open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αλλίστε

Το **Αλλίστε** (ιταλ. *Alliste*, στη σαλεντινή διάλεκτο *Caḍḍiste*) είναι κωμόπολη και δήμος (*[[comune]]*) στην Επαρχία Λέτσε της Απουλίας, στη νότια Ιταλία, κοντά στο νότιο άκρο της χερσονήσου του Σαλέντο. Το 2021 είχε πληθυσμό 6.437 κατοίκους, που είναι γνωστοί ως *Αλλιστίνι*. Συγκριτικά, στην απογραφή του έτους 1961 είχε 5.862 κατοίκους. Πολιούχος άγιος είναι ο Άγιος Κουεντίνος, που εορτάζει στις 31 Οκτωβρίου.

## Γεωγραφία
Η κωμόπολη και ο δήμος, με έκταση 23,53 τετραγωνικά χιλιόμετρα, βρίσκονται κοντά στη θάλασσα (Ιόνιο Πέλαγος). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του Αλλίστε είναι περίπου 54 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι 39°57΄ Βόρειο πλάτος και 18°05΄ Ανατολικό μήκος.

Η οικονομία του Αλλίστε βασιζόταν παραδοσιακά στον αγροτικό τομέα, με κυριότερη την παραγωγή κρασιού και ελαιόλαδου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 4, σελ. 419

Αλλιστε
Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Οι **Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου** είναι τιμώμενοι από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίοι έχουν επιλεγεί μεταξύ των λαϊκών λόγω της υπηρεσίας σε εκείνα τα τμήματα της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας υπό την ιδιαίτερη καθοδήγησή του. 

Το Τάγμα τού Αγίου Ανδρέα, που αποτελείται από τους Άρχοντες που ζουν στην Αμερική, ιδρύθηκε το 1966 επί Πατριάρχη Αθηναγόρα, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος απένειμε την τιμή σε τριάντα μέλη της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Ο πρώτος Μεγάλος Διοικητής τού Τάγματος ήταν ο Pierre De Mets. Ο σημερινός Μέγας Διοικητής είναι ο Αντώνιος Ι. Λιμπεράκης, MD, ο οποίος ηγήθηκε τού Τάγματος για την υπεράσπιση της θρησκευτικής ελευθερίας τού Οικουμενικού Πατριαρχείου. Με την εισαγωγή στο «Τάγμα τού Αγίου Ανδρέα», όπως ορίζονται ως ομάδα οι Άρχοντες της Αμερικής, ο τιμώμενος ορκίζεται «να υπερασπιστεί και να προωθήσει την ορθόδοξη πίστη και παράδοση».

Στις 19 Νοεμβρίου 1991, με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου τού Οικουμενικού Πατριαρχείου, ιδρύθηκε η **«Αδελφότητα της Υπεραγίας Θεοτόκου Παμμακάριστου»** και στις 22 Φεβρουαρίου 1992 ορίστηκε το πρώτο διοικητικό συμβούλιο. Οι σκοποί της Αδελφότητας ορίστηκαν ως η πνευματική ενότητα των Αρχόντων όλων των υπόλοιπων περιοχών (εκτός της Αμερικής όπου υπήρχε ήδη το Τάγμα τού Αγίου Ανδρέα), η σύνδεσή τους με τον Οικουμενικό Θρόνο και η πολιτιστική τους δραστηριότητα και συνεργασία καθώς και οι δραστηριότητές τους στην εκδοτική, συγγραφική και κοινωνική προσφορά, το ετήσιο συνέδριο στο Φανάρι την Κυριακή της Σαμαρείτιδος, η μνήμη των Αγίων Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως, η οικονομική ενίσχυση των έργων τού Πατριαρχείου κ.λπ.

Οι πρώτες μεγάλες προσπάθειες τού Τάγματος είχαν ως στόχο την αποκατάσταση των υφιστάμενων ορθόδοξων εγκαταστάσεων στην Κωνσταντινούπολη, μία προσπάθεια που είχε περιορισμένη επιτυχία με το συνεχιζόμενο αναγκαστικό κλείσιμο της σχολής της Χάλκης  και με το διάταγμα τού Προέδρου Ερντογάν για την επαναφορά της Αγίας Σοφίας και της εκκλησίας της Χώρας από μουσεία στα τζαμιά. 

Τα τελευταία χρόνια το Τάγμα τού Αγίου Ανδρέα ασχολήθηκε επίσης έντονα με την κατάσταση τού Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης της κυβερνητικής παρέμβασης στις εκκλησιαστικές εκλογές.  Ενώ αναφέρεται στον εαυτό του ως "Τάγμα", δεν ισχυρίζεται ότι είναι τάγμα ιπποτισμού.

## Δείτε επίσης

* Άρχων
* Εκκλησιαστικές διακρίσεις
* Εκκλησιαστικό βραβείο
* Κατάλογος εκκλησιαστικών διακρίσεων

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής
Κατηγορία:Ανατολικά Χριστιανικά εκκλησιαστικά αξιώματα
Κατηγορία:Οικουμενικό Πατριαρχείο
Πατριαρχείο της Βενετίας

thumb|right|Η Βασιλική του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, έδρα του Πατριαρχάτου Βενετίας
thumb|259x259px|Ο Αρχιεπίσκοπος Φραγκίσκος Μοράλια, σημερινός Πατριάρχης Βενετίας, φορώντας την πορφυρή ενδυμασία των Καρδιναλίων
Με τον όρο **Πατριαρχείο της Βενετίας** (λατ. *Patriarchatus Venetiarum*, ιταλ. *Patriarcato di Venezia*), είναι επισήμως γνωστή η Ρωμαιοκαθολική **Αρχιεπισκοπή της [[Βενετία]]ς**, στην Ιταλία. Δημιουργήθηκε το 1451 από τη συγχώνευση της έως τότε απλής Επισκοπής Βενετίας με την Επισκοπή του Καστέλλο και το Πατριαρχάτο του Γκράντο.

## Χαρακτηριστικά
Ο επικεφαλής του Πατριαρχάτου φέρει τον τίτλο του Πατριάρχη Βενετίας, που παραδοσιακά γίνεται Καρδινάλιος από τον Πάπα Ρώμης μετά από σύγκληση του Κολλεγίου των Καρδιναλίων. Ακόμη και προτού εκλεγεί Καρδινάλιος ωστόσο, ο Πατριάρχης Βενετίας έχει κατ' εξαίρεση το δικαίωμα να φορεί την κόκκινη ενδυμασία ενός Καρδιναλίου. Ο καθεδρικός ναός ή μητρόπολη του Πατριαρχάτου είναι η Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

Ο Πατριάρχης Βενετίας έχει επίσης την ευθύνη της Εκκλησιαστικής Επαρχίας της Βενετίας, η οποία περιλαμβάνει τις εξής εννέα επιμέρους ρωμαιοκαθολικές επισκοπές:

* Αδρία-Ροβίγκο
* Μπελλούνο-Φέλτρε
* Κιότζα
* Κονκόρντια-Πορντενόνε
* Πάδοβας
* Τρεβίζο
* Βερόνας
* Βιτσέντσα
* Βιττόριο Βένετο

## Δείτε επίσης
* Πατριάρχης Βενετίας

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Βενετιας
Πατριαρχειο
Νήσοι Χάνις

[μικρογραφία|Θέση των νήσων μεταξύ της [Αραβία|Αραβικής Χερσονήσου και του Κέρατος της Αφρικής.]]
Οι **Νήσοι Χάνις** (, τιγκρινιακά: ደሴታት ሃኒሽ) είναι αρχιπέλαγος στην Ερυθρά Θάλασσα, το οποίο αποτελείται από μια τριάδα μεγάλων νησιών στο κέντρο μιας σειράς μικρότερων νησίδων και βράχων. Τα τρία μεγάλα νησιά είναι το βόρειο νησί Ζουκάρ, το νότιο Μεγάλο Άνις και το σημαντικά μικρότερο Μικρό Άνις ενδιάμεσα. Το αρχιπέλαγος βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό υπό τον έλεγχο της Υεμένης, με μόνο αρκετούς μικρούς νοτιοδυτικούς βράχους και νησίδες που παραχωρήθηκαν στην Ερυθραία μετά τη σύγκρουση των Νήσων Χάνις το 1996.

## Ιστορία
μικρογραφία|Φάρος γαλλικής κατασκευής στα νησιά Χάνις
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία άσκησε αξίωση επί του αρχιπελάγους Χάνις ύστερα από τη διάλυσή του μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ακολούθως η κυριαρχία και το πολιτικό καθεστώς των νησιών αφέθηκαν απροσδιόριστες από τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923. Η Ιταλία άσκησε χαλαρό έλεγχο στους ψαράδες που σύχναζαν στο αρχιπέλαγος μέσω της γεωγραφικής γειτνίασης με την Ιταλική Ερυθραία, μέχρι την κατοχή της χώρας από τους Βρετανούς το 1915 για να «προλάβουν τους Ιταλούς».

Τα νησιά διοικούνταν από την Ιταλική Αυτοκρατορία μέχρι το 1941, όταν οι Ιταλοί άποικοι παραδόθηκαν στους Βρετανούς, οι οποίοι στη συνέχεια παραχώρησαν όλη την Ερυθραία, συμπεριλαμβανομένου του αρχιπελάγους, στη γειτονική Αιθιοπία.

Ομάδες ανεξαρτησίας της Ερυθραίας χρησιμοποίησαν το αρχιπέλαγος, ιδιαίτερα το νησί Ζουκάρ, ως βάση για επιθέσεις κατά των στρατιωτικών συμφερόντων της Αιθιοπίας, οδηγώντας στην επιθυμία των Αιθίοπων για έλεγχο στο αρχιπέλαγος.

Η Ερυθραία πέτυχε να κερδίσει την ανεξαρτησία της το 1991 και στη συνέχεια άρχισε τις προσπάθειες διαπραγμάτευσης και άσκησης κυριαρχίας στο αρχιπέλαγος, ιδιαίτερα στο Μεγάλο Άνις. Η κατάρρευση των ειρηνικών διαπραγματεύσεων με την Υεμένη το 1996 είχε ως αποτέλεσμα «Σύγκρουση των Νήσων Χάνις», έναν εδαφικό πόλεμο που θα διαρκούσε δύο χρόνια. Το 1998, και οι δύο χώρες συμφώνησαν να δεχτούν τη διαιτησία, μετά την οποία το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο αποφάσισε ότι το αρχιπέλαγος ανήκε στην Υεμένη, παραχωρώντας μόνο πολλά μικρά νησιά και νησίδες στην κυριαρχία της Ερυθραίας. Η σύγκρουση στοίχισε τελικά τη ζωή σε 4-15 Υεμενίτες και 12 Ερυθραίους.

Το αρχιπέλαγος έγινε το σκηνικό έντονων συγκρούσεων κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου της Υεμένης το 2015, όταν δυνάμεις πιστές στον πρώην πρόεδρο Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ και αντάρτες Χούθι από τη μία πλευρά πολέμησαν εναντίον δυνάμεων πιστών στον ενεργό πρόεδρο Αμπντ αλ-Ραμπ Μανσούρ αλ-Χαντί, με την υποστήριξη των δυνάμεων του αραβικού συνασπισμού του Κόλπου, από την άλλη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Ερυθραίας
Κατηγορία:Γεωγραφία της Υεμένης
Κατηγορία:Νησιά της Ερυθράς Θάλασσας
Βιντεοπαιχνίδι πλάγιας κύλισης

μικρογραφία| ''Secret Maryo Chronicles'', ένα βιντεοπαιχνίδι side-scrolling

Ένα **βιντεοπαιχνίδι με πλάγια κύλιση** (side-scrolling), είναι ένα παιχνίδι στο οποίο η δράση προβάλλεται από μία γωνία κάμερας πλάγιας όψης (side-view) και η οθόνη ακολουθεί τον παίκτη καθώς κινείται αριστερά ή δεξιά. Το άλμα από τα γραφικά μιας οθόνης ή τα γραφικά με αναστροφή στα κυλιόμενα γραφικά κατά τη χρυσή εποχή των παιχνιδιών arcade ήταν ένα κρίσιμο άλμα στον σχεδιασμό των παιχνιδιών, συγκρίσιμο με τη μετάβαση στα γραφικά 3D κατά την πέμπτη γενιά.

Η υποστήριξη υλικού για ομαλή κύλιση του φόντου είναι ενσωματωμένη σε πολλά συστήματα arcade και σε ορισμένες κονσόλες παιχνιδιών και οικιακούς υπολογιστές, συμπεριλαμβανομένων κονσολών 8-bit όπως η οικογένεια Atari 8-bit και το Nintendo Entertainment System και κονσόλες 16-bit όπως το Super Nintendo Entertainment System και Το Sega Genesis πρόσθεσε πολλαπλά επίπεδα τα οποία μπορούν να μετακινηθούν ανεξάρτητα για ένα εφέ κύλισης παράλλαξης .

## Χρήση πλευρικής κύλισης
Μια κοινή χρήση της μορφής side-scrolling είναι στα παιχνίδια πλατφόρμας. Τα παιχνίδια *[[Super Mario Bros.]]* (1985) και *Terraria* (2011) είναι από τα πιό διάσημα side-scrollers αυτού του τύπου. 

Η μορφή side-scrolling είναι επίσης δημοφιλής μεταξύ των beat'em ups, όπως η σειρά *Battletoads* . Συχνά στα beat'em ups, η οθόνη κλειδώνει στη θέση της μέχρι να νικηθούν οι εχθροί στην οθόνη.

## Δείτε επίσης
* 2,5Δ
* Αναστροφή οθόνης
* Παράλλαξη κύλιση
* Κύλιση
* Κάθετη κύλιση βιντεοπαιχνιδιού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γραφικά βιντεοπαιχνιδιού
Κατηγορία:Τρόπος παιχνιδιού βιντεοπαιχνιδιών
Κατηγορία:Side-scrolling βιντεοπαιχνίδια
Πανταζίδης

Το ελληνικό επώνυμο **Πανταζίδης** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

* Πανταζίδης (άγνωστου βαπτιστικού ονόματος), αθλητής της σκοποβολής που συμμετέσχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες των Αθηνών το 1896
* Γεώργιος Π. Πανταζίδης ή Πανταζής (1863-1941), πρωτοπόρος στον ελλαδικό χώρο φωτογράφος
* Ιωάννης Πανταζίδης (1827-1900), φιλόλογος, καθηγητής πανεπιστημίου και συγγραφέας *Ομηρικού Λεξικού*
* Χριστόφορος Χ. Πανταζίδης (1895-1954), δικηγόρος και πολιτικός (βουλευτής)

## Δείτε επίσης
* Πανταζής
Ιακώβ Αμπεντάνα

Ο **Ιακώβ Αμπεντάνα** (*Jacob Abendana*, 1630 - 12 Σεπτεμβρίου 1685) ήταν *[[χακάμ]]* (Εβραίος λόγιος) του Λονδίνου από το 1680 έως το θάνατό του.

## Βιογραφία
Ο Ιακώβ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωσήφ Αμπεντάνα και αδελφός του Ισαάκ Αμπεντάνα. Αν και η οικογένειά του ζούσε αρχικά στο Αμβούργο, ο Ιακώβ και ο αδελφός του γεννήθηκαν στην Ισπανία. Κάποια στιγμή, η οικογένειά του μετακόμισε στο Άμστερνταμ, όπου σπούδασε στη ραββινική ακαδημία *Ντε λος Πίντος* στο Ρότερνταμ. Το 1655 διορίστηκε *χακάμ* της πόλης αυτής. Στις 3 Μαΐου 1655 ο Αμπεντάνα εκφώνησε ένα διάσημο μνημόσυνο κήρυγμα για τους μάρτυρες της Κόρδοβας Μαρράνος Νούνιεθ και Αλμέιδα Μπερνάλ που είχαν καεί στην πυρά.

Αρκετά χρόνια αργότερα, μαζί με τον αδελφό του, Ισαάκ, ο Ιακώβ δημοσίευσε το σχολιασμό της Βίβλου *Μικλάλ Γιόφι* του Σόλομον μπεν Μελέχ, το οποίο περιλάμβανε το δικό του σχόλιο, *Λεκκέτ Σικχά* (Συλλογές), για την Πεντάτευχο, το βιβλίο του Ιησού του Ναυή και μέρος του Βιβλίου των Κριτών. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε με συνδρομή στο Άμστερνταμ το 1660 με δεύτερη έκδοση το 1685.

Αφού πήγε στο Λέιντεν αναζητώντας συνδρομητές, ο Ιακώβ συνάντησε τον Αντώνιο Χούλσιο τον οποίο βοήθησε στις σπουδές του. Ο Χούλσιος προσπάθησε να προσηλυτίσει τον Ιακώβ στον Χριστιανισμό και έτσι άρχισε μια δια βίου αλληλογραφία μεταξύ των δύο. Οι αδελφοί Αμπεντάνα εντυπωσίασαν παρομοίως και άλλους μελετητές του χριστιανισμού, όπως ο Γιοχάνες Μπούξτορφ (Βασιλεία), ο Γιόχαν Κοκκέιους (Λέιντεν) και ο Γιάκομπ Γκόλιους (Λέιντεν).

Με τον Χούλσιο, ο Ιακώβ ξεκίνησε μια διαμάχη για το βιβλικό εδάφιο Αγγαίου 2:9, το οποίο ο Χούλσιος προσπάθησε να αποδείξει ότι αναφερόταν στην Εκκλησία. Η συζήτηση διήρκεσε μέσω αλληλογραφίας από τις 24 Σεπτεμβρίου 1659 έως τις 16 Ιουνίου 1660. Ο Αμπεντάνα απάντησε με μια ισπανική μετάφραση του Κουζάρι του ραβίνου Ιούδα Αλεβί το 1663. Ο Χούλσιος δημοσίευσε τελικά την αλληλογραφία μεταξύ των δύο το 1669.

Το 1675, ο Ιακώβ μίλησε στην κοινότητα κατά τα εγκαίνια της νέας συναγωγής στο Άμστερνταμ. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1680, μεταφέρθηκε στο Λονδίνο για να διαδεχθεί τον Τζόσουα ντα Σίλβα ως χακάμ του Λονδίνου, όπου υπηρέτησε για 15 χρόνια ως χακάμ της ισπανικής και πορτογαλικής συναγωγής στο Λονδίνο. Τα επόμενα χρόνια ολοκλήρωσε μια ισπανική μετάφραση της *[[Μίσνα]]*, μαζί με τα σχόλια του Μαϊμονίδη και του Οβαδία του Μπερτινόρο. Το έργο αναφερόταν συχνά από χριστιανούς θεολόγους, αν και δεν δημοσιεύθηκε ποτέ. Ο Ιακώβ Αμπεντάνα πέθανε άτεκνος στο Λονδίνο το 1685 και ετάφη στο πορτογαλικό νεκροταφείο του Μάιλ Εντ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Abendana, Jacob* στη The Jewish encyclopedia, New York, London: Funk & Wagnalls Company, 1901–06, τόμ. 1, σελ. 53.

Κατηγορία:Ραββίνοι
Μαρτίνα Αρόγιο

Η **Μαρτίνα Αρόγιο** (· γενν. 2 Φεβρουαρίου 1937, Νέα Υόρκη) είναι Αμερικανίδα υψίφωνος με διεθνή καριέρα στην όπερα που διήρκεσε από τη δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1980.

## Σταδιοδρομία
Η Αρόγιο αναδείχθηκε κατά τη συμμετοχή της σε παραγωγές της Όπερα της Ζυρίχης μεταξύ των ετών 1963 και 1965 και στη συνέχεια έγινε μια από τις κορυφαίες υψιφώνους της Μητροπολητικής Όπερας από το 1965 ως το 1978. Εκείνο το διάστημα, συμμετείχε επίσης σε παραγωγές στη Σκάλα του Μιλάνου, το Κόβεντ Γκάρντεν, την Όπερα του Παρισιού, το Θέατρο του Κολόμβου, την Κρατική Όπερα της Βιέννης, τη Λυρική Όπερα του Σικάγο και την Όπερα του Σαν Φρανσίσκο. 

Είναι περισσότερο γνωστή για τις ερμηνείες της στο ιταλικό ρεπερτόριο για υψίφωνο σπίντο και, συγκεκριμένα, για τις ερμηνείες ηρωίδων των Βέρντι και Πουτσίνι. Η τελευταία της παράσταση όπερας έγινε το 1991· μετά από αυτήν, η Αρόγιο αφιερώθηκε στη διδασκαλία μονωδίας σε σχολές διαφόρων πανεπιστημίων στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. 

Στις 8 Δεκεμβρίου 2013, η Αρόγιο βραβεύτηκε με το Βραβείο Κέντρου Κένεντι (*Kennedy Center Honor*) για τις παραστατικές τέχνες.
[μικρογραφία|250x250εσ| Ο [Στέιτ Ντιπάρτμεντ|υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρρυ μετά της συζύγου του, Τερέζα Χάινζ Κέρρυ, ποζάρουν για μια φωτογραφία με τους τιμώμενους του Κέντρου Κέννεντυ το 2013, τη Σίρλει Μακ Λέιν, τη Μαρτίνα Αρόγιο, τον Μπίλι Τζόελ, τον Κάρλος Σαντάνα και τον Χέρμπι Χάνκοκ.]]

## Παραπομπές

## Πηγές
* Hamilton, David. (1987). *[http://www.folklib.net/index/discog/bibliog7.shtml#kq The Metropolitan Opera Encyclopedia: A Comprehensive Guide to the World of Opera]* . Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Τορόντο, Σίδνεϊ, Τόκιο: Simon and Schuster. σελ.&nbsp;27. ISBN&nbsp;.
* Rosenthal, Harold και John Warrack . (1979, 2η έκδ.). *The Concise Oxford Dictionary of Opera* . Λονδίνο, Νέα Υόρκη και Μελβούρνη: Oxford University Press. σελ.&nbsp;20. ISBN&nbsp; .
* Sadie, Stanley και Christina Bashford. (1992). *The New Grove Dictionary of Opera* . Λονδίνο: Macmillan Publishers Ltd. Τομ. 1, σελ.&nbsp;218. ISBN&nbsp; .
* Sadie, Stanley και John Tyrrell. (2001). *The New Grove Dictionary of Music and Musicians* . Λονδίνο: Macmillan Publishers Ltd. Τομ. 2, σελ.&nbsp;79. ISBN&nbsp; .
* Warrack, John και Ewan West. (1996 3η έκδ.). *The Concise Oxford Dictionary of Opera* . Νέα Υόρκη: Oxford University Press. σελ.&nbsp;22. ISBN&nbsp; .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστοσελίδα Μαρτίνας Αρόγιο
* Ιστοσελίδα του Ιδρύματος Μαρτίνα Αρόγιο 

Κατηγορία:Υψίφωνοι
Δερματομυοσίτιδα

Η **δερματομυοσίτιδα** (ΔΜ) είναι μια χρόνια φλεγμονώδης πάθηση που επηρεάζει το δέρμα και τους μύες. Στα συμπτώματά της συμπεριλαμβάνονται η εμφάνιση δερματικών εξανθημάτων και η σταδιακώς επιδεινούμενη μυϊκή αδυναμία. Τα συμπτώματα αυτά ενδέχεται να εμφανιστούν ξαφνικά ή να αναπτυχθούν σε διάστημα μηνών. Στα λοιπά ενδεχόμενα συμπτώματα συγκαταλέγονται η απώλεια βάρους, ο πυρετός, η φλεγμονή των πνευμόνων ή η φωτοευαισθησία. Ως επιπλοκή, μπορεί να προκύψουν εναποθέσεις ασβεστίου στους μύες ή στο δέρμα. Η πάθηση περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1800.

Η αιτία της πάθησης είναι άγνωστη. Κατά μία θεωρία πρόκειται για αυτοάνοσο νόσημα, ενώ σύμφωνα με μια άλλη θεώρηση πρόκειται για το αποτέλεσμα ιογενούς λοίμωξης. Η δερματομυοσίτιδα μπορεί να εξελιχθεί σε παρανεοπλασματική νόσο σχετιζόμενη με διάφορες μορφές κακοήθειας. Συνιστά έναν τύπο φλεγμονώδους μυοπάθειας. Η διάγνωσή της βασίζεται συνήθως στην αναγνώριση κάποιου συνδυασμού συμπτωμάτων, τη διεξαγωγή αιματολογικών εξετάσεων, ηλεκτρομυογραφήματος και μυϊκής βιοψίας.

## Θεραπευτικές προσεγγίσεις
Αν και δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία για την πάθηση, ορισμένες υπάρχουσες θεραπευτικές προσεγγίσεις οδηγούν σε βελτίωση των συμπτωμάτων. Σε αυτές συγκαταλέγονται η χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, η φυσικοθεραπεία, η άσκηση, η θερμοθεραπεία, η χρήση ορθωτικών βοηθημάτων και η ανάπαυση. Τα φάρμακα της οικογένειας των κορτικοστεροειδών συνήθως χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με άλλες δραστικές ουσίες, όπως η μεθοτρεξάτη ή η αζαθειοπρίνη που συνιστώνται ειδικότερα εάν τα στεροειδή δεν λειτουργούν επαρκώς. Οι περισσότεροι ασθενείς εμφανίζουν βελτίωση μετά τις θεραπευτικές παρεμβάσεις, ενώ σε μερικές περιπτώσεις η κατάσταση υποχωρεί πλήρως.

## Επιδημιολογία
Περίπου 1 άτομο ανά 100.000 εμφανίζουν την πάθηση κατ' έτος. Η πάθηση εμφανίζεται συνήθως σε άτομα ηλικίας μεταξύ 40 και 60 ετών, με τις γυναίκες να προσβάλλονται συχνότερα από τους άνδρες. Ωστόσο, η πάθηση μπορεί να εμφανιστεί σε άτομα οποιασδήποτε ηλικίας.


Αρχείο:Dermatomyositis2.jpg|Βλατίδες του Gottron στις αρθρώσεις των δακτύλων
Αρχείο:Dermatomyositis5.jpg|Βλατίδες του Gottron στους αγκώνες ενός ατόμου με νεανική δερματομυοσίτιδα
Αρχείο:Dermatomyositis6.jpg|Βλατίδες του Gottron
Αρχείο:Dermatomyositis8.jpg|Βλατίδες του Gottron σε ένα άτομο με νεανική δερματομυοσίτιδα
Αρχείο:Dermatomyositis7.jpg|Βλατίδες Gottron σε σοβαρή περίπτωση νεανικής δερματομυοσίτιδας
Αρχείο:Dermatomyositis9.jpg|Εξάνθημα τύπου «ηλιοτρόπιο» με οίδημα γύρω από τους οφθαλμούς
Αρχείο:Dermatomyositis10.jpg|Εξάνθημα τύπου «ηλιοτρόπιο» στους οφθαλμούς
Αρχείο:Dermatomyositis14.jpg|Εξάνθημα προσώπου
Αρχείο:Dermatomyositis16.jpg|Σοβαρό εξάνθημα στα χέρια, που εκτείνεται μέχρι το αντιβράχιο
Αρχείο:Dermatomyositis15.jpg|Εξάνθημα στο αντιβράχιο


## Παραπομπές

Κατηγορία:Παθήσεις του συνδετικού ιστού
Κατηγορία:Αυτοάνοσες ασθένειες
Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπέν

Το **Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπέν** () είναι πολωνικός οργανισμός αφιερωμένος στην έρευνα και την προώθηση της ζωής και των έργων του Πολωνού συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν. Δημιουργήθηκε το 2001 ως αποτέλεσμα νομοθεσίας στο Πολωνικό Κοινοβούλιο και βρίσκεται υπό τον άμεσο έλεγχο του Υπουργείου Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς. Η έδρα του βρίσκεται στη Βαρσοβία.

## Δραστηριότητες
Οι δραστηριότητες του ινστιτούτου περιλαμβάνουν εκδόσεις, οργάνωση συναυλιών, διατήρηση της φυσικής και καλλιτεχνικής κληρονομιάς του Σοπέν, παρακολούθηση της εμπορικής χρήσης του ονόματος του Σοπέν και λειτουργία Κέντρου Πληροφοριών του Σοπέν (ιστότοπος του ινστιτούτου). Ανάμεσα στα εκδοτικά του έργα είναι μια πλήρης πιστή έκδοση των έργων του Σοπέν, που έχει συγκεντρωθεί από όλα τα διαθέσιμα χειρόγραφα, που επιμελήθηκε η Ζόφια Τσεχλίνσκα.

Το ινστιτούτο λειτουργεί το Μουσείο Φρεντερίκ Σοπέν και τον πενταετή Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου «Φρεντερίκ Σοπέν». Τρέχει επίσης το πρόγραμμα «Νέα Ταλένταs» για να ενθαρρύνει νέους Πολωνούς πιανίστες.

Το ινστιτούτο διοργανώνει επίσης το φεστιβάλ *Chopin and his Europe* από το 2005. Παρουσιάζει την ευρωπαϊκή μουσική στο πλαίσιο των δεσμών της με τη ζωή και το έργο του Σοπέν. Ένας από τους στόχους του προγράμματος του φεστιβάλ είναι η ιστορική παράσταση – παρουσίαση έργων όπως αρχικά ακούστηκαν, σε όργανα εποχής. Το φεστιβάλ διοργανώνεται σε συνεργασία με την Εθνική Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βαρσοβίας, το Μεγάλο Θέατρο και το 2ο Πρόγραμμα του Πολωνικού Ραδιοφώνου.

### Διαγωνισμός Σοπέν

Ο Διεθνής Διαγωνισμός Πιάνου «Φρεντερίκ Σοπέν» (), ένας διαγωνισμός πιάνου που διεξάγεται στη Βαρσοβία της Πολωνίας, διεξάγεται από το 1927. Από το 2010 φιλοξενείται από το Ινστιτούτο Σοπέν, αφού προηγουμένως είχε οργανωθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού (μέχρι το 1960) και στη συνέχεια από την Εταιρεία Σοπέν (από το 1960 έως το 2005).

### Μουσείο Σοπέν

Το Μουσείο Φρεντερίκ Σοπέν () στη Βαρσοβία ιδρύθηκε το 1954. Από το 2005, το διαχειρίζεται το Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπέν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστορικά πιάνα υπό τη φύλαξη του Ινστιτούτου Φρεντερίκ Σοπέν
* Εικονική περιήγηση στο Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπέν που παρέχεται από την Google Arts & Culture

Κατηγορία:Φρεντερίκ Σοπέν
Κατηγορία:Τέχνες στην Πολωνία
Κατηγορία:Πολιτισμός της Πολωνίας
Πσεβόντουφ

Το **Πσεβόντουφ** (πολωνικά: Przewodów) είναι χωριό της Γκμίνα Ντοουχομπίτσουφ, στο Πόβιατ Χρουμπιέσουφ του Βοεβοδάτου Λούμπλιν στη νοτιοανατολική Πολωνία, κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία. Απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ντοουχομπίτσουφ, 39 χιλιόμετρα νότια του Χρουμπιέσουφ και 129 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λούμπλιν. Το χωριό βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Γαλικίας.

Το χωριό έχει πληθυσμό 413 κατοίκων (2021).
δεξιά|μικρογραφία|Πινακίδα εισόδου στο Πσεβόντουφ

## Έκρηξη πυραύλου

Το βράδυ της 15ης Νοεμβρίου 2022, το χωριό χτυπήθηκε από έναν αδέσποτο πύραυλο (πιθανώς ουκρανικής προέλευσης) ως αποτέλεσμα του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία, σκοτώνοντας δύο άτομα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Δροσοπηγή Κορινθίας

Η **Δροσοπηγή** (*παλαιά ονομασία: Μπάσι*) είναι ορεινό χωριό του νομού Κορινθίας που υπάγεται στον δήμο Σικυωνίων. Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Δροσοπηγής ενώ από το 1997 μέχρι και το 2010 υπαγόταν στον δήμο Στυμφαλίας. Η Δροσοπηγή είναι κτισμένη σε υψόμετρο 830 μέτρων στις νότιες πλαγιές του όρους Ζήρεια (Κυλλήνη) με θέα την λίμνη Στυμφαλία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 55 μόνιμους κατοίκους. 

## Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Δροσοπηγής κυμάνθηκε σταθερά την περίοδο 1879-1940 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σημαντικά. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Πέτρος ο Πατρίκιος (9ος αι.)

Ο **Πέτρος ο Πατρίκιος** ήταν ανώτερος βυζαντινός στρατιωτικός διοικητής στις αρχές του 9ου αι., ο οποίος αργότερα έγινε μοναχός και αγιοποιήθηκε από την Εκκλησία. Τιμάται την 1η Ιουλίου.

## Βιογραφία
Ο Πέτρος είναι γνωστός μόνο από τις μηνολογίες.  Ήταν γιος τού *[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]* Κωνσταντίνου, ο οποίος σύμφωνα με το *Συναξάριον Κωνσταντινουπόλεως* κατείχε τη θέση τού *[[Στρατηγός (Βυζάντιο)|στρατηγού]]*.  Ο Πέτρος γεννήθηκε κατά την κοινή βασιλεία της Ειρήνης της Αθήνας και τού γιου της Κωνσταντίνου ΣΤ΄ (780–796). 

Ο Πέτρος είχε επίσης τον βαθμό του *πατρικίου* και υπηρέτησε ως διοικητής τού επίλεκτου τάγματος των *[[Παλατινές Σχολές|Σχολών]]* κατά τη διάρκεια της αποκλειστικής βασιλείας της Ειρήνης της Αθήνας (βασ. 797–802 ) και ως διοικητής τού τάγματος των *[[Ικανάτοι|Ικανάτων]]* υπό τον διάδοχό της, Νικηφόρο Α΄ (βασ. 802–811 ).   Πολέμησε στην καταστροφική μάχη της Πλίσκα το 811, και αιχμαλωτίστηκε μαζί με άλλους 50 αξιωματικούς από τους Βούλγαρους . Ο Πέτρος κατάφερε να δραπετεύσει «θαυματουργικά» με τη βοήθεια τού Αγ. Ιωάννη του Θεολόγου, έγινε μοναχός στον Όλυμπο της Βιθυνίας, μαζί με τον Ιωαννίκιο τον Μέγα, με τον οποίο έζησε μαζί ως μαθητής του για 34 χρόνια.   Μετά το τέλος τού Ιωαννίκιου το 846, ο Πέτρος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έκτισε μια εκκλησία στη συνοικία *τα* *Ευάνδρου*. Έζησε σε μία καλύβα κοντά και απεβίωσε οκτώ χρόνια αργότερα, την 1η Ιουλίου 854.   Η αλήθεια της ζωής του αυτής μετά το 811 αμφισβητήθηκε από τον Τζον Γουόρτλυ, ο οποίος θεωρεί τη μοναστική του ζωή θρύλο. 

