Πριγκιπικά κράτη (Ινδία)

**Πριγκιπικά κράτη**ήταν ονομαστικά κυρίαρχες οντότητες των Βρετανικών Ινδιών που δεν κυβερνιόταν άμεσα από την κυβέρνηση, αλλά από έναν αυτόχθονα ηγέτη υπό μια μορφή έμμεσης διακυβέρνησης, υπό την επικουρική συμμαχία και την επικυριαρχία ή την υπεροχή του Βρετανικού Στέμματος. Οι Βρετανοί δεν δημιούργησαν τα πριγκιπάτα. Πριν και κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής αποιικιοκρατίας στην Ινδία, οι αυτόχθονες ηγεμόνες πέτυχαν κυριαρχία μέσω της στρατιωτικής προστασίας που παρείχαν στους εξαρτώμενους και της ικανότητάς τους να αποκτούν έσοδα για να διατηρούν τις στρατιωτικές και διοικητικές τους οργανώσεις. Οι κύριοι Ινδοί ηγεμόνες ασκούσαν ποικίλους βαθμούς και τύπους κυρίαρχων εξουσιών πριν συνάψουν συμβατικές σχέσεις με τους Βρετανούς. Αυτό που άλλαξε στα τέλη του δέκατου όγδοου και στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα είναι ότι οι Βρετανοί περιόριζαν όλο και περισσότερο την κυριαρχία των Ινδών ηγεμόνων. Η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών έθετε όρια. Εξήγαγε πόρους με τη μορφή στρατιωτικού προσωπικού, επιδοτήσεων ή πληρωμών φόρου υποτελείας και αγοράς εμπορικών αγαθών σε ευνοϊκές τιμές και περιόριζε τις ευκαιρίες για άλλες συμμαχίες. Από τη δεκαετία του 1810 και μετά, καθώς οι Βρετανοί επέκτειναν και εδραίωσαν την εξουσία τους, ο συγκεντρωτικός στρατιωτικός δεσποτισμός τους μείωσε δραματικά τις πολιτικές επιλογές των Ινδών ηγεμόνων.

Το 1920, το κόμμα του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου υπό την ηγεσία του Μαχάτμα Γκάντι κήρυξε ως στόχο του το swaraj (αυτοδιοίκηση) για τους Ινδούς και ζήτησε από τους πρίγκιπες της Ινδίας να εγκαθιδρύσουν μια υπεύθυνη κυβέρνηση. Ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πίεση του Κογκρέσου να αντιμετωπίσει τα πριγκιπάτα και δήλωσε το 1929 ότι «οι μόνοι άνθρωποι που έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν το μέλλον των Πριγκιπάτων πρέπει να είναι ο λαός». Στις ινδικές επαρχιακές εκλογές του 1937, το Κογκρέσο κέρδισε στα περισσότερα μέρη της Ινδίας, εξαιρουμένων των πριγκιπάτων, όπου δεν διεξήθχησαν εκλογές, καθώς δεν ήταν επαρχίες και άρχισε να επιδιώκει να παρεμβαίνει στις υποθέσεις των πριγκιπάτων. Την ίδια χρονιά, ο Γκάντι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πρόταση μιας ομοσπονδίας που περιελάμβανε μια ένωση μεταξύ της Βρετανικής Ινδίας και των πριγκιπάτων, με μια κεντρική ινδική κυβέρνηση. Το 1946, ο Νεχρού παρατήρησε ότι κανένα πριγκιπάτο δεν μπορούσε να επικρατήσει στρατιωτικά έναντι του στρατού της ανεξάρτητης Ινδίας.

Κατά την βρετανική αποχώρηση, 565 πριγκιπάτα αναγνωρίστηκαν επίσημα στην Ινδική Υποήπειρο, πέραν των χιλιάδων ζαμιντάρι και τζαγκίρ που είχαν τη μορφή φέουδων. Το 1947, τα πριγκιπάτα κάλυπταν το 40% της έκτασης της Ινδίας πριν από την ανεξαρτησία και αποτελούσαν το 23% του πληθυσμού της. Τα πιο σημαντικά πριγκιπάτα είχαν τις δικές τους ινδικές πολιτικές έδρες: το Χαϊντεραμπάντ των Νιζάμ, το Μισόρ, το Πουντουκόταϊ και το Τραβανκόρ στο Νότο, το Τζαμού και Κασμίρ και το Γκουαλιόρ στο Βορρά και το Ιντόρ στην Κεντρική Ινδία. Τα πριγκιπάτα διέφεραν σημαντικά σε καθεστώς, μέγεθος και πλούτο. 

Μετά τις 15 Αυγούστου 1947, τα περισσότερα πριγκιπάτα σύντομα προσχώρησαν στην Ινδία ή το Πακιστάν ή προσαρτήθηκαν, όπως στην περίπτωση του Χαϊντεραμπάντ, αλλά για μερικά χρόνια πολλά συνέχισαν να υπάρχουν εντός αυτών, μέχρι να καταργηθούν το 1949 στη συντριπτική τους πλειοψηφία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρώην βρετανικά προτεκτοράτα
Κατηγορία:Είδη διοικητικών διαιρέσεων
Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες
Κατηγορία:Ιστορία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές
Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν
Κατηγορία:Ιστορία της Μιανμάρ
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας