open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κόκκινο Νερό Ευρυμενών Λάρισας

Το **Κόκκινο Νερό** ή **Κόκκινο Νερό Καρίτσης** ή Κόκκινο Νερό Ευρυμενών είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.

## Γενικά στοιχεία
Το Κόκκινο Νερό βρίσκεται στους πρόποδες του Κισσάβου στα παράλια του Θερμαϊκού, σε υψόμετρο 20 μέτρα. Απέχει περίπου 55 χιλιόμετρα Α.-ΝΑ. από την Λάρισα και 29 χιλιόμετρα Β.-ΒΑ. από την Αγιά (έδρα του δήμου). Το όνομα "Κόκκινο Νερό" το έλαβε από την πηγή που αναβλύζει στα δυτικά του χωριού. Το νερό οφείλει το χρώμα του στα μεταλλικά άλατα και θεωρείται ιαματικό καθώς πίνεται επιτόπου και δεν εμφιαλώνεται. Υπάρχουν επίσης ακτές με τα βότσαλα αλλά και αμμουδιά, συμπλέγματα βράχων και βραχοσπηλιές.

Φυσικό αξιοθέατο της περιοχής θεωρείται το φαράγγι “Καλυψώ” με τον μεγαλύτερο καταρράκτης (ύψος 70 μέτρα) του Κισσάβου. Στο φαράγγι οργανώνονται πεζοπορίες, καταρριχήσεις και άλλες δράσεις που συνδυάζουν την άθληση με την περιήγηση σε μια περιοχή με σπάνιο φυσικό κάλλος.

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά, το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Καρύτσης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με την Αγία Παρασκευή, την Καρίτσα και την Πλατειά Άμμο αποτελούν την κοινότητα Καρίτσης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ευρυμενών του Δήμου Αγιάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 95 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές:

## Φωτογραφίες

## Σημείωση
Δίπλα και νοτιοανατολικά υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κόκκινο Νερό (ανήκει στην δημοτική ενότητα Μελιβοίας).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Κοκκίνες Λάρισας

Οι **Κοκκίνες** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.

## Γενικά στοιχεία
Οι Κοκκίνες βρίσκονται στα νοτιοανατολικά του Θεσσαλικού κάμπου, δυτικά της τεχνητής λίμνης Κάρλακαι σε υψόμετρο 20 μέτρων. Απέχουν περίπου 30 χιλιόμετρα ΝΑ. από την Λάρισα και 21 χιλιόμετρα ΝΑ. από την Νίκαια (έδρα του δήμου). Δίπλα και βορειοδυτικά του χωριού είναι το ιστορικό Κιλελέρ ενώ νοτιοδυτικά περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι).

Αναφέρονται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αρμενίου με την παλιά ονομασία τους από την Τουρκοκρατία ως *Μικρό Χαλίτσι* ή *Αλίτσι*. Το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Κοκκίνες. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με το Κιλελέρ αποτελούν την κοινότητα Κιλελέρ που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κιλελέρ του Δήμου Κιλελέρ και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 70 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Λοφίσκος Λάρισας

Ο **Λοφίσκος** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.

## Γενικά στοιχεία
Ο Λοφίσκος βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του Θεσσαλικού κάμπου, δυτικά της τεχνητής λίμνης Κάρλα σε υψόμετρο 56 μέτρων. Απέχει περίπου 24 χιλιόμετρα ΝΑ. από την Λάρισα και 29 χιλιόμετρα Α.-ΝΑ. από την Νίκαια (έδρα του δήμου). Βορειοδυτικά του χωριού είναι η Μέλισσα, νοτιοανατολικά το Αχίλλειο ενώ νοτιοδυτικά περνάει η Ε.Ο. Βόλου - Λάρισας.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αρμενίου με την παλιά ονομασία του από την Τουρκοκρατία ως *Σαραχάτι*. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Λοφίσκος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με την Μέλλισα αποτελούν την κοινότητα Μέλλισας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κιλελέρ του Δήμου Κιλελέρ και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 99 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Francesco Nullo (αντιτορπιλικό, 1925)

Το ***Francesco Nullo*** ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης *[[Αντιτορπιλικό κλάσης Sauro|Sauro]]* που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (*Regia Marina*) την δεκαετία του 1920. Ολοκληρώθηκε το 1927 και έδρασε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

## Περιγραφή

Τα πλοία της κλάσης *Sauro* ήταν επιμηκυμένες και βελτιωμένες εκδοχές των προηγούμενων σκαφών της κλάσης *[[αντιτορπιλικό κλάσης Sella|Sella]]*. Είχαν ολικό μήκος 90,16&nbsp;m, πλάτος 9,2&nbsp;m και μέσο βύθισμα 2,9&nbsp;m. To εκτόπισμά τους ήταν 1058&nbsp;t (1041&nbsp;LT) με κανονικό (standard) φορτίο και έφθανε τους 1600&nbsp;t (1570&nbsp;LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 8-10&nbsp;αξιωματικούς και 146&nbsp;υπαξιωματικούς και ναύτες. Το προωστικό σύστημα παρείχε έως και 36000&nbsp;shp, με τη μέγιστη ταχύτητα πλεύσης να ανέρχεται σε 31&nbsp;kn σε πραγματικές, επιχειρησιακές συνθήκες, παρόλο που το *Francesco Nullo* έφθασε τους 37&nbsp;kn κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών ενώ όμως έφερε περιορισμένο φορτίο. Η ακτίνα δράσης των πλοίων της κλάσης αυτής έφθανε τα 2600&nbsp;ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 14&nbsp;kn.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120&nbsp;mm που ήταν εγκατεστημένα σε ζεύγη σε δύο πύργους, έναν μπροστά κι έναν πίσω από την υπερκατασκευή. Υπήρχαν επίσης δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40&nbsp;mm και δύο πολυβόλα των 13,2&nbsp;mm. Τον οπλισμό συμπλήρωναν δύο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533&nbsp;mm, ενώ μπορούσαν επίσης να μεταφερθούν 52&nbsp;νάρκες.

## Επιχειρησιακή ιστορία

Η ναυπήγηση του *Francesco Nullo* άρχισε στις 9&nbsp;Οκτωβρίου 1924 στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali del Quarnaro στην πόλη Φιούμε. Καθελκύστηκε στις 14&nbsp;Νοεμβρίου 1925 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 15&nbsp;Απριλίου 1927.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
*
*
*
*
*
*

Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Sauro
Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Άγιος Προσδόκιμος

Ο **Άγιος Προσδόκιμος της Πάντοβας** (; - 7 Νοεμβρίου 100) ήταν ο πρώτος χριστιανός επίσκοπος-πολιούχος της Πάντοβας. Σύμφωνα με τις παραδόσεις ήταν ελληνικής καταγωγής και τον έστειλε ο Απόστολος Πέτρος από την Αντιόχεια. Στις αγιογραφίες απεικονίζεται μαζί με τους Απόστολους. Ο ζωγράφος Ιλ Πορντενόνε τον απεικονίζει στον Καθεδρικό ναό του Φέλτρε μαζί με τον Απόστολο Πέτρο. Ο ναός ήταν αφιερωμένος και στους δύο αγίους. Ο Τζιρόλαμο Ρομανίνο απεικονίζει τον Άγιο Προσδόκιμο σε έναν βωμό που βρίσκεται σήμερα στο Τοπικό μουσείο της Πάντοβας, να κρατά μια κανάτα με νερό με την οποία βάπτιζε την Ιουστίνα.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Angelo Ferrari, Cairo,PROCEEDINGS 4th International Congress on “Science and Technology for the Safeguard of Cultural Heritage in the Mediterranean Basin” Τομ. 1

Κατηγορία:Άγιοι από την Ρωμαϊκή Μικρά Ασία
Κατηγορία:Ιταλοί άγιοι
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 1ου αιώνα
Σήνωνες

Οι **Σήνωνες** ήταν Γαλατική φυλή οι οποίοι στην Εποχή του Σιδήρου και στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία ζούσαν στην κοιλάδα του Σηκουάνα, γύρω από το σημερινό Σενς. Μια ομάδα των Σήνωνων μετανάστευσε στην Ιταλική χερσόνησο, στις ανατολικές ακτές της Αδριατικής ανάμεσα στο σημερινό Ρίμινι και την Ανκόνα, οι προγενέστεροι κάτοικοι Ομβρικοί εκδιώχθησαν. Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι λεηλάτησαν την Ρώμη μετά την νίκη τους στην *"μάχη της Αλίας"* (390 π.Χ.), παρέμειναν για έναν αιώνα σκληρή απειλή μέχρι την εξαφάνιση τους (283 π.Χ.). Τους Σήνωνες αναφέρουν πολλοί αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Πολύβιος, ο Διόδωρος Σικελιώτης, ο Στράβων, ο Κλαύδιος Πτολεμαίος και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος.
 Η πόλη του Σενς καταγράφεται τον 4ο αιώνα μ.Χ. ως πρωτεύουσα ή Oppidum της Γαλατικής φυλής των Σήνωνων, πήρε το όνομα τους. Το 400 π.Χ. διέσχισαν τις Άλπεις και εγκαταστάθηκαν στις βορειανατολικές ακτές της Ιταλίας ανάμεσα στο Ρίμινι και την Ανκόνα αφού έδιωξαν τους προγενέστερους κατοικους Ομβρικούς, ίδρυσαν την πρωτεύουσα τους την σημερινή Σενιγκάλλια. Λίγο αργότερα (391 π.Χ.) ο αρχηγός τους Βρέννος επιτέθηκε στην Ετρουρία και πολιόρκησε το Κλύσιον. Οι κάτοικοι ζήτησαν την βοήθεια των Ρωμαίων και εκείνοι το δέχθηκαν παραβιάζοντας τους διεθνείς κανόνες της εποχής, το αποτέλεσμα ήταν η συντριβή των Ρωμαίων στην *"μάχη της Αλίας"* (390 π.Χ.) και η λεηλασία της Ρώμης. Σε έναν αιώνα οι Σήνωνες βρέθηκαν ξανά σε εχθρότητα με τους Ρωμαίους με αποτέλεσμα την συντριβή τους και την τελική υποταγή τους (283 π.Χ.), από τότε εξαφανίστηκαν ιστορικά. Οι Ρωμαίοι μετονόμασαν την πρωτεύουσα τους σε Σενιγκάλλια που ονομαζόταν πριν Σιένα ώστε να διαχωριστεί από την Σιένα στην Ετρουρία.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Delamarre, Xavier (2003). Dictionnaire de la langue gauloise: Une approche linguistique du vieux-celtique continental. Errance. 
*Falileyev, Alexander (2010). Dictionary of Continental Celtic Place-names: A Celtic Companion to the Barrington Atlas of the Greek and Roman World.
*Lambert, Pierre-Yves (1994). La langue gauloise: description linguistique, commentaire d'inscriptions choisies. Errance.
*Lambert, Pierre-Yves (2005). "The place names of Lugdunensis [Λουγδουνησία]". In de Hoz, Javier; Luján, Eugenio R.; Sims-Williams, Patrick (eds.). New approaches to Celtic place-names in Ptolemy's Geography. Ediciones Clásicas. 
*Matasović, Ranko (2009). Etymological Dictionary of Proto-Celtic. 
*Nègre, Ernest (1990). Toponymie générale de la France. Librairie Droz. 
*Salmon, Edward T.; Potter, T. W. (2016), "Senones", Oxford Research Encyclopedia of Classics.

Κατηγορία:Γαλάτες
Κατηγορία:Ιστορία του Μάρκε
Παλαιόπυργος Λάρισας

Ο **Παλαιόπυργος** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.

## Γενικά στοιχεία
Ο Παλαιόπυργος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας, βόρεια του Πηνειού σε υψόμετρο 5 μέτρων. Απέχει περίπου 44 χιλιόμετρα ΒΑ. από την Λάρισα, 50 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από την Κατερίνη και 51 χιλιόμετρα Β.-ΒΔ. από την Αγιά (έδρα του δήμου - μέσω Στόμιου). Νότια και ανατολικά περνάει ο Πηνειός ποταμός ενώ βόρεια είναι η Κουλούρα. Ενοριακός ναός του χωριού είναι η εκκλησία των Ἁγίων  Κωνσταντίνου καί Ἑλένης που βρίσκεται στην κεντρικά πλατεία και πανηγυρίζει 21 Μάϊου και 9 Νοεμβρίου.
μικρογραφία|261x261εσ|Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης
Αναφέρεται, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά του ονομασία από την Τουρκοκρατία ως *Νυκτερέμ* να προσαρτάται στον τότε δήμο Ολύμπου και το 1912 στο ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1925 με το ΦΕΚ 142Α - 09/06/1925 μετονομάστηκε σε *Παληόπυργος* για να διορθωθεί το 1940 σε Παλαιόπυργος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με την Αλεξανδρινή και τον Στρίντζιο αποτελούν την κοινότητα Παλαιοπύργου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ευρυμενών του Δήμου Αγιάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 161 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές:  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Luciano Manara (υποβρύχιο)

Το ***Luciano Manara*** ήταν ένα από τα τέσσερα υποβρύχια κλάσης *[[Υποβρύχιο κλάσης Bandiera|Bandiera]]* που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (*Regia Marina*) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Ολοκληρώθηκε το 1930 και έδρασε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

## Περιγραφή

Η κλάση *Bandiera* ήταν μία μεγαλύτερων διαστάσεων βελτιωμένη εκδοχή της προγενέστερης κλάσης *[[Υποβρύχιο κλάσης Pisani|Pisani]]*. Τα πλοία της είχαν εκτόπισμα 940&nbsp;t (925&nbsp;LT) στην επιφάνεια και 1097&nbsp;t (1080&nbsp;LT) σε κατάδυση. Το μήκος τους ήταν 69,8&nbsp;m, το πλάτος 7,3&nbsp;m και το βύθισμά τους 5,26&nbsp;m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90&nbsp;m και το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 53 αξιωματικούς και ναύτες.

Στην επιφάνεια προωθούνταν από δύο κινητήρες ντίζελ ισχύος 1500&nbsp;bhp ενώ σε κατάδυση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 650&nbsp;hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης στην επιφάνεια ήταν 15&nbsp;kn ενώ σε κατάδυση έφθανε τους 8,2&nbsp;kn. Η ακτίνα δράσης ήταν 4750&nbsp;ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 8,5&nbsp;kn και 60&nbsp;ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 4 kn σε κατάδυση. Ο οπλισμός του αποτελούνταν από οκτώ τορπιλοσωλήνες των 533&nbsp;mm, τέσσερις στην πλώρη και άλλους τόσους στην πρύμνη, για τους οποίους έφεραν δώδεκα τορπίλες. Επίσης υπήρχε ένα πυροβόλο των 102&nbsp;mm χαρή στο οποίο μπορούσαν να πληγούν στόχοι όταν το σκάφος ήταν στην επιφάνεια, καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2&nbsp;mm για αντιαεροπορική προστασία.

## Επιχειρησιακή ιστορία

Η ναυπήγηση του *Luciano Manara* ξεκίνησε στις 18&nbsp;Φεβρουαρίου 1928 στις εγκαταστάσεις της Cantiere Navale Triestino στη Τριέστη. Καθελκύστηκε στις 5&nbsp;Οκτωβρίου 1929 και ολοκληρώθηκε στις 6&nbsp;Ιουνίου του 1930.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
*
*
*

Κατηγορία:Υποβρύχια κλάσης Bandiera
Κατηγορία:Ιταλικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Καλαμάκι Λάρισας

Το **Καλαμάκι** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Καλαμάκι βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Μαυροβούνι σε υψόμετρο 80 μέτρων. Απέχει περίπου 33 χιλιόμετρα Α.-ΝΑ. από την Λάρισα και 35 χιλιόμετρα Α. από την Νίκαια (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένο πολύ κοντά στα όρια της αποξηραμένης λίμνης Κάρλας και μπροστά από αυτό στηνόταν τότε ο λιμναίος οικισμός των ψαράδων. Σήμερα κοντά στο χωριό υπάρχουν οι ταμιευτήρες Καλαμακίου.

Στην περιοχή υπάρχουν πολλά ίχνη αρχαίας κατοίκησής της. Οι 4 μαγούλες καθώς και τα πολυάριθμα ευρήματα προϊστορικών αλλά και ιστορικών χρόνων που έχουν ανασκαφεί αποδεικνύουν συνεχή κατοίκησή από τη Νεολιθική εποχή. Στην τοποθεσία "Παλιόσκαλα" είναι σημαντικός προϊστορικός οικισμός ο οποίος έχει κηρυχθεί ως αρχαιολογικός χώρος. *"Χρονολογείται στην Τελική Νεολιθική περίοδο και οριοθετείται από λιθόκτιστους περιβόλους, αρκετοί από τους οποίους λειτουργούσαν ως αναληματικοί τοίχοι και οι οποίοι σώζονται κατά τόπους έως 2,30 μ. ύψος. Στο κέντρο του οικισμού αποκαλύφθηκε λιθόκτιστο κτίριο το οποίο εγγράφεται σε δύο ομόκεντρους περιβόλους. Ανάμεσα στους περιβόλους του οικισμού αποκαλύφθηκαν διάφορα κτίσματα και κατασκευές"*.

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κασθαναίας με την παλιά ονομασία του από την Τουρκοκρατία ως *Αληφακλάρ*. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Καλαμάκι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' αποτελούν κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κιλελέρ του Δήμου Κιλελέρ και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 486 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φωτογραφίες από το Καλαμάκι Λάρισας στον ιστότοπο https://www.greece.com/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Ρόζαλιντ Κόρνφελντ

Η **Ρόζαλιντ Κόρνφελντ** (1935–2007) ήταν επιστήμονας - βιοχημικός στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σεντ Λούις, γνωστή για την έρευνά της για τον προσδιορισμό της δομής και του σχηματισμού ολιγοσακχαριτών. Η Εταιρεία Γλυκοβιολογίας απονέμει κάθε χρόνο ένα βραβείο εφ' όρου ζωής προς τιμήν της.

## Εκπαίδευση και καριέρα
Γεννήθηκε στο Ντάλας του Τέξας και στη συνέχεια μεγάλωσε στο Chevy Chase του Μέριλαντ. Απέκτησε πτυχίο επιστήμης από το Πανεπιστήμιο George Washington το 1957. Συνέχισε στο ίδιο πανεπιστήμιο για να λάβει το διδακτορικό της στη χημεία (βιοχημεία) το 1961, ενώ εργαζόταν σε ένζυμα σε μύες κουνελιού. 

Για μια σύντομη περίοδο έμεινε στο Πανεπιστήμιο George Washington ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια πριν μετακομίσει στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας ως συνεργάτης του δρ. Victor Ginsburg. Επέστρεψε στο Σεντ Λούις το 1965 όταν δέχτηκε μια καθηγητική θέση στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σεντ Λούις. 

Ξεκίνησε ως βοηθός ερευνητής, προήχθη σε ερευνητική επίκουρη καθηγήτρια το 1971 και στη συνέχεια αναπληρώτρια καθηγήτρια το 1978. Το 1981 ανακηρύχθηκε καθηγήτρια ιατρικής και καθηγήτρια βιοχημείας και μοριακής βιοφυσικής. Συνταξιοδοτήθηκε το 2001.

Με πρωτοβουλία της ίδρυσε το Δίκτυο Ακαδημαϊκών Γυναικών στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον και στη συνέχεια υπηρέτησε ως η πρώτη πρόεδρος αυτής. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Εταιρείας Γλυκοβιολογίας το 1993.

## Έρευνα
Η έρευνα της Κόρνφελντ έθεσε τις βάσεις για το πεδίο της γλυκοβιολογίας με τις έρευνές της στη βιοσύνθεση του σακχάρου νουκλεοτιδίων και στους συνδέτες γλυκάνης για τις λεκτίνες.  Τα αξιοσημείωτα επιτεύγματα του Korneld περιλαμβάνουν τον καθορισμό της δομής και της λειτουργίας της Ν-ακετυλογλυκοζαμινο-1-φωσφοδιεστέρα α-Ν-ακετυλογλυκοζαμινιδάσης, κοινώς γνωστής, ως *«αποκαλυπτικό ένζυμο»* ή UCE. 

Στη συνέχεια εργάστηκε για να τοποθετήσει αυτό το ένζυμο μέσα στο δίκτυο ''trans'' Golgi. Έγραψε δύο σημαντικές εργασίες-ανασκόπησης για τους ολιγοσακχαρίτες, η δεύτερη από τις οποίες έχει αναφερθεί από άλλους ερευνητές πάνω από 6.000 φορές από το 2021.

## Επιλεγμένες δημοσιεύσεις

* 
* 
* 
* 
* 

## Προσωπική ζωή
Ο σύζυγός της ήταν ο Στιούαρτ Κόρνφελντ, τον οποίο γνώρισε όταν ήταν πρωτοετής φοιτήτρια στη βιοχημεία το 1958. 

Παντρεύτηκαν το 1959 και δούλεψαν μαζί για 48 χρόνια. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του αποδεχόμενος το μετάλλιο George M. Kober το 2010, αναγνώρισε τον βασικό ρόλο που έπαιξε εκείνη στα κοινά τους επιτεύγματα, ένα γεγονός που έχει επισημανθεί και από άλλους επιστήμονες. 

Ο γιος της, Kerry Kornfeld, είναι επίσης επιστήμονας, ενώ όσο ήταν ακόμη στο γυμνάσιο, δημοσίευσαν από κοινού μια ερευνητική εργασία για τις λεκτίνες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί
Αγία Ακυλίνα

Η **Αγία Ακυλίνα** της Θεσσαλονίκης είναι Ελληνορθόδοξη Χριστιανή Αγία Νεομάρτυς, που έζησε τον 18ο αιώνα. 

Γεννήθηκε στο Ζαγκλιβέρι, ένα χωριό κοντά στη Θεσσαλονίκη σε μια εποχή που η Ελλάδα βρισκόταν υπό την κυριαρχία των τούρκων. 

Όταν ήταν νεότερη, ο πατέρας της σκότωσε έναν μωαμεθανό γείτονα και αλλαξοπίστησε δειλιάζοντας στην απειλή για τη ζωή του. 

Ωστόσο, η Ορθόδοξη Χριστιανή μητέρα της Ακυλίνας μεγάλωσε την κόρη της ως Χριστιανή Ορθόδοξη. 
Όταν έφτασε στα δεκαοκτώ της, οι τούρκοι πίεσαν τον πατέρα της να την πείσει να εξισλαμιστεί. Όταν αρνήθηκε, οι τούρκοι την συνέλαβαν. Την βασάνισαν με πολλά και πολύωρα βασανιστήρια.  

Την εἶχαν κρεμασμένη από τα Χέρια και την χτυποῦσαν με ἀγκαθωτά ραβδιά και ξύλα, τα ὁποῖα ἔβγαζαν μ’εσα από ένα πιθάρι που ηταν γεμάτο με ένα ἐρυθρόν Υγρό (δηλητήριο). Τήν εἶχαν δεμένη σέ ἕνα σιδερένιο μηχάνημα βασανιστηρίων, στό ὁποῖον τά πάνω ἄκρα καί τά κάτω ἄκρα, ἔχοντάς τα δεμένα σφιχτά πάνω σέ κοφτερές τροχαλίες καί τά πλευρά, ἀκουμποῦσαν σέ αἰχμηρά καρφιά πού ὑπῆρχαν πάνω στό μηχάνημα αὐτό. Με την τριβή κομματιάστηκαν τα  ρουχα και οι σάρκες Της. Κόπηκαν τά ἄκρα σέ σημεῖο τέτοιο, που ἴσα να κρέμονται από το ὑπόλοιπον σωμα. Το δηλητήριον που της ἔριχναν οι τοῦρκοι της ἔκαψε τίς σάρκες και οι πόνοι ηταν ἀφόρητοι. Κρεμασμένη τήν χτυποῦσαν καί τήν βασάνιζαν ἀτελείωτες ὧρες. Ἀπό τό ἀνελέητο μαρτύριόν της ἡ γῆ γύρω της βάφτηκε κόκκινη. Ἀπό τό αἷμα δέν ξεχώριζες τίποτα πάνω στό σῶμα της.

Η Ακυλίνα με τα μάτια στον Ουρανό προσπάθησε να επαναλάβει:

«Χριστιανή είμαι και Χριστιανή θα πεθάνω».

Το απόγευμα της τελευταίας ημέρας μέσα στους πόνους και τις πληγές την έφεραν στο σπίτι της. 

Η μητέρα της την έσφιξε στην α­γκαλιά της μόλις την είδε και την ρώτησε:

«Παιδί μου μήπως δείλιασες και αρνήθηκες Τον Χριστό;»

Η Ακυλίνα προσπάθησε με δυσκολία να απαντήσει:

«Μητέρα έκανα όπως μου είπες. Το διαμάντι που μου εμπιστεύθηκες το φύλαξα καθαρό και αμόλυντο και τώρα πάω κοντά Στον Χριστό Και Θεό μου».

Ήταν 27 Σεπτεμβρίου 1764 όταν παρέδωσε την  Αγία ψυχή της Στον Κύριο.

Τό Άγιο σώμα της το έκρυψαν ευλαβείς Χριστιανοί για να αποφύγουν τη βεβήλωση και μετά από αποκάλυψη της Αγίας τα άγια λείψανά της ανακαλύφθηκαν το 2012, στην κοντινή πόλη Όσσα της Θεσσαλονίκης. 

Η μνήμη της τιμάται στις 27 Σεπτεμβρίου.

## Πηγές
* https://antexoume.wordpress.com/2013/09/26/%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%81%CF%84%CF%85%CF%82-%CE%B1%CE%BA%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%B6%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%B2/
* Παπαδόπουλος, Λεωνίδας· Λιζάρδος, Γεωργία (1985). *Νεομάρτυρες του Τουρκικού Ζυγού* . Τύπος Αγίου Νεκταρίου
* Κρστιτς, Τιγιάνα (13 Μαΐου, 2011). Αμφισβητούμενες μετατροπές στο Ισλάμ: Αφηγήσεις Θρησκευτικής Αλλαγής στην Πρώιμη Σύγχρονη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Stanford University Press. σελ. 155–156. ISBN  978-0804773171.
* Ξανθάκη, Μαρία (2018). Αγία Ακυλίνα Ζαγκλιβερίου: Η ζωή και η εύρεση των Ιερών Λειψάνων της .   
* «Νεομάρτυς Ακυλίνα» . Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αμερική .

Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Φουζούλι

Το **Φουζούλι** (αζερικά: Füzuli) είναι πόλη και πρωτεύουσα του διαμερίσματος Φουζούλι του Αζερμπαϊτζάν.

Η πόλη είχε πληθυσμό 17.090 κατοίκους πριν την κατάληψή της από τις αρμενικές δυνάμεις στις 23 Αυγούστου 1993, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, που είχε ως αποτέλεσμα την εκδίωξη του τοπικού αζερικού πληθυσμού και η πόλη μετατράπηκε σε πόλη φάντασμα.

Στις 17 Οκτωβρίου 2020, οι δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν ανακατέλαβαν την πόλη κατά τη διάρκεια της Συγκρούσεως στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ το 2020.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Αζερμπαϊτζάν
Βικιμάνια

**Το Βικιμάνια** είναι το ετήσιο συνέδριο του κινήματος Wikimedia, που διοργανώνεται από εθελοντές και φιλοξενείται από το Ίδρυμα Wikimedia . Τα θέματα των παρουσιάσεων και των συζητήσεων περιλαμβάνουν διάφορα πρότζεκτ της Wikimedia, όπως η Wikipedia, άλλα wiki, το λογισμικό ανοιχτού κώδικα, την ελεύθερη γνώση, το ελεύθερο περιεχόμενο και τις κοινωνικές και τεχνικές πτυχές που σχετίζονται με αυτά τα θέματα.

Από το 2011, ο νικητής του βραβείου Wikimedian of the Year (γνωστός ως ο "Wikipedian της Χρονιάς" έως το 2017) ανακοινώνεται στο Wikimania.

*
Κατηγορία:Ίδρυμα Wikimedia
Το μυστικό του Βέστερπλαττε

***Το μυστικό του Βέστερπλαττε*** ( πολωνικά: *Tajemnica Westerplatte* ή *1939: Η μάχη του Βέστερπλαττε*) είναι μια πολωνο-λιθουανική πολεμική ταινία του 2013 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Paweł Chochlew. Η ταινία αφηγείται τα γεγονότα της Μάχης του Βέστερπλαττε που έλαβε χώρα στη χερσόνησο του Βέστερπλαττε , μεταξύ της 1ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1939 στην έναρξη της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία τις πρώτες μέρες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου .  Η ταινία επικεντρώνεται στη σύγκρουση μεταξύ του διοικητή του Βέστερπλαττε Henryk Sucharski ( Michał Żebrowski ) και του υπαρχηγού του Franciszek Dąbrowski (Robert Żołędziewski).

## Υποδοχή
Η ταινία έχει πυροδοτήσει κάποια διαμάχη με ισχυρισμούς που λένε ότι ήταν «αντι-Πολωνική» και «αντιπατριωτική» στη ρεβιζιονιστική της στάση απέναντι στον ηρωικό μύθο της Μάχης του Βέστερπλαττε που έγινε σύμβολο αντίστασης στη ναζιστική εισβολή. Ακόμα μια ομάδα ιστορικών έκρινε την ταινία ακόμη και ως ψευδή απεικόνιση της μάχης που είναι «προσβλητική για την αξιοπρέπεια και την τιμή των Πολωνών στρατιωτών».  Σύμφωνα με *την The Daily Telegraph,* οι κριτικοί κινηματογράφου έχουν απορρίψει τους ισχυρισμούς ότι *το μυστικό του Βέστερπλαττε* υποτιμά τους στρατιώτες που πολέμησαν και πέθαναν στη μάχη. Ένας κριτικός την περιέγραψε ως «ύμνο στον ηρωισμό των υπερασπιστών του Βέστερπλαττε.» 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνικές ταινίες
Κατηγορία:Πολωνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)
Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ιρέμ Καραμετέ

Η **Ιρέμ Καραμετέ-Μπαλντίνι** (τουρκικά *İrem Karamete*, γενν. 20 Ιουνίου 1993) είναι Τούρκισσα αθλήτρια της ξιφασκίας, η οποία ειδικεύεται στο ξίφος ασκήσεων. Το 2016 έγινε η πρώτη ξιφομάχος από την Τουρκία που συμμετείχε σε Ολυμπιακούς Αγώνες έπειτα από 32 χρόνια.

## Βιογραφία
Η Καραμετέ γεννήθηκε το 1993 στην Κωνσταντινούπολη και προέρχεται από οικογένεια με παράδοση στην ξιφασκία. Μητέρα της είναι η Ισραηλινή ξιφομάχος Νίλι Ντρόρι, με παρουσίες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 και του 1984 και πατέρας της ο πρώην ομοσπονδιακός προπονητής της Γερμανίας και του Ισραήλ, Μεχμέτ Καραμετέ. Αδελφή της είναι η πρώην ξιφομάχος Μερβέ Καραμετέ. 

Σπούδασε βιομηχανική μηχανική σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και πλέον πραγματοποιεί σπουδές στη διοίκηση μάρκετινγκ. Σε ό,τι αφορά την προσωπική της ζωή, είναι παντρεμένη με τον Ιταλό χρυσό ολυμπιονίκη της ξιφασκίας, Αντρέα Μπαλντίνι και κατοικεί μόνιμα στη Ρώμη.

## Σταδιοδρομία
Η Καραμετέ ασχολείται με το άθλημα από την ηλικία των 10 ετών και στα 15 της ξεκίνησε να συμμετέχει σε διεθνείς διοργανώσεις. Ανήκει στο έμψυχο δυναμικό του συλλόγου Marmara Eskrim SK που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη.

Το 2013 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Μερσίνας και το 2015 συμμετείχε στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες που διεξήχθησαν στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, όπου τέθηκε εκτός συνέχειας στη φάση των «32» από τη Ρωσίδα Αντελίνα Ζαγκιντούλινα.
αριστερά|μικρογραφία|238x238εσ|Πανηγυρίζοντας την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.
Το επόμενο έτος, η Καραμετέ συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, καταφέρνοντας να γίνει η πρώτη εκπρόσωπος της χώρας στο αγώνισμα μετά το 1984. Σε ότι αφορά το αγωνιστικό κομμάτι αποκλείστηκε στην πρώτη της αναμέτρηση από τη Γαλλίδα Ιζαορά Τιμπού. Το 2017 και το 2018 έφτασε μέχρι τον γύρο των «32» στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα που πραγματοποιήθηκαν στη Λειψία και το Βούξι αντίστοιχα. Παράλληλα, το 2018 συμμετείχε χωρίς επιτυχία στους Μεσογειακούς Αγώνες, ενώ το επόμενο έτος αποκλείστηκε πρόωρα και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. 

Το 2021 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από την Αμερικανίδα Νικόλ Ρος. Τον Ιούνιο του 2022, η Καραμετέ κατετάγη ένατη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ξιφασκίας που διεξήχθη στην Αττάλεια και τον Αύγουστο έλαβε μέρος στους Ισλαμικούς Αγώνες Αλληλεγγύης, όπου κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια στο ατομικό και ομαδικό ξίφος ασκήσεων. Ακόμη συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καΐρου, αποκλειόμενη στον πρώτο γύρο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τουρκάλες αθλήτριες της ξιφασκίας
Κατηγορία:Αθλητές της ξιφασκίας
Κατηγορία:Αθλητές της ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018
Κατηγορία:Αθλητές της ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2022
Κατηγορία:Τούρκοι Μεσογειονίκες
Καρνίοι

Οι **Καρνίοι** ήταν Κέλτες με προέλευση από τις ανατολικές Άλπεις, εγκαταστάθηκαν στα βουνά ανάμεσα στο Νωρικό και το Βένετο, αντιστοιχούν στην Καρινθία και την βόρεια Σλοβενία. Πολλοί ιστορικοί τους σχετίζουν με τους γείτονες τους Ενετούς, αποτελούσαν ξεχωριστή εθνοτική ομάδα με σημαντικές διαφορές από τους υπόλοιπους Κέλτες που προέρχονταν από την Γαλλία. Η περιοχή που εγκαταστάθηκαν δεν είναι γνωστή με ακρίβεια, ο Στράβων τους περιορίζει στα βουνά και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος τους πιστώνει την ίδρυση δύο πόλεων στις ακτές της Αδριατικής. Το όνομα της σημερινής Καρινθίας προέρχεται από τους Καρνίους. Η πρώτη ιστορική καταγραφή για την άφιξη των Καρνίων στην περιοχή ήταν το 186 π.Χ., 50.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά κατέβηκαν στις πεδιάδες και ίδρυσαν σε έναν λόφο έναν οχυρό οικισμό την *"Ακιλέτζα"*. Τα στρατεύματα των Ρωμαίων έδιωξαν τους Καρνίους στα βόρεια, κατέστρεψαν τον οικισμό τους και ίδρυσαν έναν Ρωμαικό την Ακυληία, διοικητές του Ρωμαικού οικισμού ορίστηκαν οι 3 Ύπατοι Πούμπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασικάς, Κάιος Φλαμίνιος και Λούσιους Μάνλιος Ακιντίνος. Οι Καρνίοι προσπάθησαν να εμποδίσουν την Ρωμαϊκή επέκταση συμμαχώντας με τους ομόφυλους τους Ιστρών έθνος και Ταυρίσκους. Ο Ρωμαίος Ύπατος Μάρκους Αιμίλιος Σκαύρος ήρθε με μεγάλο στρατό, τους νίκησε και τους υπέταξε οριστικά (15 Νοεμβρίου 115 π.Χ.). Οι Καρνίοι υποτάχθηκαν οριστικά στους Ρωμαίους (2ος αιώνας π.Χ.), πήραν τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη και οι Ρωμαίοι τους επέτρεψαν να εγκατασταθούν στις Ιουλιανές Άλπεις που είχαν στο παρελθόν επιχειρήσει να κατακτήσουν από τους Ρωμαίους και τους Ενετούς. Η Ακυληία πήρε τον τίτλο του Ρωμαϊκού Δήμου (90 π.Χ.) και εξελίχθηκε κατόπιν σε σημαντικό εμπορικό κέντρο και λιμάνι στην Αδριατική.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Grassi, Niccolò: Notizie storiche della Provincia della Carnia, Udine, fratelli Gallici alla Fontana, 1782, VIII+224 p.
*Kruta, Venceslas: I celti e il Mediterraneo, Jaca Book, 2004.
*Kruta, Venceslas: La grande storia dei celti. La nascita, l'affermazione e la decadenza, Newton & Compton, 2003.
*Kruta, Venceslas & Manfredi, Valerio M.: "I celti d'Italia", Mondadori, 2000 (Collana: Oscar storia).
*Violante, Antonio; introduzione di Venceslas Kruta: I Celti a sud delle Alpi, (Silvana, Milano), 1993 (series: Popoli dell'Italia Antica).

Κατηγορία:Γαλάτες
Κατασκηνώσεις Αγίου Δημητρίου Λάρισας

Οι **Κατασκηνώσεις Αγίου Δημητρίου** απογράφονται ως οικισμός του Δήμου Αγιάς στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας. Βρίσκονται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας, ανάμεσα στο Στόμιο και την Καρίτσα, κοντά και βορειοδυτικά της Μονής Αγίου Δημητρίου (ή Κομνηνείου), σε υψόμετρο 158 μέτρα. Απέχουν περίπου 50 χλμ. ΒΑ. από την Λάρισα και 38 χλμ. Β. από την Αγιά (έδρα του δήμου - μέσω Κόκκινου Νερού). Άρχισαν να απογράφονται για πρώτη φορά, ως ξεχωριστός οικισμός, το 1971 στην τότε κοινότητα Στομίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με τον Απόστολο Παύλο, τη Μονή Αγίου Δημητρίου  και το Στόμιο αποτελούν την κοινότητα Στομίου υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ευρυμενών του Δήμου Αγιάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν απογράφεται κανένας. Οι επίσημες απογραφές πληθυσμού είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Χάρτης: Κατασκηνώσεις Αγίου Δημητρίου Λάρισας από τον ιστότοπο https://www.xo.gr/.
* Παιδικές κατασκηνώσεις Αγίου Δημητρίου Στομίου από την Ελευθερία web edition.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Έβα Γιουσκιέβιτς

μικρογραφία|Χωρίς τίτλο, 2013

Η **Έβα Γιουσκιέβιτς** (, Γκντανσκ, 3 Σεπτεμβρίου 1984 - ) είναι Πολωνή σουρεαλίστρια ζωγράφος. Είναι απόφοιτος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών στο Γκντανσκ και της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» της Κρακοβίας. Θεωρείται μια από τις πιο γνωστές σύγχρονες Πολωνές καλλιτέχνιδες.

## Καριέρα και στυλ
Μεταξύ 2004 και 2009, η Γιουσκιέβιτς σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Γκντανσκ. Είναι μέλος της συλλογικότητας AAA Tanie Wizualki.

Ανάμεσα στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των έργων της Γιουσκιέβιτς είναι τα σουρεαλιστικά γυναικεία πορτρέτα, εμπνευσμένα από κλασικούς πίνακες του 18ου και του 19ου αιώνα. Είναι αξιοσημείωτη για την κάλυψη των προσώπων των θεμάτων των πορτρέτων της με δέσμες μαλλιών, λουλούδια, κοχύλια ή υφάσματα. Με την επανερμηνεία των φλαμανδικών αριστουργημάτων, η Γιουσκιέβιτς επιδιώκει να επανορθώσει τις ιστορικές αποτυχίες στην καλλιτεχνική απεικόνιση των γυναικών που συχνά υποβιβάζονταν σε κάτι περισσότερο από ανώνυμα αντικείμενα ομορφιάς. Σύμφωνα με την κριτικό τέχνης Λουτσία Λόνγκι, η Γιουσκιέβιτς «διέλυσε αυτά τα παλιά παραδείγματα που έκρυβαν την προσωπικότητα μιας γυναίκας και οραματίστηκε έναν νέο ρόλο για αυτές» προσθέτοντας ότι «Αποδομώντας τον αρχικό πίνακα, αποδομεί τις συμβάσεις πίσω από αυτόν».

Το 2013, της απονεμήθηκε το Grand Prix στην Διετής Έκθεση Bielska Jesień, η οποία διοργανώθηκε από την Galeria BWA στη Μπιέλσκο-Μπιάουα της Πολωνίας, για τα δύο πορτρέτα της: *Κορίτσι με μπλε* και *χωρίς τίτλο (Μετά τον [[Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν]]*).

Το 2014 συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο *100 Ζωγράφοι του Αύριο* που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Thames & Hudson, σε σχετική συζήτηση για τους πιο υποσχόμενους νέους ζωγράφους στον κόσμο. Το 2018, εμφανίστηκε στην κατάταξη Kompas Młodej Sztuki που συνέταξε η εφημερίδα *[[Rzeczpospolita (εφημερίδα)|Rzeczpospolita]]* σε συνεργασία με μια σειρά από γκαλερί σύγχρονης τέχνης στην Πολωνία.

## Αγορά τέχνης
Τον Μάιο του 2022, ο πίνακας της του 2019 με τίτλο *Πορτρέτο μιας κυρίας* (*Μετά τον [[Λουί-Λεοπόλντ Μπουαγί]]*) πουλήθηκε για 1,56 εκατομμύρια δολάρια σε δημοπρασία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλα τα έσοδα από την πώληση δόθηκαν στο Μουσείο Ιστορίας των Πολωνοεβραίων της Βαρσοβίας. Όπως παρατηρεί η Άνα Μαρία Σέλις, σε αυτό το έργο η καλλιτέχνις καταπιάνεται με το πρόβλημα της ιστορικής διαγραφής των γυναικών μέσα από μια μοναδική και ανατρεπτική τεχνική. Δηλώνει περαιτέρω ότι «Η αντιπαράθεση του κλασικού στυλιζαρίσματος με το υποβλητικό θέμα μιας γυναίκας που το κεφάλι είναι πλήρως τυλιγμένο πυροδοτεί νέες αφηγήσεις γύρω από απεικονίσεις της θηλυκότητας και αποδομεί το παρελθόν για να δημιουργήσει νέους διαλόγους».

## Δείτε επίσης
* Πολιτισμός της Πολωνίας
* Γυναίκες στην τέχνη
* Σύγχρονη τέχνη

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνές ζωγράφοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο»
Γιαντβίγκα Γκραμπόφσκα-Χαβρίλακ

Η **Γιαντβίγκα Γκραμπόφσκα-Χαβρίλακ** (πολωνικά: Jadwiga Grabowska-Hawrylak) (29 Οκτωβρίου 1920 – 4 Ιουνίου 2018 ) ήταν Πολωνή αρχιτέκτονας, η οποία δραστηριοποιήθηκε μεταξύ 1954 και 1993. Είναι γνωστή για το σχεδιασμό κατοικιών και σχολείων και για τη συνεισφορά της στην ανοικοδόμηση του Βρότσουαφ μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

## Βιογραφία
Η Γκραμπόφσκα-Χαβρίλακ γεννήθηκε στο Ταρνάφτσε. Μεγάλωσε στο Πσέμισλ, στη νοτιοανατολική Πολωνία. Και οι δύο γονείς της ήταν δάσκαλοι. Αποφοίτησε από το λύκειο το 1939.

Το 1945, μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετακόμισε στο Βρότσουαφ. Η πόλη βρισκόταν εντός των γερμανικών συνόρων από το 1740, αλλά επέστρεψε στην Πολωνία μετά τον πόλεμο, όταν το 60% της ήταν ερειπωμένο. Η ανοικοδόμηση της πόλης ήταν δευτερεύουσα σε σχέση με την ανοικοδόμηση της πιο ριζικά κατεστραμμένης πρωτεύουσας της Βαρσοβίας και ξεκίνησε μόλις το 1952.

Το 1950, η Γκραμπόφσκα-Χαβρίλακ αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ, αφού ολοκλήρωσε μια διατριβή για το εσωτερικό σχέδιο. Η πρώτη της επαγγελματική δουλειά ήταν μια ιστορική ανακατασκευή των σπιτιών στην πλατεία της αγοράς του Βρότσουαφ. Εντάχθηκε στο Miastoproject-Wrocław, την κυβερνητική αρχιτεκτονική ομάδα για την πόλη και εργάστηκε σε οικιστικά έργα στο κέντρο της πόλης  Το έργο της –ιδιαίτερα το «Μανχάταν», το οικιστικό κτήμα στην Πλατεία Γκρούνβαλντ, ίσως το πιο γνωστό της έργο – έγινε εμβληματικό του μπρουταλισμού, αλλά άθελά της: τα σχεδιαζόμενα λευκά μπαλκόνια της γεμάτα πράσινο χτίστηκαν με γκρι μπετόν και έμειναν άβαφα.

Τα άκτιστα έργα της περιλαμβάνουν ένα τουριστικό κέντρο στο Κόμο της Ιταλίας, οικιστική ανάπτυξη στη Μανίλα των Φιλιππίνων και ένα συγκρότημα κατοικιών νέας αστικοποίησης στην Ολεσνίτσα, στη νοτιοδυτική Πολωνία.

Μετά από δεκαετίες στην αρχιτεκτονική, άρχισε να ασχολείται με το καπιτονέ τη δεκαετία του 1980. Το τελευταίο της έργο ήταν η μεταμοντέρνα Μνημιακή Εκκλησία της Χιλιετίας της Επισκοπής του Βρότσουαφ, η οποία χτίστηκε το 1996.

## Βραβεία και κληρονομιά
Η Γκραμπόφσκα-Χαβρίλακ ήταν η πρώτη γυναίκα πτυχιούχος στο Βρότσουαφ μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1974, έγινε η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με το Τιμητικό Βραβείο της Ένωσης Πολωνών Αρχιτεκτόνων (SARP), το πιο διάσημο αρχιτεκτονικό βραβείο στη χώρα. Το 1972 έλαβε τον Χρυσό Σταυρό Αξίας και το 1989 το Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.

Το Κέντρο Αρχιτεκτονικής του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων φιλοξένησε μια αναδρομική έκθεση με τίτλο «Patchwork: The Architecture of Jadwiga Grabowska-Hawrylak» το 2019.

## Προσωπική ζωή
Ο σύζυγός της ήταν ο Χένρικ Χαβρίλακ, ειδικός σε μηχανήματα εξόρυξης. Είχε τρία παιδιά: Καταζίνα, Μάτσεϊ και Πάβεου.

## Δείτε επίσης
* Αρχιτεκτονική στην Πολωνία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνοί αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Αλεξάνδρα Μελνιτσένκο

Η **Αλεξάνδρα Μελνιτσένκο** (πατρικό επώνυμο: Nikolić; ; γεννημένη στις 21 Απριλίου 1977) είναι Σέρβα δισεκατομμυριούχος, φιλάνθρωπος και πρώην τραγουδίστρια και μοντέλο. Είναι σύζυγος του Ρώσου δισεκατομμυριούχου επιχειρηματία Αντρέι Μελνιτσένκο.

## Νεανικά χρόνια
Η Αλεξάνδρα Νίκολιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βελιγράδι, την πρωτεύουσα της πρώην Γιουγκοσλαβίας, από πατέρα Σέρβο και μητέρα Κροάτισσα. Ο πατέρας της ήταν αρχιτέκτονας μηχανικός και η μητέρα της καλλιτέχνης. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η Αλεξάνδρα είχε τόσο σερβική όσο και κροατική υπηκοότητα.

Η Σάντρα σπούδασε στο 11ο Γυμνάσιο του Βελιγραδίου, πριν εγγραφεί στη Σχολή Διεθνούς Διοίκησης στο Βελιγράδι.

## Καριέρα
Σε ηλικία 15 ετών, ενώ ήταν ακόμη στο γυμνάσιο και πριν εγγραφεί στη Σχολή Διοίκησης του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, η Αλεξάνδρα ξεκίνησε μια επιτυχημένη πρώτη καριέρα στον χώρο της μόδας, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση ως μοντέλο και, από το 1996, περιφερειακή φήμη ως μέλος του αρχικού καστ του κορυφαίου κοριτσίστικου συγκροτήματος των Βαλκανίων "Models". Επέστρεψε στο μόντελινγκ εργαζόμενη με πλήρη απασχόληση το 1998, συνεργαζόμενη με κορυφαία διεθνή πρακτορεία ενώ ζούσε στις πρωτεύουσες της μόδας της Ευρώπης.

Η Αλεξάνδρα Μελνιτσένκο έχει επικεντρωθεί στη φιλανθρωπία, υποστηρίζοντας κυρίως την εκπαίδευση των παιδιών και τις τέχνες. Το ίδρυμα της οικογένειας και οι εταιρείες στις οποίες επένδυσε η οικογένεια Μελνιτσένκο έχουν με τον καιρό δωρίσει σχεδόν 500 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.

## Προσωπική ζωή
Το 2003, στη Γαλλία, η Αλεξάνδρα συνάντησε τον επιχειρηματία και επενδυτή Αντρέι Μελνιτσένκο. Το ζευγάρι παντρεύτηκε δύο χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση, τον Σεπτέμβριο του 2005, και άρχισαν να ζουν ανάμεσα σε διαφορετικές ηπείρους και χώρες.

Η Αλεξάνδρα και ο Αντρέι απέκτησαν έκτοτε μια κόρη (2012) και έναν γιο (2017).

Η Αλεξάνδρα και ο Αντρέι Μελνιτσένκο έχουν δύο σούπερ γιοτ, που σχεδιάστηκαν από τον Φίλιπ Σταρκ: Sailing Yacht A και Motor Yacht A, που σύμφωνα με πληροφορίες κόστισαν 500 εκατομμύρια δολάρια και 350 εκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή, αντίστοιχα, και θεωρούνται «δύο από τα πιο προηγμένα σούπερ γιοτ στο νερό» με «φιλικές προς το περιβάλλον καινοτομίες».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Σέρβοι τραγουδιστές
Α-Καδινόλη

Η **α-καδινόλη** ή αλλιώς *10α-υδροξυ-4-καδινένιο* είναι οργανική ένωση που χημικά χαρακτηρίζεται ως σεσκιτερπενοειδής αλκοόλη. Αποτελείται από δεκαπέντε άτομα C και φέρει μία υδροξυλική ομάδα.

## Εξάπλωση
Απαντάται με φυσικό τρόπο συνήθως σε αιθέρια έλαια και εκχυλίσματα πολλών φυτών, όπως π.χ.
* *[[Agrotaxis selaginoides]]* 
* *Tabernaemontana catharinensis*
* *[[Litsea acutivena]]* (7,7%)
* *[[Salvia aratocensis]]* (20%)
* *[[Protium giganteum]]* (7%)
* Φλοιός ρίζας *[[Uvaria ovata]]* (13-24%)
* *Plinia trunciflora* (19%)
* *[[Tanacetum sonbolii]]* (35%)
* *Schisandra chinensis* (5%)
* *Melia azedarach* (11%)
* *Neolitsea parvigemma* (10%)
* *Tetradenia riparia* (8%)

## Βιολογική δραστηριότητα
Η α-καδινόλη θεωρείται ότι δρα ως αντιμυκητιακή και ηπατοπροστατευτική ουσία, ενώ έχει προταθεί ως πιθανή θεραπεία για την -ανθεκτική στα φάρμακα-  φυματίωση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σεσκιτερπένια
Αριστέας ο Χίος

Ο **Αριστέας ο Χίος** () ήταν αρχαίος Έλληνας αξιωματικός που γεννήθηκε στη Χίο και είχε εξαιρετική δράση κατά την Κάθοδο των μυρίων. Ο Ξενοφών αναφέρεται σε αυτόν στην *[[Κύρου Ανάβασις]]* ότι ήταν έμπειρος ταξίαρχος με μεγάλη εμπειρία.

## Παραπομπές


Αριστεας
Αριστεας
Τυδέας ο Χίος

Ο **Τυδέας ο Χίος** () ήταν αρχαίος Έλληνας πολιτικός.

Φαίνεται ότι ήταν ένας από τους αρχηγούς του δημοκρατικού κόμματος της Χίου και ένας από αυτούς που εκτελέστηκαν το 412 π.Χ. από τον Λακεδαιμόνιο διοικητή της Χίου Πεδάριτο (ή Παιδάρετο), με την κατηγορία του «αττικισμού» - την πίστη του στην αθηναϊκή συμμαχία -, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη.

Πιθανόν να ήταν γιος του τραγικού ποιητή Ίωνα του Χίου.

Υπό την εποπτεία του Πεδάριτου η Χίος κυβερνήθηκε από αντι-Αθηναίους και όταν η μικρή πολιτική παράταξη του Τυδέα θεωρήθηκε ύποπτη ότι ευνοούσε τους Αθηναίους, ο αρχηγός της και αρκετοί συνεργάτες του θανατώθηκαν

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί
Εθνική Δημιουργία

Η **Εθνική Δημιουργία** (παλαιότερα: **Δημιουργία**) ήταν ένας συντηρητικός και κλασικο-φιλελεύθερος εκλογικός συνασπισμός, που ιδρύθηκε το 2022. Πρόεδρός του συνασπισμού ήταν ο Θάνος Τζήμερος και αντιπρόεδρος ο Φαήλος Κρανιδιώτης, ενώ αποτελούνταν από τα κόμματα στα οποία αυτοί ηγούνταν, την δημιουργία, ξανά! και την Νέα Δεξιά αντίστοιχα. Σύμφωνα με τον ίδιο τον συνασπισμό, πρόκειται για μια συμμαχία «φιλελεύθερων, πατριωτών και μεταρρυθμιστών». Έπαψε να υφίσταται στις 24 Μαΐου 2023.

## Ιστορικό
Το κόμμα αρχικά ιδρύθηκε ως «Δημιουργία» στις αρχές του 2021, με την ένωση των κομμάτων του Τζήμερου (Δημιουργία, ξανά!) και του Κρανιδιώτη (Νέα Δεξιά). Στην συνέχεια, μετά την διαγραφή από την Νέα Δημοκρατία στις 5 Οκτωβρίου 2021, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος δημιούργησε την πολιτική κίνηση Εθνική Συμφωνία. Η Εθνική Συμφωνία έπειτα συγχωνεύτηκε με την Δημιουργία, με το νέο κόμμα να ονομάζεται Εθνική Δημιουργία. Η δημιουργία του κόμματος ανακοινώθηκε επισήμως με εκδήλωση στις 18 Μαΐου 2022. Επικεφαλής του σχηματισμού τέθηκε ο Τζήμερος.

Λίγους μήνες αργότερα, στις 10 Αυγούστου 2022, ο Μπογδάνος διαγράφηκε από την Εθνική Δημιουργία λόγω της «αμετροεπούς και αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς» και ίδρυσε το δικό του κόμμα, την Πατριωτική Δύναμη Αλλαγής. Στις εκλογές του 2023 η Εθνική Δημιουργία πήρε 0,81% κάτι το οποίο οδήγησε στην παραίτηση από την προεδρία του Τζήμερου και την απόσυρση του από τα κοινά.

Στις 24 Μαΐου 2023, μετά απο απόφαση της Δημιουργίας, ξανά! να μην συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, ανακοινώθηκε η διάλυση του εκλογικού συνασπισμού.

## Θέσεις
Η Εθνική Δημιουργία αυτοπροσδιορίζονταν ως «πατριωτικό, φιλελεύθερο και μεταρρυθμιστικό κίνημα στην δεξιά», που υποστηρίζε «την ελεύθερη οικονομία, την ισονομία και την νομοκρατία», ενώ εστίαζε στην αυστηροποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής. Στοιχείο του σχηματισμού αποτελούσε ο αντικομμουνισμός, με τον Τζήμερο να έχει εκφράσει την άποψη ότι το ΚΚΕ θα έπρεπε να τεθεί εκτός νόμου. Επίσης, κρίθηκε ότι τηρούσε αρνητική στάση ως προς τα θέματα που αφορούν τον φεμινισμό και την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ, αν και ο πρόεδρος του συνασπισμού τάσσεται υπέρ τόσο της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης όσο και της θέσπισης του δικαιώματος των ομόφυλων ζευγαριών στην υιοθεσία (παρόλο που ο αντιπρόεδρος Κρανιδιώτης διαφωνεί με το τελευταίο).

Σύμφωνα με την Εθνική Δημιουργία, το κόμμα ήταν «υπέρ του αστικού και ευρωατλαντικού προσανατολισμού». Επίσης προωθούσε ιδέες όπως την γραμμική φορολογία (flat tax) 15% και κατάργηση της προοδευτικής φορολογίας, μείωση ΦΠΑ, αναδιοργάνωση και ελαχιστοποίηση του δημοσίου. Δήλωνε κατά του κρατισμού, της ανοχής στην παράνομη μετανάστευση και αντιτίθεται στον ισλαμισμό.

## Αποτελέσματα εκλογών
### Βουλή των Ελλήνων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος

Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα
Κατηγορία:Δεξιά πολιτικά κόμματα
Κατηγορία:Αντικομμουνιστικά κόμματα
Μπασάκ Ντεμιρτάς

Η **Μπασάκ Ντεμιρτάς** () (γεννημένη το 1977) είναι Κουρδοτουρκάλα εκπαιδευτικός, συγγραφέας και σύζυγος του Σελαχατίν Ντεμιρτάς, του πρώην ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) και η οποία αγωνίζεται για την απελευθέρωση του συζύγου της από τη φυλακή από το 2016.

## Πρώτα χρόνια
Η Μπασάκ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή Σουρ του Ντιγιάρμπακιρ, όπου έγινε εκπαιδευτικός.

Παντρεύτηκε τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς το 2002. Ο σύζυγός της είναι ηγέτης της δημοκρατικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία, ενεργός στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, τα πολιτικά δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Έχουν δύο κόρες.

## Υποστήριξη του Σελαχατίν Ντεμιρτάς
Μιλώντας για τη σύλληψη του συζύγου της από τις τουρκικές αρχές στις 4 Νοεμβρίου 2016 ανέφερε στην Cumhuriyet ότι της θύμισε τη δική της παιδική ηλικία: *Πήραν τον μπαμπά μου το 1982. Ήμασταν στο Ντιγιαρμπακίρ και ήρθε η αστυνομία μέσα στη νύχτα και τον συνέλαβε.*

Η Μπασάκ Ντεμιρτάς ταξιδεύει τακτικά από το Ντιγιαρμπακίρ στην Αδριανούπολη στη βορειοδυτική Τουρκία για να επισκεφτεί τον σύζυγό της. Δήλωσε στο BBC ότι προσπάθησε να είναι η φωνή του συζύγου της έξω από τη φυλακή κατά τις τουρκικές προεδρικές εκλογές του 2018, στις οποίες ήταν υποψήφιος για το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών. Στις 6 Ιουνίου 2018, ο Ντεμιρτάς έκανε μια προεκλογική ομιλία μέσω του τηλεφώνου της συζύγου του από τη φυλακή.

Συναντήθηκε με την εισηγήτρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κάτι Πίρι το 2018 για να υποστηρίξει την απελευθέρωση του συζύγου της. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19 έκανε εκστρατεία για την ένταξη των πολιτικών κρατουμένων σε έναν νόμο που θα απελευθέρωνε χιλιάδες κρατούμενους. Πήρε μέρος στο ετήσιο συνέδριο της Προοδευτικής Συμμαχίας το 2019 στη Στοκχόλμη, όπου έλαβε το Βραβείο Πολιτικού Θάρρους εκ μέρους του συζύγου της Σελαχατίν Ντεμιρτάς. Τον Ιούνιο του 2020, έγινε στόχος σεξουαλικής απειλής από έναν λογαριασμό στο Twitter, που οδήγησε σε ένα κύμα αλληλεγγύης από ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γυναίκες πολιτικούς. Τον Σεπτέμβριο του 2020, παράτησε τη δουλειά της ως δασκάλα λόγω των απρόβλεπτων επισκέψεών της στον σύζυγό της λόγω της κρίσης COVID-19.

## Δίκη
Τον Νοέμβριο του 2021, η Ντεμιρτάς και ο γιατρός της καταδικάστηκαν σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση ο καθένας για ανακριβές πιστοποιητικό υγείας. Η υπεράσπιση ισχυρίστηκε ότι τα σχετικά αρχεία, που αποδεικνύουν ότι η ιατρική εξέταση έγινε στο πλαίσιο βαριών ιατρικών επιπλοκών μετά από αποβολή εγκυμοσύνης, δεν εξετάστηκαν από το τουρκικό δικαστήριο και άσκησε έφεση κατά της απόφασης. Η υπεράσπιση ισχυρίστηκε επίσης ότι αυτή η διαδικασία αποτελεί μέρος της συλλογικής τιμωρίας και παρενόχλησης της τουρκικής αντιπολίτευσης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τούρκοι εκπαιδευτικοί
Κατηγορία:Τούρκοι κουρδικής καταγωγής
PLOS Biology

Το ***PLOS Biology*** είναι μηνιαίο επιστημονικό περιοδικό με κριτές που καλύπτει όλα τα γνωστικά πεδία της βιολογίας. Η πρώτη δημοσίευση αυτού ξεκίνησε στις 13 Οκτωβρίου 2003. Είναι το πρώτο περιοδικό που εκδίδεται από τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Επιστημών. Αρχισυντάκτρια του είναι η καθηγήτρια *Nonia Pariente*.

Εκτός από ερευνητικά άρθρα, το περιοδικό δημοσιεύει ποικίλο περιεχόμενο με στόχο να είναι προσβάσιμο σε ένα ευρύ κοινό. Οι τύποι των άρθρων σε αυτήν την ενότητα είναι δοκίμια, άλυτα μυστήρια, συντακτικά άρθρα και συνόψεις.

## Περίληψη και ευρετηρίαση
Το περιοδικό περιλαμβάνεται και ευρετηριάζεται σε:

* Βιολογικές Περιλήψεις 
* Προεπισκοπήσεις BIOSIS 
* *Τρέχοντα Περιεχόμενα* /Γεωργία, Βιολογία και Περιβαλλοντικές Επιστήμες
* *Τρέχον Περιεχόμενα* / Επιστήμες Ζωής
* Chemical Abstracts
* Embase
* *Ευρετήριο Medicus* / MEDLINE / PubMed
* Science Citation Index
* Scopus

Σύμφωνα με το έγκριτο *[[Journal Citation Reports]]*, το περιοδικό είχε δείκτη απήχησης 7,076 για το έτος 2019. Το περιοδικό δεν αναφέρει αυτόν τον παράγοντα επιρροής στον ιστότοπό του. 

Αντίθετα, το περιοδικό προωθεί τη χρήση μετρήσεων σε επίπεδο άρθρου για να παρέχει ένα μέτρο του αντίκτυπου των δημοσιευμένων άρθρων του. Το έτος 2022, το περιοδικό αυτό είχε δείκτη απήχησης 9,593.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά
Κρίγκλαχ

μικρογραφία|Εκκλησία του Κρίγκλαχ

Το **Κρίγκλαχ** είναι δήμος στην περιφέρεια Μπρουκ-Μύρτστσουσλαγκ στην Στυρία της Αυστρίας. Το 2018 είχε 5.305 άτομα πληθυσμό.  Είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του ποιητή και συγγραφέα Πέτερ Ρόζεγκερ.

Στην περιοχή γύρω από το χωριό ζούσαν Κέλτες. Αργότερα ήρθαν Σλάβοι και κατά τον 9ο αιώνα η περιοχή εποικίστηκε από δύο γερμανικά φύλα, τους Φράγκους και τους Βαυαρούς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας