2-εξένιο

Το **2-εξένιο** (αγγλικά: *2-hexene*), σε δύο (2) γραμμικά ισομερή, είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο **[[C6H12|C<sub>6</sub>H<sub>12</sub>]]** και ημισυντακτικό τύπο **CH<sub>3</sub>CH<sub>2</sub>CH<sub>2</sub>CH=CHCH<sub>3</sub>**. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκενίων.

Το χημικά καθαρό 2-εξένιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25&nbsp;°C και υπό πίεση 1 atm, είναι εξαιρετικά εύφλεκτο υγρό. Το 2-εξένιο είναι β-αλκένιο.

## Ονοματολογία
Η ονομασία «2-εξένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «εξ-» δηλώνει την παρουσία έξι (6) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-εν-» δείχνει την παρουσία ενός (1) διπλού δεσμού μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες με χαρακτηριστικές καταλήξεις. Τέλος, προηγείται υποχρεωτικά ο αριθμός θέσης (2-), του διπλού δεσμού του,γιατί υπάρχουν και άλλες δυνατές και μη ισοδύναμες θέσεις.

## Δομή
Αυτός ο υδρογονάνθρακας έχει μόριο που αποτελείται από δύο (2) άτομα υδρογόνου, ένα μεθύλιο (-CH3) και ένα προπύλιο (-CH2CH2CH3) ενωμένα με ένα ζεύγος ατόμων άνθρακα, που συνδέονται μεταξύ τους με ένα διπλό δεσμό. Όλα αυτά τα έξι (6) συνολικά άτομα [3 υδρογόνου + 3 άνθρακα  (τα 2 με το διπλό δεσμό + το πρώτο άτομο άνθρακα από το προπύλιο)] είναι ομοεπίπεδα. Η γωνία  είναι 119°, δηλαδή πολύ κοντά στις 120° που προβλέπονται για τον sp² υβριδισμό των ατόμων άνθρακα, που συνδέονται με διπλό δεσμό. Η περιστροφή του δεσμού C=C απαιτεί (σχετικά) υψηλή ποσότητα ενέργειας, γιατί απαιτεί την (προσωρινή) διάσπαση του π-δεσμού.

Ο π-δεσμός στο μόριο του 2-εξενίου είναι υπεύθυνος για τη χρήσιμη δραστικότητά του. Η περιοχή του διπλού δεσμού χαρακτηρίζεται από (σχετικά) υψηλή ηλεκτρονιακή πυκνότητα, που επομένως είναι ευάλωτη σε επιδράσεις ηλεκτρονιόφιλων. Πολλές αντιδράσεις του 2-εξενίου καταλύνται από διάφορα μέταλλα μετάπτωσης, που σχηματίζουν προσωρινά σύμπλοκα με τα π και π* τροχιακά του 2-εξενίου.

## Παραγωγή
Το 2-εξένιο συνήθως παράγεται από δύο (2) γενικές οδούς:

# Διαδικασία μέσω ολιγομερισμού του αιθενίου.
# Τεχνολογία σκοπού.

Μια μικρότερης χρήσης παραγωγική οδός για το 2-εξένιο, που χρησιμοποιείται εμπορικά αλλά σε μικρότερη κλίμακα, είναι η αφυδάτωση 2-εξανόλης.
### Με πυρόλυση αλκανίων
Με πυρόλυση αλκανίων (βιομηχανική μέθοδος) παράγονται μείγματα που περιέχουν και 2-εξένιο. Π.χ.:

\mathrm{CH_3(CH_2)_9CH_3 \xrightarrow[\kappa \alpha \tau \alpha \lambda \acute{\upsilon} \tau \eta \varsigma]{\triangle} CH_3(CH_2)_3CH_3 + CH_3(CH_2)_2CH=CHCH_3 }

### Με αφυδάτωση αλκανόλης

Με ενδομοριακή αφυδάτωση 2-εξανόλης παράγεται 2-εξένιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, >150&nbsp;°C:

\mathrm{CH_3CH_2CH_2CH_2CH(OH)CH_3 \xrightarrow[>150^oC]{\pi .H_2SO_4} CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + H_2O }

### Με απόσπαση υδραλογόνου

Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από 2-αλεξάνιο παράγεται 2-εξένιο:

\mathrm{ CH_3CH_2CH_2CH_2CHXCH_3 + NaOH \xrightarrow[\triangle]{ROH} CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + NaX + H_2O }

### Με απόσπαση αλογόνου

Με απόσπαση αλογόνου (X2) από 2,3-διαλεξάνιο παράγεται 2-εξένιο:

\mathrm{ CH_3CH_2CH_2CHXCHXCH_3 + Zn \xrightarrow{} CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + ZnX_2 }

### Με μερική καταλυτική υδρογόνωση

Με μερική καταλυτική υδρογόνωση 2-εξινίου παράγεται 2-εξένιο, και μάλιστα στερεοειδικά, δηλαδή με δυνατότητα παραγωγής του ενός ή του άλλου γεωμερικού ισομερούς, ανάλογα με τη χρήση των αντιδραστηρίων:1.

\mathrm{ CH_3CH_2CH_2C \equiv CHCH_3  + H_2 \xrightarrow{Ni\;\acute{\eta}\; Pd \;\acute{\eta}\; Pt} E-CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 }

2. 

\mathrm{ 2CH_3CH_2CH_2C \equiv CHCH_3  + Na + NH_3 \xrightarrow{} 2 \; Z-CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_2 + NaNH_2 }

### Με επίδραση φωσφοροϋλιδίων σε καρβονυλικές ενώσεις

Με επίδραση φωσφοροϋλιδίου σε αιθανάλη (μέθοδος Βίττινγκ, *Wittig reaction*) παράγεται 2-πεντένιο. Π.χ.:

\mathrm{ Ph_3P^{+-}CH_2CH_2CH_2CH_3 + CH_3CHO \xrightarrow{} CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + Ph_3PO }


## Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
### Ενυδάτωση

1. Επίδραση θειικού οξέος (H2SO4) και στη συνέχεια νερού (H2O, ενυδάτωση). Παράγεται ισομοριακό μείγμα από 2-εξανόλη και 3-εξανόλη:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + H_2SO_4 \xrightarrow{} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH_2CH(OSO_3H)CH_3 + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(OSO_3H)CH_2CH_3 \xrightarrow{+H_2O} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH_2CH(OH)CH_3 + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(OH)CH_2CH_3 + H_2SO_4
}

2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O).  Παράγεται αρχικά τρι(1-πεντυλο)βοράνιο, και στη συνέχεια ισομοριακό μείγμα από 2-εξανόλη και 3-εξανόλη:

\mathrm{
3CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + BH_3 \xrightarrow{} \frac{1}{2} [(CH_3CH_2CH_2CH_2CH(CH_3)]_3B \frac{1}{2} [(CH_3CH_2CH_2CH(CH_2CH_3)]_3B \xrightarrow{+3H_2O_2} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH_2CH(OH)CH_3 + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(OH)CH_2CH_3  + H_3BO_3
}

* Προσθήκη διβορανίου(6) (B2H6) έχει το ίδιο αποτέλεσμα.
3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο [(CH3CH2)2Hg] και έπειτα αναγωγή. Παράγεται ισομοριακό μείγμα από 2-εξανόλη και 3-εξανόλη:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + (CH_3COO)_2Hg + H_2O \xrightarrow[-CH_3COOH]{Et_2O} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(OH)CH(HgOOCCH_3)CH_3 + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(HgOOCCH_3)CH(OH)CH_3 \xrightarrow{+NaBH_4+NaOH}  \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH_2CH(OH)CH_3 + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(OH)CH_2CH_3 + Hg + CH_3COONa + Na[BH_3OH]
}

4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Πρινς (*Prins*) με επίδραση αλδεϋδών ή κετονών σε 2-εξένιο, απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει ισομοριακό μείγμα  2-μεθυλο-2-εξεν-1-όλης και 2-αιθυλο-2-πεντεν-1-όλης:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + HCHO  \xrightarrow{H_2SO_4} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH=C(CH_3)CH_2OH + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH=C(CH_2CH_3)CH_2OH } 

### Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως

Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε 2-εξένιο παράγεται ισομοριακό μείγμα 2-αλο-3-εξανόλης και 3-αλο-2-εξανόλης:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + HOX \xrightarrow{} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(OH)CH(X)CH_3 +  \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(X)CH(OH)CH_3
}

* Το HOX παράγεται συνήθως επιτόπου με την αντίδραση:

\mathrm{
2H_2O + X_2 \xrightarrow{} 2HOX
}

### Καταλυτική υδρογόνωση

Με καταλυτική υδρογόνωση 2-εξενίου σχηματίζεται εξάνιο. Π.χ.:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + H_2 \xrightarrow{Ni\;\acute{\eta}\; Pd \;\acute{\eta}\; Pt} CH_3CH_2CH_2CH_2CH_2CH_3
}

### Αλογόνωση

1. Με προσθήκη αλογόνου (X2) (αλογόνωση) σε 2-εξένιo έχουμε προσθήκη στο διπλό δεσμό. Παράγεται 2,3-διαλεξάνιο. Π.χ.:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + X_2 \xrightarrow{CCl_4} CH_3CH_2CH_2CHXCHXCH_3
}

2. Υποκατάσταση σε **αλλυλική** θέση, δηλαδή σε α θέση ως προς το διπλό δεσμό. Παράγεται (κυρίως) 4-αλο-2-εξένιο: 

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + X_2 \xrightarrow{\triangle} CH_3CH_2CHXCH=CHCH_3 + HX
}

* Η αλλυλική υποκατάσταση ευνοείται με ορισμένα ειδικά αντιδραστήρια αλογόνωσης ή σε υψηλές θερμοκρασίες.
### Υδραλογόνωση

Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε 2-εξένιo παράγεται σχεδόν ισομοριακό μείγμα 2-αλεξανίου και 3-αλεξανίου:
1. Με τον πολικό μηχανισμό:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + HX \xrightarrow{} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH_2CH(X)CH_3 + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(X)CH_2CH_3
}

2. Με το μηχανισμό ελευθέρων ριζών:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + HX \xrightarrow{hv \;\acute{\eta}\; ROOR} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH_2CH(X)CH_3 + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(X)CH_2CH_3
}

### Καταλυτική αμμωνίωση

1. Προσθήκη αμμωνίας (NH3). Παράγεται ισομοριακό μείγμα 2-εξαναμίνης και 3-εξαναμίνης:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + NH_3 \xrightarrow{Ti \;\acute{\eta}\; Zr} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH_2CH(NH_2)CH_3 + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(NH_2)CH_2CH_3
}

* Τα παραπάνω μέταλλα που αναφέρονται στη θέση του καταλύτη χρησιμοποιούνται με τη μορφή συμπλόκων τους και όχι σε μεταλλική μορφή.
2. Προσθήκη πρωτοταγούς αμίνης. Παράγεται ισομοριακό μείγμα N-αλκυλο-2-εξαναμίνης και N-αλκυλο-3-εξαναμίνης. Π.χ. με μεθυλαμίνη παράγεται σχεδόν ισομοριακό μείγμα N-μεθυλο-2-εξαναμίνης και N-μεθυλο-3-εξαναμίνης:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + CH_3NH_2 \xrightarrow{Ti \;\acute{\eta}\; Zr} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH_2CH(CH_3)NHCH_3 + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(CH_2CH_3)NHCH_3
}

3. Προσθήκη δευτεροταγούς αμίνης. Παράγεται ισομοριακό μείγμα N,N-διαλκυλο-2-εξαναμίνης και N,N-διαλκυλο-3-εξαναμίνης. Π.χ. με διμεθυλαμίνη παράγεται ισομοριακό μείγμα Ν,Ν-διμεθυλο-2-εξαναμίνης και Ν,Ν-διμεθυλο-3-εξαναμίνης:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + CH_3NHCH_3 \xrightarrow{Ti \;\acute{\eta}\; Zr} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH_2CH(CH_3)N(CH_3)_2 + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(CH_2CH_3)N(CH_3)_2 }

### Καταλυτική φορμυλίωση

Με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε 2-εξένιο παράγεται ισομοριακό μείγμα 2-μεθυλεξανάλης και 2-αιθυλοπεντανάλης. Π.χ.:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + CO + H_2 \xrightarrow[10 - 100 \; atm, 40^oC-100^oC]{Co \;\acute{\eta}\; Rh} \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH_2CH(CH_3)CHO + \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(CH_2CH_3)CHO 
}

* Τα παραπάνω μέταλλα που αναφέρονται στη θέση του καταλύτη χρησιμοποιούνται με τη μορφή συμπλόκων τους και όχι σε μεταλλική μορφή.
### Προσθήκη αλδεΰδών ή κετονών κατά Prins

Με επίδραση περίσσειας αλδευδών ή κετονών σε 2-εξένιο απουσία νερού, σε χαμηλή θερμοκρασία παράγεται παράγωγο διοξανίου. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται ισομοριακό μείγμα 4-μεθυλο-5-προπυλο-1,3-διοξάνιου και 5-μεθυλο-4-προπυλο-1,3-διοξάνιου: 

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + 2HCHO  \xrightarrow[\chi \alpha \mu \eta \lambda \acute{\eta} \; \theta \epsilon \rho \mu o \kappa \rho \alpha \sigma \acute{\iota} \alpha]{H_2SO_4} \frac{1}{2}}100 px\mathrm{+\frac{1}{2}} 100 px
### Διυδροξυλίωση

Η διυδροξυλίωση 2-εξενίου, αντιστοιχεί σε προσθήκη H2O2: 1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4). Παράγει 2,3-εξανοδιόλη:

\mathrm{
5CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + 4KMnO_4 + 2H_2SO_4 \xrightarrow{} 5CH_3CH_2CH_2CH(OH)CH(OH)CH_3 + 4MnO + 2K_2SO_4 + 2H_2O } 

2. Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου (H2O2). Παράγει 2.3-εξανοδιόλη:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + H_2O_2 \xrightarrow{RCOOH} CH_3CH_2CH_2CH(OH)CH(OH)CH_3 } 

3. Μέθοδος Σάρπλες (*Sharpless*). Παράγει 2,3-εξανοδιόλη:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + OsO_4 + 2H_2O + 2KOH \xrightarrow{} CH_3CH_2CH_2CH(OH)CH(OH)CH_3 + K_2[OsO_2(OH)_4] } 

4. Μέθοδος Γούντγαρντ (*Woodward*). Παράγει 2,3-εξανοδιόλη:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + 2RCOOAg + I_2  \xrightarrow{} CH_3CH_2CH_2CH(OH)CH(OH)CH_3 + 2AgI + 2RCOOH } 

5. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 1,3-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε 2-πεντένιο, παρουσία νερού. Αντίδραση Πρινς (Prins). Π.χ. με μεθανάλη παράγεται ισομοριακό μείγμα  2-μεθυλο-1,3-εξανοδιόλης και 2-αιθυλο-1,3-πεντανοδιόλης:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + HCHO + H_2O \xrightarrow{H_2SO_4}   \frac{1}{2} CH_3CH_2CH_2CH(OH)CH(CH_3)CH_2OH +  \frac{1}{2} CH_3CH_2CH(OH)CH(CH_2CH_3)CH_2OH} 

### Οζονόλυση

Με επίδραση όζοντος (Ο3, οζονόλυση) σε 2-εξένια, παράγεται ασταθές οζονίδιο, που τελικά διασπάται σε αιθανάλη και βουτανάλη:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + \frac{2}{3}O_3 \xrightarrow[Zn]{H_2O} CH_3CHO + CH_3CH_2CH_2CHO } 

### Αλλυλική οξείδωση

Με επίδραση διοξειδίου του σεληνίου (SeO2) σε 2-εξένιο παράγεται (κυρίως) 3-εξεν-2-όλη:


\mathrm{CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + SeO_2 \xrightarrow{} CH_3CH_2CH(OH)CH=CHCH_3 + Se + H_2O }

* Η μέθοδος αυτή ονομάζεται αλλυλική οξείδωση.
### Αντίδραση Diels–Adler

Κατά την επίδραση αλκαδιενίου (διένιου) σε 2-εξένιo (διενόφιλο) έχουμε την ονομαζόμενη (αντίδραση Ντιλς-Άλντερ) που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγου κυκλοεξενίου. Π.χ. με 1,3-βουταδιένιο παίρνουμε ισομοριακό μείγμα από 4-μεθυλο-5-προπυλοκυκλοεξένιο και 5-μεθυλο-4-προπυλοκυκλοεξένιο:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3  + CH_2=CHCH=CH_2 \xrightarrow{} \frac{1}{2}}100 px\mathrm{+\frac{1}{2}} 100 px

### Αντίδραση Pauson-Khand

Κατά την επίδραση αλκίνια και μονοξειδίου του άνθρακα σε 2-εξένιο έχουμε την ονομαζόμενη αντίδραση Pauson-Khand που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοπεντόνης. Π.χ. με αιθίνιο παράγεται σχεδόν ισομοριακό μείγμα από 4-μεθυλο-5-προπυλο-2-κυκλοπεντενόνη και 5-μεθυλο-5-προπυλο-2-κυκλοπεντενόνη:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH_2CH=CH_2 + HC \equiv CH + CO \xrightarrow{Co_2(CO)_8} \frac{1}{2}} 100 px\mathrm{+  \frac{1}{2}} 100 px

### Προσθήκη καρβενίων

Κατά την προσθήκη μεθυλενίου σε 2-εξένιο σχηματίζεται 2-μεθυλο-1-προπυλοκυκλοπροπάνιο. Ταυτόχρονα όμως γίνονται και αντιδράσεις παρεμβολής στους δεσμούς C-H, οπότε παράγονται και επτένια:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + CH_3Cl + KOH \xrightarrow{} KCl + H_2O + \frac{3}{13} CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_2CH_3 + \frac{3}{13} CH_3CH_2CH_2CH_2CH=CHCH_3 + \frac{2}{13} (CH_3)_2CHCH_2CH=CHCH_3 + \frac{2}{13} CH_3CH_2CH(CH_3)CH=CHCH_3 + \frac{1}{13} CH_3CH_2CH_2C(CH_3)=CHCH_3 + \frac{1}{13} CH_3CH_2CH_2CH=C(CH_3)_2 + \frac{1}{13}} 200 px


* Η αντίδραση είναι ελάχιστα εκλεκτική και αυτό σημαίνει ότι κατά προσέγγιση έχουμε:
:1. Παρεμβολή στους τρεις (3) δεσμούς C#1H2-H. Παράγει 3-επτένιο.
:2. Παρεμβολή στον (1) δεσμό C#2H2-H. Παράγει 2-μεθυλο-2-εξένιο.
:3. Παρεμβολή στον (1) δεσμό C#3H2-H. Παράγει 3-μεθυλο-2-εξένιο. 
:4. Παρεμβολή στους δύο (2) δεσμούς C4H-H. Παράγει 4-μεθυλο-2-εξένιο.
:5. Παρεμβολή στους δύο (2) δεσμούς C5H-H. Παράγει 5-μεθυλο-2-εξένιο.
:6. Παρεμβολή στους τρεις (3) δεσμούς C#6H2-H. Παράγει 2-επτένιο.
:7. Προσθήκη στον (ένα διπλό) δεσμό. Παράγει 2-μεθυλο-1-προπυλοκυκλοπροπάνιο.

Προκύπτει επομένως μείγμα 3-επτενίου ~23%, 2-επτενίου ~23%, 4-μεθυλο-2-εξενίου ~15%, 5-μεθυλο-2-εξενίου ~15%, 2-μεθυλο-2-εξενίου ~8%, 3-μεθυλο-2-εξενίου ~8% και 2-μεθυλο-3-μεθυλοκυκλοπροπανίου ~8%.
* Με τη χρήση διιωδομεθανίου (CH2I2) και ψευδαργύρου (Zn) επικρατεί η προσθήκη, οπότε είναι:

\mathrm{
CH_3CH_2CH_2CH=CHCH_3 + CH_2I_2 + Zn \xrightarrow{} ZnI_2 + }  200 px


## Αναφορές και σημειώσεις


Κατηγορία:Αλκένια