν παραδοσιακά κυρίως με την κτηνοτροφία και σε μικρότερο βαθμό με τη γεωργία, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες παρουσιάζει άνοδο ο τομέας των τουριστικών υπηρεσιών. Σημαντικά αξιοθέατα της περιοχής είναι το μοναστήρι της Παναγίας του Βράχου και ο βυζαντινός ναός των Αγίων Ταξιαρχών.

## Ιστορικά στοιχεία
Ο Κάτω Ταρσός - όπως και ο γειτονικός Άνω Ταρσός - ιδρύθηκε πιθανότατα τον 17ο αιώνα πάνω στα ερείπια της βυζαντινής πόλης της Ταρσού στα βόρεια της πεδιάδας της Φενεού. Αναφέρεται μάλιστα στη χωρογραφική καταγραφή του 1700 που πραγματοποιήθηκε από τον Βενετό απεσταλμένο Γκριμάνι ως *Tarso Romeico*. Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι κάτοικοι του Ταρσού διακρίνονταν ως ικανοί κτίστες.

Διοικητικά αποτέλεσε το 1834 μαζί με τον Άνω Ταρσό τμήμα του ομώνυμου δήμου όμως το 1845 προσαρτήθηκε στο δήμο Φενεού όπου παρέμεινε μέχρι το έτος 1912. Στη συνέχεια υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κορινθίας και υπήρξε έδρα κοινότητας στην οποία συμπεριλαμβανόταν και ο Άνω Ταρσός, ενώ αργότερα προσαρτήθηκε στον καποδιστριακό δήμο Φενεού. Από το 2011 υπάγεται στο δήμο Σικυωνίων.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Νομός Κορινθίας-Κάτω Ταρσός
*Δήμος Φενεού - Ταρσός

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Εξοχή Αχαΐας

Η **Εξοχή**, παλαιότερα γνωστή ως **Αράχωβα** ή **Ράχωβα**, είναι ορεινό χωριό του δήμου Αιγιαλείας στην Αχαΐα της Πελοποννήσου. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ανέρχεται στους 34 κατοίκους.

## Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Εξοχή είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές της κορυφής Μαρμάρι των Αροανίων, ανατολικά της Πάτρας. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν γνωστή ως Αράχωβα ή Ράχωβα και στα τέλη του 18ου αιώνα ήταν διαιρεμένη σε δύο συνοικίες (άνω και κάτω), οι οποίες χωρίζονταν από ένα μικρό ποτάμι. Λόγω της μορφολογίας του εδάφους, η πλειοψηφία των κατοίκων ασχολείτο διαχρονικά κυρίως με την κτηνοτροφία.

Γύρω στο 1830 αναφέρεται ότι στο χωριό υπήρχαν αλληλοδιδακτικό σχολείο και ελληνική σχολή που λειτουργούσαν με πρωτοβουλία του ντόπιου ευεργέτη Ανδρούτσου Σπανού. Το 1853 η Εξοχή αναφέρεται στον δεύτερο τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του δήμου Φελλόης όπου κατοικούσαν 563 άτομα, κατανεμημένα σε 116 οικογένειες.

Σταδιακά αρκετοί κτηνοτρόφοι της Αράχωβας που περνούσαν τους χειμερινούς μήνες κοντά στη Ακράτα, εγκαταστάθηκαν εν τέλει μόνιμα σε χωριά όπως η Άμπελος, ο Ριζόμυλος, το Βέλο Κορινθίας κ.ά. Στη διάρκεια της Κατοχής, οι γερμανικές δυνάμεις εκτέλεσαν στην Εξοχή τέσσερις κατοίκους των Αμπελόκηπων. Το 1940 το όνομα του οικισμού τροποποιήθηκε σε *Αράχοβα Φελλόης*, ενώ το 1955 έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Εκκλησιαστικά, η Εξοχή υπάγεται στη μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας και η ενοριακή εκκλησία της είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Ακόμη, στο χωριό υπάρχουν οι ναοί της Κοίμησης της Θεοτόκου, των Ταξιαρχών, του Αγίου Αθανασίου, το εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία κ.ά.

Διοικητικά αναγνωρίστηκε το 1912 ως έδρα κοινότητας της επαρχίας Καλαβρύτων και το 1944 περιήλθε στην επαρχία Αιγιαλείας, όπου παρέμεινε μέχρι το 1997. Έπειτα ανήκε στον δήμο Αιγείρας, ενώ από το 2011 υπάγεται στη δημοτική ενότητας Αιγείρας του δήμου Αιγιαλείας.

## Προσωπικότητες
Στην Εξοχή γεννήθηκαν ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος Β΄ (1641-1707), ο γεωγράφος Εμμανουήλ Σκαρπέτης (18ος αιώνας), ο τοπικός ευεργέτης Ανδρούτσος Σπανός (δολοφονήθηκε το 1830) και ο Ελληνοαμερικανός ζωγράφος Τζορτζ Κόνσταντ (1892-1978).

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

## Βιβλιογραφία
* 
* Περικλής Α. Τρακαδάς: *Περικαλλής Αχαϊκή Γη. Οδοιπορικό*, Έκδοση Πέτρος Κούλης, Πάτρα 2010, ISBN 978-960-93-2120-4

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Αιγείρας
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Λεύκη Αχαΐας

Η **Λεύκη** είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας.

## Γενικές πληροφορίες
Η Λεύκη είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.040 μέτρων, στις πλαγιές των Αροανίων ορέων, και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. 

Διοικητικά ανήκει στην Τοπική κοινότητα Σιγουνίου του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που εφαρμόζεται στην Ελλάδα από το 2011. Πριν από την εφαρμογή της μεταρρύθμισης του «Καποδίστρια», αποτελούσε οικισμό της Κοινότητας Σιγουνίου και, στη συνέχεια, του Δημοτικού Διαμερίσματος Σιγουνίου του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο πληθυσμός της Λεύκης είναι 4 κάτοικοι.

Παλαιότερα, το χωριό ήταν γνωστό ως «Ντούνισα» ή «Δούνιτσα».

## Δημογραφική εξέλιξη
Η πληθυσμιακή εξέλιξη του οικισμού κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχει ως εξής:

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στον μόνιμο πληθυσμό της χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

## Βιβλιογραφία
* 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Περιστέρα Καλαβρύτων

:*Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: [[Περιστέρα Αχαΐας]]*

Η **Περιστέρα** είναι ορεινό χωριό της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές των Αροανίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 76 κάτοικοι ενώ συνολικά η Τοπική κοινότητα είχε 86 κάτοικους.

## Τοπική Κοινότητα Περιστέρας
Η Περιστέρα από το 1999 έως το 2010 αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα του πρώην Δήμου Ακράτας. Από το 2011 ανήκει διοικητικά στο νεοπαγή Δήμο Αιγιαλείας ως Τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ακράτας. Εκτός από τον ομώνυμο οικισμό, η Τοπική κοινότητα της Περιστέρας περιλαμβάνει το χωριό Χαλκιάνικα, χτισμένο σε υψόμετρο 1.029 μέτρων, και το χωριό Αγρίδι, χτισμένο σε υψόμετρο 945 μέτρων.

### Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής:

## Δείτε επίσης
* Άγιος Στέφανος (τ. Περιστέρα Πατρών)
* Δήμος Νωνάκριδος
* Κλουκινοχώρια

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).

## Βιβλιογραφία
* 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Ακράτας
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Λαμπίρι Αιτωλοακαρνανίας

Το **Λαμπίρι,** επίσημα **Λαμπίριον,** είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Λαμπίρι βρίσκεται στα σύνορα των νομών Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας και απέχει 35 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Αγρίνιο και 17 χλμ. ΝΑ. από τη Μονή Προυσού. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές του όρους Παναιτωλικό και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Η περιοχή βόρεια και δυτικά του χωριού και των κορυφών του Παναιτωλικού έχει χαρακτηριστεί βιότοπος CORINE. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αμβρακίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 αποσπάσθηκε από το δήμο Αμβρακίας και ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Λαμπιρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' μαζί με το Κάτω Λαμπίρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Λαμπιρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παραβόλας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 124 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 103. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 117 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Ερμακιά Κοζάνης

Η **Ερμακιά** είναι ορεινό χωριό του νομού Κοζάνης. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές του Βερμίου και αποτελεί ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Ελλάδας. Η Ερμακιά ανήκει στον Δήμο Εορδαίας με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από το 2011, ενώ παλαιότερα ανήκε στον Δήμο Αγίας Παρασκευής και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 436 κάτοικοι.

## Πηγές-παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Εορδαίας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης
Λούσιος ποταμός

Ο **Λούσιος** είναι ποταμός της Πελοποννήσου, παραπόταμος του Αλφειού, με μήκος περίπου 23 χιλιομέτρων. Σύμφωνα με την παράδοση πήρε το όνομα αυτό επειδή στα νερά του έλουσαν τον νεογέννητο Δία οι νύμφες Νέδα, Αγνώ και Θεισόα. Οι πηγές του βρίσκονται στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, κοντά στο χωριό Καλονέρι και νοτιότερα στην περιοχή της αρχαίας Θεισόας.

Ο Λούσιος, αφού περάσει δυτικά της Δημητσάνας, όπου υπάρχει το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης, διασχίζει ένα εντυπωσιακό φαράγγι μήκους 15 χιλιομέτρων και πλάτους περίπου 2 χιλιομέτρων, προτού καταλήξει στον Αλφειό, κοντά στην Καρύταινα. Στις δύο πλευρές του φαραγγιού βρίσκονται δύο ιστορικές μονές, η Μονή Φιλοσόφου και η Μονή Προδρόμου. Το φαράγγι χαρακτηρίστηκε, το 1997, περιοχή ενιαίου αρχαιολογικού χώρου και προστατεύεται από το υπουργείο Πολιτισμού.

Από τη δυτική πλευρά του φαραγγιού περνάει το εθνικό μονοπάτι 32 (παρακλάδι του Ευρωπαϊκού μονοπατιού Ε4 GR), το οποίο ξεκινάει από τη Βυτίνα και καταλήγει στο Γύθειο. Ο Λούσιος προσφέρεται για εναλλακτικό τουρισμό (πεζοπορία, κανόε-καγιάκ και ράφτινγκ).

## Φωτοθήκη

Αρχείο:Dimitsana-Panorama.jpg|Θέα από τη Δημητσάνα προς τη Μεγαλόπολη και την κοιλάδα του Αλφειού
Αρχείο:Podromos.jpg|Μονή Προδρόμου, φαράγγι Λούσιου
Αρχείο:Philosophou.jpg|Μονή Φιλοσόφου, φαράγγι Λούσιου
Αρχείο:Lousiosgorge with-monasteries.jpg|Το φαράγγι του Λούσιου με τη Μονή Προδρόμου αριστερά και τη νέα Μονή Φιλοσόφου δεξιά
Αρχείο:Loysios Potamos 01.jpg|Άποψη του Λούσιου από κοντά
Αρχείο:Lousios river.jpg


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*Ποταμός Λούσιος 
*Ο ποταμός Λούσιος και το Φαράγγι του
* 

Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Αρκαδίας
Κατηγορία:Ποταμοί της Αρκαδίας
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Αλφειού
Κατηγορία:Φαράγγια στην Ελλάδα
Πυργάκι Αρκαδίας

Το **Πυργάκι** είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας και έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Πυργάκι, σχεδόν εγκαταλειμμένο σήμερα, είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.063 μέτρων στις  πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αρκαδίας. Απέχει 19 χλμ. ΒΑ. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου) και 40 χλμ. ΒΔ. από την Τρίπολη. Νοτιοδυτικά του χωριού είναι η Ελάτη, δυτικά το Μεθύδριο ενώ δίπλα και βορειοανατολικά η Μονή Αγίων Θεοδώρων.

Η περιοχή γύρω από το χωριό είναι κατάφυτη από έλατα και τα περισσότερα σπίτια του είναι ερειπωμένα λόγω της εγκατάλειψής τους εξ' αιτίας κατολισθήσεων του εδάφους. Μόνο 2-3 σπίτια παραμένουν και η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Αρκετοί από τους τότε κατοίκους του μετακινήθηκαν στον Πύργο Τριφυλίας στη Μεσσηνία και τα Πυργιώτικα Ναυπλίου στην Αργολίδα.

Αναφορές για τον οικισμό υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821, να καταγράφεται με την ίδια ονομασία μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Καρύταινας - τμήμα Βουνών.

## Διοικητικά στοιχεία
Το Πυργάκι αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μεθυδρίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Μεθύδριο και τη Μονή Αγίων Θεοδώρων αποτελούν την τοπική κοινότητα Πυργακίου που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Βυτίνας του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την την απογραφή του 2011 απογράφησαν 2 κάτοικοι.

## Προσωπικότητες
* Ευστάθιος Αλεβίζος, αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 που πολέμησε κάτω από τις διαταγές του Πλαπούτα.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος παραδοσιακών οικισμών της Ελλάδας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας
Κατηγορία:Δήμος Βυτίνας
Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου
Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας