Ramones

Οι **Ramones** (Ραμόουνς και, κάποτε, Ραμόνες στην Ελλάδα, όπως και στην Λατινική Αμερική) ήταν ένα αμερικανικό πάνκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο Κουήνς (Queens) της Νέας Υόρκης το 1974. Μετά από κάποιες δοκιμές, το συγκρότημα κατέληξε με μέλη τους Joey (Τζόι), Johnny (Τζώννυ), Dee Dee (Ντι Ντι) και Tommy (Τόμμυ) και αυτά είναι τα τέσσερα ονόματα που εμφανίζονται στην πρώτη μορφή του σήματος του συγκροτήματος. Επίσης, αρχικά ο Dee Dee και κατόπιν όλοι τους υιοθέτησαν, όπως και μεταγενέστερα μέλη του συγκροτήματος, το ψευδώνυμο Ramone ως επίθετο, παρόλο που δεν είχαν καμία συγγένεια μεταξύ τους. Εκ παραλλήλου, ο Tommy εμφανιζόταν και με το πραγματικό του επίθετο (Erdelyi) ως παραγωγός κάποιων από τους δίσκους του συγκροτήματος. Το επίθετο Ramone ήταν εμπνευσμένο από το "Paul Ramon", το ψευδώνυμο που ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ χρησιμοποιούσε στα χρόνια των Silver Beatles και περιστασιακώς αργότερα. Η τελευταία συναυλία του συγκροτήματος, από τις συνολικά 2263, δόθηκε στο Palace του Χόλιγουντ στην Καλιφόρνια στις 6 Αυγούστου 1996. Τρία από τα αρχικά μέλη του συγκροτήματος απεβίωσαν από διάφορες μορφές καρκίνου, ο Joey το 2001, ο Johnny το 2004 και ο Tommy το 2014. Από καρκίνο απεβίωσε, το 2013, και ο καλούμενος πέμπτος Ramone, o, υπεύθυνος και για το σήμα του συγκροτήματος, Arturo Vega. Επίσης, το 2002 ο Dee Dee, ο οποίος είχε αποχωρήσει από το συγκρότημα το 1989 αλλά συνέχισε να τους τροφοδοτεί με τραγούδια του, πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης. 

Σε μία πρώιμη μορφή του συγκροτήματος (αρχές 1974) ο Τζόι έπαιζε ντραμς, ενώ ο Ντι Ντι τραγουδούσε και έπαιζε, όπως και ο Τζώννυ, κιθάρα ενώ με το μπάσο πειραματιζόταν, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, ο φίλος τους Richie Stern (: πέθανε το 2015) που σύντομα αποχώρησε. Στην συνέχεια ο Ντι Ντι πέρασε στο μπάσο ενώ ο Τζόι ανέλαβε, εκτός από τα ντραμς, και τα φωνητικά. Τέλος, ως τον Μάρτιο του 1974 ολοκληρώνεται η πρώτη λειτουργική μορφή του συγκροτήματος με τον Τόμμυ, που έως τότε ήταν ο μάνατζερ του συγκροτήματος, να αναλαμβάνει τα ντραμς και τον Τζόι να αναλαμβάνει τον ρόλο του βασικού τραγουδιστή του συγκροτήματος. Ο Joey είχε προϋπάρξει (1972-1974) τραγουδιστής, ως Jeff Starship, στους Sniper, ένα αδύναμο νεοϋορκέζικο συγκρότημα τύπου NY Dolls.

Μετά τους θεμελιώδεις τρεις πρώτους δίσκους (1976, 1977, 1977), ακολούθησαν αλλαγές στην σύνθεση του συγκροτήματος. Στα ντραμς τον Τόμμυ διαδέχθηκαν ο Μάρκυ (Mark S. Bell, ντράμμερ κατά τις περιόδους: 1978-1983 και 1987-1996), ο Ρίτσι (Richard Reinhardt, ντράμμερ κατά την περίοδο 1983-1987) και, για μόλις δύο συναυλίες, ο Έλβις Ραμόουν (28 & 29/8/1987), δηλαδή o Clem Burke (ου άλμπουμ (1978), όπως και στην παραγωγή του Too tough to Die (1984).  Σε διαπίστωση αδιέξοδου πρέπει να αποδοθούν η αποχώρηση του Ντι Ντι το 1989 και κάποιες από τις επιλογές του που ακολουθούν, όπως η, συχνά αλλά αδίκως χλευαζόμενη, αρχική μετάπτωση του σε ράππερ και η σύντομη συνεργασία του με τον ακραίο G.G. Allin. 

Αν και αυτό που έκαναν οι Ραμόνες, κυρίως στους τρεις πρώτους δίσκους τους, φαίνεται απλό, οι επιφανειακές μιμήσεις τους είναι συνήθως αδιάφορες, ενώ λίγες είναι οι περιπτώσεις σημαντικού αποτελέσματος με αρκετά προφανή σχέση με τον ήχο τους. Στην τελευταία κατηγορία περιλαμβάνονται το Teenage Kicks (1978) και κάποια άλλα τραγούδια του πρώτου δίσκου των Undertones, το I wanna go home (1981) των Holly and the Italians, ο δεύτερος δίσκος των Jesus and Mary Chain (Darklands, 1987), ή και ο πρώτος τους (Psychocandy, 1985) σε μία υποθετική καθαρότερη μορφή, και το Punk Rock Girls (1996) των Queers. Στην Ελλάδα ένα συγκρότημα με ήχο βασισμένο σε αυτόν των Ραμόνες είναι οι Gardelics, που είχαν ηχογραφήσει τον δίσκο Happy Home το 1997, ενώ αφιερωμένο στους Ραμόνες είναι το τραγούδι ‘Τρία Ακόρντα Φτάνουν’ (2016) των Panx Romana.

Πάντως, οι Ραμόνες επηρέασαν γενικότερα το πανκ, και διάδοχα είδη, της Μεγάλης Βρετανίας (ιδίως από μία συναυλία της 4ης Ιουλίου του 1976, στο Roundhouse του Λονδίνου, και μετά), των ΗΠΑ και άλλων χωρών, συμβάλλοντας με την ταχύτητα, την έλλειψη σόλο και εν μέρει με την φωνή, την στιχουργία και την εμφάνιση  (πχ σκισμένα παντελόνια, τι-σερτ, δερμάτινα μπουφάν (κάποτε με στρατιωτικά διακριτικά, κάτι που υιοθέτησε πχ ο Simonon των Clash), χαμηλά αθλητικά παπούτσια), με εξαίρεση τα μακριά μαλλιά (ενώ το σύνηθες, τύπου Johnny Rotten, σχετικό πανκ πρότυπο οφείλεται στον Richard Hell και, απώτερα, στον Αρθούρο Ρεμπώ) 

## Δισκογραφία

### Στούντιο άλμπουμ
* *[[Ramones (album)|Ramones]]* (1976)
* *Leave Home* (1977)
* *Rocket to Russia* (1977)
* *Road to Ruin* (1978)
* *End of the Century* (1980)
* *Pleasant Dreams* (1981)
* *Subterranean Jungle* (1983)
* *Too Tough to Die* (1984)
* *Animal Boy* (1986)
* *Halfway to Sanity* (1987)
* *Brain Drain* (1989)
* *Mondo Bizarro* (1992)
* *Acid Eaters* (1994)
* *¡Adios Amigos!* (1995)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  

Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards
Κατηγορία:Οικογενειακά μουσικά συγκροτήματα
Κατηγορία:Punk rock συγκροτήματα από Νέα Υόρκη (πολιτεία)