open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γάιος Σερουίλιος Αχάλα

[εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ| [Δηνάριο με το πορτρέτο του Αχάλα, που κόπηκε το 54 π.Χ. από τον Μάρκο Ιούνιο Βρούτο, ο οποίος ισχυριζόταν ότι κατάγεται από αυτόν. Επιγρ.: AHALA.]]

Ο **Γάιος Σερουίλιος Αχάλα**, λατιν.: *Gaius Servilius Ahala* (άκμασε το 439 π.Χ.) ήταν πολιτικός της αρχαίας Ρώμης του 5ου αι. π.Χ., ο οποίος θεωρήθηκε από πολλούς μεταγενέστερους συγγραφείς ως ήρωας. Η φήμη του βασιζόταν στον ισχυρισμό, ότι έσωσε τη Ρώμη από τον Σπούριο Μαίλιο το 439 π.Χ. σκοτώνοντάς τον με ένα στιλέτο, κρυμμένο κάτω από τη μασχάλη του. Αυτό μπορεί να είναι λιγότερο ιστορικό γεγονός και περισσότερο αιτιολογικός μύθος, που επινοήθηκε για να εξηγήσει το επίθετο (cognomen) των Σερβιλίων«Ahala / Axilla», που σημαίνει «μασχάλη», και πιθανότατα είναι ετρουσκικής προέλευσης. 

Όπως αφηγείται ο Λίβιος και άλλοι, ο Αχάλα υπηρέτησε ως διοικητής ιππικού (magister equitum) το 439 π.Χ., όταν ο Κιγκινάτος διορίστηκε δικτάτορας, με την υπόθεση ότι ο Σπούριος Μαίλιος αυτοαποκαλείτο βασιλιάς και συνωμοτούσε εναντίον του κράτους. Κατά τη διάρκεια της νύχτας που διορίστηκε ο δικτάτορας, το Καπιτώλιο και όλα τα ισχυρά φυλάκια φρουρούνταν από τους οπαδούς των πατρικίων. Το πρωί, όταν ο λαός συγκεντρώθηκε στην αγορά, με τον Σπούριο Μαίλιο ανάμεσά τους, ο Αχάλα κάλεσε τον τελευταίο να εμφανιστεί ενώπιον του δικτάτορα. Όταν ο Μαίλιος δεν υπάκουσε και κατέφυγε στο πλήθος, ο Αχάλα όρμησε μέσα στο πλήθος και τον σκότωσε.    

Αυτό αναφέρεται από αρκετούς μεταγενέστερους συγγραφείς ως παράδειγμα αρχαίου ρωμαϊκού ηρωισμού, και αναφέρεται συχνά από τον Κικέρωνα με όρους ύψιστου θαυμασμού·  αλλά εκείνη την εποχή θεωρούνταν περίπτωση δολοφονίας.  Ο Αχάλα οδηγήθηκε σε δίκη και γλίτωσε την καταδίκη, μόνο επειδή πήγε σε εκούσια εξορία.   Ο Λίβιος το παραβλέπει αυτό, και αναφέρει μόνο ότι τρία χρόνια αργότερα, το 436 π.Χ., κατατέθηκε νομοσχέδιο από έναν άλλον Σπούριο Μαίλιο, τριβούνο, για την δήμευση της περιουσίας τού Αχάλα, αλλά αυτό απέτυχε. 

Το 54 π.Χ., μία αναπαράσταση τού Αχάλα δόθηκε σε ένα νόμισμα του Μάρκου Ιουύνιου Βρούτου, ο οποίος συμμετείχε στη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα, αλλά δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι είναι κάτι περισσότερο από μία φανταστική ομοιότητα. Ο Βρούτος ισχυρίστηκε (ίσως αβάσιμα) ότι καταγόταν από τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο, τον πρώτο ύπατο, από την πλευρά τού πατέρα του, και από τον Αχάλα από την πλευρά τής μητέρας του, και έτσι προερχόταν από δύο τυραννοκτόνους .  Η κεφαλή του Βρούτου στο νόμισμα που παρατίθεται δίπλα, προορίζεται επομένως να αντιπροσωπεύει τον πρώτο ύπατο.

Ο Πλούταρχος αναφέρει, στον *Βίο του [[Μάρκος Ιούνιος Βρούτος|Βρούτου]]*, ότι η μητέρα του Βρούτου, η Σερουιλία, ήταν απόγονος του Σερουίλιου Αχάλα, και το παράδειγμα των προγόνων του αποτέλεσε έμπνευση για τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα.

## Δείτε επίσης
* γένος Σερβιλίων

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Μάικλ Κρόφορντ, *Ρωμαϊκά Ρεπουμπλικανικά Νομίσματα*, Cambridge University Press, 1974.

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα π.Χ.
Ισπανική κουζίνα

[μικρογραφία|[Παέγια με θαλασσινά, ένα τυπικό ισπανικό πιάτο.]]
[μικρογραφία|Τα [τάπας είναι τα δημοφιλή ορεκτικά ή σνακ της ισπανικής κουζίνας. Μπορούν να αποτελέσουν ένα πλήρες γεύμα και σερβίρονται κρύα ή ζεστά.]]
Η **ισπανική κουζίνα** (ισπανικά: cocina española) αναφέρεται στα πιάτα, στα συστατικά, στις τεχνικές και σε ολόκληρες τις γαστρονομικές παραδόσεις που εφαρμόζονται στην Ισπανία. Η κουζίνα αυτή εμπεριέχει πολλές τοπικές κουζίνες, κάτι το οποίο οφείλεται στη γεωγραφία και στην ιστορία της χώρας. Η κουζίνα της Ισπανίας έχει επηρεαστεί έντονα σε όλη την ιστορία της από τους λαούς που κατέκτησαν την επικράτειά της, καθώς και από τους λαούς που στη συνέχεια κατέκτησε και αποίκισε. Το γεγονός αυτό έχει συμβάλει στη δημιουργία μιας μεγάλης ποικιλίας μαγειρικών τεχνικών και συστατικών.

Η ισπανική κουζίνα έχει πλούσια ιστορία, με επιρροές από τους Βησιγότθους, τους Βυζαντινούς και τους Άραβες. Οι Άραβες εισήγαγαν νέες τεχνικές άρδευσης και καλλιέργειες όπως ζαχαροκάλαμο, καρπούζι, λεμόνι και πορτοκάλια. Επίσης, διέδωσαν το ρύζι και το σαφράν, βασικά συστατικά του διάσημου ισπανικού πιάτου, της παέγια. Η κουζίνα επηρεάστηκε περαιτέρω από την κολομβιανή ανταλλαγή, εισάγοντας νέα γαστρονομικά στοιχεία όπως ντομάτες, πατάτες, καλαμπόκι, πιπεριές, πικάντικες πιπεριές, πάπρικα, βανίλια και κακάο.

Η ισπανική κουζίνα χαρακτηρίζεται από την εκτεταμένη χρήση ελαιολάδου, το οποίο αποτελεί τη βάση πολλών σαλτσών με λαχανικά γνωστών ως σοφρίτο. Επίσης, στην ισπανική κουζίνα χρησιμοποιούνται βότανα όπως ο μαϊντανός, η ρίγανη, το δεντρολίβανο και το θυμάρι, με το σκόρδο να είναι ένα αξιοσημείωτο συστατικό. Η κουζίνα περιλαμβάνει μια ποικιλία από κρέατα, ψάρια και θαλασσινά, με τα τάπας και τα πίντσος να είναι δημοφιλή σνακ και ορεκτικά.

Ανάμεσα στα ισπανικά υλικά, ξεχωρίζουν τα τυριά, τα οποία διατίθενται σε μεγάλη ποικιλία, αποτέλεσμα της αρχαίας κτηνοτροφίας. Η ισπανική γαστρονομία διαθέτει επίσης μια μεγάλη ποικιλία κρασιών, με ορισμένες από τις οινοπαραγωγικές περιοχές της να έχουν αποκτήσει διεθνή φήμη και αναγνώριση. Αν και το κρασί είναι το εθνικό ποτό, άλλα ποτά, όπως ο μηλίτης, είναι πολύ δημοφιλή σε ορισμένες βόρειες περιοχές.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ισπανική κουζίνα
Σουλπίκιος Απολλινάρις

Ο **Σουλπίκιος Απολλινάρις**, λατιν.: *Sulpicius Apollinaris*, ήταν λόγιος γραμματικός της Καρχηδόνας, που άκμασε τον 2ο αι. μ.Χ. Δίδαξε τον μέλλοντα Αυτοκράτορα Περτίνακα, ο οποίος ήταν ο ίδιος διδάσκαλος γραμματικής πριν γίνει Αύγουστος, και τον Αύλο Γέλλιο, ο οποίος μιλάει γι' αυτόν με τους πιο έντιμους όρους. Είναι ο φημισμένος συγγραφέας των μετρικών επιχειρημάτων για την *[[Αινειάδα]]* και τα έργα του Τερέντιου και (πιθανώς) του Πλαύτου . (JW Beck, *De Sulpicio Apollinari*, 1884) 

## Δείτε επίσης
* γένος Σουλπικίων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Split Image

Οι **Split Image** είναι ελληνικό new wave και dark wave γκρούπ που συστάθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 80. 

## Ιστορικό
Οι Split Image συστάθηκαν το 1981 στην Κέρκυρα από τον Γιώργο Σκορδίλη, και μετακινήθηκαν στην Αθήνα το 1983. Eίχαν μια πολύ έντονη παρουσία στην dark σκηνή κάνοντας πάρα πολλές εμφανίσεις στην Αθήνα. Μια ραδιοφωνική συνέντευξη οδήγησε σε προτάσεις από δισκογραφικές εταιρείες, με κυριότερες αυτες των Virgin, Enigma Records, Creep, οι οποίες δεν κατέληξαν τότε σε δισκογραφία. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 το γκρούπ σταμάτησε να ειναι ενεργό..

Το 2007 αποφάσισαν να ξαναβρεθούν, να αρχίσουν ξανά ζωντανές εμφανίσεις, καθώς και να ηχογραφήσουν το παλιό τους καθώς και νέο υλικό. Η σύνθεση του γκρουπ αποτελούνταν απο τους : Γιώργος Σκορδίλης (κιθάρα , φωνή), Γιάννης Χαραλαμπίδης (πλήκτρα), Στάθης Παπανδρέου (τύμπανα) , Εριάννα Τζανέλλη (μπάσσο).

## Δισκογραφία

Τον Ιανουάριο του 2012 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Exposure" (σε CD) από την εταιρία Dead Scarlet, με κομμάτια που γραφτηκαν την δεκαετία του 1980.

Τον Μάιο του 2015 κυκλοφόρησαν ενα 7" single με δύο καινούργια κομμάτια, τα *Time is not my friend* και *A muse*. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Γάιος Λίβιος Δρούσος (νομικός)

Ο **Γάιος Λίβιος Δρούσος**, λατιν.: *Gaius Livius Drusus* ήταν νομικός, που αναφέρεται από τον Μ. Τ. Κικέρωνα στο έργο του *[[Τoυσκουλανές Διατριβές|Συζητήσεις στο Τούσκουλον]]*. Έγινε επιτυχημένος νομικός, παρά το γεγονός ότι τυφλώθηκε σε νεαρή ηλικία, ή πιθανώς ακόμη και εκ γενετής. 

## Βιογραφία

### Πρώιμη ζωή
Ο Γ. Λίβιος Δρούσος ήταν γιος του Γάιου Λίβιου Δρούσου υπάτου το 147 π.Χ., είχε δύο γνωστά αδέλφια, έναν αδελφό ονόματι Μάρκο Λίβιο Δρούσο ύπατο το 112 π.Χ. και μία αδελφή ονόματι Λιβία. 

### Σταδιοδρομία
Παρά το γεγονός ότι ήταν ο μεγαλύτερος γιος, ο Δρούσος δεν έθεσε ποτέ υποψηφιότητα, πιθανώς λόγω της τύφλωσής του. 

Ο Δρούσος συνέθεσε έργα πολύ χρήσιμα για τους φοιτητές του δικαίου, και αναφέρεται από μεταγενέστερους συγγραφείς του δικαίου. Ο Κέλσος παραθέτει μία γνωμοδότηση του Λίβιου Δρούσου σχετικά με τα νομικά δικαιώματα ενός πωλητή, στην οποία αναφέρεται, ότι ο πωλητής μπορεί να ασκήσει δίκαιη αγωγή αποζημίωσης κατά του αγοραστή, για να ανακτήσει τα έξοδα συντήρησης ενός σκλάβου, τον οποίο ο αγοραστής, χωρίς εύλογη αιτία, είχε αρνηθεί να αποδεχτεί. Ο Πρισκιανός αποδίδει στον Δρούσο την πρόταση *«Impubes libripens esse non potest, neque antestari»* («Τα νεαρά αγόρια δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους, πριν μάθουν να ισορροπούν»)  .

Αν και ήταν τυφλός, ο Λίβιος Δρούσος συνέχισε να δίνει συμβουλές στα πλήθη, που συνέρρεαν μπροστά στο σπίτι του, για να τον συμβουλευτούν.  Ο Μ. Τ. Κικέρων αναφέρει «Το σπίτι του Δρούσου ήταν γεμάτο *πελάτες*. Όταν αυτοί, των οποίων ήταν η δουλειά, δεν μπορούσαν να δουν πώς να συμπεριφερθούν, απευθύνονταν σε έναν τυφλό οδηγό». 

## Οικογένεια
Δεν είναι γνωστό αν ο Δρούσος ήταν νυμφευμένος ή είχε παιδιά. 

## Γενεαλογία

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος τυφλών
* Αναπηρία στην αρχαία Ρώμη

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Γενεαλογικό δέντρο

Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Τερέσα Τοράνσκα

Η **Τερέσα Σουαβομίρα Τοράνσκα** (, 1 Ιανουαρίου 1944 – 2 Ιανουαρίου 2013) ήταν Πολωνή δημοσιογράφος και συγγραφέας. Ήταν ίσως περισσότερο γνωστή για τη βραβευμένη μονογραφία της, *Oni* (*Αυτοί: Οι πολωνικές μαριονέτες του Στάλιν*).

## Βιογραφία
Η Τερέσα Τοράνσκα γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1944 στο Βολκόβισκ (από το 1945 στη Λευκορωσία), πόλη που αποτελούσε μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, την οποία κατείχε η Σοβιετική Ένωση. 

Μετά τον Β'  Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφοίτησε από το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος για το δημοφιλές πολωνικό εβδομαδιαίο περιοδικό «Kultura» τη δεκαετία του 1970 και στη συνέχεια, καθ΄ όλη τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, για το κορυφαίο πολωνικό λογοτεχνικό περιοδικό για τους μετανάστες, *Kultura paryska*, το οποίο ήταν απαγορευμένο στην κομμουνιστική Πολωνία και εκδιδόταν στο Παρίσι. 

Το βιβλίο της *«Αυτοί»* (πολωνικά: *Oni*) ήταν ένα πρωτοποριακό μπεστ σέλερ, που οδήγησε σε συχνούς παραλληλισμούς με την Οριάνα Φαλάτσι ως εξαιρετική συνεντευξιάστρια. Το διερευνητικό της στυλ συνέντευξης ίσως αποδεικνύεται καλύτερα από την αποκάλυψη που έκανε μπροστά στην κάμερα του κομμουνιστή ισχυρού Στρατηγού Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι, όταν γδύθηκε. 

Τη δεκαετία του 1990, η Τοράνσκα παρουσίασε δύο τηλεοπτικές εκπομπές για την Telewizja Polska (TVP): την κοινωνικοπολιτική εκπομπή «Teraz Wy» (*Τώρα Εσύ*) και την ιστορική εκπομπή «Powtórka z PRL-u» (*Αναμνήσεις από τη [[Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας]]*). 

Η Τοράνσκα έγραψε το σενάριο για μια ταινία ντοκιμαντέρ *Dworzec gdański* (*Κεντρικός Σταθμός του Γκντανσκ*), σε σκηνοθεσία Μαρίας Ζμαρζ-Κοζάνοβιτς. Η ταινία, η οποία έκανε πρεμιέρα το 2007, αφηγούνταν την ιστορία των Πολωνοεβραίων, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Πολωνία μετά την πολιτική κρίση του Μαρτίου του 1968.

Πριν από τον θάνατό της το 2013, συνεργαζόταν με τη δεύτερη μεγαλύτερη ημερήσια εφημερίδα της Πολωνίας, *[[Gazeta Wyborcza]]*, όπου έκανε συνεντεύξεις με κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες της Πολωνίας.

Η Τοράνσκα ήταν ίσως περισσότερο γνωστή για το βραβευμένο βιβλίο της *Αυτοί: Οι πολωνικές μαριονέτες του Στάλιν*, το οποίο εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον εκδοτικό οίκο HarperCollins.

Η Τερέσα Τοράνσκα πέθανε στις 2 Ιανουαρίου 2013, μια μέρα μετά τα 69α γενέθλιά της, μετά από μακρά μάχη με τον καρκίνο του πνεύμονα. Κηδεύτηκε στις 9 Ιανουαρίου 2013 στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι.

## Βραβεία

* Το 2000, η Τερέσα Τοράνσκα έλαβε το βραβείο Ξαβέρι Προυσίνσκι του Πολωνικού PEN Club για το βιβλίο της *«Αυτοί: Οι πολωνικές μαριονέτες του Στάλιν»*.
* Η Τοράνσκα ήταν η πρώτη που τιμήθηκε με το ετήσιο βραβείο Μπάρμπαρα Ουοπιένσκα για την καλύτερη συνέντευξη Τύπου, το οποίο έλαβε το 2005 για τη συνομιλία της με τον Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος

Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς
Κατηγορία:Πολωνές δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας
Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Γάιος Φούρνιος (τριβούνος)

Ο **Γάιος Φούρνιος**, λατιν.: *Gaius Furnius* ήταν τριβούνος των πληβείων το 50 π.Χ.,  και φίλος και ανταποκριτής του Μ. Τ. Κικέρωνα. 

Ο Κικέρων βασίστηκε στις προσπάθειες του Φούρνιου, ενώ ήταν τριβούνος, για να επιτύχει την ανάκλησή του στο τέλος του πρώτου έτους του ως ανθύπατου της Κιλικίας και, μετά την επιστροφή του, να έχει μία «ημέρα των ευχαριστιών» (supplicatio).  Μία ρήτρα, ωστόσο, την οποία ο Φούρνιος εισήγαγε στο ψήφισμά του και εξαρτούσε την ανάκληση από την ησυχία των Πάρθων μέχρι τον Αύγουστο του 50 π.Χ., δεν ήταν ικανοποιητική για τον Κικέρωνα, καθώς ο Ιούλιος ήταν η συνήθης εποχή της μεγαλύτερης δραστηριότητάς τους.  Ο Φούρνιος ως τριβούνος, ήταν αντίθετος στις απαιτήσεις να παραιτηθεί ο Ιούλιος Καίσαρας αμέσως και άνευ όρων από τη θέση του ανθύπατου της Γαλατίας.  Μετά το ξεκίνημα του Εμφυλίου Πολέμου του Καίσαρα, ο Καίσαρας τον έστειλε με επιστολές στον Κικέρωνα τον Μάρτιο του 49 π.Χ.  Ο Κικέρων συνέστησε τον Φούρνιο στον Λεύκιο Μουνάτιο Πλάνκο ανθύπατο στην Πέραν των Άλπεων Γαλατία (Ναρβωνική) για το 43 π.Χ.,  και ήταν απεσταλμένος του Πλάνκου κατά τη διάρκεια του Α΄ Πολέμου μεταξύ Αντώνιου και Οκταβιανού· ενημέρωσε επίσης τον Κικέρωνα για τις κινήσεις και τα αισθήματα των Ρωμαϊκών λεγεώνων και διοικητών στη Γαλατία και την Ισπανία, αλλά οι επιστολές του δεν έχουν διασωθεί.  Μετά το τέλος της σύγκρουσης της Μουτίνα υπηρέτησε με τον Πλάνκο μέχρι και μετά τη μάχη των Φιλίππων το 42 π.Χ.

Στον Πόλεμο της Περουσίας, 41-40 π.Χ., ο Φούρνιος συμμετείχε με τον Λεύκιο Αντώνιο. Υπερασπίστηκε το Σεντίνον στην Ουμβρία εναντίον του Αυγούστου, και συμμερίστηκε τις ζημίες του *λιμού της Περουσίας* (Perusina fames). Ο Φούρνιος ήταν ένας από τους τρεις αξιωματικούς, που ανέθεσε ο Λεύκιος Αντώνιος να διαπραγματευτούν την παράδοση της Περουσίας, και η υποδοχή που έλαβε από τον Αύγουστο ήταν τέτοια, που ξύπνησε στους οπαδούς του Αντωνίου υποψίες για την πίστη του. 

Σε 35 π.Χ. ήταν έπαρχος της Μικράς Ασίας υπό τον Μάρκο Αντώνιο, όπου συνέλαβε αιχμάλωτο τον Σέξτο Πομπήιο, ο οποίος είχε καταφύγει εκεί μετά την ήττα του από τον Μ. Β. Αγρίππα στον Ναύλοχο (36 π.Χ.).  Μετά τη ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ., ο Φούρνιος, μέσω της μεσολάβησης του γιου του Γάιου Φούρνιου, συμφιλιώθηκε με τον Αύγουστο , έλαβε από αυτόν τον τίτλο του υπατικού συγκλητικού,  και στη συνέχεια διορίστηκε ένας από τους υπάτους το 29 π.Χ. Αυτή είναι η πρώτη φορά που το όνομα του Φούρνιου εμφανίζεται στους *Υπατικούς Πίνακες (Fasti Consu*lares) . Ήταν έπαρχος της Ταρρακωνικής Ισπανίας το 21 π.Χ. 

Ο Φούρνιος πιθανότατα αναφέρεται από τον Τάκιτο, στο *Περί Ρητορικής* 21, μεταξύ των ομιλητών, των οποίων το πενιχρό και απαρχαιωμένο λεξιλόγιο καθιστούσε τα έργα τους αδύνατο να διαβαστούν, χωρίς διάθεση για ύπνο ή χαμόγελο.

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
*  Smith, William, ed. (1870). "C. Furnius (2)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 2. p.&nbsp;191.

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Εβραϊκή μυθολογία

Η **Εβραϊκή μυθολογία** είναι το σύνολο των μύθων που συνδέονται με τον Ιουδαϊσμό. Στοιχεία της εβραϊκής μυθολογίας έχουν επηρεάσει βαθιά τη Χριστιανική μυθολογία και την Ισλαμική μυθολογία, καθώς και τον Αβρααμικό πολιτισμό γενικότερα. Η χριστιανική μυθολογία κληρονόμησε άμεσα πολλές από τις αφήγησεις από τον εβραϊκό λαό, μοιραζόμενη από κοινού τις αφηγήσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Η ισλαμική μυθολογία μοιράζεται επίσης πολλές από τις ίδιες ιστορίες. Για παράδειγμα, της δημιουργίας που κατανέμεται σε έξι περιόδους, ο μύθος του Αβραάμ, οι ιστορίες του Μωυσή και των Ισραηλιτών και πολλές άλλες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Κατηγορία:Μυθολογίες της Μέσης Ανατολής
Κατηγορία:Ασιατική μυθολογία
Σαιν-Φρανσουά-Λακρουά

Το **Σαιν-Φρανσουά-Λακρουά** (, , ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Μοζέλ, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Τσάρεβνα Μιλαντίνοβα

Η **Τσάρεβνα Μιλαντίνοβα-Αλεξίεβα** (βουλγαρικά: Царевна Миладинова, 1856–1934) ήταν Βουλγάρα εκπαιδευτικός, που αποτέλεσε την κινητήρια δύναμη πίσω από την εκπαίδευση των κοριτσιών στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Έγινε γνωστή για τον ρόλο της στην ίδρυση του Βουλγαρικού Λυκείου Θηλέων της Θεσσαλονίκης.

## Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Τσάρεβνα Μιλαντίνοβα γεννήθηκε το 1856 στη Στρούγκα, μια πόλη στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία.

Ο πατέρας της ήταν ο Ντίμιταρ Μιλαντίνοφ, ένας επιδραστικός λαογράφος και ακτιβιστής του βουλγαρικού εθνικιστικού κινήματος. Εκείνη θα συμμεριζόταν τις βουλγαρικές εθνικιστικές του απόψεις σε όλη της τη ζωή.

Όταν ήταν παιδί, ο Ρώσος πρόξενος την παρατήρησε να διαβάζει κατά τη διάρκεια των εκκλησιαστικών λειτουργιών και προσφέρθηκε να την πάρει μαζί του στη Ρωσία για να συνεχίσει τις σπουδές της. Αφού δέχτηκε την προσφορά του, αποφοίτησε από ένα γυμνάσιο θηλέων στο Κίεβο και έγινε μία από τις διάφορες γυναίκες διανοούμενες, που είχαν σπουδάσει στη Ρωσία εκείνη την εποχή .

## Σταδιοδρομία
[εναλλ.=Φωτογραφία της Τσάρεβνα Μιλαντίνοβα, της ιδρύτριας του πρώτου βουλγαρικού σχολείου θηλέων στη Θεσσαλονίκη, με καθηγήτριες και μαθήτριες του σχολείου.|αριστερά|μικρογραφία|Η Τσάρεβνα Μιλαντίνοβα, η ιδρύτρια του πρώτου βουλγαρικού σχολείου θηλέων στη [Θεσσαλονίκη, με καθηγήτριες και μαθήτριες κατά το σχολικό έτος 1882–1883. Βρίσκεται στη μέση της μεσαίας σειράς.]]
Αφού τελείωσε το σχολείο, η Μιλαντίνοβα επέστρεψε στη Βουλγαρία και εργάστηκε ως εκπαιδευτικός, ενώ παράλληλα βοήθησε στην ίδρυση σχολείων θηλέων σε όλη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των Σούμεν, Ετροπόλε, Σβιστόφ και Πρίλεπ.

Δίδασκε ένα ειδικό μάθημα για κορίτσια σε ένα σχολείο αρρένων στο Σούμεν στα μέσα της δεκαετίας του 1870. Στη συνέχεια, αφού εργάστηκε στο Σβίστοβ για ένα διάστημα, εγκατέλειψε τη θέση της εκεί για να μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη, όπου ξεκινούσαν οι προσπάθειες για την εκπαίδευση νέων Βουλγάρων.  Έζησε στη Θεσσαλονίκη από το 1882 έως το 1913 και είναι περισσότερο γνωστή για το έργο της στο Βουλγαρικό Λύκειο Θηλέων της Θεσσαλονίκης, το οποίο συνίδρυσε. Ήταν η πρώτη διευθύντρια του σχολείου, το οποίο άνοιξε το 1882.

Η Μιλαντίνοβα ήταν μια από τις πιο γνωστές εκπαιδευτικούς της Βουλγαρίας της περιόδου και στα τελευταία της χρόνια τα γραπτά της για τη ζωή και τις ιδέες της δημοσιεύθηκαν σε διάφορα περιφερειακά περιοδικά. 

## Θάνατος και κληρονομιά
Η Μιλαντίνοβα πέθανε το 1934 στη Σόφια της Βουλγαρίας .

Τα γραπτά της συγκεντρώθηκαν και δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά μετά θάνατον ως *Epoha, zemya i hora* το 1939. Μια ενημερωμένη έκδοση με αδημοσίευτα χειρόγραφα και έγγραφα δημοσιεύθηκε στη συνέχεια με τον ίδιο τίτλο το 1985   .

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία

* Μαρία Κοτζάμπαση: Εκπαίδευση Και Ελληνοβουλγαρική Αντιπαράθεση Στη Θεσσαλονίκη Στα Τέλη Του 19ου Αιώνα. [σσ. 253-261], Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη, 2015, .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μια ψηφιοποιημένη έκδοση του ''Epoha, zemya i hora'' (στα βουλγαρικά)

Κατηγορία:Οθωμανοί
Κατηγορία:Βούλγαροι εκπαιδευτικοί
Κατηγορία:Βούλγαροι εθνικιστές
Κατηγορία:Βουλγάρες
Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς
Ζωρόπασος

Η **Ζωρόπασος**, γνωστή ιστορικά και ως **Αραβησσός** και μεταγενέστερα ως **Αραψούν** (τουρκικά: Arapsun, σήμερα Gülşehir), είναι πόλη και έδρα του ομώνυμου διαμερίσματος στην επαρχία Νεάπολης (Νεβσεχίρ) της περιοχής Κεντρικής Ανατολίας στην Τουρκία. Βρίσκεται πλησίον της κοιλάδας των Κοραμάτων, περίπου 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Νεάπολης. Το υψόμετρο της πόλης είναι 885 μέτρα και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 12.474 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2022.

## Ιστορία
Η πόλη ταυτίζεται με την αρχαία Ζωρόπασο, οικισμό που αναφέρεται σε πηγές της ύστερης αρχαιότητας και της βυζαντινής περιόδου. Κατά τη ρωμαϊκή και μετέπειτα βυζαντινή εποχή, αποτέλεσε σημαντικό διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο. Στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η πόλη έφερε την ονομασία Αραψούν, μορφή που διατηρήθηκε μέχρι το 20ό αιώνα, όταν μετονομάστηκε επισήμως σε **Γκιούλσεχιρ** το 1948. Η τουρκική ονομασία σημαίνει «πόλη των ρόδων».

Αξιοσημείωτο ιστορικό μνημείο της περιοχής είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (Karşı Kilise), σπηλαιώδης ναός του 13ου αιώνα με σημαντικές τοιχογραφίες, που αποδίδεται στην αρμενική ή βυζαντινή παράδοση. Κατά την Οθωμανική περίοδο, η πόλη αναπτύχθηκε περαιτέρω χάρη στον Μεγάλο Βεζίρη Καραβεζίρ Σεϋγίτ Μεχμέτ Πασά, ο οποίος καταγόταν από την περιοχή και ίδρυσε πολεοδομικό συγκρότημα με τζαμί, μεντρεσέ, βιβλιοθήκη και σιντριβάνι.

Η περιοχή αποτελεί σημαντικό δείγμα της ιστορικής και πολιτισμικής διαστρωμάτωσης της Καππαδοκίας, καθώς και της διαχρονικής παρουσίας του ελληνικού, αρμενικού και τουρκικού στοιχείου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καππαδοκία
Όρος Τζάνγκα

Το όρος **Τζάνγκα** ή **Τζάνγκι-Τάου** (γεωργ. ჯანღა, ρωσ. Джанги-Тау - στη ρωσική προφέρεται ως μία παροξύτονη λέξη ως **Τζανγκιτάου**) είναι βουνό στο κεντρικό μέρος της οροσειράς του Μείζονος Καυκάσου. Το βουνό έχει τρεις κορυφές: το κυρίως Τζάνγκι-τάου με υψόμετρο 5.085 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, τη Δυτική κορυφή με υψόμετρο 5.059 μέτρα και την Ανατολική κορυφή με υψόμετρο 5.034 μέτρα Το βουνό και οι κορυφές του βρίσκονται στα σύνορα Γεωργίας-Ρωσίας: Το γεωργιανό τμήμα υπάγεται στην ιστορική περιοχή Σβανέτι (την αρχαία Σουανία, στη σημερινή Περιφέρεια Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι), ενώ το ρωσικό στην Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια. Οι πλαγιές του φέρουν μεγάλες ποσότητες πάγου και είναι γνωστές για τους ηφαιστειακούς πόρους που είναι κρυμμένοι κάτω από το παγοκάλυμμα. Το Τζανγκιτάου είναι το έκτο υψηλότερο βουνό ολόκληρης της Ρωσίας (τα 5 υψηλότερα βρίσκονται επίσης στον Καύκασο).

## Ιστορία αναβάσεων
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1888 ο Άγγλος ορειβάτης Τζων Γκάρφορντ Κόκιν (*John Garford Cockin*) με τους Ελβετούς Ούλριχ Άλμερ και Κρίστιαν Ροτ, έγιναν οι πρώτοι άνθρωποι που έφθασαν στην Ανατολική κορυφή του Τζάνγκα.. Η «κατάκτηση» της κύριας κορυφής του Τζάνγκι-τάου έγινε στις 23 Ιουλίου 1935 από τη βορειοανατολική πλευρά, από τους Ρ. Σβάρτσγκρούμπερ (αρχηγός), Β. Μαρίνι, F. Peringer και άλλους. Το 1965 οι Γεωργιανοί Τζίβι Καρτβελισβίλι (αρχηγός), Ταμάζ Μπακανίτζε, Νουγκζάρ Μπακράτζε, Μπεσίκ Μπακράτζε, Τενγκίζ Μπερισβίλι και Ντιμίτρι Σαρασενίτζε έφθασαν στην κορυφή από τη νότια ορθοπλαγιά στα πλαίσια του προγράμματος του σοβιετικού πρωταθλήματος ορειβασίας. Η Δυτική κορυφή είναι η δυσκολότερη ως προς την αναρρίχηση από τις τρεις κορυφές., η αναρρίχησή της μάλιστα από τα βόρεια θεωρείται αδύνατη εξαιτίας του κινδύνου από «εύθρυπτους πάγους και χιονοστιβάδες». Υπάρχουν δύο διαδρομές από τον Παγετώνα Χάλντε (1960 - Otar Khazaradze, 1964 - I. Reformatorski).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οροσειρά του Καυκάσου
Κατηγορία:Γεωγραφία του Βόρειου Καυκάσου
Κατηγορία:Βουνά της Ρωσίας
Κατηγορία:Βουνά της Γεωργίας
Κατηγορία:Διεθνή βουνά της Ευρώπης
Τέσχορν

Το **Τέσχορν** (γερμ. *Täschhorn*) είναι βουνό στις Άλπεις του Βαλαί, στην Ελβετία, με υψόμετρο κορυφής 4.491 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, όντας η δέκατη υψηλότερη κορυφή όλων των Άλπεων και η έκτη υψηλότερη της Ελβετίας. Δεν υπάρχουν εύκολες ορειβατικές διαδρομές μέχρι την κορυφή του και θεωρείται ένα από τα δυσκολότερα να «κατακτηθούν» βουνά άνω των 4.000 μέτρων σε όλες τις Άλπεις. Υψώνεται στα βόρεια του Αλπχούμπελ (4.206 μ.) και νοτίως του Ντομ (4.546 μ.), σχηματίζοντας μαζί με τα βουνά αυτά τη «μίνι-οροσειρά» Mischabel. Το Τέσχορν και το Ντομ εμφανίζουν πολύ παρόμοιο σχήμα όταν παρατηρούνται από το άνω μέρος της κοιλάδας του Τσέρματ.

## Ιστορία
Οι πρώτοι άνθρωποι που έφθασαν ποτέ στην κορυφή του Τέσχορν ήταν οι Τζων Λιούελιν Ντέιβις και J.W. Hayward με τους επαγγελματίες οδηγούς βουνού Στέφαν και Γιόχαν Τσουμτάουγκβαλντ (*Zumtaugwald*) και Πέτερ-Γιόζεφ Ζούμερμάτερ (*Summermatter*), στις 30 Ιουλίου 1862. Αναρριχήθηκαν από τη βορειοδυτική διαδρομή (*Kin*), ξεκινώντας πολύ πριν την αυγή από τον οικισμό Ράντα στην κοιλάδα του Τσέρματ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το Täschhorn στο *SummitPost*

Κατηγορία:Βουνά των Άλπεων
Κατηγορία:Βουνά της Ελβετίας
Κατηγορία:Γεωγραφία του Καντονιού του Βαλαί
Λιγυριανές Άλπεις

Οι **Λιγυριανές Άλπεις** (ιταλ. *Alpi Liguri*) είναι οροσειρά στη βορειοδυτική Ιταλία, μικρό μέρος της οποίας βρίσκεται επί γαλλικού εδάφους. Αποτελούν τη νοτιοδυτική απόληξη των Άλπεων, ενώ χωρίζονται από το Απέννινα από τη χαμηλή ορεινή διάβαση Κόλλε ντι Καντιμπόνα. Η πολύ υψηλότερη διάβαση Κολ ντε Τέντε και η κοιλάδα του χειμάρρου Βερμενάνια τις χωρίζουν από τις Παραθαλάσσιες Άλπεις, ενώ μια γεωγραφική άποψη θεωρεί τις Λιγυριανές Άλπεις μέρος των Παραθαλάσσιων Άλπεων. Ορίζουν το σύνορο μεταξύ του Πεδεμοντίου στα βόρεια και της Λιγυρίας στα νότια.

## Γεωγραφία
Η υψηλότερη κορυφή των Λιγυριανών Άλπεων είναι η Πούντα Μαργκουαρέις, που έχει υψόμετρο 2.651 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ άλλες 17 τουλάχιστον κορυφές υπερβαίνουν τις δύο χιλιάδες μέτρα. Στο ανατολικό όμως μέρος της οροσειράς, τις λεγόμενες Λιγυριανές Προάλπεις, η υψηλότερη κορυφή, το Μόντε Αρμέττα, φθάνει μόλις τα 1.739 μέτρα.

Διοικητικώς η οροσειρά υπάγεται στις ιταλικές επαρχίες του Κούνεο, της Ιμπέρια και της Σαβόνα, αλλά και στον γαλλικό Νομό Αλπ-Μαριτίμ (νοτιοδυτική απόληξη). Τα νερά των Λιγυριανών Άλπεων συλλέγει στη μεν πλευρά του Πεδεμοντίου ο ποταμός Τάναρο μαζί με άλλους παραπόταμους του Πάδου, στη δε νότια πλευρά αρκετά μικρά ποτάμια που εκβάλλουν απευθείας στη Μεσόγειο Θάλασσα.

## Δείτε επίσης
* Παραθαλάσσιες Άλπεις
* Απέννινα όρη

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οροσειρές των Άλπεων
Κατηγορία:Οροσειρές της Ιταλίας
Παραθαλάσσιες Άλπεις

Οι **Παραθαλάσσιες Άλπεις** (γαλλ. *Alpes Maritimes*, ιταλ. *Alpi Marittime*) είναι οροσειρά στο νοτιοδυτικό μέρος των Άλπεων. Αποτελούν το σύνορο ανάμεσα στη γαλλική Περιφέρεια Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής και τις ιταλικές περιφέρειες του Πεδεμοντίου και της Λιγυρίας. Είναι το νοτιότερο τμήμα όλων των Άλπεων. Η υψηλότερη κορυφή των Παραθαλάσσιων Άλπεων είναι του Μόντε Αρτζεντέρα, με υψόμετρο 3.297 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

## Γεωγραφία
Διοικητικώς η οροσειρά υπάγεται στις ιταλικές επαρχίες του Κούνεο και της Ιμπέρια (το ανατολικό όριο), καθώς και στον ομώνυμό της γαλλικό Νομό Αλπ-Μαριτίμ (το δυτικό μέρος). Τα νερά των Παραθαλάσσιων Άλπεων συλλέγουν στη μεν γαλλική πλευρά οι ποταμοί Ρουαγιά, Βαρ και Βερντόν με τους παραποτάμους τους, στη δε ιταλική πλευρά της οροσειράς ο Στούρα ντι Ντεμόντε και άλλοι παραπόταμοι του Τάναρο και του Πάδου. Υπάρχουν πολλά γραφικά χωριουδάκια επάνω στην οροσειρά, όπως το Μπελβεντέρ στην είσοδο της εντυπωσιακής χαράδρας του Γκορντολάσκ. Μερικά από αυτά κρύβουν απροσδόκητους αρχιτεκτονικούς θησαυρούς, π.χ. στον νότο υπάρχουν πολλοί ναοί διακοσμημένοι με αγιογραφίες στους τοίχους από ναΐφ ζωγράφους της Νίκαιας.

### Όρια
Τα γεωγραφικά όρια των Παραθαλασσίων Άλπεων καθορίζονται ως εξής:

* **Ανατολικά:** Χείμαρρος Βερμενάνια, διάβαση Κολ ντε Τέντε (τις χωρίζουν από τις Λιγυριανές Άλπεις) και ποταμός Ρουαγιά.
* **Νότια:** Μεσόγειος Θάλασσα και κοιλάδα του Βαρ.
* **Δυτικά:** Ποταμός Βερντόν, ορεινή Διάβαση Αλός (τις χωρίζουν από τις Άλπεις της Προβηγκίας και Προάλπεις) και ποταμός Υμπαΐ.
* **Βόρεια:** Ορεινή Διάβαση Μανταλένα (τις χωρίζει από τις Κοττιανές Άλπεις) και Στούρα ντι Ντεμόντε

thumb|Τοπίο του Εθνικού Πάρκου Μερκαντούρ
## Προστασία του φυσικού περιβάλλοντος
Το γαλλικό Εθνικό Πάρκο Μερκαντούρ (έκταση πυρήνα του 685 τετραγωνικά χιλιόμετρα + περιφερειακή έκταση 1.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα) αποτελεί μέρος των Παραθαλασσίων Άλπεων, όπως και το Φυσικό Πάρκο των Παραθαλασσίων Άλπεων, ένα ιταλικό περιφερειακό πάρκο με έκταση 284,55 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οροσειρές των Άλπεων
Κατηγορία:Οροσειρές της Γαλλίας
Plymouth Fury

Το **Plymouth Fury** ήταν ένα αυτοκίνητο που παρήχθη από τον αμερικανικό Όμιλο Plymouth, το οποίο προσφέρθηκε σε διάφορες εκδόσεις από το 1959 έως το 1978. Για την πρώτη δεκαετία και μισή, το Fury ήταν ένα μοντέλο πλήρους μεγέθους και κατέλαβε την πρώτη θέση στο πρόγραμμα του Plymouth. Κατά καιρούς, υπήρχαν ειδικές σειρές όπως το Sport Fury. Σε μερικές σεζόν (model years, έτη μοντέλων), η σειρά υποδιαιρέθηκε επίσης στις σειρές **Fury I**, **Fury II** και **Fury III**, οι οποίες προσφέρονταν δίπλα-δίπλα. Μια ιδιαίτερα υψηλής ποιότητας έκδοση του Fury πουλήθηκε προσωρινά ως **Plymouth VIP**. Από το 1975, η ονομασία Fury πέρασε στα μοντέλα μεσαίας κατηγορίας της μάρκας μέσω της αλλαγής σήματος, ενώ στο κορυφαίο μοντέλο δόθηκε η ονομασία Gran Fury. Το μοντέλο Fury απέκτησε ιδιαίτερη φήμη μέσω του μυθιστορήματος Κριστίν του 1983 του Στίβεν Κινγκ και της κινηματογραφικής του μεταφοράς, στην οποία ένα Plymouth Fury παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αρχικά, το Fury ήταν ένα διαθέσιμο πακέτο εξοπλισμού στο Plymouth Belvedere το 1956. Το Plymouth Fury ήταν διαθέσιμο με βενζινοκινητήρα 5,0 λίτρων V8 και απόδοσης 240 ίππων. Αργότερα, ένας κινητήρας 5,2 λίτρων ήταν επίσης διαθέσιμος με απόδοση 290 ίππων. Το Plymouth Fury ήταν το όχημα με τις χαμηλότερες πωλήσεις στο Plymouth. Μόνο 5.000 πωλήθηκαν μέχρι το 1959.

Το 1960, το Plymouth Fury έγινε λίφτινγκ και έλαβε ένα νέο πλαίσιο unibody (αυτοφερόμενο, δηλαδή ενιαίο δομικό σύνολο). Ήταν διαθέσιμο με εξακύλινδρους και V8 βενζινοκινητήρες με κυβισμό από 3,7 έως 6,3 λίτρα. Το 1962, το αυτοκίνητο έλαβε ένα νέο αμάξωμα. Το 1965, το Plymouth Fury έλαβε ξανά ένα νέο αμάξωμα και ήταν πλέον διαθέσιμο με κινητήρες V8 με κυβισμό έως και 7,2 λίτρα. Το 1969, το Fury ανανεώθηκε για άλλη μια φορά. Η τελευταία γενιά του Plymotuh Fury κατασκευάστηκε το 1974. Μετά από αυτό, το αυτοκίνητο αντικαταστάθηκε από το σχεδόν πανομοιότυπο Plymouth Gran Fury, ενώ το όνομα Plymouth Fury αποδόθηκε σε ένα ελαφρώς μικρότερο αυτοκίνητο, το οποίο κατασκευάστηκε μέχρι το 1978.


Αρχείο:Fury.JPG|Plymouth Fury 4-πορτο Hardtop του 1959
Αρχείο:1960 Plymouth Fury (29374647202).jpg|Plymouth Fury 2-πορτο Hardtop του 1960
Αρχείο:1960 Plymouth Fury (32692153804).jpg|Plymouth Fury του 1960, εσωτερικό
Αρχείο:63 Plymouth Sport Fury (7458442498).jpg|Plymouth Sport Fury καμπριολέ του 1963
Αρχείο:1966 Plymouth Fury III (17346113492).jpg|Plymouth Fury III 2-πορτο hardtop του 1966
Αρχείο:1971 Plymouth Fury II 4-door sedan, front left (Hershey 2019).jpg|Plymouth Fury II 4-πορτο σεντάν του 1971
Αρχείο:1974 Plymouth Fury sedan.png|Plymouth Fury 4-πορτο σεντάν του 1974


## Αναφορές



## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αυτοκίνητα πλήρους μεγέθους σε στυλ Mopar Fuselage

Κατηγορία:Μοντέλα Plymouth
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Κόιντος Φούλβιος Γίλων Βίτιος Πρόκουλος

Ο **Κόιντος Φούλβιος Γίλων Βίτιος Πρόκουλος**, λατιν.: *Quintus Fulvius Gillo Bittius Proculus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που κατείχε τουλάχιστον ένα αξίωμα στην αυτοκρατορική υπηρεσία. Διετέλεσε ύπατος το φθινόπωρο του 99 μ.Χ., με συνάδελφό του τον M. Oστόριο Σκαπούλα.  Είναι επίσης γνωστός με τη συντομότερη μορφή του ονόματός του, *Κόιντος Βίτιος Πρόκουλος*. 

Οι οικογενειακές διασυνδέσεις του Πρόκουλου έχουν αποτελέσει αντικείμενο διαμάχης. Αρκετοί μελετητές έχουν προσπαθήσει να τον συνδέσουν με τον ύπατο του έτους 76, Μάρκο Φούλβιο Γίλωνα. Κάποιοι έχουν υποστηρίξει ότι ήταν γιος του μεγαλύτερου Γίλωνα, ενώ άλλοι ότι υιοθετήθηκε από τον μεγαλύτερο άνδρα. Στη μονογραφία της για τις ρωμαϊκές πρακτικές ονοματοδοσίας, η Όλλι Σαλόμιες θεωρεί απίθανο οποιοδήποτε από τα δύο ενδεχόμενα, και επισημαίνει ότι τα πιο πιθανά είναι ότι «θα μπορούσε να είναι ένας Βίτιος που υιοθετήθηκε από έναν Κ. Φούλβιο, ή θα μπορούσε να είναι ένας Βίτιος του οποίου η μητέρα ήταν αδελφή του κύριου Φούλβιου Γίλλωνα ή συγγενής με αυτόν».  Ο Πλίνιος ο Νεότερος αναφέρεται σε αυτόν παρεμπιπτόντως ως τον πατριό τής δεύτερης συζύγου του, γεγονός που τον καθιστά σύζυγο της Πομπηίας Κελερίνας. 

Η *[[Cursus honorum|σειρά αξιωμάτων]]* (cursus honorum) του Πρόκουλου είναι γνωστό μόνο αποσπασματικά. Το παλαιότερο αξίωμα που μαρτυρείται γι' αυτόν είναι αυτό του επάρχου του θησαυροφυλακίου στον ναό του Κρόνου (aerarii Saturnii) ως συναδέλφου του Πόπλιου Κέρτου, το οποίο θα κατείχε και αφού έγινε πραίτωρ. Η Μιρέιγ Κορμπιέ χρονολόγησε τη θητεία του σε αυτό το αξίωμα στα έτη 96 και 97.  Αυτό το οικονομικό αξίωμα συνήθως οδηγούσε άμεσα στην απόκτηση της υπατείας από τον κάτοχό του, αλλά η δίωξη του Πλίνιου του Νεότερου, αν και δεν κατάφερε να καταδικάσει τον Κέρτο, τον εμπόδισε να φθάσει σε αυτό το αξίωμα. 

Το άλλο αξίωμα που είναι γνωστό ότι κατείχε ο Πρόκουλος, ήταν ανθύπατος (κυβερνήτης) της Ασίας. Μία επιγραφή στην Κύζικο επιτρέπει τη χρονολόγηση της θητείας του στο 115/116. 

Ο Πρόκουλος βεβαιώνεται ότι έγινε δεκτός στους αδελφούς των αγρών (fratres arvales) μέχρι το έτος 101. Οι επιγραφές αυτού του ιερατείου μαρτυρούν, ότι παρακολούθησε τις τελετουργίες τους κατά τα έτη 105, 117 και 118. Από τα αρχεία αυτού του ιερατείου μαθαίνουμε, ότι είχε αποβιώσει στις 7 Φεβρουαρίου 120, όταν ο Πόπλιος Μάλιος Γάρβων επιλέχθηκε για να καλύψει το κενό, που δημιουργήθηκε από το τέλος του. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Αύλος Βικίριος Μαρτιάλις

Ο **Αύλος Βικύριος Μαρτιαλίς**, λατιν.: *Aulus Vicirius Martialis* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τραϊανού. Διετέλεσε αντικαταστάτης ύπατος για το *διάστημα* (nundinium) Ιουλίου-Αυγούστου 98, με συνάδελφό του τον Λεύκιο Μαίκιο Πόστουμο. Ο Μαρτιάλις είναι γνωστός μόνο μέσω σωζόμενων επιγραφών.

Ο Ρόναλντ Σάυμ υπέθεσε ότι το *όνομα γένου (gentilicium)* αυτού υποδήλωνε προέλευση είτε από την Ερουρία, είτε από την Καμπανία, σημειώνοντας έναν αριθμό Βικιρίων που μαρτυρούνται σε επιγραφές από αυτά τα μέρη της Ιταλίας. Ο Μαρτιάλις ήταν γιος ενός Aύλου Βικίριου Πρόκουλου, Αύλου υιού, που αναφέρεται ως στρατιωτικός τριβούνος της Λεγεώνας IV Scythica και ως *ιερέας του Αυγούστου* (flamen Augusti) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κλαυδίου, και ενταφιάστηκε στη Σιένα. Ο Μαρτιάλις είναι γνωστό ότι είχε έναν αδελφό, τον Aύλο Βικίριο Πρόκουλο, αντικαταστάτη ύπατο το έτος 89.

Ο Μαρτιάλις είναι γνωστό ότι κατείχε μόνο ένα αξίωμα, ως ανθύπατος (κυβερνήτης) της Ασίας το 113/114. Κάποτε πιστευόταν αντίθετα ότι ο αδελφός του Πρόκουλος ήταν ανθύπατος, αλλά ο Ρ. Μέρκελμπαχ έχει δείξει ξεκάθαρα, ότι ο Μαρτιάλις ήταν ο κυβερνήτης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Λεύκιος Ερέννιος Σατουρνίνος

Ο **Λεύκιος Ερέννιος Σατουρνίνος**, λατιν.: *Lucius Herennius Saturninus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που υπηρέτησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δομιτιανού και του Τραϊανού (π. 81–117 μ.Χ.). Διετέλεσε αντικαταστάτης ύπατος για το *διάστημα* (nundinium) από τον Μάιο έως τον Ιούνιο του 100 μ.Χ., με συνάδελφο τον Πομπόνιο Μαμιλιανό.

H *[[Cursus honorum|σειρά αξιωμάτων]]* (cursus honorum) του Σατουρνίνου είναι ελλιπής· μόνο οι δύο κυβερνητικές θέσεις που κατείχε, είναι γνωστές. Η πρώτη επαρχία που κυβέρνησε ως ανθύπατος, ήταν η Αχαΐα το 98/99 πριν από τη θητεία του ως υπάτου.  Η άλλη επαρχία ήταν η Άνω Μοισία, μετά τη θητεία του ως υπάτου από το 102 έως το 106.  Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως κυβερνήτη, ξεκίνησε ο Β΄ Δακικός Πόλεμος του Τραϊανού. Δεν είναι σαφές, πώς ο Σατουρνίνος ενεπλάκη σε αυτή τη σύγκρουση, αλλά το όνομά του είναι ένας από τους τρεις *[[Λεγάτος (Αρχαία Ρώμη)|λεγάτους λεγεώνας]]* (legati legiones) ή λεγεωνάριους διοικητές, που αναφέρονται στο " *Pridianum* του Χουντ", ένα έγγραφο σε πάπυρο από το αρχείο μίας ρωμαϊκής βοηθητικής μονάδας, που στάθμευε κατά μήκος του Δούναβη. Αυτό υποδηλώνει ότι συμμετείχε σε αυτόν τον πόλεμο σε κάποιο βαθμό. 

## Δείτε επίσης
* γένος Ερεννίων

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι κυβερνήτες της Αχαΐας
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Λεύκιος Ρόσκιος Αιλιανός Μαίκιος Κέλερ

Ο **Λεύκιος Ρόσκιος Αιλιανός Μαίκιος Κέλερ**, λατιν.: *Lucius Roscius Aelianus Maecius Celer* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, του 2ου αι. Υπήρξε ύπατος στο *διάστημα (nundinium)* του Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 100 μ.Χ., με συνάδελφο τον Τιβέριο Κλαύδιο Σακέρδο Ιουλιανό.  Ο Λεύκιος Μαίκιος Κέλερ είναι γνωστός κυρίως από επιγραφές.

Η προέλευση του Mαίκιου Κέλερ έχει προκαλέσει κάποια συζήτηση. Το γεγονός ότι τα τελευταία στοιχεία τού ονόματός του είναι κοινά με τον ύπατο του 101, Μάρκο Μαίκιο Κέλερ, έχει οδηγήσει ορισμένους ειδικούς  να υποθέσουν, ότι οι δύο άνδρες είναι αδέλφια, και ότι ο Λεύκιος Μαίκιος Κέλερ μας είχε υιοθετηθεί από έναν Ρόσκιο. Ωστόσο η Όλλι Σαλόμιες υποστηρίζει την υπόθεση του Ρόναλντ Σάυμ, ότι η αναφορά ως *Μάρκου υιός* αναφέρεται σε έναν Μάρκο Ρόσκιο, δηλαδή τον Μάρκο Ρόσκιο Κοίλιο ύπατο το 81, ο οποίος νυμφεύτηκε μία θεία τού υπάτου τού 101, και αυτό ήταν η πηγή των δύο τελευταίων στοιχείων του ονόματος. Αντί για αδέλφια, οι δύο Μαίκιοι Κέλερ είναι εξαδέλφια. 

Ο Λεύκιος Ρόσκιος, Λεύκιου [υιός, Κόιντος Πάκουλος Μαί]κιος Κέλερ Μ[...] Πόστουμος Μαμ[ιλιανός..] Βεργίλιος Σταβερια[νός..], ταμίας (quaestor) του Αυτοκράτορα Αδριανού, είναι πιθανότατα γιος ή εγγονός αυτού του Mαίκιου Κέλερ. 

## Σταδιοδορμία
Η *[[Cursus honorum|σειρά αξιωμάτων]]* (cursus honorum) του Κέλερ είναι εν μέρει γνωστή από μία επιγραφή, που ανάρτησε στο Τίβουρ ο φίλος του, Γάιος Βεκίλιος Πρόβος.  Ο Άντονι Μπίρλεϊ σημειώνει ότι «ο Βεκίλιος Πρόβος ανέφερε μόνο μία επιλογή θέσεων στην επιγραφή τού Τίβουρ. Διαφορετικά θα ήταν σίγουρα περίεργο το γεγονός, ότι κατείχε μία σχετικά πρώιμα θέση υπάτου, χωρίς διορισμούς στην αυτοκρατορική υπηρεσία προς τιμήν του».  Σύμφωνα με τον Πρόβο, η σταδιοδορμία του Κέλερ ξεκίνησε ως ένας από τους *δέκα άνδρες δικαστικούς* (decemviri stlitibus iudicandis), ένα από τα τέσσερα συμβούλια των *[[Εικοσιέξι άνδρες|είκοσι ανδρών]]* (vigintiviri), ένα προκαταρκτικό και απαιτούμενο πρώτο βήμα για την είσοδο στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Ο Κέλερ ήταν τότε στρατιωτικός τριβούνος στη Λεγεώνα IX Ισπανική, η οποία βρισκόταν στη Ρωμαϊκή Βρετανία. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου εναντίον των Χάτων του Δομιτιανού το 83, δύο ταραχές κατεστάλησαν από τη Λεγεώνα IX στη Γερμανία, η μία υπό τον Κέλερ και η άλλη υπό τον Βέλιο Ρούφο. Για τις προσπάθειες του Κέλερ στη σύγκρουση, του απονεμήθηκε μία διάκριση *(dona militaria),* που αντιστοιχούσε στον βαθμό του.  Έγινε δεκτός στη Σύγκλητο, όταν έγινε ταμίας (quaestor) ενός Αυτοκράτορα, πιθανώς του Δομιτιανού. Ακολούθησαν τα παραδοσιακά δημοκρατικά αξιώματα του τριβούνου των πληβείων και του πραίτορα. Ο Σάυμ υποστηρίζει ότι η ημερομηνία της πραιτορίας του εμπίπτει στα έτη 90 έως 94, γεγονός που τον καθιστά σύγχρονο του ιστορικού Τάκιτου.  Ακολούθησε η υπατεία του Κέλερ.

Το μόνο αξίωμα που είναι γνωστό ότι κατείχε ο Κέλερ μετά την υπατεία του είναι το ότι έγινε ανθύπατος (κυβερνήτης) της Αφρικής, το οποίο ο Βέρνερ Εκκ χρονολογεί στο 117/118.  Η ζωή του μετά από αυτή τη θητεία ως κυβερνήτη, καθώς και η ημερομηνία τέλους του, είναι άγνωστες.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Καζάς Γιαννιτσών

μικρογραφία|280x280εσ|Χάρτης του καζά Γιαννιτσών το 1530
Ο **Καζάς Γιαννιτσών** () αποτέλεσε, κατά την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, διοικητική υποδιαίρεση (καζά) που κάλυπτε τις σημερινές περιοχές Πέλλας και Παιονίας, στον χώρο της Κεντρικής Μακεδονίας. Πρωτεύουσά του ήταν η πόλη των Γιαννιτσών (*Yeniçe-i Vardar*), ενώ ως ναχιγές λειτουργούσε το χωριό της Γουμένισσας (*Gömence*). Ο καζάς Γιαννιτσών συγκαταλεγόταν στους δεκατρείς καζάδες στους οποίους διαιρείτο το Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης. Η συγκρότησή του ανάγεται στα τέλη του 14ου αιώνα και συνδέεται άμεσα με τη δράση του Οθωμανού στρατιωτικού και κατακτητή Γαζή Αχμέτ Εβρενός. Μετά την κατάκτηση της περιοχής, ο Εβρενός Μπέης εγκαταστάθηκε στα Γιαννιτσά, τα οποία ανέδειξε σε έδρα του και σε διοικητικό κέντρο ενός εκτεταμένου και ιδιαίτερα σημαντικού καζά. Ο καζάς περιελάμβανε πλήθος οικισμών, οι οποίοι είχαν οργανωθεί ως βακούφια της οικογένειας των Εβρενόσογλου, γεγονός που συνέβαλε στην οικονομική και διοικητική συνοχή της περιοχής. Σε γεωγραφικό επίπεδο, ο καζάς Γιαννιτσών εκτεινόταν σε περιοχή που περιλάμβανε τη λίμνη των Γιαννιτσών, καθώς και τον ορεινό όγκο του Πάικου, στοιχεία που καθόριζαν τόσο τη μορφολογική του φυσιογνωμία όσο και τις οικονομικές δραστηριότητες της εν λόγω διοικητικής ενότητας.

## Πληθυσμός
Ο καζάς Γιαννιτσών αποτελούνταν από 68 και παραπάνω χωριά, και περιλάμβανε, εκτός της σημερινής επαρχίας των Γιαννιτσών και Γουμένισσας, και τμήματα των επαρχιών Αλμωπίας και Καμπανίας. Στον καζά κατοικούσαν, σύμφωνα με περιηγητές και απογραφείς που πέρασαν τον 19ο και 20ο αιώνα, Έλληνες, Τούρκοι, Βούλγαροι, καθώς και άτομα άλλων εθνικοτήτων. Σύμφωνα με τον Βλαδίμηρο Κολοκοτρώνη, στον καζά Γιαννιτσών κατοικούσαν 18.583 Έλληνες και 1.763 Βούλγαροι.

## Τοποθεσίες του καζά

*Πηγή: Δημήτρης Λιθοξόου: Τα χωριά των περιοχών Βέροιας, Έδεσσας, Γευγελής και Γιαννιτσών

## Παραπομπές
Κατηγορία:Καζάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ιστορία των Γιαννιτσών
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Ελλάδας
Αύλος Κορνήλιος Πάλμα Φροντονιανός

Ο **Αύλος Κορνήλιος Πάλμα Φροντονιανός**, λατιν.: *Aulus Cornelius Palma Frontonianus* (απεβ. το 118 μ.Χ.) ήταν στρατιωτικός και Ρωμαίος πολιτικός, που διετέλεσε δύο φορές ύπατος: πρώτα ως κανονικός ύπατος το 99 μ.Χ., με τον Κόιντο Σώσιο Σενέκιο ως συνεργάτη του· και ξανά το 109 με τον Πόπλιο Καλβίσιο Τούλο Ρούσο ως συνεργάτη του.

Ο Κορνήλιος Πάλμα καταγόταν από το Βολσίνι της Ετρουρίας. Η πρώτη γνωστή θέση του είναι αυτή του πραιτοριανού απεσταλμένου του ανθύπατου (κυβερνήτη) της Ασίας, κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δομιτιανού . Συνέχισε να διοικεί μία λεγεώνα από το 94 έως το 97 μ.Χ., και έγινε ύπατος το 99. Εκείνη τη χρονιά ο Κορνήλιος Πάλμα πήγε στην Ισπανία, για να αναλάβει τη θέση του κυβερνήτη της Ταρρακωνικής Ισπανίας. Λίγο αργότερα έγινε κυβερνήτης της Συρίας, και υπό τον Αυτοκράτορα Τραϊανό, προσάρτησε τη Ναβατέα το 106 μ.Χ., συμβάλλοντας στη δημιουργία της ρωμαϊκής επαρχίας της Πετραίας Αραβίας. Το 109 μ.Χ. διετέλεσε τακτικός ύπατος για δεύτερη φορά.

Ο Κορνήλιος Πάλμα φαίνεται να εκτιμήθηκε από τον Τραϊανό για τις διοικητικές και στρατιωτικές του ικανότητες. Αυτή η εγγύτητα με τον Αυτοκράτορα μπορεί να ήταν ένας αποφασιστικός παράγοντας, που τον οδήγησε με τον Γναίο Πεδάνιο Φούσκο Σαλινάτορα, τον Aβίδιο Νιγρίνο, τον Καλπούρνιο Πίσωνα Λικινιανό και τον Λεύκιο  Κουίετο να εκτελεστεί από τον Αδριανό μετά το τέλος τού Τραϊανού.

## Αναφορές
* 

Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Γκυζιακός Α.Ο.

Ο **Γκυζιακός Αθλητικός Όμιλος** είναι ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με επίσημο έτος ιδρύσεως το 1937 με έδρα την συνοικία του Γκύζη, αποτελώντας τη συνέχεια προϋπάρχοντος ανεπίσημου σωματείου υπό το όνομα *Αθλητική Ένωση Αγ. Στυλιανού*. Παίζει στο δημοτικό γήπεδο της Κυψέλης, την Αλεπότρυπα. Χρώματα του αποτελούν το πορτοκαλί και το μαύρο. Συμμετέχει στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Αθηνών και από τη σεζόν 2025–26 αγωνίζεται στη Β΄ κατηγορία.

## Ιστορία
Ο Γκυζιακός ιδρύθηκε το 1937. Παρόλα αυτά η πρώτη του συμμετοχή στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών ήρθε τη σεζόν 1949–50 ξεκινώντας από τη Γ΄ κατηγορία, ενώ τη σεζόν 1952–53 πέτυχε την πρώτη του άνοδο στη Β΄ κατηγορία.

Τα επόμενα 12 χρόνια ο Γκυζιακός έμεινε στη Β' κατηγορία, είτε στην Β1 είτε στη Β2, μέχρι τη σεζόν 1964–65, όπου προβιβάστηκε στην Α2' και την επόμενη σεζόν πάλι ανέβηκε, αυτή τη φορά στην Α1.

Τη σεζόν 1966–67 υποβιβάστηκε στη Β΄ για να προβιβαστεί πάλι μετά από 2 σεζόν, το 1969.

Η δεκαετία του 1970 ξεκίνησε με τον Γκυζιακό στην Α΄, ωστόσο αυτό διατηρήθηκε για μόνο 2 σεζόν και το 1974–75 αγωνίστηκε στη Γ΄ Αθηνών για πρώτη φορά μετά από 21 χρόνια.

Τα επόμενα χρόνια μπορούν να χαρακτηριστούν ως τα πιο σκοτεινά του σωματείου, ενδοαγωνιστικά μιλώντας, με τις επιδόσεις να μην εκπροσωπούν την ιστορία του συλλόγου.

Αξιομνημόνευτη είναι η κατάκτηση του κυπέλλου ήθους της Ε.Π.Σ. Αθηνών το 1983.

Το 2013, ο Γκυζιακός πέτυχε άνοδο στην Α΄ για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια. Την επόμενη σεζόν όμως, υποβιβάστηκε εκ νέου, βγαίνοντας 12ος για 2 βαθμούς από το Ηράκλειο, από το οποίο έχασε με 4-1 στην 26η αγωνιστική, καταδικάζοντας το σωματείο του Γκύζη.

Τη σεζόν 2016–17 μάλιστα βρέθηκε στη Γ΄ κατηγορία, από την οποία ανέβηκε αμέσως.

Δεν είχε παρόμοια τύχη όμως όταν πέσει τη σεζόν 2021–22. Με μια σειρά ατυχιών και αποτυχιών, ο σύλλογος για τρεις σεζόν πρωταγωνίστησε στη Γ΄ κατηγορία, χωρίς όμως να πετύχει την άνοδο στις δύο από αυτές. 

Τη σεζόν 2022–23, τερμάτισε 3ος, δηλαδή στη θέση μπαράζ για την άνοδο στη Β'. Παρόλα αυτά, τα μπαράζ ματαιώθηκαν και η άνοδος κρίθηκε με κλήρωση, στην οποία ο Γκυζιακός δεν στάθηκε τυχερός. 

Τη σεζόν 2023–24, βρέθηκε 1ος όλη την χρονιά, έχοντας ένα εντυπωσιακό αήττητο 10 νικών μέχρι τον Ιανουάριο.
Αυτή τη φορά, στα μπαράζ πήγαν οι τέσσερις πρώτοι κάθε ομίλου και ο Γκυζιακός υποδέχτηκε τον τέταρτο σε κατάταξη, Ιάσων Ιλίου, στην Αλεπότρυπα με διπλό στόχο ή τη νίκη ή την ισοπαλία. Παρόλα αυτά και ενώ προηγούνταν με 2-0 στο 77', ο Ιάσων ανέτρεψε το ματς σε 2-3 και «έκλεψε» την άνοδο.  

Τη σεζόν 2024–25, έπειτα από άλλη μια χρονιά πρωτιάς, κατάφερε επιτέλους να εξασφαλίσει την πολυπόθητη άνοδο στη Β΄ Αθηνών.

## Διοίκηση

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1937
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Γκυζιακός Α.Ο.
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Γκύζη
Κόσαρι

Το **κόσαρι** (αιγυπτιακά αραβικά: كشرى [ˈkoʃæɾi]) ή **κούσαρι** είναι το εθνικό πιάτο της Αιγύπτου και ένα ευρέως διαδεδομένο φαγητό του δρόμου. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή αιγυπτικά πιάτα και ένας πλούσιος σε υδατάνθρακες συνδυασμός μακαρονιών, ρυζιού και φασολιών, αρωματισμένος με ντομάτες, κρεμμύδια, σκόρδο και άλλα υλικά. Με μια πικάντικη σάλτα, το κόσαρι θεωρείται χορτοφαγικό ή αυστηρώς χορτοφαγικό πιάτο, εάν φτιαχτεί με φυτικό λάδι.

Το κόσαρι δεν είναι αιγυπτιακής προέλευσης, παρά το γεγονός ότι είναι το εθνικό πιάτο της Αιγύπτου. Τόσο το ρύζι όσο και τα μακαρόνια δεν προέρχονται από την Αίγυπτο. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Ινδία και χρονολογείται από την εποχή του βρετανικού αποικισμού. Η λέξη «κόσαρι» προέρχεται από την ινδουιστική λέξη «κχίσρι» (αγγ. khichri), η οποία αναφέρεται σε ένα πιάτο με ρύζι και φακές. Το πιάτο μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο από τους Βρετανούς όταν την αποίκισαν στα τέλη του 1800, το οποίο έκτοτε έγινε ευρέως γνωστό.

## Δείτε επίσης

* Αιγυπτιακή κουζίνα
* Μεσογειακή κουζίνα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αιγυπτιακή κουζίνα
Κλίμα των Άλπεων

thumb|right|upright=2.2|Οικολογικές ζώνες των Άλπεων
Με τον όρο **κλίμα των Άλπεων** αναφέρεται συνήθως το κλίμα του κεντρικού τμήματος του συστήματος οροσειρών των Άλπεων στην Ευρώπη. Καθώς ο αέρας υψώνεται από σχεδόν το sea level μέχρι τις κορυφές των Άλπεων, ψύχεται αδιαβατικά. Οι επικρατούντες άνεμοι πιέζουν αέριες μάζες από τους πρόποδες να ανέλθουν στις πλαγιές, όπου διαστέλλονται χάνοντας και άλλη θερμότητα, γεγονός που επιφέρει ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα (βροχή ή χιόνι) εξαιτίας της μειώσεως της διαλυτότητας του αέρα στους υδρατμούς.

Το κλίμα των Άλπεων εξαρτάται ισχυρά από το υψόμετρο, με αποτέλεσμα η περιοχή να φιλοξενεί διαφορετικές κλιματικές ζώνες, 5 ή 6 τον αριθμό, οι οποίες αντιστοιχούν σε ανάλογες μορφές χλωρίδας και πανίδας, δηλαδή σε διαφορετικά οικοσυστήματα.

## Παραπομπές


Κλιμα
Αλπικός φεν

[thumb|Τοπίο κοντά στους πρόποδες των Άλπεων στη [Βαυαρία (περίπου 20 χιλιόμετρα ανατολικώς του Ρέγκενσμπουργκ), στο τέλος μιας ημέρας κατά την οποία φυσούσε νότιος άνεμος φεν. Η κοιλάδα του Δούναβη είναι ένα φυσικό όριο του αλπικού φεν.]]
Ως **αλπικός φεν** (γερμ. *Alpenföhn*) χαρακτηρίζεται ο άνεμος φεν (*föhn*) που πνέει στην ευρύτερη περιοχή των Άλπεων. Η ονομασία *föhn* χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τον νότιο άνεμο που πνέει κατά τους χειμερινούς μήνες και δημιουργεί συνθήκες τήξεως των χιονιών στη βόρεια πλευρά των Άλπεων. Επειδή το «φεν» αργότερα έγινε ένας γενικός όρος που επεκτάθηκε ώστε να σημαίνει ανάλογους ανέμους σε άλλες οροσειρές σε όλο τον κόσμο που βιώνουν παρόμοια φαινόμενα, επινοήθηκε ο διευκρινιστικός όρος «αλπικός φεν» για τον άνεμο φεν της περιοχής των Άλπεων. Ο άνεμος αυτός μπορεί να προκαλέσει έντονες καταιγίδες, με ανέμους έως 10 μποφόρ και ριπές έως 150 χιλιόμετρα/ώρα. Ο νότιος άνεμος στη βόρεια πλευρά των Άλπεων ονομάζεται επίσης «νότιος φεν» (*Südföhn*), ενώ ο αντίστοιχος αριθμός του στη νότια πλευρά των Άλπεων ονομάζεται επίσης «βόρειος φεν» (*Nordföhn*).

Οι συνθήκες φεν είναι γνωστές για τον θερμό αέρα και την ασυνήθιστη νέφωση.

## Παραπομπές


Φεν
Αλπικος φεν
Στούρα ντι Ντεμόντε

Ο **Στούρα ντι Ντεμόντε** (ιταλ. *Stura di Demonte*, λατιν. *Stura*) είναι ποταμός της βορειοδυτικής Ιταλίας, στην Περιφέρεια Πεδεμόντιο. Ο ποταμός έχει μήκος 115 χιλιόμετρα.

## Γεωγραφία
Ο Στούρα ντι Ντεμόντε είναι παραπόταμος του ποταμού Τάναρο, ο οποίος με τη σειρά του είναι παραπόταμος του Πάδου. Η πηγή του Στούρα βρίσκεται στις Άλπεις, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία. Ο ποταμός διέρχεται από το χωριό Ντεμόντε και την πόλη Κούνεο προτού συμβάλει με τον Τάναρο κοντά στην κωμόπολη Κεράσκο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποταμοί της Ιταλίας
Κατηγορία:Επαρχία του Κούνεο