Κίνημα Arts and Crafts

[δεξιά|μικρογραφία|Σχέδιο του [Ουίλιαμ Μόρις για την ταπετσαρία Trellis, 1862]]
Το **κίνημα Arts and Crafts** ήταν μια διεθνής τάση στις διακοσμητικές και καλές τέχνες που αναπτύχθηκε αρχικά και εκτενέστερα στις Βρετανικές Νήσους και στη συνέχεια εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη Βρετανική Αυτοκρατορία και στην υπόλοιπη Ευρώπη και την Αμερική.

Το κίνημα ξεκίνησε ως αντίδραση στην αντιληπτή φτωχοποίηση των διακοσμητικών τεχνών και στις συνθήκες παραγωγής τους, και άνθισε στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική μεταξύ 1880 και 1920. Αποτελεί τη ρίζα του Μοντέρνου Στυλ, της βρετανικής έκφρασης αυτού που αργότερα ονομάστηκε κίνημα Αρ Νουβό, το οποίο επηρέασε έντονα. Στην Ιαπωνία, εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1920 ως κίνημα Μινγκέι. Αντιπροσώπευε την παραδοσιακή χειροτεχνία και συχνά χρησιμοποιούσε μεσαιωνικά, ρομαντικά ή λαϊκά στυλ διακόσμησης. Υποστήριζε την οικονομική και κοινωνική μεταρρύθμιση και ήταν αντιβιομηχανικό στον προσανατολισμό του. Είχε ισχυρή επιρροή στις τέχνες στην Ευρώπη μέχρι να εκτοπιστεί από τον μοντερνισμό τη δεκαετία του 1930, ενώ η επιρροή του συνεχίστηκε μεταξύ των τεχνιτών, των σχεδιαστών και των πολεοδόμων για πολύ καιρό μετά.

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Τ.Τ. Κόμπντεν-Σάντερσον σε μια συνάντηση της Arts and Crafts Exhibition Society το 1887, αν και οι αρχές και το στυλ στο οποίο βασίστηκε αναπτύσσονταν στην Αγγλία για τουλάχιστον 20 χρόνια. Εμπνεύστηκε από τις ιδέες του ιστορικού Τόμας Κάρλαϊλ, του κριτικού τέχνης Τζον Ράσκιν και του σχεδιαστή Ουίλιαμ Μόρις. Στη Σκωτία, συνδέεται με σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Τσαρλς Ρένι Μάκιντος. Τα βιβλία του Βιολέ λε Ντυκ για τη φύση και τη γοτθική τέχνη διαδραματίζουν επίσης ουσιαστικό ρόλο στην αισθητική του κινήματος Arts and Crafts.

## Προέλευση και επιρροές

### Σχεδιαστική μεταρρύθμιση
Το κίνημα Arts and Crafts προέκυψε από την προσπάθεια μεταρρύθμισης του σχεδιασμού και της διακόσμησης στα μέσα του 19ου αιώνα στη Βρετανία. Ήταν μια αντίδραση ενάντια στην αντιληπτή πτώση των προτύπων που οι μεταρρυθμιστές συνέδεαν με τα μηχανήματα και την εργοστασιακή παραγωγή. Η κριτική τους οξύνθηκε από τα αντικείμενα που είδαν στη Μεγάλη Έκθεση του 1851, τα οποία θεωρούσαν υπερβολικά περίτεχνα, τεχνητά και αγνοούσαν τις ιδιότητες των υλικών που χρησιμοποιούσαν. Ο ιστορικός τέχνης Νικολάους Πέβσνερ γράφει ότι τα εκθέματα έδειχναν «άγνοια αυτής της βασικής ανάγκης για τη δημιουργία σχεδίων, και την ακεραιότητα της επιφάνειας», καθώς και ότι διέθεταν «χυδαιότητα στη λεπτομέρεια».

Η μεταρρύθμιση του σχεδιασμού ξεκίνησε με τους διοργανωτές της Έκθεσης Χένρι Κόουλ (1808–1882), Όουεν Τζόουνς (1809–1874), Μάθιου Ντίγκμπι Γουάιατ (1820–1877) και Ρίτσαρντ Ρέντγκρεϊβ (1804–1888), οι οποίοι αποδοκίμασαν την υπερβολική διακόσμηση και τα μη πρακτικά ή κακοφτιαγμένα πράγματα. Οι διοργανωτές ήταν «ομόφωνοι στην καταδίκη των εκθεμάτων». Ο Όουεν Τζόουνς, για παράδειγμα, παραπονέθηκε ότι «ο αρχιτέκτονας, ο ταπετσιέρης, ο βαφέας χαρτιού, ο υφαντής, ο τυπογράφος και ο αγγειοπλάστης» παρήγαγαν «καινοτομία χωρίς ομορφιά ή ομορφιά χωρίς ευφυΐα». Από αυτές τις επικρίσεις των βιομηχανικών προϊόντων προέκυψαν διάφορες εκδόσεις που εξέθεσαν τις ορθές αρχές του σχεδιασμού που θεωρούσαν οι συγγραφείς. Η *Συμπληρωματική Έκθεση για το Σχέδιο* του Ρίτσαρντ Ρέντγκρεϊβ (1852) ανέλυε τις αρχές του σχεδίου και της διακόσμησης και παρακαλούσε για «περισσότερη λογική στην εφαρμογή της διακόσμησης». 

Άλλα έργα ακολούθησαν σε παρόμοια κατεύθυνση, όπως το *Industrial Arts of the Nineteenth Century* του Γουάιατ (*Βιομηχανικές τέχνες του 19ου αιώνα*, 1853), *Wissenschaft, Industrie und Kunst* του Γκότφριντ Σέμπερ (*Επιστήμη, βιομηχανία και τέχνη*, 1852), το *Analysis of Ornament* του Ραλφ Γουόρνουμ (*Ανάλυση του στολιδιού*, 1856), το *Manual of Design* του Ρέντγκρεϊβ (*Εγχειρίδιο σχεδιασμού*, 1876) και το *Grammar of Ornament* του Τζόουνς (*Γραμματική του στολιδιού*, 1856). Το *Grammar of Ornament* είχε ιδιαίτερη επιρροή, διανεμήθηκε αφειδώς ως φοιτητικό βραβείο και κυκλοφόρησε σε εννέα επανεκδόσεις μέχρι το 1910.

Ο Τζόουνς δήλωσε ότι το στολίδι «πρέπει να είναι δευτερεύον σε σχέση με το αντικείμενο που διακοσμείται», ότι πρέπει να υπάρχει «καταλληλότητα του στολιδιού σε σχέση με το αντικείμενο που διακοσμείται» και ότι οι ταπετσαρίες και τα χαλιά δεν πρέπει να έχουν μοτίβα «που παραπέμπουν σε οτιδήποτε άλλο εκτός από επίπεδο ή πεδίο». Ένα ύφασμα ή μια ταπετσαρία στη Μεγάλη Έκθεση θα μπορούσε να είναι διακοσμημένο με ένα φυσικό μοτίβο που να μοιάζει όσο το δυνατόν πιο αληθινό, ενώ αυτοί οι συγγραφείς υποστήριζαν τα επίπεδα και απλουστευμένα φυσικά μοτίβα. Ο Ρεντγκρέιβ επέμενε ότι το «στυλ» απαιτούσε υγιή κατασκευή πριν από τον στολισμό και σωστή επίγνωση της ποιότητας των χρησιμοποιούμενων υλικών. «Η *χρησιμότητα* πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι του στολισμού».
[μικρογραφία|''The Nature of Gothic'' του [Τζον Ράσκιν, που τυπώθηκε από Ουίλιαμ Μόρις στις Εκδόσεις Κέλμσκοτ το 1892 στον Χρυσό Τύπο τους, εμπνευσμένο από τον τυπογράφο του 15ου αιώνα Νικολάς Γένσον. Αυτό το κεφάλαιο από τις *[[Οι πέτρες της Βενετίας (βιβλίο)|Πέτρες της Βενετίας]]* ήταν ένα είδος μανιφέστου για το κίνημα Arts and Crafts.]]
Ωστόσο, οι μεταρρυθμιστές του σχεδιασμού στα μέσα του 19ου αιώνα δεν προχώρησαν τόσο μακριά όσο οι σχεδιαστές του κινήματος Arts and Crafts. Ασχολήθηκαν περισσότερο με το στολίδι παρά με την κατασκευή, είχαν ελλιπή κατανόηση των μεθόδων κατασκευής και δεν άσκησαν κριτική στις βιομηχανικές μεθόδους ως τέτοιες. Αντίθετα, το κίνημα Arts and Crafts ήταν εξίσου κίνημα κοινωνικής μεταρρύθμισης όσο και σχεδιαστικής μεταρρύθμισης, και οι κορυφαίοι επαγγελματίες του δεν διαχώριζαν τα δύο.

## Κοινωνικές και σχεδιαστικές αρχές

### Κριτική της βιομηχανίας
Ο Ουίλιαμ Μόρις συμμεριζόταν την κριτική του Ράσκιν για τη βιομηχανική κοινωνία και κάποια στιγμή επιτέθηκε στο σύγχρονο εργοστάσιο, στη χρήση μηχανημάτων, στον καταμερισμό της εργασίας, στον καπιταλισμό και στην απώλεια των παραδοσιακών μεθόδων χειροτεχνίας. Όμως η στάση του απέναντι στα μηχανήματα ήταν ασυνεπής. Κάποια στιγμή είπε ότι η παραγωγή με μηχανήματα ήταν «εντελώς κακό», αλλά σε άλλες περιόδους ήταν πρόθυμος να αναθέσει έργα σε κατασκευαστές που ήταν σε θέση να ανταποκριθούν στα πρότυπα του με τη βοήθεια των μηχανών. Ο Μόρις είπε ότι σε μια «αληθινή κοινωνία», όπου δεν κατασκευάζονταν ούτε πολυτέλειες ούτε φτηνά σκουπίδια, τα μηχανήματα θα μπορούσαν να βελτιωθούν και να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση των ωρών εργασίας.  Η Φιόνα ΜακΚάρθι λέει ότι «σε αντίθεση με μεταγενέστερους ζηλωτές όπως ο Γκάντι, ο Γουίλιαμ Μόρις δεν είχε πρακτικές αντιρρήσεις για τη χρήση των μηχανημάτων καθεαυτήν, αρκεί οι μηχανές να παρήγαγαν την ποιότητα που χρειαζόταν».

Ο Μόρις επέμενε ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι τεχνίτης-σχεδιαστής που εργάζεται με το χέρι και υποστήριζε μια κοινωνία ελεύθερων τεχνιτών, όπως πίστευε ότι υπήρχε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. «Επειδή οι τεχνίτες έπαιρναν ευχαρίστηση από τη δουλειά τους», έγραψε, «ο Μεσαίωνας ήταν μια περίοδος μεγαλείου στην τέχνη των απλών ανθρώπων … Οι θησαυροί στα μουσεία μας τώρα είναι μόνο τα κοινά σκεύη που χρησιμοποιούνταν στα νοικοκυριά εκείνης της εποχής, όταν εκατοντάδες μεσαιωνικές εκκλησίες - η καθεμία ένα αριστούργημα - χτίστηκαν από απλοϊκούς αγρότες». Η μεσαιωνική τέχνη αποτέλεσε το πρότυπο για μεγάλο μέρος του σχεδιασμού της Arts and Crafts, και η μεσαιωνική ζωή, λογοτεχνία και οικοδομή εξιδανικεύτηκαν από το κίνημα.

Οι οπαδοί του Μόρις είχαν επίσης διαφορετικές απόψεις για τα μηχανήματα και το εργοστασιακό σύστημα. Για παράδειγμα, ο Τ. Ρ. Άσμπι, κεντρική μορφή του κινήματος Arts and Crafts, δήλωσε το 1888 ότι: «Δεν απορρίπτουμε τη μηχανή, την καλωσορίζουμε. Αλλά θα επιθυμούσαμε να τη δούμε να κυριαρχείται». Αφού έβαλε ανεπιτυχώς τη συντεχνία του Guild and School of Handicraft εναντίον των σύγχρονων μεθόδων κατασκευής, αναγνώρισε ότι «ο σύγχρονος πολιτισμός στηρίζεται στις μηχανές», αλλά συνέχισε να επικρίνει τις βλαβερές συνέπειες αυτού που αποκαλούσε «μηχανισμό», λέγοντας ότι «η παραγωγή ορισμένων μηχανικών αγαθών είναι τόσο κακή για την εθνική υγεία όσο και η παραγωγή προϊόντων από ζαχαροκάλαμο που καλλιεργείται από σκλάβους ή από προϊόντα που πλέκονται από παιδιά».  Ο Γουίλιαμ Άρθουρ Σμιθ Μπένσον, από την άλλη πλευρά, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να προσαρμόσει το ύφος της τέχνης και της χειροτεχνίας σε μεταλλοτεχνία που παράγεται υπό βιομηχανικές συνθήκες.

Ο Μόρις και οι οπαδοί του πίστευαν ότι ο καταμερισμός της εργασίας στον οποίο στηριζόταν η σύγχρονη βιομηχανία ήταν ανεπιθύμητος, αλλά ο βαθμός στον οποίο κάθε σχέδιο θα έπρεπε να εκτελείται από τον σχεδιαστή ήταν θέμα συζήτησης και διαφωνίας. Δεν εκτελούσαν όλοι οι καλλιτέχνες του Arts and Crafts κάθε στάδιο της κατασκευής των προϊόντων οι ίδιοι, και μόνο τον εικοστό αιώνα αυτό έγινε απαραίτητο για τον ορισμό της χειροτεχνίας. Παρόλο που ο Μόρις ήταν διάσημος για την πρακτική εμπειρία που αποκτούσε ο ίδιος σε πολλές τέχνες (όπως η ύφανση, η βαφή, η εκτύπωση, η καλλιγραφία και το κέντημα), δεν θεωρούσε προβληματικό τον διαχωρισμό σχεδιαστή και εκτελεστή στο εργοστάσιό του. Ο Γουόλτερ Κρέιν, στενός πολιτικός συνεργάτης του Μόρις, δεν έβλεπε με καλό μάτι τον καταμερισμό της εργασίας τόσο για ηθικούς όσο και για καλλιτεχνικούς λόγους και υποστήριζε σθεναρά ότι ο σχεδιασμός και η κατασκευή θα έπρεπε να προέρχονται από το ίδιο χέρι. Ο Λιούις Φόρμαν Ντέι, φίλος και σύγχρονος του Κρέιν, ο οποίος, όπως και ο Κρέιν, θαύμαζε απερίφραστα τον Μόρις, διαφωνούσε έντονα με τον Κρέιν. Πίστευε ότι ο διαχωρισμός του σχεδιασμού και της εκτέλεσης ήταν όχι μόνο αναπόφευκτος στον σύγχρονο κόσμο, αλλά και ότι μόνο αυτού του είδους η εξειδίκευση επέτρεπε το καλύτερο στον σχεδιασμό και το καλύτερο στην κατασκευή.

Λίγοι από τους ιδρυτές της Arts and Crafts Exhibition Society επέμεναν ότι ο σχεδιαστής θα πρέπει να είναι και ο κατασκευαστής. Ο Πίτερ Φλάουντ, γράφοντας τη δεκαετία του 1950, ανέφερε ότι «οι ιδρυτές της Εταιρείας … δεν εκτέλεσαν ποτέ τα δικά τους σχέδια, αλλά τα παρέδιδαν πάντοτε σε εμπορικές εταιρείες». Η ιδέα ότι ο σχεδιαστής θα έπρεπε να είναι ο κατασκευαστής και ο κατασκευαστής ο σχεδιαστής «δεν προήλθε από τον Μόρις ή την πρώιμη διδασκαλία της Arts and Crafts, αλλά μάλλον από το δόγμα της δεύτερης γενιάς της επεξεργασίας που εκπονήθηκε την πρώτη δεκαετία του [εικοστού] αιώνα από άνδρες όπως ο Γ. Ρ. Λέθαμπι». 

### Σοσιαλισμός
Πολλοί από τους σχεδιαστές του κινήματος Arts and Crafts ήταν σοσιαλιστές, όπως οι Μόρις, Τ. Τζ. Κόμπντεν Σάντερσον, Γουόλτερ Κρέιν, Τ. Ρ. Άσμπι, Φίλιπ Γουέμπ, Τσαρλς Φόκνερ και Α. Χ. Μακμούρντο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1880, ο Μόρις ξόδευε περισσότερο χρόνο στην προώθηση του σοσιαλισμού παρά στον σχεδιασμό και την κατασκευή. Ο Άσμπι δημιούργησε μια κοινότητα τεχνιτών με την ονομασία Guild of Handicraft στο ανατολικό Λονδίνο, η οποία αργότερα μετακόμισε στο Τσίπινγκ Κάμπντεν. Όσοι οπαδοί του δεν ήταν σοσιαλιστές, όπως ο Άλφρεντ Χόαρ Πάουελ, υποστήριζαν μια πιο ανθρώπινη και προσωπική σχέση μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου. Ο Λιούις Φόρμαν Ντέι ήταν ένας άλλος επιτυχημένος και σημαίνων σχεδιαστής του Arts and Crafts που δεν ήταν σοσιαλιστής, παρά τη μακρά φιλία του με τον Κρέιν.

### Σύνδεση με άλλα μεταρρυθμιστικά κινήματα
Στη Βρετανία, το κίνημα συνδέθηκε με την ενδυματολογική μεταρρύθμιση, τον αγροτισμό, το κίνημα των κηπουπόλεων και την αναβίωση του δημοτικού τραγουδιού. Όλα συνδέονταν, σε κάποιο βαθμό, με το ιδεώδες της «απλής ζωής». Στην ηπειρωτική Ευρώπη το κίνημα συνδέθηκε με τη διατήρηση των εθνικών παραδόσεων στην οικοδομή, τις εφαρμοσμένες τέχνες, τον οικιακό σχεδιασμό και την ενδυμασία.

## Ανάπτυξη
Τα σχέδια του Μόρις έγιναν γρήγορα δημοφιλή, προσελκύοντας το ενδιαφέρον όταν το έργο της εταιρείας του εκτέθηκε στη Διεθνή Έκθεση του 1862 στο Λονδίνο. Μεγάλο μέρος αυτού του έργου είναι εμπνευσμένο από το *Dictionnaire* του Βιολέ λε Ντυκ. Το μεγαλύτερο μέρος της πρώιμης δουλειάς της Morris & Co ήταν για εκκλησίες και ο Μόρις ανέλαβε σημαντικές παραγγελίες για τον εσωτερικό σχεδιασμό του παλατιού του Αγίου Ιακώβου και του μουσείου του Νότιου Κένσινγκτον (σήμερα Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου). Αργότερα το έργο του έγινε δημοφιλές στη μεσαία και ανώτερη τάξη, παρά την επιθυμία του να δημιουργήσει μια δημοκρατική τέχνη, και μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, ο σχεδιασμός Arts and Crafts σε σπίτια και οικιακούς εσωτερικούς χώρους ήταν το κυρίαρχο στυλ στη Βρετανία, που αντιγραφόταν σε προϊόντα κατασκευασμένα με συμβατικές βιομηχανικές μεθόδους.

Η εξάπλωση των ιδεών του Arts and Crafts στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πολλών ενώσεων και κοινοτήτων χειροτεχνίας, αν και ο Μόρις είχε ελάχιστη σχέση με αυτές λόγω της ενασχόλησής του με τον σοσιαλισμό εκείνη την εποχή. Εκατόν τριάντα οργανώσεις Arts and Crafts δημιουργήθηκαν στη Βρετανία, οι περισσότερες μεταξύ 1895 και 1905.

Το 1881, η Εγκλαντάιν Λουίζα Τζεμπ, η Μαίρη Φρέιζερ Τάιτλερ και άλλοι εγκαινίασαν την Home Arts and Industries Association για να ενθαρρύνουν τις εργατικές τάξεις, ιδίως εκείνες των αγροτικών περιοχών, να ασχοληθούν με χειροτεχνίες υπό επίβλεψη, όχι με σκοπό το κέρδος, αλλά για να τους προσφέρουν χρήσιμες ασχολίες και να βελτιώσουν το γούστο τους. Μέχρι το 1889 είχε 450 τάξεις, 1.000 δασκάλους και 5.000 μαθητές.

Το 1882, ο αρχιτέκτονας A. Χ. Μακμούρντο δημιούργησε την Century Guild, μια σύμπραξη σχεδιαστών όπως οι Σέλγουιν Ίματζ, Χέρμπερτ Χορν, Κλέμεντ Χίτον και Μπέντζαμιν Κρέσγουικ.

Το 1884, ιδρύθηκε η Συντεχνία Εργαζομένων στην Τέχνη από πέντε νέους αρχιτέκτονες, τους Γουίλιαμ Λέθαμπι, Έντουαρντ Πράιορ, Έρνεστ Νιούτον, Μέρβιν Μακάρτνεϊ και Τζέραλντ Χόρσλεϊ, με στόχο να φέρει κοντά τις καλές και τις εφαρμοσμένες τέχνες και να αναβαθμίσει το κύρος των τελευταίων. Διευθυντής του ήταν αρχικά ο Τζορτζ Μπλάκολ Σίμοντς. Μέχρι το 1890 η Συντεχνία αριθμούσε 150 μέλη, αντιπροσωπεύοντας τον αυξανόμενο αριθμό των επαγγελματιών του στυλ Arts and Crafts. Εξακολουθεί να υφίσταται.

Το 1887 ιδρύθηκε η Arts and Crafts Exhibition Society, η οποία έδωσε το όνομά της στο κίνημα, με πρόεδρο τον Γουόλτερ Κρέιν, η οποία διοργάνωσε την πρώτη της έκθεση στη Νέα Γκαλερί του Λονδίνου τον Νοέμβριο του 1888. Ήταν η πρώτη έκθεση σύγχρονων διακοσμητικών τεχνών στο Λονδίνο μετά τη χειμερινή έκθεση της γκαλερί Γκρόσβενορ του 1881. Η Morris & Co. εκπροσωπήθηκε έντονα στην έκθεση με έπιπλα, υφάσματα, χαλιά και κεντήματα. Ο Έντουαρντ Μπερν-Τζόουνς παρατήρησε: "εδώ για πρώτη φορά μπορεί κανείς να μετρήσει λίγο την αλλαγή που συνέβη τα τελευταία είκοσι χρόνια".

Το 1888, ο Τ. Ρ. Άσμπι, ένας από τους σημαντικότερους μεταγενέστερους εφαρμοστές του στυλ στην Αγγλία, ίδρυσε τη Συντεχνία και Σχολή Χειροτεχνίας στο Ιστ Εντ του Λονδίνου. Η συντεχνία ήταν ένας βιοτεχνικός συνεταιρισμός που είχε ως πρότυπο τις μεσαιωνικές συντεχνίες και είχε ως στόχο να δώσει στους εργαζόμενους ικανοποίηση από τη χειροτεχνία τους. Οι ειδικευμένοι τεχνίτες, που εργάζονταν με βάση τις αρχές του Ράσκιν και του Μόρις, θα παρήγαγαν χειροποίητα προϊόντα και θα διαχειρίζονταν μια σχολή για τους μαθητευόμενους. Η ιδέα έγινε δεκτή με ενθουσιασμό σχεδόν από όλους εκτός από τον Μόρις, ο οποίος είχε πλέον ασχοληθεί με την προώθηση του σοσιαλισμού και θεωρούσε το σχέδιο του Άσμπι τετριμμένο. Από το 1888 έως το 1902 η συντεχνία ευημερούσε, απασχολώντας περίπου 50 άτομα. Το 1902 ο Άσμπι μετέφερε τη συντεχνία εκτός Λονδίνου για να ξεκινήσει μια πειραματική κοινότητα στο Τσίπινγκ Κάμπντεν στο Κότσγουολντς. Το έργο της συντεχνίας χαρακτηρίζεται από απλές επιφάνειες από σφυρήλατο ασήμι, ρέουσα συρματουργία και χρωματιστές πέτρες σε απλές διατάξεις. Ο Άσμπι σχεδίασε κοσμήματα και ασημένια επιτραπέζια σκεύη. Η συντεχνία άκμασε στο Τσίπινγκ Κάμντεν, αλλά δεν ευημέρησε και διαλύθηκε το 1908. Ορισμένοι τεχνίτες παρέμειναν, συμβάλλοντας στην παράδοση της σύγχρονης χειροτεχνίας στην περιοχή.

Μέχρι το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, τα ιδεώδη του Arts and Crafts επηρέασαν την αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη γραφιστική, την εικονογράφηση, τη δημιουργία βιβλίων και τη φωτογραφία, το οικιακό σχέδιο και τις διακοσμητικές τέχνες, συμπεριλαμβανομένων των επίπλων και των ξυλουργικών εργασιών, του βιτρό, της δερματοποιίας, της δαντελοποιίας, του κεντήματος, της κατασκευής χαλιών και της ύφανσης, των κοσμημάτων και των μεταλλικών εργασιών, της σμάλτωσης και της κεραμικής. Μέχρι το 1910, υπήρχε τάση για "Arts and Crafts" και όλα τα χειροποίητα πράγματα. Υπήρξε ένας πολλαπλασιασμός των ερασιτεχνικών χειροτεχνιών μεταβλητής ποιότητας και των ανίκανων μιμητών που έκαναν το κοινό να θεωρεί το Arts and Crafts ως «κάτι λιγότερο, αντί για περισσότερο, ικανό και κατάλληλο για τον σκοπό από ένα συνηθισμένο μαζικά παραγόμενο αντικείμενο».

Η Arts and Crafts Exhibition Society διοργάνωσε έντεκα εκθέσεις μεταξύ 1888 και 1916. Με το ξέσπασμα του πολέμου το 1914 βρισκόταν σε παρακμή και αντιμετώπιζε κρίση. Η έκθεση του 1912 ήταν μια οικονομική αποτυχία. Ενώ οι σχεδιαστές στην ηπειρωτική Ευρώπη έκαναν καινοτομίες στο σχεδιασμό και συμμαχίες με τη βιομηχανία μέσω πρωτοβουλιών όπως η Deutsche Werkbund και νέες πρωτοβουλίες αναλήφθηκαν στη Βρετανία από τα Omega Workshops και την Design in Industries Association, η Arts and Crafts Exhibition Society, τώρα υπό τον έλεγχο μιας παλιάς φρουράς, αποσύρθηκε από το εμπόριο και τη συνεργασία με τους κατασκευαστές προς την καθαρά χειροποίητη χειροτεχνία και αυτό που η Τάνια Χάροντ περιγράφει ως "αποεμπορευματοποίηση". Η απόρριψη του εμπορικού της ρόλου θεωρήθηκε σημείο καμπής στην τύχη της. Ο Νικολάους Πέβσνερ στο βιβλίο του *Pioneers of Modern Design* παρουσιάζει το κίνημα Arts and Crafts ως ριζοσπάστες του σχεδιασμού που επηρέασαν το μοντέρνο κίνημα, αλλά δεν κατάφεραν να αλλάξουν και τελικά αντικαταστάθηκαν από αυτό.

## Αρχιτεκτονική
Πολλοί από τους ηγέτες του κινήματος Arts and Crafts είχαν εκπαιδευτεί ως αρχιτέκτονες (π.χ. Γουίλιαμ Μόρις, Α. Χ. Μακμούρντο, Τσ. Ρ. Άσμπι, Γ. Ρ. Λέθαμπι) και το κίνημα είχε την πιο ορατή και διαρκή επιρροή του στις κατασκευές.

Το Red House, στο Μπέξλεϊχιθ του Λονδίνου, που σχεδιάστηκε για τον Μόρις το 1859 από τον αρχιτέκτονα Φίλιπ Γουέμπ, αποτελεί παράδειγμα του πρώιμου στυλ Arts and Crafts, με τις καλοδιαστασιολογημένες συμπαγείς μορφές του, τις φαρδιές βεράντες, την απότομη στέγη, τις οξυκόρυφες καμάρες των παραθύρων, τα τζάκια από τούβλα και τα ξύλινα εξαρτήματα. Ο Γουέμπ απέρριψε την κλασική και άλλες αναβιώσεις ιστορικών στυλ που βασίζονταν σε μεγαλοπρεπή κτίρια και βασίστηκε στον σχεδιασμό του στη βρετανική λαϊκή αρχιτεκτονική, εκφράζοντας την υφή των συνηθισμένων υλικών, όπως η πέτρα και τα κεραμίδια, με μια ασύμμετρη και γραφική σύνθεση του κτιρίου.

Το προάστιο Μπέντφορντ Παρκ του Λονδίνου, που χτίστηκε κυρίως τις δεκαετίες του 1880 και 1890, διαθέτει περίπου 360 σπίτια σε στυλ Arts and Crafts και κάποτε ήταν διάσημο για τους κατοίκους του, υποστηρικτές του αισθητισμού. Αρκετά Almshouses χτίστηκαν σε στυλ Arts and Crafts, για παράδειγμα, το Whiteley Village, στο Σάρεϊ, που χτίστηκε μεταξύ 1914 και 1917, με πάνω από 280 κτίρια, και τα Dyers Almshouses, στο Σάσσεξ, που χτίστηκαν μεταξύ 1939 και 1971. Η κηπούπολη Letchworth, η πρώτη κηπούπολη, εμπνεύστηκε από τα ιδανικά της Arts and Crafts.

## Καλλιτεχνική εκπαίδευση
Οι ιδέες του Μόρις υιοθετήθηκαν από το Νέο Εκπαιδευτικό Κίνημα στα τέλη της δεκαετίας του 1880, το οποίο ενσωμάτωσε τη διδασκαλία της χειροτεχνίας στα σχολεία του Άμποτσχολμ (1889) και του Μπεντέιλς (1892), ενώ η επιρροή του έχει σημειωθεί στα κοινωνικά πειράματα του Ντάρτινγκτον Χολ στα μέσα του 20ού αιώνα.

Οι επαγγελματίες του Arts and Crafts στη Βρετανία ασκούσαν κριτική στο κυβερνητικό σύστημα καλλιτεχνικής εκπαίδευσης που βασιζόταν στον αφηρημένο σχεδιασμό με ελάχιστη διδασκαλία της πρακτικής χειροτεχνίας. Αυτή η έλλειψη χειροτεχνικής εκπαίδευσης προκάλεσε επίσης ανησυχία στους βιομηχανικούς και επίσημους κύκλους, και το 1884 μια Βασιλική Επιτροπή (αποδεχόμενη τη συμβουλή του Γουίλιαμ Μόρις) συνέστησε ότι η καλλιτεχνική εκπαίδευση θα έπρεπε να δίνει μεγαλύτερη προσοχή στην καταλληλότητα του σχεδίου για το υλικό στο οποίο επρόκειτο να εκτελεστεί.  Η πρώτη σχολή που έκανε αυτή την αλλαγή ήταν η Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνίας του Μπέρμιγχαμ, η οποία «πρωτοστάτησε στην εισαγωγή του εκτελεσμένου σχεδίου στη διδασκαλία της τέχνης και του σχεδίου σε εθνικό επίπεδο (δουλεύοντας στο υλικό για το οποίο προοριζόταν το σχέδιο αντί να σχεδιάζει στο χαρτί)». Στην έκθεση του εξωτερικού εξεταστή του 1889, ο Γουόλτερ Κρέιν επαίνεσε τη Σχολή Τέχνης του Μπέρμιγχαμ για το γεγονός ότι «εξέταζε το σχέδιο σε σχέση με τα υλικά και τη χρήση.» Υπό τη διεύθυνση του Έντουαρντ Τέιλορ, διευθυντή της από το 1877 έως το 1903, και με τη βοήθεια του Χένρι Πέιν και του Τζόζεφ Σάουθχολ, η Σχολή του Μπέρμιγχαμ έγινε ένα κορυφαίο κέντρο Τέχνης και Χειροτεχνίας.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία και περαιτέρω ανάγνωση

* 
* 
* 
*  online review
* 
* 
* 
* Cormack, Peter. *Arts & crafts stained glass* (Yale UP, 2015).
* 
* 
* Danahay, Martin. "Arts and Crafts as a Transatlantic Movement: CR Ashbee in the United States, 1896–1915." *Journal of Victorian Culture* 20.1 (2015): 65–86.
* Greensted, Mary. *The arts and crafts movement in Britain* (Shire, 2010).
* 
* 
* Kreisman, Lawrence, and Glenn Mason. *The Arts & Craft Movement in the Pacific Northwest* (Timber Press, 2007).
* Krugh, Michele. "Joy in labour: The politicization of craft from the arts and crafts movement to Etsy." *Canadian Review of American Studies* 44.2 (2014): 281–301. online
* Luckman, Susan. "Precarious labour then and now: The British arts and crafts movement and cultural work revisited." *Theorizing Cultural Work* (Routledge, 2014) pp.&nbsp;33–43 online.
* 
* 
* Mascia-Lees, Frances E. "American Beauty: The Middle Class Arts and Crafts Revival in the United States." in *Critical Craft* (Routledge, 2020) pp.&nbsp;57–77.
* Meister, Maureen. *Arts and Crafts Architecture: History and Heritage in New England* (UP of New England, 2014).
* 
* 
* Penick, Monica, Christopher Long, and Harry Ransom Center, eds. *The rise of everyday design: The arts and crafts movement in Britain and America* (Yale UP, 2019).
* Richardson, Margaret. *Architects of the arts and crafts movement* (1983)
* Tankard, Judith B. *Gardens of the Arts and Crafts Movement* (Timber Press, 2018)
* 
* Thomas, Zoë. "Between Art and Commerce: Women, Business Ownership, and the Arts and Crafts Movement." *Past & Present* 247.1 (2020): 151–196. online
* Triggs, Oscar Lovell. *The arts & crafts movement* (Parkstone International, 2014).
* 

Κατηγορία:19ος αιώνας στις τέχνες
Κατηγορία:20ός αιώνας στις τέχνες
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά ρεύματα
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Διακοσμητικές τέχνες
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη
Κατηγορία:Τέχνες στο Ηνωμένο Βασίλειο
Κατηγορία:Χειροτεχνία