open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Λεύκιος Βαλέριος Μεσάλλας Θρασέας Πρίσκος

Ο **Λεύκιος Βαλέριος Μεσάλλας Θρασέας Πρίσκος**, λατιν.: *Lucius Valerius Messalla Thrasea Priscus* (απεβ. π. το 212) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του Κόμμοδου και του Σεπτίμιου Σεβήρου.

## Βιογραφία
Ο Θρασεάς Πρίσκος ήταν μέλος του γένους των Βαλερίων του 2ου αι. Είναι πιθανό να ήταν γιος του Λεύκιου Βιψτάνου Ποπλικόλα Μεσάλλα, ο οποίος μπορεί να ήταν *[[Πραίτορας|praetor designatus]],* αλλά απεβίωσε πριν αναλάβει την υπατεία, από τη σύζυγό του Ελβιδία Πρισκίλλα. Εάν ισχύει αυτό, ο Θρασεάς Πρίσκος άλλαξε *το gentilicum* (nomen) για να αντικατοπτρίζει την καταγωγή του μέσω των Βιψτάνων από τους δημοκρατικούς Βαλερίους. Διορίστηκε ύπατος το 196 ως συνάδελφος του Γάιου Δομίτιου Δέξτερ. Αφού έληξε η υπατεία, ο Θρασεά Πρίσκος μπορεί να κατείχε το αξίωμα του *curator aquarum* (ή επιβλέποντα υδραγωγείων) στη Ρώμη, γύρω στο 198.

Ο Θρασέας Πρίσκος πιθανόν να ήταν οπαδός του Πόπλ. Σεπτ. Γέτα, αδελφού και αντιπάλου του Αυτοκράτορα Καρακάλλα. Έγινε ένα από τα θύματα των πρώτων εκκαθαρίσεων του Καρακάλλα, καθώς σκοτώθηκε παρουσία τού Αυτοκράτορα μετά τη δολοφονία του Γέτα.

Ο Κριστιάν Σετιπάνι έχει υποθέσει ότι ο Θρασέας Πρίσκος νυμφεύτηκε την Κοιλία Βαλβίνα, πιθανώς την κόρη τού Mάρκου Ακύλιου Κοίλιου Απολινάρις, και πολύ στενή συγγενή του μελλοντικού Αυτοκράτορα Bαλβίνου, λόγω τής εμφάνισης τού *cognomen* Balbinus στο όνομα του δισεγγονού του. Πιστεύεται ότι ο Θρασέας Πρίσκος είχε έναν γιο, τον Λεύκιο Βαλέριο Μεσάλλα, ο οποίος ήταν ύπατος το 214.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Mennen, Inge, *Power and Status in the Roman Empire, AD 193-284* (2011)

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 3ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Sopwith Buffalo

Το **Sopwith Buffalo** ήταν βρετανικό θωρακισμένο μαχητικό/αναγνωριστικό αεροσκάφος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επρόκειτο για ένα μονοκινητήριο διπλάνο το οποίο ανέπτυξε η Sopwith Aviation Company με σκοπό να εκτελεί αναγνωριστικές αποστολές πετώντας χαμηλά πάνω από τα χαρακώματα όντας προστατευμένο από τα εχθρικά πυρά χάρη στη θωράκισή του. Κατασκευάστηκαν μονάχα δύο πρωτότυπα και δεν εντάχθηκε σε παραγωγή διότι με το τέλος της σύρραξης δεν υπήρχε πλέον ανάγκη για τέτοιο αεροσκάφος.

## Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Τον Ιούλιο του 1918 το βρετανικό Υπουργείο Αεροπορίας ζήτησε από τη Sopwith, η οποία ήδη κατασκεύαζε το θωρακισμένο μονοθέσιο μαχητικό/εγγύς υποστήριξης Sopwith Salamander, να αναπτύξει ένα θωρακισμένο διθέσιο αεροσκάφος για την εκτέλεση της επικίνδυνης αποστολής της περιπολίας στη γραμμή του μετώπου. Ο ρόλος αυτός περιλάμβανε πτήσεις σε χαμηλό ύψος πάνω από το πεδίο της μάχης για τον εντοπισμό και τη διατήρηση επαφής με τις επιτιθέμενες δυνάμεις, διατηρώντας έτσι τους διοικητές ενήμερους για την εξέλιξη της μάχης. Τα αεροσκάφη που τον επιτελούσαν ήταν εκτεθειμένα σε σφοδρό αντιαεροπορικό πυρ, κυρίως ελαφρών όπλων από τα εχθρικά χαρακώματα, με αποτέλεσμα να υφίστανται βαριές απώλειες.

Η πρόταση της Sopwith ήταν το **3F.2 Buffalo**, ένα μονοκινητήριο διπλάνο με ξύλινες πτέρυγες προερχόμενος από το προγενέστερο μαχητικό Bulldog. Όπως και στο Salamander, το εμπρόσθιο τμήμα της ατράκτου ήταν κατασκευασμένο από πλάκες θωράκισης, βάρους περίπου 340 kg, η οποία στο κάτω μέρος της ατράκτου ήταν πάχους 8 mm ενώ στα πλευρά και το εμπρόσθιο τμήμα ήταν 5 mm. Το θωρακισμένο κιβώτιο εκτεινόταν μέχρι το κόκπιτ του παρατηρητή, προστατεύοντας έτσι τους ιπταμένους, τις δεξαμενές καυσίμου και τους σωλήνες, το καρμπυρατέρ και τα μαγνητοδυναμό.

Το πρώτο πρωτότυπο πέταξε στις 19 Σεπτεμβρίου 1918 και στάλθηκε στη Γαλλία για αξιολόγηση στο πεδίο στις 27 του ίδιου μήνα. Το δεύτερο πρωτότυπο, του οποίου η θωράκιση είχε επεκταθεί περισσότερο προς τα πίσω, πέταξε τον Οκτώβριο. Παρόλο που οι δοκιμές έδειξαν ότι το Buffalo είχε καλή απόδοση και φαινόταν πως ήταν εξαιρετικό για τον συγκεκριμένο ρόλο, το τέλος του πολέμου ματαίωσε και τα σχέδια ένταξής του σε παραγωγή. Τα δύο πρωτότυπα στάλθηκαν στην 43η Μοίρα της RAF η οποία είχε τη βάση της στην Κολωνία αλλά υπέστησαν γρήγορα ζημιές σε ατυχήματα.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Bruce, J. M. *British Aeroplanes 1914-18*. London:Putnam, 1957. 
*Bruce, J. M. "The First British Armoured Brigade",Part 3. *[[Air International]]*, April 1979, Vol 16 No. 4. Bromley, UK:Fine Scroll Publishing. pp.&nbsp;182–190, 199–200.
*Mason, Francis K. *The British Fighter since 1912*. Annapolis, Maryland, USA:Naval Institute Press, 1992. .
*"Milestones:The Sopwith Machines". *[[Flight International|Flight]]*, 6 February 1919. pp.&nbsp;163–174.
*Robertson, Bruce. *Sopwith-The Man and his Aircraft*. Letchworth, UK:Air Review, 1970. .

Buffalo
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Τσέστερφιλντ

Το **Τσέστερφιλντ** είναι μια αγορά και βιομηχανική πόλη στην κομητεία Ντέρμπισιρ της Αγγλίας. Είναι 39 χιλιόμετρα βόρεια του Ντέρμπι και 18 χιλιόμετρα νότια του Σέφιλντ, στη συμβολή των ποταμών Ρόθερ και Χίπερ. Το 2011, η δομημένη περιοχή είχε πληθυσμό 88.483 κατοίκων, καθιστώντας την τον δεύτερο μεγαλύτερο οικισμό στο Ντέρμπισιρ, μετά το Ντέρμπι. Ο ευρύτερος δήμος του Τσέστερφιλντ είχε πληθυσμό 103.569 κατοίκων στην απογραφή του 2021. Το 2021, η ίδια η πόλη είχε πληθυσμό 76.402 κατοίκων. 

Έχει εντοπιστεί ότι προέρχεται από ένα μεταβατικό ρωμαϊκό φρούριο που χρονολογείται περίπου στο 80-100 μ.Χ. Το όνομα του μεταγενέστερου αγγλοσαξονικού χωριού προέρχεται από τις παλαιές αγγλικές λέξεις *ceaster* (ρωμαϊκό φρούριο) και *feld* (βοσκότοποι). Έχει μια αρκετά μεγάλη υπαίθρια αγορά τρεις ημέρες την εβδομάδα. Η πόλη βρίσκεται σε ένα παλιό ανθρακωρυχείο, αλλά ελάχιστα οπτικά στοιχεία εξόρυξης έχουν απομείνει από το κλείσιμο του τελευταίου ορυχείου στο κέντρο της πόλης με το παρατσούκλι «Το Πράσινο Δωμάτιο». Το κύριο ορόσημο είναι το στραβό κωδωνοστάσιο της εκκλησίας της Παναγίας και των Αγίων Πάντων.

## Παραπομπές
Κομητεία Γκρέις Χάρμπορ

Η **Κομητεία Γκρέις Χάρμπορ** (αγγλικά: *Grays Harbor County*) είναι κομητεία στην πολιτεία Ουάσινγκτον των ΗΠΑ. Η έδρα της κομητείας είναι το Μοντεσάνο και η μεγαλύτερη πόλη της είναι το Αμπερντίν. 

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η κομητεία έχει συνολική έκταση 2,224 τετραγωνικών μιλίων (5.760 km), εκ των οποίων τα 1,902 τετραγωνικά μίλια (4.930 km) είναι στεριά και τα 322 τετραγωνικούς μίλια (830 km2) (14%) είναι νερό.

Λόγω της επίπεδης τοπογραφίας της κομητείας και της αποστράγγισης της λεκάνης απορροής του ποταμού Τσεχάλις στον Ειρηνικό Ωκεανό, η περιοχή αντιμετωπίζει επανειλημμένες πλημμύρες. Εκτός από τις παλιρροιακές εξάρσεις και τις παράκτιες πλημμύρες, τα υψηλά νερά που προέρχονται από υπερβολικές βροχοπτώσεις είναι συχνά δύσκολο να απομακρυνθούν. Από το 2024, η αξία διαφόρων κτιρίων και υποδομών σε περιοχές κινδύνου πλημμύρας εντός της κομητείας εκτιμάται σε πάνω από 1,0 δισεκατομμύριο δολάρια.

### Γειτονικές κομητείες

* Κομητεία Τζέφερσον (βόρεια)
* Κομητεία Μέισον (βορειοανατολικά)
* Κομητεία Θέρστον (ανατολικά/νοτιοανατολικά)
* Κομητεία Λιούις (νότια/νοτιοανατολικά)
* Κομητεία Πασιφίκ (νότια)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κομητείες της Ουάσινγκτον
Λεύκιος Βιψτάνος Μεσάλλας (ρήτωρ)

Ο **Λεύκιος Βιψτάνος Μεσάλλας**, λατιν.: *Lucius Vipstanus Messalla* (π. 45 &#x2013; π. 80) ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός, συγκλητικός και διακεκριμένος ρήτωρ. Εμφανίζεται ως χαρακτήρας στο *Dialogus de oratoribus* του Τάκιτου.

## Βιογραφία
Ο Βιψτάνος Μεσάλλας εικάζεται ότι είναι ο γιος του Γάιου Βιψτάνου Μεσάλλα Γάλλου, αντικαταστάτη υπάτου το 48. Ο νεότερος Mεσάλλας ήταν *[[Τριβούνος των στρατιωτών|tribunus militum]]* το 69, τοποθετημένος με τη λεγεώνα VII Claudia στη Μοισία, η οποία μπήκε στον εμφύλιο πόλεμο ενάντια στον Αυτοκράτορα Βιτέλλιο. Ήταν προσωρινά επικεφαλής της λεγεώνας τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 69, αφού ο λεγάτος της λεγεώνας αναγκάστηκε να φύγει, για να σώσει τη ζωή του. αργότερα, ο Mεσάλλας έγραψε έναν απολογισμό της εκστρατείας.

Ο Μεσάλλας ήταν φίλος του ιστορικού Τάκιτου, ο οποίος χρησιμοποίησε την αφήγηση του Μεσάλλα για την εκστρατεία, στο δικό του έργο *[[Ιστορίες (Τάκιτου)|Ιστορίες]]*. Ο Τάκιτος περιέγραψε τον Μεσάλλα ως εξαιρετικό ρήτορα: το 70 μ.Χ., ο Βιψτάνος Μεσάλλας, ο οποίος δεν ήταν ακόμη σε ηλικία συγκλητικού, υπερασπίστηκε τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του, τον διαβόητο πληροφοριοδότη Mάρκο Ακύλιο Ρέγουλο στην Curia Julia (Σύγκλητο). Το κύρος της οικογένειας του Mεσάλλα ήταν αρκετό, για να επηρεάσει αρκετά τη Σύγκλητο, ώστε να απορρίψει τις κατηγορίες εναντίον του Ρέγουλου.

Ο Μεσάλλας πιθανότατα απεβίωσε κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Τίτου, πιθανώς κατά τη διάρκεια τής επιδημίας, που σάρωσε την πόλη το 80. Είχε τουλάχιστον έναν γιο, τον επίσης Λεύκιο Βιψτάνο Μεσάλλα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 1ου αιώνα
Λεύκιος Βιψτάνος Μεσάλλας (ύπατος το 115)

Ο **Λεύκιος Βιψτάνος Μεσάλλας** διετέλεσε *[[Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)|κανονικός ύπατος]]* το 115 με συνάδελφο τον Μάρκο Πέδωνα Βηργιλιανό. Ο Βηργιλιανός σκοτώθηκε σε σεισμό στα τέλη Ιανουαρίου και αντικαταστάθηκε από τον Τίτο Στατίλιο Μάξιμο Σεβήρο Αδριανό, ο οποίος ολοκλήρωσε το διάστημα (*nundinium)* με τον Μεσάλλα ως *αντικαταστάτη ύπατο*.

Ο Ρόναλντ Σάυμ αναφέρει ότι ο Βιψτάνος Μεσάλλα ήταν γιος του Λεύκιου Βιψτάνου Μεσάλλα. Ο νεότερος Mεσάλλα είχε έναν γιο, που ονομαζόταν Λεύκιο Βιψτάνο Ποπλικόλα Μεσάλλα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα
Τίτος Στατίλιος Μάξιμος Σεβήρος Αδριανός

Ο **Τίτος Στατίλιος Μάξιμος Σεβήρος Αδριανός**, λατιν.: *Titus Statilius Maximus Severus Hadrianus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του Τραϊανού. Διετέλεσε ύπατος το έτος 115, αντικαθιστώντας τον ύπατο Μάρκο Πέδωνα Βεργιλιανό, ο οποίος σκοτώθηκε από σεισμό στην Αντιόχεια.

Ο Αδριανός καταγόταν από μία πλούσια συριακή οικογένεια. Ο Γκέζα Αλφέλντι έχει αναγνωρίσει δύο συγγενείς του, που δραστηριοποιούνταν σε αυτήν την επαρχία, τον έναν προστάτη (patron) της Ηλιούπολης (σύγχρονη Μπάαλμπεκ) και τον άλλον έναν εξέχοντα πολίτη της Βηρυτού. Είναι γνωστό ότι είχε τουλάχιστον έναν γιο, τον Τίτο Στατίλιο Μάξιμο, ύπατο το 144.

Μόνο λίγα βήματα στη *[[Cursus honorum|σειρά αξιωμάτων]]* του είναι γνωστά. Ο Ρόναλντ Σάυμ δηλώνει ότι είναι «πιθανώς» ο Στατίλιος Σεβήρος, ένας τριβούνος του στρατού που είχε αναλάβει μία άγνωστη λεγεώνα, στον οποίο ο Τραϊανός απηύθυνε ένα διάταγμα σχετικά με τη διαθήκη ενός στρατιώτη.

Ο άλλος διορισμός, που είναι γνωστό ότι έλαβε ο Αδριανός, ήταν κυβερνήτης της Θράκης. Αναφέρεται ως ο κυβερνήτης που διαδέχθηκε τον Πόπλιο Ιουβέντιο Κέλσο σε στρατιωτικό δίπλωμα με ημερομηνία 19 Ιουλίου 114. Ο Βέρνερ Εκ χρονολογεί τη θητεία του Αδριανού στη Θράκη από τα έτη 112 έως 115, παραδεχόμενος την πιθανότητα ο Αδριανός εξελέγη ύπατος *εν απουσία του*.

Η ζωή του, μετά τη θητεία του ως αντικαταστάτη υπάτου, είναι ένα κενό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα
Σάλβιος Ιουλιανός

Ο **Λεύκιος Οκτάβιος Κορνήλιος Πόπλιος Σάλβιος Ιουλιανός Αιμιλιανός**, λατιν.: *Lucius Octavius Cornelius Publius Salvius Iulianus Aemilianus* (π. 110 – π. 170), γενικά γνωστός ως *Σάλβιος Ιουλιανός ή Ιουλιανός ο Νομικός* ή απλώς *Ιουλιανός*, ήταν ένας γνωστός και σεβαστός νομικός, δημόσιος αξιωματούχος και πολιτικός, που υπηρέτησε στο ρωμαϊκό αυτοκρατορικό κράτος. Βορειο-αφρικανικής καταγωγής, δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των μακρών βασιλειών των Αυτοκρατόρων Αδριανού (117–138), Αντωνίνου Πίου (138–161) και Μάρκου Αυρηλίου (161–180), καθώς και της μικρότερης βασιλείας τού πρώτου συναυτοκράτορα τού Μάρκου Αυρηλίου, Λεύκιου Βήρου (161–169).

Στη ρωμαϊκή κυβέρνηση, ο Ιουλιανός σταδιακά ανέβαινε σε ιεραρχία μέσω μίας παραδοσιακής σειράς αξιωμάτων. Διετέλεσε διαδοχικά ταμίας (quaestor) του Αυτοκράτορα Αδριανού (με διπλάσιο μισθό από τον συνήθη), τρίβουνος των πληβείων, πραίτωρ, *[[Αιράριον|praefectus aerarii Saturni]]* και *praefectus aerarii militaris*, πριν αναλάβει το υψηλό ετήσιο αξίωμα του Ρωμαίου υπάτου το 148.  Ο Ιουλιανός υπηρέτησε επίσης στον στενό κύκλο του Αυτοκράτορα, το *consilium principis*, το οποίο λειτουργούσε κάτι σαν ένα σύγχρονο υπουργικό συμβούλιο, διευθύνοντας τη νέα νομοθεσία, αλλά και μερικές φορές σαν δικαστήριο. «Ο Αδριανός το οργάνωσε ως μόνιμο συμβούλιο, αποτελούμενο από μέλη (νομικούς, υψηλούς αυτοκρατορικούς αξιωματούχους ιππικής τάξης και συγκλητικούς) διορισμένους ισόβια (*consiliarii* )».  Στην *[[Ιστορία των Αυγούστων]]* του 4ου αι.,  το *consilium principis* του Αυτοκράτορα Αδριανού περιελάμβανε τον Ιουλιανό.

Αν και ο Ιουλιανός υπηρέτησε για δεκαετίες αρκετούς Αυτοκράτορες διαδοχικά, σε υψηλά επίπεδα της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής κυβέρνησης, για να διερευνήσει τις λεπτομέρειες τής νομολογίας του, τα γραπτά του έργα περί δικαίου αποτελούν τις κύριες πηγές. «Το έργο τής ζωής του συνίστατο, καταρχάς, στην τελική ενοποίηση τού διατακτικού δικαίου, και, δεύτερον, στη σύνθεση του μεγάλου έργου *Σύνοψη* *(Digest)* σε 90 βιβλία». 

## Βίος και σταδιοδρομία

## Νομικά έργα
δεξιά|μικρογραφία|190x190εσ|Γερουσία Λαϊκή Ρωμαϊκή.

### Το ''Διάταγμα του Πραίτορα''

### ''Η Digesta'' του σε 90 βιβλία

### Άλλα έργα

### Αποσπάσματα στο ''Corpus Juris Civilis''

## Επιρροή και κληρονομιά

### Μεταξύ των Ρωμαίων νομικών

### Μεταξύ των σύγχρονων μελετητών

## Δείτε επίσης
* Σέξτος Καίλιος Αφρικανός
* Σέξτος Πομπώνιος
* Μασούριος Σαβίνος
* Μάρκος Αντίστιος Λαβέων
* Πόπλιος Ιουβέντιος Κέλσος
* Παπινιανός
* Ουλπιανός
* Ηγεμονία
* Αδριανός

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα
Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωγιανής και Κονίτσης Αλέξιος

Ο **Μητροπολίτης Αλέξιος** (κατά κόσμον *Σταμάτιος Ψωΐνος*, Αρεόπολη, 1963) είναι Έλληνας ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος διατελεί Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης από το 2025.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Σταμάτιος Ψωΐνος γεννήθηκε το 1963 στην Αρεόπολη Λακωνίας. Φοίτησε στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και ακολούθως σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διάκονος χειροτονήθηκε το 1986 από τον Μητροπολίτη Περιστερίου Χρυσόστομο και πρεσβύτερος το 1992 από τον Μητροπολίτη Νέας Σμύρνης Αγαθάγγελο, λαμβάνοντας παράλληλα και το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη. Υπηρέτησε ως εφημέριος στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Σμύρνης από τη χειροτονία του έως τη διάσπαση της τότε ενιαίας Μητροπόλεως. Το 1997, με απόφαση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ, ορίστηκε διευθυντής του Οικοτροφείου της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Από το 2002 και έπειτα υπηρέτησε στη νεοσύστατη Μητρόπολη Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης, ως ιερατικός προϊστάμενος του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Γλυφάδος αλλά και ως Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως, έως το 2023. Το 2006, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ορίστηκε Διευθυντής Υπηρεσιών της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Στις 20 Μαρτίου 2019 ήταν υποψήφιος στο τριπρόσωπο για την πλήρωση της Μητρόπολης Γλυφάδας, ισοψηφώντας με τον τότε Επίσκοπο Σαλώνων Αντώνιο, ο οποίος εξελέγη λόγω ότι ήταν πρεσβύτερος ως προς τα χρόνια της ιεροσύνης.

Στις 10 Οκτωβρίου 2023 εξελέγη τιτουλάριος Επίσκοπος Σταυροπηγίου, βοηθός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Στις 4 Νοεμβρίου χειροτονήθηκε στον βαθμό του επισκόπου στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Γλυφάδας, από τον Μητροπολίτη Γλυφάδας Αντώνιο.

Στις 9 Οκτωβρίου 2025 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, με 63 ψήφους.

## Παραπομπές


Αλεξιος
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ενιαία Αρχή Πληρωμής

Η **Ενιαία Αρχή Πληρωμής** (ΕΑΠ) είναι οργανική μονάδα του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, για την κεντρική διαχείριση και διενέργεια των πληρωμών του προσωπικού του Δημόσιου Τομέα. Συστάθηκε με τον Νόμο 3845/2010 (ΦΕΚ Α’ 65/6-5-2010), στο πλαίσιο των μέτρων που ετέθησαν σε εφαρμογή για την στήριξη της ελληνικής οικονομίας από την τρόικα. 

Με την ίδια νομοθετική ρύθμιση, ορίστηκε ότι όλες οι αποδοχές του Δημοσίου, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) θα καταβάλλονται μέσω της ΕΑΠ, καθώς και ότι προβλεπόταν απογραφή του "πάσης φύσεως προσωπικού" για τον σκοπό αυτόν.

Η ηλεκτρονική ενσωμάτωση και η πλήρης παραγωγική λειτουργία της ΕΑΠ σχεδιάστηκε να υλοποιηθεί σταδιακά. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ολοκληρωμένη ψηφιοποίηση του συστήματος μισθοδοσίας του ελληνικού Δημοσίου προβλεπόταν να τεθεί σε λειτουργία τον Ιούλιο του 2021.

Το σύστημα της ΕΑΠ λειτουργεί ως κεντρικός φορέας επεξεργασίας και εκκαθάρισης μισθολογικών στοιχείων, με στόχο την ενοποίηση και τον εξορθολογισμό των διαδικασιών μισθοδοσίας, την αποφυγή διπλοπληρωμών και την ενίσχυση της διαφάνειας και τον συντονισμό των δημοσιονομικών αποδόσεων μέσω ενός ενιαίου πληροφοριακού συστήματος.

Η ΕΑΠ υποστηρίζεται από εξειδικευμένο πληροφοριακό σύστημα, μέσω του οποίου γίνεται κατάθεση στοιχείων μισθοδοσίας από τους φορείς, επεξεργασία και έλεγχος μισθολογικών δεδομένων αλλά και εξαγωγή δομημένων αρχείων προς την Τράπεζα της Ελλάδος για την εκτέλεση των πληρωμών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κυβερνητικές ψηφιακές πύλες
Κατηγορία:Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης
Κατηγορία:Ελληνική Κυβέρνηση
Κατηγορία:Δημόσιες υπηρεσίες της Ελλάδας
Κατηγορία:Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών (Ελλάδα)
Σέξτος Καικίλιος Αφρικανός

Ο **Σέξτος Καικίλιος Αφρικανός**, λατιν.: *Sextus Caecilius Africanus* (παπεβ. π. το 169/175) ήταν αρχαίος Ρωμαίος νομικός και μαθητής του Σάλβιου Ιουλιανού.

Μόνο ένα απόσπασμα (Dig. 30,39 pr.) έχει απομείνει από τις *Επιστολές* του, που αποτελούνται από τουλάχιστον είκοσι βιβλία. Αποσπάσματα από τις *Ερωτήσεις (Quaestiones)* του, μία συλλογή νομικών υποθέσεων χωρίς συγκεκριμένη σειρά σε εννέα βιβλία, αναπαράγονται επίσης στη Σύνοψη (Digests). Οι *Quaestiones* πιθανότατα προορίζονται για χρήση στη νομική εκπαίδευση. Φαίνεται επίσης να συνδέονται στενά με το έργο του Ιουλιανού, ο οποίος αναφέρεται συχνά σε αυτές. Υποτίθεται ότι έκρινε την πλειονότητα αυτών των υποθέσεων. Παρ' όλα αυτά, ο Καικίλιος κατά καιρούς εκφράζει και τη δική του άποψη για τον Ιουλιανό, συμπεριλαμβανομένης και της κριτικής του (Dig. 19,2,33). 

Ένας άλλος Σέξτος Καικίλιος που εμφανίζεται σε ορισμένες πηγές, υποψιαζόμαστε ότι ήταν ένας ξεχωριστός Ρωμαίος νομικός, που δεν πρέπει να συγχέεται με τον Αφρικανό. 

## Δείτε επίσης
* Γένος των Καικιλίων

## Παραπομπές


## Αναφορές
* 
* "Africanus Sext. Caecilius"[usurped] Smith's *[[Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας|Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology]]*,  p.&nbsp;56

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Πόπλιος Ιουβέντιος Κέλσος

Ο **Πόπλιος Ιουβέντιος Κέλσος Τίτος Αυφίδιος Οένιος Σεβηριανός**, λατιν.: *Publius Juventius Celsus* (π. 67 – π. 130) — γιος ενός ελάχιστα γνωστού νομικού με το ίδιο όνομα, εξ ου και *γιος του Κέλσου*— ήταν, μαζί με τον Ιουλιανό, ο πιο επιδραστικός αρχαίος Ρωμαίος νομικός της Ύστερης Κλασικής εποχής.

## Δημόσια ζωή
Ο Κέλσος πιθανολογείται ότι γεννήθηκε στην άνω Ιταλία, όπου το *nomen gωρentilicium* του *Ιουβέντιος* ήταν συνηθισμένο, και όπου μπορούν επίσης να βρεθούν και συγκλητικοί Ιουβέντιοι. Το 106 ή το 107, ο Κέλσος ήταν πραίτ. Το 114/115 ήταν κυβερνήτης της Θράκης, και στη συνέχεια έγινε ύπατος για το *διάστημα (nundinium)* από τον Μάιο έως τον Αύγουστο του 115, ως συνεργάτης του Λεύκιου Ιούλιου Φρούγι. Ο Κέλσος κατείχε το αξίωμα τού υπάτου για δεύτερη φορά ως *κανονικός ύπατος* για το έτος 129, με συνεργάτη τον Λεύκιο Νεράτιο Μάρκελλο. Έφτασε στο αποκορύφωμα μίας επιτυχημένης συγκλητικής σταδιοδρομίας, όταν έγινε ανθύπατος της Ασίας το 129/130.

## Ως νομικός
Ο Κέλσος διαδέχθηκε τον πατέρα του Ιουβέντιο Κέλσο στη σχολή δικηγόρων του Προκούλια. Ήταν μέλος του Συμβουλίου του Αδριανού, και βοήθησε στην καθιέρωση του *Senatus consultum Iuventianum*, το οποίο όριζε ότι ένας καλόπιστος κάτοχος μίας κληρονομιάς, έπρεπε να την επιστρέψει μόνο εφόσον πλούτιζε από αυτήν. Ένα άλλο απόφθεγμαά του, *impossibilium nulla obligatio est* -οι αδύνατες υποχρεώσεις είναι άκυρες- έχει γίνει βασική αρχή του αστικού δικαίου.

Το νομικό ύφος του Κέλσου ήταν τολμηρό και καυστικό. Ο Πλίνιος ο Νεότερος, ωστόσο, επέκρινε τις ρητορικές του αδυναμίες. Το κύριο έργο του Κέλσου ήταν τα *[[Πανδέκτης|libri digestorum Libri 39]]*, εκ των οποίων τα βιβλία 1-27 πραγματεύονταν τα διατάγματα του Αδριανού (τα βιβλία 1-12 και 24-27 σχετικά με τη σειρά των διαταγμάτων, και τα βιβλία 13-23 αφορούσαν κληροδοτήματα και διαθήκες), ενώ τα βιβλία 28-39 πραγματεύονταν τους νόμους, που δημοσίευσε η Σύγκλητος και πολυάριθμα *senatus consulta*.

### Αξιοσημείωτες
*  – Law is the art of the good and the equitable (Dig. 1, 1, 1)
*  – Knowing the laws does not mean knowing their words, but their intent and purpose(Dig. 1, 3, 17)
*  – It is not artful to judge or to counsel based on a snippet of the law, without taking into consideration the law in its entirety (Dig. 1, 3, 24)
*  - There is no obligation to do the impossible(Dig*.* 50, 17, 185)
*  - An action is nothing else but the right to recover by judicial process on the merits that which is owing to one (Dig*.* 44, 7, 51)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ernst Diehl, "Iuventius 13", *[[Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft]]* Bande X,2 Sp. 1362–1363.
* PIR ² I 882
* 

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 1ου αιώνα
Πακούβιος Λαβίων

Ο **Πακούβιος Λαβίων**, λατιν.: *Pacuvius Labeo* (απεβ. το 42 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος νομικός και συγκλητικός, και ένας από τους δολοφόνους του Ιούλιου Καίσαρα. Ήταν πατέρας του πιο επιφανούς νομικού Μάρκου Αντίστιου Λαβέωνα, ο οποίος έζησε υπό τον Αυτοκράτορα Αύγουστο.

Ο Πακούβιος ήταν ένας από τους μαθητές του Σέρβιου Σουλπίκιου Ρούφου, ο οποίος, όπως αναφέρεται από τον Σέξτο Πομπόνιο, έγραψε βιβλία που συνοψίστηκαν από τον Aυφίδιο Ναμούσα.  Ο Aύλος Γέλλιος τον ανέφερε ως παραλήπτη μίας επιστολής του Σίνιου Καπίτωνα σε μία συζήτηση για τη γραμματική..

Ο Πακούβιος συμμετείχε στη συνωμοσία του Βρούτου για τη δολοφονία του δικτάτορα Ιούλιου Καίσαρα. Πιθανότατα ήταν συγκλητικός τότε, αλλά η σταδιοδρομία του μέχρι τότε δεν έχει καταγραφεί.  Ο Πακούβιος ήταν ένας από τους πιο ενθουσιώδεις συνωμότες, και συμμετείχε ενεργά στη διαδικασία στρατολόγησης.  Ήταν παρών στη μάχη των Φιλίππων στο πλευρό του Βρούτου. Μετά την ήττα, δεν ήθελε να επιβιώσει από τον Βρούτο, ο οποίος, όπως του είπαν, είχε προφέρει το όνομά του με έναν αναστεναγμό πριν από το τέλος του. Έχοντας σκάψει στη σκηνή του μία τρύπα στο μήκος του σώματός του, τακτοποίησε τις κοσμικές του υποθέσεις, και έστειλε μηνύματα στη γυναίκα και τα παιδιά του. Στη συνέχεια, πιάνοντας το χέρι τού πιο πιστού σκλάβου του, τον γύρισε (όπως συνήθιζε στην τελετή της απελευθέρωσης), και, δίνοντάς του το σπαθί του, παρουσίασε το λαιμό του για να μαχαιρωθεί, και τάφηκε στη σκηνή του, στην τρύπα που είχε σκάψει.

Το όνομά του παλαιότερα πιστευόταν ότι ήταν «Πακούβιος Αντίστιος Λαβέων», αλλά ο Ερνστ Μπάντιαν απέδειξε ότι αυτό είναι ένα απίθανο όνομα για έναν συγκλητικό τής εποχής του, και σημείωσε ότι το όνομα «Αντίστιος» μαρτυρείται μόνο από ένα παραποιημένο απόσπασμα στους Πανδέκτες (''Digesta)''. Ο γιος του Πακούβιου, Αντίστιος Λαβέων, θα έχει αποκτήσει τότε το δικό του όνομα μέσω υιοθεσίας.  Η καταχώρηση του Πακούβιου στο *[[Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας|DGRBM]]* (1849) αναφέρει το όνομά του ως «Κόιντος Αντίστιος Λαβέων», αλλά αυτό δεν επιβεβαιώνεται από καμία άλλη πηγή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Μάρκος Αντίστιος Λαβέων

Ο **Μάρκος Αντίστιος Λαβέων**, λατιν.: *Marcus Antistius Labeo* ήταν γιος του Πακούβιου Λαβέωνα, ενός νομικού που αυτοκτόνησε μετά την ήττα τής μερίδας του στους Φιλίππους. Δεδομένου ότι το όνομά του ήταν διαφορετικό από τού πατέρα του, πιθανώς υιοθετήθηκε από έναν κατά τα άλλα άγνωστο Αντίστιο. Μέλος της πληβειακής αριστοκρατίας σε εύκολες συνθήκες, ο νεαρός Λαβέων μπήκε νωρίς στη δημόσια ζωή. Ο Μάρκος Αντίστιος ανέβηκε γρήγορα στην πραιτωρία . Ωστόσο, η απροκάλυπτη αντιπάθειά του για το νέο καθεστώς, και ο τραχύς τρόπος με τον οποίο περιστασιακά εξέφραζε τις Δημοκρατικές συμπάθειες στη Σύγκλητο -αυτό που ο Τάκιτος  αποκαλεί *η αδιαφθορία* του- αποδείχθηκαν εμπόδιο στην πρόοδό του. Ο αντίπαλός του, Ατέιος Καπίτων, πιστός πελάτης των νέων κυρίαρχων δυνάμεων, προήχθη από τον Οκταβιανό Αύγουστο στην υπατεία, παρόλο που ο Λαβέων ήταν υποψήφιος για τη θέση. Πληγωμένος από την αδικία που του είχε γίνει, ο Λαβέων αρνήθηκε το αξίωμα, όταν τού προσφέρθηκε ένα επόμενο έτος.

Από τότε φαίνεται ότι αφιέρωσε όλο τον χρόνο του στη νομολογία. Η εκπαίδευσή του στην επιστήμη προερχόταν κυρίως από τον Tρεβάτιο Τέστα. Στις γνώσεις του για το δίκαιο πρόσθεσε μία ευρεία γενική παιδεία, αφιερώνοντας ιδιαίτερα την προσοχή του στη διαλεκτική, τη φιλολογία (γραμματολογία) και τις αρχαιότητες, ως πολύτιμα βοηθήματα στην παρουσίαση, επέκταση και εφαρμογή της νομικής διδασκαλίας. Μέχρι την εποχή του Αδριανού, το όνομά του ήταν πιθανώς το όνομα της μεγαλύτερης αυθεντίας, και πολλά από τα έργα του συντομεύτηκαν και σχολιάστηκαν από μεταγενέστερα χέρια.

Ενώ ο Κάπιτων σπάνια αναφέρεται, τα *λεγόμενα (dicta)* του Λαβέωνα επανεμφανίζονται συνεχώς στα γραπτά των κλασικών νομικών, όπως ο Γάιος, ο Ουλπιανός και ο Ιούλιος Παύλος· και κανένας αμελητέος αριθμός από αυτά δεν θεωρήθηκε άξιος διατήρησης στους Πανδέκτες (*Digesta)* του Ιουστινιανού Α΄. Ο Λαβέων θεωρείται ο ιδρυτής της Προκουλιανής σχολής, ενώ ο Καπίτων αναφέρεται ως ο ιδρυτής της αντίπαλης Σαβινικής σχολής· αλλά είναι πιθανό ότι οι πραγματικοί ιδρυτές των δύο *σχολών* ήταν ο Πρόκουλος και ο Μασούριος Σαβίνος, ακόλουθοι αντίστοιχα των μεθόδων του Λαβέωνα και του Καπίτωνος.

Το σημαντικότερο λογοτεχνικό έργο του Λαβέωνα ήταν τα *Libri posteriores*, που ονομάστηκαν έτσι, επειδή δημοσιεύθηκαν μόνο μετά το τέλος του. Περιείχαν μία συστηματική έκθεση του κοινού δικαίου. *Το Libri ad Edictum* του περιλάμβανε σχόλια όχι μόνο για τα διατάγματα των αστικών και για-τους-ξένους πραιτόρων, αλλά και για εκείνα των αγορανόμων καθέδρας (curule aediles). Το *Probabilium* lib. VIII., μία συλλογή ορισμών και αξιωματικών νομικών προτάσεων, φαίνεται να ήταν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του έργα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Johann Maier Eck, *De vita, moribus, et studiis M. Ant. Labeonis* (Franeker, 1692), in Oelrichss Thes. nov., vol. i.
* Johannes Jacobus Mascovius, *De sectis Sabinianorum et Proculianorum* (1728)
* Lothar Anton Alfred Pernice, *Marcus Antistius Labeo. Das römische Privatrecht im 1. Jahrhundert der Kaiserzeit* (Halle, 1873–1892)
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 1ου αιώνα
Τρεβάτιος Τέστας

Ο **Τερβάτιος Τέστας**, λατιν.: *Gaius Trebatius Testa* (γενν. π. 84 π.Χ.) ήταν νομικός της αρχαίας Ρώμης, του οποίου η οικογένεια, και ο ίδιος, καταγόταν από την Ελέα της Καμπανίας.

## Φιλία με τον Κικέρωνα και τους Καίσαρες
Περίπου είκοσι χρόνια νεότερος από τον Κικέρωνα, ο Τρεβάτιος ήταν ταυτόχρονα οικείος φίλος και προστατευόμενος τού τελευταίου. Ο Κικέρων αφιέρωσε *τα Τοπικά* του στον Τρεβάτιο, και συνέστησε τον Τρεβάτιο ως νομικό σύμβουλο τού Ιούλιου Καίσαρα, αποκαλώντας τον έναν σχολαστικό κύριο και «πρωτοπόρο στο αστικό δίκαιο». Ο Τρεβάτιος απολάμβανε την εύνοια του Καίσαρα, κάνοντας περιουσία δίπλα του στη Γαλατία και υποστηρίζοντάς τον στον Εμφύλιο Πόλεμο.

Αργότερα συνεργάστηκε στενά και με τον Αύγουστο και στη συνέχεια περιγράφηκε στα Ιουστινιανά θεσπίσματα ως η πιο αυθεντία για το δίκαιο του Αυγούστου.

## Χαρακτήρας
Ένας καλόκαρδος άνθρωπος -ο Κικέρωνας έγραψε ότι του έστελνε «επιθέσεις με το δικό του στυλ» - ο Τρεβάτιος παρουσιάστηκε από τον Οράτιο ως μορφωμένος σύμβουλος στις Σάτιρές του.  Εκτός από την αγάπη του για το κρασί, ο Τρεβάτιος φαινόταν να απολαμβάνει και την κολύμβηση ως χόμπι.

## Νομική σταδιοδρομία και επιρροή
Μαθητής του Κορνήλιου Μάξιμου, ο Τρεβάτιος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μεταβίβαση της νομικής εξουσίας από τη Σύγκλητο σε μεμονωμένους νομικούς συμβούλους υπό το Πριγκιπάτο.

Ως ειδικός στο ιερό δίκαιο, τα γραπτά του Τρεβάτιου περιλάμβαναν τα *de religionibus* και *de iure civili*, αλλά δεν έχουν διασωθεί ούτε καν αποσπάσματα αυτών. Ωστόσο, αναφέρθηκε συχνά από μεταγενέστερους νομικούς και είχε επίσης μεγάλη φήμη ως δάσκαλος του Μάρκου Αντίστιου Λαβέωνα.

## Δείτε επίσης
* Αύλος Οφίλιος
* Γάιος Μάτιος - φίλος του Κικέρωνα/Τρεβατίου
* Σέρβιος Σουλπίκιος Ρούφος - νομικός αντίπαλος

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Κόιντος Σερβίδιος Σκαιβόλας

[μικρογραφία|''Τα τελευταία λόγια του Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου'' ( [Ευγένιος Ντελακρουά|Ευγένιου Ντελακρουά)· ο Αυτοκράτορας απεικονίζεται περιτριγυρισμένος από τους συμβούλους του.]]
[μικρογραφία|''[Ανάγλυφο* του [[Παπινιανός|Παπινιανού]] (142–212 μ.Χ.), ενός από τους μαθητές τού Σκαιβόλα.]]
Ο *'Κόιντος Κερβίδιος Σκαιβόλα*', λατιν.: *Quintus Cervidius Scaevola* (π. 160 - 180 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος νομικός της [[Ιππείς (ρωμαϊκή τάξη)|τάξης των ιππέων]]. Τόσο η *Historia Augusta* όσο και η *Tabula Banasitana* βεβαιώνουν ότι ο Σκιαβόλας ήταν μέλος τού consilium τού [[Μάρκος Αυρήλιος|Μάρκου Αυρηλίου]] (βασ. 161–180 μ.Χ.) δηλ. τού στενού κύκλου συμβούλων. Εκτός από το ότι [[Παπινιανός|ο Παπινιανός]] ήταν μαθητής του, λίγα περισσότερα είναι γνωστά για τη ζωή του Σκαιβόλα.

== Βιβλία ==
Στον Σκαιβόλα αποδίδεται η συγγραφή αρκετών έργων, από τα οποία έχουν διασωθεί αποσπάσματα στο έργο επί [[Ιουστινιανός Α´|Ιουστινιανού Α΄]] *Πανδέκτες (Digesta)*:

* *Digesta* σε 40 βιβλία· ενώ τα βιβλία 1-29 έχουν άφθονα αποσπάσματα, υπάρχουν λίγα από τα τελευταία 10, γεγονός που οδήγησε [[Paul Jörs|τον Πάουλ Γιόρς]] να υποψιαστεί, ότι μέρος της *Digesta* του Σκαιβόλα είχε χαθεί μέχρι τον 6ο αι. 
* *Ερωτήσεις* σε 6 βιβλία.
* *Απάντηση* σε 20 βιβλία.
* *Δημόσιες ερωτήσεις*
* *Κανονισμοί'' σε 4 βιβλία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Αυφίδιος Ναμούσας

Ο **Αυφίδιος Ναμούσας**, λατιν.: *Aufidius Namusa* (1ος αι. π.Χ.) ήταν Ρωμαίος νομικός και συγγραφέας. Ήταν ένας από τους πολυάριθμους μαθητές του Σέρβιου Σουλπίκιου Ρούφου. Δέκα μαθητές του Σέρβιου έγραψαν βιβλία (π.χ. Αλφηνός Βάρος), και από τα έργα οκτώ από αυτών, ο Ναμούσας συνέταξε ένα έργο, το οποίο χωρίστηκε σε 180 μέρη ή υποδιαιρέσεις (*libri*). Το έργο του Ναμούσα αναφέρεται από τον Ουλπιανό,  τον Ιαβοληνό, και τον Παύλο  και έτσι γνωρίζουμε ορισμένες από τις νομικές γνωμοδοτήσεις του Σέρβιου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Ανσβέρτος (6ος αι.)

Ο **Ανσβέρτος**, λατιν.: *Ansbert* (6ος αι.) ήταν Φράγκος της Αυστρασίας ευγενής και Γαλατο-Ρωμαίος συγκλητικός. Πιστεύεται ότι ήταν γιος του Φερεόλου, συγκλητικού της Ναρβωνικής Γαλατίας (Ναρμπόν), και τής συζύγου του, Δόδης. Αν ναι, ήταν δισεγγονός του Τονάντιου Φερεόλου, πραιτωριανού επάρχου της Γαλατίας, και τής συζύγου του Παπιανίλλας.

Μπορεί να ήταν μία ημι-θρυλική φιγούρα, μία «*[[:fr:Faux Mérovingiens|ψεύτικη μεροβίγγεια]]*». Η σύζυγός του, η Μπλιθίλδη, φημολογείται ότι ήταν κόρη του Χαριβέρτου Α΄ (ο οποίος βασίλευσε 561–567), Μεροβίγγειου βασιλιά του Παρισιού, και εγγονή του Χλωτάριου Α΄.

## Απόγονοι
Το *Liber Historiae Francorum*, γραμμένο αιώνες αργότερα, αναφέρει ότι νυμφεύτηκε την Μπλιθίλδη, κόρη του βασιλιά Χλοτάριου Α΄ και στη συνέχεια συνέχισε τη γραμμή μέσω τού γιου του Αρνοάλδου στον Αρνούλφο του Μετς των Πιπινιδών, έναν από τους προγόνους των Καρολιδών. Ο Γουλιέλμος του Μάλμεσμπουρι στην *Ιστορία των βασιλέων της Αγγλίας* επαναλαμβάνει τη γραμμή, χωρίς να κατονομάζει την πηγή του. Ενώ ορισμένες εκδοχές τής σχέσης προσδιορίζουν τον «βασιλιά Χλοτάριο» ως τον «πατέρα του Δαγοβέρτου Α΄» και επομένως τον Χλωτάριο Β΄,  μία γενεαλογία του 9ου αι. και ορισμένες σύγχρονες αναπαραστάσεις υποθέτουν ότι η σύζυγος τού Ανσβέρτου ήταν κόρη του Χλωτάριου Α΄, καθιστώντας την απόγονο τής σύντομης σχέσης του με τη Βαλδράδα. Ωστόσο, ο Γρηγόριος του Τουρ, γράφοντας ως σύγχρονος των γιων του Κλοθάριου Α΄ και η κύρια πηγή για τους πρώτους Μεροβίγγειους, δεν αποδίδει στην Βαλδράδα παιδιά από τη σύντομη σχέση της με τον Χλοτάριο Β΄.

Τα ακόλουθα παιδιά αποδίδονται στον Ανσβέρτο και την Μπλίθιλδη:
* Αρνοάλδος, επίσκοπος του Μετς
* Μουντέρικ, επίσκοπος Αρισίτου
* Ταρσίκιος ή Ταρσίκη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* «Η Ευρώπη μετά τη Ρώμη» : μια νέα πολιτιστική ιστορία 500-1000", της Τζούλια Μ.Χ. Σμιθ, Oxford University Press 2005 «Η δυναστεία των Καρολιδών... οικειοποιήθηκε το ρωμαϊκό παρελθόν στους προγόνους της μέσω μιας γενεαλογίας που ισχυριζόταν ότι ο αγιοποιημένος (και ιστορικά βεβαιωμένος) ιδρυτής της, Αρνούλφος του Μετς (π.χ. 643), ήταν εγγονός της (μυθικής) Μεροβιγγείου πριγκίπισσας Μπλίθιλντ και του (εξίσου μυθικού) συζύγου της Άνσμπερτ, ο οποίος χαιρετίστηκε ως Ρωμαίος γερουσιαστής».
* Weis, Frederick Lewis *, Προγονικές Ρίζες Ορισμένου Αμερικανού Αποίκου που Ήρθαν στην Αμερική πριν από το 1700* (7η έκδ.), γραμμές 180 (όλες) & 190-9
* *Ιστορικό και Γενεαλογικό Μητρώο Νέας Αγγλίας* 101:112
* Christian Settipani, Les Ancêtres de Charlemagne (Γαλλία: Éditions Christian, 1989).
* Christian Settipani, Continuite Gentilice et Continuite Familiale Dans Les Familles Senatoriales Romaines A L'epoque Imperiale, Mythe et Realite, Addenda I-III (juillet 2000-οκτώβριος 2002) (np: Prosopographica et,2000logica).

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 6ου αιώνα
Τίτος Στατίλιος Μάξιμος

Ο **Τίτος Στατίλιος Μάξιμος** ήταν Ρωμαίος συγκλητικός του 2ου αι. μ.Χ. Διετέλεσε ύπατος το έτος 144 ως συνεργάτης του Λεύκιου Εδίου Ρούφου Λολλιανού Άβιτου. Είναι γνωστός αποκλειστικά από επιγραφές.

Ο Μάξιμος καταγόταν από μία πλούσια συριακή οικογένεια. Ο Γκέζα Αλφέλντι έχει αναγνωρίσει δύο συγγενείς του, που δραστηριοποιούνταν σε αυτήν την επαρχία, τον έναν προστάτη (patron) της Ηλιούπολης (σύγχρονο Μπάαλμπεκ) και τον άλλον έναν εξέχοντα πολίτη της Βηρυτού. Ήταν γιος του Τίτου Στατίλιου Μάξιμου Σεβήρου Αδριανού, υπάτου το 115. Είναι πιθανό ο Μάξιμος να ήταν πατέρας του Τίτου Στατίλιου Σεβήρου, υπάτου το 171.

Μετά τη θητεία του ως υπάτου, αναφέρεται ως επιμελητής ιερών κτιρίων (*curator aedium sacrarum)* το έτος 146. Για την περίοδο 157/158, ήταν ανθύπατος (κυβερνήτης) της Ασίας.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα
Μεροβαύδης (ποιητής)

Ο **Φλάβιος Μεροβαύδης**, λατιν.: *Flavius Merobaudes* (5ος αι.) ήταν Λατίνος ρήτορας και ποιητής.

Ο Μεροβαύδης ήταν Ρωμαίος Φραγκικής καταγωγής, που μεγάλωσε στην Ισπανία, και πιθανότατα ήταν απόγονος του διάσημου στρατηγού με το ίδιο όνομα, που άκμασε κατά τον 4ο αι.

Ήταν ο επίσημα δαφνοστεφής του Βαλεντινιανού Γ΄ και του Αέτιου. Μέχρι τις αρχές του 19ου αι. ήταν γνωστός μόνο από την αναφορά του στο *Χρονικό* (έτος 443) τού συγχρόνου του Υδάτιου, όπου επαινείται ως ποιητής και ρήτορας, και γίνεται αναφορά σε αγάλματα που στήθηκαν προς τιμήν του.  Ήταν μέλος του στρατού του Αέτιου, που εκστράτευσε στις Άλπεις.

Το 1813 ανακαλύφθηκε στη Ρώμη η βάση ενός αγάλματος, με μία μακρά επιγραφή που ανήκε στο έτος 435 (CIL vi. 1724) του Φλάβιου Μεροβαύδη, η οποία εξυμνούσε τις αρετές του ως πολεμιστή και ποιητή. Δέκα χρόνια αργότερα, ο B.G. Niebuhr ανακάλυψε μερικούς λατινικούς στίχους σε ένα παλίμψηστο στο μοναστήρι του Αγίου Γάλλου, η συγγραφή των οποίων αποδόθηκε στον Μεροβαύδη, λόγω της μεγάλης ομοιότητας τής γλώσσας στον πρόλογο τής πεζογραφίας με αυτήν της επιγραφής. 

Παλαιότερα, το μόνο έργο που ήταν γνωστό του Μεροβαύδη, ήταν ένα σύντομο ποίημα (30 εξάμετρα) *De Christo*, που αποδίδεται από ένα χειρόγραφο σε αυτόν, ή στον Κλ. Κλαυδιανό από ένα άλλο χειρόγραφο. Ωστόσο, ο Έμπερτ τείνει να αμφισβητήσει τον ισχυρισμό ότι ο Μεροβαύδης θεωρείται ο συγγραφέας τού *De Christo* και ότι ήταν Χριστιανός. 

Τα Πανηγυρικά και τα μικρότερα ποιήματα έχουν επιμεληθεί από τον Niebuhr (1824). από τον Iμάνουελ Μπέκερ στο Bonn Corpus scriptorum hist. (1836). Το *De Christo* στον *Κλαυδιανό* του T. Birt (1892), όπου επιβεβαιώνεται η πατρότητα του Mεροβαύδη , πιο πρόσφατα F. Bücheler και A. Riese, *Anthologia latina sive poesis latinae supplementum* (2η έκδοση του τόμου 1, Λειψία, 1894–1926) 1, 2: σσ. 327–328, αρ. 878. Βλέπε επίσης A. Ebert, *Geschichte der Literatur des Mittelalters im Abendlande* (1889). Αγγλική μετάφραση από τον FM Clover, "Flavius Merobaudes: A Translation and Historical Commentary", ''Transactions of the American Philosophical Society'', Νέα Σειρά, Τόμος 61, Αρ. 1 (Ιανουάριος, 1971), σσ. 1–78.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα
Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας

Το **Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας** (, RRF) είναι το κύριο χρηματοδοτικό εργαλείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο του προσωρινού μέσου Next Generation EU, που δημιουργήθηκε για την αντιμετώπιση των οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων της πανδημίας COVID-19 και την προώθηση μεταρρυθμίσεων και επενδύσεων που ενισχύουν την ανθεκτικότητα των οικονομιών των κρατών-μελών.

Το Ταμείο θεσπίστηκε με τον Κανονισμό  2021/241 στις 12 Φεβρουαρίου 2021. Οι βασικοί στόχοι του είναι η στήριξη της ανάκαμψης των οικονομιών των κρατών-μελών μετά την πανδημία, ηη προώθηση της πράσινης μετάβασης και του ψηφιακού μετασχηματισμού, η ενίσχυση της οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής ανθεκτικότητας και η δημιουργία θέσεων εργασίας και η στήριξη της κοινωνικής συνοχής.

Ο συνολικός προϋπολογισμός του RRF ανέρχεται σε **672.5 δισ. ευρώ** (σε τρέχουσες τιμές), εκ των οποίων 312. 5 δισ. ευρώ σε επιχορηγήσεις και 360 δισ. ευρώ σε δάνεια. Επίσης αποτελεί την πρώτη φορά που ευρωπαΐκο πρόγραμμα χρηματοδότησης αντλεί κεφάλαια μέσω δανεισμού της Ε.Ε. συλλογικά.

Η χρηματοδότηση κατανέμεται στα κράτη-μέλη με βάση κριτήρια όπως το ΑΕΠ, ο πληθυσμός και η ανεργία, και εκταμιεύεται σε δόσεις, ανάλογα με την πρόοδο υλοποίησης των εθνικών σχεδίων.

## Εθνικά Σχέδια Ανάκαμψης
Κάθε κράτος-μέλος καταρτίζει **Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας** (ΕΣΑΑ), στο οποίο περιγράφονται οι μεταρρυθμίσεις και οι επενδύσεις που θα υλοποιηθούν με τους πόρους του Ταμείου.

### Ελλάδα 2.0
Η Ελλάδα υπέβαλε το σχέδιο με τίτλο **Ελλάδα 2.0**, το οποίο εγκρίθηκε από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Ιούλιο του 2021. Το ελληνικό σχέδιο περιλαμβάνει δράσεις στους τομείς:
* **Πράσινη μετάβαση**: Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενεργειακή αναβάθμιση κτιρίων, δίκαιη μετάβαση περιοχών με λιγνιτική εξάρτηση.
* **Ψηφιακός μετασχηματισμός**: Ψηφιοποίηση δημοσίων υπηρεσιών, ανάπτυξη δικτύων 5G, στήριξη ψηφιακών δεξιοτήτων.
* **Απασχόληση και κοινωνική συνοχή**: Προγράμματα κατάρτισης, εκσυγχρονισμός εκπαίδευσης, κοινωνικές υποδομές.
* **Ιδιωτικές επενδύσεις και μετασχηματισμός οικονομίας**: Χρηματοδότηση καινοτομίας, στήριξη ΜΜΕ, ενίσχυση εξαγωγών.

Ο συνολικός προϋπολογισμός του σχεδίου *Ελλάδα 2.0* ανέρχεται σε περίπου **30.5 δισ. ευρώ**, εκ των οποίων 17.8 δισ. σε επιχορηγήσεις και 12.7 δισ. σε δάνεια.

## Διάρκεια και υλοποίηση
Το Ταμείο καλύπτει την περίοδο 2021–2026. Τα κράτη-μέλη μπορούν να υποβάλουν αιτήματα πληρωμής μετά την επίτευξη συγκεκριμένων οροσήμων και στόχων που έχουν συμφωνηθεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η τελευταία δόση πρέπει να εκταμιευθεί έως το τέλος του 2026.

## Next Generation EU
Το RRF αποτελεί μέρος του πακέτου Next Generation EU, συνολικού ύψους 750 δισ. ευρώ, που περιλαμβάνει και άλλα εργαλεία, όπως το REACT-EU, το InvestEU και το Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Gypsy (τραγούδι, Uriah Heep)

Το "**Gypsy**" είναι το πρώτο single του βρετανικού progressive rock/hard rock συγκροτήματος Uriah Heep. Είναι το εναρκτήριο κομμάτι του πρώτου τους άλμπουμ, *[[Very 'eavy...Very 'umble|...Very 'Eavy ...Very 'Umble]]*, το οποίο κυκλοφόρησε το 1970. Το "Gypsy" γράφτηκε από τους Μικ Μποξ και Ντέηβιντ Μπάιρον. Η έκδοση του "Gypsy" που κυκλοφόρησε με το άλμπουμ διαρκεί περισσότερο από έξιμισι λεπτά, ενώ η έκδοση που κυκλοφόρησε ως single διαρκεί λιγότερο από τρία λεπτά. Το τραγούδι είναι δομημένο με εισαγωγή, τέλος και τρεις στίχους χωρίς ρεφρέν. Είναι βασικό κομμάτι των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος. 

## Υποδοχή
Ο Μάρτιν Ποπόφ αποκάλεσε το τραγούδι «[...] ένα κατ' εξοχήν εμβατήριο ενός αμαρτωλού, έναν από τους πιο βασιλικούς γάμους τραγανών συγχορδιών οργάνου και δυναμικές συγχορδίες οι οποίες έχουν σφυρηλατηθεί στη φωτιά [...]».  Ο Ντόναλντ A. Γκουαρίσκο του *[[AllMusic]]* είπε ότι: «[...] το μεγαλύτερο επίτευγμα του άλμπουμ είναι το "Gypsy": αυτό το στολίδι της heavy metal δένει αρμονικά με το μείγμα στροβιλιζόμενων riff οργάνου, δυναμικών συγχορδιών και φωνητικών αρμονιών οι οποίες θα όριζαν τις κλασικές μελωδίες του συγκροτήματος [...]»  Το *[[Billboard]]* χαρακτήρισε το τραγούδι «εξαιρετικό».  Το *[[Townsquare Media|Ultimate Classic Rock]]* σχολίασε ότι: «Οι πομπώδεις ιδιότητες του επαναστατικού σχεδίου της heavy metal ήταν όλες εμφανείς στο δραματικό εναρκτήριο τραγούδι του άλμπουμ, "Gypsy" [...]». 

## Κυκλοφορία
Το κομμάτι συμπεριλήφθηκε στο πρώτο άλμπουμ συλλογής του συγκροτήματος, *[[The Best of Uriah Heep]]* (1974) και στις περισσότερες υπόλοιπες συλλογές οι οποίες κυκλοφόρησαν, συμπεριλαμβανομένων των *[[Totally Driven]]* (2001), *[[The Ultimate Collection (άλμπουμ, Uriah Heep)|The Ultimate Collection]]* (2003), *[[Easy Livin': Singles A's & B's]]* (2006), *[[Loud Proud & Heavy:The Best of Uriah Heep|Loud, Proud & Heavy]]* (2007) και *[[Celebration (άλμπουμ των Uriah Heep)|Celebration]]* (2009). Εμφανίστηκε επίσης σε δύο ζωντανά άλμπουμ, το *[[Uriah Heep Live]]*, που κυκλοφόρησε το 1973 και το *[[Live in Armenia]]* του 2011. 

## Διασκευές
Το τραγούδι διασκευάστηκε από το αμερικανικό noise rock συγκρότημα godheadSilo το 1996, και εμφανίστηκε στο 7ιντσο single τους, με τίτλο *[[Skyward in Triumph|Booby Trap]]*. 

Το 2023, το βρετανικό heavy metal συγκρότημα Saxon διασκεύασε το τραγούδι, το οποίο εμφανίστηκε στο άλμπουμ τους με διασκευές *[[More Inspirations]]*. 

## Προσωπικό

* Μικ Μποξ – κύρια και ακουστική κιθάρα
* Ντέηβιντ Μπάιρον – κύρια φωνητικά
* Κεν Χένσλεϊ – πιάνο, όργανο
* Πολ Νιούτον – μπάσο κιθάρα
* Άλεξ Νέιπιερ – ντραμς

## Charts

## Παραπομπές

Κατηγορία:Τραγούδια του 1970
Κατηγορία:Λήμματα με πηγές στην γερμανική γλώσσα (de)
Pepco

Η **Pepco** είναι πολωνική αλυσίδα εκπτωτικών καταστημάτων με δραστηριότητα σε όλην την Ευρώπη. Είναι μέρος του «Pepco Group» με έδρα το Λονδίνο και εισηγμένο στο χρηματιστήριο της Πολωνίας, μαζί με την αδελφή πολωνική επωνυμία Dealz.  Τα καταστήματα Pepco αντιπροσωπεύουν τα περισσότερα καταστήματα του ομίλου με 3500 υποκαταστήματα σε όλη την Ευρώπη (από τα συνολικά 4600), και έχουν αντικαταστήσει πλήρως το Dealz (σε μορφή και επωνυμία) στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, εκτός από την Πολωνία, την Ιρλανδία και τη Νήσο του Μαν.Η Pepco υπέβαλε αίτηση πτώχευσης το 2025 μόνο στη Γερμανία.

Το 1999, η βρετανική εταιρεία *...instore* (τότε Brown & Jackson plc) επεκτάθηκε στην Πολωνία.Το 2002 B&J Poland πουλήθηκε στην νοτιοαφρικανική εταιρεία Tradegro το 2002 και εξαγοράστηκε από την Pepkor το 2004. Μετά την εξαγορά, οι επιχειρήσεις και τα καταστήματα μετονομάστηκε σε Pepco. Το 2013 άνοιξαν καταστήματα στην Τσεχία και τη Σλοβακία, το 2015 στη Ρουμανία και την Ουγγαρία, το 2017 στην Κροατία, τη Σλοβενία και τη Λιθουανία, το 2018 στη Λετονία και την Εσθονία, το 2019 στη Βουλγαρία, το 2020 στην Ιταλία και τη Σερβία, το 2021 σε Ισπανία και Αυστρία, το 2022 στη Γερμανία, την Ελλάδα και την Ιρλανδία και το 2023 στην Πορτογαλία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, και το Αζερμπαϊτζάν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Εταιρείες της Πολωνίας
Κατηγορία:Καταστήματα μόδας
LC Waikiki

Η **LC Waikiki** είναι τουρκική εταιρεία  έτοιμων ενδυμάτων και lifestyle με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Iδρύθηκε στη Γαλλία το 1988 και έγινε τουρκικής ιδιοκτησίας το 1997 μετά την εξαγορά της από την Tema Tekstil. Το όνομα συνδυάζει το LC για τη γαλλική φράση Les Copains («φίλοι») με το «Waikiki», που αναφέρεται στην παραλία στη Χαβάη.

Ιδρυθείσα στο Παρίσι το 1988 από τον Georges Amouyal, η LC Waikiki εξαγοράστηκε από την Tema Tekstil της Τουρκίας το 1997 στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώιμη ταυτότητα της εταιρείας περειλάμβανε μια μασκότ χιμπατζή, η οποία ήταν εξέχουσα στο branding της τη δεκαετία του 1990. Το 1.000ό κατάστημά της άνοιξε στο Κίεβο το 2020.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Τουρκίας
Κατηγορία:Καταστήματα μόδας
Sopwith Dragon

Το **Sopwith Dragon** ήταν βρετανικό μονοθέσιο διπλάνο μαχητικό το οποίο αναπτύχθηκε το 1918 έχοντας ως βάση το Sopwith Snipe.

## Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Τον Απρίλιο του 1918 το έκτο πρωτότυπο του Snipe εξοπλίστηκε με έναν αστεροειδή κινητήρα ABC Dragonfly I που μπορούσε να αποδώσει έως και 320 hp. Προκειμένου να αντισταθμιστεί το μεγαλύτερο βάρος του Dragonfly, η άτρακτος επιμηκύνθηκε κατά 56 cm.

Το πρωτότυπο αντιμετώπιζε επίμονα ελαττώματα στο σύστημα ανάφλεξης, αλλά η απόδοσή του ήταν ενθαρρυντική όταν ο κινητήρας Dragonfly λειτουργούσε σωστά. Τον Ιούνιο του 1918 η RAF υπέγραψε σύμβαση για την προμήθεια τριάντα Snipe με κινητήρα Dragonfly, τα οποία στη συνέχεια πήραν το όνομα «Dragon». Στα τέλη Νοεμβρίου του ίδιου έτους η RAF ακύρωσε παραγγελία προμήθειας τριακοσίων Snipe και στη θέση τους ζήτησε να παραλάβει ισάριθμα Dragon.

Κατασκευάστηκε και δεύτερο πρωτότυπο το οποίο εξοπλίστηκε με τον ισχυρότερο κινητήρα ABC Dragonfly IA μέγιστης ισχύος 360 hp. Οι δοκιμές του άρχισαν τον Φεβρουάριο του 1919 και έφτασε σε μέγιστη ταχύτητα 240 km/h στο επίπεδο της θάλασσας και πέτυχε επιχειρησιακή οροφή 7600 m.

Η Sopwith ολοκλήρωσε διακόσια περίπου Dragon, τα οποία τέθηκαν σε αποθήκευση εν αναμονή της παράδοσης των κινητήρων τους. Οι δυσκολίες με τον κινητήρα Dragonfly τελικά αποδείχθηκαν ανυπέρβλητες και εν τέλει λίγα μονάχα ολοκληρώθηκαν με κινητήρες Dragonfly και κανένα από αυτά δεν διατέθηκε σε επιχειρησιακές μοίρες. Το Dragon κηρύχθηκε τελικά παρωχημένο ως τύπος τον Απρίλιο του 1923.

## Χρήστες
; Ηνωμένο Βασίλειο
* RAF

## Δείτε επίσης

; Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του Dragon
* Sopwith Snipe
* Sopwith Salamander

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Bruce, J. M. *War Planes of the First World War: Volume Three, Fighters*. London: Macdonald, 1969. .
* Davis, Mick. *Sopwith Aircraft*. Ramsbury, Marlborough, Wiltshire: Crowood Press, 1999. .
* Mason, Francis K. *The British Fighter Since 1912.* Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1992. .
* Robertson, Bruce. *Sopwith – The Man and His Aircraft*. London: Harleyford, 1970. .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Dragon
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Λεύκιος Έδιος Ρούφος Λολλιανός Άβιτος (ύπατος το 144)

Ο **Λεύκιος Έδιος Ρούφος Λολλιανός Άβιτος**, λατιν.: *Lucius Hedius Rufus Lollianus Avitus* (π. 2ος αι.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατιωτικός αξιωματικός. Διετέλεσε ύπατος το έτος 144 ως συνάδελφος του Τίτου Στατίλιου Μάξιμου. 

## Βιογραφία
Ο Ρούφος Λολλιανός ήταν μέλος του *γένους των Εδίων Λολλιανών*, το οποίο πιθανότατα προερχόταν από την περιοχή της Λιγουρίας. Ήταν γιος του Λοεύκιου (Έδιου Ρούφου) Λολλιανού Άβιτου, ο οποίος διορίστηκε ύπατος το 114 μ.Χ. Ως γνωστός ρήτορας, εξελέγη στο αξίωμα του υπάτου το 144 μ.Χ. μαζί με τον Τίτο Στατίλιο Μάξιμο.. Ακολούθησε ο διορισμός του ως curator operum publicorum (επιμελητή δημοσίων έργων) το 146.

Πιθανώς γύρω στο 157/8 μ.Χ. ο Ρούφος Λολλιανός διορίστηκε ανθύπατος (κυβερνήτης) της Αφρικής. *Ο λεγάτος ανθύπατός* του ήταν ο Γάιος Βίβιος Γάλλιος Κλαύδιος Σεβήρος. Κατά τον επόμενο διορισμό του ως *[[Legatus Augusti pro praetore|λεγάτος του Αυγούστου αντί του πραίτορα]]* (ή αυτοκρατορικός κυβερνήτης) της Βιθυνίας και του Πόντου το 159, ο Λουκιανός τον αντιμετώπισε σχετικά με την δίωξη του Αλεξάνδρου του Αβνωοτειχίτου. Ο Ρούφος Λολλιανός δίστασε, ισχυριζόμενος όχι μόνο ότι η υπόθεση τού Λουκιανού ήταν αδύναμη, αλλά και ότι ο προστάτης του Αλεξάνδρου, Πόπλιος Μούμιος Σισέννα Ρουτιλιανός, είχε πολύ μεγάλη επιρροή για να τον ξεπεράσουν.  Γύρω στο 162 μ.Χ. του ανατέθηκε μία ειδική αποστολή, όταν ο Αυτοκράτορας Λεύκιος Αυρήλιος Βήρος έφυγε για την εκστρατεία κατά των Πάρθων.

Ο Ρούφος Λολλιανός ήταν *προστάτης* (patronus) του Eλβίου Σουκέσου, πατέρα του μελλοντικού Αυτοκράτορα Περτίνακα. Ήταν επίσης *φίλος* του Mάρκου Κορνήλιου Φρόντωνα. Ο Ρούφος Λολλιανός νυμφεύτηκε μία κόρη του Δέκιμου Τερέντιου Γεντιανού, αντικαταστάτη υπάτου του 116 μ.Χ. και είχαν τουλάχιστον δύο παιδιά: τον Λόιντο Έδιο Ρούφο Λολλιανό Γεντιανό αντικαταστάτη ύπατο περί το 186-188 και τον Λεύκιο Έδιο Ρούφο Λολλιανό, αντικαταστάτη ύπατο πριν το 193 μ.Χ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Mennen, Inge, *Power and Status in the Roman Empire, AD 193-284* (2011)

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα