open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Έμα Αντίγιεφσκα

Η **Έμα Αντίγιεφσκα** () (γεν. στις 19 Μαρτίου 1931 στο Ντονέτσκ) είναι μια σύγχρονη Ουκρανή ποιήτρια, συγγραφέας και ζωγράφος. Τα έργα της χαρακτηρίζονται από σουρεαλιστικό ύφος. Μερικά από τα έργα της Αντίγιεφσκα έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και τα γερμανικά.    Η Αντίγιεφσκα ζει και εργάζεται στο Μόναχο και είναι μέλος της Εθνικής Ένωσης Συγγραφέων της Ουκρανίας, της Λέσχης PEN της Ουκρανίας, της Ελεύθερης Ακαδημίας στο Μόναχο και της Ομοσπονδιακής Ένωσης Καλλιτεχνών.

## Βιογραφία
Η Έμα Αντίγιεφσκα γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1931 στο Ντονέτσκ. Ο πατέρας της ήταν χημικός-εφευρέτης και η μητέρα της είχε σπουδάσει γεωπόνος. Η Έμα Αντίγιεφσκα πήγαινε στο σχολείο μόνο περιστασιακά λόγω των συχνών βαριών ασθενειών της, και ως εκ τούτου αναγκάστηκε να μορφωθεί μόνη της. Λόγω αυτής της φιλασθένειας του παιδιού, η οικογένεια της Αντίγιεφσκα μετακόμισε στο Βίσχοροντ το 1937 και αργότερα στο Κίεβο το 1939. Ο πατέρας της Αντίγιεφσκα εκτελέστηκε διά πυροβολισμού από τις σοβιετικές αρχές για να μην μπορέσε να μεταφέρει τις εφευρέσεις του στους Γερμανούς.

Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, τα παιδιά και η μητέρα αναγκάστηκαν να φύγουν για τη Γερμανία το 1943. Η οικογένεια έζησε σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας, μεταξύ των οποίων το Βερολίνο σε αγγλική ζώνη κατοχής. Εκεί η Έμα Αντίγιεφσκα έμεινε ξαπλωμένη στον γύψο επί τρία χρόνια, έχοντας νοσήσει από φυματίωση. Στα τέλη του 1949 η οικογένεια μετακόμισε στο Μίτενβαλντ και αργότερα στο Μόναχο.

Το 1957 η Αντίγιεφσκα αποφοίτησε από το Ουκρανικό Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Μονάχου με ειδίκευση στη φιλοσοφία και τη φιλολογία. Το 1957 όλη η οικογένεια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Το 1962 η Αντίγιεφσκα έλαβε την υπηκοότητα των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1959 παντρεύτηκε τον Ουκρανό κριτικό λογοτεχνίας, δοκιμιογράφο και συγγραφέα Ιβάν Κοσέλιβετς και έζησε μαζί του σαράντα χρόνια. Από το 1955 έως το 1995 η Αντίγιεφσκα εργάστηκε ως εκφωνήτρια, σεναριογράφος και συντάκτρια του ουκρανικού τμήματος του Radio Free Europe/Radio Liberty στο Μόναχο. Σήμερα ζει και εργάζεται στο Μόναχο.

## Ύφος
Η Έμα Αντίγιεφσκα συνδέεται συχνά με την *ομάδα Ουκρανών μεταναστών συγγραφέων της Νέας Υόρκης*. Η δουλειά τους χαρακτηρίζεται ως καθαρά αισθητική και μη πολιτική. Η ποίηση και η πεζογραφία της Αντίγιεφσκα συχνά αποκαλείται σουρεαλιστική. Η ίδια τονίζει τον σημαντικό ρόλο του υποσυνείδητου στη δουλειά της. Η πνευματικότητα και ο μυστικισμός είναι επίσης σημαντικές πτυχές της γραφής της. Η κοσμοθεωρία της Αντίγιεφσκα προσομοιάζει στη διδασκαλία του Βουδισμού και του Κάρλος Καστανιέδα.

Τα έργα της Αντίγιεφσκα είναι πολύπλοκα και απαιτούν γνώση από τον αναγνώστη.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστότοπος της Emma Andijewska
* ''Lysenko T.'' Emma Andijewska, Ουκρανή καλλιτέχνης από το Μόναχο, 2003. – №2.
* Zurowsky, J. Emma Andiievska: Villy nad morem. Η Παγκόσμια Λογοτεχνία σήμερα. Τρίτη 1 Ιανουαρίου 2002
* Η Ika Koznarska Casanova, UFU τιμά την ποιήτρια, συγγραφέα και καλλιτέχνιδα Emma Andiievska στην 70η επέτειό της 

Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς
Ροδόξυλο

right|μικρογραφία|220x220εσ|Ντουλάπα από κινέζικο παλίσανδρο, δυναστεία των Qing (17ος-18ος αιώνας)
Το ***Dalbergia odorifera***, ή **αρωματικό ροδόξυλο** ή **κινέζικος παλίσανδρος** (κινέζικα: 降香黄檀), είναι ένα είδος της βοτανικής οικογένειας *Fabaceae*. Αποτελεί τυπικά ένα μικρό ή μεσαίο δέντρο, περίπου 10-15 μ. σε ύψος. Είναι ενδημικό είδος της Κίνας και εμφανίζεται στις περιοχές Φουτσιάν, Χαϊνάν, Τσετσιάνγκ, και Γκουανγκντόνγκ.

Αξιοποιείται κατά την κινέζικη παράδοση για την παραγωγή πολύτιμου ξύλου, όπως και στη *λαϊκή ιατρική*. Αυτό το πολύτιμο ξύλο είναι γνωστό στην Κίνα ως *huali* () ή *huanghuali* (). Από αυτό το ξύλο κατασκευάζονταν έπιπλα πολύ υψηλής αισθητικής και ποιότητας από τα τέλη της δυναστείας των Μινγκ και τις αρχές της δυναστείας Τσινγκ.

Τέσσερις χημικές ενώσεις που απομονώθηκαν από τη ρίζα αυτού του δέντρου, έχει αποδειχθεί εργαστηριακά  ότι έχουν αντιοξειδωτικές ιδιότητες.

Ως φυλλοβόλο δέντρο, το είδος *D. odorifera* θα αρχίσει να ρίχνει τα φύλλα του περίπου τον Δεκέμβριο κάθε έτους στο βόρειο ημισφαίριο και παραμένει αδρανές κατά τους χειμερινούς μήνες.

Σήμερα το είδος απειλείται από την έντονη υπερεκμετάλλευση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δέντρα
Βαλεντίνα Γκρέκοβα

Η **Βαλεντίνα Μπορίσοβνα Γκρέκοβα** (Валенти́на Бори́совна Гре́кова, Valentina Borisovna Grekova) *(γεννημένη Ρόσενφελντ)* ( 6 Μαΐου 1931, Σαμάρα  - 2 Απριλίου 2019) είναι Σοβιετική και Ρωσίδα συντηρήτρια τέχνης. Έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Εργάτης Τέχνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας (1993).

## Βιογραφία
Ο πατέρας της ήταν δάσκαλος στο Κρατικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της Μόσχας, συνελήφθη και πυροβολήθηκε το 1938.

Το 1950, η Βαλεντίνα Γκρέκοβα εισήλθε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας Λομονόσοφ στο βραδινό τμήμα ιστορίας της τέχνης της Σχολής Ιστορίας. Στο τρίτο έτος της, πήγε να εργαστεί στην αρχιτεκτονική ομάδα του Κεντρικού Εργαστηρίου Επιστημονικής Αποκατάστασης (αργότερα "Soyuzrestavratsiya").

Το 1955, όταν ήταν στο τελευταίο έτος στο πανεπιστήμιο, η Βαλεντίνα Γκρέκοβα ήρθε για πρώτη φορά στο Νόβγκοροντ, για να συμμετάσχει στις εργασίες για την ενίσχυση των θεμελίων της εκκλησίας Paraskeva Pyatnitsa στην αυλή του Γιαροσλάβ, που ασχολήθηκε με τη ζωγραφική του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας.

Το 1963, μια ειδική επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού αποφάσισε να ξεκινήσει ανασκαφές, να αφαιρέσει τα ερείπια και να διατηρήσει τις υπόλοιπες τοιχογραφίες της εκκλησίας του Σωτήρος στο Κοβάλεφ. Η Βαλεντίνα Γκρέκοβα συμμετείχε στη δουλειά σε αυτό το έργο. Την ίδια χρονιά, γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο Α.Π. Γκεκόφ. Την άνοιξη του 1965, ήδη μαζί, έφτασαν ξανά στο Νόβγκοροντ. Η εργασία στην Εκκλησία του Σωτήρος στο Κοβάλεφ αποδείχθηκε τόσο ενδιαφέρουσα, που έμειναν εκεί για τα καλά.

