open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κονκουρτάι

Ο **Κονκουρτάι, Qonqurtai**, περσ.:  ,ήταν Μογγόλος πρίγκιπας και αντιβασιλιάς της Μ. Ασίας για το χανάτο του Ιλχανάτου.

## Ο βίος του
Ο Κονκουρτάι γεννήθηκε από τον Χουλεγκού Χαν και την Ατζουτζά Αγουτσί, την Χιτάν παλλακίδα του. Ο Κονκουρτάι ήταν ο 9ος γιος του Χουλεγκού και ήταν ο ανώτερος διοικητής κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού αδελφού του Αμπακά. Διορίστηκε δύο φορές αντιβασιλιάς της Μ. Ασίας, πρώτα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμπακά και στη συνέχεια υπό τον Τεκουντέρ. Τα χειμερινά του καταλύματα βρίσκονταν στις πεδιάδες Καζόβα κοντά στο Τοκάτ, ενώ η ίδια η αντιβασιλεία του είχε ως κέντρο την Καισάρεια.

## Κυριαρχία στη Μ. Ασία
Ο Κονκουρτάι διορίστηκε διοικητής του στρατού των Ιλχανιδών στη Μ. Ασία με τον Σαμς αλ-Ντιν Τζουβαϊνί ως βεζίρη του μετά τη Μάχη του Ελμπιστάν το 1277, για να υποστηρίξει το σουλτανάτο του Ρουμ εναντίον των επαναστατημένων Τουρκομάνων.  Καταδίωξε τον Τζιμρί, διεκδικητή του θρόνου των Σελτζούκων, και επιτέθηκε στους προστάτες του, τους Καραμανίδες. Ως αποτέλεσμα, ο Μεχμέτ Α΄ του Καραμάν συνελήφθη, και εκτελέστηκε μαζί με τους γιους του Μαχμούντ και Καραμάν τον Οκτώβριο του 1277.  Ο Κονκουρτάι εξουσιοδότησε περαιτέρω τον Σαχίμπ Ατά να ενεργήσει εκ μέρους του. Βοήθησε τον Καϋχοσρόη Γ΄ στις προσπάθειες του να υποτάξει τους Καραμανίδες και τους Εσρεφίδες το 1282. Ωστόσο, ο Κονκουρτάι αναγκάστηκε να σταματήσει τις δραστηριότητές του, όταν άκουσε το τέλος τού Αμπακά.

Μετά το τέλος του Αμπακά, ο Κονκουρτάι υποστήριξε τη διαδοχή του Τεκουντέρ στη Μαράγκα, ο οποίος σε αντάλλαγμα τού έδωσε το χέρι της Τοκιγιατάι Χατούν, μίας Κεραίτισσας παλλακίδας τού Χουλεγκού και ανιψιάς της Ντοκούζ Χατούν στις 12 Ιουλίου 1282. Επανατοποθετήθηκε επίσης ως αντιβασιλιάς της Μ. Ασίας την ίδια ημέρα.  Ωστόσο, αργότερα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τεκουντέρ, μετατόπισε τη συμμαχία του στον Αργκούν, γεγονός που έκανε τον πρώτο καχύποπτο. Ο Κονκουρτάι κλήθηκε στο Καραμπάχ, κατηγορήθηκε για συνωμοσία, και συνελήφθη από τον γαμπρό του Τεκουντέρ, Αλινάκ, τον αντιβασιλιά της Γεωργίας, στις 17 Ιανουαρίου 1284, και εκτελέστηκε την επόμενη ημέρα σπάζοντας τον λαιμό του.  Αργότερα, ο Αργκούν είχε δικάσει τον Τεκουντέρ για το τέλος του Κονκουρτάι, ο οποίος υπέστη την ίδια ποινή με αυτόν.

## Προσωπικότητα
Περιγράφηκε ως σοφός ηγεμόνας στη *Ζαφαρναμά* από τον Χαμντουλά Μουσταφί,  ενώ ο Καλαβούν τον θεωρούσε όχι μόνο άτιμο, αλλά και σκληρό άνθρωπο. 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Τοκιγιατάι Χατούν (απεβ. το 1292), μία Κεραίτισσα παλλακίδα του Χουλεγκού, και ανιψιά της Ντοκούζ Χατούν, στις 12 Ιουλίου 1282, και μόνο δύο από τα παιδιά του έφθασαν στην ενηλικίωση.: 

* Eσέν Τιμούρ Χαρμπαντά (εκτελέστηκε από τον Γκαζάν το 1296 )
** Πουλάντ
* Ιλντάρ (εκτελέστηκε από τον Γκαζάν το 1296 )
** Ακ Τιμούρ
* Καράι (απεβ. σε βρεφική ηλικία)
* Τσανγκτιμούρ (απεβ. σε βρεφική ηλικία)
* Ταστιμούρ (απεβ. σε βρεφική ηλικία)
* Ασιχτιμούρ (απεβ. σε βρεφική ηλικία)
* Ακάς (απεβ. σε βρεφική ηλικία)

## Αναφορές


Κατηγορία:Μπορτζίγκιν
Νικόλαος Βουβάλης

Ο **Νικόλαος Εμμ. Βουβάλης** (26 Οκτωβρίου 1859 – 16 Δεκεμβρίου 1918) ήταν Έλληνας έμπορος και ευεργέτης από την Κάλυμνο.

Ο Νικόλαος Βουβάλης, όντας αυτοδημιούργητος, πλούτισε από το εμπόριο των σφουγγαριών. Κατάφερε να ξεχωρίσει και να αναδειχτεί ως ο σημαντικότερος σπογγέμπορος της Καλύμνου και ένας από τους πιο δραστήριους διεθνώς, δημιουργώντας ουσιαστικά μία πολυεθνική εταιρεία, με υποκαταστήματα σε πολλές χώρες του κόσμου. Πεθαίνοντας, άφησε ολόκληρη την περιουσία του στην ιδιαίτερη πατρίδα του για την ανέγερση σχολείων και άλλων κοινωφελών κτηρίων. Αλλά και όσο ζούσε, μαζί με τη σύζυγό του Αικατερίνη (το γένος Πελεκάνου, γνωστή στους Καλύμνιους της εποχής ως «Βουβαλίνα»), ανέπτυξαν ένα ανεκτίμητο και πολυεπίπεδο έργο κοινωνικής προσφοράς. Σήμερα το τριώροφο αρχοντικό του στην Κάλυμνο είναι επισκέψιμο από το κοινό, λειτουργώντας ως μουσείο (Ιστορικό Μουσείο Καλύμνου), με τρία από τα δωμάτιά του διακοσμημένα όπως ήταν τότε που ζούσε. Μερικά από τα κτήρια με τα οποία ευεργέτησε τον τόπο του είναι τα εξής:

* Βουβάλειο Παρθεναγωγείο (σήμερα Α΄ Δημοτικό Σχολείο)
* Βουβάλειο Νοσοκομείο Καλύμνου
* Βουβάλειος Επαγγελματική Στέγη (σήμερα Ναυτικό Μουσείο)
* Μικρός Ναός του Αγίου Νικολάου

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 757

Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Κατηγορία:Έλληνες έμποροι
Αντάνς

Το **Αντάνς** (, ) είναι χωριό και γαλλική κοινότητα στον Νομό της Αρντές, στη διοικητική περιοχή Ωβέρνης-Ρον-Αλπ. Ο πληθυσμός της κοινότητας το 2023 ήταν 1.192 κάτοικοι έναντι 920 κατοίκων το 1982. Το χωριό απέχει 15 χιλιόμετρα ανατολικά από το Ανοναί και 20 χιλιόμετρα βορείως από το Τουρνόν-συρ-Ρον. Ο ποταμός Ροδανός αποτελεί ολόκληρο το ανατολικό σύνορο της κοινότητας, ενώ ο παραπόταμός του Κονς αποτελεί το νότιο σύνορό της.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Αντανς
Βεθενκουρτία

Η **βεθενκουρτία** ή **καναριόθαμνος** (λατινική-επιστημονική ονομασία *Bethencourtia*) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών της μεγάλης οικογένειας των συνθέτων. Περιλαμβάνει τρία είδη, όλα ενδημικά των Καναρίων Νήσων, τα εξής:

* *Bethencourtia hermosae*
* *Bethencourtia palmensis*
* *Bethencourtia rupicola* 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 184

Κατηγορία:Σύνθετα
Κατηγορία:Χλωρίδα των Κανάριων νήσων
Τιθωνία

Η **τιθωνία** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Tithonia*) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών της μεγάλης οικογένειας των συνθέτων, πολύ συγγενικό του ηλίανθου.

## Γενικές πληροφορίες
Οι τιθωνίες έχουν κέντρο γεωγραφικής κατανομής το Μεξικό, με ένα είδος να εκτείνεται στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ και αρκετά άλλα ιθαγενή της Κεντρικής Αμερικής. Τα είδη *[[Tithonia diversifolia]]* και *[[Tithonia rotundifolia|T. rotundifolia]]*, καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά και έχουν εκφύγει στη φύση καθιστάμενα άγρια φυτά σε τροπικές και υποτροπικές περιοχές όλης της Γης. Το *[[Tithonia rotundifolia|T. rotundifolia]]* ανθίζει στα μέσα ή στα τέλη του καλοκαιριού στο Βόρειο Ημισφαίριο. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του γένους είναι το ανθοφόρο στέλεχος (*peduncle*), το οποίο είναι σηραγγώδες (δηλαδή κοίλο στο εσωτερικό του και διευρυνόμενο προς την κορυφή του). Οι τιθωνίες είναι μονοετή ή πολυετή φυτά και ως προς τη μορφή πόες ή θάμνοι, ενώ το είδος *Tithonia koelzii* είναι μικρό δέντρο.

## Είδη
Το *Plants of the World Online* ταξινομεί τα εξής δώδεκα είδη τιθωνίας:

# *Tithonia brachypappa*, B.L.Rob. &ndash; Σαν Λουίς Ποτοσί
# *Tithonia calva*, Sch.Bip. &ndash; Ντουράνγκο, Σιναλόα
# *[[Tithonia diversifolia]]*, κοινώς μεξικανικός ηλίανθος (Hemsl.), A.Gray &ndash; Μεξικό και Κεντρική Αμερική, εισαχθέν από τον άνθρωπο σε Ασία, Αυστραλία, Αφρική, Νότια Αμερική, Φλόριντα, Τέξας και ωκεάνια νησιά
# *Tithonia fruticosa*, Canby & Rose &ndash; Τσιουάουα, Ντουράνγκο, Σονόρα, Σιναλόα
# *Tithonia hondurensis*, La Duke &ndash; Μπελίζ, Ονδούρα
# *Tithonia koelzii*, McVaugh &ndash; Χαλίσκο
# *Tithonia longiradiata* (Bertol.), S.F.Blake &ndash; Μεξικό, Κεντρική Αμερική (συνώνυμο *T. pittieri*, S.F.Blake)
# *Tithonia paneroi* (B.L.Turner), E.E.Schill. & Panero
# *Tithonia pedunculata*, Cronquist &ndash; Οαχάκα
# *[[Tithonia rotundifolia]]* (Mill.), S.F.Blake &ndash; Μεξικό και Κεντρική Αμερική, εισαχθέν από τον άνθρωπο σε Φλόριντα, Λουιζιάνα, Νότια Αμερική (συνώνυμο *T. tagetiflora*, Desf.)
# *Tithonia thurberi*, Gray &ndash; Τσιουάουα, Σονόρα, Αριζόνα
# *Tithonia tubaeformis* (Jacq.), Cass. &ndash; Μεξικό και Κεντρική Αμερική εισαχθέν από τον άνθρωπο στην Αργεντινή (συνώνυμο *T. helianthoides*, Bernh.)

### Παλαιότερα είδη
Τα παρακάτω είδη φυτών ταξινομούνταν κάποτε στο γένος *Tithonia*, αλλα σήμερα ταξινομούνται σε άλλα γένη και ονομάζονται αντίστοιχα:

* *Tithonia angustifolia  - [[Viguiera]] angustifolia*
* *Tithonia argophylla  -  [[Enceliopsis]] argophylla*
* *Tithonia decurrens  -  Viguiera decurrens* 
* *Tithonia excelsa  - Viguiera excelsa* 
* *Tithonia ovata  - [[Lasianthaea]] helianthoides* 
* *Tithonia pusilla  - Viguiera pusilla*
* *Tithonia splendens  - [[Comaclinium]] montanum*

## Παραπομπές


## Πηγές
* La Duke, J.C.: «Revision of *Tithonia*», *Rhodora*, τόμος 84 (έτος 1982), σσ. 453-522

Κατηγορία:Σύνθετα
Γιαμαγκάτα (πόλη)

Η **Γιαμαγάτα** (ιαπωνικά:山形市, Yamagata-shi) είναι η πρωτεύουσα του νομού Γιαμαγάτα που βρίσκεται στην περιοχή Τοχοκου της βόρειας Ιαπωνίας. Από την 1 Αυγούστου 2023, η πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 242.505 κατοίκων σε 103.165 νοικοκυριά και πυκνότητα πληθυσμού 636 ατόμων ανά km2. Η συνολική έκταση της πόλης είναι 381,58 τετραγωνικά χιλιόμετρα (147 τετραγωνικά μίλια).

## Γεωγραφία
Η Γιαμαγκάτα βρίσκεται στο νότιο τμήμα της λεκάνης Γιαμαγκάτα, στη νοτιοανατολική νομού Γιαμαγκάτα. Τα βόρεια και βορειοδυτικά τμήματα της πόλης είναι πεδινά και το ανατολικό τμήμα της πόλης καταλαμβάνεται από τα όρη Οου. Η πόλη περιλαμβάνει το όρος Ζάο στα σύνορά της. Ο ποταμός Μαμιγκασάκι διασχίζει την πόλη και ο ποταμός Τατσιγιαγκάβα σχηματίζει τα σύνορα μεταξύ της Γιαμαγάτα και του Τεντό.

## Δημογραφία
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ιαπωνικής απογραφής, ο πληθυσμός της Γιαμαγκάτα έχει παραμείνει σχετικά σταθερός τα τελευταία 40 χρόνια.

## Ιστορία
Η περιοχή της σημερινής Γιαμαγκάτα ήταν μέρος της επαρχίας Ντέουα. Κατά την περίοδο Έντο, ήταν μια πόλη-κάστρο και το κέντρο της Επικράτειας Γιαμαγκάτα υπό το σογκουνάτο Τοκουγκάβα. Η πόλη Γιαμαγκάτα ιδρύθηκε την 1η Απριλίου 1889 ως πρωτεύουσα του νομού Γιαμαγκάτα με τη δημιουργία του σύγχρονου συστήματος δήμων. Η πόλη απέκτησε ειδικό καθεστώς πόλης την 1 Απριλίου 2001. Η κατάσταση της πόλης στη συνέχεια αναβαθμίστηκε περαιτέρω σε κεντρική πόλη την 1η Απριλίου 2019.

## Πολιτισμός

### Ράμεν
Η Γιαμαγκάτα φημίζεται στην Ιαπωνία για την κατανάλωση των περισσότερων ράμεν κατά μέσο όρο.

## Διεθνείς σχέσεις

### Αδελφοποιήσεις
Η Γιαμαγκάτα είναι αδελφοποιημένη με τις παρακάτω πόλεις:
*  Μπόλντερ, Κολοράντο, Ηνωμένες Πολιτείες (1994)
*  Τζιλίν, Κίνα (1983)
*  Κίτσμπιελ, Αυστρία (1963)
*  Σουόν Χιλ, Αυστραλία (1980)
*  Ουλάν-Ουντέ, Ρωσία (1991)

### Συνεργαζόμενες πόλεις
*  Οσίμα, Ιαπωνία (1978)
*  Κάμι, Νομός Μιγιάγκι, Ιαπωνία (1989)
*  Ταϊνάν, Ταϊβάν (2017)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας

Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Παναγιώτης Βουγιούκας

Ο **Παναγιώτης Γεωργ. Βουγιούκας** (2 Φεβρουαρίου 1818 – 24 Ιουνίου 1889) ήταν Έλληνας μεταλλειολόγος, ορυκτολόγος και στρατιωτικός, που γεννήθηκε στη Σμύρνη.

Ο Βουγιούκας σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και, αποφοιτώντας το 1839, πήγε με κρατική υποτροφία στη Γερμανία, όπου σπούδασε στη Μεταλλειολογική Ακαδημία του Φράιμπουργκ και φυσικομαθηματικά στο Βερολίνο. Επέστρεψε στην Ελλάδα στις αρχές του 1846 και αργότερα το ίδιο έτος διορίσθηκε διευθυντής των ορυχείων της Μήλου και της Νάξου, όπου χρησιμοποίησε πρώτος στην Ελλάδα επιστημονικές μεθόδους για την εξόρυξη της σμύριδας. Αργότερα διετέλεσε επιθεωρητής μεταλλείων και διευθυντής του Εθνικού Τυπογραφείου. Συνέγραψε μελέτες σχετικά με τα ορυκτά της Ελλάδας, από τις οποίες ξεχωρίζει η *Περιληπτική περιγραφή των μέχρι τούδε γνωστών εν Ελλάδι ορυκτών* (1856).

Απεβίωσε στο Φάληρο σε ηλικία 71 ετών.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 760

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* «Δυο λόγια για τον Σμυρναϊκής καταγωγής ορυκτολόγο και μεταλλειολόγο Παναγιώτη Βουγιούκα»

Κατηγορία:Έλληνες μεταλλειολόγοι
Κατηγορία:Ορυκτολόγοι
Κατάλογος πρωθυπουργών του Αζερμπαϊτζάν

Ο **Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν** (αζερικά: ) είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης του Αζερμπαϊτζάν. Ο σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Αλί Ασάντοφ από τις 8 Οκτωβρίου 2019, μετά την απομάκρυνση του Νοβρούζ Μαμάντοφ.

Λόγω του κεντρικού ρόλου του Προέδρου στο πολιτικό σύστημα, οι δραστηριότητες του εκτελεστικού κλάδου (συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού) επηρεάζονται σημαντικά από τον αρχηγό του κράτους (για παράδειγμα, ο Πρόεδρος είναι αυτός που διορίζει και παύει τον Πρωθυπουργό και τα άλλα μέλη της Κυβέρνησης· ο Πρόεδρος μπορεί να προεδρεύει των συνεδριάσεων του υπουργικού συμβουλίου και να δίνει υποχρεωτικές εντολές στον πρωθυπουργό και τα άλλα μέλη της Κυβέρνησης, ενώ μπορεί επίσης να ανακαλέσει οποιαδήποτε πράξη της Κυβέρνησης).

## Ιστορικό υπόβαθρο
Στην εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, ο επικεφαλής της κυβέρνησης ήταν ο πρόεδρος του Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού (μέχρι το 1946) και ο πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου (μετά το 1946). Τα πρόσωπα που κατείχαν αυτές τις θέσεις αναφέρονται μερικές φορές ως πρωθυπουργοί. Μπορεί επίσης να αναφέρονταν ως Πρόεδροι των Υπουργών, ή απλά πρωθυπουργοί (premiers).

## Διαδοχή της προεδρίας
Ο πρωθυπουργός είναι το τρίτο υψηλότερο συνταγματικό αξίωμα στο Αζερμπαϊτζάν. Σε περίπτωση θανάτου, παραίτησης ή καθαίρεσης του Προέδρου, ο πρωθυπουργός είναι δεύτερος στη σειρά διαδοχής, μετά τον Πρώτο Αντιπρόεδρο. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016, όταν δημιουργήθηκε το αξίωμα του Πρώτου Αντιπροέδρου, ο πρωθυπουργός ήταν πρώτος στη σειρά διαδοχής.

## Κατάλογος επικεφαλής της κυβέρνησης του Αζερμπαϊτζάν (1918–σήμερα)

### [[Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν]] (1918–1920)
:**Πρωθυπουργοί**

### [[Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία της Υπερκαυκασίας]] (1922–1936) και [[Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν]] (1936–1991)
:**Πρόεδροι του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού**

:**Πρόεδροι του Υπουργικού Συμβουλίου**

### [[Αζερμπαϊτζάν|Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν]] (1991–σήμερα)
:**Πρωθυπουργοί**

## Παραπομπές


Πρωθ

Αζερμπαιτζαν
Γινίνγκ

Το **Γινίνγκ** (κινεζικά: 伊宁), γνωστό επίσης ως **Γουλτζά** (ουιγουρικά: غۇلجا) ή **Κουλτζά** (καζακικά: قۇلجا), είναι πόλη κομητειακού επιπέδου στο βορειοδυτικό Σιντζιάνγκ της Κίνας. Αποτελεί τη διοικητική έδρα και τη μεγαλύτερη πόλη της Αυτόνομης Περιφέρειας Ιλί των Καζάκων. Το Γινίνγκ είναι ο σύγχρονος διάδοχος της κοντινής ερειπωμένης πόλης Αλμαλίκ, στην κομητεία Χουοτσένγκ, και είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στο Σιντζιάνγκ μετά το Ουρουμτσί και την Κορλά. Ιδρύθηκε από τον Ερντένι Μπατούρ Χουνταϊτζί του Χανάτου των Τζουνγκάρων.

Από το 2014, το Γινίνγκ είχε πληθυσμό 559.700 κατοίκους. Η πόλη κατοικείται από 38 εθνοτικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων 269.700 Ουιγούρων, 204.000 Χαν, 26.200 Καζάκων και 39.600 Χούι, που αντιπροσωπεύουν το 48,19%, 36,45%, 4,68% και 7,08% του γενικού πληθυσμού αντίστοιχα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Κατηγορία:Οικισμοί κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού
Κατηγορία:Κομητείες του Σιντσιάνγκ
NGC 4146

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 4146** είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 300 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 6 Απριλίου 1785 και ανήκει στο Υπερσμήνος της Κόμης. Είναι επίσης γαλαξίας Σίφερτ τύπου 2 και εντός του υπάρχει υπερμαζική μελανή οπή μάζας περίπου 4,1 × 108 ηλιακών μαζών.

## Υπερκαινοφανής
Έχει παρατηρηθεί ένας υπερκαινοφανής στον NGC 4146: ο **SN 1963D** στις 22 Ιανουαρίου 1963.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης
4146
+05-29-028
38721
07163
Κατηγορία:Γαλαξίες Σίφερτ
Μιχάλης Γιαννακόπουλος

Ο **Μιχάλης Γιαννακόπουλος** είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής της Ασπίδας Ξάνθης και του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε στις δύο πρώτες χρονιές της Α' Εθνικής. Αγωνίζονταν στην θέση του αριστερού οπισθοφύλακα.

## Καριέρα
Ο Γιαννακόπουλος ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την γενέτειρά του, την Ξάνθη, και την τοπική Ασπίδα. Αγωνίστηκε στην ομάδα μέχρι τη σεζόν 1958/59. 

Το καλοκαίρι του 1959, και ενώ ακόμη δεν είχε επικυρωθεί από την Ε.Π.Ο. η επακριβής σύνθεση της υπό δημιουργία ενιαίας Α’ Εθνικής της σεζόν 1959-60, και η Ασπίδα, ούσα επιλαχούσα του Βορείου ομίλου του Περιφερειακού πρωταθλήματος της αγωνιστικής περιόδου 1958-59, διεκδικούσε με αξιώσεις τη συμμετοχή της στη νεοσύστατη Α΄ Εθνική κατηγορία, ο Γιαννακόπουλος ζήτησε και έλαβε την ελευθέρας του από το θρακικό συγκρότημα καθώς ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές του στην πόλη της Θεσσαλονίκης. 

Έτσι σε ηλικία 24 ετών μεταγράφηκε τον Αύγουστο το 1959  στον Άρη Θεσσαλονίκης,  ο οποίος εκτός των άλλων, ανέλαβε τα έξοδα της στέγασης, σίτισης και των σπουδών του παίκτη. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της μεταγραφής ήταν η μεγάλη «μάχη» που έδωσαν οι «κίτρινοι» με τον συμπολίτη Ηρακλή Θεσσαλονίκης για την απόκτησή του παίκτη. 

Μάλιστα, εντελώς συγκυριακά, ο Γιαννακόπουλος αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ομάδα των "κίτρινων"  κατά την 3η αγωνιστική της παρθενικής Α’ εθνικής κατηγορίας, στις 8 Νοεμβρίου 1959, στον ισόπαλο εκτός έδρας αγώνα με τον Ηρακλή.

Ολοκλήρωσε την πρώτη χρονιά στο Κλεάνθης Βικελίδης, καταγράφοντας 17 συμμετοχές στο πρωτάθλημα και μια στο Κύπελλο.
Την επόμενη χρονιά, έχασε τη θέση του στο βασικό σχήμα και κατέγραψε μόλις 3 συμμετοχές στο πρωτάθλημα.

Ο Ξανθιώτης άσος αγωνίστηκε συνολικά σε 21 αγώνες με την ομάδα της Θεσσαλονίκης, αγωνιζόμενος πάντα ως αριστερός ακραίος αμυντικός.

Τελικά αποχώρησε από τον Άρη το καλοκαίρι του 1961, επιστρέφοντας στην προηγούμενη ομάδα του.

## Στατιστικά



## Παραπομπές


## Πηγές

* *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, ISBN 978-960-93-5927-6

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Ασπίς Ξάνθης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Solly Madonna

Η Μαντόνα του Σόλι από τον Ιταλό καλλιτέχνη της Αναγέννησης Ραφαήλ, η συγκεκριμένη δημιουργήθηκε κάπου μεταξύ το 1500 και το1504.

Ένα πρώιμο έργο που δείχνει σαφώς την επιρροή του δασκάλου του Ραφαήλ, τον Περουγκίνο (Perugino)Δύο στοιχεία σε αυτό το έργο θα επαναληφθούν σε μεταγενέστερες Μαντόνες του Ραφαήλ. Η παρθένα Μαρία διαβάζει ένα βιβλίο, όπως στην Μαντόνα και το Παιδί στο Μουσείο Norton Simon, στην Μαντονα Conestabile, στην Μάντονα Κολόνα και στην Μαντονά του Καρδελίνου. Όπως και στην Μαντόνα του Καρδελίνου, ένα μικρό πουλί, ένα χρυσό φινκ, είναι μέρος της σκηνής. 

Ο πίνακας βρίσκεται στην Gemäldegalerie του Βερολίνου. Ονομάζεται η Μαντόνα του Σόλι επειδή ανήκε στον Βρετανό τραπεζίτη και συλλέκτη τέχνης Έντουαρντ Σόλι (1776-1848).
Α.Π.Ο. Δυτικής Φραγκίστας

Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος 
Δυτικής Φραγκίστας (εν συντομία Α.Π.Ο. Δυτικής Φραγκίστας) είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τη Δυτική Φραγκίστα του Νομού Ευρυτανίας. Ιδρύθηκε το 1981 και αποτελεί έναν από τους ιστορικούς συλλόγους της περιοχής, εκπροσωπώντας το χωριό στις τοπικές διοργανώσεις της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων (Ε.Π.Σ.) Ευρυτανίας.

## Ιστορία
Ο Α.Π.Ο. Δυτικής Φραγκίστας ιδρύθηκε επίσημα το 1981 από κατοίκους και φίλους του χωριού. Από την ίδρυσή του, ο σύλλογος συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας-Φωκίδας-Ευρυτανίας και έπειτα στην Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας. Παρά τις πληθυσμιακές δυσκολίες της ορεινής Ευρυτανίας, ο Α.Π.Ο. κατάφερε να διατηρήσει ενεργό το ποδοσφαιρικό τμήμα για πολλές δεκαετίες. Η ομάδα φημίζεται για τη μαχητικότητά της.

## Τίτλοι και Διακρίσεις
Αήττητη πορεία απο Γ Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας-Φωκίδας-Ευρυτανίας στην Β Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας-Φωκίδας-Ευρυτανίας 
## Τρέχουσα σύνθεση
Το ρόστερ της ομάδας περιλαμβάνει τους εξής ποδοσφαιριστές:

* Αλέξανδρος Λάμπρου
* Στέφανος Γαλανός
* Νικόλαος Γούλας
* Ταξιάρχης Γούλας
* Στέφανος Γκορόγιας
* Αλέξανδρος Μπίκας
* Κων/νος Μακκάς
* Κων/νος Γούλας
* Δημήτριος Μακρής
* Φώτιος Μπισμπίκης
* Δημήτριος Κολάζας
* Παναγιώτης Καζάκος
* Αντώνιος Τομαράς
* Νικόλαος Τσέλος
* Ηλίας Λάμπρου
* Λάμπρος Λάθυρης
* Βασίλειος Μπίκας
* Ιωάννης Μπισμπίκης
* Κων/νος Μπουμπούρης
* Αλέξανδρος Μπούρας
* Ευάγγελος Μακκάς
* Γεώργιος Μακκάς
* Δημήτριος Γερονικός
* Στέφανος Καραγιώργος
* Χρήστος Ντάλλας
* Άγγελος Λάμπρου
* Κων/νος Γαζέτας
* Χρήστος Μπισμπίκης
* Χρήστος Πλάτης
* Ιωάννης Σάλτης

## Έδρα
Η ομάδα αγωνίζεται στο Δημοτικό Γήπεδο Δυτικής Φραγκίστας.

## Τίτλοι και Διακρίσεις
Αήττητη πορεία απο Γ Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας-Φωκίδας-Ευρυτανίας στην Β Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας-Φωκίδας-Ευρυτανίας
Φραντσέσκο Κιάτσιο

Ο **Φραντσέσκο Κιάτσιο** (*Francesco Chiacchio*, Φιέζολε, Ιταλία, 19 Δεκεμβρίου 1981) is Ιταλός εικονογράφος και δημιουργός κόμικς.

## Φόντο
Γεννημένος στο Φιέζολε, είναι γιος του Μάσιμο Κιάτσιο (1947), ενός Φλωρεντινού μουσικού και τραγουδοποιού, και της Τζιάνα Σκόινο (1950-2016), μιας καλλιτέχνιδας και εικονογράφου από το Πιεμόντε.
Συνεργάστηκε με Orecchio Acerbo, Topipittori, Rizzoli Lizard, Salani, Combel Editorial, La Repubblica, Internazionale, kαι The New York Times.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί δημιουργοί κόμικς
Εχσάν Γιαρσατέρ

Ο **Εχσάν Γιαρσατέρ** (, 3 Απριλίου 1920 – 1 Σεπτεμβρίου 2018) ήταν Ιρανός ιστορικός και γλωσσολόγος που ειδικευόταν στην Ιρανολογία. Ήταν ιδρυτής και διευθυντής του Κέντρου Ιρανικών Σπουδών, καθώς και ομότιμος καθηγητής (Hagop Kevorkian Professor Emeritus) Ιρανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Ήταν ο πρώτος Πέρσης καθηγητής πλήρους απασχόλησης σε πανεπιστήμιο των Ηνωμένων Πολιτειών μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. καθώς και ένας από τους 40 επιμελητές της *[[Encyclopædia Iranica]]*, που περιλαμβάνει λήμματα από 300 συγγραφείς προερχόμενους από διάφορα ακαδημαϊκά ιδρύματα. Επιμελήθηκε επίσης τον τρίτο τόμο του έργου *[[The Cambridge History of Iran]]*, στον οποίο περιλαμβάνεται η ιστορία των Σελευκιδών, των Παρθών και των Σασσανιδών, καθώς και έναν τόμο με τίτλο *Persian Literature*. Υπήρξε επίσης επιμελητής μιας σειράς δεκαέξι τόμων με τίτλο *History of Persian Literature*. Είχε βραβευθεί για το επιστημονικό του έργο, συμπεριλαμβανομένου ενός βραβείου της UNESCO το 1959 και του Μεταλλίου Giorgio Levi Della Vida για τη συνεισφορά του στις Ισλαμικές Σπουδές από το UCLA το 1991. Σειρές διαλέξεων στο όνομά του έχουν θεσπιστεί στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA), στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ και στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών στο Παρίσι.

## Βίος και σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην πόλη Χαμαντάν στο Ιράν και σπούδασε περσική γλώσσα και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης καθώς και ιρανική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου με τον Βάλτερ Μπρούνο Χένινγκ (Walter Bruno Henning). Η διατριβή του στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης αφορούσε την περσική ποίηση την περίοδο της Αυτοκρατορίας των Τιμουριδών και συγκεκριμένα του Σαχ Ρουχ  (15ος αιώνας). Η διατριβή του στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, που αργότερα αναπτύχθηκε και δημοσιεύθηκε υπό τον τίτλο *A Grammar of Southern Tati Dialects* (Mouton, 1969) περιγράφει μια σειρά από διαλέκτους Τατί που ομιλούνται στο νοτιοδυτικό τμήμα του Καζβίν.

Επίσης δημοσίευσε αριθμό άρθρων σχετικά με σύγχρονες δυτικές ιρανικές διαλέκτους, ιδίως τα Τατί και την Ταλεσί, καθώς και για τις εβραϊκές διαλέκτους της περσικής και για την περσική μυθολογία.

Οι γονείς του ήταν Ιρανοί Εβραίοι που είχαν ασπαστεί την Πίστη Μπαχάι, αλλά ο ίδιος δεν είχε καμία σχέση με αυτήν ως ενήλικας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιρανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Ιρανοί γλωσσολόγοι
Κατηγορία:Ιρανοί ιρανολόγοι
Δούκισσα του Λόιχτενμπεργκ

Η **Δούκισσα του Λόιχτενμπεργκ** (Γερμανικά: *Herzogin von Leuchtenberg*) ήταν ο κύριος τίτλος ευγένειας που κατείχε η σύζυγος του Δούκα του Λόιχτενμπεργκ.

## Δούκισσες του Λόιχτενμπεργκ
### 1η, δημιουργία
*Μαυρικία Φεβρωνία ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1668-1705)

### 2η, δημιουργία
*Αυγούστα της Βαυαρίας (1806-1824)
*Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας (1835)
*Μαρία Νικολάγιεβνα της Ρωσίας (1839-1852)
*Ναντέζντα Σεργκέγιεβνα Αννένκοβα (1868-1891)
*Ντάρια Κωνσταντίνοβα Οποτσινίνα (1869-1870)
*Ζηναΐδα Ντμιτρίγιεβνα Σκομπέλεβ (1878-1899)
*Θηρεσία Πετρόβνα του Ολδεμβούργου (1879-1883) 
*Αναστασία του Μαυροβουνίου (1883-1906) 
*Ναντέζντα Νικολάγιεβνα Καράλλι (1917-1942)

## Τιτουλάριες Δούκισσες του Λόιχτενμπεργκ
*Μαρία Νικολάγιεβνα Γκράμπε (1894-1928)
*Όλγα Νικολάγιεβνα Φόμινα (1919-1921)
*Ελίζαμπεθ Μίλλερ-Χίμλερ (1928-1937)
*Άννα Χριστίνα Μπούγκε (1962-1985)

## Παραπομπές


Δούκισσες
Κατηγορία:Οίκος του Μπωαρναί
Μέγαρο Σλήμαν-Μελά

Το **Μέγαρο Σλήμαν-Μελά** είναι τετραώροφο κτίριο κτισμένο στη διασταύρωση της οδού Πανεπιστημίου με την οδό Χαριλάου Τρικούπη, Αθήνα. Το κτίριο κτίστηκε το 1890 σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ για λογαριασμό του Ερρίκου Σλήμαν.

## Ιστορικά στοιχεία
Ο Ερνέστος Τσίλλερ είχε συνεργαστεί με τον αρχαιολόγο και επιχειρηματία Ερρίκο Σλήμαν στο παρελθόν για την κατασκευή του Ιλίου Μελάθρου το 1881 και για το κτίριο του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Ο Σλήμαν προόριζε το κτίριο για τα παιδιά του Ανδρομάχης Σλήμαν-Μελά και Αγαμέμνωνα. Το κτίριο γειτνιάζει τόσο με το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο όσο και με το Μέγαρο Πρόκες - Όστεν. Κτίστηκε το 1890 για να λειτουργήσει ως κτίριο γραφείων, διαμερισμάτων και καταστημάτων της εποχής και ήταν ένα από τα πρώτα μεγάλου μεγέθους κτίρια εκμετάλλευσης στην Αθήνα. 

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο κτίριο στεγάστηκε το Αρσάκειο. Ακολούθως λειτούργησε ως ξενοδοχείο και μετέπειτα ως κτίριο γραφείων. 
Ανάμεσα στις επιχειρήσεις που λειτουργούσαν στο κτίριο περιλαμβάνουν τον κινηματογράφο Ιντεάλ, το εστιατόριο Ιντεάλ και οι «Λουκουμάδες Αιγαίον», το οποίο λειτουργούσε από το 1926 μέχρι το 2017. Ο κινηματογράφος Ιντεάλ άρχισε τη λειτουργία του το 1921 ως Salon Ideal στο αίθριο του κτιρίου και ήταν ο δεύτερος παλαιότερος εν λειτουργία κινηματογράφος στην Αθήνα τη δεκαετία του 2020. Ο κινηματόγραφος καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1933, 1947 και το 1990, αλλά στη συνέχεια εκσυγχρονίστηκε και λειτουργούσε εκ νέου. Μετά την πιο πρόσφατη ανακαίνισή του, το 1990, είχε 750 καθίσματα.

Το 2023 το κτίριο, ιδιοκτησίας ΕΦΚΑ, μισθώθηκε μετά από διαγωνισμό στον όμιλο Mitsis Hotels για την ανακαίνιση και εκσυγχρονισμό του κτιρίου ώστε να στεγάσει ξενοδοχείο πέντε αστέρων, με επένδυση ύψους 36 εκατομμυρίων ευρώ. Η εκμίσθωση του ακινήτου έχει διάρκεια 35 έτη με δικαίωμα παράτασης κατά 10 επιπλέον έτη. Παράλληλα θα διατηρηθεί ο κινηματογράφος Ιντεάλ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας
Δελτίο μόνιμου κατοίκου Καναδά

Το **δελτίο μόνιμου κατοίκου ** (αγγλικά: permanent resident card, γαλλικά: carte de résident permanent) είναι έγγραφο ταυτοποίησης και ταξιδιωτικό έγγραφο που αποδεικνύει ότι ένα πρόσωπο διαθέτει μόνιμη κατοικία στον Καναδά. Αποτελεί έναν από τους τρόπους με τους οποίους οι μόνιμοι κάτοικοι του Καναδά μπορούν να αποδείξουν το καθεστώς μόνιμης κατοικίας τους στον Καναδά, και είναι ένα από τα μόνα έγγραφα που επιτρέπουν στους μόνιμους κατοίκους να επιστρέψουν στον Καναδά μέσω εμπορικού μεταφορέα.

Οι κάτοχοι δελτίου μόνιμου κατοίκου δικαιούνται να υποβάλουν αίτηση για καναδική ιθαγένεια αφού διαμείνουν συνεχώς στον Καναδά για τουλάχιστον 1.095 ημέρες εντός περιόδου 5 ετών, επιδείξουν ήθος, αποδείξουν επάρκεια στην αγγλική ή γαλλική γλώσσα, υποβάλουν φορολογική δήλωση εφόσον απαιτείται, περάσουν επιτυχώς την Εξέταση Καναδικής Ιθαγένειας και δώσουν Όρκο Ιθαγένειας.

Όπως και τα καναδικά διαβατήρια, όλα τα δελτία μόνιμου κατοίκου εκδίδονται από τη Μετανάστευση, Πρόσφυγες και Ιθαγένεια Καναδά (IRCC) και αποτελούν ιδιοκτησία του Καναδικού Στέμματος, ενώ πρέπει να επιστραφούν ή να καταστραφούν κατόπιν αιτήματος.

Οι αιτήσεις μόνιμου κατοίκου αξιολογούνται και αποφασίζονται από τη Μετανάστευση, Πρόσφυγες και Ιθαγένεια Καναδά (IRCC), ωστόσο σε ορισμένες περιπτώσεις ο Υπουργός Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ιθαγένειας μπορεί να παραιτηθεί από ορισμένες προϋποθέσεις, ή ακόμη και να χορηγήσει μόνιμη κατοικία για ανθρωπιστικούς και συμπονετικούς λόγους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έγγραφα ταυτοποίησης
Άλφα Μικροσκοπίου

Ο **α (άλφα) Μικροσκοπίου** (*Alpha Microscopii, α&nbsp;Mic*) είναι ο τέταρτος σε φωτεινότητα (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον νότιο αστερισμό Μικροσκόπιον. Παρά το ότι είναι αστέρας πέμπτου μεγέθους και άρα ορατός με γυμνό μάτι σε σκοτεινό ουρανό (ασέληνη νύκτα και μακριά από φώτα πόλεων), κείται αρκετά νότια στην ουράνια σφαίρα, ώστε να φαίνεται με δυσκολία από την Ελλάδα, χαμηλά στον νότιο ορίζοντα. Από την ετήσια ηλιοκεντρική παράλλαξη 8,2508 χιλιοστών του δευτερολέπτου της μοίρας, ο α Μικροσκοπίου απέχει περίπου 395 έτη φωτός από εμάς. Ωστόσο ο αστέρας πλησιάζει τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση Ακτινική ταχύτητα −15 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (54 χιλιάδες χιλιόμετρα ανά ώρα).

Ο α Μικροσκοπίου είναι εξελιγμένος γίγαντας αστέρας με φασματικό G. Η ηλικία του εκτιμάται σε 400 εκατομμύρια έτη, ενώ η μάζα του σε 3,19 φορές τη μάζα του Ήλιου. Ο αστέρας έχει διασταλεί σε 18,4 φορές τη διάμετρο του Ήλιου, δηλαδή έχει όγκο 6 χιλιάδες φορές και πλέον μεγαλύτερο του ηλιακού. Η απόλυτη λαμπρότητα του αστέρα είναι 173 ± 25 φορές μεγαλύτερη αυτής του Ήλιου (που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος −0,45 ± 0,20) με επιφανειακή θερμοκρασία 4881 K, η οποία προσδίδει στο φως του κίτρινο χρώμα.

Το 2014 αποκαλύφθηκε ότι ο α Μικροσκοπίου είναι πιθανώς φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας. Από την άλλη, έχει έναν οπτικό συνοδό αστέρα, τον CCDM J20500-3347B, που έχει οπτικό φαινόμενο μέγεθος 10,0 και απέχει 20,4 δευτερόλεπτα της μοίρας από τον α Μικροσκοπίου, σε γωνία θέσης 166° και δεν σχετίζεται στον χώρο με αυτόν, όντας σε πολύ διαφορετική απόσταση από τη Γη.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Μικροσκοπίου

Κατηγορία:Μικροσκόπιον (αστερισμός)
Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου G
Κατηγορία:Αστέρες με ονομασία κατά Bayer
Κλεόδημος Βουδούρης

Ο **Κλεόδημος Βουδούρης** (γενν. 1887) ήταν Έλληνας παιδίατρος, υφηγητής της Παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ο Κλεόδημος Βουδούρης γεννήθηκε στη Σόμα της Μικράς Ασίας και σπούδασε στη Σμύρνη και κατόπιν στη Γαλλία, όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας της Ιατρικής από το Πανεπιστήμιο της Λυών. Ερχόμενος στην Αθήνα ως πρόσφυγας, άνοιξε ιδιωτικό ιατρείο στην Πλατεία Κάνιγγος, ενώ ήδη το 1922 διορίσθηκε διευθυντής της παιδιατρικής κλινικής του τότε «Νοσοκομείου Προσφύγων Αθηνών», θέση που διετήρησε έως το 1932. Το 1931-1932 ήταν επιμελητής της παιδιατρικής κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ υφηγητής του αναγορεύθηκε το 1935. Από το ίδιο έτος μέχρι το 1956 ήταν διευθυντής του παιδιατρικού τμήματος του δημόσιου νοσοκομείου «Αγία Όλγα».

Ο Κλ. Βουδούρης ήταν μέλος παιδιατρικών επιστημονικών εταιρειών και συνέγραψε περισσότερες από 40 ερευνητικές εργασίες, που δημοσιεύθηκαν σε ελληνικά και ξένα ιατρικά περιοδικά.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8

Κατηγορία:Έλληνες παιδίατροι
Ωμπέν Βουέ

Ο **Ωμπέν Βουέ** (, 1595-1641) ήταν Γάλλος ζωγράφος, νεότερος αδελφός του πολύ διαπρεπέστερου ζωγράφου Σιμόν Βουέ (ο πατέρας τους Λωράν ήταν επίσης ζωγράφος).

Ο Ωμπέν πήγε και έμεινε με τον αδελφό του στη Ρώμη από το 1619 για να μάθει ζωγραφική. Εκεί o Ωμπέν επηρεάσθηκε πολύ από τον Καραβάτζο, όπως εμφαίνεται στα πρώιμα έργα του, μεταξύ των οποίων και στο εμβληματικό «Ο Δαυίδ κρατών την κεφαλή του Γολιάθ», γεγονός που τον κατέστησε έναν από τους «καραβατζίστι», μια ομάδα καλλιτεχνών που περιελάμβανε και τους Γκουίντο Ρένι, Νικολά Ρενιέ και Ντομένικο Φέττι. Ωστόσο ο Ωμπέν Βουέ επέστρεψε στη Γαλλία το 1620 ή το 1621, ενώ ο αδελφός του κάθισε στην Ιταλία 6 ακόμα έτη, έως το 1627. Το 1621 ο Ωμπέν διορίσθηκε ζωγράφος στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας.

Περί το 1630 ο Ωμπέν ζωγράφισε δύο τεράστιους πίνακες σε καμβά για τον κυρίως ναό του παρεκκλησίου των Μελανών Μετανοούντων στην Τουλούζη: τον «Χάλκινο όφι» και την «Εύρεση του Τιμίου Σταυρού», αλλά αμφοτεροι ολοκληρώθηκαν από έναν μαθητή του, τον Ζαν Σενέλ (*Jean Senelle*, 1605-1671). Το 1634 ο Ωμπέν Βουέ εργάσθηκε στο παρεκκλήσιο του Παλαιού Κάστρου (*Château-Vieux*) στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι. Περίπου την ίδια εποχή εργαζόταν και στη σχολή που είχε ιδρύσει στο Παρίσι ο αδελφός του, όπου συμμετείχε στην ολοκλήρωση κάποιων από τους πίνακες του Σιμόν Βουέ. Το ύστερο καλλιτεχνικό ύφος και οι συνθέσεις του Ωμπέν είναι παρόμοια με εκείνα του Σιμόν, καθώς ζωγράφιζε μορφές τυλιγμένους με χιτώνες με φωτεινά χρώματα προκειμένου να διασπά την ενότητα μιας σκηνής, συχνά με τις μορφές τοποθετημένες η μία επάνω από την άλλη, όπως ο παρατηρητής στο έργο «Ο Εκατόνταρχος Κορνήλιος γονατίζει ενώπιον του Αγίου Πέτρου» (1639, σήμερα το έργο αυτό βρίσκεται στο παρεκκλήσιο του Αγίου Πέτρου, του Καθεδρικού Ναού της Παναγίας των Παρισίων). Μερικά άλλα έργα του Ωμπέν Βουέ είναι τα εξής:

[thumb|«Ο Δαυίδ κρατών την κεφαλή του Γολιάθ», ελαιογραφία σε καμβά, [Μουσείο Καλών Τεχνών του Μπορντώ]]
* «Η απελευθέρωση του Αγίου Πέτρου», Μουσείο των Αυγουστίνων, Τουλούζη
* «Ο θάνατος του Ανανία και της Σαπφείρας», 1632, Μουσείο Καλών Τεχνών της Ρουέν.
* «Το κυνήγι του Μελεάγρου», Μουσείο Καλών Τεχνών της Ρεν.
* «Μοναχός ανασταίνων νεκρό»
* «Ο Χριστός στο Όρος των Ελαιών», 1640
* «Θρήνος επάνω από τον νεκρό Χριστό»
* «Αλληγορία της Αφθονίας»
* «Η Αγία Αικατερίνη της Αλεξανδρείας»

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8

Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 17ου αιώνα
Βροντίνος

Ο **Βροντίνος** (αρχ. ελλ. *Βροντῖνος*, 6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας προσωκρατικός και πυθαγόρειος φιλόσοφος από το Μεταπόντιο, γνωστός και ως **Βροτίνος** (αρχ. ελλ. *Βροτῖνος*). Υπήρξε προσωπικός φίλος του Πυθαγόρα. Ο επιφανής φιλόσοφος Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης είχε αφιερώσει τα έργα του στον Βροντίνο και στους φιλοσόφους Λέοντα και Βαθύλλο. Σύμφωνα με κάποιες πηγές ήταν ο πατέρας της Θεανούς, ενώ σύμφωνα με άλλες ήταν ο σύζυγός της.

Στον Βροντίνο αποδίδονται κάποια ποιήματα των Ορφικών, όπως το *Φυσικά* και το *Χιτών και δίκτυον*, το οποίο αποδίδεται και στον Ζώπυρο τον Ηρακλειώτη.

Ο Συριανός (5ος αι. μ.Χ.) αναφέρεται στον «Βροτίνο» ως εισηγητή της απόψεως ότι η πυθαγόρεια μονάδα, ή το *[[πρώτον κινούν]]*, «υπερβαίνει όλα τα είδη του λόγου και της ουσίας σε ισχύ και κύρος», μια απόπειρα εισαγωγής ενός στοιχείου της πλατωνικής φιλοσοφίας στην πυθαγόρεια φιλοσοφία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Προσωκρατικοί φιλόσοφοι
Πρώτη Μάχη της Χομς

Η Α΄ **Μάχη της Χομς** δόθηκε στη Χομς της Συρίας στις 10 Δεκεμβρίου 1260, μεταξύ των Ιλχανιδών και της μουσουλμανικής συμμαχίας της Συρίας.

Μετά τη νίκη των Μαμελούκων επί των Ιλχανιδών στη Μάχη του Αΐν Τζαλούτ τον Σεπτέμβριο του 1260, ολόκληρη η Συρία, συμπεριλαμβανομένου του Χαλεπίου, έπεσε στα χέρια των Μαμελούκων.  Εξοργισμένος με την ήττα του Αΐν Τζαλούτ, ο Χουλαγκού απέστειλε έναν άλλο στρατό υπό τον Μπαϊντάρ, έναν από τους στρατηγούς των Κιτμπουκά και επιζώντα του Αΐν Τζαλούτ.  Τον Νοέμβριο του 1260, οι μογγολικές δυνάμεις κατάφεραν να ανακαταλάβουν το Χαλέπιο. Ειδοποιημένος γι' αυτό, ο Αγιουβίδης ηγεμόνας της Χομς, Αλ-Ασράφ Μουσά, σχημάτισε συνασπισμό με τον εμίρη της Χάμα, Αλ-Μανσούρ, και τους Μαμελούκους εμίρηδες του Χαλεπίου.  

Οι μογγολικές δυνάμεις αντιμετώπισαν τους μουσουλμάνους στη Χομς, κοντά στον τάφο του Άραβα διοικητή, Χαλίντ ιμπν αλ-Ουαλίντ. Ο μογγολικός στρατός αποτελούνταν από 6.000 άνδρες, ενώ ο μουσουλμανικός στρατός είχε μόνο 1.400 άνδρες. Οι Μογγόλοι σχημάτισαν οκτώ σχηματισμούς με δύναμη 1.000 ανδρών μπροστά, ενώ οι υπόλοιποι παρατάχθηκαν πίσω του. Οι μουσουλμάνοι χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: το κέντρο με επικεφαλής τον Αλ-Ασράφ, το δεξί υπό τον Αλ-Μανσούρ και το αριστερό υπό τους εμίρηδες του Χαλεπίου. 

Λίγα είναι γνωστά για τη μάχη, αν και μουσουλμανικές πηγές αναφέρουν ότι η ομίχλη και η ζέστη στέγνωσαν τους Μογγόλους. Τελικά, ο μουσουλμανικός συνασπισμός αναδείχθηκε νικητής στη μάχη, και ο ηγέτης των Βεδουίνων, Ζαμίλ μπιν Αλί, επιτέθηκε στους Μογγόλους από τα νώτα, συμβάλλοντας στην ήττα των Μογγόλων. Η πλειοψηφία των Μογγόλων σκοτώθηκε ή αιχμαλωτίστηκε. 

Η νίκη στη Χομς αύξησε την αυτοπεποίθηση των Μουσουλμάνων εναντίον των Μογγόλων, την οποία ορισμένα χρονικά των Μαμελούκων θεωρούσαν πιο σημαντική νίκη από την Αΐν Τζαλούτ.  Η παρουσία των Αγιουβιδών στη Συρία σύντομα έληξε μετά από αυτή τη μάχη. 

## Δείτε επίσης
* Β΄ Μάχη της Χομς (1281)
* Μάχη του Βαντί αλ-Χαζαντάρ (1299/1300)

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφία
* Spencer C. Tucker (2019), Συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή από την Αρχαία Αίγυπτο έως τον 21ο αιώνα. https://books.google.com/books?id=KanOEAAAQBAJ&dq=Homs+December+10+1260&pg=PT1048
* Kenneth M. Setton (1969), Ιστορία των Σταυροφοριών, Τόμος II. https://books.google.com/books?id=2dsycrclykIC&dq=Homs+10+december+1260&pg=PA714
* Ντέιβιντ Αμπουλάφια (1995), Η Νέα Μεσαιωνική Ιστορία του Κέιμπριτζ: Τόμος 5, C.1198-c.1300. https://books.google.com/books?id=bclfdU_2lesC&dq=Aleppo+1260+Mamluk&pg=PA582

Κατηγορία:13ος αιώνας στο Μαμελουκικό Σουλτανάτο (Κάιρο)
Κατηγορία:Μάχες του Σουλτανάτου των Μαμελούκων (Κάιρο)
Απόστολος Αλεξόπουλος

Ο **Απόστολος "Λάκης" Αλεξόπουλος** (Καρδίτσα, 6 Νοεμβρίου 1937) είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και επιχειρηματίας, ο οποίος διετέλεσε αθλητικός παράγοντας και πρόεδρος της ομάδας καλαθοσφαίρισης του ΠΑΟΚ.

## Βιογραφία
Γενήθηκε το 1937 στην Καρδίτσα όπου και μεγάλωσε. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο 1ο Λύκειο Αρρένων της Καρδίτσας. 

Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη και αποφοίτησε από το Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1960. Έκτοτε εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη.

Από το 1961 ανέπτυξε αξιοσημείωτη επαγγελματική δραστηριότητα στον τεχνικό και κατασκευαστικό τομέα Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και ηγετικό στέλεχος της κατασκευαστικής εταιρείας, «Δομοτεχνική», με παρουσία σε μεγάλα τεχνικά έργα, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του κλάδου στη Βόρεια Ελλάδα. Το 2023, και λόγω της κρίσης, η εταιρεία του χρεοκόπησε οριστικά.

Την δεκαετία του 1990 ασχολήθηκε ενεργά με τον αθλητισμό. Στον χώρο του αθλητισμού συνδέθηκε στενά με την καλαθοσφαιρική ομάδα του ΠΑΟΚ, διατελώντας βασικός μεγαλομέτοχος και πρόεδρος της ΚΑΕ ΠΑΟΚ κατά την περίοδο 1996–1999. Κατά τη διάρκεια της διοίκησής του, η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, σημειώνοντας μία από τις σημαντικές επιτυχίες της σύγχρονης ιστορίας της. 

Μετά την αποχώρησή του, τιμήθηκε για το έργο και την προσφορά του, και παρέμεινε ενεργός σχολιαστής και υποστηρικτής του συλλόγου, εκφράζοντας θέσεις για την πορεία και τα προβλήματα του επαγγελματικού μπάσκετ.

## Δωρεές
Στη γενέτειρά του πόλη, την Καρδίτσα, έχει κάνει κατά καιρούς πολλές δωρεές για να γίνουν έργα, ενώ ομώνυμος δρόμος της πόλης -στη γειτονιά που μεγάλωσε- φέρει το όνομά του. Τα έτη 2005-2015 έκανε δωρεά στο τότε ΤΕΙ Θεσσαλίας, ώστε φοιτητές με καταγωγή από το νομό Καρδίτσας να λαμβάνουν φοιτητικές υποτροφίες.

## Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος και έχει τρία ενήλικα παιδιά, και τα τρία είναι μηχανικοί. Από το 2000, ζει μαζί με την σύζυγό του μόνιμα στον Βόλο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Απόφοιτοι του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Ολτζάθ

Η **Ολτζάθ***, Oljath, Öljätäi,*  (  ) ήταν βασιλική σύζυγος της Γεωργίας ως σύζυγος δύο διαδοχικών βασιλέων, του Βαχτάνγκ Β΄ (βασ. 1289–1292 ) και του Δαυίδ Η΄ (βασ. 1292–1311). Ήταν κόρη του Αμπακά Χαν, του Μογγόλου Ιλχάν του Ιράν.

## Προέλευση
Η Ολτζάθ ήταν νεότερη κόρη του Αμπακά. Η μητέρα της ήταν είτε η σύζυγος του Αμπακά, Μαρία Παλαιολογίνα, νόθη κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, είτε η Μπουλουτζίν *εγκετσί*, παλλακίδα. Ήταν, επομένως, δισεγγονή του Τζένγκις Χαν.   

## Πρώτος γάμος
Το ανώνυμο *Χρονικό των Εκατό Ετών* του 14ου αι., μέρος των *[[Γεωργιανά Χρονικά|Γεωργιανών Χρονικών]]*, αναφέρει ότι, μετά την θανάτωση του Δημητρίου Β΄ της Γεωργίας το 1289, ο Ιλχάν Αργκούν έστειλε τον ισχυρό Γεωργιανό ευγενή Χουτλουμπουγκά στον Δαυίδ Α΄ της Ιμερέτι, θείο του εκτελεσμένου μονάρχη, προστάζοντάς τον να στείλει τον γιο του Βαχτάνγκ (Β΄), τον οποίο σκόπευε να ανεβάσει στον θρόνο της Γεωργίας, και να του δώσει σε γάμο την αδελφή του Ολτζάθ.  Η βασιλεία του Βαχτάνγκ Β΄ ήταν βραχύβια, και απεβίωσε το 1292, χωρίς να αφήσει γνωστούς απογόνους.

## Δεύτερος γάμος
Μετά το τέλος τού συζύγου της, η Ολτζάθ παντρεύτηκε, με τη συγκατάθεση του Ιλχάν, τον εξάδελφο και διάδοχο του Βαχτάνγκ Β΄, Δαβίδ Η΄, γιο του Δημητρίου Β΄. Ο Δαβίδ Η΄ σύντομα ξεσήκωσε επανάσταση κατά της μογγολικής ηγεμονίας, και οχυρώθηκε στα βουνά του Μτιουλέτι . Το 1298 ο Ολτζάθ ήταν μέλος της αντιπροσωπείας, που έστειλε ο Δαβίδ Η΄ για διαπραγματεύσεις με τον Μογγόλο διοικητή Κουτλουσάχ, ο οποίος φέρθηκε στη βασίλισσα με ιδιαίτερη τιμή, καθώς ήταν Μογγόλα πριγκίπισσα. Στην Ολτζάθ δόθηκαν διαβεβαιώσεις για την ασφάλεια του βασιλιά, καθώς και το δαχτυλίδι και η πετσέτα, το τελευταίο ως ένδειξη χάριτος, ενώ ο Σιμπουτσί, γιος του Κουτλουσάχ, προσφέρθηκε ως όμηρος. Η βασίλισσα, ωστόσο, συνελήφθη, και όταν ο Δαβίδ Η΄ αρνήθηκε να προσέλθει αυτοπροσώπως στις διαπραγματεύσεις, μεταφέρθηκε στο Ιράν. Ο Ιλχάν αποφάσισε ότι δεν έπρεπε να επιστρέψει ξανά στον σύζυγό της. Όταν ο Δαβίδ Η΄ το έμαθε αυτό, το 1302 νυμφεύτηκε την κόρη του Χαμαντά Σουραμελί.  Δεν αναφέρονται παιδιά στα μεσαιωνικά χρονικά από την ένωση της Ολιάθ με τον Δαβίδ Η΄, αλλά μία σύγχρονη υπόθεση θεωρεί γιους τους τον Μελχισεδέκ και τον Ανδρόνικο, τους πρίγκιπες της Αλαστάνης του 13ου αι., γνωστούς από τα σύγχρονα έγγραφα.  

## Τρίτος γάμος
Ο μικρανιψιός του Ολτζάθ, Ολτζαϊτού, κατέλαβε για λίγο τη Δαμασκό από τους Μαμελούκους το 1312. Ήταν όταν οι Μαμελούκοι εμίρηδες, ο πρώην κυβερνήτης του Χαλεπίου Σαμς αλ-Ντιν Καρά Σονκούρ και ο κυβερνήτης της Τρίπολης αλ-Αφράμ, αυτομόλησαν στο Ολτζαϊτού. Παρά τα αιτήματα έκδοσης από την Αίγυπτο, ο Ιλχάν έθεσε τον Καρά Σονκούρ (τώρα με το νέο όνομα: Ακ Σονκούρ) στο κυβερνείο της Μαραγκέχ και τον αλ-Αφράμ στο Χαμαντάν.  Ο Καρά Σονκούρ έλαβε το χέρι της Ολτζάθ στις 17 Ιανουαρίου 1314 και μία προίκα αξίας 30.000 δηναρίων.  Ο Καρά Σονκούρ σκοτώθηκε από τον Αμπού Σαΐντ το 1328, με αντάλλαγμα την εκτέλεση τού Τιμουρτάς το 1327. Η περαιτέρω ζωή της Ολτζάθ είναι άγνωστη.

## Παραπομπές


## Πηγές
*
*
*
*
*
*
*

Κατηγορία:Μπορτζίγκιν
4 Αετού

Ο **4 Αετού** (4 Aquilae, συντομογραφ. 4 Aql) αποτελεί έναν μεμονωμένο λευκό αστέρα στον αστερισμό Αετό.

## Αστροφυσικά χαρακτηριστικά
Παρότι λογίζεται ως ασθενές αστέρι, καθίσταται ορατό με γυμνό μάτι έχοντας φαινόμενο μέγεθος 5,02. Η απόσταση του μπορεί να εκτιμηθεί από την ετήσια μετατόπιση παράλλαξης (6,7 mas), απέχοντας περίπου 480 έτη φωτός. Πλησιάζει τη Γη με ηλιοκεντρική ακτινική ταχύτητα -13 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο.

Πρόκειται για ένα αστέρι τύπου Β με αστρική ταξινόμηση Β9 V. Κατηγοριοποιήθηκε ως αστέρι Be από τον Άρνε Σλέττεμπακ το 1982, γεγονός που δείχνει ότι αφορά ιονισμένο περιστροφικό αέριο. Πραγματοποιεί αστρική περιστροφή 259 χλμ./δευτ., και θεάται σχεδόν από τον ισημερινό. Διαθέτει 3,6 φορές την ηλιακή μάζα και 3 φορές την ακτίνα του Ήλιου. Εκπέμπει κατά 294 φορές περισσότερο από την  φωτεινότητα του Ήλιου, καθώς και από την φωτόσφαιρα του σε ενεργό θερμοκρασία 10.965 K.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος αστέρων του Αετού

## Παραπομπές



Κατηγορία:Αετός (αστερισμός)
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου B
Καρλ Μένινγκερ (μαθηματικός)

Ο **Καρλ Μένινγκερ** (6 Οκτωβρίου 1898 - 2 Οκτωβάρη 1963) ήταν Γερμανός δάσκαλος μαθηματικών και συγγραφέας. Το κύριο έργο του ήταν το *Zahlwort und Ziffer* (Αριθμητικές Λέξεις και Αριθμητικά Αύμβολα) (1934: Αγγλική μετάφραση, *Number Words and Number Symbols*), σχετικά με τα μη ακαδημαϊκά μαθηματικά σε μεγάλο μέρος του κόσμου.  (Η παραλείψη της Αφρικής διορθώθηκε από την Κλαούντια Ζασλάβσκι στο βιβλίο της Η Αφρική Μετρά.) 

## Αναφορές

* Dauben, Joseph Warren, and Christoph Scriba, eds. (2002), *Writing the History of Mathematics*, Birkhäuser, Basel, page 483.
* Menninger, Karl (1934), *Zahlwort und Ziffer*.  Revised edition (1958).  Göttingen: Vandenhoeck and Ruprecht.
* Menninger, Karl (1969), *Number Words and Number Symbols*.  Cambridge, Mass.: The M.I.T. Press.
Βισάλια (Καλιφόρνια)

Η **Βισάλια** (αγγλικά: *Visalia*) είναι πόλη στην κοιλάδα του Σαν Χοακίν της Καλιφόρνια. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 141.384 σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Η Βισάλια είναι η πέμπτη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην κοιλάδα του Σαν Χοακίν, η 38η πιο πυκνοκατοικημένη στην Καλιφόρνια και η 183η στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως έδρα της κομητείας Τουλάρε, η Βισάλια χρησιμεύει ως το οικονομικό και κυβερνητικό κέντρο μιας από τις πιο παραγωγικές γεωργικές κομητείες της χώρας.

## Γεωγραφία
Το υψηλότερο σημείο στην περιοχή Βισάλια-Πόρτερβιλ είναι το όρος Χουίτνυ. Βρίσκεται στα πέρατα της Σιέρα Νεβάδα, περίπου 93 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης, με ύψος 4.421 μέτρα και ήταν από καιρό γνωστό ως το ψηλότερο βουνό στις 48 χαμηλότερες πολιτείες. Τέσσερα κύρια ρέματα διασχίζουν την πόλη. Το κύριο ρέμα είναι ο ποταμός Σεντ Τζονς, ο οποίος ξεκινά από το φράγμα εκτροπής στον ποταμό Καουέα και είναι σε μεγάλο βαθμό εποχιακός. Τα άλλα είναι το Μιλ Κρικ, το Κάμερον Κρικ και το Πάκγουντ Κρικ. Πολλά μικρότερα ρέματα επίσης ρέουν μέσα από την πόλη. Το κανάλι Φριάντ-Κέρν εκτείνεται ακριβώς ανατολικά της πόλης κατά μήκος του δυτικού άκρου των πρόποδων της Σιέρα Νεβάδα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια
Κατηγορία:Έδρες κομητειών της Καλιφόρνια
Επίσκοπος Βερενίκης Χρυσόστομος

Ο **Επίσκοπος Βερενίκης Χρυσόστομος** (κατά κόσμον *Νικόλαος Ξυνός*, Βύρωνας Αττικής, 16 Μαΐου 1941) είναι Έλληνας θεολόγος και ιεράρχης του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Νικόλαος Ξυνός γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1941, στον Βύρωνα της Αττικής. Οι γονείς του κατάγονταν από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας και ο ίδιος ήταν το έκτο παιδί της πολύτεκνης οικογένειας.

Σπούδασε θεολογία στη Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1966. 

Το 1965 χειροτονήθηκε διάκονος από τον σχολάρχη της Ιεράς Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, Μητροπολίτη Σταυρουπόλεως Μάξιμο. Υπηρέτησε ως διάκονος του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών και ως αρχιδιάκονος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσόστομου Β΄. Στις 25 Μαΐου 1969, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο Α´ και τοποθετήθηκε ιερατικός προϊστάμενος στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως Σωτήρος Βύρωνος. Το 1973 έλαβε τα οφφίκια του αρχιμανδρίτη και της πνευματικής πατρότητας. Το 1978 εντάχθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού, υπηρετώντας στον Ιερό Ναό Τριών Ιεραρχών Καισαριανής. Το 1979, μετά από πρόταση του Μητροπολίτη Νέας Σμύρνης Χρυσοστόμου, εντάχθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Σμύρνης και υπηρέτησε στον Ιερό Ναό Αγίου Τρύφωνος Γλυφάδας. Το 1995, μετά από απόφαση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ, τοποθετήθηκε ιερατικός προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίας Μαρίνας Ηλιουπόλεως. Το 2003, ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών, τον κάλεσε να επανέλθει στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Σμύρνης και τον τοποθέτησε στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Αργυρουπόλεως.

Το 2021, η αγιορειτική αδελφότητα Θεοφιλαίων, με επιμελητή τον Αρχιμανδρίτη Χερουβείμ Αποστόλου (Αγιαννανίτη), εξέδωσε σε δύο τόμους τη ζωή, το έργο και τις ομιλίες του.

Στις 24 Νοεμβρίου 2022, εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας ως Επίσκοπος Βερενίκης, βοηθός του Πατριάρχη, υπηρετώντας στο Μετόχι του Πατριαρχείου στην Αθήνα. Στις 18 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους, χειροτονήθηκε στον επισκοπικό βαθμό στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών από τον Μητροπολίτη Γέρων Λεοντοπόλεως Γαβριήλ.

## Παραπομπές

Βερενίκης Χρυσόστομος
Νταρμαμπάλα

Ο **Νταρμαμπάλα,** *Darmabala,* που αποδίδεται επίσης ως Dharmapala  (τυπικά θιβετιανά: "Προστάτης του Νόμου", μογγολικά:  ,  ) ήταν αυτοκρατορικός πρίγκιπας της δυναστείας Γιουάν. Ήταν εγγονός του Κουμπλάι Χαν και γιος του διαδόχου του, πρίγκιπα Ζεντζίν. Ήταν πρόγονος των επόμενων μοναρχών Γιουάν που ήρθαν μετά τον Τιμούρ Χαν (αυτοκράτορα Τσενγκζόνγκ) και των βασιλέων Γκοριέο μετά τον βασιλιά Γκονγκμίν.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1264 από τον Ζεντζίν και τη σύζυγό του Κοκατζίν Χατούν, ως δεύτερος γιος του ζευγαριού. Νυμφεύτηκε την Νταγκί από τη φυλή Χονγκιράντ γύρω στο 1278.  Μετά το τέλος του Ζεντζίν στις 5 Ιανουαρίου 1286, ο Νταρμαμπάλα θεωρήθηκε ισχυρός υποψήφιος για τη θέση του διαδόχου του θρόνου από τον παππού του, και διορίστηκε διοικητής του μογγολικού στρατού στο νησί Τζετζού. Ο Μάρκο Πόλο τον περιέγραψε ως «ραχιτικόο».  Αποστάλθηκε στο Χουαϊτζόου από τον Κουμπλάι το 1291, όπου αρρώστησε. Νοσηλεύτηκε στο Χανμπαλίκ μέχρι το 1292, και εκεί απεβίωσε. Μετονομάστηκε μετά θάνατον σε αυτοκράτορα Ζαοσένγκ Γιανξιάο (昭聖衍孝皇帝) από τον Κιουλούγκ Χαν και του δόθηκε το όνομα Σουνζόνγκ (顺宗).

## Οικογένεια
Είχε τρεις γιους και μία κόρη από δύο συζύγους:

# Νταγκί Χατούν, μεταθανάτια: αυτοκράτειρα Zαοξιάν Γουανσένγκ (昭獻元聖皇后)
#* Χαγισάν, αργότερα Κιουλούγκ Χαν (αυτοκράτορας Γουζονγκ)
#* Aγιουρβαντά, αργότερα Μπουγιαντού Χατούν (αυτοκράτορας Ρενζόνγκ)
#* Σένγκε Ράγκι του Λου
# παλλακίδα Γκουό (郭氏妃子)
#* Aμουγκά  (πριν από το 1281 - 1324), 1ος πρίγκιπας του Γουέι (魏王)
#** Αρούκ (άκμασε 1330), πρίγκιπας του Ξιτζίνγκ (西靖王)
#** Μπουλού Τεμούρ 2ος πρίγκιπας του Γουέι (魏王)
#*** πριγκίπισσα Νογκούκ (απεβ. 1365) 
#** Ναϊλά Μπουκά
#*** Μπουγιάν Τεμούρ, 3ος πρίγκιπας του Γουέι (魏王)
#** πριγκίπισσα Τζογκούκ (1308–1325) 
#** Μπαγιάν Χουτάγκ, πριγκίπισσα Γκιονγκουά (απεβ. 1344) 

## Αναφορές


Κατηγορία:Μπορτζίγκιν