open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Φερναντέλ

Ο **Φερναντέλ** (γαλλικά: Fernand Joseph Désiré Contantin, Μασσαλία, 8 Μαΐου 1903 – Παρίσι, 26 Φεβρουαρίου 1971), ψευδώνυμο του **Φερνάν Ζοζέφ Ντεζιρέ Κονταντέν**, ήταν Γάλλος ηθοποιός και τραγουδιστής. Ο πιο γνωστός και πετυχημένος ρόλος του στον κινηματογράφο είναι του Δον Καμίλο, στη σειρά των ταινιών που σκηνοθέτησαν ο Ζυλιάν Ντιβιβιέ και ο Κάρμινε Γκαλόνε, βασισμένες στα διηγήματα του Τζοβάνι Γκουαρέσκι.

## Βιογραφία
Γεννημένος στη Μασσαλία το 1903, ο Φερναντέλ είχε δύο αδερφούς και μια αδερφή. Οι γονείς του είχαν πάθος με την μουσική, και ασχολούνταν ερασιτεχνικά με το τραγούδι σε διαφόρα μικρά θεάτρα. Ο Φερναντέλ αφού τελειώσε το σχολείο επιασε δουλειά σε μια τράπεζα, αλλά συντόμα ομως απολυθηκε. 
Ο Φερναντέλ δεν αργήσε να συνειδητοποιησει οτι δεν του άρεσε η προνομιούχα μεσαία τάξη, και έτσι άρχισε  να κάνει καριέρα ως κωμικός τραγουδιστής σε μικρά κάφε.
Παραλλήλα έκανε διάφορες δουλειές στην Μασσαλία, όπως λιμενεργάτης και εργάτης κλωστουφαντουργίας.
Το 1925, σε ηλικία 22 ετών θα παντρεύτει την Ενριέττα Μανς, αδερφή του καλύτερου του φίλου. Θα αποκτήσει τρία παιδιά: την Ζόσετ, την Ζανίν και τον Φρανκ.
Το 1928 μετά την στρατιωτική του θητεία, θα φύγει για το Παρίσι, με σκοπό να ακολουθήσει καριέρα κωμικού τραγουδιστή. Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο θα το κάνει το 1931, και εκτότε θα παίξει σε πάνω απο 50 ταινίες. Την δεκαετία του 1950 θα πάρει μέρος και  σε παραγωγές εκτός Γαλλίας, όπως στην ταινία "Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες" με τον Ντέιβιντ Νίβεν. Το 1958 θα παίξει στην κωμωδία "Διακοπές στο Παρίσι" με τον Μπομπ Χόουπ. 
Ο Φερναντέλ θα πεθάνει στο Παρίσι σε ηλικία 67 ετών, το 1971 από καρκίνο.
## Φιλμογραφία

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Βιογραφία του 

Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Μπάριο Αζτέκα

Η **Μπάριο Αζτέκα** ή **Λος Αζτέκας** (*[[Ισπανική γλώσσα|ισπανικά]]: Barrio Azteca [[Ελληνική γλώσσα|ελληνικά]]: Η γειτονιά των Αζτέκων*) είναι μεξικανοαμερικανική συμμορία με έδρα στο Ελ Πάσο στο Τέξας. Η συμμορία σχηματίστηκε στις φυλακές του Ελ Πάσο το 1986 και εξελίχτηκε σε μια διεθνική εγκληματική οργάνωση. Σήμερα είναι μία από τις πιο βίαιες και αιμοσταγείς συμμορίες στις Ηνωμένες Πολιτείες και λέγεται ότι έχει πάνω από 3.000 μέλη στις ΗΠΑ σε τοποθεσίες όπως το Νέο Μεξικό, το Τέξας, τη Μασαχουσέτη και τη Πενσυλβάνια και τουλάχιστον 5.000 μέλη στο Σιουδάδ Χουάρες του Μεξικού.

Η κύρια πηγή εισοδήματος της συμμορίας είναι η διακίνηση ναρκωτικών στα σύνορα Μεξικού-ΗΠΑ και το παράνομο εμπόριο τους. Είναι επίσης υπεύθυνη για τη διανομή και την πώληση ναρκωτικών εντός και εκτός των φυλακών εκείνης της περιοχής. Εκτός από τη διακίνηση ναρκωτικών, έχουν κατηγορηθεί για διάφορα εγκλήματα, όπως συμβόλαια θανάτου και ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Η συμμορία, η οποία δραστηριοποιείται κοντά στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού και από τις δύο πλευρές των συνόρων, έχει μετατραπεί σε πρωταρχικό παράδειγμα της «διασυνοριακής φύσης του πολέμου των ναρκωτικών του Μεξικού». Τα μέλη της Μπάριο Αζτέκα έχουν συνήθως αμερικανική υπηκοότητα, καθιστώντας τα ιδανικούς διασυνοριακούς δολοφόνους οι οποίοι μπορούν να μετακινούνται νόμιμα πέρα από τα σύνορα.

Το 2008, η Μπάριο Αζτέκα σχημάτισε συμμαχία με την ένοπλη πτέρυγα του καρτέλ Χουάρεζ, τη Λα Λίνεα, για να πολεμήσει τις δυνάμεις του καρτέλ Σιναλόα, οι οποίες προσπαθούσαν να πάρουν τον έλεγχο του λαθρεμπορίου ναρκωτικών στη περιοχή. 

## Αναφορές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* R. V. Gundur. 2019. "Negotiating Violence and Protection in Prison and on the Outside: The Organizational Evolution of the Transnational Prison Gang Barrio Azteca."  International Criminal Justice Review
* 
* 
* 

Κατηγορία:Έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κατηγορία:Παράνομη οικονομία
Βασίλειο της Αιγύπτου

**Βασίλειο της Αιγύπτου** (, , **) ονομαζόταν το *de jure* ανεξάρτητο αιγυπτιακό κράτος που ιδρύθηκε υπό τη δυναστεία του Μεχμέτ Αλή το 1922, έπειτα από τη μονομερή διακήρυξη ανεξαρτησίας της Αιγύπτου από το Ηνωμένο Βασίλειο. Μέχρι την αγγλοαιγυπτιακή συνθήκη του 1936, το Βασίλειο ήταν μόνο τυπικά και όχι ουσιαστικά ανεξάρτητο, αφού οι Βρετανοί διατηρούσαν τον έλεγχο των εξωτερικών σχέσεων, των επικοινωνιών, του στρατού και του αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν. Μεταξύ του 1936 και του 1952, οι Βρετανοί συνέχισαν να διατηρούν στρατιωτική παρουσία και πολιτικούς συμβούλους, σε μικρότερο βαθμό.

Το νομικό καθεστώς της Αιγύπτου ήταν εξαιρετικά περίπλοκο, λόγω της *de facto* απόσχισης της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1805, της κατοχής της από τη Βρετανία το 1882 και της μετατροπής της σε σουλτανάτο και βρετανικό προτεκτοράτο το 1914. Σύμφωνα με τη μεταβολή του καθεστώτος από σουλτανάτο σε βασίλειο, ο σουλτάνος της Αιγύπτου, Φουάντ Α΄, πήρε τον τίτλο του βασιλιά. Η κυριαρχία του βασιλείου υπονομευόταν από αυστηρούς περιορισμούς που επέβαλαν οι Βρετανοί, οι οποίοι διατήρησαν τεράστιο έλεγχο στις αιγυπτιακές υποθέσεις και τα στρατεύματά τους συνέχισαν να διατηρούνται στη χώρα. Από τη σύσταση του βασιλείου, το Σουδάν ήταν επίσημα ενωμένο με την Αίγυπτο. Ωστόσο, η πραγματική αιγυπτιακή εξουσία στο Σουδάν ήταν ελάχιστη λόγω του ρόλου της Βρετανίας ως κυρίαρχης δύναμης στο αγγλοαιγυπτιακό Σουδάν.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Φουάντ, η μοναρχία αγωνίστηκε ενάντια στο κόμμα Βαφντ, μια εθνικιστική πολιτική οργάνωση ευρείας βάσης που αντιτάχθηκε σθεναρά στην βρετανική κυριαρχία και στους ίδιους τους Βρετανούς, οι οποίοι ήταν αποφασισμένοι να διατηρήσουν τον έλεγχο της διώρυγας του Σουέζ. Άλλες πολιτικές δυνάμεις που αναδύθηκαν σε αυτή την περίοδο περιλάμβαναν το Κομμουνιστικό Κόμμα (1925) και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα (1928), που τελικά κατέστη ισχυρή πολιτική και θρησκευτική δύναμη. Ο βασιλιάς Φουάντ πέθανε το 1936 και ο Φαρούκ τον διαδέχθηκε στο θρόνο σε ηλικία δεκαέξι ετών. Εκνευρισμένος από την πρόσφατη εισβολή στην Αβυσσίνια, υπέγραψε την αγγλοαιγυπτιακή συνθήκη, απαιτώντας από τη Βρετανία να αποσύρει όλα τα στρατεύματα από την Αίγυπτο, εκτός από τη ζώνη του καναλιού του Σουέζ (που συμφωνήθηκε να εκκενωθεί το 1949).

Το βασίλειο μαστιζόταν από τη διαφθορά και οι πολίτες το θεωρούσαν μαριονέτα των Βρετανών. Αυτό, σε συνδυασμό με την ήττα στον πόλεμο της Παλαιστίνης του 1948–1949, οδήγησε στην αιγυπτιακή επανάσταση του 1952 από το Κίνημα Ελεύθερων Αξιωματικών. Ο Φαρούκ παραιτήθηκε υπέρ του γιού του Φουάντ Β΄. Το 1953 η μοναρχία καταργήθηκε επισήμως και ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Αιγύπτου. Το νομικό καθεστώς του Σουδάν επιλύθηκε μόλις το 1954, όταν η Αίγυπτος και η Βρετανία συμφώνησαν ότι θα έπρεπε να της αναγνωριστεί η ανεξαρτησία το 1956.

## Παραπομπές


## Επιπλέον ανάγνωση
* Tignore, Robert L. *Egypt: A Short History* (2011) online 

Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου
Τζορτζ Τακέι

Ο **Τζορτζ Τακέι** (*George Takei*, 20 Απριλίου 1937) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και ακτιβιστής. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λος Άντζελες ως Χοσάτο Τακέι και έχει ιαπωνική καταγωγή.

Έγινε γνωστός από την τηλεοπτική σειρά *[[Σταρ Τρεκ: Η Αρχική Σειρά|Star Trek]]*, όπου υποδύθηκε τον Χικάρου Σούλου. Επίσης, έπαιξε στις έξι ταινίες *Star Trek* που ακολούθησαν, καθώς και σε ένα επεισόδιο του *Star Trek: Voyager*.

Ο Τακέι, επιπλέον, έχει δηλώσει πως είναι ομοφυλόφιλος και ακτιβιστής των ΛΟΑΤ δικαιωμάτων. Το 2008 παντρεύτηκε τον σύντροφό του, Μπραντ Άλτμαν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
Κατηγορία:Αμερικανοί ιαπωνικής καταγωγής
Δανοαλγερινός πόλεμος

Ο **δανοαλγερινός πόλεμος** επίσης γνωστός ως **αλγερινή αποστολή** (δανικά: *Den Algierske Ekspedition*), ήταν μια σύγκρουση που διήρκησε από το 1769 έως το 1772 μεταξύ της Δανίας-Νορβηγίας και του εγιαλετίου του Αλγερίου που αποτελούσε επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

## Ιστορικό και έναρξη της σύγκρουσης
Το δανικό-νορβηγικό εμπόριο στη Μεσόγειο διευρύνθηκε σημαντικά στα μέσα του 18ου αιώνα. Προκειμένου να προστατεύσει την κερδοφόρα επιχειρηματική δραστηριότητα από την πειρατεία, η Δανία-Νορβηγία είχε εξασφαλίσει ειρηνευτική συμφωνία με τα κράτη της Μπαρμπαριάς, με την καταβολή ετήσιου φόρου στους Βερβερινούς ηγέτες και επιπλέον στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1766 ο Μπαμπά Μοχάμεντ μπεν-Οσμάν ορίστηκε νταής του Αλγερίου. Ζήτησε να αυξηθεί η ετήσια πληρωμή της Δανίας-Νορβηγίας και να λάβει νέα δώρα. Η Δανία-Νορβηγία αρνήθηκε τις απαιτήσεις. Λίγο αργότερα, Αλγερινοί πειρατές κατέλαβαν τρία δανικά-νορβηγικά πλοία και πώλησαν το πλήρωμα ως δούλους.

## Απάντηση
Τα πολεμικά πλοία φορτωμένα με πυρίτιδα και σφαίρες απέπλευσαν από την Κοπεγχάγη στις 16 Μαΐου 1770. Απειλούσαν να βομβαρδίσουν την πρωτεύουσα του εγιαλετίου εάν οι Αλγερινοί δεν συμφώνησαν σε μια νέα ειρηνευτική συμφωνία με δανικούς όρους. Το Αλγέρι δεν εκφοβίστηκε και ο βομβαρδισμός της Δανίας-Νορβηγίας τελείωσε με αποτυχία, καθώς ένα μεγάλο μέρος του πληρώματος υπέστη σοβαρές ασθένειες εξαιτίας της εκδήλωσης τυφοειδούς πυρετού. Τα πλοία δεν μπόρεσαν να αντέξουν τις αντεπιθέσεις των βαρέων πυροβόλων από τους Αλγερινούς, που προκάλεσαν φθορές στα κύτη τους. Ο στόλος της Δανίας-Νορβηγίας εκτόξευσε περίπου 75 βόμβες ενάντια στην πόλη του Αλγερίου πριν εγκαταλειφθεί η επίθεση. Στη συνέχεια ο στόλος προχώρησε σε αποκλεισμό της πόλης.

## Επακόλουθο
Το 1772 στάλθηκε αντιπροσωπεία στο Αλγέρι και μετά από πέντε ημέρες διαπραγματεύσεων, ολοκληρώθηκε νέα ειρηνευτική συμφωνία με την οποία το Αλγέρι πληρώθηκε ικανοποιητικά. Επιπλέον, η Δανία-Νορβηγία έπρεπε να πληρώσει για την επιστροφή κάθε σκλάβου που είχε συλληφθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Δανοί και Νορβηγοί δούλοι που πωλήθηκαν σε ιδιώτες ιδιοκτήτες σκλάβων έπρεπε να διαπραγματευτούν μεμονωμένα τις τιμές της ελευθερίας τους. Σήμερα ο πόλεμος έχει ξεχαστεί ως επί το πλείστον στη Δανία και τη Νορβηγία, επειδή δεν έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη δανική και νορβηγική ιστορία.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Torbjørn Ødegaard; *Oppgjøret med røverstaten Algier 1769-72*, utgitt av Marinemuseet, Horten år 2010

Κατηγορία:Ιστορία της Δανίας
Δανοαλγερινος
Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1770
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων στη Σερβία

Ο παρόν κατάλογος παρουσιάζει τα πολιτικά κόμματα στη Σερβία. Η Σερβία έχει ένα πολυκομματικό σύστημα, στο οποίο συνήθως κανένα κόμμα δεν έχει τη δυνατότητα να σχηματίσει κάποια αυτοδύναμη κυβέρνηση. Τα κόμματα πρέπει να προβαίνουν σε συνεργασίες για το σχηματισμό κυβερνήσεων συνασπισμού.

## Κόμματα που αντιπροσωπεύονται στην Εθνική Συνέλευση

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτικές οργανώσεις στη Σερβία
Πρωθυπουργός της Σερβίας

Ο **πρωθυπουργός της [[Σερβία]]ς** (Премијер Србије), επίσημα **Πρόεδρος της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Σερβίας** (Председник Владе Републике Србије), είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Σερβίας. Ο πρωταρχικός ρόλος του πρωθυπουργού είναι να κατευθύνει το έργο της κυβέρνησης και να υποβάλει στην Εθνική Συνέλευση το κυβερνητικό πρόγραμμα, συμπεριλαμβανομένου ενός καταλόγου προτεινόμενων υπουργών. Η παραίτηση του πρωθυπουργού προκαλεί την πτώση της κυβέρνησης.

## Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη σύγχρονη σερβική κυβέρνηση σχηματίστηκε στις 27 Αυγούστου 1805 στη Βόλιαβτσα, κοντά στο Στράγκαρι, κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σερβικής Επανάστασης, και είχε την ονομασία «Διοικητικό Συμβούλιο» (Правитељствујушчи Совјет), ενώ ο τίτλος του αρχηγού του συμβουλίου ήταν «Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου». Αρχικά, το Συμβούλιο δεν είχε υπουργούς, αλλά μόνο μέλη, όμως το 1811 δημιουργήθηκαν τα πρώτα υπουργεία. Η κυβέρνηση αυτή έπαψε να υπάρχει με την κατάρρευση της Πρώτης Σερβικής Επανάστασης στις 3 Οκτωβρίου 1813, ωστόσο αργότερα συνέχισε να εργάζεται στην εξορία στο Κοτίν της Ρωσίας, από το 1813 έως το 1814.

Η κυβέρνηση αποκαταστάθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1815 μετά τη Δεύτερη Σερβική Επανάσταση. Ο αρχηγός της κυβέρνησης αυτής ονομάστηκε Αντιπρόσωπος του Πρίγκιπα (Књажевски представител). Αυτός ο τίτλος παρέμεινε επίσημος μέχρι το 1861, ακόμα και μετά την ίδρυση της συνταγματικής κυβέρνησης το 1835. Πριν από εκείνο το έτος, το πολιτικό πόστο δεν είχε μεγάλη αξία ή επιρροή και εξαρτιόταν αποκλειστικά από τη βούληση του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς.

Από το 1861 έως το 1903 ο αρχηγός της κυβέρνησης ονομαζόταν Πρόεδρος του Υπουργικού (Председник министарства). Από το 1903 έως τη δημιουργία του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων, την 1η Δεκεμβρίου 1918, ο αρχηγός της κυβέρνησης είχε τον τίτλο Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών (Předsedník министарског савета).

Υπό το κομμουνιστικό καθεστώς του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο η Σερβία ήταν μέρος της Γιουγκοσλαβίας και ο λεγόμενος «Υπουργός της Σερβίας» ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία μιας τοπικής μονοκομματικής κυβέρνησης. Το τίτλος άλλαξε ξανά με την πάροδο των ετών που μέχρι το 1953 ονομαζόταν Πρόεδρος της Κυβέρνησης, ενώ τα επόμενα έτη μέχρι το 1991 καλούνταν Πρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου. Μετέπειτα καθιερώθηκε ο τίτλος Πρόεδρος της Κυβέρνησης και Πρωθυπουργός.

## Κατάλογος πρωθυπουργών της Σερβίας

### Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας στη Σ.Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας (1945–1992)

### Δημοκρατία της Σερβίας στην Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας / Σερβία και Μαυροβούνιο (1992–2006)

### Σερβική Δημοκρατία (2006–σήμερα)

## Δείτε επίσης

* Κυβέρνηση της Σερβίας
* Πρόεδρος της Σερβίας
* Κατάλογος προέδρων της Σερβίας

## Πηγές
Βόισλαβ Σέσελι

Ο **Βόισλαβ Σέσελι** (σερβικά: *Војислав Шешељ*), γεννημένος στις 11 Οκτωβρίου 1954, είναι Σέρβος πολιτικός, συγγραφέας, νομικός και εγκληματίας πολέμου. Είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος του εθνικιστικού Σερβικού Ριζοσπαστικού Κόμματος (SRS). Από το 1998 έως το 2000 ήταν αντιπρόεδρος της Σερβίας.

Τον Φεβρουάριο του 2003 παραδόθηκε εθελοντικά στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, που εξέταζε εγκλήματα για την πρώην Γιουγκοσλαβία, όμως η δίκη του ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2007. Η δίκη του Σέσελι σημείωσε έντονες διαμάχες, με τον ίδιο να βρίσκεται σε απεργία πείνας για σχεδόν ένα μήνα μέχρι να του επιτραπεί να εκπροσωπήσει τον εαυτό του. Φέρεται να προσέβαλλε τακτικά τους δικαστές και τους εισαγγελείς, μετά την έναρξη της διαδικασίας, να αποκάλυψε την ταυτότητα προστατευόμενων μαρτύρων και τιμωρήθηκε σε τρεις περιπτώσεις για μη τήρηση του νόμου. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι δεν κάλεσε κανέναν μάρτυρα προς υπεράσπισή του.

Μετά από 11 χρόνια κράτησης στο Κέντρο Κράτησης των Ηνωμένων Εθνών στο Σεβενίνγκεν, λόγω της δίκης του, του επετράπη να επιστρέψει προσωρινά στη Σερβία το Νοέμβριο του 2014 για να υποβληθεί σε αντικαρκινική θεραπεία.

Στις 31 Μαρτίου 2016 αθωώθηκε στην πρωτοβάθμια απόφαση για όλες τις κατηγορίες που τον βάραιναν από το ειδικό δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία. Η αθώωση αυτή δέχτηκε έφεση από εισαγγελείς του Μηχανισμού για τα Διεθνή Ποινικά Δικαστήρια, ενός οργανισμού του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος λειτουργεί ως πρόγραμμα εποπτείας και διαδοχικής οντότητας του Διεθνές Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία. Το ίδιο έτος συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές της Σερβίας λαμβάνοντας 23 έδρες στο κοινοβούλιο.

## Προσωπικά στοιχεία
Ο Βόισλαβ Σέσελι γεννήθηκε στο Σαράγεβο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, η οποία βρισκόταν τότε στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας. Πατέρας του ήταν ο Νίκολα Σέσελι (1925–1978) και μητέρα του η Ντάνιτσα Σέσελι (1924-2007), οι οποίοι και οι δύο ήταν Σέρβοι και κατάγονταν από την περιοχή της κοιλάδας του Πόποβο.

Η σύζυγος του Βόισλαβ Σέσελι, Γιαντράνκα Σέσελι (*Јадранка Шешељ*) γεννήθηκε στο Ποντουίεβο στις 11 Οκτωβρίου 1960. Συμμετείχε στις εκλογές για την προεδρία της Σερβίας το 2012, αλλά απέτυχε να περάσει τον πρώτο γύρο κερδίζοντας 3,78% των ψήφων. Είναι μέλος του Σερβικού Ριζοσπαστικού Κόμματος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι νομικοί
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Σερβίας
Κατηγορία:Σέρβοι εγκληματίες
Κατηγορία:Βόσνιοι εγκληματίες
Αλβανοί στη Σερβία

Οι **Αλβανοί στη Σερβία** (αλβανικά: *Shqiptarët në Serbi*, σερβικά: *Албанци у Србији*) είναι επίσημα αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα που ζει στη βαλκανική χώρα.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Στους δήμους του Πρέσεβο και Μπουγιάνοβατς οι Αλβανοί αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού (89,1% στο Πρέσεβο και 54,69% στο Μπουγιάνοβατς, σύμφωνα με την απογραφή του 2002). Στο δήμο της Μέντβετζα οι Αλβανοί είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα (μετά τους Σέρβους) και το ποσοστό τους σε αυτό το δήμο ήταν 32% στην απογραφή του 1981, 28,67% το 1991 και 26,17% το 2002. Η περιοχή του Μπουγιάνοβατς και του Πρέσεβο είναι ευρέως γνωστή ως Κοιλάδα του Πρέσεβο (*Прешевска Долина*, *Lugina e Preshevës*).

Υπάρχει μια μικρή κοινότητα Αλβανών στην περιοχή Πέστερ του Σαντζάκ, που τοποθετείται σε χωριά όπως τα Μποροστίτσα, Ντολίτσε και Ουγκάο. Για τις δύο τελευταίες γενιές αυτά τα χωριά έχουν γίνει εν μέρει βοσνιακά, λόγω των σχέσεων επιμειξίας με τον Βόσνιο πληθυσμό που τα περιβάλλει. Ως εκ τούτου και λόγω των γιουγκοσλαβικών πολέμων και των μετέπειτα γεγονότων, επιλέγουν να δηλώνουν τους εαυτούς τους σε απογραφές ως «Μουσουλμάνους» και «Βόσνιους» αντί για Αλβανούς. Οι ηλικιωμένοι σε αυτά τα χωριά εξακολουθούν να μιλούν άπταιστα αλβανικά.

## Πολιτισμικά στοιχεία
Εκπαίδευση στην αλβανική γλώσσα παρέχεται για σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Υπάρχουν κάποια πανεπιστημιακού επιπέδου μαθήματα που παρέχονται στα αλβανικά, στην πρωτεύουσα της Σερβίας, το Βελιγράδι, αν και πολλοί φοιτητές επιλέγουν να λαμβάνουν πτυχία σε πανεπιστήμια του Κοσόβου, της Βόρειας Μακεδονίας ή της Αλβανίας.

Η κύρια θρησκεία των Αλβανών στην περιοχή αυτή είναι το Ισλάμ. Πριν από την οθωμανική εισβολή στα Βαλκάνια, ο πληθυσμός της κοιλάδας του Πρέσεβο ήταν ως επί το πλείστον Ρωμαιοκαθολικός. Υπάρχουν ακόμα καθολικές εκκλησίες στα χωριά του Καραδάκ, που βρίσκονται σήμερα στο Κόσοβο.

## Δημογραφικά στοιχεία
Ένας εκτιμώμενος αριθμός 50.000–70.000 Αλβανών ζουν σήμερα στη Σερβία, η πλειοψηφία των οποίων διαμένουν στους δήμους του Πρέσεβο, Μπουγιάνοβατς και Μέντβετζα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2002, υπήρχαν 61.467 ιθαγενείς Αλβανοί πολίτες. Οι περισσότεροι Αλβανοί επέλεξαν να μποϊκοτάρουν την απογραφή του 2011, η οποία είχε ως αποτέλεσμα μόνο 5.809 Αλβανοί να καταγραφούν στη χώρα.

Στην πρωτεύουσα της χώρας, το Βελιγράδι, υπάρχει μια μικρή αλβανική κοινότητα. Στην απογραφή του 1981 καταγράφηκαν 8.212 Αλβανοί, το 1991 4.985, το 2002 μειώθηκε στους 1.492 και σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2011) ο αριθμός είναι 1.252.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Σερβία
Αρμένιοι στη Σερβία

Η **[[Αρμένιοι|Αρμενική]] κοινότητα στη [[Σερβία]]** χρονολογείται από την περίοδο του Μεσαίωνα. Το 1218 ο Άγιος Σάββας προσκάλεσε Αρμένιους τεχνίτες να χτίσουν ένα Σερβικό Ορθόδοξο μοναστήρι, έπειτα από ταξίδι του στην Αρμενία και αφού είδε την εκεί όμορφη αρχιτεκτονική. Οι Αρμένιοι έχτισαν την Ιερά Μονή Βιτόβνιτσα, η οποία διατήρησε ένα δίγλωσσο ιερό κείμενο σε σερβικά και αρμενικά.

Οι Αρμένιοι ήταν ένα μικρό μέρος του οθωμανικού στρατού όταν αυτοί εισέβαλαν στη Σερβία, πριν από τη Μάχη του Κοσόβου (1389). Ωστόσο στο άκουσμα ότι θα επιτεθούν ένα χριστιανικό λαό, εγκατέλειψαν τους Οθωμανούς για να πολεμήσουν στο πλευρό των Σέρβων. Μετά τη μάχη οι επιζώντες Αρμένιοι εγκαταστάθηκαν στους λόφους της Σοκόμπανια, όπου έκτισαν το Μοναστήρι Γέρμεντσιτς.

Ο Εβλιγιά Τσελεμπή, Τούρκος χρονογράφος και περιηγητής, έχει καταγράψει μια αρμενική παρουσία στο Ούζιτσε, κατά τον 17ο αιώνα.

Τα απομεινάρια ενός αρμενικού νεκροταφείου υπάρχουν στο φρούριο Καλεμέγκνταν, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά τον 17ο αιώνα οπότε και το κατέστρεψαν οι Οθωμανοί. Μόνο μερικοί τάφοι μένουν σε καλή κατάσταση. Το 1810 οι Τούρκοι κατέστρεψαν το Μοναστήρι του Τσέλιε, με τους Σέρβους να το ξανακτίζουν το 1811 έχοντας τη βοήθεια πλούσιων Αρμενίων. Ένας από τους ευεργέτες είχε την ιδέα ανέγερσης ενός αρμενικού τρούλου που συμπεριλήφθηκε στο έργο, έτσι ώστε το μοναστήρι σήμερα να αποτελεί ένα μείγμα βυζαντινής, σερβικής και αρμενικής αρχιτεκτονικής.

Τη δεκαετία του 1880 έμποροι από την περιοχή Κάμαχα της Αρμενίας εγκαταστάθηκαν στο Βάλιεβο. Μεταξύ αυτών ήταν και ο πατέρας του Σογομών Τεχλιριάν, Αρμένιου που δολοφόνησε τον δήμιο των Αρμενίων Ταλαάτ Πασά. 

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου πολλοί Αρμένιοι μετακόμισαν στη Βόρεια Αμερική και τη Γαλλία. Στη σερβική απογραφή του 2011, μόλις 222 δήλωσαν ότι ήταν Αρμένιοι.

Η Αρμενία και η Σερβία καθιέρωσαν διπλωματικές σχέσεις το 1992. Η Αρμενία εκπροσωπείται στη Σερβία μέσω της πρεσβείας της στην Αθήνα. Η Σερβία εκπροσωπείται και αυτή στην Αρμενία μέσω της πρεσβείας της στην Αθήνα. Ο σύλλογος Αρμενίων της Σερβίας, που ασχολείται με τις κοινωφελείς υποθέσεις και πολιτιστικά θέματα, έχει επικεφαλής την Γκοχάρ Χαρουτουνιάν-Σέκουλιτς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Σερβία
Βούλγαροι του Βανάτου

Οι **[[Βούλγαροι]] στο [[Βανάτο]]** (βουλγαρικά: *Банатски българи*) είναι μια βουλγαρική μειονοτική ομάδα που εγκαταστάθηκε τον 18ο αιώνα στην περιοχή του Βανάτου, που βρισκόταν τότε στην κυριαρχία των Αψβούργων. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η περιοχή αυτή διαιρέθηκε μεταξύ Ρουμανίας, Σερβίας και Ουγγαρίας. Σε αντίθεση με τους περισσότερους Βούλγαρους, που είναι Ορθόδοξοι, αυτοί που βρίσκονται στο Βανάτο είναι Ρωμαιοκαθολικοί με ομολογία και προέρχονται από ομάδες και προέρχονται από ομάδες Παυλικιανών και Ρωμαιοκαθολικών της σημερινής βόρειας και βορειοδυτικής Βουλγαρίας.

Οι Βούλγαροι του Βανάτου μιλούν μια ξεχωριστή κωδικοποιημένη μορφή της Ανατολικής Βουλγαρικής γλώσσας με επιρροές και από άλλες γλώσσες της ευρύτερης περιοχής. Παρόλο που ταυτίζονται με την Πεδιάδα της Παννονίας (απομακρυσμένη από την ηπειρωτική χώρα της Βουλγαρίας), έχουν διατηρήσει τη βουλγαρική τους εθνική ταυτότητα. Μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας, το 1878, πολλοί επέστρεψαν σε αυτήν και ίδρυσαν νέα χωριά.

## Πληθυσμός
Η επίσημη ρουμανική απογραφή του 2002 αναφέρει ότι 6.468 άνθρωποι βουλγαρικής καταγωγής κατοικούν στο ρουμανικό τμήμα του Βανάτου. Η σερβική απογραφή του 2002 κατέγραψε 1.658 Βούλγαρους στη Βοϊβοντίνα, την αυτόνομη επαρχία που καλύπτει το σερβικό τμήμα του Βανάτου. Βούλγαροι ερευνητές εκτιμούν ότι 12.000 Βούλγαροι του Βανάτου ζουν στη Ρουμανία και 3.000 στη Σερβία.

Τα πρώτα και σημαντικότερα κέντρα του βουλγαρικού πληθυσμού του Βανάτου είναι τα χωριά Ντουντέστι Βέκι και Βίνγκα, που τοποθετούνται σήμερα στη Ρουμανία, αλλά σημαντικές κοινότητες υπάρχουν επίσης στη Μπρεστέα, τη Ντέντα, την Κολονία Μπουλγκάρα και τις πόλεις Τιμισοάρα και Σανικολάου Μάρε. Τα σημαντικότερα κέντρα στη Σερβία είναι τα χωριά Ιβάνοβο, Κόνακ, Γιάσα Τόμιτς και Σκορένοβατς.

Στη Βουλγαρία παλιννοστούντες Βούλγαροι του Βανάτου βρίσκονται στα χωριά Ασένοβο, Μπαρντάρσκι Γκεράν, Ντραγκομίροβο, Γκοστίλια και Μπρεγκάρε, μεταξύ άλλων, ενώ σε μερικά από τα οποία συνυπάρχουν με Σουηβούς του Βανάτου, άλλους Βούλγαρους Ρωμαιοκαθολικούς ή Βούλγαρους Ορθόδοξους.

## Σημαντικές προσωπικότητες
* Στέφαν Ντούνιοφ (1815–1889)&nbsp;– επαναστάτης, συμμετέχων στην Ουγγρική Επανάσταση του 1848 και μέλος των δυνάμεων του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, κατά την ενοποίηση της Ιταλίας
* Ευσέβιος Φερμεντζίν (1845–1897)&nbsp;– ιστορικός, υψηλόβαθμος κληρικός, θεολόγος, πολύγλωσσος και δραστήριος συνεργάτης της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών
* Λέοπολντ Κοσίλκοφ (1850–1940)&nbsp;– δάσκαλος και συγγραφέας
* Γιόζου Ριλ&nbsp;– δάσκαλος και διεθνώς αναγνωρισμένος συγγραφέας εγχειριδίων
* Κάρολ Τέλμπις (1853–1914)&nbsp;– Δήμαρχος της Τιμισοάρα
* Αντόν Λεμπάνοφ (1912–2008)&nbsp;– δικηγόρος, δημοσιογράφος και ποιητής
* Κάρολ Τελμπίζοφ (1915–1994)&nbsp;– δικηγόρος, δημοσιογράφος και επιστήμονας
* Λούις Μπακάλοφ (γεν. 1933) — βραβευμένος Αργεντινός συνθέτης

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλγαρική διασπορά
Οίκος του Ναμύρ

Ο **Οίκος του Ναμύρ**, γαλλ. Maison de Namur, είναι ένας ευγενής Οίκος της Λοθαριγγίας, που μέλη του ήταν κόμητες του Ναμύρ (περιοχής τώρα νοτιοδυτικά του Βελγίου) από τον 10ο ως τον 12ο αι.

## Ιστορία
Αρχηγέτης του Οίκου είναι ο Βερεγγάριος κόμης του Λόμμε(γκαου), κομητείας που μετονομάστηκε σε Ναμύρ, ο ο ποίος νυμφεύτηκε μία αδελφή του Γιλβέρτου των Ρέγκιναρ δούκα της Λωρραίνης.

Το έργο *Vita Gerardi abbatis Broniensis* αναφέρει ότι οι απόγονοί του συνέχισαν να έχουν το Ναμύρ. Η αδελφή ή κόρη του Βερεγγάριου είχε γιο τον Ροβέρτο Α΄ κόμη του Ναμύρ. Ο γιος αυτού Αλβέρτος Α΄ άφησε στον δευτερότοκο γιο του το Ντυρμπουί και στον πρωτότοκο Αλβέρτο Γ΄ το Ναμύρ. Αυτός νυμφεύτηκε την Ίντα των Μπίλλουνκ, κληρονόμο του Λα Ρος-αν-Αρντέν. Ο γιος τους Γοδεφρείδος Α΄ νυμφεύτηκε την Ερμεζίνντε των Αρντέν-Βερντέν, κόρη του Κορράδου Α΄ κόμη του Λουξεμβούργου.

Ο ανιψιός της Ερμενζίνντε ήταν ο τελευταίος άρρην των Αρντέν-Βερντέν και η κομητεία περιήλθε στον γιο της Ερρίκο Δ΄, ο οποίος εκτός από το Ναμύρ του πατέρα του κληρονόμησε το Λα Ρος και το Ντυρμπουί του εξαδέλφου του. Ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου του Ναμύρ και απεβίωσε το 1196. Το Ναμύρ κληροδοτήθηκε στον ανιψιό του Βαλδουίνο Ε΄ κόμη της Φλάνδρας, χάνοντας έτσι την αυτονομία του.

Η κόρη του Ερμεζίνντε παντρεύτηκε τον Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λίμπουργκ. Έτσι η κομητεία του Λουξεμβούργου, από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν πέρασε μέσω της Ερμεζίνντας στον Οίκος του Λιμβούργου, του οποίου κλάδος είναι ο Οίκος του Λουξεμβούργου.

## Γενεαλογία

## Πηγές
* Maison de Namur
Γκυ Β΄ του Νταμπιέρ

Ο **Γκυ Β΄**, γαλλ.: Guy II (απεβ. 18 Ιανουαρίου 1216) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Νταμπιέρ, Μπουμπόν & Μονλουσόν. Έγινε κοντόσταυλος της Καμπανίας.

## Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Γουλιέλμου Α΄ κυρίου του Νταμπιέρ (γιου του Γκυ Α΄ κυρίου του Νταμπιέρ) και της Ερμενγάρδης του Τουσύ, κόρης του Ιτιέρ Γ΄ κυρίου του Τουσύ.

Συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία ως μέλος της ομάδας που προηγήθηκε, η οποία ξεκίνησε την πολιορκία της Άκρας το 1189. Το 1191 στην Παλαιστίνη εθεωρείτο υποστηρικτής του Κορράδου μαρκησίου του Μομφερράτου.

Το 1212 ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας ανέθεσε στον Γκυ Β΄ να εκτοπίσει τον Γκυ Β΄ κόμη του Ωβέρν. Το επέτυχε, καταλαμβάνοντας το κάστρο Τουρνοέλ το επόμενο έτος. Η συμμετοχή του στη μάχη του Μπουβίν το 1214 ήταν αποφασιστική για τη νίκη των Γάλλων.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1186 τη Ματθίλδη Α΄ της Βουρβόνης, κόρη και κληρονόμο του Αρσαμπώ διαδόχου του Μπουρμπόν και είχε τέκνα:
* Αρσαμμπώ Η΄ 1189-1242, κύριος του Μπουρμπόν.
* Γουλιέλμος Β΄ 1196-1231, κύριος του Νταμπιέρ.
* Φιλίππα-Μαώ απεβ. 1223, παντρεύτηκε τον Γκιγκ/Γκυ Δ΄ κόμη του Φορέ.
* Γκυ Γ΄ απεβ. 1275.
* Μαρία, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερβέ του Βιερζόν και μετά τον Ερρίκο Α΄ του Σουλλύ.
* Ιωάννα.
* Μαργαρίτα.

## Πρόγονοι



	

## Αναφορές σε Πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Εύδης του Νεβέρ

Ο **Εύδης** (1230 - 4 Αυγούστου 1266) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν διάδοχος στο δουκάτο της Βουργουνδίας.

## Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας και της πρώτης συζύγου του Γιολάντας, κόρης του Ροβέρτου Γ΄ κόμη του Ντρε. Δεν κληρονόμησε ποτέ το δουκάτο, επειδή απεβίωσε πριν από τον πατέρα του στην Άκρα, στις 7 Αυγούστου 1266,  Το 1272 διάδοχος του πατέρα του έγινε ο μικρότερος αδελφός του Ροβέρτος Β΄. 

Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη Β΄, που κληρονόμησε τις κομητείες του Νεβέρ, του Ωσέρ & του Τοννέρ από τη μητέρα της Γιολάντα των Σατιγιόν. Έτσι έγινε κόμης του Νεβέρ, Ωσέρ & Τοννέρ συζυγικώ δικαιώματι (jure uxoris).

## Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ματθίλδη (Μαώ) Β΄ των Νταμπιέρ, κόρη του Αρσαμμπώ Θ΄ κυρίου του Μπουρμπόν, απέκτησε τέκνα:
* Γιολάντα Β΄ 1247-1280, κόμισσα της Νεβέρ, παντρεύτηκε πρώτα  τον Ιωάννη-Τριστάν κόμη του Βαλουά (γιο του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας) και μετά τον Ροβέρτο Γ΄ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας.
* Μαργαρίτα 1250-1308, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης.
* Αδελαΐδα 1251-1290, κόμισσα του Ωσέρ, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ των Ιβρέα κύριο του Ροσφόρ.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας
Γκυ Α΄ του Νταμπιέρ

Ο **Γκυ Α΄**, γαλλ.: Guy I (απεβ. 1151) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Νταμπιέρ, του Σαιν-Ντιζιέ και του Μοελάν.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Τιμπώ/Θεοβάλδου του Νταμπιέρ-συρ-λ'Ωμπ και της Ελισάβετ του Μονλερύ, κόρης του Μίλο Α΄ κυρίου του Μονλερύ και (λόγω της 2ης συζύγου του) υποκόμη του Τρουά.

Ταξίδεψε με τον Ούγο των Μπλουά του Τρουά σε προσκύνημα στην Παλαιστίνη το 1125. Έγινε ιππότης του τάγματος των Ναϊτών και ο γιος του Γουλιέλμος Α΄ επικύρωσε δωρεά ιδιοκτησίας στους ΝαΙτες στο Προβέν. Σχετίστηκε με τον Μπαλιάν τον γηραιό, κύριο του Ιμπελέν, που ταξίδευσε στην Παλαιστίνη με τον Ούγο Α΄ κόμη της Γιάφφας (Ιόππης) και με τον θείο τού Ούγου Α΄, τον Γκυ του Πουιζέ.

Η σύζυγός του Ελβίντ ήταν χήρα του Ούγου του Σασεναί κυρίου του Μοντρεάλ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελβίντ, κόρη του Ανδρέα του Μπωντεμόν, σενεσάλη της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
* Γουλιέλμος Α΄ απεβ. μετά το 1173, κύριος του Νταμπιέρ, Σαιν-Ντιζιέ & Μοελάν. Γιος του ήταν ο:
** Γκυ Β΄ απεβ. 1216, κύριος του Νταμπιέρ.
* Ανδρέας απεβ. μετά το 1165.
* Μίλο απεβ. μετά το 1165.
* Γκυ απεβ. 1163, επίσκοπος του Σαλόν.
* Ελβίντ απεβ. πριν το 1196, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Δ΄ κύριο του Ζουανβίλ.
* Αγνή απεβ. μετά το 1192, παντρεύτηκε τον Ναρζό κύριο του Τουσύ.

## Πρόγονοι




## Πηγές
* Riley-Smith, Johathan (1997). The First Crusaders, 1095-1131. Cambridge University Press.
Schenk, Jochen (2012). Templar Families: Landowning Families and the Order of the Temple in France, c.1120-1307. Cambridge University Press.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Αρσαμμπώ Η΄ του Μπουρμπόν

Ο **Αρσαμμπώ Η΄** ο *μεγάλος*, γαλλ.: Archambaud VIII le grand (1189 - 1242) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Μπουρμπόν, που τώρα βρίσκεται στο Ωβέρν της Γαλλίας.

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκυ Β΄ κυρίου του Νταμπιέρ και της Ματθίλδης, κόρης του Αρσιμπάλντ διαδόχου του Μπουρμπόν, η οποία κληρνόμησε την κυριότητα του Μπουρμπόν..

Ο πατέρας του απεβίωσε το 1216 και η μητέρα του το 1228, την οποία διαδέχθηκε ως κύριος του Μπουρμπόν. Το 1242 απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αρσαμμπώ Θ΄ ως κύριος του Μπουρμπόν.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1205 την Αλίκη του Φορέ και είχε τέκνα:
* Μαργαρίτα 1217-1256, παντρεύτηκε τον Θεοβάλδο Α΄ των Μπλουά βασιλιά της Ναβάρρας.
* Αρσαμμπώ Θ΄ απεβ. 1249, κύριος του Μπουρμπόν .

Ο Αρσαμμπώ Η΄ απέπεμψε τη γυναίκα του, έκανε δεύτερο γάμο με τη Βεατρίκη του Μονλυσόν και είχε τέκνα:
* Γουλιέλμος κύριος του Μπεσαί.
* Μαρία, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ κόμη του Ντρε.
* Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Μπερωντ ΣΤ΄ του Μερκέρ.

## Πρόγονοι




## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Αρσαμμπώ Θ΄ του Μπουρμπόν

Ο **Αρσαμμπώ Θ΄** ο *νέος*, γαλλ.: Archambaud IX le jeune (απεβ. 15 Ιανουαρίου 1249) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Μπουρμπόν, περιοχής που τώρα βρίσκεται στο Ωβέρν της Γαλλίας.

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αρσαμμπώ Η΄ κυρίου του Μπουρμπόν και της Αλίκης του Φορέ.

Το 1249 απεβίωσε στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της Ζ΄ Σταυροφορίας. Με τον γάμο της κόρης του Αγνής το Μπουρμπόν πέρασε στον Οίκο των δουκών της Βουργουνδίας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γιολάνντα Α΄ κόμισσα του Νεβέρ, κόρη της Αγνής του Ντονζύ (κόρης του Ερβέ Δ΄ του Ντονζύ) και είχε τέκνα:
* Ματθίλδη Β΄ 1234/35-1262, κόμισσα του Νεβέρ, παντρεύτηκε τον Εύδη των Καπετιδών-Βουργουνδίας κόμη του Ωσέρρ.
* Αγνή 1237-1288, κυρία του Μπουρμπόν, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Καπετιδών-Βουργουνδίας κόμη του Σαρολαί, αδελφό του Εύδη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Άλις Μανρό

Η **Άλις Αν Μανρό**, το γένος **Λέιντλω** (*Alice Ann Munro-*Laidlaw*, [[10 Ιουλίου]] [[1931]] – [[13 Μαΐου]] [[2024]]) ήταν [[Καναδάς|Καναδή]] [[Διήγημα|διηγηματογράφος]] που κέρδισε το [[Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας|Νόμπελ Λογοτεχνίας]] το [[2013]]. Το έργο της Μανρό έχει περιγραφεί ως επαναστατικό για την αρχιτεκτονική των διηγημάτων, ειδικά στην τάση να κινούνται προς τα εμπρός και προς τα πίσω στο χρόνο. Για τις ιστορίες της έχει ειπωθεί ότι «ενσωματώνουν περισσότερα από όσα παρουσιάζουν, αποκαλύπτουν περισσότερα από το να επιδεικνύουν».

== Βιογραφικά στοιχεία ==
Γεννήθηκε το 1931 στην πόλη Ουίνγκχαμ του [[Οντάριο]] στον [[Καναδάς|Καναδά]]. Ξεκίνησε τη συγγραφική της πορεία ως έφηβη. Ξεκίνησε να σπουδάζει δημοσιογραφία και αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο με διετή υποτροφία, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές της για να παντρευτεί τον πρώτο της σύζυγο, τον συμφοιτητή της Τζέιμς Μανρό, το 1951. Μαζί απέκτησαν τέσσερις κόρες, η μια εκ των οποίων πέθανε την ημέρα της γέννησής της. Με τον Μανρό μετακόμισαν το 1963 και ίδρυσαν βιβλιοπωλείο στη [[Βικτώρια (Βρετανική Κολομβία)|Βικτώρια]] της [[Βρετανική Κολομβία|Βρετανικής Κολομβίας]], το οποίο λειτουργεί ακόμη. Χώρισαν το 1972 και η Μανρό επέστρεψε στο Οντάριο και επικεντρώθηκε στην συγγραφική της καριέρα. Το 1976 παντρεύτηκε τον δεύτερο της σύζυγο, τον παλιό συμφοιτητή της και χαρτογράφο Τζέραλντ Φρέμιλν, με τον οποίο έζησαν μαζί έως τον θάνατό του το 2013. Η Μανρό απεβίωσε από επιπλοκές άνοιας από την οποία έπασχε από το 2012, στο σπίτι της στη πόλη Πορτ Χόουπ του Οντάριο, στις 13 Μαΐου 2024, σε ηλικία 92 ετών.

== Το συγγραφικό της έργο ==
Η μυθοπλασία της Μανρό τοποθετείται πιο συχνά στην πατρίδα της, στην επαρχία Χιούρον του νοτιοδυτικού [[Οντάριο]]. οι ιστορίες της εξερευνούν την ανθρώπινη πολυπλοκότητα σε ένα απλό ύφος πρόζας. Η γραφή της Μανρό την έχει καθιερώσει ως «μία από τους μεγαλύτερους σύγχρονους συγγραφείς φαντασίας», ή, όπως το θέτει η Cynthia Ozick, «η [[Αντόν Τσέχωφ|Τσέχοφ]] μας» Η Μανρό ήταν αποδέκτης πολλών λογοτεχνικών βραβείων, συμπεριλαμβανομένου του [[Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας|Βραβείου Νομπέλ Λογοτεχνίας]] 2013 για το έργο της ως «μαστόρισσας του σύγχρονου διηγήματος», και το [[Διεθνές βραβείο Μπούκερ|Man Booker International Prize]] 2009 για το συνολικό της έργο. Ήταν, επίσης, τρεις φορές νικήτρια του [[Βραβείου του Γενικού Κυβερνήτη]] για τη μυθοπλασία και ήταν αποδέκτρια του Βραβείου Μαριάν Ενγκέλ 1996 από την Εταιρεία Συγγραφέων του Καναδά, καθώς και του Rogers Writers' Trust Fiction Prize 2004 για το *Δραπέτης''.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καναδοί λογοτέχνες
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Κατηγορία:Καναδοί νομπελίστες
Επιγραφές του Μπιρ ελ Κουτ

Οι **Επιγραφές του Μπιρ ελ Κουτ** (, *Bir el Qut’is C’arc’erebi*) είναι Βυζαντινές μωσαϊκές επιγραφές γραμμένες στο αλφάβητο Ασομταβρούλι της γεωργιανής γλώσσας. Ανασκάφτηκαν στο Γεωργιανό Μοναστήρι του Αγίου Θεοδώρου το 1952 από τον Ιταλό αρχαιολόγο Βιργκίλιο Κάνιο Κόρμπο κοντά στο Μπιρ ελ Κουτ, στην έρημο της Ιουδαίας, 6 χλμ. νοτιοανατολικά της Ιερουσαλήμ και 2 χλμ. βόρεια της Βηθλεέμ. Γεωργιανές επιγραφές βρέθηκαν σε ένα μωσαϊκό πάτωμα. Η πρώτη επιγραφή χρονολογείται από το 388-392 μ.Χ., η δεύτερη από το 430 μ.Χ. και η τρίτη από το 532 μ.Χ.

Το μοναστήρι όπου έγιναν οι ανασκαφές ιδρύθηκε ή ξαναχτίστηκε από τον Γεωργιανό φιλόσοφο και βασιλικό πρίγκηπα Πέτρο τον Ιβέριο. Μία από τις επιγραφές τον αναφέρει με τον πατέρα του. Η άλλη επιγραφή αναφέρει τον Βακούριο τον Ιβέριο που θεωρείται πιθανός παππούς του Πέτρου.

Μέχρι στιγμής, τα δύο πρώτα σκαλίσματα είναι οι παλαιότερες υπάρχουσες γεωργιανές επιγραφές. Οι επιγραφές φυλάσσονται στο μουσείο του Studium Biblicum Franciscanum στην Ιερουσαλήμ. Η επιγραφή 2 που αναφέρει τον Πέτρο τον Ιβέριο δεν έχει βρεθεί.

## Επιγραφές

### Επιγραφή 1
|δεξιά|250px|μικρογραφία

* **Μετάφραση:** "Ιησού Χριστέ, ελέησον τον Μπακούρ και τον Γκριομίζντ και τους απογόνους τους."
* **Χρονολογείται από:** 430 μ.Χ.

### Επιγραφή 2

* **Μετάφραση:** "Άγιε Θεόδωρε, ελέησον τον Μαρούαν και τον Μπούρζεν, Αμήν."
* **Χρονολογείται από:** 430 μ.Χ.

### Επιγραφή 3
μικρογραφία|Επιγραφή 3

* **Μετάφραση:** "Με τη βοήθεια του Ιησού Χριστού και του Αγίου Θεοδώρου, Θεέ ευλόγησε τον Άμπα Αντώνιο και την Ιωσία, το στρώμα αυτού του μωσαϊκού και τον πατέρα και τη μητέρα της Ιωσίας, Αμήν."
* **Χρονολογείται:** 532 μ.Χ.

## Δείτε επίσης
* Επιγραφές Μπολνίσι

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* Hewitt, B.G. (1995). Georgian: A Structural Reference Grammar. John Benjamins Publishing. .
* Khurtsilava, Besik (2016). The inscriptions of the Georgian Monastery in B'ir el-Qutt and their chronology,"Christianity in the Midlle East", No 1,2017, pp. 129-151 https://web.archive.org/web/20190408150855/https://drive.google.com/file/d/1jvWE4dBhMpY68SpuImW16-qVWdF8llKq/view?usp=drivesdk
* Wachtang Djobadze, Materials for the study of Georgian monasteries in the Western environs of Antioch on the Orontes, Volume 48; Volume 372, Corpussco, 1976
* Georgian Soviet Encyclopedia, Volume. 7, pp. 651-652, Tbilisi, 1984
* Giorgi Tsereteli, The oldest Georgian inscriptions from Palestine, Tbilisi, 1960
* Le Destin de la Géorgie, Revue de Karthvélologie, 1961, p. 115
* Chachanidze, V., Peter the Iberian and the archaeological excavations of Georgian monastery in Jerusalem, Tbilisi, 1977

 

Κατηγορία:Γεωργιανή γλώσσα
Κατηγορία:Τέχνεργα
Κατηγορία:Παλαιότερα γνωστά χειρόγραφα ανά γλώσσα
Δήμος Σωσθενίου

Ο **Δήμος Σωσθενίου** συστάθηκε το 1834 ΦΕΚ 3/10-01-1834 και ήταν ένας από τους πέντε Δήμους της Τήνου (Οι άλλοι τέσσερις ήταν οι Τήνου, Τριποτάμου, Περαίας και Πανόρμου). Έδρα του ήταν η Στενή και περιελάμβανε στα όριά του τους οικισμούς, Στενή, Καρυά, Κέχρο, Μέση, Μουσουλού, Ποταμιά, Τζάδο, Βωλάξ, Κουμάρο και Φαλατάδο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Τήνου
Κοτύλη 106 Αρχαιολογικού Μουσείου Άνδρου

Η Κοτύλη με αύξοντα αριθμό 106 στη συλλογή του Αρχαιολογικού Μουσείου Άνδρου διατηρείται αποσπασματικώς.

## Διακόσμηση
Μεταξύ των λαβών έχει κεντρική μετώπη με δύο πουλιά που μαλλώνουν για ένα σκουλήκι. Πλαισιώνεται από ομάδες κάθετων γραμμών και μετώπες διπλών πελέκων. Στο σώμα του αντικειμένου έχουμε οριζόντιες γραμμές.

## Προέλευση
Είναι Κορινθιακής προέλευσης της Υστερογεωμετρικής περιόδου (750-720 π.Χ)

## Παραπομπές

## Πηγές
*Αλέξανδρος Καμπίτογλου, Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου, Αθήνα,1981

Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Άνδρο
Οίκος του Νταμπιέρ

O **Οίκος του Νταμπιέρ** (γαλλ.: *Maison de Dampierre*) έπαιξε σημαίνοντα ρόλο από τον 12ο ως τον 14ο αι. στην Καμπανία, όπου βρίσκεται η κυριότητα του Νταμπιέρ. Μέλη του Οίκου έγιναν κόμητες της Φλάνδρας, του Νεβέρ, του Αρτουά, της κομητείας της Βουργουνδίας (Φρανς-Κοντέ) και κόμητες -μετέπειτα δούκες- του Ρετέλ (Αρδέννες).

Το πρώτο γνωστό μέλος του Οίκου είναι ο Γκυ Α΄ κύριος του Νταμπιέρ. Ο κύριος κλάδος εξέλιπε το 1384 με τον Λουδοβίκο Β΄ κόμη της Φλάνδρας, Αρτουά, Βουργουνδίας, Ρετέλ (Αρδέννες), Νεβέρ, που τον διαδέχθηκε η κόρη του Μαργαρίτα Γ΄ κόμη της Φλάνδρας. Αυτή στον πρώτο γιο της Ιωάννη έδωσε τη Φλάνδρα, Αρτουά, Βουργουνδία, στον δεύτερο Αντώνιο το Ρετέλ (Αρδέννες) και στον τρίτο Φίλιππο Β΄ το Νεβέρ. Ο πλάγιος κλάδος των κομήτων του Ναμύρ εξέλιπε το 1429 με τον Ιωάννη Γ΄ κόμη του Ναμύρ.

## Ιστορία του Οίκου
Ο Οίκος είχε μία ανταγωνιστική σχέση με τον Οίκο του Αβέν. Ο Βαλδουίνος Θ΄ κόμης της Φλάνδρας, ΣΤ΄ του Αινώ και Α΄ λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης είχε δεύτερη κόρη τη Μαργαρίτα Β΄ κόμισσα της Φλάνδρας, που παντρεύτηκε τον Μπουσάρ Δ΄ κόμη του Αβέν. Η πρώτη κόρη Ιωάννα διαμαρτυρήθηκε για το μερίδιό της και ήλθε σε αντιπαλότητα με τη Μαργαρίτα Β΄, ώσπου κατάφερε να ακυρώσει τον γάμο της με τον Μπουσάρ Δ΄, τον οποίο αιχμαλώτισε το 1219. Έπεισε τη Μαργαρίτα Β΄ να κάνει δεύτερο γάμο με τον Γουλιέλμο Β΄ κόμη του Νταμπιέρ. Η ακύρωση του πρώτου γάμου δεν ήταν ακριβώς νόμιμη και έτσι η εγκυρότητα του δεύτερου ήταν αμφίβολη. Το αν τα τέκνα μπορούσαν να θεωρηθούν νόμιμοι διάδοχοι προκάλεσε τον Πόλεμο για τη Διαδοχή της Φλάνδρας και του Αινώ.

Το 1246 ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας αποφάσισε το Αινώ να πάει στα τέκνα του πρώτου γάμου και η Φλάνδρα (της οποίας ήταν επικυρίαρχος) σε εκείνα του δεύτερου. Η Μαργαρίτα Β΄ έδωσε τη Φλάνδρα στα τέκνα του δεύτερου γάμου, όχι όμως το Αινώ. Τότε ο πρωτότοκος γιος της Ιωάννης Α΄ των Αβέν απευθύνθηκε στον αδελφό της συζύγου του, τον Γουλιέλμο Β΄, διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας (και ως εκ τούτου επικυρίαρχου του Αινώ), που τον έπεισε να καταλάβει το Αινώ. Το 1253 ο Ιωάννης Α΄ νίκησε τον ετεροθαλή αδελφό του Γκυ των Νταμπιέρ στη μάχη του Βεστ-Καπέλ, τον φυλάκισε και ανάγκασε τη μητέρα τους να του παραχωρήσει το Αινώ.

Η Μαργαρίτα Β΄ δεν έμεινε άπρακτη: παραχώρησε το Αινώ στον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, που το διεκδίκησε με πόλεμο, αλλά απέτυχε. Το 1254 επέστρεψε από τη Σταυροφορία ο Λουδοβίκος Θ΄, μεγαλύτερος αδελφός του Καρόλου Α΄ και επέβαλε την πρότερή του απόφαση. Έτσι έληξε και η τρίτη φάση του Πολέμου αυτού.

## Γενεαλογία του Οίκου του Νταμπιέρ

## Πηγές
* Evergates, Theodore (2007). The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300. University of Pennsylvania Press.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Κατηγορία:Γαλλικές ευγενείς οικογένειες
Κατηγορία:Ευγενείς οικογένειες της Καμπανίας (Γαλλία)
Κατηγορία:Ευγενείς οικογένειες της Φλάνδρας και του Αρτουά
Κατηγορία:Βελγικές ευγενείς οικογένειες
Κατηγορία:Γερμανικές ευγενείς οικογένειες
Κατηγορία:Ισπανικές ευγενείς οικογένειες
Κρατήρας Αρχαιολογικού Μουσείου Άνδρου

Ο κρατήρας με αύξοντα αριθμό 131 στην συλλογή του αρχαιολογικού μουσείου Άνδρου.

## Περιγραφή
Πρόκειται για κρατήρα με προχοή, και αποσπασματικώς διατηρούμενος. Είναι διακοσμημένος στο χείλος με γραμμή. Ανάμεσά στις λαβές μια μετόπη με τρία πουλιά και μετόπες με γεωμετρικά κοσμήματα, χωρισμένες από ομάδες κάθετων και οριζόντιων γραμμών.

## Προέλευση
Είναι Ευβοϊκής κατασκευής και τοποθετείται χρονικά στην Υστερογεωμετρική περίοδο 750-690 π.Χ.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Αλέξανδρος Καμπίτογλου, Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου, Αθήνα,1981

Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Άνδρο
Ιωάννης της Φλάνδρας

Ο **Ιωάννης**, γαλλ.: Jean (π. 1250 - 14 Οκτωβρίου 1292) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν επίσκοπος του Μετς (1280-82) και της Λιέγης (1282-91).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και της Ματίλντας, κόρης του Ροβέρτου Β΄ κυρίου του Μπετύν. Αδέλφια του ήταν οι: Ροβέρτος Γ΄ κόμης της Φλάνδρας, Φίλιππος κόμης του Κιέτι, Ιωάννης Α΄ μαρκήσιος του Ναμύρ και Γκυ κύριος του Ρονς.

Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και έγινε επίσκοπος του Μετς (1280-82) και μετά πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης (1282-91). 

Το 1292 απεβίωσε στο κάστρο Ανέβ και τάφηκε στο αββαείο Φιν, κοντά στο Ντουαί.

## Πρόγονοι




## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Γκυ του Ναμύρ

Ο **Γκυ του Ναμύρ**, ολλανδ. Gwijde van Namen (π. 1272 - 13 Οκτωβρίου 1311) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόμης της Ζηλανδίας (Zeeland) και κύριος του Ρονς (Ronse).

## Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και της Ισαβέλλας του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου.

Το 1302, όταν ο πατέρας του ήταν φυλακισμένος και η Φλάνδρα υπό Γαλλική κατοχή, εστάλη από τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Α΄ να αναλάβει τη διοίκηση της εξέγερσης εκεί. Οδήγησε το στρατό από τη δυτική Φλάνδρα στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών (στο Courtrai (Γαλλικά) ή Kortrijk (Φλαμανδικά)) και έλαβε μεγάλη επευφημία για την νίκη. Πήρε τον τίτλο του κόμη της Ζηλανδίας και εισέβαλε σε αυτήν, όμως οι Γάλλοι επανέκαμψαν με νέο στρατό, τον νίκησαν το 1304 στη ναυμαχία του Ζήρικζεε και ο Γουλιέλμος Δ΄ των Βίττελσμπαχ κόμης της Ζηλανδίας τον αιχμαλώτισε.

Εγκατέλειψε τα σχέδιά του στη Ζηλανδία και ακολούθησε τον εξάδελφό του Ερρίκο Ζ΄ της Γερμανίας (από τον Οίκο του Λουξεμβούργου) στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Εκεί έκανε το γάμο του, αλλά απεβίωσε σύντομα μετά στην Παβία σε ηλικία 39 ετών.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1311 τη Μαργαρίτα, κόρη του Θεοβάλδου Β΄ δούκα της Λωρραίνης· ο Γκυ απεβίωσε λίγο μετά και δεν πρόλαβε να αποκτήσει απογόνους. Η σύζυγός του έκανε δεύτερο γάμο.

## Πρόγονοι




## Πηγές
* Bataille des éperons d'or 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Νόρα του Λίχτενσταϊν

Η **Νόρα του Λίχτενσταϊν** (*Nora vu Liechtenstein*, 31 Οκτωβρίου 1950 -) είναι η μοναχοκόρη του Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄, Πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και αδελφή του σημερινού Πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν Ιωάννη Αδάμ Β΄.

## Βιογραφία
Η *Νορμπέρτα Ελισάβετ Μαρία Ασούντα Ιωσηφίνα Γεωργίνα και όλα τα ιερά* γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1950 στη Ζυρίχη και είναι η μοναχοκόρη του Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄, Πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Κόμισσας Γεωργίνας του Βίλτζεκ.

Η Νόρα το 1988 παντρεύτηκε τον Δον Βισέντε Σαρτόριους ι Καβέσα δε Βάκα, 3ο Μαρκήσιο του Μαρίνιο. Μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί:
*την Μαρία Τερέσα Σαρτόριους ι δε Λίχτενσταϊν (1992-)

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και στο Μεταπτυχιακό Ινστιτούτο Διεθνών και Αναπτυξιακών Μελετών, επίσης στη Γενεύη. Έχει εργαστεί στην Παγκόσμια Τράπεζα και στο Διεθνές Ινστιτούτο Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης. Μιλάει Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά και Ισπανικά.

Είναι μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1984. Διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής του Λίχτενσταϊν από το 1982 έως το 1992 και από το 2002 είναι Πρόεδρος των Special Olympics του Λίχτενσταϊν.

Ήταν επικεφαλής οδηγός προσκόπων του σώματος προσκόπων του Λίχτενσταϊν Σάντα Μαρία από το 1973 έως το 1989. Σήμερα είναι επίτιμο μέλος του συλλόγου των προσκόπων.

Η πριγκίπισσα Νόρα είναι ανάδοχος της Λετίσιας Μαρίας, αρχιδούκισσας της Αυστρίας-Έστε, κόρη της πριγκίπισσας Άστριντ του Βελγίου.

## Τίτλοι
***31 Οκτωβρίου 1950 – 11 Ιουνίου 1988**: *Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Νορμπέρτα του Λίχτενσταϊν, Κόμισσα του Ρίτμπεργκ
***11 Ιουνίου 1988 – 22 Ιουλίου 2002**: *Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Νορμπέρτα, Μαρκησία του Μαρίνιο
***22 Ιουνίου 2002 - μέχρι σήμερα**: *Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Νορμπέρτα, Χήρα Μαρκησία του Μαρίνιο

### Τιμητικές διακρίσεις
**Εθνικές**
*  Λίχτενσταϊν: Αναμνηστικό Μετάλλιο των 70ων Γενεθλίων του Πρίγκιπα Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄ (16/08/1976).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Μαραθώνιος του Βελιγραδίου

Ο **Μαραθώνιος του Βελιγραδίου** είναι αγώνας δρόμου που διεξάγεται κάθε χρόνο από το 1988 στο Βελιγράδι. Πραγματοποιείται συνήθως στα μέσα Απριλίου και διαθέτει και διαδρομές ημιμαραθωνίου και διασκεδαστικού αγώνα για το κοινό.

Ο Μαραθώνιος του Βελιγραδίου είναι ένα από τα μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα στη Σερβία. Μια ομάδα ατόμων σχεδίασε την αποκατάσταση του αγώνα που υπήρχε το 1910 από το Ομπρένοβατς προς το Βελιγράδι. Ο πρώτος σύγχρονος μαραθώνιος στο Βελιγράδι πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαΐου 1988. Το μήκος της διαδρομής του αρχικού μαραθωνίου του 1910 ήταν 23 χιλιόμετρα με αρκετούς σταθμούς ελέγχου. Το μήκος διαδρομής του μαραθωνίου του 1988 ήταν 46,7 χιλιόμετρα , με την αφετηρία και τον τερματισμό να είναι μπροστά από το κτίριο του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου. Από το 1990 και μετέπειτα Μαραθώνιος του Βελιγραδίου έχει μήκος 42,195 χιλιόμετρα.

Ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας το 1999 από το ΝΑΤΟ δεν εμπόδισε τη διεξαγωγή του μαραθωνίου εκείνο το έτος, που διεξήχθη στις 17 Απριλίου. Περίπου 40 δρομείς από εννέα χώρες διέσχισαν τη γραμμή τερματισμού σε 3 ώρες, 15 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα. Δρομείς υπήρξαν και από χώρες του ΝΑΤΟ, όπως ο Αμερικάνος Σέιν Μπρένσον και οι Μιχαήλ Τουρζίνσκι και Χέινζ Λόρμπερ από τη Γερμανία.

Τον Σεπτέμβριο του 2003 ο Δήμος του Βελιγραδίου δήλωσε ότι ο Μαραθώνιος είναι ένα γεγονός ιδιαίτερης σημασίας για την πόλη. Οι ίδιοι διοργανωτές οργανώνουν επίσης τον Αγώνα του Βελιγραδίου Μέσω της Ιστορίας, έναν αγώνα γύρω από το φρούριο Καλεμέγκνταν της πόλης, που ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1996. Ο Μαραθώνιος του Βελιγραδίου είναι προσαρμοσμένος για ανθρώπους όλων των ηλικιών και χωρίζεται στις ακόλουθες κατηγορίες:

* Ο **Μαραθώνιος Παιδιών** είναι ο αγώνας τρεξίματος για παιδιά
* Ο **Διασκεδαστικός Αγώνας** είναι η διαδρομή με τους περισσότερους συμμετέχοντες (5 χιλιομέτρων)
* Ο **Ημιμαραθώνιος** είναι ένας μαραθώνιος μισής απόστασης, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα
* Ο Μαραθώνιος είναι ο κλασικός αγώνας μαραθωνίου μήκους 42,195 χιλιομέτρων

## Πρόσφατοι νικητές

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Belgrade City Marathon 
* Marathon Info
* Run, World, Run -- And Stop the War! 
;Κατάλογος νικητών
*Karamata, Ozren (2010-04-20). Beogradski Marathon. Association of Road Racing Statisticians. Ανακτήθηκε 2010-04-21.

Βελιγραδιου
Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βελιγράδι
Κοτύλη Αρχαιολογικού Μουσείου Άνδρου

Η κοτύλη του αρχαιολογικού μουσείου Άνδρου είναι ένα βαθύ και χωρίς χείλος ποτήρι με δύο οριζόντιες λαβές.  Ως προς τη διακόσμησή του είναι ολόβαφη. Υπάρχει χαραγμένη επιγραφή (graffito) *ΜΝΟΙΛΕΟΙ* (;) 

## Προέλευση
Είναι Κορινθιακής κατασκευής και τοποθετείται στην Υστερογεωμετρική περίοδο περίπου 750-720 π.Χ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αλέξανδρος Καμπίτογλου, Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου, Αθήνα,1981

Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Άνδρο