Οικογένεια Σέσιλ

μικρογραφία|150εσ|Οικόσημο της Οικογένειας Σέσιλ στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου, στο Στάμφορντ.

Οι **Σέσιλ** είναι μία αγγλική Οικογένεια ευγενών, που ανήλθε στον βαθμό των Ομοτίμων της Αγγλίας, μεταξύ των πλουσιότερων και πιο επιδραστικών στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον 16ο αι.

## Ιστορία

### Προέλευση
[μικρογραφία|150εσ|[Γουλιέλμος Σέσιλ, 1ος βαρόνος Μπέργκλεϋ|Γουλιέλμος Σέσιλ 1ος βαρόνος Μπέργκλεϋ.]]

Ο ιδρυτής ήταν ο διάσημος Γουλιέλμος Σέσιλ 1ος βαρόνος Μπέργκλεϋ, από μία αρχαία Ουαλική οικογένεια (το Σέσιλ αντιπροσωπεύει το αγγλοποιημένο του ουαλικού Τσίτσιλ). Ο παππούς τού Γουλιέλμου, Ντέιβιντ Σέσιλ, ήταν υποστηρικτής του Ερρίκου Τυδώρ, αργότερα Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας (οι Τυδώρ ήταν επίσης ουαλικής καταγωγής, με τον Τιούντουρ να είναι ο γενάρχης), επιτρέποντας έτσι στην οικογένεια να φθάσει στην αυλή. Ο λόρδος Μπέργκλεϋ ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς άνδρες στην ελισαβετιανή Αγγλία, μαζί με τον συνάδελφό του Φραγκίσκο Γουόλσινγκχαμ και στη συνέχεια τον γιο του Ροβέρτο Σέσιλ. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην υπηρεσία του λόρδου Προστάτη Εδουάρδος Σίμορ 1ου δούκα του Σόμερσετ, αδελφού της Τζέιν Σίμορ και θείου του νήπιου Εδουάρδου ΣΤ΄.
[δεξιά|μικρογραφία|[Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας|Η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας σε ανώνυμο πορτρέτο, που αποδίδεται στον Φεντερίκο Ζουκάρι (π. 1575 ).]]
Κατά τη διάρκεια της αναταραχής που ακολούθησε την άνοδο στον θρόνο της Μαρίας Α΄ της Καθολικής, μετά τη σύντομη βασιλεία του Εδουάρδου ΣΤ΄, ο Σέσιλ παρέμεινε στο περιθώριο, χωρίς να επικρίνει δημόσια τις πολιτικές τής κυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα να πλησίαζε την προτεσταντική παράταξη και την πιθανή διάδοχο του θρόνου, την Ελισάβετ. Έτσι έκανε την περιουσία του, αφού όταν αυτή ανέβηκε στον θρόνο ως Ελισάβετ Α΄, τον έκανε τον πρώτο της σύμβουλο και λόρδο Σφραγιδοφύλακα, δηλαδή φύλακα της Βασιλικής Σφραγίδας. Ο Γουλιέλμος ήταν πάντα ένθερμος υποστηρικτής της Ελισάβετ, και μαζί με τον Γουόλσινγκχαμ οργάνωσαν μία εξαιρετικά αποτελεσματική μυστική υπηρεσία, που ματαίωσε πολυάριθμες πλεκτάνες, η πιο διάσημη από τις οποίες ήταν αυτή του Ριντόλφι (της διάσημης οικογένειας της Φλωρεντίας), στην οποία εμπλέκονταν επίσης η Μαρία Α΄ Στιούαρτ και ο Θωμάς Χάουαρντ δούκας του Νόρφολκ, ο οποίος εκτελέστηκε. Απεβίωσε πολύ πλούσιος και πολύ ισχυρός, και το έργο του συνέχισε ο γιος του Ροβέρτος, από τον 2ο γάμο του με την ιδιαίτερα καλλιεργημένη Μίλντρεντ Κουκ.

### Κόμητες του Σόλσμπερυ
[μικρογραφία|150εσ|Ο [Ροβέρτος Σέσιλ, 1ος κόμης του Σόλσμπερι, σε πίνακα του Τζον ντε Κριτζ του πρεσβύτερου, 1608.]]

Ο Ροβέρτος Σέσιλ 1ος κόμης του Σόλσμπερυ, ήταν ο σημαντικότερος Άγγλος πολιτικός της εποχής του. Η Ελισάβετ Α΄ τού είχε απόλυτη εμπιστοσύνη, και η σχέση μεταξύ των δύο ήταν απόλυτης εμπιστοσύνης. Όταν ο κόμης του Έσσεξ, ο ευνοούμενός της, ηγήθηκε μίας αριστοκρατικής εξέγερσης με στόχο την απομάκρυνση του Σέσιλ, η Ελισάβετ δεν δίστασε να ταχθεί με τον δεύτερο, ο οποίος στη συνέχεια αποκεφάλισε τον αντίπαλό του. Στην εσωτερική πολιτική, ήταν επίσης υπεύθυνος για τη διαχείριση των βασιλικών οικονομικών, ως Καγκελάριος του δουκάτου του Λάνκαστερ (το δουκάτο του Λάνκαστερ εξακολουθεί να αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή εισοδήματος για το Στέμμα, και το αξίωμα του Καγκελάριου εξακολουθεί να υπάρχει). Στην εξωτερική πολιτική, ο στόχος του, όπως και τού πατέρα του, ήταν να ενώσει όλους τους βρετανικούς λαούς υπό έναν ενιαίο κυρίαρχο, και υπό τη μία προτεσταντική πίστη.

Για τον λόγο αυτό, εργάστηκε για να ενθαρρύνει τη μετανάστευση Άγγλων και Σκώτων Προτεσταντών στην Ιρλανδία, παραχωρώντας τους πολλές γαίες στο Όλστερ, και διευκολύνοντας την άνοδο στον θρόνο του Ιακώβου Α΄ Στιούαρτ μετά το τέλος της Ελισάβετ Α΄. Ο Ιάκωβος τού ανέθεσε σχεδόν όλη την εξουσία, καθιστώντας τον έναν εξαιρετικά ισχυρό άνδρα, ειδικά μετά την αποτυχία της διαβόητης Συνωμοσίας της Πυρίτιδας του Γκάι Φωκς. Ο ρόλος του σε αυτό το επεισόδιο και στα γεγονότα που ακολούθησαν είναι αμφιλεγόμενος: κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Σέσιλ (ή ο Σόλσμπερυ) γνώριζε τα πάντα, ή ακόμη και ότι είχε οργανώσει όλο αυτό, δελεάζοντας αφελείς Καθολικούς φανατικούς όπως ο Φωκς σε παγίδα, με στόχο να καταφέρει ένα αποφασιστικό πλήγμα στον Καθολικισμό στην Αγγλία. Στην πραγματικότητα, το σχέδιο ακολουθήθηκε από εξαιρετικά βίαιους αντι-καθολικούς διωγμούς, για τους οποίους ο Σέσιλ θεωρείται τουλάχιστον εν μέρει υπεύθυνος. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να ειπωθεί ότι αυτές οι κατηγορίες δεν έχουν ποτέ αποδειχθεί. Για την ιστορία, ο Σέσιλ παραμένει ένας επιδέξιος και οξυδερκής πολιτικός, ο οποίος διαχειρίστηκε με οξυδέρκεια τη μετάβαση από την εποχή των Τυδώρ σε αυτήν των Στιούαρτ, ενισχύοντας σημαντικά την Αγγλία.

### 17ος αιώνας
μικρογραφία|150εσ|Γουλιέλμος Σέσιλ 2ος κόμης του Σόλσμπερυ.

Ο γιος του Ροβέρτου, ονόματι Γουλιέλμος Σέσιλ 2ος κόμης του Σόλσμπερυ όπως και ο παππούς του, έφερε αρχικά τον τίτλο του λόρδου Κράνμπορν, ο οποίος μέχρι σήμερα ορίζει τον κληρονόμο του τίτλου του *μαρκησίου του Σόλσμπερυ*. Αρχικά έζησε στη σκιά του πατέρα του, σπούδασε στην Οξφόρδη, και έκανε τη Μεγάλη Περιήγηση της Ευρώπης και της Ιταλίας, σταματώντας για ένα διάστημα στην Πάντοβα . Από εκεί ανακλήθηκε στην πατρίδα του από τον πατέρα του, ο οποίος τον νύμφευσε με την κόρη του κόμη του Σάφολκ, Αικατερίνη Χάουαρντ. Η πολιτική του δραστηριότητα δεν ήταν τόσο σημαντική, όσο αυτή των προκατόχων του, αλλά παρ' όλα αυτά ήταν μέλος του Κοινοβουλίου στη Βουλή των Κοινοτήτων, και στη συνέχεια στη Βουλή των Λόρδων όταν έγινε **κόμης του Σόλσμπερυ**.

[μικρογραφία|150εσ|''Τριπλό πορτρέτο του Καρόλου Α΄ ,'' έργο του [Άντονι βαν Ντάικ.]]

Το σημαντικότερο γεγονός της εποχής του ήταν ο Αγγλικός Εμφύλιος Πόλεμος, κατά τον οποίο αρχικά τάχθηκε με το Κοινοβούλιο, αλλά τελικά εναντίον των πιο ριζοσπαστικών που ήθελαν το τέλος του Καρόλου Α΄. Γι' αυτόν τον λόγο, ο Όλιβερ Κρόμγουελ του απαγόρευσε την είσοδο στο επαναστατικό Κοινοβούλιο, παρόλο που είχε εκλεγεί κανονικά.

[μικρογραφία|150εσ|Το κάστρο του Άλνγουικ σε πίνακα του [Καναλέττο|Καναλέτο, π. το 1750.]]

Ο γαμπρός του, κόμης του Νορθάμπερλαντ, ήταν εξέχον μέλος της κοινοβουλευτικής παράταξης, και διορίστηκε επίσης από το Κοινοβούλιο ως κηδεμόνας των παιδιών του Καρόλου Α΄ (συμπεριλαμβανομένων των μελλοντικών βασιλέων Καρόλου Β΄ και Ιακώβου Β΄) στο κάστρο του στο Άλνγουικ. Ένας άλλος γαμπρός ήταν ο Γουλιέλμος Κάβεντις 3ος κόμης του Ντέβονσιρ. Αυτή ήταν η πρώτη συγγένεια μεταξύ των Σέσιλ και των Κάβεντις, με τον άλλο να είναι πολύ πιο πρόσφατος, και να χρονολογείται από τον 20ό αι..

[μικρογραφία|150εσ|Ο Ιάκωβος Σέσιλ 4ος κόμης του Σόλσμπερυ (κέντρο) με την αδελφή του Αικατερίνη σε πορτρέτο του [Τζων Μάικλ Ράιτ|Ιωάννη Μάικλ Ράιτ, 1669.]]

Μία αρκετά σημαντική προσωπικότητα ήταν ο 4ος κόμης, Ιάκωβος Σέσιλ, ο οποίος ήταν αυλικός του βασιλιά Ιακώβου Β' (ο Ιωάννης Ντράιντεν του αφιέρωσε ένα έργο, τον Θριαμβευτικό Έρωτα.  ) ασπάστηκε τον Καθολικισμό και στη συνέχεια φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου πριν του δοθεί χάρη από τον βασιλιά Γουλιέλμο Γ', αλλά μέχρι τότε ήταν ανεπιθύμητο πρόσωπο, και δεν συμμετείχε πλέον στην πολιτική ζωή. Απεβίωσε πολύ νέος, σε ηλικία μόλις 28 ετών.

Ο εγγονός του, ο 6ος κόμης, ήταν γνωστός για την εκκεντρικότητά του, εξ ου και το παρωνύμιο «*Ο κακός* κόμης». Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο κρεβάτι μίας σοφίτας, νυμφεύτηκε την κόρη ενός κουρέα, την οποία αργότερα χώρισε, και άφησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στην επί χρόνια ερωμένη του, μετά το τέλος του. Η οικογενειακή περιουσία, η οποία ήταν σαφώς σε παρακμή, αναβίωσε από τον γιο του Ιάκωβο, ο οποίος έγινε ο 1ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ.

### Μαρκήσιοι του Σόλσμπερυ
[μικρογραφία|150εσ|''Πορτρέτο του Ιακώβου Σέσιλ 1ου μαρκησίου του Σόλσμπερυ,'' από τον Γουλιέλμο Μπήτσυ, [1803, Χάτφιλντ Χάουζ, Χάτφιλντ, Χέρτφορντσιρ.]]

Μετά το τέλος του πατέρα του το 1780, ο Ιάκωβος Σέσιλ τον διαδέχθηκε στους οικογενειακούς τίτλους και ξεκίνησε να αναζωογονεί τον οίκο μετά τον μισογυνισμό και την ακολασία, στην οποία είχε ζήσει ο πατέρας του για μεγάλο μέρος της ζωής του. Υπηρέτησε στην κυβέρνηση υπό τον λόρδο Νορθ ως Θησαυροφύλαξ του Νοικοκυριού από το 1780 έως το 1782 και υπό τον Γουίλιαμ Πιτ τον Νεότερο και στη συνέχεια τον Χένρυ Άντινγκτον ως λόρδο Θαλαμηπόλο μεταξύ 1783 και 1804. Έγινε δεκτός στο Ιδιαίτερο Συμβούλιο του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ το 1780 , και χρίστηκε **μαρκήσιος του Σόλσμπερυ**, στην κομητεία του Γουίλτσιρ, το 1789. 

[μικρογραφία|''Πορτρέτο της Μαρίας Αμαλίας Χιλ-Σέσιλ 1ης μαρκησίας του Σόλσμπερυ.''<br /> [Τζόσουα Ρέινολντς, 1780.]]

Το 1773 νυμφεύτηκε τη Μαρία Αμαλία Χιλ, αντίζηλο ομορφιάς της Τζορτζιάνα Σπένσερ δούκισσας του Ντέβονσιρ. Απεβίωσε το 1823, έχοντας αποκαταστήσει το κύρος της οικογένειας. Μετά από αυτόν, η οικογένεια επέστρεψε στο προσκήνιο της αγγλικής πολιτικής ζωής.

### Γκασκόυν-Σέσιλ
μικρογραφία|150εσ|Ο θυρεός των Γκασκόιν-Σέσιλ.

Ο μοναχογιός από τα τρία παιδιά της λαίδης Μαρίας Αμαλίας Χιλ, ένας άλλος Ιάκωβος Μπράουνλοου, ξεκίνησε επίσης την κοινοβουλευτική του σταδιοδρομία σε πολύ νεαρή ηλικία, και έχοντας διαδεχθεί τον πατέρα του στον τίτλο του μαρκησίου, εισήλθε στη Βουλή των Λόρδων σε ηλικία 33 ετών. Είχε νυμφευτεί τη νεαρή Φραγκίσκη Μαρία Γκασκόιν, μόλις δεκαπέντε ετών, κόρη του Μπάμπερ Γκασκόιν, ενός πολιτικού γνωστού για τον αγώνα του κατά της δουλείας, ο οποίος του απέφερε σημαντικό εισόδημα από τα κτήματά του στο Έσσεξ και το Λάνκασιρ. Για τον λόγο αυτό, πρόσθεσε το όνομα της συζύγου του στο δικό του. Θα απέκτησαν έξι παιδιά, αλλά η Φραγκίσκη απεβίωσε λίγο αργότερα. Χρόνια αργότερα, ο μαρκήσιος νυμφεύτηκε τη Μαρία Αικατερίνη Σάκβιλ-Γουέστ, πάνω από 30 χρόνια μικρότερή του, η οποία του χάρισε άλλα πέντε παιδιά.

[μικρογραφία|150εσ|Ο [Ρόμπερτ Γκασκόυν-Σέσιλ, 3ος Μαρκήσιος του Σώλσμπερυ|Ροβέρτος Γκασκόιν-Σέσιλ 3ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ.]]

Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Ροβέρτος Γκασκόιν-Σέσιλ 3ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ (1830 – 1903), γεννημένος από την 1η του σύζυγο, Φραγκίσκη Γκασκόιν. Ο Ροβέρτος ήταν ο νεότερος γιος, ενώ ο μεγαλύτερος Ιάκωβος, σύμφωνα με την παράδοση, απεβίωσε άγαμος και άτεκνος πριν από τον πατέρα του. Παρά την αντίθεση τού πατέρα του, ο οποίος τη θεωρούσε κατώτερη, νυμφεύτηκε την Τζορτζίνα Άλντερσον, κόρη ενός διακεκριμένου νομικού, και ήταν ένας ευτυχισμένος γάμος που ευλογήθηκε από επτά παιδιά. Ο Σόλσμπερυ ήταν Συντηρητικός με την πλήρη έννοια του όρου. Ένας αριστοκρατικός Συντηρητικός. Έκανε τα πρώτα του βήματα στη Βουλή των Κοινοτήτων, όπου συχνά ερχόταν σε σύγκρουση με τους Φιλελεύθερους και με την ίδια την ηγεσία των Συντηρητικών, με επικεφαλής τότε τον Μπέντζαμιν Ντισραέλι.

[μικρογραφία|150εσ|Ο [Μπέντζαμιν Ντισραέλι.]]

Ο αγαπημένος του τομέας δραστηριότητας ήταν αναμφίβολα η εξωτερική πολιτική, στην οποία κυριάρχησε για δεκαετίες. Σε αυτόν τον τομέα, η αγγλική πολιτική του 19ου αιώνα είχε ήδη αναδείξει επιφανείς προσωπικότητες, από τον Τζον Ράσελ, ο οποίος υποστήριξε την ιταλική Ενοποίηση, μέχρι τον λόρδο Κλάρεντον, πρωταγωνιστή της Διάσκεψης του Παρισιού μαζί με τον Καμίλο Μπένσο κόμη του Καβούρ και τον Ναπολέοντα Γ΄, και τον λόρδο Γκράνβιλ (εγγονό της Τζεορτζίνα Ντέβονσιρ) ο οποίος πρόσθεσε το Αιγυπτιακό Προτεκτοράτο στην Αυτοκρατορία. Όλοι αυτοί, ωστόσο, ήταν Φιλελεύθεροι. Μεταξύ των Συντηρητικών δεν υπήρχαν ποτέ μεγάλες προσωπικότητες επικεφαλής του Υπουργείου Εξωτερικών. Ο Σόλσμπερυ κατάφερε να καλύψει αυτό το κενό. Η πρώτη του σημαντική θέση ήταν αυτή του Υπουργού για την Ινδία, και έγινε Υπουργός Εξωτερικών για πρώτη φορά το 1878, υπό τον Μπέντζαμιν Ντισραέλι, με τον οποίο είχε συνάψει ειρήνη.

Προηγουμένως είχε διατελέσει πληρεξούσιος πρέσβης στη Διάσκεψη της Κωνσταντινούπολης, όπου είχε καταφέρει να εξασφαλίσει την υποστήριξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εναντίον της Ρωσίας. Στο Βερολίνο υπερασπίστηκε τα συμφέροντα της Μ. Βρετανίας στη διχοτόμηση της Αφρικής μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, όπως επιθυμούσε ο Όττο φον Μπίσμαρκ. Διετέλεσε πρωθυπουργός για περίπου 14 χρόνια, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον που είχε διατελέσει σε αυτό το αξίωμα υπό τη βασίλισσα Βικτωρλια του Ηνωμένου Βασιλείου, κατέχοντας τη θέση τρεις φορές. Η πρώτη ήταν από το 1885-1886, στη συνέχεια, μετά από μία πολύ σύντομη κυβέρνηση Γκλάντστοουν από το 1886 έως το 1892 και από το 1895 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1902.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στην εσωτερική πολιτική σκηνή αντιτάχθηκε σθεναρά στην Ιρλανδική Αυτοκρατορία που πρότειναν οι Φιλελεύθεροι (ενθαρρύνοντας έτσι τη διάσπαση των Φιλελευθέρων και την αποχώρηση των Ενωτικών, με επικεφαλής τον λόρδο Χάρτινγκτον, αργότερα τον 8ο δούκα του Ντέβονσιρ, και τον Τζόζεφ Τσάμπερλεν), όπως είχε κάνει προηγουμένως με την εκλογική μεταρρύθμιση. Ωστόσο, καθιέρωσε δωρεάν και υποχρεωτική πρωτοβάθμια εκπαίδευση, δημόσια στέγαση για τους εργάτες και κοινωνική ασφάλιση για τραυματισμούς εργατών. Σε διεθνές επίπεδο, έφερε τη Βρετανική Αυτοκρατορία στο απόγειό της: την διεύρυνε υποτάσσοντας τους Μπόερς και την υπερασπίστηκε ενάντια στους Γάλλους στη Φασόντα (αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν χωρίς να αναπτύξουν στρατεύματα). Διαφύλαξε την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως αντιρωσικό μέτρο και για τον σκοπό αυτό πολέμησε τους Κύπριους αυτονομιστές.

[μικρογραφία|150εσ|Ο [Ρόμπερτ Γκασκόυν-Σέσιλ, 3ος Μαρκήσιος του Σώλσμπερυ|Ροβέρτος Γκασκόιν-Σέσιλ μαρκήσιος του Σόλσμπερυ σε πορτρέτο του Τζορτζ Φρέντερικ Γουότς.]]

Η επιρροή και το κύρος του ήταν τόσο μεγάλα, που ακόμη και η Βενεζουέλα και ο Παναμάς του ζήτησαν να ενεργήσει ως διαιτητής στις διαπραγματεύσεις τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Ευρώπη υποστήριξε την «Υπέροχη Απομόνωση», αποφεύγοντας την ανάμειξη σε ηπειρωτικές συμμαχίες, πεπεισμένος (και τα γεγονότα θα τον δικαίωναν) ότι ένας ευρωπαϊκός πόλεμος θα υπονόμευε την βρετανική κυριαρχία στον κόσμο: γι' αυτόν τον λόγο αντιτάχθηκε στην προσπάθεια του Ενωτικού Γραμματέα των Αποικιών Τζόζεφ Τσάμπερλεν, πατέρα του μελλοντικού πρωθυπουργού Νέβιλ Τσάμπερλεν, να επιδιώξει συμμαχία με τη Γερμανία του Γουλιέλμου Β' .

Η τελευταία του κυβέρνησή, μάλιστα, σχηματίστηκε το 1895 με την θεμελιώδη υποστήριξη των πρώην Φιλελεύθερων Ενωτικών και των κορυφαίων εκπροσώπων αυτού του ρεύματος, του Τζόζεφ Τσάμπερλεν και του δούκα του Ντέβονσαϊρ, οι οποίοι έγιναν αντίστοιχα Γραμματέας των Αποικιών και λόρδος Πρόεδρος του Συμβουλίου. Το 1902, με τη νικηφόρα λήξη του Πολέμου των Μπόερ, θεώρησε το έργο του ολοκληρωμένο. Απεβίωσε το 1903, ένα χρόνο αφότου άφησε τη Ντάουνινγκ Στριτ στον ανιψιό του Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ. Το 1901 η βασίλισσα Βικτώρια είχε αποβιώσει, μετά από 64 χρόνια βασιλείας. Το 1900 ο Γουίνστον Τσόρτσιλ είχε εκλεγεί για πρώτη φορά μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων, στις τάξεις των Συντηρητικών .

### Πρόσφατη εποχή
μικρογραφία|150εσ|Ο Ιάκωβος Γκασκόιν-Σέσιλ, 4ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ.

Τον διαδέχθηκε ως μαρκήσιος του Σόλσμπερυ ο γιος του, Ιάκωβοςς Γκασκόιν-Σέσιλ 4ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ (1861–1947), επίσης εξέχων Συντηρητικός πολιτικός. Ήταν αδελφός του βραβευμένου με Νόμπελ Ροβέρτου Γκασκόιν-Σέσιλ υποκόμη Τσέλγουντ. Νυμφεύτηκε τη λαίδη Σέσιλι Γκορ (1867–1955) και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Ο μεγαλύτερος γιος του έγινε ο 5ος μαρκήσιος, Ροβέρτος Γκασκόιν-Σέσιλ 5ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ. Είναι περισσότερο γνωστός ως λόρδος Κράνμπορν, επειδή έγινε *υποκόμης* σε ηλικία 54 ετών. Ακολούθησε επίσης, όπως ήταν η οικογενειακή παράδοση, πολιτική σταδιοδρομία.

Κατείχε πολυάριθμες κυβερνητικές θέσεις, ιδίως στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Κάβεντις (1897 – 1982), κόρη του λόρδου Ριχάρδου (πλάγιου κλάδου), και απέκτησε τρία παιδιά, όλα γιους: ο δεύτερος Μιχαήλ, απεβίωσε ως έφηβος. ο τρίτος Ριχάρδος, σκοτώθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόνο ο μεγαλύτερος γιος, ο Ροβέρτος, ο οποίος θα γινόταν ο 5ος μαρκήσιος, επέζησε των γονιών του.

[μικρογραφία|150εσ|Ροβέρτος-Γκασκόιν-Σέσιλ 5ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ το [1947.]]

Ο Ροβέρτος Γκασκόιν-Σέσιλ 5ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ, γνωστός στην οικογένεια *ως Μπόμπετι*, εξελέγη στη Βουλή των Κοινοτήτων για το Νότιο Ντόρσετ το 1929. Διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών (1935–1938). Διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών για τις Αποικίες (Φεβρουάριος–Νοέμβριος 1942), λόρδος Πρόεδρος του Συμβουλίου (1942–1943) και Αρχηγός της Βουλής των Λόρδων (1942–1945). Κατά τη στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ Β' διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών.

Ο Σόλσμπερυ ήταν γνωστός ως σκληροπυρηνικός ιμπεριαλιστής. Το 1952 ως Υπουργός Εξωτερικών για τις Σχέσεις με την Κοινοπολιτεία, προσπάθησε να καταστήσει μόνιμη την εξορία του Σερέτσε Κάμα, η οποία του είχε επιβληθεί, επειδή νυμφεύτηκε μία λευκή γυναίκα, αντίθετα με τις επιταγές του απαρτχάιντ . Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 ο λόρδος Σόλσμπερυ συνέχισε να είναι ένθερμος υποστηρικτής της βρετανικής κυριαρχίας στις κυβερνήσεις της Νότιας Αφρικής και της Νότιας Ροδεσίας (σημερινή Ζιμπάμπουε).

Ο Ροβέρτος Γκασκόιν-Σεσίλ 6ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ, ήταν ο μόνος επιζών γιος του Ροβέρτου 5ου μαρκησίου: Μέλος του Κοινοβουλίου και της Βουλής των Λόρδων, ωστόσο δεν άφησε σημαντική κληρονομιά. Η σύζυγός του, Μάρτζορι Γουίντχαμ, είναι περισσότερο γνωστή για το έργο της ως καλλιτέχνιδα τοπίων, και ο γιος του, ο Ροβέρτος Γκασκόιν-Σεσίλ 7ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ, ήταν Μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων για το Νότιο Ντόρσετ από το 1979 έως το 1987.

μικρογραφία|150εσ|Ο Ροβέρτος Γκασκόιν-Σέσιλ 7ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ.

Στις 29 Απριλίου 1992 κλήθηκε στη Βουλή των Λόρδων ως βαρόνος Σέσιλ του Έσεντον, μία ανήλικη βαρονία του πατέρα του, με διάταγμα επίσπευσης, το τελευταίο που εκδόθηκε. Ωστόσο, έφερε τον ευγενικό τίτλο του **υποκόμη Κράνμπορν**. Από το 1994 έως το 1997, ήταν Αρχηγός της Βουλής των Λόρδων και Λόρδος Σφραγιδοφύλαξ. Από το 1997 έως το 1998, ήταν Αρχηγός της Αντιπολίτευσης στην ίδια Βουλή. Πήρε *άδεια απουσίας* την 1η Νοεμβρίου 2001.

## Κόμητες και μαρκήσιοι του Έξετερ

### Κόμης του Έξετερ
[μικρογραφία|150εσ|Το Βρετανικό [Κόμης|Στέμμα για τον κόμη.]]

Οι Έξετερ αντιπροσωπεύουν την πρεσβύτερη γραμμή, αλλά με την πάροδο των ετών η νεότερη γραμμή του Σόλσμπερυ έχει αποκτήσει μεγαλύτερη εξέχουσα θέση, καθώς τα μέλη της πρωταγωνίστηκαν στην αγγλική πολιτική. Ο πρώτος *[[Έξετερ|δούκας του Έξετερ]]* ήταν ο Ιωάννης Χόλλαντ, ο οποίος εκτελέστηκε για συνωμοσία εναντίον του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας, χάνοντας όλα τα δικαιώματα στον τίτλο, ο οποίος απονεμήθηκε το 1416 στον Θωμά Μπωφόρ. Μετά το τέλος του, ο τίτλος επανήλθε στην οικογένεια Χόλλαντ (1444), η οποία τον κράτησε μέχρι τη Μάχη του Τάουτον (1461), μετά την οποία ο τίτλος εξέλειπε. Στη συνέχεια, ο τίτλος του **μαρκησίου του Έξετερ** απονεμήθηκε στον Ερρίκο Κόρτενεϋ το 1525.

[μικρογραφία|150εσ|Ο [Θωμάς Σέσιλ 1ος κόμης του Έξετερ|Θωμάς Σέσιλ 1ος κόμης του Έξετερ σε πορτρέτο του Κορνέλις Κέτελ.]]

Ο τίτλος του **κόμη του Έξετερ** απονεμήθηκε για πρώτη φορά στον Θωμά Σέσιλ 1ο κόμη του Έξετερ, μεγαλύτερο γιο του λόρδου Μπέργκλεϋ, γιο του 1ου γάμου του με τη Μαρία Τσικ, το 1605 από τον Ιάκωβο Α΄.

### Μαρκήσιοι του Έξετερ
[μικρογραφία|150εσ|Ο Ερρίκος Σέσιλ 1ος μαρκήσιος του Έξετερ, με τη 2η σύζυγό του, Σάρα, και την κόρη τους, λαίδη Σοφία Σέσιλ, από [Τόμας Λώρενς|τον Τόμας Λόρενς, 1794.]]

Οι απόγονοί του κράτησαν τον τίτλο μέχρι το 1801, όταν ο Ερρίκος 10ος κόμης, προήχθη στο αξίωμα του **μαρκησίου του Έξετερ**, έναν τίτλο που εξακολουθούσε να κατέχει ο άμεσος απόγονός του.

Η μαρκιωνία του Έξετερ, δεδομένου του έτους αναδημιουργίας του τίτλου, εξακολουθεί να είναι σήμερα η παλαιότερη μαρκιωνία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο μαρκήσιος φέρει επίσης τους τιμητικούς τίτλους του Μεγάλου Ελεήμονα και του λόρδου του Πίτερμπρο.

[μικρογραφία|150εσ|[Μπέρλυ Χάουζ|Μπέργκλεϋ Χάουζ, η αρχαία έδρα των *μαρκησίων του Έξετερ*.]]

Η αρχαία έδρα των *μαρκησίων του Έξετερ* είναι το Μπέργκλεϋ Χάουζ, κοντά στο Στάμφορντ του Λίνκολνσιρ. Το σπίτι περιέχει τοιχογραφίες του Ιταλού Αντόνιο Βέρριο, συμπεριλαμβανομένης της εντυπωσιακής «Σκάλας της Κόλασης» (με την Κόλαση να απεικονίζεται στο στόμα μίας τεράστιας μαύρης γάτας) ζωγραφισμένης από το 1697 και μετά. 

Ένας πλάγιος κλάδος φέρει τον τίτλο του βαρόνου Άμχερστ του Χάκνεϋ από τον γάμο ενός γιου του 3ου μαρκησίου του Έξετερ με τη νεαρή κληρονόμο αυτού του τίτλου. Ένας από τους γιους τους με τη σειρά του νυμφεύτηκε την Κορνήλια Βάντερμπιλτ και τα παιδιά τους κληρονόμησαν το κτήμα Μπίλτμορ, το μεγαλύτερο ιδιωτικό σπίτι στις Ηνωμένες Πολιτείες (τώρα ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο και μουσείο τέχνης), το οποίο εξακολουθούν να κατέχουν. Ένας άλλος κλάδος αυτών των Σέσιλ έχει αναλάβει το επώνυμο Μπέρνετ ντι Λέις ως κληρονόμοι αυτής της σκωτικής φυλής, της οποίας είναι οι «Αρχηγοί του Ονόματος», αλλά προφανώς παραμένουν στη σειρά με τους τίτλους του μαρκησίου του Έξετερ.

## Βαρόνοι Μπέργκλεϋ (1571)
* Γουλιέλμος Σέσιλ 1ος βαρόνος Μπέργκλεϋ (1521–1598), γραμματέας της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας.
* Θωμάς Σέσιλ, 2ος βαρόνος Μπέργκλεϋ (1542–1623) χρίστηκε **κόμης του Έξετερ** το 1605.

## Κόμητες του Έξετερ (1605)
: *Άλλοι τίτλοι: βαρόνος Μπέργκλεϋ, του Μπέργκλεϋ στην κομητεία του Νορθάμπτον (1571).*
* Θωμάς Σέσιλ, 1ος κόμης του Έξετερ (1542–1623)
* Γουλιέλμος Σέσιλ, 2ος κόμης του Έξετερ (1566–1640)
* Ντέιβιντ Σέσιλ, 3ος κόμης του Έξετερ (π. 1600–1643)
* Ιωάννης Σέσιλ, 4ος κόμης του Έξετερ (1628–1678)
* Ιωάννης Σέσιλ, 5ος κόμης του Έξετερ (π. 1648–1700)
* Ιωάννης Σέσιλ, 6ος κόμης του Έξετερ (1674–1721)
* Ιωάννης Σέσιλ, 7ος κόμης του Έξετερ (π. 1700–1722)
* Μπράουνλοου Σέσιλ, 8ος κόμης του Έξετερ (1701–1754)
* Μπράουνλοου Σέσιλ, 9ος κόμης του Έξετερ (1725–1793)
* Ερρίκος Σέσιλ, 10ος κόμης του Έξετερ (1754–1804) χρίστηκε μαρκήσιος του Έξετερ το 1801

## Μαρκήσιοι του Έξετερ (1801)
: *Άλλοι τίτλοι: κόμης του Έξετερ (1605) και βαρόνος Μπέργκλεϋ, του Μπέργκλεϋ στην κομητεία του Νορθάμπτον (1571).*
* Ερρίκος Σέσιλ, 1ος μαρκήσιος του Έξετερ (1754–1804)
* Μπράουνλοου Σέσιλ, 2ος μαρκήσιος του Έξετερ (1795–1867)
* Γουλιέλμος Σέσιλ, 3ος μαρκήσιος του Έξετερ (1825–1895)
* Μπράουνλοου Σέσιλ, 4ος μαρκήσιος του Έξετερ (1849–1898)
* Γουλιέλμος Σέσιλ, 5ος μαρκήσιος του Έξετερ (1876–1956)
* Ντέιβιντ Σέσιλ, 6ος μαρκήσιος του Έξετερ (1905–1981)
* Γουλιέλμος Σέσιλ, 7ος μαρκήσιος του Έξετερ (1909–1988)
* Μιχαήλ Σέσιλ, 8ος μαρκήσιος του Έξετερ (γενν. 1935)

## Κόμητες του Σόλσμπερυ (1605)
* Ροβέρτος Σέσιλ, 1ος κόμης του Σόλσμπερυ (π. 1565–1612)
* Γουλιέλμος Σέσιλ, 2ος κόμης του Σόλσμπερυ (1591–1668)
* Ιάκωβος Σέσιλ, 3ος κόμης του Σόλσμπερυ (1648–1683)
* Ιάκωβος Σέσιλ, 4ος κόμης του Σόλσμπερυ (1666–1694)
* Ιάκωβος Σέσιλ, 5ος κόμης του Σόλσμπερυ (1691–1728)
* Ιάκωβος Σέσιλ, 6ος κόμης του Σόλσμπερυ (1713–1780)
* Ιάκωβος Σέσιλ, 7ος κόμης του Σόλσμπερυ (1748–1823) (έγινε μαρκήσιος του Σόλσμπερυ το 1789)

## Μαρκήσιοι του Σόλσμπερυ (1789)
* Ιάκωβος Σέσιλ, 1ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ (1748–1823)
* Ιάκωβος Μπράουνλοου Γουλιέλμος Γκασκόιν-Σέσιλ, 2ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ (1791–1868)
* Ροβέρτος Αρθούρος Τάλμποτ Γκασκόιν-Σέσιλ, 3ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ (1830–1903)
* Ιάκωβος Εδουάρδος Ουμβέρτος Γκασκόιν-Σέσιλ, 4ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ (1861–1947)
* Ροβέρτος Αρθούρος Ιάκωβος Γκασκόιν-Σέσιλ, 5ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ (1893–1972)
* Ροβέρτος Εδουάρδος Πέτρος Γκασκόιν-Σέσιλ, 6ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ (1916–2003)
* Ροβέρτος Μιχαήλ Ιάκωβος Γκασκόιν-Σέσιλ, 7ος μαρκήσιος του Σόλσμπερυ (γενν. 1946).

## Γενεαλογία Οικογένειας Σέσιλ

## Σημειώσεις

## Σχετικές καταχωρήσεις
* Μαρκήσιος του Έξετερ
* Μαρκήσιος του Σόλσμπερι
* Robert Gascoyne-Cecil, 3ος Μαρκήσιος του Salisbury
* Robert Gascoyne-Cecil, 7ος Μαρκήσιος του Salisbury
* Ευγενία της Αγγλίας

## Άλλα έργα
* Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Casato di Cecil

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Cecil Family, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Modifica su Wikidata

Κατηγορία:Οικογένεια Σέσιλ