open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πάνθηρ Ι (αντιτορπιλικό)

Το αντιτορπιλικό **Πάνθηρ** (**Β.Π. Α/Τ D-72 Πάνθηρ**) ήταν παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης στα ναυπηγεία 'Camell Laird, Liverpool'. Το πλοίο εντάχθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το 1912 έως το 1946. Το πλοίο, μαζί με τα ομότυπα **[[Αετός Ι (αντιτορπιλικό)|Αετός Ι]]**, **[[Ιέραξ ΙΙ (αντιτορπιλικό)|Ιέραξ ΙΙ]]** και **[[Λέων ΙΙ (αντιτορπιλικό)|Λέων ΙΙ]]**, που αποτέλεσαν τα λεγόμενα **Θηρία** του Πολεμικού Ναυτικού παραγγέλθηκαν  από την Αγγλία στα ναυπηγεία 'Camell Laird, Liverpool'. Αγοράστηκαν έτοιμα για χρήση στην τιμή των 148,000 λιρών έκαστο, όταν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι φαινόταν πιθανοί. Τα πλοία αυτά είχαν αρχικά παραγγελθεί από το ναυτικό της Αργεντινής, το δε Πάνθηρ αρχικά ονομαζόταν Santiago. Η παραλαβή του έγινε από τον Πλοίαρχο Αθ. Μιαούλη, ΒΝ, στο Παλέρμο της Σικελίας όπου είχε καταπλεύσει με ξένο πλήρωμα.

Στην διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων είχαν αγοραστεί μόνο τα βασικά πυρομαχικά (3000 βλήματα). Λόγω του ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμες τορπίλες τα πλοία αρχικά ονομάστηκαν Ανιχνευτικά αντί για Αντιτορπιλικά. Στις 3 Δεκεμβρίου 1912, το Πάνθηρ μαζί με τα υπόλοιπα τρία Θηρία, ως μέλη του Ελληνικού Στόλου με επικεφαλής την ναυαρχίδα το Β.Π. Θ/Κ Γεώργιος Αβέρωφ και υπό την καθοδήγηση του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη έλαβε μέρος στην ναυμαχία της Έλλης και στις 5 Ιανουαρίου 1913 στην ναυμαχία της Λήμνου.

Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου εισήλθε καθυστερημένα στον πόλεμο στο πλευρό της Τριπλής Συμμαχίας και εξαιτίας της Ελληνικής ουδετερότητας τα τέσσερα Θηρία κατασχέθηκαν από τους συμμάχους τον Οκτώβριο του 1916, αντικαταστάθηκε το πλήρωμα από τους Γάλλους τον Νοέμβριο, ύψωσαν την γαλλική σημαία και υπηρέτησαν στο Γαλλικό Ναυτικό την περίοδο 1917-18. Το 1918 επεστράφησαν στην Ελλάδα σε άθλια κατάσταση και μετά από φιλότιμες προσπάθειες αποκατάστασης των ζημιών από τα ελληνικά πληρώματα κατάφεραν και ανέλαβαν καθήκοντα συνοδείας υπό ελληνική σημαία, κυρίως στο Αιγαίο Πέλαγος.

Την περίοδο 1919-20 το Πάνθηρ συμμετείχε στις επιχείρηση εκκένωσης των Ελλήνων προσφύγων από Νότια Ρωσία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης μαζί με τα θωρηκτά Κιλκίς και Λήμνος και το Αντιτορπιλικό Λέων, παραμένοντας για 263 ημέρες στην Μαύρη Θάλασσα. Κατά τον Μικρασιατικό Πόλεμο συμμετείχε στον απόκλεισμό των μικρασιατικών παραλίων.

Μετά τον πόλεμο το Πάνθηρ ανακαινίστηκε , την περίοδο 1925-1927. Έχοντας επιζήσει την γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941 το Πάνθηρ έλαβε μέρος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχοντας ώς βάση τον Ινδικό Ωκεανό. Μεταξύ του Μαΐου και του Οκτωβρίου 1942 ο οπλισμός του αναβαθμίστηκε επιτρέποντάς το να παρέχει καλύτερη αντιαεροπορική προστασία και ικανότητες πολέμου επιφανείας.

Μετά το τέλος του Πολέμου, το Πάνθηρ επανέπλευσε στην Ελλάδα και παροπλίστηκε το 1946.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το Α/Τ D-72 Πάνθηρ στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

Κατηγορία:Αντιτορπιλικά τύπου Θηρία
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Αετός Ι (αντιτορπιλικό)

Το αντιτορπιλικό **Αετός** (**Β.Π. Α/Τ D-01 Αετός **) εντάχθηκε και παρέμεινε σε ενέργεια στο τότε Βασιλικό Ναυτικό από το 1912 έως το 1946. Το πλοίο αυτό, μαζί με τα αδελφά πλοία **[[Ιέραξ ΙΙ (αντιτορπιλικό)|Ιέραξ ΙΙ]]**, **[[Λέων ΙΙ (αντιτορπιλικό)|Λέων ΙΙ]]** και **[[Πάνθηρ Ι (αντιτορπιλικό)|Πάνθηρ Ι]]**, που αποτέλεσαν, εκ των ονομασιών τους, τα λεγόμενα **Θηρία** του Πολεμικού Ναυτικού, παραγγέλθηκαν από την Αγγλία. Αγοράστηκαν έτοιμα για επιχειρήσεις στην τιμή των 148,000 λιρών έκαστο, από τα ναυπηγεία Camell Laird του Liverpool, όταν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι φαινόταν πιθανοί.

Τα πλοία αυτά είχαν αρχικά παραγγελθεί από το ναυτικό της Αργεντινής, το δε Αετός αρχικά ονομαζόταν San Luis. Τα τέσσερα πλοία έπλεαν με ξένα πληρώματα προς το Αλγέρι, προκειμένου να συναντήσουν εκεί το μεταγωγικό πλοίο Ιωνία, το οποίο μετέφερε τα Ελληνικά πληρώματά τους. Οταν το Αετός εισήλθε στην Μεσόγειο έμεινε ακυβέρνητο λόγω σοβαρής μηχανικής βλάβης. Τελικά ένα από τα άλλα αντιτορπιλικά διερχόμενο από την περιοχή ρυμούλκησε το Αετός με ασφάλεια στο Αλγέρι.

Στην διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων είχαν αγοραστεί μόνο τα βασικά πυρομαχικά (3000 βλήματα). Λόγω του ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμες τορπίλες τα πλοία αρχικά ονομάστηκαν Ανιχνευτικά αντί για Αντιτορπιλικά. Κυβερνήτης του Αετός κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων ήταν ο Αντιπλοίαρχος Α. Δουρούτης, ΒΝ. Στις 3 Δεκεμβρίου 1912, μαζί με τα υπόλοιπα τρία Θηρία, ως μέλη του Ελληνικού Στόλου με επικεφαλής την ναυαρχίδα το Β.Π. Θ/Κ Γεώργιος Αβέρωφ και υπό την καθοδήγηση του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη έλαβε μέρος στην ναυμαχία της Έλλης και στις 5 Ιανουαρίου 1913 στην ναυμαχία της Λήμνου.

thumb|left|200px

Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου "εισήλθε καθυστερημένα" στον πόλεμο στο πλευρό της Τριπλής Συμμαχίας που εξαιτίας της επιδίωξης της Ελληνικής ουδετερότητας τα τέσσερα Θηρία κατασχέθηκαν από τους "συμμάχους" τον Οκτώβριο του 1916, παρελήφθησαν από τους Γάλλους τον Νοέμβριο όπου με γαλλικά πληρώματα και υπό γαλλική σημαία, εντάχθηκαν στο Γαλλικό Ναυτικό την περίοδο 1917-18. Το 1918 επεστράφησαν στην Ελλάδα σε οικτρά κατάσταση οπου και μετά από τις φιλότιμες προσπάθειες των ελληνικών πληρωμάτων αποκατάστασης βλαβών και αναγκαίας συντήρησης κατάφεραν και ανέλαβαν καθήκοντα συνοδείας υπό ελληνική σημαία, κυρίως στο Αιγαίο Πέλαγος.

Το Αετός συμμετείχε στην εκκένωση των Ελλήνων από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης το 1918 και μετείχε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919 – 1922) στη θάλασσα του Μαρμαρά και το Αιγαίο Πέλαγος.

Μετά τον πόλεμο το Αετός ανακαινίστηκε , την περίοδο 1925-1927. Έχοντας επιζήσει την γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941 το Αετός έλαβε μέρος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε συνεργασία με το αγγλικό Βασιλικό Ναυτικό, έχοντας ώς βάση τον Ινδικό Ωκεανό.

Μετά το τέλος του Πολέμου, το Αετός παροπλίστηκε το 1946.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το Α/Τ D-01 Αετός στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

Κατηγορία:Αντιτορπιλικά τύπου Θηρία
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Ολέξαντρ Πονομάριοφ

Ο **Ολέξαντρ Πονομάριοφ** (ουκρανικά: *Олекса́ндр Вале́рійович Пономарьо́в*, 9 Αυγούστου 1973) είναι Ουκρανός τραγουδιστής. Εκπροσώπησε την Ουκρανια στη Γιουροβίζιον το 2003 με το τραγούδι *Hasta la vista* όπου ήρθε 14ος με 30 βαθμούς. Ήταν η πρώτη συμμετοχή της Ουκρανίας στο διαγωνισμό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Ουκρανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Greenjolly

Οι **Greenjolly** είναι μουσικό συγκρότημα της ραπ από την Ουκρανία, οι οποίοι εκπροσώπησαν τη Ουκρανία στη Γιουροβίζιον το 2005 με το τραγούδι *Razom Nas Bahato, Nas Ne Podolaty* όπου ήρθαν 20οί με 30 βαθμούς.

Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Ραπ μουσική
Κατηγορία:Ουκρανοί καλλιτέχνες
Μητροπολίτης Πατάρων Μελέτιος

Ο **Μελέτιος** (κατά κόσμον Δημήτριος Χρηστίδης) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης ιεράρχης, Μητροπολίτης Πατάρων.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1880 στην Σπάρτη, πόλη της Πισιδίας με 7.000 Έλληνες κατοίκους. Αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1904, αφού υπέβαλε διατριβή με τίτλο «Ανδρέας Πρωτόκλητος». Διάκονος χειροτονήθηκε στις 3 Αυγούστου 1903 και πρεσβύτερος στις 20 Νοεμβρίου 1904. Υπηρέτησε ως Αρχιδιάκονος στη Μητρόπολη Καλλιουπόλεως, ως Εφημέριος της Κοινότητος Μερσίνης και ως Πρωτοσύγκελος στην Μητρόπολη Πισιδίας. Το 1908 ως αρχιμανδρίτης ανέλαβε την διεύθυνση των Ελληνικών Σχολείων Σπάρτης.

Στις 19 Δεκεμβρίου 1910 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Πατάρων, Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Πισιδίας. Υπηρέτησε ως Βοηθός Επίσκοπος των Μητροπόλεων Πισιδίας (1910-1913), Νικαίας (1913-1914) και Ηρακλείας (1914-1919). Το 1919 διορίστηκε αναπληρωτής του Μητροπολίτου Πισιδίας Γερασίμου και πήγε στην Αττάλεια. Το 1920 καταδικάστηκε σε θάνατο από τουρκικό δικαστήριο, με την κατηγορία της αντιτουρκικής προπαγάνδας. Η ποινή του μετατράπηκε σε εκτοπισμό και στις 8 Ιανουαρίου 1921 εκτοπίστηκε στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, όπου παρέμεινε εξόριστος μέχρι το 1924.

Το 1922, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Σπάρτη μαζί με όλους τους Έλληνες κατοίκους της και να καταφύγουν στην Μικρή Αρμενία και μετά στην Ελλάδα. Ο Μελέτιος ήρθε στην Ελλάδα το 1924 με τους τελευταίους συμπατριώτες του Μικρασιάτες πρόσφυγες και εγκαταστάθηκε στη Νέα Ιωνία Αττικής. Ανέλαβε καθήκοντα Βοηθού Επισκόπου στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών και υπηρέτησε ως Αρχιεπισκοπικός Επίτροπος στην Νέα Ιωνία. Τον Ιανουάριο του 1961 το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανύψωσε την Επισκοπή Πατάρων σε Μητρόπολη και τον Μελέτιο σε Μητροπολίτη.

Πέθανε στην Βούλα Αττικής στις 20 Ιουλίου 1967.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες
Γεράσιμος Τανταλίδης

Ο **Γεράσιμος** (κατά κόσμον Γεώργιος Τανταλίδης, 20 Απριλίου 1854, Σύλλη του Ικονίου - 23 Αυγούστου 1928, Ιερουσαλήμ) ήταν Μικρασιάτης Μητροπολίτης. Διετέλεσε μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης, Πισιδίας, Ιωαννίνων και Ρόδου. Καταγόταν από μεγάλη φαναριώτικη οικογένεια και ήταν σπουδαίος μεταρρυθμιστής της εκκλησίας.

Σπούδασε Θεολογία αρχικά στην Θεολογική Σχολή του Σταυρού Ιεροσολύμων και κατόπιν στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1879 αφού υπέβαλε διατριβή με τίτλο «Τα κατά το σχίσμα της Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας».

Στις 29 Μαΐου 1879 χειροτονήθηκε διάκονος και πήγε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Νομική. Το 1884 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και το 1885 διορίστηκε Γραμματέας της Μεγάλης Πρωτοσυγκελλίας. Στις 30 Απριλίου 1892, όντας ακόμη διάκονος, εξελέγη Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης. Στις 2 Μαΐου 1892 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και την επομένη επίσκοπος.

Στις 23 Οκτωβρίου 1893 διαδέχτηκε στον Μητροπολιτικό Θρόνο της Πισιδίας τον Βενέδικτο. Εισήγαγε πολλές καινοτομίες και έβαλε έλεγχο στη διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Στήριξε τα γράμματα στη Σπάρτη, έδρα της μητρόπολης του και πρωτοστάτησε στην ίδρυση γυμνασίου.

Την 1η Ιουνίου 1906 εξελέγη Μητροπολίτης Ιωαννίνων και στις 13 Μαρτίου 1910 Μητροπολίτης Ρόδου. Στις 26 Ιανουαρίου 1912 αποκαταστάθηκε στην Μητρόπολη Πισιδίας. Το 1923 παραιτήθηκε και εφησύχαζε στα Ιεροσόλυμα όπου και πέθανε στις 23 Αυγούστου 1928. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο της Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού Ιεροσολύμων.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Μητροπολίτες Σερβίων και Κοζάνης
Κατηγορία:Μητροπολίτες Πισιδίας
Κατηγορία:Μητροπολίτες Ιωαννίνων
Κατηγορία:Μητροπολίτες Ρόδου
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Γούντροου Ουίλσον

Ο **Τόμας Γούντροου Ουίλσον** (αγγλικά: **Thomas Woodrow Wilson**, 28 Δεκεμβρίου 1856 - 3 Φεβρουαρίου 1924) ήταν Αμερικανός πολιτικός, πανεπιστημιακός και ιστορικός, ο οποίος διετέλεσε 28ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

## Βιογραφία

Ο Τόμας Γούντροου Ουίλσον γεννήθηκε στο Στώντον της πολιτείας Βιρτζίνια στις 28 Δεκεμβρίου 1856, γιος ιερέα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς και νομική στη Βιρτζίνια. Ήταν καθηγητής ιστορίας & πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, του οποίου αργότερα έγινε πρύτανης. Το 1910, ο Ουίλσον εκλέχτηκε κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ ως μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Το μεταρρυθμιστικό έργο του στην πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ τον έκανε γνωστό και τελικά έθεσε υποψηφιότητα για τον προεδρικό θώκο το 1912. Κατάφερε να κερδίσει σημαντικούς αντιπάλους όπως τον Θεόδωρο Ρούζβελτ και τον Ουίλλιαμ Ταφτ και το 1916 επανεξελέγη. 

Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ο Ουίλσον στράφηκε ενάντια στα μεγάλα οικονομικά κεφάλαια με διάφορα νομοθετικά μέτρα. Η εξωτερική του πολιτική σημαδεύτηκε από τη συνέχιση της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ στην Λατινική Αμερική και από την είσοδο των ΗΠΑ στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Ήταν από τους πρωτεργάτες της Κοινωνίας των Εθνών αλλά δεν κατάφερε να πείσει το Κογκρέσο να ψηφίσει την ένταξη της χώρας σε αυτή. Ουσιαστικά η άρνηση του Κογκρέσου σήμανε και τη διάλυση της Κοινωνίας των Εθνών. Κατά τη διάρκεια μακράς περιοδείας του στις ΗΠΑ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και η υγεία του κλονίστηκε σοβαρά. Ανένηψε κάπως αλλά σπάνια έβγαινε πλέον από την προεδρική κατοικία και περπατούσε πάντα με τη βοήθεια μπαστουνιού. Το 1919, ο Ουίλσον τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. 

