open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σουνίκας

Ο **Σουνίκας** ήταν Ούνος που υπηρέτησε στο βυζαντινό στρατό κατά τον ιβηρικό πόλεμο, κατά την πρώιμη βασιλεία του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ (527-565).

## Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Ζαχαρία της Μυτιλήνης, ο Σουνίκας ήταν Ούνος που κατέφυγε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όπου βαφτίστηκε χριστιανός. Το 527 ήταν αξιωματικός που βρισκόταν στο φρούριο της Δάρας στη Μεσοποταμία μαζί με τον Σίμμα και το υπερασπίστηκε από τις επιθέσεις των Σασσανίδων Περσών . 

Το 530 εμφανίζεται ως δούκας, αν και δεν είναι σαφές αν κατείχε την εδαφική διοίκηση του δουκάτου Μεσοποταμίας ή αν είχε μόνο τον τίτλο. Με αυτή την ιδιότητα, συμμετείχε στη μεγάλη βυζαντινή νίκη στη Μάχη του Δάρας τον Ιούνιο του 530, όπου, μαζί με τον Αϊγάν, διηύθυνε μια μονάδα 600 ιππέων Ούνων που παρατάχθηκαν στα αριστερά της βυζαντινής παράταξης. Κατά τη διάρκεια της μάχης, οι Ούννοι απέκρουσαν την περσική επίθεση και έπειτα απεστάλησαν από τον Βυζαντινό διοικητή Βελισάριο για να ενισχύσουν τα δεξιά της παράταξης. Εκεί, ο Σουνίκας σκότωσε τον Πέρση, δεύτερο σε τάξη διοικητή, Βαρασμανά, αναγκάζοντας τους Πέρσες να υποχωρήσουν, ενισχύοντας τη βυζαντινή νίκη.

Την επόμενη χρονιά, υπηρέτησε ξανά κάτω από τον Βελισάριο στη νέα του εκστρατεία εναντίον των Σασσανίδων της Περσίας. Με δική του πρωτοβουλία, οδήγησε μια δύναμη στην περσική οπισθοφυλακή, όπου έπιασε αιχμάλωτους πολλούς  Πέρσες και οι άραβες συμμάχους τους. Επειδή όμως είχε ενεργήσει χωρίς εντολές εξόργισε τον Βελισάριο και χάρη στην επέμβαση του μάγιστρου Ερμογένη επήλθε συμφιλίωση.  Στη Μάχη του Καλλίνικου (19 Απριλίου 531), ο Σουνίκας και ο Σίμας τοποθετήθηκαν στην αριστερή πλευρά της παράταξης. Αν και απωθούσαν τις διαδοχικές περσικές επιθέσεις, το υπόλοιπο του στρατού νικήθηκε και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Ο Σουνίκας και οι άντρες του, ως επί το πλείστον πεζικό, συνέχισαν να αγωνίζονται, εμποδίζοντας τους Πέρσες να καταδιώξουν τους ηττημένους Βυζαντινούς. Μετά τη μάχη αυτή τίποτε δεν είναι γνωστό γι' αυτόν.

## Παραπομπές


## Πηγές
*
*Martindale, John R., ed. (1992). The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume III, AD 527–641. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20160-8.

Κατηγορία:Ούννοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες
Κατάλογος χωρών της Παιδικής Eurovision

δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Συμμετοχή από το 2003:
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης που εμφανίζει τις νίκες της κάθε χώρας στο διαγωνισμό
Σαράντα μία χώρες έχουν συμμετάσχει στον διαγωνισμό τραγουδιού Junior Eurovision από τότε που ξεκίνησε το 2003. Δέκα από αυτές έχουν κερδίσει κάποια έκδοση του διαγωνισμού. Ο διαγωνισμός διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση, διεξάγεται ετησίως μεταξύ των μελών της Ένωσης. Οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς από διαφορετικές χώρες υποβάλλουν τραγούδια στην εκδήλωση και ψηφίζουν για να καθορίσουν τον νικητή στον διαγωνισμό.

Η συμμετοχή στο διαγωνισμό είναι κυρίως ανοικτή σε όλους τους ενεργούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς μέλη της Ένωσης. Για να είναι ενεργό μέλος, οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί πρέπει να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης ή να ανήκουν σε κράτος-μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η επιλεξιμότητα συμμετοχής δεν καθορίζεται από τη γεωγραφική ένταξη στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Το Euro στο όνομα "Eurovision" δεν έχει άμεση σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολλές χώρες εκτός των συνόρων της Ευρώπης συμμετέχουν, όπως η Κύπρος, η Αρμενία και το Ισραήλ, στη Δυτική Ασία, από το 2003, το 2007 και το 2012 αντίστοιχα. Η Αυστραλία έκανε ντεμπούτο το 2015. Επιπλέον, αρκετές διηπειρωτικές χώρες με μέρος της επικράτειάς τους στην Ευρώπη επίσης συμμετέχουν: η Ρωσία από το 2005, η Γεωργία από το 2007, το Αζερμπαϊτζάν από το 2012 και το Καζακστάν από το 2018. Η Αυστραλία μεταδίδει τον διαγωνισμό από το 2003, αλλά έκανε ντεμπούτο το 2015. Η Ουαλία, η οποία έκανε το ντεμπούτο της το 2018, είναι η πρώτη μη ανεξάρτητη περιοχή που συμμετέχει στο διαγωνισμό.

Η Λευκορωσία και η Ολλανδία συμμετέχουν στον διαγωνισμό κάθε χρόνο, ενώ η Ελβετία μπήκε μόνο μία φορά το 2004. Τέσσερις χώρες, η Γερμανία, η Σλοβακία, το Μονακό και η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, προσπάθησαν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό, αλλά αποσύρθηκαν πριν κάνουν το ντεμπούτο τους.

## Ντεμπούτα χωρών ανά έτος

## Παραπομπές


Κατηγορία:Eurovision
Οι περιπέτειες του Πινόκιο (μίνι σειρά)

Οι *περιπέτειες του Πινόκιο* είναι μια δραματική σειρά βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κάρλο Κολόντι, σκηνοθετημένο από τον Λουίτζι Κομεντσίνι, και μεταδόθηκε για πρώτη φορά από την ιταλική τηλεόραση στο κανάλι Rai 1 τον Απρίλιο του 1972, χωρισμένο σε πέντε επεισόδια, με συνολική διάρκεια 280 λεπτά. Στη συνέχεια επαναλήφθηκε, πάλι σε πέντε επεισόδια, με την ευκαιρία των 10 χρόνων της ταινίας, το 1982, και πάλι στο Rai 1.

Ο Κομεντσίνι έκανε μια μεγαλύτερη έκδοση, 320 λεπτών, χωρισμένη σε έξι επεισόδια. Αυτή η έκδοση προσαρμόστηκε επίσης στα γαλλικά, από τον Pierre Cholodenko, για να μεταδοθεί τον Δεκέμβριο του 1972 από το γαλλικό κανάλι *[[Première chaîne de l ORTF]]*. 

Πρωταγωνιστές είναι οι Andrea Balestri (Πινόκιο), Νίνο Μανφρέντι (Τζεπέτο),Τζίνα Λολομπρίτζιτα (η Νεράιδα), Φράνκο Φράνκι (η Γάτα), Τσίτσο Ινγκράσια (η Αλεπού), Βιττόριο ντε Σίκα (ο δικαστής), Λάιονελ Στάντερ (Mangiafoco), Domenico Santoro (Lucignolo).

## Πλοκή
Όπως και το διάσημο μυθιστόρημα, η τηλεταινία εξιστορεί τις περιπέτειες της διάσημης μαριονέτας, όμως, σε αντίθεση με τη λογοτεχνική έκδοση, ο Πινόκιο παίζεται από ένα πραγματικό αγόρι, που μόνο σε κάποια σημεία μεταμορφώνεται σε μαριονέτα (σε αυτή τη σειρά, ο Πινόκιο γίνεται κούκλα ή παιδί για να τιμωρηθεί, να ανταμειφθεί, ή να σωθεί από τη Νεράιδα, μέχρι το τέλος, όταν γίνεται για πάντα παιδί  λόγω της καλής του συμπεριφοράς, και η ψυχή του αφήνει τη νεκρή μαριονέτα).

## Ελληνική μεταγλώττιση
Στην ελληνική μεταγλώττιση ακούστηκαν: Χρυσούλα Παπαδοπούλου, Γιώργος Πετρόχειλος, Γιάννης Στεφόπουλος, Σοφία Παναηλίδου, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Νίκος Νίκας, Μάντυ Λάμπου, Βίνα Παπαδοπούλου, Λουκάς Φραγκούλης.

## Μουσική
Η περίφημη μουσική επένδυση της τηλεταινίας δημιουργήθηκε από τον Φιορέντζο Κάρπι, και είχε πολλές επανεκτελέσεις. Από τα έργα του, θυμόμαστε:

* το τραγούδι του Lucignolo (τίτλοι αρχής)
* το τραγούδι του Πινόκιο ή *Σκανταλιά* (τίτλοι τέλους των επεισοδίων)
* το τραγούδι *Αναζητώντας τροφή*, το οποίο έχει μελαγχολικό χαρακτήρα 
* το τραγούδι του Τζεπέτο, το οποίο ερμηνεύτηκε και ως τραγούδι από το Νίνο Μανφρέντι (τίτλοι τέλους της σειράς)
* το τραγούδι της Γαλάζιας Νεράιδας, το οποίο, επίσης, έχει προσαρμοστεί σε μορφή τραγουδιού.

## Τα γυρίσματα
Παρά το γεγονός ότι το περιβάλλον του μυθιστορήματος ήταν η Τοσκάνη, τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν κυρίως στην περιφέρεια του Λάτσιο, μεταξύ των επαρχιών της Ρώμης και του Βιτέρμπο:

## Εικόνες

Αρχείο:Geppetto Manfredi.jpg|Ο Νίνο Μανφρέντι ως Τζεπέτο
Αρχείο:Gina Lollobrigida with Vladimir Putin (2003).jpg|Η Τζίνα Λολομπρίτζιτα υποδύθηκε τη γαλάζια νεράιδα
Αρχείο:Volpe.jpg|Ο Τσίτσο Ινγκράσια υποδύθηκε την αλεπού


## Σημειώσεις


## Που σχετίζονται με στοιχεία

* Οι περιπέτειες του Πινόκιο
* Ο πινόκιο (μίνι σειρά ή τηλεταινία)

## Άλλα έργα

Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες
Κατηγορία:Πινόκιο
Ανάλυση 8Κ

μικρογραφία|360x360εσ|Διάγραμμα σύγκρισης
μικρογραφία|Υλικό σε ανάλυση 8Κ από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (επιλέξτε "πηγή WebM" από το μενού για προβολή).
Η **ανάλυση 8Κ** αναφέρεται σε οποιαδήποτε οθόνη ή οθόνη με πλάτος περίπου 8000 εικονοστοιχείων. Η 8K UHD είναι η τρέχουσα υψηλότερη ανάλυση μέγιστης υψηλής ευκρίνειας (UHDTV) στην ψηφιακή τηλεόραση και στην ψηφιακή κινηματογραφία. Η 8K σε 8K UHD αναφέρεται στην οριζόντια ανάλυση των 7.680 εικονοστοιχείων (ή πίξελ), σχηματίζοντας τις συνολικές διαστάσεις της εικόνας (7680 × 4320). Είναι γνωστή και ως 4320p, η οποία αναφέρεται στην κατακόρυφη ανάλυση.

Το 8K UHD έχει διπλάσια οριζόντια και διπλάσια κατακόρυφα εικονοστοιχεία σε σχέση με το 4K UHD. Επίσης είναι τετραπλάσια της γραμμικής ανάλυσης 1080p (Full HD) και εξαπλάσια της γραμμικής ανάλυσης 720p.

Οι οθόνες υψηλής ανάλυσης, όπως η οθόνη 8Κ, επιτρέπουν σε κάθε εικονοστοιχείο να διακρίνεται από το ανθρώπινο μάτι όταν βλέπεται σε τυπική απόσταση από την οθόνη. Η ανάλυση 8Κ μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία βελτιωμένων βίντεο χαμηλότερης ανάλυσης μέσω ενός συνδυασμού τεχνικών περικοπής και / ή με τεχνικές υποδειγματογράφησης που χρησιμοποιούνται στην επεξεργασία βίντεο και φιλμ. Οι αναλύσεις όπως η 8K επιτρέπουν στους κινηματογραφιστές να φωτογραφίζουν σε υψηλή ανάλυση με έναν ευρύ φακό ή σε περαιτέρω απόσταση, σε περίπτωση δυνητικά επικίνδυνων αντικειμένων (όπως σε ντοκιμαντέρ άγριας ζωής), επιτρέποντας τη μεγέθυνση και τη περικοπή μετά την παραγωγή. Η τεχνική περιλαμβάνει τη λήψη ενός μέρους της αρχικής εικόνας 8Κ και την περικοπή της ώστε να ταιριάζει με μια μικρότερη ανάλυση, όπως το ισχύον βιομηχανικό πρότυπο για τηλεοράσεις υψηλής ευκρίνειας (4Κ, 1080p και 720p).

Η ανάλυση οθόνης 8K είναι ο διάδοχος της ανάλυσης 4K. Οι κατασκευαστές τηλεοράσεων κινήθηκαν για να κάνουν το 4Κ ένα νέο πρότυπο μέχρι το 2017. Η σκοπιμότητα μιας ταχείας μετάβασης σε αυτό το νέο πρότυπο είναι αμφισβητήσιμη ενόψει της απουσίας πόρων μετάδοσης.

Το 2018, λίγες φωτογραφικές μηχανές είχαν τη δυνατότητα να τραβήξουν βίντεο σε 8K, με την NHK να είναι μία από τις μοναδικές εταιρείες που δημιούργησαν μια μικρή κάμερα εκπομπής με αισθητήρα εικόνας 8K. Το 2018 η Red Digital Cinema Camera Company είχε παραδώσει τουλάχιστον τρεις κάμερες 8K με αισθητήρα Full Frame και Super 35. Μέχρις ότου διατίθενται σημαντικές πηγές περιεχομένου, η 8Κ πιστεύεται ότι θα γίνει μια γενική ανάλυση οθόνης για τους καταναλωτές περί το 2023, όπως αναφέρεται στις συστάσεις της Φάσης-Β του φόρουμ UHD. Παρ 'όλα αυτά, οι σκηνοθέτες πιέζουν τη ζήτηση για κάμερες 8K λόγω της ικανότητάς τους να καταγράφουν καλύτερα βίντεο 4K.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τεχνολογία
Πατριωτική Ριζοσπαστική Ένωση

Η **Πατριωτική Ριζοσπαστική Ένωση** (**ΠΑΤ.ΡΙ.Ε.**) ήταν εθνικιστικό ελληνικό πολιτικό κόμμα, το οποίο ιδρύθηκε το 2018. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Ελευθέριος Συναδινός.

## Ιστορία
Η Πατριωτική Ριζοσπαστική Ένωση ιδρύθηκε στις 22 Ιουνίου 2018, από τον ευρωβουλευτή Ελευθέριο Συναδινό, ο οποίος είχε αποχωρήσει από τη Χρυσή Αυγή, παραμένοντας ανεξάρτητος.

Η ίδρυση του κόμματος ανακοινώθηκε από τη Θεσσαλονίκη, σε ειδική εκδήλωση, στην οποία συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο ανεξάρτητος, προερχόμενος από τη Χρυσή Αυγή, βουλευτής Μεσσηνίας Δημήτρης Κουκούτσης και οι πρώην βουλευτές Δέσποινα Σβερώνη και Συμεών Κουμπάνης. Συμμετείχαν επίσης αντιπροσωπείες από την διάφορες οργανώσεις, όπως από το Ριζοσπαστικό Εθνικό Συναγερμό, που συνεργάζονται με την ΠΑΤ.ΡΙ.Ε., και από το Σύνδεσμο Εθνικής Ενότητας.

Το κόμμα ενισχύθηκε περαιτέρω με την προσχώρηση μελών που παραιτήθηκαν από τη Χρυσή Αυγή και άλλες μικρότερες ομάδες.

Τον ίδιο μήνα, ανακοινώθηκε η προσχώρηση του Συνδέσμου Εθνικής Ενότητας στην ΠΑΤ.ΡΙ.Ε., ωστόσο, η Κεντρική Επιτροπή του Συνδέσμου, δεν ενέκρινε τη συνεργασία. Αυτή η εξέλιξη είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση πολλών στελεχών, κυρίως από τη Βόρεια Ελλάδα, μεταξύ αυτών και του Γενικού Γραμματέα του κόμματος, τα οποία εντάχθηκαν στην ΠΑΤ.ΡΙ.Ε.. Το Φεβρουάριο του 2019 συνενώθηκαν με μια σειρά από μικρά κόμματα ή ομάδες του εθνικιστικού χώρου.

Στις 18 Οκτωβρίου 2018, ανακοινώθηκε η στήριξη της υποψηφιότητας του Γιάννη Κουριαννίδη για τον Δήμο της Θεσσαλονίκης. Στις 23 Απριλίου 2019 ανακοινώθηκε η κοινή κάθοδος της ΠΑΤ.ΡΙ.Ε. με τον ΛΑ.Ο.Σ. στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου.

## Αποτελέσματα εκλογών
### Βουλή των Ελλήνων

### Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα
Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα
Ειρήνη Καλλιγά

Η **Ειρήνη Καλλιγά**, κόρη του Αντώνη Μπενάκη, γεννήθηκε στην Αθήνα. Αδέλφια της ήταν ο Κωνσταντίνος και ο Μανόλης Μπενάκης. Σπούδασε κατ’ οίκον με δάσκαλο τον Αλέξανδρο Δελμούζο.  
Το 1930 παντρεύτηκε το Παύλο Καλλιγά και απόκτησαν μια κόρη, την Αιμιλία, αργότερα Γερουλάνου.
Ήταν η ιδρύτρια του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού. 

Την Ειρήνη Καλλιγά τίμησαν πολλοί φορείς για την προσφορά της και έργο της:

*Για τις υπηρεσίες της στα διάφορα νοσοκομεία της Αθήνας της απονεμήθηκε το Παράσημο του Ε.Ε.Σ.
*Της απονεμήθηκε μετάλλιο και το «Πιστοποιητικό Πατριώτου» από τον στρατηγό Harold Alexander, Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Μεσόγειο
*Της απονεμήθηκε το Αργυρό Μετάλλιο του έτους Απόδημου Ελληνισμού για την συμβολή της στην προσπάθεια τόνωσης των δεσμών του Απόδημού Ελληνισμού με την μητέρα πατρίδα.
*Τιμήθηκε και από το Ελληνικό δημόσιο με το Παράσημο Ευποιίας.

Μετά το τέλος του πολέμου δραστηριοποιήθηκε στη Μακεδονία και οργάνωσε την Οικοκυρική Σχολή στη Φλώρινα, την οποία επισκεπτόταν συχνά για να παρακολουθεί την εξέλιξή της. Η Ειρήνη Καλλιγά υπήρξε δραστήρια και σε άλλους πολιτισμικούς φορείς όπως το Μουσείο Μπενάκη.

Το 1939 με δημοκρατική συνείδηση στήριξε την ανεξαρτησία του Οδηγισμού και αρνήθηκε στον Ιωάννη Μεταξά την ενσωμάτωση του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού στην δικτατορική *Εθνική Οργάνωση Νέων*. Έτσι, το Σ.Ε.Ο. αυτοδιαλύεται και επανιδρύεται μετά την απελευθέρωση, το 1945, και η Ειρήνη Καλλιγά γίνεται και πάλι ενεργό μέλος του Δ.Σ. Κατά τη διάρκεια της θητείας της σημειώθηκαν αξιοσημείωτες δράσεις όπως η οργάνωση κατασκηνώσεων, διοργάνωση παγκόσμιων συνεδρίων Οδηγισμού, αποστολές συμπαράστασης σε σεισμόπληκτες περιοχές της Ελλάδας κ.ά.

Στη Θεσσαλονίκη λειτουργεί το Μουσείο Ελληνικού Οδηγισμού από το έτος 2005 που φέρει το όνομα *Ειρήνη Καλλιγά*, προς τιμήν της ιδρύτριας του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Προσκοπισμός και Οδηγισμός στην Ελλάδα
Κατηγορία:Οικογένεια Καλλιγά
Όρσο Β΄ Παρτετσιπάτσιο

Ο **Όρσο Β΄ Παρτετσιπάτσιο** (Ιταλικά : *Orso II Partecipazio*, πέθανε το 932) ήταν ο 18ος και παραδοσιακά ο 16ος Δόγης της Βενετίας (912 - 932), ήταν πιθανότατα εγγονός του Μπαντοάριο Παρτετσιπάτσιο, μικρότερου γιου του Όρσο Α΄ Παρτετσιπάτσιο. Το 912 ενώ επέστρεφε από υπηρεσιακό ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη με τον γιο του δόγη Πιέτρο Τριμπούνο συνελήφθη από έναν Σέρβο πρίγκιπα της Ζαχλουμία, τον Μιχαήλο Βιζεβιτς. Η Βουλγαρία βρισκόταν τότε σε πόλεμο με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία που ήταν επικυρίαρχος της Βενετίας και ο πρίγκιπας που ήταν σύμμαχος των Βουλγάρων τον έστειλε στον Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας με την ελπίδα να διώξει την κυριαρχία του Πέτρου της Σερβίας από την περιοχή.

## Δόγης της Βενετίας

Ο Όρσο Β΄ Παρτετσιπάτσιο εξελέγη νέος Δόγης της Βενετίας σε λαϊκή συνέλευση, αμέσως μετά έστειλε τον γιο του Πιέτρο στην Κωνσταντινούπολη να αποκαταστήσει τις σχέσεις της Βενετίας με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία που είχαν έρθει σε σύγκρουση με τους προκατόχους του. Ο Πιέτρο πήρε τον τίτλο του *"Πρωτοσπαθάριου"* και έγινε εξέχων μέλος της Βενετσιάνικης αριστοκρατίας. Η Αδριατική Θάλασσα μαστιζόταν από Δαλματούς, Σαρακηνούς και Ναρεντίνους πειρατές αλλά ο νέος δόγης δεν ανέλαβε δράση. Η Δημοκρατία της Βενετίας απέκτησε την εποχή του Όρσο Β΄ νομισματοκοπείο. Αποσύρθηκε στο μοναστήρι της Σάντα Φελίτσε στην Αμμιάνα (932) και έζησε εκεί μέχρι τον θάνατο του. Η προτομή του τοποθετήθηκε στην εκκλησία της Παρθένου των Κήπων.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*[Όρσο Β΄ Παρτεσιπάτσιο](http://www.treccani.it/enciclopedia/orso-ii-particiaco_(Dizionario-Biografico)/)

## Δείτε επίσης

*Δόγηδες της Βενετίας

Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Κατηγορία:Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο
Σεμιγαλλική γλώσσα

μικρογραφία|Κατανομή των φυλών της Βαλτικής, γύρω στο 1200 μ.Χ. (τα όρια είναι κατά προσέγγιση)
Η **Σεμιγαλλική**, ή **Ζεμγαλιανή**, είναι εξαφανισμένη γλώσσα της Βαλτικής υποοικογένειας των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών.

## Ιστορία
Ομιλούταν στο βόρειο τμήμα της Λιθουανίας και τις νότιες περιοχές της Λετονίας στη Σεμιγαλλία. Πιστεύεται ότι είχε εξαφανιστεί από τον 16ο αιώνα, με την αφομοίωση των Σεμιγάλλων από τους Λετονούς. Η Σεμιγγαλική είναι γνωστή μόνο από αναφορές σε έγγραφα και κείμενα από πριν από τον 16ο αιώνα.

## Φωνολογία
Η Σεμιγαλλική μοιράζεται ορισμένες φωνολογικές ομοιότητες με τα Κουρονιανά και σε μικρότερο βαθμό τα Λετονικά. Τα κοινά βαλτικά φωνήματα συμφώνων ,  έγιναν ,  σε ποικιλίες των Σεμιγαλλικών. Όλα τα μακρά φωνήεντα και δίφθογγοι στο τέλος των λέξεων στα κοινά βαλτικά μειώνονταν σε απλά βραχέα φωνήεντα στα Σεμιγαλλικά.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ευρώπης
Κατηγορία:Μεσαιωνικές γλώσσες
Αϊγάν

Ο ** Αϊγάν** ήταν ένα βυζαντινός στρατηγός, Ουνικής καταγωγής, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού(527-565).

Το όνομα του χαρακτηριζεται ως ιρανικής καταγωγής από τον Ferdinand Justi και από τον Otto Maenchen-Helfen. Ο Justi δεν ακολουθεί μια ετυμολογία για τη λέξη, αλλά ταξινομεί το όνομα μεταξύ άλλων με καταλήξεις σε -an ή gan. Ο Maenchen-Helfen προτείνει ότι προέρχεται από την τουρκική και ίσως ήταν ένα από τα έξι παιδιά του Ογκούζ Χαν.

Αναφέρεται για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 530, στη Μάχη του Δάρας, όπου πήρε μέρος μαζί με τον Σουνίκα και 600 ιππείς υπό τις διαταγές του Βελισάριου. Βοήθησαν να κρατήσουν την αριστερή περσική πτέρυγα και στη συνέχεια να ενισχύσουν τη βυζαντινή δεξιά πτέρυγα που ήταν υπό τη διοίκηση των Σίμμα και Ασκάνης. Το 533 ο Αϊγάν ήταν μέρος της προσωπικής φρουράς του Βελισάριου που του έδωσε κύρος στο στρατό.

Το 533 ήταν από τους τέσσερις αρχηγούς των ιππέων που έστειλε ο Βελισάριος σε μια εκστρατεία εναντίον των Βανδάλων. Οι άλλοι ήταν ο Ρουφίνο, ο Πάππος και ο Βάρβαρος. Συμμετείχε στη μάχη του Τρικαμάρο ως ένας από τους διοικητές της δεξιάς Βυζαντινής πλευράς. Το καλοκαίρι του 534, όταν ο Βελισάριος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, ο  Αϊγάν παρέμεινε στην Αφρική, κοντά στον Ρουφίνο, υπό τις διαταγές του Σολομώντος. Αργότερα το ίδιο έτος κατά πάσα πιθανότητα ως διοικητής του ιππικού μαζί με τον Ρουφίνο έστησαν ενέδρα στον βανδαλικό στρατό, κερδίζοντας την μάχη και την απελευθέρωση των κρατουμένων τους. Σε αντίποινα, οι βανδαλικές δυνάμεις ανασυντάχθηκαν και ξεκίνησαν νέα επίθεση εναντίον των βυζαντινών στην οποία σκοτώθηκε ο  Αϊγάν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Justi, Ferdinand (1895). Iranisches Namenbuch. Marburgo: N. G. Elwertsche Verlagsbuchhandlung
*Maenchen-Helfen, Otto J. (1973). The World of the Huns: Studies in Their History and Culture. Berkeley, Los Angeles e Londres: University of California Press. ISBN 9780520015968
* Martindale, John R.; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, John (1992). «Aigan». The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20160-8

Κατηγορία:Ούννοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη
Σίμμας

Ο **Σίμμας** ήταν ένα βυζαντινός στρατηγός, Ουνικής καταγωγής, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄(527-565).

Το 527 βρισκόταν στο πλάι του Σουνίκα στο Δάρας και απέκρουσε με επιτυχία τις περσικές επιθέσεις. Αργότερα  το 530  υπηρέτησε κάτω από τον Βελισάριο στην Μάχη του Δάρας, διατάζοντας μια δύναμη 600 ιππέων μαζί με τον Ασκάνη. Το 531, υπηρετώντας και πάλι κάτω από τον Βελισσάριο, συμμετείχε στη βυζαντινή ήττα κατά τη Μάχη του Καλίνικου. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Μαλάλα, ο Σίμμας ήταν Δούκας της Ανατολής το 531, αλλά οι ιστορικοί ης Ύστερης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας συνάγουν ότι ήταν τιμητικός τίτλος.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Martindale, John R.; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, John (1992). «Aigan». The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20160-8

Κατηγορία:Ούννοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Πιέτρο Τριμπούνο

Ο **Πιέτρο Τριμπούνο** (Ιταλικά : *Pietro Tribuno*, πέθανε το 912) ήταν Δόγης της Βενετίας (887 - 912). Ο Πιέτρο Τριμπούνο ήταν γιος του Ντομένικο Τριμπούνο και της Αννέλλας Καντιάνο της ανιψιάς του Πιέτρο Α΄ Καντιάνο που διαδέχθηκε για λίγους μήνες τον υπέργηρο και ασθενή Τζοβάννι Β΄ Παρτεσιπάτσιο. Όταν ανέβηκε στην εξουσία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τους διαδόχους του Καρόλου του Παχύ, έκλεισε δυο συνθήκες με τον Αρνούλφο της Καρινθίας (888, 891). Με την πρώτη ρύθμισε την ασφάλεια των Βενετών που ζούσαν στο εξωτερικό, ο στόχος του ήταν το εμπόριο με την Αυτοκρατορία των Καρολιδών, τα οικονομικά κέρδη ήταν άμεσα και το εμπόριο του σιδήρου αυξήθηκε την δεκαετία του 890 ταχύτατα.

## Νίκη επί των Ούγγρων

Οι Ούγγροι επιτέθηκαν για πρώτη φορά στην Βενετία (898), η επίθεση ήταν προειδοποίηση για πιο έντονες επιδρομές, την επόμενη χρονιά (899) κατακτήθηκε ολόκληρη η Λομβαρδία. Οι Ούγγροι συνέχισαν προς την Βενετία κατακτώντας μια σειρά από πόλεις όπως Κιττανόβα, Φιν, Εκουίλο και Αλτίνο, πέρασαν την Κιότζα και βάδισαν προς την Μαλαμόκκο που τους περίμενε ο στρατός των Βενετών με τον δόγη Πιέτρο Τριμπούνο. Τα Ουγγρικά πλοιάρια στάθηκαν ανεπαρκή μπροστά στις μεγάλες Βενετσιάνικες γαλέρες και συνετρίβησαν, ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική νίκη της Βενετίας από την εποχή του Πεπίνου της Ιταλίας περίπου έναν αιώνα πριν.

## Αμυντικά έργα

Μετά την συντριβή των Ούγγρων ο Τριμπούνο εργάστηκε σκληρά για την ενίσχυση της άμυνας του Ριάλτο κτίζοντας ένα μεγάλο τείχος στα ανατολικά της νήσου Σαν Πιέτρο ντι Καστέλο που έφτανε μέχρι τον Ναό Αγίας Μαρίας του Κρίνου. Ο χρονικογράφος Ιωάννης ο Διάκονος περίπου έναν αιώνα αργότερα έγραψε ότι με τις νέες οχυρώσεις η Βενετία μετατράπηκε σε αστική πόλη, ήταν χαρακτηριστικό σημάδι για την αλλαγή της ιστορίας της.
Ο Πιέτρο Τριμπούνο πέθανε (912) και τάφηκε στον ναό του Αγίου Ζαχαρία, η δόγισσα του ήταν η Άγγελα Σανούδου και τον διαδέχθηκε ο Όρσο Β΄ Παρτεσιπάτσιο.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Norwich, John Julius (1982). A History of Venice. New York: Alfred A. Knopf.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Οι δόγισσες της Βενετίας

## Δείτε επίσης

*Δόγηδες της Βενετίας

Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Ασκάνης

Ο **Ασκάν ή Ασκάνης** *(Άσκάν)* ήταν βυζαντινός στρατηγός, Ουνικής καταγωγής, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄(527-565).

Αναφέρεται πρώτη φορά τον Ιούνιο του 530 στην Μάχη του Δάρας όπου διέταξε, δίπλα στον Σίμμα, 600 Ούννους ιππείς υπό τις διαταγές του Βελισάριου. Το 531 σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης του Καλλίνικου στις 19 Απριλίου.

Η ετυμολογία του ονόματός του είναι αβέβαιη. Προτάθηκε ότι έχει ιρανική προέλευση, που προέρχεται από τον Ashkan,  ο πρόγονος των Πάρθων βασιλιάδων. Έχει επίσης προταθεί ότι έχει Τουρκική προέλευση και ότι η ανοικοδόμησή του θα ήταν * as-qan, αλλά και πάλι είναι αβέβαιο. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Maenchen-Helfen, Otto J. (1973). The World of the Huns: Studies in Their History and Culture. Berkeley, Los Angeles e Londres: University of California Press. ISBN 9780520015968
* Martindale, John R.; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, John (1992). «Aigan». The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20160-8

Κατηγορία:Ούννοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Άγιος Ιωάννης Περιστερίου Αιτωλοακαρνανίας

*Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε: [[Άγιος Ιωάννης (τοπωνύμια)]]*
*Για οικισμούς στην Αιτωλοακαρνανία με το ίδιο όνομα δείτε: [[Άγιος Ιωάννης Αιτωλοακαρνανίας]]*

Ο **Άγιος Ιωάννης** είναι ορεινό χωριό του δήμου Αγρινίου στην Αιτωλοακαρνανία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 27 κατοίκων.

## Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Ιωάννης βρίσκεται βόρεια της λίμνης Τριχωνίδας, σε υψόμετρο 550 μέτρων. Απέχει 17 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Αγρίνιο, 3 χλμ. Δ. από το Περιστέρι και 6 χλμ. Β. από την Παραβόλα. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1981 ως μέρος της τότε κοινότητας Περιστερίου της επαρχίας Τριχωνίδας. Αργότερα υπήχθη στον δήμο Παραβολάς, ενώ σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με το Περιστέρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Περιστερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Παραβόλας του δήμου Αγρινίου.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Γκβαλιόρ

Το **Γκβαλιόρ** (ग्वालियर) είναι σημαντική πόλη στα βόρεια της ινδικής πολιτείας Μαντία Πραντές. Βρίσκεται 319 χιλιόμετρα νότια του Δελχί, πρωτεύουσα της Ινδίας. Το Γκβαλιόρ κατέχει στρατηγική θέση στη περιοχή Γκιρντ της Ινδίας. Η πόλη και το φρούριο έχουν κυβερνηθεί από πολλά ιστορικά ινδικά βασίλεια. Μερικοί είναι οι Κατστσχαπαγκάτα τον 10ο αιώνα, οι Τομάρ τον 13ο αιώνα, ενώ ύστερα πέρασε στη Μογγολική Αυτοκρατορία της Ινδίας και στη συνέχεια στους Μαράτα το 1754, ακολουθούμενο από τη Σκιντία τον 18ο αιώνα. Μελέτη της αστικής ρύπανσης το 2016 βρήκε την πόλη να έχει το υψηλότερο επίπεδο ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην Ινδία, και το δεύτερο υψηλότερο στον κόσμο.

Το 2011 είχε πληθυσμό 1.160.276 κατοίκων. Επίσημες γλώσσες είναι τα Χίντι και τα Αγγλικά (επίσημες γλώσσες σε όλη τη χώρα), ενώ περιφερειακές επίσημες γλώσσες είναι τα Χίντι, Μαράτι και Σίντι. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Αλεξάντρ Σκιρντά

Ο **Αλεξάντρ Σκιρντά** (γαλλικά: *Alexandre Skirda*), γεννημένος το 1942 από Ουκρανό πατέρα και Ρωσίδα μητέρα, είναι Γάλλος ιστορικός και μεταφραστής, ο οποίος ειδικεύεται επί του ρωσικού επαναστατικού κινήματος.

Το όνομα *Αλεξάντρ Σκιρντά* αποτελεί ψευδώνυμο.

## Εργογραφία

*   Επανέκδοση το 2012 ως αυξημένη σε αριθμό σελίδων έκδοση υπό τον τίτλο *Kronstadt 1921 : prolétariat contre dictature communiste*. Επανέκδοση το 2017 από τις Éditions Spartacus υπό τον τίτλο *Kronstadt 1921: soviets libres contre dictature de parti*.
*  
*  
*  
*  
*  

### Συνεργασίες

*  Jacques Baynac, *La Terreur sous Lénine (1917-1924)* (μαζί με τους Alexandre Skirda και Charles Urjewicz), Sagittaire, 1975, επανέκδοση Livre de Poche, 2003, 385 σ. 

### Μεταφράσεις

*  Nestor Makhno, *Mémoires et écrits, 1917-1932*, μετάφραση και παρουσίαση από τον Αλεξάντρ Σκιρντά, Παρίσι, Éditions Ivréa, 2010. 
*  
*  
* Γιαν Βάτσλαβ Μαχάισκι, *Le socialisme des intellectuels*, ανθολογία κειμένων, μεταφρασμένων και παρουσιασμένων από τον Αλεξάντρ Σκιρντά, Éditions du Seuil, 1979. 

### Μετάφραση των έργων του Σκιρντά στα αγγλικά

*  
*  

## Δείτε επίσης
* Αναρχισμός
* Νέστορ Μαχνό
* Γιαν Βάτσλαβ Μαχάισκι
* Εξέγερση της Κροστάνδης
* Μαχνόφστσινα

## Παραπομπές


## Πηγές
*  René Bianco, *Répertoire des périodiques anarchistes de langue française : un siècle de presse anarchiste d’expression française, 1880-1983*, Thèse de doctorat, Université d’Aix-Marseille, 1987, ''Alexandre Skirda''.

*  Marc Ferro, *Alexandre Skirda - Nestor Makhno, le Cosaque de l'anarchie*, Annales, Économies, sociétés, civilisations, 40ème année, n°4, 1985, σ. 855, .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατάλογος έργων στην συγγραφή των οποίων συμμετείχε ο Αλεξάντρ Σκιρντά
* Παρουσίαση του Αλεξάντρ Σκιρντά εντός του ''Σοσιαλισμού των διανοουμένων'' του Γιαν Βάτσλαβ Μαχάισκι
* Διεθνές Κέντρο Ερευνών επί του Αναρχισμού (Λωζάνη): Βιβλιογραφικό σημείωμα.

Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές
Κατηγορία:Ιστορικοί του αναρχισμού
Κατηγορία:Ιστορικοί του κομμουνισμού
Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί
Κατηγορία:Ρώσοι δοκιμιογράφοι
Κατηγορία:Γάλλοι αναρχικοί
Κατηγορία:Ελευθεριακοί συγγραφείς
Soviet Suprem

Οι **Soviet Suprem** είναι γαλλικό μουσικό συγκρότημα σανσόν το οποίο χρησιμοποιεί ένα στυλ μουσικής εμπνεόμενο από τα κράτη της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ, επίσης, το συνδέει με επιρροές βαλκανικές, μιλιταριστικού πανκ και ραπ.

Αποτελείται από τους Sylvester Staline (ή R.wan, τραγουδιστή του συγκροτήματος Java), John Lénine (ή Τομά Φετερμάν, τραγουδιστή των La Caravane Passe), καθώς και τον DJ Croute Chef.

Ιδέα το συγκροτήματος είναι η σύνθεση ενός είδους δημοφιλούς μουσικής σε ένα εναλλακτικό μέλλον όπου η ΕΣΣΔ θα είχε βγει νικήτρια από τον Ψυχρό Πόλεμο, αντιτιθέμενοι, με αυτό τον τρόπο, στην αμερικανική επιρροή στη σημερινή μουσική.

## Μέλη

## Δισκογραφία
### Extended play

### Δίσκοι

### Singles
* *Rideau de fer*
* 2013: *Rongrakatikatong*
* 2015: *Propaganda* (Toma Fetermix Remix)
* 2017: *Vladimir*
* 2018: *T'as le look coco*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  
* longueurdondes.com

Κατηγορία:Γαλλικά μουσικά συγκροτήματα
Σπουδή Op. 10, No. 7 (Σοπέν)

Η **Σπουδή Op. 10, No. 7** σε Ντο μείζονα είναι σπουδή του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκε το 1830. Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά το 1833, σε Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία. Το τέμπο της σπουδής είναι vivace σε 6/8, έχοντας ένα πιο ζωντανό ύφος. Όπως και οι περισσότερες σπουδές του Σοπέν, έτσι κι αυτή, προϋποθέτει υψηλή τεχνική από τον πιανίστα. Παρόλα αυτά, δεν είναι μία από τις διαδεδομένες του. Μία μέση εκτέλεση της σπουδής διαρκεί περίπου 1,5 λεπτό. Η σπουδή είναι επίσης γνωστή και ως ***Toccata***.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Analysis of Chopin Etudes at Chopin: the poet of the piano

10 07
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1830
Ελισάβετ Ζαχαριάδου

Η **Ελισάβετ Α. Ζαχαριάδου** (1931-2018) ήταν Ελληνίδα Ιστορικός Τουρκολόγος, ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είχε ειδίκευση στην πρώιμη Οθωμανική Αυτοκρατορία (περ. 1300-1600).

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1931, από γονείς πρόσφυγες με καταγωγή από το Προκόπι της Καππαδοκίας.
Το 1966 παντρεύτηκε με τον Βυζαντινολόγο Νικόλαο Οικονομίδη (1934-2000), με τον οποίο πήγε στον Καναδά μετά το Απριλιανό πραξικόπημα του 1967 και την εγκαθίδρυση της Χούντας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα.

Μετά τις σπουδές της στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, έγινε Καθηγήτρια Τουρκικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης από το 1985 έως το 1998, ενώ, μαζί με τον Βασίλη Δημητριάδη, υπήρξε συνιδρύτρια του Προγράμματος Τουρκικών Σπουδών του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών στο Ρέθυμνο. Το 1990 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Άγκυρας. Το 1993 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας (Academia Europaea).

## Εργογραφία

**Το Χρονικό των Τούρκων Σουλτάνων (του βαρβερινού ελληνικού κώδικα 111) και το ιταλικό του πρότυπο*, Θεσσαλονίκη, 1960
**Trade and Crusade, Venetian Crete and the Emirates of Menteshe and Aydin (1300-1415)*, Venice, 1983
**Romania and the Turks (c.1300 - c.1500)*, Variorum Reprints, London, 1985 
**Ιστορία και θρύλοι των παλαιών σουλτάνων, 1300-1400*, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 1991  (Δεύτερη Έκδοση 1999)
**Δέκα τουρκικά έγγραφα για την Μεγάλη Εκκλησία (1483-1567)*, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών, 1996 
**Studies in pre-Ottoman Turkey and the Ottomans*, Ashgate Variorum, 2007
* Με τον Anthony Luttrell, *Πηγές για την τουρκική ιστορία στα αρχεία των Ιπποτών της Ρόδου, 1389-1422,* Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών, 2009 
* Με τους Gülsün Ayvali, Αντώνη Ξανθυνάκη, *Το χρονικό των Ουγγροτουρκικών πολέμων (1443-1444)*, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ρέθυμνο, 2005 

Ως επιμελήτρια, ήταν υπεύθυνη για τη δημοσίευση των πρακτικών των τεσσάρων πρώτων διεθνών συμποσίων που πραγματοποιήθηκαν από το Πρόγραμμα Τουρκικών Σπουδών του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών:

* *The Ottoman Emirate, ca. 1300–1389. Halcyon Days in Crete I: A Symposium Held in Rethymnon, 11–13 January 1991*, Crete University Press, Rethymno, 1994 
* *The Via Egnatia under Ottoman Rule, 1380–1699. Halcyon Days in Crete II: A Symposium Held in Rethymnon, 9–11 January 1994*, Crete University Press, Rethymno, 1997 
**Natural Disasters in the Ottoman Empire. Halcyon Days in Crete III: A Symposium Held in Rethymnon, 10–12 January 1997*, Crete University Press, Rethymno, 1999 
* *The Kapudan Pasha: His Office and Ηis Domain. Halcyon Days in Crete IV: A Symposium held in Rethymnon, 7–9 January 2000*, Crete University Press, Rethymno, 2002 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Βίντεο με συνέντευξη της Ελισάβετ Ζαχαριάδου από το κανάλι στο YouTube του ερευνητικού προγράμματος «Η Ελληνική Ιστοριογραφία στον 20ο αιώνα. Η συγκρότηση των Νεοελληνικών Σπουδών» του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (δημοσιεύθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Κατηγορία:Μέλη της Academia Europaea
Σπουδή Op. 10, No. 6 (Σοπέν)

Η **Σπουδή Op. 10, No. 6** σε Μι ύφεση ελάσσονα είναι σπουδή του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκε το 1830. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1833, σε Γαλλία,  Γερμανία και Αγγλία. Το τέμπο της είναι  σε 6/8, και είναι μαζί με τη Op. 10, No. 3 και Op. 25 No. 7, είναι πιο αργές. Η συγκεκριμένη σπουδή εστιάζει περισσότερο στην έκφραση και στη μελωδία. Μία μέση ερμηνεία της διαρκεί περίπου 3 ½ λεπτά. Η σπουδή είναι γνωστή και ως η **Αντάντε**.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Analysis of Chopin Etudes at Chopin: the poet of the piano
* ''Chopin Etude Op. 10, No. 6'' played by Alfred Cortot (YouTube)
* ''Chopin Etude Op. 10, No. 6'' played by Vladimir Horowitz (YouTube)
* ''Chopin/Godowsky Op. 10 No. 6'' (left hand) played by David Saperton (1952) (YouTube)
* ''Chopin/Godowsky Op.10 No.6'' (left hand) played by Marc-André Hamelin (YouTube)

10 06
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1830
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ύφεση ελάσσονα
Πιέτρο Α΄ Καντιάνο

Ο **Πιέτρο Α΄ Καντιάνο** (Ιταλικά : *Pietro I Candiano*, 842 - 18 Σεπτεμβρίου 887) ήταν για λίγους μήνες 16ος Δόγης της Βενετίας (887). Διαδέχθηκε τους δόγηδες Όρσο Α΄ Παρτεσιπάτσιο και τον Τζοβάννι Β΄ Παρτεσιπάτσιο τον Απρίλιο του 887. Μετά το 886 οι Ναρεντίνοι στην Δαλματία έκαναν επιθέσεις στην Δημοκρατία της Βενετίας, ο Πιέτρο Α΄ ξεκίνησε εκστρατεία με 12 γαλέρες στο λιμάνι της Μακάρσκα και βύθισε 5 πλοία των Ναρεντίνων. Στρατοπέδευσε στο Μόρκο και βάδισε στο εσωτερικό αλλά έπεσε σε μάχη (18 Σεπτεμβρίου 887), ήταν ο πρώτος Δόγης της Βενετίας που σκοτώθηκε σε μάχη.

## Διαδοχή

Μετά τον θάνατο του οι Βενετσιάνοι πλήρωσαν τον πρίγκιπα Μπράνιμιρ της Κροατίας (879 - 892) έναν ετήσιο φόρο για να μπορούν να ταξιδεύουν και να εμπορεύονται στις Κροατικές ακτές στην Αδριατική Θάλασσα. Δεν καταγράφεται κανένας άλλος πόλεμος την περίοδο 887 - 948, η ειρήνη διατηρήθηκε το διάστημα αυτό με την πληρωμή ετήσιου φόρου. Ο Τζιοβάννι κυβέρνησε σύντομα την Βενετία μέχρι την ανακήρυξη του νέου δόγη, αυτός ήταν ο Πιέτρο Τριμπούνο ο γιος της ανεψιάς του Μαρίνας Καντιάνο. Ο γιος του Πιέτρο Β΄ Καντιάνο έγινε αργότερα δόγης.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Brković, Milko (October 2001). "The Papal Letters of the second half of the IXth Century to addressees in Croatia"
*Harry Hearder, Jonathan Morris, Italy: a short history

## Δείτε επίσης
*Δόγηδες της Βενετίας

Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Κατηγορία:Οικογένεια Καντιάνο
Τζοβάννι Β΄ Παρτετσιπάτσιο

Ο **Τζοβάννι Β΄ Παρτετσιπάτσιο** (Ιταλικά : *Giovanni II Partecipazio*, πέθανε το 887), 13ος ιστορικός και 15ος παραδοσιακός Δόγης της Βενετίας (881 - 887) από την Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο ήταν γιος και διάδοχος του δόγη Όρσο Α΄ Παρτετσιπάτσιο. Κυβέρνησε από την ημέρα που πέθανε ο πατέρας του (881) μέχρι την ημέρα που παραιτήθηκε ο ίδιος για λόγους υγείας (887), την εποχή που ζούσε ο πατέρας του είχε συγκυβερνήσει μαζί του.

## Δόγης της Βενετίας
Ο Τζιοβάννι Β΄ σαν αλαζόνας ηγεμόνας προσπάθησε να δώσει όλες τις εξουσίες στην οικογένεια του, ήθελε να κατακτήσει το Κομάτσιο για να το δώσει στον αδελφό του Μποντόαρο και τον έστειλε στον πάπα για να το ζητήσει. Ο κόμης του Κομάτσιο Μαρίνος τον συνέλαβε, τον έστειλε πίσω στην Βενετία όπου πέθανε σύντομα, ο Τζοβάννι επιτέθηκε και κυρίευσε το Κομάτσιο αλλά δεν μπόρεσε να το κρατήσει επειδή του το απαγόρευσε ο πάπας. Ο Τζοβάννι Β΄ Παρτετσιπάτσιο έκανε ευνοϊκή συνθήκη με τον αυτοκράτορα Κάρολο τον Παχύ (883).

## Παραίτηση
Ο Τζοβάννι Β΄ προσπάθησε να ορίσει διάδοχο τον αδελφό του Πιέτρο Παρτεσιπάτσιο αλλά πέθανε, στην συνέχεια προσπάθησε να ορίσει τον αδελφό του Όρσο Παρτετσιπάτσιο αλλά εκείνος το αρνήθηκε, κατόπιν ο Τζιοβάννι αρρώστησε βαριά. Η Δημοκρατία της Βενετίας εξέλεξε νέο δόγη τον Πιέτρο Α΄ Καντιάνο και ο Τζοβάννι Β΄ αποσύρθηκε στην ιδιωτική ζωή, σε λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Πιέτρο Α΄ προσπάθησε να ξαναπάρει τον θρόνο του δόγη αλλά δεν μπόρεσε λόγω της πολύ άσχημης υγείας του.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Norwich, John Julius. A History of Venice. Alfred A. Knopf: New York, 1982.
*Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei.

## Δείτε επίσης
*Δόγηδες της Βενετίας

Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Κατηγορία:Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο
Όρσο Α΄ Παρτετσιπάτσιο

Ο **Όρσο Α΄ Παρτετσιπάτσιο** (λατινικά: *Ursus Particiacus*, πέθανε το 881) ήταν κατά παράδοση ο 14ος και ιστορικά ο 12ος Δόγης της Βενετίας (864 - 881) από την Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο. Εξελέγη δόγης ύστερα από σκληρές οδομαχίες που κράτησαν πολλές μέρες μετά τη δολοφονία του προκατόχου του Πιέτρο Τραντονίκο (13 Σεπτεμβρίου 864). Συνελήφθησαν οκτώ υπεύθυνοι για τη δολοφονία, από αυτούς άλλοι εκτελέστηκαν και άλλοι εξορίστηκαν στην Κωνσταντινούπολη και τη Γαλλία.

## Μεταρρυθμίσεις

Το πιο σημαντικό επίτευγμα του Όρσο Α΄ ήταν οι κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις, μέχρι τότε η εξουσία του δόγη ήταν απεριόριστη και οι *"Βηματοδότες"* που είχαν προορισμό να ελέγξουν την εξουσία υποτιμήθηκαν σημαντικά. Ο δόγης συνήθιζε να κάνει κάποιον γιο του συγκυβερνήτη και τον όριζε διάδοχο, η Δημοκρατία της Βενετίας βρισκόταν στα πρόθυρα να μετατραπεί σε κληρονομική μοναρχία, ο Όρσο Α΄ όρισε την εκλογή αιρετών δικαστών για να ελέγξουν την εξουσία των δόγηδων. Ο Όρσο Α΄ Παρτετσιπάτσιο αναδιοργάνωσε επίσης τις εκκλησιαστικές ενορίες σε νησιά στη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, δημιούργησε πέντε νέες επισκοπές για να περιορίσουν τις απεριόριστες εξουσίες των πατριαρχών της Ακυληία και του Γκράντο. Ο Όρσο Α΄ όπως και ο Πιέτρο Τραντονίκο συνέχισε τους πολέμους απέναντι στους Ναρεντίνους και τους Σαρακηνούς πειρατές που κατοικούσαν στην Αδριατική Θάλασσα, κατασκεύασε μεγάλα πλοία. Ο Όρσο παρουσίασε στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο ένα νέο καμπαναριό για την Αγία Σοφία.

## Κληρονόμοι

Απέκτησε με μια άγνωστη σύζυγο έξι παιδιά τα οποία σύμφωνα με το *"Βενετσιάνικο Χρονικό"* ήταν : Τζοβάννι Β΄ Παρτετσιπάτσιο, Μπαντοάριο, Όρσο, Πιέτρο, Φελίτσιο και Τζοβάννα. Ο μεγαλύτερος γιος του Τζιοβάννι ορίστηκε από τον πατέρα του συγκυβερνήτης και εκλέχτηκε Δόγης της Βενετίας μετά τον θάνατο του (881).

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Donald M. Nicol, Byzantium and Venice: A Study in diplomatic and cultural relations (Cambridge: University Press, 1988)
*Norwich, John Julius. A History of Venice. Alfred A. Knopf: New York, 1982.

## Δείτε επίσης

*Δόγηδες της Βενετίας

Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Κατηγορία:Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο
Οικογένεια Καντιάνο

Η **Οικογένεια Καντιάνο** ήταν Οικογένεια Βενετών ευγενών με καταγωγή από την Ηράκλεια στον κόλπο της Τεργέστης, μετανάστευσε στα Βενετικά νησιά μετά την καταστροφή της πόλης τον 9ο αιώνα. Η Οικογένειας κυβέρνησε τον 9ο - 10ο αιώνα την Βενετία με πέντε δόγηδες, οι τελευταίοι εκπρόσωποι κυβέρνησαν αυταρχικά και προσπάθησαν να εγκαταστήσουν κληρονομικοί εξουσία με αποτέλεσμα την πτώση τους. Η Οικογένεια κατόπιν άλλαξε το επώνυμο της, εμφανίστηκε σαν Οίκος των Σανούδων και κυβέρνησε το Δουκάτο της Νάξου (13ος - 14ος αιώνας) στο Αιγαίο Πέλαγος όταν δημιουργήθηκε η Λατινική Αυτοκρατορία.

Οι Δόγηδες που κυβέρνησαν την Βενετία από την Οικογένεια Καντιάνο ήταν οι εξής :

*Πιέτρο Α΄ Καντιάνο, 16ος Δόγης της Βενετίας και ο πρώτος Δόγης της Οικογένειας (887). Διαδέχθηκε τον Όρσο Α΄ Παρτεσιπάτσιο τον Απρίλιο του 887 και κυβέρνησε λίγους μήνες, έπεσε σε μάχη κατά των Ναραντίνων πειρατών (18 Σεπτεμβρίου 887) που έκαναν συνεχείς επιδρομές στην Δαλματία.
*Πιέτρο Β΄ Καντιάνο, 19ος Δόγης της Βενετίας (932 - 939) γιος του Πιέτρο Α΄ Καντιάνο, έκανε εκστρατείες στην Ιταλική χερσόνησο και στην Ίστρια.
*Πιέτρο Γ΄ Καντιάνο, 21ος Δόγης της Βενετίας (942 - 959) γιος του Πιέτρο Β΄ Καντιάνο, έκανε νέες εκστρατείες εναντίον των Ναραντίνων
*Πιέτρο Δ΄ Καντιάνο, 22ος Δόγης της Βενετίας (959 - 976) γιος του Πιέτρο Γ΄ Καντιάνο ευνοούμενος του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο οποίος έδωσε στην Δημοκρατία της Βενετίας μια μεγάλη σειρά από εμπορικά προνόμια. Με απειλές του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή διέκοψε της εμπορικές του σχέσεις με τους Σαρακηνούς. Μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα προστάτη του ο λαός της Βενετίας εξεγέρθηκε, έβαλε φωτιά στην πόλη και βρήκε ο ίδιος τον θάνατο μαζί με τον μικρότερο γιο του από τον δεύτερο γάμο του Πιέτρο. Τον διαδέχθηκε ο Πιέτρο Α΄ Ορσεόλο, ο γενάρχης της Οικογένειας Ορσεόλο. 
*Βιτάλε Καντιάνο, 24ος Δόγης της Βενετίας (978 - 979) γιος του Πιέτρο Δ΄ Καντιάνο και ο τελευταίος Δόγης της Οικογένειας. Είχε δραπετεύσει στην Σαξονία την εποχή που οι Βενετσιάνοι εξεγέρθηκαν εναντίον του πατέρα του. Σε 14 μήνες μετά την εκλογή του παραιτήθηκε υπέρ του γαμπρού του Τριμπούνο Μέμμο που είχε παντρευτεί την αδελφή του Μαρίνα, αποσύρθηκε σε μονή και πέθανε αμέσως. Η κόρη του Μαρία Καντιάνο παντρεύτηκε τον δόγη Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο από την Οικογένεια Ορσεόλο. 

## Γενεαλογικό δέντρο της Οικογένειας Καντιάνο

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*J.K. Fotheringham and L.R.F. Williams, Marco Sanudo, conqueror of the Archipelago, Clarendon Press, Oxford, 1915.
Σωτήριχος (βυζαντινός στρατηγός)

Ο **Σωτήριχος** ήταν Βυζαντινός στρατηγός του 6ου αιώνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ (527-565).

Ήταν πατέρας του Φιλάγριου, του Ρωμύλου και του Ευστράτιου. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 556 όταν σαν μάγιστρος στάλθηκε από τον Ιουστινιανό στον βασιλιά των Λαζών Τζάθιο. Ο Σωτήριχος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη για την Λαζική (περιοχή) με χρυσό για τον Τζάθιο. 

Στην Λαζική (περιοχή) όπου είχε στρατοπέδευση και  στην χώρα των Μισινιανών, οι Μισιμιανοί του έστειλαν δύο πρέσβεις, τον Χάδον και τον Θυάνη, αλλά ο Σωτήριχος τους αντιμετώπισε με περιφρόνηση και τους σκότωσε. Τότε οι Μισιαμινοί επιτέθηκαν στο βυζαντινό στρατόπρδο σκοτώνοντας τον Σωτέριχο και τους γιους του, Φιλάγριο και Ρωμύλο, παίρνοντας και τον χρυσό. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Μάγιστροι
Κολομβιανές βουλευτικές εκλογές (2018)

**Βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν στην Κολομβία  στις 11 Μαρτίου του 2018 για να εκλέξουν 102 μέλη της Γερουσίας και 166 μέλη της Bουλής των Αντιπροσώπων.

## Εκλογικό σύστημα
Από τα 166 μέλη της Bουλής των Αντιπροσώπων. 162 εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από 33 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες με βάση τα τμήματα. με τις έδρες να κατανέμονται. χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του μεγαλύτερου υπολοίπου. Δύο μέλη εκλέγονται από την Αφροκολομβιανή κοινότητα. ένα από την κοινότητα ιθαγενών. και ένα από τους Κολομβιανούς ομογενείς.

Οι 102 γερουσιαστές εκλέγονται με δύο μεθόδους: οι 100 από μια ενιαία εθνική εκλογική περιφέρεια με την αναλογική  (με την κατανομή των εδρών. χρησιμοποιώντας το μεγαλύτερο υπόλοιπο) και δύο από μία διεδρική εκλογική περιφέρεια για τους αυτόχθονες Κολομβιανούς.

Γ[α το FARC εξασφαλίστηκαν πέντε έδρες στη Βουλή και ισάριθμες στη Γερουσία. ως μέρος της ειρηνευτικής διαδικασίας.

## Προκαταρκτικά αποτελέσματα

### Βουλή των Αντιπροσώπων

### Γερουσία

## Παραπομπές


2018 βουλευτικες
Κολομβίας
Σιδηρόδρομοι του Μπανγκλαντές

μικρογραφία|Χάρτης του σιδηροδρομικού συστήματος του Μπανγκλαντές (η γέφυρα Τζαμούνα δεν συμπεριλαμβάνεται)
Οι **Σιδηρόδρομοι του Μπανγκλαντές** () είναι η κρατική υπηρεσία σιδηροδρομικών μεταφορών του Μπανγκλαντές. Λειτουργεί και συντηρεί όλους τους σιδηροδρόμους της χώρας και εποπτεύεται από τη Γενική Διεύθυνση των Σιδηροδρόμων του Μπαγκλαντές. Οι Σιδηρόδρομοι του Μπανγκλαντές διέπονται από το Υπουργείο Σιδηροδρόμων και τη Σιδηροδρομική Αρχή του Μπαγκλαντές. Το σήμα αναφοράς είναι "BR".

Το σιδηροδρομικό σύστημα του Μπανγκλαντές έχει συνολικό μήκος 2.855 χιλιομέτρων. Το 2009 οι Σιδηρόδρομοι του Μπαγκλαντές απασχολούσαν 34.168 άτομα. Το 2014, οι Σιδηρόδρομοι του Μπανγκλαντές μετέφεραν 65 εκατομμύρια επιβάτες και το 2.52 εκατομμύρια τόνους φορτίου (π.χ. εμπορεύματα). Η υπηρεσία έχει διασχίσει 8.135.000.000 χιλιόμετρα επιβατικών διαδρομών και 677.000.000 χιλιόμετρα διαδρομών μεταφοράς εμπορευμάτων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα και χρονοδιαγράμματα

Κατηγορία:Επικοινωνίες στο Μπανγκλαντές
Π.Ο. Ηρακλής Νεάπολης Νίκαιας

Ο **Ποδοσφαιρικός Όμιλος Νεαπόλεως Ηρακλής Νίκαιας** είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο το οποίο εδρεύει στη Νίκαια Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1947 και έμβλημά του ο Ηρακλής του Λύσιππου. Αγωνιστική έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Νίκαιας «Παντελής Νικολαΐδης». Η μεγαλύτερη διάκριση του συλλόγου είναι η συμμετοχή του στα πρωταθλήματα της Γ΄ Εθνικής και της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας. 

## Ιστορία
### Π.Ο.Ν. Ηρακλής Νίκαιας (1947–2016)
[μικρογραφία|132x132εσ|Παλαιότερο [Λογότυπο|Έμβλημα]]
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1947 με την ονομασία «**Ποδοσφαιρικός Όμιλος Νέων Ηρακλής Νίκαιας**» και αποτέλεσε τη συνέχεια του αθλητικού συλλόγου με την επωνυμία «Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Κοκκινιάς «ο Ηρακλής»» (έτος ίδρυσης 1929), που μόλις το έτος αυτό συγχωνεύτηκε με την ιστορική Άμυνα Νίκαιας (έτος ίδρυσης 1926) και δημιούργησαν την Αθλητική Ένωση Νίκαιας, πρόγονο του Α.Ο. Ιωνικού Νίκαιας.  

Το 1951 εντάχθηκε στη Δόκιμη Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και το 1953 εντάχθηκε επίσημα πλέον στην Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Ξεκίνησε να αγωνίζεται επίσημα από τη σεζόν 1953–1954, όποτε και εντάχθηκε στην Γ΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Τη σεζόν 1966–1967 αγωνίστηκε στο τελευταίο τότε πειραματικό πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας, με αντιπάλους τους Α.Ε. Κεντρικού Φαλήρου, Ρεθυμνιακό, Ατρόμητο Ρεθύμνου, Πειραϊκό Νέου Φαλήρου, Ηρόδοτο Νέας Αλικαρνασσού Ηρακλείου, Άρη Ρεθύμνου, Π.Ο. Ατσαλένιου Ηρακλείου και Τάλω Χανίων. Έκτοτε συνέχισε ανελλιπώς να αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς με εξαίρεση τις χρονιές 1992–1993 και 2006–2007 που αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας. Το 1976 ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. 

Ο Ηρακλής Νίκαιας έχει αναδείξει σπουδαίους ποδοσφαιριστές μεταξύ των οποίων ο Δημήτρης Ράλλης (που έπαιξε στον Ολυμπιακό Πειραιώς και στον Ιωνικό Νίκαιας), ο Λεωνίδας Πανωηλίας (που έπαιξε στον Ιωνικό Νίκαιας), ο Γιάννης Καλαϊτζίδης (που αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό), ο Άρης Δαμιανίδης κ.α. 

### Π.Ο. Ηρακλής Νεάπολης Νίκαιας (2016–Σήμερα)
Κατόπιν, ο σύλλογος διαλύθηκε και επανιδρύθηκε το 2016 έπειτα από πρωτοβουλία παλαιών φιλάθλων και παικτών του, οι οποίοι πήραν το καταστατικό της «Α.Ε. Νέου Φαλήρου» η οποία προέκυψε το 2011 από τη συγχώνευση του «Α.Σ. Νέου Φαλήρου» (έτος ίδρυσης 1947) και του «Α.Ο. Πειραϊκού Νέου Φαλήρου» (έτος ίδρυσης 1926). Το 2017 η Ε.Π.Ο. ενέκρινε την τροποποίηση της ονομασίας «Α.Ε. Νέου Φαλήρου» σε «**Ποδοσφαιρικός Όμιλος Νεαπόλεως Ηρακλής Νίκαιας**» με αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 426 και έδρα τη Νεάπολη Νίκαιας. Έτσι, επαναφέροντας τον ιστορικό σύλλογο της Νίκαιας που αμέσως επανεντάχθηκε στο δυναμικό της Ε.Π.Σ. Πειραιώς.

## Παραπομπές


## Πηγές
* «*Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΙΝΔΑΛΜΑ ΣΤΗ ΝΕΑΠΟΛΗ*», εφημερίδα Αθλητική Ηχώ, 1/3/1968, σελ. 5

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Π.Ο. Ηρακλής Νεάπολης Νίκαιας στην Ε.Π.Σ. Πειραιά

Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947
Candia (αυτοκινητοβιομηχανία)

μικρογραφία|χαρακτηριστικό προϊόν της Candia
Η **Candia** είναι ελληνική εταιρεία παραγωγής γεωργικών μηχανημάτων και εξοπλισμού, με έδρα το Ηράκλειο. Είναι αντιπροσωπευτική ενός μεγάλου αριθμού εταιρειών στη χώρα αυτή (και ειδικά στο νησί), που παρήγαγαν πολυδύναμα ελαφρά αγροτικά οχήματα.

Η Candia κατασκεύαζε έναν συνδυασμό ελαφρών αγροτικών ελκυστήρων-φορτηγών, συνήθως σε τρικύλινδρο πλαίσιο, με ή χωρίς καμπίνα, με μηχανές Sachs και Ilo. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980 αυτό το είδος οχήματος ήταν τόσο διαδεδομένο, που είχε χαρακτηριστεί στην ελληνική ύπαιθρο. Η Candia ήταν μία από τις λίγες εταιρείες που έγιναν πραγματικοί βιομηχανικοί παραγωγοί, εξελίσσοντας χιλιάδες οχήματα που πωλούνται σε όλη τη χώρα, εκτός από τους κλασικούς ελκυστήρες (τρακτέρ). Κατασκεύασε μεγάλο αριθμό μοντέλων, οι πιο δημοφιλείς από τους οποίους ήταν ένα ανθεκτικό τρίκυκλο σασί που συνδυάζει λειτουργίες φορτηγών και ελκυστήρων. Αυτός ο τύπος οχήματος θεωρήθηκε ξεπερασμένος από τους νέους αγοραστές ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και οι περισσότερες εταιρείες έκλεισαν ή (όπως στην περίπτωση της Candia) στράφηκαν σε άλλους αγροτικούς εξοπλισμούς.

Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες
Φραγκίσκος Κουτεντάκης

Ο **Φραγκίσκος Κουτεντάκης** είναι Έλληνας οικονομολόγος 

Γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στο University of Warwick, στο Sciences-Po και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Από το 2012 είναι λέκτορας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Τον Φεβρουάριο του 2015 ανέλαβε Προϊστάμενος στο Οικονομικό Γραφείο του Πρωθυπουργού και τον Οκτώβριο του 2015 ανέλαβε Γενικός Γραμματέας Δημοσιονομικής Πολιτικής στο Υπουργείο Οικονομικών. Τον Μάρτιο του 2018 ανέλαβε συντονιστής στο Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.

Είναι παντρεμένος με την Ευγενία Φωτονιάτα και έχουν μία κόρη

Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι