open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Τηλεφωνική κλήση

**Τηλεφωνική κλήση** καλείται η σύνδεση του καλούντος και του καλούμενου μέσω του τηλεφωνικού δικτύου, ήτοι πομπού και δέκτη. Για την κλήση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σταθερό, κινητό τηλέφωνο, δορυφορικό τηλέφωνο ή οποιοσδήποτε συνδυασμό τους. Όταν μια τηλεφωνική κλήση έχει περισσότερους από έναν συνδιαλεγομένους, αναφέρεται και ως συνδιάσκεψη. 

250px|μικρογραφία|Το χαρτί της πατέντας που απονεμήθηκε στον Μπελ για την εφεύρεση του τηλεφώνου
Η πρώτη τηλεφωνική κλήση πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαρτίου 1876, από τον Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ. Ο Μπελ απέδειξε την ικανότητά του να "μιλάει με ηλεκτρισμό" καλώντας τον βοηθό του, Τόμας Γουότσον. Οι πρώτες λέξεις που μεταδόθηκαν ήταν "Mr Watson, come here. I want to see you" (Κύριε Watson, ελάτε εδώ, θέλω να σας δω.).

Το γεγονός ονομάστηκε ως "μεγαλύτερη επιτυχία" του Μπελ, καθώς απετέλεσε την πρώτη επιτυχημένη χρήση του τηλεφώνου. Παρ' όλα αυτά, ο Μπελ αρνήθηκε να έχει τηλεφωνική συσκευή στην οικία του.

250px|μικρογραφία|Ο Μπελ το 1892

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τηλεφωνία
Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Η **Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων** ήταν όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης. Σκοπός του ήταν η διασφάλιση της συμμόρφωσης και η επιβολή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Ιδρύθηκε στο Στρασβούργο το 1954 και έδρευε εκεί μέχρι τη διάλυσή της το 1998.

## Οργάνωση
Το αρχικό σύστημα είχε τρία εποπτικά όργανα για την προστασία των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονταν με την ΕΣΔΑ: την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) και την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία αποτελείται από τους υπουργούς Εξωτερικών των κρατών μελών.

Η Επιτροπή διεξήγαγε δύο τύπους διαδικασιών: την κρατική και την ατομική καταγγελία.

Στην περίπτωση κρατικής καταγγελίας, την οποία υποχρεωτικά ακολουθούσαν τα κράτη μέλη, η διαδικασία ενώπιον της Επιτροπής προηγούνταν της δικαστικής διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου (ΕΔΑΔ).

Η ατομική διαδικασία καταγγελιών, για την οποία τα κράτη μέλη έπρεπε πρώτα να έχουν αναγνωρίσει την αρμοδιότητα της Επιτροπής, επιτρεπόταν μόνο στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και δεν μπορούσε να μετατραπεί σε ατομική διαδικασία ενώπιον του ΕΔΑΔ. Μόνο η Επιτροπή, το κράτος μέλος του οποίου ήταν υπήκοος ο ζημιωθείς, το καταγγέλλον κράτος μέλος και το εναγόμενο κράτος μέλος είχαν δικαίωμα να ασκήσουν προσφυγή.

Εάν η Επιτροπή αποδεχόταν μια καταγγελία, διαπίστωνε την τυχόν παραβίαση της ΕΣΔΑ και προσπαθούσε να επιτύχει φιλική διευθέτηση της διαφοράς. Έτσι, η Επιτροπή λειτουργούσε ως φίλτρο για το Δικαστήριο. Η απόφασή της δεν ήταν νομικά δεσμευτική, αλλά απλώς σύσταση. Εάν δεν μπορούσε να επιτευχθεί φιλική συμφωνία, η Επιτροπή (κατόπιν έκδοσης αντίστοιχης γνώμης προς την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης) ή ένα από τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη μπορούσε να προσφύγει στο ΕΔΑΔ, εφόσον το εναγόμενο κράτος είχε προηγουμένως αποδεχθεί τη δικαιοδοσία του. Η απόφαση του ΕΔΑΔ ήταν νομικά δεσμευτική.

## Διάλυση και συνέπειες
Λόγω του γρήγορα αυξανόμενου αριθμού καταγγελιών, τα όργανα παρακολούθησης της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου μεταρρυθμίστηκαν με πρόσθετο πρωτόκολλο, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου 1998. Το πρωτόκολλο αυτό κατάργησε την Επιτροπή και μετέτρεψε το Δικαστήριο σε μόνιμο, το οποίο έκτοτε έχει αποκλειστική δικαιοδοσία επί των καταγγελιών.

Οι εκθέσεις και οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βρίσκονται σε τόμους που δημοσιεύθηκαν από το Συμβούλιο της Ευρώπης με τίτλο "Decisions and reports / European Commission of Human Rights - Décisions et rapports / Commission Européenne des Droits de l'Homme".

## Βιβλιογραφία

* Klaus Schubert και Martina Klein: *Πολιτικό λεξικό* . 4η ενημερωμένη έκδοση. Federal Agency for Civic Education, Βόννη 2006 (σειρά δημοσιεύσεων Τόμος 497), ISBN 3-89331-618-3 .

* Mario Oetheimer / Guillem Cano Palomares, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΔΑ), στο: Max Planck Encyclopaedia of International Law.
Κατηγορία:Συμβούλιο της Ευρώπης
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λίμνη Απολλωνιάδος

Η **Λίμνη Απολλωνιάδος** (σήμερα  ή **) είναι μια μεγάλη λίμνη στην περιοχή της Προύσας, στη Βιθυνία.

Η λίμνη έχει έκταση μεταξύ 135 και 160&nbsp;km2, ανάλογα με τη στάθμη του νερού, αλλά είναι πολύ ρηχή, με βάθος μόλις τριών μέτρων στο βαθύτερο σημείο της. Στη λίμνη υπάρχουν οκτώ νησιά και άλλο ένα, που άλλοτε είναι νησί και άλλοτε χερσόνησος. Στα νοτιοδυτικά η λίμνη τροφοδοτείται από τον ποταμό Ρυνδακό (σήμερα *Mustafakemalpaşa*), ο οποίος σχηματίζει ένα δέλτα. Το ρέμα Ulubat, με νερό της λίμνης, ρέει προς τα δυτικά και φτάνει στη θάλασσα του Μαρμαρά μέσω του ποταμού Susurluk.

Η ελληνική ονομασία της λίμνης προέρχεται από την πόλη *Ἀπολλωνία ἐπὶ Ῥυνδακῷ* (σημερινό *Gölyazı*), μια αρχαία ελληνική πόλη που βρίσκεται στις όχθες της και είχε μεγάλη σημασία, καθώς βρισκόταν σε σημαντικό εμπορικό δρόμο.

## Οικολογία
Η λίμνη έχει αναγνωριστεί από τη Σύμβαση Ramsar για τους υγρότοπους διεθνούς σημασίας. Το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση την χαρακτήρισε ως «Ζωντανή Λίμνη» το 1998.

## Νησιά και χερσόνησοι
Υπάρχουν επτά νησιά στη λίμνη. Το μεγαλύτερο λέγεται Halilbey. Το δεύτερο, ο Άγιος Κωνσταντίνος, είναι γνωστό για το μοναστήρι βυζαντινής εποχής που είναι χτισμένο σε αυτό. Σήμερα το νησί του Αγίου Κωνσταντίνου είναι ακατοίκητο, αλλά το ορθόδοξο μοναστήρι διασώθηκε μέχρι σήμερα και έχει τραβήξει την προσοχή των μελετητών λόγω του εγγεγραμμένου σταυροειδούς τύπου του με αψίδες ανατολικά και δυτικά.

Ο γνωστότερος οικισμός της λίμνης είναι το μικρό χωριό Gölyazı, η αρχαία ελληνική Απολλωνιάς, κοντά στην Προύσα. Το παλιό τζαμί του Gölyazı, που βρίσκεται στη χερσόνησο, αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο παλαιός ναός του Αγίου Παντελεήμονα ανακαινίστηκε το 2014 και χρησιμοποιείται ως πολιτιστικό κέντρο.

## Παραπομπές


Απολλωνιας
Κατηγορία:Βιθυνία
Πατρίσια Μαμόνα

Η **Πατρίσια Μπενγκάνι Μπράβο Μαμόνα** (*Patrícia Mbengani Bravo Mamona*) ΤΑΠ (21 Νοεμβρίου 1988) είναι Πορτογαλίδα, ανγκολανής καταγωγής, αθλήτρια του άλματος εις τριπλούν. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016 στο Άμστερνταμ. Αυτός ήταν ο πρώτος σημαντικός τίτλος της σε επίπεδο γυναικών και το δεύτερο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, μετά το ασημένιο στο πρωτάθλημα του 2012. Το 2021 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Τόρουν της Πολωνίας, αφού είχε αναρρώσει για 4 εβδομάδες από τον COVID-19. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, με εθνικό ρεκόρ 15,01 μ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πορτογαλίδες αθλήτριες του άλματος εις τριπλούν
Κατηγορία:Πορτογαλίδες αθλήτριες του άλματος εις μήκος
Κατηγορία:Πορτογάλοι ανγκολέζικης καταγωγής
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Χέρμαν Στρούβε

Ο **Καρλ Χέρμαν φον Στρούβε** (*Karl Hermann von Struve*, 1854 – 12 Αυγούστου 1920) ήταν Γερμανός αστρονόμος. Στη ρωσική γλώσσα το όνομά του αναφέρεται μερικές φορές ως Γκέρμαν Όττοβιτς Στρούβε (Герман Оттович Струве) ή ως *Γκέρμαν Όττονοβιτς Στρούβε* (Герман Оттонович Струве).

Ο Χέρμαν Στρούβε ήταν μέλος της περίφημης οικογένειας αστρονόμων Στρούβε: ο πατέρας του Ότο Βίλχελμ Στρούβε, ο παππούς του Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε, ο αδελφός του Λούντβιχ Στρούβε και ο ανεψιός του Όττο Στρούβε, ήταν όλοι αστρονόμοι. Αντίθετα με τους άλλους αστρονόμους της οικογενείας ωστόσο, ο Χέρμαν πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στη Γερμανία. Συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση, οι έρευνές του εστιάσθηκαν στον προσδιορισμό των θέσεων αστέρων και άλλων ουράνιων σωμάτων. Ιδιαιτέρως γνωστός έγινε για τη δουλειά τους στους δορυφόρους πλανητών του Ηλιακού Συστήματος και την ανάπτυξη της δια-δορυφορικής μεθόδου διορθώσεως των τροχιακών τους θέσεων. Η συνάρτηση Στρούβε στα μαθηματικά πήρε το όνομά της από αυτόν τον συγκεκριμένο Στρούβε.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου
Στήβεν Γουάινμπεργκ

Ο **Στήβεν Γουάινμπεργκ** ή **Στίβεν Γουάινμπεργκ** (, 3 Μαΐου 1933 – 23 Ιουλίου 2021) ήταν Αμερικανός θεωρητικός φυσικός, που το 1979 κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής από κοινού με τους Αμπντούς Σαλάμ και Σέλντον Λη Γκλάσοου για τις συνεισφορές τους στην ενοποίηση της ασθενούς πυρηνικής και της ηλεκτρομαγνητικής δυνάμεως (αλληλεπιδράσεως) μεταξύ στοιχειωδών σωματιδίων.

## Οικογένεια και σπουδές
Ο Γουάινμπεργκ γεννήθηκε στην πόλη της Νέας Υόρκης από μετανάστες γονείς εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του ο Φρέντερικ εργαζόταν ως στενογράφος σε δικαστήρια, ενώ η μητέρα του Εύα, το γένος Ίσραελ, ασχολείτο με τα οικιακά. Ο Στήβεν άρχισε να ενδιαφέρεται για τις θετικές επιστήμες από την ηλικία των 16 ετών, όταν ένας εξάδελφός του του χάρισε ένα σετ χημικών πειραμάτων. Πήγε έτσι στο πρότυπο «Λύκειο Επιστημών του Μπρονξ», όπου ήταν συνομήλικος συμμαθητής του Σέλντον Λη Γκλάσοου, με τον οποίο θα μοιράζονταν αργότερα το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής.

Ο Γουάινμπεργκ πήρε πτυχίο φυσικής από το Πανεπιστήμιο Κορνέλ το 1954 και κατόπιν άρχισε μεταπτυχιακές σπουδές και έρευνα στο Ινστιτούτο Νιλς Μπορ στην Κοπεγχάγη. Μετά από ένα έτος ωστόσο εγγράφηκε και πήγε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, από όπου και πήρε το διδακτορικό του στη φυσική το 1957. Ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής του ήταν *Ο ρόλος των ισχυρών αλληλεπιδράσεων στις διαδικασίες διασπάσεων* και επιβλέπων καθηγητής ήταν ο Σαμ Τρίμαν.
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ο Γουαινμπεργκ στον ιστότοπο των Βραβείων Nobel
* «Ο φυσικός-πρότυπο», άρθρο στο δελτίο *CERN Courier*

Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες
Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον
Καθεδρικός ναός του Μετς

Ο **Καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου του Μετς** (γαλλ. *Cathédrale Saint Étienne de Metz*) είναι Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός στην πόλη Μετς της Γαλλίας. Τιμάται στο όνομα του πρωτομάρτυρα Αγίου Στεφάνου. Η οικοδόμησή του άρχισε στις αρχές του 14ου αιώνα και προστέθηκε ένα νέο κάθετο κλίτος και υστερογοτθική κόγχη, που ολοκληρώθηκε μεταξύ 1486 και 1520. Είναι η έδρα του ρωμαιοκαθολικού επισκόπου και Επισκοπής του Μετς.

Ο Καθεδρικός ναός του Μετς έχει την τρίτη υψηλότερη εσωτερική οροφή του κυρίως ναού από όλους τους καθεδρικούς της Γαλλίας (41,41 μέτρα), μετά τους καθεδρικούς της Αμιένης και του Μπωβαί. Αποκαλείται από τους ντόπιους «la Lanterne du Bon Dieu», δηλαδή «το φανάρι του Καλού Θεού», επειδή έχει τη μεγαλύτερη έκταση (εμβαδό) υαλογραφιών στον κόσμο, 6.496 τετραγωνικά μέτρα. Οι υαλογραφίες στα παράθυρα περιλαμβάνουν έργα των μεσαιωνικών και αναγεννησιακών αριστοτεχνών του είδους Χέρμαν φον Μύνστερ, Θεοβάλδου του Λίξχαϊμ και Βάλεντιν Μπους. Μεταγενέστερα καλλιτεχνικά ρεύματα αντιπροσωπεύονται από τους Σαρλ-Λωράν Μαρεσάλ (ρομαντισμός), Ροζέ Μπισιέρ (τασισμός), Ζακ Βιγιόν (κυβισμός) και Μαρκ Σαγκάλ (μοντερνισμός).

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Brisac, Catherine: *Le Vitrail*, La Martinière, Παρίσι 1994, ISBN 2-73-242117-0
* Wagner, Pierre Édouard: *Cathédrale Saint-Étienne de Metz*, Centre des monuments nationaux, Éditions du patrimoine, 2013, ISBN 978-2-7577-0262-8

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Φωτογραφίες

Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στη Γαλλία
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί καθεδρικοί ναοί στην Ευρώπη
Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Στέφανο
Βυζαντινο-Βενετικός Πόλεμος (1296-1302)

Ο **Βυζαντινο-Βενετικός πόλεμος του 1296-1302** ήταν ένα παρακλάδι του Β΄ Βενετο-Γενουατικού πολέμου του 1294-1999.

Το 1296 οι ντόπιοι Γενουάτες κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης κατέστρεψαν τη Βενετική συνοικία και σκότωσαν πολλούς Βενετούς πολίτες. Παρά τη Bυζαντινο-Βενετική ανακωχή του 1285, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος έδειξε αμέσως υποστήριξη στους Γενουάτες συμμάχους του, συλλαμβάνοντας τους Βενετούς επιζώντες της σφαγής, συμπεριλαμβανομένου του Βενετού βάιλου Marco Bembo.

Η Βενετία απείλησε με πόλεμο τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, απαιτώντας αποζημιώσεις για την προσβολή που υπέστησαν. Τον Ιούλιο του 1296 ο Βενετικός στόλος, υπό τη διοίκηση του Ruggiero Morosini Malabranca, εισέβαλε στον Βόσπορο. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας καταλήφθηκαν διάφορες γενουατικές κτήσεις στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα, συμπεριλαμβανομένης της πόλης Φώκαιας. Η γενουατική αποικία του Γαλατά, μετά από τον Κεράτιο κόλπο, απέναντι από τη Ρωμαϊκή πρωτεύουσα, κάηκε επίσης. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας όμως προτίμησε σε εκείνο το σημείο να αποφύγει τον πόλεμο.

Ο ανοικτός πόλεμος μεταξύ της Βενετίας και των Ρωμαίων δεν ξεκίνησε παρά μόνο μετά τη Μάχη της Κουρζόλα και το τέλος του πολέμου με τη Γένοβα στη Συνθήκη του Μιλάνου του 1299, που άφησε τη Βενετία ελεύθερη να συνεχίσει τον πόλεμό της εναντίον των Ελλήνων. Ο Βενετικός στόλος, ενισχυμένος από ιδιώτες, άρχισε να καταλαμβάνει διάφορα ρωμαϊκά νησιά στο Αιγαίο Πέλαγος, πολλά από τα οποία είχαν αποσπαστεί από τους Ρωμαίους καθώς κατακτήθηκαν από Λατίνους άρχοντες περίπου είκοσι χρόνια πριν.

Από τον Απρίλιο του 1301 Ρωμαίοι πρέσβεις στάλθηκαν στη Βενετία για να διαπραγματευτούν ειρήνη, αλλά χωρίς επιτυχία. Τον Ιούλιο του 1302 ένας Βενετικός στόλος με είκοσι οκτώ γαλέρες έφθασε εμπρός από την ίδια την Κωνσταντινούπολη και οργάνωσε μία επίδειξη δύναμης: μπροστά στα μάτια των κατοίκων της Ρωμαϊκής πρωτεύουσας, ο ναύαρχος Belletto Giustinian μαστίγωσε τον πληθυσμό της νήσου Πριγκήπου -συμπεριλαμβανομένων των προσφύγων από τη Μ. Ασία, που είχαν φύγει από την τουρκική προέλαση εκεί- τους οποίους οι Βενετοί είχαν αιχμαλωτίσει.

Αυτό ώθησε τη Ρωμαϊκή κυβέρνηση να προτείνει μία συνθήκη ειρήνης, που υπογράφηκε στις 4 Οκτωβρίου 1302. Σύμφωνα με τους όρους της, οι Βενετοί επέστρεψαν τις περισσότερες από τις κατακτήσεις τους, αλλά κράτησαν τα νησιά Κέα, Σαντορίνη, Σέριφο και Αμοργό, τα οποία διατηρήθηκαν από τους ιδιώτες που τα είχαν καταλάβει. Οι Ρωμαίοι συμφώνησαν επίσης να αποζημιώσουν τους Βενετούς, για τις απώλειες που υπέστησαν κατά τη σφαγή των Βενετών κατοίκων το 1296.

## Πηγές
* 
* 
*  0-521-34157-4
* 88-04-48185-4 
* ΑΑ. VV. *Storia di Venezia*, Treccani, 12 τόμοι, 1990-2002

Κατηγορία:Μεσαιωνικό Αιγαίο Πέλαγος
Κατηγορία:Πόλεμοι της Δημοκρατίας της Γένοβας
Κατηγορία:Πόλεμοι της Βενετικής Δημοκρατίας
Κατηγορία:Πόλεμοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Nautical Geo

Το **Nautical Geo** είναι ωκεανογραφικό πλοίο πολλαπλών χρήσεων υπό σημαία Μάλτας και νηολογημένο στη Βαλέτα. Είναι κατάλληλο για διενέργεια διάφορων ερευνητικών αποστολών, καθώς και για υποστήριξη εργασιών θαλάσσιων υποδομών. Κατασκευάστηκε το έτος 2000. 

Το 2021 το NAUTICAL GEO διενήργησε ερευνητική αποστολή για την χαρτογράφηση του πυθμένα της θάλασσας στο Κρητικό, Μυρτώο και Λιβυκό Πέλαγος για την τοποθέτηση του τμήματος του East Med που συνδέει την Κρήτη με την Πελοπόννησο. Eνώ διενεργούσε ανατολικά της Κρήτης παρεμποδίστηκε από τουρκική πολεμική φρεγάτα και αναγκάστηκε να διακόψει τις έρευνές του. Έπλευσε προς την Κύπρο και συνεχίζοντας την αποστολή του ξανά παρενοχλήθηκε από δύο φρεγάτες και μία κορβέτα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού ανοιχτά της Λεμεσού και μέσα στην Κυπριακή ΑΟΖ. Οι έρευνες και πάλι διακόπηκαν για να ξανασυνεχιστούν μετά από μικρό διάστημα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Ερευνητικά πλοία
Κατηγορία:Πλοία της Μάλτας
The Script

Οι **The Script** ('Δε Σκριπτ', αγγλ. Η Γραφή) είναι συγκρότημα με καταγωγή από τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Είναι γνωστοί για την παραγωγή δημοφιλών κομματιών σύγχρονης λαϊκής ροκ. Το Hall of Fame έγινε hit σε πολλές χώρες του κόσμου και έχει χρησιμοποιηθεί από πολλά media με άδεια χρήσης. Ο Danny O'Donoghue (Ντάννυ Ο'Ντόναχιου) είναι ο κύριος τραγουδιστής.

## Δισκογραφία
**Studio albums**
* *[[The Script (album)|The Script]]* (2008)
* *[[Science & Faith]]* (2010)
* *[[3 (The Script album)|#3]]* (2012)
* *[[No Sound Without Silence]]* (2014)
* *[[Freedom Child]]* (2017)
* *[[Sunsets & Full Moons]]* (2019)
* *Light & Sound* (2021)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μουσική στην Ιρλανδία
Κατηγορία:Ιρλανδικά μουσικά συγκροτήματα
Συμεών ο Στουδίτης

Ο **Συμεών ο Στουδίτης**, επίσης γνωστός ο **Συμεών ο Ευσεβής** ή **Συμεών ο Ευλαβής** και μερικές φορές ως **Συμεών ο Πρεσβύτερος**, ήταν σημαντικός μοναχός της Μονής Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη κατά τον 10ο αιώνα. Ήταν ο πνευματικός πατέρας ή δάσκαλος του Συμεών του Νέου Θεολόγου.

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του. Γεννήθηκε γύρω στο 918 μ.Χ. και έγινε μοναχός στη Μονή Στουδίου το 942, εξού και ονομάζεται «ο Στουδίτης». Πέθανε το 986 ή το 987. Σαράντα κεφάλαια στο βιβλίο *Patmiacus* 427, όλα σχετικά με την πνευματική ζωή, του αποδίδονται ως «*Συμεών ο ευλαβής*». Τα γραπτά του μαρτυρούν την πρακτική του προσέγγιση στην πνευματική ζωή, ενώ άλλα γραπτά από εκείνη την εποχή τον περιέγραφαν ως διά Χριστόν σαλό. Ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος τον τιμούσε ως άγιο, γεγονός που προκάλεσε την επίπληξη ιεραρχών που ένιωσαν ότι ο νεότερος Συμεών τιμούσε κάποιον που αυτοί θεωρούσαν λιγότερο άγιο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Στουδίτες
Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι μοναχοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί του 10ου αιώνα
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αϊλά Καρατζά

Η **Αϊλά Καρατζά** (*Ayla Karaca*, γεννημένη ως Αθηνά Μηλοχαράκτη; 20 Μαΐου 1933-17 Μαρτίου 2021) ήταν Τουρκο-Ελληνίδα ηθοποιός.

Στην Ελλάδα έγινε γνωστή από το ρόλο της ως Ελένη Αγγελοπούλου στη σειρά ''Yabancı Damat''.

Πέθανε στη Σμύρνη στις 17 Μαρτίου 2021, σε ηλικία 87 ετών, από COVID-19.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί
Κατηγορία:Τούρκισσες ηθοποιοί
Santa Diabla

Το ***Santa Diabla*** είναι μια αμερικάνικη τηλενουβέλα παραγωγής Telemundo το 2013-14. 

Πρωταγωνιστούν: Γκάμπι Εσπίνο, Άαρον Ντίαζ, Κάρλος Πόνσε και Χιμένα Ντούκε.
## Περίληψη
Η Σάντα Μαρτίνες είναι μια γυναίκα που αναζητά εκδίκηση για την δολοφονία του συζύγου της, Γουίλι Δελγάδο. Μαζί με την μητέρα της, Μπεγκόνια και την αδελφή του συζύγου της, Πάολα. Εκδικείται την οικογένεια Κάνο που ευθύνεται για το χαμό του και παντρεύεται τον Ουμπέρτο Κάνο. Όμως ερωτεύεται ένα μέλος της οικογένειας αυτής, τον Σαντιάγο Κάνο.
## Καστ
*Γκάμπι Εσπίνο ως *Σάντα Μαρτίνες/Αμάντα Μπράουν*
*Άαρον Ντίαζ ως *Σαντιάγο Κάνο*
*Κάρλος Πόνσε ως *Ουμπέρτο Κάνο*
*Χιμένα Ντούκε ως *Ινές Ρομπλέδο*
*Φράνσις Οντιβιέλα ως *Βικτόρια Κολέτι*
*Ρομπέρτο Ματέος ως *Πατρίσιο Βιδάλ*
*Λίνκολν Παλομέκε ως *Γουίλι Δελγάδο*
*Ουάντα Ντ' Ισίντορο ως *Μπάρμπαρα Κάνο*
*Εζεκιέλ Μοντάλτ ως *Χόρχε "Τζορτζ" Μιλάν*
*Λις Βέγκα ως *Λισέτ Γκερέρο*
*Σούλι Μοντέρο ως *Ορτένσια ντε Σαντάνα*
*Κρίστιαν ντε λα Κάμπα ως *Φράνκο Γκαρσία Ερέρα/Σεμπαστιάν Μπλάνκο/Ρενέ Αλόνσο*
*Φρεντ Βάγιε ως *Γκασπάρ Κάνο*
*Μάκι Σολέρ ως *Αλίσια Κάνο "Ντιάμπλα"*
*Βίρνα Φλόρες ως *Πάολα Δελγάδο*
*Εντουάρντο Ορόσκο ως *Αρτούρο Σαντάνα*
*Κένια Ίγελος ως *Λούσι Μεδίνα*
*Αλμπέριτς Μπόρμαν ως *Ιβάν Κάνο*
*Χάιμι Οσόριο ως *Μάρα Λοζάνο*
*Ραούλ Ισαγκίρε ως *Βισέντε Ρομπλέδο*
*Λουίς Καμπαγιέρο ως *Κάρλος Κολέτι*
*Χίλντα Χάντοκ ως *Φρανσίσκα Κάνο*
*Τζεράρντο Ριβερόν ως *Πάτερ Μίλτον Ρεβέρτε*
*Μπεατρίς Βαλντές ως *Μπεγκόνια Φλόρες*
*Πέδρο Τελεμάκο ως *Λάζαρο Ιλιάνες*
*Γκλέντις Ιμπάρα ως *Ελίσα Λοζάνο*
*Μαρία Ρακιένελ ως *Τρανσίτο Καρβαχάλ*
*Χαβιέρ Βαλκαρσέλ ως *Φρανσίσκο "Πάντσο" Ρομπλέδο*
*Άνα Οσόριο ως *Ντανιέλα Κάνο*
*Κάρλος Αύγουστο Μαλδονάδο ως *Ουλίσες Κολέτι*
*Χόρχε Εντουάρντο Γκαρσία ως *Γουίλι Δελγάδο Τζ./Γκιγιέρμο Κάνο*
## Βραβεία & Υποψηφιότητες

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τηλενουβέλες του Telemundo
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2021-22

Το γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2021-22 ή Λιγκ 1 Γαλλίας 2021-22 είναι η 84η σεζόν της κορυφαίας κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών της Γαλλίας. Η σεζόν ξεκίνησε στις 6 Αυγούστου 2021 και ολοκληρώθηκε στις 21 Μαΐου 2022. Η Λιλ ΟΣΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα για έκτη φορά στην ιστορία της και έτσι τελείωσε τη σειρά των τριών πρωταθλημάτων της Παρί Σεν Ζερμέν.

## Ομάδες

## Βαθμολογία

## Αποτελέσματα

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
|}

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λιγκ 1
Σίδουσσα

**Σίδουσσα** (    ή Σιδούσση) ήταν μια μικρή πόλη της Ιωνίας, που ανήκε στην επικράτεια των Ερυθρών, σημειώθηκε από τον Θουκυδίδη ως ένα ισχυρό μέρος, όπως το Πτελεούχο .  Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος το περιγράφει ως ένα νησί στα ανοικτά των ακτών των Ερυθρών.  Είναι πιθανό ότι ο τόπος έφερε επίσης το όνομα Σιδοῦς, καθώς ο Στέφανος Βυζάντιος αναφέρει μια πόλη με αυτό το όνομα στο έδαφος των Ερυθρών. 

Η Σίδουσσα ήταν μέλος της Συμμαχίας της Δήλου αφού αναφέρεται σε αφιερώματα στην Αθήνα τουλάχιστον μεταξύ των ετών 450/49 και 430/29&nbsp;Π.Χ. 

Ο Θουκυδίδης την τοποθετεί στο έδαφος των Ερυθραίων και αναφέρει ότι, όπως και η Πτελεούσα, ήταν ένα οχυρό μέρος που χρησιμοποιήθηκε από τον αθηναϊκό στρατό υπό τη διοίκηση του Λέοντα και του Διομήδωνα για να επιτεθεί σε θέσεις στη Χίο το έτος 412&nbsp;π.Χ. 

Η τοποθεσία των Σιδουσσών γίνεται προσωρινά αποδεκτή στη Büyük Ada .  

## βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Μέλη της Συμμαχίας της Δήλου
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Χουλιά Αβσάρ

Η **Χουλιά Αβσάρ** (τουρκικά: *Hülya Avşar,* γενν. 10 Οκτωβρίου 1963) είναι Τούρκισσα ηθοποιός, τραγουδίστρια, επιχειρηματίας και πρώην κάτοχος τίτλων διαγωνισμών ομορφιάς. 

Έκανε το ντεμπούτο της με τον ρόλο της Σαφιγιέ Σουλτάνα στη σειρά «Muhteşem Yüzyıl: Kösem».

## Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1963 στο Αδραμύττιο της Τουρκίας από Κούρδο πατέρα (από το Αρνταχάν) και Τούρκισσα μητέρα (από το Αδραμύττιο). Αποφοίτησε από το λύκειο Ankara Cumhuriyet στην Άγκυρα ενώ το 1982 μετακόμισε με την οικογένεια της στη Κωνσταντινούπολη.

## Προσωπική ζωή
Το 1979, παντρεύτηκε τον Μεχμέτ Τετσιρλί, τότε φοιτητή μηχανολογίας, αλλά χώρισαν δύο χρόνια αργότερα. Το 1997, παντρεύτηκε τον πρώην υδατοσφαιριστή Καγιά Τσιλινγκιρόγλου με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, τη Ζεχρά Τσιλινγκιρόγλου (γενν. 15 Ιανουαρίου 1998). Το διαζύγιο Αβσάρ-Τσιλινγκιρόγλου εκδόθηκε το 2005. Ακόμη, υπήρξε ζευγάρι με τον επιχειρηματία Σαντετίν Σάραν για τρία χρόνια (2007-2010).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Τούρκισσες ηθοποιοί
Κατηγορία:Τούρκοι τραγουδιστές
Μπελάουρ

Ο **Μπελάουρ** () (απεβ. το 1336) ήταν Βούλγαρος ευγενής και *[[δεσπότης]]* του Βίντιν και αδελφός του Βούλγαρου βασιλιά Μιχαήλ Γ΄ Σίσμαν (1323–1330). Γιος του Σίσμαν του Βίντιν, ήταν από τους πιο περίτεχνους Βαλκάνιους διπλωμάτες της εποχής του. Ο Πλάμεν Πάβλοβ ερμηνεύει το όνομα του Belaur ως προερχόμενο από το ουγγρικό προσωπικό όνομα *Béla* και τον τίτλο *ur* (πρίγκιπας). 

Συμμετείχε στην εκστρατεία του Mιχαήλ Γ΄ Σίσμαν εναντίον των Σέρβων στην ατυχή μάχη του Βέλμπαζντ. Ήταν διοικητής της εφεδρείας μαζί με τον *δεσπότη* του Λόβετς Ιβάν Αλεξάνταρ και δεν συμμετείχε στη μάχη. Ωστόσο τα στρατεύματά του ήταν αρκετά για να αποτρέψουν τη σερβική εισβολή και ηγήθηκε της βουλγαρικής αντιπροσωπείας, που διαπραγματεύτηκε με τον Σέρβο βασιλιά Στέφαν Γ΄ Ντεκάνσκι. Ο Μπελάουρ υποστήριξε ενεργά τον ανιψιό του Iβάν Στέφαν, γιο του Mιχαήλ Γ΄ Σίσμαν από την πρώτη του σύζυγο Άννα Νέδα, για να διαδεχθεί το βουλγαρικό στέμμα και ήταν ο πρώτος σύμβουλος του νέου βασιλιά. Αρνήθηκε να αναγνωρίσει την εκθρόνιση του Ιβάν Στέφαν το 1331 και ήρθε αντιμέτωπος με τον άλλο ανιψιό του Ιβάν Αλεξάνταρ, που ήταν γιος της αδελφής του Κεράτσας Πετρίτσας. Το 1332 απέσπασε την επαρχία Βίντιν από την κεντρική κυβέρνηση στο Τάρνοβο και προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στον Ιβάν Αλεξάνταρ, που έπρεπε να πολεμήσει εναντίον των Ρωμαίων στη Θράκη.

Αφού νίκησε τους Ρωμαίους στο Ρουσόκαστρο το 1332, ο Ιβάν Αλεξάνταρ επικεντρώθηκε στον θείο του. Ο πόλεμος μεταξύ των δύο διεξήχθη για 5 χρόνια. Το 1336 ο βασιλιάς έστειλε 10.000 στρατιώτες, που νίκησαν τον Μπελάουρ σε μάχη κοντά στον ποταμό Βιτ και τελικά αποκατέστησαν την εξουσία του επί του Βίντιν.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

 
Κατηγορία:Βούλγαροι του 13ου αιώνα
Λεσκέρια η συριακή

Το είδος **Λεσκέρια η συριακή** (*Lesquereuxia syriaca*, παλαιότερα *Siphonostegia syriaca*) είναι φυτό που ανήκει στην οικογένεια Οροβαγχίδες (Orobanchaceae), της οποίας αποτελεί μονοτυπικό γένος. 

## Ετυμολογία
Η *Lesquereuxia syriaca* πήρε το όνομα του γένους από τον Ελβετό βρυολόγο και παλαιοβοτανικό Σαρλ Λεό Λεσκερέ (Charles Léo Lesquereux 1806–1889), ενώ το όνομα του είδους επειδή περιγράφηκε για πρώτη φορά για το όρος Αμανός (τουρκικά: *Nur Dağları*) κοντά στα σύνορα με τη Συρία. 

## Γεωγραφική κατανομή
Στην Ευρώπη, συναντάται μόνον στην Ελλάδα (Πήλιο, Όλυμπος και Πρέσπες) και κατανέμεται επίσης στη Δυτική Ασία (Τουρκία, Συρία). 

## Οικολογία
Η Λεσκέρια είναι ημιπαράσιτο διαφόρων φυτών και φύεται σε ξέφωτα δασών ή δασικούς δρόμους, σε υψόμετρο μεταξύ 300 έως 1400 μ. 

## Περιγραφή
Είναι είδος αδενωδώς χνουδωτό με βλαστούς περίπου 60 cm. Η στεφάνη είναι πορφυρή, περίπου 3 cm. Ανθίζει τον Ιούλιο. 

## Προστασία
Αποτελεί σπάνιο και απειλούμενο είδος, που προστατεύεται από την ελληνική νομοθεσία (Π.Δ. 67/81).

## Παραπομπές


## Πηγές
*Polunin O. 1980, Flowers of Greece and the Balcans. A Field Guide.
*Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 3, Cambridge University Press

Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Χαϊντιλίν Ντίας

Η **Χαϊντιλίν Φρανσίσκο Ντίας** (*Hidilyn Francisco Diaz*, γενν. 20 Φεβρουαρίου 1991) είναι Φιλιππινέζα αθλήτρια της άρσεως βαρών. Στις 26 Ιουλίου 2021 έγινε η πρώτη αθλήτρια ή αθλητής των Φιλιππίνων στην ιστορία που κέρδισε *χρυσό* μετάλλιο σε οποιοδήποτε άθλημα του κανονικού προγράμματος σε Ολυμπιακούς Αγώνες. (Σε «άθλημα επιδείξεως», συγκεκριμένα στο μπόουλινγκ, η Αριάν Σερντένια είχε κερδίσει την πρώτη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988.) Παράλληλα με τη νίκη της, η Ντίας σημείωσε και νέα ολυμπιακό ρεκόρ στην κατηγορία της των 55 κιλών γυναικών στο ζετέ με 127 κιλά και στο σύνολο με 224 κιλά. Είχε κερδίσει ήδη ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στην κατηγορία των 53 κιλών γυναικών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Χαϊντιλίν Ντίας  στον ιστότοπο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Άρσεως Βαρών
* Η Χαϊντιλίν Ντίας στο *[[Sports Reference]]* (αρχειοθετημένη σελίδα)

Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών
Κατηγορία:Φιλιππινέζοι αθλητές
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών
Κατηγορία:Φιλιππινέζοι Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Αλέξιος Τζαμπλάκων

Ο **Αλέξιος Τζαμπλάκων** (άκμασε 1317–32) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και ανώτερος αξιωματούχος.

## Βιογραφία
Οι Τζαμπλάκωνες ήταν μία σημαντική και πλούσια αριστοκρατική οικογένεια, που πιστοποιείται στις πηγές από τα μέσα του 13ου αι., όταν ένα από τα μέλη της επέτυχε τον υψηλό στρατιωτικό βαθμό του δομέστικου των Σχολών (στρατάρχη). Ο Αλέξιος ήταν γιος αυτού του άνδρα.  

Μαρτυρείται για πρώτη φορά το 1317, στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου (σ. 1282–1328).  Στη συνέχεια αναφέρεται το 1326, όταν κατείχε το αξίωμα του *[[Τζαούσιος|μέγα τζαούσιου]]* και τη θέση του κυβερνήτη (*[[Κεφαλή (τίτλος)|κεφαλής]]*) της πόλης των Σερρών και της περιοχής της Ποπόλιας, νότια του όρους Παγγαίου στη Μακεδονία.    Στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του Ανδρόνικου Β΄ και του εγγονού του Ανδρονίκου Γ΄ (π. 1328–1341), ο Τζαμπλάκων τάχθηκε αρχικά με τον πρεσβύτερο Ανδρόνικο Β΄, αλλά το 1327 άλλαξε πλευρά και ανταμείφθηκε με την προαγωγή σε *[[Παππίας (αξίωμα)|μέγα παπία]]* και τη διοίκηση της Ζίχνης.   

Τον Ιούλιο του 1331/32, ο Τζαμπλάκων διοίκησε την αριστερή πτέρυγα του Ρωμαϊκού στρατού στην ήττα στο Ρουσόκαστρο κατά των Βουλγάρων.   Τον Νοέμβριο του 1332, στην τελευταία του γνωστή πράξη ως *μέγας παπίας*, συνυπέγραψε συνθήκη με τη Βενετία.  Λίγο αργότερα, και έχοντας ήδη αρκετό καιρό πριν υιοθετήσει το μοναστικό όνομα *Αντώνιος*, αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι, όπου έζησε τις υπόλοιπες ημέρες του. Η ημερομηνία του τέλους του είναι άγνωστη, αλλά πιθανότατα ήταν μετά το 1334.   

## Οικογένεια
Ο Αλέξιος Τζαμπλάκων είχε τέσσερα γνωστά παιδιά, τρεις γιους και μια κόρη:   
* Ασωματιανός, ο οποίος έγινε *[[Μέγας δουξ|μέγας δούκας]]* (διοικητής του Ρωμαϊκού ναυτικού).
* Αρσένιος, που έγινε *μέγας παπίας.*
* Δημήτριος, ο οποίος έγινε *[[Στρατοπεδάρχης|μέγας στρατοπεδάρχης]].*
* μία κόρη, που παντρεύτηκε ένα μέλος της οικογένειας Toρνίκη.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les institutions byzantines [Studies on the Byzantine Institutions]. Berliner byzantinische Arbeiten 35 (in French). I. Berlin and Amsterdam: Akademie-Verlag & Adolf M. Hakkert. OCLC 878894516.
* 
* 

Κατηγορία:Οικογένεια Τζαμπλακώνων
Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι μοναχοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες
Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Δίψακος ο δασικός

Ο **δίψακος ο δασικός** (*Dipsacus fullonum* παλαιότερα *Dipsacus sylvestris*), με κοινή ονομασία νεράγκαθο ανήκει στην οικογένεια Dipsacaceae (Διψακώδη). Είναι είδος με κεντροευρωπαϊκή-μεσογειακή κατανομή, που απαντά στην ηπειρωτική Ελλάδα σε άκρες δρόμων, χαλάσματα και χώρους απορριμάτων, μεταξύ 0-1400 μ. Ο δίψακος από την αρχαιότητα τράβηξε το ενδιαφέρον εξαιτίας των μικρών κυπελοειδών κοιλοτήτων που σχηματίζονται στη βάση των φύλλων. Επίσης, το όνομα «δίψακος» είναι το αρχαίο όνομα της ασθένειας του διαβήτη, ένα σύμπτωμα του οποίου, είναι η δίψα. Η σύνδεση του φυτού με τη δίψα έχει να κάνει με τις κοιλότητες στη βάση των φύλλων, όπου συγκεντρώνεται και παραμένει μια ποσότητα του νερού της βροχής για να ξεδιψάνε οι κουρασμένοι ταξιδιώτες. Η σημασία των κοιλοτήτων μπορεί να είναι προστατευτική επειδή ίσως εμποδίζει κάποια έντομα όπως οι αφίδες να ανέβουν στο στέλεχος. Ο Δαρβίνος συνέδεσε την ύπαρξη των κοιλοτήτων με φαινόμενο σαρκοφαγίας και ένα πρόσφατο πείραμα έδειξε μεγαλύτερη ανάπτυξη εάν προστεθούν νεκρά έντομα σε αυτές τις κοιλότητες. Ο Δίψακος ο δασικός χαρακτηρίζεται από τα καμπυλωτά βράκτια που αγκαλιάζουν και φτάνουν πάνω από την ταξιανθία και τα πριονωτά-σεγαριστά ως ακέραια φύλλα του βλαστού. Ανθίζει από Ιούνιο μέχρι Αύγουστο και τα άνθη είναι χρώματος ροζ.


Αρχείο:TeaselHead.JPG|Δίψακος ο δασικός
Αρχείο:Dipsacus fullonum MHNT.BOT.2005.0.269.jpg|Αποξηραμένα άνθη δίψακου
Αρχείο:Teasel leaf high.jpg|Φύλλα δίψακου
Αρχείο:Teasal seedling.jpg|Σπορόφυτα δίψακου

## Πηγές
* Μπάουμαν Ε. 1984, Η ελληνική χλωρίδα στο μύθο, στην τέχνη, στη λογοτεχνία
* Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. II).
* Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 4, Cambridge University Press

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://www.greekflora.gr/el/flowers/3065/Dipsacus-fullonum
* http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/46fa1ef7-aa3a-43d2-8021-1be257989908
* http://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=349931&size=medium

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατηγορία:Αιγοφυλλοειδή
Ρετζίνα Μπιάνκι

Η **Ρετζίνα Μπιάνκι** (*Regina Bianchi*, γεννημένη ως Ρετζίνα Ντ'αντινί *Regina D'Antigny*, 1 Ιανουαρίου 1921 - 5 Απριλίου 2013) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός της σκηνής και του κινηματογράφου.

## Ζωή και καριέρα
Γεννημένη στο Λέτσε, ήταν κόρη δύο ηθοποιών του θεάτρου. Αναγκασμένη από τη φασιστική φοβία των ξένων πολιτισμών να αλλάξει το επώνυμό της, υιοθέτησε το επώνυμο της γιαγιάς του πατέρα της.

Σε ηλικία 16 ετών, έκανε το ντεμπούτο της στην κωμική παράσταση *Campagna napoletana*. Το 1939, πρωταγωνίστησε στη δραματική ταινία *Il ponte di vetro,* και στα γυρίσματα της ταινίας αρραβωνιάστηκε τον σκηνοθέτη Γκοφρέντο Αλεσαντρίνι, ο οποίος παρέμεινε ο σύντροφός της για πάνω από 20 χρόνια.

Το 1996, τιμήθηκε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη της Ιταλικής Δημοκρατίας για την καλλιτεχνική της τιμή. Πέθανε στα 92 της στο σπίτι της στη Ρώμη.

## Παραπομπές
 
* Barbara Bulzomì, *Regina Bianchi.* *Regina del palcoscenico*, Edizioni Universitarie Romane, 2008;
* Maricla Boggio, *Vita di Regina.* *Regina Bianchi si racconta*, RAI-ERI, 2012;

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μάχη της Ντεβίνα

Η **μάχη της Ντεβίνα** έγινε στις 17 Ιουλίου 1279 κοντά στο μικρό φρούριο Ντέβινα, κοντά στη σύγχρονη πόλη Κοτέλ, επαρχία Μπουργκάς, στη νοτιοανατολική Βουλγαρία. Ο Ιβάιλο της Βουλγαρίας επιτέθηκε στον Βυζαντινό στρατό, που στάλθηκε για να βοηθήσει τον αντίπαλό του για το στέμμα Ιβάν Ασέν Γ΄. 

## Προέλευση της σύγκρουσης
Το 1277 σε μια λαϊκή εξέγερση με επικεφαλής τον Ιβάιλο ξέσπασε στη βορειοανατολική Βουλγαρία ενάντια στην ανικανότητα του βασιλιά Κωνσταντίνου Τιχ να αντιμετωπίσει τις συνεχείς επιδρομές των Μογγόλων, που κατέστρεφαν τη χώρα για χρόνια. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την αστάθεια στη Βουλγαρία. Έστειλε στρατό για να επιβάλει στο θρόνο τον σύμμαχό του Ιβάν Ασέν Γ΄. Ο Iβάν Ασέν Γ΄I απέκτησε τον έλεγχο της περιοχής μεταξύ Βίντιν και Σέρβεν. Ο Ιβάιλο πολιορκήθηκε από τους Μογγόλους στο Ντραστάρ (Σίλιστρα) και οι ευγενείς στην πρωτεύουσα Τάρνοβο δέχτηκαν τον Ιβάν Άσεν Γ΄ για βασιλιά.

## Η μάχη
Την ίδια χρονιά ωστόσο ο Iβάιλο κατάφερε να κάνει ένα σημαντικό ρήγμα στο Ντράσταρ και κατευθύνθηκε προς την πρωτεύουσα. Για να βοηθήσει τον σύμμαχό του, ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε στρατό 10.000 ανδρών προς τη Βουλγαρία υπό τον Μούριν. Όταν ο Ιβάιλο έμαθε για εκείνη την εκστρατεία, εγκατέλειψε την πορεία του στο Τάρνοβο. Παρόλο που τα στρατεύματά του ήταν λιγότερα, ο Βούλγαρος ηγέτης επιτέθηκε στον Μουρίν στο πέρασμα του Κοτέλ στις 17 Ιουλίου 1279 και οι Ρωμαίοι καταστράφηκαν εντελώς. Πολλοί από αυτούς χάθηκαν στη μάχη, ενώ οι υπόλοιποι αιχμαλωτίστηκαν και αργότερα σκοτώθηκαν με εντολή του Ιβάιλο.

## Συνέπεια
Μετά την ήττα ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε έναν άλλο στρατό 5.000 ανδρών υπό τον Απρίν, αλλά επίσης ηττήθηκε από τον Ιβάιλο πριν φτάσει στα Βαλκανικά Όρη. Χωρίς υποστήριξη, ο Ιβάν Ασέν Γ΄ αναγκάστηκε να διαφύγει στην Κωνσταντινούπολη. Η εσωτερική σύγκρουση στη Βουλγαρία συνεχίστηκε έως το 1280, όταν ο Ιβάιλο έπρεπε με τη σειρά του να διαφύγει στους Μογγόλους και ο Γεώργιος Α΄ Τέρτερ ανέβηκε στον θρόνο.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* Angelov, D., Cholpanov, B. *Βουλγαρική στρατιωτική ιστορία στον Μεσαίωνα (X-XV αιώνα), Έκδοση BAN, Σόφια 1994, σελ.&nbsp;167-168*
* , σελ. 568-572

Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Βουλγαρίας
Κατηγορία:13ος αιώνας στη Βουλγαρία
Κατηγορία:13ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Γρηγόρης Πετράκος

Ο **Γρηγόρης Πετράκος** (Πειραιάς, 2 Απριλίου 1975) είναι Έλληνας τραγουδιστής και μουσικός.

## Βιογραφία
### Πρώτα χρόνια και Καριέρα
Ο Γρηγόρης Πετράκος γεννήθηκε στον Πειραιά το 1975. Από την ηλικία των πέντε ετών ξεκίνησε τα μαθήματα της κλασικής κιθάρας και θεωρητικών στο Ωδείο του Πειραϊκού Συνδέσμου.  Μετά τις πανελλήνιες εισαγωγικές εξετάσεις και την φοίτησή του στο τμήμα Φυσικοθεραπείας Αθηνών, ξεκίνησε τις σπουδές του στο μοντέρνο τμήμα του Ωδείου Φ. Νάκας στην Αθήνα. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό μέσα από την συμμετοχή του στο talent show του Αντ1 “*[[Fame Story]]*” (2002-03) λαμβάνοντας την 2η θέση στο μεγάλο τελικό. Σχεδόν αμέσως μπήκε στη δισκογραφία με δικά του τραγούδια (σύνθεση,στίχοι,εκτέλεση). 

### Προσωπική ζωή
Από το 2004 μέχρι το 2010 ήταν ζευγάρι με την Γεωργιανή τραγουδίστρια Τάμτα, με την οποία συνεργάστηκε και δισκογραφικά. Από το 2013 μέχρι το 2023 ήταν ζευγάρι με την Ελληνίδα ηθοποιό Θεοφανία Παπαθωμά και έχουν αποκτήσει μαζί δύο κόρες, την Αγάπη (γενν. 10 Ιανουαρίου 2015) και την Αθηνά (γενν. 16 Σεπτεμβρίου 2017).

### Δημόσιος λόγος
Έγινε γνωστότερος κατά την περίοδο της πανδημίας COVID-19 στην Ελλάδα όταν ανέπτυξε δημόσιο λόγο εναντίον των εμβολίων COVID-19, των περιοριστικών μέτρων και της χρήσης μάσκας. Το όνομά του αναφέρθηκε και όταν ξεκίνησε εισαγγελική έρευνα για την διασπορά ψευδών ειδήσεων σχετικά με την πανδημία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 'Άρθρο της 13/12/2020
* Ο Γρηγόρης Πετράκος στο Facebook

Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Νικολάι Οστρόφσκι

Ο **Νικολάι Αλεξίεβιτς Οστρόφσκι** (, , 29 Σεπτεμβρίου 1904, Περιφέρεια Ρίβνε - 22 Δεκεμβρίου 1936, Μόσχα) ήταν Σοβιετικός συγγραφέας ουκρανικής καταγωγής. Είναι περισσότερο γνωστός για το έργο «Πως δενότανε τ' ατσάλι».

## Βιογραφία
Ο Οστρόφσκι γεννήθηκε στο χωριό Βίλια στο Κυβερνείο των Βολυνίων, της πάλαι ποτέ Ρωσικής Αυτοκρατορίας, σε μία ουκρανική οικογένεια της εργατικής τάξης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Συγγραφείς του 20ού αιώνα
Υπέρ Μαντιθέου

**Υπέρ Μαντιθέου** είναι ο τίτλος ενός δικανικού λόγου του Λυσία, ο οποίος γράφτηκε γύρω στο 392 με 389 π.Χ. Ο λόγος περιγράφει τη εξέταση του Μαντιθέου για το βουλευτικό αξίωμα στην βουλή των Αθηνών, με καταγωγή από το Θορικό της Ακαμαντίδος φυλής. Δεν είναι γνωστό πότε γράφτηκε ακριβώς, αλλά η αναφορά στους κορινθιακούς πολέμους του 394 π.Χ., σύγχρονες εκστρατείες και τον Θρασύβουλο υπονοούν ότι γράφτηκε περίπου τότε.

## Περιγραφή
Στη Βουλή, ένας Αθηναίος τον κατηγορεί ότι υπηρέτησε στο ιππικό των τριάκοντα, επειδή το όνομά του εμφανιζόταν σε σχετικό κατάλογο, παρόλο που ήταν εύκολο κάποιος να προσθέσει ή να αφαιρέσει ένα όνομα. Ο ίδιος αρνείται την κατηγορία –αν και δεν θεωρεί σοβαρό παράπτωμα το να υπηρετούσε κάποιος στο ιππικό των Τριάκοντα– και προσπαθεί να πείσει ότι δεν «ἵππευσε». Ισχυρίζεται ότι η γύψινη σανίδα, όπου γράφονταν τα ονόματα των ιππέων, ήταν εκτεθειμένη και ο καθένας μπορούσε να την τροποποιήσει κατά τη θέλησή του. Το σημαντικότερο επιχείρημα της αθωότητάς του είναι το γεγονός ότι δεν έλαβε καμία "κατάστασιν" (χρηματική προκαταβολή από το δημόσιο που την επέστρεφαν με την απόλυση τους), και ότι έλειπε κατά την εποχή των Τριάκοντα.

Ο Μαντίθεος αναλύει την ζωή του διεξοδικά, με πειστικό και αξιοπρεπή τρόπο. Παρουσιάζει τον ίδιο ως τίμιο αδελφό, ενάρετο άνθρωπο, γενναίο –ίσως υπέρμετρα– στρατιώτη και, προπάντων, ως χρηστό πολίτη.

## Δομή
Ο λόγος ξεκινά με το προοίμιο (1η με 3η παράγραφος). Ακολουθεί η διήγηση που ξεκινά στην 4η παράγραφο και λήγει στην 19η παράγραφο, με την 20ή και 21η παράγραφο να αποτελούν τον επίλογο. Η διήγηση αποτελείται από τα εξής μέρη:

* 4η με 8η παράγραφος: Ο Μαντίθεος επιχειρηματολογεί κατά της κατηγορίας που του προσάπτεται.
* 9η με 19η παράγραφος: Ο Μαντίθεος απολογείται λεπτομερώς για τη ζωή του.
* 10η παράγραφος: Η συμπεριφορά του Μαντιθέου στην προσωπική και ιδιωτική ζωή του.
* 11η και 12η παράγραφος: Η συμπεριφορά του Μαντιθέου κοινά των Αθηνών.
* 13η με 17η παράγραφος: Η συμπεριφορά του Μαντιθέου στο στρατιωτικό τομέα και η σκοπιμότητά της.
* 18η και 19η παράγραφος: Τα κριτήρια αξιολόγησης ενός πολίτη.

## Η χρήση του σήμερα
Στην Ελλάδα, ο λόγος διδάσκεται ως μέρος των Αρχαίων Κατεύθυνσης (Ομάδα Προσανατολισμού Ανθρωπιστικών Σπουδών) της Β’ τάξης Γενικού Λυκείου και αποτελεί το διδαγμένο κείμενο στη συγκεκριμένη τάξη. Γενικά δίνεται έμφαση στη μετάφραση και την ερμηνεία του λόγου, και όχι στο συντακτικό του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δικανικοί λόγοι
Εξέγερση των Πετσενέγκων

Η **εξέγερση των Πετσενέγκων** ήταν μία ανταρσία των Πετσενέγκων κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία διήρκεσε από το 1049 έως το 1053. Αν και η σύγκρουση ολοκληρώθηκε με διαπραγμάτευση ευνοϊκών όρων για τους αντάρτες, κατέδειξε επίσης την κακή κατάσταση του Βυζαντινού στρατού. Η αδυναμία του να νικήσει τους εξεγερθέντες προμήνυε τις μελλοντικές απώλειες κατά των Σελτζούκων Τούρκων στα ανατολικά και των Νορμανδών στα δυτικά.

## Ιστορικό
Στις αρχές του 1049 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος αποφάσισε να μεταφέρει 15.000 πολεμιστές Πετσενέγκους από τις θέσεις τους στα Βαλκάνια στο ανατολικό μέτωπο. Πλησιάζοντας όμως αυτοί στον Βόσπορο, αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω και πορεύτηκαν αργά μέσω της Βουλγαρίας, μέχρι να φτάσουν στη Βυζαντινή πόλη Σερδική. Σύντομα ενώθηκαν με τους οπαδούς του Πετσενέγκου πολέμαρχου Τύραχ, ο οποίος ήταν φυλακισμένος στην Κωνσταντινούπολη, και του πρώην φυλάρχου των Πετσενέγκ Κέγκεν, και ύψωσαν το λάβαρο της εξέγερσης. 

## Επανάσταση
Ο στρατός αυτός των Πετσενέγκων άρχισε σύντομα να λεηλατεί την περιοχή γύρω από την Αδριανούπολη. Ο τοπικός *[[Δουξ|δούκας]]* (στρατιωτικός διοικητής) συνεπλάκη με τους Πετσενέγκους σε μάχη, αλλά ηττήθηκε σοβαρά. Σύντομα ο Κωνσταντίνος Θ΄ αποφάσισε να βγάλει τον Τύραχ από τη φυλακή, με την προϋπόθεση ότι θα ειρηνεύσει τους οπαδούς του. Όπως ήταν αναμενόμενο, ενώθηκε μαζί τους.  Ο Αυτοκράτορας σύντομα έφερε τα ανατολικά στρατεύματά του στη δύση, αλλά αυτά, υπό τη διοίκηση του Κεκαυμένου και του Ερβέ Φρανκοπούλου, ηττήθηκαν σοβαρά.  Εκείνη τη χρονική στιγμή οι Πετσενέγοι μπορούσαν να λεηλατούν όλη τη Μακεδονία και τη Θράκη ατιμώρητα.

Τον Ιούνιο του 1050 ένας άλλος Βυζαντινός στρατός υπό τον Σαμουήλ Βούρτση καταστράφηκε από τους Πετσενέγκους. Σε αυτή τη μάχη ο στρατηγός Δαβίδ Αριανίτης σκοτώθηκε και ένας βετεράνος διοικητής από την Ιταλία, ο Μιχαήλ Δοκειανός, αιχμαλωτίστηκε και επίσης σύντομα σκοτώθηκε.    Σε αυτό το σημείο ο Κωνσταντίνος Θ΄ συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να αλλάξει τακτική, για να νικήσει τους Πετσενέγκους. Οργάνωσε τον σχηματισμό πολλών μονάδων, που αποτελούντο σε μεγάλο βαθμό από Βαράγγους, Φράγκους και άλλους Δυτικούς, προκειμένου να αντιμετωπίσει τους Πετσενέγκους με τη δική τους τακτική των ανταρτών.  Για τρία χρόνια οι μονάδες αυτές πολέμησαν εναντίον των Πετσενέγων, έως ότου το 1053 ο Κωνσταντίνος Θ΄ μπόρεσε να οργανώσει έναν άλλο τακτικό στρατό. Αυτός ο στρατός, υπό τη διοίκηση του δούκα της Βουλγαρίας Βασιλείου Αποκάπη εξοντώθηκε επίσης στην Πρέσλαβ.

Τότε οι Πετσενέγοι κουράστηκαν από τον πόλεμο και προσπάθησαν να συνάψουν ειρήνη με τον Κωνσταντίνο Θ΄. Υπογράφηκε συνθήκη ειρήνης, η οποία διήρκεσε τριάντα χρόνια. Οι Πετσενέγοι αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν όλες τις κατακτήσεις τους στους Βυζαντινούς, πιθανώς με αντάλλαγμα κάποια μορφή αυτονομίας. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* 
* 
*  Wortley, John, ed. (2010). John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811–1057. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-76705-7.

Κατηγορία:Μεσαιωνική Θράκη
Κατηγορία:Πετσενέγοι
Κατηγορία:Εξεγέρσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Δαβίδ Αριανίτης

μικρογραφία|150px|right|Ο Βασίλειος Β΄ έθεσε τον Δαβίδ Αριανίτη σε υψηλές στρατιωτικές και διοικητικές θέσεις.
**Ο Δαβίδ Αρ(ε)ιανίτης** ήταν υψηλόβαθμος βυζαντινός διοικητής στις αρχές του 11ου αιώνα.

## Προέλευση
Η προέλευση του επωνύμου είναι αβέβαιη και έχουν προταθεί διαφορετικές θεωρίες, που κυμαίνονται από διάφορες ανθρωπονομαστικές και τοπωνυμικές προελεύσεις της ινδοευρωπαϊκής λέξης *arya*, έως το όνομα μίας μικρής ιλλυρικής φυλής, των Arinistae/Armistae. Το όνομα «Αρ(ε)ιανίτης» θεωρείται επομένως ότι είναι αλβανικής καταγωγής. Ο Δαβίδ θεωρείται μερικές φορές το πρώτο μέλος της φάρας των Αριανίτη, η οποία ήταν ενεργή στην ύστερη μεσαιωνική Αλβανία, αλλά η σύνδεση δεν μπορεί να επαληθευτεί λόγω έλλειψης πηγών.

## Βιογραφία
Ο Δαβίδ Αριανίτης εμφανίζεται για πρώτη φορά το 999/1000, έχοντας τον βαθμό του *[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]*. Εκείνη τη χρονιά ονομάστηκε από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ ως *[[Δουξ|δούκας]]* της Θεσσαλονίκης (ή ενδεχομένως, αν και αυτό δεν αναφέρεται ρητά, *[[δομέστικος των Σχολών]]* της Δύσης), διάδοχος του Νικηφόρου Ουρανού, ο οποίος μεταφέρθηκε στη διοίκηση της Αντιόχειας. Μάλλον παρέμεινε στην ίδια θέση μέχρι περίπου το 1014, όταν ο Θεοφύλακτος Βοτανειάτης πιστοποιείται ότι κατείχε τη θέση.

Το 1016 στον Αριανίτη ανατέθηκε να καταλάβει το βουλγαρικό φρούριο της Στρούμιτσα· κατά την αποστολή κατέλαβε και το φρούριο της Θερμίτζας. Το 1017 ο Αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ εισέβαλε στη Βουλγαρία με μεγάλο στρατό. Στόχος του ήταν η πόλη της Καστοριάς, που έλεγχε το δρόμο μεταξύ της Θεσσαλίας και των ακτών της σημερινής Αλβανίας. Έστειλε τμήματα του στρατού του υπό τον Αριανίτη και τον Κωνσταντίνο Διογένη, για να λεηλατήσουν την Πελαγονία. Ο ίδιος ο Βασίλειος Β΄ κατάφερε να καταλάβει αρκετά από τα μικρά βουλγαρικά κάστρα, αλλά όλες οι προσπάθειες κατάληψης της Καστοριάς παρέμεναν μάταιες.

Μετά το τέλος του τσάρου Ιβάν Βλαντισλάβ τον Φεβρουάριο του 1018 και την κατάρρευση της βουλγαρικής αντίστασης, ο Βασίλειος Β΄ τοποθέτησε τον Δαβίδ Αριανίτη ως *στρατηγό αυτοκράτορα* των Σκοπίων και ως *[[Κατεπάνω|κατεπάνο]]* της κατακτημένης Βουλγαρίας, υπονοώντας εξουσίες διοίκησης επί των άλλων περιφερειακών διοικητών στα βόρεια Βαλκάνια (το Σίρμιο με το Ρας και το Δυρράχιο).

## Παραπομπές

 
Κατηγορία:Οικογένεια Αριανιτών
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Βυζαντινοί των Βυζαντινοβουλγαρικών Πολέμων
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Άνα Λουσία Ντομίνγκες

Η **Άνα Λουσία Ντομίνγκες Τομπόν** (*Ana Lucía Domínguez Tobón,* 2 Δεκεμβρίου 1983) είναι Κολομβιανή ηθοποιός και μοντέλο.

Είναι γνωστή για τον ρόλο της στο *[[Κρυφά πάθη|Pasion de Gavilanes]]* . Στην πατρίδα της, σπούδασε υποκριτική, λόγο και γλώσσα σώματος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*   
* Ana Luciá Domínguez στο Colarte
* Η σελίδα της στο Univision
* Η σελίδα της στο Modelos colombianas

Κατηγορία:Κολομβιανοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Κολομβιανές μοντέλα
Σελτζουκικές εκστρατείες στο Αιγαίο

Οι **εκστρατείες των Σελτζούκων στο Αιγαίο** αναφέρονται στις χερσαίες και ναυτικές ενέργειες των Σελτζούκων Τούρκων, κυρίως υπό την ηγεσία του Τζαχά της Σμύρνης εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Σφοδρός αντίπαλος, ο Τζαχάς κατασκεύασε το πρώτο τουρκικό ναυτικό και κατέλαβε μερικά νησιά του Αιγαίου, και συνέχισε με την κατάκτηση της Σμύρνης και της Αβύδου. Μετά την Α΄ Σταυροφορία ο Αλέξιος Α΄ εξαπέλυσε αντεπίθεση, και ανέκτησε τα χαμένα εδάφη. Ο Αλέξιος Α΄ μπόρεσε επίσης να καταστείλει γρήγορα την απειλή του Αμπντούλ Κασίμ, Σελτζούκου κυβερνήτη της Νίκαιας, ο οποίος προσπάθησε να δημιουργήσει έναν δικό του στόλο στην Άβυδο περίπου το 1090.

Ο Τζαχάς συνήλθε από την πρώτη του ήττα και ξαναπήρε πολλά νησιά, αλλά ηττήθηκε οριστικά στη Λέσβο από τον Κωνσταντίνο Δαλασσηνό και τον Ιωάννη Δούκα το 1092. Η πρωτεύουσά του Σμύρνη και το μεγαλύτερο μέρος της ακτογραμμής του Αιγαίου ανακτήθηκαν από τον Ιωάννη Δούκα το 1097, τερματίζοντας την άμεση πρόσβαση των Τούρκων στο Αιγαίο.

Ο γιος του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός κληρονόμησε αρκετή επικράτεια στη δυτική Μικρά Ασία, αν και η πόλη-λιμάνι της Αττάλειας ήταν υπό Σελτζουκική πολιορκία. Παρ' όλα αυτά, οι ακούραστες εκστρατείες του Ιωάννη Β΄ έκαναν τους Σελτζούκους να υποχωρήσουν από τη Μ. Ασία και μέχρι το 1143 οι Σελτζούκοι είχαν χάσει κάθε έλεγχο στις παράκτιες περιοχές της Μ. Ασίας. Οι Βυζαντινοί υπό τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό μπόρεσαν να συγκεντρώσουν περίπου 200 πλοία. Μέχρι το τέλος της δυναστείας των Κομνηνών οι Τούρκοι δεν κατέλαβαν κάποιο λιμάνι και ήταν ο Ουμούρ του Αϊδινίου τον 14ο αι., που αποτέλεσε την πρώτη τουρκική απειλή για τη χριστιανική ναυτιλία στο Αιγαίο από τον 11ο αιώνα.

## Δείτε επίσης
* Βυζαντινό Ναυτικό
* Μάχη στα νησιά Οινούσσες

Κατηγορία:Μεσαιωνικό Αιγαίο Πέλαγος
Κατηγορία:Αλέξιος Α΄ Κομνηνός
Κατηγορία:11ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Κατηγορία:Βυζαντινοσελτζουκικοί Πόλεμοι
Τσαρσί Χαμάμ (Μυτιλήνη)

δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Άποψη του λουτρού σήμερα.
Tο **Τσαρσί Χαμάμ (**τουρκικά **Çarşı Hamam** που σημαίνει «λουτρό αγοράς",») είναι οθωμανικό λουτρό (*χαμάμ*) στη Μυτιλήνης, στη Λέσβο. Η λειτουργική χρήση και η αρχιτεκτονική του ανάγεται σε Βυζαντινά πρότυπα.

Πιθανότατα κτίστηκε το πρώτο τέταρτο του 19ου αιώνα και αποτελούσε μέρος του κοντινού συγκροτήματος του Γενί Τζαμί. Όπως δείχνει το όνομά του, ήταν το κύριο λουτρό της αγοράς για την τοπική γειτονιά. Η διάταξή του ακολουθεί την τυπική τριμερή διαδοχή από το κρύο στο ζεστό, που βρίσκουμε σε οθωμανικά και βυζαντινά λουτρά. Το λουτρό  αποκαταστάθηκε το 2000-2001 και είναι ανοικτό στο κοινό για επισκέψεις. 

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Οθωμανικά λουτρά στην Ελλάδα