open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Καρακούλ (Τατζικιστάν)

Η **Καρακούλ** (*Karakul*/*Qarokul*), ονομασία που στην κιργιζική γλώσσα σημαίνει «μαύρη λίμνη» και επεκράτησε της παλαιότερης τατζικικής ονομασίας **Σιομπ** (*Siob*), είναι η μεγαλύτερη σε έκταση λίμνη του Τατζικιστάν, με έκταση 380 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ευρισκόμενη στο μεγάλου υψομέτρου οροπέδιο Παμίρ, είναι μία από τις υψηλότερες μεγάλες λίμνες της Γης.

## Η εξωγήινη προέλευση
Η Καρακούλ βρίσκεται σε μια μεγάλη κυκλική κοιλότητα, που δημιουργήθηκε ως κρατήρας από την πρόσκρουση ενός αστεροειδoύς στη Γη, που συνέβη μάλλον πριν από λίγα εκατομμύρια έτη, στην Πλειόκαινο εποχή (αν και οι πρώτες εκτιμήσεις της ηλικίας ήταν μεγαλύτερες, 20 έως 25 εκατομμύρια έτη). Το χείλος του κρατήρα έχει διάμετρο 52 χιλιόμετρα, ενώ οι διαστάσεις της λίμνης είναι συγκρίσιμες, 40 επί 25 χιλιόμετρα. Ο κρατήρας είναι μεγαλύτερος από εκείνον του συμβάντος προσκρούσεως «Ελτανίν» (πριν από 2,5 εκατομμύρια έτη), το οποίο έχει προταθεί ως συνεισφέρον της ψύξεως του πλανήτη και της δημιουργίας παγοκαλύμματος στο Βόρειο Ημισφαίριο κατά την ύστερη Πλειόκαινο εποχή.

Η ύπαρξη του κρατήρα Καρακούλ διαφάνηκε για πρώτη φοράs περί το 1987, με τη μελέτη φωτογραφιών που λήφθηκαν από το διάστημα.

## Περιγραφή
Η λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 3.960 μέτρα πάνω από το μέσο επίπεδο της θάλασσας. Μια χερσόνησος που προεξέχει από τη νότια ακτή της και ένα νησί κοντά στη βόρεια ακτή της χωρίζουν τη λίμνη σε δύο λεκάνες: τη μικρότερη, σχετικά ρηχή ανατολική, με βάθη από 13 μέχρι 19 μέτρα, και τη μεγαλύτερη δυτική, με βάθη από 221 μέχρι 230 μέτρα. Η λίμνη είναι ενδορροϊκή (δεν διαθέτει έξοδο διαφυγής των νερών της) και το νερό της είναι υφάλμυρο. Υπάρχει ένα μικρό χωριό με το ίδιο όνομα στην ανατολική όχθη της λίμνης.

## Περιβάλλον
Αν και η λίμνη βρίσκεται μέσα σε ένα εθνικό πάρκο, μεγάλο μέρος της γύρω περιοχής χρησιμοποιείται ως βοσκότοπος. Η λίμνη, με τα νησιά της, τα έλη, υγρά λιβάδια, τυρφώνες, και με βότσαλα και άμμο πεδιάδες, έχει αναγνωρισθεί από την BirdLife International, ως «Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά» (ΣΠΠ), επειδή υποστηρίζει σημαντικούς αριθμούς των πληθυσμών των διάφορων ειδών πουλιών, είτε ως κάτοικοι, ή ως μετανάστες αναπαραγωγής ή διέλευσης. Αυτά τα είδη περιλαμβάνουν χήνες με φραγμό, κατακόκκινα shelducks, κοινές μεμβράνες, γεράκια saker, γύπες των Ιμαλαΐων, λιγότερους αμμοχάλικους, γλάρους με καστανή κεφαλή, γλάρους από το Θιβέτ, κρόκους με κίτρινα τιμολόγια, ρουμπίνι των Ιμαλαΐων, λευκοί φτερωτοί, λευκοί φτερωτοί χιονοπτώσεις, πινελιές με ραβδώσεις, καφέ πινελιές, μαύρες κεφαλές βουνού και καυκάσιος τριανταφυλλιές . Τα νησιά της λίμνης είναι τα κύρια μέρη όπου ξεκουράζονται και φωλιάζουν τα υδρόβια πτηνά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λίμνες του Τατζικιστάν
Ελένη Πέρσι του Νορθάμπερλαντ

Η **Έλεν Πέρσυ του Νορθάμπερλαντ** (αγγλ. *Helen Percy of Northumberland*), γεννημένη ως *Έλεν Μάγκνταλεν Γκόρντον-Λέννοξ* (*Helen Magdalan Gordon-Lennox*, 13 Δεκεμβρίου 1886 - 13 Ιουνίου 1965) ήταν Βρετανίδα ευγενής.

## Βιογραφία
Η *Έλεν Μάγκνταλεν Γκόρντον-Λέννοξ* γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1886, και ήταν κόρη του Τσαρλς Γκόρντον-Λέννοξ, 7ου Δούκα του Ρίτσμοντ, και της Ίζαμπελ Σόφι Κρέιβεν.

Στις 18 Οκτωβρίου 1911 παντρεύτηκε τον Άλαν Πέρσυ, 8ο Δούκα του Νορθάμπερλαντ. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
*τον Λόρδο Χένρυ *Τζορτζ* Άλαν (1912 - 1940), πέθανε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
*τον Λόρδο *Χιου* Άλτζερνον (1914 - 1988), παντρεύτηκε την Ελίζαμπεθ Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ. Απέκτησαν 7 παιδιά.
*την Λαίδη ''Ελίζαμπεθ'' Άιβυ (1916 - 2008), παντρεύτηκε τον Ντάγκλας Ντάγκλας-Χάμιλτον, 14ο Δούκα του Χάμιλτον. Απέκτησαν 5 παιδιά.
*την Λαίδη *Νταϊάνα* Ήβλυν (1917 - 1978), παντρεύτηκε τον Τζον Έτζερτον, 6ο Δούκα του Σάδερλαντ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
*τον Λόρδο *Ρίτσαρντ* Τσαρλς (1921 - 1989), παντρεύτηκε τη Σάρα Νόρτον. Απέκτησαν 2 παιδιά.
*τον Λόρδο *Τζέφρεϋ* Ουίλλιαμ (1925 - 1984), παντρεύτηκε τη Μαίρυ Ελίζαμπεθ Λη. Απέκτησαν 1 παιδί.

Ήταν κυρία επί των ενδυμάτων της βασιλομήτορος Ελισάβετ, από το 1937 έως το 1964 και διορίστηκε κυρία Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος το 1938.

Πέθανε στις 13 Ιουνίου 1965 σε ηλικία 78 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς
Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Κατηγορία:Κυρίες επί των ενδυμάτων
Ανατολική Εκουατορία

Η **Ανατολική Εκουατορία** είναι πολιτεία στο Νότιο Σουδάν. Η συνολική της έκταση είναι 73,472 τ.χλμ.. Πρωτεύουσα είναι το Τόριτ. Στις 1 Οκτωβρίου του 1972, η πολιτεία χωρίστηκε στις πολιτείες του Ιματόνγκ και της Καποέτα, αλλα ξαναενώθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 2020 μέσω συνθήκης ειρήνης. 

## Γεωγραφία
Η πολιτεία συνορεύει στα νότια με την *[[Ουγκάντα]],* στα νοτιοανατολικά με την *[[Κένυα]],* ενώ και με την *[[Αιθιοπία]]* ανατολικά. Συνορεύει ταυτόχρονα με τις πολιτείες της Κεντρικής Εκουατορίας και του *[[Τζονγκλέι]]*. To Τρίγωνο Ιλέμι και η Λίμνη Τουρκάνα στα νοτιοανατολικά είναι ή έχουν θεωρηθεί ως αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ των τριών γειτονικών χωρών. (*Νότιο Σουδάν, Κένυα, Αιθιοπία.*)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία του Νότιου Σουδάν
Αγραδούλα Φθιώτιδας

Η **Αγραδούλα** είναι ημιορεινό χωριό του δήμου Λαμιέων στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας της Στερεάς Ελλάδας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα τηςαπογραφής του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

## Γενικά στοιχεία
Η Αγραδούλα είναι βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Όθρυς, κτισμένη σε υψόμετρο 340 μέτρων και σε απόσταση 14 χλμ. βορειοανατολικά από τη Λαμία. Στα βόρεια του χωριού είναι το Λιμογάρδι και στα νότια βρίσκονται η Αγία Παρασκεύη, καθώς και ο Αυτοκινητόδρομος 1. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1961 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λιμογαρδίου της επαρχίας Φθιώτιδος. Το 1997 υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Λαμιέων, ενώ σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με την Αγία Παρασκευή, το Λιμογάρδι και το Παλαιοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίας Παρασκευής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Δεύτερη Κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας

Η **Δεύτερη Κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας** ή **[[Τουρκική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία|ΤΠΟ]] 2. Λιγκ** (TFF 2. Lig), αποτελεί το τρίτο επίπεδο των κατηγοριών του συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου ανδρών της Τουρκίας. Ιδρύθηκε τη σεζόν 2001-2002 με την ονομασία *Κατηγορία Β της Δεύτερης Κατηγορίας ποδοσφαίρου Τουρκίας* ως συνέχεια του τότε δεύτερου επιπέδου των κατηγοριών. Τη σεζόν 2005-06, η ονομασία του πρωταθλήματος άλλαξε σε *Lig B.* Από τη σεζόν 2007–08, χρησιμοποιείται η τρέχουσα ονομασία του πρωταθλήματος, μαζί με τα ονόματα των χορηγών.

Η **2.** **Λιγκ** (τουρκικά: *Türkiye İkinci Futbol Ligi* ή για συντομία *İkinci Lig* ή *2.* *Lig*) είναι ένα πρώην πρωτάθλημα στην Τουρκία. Ήταν η δεύτερη κατηγορία του τουρκικού ποδοσφαίρου από την ίδρυσή της το 1963–64 μέχρι τη δημιουργία του νέου συστήματος πρωταθλήματος το 2001–2002. Η 2. Λιγκ χωρίστηκε σε δύο κατηγορίες τη σεζόν 2001–2002: την Κατηγορία Α και την Κατηγορία Β. Από το 2007–2008 η Κατηγορία Α συνεχίστηκε ως το Πρώτη Κατηγορίας Τουρκίας και η Κατηγορία Β συνεχίστηκε ως Δεύτερη Κατηγορία Τουρκίας.

## Μορφή πρωταθλήματος
Τη σεζόν 2009–10 το πρωτάθλημα περιείχε 55 ομάδες σε 4 ομίλους των 11 ή 12 ομάδων. Το πρωτάθλημα παίζεται σε δύο γύρους. Στον πρώτο γύρο, δέκα ομάδες σε πέντε ομίλους παίζουν με τις άλλες ομάδες του ομίλου τους, όπως σε μια κανονική περίοδο. Οι δύο κορυφαίες ομάδες κάθε ομίλου προκρίνονται στον «Όμιλος Πλέι Οφ». Δημιουργούν ένα πρωτάθλημα πλέι οφ (που αποτελείται από δέκα ομάδες) και παίζουν μια κανονική περίοδο ξεκινώντας με μηδέν πόντους. Οι υπόλοιπες οκτώ ομάδες σε κάθε όμιλο διατηρούν τους πόντους τους και παίζουν ξανά μεταξύ τους. Αυτοί οι νέοι όμιλοι των οκτώ ομάδων ονομάζονται «όμιλοι κατάταξης». Οι δύο κορυφαίες ομάδες κάθε ομίλου πλέι οφ προβιβάζονται στην Πρώτη Κατηγορία. Οι τρεις ομάδες που κατατάσσονται στις θέσεις 3 έως 5 κάθε ομίλου πλέι οφ συμμετέχουν στα επιπλέον πλέι οφ με τις κορυφαίες ομάδες από κάθε έναν από τους πέντε ομίλους κατάταξης. Αυτές οι οκτώ ομάδες παίζουν αγώνες νοκ άουτ (σε ουδέτερο γήπεδο) για να καθορίσουν την τελευταία ομάδα που θα προβιβαστεί. Οι τρεις τελευταίες ομάδες των ομίλων κατάταξης υποβιβάζονται στην Τρίτη Κατηγορία. Στη συνέχεια, οι τέσσερις κορυφαίες ομάδες από τον Όμιλο Προβιβασμού της Τρίτης Κατηγορίας προβιβάζονται στη Δεύτερη κατηγορία, ενώ άλλες οκτώ ομάδες παίζουν στα πλέι οφ.

Την σεζόν 2010–11 το πρωτάθλημα διεξήχθη με 36 ομάδες σε δύο ομίλους, το λευκό και τον κόκκινο. Οι νικητές κάθε ομίλου προβιβάζονται άμεσα στην Πρώτη Κατηγορία. Σε κάθε όμιλος, η 2ες έως 5ες ομάδες αγωνίζονται στα πλέι οφ με την αντίστοιχη ομάδα άλλου ομίλου για να καθορίσουν τους φιναλίστ. Οι φιναλίστ παίζουν έναν μόνο αγώνα που θα καθορίσει την τρίτη ομάδα που θα προβιβαστεί. Οι τρεις τελευταίες ομάδες σε κάθε όμιλο υποβιβάζονται στην Τρίτη Κατηγορία.

## Δείτε επίσης

* Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
* Πρώτη Κατηγορία Τουρκίας
* Τρίτη Κατηγορία Τουρκίας
* Περιφερειακό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Τουρκίας
* Κύπελλο Τουρκίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δεύτερη Κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα στην Τουρκία
Τουρκια
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Τουρκίας
Σέιμας

Το **Σέιμας της Δημοκρατίας της Λιθουανίας**  (), ή απλώς **Seimas** (), είναι το μονοθάλαμο κοινοβούλιο της Λιθουανίας. Αποτελεί το νομοθετικό σώμα της κυβέρνησης της Λιθουανίας, ψηφίζοντας νόμους και τροποποιήσεις του συντάγματος, εγκρίνοντας τον προϋπολογισμό, επιβεβαιώνοντας τον διορισμό του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης, και ελέγχοντας τις δραστηριότητές τους.

Απαρτίζεται από 141 μέλη, τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία. Τα 71 από αυτά εκλέγονται σε ατομικές περιφέρειες και τα 70 εκλέγονται με πανεθνική ψηφοφορία με αναλογική εκπροσώπηση με λίστες κομμάτων. Ένα κόμμα θα πρέπει να συγκεντρώσει ποσοστό τουλάχιστον 5%, ενώ μια πολυκομματική ένωση τουλάχιστον 7%, προκειμένου να κερδίσει έδρα από εκείνες που αναδεικνύονται με αναλογική εκπροσώπηση.

Έπειτα από τις εκλογές του 2020, η Ένωση της Πατρίδας - Λιθουανοί Χριστιανοδημοκράτες είναι το μεγαλύτερο κόμμα στο Σέιμας και σχημάτισαν κυβέρνηση συνασπισμού με το Κίνημα Φιλελευθέρων και το Κόμμα Ελευθερίας.

Οι ρίζες του Σέιμας ανάγουν στο Σέιμας του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και στο Σέιμ της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, όπως και στο Σέιμας της Λιθουανίας του Μεσοπολέμου. Το πρώτο Σέιμας μετά την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας συνήλθε για πρώτη φορά το 1992.

## Τελευταίες εκλογές

## Παραπομπές



Σειμας
Σειμας
Αγριλιά Φθιώτιδας

Η **Αγριλιά** είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε λοφώδη περιοχή με υψόμετρο 150 μέτρα. Νοτιοανατολικά του χωριού σε απόσταση 4 χλμ. είναι η Λαμία, βορειοδυτικά η Λυγαριά, νότια ο Σταυρός και περνάει η ΕΟ Λαμίας - Καρπενησίου, δυτικά και βόρεια η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας. Η παλιά ονομασία της είναι *Δαΐτσα* και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στην στο δήμο Λαμιέων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 το όνομά του διορθώθηκε σε *Δραϊτσά* και το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Αγριλιά. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Λυγαριά αποτελούν την τοπική κοινότητα Λυγαριάς που υπάγεται στη  δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 345 μόνιμους κατοίκους. Με την απογραφή του 2001 είχε 573.
## Πληθυσμός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Μεγάλο Τζαμί Αλ Φάτεχ

Το **Τζαμί Αλ Φάτεχ** (επίσης γνωστό ως **Μεγάλο Τζαμί Αλ Φάτεχ** και **Ισλαμικό Κέντρο Αλ Φάτεχ**, ) είναι ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά του κόσμου, το οποίο καλύπτει 6.500 τετραγωνικά μέτρα και έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει περισσότερους από 7.000 προσκυνητές κάθε φορά. Το τζαμί χτίστηκε από τον Σεΐχη Ισά μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα, το 1987, και πήρε το όνομά του από τον Αχμέντ Αλ Φάτεχ. Το 2006, στο Τζαμί Αλ Φάτεχ στεγάστηκε η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπαχρέιν.

## Σχετικά
Το τζαμί είναι ο μεγαλύτερος τόπος λατρείας στο Μπαχρέιν. Βρίσκεται δίπλα στην εθνική οδό Αλ Φάτεχ στο Ζαφίρ, που είναι ένα προάστιο της Μανάμα. Ο τεράστιος τρούλος, που χτίστηκε πάνω από το Τζαμί Αλ Φάτεχ, είναι κατασκευασμένος εξ ολοκλήρου από υαλοβάμβακα. Ζυγίζοντας πάνω από 60 τόνους, ο θόλος είναι σήμερα ο μεγαλύτερος θόλος από υαλοβάμβακα στον κόσμο. Το μάρμαρο που χρησιμοποιείται στα δάπεδα είναι ιταλικό και ο πολυέλαιος είναι από την Αυστρία. Οι πόρτες είναι κατασκευασμένες από ξύλο τικ από την Ινδία. Σε όλο το τζαμί υπάρχουν καλλιγραφικές γραφές σε έναν πολύ παλιό είδος στυλ που ονομάζεται Μπαχρέιν.

## Βιβλιοθήκη
Η βιβλιοθήκη του Ισλαμικού Κέντρου Αχμέντ Αλ Φάτεχ περιέχει περίπου 7.000 βιβλία μερικά από τα οποία είναι 100 ετών και άνω. Σε αυτά περιλαμβάνονται αντίγραφα των βιβλίων των διδασκαλιών του Προφήτη Μωάμεθ ή αυτά που αναφέρονται ως βιβλία της Χαντίθ, η Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια Αραβικών, η Εγκυκλοπαίδεια της Ισλαμικής Νομολογίας, ημερολόγια του Τζαμιού Αλ Αζχάρ, που έχουν εκτυπωθεί πριν από εκατό χρόνια καθώς και πολλά ευρετήρια και περιοδικά.

## Τουρισμός
Εκτός από τόπο λατρείας το τζαμί είναι ένα από τα κορυφαία τουριστικά αξιοθέατα στο Μπαχρέιν. Είναι ανοιχτό από τις 09:00 έως τις 16:00 και πραγματοποιούνται περιηγήσεις σε διάφορες γλώσσες, όπως αγγλικά, γαλλικά, φιλιππινέζικα, ρωσικά και πολλές άλλες γλώσσες. Το τζαμί είναι κλειστό για επισκέπτες και τουρίστες όλες τις Παρασκευές.

## Φωτοθήκη

Αρχείο:MainPrayerHallAlFatehMosque-sadoonsphotography.jpg|Κύρια αίθουσα προσευχής.
Αρχείο:Main Prayer Hall.jpg|Κύρια αίθουσα προσευχής
Αρχείο:Main Al-Fateh Mosque Entrance, Bahrain.jpg|Μπαίνοντας μέσω της Κεντρικής Πύλης, Ανοιχτός Χώρος του τζαμιού.
Αρχείο:MainEntrance GateAlFatehMosque-sadoonsphotography.jpg|Κύρια Πύλη για είσοδο στο Τζαμί.
Αρχείο:MainPrayerHallFromMehrabofAlFatehMosque.jpg|Άποψη της Κύριας Αίθουσας Προσευχής, στεκόμενος στην πλευρά Μεχράμπ.
Αρχείο:Bahrain - The Grand Mosque (4499775733).jpg|Εσωτερικό του τζαμιού.


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος του Ισλαμικού Κέντρου Αλ Φάτεχ

Κατηγορία:Τζαμιά στο Μπαχρέιν
Κατηγορία:Σουνιτικά τζαμιά
Κατηγορία:Τζαμιά με τρούλους
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μανάμα
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Μανάμα
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Αναρρίχηση επί κάλω ανδρών

Η **αναρρίχηση επί κάλω ανδρών** ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.

## Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 28 Οκτωβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Το σχοινί είχε ύψος 25 πόδια (περίπου 7,62 μέτρα) και ήταν στηριγμένο σε ιστό. Κάθε αθλητής είχε τρεις προσπάθειες στη διάθεσή του και η καλύτερη από αυτές μετρούσε στην τελική του κατάταξη.

Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των τριών πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Τζορτζ Άιζερ (ο οποίος αν και αγωνιζόταν με ξύλινο προσθετικό πόδι, κατάφερε εκείνη την ημέρα να κερδίσει συνολικά 6 μετάλλια), το ασημένιο ο Τσαρλς Κράουζε και το χάλκινο ο Έμιλ Βόιγκτ.

## Τελική κατάταξη

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Αναρρίχηση επί κάλω
Εκκλησία του Βαχραμασέν

Η **Εκκλησία του Βαχραμασέν** (αρμενικά: *Վահրամաշեն եկեղեցի*) είναι εκκλησία επί των πλαγιών του όρους Αραγκάτς, στο μαρζ του Αραγκατσότν, στην Αρμενία, πλησίον των ερειπίων του φρουρίου του Αμπέρντ. Λόγω της τοποθεσίας της, είναι επίσης γνωστή ως **Εκκλησία του Αμπέρντ**.

## Ιστορία
Η εκκλησία ανεγέρθηκε από τον πρίγκιπα Βαχράμ Παχλαβουνί, προς τιμήν του οποίου και έλαβε το όνομά της. Επιγραφή επί της εσωτερικής πλευράς του υπέρθυρου της βόρειας πύλης αναφέρει το 1026 ως έτος αποπεράτωσης των εργασιών ανέγερσης της εκκλησίας.

Το κτίριο υπέστη εργασίες αναστήλωσης το 1936 και το 1970.

## Αρχιτεκτονική
Δομικό υλικό το οποίο και χρησιμοποιήθηκε για την ανέγερση του ναού ήταν τοπικής προελεύσεως βασάλτης. Η κάτοψη του σχεδίου είναι σε σχήμα εγγεγραμμένου σταυρού σε ορθογώνιο, με αποτέλεσμα το κτίριο, εξωτερικά, να εμφανίζεται ως ορθογώνιου σχήματος, ενώ το εσωτερικό του είναι σταυροειδούς σχήματος, με τέσσερα μικρού σχήματος δώματα να βρίσκονται σε καθεμία εκ των γωνιών του. Μία εκ των κεραιών του σταυρού καταλήγει σε ημικυκλικού σχήματος αψίδα ιερού.

Επί της οροφής του κτιρίου βρίσκεται μεγάλου σχήματος, δωδεκάπλευρο τύμπανο, πλαισιωμένο από ζεύγη στενών, διακοσμητικού χαρακτήρα, κιόνων, οι οποίοι βρίσκονται στα άκρα της καθεμίας πλευράς. Κωνικού σχήματος ομπρελοειδής θόλος επιστεγάζει το τύμπανο. Σε καθέναν εκ των τοίχων του κτιρίου υπάρχει από ένα στενό παράθυρο, ενώ, στη βάση του τυμπάνου, υπάρχουν τέσσερα επιπλέον παράθυρα. Συνολικά, δύο πύλες εισόδου οδηγούν εντός της εκκλησίας: μία εντός του νότιου τοίχου και μία δεύτερη εντός του βόρειου τοίχου, ενώ η νότια πύλη είναι πλαισιωμένη από διπλή αψίδα.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Εκκλησίες στην Αρμενία
Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Άλμα ανδρών

Το **άλμα ανδρών** ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.

## Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 28 Οκτωβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για τρία άλματα. Για κάθε άλμα, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά άλμα και έως 45 στο σύνολο.

Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των πέντε πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Στην πρώτη θέση ισοβάθμησαν οι Τζορτζ Άιζερ και Άντον Χέιντα με 36 βαθμούς και μοιράστηκαν το χρυσό μετάλλιο, ενώ το χάλκινο πήρε ο Γουίλιαμ Μερζ με 31 βαθμούς.

## Τελική κατάταξη

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Αλμα
Νίκος Μαστοράκης (θεατρικός σκηνοθέτης)

Ο **Νίκος Μαστοράκης** είναι Έλληνας θεατρικός σκηνοθέτης, σκηνογράφος και ενδυματολόγος.

Γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και εργάστηκε επί τρία χρόνια στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Σπούδασε θεατρολογία και ιστορία της τέχνης στη Βιέννη, όπου έμεινε αρκετά χρόνια, ενώ επιστρέφοντας στην Ελλάδα εγκατέλειψε την ηθοποιία για τη σκηνοθεσία. Έχει σκηνοθετήσει παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο Εθνικό Θέατρο κ.α.

## Σκηνοθεσία σε θεατρικές παραστάσεις
*Ελευθερία στη Βρέμη (ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, 2022 - Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», 2023)
*Φθινόπωρο Χειμώνας (Θέατρο Οδού  Κεφαλληνίας 2021)
*Πριν την αποχώρηση (Θέατρο Οδού  Κεφαλληνίας 2019)
*Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης (Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», 2019)
*Πουλιά στον αέρα (Θέατρο Αλίκη, 2018)
*Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα (IIΙ) (Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», 2018)
*Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα (II) (Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», 2017)
*Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα (Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», 2016)
*Ξένοι (Εθνικό Θέατρο 2016)
*Η ανταλλαγή (Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» 2015)
*Τα παιδιά του ήλιου (Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», 2015)
*Παράνομα φιλιά - Κόκκινα φανάρια (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, 2014)
*Μεφίστο (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά - Εθνικό Θέατρο, 2014)
*Ο γύρος του θανατου (ΚΘΒΕ, 2013)
*Αγία Ιωάννα των Σφαγείων (Ακροπόλ, 2012)
*Νεφέλες (Εθνικό Θέατρο, 2012)
*Τζόρνταν (ΚΘΒΕ, 2012)
*Η τριλογία του παραθερισμού (Εθνικό Θέατρο, 2011)
*Άγγελοι στην Αμερική (Φεστιβάλ Αθηνών, 2010)
*Ο αμπιγιέρ (Θέατρο Κάππα, 2009)
*Το ξύπνημα της άνοιξης (Εθνικό Θέατρο, 2008)
*Σε στενό οικογενειακό κύκλο (Θέατρο Αμόρε, 2008)
*Θανάτω Θάνατον (Πειραματική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου, 2007)
*Πελεκάνος (Θέατρο Αμόρε, 2006)
*Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του (Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» - Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, 2006)
*Το Γάλα (Εθνικό Θέατρο, 2006)
*Ιβάνοφ (ΚΘΒΕ, 2005)
*Πλούτος (Περιοδεία, 2004)
*Μαρία Στιούαρτ (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, 2003)
*Ο κουρέας της Σεβίλης (ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, 2003)
*Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης του Χόρβατ και Ιβάνοφ του Τσέχοφ (ΚΘΒΕ, 2003)
*Ο γλάρος (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, 2002)
*Η επιστροφή (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, 2002)
*Ο Έβρος απέναντι (Θέατρο Κιβωτός, 2001)
*Μια μέρα τον Οκτώβρη (Θέατρο Αμόρε, 1999)
*Με δύναμη από την Κηφισιά (Θέατρο Διονύσια,1999)
*Το Καρναβάλι του Έρωτα (Εθνικό Θέατρο, 1999)
*Η Αποψη της Εϊμι (Θέατρο Πόρτα, 1998)
*Πλούτος (ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, 1998)
*Δαίμονες (Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη, 1997)
*Στην εθνική με τα μεγάλα (Θέατρο Οδού Κυκλάδων, 1997)
*Παλιοί καιροί (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, 1996)
*Σε φιλώ, Χέρμπερτ (Θέατρο Εμπρός,  1995)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι
Το Δίχτυ

Ο όρος **Δίχτυ** μπορεί να αναφέρεται:

## Γενικά
* Δίχτυ

## Τέχνη
* Το δίχτυ (τραγούδι), τραγούδι σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου
* ''Το δίχτυ'' (ταινία)
Τοντάι Τσι

μικρογραφία|Τοντάι-τζι
Το **Τοντάι-Τσι** (ιαπωνικά: 東大寺, ελληνική μετάφραση: Μέγας Ανατολικός Ναός) είναι ένα συγκρότημα βουδιστικών ναών που κάποτε ήταν ένας από τους Επτά Ισχυρούς Ναούς και βρίσκεται στην πόλη της Νάρα της Ιαπωνίας. Αν και ιδρύθηκε το 738 μ.Χ., ο Τοντάι-τζι δεν άνοιξε μέχρι το 752 μ.Χ. Η Μεγάλη Αίθουσα του Βούδα (ιαπωνικά: 仏 殿) στεγάζει το μεγαλύτερο χάλκινο άγαλμα στον κόσμο του Βούδα Vairocana, γνωστό ως Daibutsu (ιαπωνικά: 大 仏). Ο ναός χρησιμεύει επίσης ως ιαπωνική έδρα της βουδιστικής σχολής Kegon. Ο ναός έχει κηρυχθεί  μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO ως ένα από τα «Ιστορικά Μνημεία της Αρχαίας Νάρα», μαζί με επτά άλλους χώρους, όπως ναούς, ιερά και μέρη στην πόλη της Νάρα.

## Η Ιστορία του Ναού
Η αρχή της οικοδόμησης ενός ναού στο σημείο, που βρίσκεται σήμερα το συγκρότημα κτηρίων Kinshōsen-ji, χρονολογείται  στο 728 μ.Χ.. Όταν ο αυτοκράτορας Shōmu καθιέρωσε τον Kinshōsen-ji (ιαπωνικά: 金鐘 山寺) ως δώρο για τον πρίγκιπα Motoi (ιαπωνικά: 基 王), τον πρώτο του γιο με την σύζυγό του, Kōmyōshi, μέλος της Fujiwara clan. Ο πρίγκιπας Motoi πέθανε ένα χρόνο μετά τη γέννησή του.
μικρογραφία|Άγαλμα του Βούδα Daibutsu
Κατά την περίοδο Tenpyō, η Ιαπωνία υπέφερε από μια σειρά καταστροφών και επιδημιών. Μετά το φερόμενο πραξικόπημα του Nagaya το 729, ένα μεγάλο ξέσπασμα ευλογιάς γύρω στο 735-737, πολλά συνεχόμενα χρόνια πενιχρών σοδειών, και μια εξέγερση με επικεφαλής τον Fujiwara no Hirotsugu το 740, η χώρα βρισκόταν σε μια χαοτική κατάσταση. Το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας Shōmu είχε αναγκαστεί να μετακινήσει την πρωτεύουσα τέσσερις φορές, καταδεικνύει την αστάθεια στην οποία βρισκόταν η χώρα την εποχή εκείνη.
μικρογραφία|Τοντάι-τζι, καμπάνα
Μετά από αυτά τα προβλήματα, ο αυτοκράτορας Shōmu εξέδωσε διάταγμα το 741, διατάζοντας την κατασκευή επαρχιακών ναών σε ολόκληρο το έθνος. Αργότερα το 743 κατά τη διάρκεια της περιόδου Tenpyō ο αυτοκράτορας διέταξε την κατασκευή ενός τεράστιου αγάλματος του Βούδα (γνωστό στα ιαπωνικά ως 大仏, προφέρεται Daibutsu) και ο ναός Τοντάι-Τσι (ακόμα ονομαζόταν Kinshōsen-ji) ορίστηκε ως ο επαρχιακός ναός της επαρχίας Yamato και επικεφαλής όλων των επαρχιακών ναών, και πήρε την ονομασία Τοντάι.
## Παραπομπές
 https://www.japan-guide.com/e/e4100.html

 http://www.todaiji.or.jp/english/

 https://www.britannica.com/topic/Todai-Temple


Κατηγορία:Βουδισμός
Κατηγορία:Βουδισμός στην Ιαπωνία
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί
Ρίχαρντ Ζόργκε

Ο **Ρίχαρντ Ζόργκε** (, · Σαμπουντσί Ρωσικής Αυτοκτατορίας, 22 Σεμπεμβρίου/4 Οκτωβρίου 1895 - Τοσίμα Ιαπωνίας, 7 Νοεμβρίου 1944) ήταν Γερμανός κομμουνιστής, πράκτορας και κατάσκοπος της σοβιετικής στρατιωτικής μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών (ГРУ), ενεργός πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως Γερμανός δημοσιογράφος τόσο στη ναζιστική Γερμανία όσο και στην αυτοκρατορία της Ιαπωνίας. Ανάμεσα στα ψευδώνυμά του ήταν το «Ρ. Ζόντερ» (R. Sonter), ενώ κατά τη δράση του στην Ιαπωνία είχε στην ГРУ την κωδική ονομασία «Ραμσής» (Рамзай). Θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους πιο επιτυχημένους κατασκόπους όλων των εποχών. 

Ο Ζόργκε είναι γνωστός για την υπηρεσία του στην Ιαπωνία το 1940 και το 1941, όταν παρείχε πληροφορίες σχετικά με το σχέδιο του Αδόλφου Χίτλερ να επιτεθεί στη Σοβιετική Ένωση. Στη συνέχεια, στα μέσα Σεπτεμβρίου 1941, ενημέρωσε τους Σοβιετικούς ότι η Ιαπωνία δεν θα επιτίθετο στη Σοβιετική Ένωση στο εγγύς μέλλον. Ένα μήνα αργότερα, ο Ζόργκε συνελήφθη στην Ιαπωνία για κατασκοπεία.Βασανίστηκε, αναγκάστηκε να ομολογήσει, δικάστηκε και απαγχονίστηκε τον Νοέμβριο του 1944. Ο Στάλιν αρνήθηκε να παρέμβει εκ μέρους του στους Ιάπωνες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί κατάσκοποι
Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης
Γρασούλφος Β΄ του Φρίουλι

Ο **Γρασούλφος Β΄** (άκμασε π. 617 - π. 651) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Φρίουλι.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γισούλφου Α΄ δούκα του Φρίουλι. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γισούλφος Β΄ δούκας του Φρίουλι.

Το 616/617 οι ανιψιοί του Τάσσο και Κάκκο, γιοί και από κοινού διάδοχοι του αδελφού του, σκοτώθηκαν στο Οντέρτσο. Τότε ο Γρασούλφος Β΄ έγινε δούκας του Φρίουλι. Οι δύο άλλοι γιοί του αδελφού του, ο Ραδοάλδος και ο Γριοάλδος, είχαν φύγει από το Φρίουλι, διότι δεν ήθελαν να ζουν κάτω από τον Γρασούλφο Β΄, και πήγαν στο δουκάτο του Μπενεβέντο. 

