open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πολιόχνη IV (ερυθρή περίοδος)

Η **Ερυθρή** περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, αντιστοιχεί στην περίοδο 2600-2400 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.

## Αρχαιολογικές πληροφορίες

Την εποχή αυτή η πόλη επεκτάθηκε σε όλη τη δυτική πλευρά του λόφου, δείγμα της οικονομικής ευρωστίας των κατοίκων της. Ανάλογα επεκτείνεται και το τείχος, το οποίο ενισχύεται με ημικυκλικούς προμαχώνες. Η τεχνική των κατασκευών βελτιώθηκε, αλλά η αισθητική τους άρχισε να παρακμάζει, αφού η ευμάρεια των κατοίκων τους επιτρέπει να εισάγουν, παρά να κατασκευάζουν σκεύη. Η διακόσμηση των κεραμικών είναι πιο απλή και η παραγωγή τους πιο μαζική. Υπάρχει πιο έντονη επιρροή των πρωτοελλαδικών πολιτιστικών κέντρων και είναι διαπιστωμένη επικοινωνία με την Κρήτη, τις Κυκλάδες, τη Βοιωτία και τη Θεσσαλία.
 
Η κατεργασία του χαλκού έχει βελτιωθεί, αφού βρέθηκαν χάλκινα μαχαιρίδια, σμίλες, καρφιά με κεφάλι, άγκιστρα και κυρίως καλούπια κατασκευής εργαλείων με την πρωτοποριακή μέθοδο του λιωμένου κεριού. Για πρώτη φορά βρέθηκαν πέτρινα υνιά από αλέτρι, κάτι που σημαίνει ότι καλλιεργούσαν τη γη συστηματικά.
 
Το εμπόριο γίνεται πια πιο οργανωμένα, όπως μαρτυρούν οι πήλινες και οι χάλκινες σφραγίδες με τις οποίες σημαδεύουν τα εμπορεύματα. Επίσης, υπάρχουν σταθμά από αιματίτη, με τα οποία ζυγίζουν τα αγαθά. Τα σταθμά είναι εισαγόμενα από τη Μικρασία και το Νότιο Αιγαίο. Αυτό σημαίνει ότι ήταν πρότυπα σταθμά και υπήρχαν προφανώς και τοπικά λίθινα ισοβαρή αντίγραφά τους. 

Η ύπαρξη εισαγόμενων και πρότυπων σταθμών, υποδηλώνει ότι ήδη από την 3η χιλιετία π.Χ. είχε διαπιστωθεί η ανάγκη εφαρμογής κοινού μετρικού συστήματος ανάμεσα στις διάφορες πόλεις, για να διευκολύνονται οι συναλλαγές. Ή ότι οι έμποροι της Πολιόχνης όφειλαν να γνωρίζουν τα μετρικά συστήματα των άλλων πόλεων με τις οποίες είχαν εμπορικές συναλλαγές.

Την εποχή αυτή η κοινωνία της πόλης φαίνεται πως έχει αλλάξει οργάνωση και δημιουργούνται οικονομικές τάξεις. Το *Βουλευτήριο* είναι πλέον σε αχρηστία, ενώ τη θέση των σχεδόν ομοιόμορφων κατοικιών των προηγούμενων περιόδων παίρνουν μεγάλες οικοδομές, αρχοντικά, με επικεφαλής τα λεγόμενα "Μέγαρα", τα οποία είτε ανήκουν σε άρχοντες της πόλης είτε έχουν δημόσιο χαρακτήρα, διότι ξανακατασκευάζονται μεταγενέστερα. Επίσης, υπάρχουν πολλά όπλα, που μας αποκαλύπτουν μια στρατοκρατούμενη κοινωνία.

Η Ερυθρή Πολιόχνη επλήγη από πυρκαγιά δυο φορές. Η δεύτερη μάλιστα σηματοδοτεί το τέλος αυτής της εποχής και την έναρξη της επόμενης, της λεγόμενης Κίτρινης.

## Πηγές

* «Η πόλη της Πολιόχνης», Υπουργείο Πολιτισμού, 1987.
* «Η Πολιόχνη και η Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο Βόρειο Αιγαίο - Poliochni e l’ Antica Eta del Bronzo nell’ Egeo Settentrionale», Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Αθήνα 22-25 Απριλίου 1996, Scuola Archeologica Italiana di Atene, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 1997.
* Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994.
* Θ. Μπελίτσου, Τα Καμίνια της Λήμνου, 2004.

Κατηγορία:Πολιόχνη
Πολιόχνη VI (Καστανή περίοδος)

Η **Καστανή** ή **Φαιά** περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, αντιστοιχεί στην περίοδο 2100-1700 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.

## Αρχαιολογικές πληροφορίες
 
Στο τέλος της Κίτρινης περιόδου, στα 2100 π.Χ. περίπου, η Πολιόχνη υπέστη μεγάλη καταστροφή από σεισμό. Στη συνέχεια η πόλη άρχισε δειλά-δειλά πάλι να αναπτύσσεται. Παλιότερα πιστευόταν ότι ερημώθηκε για μεγάλη περίοδο, αλλά οι νέες ανασκαφές δείχνουν ότι κατοικήθηκε τουλάχιστον στην κορυφή του λόφου. Δεν κτίστηκαν νέα οικοδομήματα, απλά επισκευάστηκαν τα παλιά.

Οι νέοι(;) κάτοικοι γνωρίζουν τη χρήση του τροχού στην αγγειοπλαστική, απόδειξη ότι δεν έ-χουμε πολιτισμική οπισθοδρόμηση. Έτσι τα σχέδια και η ποιότητα των αγγείων βελτιώθηκαν. 
Η πόλη έχει επαφές τόσο με την Τροία IV-V όσο και με το νότιο Αιγαίο. Όμως σιγά-σιγά παρακμάζει και δεν γνωρίζει την εμπορική ακμή των παλιότερων εποχών. 

Την περίοδο αυτή το Κουκονήσι βρίσκεται στην κορύφωση της ανάπτυξής του και μάλλον έχει πάρει τη σκυτάλη από την Πολιόχνη ως εμπορικός σταθμός για όσους πλησιάζουν στο νησί.
 
Την εποχή αυτή στο Αιγαίο και στην Τροία κυριάρχησαν για κάποιο διάστημα οι Μινύες, διώχνοντας από εκεί τους Ινδοευρωπαίους. Λογικό είναι να υποθέσουμε, ότι είχαν καταλάβει και την Πολιόχνη, αφού τα ευρήματα είναι όμοια με της Τροίας. Την υπόθεση αυτή ενισχύει μια παράσταση, που βρέθηκε χαραγμένη σε πίθο της καστανής περιόδου, η οποία ερμηνεύτηκε ως η αρχαιότερη απεικόνιση του Διός.

## Πηγές

* «Η πόλη της Πολιόχνης», Υπουργείο Πολιτισμού, 1987.
* «Η Πολιόχνη και η Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο Βόρειο Αιγαίο - Poliochni e l’ Antica Eta del Bronzo nell’ Egeo Settentrionale», Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Αθήνα 22-25 Απριλίου 1996, Scuola Archeologica Italiana di Atene, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 1997.
* Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994.
* Θ. Μπελίτσου, Τα Καμίνια της Λήμνου, 2004.

Κατηγορία:Πολιόχνη
Πολιόχνη VII (ιώδης περίοδος)

Η **Ιώδης** περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, αποτελεί το κύκνειο άσμα της πόλης και αντιστοιχεί στην περίοδο 1700-1400 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.

## Αρχαιολογικές πληροφορίες

Η Ιώδης Πολιόχνη δεν παρουσίασε κάτι καινούργιο πολιτισμικά. Είναι επηρεασμένη από τον πρωτομυκηναϊκό και το μινωικό πολιτισμό, όπως προκύπτει από την ύπαρξη πλήθους αγγείων. 

Σίγουρα οι μύθοι για τον Κρητικό στην καταγωγή βασιλιά της Λήμνου, το Θόαντα και για την θεσσαλικής καταγωγής γυναίκα του Μύρινα έχουν κάποιο ιστορικό υπόβαθρο, που αντιστοιχεί μάλλον σε αυτή την εποχή. Κάποια συμμαχία μεταξύ Μινωιτών και Μινύων πρέπει να υπήρξε σχετικά με την κυριαρχία στη Λήμνο.
 
Πάντως το κέντρο βάρος της ζωής στο νησί έχει μετατοπιστεί πλέον στο Κουκονήσι, το οποίο αυτή την περίοδο γνωρίζει μεγάλη ακμή. Είναι σίγουρο ότι η παρακμή της Πολιόχνης συνέβαλε σε αυτή την εξέλιξη.

## Πηγές

* «Η πόλη της Πολιόχνης», Υπουργείο Πολιτισμού, 1987.
* «Η Πολιόχνη και η Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο Βόρειο Αιγαίο - Poliochni e l’ Antica Eta del Bronzo nell’ Egeo Settentrionale», Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Αθήνα 22-25 Απριλίου 1996, Scuola Archeologica Italiana di Atene, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 1997.
* Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994.
* Θ. Μπελίτσου, Τα Καμίνια της Λήμνου, 2004.

Κατηγορία:Πολιόχνη
Αλεξάνδρα Μαρκογιαννάκη - Φιώτη

Η **Αλεξάνδρα Μαρκογιαννάκη - Φιώτη** είναι πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Κρήτη και ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Διορίστηκε νομάρχης Χίου και στις 27 Μαρτίου 1986 νομάρχης Ηλείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιούλιο του 1989. Το 1994 έθεσε υποψηφιότητα για τη νομαρχία Χανίων, θέση στην οποία τελικά κατάφερε να εκλεγεί, στον β΄ γύρο, με την υποστήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Απέτυχε να επανεκλεγεί το 1998 συγκεντρώνοντας το 37,70% των ψήφων. Το 2006 ήταν υποψήφια δήμαρχος για τον δήμο Νέας Κυδωνίας Χανίων αλλά ήρθε δεύτερη συγκεντρώνοντας 1.580 ψήφους, δηλαδή το 37,13%.

## Πηγές


Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας
Κατηγορία:Νομάρχες Χίου
Κατάλογος νομαρχών Ηλείας

Ο **Νομάρχης Ηλείας** ήταν πολιτική θέση δημοσίας διοίκησης, επικεφαλής του νομού Ηλείας. Ήταν νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με αρμοδιότητά τη διοίκηση των τοπικών ζητημάτων σε επίπεδο νομού. Αρχικά διοριζόταν από την εκάστοτε κυβέρνηση και από το 1994 εκλεγόταν από τον λαό. Η έδρα του νομάρχη ήταν η πόλη του Πύργου.

Μετά την την απελευθέρωση το 1828 διορίσθηκαν οι "Έκτακτοι επίτροποι ή διοικητές" στα γεωγραφικά όρια των Οθωμανικών επαρχιών και με την έλευση του Βασιλιά Όθωνα δημιουργήθηκαν το 1833 οι Νομοί όπου διορίσθηκαν και οι πρώτοι Νομάρχες. Λόγω διαφόρων διοικητικών μεταρρυθμίσεων η θέση του νομάρχη Ηλείας διατηρούνταν την περίοδο 1899-1909 και 1930-2010, ενώ το 2010 καταργήθηκαν οι Νομοί και η θέση του νομάρχη.

### Αντιπεριφερειάρχες Π.Ε. Ηλείας
Ως διάδοχοι των νομαρχών, μπορούν να θεωρηθούν οι Αντιπεριφερειάρχες.

## Δείτε επίσης
:Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας

## Παραπομπές


ηλειας
Βραβεία Σεζάρ του 2007

Η **33η απονομή των Βραβείων Σεζάρ** για τις καλύτερες παρουσιάσεις στο χώρου του γαλλικού κινηματογράφου κατά το έτος 2007, έλαβαν χώρα στις 22 Φεβρουαρίου 2008 στο Théâtre du Châtelet. Πρόεδρος της βραδιάς ήταν ο Ζαν Ροσφόρ και ο Αντουάν ντε Κον παρουσιαστής της τελετής (ρόλο που είχε επίσης αναλάβει κατά τα έτη 1996 και 1999). Η απονομή μεταδόθηκε ζωντανά από το τηλεοπτικό κανάλι Canal+. Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού η τελετή έγινε ημέρα Παρασκευή και όχι Σάββατο, ώστε να μη συμπέσει με την αναμετάδοση του αγώνα Γαλλίας – Αγγλίας για το Τουρνουά των Έξι Εθνών .

Τις περισσότερες υποψηφιότητες, έντεκα στον αριθμό, συγκέντρωσαν οι ταινίες *«[[Ζωή σαν Τριαντάφυλλο]]» (La Môme – La Vie en Rose)* του Ολιβιέ Νταάν και *«Un Secret»* του Κλωντ Μίλερ. Τα περισσότερα βραβεία κέρδισαν τελικά οι ταινίες *«[[Ζωή σαν Τριαντάφυλλο]]»* και *«Το Μυστικό του Σπόρου» (La Graine et le Mulet)* του Αμπντελατίφ Κεσίς, με πέντε και τέσσερις βραβεύσεις αντίστοιχα. Τιμητικά βραβεία για τη συνολική προσφορά τους στον κινηματογράφο έλαβαν:
* ο Ιταλός σκηνοθέτης και ηθοποιός Ρομπέρτο Μπενίνι.
* η Γαλλίδα ηθοποιός Ζαν Μορώ. 
* η αυστριακής καταγωγής ηθοποιός Ρόμυ Σνάιντερ, βραβείο που αποδόθηκε μετά θάνατον. Κατά την παρουσίαση του βραβείου ο Αλέν Ντελόν ζήτησε από το κοινό να σηκωθεί όρθιο και να χειροκροτήσει.

## Βραβεύσεις & υποψηφιότητες ανά κατηγορία
Ακολουθούν αναλυτικά όλες οι υποψηφιότητες ανά κατηγορία. Οι νικητές σημειώνονται με την έντονη συμβολοσειρά.

## Αναφορές


## Δείτε επίσης
*Βραβεία Σεζάρ

## Εξωτερική σύνδεσμοι
*Επίσημη ιστοσελίδα

Σεζαρ
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Σεζάρ
Στιχηρά και απόστιχα

Τα **στιχηρά** στη χριστιανική εκκλησιαστική υμνολογία είναι τα τροπάρια που ψάλλονται μετά από τους τελευταίους στίχους ενός Ψαλμού. Αυτό γίνεται στην αρχή των ακολουθιών του Εσπερινού και του Όρθρου.

Αυτά που ψάλλονται μετά από τους τελευταίους στίχους ενός Ψαλμού, στο τέλος της ακολουθίας, λέγονται **απόστιχα** (από + στίχος, μετά τον στίχο).

Τα παρεμβαλλόμενα στιχηρά (και απόστιχα) ακολουθούν κατά κανόνα το μέλος και τον ήχο του πρώτου, έτσι το πρώτο είναι αυτόμελο στιχηρό, και τα επόμενα προσόμoια στιχηρά. Το ίδιο για τα απόστιχα. Το πλήθος τους μπορεί να είναι 4 ή 6 ή 8 ανάλογα με το μέγεθος της εορτής, το οποίο καθορίζεται στο Τυπικό της Εκκλησίας.

Έχουμε τα εσπέρια στιχηρά και απόστιχα. Τα στιχηρά και απόστιχα του Όρθρου λέγονται των *Αίνων* από τον 150ό Ψαλμό "Αινείτε τον Θεόν... Πάσα πνοή αινεσάτω...," στον οποίο στιχολογούνται (παρεμβάλλονται).

Η μουσική εκφορά (μέλος) των στιχηρών (και των αποστίχων) έχει καταγραφεί σε χειρόγραφους κώδικες και μετά σε έντυπα βιβλία, τα καλούμενα *Στιχηράρια*, χρήσιμα για τους ψάλτες.

## Πηγές
*"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.55ος, σελ.259.

Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία
Κατηγορία:Λειτουργική
Σφραγιδόλιθος

*ο* **Σφραγιδόλιθος** ονομάζεται συνήθως πολύτιμος λίθος μικρού σχήματος που φέρεται σε δακτυλίδι ή αυτόνομα ως σφραγίδα.

Ο σφραγιδόλιθος φέρει κυρίως έγγλυφες, και σπάνια ανάγλυφες, παραστάσεις με σύμβολα ή γράμματα και χρησιμοποιούνταν για τη σφράγιση επιστολών ή διαταγμάτων.

Τέτοιοι σφραγιδόλιθοι βρίσκονται από τη πρότερη αρχαιότητα στην Αίγυπτο, Βαβυλωνία και Ασσυρία καθώς και στην προϊστορική Ελλάδα, στη Μινωική και Μυκηναϊκή εποχή. Ένδειξη γραφής εμφανίζεται σε σφραγιδόλιθο της 6ης ή 5ης χιλιετίας π.Χ. που βρέθηκε στα Γιαννιτσά. Κατά τους κλασικούς χρόνους οι σφραγιδόλιθοι φέρονταν πλέον σε δακτυλίους (δακτυλίδια). 

