Άνκα Σάλμιτς

Η **Άνα Σάλμιτς**, επίσης γνωστή ως **Άνκα** ή **Άνιτσα Σάλμιτς** (29 Μαΐου 1902 – 2 Σεπτεμβρίου 1969) ήταν Σλοβένα αγρότισσα, λαϊκή θεραπεύτρια και ποιήτρια. 

Γεννημένη σε φτωχή αγροτική οικογένεια, έλαβε περιορισμένη επίσημη εκπαίδευση και συντηρούνταν μέσω αγροτικής εργασίας, ενώ παράλληλα ανέπτυσσε ένα σύνολο λαϊκής ποίησης, το οποίο δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες, περιοδικά και αυτοεκδιδόμενες συλλογές. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, απελάθηκε σε ναζιστικό στρατόπεδο, όπου συνέχισε να γράφει ποίηση και διηγήματα και θεατρικά έργα για συγκρατούμενά της άτομα, δημοσιεύοντας αργότερα έργα, τα οποία αντανακλούσαν τις εμπειρίες της από την εξορία και τα βάσανα του πολέμου.

## Παιδική ηλικία
Γεννήθηκε σε σλοβενική οικογένεια στις 29 Μαΐου 1902 στο Γκορένια βας πρι Λέσκοβτσου. Η μητέρα της ήταν η αγρότισσα και εργάτρια Φράνκα Χότσεβαρ και ο πατέρας της ήταν ο αγρότης και εργάτης χωραφιών Γιόζεφ Σάλμιτς. Είχε οκτώ αδέρφια. Η οικογένειά της ήταν πολύ φτωχή. 

Φοίτησε στο σχολείο για πέντε χρόνια. Αν και ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές της, οι γονείς της δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα λόγω φτώχειας. Διάβαζε πολλά βιβλία, ειδικά ποίηση. Αγαπούσε ιδιαίτερα την ποίηση του Σίμον Γκρέγκορτσιτς, οπότε στο σπίτι μερικές φορές την αποκαλούσαν ακόμη και Σίμον Γκρέγκορτσιτς. Ως παιδί τραγουδούσε συχνά μελωδίες σε δικούς της στίχους. Έγραψε το πρώτο της ποίημα σε ηλικία δεκαεπτά ετών. 

## Ενήλικη ζωή και γραπτά

### Μεσοπολεμική περίοδος
Αφού τελείωσε το σχολείο, άρχισε να εργάζεται ως εργάτρια σε κοντινά αγροκτήματα. Συντηρούσε τον εαυτό της με αυτόν τον τρόπο μέχρι τα βαθιά της γεράματα. Το 1925, ένα από τα ποιήματά της δημοσιεύτηκε με ψευδώνυμο στο καθολικό γυναικείο περιοδικό *Vigred*. Την ίδια χρονιά, σκόπευε να ταξιδέψει στον Καναδά για να συναντήσει τον αρραβωνιαστικό της. Όταν όλα είχαν ήδη κανονιστεί, έμαθε ότι αυτός είχε πεθάνει σε ατύχημα σε ορυχείο. Έγραψε πολλά ποιήματα αφιερωμένα στον αποθανόντα αρραβωνιαστικό της. Για να απαλύνει τη θλίψη της, πήγε στο Ζάγκρεμπ για να εργαστεί ως οικιακή βοηθός για μια οικογένεια. Όταν η κυρία του σπιτιού την έπιανε να γράφει ποιήματα μερικές φορές, την μάλωνε πάντα ότι η ποίηση δεν ήταν για μια υπηρέτρια. 

Μετά από λίγα χρόνια, επέστρεψε στην περιοχή καταγωγής της. 

Σε ηλικία 27 ετών, το 1929, γέννησε τον μοναχογιό της. Ως ανύπαντρη μητέρα, οι χωρικοί την περιφρονούσαν και την χλεύαζαν. Κλεινόταν στον εαυτό της και, όταν δεν εργαζόταν στα χωράφια, περνούσε τον χρόνο της μόνη με τον γιο της στο δωμάτιό τους. Στη μοναξιά της έγραφε συχνά ποίηση και μερικά διηγήματα. Έστειλε ποιήματα σε περιοδικά και εφημερίδες, όπου δεν ήταν γνωστή. Έτσι, τα ποιήματά της και μερικά διηγήματα δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες όπως τα: *Kmečka žena* (*Η Αγρότισσα*), *Ženski svet* (Ο *Κόσμος των Γυναικών*), *Jadranska straža*, το *Ημερολόγιο της Εταιρείας του Αγίου Μοχόρ* (*Koledar Mohorjeve družbe* ) και το *Vigred*.

Συχνά συνέθετε και μελωδίες για τα ποιήματα που έγραφε. Άλλοι τα κατέγραφαν αυτά για εκείνη, αφού δεν γνώριζε μουσική σημειογραφία. Ασκούσε επίσης λαϊκή θεραπεία. Το 1940 δημοσίευσε μόνη της μια συλλογή ποιημάτων της *με τίτλο Cvetje z neobdelanih gredic* (*Λουλούδια από απεριποίητα κρεβάτια*).

### Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1940, η ναζιστική Γερμανία κατέλαβε τη Γιουγκοσλαβία, η οποία εκείνη την εποχή περιλάμβανε σλοβενικά εδάφη. Την επόμενη χρονιά, οι Ναζί πήραν την Άνκα Σάλμιτς, τον γιο της και μερικούς συγχωριανούς από την περιοχή Κρσκο σε ένα στρατόπεδο στη Γερμανία. Στο στρατόπεδο, παρά τις σκληρές συνθήκες, συνέχισε να γράφει ποίηση και να παρηγορεί τους συμπατριώτες της. Επινοούσε παραμύθια και ιστορίες και τα έλεγε σε φυλακισμένα παιδιά. Έγραφε επίσης θεατρικά έργα και απαγγελίες για τους φυλακισμένους νέους. 

### Μεταπολεμική περίοδος
μικρογραφία|231x231εσ|Η Άνκα Σάλμιτς το 1967
Τον Σεπτέμβριο του 1945 επέστρεψε στην πατρίδα της με τον γιο της και τους επιζώντες συγχωριανούς της. Όταν έφτασαν στον σιδηροδρομικό σταθμό στο Γεσένιτσε, τραγούδησε, μαζί με άλλους που επέστρεφαν, βλέποντας το βουνό Τρίγκλαβ, το τραγούδι *Hrepenenje po domovini* (*Νοσταλγία για την Πατρίδα*), για το οποίο είχε γράψει και συνθέσει μουσική στο στρατόπεδο. Επέστρεψε με τον γιο της στο Κρσκο και ζούσε από τη γεωργία. Το 1967, μια συλλογή ποιημάτων της για την περίοδο του πολέμου, με τίτλο *Iz črnih dni pregnanstva* (*Από τις Σκοτεινές Μέρες της Εξορίας*), δημοσιεύτηκε στο Κρσκο.

## Τελευταία χρόνια
Σε μεγάλη ηλικία μετακόμισε με την οικογένεια του γιου της στο Λέσκοβετς, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό της. Φρόντιζε τα εγγόνια της, όσο ο γιος και η νύφη της ήταν στη δουλειά, και έγραφε ποίηση τα βράδια. Συνέχισε να ασκεί τη λαϊκή θεραπεία. Αντλούσε μεγάλη έμπνευση για τα ποιήματά της από το δάσος. 

Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 1969 στο νοσοκομείο στο Νόβο Μέστο.

## Κληρονομιά
Ένα βιβλίο με τίτλο *Moja pesem* (*Το τραγούδι μου*), που περιέχει την αδημοσίευτη ποίησή της, εκδόθηκε στο Κρσκο το 1995. Στο Λέσκοβετς, όπου πέρασε τα τελευταία δέκα χρόνια της, ένας από τους κεντρικούς δρόμους φέρει το όνομά της.

## Δείτε επίσης

* Τζούλκα Γκαντάρ Φορτούνα
* Άντζελκα Σκούφτσα

## Παραπομπές

Κατηγορία:Σλοβένοι ποιητές
Κατηγορία:Σλοβένες ποιήτριες
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβες
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι συγγραφείς