Νικολάε Παουλέσκου

Ο **Νικολάε Κονσταντίν Παουλέσκου** (*Nicolae Constantin Paulescu* ; 30 Οκτωβρίου 1869 (Π.Η.) – 17 Ιουλίου 1931) ήταν Ρουμάνος φυσιολόγος, καθηγητής ιατρικής και πολιτικός, πιο διάσημος για το έργο του για τον διαβήτη, συμπεριλαμβανομένης της κατοχύρωσης με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας *για το παγκρεΐνη* (ένα παγκρεατικό εκχύλισμα που περιέχει ινσουλίνη). Η «παγκρεΐνη» ήταν εκχύλισμα βόειου παγκρέατος σε αλατισμένο νερό, μετά από το οποίο αφαιρούνταν ορισμένες ακαθαρσίες με υδροχλωρικό οξύ και υδροξείδιο του νατρίου. Ο Παουλέσκου ήταν επίσης, με τον Α. Κ. Κούζα, συνιδρυτής της Εθνικής Χριστιανικής Ένωσης και αργότερα, της Εθνικο-Χριστιανικής Αμυντικής Ένωσης, ενός πρώιμου υπερεθνικιστικού και αντισημιτικού ρουμανικού κόμματος. Ήταν επίσης ηγετικό μέλος της μαχητικής θρησκευτικής φασιστικής Σιδηράς Φρουράς.

## Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Γεννημένος στο Βουκουρέστι, ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά του Κοστάτσε και της Μαρίας Παουλέσκου. Επέδειξε αξιόλογες ικανότητες ήδη από τα πρώτα σχολικά του χρόνια. Έμαθε γαλλικά, λατινικά και αρχαία ελληνικά σε νεαρή ηλικία, έτσι ώστε λίγα χρόνια αργότερα γνώρισε άπταιστα όλες αυτές τις γλώσσες και μπόρεσε να διαβάσει κλασικά έργα της λατινικής και ελληνικής λογοτεχνίας από το πρωτότυπο. Είχε επίσης ιδιαίτερο χάρισμα στο σχέδιο και τη μουσική και ιδιαίτερες κλίσεις προς τις φυσικές επιστήμες, όπως η φυσική και η χημεία. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο Μιχάι Βιτεαζούλ στο Βουκουρέστι το 1888.

Το φθινόπωρο του 1888, ο Παουλέσκου έφυγε για το Παρίσι, όπου γράφτηκε στην ιατρική σχολή, όπου σπούδασε, μεταξύ άλλων, με τον Ετιάν Λανσερώ. Το 1897 αποφοίτησε με πτυχίο Ιατρικής, με ερευνητική διατριβή για τη δομή της σπλήνας. Ταυτόχρονα σπούδασε χημεία και φυσιολογία στη Σχολή Επιστημών του Πανεπιστημίου του Παρισιού, ενώ απέκτησε και διδακτορικό στις επιστήμες.

## Καριέρα
thumb|Ο Παουλέσκου στο Παρίσι το 1897
Μόλις έλαβε το πτυχίο ιατρικής του, ο Παουλέσκου διορίστηκε αμέσως ως βοηθός χειρουργού στο νοσοκομείο Νοτρ-Νταμ ντυ Περπετουέλ-Σεκούρ στο Παρίσι. Το 1900, ο Παουλέσκου επέστρεψε στη Ρουμανία, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του (1931) ως Προϊστάμενος του Τμήματος Φυσιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, καθώς και Καθηγητής Κλινικής Ιατρικής στο νοσοκομείο Στ. Βίνσεντ ντε Πάουλ στο Βουκουρέστι.

### Εργασία στην ινσουλίνη
Το 1916, πέτυχε να αναπτύξει ένα υδατικό παγκρεατικό εκχύλισμα το οποίο, όταν εγχύθηκε σε διαβητικό σκύλο, αποδείχθηκε ότι είχε ομαλοποιητική επίδραση στα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Λίγο μετά την ολοκλήρωση των πειραμάτων, κλήθηκε να υπηρετήσει στον ρουμανικό στρατό. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, συνέχισε την έρευνά του.

Από τις 24 Απριλίου έως τις 23 Ιουνίου 1921, ο Παουλέσκου δημοσίευσε τέσσερις εργασίες στο Ρουμανικό Τμήμα της Εταιρείας Βιολογίας στο Παρίσι:

* Η επίδραση του παγκρεατικού εκχυλίσματος που ενίεται σε ένα διαβητικό ζώο μέσω του αίματος.
* Η επίδραση του χρόνου που πέρασε από την ενδοφλέβια παγκρεατική ένεση σε ένα διαβητικό ζώο.
* Η επίδραση του παγκρεατικού εκχυλίσματος που ενίεται σε ένα φυσιολογικό ζώο μέσω του αίματος.

Μια εκτενής εργασία σχετικά με αυτό το θέμα – «Έρευνα για τον ρόλο του παγκρέατος στην αφομοίωση των τροφίμων» – υποβλήθηκε από τον Παουλέσκου στις 22 Ιουνίου στο *Archives Internationales de Physiologie* στη Λιέγη, Βέλγιο, και δημοσιεύτηκε στο τεύχος Αυγούστου 1921 αυτού του περιοδικού.

Η μέθοδος που χρησιμοποίησε ο Παουλέσκου για να παρασκευάσει το παγκρεατικό του εκχύλισμα ήταν παρόμοια με μια διαδικασία που περιγράφει ο Αμερικανός ερευνητής Ισραέλ Κλάινερ σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε δύο χρόνια νωρίτερα, το 1919, στο *Journal of Biological Chemistry*  Χρησιμοποιώντας τη διαδικασία του, ο Κλάινερ ήταν σε θέση να επιδείξει σημαντικές μειώσεις στη συγκέντρωση του αίματος και της γλυκόζης των ούρων μετά από ενδοφλέβιες ενέσεις του εκχυλίσματος του.

Ο Παουλέσκου εξασφάλισε τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας για τη μέθοδο παραγωγής *του παγκρεΐνης* στις 10 Απριλίου 1922 (πατέντα αρ. 6254) από το Υπουργείο Βιομηχανίας και Εμπορίου της Ρουμανίας.

## Διαμάχη για το βραβείο Νόμπελ
Τον Φεβρουάριο του 1922, ο γιατρός Φρέντερικ Μπάντινγκ και ο βιοχημικός Τζων Μακλήοντ από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο, Καναδάς, δημοσίευσαν την εργασία τους σχετικά με την επιτυχή χρήση ενός διαφορετικού παγκρεατικού εκχυλίσματος με βάση το αλκοόλ για την ομαλοποίηση των επιπέδων σακχάρου (γλυκόζης) στο αίμα (γλυκαιμία) σε έναν άνθρωπο ασθενή. Μια ανεπιτυχής προσπάθεια είχε γίνει στις 11 Ιανουαρίου 1922 και ακολούθησε επιτυχημένη χορήγηση στις 25 Ιανουαρίου 1922. Η ομάδα του Τορόντο ένιωσε σίγουρη για την καθαρότητα της ινσουλίνης της και την χορήγησε ενδοφλεβίως στον ασθενή, καθαρίζοντας τη γλυκοζουρία και την κετονουρία του και αποκαθιστώντας τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα.

Οι δημοσιεύσεις του Παουλέσκου του 1921 ανέφεραν ότι το εκχύλισμα προκάλεσε τοξικές παρενέργειες στους σκύλους, οι οποίες το καθιστούσαν ακατάλληλο για χρήση στον άνθρωπο ("qui la rendent inapplicable dans la pratique médicale", "που το καθιστούν ανεφάρμοστο στην ιατρική πρακτική"). Ως εκ τούτου, όταν δοκίμασε το παγκρεατικό του εκχύλισμα σε ανθρώπους στις 25 Φεβρουαρίου 1922, χορήγησε το εκχύλισμα από το ορθό. Οι ασθενείς φάνηκε να παρουσιάζουν κάποια μείωση της γλυκοζουρίας. Αυτή η φαινομενική επιτυχία τον ενθάρρυνε να κάνει ενδοφλέβια ένεση του εκχυλίσματος σε έναν διαβητικό ασθενή στις 24 Μαρτίου, μετά την οποία το σάκχαρο του αίματος του ασθενούς έπεσε κατά τα φαινόμενα στο μηδέν (."000", "véritable AGLYCÉMIE"). Μηδενικό επίπεδο σακχάρου στο αίμα θα έπρεπε να είχε προκαλέσει στον ασθενή υπογλυκαιμικό κώμα, αλλά δεν έκανε καμία αναφορά σε αυτό το αποτέλεσμα σε καμία από τις δημοσιεύσεις του. Αντίθετα, η ομάδα του Τορόντο γνώριζε εδώ και αρκετούς μήνες ότι τα σκυλιά θα μπορούσαν να τεθούν σε διαβητικό κώμα λόγω υπερβολικής δόσης ινσουλίνης, έτσι ετοίμασαν χυμό πορτοκαλιού και γλυκά για τις κλινικές δοκιμές.

Μετά την απονομή του Βραβείου Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής του 1923 στον Μπάντινγκ και τον Μακλέοντ, ο Νικολάε Παουλέσκου έγραψε στην επιτροπή του βραβείου Νόμπελ ισχυριζόμενος ότι είχε ανακαλύψει πρώτος την ινσουλίνη. Ωστόσο, οι ισχυρισμοί του για προτεραιότητα δεν μπορούν να διατηρηθούν. Ο Παουλέσκου ετοίμασε παγκρεατικό εκχύλισμα το 1916 και το δοκίμασε σε σκύλους, αλλά ο Ίσραελ Κλάινερ δοκίμασε το παγκρεατικό εκχύλισμα σε σκύλους το 1915, όπως και ο Γκεόργκ Λούντβιγκ Ζουέλζερ το 1906. Ο Ζουέλζερ έγραψε επίσης στην επιτροπή του βραβείου Νόμπελ διεκδικώντας προτεραιότητα. Όλες αυτές οι προηγούμενες προσπάθειες είχαν παραγάγει παγκρεατικά εκχυλίσματα που προκάλεσαν παρενέργειες σε σκύλους ή ανθρώπους. Η ομάδα του Τορόντο είχε παρατηρήσει τις ίδιες παρενέργειες με τα προηγούμενα εκχυλίσματά της, αλλά συνέχισαν να εργάζονται για το πρόβλημα μέχρι να καθαρίσουν την ινσουλίνη.

## Αντισημιτισμός
Ο Παουλέσκου έχει επικριθεί για την πολιτική του δραστηριότητα με επίκεντρο τις αντισημιτικές απόψεις και την ευγονική τα οποία βρίσκουν την έκφρασή τους επίσης σε άρθρα όπως *Η Ιουδαιό-Μασονική συνωμοσία ενάντια στο ρουμανικό έθνος* (που εκφράζεται στο βιβλίο του, *Φυσολοσοφική Φυσιολογία: Το Νοσοκομείο, το [[Κοράνιο|Κοράνι]], το [[Ταλμούδ]], το Καχάλ και ο [[Ελευθεροτεκτονισμός|Ελεθευροτεκτονισμός]]*)Εμείς οι Ρουμάνοι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα κεφαλαιώδες ερώτημα: Τι θα κάνουμε με αυτούς τους απρόσκλητους επισκέπτες που εγκαταστάθηκαν ξαφνικά σε αυτή τη χώρα, ή μάλλον με αυτά τα κακά παράσιτα που είναι και κλέφτες και δολοφόνοι; Μπορούμε να τους εξοντώσουμε όπως, για παράδειγμα, σκοτώνονται οι κοριοί; Αυτός θα ήταν ο απλούστερος και πιο εύχρηστος τρόπος για να απαλλαγείτε από αυτά. Αν ενεργούσαμε σύμφωνα με τους νόμους του Ταλμούδ, θα ήταν ακόμη και θεμιτό.Έπειτα συνέχισε:Αλλά όχι! - Δεν πρέπει καν να σκεφτόμαστε κάτι τέτοιο,... γιατί είμαστε Χριστιανοί, - Χριστιανοί, τόσο μισητοί από τους Εβραίους! Πρέπει ακόμη και να ξεχάσουμε την εκδίκηση - *sine qua non* πάθος ενός καλού *σοσέτ* - για τις λεηλασίες και τις δολοφονίες που έγιναν ή προκάλεσαν οι Εβραίοι.

 Περισσότερο από αυτό! πρέπει να αγαπάμε τους Εβραίους και να τους κάνουμε το καλό - γιατί έχουμε δάσκαλό μας τον Χριστό - την πηγή της αιώνιας αγάπης - που με τη θεία Του σοφία είπε: Αγαπάτε τους εχθρούς σας,... κάνε καλό σε αυτούς που σε μισούν.Ο Νικίφορ Κράινικ, ο κύριος ιδεολόγος του Ορθοδοξισμού, απέτισε φόρο τιμής στον Παουλέσκου, αποκαλώντας τον «ιδρυτή του χριστιανικού εθνικισμού» και «τον πιο ολοκληρωμένο και πιο κανονιστικό εξέχον δογματιστή του εθνικισμού μας».: 146–58 
[αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ| Η σημαία του "Εθνικού Χριστιανικού Κόμματος" του Παουλέσκου, που περιγράφεται ως «[Σημαία της Ρουμανίας|(Ρουμανική) τρίχρωμη με μια σβάστικα»]]
Ήταν συνεργάτης του υπερεθνικιστή καθηγητή Α. Κ. Κούζ, και έγραψε εκτενώς για την εφημερίδα του τελευταίου, *Apărarea Națională* («Η Εθνική Άμυνα»). Ο Παουλέσκου επηρέασε τον Κούζα για να ενσωματώσει τη θρησκεία στο δόγμα του. Επηρέασε επίσης σε μεγάλο βαθμό τον ηγέτη της οργάνωσης της Σιδηράς Φρουράς, Κορνέλιου Κοντρεάνου. Ο Κοντρεάνου ανέφερε εκτενώς τα λόγια του Παουλέσκου και αναγνώρισε τον ισχυρό αντίκτυπο που είχαν οι ιδέες του Παουλέσκου στη δική του ανάπτυξη. Ο Παουλέσκου ήταν ο πρώτος που συνέδεσε τον ρουμανικό αντισημιτισμό, τον χριστιανισμό και τον υπερεθνικισμό. Το 1922, ο Παουλέσκου συνίδρυσε την «Εθνική Χριστιανική Ένωση», η οποία εξελίχθηκε στην Εθνική-Χριστιανική Αμυντική Ένωση (LANC) το 1923, μαζί με τον Α. Κ. Κούζα. Την ίδια χρονιά, το NCU υιοθέτησε τη σβάστικα ως επίσημο σύμβολο.

Η αφετηρία του ήταν μια θεωρία των παθών και των κοινωνικών συγκρούσεων που εξετάστηκε από την οπτική γωνία ενός κλάδου που ονόμασε «φιλοσοφική φυσιολογία». Εικονογραφήθηκε, κυρίως, από τη συμπεριφορά των Εβραίων, οι οποίοι αντιπροσώπευαν την ακραία περίπτωση μιας φυλής που κυριαρχείται από δύο βασικά πάθη: τα ένστικτα της κυριαρχίας και της ιδιοκτησίας.: 28 

Μετά από διαμαρτυρίες από πολλές εβραϊκές οργανώσεις, τα αποκαλυπτήρια της προτομής του καθηγητή Παουλέσκου στο κρατικό νοσοκομείο *Hôtel-Dieu* στο Παρίσι, που ήταν προγραμματισμένα για τις 27 Αυγούστου 2003, έπρεπε να ακυρωθούν.

Ο Νικολάε Καγιάλ, Ρουμάνος Εβραίος μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας Επιστημών και Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εβραϊκών Κοινοτήτων της Ρουμανίας από το 1994 έως το 2004, υπερασπίστηκε την αναγνώριση του επιστημονικού έργου του Παουλέσκου, λέγοντας ότι υπάρχει ανάγκη να γίνει διάκριση μεταξύ των ιδιωτικών απόψεων των ατόμων και της επιστημονικής τους αξίας και ότι ο πατέρας του, Δρ. Μάρκου Καγιάλ, μαθητής του Παουλέσκου, θαύμαζε τις επιστημονικές του ικανότητες αν και διαφωνούσε (ως Εβραίος) με τις αντισημιτικές απόψεις του Παουλέσκου.

## Τιμές
Ο Παουλέσκου πέθανε στο Βουκουρέστι το 1931. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Μπέλου.

Το 1990 εξελέγη μεταθανάτια μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας.

Το 1993, το Ινστιτούτο Διαβήτη, Διατροφής και Μεταβολικών Ασθενειών στο Βουκουρέστι ονομάστηκε προς τιμήν του (Institutul de Diabet, Nutriţie şi Boli Metabolice "NC Paulescu"). Το ινστιτούτο μετονομάστηκε στις 3 Μαρτίου 1993, με το Υπουργικό Διάταγμα αρ. 273, με πρωτοβουλία του Καθ. Δρ. Ιουλιάν Μίνκου.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ρουμάνοι ιατροί
Κατηγορία:Διαβητολόγοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού
Κατηγορία:Αντισημιτισμός
Κατηγορία:Συνωμοσιολόγοι