open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Προσωπολατρεία στη Βόρεια Κορέα

Η **[[προσωπολατρία]] στη [[Βόρεια Κορέα]]** περιστρέφεται γύρω από την οκογένεια Κιμ, η οποία και κυβερνά τη χώρα από το 1948. Η λατρεία των δυο ηγετών της Βόρειας Κορέας εκτιμάται ότι έχει εισχωρήσει σε πολλές εκφάνσεις της πολιτιστικής και όχι μόνο, ζωής της χώρας. 

Η κυβέρνηση της βόρειας Κορέας αρνείται την εκδοχή της προσωπολατρείας,  εξηγώντας την ως απόδοση του οφειλόμενου σεβασμού στους *[[Αιώνιοι Ηγέτες της Βόρειας Κορέας|Αιώνιους Ηγέτες της Βόρειας Κορέας]]* ειδικά, αλλά και σε ολόκληρη τη φιλοσοφία του *[[Τζούτσε]]* γενικά. Οποιαδήποτε ένδειξη έλλειψης σεβασμού προς του ηγέτες - πρώην και νυν - της Βόρειας Κορέας, αντιμετωπίζεται ως ποινικό αδίκημα.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της βορειο-κορεάτικης προσωπολατρείας, είναι η ένταση των συναισθημάτων που διαφαίνονται, ο λυρισμός της εξύμνησης, η έκταση στην οποία αναπτύχθηκε, η μακρόχρονη διάρκειά της, και κυρίως το ότι είναι συνδεδεμένη με τον κορεάτικο εθνικισμό, χρησιμεύοντας ως σύμβολο του βορειοκορεατικού έθνους.

Ο Κιμ Ιλ-σονγκ, που αποκαλείται *Ανώτατος Ηγέτης* ήταν και είναι ακόμα ο αποδέκτης των μεγαλύτερων τιμών κάθε είδους, έχοντας αναγνωριστεί ως η πιο επιδραστική φυσιογνωμία στη χώρα. Ήδη από το 1949 αγάλματα και προτομές του, τοποθετούνταν σε όλους σχεδόν τους δημόσιους χώρους.  Όταν ο Κιμ πέθανε, οι εκδηλώσεις λατρείας απευθύνθηκαν πλέον προς τον διάδοχό του, Κιμ Τζονγκ-ιλ, και τεράστια αγάλματα των δυο πλέον «Ανωτάτων Ηγετών» άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους σε πολλές περιοχές στη Βόρεια Κορέα. Ο σημερινός ηγέτης της χώρας, εγγονός του Κιμ Ιλ-σονγκ, Κιμ Γιονγκ Ουν είναι και αυτός αποδέκτης τιμών, αν και σε μικρότερη κλίμακα. Τέλος, και μέλη της ευρύτερης οικογένειας Κιμ είναι αποδέκτες τιμών καθώς η οικογένεια Κιμ γενικά, έχει αναχθεί σε σύμβολο της ιδανικής οικογένειας στη Βόρεια Κορέα.

Υπολογίζεται ότι ως το 1992, έχουν κατασκευαστεί περίπου 40.000 αγάλματα και προτομές του Κιμ Ιλ-σονγκ μόνο, ενώ σε μια απεικόνιση της χώρας μέσω δορυφόρων, το 2018, βρέθηκαν περίπου 11.000 σχετικά μνημεία σε εξωτερικούς δημόσιους χώρους.

## Δείτε επίσης
* *[[Τζούτσε]]*
* Θάνατος και κηδεία του Κιμ Ιλ-σονγκ
* Το τραγούδι του Στρατηγού Κιμ Ιλ-σονγκ

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
*
*
*
*
*
*
* 
*
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* NK News: How the Kim Cult of Personality Came to Dominate North Korean Life
* Historical perspective on the cult of personality

Κατηγορία:Κοινωνία της Βόρειας Κορέας
Κατηγορία:Βορειοκορεάτες πολιτικοί
Κατηγορία:Κιμ Ιλ-σονγκ
Κατηγορία:Κιμ Τζονγκ-ιλ
Κατηγορία:Κιμ Τζονγκ-ουν
Κατηγορία:Δυναστεία των Κιμ (Βόρεια Κορέα)
Κατηγορία:Πολιτισμός της Βόρειας Κορέας
Μακρύκαμπος Καρδίτσας

Ο **Μακρύκαμπος**  είναι οικισμός του Αργύρι στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητας Καρδίτσας.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Μακρύκαμπος βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και Ευρυτανίας, βόρεια του χείμαρρου Πλατανιά που μετά από λίγο καταλήγει στον Αχελώο και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 500 μέτρων. Απέχει περίπου 4 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Αργύρι, 44 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 110 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Αξιοθέατο της περιοχής είναι το γεφύρι του Αυλακιού (του 1907-1911), πάνω στον Αχελώο, στα νοτιοδυτικά και ανάμεσα στα χωριά Νέο Αργύρι Ευρυτανίας και Αυλάκι Βάλτου.

To χωριό αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1940, με την ονομασία *Πράβα*, να προσαρτάται στην κοινότητα Αργυρίου ενώ το 1957 με το ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957 μετονομάστηκε σε Μακρύκαμπος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Αργύρι και την Μεγάλη Πέτρα αποτελούν την κοινότητα Αργυρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αχελώου του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 52 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η γέφυρα Αυλακίου (Ν. Καρδίτσας, Ν.Ευρυτανίας, Ν. Αιτωλοακαρνανίας & Ν. Άρτας) στο https://www.youtube.com/
* Το γεφύρι του Αυλακίου από τον ιστότοπο http://gefyria.blogspot.com/
* Αρχειακή περιγραφή για Μακρύκαμπος (Καρδίτσα) από το Εθνικό Ευρετήριο Αρχείων των Γενικών Αρχείων του Κράτους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Σαΐχ Χαϊντάρ

Ο **Σαΐχ (ή Σεΐχ) Χαϊντάρ.**  (1459, Ντιγιαρμπακίρ - 9 Ιουλίου 1488, Tαμπασαράν) ήταν ο διάδοχος τού πατέρα του (σεΐχ Τζουναΐντ) ως αρχηγός τού τάγματος των Σαφαβιδών από το 1460-1488. Ο Χαϊντάρ διατήρησε τη διακυβέρνηση και τις πολιτικές φιλοδοξίες, που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του. Υπό τον σεΐχ Χαϊντάρ το τάγμα αποκρυσταλλώθηκε ως πολιτικό κίνημα, με έναν ολοένα και πιο εξτρεμιστικό, ετερόδοξο, των 12 ιμάμηδων σιιτικό χρωματισμό και ο Χαϊντάρ θεωρούνταν θεϊκή φιγούρα από τους οπαδούς του.  Ο σεΐχ Χαϊντάρ ήταν υπεύθυνος για την εντολή στους οπαδούς του να υιοθετήσουν το κόκκινο κάλυμμα κεφαλής των 12 μερών, για να τιμήσουν τη μνήμη των 12 ιμάμηδων, κάτι που οδήγησε στον χαρακτηρισμό τους από τον τουρκικό όρο των Κιζιλμπάς "Ερυθροκέφαλοι". 

Ο Χαϊντάρ ήρθε σύντομα σε σύγκρουση με τους Σιρβανσάχ, καθώς και με τους Ακ Κογιουνλού, που ήταν σύμμαχοι με τους πρώτους. Μετά από αρκετές εκστρατείες στον Βόρειο Καύκασο, κυρίως στην Κιρκασία και το Νταγκεστάν, αυτός και οι άνδρες του παγιδεύτηκαν τελικά το 1488 στο Ταμπασαράν από τις συνδυασμένες δυνάμεις τού Σιρβανσάχ Φαρούχ Γιασάρ και τού Γιακούμπ Μπεγκ των Ακ Κογιουνλού. Σε μία σκληρή μάχη που ακολούθησε, ο σεΐχ Χαϊντάρ και οι άνδρες του νικήθηκαν και σκοτώθηκαν. Τον διαδέχθηκε ο πρώτος γιος του, Σολτάν-Αλί ως αρχηγός τού τάγματος. Τον Σολτάν-Αλί με τη σειρά του τον διαδέχθηκε ο νεότερος γιος τού Χαϊντάρ, ο οποίος θα γινόταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Σαφαβιδών και γνωστός με το βασιλικό όνομα Ισμαήλ Α΄.

## Βιογραφία

## Οικογένεια

## Δείτε επίσης
* Δυναστεία των Σαφαβιδών
* Οικογενειακό δέντρο της δυναστείας των Σαφαβιδών

## Βιβιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* Ghereghlou, Kioumars (2016). "ḤAYDAR ṢAFAVI". Encyclopaedia Iranica.
* 
* 

Κατηγορία:Σαφαβίδες
Ταχμάσπ Β΄ της Περσίας

Ο **Ταχμάσπ Β΄**,  ή  , (1704; – 11 Φεβρουαρίου 1740) ήταν ένας από τους τελευταίους Σαφαβίδες ηγεμόνες της Περσίας (Ιράν).

## Το όνομα
"Tαχμάσπ" ( Ταχμάσμπ) είναι ένα νέο περσικό όνομα, που τελικά προέρχεται από το παλαιό ιρανικό **ta(x)ma-aspa*, που σημαίνει «έχοντας γενναία άλογα».  Το όνομα είναι μία από τις λίγες περιπτώσεις ενός ονόματος από το *[[Σαχναμέ|Σαχναμέχ]],* που χρησιμοποιείται από μία δυναστεία της ισλαμικής εποχής με έδρα το Ιράν.  Στο *Σαχναμέ*, ο Tαχμάσπ είναι ο πατέρας του Zαάβ, τού προτελευταίου σάχη της δυναστείας των Πισνταντιάν. 

## Βιογραφία
Ο Ταχμάσπ ήταν γιος τού Σολτάν Χοσεΐν, τού σάχη τού Ιράν εκείνη την εποχή. Όταν ο Σολτάν Χοσεΐν αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τους Αφγανούς το 1722, ο πρίγκιπας Tαχμάσπ ήθελε να διεκδικήσει τον θρόνο. Από την πολιορκημένη πρωτεύουσα των Σαφαβιδών, το Ισπαχάν, κατέφυγε στην Ταμπρίζ, όπου ίδρυσε κυβέρνηση. Κέρδισε την υποστήριξη των σουνιτών μουσουλμάνων τού Καυκάσου (ακόμη και των προηγουμένως επαναστατημένων Λεζγκίων), καθώς και πολλών φυλών Κιζιλμπάς (συμπεριλαμβανομένων των Αφσάρ, υπό τον έλεγχο τού -μελλοντικού ηγεμόνα του Ιράν- Ναντέρ Σαχ).

### Ρωσο-περσικός πόλεμος
Τον Ιούνιο του 1722 ο Πέτρος Α΄ ο Μέγας, τσάρος της γειτονικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας, κήρυξε τον πόλεμο στο Ιράν των Σαφαβιδών σε μία προσπάθεια να επεκτείνει τη ρωσική επιρροή στις περιοχές της Κασπίας και τού Καυκάσου και να αποτρέψει την αντίπαλό του, την Οθωμανική αυτοκρατορία, από εδαφικά κέρδη στην περιοχή, σε βάρος του παρακμιακού Ιράν των Σαφαβιδών.

Η ρωσική νίκη επικυρώθηκε με την εκχώρηση από τους Σαφαβίδες εδαφών τού Ιράν στον Βόρειο και Νότιο Καύκασο και τη σύγχρονη ηπειρωτική χώρα τού Βόρειου Ιράν, που περιλαμβάνει τις πόλεις Ντένμπεντ (νότιο Νταγκεστάν) και Μπακού και τα κοντινά γύρω εδάφη τους, καθώς και τις επαρχίες Γκιλάν, Σιρβάν, Mαζανταράν, και Aστραμπάντ στη Ρωσία σύμφωνα με τη συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης (1723) . 

Ο Ταχμάσπ Β΄ κέρδισε επίσης τελικά την αναγνώριση τόσο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όσο και της Ρωσίας, που η καθεμία ανησυχούσε μήπως η άλλη αποκτούσε υπερβολική επιρροή στο Ιράν. 

Μέχρι το 1729, ο Tαχμάσπ Β΄ είχε τον έλεγχο τού μεγαλύτερου μέρους της χώρας. Αμέσως μετά την ανόητη οθωμανική εκστρατεία τού 1731, καθαιρέθηκε από τον μελλοντικό Nαντέρ Σαχ το 1732 υπέρ τού γιου του, Aμπάς Γ΄. Και οι δύο δολοφονήθηκαν στο Σαμπζεβάρ το 1740 από τον μεγαλύτερο γιο τού Nαντέρ Σαχ, Ρεζά-κολί Μιρζά.

## Δείτε επίσης
* Η εκστρατεία του Tαχμάσπ το 1731
* Οθωμανο-περσικός πόλεμος (1730-35)

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Lawrence Lockhart, *Nadir Shah* (London, 1938)
* The Armenian Rebellion of the 1720s and the Threat of Genocidal Reprisal, Armen Ayvazyan, Yerevan 1997

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σαφαβίδες
Αμπάς Γ΄ της Περσίας

Ο **Αμπάς Γ΄** (Ιανουάριος 1732 – Φεβρουάριος 1740) ,, ήταν γιος τού Σαχ Tαχμάσπ Β΄ και της Σαχπαρί Μπεγκούμ της δυναστείας των Σαφαβιδών και βασίλευσε από το 1732 έως το 1736. Μετά την εκθρόνιση τού πατέρα του από τον Nαντέρ Χαν (τον μελλοντικό Nαντέρ Σαχ), το νήπιο Αμπάς διορίστηκε ονομαστικός ηγεμόνας τού Ιράν στις 7 Σεπτεμβρίου 1732. Ο Nαντέρ Χαν, ο οποίος ήταν ο πραγματικός ηγεμόνας της χώρας, ανέλαβε τις θέσεις τού αναπληρωτή τού κράτους και τού αντιβασιλιά. Ο Aμπάς Γ΄ καθαιρέθηκε τον Μάρτιο τού 1736, όταν ο Nαντέρ Χαν είχε στεφθεί ως Nαντέρ Σαχ. Αυτό σήμανε το επίσημο τέλος της δυναστείας των Σαφαβιδών. Ο Aμπάς στάλθηκε για να ενωθεί με τον πατέρα του στη φυλακή στο Σαμπζεβάρ τού Χορασάν.

Το 1738, ο Nαντέρ Σαχ ξεκίνησε εκστρατεία στο Αφγανιστάν και την Ινδία, αφήνοντας τον γιο του Ρεζά Κολί Μιρζά να κυβερνά το βασίλειό του ερήμην του. Ακούγοντας φήμες ότι ο πατέρας του είχε αποβιώσει, ο Ρεζά έκανε προετοιμασίες για την ανάληψη του στέμματος. Σύμφωνα με την πιο «έγκριτη αφήγηση», ο Moχάμεντ Χοσεΐν Χαν Κατζάρ, στον οποίο είχε ανατεθεί η επίβλεψη τού Αμπάς Γ΄ και τού πατέρα του σε αιχμαλωσία, προειδοποίησε τον Ρεζά, ότι στο άκουσμα της είδησης τού θανάτου τού Nαντέρ, οι κάτοικοι τού Σαμπζεβάρ θα ξεσηκωθούν σε εξέγερση, ελευθερώνοντας τον Tαχμάσπ Β΄ και τοποθετώντας τον ξανά στον θρόνο. Ο Ρεζά έδωσε στον Μοχάμεντ Χοσεΐν εντολή να εκτελέσει τον Ταχμάσπ Β΄ και τους γιους του, για να αποφευχθεί αυτό.

Ο Μοχάμεντ Χοσεΐν στραγγάλισε τον Ταχμάσπ Β΄, έκοψε τον νεαρό Αμπάς Γ΄ με το σπαθί του και σκότωσε επίσης τον αδελφό του Εσμαΐλ. Σύμφωνα με τον Mιχαήλ Άξγουορθι, η χρονολόγηση αυτών των γεγονότων είναι εικαστική, αλλά πιθανότατα έλαβαν χώρα τον Μάιο ή τον Ιούνιο του 1739. Άλλες πηγές ( *[[Encyclopædia Iranica|Ιρανική Εγκυκλοπαίδεια]]*, Λόκχαρτ) προτιμούν το 1740.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Michael Axworthy *Sword of Persia: Nader Shah: From Tribal Warlord to Conquering Tyrant* (IB Tauris, 2006)
* L. Lockhart, *Nadir Shah*, Λονδίνο, 1938
* RM Savory, *Encyclopaedia Iranica*

Κατηγορία:Σαφαβίδες
Ισμαήλ Γ΄ της Περσίας

Ο **Αμπού Τοράμπ** (), περισσότερο γνωστός με το δυναστικό του όνομα **Ισμαήλ Γ΄** (  ), ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών, ο οποίος βασίλευσε ως ανδρείκελο υπό την εξουσία τού Aλί Μαρντάν Χαν Μπαχτιαρί για σύντομο χρονικό διάστημα από το 1750 έως το 1751, και στη συνέχεια υπό τον ηγεμόνα των Zαντ, Kαρίμ Χαν Ζαντ από το 1751 μέχρι το τέλος του το 1773.

## Βιογραφία
Τον Μάιο τού 1750 ο φύλαρχος των Τσαχάρ Λανγκ, Aλί Μαρντάν Χαν Μπαχτιαρί και ο οπλαρχηγός Ζαντ Kαρίμ Χαν εισέβαλαν στις πύλες τού Iσπαχάν: ο κυβερνήτης του Aμπούλ-Φαθ Χαν Μπαχτιαρί και άλλοι εξέχοντες κάτοικοι συγκεντρώθηκαν για να προστατεύσουν το φρούριο της πόλης, αλλά συμφώνησαν να παραδοθούν και να συνεργαστούν μαζί τους, μετά τις εύλογες προτάσεις τού Aλί Μαρντάν.  Ο Αμπούλ-Φαθ, μαζί με τον Aλί ΜΑρντάν και τον Kαρίμ Χαν, σχημάτισαν συμμαχία στο δυτικό Ιράν υπό την κάλυψη της αποκατάστασης της δυναστείας των Σαφαβιδών, διορίζοντας τον 17χρονο Aμπού Τοράμπ ως μαριονέτα-κυβερνήτη: στις 29 Ιουνίου, ο Αμπού Τοράμπ ανακηρύχθηκε σάχης και έλαβε το δυναστικό όνομα Ισμαήλ Γ΄. 

Ο Aλί ΜΑρντάν πήρε στη συνέχεια τον τίτλο τού *[[Wakil|Βακιλ-έ]] [[Al-Dawla|νταουλάτ]]* ("αναπληρωτής τού κράτους")  ως επικεφαλής της διοίκησης, ενώ ο Aμπούλ-Φαθ διατήρησε τη θέση του ως κυβερνήτη τού Ισπαχάν και ο Kαρίμ Χαν διορίστηκε διοικητής (*[[σαρντάρ]]*) τού στρατού, και τού δόθηκε το καθήκον να κατακτήσει το υπόλοιπο Ιράν. Ο Aλί Μαρντάν τελικά έσπασε τη συμμαχία, σκοτώνοντας τον Aμπουλ-Φαθ και αποσπώντας βαρύ φόρο από τους κατοίκους.

Τον Ιανουάριο του 1751, ο Καρίμ Χαν επέστρεψε στο Ισπαχάν και αποκατέστησε την τάξη στην πόλη. Σύντομα έλαβε χώρα μία μάχη μεταξύ αυτού και του Αλί Μαρντάν στο Λουριστάν: κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Ισμαήλ Γ΄ και ο Ζακαρία Χαν (που ήταν τώρα *[[βεζίρης]]* του), μαζί με αρκετούς εξέχοντες αξιωματικούς, εγκατέλειψαν τον Αλί Μαρντάν και ενώθηκαν με τον Καρίμ Χαν, ο οποίος τελικά βγήκε νικητής, αναγκάζοντας τον Αλί Μαρντάν και τα υπολείμματα των ανδρών του, μαζί με τον κυβερνήτη τού Λουριστάν, Ισμαήλ Χαν Φεϊλί, να υποχωρήσουν στο Χουζεστάν.  Μετά την άνοδο τού Καρίμ Χαν ως *βακίλ* (αντιβασιλιά) την ίδια χρονιά, ο Ισμαήλ κρατήθηκε σε ασφαλή κράτηση στο οχυρό τού Αμπαντέχ, όπου έζησε μέχρι το τέλος του, το 1773.  

## Πηγές
* Perry, John R. (2011). "Karim Khan Zand". Encyclopaedia Iranica, Vol. XV, Fasc. 6. pp. 561–564.
* Perry, John R. (1998). "Esma'il Safawi". Encyclopaedia Iranica, Vol. VIII, Fasc. 6. p. 636. 
* 
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Perry, John R. (1983). "Abu'l-Fath Khan Bakhtiari". Archived copy. Encyclopaedia Iranica, Vol. I, Fasc. 3. p. 285. Archived from the original on 2013-05-16. Retrieved 2017-04-11.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σαφαβίδες
Σουλεϊμάν Β΄ της Περσίας

O **Mιρ Σαγιέντ Mουχάμαντ Mαρασί** (Ιούνιος 1714Μάιος 1763), περισσότερο γνωστός με το δυναστικό του όνομα **Σουλεϊμάν Β΄** (), ήταν ένας διεκδικητής των Σαφαβιδών, που κατάφερε για λίγο να γίνει ηγεμόνας ορισμένων περιοχών τού Ιράν από το 1749 έως το 1750. Ήταν υπεύθυνος για τις υποθέσεις τού ιερού τού Ιμάμη Ρεζά στην πόλη Μασχάντ.

Ο νεαρός Σαχρόχ είχε ενθρονιστεί στη Mασχάντ τον Οκτώβριο του 1748 από Ιρανούς ευγενείς. Δύο μήνες αργότερα ο Ιμπραήμ αυτοανακηρύχτηκε σάχης, αλλά νικήθηκε και τράπηκε σε φυγή. Ο Σαγίντ Mουχάμαντ αρνήθηκε να τον δεχτεί στο ιερό της πόλης Mασάντ. Η μητέρα τού Σαγίντ Μουχάμαντ ήταν κόρη τού σάχη Σουλεϊμάν Α΄  των Σαφαβιδών και έτσι το 1750 ενθρονίστηκε από τον Μιρ Αλάμ Χαν Χουζαϊμά και ορισμένους Κούρδους και Τζαλαγιρίδες αρχηγούς ως Σουλεϊμάν Β΄. Ο Σαχρόχ τυφλώθηκε, αλλά αποκαταστάθηκε στον θρόνο μετά από λίγους μόνο μήνες, καθώς ο Σουλεϊμάν Β΄ απομακρύνθηκε και τυφλώθηκε.

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Σαφαβίδες
Ισμαήλ Β΄ της Περσίας

Ο **Ισμαήλ Β΄** (), γεννημένος ως **Ισμαήλ Μιρζά** (31 Μαΐου 1537 – 24 Νοεμβρίου 1577), ήταν ο τρίτος σάχης τού Ιράν των Σαφαβιδών από το 1576 έως το 1577. Ήταν ο δεύτερος γιος τού Tαχμάσπ Α΄ από την κύρια σύζυγό του, Σουλτανούμ Μπεγκούμ. Με τις διαταγές τού Ταχμάσπ Α΄, ο Iσμαήλ Β΄ πέρασε είκοσι χρόνια φυλακισμένος στο Κάστρο Καχνταχέχ. είτε για τις επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις του με τους ισχυρούς υποτελείς τού βασιλείου, είτε για την αυξανόμενη δημοτικότητά του μεταξύ των φυλών των Κιζιλμπάς, με αποτέλεσμα ο Ταχμάσπ Α΄ να γίνει επιφυλακτικός με την επιρροή τού γιου του.

Ο Tαχμάσπ Α΄ απεβίωσε το 1576 χωρίς να έχει ορίσει κληρονόμο. Ο Ισμαήλ, με την υποστήριξη της αδελφής του, Παρί Χαν Χανούμ, νίκησε τους αντιπάλους του και σφετερίστηκε το στέμμα. Για να ανακουφιστεί από πιθανούς διεκδικητές, ο Ισμαήλ Β΄ εκκαθάρισε όλα τα άρρενα μέλη της βασιλικής οικογένειας, εκτός από τον αμφιθαλή αδελφό του, Μοχάμαντ Χονταμπάντα και τους τρεις γιους του. Φοβούμενος την επιρροή των Κιζιλμπάς στη διοίκηση και τον στρατό, ο Ισμαήλ Β΄ τους αντικατέστησε με άτομα που εμπιστευόταν. Ο Ισμαήλ Β΄ υποτίμησε τους μελετητές τού Σιιτικού Ισλάμ και αναζήτησε πνευματική καθοδήγηση με τους σουνιτικούς ουλεμάδες τού *[[Ουλεμάς|Ισλάμ]]*. Αυτό ήταν ίσως από κακία για τον πατέρα του, ο οποίος ήταν αφοσιωμένος Σιίτης.

Προς τους τελευταίους μήνες της βασιλείας του, ο Ισμαήλ Β΄ απέφευγε την Παρί Χαν και ζήτησε τη σύλληψή της, παρά τις προσπάθειές της να τον κάνει βασιλιά. Στις 24 Νοεμβρίου 1577, ο Ισμαήλ Β΄ απεβίωσε απροσδόκητα από άγνωστους λόγους, αλλά η γενική άποψη είναι ότι δηλητηριάστηκε είτε από την Παρί Χαν Χανούμ, είτε από τους ηγέτες των Κιζιλμπάς. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, ο τυφλός Moχάμαντ Χονταμπάντα. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούσαν τον Ισμαήλ Β΄ ως έναν παράλογο, διεστραμμένο και ανίκανο ηγεμόνα, που έφερε τη δυναστεία των Σαφαβιδών στο χείλος της κατάρρευσης. Ωστόσο, ορισμένοι σύγχρονοι χρονικογράφοι τον παρουσιάζουν και ως δίκαιο βασιλιά. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν τις πολιτικές του καταστροφικές και την προσωπικότητά του ασυνήθιστα αδίστακτη, ακόμη και για τα πρότυπα της περιόδου.

## Πρώιμη ζωή
[μικρογραφία|245x245εσ|Χάρτης του [Σιρβάν (περιοχή)|Σιρβάν από τον Γιόχαν-Κρίστοφ-Ματίας Ράινεκ, 1804.]]

## Πριν την ενθρόνιση

### Κυβερνήτης τού Χεράτ

### Φυλάκιση
[μικρογραφία| Το [Κάστρο Qahqaheh|Κάστρο Καχνταχέχ, όπου ο Ισμαήλ ήταν φυλακισμένος για 19 χρόνια.]]

## Βασιλεία

### Οικογενειακή εκκαθάριση
[εναλλ.=Ismail II is sitting among his courtiers, hearing petitions.|μικρογραφία| Η αυλή τού Ισμαήλ Β', μία εικονογραφημένη σελίδα από το ''[Σαχναμέ|Σαχναμέχ'' του.]]

### Το τέλος

## Ιστοριογραφία

## Νομισματοκοπία
μικρογραφία| Νόμισμα του Ισμαήλ Β΄, με ημερομηνία 1576.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
### Σημειώσεις

### Παραπομπές

### Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σαφαβίδες
Λαδερά

μικρογραφία|Είδος λαδερού φαγητού
Τα **λαδερά** (τούρκικα: *zeytinyağlı,* αραβικά: بالزيت) είναι κατηγορία πιάτων λαχανικών που μαγειρεύονται σε ελαιόλαδο στην ελληνική, στην τουρκική και στην αραβική κουζίνα.

Τα λαδερά αποτελούνται από λαχανικά, σκέτα ή γεμιστά, μαγειρεμένα σε σάλτσα με τομάτα, κρεμμύδι, σκόρδο και ελαιόλαδο και συνήθως δεν περιέχουν κρέας. Παλαιότερα, χρησιμοποιούσαν χυμό λεμονιού όταν οι τομάτες ήταν εκτός εποχής.

Μπορούν να μαγειρευτούν στο ταψί ή να ψηθούν στο φούρνο.

Τα λαδερά μπορεί να σερβιριστούν μόνα τους, συνήθως με φέτα και ψωμί, ή με πατάτες, πλιγούρι ή ζυμαρικά. Μπορούν επίσης να σερβιριστούν ως συνοδευτικό για ψάρι ή κρέας.

Σερβίρονται συχνά ζεστά ή σε θερμοκρασία δωματίου και είναι δημοφιλή το καλοκαίρι. Επίσης τρώγονται συνήθως ως νηστίσιμο φαγητό.

Παραδείγματα περιλαμβάνουν:

* Λαχανικά όπως φασολάκια, κολοκυθάκια, μπάμιες, πράσα και μελιτζάνες
* Με λεμόνι, αρακά, αγκινάρες, κουκιά, καρότα, άνηθο  και κολοκυθάκια
* Ένα μείγμα λαχανικών, που ονομάζεται τουρλού ή μπριάμ
* Ιμάμ μπαϊλντί
* Πολλά είδη φύλλων τυλιγμένα γύρω από τις γεμίσεις (ντολμάδες)έπια)
* Γεμιστά λαχανικά ( ντομάτες, πιπεριές,  μελιτζάνες)

## Δείτε επίσης
* Γιαχνί
* Πλακί

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χορτοφαγική κουζίνα
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα
Κατηγορία:Ελαιόλαδο
Κατηγορία:Νηστίσιμα τρόφιμα
Σουλεϊμάν Μιρζά (γιος του Ταχμάσπ Α΄)

Ο **Σουλεϊμάν Μιρζά**,  Σολεϊμάν Μιρζά. (28 Μαρτίου 1554, Ναχτσιβάν – 30 Οκτωβρίου 1576) ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών. Γιος τού βασιλιά Ταχμάσπ Α΄ (1524-1576) από την Κιρκάσια σύζυγό του Σουλτάν-Αγά Χανούμ, λειτούργησε αρκετά χρόνια ως αξιωματούχος, υπηρετώντας ως κυβερνήτης (*χακέμ*) τού Σιράζ (1555-1557/58, κάτω από έναν *[[Lala (τίτλος)|λαλέ]]*) και τού Mασχάντ (1567–1573, κάτω από ένα *λαλέ* επίσης).  Αμφιθαλής αδελφή του ήταν η Παρί Χαν Χανούμ και θείος του ήταν ο Κιρκάσιος Σαμχάλ Σουλτάν, και οι δύο εξαιρετικά κομβικές μορφές στις υποθέσεις των Σαφαβιδών κατά το δεύτερο μισό τού 16ου αι. 

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της ζωής τού Ταχμάσπ Α΄, όταν ήταν εμφανής ένας παρατεταμένος ανταγωνισμός για τον θρόνο, καθώς και πολύς αγώνας για τη θέση από τις αντίπαλες φατρίες, ορισμένοι αρχηγοί των Κιζιλμπάς αποφάσισαν, το 1574, να υποστηρίξουν ανοιχτά τον Σουλεϊμάν Μιρζά ως διάδοχο.  Όταν ο ετεροθαλής αδελφός του Ισμαήλ Μιρζά Σαφαβί (ο οποίος διαδέχθηκε τον Ισμαήλ Β΄) ενθρονίστηκε τελικά στις 22 Αυγούστου 1576, ο τελευταίος διέταξε τη συστηματική δολοφονία ή τύφλωση οποιουδήποτε πρίγκιπα με βασιλικό αίμα, που θα μπορούσε να γίνει το κέντρο μίας συνωμοσίας εναντίον αυτού.  Ως αποτέλεσμα, ο Σουλεϊμάν Μιρζά σκοτώθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1576 με εντολή τού ετεροθαλούς αδελφού του.  Τάφηκε στο Ιερό Iμαμζαντέχ Χοσεΐν στο Καζβίν, την τότε βασιλική πρωτεύουσα. 

## Πηγές
* 
* 
* Parsadust, Manuchehr (2009). "PARIḴĀN ḴĀNOM". Encyclopaedia Iranica.
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σαφαβίδες
Γιαν Κιλίνσκι

Ο **Γιαν Κιλίνσκι** (πολωνικά: Jan Kiliński) (1760, Τσεμέσνο - 28 Ιανουαρίου 1819, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός στρατιωτικός και ένας από τους διοικητές της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο. Υποδηματοποιός στο επάγγελμα, διέταξε την Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1794 εναντίον της ρωσικής φρουράς που στάθμευε στη Βαρσοβία. Έγινε επίσης μέλος της προσωρινής κυβέρνησης της Πολωνίας.

## Βιογραφία
[αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Άγαλμα του Κιλίνσκι στη Βαρσοβία, του [Στανίσουαφ Γιατσκόφσκι]]
Ο Κιλίνσκι γεννήθηκε στο Τσεμέσνο, μια μικρή πόλη στο Βοεβοδάτο Πόζναν. Το 1780 εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία, όπου έγινε μάστορας υποδηματοποιίας το 1788. Ένας από τους πιο εξέχοντες δημαγωγούς της εποχής, εξελέγη μέλος του δημοτικού συμβουλίου τρεις συνεχόμενες φορές μεταξύ 1791 και 1793. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας του 1794, ο Κιλίνσκι σχημάτισε μια μονάδα Εθνικής Πολιτοφυλακής και οδήγησε τις δυνάμεις του, μαζί με τις δυνάμεις του τακτικού στρατού, ενάντια στις ρωσικές δυνάμεις κατοχής. Στις 19 Απριλίου του ίδιου έτους, μετά τη ρωσική αποχώρηση, υπέγραψε την Πρόσβαση της πόλης της Βαρσοβίας στην Εξέγερση του Κοστσιούσκο και εισήλθε στο Προσωρινό Συμβούλιο του Δουκάτο της Μασοβίας, ένα προσωρινό διοικητικό όργανο της πόλης.

Το συμβούλιο σύντομα διαλύθηκε και πέρασε τις εξουσίες του στον Ταντέους Κοστσιούσκο και ο Κιλίνσκι επικεντρώθηκε στην ενίσχυση των πολιτοφυλακών του. Οι δυνάμεις του αυξήθηκαν σε πάνω από 20.000 άνδρες με όπλα και στις 28 Ιουνίου 1794 στάλθηκαν στο μέτωπο για να συνδεθούν με τον τακτικό Πολωνικό Στρατό. Στις 2 Ιουλίου του ίδιου έτους, ο Κοστσιούσκο προήγαγε τον Κιλίνσκι στον βαθμό του συνταγματάρχη. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης, ο Κιλίνσκι συνελήφθη από τις πρωσικές αρχές και παραδόθηκε στους Ρώσους, οι οποίοι στη συνέχεια τον φυλάκισαν στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου, στην Αγία Πετρούπολη. Μετά την απελευθέρωσή του το 1796, έζησε στη Βίλνα για μικρό χρονικό διάστημα. Ωστόσο, συνελήφθη και πάλι για συνωμοσία κατά των τσαρικών αρχών και επανεγκαταστάθηκε βίαια στη Ρωσία. Μετά την επιστροφή του εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία, όπου πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 1819. Ο Κιλίνσκι θάφτηκε σε μια κρύπτη στην εκκλησία του Κοιμητηρίου Ποβόνσκι. Τα απομνημονεύματά του εκδόθηκαν μετά θάνατον το 1830 και το 1899 (1ος και 2ος τόμος, αντίστοιχα).

## Αφιερώματα
Το Πάρκο Κιλίνσκι, στο Λβιβ, πήρε το όνομά του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί
Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί ηγέτες
Κατηγορία:Πολωνοί εξόριστοι στη Ρωσική Αυτοκρατορία
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Σαμ Μιρζά Σαφαβί

Ο **Aμπολνάσρ Σαμ Μιρζά Σαφαβί** (16 Οκτωβρίου 1517 – 1566) ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών, γιος τού βασιλιά (*[[Σάχης|σάχη]]*) Ισμαήλ Α΄ (βασ. 1501–1514). Ήταν λάτρης της τέχνης και ήταν ο συγγραφέας τού βιβλίου *Tazkare ye Sami* ή *Tohfe ye Sami* για την ποίηση και τους ποιητές. 

## Σταδιοδρομία
[δεξιά|μικρογραφία| [Περσική γλώσσα|Περσικό χειρόγραφο τού *Tohfe ye Sami* τού Σαμ Μιρζά, με ημερομηνία 1614.]]
Ο Ταχμάσπ Α΄, ο μεγαλύτερος αδελφός τού Σαμ Μιρζά, τον διόρισε έφηβο ως κυβερνήτη τού Χεράτ στην τρίτη του εκστρατεία στο Χορασάν και διόρισε τον Αγκζιβάρ Χαν ως επίτροπο τού Σαμ Μιρζά.

Ο Σαμ Μιρζά αρνήθηκε την ενέργεια τού αδελφού του μετά από παρότρυνση των υποστηρικτών του, αλλά μετάνιωσε αργότερα και ζήτησε συγχώρεση από τον αδελφό του. Ο Ταχμάσπ Α΄ τον συγχώρησε και τον μετέθεσε από το Χορασάν στο Καζβίν. Στο Καζβίν, ο Σαμ Μιρζά ήταν ακόλουθος τού Tαχμάσπ Α΄. Το 1549, ο Σαμ Μιρζά ζήτησε από τον αδελφό του να τού επιτρέψει να παραμείνει σε ένα μέρος για προσευχή. Ο Ταχμάσπ Α΄ τον διόρισε ως φύλακα τού μαυσωλείου τού Σαφι-αντ-ντίν Αρνταμπιλί και κυβερνήτη του Αρνταμπίλ. Την εποχή εκείνη ήταν κυβερνήτης και το σπίτι του ήταν ο τόπος συνάντησης επιστημόνων, ποιητών και καλλιτεχνών.

Το 1561 ο Σαμ Μιρζά ζήτησε από τον Ταχμάσπ Α΄ να τον στείλει στο Χορασάν. Ο Σάχης συμφώνησε, αλλά άλλαξε γνώμη αργότερα και έστειλε αυτόν και τα δύο παιδιά του στο κάστρο Καχκαχέχ κοντά στο Aρνταμπίλ. Τελικά το 1566, ο Ταχμάσπ Α΄ διέταξε το τέλος τού Σαμ Μιρζά και των παιδιών του, καθώς και των παιδιών τού Αλκά Μιρζά. 

## Προσωπική ζωή
Ο Σαμ Μίρζα γεννήθηκε από μία από τις Γεωργιανές συζύγους τού Ισμαήλ Α΄.  Το 1578 ο Iσά Χαν Γκορτζί (Ιεσσαί) νυμφεύτηκε μία κόρη τού Σαμ Μιρζά, από τη σύζυγό του, μία κόρη τού Χουσάιν Χαν-έ Σαμλού.  

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Σαφαβίδες
Σολτάν Μοχάμαντ Μιρζά

Ο **Σολτάν Μοχάμαντ Μιρζά**, γνωστός και ως *Ρουζάκ Μιρζά* ή *Ρεζά Χονταμπαντέχ Μιρζά* από τον ομώνυμο παππού του, ήταν ο τρίτος γνωστός γιος τού Σαφαβίδη σαχ Aμπάς Α΄ τού* Μεγάλου* (βασ. 1588-1629). 

Γεννήθηκε το 1597-98 και τυφλώθηκε το 1620-21 με εντολή τού πατέρα του.  

## Πηγές
* 
* Roemer, H. R. (1986). "The Safavid Period". In Lockhart, Laurence; Jackson, Peter (eds.). The Cambridge History of Iran, Volume 6: The Timurid and Safavid Periods. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20094-6.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σαφαβίδες
Ζωγραφία Καρδίτσας

Η **Ζωγραφία** ή **Ζωγραφιά** είναι συνοικισμός του Ελληνόπυργου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, στη δυτική άκρη της πεδιάδας της Καρδίτσας σε υψόμετρο 120 μέτρα. Απέχει περίπου 21 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Καρδίτσα, 8 χιλιόμετρα ανατολικά από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) και 20 χιλιόμετρα νότια από τα Τρίκαλα ενώ δίπλα και βορειοανατολικά της είναι η Μαγουλίτσα και στα βόρεια περνάει ο ποταμός Πάμισος.  Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Ελληνοπύργου, μαζί με τον οποίο σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την κοινότητα Ελληνοπύργου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιθώμης του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 10 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Αλκάς Μιρζά

Ο **Αμπούλ Γκαζί Σουλτάν Αλκάς Μιρζά** (), περισσότερο γνωστός ως **Aλκάς Μιρζά** , (15 Μαρτίου 1516 – 9 Απριλίου 1550), ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών και δεύτερος γιος τού βασιλιά (σάχη) Ισμαήλ Α΄ (βασ. 1501–1524). Στις αρχές του 1546, με τη βοήθεια των Οθωμανών, οργάνωσε μία εξέγερση εναντίον τού αδελφού του Ταχμάσπ Α΄ (βασ. 1524–1576), που ήταν βασιλιάς εκείνη την εποχή.

## Βιογραφία
Από τους τέσσερις γιους που επέζησαν του Ισμαήλ Α΄, ο Αλκάς ήταν ο δεύτερος. Ο Σαμ Μιρζά ήταν πιθανώς ο αμφιθαλής αδελφός του, ενώ ο Μπαχράμ Μιρζά και ο (μελλοντικός βασιλιάς) Ταχμάσπ ήταν αδέλφια που γεννήθηκαν από άλλες μητέρες. Το 1532/33 τού δόθηκε η διακυβέρνηση τού Ασταραμπάντ από τον Ταχμάσπ Α΄ (που από τότε ήταν βασιλιάς), ενώ ο Μπαντρ Χαν Ουστατζλού έγινε αντιβασιλιάς του (*[[Λαλά (τίτλος)|λαλά]]*). Τον Μάρτιο τού 1538 ο Ταχμάσπ Α΄ διέταξε τον Αλκά με τον αντιβασιλιά του να κινηθούν εναντίον τού επαναστάτη Σιρβανσάχ και έξι μήνες αργότερα διορίστηκε κυβερνήτης τού Σιρβάν, όπου παρέμεινε για τα επόμενα οκτώ χρόνια. Κατά τις συχνές εκστρατείες τού Καυκάσου υπό τη θητεία τού Ταχμάσπ Α΄, ο Αλκάς διατάχθηκε να επιτεθεί στους Κιρκάσιους, οι οποίοι ωστόσο τον νίκησαν. Στη συνέχεια διορίστηκε κυβερνήτης τού Ντερμπέντ (Darband). Εκεί άρχισε να επαναστατεί ανοιχτά, που περιελάμβανε την κοπή των δικών του νομισμάτων. Όταν το άκουσε αυτό ο Tαχμάσπ Α΄, που εκείνη την εποχή ήταν σε μία χειμερινή εκστρατεία στη Γεωργία, άρχισε να βαδίζει στο Ντερμπέντ. Ο Αλκάς στη συνέχεια διέφυγε από το Ντερμπέντ προς την Κριμαία, ενώ στις αρχές τού 1547 ο Ταχμάσπ Α΄ είχε ήδη ανακαταλάβει το Ντερμπέντ.

Καθώς η Κριμαία πέρασε στα χέρια των Οθωμανών εκείνη την εποχή, ο Αλκάς μετέβη στην Κωνσταντινούπολη δια θαλάσσης, φτάνοντας εκεί προς τα τέλη τού καλοκαιριού τού 1547.  Στην Κωνσταντινούπολη επικοινώνησε με τον Οθωμανό σουλτάνο Σουλεϊμάν, εξηγώντας τον λόγο της αναχώρησής του από το Ιράν, καθώς και την επιθυμία του να επιστρέψει εκεί ως Οθωμανός πελάτης. Όταν το άκουσε αυτό, ο Σουλεϊμάν μετακόμισε βιαστικά από την Αδριανούπολη για να συναντήσει τον εξόριστο Αλκά,  ο οποίος υποσχέθηκε την ισχυρή υποστήριξη των Κιζιλμπάς, εάν ο Σουλεϊμάν μπορούσε να τον βοηθήσει. Τότε μπορεί να είχε προσηλυτιστεί στον Σουνισμό.

## Δείτε επίσης
* Οθωμανο-σαφαβιδικός πόλεμος (1532-55)

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Σαφαβίδες
Μπαχράμ Μιρζά Σαφαβί

Ο **Μπαχράμ Μιρζά** () ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών, κυβερνήτης τού Χορασάν, τού Γκιλάν και τού Χαμαντάν. Είναι επίσης γνωστό ότι είναι καλλιγράφος, ζωγράφος, ποιητής, μουσικός και προστάτης των τεχνών.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1517 από τον Ισμαήλ Α΄ και την Τουρκμένια σύζυγό του Tατζλού Χανούμ στα λιβάδια τού Σουρλούκ κοντά στη Mαραγκά -ένα μέρος που ο Ισμαήλ αγαπούσε να περνάει χρόνο - ως ο μικρότερος γιος του. Ήταν αμφιθαλής αδελφός τού μελλοντικού σάχη Ταχμάσπ Α΄. Η δημόσια υπηρεσία του ξεκίνησε το 1530, όταν ήταν μόλις 13 ετών, με μία θέση στη διακυβέρνηση του Χορασάν με τον Γκαζί Χαν Τακαλού ως κηδεμόνα () με πρωτεύουσα την επαρχία Χεράτ. Αυτή η εμπειρία αποδείχθηκε πολύ δύσκολη για τον νεαρό πρίγκιπα, καθώς έπρεπε να αντιμετωπίσει τον Ουμπαϊντουλάχ Χαν των Σαϊμπανιδών. Ωστόσο, μόλις ο Ουμπαϊντουλάχ υποχώρησε, ο Tαχμάσπ έφτασε στο Χορασάν το 1533 για να πολεμήσει ενάντια στους Ουζμπέκους. Ο Μπαχράμ συνόδευσε τον αδελφό του στο κεντρικό πλευρό στη μάχη κοντά στο Τζαμ.  Ωστόσο, δεδομένου ότι οι δυνάμεις Tακαλού έφυγαν από τη μάχη, ο κυβερνήτης τού Χορασάν ανακλήθηκε από τον Γκαζί Χαν Τακαλού και τον Μπαχράμ Μιρζά από τον Tαχμάσπ, ο οποίος το παραχώρησε σε έναν άλλο αδελφό, τον Σαμ Μιρζά.

Συμμετείχε στον Οθωμανο-Σαφαβιδικό πόλεμο με τον Αλκά Μιρζά το 1534, όπου απέδειξε τη στρατιωτική του ανδρεία.  Μετά από λίγο, ονομάστηκε κυβερνήτης τού Γκιλάν από τον Tαχμάσπ, που σχεδίαζε να προσαρτήσει εδάφη τού Kαρκιγιά Χασάν (πατέρα τού Χαν Αχμάντ Χαν). Ωστόσο, δεν κατάφερε να επιβάλει την κεντρική εξουσία και κατέφυγε στο Καζβίν μετά από λίγο. Σύμφωνα με τον Κόλιν Μίτσελ, αυτό οδήγησε στην αποδοκιμασία τού αδελφού του. 

Ο επόμενος διορισμός του ήταν στη διακυβέρνηση τού Χαμαντάν το 1546. Αυτό ήταν επίσης το μέρος, όπου άρχισε να υποστηρίζει πολλούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Ντουστ Μουχάμαντ,  Ρουστάμ Αλί (ανιψιός του Kαμάλ ουντ-Ντιν Μπεχζάντ) και Μπουντάκ Μονσί Καζβινί. Εντάχθηκε σε έναν ακόμη πόλεμο αργότερα, αυτή τη φορά εναντίον τού ετεροθαλούς αδελφού του Αλκά, που ήταν υποστηρικτής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ωστόσο, ο Aλκάς λεηλάτησε το Χαμαντάν, ενώ συνέλαβε και την οικογένεια τού Μπαχράμ. Ήταν ο Μπαχράμ, που επέτυχε την παράδοση τού Αλκά το 1549 στο Μαριβάν. Απεβίωσε στις 11 Οκτωβρίου 1549. 

## Οικογένεια
Η μόνη γνωστή σύζυγος τού Μπαχράμ ήταν η Ζεϊνάμπ Σουλτάν Χανούμ, αδελφή κάποιου Ιμαντουντίν Σιρβανί. Ήταν μητέρα τού γιου του, Ιμπραήμ Μιρζά. Απεβίωσε στο Καζβίν τον Οκτώβριο τού 1570 και τάφηκε στο Mασχάντ.  Είχε τουλάχιστον τρεις γιους:

* Χουσαΐν Μιρζά  (απεβ. 1576) — Κυβερνήτης τού Σιστάν (1555-1557), τού Κανταχάρ (1557-1576), του Zαμινταβάρ και του Γκαρμσίρ (1558-1566).
* Iμπραχίμ Μιρζά  , κυβερνήτης τού Mασχάντ (1555-1562/1565-1567), τού Aρνταμπίλ (1562), τού Καέν (1562-1565), τού Σαμπζαβάρ (1567-1574), Μεγάλος Μαγιστρος των Τελετών (1574-1577) και Φύλακας τού Βασιλικού Ρεάλ (Mοχρντάρ) (1576-1577).
* Μπαντί αλ-Ζαμάν Μιρζά Σαφαβί , κυβερνήτης τού Σιστάν (1558-1577).

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 

Κατηγορία:Σαφαβίδες
Μπαντι-άλ Ζαμάν Μιρζά Σαφαβί

Ο **Μπαντι-άλ Ζαμάν Μιρζά** ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών, γιος τού εξέχοντος στρατιωτικού ηγέτη Μπαχράμ Μιρζά, ο οποίος ήταν ο νεότερος γιος τού Ισμαήλ Α΄, τού ιδρυτή της αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών.

Ο Μπαντι-άλ Ζαμάν είχε δύο αδέλφια, που ονομάζονταν Iμπραχίμ Μιρζά και Σουλτάν Χουσαΐν Μιρζά.  Όταν ο πατέρας τού Μπαντι-άλ Ζαμάν απεβίωσε το 1549, αυτόν, μαζί με τα άλλα αδέλφια του φρόντισε ο θείος τους Tαχμάσπ Α΄ Σαφαβί, ο οποίος μάλιστα ανακοίνωσε τον Μπαντι-άλ Ζαμάν ως δικό του γιο. Ο Μπαντι-άλ Ζαμάν διορίστηκε κυβερνήτης τού Σιστάν το 1557 και νυμφεύτηκε την Παρί Χαν Χανούμ (η οποία ήταν τότε 10 ετών). Ωστόσο, επειδή ήταν η αγαπημένη κόρη τού Tαχμάσπ Α΄, δεν της επετράπη να πάει μαζί με τον σύζυγό της στο Σιστάν.  Σύμφωνα με τους άλλους ιστορικούς, ωστόσο, η Παρί Χαν Χανούμ αρραβωνιάστηκε μόνο με τον Μπαντι-άλ Ζαμάν, κάτι που σύμφωνα με τον Γκολσορκλί φαίνεται πιο πιστευτό. Φέρεται ότι ο γάμος δεν προχώρησε περισσότερο, αφού η Παρί Χαν Χανούμ επέλεξε μία γραφειοκρατική ζωή στην πρωτεύουσα, δίπλα στον πατέρα της, αντί για τον έγγαμο βίο στο Σιστάν. 

Στις 26 Μαρτίου 1577, ο Μπαντι-άλ Ζαμάν Μιρζά δολοφονήθηκε στην Κανταχάρ με εντολή του σάχη Ισμαήλ Β΄ (βασ. 1576–77), γιού τού Ταχμάσπ Α΄.

## Πηγές
* Soucek, P. (1988). "BAHRĀM MĪRZĀ". Encyclopaedia Iranica, Vol. III, Fasc. 5. pp. 523–524.
* Parsadust, Manuchehr (2009). "PARIḴĀN ḴĀNOM". Encyclopaedia Iranica.
* 
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σαφαβίδες
Μηλιές Καρδίτσας

Οι **Μηλιές** ή **Μηλέαι** είναι οικισμός της Δρακότρυπας στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.

## Γενικά στοιχεία
Οι Μηλιές βρίσκονται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, στους πρόποδες του όρους Καραβούλα των Βορείων Αγράφων σε υψόμετρο 500 μέτρων. Απέχουν περίπου 40 χιλιόμετρα δυτικά από την Καρδίτσα και 14 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Μουζάκι (έδρα του δήμου).

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Δρακότρυπας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην κοινότητα Δρακότρυπας που υπάγεται στη δημοτική ενότητας Μουζακίου του Μουζακίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 46 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Ιμπραχίμ Μιρζά

[μικρογραφία| [Περσική μινιατούρα|Περσική μικρογραφία από το ποίημα ''Επτά Θρόνοι'' στη Γκαλερί Τέχνης Φρέερ, 1556–65, που παραγγέλθηκε από τον Iμπραχίμ Μιρζά και έγινε στο Mασχάντ.]]

Ο πρίγκιπας **Iμπραχίμ Μιρζά**, **Σολτάν Εμπραχίμ Μιρζά**, πλήρες όνομα **Aμπούλ Φαθ Σουλτάν Ιμπραχίμ Μιρζά** () (Απρίλιος 1540 – 23 Φεβρουαρίου 1577) ήταν Πέρσης πρίγκιπας της δυναστείας των Σαφαβιδών, ο οποίος ήταν ευνοούμενος τού θείου και πεθερού του σάχη Ταχμάσπ Α΄. Τώρα τον θυμούνται κυρίως ως προστάτη των τεχνών, ιδιαίτερα της περσικής μικρογραφίας . Αν και το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιοθήκης και της συλλογής έργων τέχνης του καταστράφηκε -όπως φαίνεται από τη σύζυγό του- μετά τη δολοφονία του, τα σωζόμενα έργα που παρήγγειλε ο ίδιος περιλαμβάνεται το χειρόγραφο *Επτά Θρόνοι* (*[[Haft Awrang]])* τού ποιητή Τζαμί, που βρίσκεται τώρα στη Γκαλερί Τέχνης Φρέερ στην Ουάσιγκτον DC .

## Προστάτης των τεχνών
[αριστερά|μικρογραφία|''[Λεϊλά και Μετζνούν|Ο Mατζνούν στο στρατόπεδο τού Λαϊλά* από το Φρέερ Τζαμί, που αποδίδεται στον [[Σέιχ Μωάμεθ|Σεΐχ Μουχάμαντ]].]]

== Πινακοθήκη ==
<gallery>
Αρχείο:Muzaffar Ali 1539.jpg|Φρέερ Τζαμί, που αποδίδεται στον Μουζαφάρ Αλί.
Αρχείο:Продажа ишака. Хафт Ауранг, Джами. 1556-65. Фрир..jpg|Φρέερ Τζαμί, που αποδίδεται στον Μιρζά Αλί.
Αρχείο:Youth at chess with suitors - Haft Awrang.jpg|Λεπτομέρεια από το Φρέερ Τζαμί.
</gallery>

== Σημειώσεις ==
<references />

== Βιβλιογραφικές αναφορές ==
* Abisaab, Rula Jurdim, *Converting Persia: θρησκεία και δύναμη στην αυτοκρατορία των Safavid*, IBTauris, 2004,, 9781860649707
* Babaie, Sussan, *Slaves of the Shah: new elites of Safavid Iran*, IBTauris, 2004, ,
* Μπρεντ, Μπάρμπαρα. «Μια άλλη καριέρα για τον Μίρζα Αλί;» στο Newman, Andrew J. (επιμ.), *Κοινωνία και πολιτισμός στην πρώιμη σύγχρονη Μέση Ανατολή: μελέτες για το Ιράν στην περίοδο των Σαφαβιδών, Τόμος 1998*, Τόμος 46 της *Ισλαμικής ιστορίας και πολιτισμού*, BRILL, 2003, ,
* "Islamic" - Μπρεντ, Μπάρμπαρα. *Ισλαμική τέχνη*, Harvard University Press, 1991,, 9780674468665
* Simpson, Marianna S., *Ebrāhīm Mīrzā* in [[Encyclopædia Iranica|Encyclopedia Iranica]], 1997, [http://www.iranicaonline.org/articles/ebrahim-mirza διαδικτυακό κείμενο], πρόσβαση στις 25 Φεβρουαρίου 2011
* Soudavar, Abolala, *The Age of Muhammadi*, Muqarnas, 2000, [http://www.soudavar.com/MuqarnasLayout.PDF PDF]
* Titley, Norah M., *Persian Miniature Painting, and its Influence on the Art of Turkey and India*, 1983, University of Texas Press, 0292764847
* Welch, Stuart Cary. *Royal Persian Manuscripts'', Thames & Hudson, 1976,

## Περαιτέρω ανάγνωση
*  hardback: 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Freer Gallery  Διαδικτυακή έκθεση του Freer Jami

Κατηγορία:Σαφαβίδες
Σούλα Καρδίτσας

Η **Σούλα** είναι συνοικισμός της Οξυάς στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, ο οποίος είναι κτισμένος στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Καραβάς των Βόρειων Αγράφων σε υψόμετρο 820 μέτρων. Απέχει περίπου 45 χιλιόμετρα Δ. από την Καρδίτσα και 19 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Οξυάς. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει την κοινότητα Οξυάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 39 κάτοικοι.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Γκάρολντ Ρεγκιστάν

Ο **Γκάρολντ Γκαμπριέλιεβιτς Ρεγκιστάν** (, , γεννηθείς **Ουρεκλιάν**, 28 Απριλίου 1924, Τασκένδη - 4 Νοεμβρίου 1999, Μόσχα) ήταν Σοβιετικός ποιητής και μεταφραστής.

## Βιογραφία
Γιος του συγγραφέα Γκαμπριέλ Αρκάντιεβιτς Ελ-Ρεγκιστάν, συν-συγγραφέα των στίχων του ύμνου της ΕΣΣΔ.

Στιχουργός περισσότερων από 400 τραγουδιών. Στρατιώτης πρώτης γραμμής.

Αποφοίτησε από το Λογοτεχνικό Ινστιτούτο το 1951. Εκτός από τη συγγραφή δικών του ποιημάτα, έκανε πολλές μεταφράσεις από τις γλώσσες των λαών της ΕΣΣΔ. Μαζί με τον συνθέτη Αντρέι Μπαμπάγιεφ, έγραψε τραγούδια για την ταινία "*Γνώρισα ένα κορίτσι*", τους στίχους των οποίων μετέφρασε από τα τατζικικά. Σε συνεργασία με τον συνθέτη Αρνό Μπαμπατζανιάν, έγραψε ένα από τα καλύτερα τραγούδια του, "*Αναμονή*", το οποίο ερμήνευσε ο Μουσλίμ Μαγκομάγιεφ.

Πέθανε το 1999. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι.

## Βραβεία
* Τάγμα του Σήματος της Τιμής (27/04/1984)

Κατηγορία:Ποιητές του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές
Γκαμπριέλ Ελ-Ρεγκιστάν

Ο **Γκαμπριέλ Αρκάντιεβιτς Ελ-Ρεγκιστάν** (, , γεννηθείς **Ουρεκλιάν**, 15 Δεκεμβρίου 1899 - 30 Ιουλίου 1945) ήταν Σοβιετικός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Συν-συγγραφέας (μαζί με τον Σεργκέι Μιχαλκόφ) των στίχων του Κρατικού Ύμνου της ΕΣΣΔ (1945).

## Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ| Ο τάφος του Γ. Α. Ελ-Ρεγκιστάν στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι στη Μόσχα.
Ο Γκαμπριέλ Ουρεκλιάν γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1899 στη Σαμαρκάνδη, σε αρμενική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν διευθυντής του γραφείου Σαμαρκάνδης της Ανατολικής Κοινωνίας, αργότερα ηγήθηκε του υποκαταστήματος της Σιβηρικής Εμπορικής Τράπεζας στη Σαμαρκάνδη.

Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα στις εφημερίδες "*Η αλήθεια της Ανατολής*", "*Ουζμπεκική Αλήθεια*". Συμμετείχε στην εκστρατεία κατά του Αρχιεπισκόπου Λουκά (Β. Φ. Βόινο-Γιασενέτσκι).

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, μετακόμισε στη Μόσχα και έγινε ανταποκριτής της εφημερίδας Ιζβέστια, έγραψε φειλέτες, δοκίμια, ταξιδιωτικές σημειώσεις (Μπελομορκανάλ, Μπαλχάς, Καραγκαντά, Τιεν-Σαν, Κουζμπάς, Μαγκνίτκα, εργοστάσιο τρακτέρ Στάλινγκραντ, Ουραλμάς, Σιμπμάς). Συμμετείχε στο ράλι Καρακούμ, σε αρκτικές πτήσεις. Γνώριζε πολλές ανατολίτικες γλώσσες. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν ανταποκριτής πρώτης γραμμής για την εφημερίδα της Πολεμικής Αεροπορίας «*Γεράκι του Στάλιν*».

Το 1943, μαζί με τους Μιχαλκόφ και Αλεξάντροφ, έγραψε τον Ύμνο της ΕΣΣΔ.

Σεναριογράφος της ταινίας "Ντζουλμπάρς" (1936).

Πατέρας του ποιητή Γκάρολντ Ρεγκιστάν (1924-1999).

Πέθανε στις 30 Ιουλίου 1945 στη Μόσχα. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι.

## Βραβεία
* Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου 2ης τάξης
* Τάγμα του Ερυθρού Αστέρα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* *Панасенко, Наталья*. Маленький гигант большого гимна // Московский комсомолец. — 2003. — 5 декабря.
* *Галанина-Эль-Регистан, Валентина Григорьевна* [: вдова поэта Регистана] В соавторстве со Сталиным // Независимая газета. 2003. 26 сентября.
* Статья в газете «Известия» об Эль-Регистане.

Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Σοβιετικοί δημοσιογράφοι
Κόμπελος Καρδίτσας

Ο **Κόμπελος** είναι χωριό της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο Κόμπελος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, στη δυτική άκρη της πεδιάδας της Καρδίτσας σε υψόμετρο 95 μέτρων. Απέχει περίπου 20 χιλιόμετρα ΒΔ. από την Καρδίτσα, 18 χιλιόμετρα από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) και 23 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα ενώ δίπλα και ανατολικά περνάει η επαρχιακή οδός Καρδίτσας - Μουζακίου αλλά και η σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Θεσσαλονίκης.

Στις 18 Αυγούστου 1881, δίπλα στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, ο υποστράτηγος του Ελληνικού Απελευθερωτικού Στρατού Σπυρίδων Καραϊσκάκης, γιος του Γεωργίου Καραϊσκάκη, παρέλαβε από τον τότε Τούρκο διοικητή το Φανάρι υπογράφοντας το σχετικό πρωτόκολλο παράδοσης –παραλαβής.

## Διοικητικά - δημογραφικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός το 1940 να προσαρτάται στην κοινότητα Φαναρίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το  αποτελούν την κοινότητα Φαναρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιθώμης του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 147 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αρχειακή περιγραφή για Κόμπελος (Καρδίτσα) από το Εθνικό Ευρετήριο Αρχείων των Γενικών Αρχείων του Κράτους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Δυναστεία των Αφσαριδών

Η **δυναστεία των Αφσαριδών** () ήταν μία ιρανική  δυναστεία, που ιδρύθηκε από τον Nαντέρ Σαχ (βασ. 1736–1747 ) τού γένους Κιρκλού, της φυλής των Τουρκομάνων Αφσάρ.  

## Κατάλογος Αφσαριδών μοναρχών

## Οικογενειακό δέντρο

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* Bulookbashi, Ali A.; Negahban, Farzin (2008). "Afshār". In Madelung, Wilferd; Daftary, Farhad (eds.). Encyclopaedia Islamica Online. Brill Online. ISSN 1875-9831.
* Oberling, P. (1984). "AFŠĀR". In Yarshater, Ehsan (ed.). Encyclopædia Iranica, Volume I/6: Afghanistan–Ahriman. London and New York: Routledge & Kegan Paul. pp. 582–586. ISBN 978-0-71009-095-9.
* Stöber, Georg (2010). "Afshār". In Fleet, Kate; Krämer, Gudrun; Matringe, Denis; Nawas, John; Rowson, Everett (eds.). Encyclopaedia of Islam, THREE. Brill Online. ISSN 1873-9830.
* Tucker, Ernest (2012). "Afshārids". In Fleet, Kate; Krämer, Gudrun; Matringe, Denis; Nawas, John; Rowson, Everett (eds.). Encyclopaedia of Islam, THREE. Brill Online. ISSN 1873-9830.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τουρκικές δυναστείες
Κατηγορία:Σιιτικές δυναστείες
Κατηγορία:Μεσανατολικές δυναστείες
Αντέλ Σαχ

Ο **Αλί-Κολί**, , κοινώς γνωστός με τον βασιλικό του τίτλο **Aντέλ Σαχ** (επίσης γράφεται **Aντίλ** ;  , "ο Δίκαιος Βασιλιάς") ήταν ο δεύτερος σάχης του Ιράν των Αφσαριδών, που κυβέρνησε από το 1747 έως το 1748. Ήταν ανιψιός και διάδοχος τού Nαντέρ Σαχ (βασ. 1736–1747), ο ιδρυτής της δυναστείας των Αφσαριδών.

[μικρογραφία|left|Νόμισμα που κόπηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Aντελ Σαχ. Νομισματοκοπείο [Μασχάντ|Mασάντ, με ημερομηνία 1747/48.]]
Ο Αντέλ Σαχ κυβέρνησε ένα πολύ μικρότερο βασίλειο από αυτό τού προκατόχου του. Η κυριαρχία του εξασφαλίστηκε μόνο στο ανατολικό Ιράν και αργότερα προσπάθησε να την εξασφαλίσει και στο δυτικό Ιράν. Χωρίς επιτυχία, σύντομα καθαιρέθηκε από τον αδελφό του Eμπραχίμ Αφσαρί, ο οποίος είχε εγκαθιδρύσει την κυριαρχία του στο δυτικό Ιράν και τώρα ανακηρύχθηκε σάχης.

## Καταγωγή και πρώιμη σταδιοδρομία

## Βασιλεία

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* Hambly, Gavin R. G. (1991). "Agha Muhammad Khan and the establishment of the Qajar dynasty". In Avery, Peter; Hambly, Gavin R. G.; Melville, Charles Peter (eds.). The Cambridge History of Iran, Volume 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic. Cambridge: Cambridge University Press. pp.&nbsp;104–144. ISBN 0-521-20095-4.
* Hussein-zadeh, Huda Seyyed; Negahban, Farzin (2008). "Afshārids". In Madelung, Wilferd; Daftary, Farhad (eds.). Encyclopaedia Islamica Online. Brill Online. ISSN 1875-9831.
* 
* 
* Perry, John. R. (1983). "ʿĀdel Shah Afšār". In Yarshater, Ehsan (ed.). Encyclopædia Iranica, Volume I/5: Adat–Afghanistan. London and New York: Routledge & Kegan Paul. p.&nbsp;452. ISBN 978-0-71009-094-2.
* Perry, John. R. (1984). "Afsharids". Encyclopædia Iranica, Vol. I, online edition, Fasc. 6. New York. pp.&nbsp;587–589.
* Perry, John. R. (1997). "Ebrāhīm Shah Afšār". Encyclopædia Iranica, Vol. VIII, online edition, Fasc. 1. New York. pp.&nbsp;75–76.
* Perry, John. R. (1991). "The Zand dynasty". In Avery, Peter; Hambly, Gavin R. G.; Melville, Charles Peter (eds.). The Cambridge History of Iran, Volume 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic. Cambridge: Cambridge University Press. pp.&nbsp;63–104. ISBN 0-521-20095-4.
* Roemer, H. R. (1986). "The Safavid period". In Lockhart, Laurence; Jackson, Peter (eds.). The Cambridge History of Iran, Volume 6: The Timurid and Safavid Periods. Cambridge: Cambridge University Press. pp.&nbsp;189–351. ISBN 0-521-20094-6.  
* 
* Tucker, Ernest (2012). "Afshārids". In Fleet, Kate; Krämer, Gudrun; Matringe, Denis; Nawas, John; Rowson, Everett (eds.). Encyclopaedia of Islam, THREE. Brill Online. ISSN 1873-9830.
* 

Κατηγορία:Δυναστεία των Αφσαριδών
Εμπραχίμ Αφσάρ

Ο **Εμπραχίμ Μιρζά** ή **Eμπραχίμ Σαχ Αφσάρ,** , (απεβ. το 1749) από τη Δυναστεία των Αφσαριδών ήταν ο σάχης της Περσίας κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας των Αφσαριδών από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1748.

## Βιογραφία
Γεννημένος με το όνομα Moχάμαντ-Αλί, ήταν γιος του Eμπραχίμ Χαν Αφσάρ (Mοχάμαντ-Εμπραχίμ Μπεγκ), και επομένως αδελφός τού Aντέλ Σαχ και ανιψιός τού Nαντέρ Σαχ.  Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1739, πήρε το όνομα Eμπραχίμ Μπεγκ.  Ανέτρεψε τον αδελφό του για να καταλάβει την εξουσία και τον τύφλωσε στις 6 Ιουλίου 1748. Ωστόσο, δύο μήνες αργότερα τα δικά του στρατεύματα επαναστάτησαν εναντίον του. Σκοτώθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου, τερματίζοντας τη σύντομη βασιλεία του. Τον Εμπραχίμ διαδέχθηκε ο εγγονός τού Ναντέρ, ο Σαχρόχ Μιρζά, ο οποίος εξελέγη από τους ευγενείς για να ανέβει στο θρόνο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Perry, John R. (1997). "EBRĀHĪM SHAH AFŠĀR". Encyclopaedia Iranica, Vol. VIII, Fasc. 1. pp. 75–76.

Κατηγορία:Δυναστεία των Αφσαριδών
Δροσάτο Καρδίτσας

Το **Δροσάτο** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Δροσάτο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, στις νότιες πλαγιές του βουνού Καράβα σε υψόμετρο 960 μέτρα. Απέχει περίπου 60 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα και 30 χλμ. ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) ενώ στα νότια περνάει ο χείμαρρος Πλατανιάς (ή Πετριλιώτης). Το όνομά του οφείλεται στα άφθονο νερά της πηγής Γκούρα. Οι λιγοστοί κάτοικοι (το καλοκαίρι περισσότεροι) είναι κυρίως συνταξιούχοι ενώ κάποιοι άλλοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, χρησιμοποιώντας πέτρινα σπιτοκάλυβα που υπάρχουν στους βοσκότοπους "Μονόπλατη".

Το Δροσάτο πιθανολογείται ότι είναι οικισμός της ύστερης βυζαντινής εποχής, δηλ. προυπήρχε της εισβολής των Οθωμανών στη Δυτική Θεσσαλία (1395/1396). Αναφέρεται στην απογραφή των Οθωμανών του 1454/1455 ως *Mujlo* να είναι τιμάριο του Χιτζήρ και του Μουχαμεντή, οι οποίοι το νέμονταν εξ αδιαιρέτου (καλλιεργούσαν δημητριακά, διατηρούσαν αμπέλια και καρυδιές και εξέτρεφαν πρόβατα).

### Αξιοθέατα
Αξιοθέατα θεωρούνται η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, επειδή *"αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής του 18ου αι. στην περιοχή. Πρόκειται για λιθόκτιστο τρίκογχο, καμαροσκέπαστο ναό με σταυροεπίστεγη καμάρα και τρούλο. Στο εσωτερικό ο ναός είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες που χρονολογούνται βάσει επιγραφής στο 1737. Στο τέμπλο είναι προσαρμοσμένες εικόνες του 18ου αι."*

Νοτιοανατολικά, προς την κατεύθυνση του χωριού Ρώσση και Πετρίλο, λίγο πριν ο χείμαρρος Βλασιώτης καταλήξει στον Πλατανιά, υπάρχει μονότοξο γεφύρι (του Δροσάτου ή Μεζήλου) το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, επειδή *είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα θολωτής κατασκευής από αργολιθοδομή στην περιοχή"*

## Διοικητικά - Δημογραφικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 με την παλιά του ονομασία *Μεζίλο* ή *Μεζήλο* στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον δήμο Αργιθέας. Το 1957 με το ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957 μετονομάστηκε σε Δροσάτον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την κοινότητα Δροσάτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικής Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 42 κάτοικοι.

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας