open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Στέφανος Λαζαρίδης

Ο **Στέφανος Λαζαρίδης** (Ντίρε Ντάουα, Αιθιοπία, 28 Ιουλίου 1942 - Λονδίνο, 8 Μαΐου 2010) ήταν σκηνογράφος και σκηνοθέτης. Καθιερώθηκε στην δεκαετία του 1980 για μια σειρά από παραγωγές της Εθνικής Όπερας της Αγγλίας, ως ένας από τους σημαντικότερους σκηνογράφους στη Βρετανία. Μέχρι το 2005 έκανε παραγωγές όπερας και σε όλη την Ευρώπη και όταν πέθανε αναφέρθηκε ως «ένας από τους πιο εντυπωσιακούς και ίσως από τους πιο σημαντικούς σχεδιαστές όπερας τα τελευταία τριάντα χρόνια» . Μεταξύ 2006 και 2007 είχε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι
Ούγος Ε΄ του Λουζινιάν

Ο **Ούγος Ε΄ των Λουζινιάν** ή **Ούγος ο Δίκαιος** ή **Ούγος ο Ευσεβής**, (Γαλλική γλώσσα : *Hugues V la foire ou le pieux*, απεβ. 8 Οκτωβρίου 1060) από τον Οίκο του Λουζινιάν ήταν o 5ow κύριος του Λουζινιάν και του Κουσέ. Ήταν γιος του Ούγου Δ΄, κυρίου του Λουζινιάν και της Ωντεάρντ/Αλντιάρντ, κόρης του Ραλφ, υποκόμη. Διαδέχθηκε τον πατέρα του π. το 1026. Μαζί με τον αδελφό του Ρόργκο εμφανίζονται ως μάρτυρες σε καταστατικά των μονών Σαιν-Μαισέν, Σαιν-Συπριέν και Νουαγιέ. Η σύζυγός του Αλμοντίς ήταν κόρη του κόμη του Λα Μαρς και μέσω αυτής οι απόγονοί του διεκδίκησαν το Λα Μαρς.
Όταν ο επικυρίαρχός του Γουλιέλμος Η΄ της Ακουιτανίας δούκας της Ακουιτανίας ενεπλάκη σε πόλεμο με τον Γουλιέλμο Δ΄, κόμη της Τουλούζης (γιο της  Αλμοντίς από τον δεύτερο γάμο της), η Αλμοντίς τον έπεισε να λάβει το μέρος του γιου της. Τότε ο δούκας πολιόρκησε το Λουζινιάν· όταν ο Ούγος Ε΄ βγήκε για προμήθειες, σκοτώθηκε.
Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ούγος ΣΤ΄.

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Αλμοντίς, κόρη του Βερνάρδου Α΄ κόμη του Λα Μαρς και είχε τέκνα:
*Ούγος ΣΤ΄ του Λουζινιάν π. 1039/π. 1043-π. 1103/1110, κύριος του Λουζινιάν και ως Ούγος Α΄ κόμης του Λα Μαρκ.
*Ιορδάνης 
*Μελισένντε γενν. πριν το 1055, παντρεύτηκε τον Σίμωνα Α΄ επίτροπο (vidame) του Παρτεναί.

Μετά, με το επιχείρημα της κοντινής συγγένειας εξ' αίματος, ο Ούγος Ε΄ την αποκήρυξε. Έτσι η Αλμοντίς έκανε το 1400 δεύτερο γάμο με τον Πονς της Τουλούζης. Το 1053 την απήγαγε και τη νυμφεύτηκε ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Α΄ της Βαρκελώνης, με αποτέλεσμα ο Πάπας Βίκτωρ Β΄ να τους αφορίσει για τον αθέμιτο γάμο τους.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Coureas, Nicholas; Riley-Smith, Christopher, eds. (1995). Cyprus and the Crusades. Cyprus Research Centre and SSCLE: Nicosia.
*Painter, Sidney (1957). "The Lords of Lusignan in the Eleventh and Twelfth Centuries". Speculum. The Chicago University Press. Τόμος. 32

Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Ούγος ΙΑ΄ του Λουζινιάν

[μικρογραφία|250εσ|Ο Ούγος ΙΑ΄ του Λουζινιάν συμμετέχει στην [Ζ΄ Σταυροφορία.]]

Ο **Ούγος ΙΑ΄ του Λουζινιάν**, (Γαλλική γλώσσα : *Hugues XI*, 1221 - 6 Απριλίου 1250) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν, ως Ούγος ΣΤ΄ κόμης του Λα Μαρς και ως Ούγος Β΄ κόμης του Ανγκουλέμ. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ούγου Ι΄, κυρίου του Λουζινιάν, 5ου κόμη του Λα Μαρς & 1ου κόμη του Ανγκουλέμ και της Ισαβέλλας του Ανγκουλέμ, κόρης και κληρονόμου του Αϋμέρ κόμη του Ανγκουλέμ. Το 1246 διαδέχθηκε τη μητέρα του στην κομητεία της Ανγκουλέμ και το 1249 τον πατέρα του στην κομητεία της Λε Μαρς, ήταν ετεροθαλής αδελφός του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Γ΄.

Μνηστεύθηκε την Ιωάννα της Τουλούζης (1224), κόρη του Ραϋμόνδου Ζ΄, κόμη της Τουλούζης και της Σάντσας της Αραγωνίας αλλά ο γάμος τελικά δεν έγινε. Η Ιωάννα παντρεύτηκε κατόπιν τον Αλφόνσο του Πουατιέ, αδελφό του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του Αγίου.
Τον Μάρτιο του 1227 με την *"Συνθήκη του Βαντόμ"* μνηστεύθηκε με την Ισαβέλλα των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Η΄ της Γαλλίας και της Λευκής της Καστίλης αλλά ούτε και αυτός ο γάμος έγινε. Τελικά νυμφεύτηκε τη Γιολάντα της Βρετάνης κόμισσα του Παντιέβρ, ο αδελφός της Ιωάννης Α΄ της Βρετάνης την έκανε κόμισσα του Ποροέτ. Το 1249 συμφώνησε με τον Αλφόνσο του Πουατιέ να τον ακολουθήσει για ένα έτος στην Ζ΄ Σταυροφορία του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Στην τελευταία μεγάλη μάχη της Σταυροφορίας, σκοτώθηκε στο Φαρισκούρ της Αιγύπτου το 1250.

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Γιολάντα της Βρετάνης, κόρη του Πέτρου Α΄, δούκα της Βρετάνης και είχε τέκνα:

* Ούγος ΙΒ΄ του Λουζινιάν π. 1235/40-1270, κύριος του Λουζινιάν, Ζ΄ κόμης του Λα Μαρς και Γ΄ κόμης του Ανγκουλέμ.
* Γκυ απεβ. 1288/89.
* Γοδεφρείδος απεβ. 1264.
* Αλίκη 1236-1290, παντρεύτηκε τον Γιλβέρτο ντε Κλερ 7ο κόμη του Γκλόστερ.
* Μαρία 1242-μετά το 1266, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο ντε Φερέρ 6ο κόμη του Ντέρμπυ.
* Ισαβέλλα 1248-1304, παντρεύτηκε τον Μαυρίκιο κύριο ντε Μπελβίλ.
* Γιολάντα απεβ. 1305, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ κύριο του Πρεώ.

## Παραπομπές


## Πηγές
*La Porta, Les Gens de Qualite en Basse-Marche 1(2) (1886): 1–60 (Genealogie de Lusignan).
*Cal. Charter Rolls, 1 (1903): 438–439.
*Genealogist n.s. 21 (1905): 78–82, 163–171, 234–243.
*Cal.Patent Rolls, 1247–1258 (1908): 35 (Hugh le Brun, Count of Angouleme, styled “king’s brother” by King Henry III of England in 1249), 130, 175, 317 (Hugh, Count of La Marche, styled “king’s brother”).
* Recueil des Docs. de l’Abbaye de Fontaine-le-Comte (Societe des archives historiques du Poitou 61) (1982): 82 (testament of Hugues [X] de Lusignan dated 1248).
*Davenport, Millia (1975). The Secular Spirit: Life and Art at the End of the Middle Ages. The Metropolitan Museum of Art.
*Pollock, M.A. (2015). Scotland, England and France after the Loss of Normandy, 1204-1296. The Boydell Press.
*Taylor, Claire (2005). Heresy in Medieval France: Dualism in Aquitaine and the Agenais, 1000-1249. The Boydell Press.

Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Ούγος ΙΒ΄ του Λουζινιάν

Ο **Ούγος ΙΒ΄ των Λουζινιάν**, (Γαλλική γλώσσα : *Hugues XII*, περί το 1235/1240 - μετά τις 25 Αυγούστου 1270) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν, ως Ούγος Ζ΄ κόμης του Λα Μαρς και ως Ούγος Γ΄ κόμης του Ανγκουλέμ. Ήταν ο πρωτότοκος γιος και διάδοχος του Ούγου ΙΑ΄, κυρίου του Λουζινιάν, ΣΤ΄ κόμη του Λα Μαρς & Β΄ κόμη του Ανγκουλέμ και της Γιολάντας των Ντρε, κόρης του Πέτρου Α΄, δούκα της Βρετάνης.
Συμμετείχε στην Θ΄ Σταυροφορία του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας, αλλά σε μία μάχη απεβίωσε το 1270. Τον διαδέχθηκαν τα παιδιά του: πρώτα ο Ούγος ΙΓ΄, άτεκνος, μετά ο Γκυ Α΄, άγαμος και έπειτα η Γιολάντα στο Λα Μαρς (ο Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας το προσάρτησε όταν αυτή απεβίωσε) με την Ιωάννα και την Ισαβέλλα στο Ανγκουλέμ (που το πώλησαν στον Κάρολο Δ΄).

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1253/54 την Ιωάννα, κόρη και κληρονόμο του Ραούλ Β΄ κυρίου του Φουζέρ και είχε τέκνα:

* Ούγος ΙΓ΄ 1259-1303, κύριος του Λουζινιάν, Η΄ κόμης του Λα Μαρς & Δ΄ κόμης του Ανγκουλέμ.
* Γκυ π. 1260/65-1308, κύριος του Λουζινιάν, κόμης του Λα Μαρς & του Ανγκουλέμ.
* Γιολάντα 1257-1314, κυρία του Λουζινιάν & κόμισσα του Λα Μαρς. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ηλία Ρουντέλ κύριο του Πονς και μετά τον Ρόμπερτ κύριο του Ματέ.
* Ιωάννα 1260-1323, κόμισσα του Ανγκουλέμ. Παντρεύτηκε πρώτα τον Βερνάρδο Έζι Γ΄ κύριο του Αλμπρέ, μετά τον Πίερς ντε Ζενεβίλ κύριο του Τριμ & του Λούντνοου.
* Μαρία απεβ. μετά το 1312, παντρεύτηκε τον Ετιέν Β΄ κόμη του Σανσέρ.
* Ισαβέλλα, μοναχή στο Φοντεβρώ.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές
* La Porta, Les Gens de Qualité en Basse-Marche 1(2) (1886): 1–60 (Généalogie de Lusignan).
* Richard, Chartes et Documents pour servir a l’Histoire de l’Abbaye de Saint-Maixent (Archives Hist. du Poitou 18) (1886): 92–93.
* Genealogist n.s. 21 (1905): 78–82, 163–171, 234–243.
* C.P. 12(2) (1959): 280, footnote b (sub Vescy).
* Schwennicke Europäische Stammtafeln n.s. 3(4) (1989): 816 (sub Lusignan)
*Morvan, Frederic (2009). La Chevalerie bretonne et la formation de l'armee ducale, 1260-1341 (in French). Presses Universitaires de Rennes.
*Cinquième Série (1930). "BULLETIN DE L'ACADÉMIE DES INSCRIPTIONS". Revue Archéologique (in French). Editions Belin. T. 32 JUILLET-DÉCEMBRE.

Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Ούγος ΙΓ΄ του Λουζινιάν

Ο **Ούγος ΙΓ΄**, γαλλ. Hugues XIII (25 Ιουνίου 1259 - 1 Νοεμβρίου 1303) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν, ως Ούγος Η΄ κόμης του Λα Μαρς και ως Ούγος Δ΄ κόμης του Ανγκουλέμ.

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ούγου ΙΒ΄ κυρίου του Λουζινιάν, Ζ΄ κόμη του Λα Μαρκ και Γ΄ κόμη του Ανγκουλέμ και της Ιωάννας, κόρης και κληρονόμου του Ραούλ Γ΄ κυρίου του Φουζέρ.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1270. Στη σφραγίδα του παριστάνεται έφιππος με κυνηγετικό κέρας, γεράκι και σκυλί, όπως όλοι οι προκάτοχοί του, μάλλον διότι ο γενάρχης του Οίκου ως αρχικυνηγός απέκτησε το φέουδο του Λουζινιάν.

Το 1303 απεβίωσε σε ηλικία 44 ετών, άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Γκύ Α΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1276 τη Βεατρίκη κυρία του Γκρινιόν, κόρη του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας· δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πηγές
* Genealogist n.s. 21 (1905): 78–82, 163–171, 234–243.
* Schwennicke Europäische Stammtafeln n.s. 3(4) (1989): 816 (sub Lusignan).

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Γκυ του Λουζινιάν και του Ανγκουλέμ

Ο **Γκυ**, γαλλ. Guy (π. 1260/65 - 24 Σεπτεμβρίου / 28 Νοεμβρίου 1308) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν, κόμης του Λα Μαρς & του Ανγκουλέμ.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ούγου ΙΒ΄ κυρίου του Λουζινιάν, Ζ΄ κόμη του Λα Μαρς και Γ΄ κόμη του Ανγκουλέμ και της Ιωάννας, κόρης του Ραούλ Γ΄ κυρίου του Φουζέρ.

Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ούγο ΙΓ¨ το 1303. Το 1308 απεβίωσε σε ηλικία 43-48 ετών. Ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου του και τον διαδέχθηκαν οι αδελφές του: η Γιολάντα του Λουζινιάν στην κομητεία του Λα Μαρς, και ενώ η Ιωάννα των Λουζινιάν και η Ισαβέλλα στην κομητεία του Ανγκουλέμ. Μετά από αυτές ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας έλαβε τις δύο κομητείες.

## Πηγές
* Genealogist n.s. 21 (1905): 78–82, 163–171, 234–243.
* Schwennicke Europäische Stammtafeln n.s. 3(4) (1989): 816 (sub Lusignan).

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Ούγος Α΄ του Λουζινιάν

Ο **Ούγος Α΄** ο *κυνηγός*, γαλλ. Hugues I venator (άκμασε αρχές του 10ου αι.) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν ο πρώτος κύριος του Λουζινιάν. Είναι ο γενάρχης του Οίκου.

## Βιογραφία
Αναφέρεται στο χειρόγραφο του Σαιν-Μαϊσέν και υποθέτουμε ότι ήταν κυνηγός στην Αυλή του Πουατιέ ή του επισκόπου του Πουατιέ, διότι το παρωνύμιό του venator στα λατινικά σημαίνει κυνηγός (γαλλικά: le veneur).

Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ούγος Β΄ ο *προσφιλής*, ο οποίος έκτισε το κάστρο του Λουζινιάν.

## Πηγές
* Painter, Sidney. "The Lords of Lusignan in the Eleventh and Twelfth Centuries." Speculum, Vol. 32, No. 1. (Jan., 1957), pp 27–47.



Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Ούγος Β΄ του Λουζινιάν

Ο **Ούγος Β΄** ο *προσφιλής*, γαλλ. Hugues II carus (απεβ. 967) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Ούγου Α΄ κυρίου του Λουζινιάν.

Σύμφωνα με το χρονικό του Σαιν-Μαϊσέν έκτισε το κάστρο του Λουζινιάν.

## Οικογένεια
Μάλλον γιος του ήταν ο:
* Ούγος Γ΄ ο *λευκός* άκμασε στα τέλη του 10ου αι., κύριος του Λουζινιάν.

## Πηγές
* Painter, Sidney. "The Lords of Lusignan in the Eleventh and Twelfth Centuries." Speculum, Vol. 32, No. 1. (Jan., 1957), pp 27–47.



Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Ούγος Γ΄ του Λουζινιάν

Ο **Ούγος Γ΄** ο *λευκός*, γαλλ. Hugues III albus (άκμασε τέλη του 10ου αι.) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν.

## Βιογραφία
Ήταν μάλλον γιος του Ούγου Β΄ κυρίου του Λουζινιάν.

Επικύρωσε τη δωρεά από έναν υποτελή του, τού ναού του Μεζώ στο αββαείο του Σαιν-Συπριέν και ο ίδιος χορήγησε στο αββαείο το δάσος και τον δημόσιο δρόμο μεταξύ του Λουζινιάν και του Πουατιέ. Μάλλον ήταν οικείος με την Αυλή της κομητείας του Πουατιέ, διότι όταν η Έμμα, σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄ δούκα της Ακουιτανίας έθεσε φόρο στο αββαείο του Σαιν-Μαϊσέν, του έδωσε τις προσόδους.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αρσενντίς και είχε τέκνο:
* Ούγος Δ΄ ο *μελαμψός* απεβ. 1026, κύριος του Λουζινιάν.

## Πηγές
* Painter, Sidney. "The Lords of Lusignan in the Eleventh and Twelfth Centuries." Speculum, Vol. 32, No. 1. (Jan., 1957), pp 27–47.



Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Ούγος Δ΄ του Λουζινιάν

Ο **Ούγος Δ΄ των Λουζινιάν** ή **Ούγος ο Μελαμψός**, (Γαλλική γλώσσα : *Hugues IV brunus*, απεβ. περί το 1026) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν ο τέταρτος κύριος του Λουζινιάν. Ήταν γιος του Ούγου Γ΄, κυρίου του Λουζινιάν και της Αρσενντίς. Η ανήσυχη φύση του βαρόνου, τον έκανε να αναμειχθεί με τα τεκταινόμενα στην εγγύς Ανατολή και έτσι έφερε τον Οίκο του από την αφάνεια στο να γίνει περιφανής στην Ευρώπη.
Πέρασε πολλά έτη σε διαμάχη με τους υποκόμητες του Τουάρ για ένα φέουδο, που ισχυριζόταν ότι το εδικαιούτο. Όταν νυμφεύτηκε την κόρη του Ραλφ υποκόμη του Τουάρ, επικράτησε ειρήνη και έλαβε ως προίκα το κάστρο Μουζέιγ. Ήδη είχε το κάστρο Λουζινιάν, που είχε κτίσει ο πάππος του Ούγος Β΄ του Λουζινιάν και αυτό του Κουέ, κτισμένο από τον δούκα της Ακουιτανίας. Όμως ο διάδοχος τού Ραλφ, ο Γοδεφρείδος, πήρε πίσω το Μουζέιγ.

Ενεπλάκη  σε μακρά διένεξη με τον Αιμερύ Α΄ κύριο του Ρανκόν, όταν αυτός κατέλαβε το Σιβραί, φέουδο του Βερνάρδου Α΄ του Λα Μαρς. Ο Ούγος Δ΄ με τη βοήθεια του Γουλιέλμου Ε΄, δούκα της Ακουιτανίας το ανέκτησε, αλλά το κράτησε για τον εαυτό του. Ανάγκασε τον δούκα να του δώσει το φέουδο του Βιβόν, που ανήκε στον θείο του Ζοσλέν, αλλά ο Γουλιέλμος Ε΄ του αφαίρεσε τις προσόδους του φόρου επί του Σαιν-Μαϊσέν, που είχε παραχωρήσει η μητέρα του Έμμα του Μπλουά σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄, δούκα της Ακουιτανίας στον Ούγο Γ΄. Το 1025 αντάλλαξε γαίες με το αβαείο του Σαιν-Ιλαίρ στο Πουατιέ για να ιδρύσει μία μονή για τον ίδιο. Ο δούκας έλαβε δύο καταστατικά, ένα για την ίδρυση της μονής αυτής και ένα άλλο για μονή στο Κουέ. Ο Ιζεμπάρ επίσκοπος του Πουατιέ έστειλε επιστολές στον πάπα Ιωάννη ΙΘ΄, όπου ζήτησε για τις μονές εξαίρεση από τις αρχές, πράγμα που έγινε. Στη μονή της Κυρίας Μας του Λουζινιάν ένας μοναχός έγραψε το χρονικό "Συμφωνία μεταξύ του Γουλιέλμου δούκα της Ακουιτανίας και του Ούγου χιλιάρχου" για να εορτάσει το συμβάν. Ένα έτος μετά, μάλλον το 1026, ο Ούγος Δ΄ απεβίωσε. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ούγος Ε΄.

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Ωντεάρντ/Αλντιάντ, κόρη του Ραούλ Γ΄ υποκόμη του Τουάρ και είχε τέκνο:

*Ούγος Ε΄ του Λουζινιάν απεβ. 1060, κύριος του Λουζινιάν. Νυμφεύτηκε την κόμισσα του Λα Μαρς.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Painter, Sidney. "The Lords of Lusignan in the Eleventh and Twelfth Centuries". Speculum. University of Chicago Press. 32 (Jan. 1957): 27–47.

Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Καζάνι (οικισμός)

Το **Καζάνι** (, αλβανικά: Kazhan) είναι χωριό στον Δήμο Μπίτολα της Βόρειας Μακεδονίας.

## Δημογραφικά
Ο Αλβανικός πληθυσμός του Καζανιού είναι Τόσκοι, μια υποομάδα των νότιων Αλβανών. Στα στατιστικά στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από τον Βασίλ Καντσόφ το 1900, το χωριό Καζάνι κατοικήθηκε από 450 Μουσουλμάνους Αλβανούς και 65 Βούλγαρους. Το 1905, στις στατιστικές που συγκεντρώθηκαν από τον Ντίμιταρ Μίσεφ Μπράνκοφ, η περιοχή Καζάνι κατοικούταν από 480 Μουσουλμάνους Αλβανούς και 56 Βούλγαρους Έξαρχους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε συνολικά 75 κατοίκους. Οι εθνοτικές ομάδες στο χωριό περιλαμβάνουν:

*Σλαβομακεδόνες 59
*Αλβανοί 13
*Τούρκοι 2
*Άλλοι 1

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επισκεφθείτε την ΠΓΔΜ

Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Αμπέλια Σκουτάρου Λέσβου

*Για οικισμό με το ίδιο όνομα στη Λέσβο δείτε το λήμμα: [[Αμπέλια Πολυχνίτου Λέσβου]]*
*Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Αμπέλια]]*

Τα **Αμπέλια** Σκουτάρου, είναι παραθαλάσσιος οικισμός στα βόρεια παράλια της Μυτιλήνης, ο οποίος βρίσκεται Β.-ΒΔ. από τον Σκουτάρο σε απόσταση 2 χλμ. και 6,5 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Πέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Σκουτάρο και την Άναξο Σκουτάρου, αποτελούσαν τη δημοτική κοινότητα Σκουτάρου που υπαγόταν στη δημοτική ενότητα Πέτρας του Δήμου Λέσβου, ενώ σήμερα υπάγονται στον Κλεισθενικό Δήμο Δυτικής Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό μόνο 4 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Lesvos Παραλία Αμπέλια-Ampelia beach στο https://www.youtube.com

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Λέσβου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λέσβου
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Στρούγκα

Η **Στρούγκα** ή **Στρούγγα** (, αλβανικά: Strugë/Struga, βλάχικα: Strungã/Strunghe) είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός που βρίσκεται στη νοτιοδυτική περιοχή της Βόρειας Μακεδονίας και βρίσκεται στην όχθη της λίμνης Οχρίδας. Η πόλη της Στρούγκας είναι έδρα του Δήμου Στρούγκας.

## Ετυμολογία

Η προέλευση του ονόματος *Στρούγκα* προέρχεται από την παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα.

Υπάρχουν τρεις θεωρίες σχετικά με το όνομα, οι οποίες υποστηρίζονται από όλους τους κατοίκους της περιοχής Στρούγκα.
*Η πρώτη θεωρία είναι ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από τη γεωγραφική θέση της πόλης. Βρίσκεται στους πρόποδες μιας ανοιχτής κοιλάδας και υπόκειται σε ένα θυελλώδες κλίμα, προτάθηκε ότι το όνομα προέρχεται από τον παλαιό σλαβομακεδονικό όρο: струже ветер (φυσάει άνεμος).
*Η δεύτερη θεωρία λέει ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από το *στράγκα*, που σημαίνει *σταυρός*.
*Η τρίτη θεωρία ότι προέρχεται από τη λέξη *στρ'γκ* που σημαίνει *κλαδί νερού*.

Το παλιό όνομα της πόλης είναι ***Εγχαλών***, δηλαδή η αρχαία ελληνική λέξη για το χέλι, είδος ψαριού που ζει στη λίμνη Οχρίδα.

## Ιστορία
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, η Στρούγκα ήταν μέρος του Βιλαέτιου του Μοναστηρίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Στρούγκα ήταν η γενέτειρα το 1865, του Ιμπραήμ Τέμο, ο οποίος έγινε γιατρός και ήταν ένας από τους ιδρυτές του οθωμανικού μεταρρυθμιστικού κινήματος γνωστού ως η Επιτροπή της Ένωσης και Προόδου.

Από το 1929 έως το 1941, η Στρούγκα ήταν μέρος της Μπανόβινας του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.

## Γεωγραφία
Η Στρούγκα βρίσκεται σε μια ανοιχτή κοιλάδα στη λίμνη Οχρίδα. Ο ποταμός Μαύρος Δρίνος (Τσρν Ντριμ) ξεκινά από τη λίμνη και χωρίζει την πόλη.

## Διεθνείς σχέσεις

### Αδελφοποιήσεις
Η Στρούγκα είναι αδελφοποιημένη με:
* Κάλλατις, Ρουμανία
* Αμμόχωστος, Κύπρος
* Γουότερμπερι, Κονέκτικατ, Ηνωμένες Πολιτείες
* Μπιουγιούκτσεκμετζέ, Επαρχία Κωνσταντινούπολης, Τουρκία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Νοτιοδυτική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας
Κατηγορία:Δήμος Στρούγκας
Αμανιέ Ζ΄ του Αλμπρέ

Ο **Αμανιέ Ζ΄**, γαλλ. Amanieu VII (απεβ. μετά τον Απρίλιο του 1272) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (Albret).

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Αμανιέ ΣΤ΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Ασαλίντε, κόρης του Αρνώ-Ραιμόν κυρίου του Ταρτά. Η κυριότητα (seigneurie) του Αλμπρέ, στο Λάνντ, έδωσε το όνομα σε έναν από τους πιο ισχυρούς Οίκους της μεσαιωνικής Γαλλίας του Μεσαίωνα. Τελευταίο μέλος της ήταν η Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας, μητέρα του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.

Η περίοδος διακυβέρνησής του χαρακτηρίστηκε από τη σύγκρουση με τους Άγγλους βασιλείς για την κυριαρχία επί της Γασκώνης. Ο πατέρας του Αμανιέ ΣΤ΄ κόμης του Αλμπρέ είχε γίνει ηγέτης εξέγερσης εναντίον τους. Όταν αυτός απεβίωσε το 1255, ο Αμανιέ Ζ΄ παρέδωσε το Μιλώ και τα περίχωρά του στον Εδουάρδο Α΄, τότε ακόμη πρίγκιπα, που μόλις ήλθε να διεκδικήσει τον έλεγχο επί της επαρχίας.

Ο γιος του Αμανιέ Η΄ ήταν αφοσιωμένος σύμμαχος των Άγγλων και έγινε μέλος του Βασιλικού Συμβουλίου (Curia Regis) κατά τις βασιλείες του Εδουάρδου Α΄ και του γιού του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Βιάν του Γκοντώ, αλλά αργότερα ακύρωσε το γάμο (τη διαζεύχθηκε). Αργότερα όμως ένα εκκλησιαστικό δικαστήριο το 1272 διέταξε τη Βιάν να επιστρέψει στον σύζυγό της.

Ο Αμανιέ Ζ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Ματέ κυρία του Μπορντώ. Απέκτησε δύο τέκνα από την Βιάν και περισσότερα από την Ματέ:
* Βερνάρδος-Έζι Γ΄ κύριος του Αλμπρέ το διάστημα 1272-1298.
* Ασαλίντε.
* Αμανιέ Η΄ απεβ. 1326, κύριος του Αλμπρέ.
* Αρνώ-Αμανιέ.
* Ματέ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Prinet, Léon Jacques Maxime (1911). "Albret". In Chisholm, Hugh. Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.

Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
Οδός Ταμανιάν

**Η οδός Ταμανιάν** () είναι πεζόδρομος στην πρωτεύουσα Γερεβάν της Αρμενίας. Βρίσκεται στο κέντρο και συνδέει το σύμπλεγμα Cascade στο βορρά με την οδό Μόσχας στα νότια. Έχει μήκος 200 μέτρα και πλάτος 55 μέτρα.

Η οδός πήρε το όνομά της από τον κύριο αρχιτέκτονα του Ερεβάν, Αλεξάντερ Ταμανιάν, το άγαλμα του οποίου βρίσκεται στην αρχή της οδού από το 1974.

Ο Κήπος Γλυπτών Καφεσιάν του Μουσείου Τεχνών Καφεσιάν βρίσκεται κατά μήκος του δρόμου. Ο δρόμος τελειώνει με τη σκάλα στο σύμπλεγμα Cascade.

Στο δρόμο αυτό βρίσκεται επίσης το *Μουσείο Ρωσικής Τέχνης, *ενώ και στις δυο πλευρές του πεζόδρομου έχουν ανοίξει πολυάριθμα εστιατόρια, καφετέριες, μπαρ και παμπ.

Κατηγορία:Δρόμοι στην Αρμενία
Κατηγορία:Γερεβάν
Αμπέλια Αμμοτόπου Άρτας

*Για οικισμύς με το ίδιο όνομα στο νομό Άρτας δείτε: [[Αμπέλια Αθαμανίου Άρτας|Αμπέλια Αθαμανίου]] και [[Αμπέλια Παλαιοκάτουνου Άρτας|Αμπέλια Παλαιοκάτουνου]] *
*Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Αμπέλια]]*

Τα **Αμπέλια** Αμμοτόπου, είναι πεδινό χωριό στο νομό Άρτας με υψόμετρο 50 μέτρα.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Αμπέλια βρίσκονται δυτικά του Άραχθου ποταμού και βόρεια της Άρτας σε απόσταση  χλμ.. Το χωριό είναι κτισμένο στο λόφο Γκελπερίνα και στην είσοδό του βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής του Δράκου, που το 1997 κηρύχθηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1954 που μετονομάστηκε, ήταν **Νέος Συνοικισμός** ο οποίος είχε αναγνωριστεί για πρώτη φορά το 1951. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Αμμότοπο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αμμοτόπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξηροβουνίου του Δήμου Αρταίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 350 κατοίκους.
## Πληθυσμός

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το Σπήλαιο της Αγίας Παρασκευής… από τον ιστότοπο Φωνή του αγρότη 

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Βερνάρδος Εζί Δ΄ του Αλμπρέ

Ο **Βερνάρος-Εζί Δ΄**, γαλλ. Bernard Ezi IV (άκμασε στα μέσα του 14ου αι.) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1324-1358).

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Αμανιέ Η΄ κυρίου του Αλμπρέ.

Το 1330 ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας έστειλε άνδρες του να διαπραγματευτούν με τους ευγενείς της Γασκώνης. Ο Βερνάρος-Εζί Δ΄ προσπάθησε να παντρέψει τον γιο του Αρνώ-Αμανιέ με μία ανιψιά του Εδουάρδου Γ΄, αλλά αυτό δεν τελεσφόρησε. Ωστόσο ο βασιλιάς του χορήγησε χρήματα και γαίες.

Ο Εδουάρδος Γ΄ τον όρισε υποδιοικητή του στ Γασκώνη, μαζί με τον Όλιβερ Ίνγκαμ το 1337. Η θέση ήταν κυρίως στρατιωτική. Ακολούθως απεδείχθη από τους πιο πιστούς βαρόνους της Γασκώνης στην Αγγλική μερίδα: ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας βρήκε αδύνατο να τον κερδίσει, ακόμη και με χρηματισμό.

Το 1351 ο γιος του Βερνάρδος μνηστεύθηκε τη μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά, αλλά η Ισαβέλλα άλλαξε γνώμη και επέστρεψε στην Αγγλία.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματ, κόρη του Βερνάρδου ΣΤ΄ κόμη του Αρμανιάκ και είχε τέκνα:
* Αρνώ-Αμανιέ κύριος του Αλμπρέ.
* Βερνάρδος.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Lodge, Eleanor C. Gascony under English Rule. Kennikat Press, 1926.

Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
Μονή Σοκόλσκι

μικρογραφία|250x250εσ
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Η αυλή με το σιντριβάνι
H **Μονή Σοκόλσκι** είναι βουλγαρικό ορθόδοξο μοναστήρι, που ιδρύθηκε το 1833 από τον Ιωσήφ Σοκόλσκι. Βρίσκεται 15 χλμ. νοτιοδυτικά από το Γκάμπροβο στις βόρειες πλαγιές του Αίμου, κοντά στο σπήλαιο Σοκόλοβο.

Αρχικά, χτίστηκε το 1833 μια μικρή ξύλινη εκκλησία και οι τοιχογραφίες είχαν τελειώσει ένα χρόνο αργότερα. Ο Χρίστο Τσόκεφ, καλλιτέχνης από το Γκάμπροβο, δώρισε την εικόνα της εκκλησίας, η οποία αναπαριστά την Παναγία και το Χριστό και θεωρείται θαυματουργή. Το 1862, ο Πατήρ Παύλος Ζόγκραφ και ο γιος του Νίκολα από το χωριό Σίπκα διακόσμησαν το ναό με τοιχογραφίες.

Το μοναστήρι έχει μια μεγάλη αυλή, που περιβάλλεται από κατοικίες και άλλα χρηστικά κτίσματα. Στο κέντρο της αυλής, το 1865 κατασκευάστηκε ένα μεγάλο πέτρινο σιντριβάνι με οκτώ κρήνες. Όλο το μοναστήρι χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης με την ισχυρή υποστήριξη του λαού του Γκάμπροβο και των χωριών της περιοχής.

Το μοναστήρι διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Απριλίου. Σε αυτό το μοναστήρι, ο ηγέτης Τσάνκο Ντιουσταμπάνοφ σχημάτισε μια ομάδα εθελοντών για την αντίσταση.

Για σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου 1877-78, η μονή έγινε νοσοκομείο.

Η Μονή Σοκόλσκι ανακηρύχθηκε ιστορικό μνημείο το 1973.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μοναστήρια στη Βουλγαρία
Κατηγορία:Τουρισμός στη Βουλγαρία
Λουζίνε Ζακαριάν

**Η Λουζίνε Ζακαριάν** () ήταν Αρμένια σοπράνο. Το πραγματικό της όνομα ήταν **Σβετλάνα Ζακαριάν.**

Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1937 στο Αχαλτσίχε της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γεωργίας. Μεγάλωσε στην περιοχή Σάμτσχε-Τζαβαχέτι της νότιας Γεωργίας.

Το 1952, μετακόμισε στην αρμενική πρωτεύουσα Γερεβάν, όπου μαθήτευσε σε μουσικό γυμνάσιο. Το 1957, άρχισε να διαφαίνεται το ταλέντο της στο τραγούδι, αφότου εισήχθη στο Κρατικό Ωδείο του Γερεβάν.

Μεταξύ 1970-1983, η Ζακαριάν ήταν σολίστα με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Αρμενικής Ραδιοτηλεόρασης. Έγινε γνωστή για τις άψογες ερμηνείες της παλαιών αρμενικών θρησκευτικών ύμνων.

Τραγούδησε επίσης διεθνές ρεπερτόριο όπερας, καθώς και αρμενική παραδοσιακή και εκκλησιαστική μουσική.

Το 1972, της απονεμήθηκε ο τίτλος του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ.

Πέθανε στο Γερεβάν της Αρμενίας στις 30 Δεκεμβρίου 1992 και ετάφη στο κοιμητήριο της Εκκλησίας Αγίας Γκαγιάνε στο Ετσμιατζίν.

## Πηγές
*YSU NEWS - In memory of Khoren Palyan and Lusine Zakaryan

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρμένιοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Γεωργιανοί τραγουδιστές
Γερτρούδη της Πολωνίας

Η **Γερτρούδη** (; γεν. 1025 – 4 Ιανουαρίου 1108) ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας. 

Ήταν κόρη του Βασιλιά Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ της Πολωνίας και της Βασίλισσας Ρίχετσα της Λοθαριγγίας και δισέγγονη του Όθωνα Β' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Το 1043, η Γερτρούδη παντρεύτηκε τον Ιζιασλάβ Α΄ του Κιέβου και απέκτησαν δυο γιους και μια κόρη: τον Γιαροπόλκ Ιζιασλάβιτς, τον Μστισλάβ και την Ευπραξία, η οποία παντρεύτηκε τον Μιέσκο Μπολεσλαβόβιτς της Δυναστείας των Πιαστ, πρίγκιπα της Κρακοβίας. Συχνά αναφέρεται και ως μητέρα του Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου, αν και μπορεί να ήταν νόθος γιος του Ιζιασλάβ από παλλακίδα.

Η Γερτρούδη κληρονόμησε ένα μεσαιωνικό χειρόγραφο, γνωστό ως *Ψαλτήριο του Έκμπερτ* ή *Ψαλτήριο του [[Τριρ]]*, καθώς είχε δημιουργηθεί στα τέλη του 10ου αιώνα για τον αρχιεπίσκοπο Έγκμπερτ, αρχιεπίσκοπος της Τριρ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Αρνώ Αμανιέ του Αλμπρέ

Ο **Αρνώ-Αμανιέ**, Arnaud Amanieu (4 Αυγούστου 1338 - 1401) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1358-1401).

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Βερνάρδου-Εζί Δ΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Ματέ του Αρμανιάκ. Είχε εδάφη στη Γασκώνη, που με τη Συνθηκη του Μπρετινύ το 1630 περιήλθαν στην επικυριαρχία του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας, ο οποίος όρισε τον διάδοχο Εδουάρδο ως πρίγκιπα της Ακουιτανίας & της Γασκώνης. Έτσι το 1363 ο Αρνώ-Αμανιέ υπέβαλλε ως υποτελής τα σέβη του στους δύο Εδουάδους, ωστόσο το 1368 άλλαξε στρατόπεδο και έκανε μυστική συμφωνία με τον Κάρολο Ε΄ της Γαλλίας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1368 τη Μαργαρίτα των Βουρβόνων, κόρη του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και είχε τέκνο:
* Κάρολος Α΄ 1368-1415, κοντόσταυλος της Γαλλίας.

## Πρόγονοι





## Πηγές
* Lodge, Eleanor C. (1926). Gascony under English Rule. London: Kennikat Press.
* Wagner, John A., ed. (2006). "Arnaud Amanieu, Lord of Albret". Encyclopedia of the Hundred Years War. Greenwood Press.



Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
Αμανιέ Η΄ του Αλμπρέ

Ο **Αμανιέ Η΄**, γαλ. Amanieu VIII (απεβ. 1326) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1298-1326).

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Αμανιέ Ζ΄ κυρίου του Αλμπρέ.

Έγινε σύμμαχος της Αγγλίας και λάμβανε μέρος στο Βασιλικό Συμβούλιο (Curia Regis) κατά τις βασιλίες του Εδουάρδου Α΄ και του γιού του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας. Οι δύο Ανζού ήταν συγγενείς του, όπως επίσης ο πάπας Μαρτίνος Δ΄· ο ίδιος ήταν από τους πιο ισχυρούς κυριάρχους της Γασκώνης και ο βασιλιάς του έδειχνε τη γενναιοδωρία του.

Το 1286 ο Αμανιέ Η΄ σταμάτησε μία μακρά ιδιωτική αντιπαράθεση με τον Ζαν Φεράρ σενεσάλη της Γασκώνης με αντάλλαγμα 20.000 λίβρες τορνέζια από τον Εδουάρδο Α΄.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Εδουάρδου Α΄ με τον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας (1294-1303), χρησιμοποίησε τη Γαλλική κατάληψη της Ακουιτανίας για την επέκταση της εξουσίας του με έξοδα της διοίκησης του δουκάτου. Το διάστημα 1310-24 συνέχισε να αυξάνει την ανεξαρτησία του από την Αγγλική διοίκηση του Μπορντώ, κάνοντας αλλεπάλληλες εκκλήσεις, ακόμη και για ασήμαντα δικαστικά θέματα, στη Συγκέντρωση των ευγενών (Parlament) του Παρισιού. Το 1324 στον πόλεμο του Σαιν-Σαρντός ακολούθησε του Γάλλους, ολοκληρώνοντας την αποχή του από τη μερίδα των Άγγλων.

Το 1326 απεβίωσε και ο γιος του Βερνάρδος-Εζί Δ΄ τον διαδέχθηκε στο Αλμπρέ και στο Συμβούλιο.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ροζ ντε Μπουργκ, κυρία των Βερτέιγ & Βερ, και είχε τέκνο:
* Βερνάρδος-Εζί Δ΄ απεβ. 1358, κύριος του Αλμπρέ.

## Πηγές
* Labarge, Margaret Wade. Gascony, England's First Colony 1204–1453. London: Hamish Hamilton, 1980.
* Lodge, Eleanor C. Gascony under English Rule. Kennikat Press: 1926.
* Sumption, Jonathan. The Hundred Years War I, Trial by Battle

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
Αμανιέ ΣΤ΄ του Αλμπρέ

Ο **Αμανιέ ΣΤ΄**, γαλλ. Amanieu VI (άκμασε το α΄ ήμισυ του 13ου αι.) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1207-1255).

## Βιογραφία
Ήταν αρχικά σύμμαχος των Άγγλων εναντίον των Γάλλων στον Αγγλο-Γαλλικό Πόλεμο (1202-1214), αλλά το 1253 συνήψε συμμαχία με τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας και έλαβε βασιλική συγχώρηση.

Τον Αύγουστο του 1254 ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας δήλωσε ειρήνη με όλους του υποτελείς του στη Γασκώνη, περιλαμβανομένου και του Αμανιέ ΣΤ΄.

## Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
* Αμανιέ Ζ΄ απεβ. 1272, κύριος του Αλμπρέ.

## Πηγές
* Prinet, Léon Jacques Maxime (1911). "Albret". In Chisholm, Hugh. Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
Γαπαμά

μικρογραφία|δεξιά|Γαπαμά με μικρή κολοκύθα
Το ** γαπαμά **() είναι μια αρμενική συνταγή γεμιστής κολοκύθας, συνηθέστερη κατά τα Χριστούγεννα.

Παρασκευάζεται αφαιρώντας το εσωτερικό της κολοκύθας και γεμίζοντάς το με βρασμένο ρύζι και αποξηραμένα φρούτα όπως ψιλοκομμένα αμύγδαλα, μήλο, κράνα, βερίκοκο, δαμάσκηνα, χουρμάδες, βερίκοκα και σταφίδες. Συνηθίζεται επίσης το μέλι και κανέλα ή ζάχαρη.

Η κολοκύθα στη συνέχεια ψήνεται μέχρι να γίνει μαλακή και, στη συνέχεια, κόβεται σε τεμάχια και σερβίρεται.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Armeniapedia - Γκαπαμά
* Ianyan Magazine - Ghapama: A Very Armenian-American Thanksgiving

Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα
Σεντίρ

thumb|Η νήσος Κλεοπάτρα, αποκαλούμενη στα τουρκικά ως Σεντίρ
Το νησίΣυντεταγμένες: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=%CE%A3%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%AF%CF%81&language=el&params=36_59_35_N_28_12_22_E_region:TR_type:landmark_source:dewiki 36°59′35″N 28°12′22″E﻿ / ﻿36.99306°N 28.20611°E﻿ / 36.99306; 28.20611]
**Σεντίρ** (), επίσης γνωστό και ως νήσος **Κλεοπάτρα**, είναι ένα μικρό νησί στον Κεραμεικό Κόλπο (Gökova) του νοτιοανατολικού Αιγαίου Πελάγους, στα ανοικτά των ακτών της Επαρχίας Μούγλων της Τουρκίας.

Είναι διάσημο για την παραλία του, που αποτελείται από κοχύλια. Κάθε κόκκος άμμου είναι μια τέλεια σφαίρα: για αυτό το λόγο η παραλία προστατεύεται από την κυβέρνηση για να αποτρέψει την αφαίρεση άμμου από την παραλία.

Σύμφωνα με το μύθο, ο Μάρκος Αντώνιος και η Κλεοπάτρα κολύμπησαν ως το νησί και η άμμος μεταφέρθηκε από την Ερυθρά Θάλασσα με πλοία από τη Βόρεια Αφρική. Λέγεται ότι αυτό το είδος άμμου εντοπίζεται μόνο στην Αίγυπτο.

## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Εικόνες από το νησί Σεντίρ 
* Νήσος Σεντίρ, Παραλία της Κλεοπάτρας

Κατηγορία:Νησιά της Τουρκίας
Βασιλόπουλο (αποσαφήνιση)

Με την ονομασία **Βασιλόπουλο** είναι γνωστοί οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:

* Βασιλόπουλο Αιτωλοακαρνανίας
* Βασιλόπουλο Ιωαννίνων
* Βασιλόπουλο Χανίων

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
÷ (άλμπουμ)

Το ***÷*** (προφέρεται «divide») είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του Άγγλου τραγουδοποιού Εντ Σίραν. Κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου 2017 μέσω της εταιρίας Asylum Records και της Atlantic Records. Τα τραγούδια "Castle on the Hill" και "Shape of You" κυκλοφόρησαν στις 6 Ιανουαρίου 2017 ως τα πρώτα σινγκλς του άλμπουμ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άλμπουμ του 2017
Σκαριώτης Χίου

Ο **Σκαριώτης** είναι μικρός οικισμός-τοποθεσία της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, κοντά στη βορειοδυτική ακτή της, με πληθυσμό 5 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένος σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 20 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 40 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη της Χίου.

## Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Σκαριώτη είναι πλάτος 38°29΄ Βόρειο και μήκος 25°56΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι τα Λιμιά ή Λημνιά στα νοτιοδυτικά (1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή), η Χωρή και ο Κοσκινάς στα νοτιοανατολικά, πρωτίστως όμως το κύριο κεφαλοχώρι της βορειοδυτικής Χίου, η Βολισσός, λίγο περισσότερο από 1 χιλιόμετρο οδικώς στα βόρεια. Η θάλασσα απέχει 900 μέτρα σε ευθεία γραμμή προς τα νότια-νοτιοδυτικά.

Διοικητικά ο Σκαριώτης υπάγεται σήμερα στην τοπική κοινότητα Βολισσού της Δημοτικής Ενότητας Αμανής του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν οικισμός της κοινότητας Βολισσού, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82103. 

Η εξέλιξη του πληθυσμού του Σκαριώτη στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες*, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 20, σελ. 494

Σκαριωτη
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Συκιάδα Χίου

Η **Συκιάδα** είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στη βόρεια ανατολική ακτή της, με πληθυσμό 562 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 180 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 14 χιλιομέτρων βόρεια από την πόλη της Χίου. 

Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τις συκιές του.

## Γεωγραφία - δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Συκιάδας είναι πλάτος 38°28΄ Βόρειο και μήκος 26°07΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι το επίνειό της Παντουκιός στα ανατολικά (1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή) και ο Αγρελωπός στα βορειοδυτικά (1,5 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή). Η ελάχιστη απόσταση από τη θάλασσα ταυτίζεται με την απόσταση ως τον Παντουκιό, στον μυχό του ομώνυμου όρμου.

Η περιοχή είναι πετρώδης και άγονη, όπως και μεγάλο μέρος της βορειοανατολικής Χίου, και έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι ναυτικοί του εμπορικού ναυτικού.

Διοικητικά η Συκιάδα υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ομηρούπολης του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82300.

Η εξέλιξη του πληθυσμού της Συκιάδας στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.

Η Συκιάδα υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Βροντάδου της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») της Συκιάδας τιμάται στο Γενέσιο της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου). 
## Παραπομπές


## Πηγές
* *Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες*, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/2006
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 21, σελ. 136

Συκιαδα
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Παραλία Αγίας Φωτεινής Χίου

Η **Παραλία Αγίας Φωτεινής**, γνωστή στους ντόπιους ως **Αγιά Φωτιά**, είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στην ανατολική ακτή της, με πληθυσμό 49 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 10 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 14 χιλιομέτρων νότια από την πόλη της Χίου. Η ονομασία της οφείλεται στο παλαιό εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής που βρίσκεται εκεί.

## Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Παραλίας Αγίας Φωτεινής είναι πλάτος 38°17΄ Βόρειο και μήκος 26°07΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι η Μονολιά και ο Άγιος Αιμιλιανός, επίσης παραθαλάσσιοι, έως 1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή προς τα νοτιοδυτικά.

Παρά την ύπαρξη ελαιώνα και μαστιχόδεντρων στην περιοχή, κυριότερος οικονομικός παράγοντας αναδείχθηκε ο θερινός τουρισμός, εξαιτίας της καθαρής οργανωμένης βοτσαλωτής παραλίας, με ναυαγοσώστη, βραβευμένης με «Γαλάζια Σημαία». Υπάρχουν αρκετές ψαροταβέρνες και τουριστικά καταστήματα.

Διοικητικά η Παραλία Αγίας Φωτεινής υπάγεται σήμερα στην τοπική κοινότητα Νεοχωρίου, της Δημοτικής Ενότητας Αγίου Μηνά του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν οικισμός της κοινότητας Νεοχωρίου, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82100.

Η εξέλιξη του πληθυσμού της Παραλίας Αγίας Φωτεινής στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.

Η Αγιά Φωτιά υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Χαλκείου της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, δεν υπάρχει όμως ενοριακός ναός (της Αγίας Φωτεινής θεωρείται ακόμη εξωκκλήσι).
## Παραπομπές


## Πηγές
* *Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες*, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 21, σελ. 136

Παραλια Αγιας Φωτεινης
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Παγίδα Χίου

Η **Παγίδα** είναι μικρό χωριό και Μαστιχοχώρι της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο νότιο τμήμα της, με πληθυσμό 129 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 150 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 19 χιλιομέτρων νότια από την πόλη της Χίου.

## Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του χωριού είναι πλάτος 38°15,5΄ Βόρειο και μήκος 26°05΄ Ανατολικό. Είναι χτισμένο στην εύφορη λοφώδη περιοχή της νοτιοανατολικής Χίου. Τα κοντινότερα χωριά σε ευθεία γραμμή είναι κατά σειρά η Κοινή προς τα νοτιοδυτικά (1 χιλιόμετρο), η Έξω Διδύμα προς τα βόρεια (1,3 χιλιόμετρα) και το Βουνό. Από τη θάλασσα απέχει 2,2 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, ακριβώς προς τα ανατολικά. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, με βασικές καλλιέργειες αυτές του μαστιχόδεντρου και της ελιάς.

Διοικητικά η Παγίδα υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα (της οποίας αποτελεί τον μοναδικό οικισμό), της Δημοτικής Ενότητας Ιωνίας του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82102.

Η εξέλιξη του πληθυσμού της Παγίδας στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.

## Τοπωνυμικά-ιστορικά
Μέχρι τον 19ο αιώνα το χωριό χωριζόταν σε Μέσα Παγίδα και Έξω Παγίδα, κατά τα γειτονικά χωριά Μέσα και Έξω Διδύμα. Ο κάτοικος του χωριού αποκαλείται *Παγιδούσης* στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα (και το θηλ. *Παγιδούσαινα*), από την παραφθορά του οποίου προέκυψε κατά πάσα πιθανότητα το χιακό επώνυμο «Παϊδούσης». Το παλαιό χωριό ισοπεδώθηκε από τον μεγάλο σεισμό της Χίου το 1881.

Η «Παναγιά το Ρουχούνι» είναι βυζαντινή μονή σε κατάφυτη τοποθεσία με νερά, βορειοανατολικά του χωριού και σε απόσταση μικρότερη του χιλιομέτρου. Σύμφωνα με μια πηγή, Ρουχούνι ήταν το όνομα του παλαιού οικισμού του Καταρράκτη, πριν τη μεταφορά του χωριού αυτού στην παραλία.

Παλαιοί χριστιανικοί ναοί στο χωριό ήταν του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του Προφήτη Ηλία και του Αγίου Κωνσταντίνου. Ο σημερινός ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») της Παγίδας τιμάται στο όνομα των Ταξιαρχών. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Νενήτων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
## Παραπομπές


## Πηγές
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 18, σελ. 916
* Γεωργίου Ι. Ζολώτα: *Ιστορία της Χίου*, τόμος Α΄ («Ιστορική Τοπογραφία και Γενεαλογία»). Τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, Αθήναι 1921, σελ. 615.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σύντομη περιγραφή  με εικόνα

Παγιδα
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Βασιλόπουλο Αιτωλοακαρνανίας

*Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Βασιλόπουλο (αποσαφήνιση)]]*

Το **Βασιλόπουλο**, είναι πεδινό χωριό στο νομό Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 60 μέτρα.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Βασιλόπουλο βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Βελούτσα των Ακαρνανικών Ορέων, επάνω στην επαρχιακή οδό Αστακού - Μπαμπίνης. Το χωριό απέχει 7 χλμ. Β. από τον Αστακό, 43 χλμ. ΒΔ. από το Αιτωλικό και 40 χλμ. Δ. από το Αγρίνιο.

Η αρχική τοποθεσία του χωριού ήταν δυτικότερα της σημερινής, κοντά στο παλιό Δραγαμέστο (Καραϊσκάκης) και σε υψόμετρο 140 μέτρων. Το παλιό χωριό άρχισε να εγκαταλείπεται, μετά από καταστροφικό σεισμό που έγινε το 1953 και οι κάτοικοί του μετακινήθηκαν ανατολικότερα στη σημερινή του θέση όπου βρισκόταν ο οικισμός Παναγία ή Αχίλλειο. Ο οικισμός αυτός το 1976 μετονομάστηκε σε Βασιλόπουλο και είναι σχεδόν ενωμένος με το χωριό Καραϊσκάκης Ιωαννίνων .

Αξιοθέατα της περιοχής θεωρούνται οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου του νέου, η οποία κρίθηκε ως μνημείο που χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας καθώς και της Παναγίας (Κοίμηση) στον συνοικισμό Αχίλλειο Βασιλόπουλου ως ιστορικού διατηρητέου μνημείουη οποία θεωρείται ότι χτίστηκε γύρω στο 1200-1300 επί βυζαντινής αυτοκρατορίας, η οποία έχει  καεί περίπου δύο φορές 

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821, το 1928 με την παλιά του ονομασία Παναγία να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βασιλόπουλου. Το 1965 με το ΦΕΚ 207Α - 15/11/1965 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας Βασιλόπουλου και το 1976 με το ΦΕΚ 144Α - 12/06/1976 μετονομάστηκε σε  Βασιλόπουλο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Βασιλοπούλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 465 κατοίκους.

### Απογραφές πληθυσμού

*Από το 1981 έχει ενσωματωθεί ο οικισμός Παναγία

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η ιστοσελίδα του χωριού
* Βασιλόπουλο από το Δήμο Ξηρομέρου 
* Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο Βασιλόπουλο Ξηρομέρου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Τροπικός του Αιγόκερω (βιβλίο)

***Ο Τροπικός του Αιγόκερω*** είναι ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Χένρυ Μίλλερ, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από τον Obelisk Press στο Παρίσι το 1939. Το βιβλίο είναι πρόλογος για το πρώτο του μυθιστόρημα του συγγραφέα, ο ''Ο Τροπικός του Καρκίνου'' του 1934, που απαγορεύτηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες έως το 1961, αφού το υπουργείο Δικαιοσύνης δήλωσε ότι το περιεχόμενό του ήταν άσεμνο.

## Μεταφράσεις στα ελληνικά

* 1970: μτφρ. Βαγγέλης Κατσάνης, εκδόσεις Μπουκουμάνης
* 2006: μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδόσεις Μεταίχμιο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Ερωτικά μυθιστορήματα
Ελίζα Οζεσκόβα

Η **Ελίζα Ορσέσκοβα** (πολωνικά: *Eliza Orzeszkowa*, λευκορωσικά: *Эліза Ажэшка*, 6 Ιουνίου 1841 - 18 Μαΐου 1910) ήταν Πολωνίδα μυθιστοριογράφος και μία από τις κυριότερες μορφές του θετικισμού στην Πολωνία. Το 1905, μαζί με τον Χένρικ Σιενκιέβιτς, υπήρξε υποψήφια για Νόμπελ Λογοτεχνίας. Γόνος ευγενικής οικογένειας, γεννήθηκε στο Μιλκόβισνα και πέθανε στο Γκρόντνο (σήμερα μέρος της Λευκορωσίας).  Σε ηλικία 16 ετών παντρεύτηκε τον Πιοτρ Ορσέσκο, έναν ευγενή, και κατά τα διπλάσια χρόνια μεγαλύτερό της, ο οποίος εξορίστηκε μετά την εξέγερση του 1863. Το 1869, χώρισαν με κάθε επισημότητα. Το 1894, παντρεύτηκε ξανά, με τον Στάνισλαβ Ναχόρσκι, με τον οποίον διατηρούσαν σχέση 30 περίπου ετών, ο οποίος, όμως, απεβίωσε λίγα χρόνια μετά τον γάμο.

Στο συγγραφικό της έργο υπάρχουν 20 μυθιστορήματα και 120 δυναμικά σκετς, δράματα και νουβέλες. Το κυριότερο θέμα του έργου της ήταν η κοινωνία της υπό κατοχή χώρας της. Μερικά παραδείγματα του έργου της είναι το *Eli Makower* (1875), το οποίο σχολιάζει τις σχέσεις των Εβραίων με τους ευγενείς, καθώς και το *Meir Ezofowicz* (1878), το οποίο εστιάζεται στη διαμάχη των χριστιανών Εβραίων με τους μοντέρνους ελευθεριστές. Άλλα γνωστά της έργα είναι τα δύο που έγραψε για τον ποταμό Νέμεν (μέρος σήμερα της Λευκορωσίας), το *Cham* και το *Nad Niemnem*, το 1888. Το δεύτερο θεωρείται μάλλον το πιο δημοφιλές της έργο, το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις συγκρίνεται με το *Pan Tadeusz*, το οποίο έχει θέμα την πολωνική αριστοκρατία απέναντι στις πολιτικές και κοινωνικές εντολές.

Η μελέτη της στον πατριωτισμό και στον κοσμοπολιτισμό, έκανε την εμφάνισή της το 1880. Τόμοι του έργου της κυκλοφόρησαν στη Βαρσοβία, μεταξύ το 1884 και το 1888. Πολλά έργα της είναι διαθέσιμα και στη γερμανική γλώσσα. Στο Νόμπελ στο οποίο υπήρξε υποψήφια δεν μοιράστηκε από την επιτροπή, με τον Σιενκιέβιτς να το κερδίζει (υποψήφιος υπήρξε και το Τολστόι).

## Επιλεκτική εργογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* http://mojepodrozeliterackie.blogspot.com/2014/02/szlakiem-elizy-orzeszkowej.html

Κατηγορία:Πολωνοί δοκιμιογράφοι
Κατηγορία:Πολωνές μυθιστοριογράφοι
Δημοκρατία (εφημερίδα)

Η ***Δημοκρατία*** είναι ελληνική καθημερινή πολιτική εφημερίδα η οποία πρώτη φορά κυκλοφόρησε στις 2 Δεκεμβρίου του 2010. Η ίδια η εφημερίδα υποστηρίζει ότι εκφράζει συντηρητικές πολιτικές θέσεις. Συναφείς εκδόσεις της εν λόγω εφημερίδας είναι η *Δημοκρατία του Σαββάτου* και η *Κυριακάτικη Δημοκρατία*.

Εκδότης της εφημερίδας είναι ο Ιωάννης Φιλιππάκης. Αρθρογράφοι της εφημερίδας είναι, μεταξύ άλλων, οι δημοσιογράφοι Μανώλης Κοττάκης, Φαήλος Κρανιδιώτης και Σάββας Καλεντερίδης. Στην εφημερίδα αρθρογραφούσε και ο Σαράντος Καργάκος.

Η *Δημοκρατία* εκτός από την καθημερινή εφημερίδα εκδίδει μαζί και τα ένθετα *Άμυνα & Διπλωματία* (κάθε μήνα) και *Enjoy*.

## Κριτική
Η εφημερίδα *Δημοκρατία* έχει επικριθεί από ορισμένα -ιδεολογικώς αντίθετα- ελληνικά μέσα ενημέρωσης, για την υιοθέτηση ορισμένων θέσεων, οι οποίες θεωρούνται ακροδεξιές και φιλοχουντικές.

Πρόσθετα στην εφημερίδα έχει ασκηθεί έντονη κριτική για κάποιες επιλογές προσφορών της όπως π.χ. το CD της απολογίας του ηγέτη της Χούντας, Γεωργίου Παπαδόπουλου, βιβλία των εκδόσεων *Πελασγός* και το βιβλίο του Κωνσταντίνου Πλεύρη *Ο Λαός ξεχνά τι σημαίνει αριστερά* (δίχως να γίνεται αναφορά στο όνομα του εν λόγω συγγραφέα).

Τον Αύγουστο του 2012, ο εκδότης της εφημερίδας συμμετείχε στο 64ο συνέδριο της Παγκόσμιας Ένωσης Εκδοτών, που πραγματοποιήθηκε από τις 2 έως τις 5 Σεπτεμβρίου, στο Κίεβο της Ουκρανίας, όπου μίλησε σχετικά με τη λειτουργία της εφημερίδας του εν μέσω οικονομικής κρίσης. Ο τότε Γενικός Γραμματέας της Παγκόσμιας Ένωσης Εκδοτών, Λάρι Κίλμαν, σχολίασε χαρακτηριστικά πως η εφημερίδα *Δημοκρατία* «καθιερώθηκε γρήγορα σαν μία δυναμική, συντηρητική δημοσιογραφική φωνή» παρά την οικονομική κρίση στην Ελλάδα.

Τον Νοέμβριο του 2021, έγινε γνωστό πως ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κατέθεσε μήνυση κατά τεσσάρων στελεχών της εφημερίδας *Δημοκρατία*, για «το έγκλημα της εξύβρισης του προέδρου», η οποία έφτασε στην Ελλάδα μέσω δικαστικής συνδρομής. Αφορμή της δίωξης ήταν το πρωτοσέλιδο της 18ης Σεπτεμβρίου του 2020 με τίτλο «siktir git», με το οποίο η εφημερίδα δήλωσε ότι η *Δημοκρατία* εξέφρασε την αγανάκτηση της πλειονότητας των Ελλήνων για μία σειρά υβριστικών αναφορών τόσο από τον ίδιο τον Ερντογάν όσο και από υπουργούς ή συμβούλους του, την περίοδο των παράνομων ερευνών του «Ορούτς Ρέις».

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δημοκρατία (επίσημη ιστοσελίδα)

Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Κατηγορία:Καθημερινές εφημερίδες
Σεργκέι Σιρότκιν

Ο **Σεργκέι Ολέγκοβιτς Σιρότκιν** (ρωσ. *Сергей Олегович Сироткин*, γενν. 27 Αυγούστου 1995, Μόσχα) είναι Ρώσος οδηγός αγώνων. 

Γεννήθηκε στη Μόσχα. Ο πατέρας του, Ολέγκ Σιρότκιν, είναι επικεφαλής του Διεθνούς Ινστιτούτου Αεροναυπηγικής της Ρωσίας. Ο Σεργκέι ξεκίνησε από τα καρτ. Το 2018 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 και θα αγωνίζεται με τα χρώματα της Γουίλιαμς όπου πήρε τη θέση του Βραζιλιάνου Φελίπε Μάσα ο οποίος αποσύρθηκε οριστικά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρώσοι οδηγοί Φόρμουλα 1