Απεβίωσε στην Ουάσινγκτον στις 3 Φεβρουαρίου 1924 και είχε νυμφευθεί δύο φορές.

## Υστεροφημία

Ο Ουίλσον θεωρείται ευρέως ένας από τους καλύτερους Προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών και ένας από τους πρωτεργάτες του φιλελευθερισμού, ενώ επηρέασε πολλούς άλλους ικανούς πολιτικούς, όπως ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ και ο Λύντον Μπ. Τζόνσον.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης

* Διάγγελμα δεκατεσσάρων σημείων

Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης
Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον
Μητροπολίτης Πισιδίας Κωνσταντίνος

Ο **Κωνσταντίνος** (κατά κόσμον Βαλλιούλης ή Αποστόλου ή Κωνσταντινίδης, Σκοπός Ανατ. Θράκης 1862 - Καστελλόριζο 1912) ήταν Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο οποίος διετέλεσε Μητροπολίτης σε διάφορες Μητροπόλεις του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Σκοπός Ανατολικής Θράκης το 1862. Αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1887, αφού υπέβαλε διατριβή με τίτλο «Περί του μη δειν ομνύναι». Διετέλεσε αρχιδιάκονος της Μητροπόλεως Κορυτσάς και μετά το 1890 Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Αδριανουπόλεως.

Στις 20 Ιουλίου 1895 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Μυριοφύτου και Περιστάσεως στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι Κωνσταντινουπόλεως. Στις 2 Δεκεμβρίου 1899 παύθηκε και στις 3 Ιουνίου 1900 εξελέγη Μητροπολίτης Γάνου και Χώρας. Στις 3 Ιουνίου 1906 εξελέγη Μητροπολίτης Πισιδίας.

Πέθανε ξαφνικά από κάποια ίωση σε ηλικία 50 ετών, στις 17 Ιανουαρίου 1912 στο Καστελλόριζο, το οποίο επισκεπτόταν συχνά, και ετάφη στον εκεί ναό του αγίου Γεωργίου Σαντραπέ.

## Παραπομπές

## Πηγές
* 

Κωνσταντίνος
Κωνσταντίνος
Κωνσταντινος
Οδυσσεύς Γκραντ

Ο **Οδυσσεύς Σ. Γκραντ** (αγγλικά: *Ulysses S. Grant*, γενν. Χάιραμ Οδυσσεύς Γκραντ, 27 Απριλίου 1822 - 23 Ιουλίου 1885) ήταν Αμερικανός στρατιωτικός και πολιτικός που υπήρξε στρατηγός των Βορείων κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και 18ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πόιντ Πλέζαντ του Οχάιο το 1822. Απόφοιτος του Ουέστ Πόιντ, έλαβε μέρος στον πόλεμο του Μεξικού, όπου έφτασε μέχρι το βαθμό του λοχαγού. Στη συνέχεια, επειδή ήταν εθισμένος στο ποτό, εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση και ασχολήθηκε με τη γεωργία. Με το ξέσπασμα του Αμερικανικού Εμφυλίου το 1861 συγκρότησε σώμα εθελοντών και πήρε μέρος σε πολλές μάχες, στις οποίες επέδειξε θάρρος, τόλμη και στρατηγικές ικανότητες. Οι προαγωγές του ήσαν απανωτές και σύντομα προάχθηκε σε στρατηγό. Ιστορική έχει μείνει η φράση που χρησιμοποιούσε όταν ο αντίπαλός του ζητούσε να διαπραγματευθεί τους όρους παράδοσης: Απαντούσε με τη φράση «Unconditional surrender» (παράδοση άνευ όρων), πράγμα που σε συνδυασμό με τα αρχικά του ονόματός του προσήψε το προσωνύμιο «Unconditional Surrender Grant». Το 1864 έγινε αρχιστράτηγος - ύστερα από απόφαση του τότε προέδρου Αβραάμ Λίνκολν - των δυνάμεων των Βορείων και ύστερα από στρατηγικές κινήσεις κατάφερε να αναγκάσει τους Νοτίους να παραδοθούν. 

Μετά τη λήξη του εμφυλίου ο Γκραντ ανακηρύχθηκε σε εθνικό ήρωα και σύντομα ασχολήθηκε με την πολιτική. Προσχώρησε στους Ρεπουμπλικάνους και το 1868 εξελέγη πρόεδρος των Η.Π.Α. με ποσοστό 52,7%. Το 1872 επανεξελέγη με ποσοστό 55,6%. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, κυρίως της δεύτερης, ξέσπασαν πολλά σκάνδαλα οικονομικής φύσεως. Επίσης επικρίθηκε αρκετά για την καταπιεστική συμπεριφορά του απέναντι στους Νοτίους.

Απεβίωσε στις 23 Ιουλίου του 1885. Είχε νυμφευθεί την Τζούλια Μπογκς Ντεντ και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά. Εξέδωσε τα απομνημονεύματά του σε δύο τόμους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ
Κατηγορία:Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί
Ιέραξ ΙΙ (αντιτορπιλικό)

Το αντιτορπιλικό **Ιέραξ** (**Α/Τ D-36 Ιέραξ**) υπηρέτησε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το 1912 έως το 1946. Το πλοίο, μαζί με τα ομότυπα **[[Αετός Ι (αντιτορπιλικό)|Αετός Ι]]**, **[[Λέων ΙΙ (αντιτορπιλικό)|Λέων ΙΙ]]** και **[[Πάνθηρ Ι (αντιτορπιλικό)|Πάνθηρ Ι]]**, που αποτέλεσαν τα **Θηρία** του Πολεμικού Ναυτικού παραγγέλθηκαν από την Αγγλία στα ναυπηγεία 'Camell Laird, Liverpool'. Αγοράστηκαν έτοιμα για χρήση στην τιμή των 148,000 λιρών έκαστο, όταν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι φαινόταν πιθανοί. Τα πλοία αυτά είχαν αρχικά παραγγελθεί από το ναυτικό της Αργεντινής, το δε Ιέραξ αρχικά ονομαζόταν Santa Fé. Η παραλαβή του έγινε από τον Πλοίαρχο Αθ. Μιαούλη, ΒΠΝ, στο Παλέρμο της Σικελίας όπου είχε καταπλεύσει με ξένο πλήρωμα.

Στην διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων είχαν αγοραστεί μόνο τα βασικά πυρομαχικά (3000 βλήματα). Λόγω του ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμες τορπίλες τα πλοία αρχικά ονομάστηκαν Ανιχνευτικά αντί για Αντιτορπιλικά. Στις 21 Οκτωβρίου 1912, με κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Α. Βρατσάνο, ΒΠΝ, ήταν μέλος του στολίσκου του απελευθέρωσε τα Ψαρά. Στις 3 Δεκεμβρίου 1912, το Ιέραξ μαζί με τα υπόλοιπα τρία Θηρία, ως μέλη του Ελληνικού Στόλου με επικεφαλής την ναυαρχίδα θωρηκτό Γεώργιος Αβέρωφ και υπό την καθοδήγηση του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη έλαβε μέρος στην ναυμαχία της Έλλης και στις 5 Ιανουαρίου 1913 στην ναυμαχία της Λήμνου.

Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου εισήλθε καθυστερημένα στον πόλεμο στο πλευρό της Τριπλής Συμμαχίας και εξαιτίας της Ελληνικής ουδετερότητας τα τέσσερα Θηρία κατελήφθησαν από τους συμμάχους τον Οκτώβριο του 1916, παρελήφθησαν από τους Γάλλους τον Νοέμβριο και υπηρέτησαν στο Γαλλικό Ναυτικό την περίοδο 1917-18. Το 1918 επεστράφησαν στην Ελλάδα και ανέλαβαν καθήκοντα συνοδείας με ελληνικά χρώματα, κυρίως στο Αιγαίο Πέλαγος.

Το Ιέραξ συμμετείχε στην εκκένωση των Ελλήνων από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης το 1918 και μετείχε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919 – 1922) στη θάλασσα του Μαρμαρά και το Αιγαίο Πέλαγος.

Μετά τον πόλεμο το Ιέραξ ανακαινίστηκε, την περίοδο 1925-1927. Έχοντας επιζήσει την γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941 το Ιέραξ μετέβη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από όπου έλαβε μέρος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου παρά την ηλικία του προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες ως συνοδό και περιπολικό. Το πλήρωμα του Ιέραξ έλαβε επίσης μέρος στην ανταρσία που ξέσπασε την Απρίλιο του 1944 υπέρ του ΕΛ.Α.Σ.

Μετά το τέλος του Πολέμου, το Ιέραξ παροπλίστηκε το 1946.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το Α/Τ D-36 Ιέραξ στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

Κατηγορία:Αντιτορπιλικά τύπου Θηρία
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Μανώλης Ρασούλης

Ο **Μανώλης Ρασούλης** (Ηράκλειο, 28 Σεπτεμβρίου 1945 – Θεσσαλονίκη, 5 Μαρτίου 2011) ήταν Έλληνας συγγραφέας, τραγουδιστής, στιχουργός και δημοσιογράφος, ιδιαίτερα γνωστός και για τους στίχους που έχει γράψει για αρκετά τραγούδια.

Στίχους του έχουν μελοποιήσει, μεταξύ άλλων, οι: Μάνος Λοΐζος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Νίκος Ξυδάκης, Πέτρος Βαγιόπουλος, Σωκράτης Μάλαμας και Χρήστος Νικολόπουλος. Έχει μια κόρη, τη Ναταλία Ρασούλη, τραγουδίστρια, μουσικό και τραγουδοποιό. 

Απεβίωσε από έμφραγμα στις 5 Μαρτίου 2011 στην Θεσσαλονίκη.

## Εργογραφία
* Τι είδε ο Βουκεφάλας, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2005
* Εδώ είναι του Ρασούλη, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2007
* Ο μεγάλος αιρετικός Θεόφιλος Καΐρης, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2008
* Η τελευταία ζωή του συντρόφου Παντελή Πουλιόπουλου, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2008
* Οι βερβελίδες της Αμάλθειας. Αναφορά στο Χόμο Σάπιενς, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2012

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μανώλης Ρασούλης: το επίσημο site
* Ειρήνη υμίν Ιστολόγιο του Μανώλη Ρασούλη
* 

Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Κατηγορία:Μουσική-επέκταση
Αναρχία (αποσαφήνιση)

Η λέξη **αναρχία** μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα ακόλουθα:

* στην αντεξουσιαστική κοινωνική κατάσταση όπου αποβλέπει ο αναρχισμός ως πολιτικό και κοινωνικό κίνημα.

* στην αναρχία, ως κατάσταση κατά την οποία σε μια κοινωνία δεν υπάρχουν πολιτικές αρχές.
Ρωσική κιθάρα

thumb|right|
thumb|right|
Η **ρωσική [[κιθάρα]]** είναι μια ακουστική επτάχορδη κιθάρα που χρησιμοποιείται στη Ρωσία. Είναι χορδισμένη σε 'G' major (σολ ματζόρε) με μια επιπλέον Ρε. (D', G', B, D, g, b, d').

Κιθάρα
Κατηγορία:Κιθάρες
Παρατηρησιακή αστροφυσική

**Παρατηρησιακή Αστροφυσική** είναι η επιστήμη που ασχολείται με την παρατήρηση των ουρανίων σωμάτων. Είναι η πρακτική και η μελέτη της παρατήρησης ουράνιων αντικειμένων με τη χρήση τηλεσκοπίων και άλλων αστρονομικών οργάνων.

Κατηγορία:Παρατηρησιακή αστρονομία
Συνθήκη του Λονδίνου (1839)

Η **Συνθήκη του Λονδίνου**, αποκαλούμενη επίσης **Συνθήκη του 1839**, υπογράφηκε στις 19 Απριλίου, 1839. Σε αυτήν την συνθήκη, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις αναγνώρισαν την ανεξαρτησία και την ουδετερότητα του Βελγίου. Η κύρια ιστορική σημασία της ήταν στο άρθρο VII, που υποχρέωνε το Βέλγιο να παραμείνει μονίμως ουδέτερο, και δέσμευε τις συμβαλλόμενες δυνάμεις να περιφρουρηθεί αυτή η ουδετερότητα σε περίπτωση εισβολής.

## Εδαφικές συνέπειες

Από το 1815, το Βέλγιο ήταν ένα μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Με τη συνθήκη, οι νότιες επαρχίες των Κάτω Χωρών έγιναν το Βασίλειο του Βελγίου, ενώ η επαρχία του Λιμβούργου χωρίστηκε σε βελγικό και ολλανδικό μέρος. Το ίδιο πράγμα συνέβη στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου που στη συνέχεια χωρίστηκε σε ένα βελγικό μέρος και το σημερινό μεγάλο δουκάτο που ήταν κάτω από μια προσωπική ένωση με τις Κάτω Χώρες υπό τον βασιλιά Γουλιέλμο Γ' μέχρι το 1867. Το Zeeuws-Vlaanderen αποσπάστηκε από το Βέλγιο και έγινε μέρος της ολλανδικής επαρχίας Zeeland επειδή οι Ολλανδοί δεν θέλησαν να έχει το Βέλγιο τον έλεγχο των εκβολών του Scheldt. Σε αντάλλαγμα έπρεπε να εγγυηθούν την ελεύθερη ναυσιπλοΐα του Scheldt στον λιμένα της Αμβέρσας.

Η Συνθήκη του Λονδίνου εγγυήθηκε επίσης στο Βέλγιο το δικαίωμα της διέλευσης με τραίνο ή μέσω των καναλιών πέρα από το ολλανδικό έδαφος ως έξοδο στον γερμανικό Ρουρ. Αυτό το δικαίωμα επιβεβαιώθηκε σε μια απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης σε μια διαφωνία μεταξύ του Βελγίου και των Κάτω Χωρών για την διαδρομή των σιδηροδρόμων του *Σιδερένιου Ρήνου*.

## Σημασία
Η *[[de facto]]* ανεξαρτησία του Βελγίου είχε καθιερωθεί μέσα από εννέα έτη αδιάκοπης πάλης, την Βελγική Επανάσταση. Οι υπογράφοντες της συνθήκης (το Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστρία, Γαλλία, Πρωσία, Ρωσία, και οι Κάτω Χώρες) τώρα επίσημα αναγνώριζαν το ανεξάρτητο Βασίλειο του Βελγίου, και (χάρη στην επιμονή του Ηνωμένου Βασιλείου) συμφωνούσαν για την ουδετερότητά του.

Η συνθήκη ήταν ένα σημαντικό έγγραφο, ειδικά για τον ρόλο της στο να επιφέρει τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν η Γερμανική Αυτοκρατορία εισέβαλε στο Βέλγιο τον Αύγουστο του 1914 παραβιάζοντας την συνθήκη, η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στις 4 Αυγούστου. Ενημερωμένος από το βρετανικό πρέσβη ότι η Μεγάλη Βρετανία θα κήρυσσε τον πόλεμο στη Γερμανία για την παραβίαση της βελγικής ουδετερότητας από την τελευταία, ο γερμανός καγκελάριος Theobald von Bethmann Hollweg διακήρυσσε ότι δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι η Μεγάλη Βρετανία και η Γερμανία θα πήγαιναν σε πόλεμο για χάρη ενός "*παλιόχαρτου*".

Στην πραγματικότητα, η γερμανική εισβολή οδήγησε στην απόφαση της Μεγάλης Βρετανίας να πάει σε πόλεμο για λόγους που ήταν σημαντικότεροι: θεωρήθηκε ασύλληπτο ότι η Γερμανία, με το επεκτεινόμενο Ναυτικό της, θα μπορούσε να ελέγξει τους θαλάσσιους λιμένες του Βελγίου. Στις 2 Αυγούστου, ο κάιζερ Γουλιέλμος Β' ζήτησε ανεπιτυχώς από τον Μόλτκε να ακυρώσει την εισβολή προκειμένου να κρατηθεί η Μεγάλη Βρετανία έξω από τον πόλεμο.

## Παραπομπές


Λονδινου 1839
Κατηγορία:Ιστορία του Βελγίου
Λονδινου 1839
Λονδινου 1839
Λονδινου 1839
Αμήν. (ταινία)

Το **Αμήν.** (πρωτότυπος τίτλος *Amen.*) είναι δραματική ταινία του 2002 του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά.

## Υπόθεση
Η ταινία βασίζεται στην ιστορία του χημικού Κουρτ Γκέρσταϊν (Ούλριχ Τουκούρ), υπαρκτό πρόσωπο και αξιωματικός των Ες-Ες που προσπάθησε αποτυχημένα να ευαισθητοποιήσει την Καθολική Εκκλησία σχετικά με το Ολοκαύτωμα. Ενώ προμήθευε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης με το φονικό Zyklon B, ταυτόχρονα κατήγγειλε τα εγκλήματα, ενημερώνοντας τον Πάπα Πίο ΙΒ΄ ρισκάροντας έτσι την ασφάλειά του και της οικογένειάς του. Στις προσπάθειές του αυτές βρήκε βοήθεια από το νεαρό Ιησουίτη Ρικάρντο Φοντάνα (Ματιέ Κασσοβίτς).

## Διανομή
* Ούλριχ Τουκούρ ως ''Κουρτ Γκέρσταϊν''
* Ματιέ Κασσοβίτς ως *Ρικάρντο Φοντάνα*
* Ούλριχ Μύε ως *γιατρός*
* Σεμπάστιαν Κοχ ως ''Ρούντολφ Ες''
* Μαρτσέλ Γιούρες ως *[[Πάπας Πίος ΙΒ΄]]*

## Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε το βραβείο Σεζάρ καλύτερου σεναρίου. Ήταν υποψήφια για Χρυσή Άρκτο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου και για Σεζάρ καλύτερης ταινίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Ταινίες του 2002
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 2000
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με το Ολοκαύτωμα
Κατηγορία:Πολεμικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά
Κατηγορία:Ρουμανικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρουμανία
Κορόνα Σλοβακίας

Η **σλοβακική κορόνα** ήταν το νόμισμα της Σλοβακίας μέχρι το Δεκέμβριο του 2008. Η σλοβακική ονομασία είναι «koruna» και ο κωδικός ISO 4217 είναι SKK.

## Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου η σλοβακική κορόνα υπήρξε νόμισμα της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Σλοβακίας. Με τη λήξη του πολέμου και τη δημιουργία της Τσεχοσλοβακίας, αντικαταστάθηκε από την Κορόνα Τσεχοσλοβακίας σε αναλογία 1:1.

Με τη δημιουργία της ανεξάρτητης Σλοβακίας το 1993, η σλοβακική κορόνα επανεισήχθη αντικαθιστώντας την τσεχοσλοβακική κορόνα σε αναλογία 1:1. Με την ίδια αναλογία εισήχθη και η κορόνα Τσεχίας, η οποία όμως εξελίχθηκε σε αρκετά σκληρότερο νόμισμα από την κορόνα Σλοβακίας.

Η κορόνα έπαψε να είναι το νόμισμα της Σλοβακίας, μόλις η χώρα προσχώρησε στην Ευρωζώνη, την 1η Ιανουαρίου 2009.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Κεντρική Τράπεζα της Σλοβακίας

## Δείτε επίσης
*Σλοβακικά κέρματα ευρώ

Κατηγορία:Οικονομία της Σλοβακίας
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα
Κατηγορία:Νομίσματα που αντικατέστησε το Ευρώ
Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Κορόνα Τσεχίας

Η **τσεχική κορόνα** (τσέχικα: *koruna česká*) είναι το νόμισμα της Τσεχίας. Η κοινή ονομασία είναι «koruna» (μερικές φορές αναφέρεται και ως «Πραγανά χρήματα») και ο κωδικός ISO 4217 είναι CZK. Υποδιαιρείται σε 100 χαλέρου (βραχυγραφείται ως  "h", ενικός: *haléř*, γενική πληθυντικού: *haléře*).

## Ιστορία
Με τη δημιουργία της ανεξάρτητης Τσεχίας το 1993, η τσεχική κορόνα αντικατέστησε στις 8 Φεβρουαρίου 1993 την τσεχοσλοβακική κορόνα σε αναλογία 1:1. Με την ίδια αναλογία εισήχθη και η κορόνα Σλοβακίας, αλλά η κορόνα Τσεχίας εξελίχθηκε σε αρκετά σκληρότερο νόμισμα από αυτήν και είναι σήμερα περίπου 20-25% ακριβότερη. 
Η Τσεχία σχεδίαζε να υιοθετήσει για νόμισμα το ευρώ το 2012, ωστόσο η κυβέρνηση εγκατέλειψε το σχέδιο αυτό το 2007. Εντός της χώρας υπάρχει έντονη αντίθεση στην προοπτική να εισαχθεί το ευρώ στην Τσεχία, παρότι τα κριτήρια πληρούνται.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Τσεχικά κέρματα ευρώ

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κεντρική Τράπεζα της Τσεχίας
* Τουριστικό υλικό για την Τσεχία αλλά και λοιπές χρήσιμες πληροφορίες στην Ελληνική γλώσσα από την Πρεσβεία της Τσεχικής Δημοκρατίας στην Ελλάδα

Κατηγορία:Νομίσματα
Κατηγορία:Οικονομία της Τσεχίας
Κατηγορία:Κέρματα ανά χώρα
Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Κατηγορία:Νομίσματα της Τσεχίας
Κορόνα Τσεχοσλοβακίας

Η **τσεχοσλοβακική κορόνα** ήταν το νόμισμα του κράτους της Τσεχοσλοβακίας από τις 10 Απριλίου 1919 έως τις 14 Μαρτίου 1939 και από την 1η Νοεμβρίου 1945 ως τις 7 Φεβρουαρίου 1993. Υπήρξε επίσης για μικρά χρονικά διαστήματα, το 1939 και το 1993, νόμισμα των ανεξάρτητων Δημοκρατιών της Τσεχίας και της Σλοβακίας. Και στις δύο γλώσσες ονομαζόταν «*koruna*» και ο κωδικός ISO 4217 ήταν CSK.

## Ιστορία
Με τη δημιουργία της Τσεχοσλοβακίας το 1945, η τσεχοσλοβακική κορόνα αντικατέστησε τα νομίσματα των δύο μέχρι τότε ανεξάρτητων δημοκρατιών σε αναλογία 1:1. Με την ίδια αναλογία αντικαταστάθηκε από την κορόνα Σλοβακίας και την κορόνα Τσεχίας το 1993, μετά τη διάλυση του κράτους.

Η κορόνα έπαψε να είναι το νόμισμα της Σλοβακίας, μόλις η χώρα προσχώρησε στην Ευρωζώνη, την 1η Ιανουαρίου 2009. Το ίδιο θα συμβεί και με την κορόνα Τσεχίας, μόλις η χώρα εκπληρώσει τη συμβατική της υποχρέωση να προσχωρήσει στην Ευρωζώνη.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Κέρματα της Τσεχοσλοβακίας - με εικόνες.

Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα
Κατηγορία:Τσεχοσλοβακία
Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Εγγύς Ανατολή

400px|thumb|Η Εγγύς Ανατολή (με σκούρο πράσινο) όπως απεικονίζεται στο χάρτη της Μέσης Ανατολής (με ανοιχτό πράσινο).
Η **Εγγύς Ανατολή** αποτελεί όρο που χρησιμοποιείται κυρίως από επιστήμονες της Αρχαιολογίας, της Γεωγραφίας και της Ιστορίας, όπως επίσης από δημοσιογράφους και σχολιαστές των μέσων μαζικής ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε.), για να περιγράψει την περιοχή που περιλαμβάνει τη Μικρά Ασία (σύγχρονη Τουρκία και τις άλλοτε κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην ανατολική Μεσόγειο). Αναλυτικότερα τις εξής σημερινές χώρες: Συρία, Λίβανο, Ισραήλ, Ιορδανία και Αίγυπτο, καθώς και την Αρμενία. Στον χώρο της οικονομίας και της πολιτικής σήμερα έχει καθιερωθεί ο όρος *[[Μέση Ανατολή]]*, κυρίως από την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι και ιστορικοί προτιμούν να χρησιμοποιούν τον όρο *Εγγύς Ανατολή*. 
Προσφάτως εισήχθη ο μη ευρωκεντρικός εναλλακτικός και πιο στενά γεωγραφικός προσδιορισμός Νοτιοδυτική Ασία, αν και ο όρος δεν χρησιμοποιείται ευρέως.

Ο όρος *Εγγύς Ανατολή* άρχισε να χρησιμοποιείται στη δεκαετία 1890, όταν οι ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις αντιμετώπισαν δύο κρίσεις στην "Ανατολή". Ο Πρώτος Σινοϊαπωνικός Πόλεμος (1894-1895) συνέβη στην Άπω Ανατολή, ενώ η αστάθεια στην Κρήτη και τη Μακεδονία, μαζί με τη Γενοκτονία των Αρμενίων συνέβη στην Εγγύτερη Ανατολή (περιλαμβάνοντας ωστόσο και τα Βαλκάνια).

## Δείτε επίσης
* Αρχαία Εγγύς Ανατολή
* Μέση Ανατολή 
* Άπω Ανατολή
* Ανατολή

## Σημειώσεις - παραπομπές



Κατηγορία:Ανατολική Μεσόγειος
Φρανθίσκο Χαβιέρ Περάλ

Ο **Φρανθίσκο Χαβιέρ Περάλ** (*Francisco Javier Peral*, 4 Νοεμβρίου 1983), γνωστός ως **Χαβίτο**, είναι βετεράνος Ισπανός ποδοσφαιριστής, με ύψος 1,74 και 69 κιλά βάρος. Υπήρξε ακραίος επιθετικός.

Γεννήθηκε στην Πλασένθια της Ισπανίας στις 4 Νοεμβρίου του 1983. Πρωτοαγωνίστηκε στον Άρη τη σεζόν 2006/07 φορώντας το νούμερο 20, έχοντας 29 συμμετοχές και 3 γκολ. Στις 4 Οκτωβρίου 2007 οδήγησε τον Άρη στην πρόκριση στους ομίλους του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, για πρώτη φορά στην ιστορία του, σκοράροντας εκτός έδρας απέναντι στη Ρεάλ Σαραγόσα. Συνολικά αγωνίστηκε σε 169 αγώνες με την κίτρινη φανέλα (136 αγώνες για το Πρωτάθλημα, 15 για το Κύπελλο και 18 σε Ευρωπαϊκές διοργανώσεις) και κατέστη ένα από τα πλέον αγαπημένα παιδιά της κερκίδας. Ακόμη και μετά το τέλος της καριέρας του, συνεχίζει και επισκέπτεται οικογενειακώς συχνά-πυκνά τη Θεσσαλονίκη για να παρακολουθήσει αγώνες του Άρη. Τον Ιανουάριο του 2011 δόθηκε δανεικός στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια για το υπόλοιπο της αγωνιστικής περιόδου και από την επόμενη σεζόν μετακόμισε στον Ολυμπιακό.Ακολουθησε ο δανεισμός στην τουρκική Ορντουσπόρ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φρανθίσκο Χαβίτο, Ο Φρανθίσκο Χαβίτο στην επίσημη ιστοσελίδα του Ολυμπιακού
* Στατιστικά σεζόν 2011-12

Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ορντουσπόρ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρκουλες Αλικάντε
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΝ Αλκορκόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μουσείο του Πράδο

[thumb|250px|[Λας Μενίνας|''Las Meninas'' του Βελάσκεθ.]]

Το **Μουσείο του Πράδο** (ισπ. *Museo del Prado*) είναι μουσείο τέχνης που βρίσκεται στη Μαδρίτη. Κατέχει μια από τις σπουδαιότερες συλλογές τέχνης του κόσμου, και συγκεκριμένα ένα μεγάλο πλήθος πινάκων από τον 14ο ως τις αρχές του 19ου αιώνα.

## Ιστορία
Στεγάζεται σε κτήριο που κατασκευάστηκε από τον Κάρολο Γ', στα πλαίσια του κατασκευαστικού του έργου που είχε σκοπό να αναδείξει τη Μαδρίτη. Η λέξη «*prado*», που στα ισπανικά σημαίνει «λιβάδι» χαρακτήρισε ολόκληρη την περιοχή του Μουσείου. Το κτήριο αυτό χρησιμοποιήθηκε και από τον Ναπολέοντα για τις ανάγκες του ιππικού και του πυροβολικού του.

Ιδρύθηκε ως Μουσείο ζωγραφικής και γλυπτικής. Μετά την εκθρόνιση της Ισαβέλλας Β΄ το 1868, το Μουσείο εθνικοποιήθηκε και απέκτησε το σημερινό του όνομα. Στέγασε αρχικά τη βασιλική συλλογή τέχνης, αλλά γρήγορα αποδείχτηκε μικρό, οπότε και επεκτάθηκε το 1918. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, κατόπιν σύστασης της Κοινωνίας των Εθνών, 353 πίνακες μαζί με άλλα έργα τέχνης στάλθηκαν στη Βαλένθια. Αργότερα κατέληξαν στη Γενεύη, από όπου επέστρεψαν στο Μουσείο με νυχτερινά τρένα μέσω γαλλικού εδάφους, μόλις ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

left|thumb|Άγαλμα του Βελάσκεθ στην είσοδο του Μουσείου

## Εκθέματα
βλ. και λήμμα Κατάλογος έργων του Πράδο

Αν και ιδρύθηκε ως Μουσείο ζωγραφικής και γλυπτικής, το Πράδο περιλαμβάνει σήμερα και πάνω από 5.000 σχέδια, 1.000 νομίσματα και μετάλλια, καθώς και περίπου 2.000 διακοσμητικά αντικείμενα. Τα γλυπτά του υπολογίζονται γύρω στα 700 και οι πίνακες ζωγραφικής, στους οποίος χρωστάει και τη διεθνή του αίγλη, γύρω στους 8.600. Πρόκειται για έργα των Βελάθκεθ, Γκόγια, Ελ Γκρέκο, Καραβάτζιο, Ρέμπραντ, κ.ά. Στο Μουσείο εκτίθενται περίπου το ένα τρίτο των πινάκων που κατέχει, έτσι λοιπόν τα εκθέματα εναλλάσσονται.

Το πιο γνωστό έργο που εκτίθεται στο Μουσείο είναι το «*[[Λας Μενίνας|Las Meninas]]*» του Βελάθκεθ. Ο Βελάθκεθ όχι μόνο παραχώρησε στο Μουσείο τα εκπληκτικά του έργα, αλλά δραστηριοποιήθηκε ενεργά στο να συγκεντρώσει στο Μουσείο έργα ιταλών καλλιτεχνών. Η περίφημη «*[[Γκερνίκα (ζωγραφική)|Γκουέρνικα]]*» του Πάμπλο Πικάσο εκτέθηκε στο Πράδο μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και την επιστροφή της στη χώρα, αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στο Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία, όπου διαμορφώθηκε ο κατάλληλος χώρος για να εκτεθεί ένας τόσο τεράστιος πίνακας.

Σημαντικό τμήμα των πινάκων του Μουσείου ανήκουν στη χρονική περίοδο από το 15 έως το 17ο αιώνα μ.Χ., μια περίοδο που ονομάζεται «η Χρυσή περίοδος της Ισπανίας».

Συνδυάζοντας τις επισκέψεις στο Μουσείο του Πράδο με αυτές στο γειτονικό Μουσείο Thyssen-Bornemisza και στο Εθνικό Μουσείο «Κέντρο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία», ο επισκέπτης αποκτά μια σφαιρική αντίληψη της δυτικοευρωπαϊκής τέχνης μέχρι τις μέρες μας, εφάμιλλη με αυτήν που προσφέρουν τα άλλα μεγάλα μουσεία του κόσμου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα

## Παραπομπές


*
Κατηγορία:Μουσεία στη Μαδρίτη
Ζωομορφισμός

[μικρογραφία|Ο [ουρανός με τη μορφή αγελάδας, ενώ στηρίζεται από άλλες θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας]]
Με τον όρο **θηριομορφισμός** ή **ζωομορφισμός**, εννοείται στο εννοιολογικό πλαίσιο της θρησκειολογίας η απεικόνιση θεών ως ζώων ή η απόδοση ζωικών χαρακτηριστικών στο σύνολο των ιδιοτήτων τους με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον ζωομορφισμό της αρχαίας αιγυπτιακής ή της αρχαίας σκανδιναβικής θρησκείας. Σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, αυτό της τέχνης, με τον όρο εννοούμε τη χρήση ζωικών παραστάσεων, προκειμένου ο καλλιτέχνης να αποδώσει τα επιθυμητά νοήματα ή κατά την εκτίμησή του τον καταλληλότερο διάκοσμο. Στο κοινωνικό και ψυχολογικό πλαίσιο ο θηριομορφισμός χρησιμοποιείται για την περιγραφή της ανθρώπινης συμπεριφοράς και αποτελεί σημαντικό τμήμα του αρχετυπικού ονειρικού συμβολισμού. 

## Δείτε επίσης
* Ανθρωπομορφισμός
* Θηριανθρωπία

Κατηγορία:Μυθολογία
Κατηγορία:Θρησκειολογία
Κατηγορία:Λαογραφία
Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές
Κατηγορία:Είδη τέχνης
Ευρωκεντρισμός

μικρογραφία|Χάρτης του Σεμπάστιαν Άνταμς που αναδεικνύει 5.885 χρόνια ιστορίας από το 4004 π.Χ. έως το 1881 μ.Χ. Η πρώτη έκδοση του ήταν το 1871 ακολούθησαν και άλλες και σε διαφορετικές μορφές.
Με τον όρο **Ευρωκεντρισμός** εννοείται η συνειδητή έμφαση σε ζητήματα ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, στον πολιτισμό και τις ηθικές αξίες που αναπτύχθηκαν στην ευρωπαϊκή ήπειρο και ο ταυτόχρονος αποκλεισμός ή απαξίωση των αξιών που προέρχονται από άλλους πολιτισμούς. Στην έννοια ευρωκεντρισμός περιλαμβάνεται σήμερα ο αποκαλούμενος δυτικός κόσμος σχεδόν στο σύνολό του, καθώς αντλεί τις εκπαιδευτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές βάσεις του από την ευρωπαϊκή ήπειρο. Στην πραγματικότητα ο ευρωκεντρισμός είναι μία περίπτωση του εθνοκεντρισμού, που αποκτά ιδιαίτερη δυναμική με την οικονομική και πολιτική ενδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Πιθανώς ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα ευρωκεντρικής σκέψης διατυπώθηκε από τον Σάμιουελ Χάντιγκτον στο γνωστό άρθρο του «Σύγκρουση πολιτισμών;», που δημοσιεύτηκε στο *Foreign Affairs*. Σύμφωνα με την άποψή του «οι δυτικές αντιλήψεις διαφέρουν θεμελιακά από τις αντιλήψεις άλλων πολιτισμών. Οι δυτικές ιδέες της εξατομίκευσης, του φιλελευθερισμού, της συνταγματικότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ισότητας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ελεύθερης αγοράς, του διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους έχουν μικρή απήχηση στον Ισλαμικό, Κομφουκιανικό, Ιαπωνικό, Ινδουϊστικό, Βουδιστικό ή Ορθόδοξο πολιτισμό».

## Παραπομπές-σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
*Samuel Huntington 1993, "A Clash of Civilizations?", στο *Foreign Affairs*, Summer.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ευρωπαϊκός πολιτισμός
Κατηγορία:Εθνοκεντρισμός
Κατηγορία:Πολιτικοί νεολογισμοί
Άντζελο Φίγκους

Ο **Άντζελο Φίγκους** (*Angelo Figus*, 5 Ιανουαρίου 1975) είναι Ιταλός σχεδιαστής μόδας.
 
Γεννήθηκε το 1975 και μεγάλωσε στο Κάλγκαρι της Σαρδηνίας. Το 1995 πήγε στο Μιλάνο για να σπουδάσει αρχιτεκτονική κι αργότερα στην Αμβέρσα για να παρακολουθήσει μαθήματα μόδας στη Ακαδημία των Καλών Τεχνών (Royal Academy of Fine Arts). Τον Ιούνιο του 1999 ο διεθνής τύπος έδωσε μεγάλη δημοσιότητα στην πτυχιακή του κολεξιόν “Cuore di cane”  η οποία έκανε μεγάλη εντύπωση στο διεθνη τύπο ώστε ένα μήνα αργότερα ξαναπαρουσιάστηκε στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού παρόλο που παρουσίαζε δημιουργίες για άνδρες. Το 2000 έδειξε την πρώτη του γυναικεία κολεξιόν και κολεξιόν για ετοιμοφόρετα ενδύματα στον εκθεσιακό χώρο του φίλου του σχεδιαστή Dries Van Noten. Το ξεχωριστό στυλ του τον έκανε γνωστό στη διεθνή αγορά μόδας και στο θέατρο. Το 2000 σχεδίασε τα κοστούμια για την παράσταση του Ugo Rondino στο Βέλγιο. Επίσης σχεδίασε κοστούμια για την Γερμανική Όπερα. Το 2000 για την όπερα του Claude Vivier, "Rêves d’un Marco Polo" και το 2002 για την όπερα του Wagner "Lohengrin".

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* "Πτυχώσεις – Από το αρχαίο ελληνικό ένδυμα στη μόδα του 21ου αιώνα'', Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ, Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Αθήνα 2004, ISBN 960-8276-18-7
* Georgina O'Hara Callan, "The Thames & Hudson dictionary of fashion and fashion designers", Thames & Hudson, Italy 2001 

Κατηγορία:Ιταλοί σχεδιαστές μόδας
Ανν Ντεμεουλμέστερ

Η **Ανν Ντεμεουλμέστερ** (*Ann Demeulemeester*, 29 Δεκεμβρίου 1959) είναι Βελγίδα σχεδιάστρια μόδας.

Γεννήθηκε στο Kortrijk του Βελγίου. Αποφοίτησε από τη Βασιλική Ακαδημία της Αμβέρσας (Royal Academy of Fine Arts) το 1981 και έγινε γνωστή ως μέλος των «Έξι της Αμβέρσας». Από το 1981 δούλευε ως σχεδιάστρια για κολεξιόν prêt-à-porter (ετοιμοφόρετων ενδυμάτων) σε όλο τον κόσμο. Το 1985 ίδρυσε μια εταιρεία, μαζί με τον σύζυγο της, τον Patrick Robyn, και το 1992 παρουσίασαν για πρώτη φορά στο Παρίσι γυναικεία ενδύματα και ανδρικά το 1996. Σύντομα χαρακτηρίστηκε ως μια από ους οπαδούς του κινήματος της αποδόμησης για τις πρώτες της δημιουργίες, που θεωρούνται κατά κάποιο τρόπο ως ημιτελή ενδύματα. Σπανίως σχεδιάζει με χρώμα και χρησιμοποιεί πάντα υφάσματα με φυσικές ίνες – μάλλινα και βαμβακερά – καθώς και δέρματα και γούνες ισορροπώντας το αρσενικό και το θηλυκό στοιχείο κα συνδυάζοντας την αυστηρή γραμμή με ρομαντικά στοιχεία. Άνοιξε δικό της κατάστημα το 1999.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* "Πτυχώσεις – Από το αρχαίο ελληνικό ένδυμα στη μόδα του 21ου αιώνα", Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ, Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Αθήνα 2004, ISBN 960-8276-18-7
* Georgina O'Hara Callan, "The Thames & Hudson dictionary of fashion and fashion designers", Thames & Hudson, Italy 2001 
* Anne Stegeneyer, "Who's who in fashion", Fairchild Publications, USA 1988.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα της Ann Demeulemeester
* Βιογραφικό της Ann Demeulemeester
* Βασιλική Ακαδημία της Αμβέρσας
Σύμπιλ Κόνολυ

Η **Σύμπιλ Κόνολυ** (*Sybil Connolly*, 24 Ιανουαρίου 1921 - 6 Μαΐου 1998) ήταν Ιρλανδή σχεδιάστρια μόδας.

Γεννήθηκε το 1921 στο Σουόνσι (Swansea) της Ουαλίας. Το 1938 δούλεψε στον οίκο Bradley’s του Λονδίνου. Επέστρεψε στην Ιρλανδία, όταν άρχισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, και εργάστηκε στο εξειδικευμένο κατάστημα του Richard Alan στο Δουβλίνο, που έγινε γνωστό με τις δικές της δημιουργίες.

Η Αμερική την ανακάλυψε στις αρχές τις δεκαετίας του 1950, χάρη στον Camel Snow του Harper’s Bazaar. Το 1953 παρουσίασε μια κολεξιόν της στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τα πρωτότυπα σχέδιά της και τα ιρλανδέζικα υφάσματα έκαναν μεγάλη εντύπωση. Το 1957 ίδρυσε δικό της οίκο με μπουτίκ για ετοιμοφόρετα ενδύματα.

Τα ρούχα της ήταν απλά και ευκολοφόρετα και χρησιμοποιούσε ασυνήθιστα υφάσματα, όπως ιριδίζοντα Donegal τουίντ. Τα βραδινά φορέματά της ήταν φτιαγμένα από αραχνοΰφαντο ιρλανδέζικο λινό με λεπτές οριζόντιες πιέτες.

Πέθανε στο Δουβλίνο το 1998.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* «Πτυχώσεις – Από το αρχαίο ελληνικό ένδυμα στη μόδα του 21ου αιώνα», Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ, Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Αθήνα 2004, ISBN 960-8276-18-7
* Georgina O'Hara Callan, «The Thames & Hudson dictionary of fashion and fashion designers», Thames & Hudson, Italy 2001 
* Anne Stegeneyer, «Who's who in fashion», Fairchild Publications, USA 1988.

Κατηγορία:Ιρλανδοί σχεδιαστές μόδας
Vogue

Το **Vogue** είναι lifestyle περιοδικό μόδας που πρωτοεκδόθηκε στην Αμερική το 1892 ως εβδομαδιαίο. Το 1909 πουλήθηκε στον Condé Nast και άρχισε να εκδίδεται κάθε δεκαπενθήμερο το 1910. Η Βρετανική Vogue προστέθηκε το 1916 και ακολούθησαν η γαλλική, η αυστραλιανή, η ισπανική και η γερμανική.

Η ισπανική Vogue εκδόθηκε μόνο για δύο χρόνια (1918-1920) ενώ η γερμανική μόνο για μερικά τεύχη το 1928. Ο Nast μετέτρεψε το Vogue από ένα μικρό εβδομαδιαίο περιοδικό σε ένα μοντέρνο περιοδικό μόδας που ανταποκρινόταν στις ανάγκες του εικοστού αιώνα.

Η ελληνική έκδοση της Vogue κυκλοφορούσε από τις εκδόσεις Λυμπέρη, αλλά η κυκλοφορία του περιοδικού ανεστάλη όταν η εταιρία έκλεισε, στις 12 Νοεμβρίου 2012 και τον Αύγουστο του 2013 κήρυξε πτώχευση. Ο κ. Λυμπέρης μέχρι το θάνατό του διέμενε στη Βραζιλία, έχοντας σύμφωνα με δημοσιεύματα, επαφές για την επανεκκίνηση της εκδοτικής του δραστηριότητας και επανακυκλοφορία της ελληνικής Vogue από άλλη εταιρεία.

Από τον Μάρτιο του 2019 το περιοδικό ξαναεκδίδεται μαζί με την εφημερίδα Η Καθημερινή.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Georgina O'Hara Callan, "The Thames & Hudson dictionary of fashion and fashion designers", Thames & Hudson, Italy 2001

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*
*

Κατηγορία:Περιοδικά μόδας
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες
Αθανάσιος Σέμπος

Ο **Αθανάσιος Σέμπος** (1909 - 3 Απριλίου 1999) ήταν Έλληνας νομικός, δημοσιογράφος εκδότης και αθλητικός παράγοντας. 

## Βιογραφία
Ο Σέμπος γεννήθηκε στη Σύρνα Γορτυνίας το 1909 αλλά από μικρή ηλικία βρέθηκε στην Πάτρα όπου τελείωσε και το Γ΄ Γυμνάσιο. Σπούδασε νομικά. Ξεκίνησε την δημοσιογραφία από το περιοδικό Πατραϊκή εβδομάς το 1929 έπειτα στην εφημερίδα Τηλέγραφος και από το 1932 στην Αθηναϊκή Καθημερινή.

Με την ίδρυση της Ένωσης ποδοσφαιρικών σωματείων Πατρών ήταν πρώτος πρόεδρός της το 1926. Την περίοδο 1928-1931 αγωνίστηκε στην Παναχαϊκή ως επιθετικός, ενώ αγωνίστηκε και στις "Ένωση Παντοκράτορα" και "Πρόσκοποι Πατρών". 

Ήταν από τους ιδρυτές, διευθυντής και εκδότης από το 1945 μαζί με τον Γεώργιο Γεωργαλά της Αθλητικής Ηχούς. Επίσης ήταν ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου το 1953 και το 1959-61. Ο σύνδεσμος ιδρύθηκε πάνω σε καταστατικό που έγραψε ο ίδιος χειρόγραφα.

Πέθανε στην Αθήνα το 1999.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Γιότζι Γιαμαμότο

Ο **Γιότζι Γιαμαμότο**  ()) είναι Ιάπωνας σχεδιαστής μόδας με έδρα το Τόκιο και το Παρίσι.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Τόκιο το 1943. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Κέιο από το οποίο αποφοίτησε το 1966. Στη συνέχεια σπούδασε σχέδιο μόδας στο Bunka Fashion College. Παρουσίασε τις πρώτες του κολεξιόν στο Τόκιο το 1977 και το 1981 εμφανίστηκε στο Παρίσι. Τα ημιτελή ασύμμετρα ρούχα με υφάσματα επεξεργασμένα κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μοιάζουν φθαρμένα χαρακτηρίζουν το στυλ του. Η σιλουέτα που προτείνει θυμίζει άλλοτε ένα γλυπτό και άλλοτε κινείται ελεύθερα καθώς αντιπαραθέτει το μοντέρνο με το παραδοσιακό. Δημιούργησε πιο οικονομικές σειρές ρούχων: Y’s για γυναίκες (1972), Y’s για άνδρες (1979). 

Μεταξύ άλλων έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως η Τίνα Τέρνερ, οι Placebo και ο Έλτον Τζον αλλά και με τη γνωστή εταιρία αθλητικών ειδών Adidas για τη δημιουργία σειράς ρούχων για αθλητές.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* "Πτυχώσεις – Από το αρχαίο ελληνικό ένδυμα στη μόδα του 21ου αιώνα", Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ, Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Αθήνα 2004, ISBN 960-8276-18-7
* Georgina O'Hara Callan, "The Thames & Hudson dictionary of fashion and fashion designers", Thames & Hudson, Italy 2001 
* Anne Stegeneyer, "Who's who in fashion", Fairchild Publications, USA 1988.

Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές μόδας
Βέρνερ Στόλτενωφ

Ο **Βέρνερ Στόλτενωφ** (*Werner Stoltenhoff*) γεννήθηκε στην Πάτρα το 1892, και ήταν γιος του Χέρμαν Στόλτενωφ (*Hermann Stoltenhoff*) που ήρθε στην Πάτρα από τη Γερμανία και ίδρυσε τον *εμπορικό οίκο Στόλτενωφ & Λουκά*. Τον εμπορικό οίκο στη συνέχεια τον ανέλαβε ο Βέρνερ, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα και πρόξενος της Νορβηγίας στην Πάτρα. Ήταν για πολλά χρόνια ποδοσφαιριστής του Παναχαικού ΓΣ και αργότερα γενικός διευθυντής της Παναχαικής, ενώ ήταν και ο πρώτος διαιτητής ποδοσφαίρου στην Πάτρα. Κατά τη διάρκεια της κατοχής ήταν πρόεδρος της ένωσης Ελλήνων αθλητών της πόλης και λαμπαδηδρόμος στην Ολυμπιάδα του 1936 Πέθανε στην Πάτρα το 1958.

## Πηγές

*Κώστας Κοκκοβίκας, *Αχαΐα. Περί Αθλητικού παρελθόντος*, 2004
* Νίκος Ε. Πολίτης, *Πατραϊκός Αθλητισμός*, Β΄ Τόμος, *Από την εποχή του Τόφαλου έως την ίδρυση της Παναχαϊκής*, Πάτρα: Αχαϊκές Εκδόσεις, 1997, ISBN 960-7164-92-x 
* Νίκος E. Πολίτης, *Πατραϊκός Αθλητισμός*, Α΄ Τόμος, *Η πρώτη δεκαετία 1891-1900*, Πάτρα: Αχαικές Εκδόσεις, 1994, ISBN 960-7164-91-1

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες γερμανικής καταγωγής
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Κατηγορία:Πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων
Harper’s Bazaar

Το 1867 ο Fletcher Harper από τον αμερικάνικο εκδοτικό οίκο Harper Brothers εξέδωσε το γυναικείο περιοδικό **Harper’s Bazar** με άρθρα για το σπίτι και τη μόδα. Ήταν εβδομαδιαία έκδοση έως το 1901 όπου έγινε μηνιαία. Το 1913 αγοράστηκε από τον μεγάλο εκδοτικό οίκο Hearst και το 1929 προστέθηκε ακόμα ένα a στο Bazar. Την μεγαλύτερη αποδοχή την είχε υπό την διεύθυνση της Carmel Snow. Ήταν σε ανταγωνισμό με την αμερικάνικη Vogue για όλο σχεδόν τον εικοστό αιώνα. Το περιoδικό εκδίδεται στην Ελλάδα με την εφημερίδα Το Βήμα από το 2017. Παλιότερα εκδιδόταν με την εφημερίδα Real News.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Georgina O'Hara Callan, "The Thames & Hudson dictionary of fashion and fashion designers", Thames & Hudson, Italy 2001

## Δείτε επίσης
*''Harper's Bazaar'' επίσημη ιστοσελίδα
*''Harper's Bazaar UK'' επίσημη ιστοσελίδα 
*Ιστορία των Harpers & Queen

Κατηγορία:Περιοδικά μόδας
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες