open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ντορογκομπούζ

Το **Ντορογκομπούζ** (ρωσ. Дорогобуж) είναι μικρή αλλά ιστορική πόλη της Ρωσίας και το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου Διαμερίσματος Ντορογκομπούζσκι, στο Όμπλαστ του Σμολένσκ. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε γραπτή πηγή το έτος 1150. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2010 ήταν 10.720 κάτοικοι, έναντι 12.254 κατοίκων σε εκείνη του 1989. Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του Δνειπέρου, σε απόσταση 125 χιλιομέτρων από το Σμολένσκ και σε υψόμετρο 210 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Ντορογκομπουζ
Σισένα Στατίλιος Ταύρος

Ο **Σισένα Στατίλιος Ταύρος** () ήταν Ρωμαίος συγκλητικός. Ήταν ύπατος για το έτος 16 μ.Χ. με συνάδελφο τον Λεύκιο Σκιριβώνιο Λίβωνα. Οι περισσότερες πληροφορίες μας για τον Σισένα προέρχονται από επιγραφές.

Ο Σισένα ήταν εγγονός του Tίτου Στατίλιου Ταύρου, υπάτου το 37 π.Χ. και το 26 π.Χ. Ο πατέρας του βεβαιώνεται ότι ήταν ένας από τους τριες άνδρες του νομισματοκοπείου (*tresviri monetalis)*, αλλά απεβίωσε πριν μπορέσει να μεταβεί στην υπατεία. Η μητέρα του δεν έχει ταυτοποιηθεί. Ο Σισένα ήταν επίσης ο μικρότερος αδελφός του Tίτου Στατίλιου Ταύρου. Το όνομα της συζύγου του επίσης δεν έχει καταλήξει σε εμάς, αλλά είναι γνωστό ότι είχε παιδιά, μεταξύ των οποίων και η Κορνηλία Ταύρι, η σύζυγος του ου Τίτου Αξ.

Η ταφόπλακα ενός από τους απελεύθερούς του, που βρέθηκε στην Ίστρια, που ανήκει στη σύγχρονη Κροατία, μας παρέχει μερικές ενδείξεις για τη ζωή του. Το ένα είναι ότι αποδίδει τον Σισένα με τον τίτλο του *ποντίφικα*, υποδεικνύοντας ότι ήταν μέλος του με κύρος συλλόγου των ποντιφίκων. Το άλλο είναι ότι δείχνει, ότι αυτός ή η οικογένειά του κατείχε κτήματα στο Περιοχή X Βενετίας και Ιστρίας της Ιταλίας. Επιτύμβιες στήλες για άλλους απελεύθερους υποδηλώνουν, ότι είχε κτήματα κοντά στην Aκουιλεία. Ο ιστορικός Βελλήιος Πατέρκουλος, όχι μόνο τον αναφέρει ζωντανό το 30 μ.Χ., αλλά και ως ιδιοκτήτη της έπαυλης που κάποτε ανήκε στον Κικέρωνα στη Ρώμη.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Μάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος Αισερνίνος

Ο **Μάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος Αισερνίνος**, λατινικά: *Marcus Claudius Marcellus Aeserninus* είναι ένα όνομα που χρησιμοποιείται από αρκετούς άνδρες του *[[Γένος Κλαυδίων|γένους των Κλαυδίων]]*, όπως:

* *Mάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος Αισερνίνος* αναφέρεται από τον Κικέρωνα ως νεαρός στη δίκη του Γ. Βέρρες (70 π.Χ.), οπότε εμφανίστηκε ως μάρτυρας , όπου ωστόσο αρκετές πηγές δίνουν το όνομά του ως Κ. Μάρκελλος. 

* *Mάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος Αισερνίνος* ήταν ταμίας (quaestor) στην Ισπανία το 48 π.Χ., υπό τον Κόιντο Κάσσιο Λογγίνο. Μερικοί μελετητές υποθέτουν ότι είναι γιος του προηγούμενου, ενώ άλλοι, όπως ο Γιόχαν Κάσπαρ φον Ορέλι, τον θεωρούν ταυτόσημο.  Ο Κάσσιος τον έστειλε με ένα σώμα στρατευμάτων για να κρατήσει την Κόρδουβα, με την ευκαιρία της εξέγερσης που είχε ξεκινήσει στην Ισπανία από τις δικές του καταστροφές. Αλλά ο Μάρκελλος γρήγορα ενώθηκε με τους στασιαστές, οικειοθελώς ή καταναγκαστικά δεν είναι βέβαιο, και τέθηκε επικεφαλής όλων των στρατευμάτων που συγκεντρώθηκαν στην Κόρδουβα, τα οποία κράτησε πιστά στον Ιούλιο Καίσαρα, την ίδια στιγμή που ετοιμάστηκε να αντισταθεί στον Κάσσιο με τη δύναμη των όπλων. Όμως, αν και οι δύο ηγέτες με τον στρατό τους ήταν για κάποιο διάστημα αντίθετοι μεταξύ τους, ο Μάρκελλος απέφυγε να έρθει σε γενική σύγκρουση, και μόλις έφθασε ο ανθύπατος Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος, έσπευσε να υπαχθεί στην εξουσία του, και να θέσει τις υπό τις διαταγές του λεγεώνες, στη διάθεσή του.  Λόγω του αμφισβητούμενου μέρους που είχε ενεργήσει σε αυτήν την περίπτωση, ο Μάρκελλος στην αρχή προκάλεσε την αγανάκτηση του Καίσαρα, αλλά στη συνέχεια αποκαταστάθηκε σε εύνοια.  
* *Mάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος Αισενίνος* ήταν ύπατος το 22 π.Χ.  Ίσως το ίδιο πρόσωπο με τον προηγούμενο. Νυμφεύτηκε την Ασινία, κόρη του Γάιου Ασίνιου Πολλίωνα, που ήταν ύπατος το 40 π.Χ. 
* *Mάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος Αισερνίνος*, γιος του προηγούμενου, από την Aσινία. Όταν ήταν μικρό αγόρι, έσπασε το πόδι του ενώ έπαιζε στον ιππικό αγώνα Tροίας εμπρός από τον Aύγουστο, προκαλώντας τον παππού του, Γ. Ασίνιο Πολλίωνα να παραπονεθεί τόσο έντονα, που ο Aύγουστο δεν έκανε ποτέ ξανά το παιχνίδι.  Εκπαιδεύτηκε με πολλή προσοχή από τον παππού του σε κάθε είδους ρητορικές ασκήσεις, και έδωσε πολλές υποσχέσεις ως ρήτορας.  Το 20 μ.Χ. ήταν ένας από αυτούς που ο Γναίος Καλπούρνιος Πίσων ζήτησε να αναλάβει την υπεράσπισή του, όταν κατηγορήθηκε ότι δηλητηρίασε τον Γερμανικό, αλλά εκείνος αρνήθηκε την υπεράσπιση.  Πιθανολογείται ότι ο Ασίνιος Μάρκελλος που αναφέρει ο Τάκιτος ως δισεγγονός του Πολλίωνα, ήταν γιος αυτού του Αισερνίνου.  

## Δείτε επίσης
* Γένος Κλαυδίων Μαρκέλλων

## Αναφορές

## Πηγές
* Smith, William, ed. (1870). "Marcellus, Claudius (17)-(20)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 2. p. 935.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Ασινία

Η **Ασινία Πολλία**, λατιν.: *Asinia Pollia*, ήταν μία ευγενής της αρχαίας Ρώμης, κόρη του Γάιου Ασίνιου Πολλίωνα, ο οποίος ήταν Ρωμαίος ύπατος το 40 π.Χ. 

## Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον Mάρκο Κλαύδιο Μάρκελλο Αισερνίνο, ύπατο το 22 π.Χ., και απέκτησε τουλάχιστον έναν γιο, τον Mάρκο Κλαύδιο Μάρκελλο Αισερνίνο τον Νεότερο, ο οποίος ήταν γνωστός ως πολλά υποσχόμενος ρήτορας, έχοντας διδαχθεί τη ρητορική από τον παππού του Ασίνιο.    

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίες γυναίκες
Κοινότητα Γόμφων Τρικάλων

Η **Κοινότητα Γόμφων** είναι κοινότητα του Δήμου Πύλης στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων της Θεσσαλίας, η οποία συστάθηκε το 1912 ως κοινότητα Ραψίστης και μετονομάστηκε σε κοινότητα Γόμφων το 1930. Έδρα της είναι ο οικισμός Γόμφοι (αρχικά Ραψίστα).

## Κοινοτάρχες Γόμφων
Μεταπολιτευτικά, πρόεδροι της Κοινότητας και ως το 1998 υπηρέτησαν οι:

## Δήμαρχοι Γόμφων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Γάιος Όππιος

Ο **Γάιος Όππιος**, λατινικά: *Gaius Oppius*, ήταν στενός φίλος του Ιουλίου Καίσαρα. Διαχειρίστηκε τις ιδιωτικές υποθέσεις τού δικτάτορα κατά την απουσία του από τη Ρώμη, και, μαζί με τον Λεύκιο Κορνήλιο Βάλβο, άσκησε σημαντική επιρροή στην πόλη. 

Σύμφωνα με τον Σουητώνιο (*Καίσαρας*, 56), πολλές αρχές θεώρησαν ότι ο Όππιος έγραψε τις ιστορίες των ισπανικών, αφρικανικών και αλεξανδρινών πολέμων, που δημοσιεύτηκαν ως έργα του ίδιου του Καίσαρα. Τώρα γενικά θεωρείται ότι μπορεί να έγραψε την  (αν και οι ισχυρισμοί για τον Ίρτιο θεωρούνται ισχυρότεροι), αλλά σίγουρα όχι εκείνη των ισπανικών και αφρικανικών πολέμων, αν και ο Nήμπουρ (ο ιστορικός της ρομαντικής εποχής της Δανίας-Γερμανίας) τού αποδίδει με σιγουριά το *Αφρικανικός Πόλεμος* (Βellum Africanum). Ο συγγραφέας αυτών των τελευταίων αφηγήσεων πήρε ουσιαστικό μέρος στους πολέμους που περιέγραψε, ενώ ο Όππιος βρισκόταν στη Ρώμη εκείνη την εποχή. 

Ο Όππιος έγραψε επίσης μία ζωή του Καίσαρα και του πρεσβύτερου Σκιπίωνα. 

Μετά το τέλος τού Καίσαρα, ο Όππιος προφανώς έγραψε ένα φυλλάδιο προσπαθώντας να αποδείξει ότι ο Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων, ο γιος της Κλεοπάτρας Ζ΄, δεν ήταν στην πραγματικότητα υιός του Καίσαρα, όπως ισχυριζόταν. 

## Παραπομπές


## Πηγές
*  Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Oppius, Gaius". Encyclopædia Britannica. Vol. 20 (11th ed.). Cambridge University Press. pp.&nbsp;140–141.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Αλεύρι χωρίς γλουτένη

μικρογραφία|250x250εσ|Φαγόπυρο και προϊόντα που προέρχονται από αυτό: νιφάδες φαγόπυρου (για γρήγορο μαγείρεμα), και κράκερ από αλεύρι φαγόπυρου.
Το **αλεύρι χωρίς γλουτένη** είναι αλεύρι το οποίο προέρχεται από την άλεση δημητριακών που δεν περιέχουν γλουτένη. Η γλουτένη είναι μια πρωτεΐνη η οποία βοηθά τα τρόφιμα να διατηρήσουν το σχήμα τους. Βρίσκεται σε δημητριακά, όπως το σιτάρι, το κριθάρι και η σίκαλη. Βρίσκεται επίσης σε διασταυρώσεις αυτών των δημητριακών, όπως σε μείγμα σιταριού και σίκαλης που ονομάζεται τριτικάλε. Επίσης, η βρώμη, αν και είναι ένα δημητριακό χωρίς γλουτένη, μπορεί να μολυνθεί κατά την παραγωγή με σιτάρι, κριθάρι ή σίκαλη. Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή ως διασταυρούμενη μόλυνση.

Τα άτομα που έχουν κοιλιοκάκη, μη σχετιζόμενη με την κοιλιοκάκη ευασθησία στη γλουτένη, και αλλεργία στο σιτάρι πρέπει να ακολουθούν δίαιτα χωρίς γλουτένη εφ' όρου ζωής για να μπορούν να διαχειριστούν την πάθησή τους. Η δίαιτα χωρίς γλουτένη περιλαμβάνει  τρόφιμα που δεν περιέχουν γλουτένη, όπως φρούτα, λαχανικά, κρέας και αυγά, καθώς και επεξεργασμένα τρόφιμα χωρίς γλουτένη, όπως ψωμί ή ζυμαρικά χωρίς γλουτένη.

Τα βασικά άλευρα χωρίς γλουτένη είναι τα εξής: αλεύρι αμυγδάλου, αλεύρι φαγόπυρου, αλεύρι σόργου, αλεύρι αμάραντου, αλεύρι τεφ, αλεύρι από αραρούτι, αλεύρι καφέ και άσπρου ρυζιού, αλεύρι βρώμης, αλεύρι καλαμποκιού, αλεύρι ρεβιθιού, αλεύρι καρύδας, αλεύρι από ταπιόκα, και αλεύρι από μανιόκα (ή κασάβα).

Μερικά άλευρα χωρίς γλουτένη είναι πολύ απορροφητικά και απαιτούν επιπλέον υγρασία στη συνταγή, ενώ άλλα είναι τόσο πυκνά που χρειάζονται επιπλέον διογκωτικό (π.χ. μαγιά). Ως εκ τούτου, τα άλευρα αυτά απαιτούν προσαρμογές συνταγών ή συνδυασμούς διαφορετικών τύπων αλεύρων χωρίς γλουτένη για να δημιουργήσουν ένα νόστιμο τελικό προϊόν. Τέλος, άλλα άλευρα χρησιμοποιούνται σε γλυκές συνταγές για την παρασκευή π.χ. μπισκότων (αλεύρι σόργου, αλεύρι βρώμης) ή κέικ (αλεύρι άσπρου ρυζιού) και άλλα σε αλμυρές συνταγές για την παρασκευή κράκερ (αλεύρι φαγόπυρου) ή ψωμιού (αλεύρι αμάρανθου, αλεύρι ρεβιθιού, αλεύρι βρώμης κ.α.). 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άλευρα
Αμφίλοχοι Ιβηρικής Χερσονήσου

Οι **Αμφίλοχοι** ήταν μία αρχαία ελληνική αποικία στην Ιβηρική Χερσόνησο.

Την πληροφορία αντλούμε από τον γεωγράφο Στράβωνα στα *Γεωγραφικά* του που με την σειρά του βασίστηκε στον προγενέστερό του Ασκληπιάδη από την Μύρλεια της Βιθυνίας. Η πόλη ιδρύθηκε από τον **[[Αμφίλοχος|Αμφίλοχο]]** μετά το πέρας του Τρωικού πολέμου, όπου με τους συντρόφους του περιπλανήθηκε στην Καλλαϊκή και απεβίωσε στα μέρη αυτά.

## Απόψεις ερευνητών και εικασίες
Ο συγγραφέας  Emilio Hübner υποστήριζε ότι το ΄όνομα της πόλεως Αμφίλοχοι ίσως να ταυτίζεται με κάποια κελτικά ονόματα του τύπου  ambimogidus= φιλόδοξος. Ένα τέτοιο βρέθηκε στην ρωμαϊκή αποικία Βράκαρα Αυγούστα.

Κατά τον Ρωμαίο ιστορικό Marcus Junianus Justinus Frontinus (2ος αιώνας μ.Χ.) αναφέρονται οι Αμφίλοχοι ως γαλικιανός λαός που συνδέεται με τη μετανάστευση των Ελλήνων. Η πηγή του Τρόγου πιστεύεται ότι ήταν ο ίδιος ο Ασκληπιάδης από τη Μύρλεια, μέσω ενός διάσημου αιχμάλωτου πολέμου, του Τιμαγένη της Αλεξάνδρειας (55 π.Χ.).

Υπάρχουν ωστόσο και οι απόψεις ότι ο Αμφίλοχος δεν πήγε ποτέ στην Ισπανία, παρά μόνον στην Αμφιλοχία, όπου ίδρυσε την φερώνυμη πόλη, και ότι γενικά στην ελληνιστική περίοδο πολλές παραδόσεις μεταφέρθηκαν προς την δύση. Ο Αρριανός συνέλεξε χαμένα κείμενα από τον Εκαταίο της Μιλήτου που έλεγαν ότι ο Γηρυόνης (θρυλικός βασιλιάς της Ταρτησσού), ήταν στην πραγματικότητα βασιλιάς της περιοχής της Αμβρακίας και επομένως βασιλιάς των Αμφιλοχίων. Εκεί ήταν που ο Ηρακλής πήρε τα χρυσόμαλλα βόδια από το Γηρυώνα και στον αγώνα εκείνο χάθηκαν και ο σκύλος-φύλακας και τα βόδια. Επίσης κατά μερικούς η σχέση του Αμφίλοχου με την Ιβηρική χερσόνησο υποδηλώθηκε από φωνητικές ομοιότητες και από τον Εκαταίο από τη Μίλητο.

Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία. Λογικά θα βρισκόταν στην σημερινή Γαλικία της βορειοδυτικής Ισπανίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Στράβωνος Γεωγραφικά.
* Emilio Hübner *Real Enciclopedia del Mundo Clásico*.

Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στην Ιβηρική Χερσόνησο
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ισπανίας
Αύλος Ίρτιος

Ο **Αύλος Ίρτιος**, λατινικά: *Aulus Hirtius* ( – 43 π.Χ.) ήταν ύπστος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 43 π.Χ. και συγγραφέας σε στρατιωτικά θέματα. Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της υπατείας του σε μάχη εναντίον του Μάρκου Αντώνιου στη μάχη της Μουτίνας. 

## Βιογραφία
Ήταν λεγάτος του Ιουλίου Καίσαρα από το 58 π.Χ.  και υπηρέτησε ως απεσταλμένος στον Γν. Πομπήιο το 50. Αναφέρεται ότι ο Ίρτιος δείπνησε με τον Καίσαρα, τον Γ. Σαλλούστιο, τον Γ. Όππιο, τον Λ. Κ. Βάλβο και τον Σουλπίκιο Ρούφο τη νύχτα μετά το διάσημο πέρασμα του Καίσαρα από τον ποταμό Ρουβίκωνα στην Ιταλία στις 10 Ιανουαρίου 49 π.Χ. 

Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του Καίσαρα υπηρέτησε στην Ισπανία. Μπορεί να ήταν τριβούνος το 48 και το 47 ήταν στην Αντιόχεια. Ήταν πραίτωρ το 46 και κυβερνήτης της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας το 45.

Μετά τη δολοφονία του Καίσαρα τον Μάρτιο του 44, ο Ίρτιος ενεπλάκη βαθιά στους ελιγμούς μεταξύ των μερών. Έχοντας προταθεί γι' αυτή τη θέση από τον Καίσαρα, ο ΧΊτιος και ο Γ. Β. Πάνσα έγιναν ύπατοι το 43. 

Αρχικά υποστηρικτής του Μάρκου Αντώνιου, ο Ίρτιος δέχθηκε επιτυχώς πιέσεις από τον Κικέρωνα, ο οποίος ήταν προσωπικός φίλος,  και άλλαξε την πίστη του στο συγκλητικό κόμμα. Στη συνέχεια ξεκίνησε με στρατό για να επιτεθεί στον Αντώνιο που πολιορκούσε τη Μουτίνα. Σε συνεννόηση με τον Πάνσα και τον Οκταβιανό (τον μελλοντικό Αυτοκράτορα Αύγουστο), ο Ίρτιος ανάγκασε τον Αντώνιο να αποσυρθεί, αλλά σκοτώθηκε στις μάχες (21 Απριλίου) στη μάχη της Μουτίνας. Τιμήθηκε με δημόσια κηδεία, μαζί με τον Πάνσα, που απεβίωσε λίγες μέρες αργότερα.

Ο Ίρτιος πρόσθεσε ένα όγδοο βιβλίο στο *[[Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου|Περί του Γαλατικού Πολέμου]]* (De Bello Gallico) του Ι. Καίσαρα*.* Παλαιότερα πίστευαν ότι ήταν συγγραφέας του *Περί του Αλεξανδρινού Πολέμου* (De Bello Alexandrino), αν και μία ανάλυση στο ύφος του του 2018 με τη βοήθεια υπολογιστή, το διαψεύδει αυτό. 

Ο Σουητώνιος στο Κεφάλαιο 68 του *Βίου του Αυγούστου*  γράφει ότι ο Λεύκιος Αντώνιος, ο αδελφός του Μάρκου Αντώνιου, κατηγόρησε τον Αύγουστο ότι «παραδόθηκε στον Aύλο Ίρτιο στην Ισπανία για τριακόσιες χιλιάδες σηστέρτιους». Αυτή η υποτιθέμενη ομοφυλοφιλική σχέση θα είχε γίνει το 46 π.Χ., κατά τη διάρκεια των Εμφυλίων Πολέμων, όταν ο Ιούλιος Καίσαρας πήρε τον Οκταβιανό στην Ισπανία και ο Αύλος Ίρτιος υπηρετούσε εκεί. Ωστόσο, δεν αποκλείεται να επρόκειτο για απόπειρα συκοφαντίας από τον Μάρκο Αντώνιο, ο οποίος ήταν τότε ο πολιτικός αντίπαλος του Οκταβιανού. Οι ισχυρισμοί για ομοφυλοφιλική υποταγή ήταν μία συνηθισμένη μέθοδος πολιτικής επίθεσης στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, και είναι αδύνατο να γνωρίζουμε τι από αυτά ήταν αλήθεια.

## Δείτε επίσης
* *[[De fato|De Fato]]*, ένας διάλογος του Κικέρωνα, όπου συνομιλητής είναι ο Ίρτιος

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Πολεμικά Σχόλια του Ιούλιου Καίσαρα
* Σουετόνιος: Οι βίοι των δώδεκα Καίσαρων

Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Κανίνιος Ρεβίλος (ύπατος το 12 π.Χ.)

Ο **Γάιος Κανίνιος Ρεβίλος**, λατινικά: *Gaius Caninius Rebilus* (απεβ. το 12 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος διορίστηκε ύπατος το 12 π.Χ. με συνάδελφό του τον Λεύκιο Βολούσιο Σατουρνίνο. 

## Βιογραφία
Ο Κανίνιος Ρεβίλος ήταν γιος του Γάιου Κανίνιου Ρεβίλιου, αντικαταστάτη υπάτου (consul suffectus) το 45 π.Χ.  Μέλος των *δεκαπέντε ανδρών των ιερών πράξεων* (quindecimviri sacris faciundis),  κατατάχθηκε για υπατεία το 11 π.Χ.  Ωστόσο το 12 π.Χ. διορίστηκε ύπατος, αντικαθιστώντας τον Βάλγιο Ρούφο.  Απεβίωσε ενώ ακόμη υπηρετούσε στο αξίωμα.  Ο γιος του ήταν πιθανώς ο Γάιος Κανίνιος Ρεβίλος, ο αντικαταστάτης ύπατος του 37 μ.Χ.

## Πηγές
* Syme, Ronald, *The Augustan Aristocracy* (1986)  Clarendon Press

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
AEG C.II

Το **AEG C.II** ήταν δικινητήριο διπλάνο αναγνωριστικό αεροσκάφος του οποίου η παραγωγή ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1915. Επρόκειτο για μια μικρότερων διαστάσεων εκδοχή του C.I με ανώτερες επιδόσεις, επανασχεδιασμένα κόκπιτ για τον πιλότο και τον παρατηρητή. Ο τελευταίος χειρίζονταν το οπίσθιο πολυβόλο Parabellum MG14 των 7,92&nbsp;mm. Υπήρχε επίσης η δυνατότητα μεταφοράς τεσσάρων βομβών των 10&nbsp;kg.

Τα C.II κατασκευάστηκαν σε μικρούς αριθμούς. Στις 30&nbsp;Απριλίου 1916 καταγράφονταν μονάχα ένα αεροσκάφος στις τάξεις της γερμανικής αεροπορίας.

## Χρήστες
; Γερμανική Αυτοκρατορία
**[[Luftstreitkräfte]]*

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
* Kroschel, Günter; Stützer, Helmut: *Die deutschen Militärflugzeuge 1910–18*, Wilhelmshaven 1977
* Munson, Kenneth: *Bomber 1914–19*, Zürich 1968, Nr. 20
* Nowarra, Heinz: *Die Entwicklung der Flugzeuge 1914–18*, München 1959
* Sharpe, Michael: *Doppeldecker, Dreifachdecker & Wasserflugzeuge*, Gondrom, Bindlach 2001, 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

CII
Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Βάλγιος Ρούφος

Ο **Γάιος Βάλγιος Ρούφος**, λατιν.: *G. Valgius Rufus*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και σύγχρονος του Οράτιου και του Μαικήνα. Διαδέχθηκε τον Μάρκο Βαλέριο Μεσάλλα Κορβίνο ως αντικαταστάτης ύπατος μετά το τέλος του τελευταίου το 12 π.Χ.  Ο Ρούφος είναι περισσότερο γνωστός ως συγγραφέας ελεγειών και επιγραμμάτων, και οι σύγχρονοί του πίστευαν ότι ήταν ικανός να κάνει σπουδαία πράγματα στην επική γραφή. Ο συγγραφέας του πανηγυρικού για τον Μεσάλλα Κορβίνο συνέκρινε τον Ρούφο ως ίσο με τον Όμηρο. 

Ο Ρούφος δεν περιορίστηκε στην ποίηση. Συζήτησε γραμματικές ερωτήσεις με αλληλογραφία, μετέφρασε το ρητορικό εγχειρίδιο του διδασκάλου του Απολλόδωρου της Περγάμου, και ξεκίνησε μία πραγματεία για τα φαρμακευτικά φυτά, αφιερωμένη στον Αύγουστο. Ο Οράτιος του απηύθυνε την 9η ωδή του β' βιβλίου των ποιημάτων του. 

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* Jonathan August Weichert, *Poetarum Latinorum...* *Vitae et Carminum Reliquiae* (1830)
* Robert Unger,  (1848)
* Kronenberg, L. (2018). «Ο Βάλγιος Ρούφους και ο ποιητής Μάκερ στον Τίβουλλο και τον Οβίδιο» . *Illinois Classical Studies*, Vol. 43, Νο. 1 (Άνοιξη 2018), σελ. 179–206.
* Kronenberg, L. (2019). "Ο Γάλλος και ο Βάλγιος Ρούφος στο Horace Odes 2.9." *Classical World*, 112(2), 57–69.
* Wilhelm Siegmund Teuffel, *History of Roman Literature* (Eng. trans., 1900), 241

Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι ποιητές
Απόλλοδωρος της Περγάμου

Ο **Απολλόδωρος** από την Πέργαμο ήταν ένας ρήτορας της αρχαίας Ελλάδας, που ήταν ο δημιουργός μίας ρητορικής σχολής, η οποία ονομαζόταν από αυτόν *Απολλοδώρειος Αίρεσης* (Ἀπολλοδώρειος Αἵρεσις). Αυτή στη συνέχεια αντιτάχθηκε από τη σχολή, που ίδρυσε ο Θεόδωρος των Γαδάρων (Θεοδώρειος Αἵρεσις).

Σε προχωρημένη ηλικία ο Απολλόδωρος δίδασκε ρητορική στην Απολλωνία και εδώ ο νεαρός μελλοντικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος ήταν ένας από τους μαθητές του, και έγινε φίλος του.   Ο γεωγράφος Στράβων του αποδίδει επιστημονικά έργα (*Τέχνας*) σχετικά με τη ρητορική, αλλά ο Κουιντιλιανός με αυθεντία του ίδιου του Απολλόδωρου δηλώνει μόνο ένα από τα έργα -που του αποδίδονται- ως γνήσιο,  και αυτό το ονομάζει *Ars* (Τέχνη) *edita ad Matium*, στο οποίο ο συγγραφέας αντιμετώπιζε τη ρητορική μόνο στον βαθμό που αφορούσε τη δικαιοσύνη.

Ο ίδιος ο Απολλόδωρος έγραψε ελάχιστα, και ολόκληρη η θεωρία του μπορούσε να συγκεντρωθεί μόνο από τα έργα των μαθητών του, Γάιου Βάλγιου και Διονυσίου Αττικού.     Ο Λουκιανός αναφέρει, ότι ο Απολλόδωρος απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών.  

## Σημειώσεις


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Κατηγορία:Αρχαίοι Περγαμηνοί
Διονύσιος Αττικός

Ο **Διονύσιος Αττικός** από την Πέργαμο ήταν ρήτορας, σοφιστής, ιστορικός και λογογράφος της αρχαίας Ελλάδας, ο οποίος έζησε γύρω στον 1ο αι. π.Χ., και πιθανότατα γεννήθηκε γύρω στο 80 π.Χ.    

## Βιογραφία
Ήταν μαθητής του περίφημου Απολλόδωρου της Περγάμου, διδάσκαλου του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου. Ο Διονύσιος ήταν ο ίδιος διδάσκαλος της ρητορικής και συγγραφέας πολλών έργων, στα οποία εξήγησε τη θεωρία τού Απολλόδωρου. Από το επίθετό του φαίνεται ότι διέμενε στην Αθήνα.  

Κατά καιρούς έχει αναγνωριστεί ως ο συγγραφέας του ανώνυμου έργου *Περί Ύψους*, αλλά δεν υπάρχει επιστημονική συναίνεση γύρω από την αληθινή ταυτότητα αυτού του συγγραφέα.  Μπορεί επίσης να είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Βιψάνιο Αττικό, που περιγράφεται από τον Σενέκα τον Πρεσβύτερο ως μαθητής του Απολλόδωρου από την Πέργαμο, αλλά επίσης δεν υπάρχει συναίνεση γύρω από αυτό. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Κατηγορία:Αρχαίοι Περγαμηνοί
Παρίς Πισμίς

Η **Μαρί Παρίς Πισμίς ντε Ρεσίγιας** (*Paris Pişmiş de Recillas*, αρμεν. Բարիզ Փիշմիշ, 30 Ιανουαρίου 1911 – 1 Αυγούστου 1999) ήταν Αρμένισσα αστρονόμος που σταδιοδρόμησε στο Μεξικό.

Γεννήθηκε ως **Μαρί Σουκιασιάν** (αρμεν. Մարի Սուքիասեան) στο Ορτάκιοϊ της Κωνσταντινούπολης. Το 1937 έγινε η πρώτη στην ιστορία γυναίκα που πήρε διδακτορικό από τη Σχολή Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Ο επιβλέπων το διδακτορικό της ήταν ο Έρβιν Φίνλαϋ Φρόυντλιχ. Αργότερα πήγε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου συνάντησε τον μελλοντικό της σύζυγο, τον Μεξικανό μαθηματικό Φέλις Ρεσίγιας. Μετά τον γάμο τους εγκαταστάθηκαν στο Μεξικό, και η Παρίς έγινε η πρώτη επαγγελματίας γυναίκα αστρονόμος στην ιστορία της χώρας αυτής. Σύμφωνα με την Ντόριτ Χόφλεϊτ, «είναι το πλέον επιδραστικό πρόσωπο ως προς την καθιέρωση της σημασίας που δίνει το Μεξικό στην αστρονομική εκπαίδευση και έρευνας».

Επί 50 και πλέον χρόνια η Πισμίς δίδαξε και ερεύνησε στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, το οποίο της απένειμε διάφορα βραβεία, όπως το «Βραβείο Διδασκαλίας Φυσικών Επιστημών». Επίσης έγινε μέλος της Μεξικανικής Ακαδημίας Επιστημών.

Η Πίσμις ερεύνησε μεταξύ άλλων την κινηματική των γαλαξιών, τις περιοχές H II, τη δομή των ανοικτών σμηνών και των πλανητικών νεφελωμάτων. Είναι γνωστή από τον ομώνυμο κατάλογο 24 ανοικτών σμηνών και 2 σφαιρωτών σμηνών του Νότιου ουράνιου ημισφαιρίου.

[thumb|Απεικόνιση του ανοικτού σμήνους και [Περιοχή H II|νεφελώματος H II Pismis 24]]
Το 1998 δημοσίευσε αυτοβιογραφία της και το επόμενο έτος απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών. Η κόρη της Έλσα, ο γαμπρός της Κάρλος Κρους-Γκονσάλες και η εγγονή της Ιρένε έγιναν επίσης αστρονόμοι.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 

Κατηγορία:Αρμένιοι αστρονόμοι
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Τούρκοι αρμενικής καταγωγής
Κατηγορία:Τούρκοι πανεπιστημιακοί
Εθνικό Ινστιτούτο Αστροφυσικής, Οπτικής και Ηλεκτρονικής

Το **Εθνικό Ινστιτούτο Αστροφυσικής, Οπτικής και Ηλεκτρονικής** (ισπαν. *Instituto Nacional de Astrofísica, Óptica y Electrónica*, συντομογρ. INAOE) είναι ερευνητικό επιστημονικό ινστιτούτο του Μεξικού, που βρίσκεται στην Τοναντζίντλα της Πουέμπλα.

Ιδρύθηκε με προεδρικό διάταγμα στις 12 Νοεμβρίου 1971 και σήμερα απασχολεί περισσότερους από 100 ερευνητές στα επιστημονικά πεδία της ονομασίας του, καθώς και στην επιστήμη των υπολογιστών, ενώ διατηρεί και μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών. Το INAOE είναι ένα από τα 30 δημόσια ερευνητικά κέντρα που χρηματοδοτούνται από το National Council of Science and Technology του Μεξικού (*CONACyT*). Σήμερα έχει 4 τμήματα ερευνών, με πολλές ερευνητικές ομάδες και εργαστήρια.

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής **14674 INAOE** ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του ινστιτούτου αυτού.

## Παραπομπές


Εθνικο Ινστιτουτο Αστροφυσικης
Οθωμανικά λουτρά Τυρνάβου

Το **Οθωμανικά λουτρά Τυρνάβου** γνωστά και ως **χαμάμ Τυρνάβου** είναι ένα μερικώς διατηρημένο οθωμανικό λουτρό (χαμάμ) στον Τύρναβο, Θεσσαλία, Ελλάδα, που χρονολογείται στις αρχές του 19ου αιώνα.

Βρίσκεται εκτός του κέντρου της πόλης, κοντά στη γέφυρα του Πηνειού ποταμού και το στρατόπεδο της Ταξιαρχίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Διασώζεται μόνο εν μέρει, με αποτέλεσμα η ακριβής διαρρύθμιση των χώρων του ή η θέση των θερμαντικών κλιβάνων να παραμένουν άγνωστες. Η κατασκευή του τοποθετείται πιθανώς στις αρχές του 19ου αιώνα.

Το διατηρούμενο τμήμα του κτιρίου έχει ορθογώνιο σχήμα, με μία κεντρική τετράγωνη αίθουσα, η οποία περιβάλλεται από δύο επιμήκεις αίθουσες και μία ακόμη μικρότερη τετράγωνη αίθουσα. Οι τετράγωνες αίθουσες καλύπτονται από τρούλους, ενώ οι επιμήκεις έχουν στέγες σε σχήμα κύτους.

Το κτίριο αποκαταστάθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και μετατράπηκε σε χώρο φιλοξενίας πολιτιστικών εκθέσεων και εκδηλώσεων. Παρότι χρησιμοποιείται περιστασιακά για τέτοιες εκδηλώσεις, σήμερα ο χώρος παραμένει κλειστός για το κοινό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οθωμανικά λουτρά στην Ελλάδα
Κατηγορία:Τύρναβος
Λαφραί

Το **Λαφραί** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ουάζ, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ουάζ
Βιψάνιος Αττικός

Ο **Βιψάνιος Αττικός**, λατιν.: *Vipsanius Atticus* (πιθανώς *Μάρκος Βιψάνιος Αττικός*), από την Πέργαμο, ήταν ρήτορας του ελληνορωμαϊκού κόσμου τον 1ο αι. μ.Χ., ο οποίος μπορεί να ήταν ή να μην ήταν πραγματική προσωπικότητα.

## Βιογραφία
Ο Σενέκας ο Πρεσβύτερος γράφει γι' αυτόν, περιγράφοντάς τον ως μαθητή του Απολλόδωρου της Περγάμου.  Καθώς ο Βιψάνιος αναφέρεται μόνο σε αυτό το ένα απόσπασμα του Σενέκα, το όνομά του έχει προκαλέσει σημαντικές διαφωνίες ανά τους αιώνες.

Οι κλασικοί μελετητές Γκέοργκ Λούντβιχ Σπάλντινγκ και Mάγιερ Ράινχολντ υπέθεσαν ότι ήταν γιος του Mάρκου Βιψάνιου Αγρίππα και της Aττικής, και ότι είχε το επίθετο του Aττικού προς τιμήν τού παππού του Tίτου Πομπώνιου Αττικού.   Ο Πέτερ Σράινερ Φράντσεν, από την άλλη πλευρά, υποθέτει ότι ταυτίζεται με τον πατέρα του Αγρίππα, Λεύκιο Βιψάνιο.  Πολλοί μελετητές θεωρούν και τις δύο αυτές εικασίες απίθανες. Οι μελετητές Γιονάταν Άουγκουστ Βάιχερτ, ο Λένναρντ Χάκανσον και ο Γουίλιαμ Σμιθ πίστευαν, ότι λαμβάνοντας υπόψη την ατελή κατάσταση του κειμένου του Σενέκα, θα έπρεπε κανείς να διαβάσει  "Διονύσιος Αττικός" σε αυτό το απόσπασμα, αντί για "Βιψάνιος Αττικός".    Ομοίως, ο μελετητής Σίντνεϋ Τζώρτζ Όουεν υπέθεσε, ότι ο Αγρίππας απένειμε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα στον Διονύσιο Αττικό, και το "Βιψάνιος Αττικός" είναι το όνομα που πήρε.  

Ακόμη και σήμερα το ζήτημα δεν έχει διευθετηθεί, και ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές, όπως ο Σαρλ Γκερίν και ο Φρεντερίκ Βερτέρ, υποστηρίζουν την ιδέα ότι ο Βιψάνιος Αττικός ήταν, ή τουλάχιστον θα μπορούσε να ήταν, ένα ξεχωριστό πρόσωπο. 

## Αναφορές


## Πηγές
* Smith, William (1870). "Atticus, Vipsanius". In Smith, William (ed.). Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol 1. p. 413.

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Κατηγορία:Αρχαίοι Περγαμηνοί
Ποτάμων ο Μυτιληναίος

Ο **Ποτάμων ο Μυτιληναῖος** (περί το 65 π.Χ. - περί το 25 μ.Χ.) από τη Λέσβο , γιός του Λεσβώνακτος του ρήτορα, ήταν ο ίδιος ρήτορας την εποχή του  Ρωμαίου Αυτοκράτορα  Τιβέριου ​ . Αναφέρεται από τον Πλούταρχο ως αυθεντία σχετικά με τον Αλέξανδρο τον Μέγα.  Είναι πιθανώς αυτός, που ο Λουκιανός δηλώνει, ότι έχει συμπληρώσει την ηλικία των ενενήντα. 

Όταν ο γιος του σκοτώθηκε, σύμφωνα με τον Σενέκα τον Πρεσβύτερο, εκφώνησε μία ομιλία ως λόγο επίδειξης (suasoria) σχετικά με τους Σπαρτιάτες, όπου προβληματίζονταν εάν έπρεπε να φύγουν από τις Θερμοπύλες, όπου προέτρεψε τους Σπαρτιάτες να μην φύγουν, σε αντίθεση με τον αντίπαλό του Λεσβοκλή,  που έκλεισε τη σχολή ρητορικής του μετά το τέλος τού γιού του.  Η Μυτιλήνη τον έστειλε σε πρεσβείες στη Ρώμη το 45 και το 25 π.Χ. 

## Έργα
Η Σούδα μας πληροφορεί ότι, εκτός από το έργο του *Περὶ Ἀλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος*, έγραψε πολλά άλλα έργα, και συγκεκριμένα:
* *Χρονικά των Σαμίων* (*Ὅρους Σαμίων*)
* *Βρούτου ἐγκώμιον*
* *Καίσαρος ἐγκώμιον*
* *Περὶ τελείου ῥήτορος*

Σε αυτά θα πρέπει ίσως να προστεθούν *Περί των Διαφορών*, που παραθέτει ο Aμμώνιος Γραμματικός.

## Σημειώσεις

## Πηγές
* Smith, William, ed. (1870). "Potamon of Mytilene". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. III. p. 513.

Κατηγορία:Αρχαίοι Μυτιληνιοί
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Θεόδωρος ο Γαδαρεύς

Ο **Θεόδωρος από τα Γάδαρα, λατιν. Theodorus Gadarensis** ήταν Έλληνας ρήτορας του 1ου αι. π.Χ. από τα Γάδαρα (σημερινό Ουμ Καΐς, Ιορδανία)  , που ίδρυσε μία ρητορική σχολή στη γενέτειρά του. Σύμφωνα με τη *[[Σούδα (λεξικό)|Σούδα]] ,* δίδαξε στον μελλοντικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα Τιβέριο την τέχνη της ρητορικής.  Ο Σουητώνιος (π. 69 – μετά το 122 μ.Χ.) έγραψε για τον Τιβέριο ότι:

:...ακόμα και στην παιδική του ηλικία, η σκληρή και ψυχρή φύση του δεν κρυβόταν. Ο Θεόδωρος εκ Γαδάρων ήταν ο διδάσκαλός του της ρητορικής, και, με όλη του τη σοφία, φαίνεται ότι ήταν ο πρώτος που κατάλαβε τον Τιβέριο, και τον χαρακτήρισε με μία πολύ εύστοχη ρήση, που χλεύαζε τον Τιβέριο, αποκαλώντας τον «λάσπη ζυμωμένη με αίμα».

Ο Θεόδωρος ήταν ένας από τους δύο πιο γνωστούς διδάσκαλους ρητορικής της εποχής του: ο άλλος ήταν ο Απολλόδωρος ο Περγαμηνός. Οι μαθητές του Απολλόδωρου αναφέρονται συνήθως ως *[[Apollodorean|Απολλοδωρείς]]*, ενώ οι μαθητές του Θεοδώρου ήταν γνωστοί ως *[[Theodorean|Θεοδωρείς]]*.

Συμμετείχε σε σοφιστικούς αγώνες με τον Ποτάμωνα τον Μυτιληναίο και τον Αντίπατρο στη Ρώμη. Η Σούδα ισχυρίζεται ότι είχε έναν γιο, τον Αντώνιο, ο οποίος έγινε συγκλητικός υπό τον Αυτοκράτορα Αδριανό. 

## Έργα
Σύμφωνα με τη Σούδα, ο Θεόδωρος έγραψε μεταξύ άλλων τα ακόλουθα βιβλία: 
* *Περὶ τῶν ἐν φωναῖς ζητουμένων*, σε 3 βιβλία
* *Περὶ ἱστορίας*, 1 βιβλίο
* *Περὶ θέσεως*, 1 βιβλίο
* *Περὶ διαλέκτων ὁμοιότητος καὶ ἀποδείξεως*, 2 βιβλία
* *Περὶ πολιτείας*, 2 βιβλία
* *Περὶ Κοίλης Συρίας*, 1 βιβλίο
* Περὶ ῥήτορος δυνάμεως, 1 βιβλίο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Αγία Παρασκευή Λάρισας

Η **Αγία Παρασκευή** Αγιάς ή Καρίτσας απογράφεται ως οικισμός του Δήμου Αγιάς στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας από το 2011. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Όσσας, κοντά στα παράλια του Αιγαίου πελάγους, ανάμεσα στο Στόμιο (ΒΔ.) και την Καρίτσα (ΝΑ.). Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με την Καρίτσα, το Κόκκινο Νερό και την Πλατειά Άμμο αποτελούν την κοινότητα Καρίτσης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ευρυμενών του Δήμου Αγιάς ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 9 κάτοικοι και με αυτήν του 2011 ήταν μόνο 2.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Ινδουτιόμαρος

Ο **Ινδουτιόμαρος**, λατιν.: *Indutiomarus* (απεβ. το 53 π.Χ.) ήταν κορυφαίος αριστοκράτης των Tρεβηρανών (των ανθρώπων της περιοχής γύρω από την πόλη Τρεβήροι, τη σημερινή Tρηρ) την εποχή της κατάκτησης της Γαλατίας από τον Ιούλιο Καίσαρα. Ήταν ο επικεφαλής του αντιρωμαϊκού κόμματος, και ο πολιτικός αντίπαλος του φιλορωμαίου γαμπρού του Σινγετόριγος για την «ανώτατη εξουσία» στο κράτος. 

## Βιογραφία
Το 54 π.Χ., ο Iνδουτιόμαρος έκανε προετοιμασίες για πόλεμο κατά των Ρωμαίων, και έστειλε τους μη πολεμιστές στις Αρδέννες. Ωστόσο, όταν ο Καίσαρας έφτασε στην επικράτεια των Τρεβήρων καθοδόν προς τη Βρετανία, ο Ινδουτιόμαρος εγκαταλείφθηκε από πολλούς από τους κορυφαίους υποστηρικτές του, και υποτάχθηκε στον Καίσαρα με την ελπίδα να διατηρήσει τη θέση του. Ο Καίσαρας αποδέχθηκε την υποταγή του, παίρνοντας 200 ομήρους, μεταξύ των οποίων αρκετά από τα στενά μέλη της οικογένειας του Iνδουτιόμαρου, αλλά βρήκε επίσης την ευκαιρία να προωθήσει τον Σινγετόριγα στην εξουσία μεταξύ των Tρεβηρών με έξοδα του Iνδουτιόμαρου. 

Στερούμενος μεγάλο μέρος της εξουσίας του, ο Ινδουτιόμαρος έγινε ακόμη πιο πικρός εχθρός των Ρωμαίων, και περίμενε μία ευνοϊκή ευκαιρία για να πάρει την εκδίκησή του. Μία τέτοια ευκαιρία ήρθε σύντομα. Για να εξασφαλίσει επαρκείς προμήθειες τροφίμων, ο Καίσαρας είχε χωρίσει τα στρατεύματά του σε χειμερινές διαμονές, διασκορπισμένες σε διάφορα μέρη της Γαλατίας. Ο Iνδουτιόμαρος ενθάρρυνε τον Aμβιότριγα και τον Κατίβολκο, αρχηγούς των Eβουρώνων, να επιτεθούν στη ρωμαϊκή λεγεώνα που στάθμευε στη χώρα τους. Ο ίδιος αμέσως μετά βάδισε εναντίον του Τίτου Λαβιηνού, ο οποίος ήταν στρατοπεδευμένος ανάμεσα στους Ρέμους, αμέσως δυτικά των Τρεβέρων. Προειδοποιημένος για τη νίκη του Καίσαρα επί των Nερβίων, ο Iνδουτιόμαρος απέσυρε τις δυνάμεις του στη χώρα των Tρεβηρανών, και συγκέντρωσε νέα στρατεύματα. Πέρασε επίσης τον χειμώνα στέλνοντας πρεσβευτές στους Γερμανούς, σε αναζήτηση συμμάχων. Άλλοι λαοί άρχισαν επίσης να στέλνουν πρεσβευτές στον Ινδουτιόμαρο με δική τους θέληση: σε αυτούς περιλαμβάνονται οι Σήνωνες, οι Καρνούτες, οι Nέρβιοι και οι Αδουάτουκοι. 

Ενθαρρυμένος πλέον, ο Iνδουτιόμαρος ανακήρυξε τον Σινγετόριγα εχθρό τού κράτους, και δήμευσε την περιουσία του. Βάδισε ξανά κατά του Λαβιηνού, και περικύκλωσε το ρωμαϊκό στρατόπεδο. Ο Iνδουτιόμαρος άρχισε να ιππεύει γύρω από το στρατόπεδο με τη δύναμη του ιππικού του σχεδόν καθημερινά, τόσο για να αναγνωρίσει τον χώρο, όσο και για να εκφοβίσει τους Ρωμαίους μέσα. Ο Λαβιηνός έβαλε κρυφά ένα μεγάλο απόσπασμα βοηθητικού ιππικού στο ρωμαϊκό στρατόπεδο, και κατά τη διάρκεια μίας από αυτές τις ασκήσεις, οι βοηθητικοί ιππείς αιφνιδίασαν τη δύναμη των Tρεβηρανών με μία ξαφνική επίθεση. Ο ίδιος ο Iνδουτιόμαρος σκοτώθηκε κατά τη διέλευση του ποταμού.  Το τέλος του ήταν ακόμη πηγή θυμού και εξέγερσης από το 51 π.Χ., όταν οι Tρεβηρανοί παρέμειναν στο πεδίο στο πλευρό του Αμβιότριγα. 

## Αναφορές

## Πηγές
* C. Julius Caesar (  52 π.Χ.), *[[Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου|De Bello Gallico]]* .
* Cassius Dio (  229 CE), *Roman History.*

Κατηγορία:Γαλάτες πολέμαρχοι
Κινγετόριξ (Γαλάτης)

Ο **Κινγκετόριξ**, λατιν.: *Cingetorix*, που σημαίνει στα γαλατικά: «ο βασιλιάς που βαδίζει» ή «βασιλιάς των πολεμιστών», ήταν ένας από τους δύο πολέμαρχους που αγωνίζονταν για την υπεροχή των Τρεβηρανών της Γαλατίας. 

## Βιογραφία
Ο Ιούλιος Καίσαρ τον υποστήριξε, έναντι του πιο αντιρωμαϊκού αντιπάλου του Iνδουτιόμαρου. Ωστόσο, ο Iνδουτιόμαρος έπεισε τον λαό του να συμμετάσχει στην εξέγερση, που ηγήθηκε ο Aμβιοτρίξ των Eβουρόνων το 54 π.Χ., κήρυξε τον Κονγετόριγα δημόσιο εχθρό, και δήμευσε την περιουσία του. Ο Κινγκετόριξ παρουσιάστηκε στον λεγάτο του Ι. Καίσαρα, Τίτο Λαβιηνό, ο οποίος νίκησε και σκότωσε τον Ινδουτιόμαρο σε μία συμπλοκή ιππικού. Οι Tρεβηρανοί «μεταβίβασαν την ανώτατη εξουσία στους συγγενείς [του Iνδουτιόμαρου]» (6.2), και το 53 π.Χ. ξεκίνησαν εκ νέου εκστρατεία κατά των ρωμαϊκών στρατευμάτων, που είχαν επικεφαλής τον Λαβιηνό. Και πάλι ηττήθηκαν. Σε εκείνο το σημείο, ο ηαίσαρας γράφει ότι «Η ηγεσία και η κυριαρχία [επί των Τρεβηρανών] παραδόθηκε στον Κινγκετόριγα, ο οποίος... παρέμεινε πιστός από την αρχή». (6.8)

## Δείτε επίσης
* Βερνκιγετόριξ

## Αναφορές
* Ι. Κάισαρα, *[[Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου|Περί του Γαλατικού Πολέμου 5:3]]*-4, 6:8

Κατηγορία:Γαλάτες πολέμαρχοι
Δορυφορικό χρωμόσωμα

Τα **Δορυφορικά χρωμοσώματα** (Satellite chromosomes ή SAT-chromosomes) είναι χρωμοσώματα που περιέχουν δευτερεύουσες κατασκευές που χρησιμεύουν ως αναγνώριση. Παρατηρούνται σε ακροκεντρικά χρωμοσώματα. Εκτός από το κεντρομερίδιο, μία ή περισσότερες δευτερεγενείς περισφίξεις (secondary constrictions) μπορούν να παρατηρηθούν σε ορισμένα χρωμοσώματα στη μετάφαση. Στους ανθρώπους συνδέονται συνήθως με το κοντό βραχίονα ενός ακροκεντρικού χρωμοσώματος, όπως στα χρωμοσώματα 13, 14, 15, 21 και 22. Το χρωμόσωμα Υ μπορεί επίσης να περιέχει δορυφόρους, αν και πιστεύεται ότι είναι μετατοπίσεις από αυτοσώματα. Η δευτερογενής περίσφιξη διατηρεί πάντα τη θέση της, επομένως μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δείκτης για την αναγνώριση συγκεκριμένων χρωμοσωμάτων.
Το όνομα προέρχεται από το μικρό χρωμοσωμικό τμήμα πίσω από τη δευτερογενή περίσφιξη που ονομάζεται **δορυφόρος**, που ονομάστηκε από τον Sergei Navashin, το 1912. Αργότερα, ο Heitz (1931) χαρακτήρισε τη δευτερογενή περίσφιξη ως κατάσταση SAT (*Sine Acido Thymonucleinico*, που σημαίνει "χωρίς θυμονουκλεϊκό οξύ"), επειδή δεν κηλιδώθηκε με την αντίδραση Feulgen. Με τον καιρό, ο όρος "SAT-χρωμόσωμα" έγινε συντομογραφία του δορυφορικού χρωμοσώματος. 
Ο δορυφόρος στη μετάφαση φαίνεται να είναι συνδεδεμένος με το χρωμόσωμα με ένα νήμα χρωματίνης.
Τα χρωμοσώματα SAT των οποίων η δευτερογενής περίσφιξη σχετίζεται με το σχηματισμό του πυρηνίσκου αναφέρονται ως πυρηνισκικά χρωμοσώματα SAT. Υπάρχουν τουλάχιστον 4 SAT-χρωμοσώματα σε κάθε διπλοειδή πυρήνα και η περίσφιξη αντιστοιχεί σε έναν οργανωτή πυρηνίσκου (nucleolar organizer, NOR), μια περιοχή που περιέχει πολλαπλά αντίγραφα των ριβοσωμικών γονιδίων 18S και 28S που συνθέτουν το ριβοσωμικό RNA που απαιτείται από τα ριβοσώματα. Η εμφάνιση δευτερογενών περισφίξεων στα NOR πιστεύεται ότι οφείλεται σε μεταγραφή ριβοσωμικού RNA ή/και δομικών χαρακτηριστικών του πυρηνίσκου που εμποδίζει τη συμπύκνωση του χρωμοσώματος.
## Παραπομπές

Κατηγορία:Χρωμοσώματα
Αικατερίνη Βαρελά

Η **Αικατερίνη Βαρελά** (1866-1904) ήταν Ελληνίδα δασκάλα και εξέχουσα μορφή του Μακεδονικού Αγώνα, σήμερα αναγνωρισμένη επίσημα ως Μακεδονομάχος. Γεννήθηκε ως Αικατερίνη Πάνου στα Γιαννιτσά και καταγόταν από γνωστή οικογένεια. Ήταν σημαντική και σεβάσμια προσωπικότητα της περιοχής.   

## Δράση στον Αγώνα
Στις αρχές του 20ου αιώνα, και ενώ η βουλγαρική προπαγάνδα στην περιοχή των Γιαννιτσών είχε αρχίσει, η Βαρελά έστελνε τα παιδιά της στα σχολεία της Θεσσαλονίκης, τα οποία διατηρούσε εκεί η Ελληνική κοινότητα, για να σπουδάσουν (στο Διδασκαλείο ο γιος και στο Παρθεναγωγείο η κόρη), έτσι ώστε να έχουν κύριο μέλημα την διατήρηση των ελληνικών ιδεωδών και παραδόσεων. Επιπροσθέτως μετέτρεψε το σπίτι της σε κέντρο διαβουλεύσεων και οπλοστάσιο και πρόσφερε ποικίλες άλλες υπηρεσίες.  

Για αυτές τις κινήσεις δεχόταν συχνά προειδοποιήσεις από τους Τατάρτσεφ, Γκρούεφ και Ντιμιτρώφ, οι οποίοι ηγούνταν του Βουλγαρικού κομιτάτου της περιοχής. Οι απειλές κατά της ζωής της δεν άργησαν να γίνουν πράξη όταν αρνήθηκε να συμμορφωθεί και να ανακαλέσει τα παιδιά της από τη Θεσσαλονίκη. Έτσι, την παραμονή των Χριστουγέννων του 1904 δολοφονήθηκε άγρια με τσεκούρι από τους κομιτατζήδες, στο κατώφλι του σπιτιού της. 

Τα παιδιά της, Μιχαήλ Βαρελάς (1886-1936) και Ελισάβετ Βαρελά-Παπαμανώλη (1890-1972), έμειναν πιστά στην υπόσχεση και τις αρχές που είχαν ενστερνισθεί από την μητέρα τους, ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους και αργότερα προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στον Μακεδονικό αγώνα με διπλή ιδιότητα των δασκάλων και αγωνιστών.

## Υστεροφημία
Το κράτος τίμησε την Αικατερίνη Βαρελά με το μετάλλιο και το επίσημο πιστοποιητικό του Μακεδονομάχου. Ο Δήμος Γιαννιτσών για να τιμήσει την θυσία της έδωσε το όνομα της σε δρόμο της πόλης και στο 3ο Λύκειο Γιαννιτσών, ενώ κατασκευάστηκε και ορειχάλκινη προτομή της από τον γλύπτη Ευθύμιο Καλεβρά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Κατηγορία:Έλληνες δάσκαλοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πέλλας
Κατηγορία:Μακεδόνες
Λεύκιος Δεκίδιος Σάξα

Ο **Λεύκιος Δεκίδιος Σάξα**, λατινικά: *Lucius Decidius Saxa* (απεβ. 40 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός τον 1ο αι. π.Χ. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ισπανία, ίσως ιταλικής καταγωγής.  Στο 49 π.Χ. πολέμησε ως υποστηρικτής του Ιουλίου Καίσαρα στην Ισπανία, εναντίον ενός στρατού που συμμάχησε με τον Γν. Πομπήιο.  Το 44 π.Χ. ήταν τριβούνος των πληβείων, και μετά τη δολοφονία του Καίσαρα συμμάχησε με τον Μάρκο Αντώνιο.  Στις αρχές του 43 π.Χ. ο Αντώνιος πολιορκήθηκε στη Μουτίνα και υποστηρίχθηκε από τον Δεκίδιο Σάξα.  Το 42, μετά την ίδρυση της Δεύτερης Τριανδρίας, ο Σάξα διορίστηκε, μαζί με τον Γάιο Νορβανό Φλάκκο, από τον Μάρκο Αντώνιο για να ηγηθούν της προπορευόμενης δύναμης των οκτώ λεγεώνων στη Θράκη, πριν από τηη των Φιλίππων. μΜάχ

Ο Σάξα αργότερα διορίστηκε κυβερνήτης της Συρίας από τον Αντώνιο το 41 π.Χ., ενώ ο Noρβανός εξελέγη ύπατος το 38, αναγνωρίζοντας το μεγάλο κύρος της νίκης επί των Ελευθερωτών (δολοφόνων του Καίσαρα). Ηττήθηκε βαριά κοντά στην Αντιόχεια, όταν ο Κόιντος Λαβιηνός ηγήθηκε μίας παρθικής επέμβασης στη Συρία το 40 π.Χ. Κατέφυγε στην Κιλικία, όπου συνελήφθη και εκτελέστηκε από τους Πάρθους.  Σύμφωνα με πληροφορίες, οι λεγεώνες του υπέστησαν βαριές ήττες, και αρκετοί από τους Ακουίλους του συνελήφθηκαν: επιστράφηκαν στη Ρώμη μετά από έναν σύντομο ρωμαϊκό πόλεμο κατά της Παρθίας και τις διαπραγματεύσεις από τον τότε Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αύγουστο το 20 π.Χ. Τα άβαρα με τους αετούς επιστράφηκαν, μαζί με αυτούς που αιχμαλωτίστηκαν το 53 π.Χ. από τον Μάρκο Λικίνιο Κράσσο, μία μεγάλη προπαγανδιστική νίκη για τη Ρώμη.

Ένας αδελφός του Δεκίδιου Σάξα ήταν ο ταμίας του (quaestor) στη Συρία το 40 π.Χ., και πολέμησε μαζί του εναντίον των Πάρθων, αλλά οι στρατιώτες του εγκατέλειψαν τον εχθρό, και αυτός έπρεπε να παραδοθεί στον Κόιντο Λαβιηνό. 

Αναφέρεται και ως πρώτος *τοπογράφος* (gromatici).

## Σημειώσεις

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Βιτς-συρ-Ωτί

Το **Βιτς-συρ-Ωτί** () είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σομ, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Σομ
Μετόχια Λάρισας

Τα **Μετόχια** απογράφονται ως οικισμός του Δήμου Αγιάς στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας από το 2011. Βρίσκονται κοντά στα παράλια του Αιγαίου πελάγους, ανατολικά από τη Σκήτη και νοτιοδυτικά από τον Αγιόκαμπο. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με την Σκήτη, τον Αγιόκαμπο και το Κάτω Πολυδένδρι αποτελούν την κοινότητα Σκήτης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μελίβοιας του Δήμου Αγιάς ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκε 1 μόνο  κάτοικος και με αυτήν του 2011 ήταν ακατοίκητη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Γάιος Νορβανός Φλάκκος (ύπατος το 38 π.Χ.)

Ο **Γάιος Νορβανός Φλάκκος**, λατινικά: *Gaius Norbanus Flaccus* ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός κατά τον 1ο αι. π.Χ.

## Βιογραφία
Ετρουσκικής καταγωγής,  ο Φλάκκος ήταν εγγονός του Γάιου Νορβανού. Η οικογένειά του είχε υποφέρει κάτω από τις προγραφές του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα, αλλά είχε βρει εύνοια υπό το καθεστώς του Ιουλίου Καίσαρα.  Με το τέλος του Καίσαρα, η πίστη του πέρασε στον Οκταβιανό, υιοθετημένο γιο του Καίσαρα. 

Ο Νορβανός εξελέγη για πρώτη φορά πραίτωρ το 43 π.Χ.  Με την ίδρυση της Δεύτερης Τριανδρίας και την έναρξη του εμφυλίου πολέμου κατά των Ελευθερωτών (Liberatores, Δημοκρατών, δολοφόνων του Καίσαρα), το 42 π.Χ. ο Νορβανός και ένας άλλος στρατηγός, ο Δεκίδιος Σάξα, στάλθηκαν από τον Μάρκο Αντώνιο και τον Οκταβιανό με οκτώ λεγεώνες στη Μακεδονία, εναντίον των δολοφόνων του Ιουλίου Καίσαρα.  Διατάχθηκαν να βαδίσουν γρήγορα στη Θράκη και να κρατήσουν τα ορεινά περάσματα, αποκόπτοντας έτσι την Εγνατία Οδό. Ο Νορβανός και ο Σάξα συνάντησαν τα συνδυασμένα προελαύνοντα στρατεύματα του Γάιου Κάσσιου Λογγίνου και του Μάρκου Ιούνιου Βρούτου στην περιοχή των Φιλίππων.  Καθώς ήταν περισσότεροι, ο Noρβανός και ο Σάξα κατέλαβαν μία θέση κοντά στους Φιλίππους, κάτι που εμπόδισε τους Δημοκρατικούς να προχωρήσουν περαιτέρω. Αποφασισμένοι να βρουν έναν τρόπο να περάσουν, ο Bρούτος και ο Κάσσιος κατάφεραν να κάνουν τον Noρβανό να φύγει από αυτή τη δεσπόζουσα θέση, αλλά ο Noρβανός ανακάλυψε την παγίδα εγκαίρως, για να την ανακτήσει. Όταν ο Βρούτος και ο Κάσσιος κατάφεραν να τους ξεπεράσουν, ο Νορβανός και ο Σάξα υποχώρησαν προς την Αμφίπολη.  Όταν έφτασαν ο Μάρκος Αντώνιος και το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων των ανδρών της Τριανδρίας, βρήκαν την Αμφίπολη καλά φυλαγμένη, και ο Noρβανός αφέθηκε στη διοίκηση της πόλης. Μετά τη μάχη των Φιλίππων, ο Οκταβιανός έβαλε τον Νορβανό επικεφαλής του στρατοπέδου του. 

Με τη νίκη στους Φιλίππους, ο Noρβανός απολάμβανε το κύρος, που προέκυψε όταν ήταν μέρος της επιτυχημένης εκστρατείας.  Σε ανταμοιβή για την υπηρεσία του, το 38 π.Χ. ο Οκταβιανός όρισε τον Νορβανό ως ύπατο μαζί με τον Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ.  Ήταν οι πρώτοι ύπατοι που είχαν δύο ταμίες (quaestores) ο καθένας.  Στη συνέχεια κατείχε τη θέση του ανθυπάτου στην Ισπανία από το 36 - 34 π.Χ.,  για την οποία πανηγύρισε θρίαμβο στις 12 Οκτωβρίου 34 π.Χ.  Στη συνέχεια ακολούθησε διορισμός ως ανθύπατου της Ασίας, λίγο μετά τη μάχη του Ακτίου το 31 π.Χ. 

Ο Νορβανός ήταν νυμφευμένος με μία κόρη του Λεύκιου Κορνήλιου Βάλβου του Νεότερου , και είχε τουλάχιστον έναν γιο, που ονομαζόταν επίσης Γάιος Νορβανός Φλάκκος.

## Πηγές
* T. Robert S. Broughton, *The Magistrates of the Roman Republic, Vol II* (1952).
* Syme, Ronald, *The Roman Revolution*, Clarendon Press, Οξφόρδη, 1939
* Holland, Richard, *Augustus: Godfather of Europe*, Sutton Publishing, 2005

## Αναφορές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Richard J. Evans, "Norbani Flacci: The Consuls of 38 and 24 BC", *Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte*, **36** (1987), σσ. 121-128

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Ποτίτσα

Η **ποτίτσα** () είναι παραδοσιακό εορταστικό αρτοσκεύασμα από τη Σλοβενία.

Οι παλαιότερες αναφορές της, που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα, ανάγονται στα έργα του ιεροκήρυκα Πρίμοζ Τρούμπαρ, που δημοσιεύθηκαν από τον ίδιο το 1575 και το 1577.

## Ετυμολογία
Η λέξη *ποτίτσα,* καθώς και ορισμένες τοπικές ονομασίες της πότιτσα, όπως *povtica*, *potvica* κλπ. προέρχονται από τη λέξη *povitica*. Στη ρωσική γλώσσα, κυριολεκτικά σημαίνει «καλυμμένη πίτα». Αυτή η λέξη προέρχεται από το ρήμα «poviti», που σημαίνει «τυλίγω»,  ένα είδος ζαχαροπλαστικής που τυλίγεται. 

## Ομοιότητες
Αυτό το είδος γλυκού είναι κοινό σε πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και σε περιοχές που συνορεύουν με τη Σλοβενία. Για παράδειγμα, στο Φριούλι στη γειτονική Ιταλία, παρασκευάζεται ένα γλυκό ψωμί, που ονομάζεται *γκουμπάνα,* και στην Αυστρία ένα ρολό, που ονομάζεται *κέρτνερ ρέινλινγκ*.

## Ποικιλίες
Η ποτίτσα αποτελείται από ζύμη σε ρολό φτιαγμένο από προζυμωμένη λεπτή ζύμη γεμισμένη με οποιαδήποτε από μια μεγάλη ποικιλία γεμίσεων, αλλά πιο συχνά με γέμιση καρυδιού.

Οι πιο χαρακτηριστικές φτιάχνονται με αλεσμένο καρύδι, εστραγκόν, τβορόγκ, φουντούκι ή παπαρουνόσπορο. Υπάρχουν παραλλαγές με μέλι, σταφίδες, αμύγδαλα, σοκολάτα, χαρούπι, αλλά ακόμα και αλμυρές: με ξεροψημένες πέτσες χοιρινό ή μπέικον και άλλες γεμίσεις. 

Η ποτίτσα είναι ένα εορταστικό γλύκισμα και μπορεί να ψηθεί με δύο τρόπους: στο φούρνο ή απευθείας στην εστία, αλλά η αυθεντική σλοβενική ποτίτσα είναι μια ζύμη σε σχήμα δακτυλίου, που ψήνεται πάντα στην ειδική φόρμα ψησίματός της (κεραμική, γυάλινη ή τσίγκινη), που ονομάζεται *ποτίτσνικ*, η οποία έχει μια κωνική προεξοχή στη μέση.

Η ποτίτσα σερβίρεται επίσης κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα στη Σλοβενία και εξακολουθεί να είναι πολύ δημοφιλής ακόμη και σε ορισμένες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Για παράδειγμα, η ποτίτσα είναι δημοφιλές προϊόν σε πολλά τοπικά αρτοποιεία στο Χίμπινγκ της Μινεσότα των ΗΠΑ, με βάση συνταγές, που έχουν παραδοθεί από γενιά σε γενιά στην κοινότητα των μεταναστών.

Ο Πάπας Φραγκίσκος, κατά την υποδοχή του Ντόναλντ Τραμπ στο Βατικανό, ρώτησε την σύζυγό του, Μελάνια Τραμπ, αν του έδινε να τρώει ποτίτσα .
Αρχείο:Poticza_nut_bread_2020.png|εναλλ.=Potica made with mixed nuts and cinnamon| Ποτίτσα με ανάμεικτους ξηρούς καρπούς και κανέλα.
Αρχείο:Potičnik.jpg|εναλλ.=Potičnik - traditional baking mould for potica| Ποτίτσνικ, το παραδοσιακό καλούπι ψησίματος για την πότιτσα.
Αρχείο:Velika_noč_-_jedila_hren_šunka_pirhi_potica.jpg|εναλλ.=Potica as part of traditional Slovenian Easter breakfast| Η ποτίτσα ως μέρος του παραδοσιακού σλοβενικού πασχαλινού πρωινού.
Αρχείο:Potica_at_Kaiser's_Six_Point_Bakery_(2129648111).jpg|εναλλ.=American potica at Kaiser's Six Point Bakery| Αμερικανική ποτίτσα στο Kaiser's Six Point Bakery.


## Καθεστώς προστασίας
Η σλοβενική ποτίτσα έχει εγγραφεί ως Εγγυημένο παραδοσιακό ιδιότυπο προϊόν (TSG) στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τον Απρίλιο του 2021.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Σλοβενική κουζίνα
Γάιος Νορβάνος Φλάκκος (ύπατος το 24 π.Χ.)

Ο **Γάιος Νορβάνος Φλάκκος**, λατινικά: *Gaius Norbanus Flaccus* (π. 1ος αιώνας π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που διορίστηκε Ρωμαίος ύπατος το 24 π.Χ. ως συνάδελφος του Αυτοκράτορα Αυγούστου. 

## Βιογραφία
Μέλος των ευγενών (nobiles), ο Φλάκκος ήταν γιος του Γάιου Νορβάνου Φλάκκου, ο οποίος ήταν ύπατος το 38 π.Χ. Ο πατέρας είχε καλές σχέσεις με τον Αύγουστο, και αυτή η σύνδεση συνεχίστηκε με τον νεότερο Φλάκκο, ο οποίος έγινε ύπατος ως συνάδελφος του Αυτοκράτορα. Είτε το 18/17 είτε το 17/16 π.Χ., η κλήρωση (sortition) τον όρισε ανθύπατο (κυβερνήτη) της Ασίας.  Ο Φλάκκος ήταν επίσης μέλος των *δεκαπέντε ανδρών των ιερών πράξεων* (quindecimviri sacris faciundis). 

Ο Φλάκκος ήταν νυμφευμένος με την Κορνηλία Βάλβα, κόρη του Λεύκιου Κορνήλιου Βάλβα του Νεότερου, και είχαν τουλάχιστον τρία παιδιά: τον Γάιο Νορβάνο Φλάκκο (ύπατος το 15 μ.Χ.), τον Λεύκιο Νορβάνο Βάλβο (ύπατος του 19 μ.Χ.) και μία κόρη, η Nορβάνα Κλάρα.

## Αναφορές

## Πηγές
* PIR ² N 167

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Νορβάνος Βάλβος

Ο *'Λεύκιος Νορβάνος Βάλβος*, λατινικά: *Lucius Norbanus Balbus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Υπήρξε ύπατος το 19 μ.Χ., ως συνάδελφος του Mάρκου Ιούνιου Σιλανού Τορκουάτου.  Ο Bάλβος ήταν ο νεότερος γιος του Γάιου Νορβάνου Φλάκκου. Ο αδελφός του ήταν ο ύπατος του 15 μ.Χ., Γάιος Νορβάνος Φλάκκος.

Σύμφωνα με τον Ρόναλντ Σάυμ, ο Bάλβος είναι γνωστός μόνο από ένα μόνο ανέκδοτο του Δίωνα Κάσσιου (LVII.18.3), αλλά σε αυτό «ζωντανεύει». Ο Δίων περιγράφει τον Βάλβο ως δεινό τρομπετίστα: τα ξημερώματα της πρώτης ημέρας του ως υπάτένου άρχισε να παίζει τρομπέτα του, τρομοκρατώντας τον κόσμο που πίστευε ότι η χρονιά θα ανακοινωθεί με μοιραίους οιωνούς. 

Ο Ιώσηπος αναφέρει έναν Νορβάνο, έναν ευγενή με μεγάλη σωματική δύναμη, ο οποίος σκοτώθηκε από τους Γερμανούς σωματοφύλακες, όταν δολοφονήθηκε ο Καλιγούλας (*Ιουδαϊκές Αρχαιότητες*, XVIII, 123). Ο Έντμουντ Γκρόαγκ υποστηρίζει,β ότι ήταν ο Bάλβος. Αν ναι, τότε ο Βάλος απεβίωσε τον Ιανουάριο του 41. Ωστόσο ο Σάυμ επισημαίνει, ότι αυτός ο Noρβανός μπορεί να είναι ο γιος του Bάλβου, ή του μεγαλύτερου αδελφού του. 

## Αναφορές

* Syme "The Early Tiberian Consuls", Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte, 30 (1981), pp. 189, 190

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα