Αργό σινεμά

[μικρογραφία|Αφίσα της ταινίας ''[Ένας καταδικασμένος σε θάνατο δραπέτευσε* (1956) του [[Ρομπέρ Μπρεσόν]]]]
[[Αρχείο:Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (αφίσα).jpg|μικρογραφία|Αφίσα της ταινίας [[Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον (ταινία)|*Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον*]] (1964) του [[Πιερ Πάολο Παζολίνι]]]]
[[Αρχείο:Τοπίο στην ομίχλη (αφίσα).jpg|μικρογραφία|[[Αφίσα]] της ταινίας *Τοπίο στην ομίχλη* (1988) του [[Θόδωρος Αγγελόπουλος|Θόδωρου Αγγελόπουλου]]]]
Το *'αργό σινεμά*'   είναι ένα είδος καλλιτεχνικού κινηματογράφου που χαρακτηρίζεται από [[Μινιμαλισμός|μινιμαλιστικό]] ύφος παρατήρησης με ελάχιστη ή καθόλου αφήγηση και που συνήθως δίνει έμφαση σε μεγάλης διάρκειας πλάνα.   Συχνά ονομάζεται και «στοχαστικός κινηματογράφος».  

== Ιστορία ==
Στους επαγγελματίες του αργού σινεμά περιλαμβάνονται οι [[Αντρέι Ταρκόφσκι]], [[Μικελάντζελο Αντονιόνι]], [[Ρομπέρ Μπρεσόν]], Λαβ Ντίαζ, Πέδρο Κόστα, [[Πιερ Πάολο Παζολίνι]], [[Αλεξάντερ Σοκούροφ]], [[Μπέλα Ταρ]], [[Σαντάλ Ακερμάν]], [[Θόδωρος Αγγελόπουλος]] και [[Αμπάς Κιαροστάμι]].  

Ο Έλληνας σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος έχει χαρακτηριστεί «είδωλο του λεγόμενου κινήματος του Αργού Σινεμά».  Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού του στιλ είναι τα έργα *Two Years at Sea* του , *Οι τέσσερις φορές* του Μικελάντζελο Φραμαρτίνο και *51 Paintings* του Σον Γουίλσον.  

Πρόσφατα [[αντεργκράουντ]] κινηματογραφικά κινήματα, όπως το ανανεωτικό σινεμά,  μοιράζονται την ευαισθησία του αργού ή στοχαστικού κινηματογράφου.

Ο Γκοβιντάν Αραβιντάν  ήταν ένας σκηνοθέτης του οποίου τα έργα, όπως τα *Kanchana Sita* (1977), *Thampu* (1978) και *Esthappan* (1980)*,* θεωρούνται ότι ενσαρκώνουν ένα μοναδικά πρωτότυπο στιλ στοχαστικού κινηματογράφου, όπου η αισθητική ευαισθησία και οι φιλοσοφικές γνώσεις του ινδικού πολιτισμού κατάφεραν να βρουν έναν στοχαστικό τρόπο έκφρασης μέσα σε πιο καθολικά πλαίσια [[Ανθρωπισμός|ουμανισμού]] και [[Υπερβατισμός|υπερβατισμού]].   

Το Φεστιβάλ AV διοργάνωσε ένα Σαββατοκύριακο Αργού Σινεμά στον κινηματογράφο "Star and Shadow" στο [[Νιούκασλ|Νιούκαστλ]] του [[Ηνωμένο Βασίλειο|Ηνωμένου Βασιλείου]] τον Μάρτιο του 2012, όπου, μεταξύ άλλων προβλήθηκαν ταινίες των Ρίβερς, Λαβ Ντίαζ, Λιζάντρο Αλόνσο και Φρεντ Κέλεμεν.   

Πρόσφατα παραδείγματα του κινήματος του αργού σινεμά περιλαμβάνουν ταινίες των Κέλι Ράιχαρντ, Μπρούνο Ντιμόντ, Άλμπερτ Σέρα, [[Απιτσατπόνγκ Βεερασεθάκουλ]], [[Έντουαρντ Γιανγκ]], Τσάι Μινγ-Λιάνγκ, Λαβ Ντίαζ, Σεργκέι Λοζνίτσα, Λιζάντρο Αλόνσο, [[Κιμ Κι-ντουκ]], [[Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν]], Σαρούνας Μπάρτας και Πέδρο Κόστα.  

== Αποδοχή ==
Το περιοδικό *Sight & Sound* αναφέρει στον ορισμό του αργού κινηματογράφου ότι «Η διάρκεια ενός πλάνου, στην οποία περιστρέφεται μεγάλο μέρος της συζήτησης, είναι ένα αρκετά αφηρημένο μέγεθος αν διαχωριστεί από ό,τι διαδραματίζεται μέσα σε αυτό».  Η εφημερίδα *The Guardian* αντιπαρέβαλε τα μεγάλης διάρκειας πλάνα του είδους με τη μέση διάρκεια πλάνων των δύο δευτερολέπτων στις [[Ταινία δράσης|ταινίες δράσης]] του [[Αμερικανικός κινηματογράφος|Χόλιγουντ]] και σημείωσε ότι «επιλέγουν θορύβους του περιβάλλοντος ή ηχογραφήσεις πεδίου αντί για πομπώδη ηχητικά εφέ [...] και προκαλούν μια αίσθηση μυστηρίου που πηγάζει από τα τοπία και τα τοπικά [[Έθιμο|έθιμα]] που απεικονίζουν περισσότερο παρά από τις γενικές συμβάσεις».  Το είδος έχει περιγραφεί ως «πράξη οργανωμένης αντίστασης», παρόμοια με το κίνημα του αργού φαγητού. 

=== Κριτική ===
Το αργό σινεμά έχει επικριθεί ως αδιάφορο ή ακόμη και εχθρικό προς το κοινό.  Μια αντίδραση από τον Νικ Τζέιμς του περιοδικού *Sight & Sound*, την οποία υιοθέτησαν και διαδικτυακοί συγγραφείς, υποστήριξε ότι οι πρώτες χρήσεις μεγάλης διάρκειας πλάνων ήταν «περιπετειώδεις προκλήσεις που δημιουργήθηκαν από εξτρεμιστές», ενώ οι πρόσφατες ταινίες «λειτουργούν μέσα σε ένα αναγνωρισμένο, προεπιλεγμένο καλλιτεχνικό ιδίωμα».  Το κινηματογραφικό ιστολόγιο της εφημερίδας *The Guardian* κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «ίσως θα έπρεπε να μη δίνουμε τόσο υπερβολική αξία σε ταινίες που είναι πιθανό να είναι αδιαπέραστες ακόμη και από το πιο ενημερωμένο κοινό».  Ο Νταν Φοξ του *Frieze* επέκρινε την υπεραπλούστευση του όρου «αργό σινεμά». 

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Πολ Σρέιντερ έγραψε για το αργό σινεμά στο βιβλίο του του 1972 με τίτλο *Transcendental Style in Film: Ozu, Bresson, Dreyer'' και το αποκάλεσε αισθητικό εργαλείο. Υποστηρίζει ότι οι περισσότεροι θεατές βρίσκουν το αργό σινεμά βαρετό,  αλλά ότι ένας «σκηνοθέτης αργού σινεμά κρατά τον θεατή του σε αγωνία, νομίζοντας ότι υπάρχει μια ανταμοιβή προ των πυλών». 

Πιο πρόσφατα, οι θεωρητικοί του κινηματογράφου Κάθριν Φούσκο και Νικόλ Σέιμουρ έγραψαν ότι τόσο οι υποστηρικτές όσο και οι επικριτές του κινήματος του αργού σινεμά το έχουν παρερμηνεύσει. 

## Δείτε επίσης

* Πειραματικός κινηματογράφος

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ορολογία φιλμ και βίντεο
Κατηγορία:Μινιμαλισμός
Κατηγορία:Κινηματογραφικά είδη