open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Α-Πινένιο

μικρογραφία|300x300εσ|Οι δύο ισομερείς ενώσεις του α-πινένιου.
Το **α-πινένιο** (αγγλ. *a-pinene*) είναι φυσική οργανική ένωση της κατηγορίας των τερπενίων. Σε κανονικές συνθήκες είναι αέρια και έντονα πτητική ουσία, η οποία ανήκει στα μονοτερπένια (βλ. ισοπρένιο, C-10). Απαντάται στη φύση σε δύο ισομερή και αποτελεί το βασικό χημικό συστατικό του φυσικού τερεβινθέλαιου.

## Γενικά
Χημικώς είναι ένα αλκένιο και περιέχει έναν υψηλής δραστικότητας τετραμελή δακτύλιο. Βρίσκεται στα έλαια πολλών ειδών κωνοφόρων δέντρων, κυρίως του πεύκου αλλά και της ελάτης, ψευδοτσούγκας και λάρικας. 

Απαντάται επίσης στο αιθέριο έλαιο του δεντρολίβανου (*Rosmarinus officinalis*) και στο είδος *Satureja myrtifolia*. Και τα δύο εναντιομερή του είναι γνωστά στη φύση. Το (&#x2212;)-α-πινένιο είναι πιο κοινό στα ευρωπαϊκά πεύκα, ενώ το (+)-α-ισομερές του είναι πιο κοινό στη Βόρεια Αμερική. Το ρακεμικό μείγμα του υπάρχει σε ορισμένα έλαια όπως λ.χ. το έλαιο ευκαλύπτου και το έλαιο της φλούδας πορτοκαλιού.

## Ρόλος
Τα μονοτερπένια, στα οποία, σημειωτέον, το α-πινένιο αποτελεί βασικό συστατικό, εκπέμπονται σε σημαντικές ποσότητες από τη βλάστηση και αυτές οι εκπομπές επηρεάζονται από τη θερμοκρασία και την ένταση του φωτός. 

Στην ατμόσφαιρα, το α-πινένιο υφίσταται αντιδράσεις με το όζον, τη ρίζα υδροξυλίου και τη νιτρική ρίζα NO3, γεγονός που οδηγεί σε αερολύματα στην ατμόσφαιρα.

## Χρήσεις
Το α-πινένιο είναι εξαιρετικά βιοδιαθέσιμο, με 60% ανθρώπινη πνευμονική πρόσληψη, με γρήγορο μεταβολισμό. Αποτελεί ένα αντιφλεγμονώδες συστατικό μέσω του μηχανισμού PGE1, και είναι πιθανώς και αντιμικροβιακό. Επιφέρει δράση ως αναστολέας της ακετυλοχολινεστεράσης, βοηθώντας έτσι τη μνήμη.  Επίσης, το α-πινένιο δρα και στη θέση δέσμευσης των βενζοδιαζεπινών.

Το α-πινένιο είναι ένα από τα πολλά τερπένια και τερπενοειδή που ανευρίσκονται στα βοτανικά μέρη της κάνναβης. Παρόμοιες -χημικά- τέτοιες ενώσεις υπάρχουν επίσης σε σημαντικά επίπεδα στο αποξηραμένο παρασκεύασμα λουλουδιών κάνναβης, κοινώς γνωστό ως μαριχουάνα. 

Το α-πινένιο ειδικότερα πιστεύεται ότι μειώνει τα ελλείμματα μνήμης που συνήθως αναφέρονται ως παρενέργεια της κατανάλωσης THC.

Το α-πινένιο συμβάλει επίσης σημαντικά σε πολλά από τα διακριτά και μοναδικά προφίλ οσμών των στελεχών και ποικιλιών μαριχουάνας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κυκλοαλκένια
Κατηγορία:Αρωματικές ύλες
Κατηγορία:Μονοτερπένια
Κατηγορία:Εκχυλίσματα ξύλου
Τεαονουΐ Τεχάου

Ο **Τεαονουΐ Τεχάου** (*Teaonui Tehau*, ‎γεννήθηκε 1 Σεπτεμβρίου 1992) είναι Ταϊτινός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός ή μέσος. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 28 γκολ. Τον Ιανουάριο του 2021 επιλέχθηκε στην καλύτερη ομάδα της Ωκεανίας της δεκαετίας του 2010 από την IFFHS.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ταϊτινοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ταϊτής
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Πιραέ 
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Δημήτρης Κουγεβετόπουλος

Ο **Δημήτρης Κουβεγετόπουλος** ( 1948-2019) ήταν Έλληνας διεθνής υδατοσφαιριστής και προπονητής. Έκανε μακρά καριέρα στον Εθνικό Πειραιώς. 

Ο Κουγεβετόπουλος, χημικός μηχανικός στο επάγγελμα, είχε μετάσχει δύο φορές σε Ολυμπιακούς Αγώνες με την εθνική ομάδα. Το 1968 στην Πόλη του Μεξικού, όπου πέτυχε τρία γκολ και το 1972 στο Μόναχο, όπου πέτυχε ένα γκολ. Είχε συμμετοχές σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (1973, 1978) και σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (1970, 1977), ενώ ήταν ο πρώτος Έλληνας υδατοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο εξωτερικό. Μετά τη θητεία του στο χώρο ως αθλητής, υπήρξε προπονητής στην ομάδα του Εθνικού και έμεινε για πάντα δίπλα στο σύλλογο. Το 1995, στην Δουνκέρκη, οδήγησε την Εθνική ομάδα Νέων στο αργυρό μετάλλιο της διοργάνωσης. Το 1981, συμμετείχε με τον Εθνικό στο Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

## Τίτλοι

### Με τον Εθνικό Πειραιώς
'''Πρωτάθλημα Ελλάδος''' (21): 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Βοκαριά Χίου

Η **Βοκαριά** είναι οικισμός και παραλία στη Χίο και την Περιφερειακή Ενότητα Χίου.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Η Βοκαριά βρίσκεται στα νοτιοανατολικά παράλια του νησιού σε απόσταση 18 χλμ. νότια της Χίου και 1,5 χλμ. ανατολικά από τη Νένητα της οποίας είναι επίνειο. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετές εξοχικές κατοικίες μαζί με λίγα ενοικιαζόμενα δωμάτια καθώς και ψαροταβέρνες δίπλα στο μικρό λιμανάκι ενώ η παραλία της είναι με βότσαλα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1928 ως *Βοκαργιά* να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νενήτων, καταργήθηκε το 1940 ενώ το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Ιωνίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Νένητα, τα Γρίδια και τη Μονή Ταξιαρχών αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Νενήτων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιωνίας του Δήμου Χίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η Ευαγγελίστρια στη Βοκαριά Νενήτων - Chios από τον ιστότοπο https://www.greece.com/photos

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χίος
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χίου
Ντμίτρο Κουλέμπα

Ο **Ντμίτρο Ιβάνοβιτς Κουλέμπα** (ουκρανικά: Дмитро Іванович Кулеба· γεννηθείς στις 19 Απριλίου 1981, στο Σούμι) είναι Ουκρανός πολιτικός, διπλωμάτης και εμπειρογνώμων σε θέματα επικοινωνιών, ο οποίος υπηρετεί επί του παρόντος στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών της Ουκρανίας. Είναι επίσης μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Αμύνης και Ασφαλείας της Ουκρανίας. Είναι ένας από τους νεότερους κορυφαίους διπλωμάτες στην ιστορία της Ουκρανίας.
Προηγουμένως εργάστηκε ως Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ουκρανίας για την Ευρωπαϊκή και Ευρωατλαντική Ενσωμάτωση καθώς και ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ουκρανίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης μεταξύ 2016 και 2019.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Ουκρανίας
Κατηγορία:Αναπληρωτές πρωθυπουργοί της Ουκρανίας
Ολιβιέ Καρεκέζι

Ο **Φιλς Ολιβιέ Καρεκέζι** (*Fils Olivier Karekezi*, γεννήθηκε 25 Μαΐου 1983) είναι ποδοσφαιριστής από τη Ρουάντα που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας της Ρουάντας με 24 γκολ.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα 

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Ρουαντέζοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουάντα 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέλσινγκμποργκς ΙΦ 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έστερς ΙΦ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Ατλετίκ Μπιζερτέν 
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ντάνιελ Ίμπερτ

Ο **Ντάνιελ «Ντάνι» Ίμπερτ** (*Daniel "Dany" Imbert*, 1 Δεκεμβρίου 1952 – 15 Μαρτίου 2016) ήταν ποδοσφαιριστής από τον Μαυρίκιο που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 17 γκολ. 

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Dany Imbert, héros éternel du football mauricien

Κατηγορία:Μαυρικιανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαυρίκιου
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Συμμετοχή των Νήσων Κέιμαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Οι **[[Κέιμαν Νήσοι]]** μετέχουν ως ανεξάρτητο κράτος στους **[[Ολυμπιακοί Αγώνες|Ολυμπιακούς Αγώνες]]** από το 1976.

Μετά την ανεξαρτησία της Τζαμάικα το 1962, τα νησιά Κέιμαν έγιναν ξεχωριστό Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος. Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή τους ιδρύθηκε το 1973 και αναγνωρίστηκε από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στις 19 Ιουλίου 1976, σε σύνοδο στο Μόντρεαλ. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στα νησιά να πραγματοποιήσουν το ντεμπούτο τους στην Ολυμπιάδα εκείνης της χρονιάς με 2 αθλητές. 

Από τότε και με εξαίρεση τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980, τα νησιά Κέιμαν έχουν λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων, καθώς και σε δύο Χειμερινές Ολυμπιάδες, χωρίς να έχουν κατακτήσει κάποιο μετάλλιο έως και σήμερα. Η μεγαλύτερη επιτυχία τους σημειώθηκε από τη Σάιντονι Μάδερσιλ το 2008, όταν κατέλαβε την όγδοη θέση στα 200 μέτρα γυναικών του στίβου.

## Σημαιοφόροι

### Σημαιοφόροι σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

### Σημαιοφόροι σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

## Συμμετέχοντες
### Συμμετέχοντες ανά άθλημα

#### Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

#### Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

### Συμμετέχοντες ανά διοργάνωση

#### Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

#### Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

* Η στήλη "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετοχών σε κάθε άθλημα και όχι τον αριθμό των αθλητών, καθώς κάποιοι έχουν λάβει μέρος σε περισσότερες από μία διοργανώσεις.
* Η σειρά "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων κάθε Ολυμπιάδας.

## Πίνακας μεταλλίων

### Μετάλλια σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

### Μετάλλια σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 

Νησοι Κειμαν
Κατηγορία:Αθλητισμός στις Νήσους Κέιμαν
Συμμετοχή του Αγίου Χριστοφόρου και Νέβις στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ο **[[Άγιος Χριστόφορος και Νέβις]]** μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους **[[Ολυμπιακοί Αγώνες|Ολυμπιακούς Αγώνες]]** από το 1996.

## Γενικές πληροφορίες
Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή του Αγίου Χριστοφόρου και Νέβις ιδρύθηκε το 1986 και αναγνωρίστηκε επίσημα από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τον Σεπτέμβριο του 1993, σε σύνοδο στο Μόντε Κάρλο. Η πρώτη εμφάνιση της χώρας σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Θερινούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα με 10 αθλητές. Έκτοτε, ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις έχει λάβει μέρος σε όλους τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες με συνολικά 20 αθλητές, αλλά δεν έχει κατακτήσει κάποιο Ολυμπιακό μετάλλιο. 

Χαρακτηριστικό είναι πως όλες οι συμμετοχές της χώρας έως και σήμερα είναι μόνο σε αγωνίσματα ταχύτητας και σκυταλοδρομίες του στίβου. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες έχουν έρθει από τον Κιμ Κόλινς, ο οποίος αγωνίστηκε σε τρεις Ολυμπιακούς τελικούς (7ος στα 100 μέτρα το 2000, 6ος στα 100 μέτρα το 2004 και 6ος στα 200 μέτρα το 2008).

Ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

## Σημαιοφόροι
thumb|280px|Ο Κιμ Κόλινς έλαβε μέρος σε πέντε Ολυμπιάδες (1996, 2000, 2004, 2008, 2016).

## Συμμετέχοντες
### Συμμετέχοντες ανά άθλημα

### Συμμετέχοντες ανά διοργάνωση
[thumb|200px|Η Βίρτζιλ Χοτζ σε αγώνα της στα 100 μέτρα στους [Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2008|Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο.]]

* Η στήλη "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετοχών σε κάθε άθλημα και όχι τον αριθμό των αθλητών, καθώς κάποιοι έχουν λάβει μέρος σε περισσότερες από μία διοργανώσεις.
* Η σειρά "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων κάθε Ολυμπιάδας.

## Πίνακας μεταλλίων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 

Αγιος Χριστοφορος και Νεβις
Κατηγορία:Αθλητισμός στον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις
Βουδότοπος Χίου

O **Βουδότοπος** είναι μικρός πεδινός οικισμός της Χίου και την Περιφερειακή Ενότητα Χίου, ο οποίος βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού, περίπου 1 χλμ. Ν. από την Καλλιμασιά και 12 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τη Χίο. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Καλλιμασιάς του δήμου Ιωνίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Καλλιμασιά, τον Άγιο Αμιλιανό και τη Μονολιά αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Καλλιμασιάς υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιωνίας του Δήμου Χίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 17 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χίος
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χίου
Άγιος Κωνσταντίνος Χουμεριάκου Λασιθίου

Ο **Άγιος Κωνσταντίνος** είναι οικισμός της Κοινότητος Χουμεριάκου, της δημοτικής ενότητας Νεαπόλεως, του δήμου Αγίου Νικολάου και της τέως Επαρχίας Μιραμπέλλου, της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου της Κρήτης.
## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται κοντά στους ανατολικούς πρόποδες της κορυφής «Μάχαιρα» (1.487 μ.), της Δίκτης, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Δράσιου (ΕΠ 14) και ανάμεσα στον Άγιο Νικόλαο και τη Νεάπολη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 340 μέτρα. Απέχει 13 χιλιόμετρα περίπου βορειοδυτικά του Αγίου Νικολάου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χουμεριάκου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χουμεριάκου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νεαπόλεως. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νεαπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. 
## Αξιοθέατα
*Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην ανατολική είσοδο του οικισμού

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Άγιος Κωνσταντίνος Τρικάλων

Ο **Άγιος Κωνσταντίνος** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Στουρναραίικων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πινδέων, του δήμου Πύλης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι ημιορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Τρικάλων. Βρίσκεται στις νότιες απολήξεις του όρους Κόζιακα, στις όχθες του ποταμού Κριάκουρα (παραπόταμου του Πορταϊκού), δυτικά της Πύλης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360 μέτρων. Απέχει 24 χιλιόμετρα περίπου δυτικά των Τρικάλων.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Στουρναραίικων του δήμου Πινδαίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πινδέων και προσαρτήθηκε στον δήμο Πύλης.
## Αξιοθέατα
*Η γέφυρα Κωνσταντίνου στη συμβολή του Κριάκουρα με τον Πορταϊκό ποταμό.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων
Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Πανδόλφος Ε΄ της Κάπουα

Ο **Πανδόλφος Ε΄**, ιταλ.: *Pandulf V* (άκμασε 1022-1027) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών (της Κάπουας), ήταν κόμης του Tεάνo και πρίγκιπας της Κάπουα (1022–1026). Το ότι είχε σχέση με την κυρίαρχη δυναστεία της Κάπουα φαίνεται πιθανό, αλλά είναι αβέβαιο. Εγκαταστάθηκε στην Κάπουα από τον Πελεγρίνο αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, ο οποίος πολιόρκησε την Κάπουα και καθαίρεσε τον ως τότε πρίγκιπα Πανδόλφο Δ΄, ο οποίος φυλακίστηκε στη Γερμανία. Ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας παραχώρησε επίσημα το πριγκιπάτο στον Πανδόλφο Ε΄ το 1023 και συνέδεσε τον γιο του Ιωάννη μαζί του ως συγκυβερνήτη.

## Βιογραφία
Μερικοί τον θεωρούν γιο του Ατενούλφου, γιου του Πανδόλφου Α΄ του *Σιδηροκέφαλου*, πρίγκιπα των Μπενεβέντο, Κάπουας, Σπολέτο, Σαλέρνο. 

Το 1024, κατόπιν εντολής του Γουαϊμάρου Γ΄ του Σαλέρνo και Κορράδου Β΄ της Γερμανίας, απελευθέρωσε τον Πανδόλφο Δ΄ της Κάπουας. Ο Γουαϊμάρος Γ΄ και ο Πανδόλφος Δ΄ πολιόρκησαν αμέσως την Κάπουα με τη βοήθεια του Νορμανδού μισθοφόρου Ραϊνούλφος Ντρενγκώ. Το 1025 ο Βυζαντινός κατεπάνω της Ιταλίας Βασίλειος Βοϊωάννης, ο οποίος ήταν απασχολημένος σε μία Σικελική εκστρατεία, ενώθηκε μαζί τους με μία γιγάντια δύναμη. Το 1026, μετά από πολιορκία 18 μηνών, ο Βοϊωάννης διαπραγματεύτηκε την παράδοση του Πανδόλφου Ε΄ και παραχώρησε σε αυτόν και στον γιο του Ιωάννη ασφαλή διαμονή στη Νάπολη.

Το 1027 ο Πανδόλφος Δ΄, που τώρα αποκαταστάθηκε, πολιόρκησε τον Σέργιο Δ΄ δούκα της Νάπολης, ο οποίος είχε προσφέρει καταφύγιο στον Πάντουλφ του Τεάνo. Η πόλη έπεσε και ο Σέργιος κρύφτηκε. Ο Πανδόλφος Δ΄ και ο γιος του Ιωάννης κατέφυγαν είτε στη Ρώμη είτε στη Ρωμανία (Βυζαντινή Αυτοκρατορία), όπου ο πρώτος απεβίωσε μερικά χρόνια αργότερα. Ο Ιωάννης απεβίωσε το 1052, όταν ο μικρότερος αδελφός του Πάντουλφ εμφανίζεται ως ο μεγαλύτερος μεταξύ των επιζώντων αδελφών του.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Gwatkin, HM, Whitney, JP (ed) et αϊ. *The Cambridge Medieval History: Volume III* . Cambridge University Press, 1926.
* Νόριτς, Τζον Τζούλιους . *Οι Νορμανδοί στο Νότο 1016-1130* . Longmans: Λονδίνο, 1967.

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Λανδούλφος Α΄ της Κάπουα

Ο **Λανδούλφος Α΄**, *Landulf I* (π. 795 – 843), που ονομαζόταν **Παλαιός**, ήταν ο πρώτος διοικητής (gastald) της Κάπουα και αρχηγέτης του επιφανούς Οίκου των Λαντουλφιδών, που θα κυβερνούσε την Κάπουα μέχρι το 1058. Σύμφωνα με το *Χρονικό της δυναστείας της Κάπουα* (Cronaca della dinastia di Capua), κυβέρνησε την Παλαιά Κάπουα για 25 χρόνια και 4 μήνες και τη Νέα Κάπουα για άλλο 1 έτος και 8 μήνες. Σύμφωνα με τον Έρχεμπερτ, ήταν «ένας πολύ πολεμοχαρής άνθρωπος» (*vir bellicosissimus*).

Το 839, σύμφωνα με το *Χρονικό του Αγ. Βενεδίκτου του Καζίνο* (Chronica S. Benedicti Casinensis) ο Λανδούλφος πήρε την πρωτοβουλία για την απελευθέρωση του Σίκονουλφ, του φυλακισμένου αδελφού του δολοφονηθέντος πρίγκιπα του Μπενεβέντο, Σίκαρντ. Υποστήριξε τον Σίκονουλφ στον πόλεμό του με τον σφετεριστή Ράντελχις. Ο Σίκονουλφ ανακηρύχθηκε πρίγκιπας στο Σαλέρνο και ο Λανδούλφος υποσχέθηκε την πόλη του σε αυτόν. Είχε πολεμήσει για τον Σίκαρντ εναντίον της Νάπολης στα πρώτα του χρόνια, αλλά συνήψε συνθήκη ειρήνης με τους Ναπολιτανούς, για να μπορέσει να μπει πλήρως στον πόλεμο εναντίον του Ράντελχις. Ο Ράντελχις κάλεσε Σαρακηνούς μισθοφόρους και λεηλάτησαν την Κάπουα το 841. Τα ερείπια αυτής της πόλης είναι ό,τι έχει απομείνει από την "Παλαιά Κάπουα" (βλ. Σάντα Μαρία Κάπουα Βέτερε). Ο Λανδούλφος Α΄ ίδρυσε τη σημερινή Κάπουα, τη "Νέα Κάπουα", στο λόφο του κοντινού Τριφλίσκο, το οποίο οχύρωσε ως "Ρεμπελόπολις", σύμφωνα με το *Χρονικό του Σαλέρνο* (Chronicon Salernitanum). Από τότε ο χρονικογράφος αναφέρει ότι κυβέρνησε άλλο ένα χρόνο και οκτώ μήνες, και απεβίωσε πιθανότατα το 843. Φαίνεται ότι μέχρι το τέλος τής ζωής του χρησιμοποιούσε τον τίτλο τού κόμη.

## Οικογένεια
Άφησε τέσσερις γιους εξέχοντες τις επόμενες δεκαετίες στο Νότιο Ιταλία:
* Λάντo απεβ. 861, ο οποίος τον διαδέχθηκε.
* Πάντο απεβ. 862/863, ο οποίος έγινε *[[μαρεπαφίας]]* (κοντόσταυλος) στο Σαλέρνο και αργότερα κόμης της Κάπουα. 
* Λάντενουλφ Α΄, ο πρώτος κόμης του Tεάνo και πατέρας τριών μεταγενέστερων κομητών της Κάπουα.
** Ατενόλφος Α΄ απεβ. 910, πρίγκιπας της Κάπουα και του Μπενεβέντο.
* Λανδούλφος Β΄ π.825-879, ο οποίος έγινε επίσκοπος και αργότερα κόμης της Κάπουα.

## Πηγές
* ''Historia Langabardorvm Beneventarnorvm'' στη Λατινική Βιβλιοθήκη
* ''Chronica S. Benedicti Casinensis'' στο Institut für Mittelalter Forschung 
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza* . Ρώμη, 2004.

Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών
Λάντο Α΄ της Κάπουα

Ο **Λάντο Α΄**, *Lando I* (απεβ. το 861) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν κόμης της Κάπουα από το 843. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Λανδούλφος Α΄ του *Παλαιού*. Όπως ο πατέρας του, υποστήριξε τον Σίκονουλφ εναντίον του Ράντελχις Α΄ στον εμφύλιο πόλεμο, που δίχαζε το πριγκιπάτο του Μπενεβέντο τη δεκαετία του 840.

## Βιογραφία
Ήταν ο Λάντο Α΄, που στις αρχές του 849 ζήτησε από τον Λουδοβίκο Β΄ της Φραγκίας να διαιτητεύσει τις αξιώσεις των δύο διεκδικητών και να επιλύσει τον συνεχιζόμενο πόλεμο, που είχε φέρει Σαρακηνούς μισθοφόρους στη Νότια Ιταλία. Στη διαμοίραση του Λουδοβίκου Β΄, η Κάπουα έγινε μέρος του πριγκιπάτου του Σαλέρνο, αλλά ο Λάντο Α΄ δεν υπάκουσε για πολύ τον επικυρίαρχό του Σίκονουλφ. Αντίθετα, συμμάχησε με τον  Σέργιο Α΄ δούκα της Νάπολης. Για να εδραιώσει τη συμμαχία, ο Λάντο Α΄ νύμφευσε τον δεύτερο μεγαλύτερο γιο του Λανδούλφος γαστάλδο της Σουεσόλα, με την κόρη του Σέργιου Α΄.

Κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας των πριγκίπων Σίκο και Αδεμάρος, ο Λάντο Α΄ κυριάρχησε στο Σαλέρνο. Οι Σαλερνιτανοί εξαιρούνταν από την αυξανόμενη επιρροή των Καπουανών και ο Αδεμάρος κάλεσε τον Γουίδων Α΄ πρίγκιπα του Σπολέτο να παρέμβει για λογαριασμό του. Ο Λάντο Α΄ απάντησε παίρνοντας με το μέρος του (ως σύμμαχο) τον Μαρίνο έπαρχο του Αμάλφι. Νύμφευε μάλιστα τον αδελφό του Πάντο με την κόρη τού Μαρίνου. Στον πόλεμο που ακολούθησε, ο Γουίδων κατέστρεψε τα εδάφη και κατέκτησε μέρος της επικράτειας του Λάντενουλφ, γαστάλδου του Τεάνο, αδελφού του Λάντο, αλλά ο ίδιος ο Λάντο Α΄ βγήκε σώος.

Τον Μάιο του 859, μία τεράστια κοινή εκστρατεία από το Σαλέρνο, τη Νάπολη, το Αμάλφι και τη Σουεσόλα βάδισε εναντίον του Λάντο Α΄. Ο Λάντο Α΄ ήταν σε παράλυση εκείνη την εποχή και ο γιος του Λάντο Β΄ πήρε τα όπλα, για να υπερασπιστεί την πόλη Κάπουα. Νίκησε τις δυνάμεις που στάλθηκαν εναντίον τους στη γέφυρα Tεοντεμόντο, επάνω από το Βολτούρνo. Ο Λάντο Α΄ δεν επέζησε για πολύ από αυτή τη μεγάλη νίκη. Μία από τις τελευταίες του πράξεις ήταν μία άλλη συζυγική συμμαχία, αυτή τη φορά με τον Γουαϊφέρος, έναν Σαλερνιτανό ευγενή που είχε βρει καταφύγιο στην Κάπουα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αδεμάρος. Ο Γουαϊφέρος νυμφεύτηκε την κόρη του Λάντο Α΄, Λαντελάικα και, όταν επέστρεψε στην Κάπουα, κατέλαβε την εξουσία με την υποστήριξη του λαού.

Ο Λάντο Α΄ είχε μεταφέρει —αντίθετα με την επιθυμία του— την τοποθεσία της Κάπουα οριστικά από την παλαιά της θέση στον νέο λόφο του Τριφλίσκο το 856. Έκτισε μοναστήρι στο Τεανό και απεβίωσε πιθανώς το 861 (πιθανόν το 860). 

## Οικογένεια
Άφησε από τη σύζυγό του Aλοάρα πέντε γιους και μία κόρη: 
* Λάντο Β΄.
* Λανδούλφος (της Σουεσόλα).
* Λάντενουλφ.
* Πάντo.
* Πέτρο.
* Λαντελάικα, παντρεύτηκε τον Γουαϊφέρος πρίγκιπα του Σαλέρνο.

## Πηγές
* Erchempert . ''Historia Langabardorvm Beneventarnorvm'' στη Λατινική Βιβλιοθήκη .
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza* . Ρώμη, 2004.

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών
Λάντο Β΄ της Κάπουα

Ο **Λάντο Β΄**, *Lando II*', ο λεγόμενος *Cyruttu*, (άκμασε 859 - 861)από τον Οίκο των Λαντουλφιδών, ήταν κόμης της Κάπουα για λίγο, για έξι μήνες, το 861. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουα και της Αλοάρας.

## Βιογραφία
Τον Μάιο του 859 μία τεράστια κοινή εκστρατεία του Σαλέρνο, της Νάπολης, του Αμάλφι και της Σουεσόλα βάδισε εναντίον της Κάπουα. Ο Λάντο Α΄ ήταν παράλυτος εκείνη την εποχή και ο γιος του Λάντο Β΄ πήρε τα όπλα, για να υπερασπιστεί την πόλη. Νίκησε τις δυνάμεις, που στάλθηκαν εναντίον του με επικεφαλής τον Καίσαρα και τον Γρηγόριο, γιους του Σέργιου Α΄ δούκα της Νάπολης, στη γέφυρα του Τεοντεμόντο, επάνω από το Βολτούρνο. Ο Καίσαρας αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε πίσω στην Κάπουα με θρίαμβο. Ο Έρχεμπερτ τοποθετεί τη μάχη στις 8 Μαΐου, την ημέρα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, του οποίου η λατρεία ήταν δημοφιλής στους Λομβαρδούς. Ως εκ τούτου, ήταν σημαντικό για τον Έρχεμπερτ (έναν Λομβαρδό), ότι ο Λομβαρδός Λάντο Β΄ πρέπει να νικήσει έναν -σε μεγάλο βαθμό Βυζαντινό- στρατό μία τέτοια ημέρα.

Ο Λάντο Β΄ διαδέχτηκε τον πατέρα του όταν εκείνος απεβίωσε, αλλά τον έδιωξε λίγο αργότερα ο θείος του Πάντο. Ο Λάντο Β΄ αποζημιώθηκε με το Καϊάτσο, αλλά ήθελε να αποκατασταθεί στην κομητεία. Νυμφεύτηκε μία ανιψιά του Αθανασίου δούκα της Νάπολης, αλλά -παρά το ότι είχε αυτόν ως σύμμαχο- δεν ξαναπήρε τον θρόνο.

## Πηγές
* Erchempert . ''Historia Langabardorvm Beneventarnorvm'' στη Λατινική Βιβλιοθήκη .
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza* . Ρώμη, 2004.

Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών
Πάντο της Κάπουα

Ο **Πάντο** ο *Αρπακτικός*, ιταλ.: *Pandone il Rapace*, (απεβ. 862/863) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν ο δεύτερος γιος του Λανδούλφος Α΄ της Κάπουα και αδελφός του Λάντο Α΄. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του (843), ο Λάντο Α΄ διαδέχθηκε το κομητεία, αλλά ο Πάντο και ο μικρότερος αδερφός τους Λανδούλφος έγιναν συγκυβερνήτες (χωρίς πραγματική εξουσία). Στην πραγματικότητα πήγε στο Σαλέρνο, όπου έγινε *[[μαρεπαφίας]]*, ένα βυζαντινό αξίωμα.

## Βιογραφία
Μετά το τέλος του Λάντο Α΄, ο γιος του Λάντο Β΄ τον διαδέχθηκε, αλλά ο Πάντο τον καθαίρεσε (861) και τον έστειλε να κυβερνήσει το Καϊάτσο, αναλαμβάνοντας ο ίδιος την κομητεία της Κάπουα και κηρύσσοντας τον εαυτό του ανεξάρτητο από τον πρίγκιπα του Σαλέρνο (862). Ωστόσο δεν εξουσίασε για πολύ και η περίοδος εξουσίας του κύλισε κυρίως σε πολέμους, για τον θρόνο που σφετερίστηκε. Πολέμους στους οποίους ήταν «αρπακτικός». Κατέστρεψε την πόλη Καζέρτα (περίπου 863) και αιχμαλώτισε τον ανιψιό του Λάντενουλφ (αδελφό του Λάντο Β΄) και άλλους σαράντα *προέχοντες* (primarii) της πόλης. Στη συνέχεια έκτισε έναν μεγάλο, αμυντικό πύργο, γύρω από τον οποίο κτίστηκε η σύγχρονη Καζέρτα. Αυτός ο πύργος περιλαμβάνεται τώρα στο *μέγαρο της Νομαρχίας* (palazzo dela Prefettura), κάποτε έδρα των κoμήτων της Καζέρτα και αργότερα βασιλική κατοικία.

## Οικογένεια
Ο Πάντo απεβίωσε στη μάχη και τον διαδέχθηκε ο γιος του:
* Πάντενουλφ, ο οποίος καθαιρέθηκε, ενώ ο μικρότερος γιος του:
* Λάντενουλφ έγινε επίσκοπος της Κάπουα το 879. 

Ο Πάντενουλφ αργότερα έγινε ο πρώτος μίας σειράς κομήτων της Καζέρτα.

## Πηγές
* Erchempert . ''Historia Langabardorvm Beneventarnorvm'' στη Λατινική Βιβλιοθήκη .
* Caserta: Ιστορία, τέχνη και πολιτισμός.
* ''Chronica S. Benedicti Casinensis'' στο Institut für Mittelalter Forschung 

## Παραπομπές σ επηγές

ΚΑτηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών
Λάντο Γ΄ της Κάπουα

Ο **Λάντο Γ΄** (απεβ. 885) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν κόμης του Κάπουα για δύο χρόνια και δέκα μήνες από το 882 έως το τέλος του. Ήταν γιος τού Λάντενουλφ γαστάλδου του Tεάνo, και εγγονός τού Λανδούλφος Α΄ της Κάπουα.

## Βιογραφία
Το 879, όταν απεβίωσε ο Λανδούλφος Β΄, ο Λάντο Γ΄ κατέλαβε το Καλίνo και το Καϊάτσo και έκανε τον γιο του, Λανδούλφος, μόλις έφηβο, επίσκοπο της Κάπουα. Ο Πάντενουλφ, ωστόσο, κατέλαβε την Κάπουα και διόρισε επίσκοπο τον αδελφό του Λάντενουλφ Β΄. Ο Πάντενουλφ αναγνώρισε τον Λάντo Γ΄ στο Καϊάτσo, αλλά ξεκίνησε ένα σχίσμα στην εκκλησία της Κάπουας για τον νόμιμο επίσκοπο. Ο πάπας Ιωάννης Η΄ αποφάσισε υπέρ του Λάντενουλφ, αλλά έκανε τον Λανδούλφος Β΄ επίσκοπο της «Παλαιάς Κάπουα», της σημερινής Σάντα Μαρία Κάπουα Βέτερε.

Ο Λάντο Γ΄ άρχισε να κτίζει έναν συνασπισμό εναντίον του Πάντενουλφ. Έφερε στα εξαδέλφια του τον έκπτωτο Λάντο Β΄ και Λανδούλφος της Σουεσόλα και τον Γουαϊφέρος πρίγκιπα του Σαλέρνο. Ο Πάντενουλφ στρατολόγησε στο πλευρό του τον Γκαϊντέρις, πρίγκιπα του Μπενεβέντο, και τον Βυζαντινό *[[Στρατηγός (Βυζάντιο)|στρατηγό]]* Γρηγόριο. Ο Αθανάσιος Β΄ δούκας της Νάπολης συμμάχησε με τον Πάντενουλφ, αλλά αφού κατέλαβε την επιθυμητή γη στη Λιβουρία, εγκατέλειψε τον κόμη. Ο Λάντο Γ΄ και οι σύμμαχοί του μήνυσαν για ειρήνη, αλλά κατέλαβαν προδοτικά την Κάπουα και εξόρισαν τους Πάντενουλφ και Λάντενουλφ, αντικαθιστώντας τους αντίστοιχα με τον Λάντο Γ΄ και τον γιο του.

Ο Λάντο Γ΄ πολέμησε επιτυχώς με τον Λάντο Β΄, ο οποίος ήλπιζε να αναβιώσει τη δική του κυριαρχία, και τον Αθανάσιο Β΄, ο οποίος επιθυμούσε περισσότερα κέρδη στην επαρχία της Κάπουα. Ο Λάντo Γ΄ συμμάχησε επίσης με τον Γουίδων Γ΄ του Σπολέτo εναντίον του Άτενουλφ, του ίδιου του αδελφού, του γαστάλδου του Mάρσι. Ο Έχεμπερτ εδώ δίνει μία ένδειξη του χαρακτήρα του Λάντo Γ΄, περιγράφοντάς τον ως πολύ νωχελικό, για να αναλάβει δράση ακόμη και εναντίον του αδελφού του, ο οποίος τότε γίνονταν φίλος με τον χειρότερο εχθρό του.

Ο Λάντο Γ΄ απεβίωσε το 885 από φυσικά αίτια. Είχε νυμφευτεί μία κόρη του Ράντελγκαρ του Μπενεβέντο. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Λάντενουλφ Α΄.

## Πηγές
* Erchempert . ''Historia Langabardorvm Beneventarnorvm'' στη Λατινική Βιβλιοθήκη .
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza* . Ρώμη, 2004.

Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών
Καισάριος της Νεαπόλεως

Ο **Καισάριος** (ιταλικά : *Cesario*, λατινικά : *Cesarius*), (απεβίωσε το 639), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως  από το 635 έως το 639.

## Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Καισάριο είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιαντών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από ανώνυμο συγγραφέα.

Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή και την πρώιμη ζωή του Καισαρίου. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νάπολης μετά τον θάνατο του Ιωάννη Γ' το 635. Ο Καισάριος κυβέρνησε την επισκοπή της Νεάπολης για τέσσερα χρόνια και τέσσερις ημέρες, και σε αυτό το διάστημα δεν πρόλαβε να διαπράξει σημαντικές πράξεις. Πέθανε το 639. Διάδοχός του στον επισκοπικό βαθμό ήταν ο Γρατιόσος. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης
Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Λάντενουλφ Α΄ της Κάπουα

Ο **Λάντενουλφ Α΄**, *Landenulf I* (άκμασε 885 - 887) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν για λίγο κόμης της Κάπουα μετά το τέλος τού αδελφού του Λάντο Γ΄ το 885. Ήταν γιος του Λάντενουλφ, γαστάλδου του Tεάνo, και εγγονός του Λανδούλφος Α΄ γαστάλδου της Κάπουα.

## Βιογραφία
Κράτησε τον έκπτωτο εξάδελφό του Πάντενουλφ στη φυλακή. Ολόκληρη η βασιλεία του πέρασε με τον Λάντενουλφ Α΄ να υπερασπίζεται τον εαυτό του ενάντια στους Βυζαντινούς, με επικεφαλής τον Αθανάσιο Β΄ ύπατο της Νάπολης και τον κατεπάνω Ιταλίας στρατηγό του Μπάρι. Ο τελευταίος έστειλε 300 στρατιώτες· διοικητής τους ήταν ο Χασάνος, ο οποίος ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και τον διαδέχθηκε ο Ιωαννίκιος. Ο Γουαϊμάρος Α΄ πρίγκιπας του Σαλέρνο πείστηκε να μπει στον πόλεμο στο πλευρό του Λάντενουλφ, ενώ ο αδελφός τού Λάντενουλφ, ο Ατενόλφος είχε προσχωρήσει στους Βυζαντινούς. Ο Ιωαννίκιος λεηλάτησε την Κάπουα και επέτυχε να απελευθερώσει τον Πάντενουλφ, αλλά ο Ατενόλφος ήταν ο νικητής, εκτοπίζοντας τον πολιορκημένο εξάδελφό του και ορίστηκε ως μοναδικός κόμης των Καπουανών τον Ιανουάριο του 887.

## Πηγές
* Erchempert . ''Historia Langabardorvm Beneventarnorvm'' στη Λατινική Βιβλιοθήκη .
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza* . Ρώμη, 2004.

Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών
Γιόναταν Φάνια

Ο **Γιόναταν Φάνια** (*Jonathan Faña*, γεννήθηκε 11 Απριλίου 1987) είναι ποδοσφαιριστής από τη Δομινικανή Δημοκρατία που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας της χώρας του με 24 γκολ.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Δομινικανή Δημοκρατία
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Βισουόκα

[μικρογραφία|260x260εσ| Ο Βισουόκα στο [Μιέλετς]]
Ο **Βισουόκα** (πολωνικά: Wisłoka) είναι ποταμός στη νοτιοανατολική Πολωνία, παραπόταμος του Βιστούλα, με μήκος 173 χιλιομέτρων και μια περιοχή λεκάνης απορροής 4.100 χλμ2. Τα υψηλότερα υψόμετρα φτάνουν τα 370 μέτρα, ενώ το χαμηλότερο σημείο στην κοιλάδα του ποταμού Βισουόκα βρίσκεται σε υψόμετρο 250 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

## Παραπόταμοι
Οι παραπόταμοι του Βισουόκα περιλαμβάνουν:

* Γιασιόουκα
* Τουσίμκα
* Βιελοπόλκα
* Ρόπα
* Γκραμπινιάνκα

## Δείτε επίσης

* Πλημμύρα του 1934 στην Πολωνία

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Καθ. Φάστναχτ, Άνταμ. – Slownik Historyczno-Geograficzny Ziemi Sanockiej w Sredniowieczu, Κρακοβία 2002, 

Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Βιστούλα
Ίβο Βίκτορ

Ο **Ίβο Βίκτορ** (τσέχικα: *Ivo Viktor*, γεννήθηκε 21 Μαΐου 1942) είναι Τσέχος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Έπαιξε για την Εθνική Τσεχοσλοβακίας, εκπροσωπώντας τη χώρα του σε 63 αγώνες μεταξύ 1966 και 1977, λαμβάνοντας μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 και κερδίζοντας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1976. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες της γενιάς του στην Ευρώπη στην ακμή του, τερμάτισε τρίτος στη Χρυσή Μπάλα το 1976 και ήταν πέντε φορές νικητής του βραβείου του Τσεχοσλοβάκου Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς και δύο φορές νικητής του βραβείου του Ευρωπαίου Τερματοφύλακα της Χρονιάς.

## Σταδιοδρομία ως παίκτης

### Σε συλλόγους
Στη χώρα του, ο Βίκτορ έπαιξε για πολλούς συλλόγους, συμπεριλαμβανομένης της Ντούκλα Πράγας, στην οποία παρέμεινε για 13 χρόνια, κατακτώντας αρκετούς τίτλους.

### Εθνική ομάδα
Το ντεμπούτο του Βίκτορ στην Εθνική Τσεχοσλοβακίας έγινε το 1966 εναντίον της Βραζιλίας στο Στάδιο Μαρακανά. Εκπροσώπησε το έθνος του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970. Ήταν ένα από τα πιο λαμπρά αστέρια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1976, όπου βοήθησε την Τσεχοσλοβακία να κερδίσει τη διοργάνωση, έχοντας αξιοσημείωτες εμφανίσεις και κρίσιμες αποκρούσεις εναντίον της Ολλανδίας στον ημιτελικό και της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό, ο οποίος αργότερα ονομάστηκε στην Ομάδα της Διοργάνωσης. Την ίδια χρονιά ήρθε τρίτος στο βραβείο Χρυσή Μπάλα. Συνολικά, συμμετείχε σε 63 διεθνείς αγώνες μεταξύ 1966 και 1977.

## Προπονητής
Ο Βίκτορ ήταν προπονητής της Ντούκλα Πράγας για μία σεζόν, στο Πρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας 1990–91. Ο σύλλογος τελείωσε τη σεζόν στην 11η θέση.

## Τίτλοι και διακρίσεις

### Συλλογικές

; Ντούκλα Πράγας

* Πρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας: 1964, 1966, 1977
* Κύπελλο Τσεχοσλοβακίας: 1965, 1966, 1969

### Διεθνής

; Τσεχοσλοβακία

* Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 1976

### Ατομικές

* Τσεχοσλοβάκος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς: 1968, 1972, 1973, 1975, 1976
* Χρυσή Μπάλα: Τρίτη θέση 1976
* Βραβείο Ευρωπαίου Τερματοφύλακα της Χρονιάς: 1969, 1976
* Ομάδα της Διοργάνωσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 1976
* 24ος στη Ψηφοφορία του Αιώνα – Τερματοφύλακας του Αιώνα – IFFHS

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ  στο fotbal.cz
* Κατάκτηση του Euro Cup 1976
* Ευρωπαίος Τερματοφύλακας του Αιώνα

Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχοσλοβακίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1976
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντούκλα Πράγας
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Τσέχοι προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντούκλα Πράγας
Αδεμάρος της Καπούης

Ο **Αδεμάρος**, *Adhemar*  (άκμασε 998 - 1000) ήταν δούκας του Σπολέτo από το 998 και πρίγκιπας της Κάπουα από το 1000. Πριν από το τέλος του, έχασε και τις δύο επικράτειες. Δεν αναφέρεται ως δούκας του Σπολέτο μετά τον Δεκέμβριο του 999.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Μπάλσαμο, ενός κληρικού στην Κάπουα. Εκπαιδεύτηκε στην Αυλή του Όθωνα Β΄της Γερμανίας, δίπλα στον μελλοντικό Όθωνα Γ΄.

Προκειμένου να σπάσει την εξουσία του Ούγου μαργράβου της Τοσκάνης, ο οποίος είχε γίνει δούκας του Σπολέτο, ο Όθωνας Γ΄ διόρισε τον Κορράδο ως δούκα του Σπολέτο τον Μάιο του 996. Τον Δεκέμβριο του 998, ο Όθων Γ΄ διόρισε τον παιδικό του φίλο Αδεμάρος ως δούκα του Σπολέτο. Ο Όθωνας Γ΄ τον πήγε νότια και βάδισαν προς την Κάπουα, όπου ο Λαϊδούλφος, ο κυβερνών πρίγκιπας, απομακρύνθηκε από τη θέση του για τη δολοφονία του αδελφού του. Στη συνέχεια βάδισαν στη Νάπολη και πήραν τον Ιωάννη Δ' δούκα της Νάπολης αιχμάλωτο στην Κάπουα. Ο Λαϊδούλφος, μαζί με τη σύζυγό του Μαρία και τον Γκαϊντέρις και τον Λάντo του Καϊάτσo, εξορίστηκαν από την πόλη και ο Αδεμάρος έμεινε υπεύθυνος. Ο Ιωάννης Δ΄ μεταφέρθηκε από τον Όθωνα Γ΄ στη Γερμανία. Το 1000, ο Αδεμάρος ονομάστηκε πρίγκιπας και μπήκε στην Κάπουα στις 11 Μαρτίου. Τον Ιούλιο απομακρύνθηκε από τους Καπουανούς, οι οποίοι εξέλεξαν τον Λανδούλφος κόμη ης Σαντ'Αγκάτα ως Λανδούλφος Ζ΄ κόμη της Κάπουα. Ωστόσο ως πρίγκιπας έκανε τον Άτενουλφ ως κόμη του Aκουίνo, εγκαινιάζοντας έτσι αυτή τη δυναστεία.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Ferrabino, Aldo (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: I Aaron – Albertucci* . Ρώμη, 1960.

## Σημειώσεις

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Καπούης
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτου
Γουαρνέριος Β΄ του Σπολέτου

Ο **Γουαρνέριος**, γερμ.: *Werner*, ιλατιν.: *Guarnerius*, ιτλα.: *Guarneriο* (άκμασε 1093 - 1119) ήταν μάργραβος της Ανκόνα και δούκας του Σπολέτο από το 1093 έως το 1119. Ήταν ο ιδρυτής της οικογένειας των Γκουαρνιέρι του Ούρσλινγκεν.

## Βιογραφία
Ο Γουαρνέριος Β΄ ήταν αρχικά ένας Σουηβός κόμης, που στάλθηκε ως διοικητής ενός γερμανικού σώματος 700 πεζών και ιππικού από τον βασιλιά Ερρίκο Γ΄ της Γερμανίας, για να βοηθήσει τον πάπα Λέοντα Θ΄ στη μάχη του Τσιβιτάτε. Μετά από εκείνη τη μεγάλη ήττα, κατά την οποία οι Σουηβοί του κατατροπώθηκαν από τον Ριχάρδο Α΄ πρίγκιπα της Κάπουα, ο Γουαρνέριος Β΄ κατέκτησε μία περιοχή της Αδριατικής επικράτειας με κέντρο την Πεντάπολη. Η περιοχή ονομάστηκε από αυτόν «μαρκιωνία του Γουαρνερίου». Έγινε σύμμαχος του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας, γιου του Ερρίκου Γ΄, στον πόλεμο κατά της Ματθίλδης μαργραβίνας της Τοσκάνης. Ο Ερρίκος Δ΄ τον διόρισε δούκα του Σπολέτο το 1093. Το 1105 τον επιβεβαίωσε ως μάργραβο στις τρεις μαρκιωνίες της Ανκόνα, του Φέρμο και του Καμερίνο, που στη συνέχεια ονομάστηκε *μαρκιωνία της Ανκόνας*, (marca Anconitana). Αυτό αποτελεί τη βάση για την υπάρχουσα ιταλική περιοχή Μάρκε. Εμφανίζεται στο εξής σε χρονικά και καταστατικά ως *Dux et Marchio Guarnerius* και *Guarnerio Marchione*.

Τον Νοέμβριο του 1105 ο Γουαρνέριος πήγε στη Ρώμη με στρατό Γερμανών, για να υποστηρίξει τον αντίπαπα Σιλβέστρο Δ΄. Κατά τον ερχομό του ο πάπας Πασχάλης Β΄ κατέφυγε στη νήσο Τιβερίνα. Με τη βία, ο Γουαρνέριος εγκατέστησε τον Σιλβέστερο Δ΄ στο Λατερανό. Όμως τα στρατεύματα του Γουαρνερίου, με επικεφαλής κάποιον Μπέρτο, δεν είχαν επιτυχία μακροπρόθεσμα και ο Σιλβέστρος Δ΄ έπρεπε να φύγει από τη Ρώμη για το Τίβολι, όπου βρισκόταν στρατοπεδευμένος ο Γουαρνέριος. Ο Γουαρνέριος υποχώρησε με τον Σιλβέστρο Δ΄ στο Όζιμο.

## Πηγές
* Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος . *Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ.* *IV Μέρος 1* . μεταφρ. Άνι Χάμιλτον. 1905.

Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Ιταλίας
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτου
Βιεπς

Ο **Βιεπς** (πολωνικά: Wieprz, που σημαίνει «Κάπρος», ) είναι ποταμός στην κεντροανατολική Πολωνία, παραπόταμος του Βιστούλα. Είναι ο 9ος μεγαλύτερος ποταμός της χώρας, με συνολικό μήκος 349 χλμ. και λεκάνη απορροής 10.497 χλμ2, όλα εντός της Πολωνίας. Η πορεία του κοντά στην πόλη Γουέντσνα περιλαμβάνει την προστατευόμενη περιοχή γνωστή ως Πάρκο Τοπίου Βιεπς.

Ο ποταμός έχει τις πηγές του στη λίμνη Βιεπς, κοντά στο Τομάσουφ Λουμπέλσκι, και χύνεται στο Βιστούλα κοντά στο Ντέμπλιν. Ο Βιεπς συνδέεται με έναν άλλο ποταμό, τον Κσνα, μέσω του καναλιού Βιεπς-Κσνα μήκους 140 χιλιομέτρων, που διαμορφώθηκε την περίοδο 1954-1961. Επειδή ο Βιεπς με τη μεγάλη κοιλάδα του δεν έχει ρυθμιστεί, η φύση του είναι πολύ διαφορετική. Ο ελικοειδής ποταμός με τις λίμνες κατοικείται από πολλά πτηνά, ευρωπαϊκές ενυδρίδες και ευρασιατικούς κάστορες.

Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, μονάδες της 4ης Πολωνικής Στρατιάς συγκεντρώθηκαν κατά μήκος του Βιεπς, όπου ετοιμάστηκαν για τη Μάχη της Βαρσοβίας. Τον Σεπτέμβριο του 1939, κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, δίπλα στον Βιεπς έλαβε χώρα η Μάχη του Τομάσουφ Λουμπέλσκι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Βιστούλα
Βασίλι Σουκσίν

Ο **Βασίλι Μακάροβιτς Σουκσίν** (ρωσ. Василий Макарович Шукшин, 25 Ιουλίου 1929 &ndash; 2 Οκτωβρίου 1974) ήταν Ρώσος Σοβιετικός συγγραφέας, ηθοποιός, σεναριογράφος και κινηματογραφικός σκηνοθέτης από την περιοχή των Αλτάι, (Μορδβίνος στην καταγωγή), ο οποίος ειδικευόταν σε θέματα της ζωής των χωρικών. Υπήρξε εξέχον μέλος του κινήματος της «πεζογραφίας του χωριού». Ξεκίνησε γράφοντας διηγήματα στην εφηβεία του και αργότερα, μετά την ηλικία των 27 ετών, ασχολήθηκε με την ηθοποιία.

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής **[[2777 Σουκσίν]]** (Shukshin), που ανακαλύφθηκε το 1979, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Βασίλι Μ. Σουκσίν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατηγορία:Ρώσοι σεναριογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Κατηγορία:Σοβιετικοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Άγιος Λουκάς Πέλλας

Ο **Άγιος Λουκάς** είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κρύας Βρύσης, του δήμου Πέλλας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Γιαννιτσών του νομού Πέλλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
*Μέχρι το 1926 ο οικισμός ονομαζόταν *Βρεζ*.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Άγιος Λουκάς είναι μεγάλο πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Πέλλας, στον εύφορο κάμπο της αποξηραμένης λίμνης Γιαννιτσών. Βρίσκεται κοντά στα όρια με τον νομό Ημαθίας, βόρεια της Κρύας Βρύσης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 35 χλμ. περίπου ΝΑ. της Έδεσσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,109 χμ² (2011).

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως *Βρεζ* και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γκόλο Σέλο του νομού Πέλλης. Το 1922 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βλαω και το 1926 μετονομάστηκε σε *Άγιος Λουκάς*.  Το 1952 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Λουκά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Λουκά και προσαρτήθηκε στον δήμο Κρύας Βρύσης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κρύας Βρύσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Πέλλης.

## Ιστορικά στοιχεία
Κατά την Οθωμανική Περίοδο ο οικισμός βρισκόταν 2 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του σημερινού, αλλά πλημμύρες χειμάρρων οδήγησαν στην μετεγκατάσταση των κατοίκων.

## Αξιοθέατα
*Ο ναός του Ευαγγελιστή Λουκά στη βόρεια είσοδο του οικισμού. Είναι μεγάλη τρίκλιτη βασιλική, πιθανό κτίσμα του 1790 που, παλαιότερα, υπήρξε μοναστήρι.
*Το ξωκκλήσι των Αγίων Πέτρου και Παύλου, ανατολικά του οικισμού
*Η πίστα motocross Καρυώτισσας, βορειοανατολικά του οικισμού

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ο Άγιος Λουκάς στην ιστοσελίδα του Δήμου Πέλλας.
*https://www.youtube.com/watch?v=pNB7zMN6XME
*https://www.facebook.com/agiosloukas.pella/

Κατηγορία:Δήμος Πέλλας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Πέλλας
Κολοσσός των Απεννίνων

Ο Κολοσσός των Απεννίνων είναι ένα πέτρινο άγαλμα, ύψους περίπου 11 μέτρων (36 πόδια), στο κτήμα της Villa Demidoff στην Τοσκάνη της Ιταλίας. Το άγαλμα ανεγέρθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1580 από τον Φλαμανδό γλύπτη Ζαν Μπουλόν, περισσότερο γνωστό ως Τζαμπολόνια, με στόχο να προσωποποιήσει τα Απέννινα όρη. Η τοποθεσία αποτελούσε αρχικά μέρος του κτήματος της Villa di Pratolino, η οποία χτίστηκε από τον Μπερνάρντο Μπονταλέντη το 1569, και αργότερα ανήκε στον Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης Φραγκίσκο των Μεδίκων.

## Φωτογραφίες

File:Appeinine Colossus by Stefano Della Bella.png|Etching by Stefano Della Bella
File:Parco di pratolino, appennino del giambologna 11.JPG|Πρόσοψη του Κολοσσού των Απέννινων.
File:Parco di pratolino, appennino del giambologna 04 (2).JPG|Ο Κολοσσός των Απέννινων να επιβλέπει την λίμνη.
File:Italy from the Alps to Mount Etna (1877) (14773634911).jpg
File:Parco di pratolino, appennino del giambologna 10.JPG|Λεπτομέρεια του Κολοσσού των Απέννινων.
File:Grotto of Thetys by Giovanni Guerra.png|Κρήνη της Θέτιδος στο κάτω μέρος από τον Τζιοβάνι Γκέρρα.
File:Parco di pratolino, appennino del giambologna, grotta superiore 02.JPG|Άνω θάλαμος στο εσωτερικό του αγάλματος.
File:Parco di pratolino, appennino del giambologna, drago del foggini 02.JPG|Ο δράκος πίσω από τον Κολοσσό, έργο του Τζοβάνι Μπατίστα Φογκίνι.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Φλωρεντίας
Κατηγορία:Αγάλματα
Ούλριχος του Άττεμς

Ο **Ούλριχος του Άττεμς, γερμ.:** *Ulrich von Attems,* (1082 στο Άτιμις, Ούντινε – 1170) ήταν Λομβαρδός ευγενής από την οικογένεια των Άτεμς. Υπηρέτησε επίσης ως βασιλικός βικάριος της Τοσκάνης και του Σπολέτο μεταξύ 1139 και 1152.

## Βιογραφία
Ήταν ο γιος του Κόνραντ του Άτεμς (1052-1106). 

Μετά τον Ερρίκο Ε΄ της Γερμανίας, βασίλευσε ο Λοθάριος Β΄. Το 1137 ο Ερρίκος Ι΄ ο Υπερήφανος, δούκας της Βαυαρίας του Οίκου των Γουέλφων, ονομάστηκε μάργραβος της Τοσκάνης από τον βασιλιά Λοθάριο Β΄ της Γερμανίας. Τον Λοθάριο Β΄ διαδέχθηκε ο Κορράδος Γ΄. Ο Κόνραντ του Άτεμς ήταν υπουργός τού βασιλιά Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας, ο οποίος θεωρούσε τον εαυτό του ως κληρονόμο του Ερρίκου Ε΄ στην Ιταλία. Ως εκ τούτου, ο Ούλριχ προσπάθησε το 1128-1130, σε αντίθεση με τους πάπες, να αρπάξει τις τεράστιες ιταλικές ιδιοκτησίες της Mατθίλδης μαργραβίνας της Τοσκάνης. Λίγο πριν από το τέλος του Ερρίκου Ι΄ το 1139, ο Ούλριχ διορίστηκε από τον Κορράδο Γ΄ ως βικάριος εκεί.  Αυτό οδήγησε σε περαιτέρω συγκρούσεις μεταξύ του Koορράδου και του Οίκου των Γουέλφων.  Ο Ούλριχ ως βικάριος κυβέρνησε την Τοσκάνη και το Σπολέτο μέχρι το 1152.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Τοσκάνη, οι Νορμανδοί από το βασίλειο της Σικελίας επιτέθηκαν και κατέκτησαν το βόρειο Αμπρούτσο (τότε μέρος του δουκάτου του Σπολέτo) το 1140. Ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας έστειλε τον γιο του Αλφόνσο πρίγκιπα της Κάπουα, με την υποστήριξη του μεγαλύτερου γιου του Ρογήρου Γ΄ δούκα της Απουλίας, πέρα από τα σύνορα στην Πεσκάρα, και υπερκέρασε τις αμυντικές δυνάμεις που βρήκε εναντίον του. Το έδαφος που κατελήφθη μέχρι τον ποταμό Τρόντο, ενσωματώθηκε στη συνέχεια στο βασίλειο της Σικελίας. 

Έπειτα ο Ούλριχ δυσκολεύτηκε να διατηρήσει και να εδραιώσει την εξουσία του στην Τοσκάνη. Μετά το τέλος του Κοράδου Γ΄ το 1152, ο αδελφός τού Ερρίκου Ι΄, ο Γουέλφος ΣΤ΄ ονομάστηκε μάργραβος της Τοσκάνης και δούκας του υπολοίπου του Σπολέτο, από τον Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας.

## Δείτε επίσης

* Δούκας του Σπολέτο
* Κατάλογος μοναρχών της Τοσκάνης
* 
* Νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτου
Ραϊνάλδος του Ούρσλινγκεν

Ο **Ραϊνάλδος του Ούρσλινγκεν** ) ήταν δούκας του Σπολέτo από το 1223 έως το 1230.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Κορράδου Α΄ βικάριου (του Γερμανού βασιλιά) στο Σπολέτο. Ο Ράιναλντ αρχικά διορίστηκε από τον πάπα για να εναντιωθεί στον Ντήπολντ κόμη της Ατσέρα και το 1228 του παραχωρήθηκαν απεριόριστες εξουσίες, τις οποίες δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει, ως βασιλικός βικάριος στη μαρκιωνία της Ανκόνα. Έτσι εκείνο το έτος εισέβαλε στη μαρκιωνία και παραχώρησε προνόμια στους Oζίμo, Σαν Τζινέζιο, Ριπατρανσόνε και Ρεκανάτι. Αυτή η ενέργεια πυροδότησε τον πόλεμο των κλειδιών.

## Πηγές
* Jordan, E. *Les origines de la domination Angevine en Italie* . Παρίσι, 1909.

Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτου
PlayStation (αποσαφήνιση)

Το **[[PlayStation]]** είναι μια επωνυμία gaming οικιακών κονσολών βιντεοπαιχνιδιών και σχετικών προϊόντων από τη Sony Interactive Entertainment.

Το **PlayStation** μπορεί επίσης να αναφέρεται σε συγκεκριμένες εκδόσεις των προϊόντων:

* PlayStation (κονσόλα), η πρώτη κονσόλα της σειράς     

* *[[PlayStation (γιοτ)]]*, ένα καταμαράν     

* Sony Play Station, μια ακυρωμένη κονσόλα που σχετίζεται με το Super Nintendo Entertainment System που επρόκειτο να χρησιμοποιήσει τη μορφή πολυμέσων SNES-CD

## Δείτε επίσης

* Portable Sound Format ή PlayStation Sound Format, ένα κομμένο soundtrack από παιχνίδια PlayStation

* PlayStation 2 (PS2)
* PlayStation 3 (PS3)
* PlayStation 4 (PS4)
* PlayStation 5 (PS5)
* PlayStation Classic, μια μινιατούρα αποκλειστική κονσόλα PS1 με 20 παιχνίδια που περιλαμβάνονται
* PlayStation Portable (PSP)
* PlayStation Vita, διάδοχος του PSP
* PSX (κονσόλα παιχνιδιών βίντεο), μια ψηφιακή συσκευή εγγραφής βίντεο που βασίζεται στο PlayStation 2
* PlayStation Productions, ένα τμήμα παραγωγής ταινιών

Κατηγορία:Αποσαφήνιση