Ελληνική διασπορά στη Ρουμανία

Οι Έλληνες αποτελούν ιστορική μειονότητα στη Ρουμανία. Κατά καιρούς, όπως κατά την εποχή των Φαναριωτών, αυτή η παρουσία ισοδυναμούσε με ηγεμονία της περιοχής. Άλλες στιγμές (συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής εποχής), οι Έλληνες ήταν απλώς μία από τις πολλές εθνοτικές μειονότητες της Ρουμανίας.

## Ιστορία
### Αρχαία και μεσαιωνική περίοδος
Η ελληνική παρουσία στη σημερινή Ρουμανία χρονολογείται από τις αποικίες του δεύτερου Ελληνικού αποικισμού (8ο - 6ο αιώνα π.Χ) και τα εμπορικά κέντρα που ιδρύθηκαν στη Δοβρουτσά και γύρω από αυτήν. Ξεκινώντας με την αποικία της Μιλήτου στον Ίστρο, η διαδικασία έφτασε στο απόγειό της μετά την ίδρυση της Τόμις (σημερινή Κωνστάντζα) τον 5ο αιώνα π.Χ. Αν και υπέκειντο πάντα στην παρέμβαση των Δακών και διαταράσσονταν εύκολα από αλλαγές στην πολιτική των γειτονικών φυλετικών αρχηγών, οι αποικίες άκμασαν μέχρι που υποτάχθηκαν για λίγο με διάφορες μορφές στον βασιλιά Βυρεβίστα (τέλη 1ου αιώνα π.Χ.).

Κατά τον Μεσαίωνα, η ελληνόφωνη Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε ζωντανή παρουσία βόρεια του Δούναβη, διατηρώντας μια πολιτιστική ηγεμονία στα εδάφη σχεδόν μέχρι την εξαφάνισή της, και για μεγάλα χρονικά διαστήματα άσκησε πραγματική πολιτική κυριαρχία στην περιοχή της σύγχρονης Δοβρουτσάς, γνωστή στους Βυζαντινούς ως Μικρά Σκυθία.

### Πρώιμη σύγχρονη περίοδος
Μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι οσποδάροι της Μολδαβίας και της Βλαχίας συχνά αναλάμβαναν την προστασία πολλών ελληνικών πολιτιστικών ιδρυμάτων, όπως αρκετών μοναστηριών στο Άγιο Όρος, πράξεις που εγγυώνται κύρος εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Σε αυτό προστέθηκε η έξοδος Βυζαντινών αξιωματούχων και απλών πολιτών στις δύο χώρες, οι οποίες εκείνη την εποχή βρίσκονταν υπό "χαλαρή" οθωμανική κυριαρχία. Άδραξαν ευκαιρίες για να ανέλθουν σε αξιώματα και από νωρίς συμπεριλήφθηκαν στον στενό κύκλο της εξουσίας. Αυτό σήμαινε όχι μόνο την εξάρτηση των Πρίγκιπων από μια νέα ελίτ, αλλά και τη σταδιακή άνοδο των ίδιων των Ελλήνων στους θρόνους.

Το 1679 ιδρύθηκε το Λύκειο του Βουκουρεστίου κατά την ηγεμονία του Σερμπάν Καντακουζηνού, μια ελληνική σχολή ανώτατου επιπέδου για την εποχή της. Η Αυθεντική Ακαδημία Ιασίου ιδρύθηκε επίσης το 1707, ένα επίσης μεγάλο πνευματικό ίδρυμα της ελληνικής διασποράς.

### Φαναριώτικη περίοδος και Ελληνική επανάσταση
Με την εμφάνιση της Φαναριώτικης κυριαρχίας στις αρχές του 18ου αιώνα στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, ο ελληνικός πολιτισμός έγινε πρότυπο. Αφενός, αυτό σήμαινε μια αξιοσημείωτη παραμέληση των θεσμών στο εσωτερικό των χωρών και τη διοχέτευση των ενεργειών των πριγκίπων στην απελευθέρωση από την οθωμανική κυριαρχία, μέσω έργων που στόχευαν στη δημιουργία ενός πανβαλκανικού, νεοβυζαντινού κράτους. Σε αυτά προστέθηκε η πανταχού παρουσία και η παντοδυναμία των ελληνικών εθνοτικών κληρικών σε όλα τα επίπεδα της θρησκευτικής ιεραρχίας, με πολλά μοναστήρια να υποτάσσονται άμεσα σε παρόμοιους θεσμούς στην Ελλάδα, αφού σταδιακά παραχωρήθηκαν από διαδοχικούς πρίγκιπες.

[thumb|left|250px|Μάχη μεταξύ της [Φιλική Εταιρεία|Φιλικής Εταιρείας και των Οθωμανών στο Βουκουρέστι, 1821]]
Έτσι, η εμφάνιση του Ελληνικού εθνικισμού έφερε την Μολδοβλαχία στην επανάσταση το 1821, καθώς ήταν η κύρια συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας που ήταν διαθέσιμη εκείνη την εποχή, και συνόρευε με τον αναμενόμενο υποστηρικτή μιας ελεύθερης Ελλάδας, την Ρωσική Αυτοκρατορία. Στο Μοναστήρι των Τριών Ιεραρχών στο Ιάσιο στα τέλη του Φεβρουαρίου του 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης εξέδωσε μια διακήρυξη καλώντας όλους τους Έλληνες και τους Χριστιανούς να ξεσηκωθούν κατά των Οθωμανών, ξεκινώντας την επανάσταση. Το Βλαχικό στάδιο της Ελληνικής Επανάστασης κατέληξε σε μια σύγκρουση της αρχικά υποστηρικτικής Αντιοθωμανικής εξέγερσης με επικεφαλή τον Τούντορ Βλαντιμιρέσκου και της Φιλικής Εταιρείας, ενώ η περιοχή βρισκόταν υπό ελληνική κατοχή για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Η επανάσταση στην περιοχή απέτυχε και οι Οθωμανοί εξάλειψαν το Φαναριώτικο σύστημα το 1822.

### Σύγχρονη περίοδος
Κατά την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, οργανώθηκαν Ελληνικές κοινότητες σε πολλές πόλεις και στις περισσότερες αναγνωρίστηκαν ως νοµικά πρόσωπα. Μερικές πόλεις ήταν το Βουκουρέστι, η Κωνστάντζα, η Βραΐλα, το Γκαλάτσι, ο Σουλινάς, το Ιάσιο, το Καλαφάτ, η Μανγκάλια, η Τούλτσεα και το Μπρασόβ.

Όπου και αν ήταν, το βασικό μέλημα των Ελλήνων ήταν να οργανωθούν σε κοινότητες, να ιδρύσουν εκκλησίες και σχολεία. Χαρακτηριστικές εκκλησίες που λειτουργούν ακόμα είναι η Ελληνική Εκκλησία του Βουκουρεστίου, η Ελληνική Εκκλησία της Βραΐλας, η Ελληνική Εκκλησία του Καλαφάτ και η Ελληνική Εκκλησία της Μεταμορφώσεως της Κωνστάντζας. Η Ελληνική Εκκλησία Αγίας Τριάδας του Μπρασόβ όπου ο τελευταίος έλληνας ιερέας έφυγε το 1946 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού και Θρησκευμάτων της Ρουμανίας. Με τον καιρό, οι περισσότεροι Έλληνες έχασαν την ιδιαιτερότητά τους και ενσωματώθηκαν πλήρως στην Ρουμανική κοινωνία.

