open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ραούλ Α΄ του Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί

Ο **Ραούλ Α΄** ο *Ερυθρός* του Κλερμόν, γαλλ.: *Raoul I de Clermon-en-Beauvaisis* (πριν από το 1140 — σκοτώθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1191) από τον Οίκο του Κλερμόν ήταν Γάλλος ευγενής και κόμης του Κλερμόν-αν-Μποβαιζί από το 1161 έως το τέλος του. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ρενώ Β΄ κόμη του Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί και της δεύτερης συζύγου του (Κλεμένσιας ντε Μπαρ ; ) και επομένως νεότερος ετεροθαλής αδελφός τής Mαργαρίτας του Κλερμόν.

Ήταν κοντόσταυλος της Γαλλίας από το 1174 υπό τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας.  Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των *Χωρικών* (Jacquerie) του 1181 ακολούθησε τις εντολές τού αντιβασιλιά και οδήγησε τους στρατιώτες να εξασφαλίσουν το αβαείο του Σαιν-Λε.  Συνόδευσε τον Φίλιππο στην Γ΄ Σταυροφορία και απεβίωσε κατά την πολιορκία της Άκρας (1189-1191). 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Aλίκη του Μπρετέιγ (απεβ. 1196), κόρη του Βαλεριάν Γ΄ κυρίου του Μπρετέιγ,  και της συζύγου του Χάλντεμπουργκε, κυρίας του Tαρτινύ. Είχαν τέκνα:
* Αικατερίνη (απεβ. 1223), παντρεύτηκε το 1184 τον Λουδοβίκο των Μπλουά κόμη του Μπλουά και του Σαρτρ. 
* Αιλίς (απεβ. πριν το 1182).
* Ματθίλδη, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ κύριο του Βιερζόν.
* Φιλίππη (απεβ. μεταξύ 1182 και 1192).

Μετά το τέλος του, ο γαμπρός του Λουδοβίκος έγινε κόμης του Κλερμόν-αν-Μποβεζί.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Prime, Temple, *Note on the County of Clermont*, Σημειώσεις σχετικά με ορισμένα θέματα που συνδέονται με τη γαλλική ιστορία, De Vinne Press, Νέα Υόρκη, 1903 (διαθέσιμο στα Βιβλία Google )
* Clermont-en-Beauvaisis, Encyclopædia Britannica, 11η Έκδοση (  )

Κατηγορία:Κοντόσταυλοι της Γαλλίας
Κατηγορία:Οίκος του Κλερμόν
Κατηγορία:Κόμητες του Κλερμόν
Ρόδιαι αγελάδες

thumb|right|255px|Το όρος Αττάβυρος της Ρόδου. Διακρίνεται η υψηλότερη κορυφή του, όπου ήταν τοποθετημένες οι Ρόδιες αγελάδες.
Με την αρχαία ονομασία **Ρόδιαι αγελάδες**, δηλαδή «αγελάδες της Ρόδου», αναφερόταν ένα μεγάλο άγαλμα δύο αγελάδων, τοποθετημένο κατά την αρχαιότητα στην υψηλότερη κορυφή της νήσου Ρόδου, στο όρος Αταβύριον.

Το άγαλμα αυτό βρισκόταν ακριβώς δίπλα στον ναό του Ατταβυρίου Διός και ήταν χάλκινο. Η μία από τις αγελάδες έβλεπε προς την Ανατολή, ενώ η άλλη προς τη Δύση. Το άγαλμα είχε δημιουργηθεί από άγνωστο, αλλά άριστο αγαλματοποιό, όπως το μαρτυρούσαν η εκφραστικότητα και η φυσικότητά του: οι αγελάδες φαίνονταν σαν να ήταν ζωντανές. Διακρίνονταν από πολύ μακριά και με τον καιρό αναπτύχθηκε ο θρύλος ότι μουγκάνιζαν προειδοποιητικά, ακουγόμενες στα κοντινά χωριά, όταν επρόκειτο οι Ρόδιοι να πάθουν κάποιο μεγάλο κακό.

Το άγαλμα των Ροδίων αγελάδων, όπως εξάλλου και ο Ναός του Ατταβυρίου Διός, κατασκευάσθηκε κατά την παράδοση μετά από παραγγελία του Αλθαιμένη, γιου του βασιλιά της Κρήτης Κατρέως και εγγονού του Μίνωα. Ο Αλθαιμένης είχε φύγει από την Κρήτη με δική του πρωτοβουλία, όπως και η αδελφή του Απημοσύνη, και εγκαταστάθηκε στη Ρόδο, προκειμένου να μη σκοτώσει κατά λάθος τον πατέρα του, επειδή ένας χρησμός είχε αποφανθεί ότι ο Κατρέας θα σκοτωνόταν από το χέρι ενός παιδιού του. Από το ψηλό βουνό Αταβύριον λοιπόν ο Αλθαιμένης μπορούσε να αγναντέψει νοσταλγικά, τις ημέρες με τη μεγαλύτερη ατμοσφαιρική διαύγεια, την πατρίδα του Κρήτη, και εκεί λάτρευε τον «Ατταβύριο Δία», του οποίου τη λατρεία στη Ρόδο καθιέρωσε ο ίδιος.

## Πηγή
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελίδα 265

Ροδιαι αγελαδες
Αγελαδες Ροδιαι
Ροδιαι αγελαδες
Χρυσομηλιά Φούρνων

Η **Χρυσομηλιά** ή **Χρυσομηλέα** είναι ημιορεινός οικισμός των Φούρνων Κορσεών και της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Χρυσομηλιά βρίσκεται στο βόρειο τμήμα και προς τα δυτικά παράλια του νησιού με υψόμετρο 132 μέτρα. Απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα (οδικά) βορειοανατολικά από τη Χώρα Φούρνων. Είναι κτισμένη σε επικλινές έδαφος στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Κόρακας που είναι το ψηλότερο του νησιού και η πεζοπορική απόσταση μέχρι την κορυφή του (513 μέτρα) είναι περίπου 1,5 ώρα. Νοτιοδυτικά είναι ο  παραθαλάσσιος οικισμός Καμπί Χρυσομηλιάς που αποτελεί επίνειό της και συνδέεται με 1.000 περίπου σκαλοπάτια. Η βλάστηση είναι περιορισμένη και το κλίμα ξηρό. Στα νότια είναι η παραλία Αγίας Τριάδας. Στην κορυφή χαμηλού λόφου κοντά στο Καμπί σώζονται οικιστικά ελληνιστικά λείψανα και η γύρω περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα με την ονομασία *Χρυσομηλιά* στο ΦΕΚ 204Α - 21/09/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φούρνων Κορσεών. Το 1940 μετονομάστηκε σε *Χρυσομηλέα*. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» υπάγεται στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 104 κάτοικοι.

### Απογραφές πληθυσμού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αρχαίος Πύργος στη Χρυσομηλιά των Φούρνων  από τον ιστότοπο *odysseus.culture.gr*

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Φούρνων Κορσεών
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ικαρίας
Καμάρι Φούρνων

Το **Καμάρι** είναι πολύ μικρός παράλιος οικισμός των Φούρνων Κορσεών και της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας, ο οποίος βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού. Απέχει περίπου 10 χλμ. βορειοανατολικά από τη Χώρα Φούρνων ενώ ανατολικά και απέναντί του είναι η νησίδα του Αγίου Μηνά. Στην περιοχή σώζονται λείψανα αρχαίου οικισμού και τάφων. Η παραλία του είναι με άμμο και βότσαλα ενώ στο βυθό της διακρίνονται ερείπια. Στον αυλή της εκκλησίας των Ταξιαρχών υπάρχουν ραβδωτοί κίονες από γρανίτη και ορθογώνιες μαρμάρινες πλάκες. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Φούρνων Κορσεών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» υπάγεται στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 14 κάτοικοι, το 1991 ήταν 18 ενώ το 2001 ήταν 35.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Φούρνων Κορσεών
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ικαρίας
Άγιος Ιωάννης Τρυπητής Πάρου

Ο **Άγιος Ιωάννης Τρυπητής** είναι οικισμός της Πάρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Αγκαιριάς, του δήμου Πάρου, της περιφερειακής ενότητας Πάρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Άγιος Ιωάννης Τρυπητής είναι οικισμός στο νότιο τμήμα της Πάρου. Βρίσκεται στο φερώνυμο ύψωμα («Τρυπητής» 140 μ.), στην επαρχιακή οδό που συνδέει την Αγκαιριά με τον Δρυό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180 μέτρα. Απέχει 17 χιλιόμετρα περίπου νοτιοανατολικά της Παροικιάς.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγκαιριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγκαιριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Πάρου.

## Αξιοθέατα
* Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Σπηλιώτη, στη βόρεια είσοδο του οικισμού
* Οι παραλίες «Γλυφά» και «Τρυπητή», νοτιοανατολικά του οικισμού
## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Χάρτες «ROAD» (Πάρος 1:50.000)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Πάρου
Αλβερίκος Β΄ του Σπολέτου

Ο **Αλμπέρικ Β΄**, γερμ.: *Alberic II* (912 – 954) από τον Οίκο του Τούσκουλου, ήταν ηγεμόνας της Ρώμης από το 932 έως το 954, αφού καθαίρεσε τη μητέρα του Μαροζία και τον πατριό του Ούγο των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας.

## Βιογραφία

Ήταν γιος του Aλμπέρικ Α΄ δούκα του Σπολέτο και της Mαροζίας, κόρης του Θεοφυλάκτου Α΄ κόμη του Τούσκουλου. Αδελφός του, μάλλον ετεροθαλής (από μη νόμιμη σχέση της Μοροζίας), ήταν ο πάπας Ιωάννης ΙΑ΄. Η μητέρα του έκανε δεύτερο γάμο: στον γάμο της μητέρας του με τον βασιλιά Ούγο της Λομβαρδίας, ο Aλμπέρικ Β΄ και ο νέος πατριός του μάλωσαν βίαια, αφότου ο Ούγος χαστούκισε τον Aλμπέρικ Β΄ για αδεξιότητα. Εξοργισμένος από αυτό, και ίσως παρακινημένος από τις φήμες ότι ο Ούγος σκόπευε να τον τυφλώσει, ο Αλμπέρικ Β΄ άφησε τους γαμήλιους εορτασμούς και υποκίνησε έναν Ρωμαϊκό όχλο να επαναστατήσει εναντίον του Ούγου. Τον Δεκέμβριο του 932 ο Ούγος έφυγε από την πόλη, η Μαροζία οδηγήθηκε στη φυλακή και ο Αλμπέρικ Β΄ πήρε τον έλεγχο της Ρώμης.

## Οικογένεια
Το 936 ο Αλμπέρικ Β΄ νυμφεύτηκε τη θετή αδελφή του Άλντα, κόρη του βασιλιά Ούγου της Λομβαρδίας από προηγούμενο γάμο του και απέκτησε από αυτήν έναν γιο, τον Γρηγόριο Α΄ κόμη του Τούσκουλου. Σύμφωνα με τον Βενέδικτο του Σοράκτε, είχε επίσης έναν νόθο γιο, τον Οκταβιανό, από μία άγνωστη ερωμένη. Στην επιθανάτια κλίνη του ο Αλμπέρικ Β΄ ζήτησε από τη Ρωμαϊκή αριστοκρατία και τον κλήρο να ορκιστούν, ότι θα εκλέξουν τον Οκταβιανό ως πάπα.  Έγινε ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄.

## Πηγές
* Williams, George L. (1998). Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes. McFarland & Company, Inc.
* *Lexikon des Mittelalters* .

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Χατσκάρ

thumb|200px|right|Το διάσημο ''χατσκάρ'' στο Γκοσαβάνκ, σκαλισμένο το 1291 από τον καλλιτέχνη Πογός.
[thumb|Μια σταυρόπετρα στην [Αθήνα, δώρο της Αρμενίας προς την Ελλάδα.]]
Ένα **χατσκάρ**, γνωστό και ως **αρμενικός σταυρόλιθος** ή **αρμενική σταυρόπετρα**, (αρμενικά: խաչքար) είναι σκαλιστή, επιμνημόσυνη στήλη η οποία φέρει σταυρό, και συχνά με πρόσθετα μοτίβα όπως ρόδακες, διαπλεγμένα και βοτανικά μοτίβα. Τα χατσκάρ αποτελούν χαρακτηριστικό της μεσαιωνικής χριστιανικής αρμενικής τέχνης.

Από το 2010, τα χατσκάρ, ο συμβολισμός και η δεξιοτεχνία τους έχουν εγγραφεί στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

## Ετυμολογία
Στα αρμενικά, η λέξη «xač‘k‘ar»  (խաչքար) αποτελείται από το «xač'», που σημαίνει «σταυρός» (խաչ) και το «k'ar», δηλαδή «πέτρα» ή «λίθος» (քար). Η ονομασία κυριολεκτικά σημαίνει «πέτρινος σταυρός», αν και στην πραγματικότητα είναι μια πέτρινη πλάκα με ανάγλυφο σταυρό.

## Ιστορία
Τα πρώτα αυθεντικά χατσκάρ εμφανίστηκαν τον 9ο αιώνα, κατά την περίοδο της αναβίωσης των Αρμενίων μετά την απελευθέρωση από την αραβική κυριαρχία. Το παλαιότερο χατσκάρ με γνωστή ημερομηνία σκαλίστηκε το 879 (αν και παλαιότερα, πιο ακατέργαστα, παραδείγματα υπάρχουν). Ανεγερθεί στο Γκαρνί, όντας αφιερωμένο στη βασίλισσα Κατρανιντέ Α’, σύζυγο του βασιλιά Ασώτ Α΄ του Μέγα. Η κορύφωση της τέχνης της γλυπτικής χατσκάρ ήταν μεταξύ του 12ου και του 14ου αιώνα. Η τέχνη παρήκμασε κατά τη διάρκεια της εισβολής των Μογγόλων στα τέλη του 14ου αιώνα. Αναβίωσε τον 16ο και 17ο αιώνα, αλλά τα καλλιτεχνικά ύψη του 14ου αιώνα δεν επιτεύχθηκαν ποτέ ξανά. Σήμερα, η παράδοση εξακολουθεί να παραμένει, και μπορεί κανείς ακόμα να δει γλύπτες χατσκάρ σε ορισμένα μέρη του Ερεβάν.

Σήμερα σώζονται περίπου 40.000 χατσκάρ.

## Χατσκάρ που απειλούνται με εξαφάνιση
Ένα μεγάλο μέρος των χατσκάρ, τα οποία δημιουργήθηκαν στην ιστορική Αρμενία και τις γύρω περιοχές, στη σύγχρονη εποχή έχουν έρθει στην κατοχή της Τουρκίας, του Αζερμπαϊτζάν και εν μέρει της Γεωργίας και του Ιράν. Ως αποτέλεσμα της συστηματικής εξάλειψης των χατσκάρ στην Τουρκία, σήμερα σώζονται μόνο λίγα παραδείγματα. Δυστυχώς αυτά τα λίγα σωσμένα δεν έχουν καταγραφεί και φωτογραφηθεί σωστά. Επομένως, είναι δύσκολο να δοθεί συνέχεια στην τρέχουσα κατάσταση. Ένα τεκμηριωμένο παράδειγμα έλαβε χώρα στο αρμενικό νεκροταφείο στην Τζουγά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τέχνες στην Αρμενία
Κατηγορία:Χριστιανικά σύμβολα
Αλβερίκος Γ΄ του Τούσκουλου

Ο **Αλμπέρικ Γ΄**, γερμ.: *Alberic III* (περί το 980 - 1044) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν κόμης του Tούσκουλου, της Γκαλέρια, της Πρενέστε και του Άρτσε από το 1024 -όταν ο αδελφός του κόμης Ρόμαν εξελέγη ως πάπας Ιωάννης ΙΘ΄- μέχρι το τέλος του. Ήταν γιος του Γρηγορίου Α΄ και της Μαρίας, αδελφός των παπών Βενέδικτου Η΄ και Ιωάννη ΙΘ΄, και γαμπρός του Θρασαμούνδου Γ΄ δούκα του Σπολέτο.

Ο Αλμπέρικ Β΄ χρησιμοποίησε τον τίτλο *ύπατος, δούκας και [[Πατρίκιος (τίτλος)|πατρίκιος]] των Ρωμαίων* (consul, dux et patricius Romanorum). Αυτό σήμαινε την κοσμική του εξουσία στη Ρώμη. Είχε επίσης τον τίτλο *κόμης του Ιερού [[Ανάκτορο του Λατερανού|Παλατιού του Λατερανού]]* (come sacri palatii Lateranensis), που σήμαινε την εκκλησιαστική του λειτουργία στην Παπική κουρία. Επί αρχιερατείας τού αδελφού του Ιωάννη ΙΘ΄ έγινε συγκλητικός, αλλά έπρεπε να εγκαταλείψει αυτόν τον τίτλο για το προαναφερθέν υπατικό αξίωμα, ώστε να αποφύγει εντάσεις με τον Ερρίκο Β΄ της Γερμανίας. Ο Αλμπέρικ δεν εμφανίζεται σε πηγές μετά το 1033, όταν άφησε τις κομητικές εξουσίες στον γιο του, τον νεοεκλεγέντα πάπα.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ερμελίνα και ο γιος του:
* Θεοφύλακτος Γ΄ (ή Δ΄) έγινε ο πάπας Βενέδικτος Θ΄ το 1032 . Τον Αλμπέρικ Γ΄ διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος του:
* Γρηγόριος Β΄ ως κόμης του Τούσκουλου και άφησε άλλους τρεις γιους, όλοι με τον τίτλο "κόμη του Τούσκουλου":
* Πέτρος *consul, dux et senator Romanorum*.
* Oκταβιανός 
* Γκυ.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Πέτρος των Ρωμαίων

Ο **Πέτρος** ήταν ένας μεσαιωνικός Ρωμαίος ευγενής από τον Οίκο του Τούσκουλου. Όπως και ο πατέρας του, έφερε τον περίφημο τίτλο του πατρίκιου, υπάτου, δούκα και συγκλητικού των Ρωμαίων (Romanorum patricius, consul, dux et Senator), υπονοώντας την κοσμική διοίκηση της Ρώμης και της πολιτοφυλακής της. Ήταν γιος του Aλμπέρικ Γ΄ κόμη του Tούσκουλου. Ο Αλπέρικ Γ΄ ήταν δισεγγονός της Μαροζίας, κόρης του Θεοφύλακτου Α΄ κόμη του Tούσκουλου.

Οι ιστορικοί χρησιμοποιούν τον όρο σκοτεινός αιώνας (saeculum obscurum) για να περιγράψουν την περίοδο, που ο παπισμός βρισκόταν υπό τον άμεσο έλεγχο της Ρωμαϊκής αριστοκρατίας, ιδιαίτερα όταν ήταν υπό την κυριαρχία του Οίκου του Τούσκουλου, ο οποίος αργότερα έγινε ο Οίκος των Κολόννα.

## Περαιτέρω ανάγνωση
* George L. Williams. Papal Genealogy: The Families And Descendants Of The Popes

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Γρηγόριος Α΄ του Τούσκουλου

Ο **Γρηγόριος Α΄** (άκμασε 954 - 1012) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν κόμης του Τούσκουλου κάποια στιγμή μεταξύ 954 και 1012. Έγινε ύπατος και δούκας (consul et dux) το 961, εκλαμπρότατος ανήρ (vir illustrissimus) το 980, έπαρχος του ναυτικού (praefectus navalis) το 999. Ήταν γιος του Aλμπέρικ Β΄ (γιου του Aλμπέρικ Α΄ του Σπολέτo και της Mαροζίας) και της Άλντα του βιέν (κόρης του Ούγκου της Λομβαρδίας και της δεύτερης συζύγου του Άλντας ή Χίλντας). Ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄.

Κατείχε τις πόλεις Γκαλέρια, Άρτσε, και Πρενέστε και τον τίτλο του παλατινού κόμη, ο τίτλος αναφέρεται στο παλάτι του Λατερανού. Ήταν ο πρώτος που έφερε τον τίτλο κόμης του Τούσκουλου και περιήλθε σε όλους τους απογόνους του. Έλαβε επίσης τους τίτλους του *εξαιρετικού ανδρός (excellentissimus vir)* και του αποστολικού πρύτανη (rector) του Αγίου Ανδρέα, τους οποίους έλαβε ο Γρηγόριος Α΄ το 980. Το 981 ο Γρηγόριος έφερε τον τίτλο ύπατος, δούκας και συγκλητικός των Ρωμαίων (*Romanorum consul, dux et Senator)*.

Εκτός από οικείος και σύμμαχος των παπών, ιδιαίτερα του Σιλβέστρου Β΄, ο Γρηγόριος Α΄ υπηρέτησε επίσης ως έπαρχος των νηών (*praefectus navalis)* των βασιλέων Όθωνα Α΄ και Όθωνα Β΄ των Φράγκων. Ωστόσο στις 6 Φεβρουαρίου 1001 ονομάστηκε "επικεφαλής της Δημοκρατίας" από τους Ρωμαίους, επειδή ηγήθηκε της εξέγερσης κατά του Όθωνα Γ΄ και εκδίωξε τους Κρεσέντι. Το 1002 οι τελευταίοι επέστρεψαν στην εξουσία και έπρεπε να αποκηρύξει τον τίτλο του.

Το τέλος του μαρτυρείται πριν από τις 11 Ιουνίου 1012, όταν ο διάδοχός του, Θεοφύλακτος, εξελέγη ως πάπας Βενέδικτος Η΄.

## Οικογένεια
Από τη σύζυγό του Μαρία (απεβ. το 1013) απέκτησε τέκνα:
* Θεοφύλακτος, ο οποίος έγινε ο πάπας Βενέδικτος Η΄ .
* Aλμπέρικ Γ΄ κόμης του Τούσκουλου, τον διαδέχθηκε και στους τίτλους του.
* Ρωμανός, ο οποίος έγινε ο πάπας Ιωάννης ΙΘ΄.
* Mαροζία ΙΙΙ, παντρεύτηκε τον Θρασιμούνδο Γ΄ δούκα του Σπολέτo. Μαζί, οι Οίκοι του Τούσκουλου και του Σπολέτο ήταν οι κυρίαρχες κοσμικές δυνάμεις στην κεντρική Ιταλική χερσόνησο, η μία αντιπροσωπευτική της βασιλικής εξουσίας και η άλλη, του Γρηγορίου Α΄, του πάπα.

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Τζούλφα

Η **Τζούλφα** (αζερικά: Culfa), και πρώην **Τζουγά** (αρμενικά: Ջուղա, μεταγράφεται και ως *Ντζουγά*), είναι πόλη και πρωτεύουσα της περιφέρειας Τζούλφα στην Αυτόνομη Δημοκρατία του Ναχιτσεβάν του Αζερμπαϊτζάν.

Την Τζούλφα χωρίζει ο Αράς από την ομώνυμη πόλη Τζόλφα στην ιρανική πλευρά των συνόρων. Οι δύο πόλεις συνδέονται με μια οδική γέφυρα και μια σιδηροδρομική γέφυρα.

Ιδρυτής της πόλης λέγεται ότι είναι ο βασιλιάς Τιγράνης Α΄ της Αρμενίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Αζερμπαϊτζάν
Γρηγόριος Β΄ του Τούσκουλου

Ο **Γρηγόριος Β΄** (απεβ. το 1058) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν γιος του Αλμπέρικ Γ΄ κόμη του Τούσκουλου και της Ερμελίνας. Έγινε κόμης του Tούσκουλου και του Λατερανού (*Lateranensis et Tusculanensis comes*) από το 1044 μέχρι το τέλος του.

## Βιογραφία
Το *Χρονικό του Μοναστηριού του Μοντεκαζίνο* (Chronicon Monasterii Casinensis) του Λέοντα της Όστιας τον καταγράφει ως *Γρηγόριο του Αλμπέρικο* (Gregorius de Alberico). Η τοποθέτηση αυτού του αποσπάσματος συνεπάγεται το τέλος του γύρω στο 1058. Όπως οι πολλοί προπάτορές του, έφερε τον περίφημο τίτλο *πατρίκιος, πρόξενος, δούκας και γερουσιαστής των Ρωμαίων* (Romanorum patricius, consul, dux et Senator), υπονοώντας την κοσμική διοίκηση της Ρώμης και της πολιτοφυλακής της. Ο διπλός τίτλος του κόμη του Λατερανού και του Τούσκουλου σήμαινε την κοσμική εξουσία του στη Ρώμη και την κτήση του στο Tούσκουλο, όπως υποστηρίχθηκε από τη συμμαχία του με τον παπισμό. Το 1044 ηγήθηκε αποστολής για την αποκατάσταση τού αδελφού του πάπα Βενέδικτου Θ΄.

## Οικογένεια
Πριν από το 1054, όταν μαρτυρείται τελευταία φορά, ο Γρηγόριος είχε τρεις γιους και μία κόρη. Η κόρη του:
* Θεοδώρα, παντρεύτηκε τον Πάντουλφ (ή Λάντουλφ), άρχοντα του Καπάτσιo (1040–1052), γιο του Γουαϊμάρος Γ΄ του Σαλέρνo και της Γκαϊτελγκρίμα και αδελφό του Γουαϊμάρος Δ΄, από τον οποίο δολοφονήθηκε. Οι γιοι του Γρηγορίου Β΄:
* Ιωάννης και 
* Πέτρος, απεβίωσαν νέοι, αλλά τον διαδέχτηκε ο μικρότερος γιος του:
* Γρηγόριος Γ΄ κόμης του Τούσκουλου.

## Πηγές

Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Γρηγόριος Γ΄ του Τούσκουλου

Ο **Γρηγόριος Γ΄** (απεβ. π. το 1108) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν γιος του Γρηγορίου Β΄. Ήταν κόμης του Tούσκουλου (comes Tusculanensis) από το 1058, όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Συνήθως θεωρείται ότι βρίσκεται στις απαρχές της οικογένειας των Κολόννα.

Σε αντίθεση με τον πατέρα του, δεν έφερε τον τίτλο του δούκα και του συγκλητικού, ούτε κανέναν τίτλο στη Ρώμη, αλλά απλώς ήταν *πατρίκιος, ύπατος, λαμπρός ανήρ* (patricius et consul, illustris vir). Τον Γρηγόριο Γ΄ διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Πτολεμαίος Α΄.

## Οικογένεια
Είχε γιους που ονομάζονταν:
* Πτολεμαίος Α΄ 1099–1129, ύπατος, κόμης του Τούσκουλου.
* Γρηγόριος Δ' 1109–1128, δικαστής του Τούσκουλου (iudex Tusculanensis).
* Πέτρος της Κολούμνα 1099–1151, γενάρχης του Οίκου των Κολόννα.
* Εγίδιος 1128–1137.
* Ιαντάρα (κόρη).

## Πηγές

Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Γενιντογάν

Το **Γενιντογάν** (τουρκικά: Yenidoğan· αρμενικά: Ակոռի **Ακορί**· κουρδικά: Axurî) είναι κουρδικό χωριό και πρώην αρμενικός οικισμός στην ανατολική Τουρκία, στη βορειοανατολική πλαγιά του όρους Αραράτ, δίπλα στο σημείο όπου συναντώνται τα σύνορα Τουρκίας, Ιράν και Αρμενίας. Παλαιότερα ήταν γνωστό ως Αχορά μέχρι το 1965 και ως **Αχουρί** υπό ρωσική διοίκηση, πριν από τη Συνθήκη του Καρς. Ήταν επίσης γνωστό ως Αργκουρί. Το χωριό είναι τμήμα του διαμερίσματος Αραλίκ της επαρχίας Ιγκντίρ της Τουρκίας, που αντιστοιχεί σε μεγάλο βαθμό στην ιστορική περιοχή Σουρμάλι. Βρίσκεται σχεδόν 50 χιλιόμετρα νότια του Ερεβάν, της πρωτεύουσας της Αρμενίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Πτολεμαίος Β΄ του Τούσκουλου

Ο **Πτολεμαίος Β΄**  (*Ptolemæus* or *Tolomeo*) (απεβ. το 1153) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν ο κόμης του Tούσκουλου και ύπατος των Ρωμαίων (*consul Romanorum*) από το 1126 έως το τέλος του. Ήταν γιος και διάδοχος του Πτολεμαίου Α΄.

## Βιογραφία
Ο νεότερος Πτολεμαίος Β΄ εισήλθε στην πολιτική σκηνή της κεντρικής Ιταλίας για πρώτη φορά το 1117, όταν εμφανίζεται ως κοινός κόμης με τον πατέρα του και νυμφεύτηκε τη Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ βασιλιά της Γερμανίας. Εκείνη την εποχή, οι κόμητες του Tούσκουλου ισχυρίστηκαν για πρώτη φορά την καταγωγή τους από τα *γένη* Ιουλίων και Oκταβίων, ένας ισχυρισμός που συνέχισε ο Πτολεμαίος Β΄. Επίσης οι κόμητες επιβεβαιώθηκαν ότι είχαν στην κατοχή τους όλη την επικράτεια του υπάτου Γρηγορίου, πάππου του Πτολεμαίου Α΄.

Όταν ο Λοθάριος Β΄ βασιλιάς των Φράγκων βάδισε πίσω από τη Νότια Ιταλία το 1137, ο Πτολεμαίος Β΄ τον συνάντησε στο Τίβολι. Εκεί, ο Λοθάριος Β΄ επιβεβαίωσε όλες τις ιδιοκτησίες του Πτολεμαίου Β΄ και τον τίτλο του «πρίγκιπα του Λατίου». Με τη σειρά του, ο Πτολεμαίος Β΄ έδωσε τον γιο του Ράινο στον αυτοκράτορα ως υπόσχεση πίστης.

Στις 8 Απριλίου 1149 ο πάπας Ευγένιος Γ΄ κατέφυγε στο φρούριο του Τούσκουλου του Πτολεμαίου. Αυτή ήταν η πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια, που ο κόμης του Τούσκουλου είχε ενεργήσει ως αληθινός σύμμαχος του αληθινού πάπα. Εκείνη την εποχή, ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας σταμάτησε στο Τούσκουλο επιστρέφοντας από τη Β΄ Σταυροφορία. Αν και συγκλονίστηκε από τις δυσκολίες του πάπα, ο βασιλιάς της Γαλλίας δεν έκανε τίποτε για να βοηθήσει τον ποντίφικα. Στις 7 Νοεμβρίου, ο Ευγένιος Γ΄ έφυγε από το Tούσκουλο.

Στα τελευταία χρόνια του Πτολεμαίου Β΄ ο Οίκος του παρήκμασε. Το 1141, η Μπέρτα απεβίωσε και ο δεσμός με την παλιά βασιλική οικογένεια έσπασε. Ο Πτολεμαίος Β΄ νυμφεύτηκε μία Πιερλεόνι, κόρη του ίδιου του Πιέρ Λεόνι. Περιέπεσε σε χρέη, που προκάλεσαν απώλεια ή υποθήκη πολλών ακινήτων στο ίδιο το Tούσκουλο. Πολλά περιήλθαν στην οικογένεια Φραντζιπάνι και το παλαιό φρούριο περιήλθε στον Eυγένιο Γ΄. Ο Πτολεμαίος Β΄ απεβίωσε το 1153 και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ιωνάθαν. Ο δεύτερος γιος του, ο προαναφερθείς Ράινο, ήταν από κοινού με τον αδελφό του κόμης και στη συνέχεια μόνος κόμης: ο τελευταίος κόμης του Tούσκουλου. Ο Πτολεμαίος Β΄ άφησε ακόμη έναν γιο, τον Ιορδάνη, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο Γκαβινιάνo της Βόλσια μετά την καταστροφή του Tούσκουλου το 1191.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μπέρτα των Σαλίων, νόθη κόρη του Ερρικου Ε΄ της Γερμανίας και είχε τέκνα:
* Ιωνάθαν απεβ. πριν το 1167, κόμης του Τούσκουλου.
* Ράινο απεβ. μετά το 1179, κόμης του Τούσκουλου.

## Σημειώσεις

## Πηγές
* Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος . *Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ.* *IV Μέρος 1* . 1905.

Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Ιωνάθαν του Τούσκουλου

Ο **Ιωνάθαν** (απεβ. πριν από το 1167) ήταν κόμης του Τούσκουλου από το τέλος τού πατέρα του, Πτολεμαίου Β΄ το 1153 μέχρι το δικό του τέλος. Μητέρα του ήταν η Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ βασιλιά της Γερμανίας.

## Βιογραφία
Ήταν, από κληρονομιά, φεουδαλικά υποτελής του βασιλιά, αλλά ο πάπας Αδριανός Δ΄ του παραχώρησε την παπική περιουσία (το μεγάλο φρούριο) στο Tούσκουλου και τον έκανε φεουδαλικά υποτελή του πάπα. Δήλωσε υποτέλεια (homage) στις 9 Ιουλίου 1155 στον πάπα εκτός από την αντίθεση του *Imperatorem* &#x2014; «εκτός από τον αυτοκράτορα». Με τη σειρά του, παρέδωσε τον Μοντισφορτίνι και τη Φαϊόλα στον πάπα. Η Σύγκλητος της Ρώμης, ωστόσο, αρνήθηκε να επικυρώσει την παραχώρηση του φρουρίου στον κόμη.

Το 1163 του έδωσε το λιμάνι της Αστούρα, που ο πατέρας του είχε παράνομα κρατήσει από την Εκκλησία, από τον ηγούμενο του Σ. Αλέσιο. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της εξουσίας του, πρέπει να είχε κάνει συγκυρίαρχο τον μικρότερο αδελφό του Ράινο, διότι ο Ράινο εμφανίζεται ως μοναδικός κόμης το 1167.

## Πηγές
* Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος . *Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ.* *IV Μέρος 1* . 1905.
* Lexikon des Mittelalters: ''Gionata Graf von Tusculum'' .

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Πομπίλος

:* *Αυτό το λήμμα αναφέρεται στο έντομο. Για τα ομώνυμα γένη ψαριών, δείτε τα συνώνυμά τους [[κεντόλοφος]] και [[ναυκράτης]].*

Ο **πομπίλος** (*Pompilus*) είναι γένος από υμενόπτερα, που ανήκει στην ομώνυμη οικογένεια πομπιλίδες, τα μέλη της οποίας είναι γνωστά ως σφήκες αραχνών, επειδή τρώνε αράχνες. Εκτός από την οικογένεια, ο πομπίλος έδωσε το όνομά του και στην υποοικογένειά του, τις *πομπιλίνες*. Σήμερα υπάρχουν επτά είδη που αναγνωρίζονται γενικώς και με τη στενή έννοια (*sensu stricto*) ως ανήκοντα στο γένος αυτό.

Οι πομπίλοι σκάβουν μικρά λαγούμια σε αμμώδη εδάφη και εκεί περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, γεμίζοντάς τα με απόθεμα τροφής, που συνήθως είναι μία αράχνη, πάνω στην οποία γεννούν ένα αβγό, ώστε η προνύμφη τους να μεγαλώσει τρεφόμενη με το κρέας της αράχνης.

Τα είδη του γένους *Pompilus* έχουν ευρεία γεωγραφική κατανομή σε ολόκληρο τον Παλαιό Κόσμο, τόσο σε εύκρατες όσο και σε τροπικές περιοχές της Γης, αλλά παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη ποικιλομορφία τους στην Αφρική.

Τα είδη του γένους που έχουν περιγραφεί, χωρίς να είναι όλα γενικής αποδοχής, είναι τα εξής:

* *Pompilus tripunctatus*, Spinola
* *Pompilus accolens*, Cresson, 1869
* *[[Pompilus cinereus]]* (Fabricius 1775)
* *Pompilus mirandus* (Saussure 1867)
* *Pompilus cadmius*, Saussure 1892
* *Pompilus bilineatus* (Arnold 1937)
* *Pompilus botswana*, Day 1972
* *Pompilus irpex*, Gerstaecker, 1858
* *Pompilus niveus*, Saunders 1901

## Παραπομπές


Πομπιλος
Αγέπολις

Ο **Αγέπολις ο Ρόδιος** (αρχ. ελλην. *Ἀγέπολις*) ήταν αρχαίος Ρόδιος που στάλθηκε από τους συμπολίτες του το 169 π.Χ. ως πρέσβυς προς τον Ρωμαίο ύπατο Κόιντο Μάρκιο Φίλιππο, στον πόλεμο των Ρωμαίων με τον βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα. Σκοπός του Αγέπολι ήταν να εξευμενίσει τον Ρωμαίο, ανασκευάζοντας τις κατηγορίες και τις διαβολές που είχαν γίνει στη ρωμαϊκή Σύγκλητο κατά των Ροδίων, δηλώνοντας πίστη των Ροδίων στη Ρώμη. Ο Αγέπολις συνάντησε τον Κόιντο Μάρκιο κοντά στο Ηράκλειον Πιερίας, όπου ο Ρωμαίος του επεφύλαξε αξιοσημείωτα εγκάρδια υποδοχή και άκουσε τις απόψεις του.  Λίγο αργότερα ο Αγέπολις επισκέφθηκε τον Γάιο Μάρκο Φίγκουλο, ο οποίος τον υποδέχθηκε ακόμα καλύτερα. Οι Ρόδιοι θεώρησαν τις θερμές υποδοχές που επεφυλάχθηκαν στον απεσταλμένο τους ως ενδεικτικές του άγχους της Ρώμης για τον πόλεμο, μια πεποίθηση που επιβεβαιώθηκε για εκείνους όταν ο Αγέπολις τους αφηγήθηκε το πώς ο Κόιντος Μάρκιος τον είχε πάρει κατά μέρος για να τον ρωτήσει εμπιστευτικά γιατί η Ρόδος δεν μεσολαβούσε ώστε να βοηθήσει να τελειώσει ο πόλεμος.

Το 168 π.Χ. ο Αγέπολις στάθηκε και πάλι ως πρέσβυς, αυτή τη φορά στην ίδια την πόλη της Ρώμης, προκειμένου να δηλώσει στη Σύγκλητο ότι ο πόλεμος της Ρώμης κατά του Περσέως αποτελούσε μεγάλο φορτίο για την Ελλάδα και ήταν τελικώς μη επικερδής για την ίδια τη Ρώμη. Αλλά ο πόλεμος (ο Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος) είχε πλέον τελειώσει με την οριστική νίκη των Ρωμαίων και το τέλος του Βασιλείου της Μακεδονίας, οπότε ο Αγέπολις κατηγορήθηκε από τη Σύγκλητο πως δεν υπηρετούσε τα συμφέροντα ούτε της Ελλάδας, ούτε της Ρώμης, αλλά εκείνα του ηττημένου πλέον Περσέως.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Ρόδιοι
Ερτζίς

Η **Ερτζίς** (τουρκικά: Erciş· κουρδικά: Erdiş· αρμενικά: Ականց, Ακάντς· ιστορικά Արճեշ Αρτζές) είναι πόλη και διαμέρισμα στην τουρκική Επαρχία Βαν, επί της λίμνης Βαν.

Κατά την κλασική αρχαιότητα, η πόλη ήταν γνωστή ως Αρσισσά, και Αρτσές (Arčeš) στα αρμενικά και Αρτζίς στα αραβικά. Οι Βυζαντινοί τη γνώριζαν ως **Ἂρζες** ή **Ἀρζές** και ο αυτοκράτορας του 10ου αιώνα Κωνσταντίνος Ζ’ Πορφυρογέννητος έγραψε στο έργο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν (Κεφάλαιο 44) ότι βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Καϊσιτικού εμιράτου του Μαντζικέρτ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Πτολεμαίος Α΄ του Τούσκουλου

Ο **Πτολεμαίος Α΄**, , , (απεβ. το 1126) ήταν κόμης του Τούσκουλου στο πρώτο τέταρτο του 12ου αι.. Ήταν γιος του Γρηγορίου Γ΄. Ο Πέτρος Πιζάνος, στη *Vita Paschalis II* αναφέρεται στον Πτολεμαίο Α΄ και τον ηγούμενο της Φάρφας ως σύμμαχους του βασιλιά με τον ίδιο τρόπο, που οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος ήταν σύμμαχοι του πάπα.

Υποστήριξε τον πάπα Πασχάλη Β΄ και, το 1108, όταν ο πάπας έφυγε για το Μπενεβέντο, του δόθηκε η διοίκηση της Καμπανίας. Σύντομα, ο Πτολεμαίος Α΄, μαζί με τον Μπέραλντ της Φάρφας (ηγούμενο της Φάρφα) και τον Πέτρο Κολόννα, επαναστάτησαν ενάντια στην παπική εξουσία. Ο πάπας επέστρεψε με στρατεύματα από τον Ριχάρδο Β΄ της Γκαέτας και οι επαναστάτες δεν μπόρεσαν να πάρουν τον έλεγχο της Ρώμης.

Το 1111, ο βασιλιάς Ερρίκος Ε΄  της Γερμανίας φυλάκισε τον πάπα και μερικούς από τους καρδιναλίους του στη Ρώμη και ο Ροβέρτος Α΄ της Καπούης έστειλε 300 άνδρες, για να σώσουν την παπική ακολουθία. Ωστόσο, ο Πτολεμαίος Α΄ συνάντησε τα στρατεύματα των Καπουανών στο Φερεντίνο και τους γύρισε πίσω.

Τον Μάρτιο του 1116 ο έπαρχος της Ρώμης Πέτρος απεβίωσε και ο Πασχάλης διόρισε έναν γιο του Πιέρ Λεόνι ως αντικαταστάτη του. Ο λαός εξεγέρθηκε και διόρισε αντ' αυτού τον Πέτρο, μικρανιανιψιό του Πτολεμαίου Α΄. Ο πάπας αναγκάστηκε να καταφύγει στο Aλμπάνo, αλλά όχι πριν επιχειρήσει να αγοράσει την πίστη του Πτολεμαίου Α΄ με την επιχορήγηση της Aριτσία. Στη συνέχεια, ο πάπας στράφηκε στη Ρώμη και, τον Μάιο, ανέλαβε το Τραστέβερε και το φρούριο Φουμόνε. Οι άνδρες του συνέλαβαν τον έπαρχο Πέτρο. Με τον συγγενή του φυλακισμένο, ο Πτολεμαίος Α΄ επιτέθηκε ξανά στον πάπα και νίκησε την πολιτοφυλακή του στο Αλγκίδντιο και απελευθέρωσε τον ανιψιό του. Αυτό ήταν ο καταλύτης για μια ευρύτερη εξέγερση στην Καμπανία και στα Παπικά Κράτη.

Το Πάσχα του 1117 έφτασε ο βασιλιάς και ο πάπας τράπηκε σε φυγή. Ο Πτολεμαίος Α΄ υπέβαλε γρήγορα φόρο τιμής στον κοσμικό δεσπότη. Επιβεβαιώθηκε σε όλες τις κτήσεις τού παππού του υπάτου Γρηγορίου. Η δύναμή του επεκτάθηκε μέχρι τη Σαμπίνα. Κατείχε το λιμάνι της Αστούρα, αφού αποσπάστηκε από τη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Ονομάστηκε δούκας και ύπατος Ρωμαίων (*dux et consul Romanorum*) και επίσημα πρίγκιπας του Λατίου. Σε αυτό το σημείο, ο γιος του ονομάστηκε επίσης κόμης και αυτός ο νεότερος Πτολεμαίος Β΄ δόθηκε σε γάμο με τη Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄.

Στις 5 Φεβρουαρίου 1105, μετά από πολέμους με τη Γαέτα, ο Πτολεμαίος Α΄ είχε επιβεβαιώσει με συνθήκη την ασφάλεια των εμπόρων της Γκαέτας στις περιοχές του. Τώρα, οι πόλεμοι με τη Γκαέτα ξεκίνησαν (προσωρινά).

Ο Πτολεμαίος Α΄ και ο ανιψιός του ο έπαρχος κρατούσαν το Καστέλ Σαντ'Άντζελο. Ο Πέτρος Κολόννα και ο Ράιναλντ Σαναμπάλντι στράφηκαν στο πλευρό τού πάπα και, αμέσως μετά τα Χριστούγεννα, ο Πτολεμαίος Α΄ και οι υπόλοιποι που ήταν υπέρ του βασιλιά στη Ρώμη αναγκάστηκαν να φύγουν από τον πάπα. Ο Πασχάλιος Β΄ σύντομα απεβίωσε.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε και είχε τέκνο:
* Πτολεμαίος Β΄ απεβ. 1153, κόμης του Τούσκουλου.

## Πηγές
* Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος . *Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ.* *IV Μέρος 1* . 1905.
* Lexikon des Mittelalters: ''Ptolemaeus (Tolomeo) I. Graf von Tusculum'' .

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Μάχη στο Τυμπάκι

Η **Μάχη στο Τυμπάκι** διεξήχθη στην Ανατολική Κρήτη στα μέσα του 1822 μεταξύ των Ελλήνων επαναστατών και των Τούρκων και έληξε με τη νίκη των Ελλήνων.

## Υπόβαθρο
Από τα μέσα Μάϊου, οι Τούρκοι σχεδόν σε όλη την Κρήτη, βρίσκονταν κλεισμένοι στα κάστρα της. Στο νησί έφταναν πληροφορίες ότι, κατευθύνεται προς τα εκεί ο Αιγυπτιακός στόλος, γι' αυτό και ήταν απαραίτητο να σταλεί βοήθεια από την Πελοπόννησο και τα νησιά του Αιγαίου. Παρόλα αυτά, ο γενικός έπαρχος της Κρήτης Αφεντούλιεφ, φάνηκε να δείχνει είτε υποτίμηση είτε άγνοια του κινδύνου και μόλις στις 2 Ιουνίου, απευθυνόταν προς την κυβέρνηση για να τονίσει τον κίνδυνο στον οποίο βρισκόταν η Κρήτη. Λίγες μέρες αργότερα, ο ελληνικός στρατός, πέτυχε μεγάλη νίκη εναντίον των Τούρκων στη  Μαλάξα, νίκη η οποία ενθάρρυνε τους Έλληνες, οι οποίοι άρχισαν να παρενοχλούν τον εχθρό με συνεχείς ακροβολισμούς και ενέδρες. Στις 12 Ιουνίου οι Έλληνες επιτέθηκαν ενάντια στους οχυρωμένους Τούρκους στα Τσουκαλαριά και τελικά αναγκάστηκαν να συμπτυχθούν στην Μαλάξα. Από εκεί αποσύρθηκαν στο ορεινό χωριό Κάμπος και οι Τούρκοι κατέλαβαν την Μαλάξα. Συγχρόνως με τα γεγονότα αυτά στην δυτική Κρήτη, στην ανατολική οι Έλληνες οπλαρχηγοί Βουρδουμπάς, Τσουδερός, Δεληγιαννάκης, Κουρμούλης και Ζερβουδάκης επιτέθηκαν εναντίον των Τούρκων στο Τυμπάκι.

## Μάχη
Στην θέση Τυμπάκι, είχαν στρατοπεδεύσει 2.000 Τούρκοι υπό την ηγεσία των Αφριολίδη και Μουσταφά Καψάλη. Διέθεταν πέραν αυτών και ιππικό και η αριθμητική υπεροχή τους έναντι των αντιπάλων ήταν φανερή. Από την άλλη οι Έλληνες, αγωνίστηκαν με γενναιότητα αλλά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στο χωριό Κλήμα όπου άρχισαν να συγκεντρώνονται αγωνιστές και από άλλες επαρχίες της Κρήτης, παρενοχλώντας συνεχώς τους Τούρκους των περιοχών αυτών. Τελικά, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να ζητήσουν ανακωχή κατά τη διάρκεια της οποίας οι Έλληνες επωφελήθηκαν και κατέλαβαν τα χωριά Βορρίζια, Ζερό, Γρηγοριά και Γέργερη εξοπλίζοντας τους κατοίκους των περιοχών αυτών. Αντιλαμβανόμενοι οι Τούρκοι [ως κινδυνεύουν να περικυκλωθούν, έσπευσαν να εγκαταλείψουν το Τυμπάκι. Οι Έλληνες τους επιτέθηκαν απωθώντας τους ως το χωριό της Αγίας Βαρβάρας, όπου τελικώς οι Τούρκοι οχυρώθηκαν. Από την πλευρά των Τούρκων σκοτώθηκαν περισσότερα από εκατό άτομα ενώ από τους Έλληνες μόνο τρείς. 

## Απολογισμός
Έτσι, η περιοχή της Γόρτυνος έμεινε υπό την κυριαρχία των Ελλήνων.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφικές πηγές
* Ιστορία του ελληνικού Έθνους. Η ελληνική επανάσταση και η ίδρυση του ελληνικού κράτους (1821-1932). Τόμος ΙΒ. Εκδοτική Αθηνών Α.Ε, Αθήνα 1975

Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Λόρα Μπέιλι

Η **Λόρα Μπέιλι** (αγγλικά: Laura Bailey) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής.

## Βιογραφία
Η Μπέιλι γεννήθηκε στο Μισισίπι. Έχει μια μεγαλύτερη αδερφή που ονομάζεται Τζένη. Ο πατέρας της ήταν στην Πολεμική Αεροπορία, με αποτέλεσμα η οικογένεια να μετακινείται συχνά. Έζησαν στην Οκλαχόμα πριν μετακομίσουν στο Σαν Αντόνιο του Τέξας και στη συνέχεια μετακόμισαν σε όλο το Βόρειο Τέξας, όλα πριν ο Μπέιλι γίνει έξι ετών.Τελικά εγκαταστάθηκαν στο Άλεν του Τέξας, ένα προάστιο του Ντάλας. Είχε ένα παροδικό ενδιαφέρον για την υποκριτική και έπαιξε σε σχολικά έργα, αλλά σχεδίαζε να γίνει βιολόγος. Δεν συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να κάνει καριέρα στην υποκριτική μέχρι που παρακολούθησε μια ειδική εκπομπή πίσω από τις σκηνές του Dawson's Creek στην οποία πήρε συνέντευξη από την Katie Holmes. Παρακολούθησε το θεατρικό πρόγραμμα στο Collin County Community College στο Plano του Τέξας, όπου συμμετείχε στις παραγωγές των έργων Suburbia, Through a Glass Onion και Don't Rock the Jukebox. 

Ο ηθοποιός φωνής Kent Williams εντόπισε την Μπέιλι σε ένα από τα κολεγιακά της θεατρικά έργα και την προσκάλεσε σε ακρόαση για το Funimation.  

## Καριέρα
Σε ηλικία 18 ετών, έκανε το ντεμπούτο της στο anime ως Kid Trunks στη μεταγλώττιση Funimation του Dragon Ball Z. Άλλοι χαρακτήρες που έχει δώσει τη φωνή της είναι Emily / Glitter Lucky στο Glitter Force, Tohru Honda στο Fruits Basket, Lust στο Fullmetal Alchemist: Brotherhood, ο χαρακτήρας του τίτλου στη μεταγλώττιση του Funimation του Shin-Chan και ο Maka Albarn στο Soul Eater, την Kushina Uzumaki από το Naruto Shippuden κλπ. 

Είναι μέλος του καστ της διαδικτυακής σειράς Critical Role, παίζοντας τους Vex'ahlia ("Vex"), Jester Lavorre και Imogen Temult.

Σε βιντεοπαιχνίδια, η Μπέιλι έχει δώσει τη φωνή της στην Rayne στο franchise BloodRayne, στην Jaina Proudmoore στο World of Warcraft, στον Rise Kujikawa στο Persona 4, στον Female Protagonist στο Persona 3 Portable, στον Chun-Li στο Street Fighter κλπ. Το 2020, πρωταγωνίστησε ως Άμπι Άντερσον στο βιντεοπαιχνίδι The Last of Us Part II, για το οποίο κέρδισε το βραβείο BAFTA για την καλύτερη ερμηνεύτρια σε πρωταγωνιστικό ρόλο και την καλύτερη ερμηνεία στα The Game Awards.

## Προσωπική Ζωή
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2011, η Μπέιλι παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό φωνής Travis Willingham. Έβγαιναν για λίγο όταν ήταν νεότεροι, και επανασυνδέθηκαν αργότερα. Ζουν στο Λος Άντζελες. Έχουν έναν γιο, τον Ronin, που γεννήθηκε το 2018.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού
Μπομπ Πάπενμπρουκ

Ο **Ρόμπερτ «Μπομπ» ΝτεΟυέιν Πάπενμπρουκ** (αγγλικά: Robert "Bob" DeWayne Papenbrook) (18 Σεπτεμβρίου 1955 – 17 Μαρτίου 2006) ήταν Αμερικανός ηθοποιός φωνής.

## Βιογραφία
Οι συνάδελφοι του του έδωσαν το παρατσούκλι "Pappy". Ήταν πολύ γνωστός στον κόσμο των anime και των βιντεοπαιχνιδιών voice-over για τη φωνητική του δράση σε "σκληρούς" χαρακτήρες. Ωστόσο, ήταν ιδιαίτερα γνωστός στα διάφορα live action voice-overs του, τα οποία, κυρίως, περιλάμβαναν το franchise Power Rangers. Ανακαλύφθηκε από τους σκηνοθέτες Στίβεν Σπίλμπεργκ και Τζορτζ Λούκας, γεγονός που του έδωσε τον πρώτο του ρόλο φωνητικής στην επιτυχημένη ταινία Raiders of the Lost Ark, καθώς οι ιθαγενείς του Χοβίτο κυνηγούσαν τον Ιντιάνα Τζόουνς στην αρχή της ταινίας. Οι πιο γνωστοί του ρόλοι ήταν οι φωνές του Rito Revolto στο Mighty Morphin Power Rangers και στο Power Rangers Zeo, του Shadowborg στο Big Bad Beetleborgs, του Scorpix στο Beetleborgs Metallix και του Deviot στο Power Rangers: Lost Galaxy.

Έχει δώσει τη φωνή σε σειρές anime όπως Eureka Seven, Magic Knight Rayearth, Phantom Quest Corp., Rave Master, Rurouni Kenshin,Sentō Yōsei Yukikaze, Transformers: Robots in Disguise, κ.α.

Έχει δώσει τη φωνή του σε ταινίες όπως Jeepers Creepers 2, Lupin III: The Mystery of Mamo, Mobile Suit Gundam F91, Patlabor: The Movie, Scooby-Doo 2: Monsters Unleashed, Sky Blue, Stranger than Fiction, κ.α.

Εκτός από την υποκριτική, δίδαξε επίσης kickboxing και άλλες πολεμικές τέχνες. Αυτός και η σύζυγός του Debbie Rothstein παντρεύτηκαν το 1978 και απέκτησαν έναν γιο, τον Μπράις Πάπενμπρουκ, ο οποίος είναι επίσης ηθοποιός φωνής.

Στις 17 Μαρτίου 2006, ο Πάπενμπρουκ πέθανε από χρόνια προβλήματα στους πνεύμονες σε ηλικία 50 ετών.Το DVD Adventures in Voice Acting του 2008 ήταν αφιερωμένο σε αυτόν (η εμφάνιση του οποίου γυρίστηκε πριν από το θάνατό του).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Μπομπ Πάπενμπρουκ στο CrystalAcids Anime Voice Actor Database

Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Ράινο του Τούσκουλου

Ο **Ράινο**, γερμ.: *Raino*, επίσης *Rayno*, *Ranulf* ή *Reginulf*, (απεβ. μετά το 1179), ήταν ο τελευταίος κόμης του Tούσκολου από άγνωστη ημερομηνία, όταν συνδέθηκε για πρώτη φορά με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωνάθαν, μέχρι το τέλος του. Ο πατέρας του Πτολεμαίος Β΄, απεβίωσε το 1153. Μητέρα του ήταν η Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ της Γερμανίας.

Εμφανίζεται πρώτα το 1147, υποθηκεύοντας το Κάστρουμ Αλγκίντι στον πάπα Ευγένιο Γ΄ για 200 λίρες.

Ο πάπας Aδριανός Δ΄ παραχώρησε το φρούριο Tούσκουλο -του οποίου είχε αγοράσει την υποθήκη από τον Όντο Φραντζιπάνι, ο οποίος με τη σειρά του την είχε αγοράσει από τον Όντο Κολόννα όταν ο Πτολεμαίος Β΄ αναγκάστηκε να το υποθηκεύσει- στον Ιωνάθαν το 1155. Ωστόσο η Σύγκλητος της Ρώμης αρνήθηκε να επικυρώσει την παραχώρηση τού φρουρίου στον κόμη. Το 1167 ο Ράινο εμφανίζεται για πρώτη φορά ως μοναδικός κόμης. Ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ προσπάθησε εκείνη την εποχή να αποτρέψει τους πολίτες να επιτεθούν στο Tούσκουλο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Ράινο κάλεσε σε βοήθεια τον Ράιναλντ του Ντάσελ, αρχικαγκελάριο της Ιταλίας και αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Ο Ράινo και ο Ράιναλντ πολιορκήθηκαν από τους Ρωμαίους στο παλαιό φρούριο Tούσκουλο. Ζητήθηκε βοήθεια από τον Χριστιανό αρχιεπίσκοπο του Μάιντς, που ήταν τότε στην Ανκόνα. Με 1.300 Γερμανούς και Βραβαντίνους, και τους άνδρες του Ροβέρτου Β΄ της Μπασουνβίλα, ο Χριστιανός στρατοπέδευσε δίπλα στο Μόντε Πόρτσιο έξω από την πόλη.

Οι Ρωμαίοι απέρριψαν κάθε προσπάθεια διπλωματικής επίλυσης και βάδισαν με έναν στρατό 40.000 στο Tούσκουλο. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος στρατός των Ρωμαίων εδώ και πολλούς αιώνες, που βάδισαν προς το πεδίο. Αρχηγός μπορεί να ήταν ο Όντο Φραντζιπάνι. Η βαρυσήμαντη μάχη του Μόντε Πόρτσιο έλαβε χώρα στις 29 Μαΐου 1167. Οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν και το Tούσκουλο διατηρήθηκε.

Το 1169 ο Ράινo αντάλλαξε με τον έπαρχο Ιωάννη το Τούσκουλο για τα Mόντε Φιαζόνε και Σ. Φλαβιάνο. Όταν ο Ιωάννης έφυγε από την πόλη, ο Ράινo προσπάθησε να ξαναμπεί, αλλά τον αρνήθηκαν οι πολίτες, οι οποίοι έδωσαν την πόλη στον πάπα στις 8 Αυγούστου 1170. Το 1171 ο Ράινο τελικά απαρνήθηκε την πόλη υπέρ του πάπα. Έτσι ο τελευταίος κόμης του Τούσκουλου απομακρύνθηκε από τη θέση του και του αρνήθηκαν ακόμη και την είσοδο στις νεοαποκτηθείσες πόλεις του. Η πτώση του Οίκου του ήταν γρήγορη και απότομη.

Μετά την εξουσία του στο Tούσκουλο, ο Ράινo συνέχισε να είναι ενεργός στις εδαφικές συναλλαγές. Παραχώρησε το Λαριάνo στον πάπα Αλέξανδρο Γ΄ με αντάλλαγμα τη Nόρμα και τον Βίκολο στις 11 Οκτωβρίου 1179. Με μία συνθήκη με τους Τσέντσιο και Oντόνε των Φραντζιπάνι, απέκτησε την Tερατσίνα και το Τσιρτσέγκιο σε αντάλλαγμα για το Tούσκουλο και το Mόντε Κάβο.

## Πηγές
* Γκρηγορόβιους, Φερδινάνδος. *Η Ρώμη στον Μεσαίωνα Τόμ.* *IV Μέρος 1* . 1905.

Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Κόντρινγκτον (Αντίγκουα και Μπαρμπούντα)

Το **Κόντρινγκτον** () είναι πόλη στο νησί Μπαρμπούντα της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα.

Το Κόντρινγκτον ιδρύθηκε από τον Κρίστοφερ Κόντρινγκτον και τον αδελφό του Τζον το 1685, για να είναι το κύριο οικιστικό κέντρο του νησιού. Κατασκεύασαν ένα κάστρο που δέσποζε στην πόλη, αλλά υπέστη σοβαρές ζημιές από σεισμό το 1843 και πλέον λίγα ίχνη του έχουν απομείνει. Είχε πληθυσμό 914 κατοίκους το 2001.

Το 1741, η πρώτη εξέγερση των σκλάβων έλαβε χώρα στο Κόντρινγκτον. Η εξέγερση του Μπιτς προέκυψε ως συνέπεια της «σκληρής και τυραννικής» συμπεριφοράς του διευθυντή Τόμας Μπιτς. Πολλά κοπάδια βοοειδών σφαγιάστηκαν ενώ ζημιές έγιναν στα ακίνητα και τον εξοπλισμό του Κόντρινγκτον. Το Κόντρινγκτον εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Μπαρμπούντα Κόντρινγκτον.

Ο πληθυσμός του Κόντρινγκτον καταγράφηκε ως 700 κάτοικοι στην απογραφή του 1904 και 1.252 κάτοικοι στην απογραφή του 1991. Η πόλη, μαζί με το υπόλοιπο νησί, εκκενώθηκε πλήρως τον Σεπτέμβριο του 2017 μετά τις καταστροφές που προκάλεσε ο τυφώνας Ίρμα, αλλά μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει πλέον επιστρέψει στο νησί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Κέντρο Carso για τη Μελέτη της Ιστορίας του Μεξικού

Το **Κέντρο Carso για τη Μελέτη της Ιστορίας του Μεξικού** (στα ισπανικά: Centro de Estudios de Historia de México Carso, CEHM-Carso) είναι ένα μεξικανικό πολιτιστικό ίδρυμα αφιερωμένο στην έρευνα, τη διατήρηση και τη διάδοση ιστορικών εντύπων και αρχείων του Μεξικού από τον 18ο αιώνα έως τον 20ο αιώνα. Ανήκει στο Ίδρυμα Κάρλος Σλιμ (Fundación Carlos Slim) και βρίσκεται στο Χιμαλίστακ, στα νότια της Πόλης του Μεξικού. Ιδρύθηκε το 1965 από την Condumex.

Το Κέντρο Carso  είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης της UNESCO. Τα αρχεία του περιέχουν 700 πόρους τεκμηρίωσης – περίπου 2 εκατομμύρια σελίδες – και η βιβλιοθήκη του περιέχει  80.554 βιβλία (18 από αυτά είναι αρχέτυπα). Το κέντρο Carso  διαθέτει περίπου 800.000 τεκμήρια.

## Ιστορία
Το Κέντρο Carso  ιδρύθηκε από την εταιρία Conductores Mexicanos (Condumex) με στόχο τη διάσωση βιβλιογραφικών και τεκμηριωτικών αρχείων μεγάλης ιστορικής αξίας που θα χάνονταν λόγω έλλειψης συντήρησης ή που θα πωλούνταν σε βιβλιοθήκες και αρχεία του εξωτερικού.

Το Κέντρο Carso εγκαινιάστηκε το 1965 από τον Ρικάρντο Γκαρσία Σάινθ. Η πρώτη απόκτηση του κέντρου ήταν μια ιδιωτική συλλογή 10.000 βιβλίων του 19ου αι., η οποία περιελάμβανε αρχεία από την Επισκοπή της Γκουανταλαχάρα και αλληλογραφία μεταξύ πολλών προσωπικοτήτων που συμμετείχαν στην ανεξαρτησία του Μεξικού.

Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο αποτελούνταν από διανοούμενους όπως ο Χεσούς Ρέγιες Χερόλες, ο Ιγνάσιο Μπερνάλ, ο Σίλβιο Ζαβάλα, ο Αντόνιο Μαρτίνεθ Μπαέζ, ο Αλφόνσο Νοριέγκα, μεταξύ άλλων.

Μερικά από τα αντικείμενα συλλογής του Kέντρου Carso δωρίστηκαν στην κυβέρνηση του Μεξικού, όπως η επιστολή προκήρυξης του Μεξικανικού Συντάγματος του 1917, υπογεγραμμένη από τον Βενουστιάνο Καράνσα  ή το ημερολόγιο του Μεξικανού πολιτικού και ιστορικού Κάρλος Μαρία ντι Μπουσταμάντε.

Το 1976, το Κέντρο Carso δέχτηκε  τους πρώτους εκπαιδευόμενους από το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού και ορισμένους από αυτούς είναι σήμερα επιφανείς ερευνητές.

## Βιβλιοθήκες
Η βιβλιοθήκη του Κέντρου Carso διαθέτει 80.554 τόμους βιβλίων. Μερικές από τις ιδιαίτερες συλλογές αφορούν τις ακόλουθες  βιβλιοθήκες:

* Βιβλιοθήκη Ερνέστο ντα Πένια: αποτελείται από τη βιβλιογραφική συλλογή του εν λόγω ερευνητή, ο οποίος γνώριζε σχεδόν 30 γλώσσες, επομένως αυτή η συλλογή είναι πολύγλωσση .
* Βιβλιοθήκη Madero Spiritist 
* Βιβλιοθήκη Virrenal 
* Βιβλιοθήκη Pagliai 
*Βιβλιοθήκη Poblana 

### Αμερικανικά αρχέτυπα
Τα  λεγόμενα αμερικανικά αρχέτυπα είναι εκείνα τα κείμενα που τυπώθηκαν όταν πρωτοεμφανίστηκε η τυπογραφία που στην περίπτωση του Μεξικού ήταν το 1534. Για το Κέντρο Carso  η συλλογή αυτών των κειμένων αφορούν συνολικά 18 αρχεία.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Μεξικό
* Πόλη του Μεξικού
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Official website
* Carlos Slim - Βritannica

Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα ανά χώρα
Κατηγορία:Ανθρωπολογικά μουσεία ανά χώρα
Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Μεξικό
Τσάρνα Χάντσα

Ο **Τσάρνα Χάντσα** (πολωνικά: Czarna Hańcza, , ) είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Περιοχής Σουβάουκι της βορειοανατολικής Πολωνίας και της περιοχής Σαπότσκιν της βορειοδυτικής Λευκορωσίας. Είναι γνωστό ότι έχει μεγάλους ογκόλιθους από την Εποχή των Παγετώνων. Πηγάζει από τη λίμνη Χάντσα (η βαθύτερη λίμνη στην Πολωνία με μέγιστο βάθος 108,5 μ.) και διασχίζει τη λίμνη Χάντσα και τη λίμνη Βίγκρι (τοποθεσία του Εθνικού Πάρκου Βίγκρι της Πολωνίας), Είναι παραπόταμος του ποταμού Νέμαν πέρα από τα σύνορα της Λευκορωσίας και της Λιθουανίας. Διασχίζει την πόλη Σουβάουκι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας
Κατηγορία:Ποταμοί της Λευκορωσίας
Κατηγορία:Ποταμοί της Λιθουανίας
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Νέμαν
Καραβάντιος

Ο **Καραβάντιος** ήταν Ιλλυριός πρίγκιπας από την οικογένεια Λαβεάται, ο μοναδικός νόμιμος γιος του βασιλιά Πλευράτου Γ΄ με την νόμιμη σύζυγο του Ευρυδίκη. Ο ετεροθαλής αδελφός του Γένθιος ήταν ο τελευταίος Ιλλυριός βασιλιάς των Αρδιαίων, πολέμησε μαζί του εναντίον των Επικάριων (168 π.Χ.).

## Παραπομπές



## Πηγές

*The Illyrians by J. J. Wilkes, 1992

Κατηγορία:Ιλλυριοί
Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Αντώνιος των Λερίνων

Ο **Αντώνιος των Λερίνων** ή **ο ερημίτης** (ιταλικά : Antonio di Lerino) (Βαλερία, 470 περ. - Λερίνες, 28 Δεκεμβρίου 520) ήταν Ρωμαίος μοναχός που έζησε ως ερημίτης κοντά στη λίμνη Κόμο. Πέρασε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του με τους μοναχούς των Λερίνων. Στην αρχαιότητα τον τιμούσαν ως παράδειγμα μυστικιστικής ζωής και γι' αυτό τον τιμούν ως άγιο στην Ρωμαιοκαθολική εκκλησία και τιμάτε η μνήμη του στις 28 Δεκεμβρίου.

## Αγιογραφία
Όλες οι πληροφορίες που έχουμε γι' αυτόν οφείλονται στην αγιογραφία του που έγραψε ο Εννόδιος, επίσκοπος της Παβίας. 

Γεννημένος στη Βαλέρια της Κάτω Παννονίας, σε ηλικία 8 ετών έμεινε ορφανός από πατέρα. Ο Άγιος Σεβερίνο ανέλαβε την φροντίδα του, του έμαθε τα πρώτα γράμματα και τον κατήχησε  στην χριστιανική πίστη. Στη συνέχεια την εκπαίδευσή του συνέχισε ο θείος του Κωνστάντιος, ο οποίος ζούσε στη Βαυαρία στο Λορχ Βυρτεμβέργης και ήταν επίσκοπος αυτής της πόλης.

Εκεί ακολούθησε τη θρησκευτική του κλήση και έκανε θρησκευτικούς όρκους κι έγινες μοναχός. Πήγε τότε, το 488, μαζί με τον μοναχό Μπρούνο στη λίμνη Κόμο στην τοποθεσία Μπρενταλέτο και Τεόλο όπου έκανε ζωή ερημίτη και έγινε σημείο αναφοράς για τους ντόπιους χριστιανούς.

Καθώς η φήμη της αγιότητάς του και των θαυμάτων του εξαπλώθηκε, πολύς κόσμος πήγαινε να τον επισκεφτεί, έτσι για να βρει την ηρεμία και τις ασκητικές του στιγμές, μετακόμισε στις Λερίνους, όπου έζησε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του και πέθανε.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Alban Butler, Il primo grande dizionario dei santi secondo il calendario, Casale Monferrato, Edizioni PIEMME S.p.A., 2001, ISBN 88-384-6913-X.

Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας