open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ελισάβετ της Βαυαρίας, δούκισσα της Αυστρίας

Η **Ελισάβετ**, γερμ.; Elisabet von Bayern von Wittelsbach (π. 1306 - 25 Μαρτίου 1330) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας.

## Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Στεφάνου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και της Γιούτας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Μπόλκο Α΄ του *Αυστηρού* δούκα των Σφιντνίτσα-Ζιέμπιτσε, Γιάβορ, Λβόβεκ.

Ο γάμος της έγινε στις 15 Μαΐου 1325 με τον Όθωνα των Αψβούργων. Ο Όθων παρέλαβε στον τίτλο του δούκα της Αυστρίας μετά το τέλος του μεγαλύτερου αδελφού του Φρειδερίκου Α΄ τον Ιανουάριο του 1330, αλλά η Ελισάβετ πέθανε δύο μήνες αργότερα.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1325 τον Όθωνα των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας και απέκτησαν παιδιά:
* Φρειδερίκος Β΄ 10 Φεβρουαρίου 1327 - 11 Δεκεμβρίου 1344, απεβ. 17 ετών.
* Λεοπόλδoς Β΄ 1328 - 10 Αυγούστου 1344, απεβ. 16 ετών.

## Πρόγονοι




## Πηγές
* Cawley, Charles, His listing along with his wife . The project "involves extracting and analysing detailed information from primary sources, including contemporary chronicles, cartularies, necrologies and testaments.", Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
* Marek, Miroslav. "A listing of descendants of Otto I, Count of Scheyern, including Henry XIII and his children". Genealogy.EU.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκισσες της Αυστρίας
Φρεγάτα Κασατόνοφ

thumb|right|280px|Φρεγάτα Κασατόνοφ
***Ναύαρχος Κασατόνοφ*** (**) ονομάζεται φρεγάτα του ρωσικού ναυτικού και το δεύτερο πλοίο της ομώνυμης τάξης. Πήρε το όνομά του από τον Ήρωα του Στόλου Ναύαρχου Βλαντιμίρ Κασατόνοφ .

Καθελκύστηκε στις 26 Νοεμβρίου 2009  στο Σεβερνάγια, και έκανε το πρώτο του ταξίδι στις 12 Δεκεμβρίου 2014, ενώ τέθηκε σε λειτουργία στις 21 Ιουλίου 2020. Ανήκει στο 43ο τμήμα πυραυλικών πλοίων του ρωσικού βόρειου στόλου με βάση του το Σεβέρομορσκ .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωσικά πολεμικά πλοία
Ελένη του Παλατινάτου

Η **Ελένη του Παλατινάτου** (9 Φεβρουαρίου 1493, Χαϊδελβέργη - 4 Αυγούστου 1524, Σβερίν) του Οίκου του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του κόμη του Παλατινάτου-Ζίμερν και με το γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου.

## Βιογραφία
Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου (1448-1508) από το γάμο του με τη Μαργαρίτα των Βίττελσμπαχ (1456-1501), κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσχουτ.

Παντρεύτηκε στις 15 Ιουνίου 1513 στο Βίσμαρ με τον Ερρίκο Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου (1479-1552). Η Φίνεκε φον Γκρέεζε έπρεπε να της πει να μην φορέσει το καλύτερο της φόρεμα, ώστε να μην ξεπεράσει τον γαμπρό.  Ο γάμος είχε μία λαμπρότητα, που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ ως τότε και παρευρέθηκαν πολλοί αυτοκρατορικοί πρίγκιπες.

Η Ελένη απεβίωσε το 1524 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Σβερίν. Ήταν το πρώτο μέλος της δουκικής οικογένειας, που τάφηκε στο Σβερίν, μέχρι τότε οι δούκες και οι δούκισσες είχαν ταφεί στο Ντόμπεραν Μίνστερ.  Το επιτάφιο μνημείο της εκφωνήθηκε από τον Πέτερ Φίσερ τον Πρεσβύτερο. Μέχρι το 1845 ήταν προσαρτημένο στον τοίχο πίσω από τον βωμό. Σήμερα βρίσκεται στο νότιο πέρασμα, δίπλα στην είσοδο. 

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
* Φίλιππος 1514-1557, δούκας του Μεκλεμβούργου
* Μαργαρίτα 1515-1559, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς (1507-1548).
* Αικατερίνη (1518–1581), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ δούκα της Λεγκνίτσα (1520-1570).

## Πρόγονοι




## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Eduard Vehse: *Geschichte der deutschen Höfe seit der Reformation*, τόμος. 35-36, Hoffmann & Campe, 1856, σελ.&nbsp;62 ff.
* Michael Masson: *Das Königshaus Bayern.* *Genealogisch bearbeitet und mit historisch-biographischen Notizen erläutert*, αυτο-δημοσιεύθηκε, 1854, σ.&nbsp;102

## Υποσημειώσεις


Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Πινακοθήκη Χαλ'ας Κουν

Η **Πινακοθήκη Χαλ'ας Κουν,** επίσης γνωστή ως **Καλτζού Ματζά**, είναι γκαλερί τέχνης στο χωριό Ομπινίτσα, κοινότητα Σετόμα, Επαρχία Βόρου, νοτιοανατολική Εσθονία.

Η πινακοθήκη εμφανίζει μοντέρνα τέχνη των Σέτος (εθνοτικές και γλωσσικές Φιννοουγκρικές μειονότητες), αλλά και εποχιακές εκθέσεις άλλων ιθαγενών. Τα ακόλουθα άτομα εκπροσωπούνται στην γκαλερί: Ιβάνοφ Αλεξάντερ, Ντ. Ιρίν Γιούρι, Μικούσεβ Πασά, Ρτζάμποβ Πιότρ (έρζα), Μαρκ Κοστάμπι, Λωρίτσα Πιίτρε, Τουμ Μάλεβ, Κάλβε Τούμας, Μάργκνα Επ, Κύισων Λέμπιτ, Κούουσινγκ Ματί, Ριίτσααρ Έβαρ, Ριίτσααρ Ραΐλι, Γκαλκ Άλμπερτ, Ναβιτρόλα, Τζουρίσε Έρκι, Κάλντε Όβε και Κάλντε Κάλι, Μπάφαλο Γουίντ, Ιτζαβόινεν Εέρο, Καχούσκ Σάλμε, Καχούσκ Παϊβί, Καχούσκ Μααλί και Καουκσί Ούλε.

## Ιστορία
Αρχικά, το κτήριο ανήκε στον Ιβάν Καλτζού. Η οικογένεια του Καλτζού αποτελούνταν από τη σύζυγό του, την Κάτι, και τα έξι παιδιά τους, Άννα, Μαρία, Άλι, Σόντζα, Όλι και τον γιο του Άλι τον Μιχέλ. Το 1933, χτίστηκε ο δεύτερος όροφος στο σπίτι. Ο Ιβάν δημιούργησε ένα κατάστημα στο σπίτι. Πουλούσαν οικιακά είδη, κυρίως σιδηρά εργαλεία και εξαρτήματα. Το 1940, το κατάστημα εθνικοποιήθηκε, η οικογένεια ανακοινώθηκε ως Κουλάκοι, ο Μιχέλ, ο γιος τους, σκοτώθηκε και μέρος της οικογένειας απελάθηκε το 1949. Το 1945, το Συμβούλιο του χωριού Ομπινίτσα ιδρύθηκε στο κτήριο. Μετά από αυτό, το κτήριο φιλοξένησε επίσης μαγαζί με γαλακτοκομικά προϊόντα, ταχυδρομείο, σταθμό ιατρικής βοήθειας, βιβλιοθήκη και κοινοτικό κέντρο. Το γραφείο της κρατικής φάρμας της Οβινίτσας βρισκόταν στο κτήριο κατά τη διάρκεια της περιόδου 1960-1995. Ο Έβαρ Ριίτσααρ δημιούργησε στο κτήριο μια πινακοθήκη που ονόμασε Χαλ'ας Κουν το 2004.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τέχνες στην Εσθονία
Χάτσιγκα του Ντήσεν

Η **Χάτσιγκα** (γερμ.: Haziga von Diessen), επίσης γνωστή ως Hadegunde (π. 1045 - 1 Αυγούστου 1104) από τον Οίκο του Ντήσεν, ήταν σύζυγος του κόμη του Σάυερν. 

## Βιογραφία
Η καταγωγή της δεν είναι απολύτως σαφής. Συνήθως θεωρείται ότι πατέρας της ήταν ο Φρειδερίκος Β΄ κόμης του Ντήσεν. Ήταν επίτροπος (vogt) του Συλλόγου του καθεδρικού ναού στο Ρέγκενσμπουργκ και είχε νυμφευτεί τρεις φορές, αλλά δεν είναι σαφές από ποιον γάμο του γεννήθηκε η Χάτσιγκα.

Γύρω στο 1080 η Χάτσιγκα ίδρυσε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων στο Μπάυριστσελ. Μετακόμισε στο Φίσμπαχαου το 1085, μετά στο Πέτερσμπεργκ, κοντά στο Ντάχαου το 1104 και τελικά στο Σάυερν το 1119.

## Οικογένεια
Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Χέρμαν κόμης του Κάστι (απεβ. 27 Ιανουαρίου 1056). Μαζί του είχε τέκνα:
* Χέρμαν απεβ. μετά το 1071, κόμης του Χαμ.
* Φρειδερίκος Α΄ απεβ. 1103, κόμης του Κάστι και του Χάμπσμπουργκ.
* Ματίλντα απεβ. 1080, παντρεύτηκε τον Ράποτο Γ΄ κόμη του άνω Τράουνγκαου.

Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Όθων Α΄ κόμης του Σάυερν (4 Δεκεμβρίου 1078). Ήταν και γι' αυτόν ο δεύτερος γάμος του. Αυτός είχε τέσσερα παιδιά και είναι πιθανό μερικά ή όλα να είναι από τον πρώτο γάμο του:
* Άρνολντ Α΄ απεβ. πριν από τις 26 Μαρτίου 1123.
* Έκχαρντ Α΄ απεβ. πριν από τις 11 Μαΐου 1091.
* Βερνάρδος Α΄ απεβ. 2 Μαρτίου 1104.
* Όθων Β΄ απεβ. 31 Οκτωβρίου 1120.

## Παραπομπές


## Bιβλιογραφικές αναφορές
* Hans Constantin Faußner: *Zur Frühzeit der Babenberger in Bayern und Herkunft der Wittelsbacher*, Jan Thorbecke Verlag, Στουτγκάρδη, 1990,

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Είσοδος για τη Haziga στο ''genealogie-mittelalter.de''

Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Αικατερίνη του Παλατινάτου

Η **Αικατερίνη** (14 Οκτωβρίου 1499 στη Χαϊδελβέργη – 16 Ιανουαρίου 1526 στο αβαείο του Νόιμπουργκ) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου, που έγινε ηγουμένη του αβαείου του Νόιμπουργκ.

## Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη (επιζήσασα) κόρη του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου (1448-1508) από το γάμο του με τη Mαργαρίτα των Βίττελσμπαχ (1456-1501), κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσχουτ. Το 1515 η Αικατερίνη παραιτήθηκε από την κληρονομιά της και μπήκε στο αβαείο Bενεδικτίνων του Nόιμπουργκ.  Έγινε ηγουμένη της μονής.

Η Αικατερίνη απεβίωσε το 1526 σε ηλικία 26 ετών. Τάφηκε στη μονή του Nόιμπουργκ. Η επιτάφια πλάκα της βρίσκεται στον βόρειο τοίχο του σηκού, απέναντι από την πύλη της μονής. Είναι φτιαγμένη από ερυθρό ψαμμίτη και δείχνει σε ανάγλυφο την Αικατερίνη, που φοράει ενδυμασία μοναχής με τη ράβδο της μονής, ένα βιβλίο στα χέρια της και ένα λιοντάρι στα πόδια της.

## Πρόγονοι





## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Αύγουστος Benedict Michaelis: *Einleitung zu einer volständigen geschichte der chur- und fürstlichen häuser στο Teutschland* vol. 2, 1760, σελ. 32

## Υποσημειώσεις


ΚΑτηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Συμμετοχή της Τσεχίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020

Η **[[Τσεχία]]** θα συμμετέχει στους **[[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020|Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020]]** στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Θα είναι η έβδομη συνεχόμενη εμφάνισή της χώρας στους αγώνες, μετά από τον διαχωρισμό της από την Τσεχοσλοβακία.

## Παραπομπές

Τσεχία
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Φόγιος

Το **Φόγιος** (καταλανικά: Foios) είναι δήμος στην κομάρκα της Όρτα Νορντ στην Βαλενθιανή Κοινότητα στην ανατολική Ισπανία. Έχει πληθυσμό 7.342 κατοίκων το 2019 σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ισπανίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 8 μέτρων και σε μικρή απόσταση από την ακτή.

## Αξιοσημείωτοι κάτοικοι
* Φεράν Τόρες, ποδοσφαιριστής της Μάντσεστερ Σίτι και της ισπανικής εθνικής ομάδας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Αλέξιος Μαγιέ

Ο **Αλέξιος Μαγιέ** (στα γαλλικά: **Alexis Maillet**) (1794 -1833) ήταν Γάλλος φιλέλληνας, που πήρε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Γαλλία το 1794. Πήρε μέρος στους Ναπολεόντειους Πολέμους αλλά μετά τη Παλινόρθωση των Βουρβόνων, το 1815, τέθηκε σε διαθεσιμότητα.

Το 1825 ήλθε στην Ελλάδα και ανέλαβε την εκπαίδευση των νεοσύλλεκτων του ελληνικού τακτικού στρατού, του οποίου διοικητής είχε τοποθετηθεί ο Κάρολος Φαβιέρος. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε με το τακτικό στρατό στη πολιορκία της Καρύστου, στις δύο μάχες στο Χαϊδάρι και στη πολιορκία της Ακρόπολης.

Το 1827 ανακλήθηκε στο γαλλικό στρατό και τοποθετήθηκε στη Στρατιά του Μορέως, που ήρθε στην Ελλάδα υπό τον στρατηγό Μαιζών, το Σεπτέμβριο του 1828, κατά την Εκστρατεία του Μοριά και προχώρησε σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των τουρκοαιγυπτιακών δυνάμεων. Ο Μαγιέ διετέλεσε πρώτος φρούραρχος Κορώνης.

Με την έλευση του Όθωνα στην Ελλάδα τα γαλλικά στρατεύματα αποσύρθηκαν στο Ναυαρίνο. Κατά τη παραμονή των Γάλλων στρατιωτών εκεί υπήρξε αντιπαράθεση του Μαγιέ με ένα άλλο αξιωματικό, τον οποίο κατηγόρησε για ατασθαλίες. Ακολούθησε μονομαχία των δύο αξιωματικών στις 24 Απριλίου 1833 κατά την οποία ο Μαγιέ τραυματίστηκε θανάσιμα. Τάφηκε στη Σφακτηρία.

## Παραπομπές


## Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τ. 34, σελ. 126 -127

Κατηγορία:Γάλλοι φιλέλληνες
Χάινριχ Λίνστεντ

μικρογραφία| Κατάλογος συμμετοχής στο Φεστιβάλ του Βάρτμπουργκ, στη μέση οι βουλευτές της Λειψίας Linstedt και Seyffert, οι μόνοι με το ειδικό σήμα «Zirkel»
Ο **Χάινριχ Λίνστεντ**  (Heinrich Linstedt - Ερρίκος Λίνστεντ) (περίπου 1795, Δρέσδη - 1821, Ελλάδα ) ήταν Γερμανός φιλέλληνας .

## Βιογραφία
Ο Λίνστεντ σπούδασε προτεσταντική θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας . Το 1814 έγινε αποδεκτός με τον Eduard von Rabenau στο Σώμα Lusatia Leipzig .  Ως ένας από τους εννέα εκπροσώπους του Πανεπιστημίου της Λειψίας, συμμετείχε στο Φεστιβάλ του Βάρτμπουργκ το 1817.  Στο Άιζεναχ ήταν μέλος της προπαρασκευαστικής επιτροπής. 

Τον Αύγουστο του 1821, ο Πρύτανης της Λειψίας Βίλχελμ Τραγκό Κρουγκ (Wilhelm Traugott Krug) δημοσίευσε έκκληση για την υποστήριξη του ελληνικού αγώνα για την ελευθερία κατά των Τούρκων. Ο Λίνστεντ ήλθε ως εθελοντής στην Ελλάδα και πέθανε τον ίδιο χρόνο στην ηλικία των 26 ετών. Στο Ναύπλιο, στην εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Χριστού, αναφέρεται στην Αψίδα του Τουρέ όπου αναγράφεται κατάλογος πεσόντων φιλελλήνων.  

Ο Ερρίκος Φορνέζης, στον κατάλογό του των φιλελλήνων, αναφέρει ότι καταγόταν από το Όλστέιν και ότι πέθανε στον Όλυμπο το 1822.

Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, στον πίνακα 24 που είχε γραμμένα όλα τα ονόματα των φιλελλήνων που ήλθαν και αγωνίστηκαν στην Ελλάδα, τον αναφέρει ως «Λίνστετ».

## Πηγές
* Bernhard Sommerlad: *Wartburgfest und Corpsstudenten*. Einst und Jetzt, Bd. 16 (1979), S. 16–42.
* Egbert Weiß (Hrsg.): *89. Linstedt, Heinrich August*, in: *Aktiv in der Monarchie. Leipziger Corpsstudenten 1807–1918. Lebensläufe der Leipziger Lausitzer*, Band 1 der Matrikel des Corps Lusatia. Leipzig 2017. ISBN 978-3-96049-017-3, S. 64.

## Αναφορές

Κατηγορία:Γερμανοί φιλέλληνες
Χαμηλό Σαπών Ροδόπης

Το **Χαμηλό** Σαπών είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γεωγραφία - ιστορία
Το Χαμηλό βρίσκεται στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην ανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής σε υψόμετρο 94 μέτρα. Απέχει περίπου 9 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 33 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή και 35 χλμ. ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Δυτικά είναι το Βέλκιο και περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης, βόρεια είναι το Αρσάκειο, ανατολικά η Συκορράχη, νότια περνάει η Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης και η Εγνατία Οδός (κόμβος Μάστης).

Πριν την απελευθέρωση στο χωριό κατοικούσαν Βούλγαροι και μουσουλμάνοι γηγενείς και μετά το 1922, εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία (Θράκη) που οι περισσότεροι κατάγονταν από την περιοχή των Σαράντα Εκκλησιών (Πέτρα και τη Σκόπελο). Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σαπών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Σαπών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 179 κατοίκους.

## Σημείωση
Στην Ροδόπη και το Δήμο Αρριανών υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Χαμηλό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Τσιφλίκι Ροδόπης

Το **Τσιφλίκι ** είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γενικά στοιχεία
Το Τσιφλίκι βρίσκεται στα ανατολικά του κάμπου της Κομοτηνής, σε υψόμετρο 40 μέτρων ενώ απέχει  περίπου 8 χιλιόμετρα ΒΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 22 χιλιόμετρα Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή. Το χωριό είναι κτισμένο στις ανατολικές όχθες του ποταμού Λίσσου και στα νότιά του περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1951 να απογράφεται στον τότε δήμο Σαπών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Σαπών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει ως πληθυσμό 96 κατοίκους.

Η γεωγραφική του θέση στον κάμπο της Ροδόπης, κοντά σε βασικούς οδικούς άξονες και σε μικρή απόσταση από την Κομοτηνή και τις Σάπες, προσέδωσε στο Τσιφλίκι διαχρονικά χαρακτήρα κεντρικού αγροτικού οικισμού.

## Ιστορία
Η περιοχή του σημερινού οικισμού Τσιφλίκι ταυτίζεται ιστορικά με το λεγόμενο «Çeribaşköylü Latif Ağa Çiftliği», ένα εκτεταμένο αγροτικό κτήμα (τσιφλίκι) της ύστερης οθωμανικής περιόδου. Η ίδρυση και η εξέλιξη του οικισμού συνδέονται άμεσα με το σύστημα των τσιφλικιών, το οποίο αποτέλεσε βασικό στοιχείο της αγροτικής οργάνωσης στη Ροδόπη και οδήγησε στη μόνιμη εγκατάσταση πληθυσμού στην περιοχή.

Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές και στοιχεία που διασώζονται στη συλλογική μνήμη της περιοχής, κατά την ύστερη οθωμανική περίοδο και σε συνθήκες γενικευμένης αστάθειας, σημειώθηκε βίαιο περιστατικό στο τσιφλίκι. Κατά το γεγονός αυτό, εννέα άνδρες συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε αιχμαλωσία. Από αυτούς, μόνο δύο κατάφεραν να επιβιώσουν και να επιστρέψουν, ενώ οι υπόλοιποι έχασαν τη ζωή τους.

Ο τόπος όπου διαδραματίστηκε το περιστατικό είναι γνωστός μέχρι σήμερα με την ονομασία «Εννέα Τάφοι» (9 Mezarlıklar), ονομασία που διατηρείται στη λαϊκή τοπωνυμία και παραπέμπει άμεσα στο συγκεκριμένο γεγονός. Η τοπωνυμία αυτή αποτελεί σημαντικό στοιχείο της ιστορικής μνήμης του οικισμού και συνδέεται με τις απαρχές του Τσιφλικιού ως οργανωμένου αγροτικού οικισμού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Βραβείο Saturn Καλύτερης Τανίας Επιστημονικής Φαντασίας

Το **[[Βραβεία Saturn|Βραβείο Saturn]] Καλύτερης Ταινίας Επιστημονικής Φαντασίας**, είναι ένα από τα Βραβεία Saturn, που παρουσιάστηκαν από το 1972 από την Ακαδημία Ταινιών Επιστημονικής Φαντασίας, Φαντασίας και Τρόμου, στην καλύτερη ταινία της κατηγορίας, επιστημονικής φαντασίας.

## Νικητές και υποψήφιες
Με έντονα γράμματα είναι οι νικητές.

Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κατηγορία:Βραβεία Saturn
Άγιος Γεώργιος Μεσσηνίας

Ως **Άγιος Γεώργιος** είναι γνωστά τα εξής χωριά στην Μεσσηνία: 

* Άγιος Γεώργιος Βασιλιτσίου Μεσσηνίας
* Άγιος Γεώργιος Δωρίου Μεσσηνίας
Ισλάμ στην Τσεχία

μικρογραφία| Το Τζαμί του Μπρνο στην Τσεχία.
Το **Ισλάμ στην Τσεχία** αναφέρεται στους Μουσουλμάνους που ζουν στην Τσεχία. Υπάρχουν περίπου 20.000 Μουσουλμάνοι στην Τσεχία, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το 0,2% του πληθυσμού της χώρας.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, υπάρχουν περίπου 3500 Μουσουλμάνοι στην Τσεχία (λιγότερο από 0,1% του πληθυσμού της χώρας), σε σύγκριση με 495 Μουσουλμάνους το 1991.

Στην Τσεχία, υπάρχουν δύο τζαμιά στην Πράγα και ένα τζαμί στο Μπρνο.

## Ιστορία
Η πρώτη τεκμηριωμένη επίσκεψη ενός ατόμου με γνώση του Ισλάμ πραγματοποιήθηκε (964-965) από τον Ιμπραχίμ ιμπν Γιακούμπ, έναν Εβραίο έμπορο από την τότε Μουσουλμανική Ισπανία. Τα απομνημονεύματά του δημοσιεύθηκαν αργότερα για να γίνουν μία από τις πρώτες αναφορές για την Κεντρική Ευρώπη στον ισλαμικό κόσμο.

Κατά τη διάρκεια των δύο πολιορκιών της Βιέννης, ομάδες αναγνώρισης των οθωμανικών στρατών έφτασαν στη Μοραβία. Ισχυροί εμπορικοί δεσμοί μεταξύ Αυστροουγγαρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εμφανίστηκαν κατά τον 19ο αιώνα. Μεμονωμένοι Μουσουλμάνοι από τα τέλη του 19ου αιώνα άρχισαν να εγκαθίστανται στα τσεχικά εδάφη, αφού η Βοσνία έγινε μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

Παραδοσιακά, η επιρροή του Ισλάμ στον πολιτισμό των τσεχικών εδαφών ήταν μικρή.

## Σύγχρονη εποχή
Ένας νόμος του 1912 από την Αυστροουγγρική μοναρχία αναγνώρισε το Ισλάμ ως «κρατική θρησκεία» και επέτρεψε επίσημα την παρουσία του στην Τσεχία. Η πρώτη κοινότητα (*Muslimské náboženské obce pro Československo*, «*Μουσουλμανική θρησκευτική κοινότητα στην Τσεχοσλοβακία*») ιδρύθηκε το 1934 και διαλύθηκε το 1949. Η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας κοινότητας το 1968 απέτυχε. Το 1991 καθιερώθηκε το *Κέντρο μουσουλμανικών κοινοτήτων* (τσέχικα: *Ústředí muslimských náboženských obcí*). Το 1998 άνοιξε το πρώτο τζαμί, στο Μπρνο και ένα χρόνο αργότερα ένα ακόμη, στην πρωτεύουσα, Πράγαhttp://praha.muslim.cz/ . Οι προσπάθειες για άνοιγμα τζαμιών σε άλλες πόλεις έχουν σταματήσει από τους ντόπιους πολίτες. Το 2004 το Ισλάμ εγγράφηκε επίσημα στο Σύνταγμα της Τσεχίας: η κοινότητα είναι επομένως επιλέξιμη να λάβει χρήματα από το κράτος.

Οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι προέρχονται από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (αρχές της δεκαετίας του 1990), το Κοσσυφοπέδιο (τέλη της δεκαετίας του 1990) και τις πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης (κυρίως από την περιοχή του Καυκάσου, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έως σήμερα). Σημαντικό και σημαίνων μέρος είναι οι μεσαίες τάξεις κατοίκων αιγυπτιακών, συριακών και άλλων καταγωγών της Μέσης Ανατολής (συνήθως εκείνοι που σπούδαζαν στην Τσεχοσλοβακία και αποφάσισαν να μείνουν). Μερικές εκατοντάδες Μουσουλμάνοι είναι προσηλυτισμένοι Τσέχοι.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Miloš Mendel, Jiří Bečka, *Islám a české země*, Olomouc, Votobia, 1998.ISBN&nbsp;
* Miloš Mendel, Bronislav Ostřanský, Tomáš Rataj, *Islám v srdci Evropy*, Praha, Academia, 2008.ISBN&nbsp;

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πύλη του Ισλάμ στην Τσεχία (τσέχικα)
* Ιστορία του Ισλάμ στην Τσεχία (τσέχικα)


Κατηγορία:Θρησκεία στην Τσεχία
Κώστας Μόκαλης

Ο **Κώστας Μόκαλης** (γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου 1956) είναι Έλληνας ομογενής πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη από το 1976 ως το 1982. Για το υπόλοιπο της δεκαετίας του '80 αγωνίστηκε στο αμερικάνικο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα κλειστού χώρου.

## Καριέρα
Ο Μόκαλης ξεκίνησε την καριέρα του στη Βουδαπέστη και παλιννόστησε στην Ελλάδα το 1976. Ο Αλκέτας Παναγούλιας τον εμπιστεύθηκε στο δεξί άκρο της άμυνας του Άρη και αγωνίστηκε σε 28 αγώνες της σεζόν 1976-77. Χαρακτηριζόταν ως επιθετικογενής αμυντικός και περιστασιακά αγωνιζόταν και στον χώρο του κέντρου. Ο Καρλ Χάινζ Ρουλ τον άφησε στον πάγκο την επόμενη σεζόν, αλλά μετά την αλλαγή του με τον Μίλοβαν Τσίριτς ο Μόκαλης πήρε ρόλο βασικού αμυντικού και έπαιξε σε 21 ματς πρωταθλήματος. Ο Άρης το 1978-79 επέστρεψε στην πρώτη τριάδα μετά από πέντε χρόνια, αλλά ο Μόκαλης τραυματίστηκε στον μηνίσκο στο ματς με τον ΠΑΟΚ στις 12 Νοεμβρίου 1978. Επέστρεψε τον Μάιο του 1979 στην αγωνιστική δράση, παίζοντας στους τρεις τελευταίους αγώνες του πρωταθλήματος.

Για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1979-80 συμμετείχε και στους έξι αγώνες των "κίτρινων", οι οποίοι αποκλείοντας την Μπενφίκα και την Περούτζια, έφθασαν ως τους 16, όπου αποκλείστηκαν από την Σαιντ-Ετιέν του Μισέλ Πλατινί. Έπαιξε επίσης στους δύο ευρωπαϊκούς αγώνες εναντίον της Ίπσουιτς, ενώ το 1981-82 τραυματίστηκε στον πρώτο αγώνα του Άρη απέναντι στη Σλιέμα Γουόντερερς.

Την σεζόν 1979-80 έπαιξε σε τριάντα αγώνες, όπως και στον αγώνα μπαράζ εναντίον του Ολυμπιακού, αφού ο Άρης τερμάτισε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος, ισοβαθμώντας με την ομάδα του Πειραιά. Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1980, τραυματίστηκε στον αχίλλειο τένοντα και εγχειρίστηκε στη Φινλανδία, χάνοντας το υπόλοιπο της σεζόν 1980-81. Το 1981-82 έπαιξε σε μόλις δέκα αγώνες λόγω του τραυματισμού του στο ματς με τη Σλιέμα και στο τέλος της χρονιάς έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Συνέχισε στη Major Indoor Soccer League (MISL), πρωτάθλημα δημοφιλές στις ΗΠΑ, με το όνομα του να μεταφράζεται σε Gus Mokalis. Συμμετείχε στους Λος Άντζελες Λέιζερς ως το 1987, με ένα μικρό διάλειμμα στις αρχές της σεζόν 1985-86, όταν φόρεσε και πάλι τα κιτρινόμαυρα για τους δύο πρώτους αγώνες της χρονιάς. Συνέχισε στους Σαν Ντιέγκο Σόκερς, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα, για να κλείσει την καριέρα του στη Σεντ Λούις Στορμ τη σεζόν 1989-90.

## Στατιστικά με τον Άρη



## Παραπομπές

## Πηγές

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Κώστας Μόκαλης (1976-1982, 1985) ο μοντέρνος, επιθετικός μπακ του Άρεως - Οι άσσοι του ΑΡΕΩΣ

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Γενί Καλέ

Το **Γενί Καλέ** (ουκρανικά: Єні-Кале, ρωσικά: Еникале, τουρκικά: *Yenikale*, κριμαϊκά ταταρικά: Yeñi Qale, αγγλικά: *Yeni Kale*, επίσης γράφεται και ως *Yenikale*, *Eni-Kale, Yeni-Kaleh* ή *Yéni-Kaleb*) είναι ένα φρούριο στην ακτή του Πορθμού Κερτς στην πόλη Κερτς της Κριμαίας.

## Ιστορία
Το Γενί Καλέ χτίστηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους την περίοδο 1699-1706 στη Χερσόνησο Κερτς, η οποία ανήκε στο Χανάτο της Κριμαίας. Το όνομα *Yenikale* σημαίνει *Νέο Φρούριο* στα τουρκικά (*yeni* «νέο» και *kale* «φρούριο»). Το φρούριο χτίστηκε υπό τις οδηγίες του Γκολόπο, ο οποίος ήταν ένας Ιταλός που είχε προσηλυτιστεί στο Ισλάμ. Αρκετοί Γάλλοι μηχανικοί συμμετείχαν επίσης στην κατασκευή.

Ο Γενί Καλέ ήταν οπλισμένο με ισχυρά κανόνια και ήταν σε μία σημαντική στρατηγική θέση στην ακτή του Πορθμού Κερτς. Το φρούριο καταλάμβανε έκταση 25.000 τετραγωνικών μέτρων και είχε δύο αποθήκες μαύρης πυρίτιδας, ένα οπλοστάσιο, μια δεξαμενή νερού, σπίτια, ένα δημόσιο λουτρό και ένα τζαμί. Περίπου 800 Τούρκοι και 300 Τάταροι της Κριμαίας φυλακίστηκαν στο Γενί Καλέ. Το αδύναμο σημείο του φρουρίου ήταν η έλλειψη πόσιμου νερού στην περιοχή, οπότε κατασκευάστηκε ένας υπόγειος σωλήνας ύδρευσης για να φέρει νερό από μια πηγή που βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το φρούριο. Το Γενί Καλέ χρησίμευσε επίσης ως κατοικία του πασά.

Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου της περιόδου 1768-1774, ο ρωσικός στρατός εισέβαλε στην Κριμαία το καλοκαίρι του 1771. Αν και νωρίτερα είχαν φτάσει ενισχύσεις από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Τούρκοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το Γενί Καλέ. Ρωσικές μονάδες υπό τη διοίκηση του στρατηγού Νικολάι Βλαντίμιροβιτς Μπορζόφ εισήλθαν στο φρούριο στις 21 Ιουνίου 1771. Ο Αμπαζά Μοχάμεντ Πασάς, ο οποίος ήταν διοικητής του Γενί Καλέ, τράπηκε σε φυγή στη Σινώπη και ο σουλτάνος καταδίκασε σε θάνατο για τον συνολικό αριθμό των στρατιωτικών αποτυχιών.

Μετά τη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή το 1774, το Κερτς και το φρούριο του Γενί Καλέ παραχωρήθηκαν στη Ρωσία. Το φρούριο έγινε μέρος του δήμου Κερτς-Γενίκαλε του Κυβερνείου της Ταυρικής.

Τον 19ο αιώνα, το φρούριο χρησιμοποιήθηκε από τους Ρώσους ως στρατιωτικό νοσοκομείο. Από το 1880 το Γενί Καλέ ερημώθηκε εντελώς.

Σήμερα τα ερείπια του Γενί Καλέ είναι επισκέψιμα για τους τουρίστες. Η γειτονική συνοικία του Κερτς ονομάζεται επίσης Γενί Καλέ.

## Εικόνες

Αρχείο:Yenikale fortress in Kerch.jpg|Το φρούριο Γενί Καλέ στο Κερτς της Κριμαίας στην Ουκρανία.
Αρχείο:Eni Kale.jpg|Νότια πύλη του Γενί Καλέ.
Αρχείο:Kerch Enikale Upper.sea.jpg|Το βόρειο τείχος του Γενί Καλέ.
Αρχείο:Kerch Enikale Sea.sea.jpg|Γενί Καλέ, παράκτια πλευρά.
Αρχείο:Крепость Ени Кале в Керчи.jpg|Τουρκικό φρούριο.
Αρχείο:Yenikale Eastern Gate.jpg|Ανατολική πύλη.


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φρούριο Γενί Καλέ, κάστρα στην Ουκρανία
Κατηγορία:Φρούρια στην Ουκρανία
Κατηγορία:Φρούρια στην Κριμαία
Κατηγορία:Κριμαία
Εθνικό Ολυμπιακό Στάδιο Ντίναμο (Μινσκ)

Το **Εθνικό Ολυμπιακό Στάδιο Ντίναμο** (λευκορωσικά: Нацыянальны Алімпійскі стадыён Дынама, *Nacyjanalny Alimpijski stadyjon Dynama*) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Άνοιξε ξανά το 2018 μετά από ένα τεράστιο έργο ανακαίνισης. Νωρίτερα χρησιμοποιήθηκε ως επί το πλείστον για αγώνες ποδοσφαίρου και ήταν η έδρα της Ντίναμο Μινσκ, της Φ.Κ. Μινσκ και της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Λευκορωσίας. Στο παρελθόν το γήπεδο στάδιο είχε χωρητικότητα 40.000 θεατών, αλλά επειδή ένα μέρος του άνω μέρους είχε εγκαταλειφθεί στα μέσα της δεκαετίας του 1990 για λόγους ασφαλείας, η πραγματική χωρητικότητα πριν από τις ανακαινίσεις ήταν 34.000 θεατές. Μετά την ανακαίνιση, η χωρητικότητα είναι μόνο 22.246.

## Ιστορία
μικρογραφία| Το Στάδιο Ντίναμο το 2008.
Το Ολυμπιακό Στάδιο Ντίναμο κατασκευάστηκε και άνοιξε το 1934 και στη συνέχεια επεκτάθηκε το 1939. Καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ξαναχτίστηκε κατά τα έτη 1947-1954. Ανακαινίστηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια του 1978-1980 για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980. Τον Οκτώβριο του 2012, το στάδιο έκλεισε για μεγάλες εργασίες ανακατασκευής. Άνοιξε ξανά το 2018 ως στάδιο ποδοσφαίρου, έτοιμο εγκαίρως για τους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2019.

## Εγχώρια χρήση
Κατά τη διάρκεια των σοβιετικών χρόνων, το γήπεδο αποτελούσε την έδρα της ΦΚ Ντίναμο Μινσκ, η οποία συνέχισε να χρησιμοποιεί το στάδιο μέχρι το 2008. Από το 2009, το Ντιναμο Μινσκ μετεγκαταστάθηκε σε ένα μικρότερο στάδιο, το Στάδιο Ντίναμο-Γιούνι, ενώ το Ολυμπιακό Στάδιο Ντίναμο έγινε ο κύρια έδρα για την Φ.Κ. Μινσκ. Το στάδιο ήταν επίσης ένα παραδοσιακό γήπεδο φιλοξενίας του τελικού αγώνα του Κυπέλλου Λευκορωσίας, που πραγματοποιήθηκε στο στάδιο σχεδόν κάθε χρόνο μεταξύ 1992 και 2012, με εξαίρεση τα έτη 2002 και 2011.

## Διεθνής χρήση
Το στάδιο ήταν ένας από τους χώρους του ποδοσφαιρικού τουρνουά στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980. Φιλοξενούσε 6 αγώνες της φάσης των ομίλων και έναν προημιτελικό αγώνα. Ήταν ένας από τα γήπεδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U18 του 1984 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων του 1985, όπου και οι δύο διοργανώσεις πραγματοποιήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση. Από το 1992, το στάδιο υπήρξε η πρωταρχική έδρα της εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Λευκορωσίας.

Με τα χρόνια το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε από πολλούς λευκορωσικούς συλλόγους στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα, σε περίπτωση που τα γήπεδα των συλλόγων δεν πληρούσαν τα κριτήρια της UEFA. Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιήθηκε ως έδρα για τους αγώνες του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ της ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ, συμπεριλαμβανομένης της ομαδικής φάσης και των δύο διοργανώσεων, του προκριματικού γύρου του Τσάμπιονς Λιγκ και της νοκ άουτ φάσης του Γιουρόπα Λιγκ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Προφίλ σταδίου στο pressball.by
* Προφίλ σταδίου στον ιστότοπο της Ντίναμο Μινσκ
* Προφίλ σταδίου στον ιστότοπο της Φ.Κ. Μινσκ

Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Σοβιετική Ένωση
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Λευκορωσία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μινσκ
Λευκορωσια
Κατηγορία:Ντιναμό Μινσκ
Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στη Λευκορωσία
Ειρήνη Νταϊφά

Η **Ειρήνη Νταϊφά** είναι η κόρη του Σταύρου Νταϊφά, δημοτική σύμβολος πολιτισμού στον δήμο Πειραιά, CEO του Stavros Daifas Maritime Corporation και η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Ναυτιλιακής Λέσχης Πειραιά.

## Βιογραφία
Σπούδασε κοινωνιολογία στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, ενώ προσάρμοσε στον κύκλο σπουδών της μαθήματα ψυχολογίας αλλά και διοίκησης επιχειρήσεων. Αποφοίτησε από εκεί το 1985.  Υπήρξε πρόεδρος στις Stavros Daifas Marine Enterprises και Silver Lake Shipping Co.. Αυτή τη στιγμή είναι η CEO της νεοσύστατης εταιρείας της με το όνομα "Stavros Daifas Maritime Corporation".

Τα τελευταία 10-15 χρόνια εκτελούσε χρέη ειδικής γραμματέως του διοικητικού συμβουλίου της HELMEPA. Το 2020, με την επανεκλογή του διοικητικού συμβουλίου της HELMEPA, έγινε η γενική γραμματέας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες επιχειρηματίες
Χρίστο Σταμπόλσκι

Ο **Χρίστο Τάνεφ Σταμπόλσκι** (, 1843-1932) ήταν Βούλγαρος ιατρός, επαναστάτης, πολιτικός και σημαντική προσωπικότητα της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης. Ήταν ο πρώτος που μετέφρασε την ιατρική ορολογία από τα αραβικά στα τουρκικά.

## Βιογραφία
Ο Χρίστο Σταμπόλσκι γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1843 στο Καζανλούκ της Βουλγαρίας, το οποίο τότε ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν το πρώτο παιδί του Στοένκο Σταμπόλογκλου, δασκάλου και της συζύγου του, Ντάφινα. Στις 14 Αυγούστου 1852, στην ολονυκτία της Κοίμησης της Θεοτόκου, συνελήφθη επειδή βοήθησε τον ιερέα να χρησιμοποιήσει το νέο Σήμαντρο. Κατόπιν αιτήματος των ισχυρών χριστιανών που ζούσαν στο Καζανλούκ, απελευθερώθηκε. Μετά από αυτή το γεγονός άρχισε να σκέφτεται για μια ελεύθερη Βουλγαρία.

Ξεκίνησε τη μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στο Καζανλούκ και το 1858 μεταφέρθηκε στην Αυτοκρατορική Ιατρική Σχολή στην Κωνσταντινούπολη, η οποία εκπαίδευε χειρουργούς για τον οθωμανικό στρατό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε το ενδιαφέρον του για τις μολυσματικές ασθένειες. Ενώ ήταν ακόμη φοιτητής βοήθησε στη θεραπεία θυμάτων της επιδημίας χολέρας της Κωνσταντινούπολης του 1865. Το 1867 η Κωνσταντινούπολη είδε ένα ξέσπασμα τύφου και για το έργο του κατά τη διάρκεια αυτής της επιδημίας απονεμήθηκε με το τουρκικό Τάγμα του Μετζιντιγέ.

Έγινε γνωστός στην Κωνσταντινούπολη και γνώριζε πολλά άτομα με επιρροή. Στη συνέχεια το χρησιμοποίησε ως ευκαιρία να αναλάβει ρόλο στον αγώνα για μια αυτόνομη βουλγαρική εκκλησία. Ήταν μέλος του προσωρινού συμβούλου της Βουλγαρικής Εξαρχίας και πρόεδρος του βουλγαρικού *[[τσιτάλιστε]]* στην Κωνσταντινούπολη. Συνεργάστηκε όχι μόνο με τους υποστηρικτές του αγώνα της εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένου του Ιλαρίων Μακαριουπόλεως, αλλά και με τους επαναστάτες Γκεόργκι Σάβα Ρακόβσκι και Βασίλ Λέφσκι. Το 1877 εξορίστηκε στην Υεμένη, όπου περιέγραψε την ασθένεια δρακουνκουλίαση (νόσος του σκουληκιού της Γουινέας).

Μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878 επέστρεψε στο Καζανλούκ και έγινε αναπληρωτής στο κοινοβούλιο της Ανατολικής Ρωμυλίας. Το 1881 ήταν υπουργός ταχυδρομικών υπηρεσιών και οδικής κυκλοφορίας. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Στέφαν Σταμπολόφ τέθηκε υπό κατ΄ οίκον περιορισμό. Αργότερα εργάστηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αλεξαντρόβσκα και έγραψε το βιβλίο *Παλαιά Βουλγαρική Ιστορία*. Το 1931 δημοσιεύθηκε το τελευταίο μέρος της αυτοβιογραφίας του. Πέθανε το 1932, σε ηλικία 88 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βούλγαροι ιατροί
Κατηγορία:Βούλγαροι φυσικοί
Λουντμίλα της Βοημίας

Η **Αγία Λουντμίλα** (περ. 860 - 15 Σεπτεμβρίου 921), επίσης γνωστή ως **Λουντμίλα της Βοημίας**, είναι Τσέχα αγία και μάρτυρας, η οποία λατρεύετε από τους Ορθόδοξους και τους Ρωμαιοκαθολικούς. Γεννήθηκε στην Μνιέλνικ ως η κόρη του Σόρβου πρίγκιπα Σλαβιμπόρ. Η Αγία Λουντμίλα ήταν η γιαγιά του Αγίου Βεντσέσλαου, ο οποίος αναφέρεται ευρέως ως Καλός Βασιλιάς Βεντσέσλαος. Η Αγία Λουντμίλα αγιοποιήθηκε λίγο μετά το θάνατό της Στο πλαίσιο της διαδικασίας της αγιοποίησης, το 925, ο Βεντσέσλαος μετέφερε τα λείψανά της στη Βασιλική του Αγίου Γεωργίου στη Πράγα.

## Γάμος
Η Λουντμίλα παντρεύτηκε τον Μποζιβόι Α΄ της Βοημίας, τον πρώτο Χριστιανό Δούκα της Βοημίας, το 873. Το ζευγάρι προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό μέσω των προσπαθειών του Αγίου Μεθοδίου. Οι προσπάθειές τους να μεταστρέψουν τη Βοημία στον Χριστιανισμό αρχικά δεν έγιναν δεκτές και εκδιώχθηκαν από τη χώρα τους για κάποιο διάστημα από τους ειδωλολάτρες. Τελικά το ζευγάρι επέστρεψε και κυβέρνησε για αρκετά χρόνια πριν αποσυρθεί στο Τετίν, κοντά στο Μπέρουν.

Το ζευγάρι διαδέχθηκε ο γιος τους, Σπυτίνιεφ Α΄ της Βοημίας. Τον Σπυτίνιεφ διαδέχτηκε ο αδερφός του, Βρατίσλαος Α΄ της Βοημίας. Όταν ο Βρατίσλαος πέθανε το 921, ο γιος του, Βεντσέσλαος, έγινε ο επόμενος κυβερνήτης της Βοημίας. Ήταν κυρίως η Λουντμίλα που μεγάλωσε τον εγγονό της και στη συνέχεια ενεργούσε ως αντιβασιλέας γι΄ αυτόν.

## Λουντμίλα και Ντραχομίρα
αριστερά|μικρογραφία| Η δολοφονία της Αγίας Λουντμίλα.
Η μητέρα του Βεντσέσλαου, Ντραχομίρα, ζήλευε την επιρροή της Λουντμίλα στον Βεντσέσλαο. Έβαλε δύο ευγενείς, τους Τούννα και Γκόμον (πιθανώς φραγκικής ή βαραγιανής καταγωγής), να δολοφονήσουν τη Λουντμίλα στο Τετίν, και μέρος της ιστορίας της Λουντμίλα λέει ότι στραγγαλίστηκε με το πέπλο της. Αρχικά, η Αγία Λουντμίλα θάφτηκε στο νεκροταφείο της Εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ στο Τετίν.

Η Αγία Λουντμίλα αγιοποιήθηκε λίγο μετά το θάνατό της. Στο πλαίσιο της διαδικασίας της αγιοποίησης, το 925, ο Βεντσέσλαος μετέφερε τα λείψανά της στη Βασιλική του Αγίου Γεωργίου στη Πράγα. Λατρεύεται ως προστάτρια της Βοημίας. Θεωρείται ως πολιούχος αγία της Βοημίας, του προσηλυτισμού, της Τσεχίας, των δουκισσών, των προβλημάτων με τα πεθερικά και των χηρών. Εορτάζεται στις 16 Σεπτεμβρίου.

Ο Αντονίν Ντβόρζακ συνέθεσε το ορατόριο του, *Svatá Ludmila* (Αγία Λουντμίλα), μεταξύ Σεπτεμβρίου 1885 και Μαΐου 1886. Το έργο ανέθεσε ο εκδοτικός οίκος Littleton για το Φεστιβάλ του Λιντς.

## Δείτε επίσης
* Βασιλική του Αγίου Γεωργίου στη Πράγα
* Οίκος των Πρεμυσλιδών
* Βοημία

## Παραπομπές


## Πηγές
* Πέκαρ, Γ., *Die Wenzels- und Ludmilla-Legenden und die Echtheit Christian* (Πράγα, 1906).
* Κριστιανός Μοναχός, "Vita et Passio saci Venceslai et sacae Ludmilae avae eius", στο *Magnae Moraviae Fontes Historici* (Μπρνο, 1967), 186-199.
* Ίνγκχαμ, Μ.Ν., "The Lost Church Slavonic Life of Saint Ludmila", στο *Studia Slavica Mediaevalia et Himanistica.* *Riccardo Piccio dicata* . Τ. 1-2 (Ρώμη, 1986), 349–360.

Κατηγορία:Σόρβοι
Κατηγορία:Τσέχοι Ρωμαιοκαθολικοί άγιοι
Κατηγορία:Δούκισσες της Βοημίας
Κατηγορία:Γυναίκες του 9ου αιώνα
Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 10ου αιώνα
Εκατερίνε Γκαμπασβίλι

Η **Εκατερίνε Γκαμπασβίλι** (*Ekaterine Gabashvili*, γεωργιανά: ეკატერინე გაბაშვილი), το γένος **Ταρχνισβίλι** (*Tarkhnishvili*, თარხნიშვილი) (16 Ιουνίου 1851 - 7 Αυγούστου 1938) ήταν Γεωργιανή συγγραφέας, φεμινίστρια και δημόσια προσωπικότητα, η οποία ζήτησε κοινωνική μεταρρύθμιση υπέρ της χειραφέτησης των γυναικών.

## Βιογραφία
Η Εκατερίνε Ταρκνισβίλι γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1851, από μια αριστοκρατική οικογένεια στο Γκόρι, τότε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν η κόρη του Ρέβαζ Ταρχνισβίλι και της Σόπιο Μπάγκρατον-Νταβιτασβίλι. Μετά την ολοκλήρωση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της, παρακολούθησε το καλύτερο σχολείο της πόλης, ένα ιδιωτικό οικοτροφείο που διευθύνοταν από την Μαντάμ Φαβρ. Σε ηλικία 17 ετών, άνοιξε ένα ιδιωτικό σχολείο αφιερωμένο στην εκπαίδευση παιδιών χωρικών, καθώς ήταν ανήσυχη από τις συνθήκες της αγροτιάς. Παντρεύτηκε τον Αλεξάντρε Γκαμπασβίλι όταν ήταν 19 ετών, με τον οποίο απέκτησαν τελικά 11 παιδιά.

Το γράψιμό της επηρεάστηκε από δύο έργα σχετικά με τη χειραφέτηση των γυναικών που είχαν δημοσιευτεί στα γεωργιανά: το *The Enfranchisement of Women* της Χάριετ Τέιλορ Μιλ και το *Für und wider die Frauen* της Φάνι Λέβαλντ. Ως αποτέλεσμα, ξεκίνησε να κινητοποιεί τις γυναίκες της Γεωργίας προς τη δημιουργία γυναικείων κύκλων στην Τιφλίδα, στο Κουτάισι, στο Γκόρι και στο Χόνι, με επίκεντρο τη δημοσίευση και τη μετάφραση σχετικής γυναικείας λογοτεχνίας. Το 1897, ίδρυσε μια επαγγελματική σχολή γυναικών που οδήγησε στη δημιουργία σχολείων θηλέων σε όλη τη χώρα.

Η Γκαμπασβίλι ήταν ενεργό μέλος της Εταιρείας για την Προώθηση της Μάθησης μεταξύ των Γεωργιανών. Το 1890, μαζί με την Αναστάσια Τουμανισβίλι-Τσερετέλι, συνέστησαν το *Jejili*, ένα περιοδικό που δημοσίευσε παιδική λογοτεχνία, ενθαρρύνοντας το ενδιαφέρον για το είδος στη Γεωργία.

## Εκδόσεις
Η Γκαμπασβίλι έγραψε αρκετά συναισθηματικά μυθιστορήματα και ιστορίες για τις θλίψεις των δασκάλων του χωριού και της ζωής των χωρικών. Τα μυθιστορήματά της *Έρωτας στο Μεγάλη Χέβα* και *Κατά τη διαλογή αραβοσίτου* αναστάτωσε τους κοινωνικούς κανόνες της εποχής, ζητώντας προσωπική ελευθερία και ρομαντική αγάπη.

Το 1900, εγκατέλειψε τη μυθοπλασία για την αυτοβιογραφία. Ο Γκαμπασβίλι είναι επίσης γνωστή ως μία από τους πρώτους Γεωργιανούς φεμινιστές και ακτιβιστές των δικαιωμάτων των γυναικών. Το 1958, η ταινία *Magdanas lurja* (*[[Ο γάιδαρος της Μαγκντάνα]]*), βασισμένη σε ένα από τα μυθιστορήματα της Γκαμπασβίλι και σκηνοθεσία των Τενγκίζ Αμπουλάντζε και Ρεβάζ Χκεΐντζε, κέρδισε βραβεία στα διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου στις Κάννες και στο Εδιμβούργο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωργιανές συγγραφείς
Κατηγορία:Γεωργιανοί ευγενείς
Κατηγορία:Γεωργιανοί φεμινιστές
Κατηγορία:Γεωργιανές σουφραζέτες
Σεμιχά Μπέρκσοϊ

Η **Σεμιχά Μπέρκσοϊ** (τουρκικά: *Semiha Berksoy*) (24 Μαΐου 1910 - 15 Αυγούστου 2004) ήταν Τούρκισσα τραγουδίστρια όπερας και ζωγράφος.

## Πρώιμη ζωή
Η Σεμιχά Μπέρκσοϊ γεννήθηκε στο Τσεγκέλκιοϊ της Κωνσταντινούπολης. Η μητέρα της ήταν ζωγράφος. Η Σεμιχά σπούδασε μουσική και εικαστικά στο Ωδείο της Κωνσταντινούπολης.

## Καριέρα
Η Μπέρκσοϊ ξεκίνησε την καριέρα της ως η *Σεμιχά* στην πρώτη τουρκική ταινία ήχου *İstanbul Sokaklarında* (*Δρόμοι της Κωνσταντινούπολης*), σε σκηνοθεσία Μουχσίν Ερτογρούλ, το 1931. Πρωταγωνίστησε σε όπερες στα θέατρα της Κωνσταντινούπολης στην αρχή της καριέρας της. Τραγούδησε στην πρώτη τουρκική όπερα *Özsoy* το 1934 (με εντολή του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, με συνθέτη τον Αχμέντ Αντνάν Σαϊγκούν). Τιμήθηκε ως η πρώτη Τούρκισσα τραγουδίστρια της όπερας και της δόθηκε η ευκαιρία να πάει στη Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου για περαιτέρω εκπαίδευση. Ξεκίνησε τη διεθνή καριέρα τραγουδιού της το 1934, ερμηνεύοντας στην Τουρκία, τη Γερμανία και την Πορτογαλία, όπου έγινε γνωστή ως υψίφωνη βαγκνερική. Το 1939, για τα 75α γενέθλια του Ρίχαρντ Στράους στο Βερολίνο, τραγούδησε τον ρόλο της *Αριάδνης* στην *[[Αριάδνη στη Νάξο (Στράους)|Αριάδνη στη Νάξο]]* και έγινε η πρώτη Τούρκισσα πριμαντόνα που εμφανίστηκε σε σκηνή στην Ευρώπη. Πίσω στην Τουρκία, συνεργάστηκε με τον Καρλ Έμπερτ, βοηθώντας τον στις προσπάθειές του να δημιουργήσει την Τουρκική Κρατική Όπερα και Μπαλέτο. Αυτή η πρωτοβουλία οδήγησε στη δημιουργία του Πειραματικού Σταδίου του Κρατικού Ωδείου της Άγκυρας το 1940.

Αποσύρθηκε από την Όπερα της Κωνσταντινούπολης το 1972. Έλαβε το «Βραβείο Όπερας Ατατούρκ» στην τελετή των 50 χρόνων για τον εορτασμό της εισαγωγής των δικαιωμάτων ψήφου και εκλογής των γυναικών. Έλαβε τον τίτλο «Κρατικός Καλλιτέχνης» στην Τουρκία το 1998. Μετά τη συνταξιοδότησή της, παρέμεινε ενεργή ως καλλιτέχνης του θεάτρου.

Τέσσερα χρόνια πριν από το θάνατό της, σε ηλικία 90 ετών, εμφανίστηκε σε μια δραματική σκηνή τραγουδώντας τον *Liebestod* στην όπερα του Ρόμπερτ Γουίλσον *The Days Before: Death, Destruction and Detroit III* στο Lincoln Center της Νέας Υόρκης (1999).

Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 94 ετών λόγω επιπλοκών που σχετίζονται με χειρουργική επέμβαση καρδιάς. Η μνήμη της επιβιώνει μέσω της κόρης της, Ζέλιχα Μπέρκσοϊ.

## Φόρος τιμής
Στις 24 Μαΐου 2019, στα 109α γενέθλια της Μπέρκσοϊ, τιμήθηκε με ένα Google Doodle.

## Φιλμογραφία
* *İstanbul Sokaklarında* («Δρόμοι της Κωνσταντινούπολης»), (1931)
* *Söz Bir, Allah Bir*, (1933)
* *Büyük Sır* («Το μεγάλο μυστικό»), (1956)
* *Karanlık Sular* («Η ιστορία του φιδιού»), (1993)
* *Boulevard Bio*, (2002)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος για τη Σεμιχά Μπέρκσοϊ
*   
* Επίσημος Ιστότοπος Semiha Berksoy Opera Foundation

Κατηγορία:Τουρκάλες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Τουρκάλες τραγουδίστριες όπερας
Κατηγορία:Τούρκοι ζωγράφοι
Λίρι Γκέρο

Η **Λίρι Γκέρο** (αλβανική γλώσσα: *Liri Gero*, 1926 - 6 Οκτωβρίου 1944) ήταν Αλβανίδα αντιστασιακή που έδρασε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέσα από τις τάξεις του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου Αλβανίας (αλβανικά: LANÇ) και εκτελέστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής λίγο πριν την απελευθέρωση της χώρας. Για τη δράση της τιμήθηκε μετά θάνατον από το αλβανικό κράτος με τον τίτλο της «Ηρωίδας του Λαού».

## Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|208x208εσ|Μνημείο προς τιμήν της Γκέρο στο Φιέρι.
Η Γκέρο γεννήθηκε το 1926 στο Φιέρι της νοτιοδυτικής Αλβανίας και αναφέρεται ως κόρη φτωχής οικογένειας που έμεινε ορφανή και αναγκάστηκε να εργαστεί από την παιδική της ηλικία. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1943, προσχώρησε από κοινού με άλλες 67 νεαρές γυναίκες από το Φιέρι στη νεολαία του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας και ταυτόχρονα στην αντίσταση εναντίον των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής μέσα από το LANÇ. Αρχικά η ίδια ασχολήθηκε με τον οργανωτικό τομέα, έχοντας σημαντική συμβολή στην προσέλκυση και κατάταξη νέων μελών από την περιοχή του Φιέρι, ενώ η οικία της αξιοποιήθηκε ως καταφύγιο και μέρος συγκέντρωσης αντιστασιακών. Αργότερα η Γκέρο μετατάχθηκε σε μάχιμο τμήμα, υπηρετώντας στην επονομαζόμενη «16η Ταξιαρχία Επίθεσης». 

Στις αρχές Οκτωβρίου του 1944 τραυματίστηκε σοβαρά σε σύγκρουση εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων κοντά στη Λούσνια, με αποτέλεσμα να πιαστεί αιχμάλωτη και να εκτελεστεί, με αλβανικές πηγές να υποστηρίζουν πως δέθηκε σε δέντρο και κάηκε ζωντανή ως αντίποινα για τη δράση των ανταρτών.

## Δημόσια μνήμη
Μετά την απελευθέρωση και την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος, το αλβανικό κράτος τίμησε τη Λίρι Γκέρο για τη συμμετοχή της στην Εθνική Αντίσταση, αποδίδοντάς της τον τίτλο της «Ηρωίδας του Λαού». Αγάλματα που αναπαριστούν τη μορφή της βρίσκονται σε διάφορες περιοχές της χώρας (όπως στο Φιέρι και στο Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών των Τιράνων) ενώ το όνομά της έχει δοθεί σε μια συνοικία και ένα σχολείο της γενέτειράς της, καθώς και σε οδό των Τιράνων. Ακόμη η Γκέρο αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία η Αλβανίδα λογοτέχνιδα και σεναριογράφος Έλενα Κανταρέ εμπνεύστηκε για να δημιουργήσει τον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας του 1978, *Nusja dhe shtetrrethimi* (ελληνικά: «Η νύφη και η πολιορκία»), τον οποίο ερμήνευσε η Ραϊμόντα Μπούλκου.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* Cocoli, Irfan (1975). *Gruaja shqiptare në lujtën antifashiste nacionalçlirimtare*. Tirana: Shtepia botuese "8 Nëntori".
* Hoxha, Enver (1987). *Letra të zgjedhura*. **3**. Tiranë: Shtëpia Botuese "8 Nëntori".

Κατηγορία:Αλβανοί αντιστασιακοί
Κατηγορία:Αλβανοί αντιφασίστες
Κατηγορία:Ήρωες της Αλβανίας
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες αντιστασιακοί
Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Αμαλία του Νόιενααρ

Η **Αμαλία**, γερμ.: Amalia του Neuenahr, ολλανδ.: van Nieuwenaar (6 Απριλίου 1539 - 10 Απριλίου 1602) από τον Οίκο του Νόιενααρ ήταν η κόρη του Γκούμπρεχτ του Νόιενααρ και της Κόρντουλα του Χόλσταϊν Σάουενμπουργκ.

## Βιογραφία
Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Χέντρικ φαν Μπρέντεροντε, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στα γεγονότα που οδήγησαν στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο. Αφού έγινε ένας από τους ηγέτες στην αντίσταση ενάντια στην Ισπανική Ιερά Εξέταση και την Ισπανική κυριαρχία στις Κάτω Χώρες, η Αμαλία τον βοήθησε να συλλέξει χρήματα. Μετά το τέλος του το 1568, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου του Ρήνου το 1569. Την ίδια χρονιά βάπτισε και έδωσε το όνομά της στην Αμαλία του Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης και της Άννας της Σαξονίας. Αυτό συνέβη, επειδή ήταν υπεύθυνη για το νοικοκυριό της Άννας την εποχή αυτή. Ο Φρειδερίκος Γ΄ απεβίωσε το 1576.

Από το 1579 έως το 1587 ήταν υπεύθυνη για το Βιάνεν, το οποίο είχε κληρονομήσει από τον πρώτο της σύζυγο. Το 1589 κληρονόμησε το Λίμπουργκ από τον αδελφό της Aδόλφο. Το 1590 της δόθηκε το δικαίωμα χρήσης των Άλπεν, Χέλπενσταϊν, Λέννεπ και Έρμπβογκταϊ στο Kελν από την ετεροθαλή αδελφή της Μαγδαληνή. Το Άλπεν καταλήφθηκε από την Ολλανδική Δημοκρατία το 1597 και τον επόμενο χρόνο από τις Ισπανικές δυνάμεις.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Χέντρικ φαν Μπρέντεροντε, ο οποίος απεβίωσε το 1568. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.

Το 1569 η Αμαλία έκανε δεύτερο γάμο με τον Φρειδερίκο Γ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου (της παλατινής κομητείας του Ρήνου).

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Η πρόσβαση στο "Women in Power" έγινε τελευταία φορά την 1η Αυγούστου 2007

Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Παλατινάτου
Λουίζα Πέσιακ

Η **Λουίζα Πέσιακ** (σλοβενικά: *Luiza Pesjak*), ή **Λουγίζα Πεσιάκοβα** (*Lujiza Pesjakova*), (12 Ιουνίου 1828 - 31 Μαρτίου 1898) ήταν Σλοβένα συγγραφέας, ποιήτρια και μεταφράστρια. Ήταν η πρώτη γυναίκα που έγραψε ένα μυθιστόρημα στα σλοβενικά.

## Βιογραφία
Ο Λουζία Πέσιακ γεννήθηκε στη Λιουμπλιάνα στις 12 Ιουνίου 1828. Ο πατέρας της ήταν ο δικηγόρος Μπλαζ Κρόμπαθ. Σπούδασε στο Ινστιτούτο Φρύλιχ, καθώς και διδάχθηκε από ντόπιους δασκάλους, συμπεριλαμβανομένου του Φραντσέ Πρεσέρεν. Η Πέσιακ γνωρίστηκε με τους Στρίταρ, Γκρεγκόρτσιτς και Λέβστικ, με τους οποίους αντάλλαξε αλληλογραφία. Η Πέσιακ αφιέρωνε σημαντικό χρόνο στο να διαβάζει, να πηγαίνει στο θέατρο και την όπερα, καθώς και να ταξιδέψει και να είναι κοινωνική. Ήταν μία από τους πρώτους μυθιστοριογράφους της Σλοβενίας, η οποία εξέδωσε την ιστορία *Ημερολόγιο της Μπεάτα* το 1887, καθώς και συγγραφή ποίησης, θεατρικών έργων και λιμπρέτο όπερας για το Gorenjski slavček. Η Πέσιακ περιελάμβανε ένα ισχυρό πατριωτικό μήνυμα στα έργα της, τα οποία εκδόθηκαν τόσο στη Σλοβενία όσο και στη Γερμανία. Συγκεκριμένα, τα πρώτα της έργα ήταν στα γερμανικά, καθώς εκείνη την εποχή δεν μιλούσε σλοβένικα.

Η Πέσιακ παντρεύτηκε στις 3 Οκτωβρίου 1848, με τον επιχειρηματία Σίμον Πέσιακ, με τον οποίο απέκτησαν πέντε κόρες, τις Χελένα, Λουίζ, Μέρι, Ίντα και Έμμα. Αν και η οικογένεια μιλούσε γερμανικά και γαλλικά, τα κορίτσια πήραν έναν ντόπιο δάσκαλο μετά την καθιέρωση ενός συντάγματος που παρείχε αστικές και πολιτικές ελευθερίες στην Αυστριακή Αυτοκρατορία το 1860 και μετά από αυτό η Πέσιακ έμαθε σλοβενικά και άρχισε να γράφει στη γλώσσα. Άρχισε να προωθεί την εκμάθηση της τοπικής γλώσσας και να μεταφράζει ποιήματα σε αυτήν. Μετάφρασε έργα στα γερμανικά, αγγλικά, ιταλικά, τσεχικά και γαλλικά. Τα έργα της δημοσιεύτηκαν σε διάφορα περιοδικά. Χρειάστηκαν δέκα χρόνια για την Πέσιακ να δημοσιεύσει το ημερολόγιο νουβελών της με τις προϋποθέσεις που ήθελε, αλλά τελικά το πέτυχε το 1887. Στη μετέπειτα ζωή, η οικονομική της σταθερότητα αποδυναμώθηκε και η Πέσιακ έζησε με περιορισμένα μέσα σχεδόν ξεχασμένη. Το 1897 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ ήταν στο Ποντμπρέζγε και πέθανε τον Μάρτιο του 1898.
μικρογραφία| Γιουγκοσλαβικό γραμματόσημο
Ένας δρόμος πήρε το όνομά της, αν και το όνομα δόθηκε σε γερμανική μορφή, *Luiza Pesjakova*, και εμφανίστηκε σε ένα γιουγκοσλαβικό γραμματόσημο. Το πορτρέτο της βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Σλοβενίας, όπου είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς πίνακες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σλοβένες ποιήτριες
Κατηγορία:Σλοβένοι συγγραφείς
Κατηγορία:Σλοβένοι μεταφραστές
Ερρίκος Φρειδερίκος του Παλατινάτου

Ο **Ερρίκος-Φρειδερίκος** εκλεκτορικός πρίγκιπας του Παλατινάτου, γερμ.: Heinrich Friedrich wahlfürst der Pfalz (1 Ιανουαρίου 1614 - 7 Ιανουαρίου 1629 στις Κάτω Χώρες) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φρειδερίκου Ε΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου, του βασιλιά της Βοημίας για έναν χειμώνα, και της συζύγου του Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας και ΣΤ΄ της Σκωτίας.

## Βιογραφία
Μόλις γεννήθηκε ο πρίγκιπας, η Ελισάβετ διέταξε «pieces» χρησιμοποιώντας την αγγλική λέξη, που σημαίνει κανονιοβολισμούς για να γιορτάσει τη γέννηση. Πιθανότατα πήρε το όνομά του από τον αείμνηστο θείο του Ερρίκο-Φρειδερίκο πρίγκιπα της Ουαλίας, ο οποίος, όπως ο Ερρίκος-Φρειδερίκος, απεβίωσε νέος (18 ετών).

Έγραψε μία επιστολή στον παππού του Ιάκωβο Α΄ από τη Χάγη στις 11 Μαΐου 1621.

Ο Ερρίκος-Φρειδερίκος πνίγηκε σε ηλικία 15 ετών. Ήταν στο δρόμο για το Άμστερνταμ για να δει τον αιχμαλωτισμένο εκεί Ισπανικό Στόλο Θησαυρού (ie των Δυτικών Ινδιών) και πνίγηκε διασχίζοντας το Χάαρλεμερμιερ.

## Πρόγονοι




## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