Λένινγκραντ (αντιτορπιλικό)

Το ***Λένινγκραντ*** () ήταν το πρώτο από τα έξι αντιτορπιλικά της ομώνυμης κλάσης που ναυπηγήθηκαν για το Σοβιετικό Πολεμικό Ναυτικό τη δεκαετία του 1930. Τα πλοία αυτά ήταν μεγάλων διαστάσεων και σχεδιασμένα εξαρχής ως αρχηγίδες στολίσκου. 

Ολοκληρώθηκε το 1936 και εντάχθηκε στον Στόλο της Βαλτικής και διαδραμάτισε δευτερεύοντα ρόλο στον Σοβιετοφινλανδικό πόλεμο στα 1939–1940. Έπειτα από την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, κάλυψε επιχειρήσεις ναρκοθέτησης και πόντισε νάρκες. Επίσης υποστήριξε με τα πυρά του μαχόμενες σοβιετικές μονάδες και τον Αύγουστο συνόδευσε άλλα πλοία κατά την εκκένωση του Ταλίν. Τον Νοέμβριο του 1941 του ανατέθηκε η εκκένωση των σοβιετικών στρατευμάτων που βρίσκονταν στον θύλακο του Χάνκο στη Φινλανδία, όμως καθώς κατευθύνονταν στην περιοχή προσέκρουσε σε νάρκη και υπέστη σοβαρές ζημιές που το εξανάγκασαν να επιστρέψει στο Λένινγκραντ για επισκευές. Μετά την ολοκλήρωσή τους παρέμεινε στην πολιορκούμενη πόλη και συνέχισε να υποστηρίζει με τα πυρά του την άμυνά της. Εν τέλει ο κλοιός γύρω από το Λένινγκραντ διασπάστηκε τον Ιανουάριο του 1944.

Εκσυγχρονίστηκε στα 1951–1954. Το 1958 έγινε πλοίο-στόχος και μετονομάστηκε σε *TsL-75*. Την επόμενη χρονιά μεταφέρθηκε στον Βόρειο Στόλο και το 1960 παροπλίστηκε. Χρησμοποιήθηκε για τη διαμονή προσωπικού και μετονομάστηκε σε *PKZ-16*. Δύο χρόνια αργότερα, το 1962, έγινε ξανά πλοίο-στόχος, αυτή τη φορά με την ονομασία *SM-5*. Την επόμενη χρονιά  χρησιμοποιήθηκε σε δοκιμή αντιπλοϊκών πυραύλων και βυθίστηκε αφού υπέστη πλήγμα.

## Περιγραφή

Εντυπωσιασμένοι τα γαλλικά αντιτορπιλικά μεγάλων διαστάσεων (), όπως τα πλοία της κλάσης *[[Αντιτορπιλικό κλάσης Vauquelin|Vauquelin]]*, οι Σοβιετικοί σχεδίασαν τα δικά τους ανάλογα. Τα σκάφη της κλάσης *Λένινγκραντ* είχαν ολικό μήκος 127,5&nbsp;m (122&nbsp;m στην ίσαλο), πλάτος 11,7&nbsp;m και βύθισμα 4,06 m με πλήρη φόρτο. Ναυπηγήθηκαν σε δύο ομάδες, η πρώτη (Πρόγραμμα&nbsp;1) είχε εκτόπισμα 2180&nbsp;t (2150&nbsp;LT) με κανονικό φορτίο και 2623&nbsp;t (2582&nbsp;LT) με πλήρη φόρτο. Το πλήρωμά τους αριθμούσε 250 αξιωματικούς και ναύτες σε καιρό ειρήνης και 311 σε καιρό πολέμου. Διέθεταν τρεις ατμοστρόβιλους, καθένας από τους οποίους οδηγούσε μία προπέλα, ικανούς να αποδώσουν έως και 66.000&nbsp;shp. Η προβλεπόμενη μέγιστη ταχύτητα πλεύσης ήταν 40&nbsp;kn. Επίσης μετέφεραν επαρκείς ποσότητες καυσίμων για να έχουν εμβέλεια  με ταχύτητα πλεύσης 20&nbsp;kn.

Όταν ναυπηγήθηκαν διέθεταν πέντε πυροβόλα B-13 των 130&nbsp;mm, σε δύο ζεύγη εμπρός και πίσω από την κύρια υπερκατασκευή και το πέμπτο μεταξύ της γέφυρας και της εμπρόσθιας καπνοδόχου. Αντιαεροπορική άμυνα παρείχαν δύο πυροβόλα 34-Κ των 76,2&nbsp;mm πίσω από την υπερκατασκευή, δύο πυροβόλα 21-Κ των 45&nbsp;mm στα πλευρά της γέφυρας, καθώς και τέσσερα πολυβόλα των 12,7&nbsp;mm. Επίσης διέθεταν οκτώ τορπιλοσωλήνες των 533&nbsp;mm εγκατεστημένους σε δύο περιστρεφόμενους τετραπλούς εκτοξευτές και μπορούσαν να μεταφέρουν 68 ή 115 νάρκες και . Πέραν αυτών ήταν εξοπλισμένα με υδρόφωνα για να μπορούν να εντοπίζουν υποβρύχια.

### Τροποποιήσεις
Το 1943 έγιναν διάφορες αλλαγές στον οπλισμό του *Λένινγκραντ*. Τα δύο πυροβόλα 21-K αντικαταστάθηκαν από τέσσερα 70-Κ των 37&nbsp;mm και δύο δίδυμα πυροβόλα γερμανικής προέλευσης SK C/30, επίσης των 37&nbsp;mm. Τα τελευταία αντικαταστάθηκαν αργότερα από ένα ζεύγος πυροβόλων 70-K. Επίσης εφοδιάστηκε με βρετανικό σύστημα ASDIC Τύπου&nbsp;128, ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης Τύπου&nbsp;291 καθώς και ραντάρ αμερικάνικης προέλευσης τύπου SF-1. Μετά τον πόλεμο, όλα τα πυροβόλα των 76&nbsp;mm και των 37&nbsp;mm αντικαταστάθηκαν από δώδεκα υδρόψυκτα πυροβόλα V-11M. Τη δεκαετία του 1950 τα ραντάρ αυτά αντικαταστάθηκαν από πιο σύγχρονα.

## Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του *Λένινγκραντ*, που έφερε το όνομα της ομώνυμης πόλης και ναυπηγήθηκε εκεί, άρχισε στις 5&nbsp;Νοεμβρίου 1932 στο Ναυπηγείο Νο.&nbsp;190. καθελκύστηκε στις 17&nbsp;Νοεμβρίου 1933 και εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου της Βαλτικής στις 5&nbsp;Δεκεμβρίου 1936. Μετά το ξέσπασμα του Χειμερινού Πολέμου στις 30&nbsp;Νοεμβρίου 1939, το *Λένινγκραντ* και το αδελφό πλοίο *[[Μινσκ (αντιτορπιλικό)|Μινσκ]]* βομβάρδισαν τις φινλανδικές παράκτιες αμυντικές θέσεις στο νησί Saarenpää στις 10&nbsp;Δεκεμβρίου και ξανά από τις 30&nbsp;Δεκεμβρίου έως τις 3&nbsp;Ιανουαρίου 1940. Κατά τη διάρκεια αυτών των αποστολών υπέστη σοβαρές ζημιές εξαιτίας του πάγου και παρέμεινε υπό επισκευή έως την 31η&nbsp;Μαΐου 1941.

Η έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα στις 22&nbsp;Ιουνίου 1941 βρήκε το *Λένινγκραντ* στο Ταλίν στην Εσθονία, καθώς ανήκε στην 4η Μοίρα Αντιτορπιλικών. Από τις 23 έως τις 27&nbsp;Ιουνίου κάλυψε επιχειρήσεις ναρκοθέτησης στην είσοδο του Κόλπου της Φινλανδίας. Στις 3&nbsp;Ιουλίου συμμετείχε στην πόντιση ναρκοπεδίου που κάλυπτε τις θαλάσσιες προσβάσεις προς το Ταλίν ενώ από τις 23 έως τις 27&nbsp;Αυγούστου βομβάρδισε γερμανικές θέσεις γύρω από την εσθονική πρωτεύουσα. Οι Σοβιετικοί άρχισαν την εκκένωση του Ταλίν τη νύχτα της 27ης προς 28η&nbsp;Αυγούστου και το *Λένινγκραντ* παρείχε πυρά κάλυψης έως το πρωί. Στις 28&nbsp;Αυγούστου το *Μινσκ* προσέκρουσε σε νάρκη με συνέπεια να υποστεί σοβαρές ζημιές και την επομένη υποναύαρχος Γ. Α. Παντελέγιεφ μετέφερε τη σημαία του στο *Λένινγκραντ*. Στις 30&nbsp;Αυγούστου το τελευταίο παρείχε υποστηρικτικά πυρά στις σοβιετικές δυνάμεις που μάχονταν στην περιοχή της Κρονστάνδης/Ορανιενμπάουμ μαζί με άλλες κύριες μονάδες επιφανείας του Στόλου της Βαλτικής. Μεταξύ 1ης και 3ης&nbsp;Σεπτεμβρίου πόντισε μαζί με άλλα πλοία ναρκοπέδια που κάλυπταν τις προσβάσεις προς την Κρονστάνδη και το Λένινγκραντ.

Στις 17&nbsp;Σεπτεμβρίου έπλευσε στο κανάλι του Λένινγκραντ για να βομβαρδίσει γερμανικά στρατεύματα και στη συνέχεια κατευθύνθηκε στο εμπορικό λιμάνι της πόλης. Στις 22&nbsp;Σεπτεμβρίου υπέστη ελαφρές ζημιές από θραύσματα οβίδων και μετακινήθηκε στο νησί Κανόνερσκι. Στις 12&nbsp;Οκτωβρίου επλήγη από μία οβίδα και δέχτηκε σχεδόν άμεσο πλήγμα από άλλη μία. Χτυπήθηκαν δεξαμενές καυσίμων και πόσιμου νερού και ξέσπασε μικρή πυρκαγιά λόγω ανάφλεξης του προωθητικού υλικού για ένα βλήμα 130&nbsp;mm. Οι αναγκαίες επισκευές έγιναν στο Ναυπηγείο Νο.&nbsp;196.

Στις 9&nbsp;Νοεμβρίου απέπλευσε από την Κρονστάνδη, μαζί με το αντιτορπιλικό Στόικι και μια ναρκοθέτιδα, με προορισμό τη ναυτική βάση στο Χάνκο. Σκοπός της αποστολής αυτής ήταν η εκκένωση των σοβιετικών στρατευμάτων που βρίσκονταν στη βάση. Οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες ανάγκασαν τη ναυτική δύναμη να αναζητήσει καταφύγιο στο νησί Γκόγκλαντ το πρωί της 11ης&nbsp;Νοεμβρίου και να συνεχίσουν την πορεία τους το ίδιο βράδυ. Νωρίς το πρωί της 12ης&nbsp;Νοεμβρίου νάρκη εξερράγη σε απόσταση μόλις 5&nbsp;m από το *Λένινγκραντ*. Η έκρηξη κατέστρεψε και τις δύο τουρμπίνες του και πλημμύρισε πολλές δεξαμενές καυσίμων. Το πλοίο κατόρθωσε να κινηθεί ξανά, αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Κρονστάνδη συνοδευόμενο από δύο ναρκαλιευτικά και το μεταγωγικό *Αντρέι Ζντάνοφ*. Επισκευάστηκε και τους επόμενους μήνες παρείχε υποστηρικτικά πυρά στους υπερασπιστές του πολιορκούμενου Λένινγκραντ.

Στις 14&nbsp;Μαΐου 1942, κοντινές εκρήξεις από πυρά πυροβολικού τραυμάτισαν τέσσερα μέλη του πληρώματός του, κατέστρεψαν έναν προβολέα και προκάλεσαν ζημιά σε τορπιλοσωλήνα. Κατά τη διάρκεια της Επίθεσης Λένινγκραντ–Νοβγκορόντ, που τερμάτισε την πολιορκία της πόλης, το ομώνυμο αντιτορπιλικό παρείχε υποστηρικτικά πυρά.

### Μεταπολεμική περίοδος
Το *Λένινγκραντ* παρέμεινε στον Στόλο της Βαλτικής μετά τον πόλεμο και εκσυγχρονίστηκε στο διάστημα μεταξύ Δεκεμβρίου&nbsp;1951 και Νοεμβρίου&nbsp;1954. Μετά την αναβάθμισή του η παραμονή του στην ενεργό υπηρεσία ήταν βραχύβια. Στις 18&nbsp;Απριλίου 1958 παροπλίστηκε και επαναταξινομήθηκε ως πλοίο-στόχος με την ονομασία *TsL-75*. Εντάχθηκε στον Βόρειο Στόλο στις 13&nbsp;Οκτωβρίου 1959. Στις 15&nbsp;Σεπτεμβρίου 1960 μετατράπηκε σε πλωτό στρατώνα για τη διαμονή προσωπικού και μετονομάστηκε σε *PKZ-16*. Δύο χρόνια αργότερα έγινε και πάλι πλοίο-στόχος, αυτή τη φορά με την ονομασία *SM-5*. Τον Μάιο του 1963 χρησιμοποιήθηκε για τη δοκιμή των νέων αντιπλοϊκών πυραύλων P-35 του καταδρομικού κατευθυνομένων βλημάτων *[[Γκρόζνι (καταδρομικό)|Γκρόζνι]]* και επλήγη από δύο τέτοιους πυραύλους χωρίς να βυθιστεί. Έπειτα από ανεπιτυχή προσπάθεια ρυμούλκησής του πίσω στο Σεβεροντβίνσκ, βυθίστηκε σε αβαθή νερά ανατολικά του νησιού Σεννάγια Λούντα στα νησιά Σολοβέτσκι.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
*
*
* 
*
*
*
*

## Επιπλέον ανάγνωση
*
*
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σοβιετικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Λένινγκραντ