open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Άηχο ουρανικό τριβόμενο

Το **άηχο ουρανικό τριβόμενο** (ΔΦΑ: ) είναι σύμφωνο των ομιλούμενων γλωσσών. Είναι ιδιαίτερα σπάνιος ήχος και ακόμη πιο σπάνιο φώνημα. Το σύμβολο πυο χρησιμοποιείται από το ΔΦΑ είναι το λατινικό γράμμα σε με υπόστιξη (υπογεγραμμένη) που σε ορισμένες ρομανικές γλώσσες όπως τα καταλανικά και τα πορτογαλικά αντιπροσωπεύει το φατνιακό τριβόμενο  [s].

Ως αλλόφωνο εμφανίζεται σε γλώσσες όπως τα γερμανικά (π.χ. *ich* [iç]) και τα σκωτικά γαελικά. Στα ελληνικά μπορεί να έχει είτε μεσοουρανική είτε οπίσθια ουρανική άρθρωση όντας αλλόφωνο του /i/ στις ακολουθίες /άηχο σύμφωνο+i+ταυτοσυλλαβικό φωνήεν/ (π.χ. *π*'ι*'άνω* /pia.no/>['pça.no] είτε του υπερωικού τριβόμενου /x/ μπροστά από ουρανικά φωνήεντα (π.χ. χυλός /xi.los/ [çi.'los]. 

## Παραπομπές


ουρανικο τριβομενο
αηχο ουρανικο
αηχο τριβομενο
Κλαυδία Αυγούστα

Η **Κλαυδία Αυγούστα** ήταν η μόνη κόρη του Ρωμαίου αυτοκράτορα Νέρωνα από τη δεύτερη σύζυγό του αυτοκράτειρα Ποππαία Σαβίνα. Γεννήθηκε στο Άντιουμ (Άντζιο) στις 21 Ιανουαρίου 63.

Ο Νέρωνας τιμούσε την Κλαυδία και τη μητέρα της με τον τίτλο της Αυγούστας. Χρυσά αγάλματα τοποθετήθηκαν σε ναούς και παιχνίδια τσίρκου πραγματοποιήθηκαν προς τιμήν της Κλαυδίας. Πέθανε τρεις μήνες  μετά τη γέννησή της από ασθένεια. Ο Νέρωνας και η Ποππαία θρήνησαν τον θάνατό της και η Κλαυδία ανακηρύχθηκε θεά. Ένα ιερό και ένας ιερέας ήταν αφιερωμένοι σε αυτήν λίγο μετά.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ρωμαίοι
Άηχο ουρανικό κλειστό

Το **άηχο ουρανικό κλειστό** (ΔΦΑ: ) είναι σύμφωνο των ομιλούμενων γλωσσών. Είναι αρκετά σπάνιο ως αλλόφωνο και ακόμη περισσότερο σπάνιο ως φώνημα. Στη νέα ελληνική εμφανίζεται ως αλλόφωνο του άηχου υπερωικού κλειστού όταν αυτό προηγείται ουρανικών φωνηέντων (π.χ. κοιτάω /kitao/ [citao] ή κέλυφος /kelifos/ [celifos]) έχοντας μέση και οπίσθια άρθρωση. Στο Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο συμβολίζεται με το λατινικό γράμμα .

Ο τόπος άρθρωσής του ανά γλώσσα μπορεί να εκτείνεται από την προουρανική περιοχή μέχρι την μεταουρανική.

## Παραπομπές

ουρανικο κλειστο
αηχο κλειστο
αηχο ουρανικο
Ναϊμέ Σουλτάνα

Η **Ναϊμέ Σουλτάν** (Οθ. Τούρκικα:نعیمه سلطانه) (Τούρκικα: *Naime Sultan*, γνωστή και ως *Φάτιμα Ναϊμέ Σουλτάνα*, 5 Αυγούστου 1876 - 1944) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Ναϊμέ γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1876 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της τέταρτης συζύγου του Μπιντάρ Καντινεφέντι. Ο πρώτος μνηστήρας ήταν ο χεδίβης της Αιγύπτου Αμπάς Χιλμί Πασάς αλλά απορρίφθηκε για πολιτικούς λόγους. Στις 17 Μαρτίου 1898 η Ναϊμέ παντρεύτηκε τον γιο του Γαζή Οσμάν Πασά, τον Μεχμέτ Κεμαλεντίν Πασά. Αρχικά έμειναν στο παλάτι στο Ορτακόϊ. Το 1904 η Ναϊμέ και ο Μεχμέτ Κεμαλεντίν χώρισαν.

Το 1907 η Ναϊμέ παντρεύτηκε τον Ισκόντραλι Τζελαλεντίν Πασά μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Σουλτανζάντε Μεχμέτ Τζαχίντ Μπέη και την Αντιλέ Χανίμσουλταν. Με την εξορία της Οθωμανικής δυναστείας, στο εξωτερικό το 1924, η Ναϊμέ μετά τη Γαλλία και την Ιταλία, εγκαταστάθηκε στην Αλβανία. Η Ναϊμέ πέθανε το 1944 σε ηλικία 68 ετών στα Τίρανα.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
* Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları *(Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications)*, 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ll

Το  είναι γράφημα των λατινικών αλφαβήτων. Αποτελεί ξεχωριστό δίγραφο σε γλώσσες όπου συμβολίζει ένα ξεχωριστό φώνημα ενώ στις υπόλοιπες συνήθως αντιπροσωπεύει φθόγγους και είναι προϊόν ορθογραφικών συμβάσεων. 

Γλώσσες όπου υφίσταται ως αυτόνομο δίγραφο είναι τα αλβανικά (όπου αντιστοιχεί στο πλάγιο υπερωικό φώνημα /ɬ/), τα ισλανδικά (όπου συμβολίζει το πλάγιο τριβόμενο αλλόφωνο [tɬ]) , τα γαλικιανά και τα καταλανικά (όπου συμβολίζει το πλάγιο ουρανικό φώνημα /ʎ/). Στα ισπανικά θεωρείτο δίγραφο μεταξύ 1754 και 2010 (ονόματι *elle*, [eʎe], [eʝ̞e] ή [eʒe]) και τοποθετείτο μετά το γράμμα L στο ισπανικό αλφάβητο. Σε διάφορες διαλέκτους της Αμερικής και της Ισπανίας αντιστοιχούσε στο πλάγιο ουρανικό φώνημα που πλέον βρίσκεται σε υποχώρηση, συγκλίνοντας με το ουρανικό προσεγγιστικό (yeísmo).

Από την άλλη, στα ιταλικά συμβολίζει το μακρύ [l:] ενώ στα αγγλικά αντιστοιχεί στο φώνημα /l/.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Άηχο υπερωικό κλειστό

Το **άηχο υπερωικό κλειστό** (ΔΦΑ: ) είναι σύμφωνο των ομιλούμενων γλωσσών. Συμβολίζεται με το λατινικό γράμμα  και αποτελεί έναν από τους συχνότερους φθόγγους και φωνήματα. Στην νέα ελληνική συμβολίζεται με το γράμμα κάππα  όταν αυτό δεν βρίσκεται μπροστά από υπερωικά φωνήεντα (*καλός*  και όχι *κερί* ) παρότι ο ουρανικός φθόγγος στην ουσία αποτελεί αλλόφωνο του υπερωικού φωνήματος. Ως φώνημα είναι εξέλιξη του δασεώς της αρχαίας ελληνικής.

Ο τόπος άρθρωσης των διαφόρων αλλοφώνων μπορεί να διαφέρει από γλώσσα σε γλώσσα, από εμπρόσθιο σε μέσο και οπίσθιο υπερωικό.

## Παραπομπές

αηχο κλειστο
υπερωικο κλειστο
αηχο υπερωικο
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1968)

Το **Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 του 1968** ήταν το 19ο που διοργάνωσε η FIA. Ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου στη Νότια Αφρική κι ολοκληρώθηκε στις 3 Νοεμβρίου στο Μεξικό. Συνολικά περιλάμβανε 12 Γκραν Πρι.

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των Οδηγών το κέρδισε για 2η και τελευταία φορά ο Βρετανός Γκράχαμ Χιλ καθώς το 1ο ήταν το 1962. 28 χρόνια αργότερα δηλαδή το 1996 ο γιος του Ντέιμον κέρδισε κι εκείνος το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των Οδηγών όμως εκείνος πέραν εκείνου του Πρωταθλήματος δεν κέρδισε απολύτως κανένα άλλο. Κατά τη διάρκεια του Πρωταθλήματος εκείνου συνέβησαν 2 θανατηφόρα ατυχήματα στα οποία ενεπλάκησαν ο Βρετανός οδηγός της Lotus Τζιμ Κλαρκ ο οποίος 3 χρόνια νωρίτερα δηλαδή το 1965 είχε στεφθεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής και ο Γάλλος οδηγός της Honda Racing Team Ζο Σλεσέ. Το 1ο συνέβη στις 7 Απριλίου στην πίστα του Χοκενχάιμ στη Γερμανία στη διάρκεια μιας δοκιμής την οποία πραγματοποιούσε ο Κλαρκ και το 2ο στις 7 Ιουλίου στη διάρκεια του Γκραν Πρι Γαλλίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

1968
Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1968
Ναϊλέ Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄)

Η **Ναϊλέ Σουλτάν** (Οθ. Τούρκικα:نایلا سلطان) (Τούρκικα: *Naile Sultan*, 9 Φεβρουαρίου 1884 - 25 Οκτωβρίου 1957) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Ναϊλέ γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1884 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της πέμπτης συζύγου του Ντιλπεσέντ Καντινεφέντι. Είχε μια ειδική εκπαίδευση στο παλάτι. Η Ναϊλέ έπαιζε πιάνο, τσέλο, και άρπα. Το 1901 ο γιος του Γαζή Οσμάν Πασά τον Τζελαλεντίν Μπέη αρραβωνιάστηκε την Ναϊλέ, αλλά ο αρραβώνας διαλύθηκε λόγω της εμπλοκής του Τζελαλεντίν σε ερωτικό σκάνδαλο. 

Το 1905 παντρεύτηκε τον Αρίφ Χικμέτ Πασά, αλλά δεν απέκτησαν παιδιά. Η Ναϊλέ και ο Αρίφ έμεναν στο παλάτι στο Κουρουτσεσμέ. Μετά τη εξορία της Οθωμανικής δυναστείας στο εξωτερικό το 1924, η Ναϊλέ και ο σύζυγός της εγκαταστάθηκαν στην Βηρυτό. Το 1952 επετράπη μόνο στις γυναίκες της δυναστείας να επιστρέψουν στην Τουρκία, η Ναϊλέ επεστρέψε, όπως και οι αδελφές της. Με την επιστροφή της η Ναϊλέ εγκαταστάθηκε στο Ερενκόϊ. Στις 25 Οκτωβρίου 1957 η Ναϊλέ πέθανε σε ηλικία 73 ετών στην Κωνσταντινούπολη. Είναι άγνωστο, που είναι θαμμένη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
* Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları *(Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications)*, 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ηχηρό χειλοδοντικό τριβόμενο

Το **ηχηρό χειλοδοντικό τριβόμενο** (ΔΦΑ: ) είναι σύμφωνο των ομιλούμενων γλωσσών. Είναι συχνό στις ευρωπαϊκές και κεντροασιατικές γλώσσες και για τον συμβολισμό του χρησιμοποιείται το λατινικό γράμμα .

Σε ορισμένες ρομανικές γλώσσες αποτελεί προϊόν της εξέλιξης του λατινικού ημιφώνου /w/ (π.χ. γαλλικά, vinum> vin) δεδομένου ότι η λατινική δεν διέθετε το χειλοδοντικό τριβόμενο. Το φώνημα και ο φθόγγος της νέας ελληνικής, που συμβολίζεται με το γράμμα βήτα (π.χ. *βάλλω* /valo/) προέρχεται από το διχειλικό κλειστό /b/ της αρχαίας διαμέσω της μετατροπής του στη μεσαιωνική ελληνική σε διχειλικό τριβόμενο.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ηχηρά σύμφωνα
Κατηγορία:Χειλοδοντικά σύμφωνα
Κατηγορία:Τριβόμενα σύμφωνα
Ηχηρό διχειλικό κλειστό

Το **ηχηρό διχειλικό κλειστό** (ΔΦΑ: αγγλικά (aback: [əˈbæk]), τα ισπανικά (**v**aso [baso], **b**eso [beso]) και τα γαλλικά. Στη νέα ελληνική υφίσταται ως φώνημα και συμβολίζεται με το δίγραφο  όπου μπορεί να εμπεριέχει και το έρρινο διχειλικό όταν δεν βρίσκεται σε αρχική θέση (π.χ. *ε*'μπ**ρός'' [eɱbros - e<sup>ɱ</sup>bros - ebros], ***μπ*'όρα'' [bora]). Στο ΔΦΑ συμβολίζεται με το γράμμα  του λατινικού αλφαβήτου.

## Δείτε επίσης
* Βητακισμός

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ηχηρά σύμφωνα
Κατηγορία:Διχειλικά σύμφωνα
Κατηγορία:Κλειστά σύμφωνα
Δρούσος Καίσαρ

Ο **Δρούσος Καίσαρ**, λατ.:: Drusus Julius Caesar Germanicus, (7 μ.X. - 33) ήταν μέλος της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας. Ήταν γιος του Γερμανικού και της Αγριππίνας της Πρεσβύτερης. Ήταν αδελφός του Αυτοκράτορα Γάιου Καλιγούλα και ανιψιός του Αυτοκράτορα Κλαύδιου. Εκτός από τον Καλιγούλα, αδελφός του ήταν ο Νέρων Ιούλιος και είχε επίσης τρεις αδελφές, την Ιουλία Λιβίλλα, τη Δρουσίλλα και την Ιουλία Αγριππίνα.

Ο Δρούσος νυμφεύτηκε την Αιμιλία Λεπίδα VIII, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Μάρκου Αιμιλίου Λέπιδου. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι κατά τη  διάρκεια του γάμου τους αυτή "είχε ακολουθήσει τον άνδρα της με αδιάκοπες κατηγορίες". Το έτος 36 η Αιμιλία Λεπίδα κατηγορήθηκε για μοιχεία με έναν σκλάβο, και αυτοκτόνησε "επειδή δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για την ενοχή της".

Ο Δρούσος αργότερα κατηγορήθηκε, ότι σχεδίαζε συνωμοσία κατά του Αυτοκράτορα Τιβέριου. Φυλακίστηκε το έτος 30, έναν χρόνο μετά τη σύλληψη τής μητέρας του και τού αδελφού του Νέρωνα Ιουλίου. Απεβίωσε από πείνα στη φυλακή, αφού πρώτα έφαγε τη γέμιση του κρεβατιού του. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Ιουλίων και Κλαυδίων
Μπάστα Για!

Η **Μπάστα Για!** (**¡Basta Ya!**) ήταν μια πρωτοβουλία πολιτών κατά της τρομοκρατίας και της πολιτικής βίας στη Χώρα των Βάσκων στην Ισπανία, που δημιουργήθηκε το 1999 από διανοούμενους, ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικούς ακτιβιστές, συνδικαλιστές και άλλους εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών.

Η «Μπάστα Για!», της οποίας το όνομα μεταφράζεται ως «Φτάνει πια!», ήταν αντίδραση στην τρομοκρατία της βασκικής οργάνωσης ΕΤΑ και στην απειλή που συνιστούσε αυτή, καθώς και άλλα πιο μετριοπαθή αλλά ολοένα και πιο εθνικιστικά και ξενοφοβικά κόμματα, για τις βασικές πολιτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδίως των «μη εθνικιστών» πολιτών.

Τα μέλη της Μπάστα Για! προέρχονταν από διαφορετικά ιδεολογικά περιβάλλοντα, είχαν όμως κοινούς στόχους τον αγώνα κατά της οποιασδήποτε μορφής τρομοκρατίας, τη στήριξη όλων των θυμάτων της τρομοκρατίας και της πολιτικής βίας, και την προάσπιση του κράτους δικαίου, του ισπανικού Συντάγματος και του καθεστώτος αυτονομίας της Χώρας των Βάσκων.

Η Μπάστα Για! έτυχε πρωτοφανούς στήριξης σε ολόκληρη τη χώρα το 1999 και το 2000, καθώς ξέσπασε οργή σε εθνικό επίπεδο κατά της ΕΤΑ, η οποία έως τότε είχε σκοτώσει εκατοντάδες ανθρώπους σε διάφορα μέρη της Ισπανίας και είχε προβεί σε εκφοβισμό, εκβίαση και επιθέσεις κατά χιλιάδων άλλων, μεταξύ άλλων κατά οικογενειών και περιουσιών, σε ολόκληρη τη Χώρα των Βάσκων.

Η οργάνωση ήταν αντίθετη σε κάθε μορφής εθνικισμό και ασκούσε επίσης κριτική στις αρχές της Χώρας των Βάσκων για εθνικιστικές πολιτικές και ρητορική. Η Μπάστα Για! οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους να ξεχυθούν στους δρόμους του Σαν Σεμπαστιάν ζητώντας κατάλληλες πολιτικές για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και τον σεβασμό του Συντάγματος, σε δύο μεγάλες διαδηλώσεις το 2000.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναγνώρισε, το ίδιο έτος, το έργο της οργάνωσης με αφορμή τη δραστήρια εκστρατεία της για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και την ανεκτικότητα στη Χώρα των Βάσκων με την απονομή του Βραβείου Ζαχάρωφ. Το βραβείο αυτό δεν αποτέλεσε μόνο την αναγνώριση του έργου της οργάνωσης, αλλά ήταν και η αφορμή για να ξεκινήσει να συζητείται ως ευρωπαϊκό το πρόβλημα της τρομοκρατίας στη Χώρα των Βάσκων και όχι μόνον ως ισπανικό. Η Μπάστα Για! κέρδισε την υποστήριξη διεθνών οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ΕΤΑ χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική οργάνωση από άλλες χώρες.

Τα τελευταία χρόνια η Μπάστα Για! έχει αλλάξει χαρακτήρα, καθώς η κατάσταση στην Ισπανία εξελίχθηκε και η ΕΤΑ ανακοίνωσε το οριστικό τέλος της ένοπλης δράσης της το 2011.

Οι ηγέτες της Μπάστα Για!, συμπεριλαμβανομένου του , ο οποίος την εκπροσώπησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στις διασκέψεις του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ, ίδρυσαν το 2007 το πολιτικό κόμμα Ένωση, Πρόοδος και Δημοκρατία στη βάση μιας πλατφόρμας στήριξης για την ενότητα της Ισπανίας.

Το κόμμα εκπροσωπείται επί του παρόντος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τα μέλη της Μπάστα Για! πιστεύουν ότι οι ιδέες και το πνεύμα της οργάνωσης ζουν μέσα από τον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, του οποίου ηγούνται τώρα άλλοι.

## Αναφορές


Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎
Κατηγορία:Χώρα των Βάσκων
Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ισπανία
Σαντιγιέ Σουλτάνα

Η **Σαντιγιέ Σουλτάν** (Οθ. Τούρκικα:شادية سلطان) (Τούρκικα: *Şadiye Sultan*, 1887 - 20 Νοεμβρίου 1977) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Η Σαντιγιέ γεννήθηκε το 1887 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της έβδομης συζύγου του Εμσαλί Νουρ Καντινεφέντι. Η Σαντιγιέ έλαβε ειδική εκπαίδευση στο παλάτι. Ο Λομπάρντι Μπέη και Τζεμίλ Μπέη την έμαθαν κλασική τουρκική μουσική. Έπαιζε πιάνο, τύμπανο και λαούτο. Το 1909, ο γιος του Κιουτσούκ Σαΐντ Πασά, Αλί Ναμίκ Μπέη συμμετείχε στην εκθρόνιση του πατέρα της, η Σαντιγιέ διέλυσε τον αρραβώνα τους, λόγω της δυσμένιας του Κιουτσούκ Σαΐντ Πασά, προς τον πρώην σουλτάνο. Ο Σουλτάνος Μωάμεθ Ε΄ ήθελε τον Ενβέρ Πασά για μέλλοντα σύζυγο της Σαντιγιέ, αλλά λόγω της συμμετοχή του στην εκθρόνιση του πατέρα της, η Σαντιγιέ αρνήθηκε τον Ενβέρ Πασά για σύζυγο. 

Στις 2 Δεκεμβρίου 1910 η Σαντιγιέ παντρεύτηκε τον Φαχίρ Μπέη μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί μια κόρη την Σαμιγιέ Χανίμσουλταν. Το 1924 εξορίστηκε η Οθωμανική δυναστεία και η Σαντιγιέ πήγε στη Γαλλία μαζί με την κόρη της. Το 1953 η Σαντιγιέ και η κόρη της επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Στις 20 Νοεμβρίου 1977 η Σαντιγιέ πέθανε στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 90 ετών. Είναι θαμμένη στο τουρμπέ του Μαχμούτ Β΄ στο Φατίχ στην Κωνσταντινούπολη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
* Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları *(Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications)*, 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Βητακισμός

Ο **βητακισμός** αποτελεί φθογγική μεταβολή κατά την οποία το ηχηρό διχειλικό κλειστό φώνημα και αλλόφωνο /b/ συγχέεται με έτερα παρεμφερή φωνήματα όπως τα ηχηρά τριβόμενα διχειλικό /β/ ή χειλοδοντικό /v/. Είναι αρκετά συχνό φαινόμενο στη διαχρονία των ομιλούμενων γλωσσών και έχει λάβει χώρα σε γλώσσες όπως τα ελληνικά, τα εβραϊκά και τις ιβηρορομανικές και οξιτανορομανικές γλώσσες είτε με σύγκλιση προς το ισχυρότερο αρθρωτικά φώνημα (το κλειστό) είτε με εξασθένιση προς προσεγγιστικά ή τριβόμενα φωνήματα.

## Παραδείγματα βητακισμού

### Ελληνική γλώσσα
Στην αρχαία ελληνική γλώσσα το γράμμα  συμβόλιζε το ηχηρό διχειλικό κλειστό φώνημα /b/. Εντούτοις, από τους πρώτους αιώνες μ.Χ. ξεκίνησε η μετατροπή του αρχικά σε διχειλικό τριβόμενο κι έπειτα σε χειλοδοντικό τριβόμενο. Είναι μια διαδικασία παράλληλη με την μετατροπή των έτερων κλειστών /d, g/ σε τριβόμενα /ð ɣ/.

### Ιβηρικές γλώσσες
Τα γραφήματα ρομανικές γλώσσες αντιστοιχούν στο διχειλικό κλειστό και το χειλοδοντικό τριβόμενο προέρχονται από τα λατινικά διχειλικό κλειστό και ημίφωνο /w/. Εντούτοις, η πορεία αυτή δεν είχε ομοιογενή εξέλιξη στο σύνολο των ρομανικών γλωσσών με δείγματα βητακισμού να εντοπίζονται σε λατινικές επιγραφές της εποχής της αυτοκρατορίας (π.χ. SECUNDUM **B**OCIS αντί για VOCIS). Στα μεσαιωνικά ισπανικά το λατινικό ημίφωνο μετατράπηκε σε τριβόμενο ηχηρό /β/ (που αντιστοιχούσε στα γραφήματα  π.χ. *uiuir* /βiβiɾ/ και διέθετε μια προσεγγιστική πραγμάτωση) για να οδηγηθεί στη σύγχυση με το κλειστό φώνημα με την απλοποίηση του διχειλικού συμφωνητικού συστήματος σε ένα φώνημα. Σε αυτή την περίπτωση τα ισπανικά ποτέ δεν έφτασαν να διαθέτουν ένα χειλοδοντικό φώνημα παρά μονάχα δύο αλλόφωνα (κλειστό και προσεγγιστικό) του αποκλειστικού φωνήματος κλειστού ή προσεγγιστικού.

Παρόμοια εξέλιξη επηρέασε ορισμένες διαλέκτους των καταλανικών και τις βόρειες διαλέκτους των πορτογαλικών. Στην πρώτη περίπτωση το φαινόμενο της σύγχυσης του χειλοδοντικού τριβόμενου (που υπήρξε διαχρονικά στα καταλανικά) περιορίζεται στις κεντρικές διαλέκτους με έτερες (π.χ. νότια βαλενθιανικά και μαγιορκινά) να διατηρούν έτερα φωνήματα αν και όλο και περισσότεροι ομιλητές τα συγχέουν. Ως αιτίες της εξάπλωσης του φαινομένου έχουν προταθεί τόσο η φωνητική συγγένεια των προσεγγιστικών πραγματώσεων των ενδοφωνηεντικών /b/ (vokka) ή στο διχειλικό κλειστό σε μακρά σύμφωνα (ADVENTARE>abbentá).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φωνολογία
Κατηγορία:Φωνητική
Κατηγορία:Σύμφωνα
Ευτύχης Γιαρένης

Ο **Ευτύχης Γιαρένης** (1919-2002), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός της Αριστεράς. Διετέλεσε βουλευτής με την ΕΔΑ από το 1958 έως το 1961.

## Βιογραφία
### Πρώτα χρόνια και προσφυγική ζωή
Γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1919 στην Οινόη του Πόντου.  Με την ανταλλαγή των πληθυσμών η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο χωριό Μελισσουργός και στη συνέχεια στις Συκιές Θεσσαλονίκης. 

### Αντιστασιακή δράση και διώξεις
Από μικρή ηλικία εντάχθηκε στις γραμμές του αριστερού κινήματος και υπέστη διώξεις για τις ιδέες του. Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση κατά των Γερμανών, πολεμώντας με τον ΕΛΑΣ Χαλκιδικής. Εξορίστηκε επί μία δεκαετία (1947-1957) στη Μακρόνησο, στον Αϊ-Στράτη και τη Σαμοθράκη. Στις εκλογές του 1958 εκλέχθηκε βουλευτής Π. Δ. Θεσσαλονίκης με το κόμμα της ΕΔΑ. Ασχολήθηκε με το εμπόριο. Κατά τη διάρκεια της χούντας εκτοπίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο. Συνέγραψε το αυτοβιογραφικό βιβλίο *Αυτούς που δέρνει ο άνεμος* (1993). 

### Οικογένεια
Το 1959 παντρεύτηκε τη Σοφία Κελεσίδου (1927-2019) και απέκτησε δύο γιους, τον Γιώργο και τον Χρήστο. 

Ο Ευτύχης Γιαρένης απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη σε ηλικία 83 ετών, στις 20 Φεβρουαρίου 2002. 

## Παραπομπές


Γιαρενης
Γιαρενης
Ιπποκράτειο

Με το όνομα **Ιπποκράτειο ** είναι γνωστά τα νοσοκομεία:

*Ιπποκράτειο (Θεσσαλονίκη)
*Ιπποκράτειο (Αθήνα)
Χουάν Γκοϊτισόλο

Ο **Χουάν Γκοϊτισόλο Γκάι** (, 5 Ιανουαρίου 1931 – 4 Ιουνίου 2017) ήταν Ισπανός συγγραφέας και ποιητής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη. Όπως δήλωνε, το ότι η οικογένειά του ήταν σε προνομιούχα θέση, οφειλόταν στη σκληρότητα του προπάππου του και στη φιλαργυρία του παππού του. Αυτό το ανακάλυψε διαβάζοντας παλιά γράμματα και ντοκουμέντα και αυτό ήταν ο βασικότερος λόγος που έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας από πολύ νεαρή ηλικία. Ο πατέρας του φυλακίστηκε από την κυβέρνηση στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου κι η μητέρα του, η *Τζούλια Γκάι*, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του πρώτου βομβαρδισμού από αέρος της Βαρκελώνης από τις δυνάμεις του Φράνκο το 1938. Μόλις τελείωσε τις σπουδές του, ο Γκοϊτισόλο εξέδωσε την πρώτη του νουβέλα το 1954, η οποία είχε τίτλο *Οι νεαροί δολοφόνοι*.

Ο Γκοϊτισόλο ήταν παντρεμένος με τη Γαλλίδα εκδότρια, μυθιστοριογράφο και θεατρική συγγραφέα Μονίκ Λανζ, με την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Η Λανζ πέθανε το 1996 και το 1997 αυτός εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μαρακές, όπου πέθανε στις 4 Ιουνίου του 2017, σε ηλικία 86 ετών. Η Λανζ ήταν συγγενής με το δημοσιογράφο και ιστορικό Εμμανουέλ Μπερλ και το φιλόσοφο Ανρί Μπεργκσόν. Επίσης, ο Γκοϊτισόλο είχε άλλους 2 αδελφούς, οι οποίοι ήταν επίσης συγγραφείς. Αυτοί ήταν ο Χοσέ Αγκουστίν Γκοϊτισόλο κι ο Λουίς Γκοϊτισόλο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές
Κατηγορία:Ισπανοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Ισπανοί δοκιμιογράφοι
Κατηγορία:Αμφιφυλόφιλοι άνδρες
Ρεφιά Σουλτάνα

Η **Ρεφιά Σουλτάν** (Οθ. Τούρκικα:رفیع سلطان) (Τούρκικα: *Refia Sultan*, 13 Ιουνίου 1891 - 1938) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Ρεφιά γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1891 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της ένατης συζύγου του Σαζκάρ Χανιμεφέντι. Το 1912 η Ρεφιά παντρεύτηκε τον Αλί Φουάντ Μπέη και μαζί απέκτησαν δυο κόρες, την Ρεμπιά Χανίμσουλταν και την Χαμιντέ Χανίμσουλταν. 

Το 1924 η Ρεφιά και οι οικογένειά της έφυγαν στην εξορία και εγκαταστάθηκαν στην Βηρυτό. Η Ρεφιά πέθανε το 1938 στη Βηρυτό σε ηλικία 47 ετών. Είναι θαμμένη στο Σελιμιγιέ Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
* Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları *(Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications)*, 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Χατιτζέ Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄)

Η **Χατιτζέ Σουλτάν** (Οθ. Τούρκικα:خديجة خاتون) (Τούρκικα: *Hatice Sultan*, 10 Ιουλίου 1897 - 14 Φεβρουαρίου 1898) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Χατιτζέ γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1897 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της ενδέκατης συζύγου του Φατμά Πεσέντ Χανιμεφέντι. Η Χατιτζέ πέθανε από διφθερίτιδα στις 14 Φεβρουαρίου 1898 ήταν μόλις 7 μηνών και 4 ημερών.

Ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, λόγω της θλίψη του για το θάνατο της κόρης του, ίδρυσε το *Χαμιντιγιέ Παιδιατρικό Νοσοκομείο* (σημερινό *Παιδιατρικό Νοσοκομείο*) προς τη μνήμην της.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
* Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları *(Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications)*, 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Πιράν

Το **Πιράν** (σλοβενικά: *Piran*, ιταλικά: *Pirano*) είναι πόλη στη νοτιοδυτικά Σλοβενία, στις ακτές της Αδριατικής. Είναι μία από τις τρεις μεγάλες πόλεις στη Σλοβενική Ίστρια. To 2012 είχε 4.092 κατοίκους, ενώ ο δήμος είχε 17.642 κατοίκους το 2018. Με τη μεσαιωνική αρχιτεκτονική, τους στενούς δρόμους και τα μικρά σπίτια, αποτελεί ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της Σλοβενίας. Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, τα ιταλικά ήταν η κυρίαρχη γλώσσα, αλλά με την δημογραφική αλλαγή, αντικαταστάθηκαν από τα σλοβενικά.

## Ιστορία
Στην προρωμαϊκή εποχή, στους λόφους του Πιράν κατοικούσαν φυλές Ιλλυρίων της Ίστριας, οι οποίοι ήταν αγρότες, κυνηγοί και ψαράδες. Ήταν επίσης πειρατές, οι οποίοι παρακώλυαν το εμπόριο των Ρωμαίων στη βόρεια Αδριατική. Η χερσόνησος του Πιράν ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 178-7 π.Χ. Μετά την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τις εισβολές Αβάρων και Σλάβων στο τέλος του 6ου αιώνα, ο πληθυσμός κατέφυγε σε οχυρές θέσεις, όπως σε νησιά και χερσονήσους. Μέχρι τον 7ο αιώνα, η χερσόνησος του Πιράν είχε οχυρωθεί. Όμως, οι Φράγκοι κατέλαβαν την Ίστρια το 788 και στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Σλάβοι. Μέχρι το 952, το Πιράν είχε γίνει τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
[thumb|250px|left|Η πλατεία Ταρτίνι σήμερα, αφιερωμένη στον [Τζουζέπε Ταρτίνι.]]
Το όνομα της πόλης πιθανότατα προέρχεται από την ελληνική λέξη πύρρανος, η οποία σημαίνει κόκκινος, εξαιτίας των κόκκινων πετρωμάτων στην περιοχή της πόλης. Κάποιοι ιστορικοί προτείνουν ότι προέρχεται από τη λέξη πυρά, εξαιτίας κάποιου φάρου ο οποίος εικάζουν ότι βρισκόταν στο άκρο της χερσονήσου.

Από το 1283 μέχρι το 1797, η πόλη είχε γίνει τμήμα της Δημοκρατίας της Βενετίας. Πολλοί εχθρικοί στρατοί και πειρατές προσπάθησαν ανεπιτυχώς να καταλάβουν την πόλη στο ύστερο Μεσαίωνα. Η πόλη επλήγη από την πανώλη το 1558. Οι τελευταίες δεκαετίες της βενετικής κυριαρχίας σημαδεύτηκαν από παρακμή, λόγω του ανταγωνισμού από την κοντινή αυστριακή Τεργέστη. Η πόλη ενσωματώθηκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία το 1797. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, τις 22 Φεβρουαρίου 1812, δόθηκε μια ελάσσονα μάχη ανάμεσα σε ένα βρετανικό και ένα γαλλικό πλοίο, η οποία έγινε γνωστή ως η μάχη του Πιράνο και έληξε με την παράδοση του γαλλικού πλοίου.

Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, το Πιράν είχε πάνω από 12.000 κατοίκους και ήταν μεγαλύτερο από το γειτονικό Κόπερ. Διέθετε ακμάζουσα αγορά και καλή μεταφορική διασύνδεση. Τα πρώτα τρόλεϊ στα Βαλκάνια χρησιμοποιήθηκαν για δημοσία χρήση στο Πιράν το 1909. Το 1912 αντικαταστάθηκαν από τραμ, το οποίο λειτουργούσε μέχρι το 1953.

Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μαζί με τη Τεργέστη και όλη την Ίστρια, έγινε τμήμα της Ιταλίας. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα του Άξονα, το Πιράν εντάχθηκε στην Ελεύθερη Επικράτεια της Τεργέστης, Ζώνη Β, υπό Γιουγκοσλαβική διοίκηση. Η πόλη εντάχθηκε στην Γιουγκοσλαβία το 1954 και μεγάλο τμήμα του πληθυσμού του Πιράν μετανάστευσε στην Ιταλία ή αλλού στο εξωτερικό. Η ενσωμάτωση επικυρώθηκε με τη συνθήκη του Οζίμο το 1975. Από το 1991, το Πιράν είναι τμήμα της Σλοβενίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*

κατηγορία:Πόλεις της Σλοβενίας
Κατηγορία:Ίστρια
Ιζάτ Γκαζάουι

Ο **Ιζάτ Γκαζάουι** (**Izzat Ghazzawi**) (1951-2003) ήταν παλαιστίνιος συγγραφέας και πανεπιστημιακός, του οποίου τα γραπτά εστιάζουν στα προβλήματα και τα δεινά που προκάλεσε η ισραηλινή κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών, καθώς και στο προσωπικό του δράμα. Η ζωή του σημαδεύτηκε από τον φόνο του Ραμύ, του δεκαεξάχρονου γιου του, από τον ισραηλινό στρατό το 1993. Ο Ραμύ σκοτώθηκε στο προαύλιο του σχολείου του ενώ προσπαθούσε να βοηθήσει έναν φίλο του που είχε τραυματιστεί. Παρά τη συντριβή του, ο Γκαζάουι συνέχισε πάντοτε να επιδιώκει τον πολιτιστικό και πολιτικό διάλογο με τον ισραηλινό λαό.

Προερχόμενος από γονείς πρόσφυγες και μια μεγάλη οικογένεια που διέφυγε στη Δυτική Όχθη το 1948, ο Γκαζάουι έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο σε ηλικία 13 ετών. Απέκτησε δίπλωμα μάστερ στην αμερικανική και βρετανική λογοτεχνία και εργάστηκε ως καθηγητής στο . Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Παλαιστινίων Συγγραφέων, έγραψε μυθιστορήματα και διηγήματα, υπήρξε κριτικός λογοτεχνίας και οργάνωσε και προήδρευσε στην πρώτη Διεθνή Διάσκεψη Συγγραφέων στην Παλαιστίνη το 1997.

Ο Γκαζάουι ήταν επίσης μέλος του εκτελεστικού γραφείου του Παλαιστινιακού Συμβουλίου για τη Δικαιοσύνη και την Ειρήνη. Φυλακίστηκε και διώχθηκε επανειλημμένα από τις ισραηλινές αρχές για την πολιτική του δράση. Αποτιμώντας εκείνη την περίοδο, θεωρούσε ότι το πιο δύσκολο ήταν ο αποχωρισμός από την οικογένειά του, ιδίως από τα έξι παιδιά του, εκ των οποίων μπορούσε να βλέπει μόνο δύο κάθε φορά, επί 30 λεπτά κάθε δεκαπενθήμερο.

Μια συνάντηση με ισραηλινούς συγγραφείς στην Ιερουσαλήμ το 1992, για την οποία αρχικά είχε επιφυλάξεις, αποδείχτηκε σημείο καμπής στη ζωή του. Τότε ήταν που άρχισε να βλέπει τους ισραηλινούς συναδέλφους του ως εταίρους στην οικοδόμηση ενός μέλλοντος στο οποίο Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί θα ήταν ίσοι σε όλους τους τομείς της ζωής.

Στην απονομή του Βραβείου Ζαχάρωφ το 2001, η τότε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, , απέτισε φόρο τιμής στον Ιζάτι Γκαζάουι λέγοντας: «Προωθήσατε ακούραστα την ειρήνη και τον διάλογο μεταξύ του ισραηλινού και του παλαιστινιακού λαού. Ο ζήλος σας δεν μειώθηκε ποτέ, παρά τη φυλάκιση και τη λογοκρισία που υπομείνατε και, το χειρότερο όλων, την αναντικατάστατη απώλεια του δεκαεξάχρονου γιου σας Ραμύ».

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Γκαζάουι μίλησε για την επούλωση των πληγών που είμαστε σε θέση να πετύχουμε όταν «μπορούμε να καταλαβαίνουμε ο ένας τις ανάγκες του άλλου».

Λίγο μετά τον θάνατο του γιου του, ο Γκαζάουι δημοσίευσε, μαζί με τον ισραηλινό συγγραφέα Αβραάμ Γεοσούα και τον φωτογράφο , το βιβλίο «Εχθροί», το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και είχε ως θέμα τις σχέσεις μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών. Ο Ιζάτ Γκαζάουι πέθανε στις 4 Απριλίου 2003.

## Αναφορές


Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ
Κατηγορία:Παλαιστίνιοι συγγραφείς
Φατμά Ουλβιγιέ Σουλτάνα

Η **Φατμά Ουλβιγιέ Σουλτάν** (Οθ. Τούρκικα:فاطمه علوی سلطان) (Τούρκικα: *Fatma Ulviye Sultan*, 12 Σεπτεμβρίου 1892 - 25 Ιανουαρίου 1967) ήταν κόρη του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία

Η Φατμά Ουλβιγιέ γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1892 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ και της πρώτης συζύγου του Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι. Ονομάσθηκε *Ουλβιγιέ* προς τιμήν της ξαδέλφης Ουλβιγιέ Σουλτάν κόρη του θείου της σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, η οποία κάηκε ζωντανή. Η Φατμά Ουλβιγιέ παντρεύτηκε τον Ισμαήλ Χακί Οκεντάϊ Μπέη και μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί μια κόρη την Χιουμεϊρά Χανίμσουλταν, και λίγο αργότερα χώρισαν. Καιρό αργότερα η Φατμά Ουλβιγιέ παντρεύτηκε τον Αλί Χαϊντάρ Μπέη, μαζί όμως δεν απέκτησαν παιδιά.

Το 1924 η Φατμά Ουλβιγιέ έφυγε στην εξορία. Ο πατέρας της ήταν εξόριστος στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, όπου και πέθανε εκεί το 1926. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η Φατμά Ουλβιγιέ ζούσε σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις και στην συνέχεια έζησε στην Αίγυπτο. Η Φατμά Ουλβιγιέ πέθανε στις 25 Ιανουαρίου 1967 στην Σμύρνη σε ηλικία 74 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Τσεγκέλκιοϊ στο Ουσκουντάρ στην Κωνσταντινούπολη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
* Yavuz  Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları *(Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications)*, 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)

Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Φράνιο Τούτζμαν

Ο **Φράνιο Τούτζμαν** (κροατικά: *Franjo Tuđman*, 14 Μαΐου 1922 – 10 Δεκεμβρίου 1999) ήταν Κροάτης πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε με την ανεξαρτησία της χώρας από τη Γιουγκοσλαβία πρώτος πρόεδρος της Κροατίας, από το 1990 μέχρι τον θάνατό του.

Ο Τούτζμαν γεννήθηκε στο Βέλικο Τργκόβιτσε, στην Κροατία. Πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέλος του 10ου σώματος του Ζάγκρεμπ των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Μετά τον πόλεμο, προσλήφθηκε στο υπουργείο Άμυνας και έφτασε μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου στον Γιουγκοσλαβικό στρατό το 1960. Μετά την στρατιωτική του σταδιοδρομία, ασχολήθηκε με τη μελέτη της γεωπολιτικής. Το 1963 έγινε καθηγητής στο τμήμα πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, και εργάστηκε ως ιστορικός μέχρις ότου ήρθε σε σύγκρουση με το καθεστώς. Το 1965 πήρε το διδακτορικό του στην ιστορία, αλλά κατηγορήθηκε για λογοκλοπή. Ο Τούτζμαν δεν είχε λάβει επισήμως ακαδημαϊκή εκπαίδευση ως ιστορικός και προσέγγιζε την ιστορία ως μαρξιστής μελετητής και συνήγορος της Κροατίας. Ανάμεσα στα έργα του ως ιστορικός ξεχωρίζουν το ογκώδες *Hrvatska u monarhističkoj Jugoslaviji* (*Η Κροατία της Μοναρχική Γιουγκοσλαβία*) και *Bespuća povijesne zbiljnosti* (1989), το οποίο προσεγγίζει τους διαφορετικούς αριθμούς θυμάτων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου  Ο Τούτζμαν συμμετείχε στο κίνημα της κροατικής άνοιξης για μεταρρυθμίσεις στη χώρα και φυλακίστηκε για αυτή τη δράση το 1972. Στη συνέχεια κράτησε χαμηλό προφίλ, μέχρι που ίδρυσε την Κροατική Δημοκρατική Ένωση το 1989.

Το κόμμα του κέρδισε της πρώτες βουλευτικές εκλογές της Κροατίας το 1990 και ο Τούτζμαν έγινε πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κροατίας. Ως πρόεδρος ο Τούτζμαν πίεσε για τη δημιουργία ανεξάρτητης Κροατίας. Τις 19 Μαΐου 1991 έλαβε χώρα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, το οποίο υπερψηφίστηκε με ποσοστό 93% και τις 25 Ιουνίου 1991 η Κροατία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της. Περιοχές με πλειοψηφία Σέρβων εξεγέρθηκαν, υποστηριζόμενες από τον γιουγκοσλαβικό στρατό, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο πόλεμος της Κροατίας. Αν και υπογράφηκε κατάπαυση του πυρός το 1992, ο πόλεμος διαδόθηκε στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ο Τούτζμαν κατακρίθηκε για τον ρόλο του στον πόλεμο Κροατών-Βοσνίων, θέτοντας σε κίνδυνο τη διεθνή υποστήριξη της Κροατίας. Το 1994, υπέγραψε τη συμφωνία της Ουάσινγκτον με τον Βόσνιο πρόεδρο Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς. Το 1995, έδωσε την άδεια για την επιχείρηση Καταιγίδα, με την οποία έληξε ο πόλεμος της Κροατίας. Τον ίδιο χρόνο ήταν ένας από τους υπογράφοντες της συμφωνίας του Ντέιτον, με την οποία έληξε ο Πόλεμος της Βοσνίας. Επανεξελέγη πρόεδρος το 1992 και το 1997 και παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τον θάνατό του 1999.

## Παραπομπές


## Πηγές
*
*

Κατηγορία:Πρόεδροι της Κροατίας
κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς
κατηγορία:Ιστορικοί
Ι Μιν-χιοκ

Ο **Λι Μιν-χιοκ** (Χανγκουλ:이민혁, γεν: 29 Νοεμβρίου 1990) είναι Νοτιοκορεάτης τραγουδιστής, ράπερ, στιχουργός και ηθοποιός. Είναι μέλος του νοτιοκορεάτικου συγκροτήματος BtoB.

## Βιογραφία
Ο Μιν-χιοκ γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1990, στην Σεούλ της Νότιας Κορέας. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο Κουανγκ-σονγκ, όπου και ειδικεύτηκε στα μιούζικαλ.

Το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο είναι «Χότα».

Ήταν πρώην εκπαιδευόμενος στην JYP Entertainment πριν ενταχθεί στην Cube Entertainment.

## Καριέρα

### BtoB
Ο Μιν-χιοκ έκανε το ντεμπούτο του ως μέλος των BtoB, το 2012 . Το συγκρότημα παρουσίασε το πρώτο του τραγούδι στις 21 Μαρτίου του 2012 στο M!Countdown.

### Προσωπικές εμφανίσεις
Το 2013 συμμετείχε σε διάφορα επεισόδια του αθλητικού τηλεοπτικού προγράμματος «Let's Go! Dream Team Season 2».

Στις 14 Ιουλίου του 2015, ο Μιν-χιοκ εμφανιζόμενος με το καλλιτεχνικό του όνομα «Χότα», συμμετείχε στην εκτέλεση του τραγουδιού «I'm Okay» του Postmen.

Τέλος, ο Μιν είναι ένα από τα γνωστότερα είδωλα της K-pop ως προς τις εκπληκτικές αθλητικές του ικανότητες, οι οποίες αναγνωρίστηκαν από την αθλητική εκδήλωση «Idol Star Athletics Championships». Πήρε την αναγνώριση ως τον κυριότερο αθλητή στους αγώνες της διοργάνωσης «2014 Idol Star Athletics Championships», στην οποία κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια για την εγκαθίδρυση του νέου ρεκόρ στο άλμα εις ύψος, για τον αγώνα ταχύτητας σε εξήντα μέτρα και για το ποδόσφαιρο σάλας. Επίσης πήρε και ένα ασημένιο μετάλλιο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες τραγουδιστές
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Ράπερ
Αν Μαρί Νταβίντ

Η **Αν Μαρί Νταβίντ** (Anne-Marie David, γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1952 στην Καζαμπλάνκα, στο Γαλλικό προτεκτοράτο του Μαρόκου) είναι Γαλλίδα τραγουδίστρια. Έλαβε μέρος στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, εκπροσωπώντας δύο διαφορετικές χώρες και αναδείχθηκε νικήτρια το 1973.
## Σταδιοδρομία
Η Νταβίντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αρλ. Η μουσική της καριέρα ξεκίνησε σε ηλικία 18 ετών στο Παρίσι, όταν άρχισε να ασχολείται με το μουσικό θέατρο. Το 1972 επιλέχθηκε για το ρόλο της Μαρίας Μαγδαληνής στη γαλλική παραγωγή *[[Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Αστέρι]]*. Την ίδια χρονιά το τραγούδι της "Un peu romantique" συμπεριλήφθηκε στην επιτροπή επιλογής του τραγουδιού της Γαλλίας για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.

Το 1973 επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Λουξεμβούργο με το τραγούδι "Tu te reconnaîtras", κερδίζοντας τον διαγωνισμό συγκεντρώνοντας 129 πόντους.

Μετά τον διαγωνισμό, ξεκίνησε να κάνει περιοδεία ανά τον κόσμο. Έζησε για λίγο καιρό στην Τουρκία και ηχογράφησε δύο τραγούδια στα τουρκικά, ενώ τιμήθηκε με αρκετά βραβεία στη χώρα αυτή. Επέστρεψε στη Eurovision το 1979 εκπροσωπώντας τη Γαλλία στον διαγωνισμό που έγινε στην Ιερουσαλήμ. Το τραγούδι της "Je suis l'enfant soleil" ήρθε 3ο με 106 βαθμούς.

Τη δεκαετία του '80 άρχισε περιοδείες στη Γαλλία. Το 1982 και 1983 συνέχισε τη μουσική της σταδιοδρομία στη Νορβηγία. Το 1987 η Νταβίντ αποσύρθηκε από τη μουσική βιομηχανία, για να επανέλθει το 2003. Το 2005 τραγούδησε στο φεστιβάλ για τα 50 χρόνια του διαγωνισμού της Eurovision, στο Congratulations, που διεξήχθη στην Κοπεγχάγη. Εκεί ερμήνευσε το νικητήριο τραγούδι του 1972 "Après toi". Παρακολούθησε το ζωντανό μουσικό πρόγραμμα της Τουρκικής Ραδιοτηλεόρασης (TRT) πριν μεταδοθεί ζωντανά ο μεγάλος τελικός του διαγωνισμού του 2009, μαζί με τον Τζόνι Λόγκαν.

Σύμφωνα με το ESCRadio.com το 2011, η Anne Marie κυκλοφόρησε μία νέα έκδοση του τραγουδιού της με το οποίο κέρδισε τον διαγωνισμό του 1973, το οποίο ονομάστηκε “Tu Te Reconnaîtras (Encore Une Fois)”. Στα τέλη του 2015 μαζί με τον Γερμανό καλλιτέχνη της ποπ Μάβε Ο' Ρικ κυκλοφόρησε το τραγούδι με το οποίο επέστρεψε, με τίτλο "International", το οποίο αποτελούσε και πρόταση για να εκπροσωπήσει την Αυστρία, τη Γερμανία ή τον Άγιο Μαρίνο στον διαγωνισμό του 2016.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γαλλία
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Λουξεμβούργο
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1973
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1979
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Αύγουστος του Ζούλτσμπαχ

Ο **Αύγουστος** (2 Οκτωβρίου 1582 – 14 Αυγούστου 1632) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ (Sulzbach) το διάστημα 1614-1632. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Ζούλτσμπαχ.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νόιμπουργκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φίλιππου-Λουδοβίκου κόμη του Νόιμπουργκ και της Άννας της Κλέβης, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ.

Το 1614 απεβίωσε ο πατέρας του και οι κτήσεις του μοιράστηκαν μεταξύ των τριών γιων του: ο Βόλφγκανγκ-Γουλιέλμος έλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Νόιμπουργκ, ο Αύγουστος βόρεια τμήματα της πατρικής κτήσης, που απετέλεσαν τη νεοϊδρυθείσα κομητεία του Ζούλτσμπαχ, και ο Ιωάννης-Φρειδερίκος την κομητεία του Χίλπολτσταϊν.

Απεβίωσε στο Βίντσχαϊμ το 1632 και τάφηκε στο Λάουινγκεν. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανός-Αύγουστος.

## Οικογένεια
Το 1620 νυμφεύθηκε την Χέντβιχ, κόρη του Ιωάννη-Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και είχε τέκνα:

* Άννα-Σοφία 1621-1675.
* Χριστιανός-Αύγουστος 1622-1708, κόμης του Ζούλτσμπαχ. Στον τρισεγγονό του θα περιέλθει το εκλεκτοράτο του Παλατινάτου και το δουκάτο της Βαυαρίας.
* Αυγούστα-Σοφία 1624-1682, παντρεύτηκε τον Βάτσλαβ-Ευσέβιο-Φράντισεκ πρίγκιπα του Λόμπκοβιτς.
* Ιωάννης-Λουδοβίκος 1625-1649, απεβίωσε 24 ετών.
* Φίλιππος-Φλωρίνος 1630-1703, στρατάρχης της Αυστρίας.

## Πρόγονοι





Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Χριστιανός Αύγουστος του Ζούλτσμπαχ

Ο **Χριστιανός-Αύγουστος** (26 Ιουλίου 1622 - 23 Απριλίου 1708) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ (Sulzbach) το διάστημα 1632-1708.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ζούλτσμπαχ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αυγούστου κόμη του Ζούλτσμπαχ και της Χέντβιχ Ολδενβούργου, κόρης του Ιωάννη-Αδόλφου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ.

Το 1632 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ήταν θρησκευτικά ανεκτικός κυβερνήτης: χορήγησε στους πολίτες το δικαίωμα να διαλέξουν το χριστιανικό δόγμα τους και εισήγαγε το *Ταυτόχρονον (Simultaneum)*, όπου στις εκκλησίες ετελούντο Προτεσταντικές και Καθολικές λειτουργίες. To 1666 επέτρεψε σε Εβραίους να εγκατασταθούν στην επικράτειά του. Κατά το διάστημα της εξουσίας του το Ζούλτσμπαχ έγινε πνευματικό κέντρο και μία επαρχιακή σημαντική τυπογραφική βιομηχανία. Προστάτευσε την εγγονή του, όταν το 1707 απεβίωσε ο σύζυγός της Λουδοβίκος-Γουλιέλμος μαρκήσιος (μαργράβος) του Μπάντεν-Μπάντεν αφήνοντας τέκνα ηλικίας πέντε, τεσσάρων, τριών και ενός έτους.

Απεβίωσε το 1708 στο Ζούλτσμπαχ και τάφηκε στο ναό της Αγ. Μαρίας της πόλης.

## Οικογένεια
Το 1649 νυμφεύτηκε την Αμαλία, κόρη του Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Νασσάου-Ζήγκεν και είχε τέκνα:
* Χέντβιχ 1650-1681, παντρεύτηκε τον Ιούλιο-Φραγκίσκο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Η κόρη της 
** Σίβυλλα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Γουλιέλμο μαρκήσιο (μαργκράβο) του Μπάντεν-Μπάντεν, 20 έτη μεγαλύτερό της και χήρεψε έπειτα από 17 έτη γάμου.
* Αμαλία 1651-1721
* Θεόδωρος-Ευστάθιος 1659-1732, κόμης του Ζούλτσμπαχ. Στον δισεγγονό του θα περιέλθει το εκλεκτοράτο του Παλατινάτου και το δουκάτο της Βαυαρίας.

## Πρόγονοι





Χριστιανος
Θεόδωρος Ευστάθιος του Ζούλτσμπαχ

Ο **Θεόδωρος Ευστάθιος** (γερμ. *Theodor Eustach*, 14 Φεβρουαρίου 1659 - 11 Ιουλίου 1732) τουΟίκου των Βίττελσμπαχ ήταν κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ (1708-1732).

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ζούλτσμπαχ και ήταν το πέμπτο παιδί και ο τρίτος (μόνος επιζών) γιος του Χριστιανού Αυγούστου του Ζούλτσμπαχ και της Αμαλίας, κόρης του Ιωάννη Ζ΄ του Νασσάου-Ζήγκεν.

Το 1708 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε.

Απεβίωσε στο Ντίνκελσμπυχλ το 1732 και τάφηκε στο Ζούλτσμπαχ.

## Οικογένεια
Το 1692 νυμφεύτηκε τη Μαρία Ελεονώρα, κόρη του Γουλιέλμου της Έσσης-Ρότενμπουργκ, και είχε τέκνα:
* *Μαρία Άννα* Αμαλία Αυγούστα (1693 - 1762).
* Ιωσήφ Κάρολος (1694 - 1729), Κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ.
* Φραγκίσκη Χριστίνα (1696 - 1776), ηγουμένη στο Αββαείο του Έσσεν.
* Ερνεστίνη (1697 - 1775), παντρεύτηκε το Γουλιέλμο της Έσσης-Βάνφρητ.
* *Ιωάννης Γουλιέλμος* Φίλιππος (1698 - 1699).
* Ιωάννης Χριστιανός (1700 - 1733), Κόμης του Ζούλτσμπαχ. Στον εγγονό του θα περιέλθει το Εκλεκτοράτο του Παλατινάτου και το Δουκάτο της Βαυαρίας.
* *Ελισάβετ Ελεονώρα* Αυγούστα (1702 - 1704).
* Άννα Χριστίνα (1704 - 1723), παντρεύτηκε τον Κάρολο Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας.
* Ιωάννης Γουλιέλμος Αύγουστος (1706 - 1708).

## Πρόγονοι





Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ιωάννης Χριστιανός του Ζούλτσμπαχ

Ο **Ιωάννης-Χριστιανός** (23 Ιανουαρίου 1700 – 20 Ιουλίου 1733) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ (Sulzbach) το διάστημα 1732-1733.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θεόδωρου-Ευστάθιου κόμη του Ζούλτσμπαχ και της Μαρίας-Ελεονώρας, κόρης του Γουλιέλμου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ.

Το 1729 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωσήφ-Κάρολος, έτσι ο Ιωάννης-Χριστιανός έγινε διάδοχος. Τρία έτη μετά απεβίωσε και ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο δεύτερος εξάδελφός του Κάρολος Γ΄ Φίλιππος εκλέκτορας του Παλατινάτου, τελευταίος του κλάδου του Οίκου, ήταν άτεκνος και ο Ιωάννης-Χριστιανός ήταν ο επόμενος στη διαδοχή.

Απεβίωσε στο Ζούλτσμπαχ το 1733. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος, που το 1742 κληρονόμησε τον Κάρολο Γ΄ Φίλιππο εκλέκτορα του Παλατινάτου, δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ και κόμη του Νόιμπουργκ. Επίσης το 1777 κληρονόμησε τον Μαξιμιλιανό Γ΄ Ιωσήφ εκλέκτορα της Βαυαρίας.

## Οικογένεια
Το 1722 νυμφεύτηκε τη Μαρία Ερριέττα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κόρη του Φραγκίσκου-Έγκον ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν και είχε τέκνο:
* Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος 1724-1799, εκλέκτορας της Βαυαρίας και του Παλατινάτου, δούκας του Γούλιχ-Μπεργκ, κόμης του Ζούλτσμπαχ και του Νόιμπουργκ.
* Μαρία-Άννα 1728, απεβ. νήπιο.

Το 1728 απεβίωσε η σύζυγός του και τρία έτη μετά ο Ιωάννης-Χριστιανός έκανε τον δεύτερο γάμο του με την Ελεονώρα, κόρη του Ερνέστου-Λεοπόλδου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Δεν απέκτησαν τέκνα.

## Πρόγονοι





Ιωάννης Χριστιανος
Μαξιμιλιανός Α΄ της Βαυαρίας

Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
* Μαξιμιλιανός Α΄ εκλέκτορας της Βαυαρίας
* Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας
Τιμ Σένκεν

Ο **Τιμ Σένκεν** (πλήρες όνομα **Τίμοθι Θίντορ Σένκεν**) (γεν. στο Γκόρντον του Σίδνεϊ στις 26 Σεπτεμβρίου του 1943) είναι Αυστραλός παλαίμαχος οδηγός αγώνων. Στη Φόρμουλα 1 πήρε μέρος συνολικά σε 36 Γκραν Πρι από το 1970 μέχρι και το 1974. Το 1970 δεν έτρεξε σε όλα τα Γκραν Πρι αλλά ξεκίνησε από το Αυστριακό Γκραν Πρι το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 16 Αυγούστου εκείνου του έτους.

Κατά την σταδιοδρομία του, ανέβηκε μόνο μια φορά στο βάθρο των νικητών, πέτυχε όλο κι όλο 7 βαθμούς ενώ δεν κέρδισε κανένα Γκραν Πρι και δεν κατέκτησε κανένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών. Η σταδιοδρομία του στη Φόρμουλα 1 ολοκληρώθηκε το 1974.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αυστραλοί οδηγοί της Φόρμουλα 1
Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς

O **Αλίγια** (ή **Αλία**) **Ιζετμπέγκοβιτς** (*Alija Izetbegović*, 8 Αυγούστου 1925 - 19 Οκτωβρίου 2003) ήταν Βόσνιος πολιτικός, ακτιβιστής, συγγραφέας και φιλόσοφος, ο οποίος το 1992 έγινε ο πρώτος Πρόεδρος της ανεξάρτητης Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1996. Από το 1996 μέχρι το 2000 ήταν μέλος του προεδρείου της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Έχει γράψει αρκετά βιβλία, με πιο αξιοσημείωτα το *Ισλάμ ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση* και την *Ισλαμική Διακήρυξη*. 

Ο Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1925 στη πόλη Μποσάνσκι Σάματς, στη βόρεια Βοσνία. Κατάγεται από τον Ιζέτ Μπέη του Βελιγραδίου. Το 1928 η οικογένειά του μετακόμισε στο Σαράγιεβο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ, ο Ιζετμπέγκοβιτς συμμετείχε στην οργάνωση «Νεαροί Μουσουλμάνοι», ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στα Waffen-SS. Το 1946 καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση, αλλά είχε προλάβει να λάβει το πτυχίο νομικής από το πανεπιστήμιο του Σαράγεβο. Το 1970, δημοσίευσε ένα μανιφέστο με τον τίτλο *Ισλαμική Διακήρυξη*, στο οποίο εξέφραζε την άποψή του για τις σχέσεις Ισλάμ, κράτους και κοινωνίας. Οι αρχές απαγόρευσαν τη δημοσίευσή του, καθώς το θεωρούσαν ως κάλεσμα για την εφαρμογή της σαρίας στη Βοσνία. Το 1983 φυλακίστηκε για προώθηση εχθρικής προπαγάνδας, αλλά του δόθηκε χάρη το 1988. Το 1989 ίδρυσε το Κόμμα για Δημοκρατική Δράση, με το οποίο κέρδισε τη πλειοψηφία στις εκλογές του 1990 και εκλέχθηκε στο προεδρείο.

Αρχικά είχε συμφωνήσει να παραμείνει η Βοσνία ενωμένη με τη Γιουγκοσλαβία, και αργότερα, ενώ αρχικά είχε συμφωνήσει, εγκατέλειψε τη συμφωνία της Λισαβόνας σύμφωνα με την οποία η Βοσνία θα γινόταν ένα τριεθνικό κράτος με καντόνια, αντιτιθέμενος σε οποιοδήποτε σχέδιο διαχωρισμού της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Το 1992 διοργάνωσε δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, παρά τις αντιδράσεις των Σέρβων, το οποίο υπερψηφίστηκε με 99,4 %. Στη συνέχεια το τεταμένο κλίμα οδήγησε στον Πόλεμο της Βοσνίας, ενώ χειροτέρευσαν και οι σχέσεις Βοσνίων-Κροατών με αποτέλεσμα την ένοπλη σύγκρουση μεταξύ τους. Το 1994, υπέγραψε τη συμφωνία της Ουάσινγκτον με τον Κροάτη πρόεδρο Φράνιο Τούτζμαν και το 1995 τη συμφωνία του Ντέιτον, με την οποία έληξε ο πόλεμος της Βοσνίας και οδήγησε στη δημιουργία της ομοσπονδίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και τη Σερβική Δημοκρατία. Η έρευνα του ICTY που ήταν σε εξέλιξη διακόπηκε με το θάνατό του το 2003.

Ο γιος του, Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς (γ. 1956), είναι επίσης πολιτικός και έχει εκλεγεί στο προεδρείο της χώρας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Πρόεδροι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Κατηγορία:Βόσνιοι συγγραφείς
Επαρχία Μπολσεουκόφσκι

Η **Επαρχία Μπολσεουκόφσκι** (ρωσικά: Большеуко́вский райо́н) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις 32 στην Περιφέρεια Ομσκ της Ρωσίας. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της περιφέρειας. Η επαρχία καλύπτει έκταση 9.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το διοικητικό κέντρο είναι το Μπολσίγιε Ούκι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η επαρχία είχε πληθυσμό 8.174 κατοίκων. Στην απογραφή του 2002 η επαρχία είχε πληθυσμό 9.707 κατοίκων, ενώ στην Σοβιετική απογραφή του 1989 η επαρχία είχε πληθυσμό 11.130 κατοίκων. Ο πληθυσμός του Μπολσίγιε Ούκι αντιστοιχεί στο 50,9% του πληθυσμού της επαρχίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Όμπλαστ του Ομσκ