open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κορησσία Κέας

Η **Κορησσία** ή **Λιβάδι** είναι οικισμός και λιμάνι στο νησί της Κέας, Κυκλάδες, κτισμένη στον κόλπο του Αγίου Νικολάου, ο οποίος σχηματίζει ασφαλές λιμάνι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Κορησσία έχει 711 κατοίκους, γεγονός που τον κατατάσσει ως τον μεγαλύτερο οικισμό του νησιού. Απέχει από την Ιουλίδα, πρωτεύουσα του νησιού, 5,5 χιλιόμετρα. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

Κατά την αρχαιότητα στην ίδια θέση υπήρχε η αρχαία πόλη Κορησσός. Σώζονται τμήματα από τα τείχη με τους αρχαίους πύργους, το νεκροταφείο και ερείπια αρχαίων οικιών. Στο χώρο ανακαλύφθηκε ο Κούρος της Κέας. Ο σύγχρονος οικισμός καταλαμβάνει την έκταση ανάμεσα στη θάλασσα και τον λόφο όπου ήταν κτισμένη η αρχαία πόλη. Η Κορησσία διατηρεί τον παραδοσιακό χαρακτήρα της και διαθέτει επίσης χώρους εστίασης και διαμονής. Ξεχωρίζει επίσης ο ναός της Αγίας Τριάδας. Στην άκρη της παραλίας της πόλης βρίσκεται η εκκλησία του αγίου Γεωργίου. Στην είσοδο του κόλπου σώζεται ο φάρος του Αγίου Νικολάου, κτισμένος το 1831 από την γαλλική εταιρεία φάρων.

Στη Κορησσία λειτουργούσε από το 1927 μέχρι το 1957 εργοστάσιο εμαγιέ. Το εργοστάσιο και τα μηχανήματά του έχουν συντηρηθεί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Κέας
Ασκητές Ροδόπης

Οι **Ασκητές** είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γεωγραφία
Οι Ασκητές βρίσκονται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην ανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής και τους βόρειους πρόποδες του όρους Ίσμαρος σε υψόμετρο 120 μέτρων. Απέχει 19 χιλιόμετρα ΝΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 30 χιλιόμετρα ΝΑ. από την Κομοτηνή και 41 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Στην τοποθεσία "Κάργα ντερέ" και "Φούρνακος" υπάρχουν τάφοι λαξευμένοι στο βράχο που πιθανολογούνται στην παλαιοχριστιανική περίοδο. 

## Ιστορία
Η παλιά ονομασία του χωριού, πριν την απελευθέρωση, ήταν *Σοφουλάρ* ή *Μίλιος*. Το 1871 ο γιατρός Μ. Μελίρρυτος αναφέρει ότι κατοικούσαν 356 Έλληνες, 177 Οθωμανοί και 74 πρόσφυγες. Λίγο πριν υπογραφεί η συνθήκη της Λωζάνης και ενὠ είχαν ήδη ξεκινήσει οι ανταλλαγές πληθυσμών που προέβλεπε, έγινε επίσημη ελληνική στατιστική στις 7 Ιουνίου 1923, οπότε καταγράφηκαν 607 κάτοικοι από τους οποίους οι 450 ήταν χριστιανοί (εκ των οποίων 376 παλαιοί κάτοικοι και 74 πρόσφυγες) και οι 177 μουσουλμάνοι Πομάκοι. Το 1926, εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την περιοχή της Καππαδοκίας, η πλειοψηφία των οποίων ήταν από τα χωριά Αγυρνά και Αγόρυα. 

Ως Ασκητές αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μαρωνείας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Μαρώνεια, τους Άνω Ασκητές, τοn Άγιο Χαράλαμπο και τον Πλατανίτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαρωνείας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 68 κατοίκους.

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Αδόλφος Γ΄ του Σάουενμπουργκ

Ο **Αδόλφος Γ΄**, γερμ.: Adolf III von Schauenburg (19 Ιανουαρίου 1511 - 1556) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν ο εκλέκτορας-αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας από το 1547 έως το 1556.

## Βιογραφία
Βαπτίστηκε στις 3 Φεβρουαρίου. Ήταν μάλλον ο πρώτος γιος του Ιακώβου Α΄ κόμη του Χόλσταϊν-Σάουενμπουργκ και της συζύγου του Mαρίας του Νάσσαου, κόρης του Ιωάννης Ε΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.

Αν και ήταν ο πρώτος γιος, ο Αδόλφος  προορίστηκε για μία σταδιοδρομία στην Εκκλησία από νεαρή ηλικία. Από το 1522 σπούδασε στο Λόιφεν. Έγινε ιερέας (canon) του καθεδρικού ναού της Λιέγης στις 2 Σεπτεμβρίου 1528 και στη συνέχεια κοσμήτορας του καθεδρικού ναού στις 30 Μαΐου 1533. Το 1529 έγινε επίσης ιερέας (canon) του καθεδρικού ναού του Μάιντς και στις 23 Δεκεμβρίου 1529 του καθεδρικού ναού της Κολωνίας. Έγινε πρύτανης της βασιλικής του Αγ. Γκέρεον και στη συνέχεια ο κοσμήτοράς της το 1533.

Με το τέλος του πατέρα του το 1531, ο Aδόλφος επέστρεψε στο Σάουμπουργκ για να γίνει κηδεμόνας των μικρότερων αδελφών του. Συμμετείχε στη διακυβέρνηση του Σάουμπουργκ μέχρι το 1544.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1530, ο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας Χέρμαν του Βηντ γινόταν όλο και πιο συμπαθής προς την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Για να προσπαθήσει να περιορίσει την επιρροή του αρχιεπισκόπου, στις 17 Δεκεμβρίου 1533 ο Σύλλογος του καθεδρικού ναού της Κολωνίας εξέλεξε τον Αδόλφο να είναι ο βοηθός επίσκοπος της Κολωνίας. Επρόκειτο να είναι το συντηρητικό αντίβαρο στις προσπάθειες του Χέρμαν για μεταρρυθμίσεις.

Στις 3 Ιουνίου 1543 ο πάπας Παύλος Γ΄ έγραψε στον Αδόλφο ενθαρρύνοντάς τον να επαγρυπνεί στις προσπάθειές του εναντίον του αρχιεπισκόπου Κολωνίας. Ο πάπας αφόρισε τον Χέρμαν στις 3 Ιουλίου 1546, διορίζοντας τον Αδόλφο ως διαχειριστή της αρχιεπισκοπής στη θέση του. Πράγματι ο Σύλλογος του καθεδρικού ναού εξέλεξε τον Αδόλφο ως αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας στις 24 Ιανουαρίου 1547. Χειροτονήθηκε ως ιερέας από τον επίσκοπο Ιωάννη Νόπελ στις 3 Μαΐου 1547.

Το πρώτο καθήκον του Αδόλφου ήταν να ανακαλέσει τις μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησαν από τον προκάτοχό του. Ο Χέρμαν είχε εγκαταστήσει τον Μάρτιν Μπούσερ, αλλά ο Aδόλφος απαγόρευσε τώρα το προτεσταντικό κήρυγμα σε όλη την αρχιεπισκοπή. Συνοδευόμενος από τον Έμπερχαρντ Μπίλικ, επαρχιακό επιθεωρητή των Καρμηλιτών, ο Aδόλφος παρακολούθησε τη Συνέλευση (Dieta) του Άουγκσμπουργκ το 1547–48. Ορίστηκε επίσκοπος στις 8 Απριλίου 1548, παρουσία του πάπα Παύλου Γ΄ και του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων. Παρευρέθηκε στη σύνοδο του Συμβουλίου του Tρέντο το 1551, συνοδευόμενος από τον Μπίλικ και τον Γιόχαν Γκρόπερ.

Ο Aδόλφος απεβίωσε στο Μπρυχλ στις 20 Σεπτεμβρίου 1556. Ο Κορνέλις Φλόρις ντε Βρηντ δημιούργησε συμμετρικούς τάφους για τον Aδόλφο και τον μικρότερο αδερφό του Aντώνιο του Σάουενμπουργκ (απεβ. 1558) στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Αρχικά ευρίσκοντο στη χορωδία, έπειτα μεταφέρθηκαν στα ακτινωτά παρεκκλήσια του ιερού το 1863.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Norbert Trippen, *Geschichte des Erzbistums Köln* (Κολωνία, 2008)
* Robert Haass, "Adolf III", στο *Neue Deutsche Biographie*, τομ. 1 (Βερολίνο: Duncker & Humblot, 1953), σελ. 83f.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Σάουμπουργκ
Κατάχρηση εξουσίας

Η **Κατάχρηση εξουσίας** ή κατάχρηση ισχύος, με την μορφή της "κακής συμπεριφοράς στο αξίωμα" ή του "επίσημου παραπτώματος", είναι η διάπραξη μιας άνομης πράξης που επηρεάζει την εκτέλεση των επίσημων καθηκόντων των εργαζομένων. Η κατάχρηση εξουσίας αποτελεί συχνά μια δίκαιη αιτία για την απομάκρυνση ενός εκλεγμένου αξιωματούχου με νόμο ή με ανάκληση εκλογών. Αυτοί που προχωρούν σε κατάχρηση εξουσίας είναι συχνά αυτοί που εκμεταλλεύονται την δυνατότητα που έχουν να κάνουν χρήση της διαφθοράς προς όφελός τους.

Στις ΗΠΑ, η κατάχρηση εξουσίας αναφέρθηκε μέσα στο κατηγορητήριο τουλάχιστον πέντε ομοσπονδιακών αξιωματούχων. Δυο από αυτούς (ο δικαστής Τζορτζ Ίνγκλις και ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον) παραιτήθηκαν πριν την διεξαγωγή της δίκης τους στην γερουσία και άλλοι δυο αθωώθηκαν από την γερουσία. Η δίκη του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ολοκληρώθηκε με τον πρόεδρο να κρίνεται μη ένοχος. Σε κρατικό επίπεδο, ο πρόεδρος Ροντ Μπλαγκόγιεβιτς από το Ιλινόις και απομακρύνθηκε ομόφωνα από το αξίωμά του στην γερουσία του Ιλινόις το 2009 για διάφορα αδικημάτα, μεταξύ των οποίων της κατάχρησης εξουσίας.

## Περαιτέρω μελέτη
* 
* 

Κατηγορία:Εγκλήματα
Κατηγορία:Εξουσία
Νικήτας Κάλλας

Ο **Νικήτας Κάλλας** ήταν Πελοποννήσιος αγωνιστής και πολιτικός του 1821.

Ο Κάλλας το 1822 υπογράφει έγγραφο απογραφής της περιουσίας της σχολής Δημητσάνης προς τον υπουργό πολέμου Ιωάννη Κωλέττη. Το 1823 υπογράφει έγγραφο ως ταμίας του κεντρικού ταμείου.

Είχε διορισθεί προσωρινός υπουργός Δικαίου της Ελλάδος στο Εκτελεστικό του 1823, την δεύτερη Ελληνική κυβέρνηση, από τις 13 Ιουνίου έως τις 13 Ιουλίου του 1824. Την ίδια χρονιά προτάθηκε για έπαρχος Ιμπλακίων, (περιοχή Μάνης) χωρίς να επιλεγεί τελικά για την θέση για την οποία επιλέγει ο Κωνσταντίνος Μιχαλόπουλος.

Το 1826 ήταν εκλέκτορας της επαρχίας Καρύταινας, οι εκλέκτορες επέλεξαν με ψήφο τους πληρεξούσιους της επαρχίας για την Γ΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου. Το 1827 πήρε μέρος ως πληρεξούσιος Καρύταινας στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης κι έπειτα στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Άνω Ασκητές Ροδόπης

Οι **Άνω Ασκητές** ή ο **Καλόγηρος** είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γεωγραφία - ιστορία
Οι Άνω Ασκητές βρίσκονται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην ανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής σε υψόμετρο 155 μέτρων. Το χωριό απέχει 20 χιλιόμετρα ΝΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 31 χιλιόμετρα ΝΑ. από την Κομοτηνή και 42 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη ενώ είναι δίπλα και νοτιοδυτικά από τους Ασκητές των οποίων θεωρείται συνοικισμός. 

Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαρωνείας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Μαρώνεια, τους Ασκητές, τον Άγιο Χαράλαμπο και τον Πλατανίτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαρωνείας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 49 κατοίκους.
Ο συνοικισμός κατοικείται αποκλειστικά από Τουρκογενείς Μουσουλμάνους.

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Παρενόχληση από θέση εξουσίας

Η **παρενόχληση από θέση εξουσίας** είναι μια μορφή παρενόχλησης και εκφοβισμού στον χώρο εργασίας, κατά την οποία κάποιος από θέση μεγαλύτερης εξουσίας χρησιμοποιεί την εξουσία που του δίνει η θέση του για να παρενοχλήσει ή να εκφοβίσει έναν υπάλληλο χαμηλότερης εργασιακής κατάταξης. Περιλαμβάνει μια σειρά από συμπεριφορές, από ήπιο ερεθισμό μέχρι σοβαρή κακοποίηση, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν δραστηριότητα πέρα από τα όρια των απλών καθηκόντων της εν λόγω εργασίας. Απαγορευμένη σε ορισμένες χώρες, η παρενόχληση από θέση εξουσίας θεωρείται μια μορφή παράνομης διάκρισης των υπαλλήλων αλλά και μορφή πολιτικής και ψυχολογικής κατάχρησης. Οι μορφές αυτού του είδους παρενόχλησης περιλαμβάνουν σωματικές ή ψυχολογικές επιθέσεις, διαχωρισμό μεταξύ των υπαλλήλων, υπερβολικά ή εξευτελιστικά καθήκοντα και ανάμιξη στην προσωπική ζωή του θύματος.

Η παρενόχληση από θέση εξουσίας μπορεί να συνδυαστεί και με άλλες μορφές παρενόχλησης, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής παρενόχλησης. Στα πλαίσια αυτής της τελευταίας, η παρενόχληση από θέση εξουσίας διακρίνεται από την παρενόχληση όπου ο θύτης είναι χαμηλότερης τάξης από το θύμα και από την παρενόχληση από ο θύτης και το θύμα είναι άτομα της ίδιας τάξης. Ο όρος «παρενόχληση από πολιτική θέση εξουσίας» επινοήθηκε από την Ramona Rush σε μια δημοσίευση το 1993 με θέμα την σεξουαλική παρενόχληση στον ακαδημαϊκό χώρο. Επειδή υφίσταται προκειμένου να δικαιολογήσει και να ενισχύσει μια υπάρχουσα ιεραρχία, η παρενόχληση από θέση πολιτικής εξουσίας δύσκολα γίνεται κατανοητή και προσβάσιμη.

Εξουσια
Κατηγορία:Εργασιακός εκφοβισμός
Πλατανίτης Ροδόπης

Ο **Πλατανίτης** είναι παραθαλάσσιος οικισμός αλλά και παραλία της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γενικά στοιχεία
Ο Πλατανίτης βρίσκεται στα παράλια του Θρακικού πελάγους. Απέχει 28 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 33 χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά από την Κομοτηνή. Η παραλία αποτελεί καλοκαιρινό προορισμό των κατοίκων της Μαρώνειας (σε απόσταση 3 χιλιομέτρων) και πίσω της έχει χαρακτηριστικά κόκκινα. Υπάρχουν μερικά ξενοδοχεία και λίγα κέντρα εστίασης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαρωνείας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Μαρώνεια, τους Άνω Ασκητές, τους Ασκητές και τον Άγιο Χαράλαμπο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαρωνείας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 23 κατοίκους.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Αλκυώνα Ροδόπης

Η **Αλκυώνα** είναι πολύ μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γεωγραφία - ιστορία
Η Αλκυώνα βρίσκεται στα παράλια του Θρακικού πελάγους. Απέχει 31 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 30 χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά από την Κομοτηνή, μόλις 6 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από τους Προσκυνητές, των οποίων θεωρείται παραλία. Δίπλα και δυτικά είναι το Κρυονέρι και το Προσκοπικό Κέντρο "Αλκυών" Ροδόπης ενώ δίπλα και ανατολικά οι Λεύκες. Η παραλία της είναι αμμουδερή με ομπρέλες, παιδική χαρά, γήπεδο μπάσκετ και σε απόσταση 500 μέτρων από αυτήν υπάρχει ιδιωτικό camping.

Κοντά στην παραλιακή οδό έχουν βρεθεί κέραμοι της κλασσικής περιόδου, λαβές από αμφορείς, αβαφή όστρακα καθώς και αρχαίο οικοδομικό υλικό. Έχει αναφερθεί επίσης η ανεύρεση νομίσματος της αρχαίας Mαρώνειας του 4ου αιώνα π.X. Βορειοδυτικά και σε απόσταση 300 μέτρα εντοπίστηκαν  όστρακα μελαμβαφών αγγείων, βάσεις οξυπύθμενων αμφορέων, κεραμίδια στέγης καθώς και θεμέλια κτισμάτων ενώ από τη θάλασσα ανασύρθηκε μαρμάρινο άγαλμα ιματιοφόρου ανδρικής μορφής το οποίο βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Mουσείο Kομοτηνής.

## Διοικητικά
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Προσκυνητών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τους Προσκυνητές, τις Λεύκες, το Κρυονέρι και τον Προφήτη Ηλία αποτελούν την τοπική κοινότητα Προσκυνητών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 6 κατοίκους.

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Λίθινες σφαίρες της Κόστα Ρίκα

Οι Πέτρινες σφαίρες της Κόστα Ρίκα είναι ένα σύνολο άνω των 300 πετρών σε σχήμα σφαίρας στην Κόστα Ρίκα, στο δέλτα του ποταμού Ντίκι και στο Isla del Caño. Είναι επίσης γνωστές ως πέτρινες μπάλες και θεωρούνται τα πιο γνωστά πέτρινα γλυπτά στην περιοχή της Κολομβίας. Θεωρείται ότι τοποθετήθηκαν σε γραμμές κατά μήκος των σπιτιών των αρχηγών αλλά η ακριβής σημασία τους παραμένει αβέβαιη.

Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στο PAlmar Sur είναι μια σειρά ανασκαφών στην περιοχή που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, γνωστή ως το Δέλτα του Ντικ, και έχουν επικεντρωθεί στην τοποθεσία Finca 6 ("Φάρμα 6"). Τα αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούνται από την περίοδο Aguas Buenas (300-800 μΧ) και την περίοδο Chiriquí (800-1550 μΧ).

Τον Ιούνιο 2014, οι προκολομβιανοί οικισμοί αρχηγών με λίθινες σφαίρες των Ντίκι προστέθηκαν στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Τον Ιούλιο 2014 εγκρίθηκε το έργο που είχε προταθεί το 2011 για την κήρυξη του οικισμού με τις σφαίρες ως εθνικό σύμβολο της χώρας.

## Βιβλιογραφία
* 
*   Submitted to MS.
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Videos of the four archaelogical sites of the Diquis Stone Spheres from Museo Nacional de Costa Rica
* Stone Spheres, Diquis Delta, Costa Rica  from Landmarks Foundation
* Costa Rican Stone Spheres a website by archaeologist Tim McGuinness, Ph.D.

Κατηγορία:Κόστα Ρίκα
Παραθεριστικός Οικοδομικός Συνεταιρισμός Υπαλλήλων ΔΕΗ Κομοτηνής

Ο **Παραθεριστικός Οικοδομικός Συνεταιρισμός Υπαλλήλων ΔΕΗ Κομοτηνής** είναι οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, ο οποίος αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στον δήμο Μαρωνείας-Σαπών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τους Προσκυνητές, την Αλκυώνα, το Κρυονέρι, τις Λεύκες και τον Προφήτη Ηλία  αποτελούν την τοπική κοινότητα Προσκυνητών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και στην απογραφή του 2011 απογράφησαν 16 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Μονή Βωσάκου

Η **μονή Βωσάκου** είναι ορθόδοξο μοναστήρι αφιερωμένο στον Τίμιο Σταυρό το οποίο βρίσκεται κοντά στο Δοξαρό Ρεθύμνου, Κρήτη. Έχει φρουριακό χαρακτήρα. Αν και δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε, η μονή λειτουργούσε από τους ενετικούς χρόνους και το 1676 απέκτησε σταυροπηγιακό καθεστώς. Ερήμωσε στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Η μονή βρίσκεται στα Ταλαία όρη ή Κουλούκωνας, σε ένα μικρό οροπέδιο. Στη μονή φτάνει ασφαλτοστρωμμένος δρόμος μήκους 8 χιλιομέτρων από τον Κάμπο Δοξαρού. Το όνομα της μονής, σύμφωνα με τον Μενέλαο Παρλαμά, έχει δωρική προέλευση και προέρχεται από τις λέξεις «βους» (βόδι) και «σηκός» (περίβολος) και σημαίνει μάντρα βοδιών.

## Ιστορία
Η παλαιότερη γραπτή μνεία στη μονή γίνεται σε νοταριανό έγγραφο του 1629, το οποίο αναφέρει ότι βρίσκεται κοντά στα Καλά Χωράφια, όπου βρίσκεται η μονή Αγίων Πατέρων, με την οποία τον 17ο αιώνα λειτουργούσε παράλληλα. Πάνω από την είσοδο του ναού βρίσκεται επιγραφή σε σκούρο μάρμαρο η οποία αναφέρει ότι το καθολικό της μονής κτίστηκε για πρώτη φορά το 1195. Μετά την ολοκλήρωση της κατάκτησης της Κρήτης από τους Οθωμανούς το 1669 φαίνεται ότι οι μοναχοί ζήτησαν «Ιερά Διαταγή» από τον Κιοπρουλή πασά, την οποία πιθανόν παρέλαβαν. Το 1676 η μονή χαρακτηρίστηκε σταυροπηγιακή, δηλαδή υπαγόταν απευθείας στο πατριαρχείο, με πατριαρχικό σιγίλλιο. Έχασε το στραυροπηγιακό της χαρακτήρα το 1740, όπως και οι άλλες μονές της Κρήτης. Η μονή συνέχισε να ακμάζει τον 18ο αιώνα και το 1790 χαρακτηρίστηκε ξανά στραυροπηγιακή.

Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, η μονή πυρπολήθηκε από τους Οθωμανούς, με αποτέλεσμα να καταστραφεί μεταξύ άλλων η βιβλιοθήκη και το αρχείο της, και οι μοναχοί της σφαγιάστηκαν. Από τους 20 μοναχούς επέζησαν μόνο ο ηγούμενος Mελχισεδέκ και ο ιερομόναχος Άνθιμος, οι οποίοι επέστρεψαν στα ερείπια και άρχισαν να ανακατασκευάζουν τα κτίρια. Η μονή άρχισε να ακμάζει ξανά και στα μέσα του 19ου αιώνα το σταυροπηγιακό καθεστώς της ανανεώθηκε. Η ίδια η μονή χρηματοδότησε την κατασκευή σχολείων. Κατά την επανάσταση του 1866 η μόνη περίθαλμψε τους Κρητικούς αγωνιστές. Η μονή το 1881 είχε 12 μοναχούς και 17 μοναχούς, αλλά η δύναμή της στη συνέχεια μειώθηκε, με αποτέλεσμα να διαλυθεί το 1900. Η μονή το 1941 είχε 3 μοναχούς και μετά τον θάνατο των τελευταίων δύο το 1955, η μονή ερήμωσε.

Η μονή κρίθηκε διατηρητέα το 1935. Τα κτίρια της μονής αναστηλώθηκαν το 1998.

## Περιγραφή
Η μονή είχε φρουριακό χαρακτήρα. Αν και το μοναστήρι έχει σχήμα σχεδόν παραλληλόγραμμο, η ανατολική πλευρά του είναι μικρότερη από τις υπόλοιπες. Η βόρεια πλευρά είναι κτισμένη μερικώς εντός του βράχου, λόγω της κλίσης του εδάφους. Η είσοδος στη μονή γίνεται από την ανατολική πλευρά με θολωτό διαβατικό. Έξω από την πύλη βρίσκονταν φάτνες για τα ζώα όσον επισκέπτονταν τη μονή. Στην πύλη βρίσκεται ανάγλυφος σταυρός ο οποίος περιβάλλεται από τα γράμματα,  ΑΧΞΘ (ήτοι 1669). Η μονή διαθέτει κεντρική αυλή, στη βόρεια πλευρά της οποίας βρίσκεται ξερή σήμερα κρήνη με τη χρονολογία 1673. Το καθολικό της μονής χρονολογείται από το τέλος του 19ου αιώνα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η ιστοσελίδα της μονής 

Βωσακου
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Ερευνητικό Ινστιτούτο Επιδημιολογίας και Μικροβιολογίας Γκαμαλέγια

Το **Ερευνητικό Ινστιτούτο Επιδημιολογίας και Μικροβιολογίας Γκαμαλέγια** (ρωσικά: Национальный исследовательский центр эпидемиологии и микробиологии имени Н. Ф. Гамалеи, αγγλικά: Gamaleya Research Institute of Epidemiology and Microbiology) είναι ένα από τα αρχαιότερα ερευνητικά κέντρα της Ρωσίας, το οποίο εξειδικεύεται στα ερευνητικά αντικείμενα της επιδημιολογίας και της μικροβιολογίας.

Το ινστιτούτο ιδρύθηκε το 1891 από τον Φιλίππ Μπλιούμενταλ, ως ιδιωτικό εργαστήριο προσανατολισμένο στη βακτηριολογία και τη μικροσκοπία, το οποίο αργότερα μετεξελίχθηκε σε Ινστιτούτο Βακτηριολογίας και Χημείας Μπλιούμενταλ. Το 1919 εθνικοποιήθηκε και το 1949 μετονομάστηκε προς τιμήν του ακαδημαϊκού Νικολάι Γκαμαλέγια, ο οποίος ήταν ένας διακεκριμένος επιστήμονας στη μικροβιολογία και στην έρευνα των εμβολίων.

Το ινστιτούτο έγινε ευρέως γνωστό για την ανάπτυξη του εμβολίου Gam-COVID-Vac ('''Sputnik V''') κατά του ιού SARS-CoV-2, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Βέκτορ (Vector Institute) και το 48ο Κεντρικό Ινστιτούτο Ερευνών του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
μικρογραφία|Νικολάι Γκαμαλέγια (1859-1949)

## Έρευνα

### Ιός Έμπολα
To 2015, το ινστιτούτο ανέπτυξε και καταχώρησε δύο εμβόλια ιικών φορέων κατά του ιού Έμπολα. Τα εμβόλια αυτά έχουν περάσει από τις κλινικές δοκιμές φάσης Ι-ΙΙ και έχουν εγκριθεί από το Ρωσικό Υπουργείο Υγείας, ενώ δεν είναι εγκεκριμένα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ). Περίπου 2.000 άτομα εμβολιάστηκαν με ένα από τα εμβόλια αυτά και συγκεκριμένα με το GamEvac-Combi στη Γουινέα το 2017-18. Το ινστιτούτο έλαβε διεθνές δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το εμβόλιο αυτό.

### Ιός SARS-CoV-2
Το Μάιο 2020 το ινστιτούτο ανακοίνωσε ότι έχει αναπτύξει ένα νέο εμβόλιο για την αντιμετώπιση της νόσου COVID-19. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από το Ρωσικό Ταμείο Άμεσων Επενδύσεων (RDIF). Οι κλινικές δοκιμές φάσης I-II δημοσιεύθηκαν στις 4 Σεπτεμβρίου 2020 και ανέφεραν προκαταρκτικά στοιχεία ασφάλειας και ανοσοαπόκρισης. Η ενδιάμεση ανάλυση κλινικών δοκιμών φάσης ΙΙΙ του εμβολίου δημοσιεύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021 στην έγκριτη ιατρική επιθεώρηση *The Lancet*, περιλαμβάνοντας περίπου 20.000 εθελοντές, με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα σε ποσοστό 91,6%, χωρίς να προκαλεί αρνητικές παρενέργειες. H δοκιμές φάσης ΙΙΙ είναι προγραμματισμένες να ολοκληρωθούν τον Μάιο 2021 με τη συμμετοχή συνολικά 40.000 εθελοντών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιατρικοί και υγειονομικοί οργανισμοί
Κατηγορία:Επιδημίες
Φυσικό καταφύγιο Βόρειου Βίντζεμε

250px|thumb|Η πέτρα Lauci σε παραλία του Βίντζεμε, Φυσικό καταφύγιο Βόρειου Βίντζεμε
250px|thumb|Το σπήλαιο των Αγγέλων (Eņģeļu ala) στον ποταμό Σάλατσα, Φυσικό καταφύγιο Βόρειου Βίντζεμε
250px|thumb|Ιστορικό μονοπάτι με πεύκα κοντά στο χωριό Ματίσι, Φυσικό καταφύγιο Βόρειου Βίντζεμε
Το **Φυσικό καταφύγιο Βόρειου Βίντζεμε** (λετονικά: Ziemeļvidzemes biosfēras rezervāts) είναι το μόνο φυσικό καταφύγιο στη Λετονία, που βρίσκεται στην περιοχή του βόρειου Βίντζεμε κατά μήκος των συνόρων με την Εσθονία.

Το φυσικό καταφύγιο περιλαμβάνει μία πληθώρα διαφορετικών φυσικών και ημιφυσικών οικοτόπων. Περιλαμβάνει τεράστιες περιοχές αρχέγονων και παραδοσιακών τοπίων. Η περιοχή περιλαμβάνει 25 φυσικά καταφύγια, ένα φυσικό πάρκο και δύο θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές. Πάνω από το μισό της περιοχής του Φυσικού καταφυγίου Βόρειου Βίντζεμε καλύπτεται από δάση και βάλτους.

Η περιοχή του Φυσικού καταφυγίου Βόρειου Βίντζεμε είναι ελκυστική για τους τουρίστες λόγω της εκπληκτικής του φυσικής ομορφιάς. Ο ποταμός Σάλατσα ξεκινά το ταξίδι του από τη γραφική λίμνη Μπουρτνιέκο και εκβάλλει στη Βαλτική Θάλασσα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Λετονίας
Κουδουμαλιά Λασιθίου

Τα **Κουδουμαλιά** είναι μικρός οικισμός της Κοινότητος Αβρακόντε του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου και της τέως Επαρχίας Λασιθίου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. 

Ο οικισμός ξεκινάει λίγο έξω και ανατολικά από τις Αβρακόντες ενώ τελειώνει λίγα μέτρα έξω από την νότια είσοδο του Αγίου Γεωργίου. Στο χωριό υπάρχει ένα μίνι μάρκετ, δύο καφενεία, ο Ναός του Προφήτη Ηλία και των Αγίων Δέκα και ο Ναός του Τιμίου Σταυρού, ο οποίος είναι ξωκλήσι.

Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τις Αβρακόντες αποτελούν την Κοινότητα Αβρακόντε που υπάγεται στο Δήμο Οροπεδίου Λασιθίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 25 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου
Γουέντι Γκονσάλες

Η **Γουέντι Γκονσάλες** (*Wendy González*, γεννημένη ως Γουέντι Γκονσάλες Σαλίνας *Wendy González Salinas*, 17 Αυγούστου 1985 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, μοντέλο και τηλεπαρουσιάστρια.

## Φιλμογραφία
**Τηλενουβέλες**
**[[Αξέχαστος Έρωτας|Nunca te olvidaré]]* - 1999, ως Εσπεράνσα Γκαμπόα (παιδί)
**Siempre te amaré* - 2000, ως Χασμίν Ελισόντο (παιδί)
**Aventuras en el tiempo* - 2001, ως Έκις
**Clase 406* - 2002/03, ως Μπλάνκα Ουρίμπε Σότο
**Clap, el lugar de tus sueños* - 2003, ως Χασμίν 
**Misión S.O.S. aventura y amor* - 2004, ως Μόνικα Εσπίνο
**Código Postal* - 2006/07, ως Παουλίνα Ντουράν Τόρρες
**Sortilegio* - 2009, ως Πάολα Σαμανιέγο Μιράντα
**[[Όταν ερωτεύομαι|Cuando me enamoro]]* - 2010, ως Αδριάνα Σάντσεζ Μπελτράν #1
**[[Οτιδήποτε αλλά απλό|Antes muerta que Lichita]]* - 2015/16, ως Μπρίσα Πατσέκο

**Τηλεόραση**
**Código F.A.M.A.* - 2003, ως Παρουσιάστρια
**El reto Burundis* - 2004, ως Παρουσιάστρια
**Vecinos* - 2005, ως Τατιάνα Σαν Ρομάν/Ντάρι (2 επεισόδια)
**Amor mío* - 2006/07, ως Βιολέτα Σινκλέρ
**Objetos perdidos* - 2007, ως Παρουσιάστρια
**La rosa de Guadalupe* - 2008, ως Ρόσα
**Como dice el dicho* - 2011/14, ως Ισαμπέλ Λεόν
**Me caigo de risa* - 2014 
**Nosotros los guapos* - 2017, ως Μαρία Φερνάντα/Λουίσα Φερνάντα

**Ταινίες**
**Bienvenido paisano* - 2006, ως Ασουνσιόν
**Prax: un niño especial* - 2014, ως Κριστίνα (μικρού μήκους)

## Βραβεία & υποψηφιότητες
;Βραβεία Califa de Oro

;Βραβεία TVyNovelas

;Βραβεία Revista Ximena  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές
Κατηγορία:Μεξικανές μοντέλα
Εθνικό Μουσείο του Γκντανσκ

Το **Εθνικό Μουσείο του Γκντανσκ** (πολωνικά: *Muzeum Narodowe w Gdańsku*), το οποίο ιδρύθηκε το 1972 στο Γκντανσκ (αν και η ιστορία του χρονολογείται από το τρίτο τέταρτο του 19ου αιώνα), είναι ένα από τα κύρια παρακλάδια του συστήματος εθνικών μουσείων της Πολωνίας.

## Ιστορία
Η κύρια τοποθεσία του βρίσκεται στο παλιό ύστερο γοτθικό φραγκισκανικό μοναστήρι, το οποίο χρησιμοποιείται για τη φιλοξενία εκθεμάτων από τα τέλη του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν γνωστό ως *Danziger Stadtmuseum* («Μουσείο της Πόλης του Γκντανσκ»), το οποίο κατείχε μια σημαντική συλλογή ιστορικών έργων τέχνης. Το 1884, η συλλογή διευρύνθηκε με εκθέματα από το μουσείο *Danziger Kunstgewerbemuseum* («Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών του Γκντανσκ»), όταν συγχωνεύθηκαν τα δύο ιδρύματα.

Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το 65% του κύριου κτηρίου του μουσείου καταστράφηκε και πολλές από τις συλλογές του μουσείου χάθηκαν, συμπεριλαμβανομένων όλων των νομισματικών εκθεμάτων, καθώς και έργων τέχνης από την Άπω Ανατολή. Επίσης, η βιβλιοθήκη και μερικά από τα αρχεία του μουσείου χάθηκαν ή καταστράφηκαν. Η πρώτη μεταπολεμική έκθεση άνοιξε το 1948 και το μουσείο άλλαξε το όνομά του σε «Πομερανικό Μουσείο του Γκντανσκ». Το 1956, το αριστούργημα *Ημέρα της Κρίσης* του Χανς Μέμλινγκ επέστρεψε στο Γκντανσκ, καθώς και μέρος των συλλογών ζωγραφικής και αντιγράφων. Αρχικά το μουσείο βρισκόταν στο Παλάτι των Ηγουμένων στην Ολίβα και αποτελούσε το εθνογραφικό τμήμα του μουσείου. Από το 1989, το παλάτι στεγάζει τη συλλογή μοντέρνας τέχνης του μουσείου.

Διάφορα άλλα μουσεία ιδρύθηκαν από τις πλούσιες συλλογές του Μουσείου Πομερανίας, οι οποίες περιλαμβάνουν: το Εθνικό Ναυτικό Μουσείο (1960), το Αρχαιολογικό Μουσείο (1962) και το Ιστορικό Μουσείο του Γκντανσκ (1971). Το 1972, μετονομάστηκε ως Εθνικό Μουσείο του Γκντανσκ.

## Τμήματα
Σήμερα το μουσείο διαθέτει επτά τμήματα:

* Τμήμα Αρχαίας Τέχνης - περιέχει την *Ημέρα της Κρίσης* του Χανς Μέμλινγκ
* Τμήμα Μοντέρνας Τέχνης - στο Παλάτι των Ηγουμένων στην Ολίβα
* Τμήμα Εθνογραφίας - στο Σπίχλες Οπάτσκι («Σιταποθήκη των Ηγουμένων»)
* Τμήμα «Πράσινης Θύρας»
* Γκαλερί φωτογραφίας του Γκντανσκ
* Μουσείο του Εθνικού Ύμνου στο Μπεντόμιν
* Μουσείο Παραδόσεων Σλάχτα στο Βαπλέβο Βιέλκιε

## Εικόνες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Γκντανσκ
Γκντανσκ
Κατηγορία:Γκντανσκ
Βιβλίο του Χενρίκουφ

μικρογραφία| Η παλαιότερη γνωστή παλαιά πολωνική πρόταση, επισημασμένη με κόκκινο χρώμα.
[μικρογραφία| Μνημείο ''Βιβλίο του Χενρίκουφ'' στο [Μπρουκαλίτσε.]]
Το ***Βιβλίο του Χενρίκουφ*** (πολωνικά: *Księga henrykowska*, λατινικά: *Liber fundationis claustri Sanctae Mariae Virginis in Heinrichau*) είναι λατινικό χρονικό του αβαείου των Κιστερκιανών στο Χενρίκουφ στην Κάτω Σιλεσία. Αρχικά δημιουργήθηκε ως μητρώο λαφύρων κατά τη διάρκεια των μογγολικών επιδρομών του 1241 και με την πάροδο του χρόνου επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει την ιστορία της μονής. Είναι αξιοσημείωτο ως το παλαιότερο έγγραφο που περιλαμβάνει μια πρόταση γραμμένη εξ ολοκλήρου σε αυτό που μπορεί να ερμηνευθεί ως μια Παλαιά Πολωνική γλώσσα. Επί του παρόντος το βιβλίο εκτίθεται στο Αρχιεπισκοπικό Μουσείο του Βρότσουαφ. Στις 9 Οκτωβρίου 2015, το *Βιβλίο του Χενρίκουφ* καταχωρήθηκε στον κατάλογο «Μνήμη του Κόσμου» της UNESCO.

Το πρώτο μέρος του βιβλίου 100 σελίδων είναι αφιερωμένο στην πρώιμη ιστορία της μονής, από την ίδρυσή της από τον Ερρίκος Α΄ τον Γενειοφόρο το 1227 έως το 1259. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει την μεταγενέστερη ιστορία έως το 1310. Στο αρχείο για το 1270, ένας έποικος από το κοντινό χωριό αναφέρεται ότι είπε στη σύζυγό του «Day, ut ia pobrusa, a ti poziwai», το οποίο θα μπορούσε να μεταφραστεί περίπου ως «Αφήστε με, θα αλέσω και εσύ ξεκουράσου».

Οι συνθήκες υπό τις οποίες γράφτηκε αυτή η πρόταση αντικατοπτρίζουν στενά τις πολιτιστικές και λογοτεχνικές συνθήκες στην Πολωνία κατά τους πρώτους αιώνες της εθνικής της ύπαρξης. Εμφανίστηκε σε ένα λατινικό χρονικό, γραμμένο από έναν Γερμανό ηγούμενο. Ο άντρας που φέρεται να εκφώνησε την πρόταση σχεδόν εκατό χρόνια νωρίτερα ήταν ο Μπόγκβαλ, ένας Τσέχος (*Bogwalus Boemus*) ντόπιος κάτοικος και υπήκοος του Μπολέσλαφ Α΄ του Υψηλού, καθώς ένιωθε συμπόνια για την ντόπια σύζυγό του, η οποία «πολύ συχνά στεκόταν και άλεθε στον πέτρινο χειρόμυλο». Το τοπικό χωριό, Μπρουκαλίτσε, πήρε το όνομά του από αυτόν.

## Η Παλαιά Πολωνική πρόταση
«Bogwali uxor stabat, ad molam molendo. Cui vir suus idem Bogwalus, compassus dixit: Sine, ut ego etiam molam. Hoc est in polonico: Day, ut ia pobrusa, a ti poziwai.» - *Βιβλίο του Χενρίκουφ* (*Liber fundationis claustri Sanctae Mariae Virginis in Heinrichau*) 1270.Ο μεσαιωνικός καταγραφέας αυτής της φράσης, ο Κιστερκιανός μοναχός Πέτρος του μοναστηριού του Χενρίκουφ, σημείωσε ότι «Hoc est in polonico» («Αυτό είναι στα πολωνικά»).

## Δείτε επίσης
* *[[Hortulus Animae]]*

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* (αγγλικά και πολωνικά) 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ψηφιοποιημένο ''Βιβλίο του Χενρίκουφ''

Κατηγορία:Ιστορία της Σιλεσίας
Κατηγορία:Πολωνικά χρονικά
Κατηγορία:Πολωνική γλώσσα
Κατηγορία:Παλαιότερα γνωστά χειρόγραφα ανά γλώσσα
Κατηγορία:Πολωνικά μη λογοτεχνικά βιβλία
Λάουρα Βινιάτι

Η **Λάουρα Βινιάτι** (*Laura Vignatti*, γεννημένη ως Λάουρα Αντρέα Βινιάτι Ντεργόν *Laura Andrea Vignatti Derghon*, 3 Σεπτεμβρίου 1989 -) είναι Αργεντίνα ηθοποιός.

## Φιλμογραφία
**[[Μια όμορφη αγάπη|Qué bonito amor]]* - 2012
**[[Για πάντα αγάπη μου|Por siempre mi amor]]* - 2013 
**Amor y odio* - 2013
**Ladies Nice* - 2013, ως Γουέρα (ταινία)
**Explicación no pedida* - 2014, ως Κασσάνδρα
**Como dice el dicho* - 2013/14, (σειρά, 2 επεισόδια)
**[[Δεν σε συγχωρώ|Lo imperdonable]]* - 2015, ως Σουσάνα
**Noches con Platanito* - 2015, ως Καλεσμένη
**[[Οι αμαζόνες|Las amazonas]]* - 2016
**Sueño de amor* - 2016, ως Αναστάσια Λιμαντούρ
**Aventurera* - 2017, (θέατρο)
**[[Ο σύζυγος μου έχει οικογένεια|Mi marido tiene familia]]* - 2017/19, ως Ντανιέλα Κόρσεγα Γκόμες
**Sin miedo a la verdad* - 2019, ως Αλίσια (σειρά)
**Juntos el corazón nunca se equivoca* - 2019, ως Ντανιέλα Κόρσεγα Γκόμες (σειρά)
**Aristemo el musical* - 2019, (θέατρο)
**[[Ξαφνικά μπαμπάς|Soltero con hijas]]* - 2019/20, ως Ιλεάνα Μπάρριος Σάντσεζ
**La mexicana y el güero* - 2020/21, ως Σοφία ντε Νάβα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Αργεντίνες ηθοποιοί
Διονύσιος Μούρτζινος

Ο **Διονύσιος Μούρτζινος**, γνωστός και σαν **Τρουπάκης**, ήταν Μανιάτης οπλαρχηγός, αγωνιστής και πολιτικός του 1821.

Με καταγωγή την Οικογένεια Τρουπάκη ήταν γιος του Παναγιώτη Μούρτζινου. Γεννήθηκε στη Μάνη αλλά μαζί με την οικογένειά του, κυνηγημένοι από τους Τούρκους, κατέφυγε στη Ζάκυνθο σε μικρή ηλικία όπου φαίνετε να έμαθε γράμματα. Μάλιστα από νεαρή ηλικία έπασχε από ποδάγρα κάτι που δεν του επέτρεπε ευκινησία στα κάτω άκρα. 

Τον Μάρτιο του 1821 μαζί με τον πατέρα του Παναγιώτη και 500 ακόμα συντρόφους τους μπήκαν στην Καλαμάτα. Πήρε μέρος στη Μάχη του Αγίου Αθανασίου Καρύταινας, έπειτα στην Πολιορκία και άλωση της Τριπολιτσάς, και στη Μάχη των Δερβενακίων.

Ήταν μέλος της Ελληνικής Κυβέρνησης του 1823 και υπουργός πολέμου, μέλος της τριμελούς επιτροπής ως εκπρόσωπος της Μάνης, μαζί με τους Χριστόφορο Περραιβό και Αναγνώστη Παπαγεωργίου. Το 1826 πήρε μέρος στη Μάχη της Βέργας κατά του Ιμπραήμ όπου έπειτα από εντολή του χτίστηκε το τείχος.

Το 1829 πήρε μέρος στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση Άργους ως πληρεξούσιος της επαρχίας Ανδρουβίστας. Την ίδια χρονιά διορίσθηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια μέλος του πολεμικού συμβουλίου και Γερουσιαστής. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 1830 αφήνοντας έναν γιό τον Γεώργιο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αναστασίου Γούδα, Βίοι Παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων αντρών

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Έλληνες γερουσιαστές
Διονυσιος
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί πολέμου
Έφη Μιχελή

Η **Έφη Μιχελή** (Αθήνα, 1906-1984) είναι 
Ελληνίδα ναΐφ ζωγράφος, σύζυγος του Παναγιώτη Μιχελή .

## Δράσεις
Η Έφη Μιχελή υπήρξε πρωτεργάτρια της σύστασης της Διεθνούς Γυναικείας Μορφωτικής Ομοσπονδίας (Fédération Internationale Culturelle Féminine), της οποίας εξελέγη Πρόεδρος, το 1980. Εργάσθηκε με ιδιαίτερο ζήλο για τη συγκρότηση του Τμήματος Ελλάδος της Ομοσπονδίας, του οποίου διετέλεσε Πρόεδρος (1974-1984).

Υπήρξε επίσης μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής και της εκδοτικής επιτροπής του περιοδικού *Χρονικά Αισθητικής*, του οποίου ήταν τακτική συνεργάτης. Σε ένδειξη τιμής και αναγνώρισης της πολύπλευρης προσφοράς της στο περιοδικό Χρονικά Αισθητικής και στην Ελληνική Εταιρεία Αισθητικής, ο τόμος 25-26/1986-87 του περιοδικού είναι αφιερωμένος στη μνήμη της.

Το 1979, δέκα χρόνια μετά το θάνατο του συζύγου της Παναγιώτη Μιχελή, καθηγητή αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ,  η Έφη  Μιχελή  ίδρυσε το Ίδρυμα Παναγιώτη και Έφης Μιχελή, στο οποίο κληροδότησε όλη την περιουσία της, με σκοπό τη μελέτη, προαγωγή και διάδοση της αισθητικής και της φιλοσοφίας της τέχνης.

Το Ίδρυμα Παναγιώτη και Έφης Μιχελή έχει διοργανώσει αναδρομικές εκθέσεις των έργων της: στην Αθήνα (2002), στο Ρέθυμνο (2005),  στο Βερολίνο (2006) και στη Φιλιππούπολη το 2010. Ακόμα η Συλλογή της Ελληνικής Ναΐφ Ζωγραφικής μαζί με έργα της Έφης Μιχελή έχει ταξιδέψει μέχρι σήμερα στην Ξάνθη (2014) και στη Λάρισα (2018)

## Ζωγράφος
Η ζωγράφος Έφη Μιχελή, αποδίδει μέσα από τα έργα της με απαλούς τόνους και απλή αμεσότητα, τα βιώματα του κοντινού της κόσμου, επηρεασμένη από την Grandma Moses, Αμερικανή ζωγράφο.  Βλέπει και δίνει μορφές σε χωριά και τοπία της Ελλάδας με μάτια ανεπηρέαστα από συμβατικότητες, ενώ κάποιες φορές αποτυπώνει στις εικόνες της τη μαγεία της παιδικής ζωγραφικής. 

Η ζωγράφος εμφανίστηκε στον καλλιτεχνικό χώρο το 1952 και σύντομα χαρακτηρίστηκε από τους τεχνοκριτικούς ως ναϊφ ζωγράφος. Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής της δραστηριότητας πήρε μέρος σε όλες τις Πανελλήνιες εκθέσεις και σε περισσότερες από 50 ομαδικές σε ολόκληρη την Ελλάδα. Παρουσίασε επίσης τη δουλειά της σε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, τη Βοστόνη και τη Στοκχόλμη.                       

## Πηγές


Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Στρουμπίου

Η **Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Στρουμπίου** ήταν μια κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα την Πάφο. 

## Ιστορία
Η Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Στρουμπίου ιδρύθηκε το 2012 μετά την αναστολή λειτουργίας του Διόνυσου Στρουμπίου. Στις 3 Οκτωβρίου 2012 εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Συμμετείχε σε 2 πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας και σε δύο κύπελλα β΄ κατηγορίας. Ανέστειλε τη λειτουργία της το 2014.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2012
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου
Κατηγορία:Δήμος Πάφου
Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Έμπας (πετοσφαίριση ανδρών)

Η **Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Έμπας** είναι μια κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα την Έμπα. 

## Ιστορία
Η Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Έμπας ιδρύθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2013 για να καλύψει το κενό που είχε αφήσει η αναστολή λειτουργίας του Διόνυσου Στρουμπίου. Ιδρυτές της ομάδας ήταν φίλοι του Διόνυσου Στρουμπίου.

Αρχική έδρα της ομάδας ήταν η Πάφος. Περίπου ένα χρόνο μετά την ίδρυση της, η ομάδα άλλαξε έδρα και μεταφέρθηκε στην κοινότητα Έμπας.

Συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου.

## Τίτλοι-Διακρίσεις

### Άνδρες
* Β΄ Κατηγορία:
** Πρωταθλήτρια (1): 2021
## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2013
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου
Κατηγορία:Έμπα
Κατηγορία:Δήμος Πάφου
Μονή Γουβερνέτου

Η **μονή Γουβερνέτου** ή **μονή της Κυρίας των Αγγέλων του Γουβερνέτου** είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο ακρωτήρι Χανίων, στη δυτική Κρήτη. Απέχει 19 χιλιόμετρα από τα Χανιά και βρίσκεται σε ένα μικρό οροπέδιο κοντά στη Μονή Αγίας Τριάδας Τζαγκαρόλων. Η μονή ιδρύθηκε μεταξύ του 1537 και 1548. Η μονή υπέστη καταστροφές κατά τους οθωμανικούς χρόνους, και πυρπολήθηκε κατά τη διάρκεια της επανάσταση του 1821, αλλά συνέχισε να κατοικείται.

Η μονή έχει φρουριακό χαρακτήρα, με ορθογώνια κάτοψη και διέθετε πύργους σε γωνία (σήμερα σώζονται οι δύο). Το καθολικό της μονής είναι τρίκογχος ναός με τρούλο και διακονικό. Η πρόσοψη του ναού είναι επηρεασμένη από τον μανιερισμό και διαθέτει γλυπτές μορφάζουσες μορφές. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η μονή Καθολικού, η οποία σχετίζεται επίσης με τη λατρεία του Αγίου Ιωάννη του ερημίτη.

## Εικόνα

Moni Gouvernetou - Kloster - Kirche.jpg|Το καθολικό
Moni Gouvernetou - Kloster - Fratze 1.jpg|Γλυπτές μορφές


## Παραπομπές


Γουβερνετου
Γουβερνετου
Θέσπισμα του Κάλις

Ο **Γενικός Χάρτης των Εβραϊκών Ελευθεριών,** γνωστός ως το **Θέσπισμα του Κάλις** και ως το **Προνόμιο του Κάλις**, εκδόθηκε από τον Δούκα της Μείζονος Πολωνίας, Μπολέσλαφ τον Ευσεβή, στις 8 Σεπτεμβρίου 1264 στο Κάλις.

Το θέσπισμα παραχώρησε στους Εβραίους άνευ προηγουμένου νομικά δικαιώματα στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της αποκλειστικής δικαιοδοσίας επί εβραϊκών θεμάτων σε εβραϊκά δικαστήρια και δημιούργησε ένα ξεχωριστό δικαστήριο για άλλα ποινικά θέματα που αφορούσαν Χριστιανούς και Εβραίους. Το καταστατικό επικυρώθηκε από τους επόμενους Πολωνούς Βασιλείς: τον Καζίμιρ Γ΄ το 1334, τον Καζίμιρ Δ΄ το 1453 και τον Σιγισμούνδο Α΄ το 1539.

## Αποσπάσματα
Ακολουθούν συνοπτικά και μεταφρασμένα αποσπάσματα από τις 36 ρήτρες του Θεσπίσματος του Κάλις:

## Κριτική
Ορισμένοι Πολωνοί ερευνητές, όπως ο Ρομούαλντ Χούμπε, ανέλυσαν τα έγγραφα προέλευσης και ισχυρίστηκαν ότι τόσο το πρωτότυπο όσο και τα επικυρωμένα αντίγραφά του δεν βρέθηκαν και ότι το κείμενο ήταν πλαστογραφία του 15ου αιώνα που έγινε για πολιτικούς σκοπούς.

## Έκδοση του 20ού αιώνα
Τη δεκαετία του 1920, ο Πολωνός Εβραίος καλλιτέχνης και ακτιβιστής Άρτουρ Σικ (1894–1951) εικονογράφησε το Θέσπισμα του Κάλις σε έναν κύκλο 45 μικρογραφιών υδατογραφίας και τέμπερας. Εκτός από το λατινικό πρωτότυπο, ο Σικ μετέφρασε το κείμενο του Θεσπίσματος στα πολωνικά, στα εβραϊκά, στα γίντις, στα ιταλικά, στα γερμανικά, στα αγγλικά και στα ισπανικά. Το 1929, οι μινιατούρες του Θεσπίσματος του Σικ εκτέθηκαν σε όλη την Πολωνία και συγκεκριμένα στο Λοτζ, τη Βαρσοβία, την Κρακοβία και το Κάλις. Με την υποστήριξη της πολωνικής κυβέρνησης, οι επιλογές των μινιατούρων του Θεσπίσματος εκτέθηκαν στη Γενεύη το 1931, για άλλη μια φορά στην Πολωνία ως μέρος μιας περιοδείας 14 πόλεων το 1932, στο Λονδίνο το 1933, στο Τορόντο το 1940 και στη Νέα Υόρκη το 1941 και έπειτα, χωρίς κυβερνητική υποστήριξη, στη Νέα Υόρκη το 1944, 1952 και 1974-75. Το 1932, το Θέσπισμα του Κάλις δημοσιεύθηκε από το Éditions de la Table Rode de Paris ως συλλεκτική πολυτελής περιορισμένη έκδοση των 500. Οι πρωτότυπες μινιατούρες του Σικ βρίσκονται τώρα στις εγκαταστάσεις του Εβραϊκού Μουσείου του Μανχάταν.
Αρχείο:Arthur Szyk (1894-1951). Statute of Kalisz, Jewish Craftsmen and Tradesmen (1927), Paris.jpg|Άρτουρ Σικ (1894–1951). Θέσπισμα του Κάλις, Εβραίοι τεχνίτες και έμποροι (1927), Παρίσι
Αρχείο:Arthur Szyk (1894-1951). Statute of Kalisz, frontispiece (Casimir the Great) (1927), Paris.jpg|Άρτουρ Σικ(1894–1951). Θέσπισμα του Κάλις, μπροστινό μέρος (Καζίμιρ ο Μέγας) (1927), Παρίσι
Αρχείο:Arthur Szyk (1894-1951). Statute of Kalisz, English page (1927), Paris.jpg|Άρτουρ Σικ (1894–1951). Θέσπισμα του Κάλις, αγγλική σελίδα (1927), Παρίσι


## Δείτε επίσης
* Ιστορία των Εβραίων στο Κάλις
* Συνομοσπονδία της Βαρσοβίας
* Ανθρώπινα δικαιώματα στην Πολωνία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ίβο Τσίπριαν Πογκονόφσκι, *Εβραίοι στην Πολωνία.* *Μια ιστορία ντοκιμαντέρ*, Hippocrene Books, Inc., 1998, .
* http://wwwg.uni-klu.ac.at/eeo/Kalisz_Statut 

Κατηγορία:13ος αιώνας στην Πολωνία
Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Πολωνία
Κατηγορία:Νομική ιστορία της Πολωνίας
Κατηγορία:Κάλις
Αμάραντα Ροδόπης

Τα **Αμάραντα** είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης. σε υψόμετρο 23 μέτρων.

## Γεωγραφία - ιστορία
Τα Αμάραντα βρίσκονται στον κάμπο της Κομοτηνής σε απόσταση 22 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 13 χιλιόμετρα ΝΑ. από την Κομοτηνή. Βόρεια του χωριού είναι η Βιομηχανική Περιοχή Κομοτηνής και ο οικισμός Θρυλόριο, ανατολικά είναι ο οικισμός Πάμφορο, δυτικά και νότια περνάει η Εγνατία Οδός, νοτιότερα ο Λίσσος ποταμός ενώ δυτικά είναι ο οικισμός Καλλιθέα. Οι κάτοικοί του είναι Μουσουλμάνοι, Πομάκοι και λίγοι Ρομά. Στην τοποθεσία "Ουκ-γιανί", σε απόσταση 500 μέτρα νοτιοδυτικά έχει ανασκαφεί προϊστορικός τύμβος σε γήλοφο ύψους 10 μέτρων και διαμέτρου βάσης 300 μέτρα. Η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. 

Η παλιά του ονομασία είναι *Γιαχγια Μπεϊλη* και επίσημα αναφέρονται ως Αμάραντα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Βάκο, το Ίσαλο, την Καλλιθέα και το Πάμφορο αποτελούν την δημοτική κοινότητα Αμαράντων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 624 κατοίκους. Η δημοτική κοινότητα Αμαράντων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 40,505 χμ² (2011).

## Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια *Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα*, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια *Πάπυρος Λαρούς*, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1950

Το **Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1950** ήταν η 5η διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Ενόπλων, που διεξήχθη υπό την εποπτεία του Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού (CISM). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Σταντ ντυ Αμό (*Stade du Hameau*), στο Πω μεταξύ 9 και 10 Σεπτεμβρίου του 1950.

Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 19 αγωνίσματα και έλαβαν μέρος αθλητές από 6 χώρες-μέλη του ΣΙΣΜ.

Στη γενική βαθμολογία η Γαλλία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Ιταλία και την τρίτη το Βέλγιο.
## Αποτελέσματα
1948 | 1949 | 1950 | 1951 | 1952
thumb|O πρωταθλητής στα 200 μέτρα, Τέο Σαάτ.
thumb|O πρωταθλητής στα 1500 μέτρα, Φρανς Αρμάν.
thumb|O πρωταθλητής στο άλμα επί κοντώ, Τζούλιο Κιέζα.
thumb|O πρωταθλητής στη δισκοβολία, Τζουζέπε Τόζι.

## Στατιστικά
### Πίνακας μεταλλίων

### Βαθμολογία

## Μετέχουσες χώρες
Στο πρωτάθλημα αγωνίστηκαν αθλητές από 6 χώρες-μέλη του Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού (CISM).

## Παραπομπές


1950
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στη Γαλλία
Κατηγορία:Στίβος το 1950
Ασπροκκλησιά Τρικάλων

Η **Ασπροκκλησιά** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Χασίων, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο ''Καποδίστριας'' και το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

## Γεωγραφία
Η Ασπροκκλησιά είναι ορεινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Τρικάλων, ακριβώς στα όρια με τον νομό Γρεβενών. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς των Χασίων (κορυφή «Στιάρμπα») και κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού Μύκανη (Μουργάνη),  λίγο βορειότερα της επαρχιακής οδού Δεσκάτης-Τρικάλων (ΕΟ 26) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 590 μέτρων. Απέχει 55 χιλιόμετρα περίπου βορειοδυτικά των Τρικάλων. 
## Τοπική κοινότητα Ασπροκκλησιας
Η τοπική κοινότητα Ασπροκκλησιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 55,263 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κερασούλα και Ψήλωμα.
### Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

### Κοινοτάρχες Τ.Κ Ασπροκκλησιάς, Ψηλώματος, Κερασούλας
• Βαβιτσας Γιώργος (1975-1982)
• Μόκας Νικόλαος (1982-1986)
• Κατσουλης Αργύρης (1986-1990)
• Παπασωτηριου Σωτήρης (1990-1994)
• Μπαλαουρας Τάσος (1994-1998)
• Παπασωτηριου Σωτήρης (1998-2002)
• Κακουσιος Τάσος (2002-2006)
• Γκουλιαφας Λαζαρος (2006-2014)
• Καραγιαννης Στεφανος (2014-2019)
• Μόκας Νικόλαος (2019-2023) Πινιάρας Ανασ. Βασίλειος (2024-Σήμερα)

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Τυμφαίων του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1994 προσαρτήθηκε στον δήμο Χασίων. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Χασίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαμπάκας, ο οποίος το 2018 μετονομάστηκε σε δήμο Μετεώρων.
## Ιστορικά και γενικά στοιχεία
Στη θέση όπου είναι κτισμένο το χωριό έφθαναν, το 1897, τα σύνορα της Ελλάδας. Εκεί υπήρχε φυλάκιο που έχει μετατραπεί σε εκκλησάκι. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία (καλλιέργεια καπνών), την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Επίσης, από το χωριό κατάγονται σπουδαίες προσωπικότητες του πνεύματος με παρουσία στον Τύπο, την γαστρονομία και την λαογραφία.
## Αξιοθέατα
*Η κεντρική πλατεία του οικισμού με την πέτρινη βρύση
*Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο κεντρικό τμήμα του οικισμού
*Το πέτρινο τοξωτό γεφύρι «Ψύρρα»
*Τα ξωκκλήσια Αγίας Παρασκευής, Κοίμησης της Θεοτόκου και Αγίου Γεωργίου, δυτικά του οικισμού

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Google Earth
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*http://www.mariailiaki.gr/27818-ασπροκκλησιά-το-γραφικό-χωριό-της-καλ/ 
*https://www.tameteora.gr/topika/dimos-meteoron/414077/echei-kai-i-asprokklisia-pleon-ton-katarrakti-tis/

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων
Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Βασίλης Λάζος

Ο **Βασίλης Λάζος** είναι πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του ΠΑΟΚ για οκτώ χρόνια, κατακτώντας δύο κύπελλα Ελλάδος. Έκλεισε την καριέρα του στον Άρη το 1976.

## Βιογραφία
Ο Λάζος ξεκίνησε την καριέρα του το 1967 σε ηλικία δεκαεννέα ετών και συμμετείχε σε ευρωπαϊκό αγώνα στις 20 Σεπτεμβρίου 1967, στην ήττα του δικέφαλου από την Λιέγη με 3-2. Αποτέλεσε βασικό μέλος της ομάδας του ΠΑΟΚ και την σεζόν 1968-69 έπαιξε σε 17 αγώνες, σκοράροντας μία φορά. Την επόμενη χρονιά ο ΠΑΟΚ τερμάτισε στην πέμπτη θέση και έφθασε ως τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος, όπου ηττήθηκε από τον Άρη με 1-0 στο Καυτατζόγλειο. Ο Λάζος έπαιξε σε μόλις δέκα αγώνες πρωταθλήματος, αλλά συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου.

Το 1970-71 ήταν βασικός στη μεσαία γραμμή του δικεφάλου, παίζοντας σε 23 αγώνες και σκοράροντας μία φορά. Την επόμενη χρονιά, ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το πρώτο κύπελλο της ιστορίας του νικώντας τον Παναθηναϊκό με 2-1 στο στάδιο Καραϊσκάκη, με τον Λάζο να αγωνίζεται ως αλλαγή του Σταύρου Σαράφη. Το 1972-73 έπαιξε και πάλι στον τελικό του κυπέλλου, όπου ο ΠΑΟΚ ηττήθηκε με 1-0 από τον Ολυμπιακό, ενώ κατέλαβε την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα, με τον Λάζο να παίζει σε 17 ματς, πετυχαίνοντας ένα τέρμα.

Το 1973-74 ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το δεύτερο του κύπελλο κερδίζοντας στον τελικό τον Ολυμπιακό στα πέναλτι, ενώ κατέλαβε την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, με τον Λάζο να αγωνίζεται σε δεκατέσσερα παιχνίδια. Στην τελευταία του χρονιά με τον δικέφαλο κατέκτησε την τρίτη θέση, παίζοντας σε δώδεκα αγώνες.

Έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στον Άρη για την σεζόν 1975-76, όπου συμμετείχε σε 26 αγώνες πρωταθλήματος και τρεις αγώνες κυπέλλου, πετυχαίνοντας τέσσερα γκολ.

## Παραπομπές

## Πηγές

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