open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Καντρέ Ντεζιρέ Ουεντραογκό

Ο **Καντρέ Ντεζιρέ Ουεντραογκό** (, 1953 - ) είναι πολιτικός από την Μπουρκίνα Φάσο. Χρημάτισε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας για την περίοδο από το 1996 ως το 2000. Υπηρετεί από το 2001 ως πρεσβευτής στο Ηνωμένο Βασίλειο.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1953. Υπήρξε υποδιοικητής της Κεντρικής Τράπεζας των Δυτικοαφρικανικών Κρατών. Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Μπλεζ Κομπαορέ στις 6 Φεβρουαρίου του 1996. Όταν διορίστηκε δεν ανήκε σε κανένα πολιτικό κόμμα. Μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών το 1997, ο Κομπαορέ επαναδιόρισε τον Ουεντραογκό στην πρωθυπουργία στις 7 Ιουνίου του 1997. Η νέα κυβέρνηση διορίστηκε στις 10 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς. Παρέμεινε πρωθυπουργός ως τις 7 Νοεμβρίου του 2000.

Στις 8 Ιανουαρίου του 1999 παραιτήθηκε μετά τη νίκη στις εκλογές και επανεκλογή του προέδρου Κομπαορέ. Ωστόσο ο τελευταίος τον διόρισε ξανά πρωθυπουργό στις 11 Ιανουαρίου με μικρές αλλαγές στη σύνθεση της κυβέρνησής του. Ως εκείνη την περίοδο, ο Ουεαντρογκό ήταν βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος (Κογκρέσο για Δημοκρατία και Πρόοδο). Το 2000, έπειτα από την παραίτησή του, τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Παραμάνγκα Ερνέστ Γιονλί.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μπουρκίνα Φάσο
Λεωνίδας Γκίμπας

Ο **Λεωνίδας Γκίμπας** είναι καθηγητής της πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, όπου ηγείται της ομάδας υπολογιστικής γεωμετρίας και είναι μέλος των εργαστηρίων γραφικών υπολογιστών και τεχνητής νοημοσύνης. Ο Γκίμπας ήταν μαθητής του Ντόναλντ Κνουθ στο Στάνφορντ, από το οποίο έλαβε και το διδακτορικό του το 1976.

Έχει εργαστεί σε πολλά εργαστήρια βιομηχανικής έρευνας, ενώ εντάχθηκε στο διδακτικό προσωπικό του Στάνφορντ το 1984. Υπήρξε πρόεδρος του συμποσίου της ACM για την υπολογιστική γεωμετρία το 1996, είναι επίτιμο μέλος (fellow) της ACM, και παραλήπτης του βραβείου Άλεν Νιούελ για το 2007 «για την πρωτοπόρα συνεισφορά του στην εφαρμογή αλγορίθμων σε ένα ευρύ φάσμα της επιστήμης υπολογιστών.». Έχει αριθμό Έρντος 2 λόγω της συνεργασίας του με τους Boris Aronov, Andrew Odlyzko, János Pach, Richard M. Pollack, Endre Szemerédi, και Frances Yao. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το εργαστήριο του Γκίμπα στο Στάνφορντ 
* Detection of Symmetries and Repeated Patterns in 3D Point Cloud Data, βίντεο από διάλεξη του Γκίμπα
* Δημοσιεύσεις στην πύλη της ACM
* Δημοσιεύσεις στο Google Scholar

Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί επιστήμονες
Ναγκόγια

Η **Ναγκόγια** () είναι μετά το Τόκιο, την Γιοκοχάμα και την Οσάκα με 2,1 εκατομμύρια κατοίκους η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ιαπωνίας και ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Στην πόλη βρίσκεται η έδρα της Toyota, και για αυτό τον λόγο 70% τις κυκλοφορίας γίνεται με το αυτοκίνητο, σε αντίθεση με 30% στην υπόλοιπη Ιαπωνία. Η Ναγκόγια διαθέτει και μετρό με 6 γραμμές.

Στην περίοδο Έντο στη Ναγκόγια αναπτύχθηκε ένα από τα σημαντικότερα κάστρα της χώρας, καθώς στην πόλη βρισκόταν ένας από τους σταθμούς του δευτερεύοντα δρόμου Μινότζι, ο οποίος ένωνε μεταξύ τους δύο από τις 5 μεγάλες οδούς της εποχής, τις οδούς Τοκάιντο και Νακασέντο, οι οποίες συνέδεαν το Τόκιο με το Κιότο. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Ναγκόγια γνώρισε τεράστιες καταστροφές, από επαναλαμβανόμενους βομβαρδισμούς της Αμερικανικής Αεροπορίας, καθώς στην πόλη βρίσκονταν τα κεντρικά εργοστάσια της Μιτσουμπίσι, η οποία προμήθευε με αεροσκάφη την Ιαπωνική Αεροπορία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Ιαπωνία
Νίκος Τζόγιας

Ο **Νίκος Τζόγιας** (Αθήνα, 8 Ιουλίου 1921 - 1 Απριλίου 1996) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Ιουλίου του 1921 και ήταν αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Είχε επίσης παρακολουθήσει μαθήματα στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών καθώς και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Εργάσθηκε στο Εθνικό Θέατρο το 1943-1944 καθώς και στο ελεύθερο θέατρο με τον θίασο Ενωμένοι Καλλιτέχνες (1945-1946) τον θίασο των Γ. Μουσούρη, Κουν, Λογοθετίδη - Κατερίνας (1947-1957) και τον δικό του θίασο Χατζηαργύρη-Τζόγια (1955). Το 1957 εντάχθηκε στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου και πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Διετέλεσε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου, καθηγητής του μαθήματος της Υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του (1968-1983 και 1989-1995) και διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1977-1982).

Μεταξύ των ρόλων που υποδύθηκε ήταν του Τσιμισκή στη "Θεοφανώ" του Τερζάκη, του Καποδίστρια στο ομώνυμο έργο του Καζαντζάκη, του μαρκήσιου Πόζα στο "Δον Κάρλο" του Σίλερ, του Διονύσου και του Πενθέα στις "Βάκχες" του Ευριπίδη, του Μπέκετ στο ομώνυμο έργο του Ανούιγ, του δούκα του Κλάρενς στο "Ριχάρδος Γ’" του Σαίξπηρ, του Πετρούκιου στο "Ημέρωμα της στρίγγλας" του Σαίξπηρ και του Κρέοντα στην "Αντιγόνη" του Σοφοκλή. Πρωταγωνίστησε επίσης σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές, ενώ πάμπολλες ήταν οι ραδιοφωνικές του συμμετοχές.

Ο Νίκος Τζόγιας πέθανε στην Αθήνα, της οποίας ήταν μόνιμος κάτοικος, την 1η Απριλίου του 1996.

## Φιλμογραφία

## Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Ν. Τζόγιας ως ηθοποιός.

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

## Πηγές
* Κίσσα Ιωάννα, "Νίκος Τζόγιας", πτυχιακή εργασία στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα: 1998. Επίβλεψη: Σπύρος Ευαγγελάτος.
* Σαπουνάκη-Δρακάκη Λυδία και Τζόγια Μοάτσου Μαρία-Λουΐζα, "Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου", βιβλίο υπό έκδοση από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα: 2011.
* Who's Who 1979 σ.681.
* Φιλμογραφία του στα 90 Λεπτά 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πέθανε ο Ν. Τζόγιας, 3/4/1996, Μακεδονία
* Ματωμένος γάμος, Το Θέατρο της Δευτέρας, αρχείο ΕΡΤ

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Γιοκοχάμα

Η **Γιοκοχάμα** (, *Γιοκοχάμα-σι*) είναι πόλη στην μητροπολιτική περιοχή του Τόκιο και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ιαπωνίας. Έχει 3,6 εκατομμύρια κατοίκους.

## Ιστορία
Το πρώην ψαροχώρι έγινε το 1859 λιμάνι και το 1889 δήμος. Το 1923 καταστράφηκε από έναν σεισμό, όμως με την σύντομη αποκατάσταση έφτασε το ένα εκατομμύριο κατοίκους το 1942. Το 2001 έγινε ο τελικός του Διηπειρωτικού Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στο Στάδιο της Γιοκοχάμα καθώς και ο τελικός στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002.

## Πληθυσμιακή μεταβολή
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Γιοκοχάμα κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:

## Κλίμα
Το κλίμα στην πόλη Γιοκοχάμα είναι υγρό υποτροπικό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην πόλη Γιοκοχάμα είναι 15.6°C. Κατά μέσο όρο ο θερμότερος μήνας του έτους είναι ο Αύγουστος με μέση θερμοκρασία 26.7°C ενώ ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία 5.6°C. Η υψηλότερη θερμοκρασία, που έχει καταγραφεί είναι 35°C και έχει σημειωθεί μήνα Αύγουστο ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -2.8°C και έχει σημειωθεί μήνα Φεβρουάριο. Κατά μέσο όρο κάθε έτος έχουν καταγραφεί 141 ημέρες βροχής. Ο περισσότερος αριθμός ημερών με βροχή σημειώνεται κατά τον μήνα Ιούνιο με 16 ημέρες βροχής κατά μέσο όρο και ο μικρότερος αριθμός ημερών με βροχή παρατηρείται κατά τον μήνα Ιανουάριο με 6 ημέρες βροχής κατά μέσο όρο.

## Αδελφοποιήσεις
Αδελφοποιήσεις υπάρχουν με τις ακόλουθες πόλεις:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
Σμύρνα (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Σμύρνα** είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Μία από τις Αμαζόνες (βλ.λ.), η οποία αναφέρεται ότι ίδρυσε τη Σμύρνη. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Σμύρνη ήταν σύζυγος ενός Θεσσαλού, του Θησέως (όχι του ήρωα βασιλιά της Αθήνας), ο οποίος ίδρυσε την πόλη Σμύρνη δίνοντάς της το όνομα της συζύγου του. Σε αμφότερες τις εκδοχές, η Σμύρνα είναι η επώνυμη ηρωίδα για τη Σμύρνη.
# Κόρη του Θείαντα, βασιλιά των Ασσυρίων, ή του Κινύρα της Κύπρου. Ο Θείας ερωτεύθηκε τη Νύμφη Ωρείθυια και μαζί απέκτησαν τη Σμύρνα ή **Μύρρα**, όπως είναι γνωστή σε άλλη εκδοχή. Η Σμύρνα φιλονίκησε για κάποια άγνωστη αφορμή με την Αστάρτη, τη θεά της ομορφιάς (αντίστοιχη της Αφροδίτης). Η Αστάρτη, για να την εκδικηθεί, της προκάλεσε ένα ακατανίκητο ερωτικό πάθος για τον πατέρα της, τον Θείαντα. Μια μέρα η Σμύρνα μεταμφιέστηκε σε σκλάβα του παλατιού και παρέσυρε τον Θείαντα, οπότε από το σπέρμα του πατέρα της έμεινε έγκυος και γέννησε τον Άδωνι. Ο Θείας έμαθε την αλήθεια και τότε θέλησε να σφάξει την κόρη του. Αλλά η Σμύρνα ζήτησε την επέμβαση των θεών, οι οποίοι τη μεταμόρφωσαν σε δέντρο που ευωδιάζει, τη σμύρνα. Συνήθως αναφέρεται ότι ο Άδωνις ξεπήδησε από αυτό το δένδρο.

## Αναφορές


### Πηγές
* *Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969*

Σμυρνα
Σμυρνα
Σπειώ

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Σπειώ** είναι γνωστή μία από τις Νηρηίδες, δηλαδή τις κόρες του Νηρέα και της Δωρίδας. Η Σπειώ είναι μία από τις Νηρηίδες εκείνες που αναφέρονται στην *[[Ιλιάδα]]* (ραψωδία Σ, στίχος 40). Ετυμολογικά, το όνομα «Σπειώ» προέρχεται από την ομηρική λέξη *σπέος* ή *σπείος*, που σημαίνει σπήλαιο, σπηλιά &mdash; δηλαδή Σπειώ = Σπηλιώτισσα.

## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σ. 819
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Σπειω
Σπουδαίωνας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Σπουδαίωνας** (***Σπουδαίων***) είναι γνωστή μία θεότητα των αρχαίων Ελλήνων, η οποία αναφέρεται από τον Παυσανία. Σύμφωνα με αυτό τον συγγραφέα, το άγαλμα του Σπουδαίωνα βρισκόταν επάνω στην Ακρόπολη των Αθηνών. Από νεότερους ερευνητές ωστόσο αμφισβητείται όχι μόνο η θέση αυτού του αγάλματος, αλλά και η ίδια η ύπαρξη της θεότητας αυτής.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Σπουδαιω
Στεπτήριον

Το **Στεπτήριον** ήταν μία αρχαία ελληνική εορτή, που γινόταν στους Δελφούς προς τιμή του θεού Απόλλωνα. Στην αρχή γινόταν μία φορά κάθε εννέα χρόνια, ενώ στη συνέχεια μετατράπηκε σε ετήσια εορτή. Στο Στεπτήριον εορταζόταν η νίκη του Απόλλωνα κατά του Πύθωνα. Κατά τη διάρκεια της εορτής τελούσαν κάποια «θιασική μύηση», αντίστοιχη με εκείνη των θηβαϊκών Δαφνηφορίων.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 682

Στεπτηριον
Στέντορας

Στην ελληνική μυθολογία ο **Στέντορας** (***Στέντωρ***) ήταν ένας Αχαιός ήρωας του Τρωικού Πολέμου, που αναφέρεται τόσο στην *[[Ιλιάδα]]* (Ε 785) όσο και στη *«Διομήδους Αριστεία»*. Ο Στέντορας είχε ευεργετηθεί από τη θεά `Ηρα με το χάρισμα να έχει πολύ δυνατή φωνή, που ισοδυναμούσε με φωνή 50 ανδρών, γι' αυτό και χαρακτηρίζεται με το επίθετο *«χαλκεόφωνος»*. Ακόμη και σήμερα, η φράση **«στεντόρεια φωνή»** σημαίνει τη μέγιστη σε ένταση φωνή.

Θεωρείται ότι ο Στέντορας καταγόταν από τη Θράκη ή, σύμφωνα με τον «Σχολιαστή» του Ομήρου, από την Αρκαδία: *«Αρκάς το γένος, ερίσας δε προς τον Ερμήν περί μεγαλοφωνίας εφονεύθη υπ' αυτού.»* Δηλαδή ο Στέντορας διαγωνίσθηκε με τον θεό Ερμή, τον κήρυκα των θεών, στην ένταση της φωνής και ο Ερμής τον σκότωσε (ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, πέθανε από την προσπάθεια να φωνάξει ακόμα πιο δυνατά).

* Ο αστεροειδής **[[2146 Στέντωρ]]** (2146 Stentor), που ανήκει στην Τρωική Ομάδα και ανακαλύφθηκε το 1976, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό ήρωα.

## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 824
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 682

Στεντορ
Στεντο
Στερόπη

Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα **Στερόπη** (από την ομηρική λέξη *(α)στεροπή* = αστραπή ή στραφτάλισμα γυαλιστερών πραγμάτων) είναι γνωστά τα παρακάτω 7 διαφορετικά πρόσωπα:
# Μία από τις Πλειάδες, κόρες του Τιτάνα Άτλαντα και της Ωκεανίδας Πλειόνης. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ελλάνικο, η Στερόπη ή Αστερόπη ζευγάρωσε με τον θεό του πολέμου, θεό Άρη, και απέκτησαν μαζί ένα υιό, τον Οινόμαο (ο Πλούταρχος στους «Βίους παραλλήλους» αναφέρει και τον Εύηνο), ενώ, σύμφωνα με τον Παυσανία, η Στερόπη υπήρξε σύζυγος του Οινομάου: Στο ανατολικό αέτωμα του ναού του Διός στην Ολυμπία παριστανόταν (κατά την περιγραφή του Παυσανία) το ζεύγος Οινομάου-Στερόπης στα δεξιά του ίδιου του Δία, ενώ στα αριστερά στεκόταν η κόρη τους, Ιπποδάμεια.
# Κόρη του Κηφέα του Τεγεάτη, η οποία είχε πάρει από τον Ηρακλή ένα βόστρυχο (κοτσίδα) της Γοργώς για να υπερασπίσει την Τεγέα εναντίον εχθρικών επιδρομών. Και αυτή η Στερόπη απαντάται ως «Αστερόπη», αλλά και ως «Αερόπη». Σε νομίσματα της Τεγέας εικονίζεται η θεά Αθηνά να δίνει πλεξούδα της Μέδουσας στον Κηφέα ή στην Αστερόπη.
# Θυγατέρα του θεού Ηλίου, αδελφή της Πασιφάης. Η Στερόπη αυτή παντρεύτηκε τον Ευρύπυλο, βασιλιά της Κυρήνης, υιό του θεού Ποσειδώνα και της Κελαινώς. Τέκνα τους ήταν ο Λεύκιππος και ο Λυκάονας.
# Κόρη του Πλευρώνα και της Ξανθίππης (*[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]*, Α 7, 7).
# Κόρη του Ακάστου και της Αστυδαμείας (*Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, Γ 13, 3).
# Κόρη του Πορθάονα και πιθανή μητέρα των Σειρήνων (*Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, Α 7, 10).
# Μία από τις Μαινάδες.

* Ο αστεροειδής **[[233 Αστερόπη]]** (233 Asterope), που ανακαλύφθηκε το 1883, πήρε το όνομά του από το πρώτο από τα μυθικά αυτά πρόσωπα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η Στερόπη στο ''Greek Myth Index''
* Η Στερόπη στο «Theoi.com»

## Πηγές

* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 682

Στεροπη
Στησιχόρη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Στησιχόρη** αναφέρεται μία από τις Μούσες, όπως διαπιστώνεται από τον κρατήρα του Κλιτίου και το αγγείο του Εργοτίμου («Αγγείο Φρανσουά»). Είναι πιθανό το «Στησιχόρη» να γράφεται αντί του «Τερψιχόρη», ή να είναι το αρχαιότερο όνομα της Μούσας Τερψιχόρης, της προστάτιδας του χορού.

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 682

Στησιχορη
Συλέας

thumb|right|250px|Ηρακλής και Συλέας. Αττικός ερυθρόμορφος αμφορέας, 480–470 π.Χ.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Συλέας** (***Συλεύς***) είναι γνωστός ένας θρυλικός βασιλιάς στη Μικρά Ασία, τον οποίο σκότωσε ο Ηρακλής, επειδή ο Συλέας εξανάγκαζε όσους περνούσαν από τη χώρα του να σκάβουν τα αμπέλια του. Αυτό έγινε κατά την εποχή που ο Ηρακλής υπηρετούσε τη βασίλισσα της Λυδίας Ομφάλη. Από την ιστορία αυτή ο Ευριπίδης εμπνεύσθηκε και συνέγραψε ένα ομώνυμο σατυρικό δράμα, το *«Συλεύς»*.
## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 682

## Ανασύνθεση

* Α. Ροζοκόκη*, Ευριπίδου Συλεύς Σατυρικός, Ανασύνθεση* (για θεατρική παράσταση), εκδ. Κοράλλι, Αθήνα 2019, σελ. 65

Κατηγορία:Μικρά Ασία
Συλεας
Σύριγξ (Νύμφη)

[thumb|right|250px|Πάνας και Σύριγξ σε πίνακα του [Φρανσουά Μπουσέ (1762), Μουσείο ντελ Πράδο.]]
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Σύριγξ** αναφέρεται μία από τις  Νύμφες της Αρκαδίας, την οποία ερωτεύθηκε κάποτε ο θεός Παν. Για να τον αποφύγει, η Σύριγξ κατέφυγε στις όχθες του ποταμού Λάδωνα και εκεί μεταμορφώθηκε σε καλάμι, από το οποίο ο θεός κατασκεύασε ένα είδος πνευστού μουσικού οργάνου, τη «σύριγγα», που πήρε το όνομά της από το όνομα της Νύμφης.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Συριγξ
Σφαίρος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Σφαίρος** είναι γνωστός σε μία παράδοση ο ηνίοχος του Πέλοπα, που συνήθως αναφέρεται με το όνομα Κίλλας. Το μνήμα του Σφαίρου υποτίθεται ότι βρισκόταν στην ομώνυμη νησίδα, τη Σφαιρία, κοντά στην Τροιζήνα. Η νήσος αυτή ταυτίζεται από μερικούς με τον σημερινό Πόρο. Ο ηνίοχος του Πέλοπα απεικονίζεται στο ανατολικό αέτωμα του ναού του Δία στην Ολυμπία.
## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατάλογος πόλεων της Αυστρίας

Κατάλογος πόλεων της Αυστρίας άνω των 10.000 κατοίκων:

[thumb|right|250px|[Βιέννη]]
[thumb|right|250px|[Γκρατς]]
[thumb|right|250px|[Λιντς]]
[thumb|right|250px|[Σάλτσμπουργκ]]
[thumb|right|250px|[Ίνσμπρουκ]]
[thumb|right|250px|[Κλάγκενφουρτ]]
[thumb|right|250px|[Σανκτ Πέλτεν]]
[thumb|right|250px|[Μπρέγκεντς]]
[thumb|right|250px|[Άιζενσταντ]]
[thumb|right|250px|[Φίλλαχ]]
[thumb|right|250px|[Στάγιερ]]

## Λίστα με τους κωδικούς UN/LOCODE

## Παραπομπές



Α
Σχεδίος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Σχεδίος** είναι γνωστοί δύο ηγεμόνες των Φωκέων που αναφέρονται στην *[[Ιλιάδα]].

==Ο μύθος==
Ο κυριότερος από αυτούς ήταν γιος του [[Ίφιτος της Φωκίδας|Ιφίτου]] και της [[Ιππολύτη]]ς. Αδελφός του Σχεδίου ήταν ο [[Επίστροφος]] (*Ιλιάδα*, Β 517). Ο Σχεδίος σκοτώθηκε στον [[Τρωικός Πόλεμος|Τρωικό Πόλεμο]] από τον [[Έκτορας|Έκτορα]] κατά τη μάχη γύρω από το πτώμα του [[Πάτροκλος|Πατρόκλου]] (Ρ 306). Τα οστά του Σχεδίου μεταφέρθηκαν στην [[Αντίκυρα]] και ο εκεί τάφος του ονομαζόταν *'«Σχεδείον»*'. Σύμφωνα με άλλη παράδοση όμως, ο Σχεδίος και ο αδελφός του επέζησαν μετά τον πόλεμο και κατά την επιστροφή τους από την Τροία ίδρυσαν την πόλη [[Τέμεσσα]] στην Κάτω [[Ιταλία]]. Ο [[Παυσανίας]] γράφει ότι στη ζωγραφιά του [[Πολύγνωτος|Πολυγνώτου]], στον «Θησαυρό των Κνιδίων» στους [[Δελφοί|Δελφούς]], απεικονιζόταν ο Σχεδίος στεφανωμένος και κρατώντας μαχαίρι.

Ο άλλος Σχεδίος που αναφέρει η *Ιλιάδα* (Ο 515) ήταν γιος του [[Περιμήδης|Περιμήδη]]. Σκοτώθηκε απο τον Έκτορα.

==Πηγές==
* [[Μαρτίνος Κρούσιος|Κρουσίου]]: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 843
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας'', εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Σχεδιος
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Φωκίδας
Στιχίος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Στιχίος** αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]* του Ομήρου ένας από τους αρχηγούς του εκστρατευτικού σώματος των Αθηναίων κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Στιχίος σκοτώθηκε από τον Έκτορα.

## Πηγές


Στιχιος
Μαρία Δημητριάδη

Η **Μαρία Δημητριάδη** (Ταύρος Αττικής, 11 Απριλίου 1950 – Αθήνα, 7 Ιανουαρίου 2009) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια. 

Συνδέθηκε από νωρίς με το πολιτικό τραγούδι. Επιχείρησε αρκετές φορές στην καριέρα της την ερμηνεία λυρικότερων στίχων. Αδελφή της είναι η τραγουδίστρια Αφροδίτη Μάνου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Ταύρο Αττικής το 1950 από Μικρασιάτη πατέρα. 

Ξεκίνησε την καριέρα της στη δισκογραφία με το «Άνναμπελ (Ένα Πρωινό)», ένα ερωτικό τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου που ακουγόταν στην ταινία «Κορίτσια στον ήλιο», με πρωταγωνιστές τον Γιάννη Βόγλη και την Ανν Λόνμπεργκ. Ερμηνεύτρια τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη, του Θάνου Μικρούτσικου και του Γιάννη Μαρκόπουλου. Στη δεκαετία του 1980 ερμήνευσε έργα του Μάνου Χατζιδάκι και του Στέφανου Κορκολή.

Υπήρξε σύζυγος του παρουσιαστή και μουσικού Ανδρέα Μικρούτσικου, με τον οποίο γνωρίστηκε κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Πολυτεχνείου όντες και οι δύο μέλη του παράνομου κόμματος τότε ΕΚΚΕ. Απέκτησαν έναν γιο, τον Στέργιο.

Στην δεκαετία του 1970 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Ταύρου. 

Πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 2009 στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου είχε εισαχθεί λόγω πνευμονικής νόσου. Επιθυμία της ήταν να αποτεφρωθεί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Σώκος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Σώκος** είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Πολεμιστής από την Τροία, που σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από τον Οδυσσέα (*[[Ιλιάδα]]*,  Λ 426-460). Αυτός ο Σώκος ήταν γιος του Ιππάσου.
# Ο σύζυγος της Κόμβης και πατέρας των Κουρήτων. Η προσβολή του Σώκου από λύσσα ήταν η αιτία που οι Κουρήτες έφυγαν από την Εύβοια και κατέφυγαν στην Κρήτη. Πρόκειται πιθανότατα για πανάρχαια τοπική θεότητα της Ευβοίας. Ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς τον ονομάζει **Σώχο** (Λεξικό Ησυχίου 1429-1430).

## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 845
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* https://www.mikrosapoplous.gr/iliada/BIBLIO_11_426_574.htm

## Παραπομπές


Σωκος
Σωκος
Ταινάρια

Τα **Ταινάρια** ήταν αρχαία ελληνική εορτή, που γινόταν από τους Λάκωνες προς τιμή του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα, ο οποίος στη συγκεκριμένη περίπτωση επονομαζόταν «Ταινάριος Ποσειδών». Η γιορτή αυτή των Ταιναρίων λάβαινε χώρα στη Σπάρτη, όπου υπήρχε και ιδιαίτερο λατρευτικό σωματείο, οι «Ταιναρισταί».

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 684

Κατηγορία:Αρχαίες σπαρτιατικές εορτές
Ταίναρος

* Ταίναρος, η (πόλη)
* Ταίναρος, ο (ακρωτήριο): η Άκρα Ταίναρος στην αρχαία ελληνική, το Μέτωπονkkeime/nh&d=Perseus:text:1999.04.0064:entry=taenarum-geo&i=1#lexicon) στη μεσαιωνική ελληνική, η Άκρα Ταίναρον στη νέα ελληνική.

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ταίναρος** είναι γνωστός ο «επώνυμος ήρωας» του ακρωτηρίου Ταινάρου της Πελοποννήσου (δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του στο ακρωτήριο). Ο Ταίναρος αναφέρεται ως γιος είτε του Δία, είτε του Ικαρίου, είτε ακόμα και του γιου του Ικαρίου, του Ελάτου. Επιπλέον, ο Ταίναρος θεωρείται ως ο ιδρυτής του ιερού του «Ταιναρίου Ποσειδώνα».

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969, σελ. 684

Ταιναρος
Εκλογική περιφέρεια Αττικής

Σύμφωνα με το ελληνικό εκλογικό σύστημα, ο νομός Αττικής μέχρι το 2018 διαιρούταν σε πέντε εκλογικές περιφέρειες:  Α' Αθηνών,  Β' Αθηνών,  Α' Πειραιώς,  Β' Πειραιώς και νομού **Αττικής**.

Η εκλογική περιφέρεια νομού Αττικής ή *Υπολοίπου Αττικής*, όπως λεγόταν παλαιότερα, περιελάμβανε 18 Καλλικρατικούς δήμους και αντιπροσώπευε περίπου 500.000 δημότες. Από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξέλεγε 15 βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και αποτελούσε την τρίτη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας μετά τις περιφέρειες της Β' Αθηνών και της Α' Θεσσαλονίκης, με συνεχή αυξητική τάση τόσο σε επίπεδο ψηφοφόρων, όσο και σε αναλογία βουλευτικών εδρών, καθώς από τις πρώτες εκλογές της μεταπολίτευσης το 1974 ως σήμερα, ο αριθμός των εδρών της περιφέρειας υπερδιπλασιάστηκε (15 από 6).

Το 2018 αποφασίστηκε η κατάτμηση της εκλογικής περιφέρειας Αττικής στις εκλογικές περιφέρειες Α΄ Ανατολικής Αττικής και Β΄ Δυτικής Αττικής.

## Αποτελέσματα εκλογών
### Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από τη μεταπολίτευση και μετά στην περιφέρεια Αττικής. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.

### Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1981 και μετά στην περιφέρεια Αττικής. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.

## Παραπομπές


## Πηγές
***Βουλ. 1974**: 
***Βουλ. 1977**: Κώστα Διγκαβέ, «Εκλογές 1977», Εκδόσεις Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1979.
***Βουλ. 1981, Ευρ. 1981 και Ευρ. 1984**: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1985.
***Βουλ. 1985**: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1986», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.
***Βουλ. Ι. 1989, Ευρ. 1989, Βουλ. Ν. 1989 και Βουλ. 1990**: Γ. Αναστασάκος, Γ. Βούλγαρης, Η. Νικολακόπουλος, «Εκλογές 1989 - 1990», Εκδόσεις Τα Νέα, Αθήνα 1990.
***Βουλ. 1993**: Συλλογικό, «Οι εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993», Εκδόσεις Το Ποντίκι, Αθήνα 1994.
***Ευρ. 1994**: Εφημερίδα Το Ποντίκι, Τρίτη 14 Ιουνίου 1994.
***Βουλ. 1996, Ευρ. 1999, Βουλ. 2000, Βουλ. 2004, Ευρ. 2004, Βουλ. 2007, Ευρ. 2009, Βουλ. 2009, Βουλ. Μ. & Ι. 2012, Ευρ. 2014, Βουλ. Ι. & Σ. 2015:** Ιστοσελίδα Υπ. Εσωτερικών .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://web.archive.org/web/20090221030720/http://www.in.gr/news/ekloges/ekloges2.htm 
* https://web.archive.org/web/20120308033606/http://www.kalpes.gr/info/egk.asp
* http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/VouleutSyndiasmoi.htm


Αττικης
Εκλογική περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης

Η **εκλογική περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης** καλύπτει γεωγραφικά την περιφέρεια του Νομού Θεσσαλονίκης, δηλαδή τον νομό εκτός του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης. Αποτελείται από τους οκτώ Καλλικρατικούς Δήμους: Βόλβης, Δέλτα, Θέρμης, Θερμαϊκού, Λαγκαδά, Πυλαίας-Χορτιάτη, Χαλκηδόνος και Ωραιοκάστρου. Σύμφωνα με τους εγγεγραμένους στους εκλογικούς καταλόγους του 2024 αντιπροσωπεύει 298.318 πολίτες. Από τις εκλογές του 2019 αντιστοιχεί σε 9 έδρες στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Σύμφωνα με το ελληνικό εκλογικό σύστημα ο Νομός Θεσσαλονίκης διαιρείται σε δύο εκλογικές περιφέρειες: την Α' Θεσσαλονίκης και τη **Β' Θεσσαλονίκης**.
## Δήμοι
Περιλαμβάνει 8 δήμους:

*Βόλβης (έδρα του Δήμου ο Σταυρός)
*Δέλτα (έδρα του Δήμου η Σίνδος) - η Νέα Μαγνησία, το Καλοχώρι και τα Διαβατά ανήκουν εκλογικά στην Α Θεσσαλονίκης, επειδή αποτελούν μέρος του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης.
*Θέρμης (έδρα του Δήμου η Θέρμη) - τμήματα του Δήμου ανήκουν εκλογικά στην Α Θεσσαλονίκης, επειδή αποτελούν μέρος του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης.
*Θερμαϊκού (έδρα του Δήμου η Περαία)
*Λαγκαδά (έδρα του Δήμου ο Λαγκαδάς) 
*Πυλαίας-Χορτιάτη (έδρα του Δήμου η Πυλαία) - ο πρώην Δήμος Πυλαίας ανήκει εκλογικά στην Α Θεσσαλονίκης, επειδή αποτελεί μέρος του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης.
*Χαλκηδόνος (έδρα του Δήμου τα Κουφάλια)
*Ωραιοκάστρου (έδρα του Δήμου το Ωραιόκαστρο)

## Αποτελέσματα εκλογών
### Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης . Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.

### Εκλεγμένοι βουλευτές
Από τις 25 Ιουνίου του 2023 οι 9 έδρες της Β' Θεσσαλονίκης ανήκουν στους:

### Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1999 και μετά στην εκλογική περιφέρεια της Β' Θεσσαλονίκης. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.

## Παραπομπές



Θεσσαλονικης Β
Ερρίκος Ζ΄ του Λουξεμβούργου

thumb|Οι επτά πρίγιπες εκλέκτορες αποφασίζουν για τον Ερρίκο, ''Balduineum'' picture chronicle, 1341.
thumb|Η αυτοκρατορία υπό τον Ερρίκο Ζ΄,<br/>
thumb|Ο Ερρίκος Ζ΄ προχωράει στη Φλωρεντία
[thumb|Τάφος του Ερρίκου, Ντουόμο, [Πίζα.]]

Ο **Ερρίκος Ζ΄** (*Henri VII de Luxembourg*, 1273  ή 1275 – 24 Αυγούστου 1313) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν βασιλιάς της Γερμανίας από το 1308 και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1312. Υπήρξε ο πρώτος αυτοκράτορας από τον Οίκο του Λουξεμβούργου. Κατά τη σύντομη περίοδο της βασιλείας του αναζωογόνησε την αυτοκρατορική επιρροή στην Ιταλία και απέσπασε τον έπαινο του Ντίνο Κομπάνι και του Δάντη Αλιγκέρι. 

Γεννήθηκε στο Βαλενσιέν και ήταν γιος του κόμη Ερρίκου ΣΤ΄ του Λουξεμβούργου και της Βεατρίκης του Οίκου των Αβέσνων. Στις 15 Αυγούστου 1309, ο Ερρίκος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να μεταβεί στη Ρώμη και ζήτησε από τα στρατεύματά του να είναι έτοιμα μέχρι την 1η Οκτωβρίου 1310. Ταξίδεψε στη Ρώμη για να στεφθεί αυτοκράτορας, θέση η οποία χήρευε από το θάνατο του Φρειδερίκου Β΄. Η ενθρόνισή του έγινε στις 29 Ιουνίου 1312.

Ως αυτοκράτορας θέλησε να αποκαταστήσει την εξουσία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και πράγματι επανέφερε υπό την αυτοκρατορική εξουσία τμήματα της βόρειας Ιταλίας, αντιμαχόμενος την αντιιμπεριαλιστική κοινότητα της Φλωρεντίας. Ωστόσο, ήρθε σε διαμάχη με τους Γουέλφους, ιδιαίτερα στις ελεύθερες πόλεις στην Τοσκάνη, και ο βασιλιάς Ροβέρτος της Νάπολης και ο Πάπας Κλήμης Ε΄ ανησυχούσαν για τις επεκτατικές του πολιτικές. Ο Ερρίκος θέλησε να τιμωρήσει τον Ροβέρτο για την απιστία του, αφού ο Ροβέρτoς ως κόμης της Προβηγκίας ήταν υποτελής στον Ερρίκο, αλλά πέθανε στις 24 Αυγούστου 1313 στο Μπουονκονβέντο κοντά στη Σιένα.

Ο Ερρίκος είναι ο περίφημος *άλτο Αρίγκο* στη *[[Θεία Κωμωδία]]* του Δάντη, στην οποία ο ποιητής περιγράφει τις τιμές που περιμένουν τον Ερρίκο στον παράδεισο. Ο Δάντης αναφέρεται σε αυτόν πολλές φορές και στο «Καθαρτήριο» παρουσιάζοντας τον σαν τον σωτήρα που θα φέρει την αυτοκρατορική κυριαρχία στην Ιταλία και θα δώσει τέλος στην ακατάλληλη εκκλησιαστική εξουσία. Ωστόσο, οι επιτυχίες του Ερρίκου στην Ιταλία δε διήρκεσαν, και μετά το θάνατό του οι αντι-αυτοκρατορικές δυνάμεις ξαναπήραν την εξουσία. 

Μετά το θάνατό του Ερρίκου, δύο αντίπαλοι, ο Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας του Οίκου των Βίττελσμπαχ και ο Φρειδερίκος Α΄ της Αυστρίας του Οίκου των Αψβούργων, διεκδίκησαν τον θρόνο. Η διαμάχη τους έλαβε τέλος στις 28 Σεπτεμβρίου 1322 με τη μάχη του Μουλντόρφ, στην οποία ηττήθηκε ο Φρειδερίκος.

## Οικογένεια
Το 1292 νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη του Μαργαρίτα, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης και απέκτησε τέκνα:

* Ιωάννης 1296–1346, βασιλιάς της Βοημίας.
* Μαρία 1304-1324, παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ των Καπετιδών βασ. της Γαλλίας.
* Βεατρίκη 1305–1319, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασ. της Ουγγαρίας.

## Πρόγονοι




## Παραπομπές και Υποσημειώσεις


## Πηγές

* William M. Bowsky, *Henry VII in Italy*, Lincoln, 1960.
* Maria Elisabeth Franke, *Kaiser Heinrich VII. im Spiegel der Historiographie*, Köln/Weimar/Wien, 1992. 

Κατηγορία:Κόμητες του Λουξεμβούργου
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Οδός Πανός

Η **Οδός Πανός** είναι λογοτεχνικό περιοδικό, τριμηνιαίο, με τον υπότιτλο *«Εργοτάξιο εξαιρετικών αισθημάτων»*, που εκδίδεται στην Αθήνα από τον Ιανουάριο του 1981. Εκδότης είναι ο ποιητής και λογοτέχνης, Γιώργος Χρονάς.

Το περιοδικό έχει κάνει αφιερώματα σε τόσο σε Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Κώστας Ταχτσής, η Σωτηρία Μπέλλου, η Καίτη Γκρέυ, η Κατερίνα Γώγου, ο Κωνσταντίνος Καβάφης κ.ά., όσο και σε πρόσωπα παγκοσμίως γνωστά, όπως ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο Ντέιβιντ Μπάουι, ο Λουκίνο Βισκόντι, ο Λόρενς Ολίβιε, ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ κ.ά.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημη ιστοσελίδα
*Ψηφιοποιημένα τεύχη 

Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Παλλάς (ναρκαλιευτικό)

**Παλλάς ([[ναρκαλιευτικό]])**

Πρώην Π/Κ ‘ΑΘΗΝΑ’.

Στο τέλος του 1942 παρελήφθη στη Μ. Ανατολή και εντάχθηκε στον τότε μικρό Στολίσκο των Ναρκαλιευτικών.

Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, Θάλεια Ι, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και **Παλλάς**.

Με την επιμέλεια του εφέδρου Αντιπλοιάρχου Εμμανουήλ Ματθαίου η δημιουργία του Ν/Α – χρησιμοποιήθηκαν σε όλη την διάρκεια του πολέμου προσφέροντας ουσιαστικές υπηρεσίες στον Συμμαχικό Στόλο. Το 1944 επεστράφη.

Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Χρήστος (ναρκαλιευτικό)

**Χρήστος ([[Ναρκαλιευτικό]]) / Επίτακτο / Ιστιοφόρο**

Παρελήφθη στις 18 Ιουνίου 1941 στη Μέση Ανατολή, μαζί με άλλα πλοία διαφόρων τύπων και προέλευσης, αποτέλεσε τον πρώτο Στολίσκο Ναρκαλιευτικών του απόδημου Ναυτικού. Έδρασε κυρίως στη περιοχή Αλεξάνδρειας. Επεστράφη το 1945 στη Βρετανία.

Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, **Χρήστος**, Θάλεια Ι, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και Παλλάς.

Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Σεβαστή (ναρκαλιευτικό)

**Σεβαστή ([[Ναρκαλιευτικό]])**

Το πρώτο από το Στολίσκο εννέα (9) διαφόρων τύπων πλοίων, τα οποία μετασκευάστηκαν σε Ναρκαλιευτικά τα οποία δημιουργήθηκαν με τη πρωτοβουλία του Εφέδρου Αντιπλοιάρχου Εμμανουήλ Ματθαίου στη Μέση Ανατολή μετά τον εκεί κατάπλου του Στόλου. Παρελήφθη στις 16 Ιουνίου 1941. Χρησιμοποιήθηκε στις επιχειρήσεις την περίοδο του πολέμου από το 1941-1943. Γεωγραφικές περιοχές δράσης του ήταν : Αλεξάνδρεια  και Μέρσα Ματρούχ. Κυβερνήτης διετέλεσε από τα μέσα του 1943 ο Απόστολος Π. Μπιστίνας με το πλοίο να έχει δράση από το Τομπρούκ μέχρι την Βεγγάζη. Το1944 επεστράφη.

Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, Θάλεια Ι, **Σεβαστή**, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και Παλλάς.

Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Τασία (ναρκαλιευτικό)

**Τασία ([[Ναρκαλιευτικό]]) / Επίτακτο**

Εντάχθηκε στον Στολίσκο Ναρκαλιευτικών από τις 30 Αυγούστου 1942 με την παραλαβή του. Έδρασε την χρονική περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1943-1944) στη Μ. Ανατολή. Επεστράφη το 1944 πριν την επάνοδο του Στόλου στην Ελλάδα.

Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, Θάλεια Ι, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, **Τασία** και Παλλάς.

Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Βελς

Το **Βελς** () είναι μια πόλη στο ομόσπονδο κρατίδιο της Άνω Αυστρίας. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Τράουν, 42 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λιντς. Πρόκειται για ένα εμποροβιομηχανικό κέντρο, με εργοστάσια γεωργικών εργαλείων, υφαντουργεία και βιομηχανία παραγωγής τροφίμων. Στην περιοχή αυτή υπάρχουν επίσης υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις και πηγές φυσικού αερίου. Έχει πληθυσμό 58.717 κατοίκους (2012).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστοσελίδα της Άνω Αυστρίας για το Βελς
* Η έκθεση του Βελς
* Βελς

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας
Ντέιβιντ Κόνολι

Ο **Ντέιβιντ Κόνολι** (David Connolly, γενν. 1954 στo Σέφηλντ της Αγγλίας) ειναι Άγγλος λογοτέχνης και μεταφραστής ελληνικών κειμένων.

## Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε αρχαία ελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Lancaster (1974-77), μεσαιωνική και νεοελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (1977-79) και έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα της Φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο του East Anglia (1997) 

## Βραβεύσεις
Οι μεταφράσεις του Κόνολι έχουν βραβευτεί με το *Yeats Club Sixth Open Poetry Competition for Translations Prize* (1989), το *Elizabeth Constantinides Memorial Translation Prize* (1996), το *Βραβείο της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας για την καλύτερη μετάφραση από τα ελληνικά* (1996) και την *Τιμητική Διάκριση του Υπουργείου Πολιτισμού* (1999). 

## Εργογραφία

**Philosophy of Flowers*, by Nikiforos Vrettakos, Athens: Artigraf 1990. 
**Gifts in Abeyance: Last Poems 1981-91*, by Nikiforos Vrettakos, Minnesota: Nostos 1992. 
**The Oxopetra Elegies*, by Odysseus Elytis, Amsterdam: Harwood Academic Publishers 1996. 
**Lethe’s Adolescence*, by Kiki Dimoula, Minnesota: Nostos 1996. 
**As if present*, by Thanassis Hatzopoulos, Chalkida: Diametros Publications 1997. 
**Journal of An Unseen April*, by Odysseus Elytis, Athens: Ypsilon/Books 1998. 
**Adieu*, by Haris Vlavianos, Birmingham: Centre for Byzantine, Ottoman and Modern Greek Studies, The University of Birmingham 1998. 
**Eroticon*, by Yoryis Yatromanolakis, Cambridge: Dedalus 1999. 
**Carte Blanche. Selected Writings, by Odysseus Elytis, Amsterdam: Harwood Academic Publishers 1999. 
**The Seventh Elephant*, by Alexis Stamatis, London: Arcadia Books 2000. 
**Come Forth, King* by Maro Douka, Athens, Kedros Modern Greek Writers, 2003.
**Eleni or Nobody*, by Rhea Galanaki, Illinois: Hydra Books 2003.
**The Absurd Athlete*, by Yannis Kondos, Todmorden, Arc Publications, 2003.
**The Dedalus Book of Greek Fantasy Literature*, Cambridge: Dedalus 2004.
**The Late-night News*, by Petros Markaris, London: Harvill 2004. 
**Shadow*, by George Veltsos, Athens: Indictos 2004. 
**Take Me Like a Photograph*, Liana Sakelliou, Athens: Typothito 2004. 
**Angelic & Black. Contemporary Greek Short Stories*, New Jersey: Cosmos Publishing 2006. 
**Zone Defence* by Petros Markaris, London: Harvill Secker 2006. 
**Bar Flaubert'', by Alexis Stamatis, London: Arcadia Books 2007. 
 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Μεταφραστές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας
Μπρέγκεντς

thumb|250px|Η οδός Άντον Σνάιντερ στο κέντρο
thumb|250px|Το λιμάνι επί της λίμνης της Κωνσταντίας
To **Μπρέγκεντς** () είναι η πρωτεύουσα του ομόσπονδου κρατιδίου Φόραρλμπεργκ της Αυστρίας. Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική όχθη της λίμνης της Κωνσταντίας (Bodensee) και έχει 28.012 κατοίκους (2012) και έκταση 29,51 τετρ. χιλιομέτρων. Ενώ ο δήμος είναι μικρότερος σε πληθυσμό από τις πόλεις Ντόρνμπιρν και Φέλντκιρχ του ιδίου κρατιδίου, η μητροπολιτική του περιοχή είναι περίπου διπλάσια και πυκνοκατοικημένη.

## Ιστορία
Ιδρύθηκε το 15 π.Χ. από Ρωμαίους με το όνομα *Βριγάντιον* (πρωτότυπη ονομασία: Brigantium) και το 50 μ.Χ. έγινε πόλη. Το 259 οι Αλαμαννοί κατέστρεψαν την πόλη, ενώ το 917 ιδρύθηκε η κομητεία του Μπρέγκεντς που διατηρήθηκε μέχρι το 1150. Ο Ούγος της Τυβίγγης επανίδρυσε την πόλη το 1249, η οποία το 1523 πέρασε υπό τη δυναστεία των Αψβούργων. Κατά την περίοδο 1804-1815 ανήκε στη Βαυαρία. Το 1842 κατασκευάστηκε το λιμάνι και το 1872 ο σιδηροδρομικός σταθμός.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας
Κνίτελφελντ

thumb|250px|Η κεντρική πλατεία του Κνίτελφελντ.

Το **Κνίτελφελντ** (γερμανικά: *Knittelfeld*) είναι πόλη στο ομόσπονδο κρατίδιο της Στυρίας στην Αυστρία και πρωτεύουσα ενός επαρχιακού νομού στις όχθες του ποταμού Μουρ. Έχει 11.552 κατοίκους (2012) και βρίσκεται στην κοιλάδα Άιχφελτ των Άλπεων.

Το Κνίτελφελντ αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1224, στο οποίο αναγράφεται "μια εκκλησία στο "Chnvtelveld". Βρισκόταν σε ανταγωνισμό με τις γειτονικές πόλεις του Γιούντενμπουργκ (Judenburg) και του Λέομπεν (Leoben), καθώς το πρώτο το προτιμούσαν οι Ιταλοί έμποροι, ενώ το δεύτερο άκμαζε λόγω του εμπορίου σιδήρου. Το Κνίτελφελντ άρχισε να ακμάζει όταν, τον 19ο αιώνα, διήλθε από αυτό σημαντική σιδηροδρομική γραμμή.. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, ακριβώς επειδή ήταν σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος.

Μεγαλύτερος εργοδότης των κατοίκων του είναι οι Αυστριακοί Ομοσπονδιακοί Σιδηρόδρομοι, που διαθέτουν εδώ μια μεγάλη μονάδα επισκευής τροχαίου υλικού. 

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας
Κρόνος (πετρελαιοφόρο)

**Κρόνος ([[Πετρελαιοφόρο]]) / Α-373**

Πρώην ‘ISLAY’, πρώην ‘DRESDEN’. Κατασκευάστηκε  στη Γερμανία, χωρητικότητας 110 τόνων. Λεία πολέμου των Βρετανών. Παρελήφθη στις 20 Μαΐου 1946 στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Προέρχεται από τις Γερμανικές επανορθώσεις. Στις 10 Ιανουάριου του 1979 μετατράπηκε σε πετρελαιοφορτηγίδα. Στις 15 Φεβρουαρίου 1991 παροπλίστηκε.

Κατηγορία:Ελληνικά πετρελαιοφόρα
Κριεζής ΙΙ (κορβέτα)

Η κορβέτα **Κριεζής ΙΙ / 27, F49, K32** πρώην **HMS Coreopsis** ήταν τύπου "Flower". Ομοίου τύπου πλοία είναι τα: Αποστόλης ΙΙ, Σαχτούρης ΙΙ και Τομπάζης ΙΙ.

## Ιστορική αναδρομή

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Akis. Inglis, Glasgow, UK. Ήταν μια από τις τέσσερις κορβέτες που παραχωρήθηκε επί δανεισμού από τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρελήφθη τον Νοέμβριο 1943 στο Τσάταμ της Αγγλίας από τον πλωτάρχη Δημήτρη Κιοσσέ μαζί με το ‘Τομπάζης ΙΙ’. Στη διάρκεια του πολέμου έλαβε μέρος σε συνοδείες νηοπομπών στον Ατλαντικό και στις επιχειρήσεις απόβασης στη Νορμανδία μαζί με το ‘Τομπάζης ΙΙ’. Η Ελλάδα με το στόλο της να έχει βάση την Αίγυπτο συμμετείχε στην απόβαση με έξι πλοία: τις κορβέτες «Κριεζής ΙΙ», «Τομπάζης ΙΙ» και τέσσερα επίτακτα πλοία του εμπορικού ναυτικού. Τα σκάφη επάνδρωναν όπως κατέγραψε ο κυβερνήτης του «Κριεζής ΙΙ» ναύαρχος Δ.Ν. Κιοσσές: «Έλληνες πάσης προέλευσης και παντός επαγγέλματος κατά τον ειρηνικόν βίον» ανάμεσά τους υπήρχαν λογιστές, φοιτητές, ψαράδες, εργάτες, δικηγόροι και τρεις άνδρες του εμπορικού ναυτικού που θα έγραφαν αργότερα το όνομά τους στις χρυσές σελίδες της ελληνικής ναυτιλίας, οι εφοπλιστές Σταύρος Νιάρχος, Ν. Μίχαλος και Ι. Καρούσης. Κατέπλευσε στην Αλεξάνδρεια περί το τέλος του Οκτωβρίου 1944. Πήρε μέρος στις επιχειρήσεις του εμφυλίου πολέμου και τον Σεπτέμβριο του 1951 επεστράφη στους Βρετανούς.

## Παραπομπές



## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*http://www.kathimerini.gr/96198/article/epikairothta/ellada/oi-155-ellhnes-kai-h-apovash-ths-normandias

Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ελληνικές Κορβέτες
Σαχτούρης ΙΙ (κορβέτα)

Η κορβέτα **Σαχτούρης ΙΙ / F80, Κ46, K80, Κ89** τύπου "Flower" πρώην ‘HMS Peony’ κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Harland & Wolf Ltd., Belfast, Ireland. Καθελκύστηκε στις 4 Ιουνίου 1940. Ήταν ένα από τα τέσσερα πλοία του ιδίου τύπου που παραχωρήθηκαν επί δανεισμού από το Αγγλικό ναυτικό στην Ελλάδα κατά την διάρκεια το Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Αλεξάνδρεια στις 24 Ιουνίου 1942. Χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά την περίοδο του πολέμου στις επιχειρήσεις της Μεσογείου κυρίως σε αποστολές συνοδείας. Στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Επεστράφη το 1959.

Ομοίου τύπου πλοία είναι τα: Αποστόλης ΙΙ, Κριεζής ΙΙ και Τομπάζης ΙΙ.

Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ελληνικές Κορβέτες
Τομπάζης ΙΙ (κορβέτα)

Η κορβέτα **Τομπάζης ΙΙ / C89, F89, Κ216** τύπου "Flower" πρώην ‘HMS Tamaris’ κατασκευάσθηκε το 1941 στα ναυπηγεία Fleming and Perguson της βόρειας Ιρλανδίας. Παρελήφθη από το βρετανικό ναυτικό τον Νοέμβριο του 1943 μαζί με το ‘Κριεζής II’ στο ναύσταθμο του Τσάταμ της Αγγλίας. Συμμετείχε σε συνοδείες νηοπομπών στον Ατλαντικό, σε όλες τις αποβάσεις της νότιας Γαλλίας και στην απόβαση της Νορμανδίας.

Ομοίου τύπου πλοία είναι τα: Αποστόλης ΙΙ, Κριεζής ΙΙ και Σαχτούρης ΙΙ.

Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ελληνικές Κορβέτες
Κώστας Γεωργάκης

Ο **Κώστας Γεωργάκης** (23 Αυγούστου 1948 - 19 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Έλληνας φοιτητής που αυτοπυρπολήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την δικτατορία στην Ελλάδα.

## Η αυτοπυρπόληση
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Ήταν μέλος της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου και υπεύθυνος για τις δημόσιες σχέσεις και τα έντυπα της ΕΔΗΝ. Σπούδαζε γεωλογία στην Ιταλία, όπου είχε αναπτύξει δραστηριότητα εναντίον της Χούντας.. Βρισκόταν στο τρίτο έτος των σπουδών του , όταν το 1970 ανώνυμα σε συνέντευξή του αποκάλυψε ότι η Χούντα είχε διεισδύσει στις ελληνικές οργανώσεις της Ιταλίας. Φοβούμενος ότι η Χούντα αργά ή γρήγορα θα ανακάλυπτε την ταυτότητά του, αποφάσισε να προβεί σε μια πράξη διαμαρτυρίας κατά της Χούντας η οποία δεν θα έδινε τη δυνατότητα στο καθεστώς να προβεί σε αντίποινα προς την οικογένειά του, που ήταν στην Ελλάδα.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 1970, τα ξημερώματα, στάθμευσε με το αυτοκίνητό του στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας, μπροστά από το δικαστικό μέγαρο, περιέλουσε τον εαυτό του με βενζίνη και αυτοπυρπολήθηκε, φωνάζοντας *Το έκανα για χάρη της Ελλάδας, ζήτω η δημοκρατία, όλοι οι Ιταλοί ας αναφωνήσουν: Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα* και άλλα αντιδικτατορικά συνθήματα. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Σαν Μαρτίνο, όπου και πέθανε μετά από λίγες ώρες.

Δύο ημέρες πριν αυτοπυρποληθεί ο Γεωργάκης είχε στείλει γράμμα στον πατέρα του, στο οποίο εξηγούσε τους λόγους του διαβήματός του. Το γράμμα αυτό, έχει ως εξής:

Η κηδεία του έγινε στη Γένοβα στις 23 Σεπτεμβρίου. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών, λόγω εσκεμμένων κωλυσιεργιών της Χούντας, και ενταφιάστηκε στο Α΄ Δημοτικό Νεκροταφείο Κέρκυρας.

## Αντίκτυπος
Το περιστατικό αποσιωπήθηκε από τη δικτατορία, προκάλεσε όμως έντονη αίσθηση στη διεθνή κοινότητα. 

Σήμερα στο σημείο που αυτοπυρπολήθηκε υπάρχει αναμνηστική πλάκα με την επιγραφή στα ιταλικά:
που μεταφράζεται:

Στη γενέτειρά του Κέρκυρα υπάρχει πλατεία με το όνομά του και με τον ανδριάντα του. Στη Θεσσαλονίκη οδός φέρει το όνομά του, στην συνοικία της Ανάληψης.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος αναφέρεται στη θυσία του σε ένα από τα ποιήματά του. Το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου «Ωδή στον Γ.Κ. (Γιώργο Καραϊσκάκη)», γραμμένο για όλους τους ήρωες της επανάστασης ένα χρόνο πριν την αυτοπυρπόληση του Γεωργάκη, λόγω της ομοιότητας των αρχικών θα ταυτιστεί με την θυσία του Γεωργάκη και θα γίνει στην πραγματικότητα «Ωδή στον Κ.Γ. (Κώστα Γεωργάκη)».

Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974 και την ανασύσταση της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (Ε.ΔΗ.Ν.), από τον Αλέκο Παναγούλη, διοργανώθηκε το 1975 εκδήλωση τιμής για τον Κώστα Γεωργάκη και ευγνωμοσύνης προς την οικογένειά του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Αναφορά σε ντοκιμαντέρ για τον Γεωργάκη του Στέλιου Κούλογλου.
*http://www.antiwarsongs.org/canzone.php?id=10637&lang=it

Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Κατηγορία:Αυτόχειρες
Ωρίων ΙΙ (πετρελαιοφόρο)

**Ωρίων ΙΙ ([[Πετρελαιοφόρο]]) / Α-376**

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Ohio’. Παρελήφθη στις 2 Απριλίου 1948 από το αμερικανικό Ναυτικό. Παροπλίστηκε στις 15 Μαΐου 1977.

Κατηγορία:Ελληνικά πετρελαιοφόρα
Δημόσια υπηρεσία

**Δημόσια υπηρεσία** ως όρος, σύμφωνα με το Διοικητικό Δίκαιο, μπορεί να έχει *ουσιαστικό (λειτουργικό)* ή *οργανικό περιεχόμενο*. Στην Ελλάδα, ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως με το οργανικό του περιεχόμενο.

Με την οργανική έννοια, δημόσια υπηρεσία είναι οι οργανώσεις του κράτους και των άλλων δημοσίων νομικών προσώπων, που συναρθρώνονται από φυσικά πρόσωπα και υλικά μέσα με τα οποία επιδιώκουν να πραγματοποιήσουν τους σκοπούς τους, ασκώντας δημόσια εξουσία. Βασικό στοιχείο της έννοιας αυτής, είναι ότι η οργάνωση κι η λειτουργία των οργανωτικών αυτών σχηματισμών, διέπεται από τους ειδικούς κανόνες του Διοικητικού Δικαίου. Έτσι, στην κατηγορία των υπηρεσιών που έχουν δημόσιο χαρακτήρα ανήκουν τα υπουργεία, οι περιφέρειες, οι νομαρχίες, οι εφορίες, τα πανεπιστήμια, τα κρατικά νοσοκομεία κ.λπ.

Δημόσια υπηρεσία με την ουσιαστική έννοια είναι η δραστηριότητα των δημοσίων νομικών προσώπων, που σκοπό έχει την παροχή αγαθών ή υπηρεσιών προς τους διοικούμενους προκειμένου να ικανοποιήσουν ορισμένες βασικές τους ανάγκες, όπως καθορίζονται από την έννομη τάξη (εκπαίδευση, συγκοινωνίες, ηλεκτρική ενέργεια, ύδρευση κ.λπ.).

## Πηγές
# ΑΝΑΣΤ Ι. ΤΑΧΟΣ, "Ελληνικό Διοικητικό Δίκαιο", 7η έκδ., εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα - Θεσσαλονίκη 2003.
# Επ. Σπηλιωτόπουλος, "Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου", τ. A', εκδόσεις A. N. Σάκκουλας, Αθήνα 1997/2000.
# Πρ. Δαγτόγλου, "Γενικό Διοικητικό Δίκαιο", εκδόσεις Α.Ν. Σάκκουλας, Αθήνα-Κομοτηνή 1997.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ΑΣΕΠ
Τένεδος (ναρκοθέτις)

**Τένεδος ([[Ναρκοθέτις]])**

Πρώην Ναυαγοσωστικό του Ελλήσποντου. Λάφυρο του Ελληνοτουρκικού πολέμου. Στις 14 Οκτωβρίου 1912 αιχμαλωτίστηκε έξω από τη Λήμνο ευρισκόμενο σε διατεταγμένη Υπηρεσία της Τουρκικής Κυβέρνησης και κατασχέθηκε. Ναυπηγήθηκε το 1906. Εκτόπισμα : 450 ΤΝ. – Διαστάσεις: 142Χ14Χ11 πόδια. – Ιπποδύναμη : 560 ΗΡ. – Ταχύτητα : 13 κόμβοι. – Δυνατότητα μεταφοράς 40 ναρκών. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε σαν ανεφοδιαστηκό φάρων και βοηθητικό του Στόλου. Το 1940-1941 χρησιμοποιήθηκε για ναυαγοσωστικό. Στις 23 Απριλίου 1941 βυθίστηκε στο Σαρωνικό.

Κατηγορία:Ελληνικές Ναρκοθέτιδες