open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γεώργιος Σκουταρίδης

Ο **Γεώργιος Σκουταρίδης** (1885–1962) ήταν Κύπριος αθλητής ο οποίος ειδικευόταν στα 110 μέτρα με εμπόδια και στο άλμα εις μήκος. Το προσωπικό ρεκόρ του στα 110 μέτρα με εμπόδια ήταν 16.6 και στο άλμα εις μήκος 6.35, που τα πραγματοποίησε το 1908. 

Συμμετείχε σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες χωρίς να έχει διακρίσεις. Σε εθνικό επίπεδο, ο Σκουταρίδης κέρδισε επτά μετάλλια στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου και τέσσερα στους Πανιώνιους Αγώνες. Ο Σκουταρίδης σε όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας του αγωνιζόταν για την Ελλάδα, και ανήκε στο τμήμα στίβου του Πανελλήνιου Γ.Σ. έως το τέλος της καριέρας του το 1909.

## Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε το 1885 στην Κύπρο και ασχολήθηκε με τον αθλητισμό κατά την διάρκεια των σπουδών του στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε σπουδές στον τομέα της οινοβιομηχανίας. Το 1904 συμμετείχε στο Τρίτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας από 6 έως 9 Μαΐου, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο στα 110 μέτρα με εμπόδια. Ο Σκουταρίδης τερμάτισε πρώτος με επίδοση 19.0 μπροστά από τον Γεώργιο Ισηγόνη του Πανιωνίου Γ.Σ.Σ. με επίδοση 19.8. 

Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου του 1906 που πραγματοποιήθηκε στις 16 έως 19 Μαρτίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, κατέκτησε την δεύτερη θέση στο ίδιο αγώνισμα με επίδοση 19.4 πίσω από τον Αλέξανδρο Τουφερή του Εθνικού Γ.Σ. που έκανε χρόνο 19.2. Τον ίδιο χρόνο πήρε μέρος στους Μεσοολυμπιακούς Αγώνες που έλαβαν τόπο στις 22 Απριλίου έως τις 2 Μαΐου στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας.

Στις 29 Μαρτίου του 1907, συμμετείχε στους αθλητικούς αγώνες προς τιμήν του βασιλιά της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουέλε που διοργανώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας, ο οποίος πραγματοποιούσε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα. Ο Σκουταρίδης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 110 μέτρα με εμπόδια με επίδοση 19.2 μπρόστα από τον Α. Ραγκαβόπουλο του Πειραϊκού Συνδέσμου. Την ίδια χρονιά κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου  που διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας στις 24 έως 29 Απριλίου, στα αγωνίσματα 110 μέτρα με εμπόδια και άλμα εις μήκος. Στα 110 μέτρα με εμπόδια τερμάτισε με χρόνο 17.8 μπροστά από τους Αλέξανδρο Τουφερή του Πανελλήνιου Γ.Σ., με επίδοση 18.0 και Γεώργιο Κασσάρ του Πανιωνίου Γ.Σ.Σ. που κατέλαβαν την δεύτερη και την τρίτη θέση αντίστοιχα. Στο άλμα εις μήκος ο Σκουταρίδης κατέκτησε την πρώτη θέση με επίδοση 6.01. Τη δεύτερη θέση κέρδισε ο Π. Οικονομίδης του  Πανελλήνιου Γ.Σ, με επίδοση 5,965 και την τρίτη ο Νικόλαος Ανδρεαδάκης του Πανιωνίου Γ.Σ.Σ., με επίδοση 5.93.

## Προσωπικά ρεκόρ

*110 μέτρα με εμπόδια – 16.6 (1908)
*Άλμα εις μήκος – 6.35 (1908)

## Επιτεύγματα
### Εθνικές διοργανώσεις

### Διεθνείς διοργανώσεις

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιογραφικό του Γεωργίου Σκουταρίδη στον Γ.Σ. Τα Παγκύπρια Λευκωσίας

Σκουταρίδης Γεώργιος
Κατηγορία:Άλτες του μήκους
Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανελληνίου
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1906
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1908
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Γιουγκοσλαβικός Λαϊκός Στρατός

Ο **Γιουγκοσλαβικός λαϊκός στρατός** (σερβοκροατικά: *Jugoslavenska narodna armija*, JNA) αποτελούσε τις ένοπλες δυνάμεις της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας κατά το χρονικό διάστημα από το 1945 έως το 1992. Επίσημη γλώσσα του στρατού ήταν τα σερβοκροατικά.

## Προέλευση
Ο Γιουγκοσλαβικός λαϊκός στρατός προήλθε από τις μονάδες των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ως μέρος του *Αντιφασιστικού Λαϊκοαπελευθερωτικού Πολέμου της Γιουγκοσλαβίας*, ο Λαϊκοαπελευθερωτικός Στρατός της Γιουγκοσλαβίας (Narodnooslobodilačka vojska Jugoslavije, NOVJ), ο προκάτοχος του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού, ιδρύθηκε στην πόλη της Ρούντο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στις 22 Δεκεμβρίου 1941.

Τον Μάρτιο του 1945, ο Λαϊκοαπελευθερωτικός Στρατός της Γιουγκοσλαβίας μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβικός Στρατός και τέλος, κατά την 10η επέτειo της ίδρυσής του, στις 22 Δεκεμβρίου 1951 έλαβε το επίθετο «Λαϊκός».

## Δείτε επίσης
* Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας
* Πόλεμος της Κροατίας (1991)
* Πόλεμος της Βοσνίας (1991)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Λαικος στρατος
Ανατολική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών

Η **Ανατολική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών** εκτείνεται κατά μήκος του Ατλαντικού Ωκεανού. Το όνομα προκύπτει από το γεγονός ότι, σε γενικές γραμμές, το κράτος των ΗΠΑ καθορίζεται από δύο ακτές, μία στο ανατολικό και μία στο δυτικό του άκρο, του Ατλαντικού και Ειρηνικού Ωκεανού αντίστοιχα. Άλλες ονομασίες της Ανατολικής Ακτής είναι "Ανατολικά παράλια", "Ακτές του Ατλαντικού" και "Παράλια του Ατλαντικού".

Δεκατέσσερις από τις Πολιτείες των ΗΠΑ βρίσκονται στα παράλια της Ανατολικής Ακτής. Αυτές είναι, από το βορρά προς το νότο, οι: Μέιν, Νιου Χάμσαϊρ, Μασαχουσέτη, Ρόουντ Άιλαντ Κονέκτικατ, Νέα Υόρκη, Νιου Τζέρσεϊ, Πενσυλβάνια, Ντέλαγουερ, Μέριλαντ, Βιρτζίνια, Βόρεια Καρολίνα, Νότια Καρολίνα, Τζόρτζια και Φλόριντα. Οι δώδεκα από τις Πολιτείες αυτές ήταν παλαιότερα μεταξύ των Δεκατριών αποικιών, των πρώτων που δημιούργησαν οι Βρετανοί στη Βόρεια Αμερική. Η Ανατολική Ακτή ήταν το μέρος από το οποίο ξεκίνησε η εξάπλωση των Ευρωπαίων στον χώρο που σήμερα αποτελεί τις ΗΠΑ. 

## Κλίμα και γεωμορφολογία
Υπάρχουν τρεις βασικές περιφέρειες του κλίματος στην Ανατολική Ακτή, από βορρά προς νότο:

Η περιοχή από το βόρειο Μέιν έως περίπου το κεντρικό Κονέκτικατ έχει ηπειρωτικό κλίμα, με ζεστά καλοκαίρια και κρύους και χειμώνες με αρκετό χιόνι. Η περιοχή από το νότιο Κονέκτικατ μέχρι περίπου τη Βιρτζίνια έχει ήπιο κλίμα με ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Η περιοχή από τη νοτιοανατολική Βιρτζίνια έως την κεντρική Φλόριντα έχει υγρό υποτροπικό κλίμα, με μεγάλα ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες.

## Δημογραφικά
Το 2010, ο πληθυσμός των κρατών που έχουν στην Ανατολική Ακτή εκτιμήθηκε σε 112.642.503 (36% του συνολικού πληθυσμού της χώρας).

## Δείτε επίσης
* BosWash
* Διάδρομος BosWash

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία των Ηνωμένων Πολιτειών
Ζοζέφ-Ντεζιρέ Κουρ

Ο **Ζοζέφ-Ντεζιρέ Κουρ** (*Joseph-Désiré Court*) ήταν Γάλλος ζωγράφος που ειδικεύτηκε στις προσωπογραφίες και στην απεικόνιση ιστορικών θεμάτων. Γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1797 στη Ρουέν και πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1865 στο Παρίσι. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρουέν και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού υπό την εποπτεία του γνωστού ζωγράφου Αντουάν-Ζαν Γκρο. Το 1821 κέρδισε το βραβείο της Ρώμης (*Prix de Rome*) χάρη στη φιλοτέχνηση πίνακα που απεικόνιζε τους βιβλικούς χαρακτήρες του Σαμψών και της Δαλιδάς ενώ το 1826, στο πλαίσιο της παράδοσης που ήθελε κάποιον από τους νικητές του διαγωνισμού να προσφέρει στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης το πορτραίτο ενός άλλου βραβευμένου, ζωγράφισε την προσωπογραφία του Αμπέλ Μπλουέ, ο οποίος είχε αναδειχτεί νικητής στον τομέα της αρχιτεκτονικής, το ίδιο έτος που βραβεύτηκε και ο Κουρ. Άλλο σημαντικό έργο του ήταν το 1827 *Ο θάνατος του Καίσαρα*, που είχε μεγάλο αντίκτυπο και αγοράστηκε από το γαλλικό κράτος. 

Το 1831 τιμήθηκε με μετάλλιο Α' κατηγορίας και το 1838 έγινε μέλος της Λεγεώνας της Τιμής. Το 1853 διορίστηκε επιμελητής του μουσείου της ιδιαίτερης πατρίδας του, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το θάνατο του τον Σεπτέμβριο του 1865.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Θανάσης Παπαθανασίου (βουλευτής ΕΔΑ)

Ο **Θανάσης Παπαθανασίου** (Τερπνή Σερρών, 26 Οκτωβρίου 1912 - 11 Ιουνίου 2005) του Θωμά, ήταν Έλληνας αγρότης, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής με την ΕΔΑ.

## Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Τερπνή των Σερρών το 1912. Καταγόταν από αγροτική οικογένεια και τέλειωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο Σερρών. Διέκοψε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ για να πάρει μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Την ίδια περίοδο εντάχθηκε στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ. Τον Οκτώβριο του 1944 με τον ΕΛΑΣ ως επιτελάρχης της 11ης Μεραρχίας, πήρε μέρος στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης έπειτα από σφοδρές συγκρούσεις λόγω της παρουσίας ταγματασφαλιτών. Εξαιτίας της αντιστασιακής του δράσης υπέστη διώξεις και εκτοπισμό στον Άγιο Ευστράτιο και στη Μακρόνησο μετά τον εμφύλιο και στη Γυάρο και στη Λέρο κατά την επταετία της χούντας. Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής Σερρών με την ΕΔΑ. Απεβίωσε τον Ιούνιο του 2005 σε ηλικία 93 ετών. Ήταν παντρεμένος (με την Πελαγία Παπαθανασίου) με παιδιά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Κατηγορία:Αγρότες
Γεώργιος Κατσίμπας

Ο **Γιώργος Κατσίμπας** (Καρούτες Φωκίδας 1913 - Αθήνα 27 Μαρτίου 2000) του Θωμά ήταν Έλληνας αντιστασιακός, στρατιωτικός και συγγραφέας.
## Βιογραφία
Φοίτησε στη Σχολή των Ευελπίδων και αποφοίτησε με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Πολέμησε στην Αλβανία. Υπήρξε ένας από τους πρώτους αντάρτες του ΕΛΑΣ. Του δόθηκε ο βαθμός του Ταγματάρχη. Το 1942 παρέλαβε τους πρώτους 'Αγγλους σαμποτέρ στη Γκιώνα, οι οποίοι ανατίναξαν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου. Έπειτα από τη Συμφωνία της Βάρκιζας υπέστη διώξεις και φυλακίστηκε επί 7 χρόνια. Εξελέγη βουλευτής Φωκίδας με την ΕΔΑ στις εκλογές του 1958. Το 1985 του απονεμήθηκε ο βαθμός του συνταγματάρχη ε.α. Ήταν συγγραφέας  , μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Έγραψε πολλά ποιήματα και πεζογραφήματα όπως το "Επέζησα και Μιλώ", "Ανθυπολοχαγός χωρίς 'Αστρα", "'Οταν ο 'Ανθρωπος Ραπίζεται" κλπ.

Πέθανε σε ηλικία 87 ετών και ετάφη στην ιδαίτερη πατρίδα του, τις Καρούτες Φωκίδας.

Ο αδερφός του, Χαρίλαος Κατσίμπας, ήταν ενωματάρχης της Χωροφυλακής και σκοτώθηκε (κάηκε ζωντανός) από τους Ιταλούς στο Μικρό Χωριό Ευρυτανίας το 1942. Ο παππούς του ήταν Χιλίαρχος στην εποχή του 'Οθωνα.

Σύμφωνα με μαρτυρία του Καπετάν Νικηφόρου, ο Γεώργιος Κατσίμπας - με προσωπική παρέμβαση στον 'Αρη Βελουχιώτη - έσωσε τη ζωή του μετέπειτα διαβόητου δωσίλογου Λενή στο Μαυρολιθάρι τον Ιανουάριο του 1943, όταν ο τελευταίος συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ ως ζωοκλέφτης.   

Σύμφωνα με μαρτυρία του Ευθ. Ταλάντη τα περί παρέμβασης του Γ. Κατσίμπα στον Άρη Βελουχιώτη δεν είναι ακριβή. Όπως και ότι συνελήφθη ως ζωοκλέπτης, γιατί ήταν ήδη ενταγμένος στον ΕΛΑΣ. Ο Λενής που ανήκε μέχρι το Μαυρολιθάρι στον ΕΛΑΣ οδηγήθηκε προς εκτέλεση μετά από παρέμβαση του Τζαβέλα πρώην ληστή που πέρασε στον ΕΛΑΣ. Ήταν θανάσιμοι εχθροί από τις φυλακές όπου συνευρέθηκαν. Ήταν ο Θύμιος Μπάφας, Σεγδιτσιώτης και συγγενής του, αυτός που χαλάρωσε τα δεσμά του και έτσι καθώς οδηγείτο για εκτέλεση κατόρθωσε να διαφύγει.    

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Κατηγορία:Βουλευτές Φωκίδας
Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ
Κίρα Κόζαριν

Η **Κίρα Νικόλ Κόζαριν** (*Kira Kosarin*, 7 Οκτωβρίου 1997) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Από το 2013, πρωταγωνιστεί στη σειρά *[[The Thundermans]]*, ως Φοίβη Θάντερμαν.

## Πρώτα χρόνια

Η Κόζαριν πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη Μπόκα Ράτον της Φλόριντα, όπου μάθαινε μπαλέτο στο Boca Ballet Theatre και φοίτησε στο ιδιωτικό σχολείο Pine Crest School. Η μητέρα της ήταν ηθοποιός και ο πατέρας της μουσικός διευθυντής, μαέστρος και παραγωγός δίσκων, έτσι και αυτή σπούδασε υποκριτική, τραγούδι και χορό.

## Σταδιοδρομία

### Ηθοποιός

Αφού φοίτησε σε εργαστήρι, όπου έκανε υποκριτική μπροστά σε κάμερα, ερωτεύτηκε την υποκριτική και αποφάσισε, το 2011, να μετακομίσει στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας για να κάνει καριέρα στη τηλεόραση.

Το 2015, η Κόζαριν ήταν υποψήφια, μεταξύ άλλων, στην κατηογρία καλύτερη τηλεοπτική ηθοποίος στα Βραβεία Kids Choice Awards. Ο νικητής ανακοινώθηκε στις 28 Μαρτίου του 2015 και ήταν η Λάουρα Μαράνο.

Η τελευταία της ταινία ήταν η "One Crazy Cruise" (Μία Τρελή Κρουαζιέρα), η οποία κυκλοφόρησε στις 19 Ιουνίου του 2015.

### Τραγουδίστρια

Η Κόζαριν έχει ένα κανάλι στο Youtube, όπου μεταφορτώνει τα τραγούδια της. Το μοναδικό της τραγούδι, που δεν είναι διασκευή, είναι το Replay, το οποίο κυκλοφόρησε το 2013.

## Φιλμογραφία

### Κινηματογράφος

### Τηλεόραση

## Δισκογραφία

## Βραβεία και απονομές

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Κίρα Κόζαριν στο Internet Movie Database

Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Περιοχή Τόμπω

Η **Περιοχή Τόμπω** (λατινικά: *Tombaugh Regio*) είναι ανοιχτόχρωμη περιοχή έκτασης περίπου 1.590 χλμ στην επιφάνεια του Πλούτωνα, η οποία φέρει το χαρακτηριστικό σχήμα καρδιάς, από το οποίο πήρε το παρατσούκλι **Καρδιά του Πλούτωνα**. Η περιοχή ήταν ορατή ως μία ανοιχτόχρωμη περιοχή από πριν την αποστολή *Νέοι Ορίζοντες* αλλά το σχήμα της δεν μπορούσε να γίνει διακριτό. Η επίσημη ονομασία *Περιοχή Τόμπω* δόθηκε προς τιμήν του αστρονόμου Κλάιντ Τόμπω, ο οποίος ανακάλυψε τον Πλούτωνα.

Κατηγορία:Πλούτωνας
Χρήστος Παγώνης

Ο **Χρήστος Παγώνης** (1901 - Μάιος 1997) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, δάσκαλος και πολιτευτής της Αριστεράς. Εξελέγη βουλευτής Λάρισας με την ΕΔΑ (1958).
## Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Λυκούδι της Ελασσόνας και καταγόταν από αγροτική οικογένεια. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση (μέλος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας) και αντιστασιακή δραστηριότητα και δραστηριοποιήθηκε με την ΕΔΑ και έπειτα με το ΚΚΕ. Υπέστη βασανιστήρια με συλλήψεις από το 1945 και μετά και φυλακίσεις, όπως και τον καιρό της χούντας του 1967-74. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1958 με την ΕΔΑ.
Πέθανε σε ηλικία 96 ετών το 1997 και κηδεύτηκε στην Ελασσόνα στις 11 Μαΐου 1997.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Λιμόζ Σερκλ Σαιν-Πιερ

Η **Λιμόζ Σερκλ Σαιν-Πιέρ** (γαλλικά: *Limoges Cercle Saint-Pierre* ή *Limoges CSP*), γνωστή ως **Λιμόζ**, είναι γαλλική ομάδα καλαθοσφαίρισης. Ιδρύθηκε το 1929 και εδρεύει στην πόλη Λιμόζ της Γαλλίας. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο το Παλαί ντε Σπορ ντε Μπωμπλάν, χωρητικότητας 6.500 θεατών, ανάλογα με τους κανονισμούς. Αγωνίζεται στη Α΄ Εθνική Κατηγορία Γαλλίας αλλά και στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ.

## Τίτλοι-Διακρίσεις
### Ευρωπαϊκές
* 1 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 1992-93
* 1 Κύπελλο Σαπόρτα: 1987-88
* 3 Κύπελλα Κόρατς: 1981-82, 1982-83, 1999-00

### Εγχώριες
* 11 Πρωταθλήματα Γαλλίας: 1982-83, 1983–84, 1984–85, 1987–88, 1988–89, 1989–90, 1992–93, 1993–94, 1999-00, 2013-14, 2014-15
* 6 Κύπελλα Γαλλίας: 1981-82, 1982–83, 1984–85, 1993–94, 1994–95, 1999-00
* 2 Σεμαίν ντεζ Ας: 1987-88, 1989–90
* 1 Σούπερ Καπ Γαλλίας: 2012

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γαλλικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1929
Κατηγορία:Σύλλογοι της Ευρωλίγκα ανδρών
Αλέξης Σεβαστάκης

Ο **Αλέξιος Σεβαστάκης**  (1925 - 30 Ιουνίου 1999) του Δημητρίου ήταν Έλληνας συγγραφέας, νομικός,ιστορικός και αγωνιστής της Αριστεράς. Υπηρέτησε ως βουλευτής Σάμου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Σακουλέικα Σάμου και καταγόταν από αγροτική οικογένεια. Στη διάρκεια της Κατοχής του νησιού του από τους Ιταλούς πολέμησε στο Ελ Αλαμέιν και τραυματίστηκε σοβαρά, χάνοντας το πόδι του. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση στο νησί και μετά έφυγε για την Παλαιστίνη, όπου πολέμησε με την ελληνική αεροπορία. Μετά την επιστροφή του στη Σάμο εργάστηκε ως ασκούμενος δικηγόρος. Το 1953 παρουσιάστηκε στο στρατό και ήταν δεκανέας της ΕΣΑ, αλλά έγινε γνωστό ότι είχε φάκελο, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να εκτοπιστεί στη Μακρόνησο ως το 1954. Στη Σάμο εργάστηκε ως δικηγόρος (εξελέγη πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου του νησιού το 1985), εξελέγη δημοτικός σύμβουλος το 1958 και αργότερα αντιδήμαρχος Καρλοβασίου. Το 1959 αναγορεύτηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

## Βουλευτής
Στην ιδιαίτερη πατρίδα του εξέδωσε προδικτατορικά την εφημερίδα *Δημοκρατική*. Την περίοδο 1964-67 ήταν Αντιδήμαρχος και πολιτεύτηκε στις εκλογές των ετών 1961, 1963 και 1964 με την ΕΔΑ. Στη διάρκεια της απριλιανής χούντας εκτοπίστηκε ξανά στη Γυάρο. 
Στις εκλογές του 1990 εξελέγη βουλευτής με τον Συνασπισμό και ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.

## Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε μυθιστορήματα, ιστορικά έργα, θεατρικά και νομικά έργα.
Απεβίωσε το 1999 έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο, σε ηλικία 74 ετών. Ήταν παντρεμένος με την Καίτη Μανταφούνη και απέκτησαν 3 γιους.

## Επιλεγμένα έργα
* "Πολιορκία Α" 
* "Πολιορκία Β"
*"Δίκαιο και Δικαστική Εξουσία στη Σάμο 1550 - 1912"
*"Σφαγείο" (1967, μυθιστόρημα)
*"Καπετάν Μπουκουβάλας. Το αντάρτικο ιππικό της Θεσσαλίας" (1970)
*"Κατάθεση" (1981) (θεατρικό)
*"Ταξίδι Εργασίας" (1982)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Συνασπισμό
Κατηγορία:Βουλευτές Σάμου
Κατηγορία:Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς
Σπυρίδων Προσαλέντης

Ο **Σπύρος Προσαλέντης** (Κέρκυρα, 1830 - Αθήνα, 1895) ήταν Έλληνας ζωγράφος και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Είναι γνωστός κυρίως για τις προσωπογραφίες του.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1830 και ήταν γιος του ζωγράφου και γλύπτη Παύλου Προσαλέντη. Η πρώτη του επαφή με τη ζωγραφική ήταν στην καλλιτεχνική σχολή του πατέρα του ενώ αργότερα σπούδασε στην *Accademia di Belle Arti* της Βενετίας από την οποία αποφοίτησε λαμβάνοντας τη διάκριση του πρώτου βραβείου. Παρά την ολοκλήρωση των σπουδών του παρέμεινε για αρκετά χρόνια στη Βενετία προτού επιστρέψει στην Κέρκυρα. Το 1865 διορίστηκε καθηγητής ελαιογραφίας στο Σχολείον των Τεχνών της Αθήνας όμως το επόμενο έτος αποχώρησε από τη θέση και επέστρεψε στη Βενετία όπου συμμετέχοντας στη Διεθνή Έκθεση της Βενετίας κατάφερε να αποσπάσει βραβείο. Το 1870 μετά από προτροπή του βασιλιά Γεωργίου Α' επέστρεψε στην Αθήνα αναλαμβάνοντας τη διακόσμηση του παρεκκλησίου των Ανακτόρων. Το 1876 με αφορμή τη θέσπιση δεύτερης έδρας ζωγραφικής στο Σχολείο των Τεχνών επανήλθε στο διδακτικό προσωπικό της σχολής κρατώντας τη θέση του μέχρι το θάνατο του το 1895.

Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται ο Σπυρίδων Βικάτος, ο Δημήτριος Γερανιώτης, ο Νικόλαος Φέρμπος κ.α.

Παιδιά του ήταν οι Παύλος, Αιμίλιος, Όλγα, και Ελένη Προσαλέντη.

## Έργο
Ο Προσαλέντης ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με τις προσωπογραφίες και σε μικρότερο βαθμό με την ηθογραφία. Ζωγράφισε πορτραίτα διαφόρων αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης αλλά και άλλων προσωπικοτήτων συνδυάζοντας στην τεχνοτροπία του το ακαδημαϊκό ύφος με στοιχεία ρεαλισμού. Όσον αφορά τις ηθογραφίες του εκεί είναι εμφανής η επιρροή από την ιταλική σχολή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Κατηγορία:Οικογένεια Προσαλέντη
Ζαν-Σαρλ Λανγκλουά

Ο **Ζαν-Σαρλ Λανγκλουά** (*Jean-Charles Langlois*) ήταν Γάλλος ζωγράφος και στρατιωτικός του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε το 1789 στο Beaumont-en-Auge και πέθανε το 1870 στο Παρίσι. Ειδικεύτηκε στην απεικόνιση πολεμικών σκηνών.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1789 στο Beaumont-en-Auge της Νορμανδίας και το 1806-1807 σπούδασε στην *École polytechnique* του Παρισιού γρήγορα όμως προτίμησε να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα ως αξιωματικός του πεζικού, συμμετέχοντας σε αρκετές καθοριστικές μάχες της Γαλλικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντιων Πολέμων, όπως στο Βαγκράμ και στο Βατερλό.

Μετά την Παλινόρθωση ο Λανγκλουά αποστρατεύτηκε με αποτέλεσμα από το 1817 να ξεκινήσει μαθήματα ζωγραφικής στο Παρίσι υπό την εποπτεία των Σαρλ Βερνέ και Ζιροντέ ντε Ρουσύ. Πρωτοεμφανίστηκε στο Σαλόν του Παρισιού το 1822 παρουσιάζοντας πίνακες με πολεμικές σκηνές. Από το 1826 και έπειτα, επηρεασμένος από το πανόραμα της Αθήνας του Πιερ Πρεβό, επιδόθηκε στο συγκεκριμένο είδος το οποίο προσάρμοσε σε πίνακες στρατιωτικής θεματολογίας. Το 1830 απέκτησε μεγάλη αναγνώριση μέσω έργου του στο οποίο παρουσίαζε το πανόραμα της ναυμαχίας του Ναβαρίνου. Μάλιστα τμήμα του συγκεκριμένου πανοράματος παρουσιάστηκε την επόμενη χρονιά στο Σαλόν του Παρισιού. Το 1833 διετέλεσε στρατιωτικός ακόλουθος του στρατάρχη Μαιζών στην Αγία Πετρούπολη και στη συνέχεια υπηρέτησε ως αντισυνταγματάρχης στο επιτελείο του γαλλικού υπουργείου Πολέμου. Ταυτόχρονα συνέχισε τη φιλοτέχνηση πανοραμάτων στρατιωτικής θεματολογίας από τα οποία ξεχωρίζουν η *Άλωση του Αλγερίου* (1833), η *[[Μάχη του Μποροντίνο]]* (1835) και η *Πτώση της Σεβαστούπολης* (1860). Τα συγκεκριμένα έργα ζωγραφίστηκαν από τον Λανγκλουά με βάση σχεδίων που είχε λάβει από τα πεδία των μαχών, από στρατιωτικές αναφορές ή από φωτογραφίες με σκοπό την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια στην περιγραφή.

Απεβίωσε το 1870 στο Παρίσι. Λίγα χρόνια αργότερα (1873) η οικογένεια του παραχώρησε στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Καέν, 256 έργα ζωγραφικής του καλλιτέχνη τα οποία απεικόνιζαν μάχες και στρατιωτικά πανοράματα.


File:Battle_of_Smolensk_1812.png|*Η μάχη του Σμολένσκ*, 1839, Ανάκτορο των Βερσαλλιών 
File:Battle_of_Montereau_by_Langlois.jpg|*Η μάχη του Montereau, 18 Φεβρουαρίου 1814*


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί
Μεγάλη Μαΐνη

Η **Μεγάλη Μαΐνη** (γαλλικά: *Grand Ma[i]gne*) ή **Παλαιά Μαΐνη** (γαλλικά: *Vieux Ma[i]gne*) ήταν φράγκικο κάστρο στην Χερσόνησο της Μάνης στην Ελλάδα. Ανεγέρθηκε, σύμφωνα με το *[[Χρονικόν του Μορέως|Χρονικό του Μορέως]]*, προς το 1248–1250 από τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο, Πρίγκιπα της Αχαΐας, με στόχο τον έλεγχο της σλαβικής φυλής των Μηλιγγών. Αιχμαλωτίστηκε από τους Βυζαντινούς το 1259 στην Μάχη της Πελαγονίας και υποχρεώθηκε να παραδώσει το συγκεκριμένο κάστρο ως μέρος των λύτρων του.

Η τοποθεσία του κάστρου δεν είναι εξακριβωμένη. Γενικότερα, θεωρείται ότι υπάρχουν τέσσερις υποψήφιες τοποθεσίες:
* το μικρό φρούριο πάνω από το Πόρτο Κάγιο,
* ο οικισμός του Τηγανιού,
* ένας λόφος με την ονομασία Κάστρο της Ωριάς,
* το Κελεφά.

Ο Ουάγκσταφ διαφωνεί ότι το Κελεφά είναι η πιθανότερη τοποθεσία:
* το Πόρτο Κάγιο δεν αντιστοιχεί με την τοπογραφική περιγραφή του *Χρονικού*, ενώ οι οχυρώσεις του δεν αναφέρονται από κάποια πορτολάνα ή ταξιδευτή σε ημερομηνία προγενέστερη περίπου του 1568,
* το Τηγάνι ήταν αρκετά νοτιότερα, προκειμένου να είναι σε θέση να ελέγχει τους Μηλιγγούς,
* δεν υπάρχει κάποια ένδειξη ότι ουδέποτε υπήρξε η παραμικρή οχυρωματική κατασκευή στο Κάστρο της Ωριάς,
* παρά το γεγονός ότι η αρχιτεκτονική του Κάστρου του Κελεφά ουδεμία σχέση έχει με εκείνη των φραγκικών κάστρων, υπάρχουν, ωστόσο, ενδείξεις πως η Οθωμανοί ανακατασκεύασαν το κάστρο προς το 1670.
Παρόλα αυτά, υποστηρίζει πως οι πιθανότητες είναι λίγες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*Πού βρίσκεται το Κάστρο της Μεγάλης Μαΐνης;
*Αναγνώριση της Μυστηριώδους Χερσονήσου του Τηγανιού (στα γερμανικά) 

Κατηγορία:Κάστρα της Λακωνίας
Κατηγορία:Μάνη
Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αχαΐας
Κατηγορία:Ιστορία της Λακωνίας
Λάμπα Ντόρια

Ο **Λάμπα Ντ'Όρια** (γνωστός επίσης ως **Ντόρια**) (1245–1323) ήταν Ιταλός ναύαρχος της Δημοκρατίας της Γένοβας.

Αδερφός του *[[capitano del popolo]]* Ομπέρτο Ντόρια, ήταν ένας από τους καλύτερους Γενουάτες ναυάρχους, μαζί με τον απόγονό του, Αντρέα Ντόρια. Νίκησε τους Ενετούς στην μάχη της Κουρτζόλα το 1298, όπου συνέλαβε ως αιχμάλωτο τον ναύαρχο Αντρέα Ντάντολο (ο οποίος στην συνέχεια αυτοκτόνησε) και, σύμφωνα με τον μύθο, τον Μάρκο Πόλο.

Έπειτα από την θριαμβευτική του επιστροφή στην Γένοβα, η δημοτική αρχή της πόλης του παραχώρησε παλάτι επί της Πλατείας Σαν Ματτέο, καθώς και άλλες κτήσεις στην Σαβόνα, όπου μέχρι σήμερα υπάρχει το Παλάτζο Ντ'Όρια Λάμπα (καθώς και άλλα ομώνυμα στην Γένοβα και το Πεδεμόντιο). Ανακηρύχτηκε *capitano del popolo*. Ο Αυτοκράτορας Ερρίκος Ζ΄ του ανέθεσε την ηγεσία στόλου 40 γαλέων.

## Παραπομπές


Λαμπα
Κατηγορία:Γενουάτες ναύαρχοι
Χάιτερσχαϊμ

Το **Χάιτερσχαϊμ** είναι πόλη στο διαμέρισμα του Μπράισγκαου-Χόχσχβαρτζβαλντ, στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης στη νότια Γερμανία.

Η ονομασία του σχολείου του Χάιτερσχαϊμ είναι *Johanniterschule*.

## Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στο Μάρκγκρεφλερλαντ στη Νότια Βάδη. Η πόλη περιλαμβάνει το παλαιό ιστορικό κέντρο του Χάιτερσχαϊμ και το νεότερο του Γκάλενβαϊλερ.

## Ιστορία
*777. Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά στον κώδικα του Λόρσχερ
*1810. Το Χάιτερσχαϊμ γίνεται πόλη
*1847. Η σιδηροδρομική γραμμή Φράιμπουργκ - Βασιλεία διέρχεται της πόλης
*1971. Ενοποίηση με το Γκάλενβαϊλερ

## Αδελφοποιημένες πόλεις
Η αυστριακή πόλη Φάντανς είναι αδελφοποιημένη με το Χάιτερσχαϊμ από το 1991.

## Δείτε επίσης
* Μοναστικό Κράτος των Ιωαννιτών Ιπποτών
* Ιωαννίτες Ιππότες

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Κατηγορία:Οσπιτάλιοι Ιππότες
Χοσπιταλερ
Κελεφά Λακωνίας

Η **Κελεφά** είναι κάστρο και χωριό στην Μάνη της Λακωνίας, στην Ελλάδα. Αποτελεί μέρος της δημοτικής ενότητας του Οιτύλου που υπάγεται στον Δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Η Κελεφά βρίσκεται στη Χερσόνησο Ταϋγέτου - Μάνης, προς τον Μεσσηνιακό κόλπο και τον Όρμο Λιμενίου, σε υψόμετρο 240 μέτρα. Απέχει περίπου 24 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και 8 χιλιόμετρα (οδικά)  Δ. από το Οίτυλο. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1998.

## Ιστορικά στοιχεία

Το **Κάστρο της Κελεφά** βρίσκεται περίπου στο μέσον της διαδρομής μεταξύ του σημερινού χωριού του Κελεφά και του Κόλπου του Οιτύλου. Ανεγέρθηκε από τους Οθωμανούς, προκειμένου να ελέγξουν το εσωτερικό της Μάνης, προς το 1670. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα και, πιο συγκεκριμένα, το 1685, οι Μανιάτες πολιόρκησαν το κάστρο. Απέστειλαν αντιπροσωπεία στην Βενετία, προκειμένου να πείσουν τον Δόγη να αποστείλει στόλο, ώστε να τους βοηθήσεις στην κατάληψη του κάστρου. Οι Ενετοί βρίσκονταν, εκείνη την περίοδο, σε πόλεμο με τους Οθωμανούς, οπότε και συμφώνησαν στην αποστολή στόλου υπό την ηγεσία του Φραντσέσκο Μοροζίνι. Καθώς κατέφθασε στην περιοχή ο στόλος που έφερε το λάβαρο του Αγίου Μάρκου, η φρουρά των Οθωμανών παραδόθηκε. Έναν χρόνο αργότερα, οι Οθωμανοί επέστρεψαν με ισχυρό στράτευμα και πολιόρκησαν το κάστρο. Καθώς οι Οθωμανοί πέτυχαν ρήγμα στα τείχη του κάστρου οι αμυνόμενοι, κρατώντας το λάβαρο του Αγίου Μάρκου, πραγματοποίησαν έξοδο, αποθώντας τους πολιορκητές. Τριάντα χρόνια αργότερα, οι Οθωμανοί επέστρεψαν και κατέλαβαν το κάστρο. Προς το 1780, ωστόσο, οι Οθωμανοί εκδιώχθηκαν οριστικά από την περιοχή. Μετά το γεγονός αυτό το κάστρο έμεινε ακατοίκητο και σταδιακά ερειπώθηκε.

## Προσωπικότητες
* Δημήτριος Πετρακάκος (1877 - 1949), νομομαθής και πολιτικός.

## Ιστορικό πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Μάνη
Κατηγορία:Κάστρα της Μάνης
Κατηγορία:Οθωμανικές οχυρώσεις στην Ελλάδα
Ιπποσθένης ο Λάκων

Ο **Ιπποσθένης** (7ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από τη Σπάρτη, και υπήρξε 6 φορές ολυμπιονίκης στο αγώνισμα της πάλης, στους 37ους αγώνες (632 π.Χ.), 39ους (624 π.Χ.), 40ους (620 π.Χ.), 41ους (616 π.Χ.), 42ους (612 π.Χ.), και τους 43ους του 608 π.Χ.

Η πρώτη του συμμετοχή ήταν στην πάλη παίδων το 632 π.Χ., όταν και το αγώνισμα διοργανώθηκε πρώτη φορά για εφήβους. Ο περιηγητής του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας αναφέρει πως ο Ιπποσθένης κατά την επίσκεψη του στην Σπάρτη, είδε μια αναπαράσταση (*εἰκών*) του γιού του, του Ετοιμοκλή, ο οποίος μετά τον Ιπποσθένη υπήρξε ο επί 5 συνεχόμενες φορές ολυμπιονίκης στο άθλημα της πάλης, συνεισφέροντας έτσι στην οικογενειακή παράδοση η οποία απαριθμούσε πλέον 11 νίκες, με τον Ιπποσθένη να έχει μια παραπάνω από τον Ετοιμοκλή.

Ο Ιπποσθένης τιμήθηκε ιδιαίτερα στον τόπο καταγωγής του, όπου οι Σπαρτιάτες σύμφωνα με τον Παυσανία είχαν χτίσει τον ναό του Ιπποσθένη (*Ἱπποσθένους ναός*) προς τιμήν του, και του απέδιδαν τιμές όμοιες με του Ποσειδώνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (7ος αιώνας π.Χ.)
Νήφων Καυσοκαλυβίτης

Ο **Νήφων Καυσοκαλυβίτης** (1316–1411) είναι Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς και Έλληνας Χριστιανός Ορθόδοξος. Υπήρξε μοναχός και η μνήμη του εορτάζεται από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία στις 14 Ιουνίου.

Ο Νήφων γεννήθηκε στο χωριό Λούκοβο που βρισκόταν τότε ανάμεσα στα σημερινά χωριά Δημόκορη και Λάβδανη, στο όρος Κασιδιάρης του νομού Ιωαννίνων. Οι κάτοικοι του Λούκοβου, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό τους και να εγκατασταθούν στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα το Λούκοβο Αγίων Σαράντα, γύρω στο 1790, όπως αναφέρει ο Κ.Δ.Παπανικολάου στο βιβλίο του "Η ΛΑΚΚΑ ΠΩΓΩΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΨΗΛΟΚΑΣΤΡΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ". Από μικρή ηλικία μετέβαινε στο μοναστήρι του Γηρομερίου (κοντά στις Φιλιάτες), όπου και έγινε ησυχαστής. Λίγο καιρό αργότερα, εισήλθε στο γειτονικό μοναστήρι του Μεσοποτάμου, όπου και έγινε μοναχός.

Ο Νήφων μετέβη στο μοναστικό κράτος του Αγίου Όρους κάποια χρονική περίοδο μετά το 1335, όπου και αφιερώθηκε στον ασκητισμό, υπό την πνευματική καθοδήγηση των μοναστικών Πατέρων, Νείλου Εριχιώτη, Θεογνώστου και Μάξιμου Καυσοκαλυβίτη. Το 1345, ο Νίφων ανέλαβε πρώτος του Αγίου Όρους. Εκείνη την περίοδο, το Όρος Άθως πέρασε υπό τον έλεγχο του Σέρβου Τσάρου Στέφανου Ντούσαν, ο οποίος τον κατηγόρησε ως αιρετικό και Βογόμιλο, ωστόσο κατάφερε να αμυνθεί με επιτυχία των κατηγοριών αυτών, χάρη στην συμβολή και του Γρηγορίου Παλαμά. Την περίοδο 1347-8, ο Νίφων δικάστηκε και αποπέμφθηκε των καθηκόντων του ως πρώτος από τους υπόλοιπους μοναχούς ως αιρετικός. Τον διαδέχθηκε ο Σέρβος μοναχός Αντώνιος. Η απομάκρυνσή του θεωρείται είτε μέρος των συγκρούσεων μεταξύ των διαφορετικών θρησκευτικών παρατάξεων που προηγήθηκαν της επιβολής των Σέρβων στην Αθωνίτικη μοναστική κοινότητα είτε μέρος των προσπαθειών του Στέφανου Ντούσαν προκειμένου να αποκτήσει τον έλεγχο του Αγίου Όρους, μέσω του ορισμού Σέρβου αξιωματούχου ως επικεφαλής του. Η παρέμβαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα σημαντικές αντεγκλήσεις μεταξύ των Ελλήνων αξιωματούχων και των Σέρβων της Μονής Χιλανδαρίου στο Άγιο Όρος.

Κατά την περίοδο μεταξύ 1355-63 κατηγορήθηκε εκ νέου ως αιρετικός, όταν ο υπηρέτης του, Βαρδάριος, αποκάλυψε λίγο καιρό πριν τον θάνατό του πως είχε προσχωρήσει στο θρησκευτικό κίνημα των Ευχιτών, ωστόσο την υπεράσπισή του ανέλαβε ο Πατριάρχης Κάλλιστος. Παραμένει αδιευκρίνιστο, με βάση τις πηγές της εποχής εκείνης, κατά πόσο ο Νίφων ήταν Ευχίτης ή Ησυχαστής εκείνη την περίοδο. Ο Νίφων έζησε το υπόλοιπο της ζωής του ως ησυχαστής, έως τον θάνατό του το 1411.

Ο Νίφων ήταν, επίσης, ο συγγραφέας της πρώτης βιογραφίας του Μάξιμου Καυσοκαλυβίτη, του πνευματικού του δασκάλου.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* F. Halkin, «La vie de Saint Niphon», An. Boll. 58 (1940)

Νηφων Καυσοκαλυβίτης
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Κατηγορία:Έλληνες Χριστιανοί μοναχοί
Κατηγορία:Ασκητές
Κατηγορία:Αγιορείτες
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ήπειρος
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες
Ετοιμοκλής ο Λάκων

Ο **Ετοιμοκλής** (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από τη Σπάρτη, και υπήρξε πέντε συνεχόμενες φορές ολυμπιονίκης στο αγώνισμα της πάλης, από τους 44ους αγώνες του 604 π.Χ. έως τους 48ους του 588 π.Χ.

Η πρώτη του συμμετοχή ήταν στην πάλη παίδων το 604 π.Χ., και ήταν ο γιος του διάσημου ολυμπιονίκη Ιπποσθένη, ο οποίος είχε στεφθεί 6 φορές ολυμπιονίκης επίσης στην πάλη. Ο περιηγητής του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας αναφέρει πως ο Ιπποσθένης κατά την επίσκεψη του στην Σπάρτη, είδε μια αναπαράσταση (*εἰκών*) του γιου του, καθώς και ότι και οι δύο μαζί είχαν 11 νίκες αλλά ο Ιπποσθένης μία παραπάνω από το γιο του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (7ος αιώνας π.Χ.)
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Νικοκλής ο Άκριος

Ο **Νικοκλής** (2ος/1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από την Ακραία (σημερινή Κοκκινιά Λακωνίας) της Πελοποννήσου, και υπήρξε 5 φορές ολυμπιονίκης κατά τη διάρκεια 2 ολυμπιακών αγώνων, στα αγωνίσματα του οπλίτη δρόμου, δίαυλου, και δόλιχου στην 170η διοργάνωση του 100 π.Χ. ως τριαστής, και στο στάδιο και ένα άγνωστο αγώνισμα δρόμου στην 171η του 96 π.Χ. Ο περιηγητής του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας, αναφέρει πως οι Ακριάτες ανήγειραν ένα μνημείο προς τιμήν του μεταξύ του κτιρίου του γυμνασίου και του τοιχίσματος του επίνειου.

Έχει ανακαλυφθεί ο ανδριάντας του, και από το 1986 διοργανώνεται ετησίως στην περιοχή η εορτή των *Νικόκλειων*. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Τριαστές
Κατηγορία:Αρχαίοι Λάκωνες ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δίαυλου
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του οπλίτη δρόμου
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δόλιχου
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Νίκλοτ

Ο **Νίκλοτ** ή **Νύκλοτ** (*Niklot*, 1100 – Αύγουστος 1160) ήταν παγανιστής αρχηγός ή πρίγκιπας των Σλάβων Οβοτριτών και πρόγονος του Οίκου του Μέκλενμπουρκ. Από το 1130 ή το 1131 και έως τον θάνατό του, ήταν αρχηγός της ομοσπονδίας των Οβοτριτών, η οποία αποτελείτο από τους Κισίνους και τους Κιρκιπάνους. Την ίδια εκείνη περίοδο, ήταν Κύριος των (Herr zu) Σβέριν, Κέτζιν και Μάλχοβ. Για σχεδόν 30 χρόνια, κατάφερε να αντισταθεί απέναντι στους Σάξωνες πρίγκιπες, και ειδικότερα τον Ερρίκο τον Λέοντα στην διάρκεια της Βενδικής Σταυροφορίας. Αντιτάχθηκε, επίσης, στον προσηλυτισμό των Παγάνων Πολάβιων Σλάβων στον Ρωμαιοκαθολικό Χριστιανισμό.

## Βιογραφία
Ο τόπος γέννησης του Νίκλοτ είναι άγνωστος. Μετά τον θάνατο του πρίγκιπα των Οβοδριτών, Ερρίκου, ο οποίος ήταν Χριστιανός, ο Νίκλοτ απαρνήθηκε τον Χριστιανισμό, προτιμώντας τις παραδοσιακές παγανιστικές δοξασίες.

Ο Νίκλοτ ξεκίνησε επισήμως την αντίστασή του όταν ο Λοθάριος Β΄ της Γερμανίας παραχώρησε το κρατίδιο των Οβοτριτών στον Δανό υποτελή (vassal) του, Κνούτος Λαβάρντ. Μαζί με τον Πριβισλάβο, υιό του Ερρίκου του Αλτ-Λύμπεκ, ο Νίκλοτ αγωνίστηκε ενάντια στον Λοθάριο Β΄ και τον Κνουντ. Μετά την δολοφονία του Κνουντ το 1131, ο Νίκλοτ και ο Πριβισλάβος μοιράστηκαν τα εδάφη των Οβοτριτών, με τον Νίκλοτ να λαμβάνει τις ανατολικές κτήσεις. Με στόχο την αποδυνάμωση του Πριβισλάβου, στην διάρκεια των αμέσως επόμενων ετών, ο Νίκλοτ συμμάχησε με Σάξονες ευγενείς και πιο συγκεκριμένα τον κόμη Αδόλφος Β΄ του Χόλσταϊν, ο οποίος επέτρεπε σε Σλάβους πειρατές να πραγματοποιούν επιθέσεις εναντίον των Δανών.

Οι Σάξονες σύμμαχοι του πρίγκιπα, ωστόσο, στράφηκαν εναντίον του, στην διάρκεια της Βενδικής Σταυροφορίας το 1147. Παρά το γεγονός ότι ο Νίκλοτ αντιστάθηκε στην διάρκεια της πολιορκίας του φρουρίου του στο Ντόμπιν, υποχρεώθηκε να καταβάλει φόρο υποτέλειας στους Χριστιανούς Σταυροφόρους. Ως αποτέλεσμα, βρισκόταν, πλέον, σε ειρήνη με τον Αδόλφο του Χόλσταϊν, τον Δούκα Ερρίκο τον Λέοντα της Σαξονίας, καθώς και τον Ερρίκο του Ράτσεμπουρκ.

Το 1158, ο βασιλιάς Βάλντεμαρ Α΄ ο Μέγας της Δανίας άρχισε να πληρώνει το Ερρίκο τον Λέοντα, προκειμένου ο τελευταίος να του παρέχει στρατιωτική υποστήριξη, κάτι που οδήγησε τον Νίκλοτ να προβεί σε αντίποινα για την σύναψη αυτής της συμμαχίας. Ως αποτέλεσμα, ο Δανός βασιλιάς και ο Σάξονας δούκας συμμάχησαν το 1160. Ενόσω οι Δανοί λεηλατούσαν τις ακτές, αποσπώντας την προσοχή των Ράνων, οι Σάξονες σκότωσαν τον Νίκλοτ στο φρούριό του Μπουρκ. Μετά τον θάνατό του, τα εδάφη των Οβοτριτών διαμοιράστηκαν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ των Χριστιανών ηγεμόνων. Ο θάνατος του Νίκλοτ έθεσε ένα τέλος στην κυριαρχία των Σλάβων στην περιοχή του Μέκλενμπουρκ έως τον Ποταμό Πέενε. Ο υιός του Πρίμπισλαβ ανέκτησε τα δικαιώματα του Νίκλοτ ως Πρίγκιπα του Μέκλενμπουρκ το 1167 ως υποτελής των Σαξόνων.

## Οικογένεια
Ο Νίκλοτ είχε τέκνα:
* Πρίμπισλαβ απεβ. 1178, πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου.
* Βέρτισλαβ/Βράτισλαβ απεβ. 1164, πρίγκιπας των Δυτικών Σλαύων.
* Πρίσλαβ πεβ. 1165/75, κύριος του Λάαλαντ. Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Έστριντσεν, κόρη του Κνούτου Λαβάρντ δούκα του Σλέσβιχ.

## Παραπομπές


## Πηγές

*
*

Κατηγορία:Οβοτρίτες
Κατηγορία:Σταυροφορίες
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Άγιος Νικόλαος Αλέας Αργολίδας

Ο **Άγιος Νικόλαος** Αλέας είναι πολύ μικρό χωριό στην ορεινή Δυτική Αργολίδα σε υψόμετρο 750 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Εξοχή και το Πλατάνι συναποτελούν τη Κοινότητα Αγίου Νικολάου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αλέας του Δήμου Άργους - Μυκηνών. Στις αρχές του 20ου αιώνα φέρεται να είχε περί τους 450 κατοίκους που ήταν όλοι γεωργοί και κτηνοτρόφοι, αλλά σήμερα, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, κατοικείται από 2 μόνιμους κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αγίου Νικολάου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 54,854 χμ² (2011).

## Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Ο Άγιος Νικόλαος είναι κτισμένος στις πλαγιές του όρους Φαρμακάς, βρίσκεται στα βορειοδυτικά της  Αργολίδας και νότια της λίμνης Στυμφαλίας σε απόσταση 15 χλμ. Το χωριό έχει τρεχούμενα γάργαρα νερά άριστης ποιότητας. Είναι κτισμένο σε πολύ στέρεο (πετρώδες) έδαφος και είναι εύκολα προσβάσιμο από το Κιάτο Κορινθίας (51 χλμ.), από την Κόρινθο μέσω Νεμέας (68 χλμ.), από τη Νεμέα (35 χλμ.), από την Τρίπολη (45,5 χλμ.) καθώς και από τον κόμβο της Στέρνας της Ε.Ο. Κορίνθου Τρίπολης (24 χλμ.).

Ένα από χαρακτηριστικά του χωριού είναι τα παλιά (ακατοίκητα κι ερειπωμένα πλέον) πετρόχτιστα σπίτια, με τη σφραγίδα (κάψιμο) επάνω τους του περάσματος των Γερμανών την περίοδο της Κατοχής. 

Από το 2008 έχει δημιουργηθεί και δραστηριοποιείται ο "Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου Αργολίδας". Κάθε χρόνο (το δεύτερο Σάββατο του Ιουλίου) πραγματοποιείται με επιτυχία στο προαύλιο του Σχολείου του Χωριού, το «αντάμωμα», που είναι και η σημαντικότερη από τις εκδηλώσεις του Συλλόγου.

## Πληθυσμιακά στοιχεία

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Ο πληθυσμός του Αγίου Νικόλαου είχε σταθερή αύξηση μέχρι και το 1928. Έκτοτε ο πληθυσμός έχει μειωθεί δραματικά με τον κίνδυνο το χωριό να ερημώσει στις επόμενες απογραφές. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αργολίδας
Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Τζων Μπάγκνελ Μπιούρυ

Ο **Τζων Μπάνγκελ Μπιούρυ** ή **Μπιούρι** (16 Οκτωβρίου 1861 - 1 Ιουνίου 1927) ήταν Ιρλανδός βυζαντινολόγος γλωσσολόγος και ιστορικός.

## Βίος
Ο Τζων Μπάνγκελ Μπιούρυ γεννήθηκε στις 15 ή 16 Οκτωβρίου του 1861 στην επαρχία Μόναχαν της Ιρλανδίας. Σπούδασε στο Κολέγιο Foyle του Λοντοντέρρυ και στο Κολέγιο Trinity του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου. (1878-1882). Το 1885 έγινε επιστημονικός εταίρος (Fellow) του Κολεγίου Trinity και την περίοδο 1893-1902 υπήρξε καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστημίο του Δουβλίνου καθώς και καθηγητής Ελληνικών στο ίδιο ίδρυμα από το 1899. Το 1902 έγινε καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Πέθανε στη Ρώμη την 1η Ιουνίου 1927.

## Συγγραφικό έργο
Συμμετείχε ως συντονιστής και εισηγητής στα τμήματα Αρχαίας Ιστορίας και Μεσαιωνικής Ιστορίας του Καίμπριτζ και ως συγγραφέας ειδικού κεφαλαίου για την ύστερη μεσαιωνική περίοδο και τις απαρχές των νεοτέρων χρόνων με επίκεντρό του τις οθωμανικές κατακτήσεις. Επιμελήθηκε την έκδοση του κλασικού έργου του Γίββωνα *The History of the Decline and Fall of the Roman Empire* (*Η Ιστορία της παρακμής και πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*) σε επτά τόμους (1896-1900).

Επιμελήθηκε την έκδοση της σειράς *Byzantine texts* (*Βυζαντινά κείμενα*) μεταξύ 1898-1904, ενώ συνέταξε και λήμματα στην *[[Encyclopædia Britannica]]*.

Άλλα έργα του ήταν: 
**Ιστορία της αρχαίας Ελλάδας έως το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου*, 1900 (1η εκδ) 1975 (4η εκδ) (και ελληνική μτφρ. εκδ. Καρδαμίτσας)
**Ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την ίδρυση της έως τον Μάρκο Αυρήλιο 1893*
**Οι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί*, 1909 (ελλ. μτφρ. Παπαδήμας 1970, 1990)-δοκίμια διαλέξεις το 1908 στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ
**Ιστορία της Παποσύνης τον 19ο αι., 1864-1878*, εκδ. 1930
**A history of freedom of thought*, 1914
**The idea of progress*, 1920

## Αποτίμηση
Τα έργα του Μπιούρυ συνιστούν τα συχνότερα παραπεμπόμενα έργα και τα κυριώτερα εξ αυτών συμπεριλαμβάνονται στους γενικούς πίνακες βραχυγραφιών νεότερων αυτοτελών και συλλογικών έργων. Διακρίνεται για την μεθοδικότητα, εποπτικότητα και συνθετικότητά του, Ο Οστρογκόρσκυ αναφέρει για τον Μπιούρυ πως θεμελίωσε την έρευνα των βυζαντινών διοικητικών θεσμών. Ο Έλληνας βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυθηνός τον χαρακτήρισε «συνεχιστή της παραδόσεως του Γίββωνος» και τον κατέκρινε για την εμμονή του να αναφέρεται αφενός στους πέντε πρώτους αιώνες του Βυζαντίου ως Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και αφετέρου στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μετά τη στέψη του Καρλομάγνου, το 800, ως Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκατορία.

## Παραπομπές


### Πηγές

*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Ιρλανδοί ιστορικοί
Κατηγορία:Ιρλανδοί γλωσσολόγοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί βυζαντινολόγοι
Τζόαν Χούσσεϋ

Η **Τζόαν Χούσεϋ** (1907-2006) ήταν  Βρετανίδα ιστορικός και βυζαντινολόγος.

## Βίος
Η **Τζόαν Μέρβυν Χούσεϋ** γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1907. Σπούδασε νεώτερη Ιστορία στο Κολέγιο Saint Hughs του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και αποφοίτησε το 1925. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Οξφόρδη και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου υπό την εποπτεία του Norman Baynes. Έλαβε το διδακτορικό της το 1935 με τίτλο,’’Περί Εκκλησίας και εκπαίδευσης στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από την εποχή του Πατριάρχη Φωτίου έως το τέλος της δυναστείας των Κομνηνών (Church and learning in the Byzantine Empire, 867-1185, London, 1935.)

Διατέλεσε επιστημονική συνεργάτης (research Fellow ) στο οξφορδιανό κολλέγιο Girton (1935-1937), ενώ πραγματοποίησε έρευνες στις βιβλιοθήκες του Μονάχου, Βιέννης, Βατικανού.

Ξεκίνησε την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία της ως βοηθός επιμελήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ (1937-1943). Μετακινήθηκε στο κολέγιο του Balford στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου ως λέκτορας (1943-1947) και αναπληρώτρια καθηγήτρια (reader: 1947-1950) και τακτική καθηγήτρια στο Λονδρέζικο κολέγιο Royal Holloway (1950-1974). Από το 1961 έως το 1971 διατέλεσε πρόεδρος της βρετανικής εθνικής επιτροπής βυζαντινών σπουδών, ενώ διοργάνωσε το 13ο Διεθνές Βυζαντινολογικό Συνέδριο (Οξφόρδη 1966).

## Παραπομπές


## Πηγές
*Αλέξιος Σαββίδης, «Νεκρολογια. John Mervyn Hussey (5/06/1907-20/02/2006)», Βυζαντινά, τομ.26 (2006), σελ.525-527

Κατηγορία:Βρετανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Βρετανοί βυζαντινολόγοι
Κουρτ Βάιτζμαν

Ο **Κουρτ Βάιτζμαν** (γερμανικά: *Kurt Weitzmann*) (1904 - 1993) ήταν Γερμανός ιστορικός της τέχνης και αρχαιολόγος βυζαντινής αρχαιολογίας.
## Βίος
Ο **Κουρτ Βάιτζμαν** γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1904 στο Κλάιν Άλμερόντε (γερμ. *Klein Almerode*) κοντά στο Κάσσελ. Σπούδασε ιστορία της τέχνης σε Γερμανικά πανεπιστήμια και στη Βιέννη. Το 1935 εγκατέλειψε τη Γερμανία λόγω του Ναζιστικού καθεστώτος και κατέφυγε στο Πρίστον. Εκεί εργάστηκε ως μέλος του Ινστιτούτου Προχωρημένων Σπουδών και καθηγητής. Μελέτησε εικονογραφημένα χειρόγραφα της Παλαιάς Διαθήκης. Επιστέγασμα της έρευνάς του ήταν οι δύο τόμοι που εξέδωσε το 1986 με τίτλο, ’’The Cotton Genesis’’.  Για την έρευνά του επισκέφθηκε την Σοβιετική Ένωση, αλλά και την Ελλάδα: Πάτμος, Μετέωρα, Άγιον Όρος.

## Διακρίσεις
Εταίρος της Ακαδημίας της Βιέννης και της Ακαδημίας Αθηνών.

## Αποτίμηση
Μεταξύ των πιο σημαντικών του ανακαλύψεων ήταν το ευαγγέλιο του Φωκά στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και το ευαγγέλιο της Μονής Διονυσίου, κωδ. 587 μ. Μελέτησε την περίοδο της Μακεδονικής Αναγέννησης και τη σημασία της για τη βυζαντινή τέχνη μέσα από την επιστροφή στην αρχαία Ελλάδα.

## Πηγή
*Γεώργιος Γαλάβαρης, «Νεκρολογία Kurt Weitzmann», Βυζαντινά, τομ.17 (1994), σελ.577-579

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Μήτρος Φύτιζας

Ο **Μήτρος Φύτιζας** (1790 - 1865) ήταν Αθηναίος αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
## Βίος
Ο Μήτρος ή Δημήτριος Φύτιζας γεννήθηκε το 1790. Οι πρόγονοί του ίσως ήταν ελληνοαλβανικής καταγωγής, όπως μπορεί να συναχθεί από την κατάληξη του επωνύμου του. Έδρασε στην Επανάσταση ως οπλαρχηγός ομάδος 25 έως 30 ατόμων. Συμμετείχε στις μάχες του Πειραιά, Καματερού, Κωλομπίθεζας, Χαϊδαρίου υπό την ηγεσία των Καραϊσκάκη, Μακρυγιάννη, Γκούρα. Τραυματίστηκε στη μάχη της Ακρόπολης το 1824 ενώ το 1826-1827 κλείσθηκε στην Ακρόπολη κατά την πολιορκία της από τον Κιουταχή. Πέθανε μετά το 1865.

## Παραπομπές
 

## Πηγές
* Χρήστος Ενεισλίδης, «Μήτρος Φύτιζας. Ένας αθηναίος αγωνιστής του 21’», Τα αθηναϊκά , τχ. 76 (Δεκέμβριος 1980), σελ.45-47

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Αμανίτης ο Καισαρικός

Ο **Αμανίτης ο καισαρικός** *(Amanita caesarea)*, ευρέως γνωστό ως "καισαρικό" ενώ είναι γνωστό και με τις λαϊκές ονομασίες "Αυγουλομουλάτκο" (στον Χολομώντα), "Κοκκινούσκα" (στα Γρεβενά), "Αυγό", είναι εδώδιμο μανιτάρι που συναντάται καλοκαίρι και φθινόπωρο σε δάση πλατύφυλλων και έχει χαρακτηριστικό πορτοκαλί καπέλο.  

## Ονομασία και ταξινόμηση
* *Η πρώτη επιστημονική καταγραφή του μανιταριού είναι αυτή του Ιταλού μυκητολόγου* *Giovanni Antonio Scopoli το 1772 το κατέταξε ως *Agaricus caesareus*, Κατατάχθηκε στο γένος του *[[Αμανίτης (γένος)|Αμανίτη]]* (*Amanita)* από τον Περσούν το 1801. Το κοινό όνομά του έχει προέλευση από τα χρόνια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.Αποτέλεσε αγαπημένο έδεσμα των αυτοκρατόρων και συγκεκριμένα του Κλαύδιου.


## Περιγραφή
left|thumb| ''A. caesarea''
Το μανιτάρι αυτό έχει έντονο πορτοκαλοκόκκινο καπέλο με σχήμα σφαιρικό στην αρχή που καταλήγει επίπεδο στην ωριμότητα. Συνήθως φτάνει τα 15 εκατοστά, αλλά δεν αποκλείεται να φτάσει και τα 20. Τα ελάσματά του είναι ελεύθερα και έχουν χρώμα κρεμο-κιτρινωπό. Το πόδι έχει ύψος 8 -15 εκατοστά και πάχος ως 3 εκατοστά. Είναι κυλινδρικό και έχει το χρώμα των ελασμάτων. Εμφανίζει μεγάλο και κρεμαστό δακτυλίδι το οποίο έχει γραμμώσεις στην πάνω του πλευρά και στην κάτω του είναι λείο. Στη βάση του ποδιού βρίσκεται η κυπελόμορφη λευκή θήκη (βόλβα). Το αποτύπωμα των σπόρων του είναι λευκό. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αmanita caesarea Περιγραφή χαρακτηριστικών του Αμανίτη Καισαρικού .
* Αμανίτης ο Καισαρικός ή το αυγό του Καίσαρα Σύγκριση του Αμανίτη Καισαρικού με τον δηλητηριώδη Αμανίτη μυγοκτόνο.

Κατηγορία:Μανιτάρια
Κατηγορία:Εδώδιμοι μύκητες
Κατηγορία:Αμανιτοειδή
Ζήτω το ελληνικό τραγούδι

***Ζήτω το ελληνικό τραγούδι*** ήταν τηλεοπτική εκπομπή με αντικείμενο τη σύγχρονη ελληνική μουσική παραγωγή, με παρουσιαστή τον Διονύση Σαββόπουλο και η οποία μεταδιδόταν από την ΕΡΤ1 την περίοδο 1986-1987.

## Η εκπομπή

Η εκπομπή ***Ζήτω το ελληνικό τραγούδι*** μεταδόθηκε μια τηλεοπτική περίοδο, 1986-1987, και τα πρώτα της δύο επεισόδια τα σκηνοθέτησε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Τη σκηνοθεσία της μετά ανέλαβε ο Κώστας Μαζάνης. Μόνιμοι συνεργάτες του Διονύση Σαββόπουλου ήταν οι δημοσιογράφοι Γιώργος Κοντογιάννης και Αντζελίνα Καλογεροπούλου, ενώ στις πρώτες τρεις εκπομπές μαζί τους ήταν και ο ποιητής Σωτήρης Κακίσης. Ο συνολικός αριθμός επεισοδίων ήταν 19. Μέσα από την εκπομπή αυτή, ο παρουσιαστής της Διονύσης Σαββόπουλος σχολίαζε τα θέματα της μουσικής και της ευρύτερης καλλιτεχνικής παραγωγής και επικαιρότητας. Επίσης αναφερόταν σε διάφορα είδη και εποχές του ελληνικού τραγουδιού μέσα από αφιερώματα σε πρόσωπα και γεγονότα.

## Το ιδεολογικό στίγμα της εκπομπής
Η εκπομπή επιχειρούσε να συγκεράσει την *ελληνικότητα*, το *λαϊκό στοιχείο* και τη μοντέρνα ροκ αισθητική. Επίσης πάντρευε ροκ και λαϊκή παράδοση: αστικό, ελαφρό, δημοτικά, σκωπτικά. Προαναγγέλοντας τον μουσικό και αισθητικό υβριδισμό της επόμενης δεκαετίας, τελικά δεν κατόρθωσε να επηρεάσει και την σχετική τροπή των μουσικών πραγμάτων. Συνέβαλε αντίθετα στη δημιουργία κλίματος ευνοϊκού προς το λεγόμενο *έντεχνο λαϊκό τραγούδι*.

Η εκπομπή μεταξύ άλλων έδωσε τόπο έκφρασης σε νέους καλλιτέχνες όπως οι Φατμέ, ο Βασίλης Καζούλης, ο Γιάννης Γιοκαρίνης κλπ.

## Αμφισβήτηση και κριτική
Λόγω του δυναμικού και αμφιλεγόμενου χαρακτήρα του παρουσιαστή της, η εκπομπή επικρίθηκε από τον τύπο της εποχής και ανθρώπους της μουσικής, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο οποίος απαγόρευσε τη μετάδοση τραγουδιών του από την εκπομπή του Σαββόπουλου.

## Η συνέχεια του εγχειρήματος
Μετά το πέρας της μετάδοσης της εκπομπής ακολούθησε η ηχογράφηση διπλού ομότιτλου δίσκου από την MINOS με τις πιο σημαντικές συνεργασίες που είχε η εκπομπή, όπως η Δήμητρα Γαλάνη, Ελένη Βιτάλη, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Γιώργος Νταλάρας, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Γιώργος Ζαμπέτας, Γιάννης Πάριος, Νίκος Παπάζογλου, αδελφοί Κατσιμίχα, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ελευθερία Αρβανιτάκη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Σοφία Κομποτιάτη-Νίκος Πουλάκης, «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι. Μια διαφορετική τηλεοπτική γραφή, μια υβριδική ελληνική μουσική», στο: Η Ελλάδα στη δεκαετία του '80. Κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό λεξικό, εκδ. Επίκεντρο, Αθήνα, 2014, σελ.221-222

Κατηγορία:Εκπομπές ΕΡΤ
Κατηγορία:Ελληνικές ψυχαγωγικές τηλεοπτικές εκπομπές