Για τους Έλληνες, η Ρουµανία αποτέλεσε επίσης τόπο προσφυγιάς κατά την διάρκεια του Ελληνικού εμφύλιου πολέμου το 1946-49. Από τους περίπου 9.000 Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες που διέσχισαν τα σύνορα της Ρουµανίας την εποχή αυτή, οι περισσότεροι ήταν ακόµα µικρά παιδιά. Παράλληλα, όµως, την περίοδο 1948-1954, το κοµουνιστικό καθεστώς της Ρουμανίας προέβη στην παράνοµη κατάσχεση της περιουσίας της Ελληνικής Κοινότητας,
γεγονός που αποτέλεσε αιτία για πλήθος Ελλήνων υπηκόων που ζούσαν για πολλά χρόνια στο έδαφος της Ρουµανίας να ζητήσουν πολιτογραφηθούν ως Ρουµάνοι ή να εγκαταλείψουν τη χώρα, προκειµένου να αποφύγουν τα κατασταλτικά µέτρα.  Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες του εμφυλίου, επέστρεψαν στην Ελλάδα τις επόμενες δεκαετίες.

Με τη σηµερινή µορφή της, η Ένωση Ελλήνων της Ρουμανίας επανιδρύθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1990 και απόκτησε νοµική υπόσταση το 1998. Σύµφωνα µε στοιχεία που διαθέτει η Ένωση Ελλήνων Ρουµανίας, στη χώρα ζουν περίπου 14.000 άτοµα ελληνικής καταγωγής (τουλάχιστον όσοι, κατά συνείδηση, δηλώνουν Έλληνες), από τα οποία περίπου 4.000 θεωρούνται οµιλητές της ελληνικής γλώσσας,
ασφαλώς σε διάφορα επίπεδα επάρκειας.

## Δημογραφικά στοιχεία
### Συνολικά επίσημα στοιχεία

### Ανά πόλη
#### Βουκουρέστι
Προηγουµένως, κατά την περίοδο των Φαναριωτών ηγεµόνων, το Βουκουρέστι γνώρισε µεγάλη πολιτιστική ανάπτυξη (σχολεία, εκκλησίες, δηµόσια κτίρια, χάνια και δρόµοι, κι ακόµη θέατρα, µορφωτικές εκδόσεις). Ένα από τα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά της ζωής των Φαναριωτών είναι ότι ήρθαν σε επιγαµία µε τις αστικές ρουµανικές οικογένειες.

Το 1679 ιδρύεται το ελληνικό Λύκειο του Βουκουρεστίου, ένα σημαντικό ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της εποχής του. Ο Ναός Σταυροπόλεως είναι ορθόδοξος ναός στο κέντρο του Βουκουρεστίου και ένα από τα βασικά αξιοθέατα της πόλης. Πρόκειται για µνηµείο ελληνικού ιστορικού ενδιαφέροντος αφιερωµένο στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ. Το Καρτουρέστι Καρουσέλ, ένα πασίγνωστο βιβλιοπωλείο της πόλης, ανήκει στην οικογένεια ελληνικής καταγωγής Χρυσοβελώνη και κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, το κτίριο στέγαζε τα κεντρικά γραφεία της Τράπεζας Χρυσοβελώνη.
[thumb|Ο [Ναός Σταυροπόλεως (Βουκουρέστι)|Ναός Σταυροπόλεως στο Βουκουρέστι]]
Μετά το 1821 ο αριθµός των Ελλήνων του Βουκουρεστίου µειώνεται αισθητά. Ωστόσο, η κοινότητα παραµένει δυνατή και εύπορη και διαθέτει δικό της σχολείο, καλλωπισµένη εκκλησία σε µορφή αρχαίου ελληνικού ναού, τυπογραφείο και εφηµερίδα. Πολλοί Έλληνες εκρουµανίστηκαν λόγω των µικτών γάµων. Η Ελληνική Κοινότητα του Βουκουρεστίου αναγνωρίστηκε το 1874 µε το όνοµα «Ορφέας». Τη διετία 1898-1899, εκτιμήθηκαν 1.358 Έλληνες στην πόλη. Στις 25 Μαρτίου 1901, κατά τον Εορτασμό της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, τελέστηκε η πρώτη Θεία Λειτουργία της νέας Ελληνικής Εκκλησίας του Βουκουρεστίου που έχει αρχαιοελληνικό ρυθμό και βρίσκεται δίπλα από την τωρινή πρεσβεία της Ελλάδας.

Σύμφωνα με την Ρουμανική απογραφή του 1930, στο Βουκουρέστι κατοικούσαν 4.293 Έλληνες. Το 2002 στο Βουκουρέστι ζούσαν 1.644 Έλληνες, ενώ ο συνολικός αριθµός των κατοίκων που είχαν ως µητρική γλώσσα την ελληνική ήταν 1.009. Το σηµερινό ελληνόγλωσσο σχολείο της Ελληνικής Κοινότητας του Βουκουρεστίου ιδρύθηκε το 1902.

#### Βραΐλα
[thumb|Επίσκεψη του υφυπουργού [Άκης Γεροντόπουλος|Άκη Γεροντόπουλου στις Ελληνικές Κοινότητες Βραΐλας και Γαλατσίου τον Οκτώβρη του 2014]]
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, κατατρεγµένοι πολλοί Έλληνες εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Βραΐλας και σχημάτισαν την πρώτη ελληνική κοινότητα στην πόλη τον 15ο αιώνα.

Παλαιότερες έρευνες σχετικά µε την προέλευση των Ελλήνων που φτάνουν στην πόλη της Βραΐλας µετά το 1815 δείχνουν ότι αυτοί προέρχονταν από τα Νησιά του Ιονίου (Κέρκυρα, Παξούς, Λευκάδα, Ιθάκη, Κεφαλλονιά, Ζάκυνθο και Κύθηρα) καθώς και από τις τουρκοκρατούµενες επαρχίες της Ανατολικής Ρωµυλίας, την Αγχίαλο και τη Μεσηµβρία.

#### Γκαλάτσι

Στις 21 Φεβρουαρίου 1821 στο Γκαλάτσι συγκροτήθηκε σηµαντικός πυρήνας της Φιλικής Εταιρείας, µε ηγέτη τον Βασίλειο Καραβιά, στρατιωτικό διοικητή του Γαλατσίου, ο οποίος πολέµησε τους Οθωμανούς και τους υποχρέωσε να εγκαταλείψουν την πόλη.

Το 1857 ιδρύθηκε το Ελληνικό λύκειο «Βενιέρης» του Γαλατσίου. Το 1859, µε την υποστήριξη του Έλληνα πρόξενου στο Γαλάτσι, Στ. Γκιώνη, ιδρύθηκε το Ελληνικό Εµπορικό Ινστιτούτο. Η Ελληνική Κοινότητα ιδρύθηκε το 1864 από τους Ανδρέα Πανά, Δηµήτριο Ροδοκανάκη και Κωνσταντίνο Σοκοµάνο, ταυτόχρονα κύριοι χρηµατοδότες της ελληνικής εκκλησίας του Γαλατσίου. Η εργατική συνοικία που ονοµαζόταν «Κοιλάδα» (σήµερα η Παλιά Πόλη) κατοικούταν την εποχή εκείνη κατά 90% από Έλληνες εργάτες.

Το 1864, στην περιοχή του κέντρου, χτίστηκε ο Ιερός Ναός της Μεταµορφώσεως, σε οικόπεδο που αγοράστηκε από την Ελληνική Εφορεία µε χρηµατοδότηση του ελληνικής καταγωγής ταγµατάρχη Γιανκού Φοτέα. Στην αναµνηστική µαρµάρινη πλάκα της εισόδου αναγράφεται στα ελληνικά: «Ελληνική Κοινότητα του Γαλατσίου – έτος ίδρυσης 1864». Η εκκλησία λειτουργεί ακόμα και βρίσκεται στην συμβολή των οδών *Str. Maior Iancu Fotea* και *Str. Domneasca*. Δυτικά της εκκλησίας βρισκόταν, ως το 1988, το Ελληνικό Λύκειο, το οποίο λειτουργούσε από το έτος 1921.

Σύμφωνα με την Ρουμανική απογραφή του 1930, στο Γκαλάτσι κατοικούσαν 2.923 Έλληνες, δηλαδή το 2,9% του συνολικού πληθυσμού της πόλης που ανερχόταν στους 101.402 κατοίκους.

#### Ιάσιο
[thumb|Αναμνηστική επιγραφή τοποθετημένη στην πρόσοψη του σπιτιού του Έλληνα λόγιου [Δανιήλ Φιλιππίδης|Δανιήλ Φιλιππίδη στο Ιάσιο (διεύθυνση: *Strada Cuza Vodă 3*)]]
Το Ιάσιο είναι ένα από τα σπουδαιότερα πνευµατικά, πολιτιστικά και κοινωνικά κέντρα του Ελληνισµού, αλλά και εστία καλλιέργειας της απελευθερωτικής ιδέας των υποδούλων Ελλήνων και Ρουµάνων κατά τη διάρκεια της οθωµανικής κυριαρχίας. Την ιστορία της πόλης και της ανάπτυξή της σηµαδεύει η ακµάζουσα εµπορική παροικία των Ελλήνων, αλλά και η κατάληψη απ’ αυτούς καίριων δηµοσίων θέσεων. Οι ελληνικής καταγωγής ηγεµόνες της Μολδαβίας, οι πολιτικοί, οι δάσκαλοι, οι κληρικοί, οι γιατροί, οι φιλόσοφοι, οι συγγραφείς συµβάλλουν αποφασιστικά στην ανάδειξη του Ιασίου ως πνευµατικού κέντρου. Στην πόλη λειτούργησε η Αυθεντική Ακαδημία Ιασίου από το 1707 μέχρι το 1821, στην οποία από το 1776 καθιερώθηκαν τα ελληνικά ως η γλώσσα διδασκαλίας όλων των μαθημάτων.

Εδώ, στο Μοναστήρι των Τριών Ιεραρχών στις 24 Φεβρουαρίου του 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης µαζί µε τα αδέλφια του Νικόλαο και Γεώργιο, επικεφαλής 200 περίπου πεζών και ιππέων, κηρύσσει την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Στις 25 Φεβρουαρίου 1835 στο Ιάσιο ιδρύθηκε το πρώτο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Ηγεμονία της Μολδαβίας.

Με τη σηµερινή της µορφή η Ελληνική Κοινότητα Ιασίου ιδρύθηκε το 1990. Σύμφωνα με την Ρουμανική απογραφή του 2002, στο Ιάσιο κατοικούσαν 433 Έλληνες. Σήµερα η Ελληνική Κοινότητα Ιασίου αριθµεί 385 µέλη και 180 φιλέλληνες, αλλά οι Έλληνες στο Ιάσιο είναι πολύ περισσότεροι σύμφωνα με την πρόεδρο της, Μαρίκα Πιέπτου. Επίσης, στο Πανεπιστήµιο του Ιασίου λειτουργεί τµήµα (λεκτοράτο) ελληνικής γλώσσας.

#### Ιζβοάρελε
Πρόκειται για µεγαλύτερη αµιγή Ελληνική κοινότητα της Ρουμανίας. Το Ιζβοάρελε δηµιουργήθηκε το 1820 από Έλληνες της Θράκης (περιοχή Σαράντα Εκκλησιών), όταν αυτοί, για να αποφύγουν τις τούρκικες θηριωδίες, ακολούθησαν τον ρώσικο στρατό (ο οποίος είχε φτάσει µέχρι την Αδριανούπολη) και
εγκαταστάθηκαν στην περιοχή.  Ακόµα
και σήµερα οι κάτοικοί του, περίπου 2.000, οι περισσότεροι με Ελληνική καταγωγή, µιλάνε ελληνικά και διατηρούν εκκλησία με λειτουργία στην ελληνική γλώσσα, καθώς και ελληνικό σχολείο, το οποίο έχει απαγορευτεί η χρήση του. Τα µαθήµατα του ελληνικού σχολείου συνεχίζονται σήµερα στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ελληνικής Κοινότητας.

Στην Ρουμανική απογραφή του 2011, η κοινότητα είχε 2.049 κατοίκους. Από τους κατοίκους για τους οποίους υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία, το 54,4% ήταν Ρουμάνοι και το 45,3% Έλληνες. Στις 22 Ιανουαρίου 2023, πραγματοποιήθηκε τελετή αδελφοποίησης μεταξύ του δήμου Παιονίας (Κιλκίς, Ελλάδα) και της κοινότητας Ιζβοάρελε.

#### Καλαφάτ
Κατά το β' µισό του 19ου αιώνα η Ελληνική Κοινότητα του Καλαφάτ γνωρίζει το αποκορύφωµα της ανάπτυξής της. Αυτή είναι άλλωστε και η εποχή κατά την οποία στην πόλη εγκαθίστανται αρκετές οικογένειες Ελλήνων (κυρίως µετά το 1822). Στο τέλος του 19ου αιώνα, ο ελληνικός πληθυσµός της πόλης αριθµεί 165 άτοµα.
[thumb|left|200px|Επιγραφή στα ρουμανικά στην [Ελληνική Εκκλησία (Καλαφάτ)|Ελληνική Εκκλησία του Καλαφάτ η οποία λέει: «*Το ιερό ιδρύθηκε μεταξύ 1864-1874, από την ελληνική κοινότητα του [[Καλαφάτ]], κυρίως από τον Χατζή Παναΐτ Θεοδώρου και την ευσεβή οικογένειά του, από την οποία κατάγεται ο μεγάλος Ρουμάνος λόγιος [[Ανρί Κόαντα]]*»]]
Στο Καλαφάτ υπάρχει μια ιστορική Ελληνική εκκλησία, η Εκκλησία Ζωοδόχους Πηγής, η οποία ανεγέρθηκε μεταξύ 1864-1874 από την ελληνική κοινότητα. Στην αυλή του ναού λειτούργησε επίσης από το 1879 δημοτικό σχολείο με γλώσσα διδασκαλίας την ελληνική μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι τελευταίοι Έλληνες της πόλης παρακολουθούν και σήµερα τις ακολουθίες στο συγκεκριµένο ναό.

#### Κραϊόβα
Απογραφή του έτους 1838 ανέφερε 188 Έλληνες οικογενειάρχες στο νοµό Ντολζ, από τους οποίους η µεγάλη πλειοψηφία διέµενε στην πόλη Κραϊόβα. Πρώτη αναφορά για την ύπαρξη και τη λειτουργία ελληνικού σχολείου στην πόλη της
Κραϊόβα χρονολογείται ακόµα από το 1838, µε δαπάνες των µελών της ελληνικής κοινότητας. Από ενηµερωτικό έγγραφο απευθυνόµενο στον έλληνα πρόξενο Α. Μπαρέλλη πληροφορούµαστε ότι στην Κραϊόβα ζούσαν, το 1872, περίπου 240 Έλληνες υπήκοοι οικογενειάρχες. Οι Έλληνες της περιοχής ασχολούνταν κυρίως µε το εµπόριο, αλλά υπήρχαν και αρκετοί σιµιτζήδες, µισθωτοί γης, επιστάτες τσιφλικιών, έµποροι οινοπνευµατωδών ποτών, σαλεπιού, ιδιοκτήτες ψιλικατζίδικων, σαπουντζήδες, σιτέµποροι και καθηγητές.

Μετά από έναν αιώνα, το 1938, η Ρουµανική Εγκυκλοπαίδεια (*Enciclopedia României*) έκανε λόγο για ελληνική κοινότητα της περιοχής και ανέφερε την αστική εγκατάσταση αυτών. Μέρος των Ελλήνων της Κραϊόβα είχαν τις οικογένειές τους στην Ελλάδα, αλλά στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες της περιοχής ήταν παντρεµένοι µε ντόπιες Ρουµάνες.

Μετά το 1950, στην πόλη εγκαταστάθηκαν περίπου 450 έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες, στην πλειοψηφία τους παιδιά. Η σημερινή Ελληνική Κοινότητα της Κραϊόβας ιδρύθηκε το 1991 και αριθμεί 270 επίσημα μέλη.

#### Κωνστάντζα
Η παρουσία των Ελλήνων στην πόλη της Κωνστάντζας τεκµηριώνεται τόσο από τα ευρήµατα από την εποχή της Αρχαιότητας όσο και µέσω του σχηµατισµού της ελληνικής συνοικίας στην περίοδο του Μεσαίωνα και του 19ου αιώνα. Η πόλη βρέθηκε υπό την ελληνική επιρροή ακόµη από την εποχή του Μέγα Κωνσταντίνου, ο οποίος επέβαλε σ’ αυτά τα εδάφη τον πολιτισµό και τον τρόπο ζωής των Βυζαντινών.

Η παλαιότερη µαρτυρία για την ύπαρξη της Ελληνικής Κοινότητας της Κωνστάντζας µε τη σύγχρονη µορφή της χρονολογείται το 1814. Η Ελληνική Κοινότητα ζωντάνεψε από το 1862 και µετά, όταν εγκαταστάθηκαν στην πόλη και πολλοί Έλληνες έµποροι. Μεταξύ 1865 και 1867 χτίστηκε η Ελληνική Εκκλησία της Μεταμορφώσεως και ιδρύθηκε ελληνικό σχολείο στην πόλη.

Η σημερινή Ελληνική Κοινότητα της Κωνστάντζας ιδρύθηκε το 1990 και αριθμεί 780 επίσημα μέλη.

#### Μανγκάλια
Η Μανγκάλια, ιδρύθηκε ως Κάλλατις τον 6ο αιώνα π.Χ ως αποικία της πόλης Ηράκλειας της Ποντικής.

Σύμφωνα με την Ρουμανική απογραφή του 1930, στην Μανγκάλια κατοικούσαν 298 Έλληνες, δηλαδή το 10,78% του συνολικού πληθυσμού της περιοχής που ανερχόταν στους 2.764 κατοίκους.

#### Σουλινάς
Σύμφωνα με την Ρουμανική απογραφή του 1930, στο Σουλινά κατοικούσαν 1.332 Έλληνες, δηλαδή το 20,81% του συνολικού πληθυσμού της πόλης που ανερχόταν στους 6.399 κατοίκους. Στον Σουλινά οι Έλληνες διέθεταν κοινότητα, ναό και σχολεία, ενώ υπήρχε επίσης υποπροξενείο. Σύµφωνα µε την Ρουμανική απογραφή του έτους 2011, οι Έλληνες της πόλης αποτελούσαν το 1,8% του συνολικού πληθυσµού.
[thumb|Ο ελληνορθόδοξος ναός του [Άγιος Νικόλαος|Αγίου Νικολάου στο Σουλινά, 2008]]
Η Ελληνική Κοινότητα Σουλινά που επανιδρύθηκε το 1990 αριθμεί 60 επίσημα μέλη. Ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (*Biserica Sf. Nicolae*, οδός *str. Păcii*), γνωστός και ως «Ελληνικός», αποτελεί ιδιοκτησία της Ελληνικής Κοινότητας της πόλης και λειτουργεί ακόμα αραιά.

#### Τούλτσεα
Η Τούλτσεα ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. ως ελληνική αποικία με το όνομα Αιγισσός, όπως αναφέρεται από τον Προκόπιο.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων έμπορων οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Τούλτσεα κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα προερχόταν από τα νησιά του Ιονίου (Κεφαλλονιά, Ιθάκη, Κέρκυρα), αλλά και από τις Κυκλάδες (Σαντορίνη, Μύκονο, Σύρο, Τήνο, Άνδρο). Πέρα από την ενασχόληση µε το εµπόριο, τους Έλληνες της πόλης τους συναντάµε συχνά στο αξίωµα του ανώτερου κρατικού υπαλλήλου.

Μεταξύ των ετών 1848-1854 οι Έλληνες της πόλης έχτισαν τον Ιερό Ναό του Ευαγγελισµού (οδός *Strada Buna Vestire 2*), στη θέση ενός ξύλινου παρεκκλησίου του Αγίου Νικολάου, ανεγερµένου το 1830 από Έλληνες πρόσφυγες, κυρίως εµπόρους και ναυτικούς. Το οικοδόµηµα έπαιξε σηµαντικό ρόλο τόσο για την πόλη όσο και για τη
συνοχή της ελληνικής κοινότητας. Μαζί µε την ανέγερση της εκκλησίας άρχισε και η λειτουργία ελληνικού σχολείου.

Το 1990 ιδρύθηκε η Ελληνική Κοινότητα Τούλτσεας, η οποία αριθμεί 358 μέλη. Με φροντίδα της Ελληνικής Κυβέρνησης, τα τελευταία χρόνια η Ελληνική Κοινότητα της πόλης διοργάνωσε µαθήµατα ελληνικής γλώσσας.

## Εκκλησίες
Παρακάτω παρουσιάζονται μερικές εκκλησίες που ανεγέρθηκαν από Ελληνικές κοινότητες σε διάφορες περιοχές της Ρουμανίας:

## Αξιοσημείωτοι Έλληνες της Ρουμανίας
### Φαναριώτες
*Οικογένεια Καλλιμάχη
*Οικογένεια Καρατζά
*Οικογένεια Μαυροκορδάτου
*Νικόλαος Μαυρογένης
*Κωνσταντίνος και Αλέξανδρος Μουρούζης
*Αλέξανδρος και Κωνσταντίνος Υψηλάντης
*Κωνσταντίνος και Αλέξανδρος Χαντζερής
### Άλλοι ηγεμόνες
*Αλέξανδρος Ιωάννης Κούζας
*Ιωάννης Ιάκωβος Ηρακλείδης
*Μιχαήλ ο Γενναίος
*Γέωργιος και Κωνσταντίνος Δούκας
*Οικογένεια Καντακουζηνών

### Άλλοι σημαντικοί άνθρωποι
*Οικογένεια Ροσέττι
*Νικολάε Γιόργκα
*Καλίν Ποπέσκου-Ταριτσεάνου
*Ιάννης Ξενάκης
*Ιόν Λούκα Καρατζιάλε
*Τζόρτζε Εμίλ Παλάντε
*Κωνσταντίνος Αριστίας
*Χαρίκλεια Νταρκλέ
*Σέργιος Τσελεπιδάκης
*Ζαν Κωνσταντίν
*Ιωάννης Βελισσαρίου
*Βασίλε Αλεξαντρί
*Έλενα Θεοδωρίνη
*Κωνσταντίν Λεβαδίτης
*Νικόλαος Σπαθάριος
*Γκεόργκε Βιτανίδης
*Αλεξάντρου Φιλιππίδης
*Ντουμίτρου Μακρής
*Μιχαήλ Σιμωνίδης
*Σιμόνα Χάλεπ
*Μαρία Φιλότι
*Αλεξάντρου Πλαγηνός
*Νικόλαος Καραντινός
*Αλέξανδρος Στούρτζας
*Λέων Σκούλι Λογοθετίδης
*Γκριγκόρε Αντίπα
*Χρήστος Τσαγανέας
*Χρίστου Νικολαΐδης
*Κωνσταντίνος φον Οικονόμου
*Χρήστος Τσαγανέας
*Ευστάθιος Αλτίνης
*Ντιμίτριε Σεραφείμ
*Ανδρέας Εμπειρίκος
*Νικόλαος Αστρινίδης
*Οδυσσέας Φωκάς
*Νίκου Αλιφαντής
*Γιώργος Ζήνδρος
*Μιχαήλ Πολυχρονιάδης
*Παναΐτ Ιστράτι
*Γεώργιος Σκλάβος
*Ιοάν Μοσκοπόλ
*Γεώργιος Μπαρόντζης

## Δείτε επίσης

*Σχέσεις Ελλάδας και Ρουμανίας

## Παραπομπές



Ρουμανια
Ρουμανια
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ρουμανίας