Δουλεύοντας μαζί από το 1965, το ζευγάρι συνέθεσε ένα πραγματικό δημιουργικό και επιστημονικό δίδυμο. Τα ονόματά τους εμφανίζονται αναπόσπαστα σε όλες τις επόμενες δημοσιεύσεις και αναφορές. Από το 1966, έχουν πραγματοποιηθεί περισσότερες από δέκα εκθέσεις με τη συμμετοχή των Γκρέκοφ, αναδεικνύοντας την καλλιτεχνική μοναδικότητα των τοιχογραφιών της εκκλησίας του Σωτήρος στο Κοβάλεφ , καθώς και το έργο για τη διάσωσή τους.

Οι Γκρέκοφ επεξεργάστηκαν και εφάρμοσαν τη μέθοδο διάσωσης των τοιχογραφιών ενός αρχιτεκτονικού μνημείου, που καταστράφηκε ως αποτέλεσμα των εχθροπραξιών. Σύμφωνα με αυτή την τεχνική, οι κατακερματισμένες τοιχογραφίες συλλέγονται και ταξινομούνται κατά τμήματα, σύμφωνα με την αρχική τους θέση στους τοίχους και τους θόλους του μνημείου, γεγονός που καθιστά δυνατή την κατά προσέγγιση ομαδοποίηση των θραυσμάτων σύμφωνα με γνωστές συνθέσεις και στη συνέχεια την αποκατάσταση των πινάκων με επίπονη εργασία-επιλογή. Αυτή η τεχνική είναι μοναδική και σε πρακτική εφαρμογή είναι η πρώτη εμπειρία στην παγκόσμια πρακτική αποκατάστασης.

Για το Νόβγκοροντ, η οικογένεια Γκρέκοφ, η οποία για περισσότερα από 35 χρόνια οδήγησε τις εργασίες για την αναβίωση των τοιχογραφιών της Εκκλησίας της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στο Κοβάλεφ, έχει γίνει πραγματικό σύμβολο αποκατάστασης.

Η Βαλεντίνα Μπορίσοβνα Γκρέκοβα πέθανε στις 2 Απριλίου 2019 στο Βελίκι Νόβγκοροντ. Τάφηκε με τον σύζυγό της στο νεκροταφείο της Μονής Χουτίν. Στις 5 Απριλίου, ο Μητροπολίτης Λέων και ο Επίσκοπος Αρσένι τέλεσαν την κηδεία της Βαλεντίνας Γκρέκοβα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Συντηρητές έργων τέχνης
Κατηγορία:Ρωσίδες ζωγράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι αγιογράφοι
Πάβλο Λι

Ο **Πάβλο 'Πάσα' Ρομάνοβιτς Λι** (, 10 Ιουλίου 1988 – 6 Μαρτίου 2022) ήταν Ουκρανός ηθοποιός και τηλεοπτικός παρουσιαστής. 

## Τα πρώτα χρόνια
Ο Πάβλο 'Πάσα' Ρομάνοβιτς Λι γεννήθηκε στην Ευπατορία της Κριμαίας, από πατέρα Σοβιετοκορεάτη ή Κορεατοουκρανό και την Ουκρανή σύζυγό του.  Ήταν επίσης γνωστός με τα ονόματα Πάβλο Λι και Πάσα Λι. 

## Καριέρα
Ο Πάβλο Λι ήταν τηλεοπτικός παρουσιαστής που εργαζόταν στο Dom Channel. Είχε εργαστεί στο θέατρο καθώς και σε μια σειρά από διαφημίσεις  και ήταν γνωστός στο ευρύ κοινό για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους στις ταινίες *Tini nezabutykh predkiv.* *Tayemnytsi molfara* (Αξέχαστες σκιές, 2013), *Shtolnya* (Ο λάκκος, 2006), *Pravilo boya* (Οι κανόνες του αγώνα, 2016), *Zustrich odnoklasnykiv* (2019), καθώς και για τη φωνητική μεταγλώττιση των δημοφιλών αγγλόφωνων ταινιών *[[Ο Βασιλιάς των Λιονταριών (ταινία, 2019)|Ο βασιλιάς των λιονταριών]]* (The Lion King, 2019) και *Το Χόμπιτ* (The Hobbit) στην ουκρανική γλώσσα.  Ήταν επίσης η φωνή πίσω από τις μεταγλωττίσεις του Έρικ Κάρτμαν στο South Park, του Στιβ Σμιθ στο American Dad!, του Γκλεν Κουακμάιε στο Family Guy και του Σάιντακ στο Detective Pikachu.  Πιο πρόσφατα, πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά *Provincial* (2021). 

## Φιλμογραφία

## Θάνατος
Ο Πάβλο Λι κατατάχθηκε στις Δυνάμεις Εδαφικής Άμυνας της Ουκρανίας στις 24 Φεβρουαρίου του 2022, δηλαδή από την πρώτη ημέρα της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Κατά τη διάρκεια της μάχης, είχε δημοσιεύσει αρκετές φορές υλικό στον λογαριασμό του στο Instagram συζητώντας τις συνθήκες της μάχης καθώς και τη δύναμη της χώρας του. 

Ο Πάβλο Λι σκοτώθηκε ως αποτέλεσμα του ρωσικού βομβαρδισμού που έλαβε χώρα στο προάστιο Ιρπίν του Κιέβου στις 6 Μαρτίου 2022, κατά τη διάρκεια επιχείρησης στην οποία ο Λι, μαζί με έναν άλλο Ουκρανό στρατιώτη, εκκένωναν ένα κτίριο που καιγόταν.  Ο θάνατος του Πάβλο Λι ανακοινώθηκε από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Οδησσού.  Ο Πάβλο Λι κηδεύτηκε στις 18 Μαρτίου στη Βοροχτά της περιφέρειας Ivano-Frankivsk, όπου ζει ακόμα η μητέρα του. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ουκρανοί ηθοποιοί
Κονστάντι Οστρόγκσκι

Ο **Κονστάντι Ιβάνοβιτς Οστρόγκσκι** (περ. 1460 – 10 Αυγούστου 1530, , πολωνικά: Konstanty Ostrogski, , ) ήταν Ρουθήνιος πρίγκιπας και μεγιστάνας του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, μέρους της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας,  και αργότερα Μεγάλος Χατμάνος της Λιθουανίας από τις 11 Σεπτεμβρίου 1497 μέχρι τον θάνατό του.

Ο Κονστάντι Οστρόγκσκι ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία υπό τον βασιλιά Ιωάννη Α΄ Αλβέρτο της Πολωνίας και πήρε μέρος σε επιτυχημένες εκστρατείες κατά των Τατάρων και του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας. Για τη νίκη του κοντά στο Ότσακιβ εναντίον των δυνάμεων του Μεχμέντ Α', του απονεμήθηκε ο τίτλος του Μεγάλου Χατμάνου της Λιθουανίας. Ήταν ο πρώτος που έλαβε αυτόν τον τίτλο. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια ενός πολέμου με τη Μοσχοβία ηττήθηκε στη μάχη της Βεντρόσας (1500) και κρατήθηκε αιχμάλωτος επί τρία χρόνια. Το 1503 κατάφερε να δραπετεύσει και ενώθηκε με τον βασιλιά Σιγισμούνδο Α΄ της Πολωνίας, ο οποίος του επέτρεψε να συνεχίσει τη θέση του ως Χετμάνος. Ως ένας από τους κύριους στρατιωτικούς ηγέτες της συμμαχίας, συνέχισε να πολεμά ενάντια στο Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας και το 1512 πέτυχε μια μεγάλη νίκη κατά των Τατάρων στη Μάχη του Wiśniowiec.

Το 1514 ξεκίνησε ένας ακόμη πόλεμος με το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας και ο Οστρόγκσκι έγινε ο αρχηγός όλων των πολωνικών και λιθουανικών δυνάμεων (οι οποίες ανέρχονταν σε 35.000 άτομα). Στις 8 Σεπτεμβρίου 1514 πέτυχε μια σημαντική νίκη στη Μάχη της Όρσα, νικώντας τον στρατό του Βασιλείου Γ' της Ρωσίας. Ωστόσο, το 1517 η προσπάθειά του να πολιορκήσει το ρωσικό φρούριο Όποτσκα οδήγησε σε μια σοβαρή ήττα η οποία ματαίωσε κάθε ελπίδα να ανακαταλάβει το Σμολένσκ.

Ο Οστρόγκσκι είχε δύο συζύγους: την Τατιάνα Κορέτσκα και την Αλεξάντρα Σλούτσκα. Είχε επίσης αποκτήσε δύο γιους: τον Ιλία Ostrogski με την Κορέτσκα και τον Κονστάντι Βάσιλ Οστρόγκσκι με τη Σλούτσκα.

Πέθανε το 1530 ως αξιοσέβαστος στρατιωτικός διοικητής. Παρά τη σταθερή πίστη του στον καθολικό μονάρχη καθώς και μια παλιά κόντρα με την ορθόδοξη Μοσχοβία, ο ίδιος ο Οστρόγκσκι παρέμεινε χριστιανός ορθόδοξος, πιστός στις παραδόσεις της οικογένειάς του. Έδωσε πολλά χρήματα για την ανέγερση ορθόδοξων εκκλησιών και χρηματοδότησε τη δημιουργία πολλών εκκλησιαστικών σχολείων για ορθόδοξα παιδιά. Ως ένας από τους πλουσιότερους ορθοδόξους ευγενείς τάφηκε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου στο Κίεβο.

Ο Οστρόγκσκι είναι ένας από τους χαρακτήρες του διάσημου πίνακα του Γιαν Ματέικο *[[Πρωσικός φόρος τιμής (πίνακας ζωγραφικής)|Πρωσικός φόρος τιμής]]*.

Η πόλη Σταροκοστιαντίνιβ εξακολουθεί να φέρει το όνομά του. Η λιθουανο-πολωνο-ουκρανική ταξιαρχία φέρει επίσης το όνομά του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ostrozky, Kostiantyn
* Οικογένεια Οστρόγκσκι 

Κατηγορία:Μεγάλοι Χετμάνοι του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας
Κατηγορία:Οικογένεια Οστρόγκσκι
Κατηγορία:Ευγενείς
Λεβ Ρέμπετ

Ο **Λεβ Ρέμπετ** (3 Μαρτίου 1912 – 12 Οκτωβρίου 1957) ήταν ένας Ουκρανός πολιτικός συγγραφέας και αντικομμουνιστής κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν βασικό μέλος του υπουργικού συμβουλίου της ουκρανικής κυβέρνησης (η οποία στηριζόταν από την παράταξη του Στεπάν Μπαντέρα) που κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 30 Ιουνίου 1941. Για ένα διάστημα, ο Ρέμπετ ήταν ο επικεφαλής της ουκρανικής κυβέρνησης.

## Τα πρώτα χρόνια
Ο Ρέμπετ γεννήθηκε στην πόλη Στρίι, στη Δυτική Ουκρανία από Ουκρανό πατέρα και μητέρα πιθανώς εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν ταχυδρομικός υπάλληλος. Ο Ρέμπετ ήταν τόσο βαθιά θρησκευόμενος όσο και καθολικός της ελληνικής καθολικής εκκλησίας και πολύ δραστήριος σωματικά από νεαρή ηλικία. Ήταν μέλος της ουκρανικής προσκοπικής οργάνωσης.

## Πολιτική δραστηριότητα

### Νεολαία
Ο Ρέμπετ εντάχθηκε στην Ουκρανική Στρατιωτική Οργάνωση UVO () σε ηλικία 17 ετών. Αυτό οδήγησε τελικά στην ένταξη του στην Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών, την OUN (ουκρανικά: Організація Українських Націоналістів). 

## Πρώιμη πολιτική καριέρα
Ο Ρέμπετ έγινε βασικός συγγραφέας και στοχαστής της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών, ανεβαίνοντας γρήγορα στον βαθμό του περιφερειακού διοικητή (ουκρανικά: Провідник Крайової Екзекутиви&#x200E;) θέση που κατείχε από το 1934 έως το 1938. 

### 30 Ιουνίου 1941
Στις 30 Ιουνίου 1941, όταν το OUN κήρυξε ανεξαρτησία στο Λβιβ που κατελήφθη από τα γερμανικά στρατεύματα, ο Ρέμπετ έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός της ουκρανικής κυβέρνησης, διορισμένος από τον πρωθυπουργό Γιάροσλαβ Στέτσκο.

Όταν συνελήφθη ο Στέτσκο, ο Ρέμπετ έγινε πρωθυπουργός της κυβέρνησης για σύντομο χρονικό διάστημα.

### Σύλληψη και φυλάκιση από τους Ναζί
Τον Αύγουστο του 1941, ο Ρέμπετ συνελήφθη από την Γκεστάπο. Πέρασε τα επόμενα τρία χρόνια στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, στο τμήμα όπου κρατούνταν πολιτικοί κρατούμενοι. 

## Δημοσιεύσεις και δολοφονία
Ο Ρέμπετ ήταν πολύ δραστήριος εκδοτικά στην εξορία. Εργάστηκε ως εκδότης πολλών περιοδικών. Το 1949 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή και τη δεκαετία του 1950 άρχισε να ερευνά τους τομείς του δικαίου, της πολιτικής και της κοινωνιολογίας. Τα κυριότερα έργα του περιελάμβαναν το *Η διαμόρφωση του ουκρανικού έθνους* (1951) και το *Η θεωρία των εθνών* (1956).

Ο Ρέμπετ δολοφονήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1957 στο Μόναχο από έναν πράκτορα της Κα Γκε Μπε, τον Μπόνταν Στασίνσκι.  Μετά τη δολοφονία του Ρέμπετ, η χήρα του, Ντάρια, συνέχισε το έργο του.

## Συνέπειες
Ο θάνατος του Ρέμπετ αρχικά πιστεύονταν ότι προήλθε από φυσικά αίτια. Στη συνέχεια, ωστόσο, ο Στασίνσκι αυτομόλησε στο Δυτικό Βερολίνο το 1961 και παραδόθηκε οικειοθελώς για να δικαστεί στη Δυτική Γερμανία.

Εξηγώντας τι τον παρακίνησε να σκοτώσει τον Ρέμπετ, ο Στασίνσκι είπε στο δικαστήριο ότι του είχαν πει πως ο Ρέμπετ ήταν «ο κορυφαίος θεωρητικός των Ουκρανών στην εξορία».

Το 1984, το πρακτορείο Associated Press ανέφερε ότι οι Μπόνταν Στασίνσκι και η σύζυγός του, Ίνγκα, είχαν λάβει νέες ταυτότητες και τους είχε παρασχεθεί άσυλο από την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εβραίοι της Ουκρανίας
Κατηγορία:Ουκρανοί ακτιβιστές
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι
Εθνικό Μουσείο του Μαυροβουνίου

Το **Εθνικό Μουσείο του Μαυροβουνίου** (μαυροβούνια γλώσσα: Народни музеј Црне Горе) είναι το μεγαλύτερο μουσείο στο Μαυροβούνιο. Ιδρύθηκε το 1896 και βρίσκεται στο Τσέτινιε του Μαυροβουνίου.

## Τμήματα
Το μουσείο χωρίζεται σε πέντε τμήματα:

* Ιστορικό Μουσείο του Μαυροβουνίου
* Εθνογραφικό Μουσείο του Μαυροβουνίου
* Καλλιτεχνικό Μουσείο του Μαυροβουνίου
* Βασιλικό Παλάτι στο Τσέτινιε (Παλάτι του βασιλιά Νικόλα)
* Μπιλιάρντα (Το σπίτι του Μπιλιάρδου), Μουσείο του Πέτρου Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος

## Εκθέματα
Το μουσείο διαθέτει το Οκτώηχο του Τσετίνιε, ένα σημαντικό έντυπο έργο από τα τέλη του 15ου αιώνα. Φιλοξενεί επίσης την αρχική εικόνα της Παναγίας της Φιλερήμου, η οποία βρισκόταν στην κατοχή του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη από τις Σταυροφορίες.

Πολύτιμα κομμάτια των επίπλων του Νιέγκος, πίνακες ζωγραφικής διάσημων συγγραφέων και άλλα εκθέματα μεγάλης αξίας έχουν εξαφανιστεί από το μουσείο τις τελευταίες δεκαετίες. Συνολικά περίπου 2.900 μουσειακά εκθέματα, απροσδιόριστης προς το παρόν υλικής αξίας, δεν μπορούν να εντοπιστούν και εικάζεται ότι έχουν κλαπεί με την πάροδο των ετών.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* Giorgio, Cynthia De (2007). *[https://books.google.be/books/about/St_John_s_Co_Cathedral_Valletta.html?id=J56INwAACAAJ&redir_esc=y St. John's Co-Cathedral, Valletta]*. Heritage Books. ISBN&nbsp;978-99932-7-171-0.

Κατηγορία:Εθνικά μουσεία
Κατηγορία:Μαυροβούνιο
Ναταλίγια Κομπρίνσκα

Η **Ναταλίγια Κομπρίνσκα** (8 Ιουνίου 1851  &#x2013; 22 Ιανουαρίου 1920) ήταν Ουκρανή συγγραφέας, σοσιαλίστρια φεμινίστρια  και ακτιβίστρια. 

Κόρη του αιδεσιμότατου Ιβάν Οζάρκεβιτς, ενός ιερέα που στη συνέχεια εξελέγη ως μέλος του αυστριακού κοινοβουλίου, και της Τεοφιλία Οκούνεβσκα, γεννήθηκε με το όνομα Ναταλίγια Οζάρκεβιτς στο χωριό Μπελελούια της επαρχίας Χαλίχινα της Γαλικίας. Εκείνη την εποχή, δεν επιτρεπόταν στις γυναίκες να συνεχίζουν τη εκπείδευσή τους πέρα από το δημοτικό σχολείο και έτσι η Κομπρίνσκα μορφώθηκε κυρίως στο σπίτι. Η Ναταλίγια Κομπρίνσκα έμαθε πολλές γλώσσες: γερμανικά, γαλλικά, πολωνικά και ρωσικά, και διάβασε λογοτεχνία από διάφορες χώρες. Το 1871, παντρεύτηκε τον Θεοφίλ Κομπρίνσκι, ο οποίος πέθανε λίγα χρόνια αργότερα. Τότε, η Ναταλίγια αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Μπολεχίβ για να ζήσει και πάλι μαζί με τους γονείς της. 

Η Κομπρίνσκα πήγε στη Βιέννη μαζί με τον πατέρα της, όπου γνώρισε τον Ουκρανό λογοτέχνη και διανοητή Ιβάν Φράνκο. Ο Φράνκο προέτρεψε την Κομπρίνσκα να αναλάβει το έργο της βελτίωσης της θέσης των Ουκρανίδων και να τις ενθαρρύνει να επιδιώξουν νε πετύχουν την ισότητα με τους άνδρες.  Το 1884, οργάνωσε την Ένωση Ουκρανίδων Γυναικών (Tovarystvo Rus'kykh Zhinok)  για να μορφώσει τις γυναίκες μέσα από τη λογοτεχνία και προκαλώντας συζητήσεις για τα δικαιώματα των γυναικών. Το 1890, η Κομπρίνσκα έγινε μέλος μιας αντιπροσωπείας η οποία άσκησε πιέσεις στον Υπουργό Παιδείας για να επιτρέψει στις γυναίκες να φοιτούν στο πανεπιστήμιο. Υποστήριξε επίσης το καθολικό δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες, την ίδρυση παιδικών σταθμών και τις κοινοτικές κουζίνες. 

Έγραψε το πρώτο της διήγημα με τίτλο *Shuminska* (αργότερα γνωστό ως *Το πνεύμα των καιρών*, το 1883), ενώ τον επόμενο χρόνο, έγραψε μια νουβέλα με τίτλο *Για ένα κομμάτι ψωμί*.  Ο εκδοτικός οίκος της Κομπρίνσκα Zhinocha Sprava  δημοσίευσε τρία τεύχη ενός γυναικείου αλμανάκ που ονομάζεται *Nasha dolya* (Η μοίρα μας). 

Η Κομπρίνσκα πέθανε στο Μπολέχιβ το 1920. 

Έργα της μεταφράστηκαν στα αγγλικά. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ουκρανοί φεμινιστές
Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς
Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς
Αλάδο Άνδρου

Το **Αλάδο** είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Μεσαριάς, της δημοτικής ενότητας και δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

## Γεωγραφία
Το Αλάδο είναι ηπειρωτικός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νησιού, στις βορειοδυτικές υπώρειες του Γερακώνα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 280. Απέχει 11 χλμ. περίπου ΝΔ. της Χώρας Άνδρου.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μεσαριάς της Άνδρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεσαριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου.

## Διατηρητέα
Οι παρακάτω εκκλησίες και ξωκκλήσια του οικισμού έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία: Άγιος Γεώργιος, Άγιος Βασίλειος, Αγία Ειρήνη, Άγιος Φανούριος και Άγιος Νικόλαος (Κάτω Αλάδου), Άγιος Γεώργιος στου Καμπανάκη, Χρυσόστομος, Προφήτης Ηλίας, Μεταμόρφωσις, Άγιος Νικόλαος και Θεολόγος.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άνδρου
Φεντερίκο Πέρεζ Πόνσα

Ο **Φεντερίκο Πέρεζ Πόνσα** (γενν. 22 Οκτωβρίου 1993, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός σκακιστής. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του Γκρανμαίτρ το 2011.

## Βιογραφικά Στοιχεία

### Αποτελέσματα Σκακιστικών Τουρνουά

#### Αποτελέσματα Ολυμπιάδων
Ο Φ. Πέρεζ Πόνσα εκπροσώπησε την Αργεντινή σε τρεις σκακιστικές Ολυμπιάδες:

#### Αποτελέσματα Άλλων Τουρνουά
Ο Φ. Πέρεζ Πόνσα συμμετείχε σε πλήθος άλλων σκακιστικών διοργανώσεων:

* *Δεκέμβριος 2014:* Κερδίζει το Ανοικτό Τουρνουά του Σαν Λουίς, με 7,5/9.
* *Μάιος 2015*: Προκρίθηκε στην Ηπειρωτική Αμερική για το Παγκόσμιο Κύπελλο Σκακιού και συμμετείχε εκεί τον Σεπτέμβριο. Στα κλασικά παιχνίδια ισοφάρισε 1–1 εναντίον του Λενιέρ Ντομίνγκεζ και ηττήθηκε στα τάι μπρέικ. 
** Τον Νοέμβριο κέρδισε το Magistral II Aloas με 6/9 που διοργανώθηκε στο Palacio de las Aguas Corrientes de Aysa.
* *Αύγουστος 2016*: Κέρδισε το Τουρνουά Marcosur Masters με 6.5/9.
* *Σεπτέμβριος 2017*: Έγινε πρωταθλητής του Μπουένος Άιρες με 8/9 στον Σύλλογο Τό  ρρε Μπιάνκα. 
** *Οκτώβριος 2017:* Τερμάτισε δεύτερος στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής.
* *Απρίλιος 2018*: Κέρδισε το τουρνουά Legislatura Cup στο Μπουένος Άιρες με 8/9.
** *Νοέμβριος 2018*: Κέρδισε το 25ο Ανοικτό Τουρνουά Copa Clarín στη Βίλα Μαρτέλλι.

## Άλλες Δραστηριότητες
Ο Φ. Πέρεζ Πόνσα είναι, επίσης, επαγγελματίας παίκτης του ηλεκτρονικού παιχνιδιού *[[Age of Empires II]]*, με το όνομα χρήστη **Fedex**. Ήταν, μεταξύ άλλων, μέλος της Β' Ομάδας της Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2 εναντίον 2, Age of Empires II 2020.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές
Αρμανώγεια Ηρακλείου

Τα **Αρμανώγεια** είναι ορεινό χωριό του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. 

## Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία
Τα Αρμανώγεια βρίσκονται σε απόσταση περίπου 28 χλμ. νότια από το Ηρακλείου και 16 χλμ. νότια από τις Επάνω Αρχάνες (έδρα δήμου) σε υψόμετρο 372 μέτρα. Ανατολικά του χωριού περνάει η επαρχιακή οδός Κνωσσού - Χάρακα, βορειοδυτικά είναι το Μεταξοχώρι και νοτιοδυτικά το Χαράκι ενώ στα νότια ένα μικρό φράγμα η λεκάνη του οποίου έχει έκταση περίπου 120 στρεμμάτων. Κατασκευάστηκε το 2004 και αποτελεί πόλο έλξης για δεκάδες είδη ορνιθοπανίδας γίνοντας έτσι (κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του φθινοπώρου όταν πολλά μεταναστευτικά πουλιά το επισκέπτονται)  σημαντικός υδροβιότοπος της περιοχής.

Η ονομασία Αρμανώγεια, σύμφωνα με την ετυμολογία του ονόματός τους από τον Σ. Αλεξίου, προέρχεται από τις λέξεις *Έρ(η)μα Ανώγεια.* είναι γνωστά για την πλούσια μουσική τους παράδοση και αποτελούν τόπο καταγωγής γνωστών λυράρηδων και μαντιναδολόγων-ποιητών όπως και άριστων χειριστών της κρητικής . Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία (παράγουν κρασί, σταφίδες, λάδι) και την κτηνοτροφία.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τεφελίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μεταξοχώρι, τη Μονή Επανωσήφη και το Παρθένι, αποτελούν την κοινότητα Μεταξοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νίκου Καζαντζάκη του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 106 κατοίκους.
### Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Υγροποιημένο φυσικό αέριο

thumb|400px|Υγραεριοφόρο πλοίο για ΥΦΑ.
Το **υγροποιημένο φυσικό αέριο** (**ΥΦΑ**, ή **LNG** - **l**iquefied **n**atural **g**as) είναι φυσικό αέριο το οποίο έχει υποστεί επεξεργασία για να μεταφερθεί σε υγρή μορφή. Αποτελεί την καλύτερη εναλλακτική λύση για τη δημιουργία εσόδων από απομακρυσμένα και μεμονωμένα αποθέματα, όπου δεν είναι οικονομικό να κυκλοφορεί το φυσικό αέριο απευθείας στην αγορά, είτε μέσω αγωγών είτε μέσω παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Το φυσικό αέριο μεταφέρεται σε υγρή μορφή (σε ατμοσφαιρική πίεση και στους -162 °C). Με αυτό τον τρόπο η μεταφορά του καθίσταται κερδοφόρα αφού σε αυτές τις συνθήκες ο κατειλημμένος όγκος είναι 1/600 από αυτόν που θα καταλαμβάνει την ώρα της κατανάλωσής του. Μεταφέρεται σε ειδικά πλοία που ονομάζονται υγραεριοφόρα. Το ΥΦΑ είναι άοσμο, άχρωμο, μη τοξικό· η πυκνότητά του (σε σχέση με το νερό) είναι 0,45 και καίγεται μόνο εάν έρθει σε επαφή με τον αέρα σε συγκεντρώσεις από 5 έως 15%.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Καύσιμα
Κατηγορία:Φυσικό αέριο
Κοινότητα Μεταξοχωρίου Μονοφατσίου

Η **Κοινότητα Μεταξοχωρίου** είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 161Α - 16/08/1928 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός *[[Μεταξοχώρι Ηρακλείου|Κακόν Χωρίον]]* αποσπάσθηκε από την Κοινότητα Τεφελίου και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1948 με το ΦΕΚ 204Α - 14/08/1948 ο οικισμός Κακόν Χωρίον μετονομάστηκε σε Μεταξοχώριον.

## Οικισμοί της κοινότητας
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Μεταξοχωρίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αρμανώγεια και Παρθένι, καθώς και την Μονή Επανωήφη. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

* Αρμανώγεια, τα (106)
*Μεταξοχώρι, το (403)
*Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη, η (22)
*Παρθένι, το (13)
Συνολικά η Κοινότητα Μεταξοχωρίου έχει 544 κατοίκους. Εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Μπέρκη.

## Κοινοτάρχες Μεταξοχωρίου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μεταξοχωρίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Διεθνές Σχολείο της Γενεύης

Το **Διεθνές Σχολείο της Γενεύης** (στα γαλλικά *Ecole Internationale de Genève*, γνωστό στα αγγλικά και ως "Ecolint" ή "The International School") είναι ένα ιδιωτικό, μη κερδοσκοπικό διεθνές σχολείο με έδρα τη Γενεύη της Ελβετίας.

Ιδρύθηκε το 1924 στην υπηρεσία της Κοινωνίας των Εθνών και της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (τους πρώτους διεθνείς οργανισμούς στον κόσμο), είναι το παλαιότερο διεθνές σχολείο στον κόσμο και το μεγαλύτερο με «διεθνές» στο όνομά του. Από την ίδρυσή του, η αποστολή του σχολείου θεωρήθηκε ως η εκπαίδευση για την αξία της ειρήνης και την ενθάρρυνση ανθρωπίνων αξιών όπως ο σεβασμός και η διαπολιτισμική κατανόηση. Περιγράφεται στον ιστότοπό ως «αποφασιστικά μη κερδοσκοπικό, η ανθρωπότητα είναι ο μόνος δικαιούχος της δουλειάς μας, όχι οι εταιρικοί μέτοχοι ή οι εταιρείες ιδιωτικών κεφαλαίων».  Το 2017, χαρακτηρίστηκε από το ITN ως «το πιο ποικιλόμορφο σχολείο στον πλανήτη». 

Το άρθρο 4 του Χάρτη του Διεθνές Σχολείου ορίζει ότι «η δραστηριότητα του σχολείου σε όλους τους τομείς και ιδιαίτερα στον τομέα της παιδαγωγικής βασίζεται στις αρχές της ισότητας και της αλληλεγγύης μεταξύ όλων των λαών και της ίσης αξίας όλων των ανθρώπων χωρίς καμία διάκριση εθνικότητας, φυλή, φύλο, γλώσσα ή θρησκεία».

Το Διεθνές Σχολείο της Γενεύης περιλαμβάνει τρεις πανεπιστημιουπόλεις μέσα και γύρω από τη Γενεύη, η καθεμία με τον δικό της διευθυντή που εργάζεται υπό τον Γενικό Διευθυντή του Ιδρύματος του Διεθνούς Σχολείου της Γενεύης (σήμερα David Hawley) και ένα διοικητικό συμβούλιο που εκλέγεται από γονείς, προσωπικό και απόφοιτους με επιλεγμένα μέλη από τον ΟΗΕ και την Ελβετική Κυβέρνηση. Το Διεθνές Σχολείο της Γενεύης είναι ένα δίγλωσσο σχολείο, με διδασκαλία κυρίως στα αγγλικά και τα γαλλικά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σχολεία στην Ευρώπη
Κατηγορία:Σχολεία στην Ελβετία
Κατηγορία:Γενεύη
Βίκυ Φλέσσα

Η **Βίκυ (Βασιλική) Φλέσσα** (Ναύπλιο, 15 Απριλίου 1966) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος.

## Γέννηση και νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου του 1966 στο Ναύπλιο, αλλά μεγάλωσε σε περιοχή του Άργους. Στα εφηβικά της χρόνια, υπήρξε πρωταθλήτρια στο άλμα εις ύψος. Εν συνεχεία, σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αργότερα, μπήκε στη Νομική Σχολή Αθηνών, απ' όπου κι αποφοίτησε.

## 1989 - σήμερα
Εργαζόταν τις εφημερίδες Η Καθημερινή και Μεσημβρινή, σε διάφορα περιοδικά, σε ραδιοφωνικούς σταθμούς (Αθήνα 9.84, ΕΡΑ 4) και σε τηλεοπτικούς σταθμούς (ANT1, Tempo, Star), ενώ είναι τακτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ (1995), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ελληνίδων Δημοσιογράφων, της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων, της Διεθνούς Αμνηστίας και της ΑctionAid. Από το 2003, παρουσιάζει την εκπομπή συνεντεύξεων *Στα Άκρα* (η μακροβιότερη στην ελληνική τηλεόραση), η οποία προβαλλόταν από τη ΝΕΤ μέχρι τον Ιούνιο του 2013 (όταν και η ΕΡΤ έκλεισε με κυβερνητική απόφαση). Το φθινόπωρο του ίδιου έτους η εκπομπή ξεκίνησε την προβολή της στην ΔΤ, η οποία τον Μάιο του 2014 μετονομάστηκε σε ΝΕΡΙΤ. Από το 2015 (με την επαναλειτουργία της ΕΡΤ) μέχρι το 2017 η εκπομπή προβαλλόταν από την ΕΡΤ1, αλλά το 2018 μεταφέρθηκε στο πρόγραμμα της ΕΡΤ2, στο οποίο παραμένει μέχρι και σήμερα. Το 2019 ήταν υποψήφια ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Από τον Οκτώβριο του 2020 παρουσιάζει (μαζί με τον Γεώργιο Μπαμπινιώτη) την εκπομπή Σὲ *Προσκυνῶ, Γλώσσα* , η οποία προβάλλεται από το κανάλι της Βουλής.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Οι Αθηναίοι / Η Βίκυ Φλέσσα αφηγείται τη ζωή της

Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Σιδηροδρομικό δυστύχημα του Ίλφορντ (1915)

Το **σιδηροδρομικό δυστύχημα του Ίλφορντ το 1915** συνέβη την 1η Ιανουαρίου 1915 όταν ένα επιβατικό τρένο εξπρές παραβίασε το σήμα που καταδείκνυε κίνδυνο και συγκρούστηκε με άλλο επιβατικό τρένο που είχε σταματήσει στον σιδηροδρομικό σταθμό του Ίλφορντ στο Έσσεξ της Αγγλίας. Δέκα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περίπου 500 παραπονέθηκαν για τραυματισμό.

## Η σύγκρουση
Περίπου στις 08:40΄ την 1η Ιανουαρίου 1915, το πλήρωμα του συρμού εξπρές των 07:06΄ από το Κλάκτον προς τον σταθμό Λίβερπουλ Στριτ απέτυχε να δει ότι τα πιο μακρινά και τα παραπλήσια σήματα στο κτίσμα του σηματωρού στην ανατολική πλευρά του Ίλφορντ είχαν τεθεί σε ένδειξη κινδύνου.  Ο σηματωρός προσπάθησε να τραβήξει την προσοχή τους φωνάζοντας και κουνώντας μια κόκκινη σημαία από το κτίσμα του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Στο δυτικό άκρο του σταθμού, το τοπικό δρομολόγιο των 08:20΄ από το Γκίντια Παρκ (Gidea Park) προς τον σταθμό Λίβερπουλ Στριτ περνούσε από την τοπική γραμμή στην ενδιάμεση γραμμή όταν συγκρούστηκε με τον συρμό από το Κλάκτον που ταξίδευε στη γραμμή διέλευσης με ταχύτητα που εκτιμήθηκε μεταξύ  . Η πρόσκρουση κατέστρεψε ολοσχερώς το όγδοο βαγόνι και προκάλεσε σοβαρές ζημιές σε άλλα πέντε του τρένου του Γκίντια Παρκ, καθώς και την ατμάμαξα έλξης και τα δύο πρώτα βαγόνια του τρένου του Κλάκτον. Δέκα επιβάτες σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 500 παραπονέθηκαν για τραυματισμό.

Η επίσημη αναφορά απέδωσε ευθύνες στον οδηγό του τρένου του Κλάκτον για την «ανεπαρκή προσοχή του να προσέξει τις θέσεις των σημάτων του όταν πλησίαζε το Ίλφορντ». Σημείωσε επίσης ότι το ατύχημα πιθανότατα θα είχε αποτραπεί εάν χρησιμοποιούνταν κάποια μορφή Αυτόματου Συστήματος Προειδοποίησης και συνέστησε την εισαγωγή του. 

## Δείτε επίσης

* Σιδηροδρομικό δυστύχημα του Ίλφορντ  (1944)

## Πηγές


Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Αλεξάντρ Λέμπεντ

Ο υποστράτηγος **Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Λέμπεντ** (ρωσικά: Алекса́ндр Ива́нович Ле́бедь; (20 Απριλίου 1950 – 28 Απριλίου 2002) ήταν Σοβιετικός και Ρώσος στρατιωτικός και πολιτικός που κατείχε ανώτερες θέσεις στα Αερομεταφερόμενα Στρατεύματα προτού διεκδικήσει την προεδρία στις ρωσικές προεδρικές εκλογές το 1996 στις οποίες δεν κέρδισε, καθώς κατετάγη τρίτος πίσω από τον Μπόρις Γέλτσιν και τον ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Γκενάντι Ζιουγκάνοφ, με περίπου 14% των ψήφων σε εθνικό επίπεδο. Ο Λέμπεντ υπηρέτησε αργότερα ως Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας στην κυβέρνηση Γέλτσιν και τελικά έγινε κυβερνήτης του Κράι Κρασνογιάρσκ, της δεύτερης μεγαλύτερης περιοχής της Ρωσίας.  

Συμμετείχε στις περισσότερες από τις στρατιωτικές συγκρούσεις της Ρωσίας την τελευταία δεκαετία της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένου του Σοβιετικού-Αφγανικού πολέμου. Από το 1988 έως το 1991, ο στρατηγός Λέμπεντ υπηρέτησε ως διοικητής της 106ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας Φρουρών και αργότερα έγινε αναπληρωτής επικεφαλής των Ρωσικών Αερομεταφερόμενων Στρατευμάτων. Ο στρατηγός διαδραμάτισε επίσης βασικό ρόλο στον τερματισμό της στρατιωτικής σύγκρουσης στη Μολδαβία μεταξύ αυτονομιστών της Υπερδνειστερίας και της κυβέρνησης της Μολδαβίας το 1992, ως διοικητής της Ρωσικής 14ης Στρατιάς Φρουρών που επενέβη και κατέλαβε την περιοχή. Δημοφιλής στον στρατό, όταν παραιτήθηκε το 1995 για να μπει στην πολιτική, ο Λέμπεντ θεωρήθηκε επίσης ως χαρισματικός από το κοινό, σε αντίθεση με άλλους Ρώσους πολιτικούς τη δεκαετία του 1990, με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι η δημοτικότητά του ήταν μεγαλύτερη από εκείνη του Γέλτσιν για κάποιο διάστημα. Ως Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας στη διοίκηση του προέδρου μετά τις εκλογές του 1996, ηγήθηκε επίσης των διαπραγματεύσεων που τερμάτισαν τον Πρώτο Πόλεμο της Τσετσενίας.

Παρόλο που ο Λέμπεντ συγκρίθηκε από ορισμένους δυτικούς και ρώσους αναλυτές με τον Αουγούστο Πινοσέτ και τον Ναπολέων Βοναπάρτη, θεωρήθηκε ότι ήταν ο πιο δημοφιλής υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2000 κατά τη δεύτερη θητεία του Προέδρου Γέλτσιν. Μετά την εκλογή του ως κυβερνήτης του Κράι Κρασνογιάρσκ το 1998 με την ισχυρή υποστήριξη του Ανατόλι Μπούκοφ, ωστόσο, αποφάσισε να παραμείνει σε αυτή τη θέση και δεν έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία, παρά τις εκκλήσεις του να το κάνει. Ο στρατηγός Λέμπεντ κράτησε τη θέση μέχρι το θάνατό του στη συντριβή του ελικοπτέρου το 2002.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Former Soviet General Alexander Lebed Discusses the Future of US-Russian Relations (Baker Institute for Public Policy, March 1998)
*RUSSIA: BORIS YELTSIN MAKES STATEMENT OVER ALEXANDER LEBED SACKING (Associated Press Archive, October 1996)

Κατηγορία:Σοβιετικοί στρατιωτικοί
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Γιόχαν Γκέοργκ Πίνσελ

Ο **Γιόχαν Γκέοργκ Πίνσελ** (, , 1707–1710  – 1761 ή αρχές 1762) ήταν ένας μπαρόκ - ροκοκό γλύπτης που δραστηριοποιήθηκε στην Ανατολική Γαλικία (η οποία τότε ήταν Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, νυν Ουκρανία). 

Τα βιογραφικά στοιχεία που έχουν διασωθεί για τον Πίνσελ είναι ελάχιστα. Ανακαλύφθηκε από τον Γιαν Μπόλοζ Αντόνιεβιτς και εμφανίστηκε στην επιστημονική λογοτεχνία το 1923 με τη μονογραφία του με τίτλο *Władysław Żyła "Kościół i klasztor Dominikanów we Lwowie* (Δομινικανή εκκλησία και μοναστήρι στο Λβιβ).   Το πρώτο και το δεύτερο όνομά του, ορισμένες πληροφορίες σχετικά με την οικογένειά του και η κατά προσέγγιση ημερομηνία του θανάτου του έγιναν γνωστά μόλις το 1993,  με την ανακάλυψη των μητρώων της ρωμαιοκαθολικής ενορίας του Μπούχατς.  Ο τόπος γέννησής του όπως και η ακριβής ημερομηνία παραμένουν άγνωστα. 

Ο Πίνσελ έφτασε στο Βασίλειο της Πολωνίας πιθανότατα γύρω στο 1750. Σύμφωνα με τον Γιαν Κ. Οστρόβσκι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ήταν γερμανικής εθνοτικής καταγωγής. Εγκαταστάθηκε στο Μπούχατς και έγινε καλλιτέχνης της αυλής του Μικολάι Μπαζίλι Ποτόκι.  Στις 13 Μαΐου 1751, παντρεύτηκε τη Μαριάννα Ελζμπιέτα, το γένος Μαγιέβσκα, χήρα του Γιαν Κιέιτ, με την οποία απέκτησε δύο γιους: τον Μπέρναρντ και τον Άντονι.  Συνεργάστηκε στενά με τον Μπέρναρντ Μερέτιν.  Μαθητής του Πίνσελ ήταν ο Μακιέζ Πολεζόβσκι. 

Ο Πίνσελ πέθανε μεταξύ 16 Σεπτεμβρίου 1761 και 24 Οκτωβρίου 1762,  πιθανώς στο Μπούχατς. 

Τα έργα του Πίνσελ περιλαμβάνουν γλυπτά και διακοσμήσεις στο δημαρχείο του Μπούχατς (δεκαετία 1750), στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας (1756-1757) και στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου (έδρα των Ελλήνων καθολικών) στο Λβιβ (1759-1761). Επίσης, φιλοτέχνησε τα εσωτερικά των ρωμαιοκαθολικών εκκλησιών στις περιοχές Μοναστίρισκα (1761), Χορόντενκα (1752-1755) και Χοντοβίτσια (1757-1758),  καθώς και γλυπτά στη ρωμαιοκαθολική ενοριακή εκκλησία του Μπουντάνιβ.

Το μόνο έργο του Πίνσελ το οποίο σώθηκε ακέραιο στην αρχική του χωροταξική διάταξη είναι η πρόσοψη του καθεδρικού ναού του Αγίου Γεωργίου στο Λβιβ. Τα γλυπτά του σύνολα στις ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στη Χορόντενκα και στη Μοναστίρισκα καταστράφηκαν σχεδόν ολοσχερώς το διάστημα μεταξύ 1939 και 1989. Οι φιγούρες του ψηλού βωμού στη Χοντοβίτσια σώθηκαν χάρη στις προσπάθειες του προσωπικού της Πινακοθήκης της Λβιβ. 


Αρχείο:Lviv_-_Cathedral_of_Saint_George_01.JPG|Καθεδρικός ναός του Αγίου Γεωργίου στο Λβιβ
Αρχείο:Юрій-Змієборець._Собор_святого_Юра,_Львів.jpg|Άγαλμα του Αγίου Γεωργίου
Αρχείο:Buchach_rat.jpg|Δημαρχείο στο Μπούχατς


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Marko Robert Stech, Pinzel, Johann Georg στη Διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια της Ουκρανίας

Κατηγορία:Ουκρανοί καλλιτέχνες
Κατηγορία:Πολωνοί καλλιτέχνες
Ιβάν Μικολάιτσουκ

Ο **Ιβάν Βασίλιοβιτς Μικολάιτσουκ** () (15 Ιουνίου 1941, Χορτόρια, Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας &#x2013; 3 Αυγούστου 1987) ήταν ένας Ουκρανός σοβιετικός ηθοποιός, παραγωγός και σεναριογράφος.

Ο Μικολάιτσουκ είναι περισσότερο γνωστός για το ρόλο του Χούτσουλ Ιβάν στην ταινία *Тіні забутих предків* (*Στις σκιές των ξεχασμένων προγόνων*, 1965), που είναι βασισμένη στο βιβλίο του Μιχαΐλο Κοτσιουμπίνσκι ''Οι σκιές των λησμονημένων προγόνων''. Έλαβε το βραβείο της Κομσομόλ της Ουκρανίας το 1967 και τον τίτλο του *Αξιότιμου Καλλιτέχνη της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατία της Ουκρανίας* το 1968. Έλαβε μετά τον θάνατό του το βραβείο Τάρας Σεβτσένκο.

## Βιογραφία
Ο Μικολάιτσουκ γεννήθηκε σε ένα χωριό στη Χορτόρια της Δυτικής Ουκρανίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από αγροτική οικογένεια. Ο Ιβάν αποφοίτησε από ένα γυμνάσιο του χωριού Μπρουσνίτσια. Το 1957 τελείωσε το Μουσικό Κολέγιο Τσερνίβτσι και το 1961 αποφοίτησε από το θέατρο-στούντιο του Μουσικού Θεάτρου Τσερνίβτσι της Κομπιλιάνσκα. Στις 29 Αυγούστου 1962 ο Ιβάν παντρεύτηκε μια ηθοποιό του θεάτρου (η οποία αργότερα αναγορεύτηκε λαϊκή καλλιτέχνιδα της Ουκρανίας), τη Μαρία Καρπιούκ. 

Μεταξύ 1963 και 1965, ο Μικολάιτσουκ σπούδασε στο Ινστιτούτο Θεατρικών Τεχνών Καρπένκο-Κάρι στο Κίεβο, όπου είχε δάσκαλο τον Βίκτορ Ιβτσένκο. Εκείνα τα χρόνια, ο Μικολάιτσουκ έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία του Λεονίντ Οσύκα *Dvoye* (Οι δύο).

Οι ταινίες του ήταν συχνά αμφιλεγόμενες και διώκονταν από τις σοβιετικές αρχές. Μερικές φορές απαγορευόταν η προβολή των ταινιών του από την Κα Γκε Μπε. Λόγω επεισοδίων κατά την προβολή της ταινίας του Παραγιάνοφ *Тіні забутих предків (Στις σκιές των ξεχασμένων προγόνων, 1965)*, ο Μικολάιτσουκ αποκλείστηκε από τη βιομηχανία του κινηματογράφου επί πέντε περίπου χρόνια από τις αρχές του κόμματος, καθώς χαρακτηρίστηκε ως *υπερβολικά εθνικιστής* και ως *άτομο εχθρικής ιδεολογίας*. Η ταινία *Тіні забутих предків,* η οποία απέσπασε το Χρυσό Βραβείο στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας το 1971, θεωρήθηκε σχεδόν εχθρική επίθεση από ορισμένες εθνικιστικές δυνάμεις. 

Το 1979 με τη βοήθεια του Βλαντιμίρ Ιβάσκο που εργαζόταν ως γραμματέας ιδεολογικής εργασίας στην Περιφερειακή Επιτροπή του Χάρκοβο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, ο Μικολάιτσουκ έλαβε την άδεια να συμμετάσχει στην ταινία *Вавилон ХХ* (Βαβυλών 20).

Ο Μικολάιτσουκ πέθανε τον Αύγουστο του 1987 σε ηλικία 46 ετών. Το σπίτι του στη Χορτόρια, στην περιφέρεια Τσερνίβσκι, έχει μετατραπεί από τότε σε μουσείο. Άφησε μια διαρκή κληρονομιά στον ουκρανικό κινηματογράφο. Πολλοί θεωρούν τον Μικολάιτσουκ τον μεγαλύτερο ηθοποιό στην ιστορία της ουκρανικής κινηματογραφίας. Ενέπνευσε επίσης άλλους Ουκρανούς καλλιτέχνες, ηθοποιούς, τραγουδιστές και συγγραφείς που αναζητούσαν την ουκρανική τους ταυτότητα κατά τη σοβιετική περίοδο.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*   
* Βιογραφία

Κατηγορία:Ουκρανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Σοβιετικοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Αποδέκτες του Εθνικού Βραβείου Σεβτσένκο
Άνω Βίγλα Ηρακλείου

Η **Άνω Βίγλα** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κοινότητος Συκολόγου του Δήμου Βιάννου και της τέως Επαρχίας Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, ο οποίος βρίσκεται προς τα νότια παράλια του νομού Ηρακλείου σε υψόμετρο 283 μέτρα. 

Βρίσκεται σε  απόσταση περίπου 19 χλμ. ΝΑ. από τον Άνω Βιάννο και 74 χλμ. Ν. από το Ηρακλείο. 

Ως οικισμός αναφέρεται το 1961 να προσαρτάται στην κοινότητα Συκολόγου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Συκολόγο και τα Τέρτσα, αποτελούν την κοινότητα Συκολόγου που υπάγεται στο Δήμο Βιάννου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 απογράφησαν 3 κάτοικοι.

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Ανω Βιγλα
Ανω Βιγλα
Γκραν Πρι Σαουδικής Αραβίας 2022 (Φόρμουλα 1)

Το **Γκραν Πρι Σαουδικής Αραβίας 2022** ήταν ο δεύτερος αγώνας για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2022). Διεξήχθη στην πίστα Jeddah Corniche στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας το τριήμερο 25-27 Μαρτίου 2022. 

## Πρόγραμμα τριημέρου

## Ελαστικά

## Συμμετέχοντες και επιλεγμένα ελαστικά

Για το 2022 η Pirelli έχει κάνει μια συγκεκριμένη επιλογή ελαστικών για όλους τους οδηγούς που θα ειναι ίδια για όλους τους αγώνες.

## Ελεύθερα δοκιμαστικά

### Free Practice 1 (FP1)

Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 25 Μαρτίου 2022, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.

### Free Practice 2 (FP2)

Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 25 Μαρτίου 2022, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.

### Free Practice 3 (FP3)

Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 26 Μαρτίου 2022, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.

## Κατατακτήριες δοκιμές

Οι κατατακτήριες δοκιμές διεξήχθησαν το Σάββατο 26 Μαρτίου 2022 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Σέρχιο Πέρες με τον Σαρλ Λεκλέρ να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.

**Έντονοι χαρακτήρες**&nbsp;- Pole position*Πλάγιοι χαρακτήρες*&nbsp;- Ταχύτερος γύρος κάθε Q

## Αγώνας

### Τελική κατάταξη

&nbsp;– Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.

**†**&nbsp;- Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής.

## Βαθμολογίες μετά τον αγώνα

;Βαθμολογία οδηγών

;Βαθμολογία Κατασκευαστών

* **Σημείωση**: Και στις δύο βαθμολογίες αναγράφονται μόνο οι πέντε πρώτοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2022
Άνω Κόρνιας Ηρακλείου

Ο **Άνω Κόρνιας** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κοινότητος Πεύκου του Δήμου Βιάννου και της τέως Επαρχίας Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, ο οποίος βρίσκεται προς τα νότια του νομού Ηρακλείου σε υψόμετρο 380 μέτρα. 

Βρίσκεται σε  απόσταση περίπου 17 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τον Άνω Βιάννο (έδρα δήμου) και 71 χλμ. ΝΑ. από το Ηρακλείου. 

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην Κοινότητα Κεφαλοβρυσίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Πεύκο, τον Άγιο Δημήτριο, την Κοκκαλαρά και τα Λατόμια, αποτελούν την Κοινότητα Πεύκου που υπάγεται στο Δήμο Βιάννου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 απογράφησαν 3 κάτοικοι.

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Ανω Κορνιας
Ανω Κορνιας
Κοινότητα Πεύκου Ηρακλείου

Η **Κοινότητα Πεύκου** είναι κοινότητα του Δήμου Βιάννου και της τέως Επαρχίας Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 260 - 21/09/1925 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Πεύκος αποσπάστηκε από την Κοινότητα Αγίου Βασιλείου Βιάννου και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας.

Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Πεύκου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Δημήτριος, Άνω Κόρνιας, Κοκκαλαρά και Λατόμια

## Πληθυσμός
μικρογραφία|563x563px

## Κοινοτάρχες Πεύκου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της κοινότητας: .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Βιάννου

Κατηγορία:Επαρχία Βιάννου
Πιοτρ Κοντσαλόβσκι

Ο **Πιοτρ Πέτροβιτς Κοντσαλόβσκι** (επίσης γνωστός και ως **Πετρ**, , 21 Φεβρουαρίου 1876 – 2 Φεβρουαρίου 1956) ήταν Ρώσος ζωγράφος, μέλος της ομάδας Бубновый валет (Βαλές Καρό).

## Ζωή και καριέρα
Ο Πιοτρ Κοντσαλόβσκι γεννήθηκε στο χωριό Σλοβιάνσκ, στο Ιζιούμσκι Ουιέζντ του Χαρκόβου (που σήμερα ανήκει στην Ουκρανία) στις 21 Φεβρουαρίου 1876. Ο πατέρας του ήταν εκδότης τέχνης. Το 1889, η οικογένεια Κοντσαλόβσκι μετακόμισε στη Μόσχα και το σπίτι τους έγινε μέρος της καλλιτεχνικής σκηνής της Μόσχας της δεκαετίας του 1890. Το σπίτι τους επισκέπτονταν συχνά οι Βαλεντίν Σερόφ, Μικάιλ Βρούμπελ και άλλοι. Αργότερα, ο Πιοτρ παντρεύτηκε μια από τις κόρες του Βασίλι Σουρίκοφ, ο οποίος πάντα εκφραζόταν με επαινετικά λόγια για την τέχνη του γαμπρού του.

Στα γυμνασιακά του χρόνια, ο Κοντσαλόβσκι παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας. Το διάστημα μεταξύ 1896-1898 ταξίδεψε στο Παρίσι και φοίτησε στην Académie Julian. Το 1899, επέστρεψε στη Ρωσία και εισήλθε στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών στην Αγία Πετρούπολη, αποφοιτώντας το 1907.

Από το 1909, ο Κοντσαλόβσκι εκθέτει συχνά έργα του, συμμετέχοντας σε διάφορες ομάδες καλλιτεχνών. Ήταν ιδρυτικό μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας Бубновый валет (Βαλές Καρό) που ιδρύθηκε το 1909. Ξεκινώντας το 1918 δίδαξε καλές τέχνες. Το 1922 έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ.

Εκείνη την περίοδο, ο Κοντσαλόβσκι σχεδίαζε κυρίως νεκρές φύσεις και τοπία. Οι πίνακές του -όπως και όλων των άλλων μελών της ομάδας Βαλές Καρό- ήταν έντονα επηρεασμένοι από τον Πολ Σεζάν. Αργότερα άρχισε να ζωγραφίζει προσωπογραφίες (συχνά τελετουργικές προσωπογραφίες) που θεωρήθηκαν παραδείγματα του ύφους του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Ο Κοντσαλόβσκι υπήρξε ένας πολύ παραγωγικός ζωγράφος και είναι γνωστό ότι δημιούργησε περισσότερα από πέντε χιλιάδες έργα.

Πολλοί από τους απογόνους του ήταν άνθρωποι του κόσμου της τέχνης. Ο γιος του Μικάιλ Πέτροβιτς Κοντσαλόβσκι (γεν. 1906) ήταν αξιόλογος ζωγράφος. Η κόρη του Νατάλια Κοντσαλόβσκαγια (1903–1988) ήταν μια αξιόλογη συγγραφέας παιδικών βιβλίων και ο σύζυγός της Σεργκέι Μιχαλκόφ ήταν ένας αξιόλογος ποιητής, συγγραφέας παιδικής ποίησης και δημιουργός δύο εκδοχών του Εθνικού Ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης και του σημερινού Εθνικού Ύμνου της Ρωσίας . Έχουν δύο γιους: τον Αντρέι Κοντσαλόφσκι, που είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ζωγράφος, του οποίου ο γιος Έγκορ είναι επίσης αξιόλογος σκηνοθέτης. Ο Νικήτα Μιχαλκόφ είναι επίσης σκηνοθέτης που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1994 για την ταινία *[[Ψεύτης ήλιος]].*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος του Ιδρύματος Petr Konchalovsky
* Βιογραφία και τέχνη του Konchalovsky
* Τέχνη του Konchalovsky

Κατηγορία:Ουκρανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Μανφρεντόνια

Η **Μανφρεντόνια** () είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Φότζα, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 54.312 κατοίκους. Βρίσκεται στη χερσόνησο Γκαργκάνο, στις ακτές του ομώνυμου κόλπου.

## Ιστορικά στοιχεία
thumb|left|Η βασιλική του Σιπόντο
Στην αρχαιότητα αποτελούσε τμήμα της Δαυνίας και εκεί βρισκόταν η αρχαία πόλη *Σιπιούς* (λατινικά: *Sipontum*). Το λιμάνι έγινε ελληνική αποικία, η οποία κατακτήθηκε από τους Σαμνίτες και το 189 π.Χ. έγινε ρωμαϊκός δήμος, διατηρώντας τη στρατηγική και οικονομική της σημασία. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους αποτελούσε έδρα επισκοπής και αντικείμενο διαμάχης μεταξύ Βυζαντινών και Λομβαρδών πριν την κατακτήσουν οι Νορμανδοί. Εγκαταλείφθηκε μετά από σεισμούς τον 13ο αιώνα και λόγω της ελονοσίας. 

Η νέα πόλη ιδρύθηκε το 1256 από τον Μανφρέδο της Σικελίας, από τον οποίο πήρε το όνομά της, μερικά χιλιόμετρα μακριά από τη θέση της προηγούμενης πόλης. Η πόλη οχυρώθηκε, όμως γνώρισε περίοδο σταδιακής παρακμής. Το 1620 αλώθηκε από τους Τούρκους. Μέχρι τον 19ο αιώνα παρέμεινε περιορισμένη στο ιστορικό κέντρο, όμως με τη βελτίωση των μεταφορών βίωσε νέα περίοδο ακμής χάρις στο εμπόριο.

## Αξιοθέατα
Το μεσαιωνικό κάστρο των Ανζού και τμήματα των τειχών της πόλης σώζονται σε καλή κατάσταση. Στην εκκλησία του Σαν Ντομένικο, στο παρεκκλήσι Μανταλένα βρίσκονται πίνακες του 14ου αιώνα. Περίπου τρία χιλιόμετρα νοτιοδυτικά βρίσκεται ο καθεδρικός Σάντα Μαρία Ματζόρε ντι Σιπόντο, κτισμένος το 1117 σε ρωμανικό ρυθμό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα του δήμου

κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας