Εστάς Γκρανιέ

Ο **Ευστάθιος Α΄ Γκρανιέ**, επίσης γνωστός ως Ευστάθιος Γκρενιέ ή Εστάς Γκρανιέ, γαλλ.: *Eustace Grenier* που αναφέρεται στα λατινικά ως *Eustachius Granarius* στα διατάγματα  (γενν. π. 1070 - 15 Ιουνίου 1123), ήταν Φλαμανδός σταυροφόρος, που συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία. Έγινε κύριος της Καισάρειας το 1101, κύριος της Σιδώνας το 1110, και τον Απρίλιο του 1123 εξελέγη κοντόσταυλος και βάιλος της Ιερουσαλήμ κατά την αιχμαλωσία του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ.  Λίγο πριν το τέλος του, νίκησε έναν στρατό των Φατιμιδών στη Μάχη της Γιμπνέ κοντά στο Ιμπελέν.

Ο Γκρανιέ θεωρείται μέλος των ιπποτών της επισκοπής του Τερουάν στην κομητεία του Σαιν-Πολ, οι οποίοι συνόδευσαν τον Βαλδουίνο της Βουλώνης (Βαλδουίνο Α΄ της Ιερουσαλήμ) στους Αγίους Τόπους, όπως αναφέρεται σε ένα κείμενο που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του προς τιμήν τους. 

## Προέλευση
Η καταγωγή του Ευστάθιου Γκρανιέ δίνεται από ένα ποίημα στα λατινικά, το *Versus de viris illustribus diocesis Tarvanensis qui in sacra fuere expeditione* («στίχος για επιφανείς άνδρες της επισκοπής του Τερουάν που συμμετείχαν στην Ιερά Εκστρατεία»),  γραμμένο από έναν άγνωστο συγγραφέα, που ήταν ένας από τους συγχρόνους του. Ο συγγραφέας γράφει *nostris diebus* («συνέβη στις μέρες μας»).  Σε αυτό το ποίημα, ο Ευστάθιος Γκρανιέ αναφέρεται μεταξύ των ιπποτών της επισκοπής του Tερουάν που συνόδευσαν τον Βαλδουίνο της Βουλώνης, τον μελλοντικό βασιλιά της Ιερουσαλήμ, στους Αγίους Τόπους.  Ο συγγραφέας γράφει: 
" *Par Belramensis, fit princeps Caesariensis*
*Eustachius notus miles, cognomine Gernirs*» 
(Δηλ.): "Ο ομότιμος του Μπελρέμ έγινε πρίγκιπας της Καισάρειας"
Ο Ευστάθιος, διάσημος ιππότης, ονόματι Γκρανιέ.

Το όνομά του αναφέρεται στα λατινικά με διάφορες μορφές (*Garnerius*, *Granerius*, *Granarius*). Υπέγραψε ως *Eustachius Garnerius*, το 1110, σε μία προνομιακή πράξη που δόθηκε από τον Βαλδουίνο Α΄ της Ιερουσαλήμ υπέρ της εκκλησίας της Βηθλεέμ. Το όνομά του είναι *Eustachius Granerius* σε μία πράξη με ημερομηνία 5 Μαΐου 1116 στο Αρχείο Καταστατικών του Παναγίου Τάφου, και το 1120 η υπογραφή του είναι *Eustachius Granarius*, σε ένα έγγραφο που υπογράφηκε από τον Βαλδουίνο Β΄ της Ιερουσαλήμ.  

Ο Γουλιέλμος της Τύρου, σύγχρονος του Ευστάθιου Γκρανιέ, τον αναφέρει ως έναν από τους βαρόνους του Βαλδουίνου της Βουλώνης. 

Τον 16ο αι. οι Nicolas Despars (*Χρονικά της Φλάνδρας*) και Jacques Meyer (*Χρονικά της Φλάνδρας*) αναφέρουν τον Eustace Garnier ή Grenier στους καταλόγους τους με τους Φλαμανδούς ιππότες, που συμμετείχαν ενεργά στην Α΄ Σταυροφορία.  Ο Ζακ Μεγιέρ στα *Χρονικά της Φλάνδρας* (1561) αναφέρει ότι ο Ευστάθιος Γκρανιέ καταγόταν από την επισκοπή του Τερουάν. 

Τον 16ο αιώνα, γράφει ο Σαρλ ντυ Φρεν κύριος ντυ Κανζ (Δουκάγγιος): «Βρίσκω αρκετές οικογένειες με αυτό το όνομα Γκρανιέ ή Γκρενιέ στη Γαλλία (...) Είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς αν ο Ευστάθιος καταγόταν από την Ακουιτανία ή την Πικαρδία, ή ακόμη και από τη Φλάνδρα, όπως θέλει ο Μέγιερ και ο οποίος του δίνει το παρωνύμιο Μπεκάμ, χωρίς να ξέρω γιατί. Τον αποκαλεί Beccamensis, δηλαδή γηγενή του Μπεκάμ, τόπου που επρόκειτο να βρίσκεται στη Φλάνδρα ή στις γειτονικές περιοχές, καθώς ο συγγραφέας σημειώνει ότι ο Γοδεφρίδος του Μπουγιόν, κατά την κατανομή των κατακτημένων περιοχών στους σταυροφόρους βαρόνους, δεν ξέχασε τους συμπατριώτες του. Αλλά δεν μπορούμε να βρούμε μία πόλη ή ένα χωριό που να ονομάζεται Μπεκάμ. Λατινικοί στίχοι προς τιμήν των χαρακτήρων από τη μητρόπολη Τερουάν που διακρίθηκαν στην Α΄ Σταυροφορία, μας λένε ότι ο Ευστάθιος, με το παρωνύμιο Ζερνίρ, έγινε πρίγκιπας ή κύριος της Καισάρειας.». 

Το 1865, ο Paul Edouard Didier Riant γράφει ότι ο Ευστάθιος Γκρανιέ είναι «ένας από τους Φλαμανδούς υποτελείς» του βασιλιά Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ. 

Το 1892 ο ηγούμενος και ιστορικός Ντανιέλ Αινιερέ, στο *Bulletin de la Société des antiquaires de la Morinie,* γράφει ένα άρθρο σχετικά με τον στίχο που γράφτηκε από την εποχή του Ευστάθιου Γκρανιέ και αναφέρει τον «Ευστάθιο, διάσημο ιππότη, ονόματι Γκρανιέ, πρίγκιπα της Καισάρειας» μεταξύ των ιπποτών της επισκοπής του Τερουάν που συνόδευσαν τον Βαλδουίνο της Βουλώνης στους Αγίους Τόπους. 

Ο Τσαρλς Μέλερ στο *βιβλίο του «Οι Φλαμανδοί του Τερνουά»* (1904) γράφει: «ανάμεσα στους Σταυροφόρους των Τερνουά, ο Ευστάθιος απέκτησε μεγάλη περιουσία, κατείχε δύο από τα μεγάλα φέουδα του βασιλείου, την κυριότητα της Καισάρειας, της οποίας ήταν ο πρώτος κάτοχος μετά την κατάκτησή της το 1101, και το πριγκιπάτο της Σιδώνας (…) Αν δεχτούμε την παραλλαγή *Ευστάθιος* του χειρογράφου Α στίχος 17, θα μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι ήταν νόθος γιος του κόμη Ευστάθιου (*Eustachii nothus*). Σε αυτή την περίπτωση, αυτή η συγγένεια θα εξηγούσε τη μεγάλη εύνοια του βασιλιά, του ετεροθαλή αδελφού του, προς αυτόν, αλλά είναι μία επικίνδυνη υπόθεση». 

;Σύγχρονες πηγές σχετικά με την καταγωγή του Ευστάθιου Γκρανιέ:

Ο Joseph Ringel στο *Césarée de Palestine: étude historique et archéologique* (1975) γράφει: «γύρω στο 1108, ο Φλαμανδός ιππότης Ευστάθιος Γκρανιέ παρέλαβε την Καισάρεια ως φέουδο». 
Ο Jean Richard στο *βιβλίο του The Latin Kingdom of Jerusalem* (1979) γράφει ότι ο Eυστάθιος Γκρανιέ καταγόταν από την Ιερουσαλήμ, και ήταν ένας από τους πιο πιστούς συντρόφους του Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ. 
Ο Steven Tibble στο βιβλίο του *Monarchy and Lordships in the Latin Kingdom of Jerusalem, 1099-1291* (1989) γράφει ότι ο Eυστάθιος Γκρανιέ είναι «ένας Φλαμανδός ιππότης που είχε φθάσει στην Εγγύς Ανατολή, κάποια στιγμή μεταξύ 1099 και Αυγούστου 1105». 
Ο ιστορικός Άλαν Β. Μάρεϊ στο βιβλίο του *The Crusader Kingdom of Jerusalem: A Dynastic History 1099-1125* (2000) γράφει: «Ωστόσο, η καταγωγή του μπορεί να διαπιστωθεί με υψηλό βαθμό βεβαιότητας. Το *Versus de viris illustribus diocesis Tarvanensis qui in sacra fuere expeditione* τον προσδιορίζει ως Φλαμανδό από την επισκοπή του Tερουάν».  Σύμφωνα με την ανάλυση του κειμένου και την έρευνά του, ο Eυστάθιος Γκρανιά ήταν στρατιωτικός αξιωματούχος στο κάστρο του Μπωραινβίλ στην κομητεία του Σαιν-Πολ.  Ήταν οπισθοδρομικός υποτελής του Eυστάθιου Γ΄ της Βουλώνης,  επειδή οι κόμητες του Σαιν-Πολ κρατούσαν το Μπωραινβίλ ως φέουδο από τους κόμητες της Βουλώνης.  Το επώνυμο του Eυστάθιου υπονοεί ότι είτε ο Eυστάθιος, είτε ένας από τους προγόνους του, ήταν υπεύθυνος για τη διαχείριση μίας αποθήκης. Ο Alan V. Murray λέει ότι ο Eυστάθιος πιθανότατα ήρθε στους Αγίους Τόπους με τη συνοδεία του κυρίου του, Ούγου Β΄ του Σαιν-Πολ, κατά τη διάρκεια της Α΄ Σταυροφορίας.  Ο Jonathan Riley-Smith γράφει ότι ο Ευστάθιος έφθασε στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ μετά το 1099. 
Η Susan B. Edgington στο *Albert of Aachen* (2007) συμφωνεί με αυτήν την ανάλυση. Γράφει ότι ο Eυστάθιος Γκρανιέ πιθανότατα καταγόταν από το Μπωραίν-Σατώ στην κομητεία Σαιν-Πολ. 

## Στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ

### Ένας από τους σημαντικότερους άρχοντες του βασιλείου της Ιερουσαλήμ
Ο Ευστάθιος έγινε ένας από τους πιο έμπιστους αξιωματούχους του νεότερου αδελφού του Ευστάθιου Γ΄ της Βουλώνης, Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ .  Η συμμετοχή του στην Γ΄ Μάχη της Ράμλα τον Αύγουστο του 1105 ήταν το πρώτο καταγεγραμμένο γεγονός της ζωής του στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ.  Ο Βαλδουίνος διόρισε αυτόν και τον Παγκάν της Χάιφα να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις με τον Βερτράνδο της Τουλούζης, τον Γουλιέλμο Ιορδάνη της Κερδάνια και τον Τανκρέδο, τον αντιβασιλιά της Αντιόχειας, σχετικά με την οργάνωση μίας διάσκεψης, όπου θα μπορούσαν να επιλύσουν τις συγκρούσεις τους.  Οι ηγέτες των σταυροφόρων συγκεντρώθηκαν κοντά στην Τρίπολη, και κατέληξαν σε συμβιβασμό τον Ιούνιο του 1109.  Η συμφιλίωσή τους επέτρεψε στους ενωμένους στρατούς τους να αναγκάσουν τους υπερασπιστές της Τρίπολης να παραδοθούν στις 26 Ιουνίου. 

Ο Βαλδουίνος Α΄ παραχώρησε την Καισάρεια στον Ευστάθιο πριν από τον Σεπτέμβριο του 1110.   Ο Ευστάθιος έλαβε επίσης τη Σιδώνα, η οποία κατελήφθη από τις ενωμένες δυνάμεις του Βαλδουίνου Α΄ και του Σίγκουρντ Α΄ της Νορβηγίας στις 5 Δεκεμβρίου.   Συμμετείχε στις στρατιωτικές εκστρατείες του Βαλδουίνου Α΄ εναντίον του Σαϊζάρ το 1111.  Την ίδια χρονιά χρηματοδότησε την κατασκευή πολιορκητικών μηχανών, κατά τη διάρκεια της ανεπιτυχούς πολιορκίας της Τύρου. 

Οι ηγεμόνες της Καισάρειας και της Σιδώνας και η προίκα της συζύγου του έκαναν τον Ευστάθιο τον πιο ισχυρό ευγενή σε ολόκληρο το βασίλειο.  Κατείχε επίσης εξέχουσα θέση στο βασιλικό συμβούλιο.  Ήταν ένας από τους τέσσερις κοσμικούς άρχοντες που παρευρέθηκαν στη νομοθετική συνέλευση, που ο διάδοχος του Βαλδουίνου Α΄, ο Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ και ο Βάρμουντ πατριάρχης της Ιερουσαλήμ, συγκάλεσαν στη Ναμπλούς στις 16 Ιανουαρίου 1120.  Η συνέλευση ψήφισε διατάγματα, που ρύθμιζαν τη συλλογή και τη δαπάνη των δεκάτων (φόρου 1/10) και διέταζαν τον διωγμό της μοιχείας, της μαστροπείας, της ομοφυλοφιλίας, της διγαμίας και των ερωτικών σχέσεων μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων. 

### Κοντόσταυλος και βάιλος της Ιερουσαλήμ
Αφού ο πρίγκιπας των Αρτουκιδών Μπελέκ Γκαζί συνέλαβε τον Βαλδουίνο Β΄ στις 18 Απριλίου 1123,  ο πατριάρχης Βάρμουντ συγκάλεσε συνέλευση στην Άκρα, όπου ο Ευστάθιος εξελέγη κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ και βάιλος της Ιερουσαλήμ, για να διοικήσει το βασίλειο κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του βασιλιά.  Ο Βαλδουίνος κατέλαβε το φρούριο του Χαρπούρτ, όπου είχε κρατηθεί ως αιχμάλωτος.  Ο Ευστάθιος σύντομα έστειλε ενισχύσεις στο Χαρπούρτ για να βοηθήσει τον βασιλιά, αλλά ο Μπαλάκ ιμπν Μπαχράμ ανακατέλαβε το φρούριο, μέχρι να φθάσουν εκεί τα σταυροφορικά στρατεύματα. 

Ένας στρατός των Φατιμιδών εισέβαλε στο βασίλειο από την Ασκαλώνα τον Μάιο του 1123.   Ο Ευστάθιος επιτέθηκε στους εισβολείς κοντά στο Ιμπελέν και τους νίκησε στις 29 Μαΐου.   Δεν επέζησε για πολύ από τη νίκη του, επειδή απεβίωσε στις 15 Ιουνίου 1123.  Τάφηκε στην εκκλησία της Σαιντ Μαίρυ των Λατίνων.  Σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Τύρου, ήταν «ένας σοφός και συνετός άνθρωπος, με μεγάλη εμπειρία σε στρατιωτικά θέματα». 

## Οικογένεια
Ο Ευστάθιος νυμφεύτηκε την Έμμα, ανιψιά του Αρνούλφου των Σοκέ, του Λατίνου πατριάρχη της Ιερουσαλήμ.  Ο Αρνούλφος έδωσε την Ιεριχώ στον Ευστάθιο ως προίκα της Έμμας, αν και η πόλη ήταν ιδιοκτησία της Εκκλησίας του Παναγίου Τάφου.  

Με την Έμμα, ο Ευστάθιος ήταν ο πατέρας των διδύμων, του:
* Γεράρδου (γνωστού και ως Ευστάθιος Β΄) και του:
* Βάλτερ/Γκωτιέ, οι οποίοι τον διαδέχτηκαν στη Σιδώνα και την Καισάρεια αντίστοιχα.    
Η Έμμα έπειτα παντρεύτηκε τον Ούγο Β΄ του Λε Πιουζέ, κόμη της Γιάφας.  Η σχέση μεταξύ του 2ου συζύγου της και των γιων της ήταν τεταμένη. 

Ο απόγονός του, ο Ζυλιάν Γκρανιέ πώλησε την κυριότητα της Σιδώνας στους Ναΐτες Ιππότες μετά την καταστροφή της από τους Μογγόλους το 1260, μετά τη Μάχη του Αΐν Τζαλούτ.

Οι απόγονοί του συνέχισαν να κυβερνούν την Καισάρεια, μέχρι που αυτή έγινε ιδιοκτησία του Ιωάννη Αλεμάν, κατόπιν γάμου του με τη Μαργαρίτα Γκρανιέ το 1238 ή το 1243. 

Η οικογένεια Γκρανιέ εξέλειπε μετά από τα δύο αδέλφια: τον Μπαλιάν Β΄ (απεβ. στο Μπότρον το 1277) και τον Ιωάννη (απεβ. στην Αρμενία το 1289), που ήταν γιοι του Ζυλιάν Γκρανιέ (απεβ. το 1275) κυρίου της Σιδώνας, και της συζύγου του Ευφημίας, κόρης του Χετούμ Α΄ βασιλιά της Αρμενίας.

## Αναφορές

## Πηγές
*  https://books.google.com/books?id=mdQDLmDtNpwC&dq=%22However%2C+his+origins+can+be+established+with+a+high+degree+of+certainty%22&pg=PA194
*  https://books.google.com/books?id=-6kSAAAAYAAJ&dq=%22je+vais+parler+d%27un+tr%C3%A8s+int%C3%A9ressant+document%2C+relatif+%C3%A0+la+conqu%C3%AAte+de+J%C3%A9rusalem%22&pg=PA471
*  https://books.google.com/books?id=-dAAAAAAYAAJ&dq=%22Parmi+les+crois%C3%A9s+du+Ternois%2C+cet+Eustache+fit+une+fortune+extraordinaire%22&pg=PA198
* 
* 
* 
* 
 
Κατηγορία:Αντιβασιλείς του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ
Κατηγορία:Χριστιανοί Σταυροφόροι