Dodge Coronet

Το **Dodge Coronet** ήταν ένα μεγάλο επιβατικό αυτοκίνητο που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chrysler, με την επωνυμία της Dodge, κατά τη διάρκεια των σεζόν (model years, ετών μοντέλου) 1949 έως 1959 και 1965 έως 1976. Το 1949, το Coronet ήταν το κορυφαίο μοντέλο της παλέτας και από το 1955 και μετά πήρε τη χαμηλότερη θέση στην παλέτα των μοντέλων. Από το 1965 και μετά, το όνομα αναφερόταν στο μεσαίο μοντέλο της Dodge.

## Πρώτη γενιά (1949-1952)
Το Dodge Coronet παρουσιάστηκε ως το κορυφαίο μοντέλο της πρώτης μεταπολεμικής σειράς μοντέλων, με τα Wayfarer και Meadowbrook να κατατάσσονται παρακάτω. Το Coronet ήταν πανομοιότυπο στην κατασκευή με το Meadowbrook, διαφέροντας από το τελευταίο σε υψηλότερη ποιότητα εσωτερικού και λεπτομέρειες αμαξώματος. Και τα δύο διέφεραν από το Wayfarer με το επιχρωμιωμένο περίβλημα του πίσω φωτός. Ήταν διαθέσιμο ως 4-πορτο ή 2-πορτο σεντάν, καμπριολέ, αλλά και ως στέισον βάγκον. Ήταν διαθέσιμο με 6-κύλινδρο κινητήρα της Dodge, 230 κυβικών ιντσών (3,8 λίτρων).


Αρχείο:Chrysler Corporation automobiles and vans. 1946-1951models - NARA - 283792.jpg|Dodge Coronet στέισον βάγκον του 1949.
Αρχείο:1950 Dodge Coronet photo-5.JPG|Dodge Coronet Club Coupe του 1950.
Αρχείο:1951 Dodge Coronet Club Coupe, front left, 07-17-2023.jpg|Dodge Coronet Club Coupe του 1951.
Αρχείο:1952 Dodge Coronet Diplomat 2-door hardtop at AACA 2019 Hershey meet 1of4.jpg|Dodge Coronet Diplomat του 1952.


## Δεύτερη γενιά (1953-1954)
Το 1953, το Dodge Coronet επανασχεδιάστηκε πλήρως και έλαβε ένα πιο σύγχρονο αμάξωμα. Ενώ διατήρησε τον 6-κύλινδρο κινητήρα, ήταν επίσης διαθέσιμος με 241 κυβικών ιντσών (3,9 λίτρων) Red Ram V8. Η σειρά Dodge Royal προστέθηκε πάνω από το Coronet το 1954. Η Dodge έβαζε περισσότερη πολυτέλεια σε όλα της τα μοντέλα που περιλάμβαναν τις σειρές Meadowbrook, Coronet και τις νέες σειρές Royal. Ωστόσο, οι αλλαγές στο στυλ για το 1954 ήταν μέτριες. Το χρώμιο στο χείλος του καπό ήταν φαρδύτερο από ό,τι στα μοντέλα του 1953 και ένα μεγάλο σχήμα χρωμίου όρθιο στο κέντρο της μπροστινής γρίλιας αντικατέστησε τα πέντε κατακόρυφα διαχωριστικά που χρησιμοποιήθηκαν προηγουμένως.


Αρχείο:1953 Dodge Coronet.jpg|Dodge Coronet του 1953
Αρχείο:53 Dodge Coronet Sierra (5882833661) (cropped).jpg|Dodge Coronet Sierra του 1953


## Τρίτη γενιά (1955-1956)
right|thumb|Dodge Coronet D63 V8 4-πορτο σεντάν του 1956.
right|thumb|1955 Dodge Coronet Lancer 2-πορτο hardtop του 1955.

Το Coronet του 1955 έπεσε στο κάτω άκρο της σειράς οχημάτων της Dodge, με τα ονόματα Wayfarer και Meadowbrook να μην χρησιμοποιούνται πλέον και το Custom Royal να προστίθεται πάνω από τα Royal, Lancer και La Femme. Τα αμαξώματα ανασχεδιάστηκαν με τη βοήθεια του νεοπροσληφθέντος Virgil Exner ώστε να είναι χαμηλότερα, φαρδύτερα και μακρύτερα από το άμορφο προπολεμικό στυλ, το οποίο με τη σειρά του δημιούργησε μια υγιή ώθηση στις πωλήσεις το 1954. Η ισχύς προερχόταν είτε από ένα εξακύλινδρο Chrysler Flathead 230 κυβικών ιντσών (3,8 λίτρων), που τώρα απέδιδε ισχύ 123 ίππους (92&nbsp;kW).

Προσφέρθηκαν δύο κινητήρες V8: ένας 270 κυβικών ιντσών (4,4 λίτρων) με πολυσφαιρικές κεφαλές που παρήγαγαν 175 ίππους (130&nbsp;kW) και ένας 315 κυβικών (5,2 λίτρων) (ο «Hemi»). Σχεδόν εκτός λειτουργίας το 1953 και το 1954, η Chrysler Corporation αναβίωσε με δάνειο 250 εκατομμυρίων δολαρίων από την Prudential και νέα μοντέλα που σχεδίασε ο Virgil Exner. Η σειρά Dodge τοποθετήθηκε ως η κύρια γραμμή στην ιεραρχία της Chrysler, μεταξύ DeSoto και Plymouth.

## Τέταρτη γενιά (1957-1959)
thumb|left|Dodge Coronet 4-πορτο σεντάν του 1958.
thumb|left|Dodge Coronet Lancer 2-Door Hardtop του 1957.

Το μοντέλο του 1957 έκανε το ντεμπούτο του νέου D-501, το οποίο αντικατέστησε το D-500 από το προηγούμενο έτος ως το κορυφαίο Coronet. Το D-501 έλαβε τα αποδεδειγμένα 354 κυβικών ιντσών της Chrysler (5,8 λίτρων) Hemi V8, που ήταν στην πραγματικότητα κινητήρες που είχαν απομείνει από την παραγωγή Chrysler 300B του 1956. Εκκεντροφόροι από τους κινητήρες Chrysler 392 κυβικών ιντσών (6,4 λίτρων) του 1957 εγκαταστάθηκαν στους V8 354 κυβικών ιντσών (5,8 λίτρων). Ένα ζευγάρι καρμπυρατέρ τεσσάρων βαρελιών Carter τροφοδοτούσε την αναλογία συμπίεσης 10,0:1 για να παράγει 340 ίππους (250&nbsp;kW), από κοινού με το DeSoto Adventurer και το Chrysler 300C. Άλλες αλλαγές περιελάμβαναν την προσθήκη της μπροστινής ανάρτησης Torsion-Aire Ride (ράβδος στρέψης) και μιας ανάρτησης βαρέως τύπου με αμορτισέρ βαρέως τύπου και πίσω με φυλλοβόλα ελατήρια βαρέως τύπου. Ένας πίσω άξονας 3,73:1 ήταν στάνταρ με το μηχανικό κιβώτιο τριών ταχυτήτων και τα αυτοκίνητα με αυτόματο κιβώτιο περιλάμβαναν έναν πίσω άξονα 3,18:1. Υπήρχαν διαθέσιμοι 13 προαιρετικοί πίσω άξονες, που κυμαίνονταν από 2,92:1 έως 6,17:1. Το D-501 έλαβε ελαστικά 7,60x15 σε τροχούς 15x8 ιντσών. Τα φρένα ήταν τύμπανα διαμέτρου 12 ιντσών (300&nbsp;mm). Παρήχθησαν μόνο 101 αντίτυπα του D-501. Μια παύλα με επένδυση ήταν προαιρετική.

Τα Coronet, Royal και Custom Royal του 1958 και του 1959 χρησιμοποιούσαν σασί DeSoto Fireflite, αλλά είχαν λιγότερο περίτεχνα διακοσμητικά στοιχεία. Η ισχύς προερχόταν από τον εξακύλινδρο κινητήρα 230 κυβικών ιντσών (3,8 λίτρων) "Getaway" L-head ή τον 325 κυβικών ιντσών (5,3 λίτρων) «Red Ram» V8. Το 1959 ένα μοντέλο "Silver Challenger" προσφέρθηκε επίσης στη σειρά Coronet. Αυτό ήταν ένα εξακύλινδρο ή μοντέλο V-8 διαθέσιμο μόνο σε ασημί χρώμα και μόνο σε αμάξωμα με δύο πόρτες. Έρχονταν με πολλά επιπλέον χαρακτηριστικά χωρίς κόστος, όπως μοκέτα από τοίχο σε τοίχο, υψηλής ποιότητας λευκά ελαστικά τοίχου και καλύμματα τροχών, πολυτελή υφάσματα και αναβαθμισμένους εσωτερικούς και ηλεκτρικούς υαλοκαθαριστήρες. Το συνολικό μήκος αυξήθηκε στις 217,4 ίντσες.

Μετά το 1959, η σειρά εκποιήθηκε και αντικαταστάθηκε από μια νέα σειρά οχημάτων: το Dodge Dart, το Dodge Matador, το Dodge Polara και το Dodge 880.

## Πέμπτη γενιά (1965-1970)
Ξεκινώντας το 1965, η σειρά μοντέλων μεσαίας κατηγορίας της Dodge ονομαζόταν πάλι Coronet. Αν και το όχημα ήταν μακρύτερο από τα ανταγωνιστικά της Chevrolet, το Chevelle ή Ford Fairlane, ήταν πιο στενό από το αυτοκίνητο πλήρους μεγέθους Dodge Polara. Το μοντέλο ήταν διαθέσιμο ως τετράθυρο σεντάν, δίθυρο σεντάν και στέισον βάγκον με έξι θέσεις το καθένα. Οι βασικοί κινητήρες ήταν 6-κύλινδροι κινητήρες σε σειρά, αλλά οι κινητήρες V8 ήταν επίσης διαθέσιμοι προαιρετικά. Για το 1965, η Dodge πούλησε λίγο περισσότερες από 209.000 μονάδες, καθιστώντας το πιο δημοφιλές μοντέλο του Coronet Dodge εκείνη τη χρονιά. Αρχικά, τα επίπεδα εξοπλισμού ήταν το βασικό Coronet, το Coronet 440 και το Coronet 500, που αποτέλεσαν το πιο ισχυρό μοντέλο.

Το μέσο της σειράς Coronet ήταν το 440 και ήταν επίσης διαθέσιμο ως δίθυρο hardtop και εξαθέσιο κάμπριο ή έξι ή εννέα θέσεων στέισον βάγκον. Η ονομασία 440 δεν έδειχνε το εκτόπισμα, όπως υποτίθεται γενικά (τόσο τότε όσο και τώρα, κάτι που βοήθησε σε κάποιο βαθμό τις πωλήσεις). Η ονοματολογία ήταν ένα υπόλοιπο από τη σειρά Polara 1963-64. Το Coronet 440 ήταν διαθέσιμο με εξακύλινδρους ή οκτακύλινδρους κινητήρες.

Το αποκορύφωμα της σειράς Coronet ήταν το Coronet 500, το οποίο ήταν επίσης διαθέσιμο το 1965 ως δίθυρο coupe με σκληρή οροφή που δεν είχε την κολόνα B ή το κάμπριο. Λίγο περισσότερες από 33.300 μονάδες πουλήθηκαν το 1965 από τις 500, οι οποίες διέθεταν έναν κινητήρα V8 4,4 λίτρων (273 κυβικών ιντσών), εξωτερική επένδυση και κονκάρδες, μπάκετ καθίσματα και επενδυμένο ταμπλό ως στάνταρ.

Τα Coronets κατασκευάζονταν στο εργοστάσιο συναρμολόγησης της Chrysler στο Λος Άντζελες, καθώς και στο εργοστάσιο συναρμολόγησης Lynch Road στο Ντιτρόιτ και στο εργοστάσιο του St. Louis στο Μιζούρι. Οι κινητήρες που προσφέρθηκαν για το 1965 περιελάμβαναν:

* 3,7 λίτρα (225 κυβικών ιντσών Slant-Six) με 145 ίππους,
* 4,5 λίτρα (273 κυβικών ιντσών) με 180 ίππους,
* 5,2 λίτρα (318 κυβικών ιντσών) με 230 ίππους,
* 5,9 λίτρα (361 κυβικών ιντσών) με 265 ίππους,
* 6,3 λίτρα (383 κυβικών ιντσών) με 330 ίππους και
* 7,0 λίτρα (426 κυβικών ιντσών) σε διάφορες εκδόσεις από 365 έως 425 ίπποι.

Οι τιμές για ένα 2-θυρο εξακύλινδρο σεντάν ξεκινούσαν από 2228$ και έφταναν στα 2852$ για το Coronet 500 Convertible. Ένα 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ήταν στάνταρ, ένα 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ή το 3-τάχυτο αυτόματο TorqueFlite ήταν διαθέσιμο με επιπλέον κόστος.


Αρχείο:Mopar Nationals 2014, Herten (37118483516) (cropped).jpg|Dodge Coronet 440 4-πορτο στέισον βάγκον του 1965
Αρχείο:1966 Dodge Coronet 440 2dr HT fr.jpg|Dodge Coronet 440 2-πορτο hardtop του 1966
Αρχείο:1966 Dodge Coronet 440 station wagon, rear left (ISWC meet, July 15, 2023).jpg|Dodge Coronet 440 στέισον βάγκον του 1966
Αρχείο:1967 Dodge Coronet.jpg|Dodge Coronet 4-πορτο σεντάν του 1967
Αρχείο:1968 Dodge Coronet 500 coupe, blue.jpg|Dodge Coronet 500 του 1968
Αρχείο:1968 Dodge Coronet R T (9678139678) (cropped).jpg|Dodge Coronet R/T του 1968
Αρχείο:1969 Dodge Coronet RT in Bright Blue, Front Left, 07-15-2022.jpg|alt=|Dodge Coronet R/T του 1969
Αρχείο:1970 Dodge Coronet 440 Sedan, Blue.jpg|Dodge Coronet 440 σεντάν του 1970
Αρχείο:1970 Dodge Super Bee (31776713105).jpg|Dodge Coronet Super Bee του 1970


## Έκτη γενιά (1971-1974)
Το νέο Coronet ήταν δίδυμο του τετράθυρου Plymouth Satellite και παρουσίαζε πιο ρέον στυλ. Προσφέρθηκε ως σεντάν και station wagon, το σχετικό και επίσης ανανεωμένο Dodge Charger που κάλυπτε την αγορά κουπέ. Ακολούθησαν ελαφρές αλλαγές στη μπροστινή γρίλια, τους προβολείς και τα πίσω φώτα το 1972. Οι πωλήσεις του Coronet ήταν χαμηλές από αυτό το σημείο και μετά, με μόλις 80 χιλιάδες – 90 χιλιάδες αντίτυπα να παράγονται κάθε χρόνο έως το 1973 (σε σύγκριση με 196.242 μόλις το 1968), λόγω της παγκόσμιας πετρελαϊκής κρίσης του 1973 και τον πολλαπλασιασμό των μοντέλων της Dodge και της Plymouth, και την αυξανόμενη επίδραση της επικάλυψης με τις άλλες επωνυμίες της Chrysler Corporation. Εκτός από τις συνήθεις αλλαγές στη μπροστινή γρίλια, τα φώτα και το εσωτερικό, η Dodge παρουσίασε το 1973 σε μοντέλα μεσαίου μεγέθους το σύστημα "TorsionQuiet" με πρόσθετους σιγαστήρες και λαστιχένια μονωτικά δόνησης, παρέχοντας πολύ πιο ομαλή οδήγηση και πιο ήσυχο εσωτερικό.

Η μπροστινή και η πίσω όψη επανασχεδιάστηκαν, κυρίως ο πίσω προφυλακτήρας, ο οποίος πληρούσε τις επίσημες απαιτήσεις DOT του 1974. Το σεντάν αμάξωμα θα ήταν η βάση των μεταγενέστερων Coronet (και του δίδυμου του, του Plymouth Fury) μέχρι το μοντέλο του 1978.


1972 Dodge Coronet (14382603851).jpg|Dodge Coronet Custom σεντάν του 1972
73coronetcustom.jpg|Dodge Coronet Custom σεντάν του 1973
Αρχείο:Mopar National img 0006 (35014322711).jpg|Dodge Coronet Custom 4-Door Sedan του 1974


## Έβδομη γενιά (1975-1976)
Για το 1975, το Coronet έλαβε ένα ανανεωμένο αμάξωμα με πιο τετράγωνη εμφάνιση, καθώς και μια νέα μπροστινή όψη με δύο στρογγυλούς προβολείς διπλής δέσμης που μοιράζονταν με τον σταθερό του Plymouth Fury. Μετά από απουσία τεσσάρων ετών μοντέλου, ένα Dodge Coronet 2-θυρο επέστρεψε για το 1975.

Το 1976 ήταν η τελευταία χρονιά μοντέλων για το Dodge Coronet και οι επιλογές στο αμάξωμά του περιορίστηκαν σε τετράθυρο βαγόνι και τετράθυρο σεντάν. Το πρώην 2-θυρο μοντέλο Dodge Coronet αντικαταστάθηκε από το Dodge Charger Sport για το έτος μοντέλου 1976.

Για το μοντέλο του 1977, το μεσαίου μεγέθους Dodge Coronet μετονομάστηκε σε Dodge Monaco και το πλήρους μεγέθους Dodge Monaco μετονομάστηκε σε Royal Monaco.


1975 Dodge Coronet Custom.jpg|Dodge Coronet Custom σεντάν του 1975
1975 Dodge Coronet Crestwood.jpg|Dodge Coronet Crestwood του 1975


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Gunnell, John, ed. (2004). The Standard Guide to 1950s American Cars. Krause Publications. ISBN 0-87349-868-2.
* «Αυτοκίνητα Dodge Coronet». Allpar.com. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2007.

Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα
Coronet