open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μπαρχάμ Σαλίχ

Ο **Μπαρχάμ Σαλίχ** (Barham Ahmad Salih, κουρδικά :به‌رهه‌م ئه‌حمه‌د ساڵح, αραβικά برهم أحمد صالح) είναι πολιτικός από το Ιρακινό Κουρδιστάν και Πρόεδρος του Ιράκ από τον Οκτώβριο του 2018.. Ήταν πρωθυπουργός στην αυτόνομη αυτή περιοχή από τις 28 Οκτωβρίου 2009 ως τις 5 Απριλίου 2012.

## Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε το 1960. Έφυγε από το Ιράκ το 1979 και απέκτησε τίτλο μπάτσελορ από το πανεπιστήμιο του Κάρντιφ και μάστερ στη στατιστική και στα μοντέλα υπολογιστών από το πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ. Τελικά απέκτησε διδακτορικό τίτλο στην ωκεανογραφία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε εκπρόσωπος του κόμματος Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν στο Λονδίνο και στην Ουάσιγκτον. Είναι παντρεμένος με μία κόρη και έναν γιο.

## Πολιτική καριέρα
Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές που διεξήχθησαν στο Ιράκ το Δεκέμβριο του 2005 με τη λίστα του Πατριωτικού Δημοκρατικού Συνασπισμού του Κουρδιστάν. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της αυτόνομης επαρχίας του Ιρακινού Κουρδιστάν για λογαριασμό της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (2 Ιανουαρίου 2001- 4 Ιουλίου 2004), υπουργός σχεδιασμού και συντονισμού στην κυβέρνηση του Ιράκ και ως αντιπρόεδρος της μεταβατικής κυβέρνησης του Ιράκ από το 2006 ως το 2009. Ήταν επίσης πρόεδρος επιτροπής για την ενέργεια και για το πετρέλαιο. Τον Αύγουστο του 2009 αποχώρησε από το αξίωμά του και έγινε μέλος της αυτόνομης κυβέρνησης του Κουρδιστάν. Τον Σεπτέμβριο του 2009 εξελέγη πρωθυπουργός του Ιρακινού Κουρδιστάν. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Νετσερβάν Μπαρζανί.

## Πρόεδρος του Ιράκ
Στις 2 Οκτωβρίου 2018 εξελέγη Πρόεδρος του Ιράκ. Έλαβε 219 ψήφους και κέρδισε τον Φουάντ Χουσεΐν, ο οποίος εξασφάλισε 22 ψήφους.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Πρόεδροι του Ιράκ
Κατηγορία:Κούρδοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ
Κατρίνι

Το **κατρίνι** (εκ του ιταλικού quattrino) ήταν νόμισμα που ίσχυε στην Επτάνησο επί Ενετοκρατίας.

Το κατρίνι ήταν το ένα τέταρτο της νομισματικής αξίας της γαζέτας, εξ ου και η ονομασία του. Ήταν διαμέτρου 0.02 και αντιστοιχούσε περίπου με την αξία του ενός ελληνικού λεπτού.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Νομίσματα της Φραγκοκρατίας, coinsmania.gr

Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα
Κατηγορία:Ενετοκρατία
Κατηγορία:Ιστορία των Επτανήσων
Κουβέιτ (πόλη)

300px|thumb|right|Η πόλη του Κουβέιτ τη νύχτα
Η **Πόλη του Κουβέιτ** () είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Κουβέιτ. Έχει συνολικό πληθυσμό περίπου 63.600 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση του 2006. Βρίσκεται στην καρδιά της χώρας, στις ακτές του Περσικού Κόλπου. Στην πόλη εδρεύει το κοινοβούλιο του Εμιράτου του Κουβέιτ (Ματζλίς Αλ-Ούμμα), τα περισσότερα κυβερνητικά γραφεία και η έδρα πολλών εταιρειών και τραπεζών.

## Δείτε επίσης
*Εθνική Βιβλιοθήκη του Κουβέιτ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αγγλικός τουριστικός οδηγός για την πόλη του Κουβέιτ
* 

Κατηγορία:Γεωγραφία του Κουβέιτ
Κουβέιτ
Καταρράκτης (ναυτικό)

Στη ναυτική ορολογία **καταρράκτης** ονομάζεται ειδική ασφαλιστική και στεγανή θύρα που φέρεται σε εσωτερικό διάφραγμα (=μεταλλικό τοίχωμα) πλοίου (κοινώς μπουλμέ) που διαχωρίζει δύο στεγανά διαμερίσματα.

Την ονομασία αυτή φέρουν οι συγκεκριμένες αυτές θύρες επειδή η λειτουργία τους είναι κάθετη, δηλαδή κλείνουν η ανοίγουν από πάνω προς τα κάτω ή αντίστροφα. Οι καταρράκτες των πλοίων δεν φέρουν γιγλιμούς (γλωσσίδια), όπως φέρουν άλλες θύρες, η δε κίνησή τους επιτυγχάνεται με ατέρμονα κοχλία δια του οποίου κινείται περικόχλιο που φέρεται σταθερά στα πλευρά του καταρράκτη, παρασύροντας αυτόν σε κάθετη κίνηση.

Σήμερα οι καταρράκτες των πλοίων που φέρονται συνήθως στο μηχανοστάσιο, λεβητοστάσιο, αντλιοστάσιο και σε άλλους χώρους κάτω από το κύριο κατάστρωμα, με κύριο σκοπό την πρόληψη ή τον περιορισμό τυχόν διαρροών ή κατάκλισης θάλασσας, λειτουργούν με αυτοματισμό εφόσον ενεργοποιηθεί το σύστημα ασφαλείας. Σε περίπτωση διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος λειτουργούν όπως παραπάνω μηχανικά.

Οι καταρράκτες των πλοίων ένεκα της σπουδαιότητάς τους περιλαμβάνονται στα σωστικά μέσα των πλοίων, η δε καλή λειτουργία αυτών ελέγχεται στις διενεργούμενες επιθεωρήσεις, (περιοδικές ή έκτακτες) από τους νηογνωμόνες ή τις Λιμενικές Αρχές. 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Πλοίο
Κατηγορία:Ναυπηγική
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία
Κατηγορία:Ναυτικές Μηχανές
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (αποσαφήνιση)

**Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων** μπορεί να αναφέρεται στους εξής όρους:
*Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, μυθιστόρημα του Λιούις Κάρολ
*Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (ταινία, 1951), ταινία κινουμένων σχεδίων του Γουόλτ Ντίσνεϊ από το 1951
Πετεώς

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πετεώς** είναι γνωστός ο πατέρας του Μενεσθέα, βασιλιάς των Αθηναίων στον Τρωικό Πόλεμο. Με τη σειρά του ο Πετεώς ήταν γιος του Ορνέα και εγγονός του Ερεχθέα, μυθικού ήρωα και βασιλιά των Αθηνών.
Ο Πετεώς  εκδιώχθηκε από τον Αιγέα όταν διεκδίκησε το Βασίλειο των Αθηνών και εγκαταστάθηκε στη Φωκίδα μαζί με πολλούς Αθηναίους ιδρύοντας  την πόλη Στείριδα. Ο Πετεώς αναφέρεται σε τρεις διαφορετικές ραψωδίες της *[[Ιλιάδα]]ς* (ραψωδία Β, στίχος 552, Μ 331 και Ν 690), πάντα σε σχέση με τον γιο του.

## Γενεαλογία

## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 723

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Φέρρο Καρρίλ Οέστε

Η **Φέρρο** (ισπανικά: *Ferro*) είναι αθλητικός σύλλογος της Αργεντινής με έδρα το Μπουένος Άιρες. Ιδρύθηκε το 1904 από ενενήντα πέντε εργαζομένους της εταιρείας που διαχειριζόταν το δυτικό σιδηροδρομικό δίκτυο της πόλης, εξ ου και το πλήρες όνομά της *Club Ferro Carril Oeste*, το οποίο στα ελληνικά σημαίνει «Λέσχη του Δυτικού Σιδηροδρόμου».

## Ιστορία
Καλύτερη εποχή του συλλόγου ήταν η δεκαετία του 1980, όταν:

* Η ποδοσφαιρική ομάδα διακρίθηκε στο Πρωτάθλημα Αργεντινής με δύο κατακτήσεις (1982, 1984). Σήμερα αγωνίζεται στη Β' Κατηγορία του πρωταθλήματος.

* Η ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών κατέκτησε 3 εθνικά (1985, 1986, 1989) και 3 νοτιοαμερικανικά (1981, 1982, 1987) πρωταθλήματα. 

* Το τμήμα πετοσφαίρισης κατέκτησε πολλούς τίτλους τόσο σε επίπεδο ανδρών όσο και γυναικών, με αποκορύφωμα το Πρωτάθλημα Ανδρών Νότιας Αμερικής το 1987. Το επίτευγμα αυτό επαναλήφθηκε το 1998.

## Αντιπαλότητα
Η Φέρρο έχει διαχρονική κόντρα με την Βέλες Σάρσφιλντ. Οι μεταξύ τους αναμετρήσεις είναι γνωστές ως **Clásico del Oeste** (το Δυτικό ντέρμπυ). Ωστόσο δεν έχουν αναμετρηθεί από το 2000 (εξαιτίας του υποβιβασμού της Φέρρο, που δεν έχει επιστρέψει ακόμη στην πρώτη κατηγορία).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα
* Ιστοσελίδα των οπαδών
* Ιστορία της ομάδας από το RSSSF.

Φέρρο
Φέρρο
Φέρρο
Φέρρο

Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες του Μπουένος Άιρες
Περιμήδης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Περιμήδης** (που ετυμολογικώς σημαίνει «πανούργος») είναι γνωστά τα παρακάτω επτά πρόσωπα:

# Πιστός σύντροφος του Οδυσσέα, που αναφέρεται στην *[[Οδύσσεια]]* (ραψωδία λ, στίχος 23) μαζί με τον Ευρύλοχο να κρατούν τα σφαχτά για μια θυσία.
# Ο πατέρας του Σχεδίου από τη Φωκίδα, αναφερόμενος στην *[[Ιλιάδα]]* (Ο 515).
# Γιος του Ευρυσθέα και της Αντιμάχης. Αυτός ο Περιμήδης κατά μία εκδοχή σκοτώθηκε από τους Αθηναίους στον πόλεμο του Ευρυσθέα κατά των Αθηνών. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή σφάχτηκε από τον Ηρακλή όταν σε ένα συμπόσιο για τον εορτασμό της ολοκληρώσεως των Δώδεκα άθλων του τού σέρβιραν μικρότερη μερίδα κρέατος από αυτές που έβαλαν στον εαυτό τους.
# Μνηστήρας της Πηνελόπης, καταγόμενος από τη Σάμη.
# Κένταυρος, γιος του Πευκέως, που πολέμησε κατά των Λαπιθών.
# Τρώας πολεμιστής του Τρωικού Πολέμου που σκοτώθηκε σε αυτόν από τον Νεοπτόλεμο.
# Αοιδός από το Άργος, που αναφέρεται (στα σχόλια στην *Οδύσσεια*) ότι είχε πολλούς μαθητές.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελίδα 717

Κατηγορία:Οδύσσεια
Κατηγορία:Μνηστήρες της Πηνελόπης
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ιθάκης
Κατηγορία:Κένταυροι
Κατηγορία:Ιλιάδα
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Φωκίδας
Πέριμος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πέριμος** είναι γνωστός ένας Τρώας πολεμιστής του Τρωικού Πολέμου, γιος του Μέγη («Μεγάδης»). Ο Πέριμος σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό μαζί με άλλους οκτώ Τρώες από τον Πάτροκλο, την ημέρα του θανάτου του τελευταίου. Ο Πέριμος αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]* του Ομήρου (ραψωδία Π, στίχος 695), στη σκηνή του θανάτου του.
## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελίδα 717

Περιμος
Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν

Η **Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν** (Club Atlético Huracán) είναι αθλητικό σωματείο της Αργεντινής. Εδρεύει στο Πάρκε Πατρίσιος, νότιο προάστιο του Μπουένος Άιρες, και είναι γνωστό κυρίως για την ποδοσφαιρική του ομάδα.

Επίσημη ημερομηνία ίδρυσης του συλλόγου θεωρείται η 1η Νοεμβρίου 1908 και το όνομά του προέρχεται από τον Ουρακάν, θεό της μυθολογίας των Μάγια, που σημαίνει επίσης *[[τυφώνας]]* στα ισπανικά. Οι οπαδοί του φέρουν το προσωνύμιο «Αποτεφρωτές» (Quemeros), επειδή παλιά στο Πάρκε Πατρίσιος βρισκόταν μια χωματερή για καύση αποριμμάτων. Αποκαλούνται επίσης *Αερόστατα* λόγω του συμβόλου της ομάδας.

## Διακρίσεις
Κατά τα πρώτα ερασιτεχνικά χρόνια του Πρωταθλήματος Αργεντινής, η Ουρακάν το κατέκτησε τέσσερις φορές (1921, 1922, 1925, 1928). Μετά την επαγγελματοποίηση (1931) κατέκτησε τον τίτλο Μετροπολιτάνο (πρωτάθλημα Μπουένος Άιρες) του 1973, όταν αυτός ο τίτλος εγγραφόταν ως εθνικό τρόπαιο. Προπονητής της Ουρακάν τη χρονιά εκείνη ήταν ο Σέσαρ Λουίς Μενότι, που το 1978 κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου ως προπονητής της εθνικής Αργεντινής. Επίσης, το 2014 κατέκτησε το Κύπελλο Αργεντινής (ποδόσφαιρο ανδρών) νικώντας στα πέναλτι 5-4 τη Ροζάριο Σεντράλ.

Σπουδαιότερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του συλλόγου είναι ο Ερμίνιο Μασαντόνιο, τρίτος σκόρερ στην ιστορία του Πρωταθλήματος Αργεντινής με 256 τέρματα σε 358 αγώνες. Αγωνίσθηκε στην Ουρακάν από το 1931 έως το 1945. Ο πιο διάσημος ειναι ο Οσβάλντο Αρδίλες (1975 - 1978)

Το 2015 υπήρξε φιναλίστ του Κόπα Σουδαμερικάνα χάνοντας στα πέναλντι 3-1 από την κολομβιανή Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε ύστερα από διπλή αναμέτρηση με σκορ 0-0 και στους δύο αγώνες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επίσημη Ιστοσελίδα

Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1908
Ουρακάν

Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1908
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες του Μπουένος Άιρες
J. B. Lenoir

Ο **J. B. Lenoir** [Τζέι Μπι Λενόρ] (5 Μαρτίου 1929 - 29 Απριλίου 1967), γεννημένος στο Μοντιτσέλο του Μισισιπή, ήταν Αφροαμερικανός μπλουζ μουσικός, κιθαρίστας και συνθέτης, που συνδέθηκε με τη μπλουζ σκηνή του Σικάγου και ήταν αρκετά δημοφιλής κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960.

Η φωνή του διακρίνεται για τον υψηλό, σχεδόν γυναικείο, τόνο της. Το ύφος του συνδύαζε χαρακτηριστικά της σκηνής του Σικάγου με στοιχεία του σουίνγκ. Συμμετείχε στα κινήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι στίχοι του διακρίνονται για το σχολιασμό κοινωνικών και πολιτικών θεμάτων. Στο *Vietnam Blues*, μία από τις πρώτες συνθέσεις αφροαμερικανού μουσικού που πραγματεύονταν τον πόλεμο του Βιετνάμ, εξέφρασε το αντιπολεμικό μήνυμα της εποχής, ενώ το πολιτικοποιημένο *Eisenhower Blues* προκάλεσε τη διεξαγωγή έρευνας από την επιτροπή του γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθυ.

Το 1965, μετά από προτροπή του Γουίλι Ντίξον, ταξίδεψε στην Ευρώπη για το Φεστιβάλ Αμερικανικού Φολκ Μπλουζ, στα πλαίσια της αναβίωσης των φολκ μπλουζ στα μέσα της δεκαετίας. Οι εμφανίσεις του, σε μια περίοδο που εγκατέλειπε τον ηλεκτρικό ήχο τού παρελθόντος του, προκάλεσαν την προσοχή του ευρωπαϊκού κοινού. Επηρέασαν επίσης τον Τζον Μέιγιαλ, ο οποίος συνέθεσε δύο τραγούδια με θέμα τον Λενόρ (*The Death of J. B. Lenoir* και *I'm Gonna Fight for You J. B.*). Στην Ευρώπη, γνώρισε μεγαλύτερη δημοφιλία σε σύγκριση με την αποδοχή του από το αμερικανικό ακροατήριο.

Πέθανε το 1967, στην Ουρμπάνα του Ιλινόις, υποκύπτοντας στα τραύματά του, μετά από τροχαίο ατύχημα. Αναφορά στον Λενόρ γίνεται στο ντοκιμαντέρ *The Soul of a Man* (2003) που σκηνοθέτησε ο Βιμ Βέντερς και ανήκει στη σειρά *The Blues* του Μάρτιν Σκορτσέζε. Τα αποσπάσματα που αφορούν τον Λενόρ βασίζονται στις ερασιτεχνικές ταινίες των Σουηδών Στιβ και Ρόνογκ Σίμποργκ, που δημιουργήθηκαν για να προβληθούν στην σουηδική τηλεόραση, ωστόσο τελικά απορρίφθηκαν.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Cheseborough, Steven. *Blues Traveling: The Holy Sites of Delta Blues*, Univ. Press of Mississippi, 2009
* Gérard Herzhaft, Paul Harris, Jerry Haussler, Anton J. Mikofsky, *Encyclopedia of the blues*, University of Arkansas Press, 1997
* Perone, James E. *Music of the counterculture era*, Greenwood Publishing Group, 2004
* Weissman, Dick. *Blues: the basics*, Routledge, 2005

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δισκογραφία του J. B. Lenoir

Lenoir
Lenoir
Κεσσάνη

Η **Κεσσάνη** ή **Κεσσάνι** () είναι πόλη της Τουρκίας στην Ανατολική Θράκη. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους ήταν γνωστή ως ***Ρούσιον*** που ήταν το όνομα του φρουρίου της περιοχής. Μετά την κατάκτηση από τους Οθωμανούς το βυζαντινό όνομα εκτουρκίστηκε σε ***Ρους***. 

Αποτελεί σπουδαίο συγκοινωνιακό κόμβο από Αδριανούπολη και Ουζούν Κιοπρού (Μακρά Γέφυρα) προς Καλλίπολη και από Ραιδεστό προς την Ελλάδα.

## Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα η Κεσσάνη απέχει περίπου 25 χλμ. ανατολικά από τα ελληνοτουρκικά σύνορα, αποτελεί πρωτεύουσα ομώνυμης επαρχίας του νομού Αδριανούπολης και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 64,842 κατοίκους. Τους καλοκαιρινούς μήνες, ο πληθυσμός σχεδόν διπλασιάζεται. Κύριες ασχολίες των κατοίκων συνεχίζουν να είναι γεωργικές και κτηνοτροφικές, το εμπόριο και ο τουρισμός. Σημειώνεται ότι από την Κεσσάνη διέρχονται όλοι οι Έλληνες τουρίστες που επισκέπτονται την Κωνσταντινούπολη και γενικότερα την Τουρκία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στην Κεσσάνη υπήρξε μια έξαρση ανοικοδόμησης πολυκατοικιών προκειμένου να καλυφθούν ανάγκες αστυφιλίας από τις γύρω περιοχές.

## Ιστορικά στοιχεία
Η Κεσσάνη βρίσκεται επί λόφου, πιθανώς επί της αρχαίας τοποθεσίας *Κισσήνης* του Σουΐδα, ή παρά την αρχαία ελληνική *Κισσήνη* του Ησυχίου του Αλεξανδρινού. Σε απόσταση μιας ώρας (πεζή) σε ψηλό λόφο σώζονται τα ερείπια του αρχαίου φρουρίου "Παλαιόκαστρο", κατά ντόπια ονομασία που πρόκειται για το *Κισσό* που μνημονεύει ο Στράβων και ο Κατακουζηνός.

Κατά την ελληνική κατοχή της πόλης το 1921, η τότε ελληνική διοίκηση άλλαξε το όνομα σε Κεσσίνη από το προηγούμενο όνομά της που ήταν **Ρούσκιοϊ**, με το οποίο και αναφέρεται σε παλιούς χάρτες. Πριν το 1920 η Κεσσάνη ήταν έδρα καϊμακάμη και υπάγονταν διοικητικά στον νομό της Καλλίπολης. Επί ελληνικής κατοχής αποτελούσε έδρα υποδιοίκησης υπό τη δικαιοδοσία της οποίας περιλαμβάνονταν 55 χωριά και οικισμοί.

Οι κάτοικοι της Κεσσάνης πριν το 1912 ανέρχονταν σε 10.000 περίπου και καταγίνονταν με τη γεωργία, κτηνοτροφία και το εμπόριο. Μετά την υπογραφή της πρώτης προσφυγικής συνθήκης μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Ελλάδας ξεκίνησε ένας ανθελληνικός διωγμός (1914-1918) σε όλη τη Θράκη με συνέπεια ο ελληνικός πληθυσμός της πόλης να μειωθεί αισθητά. Στα οθωμανικά στατιστικά του πληθυσμού το 1914 ολόκληρος ο καζάς Κεσσάνης ειχε συνολικα 30.644 κατοίκους, 15.771 Έλληνες, 15.221 Μουσουλμανους, 51 Αρμένιους και 1 Εβραίο. Την ίδια εποχή εκκλησιαστικά η Κεσσάνη υπαγόταν στη Μητρόπολη Ηρακλείας και Ραιδεστού, και είχε δύο εκκλησίες, των Τριών Ιεραρχών και του Αγίου Αθανασίου. Στην πόλη διατηρούνταν επίσης δύο πλήρη αρρεναγωγεία και ένα παρθεναγωγείο.

Μετά την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι Έλληνες της Κεσσάνης μετανάστευσαν στην Ελλάδα, δημιουργώντας τη Νέα Κεσσάνη, στον Νομό Ξάνθης αλλά πολλοί εγκαταστάθηκαν στον Νομό Σερρών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

 

Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας
Πήδαιος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πήδαιος** είναι γνωστός ένας Τρώας πολεμιστής του Τρωικού Πολέμου, νόθος γιος του Αντήνορα («Αντηνορίδης»). Ο Πήδαιος σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Μέγη: ο Μέγης τον χτύπησε από κοντά στο πίσω μέρος του κεφαλιού με ακονισμένη λόγχη, που το διαπέρασε και του απέκοψε τη γλώσσα ξεπροβάλλοντας ανάμεσα στα δόντια. Ο Πήδαιος αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]* (ραψωδία Ε, στίχος 69), μόνο στη σκηνή του θανάτου του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 725

Πηδαιος
Πηλεγόνας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πηλεγόνας** (***Πηλεγών***) είναι ένας γνωστός Παίονας, γιος του ποτάμιου θεού Αξιού και της Νύμφης ή πριγκήπισσας της Πιερίας Περιβοίας. Ο Πηλεγόνας ήταν ο πατέρας του Αστεροπαίου, ο οποίος πολέμησε και σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο. Για τον λόγο αυτό, ο Πηλεγών αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]* (ραψωδία Φ, στίχοι 141, 158), όπου χαρακτηρίζεται ως «περίφημος κονταριστής» (μετάφρ. Ι. Πολυλά).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 726

Πηλεγονας
Ευθύτονο

thumb|right|250px|Ευθύτονος καταπέλτης (σχέδιο ανακατασκευής)
thumb|right|250px|Σύγχρονη ανακατασκευή ευθύτονου καταπέλτη
Ο **ευθύτονος καταπέλτης** ήταν πολεμική καταπελτική μηχανή των αρχαίων Ελλήνων.
## Η ιστορία του ευθύτονου
Οι καταπελτικές μηχανές αποτελούσαν πολεμικό εξάρτημα του στρατού από τον 4ο αι. π.Χ.. Για πρώτη φορά μνημονεύεται οτι ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος χρησιμοποίησε καταπέλτες. 
## Περιγραφή του ευθύτονου
Η ακριβής περιγραφή του ευθύτονου καταπέλτη δεν έχει διασωθεί. Λίγες αναφορές έχουμε που παριστάνουν κυρίως την μπροστινή όψη, έτσι όπως την έβλεπε ο εχθρός. Από ανακατασκευαστικές εργασίες έχουμε κάποιες τεχνικές περιγραφές, που θέλουν το ευθύτονο να είναι ως εξής. 
Το ευθύτονο λειτουργεί όπως και το τόξο, είναι όμως πιο σύνθετο στην κατασκευή και χρήση του. 
Η χορδή ήταν κατασκευασμένη από ανθρώπινα μαλλιά ή ζωικές ίνες, ενώ τον ρόλο της ελαστικής βέργας αναλάμβαναν δύο σιδερένια άκρα που ήταν προσαρμοσμένα σε γερό πλαίσιο. 
Με την βοήθεια γρύλων, τα μεταλλικά άκρα τεντώνονταν, ενώ γερά σχοινιά αποθήκευαν την ενέργεια, έτσι ώστε, η απελευθέρωσή τους να εκτινάζει το βέλος, το οποίο ήταν τοποθετημένο επάνω σε μια οριζόντια θέση. Από την οριζόντια αυτή θέση και την εκτόξευση του βέλους πήρε το ευθύτονο την ονομασία του.
Το πλαίσιο ήταν προσαρμοσμένο πάνω σε μια σταθερή βάση και έστριβε σε όλες τις κατευθύνσεις. Το βέλος του ευθύτονου είχε διάφορα μήκη, και η βολή είχε βεληνεκές πάνω από 400 μέτρα. Η δύναμη κρούσης του ήταν ολέθρια. Σύμφωνα με τον Αρριανό, ο  Μέγας Αλέξανδρος είχε πληγωθεί στην μάχη της Γάζας από το βέλος ενός ευθύτονου, το οποίο τρύπησε και διαπέρασε την ασπίδα και την πανοπλία του. Σε μια άλλη μάχη ένας Σκύθης σκοτώθηκε από βέλος ευθύτονου, ενώ βρίσκονταν στην απέναντι όχθη ενός φαρδιού ποταμού και φορούσε την πανοπλία του. Επίσης ο βασιλιάς Πώρος που πολέμησε εναντίον του Μεγάλου Αλέξανδρου στην Μάχη του Υδάσπη λένε ότι είχε τόση δύναμη που εξακόντιζε το δόρυ του λες και ήταν βέλος από ευθύτονο.

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αρχαία ιστορία
Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία
Κατηγορία:Αρχαίες πολεμικές μηχανές
Κατηγορία:Στρατός της Αρχαίας Ρώμης
Κατηγορία:Πολιορκητικές μηχανές
Παλίντονο

thumb|right|250px|Παλίντονος καταπέλτης (σχέδιο ανακατασκευής)

Ο **παλίντονος καταπέλτης** ήταν πολεμική καταπελτική μηχανή των αρχαίων Ελλήνων.
## Η ιστορία του παλίντονου
Οι καταπελτικές μηχανές αποτελούσαν πολεμικό εξάρτημα του στρατού από τον 4ο αι. π.Χ.. Για πρώτη φορά μνημονεύεται οτι ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος χρησιμοποίησε καταπέλτες. 
## Περιγραφή του παλίντονου
Η ακριβής περιγραφή του παλίντονου καταπέλτη δεν έχει διασωθεί. Λίγες αναφορές έχουμε που παριστάνουν κυρίως την μπροστινή όψη, έτσι όπως την έβλεπε ο εχθρός. Από ανακατασκευαστικές εργασίες έχουμε κάποιες τεχνικές περιγραφές, που θέλουν το παλίντονο να είναι ως εξής. 
Το παλίντονο λειτουργεί όπως και το τόξο, είναι όμως πιο σύνθετο στην κατασκευή και χρήση του. 
Πρόκειται για παραλλαγή και μάλλον εξέλιξη του ευθύτονου, και παρουσιάζει όμοια χαρακτηριστικά της χορδής, του πλαισίου και του μηχανισμού. Ανάλογα με την χρήση του εκσφενδόνιζε λίθους μάζας μέχρι και 75 κιλά, σιδερένιες μπάλες, ή μυτερά παλούκια. Τα βλήματα εκτινάζοταν ψηλά αφού η θέση στην οποία ήταν τοποθετημένα δεν ήταν σε οριζόντια, αλλά σε κλίση 45 μοιρών.

Το παλίντονο χρησιμοποιείτο για βολές σε σταθερούς στόχους, π.χ. φρούρια, και γι'αυτό ήταν τοποθετημένο σε σταθερή, ακίνητη βάση. Η δύναμη κρούσης του ήταν ολέθρια, αφού το βλήμα μπορούσε να ανοίξει τρύπα ή να ρίξει τοίχο.

## Η χρήση του παλίντονου
Έμοιαζε με μικρό κτίριο ή πύργο, και γενικά επρόκειτο για κατασκευή δύσκολη στην μεταφορά και στην χρήση της. Πριν την μεταφορά έπρεπε να αποσυναρμολογηθεί, ενώ στην θέση της μάχης έπρεπε να συναρμολογηθεί ξανά. Μετά την βολή χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να ξανατεντώσουν τα σχοινιά, ενώ η εξειδικευμένη ομάδα που το χειριζόταν ήταν ιδιαίτερα εκπαιδευμένη και χρησιμοποιούσε βοηθητικές μηχανές. Το τέντωμα των σχοινιών ήθελε ιδιαίτερη τέχνη, και έπρεπε να γίνεται απολύτως συμμετρικά, έτσι ώστε η βολή να είναι όσο το δυνατόν πιο ευθεία. 
## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αρχαία ιστορία
Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία
Κατηγορία:Αρχαίες πολεμικές μηχανές
Κατηγορία:Στρατός της Αρχαίας Ρώμης
Κατηγορία:Πολιορκητικές μηχανές
Καστέλλιον

Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με το όνομα **Καστέλλιον** ή **Κάστελλος** φέρονταν τα μικρά κάστρα καθώς και οι επί των τειχών φερόμενοι προμαχώνες, ως και οι επ΄ αυτών πύργοι. Επίσης καστέλλια ονομάζονταν και οι οχυρωματικοί πύργοι των βυζαντινών πολεμικών πλοίων.

Ειδικότερα τα επί των τειχών φερόμενα καστέλλια, όπως και οι πολορκητικοί πύργοι που μετέφερε ο στρατός λέγονταν *πυργοκάστελλα*. Τις περισσότερες φορές τα πυργοκάστελλα των τειχών ήταν κατασκευασμένα από ξύλο οπότε και λέγονταν *ξυλοκάστελλα*.

Οι Βυζαντινοί κατασκεύαζαν τέτοια καστέλλια (μικρά κάστρα) σε όλο το εσωτερικό της αυτοκρατορίας για την υπεράσπιση σπουδαίων στρατηγικών σημείων αλλά  κυρίως σε όλο το μήκος των οροθετικών γραμμών. Μερικά δε εξ αυτών ήταν αρκετά μεγάλα για τον στρατωνισμό πολλών στρατιωτών έτσι ώστε εκ του ονόματος να προκαλείται σύγχυση με άλλες μικρότερες οχυρώσεις.
Ο Φρούραρχος του Καστελλίου ονομαζόταν "Καστελλάνος" και οι υπ' αυτόν στρατιώτες "Καστελλιανοί".

Σε όλο σχεδόν τον Ελλαδικό χώρο και κυρίως στο νησιωτικό οι Βυζαντινοί είχαν ανεγείρει πλήθος τέτοιων κάστρων τα οποία οι Φράγκοι στη συνέχεια όχι μόνο τα διατήρησαν αλλά τα καλλίτερα εξ αυτών τα επέκτειναν, ενώ δημιούργησαν και άλλα μικρότερα. Πολλά ερείπια εξ αυτών σώζονται μέχρι σήμερα, ενώ κάποιων άλλων διατηρήθηκαν τα ονόματα μόνο ως τοπωνύμια και ονομασίες χωριών, ακρωτηρίων, όρμων κ.λπ. (π.χ. Καστέλλι, Καστέλλα, Καστελλιανά, Κάστελλος, Καστελλόριζο κ.λπ.).

Σημαντικότερα βυζαντινά καστέλλια ήταν το Καστέλλιον των Θεοδοσιανών, το Επταπύργιο, το Καστελλόνοβο, τα Δυο Καστέλλια (Ρίου – Αντιρίου) κ.ά. Πολλά δε εξ αυτών που ανεγέρθηκαν στην Ιταλία αναπτύχθηκαν στη συνέχεια σε χωριά και πόλεις.

## Πηγές
*"Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΓ΄, σελ.960.

Κατηγορία:Οχυρώσεις
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Κατηγορία:Βυζαντινή στρατιωτική αρχιτεκτονική
Πολιορκητικός κριός

thumb|right|300px|Επίθεση σε τείχη με κριούς. Σε πρώτο πλάνο κριός υποβασταζόμενος από στρατιώτες, ενώ σε δεύτερο πλάνο κριός αιωρούμενος από αλυσίδα.
[thumb|right|350px|[Πολιορκητική χελώνη|Χελώνα με κριό]]
thumb|right|Μοντέρνος κριός για χρήση από ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας και του στρατού.
Ο **πολιορκητικός κριός** ήταν επιθετικό όπλο που χρησιμοποιούταν σε πολιορκίες.

## Η ιστορία του κριού

Ο κριός χρησιμοποιήθηκε πολύ κατά την αρχαιότητα και η παρουσία του επισημαίνεται από τα πολύ παλιά χρόνια. Ήδη από τη 2η χιλιετία π.Χ. υπάρχουν μαρτυρίες στα αρχεία της συριακής πόλης Μαρί (1800–1750 π.Χ.), σε πήλινες πινακίδες γραμμένες στην ακκαδική γλώσσα, που δείχνουν ότι ο κριός ήταν σε χρήση. Ο Ρωμαίος μηχανικός Βιτρούβιος (1ος αι. π.Χ.) τον μνημονεύει στην πραγματεία του περί αρχιτεκτονικής. Ο χριστιανός συγγραφέας του 3ου αι. μ.Χ. Τερτυλλιανός υπηστηρίζει λανθασμένα ότι τον εφηύραν οι Καρχηδόνιοι, ασφαλώς για να προσδώσει άλλη μια λαμπρή επιτυχία στη γενέτειρά του πόλη της Καρχηδόνας. Όσον αφορά τη χρήση του στην Ελλάδα, ο ιστορικός Διόδωρος πίστευε ότι ο κριός χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Περικλή στην πολιορκία της Σάμου το 440 π.Χ. και ότι κατασκευαστής του ήταν ο Αρτέμων από τις Κλαζομενές. Το πιθανότερο είναι να είχε ο Αρτέμων εμπειρία από χρήση τέτοιου μηχανήματος από τη μεριά των Περσών. Πάντως η πιο θεαματική απεικόνιση κριού βρίσκεται σε ένα ασσυριακό ανάγλυφο (του 865-860 π.Χ. περίπου) από το παλάτι της πόλης Νιμρούντ, που βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο.

Φημισμένες πολιορκίες της αρχαιότητας στις οποίες βεβαιωμένα χρησιμοποιήθηκε κριός είναι οι εξής:

* Η πολιορκία των Πλαταιών από τους Σπαρτιάτες το 429 π.Χ. κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο
* Η πολιορκία του Σελινούντα στη Σικελία το 409 π.Χ. από τους Καρχηδόνιους
* Η πολορκία της Τύρου από τον Αλέξανδρο το 332 π.Χ.
* Η άλωση της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ.

Η χρήση του κριού ήταν διαδεδομένη κατά τον Μεσαίωνα. Χάρη σ' αυτόν υποχωρούσαν κάτω από τα πλήγματα οι πύλες των πολιορκούμενων πόλεων ή ανοίγονταν ρήγματα στα τείχη. Η αντιμετώπισή του αποτέλεσε στοιχείο σημαντικό στην εξέλιξη του σχεδιασμού της τοιχοποιίας και των οχυρώσεων.

## Περιγραφή του κριού

Ο κριός ήταν βαρύς δοκός. Τον κρατούσαν πολλοί πολεμιστές και παίρνοντας φόρα ορμούσαν στον στόχο, τείχος ή πύλη για να τον καταρρίψουν. Μπορεί να ήταν επίσης αιωρούμενος με αλυσίδες ή σχοινιά, έτσι ώστε με την ανάλογη ώθηση να ταλαντώνεται. Ο κριός είχε μεταλλική επένδυση, που έκανε την μύτη του πιο ανθεκτική.

## Πηγές
* 

Κριος
Πολιορκητική χελώνη

thumb|right|350px|Επιθετική χελώνη με κριό.
thumb|right|Αντίγραφο επιθετικής χελώνης με κριό στη Γαλλία.
Η **πολιορκητική χελώνη** ήταν όπλο που χρησιμοποιούσαν οι επιτιθέμενοι σε πολιορκίες.
## Η ιστορία της χελώνης
Η χελώνη χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Περικλή στην πολιορκία της Σάμου. Κατασκευαστής ήταν ο Αρτέμων από τις Κλαζομενές.

## Περιγραφή της χελώνης
Όταν οι πολιορκημένοι κλείνονταν μέσα στα τείχη τους, οι επιτιθέμενοι σκαρφίζονταν διάφορα τεχνάσματα για να σπάσουν την πολιορκία. Άνοιγαν τρύπες στον τοίχο με τρυπάνι, ορμούσαν με τον πολιορκητικό κριό, έσκαβαν τούνελ κάτω από τα τείχη ή έριχναν χώμα στην τάφρο που περιέβαλε το οχυρό. Κατά την διάρκεια αυτών των προσπαθειών η χελώνη τους προστάτευε από τα πυρά των πολιορκημένων. Η χελώνη ήταν κατασκευασμένη με σκεπή και πλευρικούς τοίχους από γερές σανίδες. Ήταν κινούμενη, αφού ήταν προσαρμοσμένη επάνω σε τροχούς. Διακρίνονταν σε επιθετική χελώνη, η οποία είχε κριό, και σε αμυντική χελώνη, η οποία απλά προστάτευε του επιτιθέμενους πολεμιστές.

Για την κατασκευή ή την επισκευή των χελωνών ο στρατός διατηρούσε μαραγκούς. 

## Πηγές
* 

Χελωνη
EA-3148

Το **EA-3148** (**Ουσία 100A**) είναι ένας παράγοντας νεύρων της λεγόμενης σειράς ***"παραγόντων V"***  αερίων νεύρων και έχει χημική συγγένεια με τους παράγοντες VX και VR.  Η εν λόγω ουσία μελετήθηκε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο τόσο από τους Σοβιετικούς όσο και από τους Αμερικανούς. Η ιδιαιτερότητά του έγκειται στο ότι απετέλεσε τον μοναδικό παράγοντα νεύρων ο οποίος έχει μεγαλύτερη δραστικότητα από το VX (περ. 50% αποτελεσματικότερο κατά βάρος) για τον οποίο δημοσιεύτηκαν ανοιχτά στο κοινό πληροφορίες.  Αν και είναι μία από τις τοξικότερες ουσίες που έχουν κατασκευαστεί, οι Αμερικανοί μελετητές και οι Σοβιετικοί συνάδελφοί τους παρατήρησαν ότι οι φυσικοχημικές του ιδιότητες το καθιστούσαν ακατάλληλο για στρατιωτική χρήση, οπότε οι έρευνες εγκαταλείφθηκαν.   Η χημική σύσταση της ουσίας ΕΑ-3148 την εντάσσει στην κατηγορία των "Τοξικών χημικών" του "Σχεδίου 1" της Συνθήκης για τα Χημικά Όπλα και συνεπώς παραγωγή και οποιαδήποτε χρήση του απαγορεύεται με διεθνή νόμο, με εξαίρεση συγκεκριμένες χημικές και φαρμακολογικές έρευνες.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χημικά όπλα
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με θείο
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με άζωτο
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο
Κλειδοχρονιά

Κατά την ελληνική λαογραφία, **κλειδοχρονιά** χαρακτηρίζεται είτε η τελευταία ημέρα του Αυγούστου, είτε η 1η Σεπτεμβρίου.

Η ονομασία αυτή προέρχεται ως λείψανο της μέτρησης του έτους κατά τις Ινδικτιώνες όπου το ημερολογιακό έτος αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου, εξ ου και σε κάποια μέρη π.χ, Αιτωλία ονομάζεται η ημέρα αυτή και "*καλοχρονιά*", ή στη Σύμη "*του χρονογράφου*". 
Ειδικότερα η τελευταία λέγεται επειδή κατά τη λαογραφική αντίληψη αυτή την ημέρα ο χάρος καταγράφει ποιούς θα πάρει μαζί του το χρόνο που ξεκινάει.

Κατηγορία:Λαογραφία
Κατηγορία:Σύμη
Χρηματιστήριο

μικρογραφία|Χρηματιστήριο Νέας Υόρκης, 1963
Ως **Χρηματιστήριο** εννοούμε την οργανωμένη αγορά, η οποία συνήθως είναι επίσημα αναγνωρισμένη από το κράτος, όπου συναντώνται οι ενδιαφερόμενοι για την διενέργεια αγοροπωλησιών κινητών αξιών (όπως μερίδια κεφαλαίου ανωνύμων εταιρειών (μετοχές), τραπεζικά, κρατικά ή άλλα ομόλογα) ή/και εμπορευμάτων.Τα χρηματιστήρια αποτελούν ιδιόμορφες αγορές με την έννοια της ταυτόχρονης συνάντησης της προσφοράς και της ζήτησης. Αποτελούν οικονομικό θεσμό που κατά κανόνα αναγνωρίζεται από τα κράτη όπου λειτουργούν και η πλειονότητα τους με νομοθετικά και διοικητικά μέτρα καθορίζουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνονται οι αγορές και θεσπίζουν τις προϋποθέσεις και τους όρους λειτουργίας τους. Τα χρηματιστήρια διακρίνονται σε Αξιών, Εμπορευμάτων και Ναύλων.

## Λόγοι Δημιουργίας
Τα χρηματιστήρια τα δημιούργησε η επιδίωξη για την εξεύρεση βραχυπρόθεσμων αλλά κυρίως μακροπρόθεσμων κεφαλαίων και η ανάγκη για σύναψη αγοροπωλησιών μεγάλων ποσοτήτων εμπορευμάτων που βρίσκονται μακρυά από τον τόπο διαπραγμάτευσης τους, ενώ απαιτούνταν για αυτά σοβαρά κεφάλαια αλλά και η τάση για κερδοσκοπία.

Η οργανωμένη μορφή τους οφείλεται:
*στην ταχύτητα διενέργειας των συναλλαγών,
*στην αμεσότητά τους,
*στην δημοσιότητα των συναλλαγών όπου φαίνονται δημόσια όλα τα χαρακτηριστικά των συναλλαγών (προσφορά, ζήτηση, ποσότητα και αξία),
*και στην καθαρότητα των συναλλαγών.
μικρογραφία|Χρηματιστήριο Φραγκφούρτης

## Η Σημασία και ο ρόλος των Χρηματιστηρίων
Ο οικονομικός ρόλος των Χρηματιστηρίων είναι να:
*Διευκολύνουν τις συναλλαγές, γιατί επιτρέπουν στους εκπροσώπους της προσφοράς και της ζήτησης να βρίσκονται ταυτόχρονα στον συγκεκριμένο τόπο διαπραγμάτευσης.
*Επιτρέπουν την ελεύθερη διαμόρφωση τιμών των αγαθών με βάση τον θεμελιώδη νόμο της προσφοράς και της ζήτησης. Με αυτόν τον τρόπο περιορίζεται αρκετά ο κίνδυνος της δημιουργίας τεχνητών τιμών που δεν ανταποκρίνονται στην κατάσταση της αγοράς.
*Δίνουν την ευκαιρία στις επιχειρήσεις να εξεύρουν κεφάλαια αλλά και στους επενδυτές να μπορούν να διαθέσουν τα χρήματα που έχουν στην επένδυση τους σε τίτλους, με την προσδοκία του κέρδους, συμβάλλοντας έτσι στην τόνωση της παραγωγικότητας και γενικότερα στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας στην οποία λειτουργεί το χρηματιστήριο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*
87 Σύλβια

**87 Σύλβια** 

 266px

Ανακάλυψη

Ανακαλύφθηκε από Νόρμαν Ρόμπερτ Πόγκσον 

Ανακαλύφθηκε στις 16 Μαΐου 1866 

Χαρακτηριστικά τροχιάς

Αφήλιο 563.679.000 km  (3,768 AU)

Περιήλιο 480.594.000 km  (3,213 AU)

Ημιάξονας τροχιάς 522.137.000 km  (3,490 AU)

Εκκεντρότητα 0,080

Περίοδος περιφοράς 2.381,697 ημέρες  (6,52 χρόνια)

Μέση Ταχύτητα Τροχιάς 15,94&nbsp;km/sec 

Κλίση 10,855° ως προς την Εκλειπτική 

Μήκος του ανερχόμενου συνδέσμου 73,342° 

Όρισμα του περιηλίου 266,195° 

Φυσικά Χαρακτηριστικά

 Ακτίνα  143 km 

Μάζα (1,478 ± 0,006) ×1019 kgr

Μέση πυκνότητα 1,2 ± 0,1 gr/cm3

Επιφανειακή Βαρύτητα στον Ισημερινό 0,0729 m/sec<sup>2</sup>

Ταχύτητα διαφυγής 0,1379&nbsp;km/sec

Αστρονομική περίοδος περιστροφής 0,2160 ημέρες (5,183642 h) 

Λευκαύγεια 0,0435 

Φασματικός τύπος **X** 

Φαινόμενο μέγεθος - 

Απόλυτο μέγεθος 6,94 

Θερμοκρασία


ελάχ.μέσημεγ.
  ~151 K  223 K 




Η **Σύλβια** ή **Συλβία** (διεθνώς: *Sylvia*) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Είναι ένας από τους λίγους αστεροειδείς που έχει βρεθεί ότι έχουν δορυφόρους, ενώ είναι και ο πρώτος από τους τέσσερις γνωστούς *τριπλούς* αστεροειδείς (οι άλλοι είναι ο 45 Ευγενία, ο 216 Κλεοπάτρα και ο 93 Μινέρβα). Τα ονόματα των φυσικών δορυφόρων της είναι Ρωμύλος και Ρέμος.

## Ανακάλυψη και όνομα
Ανακαλύφθηκε το 1866 από τον Άγγλο αστρονόμο Νόρμαν Ρόμπερτ Πόγκσον, που παρατηρούσε από το Μαντράς της Ινδίας και της έδωσε το όνομα της μητέρας των ιδρυτών της Ρώμης κατά τη ρωμαϊκή μυθολογία. Ωστόσο, ο Paul Erget στο έργο του *The Names of the Minor Planets* (1955), γράφει ότι το όνομα δόθηκε προς τιμή της πρώτης συζύγου του αστρονόμου Καμίλ Φλαμαριόν, της Sylvie Petiaux-Hugo Flammarion.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η Συλβία έχει πολύ σκούρο χρώμα και πιθανότατα πολύ πρωτόγονη σύνθεση. Η ανακάλυψη των δορυφόρων της κατέστησε δυνατή την ακριβή μέτρηση της μάζας της και της πυκνότητάς της. Η πυκνότητα είναι πολύ μικρή (βλ. πίνακα), πράγμα που υποδεικνύει μία πορώδη υφή: από το 25% ως και το 60% του όγκου του μπορεί να είναι κενός χώρος. Πάντως η ορυκτολογική σύσταση των αστεροειδών του φασματικού τύπου της Συλβίας δεν είναι καλά γνωστή ώστε να προσδιορισθεί ακριβέστερα αυτό το ποσοστό. Οπωσδήποτε όμως η υφή του είναι πολύ χαλαρή και θα μπορούσε να διαλυθεί εύκολα σε μία σύγκρουση. Επίσης, η Συλβία περιστρέφεται σχετικώς γρήγορα γύρω από τον άξονά της, με περίοδο περιστροφής 5,18 ώρες (κάτι που αντιστοιχεί σε γραμμική ταχύτητα περιστροφής στον ισημερινό περίπου 230 χιλιόμετρα την ώρα). Το σχήμα της Συλβίας είναι πολύ επίμηκες.

## Δορυφόροι
Οι δύο φυσικοί δορυφόροι της Συλβίας πήραν τα ονόματα των παιδιών της μυθικής Ρέας Συλβίας. 

Ο πρώτος, ο Ρωμύλος, ανακαλύφθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2001 με το τηλεσκόπιο Κεκ II από τους Μάικλ Μπράουν και Ζαν-Λυκ Μαργκό. Ο δεύτερος δορυφόρος, ο Ρέμος, ανακαλύφθηκε τρία χρόνια αργότερα.

Συλβια
89 Ιουλία

**89 Ιουλία** 

 


Ανακάλυψη

Ανακαλύφθηκε από Εντουάρ Στεφάν 

Ανακαλύφθηκε στις 6 Αυγούστου 1866 

Χαρακτηριστικά τροχιάς

Αφήλιο 451.576.000 km  (3,019 AU)

Περιήλιο 311.336.000 km  (2,081 AU)

Ημιάξονας τροχιάς 381.456.000 km  (2,550 AU)

Εκκεντρότητα 0,184

Περίοδος περιφοράς 1.487,227 ημέρες  (4,07 χρόνια)

Μέση Ταχύτητα Τροχιάς 18,49&nbsp;km/s 

Κλίση 16,142° ως προς την Εκλειπτική 

Μήκος του ανερχόμενου σημείου 311,648° 

Όρισμα του περιηλίου 44,990° 

Φυσικά Χαρακτηριστικά

 Ακτίνα  75,75 km 

Μάζα 3,6 ×1018 kgr

Μέση πυκνότητα - gr/cm3

Επιφανειακή Βαρύτητα στον Ισημερινό 0,0423 m/sec<sup>2</sup>

Ταχύτητα Διαφυγής 0,0801&nbsp;km/sec

Αστρονομική περίοδος περιστροφής 11 ώρες και 23 λεπτά 

Λευκαύγεια 0,176 

Φασματικός τύπος **S** (λιθώδης) 

Φαινόμενο μέγεθος 8,88 ως 12,73 

Απόλυτο μέγεθος 6,60 

Θερμοκρασία


ελάχ.μέσημεγ.
  ~174 K  




Η **Ιουλία** (διεθνώς: **Julia**) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,60. Ανακαλύφθηκε το 1866 από τον Γάλλο αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πιστεύεται ότι πήρε το όνομα της Αγίας Ιουλίας της Κορσικής. Υπήρξε ο πρώτος από τους δύο αστεροειδείς που ανακαλύφθηκαν από τον συγκεκριμένο αστρονόμο (ο άλλος ήταν ο 91 Αίγινα).

Το φάσμα της Ιουλίας φανερώνει την παρουσία πυριτικών ορυκτών στην επιφάνειά της, με ειδικότερες ενδείξεις για το ορυκτό ασβεστούχος κλινοπυρόξενος.

Μία επιπρόσθηση αστέρα από την Ιουλία παρατηρήθηκε από τη Γη στις 20 Δεκεμβρίου 1985.

Ιουλια
Ιμίλκας

Με το όνομα **Ιμίλκας** ή **Ιμίλκων** και κατά το φοινικικό τύπο Himilcar φέρονται διάφορα ιστορικά πρόσωπα, όλοι Καρχηδόνιοι, σημαντικότεροι των οποίων είναι:

*Ιμίλκας (περιηγητής) Καρχηδόνιος ναύαρχος που εξερεύνησε τις δυτικές ακτές της Ευρώπης, ενώ ο Άννων ο Καρχηδόνιος εξερευνούσε τις ανατολικές ακτές
*Ιμίλκας (Άννωνος)  Καρχηδόνιος στρατηγός, κατακτητής Σικελίας (406 π.Χ.)
*Ιμίλκας (Λιλυβαίου) Καρχηδόνιος διοικητής Λιλυβαίου Σικελίας (250 π.Χ.)
*Ιμίλκας (στρατηγός) Καρχηδόνιος στρατηγός που συγκρούσθηκε με τον Ρωμαίο  Μάρκελλο (212 π.Χ.)
*Ιμίλκας (Φαμέας) Καρχηδόνιος αυτόμολος (148 π.Χ.)

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Τριχλωριούχο αρσενικό

Το **τριχλωριούχο αρσενικό** είναι μία εξαιρετικά δηλητηριώδης ανόργανη χημική ένωση  (LD<sub>50</sub> 48 mg/kg) με μοριακό τύπο AsCl<sub>3</sub> η οποία χρησιμεύει σε πολλές βιομηχανικές εφαρμογές.

## Ιστορία

Το τριχλωριούχο αρσενικό ανακαλύφθηκε το 1648 από τον χημικό Γιόχαν Ρούντολφ Γκλάουμπερ με επίδραση αλατιού (χλωριούχου νατρίου, NaCl) και θειικού οξέος (H2SO4) σε τριοξείδιο του αρσενικού (As2O3) και θέρμανση του μείγματος, οπότε αποστάζεται το τριχλωριούχο αρσενικό: 
 
 \mathrm{3NaCl + 3H_2SO_4 + As_2O_3 \xrightarrow {} AsCl_3 + 3NaHSO_4 +  2AsH_3}
 

Η ουσία έγινε γνωστή στους αλχημιστές ως "βούτυρο του αρσενικού".

## Παρασκευή

Το τριχλωριούχο αρσενικό παρασκευάζεται με επίδραση πυκνού υδροχλωρίου (HCl) σε τριοξείδιο του αρσενικού: 
 
 \mathrm {As_2O_3 + 6HCl \xrightarrow {}2AsCl_3 + 3H_2O} 
 
Εναλλακτικά, η ουσία μπορεί να παρασκευαστεί με επίδραση ρεύματος αερίου χλωρίου σε μεταλλικό αρσενικό, μέθοδος όμως δαπανηρότερη της προηγούμενης: 
 
 \mathrm { 2As + 3Cl_2 \xrightarrow {}2AsCl_3} 
 
Το προϊόν που αποστάζεται με αυτό τον τρόπο περιέχει διαλυμένο χλώριο και για την απομάκρυνσή του προστίθεται μεταλλικό αρσενικό. 

## Ιδιότητες

Το τριχλωριούχο αρσενικό αποσυντίθεται παρουσία νερού, προς αρσενικώδες οξύ (H3AsO3) και υδροχλώριο, αντίδραση η οποία είναι αμφίδρομη: 
 
 \mathrm {AsCl_3 + 3H_2O  {\overrightarrow\longleftarrow}  As(OH)_3 + 3HCl} 
 
Αν υπάρχει περίσσεια πυκνού υδροχλωρίου, τότε το τριχλωριούχο αρσενικό μπορεί να αποσταχθεί αμετάβλητο, ιδιότητα η οποία χρησιμοποιήθηκε για τον ποσοτικό προσδιορισμό του αρσενικού. 

Η ουσία αντιδρά με βρωμιούχο κάλιο (KBr) παρέχοντας τριβρωμιούχο αρσενικό:
 
 \mathrm {AsCl_3 + 3KBr \xrightarrow {} AsBr_3 + 3KCl} 
 
Και με ιωδιούχο κάλιο (KI) παρέχοντας τριιωδιούχο αρσενικό:
 
 \mathrm {AsCl_3 + 3KI \xrightarrow {} AsI_3 + 3KCl} 
 
Με χλωριούχα άλατα, το τριχλωριούχο αρσενικό σχηματίζει άλατα τα οποία περιέχουν το αρσενικικό ανιόν [AsO4]- 
Η ουσία αποτελεί διαλυτικό μέσο για διάφορες οργανικές ουσίες, όπως το θείο και ο φώσφορος. 

## Χρήσεις

Το τριχλωριούχο αρσενικό χρησιμεύει στη σύνθεση χλωριούχων παραγώγων του αρσενικού τα οποία χρησιμοποιούνται ως ζιζανιοκτόνα, φυτοφάρμακα, παρασιτοκτόνα  κ.ο.κ., καθώς και για φαρμακευτικούς σκοπούς.

## Βιβλιογραφία
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" Π. Δρανδάκη, τ.Β ', λήμμα "*Τριχλωριοῦχον αρσενικόν*", σ. 666

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.chemspider.com/Chemical-Structure.22974.html
* http://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/summary/summary.cgi?cid=24570&loc=ec_rcs

## Παραπομπές
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου
Κατηγορία:Ενώσεις αρσενικού
Γοδεφρείδος Α΄ της Βρετάνης

Ο **Γοδεφρείδος Α΄ της Βρετάνης** (980 – 1008) Δούκας της Βρετάνης (992 – 1008) από τον Οίκο της Ρεν, ήταν γιος και διάδοχος του δούκα Κόναν Α΄ της Βρετάνης και της Ερμενγάρδης του Ανζού. Έγινε επιπλέον κόμης του Ρεν χάρη στα κληρονομικά του δικαιώματα. Διεκδίκησε τον τίτλο του δούκα της Βρετάνης με διαδοχή,΄είχε γίνει ανεξάρτητο κράτος από καιρό αλλά με ελάχιστο έλεγχο στην Κάτω Βρετάνη. Η υπόθεση της διαδοχής του Γοδεφρείδου Α΄ στο Δουκάτο της Βρετάνης είχε τα παρακάτω προβλήματα :
Οι Μπλουά είχαν καταπατήσει την επικράτειά της και οι Βίκινγκς απειλούσαν τις ακτές της, έτσι έπρεπε να αποφασίσει εάν θα δεχθεί την προστασία που του προσέφερε το Ανζού.
Μέσα στο 996, όταν ήταν σε ηλικία δεκαέξι ετών περίπου, ο Γοδεφρείδος σύναψε δυναστική συμμαχία με τον Ριχάρδο Β΄ της Νορμανδίας, κάνοντας έναν διπλωματικό διπλό γάμο μεταξύ των δύο οίκων. Ο Γοδεφρείδος Β΄ παντρεύτηκε την Αουίς της Νορμανδίας, κόρη του Ριχάρδου Α΄ της Νορμανδίας και αδελφή του Ριχάρδου Β΄, ο Ριχάρδος Β΄ παντρεύτηκε αντίστοιχα την αδελφή του Γοδεφρείδου Ιουδήθ της Βρετάνης. Ο Γοδεφρείδος πέθανε στις 20 Νοεμβρίου 1008, ενώ ταξίδευε για προσκύνημα στη Ρώμη.

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Αουίς της Νορμανδίας με την οποία απέκτησε τα εξής παιδιά :

*Άλαν Γ΄ της Βρετάνης, δούκας της Βρετάνης (997 – 1040)
*Έβενος (περ. 998 – μετά το 1037)
*Εύδης της Βρετάνης, κόμης του Παντιέβρ (; – 1079)
*Έμμα (σύζυγος του Ιβ, υποκόμη του Κοτεντέν)

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Verlag von J. A. Stargardt, Marburg, Germany, 1984)
*Francis Palgrave, The History of Normandy and of England, Vol. III (Macmillan & Co. London, 1864)
*Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Verlag von J. A. Stargardt, Marburg, Germany, 1984)
*George Edward Cokayne, ed. H. A. Doubleday, Geoffrey H. White, & Lord Howard de Walden, The Complete Peerage; or, A History of the House of Lords and All its Members from the Earliest Times

Κατηγορία:Οίκος της Ρεν
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης
Κατηγορία:Κόμητες της Ρεν
Κόναν Α΄ της Βρετάνης

Ο **Κόναν Α΄ της Βρετάνης** ή **Κόναν ο Ανέντιμος** (927 – 992) από τον Οίκο της Ρεν, ήταν κόμης της Ρεν (958 -992) όπου διαδέχθηκε τον πατέρα του Ιουδικαέλ Βερεγγάριο, Κόμης της Νάντης και Δούκας της Βρετάνης (990 - 992). Πήρε τον τίτλο του δούκα της Βρετάνης την άνοιξη του 990, επιτέθηκε στη Νάντη με αποτέλεσμα τον θάνατο του κόμη Αλαίν Β΄ της Βρετάνης. Ανέλαβε την κυριαρχία στη διεσπασμένη Βρετάνη που κυβερνούσε ο Δρόγων της Βρετάνης, οι ετεροθαλείς αδελφοί του Οέλ Α΄ της Βρετάνης και Γκερέκ της Βρετάνης και ο γιος του Γκερέκ Αλαίν, κόμης της Νάντης. Για να εξασφαλίσει τη θέση του και να νικήσει τον Ιουδικαέλ Βερεγγάριο συμμάχησε με τον Όντο Α΄ του Μπλουά. Η συμφωνία με τον Όντο Α΄ έγινε σύντομα ενοχλητική, για να απαλλαγεί ο Κόναν Α΄ έκλεισε συνθήκη με τον Ριχάρδο Α΄ της Νορμανδίας που *"δημιούργησε για πρώτη φορά δεσμούς ανάμεσα στη [[Βρετάνη]] και τη [[Νορμανδία]]"*. Ο Ριχάρδος Α΄ παντρεύτηκε την Έμμα του Παρισιού, δούκισσα της Νορμανδίας κόρη του κόμητος των Παρισίων Ούγου του Μέγα, με τον γάμο αυτό αναζήτησε τα δικαιώματα του πατέρα του στο Δουκάτο της Βρετάνης. Η συμφωνία με τον Κόναν Α΄ ενίσχυσε τα δικαιώματα αυτά, η καταγραφή των γεγονότων όμως παραμένει αμφίβολη και στηρίζεται μόνο σε μερικά γραπτά του Ντούντο όφ Σαιν-Κουέντιν. Ο Κόναν Α΄ της Βρετάνης έπεσε στη *"μάχη του Κονκερέγ"* (27 Ιουνίου 992) εναντίον του κουνιάδου του 
Φούλκωνος του Μελανού, τάφηκε στο *"Αβαείο του Σαιντ Μισέλ"*.

## Οικογένεια

Παντρεύτηκε την Ερμενγάρδη-Γκερμπέργκα του Ανζού, κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ανζού και της Αδέλας του Βερμαντουά, με την οποία απέκτησε τα εξής παιδιά:

* Γοδεφρείδος Α΄ της Βρετάνης
* Ιουδήθ της Βρετάνης (982 – 1017) που παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Β΄ της Νορμανδίας
* Ιουδικαέλ, κόμης του Ποροέ (πέθανε το 1037)
* Ερνό

## Παραπομπές


## Πηγές
*Alexander, Jonathan James Graham (1970). Norman illumination at Mont St Michel, 966-1100. Oxford, UK: Clarendon Press.
*Bachrach, Bernard S. (1993). Fulk Nerra, the neo-Roman consul, 987-1040: A Political Biography of the Angevin Count. Berkeley and Los Angeles: University of California Press.
*Delumeau, Jean (1969). Histoire de la Bretagne. Toulouse, France: Edouard Privat editeur; Jean Delumeau, directeur, with contributing authors P-R Giot, J L'Helgouach, J Briard, J-B Colbert de *Beaulieu, L Pape, P Rache, G Devailly, Η Touchard, J Meyer, A Mussat, and G Le Guen (chapters do not specify individual authors).
*Keats-Rohan, K.S.B. (1994). 'Two Studies in North French Prosopography', Journal of Medieval History Vol. 20.
*Price, Neil S. (1989). "The Vikings in Brittany" (PDF). Saga-Book of the Viking Society. XXII (6): 319–440.

Κατηγορία:Οίκος της Ρεν
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης
Κατηγορία:Κόμητες της Ρεν
System of a Down

Οι **System of a Down**, επίσης γνωστοί με το ακρωνύμιο **SOAD** ή συντομότερα **System**, είναι αρμενοαμερικανικό  Nu Metal συγκρότημα από τη νότια Καλιφόρνια, που σχηματίστηκε το 1994. Αποτελείται από τον Σερτζ Τανκιάν (κυρίως φωνητικά, πλήκτρα και ρυθμική κιθάρα), Ντάρον Μαλάκιαν (φωνητικά και κιθάρα), Σάβο Ονταντζιάν (μπάσο) και Τζον Ντολμαγιάν (ντραμς).

Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει 5 άλμπουμ και έχει πουλήσει πάνω από 40 εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο. Ακόμη, έχει προταθεί για 4 βραβεία Grammy, εκ των οποίων έχει κερδίσει ένα το 2006 για την Καλύτερη hard rock ερμηνεία. Σύμφωνα με ανακοίνωση στην επίσημη ιστοσελίδα τους, οι System of a Down επανενώθηκαν για μια σειρά εμφανίσεων σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, τον Ιούνιο του 2011.

## Μέλη
* Σερτζ Τανκιάν — κυρίως φωνητικά, πλήκτρα, ρυθμική κιθάρα (1994–σήμερα)
* Ντάρον Μαλάκιαν — φωνητικά, κιθάρα (1994–σήμερα)
* Σάβο Ονταντζιάν — μπάσο (1994–σήμερα)
* Τζον Ντολμάγιαν — ντραμς (1997–σήμερα)

## Πρώην Μέλη
* Οντρόνικ Χατσατουριάν

## Δισκογραφία
* *[[System of a Down (άλμπουμ)|System of a Down]]* (1998)
* *[[Toxicity]]* (2001)
* *[[Steal This Album]]* (2002)
* *[[Mezmerize]]* (2005)
* *[[Hypnotize]]* (2005)
* *[[Protect The Land/Genocidal Humanoidz]] * (2020)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα


Κατηγορία:Αρμένιοι καλλιτέχνες
Κατηγορία:Alternative metal συγκροτήματα
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards
Κατηγορία:Nu metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Αγησίστρατος

Με το όνομα **Αγησίστρατος** φέρονται τα ακόλουθα σημαντικά πρόσωπα της αρχαιότητας:

* Αγησίστρατος (μηχανικός)
* Αγησίστρατος (Αθηναίος)
* Αγησίστρατος (ποιητής)
* Αγησίστρατος (έφορος). Σπαρτιάτης έφορος περί το 427-426 π.Χ. Αναφέρεται από τον Ξενοφώντα, ("Ελληνικά" 2, 3, 10).
* Αγησίστρατος ο Λίνδιος, ολυμπιονίκης στην Πάλη Παίδων την 152η Ολυμπιάδα (172 π.Χ.)

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αλαίν Γ΄ της Βρετάνης

Ο **Αλαίν Γ΄ της Βρετάνης** (*Alain III de Bretagne*, 997 – 1 Οκτωβρίου 1040) από τον Οίκο της Ρεν, Δούκας της Βρετάνης (1008 - 1040), ήταν γιος και διάδοχος του Γοδεφρείδου Α΄ δούκα της Βρετάνης και της Αουίς της Νορμανδίας.
 Την εποχή που απεβίωσε ο πατέρας του ήταν ακόμα ανήλικος, έτσι την κηδεμονία ασκούσε η μητέρα του. Ο αδελφός τής μητέρας του Ριχάρδος Β΄ δούκας της Νορμανδίας είχε την επιτροπεία σε ολόκληρο το Δουκάτο της Βρετάνης. Ο Αλαίν Γ΄ νυμφεύτηκε τη Μπέρτα του Μπλουά, κόρη του Όντο Β΄ κόμη του Μπλουά και της δεύτερης συζύγου του Ερμενγάρδης του Ωβέρν.
 Ο Ριχάρδος Γ΄ της Νορμανδίας απεβίωσε πρόωρα τον Αύγουστο του 1026, και τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Ροβέρτος Α΄ δούκας της Νορμανδίας. Με πλεονέκτημα τις ταραχές που ξεκίνησαν στην Νορμανδία, ο Αλαίν Γ΄ δούκας της Βρετάνης βρήκε την ευκαιρία να ανεξαρτητοποιηθεί.

Στις αρχές του 1030 ο Ροβέρτος Α΄ επιτέθηκε στην Ντολ και σε απάντηση ο Αλαίν Γ΄ επιτέθηκε στην Αβράνς· ξεκίνησαν σκληρές συγκρούσεις μεταξύ τους. Με κίνδυνο μία μεγάλη επιδρομή από την Νορμανδία, ο Ροβέρτος Β΄ της Ρουέν, θείος τής μητέρας του Αουίς και του Ριχάρδου Β΄, μεσολάβησε στο Λε Μον-Σαιν-Μισέλ για να κλείσει ειρήνη ανάμεσα στους μικρανεψιούς του· ο Αλαίν Γ΄ ορκίστηκε υποταγή στον εξάδελφό του Ροβέρτο Α΄. Όταν έφυγε ο Ροβέρτος Α΄ για τους Αγίους Τόπους, άφησε την κηδεμονία τού μικρού του γιου Γουλιέλμου στον Αλαίν Γ΄. Ο Αλαίν Γ΄ υποστήριξε τον Ερμπέρ Α΄ του Μαιν στους πολέμους του με τον επίσκοπο του Λε Μαν: επιτέθηκαν στο κάστρο του επισκόπου, το κατέστρεψαν και τον ανάγκασαν να τραπεί σε φυγή. Όταν απεβίωσε ο Ροβέρτος Β΄ της Ρουέν (1037), άφησε την κηδεμονία τού μικρού Γουλιέλμου στον Αλαίν Γ΄· ο ίδιος και ο εξάδελφός του Γιλβέρτος είχαν προσωρινά την εξουσία στην Νορμανδία. Στις προσπάθειες του να διατηρήσει την εκτίμηση του Γουλιέλμου, διόρισε τον Μωζέρ στην κενή επισκοπή της Ρουέν και τον αδελφό του Γουλιέλμο της Ταλού κόμη του Αρκ. Απεβίωσε αιφνίδια, ενώ πολιορκούσε ένα κάστρο στο Νορμανδικό Βινμουτιέ· ο ιστορικός Όρντερικ Βιτάλις γράφει ότι δηλητηριάστηκε.

## Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Μπέρτα του Μπλουά, απέκτησε:
* Κόναν Β΄ της Βρετάνης, διάδοχος τού πατέρα του.
* Έμμα της Βρετάνης.
* Αβουάζ της Βρετάνης, παντρεύτηκε τον Οέλ Β΄ της Βρετάνης.

Μετά το τέλος του η Μπέρτα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Ούγο Δ΄ κόμη του Μαιν.

## Παραπομπές


## Πηγές
*David Crouch, The Normans (Hambledon Continuum, New York, 2007)
*David C. Douglas, William the Conqueror (University of California Press, Berkeley and Los Angeles, 1964)
*Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Verlag von J. A. Stargardt, Marburg, Germany, 1984)
*Francois Neveux, A Brief History of the Normans, Trans. Howard Curtis (Constable & Robinson, Ltd., London, 2006)
*Ordericus Vitalis, The Ecclesiastical History of England and Normandy, Trans. Thomas Forester, Volume II (Henry G. Bohn, London, 1854)
*Richard E. Barton, Lordship in the County of Maine, c. 890-1160 (The Boydell Press, Woodbridge, 2004)

Κατηγορία:Οίκος της Ρεν
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης