open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Οπ Αρτ

μικρογραφία|Μια οπτική ψευδαίσθηση από τον Ουγγρικής καταγωγής καλλιτέχνη Βικτώρ Βαζαρελί στο Πετς|αριστερά
Η **Οπ Αρτ** (*Op Art*) είναι μια μορφή αφηρημένης, γεωμετρικής τέχνης που αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1960. Σκοπός της Οπ Αρτ είναι κυρίως η πρόκληση του θεατή μέσω φαινομένων οπτικής απάτης και οπτικών ψευδαισθήσεων, συχνά σε ασπρόμαυρες συνθέσεις. Ως καλλιτεχνικό ρεύμα, θεωρείται σε ένα βαθμό συγγενές των κινημάτων του κονστρουκτιβισμού και του νεοπλαστικισμού.  

Ο όρος *Οπ Αρτ* (από το Optical Art) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1964, στο περιδικό *Time*, ωστόσο έργα που ανήκουν σήμερα στο καλλιτεχνικό ύφος της Οπ Αρτ είχαν αρχίσει να δημιουργούνται μερικά χρόνια νωρίτερα. Ως πρώτα πρώιμα δείγματα του ρεύματος της Οπ Αρτ θεωρούνται οι πίνακες του Βικτώρ Βαζαρελί, κατά τη δεκαετία του 1930 και συγκεκριμένα έργα όπως η *Ζέβρα* (1938), μία ασπρόμαυρη σύνθεση που δίνει την αίσθηση μιας τρισδιάστατης εικόνας.

Το 1965, μία έκθεση -- υπό τον γενικό τίτλο *The Responsive Eye* -- αποτελούμενη αποκλειστικά από έργα της Οπ Αρτ διοργανώθηκε στην πόλη της Νέας Υόρκης, γεγονός που ενίσχυσε σημαντικά τη θέση της Οπ Αρτ και την κατέστησε αρκετά δημοφιλή. 

Η Bridget Riley αποτελεί ίσως την σημαντικότερη εκπρόσωπο της Οπ Αρτ, μαζί με τους Jesus-Rafael Soto, Cruz Diez, Youri Messen-Jaschin, Julio Le Parc, Agam, Daniel Burren, Nicolas Schöffer και Richard Anuszkiewicz.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστοσελίδα του Michele Vasarely
* Συλλογή έργων
* Rafael Soto"
* Diez"
* Messen-Jaschin Op art" 
* Messen-Jaschin Op art"
* Le Parc"
* Waldheims"

Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Οπ Αρτ
Fluxus

Με τον όρο **Fluxus** (ελληνική ελεύθερη απόδοση: ***Φλούξους***) εννοείται το διεθνές καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε κατά τη δεκαετία του 1960, το οποίο χαρακτηρίστηκε από την ανάμιξη πολλών διαφορετικών μορφών της τέχνης, από τις εικαστικές τέχνες μέχρι τη μουσική και τη λογοτεχνία. 

Το κίνημα του Fluxus γεννήθηκε στη Γερμανία με επίκεντρο τον Λιθουανό καλλιτέχνη Ζωρζ Ματσιούνας, ο οποίος το Σεπτέμβριο του 1962 οργάνωσε μία συναυλία σύγχρονης μουσικής υπό τον γενικό τίτλο *Fluxus Internationale Festspiele neuester Musik*. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε και την αρχή ενός ευρύτερου πρωτοποριακού καλλιτεχνικού ρεύματος, που αναδείχθηκε με όλα τα διαθέσιμα εκφραστικά μέσα. Οι καλλιτέχνες της ομάδας δεν παρουσιάζουν κάποια κοινά υφολογικά στοιχεία αν και συνολικά το κίνημα του Φλούξους θεωρείται πως συγγενεύει με τον ντανταϊσμό, κυρίως γιατί τα έργα του στοχεύουν κατά βάση στην πρόκληση του θεατή. Σημαντική επίδραση στους εκπροσώπους του Φλούξους άσκησε επίσης ο Μαρσέλ Ντυσάν. 

Οι περισσότερο ενεργές περίοδοι δράσης του κινήματος θεωρούνται οι δεκαετίες 1960 και 1970. Σε αυτό το διάστημα, οι καλλιτέχνες του Φλούξους παράγουν πλήθος καινοτόμων έργων αλλά και οργανώνουν δημόσιες εκδηλώσεις (*Fluxus Events*), σκοπός των οποίων είναι η κατάργηση της απόστασης μεταξύ του κοινού και των ίδιων των καλλιτεχνών. Συχνά, ο αντισυμβατικός χαρακτήρας του κινήματος αποτελέσε αντικείμενο αρνητικής κριτικής.

Ανάμεσα στους εκπροσώπους του Fluxus συγκαταλέγονται ο Γιόζεφ Μπόις καθώς και οι μουσικοί Τζον Κέιτζ και Γιόκο Όνο.    

## Εκπρόσωποι του Fluxus
* Arman
* Ay-O
* Σεζάρ Μπαλντατσίνι
* Γιόζεφ Μπόις
* Τζορτζ Μπρεχτ
* Τζον Κέιτζ
* Τζουζέπε Κιάρι
* Φίλιπ Κόρνερ
* Ρομπέρ Φιγιού
* Χένρι Φλιντ
* Κεν Φρίντμαν
* Αλ Χάνσεν
* Κερν Χέντλαντ
* Τζόφρι Χέντρικς
* Ντικ Χίγκινς
* Ρούουντ Γιάνσεν
* Ρέι Τζόνσον
* Τζο Τζόουνς
* Άλισον Νόουλς
* Τακεχίσα Κοσούγκι
* Σιγκέκο Κουμπότα
* Τζορτζ Λάντοου
* Τζάκσον Μακ Λόου
* Τζορτζ Ματσιούνας
* Μπάρι ΜακΚάλιον
* Άντολφας Μέκας
* Γκούσταφ Μέτσγκερ
* Λάρι Μίλερ
* Γιόκο Όνο
* Genesis P-Orridge
* Ναμ Τζουν-Πέικ
* Μπεν Πάτερσον
* Ντίτερ Ροτ
* Ρικ Ρόγιερ
* Βιμ Τ. Σίπερς
* Κάρολι Σνίμαν
* Λίτσα Σπάθη
* Ντάνιελ Σπούρι 
* Γιασουνάο Τόνε
* Σεσίλ Τουσόν
* Μπεν Βωτιέ
* Βολφ Φόστελ
* Γιόσι Ουάντα
* Έμετ Ουίλιαμς
* Λα Μοντ Γιανγκ

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Fluxlist
* http://www.fluxus-plus.de/ -- Μουσείο Φλούξους στο Potsdam της Γερμανίας. 
* fluxus debris! @ art / not art
* The Fluxus Blog
* Archives of The Fluxlist
* https://web.archive.org/web/20181227034241/http://www.fluxusheidelberg.org/ Fluxus Heidelberg Center
* 40 χρόνια του Φλούξους, εργασία του Ken Friedman
* Κέντρο Φλούξους στη Χαϋδελβέργη
* The Copenhagen Fluxus Archive  -- Συλλογή του Knud Pedersen
* Fluxlist Europe

Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη
Αίρεση

Ως **αίρεση** στην Ελληνική γλώσσα, αποδίδεται η έννοια της κατάκτησης και της κατάληψης, εφόσον η λέξη ετυμολογείται από το ρήμα *αιρέω*. Αν ετυμολογείται από το *αιρέομαι*, τότε στα πλαίσια της αρχαίας ελληνικής γραμματείας σημαίνει το *εκλέγειν*, το δικαίωμα εκλογής, την ελεύθερη σκέψη, την ελεύθερη βούληση την ελεύθερη επιλογή, τη φιλοσοφική και τη θρησκευτική αίρεση. Ως *αιρετικός* νοείται εκείνος που είναι ικανός να εκλέγει, που δεν υιοθετεί τις παραδεδομένες αντιλήψεις και ιδέες. Σύμφωνα με τη σύγχρονη έννοια του όρου -εκείνος δηλαδή που στην αρχαιότητα αποκαλείτο *αιρετιστής*- είναι ο οπαδός, μιμητής ή εκείνος που ανήκει κυρίως σε θρησκευτική και δευτερευόντως σε ό,τι έχει χαρακτηρισθεί ως επιστημονική αίρεση. Οι αιρέσεις ως παρεκκλίσεις, αποσχίσεις από την βασική αρχή είναι δυνατόν να ταξινομηθούν σε επιστημονικές, ιδεολογικές και θρησκευτικές.

## Ιστορία
Η ανθρώπινη ιστορία βρίθει αιρετικών ιδεών και απόψεων που άλλοτε λειτούργησαν ως κινητήριος μοχλός εξελικτικών διαδικασιών και άλλοτε αποδείχθηκαν αναληθείς. Αναμφίβολα υπό την οπτική γωνία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας αιρετικός υπήρξε ο Σωκράτης ως άνθρωπος που αμφισβήτησε τις παραδεδομένες αξίες της εποχής του, αιρετικοί οι επιστήμονες που αμφισβήτησαν τις παραδεδομένες επιστημονικές αξίες της εποχής τους (βλ. Γαλιλαίος), αιρετικοί οι θρησκευτικοί ηγέτες που αμφισβήτησαν το *status* της εποχής τους, παραδίδοντας στην ανθρωπότητα νέες πίστεις. Οι νέες αυτές αλήθειες διαμόρφωσαν διαφορετικές  καθιερωμένες αξίες γύρω από τις οποίες χτίστηκε κομμάτι-κομμάτι το διανοητικό και πρακτικό πλαίσιο του ανθρώπινου πολιτισμού. Υπό την οπτική γωνία της θρησκευτικής αντίληψης για την αίρεση, αιρετικοί είναι όσοι αμφισβητούν ό,τι εννοείται ως καθιερωμένο δόγμα.

## Βιβλιογραφία
* Θ. Πελεγρίνης, *Λεξικό της Φιλοσοφίας*, Ελληνικά Γράμματα, (Αθήνα 2004)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες
Κατηγορία:Θρησκευτικό δίκαιο
Κατηγορία:Θρησκευτική ορολογία
Κατηγορία:Εναντίωση
Ετρουσκική μυθολογία

Οι Ετρούσκοι ήταν μια φυλή βόρειων Ιταλών που ενσωματώθηκαν τελικά στη Ρώμη. Πολλές από τις θεότητές τους τελικά απότέλεσαν μέρος του Ρωμαϊκού πάνθεου.

Από τη στιγμή που δεν έχουν επιβιώσει Ετρουσκικά λογοτεχνικά κείμενα, παρά μόνο δύο ανολοκλήρωτα κείμενα και ένας μέτριος αριθμός επιγραφών, η Ετρουσκική γλώσσα δεν είναι ακόμα ικανοποιητικά κατανοήσιμη. Τα έργα νεώτερων Λατίνων συγγραφέων πάνω στην Ετρουσκική θρησκεία θα μπορούσαν να είχαν καλύψει το κενό, αλλά κανένα από αυτά δεν διασώθηκε.

Οποιαδήποτε σύγχρονη συζήτητση για την Ετρουσκική μυθολογία πρέπει να βασιστεί στην έκδοση του *Praenestine cistae*: περίπου δύο ντουζίνες από φυλλάδια του *Corpus Speculorum Etruscorum* έχουν κάνει την εμφανισή τους. Ιδιαίτερα Ετρουσκικές μυθολογικές και θρησκευτικές μορφές εμφανίζονται στο *Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae*. Επίσης, πρόσφατα, έχει δοθεί μια πιο επίσημη παρουσίαση των Ετρουσκικών επιγραφών από τον Helmut Rix (*Etruskische Texte*).

## Θεότητες

Η βασική τριάδα θεών περιλάμβανε τους Τίνια, Ούνι και Μένρβα. 

## Σύγκριση με άλλες μυθολογίες

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

*
Η Αγία Γραφή, Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα

thumb|200px|right|Το εξώφυλλο της μετάφρασης<br />''Η Αγία Γραφή, Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα''
Η **Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα** ή **Νέα Μετάφραση Βίβλου** αποτελεί σύγχρονη μετάφραση της Αγίας Γραφής στα Ελληνικά, και την εκδίδει η Ελληνική Βιβλική Εταιρία από το 1997. Συντομογραφείται ως ***TGV***, ***ΜΠΚ*** και ***ΝΜΒ***.

Για τη μετάφραση αυτή εργάστηκαν οι εξής καθηγητές του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και Θεσσαλονίκης:
* Για την Παλαιά Διαθήκη:
:Β. Βέλλας, Η. Οικονόμου, Ν. Παπαδόπουλος, Π. Σιμωτάς και Β. Τσάκωνας.
* Για την Καινή Διαθήκη:
:Π. Βασιλειάδης, Ι. Γαλάνης, Γ. Γαλίτης, Ι. Καραβιδόπουλος, Σ. Αγουρίδης και Β. Στογιάννος.

thumb|180px|left|Απόσπασμα από την μετάφραση<br />(Εκκλησιαστής κεφ. 9)
Για την απόδοση των λεγόμενων πρωτοκανονικών βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης χρησιμοποιήθηκε ως βάση η Μπίμπλια Χεμπράικα Στουτγκαρτένσια και για το κείμενο των λεγόμενων δευτεροκανονικών βιβλίων η Μετάφραση των Εβδομήκοντα από το κείμενο του Ραλφς (A. Rahlfs). Η απόδοση της Καινής Διαθήκης βασίστηκε στο Εκκλησιαστικό Κείμενο κατά την Πατριαρχική έκδοση του 1904.

Η μετάφραση αυτή έγινε με την έγκριση (15/5/1997) της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας. Επίσης, χρησιμοποιείται σε βιβλία για το μάθημα των θρησκευτικών του υπουργείου Παιδείας. Σήμερα, πολλές Ευαγγελικές και Πεντηκοστιανές εκκλησίες της Ελλάδας, χρησιμοποιούν την μετάφραση παράλληλα με την παραδοσιακή Νεοελληνική Μετάφραση, σε εκδόσεις οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνουν τα *[[Δευτεροκανονικά]]* βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.
## Υποσημειώσεις


Κατηγορία:Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής
Ζωρζ Μπρακ

Ο **Ζωρζ Μπρακ** (*Georges Braque*, 13 Μαΐου 1882 – 31 Αυγούστου 1963) ήταν Γάλλος ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης και σκηνογράφος, από τις ηγεμονικές φυσιογνωμίες της εικαστικής δημιουργίας του 20ού αιώνα και ένας από τους θεμελιωτές του κινήματος του κυβισμού μαζί με τον Πάμπλο Πικάσο.

## Βιογραφία
Ο Μπρακ γεννήθηκε στο Αρζαντέιγ του Σεν-ε-Ουάζ (Seine-et-Oise) της Γαλλίας αλλά μεγάλωσε στη Χάβρη, όπου και σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών την περίοδο 1897 - 1899. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι και το 1902 παρακολούθησε μαθήματα στην Ακαδημία Humbert, όπου γνωρίστηκε με τον Φράνσις Πικαμπιά. 

## Τα έργα του
Τα πρώτα έργα του Μπρακ χαρακτηρίζονται ως ιμπρεσιονιστικά αλλά σύντομα το ύφος του δανείζεται στοιχεία και από το κίνημα των φωβιστών, ιδρυτής του οποίου θεωρείται ο Ανρί Ματίς. Το διάστημα 1909-1911, εργάστηκε μαζί με τον Πικάσο πάνω στην ανάπτυξη του κυβισμού. Επιπλέον, ο Μπρακ είναι ο εμπνευστής της τεχνικής των παπιέ κολέ (κολλημένων χαρτιών ή αλλιώς κολάζ), με το έργο του *Πιάτο του φαγητού και ποτήρι* (1912). Η συνεργασία του με τον Πικάσο έληξε περίπου το 1914.

Κατά την περίοδο του Α' Παγκοσμίου πολέμου, ο Μπρακ πολέμησε και τραυματίστηκε σοβαρά. Μεταπολεμικά, συνέχισε να εκπροσωπεί το κυβιστικό ρεύμα, πάνω σε περισσότερο αφηρημένα στοιχεία, θεμελιώνοντας τον λεγόμενο *συνθετικό* κυβισμό. Παράλληλα με τη ζωγραφική, τα έργα του περιλαμβάνουν λιθογραφίες, χαρακτικά καθώς και γλυπτά.
## Χαρακτηριστικά των έργων του
"*Δεν υπάρχει στην τέχνη παρά ένα πράγμα που αξίζει: αυτό που δεν μπορεί να εξηγηθεί*", υποστήριζε ο Ζωρζ Μπρακ. Γεωμετρικό λεξιλόγιο, αντιρρεαλιστικά χρώματα, άλλοτε ασκητικά άλλοτε έντονα, σχηματοποίηση των μορφών (άνθρωποι και νεκρές φύσεις με μουσικά όργανα), πολλοί πίνακες με θέμα τα πουλιά, υπαινικτικά, συμβολικά στοιχεία χαρακτηρίζουν την τέχνη ενός μεγάλου δημιουργού που άφησε την τελευταία του πνοή στις 31 Αυγούστου του 1963 στο Παρίσι, σε ηλικία 81 ετών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πίνακες του Ζωρζ Μπρακ
* Έργα του Μπρακ 
* Σύντομο βιογραφικό
* Βιογραφικό & έργα του

Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Καλλιτέχνες του Κυβισμού
Θάνος Λειβαδίτης

Ο **Θάνος Λειβαδίτης** (Λαμία, 30 Μαΐου 1934 - Αθήνα, 1 Σεπτεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός και σεναριογράφος.

## Βιογραφία
Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου Αθηνών (στο εργαστήρι του ζωγράφου Γιάννη Μόραλη).

Το 1959 τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και παρέμεινε σε αυτό μέχρι το 1972. Υπήρξε πρωταγωνιστικό στέλεχος παίζοντας σε πολλούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου δίπλα σε καταξιωμένους ηθοποιούς (όπως η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής, η Κυβέλη, ο Χριστόφορος Νέζερ, ο Στέλιος Βόκοβιτς, ο Θάνος Κωτσόπουλος, ο Δημήτρης Χορν, η Άννα Συνοδινού, η Ελένη Χατζηαργύρη, η Αντιγόνη Βαλάκου κ.ά.).

Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1959 στον *[[Ο Φιλάργυρος|Φιλάργυρο]]* του Μολιέρου, ερμηνεύοντας τον Βαλέριο. Ακολούθησε ο ρόλος του Αίμονα στην *[[Αντιγόνη (Σοφοκλή)|Αντιγόνη]]* του Σοφοκλή, του Νεοπτόλεμου στον *[[Φιλοκτήτης (Σοφοκλή)|Φιλοκτήτη]]*, του Μάλκομ στον *[[Μάκβεθ]]* του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, του αγγελιαφόρου στον *[[Οιδίπους Τύραννος|Οιδίποδα Τύραννο]]* του Σοφοκλή, του Μενοικέα στις *[[Φοίνισσαι (τραγωδία)|Φοίνισσες]]* του Ευριπίδη κ.ά.

Είχε συμμετάσχει σε διεθνή θεατρικά φεστιβάλ, όπως στο Theatre de Nations (Παρίσι) το 1962 και στο  World Theatre Season (Λονδίνο) το 1966. Έγραψε παράλληλα 30 σενάρια για τον κινηματογράφο και πρωταγωνίστησε σε 24 ελληνικές κινηματογραφικές παραγωγές. Στις ταινίες του συμπρωταγωνιστούσε σχεδόν πάντα με την ηθοποιό Μέμα Σταθοπούλου.

## Η καταξίωση
Ωστόσο έγινε περισσότερο γνωστός από την τηλεοπτική του καριέρα που άρχισε το 1974 με την τότε μεγάλη επιτυχία *Οι δίκαιοι* (σειρά που κράτησε 3 χρόνια). Αυτή την σειρά ακολούθησαν επιτυχίες όπως *Οι αξιόπιστοι* (1981), *[[Οι Iερόσυλοι|Οι ιερόσυλοι]]* (1983), *Η βεντέτα* (1987), *Η έκτη εντολή* (1989), *Η δίκη* (1991) και *Η οργή των θεών* (1994).

Ήταν ο σεναριογράφος και πρωταγωνιστής στους ρόλους του δικηγόρου Άγγελου Καρνέζη και του δημοσιογράφου Άρη Μαρτέλη, ώστε να συμβάλει στην απονομή της δικαιοσύνης. Τιμήθηκε με το Κορφιάτικο Βραβείο Σεναρίου το 1984 για το σίριαλ *Οι ιερόσυλοι.*

## Το τέλος
Πέθανε σε ηλικία 71 ετών και κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο, όπου το 1988 είχε ταφεί και ο θείος του, ο γνωστός ποιητής Τάσος Λειβαδίτης. Δεν είχε παιδιά, ενώ είχε μακροχρόνιο δεσμό με την παρτενέρ του, Μέμα Σταθοπούλου.

## Φιλμογραφία

## Τηλεόραση

## Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε ο Λειβαδίτης ως ηθοποιός. 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Νεκρολογία στη "Ναυτεμπορική", 2 Σεπτεμβρίου 2005.

Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Θεωρία δημοπρασιών

**Δημοπρασίες** υπάρχουν από πολύ παλιά, ωστόσο θεωρείται ότι οι πρώτες δημοπρασίες έγιναν στην Βαβυλώνα για την πώληση σκλάβων.

Η **θεωρία δημοπρασιών** όμως είναι ένας κλάδος της μικροοικονομίας που ξεκίνησε ουσιαστικά τη δεκαετία του 1960 με την δουλειά του Ουίλλιαμ Βίκρυ (Νόμπελ Οικονομικών 1996).

Οι δημοπρασίες παραδοσιακά κατατάσσονται σε 4 κατηγορίες:

***Ανοιχτές ανοδικές δημοπρασίες** (Αγγλικές δημοπρασίες)
Η τιμή ανεβαίνει συνεχώς και οι παίχτες πρέπει να αποσυρθούν από τη δημοπρασία όταν η τιμή φτάσει ένα όριο πέρα από το οποίο δεν θέλουν να πληρώσουν. Ο τελευταίος που μένει στην δημοπρασία κερδίζει.

***Ανοιχτές καθοδικές δημοπρασίες** (Ολλανδικές δημοπρασίες)
Η τιμή πέφτει συνεχώς. Ο πρώτος που θα δηλώσει ότι θέλει το προϊόν, κερδίζει και πρέπει να πληρώσει την τιμή που αναγράφεται εκείνη την στιγμή.

***Κλειστές δημοπρασίες πρώτης τιμής**
Οι συμμετέχοντες καταθέτουν ταυτόχρονα κλειστές προτάσεις για το ποσό που διατίθενται να πληρώσουν για το αγαθό. Νικητής είναι αυτός που καταθέτει την υψηλότερη προσφορά και πληρώνει την προσφορά που έκανε.

***Κλειστές δημοπρασίες δεύτερης τιμής**
Οι συμμετέχοντες καταθέτουν ταυτόχρονα κλειστές προτάσεις για το ποσό που διατίθενται να πληρώσουν για το αγαθό. Νικητής είναι αυτός που καταθέτει την υψηλότερη προσφορά αλλά πληρώνει ένα ποσό ίσο με την δεύτερη υψηλότερη προσφορά που έγινε.

Η αγγλική δημοπρασία και η κλειστή δημοπρασία δεύτερης τιμής είναι στρατηγικά ισότιμες. 
Επίσης η ολλανδική δημοπρασία είναι στρατηγικά ισότιμη με τη δημοπρασία πρώτης τιμής.

Σε περίπτωση που οι αξιολογήσεις των αγαθών από τους συμμετέχοντες είναι ανεξάρτητες (δηλαδή υψηλότερη αξιολόγηση για έναν συμμετέχοντα, δεν σημαίνει ότι μεγαλώνει η *εκ των προτέρων* πιθανότητα να έχουν υψηλή αξιολόγηση και οι άλλοι) όλες οι δημοπρασίες είναι ισότιμες, αφού στην ισορροπία Νας οι αναμενόμενες τιμές είναι ακριβώς ίσες.

Κατηγορία:Μικροοικονομική
Φεμινισμός φύλου

Ο **φεμινισμός φύλου** (*Gender feminism*) είναι μια φράση που επινοήθηκε από την *Christina Hoff Sommers* στο βιβλίο της “*Ποιος Έκλεψε τον Φεμινισμό*” (*Who Stole Feminism*) (*Simon & Schuster, 1994*) για να κριτικάρει την δεσπόζουσα τάση στο σύγχρονο φεμινιστικό κίνημα, το οποίο αισθάνθηκε πως ήταν αδικαιολόγητα γυναικοκεντρικό. Αντιπαρέβαλε τον όρο αυτό με τον “αμερόληπτο φεμινισμό”. 

Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Αμερόληπτος φεμινισμός

Ο **αμερόληπτος φεμινισμός** είναι μια φράση που επινοήθηκε από την Christina Hoff Sommers  στο βιβλίο της «*Ποιος Έκλεψε τον Φεμινισμό*» (*Who Stole Feminism*) (*Simon & Schuster, 1994*). Χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια ιδεολογία αστικής και νομικής ισότητας και να την διακρίνει από τον γυναικοκεντρισμό που αισθάνθηκε πως ήταν κυρίαρχος στο σύγχρονο φεμινιστικό κίνημα, τον οποίο περιέγραψε ως φεμινισμό φύλου. Η Christina Hoff Sommers  υποστηρίζει πως «*Οι περισσότερες Αμερικανίδες γυναίκες προσυπογράφουν φιλοσοφικά το παλαιότερο «Πρώτου Κύματος» είδος φεμινισμού του οποίου βασικός στόχος είναι η αμεροληψία, ιδιαίτερα στην πολιτική και την εκπαίδευση*» (Who Stole Feminism, σελ. 22).

## Πηγές
Christina Hoff Sommers. *Who Stole Feminism? How Women Have Betrayed Women*. New York, Touchstone/Simon & Schuster, 1995.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Έτσι μοιάζει ένας φεμινιστής;

Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Πολιτιστικός φεμινισμός

**Πολιτιστικός φεμινισμός** είναι η θεωρία πως υπάρχουν θεμελιώδεις διαφορές προσωπικότητας μεταξύ αντρών και γυναικών, και πως οι διαφορές των γυναικών είναι ιδιαίτερες και θα πρέπει να εξυμνούνται. Αυτή η θεωρία φεμινισμού υποστηρίζει την έννοια πως υπάρχουν βιολογικές διαφορές μεταξύ αντρών και γυναικών. Για παράδειγμα, «*οι γυναίκες είναι πιο καλές και ευγενικές από τους άντρες*», πράγμα που οδηγεί στη νοοτροπία πως αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο δεν θα υπήρχαν πόλεμοι ή πως οι γυναίκες φροντίζουν καλύτερα τα παιδιά τους. 

Ο πολιτιστικός φεμινισμός προσπαθεί να βελτιώσει την σχέση μεταξύ των δύο φύλων και συχνά τις κουλτούρες κατά πολύ εξυμνώντας τις ιδιαίτερες ποιότητες, τρόπους και εμπειρίες των γυναικών, συχνά πιστεύοντας πως ο «*γυναικείος τρόπος*» είναι ο καλύτερος τρόπος, ή πως η υπό συζήτηση κουλτούρα είναι σε μεγάλο βαθμό αντρική και χρειάζεται ισορροπία που θα επέλθει μέσω γυναικείων προοπτικών. 

Ο πολιτιστικός φεμινισμός είναι μία μορφή φεμινισμού διαφορών.

Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Υλιστικός φεμινισμός

Ο **υλιστικός φεμινισμός** βασίζεται στην υλιστική προσέγγιση και συνδέεται με τη μαρξιστική σκέψη και ανάλυση της κοινωνίας. Σύμφωνα με τον Κάρολο Μαρξ, η έμφυλη κυριαρχία είναι προϊόν της συγκρότησης της εκάστοτε κοινωνίας σε κοινωνικές τάξεις όπου πάντα μία κοινωνική τάξη κυριαρχεί, οδηγώντας μεταξύ άλλων, σε άνιση κατανομή της εργασίας και διανομή του πλούτου. Οι κατηγορίες «αρσενικό» και «θηλυκό», αναπαράγονται με διαφορετικά χαρακτηριστικά σε διαφορετικές ιστορικές συγκυρίες, ανάλογα με τις σχέσεις παραγωγής.

Στην καπιταλιστική κοινωνία, όπως σημειώνει η Delphy , υπάρχουν δύο τρόποι παραγωγής: α) ο βιομηχανικός τρόπος παραγωγής που αποτελεί το πεδίο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, και β) ο οικογενειακός τρόπος παραγωγής, όπου η γυναίκα παρέχει οικιακή υπηρεσία, ανατρέφονται παιδιά και παράγονται αγαθά για χρήση και ανταλλαγή. Η εκμετάλλευση και καταπίεση της γυναίκας μέσα στην οικογένεια προέρχεται, σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, από τον έλεγχο των ανδρών τόσο στις παραγωγικές όσο και στις αναπαραγωγικές δραστηριότητες. Οι γυναίκες γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης και στις δύο περιπτώσεις, αλλά με διαφορετικούς τρόπους και με διαφορετικά πλεονεκτήματα τόσο για το κεφάλαιο όσο και για τους συζύγους τους. Κατ’ επέκταση, φαινόμενα όπως η ανεργία, η οικονομική εξαθλίωση, η σεξουαλική εκμετάλλευση, η βία και οι σωματικοί καταναγκασμοί παραμένουν συστατικά στοιχεία της γυναικείας εμπειρίας, όπως ακριβώς και οι διανοητικοί και ιδεολογικοί μηχανισμοί που αναπαράγουν και συντηρούν τέτοιου είδους φαινόμενα 

Η υλιστική φεμινιστική κριτική, πιο συγκεκριμένα, θεωρεί ότι οι εμπειρίες των γυναικών διαφέρουν ακριβώς γιατί επηρεάζονται από κοινωνικές, φυλετικές, σεξουαλικές και οικονομικές συνθήκες. Αναλύει δηλαδή τον καπιταλισμό και την πατριαρχία, αναπτύσσοντας πληθώρα απόψεων σε σχέση με την πατριαρχία και τον καπιταλισμό.

## Δείτε επίσης
* Μαρξιστικός φεμινισμός

## Πηγές
http://www.fylopedia.uoa.gr/index.php/|%CE%A5%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%86%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
φεμινισμος
Γαλλικός φεμινισμός

Ο **Γαλλικός φεμινισμός** (φράση που χρησιμοποιείται κυρίως από Αγγλόφωνες χώρες) αναφέρεται στην δουλειά μιας ομάδας φεμινιστών από τη Γαλλία από τη δεκαετία του ’70 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Ο Γαλλικός φεμινισμός, συγκρινόμενος με τον Αγγλόφωνο φεμινισμό, διακρίνεται από μία προσέγγιση που είναι ταυτόχρονα περισσότερο φιλοσοφική και περισσότερο λογοτεχνική. Τα κείμενά του είναι διαχυτικά, μεταφορικά και θεμελιωδώς πλούσια, παρά πραγματικά. Δεν ενδιαφέρονται για πραγματισμό, άμεσο πολιτικό δόγμα, ή για έναν “υλισμό” που δεν ανήκει στο σώμα.

Στους συγγραφείς που συνδέθηκαν περισσότερο με τον “Γαλλικό φεμινισμό” συμπεριλαμβάνονται οι:

*Julia Kristeva
*Hélène Cixous
*Luce Irigaray
*Monique Wittig
*Catherine Clément

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ είναι ένας καθαρός προάγγελος του Γαλλικού φεμινισμού, όπως και η Μαργκερίτ Ντυράς.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Dossier on feminism in Number 8 of the Left wing quarterly Socialisme International

Κατηγορία:Φεμινισμός στη Γαλλία
Κατηγορία:Φεμινισμός δευτέρου κύματος
Σοσιαλιστικός φεμινισμός

μικρογραφία|Η Κλάρα Ζέτκιν (αριστερά) και η Ρόζα Λούξεμπουργκ, πηγαίνοντας στο Συνέδριο του Γερμανικού Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος, το 1910
Ο **σοσιαλιστικός φεμινισμός** είναι κλάδος του φεμινισμού που εστιάζει και στην δημόσια και την ιδιωτική σφαίρα της ζωής μιας γυναίκας και υποστηρίζει πως η απελευθέρωση μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την δουλειά για τον τερματισμό των οικονομικών και πολιτιστικών πηγών της καταπίεσης της γυναίκας. Ο σοσιαλιστικός φεμινισμός είναι μια δυϊστική θεωρία που διευρύνει το επιχείρημα του Μαρξιστικού φεμινισμού για τον ρόλο του καπιταλισμού στην καταπίεση των γυναικών και την θεωρία του ριζοσπαστικού φεμινισμού για τον ρόλο του φύλου και της πατριαρχίας. 

Την ίδια στιγμή, οι συντελεστές της φιλοσοφίας αυτής έχουν, ως ένα βαθμό, κριτικάρει τον παραδοσιακό Μαρξισμό για την αποτυχία του να εντοπίσει μια έμφυτη σύνδεση μεταξύ της πατριαρχίας και της ταξικότητας. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*The socialist feminist project  της Nancy Holmstrom
*What is Socialist Feminism? της Barbara Ehrenreich at the CWLU Herstory Archive
*Entry for Socialist Feminism στο Feminist Issues In Prostitution
*Entry for Socialist Feminism στο Reader's Companion to U.S. Women's History

Κατηγορία:Φεμινισμός δευτέρου κύματος
Φεμινισμός
Μεταμοντέρνος φεμινισμός

Ο **Μεταμοντέρνος φεμινισμός** είναι μια προσέγγιση στην φεμινιστική θεωρία που υποστηρίζει πως δεν υπάρχει μια μόνη αιτία για την υποδεέστερη θέση της γυναίκας γιατί το κοινωνιολογικό φύλο από μόνο του κατασκευάζεται μέσω της γλώσσας. Επειδή λοιπόν το νόημα πίσω από αυτό το φύλο δεν είναι παγκόσμιο, δεν υπάρχει μία μοναδική προσέγγιση για να ασχοληθεί κανείς με αυτό το ζήτημα. 

Φεμινισμος
Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Ψυχοαναλυτικός φεμινισμός

Ο **ψυχαναλυτικός φεμινισμός** βασίζεται στον Σίγκμουντ Φρόυντ και στις ψυχοαναλυτικές θεωρίες του. Ισχυρίζεται πως το φύλο δεν είναι βιολογικό αλλά βασίζεται στην ψυχο-σεξουαλική ανάπτυξη του ατόμου. Οι ψυχοαναλυτικοί φεμινιστές πιστεύουν πως η ανισότητα των φύλων πηγάζει από τις εμπειρίες της πρώιμης παιδικής ηλικίας που οδηγούν τους άντρες στην πίστη πως αυτοί είναι αρσενικοί, ενώ οι γυναίκες πιστεύουν πως οι ίδιες είναι θηλυκές. Επιπλέον πιστεύεται πως το φύλο οδηγεί σε ένα κοινωνικό σύστημα που κυριαρχείται από αρσενικά, το οποίο με τη σειρά του επηρεάζει την ατομική ψυχο-σεξουαλική ανάπτυξη. Ως λύση προτάθηκε η αποφυγή της βασισμένης στο φύλο οικοδόμησης της κοινωνίας μέσω κοινής εκπαίδευσης αρσενικών-θηλυκών. 

Η φιλοσοφία πως το φύλο δεν είναι ενδογενές και ότι ένα άτομο θα γίνει οποιοδήποτε φύλο ανάλογα με την ανατροφή του έχει οδηγήσει στον σεξουαλικό επαναπροσδιορισμό νηπίων για διάφορους λόγους, όπως για παράδειγμα ένα τραυματισμένο ή απόν πέος. Θεωρήθηκε πως  μπορούσαν να ζήσουν ευτυχισμένα ως θηλυκά, αλλά όχι ως αρσενικά με γεννητικά όργανα που δεν είναι τέλεια. Μια διάσημη περίπτωση αυτού ήταν ο *David Reimer*, ο οποίος ανατράφηκε ως “Brenda” μετά την απώλεια του πέους του εξαιτίας μιας απρόσεκτης περιτομής, αλλά αρνήθηκε έντονα την θηλυκότητά που του επέβαλλαν οι γιατροί και οι γονείς του. Οι κριτικές για τον ψυχοαναλυτικό φεμινισμό ισχυρίζονται πως περιπτώσεις σαν αυτές παρέχουν αναμφισβήτητα ισχυρές αποδείξεις για την αμετάβλητη και έμφυτη φύση της αίσθησης που έχει ένα άτομο για το αν είναι αγόρι/άντρας ή κορίτσι/γυναίκα. (γνωστό επίσης σαν ατομική ταυτότητα φύλου). 

Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Πνευματικός φεμινισμός

Ο **Πνευματικός φεμινισμός** είναι κλάδος του φεμινισμού που εστιάζεται στα ακόλουθα ζητήματα:

* Θεά, ή το Θείο Θηλυκό
* θρησκείες των γυναικών
* γυναίκες σε θρησκευτικές ηγεσίες
* θρησκευτικές σκέψεις από μια φεμινιστική προοπτική
* θρησκευτικές και πνευματικές ανάγκες των γυναικών

Κατηγορία:Φεμινισμός και πνευματικότητα
Πάουλ Έρενφεστ

Ο **Πάουλ Έρενφεστ** (*Paul Ehrenfest*, 18 Ιανουαρίου 1880 &ndash; 25 Σεπτεμβρίου 1933) ήταν Αυστριακός φυσικός και μαθηματικός. Πέρασε άσχημα σχολικά χρόνια, μιας και, ως Εβραίος, ήταν δακτυλοδεικτούμενος στο σχολείο και έχασε και τους δυο γονείς του σε νεαρή ηλικία. Ο δάσκαλός του Λούντβιχ Μπόλτζμαν τον έκανε και αγάπησε τα Μαθηματικά και τη Φυσική. Μετά από ένα διάστημα στην Αγία Πετρούπολη, όπου πήγε με τη σημαντική μαθηματικό ρωσίδα γυναίκα του Τατιάνα Αλεξέγεβνα, τελικά προσελήφθη καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Λέιντεν στην Ολλανδία ως διάδοχος του Λορέντς το 1912. Εκεί έκανε το μεγαλύτερο μέρος της έρευνάς του και κέρδισε τη φήμη του καλύτερου δασκάλου της γενιάς του κατά τον Αϊνστάιν, με τον οποίο ήταν προσωπικός φίλος, όπως και με τον Μπορ.

Είχε πολλές σημαντικές συνεισφορές στη Στατιστική Φυσική, την Κβαντομηχανική (μεταξύ άλλων εργασίες για τη φύση του φωτονίου,τη στατιστική της Κβαντομηχανικής και το γνωστό πλέον σαν Θεώρημα του Έρενφεστ), τη Θερμοδυναμική και τις μετατροπές φάσεων.

Ο Έρενφεστ δεν ήθελε να συμβαδίσει με την επανάσταση της Κβαντομηχανικής την οποία θεωρούσε λανθασμένη. Όλα αυτά τα χρόνια δυστυχίας και αμφιβολίας τον κατέβαλλαν και, στις 23 Σεπτέμβρη του 1933, αυτοκτόνησε αφού πρώτα πυροβόλησε τον γιο του που υπέφερε από ανίατη ασθένεια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αυστριακοί φυσικοί
Κατηγορία:Ολλανδοί φυσικοί
Κατηγορία:Αυτόχειρες
Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Βιοκοινότητα

Η **βιοκοινότητα**  αποτελείται από πληθυσμούς διαφόρων ειδών φυτών, ζώων και μικροοργανισμών που ζουν στο ίδιο περιβάλλον. Στην έννοια της βιοικονότητας περιλαμβάνεται και η αλληλεπίδραση μεταξύ των οργανισμών.

Κατηγορία:Οικολογία
Ομοταξία

Η **ομοταξία** (λατ.: *Classis* = **κλάση**) είναι μία από τις ταξινομικές βαθμίδες όπου τοποθετούνται οι ταξινομικές μονάδες στα οποία ομαδοποιούνται οι οργανισμοί. Η θέση της ομοταξίας στο ιεραρχικό σύστημα ταξινόμησης των οργανισμών  βρίσκεται κάτω από τη συνομοταξία και πάνω από την τάξη. Υπάρχει δυνατότητα να υποδιαιρεθεί περαιτέρω (π.χ. **υφομοταξία** (*subclassis*) και **ανθυφομοταξία** (*infraclassis*)) αν θεωρηθεί από τον ταξινομικό αναγκαίο.

Κατηγορία:Ταξινομία
Κατηγορία:Βοτανολογική ονοματολογία
Κατηγορία:Ταξινομία φυτών
Γένος (βιολογία)

Στη συστηματική ταξινόμηση ως **Γένος** (λατ.: **', πληθ. ''genera'') ονομάζεται το σύνολο των [[Είδος (βιολογία)|ειδών]] που είναι συγγενή μεταξύ τους. Για παράδειγμα η [[Πολική αρκούδα]] (''Ursus maritimus'') και η [[Καφέ αρκούδα]] (''Ursus arctos'') ανήκουν στο γένος αρκούδα ''[[Ursus]]''. 

Το σύνολο των γενών που είναι συγγενή μεταξύ τους ονομάζεται [[οικογένεια (βιολογία)|οικογένεια]].

Στην επιστημονική ονομασία το Γένος δίνει την πρώτη λέξη του ονόματος, το είδος τη δεύτερη λέξη. 

Για την καλύτερη αποσαφήνιση των σχέσεων στην ταξινόμηση, πολλές φορές χρησιμοποιούνται και άλλες κατηγορίες μεταξύ της Οικογένειας και του Γένους (λ.χ. Υποοικογένεια) ή μεταξύ Γένους και Είδους (λ.χ. **Υπογένος'''). 

Κατηγορία:Ταξινομία
Κατηγορία:Βοτανολογική ονοματολογία
Κατηγορία:Ταξινομία φυτών
Τάξη (βιολογία)

**Τάξη** (λατ.: *Ordo*) ονομάζεται &ndash; στη συστηματική ταξινόμηση &ndash; το σύνολο των οικογενειών που είναι συγγενείς μεταξύ τους. Για παράδειγμα οι οικογένειες των σκύλων και των γατών ανήκουν στην τάξη σαρκοφάγα. 

Στα ελληνικά έχουν κατάληξη σε **-ώδη**, όπως Ροδώδη στη Βοτανική (στα λατινικά σε -ales), και Κητώδη στη Ζωολογία (στα λατινικά σε -ea).

Για την καλύτερη αποσαφήνιση των σχέσεων στην ταξινόμηση πολλές φορές χρησιμοποιούνται και οι κατηγορίες **Υπερτάξη** (στα λατινικά *Superοrdo*) και **Υποτάξη** (*Subordo*). Πιο κάτω από την Υπόταξη βρίσκεται η κατηγορία **Ανθυποτάξη** ή **Ενδοτάξη** (*Infraordo*). Μικρότερη εσωτερική διαίρεση αποτελεί η **Μικρόταξη** (*Parvordo*).

Κατηγορία:Ταξινομία
Κατηγορία:Βοτανολογική ονοματολογία
Κατηγορία:Ταξινομία φυτών
Αναρχοφεμινισμός

Ο **Αναρχοφεμινισμός** συνδυάζει τον αναρχισμό με τον φεμινισμό. Ο όρος επινοήθηκε, και η φιλοσοφία του κατάγεται, από το δεύτερο κύμα φεμινισμού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60. 

Οι αναρχοφεμινιστές θεωρούν την πατριαρχία ως μια εκδήλωση ιεραρχίας και έτσι ως ένα θεμελιώδες πρόβλημα της κοινωνίας. Οι αναρχο-φεμινιστές πιστεύουν ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πάλης των τάξεων και του αναρχικού αγώνα ενάντια στο κράτος. 

Ο αναρχοφεμινισμός έλαβε την έμπνευσή του από συγγραφείς και θεωρητικούς των αρχών του 20ου αιώνα όπως η Έμμα Γκόλντμαν και η *Voltairine de Cleyre*. Η φεμινίστρια του πρώτου κύματος *Mary Wollstonecraft* είχε πρωτοαναρχικές ιδέες. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφύλιου πολέμου, μια αναρχική και φεμινιστική ομάδα, οι “*Ελεύθερες Γυναίκες*”, οργανώθηκε για την υπεράσπιση αναρχικών και φεμινιστικών ιδεών. 

Οι αναρχοφεμινιστές κριτικάρουν τις ιδέες πολλών από τους παραδοσιακούς αναρχικούς θεωρητικούς όπως οι Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν και Μιχαήλ Μπακούνιν. Αυτοί έβλεπαν την πατριαρχία ως ένα ελάσσον πρόβλημα που είναι αναπόσπαστο μόνο στον καπιταλισμό και θα εξαφανιστεί μαζί με τον καπιταλισμό, ή όπως στη περίπτωση του Προυντόν έφταναν να υποστηρίζουν την πατριαρχία (ο Προυντόν έβλεπε την οικογένεια ως την πιο βασική μονάδα της κοινωνίας και της ηθικότητάς της και πίστευε πως οι γυναίκες είχαν την ευθύνη να εκπληρώσουν έναν παραδοσιακό ρόλο εντός της οικογένειας).  
μικρογραφία|Σύμβολο του αναρχοφεμινισμού.  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Anarcha.org
* Anarcha-Feminist Infoshop Page
* ''Sex, Race and Class'' της Selma James
* ROAD Collective Ontario Anarchist Networking Resource.

Κατηγορία:Φεμινιστική φιλοσοφία
Κατηγορία:Αναρχισμός
Υπαρξιακός φεμινισμός

Το ξεκίνημα του **υπαρξιστικού φεμινισμού** συνήθως αποδίδεται στην έκδοση της μετάφρασης του βιβλίου της Σιμόν ντε Μποβουάρ *«[[Το δεύτερο φύλο (βιβλίο)|Το δεύτερο φύλο]]»* στις ΗΠΑ. Παρεμπιπτόντως το βιβλίο αυτό θεωρείται πως ξεκίνησε το δεύτερο κύμα φεμινισμού. Αργότερα οι φεμινίστριες αυτοί που βάσισαν την σκέψη τους στους φιλόσοφους αυτούς που ταξινομούνται (ορθώς ή λανθασμένα) ως “υπαρξιστές” θεωρούνται επίσης “υπαρξιακές φεμινίστριες”, όπως η Mary Daly. Και αν κάποιος διαβάσει προσεκτικά το «Το γυναικείο μυστήριο» - "(The Feminine Mystique") της Μπέττυ Φρίνταν, η οποία συνήθως θεωρείται ως φιλελεύθερη φεμινίστρια (και η πρώτη του δεύτερου κύματος, μαζί με την Μποβουάρ), μπορεί να διαπιστώσει ότι κι αυτή είναι κάτι σαν υπαρξίστρια, από τη στιγμή αφού πλαισιώνει τα προβλήματα των γυναικών με όρους έλλειψης νοήματος ζωής λόγω των περιορισμών στην οικιακή σφαίρα. 

Υ
Αμαζονικός φεμινισμός

Ο **αμαζονικός φεμινισμός** είναι ένα παρακλάδι του φεμινισμού,που ασχολείται με την εικόνα της γυναικείας ηρωίδας στην μυθοπλασία και στην πραγματικότητα, όπως εκφράζεται στην τέχνη και την λογοτεχνία, στη φυσική διάπλαση και τα χαρακτηριστικά των γυναικών αθλητριών, των πολεμικών καλλιτεχνών, και άλλων δυναμικά σχηματισμένων γυναικών, και σε προσανατολισμούς σχετιζόμενους με το φύλο και σεξουαλικούς. 

Ο Αμαζονικός φεμινισμός ενδιαφέρεται για την φυσική ισότητα και αντιτίθεται στους στερεοτυπικούς ρόλους των φύλων και στις διακρίσεις εναντίον των γυναικών που βασίζονται σε υποθέσεις  πως οι γυναίκες πρέπει να είναι, να δείχνουν ή να συμπεριφέρονται ως παθητικές, αδύναμες και σωματικά αβοήθητες. 

Ο Αμαζονικός φεμινισμός απορρίπτει την ιδέα πως συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ή ενδιαφέροντα είναι έμφυτα αρσενικά (ή θηλυκά), και υποστηρίζει και εξερευνά μια εικόνα ηρωικής γυναικείας φύσης. Ο Αμαζονικός φεμινισμός υποστηρίζει και εξυμνεί γυναίκες που επιτυγχάνουν και εκφράζουν διανοητική και φυσική δύναμη, για παράδειγμα γυναίκες αθλήτριες δύναμης, πολεμικές καλλιτέχνες, γυναίκες στρατιώτες/ή γυναίκες σε μάχη, πυροσβέστες, ξυλοκόπους, αστροναύτες, αρσιβαρίστριες, παλαιστές, μποξέρ, κ.α.

Η αυτοπεποίθηση και η σωματική δύναμη που επιδεικνύεται από αυτές τις γυναίκες θαυμάζεται από μια αξιοσημείωτη ομάδα ανδρών. Επιδεικνύοντας τον θαυμασμό για τον Αμαζονικό φεμινισμό, μερικοί από αυτούς τους άντρες συμμετέχουν σε διαγωνισμούς φυσικής δύναμης και αθλητικών ικανοτήτων παλεύοντας με γυναίκες bodybuilders και με άλλες γυναίκες αθλήτριες δύναμης. 

Ο όρος εισήχθη στο δοκίμιο του Thomas Gramstad  Η Γυναίκα Ήρωας (The Female Hero) στην δοκιμιακή ανθολογία Feminist Interpretations of Ayn Rand, που εκδόθηκε από τους Mimi Reisel Gladstein και Chris Matthew Sciabarra (Pennsylvania State University Press, 1999).

## Βλέπε επίσης
*Αμαζόνες
*Μητριαρχία

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* On The Trail of the Women Warriors - Η Lyn Webster είναι η συγγραφέας του ομότιτλου βιβλίου.
* Lothene Experimental Archaeology  - Γυναίκες ως πολεμιστές στην ιστορία.
* Real Knockouts: The Physical Feminism of Women's Self-Defense  - Συνέντευξη με την συγγραφέα του ομότιτλου βιβλίου.
* Female Muscle Gallery - Συλλογή εικόνων με δυναμικά σχηματισμένες γυναίκες (bodybuilding και fitness αθλήτριες).
* The Amazon Connection - Οδηγός για διαδικτυακές πηγές για τις Αμαζόνες, με σκοπό να καλύψει ολόκληρο το φάσμα του νοήματος που έχει αποδοθεί στον όρο Αμαζόνα.
* Amazons International - Περιοδική έκδοση αφιερωμένη στην εικόνα της Αμαζόνας ή της γυναικείας ηρωίδας στη μυθοπλασία και στην πραγματικότητα, στην τέχνη και τη λογοτεχνία, στη φυσική διάπλαση και τα χαρακτηριστικά γυναικών αθλητριών, και σε προσανατολισμούς σχετιζόμενους με το φύλο και σεξουαλικούς.

Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Φιλελεύθερος φεμινισμός

Ο **φιλελεύθερος φεμινισμός** είναι μια μορφή φεμινισμού που υποστηρίζει πως η ισότητα των γυναικών μπορεί να επιτευχθεί με νόμιμα μέσα και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, και πως οι άντρες ως ομάδα δεν πρέπει να αντικρουστούν. 

Με τα σημερινά στάνταρ ο φιλελεύθερος φεμινισμός είναι μια κάπως συντηρητική μορφή φεμινισμού, αν και έχει τις ρίζες του παραδοσιακά στον φιλελευθερισμό. Ο φιλελεύθερος φεμινισμός τείνει προς μια ισότητα ομοιότητας με τους άντρες (όχι ένας φεμινισμός διαφορών).

Ο φιλελεύθερος φεμινισμός κατανοεί την πολιτική υπό ατομιστικούς όρους και στοχεύει στην μεταρρύθμιση παρόντων “φιλελεύθερων” πρακτικών στην κοινωνία, παρά στην υποστήριξη μιας συλλήβδην επαναστατικής αλλαγής. Οι φεμινιστές συγγραφείς που συνδέθηκαν με την παράδοση αυτή είναι μεταξύ άλλων οι Μαίρη Γουόλστονκραφτ, Τζον Στιούαρτ Μιλ και η φεμινίστρια δευτέρου κύματος Μπέττυ Φρίνταν.

## Απόψεις των φιλελεύθερων φεμινιστών

Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν προς την υποστήριξη της νομιμοποίησης των γάμων ατόμων ιδίου φύλου, καθώς και της πολυγαμίας (που περιλαμβάνει την πολυγυνία και την πολυανδρία). Η άποψή τους είναι πως η κυβέρνηση δεν έχει κανένα δικαίωμα να ορίζει ποιο είδος ομόφωνης σχέσης θα συνάψουν οι πολίτες. 

Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν να είναι επίσης υπέρ της επιλογής όσον αφορά στις συζητήσεις για την έκτρωση. Ένα κοινό επιχείρημα που δίνεται γι' αυτή τη θέση είναι πως κάθε άτομο πρέπει να έχει τον έλεγχο του σώματός του, και αυτό τους δίνει το δικαίωμα να παίρνουν ιατρικές αποφάσεις. 

Εξαιτίας της προσέγγισης αυτής στην αυτοδιάθεση, οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν να υποστηρίζουν την νομιμοποίηση ή αποποινικοποίηση της πορνείας, θέση που συχνά αντικρούεται από ριζοσπαστικούς φεμινιστές και από το θρησκευτικό δικαίωμα. Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν να βλέπουν την ποινικοποίηση της πορνείας ως μία νομοθετική πράξη βασισμένη στον πατριαρχικό έλεγχο επί των προσωπικών και επιχειρηματικών υποθέσεων των γυναικών, και γι´αυτό καταπιεστική. 

## Πηγές της ανισότητας φύλων

Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές βλέπουν τα παρακάτω ως πηγές της ανισότητας των φύλων:

* Στερεοτυποποίηση με βάση το φύλο και υποτίμηση των γυναικών
* Διαχωρισμός της εργασίας σε γυναικείες δουλειές και αντρικές δουλειές
* Χαμηλοί μισθοί για την γυναικεία εργασία
* Περιορισμένη είσοδος σε αρχηγικές θέσεις
* Έλλειψη οικονομικής παιδικής περίθαλψης για μητέρες που δουλεύουν εκτός οικίας
* Εμπόδια στην έκτρωση

## Κριτική για τον φιλελεύθερο φεμινισμό

Οι ριζοσπαστικοί φεμινιστές συχνά αισθάνονται πως η προσέγγιση των φιλελεύθερων φεμινιστών, για απλή δουλειά για περισσότερη ισότητα στην κοινωνία, αποτυγχάνει να εντοπίσει τις ρίζες της πατριαρχίας. Αισθάνονται πως η αρσενική κυριαρχία έχει ριζώσει πολύ βαθειά στην δυτική κοινωνία και για την εξάλειψή της χρειάζονται δραστικές, προσεκτικές και λεπτομερείς προοδευτικές αλλαγές.

Κατηγορία:Φεμινισμός πρώτου κύματος
Κατηγορία:Φιλελευθερισμός
Κατηγορία:Φεμινισμός δευτέρου κύματος
Πρίαπος

[thumb|250 px|right|Γυναίκα προσεύχεται στον Πρίαπο, μπροστά από βωμό με αφιερώματα. Σχέδιο από την [Πομπηία]]

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο **Πρίαπος** είναι θεός της γονιμότητας, προστάτης των υποζυγίων και οικόσιτων ζώων, των καρποφόρων φυτών, των κήπων και των ανδρικών γεννητικών οργάνων. Ο αντίστοιχος ρωμαϊκός θεός ήταν ο ***Mutinus Titinus***. Είναι υιός του Διονύσου και της Αφροδίτης. Γλυπτά του Πριάπου με μεγάλα, ιθυφαλλικά γεννητικά όργανα ήταν τοποθετημένα σε κήπους και χωράφια για να εγγυηθούν μια άφθονη σοδειά. Ήταν πολύ πιο δημοφιλής στη ρωμαϊκή μυθολογία απ' όσο στην ελληνική. Συλλογή με, περίπου, 95 ποιήματα και επιγράμματα της ρωμαϊκής εποχής για τον Πρίαπο έχει σωθεί στο βιβλίο *Πριάπεια*.

Σύμφωνα με τους μύθους, προσπάθησε να βιάσει τη Λωτίδα, με αυτή να μεταμορφώνεται σε δένδρο λωτού, ώστε να γλιτώσει. Στο *Fasti* του Οβιδίου, ο Πρίαπος επιχειρεί να αποκτήσει τη Λωτίδα, αλλά ένας όνος (γάιδαρος) του Σειληνού που παρέθετε την εορτή, με το "βραχνό ογκάνισμά του" (γκάρισμα) «πρόδωσε» τις προθέσεις του Πριάπου και όλο το συγκεντρωμένο πλήθος γέλασε εις βάρος του. 

Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο Πρίαπος ανέθρεψε τον θεό του πολέμου Άρη διδάσκοντάς του την τέχνη του πολέμου και την ορχηστρική. 

Ο ιατρικός όρος πριαπισμός προέρχεται από το όνομα του Πριάπου. 

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Μουτούνους Τουτούνους, αντίστοιχη ρωμαϊκή θεότητα
* Φασίνους, ρωμαϊκή φαλλική παράδοση
* Τιντινναμπούλουμ (αρχαία Ρώμη), ρωμαϊκή φαλλική παράδοση

Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Ατομιστικός φεμινισμός

Ο **ατομιστικός φεμινισμός** είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να καλύψει διάφορες μορφές ατομιστικών φεμινιστικών ιδεών. Αυτή η πλευρά του φεμινισμού συνδέεται συχνά με μια μιναρχιστική ή ακόμη αναρχο-καπιταλιστική προοπτική. 

Η βασική αρχή του ατομιστικού φεμινισμού είναι πως όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις έχουν μια ηθική ή/και νομική αξίωση στους ανθρώπους τους και στις ιδιοκτησίες τους, όχι με κάποιας μορφής καταφατικής δράσης πολιτικές και προνόμια. Στα περισσότερα μέρη της Ευρώπης θεωρείται ως μεταμοντέρνος φεμινισμός εξαιτίας της πλουραλιστικής του αντίληψης για την γυναικεία φύση. Ενώ άλλες σχολές συχνά υπογραμμίζουν πως οι γυναίκες γενικά ζουν κάτω από παρόμοιες συνθήκες, οι ατομιστικοί φεμινιστές υπογραμμίζουν πως όλες οι γυναίκες είναι μοναδικές και έχουν μοναδικούς σκοπούς. 

## Ατομιστικός φεμινισμός εναντίον άλλων φεμινισμών
Ο ατομιστικός φεμινισμός αντιτίθεται σθεναρά στον φεμινισμό φύλου, τον κλάδο αυτό του φεμινισμού που υποστηρίζει πως υπάρχει ταξικός αγώνας  μεταξύ των φύλων και καλεί συχνά για ριζοσπαστικά μέτρα που θα παρέμβουν στις σχέσεις των φύλων. Έτσι ο ατομιστικός φεμινισμός είναι ευδιάκριτος και από τα δεσπόζοντα και από τα ριζοσπαστικά φεμινιστικά κινήματα. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Uncivil Liberty: An Essay to Show the Injustice and Impolicy of Ruling Woman Without Her Consent (1873)'' by Ezra Heywood το πρώτο ατομιστικό φεμινιστικό δοκίμιο από την Ezra Heywood
*Dora Marsden and The New Freewoman αρχεία
*Dora Marsden - "Stirner of Feminism ?"
*Free On-Line Books  Δωρεάν On-line Βιβλία περιλαμβάνει Ατομιστικούς Φεμινιστικούς τίτλους.

Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Τιτανομαχία

thumb|250px|Πόλεμος μεταξύ των Θεών του Ολύμπου και των Τιτάνων. Αναπαράσταση απο το αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών.|εναλλ.=
Στην ελληνική μυθολογία, η **τιτανομαχία** ήταν ο πόλεμος μεταξύ των Τιτάνων (οι οποίοι μάχονταν από το βουνό Όθρυς) και των Ολύμπιων θεών. Είναι γνωστή και ως η Μάχη των Τιτάνων ή o Πόλεμος των Τιτάνων.

## Μύθος
Ο πόλεμος είχε προλεχθεί στον Κρόνο από τη Γαία και τον Ουρανό, επειδή ο Κρόνος είχε αρνηθεί να αποκαταστήσει δικαιοσύνη μετά την εκθρόνιση του πατέρα του.

Οι Τιτάνες που πολέμησαν καθοδηγούνταν από τον Κρόνο και στις τάξεις τους βρίσκονταν οι: Κόιος, Κριός, Υπερίων, Ιαπετός, Άτλας. Οι Ολύμπιοι οδηγούνταν από τον Δία και στο πλευρό του πολέμησαν και οι: Εστία, Δήμητρα, Ήλιος, Ήρα, Άδης/Πλούτων, Ποσειδώνας, οι Εκατόγχειρες και οι Κύκλωπες.

Νικώντας μετά από δεκάχρονο πόλεμο, οι Ολύμπιοι μοίρασαν μεταξύ τους τα λάφυρα, δίνοντας στον Δία την εξουσία στον αέρα και τον ουρανό, στη θάλασσα και όλα τα υδάτινα σώματα στον Ποσειδώνα, και στον Κάτω Κόσμο στον Άδη. Η γη αφέθηκε ως κυριαρχία κοινή όλων των θεών. Έπειτα έκλεισαν τους Τιτάνες στα Τάρταρα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Ωκεανός και οι Τιτανίδες (Θεία, Ρέα, Θέμις, Μνημοσύνη, Φοίβη και Τηθύς) παρέμειναν ουδέτεροι, και γι' αυτό δεν τιμωρήθηκαν από τον Δία. Οι Εκατόγχειρες παρέμειναν φύλακές τους, μέχρι τη στιγμή που ο Δίας τους απελευθέρωσε όλους, εκτός από τον Άτλαντα.

## Σύμφωνα με τον Ησίοδο
αριστερά|μικρογραφία|309x309px

**Πηγή:** * Από Βικιθήκη Θεογονία (617-637)




## Δείτε επίσης
* Γιγαντομαχία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κ. Ο. Μυλλερου Ἱστορία της Ἑλληνικής φιλολογίας

Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Κατηγορία:Τιτάνες
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Θωμάς ο εκ Κέμπης

Ο **Θωμάς ο εκ Κέμπης** (*Thomas à Kempis*, Γερμανικά: *Thomas von Kempen*, Ολλανδικά: *Thomas van Kempen*, Κέμπεν, 1380 - Ζβόλε, 25 Ιουλίου 1471), επίσης γνωστός ως **Θωμάς ο Κεμπήσιος** ή **Θωμάς του Κέμπεν**, ήταν Ρωμαιοκαθολικός μοναχός. Καταγόταν από την πόλη Κέμπεν (Kempen) της Γερμανίας και ήταν ο συγγραφέας του περίφημου βιβλίου *[[Η μίμηση του Χριστού]]*.

## Το έργο του ''Η Μίμηση του Χριστού''

Απευθύνεται κυρίως στους μοναχούς, αλλά αγγίζει και όλους τους χριστιανούς, γιατί ενσταλάσσει στην ψυχή τους βάλσαμο παρηγοριάς, γεννάει ευφορία, αγαλλίαση και ελπίδα, ενισχύει την πίστη τους στον Σωτήρα Ιησού Χριστό, τους ανυψώνει ηθικά και τους γεμίζει με ευφροσύνη και κατάνυξη. Γι' αυτό και θεωρείται έργο υψηλής πνοής, που όχι μόνο αντέχει στο χρόνο, αλλά εξακολουθεί και σήμερα να ασκεί τεράστια επίδραση.

*Η Μίμηση του Χριστού* έχει μεταφραστεί και εκδοθεί σε πολλές γλώσσες. Στην Ελλάδα είναι δημοφιλές καθώς από το έτος 1956 γνωρίζει αλλεπάλληλες εκδόσεις.

### ''Η μίμηση του Χριστού''
* στα Λατινικά
* στα Αγγλικά (στο gutenberg.org)
* στα Αγγλικά (στο Christian Classics Ethereal Library)

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Γερμανοί κληρικοί
Κατηγορία:Ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Σχεδιασμός μηχανισμών

Ο **σχεδιασμός μηχανισμών** είναι υποκλάδος των Μικροοικονομικών και της Θεωρίας Παιγνίου και μια γενίκευση της Θεωρίας Δημοπρασιών. Ουσιαστικά ξεκίνησε με την δουλειά των Μίλγκρομ και Μαϋερσον στις αρχές της δεκαετίας του 80.

Η θεωρία αναζητεί τον βέλτιστο μηχανισμό σε μια αγορά που να εκπληρώνει δύο κριτήρια:

* Βέλτιστη κατανομή των αγαθών.

* Αποκάλυψη της ιδιωτικής πληροφορίας των παιχτών.

για να γίνουν κατανοητά αυτά τα κριτήρια, ας πάρουμε το κλασικό παράδειγμα των Ανεξάρτητων Ιδιωτικών Αξιών (ΑΙΑ).

Έχουμε έναν πωλητή, ενός μη-διαμερίσιμου αγαθού. Έχουμε επίσης αγοραστές ι=1,..,Ν στην αγορά. Οι αγοραστές έχουν ο καθένας μια διαφορετική, ανεξάρτητη ιδιωτική αξιολόγηση του αγαθού. Ας υποθέσουμε ότι αυτή η αξιολόγηση έχει μια *εκ των προτέρων* συμμετρική κατανομή F, που είναι γνωστή σε όλους τους συμμετέχοντες. Τι τιμή μπορεί να ζητήσει ο πωλητής για αυτό το αγαθό; Ποιος είναι ο καλύτερος μηχανισμός;

Το πρόβλημα είναι ότι ο πωλητής δεν ξέρει ποια είναι η *ιδιωτική αξία* του κάθε αγοραστή. Για αυτό πρέπει να σχεδιάσει έναν μηχανισμό που να αποκαλύπτει αυτήν την ιδιωτική πληροφορία του αγοραστή. 
Το δεύτερο κριτήριο είναι σχετικό με το πρώτο. Αν οι ιδιωτικές πληροφορίες αποκαλυφθούν, ο Παρέτο βέλτιστος μηχανισμός πρέπει να αποδίδει την κυριότητα του αγαθού στον αγοραστή με την μεγαλύτερη ιδιωτική αξία.

Σε αυτό το απλό παράδειγμα, τυχαίνει ο βέλτιστος μηχανισμός για τον πωλητή να είναι μια οποιαδήποτε δημοπρασία, συγκεκριμένα και μια Αγγλική Δημοπρασία με ελάχιστη τιμή. Η ελάχιστη τιμή πρέπει να υπολογίζεται από τον πωλητή αναλόγως της στατιστικής κατανομής των ιδιωτικών αξιών.

Όμως, είναι φανερό ότι μια θετική ελάχιστη τιμή, οδηγεί σε αναποτελεσματικές καταστάσεις, όπου ο πωλητής μένει με την ιδιοκτησία του προϊόντος παρόλο που υπάρχει ένας αγοραστής που αξιολογεί το προϊόν περισσότερο από τον πωλητή. Αυτό συμβαίνει αν η ελάχιστη τιμή είναι υψηλότερη από την μέγιστη αξία των αγοραστών.

Η διερεύνηση αυτών των προβλημάτων είναι το αντικείμενο του Σχεδιασμού Μηχανισμών.

## Πηγές
*Milgrom, Paul; R Weber, Robert J: *A Theory of Auctions and Competitive Bidding*

Κατηγορία:Μικροοικονομική
Μαρξιστικός φεμινισμός

Ο **μαρξιστικός φεμινισμός** είναι μια υποκατηγορία της φεμινιστικής θεωρίας που εστιάζει στην αποσύνθεση/ανατροπή του καπιταλισμού, ως τρόπο για την απελευθέρωση των γυναικών. Ενώ δηλώνει πως ο καπιταλισμός, ο οποίος αυξάνει την οικονομική ανισότητα, την εξάρτηση, την πολιτική καταπίεση και τελικά τις μη υγιείς κοινωνικές σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών, είναι η ρίζα της καταπίεσης των γυναικών. 

Η φεμινιστική θεωρία (ή ο ριζοσπαστικός φεμινισμός) αναδύθηκε τη δεκαετία του '70 δηλώνοντας πως η σύγχρονη κοινωνία και οι κατασκευές της (νόμοι, θρησκεία, πολιτική, τέχνη κλπ.) είναι βασικά προϊόντα των ανδρών και επομένως έχουν πατριαρχικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με τους οπαδούς της θεωρίας αυτής, η καλύτερη λύση για την καταπίεση των γυναικών θα ήταν η αντικατάσταση της πατριαρχίας με έναν πολιτισμό ισότιμο απέναντι στα δύο φύλα. 

Μερικοί φεμινιστές της περιόδου αυτής ένιωσαν πως η έμφαση που δίνεται στην κριτική εναντίον μιας αντιληπτής πατριαρχίας ήταν αρκετά περιοριστική και/ή παραπλανητική και έτσι σύντομα αναδείχθηκαν φεμινιστές που ξεκίνησαν να αναλύουν την κατάσταση των γυναικών μέσω μιας βασισμένης στις τάξεις μαρξιστικής / σοσιαλιστικής προοπτικής. 

Σύμφωνα με τη Μαρξιστική θεωρία, στις καπιταλιστικές κοινωνίες η συνείδηση του ατόμου καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό, μέσα από τις ταξικές σχέσεις. Δηλαδή οι ικανότητες των ανθρώπων, οι ανάγκες και τα ενδιαφέροντά τους, καθορίζονται από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και την θέση που έχει το κάθε άτομο μέσα σε αυτόν. 

Οι μαρξιστές φεμινιστές βλέπουν συνεπώς, την ανισότητα των φύλων να καθορίζεται τελικά από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τους κοινωνικούς διαχωρισμούς που σχετίζονται με τις τάξεις και την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Η υποταγή της γυναίκας θεωρείται ως μία μορφή καταπίεσης (παρά σαν ανελεύθερη διάκριση) που διατηρείται (όπως ο ρατσισμός) γιατί εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου και της ηγετικής τάξης. Οι μαρξιστές φεμινιστές έχουν επίσης επεκτείνει την παραδοσιακή μαρξιστική ανάλυση, θεωρώντας την οικιακή εργασία σαν έμμισθη εργασία. 

Κατηγορία:Φεμινισμός δευτέρου κύματος
Φεμινισμός