Ο Ροντόλφ Γκυγιάν πρότεινε μία ταύτηση με έναν *πατρίκιο* με το ίδιο όνομα, που αναφέρεται στην *Ιστορία* τού Θεοφάνη του Ομολογητή, ο οποίος συμμετείχε στην ανατροπή της Ειρήνης το 802, και ο οποίος το 809 κατέστειλε μία ανταρσία τού στρατού εναντίον τού Νικηφόρου Α΄. Ωστόσο, το άτομο αυτό αναφέρεται από τον Θεοφάνη ότι σκοτώθηκε στην Πλίσκα.  

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές

* 
* Kazhdan, Alexander; Talbot, Alice-Mary; Alexakis, Alexander; Efthymiadis, Stephanos; McGrath, Stamatina; Sherry, Lee Francis; Zielke, Beate, eds. (1998). Dumbarton Oaks Hagiography Database of the Eighth, Ninth and Tenth Century (PDF). Washington, DC: Dumbarton Oaks.
* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.

Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί αιχμάλωτοι πολέμου
Κατηγορία:Βυζαντινοί των Βυζαντινοβουλγαρικών Πολέμων
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 9ου αιώνα
Scriptor Incertus

Ο **Scriptor Incertus de Leone Armenio**, δηλ. *ο άγνωστος συγγραφέας για τον Λέοντα Ε΄ τον Αρμένιο*, είναι ο συμβατικός λατινικός προσδιορισμός, που δίνεται στον ανώνυμο συγγραφέα ενός βυζαντινού ιστορικού έργου τού 9ου αι., από το οποίο σώζονται μόνο δύο αποσπάσματα.

Το πρώτο απόσπασμα, που σώζεται στο *Vat. gr. 2014* χειρόγραφο του 13ου αι. (που παρεμβάλλεται σε περιγραφές της αβαροπερσικής πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης και της δεύτερης αραβικής πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης, καθώς και σε αγιογραφικά κείμενα) στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού, ασχολείται με την εκστρατεία τού Αυτοκράτορα Νικηφόρου Α΄ το 811 (βασ. 802–811 ) κατά των Βουλγάρων, η οποία έληξε στην καταστροφική μάχη της Πλίσκα.  Ανακαλύφθηκε και δημοσιεύτηκε το 1936 από τον I. Dujčev και είναι επίσης γνωστό ως το ***Χρονικό τού 811*** ή **Απόσπασμα Dujčev**.  

Το δεύτερο, που σώζεται στο *B.N. gr.* *1711* χειρόγραφο των αρχών τού 11ου αι. στην Εθνική Βιβλιοθήκη τού Παρισιού, μαζί με το *Χρονικόν* τού Συμεών τού μαγίστρου και λογοθέτη, πραγματεύεται τις βασιλείες τού Mιχαήλ Α΄ Ραγκαβέ (βασ. 811–813 ) και τού Λέοντα Ε΄ τού Αρμένιου (βασ. 813–820), που ακολούθησαν μετά τον Νικηφόρο Α΄.  Η ημερομηνία συγγραφής αμφισβητείται, αλλά η ζωηρότητα της αφήγησης υποδηλώνει ότι γράφτηκε από έναν σύγχρονο των γεγονότων, που περιγράφονται. 

Τα δύο αποσπάσματα αναγνωρίστηκαν  ως μέρος τού ίδιου έργου από τον Ανρί Γκρεγκουάρ με βάση τις ομοιότητες στο ύφος. Αν και γενικά το ύφος είναι ένας αναξιόπιστος δείκτης, αυτή η υπόθεση έγινε από τότε κοινά αποδεκτή.  Και τα δύο αποσπάσμα παρέχουν πληροφορίες, που δεν περιλαμβάνονται στις σύγχρονες ιστορίες τού Θεοφάνη τού Ομολογητή και τού Συνεχιστή τού Θεοφάνη, και ο Γκρεγκουάρ υπέθεσε, πάλι με βάση το ύφος, ότι το έργο τού *Scriptor Incertus* (Άγνωστου Συγγραφέα) ήταν συνέχεια τού έργου τού ιστορικού τού 6ου αι. Ιωάννη Μαλάλα.  Το δεύτερο απόσπασμα ήταν γνωστό και χρησιμοποιήθηκε από τον ψευδο-Συμεών τον Μάγιστρο τού τέλους τού 10ου αι., αλλά δεν φαίνεται να το χρησιμοποίησε για τις ενότητες της ιστορίας του πριν από τον Μιχαήλ Α΄. 

## Εκδόσεις
* 1ο απόσπασμα, κριτική έκδοση με γαλλική μετάφραση, I. Dujčev, «La chronique byzantine de l'an 811», στο: *Travaux et Mémoires* 1, 1965, σ. 205–254. Αγγλική μετάφραση σε  
* 2ο απόσπασμα που περιλαμβάνεται στην έκδοση της σειράς Βόννης του "Συμεών μαγίστρου και λογοθέτη", Βόννη, 1842, σελ. 335–362 (σύνδεσμος archive.org ); διορθώσεις και σχόλια στην έκδοση της Βόννης από τον Ρόμπερτ Μπράουνινγκ. 
* Κριτική έκδοση και των δύο αποσπασμάτων με ιταλική μετάφραση, Francesca Iadevaia, *Scriptor incertus: testo kritiko, traduzione e note.*, Μεσσήνη, 1η έκδ. 1987, 2η έκδ. 1997, σελ. 149

Πρόσθετη βιβλιογραφία δίνεται από τον Πωλ Στέφενσον. 

## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί
Λέων Σαρακηνόπουλος

O **Λέων Σαρακηνόπουλος** (άκμασε τη δεκαετία τού 970) ήταν Βυζαντινός στρατιωτικός διοικητής τού 10ου αιώνα, που δραστηριοποιήθηκε στα βορειοανατολικά Βαλκάνια.

## Βιογραφία
Ο Λέων Σαρακηνόπουλος εμφανίζεται για πρώτη φορά το 971, στο τέλος τού Ρωσο-βυζαντινού Πολέμου των ετών 970-971, όταν διορίστηκε από τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Αλ Τσιμισκή (βασ. 969-976) ως στρατιωτικός κυβερνήτης (*[[Στρατηγός (Βυζάντιο)|στρατηγός]]*) της Δρίστρας/Δωρύστολου (σύγχρονο Σιλίστρα) στον Δούναβη. Προηγουμένως, ο Σαρακηνόπουλος ήταν διοικητής (*[[δομέστικος]]*) τού επίλεκτου *[[Τάγμα (στρατιωτικό)|τάγματος]]* των *[[Ικανάτοι|Ικανάτων]]*. Λίγο πριν από το 975, η επαρχία του επεκτάθηκε και τού δόθηκε επίσης ο έλεγχος της παλαιάς βουλγαρικής πρωτεύουσας, της Πρεσλάβας (που μετονομάστηκε σε Ιωαννούπολη από τον Αυτοκράτορα Τσιμισκή). Ο Λέων μετέφερε την έδρα του στην Πρεσλάβα, όπου ανακαλύφθηκε μεγάλος αριθμός σφραγίδων του, που φέρουν τον πλήρη τίτλο τού «*[[Πρωτοσπαθάριος|πρωτοσπαθάριου]]* και *[[Στρατηγός (Βυζάντιο)|στρατηγού]]* της Ιωαννούπολης και της Δρίστρας». Από αυτή τη θέση ο Σαρακηνόπουλος επέβλεψε ένα μεγάλο πρόγραμμα οχυρώσεων στη Δοβρουτζά, για να προφυλαχθεί από άλλη επίθεση των Ρώσων. Τα εγκαταλειμμένα από καιρό ρωμαϊκά οχυρά των παλαιών ''limes'' (συνόρων) καταλήφθηκαν εκ νέου και αποκαταστάθηκαν και δημιουργήθηκαν νέες εγκαταστάσεις.

Λίγο μετά το 976, όταν ξέσπασε η εξέγερση των αδελφών Κομητοπούλων, ο Σαρακηνόπουλος έλαβε από κοινού την διοίκηση της Ιωαννούπολης με το παλαιό θέμα της Θράκης, πιθανότατα για να αντιμετωπίσει την εξέγερση. Σε αυτό απέτυχε και ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 979. Εκεί ανήλθε στον βαθμό τού *[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]* ως παρηγορία και τού δόθηκε η θέση τού κόμη τού Σταύλου, ενώ αργότερα, σύμφωνα με τις σφραγίδες του, έλαβε και το αξίωμα του *[[Πρωτοστράτωρ|πρωτοστράτορα]]*.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 

Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Παύλος Τάσιος

O **Παύλος Τάσιος** (1 Απριλίου 1942 &ndash; 2 Οκτωβρίου 2011) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Γεννήθηκε στον Πολύγυρο. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Σταυράκου. Ξεκίνησε από το μελόδραμα της δεκαετίας του 1960 και τη Φίνος Φιλμ (ως βοηθός του Γιάννη Δαλιανίδη) και μετεξελίχθηκε σε έναν από τους κύριους «εκπροσώπους» του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου.

Σκηνοθέτησε, μεταξύ άλλων, τις ταινίες: *[[Ναι μεν, αλλά...]]* (1972), *[[Οι Προστάτες]]* (1973), ''Το'' ''Βαρύ... Πεπόνι'' (1977), *[[Παραγγελιά!]]* (1980), *[[Το στίγμα (ταινία, 1982)|Το Στίγμα]]* (1982), *Τα βαποράκια a.k.a. Άλλος για τον...Κορυδαλλό!* (1983) και *Νοκ Άουτ* (1986).

Το 1967 παντρεύτηκε την  Κατερίνα Γώγου, με την οποία απέκτησε μία κόρη, τη Μυρτώ Τάσιου. Απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 69 ετών, στις 2 Οκτωβρίου 2011, από καρκίνο.

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Κιμ Γουόν-γκιούν

Ο **Κιμ Γουόν-γκιούν** (κορεατικά: 김원균, 2 Ιανουαρίου 1917 - 5 Απριλίου 2002) ήταν Βορειοκορεάτης συνθέτης και πολιτικός. Σήμερα θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερος, αν όχι ο σπουδαιότερος, μουσικός της Βόρειας Κορέας.  Μεταξύ των έργων του είναι ο Aegukka, δηλαδή ο εθνικός ύμνος της χώρας και ένας ύμνος για τον Κιμ Ιλ-σονγκ, το *[[Το τραγούδι του Στρατηγού Κιμ Ιλ-σονγκ]]*. καθώς και αρκετές - όπως λέγονται - επαναστατικές όπερες. Ο Κιμ, γεννήθηκε στην Ουονσάν και παράτησε το γρήγορα το λύκειο.  Μετά την απελευθέρωση της Κορέας, έγραψε το πρώτο του μουσικό έργο, το *Παρέλαση της Κορέας*. Αργότερα ήρθε και το προαναφερθέν έργο για τον Κιμ Ιλ-σονγκ, αλλά εκείνη την περίοδο, ο Κιμ Γουόν-γκιούν, θεωρούταν απλά «ένας αγρότης που έγραψε το *Το τραγούδι του Στρατηγού Κιμ Ιλ-σονγκ*».

Στο πολύ πρώιμο στάδιο της προσωπολατρείας που επικρατεί στη Βόρεια Κορέα, το *Τραγούδι του Στρατηγού Κιμ Ιλ-σονγκ*, ήταν η πρώτη μορφή τέχνης που εκθείαζε τον Κιμ Ιλ-σονγκ. Έτσι, αργότερα του ζητήθηκε να συνθέσει τον ύμνο της χώρας και το έκανε, και το 1947 (έως και σήμερα) είναι ο επίσημος εθνικός ύμνος της Βόρειας Κορέας. Γενικότερα, σαν μουσικός ήταν αυτοδίδακτος. Είχε παρακολουθήσει κάποια σχετική σχολή και παλιότερα στην Ιαπωνία, αλλά η μεγαλύτερη εκπαίδευσή του ήρθε αργότερα, όταν σπούδασε στη Μόσχα. Άλλες γνωστές συνθέσεις του είναι η *Δημοκρατική Παρέλαση Νιότης*, *Ο Ανώτατος Διοικητής μας*, *Δόξα στο Εργατικό Κόμμα Κορέας*, *Τραγούδι της Μεγάλης Εθνικής Ενότητας* και *Τραγούδι Ενάντια στον Ιμπεριαλισμό*.

Το 1971, έκανε πρεμιέρα και η γνωστή όπερα *Θάλασσα του Αίματος*, η οποία αποδίδεται στον Κιμ Ιλ-σονγκ, με τον Κιμ Γουόν-γκιούν να πιστώνεται κι αυτός τη σύνθεση. Ο Κιμ, έγινε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Τέχνης. Ενώ  το 1954, μπήκε στην κεντρική επιτροπή της Ένωσης Μουσικών Κορέας, όπου αργότερα θα γινόταν κι αντιπρόεδρος και πρόεδρος.  Από το 1960, έγινε και πρόεδρος του Πανεπιστημίου Μουσικής και Χορού της Πιονγιανγκ. Τον Σεπτέμβριο του 1990, έγινε Μουσικό Φεστιβάλ Επανένωσης, με τον Κιμ, να είναι ο πρόεδρος της Βορειοκορεάτης συμμετοχής. Υπήρξε επίσης και τιμώμενο μέλος του Διεθνούς Μουσικού Συμβουλείου. Κατά τη διάρκεια της καριέας του, έλαβε διάφορες διακρίσεις, με τη μεγαλύτερη για τη Βόρεια Κορέα, το Μετάλλιο του Ήρωα της Εργατειάς. Πέθανε το 2002, από καρδιακό επεισόδιο.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω μελέτη

*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Pyongyang Kim Won Gyun Conservatory website 
* Bust in front of the Kim Won-gyun Conservatory at WikiMapia
* Article at Baike.com 
*  
*  
* Video of bust in front of the Kim Won-gyun Conservatory 
* The cradle of North Korean musicians - Pyongyang Kim Won Kyun University of Music
* Seal of the Conservatory

Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Γουέστ Σάιντ Στόρι (αποσαφήνιση)

***[[Γουέστ Σάιντ Στόρι]]*** είναι μια Αμερικανική θεατρική παράσταση, τύπου μιούζικαλ του 1957.

Η ονομασία **West Side Story** ή **Westside Story** μπορεί επίσης να αναφέρεται σε:
## Σχετιζόμενα με το μιούζικαλ
* *[[West Side Story (Original Broadway Cast)]]*, a 1957 recording
* ''Γουέστ Σάιντ Στόρι'' (ταινία, 1961), μια προσαρμογή σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Γουάιζ και του Τζερόμ Ρόμπινς.
** ''Γουέστ Σάιντ Στόρι '' (σάουντρακ, 1961)
** *Γουέστ Σάιντ Στόρι*, μια λογοτεχνική προσαρμογή της ομώνυμης ταινίας του 1961 απο τον Ίρβινγκ Σούλμαν.
* ''Γουέστ Σάιντ Στόρι'' (ταινία, 2021), μια προσαρμογή σε σκηνοθεσία του Στίβεν Σπίλμπεργκ.
** ''West Side Story'' (σάουντρακ, 2021)
* *[[West Side Story Suite]]*, μπαλέτο του 1995.
Κάτσιο ε πέπε

Το **κάτσιο ε πέπε** (, κυριολεκτικά **«τυρί και πιπέρι»**) είναι συνταγή μακαρονάδας από την κουζίνα της Ρώμης. Όπως αναφέρει και το όνομά του, το πιάτο περιέχει τριμμένο τυρί πεκορίνο ρομάνο και μαύρο πιπέρι, μαζί με σπαγγέτι ή παραδοσιακά τοναρέλι. Όλα τα συστατικά διατηρούνται καλά για μεγάλο χρονικό διάστημα, γεγονός που έκανε το πιάτο πρακτικό για βοσκούς χωρίς σταθερή κατοικία. Συνιστώνται ζυμαρικά με τραχιά επιφάνεια, για να κολλήσει καλά η σάλτσα.

Είναι σημαντικό τα υλικά της συνταγής να είναι σχετικά υψηλής ποιότητας, όπως το μαύρο πιπέρι, ώστε να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

## Δείτε επίσης

* Καρμπονάρα
* Ιταλική κουζίνα

## Παραπομπές


## Πηγές

* 

Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
Κατηγορία:Ζυμαρικά
Ωογαλακτοχορτοφαγία

μικρογραφία| Χορτοφαγικός μπουφές
Η **ωογαλακτοχορτοφαγία** είναι τύπος χορτοφαγίας που επιτρέπει την κατανάλωση ζωικών προϊόντων όπως τα αυγά και τα γαλακτοκομικά. Σε αντίθεση με την ιχθυοχορτοφαγία, δεν περιλαμβάνει ψάρια ή άλλα θαλασσινά. Μια τυπική ωογαλακτοχορτοφαγική δίαιτα μπορεί να περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, δημητριακά, ξηρούς καρπούς, σπόρους, βότανα, ρίζες, μύκητες, γάλα, τυρί, γιαούρτι, κεφίρ και αυγά.

## Διατροφή
Στον δυτικό κόσμο, οι ωογαλακτοχορτοφαγία είναι ο πιο κοινός τύπος χορτοφαγίας. Σε γενικές γραμμές, όταν κάποιος χρησιμοποιεί τον όρο *χορτοφάγος*, θεωρείται ως ωογαλακτοχορτοφάγος. Οι ωογαλακτοχορτοφάγοι έχουν πολλές επιλογές σε καλά εστιατόρια και καταστήματα, ειδικά σε ορισμένα μέρη της Ευρώπης και μητροπολιτικές πόλεις της Βόρειας Αμερικής.

## Θρησκεία
[μικρογραφία| Ωογαλακτοχορτοφαγικό γεύμα της αεροπορικής εταιρείας [Aegean Airlines το 2018]]
Στις ινδικές θρησκείες όπως ο Ινδουισμός και ο Βουδισμός, τα περισσότερα άτομα είτε ανατρέφονται ως ωογαλακτοχορτοφάγοι είτε ως γαλακτοχορτοφάγοι.

Η Βιβλική Χριστιανική Εκκλησία ήταν μια χριστιανική χορτοφαγική αίρεση που ιδρύθηκε από τον Ουίλιαμ Κάουχερντ το 1809. Ο Κάουχερντ ήταν ένας από τους φιλοσοφικούς προδρόμους της Χορτοφαγικής Εταιρείας που ιδρύθηκε το 1847. Η Βίβλος Χριστιανική Εκκλησία προώθησε τη χρήση αυγών, γαλακτοκομικών και μελιού ως τροφή που έδωσε ο Θεός για «τη γη της επαγγελίας που ρέει γάλα και μέλι» (Έξοδος 3:8).

Πολλοί ακόλουθοι της Εκκλησίας Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είναι ωογαλακτοχορτοφάγοι και έχουν συστήσει μια χορτοφαγική διατροφή, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει γαλακτοκομικά προϊόντα και αυγά, από τα τέλη του 19ου αιώνα.

## Δείτε επίσης
* Αυστηρή χορτοφαγία
* Γαλακτοχορτοφαγία
* Ιχθυοχορτοφαγία
* Ωοχορτοφαγία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χορτοφαγία
Κέιτι Χομπς

Η **Κάθλιν Μαρί Χομπς** (αγγλικά: *Kathleen Marie Hobbs*, 28 Δεκεμβρίου 1969) είναι Αμερικανίδα πολιτικός και πρώην κοινωνική λειτουργός, που υπηρετεί ως η 24η Κυβερνήτης της Αριζόνας, από τον Ιανουάριο του 2023. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.  

Προηγουμένως, ως πολιτειακή Υπουργός Εσωτερικών της Αριζόνας, από τον Ιανουάριο του 2019 έως τον Ιανουάριο του 2023. Επίσης, έχει υπηρετήσει ως Ηγέτης της Μειοψηφίας της πολιτειακής Γερουσίας της Αριζόνας (2015–2019) και ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας της Αριζόνας για την 24η περιφέρεια, από το 2013 έως το 2019. Επίσης, υπηρέτησε ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων της Αριζόνας από την 15η περιφέρεια, από το 2011 έως το 2013. 

Η Χομπς, εξελέγη 24η Κυβερνήτης της πολιτείας της Αριζόνας, κατά τις εκλογές του 2022, νικώντας οριακά την Ρεπουμπλικανή αντίπαλό της και δημοσιογράφο του Fox News, Κάρι Λέικ, με ποσοστό 50.3% έναντι 49.7% των ψήφων. Η εκλογή της, είναι μία ανατροπή από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα προς το Δημοκρατικό.

## Βιογραφία
Η Κέιτι Χομπς, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1969 στο Φοίνιξ της Αριζόνας. Μεγάλωσε στο Τσάντλερ (προαστιακή πόλη στη μητροπολιτική περιοχή του Φοίνιξ). Φοίτησε στο Λύκειο "Seton Catholic High School" στο Τσάντλερ, και αποφοίτησε από εκεί το 1988.

Σπούδασε Κοινωνική Εργασία στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Αριζόνας, λαμβάνοντας πτυχίο (BSW) το 1992 και κατόπιν πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές επίσης πάνω στην Κοινωνική Εργασία, στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνας, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MSW) το 1995. 

### Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένη με τον Πατ Γκούντμαν, με τον οποίο διαμένουν μόνιμα στο Φοίνιξ της Αριζόνας. Έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά. Η Χομπς, είναι Ρωμαιοκαθολική Χριστιανή στο θρήσκευμα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κυβερνήτες της Αριζόνα
Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Ιρίνα Καραμάνος

Η **Ιρίνα Σαμπίν Άλις Καραμάνος Άντριαν** (29 Οκτωβρίου 1989) είναι Χιλιανή ανθρωπολόγος ελληνικής και γερμανικής καταγωγής. Ήταν σύντροφος του Γκάμπριελ Μπόριτς, ο οποίος ορκίστηκε 36ος Πρόεδρος της Χιλής στις 11 Μαρτίου 2022. Μετά την εκλογή του συζύγου της στην προεδρία της Χιλής, η Ιρίνα έλαβε το αξίωμα της Πρώτης Κυρίας της χώρας καθώς και τη διεύθυνση κοινωνικών υποθέσεων της προεδρίας, θέσεις τις οποίες διατήρησε μέχρι τον χωρισμό της με τον Μπόριτς, ο οποίος ανακοινώθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2023.

## Προσωπική ζωή
Η Καραμάνος είναι παιδί του ελληνικής καταγωγής δασκάλου Χόρχε Καραμάνος Ελευθερίου, ο οποίος ήταν επίσης αρχηγός της ελληνικής κοινότητας στο Σαντιάγο της Χιλής, κατά τη δεκαετία του 1980 και της γερμανικής καταγωγής μεταφράστριας Σαμπίν Άντριαν Γκερκ γεννημένη στην Ουρουγουάη. Οι παππούδες της από την πλευρά του πατέρα της γεννήθηκαν στην Κύμη και οι παππούδες της από την πλευρά της μητέρας της γεννήθηκαν στη Γερμανία. Μιλάει ισπανικά, ελληνικά, αγγλικά και γερμανικά.

## Πολιτική δράση
αριστερά|μικρογραφία|220x220px|Η Καραμάνος στην περιοχή Μπιόμπιο κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του Γκάμπριελ Μπόριτς το 2021.
Η Καραμάνος ηγείται του Φεμινιστικού Μετώπου του πολιτικού της κόμματος, Κοινωνική Σύγκλιση. Αρχικά, τόσο εκείνη όσο και ο Μπόριτς ήταν αντίθετοι στην ύπαρξη του ρόλου της Πρώτης Κυρίας, με την Καραμάνος να δηλώνει «Νομίζω ότι είναι ένας ρόλος που πρέπει να ξανασκεφτούμε γιατί ζούμε σε διαφορετικούς καιρούς και πολλά έχουν αλλάξει. Πρέπει να ξανασκεφτούμε τη δύναμη και τις σχέσεις που προκύπτουν από αυτό." Ωστόσο, η Καραμάνος αργότερα δήλωσε ότι, αφού συλλογιζόταν την απόφαση για αρκετές εβδομάδες, θα έπαιρνε τον ρόλο και θα τον μεταρρύθμιζε και θα επικεντρωνόταν σε θέματα διεμφυλικών και παιδικής μετανάστευσης. Η απόφαση να αναλάβει το ρόλο και να διατηρήσει την ύπαρξη του ρόλου της πρώτης κυρίας, έλαβε τόσο την ώθηση όσο και την υποστήριξη από ηγέτες διαφόρων φεμινιστικών ομάδων στη Χιλή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χιλιανές
Κατηγορία:Χιλιανοί ανθρωπολόγοι
T28 super heavy tank

δεξιά|χωρίς-πλαίσιο|343x343px|T28 Super Heavy Tank in Aberdeen Proving Ground 1946
Το **T28 Super Heavy** **Tank** ήταν ένα αμερικανικό βαριά θωρακισμένο άρμα μάχης το οποίο σχεδιάστηκε για τον αμερικάνικο Στρατό κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Αρχικά, είχε σχεδιαστεί για να διαπεράσει την γραμμή Siegfried της Γερμανίας και μετέπειτα σαν πιθανό συμμετέχων όχημα στην προγραμματισμένη εισβολή στην Ιαπωνία.
Το κοντά 100 τόνων όχημα αρχικά είχε προσδιοριστεί ως βαρέων άρμα μάχης. Μετέπειτα, μετονομάστηκε σε 105mm Gun Motor Carriage το 1945 και σε Super Heavy Tank T28 το 1946. Μόνο δύο πρωτότυπα κατασκευάστηκαν πριν ακυρωθεί το σχέδιο για την μαζική παραγωγή τους.
## Όνομα
Αρχικά ονομάστηκε Heavy Tank T28 όταν εγκρίθηκε η κατασκευή του το 1944, αλλά ο σχεδιασμός του άρματος δεν ταίριαζε στις κατηγορίες οχημάτων του αμερικανικού στρατού, κάτι το οποίο οδήγησε στη ανακατάταξη του. Εφόσον το κυρίως όπλο του άρματος δεν βρισκόταν σε περιστρεφόμενο πύργο, το τμήμα κατανομής όπλων ζήτησε την μετονομασία του σε 105mm Gun Motor Carriage T95, με την αλλαγή να επισημοποιείται τον Μάρτιο του 1945. Παρόλα αυτά, λόγω της βαριάς θωράκισης του και οπλισμό του, δεν ταίριαζε ούτε στην κατηγορία των αυτοκινούμενων πυροβολικών του αμερικανικού στρατού καθώς ήταν ελαφρά θωρακισμένα, οπότε μετονομάστηκε ξανά ως Super Heavy Tank T28 τον Ιούνιο του 1946.
 
## Σχεδιασμός
Το αρχικό σχέδιο ήταν να κατασκευαστούν 5 πρωτότυπα, με συνολική μαζική παραγωγή 25 οχημάτων. Το συνολικό βάρος του οχήματος όταν θα ήταν πλήρως εξοπλισμένο θα πλησίαζε τους 95 τόνους. Για να μειωθεί η πίεση που ασκεί στο έδαφος, αντί για δύο ερπύστριες, θα ήταν εξοπλισμένο με τέσσερις, οι οποίες εξείχαν απτό άρμα 23 ίντσες εμπρόσθια. Οι εξωτερικές δύο ερπύστριες είχαν την δυνατότητα να αφαιρεθούν μέσα σε 2 ώρες για την μεταγωγή του οχήματος μέσω τρένου δια σιδηροδρομικής γραμμής. Αφού είχαν αφαιρεθεί, μπορούσαν να κουμπώσουν μεταξύ τους για να δημιουργήσουν μία μονάδα που μπορούσε να ρυμουλκηθεί πίσω από το άρμα. Λόγω του μεγάλου βάρους του και της αδύναμης ιπποδύναμης του κινητήρα, το Τ28 είχε πολύ περιορισμένη δυνατότητα να περάσει εμπόδια, οπότε θεωρήθηκε δυσλειτουργικό στο πεδίο της μάχης και μη κατάλληλο για μαζική παραγωγή.
## Επιζών οχήματα
Το 1974, το τελευταίο πρωτότυπο βρέθηκε σε ένα χωράφι στο Fort Belvoir, της Βιργινίας. Κρυμμένο μέσα σε θάμνους, ήταν άγνωστο πού πέρασε τα τελευταία 27 χρόνια. Είναι το μοναδικό επιζών Τ28 και μεταφέρθηκε σε έκθεση αρμάτων στο Patton Museum of Cavalry and Armor στο Kentucky.
## Βιβλιογραφία- Πηγές
* This Lumbering Monster Is Newest Antique", January 1946, Popular Science
* T28 Super Heavy Tank (Gun Motor Carriage T95) Self-Propelled Gun / Heavy Tank (1945)
* Reassembling the Last U.S. T28 Super Heavy Tank.

Κατηγορία:Αμερικανικά άρματα μάχης
Κρίστοφερ Λόιντ

Ο **Κρίστοφερ Άλεν Λόιντ** (, 22 Οκτωβρίου 1938 – ) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Από τη δεκαετία του 1960 έχει εμφανιστεί σε πολλές θεατρικές παραγωγές, ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Είναι γνωστός για την ερμηνεία του δρα Έμετ "Ντοκ" Μπράουν στην κινηματογραφική τριλογία *Επιστροφή στο Μέλλον* (1985–1990) και του Τζιμ Ιγκνατόφσκι στην κωμική σειρά *Taxi* (1978–1983), για την οποία κέρδισε δύο βραβεία Emmy.

Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία *[[Στη Φωλιά του Κούκου|Στη φωλιά του κούκου]]* (1975) και το τηλεοπτικό του την επόμενη χρονιά στο *The Adams Chronicles*. Πρωταγωνίστησε, επίσης, στις ταινίες *[[Σταρ Τρεκ Νο 3: Αναζητώντας τον Σποκ]]* (1984), *[[Clue (ταινία)|Clue]]* (1985), *[[Ποιος Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ|Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ]]* (1988), *Οικογένεια Άνταμς* (1991) και στο σίκουέλ του *Οικογένεια Άνταμς 2* (1993). Κέρδισε ένα τρίτο Βραβείο Έμμυ για την γκεστ εμφάνισή του το 1992 στη σειρά *Σάρα, περιπέτειες στο Άβονλι* (1992) και ένα βραβείο Independent Spirit για την ερμηνεία του στο *Twenty Bucks* (1993).

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Ρόμπερτ Ένκε

Ο **Ρόμπερτ Ένκε** (*Robert Enke*, 24 Αυγούστου 1977 – 10 Νοεμβρίου 2009) ήταν Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.

Έπαιξε για τις Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, Μπενφίκα και Μπαρτσελόνα, αλλά έκανε τις περισσότερες εμφανίσεις του με το Αννόβερο 96 στην Μπουντεσλίγκα. Είχε οκτώ διεθνείς συμμετοχές με την εθνική Γερμανίας από το 2007 έως το 2009. Είχε κληθεί στην αποστολή της ομάδας στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 1999 και στο Euro 2008. 

Το βράδυ της 10ης Νοεμβρίου 2009, ο Ένκε αυτοκτόνησε. Την περιόδο εκείνη θεωρείτο ως ο πρώτος υποψήφιος για τη βασική θέση του τερματοφύλακα της Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Γερμανίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Β
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1999
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Τενερίφη
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καρλ Τσάις Ιένα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αννόβερο 96
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ ΙΙ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Κατηγορία:Αυτόχειρες
Κατηγορία:Αθλητές από την Ανατολική Γερμανία
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Λευτέρης Δημακόπουλος

Το ***Λευτέρης Δημακόπουλος*** είναι ελληνική ταινία του 1993 σε σκηνοθεσία Περικλή Χούρσογλου. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Νίκος Γεωργάκης, Μαρία Σκουλά και Νίκος Ορφανός. Η ταινία κέρδισε τέσσερα βραβεία στα Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου, καθώς και το βραβείο καλύτερης ταινίας στα Βραβεία της Ένωσης Ελλήνων Κριτικών Κινηματογράφου.

## Πλοκή
Η ιστορία διαδραματίζεται στα τελευταία χρόνια της Χούντας. Ο Λευτέρης, ένας νέος με όνειρα φιλοδοξεί να γίνει ένας επιτυχημένος και ελεύθερος άνθρωπος. Έτσι φεύγει από το χωριό του για να σπουδάσει στο Πολυτεχνείο. Στην Αθήνα μένει με την κοπέλα του, Δήμητρα, παρά την αντίθεση του θείου του που πληρώνει τα δίδακτρα των σπουδών του. Ωστόσο, τα επόμενα χρόνια νιώθει ότι η σχέση του με τη Δήμητρα του γίνεται εμπόδιο στις φιλοδοξίες του και τελικά χωρίζουν. Μετά από πολλά χρόνια έχει γίνει επιτυχημένος μηχανικός, αλλά μια επίσκεψη του καλύτερου φίλου του του θυμίζει τη χαμένη αγάπη με τη Δήμητρα. Τότε, αντιλαμβάνεται ότι δεν είχε κερδίσει την ευτυχία.

## Διανομή

* Νίκος Γεωργάκης ως Λευτέρης Δημακόπουλος**'
* [[Μαρία Σκουλά]] ως Δήμητρα Σταυροπούλου**'
* Νίκος Ορφανός ως Παναγιώτης**
* Μανώλης Μαυροματάκης ως Γιώργος
* Βάσος Ανδρονίδης ως καθηγητής Παπαμιχαήλ
* Κλάους Μίκολαϊτ ως καθηγητής Μπουλό
* Σοφία Ολυμπίου ως κυρία Δημακοπούλου
* Αλεξάνδρα Παυλίδου ως Ελίζα
* Τίνα Βερκέρκ ως Μπέτυ
* Κώστας Τριανταφυλλόπουλος ως αστυνόμος
* Τιτίκα Βλαχοπούλου ως θεία
* Μενέλαος Ντάφλος ως θείος
* Σπύρος Σταυρινίδης ως κυβερνήτης
* Ακύλλας Καραζήσης ως άντρας στο φράγμα
* Κώστας Ξυκομηνός ως καλεσμένος σε ρεβεγιόν

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1990
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 1993