## Παραπομπές



Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας
Δημοσιονομικό δίκαιο

Ως **Δημοσιονομικό Δίκαιο** χαρακτηρίζεται το σύνολο των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν οτιδήποτε έχει σχέση με την εξεύρεση αλλά και διαχείριση των αναγκαίων στο κράτος οικονομικών μέσων αφενός και αφετέρου τη διάθεση αυτών προκειμένου να ικανοποιηθούν οι εξ αυτών σκοποί του.

## Διάκριση
Το Δημοσιονομικό Δίκαιο ουσιαστικά είναι Δημόσιο Δίκαιο, δεδομένου ότι οι κανόνες του είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την άσκηση της δημόσιας εξουσίας. Διακρίνεται σε δύο επιμέρους κλάδους: στο **[[δημόσιο λογιστικό]]**, που περιλαμβάνει τον κρατικό προϋπολογισμό, τις δημόσιες δαπάνες, τον απολογισμό, γενικό ισολογισμό και τις εισπράξεις, και στο **[[φορολογικό δίκαιο]]**, που αποτελεί αυτοτελή κλάδο.

## Αυτοτέλεια
Την ανάγκη της αυτοτέλειας του Δημοσιονομικού Δικαίου ως ιδιαίτερου κλάδου συστηματικού έργου και μελέτης υποστήριξαν αρχικά ο Γάλλος καθηγητής Trotabas, που συνέγραψε το έργο "*Εγχειρίδιο δημοσιονομικής νομοθεσίας*", στη συνέχεια ο Γερμανός καθηγητής Bocker, καθώς επίσης και ο Ιταλός Griziolti. Στην Ελλάδα πρώτος που ασχολήθηκε με το θέμα ήταν ο καθηγητής Γ. Κοφινάς, το 1929 που συνέγραψε το "*Εγχειρίδιο φορολογικού δικαίου*" θεωρώντας το τμήμα του δημοσιονομικού δικαίου. 
Πρώτοι όμως που δίδαξαν αυτό ως αυτοτελή κλάδο σε ελληνικά πανεπιστήμια ήταν ο Δ. Σάντης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και οι Α. Σίδερης, Β. Λαμπρινάκης και Π. Δερτιλής στη τότε Πάντειο Σχολή στην Αθήνα. Μάλιστα ο τελευταίος ήταν εκείνος που ανέπτυξε περισσότερο τον κλάδο ως αυτόνομο με το σύγγραμμά του "Το δημοσιονομικόν δίκαιον ως ίδιος κλάδος δικαίου".

Ιδιαίτεροι όμως λόγοι που συνέβαλαν ουσιαστικά στην αυτοτέλεια του Δημοσιονομικού Δικαίου, στην Ελλάδα, ήταν αναμφίβολα:
# Η από του 1929 και έπειτα αναπτυχθείσα νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.
# Η αναπτυχθείσα επίσης νομολογία του Ελεγκτικού Συνεδρίου, καθώς και
# Η συνεχής δημοσίευση επιστημονικών ερευνών σε θέματα του δημοσιονομικού δικαίου. 

## Δείτε επίσης
*Δημοσιονομία
*Δημοσιονομική λειτουργία
*Δημοσιονομική πολιτική

## Πηγές
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. Συμπλήρωμα 2ος, σελ.625.

Κατηγορία:Δημόσιο Δίκαιο
Κατηγορία:Δημοσιονομία
Τανταλίδες

Στην Ελληνική Μυθολογία με το όνομα **Τανταλίδες** (αρχ. Τανταλίδαι) φέρονται τα παιδιά του Ταντάλου που ήταν ο Πέλοψ και η Νιόβη καθώς και οι πρώτοι απόγονοι αυτών, δηλαδή τα παιδιά του Πέλοπα, ο Ατρεύς και ο Θυέστης.

Τα τέκνα όμως των τελευταίων φέρονται συνηθέστερα με τα ονόματα Ατρείδες και Πελοπίδες αντίστοιχα.

## Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.17ος, σ.578
*Λωρέντης, Νικόλαος.Λεξικόν των αρχαίων μυθολογικών, ιστορικών και γεωγραφικών κυρίων ονομάτων: Εν Βιέννη της Αυστρίας :Εκ της Τυπογραφίας Αντωνίου Μπένκου,1837. σελ 529

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών

Η **Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών** (ολλανδικά: *Vereenigde Oostindische Compagnie*, **VOC**, κυριολεκτικά *Ηνωμένη Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών*) ιδρύθηκε το 1602, όταν το κοινοβούλιο των Κάτω Χωρών της παραχώρησε ένα 21ετές μονοπώλιο για να πραγματοποιεί αποικιακές δραστηριότητες στην Ασία. Ήταν η πρώτη πολυεθνική εταιρεία στον κόσμο και η πρώτη επιχείρηση που εξέδωσε μετοχές. Επιπλέον, η Εταιρεία είχε σχεδόν-κυβερνητικές εξουσίες, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας διεξαγωγής πόλεμου, να διαπραγματεύεται συνθήκες, να εκδίδει νόμισμα, και να ιδρύει αποικίες. 

Παρέμεινε μια σημαντική επιχείρηση εμπορικών συναλλαγών για σχεδόν δύο αιώνες, πληρώνοντας ένα ετήσιο μέρισμα 18% για σχεδόν 200 έτη, έως ότου χρεωκόπησε και διαλύθηκε τυπικά το 1800, και τα υπάρχοντα και τα χρέη της αναλήφθηκαν από την κυβέρνηση της Βαταβικής Δημοκρατίας. Τα εδάφη της Εταιρείας έγιναν οι Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες και επεκτάθηκαν κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα για να περιλάβουν το σύνολο του ινδονησιακού αρχιπελάγους, και στον εικοστό αιώνα διαμόρφωσαν την Ινδονησία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  Database of VOC crew members 

Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδονησίας
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Αφρικής
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Ασίας
Κατηγορία:Ιστορία του διεθνούς εμπορίου
Λεμφαγγείο

**Λεμφαγγείο** λέγεται το αγγείο που μεταφέρει τη λέμφο. Τα λεμφαγγεία βρίσκονται στο διάμεσο ιστό όλων των οργάνων (εκτός από του κεντρικού νευρικού συστήματος και του οφθαλμού) και σχηματίζουν το λεμφικό δίκτυο. Το σύνολο του δικτύου αυτού με όλα του τα ανατομικά εξαρτήματα, αποτελεί το λεμφικό σύστημα.

Τα λεμφαγγεία έχουν εμφάνιση ανάλογη κομπολογιού, λόγω των πολυάριθμων βαλβίδων που βρίσκονται στο εσωτερικό τους. Εμφανίζουν διάφορα μεγέθη που κυμαίνονται από τα μικρότερα λεμφοφόρα τριχοειδή, μέχρι τα μεγάλα λεμφαγγεία και τον μείζονα και ελάσσονα θωρακικό πόρο.

Τα αγγεία αυτά περνούν από τους λεμφαδένες (ή λεμφογάγγλια) προτού το λεμφικό σύστημα έλθει σε επαφή με το φλεβικό. Τα λεμφαγγεία που προσάγουν τη λέμφο προς τα λεμφογάγγλια λέγονται προσαγωγά, ενώ αυτά που απάγουν τη λέμφο από τα λεμφογγάγγλια λέγονται απαγωγά.

## Βιβλιογραφία
*Snell R., "Κλινική ανατομική", ιατρικές εκδόσεις Λίτσας.

Κατηγορία:Λεμφικό σύστημα
Χουάν Περόν

Ο **Χουάν Ντομίνγκο Περόν** (ισπαν. *Juan Domingo Perón*, 8 Οκτωβρίου 1895 - 1 Ιουλίου 1974) ήταν στρατηγός και πολιτικός της Αργεντινής, ο οποίος εκλέχθηκε τρεις φορές Πρόεδρος της χώρας από το 1946 ως το 1955 και από το 1973 ως το 1974.

## Βιογραφία
Ο Χουάν Περόν γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1895 σε μια μικρή επαρχία του Μπουένος Άιρες, στο Λόμπος. Σε ηλικία 16 ετών μπήκε στη στρατιωτική σχολή και μετά την αποφοίτησή του αναρριχήθηκε γρήγορα στην ιεραρχία. Υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος της Αργεντινής στην Χιλή. Το 1936 εστάλη στην Ιταλία για να παρακολουθήσει τη στρατιωτική-φασιστική οργάνωση της χώρας από τον Ντούτσε. Το 1943, ως συνταγματάρχης, ήταν μεταξύ των ηγετών στρατιωτικού πραξικοπήματος κατά της εκλεγμένης κυβέρνησης του Ραμόν Καστίγιο.

μικρογραφία|αριστερά|250px|Ο Χουάν Περόν
Κατέχοντας σημαντικές θέσεις του καθεστώτος, ο Περόν στήριξε την εργατική τάξη και προώθησε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που τον έκαναν ιδιαίτερα δημοφιλή στο λαό της Αργεντινής. Όταν το 1945 φυλακίστηκε από άλλα μέλη της Χούντας, η στήριξη του κόσμου, σε συνδυασμό με τις οργανωμένες προσπάθειες της συζύγου του, Εβίτας Περόν, συνέβαλαν αποφασιστικά στην αποφυλάκισή του. Το 1946 εξελέγη πρόεδρος της Αργεντινής και αμέσως ξεκίνησε μία τεράστια κοινωνική μεταρρύθμιση.

Στις αρχές της δεκαετίας του '50, λόγω των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η χώρα, οι φωνές διαμαρτυρίας άρχισαν να πληθαίνουν. Ο θάνατος της δημοφιλούς συζύγου του, Εβίτας, το 1952, και ο επακόλουθος αφορισμός τους από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, οδήγησαν στην ανατροπή του το 1955 από το στρατό.

Πέντε χρόνια αργότερα, ο Χουάν Περόν μετακόμισε στην Ισπανία, από όπου ήλεγχε την αργεντίνικη κυβέρνηση. Το 1971 του επετράπη να επιστρέψει στη χώρα και το 1973 εξελέγη και πάλι πρόεδρος. Εννέα μήνες αργότερα (1 Ιουλίου 1974) πέθανε και τον διαδέχθηκε με επιτυχία η τρίτη σύζυγός του, Ισαμπέλ Περόν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* «Δον Χούαν Περόν», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.56 (Φβρουάριος 1973), σελ.43

## Βιβλιογραφία
* David Cox and Damian Nabot, La Segunda Muerte (Planeta 2007)
* Page, Joseph. Perón: a biography (Random House 1983)

Κατηγορία:Αργεντινοί πολιτικοί
Μπρετ Έμερτον

Ο **Μπρετ Μίτσελ Έμερτον** (*Brett Michael Emerton*, 22 Φεβρουαρίου 1979) είναι Αυστραλός διεθνής ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται ως δεξί μπακ-χαφ.Αγωνίζεται στην Σίδνεϊ ΦΚ ενώ στο παρελθόν αγωνίστηκε με επιτυχία στα γήπεδα της Ευρώπης με τις φανέλες της Φέγενορντ κα της Μπλάκμπερν. 

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Μπάνκστοου του Σίδνεϊ της Νέας Νότιας Ουαλίας στις 22 Φεβρουαρίου του 1979 και έχει ύψος 185 εκ.
Έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας *(NSL)* σε ηλικία 17 χρονών με τη φανέλα της Ολυμπίκ Σίντνεϊ. Το καλοκαίρι του 2000 μετά τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ με την Ολυμπιακή Ομάδα της Αυστραλίας, της οποίας ήταν αρχηγός, παίρνει μεταγραφή για την Ευρώπη και συγκεκριμένα για την ολλανδική Φέγενορντ.Θα παραμείνει εκεί για 3 χρόνια και το Καλοκαίρι του 2003 θα μετακινηθεί στην αγγλική Μπλάκμπερν ως προσωπική επιλογή του τότε προπονητή της ομάδας Γκρέιαμ Σούνες.Τη σεζόν 2007/08 ανανέωσε το συμβόλαιο του με την Μπλάκμπερν μέχρι το 2010 ενώ αποτελεί ένα από τα βασικά στέλεχη της ομάδας.

Με την εθνική Αυστραλίας έχει από το 1998, 92 συμμετοχές και 19 τέρματα. Το 2002 είχε ανακηρυχθεί ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής από την Ωκεανία ενώ έχει συμμετάσχει με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του,στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 καθώς και στο ανεπιτυχές για την Αυστραλία,Ασιατικό Κύπελλο του 2007.

## Καριέρα

## Παραπομπές


## Πηγές

* Επίσημη ιστοσελίδα της Μπλάκμπερν 
* Βάση Δεδομένων Αυστραλών ποδοσφαιριστών ozfootball 
* Ποδοσφαιρική ομοσπονδία Αυστραλίας  
* Australian FourFourTwo,τεύχος 26,Δεκ 2007

Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σίντνεϊ ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπίκ Σίντνεϊ
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2007
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2011
Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης

Η **Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης** ήταν  ελληνική κινηματογραφική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1946 από τους Θεοφάνη Δαμασκηνό και Βίκτωρα Μιχαηλίδη ως εταιρεία διανομής. Η εταιρεία ξεκίνησε δειλά δειλά με συμπαραγωγές και το 1959 έκανε την πρώτη της παραγωγή, *[[Αμαρυλλίς, το κορίτσι της αγάπης]]*. Μέχρι το 1970 έκανε την παραγωγή ή συμπαραγωγή σε 31 ταινίες, μερικές από τις οποίες είναι από τις σημαντικότερες του ελληνικού κινηματογράφου. Οι ταινίες τους έκαναν επιτυχία και στο εξωτερικό, κάποιες κέρδισαν υποψηφιότητες για όσκαρ, άλλες συμμετοχές και βραβεία σε σημαντικά φεστιβάλ του εξωτερικού. Σημαντική θεωρείται και η σύμπραξή της με την εταιρεία Φίνος Φιλμ, με την οποία δημιούργησαν επτά ταινίες:

**[[Τα κίτρινα γάντια]]* (1960)
**[[Χαμένα όνειρα]]* (1961)
**[[Η Αλίκη στο ναυτικό]]* (1961)
**[[Το χώμα βάφτηκε κόκκινο]]* (1965)
**[[Τέντυ μπόι... αγάπη μου|Τέντυ μπόι αγάπη μου]]* (1965)
**[[Υπάρχει και φιλότιμο]]* (1965)
**[[Ραντεβού στον αέρα (ταινία, 1966)|Ραντεβού στον αέρα]]* (1965)

Η σημερινή Odeon SA είναι μετεξέλιξη της εταιρείας.

Η ταινία της εταιρείας με τα περισσότερα εισιτήρια είναι *[[Η κόρη μου η σοσιαλίστρια]]* (1966 - 1967) με 659.671 (1η/117) εισιτήρια, ενώ αυτή με τα λιγότερα είναι *[[Τα κίτρινα γάντια]]* (1960 - 1961) με 27.787 (19η/58) εισιτήρια. Και οι δύο ταινίες είναι σκηνοθετημένες από τον Αλέκο Σακελλάριο.

## Βραβεία / διακρίσεις / συμμετοχές

### [[Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης]]

### [[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών]]

### [[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου]]

### [[Όσκαρ]]

### Άλλα βραβεία / συμμετοχές

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κατηγορία:Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Καραγιάννης - Καρατζόπουλος A.E.

Η **Καραγιάννης-Καρατζόπουλος** είναι ελληνική κινηματογραφική εταιρεία. Ιδρύθηκε το 1966 από τον σκηνοθέτη Κώστα Καραγιάννη, τον οπερατέρ, μοντέρ και διευθυντή φωτογραφίας Αντώνη Καρατζόπουλο και τον αδερφό του πρώτου, Θόδωρο Καραγιάννη. Τόσο ο Κώστας Καραγιάννης όσο και ο Αντώνης Καρατζόπουλος είχαν ήδη εταιρείες παραγωγής και είχαν γυρίσει κάποιες ταινίες, ώσπου η συνάντησή τους οδήγησε στη συγχώνευση των εταιρειών τους και τη δημιουργία της Καραγιάννης-Καρατζόπουλος με σκοπό να αποτελέσει το αντίπαλο δέος της Φίνος Φιλμ.     

Η πρώτη ταινία που προήλθε από την -τότε ανεπίσημη- συνεργασία των Καραγιάννη και Καρατζόπουλου ήταν η ταινία του 1964 Ο παράς και ο φουκαράς, που σημείωσε εισπρακτική επιτυχία. Μετά την επίσημη ίδρυσή της το 1966, η εταιρεία παρήγαγε ήδη μέσα στην πρώτη σεζόν εννέα ταινίες, ενώ αγόρασε και ποσοστό διανομής από την ταινία *Οι ένοχοι* του Κώστα Ασημακόπουλου, προωθώντας έτσι μια δεκάδα ταινιών εντός του πρώτου χρόνου λειτουργίας της.  Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ανελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής ταινιών στην Ελλάδα. Έκανε την παραγωγή σε 118 ταινίες, στις περισσότερες από τις οποίες ήταν σκηνοθέτης ο Κώστας Καραγιάννης, ο παραγωγικότερος σκηνοθέτης του ελληνικού κινηματογράφου, αφού σκηνοθέτησε συνολικά 101 ταινίες. Η εταιρεία συνεργάστηκε με μερικούς από τους μεγαλύτερους σταρ της εποχής: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Κώστας Βουτσάς, Μάρω Κοντού, Τζένη Καρέζη, Ρένα Βλαχοπούλου, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Νίκος Ρίζος, Θανάσης Βέγγος και άλλοι.  

Η εταιρεία πέρα από την παραγωγή ή συμπαραγωγή ταινιών, που συνεχίζεται ως τις μέρες μας, αγόρασε κατά καιρούς τα δικαιώματα ταινιών άλλων παραγωγών. Στο πλαίσιο αυτό απέκτησε το 1997 τα δικαιώματα των ταινιών του σκηνοθέτη Τζέιμς Πάρις, ενώ το 2000 αγόρασε τις ταινίες της εταιρείας παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης.  

Σήμερα, το 2023, ο κατάλογος της εταιρείας περιλαμβάνει συνολικά 356 ταινίες  και ανάμεσα τους νέες κινηματογραφικές παραγωγές, όπως οι ταινίες του Στράτου Μαρκίδη (*Οι Γαμπροί της Ευτυχίας, Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο Κοντός, l Love Karditsa, Karditsa forever, Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό* κ.ά.), του Νίκου Ζαπατίνα (*Περιμένοντας τη Νονά*) και του Γιώργου Κορδέλα (*Army Baby*), στις οποίες η εταιρεία συμμετέχει ως συμπαραγωγός 

*Ταινία με τα περισσότερα εισιτήρια: *Το πιο λαμπρό αστέρι* (1967 - 1968) 652.661 (1η/99) *Κώστας Καραγιάννης*
*Ταινία με τα λιγότερα εισιτήρια: *Κρουαζιέρα του τρόμου* (1977 - 1978) 1.380 *Χρήστος Κεφαλάς*

## Βραβεία / Διακρίσεις / Συμμετοχές
### [[Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης]]

### Άλλα βραβεία / συμμετοχές

## Πηγές
Επίσημος ιστοχώρος της εταιρείας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Κατηγορία:Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Κλακ Φιλμ

Η **Κλακ Φιλμ** ήταν ελληνική κινηματογραφική εταιρεία. Ιδρύθηκε το 1963 από τον Δημήτριο Καράμπελα και τον Απόστολο Τεγόπουλο. Η πρώτη ταινία της εταιρείας είχε τίτλο *[[Πληγωμένες καρδιές]]* και ήταν ένα μελόδραμα με τον Νίκο Ξανθόπουλο στον ρόλο του κακού, λίγο πριν καθιερωθεί, από την ίδια εταιρεία, ως «παιδί του λαού». Με τον Νίκο Ξανθόπουλο έκανε 24 ταινίες και έφτασε τα μελοδράματα στα ύψη της δημοτικότητας και η εταιρεία έφτασε να είναι η τρίτη εμπορικότερη και παραγωγικότερη μετά την Φίνος Φιλμ και την Καραγιάννης-Καρατζόπουλος. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 48 ταινίες μέχρι το 1972 όποτε και σταμάτησε την παραγωγή ταινιών, εκ των οποίων 37 από αυτές τις σκηνοθέτησε ο Απόστολος Τεγόπουλος.

Εκτός από τον Νίκο Ξανθόπουλο, η εταιρεία συγκέντρωσε πολλά μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάτρου: Μάνος Κατράκης, Τζαβαλάς Καρούσος, Λυκούργος Καλλέργης, Θόδωρος Μορίδης, Ελένη Ζαφειρίου, Κατερίνα Βασιλάκου, Μιράντα Μυράτ.

* Η ταινία της Κλακ Φιλμ με τα περισσότερα εισιτήρια:
:*[[Ξεριζωμένη Γενιά|Ξεριζωμένη γενιά]]* (1967 - 1968) 448.679 (9η/99) *[[Δημήτριος Καράμπελας και Απόστολος Τεγόπουλος]]*
* Η ταινία της Κλακ Φιλμ με τα λιγότερα εισιτήρια:
:*[[Τύψεις συνειδήσεως]]* (1972 - 1973) 8.316 *Δημήτριος Καράμπελας και Απόστολος Τεγόπουλος*
## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Ανζερβός

Η **Ανζερβός** υπήρξε ελληνική κινηματογραφική εταιρεία. 

Ιδρύθηκε το 1947 από τον Αντώνη Ζερβό. Αρχικά λειτουργούσε μόνο ως γραφείο εκμετάλλευσης ξένων ταινιών και ασχολήθηκε με την παραγωγή ταινιών το 1948 με την ταινία *[[Άννα Ροδίτη]]*. Η εταιρεία λειτούργησε μέχρι το θάνατο του ιδρυτή της το 1969, και παρήγαγε 47 ποιοτικές ταινίες, πολλές από τις οποίες διακρίθηκαν στο εξωτερικό.

* Η ταινία της Ανζερβός με τα περισσότερα εισιτήρια:

*[[Ο αδελφός μου ο λόρδος]]* (1966 - 1967) 234.180 (20η/117) *[<nowiki/>[[Γιώργος Πάντζας]]]*
*Η ταινία της Ανζερβός με τα λιγότερα εισιτήρια:
*[[Λαφίνα]]* (1961 - 1962) 13.813 (44η/68) *[[Ορέστης Λάσκος]]*

## Γνωστές ταινίες της εταιρείας

## Βραβεία / Διακρίσεις / Συμμετοχές

### [[Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης]]

### [[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών]]

### [[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου]]

### Άλλα βραβεία / συμμετοχές

**[[Ματωμένα Χριστούγεννα]]* (1951)
**Συμμετοχή εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Karlovy Vary (Τσεχία) 1956

**[[Η Κάλπικη λίρα|Η κάλπικη λίρα]]* (1955)
**Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Karlovy Vary (Τσεχία) 1955
**Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας (Ιταλία) 1956
**Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μπάρι (Ιταλία) 1956

**[[Η λίμνη των πόθων]]* (1958)
**Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Karlovy Vary (Τσεχία) 1957
**Αργυρό Βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κορκ (Ιρλανδία) 1958
**3 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν (Ισπανία) 1958

**[[Μικρές Αφροδίτες]]* (1963)
**Βραβείο «Besonders wertvoll» στη Γερμανία 1964
**Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Φρανσίσκο (Η.Π.Α.) 1965
## Παραπομπές

Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Κατηγορία:Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Μπέλα Λουγκόζι

Ο **Μπέλα Λουγκόζι** (ουγγρικά: *Belá Ferenc Dezső Blaskó*, 20 Οκτωβρίου 1882 - 16 Αυγούστου 1956) ήταν Ουγγρικής καταγωγής ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στο Λούγκος, πόλη των Καρπαθίων, σήμερα στη Δυτική Ρουμανία (κατά τη γέννησή του η πόλη ήταν τμήμα της Αυστροουγγαρίας). Έπαιξε στο θέατρο στην Ουγγαρία σε Σαιξπηρικούς ρόλους και μερικά βωβά φιλμς, και κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως λοχαγός στον Αυστροουγγρικό στρατό.

Μετά την Ουγγρική Επανάσταση του 1919 εγκατέλειψε την Ουγγαρία και πήγε στη Γερμανία και από εκεί το 1920 ως οικονομικός μετανάστης στις Η.Π.Α.. Παίζει στο θέατρο από το 1927 το ρόλο του Δράκουλα, του χαρακτήρα του μυθιστορήματος του Μπραμ Στόκερ, χωρίς να γνωρίζει αγγλικά. Μετά το θάνατο του ηθοποιού βουβών ταινιών Λον Τσάνεϊ το 1930, ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Τοντ Μπράουνινγκ του δίνει το ρόλο του αιμοσταγούς βαμπίρ στην κλασική ταινία *[[Ο Κόμης Δράκουλας (1931 ταινία)|Dracula]]* (1931). Ο Λουγκόζι συμμετείχε σε δεκάδες ταινίες τρόμου και μυστηρίου, όπως τα *[[White Zombie]]* (1932), *Island of Lost Souls* (1932), *The Black Cat* (1934), *Mark of the Vampire* (1935), *The Raven* (1935), *Son of Frankenstein* (1939), *Frankenstein Meets the Wolf Man* (1943), *The Body Snatcher* (1945).

Πέθανε το 1956 σε ηλικία 73 ετών από καρδιακό επεισόδιο στο σπίτι του στο Λος Άντζελες και κηδεύτηκε με την μπέρτα του Δράκουλα, του ρόλου που τον καθιέρωσε.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ούγγροι ηθοποιοί
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Θεμιστοκλής Τσάτσος

Ο **Θεμιστοκλής Δ. Τσάτσος** (17 Ιουλίου 1906 – 9 Φεβρουαρίου 1970) ήταν Έλληνας συνταγματολόγος και πολιτικός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4/17 Ιουλίου 1906 και ήταν γιος του Δημητρίου Τσάτσου, πολιτικού και δικηγόρου, και της Θεοδώρας Ευστρατιάδη εκ Τεργέστης. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο μετέπειτα πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος. Σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια των Αθηνών και της Χαϊδελβέργης, και ιδιώτευσε ως δικηγόρος στην Αθήνα. Το 1929 διορίστηκε υφηγητής του διοικητικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1968, οπότε και διορίστηκε για μικρή περίοδο, μέχρι το 1970, έκτακτος καθηγητής. Δίδαξε επίσης ως καθηγητής διοικητικού δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Το 1936 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Επί Μεταξά εκδιώχθηκε και εκτοπίστηκε στην Ανάφη αρχικά και μετά στη Μήλο. Το 1938 επανεξορίσθηκε στην Εύβοια. Η εκδίωξή του αποδίδεται από τον αδελφό του Κ. Τσάτσο στη συμμετοχή του στις συνεννοήσεις του Θεμιστοκλή Σοφούλη με το ΚΚΕ για την εκλογή Προέδρου του Κοινοβουλίου. Συμμετείχε ως εκπρόσωπος των Φιλελευθέρων στην ελληνική κυβέρνηση της Αιγύπτου, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα σύμφωνα με τη μαρτυρία του Κωνσταντίνου Τσάτσου τη ρήξη του με το κόμμα των Φιλελευθέρων, ενώ στις παραμονές της απελευθέρωσης αφού γύρισε στην Ελλάδα, ετοιμαζόταν να συγκροτήσει με τους Ζεβγό και στρατηγό Σπηλιωτόπουλο, μια τριμελή κυβερνητική επιτροπή ως μεταβατικό σχήμα μέχρι τον ερχομό της εξόριστης Ελληνικής κυβέρνησης. Μετά την απελευθέρωση διετέλεσε υπουργός δικαιοσύνης (1944), εφοδιασμού (1945), αεροπορίας (1947) και ξανά δικαιοσύνης (1950). Το 1959 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στη σύνταξη του κυπριακού συντάγματος, ενώ το 1961 διορίστηκε πρεσβευτής στη Βόννη. Όταν ξέσπασε η Υπόθεση Μέρτεν και επακολούθησε η παραίτηση του Υψηλάντη, στη θέση του διορίστηκε ο Θεμιστοκλής Τσάτσος. Μετά την παύση του από τη θέση του πρέσβεως, με την άνοδο του Γεωργίου Παπανδρέου, δεν επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά διορίστηκε άμισθος «επί τιμή» έκτακτος καθηγητής στη Χαϊδελβέργη.
Το 1968 συμμετείχε στην Επιτροπή Μητρέλια για την εκπόνηση ενός Συντάγματος το οποίο θα ίσχυε μετά το πέρας της Δικτατορίας.

Ο Θεμιστοκλής Τσάτσος συνέγραψε αρκετά νομικά έργα. Γιος του είναι ο Δημήτρης Θ. Τσάτσος.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Κωνσταντίνος Τσάτσος: *Λογοδοσία μιας ζωής*, τόμ. 2ος, εκδ. «Οι εκδόσεις των φίλων», Αθήνα 2000

Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αεροπορίας
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού
Τσατσος
Κατηγορία:Οικογένεια Τσάτσου
Κατηγορία:Έλληνες συνταγματολόγοι
Ελίζαμπεθ Μοντγκόμερι

Η **Ελίζαμπεθ Μοντγκόμερι** (*Elizabeth Montgomery*, 15 Απριλίου 1933 - 18 Μαΐου 1995) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός.

Γεννήθηκε στο Λος Άντζελες στις 15 Απριλίου του 1933. Ήταν κόρη του μεγάλου ηθοποιού και σκηνοθέτη Ρόμπερτ Μοντγκόμερι (*"Κυρά της Λίμνης"*, 1947) και της ηθοποιού Ελίζαμπεθ Μπράιαν Άλεν. Από πολύ νωρίς έδειξε κλίση στην υποκριτική και τη δεκαετία του 1950 εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά του πατέρα της "*Ο Ρόμπερτ Μοντγκόμερι παρουσιάζει*".

Τη δεκαετία του 1960 υποδύθηκε στο κανάλι NBC τη μάγισσα Σαμάνθα στην τηλεοπτική σειρά *Bewitched* (1964-1972). Η ομορφιά και το χαμόγελό της συνέβαλαν στο να ψηφιστεί μέσα στις 50 ομορφότερες ηθοποιούς όλων των εποχών από το περιοδικό **Variety**.

Ύστερα από τον βίαιο χωρισμό της με τον σκηνοθέτη και σύζυγό της Μπιλ Άσερ δημιούργησε δεσμό με τον ηθοποιό Ρόμπερτ Φόξγουορθ και έπαιξε σε τηλεταινίες. Πέθανε στις 18 Μαΐου 1995 από καρκίνο του παχέος εντέρου.

## Φιλμογραφία

## Τηλεόραση

## Βραβεία και υποψηφιότητες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  

Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Πεζά Ηρακλείου

thumb|Ναός του Αγίου Νικολάου στα Πεζά
Τα **Πεζά** είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης κοινότητος καθώς και του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδος και βρίσκεται στο κέντρο του φερώνυμου λεκανοπεδίου, εν μέσω αμπελώνων και ελαιώνων σε υψόμετρο 310 μέτρα.

## Ασχολίες
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, και πρωτίστως εργάζονται σε επιχειρήσεις στον κατασκευαστικό τομέα (οικοδομές, ελαιοχρωματισμούς) και τις τουριστικές υπηρεσίες, ή ασχολούνται με το εμπόριο. Τα βασικότερα γεωργικά προϊόντα είναι το εκλεκτής ποιότητας λάδι με ονομασία προέλευσης , και το επίσης επώνυμο ΟΠΑΠ κρασί. Δεν εξάγονται πλέον επιτραπέζια σταφύλια στο εξωτερικό (παλιότερα λειτουργούσαν πολλά συσκευαστήρια). Η τυποποίηση των κρασιών και του λαδιού γίνεται σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις, οι οποίες βρίσκονται στην "Ένωση Πεζών" (Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Πεζών) και η οποία αποτελείται από δεκαεννέα πρωτοβάθμιους συνεταιρισμούς, που αντιπροσωπεύουν 3.200 παραγωγούς οίνου και ελαιόλαδου.

## Υποδομή
Η οργάνωση των βιομηχανικών εγκαταστάσεων της Ενώσεως είναι άρτια. Στον οικισμό λειτουργούν μεταξύ άλλων Περιφερειακό Ιατρείο, ΚΕΠ, ΚΔΑΠ, Βρεφονηπιακός Σταθμός, Τράπεζα (Παγκρήτια Συνεταιριστική), εμπορικά καταστήματα, ταβέρνες κ.λπ., ενώ το νέο Δημοτικό Κατάστημα είναι στη φάση της κατασκευής. Τα Πεζά ήταν και είναι συγκοινωνιακός κόμβος της περιοχής, ως ενδιάμεσος σταθμός στον εθνικό δρόμο από το Ηράκλειο προς το Αρκαλοχώρι και τη Βιάννο.

Στο χωριό βρίσκεται η αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου (παλιός βενετσιάνικος ναός, μουσουλμανικό τζαμί και δημοτικό σχολείο), ο ναός του Αγίου Νικολάου και η παλιά εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου. Στο ξωκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου έχουν ανασκαφεί χτιστά μεσαιωνικά πατητήρια.

## Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι πολύ παλιός. Αναφέρεται σε έγγραφα του 1212 με την ονομασία *Piscia* σε έγγραφο με το οποίο ο Δόγης της Βενετίας Πιέτρο Τσιάνι επιβεβαιώνει την παραχώρηση μερικών χωριών στη μονή της Παναγίας του Σινά, από την εποχή των Βυζαντινών. Εξάλλου, τον οικισμό τον βρίσκουμε και σε συμβόλαια αγοραπωλησίας κρασιού του 1271 και αναφέρεται στο δουκικό αρχείο του Χάνδακα. Το 1583 αναγράφεται στον Καστροφύλακα με το όνομα *Pesá* στην επαρχία Πεδιάδος και με 214 κατοίκους. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 5 χριστιανικές και 5 τουρκικές οικογένειες και στην απογραφή του 1881 με 157 Χριστιανούς και 34 Τούρκους. Από το 1920 και μετά ανήκουν στην ομώνυμη κοινότητα, στην οποία παρέμειναν μέχρι τη σύσταση του δήμου Νίκου Καζαντζάκη με το πρόγραμμα Καποδίστριας, και του οποίου ορίστηκαν έδρα. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, τα Πεζά έγιναν έδρα του δήμου Αρχανών-Αστερουσίων.

Δείτε ***[[Κοινότητα Πεζών]]***

Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Βιβλιογραφία
* 

## Παραπομπές


Πεζα
Πεζα
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Ριζά Χαλκιδικής

Τα **Ριζά** είναι οικισμός και σήμερα ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ζερβοχωρίων, στο νομό Χαλκιδικής. Μέχρι το 1926 ήταν γνωστός με το τοπωνύμιο Σεποτνίκια. Αριθμούσε 599 κατοίκους  το 2001, με βάση την αντίστοιχη πληθυσμιακή απογραφή. Κύριες ασχολίες είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Παράγει ελιές και τυρί.  Αξιοθέατο αποτελεί ο ειδυλλιακός χώρος αναψυχής του Αγίου Αθανασίου. Από τα Ριζά ήταν οι οπλαρχηγοί της επανάστασης του 1821, Βασίλειος Αθανασίου και Αθανάσιος Νικολάου Χαλκιώτης (πατέρας του καθηγητή ιστορίας Νικολάου Χαλκιόπουλου).

Ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου χρονολογείται από το 1852 και είναι τρίκλιτη βασιλική. Τα Ριζά διαθέτουν ενεργό πολιτιστικό σύλλογο και επίσης μορφωτικό αθλητικό σύλλογο με την επωνυμία "ΜΑΣ Ριζών ο Κεραυνός". Επίσης, στον οικισμό λειτουργεί νηπιαγωγείο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Δήμος Ζερβοχωρίων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου
Ράχη

Το τοπωνύμιο **Ράχη** μπορεί να αναφέρεται στους οικισμούς:

*Ράχη Άρτας
*Ράχη Ημαθίας
*Ράχη Ιωαννίνων
*Ράχη Καραιίκων Αχαΐας
*Ράχη Σταυροδρομίου Αχαΐας
*Ράχη Κέρκυρας
*Ράχη Λευκάδας
*Ράχη Νάξου
*Ράχη Ξάνθης
*Ράχη Πιερίας

## Ράχες
Υπάρχουν ακόμα τοπωνύμια με το όνομα Ράχη στον πληθυντικό. Δείτε: Ράχες.

## Παράγωγα
* Ραχίδιο Κυκλάδων στην Αμοργό.
* Ραχούλα Καρδίτσας
* Ραχούλα Λάρισας
* Ραχούλι Θεσπρωτίας

## Άλλες χρήσεις
Η πλάτη (ανατομία), μέρος του σώματος ζώων.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άγιος Πολυχρόνιος

Ο ιερομάρτυρας **Πολυχρόνιος**  ήταν κληρικός που έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ.
## Βίος
### Πρώτα χρόνια
Καταγόταν από την επαρχία Γαμφανήτιδος και ήταν γιος γεωργού. Ο Βαρδάνιος, όπως έλεγαν τον πατέρα του, επιμελήθηκε τη χριστιανική ανατροφή του γιου του και του δίδαξε τις χριστιανικές αλήθειες. Σύντομα ο Πολυχρόνιος έγινε πολύ ικανός συζητητής και έφερε σε δύσκολη θέση τους ειδωλολάτρες σε φιλοσοφικές συζητήσεις για την αλήθεια και τη θρησκεία.. Στη συνέχεια μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε διάκονος και εν συνεχεία πρεσβύτερος. 
### Έργο
Μέλημα πρωταρχικό του Πολυχρονίου ήταν η διδαχή των θρησκευτικών δογμάτων στος ενορίτες του. Ο Άγιος, ο οποίος εργάστηκε και ο ίδιος ως γεωργός σε αμπέλια, έκανε πολλά θαύματα, όπως όταν έκανε να αναβρύσει πηγή νερού. Όταν όμως έγινε Αυτοκράτορας ο Κωνστάντιος, που ήταν θιασώτης του αρειανισμού, ο Πολυχρόνιος συναντούσε συνεχώς αντιδράσεις και απειλές. Παρά τους διωγμούς και την εξορία, που του επεβλήθησαν από τον Αυτοκράτορα, ο Άγιος παρέμεινε ακλόνητος στις αρχές του.
### Μαρτύριο και μνήμη
Εξαιτίας του θάρρους του και της πίστης του στις αρχές του Χριστού, οι οπαδοί του Αρείου μεθόδευσαν και πέτυχαν τη δολοφονία του. Μια μέρα ενώ ο άγιος ιερουργούσε, ομάδα Αρειανών έκανε εισβολή στην εκκλησία και  τον μαχαίρωσαν πολλαπλάεπάνω στην Αγία Τράπεζα. Η μνήμη του Αγίου εορτάζεται στις 7 Οκτωβρίου από την ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Στην Κύπρο μάλιστα κατά την ημέρα της μνήμης του λαμβάνει χώρα πανήγυρη στα χωριά Άγιος Νικόλαος Λευκονοίκου και Μελάναρκα Καρπασίας. 

Σημειώνεται ότι στο χριστιανικό εορτολόγιο υπάρχει και ο Όσιος Πολυχρόνιος, μαθητής του Ζεβινά,  που δεν πρέπει να συγχέεται με τον ιερομάρτυρα. Η μνήμη του Οσίου Πολυχρονίουτιμάται στις 23 Φεβρουαρίου. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Βίος του Αγίου

Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Κορίνα Τσοπέη

Η **Κυριακή "Κορίνα" Τσοπέη** (Αθήνα, 21 Ιουνίου 1944) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, νικήτρια του διαγωνισμού ομορφιάς Σταρ Ελλάς και Μις Υφήλιος το 1964. Με τη νίκη της εκείνη, έγινε η πρώτη Ελληνίδα που κέρδισε στα εν λόγω καλλιστεία.

## Βιογραφία
Είναι κόρη του στρατιωτικού Γιώργου Τσοπέη (1914-1997) από τη Μάνη και της Μαρίας Τσοπέη. Έχει έναν αδελφό, τον Βασίλη, και μία αδελφή, τη Δέσποινα.

Έχει παντρευτεί δύο φορές. Ο πρώτος γάμος της ήταν με τον πλαστικό χειρουργό στο Μπέβερλι Χιλς, Στίβεν Ζαξ, από το 1968 έως το 1978. Το ζευγάρι απέκτησε τρεις γιους: τον Ανδρέα, τον Στέφανο και τον Γιώργο. Ζούσαν στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας, αλλά επισκέπτονταν συχνά την Ελλάδα. Ο δεύτερος γάμος της Τσοπέη ήταν με τον θεατρικό και κινηματογραφικό ατζέντη του Χόλιγουντ, Φρέντι Φιλντς (αδελφό του τραγουδιστή Σεπ Φιλντς) από το 1981 μέχρι τον θάνατό του από καρκίνο του πνεύμονα τον Δεκέμβριο του 2007.

## Καριέρα
Στις 20 Ιουνίου 1964 η Κορίνα στέφθηκε Σταρ Ελλάς από τη Δέσποινα Οργέτα (Σταρ Ελλάς 1963) και εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό Μις Υφήλιος το 1964, στο Μαϊάμι της Φλόριντας την 1 Αυγούστου. Νίκησε τις Μις Ισραήλ, Μις Μεγάλη Βρετανία, Μις Σουηδία και Μις Κίνα και στέφθηκε Μις Υφήλιος, φέρνοντας τον τίτλο στην Ελλάδα για πρώτη φορά. Από τότε επέστρεψε αρκετές φορές στο διαγωνισμό αλλά υπό την ιδιότητα του μέλους της κριτικής επιτροπής.

Μετά την στέψη της ως Μις Υφήλιος, επιδίωξε να αρχίσει κινηματογραφική καριέρα στο Χόλιγουντ, με εμφανίσεις σε ταινίες και σειρές της Αμερικής, όπως *A Man Called Horse*, *Daniel Boone*,  *Lost in Space*, *Valley of the Dolls* και *A Guide for the Married Man*. Ως φωτομοντέλο, διαφήμισε μεταξύ άλλων και τα καλσόν μάρκας Berkshire.

Εκτός από την καριέρα της ως ηθοποιού και φωτομοντέλου, η Τσοπέη είναι πρόεδρος μιας οργάνωσης για την καταπολέμηση της παιδικής λευχαιμίας.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Οι όμορφες της Μάνης, βιογραφικά στοιχεία για την Τσοπέη, από το Μάνη, χθες, σήμερα, αύριο.
*  
* «H υπέροχη ζωή της Κορίνας Τσοπέη», συνέντευξη στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», 18 Σεπτεμβρίου 2013.

Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Νικήτριες Σταρ Ελλάς
Κατηγορία:Μις Υφήλιος
Σούλι (αποσαφήνιση)

Το **Σούλι** μπορεί να αναφέρεται στα τοπωνύμια:

* Σούλι Αρκαδίας
* Σούλι Αχαΐας ή *Παλαιό Σούλι* (Κοινότητα)
* Σούλι Ηλείας
* Σούλι Θεσπρωτίας (Σαμονίδα)
* Σούλι Κορινθίας
* Σούλι Λακωνίας

* Σούλι (Αλβανία) επαρχίας Κορυτσάς

## Επίσης
* Άνω Σούλι Αττικής
* Κάτω Σούλι Αττικής
* Νέο Σούλι Αχαΐας
* Νέο Σούλι Σερρών
* Μικρό Σούλι Σερρών
* Κοινότητα Σουλίου
* Δήμος Σουλίου
* Μαυροσούλι Σερρών, εγκαταλελειμμένος οικισμός στον νομό Σερρών.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άκτον Βέιλ

Το **Άκτον Βέιλ** () είναι μια βιομηχανική πόλη του Καναδά και βρίσκεται στην Επαρχία Κεμπέκ. Ιδρυμένη το 1862, η πόλη του Άκτον Βέιλ σήμερα έχει πληθυσμό 7.978 κατοίκους και η έκτασή της φτάνει τα 90.96 χλμ² (στοιχεία 2008). Πήρε το όνομά της από το Άκτον, ένα προάστιο του Λονδίνου στην Αγγλία. Στο παρελθόν ήταν κέντρο παραγωγής χαλκού ενώ σήμερα διαθέτει βιομηχανία παπουτσιών, λάστιχου, και μάλλινων υφασμάτων. 

"La Pensée de Bagot" είναι η δημοτική εφημερίδα

## Εκπαίδευση

Η πόλη έχει πέντε σχολεία. 

* Σχολείο Sacré-Coeur (βρεφονηπιακός σταθμός)
* Σχολείο Saint-André (πρωτοβάθμια εκπαίδευση)
* Σχολείο Roger-Labrèque (πρωτοβάθμια εκπαίδευση)
* Σχολείο Robert-Ouimet (δευτεροβάθμια εκπαίδευση)
* Κέντρο κατάρτισης ενηλίκων.

## Δήμαρχοι

* Éric Charbonneau (2009 - )
* Juliette Dupuis (2005 - 2009)
* Maurice Coutu (2001-2005)
* Anatole Bergeron (1993-2001)
* Gaston Gigère (????-1993)

* Roger Labrèque (1974-1986)
* Henri Boisvert (1966-1974)
* J.Edmour Gagnon (1963-1966)
* Lucien Désautels (1962-1963)
* Roger Labrèque (1948-1962)
* J.W. Cantin (1942-1948)
* J. Antonio Leclerc (1940-1942)
* Dr Philippe Adam (1934-1940)
* Ernest Boisvert (1932-1933)
* Auray Fontaine (1928-1932)
* Ernest Boisvert (1926-1928)
* Auray Fontaine (1924-1926)
* Dr. Léon Gauthier (1922-1924)
* J.E. Marcile (1918-1922)
* Dr. F.H. Daigneault (1916-1918)
* Charles Viens (1915-1916)
* David Lemay (1914-1915)
* Dr. F.H. Daigneault (1905-1914)
* Pierre Guertin (1902-1905)
* Georges Deslandes (1901-1902)
* J.E. Marcile (1900-1901)
* Milton McDonald (1897-1900)
* Auguste Dalpé (1896-1897)
* Alfred St-Amour (1895-1896)
* Pierre Guertin (1893-1895)
* Alfred St-Amour (1891-1893)
* Charles Roscony (1881-1891)
* N.Η Dubois (1880-1881)
* Charles Roscony (1872-1880)
* Jérémie Morrier (1870-1872)
* J.A. Cushing (1868-1870)
* Charles F. McCallum (1866-1868)
* Jérémie Morrier (1864-1866)
* A.H. Dubrule (1863-1864)
* J.A. Cushing (1861-1863)

## Θρησκεία

Η πόλη διαθέτει αρκετούς τόπους λατρείας:
* Ρωμαϊκή καθολική εκκλησία 
* Ευαγγελική εκκλησία 
* Αγγλικανική εκκλησία 
* Αίθουσα του Βασιλείου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* http://www.ville.actonvale.qc.ca 
* https://web.archive.org/web/20180804014023/http://cldacton.qc.ca/
* http://www.mrcacton.qc.ca 
* http://www.statcan.ca
* http://www.cssh.qc.ca 

Κατηγορία:Πόλεις του Κεμπέκ
Κατηγορία:Κεμπέκ
Ντέιβιντ Τζιλ

Ο **Ντέιβιντ Τζιλ** (, Αμπερντίν, 12 Ιουνίου 1843 - Λονδίνο, 24 Ιανουαρίου 1914) ήταν Σκωτσέζος αστρονόμος. 

Από το 1879 και επί 23 χρόνια διεύθυνε το αστεροσκοπείο του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδος. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη φωτογραφική απεικόνιση και καταγραφή των αστέρων του Νοτίου ημισφαιρίου και όσων βρίσκονται γύρω απο τον Νοτίου Πόλου. Επίσης ασχολήθηκε και με παρατηρήσεις μικρών πλανητών προς καθορισμό της ηλιακής παράλλαξης.

Ο Τζιλ δημοσίευσε έργα στα *Χρονικά του Αστεροσκοπίου της Καλής Ελπίδας* (Annals of the Cape Observatory) και στα *Χρονικά της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας* (Royal Astronomical Society), καθώς επίσης και την ιστορία του Αστεροσκοπείου αυτού και έκθεση περί της γεωδαιτικής επιθεώρησης της Νοτίου Αφρικής.

To 1900 έλαβε τον τίτλο του σερ. Προς τιμήν του έχει ονομαστεί ένας κρατήρας στη Σελήνη (σε σεληνιακές συντεταγμένες 63.9° S, 75.9° E) και ένας στον Άρη.

## Δείτε επίσης
* Παράλλαξη αστέρων

## Παραπομπές


### Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.17ος, σ.666

Κατηγορία:Σκωτσέζοι αστρονόμοι
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Λεχρίτης

Στις δημώδεις ελληνικές εκφράσεις ο χαρακτηρισμός **λεχρίτης**, λεχρίτισσα έχει έννοια υβριστική, πρόσωπο τιποτένιο, ανήθικο (παλιάνθρωπος) ή και βρομιάρης.

Με το όνομα αυτό φέρεται και ο επονομαζόμενος "Σύλλογος Λεχριτών Θεσσαλονίκης" που χρονολογείται από το 1925 και συνεστήθη από βετεράνους του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας καθώς και από Κωνσταντινοπολίτες στη Θεσσαλονίκη. Αρχικά είχε το όνομα «Μποέμ» που στα γαλλικά σημαίνει γλεντζές (μποέμηδες, γλεντζέδες) αλλά επειδή, στη συνέχεια, δεν τους ταίριαζε ο ξενόφερτος τίτλος, αποφάσισαν να τον αλλάξουν σε Λεχρίτη από το ένζυμο που προκαλεί τη βράση της ρετσίνας ακόμη και από το κουνουπάκι που ζει και πεθαίνει γύρω από την κάνουλα του βαρελιού. Έτσι, προς άρση της παρεξηγημένης ερμηνείας, όπως αναφέρεται σε σχετικό έγγραφο του Συλλόγου, «ο Λεχρίτης είναι ένα άτομο που μπορεί να προέρχεται από όλα τα κοινωνικά στρώματα, να έχει σχέση με την εκλεκτή ρετσίνα, να είναι πότης, όχι μέθυσος και να έχει χιούμορ».

Κατηγορία:Εκφράσεις
Αντώνιος Τασσόγλου

Ο **Αντώνιος Τασσόγλου** (1843 - 1892) ήταν Έλληνας ηθοποιός, από τους πρώτους του νεότερου ελληνικού θεάτρου.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1843. Ερχόμενος στην Αθήνα συνεργάσθηκε με το θίασο του Διον. Ταβουλάρη και Δημ. Αλεξιάδη όπου και διακρίθηκε σε ρόλους ιδίως του ραδιούργου, τους ίδιους ρόλους που έπαιξε μεταγενέστερα ο σύγχρονος Αρτέμης Μάτσας. Ο Αντώνιος Τασσόγλου είχε και ωραία μελωδική φωνή και υπήρξε ο πρώτος που τραγούδησε από σκηνής άσματα σε κωμειδύλλια, όπως τους περίφημους "Μυλωνάδες" (1870).

Το 1886 σχημάτισε δικό του θίασο και έδωσε παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλες πόλεις, τουρκοκρατούμενες ακόμη, του ελλαδικού χώρου. Πέθανε στην Αθήνα το 1892.

## Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.17ος, σ.594

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου