Κένεθ Μορ

Ο **Κένεθ Γκίλμπερτ Μορ** (Αγγλικά: Kenneth More, 20 Σεπτεμβρίου 1914 - 12 Ιουλίου 1982) ήταν Άγγλος ηθοποιός.

Αρχικά, έγινε γνωστός με την κωμωδία *Τα σκάνδαλα της Γενεβιέβης* (1953), και ο Μορ εμφανίστηκε σε πολλούς ρόλους ως ανέμελος, χαρούμενος κύριος. Οι ταινίες του αυτήν την περίοδο είναι: *Doctor in the House* (1954), *Raising a Riot* (1955), *Λόρδοι Ροβινσώνες* (1957), *Μην τα βάζετε μαζί μου* (1958) και *Υπερωκεάνειον ο έρως* (1958). Έπαιξε επίσης πιο σοβαρούς πρωταγωνιστικούς ρόλους, ξεκινώντας με τα *[[Η Βαθειά Γαλάζια Θάλασσα (ταινία)|Η βαθιά γαλάζια θάλασσα]]* (1955), *Ο κουρσάρος των ουρανών* (1956), *Τιτανικός: Μια νύχτα να θυμάσαι* (1958), *Φλόγες πάνω από τις Ινδίες* (1959), *Τα 39 σκαλοπάτια* (1959) και *[[Βυθίσατε το Βίσμαρκ!]]* (1960). 

Αν και η καριέρα του Μορ σημείωσε παρακμή στις αρχές της δεκαετίας του 1960, δύο από τις αγαπημένες του ταινίες χρονολογούνται από εκείνη την εποχή - *Όνειρα κυλισμένα στη λάσπη* (1964) και *The Greengage Summer* (1961) με τη Σουζάνα Γιορκ, «μία από τις πιο χαρούμενες ταινίες στις οποίες έχω δουλέψει ποτέ».  Επίσης, απόλαυσε μια αναβίωση της πολύ δημοφιλούς τηλεοπτικής μεταφοράς του *The Forsyte Saga* (1967) και στη σειρά *Father Brown* (1974).

## Τα πρώτα χρόνια
Ο Κένεθ Μορ γεννήθηκε στο Μπάκιγχαμσιρ της Αγγλίας.  Ήταν ο μοναχογιός του Τσαρλς Γκίλμπερτ Μορ, πιλότου της Βασιλικής Ναυτικής Αεροπορίας, και της Έντιθ Γουίνιφρεντ Γουάτκινς, κόρης δικηγόρου του Κάρντιφ. Σπούδασε στο Κολέγιο Βικτώρια του Τζέρσεϊ, έχοντας περάσει μέρος της παιδικής του ηλικίας στις Αγγλονορμανδικές Νήσους, όπου ο πατέρας του ήταν γενικός διευθυντής του Ανατολικού Σιδηροδρόμου του Τζέρσεϊ. 

Μετά την αποφοίτησή του, ο Μορ ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση σπουδάζοντας πολιτικός μηχανικός. Ωστόσο, εγκατέλειψε τις σπουδές του και εργάστηκε για ένα διάστημα στο Sainsbury's.

Όταν ήταν 17 ετών, ο πατέρας του Μορ πέθανε και ο ίδιος υπέβαλε αίτηση για να καταταγεί στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία, αλλά δεν πέρασε τις ιατρικές εξετάσεις. Στη συνέχεια, ταξίδεψε στον Καναδά, με σκοπό να εργαστεί ως κυνηγός, αλλά στάλθηκε πίσω στη Βρετανία επειδή δεν είχε έγγραφα μετανάστευσης.

### Θέατρο Windmill
Έπαιξε εκεί για ένα χρόνο, κάτι που οδήγησε στη συνέχεια σε τακτική εργασία και το Νιούκασλ, παίζοντας σε έργα όπως και *Η κόρη του Δράκουλα*. Άλλες εμφανίσεις του στο θέατρο περιλάμβαναν τα έργα *Do You Remember?* (1937), *Stage Hands Never Lie* (1937) και *Distinguished Gathering* (1937).

Ο Μορ συνέχισε το θεατρικό του έργο μέχρι το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1939. Έπαιξε μικρούς ρόλους σε ταινίες όπως το *Look Up and Laugh* (1935).

### Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
[μικρογραφία|Το ''Victorious'', στο οποίο ο υπηρέτησε Μορ στη διάρκεια του [Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου]]
Πριν από τον πόλεμο, ο Μορ εργαζόταν ως ηθοποιός στο Γουλβερχάμπτον. Ήταν επίσης οδηγός ασθενοφόρου, ενόψει του πολέμου. Ο Μορ υπηρέτησε ενεργά στο καταδρομικό HMS *Aurora* και το αεροπλανοφόρο HMS *Victorious*, τελειώνοντας τον πόλεμο ως υποπλοίαρχος.

### Επανέναρξη της υποκριτικής καριέρας
Κατά την αποστράτευσή του το 1946, ο Μορ συνέχισε την εργασία του στον θίασο του Γουλβερχάμπτον και στη συνέχεια εμφανίστηκε στη σκηνή του Γουέστ Εντ στο *And No Birds Sing* (1946).

Ο Μορ εμφανίστηκε στο θεατρικό έργο *[[Η Σιωπή της Θάλασσας (διήγημα)|Η σιωπή της θάλασσας]]* που προβλήθηκε την ημέρα που η βρετανική τηλεόραση επανήλθε μετά τον πόλεμο - 7 Ιουνίου 1946 - και ακολούθησαν αρκετοί τηλεοπτικοί ρόλοι. Ο Νόελ Κάουαρντ τον είδε να παίζει έναν μικρό ρόλο στο θεατρικό έργο *Power Without Glory* (1947), κάτι που οδήγησε στην επιλογή του για το έργο του Κάουαρντ *Peace In Our Time* (1948). 

Οι πρώτοι μικροί ρόλοι του Μορ σε ταινίες χρονολογούνται πριν από τον πόλεμο, αλλά περίπου εκείνη την εποχή άρχισε να εμφανίζεται τακτικά στη μεγάλη οθόνη. Για έναν μικρό ρόλο στην *Σκοτ, ο άρχων του Πόλου* (1948) πήρε 500 λίρες. Πίστευε ότι αυτή η ταινία θα τον έκανε περισσότερο γνωστό από όσο τελικά τον έκανε και δίστασε να δεχτεί άλλους ρόλους, με αποτέλεσμα «σχεδόν να λιμοκτονήσει».  Έπαιξε, όμως, σε μικρούς ρόλους στις ταινίες *Man on the Run* (1949), *Now Barabbas* (1949) και *Stop Press Girl* (1949).

## Κατξίωση
Ο Μορ σημείωσε αξιοσημείωτη θεατρική επιτυχία στο *έργο The Way Things Go* (1950) με τον Ρόναλντ Σκουάιρ, από τον οποίο ο Μορ είπε αργότερα ότι έμαθε την τεχνική του στη σκηνή. 

Ήταν περιζήτητος σε δεύτερους ρόλους στην οθόνη, όπως στις ταινίες *Ήρωες των βυθών* (1950) και *Chance of a Lifetime* (1950). Ο Μορ έπαιξε έναν ρόλο ως Βρετανός ατζέντης στην ταινία *Η μαύρη πατελούδα* (1950). 

Εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες *The Franchise Affair* (1951) και *The Galloping Major* (1951). Η πρώτη ταινία του Μορ που χρηματοδοτήθηκε από το Χόλιγουντ ήταν το *Απ' τα μεσάνυχτα ως την αυγή* (1951), όπου υποδύθηκε έναν συγκυβερνήτη. Ο Τόμας του επέλεξε έναν άλλο δυνατό δεύτερο ρόλο στο *Επιχείρησις Βένους* (1952).

Το όνομα του Μορ μπήκε πρώτο για πρώτη φορά σε μια κωμωδία χαμηλού προϋπολογισμού με τίτλο *Brandy for the Parson* (1952), όπου έπαιζε έναν λαθρέμπορο.

### ''The Deep Blue Sea''
Ο Ρόλαντ Κάλβερ πρότεινε στον Μορ να κάνει ακρόαση για έναν ρόλο σε ένα νέο θεατρικό έργο του Τέρενς Ράτιγκαν, το *The Deep Blue Sea* (1952). Ο ρόλος του Φρέντι σημείωσε επιτυχία και έλαβε τεράστια αναγνώριση από τους κριτικούς. 

Στη διάρκεια των παραστάσεων, εμφανίστηκε στον κινηματογράφο, ως ανήσυχος γονέας στο θρίλερ *Απόψε θα πεθάνεις* (1953). Συμμετείχε σε μία ακόμη ταινία που χρηματοδοτήθηκε από το Χόλιγουντ, το *Φθάνω την αυγή* (1953), υποδυόμενος έναν συνάδελφο του Κλαρκ Γκέιμπλ.

### Κινηματογραφική καταξίωση
Ο σκηνοθέτης Χένρι Κορνέλιους προσέγγισε τον Μορ στη διάρκεια των παραστάσεων του έγου *The Deep Blue Sea* και του πρόσφερε 3.500 λίρες για να παίξει έναν από τους τέσσερις πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμωδία *Τα σκάνδαλα της Γενεβιέβης* (1953), έναν ρόλο που απέρριψε ο Γκάι Μίντλετον. Ο Μορ είπε ότι ο Κορνέλιους δεν τον είδε ποτέ στο έργο, αλλά τον επέλεξε με βάση την ερμηνεία του στοτ *The Galloping Major*.   Ο Μορ θυμάται «τα γυρίσματα της ταινίας ήταν κόλαση. Όλα πήγαν στραβά, ακόμα και ο καιρός». Η ταινία που προέκυψε σημείωσε τεράστια επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Στη συνέχεια, ο Μορ γύρισε τα *Οι ερασταί της Μαγιόρκας* (1953) και *Doctor in the House* (1954). Και οι δύο ταινίες γυρίστηκαν πριν από την κυκλοφορία της *Γενεβιέβης*, επομένως η αμοιβή του Μορ ήταν σχετικά μικρή. *Οι ερασταί της Μαγιόρκας* ήταν εμπορική αποτυχία, αλλά *το Doctor in the House* ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία στις βρετανικές αίθουσες το 1954.  Ο Μορ έλαβε βραβείο BAFTA καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού.

Ο Μορ εμφανίστηκε σε μια τηλεοπτική παραγωγή του *The Deep Blue Sea* το 1954, την οποία παρακολούθησαν 11 εκατομμύρια θεατές. Ο Μορ υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τον σερ Αλεξάντερ Κόρντα με αμοιβή 10.000 λίρες τον χρόνο. 

Είχε πλέον καθιερωθεί ως ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες της Βρετανίας και ο Κόρντα ανακοίνωσε ότι θα τον συμπεριλάβει σε δύο ταινίες βασισμένες σε αληθινές ιστορίες.   Η πρώτη ταινία δεν γυρίστηκε ποτέ και η δεύτερη (*Κατάσκοποι του Γιβραλτάρ*) γυρίστηκε με άλλον ηθοποιό. Ο Κόρντα ήθελε επίσης να πρωταγωνιστήσει ο Μορ στην ταινία *Θύελλα πάνω από τον Νείλο* (1956), αλλά εκείνος την απέρριψε.

Ωστόσο, ο Μορ δέχτηκε την προσφορά του Κόρντα να εμφανιστεί σε μια κινηματογραφική μεταφορά του *[[Η Βαθειά Γαλάζια Θάλασσα (ταινία)|Η βαθιά γαλάζια θάλασσα]]* (1955), κερδίζοντας το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την ερμηνεία του. Η ταινία ήταν κάπως απογοητευτική τόσο από τους κριτικούς όσο και εμπορικά (ο Μορ θεωρούσε ότι η Βίβιαν Λι δεν ήταν η σωστή επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο), αλλά παρ' όλα αυτά έτυχε ευρείας προβολής.  Ο Μορ έκανε επίσης την αφήγηση στην ταινία του Κόρντα *Ο άνδρας που αγαπούσε τις κοκκινομάλλες* (1955).

Το 1955, ανατέθηκε στον Μορ μια ακόμη ταινία του Κόρντα, η κωμωδία *Raising a Riot*, σε σκηνοθεσία Γουέντι Τόγιε.  Αυτή έγινε η όγδοη πιο δημοφιλής ταινία στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1955 και μεγάλο μέρος της επιτυχίας της αποδόθηκε στην απήχηση του Μορ. 

### ''Ο κουρσάρος των ουρανών''
Ο Μορ Δέχτηκε μια προσφορά από τον Ντέιβιντ Λιν να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια διασκευή του μυθιστορήματος *Αν μιλούσε ο άνεμος* του Ρίτσαρντ Μέισον. Ο Μορ δεν ήταν σίγουρος για το αν το κοινό θα τον δεχόταν σε έναν τόσο ξεκάθαρα ρομαντικό ρόλο και αρνήθηκε την προσφορά, μια απόφαση που αργότερα θεώρησε «το μεγαλύτερο λάθος που έκανα ποτέ επαγγελματικά».  Ο Λιν εγκατέλειψε το έργο και δεν συμμετείχε στην τελική κινηματογραφική εκδοχή του 1958, στην οποία πρωταγωνιστής ήταν ο Ντερκ Μπόγκαρντ και σκηνοθέτης ο Ραλφ Τόμας.

Αντ' αυτού, ο Μορ υποδύθηκε τον πιλότο Ντάγκλας Μπέιντερ της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας στην ταινία *Ο κουρσάρος των ουρανών* (1956), έναν ρόλο που αρνήθηκε ο Ρίτσαρντ Μπάρτον. Αυτή ήταν η πιο δημοφιλής βρετανική ταινία της χρονιάς. Μέχρι το 1956, η αμοιβή που ζητούσε ο Μορ ήταν 25.000 λίρες ανά ταινία.  Τον Οκτώβριο του 1956, ο Τζον Ντέιβις, διευθύνων σύμβουλος της Rank, ανακοίνωσε ότι θα ήταν έναν από τους ηθοποιούς που είχαν συμβόλαιο με τη Rank, οι οποίοι θεωρούσε ότι θα γίνονταν διεθνείς σταρ. 

Ο Μορ δέχτηκε περισσότερες προσφορές για να το Χόλιγουντ, αλλά τις αρνήθηκε. Ωστόσο, άρχισε να συνεργάζεται με Αμερικανούς συμπρωταγωνιστές και σκηνοθέτες πιο συχνά. Τον Φεβρουάριο του 1957, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ντάνιελ Μ. Έιντζελ και επρόκειτο να γυρίσει 10 ταινίες σε διάστημα πέντε ετών, επτά από τις οποίες θα διανέμονταν από τη Rank και τρεις από την 20th Century Fox. 

Η επόμενη ταινία του, *Λόρδοι Ροβινσώνες* (1957), ήταν μια κωμωδία βασισμένη στο θεατρικό έργο του Τζέιμς Μάθιου Μπάρι που κυκλοφόρησε από την Columbia Pictures και σκηνοθετήθηκε από τον Λιούις Γκίλμπερτ.

Το *Λόρδοι Ροβινσώνες* ήταν η τρίτη πιο δημοφιλής ταινία στο βρετανικό box office το 1957.  Το περιοδικό *Kinematograph Weekly* έγραψε ότι ο Μορ ήταν ο μόνος σταρ στη Βρετανία που μπορούσε να προσελκύσει κοινό αποκλειστικά με τη δύναμη του ονόματός του. 

Στην επόμενη ταινία του, *Υπερωκεάνιον ο έρως* (1958), ο Μορ είχε συμπρωταγωνίστρια την Αμερικανίδα Μπέτσι Ντρέικ. Η ταινία σημείωσε μικρή επιτυχία στις αίθουσες.

Στη συνέχεια, γύρισε το *Μην τα βάζετε μαζί μου* (1958), μια παρωδία γουέστερν που γράφτηκε αρχικά για τον Κλίφτον Γουέμπ. Είχε Αμερικανό σκηνοθέτη (Ραούλ Γουόλς) και Αμερικανίδα συμπρωταγωνίστρια (Τζέιν Μάνσφιλντ), αν και η ταινία γυρίστηκε στην Ισπανία. Ήταν η 10η πιο δημοφιλής ταινία στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1958. 

Τον Δεκέμβριο του 1958, ο Μορ ανακοίνωσε ότι είχε συμβόλαιο με τον Ρανκ για να γυρίσει επτά ταινίες σε πέντε χρόνια με σταθερό μισθό, καθώς και τρεις ταινίες σε πέντε χρόνια για τον Νταν Έιντζελ και την 20th Century Fox. Είπε επίσης ότι δεν θα έκανε πλέον ταινία χωρίς Αμερικανό συμπρωταγωνιστή. 

Ο Μορ είπε ότι του είχε γίνει πρόταση για δική του παραγωγή, την οποία θα κυκλοφορούσε μέσω της British Lion, αλλά δεν ήθελε να την κάνει, λέγοντας «Έχω αυτό που θέλω και ούτως ή άλλως δεν ήμουν ποτέ τυχερός στις επιχειρήσεις». 

Το 1959, ο Μορ γύρισε άλλη μία ταινία με τον Ραλφ Τόμας, μια διασκευή της ταινίας *[[Τα 39 Σκαλοπάτια (ταινία, 1935)|Τα 39 σκαλοπάτια]]*, με συμπρωταγωνίστριά του την Τάινα Έλγκ. Η ταινία σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη Βρετανία. 

Εμφανίστηκε σε μια ταινία της FoxRank, με τίτλο *Φλόγες πάνω από τις Ινδίες* (1959), που διαδραματίζεται στην Ινδία, με συμπρωταγωνίστρια τη Λορίν Μπακόλ και σκηνοθεσία του Τζ. Λι Τόμσον. Η ταινία σημείωσε επιτυχία στη Βρετανία, αλλά όχι στις ΗΠΑ.  Συμφώνησε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία *Το μαρτύριο της σιωπής* με μικρότερη αμοιβή, αλλά αποσύρθηκε για να γυρίσει το *[[Βυθίσατε το Βίσμαρκ!]]* (1960), σε σκηνοθεσία του Γκίλμπερτ (τον ρόλο του Μορ έπαιξε ο Ρίτσαρντ Ατένμπορο).  Αυτή η ταινία σημείωσε επιτυχία στη Βρετανία και τις ΗΠΑ.

Ο Μορ ήταν το θέμα της εκπομπής *This Is Your Life* το 1959.

## Τα επόμενα χρόνια
Το 1960, ο διευθύνων σύμβουλος της Rank, Τζον Ντέιβις, έδωσε άδεια στον Μορ να εμφανιστεί στην *[[Τα Κανόνια του Ναβαρόνε|Κανόνια του Ναβαρόνε]]* (1961). Ο Μορ, ωστόσο, έκανε το λάθος να τον χλευάσει και να τον βρίσει σε ένα δείπνο BAFTA στο Ντόρτσεστερ, χάνοντας τον ρόλο (ο οποίος πήγε στον Ντέιβιντ Νίβεν). 

Ο Μορ συνέχισε γυρίζοντας μια κωμωδία, το **'Συνέβη το καλοκαίρι**' (1960), η οποία απέτυχε εισπρακτικά.   Επέστρεψε στο θέατρο σκηνοθετώντας το *The Angry Deep* στο Μπράιτον το 1960.

Ο Μορ και ο Γκίλμπερτ επανενώθηκαν στην ταινία *The Greengage Summer* (1961), η οποία ήταν μια από τις αγαπημένες ταινίες του Μορ, αν και ο Γκίλμπερτ ένιωθε ότι ο πρωταγωνιστής ήταν λάθος επιλογή.

Επέστρεψε σε στρατιωτικούς ρόλους ως ένας από τους πολλούς αστέρες στην ταινία *Η πιο μεγάλη μέρα του πολέμου* (1962), υποδυόμενος τον λοχαγό Κόλιν Μοντ, και στη συνέχεια πρωταγωνίστησε σε μια κωμωδία του Ντάνιελ Έιντζελ με τίτλο *We Joined the Navy* (1962), η οποία δεν πήγε καλά στις αίθουσες.

Ο Μορ λέει ότι δέχτηκε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη νεανική ταινία *Some People* (1962), επειδή δεν είχε άλλες προσφορές εκείνη την εποχή. Η ταινία ήταν κερδοφόρα. 

Κάποιοι θεώρησαν ότι η δημοτικότητα του Μορ μειώθηκε όταν άφησε τη δεύτερη σύζυγό του για να ζήσει με την Άντζελα Ντάγκλας, η οποία είχε συμμετάσχει στην ταινία *Some People*.  Άλλοι υποστήριξαν ότι απλώς έχανε την απήχησή του. Ο σεναριογράφος Άντριου Σπάισερ πίστευε ότι «η περσόνα του Μορ ήταν τόσο έντονα συνδεδεμένη με τις παραδοσιακές αξίες της μεσαίας τάξης που η φήμη του δεν μπορούσε να επιβιώσει από τη στροφή προς την εργατική τάξη στη διάρκεια εκείνης της δεκαετίας. 

Ο Μορ επέστρεψε στην τηλεόραση με πρωταγωνιστικό ρόλο στο τηλεοπτικό θεατρικό έτγο *Heart to Heart,* σε σενάριο του Τέρενς Ράττιγκαν. Είχε μια προσφορά να πρωταγωνιστήσει στο *The Comedy Man,* αλλά η ταινία δεν κυκλοφόρησε για δύο χρόνια. Στη συνέχεια, ο More γύρισε το *Collect Your Hand Luggage* (1963) για την τηλεόραση.

Επρόκειτο να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία για τον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου 1955-59 με τίτλο *The Cyprus Story*, υποδυόμενος έναν αξιωματικό των μυστικών υπηρεσιών που ερωτεύεται την Έλσα Μαρτινέλι, η οποία υποδύεται την κόρη ενός υποστηρικτή της ΕΟΚΑ. Ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ντέι παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Ρόι Μπέικερ, αλλά τα γυρίσματα, τα οποία επρόκειτο να ξεκινήσουν τον Ιούνιο του 1963 στην Κύπρο, δεν προχώρησαν.  

Ο Μορ επέστρεψε στη σκηνή, εμφανιζόμενος στα *Out of the Crocodile* (1963)  και *Our Man Crichton* (1964–65), τα οποία παίζονταν για έξι μήνες. Εμφανίστηκε επίσης σε μια τηλεοπτική μεταφορά του έργου *The Scapegoat*. 

Εμφανίστηκε σε έναν 35λεπτο πρόλογο της τιανίας *[[Ο συλλέκτης (ταινία)|Ο συλλέκτης]]* (1965) κατόπιν ειδικού αιτήματος του σκηνοθέτη Γουίλιαμ Γουάιλερ, που τελικά αφαιρέθηκε εντελώς από την ταινία. 

Η δημοτικότητα του Μορ ανέκαμψε τη δεκαετία του 1960 μέσω θεατρικών παραστάσεων και τηλεοπτικών ρόλων στο Γουέστ Εντ, ειδικά μετά την επιτυχία του στο *The Forsyte Saga* (1967).  

Στην οθόνη, ο Μορ έπαιξε έναν μικρό ρόλο στους *Μισθοφόρους* (1968) και έναν μεγαλύτερο στο *Fräulein Doktor* (1969). Ήταν ένα από τα πολλά ονόματα στις ταινίες *Αυτός ο υπέροχος πόλεμος* (1969) και *Η μάχη της Βρετανίας* (1969). Πήρε έναν ρόλο στη *Χριστουγεννιάτικη μπαλάντα* (1970) και είχε έκανε εμφανίσεις στο θέατρο με τα έργα *The Winslow Boy* (1970) και *Getting On* του Άλαν Μπένετ (1971).

Το 1970, ο Μορ χρίστηκε ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE). 

Οι μεταγενέστεροι κινηματογραφικοί ρόλοι του Μορ ήταν στις ταινίες *Η Σταχτοπούτα και το τριαντάφυλλο* (1976), *Καταπληκτικό ταξίδι στο κέντρο της Γης* (1977), *Leopard in the Snow* (1978), *An Englishman's Castle* (1978) και *Ένας αστροναύτης στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου* (1979).

## Προσωπική ζωή
Ο Μορ νυμφεύθηκε τρεις φορές. Ο πρώτος του γάμος το 1940 με την ηθοποιό Μαίρη Μπέριλ Τζόνστον (από τον οποίο απέκτησε μία κόρη, τη Σούζαν Τζέιν, 1941 - ) κατέληξε σε διαζύγιο το 1946. Στη συνέχεια, νυμφεύθηκε τη Μέιμπελ Έντιθ Μπάρκμπι (Μπιλ) το 1952 (με την οποία απέκτησε μία κόρη, τη Σάρα, 1954 - ), αλλά την άφησε το 1968 για την Άντζελα Ντάγκλας, μια ηθοποιό 26 χρόνια μικρότερή του, προκαλώντας σημαντική αποξένωση από την οικογένεια και τους φίλους του. Ήταν νυμφευμένος με την Ντάγκλας από τις 17 Μαρτίου 1968 μέχρι τον θάνατό του το 1982. 

Ο Μορ έγραψε δύο αυτοβιογραφίες, τα *Happy Go Lucky* (1959) και *More or Less* (1978). Στο δεύτερο βιβλίο, αφηγήθηκε ότι από παιδί έβλεπε σε επαναλαμβανόμενο όνειρο μια τεράστια σφήκα να κατεβαίνει προς το μέρος του. Στη διάρκεια του πολέμου, είχε δει ένα γερμανικό βομβαρδιστικό Stuka να κατεβαίνει με αυτόν τον τρόπο. Μετά από αυτό, ισχυρίστηκε ότι δεν είχε ξαναδεί ποτέ αυτό το όνειρο. Το 980 ,πο αραγωγός Ντάνιελ Έιντζελ μέκανε επιουχημένη αγωγή στον Μορ για συκοφαντική δυσφήμιση, για σχόλια που έκανε στη δεύτερη αυτοβιογραφία του. Ο Μορ στη συνέχεια αφηγήθηκε ότι η αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση, η οποία, όπως είπε, προήλθε από την «αθώα» χρήση «λάθους λέξεων για να περιγράψω ένα γεγονός στη ζωή μου», είχε αρνητική επίδραση στην υγεία του και τον έφερε στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού. 

## Ασθένεια και θάνατος
Ο Μορ και η Ντάγκλας χώρισαν για αρκετά χρόνια τη δεκαετία του 1970, αλλά τα ξαναβρήκαν όταν εκείνος έμαθε ότι πάσχει από τη νόσο του Πάρκινσον. Αυτό δυσκόλεψε όλο και περισσότερο την εργασία του, αν και ο τελευταίος του ρόλος ήταν ένας σημαντικός δεύτερος ρόλος σε μια αμερικανική τηλεοπτική μεταφορά της *Ιστορίας δύο πόλεων* (1980).

Ο Μορ πέθανε στις 12 Ιουλίου 1982, σε ηλικία 67 ετών. Πιστεύεται πλέον ότι έπασχε από ατροφία πολλαπλών συστημάτων. 

## Κληρονομιά
Το Θέατρο Κένεθ Μορ, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του ηθοποιού, ιδρύθηκε το 1975 στο Ίλφορντ, στο ανατολικό Λονδίνο. 

Μια αναμνηστική πλάκα τιμά τον Μορ στην οδό Ράμπολντ 27, στο Φούλαμ, όπου βρισκόταν το σπίτι του τη στιγμή του θανάτου του.  Μια άλλη αναμνηστική πλάκα τοποθετήθηκε στο Θέατρο Duchess στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου (όπου ο Μορ έδωσε την περίφημη  ερμηνεία του ως Φρέντι Πέιτζ σε μια παράσταση *Η βαθιά μπλε θάλασσα* του Τέρενς Ράτιγκαν*)*.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Kenneth More at TCM
* Kenneth More Theatre

Κατηγορία:Νικητές Κυπέλλου Βόλπι Καλύτερου Ηθοποιού
Κατηγορία:Βρετανοί ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Βρετανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Βρετανοί ηθοποιοί κινηματογράφου