open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών

Το ***Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών*** δόθηκε στη δημοσιότητα από την UNESCO και είναι ολοκληρωμένος κατάλογος των απειλούμενων με εξαφάνιση γλωσσών του κόσμου. Έχει αντικατασταθεί από το ***Παγκόσμιος Άτλαντας Απειλούμενων Γλωσσών***, επίσης της UNESCO. Σύμφωνα την UNESCO (2003) η γλώσσα κινδυνεύει όταν οι φυσικοί ομιλητές της παύουν να τη χρησιμοποιούν σε διακριτούς τομείς της ανθρώπινης επικοινωνίας και ταυτόχρονα παύουν να εξασφαλίζουν την επιβίωση από γενεά σε γενεά και στερώντας τη από νέους ομιλητές, είτε αυτοί είναι παιδιά είτε ενήλικες

## Ιστορία
Το 1992 στο «Διεθνές Συνέδριο Γλωσσολογίας» (CIOL) στο Κεμπέκ συζητήθηκε το θέμα των απειλούμενων γλωσσών. Το αποτέλεσμα της συζήτησης ήταν ο σχηματισμός μιας επιτροπής που θα ασχολείτο με το ζήτημα της εξαφάνισης των γλωσσών. Έγινε διεθνής συνάντηση, επίσης, το 1992 στο Παρίσι ώστε να δημοσιοποιηθεί το θέμα και να αναληφθεί δράση. Η συνάντηση θεωρήθηκε αρκετά σημαντική, ώστε να τεθεί υπό την αιγίδα της UNESCO.

Με προτροπή του Στήβεν Βουρμ (Stephen Wurm), η επιτροπή αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ερευνητικό κέντρο, το Διεθνές Γραφείο Ερευνών για τους Απειλούμενες Γλωσσών (ICHEL) και να δημοσιεύσει μέσω της UNESCO το *Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών* βάσει συλλογής δεδομένων. Ο Σιγκέρου Τσουκίντα (Shigeru Tsuchida) ξεκίνησε το ερευνητικό κέντρο το 1994 στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο με τον Ταζάκου Τσουνόντα (Tasaku Tsunoda) διευθυντή του. Εν τω μεταξύ συλλέχθηκαν οι πρώτες αναφορές που υποβλήθηκαν για απειλούμενες γλώσσες από ειδικούς το 1993. Το Διεθνές Γραφείο δημιούργησε ιστοσελίδα για το Κόκκινο Βιβλίο, που ανανεώνεται τακτικά βάσει νέων αναφορών.

Η *online* έκδοση του Άτλαντα ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2009 από την UNESCO παρέχοντας δεδομένα από όλον τον κόσμο, με πολύ περισσότερες πληροφορίες από ό,τι οι προηγούμενες έντυπες εκδόσεις και προσφέροντας τη δυνατότητα στους χρήστες να παρέχουν σε απευθείας σύνδεση σχόλια, ενόψει της διαρκούς ενημέρωσής του.

## Παραπομπές-σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Επαπειλούμενες γλώσσες
Κατηγορία:UNESCO
Λεσγιστάν

Το **Λεσγιστάν** ή *Λέκια* (Λεσγική: Леӄи Леӄи (lek'i)) μπορεί να αναφέρεται στα εξής: 

#Όρος που χρησιμοποιείται ενίοτε για να περιγράψει το σημερινό Νταγκεστάν, πριν από τη ρωσική επανάσταση.
#Αλυτρωτική ιδέα της αυτονομιστικής οργάνωσης Σαντβάλ η οποία έχει ως στόχο τη δημιουργία μιας ενοποιημένης εθνοπολιτικής οντότητας στις όμορες περιοχές της ρωσικής Δημοκρατίας του Νταγκεστάν και του Αζερμπαϊτζάν που κατοικούνται από Λεσγίνους.

## Ιστορία
Φέρεται ότι οι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί όπως ο Ηρόδοτος, ο Στράβων και ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος μιλούν για τους Λήγες (*Λῆγαι*) που κατοικούσαν στην Αλβανία του Καυκάσου. Οι Άραβες ιστορικοί του 9ου και 10ου αι. αναφέρουν το βασίλειο του Λακζ στο σημερινό νότιο Νταγκεστάν. Ο Αλ Μασουντί αναφέρει τους κατοίκους της περιοχής αυτής ως *Λακζάμ* (Λεζγκίν), που υπερασπίστηκαν τον *[[σιρβανσάχ]]* του Σιρβάν από τους εισβολείς από τον βορρά.

Πριν από τη ρωσική επανάσταση, ο όρος Λεσγίνοι (Λεζγκίν) αναφερόταν σε όλες τις εθνοτικές ομάδες που κατοικούσαν στη σημερινή ρωσική Δημοκρατία του Νταγκεστάν.

## Πολιτική
Το εθνικιστικό κίνημα των Λεζγίνων «Σαντβάλ» (Ενότητα) ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1990 στο Ντερμπέντ, του Νταγκεστάν, στην τότε Ρωσική ΣΟΣΔ της Σοβιετικής Ένωσης. Απαιτούσε την ενοποίηση των Λεσγίνων (στο Αζερμπαϊτζάν και το Νταγκεστάν), επειδή «δεν είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν τον πολιτισμό τους υπό σοβιετική κυριαρχία».

Η Σαντβάλ δεν βρήκε υποστήριξη στο Αζερμπαϊτζάν, εξάλλου, κατηγορήθηκε για τη βομβιστική επίθεση της 19ης Μαρτίου 1994 στο μετρό του Μπακού, κατά την οποία σκοτώθηκαν 27 άτομα. Υπήρξαν μαρτυρίες ότι οι μυστικές υπηρεσίες των Αρμενίων συμμετείχαν στη δημιουργία της Σαντβάλ, παρέχοντας χρηματοδότηση, εκπαίδευση και όπλα στα μέλη της.

## Παραπομπές σημειώσεις


Κατηγορία:Λεζγκί
Μπενουά Βιολιέ

Ο **Μπενουά Βιολιέ** (γαλλικά: *Benoît Violier*, ΔΦΑ: bənwa vjɔlje, 22 Αυγούστου 1971 – 31 Ιανουαρίου 2016) ήταν Γαλλοελβετός σεφ ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου 3 αστέρων Μισελέν *Restaurant de l'Hôtel de Ville* στα προάστια της Λωζάνης από το 2012 έως τον θάνατό του το 2016, και θεωρούνταν ο κορυφαίος σεφ παγκοσμίως. Το εστιατόριο του βρέθηκε στην κορυφή του γαστρονομικού καταλόγου La Liste τον Δεκέμβριο του 2015. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σαντ, Σαράντ-Μαριτίμ στη δυτική Γαλλία, και ξεκίνησε τις σπουδές του στο Παρίσι το 1991 με τους μετέπειτα διάσημους σεφ Ζοέλ Ρομπουσόν, Μπενουά Γκυσάρ και άλλους. Ο Βιολιέ μετακόμισε στη Λωζάνη της Ελβετίας το 1996 για να εργαστεί με τον σεφ Φιλίπ Ροσά. Μετά τη συνταξιοδότηση του Ροσά το 2012, ο Βιολιέ ανέλαβε τη διεύθυνση του εστιατορίου, ενώ έκανε αίτηση για την Ελβετική υπηκοότητα το 2014. Η ειδικότητα του ήταν στο μαγείρεμα κυνηγιού.

Ο Βιολιέ αυτοκτόνησε στην οικία του στο Κρισιέ με χρήση πυροβόλου όπλου στις 31 Ιανουαρίου 2016 σε ηλικία 44 ετών. Η αυτοκτονία του προκάλεσε σοκ και έκπληξη καθώς ήταν εξαιρετικά επιτυχημένος και αναγνωρισμένος ως ο καλύτερος σεφ διεθνώς, και τα νέα της αυτοκτονίας του επανέφεραν στο προσκήνιο την συζήτηση σχετικά με τις υψηλές απαιτήσεις και πιέσεις που ασκούνται στον κόσμο της υψηλής γαστρονομίας.

## Γαστρονομικές συνθέσεις

Créations du Chef Benoît Violier a.JPG|*Composition verte*
Créations du Chef Benoît Violier b.JPG|*Composition maritime (homard et rouget)*
Créations du Chef Benoît Violier d.JPG|*Symphonie papillaire*
Créations du Chef Benoît Violier e.JPG|*Sonate printanière*
Créations du Chef Benoît Violier f.JPG|*Asperges sauvageonnes sur émulsion*
Créations du Chef Benoît Violier c.JPG|*Structure en équilibre*
Créations du Chef Benoît Violier g.JPG|*Éclat de joies*
Créations du Chef Benoît Violier h.JPG|*Bouquet d'amour*


## Παραπομπές


Κατηγορία:Σεφ
Κατηγορία:Γάλλοι
Κατηγορία:Ελβετοί
Κατηγορία:Αυτόχειρες
Κωνσταντίνος Κρεββατάς

Ο **Κωνσταντίνος Π. Κρεββατάς** (Σπάρτη, ;  - Αθήνα, 16 Αυγούστου 1961) ήταν Έλληνας νομάρχης.
## Βιογραφία
Καταγόταν από τη Σπάρτη.

Διορίστηκε Νομάρχης Μεσσηνίας (1932), Καβάλας (1932-1933), Ηρακλείου (προσωρινά το 1933), Έβρου (1933), Δράμας (1933-1934), Σερρών (1934-1935),  ο πρώτος Νομάρχης Κιλκίς (22 Μαρτίου 1935 - 14 Οκτωβρίου 1935) και Νομάρχης Ρεθύμνου (1936-39).
Το 1939 μετατέθηκε σε άλλη υπηρεσία.
Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 17 Αυγούστου 1961.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας
Κατηγορία:Νομάρχες Έβρου
Κατηγορία:Νομάρχες Ηρακλείου
Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας
Κατηγορία:Νομάρχες Κιλκίς
Κατηγορία:Νομάρχες Μεσσηνίας
Κατηγορία:Νομάρχες Ρεθύμνου
Κατηγορία:Νομάρχες Σερρών
Άλως (Δελφοί)

Η **Άλως** ήταν πλατεία κοντά στο ναό του Απόλλωνα στου Δελφούς, όπου λάμβαναν χώρα ιερές τελετουργίες. 

## Περιγραφή
Μεταξύ του Βουλευτηρίου και του βράχου της Σίβυλλας στο ιερό τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς υπάρχει ένα στενό πέρασμα που οδηγεί στην πηγή την οποία λέγεται ότι φύλαγε ο Πύθωνας. Μπροστά από τους βράχους δημιουργείται μία στρογγυλή πλατεία, η Άλως (αλώνι), όπου τελούνταν διάφορες τελετές, μεταξύ των οποίων και το Σεπτήριον, η τελετουργική αναπαράσταση του φόνου του Πύθωνα από τον Απόλλωνα, που τελούνταν κάθε οκτώ χρόνια. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι κατά την τελετουργία καθαρμού ένας “παις αμφιθαλής”, ένα αγόρι δηλαδή που είχε και τους δυο γονείς του στη ζωή, έβαζε φωτιά σε ένα ξύλινο κατασκεύασμα που συμβόλιζε την κατοικία του Πύθωνα και στη συνέχεια πήγαινε να καθαρθεί ο ίδιος, όπως είχε κάνει και ο Απόλλων καταφεύγοντας στα Τέμπη. Σε διάφορα σημεία της πλατείας, κυρίως στα βόρεια, ανεγέρθηκαν κατά τα ελληνιστικά κυρίως χρόνια εξέδρες και βάσεις για μνημεία, εκ των οποίων ξεχωρίζει η βάση για το έφιππο άγαλμα του βασιλιά της Περγάμου Αττάλου Β' (159-138 π.Χ.), που αφιέρωσε η ίδια η πόλη των Δελφών. Στα βορειοδυτικά, η πλατεία οριοθετείται από τον Πολυγωνικό Τοίχο, που κτίστηκε μετά την καταστροφή του ναού του Απόλλωνα το 548 π.Χ., ως αντιστήριγμα στο έδαφος όπου θα κτίζονταν ο ναός των Αλκμαιωνιδών, ενώ βόρεια οριοθετείται από τη Στοά των Αθηναίων, η οποία επίσης στηριζόταν στον πολυγωνικό τοίχο που  αποτελούσε και το οπίσθιο τείχισμά της. Το 1939 κατά τη διάρκεια εργασιών αποκατάστασης της Ιεράς Οδού μπροστά από την Άλω ανακαλύφθηκε αποθέτης εντός του οποίου είχαν ενταφιαστεί πλήθος αναθημάτων που είχαν καταστραφεί από πυρκαγιά, σεισμό ή άλλη αιτία και που, σύμφωνα με τα ήθη της εποχής, απαγορευόταν να μετασκευαστούν ή να πωληθούν. Τα σημαντικότερα από τα ευρήματα αυτά περιλαμβάνουν τα χρυσελεφάντινα αγάλματα του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος, τον αργυρό ταύρο, το θυμιατήριο με τη μορφή πεπλοφόρου και το ζεύγος αθλητών που εκτίθενται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Amandry, P., “Rapport preliminaire sur les statues Chryselephantines de Delphes”, BCH 63, 1939, 86-119
*Bommelaer, J.-F., Laroche, D., Guide de Delphes. Le site, Paris 1991

Κατηγορία:Δελφοί
Ανάθημα των Λακεδαιμονίων (Δελφοί)

Στα αριστερά της εισόδου στο τέμενος του Απόλλωνα και απέναντι από τη βάση των Αρκαδίων έστεκε το μεγάλο ανάθημα των Λακεδαιμονίων που τιμούσε τη νίκη τους ενάντια στους Αθηναίους στους Αιγός Ποταμούς το 405 π.Χ. και απεικόνιζε τους  Διόσκουρους, τον Δία, τον Απόλλωνα, την Αρτέμιδα, αλλά τον σπαρτιάτη βασιλιά Λύσανδρο που στεφανώνονταν από τον Ποσειδώνα, καθώς και τους στρατηγούς των Λακεδαιμονίων στη συγκεκριμένη ναυμαχία, το γλυπτό αυτό σύμπλεγμα περιλάμβανε συνολικά 38 χάλκινα αγάλματα. Κάποια τμήματα της βάσης μόνο σώθηκαν από αυτό το μεγαλεπήβολο μνημείο, τα οποία έχουν εν μέρει αποκατασταθεί. Από τα αποσπάσματα των επιγραμμάτων που σώζονται στη βάση ξέρουμε ότι υπήρχαν τουλάχιστον τρία, το ένα στο όνομα των Διοσκούρων, το δεύτερο στο όνομα του Λυσάνδρου και το τρίτο στο όνομα του Αράκου, επικεφαλής της ναυτικής δύναμης των Λακεδαιμονίων. 
## Βιβλιογραφία
*Bommelaer, J.-F., Laroche, D., *Guide de Delphes, Le Site*, Paris 1991
*Bousquet, J., "Inscriptions de Delphes", *BCH* 85, 1961,  69-97

Κατηγορία:Δελφοί
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλυπτική
Ονάτας

Ο Ονάτας ήταν ένας από τους σημαντικούς γλύπτες της κλασικής αρχαιότητας. Το όνομά του μας παραδίδεται από τον Παυσανία, καθώς φαίνεται πως είχε φιλοτεχνήσει πολλά και σημαντικά έργα στους Δελφούς και την Ολυμπία. 
## Βιογραφία
Ο Ονάτας καταγόταν από  την Αίγινα και εκπροσωπούσε την τοπική σχολή γλυπτικής που άνθισε στα τέλη της αρχαϊκής και την αρχή της κλασικής εποχής. Η υπογραφή του σώζεται σε μια βάση από την Ολυμπία και σε άλλη μια βάση χάλκινου αλόγου από την Ακρόπολη της Αθήνας. Στους Δελφούς φέρεται ως δημιουργός, μαζί με τον Αγελάδα από  το Άργος, του γλυπτού αναθήματος των Ταραντίνων. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παυσανία, στα έργα του συγκαταλέγονταν ένα άγαλμα του Ερμή με ένα κριάρι, ένα άγαλμα της “Μαύρης Δήμητρας”, παραγγελία των πολιτών της Φιγάλειας, αλλά και το τέθριππο που στήθηκε στην Ολυμπία για τη νίκη του Ιέρωνα των Συρακουσών, αντίστοιχο με το τέθριπππο του Ηνίοχου  στους Δελφούς για τον αδελφό του Πολύζαλο. Επίσης στην Ολυμπία ήταν εκτεθειμένο ένα γιγαντιαίο άγαλμα του Ερμή, αλλά και ένα γλυπτό σύνταγμα εννέα μορφών με τον Νέστορα επικεφαλής. Δεν αποκλείεται να είχε εργαστεί και στην κατασκευή των αετωμάτων του ναού της Αφαίας στη γενέτειρά  του, τα οποία σήμερα βρίσκονται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Αν ισχύει αυτό, τότε θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι το καλλιτεχνικό ιδίωμα του Ονάτα ήταν οι στιβαρές, αρρενωπές μορφές, οι οποίες  ωστόσο δεν χαρακτηρίζονταν τόσο από  πλαστικότητα όσο από  μια ακίνητη μνημειακότητα. Για το λόγο αυτό και θεωρείται από τους σημαντικούς εκπροσώπους του “αυστηρού” ρυθμού. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* Dorig, J., *Onatas of Aegin*a (Monumenta Graeca  et Romana), 1977
* Λογιωτατίδης, Σπ., *Ονάτας : Τα αιγινήτικα αγάλματα και η αιγιναία τέχνη, μετά μιας εικόνος*, Αθήναι 1862
* Olympia. Dedication with a signature of Onatas of Aegina, ca. 490-480 B.C?, *SEG* 32-412, 1982
* Palagia, O., Pollitt, J.J.(eds), *Personal styles in Greek sculpture*, Cambridge 1996:23

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Τελ Ανάφα

Η **Τελ Ανάφα** (εβραϊκά: *תל אנפה*, *Λόφος των ερωδιών*) είναι αρχαιολογικός χώρος και βιότοπος στο βόρειο Ισραήλ.

Στον χώρο αυτό έχουν πραγματοποιηθεί δέκα ανασκαφές από το Πανεπιστήμιο του Μισούρι και το Μουσείο του Κέλσυ, όπου ανασκάφηκε ο καλοδιατηρημένος ελληνιστικός οικισμός με ίχνη διηνεκούς ανθρώπινης παρουσίας από την εποχή του Χαλκού έως και την πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο. Βρέθηκε ανακτορική έπαυλη ύστερου ελληνιστικού ρυθμού, με δωμάτια γύρω από αίθριο που κατασκευάστηκαν και εμπλουτίστηκαν κατ'επανάληψη. Ήταν επιπλωμένη με σκεύη φαγητού αλλά και γυάλινα και περιείχε άνετες εγκαταστάσεις ιδιωτικού βαλανείου. Πολλά κεραμικά ευρήματα ήρθαν στο φως από τις ανασκαφές στην Αρσινόη. Τα τείχη της πόλεως ανασκάφηκαν, όταν στα δυτικά του Τελ Ανάφα έσκαψαν τεχνητές λίμνες για ιχθυοκαλλιέργεια. Στον επανιδρυμένο οικισμό της ρωμαϊκής περιόδου, η αρχαιολογική υπηρεσία έφερε στο φως έντεκα κτίρια, γεγονός που αποδεικνύει τη συμβολή της Αρσινόης στην οικονομική εξέλιξη της περιοχής της Γαλιλαίας. Παράλληλα η απουσία μικβέχ (mikveh, εβραϊκά מקווה= λουτρό για τελετουργική πλύση στον Ιουδαϊσμό) και οποιωνδήποτε άλλων στοιχείων της εβραϊκής θρησκείας, σε συνδυασμό με την επικράτηση των χοίρων στην καθημερινή διατροφή, αποδεικνύουν ότι ο ελληνιστικός οικισμός ήταν καθαρά μη-εβραϊκός και ελληνιστικός.

Κατά τον ερευνητή Gedeon Fuks, πρόκειται για την ελληνιστική Αρσινόη. Ωστόσο η ταύτιση αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί από τα αρχαιολογικά δεδομένα, ενώ οι περισσότεροι ιστορικοί τοποθετούν την Αρσινόη στη Δαμασκό ή τη Γέρρα του Λιβάνου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Getzel M. Cohen, *The Hellenistic settlements in Syria, the Red Sea Basin, and North Africa*, University of California Press, 2006, ISBN 0-520-93102-5.

Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Ισραήλ
Ανάθημα των Αρκαδίων (Δελφοί)

Μεταξύ των αναθημάτων των ελληνικών πόλεων στους Δελφούς βρισκόταν μια πολυπρόσωπη σύνθεση αφιερωμένη από τους Τεγεάτες και τους λοιπούς Αρκάδιους. Σήμερα τα αγάλματα δεν σώζονται, μας είναι όμως γνωστά από την περιγραφή του Παυσανία. 
## Περιγραφή
Κατά μήκος της Ιεράς Οδού μετά τη βάση του Ταύρου των Κερκυραίων διακρίνεται μία επιμήκης βάση όπου έστεκαν χάλκινα αγάλματα, αφιέρωμα των Αρκαδίων, και ιδιαίτερα των Τεγεατών . Το σύνταγμα αυτό ανεγέρθηκε για να τιμήσει τη νικηφόρα εκστρατεία που έκαναν οι Τεγεάτες στη Λακωνία, από κοινού με τους Θηβαίους, το 370/369 π.Χ. Τα γλυπτό σύνταγμα αποτελούταν από εννέα αγάλματα που απεικόνιζαν τον Απόλλωνα, τη Νίκη, την Καλλιστώ και έξιΑρκάδες ήρωες:τον Έφασο, τον Τρίφυλο, τον Αζάνα, τον Έλατο, τον Αφείδα και τον Αρκά. Ως χαλκοπλάστες αναφέρονται ο Παυσανίας από την Απολλωνία (που φιλοτέχνησε τον Απόλλωνα και την Καλλιστώ), ο Σαμόλας από την Αρκαδία (που φιλοτέχνησε τον Τρίφυλο και τον Αζάνα), ο Αντιφάνης από το Άργος (που φιλοτέχνησε τον Έφασο, τον Έλατο και τον Αφείδα) και ο Δαίδαλος από τη Σικυώνα (που φιλοτέχνησε την Νίκη και τον Αρκά). Στο σημείο εκείνο βρέθηκαν και πολλές στήλες με επιγραφές προς τιμήν των Αρκαδίων από διάφορες ελληνικές πόλεις. Τρία ακόμη αναθήματα έστεκαν στο σημείο εκείνο (το ένα έφερε το άγαλμα του Αχαιού στρατηγού Φιλοποίμενος), που μαζί με το αφιέρωμα των Αρκαδίων δέσποζαν της πρόσοψης μίας στοάς (διαστάσεων 22,23 Χ 6,27 μ.), με στυλοβάτη από ασβεστόλιθο και δωρικούς κίονες από πωρόλιθο, που ανήκει στον 4ο αιώνα π.Χ., και πιθανόν ανεγέρθηκε και αυτή από τους Αρκάδιους.

## Βιβλιογραφία
*Bommelaer, J.-F., Laroche, D., *Guide de Delphes. Le Site*, Paris 1991, 104-106

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δελφοί
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλυπτική
Κισσός Πηλίου

Ο **Κισσός** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στο Πήλιο  και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γενικά
Ο Κισσός απέχει 48 χιλιόμετρα από τον Βόλο και έχει 8 χιλιόμετρα οδικώς απόσταση από τα παράλια του Αιγαίου. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Πηλίου και είναι ένα σχετικά ορεινό χωριό, σε υψόμετρο 540 μέτρων, το οποίο όμως συνδυάζει βουνό και θάλασσα λόγω της μικρής απόστασης (8 χιλιόμετρα) από τον Άγιο Ιωάννη, 12 χιλιόμετρα από το χιονοδρομικό κέντρο (νέος δρόμος Χάνια - Κισσός) και 12 χιλιόμετρα από την Ζαγορά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει 332 κατοίκους. Ο οικισμός είχε εγκαταλειφθεί κατά το παρελθόν και οι κάτοικοί του μετακινήθηκαν στον Άγιο Ιωάννη. Το όνομα του χωριού ίσως αναφέρεται στο ομώνυμο φυτό ή, σύμφωνα με την εκδοχή του ιστορικού Γ. Κορδάτου, από παραφθορά της λέξης χρυσός (κ'σος), από ένα ορυχείο μεταλλευμάτων που ανακαλύφθηκε στην περιοχή.

Η κύρια ενασχόληση τον κατοίκων είναι η γεωργία, μερικοί όμως ασχολούνται με το εμπόριο ξυλείας και ένα μεγάλο ποσοστό με το τουρισμό. Κύρια αξιοθέατα του χωριού είναι η τοπική αρχιτεκτονική, η θέα προς τη θάλασσα και το δάσος από οξιές και καστανιές. Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, μια τρίκλιτη βασιλική, η οποία ανακαινίσθηκε (σύμφωνα με την επιγραφή) το έτος 1747, έχει ανακηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο και τοιχογραφίες από τον λαϊκό ζωγράφο Γιάννη Παγώνη. Στο χωριό επίσης λειτουργούν χώροι εστίασης.

## Δημογραφία
### Πληθυσμιακή εξέλιξη

## Προστατευόμενη τοποθεσία
Η περιοχή είναι προστατευόμενος βιότοπος του δικτύου Natura με κωδικό GR1430001.

## Αυτοδιοικητική ιστορία
Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να ορίζεται έδρα του ομώνυμου νεοϊδρυθέντα δήμο. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας.

## Φωτοθήκη


Αρχείο:Η μαρμάρινη κρήνη με το λιοντάρι (1937), Κισσός, Πήλιο.jpg|Η μαρμάρινη κρήνη με το λιοντάρι (1937)
Αρχείο:Η πλατεία, Κισσός.jpg|Η κεντρική πλατεία
Αρχείο:Η Αγία Μαρίνα (περίπου 1650), Κισσός, Πήλιο.jpg|Η Αγία Μαρίνα (περίπου 1650)
Αρχείο:Μικρός καταρράκτης στον Κισσό.jpg|Μικρός καταρράκτης στον Κισσό



## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Πήλιο
Κατηγορία:Δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου
Θησαυρός των Κνιδίων (Δελφοί)

Ο Θησαυρός των Κνιδίων αφιερώθηκε στο ιερό των Δελφών στα μέσα του 6ου αι. π.Χ., την περίοδο ακμής της μικρασιατικής πόλης Κνίδου. Για αρκετά χρόνια μετά τη Μεγάλη Ανασκαφή των Δελφών οι αρχαιολόγοι απέδιδαν στον θησαυρό αυτό τον αρχιτεκτονικό διάκοσμο του Θησαυρού των Σιφνίων, γεγονός που τον είχε αναδείξει σε μνημείο πρώτου βαθμού .Η Κνίδος ήταν σημαντική πόλη της Μικράς Ασίας, η οποία, εκτός από τον θησαυρό, ανήγειρε και την περίφημη "Λέσχη", η οποία ήταν διακοσμημένη με ζωγραφικούς πίνακες του διάσημου στην αρχαιότητα ζωγράφου Πολυγνώτου. 
## Περιγραφή
Πρόκειται για κτίριο κατασκευασμένο από νησιωτικό μάρμαρο, που ανεγέρθηκε πριν από την κατάληψη της Κνίδου από τους Πέρσες το 544 π.Χ. Ο θησαυρός ήταν ιωνικός, πρόστυλος, αλλά δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για την ακριβή μορφή της ανωδομής και της στέγασης. Είναι πιθανόν, αντί για κίονες, στην πρόσταση να υπήρχαν κόραι (Καρυάτιδες), τμήματα των οποίων έχουν βρεθεί και εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών. Ο δρόμος που ακολούθησε ο Παυσανίας δεν ταυτίζεται με τη σημερινή πλακόστρωτη οδό, που περνά βόρεια του θησαυρού των Κνιδίων, αλλά ακολουθούσε νοτιότερη πορεία. 
Το μνημείο έφερε πλήθος επιγραφών. Χάρη στην επιγραφή του επιστυλίου, γραμμένη "βουστροφήδόν", έγινε εφικτή η ταύτιση του μνημείου. Επίσης, μεταξύ των τιμητικών και απελευθερωτικών επιγραφών, που αποτελούν την πλειονότητα του επιγραφικού υλικού, ξεχωρίζουν και δύο επιγραφές με οικονομικό περιεχόμενο, που αποτελούν πολύτιμες πηγές. 
## Δείτε επίσης
* Θησαυρός των Αθηναίων
* Θησαυρός των Ακανθίων
* Θησαυρός των Βοιωτών
* Θησαυρός των Θηβαίων
* Θησαυρός των Κυρηναίων
* Θησαυρός των Μασσαλιωτών
* Θησαυρός των Μεγαρέων
* Θησαυρός των Σικυωνίων
* Θησαυρός των Σιφνίων

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Bommelaer, J.-F., Laroche, D., *Guide de Delphes. Le site,* Paris 1991:141-143
*Salviat, Fr., *Inscriptions de la Grèce centrale,* 1971; 35-61.

Κατηγορία:Δελφοί
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα
Θησαυροί Δελφών
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Στήλη των Λαβυαδών

Η στήλη ή επιγραφή των Λαβυαδών είναι μία από τις πρώτες επιγραφές που βρέθηκαν στους Δελφούς και φαίνεται να καθορίζει τους κανόνες που καθόριζαν τη λειτουργία της φρατρίας των Λαβυαδών.

## Περιγραφή
Το 1893, λίγο μετά την έναρξη της Μεγάλης Ανασκαφής στους Δελφούς, εντοπίστηκε μια στήλη τετραγωνικής κάτοψης που έφερε και στις τέσσερις πλευρές της επιγραφές. Ο διευθυντής ανασκαφών Th. Homolle  ήταν ο πρώτος που μελέτησε την επιγραφή και αποφάνθηκε ότι επρόκειτο για ένα σύνολο κανόνων που αφορούσαν στην εύρυθμη λειτουργία και τις εσωτερικές σχέσεις μιας φρατρίας, αυτής των Λαβυαδών. Για χρόνια η στήλη έμενε κυριολεκτικά στην αφάνεια, καθώς στο πρώτο μουσείο η θέση της στήλης ήταν σε σημείο σκοτεινό. Η μεταφορά της στην Επιγραφική Στοά του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον των ερευνητών, που μπορούσαν πλέον να διαβάσουν καλύτερα την επιγραφή . Προέκυψαν αρκετά ερωτήματα, όπως αν οι Λαβυάδαι ήταν πράγματι μια φρατρία, καθώς πουθενά στην επιγραφή δεν κατονομάζονται ως τέτοια. Η αναφορά όμως στον Ποσειδώνα Φράτριο εξακολουθεί να συνηγορεί υπέρ της θεωρίας της φρατρίας. Η επιγραφή χρονολογείται στην ύστερη κλασική εποχή. Ιδιαίτερα εκτεταμένη είναι η αναφορά στις επικήδειες τελετουργίες, όπου αναφέρεται ότι ο νεκρός έπρεπε να συνοδεύεται στην τελευταία του κατοικία με απόλυτη ησυχία, χωρίς θρήνους.

## Πηγές
* Homolle, Th, "La stèle des Labyades", *BCH* 1895
* 
* Sebillote, V., Les Labyades: Une phratrie a Delphes? *Cahiers du Centre Gustave Glotz*, 8, 1997, 39-49

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Θησαυρός των Ακανθίων (Δελφοί)

Ο Θησαυρός των Ακανθίων ήταν οικοδόμημα αφιερωμένο από την πόλη Άκανθο της Χαλκιδικής, η οποία στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου συμμάχησε με τη Σπάρτη εναντίον των Αθηναίων. 
## Περιγραφή του Πλουτάρχου
To 424 π.Χ., μεσούντος του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Βρασίδας κατόρθωσε να πείσει την Άκανθο, σύμμαχο ως τότε της Αθήνας στη Χαλκιδική, να αποστατήσει από τη συμμαχία. Στη συνέχεια οι Ακάνθιοι συντάχθηκαν με τον Βρασίδα και πολέμησαν εναντίον των Αθηναίων . Από τα λάφυρα των μαχών ανήγειραν έναν θησαυρό στο τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, που μνημόνευε την κοινή αυτή νίκη και την ανέγερση του θησαυρού. Ο Πλούταρχος παραθέτει τη σχετική επιγραφή στο "Βίο του Λυσάνδρου": "Βρασίδας καὶ Ἀκάνθιοι ἀπ' Ἀθηναίων" . Η αναγραφή του ονόματος του Βρασίδα αποτελούσε εξαιρετική τιμή, εάν αυτός βρισκόταν ακόμη εν ζωή όταν αφιερώθηκε ο θησαυρός .Στην κλασική περίοδο δεν συνηθιζόταν να αναγράφεται το όνομα ηγετών σε αφιερώματα τέτοιου τύπου, που αποτελούσαν επιπλέον συλλογικές προσφορές στον θεό. Έχει διατυπωθεί η άποψη λοιπόν ότι ο θησαυρός των Ακανθίων οικοδομήθηκε μετά τον θάνατο του Βρασίδα το 422 π.Χ. Ωστόσο υπάρχουν και οι αντίθετες απόψεις, που υποστηρίζουν ότι η αναγραφή του ονόματος ήταν ενδεικτική πως ο Βρασίδας θα ήταν ακόμη στη ζωή. 
## Ο ανδριάντας του Λυσάνδρου
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο ανδριάντας που έστεκε εντός του θησαυρού ήταν του βασιλιά Λύσανδρου, παρά το γεγονός ότι πολλοί πίστευαν ότι απεικόνιζε τον Βρασίδα. Ο Παυσανίας αναφέρει πως στο θησαυρό των Ακανθίων έστεκε μια χρυσελεφάντινη τριήρις, δωρισμένη από τον Κύρο το Νεότερο, βασιλιά των Περσών. Πίσω από τον θησαυρό των Ακανθίων στα ρωμαϊκά χρόνια ανοίχθηκε μια πύλη στον ιερό περίβολο, η οποία οδηγούσε στη λεγόμενη "οικία των περιστυλίων" που χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.Χ.
## Δείτε επίσης
* Θησαυρός των Αθηναίων
* Θησαυρός των Βοιωτών
* Θησαυρός των Θηβαίων
* Θησαυρός των Κνιδίων
* Θησαυρός των Κυρηναίων
* Θησαυρός των Μασσαλιωτών
* Θησαυρός των Μεγαρέων
* Θησαυρός των Σικυωνίων
* Θησαυρός των Σιφνίων

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία
* Bommelaer, J.-F., Laroche, D., *Guide de Delphes. Le site*, Paris 1991: 161-162,
* Currie, B., *Pindar and the Cult of Heroes*, Oxford 2005.
Κατηγορία:Δελφοί
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα
Θησαυροί Δελφών
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Προμαντεία

**Προμαντεία** ονομαζόταν η προτεραιότητα που έπαιρναν κάποιες πόλεις ή προσωπικότητες για να πάρουν χρησμό στο Μαντείο των Δελφών.
## Περιγραφή
Κατά την κλασική περίοδο, το ιερατείο των Δελφών θεσμοθέτησε ένα σύνολο τιμών που αποδίδονταν σε όσους εμφανίζονταν ως ευεργέτες, είτε αυτοί ήταν πόλεις ή ιδιώτες. Ο θεσμός της προμαντείας ήταν ένα από τα προνόμια που δίνονταν αρχικά σε πόλεις, οι οποίες είχαν παράσχει βοήθεια, συνήθως οικονομικής φύσεως, στο ιερό. Η προμαντεία ήταν στην ουσία δικαίωμα προτεραιότητας στην απόδοση χρησμών. Με δεδομένο το γεγονός ότι η χρησμοδοσία γινόταν σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές, το δικαίωμα αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Από τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. το δικαίωμα αυτό άρχισε να εκχωρείται και σε ιδιώτες. Επίσης συνδυαζόταν και με άλλα προνόμια όπως η προξενία και η προθυσία. 
## Βιβλιογραφία
*Frateantonio, C. "Promanteia", Brill's New Pauly
*Benseler, G.Ed. (Begr.), Kaegi, A. (Bearb.): Promanteia. In: Diess.: Griechisch-deutsches Schulwörterbuch. Saurt, München 2004,(Nachdr. d. 15. Aufl., Leipzig 1931).
*Sourvinou-Inwood, Ch.,"What is polis religion?" στο Oswyn Murray, Simon R. F. Price (επιμ.),*The greek city. From Homer to Alexander. Clarendon*, Oxford 1990:298.
*Sokolowski, F., "On Promanteia and Prothysia in Greek Cults", *The Harvard Theological Review,* 47.3, 1954, 165-171

Κατηγορία:Θεσμοί της Αρχαίας Ελλάδας
Κατηγορία:Δελφοί
Πάνορμος Φωκίδας

Η **Πάνορμος** είναι πεδινό χωριό της Δωρίδας στην Φωκίδα και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 90 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή 2021, έχει 54 κατοίκους και μαζί με τον Όρμο Λεμονιάς (107 κάτοικοι) συναποτελούν την Κοινότητα Πανόρμου και υπάγονται στην Δημοτική Ενότητα Τολοφώνος του Δήμου Δωρίδος με συνολικό πληθυσμό 161 κατοίκους.

## Ιστορία
Τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της πόλης Πάνορμος εντοπίζονται στις πλαγιές του όρους Άγιος Ηλίας. Η πόλη ταυτίζεται από τους μελετητές με την αρχαία πόλη της δυτικής Λοκρίδας, Φαιστίνο, όπου υπήρχε το σημαντικό ιερό του Απόλλωνος του εν Φαιστίνω. Σημαντικά ευρήματα από τον ευρύτερο χώρο αναδεικνύουν τη σημασία της περιοχής στα αρχαία χρόνια: η πλούσια κλασσική πιθοταφή (θέση Λούζα), ο αρχαίος αμυντικός πύργος στα βορειοδυτικά του χωριού και ο αριθμός των επιγραφών με τις οι λεγόμενες ωνές, απελευθερωτικές πράξεις δούλων σύμφωνα με τις οποίες ο δούλος πωλούνταν στον Θεό εντός του ιερού του Απόλλωνα, οι οποίες ανακαλύφθηκαν το 1947. Η έγκυρη πώληση δούλων ενώπιον μαρτύρων με το σκοπό την απελευθέρωση, ήταν μια πρακτική πολύ διαδεδομένη στην Κεντρική Ελλάδα και κυρίως στους Δελφούς.

Η Πάνορμος παλαιότερα ονομαζόταν **Κίσσελη**, γραφόταν και Κύσσελη. Το 1912 αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα Κύσσελης ενώ το 1928 μετονομάστηκε σε Κοινότητα Λεμονιάς και το 1931 σε Κοινότητα Πανόρμου.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Φωκίδας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φωκίδας
Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Κύλιξ του Απόλλωνα

Κύλιξ λευκού βάθους με απεικόνιση του Απόλλωνα, που αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών
## Περιγραφή
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών διαθέτει κεραμικά ευρήματα κυρίως στη νέα αίθουσα του ισογείου, όχι όμως και στον κύριο εκθεσιακό του χώρο.Μεταξύ των λίγων κεραμικών του Μουσείου συγκαταλέγεται μια κύλιξ λευκού βάθους, που προέρχεται από έναν αποθέτη όπου είχαν τοποθετηθεί κτερίσματα τάφων κατά την εκκαρθάρισή τους, καθώς απαγορευόταν να καταστραφούν.  Απεικονίζει τον θεό Απόλλωνα με περίτεχνη κόμμωση και δάφνινο στεφάνι στα μαλλιά. Ο θεός είναι καθισμένος σε οκλαδία δίφρο, ένα είδος πτυσσόμενου καθίσματος χωρίς πλάτη. Φορά λευκό χιτώνα, ερυθρό ιμάτιο και σανδάλια. Στο αριστερό του χέρι ένας κόκκινος ιμάντας συγκρατεί μια επτάχορδη λύρα από καύκαλο χελώνας (χέλυς), ενώ τα δάχτυλά του είναι στις χορδές, και με το δεξί σπένδει από φιάλη με κοσμήματα. Απέναντί του αποδίδεται ένα μαύρο πουλί, για το οποίο έχουν δοθεί ποικίλες ερμηνείες. Κάποιοι θεωρούν ότι απεικονίζει απλό μαντικό πουλί, ενώ άλλοι το ταυτίζουν ως το κοράκι που έφερε στον Απόλλωνα το μήνυμα  του γάμου της αγαπημένης του Κορωνίδας, κόρης του βασιλιά Φλεγύα. Το αριστουργηματικό αυτό έργο χρονολογείται στη δεκαετία 480-470 π.Χ και αποτελεί έργο αττικού εργαστηρίου. Η παράσταση αποδίδει θαυμάσια με εικαστικό τρόπο τον στίχο από τον β' ύμνο στον Απόλλωνα που βρέθηκε στο νότιο τοίχο του Θησαυρού των Αθηναίων: 
“Τραγουδήστε για τον χρυσόμαλλο Πύθιο που τοξεύει μακριά και παίζει ωραία λύρα” 
(Μέλπετε δε Πύθιον χρυσοχαίταν έκατον εύλυραν). 
## Βιβλιογραφία
*Κολώνια,Ρ.*Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών*, Αθήνα 2006
*Amandry, P., Chamoux, P., *Guide de Delphes: Le musée,* 1991, 231-233
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://odysseus.culture.gr/h/4/eh430.jsp?obj_id=4678 

Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Βίρνα Φέλτον

Η **Βίρνα Φέλτον** (αγγλικά: *Verna Felton*, 20 Ιουλίου 1890 - 14 Δεκεμβρίου 1966) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, ιδιαίτερα γνωστή για τους ρόλους της σε ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney, όπως το *[[Ντάμπο, το ελεφαντάκι]]*, το *[[Σταχτοπούτα (ταινία, 1950)|Σταχτοπούτα]]*, το *[[Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (ταινία, 1951)|Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων]]*, το  *[[Η Λαίδη και ο Αλήτης]]*, το *[[Η Ωραία Κοιμωμένη (ταινία, 1959)|Η Ωραία Κοιμωμένη]]* και *[[Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)|Το Βιβλίο της Ζούγκλας]]*, ενώ είχε συμμετάσχει και στην τηλεοπτική σειρά *[[The Flintstones|Φλίνστοουνς]]*.

Αν και είχε και μερικούς ρόλους σε *live-action* ταινία, περισσότερο εμφανιζόταν στο ραδιόφωνο. Ήταν γνωστή για τη βραχνή φωνή της και για το σοβαρό της ύφος. Πέθανε από εγκεφαλικό σε ηλικία 76 ετών, μια μέρα πριν τον Ουώλτ Ντίσνεϋ.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω μελέτη
*Terrace, Vincent. *Radio Programs, 1924–1984*. Jefferson, North Carolina: McFarland, 1999. ISBN 0-7864-0351-9
* Tucker, Fredrick. *Verna Felton*. Albany, Georgia: BearManor Media, 2010. ISBN 978-1-59393-524-5

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Βίκτορ Ερίθε

Ο **Βίκτορ Ερίθε** είναι Ισπανός σκηνοθέτης γεννημένος το 1940.

Σπούδασε πολιτική επιστήμη και κινηματογράφο, εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου, σεναριογράφος και έχει γυρίσει ταινίες και ντοκιμαντέρ. Στα έργα του πραγματεύεται κυρίως τον Ισπανικό Εμφύλιο, τις σχέσεις πατέρα και κόρης, τα πνεύματα, τους τόνους και τα σημεία στίξης του φωτός.

Η ταινία *[[Το πνεύμα του μελισσιού]]* θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του ισπανικού κινηματογράφου.

## Φιλμογραφία
### Ταινίες
*1969 *Οι προκλήσεις*
*1973 *[[Το πνεύμα του μελισσιού]]*
*1983 *[[Ο Νότος (ταινία 1983)|Ο Νότος]]*
*2006 *10 λεπτά γηραιότερος: η τρομπέτα*

### Ντοκιμαντέρ
*1961 *Στη βεράντα*
*1962 *Σελίδες ενός ξεχασμένου ημερολογίου*
*1963 *Μέρες λησμονημένες*
*1966 *Entre vias* 
*1992 *Το όνειρο του φωτός*Βιβλιογραφία

*(2004) *Victor Erice*, Συλλογικό (**Βίκτορ Ερίθε**, Θόδωρος Αγγελόπουλος κ.ά.), Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

## Αφιερώματα
Το 2004, το 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έκανε αφιέρωμα στον Αμπάς Κιαροστάμι με τίτλο *Η αναζήτηση του φωτός.* Στο πλαίσιο αυτού του αφιερώματος, προβλήθηκαν οι ταινίες *Οι προκλήσεις* (1968), *[[Το πνεύμα του μελισσιού]]* (1973), *Ο νότος* (1982), *Το όνειρο του φωτός* (1992) και *Στα ίχνη ενός πνεύματος* (1998). **

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ισπανοί σκηνοθέτες
Κατηγορία:Ισπανοί σεναριογράφοι
Κατηγορία:Βάσκοι
Τζ. Πατ Ο'Μάλι

Ο **Τζέιμς Πάτρικ Φράνσις Ο'Μάλι** (αγγλικά: *James Patrick Francis O'Malley*, 15 Μαρτίου 1904 - 27 Φεβρουαρίου 1985) ήταν Άγγλος τραγουδιστής και ηθοποιός κινουμένων σχεδίων, που εμφανίστηκε κυρίως σε αμερικανικές ταινίες και σε τηλεοπτικά προγράμματα μεταξύ της δεκαετίας του 1940 έως και το 1982, χρησιμοποιώντας το όνομα **Τζ. Πατ Ο'Μάλι** (*J. Pat O'Malley*). Εμφανίστηκε, επίσης, και στο Μπρόντγουεϊ, στα έργα *Ten Little Indians* και στο  *Dial M for Murder*. Ένας κριτικός από την εφημερίδα *[[The New York Times]]*, έδωσε επαίνους στον Ο'Μάλι, για τον ρόλο τους στο πρώτο, ονομάζοντάς τον *rara avis* και λέγοντας για αυτόν ότι είναι «*ένας κωμικός που η επιτυχία του δεν μπορεί να μετρηθεί παρά μόνο από τα αμέτρητα γέλια που χαρίζει σε κάθε παράστασή του*».

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* J. Pat O'Malley profile; accessed 22 September 2014.

Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Ηθοποιοί ραδιοφώνου
Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Μπιλ Τόμσον

Ο **Μπιλ Τόμσον** (*Bill Thompson*, 8 Ιουλίου 1913 – 15 Ιουλίου 1971) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του ραδιοφώνου και ηθοποιός κινουμένων σχεδίων, του οποίου η καριέρα εκτείνεται από τη δεκαετία του 1930 έως και τον θάνατό του το 1971. Παρόλα αυτά, η καριέρα του διεκόπη, όταν κατατάχτηκε στο ναυτικό των ΗΠΑ, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα συμμετείχε και σε ταινίες της Walt Disney Animation Studios, όπως στην ταινία *[[Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (ταινία, 1951)|Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων]]*, ως ο Κύριος Σνι. Ο Τόμσον πέθανε από σηπτικό σοκ, σε ηλικία, μόλις, 58 ετών. Επίσης, κατέχει ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ, για την προσφορά του στο ραδιόφωνο.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Dunning, John. *On the Air: The Encyclopedia of Old-Time Radio*. New York: Oxford University Press, 1998. ISBN 0-19-507678-8

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Bill Thompson: King of Wimps
* 

Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί ραδιοφώνου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί φωνής
Αρχαιολογικό Μουσείο Εφέσου

Το **αρχαιολογικό μουσείο Εφέσου** (Τουρκικά: *Efes Müzesi*) είναι μουσείο στην πόλη Σελτζούκ της Τουρκίας, κοντά στην αρχαία πόλη της Εφέσου. Τα εκθέματα του αποτελούνται κυρίως από τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην αρχαία πόλη, και το πλέον διάσημο έκθεμα του είναι το άγαλμα της Εφεσίας Αρτέμιδος το οποίο ανακαλύφθηκε στον χώρο όπου βρισκόταν ο ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο.

Το μουσείο έκλεισε στα τέλη του 2012, και συνέχισε την λειτουργία του τον Νοέμβριο του 2014 μετά από εκτεταμένη ανακαίνιση και διαθέτει 7 θεματικές αίθουσες.

## Φωτογραφικό υλικό

Artemis Efes Museum.JPG|Γλυπτό της Εφεσίας Αρτέμιδος
EfesMuseumDelphin.jpg|Ο Έρως αναβάτης σε δελφίνι
EfesMuseumKrieger.jpg|Αναπαυόμενος πολεμιστής
EfesMuseumHanghausFresko.jpg|Τοιχογραφία της Πολυμνίας


## Παραπομπές
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημος ιστότοπος
*Πλήθος φωτογραφιών από το μουσείο

Κατηγορία:Μουσεία στην Τουρκία
Κατηγορία:Έφεσος
Μαργκαρέτε φον Τρότα

Η **Μαργκαρέτε φον Τρότα** (*Margarethe von Trotta,* 21 Φεβρουαρίου 1942) είναι Γερμανίδα σκηνοθέτρια, σεναριογράφος και ηθοποιός. Ανήκει στο ρεύμα του Νέου γερμανικού κινηματογράφου. 

Η πορεία της στον κινηματογράφο είναι «στρατευμένη», καθώς οι ταινίες της έχουν σαφές πολιτικό στίγμα. Επίσης, τα έργα της έχουν φεμινιστικό χαρακτήρα, καθώς έχουν ως κεντρικό θέμα τις γυναίκες, το πεπρωμένο τους, την αυτόνομη πορεία τους και τη ζωή τους, με πιο χαρακτηριστικές από αυτές τις τρεις βιογραφικές ταινίες για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, τη Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν και τη Χάνα Άρεντ. Το 2011 απέκτησε το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο των Αστέρων στο Βερολίνο.

Από το 1971 μέχρι το 1991 ήταν παντρεμένη με τον Φόλκερ Σλέντορφ.

Τα τελευταία χρόνια ζει στο Παρίσι. Είναι καθηγήτρια κινηματογράφου στο European Graduate School / EGS.
## Φιλμογραφία
[thumb|Το αστέρι της Μαργκαρέτε φον Τρότα στη [Λεωφόρος των Αστέρων|Λεωφόρο των Αστέρων στο Βερολίνο]]
*1975 *[[Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ (ταινία)|Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ]]*
*1978 *Το δεύτερο ξύπνημα της Κρίστα Κλάγκες*
*1979 *Αδελφές ή η ισορροπία της ευτυχίας*
*1981 ''Η πραγματική αλήθεια για τη Μάριαν K.'' / ''Τα μολυβένια χρόνια''
*1983 *[[Η φιλενάδα μου]]*
*1986 *[[Ρόζα Λούξεμπουργκ (ταινία)|Ρόζα Λούξεμπουργκ]]*
*1988 *Felix*
*1988 *Αγάπη και φόβος*
*1990 *Η Αφρικάνα/ Η επιστροφή*
*1993 *Zeit des Zorns*
*1995 *Η υπόσχεση*
*2003 *Rosenstrasse*
*2006 *Είμαι η άλλη γυναίκα*
*2009 *Aus dem Leben der Hildegard von Bingen*
*2012 *[[Χάνα Άρεντ (ταινία)|Χάνα Άρεντ]]*
*2015 *Die abhandene Welt*
*2017 *Forget About Nick*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστοσελίδα στο European Graduate School/EGS

Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι
Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Χέδερ Έιντζελ

Η **Χέδερ Έιντζελ** (αγγλικά: *Heather Angel*, 9 Φεβρουαρίου 1909 - 13 Δεκεμβρίου 1986) ήταν Αμερικανό-Βρετανή ηθοποιός. Την καριέρα της την  ξεκίνησε στο θέατρο, το 1926, στο The Old Vic. Το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ το έκανε το 1937, με το  έργο *Love of Women*. Ενώ οι εμφανίσεις της στον κινηματογράφο ξεκίνησαν από τη Βρετανία, πριν ακόμα πάει στο Χόλιγουντ. Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, έγινε στην ταινία του 1931  *[[City of Song]]*. Το 1944 συμμετείχε και στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ *[[Στον ίσκιο του θανάτου]]*. Παρόλα αυτά, δεν σημείωσε  συμμετοχές τα επόμενα χρόνια στο Χόλιγουντ. Με εξαίρεση το ''Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων'' και το *[[Πίτερ Παν (ταινία, 1953)|Πίτερ Παν]],* της Disney*.* Επίσης εμφανίστηκε και στην τηλεόραση, όπως για παράδειγμα στην τηλεοπτική σειρά *[[Peyton Place]]*.

Η Έιντζελ, το 1941, πολιτογραφήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 77 ετών στην Καλιφόρνια. Τέλος, κατέχει κι ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ, για την προσφορά της στον κινηματογράφο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Photographs and literature
*

Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Δαιδαλικό ειδώλιο Απόλλωνα (Δελφοί)

Η δαιδαλική τεχνοτροπία σηματοδοτεί τη μετάβαση από τη γεωμετρική στην αρχαϊκή τέχνη και επιχωριάζει κυρίως στην Κρήτη και σε ορισμένες περιοχές της κυρίως Ελλάδας. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, μεταξύ των πολυάριθμων χάλκινων ειδωλίων, ξεχωρίζει ένα ειδώλιο δαιδαλικής τεχνοτροπίας, που θεωρείται ότι εικονίζει τον Απόλλωνα.

## Η δαιδαλική τέχνη

Το χάλκινο δαιδαλικό ειδώλιο που εικάζεται ότι απεικονίζει τον θεό Απόλλωνα, αν και μικρό σε μέγεθος, είναι ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών. Η δαιδαλική τέχνη, που τοποθετείται χρονικά στο μεταίχμιο μεταξύ γεωμετρικής και αρχαϊκής εποχής, πήρε το όνομά της από τον Δαίδαλο, το μυθικό μηχανικό και πατέρα του Ίκαρου, ο οποίος πρώτος κατασκεύασε αγάλματα σε φυσικό μέγεθος, στα οποία έδωσε κίνηση. Με τη λέξη "δαίδαλα" προσδιορίζονταν στην αρχαιότητα και τα ξόανα από ξύλου.Η δαιδαλική τέχνη αναπτύχθηκε αρχικά στην Κρήτη στις αρχές του 7ου αιώνα και στη συνέχεια εξαπλώθηκε ιδιαίτερα στις περιοχές όπου είχαν εγκατασταθεί Δωριείς. Η τέχνη αυτή είναι ακόμη επηρεασμένη από τη γεωμετρική τέχνη, αλλά οι όγκοι αρχίζουν τώρα να αποδίδονται με μια κάποια πλαστικότητα. Οι μορφές είναι μετωπικές, με τα χέρια κολλημένα στους μηρούς. Χαρακτηριστική είναι η κόμμωση, γυναικών και ανδρών, που σχηματίζει οριζόντιες ζώνες μοιάζοντας με περούκα είναι κτενισμένα σε οριζόντιες ζώνες, σχηματίζοντας κόμμωση που μοιάζει με περούκα (“οροφωτή" ή "δαιδαλική φενάκη”). Πολύ γνωστά αγάλματα της δαιδαλικής τεχνοτροπίας είναι η περίφημη “Κυρία της Auxerre”, που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου, και προέρχεται μάλλον από την Ελεύθερνα, αλλά και το άγαλμα της Νικάνδρης από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (μεγαλύτερων διαστάσεων) καθώς και αρκετά ειδώλια από τη Δήλο, την Ελεύθερνα και τη Γόρτυνα.

## Περιγραφή

Το ανδρικό ειδώλιο του Μουσείου των Δελφών εικονίζει γυμνή ανδρική φιγούρα με ελαφρά προτεταμένο το αριστερό πόδι και τα χέρια σφιγμένα σε γροθιές πλάι στους μηρούς. Η μέση είναι ιδιαίτερα λεπτή και τονίζεται με μεταλλικό ζωστήρα, ενώ ο θώρακας αποδίδεται με έντονες γραμμές. Η πλάτη είναι σχεδόν επίπεδη εκτός από τη βύθιση της σπονδυλικής στήλης. Το πρόσωπο είναι τριγωνικό και αποδίδεται κάπως άτεχνα καθώς η μύτη είναι μικρή και τα μάτια απομακρυσμένα από τα φρύδια και μεταξύ τους. Τα μαλλιά είναι χτενισμένα σε "οροφωτή φενάκη" με πέντε επίπεδα. Το ειδώλιο αποτελεί πρόδρομο των λίθινων κούρων, όπως το ζεύγος που εκτίθεται επίσης στο μουσείο και που ταυτίζονται με τον Κλέοβι και τον Βίτωνα ή με τους Διόσκουρους.

## Βιβλιογραφία
*Κολώνια,Ρ., *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών*, Αθήνα 2006
*Amandry, P., Chamoux, P., *Guide de Delphes, Le Muséée*, Paris 1997

Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλυπτική
Αλ Μασουντί

Ο **Αλ Μασουντί**, ή *Αμπού αλ Χασάν Αλί ιμπν αλ Χουσεΐν Μασουντί*, όπως είναι το πλήρες όνομά του (Αραβικά:أبو الحسن علي بن الحسين بن علي المسعودي), (Βαγδάτη 896 – Κάιρο 956) ήταν Άραβας συγγραφέας, ιστορικός, γεωγράφος και περιηγητής. Αναφέρεται ενίοτε ως ο Ηρόδοτος των Αράβων.

Ο Αλ Μασουντί ήταν από τους πρώτους ιστοριογράφους που συνδύασαν την ιστορία και την επιστημονική γεωγραφία σε έργο μεγάλης κλίμακας *[[Χρυσοφόροι τόποι και ορυχεία πολύτιμων λίθων]]* (, Muruj adh-dhahab wa ma'adin al-jawhar) και παγκόσμιας ιστορίας.

## Σημειώσεις παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*''Muruj al-dhahab'' at Medieval Sourcebook: ''The Book of Golden Meadows'', c. 940 CE'' 
* Диба Юрій. Агіографічне джерело повідомлення ал-Мас'уді про споруди, вшановувані у слов'ян // Actes testantibus. Ювілейний збірник на пошану Леонтія Войтовича / Відпов. редактор Микола Литвин (Україна: культурна спадщина, національна свідомість, державність. Збірник наукових праць. Вип. 20. Інститут українознавства ім. І. Крип’якевича НАН України). — Львів, 2011. — С.254-88
**Χρυσοφόροι τόποι και ορυχεία πολύτιμων λίθων*, *Meadows of Gold and Mines of Gems*, αγγλική μετάφραση του *Muruj al-dhahab* από τον Aloys Sprenger, London 1841
**Τομ 1 (ο μοναδικός που εκδόθηκε)
**Χρυσοφόροι τόποι και ορυχεία πολύτιμων λίθων* (*Prairies d'or*), αραβική έκδοση και γαλλική μετάφραση του *Muruj al-dhahab* από τους Barbier de Meynard and Pavet de Courteille, Paris 1861-77
**Τομ 1
**Τομ 2
**Τομ 3
**Τομ 4
**Τομ 5
**Τομ 6
**Τομ 7
**Τομ 8
**Τομ 9



Κατηγορία:Άραβες ιστορικοί
Κατηγορία:Άραβες περιηγητές
Κατηγορία:Άραβες γεωγράφοι
Κάθριν Μπόμοντ

Η **Κάθρυν Μπώμοντ** (αγγλ.: *Kathryn Beaumont*, γενν. 27 Ιουνίου 1938) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια, ηθοποιός κινουμένων σχεδίων και δασκάλα. 

Γεννημένη στο Λονδίνο, ο πιο γνωστός της ρόλος ήταν στην ταινία ''Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων'', όπου έδωσε τη φωνή της στην Αλίκη. Γνωστός, επίσης, ρόλος της ήταν στην ταινία *[[Πίτερ Παν (ταινία, 1953)|Πήτερ Παν]]*, ως Γουέντυ. Η ηθοποιός αποτέλεσε προσωπική επιλογή του ίδιου του Ουώλτ Ντίσνεϋ, μετά τον ρόλο της στην ταινία *On an Island with You*. Η Μπώμοντ, ωστόσο, συνέχισε να υποδύεται την Αλίκη και σε μία κατοπινή σειρά της Disney, αλλά και στο βιντεοπαιχνίδι *[[Kingdom Hearts]]*, όπου εκεί εμφανίζεται και ως Γουέντυ. 

Παρόλα αυτά, το 2005, σταμάτησε να αναπαριστά αυτούς τους δύο ρόλους που την έκανα γνωστή, και τη θέση της την πήρε η Χάυντεν Ουόλτς. Τέλος, το 1998, η Disney, την τίμησε, τοποθετώντας την στη λίστα Disney Legends, το 1998.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αγγλίδες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Δελφικοί τρίποδες

Ο τρίποδας, επάνω στον οποίο συνήθως ήταν προσαρμοσμένος κάποιος λέβητας, αποτελούσε βασικό αντικείμενο στο τελετουργικό της λατρείας του Πύθιου Απόλλωνα. Στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών έχουν βρεθεί τρίποδες και λέβητες, ακέραιοι ή τμηματικοί, που φανερώνουν την τυπολογική εξέλιξη του ιδιότυπου αυτού αντικειμένου. 
## Ο τρίποδας στη λατρεία του Απόλλωνα
Χαρακτηριστικά αντικείμενα στη λατρεία του Πύθιου Απόλλωνα είναι οι τρίποδες. Ο μύθος λέει ότι ο Ηρακλής, μετά τον φόνο του Ίφιτου, πήγε στο Μαντείο των Δελφών για να ρωτήσει πώς θα μπορούσε να εξιλεωθεί και να καθαρθεί. Το μαντείο δεν του έδινε αρχικά χρησμό.  Τότε  ο Ηρακλής, οργισμένος, άρπαξε τον τρίποδα της Πυθίας. Ο Απόλλων προσπάθησε να τον εμποδίσει και θεός και ήρωας πιάστηκαν στα χέρια. Η διαμάχη έληξε με την παρέμβαση του Δία. Η παράδοση αυτή αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους εικονογράφους. Μία άλλη μυθολογική εκδοχή που συνδέεται με τον τρίποδα είναι η παράδοση ότι στον λέβητα του τρίποδα των Δελφών είχαν ενταφιαστεί τα λείψανα του Διονύσου. Έτσι, ο τρίποδας εξελίχθηκε σε βασικό αντικείμενο που συνδεόταν άρρηκτα με τις τελετουργίες και τη λατρεία. 
## Ιστορική και μορφολογική εξέλιξη του τρίποδα
Κατά τους γεωμετρικούς χρόνους οι  τρίποδες  ήταν σύμφυτοι με τους λέβητες. Τμήματα τέτοιων τριπόδων εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών με χαρακτηριστικότερο αυτόν με τη δακτυλιόσχημη λαβή με δαντελωτό οπτικό αποτέλεσμα. 
Στα ομηρικά έπη τα αντικείμενα αυτά γίνονται συχνά πολύτιμα δώρα για τους ξένους, όπως στην περίπτωση των Φαιάκων που χάρισαν λέβητα και τρίποδα στον Οδυσσέα. 

Στο τέλος της γεωμετρικής εποχής οι τρίποδες αρχίζουν να κατασκευάζονται μεμονωμένα . Ο μεγάλος χάλκινος λέβητας είναι πλέον επικαθήμενος. Στο Μουσείο υπάρχει ένα χαρακτηριστικό δείγμα: σε λεπτό χάλκινο τρίποδα που στηρίζεται σε χυτά πόδια, εδράζεται μεγάλος σφαιρικός λέβητας. Στο χείλος του αναπτύσσονταν κεφαλές γρυπών και λεόντων καθώς και φτερωτές γυναικείες μοφές, πιθανόν σειρήνες. Τα όντα αυτά είναι ανατολικής προέλευσης, ενώ και η τεχνική χύτευσης και επεξεργασίας με σφυρηλάτηση στη συνέχεια παραπέμπει σε ανατολίτικα εργαστήρια.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Κολώνια, Ρ., *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών*, Αθήνα 2006
*Rolley, C., *Les trépieds à cuve clouée*, Fouilles de Delphes, 5.3. 1997

Κατηγορία:Δελφοί
Θυμιατήριο με τη μορφή πεπλοφόρου (Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών)

Μεταξύ των πολυάριθμων χάλκινων αντικειμένων και ειδωλίων που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών συγκαταλέγεται ένα χάλκινο θυμιατήριο με τη μορφή πεπλοφόρου γυναίκας.

## Περιγραφή
Στην αίθουσα 9 του Αρχαιολογικού Μουσείο Δελφών, εκτίθενται σε κεντρική περίοπτη θέση χάλκινα αναθήματα που βρέθηκαν στον αποθέτη της Ιεράς Οδού, μπροστά στην Άλω. Περιλαμβάνουν ένα ζεύγος αθλητών, ένα ειδώλιο αθλητή και ένα αριστουργηματικό χάλκινο θυμιατήριο. Τα αντικείμενα αυτά, μαζί με πολλά άλλα, βρέθηκαν στον αποθέτη της Ιεράς Οδού, μπροστά στην Άλω. 
Το σώμα του αγγείου, που προσομοίαζε με λέβητα,είναι ημισφαιρικό και στηρίζεται σε ένα αγαλμάτιο πεπλοφόρου κόρης.  
Η γυναικεία μορφή φορά δωρικό πέπλο και έχει τα μαλλιά της μαζεμένα σε κεκρύφαλο, χαρακτηριστικό κάλυμμα κεφαλής της κλασικής περιόδου, που μοιάζει με δίχτυ. Η μορφή στηρίζεται στο δεξί της πόδι, ενώ το αριστερό φαίνεται έτοιμο να βηματίσει, με μιαν αέρινη κίνηση. Η γυναίκα στρέφει το πρόσωπό της προς το δεξί της χέρι. Στον ημισφαιρικό λέβητα τοποθετούσαν το θυμίαμα και το σκέπαζαν με διάτρητο κάλυμμα που άφηνε τον καπνό να διαχέεται στο χώρο, το οποίο όμως δυστυχώς δεν σώζεται. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας εκτίθενται πεπλοφόρες γυναικείες μορφές που προσομοιάζουν στο θυμιατήριο αυτό.   
Το πιθανότερο είναι ότι αποτελεί έργο παριανού εργαστηρίου και χρονολογείται περί το 460-450 π.Χ., αν και έχουν διατυπωθεί απόψεις ότι προέρχεται από τοπικό εργαστήριο των Δελφών ή κάποιας πόλης του Κορινθιακού κόλπου.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* Ρoζίνα Κολώνια, "Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών", (οδηγός του μουσείου), "Εκδόσεις Ολκός", Αθήνα 2006, ISBN 960-86743-9-5, (ολόκληρο το βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή, στην ιστοσελίδα του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση). Επίσης, "Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών", φωτογράφιση: Γιάννης Πατρικιάνος, Κώστας Ξενικάκης, έκδοση:Υπουργείο Πολιτισμού, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα 2009, ISBN 978-960-214-841-9,  
* Rolley, Claude, "Fouilles de Delphes. Les statuettes de bronze", 5, 1, École Française d'Athènes, Paris 1969,

Κατηγορία:Έργα γλυπτικής
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα
Ζεύγος αθλητών (Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών)

Στήν Ιερά Οδό των Δελφών, μπροστά στην Άλω ανακαλύφθηκε το 1939 αποθέτης με πλήθος αναθημάτων. Μεταξύ αυτών βρισκόταν και ένα ζεύγος αθλητών από χαλκό. 
## Περιγραφή
Σε χωριστές προθήκες στο μέσον της αίθουσας 9 του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών εκτίθενται τρία χάλκινα αγαλματίδια. Πρόκειται για ένα κορινθιακό ειδώλιο άνδρα, ο οποίος φορά ιμάτιο και παίζει δίαυλο συγκρατημένο στο στόμα με φορβάδα και δυο αττικά αγαλματίδια γυμνών αθλητών. Ο ένας αθλητής κρατά αλτήρα και στλεγγίδα ή στεφάνι. Και τα τρία αγαλματίδια χρονολογούνται στο διάστημα 460-450 π.Χ. και αποτελούν σαφή ένδειξη για την τέλεση των Πυθίων, που ήταν τόσο αθλητικοί όσο και μουσικοί αγώνες.
## Βιβλιογραφία
*Κολώνια,Ρ., *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών*, Αθήνα 2006
*Rolley, C., *Les statuettes de bronze, Fouilles de Delphes 5.1,* Paris 1969

Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλυπτική
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Κατηγορία:Γλυπτά γύμνιας