open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μεσινό Κορινθίας

Το **Μεσινό** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Το Μεσινό βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αχαΐας, στη μέση του ανατολικού τμήματος της λεκάνης του Φενεού και σε αυτό οφείλεται η ονομασία του. Είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Γερόντιου, σε υψόμετρο 770 μέτρων ενώ απέχει περίπου 83 χιλιόμετρα Δ. από την Κόρινθο και 59 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από το Κιάτο (έδρα του δήμου). Στο χωριό, με τα περισσότερα σπίτια του πέτρινα, υπάρχει ένας παραδοσιακός μύλος αλλά και μουσείο που στεγάζει μικρή αρχαιολογική συλλογή. 

## Ιστορικά - διοικητικά στοιχεία
Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ το αναφέρει ως *Messino*  (*Voyage V, 184*) να υπάγεται στην Επαρχία Κορινθίας (*Cadastre de la Corinthie en dehors de l' Isthme*) → Τμήμα Σικυώνας ή Βόχας (*Sicyonie ou Voca*) με αριθμό οικογενειών: 50. Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφονται με την ονομασία *Mesano* να υπάγεται στην Επαρχία Κορίνθου (*Corinthe*) με αριθμό οικογενειών: 35 και συνολικό πληθυσμό: 166. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως *Μεσινού* στην Επαρχία Κορίνθου → Τμήμα Ζάχολης με αριθμό οικογενειών: 35 και συνολικό πληθυσμό: 152 άτομα.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1834 να ορίζεται έδρα στον τότε δήμο Μεσσινού. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης  κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελει κοινότητα, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Φενεού του Δήμου Σικυωνίων και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 285 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 227.

## Παραπομπές


Μεσινό
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Κατάλογος πρωθυπουργών του Καμερούν

Αυτός είναι ένας κατάλογος των πρωθυπουργών του Καμερούν από τότε που η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία το 1960 μέχρι σήμερα.

Ο σημερινός πρωθυπουργός του Καμερούν είναι ο Τζόζεφ Ενγκούτε, από τις 4 Ιανουαρίου 2019.

## Κατάλογος κατόχων του αξιώματος
;Πολιτικά κόμματα

## Χρονολόγιο

## Δείτε επίσης
*Πολιτική του Καμερούν
*Πρόεδρος του Καμερούν
*Κατάλογος προέδρων του Καμερούν
*Πρωθυπουργός του Καμερούν

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος Ιστότοπος
* World Statesmen – Cameroon
Ωραία νεκρά κορίτσια

To ***Ωραία νεκρά κορίτσια*** (Κροατικά: *Fine mrtve djevojke*, τίτλος διεθνούς διανομής: *Fine Dead Girls*) είναι μια κροατική δραματική ταινία. Τη σκηνοθεσία της έχει κάνει ο Ντάλιμπορ Μάτανιτς, του οποίου είναι η δεύτερη ταινία.  Η ταινία κυκλοφόρησε το 2002 και έκανε πρεμιέρα τον Ιούλιο του 2002 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πούλα. To *Ωραία νεκρά κορίτσια* έχει ονομαστεί μία από τις καλύτερες κροατικές ταινίες της εποχής μετά την ανεξαρτησία της Κροατίας.  Η ταινία προσέλκυσε έντονα την προσοχή λόγω των αμφιλεγόμενων και προκλητικών θεμάτων της.

## Πλοκή
Η Ίβα (Όλγκα Πακάλοβιτς) και η Μαρίγια (Νίνα Βιόλιτς), ένα ζευγάρι λεσβιών, οι οποίες νοικιάζουν ένα διαμέρισμα στο Ζάγκρεμπ. Η πολυκατοικία στην οποία βρίσκεται το διαμέρισμ αυτό φαίνεται να  τους παρέχει ένα ήσυχο και ασφαλές περιβάλλον για να ζήσουν τον έρωτά τους, αλλά με την πάροδο του χρόνου η ατμόσφαιρα στο κτήριο γίνεται όλο και πιο απειλητική.

Η ηλικιωμένη, γεμάτη αδιακρισία σπιτονοικοκυρά Όλγα (Ίνγκε Άπελτ) κυριαρχεί στην πολυκατοικία, της οποίας άλλοι ένοικοι είναι ο ήρεμος σύζυγος της Όλγας, ο ενήλικος γιος της, ο Ντάνιελ (Κρέσιμιρ Μίκιτς) ο οποίος είναι ερωτευμένος με την Ίβα, η πόρνη Λίντιγια (Γιάντρανκα Τζόκιτς), μια κακοποιημένη νοικοκυρά, ένας χήρος που διατηρεί το πτώμα της πρόσφατα πεθαμένης συζύγου του, ένας γυναικολόγος (Μπόρις Μίχολγιεβιτς) ο οποίος κάνει παράνομα αμβλώσεις σε ένα από τα διαμέρισματα του κτηρίου και ένας πρώην στρατιώτης ο οποίος παίζει τακτικά πολεμική μουσική κατά τη διάρκεια της νύχτας. Οι χαρακτήρες έχουν ως στόχο να δείξουν την τρέλα που επικρατούσε κατά τη μεταπολεμική εποχή στην κροατική κοινωνία.

Παράλληλα, ο συντηρητικός και βαθιά θρησκευόμενος πατέρας της Μαρίγια παρακολουθεί κρυφά την κόρη του και πληρώνει τη Λίντιγια για να προσπαθήσει να αποπλανήσει την Ίβα, ένα εγχείρημα το οποίο δεν πετυχαίνει.

Όταν η Όλγα ανακαλύπτει ότι η Ίβα και η Μαρίγια είναι λεσβίες, η κατάσταση κλιμακώνεται και πυροδοτείται μια αλυσιδωτή έκρηξη γεγονότων: ένας βιασμός, μια δολοφονίας και μια απαγωγής.

## Διανομή

* Όλγα Πακάλοβιτς ως Ίβα
* Νίνα Βιόλιτς ως Μαρίγια
* Κρέσιμιρ Μίκιτς ως Ντάνιελ
* Ίνγκε Άπελτ ως Όλγα (σπιτονοικοκυρά)
* Ίβιτσα Βίντοβιτς ως Μπλαζ

## Βραβεία και υποψηφιότητες

### Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πούλα 2002

* Βραβείο κοινού "Golden Gate Pula" 
* Big Golden Arena 
* Golden Arena 
** Καλύτερος Ανδρικός Ρόλος: Ivica Vidović 
** Καλύτερη Ηθοποιός σε Β' Ρόλο: Όλγα Πακάλοβιτς 
** Καλύτερη Σκηνοθεσία: Dalibor Matanić 

### Geneva Cinéma Tout Ecran 2003

* Βραβείο κριτικής επιτροπής νέων – Dalibor Matanić 

### Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Βραβεία Σότσι 2003

* Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής – Dalibor Matanić  (ισόπαλο με την ταινία *At kende sandheden* του 2002)
* Golden Rose – Dalibor Matanić (υποψηφιότητα)

### 75α Βραβεία Όσκαρ

* Υποβολή της Κροατίας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (δεν ήταν υποψήφια)  

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* ''Ωραία νεκρά κορίτσια'' στο Filmski-Programi.hr 
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κροατία
Κατηγορία:Ταινίες του 2002
Κατηγορία:Κροατικές ταινίες
Έσπερος (Δίθυρο Μαλάκιο)

[μικρογραφία|Έσπερος (''Gari depressa''), [Καλαμαριά, Θεσσαλονίκη]]
Ο **Έσπερος** με επιστημονική ονομασία *Gari depressa* είναι ένα θαλάσσιο δίθυρο μαλάκιο που ανήκει στην οικογένεια Psammobiidae. Είναι γνωστό για το κομψό, πεπλατυσμένο σχήμα του και τις ακτινωτές χρωματικές του ζώνες που θυμίζουν τις αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος.

## Ονομασία
Το όνομα του γένους *Gari* αποτελεί μια ονομασία που καθιερώθηκε από τον Schumacher το 1817, πιθανώς δάνειο από τοπικές διαλέκτους ή λόγω της ομοιότητας με το σχήμα άλλων κοχυλιών.

Το όνομα του είδους *depressa*, που στα λατινικά σημαίνει «πιεσμένο» ή «πεπλατυσμένο», αναφέρεται στο πολύ λεπτό και επίπεδο σχήμα των θυρίδων του κελύφους του

## Γεωγραφική Κατανομή
Είναι είδος ευρέως διαδεδομένο στον Ανατολικό Ατλαντικό (από τη Νορβηγία έως τη Νότια Αφρική) και σε ολόκληρη τη Μεσόγειο Θάλασσα, συμπεριλαμβανομένου του Αιγαίου και του Ιονίου Πελάγους.

## Οικολογία-Ενδιαίτημα
Απαντά σε αμμώδεις ή λασπώδεις βυθούς και σε υποστρώματα με χαλίκια ή θραύσματα κοχυλιών. Ζει συνήθως θαμμένο σε βάθη από τη ρηχή υποπαλιρροϊκή ζώνη έως τα 30-50 μέτρα. Προτιμά σχετικά προφυλαγμένες περιοχές όπου μπορεί να σκάβει με ευκολία.

## Περιγραφή
Το όστρακο είναι επίμηκες, ισόθυρο και αρκετά στερεό, με μήκος που φτάνει τα 5-6,5 εκατοστά. Το χρώμα του είναι συνήθως λευκό, κρεμ ή ανοιχτό κίτρινο, με χαρακτηριστικές ροζ ή μωβ ακτινωτές γραμμές που ξεκινούν από την κορυφή. Εσωτερικά, το όστρακο είναι λευκό, συχνά με κίτρινες ή μωβ αποχρώσεις.

## Βιολογία
Τρέφεται με οργανικό αιώρημα και μικροοργανισμούς (φυτοπλαγκτόν), τα οποία φιλτράρει από το νερό μέσω των σιφωνίων του (διηθηματοφάγο).

Αναπαράγεται όπως και τα περισσότερα δίθυρα της Μεσογείου αναπαράγονται κατά τους θερμούς μήνες (άνοιξη έως καλοκαίρι), απελευθερώνοντας γαμέτες στο νερό όπου γίνεται η γονιμοποίηση.

## Αλιεία
Δεν αποτελεί αντικείμενο εντατικής εμπορικής αλιείας. Συλλέγεται κυρίως περιστασιακά από ερασιτέχνες ή ως παρεμπίπτον αλίευμα σε τράτες και αργαλειούς. Σε ορισμένες περιοχές της Μεσογείου καταναλώνεται ως εδώδιμο, αν και είναι λιγότερο κοινό από άλλα είδη όπως οι αχιβάδες.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Pennant, T. (1777). British Zoology, vol. IV. Crustacea. Mollusca. Testacea. London. B. White. p. 47.
* Schumacher, C. F. (1817). Essai d'un nouveau système des habitations des vers testacés. Copenhague. p. 11.
* Tebble, N. (1966). British Bivalve Seashells: A Handbook for Identification. British Museum (Natural History), London.
* Delamotte, M. & Vardala-Theodorou, E. (2007). Κοχύλια από τις Ελληνικές Θάλασσες. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας.

Κατηγορία:Μαλάκια
Κατηγορία:Δίθυρα
Γιάννης Καντέλης

Ο **Γιάννης Καντέλης** (Αθήνα, 1979) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός συντάκτης, με παρουσία στον έντυπο, τηλεοπτικό και ηλεκτρονικό Τύπο.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979 και μεγάλωσε στη Μεγαλόπολη Αρκαδίας. Μετακόμισε στην Αθήνα το 1997 για σπουδές και ξεκίνησε να εργάζεται στη δημοσιογραφία το 2000, αρχικά στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ.

Στη συνέχεια κάλυψε ρεπορτάζ υπουργείων, όπως των Εσωτερικών και Εργασίας, και εντάχθηκε στο πολιτικό ρεπορτάζ. Από το 2003 έως το 2008 εργάστηκε στο τηλεοπτικό σταθμό STAR, ενώ από το 2010 δραστηριοποιείται στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ.

Από το 2018 εργάζεται στον ενημερωτικό ιστότοπο *iefimerida.gr*, όπου καλύπτει το κυβερνητικό ρεπορτάζ και την πολιτική επικαιρότητα. Παράλληλα, άρθρα και αναλύσεις του δημοσιεύονται και σε έντυπα και ιστοσελίδες όπως η *Today Press* και η *LiFO*. Η αρθρογραφία του επικεντρώνεται στην πολιτική ανάλυση και στις εξελίξεις της ελληνικής κυβέρνησης και των κομμάτων.

## Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Άρτεμις Μάντη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Άρθρα του Γ. Καντέλη στην iefimerida.gr

Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού

Η **Μονή Αγίου Γεωργίου** ή **Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού** βρίσκεται στην Πελοπόννησο και την Κορινθία, σε υψόμετρο 945 μέτρων βόρεια/δίπλα από την τεχνητή λίμνη Δόξα. Απέχει περίπου 90 χιλιόμετρα Δ. από την Κόρινθο, 66 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από το Κιάτο και 3 χιλιόμετρα ΒΔ. από την Αρχαία Φενεό. 

## Ιστορικά στοιχεία
Το μοναστήρι αρχικά βρισκόταν 1,7 χιλιόμετρα νοτιότερα από την σημερινή του τοποθεσία και από το παλιό  (Παλαιοµονάστηρο) διασώζεται µόνο το καθολικό (ο ναός του Αγίου Φανουρίου). Ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα ενώ η μεταφορά του έγινε το 1693 εξ αιτίας των πλημμυρών της λίμνης Φενεού, η οποία συχνά κατέκλυζε ολόκληρο το λεκανοπέδιο του Φενεού και απειλούσε όλα τα παραλίμνια χωριά. Η νέα μονή ανακαινίστηκε το 1754 εξαιτίας πυρκαγιάς που είχε προηγηθεί και είχε προκαλέσει μεγάλες καταστροφές. Η μονή, πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, στήριξε τον απελευθερωτικό αγώνα είτε  με τον τότε  ηγούμενο Ναθαναήλ που συμμετείχε στην Φιλική Εταιρεία, είτε φιλοξενώντας τον Παπαφλέσσα, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς. 

## Περιγραφή μονής
αριστερά|μικρογραφία
Το σημερινό μοναστήρι αποτελείται από ένα τριώροφο οικοδόμημα, το οποίο περιστοιχίζεται από ψηλό λιθόκτιστο περίβολο, η είσοδός του είναι στη νότια πλευρά του ενώ έχει χαρακτηριστικό τριώροφο κωδωνοστάσιο. Το καθολικό είναι αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο, βρίσκεται στο κέντρο πλακόστρωτης αυλής με γύρω του τα κελιά και πρόκειται για βασιλική με τρούλο η οποία είναι διακοσμημένη με αξιόλογες αγιογραφίες κρητικής τεχνοτροπίας (έργα του Παναγιώτη από τα Ιωάννινα - 1754) καθώς και επιχρυσωμένο ξυλόγλυπτο τέμπλο, με διάφορες παραστάσεις της περιόδου 1762-68 (πιθανότατα από τον ίδιο καλλιτέχνη). 

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1834 να προσαρτάται στον τότε Δήμο Φενεού. Διοικητικά με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αρχαία Φενεό, το Λούζι και τα Βίλια αποτελούν στην Κοινότητα Αρχαίας Φενεού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Φενεού του Δήμου Σικυωνίων και σύμφωνα την απογραφή του 2021 απογράφηκε 1 μοναχός / μοναχή.
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κορινθία Ιερά μονή Αγιου Γεωργίου Φενεού στο ''youtube.com''.
* Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού από το αποθετήριο ''odysseus.culture.gr''.
* Φτιάχνοντας γλυκό τριαντάφυλλο σε ένα μοναστήρι στη λίμνη Δόξα στον ιστότοπο ''lifo.gr''.

## Παραπομπές


Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού
Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού
Κατηγορία:Μονές της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
Μια φορά ήταν ο άνθρωπος

Το **Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Άνθρωπος** είναι γαλλική εκπαιδευτική σειρά κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τον **Αλμπέρ Μπαρίγιε (έναν Γάλλο καρτουνίστα)** το 1978 για το στούντιο Procidis. Αποτελεί το πρώτο μέρος της ευρύτερης συλλογής σειρών «Μια φορά κι έναν καιρό...». Η σειρά αφηγείται την ιστορία της ανθρωπότητας από τη δημιουργία της Γης μέχρι τη σύγχρονη εποχή, συνδυάζοντας την ψυχαγωγία με την ιστορική μάθηση. Μέχρι και σήμερα θεωρείται από τις καλύτερες εκπαιδευτικές σειρές, κάτι καθόλου τυχαίο μιας και για την υλοποίηση της δούλεψαν ιστορικοί, ανθρωπολόγοι και ειδικοί παιδαγωγοί.

## Υπόθεση
Η σειρά αποτελείται από 26 επεισόδια, καθένα από τα οποία εστιάζει σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο ή πολιτισμό (π.χ. Αρχαία Ελλάδα, Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Βιομηχανική Επανάσταση). Το πρώτο επεισόδιο μας μεταφέρει στο 400.000.000 π.Χ. όπου άρχισε να διαμορφώνεται η ζωή στη Γη, ενώ το τελευταίο επεισόδιο αφορά στη σύγχρονη εποχή.

Κεντρικός αφηγητής και σοφός της παρέας είναι ο **Μαέστρος**, ένας ηλικιωμένος με μακριά λευκή γενειάδα που καθοδηγεί μια σταθερή ομάδα χαρακτήρων (τον Πιέρ, τη Ζαντ, τον "Χοντρό" κ.α.) οι οποίοι επανεμφανίζονται σε κάθε εποχή ως εκπρόσωποι των ανθρώπων εκείνης της περιόδου. 

## Η σειρά στην ελληνική τηλεόραση
Στην Ελλάδα η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά από την **ΕΡΤ** τη δεκαετία του '80 και γνώρισε τεράστια επιτυχία. Η χαρακτηριστική μουσική των τίτλων (του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ) ταυτίστηκε με την εκπαιδευτική τηλεόραση στη χώρα μας. 

## Βιβλία της σειράς
Βιβλία της σειράς κυκλοφόρησαν και στη χώρα μας σε τόμους σαν μικρή εγκυκλοπαίδεια ιστορίας για τα παιδιά. Τα βιβλία βασίζονταν στην πλοκή, στους ήρωες και την εικονογράφηση της σειράς αλλά είχαν και κάποια δικά τους κομμάτια με πληροφορίες για την εποχή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορικές τηλεοπτικές σειρές
Νικόλαος Τασιόπουλος

Ο **Νικόλαος Τασιόπουλος** (γνωστός και ως Τάσιος, γενν. 1997, Καλαμάτα) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και συγγραφέας.

## Βιογραφία
Ο Νικόλαος Τασιόπουλος γεννήθηκε το 1997 στην Καλαμάτα. Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την τεχνολογία και τον σχεδιασμό ψηφιακών εφαρμογών.

Σε ηλικία 21 ετών ίδρυσε την εταιρεία *Tasios Designs*, η οποία δραστηριοποιείται στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη ιστοσελίδων, με έργα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Παράλληλα με την επιχειρηματική του δραστηριότητα, ασχολείται με τη συγγραφή και τη μελέτη φιλοσοφικών και τεχνολογικών θεμάτων. Είναι μέλος της Mensa, αναγνωρισμένος στο κορυφαίο 1% των ευφυέστερων ανθρώπων παγκοσμίως.

## Συγγραφικό έργο
Το πρώτο του βιβλίο, *Infinity Human: Οι σκιές της αιωνιότητας*, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κονιδάρη και ανήκει στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας και της φιλοσοφίας.

Το έργο εξερευνά έννοιες όπως η ανθρώπινη συνείδηση, η μνήμη και τα όρια της πραγματικότητας.

## Βιβλιογραφία

* *Infinity Human: Οι σκιές της αιωνιότητας* (2026)

## Πηγές
Νικόδημος Ιερομόναχος

Ο Νικόδημος Ιερομόναχος ο εξ Ιωαννίνοις απεβίωσε στον ίδιο τόπο στις 5 10ου του 1880 προσπαθώντας να στείλει ένα έγγραφο, ζητώντας βοήθεια με προορισμό την Αγία Ειρήνη οδού Αιόλου στην Αθήνα. Όπως γνωρίζουμε οι συνθήκες ήταν δύσκολες στην Ήπειρο εκείνη την εποχή και κάποιος τον πρόδωσε στους τούρκους. Τον βρήκαν την ώρα που ετοιμαζόταν να στείλει το γράμμα και τον μαχαίρωσαν επιτόπου. Έκαψαν το έγγραφο ,αλλά λέγεται πως έμεινε ένα μικρό μερος του. Το καμένο έγγραφο δεν έχει ακόμα βρεθεί, όμως πιστεύται πως βρίσκεται κάπου στα αρχεία της Αγίας Ειρήνης. Μια σύγχρονη αλλά όχι και τόσο έμπιστη πηγή, αναφέρει πως το μόνο μέρος του εγγράφου που δεν κάηκε σώθηκε από τον Διάκονό του μετά την Τουρκική επιδρομή και πως τελικά παρέδωσε το μισοκαμένο έγγραφο σε έναν προεστό από την Αγία Ειρήνη (Το όνομά του άγνωστο). Το έγγραφο έχει χαθεί κάπου στα αρχεία της Αγίας Ειρήνης.ηταν ενασ σημαντικοσ ανθρωποσ
Σαν Ραφαέλ (Καλιφόρνια)

Το **Σαν Ραφαέλ** (αγγλικά: *San Rafael*) είναι πόλη και έδρα της κομητείας Μαρίν στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Η πόλη βρίσκεται στην περιοχή Νορθ Μπέι της περιοχής του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 61.271 σύμφωνα με την απογραφή του 2020.

Το Σαν Ραφαέλ ιδρύθηκε από τους Ισπανούς το 1817, όταν ο Βιθέντε Φρανσίσκο ντε Σαρία ίδρυσε την αποστολή Σαν Ραφαέλ Αρκάνχελ, αρχικά ως υποαποστολή. Το Σαν Ραφαέλ Αρκάνχελ αναβαθμίστηκε σε πλήρες καθεστώς ιεραποστολής το 1822, ένα μήνα πριν η Άλτα Καλιφόρνια κηρύξει την ανεξαρτησία της από την Ισπανία ως μέρος του Μεξικού. Μετά την αμερικανική κατάκτηση της Καλιφόρνια, η κοινότητα του Σαν Ραφαέλ ενσωματώθηκε ως πόλη το 1874.

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με την Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η πόλη έχει συνολική έκταση 22.5 τετραγωνικά μίλια (58 km2). 16.6 τετραγωνικά μίλια (43 km2) από αυτό είναι γη και 6.0 τετραγωνικά μίλια (16 km2) από αυτό, ή 26.42%, είναι νερό. Το Σαν Φρανσίσκο βρίσκεται 26 χιλιόμετρα νότια.

Η ακτογραμμή του Σαν Ραφαέλ έχει ιστορικά γεμίσει σε σημαντικό βαθμό για να φιλοξενήσει ανάπτυξη γης, με την υποκείμενη λάσπη του κόλπου (κορεσμένη αργιλώδης ιλύς) να έχει πάχος έως και 90 πόδια (27 μέτρα). Σε ορισμένες τοποθεσίες, όπως το Μέρφις Πόιντ, ο ψαμμίτης ή ο σχιστολιθικός βράχος αναδύεται μέσα από τη λάσπη.

Το Σαν Ραφαέλ διαθέτει μεγάλη ποικιλία φυσικών οικοτόπων, από δάση σε μεγαλύτερα υψόμετρα έως βάλτους και εκβολές ποταμών. Τα έλη του φιλοξενούν το απειλούμενο είδος ποντίκι συγκομιδής αλμυρών βάλτων. Υπάρχουν επίσης παραποτάμιες περιοχές, συμπεριλαμβανομένων των διαδρόμων του Σαν Ραφαέλ Κρικ και του Μίλερ Κρικ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια
Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια
Κατηγορία:Έδρες κομητειών της Καλιφόρνια
Κατηγορία:Πόλεις στην κομητεία Μαρίν της Καλιφόρνια
Μεγάλος Βάλτος Κορινθίας

Ο **Μεγάλος Βάλτος** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας.

## Γενικά στοιχεία
Ο Μεγάλος Βάλτος βρίσκεται σε υψόμετρο 540 μέτρων ενώ απέχει περίπου 39 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την Κόρινθο και 15 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από το Κιάτο (έδρα του δήμου). 

Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ το αναφέρει ως *Valza-trani* (*Voyage V, 183*) να υπάγεται στην Επαρχία Κορινθίας (*Cadastre de la Corinthie en dehors de l' Isthme*) → Τμήμα Σικυώνας ή Βόχας (*Sicyonie ou Voca*) με αριθμό οικογενειών: 40. Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Valtsa -Mégali* να υπάγεται στην Επαρχία Κορίνθου (*Corinthe*) με αριθμό οικογενειών: 36 και συνολικό πληθυσμό: 171. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως *Βάλτσα μικρή* στην Επαρχία Κορίνθου → Τμήμα της Μητροπόλεως Κορίνθου με αριθμό οικογενειών: 36 και συνολικό πληθυσμό: 156   άτομα.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, ως *Μεγάλη Βάλτσα* το 1834 να  ορίζεται έδρα στον τότε δήμο Πελλήνης. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1927 μετονομάστηκε σε *Μεγάλα Βάλτα* και το 1940 το όνομα διορθώθηκε σε Μεγάλος Βάλτος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Βαλτσαίικα αποτελούν την  Κοινότητα Μεγάλου Βάλτου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σικυωνίων του Δήμου Σικυωνίων και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 282 κάτοικοι ενώ με αυτήν αυτήν του 2011 ήταν 335.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μικρός Βάλτος Κορινθίας 2021 στο www.youtube.com.

## Παραπομπές


Μεγάλος Βάλτος
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2026)

Το **Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 για το 2026**  που διοργανώνεται από τη FIA είναι, στην ιστορία της Φόρμουλα 1, το 77ο που απονέμει το πρωτάθλημα οδηγών και το 69ο που απονέμει το πρωτάθλημα κατασκευαστών.
Συνολικά θα διεξαχθούν 22 Γκραν Πρι και θα λάβουν μέρος 11 ομάδες με 22 οδηγούς. 

Το πρώτο Γκραν Πρι  πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαρτίου στην Μελβούρνη της Αυστραλίας και το τελευταίο θα διεξαχθεί 
στις 6 Δεκεμβρίου στο Άμπου Ντάμπι των Ηνωμένων αραβικών εμιράτων.

## Αλλαγές
Η σεζόν του 2026 περιλαμβάνει μια σειρά από σημαντικές αλλαγές στους κανονισμούς με αναθεωρημένη διαμόρφωση κινητήρα και νέα ενεργή αεροδυναμική. Η Audi, η οποία απέκτησε τη Sauber το 2024, συμμετέχει ως εργοστασιακή ομάδα με δική της μονάδα ισχύος, ενώ η Cadillac κάνει το ντεμπούτο της στο πρωτάθλημα χρησιμοποιώντας κινητήρες της Ferrari, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που μια ενδέκατη ομάδα αγωνίζεται από το 2016. Η Honda, μέσω της θυγατρικής της Honda Racing Corporation, σύναψε αποκλειστική συμφωνία εργοστασιακής ομάδας με την Aston Martin και θα την προμηθεύσει με τον δικό της κινητήρα μετά τη λήξη της σχέσης της με την Red Bull Racing. Η Ford επέστρεψε στο πρωτάθλημα για πρώτη φορά από το 2004, υποστηρίζοντας την Red Bull Powertrains στην προμήθεια κινητήρων στις Red Bull Racing και Racing Bulls. Η Renault δεν είναι πλέον προμηθευτής κινητήρων, καθώς η Alpine άλλαξε με αυτούς της Mercedes.

## Ομάδες & Οδηγοί
Η ομάδα της Cadilac F1 θα έχει για οδηγούς τον Φινλανδό Βαλτέρι Μπότας και τον Μεξικανό Σέρχιο Πέρες.

2026
Κάτω Διμηνιό Κορινθίας

Το **Κάτω Διμηνιό** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας.

## Γενικά στοιχεία
Το Κάτω Διμηνιό βρίσκεται στα παράλια του Κορινθιακού κόλπου, σε υψόμετρο 10 μέτρων, δίπλα και βορειοδυτικά του Κιάτο (έδρα του δήμου) του οποίου αποτελεί οικιστική συνέχεια. Απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την Κόρινθο ενώ στη νοτιοδυτική άκρη της περνάει η Νέα Σιδηροδρομική Γραμμή Κορίνθου - Πατρών και η Ολυμπία Οδός. Το χωριό είναι γνωστό για την παραλία του και τον "Πευκιά", το μικρό πευκοδάσος που εκτείνεται παράλληλα με αυτήν. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με επαγγέλματα και τον χώρο του τουρισμού αλλά και με τη γεωργία. 

Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, το 1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σικυώνος. Το 1933 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Κοκκινιά αποτελούν την Κοινότητα Κάτω Διμηνιού, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σικυωνίων του Δήμου Σικυωνίων και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 1.198 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 1.201.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παραλία Κάτω Διμηνιό (Κιάτο) στο youtube.com.
* Κάτω Διμηνιό από τον ιστότοπο visitsikyon.gr.

## Παραπομπές


Κάτω Διμηνιό
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Ιβάν Τρνσκι

Ο **Ιβάν Τρνσκι** (Κροατικά: Ivan Trnski, 1 Μαΐου 1819 – 30 Ιουνίου 1910  ) ήταν ένας Κροάτης συγγραφέας, μεταφραστής και σχεδιαστής γρίφων. Έχοντας λάβει αναγνώριση από τους συγχρόνους του ως μεγάλος ποιητής και πατριώτης, θεωρείται πλέον δεξιοτέχνης και παραγωγικός ποιητής.

## Βιογραφία
Ο Ιβάν Τρνσκι γεννήθηκε σε στο χωριό Νόβα Ράτσα κοντά στην πόλη Μπιέλοβαρ.  Προέρχεται από οικογένεια δασκάλων. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του στο Γκρούμπισνο Πόλιε το 1830. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Ιβάν στάλθηκε στο ορφανοτροφείο της επισκοπής στο Ζάγκρεμπ, όπου πήγε στο γυμνάσιο. Στη συνέχεια, ολοκλήρωσε την τριετή σχολή για διοικητικούς συνοριακούς αξιωματικούς στο Γκρατς. Αφού υπηρέτησε επί σειρά ετών στα Στρατιωτικά Σύνορα, προήχθη σε αντισυνταγματάρχη το 1867 και σε συνταγματάρχη το 1869. Ο Τρνσκι ήταν ο πρώτος επικεφαλής της επαρχίας του Μπιέλοβαρ - Κρίζεβτσι από τον Ιούλιο του 1871 έως τον Φεβρουάριο του 1872, οπότε και παραιτήθηκε από τη θέση αυτή. Το 1901 ο Τρνσκι διετέλεσε πρόεδρος του μη κυβερνητικού οργανισμού Matica hrvatska. Πέθανε στο Ζάγκρεμπ σε ηλικία 91 ετών.

Ήταν κουνιάδος του φιλελεύθερου Σλοβένου πολιτικού Κάρελ Λάβριτς .

## Έργο
Ο Τρνσκι έγραψε πατριωτικά και λαϊκά τραγούδια, ποιήματα (τις συλλογές *Pjesme krijesnice* και *Popijevke i milosnice mladenke*) και διηγήματα (*Slutljivac* "Μάντης", ίσως το πρώτο έργο υπερφυσικής μυθοπλασίας στην κροατική γλώσσα).

Μετέφρασε επίσης από τα Αγγλικά, τα Γερμανικά, τα Ρωσικά και τα Τσεχικά (Σαίξπηρ, Σίλερ, καθώς και τον *[[Ευγένιος Ονέγκιν|Ευγένιο Ονέγκιν]]* του Πούσκιν). 

Ο Τρνσκι συνέβαλε επίσης σε ζητήματα γλωσσολογίας και μετρικής. Το δοκίμιό του *«Περί συγγραφής στίχων*» (Vijenac, 1874) του χάρισε τον τίτλο «πατέρας της κροατικής μετρικής».

Οι σύγχρονοί του αναγνώριζαν τον Τρνσκι ως μεγάλο ποιητή και αγωνιστή για τα δικαιώματα του λαού. Οι σύγχρονοι ιστορικοί της λογοτεχνίας τον θεωρούν δεξιοτέχνη (αλλά όχι σπουδαίο) και παραγωγικό ποιητή. Ήταν ο κύριος διοργανωτής (1900) και πρόεδρος της Ένωσης Κροατών Συγγραφέων και συνέβαλε σε πολλά περιοδικά, από το *Danica ilirska* (1835) του ακαδημαϊκού Λιούντεβιτ Γκάι, το *Neven* και το *Vijenac*, μέχρι το *Savremenik* (1910).

Ο Τρνσκι ήταν ένας σημαντικός σχεδιαστής γρίφων, όπως αναγραμματισμοί και ακροστιχίδες, επί 50 χρόνια. Πολλοί από τους γρίγους του ήταν γραμμένοι σε στίχους.

Ως σχεδιαστής γρίφων, χρησιμοποιούσε τα ψευδώνυμα *Skrivnatin* και *Skrevnatin*. Και τα δύο είναι αναγραμματισμοί του ονόματός του.

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία

* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ivan Trnski, pjesnik "dana stare slave" 

Κατηγορία:Κροάτες ποιητές
Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς
Κίτσο Σλάμπινατς

Ο **Κρούνοσλαβ Σλάμπινατς**, ευρέως γνωστός ως **Κίτσο Σλάμπινατς** (Κροατικά: Kićo Slabinac, 28 Μαρτίου 1944 – 13 Νοεμβρίου 2020) ήταν ένας Κροάτης τραγουδιστής της ποπ μουσικής. Ειδικότητα του Σλάμπινατς ήταν τα σύγχρονα τραγούδια, τα οποία ήταν εμπνευσμένα από την παραδοσιακή μουσική της περιοχής της Σλαβονίας (που βρίσκεται στη σημερινή Κροατία), καθώς και η χρήση παραδοσιακών οργάνων όπως η ταμπουρίτσα.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ο Σλάμπινατς ήταν μέλος αρκετών ροκ εντ ρολ συγκροτημάτων. Ήταν ο ιδρυτής του ροκ συγκροτήματος Dynamites, το οποίο αρχικά είχε τα ονόματα Tornado και Kon Tiki, και μαζί με το οποίο έκανε τις πρώτες του επιτυχίες στην καριέρα του.  Στη συνέχεια, επέλεξε να ακολουθήσει σόλο καριέρα ως ποπ τραγουδιστής και μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ. Ενώ εμφανιζόταν σε ένα κλαμπ, έγινε αντιληπτός από τον μουσικό Νίκιτσα Καλόγιερα, ο οποίος του έδωσε την ευκαιρία να πάρει μέρος ως πρωτοεμφανιζόμενος στο Φεστιβάλ του Σπλιτ το 1969. Ένα χρόνο αργότερα, το 1970, ο Σλάμπινατς κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ της Οπατίας. Στη συνέχεια, εκπροσώπησε τη Γιουγκοσλαβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1971 με το τραγούδι "Tvoj dječak je tužan", καταλαμβάνοντας την 14η θέση. 

Το τραγούδι του Σλάμπινατς "Zbog jedne divne crne žene" σημείωσε τεράστια επιτυχία, η οποία εδραίωσε την καριέρα του ως τραγουδιστή. Ωστόσο, τη δεκαετία του 1970, νομικά προβλήματα καθώς και ο χρόνος που πέρασε στο εξωτερικό επηρέασαν αρνητικά την καριέρα του. Μετά την επιστροφή του από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Σλάμπινατς επικεντρώθηκε στη λαϊκή μουσική, αν και παρέμεινε ενεργός στην ποπ μουσική σκηνή. 

Το τραγούδι του "Letaj mi" έγινε διαχρονική επιτυχία στην τότε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας,  ιδιαίτερα αφού τραγουδήθηκε στα Σλαβομακεδονικά στο φεστιβάλ "MakFest" το 1989.

Ο Σλάμπινατς πέθανε στις 13 Νοεμβρίου του 2020 στο Ζάγκρεμτ, σε ηλικία 77 ετών μετά από μακρά και περίπλοκη ασθένεια. Απεβίωσε σε ένα δωμάτιο του νοσοκομείου KBC του Ζάγκρεμπ, μετά από νοσηλεία τριών μηνών λόγω στεφανιαίας νόσου, αλλά παρά την επιτυχημένη επέμβαση, η ανάρρωσή του εμφάνισε επιπλοκές. 

## Δισκογραφία

* 1971 – *Tvoj dječak je tužan*
* 1975 – *Hej bećari*
* 1978 – *Pusti noćas svoje kose*
* 1979 – *Seoska sam lola*
* 1984 – *Krunoslav Slabinac*
* 1984 – *Christmas with Kićo*
* 1985 – *Stani suzo*
* 1986 – *Da l' se sjećaš*
* 1987 – *Oj, garava, garava*
* 1988 – *Tiho, tiho uspomeno*
* 1991 – *Za tebe*
* 1995 – *Ako zora ne svane*
* 1995 – *Sve najbolje*
* 2006 – *Zlatna kolekcija*
* 2008 – *Dignite čaše svatovi*
* 2015 – *50 originalnih pjesama*

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Krunoslav Kićo Slabinac 

Κατηγορία:Κροάτες τραγουδιστές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Θάνατοι το 2020
Κατηγορία:Articles with hCards
Γιάγκοντα Μπούιτς

Η **Γιάγκοντα Μπούιτς** (Κροατικά: Jagoda Buić, 14 Μαρτίου 1930 – 17 Οκτωβρίου 2022) ήταν μια Κροάτισσα εικαστική καλλιτέχνιδα, που έμεινε περισσότερο γνωστή για τις μνημειώδεις εγκαταστάσεις και τις ταπισερί καλλιτχνικών ινών της, οι οποίες της κέρδισαν την αναγνώριση των κριτικών κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα.

## Τα πρώτα χρόνια
Γεννημένη στην παραθαλάσσια πόλη Σπλιτ, η Γιάγκοντα Μπούιτς σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ζάγκρεμπ. Επίσης, σπούδασε Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, και στη συνέχεια σπούδασε αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων  και τη σκηνογραφία, τα υφάσματα και την ενδυματολογία στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, από όπου αποφοίτησε το 1953.  Μετά την αποφοίτησή της, σπούδασε σκηνογραφία ταινιών στα στούντιο της Τσινετσιτά στη Ρώμη και ιστορία της ενδυματολογίας στο Διεθνές Κέντρο Τεχνών και Κοστουμιών που στεγάζεται στο Palazzo Grassi στη Βενετία. 

## Έργο
Η Μπούιτς εργάστηκε σε περισσότερα από 120 έργα ως ενδυματολόγος και σκηνογράφος σε διάφορες παραγωγές όπερας, μπαλέτου, θεάτρου και κινηματογράφου σε διάφορα θέατρα στη Βιέννη, το Ζάγκρεμπ, το Όσιγιεκ, το Ντουμπρόβνικ και το Σπλιτ.  Το 1965, στην Μπιενάλε της Λωζάνης για τις καλλιτεχνικές ίνες, η Μπούιτς εντυπωσίασε τους κριτικούς σύγχρονης τέχνης με την πρώτη της εγκατάσταση καλλιτεχνικών ινών, η οποία αγοράστηκε αμέσως από το Μουσείο Stedelijk του Άμστερνταμ.  Συνέχισε να εκθέτει τα μνημειώδη έργα καλλιτεχνικών ινών της σε εκθέσεις τέχνης και μουσεία σύγχρονης τέχνης σε όλο τον κόσμο. Αυτό την έκανε γνωστή για τις τεράστιες εγκαταστάσεις της από υφασμάτινα κορδόνια, κάνναβη και μαλλί, και για τα πειράματά της με ασυνήθιστες υφές επιφανειών στον χώρο. Από τη δεκαετία του 1970, η Μπούιτς, μαζί με την Πολωνέζα καλλιτέχνιδα Μαγκνταλένα Αμπανακόβιτς, είναι γνωστή για τις πρωτοποριακές καινοτόμες φόρμες υφασμάτων στις σύγχρονες τέχνες.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η Μπούιτς άρχισε να χρησιμοποιεί μέταλλα στα γλυπτά και τις εγκαταστάσεις της, και κατά τη δεκαετία του 2000 στράφηκε στη χρήση κολάζ από μια ποικιλία υλικών, όπως χαρτί, χαρτόνι, μαλλί κ.λπ. 

Το έργο της Μπούιτς συμπεριλήφθηκε στην έκθεση *Γυναίκες στην αφαίρεση* η οποία έλαβε χώρα το 2021 στο Κέντρο Ζορζ Πομπιντού στο Παρίσι. 

## Θάνατος
Η Μπούιτς πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 2022 στο σπίτι της στη Βενετία της Ιταλίας, από απροσδιόριστη ασθένεια.  Ήταν 92 ετών.

## Βραβεία
Η Μπούιτς κέρδισε πολλά βραβεία για το έργο της, ανάμεσα στα οποία και το Μεγάλο Βραβείο στην Μπιενάλε Τέχνης του Σάο Πάολο, το Βραβείο Χέρντερ (1976) και το Βραβείο Βλαντιμίρ Νάζορ για τη Συνολικό της Προσφορά στην τέχνη (2014). 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* Η Γιάγκοντα Μπούιτς στο Croatian Biographical Lexicon 
* Η Γιάγκοντα Μπούιτς στην Croatian Encyclopedia 
* Η Γιάγκοντα Μπούιτς στο AWARE: Archives of Women Artists, Research & Exhibitions

Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι καλλιτέχνες
Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης
Κατηγορία:Κροάτες καλλιτέχνες
Βέρα Σβόμποντα

Η **Βέρα Σβόμποντα** (Κροατικά: Vera Svoboda, 15 Αυγούστου 1936 – 1 Απριλίου 2024) ήταν μια Κροάτισσα τραγουδίστρια της λαϊκής μουσικής,  γνωστή με το παρατσούκλι «βασίλισσα της μουσικής ταμπουρίτσα».  Η Σβόμποντα ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς τραγουδίστριες της λαϊκής μουσικής στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. 

## Τα πρώτα χρόνια
Γεννημένη στο Όσιγιεκ,   η Σβόμποντα πέρασε τα παιδικά της χρόνια και φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Μίκλεους, καθώς και στη Μουσική Σχολή Φράνιο Κούχατς στην ίδια πόλη.  Σπούδασε και αποφοίτησε από το τμήμα Αγγλικών Σπουδών της Παιδαγωγικής Ακαδημίας του Όσιγιεκ και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα δίδαξε Αγγλικά σε σχολείο στο Όσιγιεκ. 

## Μουσική καριέρα
Κατά τα νεανικά της χρόνια, η Σβόμποντα έπαιζε τακτικά το Παιδικό Θέατρο στο Όσιγιεκ, σε έργα όπως *[[Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι|Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι]]* και η ''Σταχτοπούτας''.  Στο θέατρο γνώρισε και τον μελλοντικό σύζυγό της, ο οποίος ήταν μουσικός συνοδείας.  Το 1952, η Σβόμποντα πέρασε με επιτυχία μιας ακρόαση ως σολίστ στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό Radio Osijek.  Τραγούδησε στη Γυναικεία Χορωδία Šokadija και ηχογράφησε μουσικό υλικό για τις ανάγκες του ραδιοφώνου. 

Η εμφάνιση της Σβόμποντα στο Φεστιβάλ Μουσικής της Σλαβονίας το 1972 σηματοδότησε την έναρξη της μουσικής της καριέρας. 

Έκτοτε, εμφανίστηκε 50 φορές στο Đakovački vezovi,  καθώς και στο Φεστιβάλ μουσικής ταμπουρίτσα στο Όσιγιεκ, στις Ημέρες Julije Njikoš κ.λπ.  Εκτός από όλη την Κροατία, εμφανίστηκε στην Αυστραλία, την Αυστρία, το Βέλγιο, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Δανία, την Ελβετία, την Ελλάδα, το Ιράκ, την Ιταλία, το Κουβέιτ, την Ολλανδία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία και αλλού, καθώς και σε κροατικές καθολικές αποστολές,  κυρίως για την κροατική διασπορά.  Από το 1990 μέχρι το θάνατό της, πραγματοποίησε περίπου 400 φιλανθρωπικές συναυλίες. 

## Προσωπική ζωή
Η Σβόμποντα ήταν παντρεμένη με τον μουσικολόγο Γιούλιε Νίκος, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες.  Ήταν ρωμαιοκαθολική στο θρήσκευμα. 

Πέθανε την 1η Απριλίου 2024 και τάφηκε στο κοιμητήριο της Αγίας Άννας στο Όσιγιεκ στις 5 Απριλίου 2024.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κροάτες τραγουδιστές
Μούλκι Κορινθίας

Το **Μούλκι** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας.

## Γενικά στοιχεία
Το Μούλκι βρίσκεται κοντά στα παράλια του Κορινθιακού κόλπου, ανατολικά του χείμαρρου Ελισσώνας (ή Ασωπός), σε υψόμετρο 80 μέτρων. To χωριό απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την Κόρινθο και 4 χιλιόμετρα Α.-ΝΑ. από το κέντρο του Κιάτο (έδρα του δήμου) ενώ στην ανατολική πλευρά του χωριού περνάει η Ολυμπία Οδός. Στα δυτικά και δίπλα στις όχθεs του Ελισσώνα είναι η Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου που αποτελεί Μετόχι τηs Movήs Θεοτόκου Λεχώβαs του Κιάτου και η οποία ιδρύθηκε τα έτη 1857-1860. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την τουρκική λέξη *mylk* (= ιδιωτικό αγρόκτημα ή περιβόλι). Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, με επιχειρήσεις και είναι υπάλληλοι.

## Ιστορικά - διοικητικά στοιχεία
Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ το αναφέρει ως *Moulki* (*Voyage V, 183*) να υπάγεται στην Επαρχία Κορινθίας (*Cadastre de la Corinthie en dehors de l' Isthme*) → Τμήμα Σικυώνας ή Βόχας (*Sicyonie ou Voca*) με αριθμό οικογενειών: 40. Ο Άγγλος περιηγητής Ουίλιαμ Λήκ το αναφέρει ως Mulki (Morea III, 382). Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Moulki* να υπάγεται στην Επαρχία Κορίνθου (*Corinthe*) με αριθμό οικογενειών: 48 και συνολικό πληθυσμό: 228. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Μούλκι στην Επαρχία Κορίνθου → Τμήμα της Μητροπόλεως Κορίνθου με αριθμό οικογενειών: 48 και συνολικό πληθυσμό: 208 άτομα.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1834 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σικυώνος. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Δουρβατιώνα αποτελεί κοινότητα, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σικυωνίων του Δήμου Σικυωνίων και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 1.123 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 1.289.

## Παραπομπές


Μούλκι
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Ημέρα της Νίκης (Αζερμπαϊτζάν)

Η **Ημέρα της Νίκης** (Αζερικά: Zəfər Günü) είναι μια αργία στο Αζερμπαϊτζάν η οποία γιορτάζεται στις 8 Νοεμβρίου, σε ανάμνηση της νίκης του Αζερμπαϊτζάν κατά τον Δεύτερο Πόλεμο του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Η ημέρα καθιερώθηκε με διάταγμα του προέδρου του Αζερμπαϊτζάν στις 2 Δεκεμβρίου 2020 και γιορτάζεται την ημέρα της ανακατάληψης της Σουσά.

## Ιστορικό πλαίσιο
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2020, ξέσπασαν συγκρούσεις στην αμφισβητούμενη περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ, η οποία de facto ελέγχεται από την αυτοανακηρυγμένη και μη αναγνωρισμένη Δημοκρατία του Αρτσάχ, αλλά de jure αποτελεί μέρος του Αζερμπαϊτζάν.  Οι δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν προέλασαν πρώτα στις περιοχές Φουζούλι και Τζαμπραγίλ, καταλαμβάνοντας τα αντίστοιχα διοικητικά τους κέντρα.  Από εκεί, προχώρησαν προς τον οικισμό Χαντρούτ της επαρχίας Χοτζαβέντ.  Τα αζερικά στρατεύματα άρχισαν να προελαύνουν πιο εντατικά μετά την πτώση του Χαντρούτ γύρω στις 15 Οκτωβρίου, και οι Αρμένιοι άρχισαν να υποχωρούν, με τους Αζέρους να παίρνουν στη συνέχεια τον έλεγχο του Ζανγκιλάν και του Κουμπαντλί.  Ξεκινώντας μια επίθεση για το Λατσίν,  διείσδυσαν επίσης στην επαρχία Σουσά μέσω των δασών και των ορεινών περασμάτων της.  

Μετά την κατάληψη της Σουσά, του δεύτερου μεγαλύτερου οικισμού στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, υπογράφηκε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ του προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίγιεφ, του πρωθυπουργού της Αρμενίας, Νικόλ Πασινιάν, και του προέδρου της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, με την οποία τερματίστηκαν όλες οι εχθροπραξίες στην περιοχή από τις 00:00 π.μ. στις 10 Νοεμβρίου 2020, ώρα Μόσχας.    Σύμφωνα με τη συμφωνία, οι εμπόλεμες πλευρές θα διατηρήσουν τον έλεγχο των περιοχών που κατέχουν εντός του Ναγκόρνο Καραμπάχ, ενώ η Αρμενία επέστρεψε τα γύρω εδάφη που είχα καταλάβει το 1994 στο Αζερμπαϊτζάν. Το Αζερμπαϊτζάν θα αποκτήσει επίσης χερσαία πρόσβαση στον θύλακα Ναχιτσεβάν που συνορεύει με την Τουρκία και το Ιράν.  Περίπου 2.000 Ρώσοι στρατιώτες αναπτύχθηκαν ως ειρηνευτικές δυνάμεις κατά μήκος του Λατσίν μεταξύ Αρμενίας και Ναγκόρνο Καραμπάχ για θητεία τουλάχιστον πέντε ετών. 

## Καθιέρωση της αργίας
Στις 2 Δεκεμβρίου 2020, ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίγιεφ, υπέγραψε διάταγμα για την καθιέρωση της Ημέρας της Νίκης ως δημόσιας αργίας στο Αζερμπαϊτζάν. Η ημέρα υπογραφής της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός που τερμάτιζε τον πόλεμο και η έναρξη ισχύος της στις 10 Νοεμβρίου, ώρα Αζερμπαϊτζάν, επρόκειτο να εορτάζεται στο Αζερμπαϊτζάν ως Ημέρα της Νίκης.  Την επόμενη μέρα, η εντολή αυτή ακυρώθηκε.  Η ημερομηνία εορτασμού της αργίας άλλαξε σε 8 Νοεμβρίου, την ημέρα που οι δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν κατέλαβαν τον έλεγχο της Σουσά, καθώς η προηγούμενη ημερομηνία συνέπιπτε με την Ημέρα Μνήμης του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στην Τουρκία.  Στις 8 Δεκεμβρίου, ανακοινώθηκε ότι ένας νέος σταθμός της Μοβ Γραμμής (B3) του μετρό του Μπακού θα ονομαστεί «8 Νοεμβρίου» κατόπιν πρότασης του Αλίγιεφ. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αργίες
Κατηγορία:Αζερμπαϊτζάν
Κναρίκ Βαρντανιάν

Η **Κναρίκ Γκριγκόρι Βαρντανιάν** (Αρμενικά: Քնարիկ Վարդանյան, 1914–1996) ήταν μια Αρμενοσοβιετική καλλιτέχνιδα, που έγινε περισσότερο γνωστή ως ζωγράφος και χαράκτρια.    Της απονεμήθηκε ο τίτλος της Τιμημένης Καλλιτέχνιδας της Αρμενικής ΣΣΔ (1967).  

## Βιογραφία
Η Κναρίκ Βαρντανιάν γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1914 στο χωριό Καφταρλί (το οποίο σήμερα είναι γνωστό ως Πανίκ), στην περιοχή Αλεξανδρούπολης της Αντιβασιλείας του Καυκάσου, η οποία τότε ήταν τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. 

Αποφοίτησε το 1933 από το Τεχνικό Κατασκευαστικό Κολέγιο Λενιναϊκάν (το οποίο σήμερα είναι γνωστό ως Κρατικό Τεχνικό Κολέγιο του Γκιουμρί).  Την επόμενη χρονιά, από το 1933 έως το 1934, η Βαρντανιάν εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό στούντιο του Αλεξάντερ Ταμανιάν ως βοηθός.   Το 1941, αποφοίτησε από το Κρατικό Κολέγιο Καλών Τεχνών του Πάνος Τερλεμεζιάν. Ακολούθησε αποφοίτηση το 1950 από το Κρατικό Ινστιτούτο Καλών Τεχνών και Θεάτρου του Ερεβάν. Σπούδασε από το 1950 έως το 1952 στο τμήμα ζωγραφικής στο Σπίτι του Αρμενικού Πολιτισμού στη Μόσχα, με καθηγητή τον Μπ. Β. Γιόχανσον. 

Κατά το χρονικά διάστημα ανάμεσα στο 1942 και το 1944, η Βαρντανιάν εργάστηκε ως η κύρια καλλιτέχνης στο Κουκλοθέατρο Γιοβχάνες Τουμανιάν του Γερεβάν και βοήθησε στη δημιουργία μιας σειράς από παραστάσεις.  Από το 1950, η Βαρντανιάν έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ). Ήταν παντρεμένη με τον τραγουδιστή της όπερας  Νταβίτ Πογοσιάν (1911–2004).  

Η Βαρντανιάν ζωγράφιζε θέματα από την καθημερινή ζωή της εργατικής τάξης.  Κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, άρχισε να αλλάζει τις γραμμές και την παλέτα χρωμάτων της έτσι ώστε να αντανακλούν τη φύση.  Έκανε ατομικές εκθέσεις στο Γρρεβάν (τα έτη 1965, 1978, 1981), στο Λενινακάν (1981), στο Κιροβακάν (1981), στο Γεγεγκναντζόρ (1982) και στην Τιφλίδα (1982).  Πολλά από τα έργα τέχνης της βρίσκονται σε συλλογές μουσείων, ανάμεσα στα οποία και η Εθνική Πινακοθήκη της Αρμενίας, στην οποία βρίσκεται μια εκτεταμένη συλλογή των έργων της. 

Η Κναρίκ Βαρντανιάν πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου του 1996 στο Γερεβάν της Αρμενίας. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης
Κατηγορία:Αρμένιοι καλλιτέχνες
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες
Ξένο σώμα στο αυτί

Το **ξένο σώμα στο αυτί** είναι ένα ξένο σώμα στον έξω ακουστικό πόρο. Τα συμπτώματα μπορεί να ποικίλλουν από καθόλου έως τον πόνο και τις εκκρίσεις από το αυτί. Η ακοή ενδέχεται να μειωθεί. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν αιμορραγία ή διάσπαση του δέρματος.

Τα αντικείμενα που μπορεί να βρεθούν στο αυτί περιλαμβάνουν χάντρες, μπατονέτες, χαρτί, άμμο, έντομα και στρογγυλές μπαταρίες. Τα ξένα σώματα συνήθως κολλάνε στο στένωμα μεταξύ του χόνδρου του πτερυγίου του αυτιού και των οστών του κρανίου. Η διάγνωση γίνεται γενικά με εξέταση του αυτιού με ωτοσκόπιο.

Θερμασμένο διάλυμα λιδοκαΐνης 1 έως 2% μπορεί να τοποθετηθεί στο αυτί για να βοηθήσει στην αναισθησία του πριν από την προσπάθεια αφαίρεσης. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί διαδικαστική καταστολή για τη διευκόλυνση της διαδικασίας. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν διάφορες τεχνικές για την αφαίρεση αυτή καθαυτή, συμπεριλαμβανομένης της αναρρόφησης, της έκπλυσης και της χρήσης λαβίδων. Αν υπάρχουν σημάδια διάσπασης του δέρματος, μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντιβιοτικές ωτικές σταγόνες. Οι επιπλοκές της προσπάθειας αφαίρεσης μπορεί να περιλαμβάνουν τη διάτρηση τυμπάνου.

Ξένα σώματα στο αυτί εμφανίζονται σχετικά συχνά.  Πιο συχνά εμφανίζονται σε παιδιά και είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος ξένου σώματος σε αυτή την ηλικιακή ομάδα. Περιγραφές ξένων σωμάτων στο αυτί συναντώνται στην αρχαία λογοτεχνία, συμπεριλαμβανομένων των γραπτών του Ιπποκράτη γύρω στα 400 π.Χ.

## Αναφορές
Ζαρί Ελμασιάν

Η **Ζαρουχί Ελμασιάν** (Αγγλικά: Zari Elmassian, 12 Οκτωβρίου 1906 - 6 Φεβρουαρίου 1990), γνωστή επαγγελματικά ως **Ζαρί Ελμασιάν** και αργότερα ως **Ζαρουχί Ελμασιάν Βαρτιάν**, ήταν μια Αμερικανίδα τραγουδίστρια, που έγινε περισσότερο γνωστή για τη φωνητική της δουλειά σε μιούζικαλ του Χόλιγουντ κατά τη δεκαετία του 1930, ανάμεσα στα οποία και ''Ο μάγος του Οζ''.

## Τα πρώτα χρόνια
Η Ζαρουχί Ελμασιάν γεννήθηκε στο Λιν της Μασαχουσέτης, στις ΗΠΑ. Ήταν κόρη του Τζον Ελμασιάν και της Σατενίγκ Αλουτζιάν Ελμασιάν.  Και οι δύο γονείς της γεννήθηκαν στην Αρμενία.  Η οικογένεια είχε μετακομίσει στο Φρέσνο της Καλιφόρνιας, όταν γεννήθηκε η μικρότερη αδερφή της, η Άλις.  Η Ζαρουχί σπούδασε στο Fresno State College, στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, στη Σχολή Μουσικής Eastman και στο Ωδείο Μουσικής του Νιου Ίνγκλαντ.  

## Καριέρα
Η Ελμασιάν τραγουδούσε σε μια ραδιοφωνική εκπομπή το 1929  και στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο από το 1930 έως το 1932, σε παραγωγές των έργων *Χένσελ και Γκρέτελ*, *[[Μανόν]]*, ''Τανχόιζερ'' και *[[Κάρμεν]]*.  Αργότερα τραγούδησε στην Όπερα του Λος Άντζελες και πήρε μέρος σε πολλές συναυλίες, ενώ ήταν και σολίστ σε μια εκκλησία  στην Καλιφόρνια,   κατά τις δεκαετίες του 1930 και του 1940.   

Η Ελμασιάν έκανε φωνητικές εμφανίσεις σε μιούζικαλ του Χόλιγουντ, συνήθως χωρίς να αναφέρεται το όνομά της στους τίτλους, όπως στις ταινίες *It's Great to Be Alive* (1933), *Naughty Marietta* (1935),   *Orchids to You* (1935), *Διπλό ρομάντσο* (1935), *[[Ο μέγας Ζίγκφελντ]]* (1936),  *Το φάντασμα της όπερας* (1936), *Ρόδα τ' Απρίλι* (1937), *Ξανασμίγουν τ' αηδόνια* (1938), *Σενιορίτα* (1938), *[[Ο Μάγος του Οζ (ταινία)|Ο μάγος του Οζ]]* (1939),   και *Ερωτική σερενάτα* (1939). Ήταν επίσης μουσική διευθύντρια στην Αρμενική Αποστολική Εκκλησία του αγίου Ιακώβου στο Λος Άντζελες  και μέλος του Dominant Music Club, ενός γυναικείου συλλόγου για επαγγελματίες μουσικούς. 

Μαζί με τον σύζυγό της, πρωταγωνίστησε σε ένα μουσικό μελόδραμα στην αρμενική γλώσσα, *το Anoush* (1945),   βασισμένο στο έργο του Χοβχανές Τουμανιάν, και στην όπερα *Anoush* του Αρμέν Ντικρανιάν.   Κυκλοφόρησαν επίσης έναν δίσκο με τίτλο *Armenian Songs*.  Η Ελμασιάν συμμετείχε επίσης στο άλμπουμ *Oscar Levant Plays Levant & Gershwin.* 

Το 1933, η Ελμασιάν βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, όταν ρωτήθηκε για τη δολοφονία του οδοντιάτρου Λίον Σίβερ, ο οποίος φένεται ότι ήταν θαυμαστής του έργου της Ελμασιάν στην Όπερα του Λος Άντζελες.  Ο Σίβερ ήταν ιδρυτής και διευθυντής του Ιδρύματος Καλλιτεχνών, το οποίο έδωσε στον Ελμασιάν υποτροφία το 1930. 

## Προσωπική ζωή
Η Ελμασιάν παντρεύτηκε τον μοντέρ ταινιών κινηματογράφου Σετράγκ Βαρτιάν το 1942, στο Λας Βέγκας της Νεβάδας.   Έμεινε χήρα όταν πέθανε ο Βαρτιάν το 1986. Η ίδια πέθανε το 1990, στο Λος Άντζελες, σε ηλικία 83 ετών.  Ο κοινός τάφος των Βαρτιάν βρίσκεται στο νεκροταφείο του Ίνγκλγουντ Παρκ. 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* Η Ζαρί Ελμασιάν στο British Film Institute
* Φωτογραφία του 1939 στη συλλογή του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον

Κατηγορία:Αμερικανοί αρμενικής καταγωγής
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Βικτόρια Αλεξανιάν

Η **Βικτόρια Αλεξανιάν** (γεννημένη το 1987 στο Γερεβάν της Αρμενικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας) είναι μια Αρμένια σκηνοθέτιδα και συνιδρύτρια της Κοινότητας Ανεξάρτητων Κινηματογραφιστών της Αρμενίας με την επωνυμία IFCA.  Η Αλεξανιάν έχει γράψει το σενάριο, σκηνοθετήσει και κάνει την παραγωγή αρκετών ταινιών μικρού μήκους.

## Εκπαίδευση
Η Αλεξανιάν κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Καλές Τέχνες στον Κινηματογράφο από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης καθώς και στην οικονομική δημοσιογραφία από το Ρωσοαρμενικό Πανεπιστήμιο. Έχει λάβει υποτροφία μεταπαραγωγής από την Κινηματογραφική Ακαδημία της Βάδης - Βυρτεμβέργης.

## Καριέρα
Η Βικτόρια Αλεξανιάν ξεκίνησε την καριέρα της ως δημοσιογράφος. Με την ιδιότητα αυτή, συνεργάστηκε με διάφορα πολιτιστικά περιοδικά στην Αρμενία. Μετά την αποφοίτησή της από το Ρωσοαρμενικό Πανεπιστήμιο και την απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου στη δημοσιογραφία, η επαγγελματική της πορεία ακολούθησε την  καλλιτεχνική κατεύθυνση.  Συμμετείχε σε ένα υπαίθριο θεατρικό έργο στη Νορβηγία ως μπλόγκερ και περφόρμερ και λίγο αργότερα μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Τον Νοέμβριο του 2018, η Αλεξανιάν υλοποίησε ένα Εργαστήριο Μάθησης Κινηματογράφου για το Κέντρο Δημιουργικών Τεχνολογιών Τούμο στην αρμενική πόλη Γκιουμρί και διοργάνωσε ένα εντατικό εκπαιδευτικό εργαστήριο κινηματογράφου με διάρκεια ενός μηνός. Το εργαστήριο αυτό είχε ως αποτέλεσμα την παραγωγή μιας συνεργατικής ταινίας μικρού μήκους, η οποία δημιουργήθηκε από τους μαθητές του Τούμο, και είχε τον τίτλο «Γκιουμρί, αγάπη μου».

Η Αλεξανιάν διετέλεσε επίσης μέλος της Ανεξάρτητης Επιτροπής Κινηματογράφου του Εθνικού Κέντρου Κινηματογράφου,  με αρμοδιότητα την αξιολόγηση και την κρίση για τα κινηματογραφικά έργα και τα σενάρια για τον Διαγωνισμό Κρατικής Χρηματοδότησης του 2018.

Σήμερα, η Αλεξανιάν είναι συνιδρύτρια, fundraiser και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της IFCA, της Κοινότητας Ανεξάρτητων Κινηματογραφιστών της Αρμενίας. 

Το 2022, σε συνέντευξή της για τις προκλήσεις της κινηματογραφίας στην Αρμενία, η Αλεξανιάν ανέφερε: «Μία από τις κύριες προκλήσεις των γυρισμάτων στην Αρμενία ήταν η δυσκολία επικοινωνίας με οντότητες που δεν συνδέονται με τον κόσμο του κινηματογράφου. Είναι πάντα δύσκολο να πείσεις ανθρώπους εκτός του κόσμου του κινηματογράφου ότι κάνεις μια ταινία και ότι δεν είναι αστεία υπόθεση και χαλαρή ψυχαγωγία, αλλά ένα πολύ σοβαρό σύνολο συντονιστικής προετοιμασίας και επιτόπιας εργασίας, και ότι υπάρχει αυστηρό χρονοδιάγραμμα για να είναι τα πράγματα έτοιμα και να ολοκληρωθούν εγκαίρως, διαφορετικά, η απώλεια παραγωγής μπορεί να είναι ανεπανόρθωτη». 

## Φιλμογραφία

* *Man of God,* 2016 
* Сиделки, 2014 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρμένιοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατηγορία:Γυναίκες σκηνοθέτες