open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια

***Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια*** είναι μυθιστόρημα του Στράτη Μυριβήλη. Δημοσιεύτηκε σε μέρη στην εφημερίδα *[[Η Καθημερινή]]* την περίοδο 1931–1932, ενώ το 1933 κυκλοφόρησε ολοκληρωμένο σε βιβλίο.

Αποτελεί συνέχεια του μυθιστορήματος *[[Η ζωή εν τάφω (μυθιστόρημα)|Η ζωή εν τάφω]]*. Θέμα του είναι η περίοδος 1917–1922 και οι συνέπειες του πολέμου για τους ήρωές του. Ο Λεωνής Δρίβας γυρίζει από τον πόλεμο της Μικρασίας στη Μυτιλήνη και ερωτεύεται τη δασκάλα Σαπφώ, χήρα του φίλου του που σκοτώθηκε στο πόλεμο ενώ από την άλλη ο σεβασμός που τρέφει στη μνήμη του φίλου του τού δημιουργεί αναστολές.

Ο Μυριβήλης κάνει σαφείς αρνητικές κρίσεις στο έργο του για τον κομμουνισμό και τους κομμουνιστές. Παρουσιάζει τον κεντρικό ήρωα τον Λεωνή να καταδικάζει την ευρύτερη φιλοσοφία του και να κατηγορεί τους κομμουνιστές για δολιότητα και καλλιέργεια ταξικού μίσους.

## Στην τηλεόραση
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε για την τηλεόραση με την τηλεοπτική σειρά *[[Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια (σειρά)|Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια]]* 14 επεισοδίων, την οποία μετέδωσε η ΕΡΤ το 1979. Η σκηνοθεσία είναι του Κώστα Αριστόπουλου και το σενάριο της Μαργαρίτας Λυμπεράκη. Εταιρεία παραγωγής η Positive. Οι ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν είναι οι Κάτια Δανδουλάκη (Σαπφώ), Γιάννης Φέρτης (Λεωνής), Νικήτας Τσακίρογλου, Ειρήνη Ιγγλέση, Μαρία Μαρμαρινού, Τάνια Τσανακλίδου, Γιώργος Λουκάκης, Τιτίκα Βλαχοπούλου, Κώστας Τσιάνος, Χρήστος Βαλαβανίδης, Βασίλης Τσάγκλος, Κωνσταντίνος Τζούμας, Κώστας Δίπλαρος, Αντώνης Κατσαρής, Τάσος Περζικιανίδης, Γιώργος Κοτανίδης, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Γιάννης Αρμενίδης, Μαρία Παπαδομανωλάκη, Κώστας Μανδήλας, Γκέλυ Τριάντη, Ασπασία Διβόλη, Στρατής Καραλής, Χρίστος Παξός.
## Παραπομπές


## Πηγές
* *Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας*, εκδόσεις Πατάκη (σελ. 461)

Δασκαλα με τα χρυσα ματια
Δ
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1933
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
English Electric (άλμπουμ)

***English Electric*** είναι το δωδέκατο άλμπουμ του βρετανικού συγκροτήματος Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD), είναι το δεύτερο άλμπουμ τους από την επανένωση της μπάντας, κυκλοφόρησε στις 5 Απριλίου 2013 από την 100% Records, έφτασε στα 12 στα βρετανικά τσαρτς το υψηλότερο ρεκόρ τους από το 1991 στο άλμπουμ τους * [[Sugar Tax (άλμπουμ)|Sugar Tax]]*.

Το τραγούδι "Metroland" κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου 2013 και το "Dresden" στις 20 Μαΐου 2013.

## Κατάλογος τραγουδιών

Κατηγορία:Δισκογραφία των Orchestral Manoeuvres in the Dark
Γιώργος Μπίας

Ο **Γιώργος Μπίας** (1926 - 1990) ήταν Έλληνας κολυμβητής, γυμναστής, καταδύτης και προπονητής, πρωτοπόρος του ναυταθλητισμού στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τον Άγιο Νικόλαο. Διετέλεσε προπονητής της εθνικής Ελλάδας, πολλών ομάδων, όπως ο Εθνικός Γ.Σ.Αθηνών, ο Παναθηναϊκός, ο Ναυτικός Όμιλος Αγίου Νικολάου (ΝΟΑΝ, 1961-64), ο ΕΓΟΗ και ο Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης. Τιμήθηκε με το βραβείο της Ελληνικής Θαλάσσιας Ένωσης (ΕΘΕ).

## Βιογραφία
Ήταν αθλητής της κολύμβησης και των καταδύσεων και μέλος του Αμερικανικού Ναυτικού Ινστιτούτου. Εργάστηκε ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής τη δεκαετία του ' 60 και του '70. Τη δεκαετία του ' 60 ανέπτυξε το άθλημα της κωπηλασίας στη Θεσπρωτία (τετράκωπος). Από το 1966 ως το 1970 ήταν επικεφαλής της προπονητικής ομάδας του Ναυτικού Ομίλου Βουλιαγμένης. Το 1968 ανέλαβε προπονητής της ομάδας κολύμβησης του Εθνικού Γ.Σ. Αθηνών και κατάφερε να ανανεώσει το σύλλογο, ο οποίος διερχόταν κρίση εκείνη την περίοδο. Στον Εθνικό Γ.Σ. Αθηνών ο Γιώργος Μπίας ήταν προπονητής της Ελένης Αυλωνίτου και της Βιβής Πρωτόπαππα και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη και των δύο αυτών κορυφαίων πρωταθλητριών. Λίγο πριν αρρωστήσει, ανέλαβε ως προπονητής της ομάδας του Ναυτικού Ομίλου Αγίου Νικολάου (ΝΟΑΝ). Απεβίωσε σε ηλικία 64 ετών στις 8 Ιουνίου και κηδεύτηκε από το ναό του Αγίου Γεωργίου στις 10 Ιουνίου 1990. Το βιβλίο που ετοίμαζε ("Η ζούγκλα των 25μ") δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας του θανάτου του.

## Βιβλία του
*"Αγωνιστική κολύμβησις" (1962)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές των καταδύσεων
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές κολύμβησης
Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές
Ρούσσος Καπετανάκης

Ο **Ρούσσος Καπετανάκης** (Άγιος Νικόλαος Κρήτης, 22 Νοεμβρίου 1917 - Λονδίνο, 14 Ιουνίου 1990) ήταν Έλληνας δικηγόρος, που διετέλεσε Δήμαρχος Αγίου Νικολάου από το 1959 ως το 1968 και από το 1975 ως το 1982. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ξεκίνησε η τουριστική ανάπτυξη της πόλεως και το όνομά του είναι στενά συνδεδεμένο με αυτή.

## Πρώτα χρόνια, σπουδές και στρατιωτική θητεία
Γιος του Ιωάννου Καπετανάκη και της Χρυσάνθης Κουνδούρου, σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, αφού πρώτα ολοκλήρωσε το πρακτικό Λύκειο. Εν συνεχεία φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών. Κατά τον πόλεμο του 1940 πολέμησε ως Ανθυπολοχαγός. Στη διάρκεια της Κατοχής παρέμεινε στην Αθήνα, στο πλευρό του αγαπημένου του θείου, Ιωσήφ Κούνδουρου. Εργάστηκε ως δικηγόρος στον Άγιο Νικόλαο, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα μετά την απελευθέρωση.

## Δημαρχία
Ο Ρούσσος Καπετανάκης χρημάτισε Δήμαρχος του Αγίου Νικολάου από τις 24 Μαΐου 1959 ως τις 3 Μαΐου 1968, οπότε εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη χούντα, και ξανά από την 1η Ιουνίου 1975 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1982. Η θητεία του στη δημαρχία ήταν πολύ επιτυχημένη κυρίως στο θέμα της ανάπτυξης του τουρισμού και του πολιτισμού.

Με τη συμπαράσταση και συμμετοχή του Δήμου ιδρύθηκε η εταιρεία "Τουριστικές Επιχειρήσεις Αγίου Νικολάου Α.Ε." (1963) από τους Ηλία Σωτήρχο και Ελένη Νάκου, η δραστηριότητα της οποίας είχε ως αποτέλεσμα να ανεγερθεί το παλαιότερο διεθνώς γνωστό ξενοδοχείο στην πόλη, το "Μίνος Μπιτς", το οποίο φιλοξένησε διασημότητες όπως ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης και ο Γουόλτ Ντίσνεϊ.Το 1970 ιδρύθηκε από την Ελένη Νάκου και τους Σπύρο και Γιώργο Κοκοτό η εταιρεία "Ήλιος Α.Ε.". η δραστηριότητα της οποίας οδήγησε στη λειτουργία του επίσης διάσημου ξενοδοχείου διεθνώς, "Ελούντα Μπιτς" 

Την ίδια περίοδο, ιδρύθηκαν η Κουνδούρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη (1964) με πρώτο πυρήνα τη δωρεά της Χρυσούλας Ξανθουδίδου-Κουνδούρου (ήταν αδερφή του εκτελεσθέντος Ρούσου Κούνδουρου) και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αγίου Νικολάου το 1963.

Επιμελήθηκε πολλά έργα στην πόλη, εκτός από τις ασφαλτοστρώσεις, ενώ φρόντισε και για τη διαμόρφωση ενός ζωολογικού κήπου, στο χώρο της λίμνης του Αγίου Νικολάου. 

Ο Ρούσος Καπετανάκης πέθανε στο Λονδίνο έπειτα από εγχείρηση καρδιάς στην οποία είχε υποβληθεί και κηδεύτηκε με δαπάνες του Δήμου Αγίου Νικολάου από τον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγίου Νικολάου
Πολιτάρχης

Ο **πολιτάρχης** είναι ένα αξίωμα το οποίο συναντάμε στην Επανάσταση του 1821. Όταν το 1826 οι Τούρκοι πολιορκούσαν την Ακρόπολη, στον Μακρυγιάννη ανατέθηκαν από τους πολιορκημένους καθήκοντα πολιτάρχη. Γράφει στα Απομνημονεύματά του *«με διόρισαν όλοι οι πολιορκημένοι πολιτάρχη του κάστρου, να φέρνω γύρα όλο το κάστρο, μέσα διά την ευταξίαν, κ' έξω σε όλα τα πόστα να τρέχω όθεν ακολουθήση ντουφέκι»*. Επί Καποδίστρια ο πολιτάρχης εκτελούσε καθήκοντα αστυνόμευσης.

Ο όρος «πολιτάρχης» υπάρχει και στις «Πράξεις» των Αποστόλων (ΙΖ΄ 6, 8), καθώς και σε επιγραφές στη Μακεδονία επί Ρωμαιοκρατίας. Στις «Πράξεις» αναφέρεται ότι ο Απόστολος Παύλος, επισκεπτόμενος τη Θεσσαλονίκη, δίδαξε τρία Σάββατα στη συναγωγή, οι Ιουδαίοι όμως θέλησαν να τον συλλάβουν, αλλά δεν τον βρήκαν. Τότε οδήγησαν εκείνον που τον φιλοξενούσε *«τὸν ᾿Ιάσονα καί τινας ἀδελφοὺς ἐπὶ τοὺς πολιτάρχας»* (κεφάλαιο 17, στίχος 6), *«ἐτάραξαν δὲ τὸν ὄχλον καὶ τοὺς πολιτάρχας ἀκούοντας ταῦτα»* (κεφ. 17, στ. 8). Επίσης σώζονται και επιγραφές των ρωμαϊκών χρόνων όπου υπάρχει ο όρος «πολιτάρχης». Στις επιγραφές αυτές οι πολιτάρχες αναφέρονται και με τις ονομασίες *«πρωταρχήσας», «ἄρξας τὴν πρώτην ἀρχὴν», «ἄρχων»*. Δεν είναι γνωστό πόσους πολιτάρχες είχε κάθε πόλη της Μακεδονίας. Όσον αφορά στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με τις επιγραφές, στα χρόνια του Αυγούστου ήταν πέντε, ενώ στα χρόνια του Αντωνίνου και του Μάρκου Αυρήλιου έξι. Αν εξαιρέσουμε τις μακεδονικές πόλεις, δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι πολιτάρχες υπήρχαν και αλλού. Οι πολιτάρχες είχαν διοικητικές, αστυνομικές και δικαστικές αρμοδιότητες. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο θεσμός του πολιτάρχη εισήχθη στη Μακεδονία μετά την υποταγή της στους Ρωμαίους. Δείχνουν επίσης ότι ο θεσμός έπαψε να υπάρχει μετά την εποχή του Μάρκου Αυρήλιου.

## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 50, σελ. 70.

## Δείτε επίσης
* Χρυσή Πύλη της Θεσσαλονίκης#Επιγραφή των πολιταρχών
* Πολιταρχία

Κατηγορία:Απασχόληση
Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Μιχαήλ Καταπότης

Ο **Μιχαήλ Καταπότης** (Λάστρος Λασιθίου, 20 Δεκεμβρίου  1878 - 30 Απριλίου 1947) ήταν Έλληνας γιατρός και λόγιος, που διετέλεσε βουλευτής Λασιθίου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λάστρο το 1878. Ορφανός πατρός από την ηλικία των 4 ετών, τον μεγάλωσε εξ ολοκλήρου η μητέρα του, Μαρία. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο το 1894, και αφού εργάστηκε ως δάσκαλος στο Ελληνικό Σχολείο Σητείας, σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα ως το 1900. 

Έλαβε μέρος στην Επανάσταση της Κρήτης το 1897 και πολύ αργότερα πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 με το βαθμό του Υπιάτρου Υγειονομικού. Από το 1915 ως το 1916 ήταν χειρουργός του μοναδικού στρατιωτικού νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης. Αργότερα πρόσφερε υπηρεσίες και στο 4ο στρατιωτικό νοσοκομείο Αθηνών, όπως και στο υπουργείο Στρατιωτικών.

Ο Μιχαήλ Καταπότης ήταν εκδότης του περιοδικού "Μύσων" από το 1932 ως το 1938, στο οποίο κατά τη δεκαετία του ' 30 δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες από το λεπροκομείο της Σπιναλόγκας.

Ο γιος του (από τον πρώτο γάμο του με τη Δέσποινα Ρουσελάκη), Γεώργιος Μ. Καταπότης ήταν ποιητής και διετέλεσε Δήμαρχος Σητείας. Το 1941 παντρεύτηκε την Καλλιόπη Κουρουπάκη (δεύτερος γάμος).

## Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1906 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στη Σητεία. Έπειτα από τις εκλογές για την Κρητική Συνέλευση, το 1910, εξελέγη βουλευτής Λασιθίου (στην επαρχία Σητείας) με 561 ψήφους. Επίσης, το 1912 εξελέγη μέλος της Επαναστατικής Συνέλευσης των Κρητών.

Ο Μιχαήλ Καταπότης υπηρέτησε ως βουλευτής Λασιθίου από τις 31 Μαΐου 1915 ως τις 29 Οκτωβρίου 1915 και από τις 12 Ιουλίου 1917 ως το 1920 (Κ΄ κοινοβουλευτική περίοδος), στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση από το 1920 (εξελέγη στις 22 Φεβρουαρίου 1921) ως το 1922 και από το 1923 ως το 1926, ενώ έκανε και μεταγενέστερη θητεία ως γερουσιαστής (μέχρι το 1936) και ως βουλευτής.Γερουσιαστής εξελέγη το 1931, στην θέση του αποβιώσαντος Νικόλαου Γιαννικάκη.

To 1932 ανέλαβε υπουργός Γενικός Διοικητής Κρήτης.

Για τελευταία φορά κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1946 με τον Ανεξάρτητο Δημοκρατικό Συνδυασμό αλλά δεν εξελέγη βουλευτής, συγκεντρώνοντας 1.511 ψήφους,.

Μετά το θάνατό του τον διαδέχθηκε ως υποψήφιος βουλευτής με το κόμμα του ο Μιχαήλ Χλουβεράκης, επίσης γιατρός.

## Σημειώσεις και παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί γιατροί
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου
Κατηγορία:Έλληνες γερουσιαστές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Κρήτης
Εμμανουήλ Μηλιαράς

Ο **Εμμανουήλ Μηλιαράς** του Γεωργίου (1871 ή 1878 - 2 Φεβρουαρίου 1966) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Λασιθίου. 

## Βουλευτής
Γεννήθηκε στο Τζερμιάδο Λασιθίου το 1871 ή, σύμφωνα με το Μητρώο της Βουλής, το 1878. Καταγόταν από περιώνυμη οικογένεια αγωνιστών της Κρήτης.
Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές της Κρητικής Εθνοσυνέλευσης του 1910 στο Λασίθι και πήρε 740 ψήφους, δεύτερος μετά το Μιχαήλ Κοθρή. Επίσης, εξελέγη βουλευτής Λασιθίου και στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1915, υπηρετώντας για την περίοδο 1915-17 και με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1935 και του 1946..

Πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου 1966 στην Αθήνα και τάφηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Φ.Ε.Α.

Ο όρος Φ.Ε.Α. μπορεί να αναρέρεται 
* στον Φ.Ε.Α. Ν. Φιλαδέλφειας / Ν. Χαλκηδόνας
* στην Φιλοτελική Εταιρεία Αθηνών
Μιχαήλ Κοθρής

Ο **Μιχαήλ Κοθρής** του Εμμανουήλ (Ορεινό Λασιθίου, 1864- Μπραμιανά Ιεράπετρας, 5 Ιουνίου 1941) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Λασιθίου επί 35 συνεχή χρόνια. 

## Βουλευτής
Ο Μιχαήλ Κοθρής από πολύ νέος άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Εξελέγη πληρεξούσιος (στην επαρχία Ιεράπετρας) μαζί με το Νικόλαο Γιαμαλάκη στις πρώτες εκλογές για την ανάδειξη των μελών της πρώτης Συνέλευσης των Κρητών, έπειτα από την άφιξη του πρίγκιπα Γεωργίου, αρμοστή του νησιού. Έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1897 ως δημογέροντας. Εκλεγόταν συνεχώς στην επαρχία Ιεράπετρας σε όλες τις εκλογές της Συνέλευσης των Κρητών και αργότερα μετά την ένωση, συνεχώς ως το 1936. Στις εκλογές της Κρητικής Εθνοσυνέλευσης του 1910 στο Λασίθι ήρθε πρώτος σε ψήφους (818), με δεύτερο τον Εμμανουήλ Μηλιαρά. Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου υπηρετώντας για την περίοδο από τις 31 Μαΐου 1915 ως τις 29 Οκτωβρίου 1915 και από τις 12 Ιουλίου 1917 ως το 1920 (Κ΄ κοινοβουλευτική περίοδος), 1920-22, 1923-25, 1926-28 (με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων), 1932-33 με το Κόμμα Φιλελευθέρων , το 1933-35 με το κόμμα των Φιλελευθέρων και το 1936, ως τη δικτατορία του Μεταξά. 

## Προσφορά
Ο Κοθρής συνέβαλε στην ίδρυση της βιομηχανίας "Μίνως", η οποία ήταν η μεγαλύτερη στην εποχή της κρητική βιομηχανία. Έτσι, αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα της εξεύρεσης εργασίας για χιλιάδες οικογένειες απόρων. Επίσης, συνετέλεσε στην κατασκευή της οδού Ιεράπετρας-Βιάννου και Ιεράπετρας-Παχείας Άμμου. Αναφορικά με την άρδευση της ιδιαίτερης περιοχής του, ο Κοθρής έκανε εισήγηση στην Κρητική Εθνοσυνέλευση το 1903 να αξιοποιηθούν οι πηγές του Ψυχρού , ώστε να αρδευτεί ο κάμπος της Ιεράπετρας και για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τις κάμπιες, οι οποίες αποτελούσαν τη μάστιγα για τα ελαιόδεντρα.

Ο Μιχαήλ Κοθρής απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στις 5 Ιουνίου 1941 στο μετόχι του στα Μπραμιανά Ιεράοετρας, όπου είχε βρει άσυλο εξαιτίας των βομβαρδισμών από τους Ναζί. Η πρώην οδός Βότση ονομάστηκε σε οδό Μιχαήλ Κοθρή, σε αναγνώριση της προσφοράς του προς την Ιεράπετρα. Γιος του ήταν ο επί 10 φορές βουλευτής, Εμμανουήλ Κοθρής.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων
Γεώργιος Πολυμενάκος

Ο **Γεώργιος Πολυμενάκος** ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού, αρχιστράτηγος της Μικρασιατικής εκστρατείας (αντικαταστάτης του Γεώργιου Χατζηανέστη) τον Αύγουστο του 1922.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1859 στην Αρεόπολη Λακωνίας. Κατατάχτηκε στο στρατό την 21η Ιουλίου 1880. Στο στρατό έδειξε αξιοσημείωτες ικανότητες, οπότε και εισήχθη στη Σχολή Υπαξιωματικών, από την οποία αποφοίτησε στις 22 Σεπτεμβρίου 1885 ως ανθυπολοχαγός του Πεζικού. Στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 συμμετέσχε ως υπολοχαγός. Στους πολέμους του 1912-13 με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη ήταν διοικητής του 15ου Συντάγματος Πεζικού στις επιχειρήσεις στην Ήπειρο, όπου και διακρίθηκε. Το 1913 στον πόλεμο κατά της Βουλγαρίας με το ίδιο σύνταγμα (υπαχθέν στην 7η Μεραρχία), ως συνταγματάρχης πλέον, πήρε μέρος στις επιχειρήσεις στην Ανατολική Μακεδονία (Νευροκόπι, Πρέντελ Χαν κ.ά.).

Την περίοδο 1917-1920 βρέθηκε εκτός στρατεύματος από τους βενιζελικούς, αν και ήταν μετριοπαθής και όχι φανατικός φιλοβασιλικός. Επανήλθε στο στράτευμα μετά τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 με το βαθμό του υποστρατήγου αναλαμβάνοντας τη διοίκηση του Β΄ Σώματος Στρατού κι ενώ η Μικρασιατική εκστρατεία συνεχιζόταν. Στη συνέχεια ανέλαβε τη διοίκηση του Γ΄ Σώματος Στρατού με το οποίο πολέμησε το Μάρτιο, Ιούλιο και Αύγουστο στο Σαγγάριο (1921). Στο τέλος του 1921 προήχθη σε αντιστράτηγο και τοποθετήθηκε διοικητής του Βόρειου Συγκροτήματος Μεραρχιών.

Τον Ιούνιο του 1922 ζήτησε να φύγει από τη Μικρά Ασία. Την περίοδο Αυγούστου - Σεπτεμβρίου 1922 αντικατέστησε τον αντιστράτηγο Γεώργιο Χατζανέστη, ως διοικητής της Στρατιάς Μικράς Ασίας (ανέλαβε την 24η Αυγούστου 1922, μετά τη διάρρηξη του ελληνικού μετώπου).

Το Νοέμβριο του 1923 αποστρατεύτηκε λόγω ορίου ηλικίας, αλλά επανήλθε προσωρινά στην υπηρεσία το 1927 και τοποθετήθηκε στο εννιαμελές συμβούλιο με αντικείμενο την επαναφορά απότακτων (φιλοβασιλικών) αξιωματικών.

Πέθανε το 1942 στην Αθήνα.

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες
Π
Π
Π
Πολυμήδης

Ο **Πολυμήδης** ήταν αδριαντοποιός από το Άργος
Έζησε κατά το πρώτο ήμισυ του 6ου αιώνα π.Χ. Έργα του είναι δύο κούροι, τους οποίους αφιέρωσαν οι Αργείοι στο Μαντείο των Δελφών. Η υπογραφή του γλύπτη στην πλίνθο του ενός απ' αυτούς αποκαλύπτει ότι απεικονίζονται ο Κλέοβις και ο Βίτων.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 50, σελ. 127

Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι

Ο **Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι** (*Leon Battista Alberti*, 14 Φεβρουαρίου 1404 - 25 Απριλίου 1472) ήταν Ιταλός καλλιτέχνης, αρχιτέκτονας, ποιητής και φιλόσοφος. 

Γεννήθηκε στη Γένοβα και ήταν γιος ενός εξόριστου Φλωρεντινού οπαδού των Μεδίκων. Πήρε την καλύτερη εκπαίδευση, σπούδασε νομικά στην Μπολόνια και πήγε στην Φλωρεντία όταν επέστρεψε εκεί ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων.

Ήταν όμορφος και δυνατός, αγαπούσε τις σωματικές δοκιμασίες, αλλά ήταν συγχρόνως καλός τραγουδιστής και μουσικός, έξοχος ρήτορας και γοητευτικός συζητητής. Οι τρόποι του ήταν ευγενικοί και αδιαφορούσε για το χρήμα, φτάνοντας στο σημείο να μοιράζεται τα εισοδήματά του με τους φίλους του. 

Διακρίθηκε σε πάμπολλους τομείς: στα μαθηματικά, τη μηχανική, την αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την ποίηση, τη φιλοσοφία, το δίκαιο. Νέος έγραψε μια κωμωδία στα Λατινικά, τον *Φιλόδοξο*, που εξαπάτησε τον Άλδο Μανούτιο, ο οποίος την τύπωσε σαν αυθεντικό λατινικό έργο. Ήταν από τους πρώτους, που ασχολήθηκαν με τον σκοτεινό θάλαμο και διατύπωσαν τις αρχές της προοπτικής. Ήταν θεωρητικός της τέχνης και με τις πραγματείες υπό μορφήν διαλόγων που συνέγραψε, επηρέασε τους μεταγενέστερούς του καλλιτέχνες. 

Η κυριότερη ενασχόλησή του ήταν η αρχιτεκτονική. Στο Ρίμινι μετέτρεψε την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου (σήμερα μητρόπολη) σ’ έναν σχεδόν ειδωλολατρικό ναό, βασισμένος σε κλασσικά πρότυπα. Είναι το περίφημο *[[Τέμπιο Μαλατεστιάνο|Tempio Malatestiano]]* (ημιτελές όμως), ένα από τα χαρακτηριστικότερα αρχιτεκτονήματα όπου καταφαίνονται οι νέες τάσεις της Αναγέννησης. Στην Φλωρεντία έκτισε το Παλάτσο Ρουτσελάι και δημιούργησε την υπέροχη πρόσοψη της Σάντα Μαρία Νοβέλλα.

Ο Αλμπέρτι ήταν ο χαρακτηριστικός τύπος του homo universalis της Αναγέννησης, ένας άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε «ενσαρκωμένη σύνθεση της εποχής του».

## Αρχιτεκτονικά έργα
*Ρίμινι, Tempio Malatestiano, 1447, 1453-60
*Φλωρεντία, Palazzo Rucellai, 1446-51
*Φλωρεντία, Santa Maria Novella, 1448-70
*Μάντουα, San Sebastiano, 1458
*Μάντουα, Sant' Andrea, 1471

## Συγγραφές
*De pictura, 1435 (Περί ζωγραφικής)
*De Re Aedificatoria, 1440-1452 (Περί της οικοδομικής τέχνης)
*De commodis litterarum atque incommodis, 1430 (Περί των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων των γραμμάτων)
*Philodoxeus, 1424 (πρώτο του έργο, κωμωδία στα Λατινικά)
*Libri della famiglia, 1432 (Περί της οικογένειας)
*Pontifex, 1436 (Ποντίφικας)
*Theogenius, 1436- 1442
*Della tranquillita dell' animo, 1436-1442 (Περί της γαλήνης της ψυχής)
*De statua, 1443-1445 (περί γλυπτικής)
*Descriptio Urbis Romae, 1450 (Περιγραφή της Ρώμης)
*Ludi Matematici, 1451 (Μαθηματικά παιχνίδια)

## Παραπομπές


## Πηγές
Giorgio Vasari: *Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Δημοκρατίας της Γένοβας
Σολομών Παπαδόπουλος

Ο **Σολομών Παπαδόπουλος** (Φάτσα Πόντου, 1890 – Κατερίνη, 28 Δεκεμβρίου 1961) ήταν Δήμαρχος Κατερίνης το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50. Ήταν επίσης επαγγελματίας κινηματογραφιστής (1930-61) και άνοιξε τον πρώτο κινηματογράφο στην Κατερίνη, τα "Διονύσια" (1930).

## Πρώτα χρόνια
Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στον Πόντο και στα 16 του χρόνια πήγε στη Ρωσία. Το 1920 εγκαταστάθηκε στο Μακρύγιαλο και ανέλαβε πρόεδρος της εκεί προσφυγικής κοινότητας, ενώ διετέλεσε επί πολλές θητείες πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων της Κατερίνης. . Επίσης, ανέλαβε επιστάτης στις αλυκές Κίτρους, με ειδίκευση στη βαθμολόγηση. Το 1927 άνοιξε παντοπωλείο. Με τη σύζυγό του Παναγιώτα απέκτησαν 2 γιους, το Σταύρο και το Νίκο, και 1 κόρη, την Ευθυμία.

## Δήμαρχος
Στις εκλογές του 1954 εξελέγη Δήμαρχος Κατερίνης και παρέμεινε στο αξίωμα ως το 1959 οπότε τον διαδέχθηκε ο Βασίλειος Ταβατζής.

Η θητεία του χαρακτηρίζεται από σημαντικά έργα, με σημαντικότερα την κατασκευή του γκαράζ και του Δημοτικού Σταδίου Κατερίνης και της κατασκευής δρόμων στην πόλη. Επίσης, συμπλήρωσε το δίκτυο ύδρευσης με την τοποθέτηση και δεύτερου αγωγού.

Ο Σολομών Παπαδόπουλος απεβίωσε έπειτα από μακρά ασθένεια το 1961. Κηδεύτηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1961 προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Κίτρους και Κατερίνης Βαρνάβα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμαρχοι Κατερίνης
Ιωάννης Αμοιρίδης

Ο **Ιωάννης Αμοιρίδης** (γενν. στις 10 Οκτωβρίου 1957) είναι τεχνολόγος πολιτικός μηχανικός, βουλευτής Πιερίας, που χρημάτισε και Δήμαρχος της Κατερίνης από την 1η Ιανουαρίου 1999 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2006.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κατερίνη. Σπούδασε στην ΚΑΤΕΕ Λάρισας και στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. 
Το 2005 συνετέλεσε στην ίδρυση Ένωσης Τοπικών Αρχών (Ένωση Τ.Ε.Δ.Κ., με έδρα την Πέλλα και με γραφεία στο εξωτερικό) Κεντρικής Μακεδονίας με την επωνυμία "Αλέξανδρος", της οποίας ήταν και πρόεδρος. 
Το 1995 ήταν πρόεδρος της ΕΠΣ Πιερίας. Από το 1999 έως το 2007 ήταν πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ) στο νομό Πιερίας. Είναι παντρεμένος με την  Αλεξάνδρα Ζαΐμη και έχουν 1 γιο και 1 κόρη.

## Βουλευτής
Ο Ιωάννης Αμοιρίδης εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2007 και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 2009. Στις 12 Φεβρουαρίου 2012 τέθηκε εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας και ανεξαρτητοποιήθηκε, για να επιστρέψει στη Βουλή ως μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς, στις 26 Μαρτίου 2012. Στις εκλογές του 2023, μετά από 11 χρόνια, κατέβηκε εκ νέου υποψήφιος βουλευτής με το ΚΙΝΑΛ στην Δυτική Αττική..

## Δήμαρχος
Το 1990 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και το 1997 έγινε αναπληρωτής Δήμαρχος Κατερίνης. Εξελέγη Δήμαρχος Κατερίνης (με το συνδυασμό Πράξη Το Όραμα") με ποσοστό 58,8% στο δεύτερο γύρο έναντι 41,2% για τον Αλέξανδρο Τσακπουνίδη στις δημοτικές εκλογές του 1998 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 1999. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2002 από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 52,8% έναντι 43,2% για το Σάββα Χιονίδη, ο οποίος και τον διαδέχθηκε ως Δήμαρχος το 2007.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Βιογραφικό του Ιωάννη Αμοιρίδη

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Αριστερά
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κατερίνης
Μπρένταν Μπίαν

Ο **Μπρένταν Μπήαν** (*Brendan Behan*, 9 Φεβρουαρίου 1923 - 20 Μαρτίου 1964) ήταν Ιρλανδός ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και διηγηματογράφος, που έγραψε στα Αγγλικά και στα Ιρλανδικά.

## Επιλογή θεατρικών έργων
* *The Quare Fellow*, 1954
* *An Giall*, 1958 (*Ένας όμηρος*) The Hostage, 1958 - Ελλην. μετάφραση Βασίλη Ρώτα & Βούλας Δαμιανάκου ("ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ")

## Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις
Πίνακας με ελληνικές θεατρικές παραστάσεις έργων του Μπ. Μπίαν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιρλανδοί ποιητές
Κατηγορία:Ιρλανδοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί διηγηματογράφοι
Γιάκοπο ντελλα Κουέρτσια

Ο **Γιάκοπο ντέλλα Κουέρτσια** (*Jacopo della Quercia*, 1374 - 20 Οκτωβρίου 1438) ήταν Ιταλός γλύπτης της πρώιμης Αναγέννησης.


File:Jacopo_della_quercia,_madonna_della_melagrana,_1403-1406_ca._03.JPG|*Η Παναγία με το ρόδι*, 1406, Φερράρα, Museo della Cattedrale
File:Jacopo_della_quercia,_tomba_di_ilaria_del_carretto,_1408,_04.JPG|*Επιτάφιο μνημείο της Ilaria del Caretto*, 1407, Λούκα, San Martino
File:Jacopo_della_quercia,_madonna_col_bambino_da_collez._acrdinale_giordani,_1410_ca..JPG|*Παρθένος και Βρέφος*, 1410, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου   
File:Fonte_Gaia_(Siena).JPG|Σιένα, Piazza del Campo : ανάγλυφα στην Fonte Gaia, 1414-19
File:Fonte_battesimale_di_Siena_Jacopo_della_Quercia_Annuncio_a_Zaccharia_Della_Nascita_del_Battista.jpg|*Αναγγελία της γέννησης του Βαπτιστή στον Ζαχαρία*, Σιένα, Βαπτιστήριο, κρήνη Βαπτίσματος
File:St._John_the_Baptist_by_Jacopo_della_Quercia_-_Baptismal_font_-_Baptistry_-_Duomo_-_Siena_2016.jpg|*Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής*, Σιένα, Βαπτιστήριο, κρήνη Βαπτίσματος
File:Jacopo_della_quercia,_tomba_di_anton_galeazzo_bentivoglio,_1438,_00.jpg|*Τάφος του Anton Galeazzo Bentivoglio*, 1438, Mpol;onia, San Giacomo Maggiore 
File:Jacopo_della_quercia_e_bottega,_trittico_con_madonna_col_bambino,_angeli_e_santi,_inv._1648,_01.JPG|* Παρθένος και Βρέφος με αγίους και αγγέλους*, Μπολόνια, Museo civico medievale


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Μαζάτσο

Ο **Μαζάτσο** (ιταλ.:*Masaccio*, πραγματικό όνομα *Tommaso di ser Giovanni di Mone Cassai*, 21 Δεκεμβρίου 1401 - καλοκαίρι 1428) ήταν ο πρώτος μεγάλος Ιταλός ζωγράφος της Ιταλικής Αναγέννησης. Σύμφωνα με τον Τζόρτζο Βαζάρι, ήταν ο καλύτερος ζωγράφος της γενιάς του λόγω των δεξιοτήτων του στην αναδημιουργία αληθοφανών στοιχείων και κινήσεων καθώς και στην πειστική αίσθηση των τριών διαστάσεων.

## Βιογραφία
Μαθήτευσε πολύ νέος στο εργαστήριο του Λορέντσο Γκιμπέρτι και έμαθε εκεί την ανατομική ακρίβεια που χαρακτηρίζει το σχέδιό του. Κατά τον Βαζάρι ήταν τόσο αφοσιωμένος στην ζωγραφική που παραμελούσε τα πάντα χάριν αυτής.

Κατά την διάρκεια της σύντομης ζωής του παρήγαγε δύο τουλάχιστον εξαίρετα έργα : την *Αγία Τριάδα*, τοιχογραφία στην Σάντα Μαρία Νοβέλλα της Φλωρεντίας, και τις τοιχογραφίες (σε συνεργασία με τον Μαζολίνο ντα Πανικάλε) στο παρεκκλήσιο Μπρανκάτσι της Σάντα Μαρία ντελ Κάρμινε της Φλωρεντίας με κύριο θέμα επεισόδια της ζωής του Αγίου Πέτρου.

Το 1428 ο Μαζάτσο, χωρίς να έχει ολοκληρώσει τις τοιχογραφίες στο παρεκκλήσιο Μπρανκάτσι, πήγε στη Ρώμη, όπου και πέθανε ξαφνικά. Ο Τζόρτζιο Βαζάρι έκανε λόγο για το ενδεχόμενο να επρόκειτο για δολοφονία.

## Αποτίμηση
Ο Μαζάτσο ήταν ο πρώτος που εφήρμοσε στην πράξη τις θεωρίες του Μπρουνελλέσκι και του Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι περί προοπτικής. Η ζωγραφική του έδινε την αίσθηση του τρισδιάστατου και η χρήση που έκανε της πηγής φωτός ήταν απαράμιλλη. Η επίδρασή του στην εν συνεχεία αναγεννησιακή ζωγραφική ήταν τεράστια.

## Επιλογή έργων


File:Sant'anna_metterza_480.jpg|*Sant'Anna Metterza*, 1424-1425, Φλωρεντία, Ουφίτσι
File:Crucifix_Masaccio.jpg|*Το Πολύπτυχο της Πίζας – Σταύρωση*, 1426, Νάπολη, Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε
File:Masaccio,_trinità.jpg|*Η Αγία Τριάδα*, νωπογραφία, 1426-1428, Φλωρεντία, Santa Maria Novella
File:03 2015 Basilica di Santa Maria del Carmine (Firenze)-Cappella Brancacci-Adamo Eva Cacciata Paradiso terrestre-Masaccio- Photo Paolo Villa FOTO9202 tris.jpg|*Η εκδίωξη των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο*, νωπογραφία, 1424-1425, Φλωρεντία, Santa Maria del Carmine, Cappella Brancacci
File:Masaccio expulsion-1427.jpg
File:The Tribute Money by Masaccio.jpg|*Η πληρωμή του φόρου*, νωπογραφία, 1424-1425, Φλωρεντία, Santa Maria del Carmine, Cappella Brancacci
File:Cappella_brancacci,_San_Pietro_risana_gli_infermi_con_la_sua_ombra_(restaurato),_Masaccio.jpg|*Ο Άγιος Πέτρος θεραπεύει με την σκιά του*, νωπογραφία, 1424-1425, Φλωρεντία, Santa Maria del Carmine, Cappella Brancacci


## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων

## Παραπομπές


## Πηγές
* Giorgio Vasari : *Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 15ου αιώνα
Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Πιέτρο Μπέμπο

Ο **Πιέτρο Μπέμπο** (*Pietro Bembo*, 20 Μαΐου 1470 - 18 Ιανουαρίου 1547) ήταν Ιταλός λόγιος, ποιητής, θεωρητικός της λογοτεχνίας, μέλος των Ιωαννιτών Ιπποτών και  καρδινάλιος. Ήταν μία σημαντική μορφή στην ανάπτυξη της ιταλικής γλώσσας, ειδικά της Τοσκάνης, ως λογοτεχνικό μέσο, κωδικοποιώντας τη γλώσσα για την τυπική σύγχρονη χρήση.

## Βιογραφία
[thumb|220px|Πορτρέτο του Πιέτρο Μπέμπο, από τον [Τιτσιάνο]] 
### Στη Φλωρεντία
Καταγόμενος από αριστοκρατική ενετική οικογένεια, έζησε την παιδική του ηλικία στην Φλωρεντία, όπου ο πατέρας του διετέλεσε πρεσβευτής της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας, και όπου ο Μπέμπο έμαθε κι αγάπησε την τοσκανική διάλεκτο. Σπούδασε Ελληνικά στη Σικελία δίπλα στον Κωνσταντίνο Λάσκαρι και φιλοσοφία στην Πάντοβα.

### Στη Φερράρα
 
Από το 1498 ως το 1506 έζησε στη Φερράρα, στην αυλή δούκα Αλφόνσο ντ' Έστε. Εκεί γοητεύτηκε από την σύζυγο του Αλφόνσο, την Λουκρητία Βοργία, και της έγραφε επιστολές και ποιήματα στα λατινικά και τους *Asolani*, φιλοσοφικούς διαλόγους για τον πλατωνικό έρωτα στα ιταλικά. Πλατωνικά ήταν όλα, πρέπει να υποθέσουμε, γιατί ο Αλφόνσο ήταν φοβερός πολεμιστής.

### Στο Ουρμπίνο
Το 1506 πήγε στο Ουρμπίνο, στην αυλή του δούκα Γκουιντομπάλντο ντα Μοντεφέλτρο. Εκεί διακρίθηκε για την μόρφωση και το πνεύμα του, τόσο που ο Καστιλιόνε του έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο στις συζητήσεις που περιγράφει (ή συνθέτει) στον *Αυλικό* του (*Il Cortegiano*).

### Στη Ρώμη
Το 1513 ο Μπέμπο, συνδεόμενος με τους Μεδίκους, πήγε στη Ρώμη και έγινε γραμματέας του Λέοντα Ι΄. Υπήρξε το είδωλο της καλής κοινωνίας, προστάτης του Ραφαήλ, ευνοούμενος όλων, αν και είχε κατώτερο μόνο εκκλησιαστικό βαθμό. Έγραφε ποιήματα σε Κικερώνεια Λατινικά αλλά στο δοκίμιό του *Prose della volgar lingua* συνηγόρησε υπέρ της χρήσης της Ιταλικής στην λογοτεχνία, ορίζοντας τον Πετράρχη ως υπόδειγμα.

### Στην Πάντοβα
Το 1520, σε ηλικία πενήντα ετών, αποσύρθηκε σε μιαν αγροικία κοντά στην Πάντοβα και συνέζησε με μια γυναίκα από την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Συνέλεγε έργα τέχνης, δεχόταν πολυάριθμους λογίους και φιλότεχνους και έγινε ο νομοθέτης του ύφους της Ιταλίας. Το 1539 έγινε καρδινάλιος.

## Επιλογή έργων
* *Gli Asolani*, 1505  
* *Prose della volgar lingua, 1525 (*Περί της λαϊκής γλώσσας*)
* *Carmina, 1533 (ποίηση)
* ''Rerum veneticarum libri XII, 1551 (ιστορία της Βενετίας από το 1487 μέχρι το 1513)

Κατηγορία:Ιταλοί λόγιοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Λέοναρντ Μπερνστάιν

Ο **Λέοναρντ Μπερνστάιν** (*Leonard Bernstein*, 25 Αυγούστου 1918 - 14 Οκτωβρίου 1990) ήταν Αμερικανός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας, πιανίστας και μουσικός παιδαγωγός.

## Επιλογή έργων
**Dybbuk*, 1974 (μπαλλέτο)
**On The Town*, 1944 (μιούζικαλ) 
**Wonderful Town*, 1953 (μιούζικαλ) 
**West Side Story*, 1957 (μιούζικαλ)

## Προσωπική ζωή
Αν και ήταν ομοφυλόφιλος, τo 1951 παντρεύτηκε την ηθοποιό Felicia Montealegre Cohn και απέκτησε μαζί της τρία παιδιά. Χώρισαν όταν ο Μπερνστάιν την εγκατέλειψε το 1976 για έναν άντρα. 

Ήταν στενός φίλος του Έλληνα συνθέτη Δημήτρη Μητρόπουλου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες
Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Ονορέ Ντωμιέ

Ο **Ονορέ Ντωμιέ** (*Honoré Daumier*, 26 Φεβρουαρίου 1808 - 10 Φεβρουαρίου 1879) ήταν Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης. Πολλά από τα έργα του περιείχαν κοινωνική κριτική.

## Βιογραφία
Ο Ονορέ Ντωμιέ γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν γιος άπορου λογοτέχνη. Από την παιδική του ηλικία ήταν πολύ συναισθηματικός,  ευσυγκίνητος καθώς και είχε αρκετά συναισθήματα αλληλεγγύης για τους αδικημένους της κοινωνίας του, για αυτόν το λόγο τα περισσότερα έργα του έχουν να κάνουν με αυτό το θέμα.

## Τα χαρακτηριστικά της ζωγραφικής του
Ο Ντωμιέ παρουσιάζει στα έργα του τόπους και στιγμές τις καθημερινής ζωής ενός ταπεινού και φτωχού κόσμου όμως με ζωτική φλόγα. Ζωγραφίζει “κοντόχοντρες” φιγούρες με έντονα τα σημάδια της κούρασης στο πρόσωπο τους και ρούχα με ξεθωριασμένα χρώματα. Αναφέρεται στους εργάτες του Παρισιού αλλά και ολόκληρης της Γαλλίας. Μέσα από τα έργα του διακρίνεται μια αλληλεγγύη και βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα για όσους υπέφεραν από κοινωνική αδικία και δυστυχία. Η κοινωνική του ευαισθησία είναι έντονη στου πίνακες του είτε σαν ζωγράφος του πονεμένου λάου, είτε σαν σκληρός γελοιογράφος τις κυρίαρχης αστικής τάξης. Επιπλέον,  ήταν παρατηρητικός, διεισδυτικός με  έντονη κριτική ματιά στην υπάρχουσα κοινωνική πραγματικότητα. Αξίζει να αναφερθεί ότι ήταν από του πρώτους γελοιογράφους τις εποχής του. Στις γελοιογραφίες του χλευάζει με άγριο τρόπο τα αξιώματα και την έπαρση δίνοντας ξεκάθαρο μήνυμα υποστήριξης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ηθικών αξιών.

## Επιλογή έργων

File:Daumier_République.jpg|*Η Δημοκρατία*, 1848, Παρίσι, Μουσείο Ορσέ
File:Honoré_Daumier_019.jpg|*Ecce homo*, (Ίδε ο άνθρωπος), 1850, Έσσεν, Museum Folkwang
Αρχείο:Honoré_Daumier_006.jpg|*Ο συλλέκτης χαλκογραφιών*, 1857-1860, Παρίσι, Petit Palais
Αρχείο:Honoré_Daumier_(French,_Marseilles_1808–1879_Valmondois)_-_The_Third-Class_Carriage_-_Google_Art_Project.jpg|*Βαγόνι τρίτης θέσης*, 1862–64, Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο
Αρχείο:Honoré_Daumier_-_The_Laundress_-_Google_Art_Project.jpg|*Η πλύστρα*, 1863, Παρίσι, Μουσείο Ορσέ
Αρχείο:Don_Quichotte_Honoré_Daumier.jpg|*Δον Κιχώτης και Σάντσο Πάντσα*, 1868, Μόναχο, Neue Pinakothek
Αρχείο:Honoré_Daumier_035.jpg|*Δύο δικηγόροι*, Λυών, Musée des beaux-arts
Αρχείο:Honoré_Daumier_015.jpg|*Κωμωδία*


## Δείτε επίσης
*Κατάλογος έργων του Ονορέ Ντωμιέ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Τίτος Μάκκιος Πλαύτος

Ο **Τίτος Μάκκιος Πλαύτος** (λατινικά: *Titus Maccius Plautus*, περ. 254-184 π.Χ.) ήταν Λατίνος κωμωδιογράφος.

Γεννήθηκε στο χωριό Σαρσίνα της Ομβρικής και πήγε στη Ρώμη όπου έγινε εργάτης θεάτρου. Ασχολήθηκε μετά με το εμπόριο, έχασε τα χρήματά του κι αναγκάστηκε να εργαστεί σ’ ένα φούρνο. Στον ελεύθερο χρόνο του έγραψε τρεις κωμωδίες που είχαν μεγάλη επιτυχία και έκτοτε αφοσιώθηκε στη συγγραφή κωμωδιών. Πέθανε δοξασμένος στην Ρώμη το 184 π.Χ.

Ο Πλαύτος ασχολήθηκε αποκλειστικά με το είδος Fabula Palliata, με τη λατινική διασκευή δηλαδή ελληνικών έργων. Τα θέματά του είναι παρμένα από την Νέα Κωμωδία, κυρίως από τον Μένανδρο και τον Φιλήμονα. Το ύφος του είναι ρωμαλέο (ενίοτε μέχρι χοντροκοπιάς), η πλοκή βασίζεται στις παρεξηγήσεις και τις απίθανες συμπτώσεις των ελληνικών έργων, κατόρθωσε όμως, κυρίως με τα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποιούσε, να μεταφυτεύσει την ελληνική κωμωδία στο ρωμαϊκό θέατρο. Ο ίδιος θεωρούσε τους *Αιχμαλώτους* του (*Captivi*) ως το καλύτερο έργο του. Ο Λέσσινγκ το θεωρούσε ως το καλύτερο θεατρικό έργο που παίχθηκε ποτέ.

## Σωζόμενα έργα
#*Αμφιτρύων (Amphitruo)*
#*Η κωμωδία των γαϊδουριών (Asinaria)*
#*Η χύτρα με το χρυσάφι (Aulularia)*
#*Βακχίδες (Bacchides)*
#*Αιχμάλωτοι (Captivi)*
#*Κασίνη (Casina)*
#*Η κασετίνα (Cistellaria)*
#* Σιταρόψειρας (Curculio)*
#*Επίδικος (Epidicus)*
#* [[Μέναιχμοι (Πλαύτος)|Μέναιχμοι]] (Menaechmi)*
#*Ο έμπορος (Mercator)*
#*Ο καυχησιάρης στρατιώτης (Miles Gloriosus)*
#*Το σπίτι με τα φαντάσματα (Mostellaria)*
#*Ο Πέρσης (Persa)*
#*Ο μικρός Καρχηδόνιος (Poenulus)*
#* Ψευδολόγος (Pseudolus)*
#*Το παλαμάρι (Rudens)*
#* Στίχος (Stichus)*
#*Η κωμωδία των τριών νομισμάτων (Trinummus)*
#*Ο αιμοβόρος (Truculentus)*
#*Το κιβώτιο (Vidularia)*

## Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος με ελληνικές θεατρικές παραστάσεις έργων του Πλαύτου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Πόλυμνος

Ο **Πόλυμνος** κατά την ελληνική μυθολογία ήταν βοσκός από την Αργολίδα και ζούσε κοντά στη λίμνη Αλκυονία.

Όταν ο Διόνυσος θέλησε να κατεβεί στο βασίλειο του Άδη, προκειμένου να επαναφέρει στη ζωή τη Σεμέλη, ο Πόλυμνος, που αναφέρεται και με το όνομα **Πρόσυμνος,** τον μετέφερε κωπηλατώντας έως τη μέση της λίμνης, όπου ήταν η πύλη του Κάτω Κόσμου, αλλά δεν τον συνόδευσε στην συνέχεια, καθώς δεν γνώριζε την συνέχεια της διαδρομής. Ο Πόλυμνος, βέβαια, ζήτησε ως αντάλλαγμα για την καθοδήγηση που προσέφερε στον θεό να σμίξουν ερωτικά, όταν εκείνος θα επέστρεφε, και ο Διόνυσος συμφώνησε. 

Ωστόσο όταν ο θεός επέστρεψε από τον Άδη, ο Πόλυμνος δεν ζούσε πια και, για να κρατήσει τότε την υπόσχεσή του, έφτιαξε ένα ξύλινο φαλλό από φύλλο συκής. Αφού τον τοποθέτησε στον τάφο του Πολύμνου, εκπλήρωσε την υπόσχεση που του είχε δώσει. 

Αυτή η συμβολική ένωση αποτέλεσε τα θεμέλια κάποιων μυστηριακών τελετουργιών που γίνονταν στα Λέρναια. Αυτές λάτρευαν τη θεά Δήμητρα ως ***Πρόσυμνα***, εμπλέκοντας έτσι και αυτή τη θεότητα στον παραπάνω μύθο του Διονύσου. Και οι δύο θεότητες συνδέονταν με τη βλάστηση και τον Κάτω Κόσμο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ραφαέλ Αλμπέρτι

Ο **Ραφαέλ Αλμπέρτι** (, 1902-1999) ήταν Ισπανός ποιητής.Υπήρξε Μαρξιστής και φίλος του Φιντέλ Κάστρο.

## Επιλογή έργων
**Marinero en tierra*, 1925 (*Ναύτης στην στεριά*)
**Sobre los ángeles*, 1929 (*Περί των αγγέλων*)
**Versos de agitación*, 1935 (*Στίχοι ανησυχίας*)
**Verte y no verte. A Ignacio Sánchez Mejías*, 1935
**Poemas escénicos*, 1962
**Canciones para Altair, 1989

== Πηγές ==
1.*Ο Ραφαέλ Αλμπέρτι μέσα από "Όλη τη θάλασσα"* , Περιοδικό "ΕΙ"<sup>(4)</sup> (Δωδεκασέλιδο αφιέρωμα), τεύχη 6 & 7, Αθήνα 1994 - Επιμέλεια: Αγγελική Καβαλλιέρου

2.*Σανγκρία με τον Αλμπέρτι.'' Περιοδικό "Απόδημον Έπος" , τ.3/1997  σ.1 https://docs.wixstatic.com/ugd/bbb0cf_a70a7dadf1f844cab45b9708dea20fcf.pdf

## Παραπομπές

4.↑Ει : Ελληνοευρωπαϊκή πολιτιστική και μορφωτική επιθεώρηση Περιοδικό του Ευρωπαϊκού Κέντρου Τέχνης https://catalogue.nlg.gr/Record/j.6938 

Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές
Μαρσέλ Ασάρ

Ο **Μαρσέλ Ασάρ** (, 5 Ιουλίου 1899 - 4 Σεπτεμβρίου 1974) ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας.

## Επιλεγμένη εργογραφία
**Celui qui vivait sa mort*, 1922 (*Αυτός που ζούσε τον θάνατό του*)
**Voulez-vous jouer avec moâ ? *, 1923 (*Θέλετε να παίξετε μαζί μου; *)  
**Jean de la Lune*, 1929    
**Domino*, 1932
**Patate*, 1956

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Ρυουνοσούκε Ακουταγκάβα

Ο **Ρυουνοσούκε Ακουταγκάβα** (, 1 Μαρτίου 1892 - 24 Ιουλίου 1927) ήταν σημαντικός Ιάπωνας συγγραφέας. Το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Ιαπωνίας, το Βραβείο Ακουταγκάβα, έχει πάρει το όνομά του από αυτόν.

## Επιλεγμένη εργογραφία
**Ρασομόν*, 1914 - ελλην. μετάφραση Πόλα Ταχταλίδου ("ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ")
**Μικάν*, 1919
**Άκι*, 1920
**Τενκίμπο*, 1926
**Κάππα*, 1927

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιάπωνες διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Βιθέντε Αλεϊσάντρε

Ο **Βιθέντε Αλεϊσάντρε** (*Vicente Aleixandre*, 26 Απριλίου 1898 - 13 Δεκεμβρίου 1984) ήταν Ισπανός ποιητής (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1977).

## Επιλογή έργων
**Ámbito*, 1924- 1927
**Espadas como labios*, 1932 
**Sombra del Paraíso*, 1944
**Historia del corazón*, 1954
**Poemas de la consumación*, 1968
**Diálogos del conocimiento*, 1974

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές
Χόρχε Αμάντο

Ο **Χόρχε Αμάντο** (*Jorge Amado*, 10 Αυγούστου 1912 – 6 Αυγούστου 2001) ήταν Βραζιλιάνος συγγραφέας και πολιτικός. Υπήρξε κομμουνιστής και άθεος.

## Βιβλία του μεταφρασμένα στα ελληνικά
*1933: *Cacau* (Κακάο)
::—μτφ. Ελένη Κεκροπούλου (εκδ. "Α. Α. Λιβάνη", 1992)
*1937: *Capitães da areia* (Οι καπετάνιοι της άμμου)
::—μτφ. Μαρία Κούρση (εκδ. "Πορεία", 1982, 1992)
*1946: *Bahia de Todos-os-santos* (Μπάχια, το λιμάνι όλων των αγίων)
::—μτφ. Μέμος Παναγιωτόπουλος (εκδ. "Αρδηττός", 1965)
*1954: *Os Subterrâneos da Liberdade* (Τα έγκατα της Λευτεριάς) *, τριλογία
::—μτφ. Γιώργος Ταμβίσκος (εκδ. "Νέα Σύνορα Λιβάνης", χ.χ.)
:::: *Os ásperos tempos* (Σκληροί καιροί) 
:::: *Agonia da noite* (Νύχτα αγωνίας)
:::: *A luz no túnel* (Φως στο σκοτάδι)
*[[1958]]: *Gabriela, cravo e canela* (Γκαμπριέλα, κανέλα και γαρύφαλο)
::—μτφ. Γιώργος Ταμβίσκος, (εκδ. "Α. Α. Λιβάνη", 1983)
*[[1959]]: *A morte e a morte de Quincas Berro d'Água* (Ο πρώτος και ο δεύτερος θάνατος του Κινίνου του Μπέκρου)
::—μτφ. Αθηνά Ψυλλιά, (εκδ. "Καστανιώτης", 2001) 1959;. Οργισμένη γη. Μετάφραση Νίκος Βώκος 
*[[1961]]: *Os velhos marinheiros ou ο capitão de longo curso* (Οι παλιοί ναυτικοί ή ολόκληρη η αλήθεια για τις αμφιλεγόμενες περιπέτειες του καπετάν Βάσκο Μοσκόζο ντε Αραγκάο, πλοιάρχου του εμπορικού ναυτικού)
::—μτφ. Σπύρος Παντελάκης (εκδ. "Εξάντας", 2004)
*[[1966]]: *Dona Flor e Seus Dois Maridos* (Η κυρία Φλώρα και οι δύο άντρες της)
::—μτφ. Γιώργος Ταμβίσκος (εκδ. "Α. Α. Λιβάνη", 1981
::—μτφ. Τιτίνα Σπερελάκη (εκδ. "Περίπλους", 2001)
*[[;]] *Os caminhos da fome* (Οι δρόμοι της πείνας)
::—μτφ. Κώστας Κοτζιάς (εκδ. "Αρδηττός", 1963, ανατύπωση εκδ. " Σ. Ι.Ζαχαρόπουλος", 1988)
*[[1972]]: *Teresa Batista cansada de guerra* (Τερέζα Μπατίστα)
::—μτφ. Γ. Δ. Ταμβίσκος, εκδ. "Α. Α. Λιβάνης", 1981)
*[[1976]]: *Ο gato Malhado e a andorinha Sinhá* (Ο παρδαλός γάτος κι η σπαθάτη χελιδόνα: μια ιστορία αγάπης) , παιδικό διήγημα
::—μτφ. Ντ. Σιδέρη και Κ. Ασημακόπουλος (εκδ. "Αποσπερίτης", 1984)
*[[1977]]: *Tieta do Agreste* (Τιέτα η γιδοβοσκός) 
::—μτφ. (;), (εκδ.  "Α. Α. Λιβάνη", χ.χ)
*[[1979]]: *Farda, fardâo, camisola de dormir* (Ανταρσία: Νυχτικό ύπνου)
::—μτφ. Γιώργος Ταμβίσκος,  (εκδ. "Α. Α. Λιβάνης", 1984)
*[[1988]]: *Ο sumiço da santa* (Ο πόλεμος των Αγίων)
::—μτφ. Φραγκώ Καράογλαν (εκδ. "Bell / Χαρλένικ Ελλάς", 1998) 
*[[1994]]: *A descoberta da América pelos turcos'' (Η ανακάλυψη της Αμερικής από τους Τούρκους) 
::—μτφ. Αθηνά Ψυλλιά, (εκδ. "Καστανιώτης", 1999)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραζιλιάνοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι συγγραφείς
Σέργουντ Άντερσον

Ο **Σέργουντ Άντερσον** (*Sherwood Anderson*, 13 Σεπτεμβρίου 1876 - 8 Μαρτίου 1941) ήταν Αμερικανός μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος.	

## Επιλογή έργων
**Marching Men*, 1917
*Hands, 1919
**Winesburg, Ohio*, 1919     
*Poor White, 1920
*The Egg and Other Stories, 1921
**Many Marriages*, 1923 
*Death in the Woods and Other Stories, 1924
**Dark Laughter*, 1925 
**Alice and The Lost Novel*, 1929 

### Ελληνικές μεταφράσεις
**Winesburg, Ohio* : μτφρ. Ζορμπάνου ως "*Σε μιά μικρή πόλη της Αμερικής"* ("Πεχλιβανίδης") και "Ουάινσμπεργκ, Οχάιο": μτφρ. Ανδρέας Αποστολίδης ("Μέδουσα", 1991)
*Dark Laughter : μτφρ. Ράνια Κωστοπούλου ως "Μαύρο γέλιο" ("Οδυσσέας", 1984)
* Death in the Woods: Stories: μτφρ. Σπύρος Γιανναράς ως "Θάνατος στο δάσος και άλλα διηγήματα" ("Έρμα", 2019)


Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι
Λούντβιχ Άχιμ φον Άρνιμ

Ο **Λούντβιχ Άχιμ φον Άρνιμ** (γερμανικά: Ludwig Achim von Arnim, 1781-1831) ήταν Γερμανός ρομαντικός ποιητής και μυθιστοριογράφος. Το 1805 και 1808 σε συνεργασία με τον Κλέμενς Μπρεντάνο εξέδωσαν τη συλλογή γερμανικών λαϊκών ποιημάτων και τραγουδιών *[[Το μαγικό κέρας του αγοριού]].*

## Επιλογή έργων
* *Halle und Jerusalem*, 1811 (θεατρικό)
* *Isabella von Ägypten. Kaiser Karl des Fünften erste Jugendliebe* (νουβέλα, 1812). *Ισαβέλλα της Αιγύπτου* *Ο πρώτος νεανικός έρωτας του αυτοκράτορα Καρόλου του Πέμπτου* (2004) μτφρ. Κυριάκος Γ. Σαμέλης, Αθήνα: εκδόσεις Διώνη
* *Schaubühne*, 1813 (θεατρικό)
* "Frau von Saverne", 1817
* *Der tolle Invalide auf dem Fort Ratonneau*, 1818. *Ο τρελός ανάπηρος του Φρουρίου Ρατονό*
* "Fürst Ganzgott und Sänger Halbgott", 1818
* *Die Gleichen*, 1819 (θεατρικό)
* "Die Majoratsherren", 1820
* "Owen Tudor", 1820
* "Landhausleben", 1826
* *Die Päpstin Johanna*, μεταθανάτια έκδοση, 1846 (*Η πάπισσα Ιωάννα*)

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές
Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι
Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ

Ο **Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ** (*Jules Barbey d’ Aurevilly*, 2 Νοεμβρίου 1808 – 23 Απριλίου 1889) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος.			

Γεννήθηκε στο Σαιν-Σωβέρ-λε-Βικόντ της Νορμανδίας, σε οικογένεια μικροευγενών, και σπούδασε στο κολλέγιο Στανισλάς του Παρισιού και στην Νομική σχολή του Πανεπιστημίου της Καέν.

Κατά την πρώτη νεότητά του υπήρξε δημοκρατικός και άθεος αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1840 άρχισε να συναναστρέφεται με κύκλους καθολικών και λεζιτιμιστών (οπαδών του πρεσβύτερου κλάδου των Βουρβόνων). Το 1846 επανήλθε στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας, δεν υπήρξε όμως απόλυτα ορθόδοξο μέλος της.

Το 1852 ανέλαβε την φιλολογική κριτική της βοναπαρτικής εφημερίδας Le Pays και το 1868 του Constitutionnel, στις στήλες του οποίου εναλλασσόταν με τον Σαιντ-Μπεβ. Μετά τον θάνατο του τελευταίου το 1869, έμεινε παντοδύναμος φιλολογικός κριτής, επονομαζόμενος «ο κοντόσταυλος των γραμμάτων».  Εκτός από τις φιλολογικές τάσεις, υπαγόρευε και την μόδα όντας περίφημος δανδής, και, παρά τον καθολικισμό του, πραγματευόταν θέματα αρκετά τολμηρά.

Στις κρίσεις του ήταν ιδιαίτερα οξύς. Επιτέθηκε σε μεγάλα ονόματα : Ουγκώ, Μισελέ, Μεριμέ, Ρενάν (Ernest Renan) και ιδίως στον Ζολά και στον νατουραλισμό.

Από την άλλη μεριά όμως συνετέλεσε αποφασιστικά στην καθιέρωση του Σταντάλ  και στην θετική επανεκτίμηση του Μπαλζάκ, καθώς και στην αναγνώριση του έργου του Φλωμπέρ και του Μπωντλαίρ, όταν το κλίμα ήταν δυσμενές για τους δύο τελευταίους.

Τα έργα του είναι ιστορίες μυστηρίου και φρίκης, με ανάλυση ψυχολογικών κινήτρων περισσότερο, χωρίς τίποτα το υπερφυσικό. Δύο από τα καλύτερα αναφέρονται στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, προς την οποία ο συγγραφέας διέκειτο εχθρικά : Le Chevalier Des Touches (Ο ιππότης των πλήκτρων, 1863), με θέμα την αντεπαναστατική δραστηριότητα των Σουάνων στη Νορμανδία, και Un Prêtre Marié (Ένας έγγαμος ιερέας, 1864) με θέμα τα δεινά ενός ιερέα υπό το νέο καθεστώς. Καλύτερο έργο του θεωρείται η συλλογή έξι διηγημάτων *[[Οι διαβολικές (διηγήματα)|Οι Διαβολικές]]* (1874), καθένα από τα οποία αφηγείται μια εγκληματική ή ανόσια πράξη που έκανε μια γυναίκα.

## Έργα
* *Le Cachet d’Onyx*, 1831
* *Léa*, 1832
* *La Bague d’Annibal*, 1842
* *Une Vieille maîtresse*, 1851
* *L'Ensorcelée*, 1854
* *Le Chevalier Des Touches*, 1863
* *Un Prêtre marié*, 1864
* *Les Diaboliques*, 1874 (''Οι Διαβολικές'')
* *Une Histoire sans nom*, 1882
* *Ce qui ne meurt pas*

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Ζαν-Πιερ Τιολέ, *Barbey d'Aurevilly* (Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ), Η & D, 2006. ISBN 2 914 266 06 5 ; *Carré d'Art : Byron, Barbey d'Aurevilly (Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ), Dali, Hallier*, Anagramme Ed., 2008. ISBN 978 235035 189 6

### Ελληνικές μεταφράσεις
Τις *Διαβολικές* μετέφρασε ο Γιώργος Παρλαλόγλου ("Γνώση"). Ένα διήγημα από την συλλογή αυτή (*La vengeance d'une femme - Η εκδίκηση μιας γυναίκας*) μετέφρασε και ο Μιχ. Στασινόπουλος ως *Η εκδίκηση μιας Ισπανίδας* ("Ηριδανός")

Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Γάλλοι διηγηματογράφοι
Ανρί Μπαρμπύς

Ο **Ανρί Μπαρμπύς** (*Henri Barbusse*, 17 Μαΐου 1873 - 30 Αυγούστου 1935) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος.							

## Επιλογή έργων
**L'enfer*, 1908 (*Η κόλαση*). Ελλην. μετάφραση Στέλλας Βουρδουμπά ("Δ.ΔΑΡΕΜΑΣ)
**Le feu ; journal d’ une*, 1916 (*[[Η φωτιά (Μπαρμπύς)|Η φωτιά. Ημερολόγιο μιας ενωμοτίας]]*). Ελλην. μετάφραση Κοσμά Πολίτη ("ΠΑΛΜΟΣ")	    
**Le couteau entre les dents*, 1921 (''Το μαχαίρι ανάμεσα στα δόντια)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι βιογράφοι
Κατηγορία:Μπολσεβίκοι
Κατηγορία:Αντιφασίστες
Κατηγορία:Εσπεραντιστές
Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Βραβείο Γκονκούρ
Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Μαρξιστές δημοσιογράφοι