Tres Hombres

Το ***Tres Hombres*** (στα ισπανικά σημαίνει «τρεις άντρες») είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού rock συγκροτήματος ZZ Top, που κυκλοφόρησε στις 26 Ιουλίου του 1973 από την London Records. Ήταν η πρώτη συνεργασία του συγκροτήματος με τον μηχανικό ήχου Τέρι Μάνινγκ. Το άλμπουμ αποτέλεσε την εμπορική επιτυχία των ZZ Top στις Ηνωμένες Πολιτείες, φτάνοντας στο νούμερο 8 στο *[[Billboard 200]]* chart το 1974. Το κύριο single "La Grange" έφτασε στο νούμερο 41 στο ''Billboard'' Hot 100. Ήταν το πρώτο από τα πολλά άλμπουμ του συγκροτήματος το οποίο ενσωμάτωσε τη χρήση ισπανικής ορολογίας στην εμπορικότητά του.

## Ηχογράφηση και παραγωγή
Το κομμάτι "Waitin' for the Bus" μεταβαίνει σχεδόν απρόσκοπτα στο "Jesus Just Left Chicago". Ο συντάκτης ψυχαγωγίας της *[[Houston Chronicle]]*, Άντριου Ντάσμπι, έγραψε το 2013 ότι αυτή η συγχώνευση των τραγουδιών δεν ήταν το αρχικό σχέδιο. Ο Ντάνσμπι ισχυρίστηκε ότι ο μηχανικός ήχου του άλμπουμ ένωνε την κασέτα και έκοβε πολύ, χωρίς να αφήνει κενό μεταξύ των τραγουδιών.  Ο μηχανικός ήχου του άλμπουμ, Τέρι Μάνινγκ, που έκανε το μοντάζ, αντέτεινε σε μια ανάρτηση στο blog του 2017 ότι δεν ήταν τυχαίο. Ο Μάνινγκ παραδέχτηκε πως, αν και δεν ήταν προγραμματισμένο, ως μηχανικός ήχου «εξέταζε πάντα πολύ προσεκτικά τους χρόνους μεταξύ των τραγουδιών ... μετρώντας τον χρόνο, νιώθοντας πώς διαφορετικά χρονικά σύμβολα πάνε μαζί, διαφορετικές νότες, διαφορετικές αισθήσεις». Ο Μάνινγκ έγραψε ότι «δοκίμασε πολλά πράγματα για να δει πώς αυτά τα δύο [τραγούδια] θα πήγαιναν μαζί» όταν του ήρθε η ιδέα ότι θα μπορούσαν «να ενωθούν ως ένα τραγούδι, ακριβώς σαν να παίζονταν έτσι». Ο Μάνινγκ έγραψε ότι όταν παρουσίασε αρχικά την επεξεργασία, ο Μπίλι Γκίμπονς το λάτρεψε, ενώ ο παραγωγός του άλμπουμ Μπιλ Χαμ ήταν μπερδεμένος και επιφυλακτικός. «[Μ]ετά από αρκετές αναπαραγωγές», έγραψε, «ήταν προφανές (σε) όλους ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να υπάρξουν ξανά». 

## Κυκλοφορία
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1973. Ο frontman του συγκροτήματος Μπίλι Γκίμπονς είπε το 2013:Μπορούσαμε να δούμε πως είχαμε κάτι ξεχωριστό. Ο δίσκος έγινε το σημείο καμπής για εμάς. Η επιτυχία ήταν γραμμένη με το χέρι στον τοίχο, επειδή από εκείνο το σημείο γίναμε επίτιμοι πολίτες του Μέμφις. Στο απόγειο της επιτυχίας των ZZ Top στα μέσα της δεκαετίας του 1980, μια έκδοση της ηχογράφησης η οποία είχε γίνει remastered ψηφιακά κυκλοφόρησε σε CD και το αρχικό mix του 1973 δεν κυκλοφορούσε πλέον. Η remix έκδοση δημιούργησε διαμάχη ανάμεσα στους θαυμαστές διότι άλλαξε σημαντικά τον ήχο των οργάνων, ειδικά των τυμπάνων. Η remix έκδοση χρησιμοποιήθηκε σε όλα τα πρώτα αντίτυπα των CD και ήταν η μόνη διαθέσιμη έκδοση για πάνω από 20 χρόνια. Μια remastered και εκτεταμένη έκδοση του άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου του 2006, που περιέχει τρία επιπλέον ζωντανά κομμάτια. Η έκδοση του 2006 είναι η πρώτη έκδοση CD η οποία χρησιμοποίησε το αρχικό mix του Μάνινγκ του 1973. Οι επόμενες κυκλοφορίες σε ψηφιακές πλατφόρμες όπως το iTunes έχουν χρησιμοποιήσει και αυτές το αρχικό mix.

Μαζί με την τυπική στερεοφωνική έκδοση 2 καναλιών, κυκλοφόρησε μια τεσσάρων καναλιών τετραφωνική έκδοση το 1973 στις μορφές κασέτας Quad 8 8-track και κασέτας Q4 Reel-to-reel. 

Το μοναδικό διεθνές single το οποίο κυκλοφόρησε από το άλμπουμ στις περισσότερες χώρες ήταν το "La Grange" (συνοδευόμενο από το "Just Got Paid" από το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος, *[[Rio Grande Mud]]*), που έφτασε στο νούμερο 41 του Billboard Hot 100 τον Ιούνιο του 1974.  Το τραγούδι "Beer Drinkers & Hell Raisers" κυκλοφόρησε ως single μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο.

## Υποδοχή
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε με χλιαρή υποδοχή από τον κριτικό Στιβ Απλ, που σε μια κριτική του τον Σεπτέμβριο του 1973 για το *Rolling Stone* έγραψε ότι ενώ ο «ήχος του νότιου rock & roll» γινόταν δημοφιλής, οι ίδιοι οι ZZ Top ήταν «μόνο ένα από τα πολλά ικανά νότια rock συγκροτήματα», αν και είχαν «ένα πλεονέκτημα έναντι των περισσότερων λευκών rock συγκροτημάτων» καθώς «ακούγονται μαύροι». Πίστευε ότι οι ZZ Top είχαν «τους δυναμικούς ρυθμούς οι οποίοι μόνο τα καλύτερα από τα τριμελή συγκροτήματα μπορούν να μαγειρέψουν. Ο Μπίλι Γκίμπονς παίζει ένα νόστιμο πρωταγωνιστικό ρόλο του Ντούαν Όλμαν με τους Ντάστι Χιλ και Φρανκ Μπιρντ να χτυπούν δυνατά το funk πάτο» και ήταν «ένα από τα πιο εφευρετικά τριμελή rock συγκροτήματα», αλλά αναρωτήθηκε πότε «το κοινό θα κουραστεί να ακούει την ίδια... "Poot yawl hans together" φλυαρία».  Το άλμπουμ έφτασε στο νούμερο 8 στο ''Billboard'' 200.

Το 2000, το άλμπουμ ψηφίστηκε στο νούμερο 501 στη λίστα του Κόλιν Λάρκιν *[[All Time Top 1000 Albums]]*, με τα 1000 σπουδαιότερα άλμπουμ όλων των εποχών.  Το 2003, κατατάχθηκε στο νούμερο 498 στη λίστα του περιοδικού *Rolling Stone* με τα 500 σπουδαιότερα άλμπουμ όλων των εποχών και το 2012 κατατάχθηκε στον αριθμό 490 σε μια αναθεωρημένη λίστα.  Το 2011, η *Houston Press* το ονόμασε το καλύτερο boogie rock άλμπουμ όλων των εποχών στη λίστα του με τα «Πέντε Βασικά Boogie-Rock Άλμπουμ».  Τον Ιούλιο του 2013, 40 χρόνια αφού κυκλοφόρησε, το άλμπουμ περιγράφηκε από τον Άντριου Ντάνσμπι στην *Houston Chronicle* ως «...γεμάτο χαρακτήρες και πράξεις τόσο βουτηγμένες στην καρικατούρα – όμως παρουσιάζονται με ειλικρίνεια – οι οποίοι προκαλούν σκεπτικισμό. Το άλμπουμ είναι γεμάτο χρώμα και γεύση, όπως και η διάσημη φωτογραφία του στο εσωτερικό: ένα ζευγάρι πιάτα με φαγητό από το αγαπημένο αλλά πλέον κλειστό Leo's Mexican Restaurant στο Σάουθ Σέπερντ κοντά στο Γουέστχαϊμερ τα οποία σε κάνουν να νιώθεις άνετα». Το AllMusic σχολίασε ότι «Το *Tres Hombres* είναι το άλμπουμ το οποίο έφερε στους ZZ Top το πρώτο τους άλμπουμ στο top ten, κάνοντάς τους αστέρια στη πορεία. Δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί σε καλύτερο άλμπουμ» και το βαθμολόγησε με 4,5 στα 5 αστέρια. Ο Άντι Μπέτα του *[[Pitchfork (ιστοσελίδα)|Pitchfork]]* έδωσε στο άλμπουμ 9,0 στα 10, γράφοντας το 2017 ότι «η πρωτοποριακή επιτυχία των ZZ Top το 1973 ήταν μια αριστοτεχνική συγχώνευση συμπληρωματικών στυλ, συνδυάζοντας το νότιο rock και το blues boogie μέσα από το ίδιο το ιδιόμορφο φίλτρο του συγκροτήματος». 

## Λίστα κομματιών

## Προσωπικό
**ZZ Top**

* Μπίλι Γκίμπονς – κιθάρα, φωνητικά (κύρια σε όλα τα κομμάτια), φυσαρμόνικα στο "Waitin' for the Bus"
* Ντάστι Χιλ – μπάσο, φωνητικά (επίσης κύρια στο "Beer Drinkers & Hell Raisers")
* Φρανκ Μπιρντ – ντραμς, κρουστά (πιστώνεται ως «Ρουμπ Μπιρντ»)

**Παραγωγή**

* Μπιλ Χαμ – Παραγωγή
* Ρόμπιν Μπράιανς – μηχανική (Στούντιο Robin Hood)
* Τέρι Μάνινγκ – μηχανική, μίξη, μοντάζ (Στούντιο Ardent)
* Μπιλ Νάραμ – σχέδιο εξωφύλλου άλμπουμ
* Γκάλεν Σκοτ – φωτογραφία

## Charts

## Πιστοποιήσεις

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Κατηγορία:Άλμπουμ των ZZ Top