Γάιος Τρεβόνιος

Ο **Γάιος Τρεβόνιος**, λατινικά: *Gaius Trevonius* (π. 92 π.Χ. – Ιανουάριος 43 π.Χ.) ήταν στρατιωτικός διοικητής και πολιτικός της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, ο οποίος έγινε αντικαταστάτης ύπατος το 45 π.Χ. Ήταν συνεργάτης του Ιουλίου Καίσαρα, έχοντας υπηρετήσει ως λεγάτος του, και πολέμησε στο πλευρό του κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του Καίσαρα, και ήταν μεταξύ των τυραννοκτόνων που σκότωσαν τον δικτάτορα. 

## Πρώιμη σταδιοδρομία
Γεννημένος περί το 92 π.Χ.,  ο πατέρας του Tρεβόνιου ήταν *[[Ιππείς (ρωμαϊκή τάξη)|ιππέας]]*,  αλλά δεν ήταν αξιωματούχος, και ο γιος θεωρούνταν *νέος άνθρωπος (novus homo*), ένας από τους πολλούς στον κύκλο του Καίσαρα.  Υπηρέτησε ως ταμίας (quaestor) γύρω στο 60 π.Χ.,  και κατά τη διάρκεια της θητείας του προσπάθησε να αποτρέψει την υιοθεσία του Πόπλιου Κλόδιου Πούλχερ σε μία πληβεία οικογένεια, ενάντια στις επιθυμίες αυτών της Πρώτης Τριανδρίας.  Ωστόσο, όταν ο Τρεβόνιος εκλέχθηκε τριβούνος των πληβείων το 55 π.Χ., είχε γίνει ένας από τους υποστηρικτές τους.

Κατά τη διάρκεια εκείνου του έτους, ο Tρεβόνιος πρότεινε μία *Lex Trebonia* στη Συνέλευση των Φυλών, ώστε οι ύπατοι Γν. Πομπήιος Μάγνος και Μάρκος Λικίνιος Κράσσος να λάβουν τις επαρχίες της Συρίας, της Εγγύς Ισπανίας και της Πέραν Ισπανίας. Επιπλέον, ότι οι εντολές τους θα διαρκούσαν πέντε χρόνια, και οι ανθύπατοι θα είχαν το δικαίωμα να κάνουν πόλεμο ή ειρήνη κατά την κρίση τους. Ο Μ. Π. Κάτων, ένας γνωστός αντίπαλος του Πομπήιου, μίλησε κατά της νομοθεσίας, προσπαθώντας να καταρρίψει την πρόταση, προκαλώντας τον Τρεβόνιο να τον διώξoyn πρώτα από τhn Αγορά (Forum), προτού διατάξει να τον οδηγήσουν στη φυλακή. Ωστόσο το μεγάλο πλήθος που συνόδευε τον Κάτωνα, έκανε τον Τρεβόνιο να αλλάξει γνώμη, και να διατάξει την απελευθέρωσή του.  Τελικά ο νόμος ψηφίστηκε, με τις πενταετείς εντολές στον Πομπήιο, ο οποίος έλαβε τις δύο Iσπανικές επαρχίες, και τον Κράσσο, ο οποίος έλαβε τη Συρία. 

## Λεγάτος του Καίσαρα
Ως ανταμοιβή για την υπηρεσία του στους άνδρες της Τριανδρίας, το 54 π.Χ. έγινε ένας από τους λεγάτους του Ιουλίου Καίσαρα, με τον οποίο υπηρέτησε για τα επόμενα πέντε χρόνια, κατά τις εκστρατείες του Καίσαρα στη Γαλατία, με τον Καίσαρα να σχολιάζει ευνοϊκά την απόδοσή του εκείνα τα χρόνια. Το 54 π.Χ. συνόδευσε τον Καίσαρα κατά τη δεύτερη εκστρατεία του στη Βρετανία, όπου τοποθετήθηκε επικεφαλής τριών λεγεώνων, που νίκησαν επιτυχώς μία συντονισμένη επίθεση από τις δυνάμεις του Κασιβέλαυνου.  Μετά την επιστροφή του Καίσαρα στη Γαλατία, ο Τρεβόνιος, μαζί με μία λεγεώνα, στάθμευσε για το χειμώνα με τους Bέργες στη Σαμαροβρίβα (νυν Αμιένη).  Από εδώ συνόδευσε τον Καίσαρα για να βοηθήσει τον Κόιντο Κικέρωνα, ο οποίος πολιορκήθηκε κατά την έναρξη της εξέγερσης του Aμβιότριξ κατά του ρωμαϊκού ελέγχου της Γαλατίας.  

Το 53 π.Χ. ο Tρεβόνιος έλαβε ειδική εντολή εναντίον των Eβουρόνων,  ειδικά για να παρενοχλήσει την περιοχή στην επικράτεια του Χούι.  Μετά την ήττα του Aμβιότριξ, συνέχισε να υπηρετεί τον Καίσαρα. Το 50 π.Χ. τοποθετήθηκε επικεφαλής των χειμερινών στρατοπέδων στη Βελγική Γαλατία, επικεφαλής τεσσάρων λεγεώνων, ενώ ο Καίσαρας βρισκόταν στη Ραβέννα, προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει τον Πομπήιο και τους εχθρούς του στη Σύγκλητο.   Όταν ο Καίσαρας άκουσε ότι ο ύπατος Γάιος Κλαύδιος Μάρκελλος είχε ζητήσει από τον Πομπήιο να υπερασπιστεί το κράτος ενάντια στον Καίσαρα, διέταξε τον Τρεβόνιο στις 20 Οκτωβρίου 50 π.Χ. να πάρει τρεις λεγεώνες, και να μετακινηθεί στο Ματίσκο, όπου θα περίμενε περαιτέρω οδηγίες.  Αυτός έφτασε τον Απρίλιο του 49 π.Χ., όπου ο Καίσαρας του έδωσε εντολή να ταξιδέψει στη Μασσίλια, για να αναλάβει τη διοίκηση τριών νεοσύλλεκτων λεγεώνων από τη Βόρεια Ιταλία και να αρχίσει την πολιορκία της Μασσιλίας.  Φθάνοντας γύρω στις 3 Απριλίου 49 π.Χ., ο Τρεβόνιος άρχισε να προετοιμάζεται για την πολιορκία υπό το μάτι του Καίσαρα, πριν ο τελευταίος αφήσει τον Τρεβόνιο στις 14 Απριλίου υπεύθυνο για τις χερσαίες επιθέσεις, ενώ ο Δέκιμος Βρούτος Αλβίνος διοικούσε τις ναυτικές δυνάμεις.  Πριν ξεκινήσει την πολιορκία, ο Τρεβόνιος μάζεψε εργάτες και βοοειδή από τη Ναρβωνική Γαλατία (νυν Προβηγκία), διέταξε να σηκωθούν κλαδιά και ξύλα κατάλληλα για την κατασκευή πλεκτών φρακτών, και στη συνέχεια προχώρησε στην κατασκευή του κύριου υψώματος. 

Η πολιορκία διήρκεσε από τις 19 Απριλίου έως τις 6 Σεπτεμβρίου, καθώς ο Τρεβόνιος έστησε ένα περιτείχισμα, για να αποκλείσει την πόλη από ξηρά. Κατασκεύασε επίσης υψώματα, για να επιτεθεί απευθείας στα τείχη, και χρησιμοποίησε κριούς και λαγούμια, για να προσπαθήσει να παραβιάσει τα τείχη.  Τελικά, στις αρχές Ιουλίου, οι άνδρες του Τρεβόνιου διέρρηξαν το τείχος, και οι Μασσιλιώτες πλησίασαν τον Τρεβόνιο, και τον παρακάλεσαν να σταματήσει τις επιχειρήσεις μέχρι την άφιξη του Καίσαρα, όπου θα συμφωνούσαν να συνθηκολογήσουν μαζί του. Ο Τρεβόνιος, αφού συνεννοήθηκε με τους συναδέλφους του αξιωματικούς, συμφώνησε να αναστείλει την επίθεση, όπως του είχε πει ο Καίσαρας, ότι σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να εισβάλει στην πόλη.  Αυτό οδήγησε τους στρατιώτες του να δυσαρεστηθούν, καθώς ήλπιζαν να λεηλατήσουν την πόλη, και κατηγόρησαν τον Τρεβόνιο ότι σταμάτησε την επίθεση: κρατήθηκαν υπό έλεγχο μόνο με μεγάλη δυσκολία.  Στη συνέχεια, στα τέλη Αυγούστου, ο Tρεβόνιος εξεπλάγη, όταν οι Μασιλιώτες επέδραμαν από την πόλη, εκμεταλλεύτηκαν την έλλειψη φρουρών που είχαν τοποθετηθεί γύρω, και κατέστρεψαν τον πολιορκητικό εξοπλισμό που είχε παραβιάσει τα τείχη. Ο Τρεβόνιος λοιπόν επανέλαβε την πολιορκία, και προχώρησε στην αποδυνάμωση της άμυνάς τους.  Οι Μασσιλιώτες, ακούγοντας ειδήσεις για τις νίκες του Καίσαρα στην Ισπανία, προσφέρθηκαν και πάλι να παραδοθούν, και ζήτησαν από τον Τρεβόνιο να περιμένει ξανά τον Καίσαρα. Συμφώνησε, αν και αυτή τη φορά επέμεινε ότι οι υπερασπιστές έπρεπε να παραδώσουν τα όπλα, τον θησαυρό και τα πλοία τους, τερματίζοντας έτσι την πολιορκία. 

## Μετέπειτα σταδιοδρομία και σχεδίαση της δολοφονίας του Καίσαρα
Μετά τον Καίσαρα στην Ιταλία, ο Τρεβόνιος εξελέγη πραίτωρ της Ρώμης το 48 π.Χ., και του δόθηκε το καθήκον να διαχειρίζεται τους νόμους του Καίσαρα για τα χρέη. Σε αυτό, έπρεπε να αντιμετωπίσει τις φιλοδοξίες του Mάρκου Καίλιου Ρούφου, του *[[Πραίτορας|πραίτορα για τους ξένους]]* (praetor peregrinus), ο οποίος είχε στραφεί εναντίον του Καίσαρα, καθώς ήλπιζε για τη θέση του πραίτορα της πόλης.  Οι νόμοι για το χρέος του Καίσαρα του έκλεψαν την ευκαιρία να εκκαθαρίσει τα τεράστια χρέη του, και έτσι ήταν αποφασισμένος να εμποδίσει τη διαχείριση του νόμου από τον Τρεβόνιο, και να δικάσει τη δημοτικότητά του με το μέρος των οφειλετών.  Έστησε τον θώκο του δίπλα στον Tρεβόνιο, και δήλωσε ευθαρσώς, ότι αν κάποιος αισθανόταν ότι τον εξαπάτησε ο Tρεβόνιος, θα άκουγε ευνοϊκά την υπόθεσή του.  Όταν κανείς δεν δέχθηκε στην προσφορά του, ο Ρούφος πρότεινε αντ' αυτού να ακυρωθούν όλα τα χρέη, και υποκίνησε έναν όχλο να επιτεθεί στον Τρεβόνιο, και να αφαιρέσει τον Τρεβόνιο από την τριβουνία του. Ο Τρεβόνιος συνέχισε να αντιτίθεται στα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους του Ρούφου, μέχρι που ο Ρούφος έφυγε από τη Ρώμη.  Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονιάς, ο Τρεβόνιος βοήθησε επίσης τον Κικέρωνα μετά την επιστροφή του Κικέρωνα στην Ιταλία. 

Στο τέλος του έτους του δόθηκε μία υπατική διοίκηση, και στάλθηκε να κυβερνήσει την Πέραν Ισπανία, αντικαθιστώντας τον Κόιντο Κάσσιο Λογγίνο, ο οποίος κατηγορήθηκε για κακή διαχείριση της επαρχίας.  Διατήρησε αυτή τη θέση μέχρι το 46 π.Χ., όπου βρέθηκε αντιμέτωπος με εξεγερμένες λεγεώνες, και την αναζωπύρωση των δυνάμεων του Πομπήιου.  Τον έδιωξαν από την επαρχία του μέχρι το καλοκαίρι του 46,  με τον Τρεβόνιο να επιστρέφει στο τέλος του έτους συνοδευόμενος από τον Καίσαρα. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτού του έτους, που ο Tρεβόνιος πλησίασε τον Mάρκο Αντώνιο, αναφέροντας την ιδέα μίας συνωμοσίας για τη δολοφονία του Καίσαρα, αλλά καταδικάστηκε.   Ο Κικέρων υποστήριξε μάλιστα, χρόνια αργότερα, ότι ο Τρεβόνιος και ο Μάρκος Αντώνιος συνωμότησαν, για να στείλουν έναν δολοφόνο να δολοφονήσει τον Καίσαρα το 45 π.Χ. 

Ο Καίσαρας διόρισε τον Τρεβόνιο ύπατο την 1η Οκτωβρίου 45 π.Χ. Αλλά η υπατεία του κατέληξε περισσότερο σε κοροϊδία, με τον ίδιο να απολύεται και τον άλλον υφιστάμενο του Καίσαρα να διορίζεται ύπατος, ο οποίος αργότερα θα είχε πρόωρο θάνατο, πριν από τη λήξη της θητείας του. Με τον Tρεβόνιο να συνεχίζει ενεργά να συνωμοτεί εναντίον του.  Σύμφωνα με τον Κικέρωνα, ο Τρεβόνιος προτιμούσε την ελευθερία του ρωμαϊκού λαού, από τη φιλία του για τον Καίσαρα.  Στις αρχές του 44 π.Χ. τόλμησε να διαμαρτυρηθεί στον Καίσαρα για την άρνηση του Καίσαρα να σηκωθεί, όταν τα μέλη της Συγκλήτου ήρθαν να τον ενημερώσουν για τις τιμές, που του είχε απονείμει η Σύγκλητος. Ο Καίσαρας προφανώς απλώς τον κοίταξε αγέρωχα, χωρίς να κάνει κάποιο σχόλιο. 

Στις 15 Μαρτίου 44 π.Χ., την ημέρα της δολοφονίας του δικτάτορα, ο Τρεβόνιος ήταν το πρόσωπο, που απέσπασε την προσοχή του Μάρκου Αντώνιου σε μία συζήτηση και τον κράτησε έξω από το θέατρο του Πομπήιου, ενώ ο Καίσαρας μαχαιρωνόταν.  Έχοντας προταθεί από τον Καίσαρα για τη θέση του ανθυπάτου για την Ασία  , έφυγε αμέσως για την επαρχία κατά το 44 π.Χ.  Ενώ ήταν εκεί, συγκέντρωσε χρήματα και στρατεύματα για τον Μ. Ι. Βρούτο και τον Γ. Κάσσιο Λογγίνο.  Βοήθησε επίσης τον Κάσσιο στον δρόμο του προς τη Συρία αργότερα μέσα στο έτος.  Αργότερα, προσπάθησε να επισπεύσει τον Πόπλιο Κορνήλιο Δολαβέλλα στο πέρασμά του από την Ασία, παρέχοντας ό,τι προμήθειες χρειαζόταν, καθώς και αρνούμενος να ανοίξει πόλεις για τον Δολαβέλλα. Ωστόσο ο Δολαβέλλας πήρε τη Σμύρνη στη Μικρά Ασία, όπου συνέλαβε τον Τρεβόνιο στη διαδικασία. Τον Ιανουάριο του 43 π.Χ. ο Δολαβέλλας δίκασε τον Tρεβόνιο για προδοσία , προτού τον βασανίσει και στη συνέχεια τον αποκεφαλίσει. 

## Δείτε επίσης
* Δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα

## Παραπομπές


## Πηγές
* Broughton, T. Robert S., *The Magistrates of the Roman Republic, Vol II* (1952).
* Bringmann, Klaus, *A History of the Roman Republic* (2007)
* Holmes, T. Rice, *The Roman Republic and the Founder of the Empire*, Vol. II (1923)
* Holmes, T. Rice, *The Roman Republic and the Founder of the Empire*, Vol. III (1923)
* Syme, Ronald, *The Roman Revolution* (1939)
* Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Vol III (1870).

Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.