open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ινβενσιόν

Η **ινβενσιόν** (), στη μουσική, είναι σύντομη σύνθεση αποτελούμενη από δύο αντιστικτικές φωνές. Οι συνθέσεις τέτοιου είδους με 3 αντιστικτικές φωνές ονομάζονται sinfonias (). Στη σύγχρονη εποχή μπορεί να συναντηθούν και ως τρίφωνες ινβενσιόν, για να αποφευχθεί η σύγχυση με τις ορχηστρικές συμφωνίες. Πολύ γνωστές είναι οι ινβενσιόν του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, οι οποίες προορίζονταν όχι για δημόσια εκτέλεση σε κοινό, αλλά ως ασκήσεις για μαθητές πληκτροφόρων οργάνων και συνθετών.

## Φόρμα
Η φόρμα της ινβενσιόν μοιάζει πολύ με αυτή της φούγκας, μόνο που είναι πολύ πιο απλή. Αποτελείται από μία μικρή έκθεση, μία μεγαλύτερη ανάπτυξη, και, κάποιες φορές, μία μικρή επανέκθεση. Η μεγάλη διαφορά είναι πως στις ινβενσιόν δε συναντάται απάντηση στο θέμα στην πέμπτη βαθμίδα, ενώ στη φούγκα αυτό συμβαίνει. Το στυλ των δίφωνων ή τρίφωνων ινβενσιόν είναι αντιστικτικό.

## Έκθεση
Στην έκθεση, ένα μικρό μοτίβο εισάγεται από τη μία φωνή στην τονική. Αυτό είναι γνωστό ως το "θέμα". Το θέμα τότε επαναλαμβάνεται στη 2η φωνή στην τονική, ενώ η αρχική φωνή κινείται με ένα νέο θέμα ή κινείται σε ελεύθερη αντίστιξη.

## Ανάπτυξη
Η ανάπτυξη αποτελεί τον μεγαλύτερο όγκο του κομματιού. Εδώ ο συνθέτης αναπτύσσει το θέμα γράφοντας είτε μελωδικές, είτε αρμονικές παραλλαγές. Αυτό συνήθως περιλαμβάνει την εναλλαγή επεισοδίων με δηλώσεις του θέματος, αντίστοιχων με αυτών της ανάπτυξης μιας φούγκας. Σε ινβενσιόν ελάσσονος -και μείζονος -τρόπου το θέμα επαναδιατυπώνεται στην σχετική μείζονα και V αντίστοιχα. Νέες τονικότητες επιτυγχάνονται μέσω των επεισοδίων, τα οποία συνήθως κινούνται διαδοχικά μέσω του κύκλου των πεμπτών. Το τελευταίο επεισόδιο τελειώνει με μία ημιτελή καντέντσα στην αρχική τονικότητα, και συχνά είναι υπερβολικό για να κάνει το θέμα να ακούγεται πιο ξεχωριστό όταν επιστρέφει. Πολλές από τις ινβενσιόν του Μπαχ ακολουθούν αυτό το πλάνο, όπως η BWV 775 και η BWV 782.

## Επανέκθεση
Αν σε μία ινβενσιόν υπάρχει επανέκθεση, αυτή είναι συνήθως πολύ μικρή σε έκταση - πολλές φορές 2 ή 4 μέτρων. Ο συνθέτης επαναλαμβάνει το θέμα στην επάνω φωνή και η ινβενσιόν τελειώνει. Η επανάληψη του θέματος περιέχει πολύ μικρή παραλλαγή (ή και καθόλου παραλλαγή) του αρχικού θέματος. Η χαμηλή φωνή συνήθως κινείται με το δεύτερο θέμα, κι αν δεν υπάρχει καθόλου δεύτερο θέμα κινείται σε ελεύθερη αντίστιξη.

## Ιστορία
Η ινβενσιόν είναι κυρίως έργο του Μπαχ. Οι ινβενσιόν προήλθαν από αντιστικτικούς αυτοσχεδιασμούς της Ιταλίας, ειδικά από τις φόρμες που χρησιμοποιούσε ο συνθέτης Francesco Antonio Bonporti. Ο Μπαχ τροποποίησε και προσάρμοσε τη φόρμα αυτή σε αυτό που θεωρείται τυπική ινβενσιόν. Ο Μπαχ συνέθεσε 15 ινβενσιόν (BWV 772-786), ως ασκήσεις για τον γιο του, Βίλχελμ Φρίντεμαν Μπαχ. Αργότερα ο Μπαχ συνέθεσε ένα σετ από 15 τρίφωνες ινβενσιόν, οι οποίες ονομάζονται "sinfonias" (BWV 787-801).

## Πηγές

* 

Κατηγορία:Μουσική
Γιαρόσλαφ του Οπόλε

Ο **Γιαρόσλαφ**, πολων. Jarosław Opolski (μετά το 1143 - 22 Μαρτίου 1201) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οπόλε (από το 1173) και επίσκοπος του Βρότσλαφ (από το 1198).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπολέσλαφ Α΄ του *Υψηλού*, δούκα του Βρότσλαφ και της Ζβενισλάβας των Ρουρικιδών, κόρης του Βσέβολοντ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου.

Έλαβε το ρωσικό όνομά του από τη μητέρα του. Δεν γνωρίζουμε αν γεννήθηκε στη Σιλεσία ή στη εξορία, αλλά ανατράφηκε στο Άλτενμπουργκ της Γερμανίας και πέρασε την παιδική ηλικία του στην Αυλή του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν. Έπειτα από την ανάκτηση της Σιλεσίας από τον πατέρα του και τον θείο του Μιέσκο Α΄ το 1163, μετακινήθηκε σε αυτήν με την οικογένειά του και μάλλον από εκεί ξεκίνησε τις πολιτικές του δραστηριότητες. Όμως ο 2ος γάμος του πατέρα του με τη Χριστίνα της Γερμανίας άλλαξε δραματικά την κατάσταση. Η μητριά του άρχισε τις δολοπλοκίες και ο Μπολέσλαφ Α΄ άρχισε σταδιακά να ευνοεί όλο και πιο πολύ τους νεότερους γιους του. Ο Γιαρόσλαφ πιέστηκε να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία (τη δεκαετία του 1160 ή 1170) και ο πατέρας του αποφάσισε να αφήσει την κληρονομία του στους τέσσερις γιους του από τον 2ο γάμο του.

Ο Γιαρόσλαφ δεν ήταν ευτυχής με την απομάκρυνση από την εξουσία, που ως πρωτότοκος έπρεπε να λάβει το μερίδιο του Μπολέσλαφ Α΄ στη Σιλεσία, έτσι άρχισε μαζί με τον θείο του τις μηχανορραφίες. Σύντομα του δόθηκε η ευκαιρία να ανακτήσει τα δικαιώματά του: ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου των ετών 1172-73, ο Μπολέσλαφ Α΄ εξορίστηκε στο Έρφουρτ. Ο Φρειδερίκος Α΄ αποφάσισε να παρέμβει και έτσι ο Μπολέσλαφ Α΄ διατήρησε την Κάτω Σιλεσία, όμως υποχρεώθηκε να δημιουργήσει τα δουκάτα του Ρατσίμπους για τον Μιέσκο Α΄ και του Οπόλε για τον Γιαρόσλαφ.

## Πηγές
* Piastowie. Leksykon biograficzny, Cracow 1999, ISBN 83-08-02829-2.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Κατηγορία:Επίσκοποι Μπρέσλαου
Κορράδος ο Μακροσκελής

Ο **Κορράδος** ο *Μακροσκελής*, πολων. Konrad *Laskonogi*, αγγλ. *Spindleshanks* (1146-57 - 17 Ιανουαρίου 1190) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Γκλόγκουφ (από το 1177).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βλάντισλαφ Β΄ του *Εξόριστου*, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και της Αγνής των Μπάμπενμπεργκ, κόρης του Αγίου Λεοπόλδου Γ΄ μαργράβου της Αυστρίας.

Έλαβε το όνομα του Κορράδου Γ΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας, ετεροθαλούς αδελφού της μητέρας του. Αυτό -κατά τον ιστορικό Χέρμανν Γκρότεφεντ- σημαίνει ότι γεννήθηκε στη Γερμανία, τότε που οι γονείς του ήταν εξόριστοι από το 1146 (terminus ante quem). Στα *Επιτύμβια μνημεία των δουκών της Σιλεσίας (Epytaphia ducum Slezie)*, έργο του 1486, καλείται "domicellus (έφηβος ή ενήλικος άγαμος)". Ο Πολωνός γενεαλόγος Καζιμίερς Γιασίνσκι συμφωνεί με τον Γκρότεφεντ ότι ο Κορράδος γεννήθηκε στη Γερμανία, αμφιβάλλει όμως για το αν ένας 40 ετών μπορεί να αποκαλείται "έφηβος". Επίσης αναφέρει πως η ηλικιακή διαφορά παιδιών από την ίδια μητέρα, δεν μπορεί να είναι περισσότερο από 30 έτη. Έτσι, αφού ο πρωτότοκος Βολέσλαος Α΄ ο Υψηλός γεννήθηκε το 1127, ο Κορράδος δεν μπορεί να γεννήθηκε μετά το 1157 (terminus post quem).

Ήταν ασθενούς κράσης και μάλλον υπέφερε από μερική παράλυση των ποδιών του.

## Πηγές
* Jasiński, Kazimierz (2007). Rodowód Piastów śląskich (in Polish). Kraków: Avalon. pp. 74–75.
* Zientera, Benedykt (1997). Henryk Brodaty i jego czasy (in Polish). Warszawa: Trio.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Λουίζα του Άνχαλτ-Ντέσαου

Η **Λουίζα** (*Luise von Anhalt-Dessau*, 21 Αυγούστου 1709 - 29 Ιουνίου 1732) του Οίκου των Ασκάνια ήταν κόρη του Λεοπόλδου Α΄ του Άνχαλτ-Ντέσσαου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου 1709 στο Ντέσσαου και ήταν το έκτο παιδί και δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου Α΄ του Άνχαλτ-Ντέσσαου και της Άννας Λουίζας Φέζε.

Στις 25 Νοεμβρίου 1724 παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Φρειδερίκο του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
*την Σοφία Λουίζα (1732 - 1786), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Ζολμς-Μπάρουτ. Απέκτησαν 2 παιδιά.

Πέθανε από επιπλοκές μετά τον τοκετό, στις 29 Ιουλίου 1732 στο Μπέρνμπουργκ επί του ποταμού Ζάαλε σε ηλικία 22 ετών. Είναι θαμμένη στην κρύπτη του Κάστρου του Αγίου Αιγιδίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Άνχαλτ-Ντέσαου
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Κορράδος ο Σγουρός

Ο **Κορράδος ο Σγουρός** (πολωνικά: *Konrad Kędzierzawy*, π. 1198 – 4 Σεπτεμβρίου 1213) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν πρίγκιπας της Σιλεσίας, γιος του δούκα του Βρότσλαφ.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ του *Γενειοφόρου*, δούκα του Βρότσλαφ και της Αγίας Χέντβιχ των Άντεχς, κόρης του Μπέρτολντ δούκα της Μερανίας (= Δαλματίας & Ιστρίας). 

Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ερρίκος Β΄ ο *Ευσεβής*. Ο Κορράδος έγινε ο ήρωας της πρώτης -υποτίθεται- εθνικής σύγκρουσης μεταξύ Πολωνών και Γερμανών στη Σιλεσία. Σύμφωνα με έναν ανώνυμο μοναχό, συγγραφέα του *Χρονικού Πολωνίας-Σιλεσίας* (π. 1300), ο Ερρίκος Α΄ προσπάθησε να αφήσει όλη την κληρονομία του στον Ερρίκο Β΄. Αυτό οδήγησε σε έριδα μεταξύ των δύο αδελφών, που εξελίχθηκε σε ανοικτή σύγκρουση· οι γονείς τους κράτησαν παθητική στάση. Στη διαφωνία ο νεαρός Κορράδος είχε την υποστήριξη των Πολωνών και ο Ερρίκος Β΄ κέρδισε την εύνοια των Γερμανών. Ως αποτέλεσμα οι δύο πλευρές συνεπλάκησαν στη μάχη της Στουντίτσα, κοντά στο Οπόλε, το 1213. Οι Γερμανοί υπό την ηγεσία του Ερρίκου Β΄ νίκησαν τα Πολωνικά στρατεύματα του Κορράδου. Τα χρονικά εκτιμούν ότι το μετέπειτα μοιραίο δυστύχημα του Κορράδου, δεν ήταν σύμπτωση.

Χάρη σε αυτή την πληροφορία, τον 19ο και 20ό αι. ο Κορράδος έγινε εθνικός ήρωας τον Πολωνών. Η ιστοριογραφία θεωρεί τη μάχη της Στουντίτσα ένα σημαντικό γεγονός της Πολωνικής Σιλεσίας. Ο συγγραφέας Γιαν-Μικολάι Γιάρον συνέθεσε το 1920 ένα θεατρικό έργο με τον τίτλο *Κορράδος ο Σγουρός* Το 1928 ο Λέων Σίλλερ έγραψε το *Δράμα της Σιλεσίας, στις αρχές του 13ου αι., σε 5 πράξεις*. Ως υπερασπίστρια του πρίγκιπα, η Ζοφία Κοσσάκ-Στσούτσκα έγραψε το έργο *Η Πολωνία της Λεγκνίτσα* το 1931, όπου ο Ερρίκος Β΄ αναγνωρίζεται ως υποστηρικτής των Γερμανών.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βλάντισλαφ της Λεγκνίτσα

Ο **Βλάντισλαφ**, πολων. Władysław legnick (6 Ιουνίου 1296 - μετά τις 13 Ιανουαρίου 1352) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα (1296-1312, με τους αδελφούς του ως το 1311 και μόνος του το 1311-12), του Μπζεγκ και του Βρότσλαφ (1296-1311 με τους αδελφούς του).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Ε΄ του *Παχύ*, δούκα της Λεγκνίτσα & Βρόκλαφ  και της Ελισάβετ των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του *Ευσεβούς*, δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.  

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1325 την Άννα των Πιαστ, κόρη του Μπολέσλαφ Β΄ δούκα της Μαζοβίας. Όταν δεν μπόρεσε να πάρει την προίκα της, την άφησε στη Μαζοβία και επέστρεψε στη Σιλεσία. Το επόμενο έτος ο γάμος λύθηκε.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ύπατη Αρμοστεία της Κύπρου (Λονδίνο)

Η **Ύπατη Αρμοστεία της Κύπρου** αποτελεί την διπλωματική αποστολή της Κύπρου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Βρίσκεται επί του αριθμού 13 της Πλατείας Σαιντ Τζέιμς, δίπλα στη Βιβλιοθήκη του Λονδίνου, καθώς και σε κοντινή απόσταση του Τσάταμ Χάουζ.

Το 2012, μικρής έκτασης συγκέντρωση διαμαρτυρίας έλαβε χώρα εμπρός στο κτίριο της Ύπατης Αρμοστείας από άτομα τα οποία ισχυρίζονταν πως τους είχαν πωληθεί με παράνομο τρόπο ιδιοκτησίες επί του νησιού.

## Φωτοθήκη


File:High_Commission_of_Cyprus_in_London_1.jpg|Εμπρόσθια άποψη του κτιρίου της Ύπατης Αρμοστείας.
File:High_Commission_of_Cyprus_in_London_2.jpg|Πινακίδα στην είσοδο του κτιρίου της Ύπατης Αρμοστείας, με κείμενο στα αγγλικά, ελληνικά και τουρκικά, καθώς και το Εθνόσημο της Κύπρου.


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*  

Κατηγορία:Διπλωματικές αποστολές της Κύπρου
Κατηγορία:Βρετανοκυπριακές σχέσεις
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
Μέθοδος των μεγαλύτερων υπολοίπων

Η **Μέθοδος των μεγαλύτερων υπολοίπων** (επίσης γνωστή ως **μέθοδος Χέαρ–Νίμεγιερ, μέθοδος** **Χάμιλτον** ή ως **μέθοδος του Βίντον**) είναι μία μέθοδος για την κατανομή των εδρών που χρησιμοποιείται στα εκλογικά συστήματα αναλογικής εκπροσώπησης με κομματικές λίστες.  

Διαφέρει από τις μεθόδους των μεγαλύτερων μέσων όρων, όπως η μέθοδος Ντ'Οντ. 

## Μέθοδος
Στη *μέθοδο των μεγαλύτερων υπολοίπων,* αρχικά ο αριθμός των ψήφων που συγκέντρωσε ένα κόμμα διαιρείται με έναν παράγοντα, ο οποίος υπολογίζεται με μία μέθοδο ποσοστώσεων, όπως η Ντρουπ, η Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ, ή άλλη. Η ποσόστωση υπολογίζεται από το πηλίκο του συνολικού αριθμού ψήφων που ρίχτηκαν στις εκλογές προς τον αριθμό των εδρών που πρέπει να πληρωθούν. Το πηλίκο ενδέχεται να είναι αριθμός που περιλαμβάνει ακέραιο μέρος και κλασματικό υπόλοιπο. Το κόμμα λαμβάνει έναν αριθμό εδρών ισάξιο αυτού του ακέραιου αριθμού. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο για όλα τα κόμματα, και σε κάθε κόμμα κατανέμεται αριθμός εδρών ισάξιος του ακέραιου αριθμού. Μετά από αυτό, θα έχουν μείνει αδιάθετες έδρες και τα κλασματικά υπόλοιπα. Τότε, γίνεται σύγκριση μεταξύ των κλασματικών υπολοίπων, και ταξινομούνται κατά σειρά φθίνουσας τιμής. Τα κόμματα που έχουν τα μεγαλύτερα υπόλοιπα λαμβάνουν από μία έδρα, μέχρις ότου πληρωθούν όλες οι έδρες.  

### Ποσοστώσεις
Υπάρχουν πολλοί τύποι ποσοστώσεων: η Χέαρ, η Ντρουπ, η Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ, κ.α. 

Η πιο απλή είναι η ποσόστωση Χέαρ που ορίζεται ως εξής: 

:\frac{\text{σύνολο ψήφων}}{\text{σύνολο εδρών}}

H ποσόστωση Ντρουπ είναι τo ακέραιο μέρος του αριθμού που προκύπτει από τον λόγο:  

:1+\frac{\text{σύνολο ψήφων}}{1+\text{σύνολο εδρών}}

## Παραδείγματα
Έστω ότι μετά τις εκλογές να καλυφθούν 10 έδρες ο συνολικός αριθμός έγκυρων ψηφοδελτίων είναι 100.000. 

### Ποσόστωση Χέαρ

### Ποσόστωση Ντρουπ

### Αποτέλεσμα
Από τα παραδείγματα φαίνεται ότι η ποσόστωση Χέαρ ευνοεί τα μικρότερα κόμματα, ενώ, αντίθετα, η ποσόστωση Ντρουπ τα μεγαλύτερα. Όλες οι μέθοδοι έχουν τα υπέρ και τα κατά τους. Φυσικά, δεν λείπουν και τα παράδοξα: είναι πιθανό ένα κόμμα να κερδίσει ψήφους και να χάσει μία έδρα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκλογικά συστήματα
Ισονγκόλε

Το **Ισονγκόλε** (Αγγλικά / Σουαχίλι: *Isongole*) είναι Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Ρούνγκουε (*Rungwe District*), στην Περιφέρεια Μπέυα (*Mbeya Region*), της Τανζανίας.

Το 2002 ο πληθυσμός στο Ισονγκόλε (*Isongole*) ήταν 14.233 άτομα ενώ, το 2012 αυξήθηκε σε 18.689 κατοίκους.

Ο Επαρχιακός Επίτροπος στην Περιοχή Ρούνγκουε (*Rungwe District*) είναι ο *Julius Chalya*.

## Συνωνυμίες
Η ονομασία Ισονγκόλε απαντάτε επίσης και ως:

* Ιεραποστολή, στο Αγροτικό Τμήμα Ισονγκόλε, Περιοχή Ρούνγκουε (*Rungwe District*), στην Περιφέρεια Μπέυα (*Mbeya Region*).
* Αγροτικό Τμήμα, στην Περιοχή Ιλέτζε (*Ileje District*), στην Περιφέρεια Σόνγκουε (*Songwe Region*).

## Δείτε επίσης
* Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας
* Περιφέρεια Μπέυα
* Περιοχή Ρούνγκουε

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Τανζανία
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Μπέυα
Κατηγορία:Τμήματα στην Τανζανία
Κατηγορία:Περιοχή Ρούνγκουε
Κατηγορία:Εκλογικές περιφέρειες της Τανζανίας
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – Δισκοβολία ανδρών

Η **[[δισκοβολία]] ανδρών** στο **[[Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019]]** διεξήχθη στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα στις 28 και 30 Σεπτεμβρίου.

## Ρεκόρ

## Πρόγραμμα

## Αποτελέσματα

### Προκριματικά
Πρόκριση: 65.60 (Q) ή οι 12 καλύτερες επιδόσεις (q) προκρίνονται στον τελικό.

### Τελικός

## Παραπομπές

Δισκοβολία Αν
Δημόσιο σχολείο

Ως **δημόσια σχολεία** αποκαλούνται γενικά τα νηπιαγωγεία, τα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια στα οποία η φοίτηση των παιδιών προσφέρεται χωρίς χρέωση. Η χρηματοδότηση των δημόσιων σχολείων γίνεται εξ ολοκλήρου ή εν μέρει από τη φορολογία.

Δημόσια σχολεία υπάρχουν σχεδόν σε κάθε χώρα του κόσμου. Ωστόσο, η δομή και τα εκπαιδευτικά προγράμματα των δημόσιων σχολείων διαφέρουν σημαντικά ανάλογα με τη χώρα. Γενικά, ο όρος δημόσια εκπαίδευση περιλαμβάνει τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της πρωτοβάθμιας, της δευτεροβάθμιας (από τανηπιαγωγείο έως τη Γ΄ Λυκείου), και της μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (πανεπιστήμια, κολλέγια και τεχνικές σχολές), τα οποία χρηματοδοτούνται και εποπτεύονται από τη κυβέρνηση και όχι από ιδιωτικούς φορείς. Πριν την δημιουργία των δημόσιων (χρηματοδοτούμενων από τη κυβέρνηση) σχολείων το εκπαιδευτικό σύστημα στις διάφορες χώρες διέφερε: σε πολλές περιπτώσεις υπήρχε ένα καθιερωμένο εκπαιδευτικό σύστημα που εξυπηρετούσε σημαντικό τμήμα του πληθυσμού (αν και πολλές φορές εξυπηρετούσε κυρίως τα παιδιά της ελίτ), το οποίο χρηματοδοτούσαν θρησκευτικοί οργανισμοί. Η εισαγωγή των χρηματοδοτούμενων από τη κυβέρνηση σχολείων κατάφερε, μερικές φορές, να χτιστεί πάνω στο καθιερωμένο σύστημα. Συχνά τα δύο παραπάνω συστήματα συνεχίζουν να υφίστανται, μερικές φορές υπό μια παράλληλη και συμπληρωματική σχέση και άλλες φορές υπό μια λιγότερο αρμονική σχέση. 
Κατηγορία:Δημόσια εκπαίδευση
TAROM

Η **TAROM** είναι ο εθνικός αερομεταφορέας της Ρουμανίας και η πιο παλαιά ενεργή αεροπορική εταιρεία της χώρας. Ιδρύθηκε το 1954. Η TAROM εδρεύει στο Οτοπένι (Otopeni) και λειτουργεί έναν κόμβο στο Διεθνές Αεροδρόμιο Henri Coandă (ΟΤΡ). Έχει επίσης ορίσει το αεροδρόμιο του Κλουζ (CLJ) και το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιάσιου (IAS) σαν βασικές πόλεις. Μέλος του Ομίλου SkyTeam, η TAROM πετά σε 76 προορισμούς σε 25 χώρες. Αυτό περιλαμβάνει έξι τοπικούς προορισμούς, όπως επίσης και διεθνείς πτήσεις σε αεροδρόμια στην Ευρώπη, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. Έχει επίσης συμφωνίες κοινής χρήσης κόμβων με 13 άλλες εταιρείες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρουμανίας
Ιωάννα Καρλόττα του Άνχαλτ-Ντέσαου

Η **Ιωάννα Καρλόττα του Άνχαλτ-Ντέσαου** (*Johanna Charlotte von Anhalt-Dessau*, 6 Απριλίου 1682 - 31 Μαρτίου 1750) ήταν κόρη του Ιωάννη Γεωργίου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1682 στο Ντέσαου και ήταν το μικρότερο παιδί του Ιωάννη Γεωργίου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Ερριέττας Αικατερίνης του Νάσσαου.

Στις 25 Ιανουαρίου 1699 παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γουλιέλμο του Βρανδεμβούργου-Σβετ στο Όρανιενμπαουμ. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
*τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο (1700-1771), παντρεύτηκε τη Σοφία Δωροθέα της Πρωσίας. Απέκτησαν 5 παιδιά.
*τη Φρειδερίκη Δωροθέα Ερριέττα (1700-1701).
*την Ερριέττα Μαρία (1702-1782), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Λουδοβίκο της Βυρτεμβέργης. Απέκτησαν 2 παιδιά.
*τον Γεώργιο Γουλιέλμο (1704).
*τον Φρειδερίκο Ερρίκο (1709-1788), παντρεύτηκε την Λεοπολδίνη Μαρία του Άνχαλτ-Ντέσαου. Απέκτησαν 2 παιδιά.
* τη Καρλόττα (1710-1712). 

Το 1729 εκλέχθηκε ηγουμένη του Αββαείου του Χέρφορντ, το οποίο βρισκόταν υπό την προστασία της Πρωσίας. Πέθανε από «αποπληξία», χωρίς να είναι άρρωστη στις 31 Μαρτίου 1750 στο Αββαείο του Χέρφορντ σε ηλικία 67 ετών. Είναι θαμμένη στην κρύπτη του παρεκκλησίου του Χέρφορντ.

## Παραπομπές
* Johann Samuel Ersch: *Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste in alphabetischer Folge*, section 2, part 21, Leipzig, 1842, p. 477 ff

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Άνχαλτ-Ντέσαου
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Σβιτ
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γένοβας

Το **Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γένοβας** είναι μουσείο φυσικής ιστορίας στη Γένοβα, στη βόρεια Ιταλία. Ονομάστηκε έτσι από το φυσιοδίφη Τζάκομο Ντόρια (Giacomo Doria), ο οποίος ήταν ο ιδρυτής και επιμελητής του μουσείου για πάνω από σαράντα χρόνια. 

Το μουσείο ιδρύθηκε το 1867 και περιέχει πάνω από τέσσερα εκατομμύρια δείγματα από όλο τον κόσμο. Περιέχει ζωολογικές, βοτανικές και γεωλογικές συλλογές. Σημαντικές συλλογές περιλαμβάνουν εκείνες των Luigi D'Albertis, Leonardo Fea, Arturo Issel, Orazio Antinori, Odoardo Beccari και Lamberto Loria. Από το 1922 είναι η έδρα της *Società entomologica italiana* (Ιταλική Εντομολογική Εταιρεία). 

## Ιστορία
Το μουσείο προήλθε από μια ιδέα και την υποστήριξη, κυρίως οικονομική, του ιδρυτή του. 

Τα εγκαίνια της νέας και τρέχουσας τοποθεσίας, που βασίστηκε σε ένα έργο από τον αρχιτέκτονα Clodoveo Cordoni [1], πραγματοποιήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1912, αλλά ο ιδρυτής Giacomo Doria, σοβαρά άρρωστος, δεν μπόρεσε να συμμετάσχει. Πέθανε λίγο μετά παραχωρώντας τον τίτλο του διευθυντή στον Raffaello Gestro. 

Το μουσείο δημιουργήθηκε σε μια περιοχή της πόλης έξω από τα τείχη και εκείνη την εποχή πρακτικά ακατοίκητη. Η αρχική ιδέα ήταν στην πραγματικότητα να υπάρχει περισσότερο διαθέσιμος χώρος για την επέκταση του κτιρίου (σημείο αναφοράς ήταν το Εθνικό Μουσείο του Παρισιού), το οποίο τότε ήταν αδύνατο για τη μαζική αστικοποίηση της περιοχής.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επίσημη ιστοσελίδα 

Κατηγορία:Μουσεία φυσικής ιστορίας
Κατηγορία:Μουσεία στην Ιταλία
Κατηγορία:Γένοβα
Εκκλησία της Ιερής Καρδιάς και του Αγίου Ιακώβου του Καρινιάνο

Η **Εκκλησία της Ιερής Καρδιάς και Αγίου Ιακώβου του Καρινιάνο** είναι θρησκευτικό κτίριο της περιοχής Γένοβα του Καρινιάνο στην οδό Τζάκοπο Ρουφίνι.  

Η ενοριακή κοινότητά της είναι μέρος της ενορίας Καρινιάνο-Φότσε της Αρχιεπισκοπής της Γένοβας. 

## Ιστορία

### Η αρχαία εκκλησία του Αγίου Ιακώβου
Η παλαιότερη εκκλησία του Αγίου Ιακώβου, που ιδρύθηκε το 1154 από τον Ανσάλντο Σπινόλα ως ευγενής χορηγία στην εκκλησία της οικογένειας, βρισκόταν εκεί όπου τώρα βρίσκεται το Πότζο ντελα Τζοβίνε Ιτάλια, στην άκρη των γκρεμών που συνορεύουν με το λόφο του Καρινιάνο στη θάλασσα. 

Το 1536 πέρασε υπό τη φροντίδα του Τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου, που παρέμεινε εκεί μέχρι την καταστολή του 1798, όταν η εκκλησία επέστρεψε στον κοσμικό κλήρο , ενώ το διπλανό μοναστήρι το 1806 έγινε στρατιωτική φυλακή. Προς το τέλος του αιώνα η εκκλησία βρισκόταν σε επισφαλείς συνθήκες και έκλεισε για το κοινό στις 25 Ιουλίου 1890. Το κτίριο, που πωλήθηκε στον δήμο το 1891, κατεδαφίστηκε το 1905. Επομένως, ο κοινοτικός τίτλος μεταφέρθηκε στη νέα εκκλησία, που χτίστηκε όχι πολύ μακριά.

Η Ρωμαϊκή εκκλησία ήταν αρχιτεκτονικά ταπεινή και δεν υπήρχαν ιδιαίτερα πολύτιμα έργα τέχνης. Μέχρι το 1871 στο υπόγειο της εκκλησίας, βρίσκοταν τα σώματα εκείνων που καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν στην κοντινή πλατεία του Λατομείου τοποθετημένα σε ένα κοινό πηγάδι (οι κατάδικοι για κοινά εγκλήματα απαγχονίστηκαν, ενώ πυροβολισμοί επιφυλάχθηκαν για τους καταδικασθέντες για πολιτικούς λόγους). Gι 'αυτό το λόγο η εκκλησία ονομάστηκε ευρέως « *η ενορία των απαγχονισμένων ανδρών* ». Αυτά τα υπολείμματα, με την κατεδάφιση της εκκλησίας, μεταφέρθηκαν στο νεκροταφείο του Σταλιένο στα τέλη του 1800.  

### Η σημερινή εκκλησία
[μικρογραφία| Οι αψίδες και ο [Τρούλος|θόλος που υποστηρίζει τον κώνο ]]
Η νέα εκκλησία, στην οποία μεταβιβάστηκε ο κοινοτικός τίτλος, χτίστηκε σε νεο - ρωμαϊκό στιλ, απο τον αρχιτέκτονα Λουίτζι Ροβέλι, στην πλατεία που πήρε το όνομά του από τον Νίνο Μπίσιο, σε έναν δεντρόφυτο ανοιχτό χώρο που ανοίγει στη μέση, στο κέντρο των περιοχών της περιφέρειας Καρινιάνο, το οποίο αστικοποιήθηκε στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα .  

#### Περιγραφή
Το μεγάλο εσωτερικό χωρίζεται σε τρία κλίτη, χωρισμένα με συζευγμένες στήλες σε γρανίτη. Στα πλαϊνά κλίτη υπάρχουν τέσσερις βωμοί, αφιερωμένοι στην Παναγία, τον Ιωάννη Βαπτιστή, τον Άγιο Αντώνιο και τον Άγιο Ιάκωβο.

## Συλλογή εικόνων

Αρχείο:Facade - Church of Sacro Cuore e San Giacomo - Genoa 2014 (2).jpg|Η εκκλησία τη νύχτα
Αρχείο:Nave - Church of Sacro Cuore e San Giacomo - Genoa 2014.JPG|Το εσωτερικό της εκκλησίας
Αρχείο:Blessed Maria Droste zu Vischering - Corrado Mazzari - Sacro Cuore e San Giacomo (Genoa) - Genoa 2014.JPG|alt=


## Δείτε επίσης
* Αρχιεπισκοπή Γένοβας
* Καρινιάνο (Γένοβα)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκκλησίες στην Ιταλία
Κατηγορία:Γένοβα
Όλγκα Μαλινκιέβιτς

Η **δρ. Όλγκα Μαλίνκιεβιτς** (πολωνικά: Olga Malinkiewicz) (γενν. 26 Νοεμβρίου 1982) είναι Πολωνή φυσικός και εφευρέτρια μιας μεθόδου παραγωγής ηλιακών κυττάρων, βασισμένη στους περοφσκίτες και χρησιμοποιώντας την μέθοδο της εκτύπωσης ψεκασμού μελάνης. Είναι συνιδρύτρια και επικεφαλής διευθύντρια τεχνολογίας της Saule Technologies.

## Βιογραφία
Σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και αποφοίτησε το 2005. Το 2010 αποφοίτησε από το Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο της Καταλονίας. Ενώ ακόμα σπούδαζε, ξεκίνησε να δουλεύει στο Ινστιτούτο Φωτονικών Επιστημών το 2009. Το 2017 έλαβε το διδακτορικό της από το Ινστιτούτο Μοριακής Επιστήμης του Πανεπιστημίου της Βαλένθια. Ανήκε στην ομάδα του δρ. Χενκ Μπόλινκ και η διατριβή της αφορούσε τα αποτελεσματικά υβριδικά ηλιακά κύτταρα χαμηλού κόστους. Το 2014 ίδρυσε την Saule Technologies με ιδιωτική υποστήριξη. Επίσης, απέρριψε μια πρόταση εξαγοράς του 10% της εταιρείας για 1 εκατομμύρια ευρώ.

## Βραβεία
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της δημιούργησε μια νέα αρχιτεκτονική ηλιακού κυττάρου από περοφσκίτη επιτρέποντας την δημιουργία τέτοιων συσκευών σε χαμηλές θερμοκρασίες για πρώτη φορά, διατηρώντας όμως την υψηλή αποτελεσματικότητά τους. Αυτό το επίτευγμα της χάρισε το Βραβείο Φοιτητικής Καινοτομίας Photonics21 σε διαγωνισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2014. Επίσης, δημοσίευσε ένα άρθρο στο Nature Scientific Reports σχετικά με αυτή τη καινοτομία.

## Επαγγελματική ζωή
Το 2015 ίδρυσε από κοινού την εταιρεία Saule Technologies μαζί με δύο πολωνούς επιχειρηματίες. Σάουλε ονομάζεται η βαλτική θεά του ήλιου. Τον Ιανουάριο του 2018 η εταιρεία υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με την σουηδική κατασκευαστική εταιρεία Skanska. Η εταιρεία επιδιώκει σύναψη συνεργασιών με εταιρείες της Μέσης Ανατολής. Η εταιρεία συνεργάζεται με την Egis Group (εταιρεία παραγωγής άκαμπτων πλαστικών μεμβρανών) για την ενθυλάκωση των κυττάρων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνοί φυσικοί
Κατηγορία:Πολωνοί επιχειρηματίες
Κατηγορία:Πολωνοί εφευρέτες
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαλένθια
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Οροσειρά Εντούγκ

Η **Οροσειρά Εντούγκ** ή **Τζεμπέλ Εντούγκ** ( *jabal edūġ*) είναι οροσειρά της περιοχής του Μαγκρέμπ στη Βόρεια Αφρική. 

## Γεωγραφία
Η οροσειρά αυτή είναι τμήμα της αλπικής αλυσίδας του Τελλιανού Άτλαντα της ανατολικής Αλγερίας η οποία αποτελεί τμήμα της ευρύτερης οροσειράς του Άτλαντα. Η Οροσειρά Εντούγκ εκτείνεται μεταξύ του Καπ ντε Γκαρντ και του Καπ ντε Φερ. 

Το υψηλότερο σημείο του ορεινού όγκου είναι το Μπου Ζιζί (1008 μ.), μεταξύ της Ανάμπα και του Ελ Μαρσά. 

Γεωλογικά, η οροσειρά αυτή είναι ένα κρυσταλλικό μεταμορφωσιγενές πυρηνικό σύμπλεγμα της Μειόκαινου εποχής. 

## Οικολογία
Η Οροσειρά Εντούγκ έχει μεσογειακή δασική κάλυψη όπου κυριαρχεί η φελλοφόρος δρυς *(Quercus suber)*, ένα ανθεκτικό μεσογειακό δέντρο. Το χιόνι δεν είναι σπάνιο τον χειμώνα και τα βουνά συχνά καλύπτονται με ομίχλη, γεγονός το οποίο επιτρέπει στις φτέρες να αναπτύσσονται μεταξύ της βλάστησης. 

Το δάσος της Οροσειράς Εντούγκ είναι πολύ ευάλωτο σε πυρκαγιές. Τεράστιες επιφάνειες έχουν καεί τις τελευταίες δεκαετίες. 

Η Οροσειρά Εντούγκ ήταν η τελευταία τοποθεσία διαβίωσης του λιονταριού *(Panthera leo)* στη Βόρεια Αφρική. Το τελευταίο λιοντάρι της Αλγερίας σκοτώθηκε στην Οροσειρά Εντούγκ το 1890. Ο ορεινός όγκος είναι επίσης ο φυσικός βιότοπος του ραβδωτού τρίτωνα του Εντούγκ (*Pleurodeles poireti* ), ένα είδος που απειλείται με εξαφάνιση. Η ευάλωτη βορειοαφρικανική σαλαμάνδρα της φωτιάς *(Salamandra algira)* διαβιώνει επίσης στην οροσειρά. Το Εντουγκνούρα, ένα γένος κολλέμβολων το οποίο ανήκει στην υποοικογένεια των Νεανουριδών, πήρε το όνομά του από την οροσειρά. 

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος βουνών στην Αλγερία 

## Παραπομπές


Εντουγκ Οροσειρα
Σκυλάδικο

Ο όρος **σκυλάδικο** είναι υποτιμητικός χαρακτηρισμός για νυχτερινά κέντρα διασκέδασης στην Ελλάδα που προσφέρει χώρο για χορό και ζωντανή λαϊκή μουσική η οποία θεωρείται από ορισμένους ως ποιοτικά κατώτερη. Μειωτικά χρησιμοποιείται και για τη περιγραφή ενός υποείδους του λαϊκού τραγουδιού. Ως σκυλάδικο αποκαλείται και η "παρακμιακή" μορφή του λαϊκού τραγουδιού. 

Επίσης ο όρος χρησιμοποιούταν μειωτικά για νυχτερινά κέντρα διασκέδασης που ήταν είτε φθηνά είτε δεν είχαν την άδεια λειτουργίας, στα οποία η ελληνική μουσική που παιζόταν εκεί θεωρούταν κατώτερης ποιότητας και βρίσκονταν στα προάστια μιας πόλης ή κωμόπολης της Ελλάδας.. Στα σημερινά σκυλάδικα, η τυπική τους διάταξη συμπεριλαμβάνει μια υπερυψωμένη σκηνή, στην οποία οι τραγουδιστές και μουσικοί τραγουδούν ελληνικά τραγούδια, με την χρήση σημαντικά ενισχυμένων μπουζουκιών, ηλεκτρικών κιθάρων και άλλων οργάνων.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα
Αιθίοπας (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Αιθίοπας** (αρχ. ελλ. *Αιθίοψ*) αναφέρεται ένας γιος του θεού Ηφαίστου από άγνωστη μητέρα, ο οποίος ήταν μελαψός. Από αυτόν, σύμφωνα με τον μύθο, πήρε το όνομά της η Αιθιοπία. Στην αρχαία ελληνική γλώσσα η λέξη *αιθίοψ* σήμαινε εκείνον που έχει μαυρισμένο πρόσωπο και κατ' επέκταση τον μαύρο.

## Πηγές
* Το λήμμα «Αιθίοψ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελίδα 706

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Παιδιά του Ηφαίστου
Τζοβάνι Γκορία

Ο **Τζοβάνι Τζουζέππε Γκορία** (ιταλ.*Giovanni Giuseppe Goria*, 30 Ιουλίου 1943 &ndash; 21 Μαΐου 1994) ήταν Ιταλός πολιτικός, που υπήρξε ο 46ος Πρωθυπουργός της Ιταλίας, κατέχοντας το αξίωμα από τις 28 Ιουλίου 1987 μέχρι τις 13 Απριλίου 1988.

## Βιογραφικά στοιχεία
### Η πρώτη περίοδος
Ο Γκορία γεννήθηκε στην πόλη Άστι του Πεδεμοντίου και αμέσως μετά την εφηβεία του, το 1960, έγινε μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος και άρχισε να συμμετέχει στην τοπική πολιτική δραστηριότητα. Εκλέχθηκε βουλευτής το 1976, διετέλεσε υφυπουργός αρμόδιος για θέματα Προϋπολογισμού από το 1981 έως το 1983 και αμέσως μετά υπουργός Θησαυροφυλακίου. Χαρακτηριζόταν από το άνετο και απλό ύφος του, καθώς και την ευχέρειά του στις τηλεοπτικές εμφανίσεις.

### Πρωθυπουργία
Μετά τις εκλογές του 1987, στις οποίες το κόμμα του πήγε καλά χωρίς να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή ή τη Γερουσία, ο Γκορία έγινε πρωθυπουργός (ο νεότερος σε ηλικία που είχε δει ως τότε η Ιταλία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), ως ευνοούμενος του προέδρου του κόμματος Τσιρίακο ντε Μίτα. Υποχρεώθηκε όμως να παραιτηθεί το 1988 μετά την απόρριψη του προϋπολογισμού του από το κοινοβούλιο, οπότε τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο (κατά 15 χρόνια μεγαλύτερός του) ντε Μίτα.

### Τα τελευταία χρόνια του
Ο Γκορία εκλέχθηκε Ευρωβουλευτής το 1989, αλλά παραιτήθηκε το 1991 προκειμένου να αναλάβει το Υπουργείο Γεωργίας της Ιταλίας. Γρήγορα ωστόσο, το 1992, μεταπήδησε στο αξίωμα του υπουργού Οικονομικών.

Παραιτήθηκε το 1993 εξαιτίας του σκανδάλου διαφθοράς που κατέστρεψε το κόμμα του και του ασκήθηκε και προσωπικά δίωξη για διαφθορά. H δίκη του άρχισε στις αρχές του 1994. Απαλλάχθηκε από μία εκ των κατηγοριών, αλλά η δίκη του βρισκόταν ακόμα σε εξέλιξη όταν πέθανε αιφνίδια στη γενέτειρά του από καρκίνο του πνεύμονα, σε ηλικία μόλις 50 ετών. Ο Γκορία ήταν έγγαμος, με σύζυγο την Ευγενία Γκορία, με την οποία είχαν δύο τέκνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας
Κατηγορία:Υπουργοί της Ιταλίας
Ένταξη του Μαυροβουνίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η **ένταξη του Μαυροβουνίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση** (ΕΕ) βρίσκεται στην τρέχουσα ημερήσια διάταξη για τη μελλοντική διεύρυνση του οργανισμού.
Η Κρατική Ένωση της Σερβίας και του Μαυροβουνίου ξεκίνησε τη διαδικασία ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Νοέμβριο του 2005, όταν άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για μια Συμφωνία Σταθεροποίησης και Σύνδεσης. Τον Μάιο του 2006, το Μαυροβούνιο ανακήρυξε την ανεξαρτησία του, έπειτα από δημοψήφισμα, και η Κρατική Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου έπαψε να υφίσταται. Η Σερβία συνέχισε με τις διαπραγματεύσεις της προηγούμενης κρατικής οντότητας, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2006 το Μαυροβούνιο ξεκίνησε ξεχωριστές διαπραγματεύσεις. Η συμφωνία μονογραφήθηκε στις 15 Μαρτίου 2007 και υπεγράφη επίσημα στις 15 Οκτωβρίου 2007.

Το 2010, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε ευνοϊκή εισήγηση σχετικά με την αίτηση ένταξης του Μαυροβουνίου, προσδιορίζοντας επτά βασικές προτεραιότητες που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν για την έναρξη των διαπραγματεύσεων, ενώ το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο χορήγησε καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη χώρας. Τον Δεκέμβριο του 2011, το Συμβούλιο ξεκίνησε τη διαδικασία προσχώρησης με αφετηρία της έναρξης των διαπραγματεύσεων τον Ιούνιο του 2012. Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις άρχισαν στις 29 Ιουνίου 2012.

Με 32 ενταξιακά κεφάλαια ανοιχτά, η χώρα απολαμβάνει ευρεία υποστήριξη μεταξύ των αξιωματούχων των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ένταξη της χώρας στον οργανισμό θεωρείται δυνατή μέχρι το 2025. Στην αξιολόγηση της προόδου της διαδικασίας ένταξης, το 2016, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγνώρισε ότι το Μαυροβούνιο έχει το υψηλότερο επίπεδο καταλληλότητας για ένταξη μεταξύ των αιτούντων κρατών.

Το Μαυροβούνιο λαμβάνει επί του παρόντος αναπτυξιακή βοήθεια ύψους 507 εκατομμυρίων ευρώ από το Ταμείο Προενταξιακής Βοήθειας, έναν μηχανισμό χρηματοδότησης για τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

## Διαδικασία ελευθέρωσης του καθεστώτος «visa»
Στις 1 Ιανουαρίου 2008 τέθηκαν σε ισχύ οι συμφωνίες διευκόλυνσης και επανεισδοχής μεταξύ του Μαυροβουνίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Μαυροβούνιο προστέθηκε στον κατάλογο των χωρών των οποίων οι πολίτες απαλλάσσονται από την υποχρέωση θεώρησης βίζας στις 19 Δεκεμβρίου 2009, επιτρέποντας στους πολίτες του να εισέρχονται στη ζώνη Σένγκεν, τη Βουλγαρία, την Κύπρο και τη Ρουμανία χωρίς θεώρηση. Η διαδικασία ελευθέρωσης του καθεστώτος βίζα δεν περιλαμβάνει ταξίδια προς την Ιρλανδία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, δεδομένου ότι οι χώρες αυτές εφαρμόζουν διαφορετικά καθεστώτα θεωρήσεων, εκτός της Συμφωνίας Σένγκεν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις του Μαυροβουνίου
Δημήτρης Νίκου

Ο **Δημήτρης Νίκου** (πραγματικό όνομα *Δημήτρης Νίκος*) είναι σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δημήτρης Νίκου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιουνίου 1981. Από το 2005 άρχισε να αρθρογραφεί σε έντυπα και στο διαδίκτυο, αρχικά για μουσική και έπειτα βιβλιοκριτικές και συνεντεύξεις.

Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 2010 και μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει πεζά, ποίηση και κριτικές σε λογοτεχνικά περιοδικά, ιστοσελίδες και συλλογές.

Έργα του που έχουν εκδοθεί, είναι η νουβέλα «Βόλτα στο φεγγάρι» (Ίαμβος, 2010), το μυθιστόρημα «Σημασία έχει μονάχα η ζωή» (Ωκεανός, 2013), το αφήγημα «Ονείρωξη» (Σαΐτα, 2014), που μεταφράστηκε και στα Γερμανικά (Die Prostituierten des Denkens, 2017), η συλλογή πεζών και ποιημάτων «Το φιλί και το ταξίδι» (Ανοικτή Βιβλιοθήκη, 2021), το ταξιδιωτικό «Καρτ ποστάλ από τη Γεωργία» (Γεωργιανό Ινστιτούτο Αθηνών, 2021), το αφήγημα «Οδοιπόρος» (Ανεξάρτητες Εκδόσεις Γλαρόλυκοι, 2023) και τη συλλογή διηγημάτων «Επτά ιστορίες έρωτα» (Ανεξάρτητες Εκδόσεις Γλαρόλυκοι, 2025).  

Επιπλέον, έχει μεταφράσει διηγήματα του Μαξίμ Γκόρκι και μικρά πεζά του Όσκαρ Ουάιλντ που εκδόθηκαν από την Ανοικτή Βιβλιοθήκη.

Συμμετείχε επίσης στις συλλογές «Tweet stories» (Ανοικτή Βιβλιοθήκη, 2012), «Ένα ταξίδι αλλιώς» (Σαΐτα, 2013), «Ιστορίες από ένα παγκάκι» (Σαΐτα, 2013) και στο συλλογικό μυθιστόρημα «Όσα ποτέ δεν είπαμε» (Ωκεανός, 2013), ενώ επιμελήθηκε την συλλογή διηγημάτων του Χάρη Γαντζούδη «Τραύματα» (Λέμβος, 2021).

## Εργογραφία

* 2010 - **Βόλτα στο φεγγάρι** (νουβέλα, Εκδόσεις Ίαμβος)
* 2013 - **Σημασία έχει μονάχα η ζωή** (μυθιστόρημα, Εκδόσεις Ωκεανός)
* 2014 - **Ονείρωξη** (αφήγημα, Εκδόσεις Σαΐτα)
*2021 - **Το φιλί και το ταξίδι** (συλλογή, Ανοικτή Βιβλιοθήκη)
*2021 - **Καρτ ποστάλ από τη Γεωργία** (ταξιδιωτικό, Γεωργιανό Ινστιτούτο Αθηνών)
*2023 - **Οδοιπόρος** (αφήγημα, Ανεξάρτητες Εκδόσεις Γλαρόλυκοι)
*2025 - **Επτά ιστορίες έρωτα** (διηγήματα, Ανεξάρτητες Εκδόσεις Γλαρόλυκοι)

### Συμμετοχή σε συλλογικά έργα

* 2012 - **Tweet_stories** (νανοδιηγήματα, Ανοικτή Βιβλιοθήκη)
* 2013 - **Ιστορίες από ένα παγκάκι** (διηγήματα, Εκδόσεις Σαΐτα)
* 2013 - **Όσα ποτέ δεν είπαμε** (συλλογικό μυθιστόρημα, Εκδόσεις Ωκεανός)
* 2013 - **Ένα ταξίδι... αλλιώς** (διηγήματα, Εκδόσεις Σαΐτα)

### Μεταφράσεις

* 2022 - **Ο συγγραφέας και ο διάβολος - Μαξίμ Γκόρκι** (Ανοικτή Βιβλιοθήκη)
* 2023 - **Ο δάσκαλος της Σοφίας - Όσκαρ Ουάιντ** (Ανοικτή Βιβλιοθήκη)

### Ξενόγλωσσες εκδόσεις

* Γερμανικά - **Die Prostituierten des Denkens**, μετάφραση: Eckhard Kaufmann, Kyro Ponte (2017, Εκδόσεις Σαΐτα)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  BiblioNet: Νίκου Δημήτρης
* Δημήτρης Νίκου: προσωπική ιστοσελίδα

Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 21ου αιώνα
Ερρίκος ΣΤ΄ ο Καλός

Ο **Ερρίκος ΣΤ΄** ο *Καλός*, πολων. Henryk VI Dobry (18 Μαρτίου 1294 - 24 Νοεμβρίου 1335) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Βρότσλαφ (από το 1296, με συγκυβερνήτες τους αδελφούς του ως το 1311).

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ του *Παχύ* δούκα της Λεγκνίτσα και της Ελισάβετ των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του *Ευσεβούς* δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1310 την Άννα των Αψβούργων, κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και είχε τέκνα:
* Ελισάβετ π.1311-1328, παντρεύτηκε τον Κορράδο Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ δούκα της Ολεσνίτσα.
* Ευφημία/Όφκα π.1312-μετά το 1384, παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε τον *Πρεσβύτερο*, δούκα του Βιελούν & Νιεμόντλιν.
* Μαργαρίτα π.1313-1379, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας στο Βρότσλαφ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.
* Το λήμμα μεταφράστηκε από το αντίστοιχο της Πολωνικής Βικιπαίδειας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βεντσέσλαος Α΄ της Λεγκνίτσα

Ο **Βεντσέσλαος Α΄**, πολων. Wacław I Legnicki (π. 1318 - 2 Ιουνίου 1364) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ναμύσλουφ (από το 1338) και της Λεγκνίτσα-Μπζεγκ (από το 1342), αλλά με περαιτέρω διαιρέσεις με τον αδελφό του Λουδοβίκο Α΄.

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπολέσλαφ Γ΄ του *Γενναιόδωρου*, δούκα της Λεγκνίτσα, Μπζεγκ, Βρότσλαφ και της Μαργαρίτας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βεγκεσλάου Β΄ της Βοημίας & Πολωνίας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1338 την Άννα των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε (π.1325-1367), κόρη του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν και είχε τέκνα:
* Ροβέρτος Α΄ 1347-1409, δούκας της Λεγκνίτσα.
* Βεντσέσλαος Β΄ 1348-1419, επίσκοπος του Λέμπους & Βρότσλαφ.
* Μπολέσλαφ Δ΄ π.1349-1394, δούκας της Λεγκνίτσα μαζί με τους αδελφούς του.
* Χέντβιχ π. 1351-1409, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΣΤ΄ τον *Γηραιό*, δούκα του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ.
* Ερρίκος Η΄ π.1355-1398, επίσκοπος του Βλοτσλάβεκ.

## Πηγές
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast-Silesia". Genealogy.EU.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Το αντίστοιχο λήμμα της Πολωνικής Βικιπαίδειας

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ροβέρτος Α΄ της Λεγκνίτσα

Ο **Ροβέρτος Α΄**, πολων.Ruprecht I Legnicki (27 Μαρτίου 1347 - 12 Ιανουαρίου 1409) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λεγκνίτσα (από το 1364) και επίτροπος στο ήμισυ του Γκλόγκουφ-Ζάγκαν (1397-1401).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1372 τη Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρης του Ερρίκου Ε΄ του *Σιδηρού*, δούκα του Ζάγκαν και είχε τέκνα:
* Βαρβάρα π.1384-1436, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο Γ΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπεργκ.
* Αγνή πριν το 1385-1411, μοναχή στο Βρότσλαφ.

## Πηγές
* Cawley, Charles, Silesia, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast (Silesia)". Genealogy.EU.
* Rupert (Ruprecht) I legnicki

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βεντσέσλαος Β΄ της Λεγκνίτσα

Ο **Βεντσέσλαος Β΄**, πολων. Wacław II, książę legnicki (1348 - 30 Δεκεμβρίου 1419) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα (από το 1364, ονομαστικά μόνο· από το 1409 μόνος του και προσωπικά ως το 1413), επίσκοπος του Λέμπους (1375-82), επίσκοπος του Βρότσλαφ/Μπρέσλαου (1382-1417) και δούκας της Νύσα-Οτμούχουφ.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σιέβιεζ, Μπύτομ.

Ο Βεντσέσλαος Α΄ δεν ήθελε να μοιράσει το ήδη μικρό δουκάτο του μεταξύ των τεσσάρων γιων του, έτσι προόρισε για την εκκλησία τους τρεις μικρότερος Βεντσέσλαο Β΄, Μπολέσλαφ Δ΄ και Ερρίκο Η΄, ενώ άφησε τον πρωτότοκο Ροβέρτο Α΄ ως μόνο δούκα της Λεγκνίτσα. Το 1363 ο Βεντσέσλαος Β΄ ορίστηκε μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού του Βρότσλαφ, αν και ανέλαβε επίσημα τη θέση το 1368. 

Όταν απεβίωσε ο Βεντσέσλαος Α΄ το 1364, ο αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ ανέλαβε επίτροπος των τεσσάρων τέκνων εκείνου και του δουκάτου. Αυτός πρόσεξε ιδιαίτερα την εκπαίδευση του Βεντσεσλάου Β΄ και από το 1371 τον προόριζε για την επισκοπή του Βρότσλαφ. Όταν ενηλικιώθηκε ο Ροβέρτος Α΄, ανέλαβε την επιτροπεία. 

## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Κατηγορία:Επίσκοποι Μπρέσλαου
Μπολέσλαφ Δ΄ της Λεγκνίτσα

Ο **Μπολέσλαφ Δ΄**, πολων. Bolesław IV legnicki (π. 1349 - 3/4 Μαρτίου 1394) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λεγκνίτσα (από το 1364 ονομαστικά, μαζί με τους αδελφούς του) και διοικητής των επισκοπών Κρακοβίας και Βρότσλαφ.

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σέβιες, Μπύτομ.

Το 1364 απεβίωσε ο πατέρας του και ο θείος του Λουδοβίκος Α΄ δούκας του Μπζεγκ ανέλαβε επίτροπος. Για να μη διαιρεθεί το δουκάτο, είχε αποφασιστεί να δοθεί μόνο στον πρωτότοκο Ροβέρτο Α΄ και οι τρεις μικρότεροι αδελφοί να ακολουθήσουν εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Πράγματι, το 1372 οι τέσσερις αδελφοί υπέγραψαν συμφωνία μη κατάτμησης της Λεγκνίτσα για τα επόμενα 10 έτη και αυτό επεκτάθηκε στα επόμενα έτη. Ονομαστικά όλοι ήταν συγκυρίαρχοι στο δουκάτο, αλλά δεν αποφάσιζε παρά μόνο ο Ροβέρτος Α΄.

Το 1365 ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας, μετά από αίτημα του πάπα Ουρβανού Ε΄, χορήγησε στον Μπολέσλαφ Δ΄ την πλούσια διοίκηση (prebendary) των επισκοπών Κρακοβίας και Βρότσλαφ. Ωστόσο το 1373 ο Μπολέσλαφ Δ΄ αποφάσισε να αφήσει την εκκλησιαστική σταδιοδρομία και να παραιτηθεί από τη συμμετοχή του στη διακυβέρνηση της Λεγκνίτσα. Το 1376 συμμετείχε στη στέψη του Βεντσεσλάβου Δ΄ της Βοημίας, ως βασιλιά της Γερμανίας, στο Άαχεν. Το 1383 οι τρεις μικρότεροι αδελφοί παραιτήθηκαν επίσημα από τη διακυβέρνηση της Λεγκνίτσα υπέρ του Ροβέρτου Α΄, κατά την ανανέωση της υποτέλειας στον Βεγκέσλαο Δ΄.

Σε μία κονταρομαχία το 1394 τραυματίστηκε μοιραία και απεβίωσε 45 ετών, άτεκνος.

## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". genealogy.euweb.cz Genealogy.EU.

Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)

Η **Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος** αποτέλεσε τη δεύτερη περίοδο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου. Ξεκίνησε στις 16 Ιουλίου 1970 και ολοκληρώθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1976. Η σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο προέκυψε μέσω των Βουλευτικών Εκλογών του 1970.

## Εκλογή προέδρου της Βουλής
Στην πρώτη συνεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο (16 Ιουλίου 1970), έγινε εκλογή για την ανακήρυξη του προέδρου του σώματος. Υποψηφιότητα έθεσε ο Γλαύκος Κληρίδης και ο Βάσος Λυσσαρίδης. Η υποψηφιότητα Γλαύκου Κληρίδη συγκέντρωσε 27 ψήφους υπέρ, 2 εναντίον και 6 αποχές, ενώ η υποψηφιότητα του Βάσου Λυσσαρίδη συγκέντρωσε 2 ψήφους υπέρ, 25 εναντίον και 8 αποχές. Ο Γλαύκος Κληρίδης εξελέγη Πρόεδρος της Βουλή των Αντιπροσώπων για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

Στις 23 Ιουλίου 1970 η Βουλή εξέλεξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο, για να εκτελεί χρέη Προεδρεύοντος σε περίπτωση προσωρινής απουσίας ή κωλύματος του Προέδρου της Βουλής. Με την απόφαση αυτή διαφώνησαν μόνο οι βουλευτές της ΕΔΕΚ οι οποίοι δήλωσαν αποχή.

Μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή τον Ιούλιο του 1974, ο Γλαύκος Κληρίδης, ως Πρόεδρος της Βουλής ανέλαβε Προεδρεύων της Δημοκρατίας μέχρι την επιστροφή του προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ στις 7 Δεκεμβρίου 1974. Καθήκοντα Προέδρου της Βουλής ασκούσε ο Προεδρεύων του σώματος Τάσσος Παπαδόπουλος.

Στις 15 Ιουλίου 1976 έληξε η θητεία των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων (η οποία είχε ήδη παραταθεί με νόμο αφού εξέπνεε στις 15 Ιουλίου 1975). Το διάστημα μέχρι της έναρξης της επόμενης κοινοβουλευτικής περιόδου (22 Ιουλίου 1976-20 Σεπτεμβρίου 1976) πρόεδρος της βουλής ομόφωνα ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Η ψηφοφορία έγινε στις 22 Ιουλίου 1976. Στη συνεδρία δεν συμμετείχαν οι βουλευτές του ΔΗΣΥ (κόμμα που ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1976).

## Σύνθεση βουλής
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την κατανομή των 35 εδρών της βουλής ανά κόμμα και εκλογική περιφέρεια όπως προέκυψε με βάση τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 1970.

### Τελική σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει σε αλφαβητική σειρά τους βουλευτές της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.


Σημειώσεις:
1Ο βουλευτής Νίκος Κόσιης υπουργοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1974. Η έδρα του στη βουλή παρέμεινε κενή.

## Παραπομπές
Ερρίκος Η΄ της Λεγκνίτσα

Ο **Ερρίκος Η΄**, πολων. Henryk VIII legnicki (π. 1355 - 12 Δεκεμβρίου 1398) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα (από το 1364 ονομαστικά, μαζί με τους αδελφούς του) και επίσκοπος του Βλοτσλάβεκ (1389-98).

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σέβιες, Μπύτομ.

Ο Βεντσέσλαος Α΄ αποφάσισε να μη διαιρέσει το μικρό δουκάτο του στους τέσσερις γιους του, αλλά να το δώσει μόνο τον πρωτότοκο Ροβέρτο Α΄ και οι άλλοι τρεις να ακολουθήσουν εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Το 1364 απεβίωσε ο πατέρας τους και ο θείος τους Λουδοβίκος Α΄ ανέλαβε επίτροπος. Αυτός, ακολουθώντας την επιθυμία του Βεντσεσλάου Α΄, έκανε τον Ερρίκο Η΄ μέλος του Συλλόγου (canon) της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού στο Βρότσλαφ το 1378. Το επόμενο έτος ο Ερρίκος Η΄ έγινε κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού της πόλης.

Το 1379 πήγε με τους αδελφούς του να δηλώσουν υποτέλεια στον Βεντσεσλάβο Δ΄ της Γερμανίας.

Το ίδιο έτος εξελέγη διοικητής της επισκοπής του Βρότσλαφ. Το 1382 ο αδελφός του Βεντσέσλαος Β΄ επικυρώθηκε ως επίσκοπος της επισκοπής. Κατά τη διοίκησή του ο Ερρίκος Η΄ διαφώνησε με τους τοπικούς ευγενείς: όταν ο Ροβέρτος Α΄ του έστειλε μία ντουζίνα βαρέλια μπύρας ως δώρο, ο Ερρίκος Η΄ αρνήθηκε να πληρώσει τον φόρο εισαγωγής της μπύρας, αν και είχε προσβάλει το μονοπώλιο μπύρας του Συμβουλίου του Βρότσλαφ, και η μπύρα κατασχέθηκε από την πόλη. Τότε ο Ερρίκος Η΄ πρόβαλε τα προνόμια του Συλλόγου του καθεδρικού και ζήτησε την επιστροφή των βαρελιών, ως αγαθών της εκκλησίας. Το Συμβούλιο της πόλης αρνήθηκε, κάτι που εξόργισε τον Ερρίκο Η΄, που ανακοίνωσε ότι αν δεν αποδεχθούν την απαίτησή του θα επιβάλει απαγόρευση τέλεσης εκκλησιαστικών ακολουθιών στην πόλη. Παρενέβη ο Γιάνους Σουχύβιλκ αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο και ο Βεντσεσλάβος Δ΄, ο οποίος διέταξε ακόμη και τη λεηλασία της περιουσίας των μελών του Συλλόγου του καθεδρικού του Βρόκλαφ, απειλώντας τους ότι ήταν υπεύθυνοι για τη μακρά διαφωνία. Η διένεξη τελείωσε το 1382 ως αποτέλεσμα συμβιβασμού, που έκανε ο απεσταλμένος (legatus) του πάπα, ο επίσκοπος Τόμας Λουτσέριι.

## Πηγές
* Cawley, Charles, Silesia: Dukes of Liegnitz [Legnica] 1278-1409: Boleslaw von Liegnitz: Heinrich ([1355]-12 Dec 1398), Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy Citing: Chronica principum Poloniæ, Silesiacarum Scriptores I, p. 141; Silesiacarum Rerum Scriptores (1729), and Codicis Silesiæ Diplomatici, CXXVI, p. 1004.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βεντσέσλαος Γ΄ της Ολάβα

Ο **Βεντσέσλαος Γ΄**, πολων. Wacław III oławski (1400 - 14-28 Μαΐου 1423) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Ολάβα/Όλαου (από το 1419/20).

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Θ΄ δούκα του Λούμπιν, Μπζεγκ, Χόινουφ, Ολάβα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Πσέμισλαφ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Μπύτομ, Σέβιες.

Το 1419/20 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Ροβέρτος Β΄ ως δούκας του Λούμπιν & Χόινουφ και ο Βεντσέσλαος Γ΄ με τον μικρότερο Λουδοβίκο Γ΄ ως από κοινού δούκες της Ολάβα & Νιέμτσα.

Απεβίωσε άγαμος, σε ηλικία 23 ετών και έτσι ο αδελφός του Λουδοβίκος Γ΄ έμεινε μόνος κύριος της Ολάβα & Νιέμτσα.

## Πηγές
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας