Χοσέ Λουίς δε Βιλαγιόνγκα

Ο **Χοσέ Λουίς δε Βιλαγιόνγκα υ Καμπέθα δε Βάκα, 9ος Μαρκήσιος του Καστελμπέλ** (, 29 Ιανουαρίου 1920 – 30 Αυγούστου 2007) ήταν Ισπανός ευγενής, συγγραφέας, διπλωμάτης, ηθοποιός και πρόσωπο των κοσμικών κύκλων. Ο ιδιόμορφος χαρακτήρας του, που έχει περιγραφεί ως «μείγμα αριστοκρατικής υπεροψίας, αυτοπεποιθήσεως και αδιαφορίας», δημιούργησε πολλές φορές εχθρότητες με άλλα δημόσια πρόσωπα. Είχε επιπλέον τη φήμη πολύπλευρου, γοητευτικού και κομψού «καρδιοκατακτητή». Αρκετές εφημερίδες δημοσίευσαν τον θάνατό του δίνοντάς του τον χαρακτηρισμό του «τελευταίου δανδή».

## Οικογένεια
Ο Χοσέ Λουίς δε Βιλαγιόνγκα ήταν μέλος μιας σημαντικής καταλανικής οικογένειας ευγενών, γιος του Σαλβαδόρ δε Βιλαγιόνγκα υ Κάρθερ, 8ου Μαρκησίου του Καστελμπέλ, και της Μαρία δελ Κάρμεν Καμπέθα δε Βάκα υ Καρβαχάλ, θυγατέρας του Βιθέντε Καμπέθα δε Βάκα υ Φερνάντεθ δε Κόρδοβα, 9ου Μαρκησίου του Πορτάγο. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από τον Κυβερνήτη της Χιλής και μετέπειτα Αντιβασιλέα του Περού Μανουέλ δε Άματ υ Χουνιέντ, ενώ από την πλευρά της μητέρας του πρόγονοί του ήσαν μεταξύ άλλων ο σημαντικός εξερευνητής Άλβαρ Νούνιες Καμπέθα δε Βάκα, ο Φερράντε Β΄ Γκοντζάγκα και ο Χριστόφορος Κολόμβος. Ο Αλφόνσο δε Πορτάγο ήταν πρώτος εξάδελφός του από την πλευρά της μητέρας του.

## Βιογραφία
[thumb|left|255px|Ο δε Βιλαγιόνγκα (δεξιά) με την [Όντρεϊ Χέπμπορν στην ταινία *[[Πρόγευμα στο Τίφανις]]*]]
Ο Βιλαγιόνγκα γεννήθηκε στη Μαδρίτη, φέροντας εκ γενετής τον τίτλο του Μαρκησίου του Καστελμπέλ. Πέρασε όμως τα δύο πρώτα έτη της ζωής του σε μια κλινική στο Μόναχο για να αναρρώσει από μια εντερική πάθηση με την οποία γεννήθηκε. Η γιαγιά του άσκησε ισχυρή επίδραση στο θέμα της εκπαιδεύσεώς του, η οποία ήταν ευρύτατη και προηγμένη για την εποχή εκείνη.

Μετά την ανακήρυξη της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας το 1931 η οικογένεια του Βιλαγιόνγκα πήγε να ζήσει στο Μπιαρίτς, αλλά επέστρεψε 6 μήνες αργότερα. Ωστόσο, όταν ξέσπασε ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος το 1936, ο Χοσέ Λουίς σπούδαζε στη Σχολή Σαιντ-Ελμ των Δομινικανών στο Αρκασόν της Γαλλίας. Ο πατέρας του τον διέταξε να επιστρέψει στην Ισπανία για να πολεμήσει στο πλευρό των Εθνικιστών, όπως και έγινε.

Σε μια τετραετή ενασχόληση με τη διπλωματία, ο δε Βιλαγιόνγκα νυμφεύθηκε την πρώτη του σύζυγο, την Πρίσιλα Σκοτ-Έλις, κόρη του βαρόνου Τόμας Σκοτ-Έλις, όταν εργαζόταν στην ισπανική πρεσβεία του Λονδίνου. Γνωρίστηκαν τον Ιανουάριο του 1944 και παντρεύτηκαν στο Σανλούκαρ στις 20 Σεπτεμβρίου 1945. Η οικογένειά της δεν ενέκρινε τον γάμο και κανένα μέλος της δεν παρέστη στην τελετή. Ο πεθερός του έφθασε να αλλάξει τη διαθήκη του με την ελπίδα να προστατεύσει την κληρονομιά της κόρης του. Κατόπιν ο δε Βιλαγιόνγκα ενδιαφέρθηκε για τη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία, δημοσιεύοντας τα πρώτα έργα του στο *[[Diario de Barcelona]]*. Μεταπολεμικώς, ο δε Βιλαγιόνγκα άρχισε να απογοητεύεται όλο και περισσότερο με την Ισπανία του Φράνκο, οπότε παραιτήθηκε από την ισπανική διπλωματική υπηρεσία για να ζήσει στο εξωτερικό.

Το 1954 δημοσιεύθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα, το *The Ramblas End in the Sea*, γεγονός που έκανε τον λογοκριτή της ισπανικής δικτατορίας να εκδώσει απαγόρευση της επανεισδου του στη χώρα. Το βιβλίο μεταφράσθηκε στη γαλλική από τον Εμμανυέλ Ρομπλέ και «αποκάλυψε έναν συγγραφέα δυνατό, με χρώμα, παθητικό και γλαφυρό συγχρόνως». Μετά από την απαγόρευση, ο δε Βιλαγιόνγκα βρήκε εργασία ως ανταποκριτής εξωτερικού του εθνικού πρακτορείου τύπου της Γαλλίας EFE και των γνωστών περιοδικών *[[Paris Match]], [[Marie Claire]]* και *[[Vogue]]*. Οι κοινωνικές του γνωριμίες και η ικανότητά του να μεταδίδει τα νέα του «τζετ σετ» της Ευρώπης τού απέφεραν τακτικές συνεργασίες, ενώ αργότερα στη ζωή του συνέγραψε και τέσσερα αυτοβιογραφικά βιβλία σχετικά με τις πολυάριθμες ερωτικές του περιπέτειες. Απομαγνητοφωνώντας ηχογραφημένες συνεντεύξεις με τον Βασιλιά Χουάν Κάρλος Α΄ της Ισπανίας, συνέγραψε την πρώτη ιστορικά και μοναδική επίσημη βιογραφία του βασιλιά, η οποία κυκλοφόρησε το 1993 με τον τίτλο *El Rey*.

Η σταδιοδρομία του Βιλαγιόνγκα ως ηθοποιού προέκυψε ως αποτέλεσμα των καλών γνωριμιών του με πολλές εξέχουσες μορφές του καλλιτεχνικού κόσμου. Πρωτοεμφανίσθηκε σε κινηματογραφική ταινία το 1958, στο έργο του Λουί Μαλ *[[Οι εραστές (ταινία του 1958)|Οι εραστές]]*. Τη δεκαετία του 1960 ερμήνευσε ρόλους σε πολλές ταινίες, τόσο του Χόλυγουντ όσο και ευρωπαϊκές, και μάλιστα συνεργάσθηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως οι Φεντερίκο Φελίνι, Ανιές Βαρντά, Φρεντ Τσίνεμαν και Τζον Σλέσιντζερ.

Αν και αρνήθηκε ένα χολυγουντιανό συμβόλαιο, μια λαμπερή στιγμή στη σταδιοδρομία του ως ηθοποιού ήταν ο ρόλος του Χοσέ ντα Σίλβα Περέιρα, ενός ορμητικού» Βραζιλιανού εκατομμυριούχου, στην κλασική ταινία *[[Πρόγευμα στο Τίφανις]]* (1961).

### Προσωπική ζωή
Ο Χοσέ Λουίς δε Βιλαγιόνγκα νυμφεύθηκε τρεις φορές στη ζωή του:

* με την Έσυλτ Πρίσιλα («Πιπ») Σκοτ-Έλις, από το 1945 μέχρι το διαζύγιό τους το 1972
* με τη Συλιάνε Στέλλα Μορέλ (Syliane Stella Morell), από το 1974 μέχρι το διαζύγιό τους το 1995
* με την Ισπανίδα δημοσιογράφο και συγγραφέα Βεγόνια Αρανγκούρεν (Begoña Aranguren), από το 1999.

Με τον δαπανηρό τρόπο ζωής του, σπατάλησε μεγάλο μέρος της περιουσίας της πρώτης συζύγου του. Εκτός αυτού, είχε πολλές ερωτικές σχέσεις, όπως με τη Γαλλίδα ηθοποιό Μισέλ Ζιραρντόν και την Ουγγαρέζα ηθοποιό Μάγκντα Γκάμπορ, αμφότερες ενώ ήταν ακόμα έγγαμος με τη Σκοτ-Έλις. Ζούσαν στη Γαλλία και στην Αργεντινή και απέκτησαν δύο τέκνα προτού χωρίσουν. Η Ζιραρντόν αυτοκτόνησε το 1975, ένα έτος μετά τον τερματισμό της σχέσεώς τους από τον δε Βιλαγιόνγκα. Δύο φορές δικάσθηκε ο δε Βιλαγιόνγκα και βρέθηκε ένοχος για μη καταβολή διατροφής προς την πρώτη του σύζυγο, αλλά δεν πλήρωσε ποτέ. Η τελευταία του σύζυγος Βεγόνια Αρανγκούρεν απογοητεύθηκε επίσης μαζί του και το ζεύγος βρισκόταν σε διάσταση από το 2002. Η Αρανγκούρεν έγραψε το 2004 ένα καυστικό πορτρέτο του γηραλέου κοσμικού και του γάμου τους.

Ο δε Βιλαγιόνγκα πέθανε στο σπίτι του, στο Αντράτς της νήσου Μαγιόρκα, σε ηλικία 87 ετών από «φυσικά αίτια». Πίσω του άφησε τα τέκνα του Τζων και Κάρμεν από τον πρώτο γάμο του, καθώς και έναν υιοθετημένο τέκνο, τον Φαμπρίτσιο. Ο Βασιλιάς Χουάν Κάρλος εξέφρασε τη θλίψη του για τον θάνατο του δε Βιλαγιόνγκα.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Πηγές
* Θεόδωρος Γ. Μακρής: το λήμμα «Βιλαλλόνγκα Ζοζέ-Λουί ντε» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 502

Κατηγορία:Ισπανοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ισπανοί μυθιστοριογράφοι