Δεν γνωρίζουμε κάτι άλλο για τον Γρασούλφο Β΄. Απεβίωσε στο Τσιβιντάλε.

## Πηγές
* Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.

## Αναφορές


Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς
Κατηγορία:Δούκες του Φρίουλι
Γισούλφος Β΄ του Φρίουλι

Ο **Γισούλφος Β΄**, γερμ. Gisulf II (π. 545 - 611) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Φρίουλι.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γισούλφου Α΄ δούκα του Φρίουλι. Μικρότερος αδελφός του ήταν ο Γρασούλφος Β΄.

Ο Γισούλφος Β΄ και ο Γαϊδοάλδος δούκας του Τρεντ ήταν σε αντιπαράθεση με τον Αγιλούλφο ηγεμόνα των Λομβαρδών, ώσπου έκαναν ειρήνη το 602/603. Ο Γισούλφος Β΄ συμμάχησε με τους Αβάρους για να κάνει πόλεμο στην Ιστρία. Ο Γισούλφος Β΄ ενεπλάκη με την τοπική εκκλησία: οι επίσκοποι "των σχισματικών στην Ιστρία και τη Βενετία", όπως τους αποκαλεί ο Παύλος ο Διάκονος, κατέφυγαν στην προστασία του Γισούλφου Β΄. Αυτός επίσης έλαβε μέρος στην επικύρωση της διαδοχής του Κανδιδιανού στο πατριαρχείο της Ακουιλέια το 605.

Το πιο σημαντικό γεγονός της εξουσίας του συνέβη μάλλον το 611. Όταν οι Άβαροι εισέβαλαν στην Ιταλία, η περιοχή του Γισούλφου Β΄ ήταν η πρώτη που πέρασαν. Ο Γισούλφος Β΄ συγκέντρωσε έναν μεγάλο στρατό και πήγε να τους συναντήσει. Όμως οι Άβαροι είχαν μεγαλύτερη δύναμη και σύντομα υπερκέρασαν τους Λομβαρδούς. Ο Γισούλφος Β΄ απεβίωσε στη μάχη και το δουκάτο του καταλήφθηκε. Οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του Τάσσο και Κάκκο κατάφεραν μετά να τον διαδεχθούν.

Οι δύο άλλοι γιοί του Ραδοάλδος και Γριμοάλδος κατέφυγαν στον Αρέχι Α΄ δούκα του Μπενεβέντο, συγγενούς τού Γισούλφου Β΄. Ο Αρέχις Α΄ τους υιοθέτησε και τον διαδέχθηκαν, μάλιστα ο Γριμοάλδος έγινε και ηγεμόνας των Λομβαρδών. Ο Γισούλφος Β΄ είχε δύο κόρες· ο Παύλος ο Διάκονος αναφέρει ότι παντρεύτηκαν, η μία τον ηγεμόνα των Αλαμαννών (δεν είμαστε σίγουροι ποιον) και η άλλη τον πρίγκιπα των Βαυαρών (μάλλον τον Γαριβάλδο Β΄), δεν προσδιορίζει πάντως ποια πήρε ποιόν.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ρομίλδα των Αγιλολφιδών, κόρη του Γαριβάλδου Α΄ δούκα του Φρίουλι και είχε τέκνα:
* Τάσσο δούκας του Φρίουλι.
* Κάκκο δούκας του Φρίουλι μαζί με τον Τάσσο.
* Ραδοάλδος δούκας του Μπενεβέντο.
* Γροιμοάλδος ηγεμόνας των Λομβαρδών.
* Άππα.
* Γκέιλα/Γκάιλα, παντρεύτηκε τον Γαριβάλδο Β΄ δούκα της Βαυαρίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.

Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς
Κατηγορία:Δούκες του Φρίουλι
Ανοιξιάτικα και Φθινοπωρινά Χρονικά των Δεκαέξι Βασιλείων

Τα ***Ανοιξιάτικα και φθινοπωρινά χρονικά των δεκαέξι βασιλείων***, επίσης γνωστά με τον κινέζικο τίτλο ***Shiliuguo Chunqiu*** (Κινεζικά: 十六国春秋; Πινγίν: *Shíliùguó Chūnqiū*; Γουέιντ-Τζάιλς: *Shihliukuo Ch'unch'iu*) είναι μια βιογραφική ιστορία του έργου των Δεκαέξι Βασιλείων που συνέταξε ο Τσούι Χονγκ μεταξύ 501 και 522. Έγινε μια από τις κύριες πηγές για τη συλλογή του *Βιβλίου του Γουέι* και του *Βιβλίου του Τζιν* στην αρχή.

Το βιβλίο άρχισε να εξαφανίζεται από την πρώιμη δυναστεία Τανγκ και δεν επιβίωσε ανέπαφο. Περιείχε αρχικά 100 τόμους, πρόλογο και έναν χρονολογικό πίνακα. Μέχρι την εποχή της πρώιμης δυναστείας Σονγκ, πολλοί από αυτούς είχαν χαθεί και απέμειναν μόνο περίπου 20 τόμοι, οι οποίοι αναφέρθηκαν εκτενώς από τη Σίμα Γκουάνγκ. Υπάρχουν δύο σωζόμενες εκδόσεις που χρονολογούνται από την ύστερη δυναστεία Μινγκ, με την έκδοση του Του Τσιάοσουν (屠 本) να περιέχει 100 τόμους, και του Χε Τανγκ (何 本) να περιέχει 16 τόμους, ανατυπωμένους στο *Hanwei Congshu (Χουάνγουεϊ Τσόνγκσου)*, μια συλλογή ιστοριών. Η έκδοση του Του Τσιάοσουν δημοσιεύθηκε για τρίτη φορά το 1781. Επίσης, υπάρχει μια έκδοση 100 τόμων, μαζί με έναν χρονολογικό πίνακα από τη μεταγενέστερη δυναστεία Τσινγκ, από τον Τανγκ Τσίου, παρμένη από την έκδοση του Χε Τανγκ και από άλλα υλικά.

Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Κατηγορία:Μη μυθοπλαστικά βιβλία
Τάσσο του Φρίουλι

Ο **Τάσσο** (απεβ. 617) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Φρίουλι, μαζί με τον αδελφό του Κάκκο από το τέλος του πατέρα τους (611) ως το δικό τους.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γισούλφου Β΄ δούκα του Φρίουλι και της Ρομίλδας των Αγιλολφιδών, κόρης του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας. 

Περί το 611 οι Άβαροι εισέβαλλαν στο Φρίουλι και ο πατέρας τους σκοτώθηκε πολεμώντας τους. Οι γιοί του Τάσσο, Κάκκο, Ραδοάλδος και Γριμοάλδος διέφυγαν από τους Αβάρους και έτσι απέφυγαν τη σύλληψη· αναδείχθηκαν με επιτυχία διάδοχοι του Γισούλφου Β΄. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας τους κυβέρνησαν τους Σλάβους της κοιλάδας του Γκάιλ μέχρι το Ματρέι και τους επέβαλαν φόρο υποτέλειας. Μία ημέρα ο Τάσσο και ο Κάκκο σκοτώθηκαν μετά από προδοσία από τον Γρηγόριο, έξαρχο της Ραβέννας. Αυτός, αφού κάλεσε τον Τάσσο στην τελετουργική κοπή της γενειάδας, τον κυνήγησε και τον σκότωσε μαζί με τον Κάκκο. Ο Ροδοάλδος και ο Γριμοάλδος κατέφυγαν στον Αρέχι Α΄ δούκα του Μπενεβέντο και το Φρίουλι περιήλθε στον θείο τους Γρασούλφο Β΄.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.

Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς
Κατηγορία:Δούκες του Φρίουλι
Κάκκο του Φρίουλι

Ο **Κάκκο**, γερμ. Kakko (απεβ. 617) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Φρίουλι μαζί με τον αδελφό του Τάσσο, από το τέλος του πατέρα τους (611) ως το δικό τους το 617.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γισούλφου Β΄ δούκα του Φρίουλι και της Ρομίλδας των Αγιλολφιδών, κόρης του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας.

Το 611 οι Άβαροι εισέβαλαν στο Φρίουλι και ο πατέρας τους πολεμώντας τους, σκοτώθηκε. Οι γιοί του Τάσσο, Κάκκο, Ραδοάλδος και Γριμοάλδος διέφυγαν από τους Αβάρους και έτσι απέφυγαν τη σύλληψη. Έπειτα εγκαταστάθηκαν με επιτυχία ως διάδοχοι του Γισούλφου Α΄. Κατά την εξουσία τους, κυβέρνησαν επί των Σλάβων της κοιλάδας του Γκάιλ ως το Ματρέι και επέβαλαν ένα φόρο υποτέλειας σε αυτούς. Μία ημέρα ο Τάσσο και ο Κάκκο σκοτώθηκαν προδοτικά από τον Γρηγόριο έξαρχο της Ραβέννας κατά τη βασιλεία του Ηρακλείου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο έξαρχος, αφού κάλεσε τον Τάσσο στο Οντέρτσο για μία τελετουργική κοπή γενειάδας, κυνήγησε τον Τάσσο και τον Κάκκο και τους σκότωσε. Ο Ραδοάλδος και ο Γριμοάλδος κατέφυγαν στον Αρέχι Α΄ δούκα του Μπενεβέντο και το Φρίουλι περιήθε στον θείο τους Γισούλφο Β΄.

## Πηγές
* Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.

Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς
Κατηγορία:Δούκες του Φρίουλι
Γισούλφος Α΄ του Φρίουλι

Ο **Γισούφος Α΄**, γερμ. Gisulf I (άκμασε το 569-590) ήταν μάλλον ο πρώτος δούκας του Φρίουλι (τότε Forum Julii) από π. 569 ως το 590. 

## Βιογραφία
Ήταν ανιψιός του Αλβοΐνου, πρώτου ηγεμόνα των Λομβαρδών στην Ιταλία, και διορίστηκε δούκας περί το 569, έπειτα από την κατάκτηση της περιοχής από τους Λομβαρδούς, αν και μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Αλβοΐνος διόρισε τον αδελφό του Γρασούλφο Α΄, πατέρα του Γισούλφου Α΄.

Πριν από αυτό ο Γισούλφος ήταν ο marpahis (κύριος των αλόγων) του Αλβοΐνου, που μερικές φορές θεωρείται ότι έφερε την ασπίδα του ηγεμόνα. Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο ήταν "ένας άνθρωπος ικανός από κάθε άποψη". Ζήτησε από τον Αλβοΐνο άδεια για να επιλέξει ποιες faras (γένη) θα εξουσίαζαν στο Φρίουλι και το αίτημά του έγινε δεκτό. Έτσι διάλεξε ποιες οικογένειες θα έμεναν μόνιμα στο Φρίουλι και "απέκτησε την τιμή ενός ηγέτη (ducior)". Επίσης ο Αλβοΐνος τού χορήγησε ένα μεγάλο κοπάδι φοράδων, ίσως σε αναγνώριση της προηγούμενης υπηρεσίας του.

Κυβέρνησε κατά την περίοδο της Μεσοβασιλείας των Δουκών, από το 575 ως το 585. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γισούλφος Β΄.

## Οικογένεια
Είχε τέκνα:
* Γισούλφος Β΄ π,545-611, δούκας του Φρίουλι.
* Γρασούλφος Β΄ δούκας του Φρίουλι. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.
* Andreas Bergomatis. Chronicon at the Institut für Mittelalter Forschung.

Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς
Κατηγορία:Δούκες του Φρίουλι
Αδελφότητα Φούτζιγουαρα

Η αδελφότητα Φούτζιγουαρα (ιαπωνικά: 藤原 氏, Fujiwara-uji ή Fujiwara-shi), για λόγους συντομίας, πολλές φορές αναφέρεται ως Tōshi (ιαπωνικά: 藤 氏), κατάγεται από τη φυλή Nakatomi και συνεπώς κατάγεται απο την Ame-no-Koyane-no-Mikoto. Η αδελφότητα Fujiwara ήταν μια ισχυρή οικογένεια αντιβασιλέων στην Ιαπωνία. Η ιστορία της αδελφότητας, γραμμένη τον 8ο αιώνα μ.Χ ,γνωστή και ως  Tōshi Kaden (ιαπωνικά: 藤 氏 家 伝),  αναφέρει τα ακόλουθα στη βιογραφία του πατριάρχη της αδελφότητας, Nakatomi no Kamatari (614 μ.Χ–669 μ.Χ): της επαρχίας Takechi της επαρχίας Yamato «Ο Καματάρι, υπουργός του εσωτερικού ανακτόρου που ονομαζόταν επίσης" Chūrō ", ήταν άνθρωπος της περιοχής Takechi της επαρχίας Yamato. Οι πρόγονοί του κατάγονταν από την Ame no Koyane no Mikoto, και για γενιές ήταν αυτοί που όριζαν τις τελετές για τον Ουρανό και τη Γη, εναρμονίζοντας το διάστημα μεταξύ των ανθρώπων και των θεών. Επομένως, διατάχθηκε η αδελφότητα τους να ονομάζεται Ōnakatomi.

Η αδελφότητα δημιουργήθηκε όταν ο ιδρυτής, Nakatomi no Kamatari (614–669) της φυλής Nakatomi, ανταμείφθηκε από τον αυτοκράτορα Tenji με το τιμητικό «Fujiwara», το οποίο εξελίχθηκε ως επώνυμο για το Kamatari και τους απογόνους του. Με τον καιρό, το Φούτζιγουαρα έγινε γνωστό ως όνομα της αδελφότητας.

Η αδελφότητα Φούτζιγουαρα κυριάρχησε στην ιαπωνική πολιτική της περιόδου Heian (794–1185) καθώς είχαν το μονοπώλιο στις θέσεις αντιβασιλέων, sesshō και kampaku. Η πρωταρχική στρατηγική της οικογένειας για να αποκτήσει επιρροή ήταν μέσω του γάμου των κορών της αδελφότητας με τους αυτοκράτορες. Μέσα από αυτό, η Φούτζιγουαρα αποκτούσε επιρροή στον επόμενο αυτοκράτορα που, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση εκείνης της εποχής, θα μεγάλωνε στο νοικοκυριό από την πλευρά της μητέρας του και θα όφειλε πίστη στον παππού του.

Καθώς οι παραιτούμενοι αυτοκράτορες ανέλαβαν την εξουσία ασκώντας insei (ιαπωνικά: 院 政, μοναστηριακός κανόνας) στα τέλη του 11ου αιώνα, και στη συνέχεια ακολούθησε η άνοδος της τάξης των πολεμιστών (σαμουράι), η αδελφότητα έχασε σταδιακά τον έλεγχό της πολιτικής.

Η αδελφότητα Φούτζιγουαρα του Βορρά (Ōshū Fujiwara) κυβέρνησε την περιοχή Tōhoku (βορειοανατολικά Honshū) της Ιαπωνίας κατά τον 12ο αιώνα.

Πέρα από τον 12ο αιώνα, συνέχισαν να μονοπωλούν τους τίτλους του sesshō και του kampaku για μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου το σύστημα καταργήθηκε στην περίοδο των Meiji. Αν και η επιρροή τους μειώθηκε, μέλη της αδελφότητας παρέμειναν στενοί σύμβουλοι των διαδόχων Αυτοκράτορων.

## Παραπομπές

 https://www.britannica.com/topic/Fujiwara-family

 https://www.ancient.eu/Fujiwara_Clan/

 http://kansai-odyssey.com/fujiwara-clan-japan-history/

Κατηγορία:Αδελφότητες
Σάσα Μανέττα

Η **Σάσα Μανέττα** (Νίκαια Αττικής, Πειραιάς – Αθήνα,  26 Νοεμβρίου 2020 ) ήταν ελληνίδα βραβευμένη στιχουργός, ηθοποιός, συγγραφέας, ποιήτρια  και δημοσιογράφος, η πρώτη παρουσιάστρια στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.
Γονείς της ήταν ο δημοσιογράφος Τάκης Μανέττας και η ανιψιά του ποιητή Γιώργου Βιζυηνού, Βαρβάρα Βιζυηνού. Σπούδασε σκηνογραφία και υποκριτική και έλαβε μέρος σε θεατρικές παραστάσεις. Εργάσθηκε στην κρατική τηλεόραση, ενώ συνέγραψε τους στίχους εκατοντάδων τραγουδιών. Ήταν τιμημένη τρις με πρώτο βραβείο του Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης και άλλες τρεις με μικρότερες διακρίσεις. Εξέδωσε μία βραβευμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού ποιητική συλλογή, ενώ έγραψε νουβέλες και μυθιστορήματα. Πρωταγωνίστησε, επίσης, σε ταινίες του κινηματογράφου.

## Φιλμογραφία
### Ως ηθοποιός
**Η πικραγαπημένη (aka Η απροστάτευτη)* (1965) ... Ζαΐρα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Κατηγορία:Έλληνες τηλεπαρουσιαστές
Γρασούλφος Α΄ του Φρίουλι

Ο **Γρασούλφος Α΄**, γερμ. Grasulf I (απεβ. μετά το 571) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν ο πρώτος ηγεμόνας των Λομβαρδών μετά τη μετανάστευσή τους στην Ιταλία. Ίσως ήταν ο πρώτος δούκας του Φρίουλι. Ο γιος του Γισούλφος Α΄ ήταν σίγουρα δούκας εκεί και ο Παύλος ο Διάκονος τον ονομάζει πρώτο δούκα, αλλά μερικοί μελετητές θεωρούν τον Γρασούλφο βασισμένοι σε μία διπλωματική επιστολή, που τον αναφέρει ως δούκα.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Αυδοΐνου και αδελφός του Αλβοΐνου ηγεμόνα των Λομβαρδών.

Η επιστολή γράφτηκε από τον Γκόγκο, Φράγκο μαγιορδόμο στην Αυστρασία υπό τον Σιγηβέρτο Α΄ και τον Χιλδεβέρτο Β΄, κάποια στιγμή από την άνοδο του Γκόγκο στο αξίωμα το 571 ως το τέλος του το 581. Δεν έχει ημερομηνία και ο Γκόγκο δεν αναφέρει ποιον από τους δύο βασιλείς υπηρετούσε τότε. Παραδοσιακά αποδίδεται στο 581, έτος του τέλους του, αλλά μία εναλλακτική άποψη δόθηκε από τον Βάλτερ Γκόραρτ, που τοποθετεί την επιστολή το 571-572, τότε που ο Σιγεβέρτος Α΄ έστειλε πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη. Σε αυτήν ο Γκόγκο επισπεύδει τον Γρασούλφο Α΄ να συμμαχήσει με τους Φράγκους, για να εκτοπίσουν τους infestantes (άλλους βαρβάρους) από την Ιταλία σε ομοσπονδία με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τον πάπα. Οι πρέσβεις περίμεναν στην Αυστρασία για την απάντηση τού Γρασούλφου Α΄, σε περίπτωση που θα ήθελε να καθυστερήσει την απάντησή του προς τον βασιλιά.

Αν και η ακριβής τοποθεσία της έδρας εξουσίας τού Γρασούλφου Α΄ είναι άγνωστη, αν είχε εξουσιάσει, η επιστολή του Γκόγκο είναι απόδειξη ότι η "Αυλή του Φρίουλι" ήταν ικανή να χειριστεί επιτηδευμένη βασιλική αλληλογραφία, σε λιγότερο από μία δεκαετία έπειτα από την άφιξη των Λομβαρδών στο Ιταλικό έδαφος.

## Οικογένεια
Είχε τέκνο:
* Γισούλφος Α΄ άκμασε π.569-590, δούκας του Φρίουλι.

## Πηγές
* Bachrach, Bernard S. The Anatomy of a Little War: A Diplomatic and Military History of the Gundovald Affair (568–586). Boulder, CO: Westview Press, 1994.
* Everett, Nicholas. Literacy in Lombard Italy, c. 568–774. Cambridge: Cambridge University Press, 2003. ISBN 0-521-81905-9.
* Nelson, Janet L. "Queens as Jezebels: Brunhild and Balthild in Merovingian History." Medieval Women: Essays Dedicated and Presented to Professor Rosalind M. T. Hill, ed. D. Baker. Studies in Church History: Subsidia, vol. 1 (Oxford: Blackwell, 1978), pp. 31–77. Reprinted in Politics and Ritual in Early Medieval Europe. London: Hambledon Press, 1986. ISBN 0-907628-59-1.

Κατηγορία:Δούκες του Φρίουλι
Κομητεία του Νιου Καστλ (Ντέλαγουερ)

Η **Κομητεία του Νιου Καστλ** είναι η βορειότερη κομητεία από τις τρεις κομητείες της Αμερικανικής πολιτείας του Ντέλαγουερ. Η απογραφή του 2010 έδειξε πως ο πληθυσμός της  κομητείας ήταν 538,479 κάτοικοι, με αποτέλεσμα να είναι η πιο κατοικημένη κομητεία της πολιτείας, έχοντας περίπου το 60% ολόκληρου του πληθυσμού της πολιτείας, των 897,936 κατοίκων. Η έδρα της της κομητείας είναι το **[[Γουίλμινγκτον]]**, το οποίο είναι και η πιο κατοικημένη πόλη της πολιτείας.

Η κομητεία συμπεριλαμβάνεται στην, **[[:en:Delaware_Valley|PA-NJ-DE-MD metropolitan statistical area]],** δηλαδή την Μητροπολιτική Περιοχή της Φιλαδέλφειας. Αλλιώς ονομάζεται *Delaware Valley (Ελληνικά: Κοιλάδα του Ντέλαγουερ,)* μια και εκεί βρίσκεται ο ποταμός του Ντέλαγουερ, όπου έδωσε το όνομα του στην ομώνυμη πολιτεία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Νιου Καστλ
Επανάσταση του 1911

Η **Επανάσταση του 1911** (κινεζικά: 辛亥革命, πίνγιν: *Xīnhài Gémìng*), επίσης γνωστή και ως **Κινεζική Επανάσταση** ή **Επανάσταση** **Σίνχαϊ**, ήταν επανάσταση που ανέτρεψε την τελευταία αυτοκρατορική δυναστεία της Κίνας ( δυναστεία Τσινγκ) και ίδρυσε τη Δημοκρατία της Κίνας. Η επανάσταση ονομάστηκε Σίνχαϊ (Xinhai: Hsin-hai), επειδή συνέβη το 1911, το έτος του 辛亥 Σίνχαϊ (辛亥) στον εξηνταχρονικό κύκλο του παραδοσιακού κινεζικού ημερολογίου . 

Η επανάσταση αποτελούνταν από πολλές εξεγέρσεις. Το σημείο καμπής ήταν η εξέγερση του Γούτσανγκ στις 10 Οκτωβρίου του 1911, η οποία ήταν το αποτέλεσμα της κακής διαχείρισης του Κινήματος Προστασίας των Σιδηροδρόμων . Η επανάσταση τελείωσε με την παραίτηση του εξαετούς τελευταίου αυτοκράτορα, Που Γι, στις 12 Φεβρουαρίου του 1912, που σηματοδότησε το τέλος των 2.000 ετών αυτοκρατορικής κυριαρχίας και την αρχή της πρώιμης δημοκρατικής εποχής της Κίνας. 

Η επανάσταση προέκυψε κυρίως ως απάντηση στην παρακμή του κράτους του Τσινγκ, και στις αναποτελεσματικές προσπάθειές του για τον εκσυγχρονισμό της Κίνας και την αντιμετώπιση της ξένης επιθετικότητας. Πολλές παράνομες ομάδες αντι-Τσινγκ, με την υποστήριξη των Κινέζων επαναστατών στην εξορία, προσπάθησαν να ανατρέψουν το Τσινγκ. Ο σύντομος εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε ολοκληρώθηκε μέσω ενός πολιτικού συμβιβασμού μεταξύ του Γιούαν Σικάι, του πρώην στρατιωτικού ισχυρού Τσινγκ, και του Σουν Γιατ-Σεν, του ηγέτη του Τονγκμενγκχούι . Αφού το δικαστήριο του Τσινγκ μεταβίβασε την εξουσία στη νεοσυσταθείσα δημοκρατία, δημιουργήθηκε μια προσωρινή κυβέρνηση συνασπισμού μαζί με την Εθνική Συνέλευση . Ωστόσο, η πολιτική εξουσία της νέας εθνικής κυβέρνησης στο Πεκίνο σύντομα μονοπωλήθηκε από τον Γιουάν και οδήγησε σε δεκαετίες πολιτικού διαχωρισμού και πολέμαρχου, συμπεριλαμβανομένων αρκετών προσπαθειών για αυτοκρατορική αποκατάσταση.

Η Δημοκρατία της Κίνας στην Ταϊβάν και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας στην ηπειρωτική χώρα αυτοθεωρούνται νόμιμοι διάδοχοι της Επανάστασης του 1911 και τιμούν τα ιδανικά της επανάστασης, όπως ο εθνικισμός, ο δημοκρατισμός, ο εκσυγχρονισμός της Κίνας και η εθνική ενότητα . Η 10η Οκτωβρίου εορτάζεται στην Ταϊβάν ως Διπλή Δέκατη Ημέρα , η Εθνική Ημέρα της Δημοκρατίας της Κίνας. Στην ηπειρωτική Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και το Μακάου, η ημέρα γιορτάζεται ως επέτειος της επανάστασης του 1911.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επαναστάσεις στην Κίνα
Κατηγορία:Ιστορία της Δημοκρατίας της Κίνας
Κατηγορία:Επαναστάσεις του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Αυδοΐνος

Ο **Αυδοΐνος**, γερμ. Audoin (άκμασε 546-560) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν Βασιλεύς των Λομβαρδών από το 546 ως το 560.

## Βιογραφία

Ο Αυδοΐνος ήταν μέλος τού Οίκου των Γκαουζιδών, γιος της Μενίας της Λομβαρδής συζύγου τού βασιλιά των Θουριγγίων Μπισίνου. Τα ετεροθαλή αδέλφια του ήταν ο βασιλιάς των Θουριγγίων Ερμαναφρίδος και η Ραϊκούνδα, σύζυγος του βασιλιά των Λομβαρδών Βάχο. Ο Γρηγόριος Τουρώνης έγραψε (531) ότι ο Ερμαναφρίδος ηττήθηκε, και το βασίλειο του προσαρτήθηκε στην Φραγκία. Μετά την ήττα βάδισε σε ασφαλείς συνθήκες να συναντήσει τον βασιλιά των Φράγκων Θευδέριχο Α΄, αλλά έπεσε από ένα προπύργιο και σκοτώθηκε. Σύμφωνα με τον ιστορικό Προκόπιο η χήρα τού Ερμαναφρίδου Αμαλαβέργα και τα παιδιά τους Αμαλαφρίδας και Ροδελίνδη διέφυγαν στον αδελφό τής Αμαλαβέργας Θεοδάτο, που ήταν εκείνη την εποχή βασιλιάς των Οστρογότθων. Όταν ξεκίνησαν οι Γοτθικοί Πόλεμοι (539) ο Ρωμαίος στρατηγός Βελισάριος τούς συνέλαβε και τούς έστειλε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ έκανε τον Αμαλαφρίδα στρατηγό, και πάντρεψε την Ροδελίνδη με τον Αυδοΐνο. Αργότερα (640) ο Αυδοΐνος εξελέγη αντιβασιλιάς των Λομβαρδών για λογαριασμό του Βαλθάριου, μικρότερου γιου και διαδόχου του Βάχο. Οι Φράγκοι απειλούσαν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ έστειλε τούς Λομβαρδούς στην Παννονία, με στόχο να τον υπηρετήσουν ως φοιδεράτοι και να προστατεύσουν τα σύνορα του Δούναβη. Ο Αυδοΐνος πρόλαβε να δολοφονήσει τον Βαλθάριο πριν φθάσουν στην νέα τους εγκατάσταση, και τον διαδέχθηκε στον θρόνο των Λομβαρδών.

Υπό την εξουσία του οι Λομβαρδοί έγιναν φοιδεράτοι (ie μισθοφόροι) των Ρωμαίων (541), αφού υπέγραψαν συμφωνία με τον Ιουστινιανό Α΄, ο οποίος τουw έδινε εξουσία στην Παννονία και τον βορρά. Ξεκινώντας η συμφωνία από το 551, ο Αυδοΐνος όφειλε να στείλει στρατό να υπηρετήσει υπό τον Ναρσή στην Ιταλία, στον Γοτθικό Πόλεμο εναντίον των Οστρογότθων. Το επόμενο έτος (552) έστειλε περισσότερους από 5.000 άνδρες να νικήσουν τους Γότθους στις πλαγιές του Βεζούβιου. Το ίδιο έτος ο Αυδοΐνος μπόρεσε να επιβάλλει μία βαριά ήττα στους Γεπίδες, με τη βοήθεια τού αδελφού τής συζύγου του, τού Αμαλαφρίδα πρίγκιπα των Θουριγγίων: ο Θουρισίνδος ηγεμόνας των Γεπιδών έχασε τον γιο του Θουρισμόδο στη μάχη τού Άσφελντ, κατά την οποία ο πρίγκιπας των Γεπιδών σκοτώθηκε από τον Αλβοΐνο, γιο του Αυδοΐνου.
Απεβίωσε το 563/565 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλβοΐνος, που έφερε τους Λομβαρδούς στην Ιταλία.

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε τη Ροδελίνδη, κόρη του Ερμαναφρίδου ηγεμόνα των Θουριγγίων και είχε τέκνα:
*Αλβοΐνος δεκαετία του 530-572, ηγεμόνας των Λομβαρδών.
*Γρασούλφος Α΄ του Φρίουλι απεβ. μετά το 571, δούκας του Φρίουλι.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Uebersetzung der algemeinen Welthistorie, die in Engeland durch eine Geselschaft von Gelehrten ausgefertiget worden". 1758.
*Wolfram, Herwig. The Roman Empire and Its Germanic Peoples. University of California Press, 1997.
*"German Tribes org Lombard Kings". GermanTribes.org. Archived from the original on 2010-07-18.

Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Χλοθσίνδη

Η **Χλοθσίνδη** (άκμασε μέσα 6ου αι.) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν πριγκίπισσα των Φράγκων και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του ηγεμόνα των Λομβαρδών.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Χλωτάριου Α΄ βασιλιά των Φράγκων και της Ινγούνδη, κόρης του Βαδέριχου ηγεμόνα των Θουριγγίων. 

Παντρεύτηκε τον Αλβοΐνο ηγεμόνα των Λομβαρδών, πρώτο ηγεμόνα τους στην Ιταλία, και απέκτησε μία κόρη.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αλβοΐνο των Γκαουζιδών ηγεμόνα των Λομβαρδών και είχε τέκνο:
* Αλβσουίνδα άκμασε β'  ήμισυ 6ου αι.

## Πηγές
* Martindale, John R. (ed.), Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III: A.D. 527 – 641, Cambridge: Cambridge University Press, 1992, ISBN 978-0-521-20160-5.

## Αναφορές


Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς
Περσοφιλία

Η **Περσοφιλία** αναφέρεται στην εκτίμηση και την αγάπη του πολιτισμού, των ανθρώπων ή της ιστορίας του Ιράν (Περσία).

Η πρώτη χρήση της λέξης μάλλον ήταν από τη Βασιλική Νομισματική Εταιρεία το 1838. Αναφερόταν σε έναν βασιλιά του Μάριου στη σύγχρονη Κύπρο.

Το αντίθετο είναι η περσοφοβία ή αντι-ιρανισμός.

## Προέλευση
Ο θαυμασμός για τους Πέρσες ήταν ιδιαίτερα υψηλός κατά τη διάρκεια της Αχαιμενιδικής δυναστείας. Ο ιδρυτής της, ο Κύρος ο Μέγας, ήταν ο μόνος μη Εβραίος, που θεωρήθηκε Μεσσίας στη Βίβλο. Ο Μέγας Αλέξανδρος, ο οποίος κατέκτησε πλήρως την αυτοκρατορία, ήταν κι ο ίδιος θαυμαστής του Κύρου και υιοθέτησε περσικά έθιμα. Ο Μακεδόνας σατράπης Πευκέστας κέρδισε την υποστήριξη των υπηκόων του στην Περσία λόγω της περσοφιλίας του. Αρχαίοι Έλληνες ηγέτες της Αχαιμενιδικής περιόδου, που χρησιμοποιούσαν περσικούς τίτλους ή ονόματα, θεωρήθηκαν Περσόφιλοι. Οι βασιλιάδες της Σιδώνας, των οποίων οι κυβερνητικές πολιτικές έδωσαν ειδικά δικαιώματα στους Πέρσες, μπορεί επίσης να αναφέρονται ως Περσόφιλοι.
[δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Νόμισμα "Ιβηρο-Σασσάνιο" από τον Στέφανο Α' της Ιβηρίας. Στην πίσω όψη υπάρχει ένας σταυρός, σύμβολο του [Χριστιανισμός|χριστιανισμού, μαζί με την Αγία Φωτιά (*ατάρ*), το σύμβολο της Ζωροαστρικής πίστης και της αυτοκρατορίας των Σασσανίδων. ]]
Οι Καυκάσιοι ηγέτες, που τάχθηκαν με τους Σασσανίδες, χαρακτηρίζονται ως Περσόφιλοι, όπως ο Στέφανος Α' της Ιβηρίας. (Γίνεται λόγος στο Βασίλειο της Ιβηρίας, το όνομα για το βασίλειο του Νοτίου Καυκάσου, με επίκεντρο την σημερινή ανατολική Γεωργία).

Οι χαλίφηδες των Αββασιδών Χαρούν αλ-Ρασίντ και Αλ-Μαμούν περιγράφονται ως περσόφιλοι από τον Άγγλο συγγραφέα Πέρσι Σάικς  λόγω των φιλοπερσικών πολιτικών τους.

Ο θαυμασμός του περσικού πολιτισμού συνεχίστηκε στην Αυτοκρατορία των Μουγκάλ στη Νότια Ασία. Για παράδειγμα, ο Αμπντούλ Ραχίμ Χαν-ε-Χάνα είναι ο κύριος περσόφιλος της εποχής του.

Ένας από τους πιο εξέχοντες σύγχρονους περσόφιλους ήταν ο Βρετανός λογοτεχνικός ιστορικός Έντουαρντ Γκράνβιλ Μπράουν, ο οποίος συμμετείχε στην Περσική Συνταγματική Επανάσταση του 1906.

## Άλλοι Περσόφιλοι

* Παυσανίας
* Ξενοφών , συγγραφέας του έργου Κύρου Παιδεία, για τον Κύρο τον Μέγα
* Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε
* Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ 
* Έντουαρντ Φιτζέραλντ
* Φρίντριχ Νίτσε
* Μουχάμπαντ Ικμπάλ
* Άρθουρ Άπχαμ Πόουπ (ετάφη στο Ισφαχάν)
* Χάουαρντ Μπάσκερβιλ
* Ρίτσαρντ Νέλσον Φράι
* Πίτερ Αβέρι 
* Κόλμαν Μπαρκς
* Τζον Λίμπερτ
* Γκαρνίκ Ασατριάν
* Ρίτσαρντ Φολτς
* Αρτύρ ντε Γκομπινώ

## Δείτε επίσης
* Μηδισμός

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* 

Κατηγορία:Πολιτισμός του Ιράν