open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ντισπούρ

Το **Ντισπούρ** (ασσαμικά: দিছপুৰ, Ντισπούρ) είναι η πρωτεύουσα του Άσαμ στην Ινδία.

Το Ντισπούρ, μια τοποθεσία του Γκαουχάτι, έγινε η πρωτεύουσα του Άσαμ το 1973. Διαδέχθηκε τη πάλαι ποτέ πρωτεύουσα Σιλόνγκ που προσαρτήθηκε στη νέα πολιτεία Μεγκαλάγια, η οποία αποσπάστηκε από το Άσαμ.

Το Ντισπούρ είναι πρωτεύουσα του κυβέρνησης του Άσαμ. Εδώ βρίσκονται όλα τα σημαντικότερα κυβερνητικά κτίρια του Άσαμ. Δίπλα από το Ντισπούρ βρίσκεται η αρχαία πόλη Τζάτια. 

Αν και είναι γνωστή ως πρωτεύουσα του Άσαμ, το Ντισπούρ είναι επίσης γνωστό για το Κέντρο Δημοπρασιών Τσαγιού του Γκαουχάτι. Μια μεγάλη ποικιλία τσαγιών πλειστηριάζονται σε αυτό το κέντρο.

## Πολιτική
Το Ντισπούρ αποτελεί μέρος της εκλογικής περιφέρειας Γκαουχάτι της Λοκ Σάμπα.

## Καιρός
Το Ντισπούρ αποτελεί μέρος του Γκαουχάτι. Έχει ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Οι χειμώνες συνοδεύονται από περιστασιακές βροχές που μειώνουν περαιτέρω τη θερμοκρασία. Η εποχή των μουσώνων στο Ντισπούρ αρχίζει τον Ιούνιο. Στο Ντισπούρ, συνήθως οι μουσώνες συνοδεύονται από έντονες καταιγίδες.

## Τουριστικά αξιοθέατα
Ως πρωτεύουσα, η πόλη είναι ιδιαίτερα καλοοργανωμένη. Υπάρχουν πολλά τουριστικά σημεία στο Ντισπούρ, όπως τα παρακάτω:

* Το Σιλπαγκράμ είναι γνωστό για την πολιτιστική και χειροτεχνική κληρονομιά του Άσαμ και άλλων βορειοανατολικών πολιτειών. Εθνοτικά κοσμήματα, χαλιά, μετάξινα σάρι, ξύλινα και μεταλλικά είδη χειροτεχνία πωλούνται εδώ μεταξύ άλλων.
* Το άσραμ Μπασίσθα βρίσκεται έξι χιλιόμετρα από το Ντισπούρ. Είναι δημοφιλής καθώς εκεί βρίσκεται ο ναός του Σίβα. Ο ναός έχει έκταση 835 μπίγκα. Στέκεται στις όχθες των ρυακιών των βουνών. Τα ρυάκια πηγάζουν από τη Μεγκαλάγια, τα οποία με τη σειρά τους γίνονται τα ποτάμια Μπασίσθα και Μπαράλου που ρέουν μέσα από την πόλη.
* Το Σριμάντα Σανκαραντέβα Καλακσέτρα είναι πολιτιστικό ίδρυμα που βρίσκεται στη περιοχή Παντζαμπάρι του Ντισπούρ. Το μουσείο διατηρεί την κουλτούρα και την παράδοση του Άσαμ και των βορειοανατολικών πολιτειών. Ονομάστηκε από τον μεγάλο πολιτιστικό εκθέτη και μελετητή του Άσαμ Μαχαπουρούς Σριμάντα Σανκαρντέβα. Μέσα στο μουσείο εκτίθονται παραδοσιακά κοσμήματα, στολές, αγάλματα, αντικείμενα, όπλα, πέτρα και επιγραφές από το Άσαμ και τις βορειοανατολικές πολιτείες (Αρουνάτσαλ Πραντές, Άσαμ, Μεγκαλάγια, Ναγκαλάντ, Μανιπούρ, Τρίπουρα, Μιζόραμ).

## Εκπαίδευση
Η πρωτεύουσα Ντισπούρ αποτελεί σημαντικό μέρος στην εκπαίδευση του Άσαμ. Στο Ντισπούρ βρίσκεται το νομικό κολέγιο και το κολέγιο του Ντισπούρ. Το νομικό κολέγιο ιδρύθηκε το 1993. Υπάγεται στο Συμβούλιο Δικηγορικών Συλλόγων της Ινδίας. Το Κολέγιο Ντισπούρ ιδρύθηκε το 1978. Αυτό το κολέγιο ιδρύθηκε για να καλύψει τις υψηλότερες εκπαιδευτικές ανάγκες των φοιτητών αφού το Ντισπούρ έγινε πρωτεύουσα του Άσαμ μετά από την απόσχιση της Μεγκαλάγια (συμπεριλαμβανομένου του Σιλόνγκ). Η πόλη διαθέτει πολλά κυβερνητικά και ιδιωτικά σχολεία.

## Υγειονομική περίθαλψη
Το Ντισπούρ στεγάζει πολλά σημαντικά νοσοκομεία, όπως το Νευρολογικό Κέντρο Ερευνών του Γκαουχάτι, το Νοσοκομείο Γκαουχάτι και το Νοσοκομείο του Κέντρου της πόλης. Η πόλη διαθέτει και γηροκομείο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Μαρκ Μπέκερς

Ο **Μαρκ Μπέκερς** (*Marc Beckers*, γενν. στις 19 Οκτωβρίου 1973) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.

## Σταδιοδρομία
Ο Μπέκερς είχε δύο συμμετοχές με τη Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ στη Μπούντεσλιγκα και 11 συμμετοχές με τη Φορτούνα Ντύσσελντορφ κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Προφίλ στο transfermarkt.com

Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Ντύσσελντορφ
Νυχτερινά, Op. 32 (Σοπέν)

Τα **Nocturnes, Op. 32** είναι δύο νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν και δημοσιεύτηκαν το 1837.  Και τα δύο είναι αφιερωμένα στη Μαντάμ Καμελί ντε Μπιλίνγκ. Το πρώτο είναι γραμμένο σε Σι μείζονα σε τέμπο  *andante sostenuto*, 4/4. Το δεύτερο έχει την κλασσική τριαδική μορφή και είναι γραμμένο σε Λα ύφεση μείζονα, με *lento* τέμπο, 4/4. Το δεύτερο νυχτερινό συμπεριλήφθηκε και στο *Les Sylphides* (1892). Για μερικούς, τα δύο αυτά νυχτερινά δεν είναι τόσο εντυπωσιακά όπως οι προκάτοχοι τους. Και τα δύο έργα μαζί διαρκούν περίπου 13 λεπτά. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Noctures, Op. 32](https://imslp.org/wiki/Nocturnes,_Op.32_(Chopin,_Frederic)) στο IMSLP.org

*32
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1837
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι μείζονα
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ύφεση μείζονα
Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν

Ο **Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν** (Ιταλικά : *Marcantonio Giustinian*, Βενετία, 2 Μαρτίου 1619 - 23 Μαρτίου 1688) ήταν ο 107ος Δόγης της Βενετίας (26 Ιανουαρίου 1684 - 23 Μαρτίου 1688). Όταν έγινε Δόγης της Βενετίας έδειξε ελάχιστο προσωπικό ενδιαφέρον στον νέο Πόλεμο του Μοριά που ξέσπασε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στον πόλεμο διακρίθηκε ο πρώην τελευταίος Δούκας της Κανδίας ΠροβλεπτήςΦραντσέσκο Μοροζίνι με τεράστιες προσωπικές επιτυχίες, τον διαδέχθηκε μετά τον θάνατο του σαν νέος Δόγης της Βενετίας.

## Διπλωματικές αποστολές

Ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν ήταν γιος του Πιέτρο Τζουστινιάν και της συζύγου του Μαρίνας με καταγωγή από πολύ πλούσια οικογένεια. Απέκτησε υψηλή μόρφωσε με πολλές γλώσσες και διετέλεσε πρέσβης της Δημοκρατίας στο Βασίλειο της Γαλλίας, την περίοδο εκείνη έδειξε μεγάλες διπλωματικές ικανότητες πείθοντας τον Γάλλο βασιλιά να υποστηρίξει τη Δημοκρατία της Βενετίας στον Μεγάλο Κρητικό Πόλεμο. Διορίστηκε στο Συμβούλιο των Δέκα και πήρε πολλά άλλα αξιώματα αλλά ποτέ κάποια ηγετική θέση. Ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν δεν παντρεύτηκε ποτέ αλλά απέκτησε σεξουαλικές σχέσεις με μια γυναίκα που του έδωσαν τόσο μεγάλη ευτυχία ώστε στο τέλος δήλωσε ότι είχε αποφύγει την αμαρτία.

## Δόγης της Βενετίας

Με τον θάνατο του προκατόχου του Αλβίζε Κονταρίνι (15 Ιανουαρίου 1684) ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν εξελέγη νέος δόγης της Βενετίας (26 Ιανουαρίου 1684). Η εκλογή του στάθηκε μεγάλη έκπληξη, η συντριπτική πλειοψηφία των Βενετσιάνων περίμενε την εκλογή του Φραντσέσκο Μοροζίνι στη θέση του δόγη. Οι εκλέκτορες ωστόσο προτίμησαν έναν πιο αδύναμο δόγη για να μπορούν να τον ελέγξουν αφού o Μοροζίνι θα μπορούσε να είναι πολύτιμος σε άλλους τομείς όπως οι στρατιωτικές εκστρατείες. Η εκλογή αποδείχτηκε σοφή, η Βενετία γνώρισε εκείνη την εποχή τεράστιες επιτυχίες ύστερα από μια περίοδο μεγάλης παρακμής με αποκορύφωμα την απώλεια της Κρήτης όταν έληξε η Πολιορκία του Χάνδακα. Ο Μοροζίνι μετά από μια μεγάλη σειρά από στρατιωτικές επιτυχίες απέναντι στους Οθωμανούς κατέκτησε τα νησιά στη Λευκάδα, την Πρέβεζα, την Καλαμάτα και το Ναβαρίνο.

## Αδιάφορη προσωπική συμμετοχή

Ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν σαν άνθρωπος μέτριων ικανοτήτων δεν μπορούσε να έχει τις επιτυχίες του Μοροζίνι στο πεδίο της μάχης, σπατάλησε όλη την περίοδο σε γιορτές και πανηγύρια, ο ίδιος πήγαινε τόσο συχνά στην εκκλησία που πήρε το παρατσούκλι του *"Αγίου Ζουανίνο"*. Οι κρατικές υποθέσεις ήταν στα χέρια των στρατηγών και των συμβούλων σε τέτοιο βαθμό που κατηγορήθηκε ο ίδιος για αμέλεια. Ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν πέθανε ύστερα από μια αποτυχημένη χειρουργική επέμβαση (23 Μαρτίου 1688). Οι γιατροί που τον χειρούργησαν είχαν τα ονόματα Τον (μεταφράζεται τόνος) και Ντόλφιν (μεταφράζεται δελφίνι), αργότερα κυκλοφόρησαν πολλά ανέκδοτα ότι ο δόγης θανατώθηκε από δυο ψάρια.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*[Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν](http://www.treccani.it/enciclopedia/marcantonio-giustinian_(Dizionario-Biografico))

## Δείτε επίσης

*Δόγηδες της Βενετίας

Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Δημήτριος ο Λάκων

Ο **Δημήτριος** ο **Λάκων** (Σπάρτη, ... - τέλη του δεύτερου αιώνα π.Χ.) ήταν ένας αρχαίος έλληνας επικούρειος φιλόσοφος.
Όπως αναφέρεται από τον Διογένη Λαέρτιο , ήταν μαθητής του Επίκουρου και σύγχρονος, ίσως λίγο γηραιότερος του Ζήνωνα Σιδώνιου που ήταν ο δάσκαλος του Φιλόδημου όσο αυτός βρισκόταν στην Αθήνα. Αποσπάσματα έργων του σώζονται σε παπύρους της βιβλιοθήκης του Φιλόδημου. Μερικά από τα μερικώς σωζόμενα έργα του είναι τα Περί Γεωμετρίας (PHerc. 1061) Περί Ποίησης (PHerc. 188, 1014) καθώς και άλλα έργα που ερευνούν θέματα αστρονομίας όπως οι διαστάσεις του ήλιου (PHerc. 1013) ή ακόμη και ηθικά ζητήματα.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Κατηγορία:Επικούρειοι φιλόσοφοι
Βαδουάριος

Ο **Βαδουάριος** ήταν βυζαντινός αριστοκράτης, γαμπρός του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστίννου Β΄(565-578). Ο Θεοφάνης ο Ομολογητής τον αποκαλεί εσφαλμένα σαν αδερφό του.

Ενδεχομένως ήταν γιος ή  εγγονός του Βαδουάριου στρατηγού στη Μικρά Σκυθία το 528, ο Βαδουάριος καταγράφεται από τον Λαϊκό επικό ποιητή Flavius Cresconius Corippus ο οποίος αναφέρει ότι κατά την άνοδο του Ιουστίνου στο βυζαντινό θρόνο στις 14 Νοεμβρίου 565 ήταν ήδη πατρίκιος .

Περίπου το 566/567, ο Βαδουάριος με στρατό στον κάτω Δούναβη (Μοισία και Μικρά Σκυθία) προκειμένου να βοηθήσει τους Γέπιδες κατά των Λομβαρδών. Οι Βυζαντινοί κέρδισαν την πρώτη μάχη, αλλά έπειτα ο βασιλιάς των Γεπίδων Cunimund αρνήθηκε να παραδώσει το Σίρμιο όπως είχε υποσχεθεί και στην μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε. Ο Βαδουάριος εκείνη την εποχή είναι άγγνωστο ποιο αξίωμα έφερε ακριβώς: ήταν στρατηγός του Ιλλυρικού, ή magister militum χωρίς καθορισμένη περιοχή ή  Κοσμήτορας του στρατού.

Το 573 στάλθηκε στην Ιταλία να αντιμετωπίσει τους Λομβαρδούς, με το αξίωμα του Έξαρχου Ραβένας, ωστόσο έχασε από αυτούς σε μάχη το 576, και πέθανε πολύ σύντομα μετά.

Ο Βαδουάριος είχε παντρευτεί την Αραβία κόρη του αυτοκράτορα Ιουστίνου Β΄και μαζί απέκτησαν μία κόρη την Φιρμίνα, μαρτυρούμενη σε μία επιγραφή που χρονολογείται από το 564.

## Παραπομπές


## Πηγές

*
*

Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Κατηγορία:Μάγιστροι
Κατηγορία:Έξαρχοι Ραβένας
Κατηγορία:Δυναστεία του Ιουστινιανού
Μισέλ Μοργκάν

**Μισέλ Μοργκάν** ( ΔΦΑ: [miʃɛl mɔʁɡan], ήταν το καλλιτεχνικό όνομα της Σιμόν Ρενέ Ρουσέλ, Νεϊγί-συρ-Σεν, Παρίσι, 29 Φεβρουαρίου 1920 – Meudon, 20 Δεκεμβρίου 2016) Γαλλίδας ηθοποιού του σινεμά, με κυρίαρχη επί τρεις δεκαετίες σταδιοδρομία τόσο στη Γαλλία, όσο και στο Χόλιγουντ, αλλά και ζωγράφου. Θεωρείται μία από τις κορυφαίες Γαλλίδες σταρ του 20ού αιώνα. Βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ των Καννών ως νικήτρια για τον πρώτο γυναικείο ρόλο για την ερμηνεία της στην ταινία *Ποιμενική συμφωνία* (1946) του Ζαν Ντελανουά. 

Για τη συνεισφορά της στο χώρο της 7ης τέχνης τιμήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση (1969), ενώ της απονεμήθηκε ένας Χρυσός Λέων στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας (1996), βραβείο Σεζάρ (1992) και επίσης απέκτησε το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ, στον αριθμό 1645 της Vine Street.

## Βιογραφία

Η Μοργκάν έφυγε από το σπίτι σε ηλικία 15 ετών για το Παρίσι αποφασισμένη να γίνει ηθοποιός. Πήρε μαθήματα υποκριτικής από τον Ρενέ Σιμόν, ενώ παράλληλα έπαιζε ως κομπάρσος σε αρκετές ταινίες για να πληρώσει για τα μαθήματα θεάτρου. Τότε ήταν που πήρε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο "Μισέλ Μοργκάν". Υποστήριξε ότι δεν είχε τον σωματότυπο μιας Σιμόν και ότι το "Μοργκάν" ακουγόταν πιο φιλικό προς το Χόλιγουντ.

Μετά την εισβολή των Γερμανών στη Γαλλία το 1940, η Μοργκάν έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Χόλιγουντ, όπου υπέγραψε συμβόλαιο με την RKO Pictures.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Γάλλοι απομνημονευματογράφοι
Κατμαντού (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Κατμαντού** μπορεί να αναφέρεται σε:

* Κατμαντού, πρωτεύουσα του Νεπάλ.
* Επαρχία Κατμαντού, επαρχία του Νεπάλ στην ομώνυμη πόλη.
Βαδουάριος της Σκυθίας

Ο **Βαδουάριος** ήταν βυζαντινός στρατηγός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού Α΄ (527-565) στη Μικρά Σκυθία.

Ο ιστορικός Πάτρικ Άμορι θεωρεί το όνομα του Βαδουάριου γερμανικό. Ο Βαδουάριος αναφέρεται στα γραπτά του Ιωάννη Μαλάλα, του Ιωάννη Νικίου, του Θεοφάνη του Ομολογητή και του Γεώργιου Κεδρηνού. Καταγράφεται ως "στρατηλάτης Σκυθίας", επομένως ίσως ήταν magistum militum. Το 528, ο Βαδουάριος και ο Γοδιλάς ηγήθηκαν μιας εκστρατείας από τον Οδησσό (σύγχρονη Βάρνα) ενάντια στους Ούνους της Κριμαίας, που λεηλατούσαν τις βυζαντινές περιοχές στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.

Το 528 ο Βαδουάριος αναφέρεται ως δουξ Σκυθίας. Μαζί με τον Ιουστίνο στρατηγό δουξ της Μοισίας δευτέρας, ένωσαν τις δυνάμεις τους κατά των ξένων εισβολέων. Ο Μαλάλας τους αναφέρει τους "Ούννους", τους οποίους ο Θεοφάνης αναγνωρίζει ως Βουλγάρους, είχαν εισβάλλει στη Σκυθία και τη Μοισία. Στη μάχη που ακολούθησεΕ ο  Ιουστίνος σκοτώθηκε και οι εισβολείς εισήλθαν στη Θράκη. Ο Ιουστίνος αντικαταστάθηκε από τον Κωνσταντίολο .

Ενώ οι επιχειρήσεις εναντίον των εισβολέων συνεχίστηκαν, ο Βαδουάριος δεν αναφέρθηκε να συμμετέχει σε αυτές, και η τελική του μοίρα είναι άγνωστη. Ένας νεότερος Βαδουάριος εμφανίζεται στη βασιλεία του Ιουστίνος Β΄ (565-578), θεωρείτε πιθανόν να είναι γιος ή εγγονός του στρατηλάτη Σκυθίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
*
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Μάγιστροι
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Ιστορία της Δοβρουτσάς
Γοδιλάς

Ο **Γοδιλάς** (Γοδιλᾶς) ήταν βυζαντινός στρατηγός κατά τους αυτοκράτορες Ιουστίνο Α΄ (518-527) και Ιουστινιανού Α΄ (527-565).

Ο Γοδιλάς αναφέρεται για πρώτη φορά το 518 ως ένας από τους αξιωματικούς που εμπλέκονται στην ανακήρυξη του Ιουστίνου Α΄ ως αυτοκράτορα. Η τελετή καταγράφεται στο βιβλίο *[[Περί βασιλείου τάξεως]]*, που γράφηκε από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ΄ Πορφυρογέννητο (913-959) τον 10ο αιώνα, και αναφέρει τον Γοδιλά με το στρατιωτικό αξίωμα του καμπιδούκτωρ των λαγκιαρίων.

Το 528 ο Γοδιλάς μαζί με τον Βαδουάριο οδήγησαν μια στρατιωτική εκστρατεία από τον Οδησσό (σύγχρονη Βάρνα) ενάντια των Ούνων που λεηλατούσαν τις βυζαντινές περιοχές στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Αργότερα το ίδιο έτος, ο Γοδιλάς μαζί με τους Ακούμ και Κωνσταντίολο αντιμετώπισαν μια νέα εισβολή των Ούνων στη Θράκη. Στη μάχη που ακολούθησε πιάστηκαν αιχμάλωτοι ο Κωνσταντιόλλος και ο Ασκουμ και μόνο ο Γοδιλάς κατάφερε να ξεφύγει.

Το αξίωμα του κατά τη διάρκεια αυτών των μαχών είναι αβέβαιο. Τόσο ο Ασκούμ όσο και ο Κωνσταντίολος κατέχουν το βαθμό του στρατηλάτη. Καθώς ο Γοδιλάς υπηρετούσε παράλληλα με αυτούς, αντί να ενεργεί ως υποτελής τους, είναι πιθανό ότι κατείχε ισοδύναμο αξίωμα, είτε ως στρατηλάτης της Θράκης είτε ως magister militum vacans

## Παραπομπές


## Πηγές
* Martindale, John R., ed. (1980). The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume II, AD 395–527. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20159-4.
* Martindale, John R., ed. (1992). The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume III, AD 527–641. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20160-8.

Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Μάγιστροι
Κορωνούδα Κιλκίς

Η **Κορωνούδα** είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Κορρωνούδα βρίσκεται δυτικά της πόλης του Κιλκίς σε υψόμετρο 400 μέτρων και σε απόσταση 13 χλμ. από το κέντρο της πόλης. Μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Κιλκίς - Ισώματος και απέχει 56,5 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης. Ανατολικά του χωριού διαρρέει ο Ξηροπόταμος. Στην περιοχή έχουν ανασκαφεί μια αγροικία και τέσσερα πιθάρια που χρονολογούνται στην ύστερη αρχαιότητα (3ος - 5ος αιώνας) που αποτελούν ενδείξεις ύπαρξης αρχαίου οικισμού.

Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν *Άρμπουρ* ή *Άρμπουρο* και αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Κορωνούδα το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κορωνούδας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 145 μόνιμους κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Οικισμός

Στη γεωγραφία, τη στατιστική και την αρχαιολογία, ένας **οικισμός**, ή ένας **κατοικημένος τόπος** είναι μια κοινότητα στην οποία ζουν άνθρωποι. Η πολυπλοκότητα ενός οικισμού μπορεί να κυμαίνεται από έναν μικρό αριθμό ομαδοποιημένων κατοικιών έως τις μεγαλύτερες πόλεις που περιβάλλονται από αστικές περιοχές. Οι οικισμοί μπορούν να περιλαμβάνουν χωριά, κωμοπόλεις και πόλεις. Ένας οικισμός μπορεί να έχει γνωστές ιστορικές ιδιότητες όπως η ημερομηνία ή η εποχή κατά την οποία εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά ή όταν αρχικά εγκαταστάθηκε από συγκεκριμένους λαούς.

Στον τομέα της γεωπεριβαλλοντικής προγνωστικής μοντελοποίησης , οι οικισμοί είναι «πόλη, κωμόπολη, χωριό ή άλλο συγκρότημα κτιρίων όπου ζουν και εργάζονται άνθρωποι».

Ένας οικισμός συνήθως περιλαμβάνει τις κατασκευασμένες εγκαταστάσεις του, όπως δρόμους, περιφράξεις, αγροτικά συστήματα, αναχώματα και τάφρους, λίμνούλες, πάρκα και δασύλλια, ανεμόμυλους και νερόμυλους, αρχοντικά, και εκκλησίες.

Τα παλαιότερα ερείπια που έχουν βρεθεί από κατασκευασμένους οικισμούς είναι υπολείμματα καλυβών που κατασκευάστηκαν από λάσπη και κλαδιά γύρω στο 17.000 π.Χ. στο χώρο Οχάλο (τώρα υποβρύχιο) κοντά στην άκρη της Θάλασσας της Γαλιλαίας. Οι Νατούφιοι έχτισαν σπίτια, επίσης στο Λεβάντε, περίπου το 10.000 π.Χ. Υπολείμματα οικισμών όπως χωριά γίνονται πολύ πιο κοινά μετά την εφεύρεση της γεωργίας.

## Παραπομπές
Ακούμ

Ο **Ακούμ**  ήταν βυζαντινός στρατηγός, Ούνος στη καταγωγή, επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ (527-565). Με το όνομα "Ακούμ" αναφέρεται από τον Θεοφάνη και τον Κεδρηνό ενώ ο Ιωάννης Μαλάλας τον αναφέρει "Ασκούμ"/.

Σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν πιθανό ότι οι "Ούνοι" των πρωτογενών πηγών ήταν στην πραγματικότητα Βούλγαροι και ο Πάτρικ Άμορι  θεωρεί το όνομα γερμανικής προέλευσης. Εμφανίζεται για πρώτη φορά το 528, που ήδη κατέχει τον τίτλο του στρατηλάτη του Ιλλυρικού (ὁ τοῦ 'Ιλλυρικοῦ στρατηλάτης).

Το 528 ο Ακούμ μαζί με τον  με τον Κωνσταντίολο και τον Γοδιλά στάλθηκαν ενάντια των Ούνων πού είχαν λεηλατήσει τη Μικρά Σκυθία) και τη Μοισία δευτέρα και είχαν περάσει στην Θράκη. Ο βυζαντινός στρατός νίκησε σε μάχη μια ομάδα εισβολέων. Λίγο μετά τη νίκη τους, οι βυζαντινές δυνάμεις σε δεύτερη μάχη έχασαν και ο Ακούμ με τον  Κωνσταντίολο πιάστηκαν αιχμάλωτοι σε αυτή τη μάχη. Ενώ ο Κονστάντιολος εξαγοράστηκε πίσω στους Βυζαντινούς, ο Ακούμ "μεταφέρθηκε σε αιχμαλωσία". Δεν αναφέρεται ξανά και η τελική του μοίρα είναι άγνωστη.

## Παραπομπές


## Πηγές
*
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Ούννοι
Πλαγιοχώρι Κιλκίς

Το **Πλαγιοχώρι**, επίσημα *Πλαγιοχώριον*, είναι οικισμός στην Κεντρική Μακεδονία και την Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Πλαγιοχώρι βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης του Κιλκίς σε υψόμετρο 360 μέτρων και σε απόσταση περίπου 17 χλμ. Χαρακτηρίζεται ως προσφυγικό χωριό αφού μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 23 οικογένειες προσφύγων (62 άτομα) από τον Πόντο.

Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν *Κολυμπαλάρ* ή **Καλύβια** και αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βυρλάν (Αναβρυτού). Μετονομάστηκε σε Πλαγιοχώριον το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Αναβρυτό αποτελούν την τοπική κοινότητα Αναβρυτού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 14 μόνιμους κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Προς την Νίκη (εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος)

***Προς την Νίκη*** ονομαζόταν η καθημερινή εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος (ΔΣΕ) κατά την περίοδο 1948-1949. Σκοπός της εκδόσεως με σύνθημα "*Όλοι στα άρματα! Όλα για τη νίκη!*" αποτελούσε η καθημερινή ενημέρωση των μαχητών του ΔΣΕ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας
Γκέρα

Η **Γκέρα** (γερμανικά: *Gera*) είναι γερμανική πόλη και η τρίτη μεγαλύτερη της Θουριγγίας, με 94,000 κατοίκους, ευρισκόμενη 55 χιλιόμετρα νότια της Λείψιας.

## Ιστορία
H Γκέρα αναφέρθηκε πρώτη φορά το 995. To 999 o Όθων Γ΄ παρέδωσε την κυριαρχία της πόλης στους προγόνους του Βασιλείου Της Πρωσίας. Μια δημοτική σφραγίδα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1350, το συμβούλιο ονομάστηκε για πρώτη φορά το 1360 και το δημαρχείο αναφέρθηκε το 1426. Το 1450 η Γέρα καταστράφηκε σχεδόν εντελώς κατά τη διάρκεια του Σαξο-Φρακοκτονικού πολέμου, αλλά ανάκαμψε γρήγορα επειδή η αρχική υφαντουργική παραγωγή έφερε πλούτο στην πόλη.
[thumb|Η Γκέρα μετά τους βομβαρδισμούς από τις [ΗΠΑ το 1945|alt=|left]]

Ένα μήνα πριν από το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, στις 6 Απριλίου 1945, οι βομβαρδισμοί των ΗΠΑ κατέστρεψαν τμήματα της πόλης και σκότωσαν 514 κατοίκους. Περίπου 300 κτίρια χτυπήθηκαν, όπως το κάστρο Όστερσταϊν (Osterstein) και αρκετά ιστορικά κτίρια στο κέντρο της πόλης, πολλά από τα οποία δεν ξαναχτίστηκαν μετά τον πόλεμο. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ κατέλαβαν τη Γκέρα στις 14 Απριλίου 1945 αλλά αντικαταστάθηκαν από τους Σοβιετικούς την 1 Ιουλίου 1945.

Έγινε μέρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 1949 και αργότερα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Εξέγερση της 17ης Ιουνίου 1953 καθώς χιλιάδες εργαζόμενοι, μεταξύ των οποίων πολλοί υπάλληλοι της σοβιετικής οργάνωσης ορυχείων ουρανίου απαίτησαν υψηλότερους μισθούς και ελεύθερες εκλογές. Οι διαδηλώσεις καταστράφηκαν από τις σοβιετικές στρατιωτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των θωρακισμένων μονάδων.

Μετά τη Γερμανική επανένωση το 1990, η Γκέρα έγινε μέρος του αναστηλωμένου κράτους της Θουριγγίας. Ωστόσο, έχασε τις περισσότερες διοικητικές λειτουργίες της μετά την επανένωση και σχεδόν όλα τα εργοστάσια της πόλης έκλεισαν. Αυτό οδήγησε σε συνεχιζόμενη οικονομική κρίση με σημαντική ανεργία και ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε από 135.000 το 1990 σε λιγότερο από 100.000 μια δεκαετία αργότερα.

## Φωτογραφίες

Αρχείο:Gera Rathaus 2008-2.JPG|Το δημαρχείο 
Αρχείο:Gera 034.jpg|Σχολείο στην Γκέρα
Αρχείο:Gera - Johanniskirche.jpg|Η εκκλησία του Άγιου Ιωάννη στην Γκέρα


Κατηγορία:Πόλεις της Θουριγγίας
Κορομηλιά Κιλκίς

*Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Κορομηλιά (αποσαφήνιση)]]*

Η **Κορομηλιά**, επίσημα **Κορομηλέα**,  είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 240 μέτρων. Αναφέρεται και με το όνομα Κορομηλιές..

## Γενικά στοιχεία
Η Κορομηλιά βρίσκεται βόρεια της πόλης του Κιλκίς σε απόσταση 10 χιλιομέτρων και απέχει 65 χιλιόμετρα βόρεια της Θεσσαλονίκης. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν **Ερεκελί** ή Ερεκλή και αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δουρακλή (Πλαγιάς). Μετονομάστηκε σε κορομηλιές το 1927.  Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Πλαγιά και την Αγία Κυριακή αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλαγιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Χέρσου του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 370 μόνιμους κατοίκους.

### Αθλητισμός
Στην Κορομηλιά δραστηριοποιείται η ποδοσφαιρική ομάδα της Σπίθας η οποία ιδρύθηκε το 1962.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Φάρουα ιμπν Άμρ αλ Τζουδαμί

Ο **Φάρουα ιμπν Άμρ αλ Τζουδαμί** (Farwa ibn Amr al-Judhami), ήταν άραβας φύλαρχος και βυζαντινός διοικητής κατά τα τέλη του 6ου αρχές 7ου αιώνα.

Ο Φάρουα ήταν αρχηγός της αραβικής φυλής Μπανού Τζουδάμ στην επικράτεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στην επαρχία της Παλαιστίνης. Η περιοχή που κατοικούσαν ήταν τότε το σύνορο της αυτοκρατορίας, και η σημερινή περίπου περιοχή του Κυβερνείου Μαάν στην Ιορδανία.  

Η φυλή του Φάρουα ήταν χριστιανοί και ο ίδιος φύλαρχος, από τους βυζαντινούς είχε τον τίτλο του "αρχηγού" και ήταν ο κυβερνήτης της περιοχής. Ο Φάρουα άκουσε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του Μωάμεθ και πείσθηκε να αλλαξοπιστήσει και να γίνει μουσουλμάνος, μάλιστα έστειλε απεσταλμένο στον ίδιο τον Μωάμεθ με δώρα να του ζητήσει να προσχωρήσει στο στρατόπεδο του. Μαθαίνοντας οι Βυζαντινοί τις ενέργειες του του πρόσφεραν δώρα και αξιώματα να γυρίσει στην χριστιανική θρησκεία. Ο Φάρουα αρνήθηκε και με εντολή του αυτοκράτορα εκτελέστηκε με σταύρωση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες
Κατηγορία:Άραβες στρατιωτικοί‎
Ελβίρα Χέρμαν

Η **Ελβίρα Ουλαντζιμιράουνα Χέρμαν** (Λευκορωσικά: Эльвира Уладзіміраўна Герман, γενν. 9 Ιανουαρίου 1997) είναι Λευκορωσίδα αθλήτρια του στίβου που εξειδικεύεται στα 100 μέτρα με εμπόδια γυναικών. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα με εμπόδια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.

Έχει ατομικά ρεκόρ 12.64 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα εμπόδια (Σαμορίν 2018) και 8.05 δευτερόλεπτα στα 60 μέτρα με εμπόδια (Μογκίλιοφ 2018).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λευκορώσοι αθλητές του στίβου
Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Νυχτερινά, Op. 37 (Σοπέν)

Τα **Nocturnes, Op. 37** είναι δύο νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν και δημοσιεύτηκαν το 1840. Παρόλα αυτά, υπάρχει μία άποψη ότι το δεύτερο νυχτερινό του Op. 37, γράφτηκε το 1839, ήτοι κατά την παραμονή του συνθέτη, στη Μαγιόρκα, με τη Γεωργία Σάνδη. Ωστόσο, κανένα από τα δύο νυχτερινά δεν διέθετε αφιέρωση. Το σετ αυτό των νυχτερινών του Σοπέν, θεωρείται ένα από τα καλύτερα του. 

Το πρώτο νυχτερινό είναι γραμμένο σε Σολ ελάσσονα, σε *andante sostenuto*, 4/4. Το έργο διαθέτει συνολικά 91 μέτρα και ακολουθεί την τριαδική δομή. Ο Τζέιμς Φρίσκιν, θεωρεί πως το εν λόγω νυχτερινό είναι ένα από τα πιο απλά του Σοπέν, έχοντας δε ομοιότητες και με το Op. 15, No. 3.  Το δεύτερο νυχτερινό είναι γραμμένο σε Σολ μείζονα, με τέμπο  *andantino*, 6/8. Και τα δύο μαζί, διαρκούν περίπου 13 λεπτά. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Analysis of Op. 37, No. 1 by Barbara Swanson McMaster Music Analysis Colloquium, Volume 1, December 1999 – Analysis of No. 1.

*37
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1840
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ ελάσσονα
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ μείζονα
Παντελής Γιαλελής

Ο **Παντελής Γιαλελής** γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου του 1954 στον Πειραιά και είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Β' Εθνικής, Γ' Εθνικής και Δ' Εθνικής κατηγορίας τη δεκαετία του '70 και του '80.

## Βιογραφικό
Ο Λάκης Γιαλελής μεγαλωμένος στο Πέραμα του Πειραιά ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στα τέλη της δεκαετίας του '60 από τον Περαμαϊκό, αγωνιζόμενος στο Πειραϊκό πρωτάθλημα. Το 1973 πήρε μεταγραφή στην γειτονική Προοδευτική της Β' Εθνικής, με τη φανέλα της οποίας διακρίθηκε αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής για 12 χρόνια, καταγράφοντας συνολικά 345 συμμετοχές που αποτελεί ένας εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών σε συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου. Συμπαίκτες κατά τη θητεία του στην Προοδευτική είχε μεταξύ άλλων τους παλαιότερους Σταύρο Νικολακάκο, Παναγιώτη Σκούφο, Τάκη Σπετσέρη, Διονύση Σπετσαρία, Νίκο Σταθόπουλο, Πέτρο Καραβίτη, Μίλτο Βρεκούση και τους Χρήστο Ξανθόπουλο, Άγη Πανόπουλο, Νίκο Πρινέα, Γιάννη Μανδρέκα, Στέλιο Βογιατζή, Μπάμπη Μαστρογιάννη κ.α. 

Το 1985 επέστρεψε στον Περαμαϊκό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε αρχικά στην Δ' Εθνική τη σεζόν 1985-86 κατακτώντας το πρωτάθλημα και την άνοδο και κατόπιν στην Γ' Εθνική τη σεζόν 1986-87, όποτε και το 1987 τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε ως βετεράνος με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής και το Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Περάματος. Το 2009 ο Σύλλογος Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής τίμησε την προσφορά του Λάκη Γιαλελή στον σύλλογο.

## Πηγές
* ψηφιακό αρχείο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ"

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Ο. Περαμαϊκού
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Ηλιοφάνεια

Η **ηλιοφάνεια** είναι η μετεωρολογική κατάσταση κατά την οποία ο Ήλιος λάμπει στον ουρανό χωρίς ιδιαίτερες νεφώσεις. Κατά την ηλιοφάνεια, γίνεται αντιληπτό το μέγιστο δυνατό (για τα δεδομένα της εκάστοτε ώρας) ορατό ηλιακό φως, που είναι ένα μέρος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που εκπέμπεται από τον Ήλιο. Στη Γη, το ηλιακό φως φιλτράρεται μέσω της ατμόσφαιρας, με αποτέλεσμα τη διάκριση μεταξύ των ωρών που οι ακτίνες του ήλιου εκπέμπουν ακτινοβολία στο μέρος της γης, δηλαδή η ημέρα, και όταν δεν γίνεται αυτό. Όταν οι ακτίνες του ηλίου δεν μπορούν να περάσουν από τα σύννεφα ή αντανακλώνται, εμφανίζεται ως διάχυτο φως.

Επίσης, ως **ημερήσια ηλιοφάνεια** ορίζεται το διάστημα της ημέρας κατά το οποίο ο ήλιος δεν κρύβεται από τα σύννεφα. Ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός χρησιμοποιεί τον όρο «διάρκεια της ηλιοφάνειας» για να δηλώσει τον σωρευτικό χρόνο κατά τον οποίο μια περιοχή λαμβάνει άμεση ακτινοβολία από τον Ήλιο τουλάχιστον 120 βατ ανά τετραγωνικό μέτρο.

Η υπεριώδης ακτινοβολία στο ηλιακό φως έχει τόσο θετικές όσο και αρνητικές επιδράσεις στην υγεία, καθώς είναι και απαραίτητη για τη σύνθεση βιταμίνης D3 και για ένα μεταλλαξιογόνο.

Το ηλιακό φως χρειάζεται 8,3 λεπτά για να φτάσει στη Γη από την επιφάνεια του Ηλίου. Ένα φωτόνιο που αρχίζει στο κέντρο του Ήλιου και αλλάζει κατεύθυνση κάθε φορά που συναντά ένα φορτισμένο σωματίδιο, θα πάρει μεταξύ 10.000 και 170.000 ετών για να φτάσει στην επιφάνεια.

Το φως του ήλιου είναι ένας βασικός παράγοντας στη φωτοσύνθεση, η διαδικασία που χρησιμοποιείται από τα φυτά και άλλους αυτότροφους οργανισμούς για τη μετατροπή της ηλιακής ενέργειας σε χημική ενέργεια που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη σύνθεση υδατανθράκων και για την τροφοδοσία των δραστηριοτήτων των οργανισμών.

## Δείτε επίσης
* Ήλιος
* Ατμόσφαιρα της Γης

Κατηγορία:Ηλιακή ενέργεια
Κατηγορία:Φωτεινές πηγές
Γεώργιος (στρατηγός)

Ο **Γεώργιος** ήταν βυζαντινός στρατηγός, αρμενικής καταγωγής, κατά τον 7ο αιώνα που αυτομόλησε στους άραβες.

Ο Γεώργιος ήταν με τον βυζαντινό στρατό στον ποταμό Ιερμουχθά, σημερινός Γιαρμούκ, απέναντι από τον Αραβικό στρατό λίγο πριν την Μάχη του Ιερμουχθά το 636. Πιθανότατα είχε πάρει μέρος και στις πρότερες αψιμαχίες και μάχες με τους Άραβες. Πριν την μάχη ο Γεώργιος βγήκε από την παράταξη του και ζήτησε να μιλήσει με τον Άραβα στρατηγό Χαλίντ Ιμπν αλ Ουαλίντ, συνομίλησαν μάλιστα μπροστά στους δύο στρατούς. Ο Άραβας στρατηγός έπεισε τον Γεώργιο για την θρησκεία του και αυτός αποφάσισε να γίνει μουσουλμάνος αυτομολώντας στους άραβες. Στην συνέχεια έμαθε τις μουσουλμανικές προσευχές και πολέμησε με τους άραβες ενάντια στους βυζαντινούς.

Από σύγχρονους ταυτίχεται με έναν άλλο Γεώργιο τουρμάχη Αρμενιακών.
## Παραπομπές


## Πηγές
* Τζίμα, Ιωάννα, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Περί αυτομολιών: προσχωρήσεις από το βυζαντινό στο αραβικό στρατόπεδο (7ος - 10ος αι.), 2014, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), ανακτήθηκε 9 Ιανουαρίου 2019

Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί τουρμάρχες
Αγιούμπ Χαν (Εμίρης του Αφγανιστάν)

Ο **Γκαζί Μοχαμάντ Αγιούμπ Χαν** (παστού: غازي محمد ايوب خان, ούρντου: , 1857 – 7 Απριλίου 1914) γνωστός και ως **Νικητής του [[Μάχη του Μαϊβάντ|Μαϊβάντ]]** ή **Αφγανός Πρίγκιπας Τσάρλι**, ήταν για μικρό διάστημα κυβερνήτης της επαρχίας Χεράτ στο Αφγανιστάν. Υπήρξε εμίρης του Αφγανιστάν από τις 12 Οκτωβρίου 1879 έως τις 31 Μαΐου 1880 ενώ οδήγησε τους Αφγανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Αγγλοαφγανικού Πολέμου. Σήμερα είναι γνωστός ως **Εθνικός Ήρωας του Αφγανιστάν** και ο τάφος του βρίσκεται στην Πεσαβάρ.

## Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του ήταν ο Σερ Αλί Χαν και η μητέρα του ήταν η θυγατέρα του σημαίνοντος φυλάρχου των Μοχμάντ στην Λαλπούρα, Σααντάτ Χαν.

## Β΄ Αγγλοαφγανικός Πόλεμος
Στο Μαϊβάντ έλαβε χώρα η μεγαλύτερη επικράτηση του αγγλοϊνδικού στρατού στον Β΄ Αγγλοαφγανικό πόλεμο. Ο Αγιούμπ Χαν προσπάθησε να πολιορκήσει τις καλώς εξοπλισμένες βρετανικές δυνάμεις στην Κανταχάρ, αλλά δεν τα κατάφερε. Ηττήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1880, και οδηγήθηκε στη Μάχη της Κανταχάρ από τις δυνάμεις του Φρέντερικ Ρόμπερτς με αποτέλεσμα την ολοκλήρωση του πολέμου.

## Μετά τον Β΄ Αγγλοαφγανικό Πόλεμο
Έναν χρόνο μετά ο Αγιούμπ Χαν προσπάθησε και πάλι να καταλάβει την Κανταχάρ, αυτή τη φορά από τον εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν, αλλά απέτυχε και πάλι.

:«Ο Αγιούμπ Χαν είχε μία ευκαιρία να συνειδητοποιήσει τη δύναμή του ως ανεξάρτητου ηγέτη του Αφγανιστάν [sic]. Κάποιες φυλές στην περιοχή Κουσκ εξεγέρθηκαν, και επιθύμησε να αποστείλει δύναμη από τη Χεράτ για να τους κατευνάσει. Αλλά όταν ζήτησε από τους άνδρες του να προελάσουν, αυτοί αρνήθηκαν, μιας και ήταν απλήρωτοι για μεγάλο χρονικό διάστημα.» Από την εφημερίδα *The Twillingate Sun*, Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 1881.

Διέφυγε στην Περσία. Μετά από διαπραγματεύσεις το 1888 με τον σερ Μόρτιμερ Ντουράντ, πρέσβη στην Τεχεράνη, ο Αγιούμπ Χαν έλαβε σύνταξη από το Βρετανικό Ρατζ. Ένας πολιτικός αξιωματούχος, ο Ουίλιαμ Έβανς-Γκόρντον, τον ανέλαβε κατά την άφιξή του στην Ινδία και τον συνόδευσε από το Καράτσι στο Ραβαλπίντι. Έζησε στην Ινδία μέχρι τον θάνατό του το 1914.

## Παραπομπές


;Πηγές
* 

* 

Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
Ζάταρ

Το **ζάταρ** (αραβικά: زعتر, μεταγράφεται και ως ζα'τάρ, ζά'αταρ, ζάχταρ ή σάταρ) αναφέρεται σε ένα μείγμα μπαχαρικών από τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Τουρκία και μέρος της βορειοαφρικανικής και αραβικής κουζίνας.

Το μείγμα χρησιμοποιείται επίσης στο κρέας και ως συνοδευτικό για ψωμί και άλλα τρόφιμα.

## Σύνθεση
 Το ζάταρ είναι το αραβικό όνομα για το άγριο θυμάρι, το οποίο χρησιμοποιείται ως κύριο συστατικό. Εδώ αναφέρονται και τα αποξηραμένα φύλλα του «συριακού ύσσωπου» (*Origanum syriacum*).

Η βασική συνταγή του μείγματος μπαχαρικών έχει ως συστατικά το ζάταρ, το σουμάκ, το ψητό σουσάμι και το αλάτι. Ανάλογα με την προετοιμασία, μπορούν να προστεθούν και άλλα συστατικά, όπως το «θυμάρι του Χαλεπίου» από τη Συρία και τον Λίβανο. Επίσης μπορεί να προστίθονται και άλλα μπαχαρικά όπως κόλιανδρος, γλυκάνισο και μάραθο, καθώς και ηλιόσποροι και ξηροί καρποί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μείγματα βοτάνων και καρυκευμάτων
Νύχτα του Αγίου Σιλβέστρου

**Η νύχτα του Αγίου Σιλβέστρου**, παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είναι το βράδυ  μεταξύ 31 Δεκεμβρίου και 1 Ιανουαρίου (Πρωτοχρονιά), η οποία γιορτάζεται με  διαφορετικούς τρόπους ανάλογα την περιοχή. Ονομάζεται έτσι επειδή στις 31  Δεκεμβρίου ο άγιος που γιορτάζει είναι ο Πάπας Άγιος Σίλβεστρος.  Η 31 Δεκεμβρίου συχνά αποκαλείται λανθασμένα και Πρωτοχρονιά, ενώ στην  πραγματικότητα είναι μόνο η παραμονή αυτής.

## Η νύχτα στην Ιταλία
Στην Ιταλία, υπάρχει  παράδοση να γίνεται το “ δείπνο της πρωτοχρονιάς ” ή “ μεγάλο δείπνο ”, ένα γεύμα  πλουσιοπάροχο, στο οποίο το πιο χαρακτηριστικό παραδοσιακό πιάτο είναι ένα είδος χοιρινού αλλαντικού με φακές. Γενικά γίνεται μια μεγάλη  γιορτή μένοντας ξύπνιοι μέχρι να περάσουν τα μεσάνυχτα, ώστε να γιορτάσουν  την άφιξη του νέου έτους. Συνήθως περνάνε την νύχτα αυτή με την οικογένεια ή  τους φίλους σε κάποια πλατεία που μπορεί να έχουν διοργανωθεί συναυλίες ή  διάφορες άλλες γιορτές, ή στο σπίτι.

Συνήθως ξεκινά 10  δευτερόλεπτα πριν τα μεσάνυχτα κάνοντας αντίστροφη μέτρηση μέχρι το μηδέν  όπου γιορτάζεται ένας καινούργιος ευτυχισμένος χρόνος, πίνοντας σαμπάνια και  ανάβοντας ή κοιτάζοντας τα πυροτεχνήματα. Υπάρχει επίσης παράδοση, όταν  μετράνε αντίστροφα , να κρατάνε στο χέρι εκτός από την σαμπάνια, σταφύλια και  τρία διαφορετικά κέρματα για καλή τύχη. Κάθε περιοχή της Ιταλίας έχει  διαφορετικές παραδόσεις , σε κάποιες περιοχές για παράδειγμα παίζουν τόμπολα,  ένα είδος τυχερού παιχνιδιού ή άλλα παιχνίδια ώστε να διασκεδάσουν μέχρι την  άφιξη της νέας χρονιάς.

## Δείτε ακόμη
*Παραμονή Πρωτοχρονιάς
* Πρωτοχρονιά
* Ημέρα της Πρωτοχρονιάς

Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση
Κατηγορία:Ετήσια γεγονότα
Ριμπολίτα

Η **ριμπολίτα** () είναι  ένα πιάτο που προέρχεται από την τυπική σούπα μπαγιάτικου ψωμιού και λαχανικών που παραδοσιακά παρασκευάζεται σε αρκετές περιοχές  της Τοσκάνης, και ειδικά στη Πίζα , στη Φλωρεντία  και στο Αρέτσο . Είναι ένα τυπικό "φτωχό"  πιάτο αγροτικής προέλευσης, το όνομα του οποίου προέρχεται από το γεγονός ότι κάποτε οι αγρότες  μαγείρευαν μεγάλη ποσότητα (κυρίως τις Παρασκευές, όντας πιάτο άπαχο) και  έτσι ήταν βρασμένο στο τηγάνι για τις επόμενες μέρες, γι΄αυτό και πήρε και το  όνομα “ribollita”  ξαναβρασμένη , επειδή η γνήσια σούπα ζεσταίνεται δυο φορές, αλλιώς θα ήταν  μία συνηθισμένη σούπα ψωμιού και λαχανικών (που δεν πρέπει να συγχέεται με τη  σούπα ψωμιού).

Όπως όλες οι  άλλες σούπες λαχανικών έτσι και η ριμπολίτα γίνεται ολοένα και πιο νόστιμη κάθε φορά που βράζεται ξανά.

Τα βασικά συστατικά είναι το μαύρο λάχανο και τα φασόλια (*borlotti* , *toscanelli* ή *cannellini* ). Η  ριμπολίτα είναι ένα πιάτο χειμερινό ημι-στερεό. Για να  γίνει καλύτερη η σούπα είναι απαραίτητο το μαύρο λάχανο να “έχει πάρει πάγο”, να έχει περάσει δηλαδή, ένα ή δύο χειμερινούς παγετούς, ώστε να μαλακώσουν τα φύλλα.

Το καλύτερο είναι να “βράσει” η σούπα σε ξυλόφουρνο, ωστόσο και σε ένα βαθύ τηγάνι ή με ένα διπλό πάτο χάλυβα-χαλκού ή χάλυβα-αλουμινίου για να  μην κολλήσει και καεί.

Μπορεί να προστεθεί  στην ριμπολίτα εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο και ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμυδάκι.

Στην κουζίνα της Τοσκάνης υπήρχε επίσης μια καλοκαιρινή σούπα ψωμιού, λιγότερο διαδεδομένη σήμερα, στην οποία το μαύρο λάχανο αντικαταστάθηκε από πατάτες , ενώ η τελική εμφάνιση είναι  φανερά πιο υγρή, κάνοντάς την να μοιάζει περισσότερο σε μια σούπα.

Τα πρώτα ίχνη αυτής της συνταγής χρονολογούνται  από το 1910 στο βιβλίο *L'arte cucinaria in Italia* του Alberto  Cougnet .

Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
Κορακάδες Κέρκυρας

Οι **Κορακάδες** είναι ένα παλιό χωριό στη Νότια Κέρκυρα, το οποίο βρίσκεται σε ύψωμα και πιο συγκεκριμένα 121 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Ανήκαν στο Τοπικό Διαμέρισμα  Πετριτής, του πρώην Δήμου Κορισσίων του Νομού Κέρκυρας.

## Ιστορία
Ως οικισμός, έχει την αφετηρία του σε βάθος χρόνων. Οι *Κορακάδες*, καταγράφονται σε Φύλλο Εφημερίδας Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) από το έτος 1652, ενώ στην απογραφή του 1684 απογράφονται 36 οικογένειες. Περίπου δύο αιώνες αργότερα, το 1864, απογράφονται 140 κάτοικοι, εκ των οποίων 79 άρρενες και 61 θήλεις. Εν έτει 1866 εντάσσονται στο Δήμο Κορισσίων που ιδρύεται σύμφωνα με το Β.Δ. της 8-5-1866 (ΦΕΚ 9/28-1-1866), με έδρα το χωριό *"[[Αργυράδες Κέρκυρας|Αργυράδες]]"*. Στην απογραφή του 1907, παρουσιάζεται σημαντική αύξηση του πληθυσμού των Κορακάδων, 340 κάτοικοι (177 άρρενες και 163 θήλεις).  Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, φημολογείται πως οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Σαρακηνοί πειρατές. Λόγω της πειρατείας που επικρατούσε εκείνες τις εποχές (ανακριβής χρονολογία), ασφάλεια παρείχαν μόνο υψώματα που είχαν καλή ορατότητα στη θάλασσα αλλά ταυτόχρονα και δύσκολη προσβασιμότητα. Βάσει αυτών των κριτηρίων επέλεξαν την τοποθεσία αυτή οι πρώην πειρατές κρίνοντας την ασφαλή και "αποβάλλοντας" την πειρατική ιδιότητα, ασχολήθηκαν με την αλιεία. Η ονομασία του χωριού προήλθε από τα κοράκια που έχτιζαν τις φωλιές τους στο λόφο αυτό. Ο λόφος βρίσκεται πάνω από τους όρμους *[[Μπούκαρης Κέρκυρας|Μπούκαρη]]* και *Πετριτής*.

## Η ερήμωση
Πριν από περίπου 40 χρόνια, εξαιτίας ορισμένων σοβαρών κατολισθήσεων, οι κάτοικοι των Κορακάδων εξαναγκάστηκαν να αναζητήσουν ένα νέο μέρος κατοικίας. Η τότε κυβέρνηση, μετέφερε το χωριό σε ένα πιο ασφαλές μέρος, το σημερινό οικισμό Πετριτή. Απαλλοτριώνοντας μεγάλες εδαφικές εκτάσεις του οικισμού (περιουσία παλαιάς αρχοντικής οικογένειας Παλατιανών), τις διένειμε στις οικογένειες των κατοίκων του χωριού *Κορακάδες*, εξασφαλίζοντας έτσι την ασφαλή μεταφορά τους. Η σύγχρονη ρυμοτομία του νέου οικισμού είναι εμφανής και αποτέλεσμα σκληρής  δουλειάς των *"Κορακαδίτων",* τους οποίους διακατείχε ο μόχθος.

## Οι Κορακάδες σήμερα
Έχοντας μεταφερθεί όλοι στο σύγχρονο παραθαλάσσιο χωριό Πετριτή, ορισμένοι επέλεξαν να μην εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και παρά τις κατολισθήσεις που σημειώνονταν παρέμειναν στις Κορακάδες μέχρι και σήμερα. Τα τελευταία χρόνια σημειώνονται ορισμένες ανοικοδομήσεις στο χωριό καθώς επίσης κατασκευάζονται εκ νέου κατοικίες στην περιοχή.

## Πηγές
* https://web.archive.org/web/20181122094021/http://www.argyrades.gr/2015/07/blog-post_38.html

Πετριτής, το ονομαστό ψαροχώρι στο Χλωμό της Κέρκυρας"*  https://atcorfu.com/el/petriti/

*'Βιβλία:*'
* *Η εξέλιξη του πληθυσμού του νομού Κερκύρας : 1864-1999 Απογραφές πληθυσμού 1864-1991 - Δήμοι και κοινότητες 1866-1998 - Φυσική κίνηση πληθυσμού 1951-1997 / Πορφύριος Οδυσ. Πανδής* 
* *Νοταριακές πράξεις 1549-1772 από τον κώδικα της Αγ. Τριάδας Αργυράδων Κέρκυρας και πληθυσμιακά στοιχεία 1684-1991 του νομού Κέρκυρας : έρευνα / Πορφύριος Οδυσ. Πανδής''

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κέρκυρας
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας
Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Γεώργιος Αννινός

Ο **Γεώργιος Αννινός** ήταν Έλληνας κολυμβητής. Αγωνίστηκε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.

## Σταδιοδρομία
Ο Αννινός αγωνίστηκε στα 100 μ. ελεύθερο στιλ. Ο χρόνος και η θέση του είναι άγνωστοι, αν και δεν τερμάτισε στις 2 πρώτες θέσεις.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Κατηγορία:Έλληνες κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Γιώργος Ρυμικής

Ο **Γιώργος Ρυμικής** γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 1959 στην Αθήνα και είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού και πιο συγκεκριμένα του κεντρικού αμυντικού. Αγωνίστηκε κυριότερα σε Α' Εθνική και Β' Εθνική κατηγορία.

## Βιογραφικό
Μεγαλωμένος στο Περιστέρι ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομών του Ατρόμητου Αθηνών. Την περίοδο 1975-76 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα του Ατρόμητου ξεκινώντας επίσημα την καριέρα του, κάνοντας ντεμπούτο στην Α' Εθνική τις 2 πρώτες χρονιές (1975-76 και 1976-77) και κατόπιν αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, κατακτώντας το πρωτάθλημα τη σεζόν 1979-80 και κάνοντας μια σύντομη επανεμφάνιση στην Α' Εθνική τη σεζόν 1980-81. Κατά τη θητεία του στον Ατρόμητο είχε συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Αντώνη Αντωνιάδη, Γιώργο Στολίγκα, Νίκο Τσιαντάκη κ.α. Αποτέλεσε βασικός ποδοσφαιριστής του Ατρομήτου και σήμερα είναι μέσα στους 10 κορυφαίους ποδοσφαιριστές σε συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου.

Το καλοκαίρι του 1986 πήρε μεταγραφή στη Βέροια με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε 1 χρονιά στην Α' Εθνική (1986-87) και για τελευταία φορά στην καριέρα του, έχοντας συμπαίκτες του μεταξύ άλλων τους Γιώτη Τσαλουχίδη και Αλέξη Αλεξανδρή. Το 1987 πήρε μεταγραφή στην Κόρινθο, όπου αγωνίστηκε για 2 χρονιές στην Β' Εθνική. Το 1989 μεταγράφηκε στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για 2 χρονιές, αρχικά στην Γ' Εθνική τη σεζόν 1989-90 για πρώτη φορά στην καριέρα του κατακτώντας την άνοδο με προπονητή τον Γιάννη Κυράστα και κατόπιν στην Β' Εθνική τη σεζόν 1990-91, για τελευταία φορά στην καριέρα του. Το 1991 μεταπήδησε στον Ήφαιστο Περιστερίου με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 3 χρόνια, αρχικά τις 2 πρώτες χρονιές στην Δ' Εθνική (1991-92 και 1992-93) και κατόπιν στο πρωτάθλημα Αθηνών όποτε και το 1994 τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Έπειτα από το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, δραστηριοποιείται σαν βετεράνος ποδοσφαιριστής με το Σύλλογο Βετεράνων του Ατρόμητου Αθηνών, καθώς και με του Ήφαιστου Περιστερίου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* ψηφιακό αρχείο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ"
* “Φτερούγισμα στη δόξα” ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΑΘHΝΩΝ 1923-2006, Παύλος Κατώνης, εκδ. 2006

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Κορίνθου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Ελισάβετ Κουερίνι

Η **Ελισάβετ Κουερίνι** ήταν Δόγισσα της Βενετίας μέσω του γάμου της με τον δόγη Σιλβέστρο Βαλιέρ, περιγράφεται σαν η σημαντικότερη δόγισσα της Βενετίας από την εποχή της Μοροζίνας Μοροζίνι. Το Μεγάλο Συμβούλιο είχε απαγορεύσει από το 1645 τα πανηγύρια όταν γινόταν η στέψη κάθε δόγισσας για να περιορίσουν τις σπατάλες λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο σύζυγος της ζήτησε να εξαιρεθεί η Ελισάβετ και το πέτυχε. Η Ελισάβετ Κουερίνι κατόπιν στέφτηκε δόγισσα της Βενετίας σε μεγαλοπρεπή τελετή (4 Μαρτίου 1694), φορούσε μια χρυσή ρόμπα, ένα λευκό πέπλο και ένα δουκικό στέμμα διακοσμημένα με κοσμήματα και έναν αδαμάντινο σταυρό στο στήθος. Ο Βαλιέρ και η σύζυγος του κάθισαν κατόπιν στον θρόνο του δόγη και δέχτηκαν πολλά συγχαρητήρια από συμβούλους, δικαστές και υπουργούς. Η Ελισάβετ ήταν η τελευταία δόγισσα της Βενετίας που μπορούσε να δεχτεί τιμές και δώρα από ξένους όπως επίσης και η τελευταία δόγισσα που είχε δικαίωμα να φορέσει στέμμα κάτι οποίο επίσης απαγορεύτηκε μετά τον σύζυγο της. 

## Παραπομπές


## Πηγές
*Pompeo Molmenti, La storia di Venezia nella vita privata dalle origigini alla caduta della Repubblica, 1927-1929.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δόγισσες της Βενετίας
Μοροζίνα Μοροζίνι

Η **Μοροζίνα Μοροζίνι** (1545 - 21 Ιανουαρίου 1614) ήταν Βενετή πατρίκια και δόγισσα της Βενετίας (1595 - 1606) μέσω του γάμου της με τον δόγη Μαρίνο Γκριμάνι. Η Μοροζίνα Μοροζίνι ήταν κόρη του βαθύπλουτου Βενετού πατρικίου Αντρέα Μοροζίνι μέλους της Οικογένειας Μοροζίνι που μέλη της διετέλεσαν Δόγηδες της Βενετίας και Αρμοστές της Κρήτης. 

## Η τελευταία στέψη δόγισσας

Μετά την εκλογή του συζύγου της (1595) ακολούθησε και η δική της στέψη τον Μάιο του 1597 που γιορτάστηκε με μεγαλοπρεπείς τελετές και παρελάσεις. Η Μοροζίνα Μοροζίνι ήταν η τελευταία δόγισσα της Βενετίας που εορτάστηκε η στέψη της, η Δημοκρατία της Βενετίας θα απαγορεύσει στην συνέχεια τις γιορτές στην στέψη της δόγισσας για οικονομικούς λόγους. Μετά την Μοροζίνα μονάχα η Ελισάβετ Κουερίνι τον επόμενο αιώνα θα μπορέσει να γιορτάσει την στέψη της και αυτή θα είναι οριστικά η τελευταία. Οι τελετές της Μοροζίνας ξεπέρασαν σε μεγαλοπρέπεια όλες τις προηγούμενες δόγισσες με μεγάλες παρελάσεις από γόνδολες, ξένους πρίγκιπες και πρέσβεις, ο παπικός απεσταλμένος της πρόσφερε ένα χρυσό τριαντάφυλλο.

Η δόγισσα Μοροζίνα περιγράφεται φιλόδοξη, ευγενική και φιλόξενη, προστάτευσε την βιομηχανία δαντέλας στο νησί Μουράνο και ίδρυσε σχολή για να προωθήσει την τέχνη σε γυναίκες των ανώτερων κοινωνικών τάξεων στην Βενετία. Επέζησε μετά τον σύζυγο της και πέθανε σε ηλικία 69 ετών, δεν αποσύρθηκε σε μοναστήρι μετά τον θάνατο του συζύγου της όπως οι υπόλοιπες δόγισσες και αφοσιώθηκε σε φιλανθρωπικά έργα, επιδιόρθωσε την εκκλησία του Αγίου Σεβαστιανού στην Βενετία με την προσωπική της περιουσία.

## Παραπομπές
 		


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Οι δόγισσες της Βενετίας

Κατηγορία:Δόγισσες της Βενετίας
Κατηγορία:Οίκος των Μοροζίνι
Αλβίζε Β΄ Μοτσενίγκο

Ο **Αλβίζε Β΄ Μοτσενίγκο** (Ιταλικά : *Alvise II Mocenigo*, 3 Ιανουαρίου 1628 - 6 Μαΐου 1709) μέλος της Οικογένειας Μοτσενίγκο ήταν ο 110ος Δόγης της Βενετίας (17 Ιουλίου 1700 - 6 Μαΐου 1709). Εξελέγη Δόγης της Βενετίας μετά τον θάνατο του προκατόχου του Σιλβέστρο Βαλιέρ (7 Ιουλίου 1700) με 40 ψήφους στους 41 εκλέκτορες. Ο Αλβίζε Α΄ Μοτσενίγκο ήταν γιος του Αλβίζε Μοτσενίγκο και της Ανδριάννας Γκριμάνι, είχε άλλους 8 αδελφούς που είχαν όλοι το όνομα Αλβίζε. Στην νεότητα του ασχολήθηκε έντονα με το εμπόριο στην Ανατολή μαζί με τους αδελφούς του, δημιούργησε τεράστια περιουσία που την χρησιμοποιήσει για την εξαγορά αξιωμάτων. Στην εποχή του ξέσπασε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής, ο ίδιος μπόρεσε να κρατήσει την Δημοκρατία της Βενετίας ουδέτερη. Στην εποχή του ξεκίνησε η μεγάλη παρακμή για την Βενετία που θα ολοκληρωθεί με την πτώση της Δημοκρατίας (1797). Πέθανε ύστερα από έναν πολύ βαρύ χειμώνα που πάγωσαν τα νερά στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας.

## Δείτε επίσης

*Δόγηδες της Βενετίας

Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Κατηγορία:Οικογένεια Μοτσενίγκο