Τουγκτακίν ιμπν Αγιούμπ

Ο **Αλ-Μαλίκ αλ-Αζίζ Ζαχίρ αλ-Ντιν Σαΐφ αλ-Ισλάμ,** *Al-Malik al-Aziz Zahir al-Din Sayf al-Islam*  (αραβ.:  الملك العزيز سيف الإسلام طغتكين أحمد ابن أيوب ; γνωστός και απλά ως Σαΐφ αλ-Ισλάμ) ήταν ο δεύτερος Αγιουβίδης εμίρης (πρίγκιπας) της Υεμένης και της Αραβίας μεταξύ 1182 και 1197.

## Πρώιμη ζωή
Ο Τουγτακίν ήταν ο νεότερος γιος του Νατζμ αντ-Ντιν Αγιούμπ και στους αδελφούς του περιλαμβάνονταν ο Σαλαντίν, ο ιδρυτής της επικράτειας των Αγιουβιδών, και ο Αλ-Αντίλ, ο μετέπειτα σουλτάνος της Αιγύπτου. Αφού ο Σαλαντίν ανέτρεψε το χαλιφάτο των Φατιμιδών της Αιγύπτου, ο Τουγτακίν απέκτησε γαίες στην περιοχή Ανταβίγια κοντά στο Κάιρο που ανήκαν σε χριστιανικές εκκλησίες, πιθανότατα μέσω της βίας. Η περιοχή περιείχε λατομεία κίτρινου πηλού, που ήταν φημισμένα στην περιοχή. Ο Τουγτακίν έκτισε σπίτια στην Ανταβίγια, καθώς και φύτεψε κήπους.  Ο πρώην επικεφαλής των Φατιμιδών για το *Ντιουάν αλ-Ναζάρ* («Γραφείο Επιθεώρησης») εισήλθε στην υπηρεσία του Τουγτακίν, ενώ βρισκόταν στην Αίγυπτο. 

## Εμίρης της Υεμένης
Μετά την αναχώρηση τού αδελφού τού Τουγτακίν, Τουράν-Σαχ, από την Υεμένη το 1182 ως αποτέλεσμα εξεγέρσεων σε όλη τη χώρα, ο Τουγτακίν διορίστηκε κυβερνήτης ή *εμίρης* της Υεμένης εκείνο το έτος.  Πριν από τον διορισμό του, έστειλε επιστολή στον Σαλαντίν ζητώντας τη θέση.   Με έδρα το Ζαμπίντ, ο Τουγκτακίν εδραίωσε με επιτυχία την κυριαρχία των Αγιουβιδών σε όλη την Υεμένη. 

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, έκτισε γύρω από τον Ζαμπίντ ένα τείχος με τέσσερις πύλες (Σαχάμ, Γκουλαφίκα, αλ-Σουμπαρίκ και αλ-Κουρτούμπ).  Στο Ταΐζ, τα κύρια τμήματα του φρουρίου της πόλης ξανακτίστηκαν.  Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, και του προκατόχου του, το Άντεν ήταν η μόνη πόλη στην Υεμένη που έκοβε χρυσά νομίσματα.  Στη Μέκκα, ο Τουγτακίν έκοψε νομίσματα δηναρίων και ντιρχάμ με το όνομα του Σαλαντίν.  Η κύρια εμπορική περιοχή διαμετακόμισης για τα εισαγόμενα αγαθά στο Άντεν ιδρύθηκε από τον Τουγτακίν, και ονομάστηκε Νταρ αλ-Σααντά. 

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τουράν-Σαχ θεσπίστηκε ένα σύστημα θαλάσσιων περιπολιών για την προστασία των εμπορικών πλοίων, όπως και ο επακόλουθος «φόρος γαλέρας», μία επιβολή γι' αυτή την προστασία. Ωστόσο τα πολεμικά πλοία παρέμειναν αγκυροβολημένα στις παραλίες για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μέχρι τη βασιλεία του Τουγτακίν. Όταν ρωτήθηκε πώς θα εισέπραττε τον φόρο γαλέρας, ο Τουγτακίν αρχικά υπαινίχθηκε ότι θα το έκανε με τη βία όπως οποιοσδήποτε άλλος ηγεμόνας, αλλά οι βοηθοί του τον συμβούλευσαν να χρησιμοποιήσει τις γαλέρες. Ο Τουγτακίν δέχθηκε την ιδέα των βοηθών του, και έστειλε τα πολεμικά του πλοία για να προστατεύσει τα εμπορικά αγαθά από πειρατικές επιδρομές και να παρακολουθεί τη θαλάσσια κυκλοφορία. Οι γαλέρες θα στέλνονταν μέχρι την Ινδία. 

Σύμφωνα με τον μεσαιωνικό μουσουλμάνο χρονικογράφο Ιμπν αλ-Αθίρ, ο Τουγτακίν προσπάθησε να αποσπάσει τον έλεγχο της Μέκκας, αλλά μετά από διαμαρτυρίες του Αββασίδη χαλίφη αλ-Νασίρ, ο Σαλαντίν παρενέβη, και εμπόδισε τον Τουγτακίν να καταλάβει την πόλη. Ο Ιμπν αλ-Αθίρ έγραψε ότι ο Τουγτακίν ήταν «ένας αυστηρός ηγεμόνας, σκληρός με τους υπηκόους του, που συνήθιζε να αγοράζει τα αγαθά των εμπόρων για τον εαυτό του, και να τα πουλάει σε όποια τιμή επιθυμούσε». 

## Το τέλος του
Ο Τουγτακίν απεβίωσε στο Ζαμπίντ τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο του 1197. Ο γιος του αλ-Μουίζ Ισμαήλ τον διαδέχθηκε, αλλά σκοτώθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1202, μετά τον οποίο τον διαδέχθηκε ένας *[[Μαμελούκοι|μαμελούκος]]* (σκλάβος στρατιώτης) του νεότερου αδελφού του αν-Νασίρ Αγιούμπ. 

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
*
*
*
*
*
*

Κατηγορία;Αγιουβίδες