Μάικλ Μαν

Ο **Μάικλ Κένεθ Μαν** (Αγγλικά: Michael Kenneth Mann, 5 Φεβρουαρίου 1943 - ) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, συγγραφέας και παραγωγός ταινιών. Γνωστός για τα στιλιζαρισμένα αστυνομικά δράματά του,  έχει κερδίσει δύο Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης, καθώς και υποψηφιότητες για τέσσερα βραβεία Όσκαρ, δύο Χρυσές Σφαίρες και ένα βραβείο BAFTA. Τα πιο αναγνωρισμένα έργα του περιλαμβάνουν τις ταινίες *Η λεωφόρος της βίας* (1981), *[[Ο Ανθρωποκυνηγός|Ο ανθρωποκυνηγός]]* (1986), *[[Ο τελευταίος των Μοϊκανών (ταινία, 1992)|Ο τελευταίος των Μοϊκανών]]* (1992), *[[Ένταση (ταινία)|Ένταση]]* (1995), *The Insider* (1999), *Ali* (2001), **' (2004), ''[[Δημόσιος κίνδυνος]]'' (2009) και ''[[Ferrari (ταινία, 2023)|Ferrari]]'' (2023). Ήταν εκτελεστικός παραγωγός στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά ''[[Οι σκληροί του Μαϊάμι]]'' (1984–90), την οποία διασκεύασε σε ταινία μεγάλου μήκους το 2006.

== Τα πρώτα χρόνια ==
Ο Μαν γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1943,  στο [[Σικάγο]] του [[Ιλινόι]].  Είναι Εβραίος και γιος της Έστερ και του Τζακ Μαν.   Ο παππούς του έφυγε από τη [[Ρωσική Αυτοκρατορία]] το 1912 και τον ακολούθησαν η σύζυγός του και ο πατέρας του Μαν το 1922. 

Ο Μαν αποφοίτησε από το Λύκειο Άμουντσεν, στο οποίο πήγε και ο [[Μπομπ Φόσι]].   Στη συνέχεια, σπούδασε [[Αγγλική λογοτεχνία|αγγλική φιλολογία]] στο [[Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον|Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον]]. Ενώ ήταν φοιτητής, είδε την ταινία ''[[S.O.S Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα|S.O.S Πεντάγωνο καλεί Μόσχα]]'' του [[Στάνλεϊ Κούμπρικ|Στάνλεϊ Κιούμπρικ]] και ερωτεύτηκε τον κινηματογράφο.

== Καριέρα ==

=== 1967–1978: Άνοδος ===
Ο Μαν αποφοίτησε από το [[Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον|Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν]] με το 1965. Αργότερα μετακόμισε στο [[Λονδίνο]] στα μέσα της δεκαετίας του 1960 για να κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στον κινηματογράφο και πήρε [[μεταπτυχιακό]] από τη Σχολή Κινηματογράφου του Λονδίνου το 1967. Πέρασε επτά χρόνια στο [[Ηνωμένο Βασίλειο]], φοιτώντας σε σχολή κινηματογράφου και στη συνέχεια δουλεύοντας σε [[Διαφήμιση|διαφημίσεις]] μαζί με τους συγχρόνους του [[Άλαν Πάρκερ]], [[Ρίντλεϊ Σκοτ]] και [[Έιντριαν Λάυν|Έιντριαν Λάιν]]. Το 1968, πλάνα που γύρισε από τα γεγονότα του [[Μάης του '68|Μάη του '68]] στο [[Παρίσι]] για ένα [[ντοκιμαντέρ]] με τίτλο ''Εξέγερση'', προβλήθηκαν στο ειδησεογραφικό πρόγραμμα ''First Tuesday'' του [[NBC]] και αφηγήθηκε τις εμπειρίες του από τα γεγονότα στην [[ταινία μικρού μήκους]] ''Jaunpuri'', η οποία κέρδισε το βραβείο της Επιτροπής στις [[Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών]] το [[Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 1970|1970]].

Ο Μαν επέστρεψε στις [[Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής|Ηνωμένες Πολιτείες]] μετά το διαζύγιο με την πρώτη του σύζυγο το 1971. Στη συνέχεια σκηνοθέτησε ένα ντοκιμαντέρ για ταξίδια με αυτοκίνητο, το ''17 Days Down the Line'' (1972). Τρία χρόνια αργότερα, ο βετεράνος του ''Χαβάη 5-0'' Ρόμπερτ Λιούιν έδωσε στον Μαν μια ευκαιρία και ένα εντατικό μάθημα τηλεοπτικής γραφής. Αυτό οδήγησε τον Μαν να γράψει τέσσερα επεισόδια του ''Στάρσκι & Χατς'' μεταξύ 1975-1977 (τρία στον πρώτο κύκλο και ένα στον δεύτερο), δύο επεισόδια του ''Μπρονκ'' το 1976 και ένα επεισόδιο του ''Gibbsville'' το 1976. Μεταξύ 1976-1978, έγραψε τέσσερα επεισόδια του ''Police Story'' (και το 1977, σκηνοθέτησε ένα για τη σπιν οφ σειρά ''Η αστυνομικίνα''). Το ''Police Story'' εστίαζε στον ρεαλισμό της ζωής ενός πραγματικού αστυνομικού και δίδαξε στον Μαν ότι η έρευνα από πρώτο χέρι ήταν απαραίτητη για να προσδώσει αυθεντικότητα στο έργο του.

Το 1976–1977, ο Μαν εργάστηκε σε ένα σενάριο με αρχικό τίτλο ''The Last Public Enemy'', αλλά αργότερα άλλαξε τον τίτλο ''Karpis''.   Η ταινία είχε προγραμματιστεί να γυριστεί στην [[Paramount Pictures]], και θα σκηνοθετούνταν από τον [[Τζον Φρανκενχάιμερ]] (ο οποίος είχε σκηνοθετήσει προηγουμένως τον ''[[Ο βαρυποινίτης του Αλκατράζ|Βαρυποινίτη του Αλκατράζ]]''), αλλά δεν γυρίστηκε ποτέ.   Ο Μαν έγραψε επίσης ένα προσχέδιο της ταινίας του 1978 ''Ο κυνηγημένος'', η οποία βασίστηκε στο [[μυθιστόρημα]] ''No Beast So Fierce'' του πραγματικού εγκληματία Έντουαρντ Μπάνκερ.  Στη συνέχεια δημιούργησε και έγραψε το πιλοτικό επεισόδιο για τη σειρά ''Vegas'' (1978–1981).

=== 1978–1999: Ανακάλυψη και αναγνώριση ===
Η πρώτη μεγάλου μήκους [[τηλεταινία]] του Μαν ήταν το ''Swan Song'' με θέμα τον αθλητισμό, για το [[ABC]], που γυρίστηκε τον Απρίλιο του 1978.   Ωστόσο, μεταδόθηκε μόλις τον Φεβρουάριο του 1980, μετά την κυκλοφορία της δεύτερης μεγάλου μήκους ταινίας του, ''Δεύτερη ευκαιρία,''  που γυρίστηκε επίσης για το ABC για τηλεοπτική μετάδοση στις [[Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής|Ηνωμένες Πολιτείες]], αλλά κυκλοφόρησε και στους κινηματογράφους στην [[Ευρώπη]]. Η ταινία γυρίστηκε στις φυλακές Folsom State Penitentiary,  και κέρδισε [[Βραβεία Έμμυ|Βραβείο Έμμυ]] για εξαιρετικό σενάριο σε μίνι σειρά ή αφιέρωμα το 1979 και βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη του Directors Guild of America.

Η πρώτη μεγάλου μήκους κινηματογραφική ταινία του Μαν ως σκηνοθέτη ήταν η ταινία ''Η λεωφόρος της βίας'' (1981) με πρωταγωνιστή τον [[Τζέιμς Κάαν]], μια σχετικά ακριβής απεικόνιση κλεφτών που δρούσαν στη [[Νέα Υόρκη]] και το [[Σικάγο]] εκείνη την εποχή. Ο Μαν χρησιμοποίησε πραγματικούς πρώην επαγγελματίες διαρρήκτες για να είναι οι τεχνικές σκηνές όσο το δυνατόν πιο γνήσιες. Η επόμενη ταινία του ήταν ''Το οχυρό'' (1983), ένα υπερφυσικό θρίλερ που διαδραματίζεται στη [[Ναζισμός|ναζιστική]] [[Ρουμανία]]. Αν και εμπορική αποτυχία, η ταινία έκτοτε έχει γίνει [[Καλτ ταινία|καλτ]]. 

Η τηλεοπτική του δουλειά στα μέσα της δεκαετίας του 1980 περιλαμβάνει την ιδιότητά του ως εκτελεστικού παραγωγού στις σειρές ''[[Οι σκληροί του Μαϊάμι]]'' (1984–1990) και ''Οι σκληροί του Σικάγο'' (1986–1988). Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται ευρέως, δεν ήταν ο δημιουργός αυτών των σειρών, αλλά ο εκτελεστικός παραγωγός.    

Το 1986, ο Μαν ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τον χαρακτήρα του κατά συρροή δολοφόνου [[Χάνιμπαλ Λέκτερ]], τον οποίο υποδύθηκε ο [[Τόμας Χάρις]], στην ταινία ''[[Ο Ανθρωποκυνηγός|Ο ανθρωποκυνηγός]]'', μια προσαρμογή του μυθιστορήματος ''[[Κόκκινος δράκος (βιβλίο)|Κόκκινος δράκος]]'', στην οποία πρωταγωνιστούσε ο [[Μπράιαν Κοξ]] ως Χάνιμπαλ. Σε μια συνέντευξη για το [[DVD]] της τινίας, ο πρωταγωνιστής Γουίλιαμ Πίτερσεν σχολιάζει ότι επειδή ο Μαν είναι τόσο αφοσιωμένος στις δημιουργίες του, χρειάζονται αρκετά χρόνια για να ολοκληρώσει μια ταινία. Ο Πίτερσεν πιστεύει ότι αυτός είναι ο λόγος που ο Μαν δεν κάνει ταινίες πολύ συχνά. 

Το 1989, έγραψε, έκανε την παραγωγή και σκηνοθέτησε την αστυνομική τηλεταινία ''LA Takedown'' . Στη συνέχεια, έγραψε και έκανε την παραγωγή της [[Μίνι σειρά|μίνι σειράς]] τριών επεισοδίων ''Πόλεμος καρτέλ: Υπόθεση Καμαρένα'' (1990) και της συνέχειάς της ''Drug Wars: Η εκτέλεση'' (1992).

Ο Μαν κέρδισε ευρεία αναγνώριση το 1992 για την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του [[Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ]] στο [[Επική ταινία|επικό]] [[ιστορικό δράμα]] ''[[Ο τελευταίος των Μοϊκανών (ταινία, 1992)|Ο τελευταίος των Μοϊκανών]]'' με πρωταγωνιστή τον [[Ντάνιελ Ντέι-Λιούις|Ντάνιελ Ντέι-Λούις]]. Η ταινία διαδραματίζεται στη διάρκεια του [[Γαλλοϊνδιανικός πόλεμος|Γαλλοϊνδιανικού Πολέμου]]. Ο κριτικός κινηματογράφου Όουεν Γκλάιμπερμαν του περιοδικού ''[[Entertainment Weekly]]'' περιέγραψε το σκηνοθετικό στιλ του Μαν, γράφοντας ότι «ο Μαν, στην καλύτερη του μορφή, είναι ένας δεξιοτέχνης της βίας και του λυρικού άγχους».  Ο Πίτερ Τράβερς του περιοδικού ''[[Rolling Stone]]'' επαίνεσε τη σκηνοθεσία του Μαν, γράφοντας ότι «η δράση είναι πλούσια σε λεπτομέρειες και συναρπαστικά σκηνοθετημένη». 

Ακολούθησε το αστυνομικό δράμα ''[[Ένταση (ταινία)|Ένταση]]'' (1995) με πρωταγωνιστές τους [[Αλ Πατσίνο]], [[Ρόμπερτ Ντε Νίρο]] και [[Βαλ Κίλμερ]]. Η ταινία, μια διασκευή της τηλεταινίας του ''LA Takedown'', σημείωσε μεγάλη επιτυχία με την εφημερίδα ''[[Los Angeles Times]]'' να την αποκαλεί «κομψό, ολοκληρωμένο έργο, σχολαστικά ελεγχόμενο και απόλυτα συναρπαστικό. Η σκοτεινή άκρη του δρόμου δεν γίνεται πιο ελκυστική». 

Το 1999, ο Μαν γύρισε το ''The Insider'' σχετικά με τη σειρά ''60 Minutes'' για τον Τζέφρι Γουίγκαντ, έναν πληροφοριοδότη της καπνοβιομηχανίας. Ο [[Ράσελ Κρόου]] υποδύθηκε τον Γουίγκαντ, με τον Πατσίνο και τον [[Κρίστοφερ Πλάμερ]] σε άλλους ρόλους. Η ταινία ανέδειξε το κινηματογραφικό στιλ του Μαν και κέρδισε τις καλύτερες κριτικές της καριέρας του μέχρι τότε. Το ''The Insider'' προτάθηκε για επτά [[Όσκαρ|βραβεία Όσκαρ]], ανάμεσά τους και μια υποψηφιότητα για τη σκηνοθεσία του Μαν. Ο κριτικός [[Ρότζερ Ίμπερτ]] της εφημερίδας ''Chicago Sun-Times'' επαίνεσε το σενάριο της ταινίας: «Το ''The Insider'' είχε μεγαλύτερη επίδραση πάνω μου από το ''[[Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου]]'', γιατί, ξέρετε κάτι; Το [[Σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ|Γουότεργκεϊτ]] δεν σκότωσε τους γονείς μου. Τα τσιγάρα το έκαναν». 

=== 2001–σήμερα ===
[[Αρχείο:Майкл_Манн_на_69-м_Венецианском_кинофестивале..JPG|δεξιά|μικρογραφία|Ο Μαν το 2012]]
Με την επόμενη ταινία του, το ''Ali'' (2001), με πρωταγωνιστή τον [[Γουίλ Σμιθ]], ο Μαν άρχισε να πειραματίζεται με ψηφιακές κάμερες. Για την ταινία θρίλερ δράσης **', η οποία κυκλοφόρησε το 2004, ο Μαν επέλεξε τον Τομ Κρουζ σε κόντρα ρόλο, δίνοντάς του να ερμηνεύσει έναν εκτελεστή. Ο Μαν γύρισε όλες τις εξωτερικές σκηνές ψηφιακά, ώστε να επιτύχει περισσότερο βάθος και λεπτομέρεια στη διάρκεια των νυχτερινών σκηνών, ενώ τα περισσότερα εσωτερικά γυρίσματα έγιναν σε φιλμ. Ο Τζέιμι Φοξ προτάθηκε για Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία. Επίσης, το 2004, ο Μαν έκανε την παραγωγή της ταινίας *[[Ιπτάμενος κροίσος]]* του Μάρτιν Σκορσέζε, βασισμένη στη ζωή του Χάουαρντ Χιουζ, την οποία είχε αναπτύξει με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, αλλά έχασε από το *[[Million Dollar Baby]]*. Μετά την ταινία *Collateral: Η διαδρομή*, ο Μαν σκηνοθέτησε την κινηματογραφική μεταφορά του *Οι σκληροί του Μαϊάμι*, στην οποία και έκανε εκτελεστική παραγωγή. Στην ταινία πρωταγωνίστησε ο Κόλιν Φάρελ ως ο χαρακτήρας του Ντον Τζόνσον Τζέιμς Κρόκετ (Σόνι), και ο Φοξ ανέλαβε τον ρόλο του Φίλιπ Μάικλ Τόμας ως Ρικάρντο Ταμπς.

Ο Μαν σκηνοθέτησε τη διαφήμιση "Lucky Star" του 2002 για τη Mercedes-Benz, η οποία είχε τη μορφή κινηματογραφικού τρέιλερ για ένα υποτιθέμενο θρίλερ με πρωταγωνιστή τον Μπενίσιο ντελ Τόρο. Το φθινόπωρο του 2007, ο Μαν σκηνοθέτησε δύο διαφημίσεις για τη Nike. Η διαφημιστική καμπάνια "Leave Nothing" περιλαμβάνει σκηνές ποδοσφαιρικής δράσης με τους πρώην παίκτες του NFL Σον Μέριμαν και Στίβεν Τζάκσον, καθώς και τη μουσική επένδυση "Promontory" από το σάουντρακ της ταινίας *[[Ο τελευταίος των Μοϊκανών (ταινία, 1992)|Ο τελευταίος των Μοϊκανών]]*.  Το 2008, ο Μαν σκηνοθέτησε διαφημιστικό βίντεο για το σπορ αυτοκίνητο California της Ferrari. 

Ο Μαν ήταν παραγωγός με τον Πίτερ Μπεργκ ως σκηνοθέτη για τις ταινίες *Ζώνη υψηλού κινδύνου* και *Hancock*. Στο *Χάνκοκ* πρωταγωνιστεί ο Σμιθ ως υπερήρωας που πίνει πολύ και έχει χάσει την εύνοια του κοινού και τα φτιάχνει με τη σύζυγο (Σαρλίζ Θερόν) ενός ειδικού δημοσίων σχέσεων (Τζέισον Μπέιτμαν), ο οποίος τον βοηθά να διορθώσει την εικόνα του. Ο Μαν κάνει μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία ως στέλεχος. Το 2009, ο Μαν έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία *[[Δημόσιος κίνδυνος]]* για τη Universal Pictures, σχετικά με το κύμα εγκληματικότητας της εποχής της Μεγάλης Ύφεσης, βασισμένη στο μη μυθοπλαστικό βιβλίο του Μπράιαν Μπάροου *Public Enemies: America's Greatest Crime Wave and the Birth of the FBI, 1933–34* . Πρωταγωνιστούσαν οι Τζόνι Ντεπ και Κρίστιαν Μπέιλ.  Ο Ντεπ υποδύθηκε τον Τζον Ντίλινγκερ στην ταινία και ο Μπέιλ τον Μέλβιν Πέρβις, τον πράκτορα του FBI στον οποίο είχε ανατεθεί η σύλληψη του Ντίλινγκερ.

Το 2009, ο Μαν υπέγραψε μια αίτηση που ζητούσε την απελευθέρωση του σκηνοθέτη Ρόμαν Πολάνσκι, ο οποίος είχε συλληφθεί στην Ελβετία σε σχέση με μια κατηγορία του 1977 για τη νάρκωση και τον βιασμό ενός 13χρονου κοριτσιού. 

Τον Ιανουάριο του 2010, το περιοδικό *[[Variety (περιοδικό)|Variety]]* ανέφερε ότι ο Μαν, μαζί με τον Ντέιβιντ Μιλς, θα ήταν οι εκτελεστικοί παραγωγοί της νέας τηλεοπτικής σειράς *Στοίχημα* με πρωταγωνιστές τους Ντάστιν Χόφμαν και Ντένις Φαρίνα. Η σειρά ήταν μια παραγωγή του HBO, είχε διάρκεια μίας ώρας και ο Μαν σκηνοθέτησε το πιλοτικό της επεισόδιο.  Αν και αρχικά ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν μετά την προβολή του πιλοτικού επεισοδίου, τελικά η σειρά κόπηκε λόγω θανάτου τριών αλόγων στη διάρκεια της παραγωγής.

Τον Φεβρουάριο του 2013, ανακοινώθηκε ότι ο Μαν θα γύριζε μια ταινία θρίλερ χωρίς τίτλο για τη Legendary Pictures.  Τον Μάιο του 2013, ο Μαν ξεκίνησε τα γυρίσματα του θρίλερ δράσης, με τίτλο *Blackhat*, στο Λος Άντζελες, την Κουάλα Λουμπούρ, το Χονγκ Κονγκ και την Τζακάρτα.  Η ταινία, με πρωταγωνιστή τον Κρις Χέμσγουορθ ως χάκερ που αποφυλακίζεται για να κυνηγήσει έναν κυβερνοτρομοκράτη σε όλο τον κόσμο, κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2015 από τη Universal.  Έλαβε ανάμεικτες κριτικές και ήταν εμπορική καταστροφή, αν και αρκετοί κριτικοί την συμπεριέλαβαν στις λίστες τους με τις "καλύτερες" ταινίες στο τέλος της χρονιάς. 

Το 2022, ο Μαν σκηνοθέτησε το πρώτο επεισόδιο της αστυνομικής σειράς *Tokyo Vice* για το HBO Max, την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά από την εποχή του *Blackhat*.  Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ο Μαν κυκλοφόρησε το *Heat 2,* ένα μυθιστόρημα που είχε γράψει μαζί με τη Μεγκ Γκάρντινερ. Το βιβλίο διαδραματίζεται από το 1988 έως το 2000, καλύπτοντας γεγονότα που συνέβησαν πριν και μετά την ταινία του 1995.   Τον ίδιο μήνα, ο Μαν ξεκίνησε τα γυρίσματα της ταινίας *[[Ferrari (ταινία, 2023)|Ferrari]]* με πρωταγωνιστές τους Άνταμ Ντράιβερ και Πενέλοπε Κρουζ στη Μόντενα.   Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 80ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 2023.   Η ταινία *Ferrari* έλαβε γενικά θετικές κριτικές από και σημείωσε μέτρια εισπρακτική επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες,  ενώ δεν είχε καλή απόδοση στο εξωτερικό. 

Ο Μαν σκοπεύει η επόμενη ταινία του να είναι το *Heat 2*,  το οποίο θα διανεμηθεί από την Amazon MGM Studios και την United Artists. Φημολογείται ότι θα πρωταγωνιστούν οι Λεονάρντο Ντι Κάπριο και Κρίστιαν Μπέιλ. 

## Σκηνοθετικό στιλ
μικρογραφία|Ο Μάικλ Μαν το 2023
Τα χαρακτηριστικά του Μαν περιλαμβάνουν έντονα φωτισμένες νυχτερινές σκηνές και ασυνήθιστα μουσικά σάουντρακ, όπως η μουσική των Tangerine Dream για τη *Λεωφόρο της βίας* και η new age μουσική για τον *[[Ο Ανθρωποκυνηγός|Ανθρωποκυνηγό]].*

Ο Ντάντε Σπινότι είναι συχνός κινηματογραφιστής των ταινιών του Μαν. Ο FX Feeney περιγράφει το έργο του Μαν στο *DGA Quarterly* ως «ψυχολογικά πολυεπίπεδο». 

Η ρετροσπεκτίβα του 2014 της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη για το *IndieWire* επικεντρώθηκε στην ένταση του συνεχιζόμενου ενδιαφέροντος του Μαν για «ιστορίες που φέρνουν αντιμέτωπους εγκληματίες με εκείνους που επιδιώκουν να τους φυλακίσουν». 

Οι ταινίες του Μαν είναι γνωστές για τον ρεαλισμό τους όσον αφορά την αποτύπωση των ήχων των πυροβολισμών, με τον ίδιο να προτιμά να χρησιμοποιεί ακατέργαστο ήχο από τη σκηνή. 

## Προσωπική ζωή
Ο Μαν και η σύζυγός του, Σάμερ Μαν, παντρεύτηκαν το 1974. Έχουν 4 κόρες.  Η κόρη του Μαν, Έιμι Κάναν Μαν, είναι επίσης σκηνοθέτρια και παραγωγός ταινιών. 

## Φιλμογραφία

## Βιβλιογραφία

* Wildermuth, Mark E. (2005). *Blood in the Moonlight: Michael Mann and Information Age Cinema* (Paperback Ed.). Jefferson, North Carolina: McFarland Company and Inc. .
* F. X. Feeney, Paul Duncan (2006). *Michael Mann* (Hardcover Ed.) Taschen. ISBN&nbsp;.
* Cadieux, Axel (2015). *L'Horizon de Michael Mann*, Playlist Society.
* Jean-Baptiste Thoret (2021), *Michael Mann. Mirages du contemporain*, Flammarion.
* Mann, Michael and Gardiner, Meg (2022) *Heat 2*. (Hardcover Ed.) HarperCollins. ISBN&nbsp;

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
* Literature on Michael Mann

Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών