open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ραούλ Β΄ των Λουζινιάν

Ο **Ραούλ Β΄ του Λουζινιάν**, (Γαλλική γλώσσα :*Raoul II*, περί το 1200 - Σεπτέμβριος 1246/1250) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Ισουντάν.
Ήταν ο μόνος γιος του Ραούλ Α΄ του Λουζινιάν κυρίου του Ισουντάν και της Αλίκης κόμισσας του Ε, κόρης του Αμελίν των Ανζού κόμη του Σάρρεϋ. Η Αλίκη ήταν το μόνο τέκνο που επέζησε και κληρονόμησε το Ε και το Χάστινγκς από τον πατέρα της Αμελίν (1219), νόθο γιο του Γοδεφρείδου Ε΄, κόμη του Ανζού.

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1222 την Ιωάννα των Καπετιδών, κόρη του Εύδη Γ΄, δούκα της Βουργουνδίας, η οποία απεβίωσε το 1223.

Το ίδιο έτος ο Ραούλ Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Γιολάντα ντε Ντρε και είχε τέκνο:

*Μαρία του Εξουντέν π. 1223-1260, κόμισσα του Ε, κυρία του Ισουντάν. Παντρεύτηκε τον Αλφόνσο των Μπριέν.

Το 1239 απεβίωσε η Γιολάντα και ο Ραούλ Β΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Φιλίππη του Νταμαρτέν, κόρη του Σίμωνα κόμη του Ωμάλ, δεν απέκτησαν απογόνους.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Adamo, Phillip C. (2014). New Monks in Old Habits: The Formation of the Caulite Monastic Order, 1193-1267. Pontifical Institute of Mediaeval Studies.
*Jourdain, Charles; Delisle, Léopold; Wailly, Natalis de, eds. (1894). Recueil des Historiens des Gaules et de la France. 23. Paris: H. Welter.
*Painter, Sidney (1955). "The Houses of Lusignan and Chatellerault 1150-1250". Speculum. 30 (3): 374–384. 
*Pollock, Melissa A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296: Auld Amitie. Woodbridge: The Boydell Press.

Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Ιτζεβάν

Το **Ιτζεβάν** (Αρμενικά: Իջեւան) είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στην Αρμενία που υπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ταβούς. Βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής, στους πρόποδες της κορυφογραμμής Ιτζεβάν των βουνών Γκουγκάρκ, στις όχθες του ποταμού Αγστέβ. Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 21.081, καθιστώντας την την πιο πολυσύχναστη πόλη στην επαρχία. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, ο πληθυσμός του Ιτζεβάν είναι περίπου 20.700.

Το Ιτζεβάν βρίσκεται σε οδική απόσταση 137 χλμ. βορειοανατολικά από το Ερεβάν. Ο αυτοκινητόδρομος Ερεβάν-Τιφλίδας περνάει από το Ιτζεβάν.

Το σημερινό όνομα της πόλης Ιτζεβάν, και το παλιό του όνομα *Καραβανσαρά* (διήρκεσε μέχρι το 1919), σημαίνουν και τα δύο "πανδοχείο" (Καραβανσεράι), στα Αρμενικά και τα Περσικά, αντίστοιχα.

Το Ιτζεβάν είναι η έδρα της Επισκοπής του Ταβούς της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας.

## Δείτε επίσης
* Ταβούς

## Παραπομπές



Κατηγορία:Αστικές κοινότητες του Ταβούς
Γεγεγκναντζόρ

Το **Γεγεγκναντζόρ** (Αρμενικά: Եղեգնաձոր), είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στα νότια της Αρμενίας, που υπηρετεί ως η επαρχιακή πρωτεύουσα της επαρχίας Βαγιότς Ντζορ. Βρίσκεται σε οδική απόσταση 123 χλμ. νότια της πρωτεύουσας Ερεβάν, στις όχθες του ποταμού Σρκγονκ (Αρμενικά: Սրկղոնք), σε ύψος 1194 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, το Γεγεγκναντζόρ έχει πληθυσμό περίπου 6.600 κατοίκων. Ωστόσο, κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 7.944. Το Γεγεγκναντζόρ είναι η έδρα της Επισκοπής του Βαγιότς Ντζορ της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Μπρίντει Δ΄ των Πίκτων

Ο **Μπρίντει Δ΄ των Πίκτων** (*Bridei IV*, πέθανε το 706) βασιλιάς των Πίκτων (697 - 706) διαδέχθηκε τον Τάραν των Πίκτων μετά την εκθρόνιση του. Διάδοχος του ήταν ο αδελφός του Νέχταν μακ Ντερ-Ίλει, έχει προταθεί ότι πατέρας του ήταν ο Ντάργκαρτ μακ Φινγκουίν από την δυναστεία των Κένελ Κομγκέιλ της Νταλ Ριάτα που είχε υπό τον έλεγχο της την Κόοουαλ και το Μπιουτ. Η καταγωγή της μητέρας του Ντερ-Ίλει δεν είναι γνωστή. Ένας μεγάλος αριθμός από αδελφούς, ετεροθαλείς αδελφούς και θετούς αδελφούς του Μπρίντει αναγνωρίζονται ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν ο Τάλοργκαν γιος του Ντρεστ, ο Κόγκους γιος του Ντάργκαρτ και ο Κένεθ γιος του Ντερ-Ίλει. Ο Μπρίντνει Δ΄ έμεινε γνωστός σαν ένας από τους σημαντικότερους βασιλείς στην Ιρλανδία και την Σκωτία, διατήρησε τους *"Νόμους της Αθωότητας"΄* που συντάχθηκαν στο Μπιρ (697). 

Σε μάχη ανάμεσα στους Πίκτες και τους Σάξονες (698) σύμφωνα με τους Ιρλανδούς ιστορικούς σκοτώθηκε ο Μπέρτραντ γιος του Μπέορχιθ. Η ήττα από την Νταλ Ριάτα (704) στο Λοχ Λόμοντ ή στο Λέβεν πιο πιθανό αναφέρεται τους Κέλτες του Αλτ Κλάτ παρά στους Πίκτες. Οι συγκρούσεις στο νησί του Σκάι που σκοτώθηκε ο Κοναίνγκ γιος του Ντάνσαντ ήταν εσωτερικές διαμάχες ανάμεσα στις φυλές της Νταλ Ριάτα. Τα *Σκωτσέζικα Χρονικά* καταγράφουν ότι ο χειμώνας του 700 ήταν τόσο βαρύς που *"η θάλασσα ανάμεσα στην Ιρλανδία και την Σκωτία πάγωσε"*.
Ο Μπρίντει σύμφωνα με τα *Χρονικά του Ούλστερ* και τα *Χρονικά του Τίγκερναχ* πέθανε το 706, τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Νέχταν.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Stamford: Paul Watkins, 1990. 
*Clancy, Thomas Owen, "Nechtan son of Derile" in M. Lynch (ed.) The Oxford Companion to Scottish History. Oxford & New York: Oxford UP, 2002. 
*Clancy, Thomas Owen, "Philosopher-King : Nechtan mac Der-Ilei." Scottish Historical Review vol. 83, no. 2, pp. 125–149. Edinburgh: Edinburgh University Press, 2004. 

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Γουλιέλμος Α΄ του Βαλάνς

Ο **Γουλιέλμος ντε Βαλένς** (·  απεβ. 18 Μαΐου 1296) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν Γάλλος ευγενής και ιππότης. Στην εξέγερση των βαρόνων υπό τον Σίμωνα των Μονφόρ κόμη του Λέστερ υποστήριξε τον ετεροθαλή αδελφό του Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας και τον διάδοχο Εδουάρδο Α΄.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βαλένς (κοντά στο Λουζινιάν) του Πουατιέ. Ήταν ο πέμπτος γιος του Ούγου Ι΄ κυρίου του Λουζινιάν & Ε΄ του Λα Μαρς και της Ισαβέλλας των Ταϊλεφέρ, κόρης του Αϋμέρ κόμη του Ανγκουλέμ. Η Ισαβέλλα ήταν χήρα του Ιωάννη της Αγγλίας και μητέρα του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας.

Η Γαλλική εισβολή στο Πουατιέ το 1246 δημιούργησε δυσκολίες στον Οίκο του, έτσι με τους αδελφούς του Αϋμέρ ντε Βαλένς και Γκυ αποδέχθηκαν την πρόσκληση του Ερρίκου Γ΄ να έλθουν στην Αγγλία. Πράγματι ο βασιλιάς βρήκε σημαίνουσες θέσεις για όλους. Ο Γουλιέλμος σύντομα νυμφεύτηκε την Ιωάννα ντε Μυνσενζί κληρονόμο μεγάλης περιουσίας. Ήταν το μόνο τέκνο του Βαρίν ντε Μυνσενζί και της Ιωάννας Μάρσαλ (κόρης του Γουλιέλμου Μάρσαλ κόμη του Πέμμπροκ και της Ισαβέλλας ντε Κλάρε από τον Οίκο της Νορμανδίας).

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα ντε Μυνσενζί, κόρη του Ιωάννη Μάρσαλ κόμη του Πέμμπροκ και είχε τέκνα, που έφεραν το επώνυμο ντε Βαλένς:
* Ισαβέλλα απεβ. 1305, παντρεύτηκε τον Ιωάννη βαρόνο του Χάστινγς.
* Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ Κομύν κύριο του Μπάντενοχ.
* Γουλιέλμος απεβ. 1282, κύριος του Μοντινάκ & Μπελάκ.
* Αϋμέρ π. 1270-1324, κόμης του Πέμμπροκ & Γουέξφορντ.
* Αγνή γενν. π. 1250, παντρεύτηκε πρώτα τον Μαυρίκιο ΦιτςΓκέραλντ βαρόνο του Όφαλυ, μετά τον Ούγο ντε Μπάλιολ (αδελφό του Ιωάννη της Σκωτίας) και έπειτα τον Ιωάννη των Αβεν κύριο του Μπωμόν (γιο του Βαλδουίνου των Αβέν).

## Πηγές
* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Pembroke, Earls of". Encyclopædia Britannica. 21 (11th ed.). Cambridge University Press.
* Ancestral Roots of Certain American Colonists Who Came to America Before 1700 by Frederick Lewis Weis, Lines: 80-29, 93A-29, 95-30, 154-29.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Αιμάρ του Λουζινιάν

Ο **Αιμάρ του Λουζινιάν**, γαλλ. Aymar de Lusignan (π. 1222 – 4 Δεκεμβρίου 1260) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν επίσκοπος του Γουίντσεστερ π. το 1250.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ούγου Ι΄ κυρίου του Λουζινιάν & ως Ε΄ κόμη του Λα Μαρς και της Ισαβέλλας των Ταϊλεφέρ, κόρης του Αϋμέρ Γ΄ κόμη του Ανγκουλέμ. Η Ισαβέλλα ήταν χήρα του Ιωάννη της Αγγλίας και μητέρα του Ερρίκου Γ΄. Μικρότεροι αδελφοί τού Αϋμέρ ήταν ο Γκυ, ο Γοδεφρείδος και ο Γουλιέλμος.

Ο Αϋμέρ και τα αδέλφια του έφθασαν στην Αγγλία το 1247 με σκοπό μία καλή θέση στην Αυλή του ετεροθαλούς αδελφού τους Ερρίκου Γ΄. Πράγματι ο Αϋμέρ έγινε διοικητής (prebent) της επισκοπής του Λονδίνου. Το 1250 ο βασιλιάς πίεσε τα μέλη του Συλλόγου του καθεδρικού του Γουίντσεστερ και εξέλεξαν τον Αϋμέρ ως επίσκοπο, αν και ήταν απαίδευτος, αδαής της Αγγλικής γλώσσας και τελείως κοσμικός στον τρόπο ζωής του. Ο κόσμος συγκέντρωσε τη δυσαρέσκεια προς τους ξένους ευνοούμενους στο πρόσωπό του. Το επόμενο έτος ο πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ επικύρωση την εκλογή.

Το 1258 στη Συνέλευση της Οξφόρδης αυτός και οι αδελφοί του απέρριψαν τις προτάσεις των βαρόνων. Τότε οι βαρόνοι τον πολιόρκησαν στο κάστρο Γουόλζυ και όταν παραδόθηκε, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το βασίλειο. Δεν είχε προλάβει να χειροτονηθεί. Το επόμενο έτος ο Σύλλογος του καθεδρικού έκανε νέα εκλογή. Όμως ο Αϋμέρ κέρδισε την εκτίμηση του πάπα Αλεξάνδρου Δ΄, ο οποίος έστειλε τον μοναχό Βελάσκους για να υποχρεώσει τον βασιλιά και τα μέλη του Συλλόγου να τον επανεγκαταστήσουν στην επισκοπή. Χειροτονήθηκε τον Μάιο του 1260, αλλά στη διαδρομή για την επιστροφή του ο Αϋμέρ ασθένησε μοιραία και αποβίωσε τον Δεκέμβριο του 1260 στο Παρίσι. Ήταν 38 ετών και τάφηκε εκεί.

## Πηγές
* Fryde, E. B.; Greenway, D. E.; Porter, S.; Roy, I. (1996). Handbook of British Chronology (Third revised ed.). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-56350-X.

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Μίλκα Μπάμποβιτς

Η **Μιλένα "Μίλκα" Μπάμποβιτς** (κροατικά: *Milena "Milka" Babović*, 27 Οκτωβρίου 1928) είναι Κροάτισσα πρώην αθλήτρια του στίβου και δημοσιογράφος. Κατά την περίοδο της Γιουγκοσλαβίας, κέρδισε σε πολλές διοργανώσεις, ενώ σε πολλές περιπτώσεις ονομάστηκε και καλύτερη αθλήτρια. Αξιοσημείωτη είναι και η καριέρα της ως αθλητικός δημοσιογράφος στην τηλεόραση. Η Μπάμπβιτς, γεννήθηκε στα Σκόπια και μεγάλωσε στο Σαράγιεβο, όμως κατά την περίοδο του γυμνασίου, μετακόμισε στη Ρούμα και στο Βελιγράδι. Σπούδασε παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ.

Με τον αθλητισμό ξεκίνησε να ασχολείται ήδη από τον καιρό που ήταν στη Ρούμα. Αργότερα, εντάχθηκε στο Μλάντοστ στο Ζάγκρεμπ και ξεκίνησε να συμμετάσχει σε διοργανώσεις του σπριντ. Από το 1953, ξεκίνησε να κερδίζει εγχώριους τίτλους στη Γιουγκοσλαβία: ένα στα 100 μέτρα, εφτά στα 80 μέτρα μετ'εμποδίων, εφτά στα 4 Χ 100 στη σκυταλοδρομία καθώς και δύο στα 2 Χ 100, στο ίδιο αγώνισμα. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έκανα πολλά εθνικά ρεκόρ. Το 1953 και το 1957, κέρδισε δύο διεθνείς τίτλους στα 80 μέτρα μετ'εμποδίων, ενώ στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1954, ήρθε στην πέμπτη θέση. Στα βραβεία *Sportske novosti*, κέρδισε τον τίτλο της καλύτερης αθλήτρια στην Κροατία τρεις φορές και δύο φορές τον τίτλο της καλύτερης αθλήτριας στη Γιουγκοσλαβία. 

Το 1949, ξεκίνησε να εργάζεται στην αθλητική εφημερίδα *Narodni sport*, ενώ το 1957, πήγε να εργαστεί στην τηλεόραση του Ζάγκρεμπ, όπου έγινε ο πρώτος αθλητικογράφος εκεί. Σε αυτό το πόστο εργάστηκε ακατάπαυστα έως και το 1975. Έκτοτε, έχει χριστεί πολυάριθμες φορές πρόεδρος της Ένωσης Δημοσιογράφων Κροατίας (*Hrvatsko novinarsko društvo*). Επίσης, υπήρξε δύο φορές μέλος της γιουγκοσλαβικής ολυμπιακής επιτροπής. Ενώ υπήρξε και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Πόλης του Ζάγκρεμπ. Μερικά από τα βραβεία που έχει λάβει είναι το 1974, από την *Hrvatsko novinarsko društvo*, το 1977, από την Πόλη του Ζάγκρεμπ, ενώ το 1799, έλαβε το ασημένιο στεφάνι από το Γιουγκοσλαβικό Τάγμα Αδελφότητας και Ενότητας. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κροάτες αθλητές
Κατηγορία:Κροάτες δημοσιογράφοι
Σιλβάνα Αρμενούλοβιτς

Η **Σιλβάνα Αρμένουλιτς** (*Silvana Armenulić*, προφορά: silvǎːna armɛ̌nulit͡ɕ, γεννηθείσα ως **Ζίλχα Μπαϊρακτάρεβιτς** [*Zilha Bajraktarević*], 18 Μαΐου 1938 - 10 Οκτωβρίου 1976) ήταν Γιουγκοσλάβα τραγουδίστρια και ηθοποιός, από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και μία από τις πιο υποσχόμενες τραγουδίστριες της παραδοσιακής μουσικής Σεβνταλίνκα, στη Γιουγκοσλαβία. Μάλιστα δε, της είχαν δώσει και την ονομασία "Βασίλισσα της Σεβνταλίνκα". Παρόλα αυτά, σε ηλικία 38 ετών πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Έως και σήμερα θεωρείται, όμως, μία από τις σπουδαιότερες τραγουδίστριες του είδους και μνημονεύεται για την μοναδικότητα της φωνής της και το ύφος της. Το τραγούδι της  "Šta će mi život", που είναι ένα από τα πιο γνωστά της, είναι ένα από τα τραγούδια με τις περισσότερες πωλήσεις στη Γιουγκοσλαβία. 

Γεννήθηκε στο Ντόμποϊ της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και ήταν το τρίτο παιδί μιας μουσουλμανικής βονσιακής οικογένειας, μέσα σε συνολικά 13 παιδιά. Οι δύο αδελφές της έγιναν κι αυτές επαγγελματίες τραγουδίστριες. Κατά τη δεκαετία του 1940, πεθαίνει ένας εκ των αδελφών της, γεγονός που προκαλεί μεγάλη θλίψη στον πατέρα της, ο οποίος ξεκίνησε το αλκοόλ, παραμελώντας την οικογένεια του και τη δουλειά του, με την οικογένεια να υποφέρει αυτό το διάστημα. Από μικρή ηλικία ξεκίνησε να ασχολείται με το τραγούδι, όμως σε καμία περίπτωση δεν σκεφτόταν επαγγελματικά, καθότι ο πατέρας της δεν την υποστήριζε μέχρι κάποια κάποια ηλικία. Το 1947, γράφτηκε σε ένα σχολείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπου έμαθε να παίζει και μαντολίνο. Το 1959, παντρεύτηκε τον αθλητή του τένις Ραντμίλο Αρμένουλιτς, ενώ απέκτησαν κι ένα παιδί. 

Κατά τη δεκαετία του 1960 ξεκίνησε η επαγγελματική της καριέρα στο τραγούδι. Σε ηλικία 16 ετών μετακόμισε στο Σαράγιεβο, στη θεία της, όπου ξεκίνησε να τραγουδά, βγάζοντας χρήματα. Ένα βράδυ, ο γνωστός αρκοντεονίστας Ισμέτ Σέρμπο, άκουσε τη φωνή της και μαγεύτηκε, και της πρότεινε να την εντάξει στην ορχήστρα του. Εκεί ουσιαστικά εισήλθε στη σόουμπιζ. Αργότερα, συνέχισε την επαγγελματική της καριέρα στο Βελιγράδι, εκείνη την περίοδο άλλαξε και το όνομα της σε Σιλβάνα, εμπνευσμένο από την Σιλβάνα Μάνγκανο. Μεταξύ το 1965 και το 1969, ηχογράφησε το πρώτο της τραγούδι, ονόματι "Nad izvorom vrba se nadvila", ενώ ξεκίνησε να ασχολείται και με την τηλεόραση. Κατά τα τελευταία της χρόνια ξεκίνησε να γίνεται μανιακή με τη μοίρα, ξεκινώντας να ψάχνει για τη δική της. Πέθανε στις 10 Οκτωβρίου του 1976, και την κηδεία της παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι. Μέχρι και σήμερα είναι γνωστή, όπου διασκευάζονται τραγούδια.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Μουσουλμάνοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Βόσνιοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Βόσνιοι μουσικοί
Αιμάρ του Βαλάνς (2ος Κόμης του Πέμπροκ)

Ο **Αιμάρ του Βαλάνς**, γαλλ. Aymer de Valence (π. 1275 - 23 Ιουνίου 1324) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κόμης του Πέμμπροκ.

## Βιογραφία
Ήταν ο μόνος επιζήσας γιος του Γουλιέλμου ντε Βαλένς κόμη του Πέμμπροκ και της Ιωάννας ντε Μυνσενζί. Η μητέρα του ήταν η πάμπλουτης κόρη του Βαρίν ντε Μυνσενζί και της Ιωάννας Μάρσαλ (κόρης του Γουλιέλμου Μάρσαλ κόμη του Πέμμπροκ). Το 1307 διαδέχθηκε τη μητέρα του στο Πέμμπροκ, Γουέξφορντ, κλπ., εκτάσεις από την Ιρλανδία ως την ανατολική Αγγλία.

Γαλλικής καταγωγής, έδρασε στην Αγγλία και είχε διασυνδέσεις με τους Οίκους της Γαλλίας. Από τους πιο πλούσιους και με επιρροή της εποχής του, πήρε μέρος στην αντιπαράθεση των ευγενών -και ειδικά του Θωμά κόμη του Λάνκαστερ- με τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας. Ήταν με το μέρος των πρώτων και προσπάθησε να εφαρμόσει διατάξεις που περιόριζαν τη δύναμη του βασιλιά και του ευνοουμένου του Πηρς Γκάβεστον.

Όταν φυλακίστηκε ο Γκάβεστον, ο Αϋμέρ ορκίστηκε για την ασφάλειά του, όμως ο Θωμάς απέσπασε τον κρατούμενο και τον αποκεφάλισε. Ο Αϋμέρ προσβλήθηκε βαθιά και από τότε συνεργάστηκε στενά με τον βασιλιά. Αργότερα οι πολιτικές καταστάσεις και οι οικονομικές του δυσκολίες του προκάλεσαν προβλήματα, που τον απομάκρυναν από την εξουσία.

Αρχικά ήταν μετριοπαθής και κράτησε μεσαία γραμμή με τους ευγενείς και τον βασιλιά, αργότερα όμως υποστήριξε τον δεύτερο. Με τη δεύτερη σύζυγό του ίδρυσαν το Κολέγιο Πέμμπροκ στο Κέιμπριτζ. Το επιτύμβιο μνημείο του στο αββαείο του Γουεστμίνστερ είναι εντυπωσιακής γοτθικής τέχνης. Πρόσφερε σημαντικά στους πολέμους υπόταξης της Σκωτίας. Το 1324 απεβίωσε στην Πικαρδία σε ηλικία 4 ετών, χωρίς νόμιμα τέκνα.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα πριν το 1295 τη Βεατρίκη, κόρη του Ραούλ Β΄ κυρίου του Κλερμόν-Νεσλ, υποκόμη του Σατωντάν και κοντόσταυλου της Γαλλίας. Το 1320 απεβίωσε η Βεατρίκη.

Το επόμενο έτος ο Αϋμέρ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία των Σατιγιόν, κόρη του Γκυ Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.

Είχε ένα νόθο τέκνο, τον Ερρίκο ντε Βαλένς.

## Πηγές
* Maddicott, John. Thomas of Lancaster, 1307-1322 (Oxford, 1970), ISBN 0-19-821837-0.
* McKisack, May. The Fourteenth Century 1307-1399 (Oxford, 1959), ISBN 0-19-821712-9.
* Phillips, J.R.S. Aymer de Valence, Earl of Pembroke 1307-1324 (Oxford, 1972), ISBN 0-19-822359-5
* Phillips, J.R.S. 'Valence, Aymer de, eleventh earl of Pembroke (d. 1324)', Oxford Dictionary of National Biography (Oxford, 2004).
* Prestwich, Michael. Plantagenet England 1225–1360 (Oxford, 2007), ISBN 978-0-19-922687-0.
* Tout, Thomas. The Place of the Reign of Edward II (Manchester, 1918).

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Ιμπραημία

Η **Ιμπραημία** (αραβικά: الإبراهيمية) είναι συνοικία της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο. Άρχισε να συνοικίζεται στα 1888 προς τιμήν του πρίγκιπα Ιμπραήμ, ο οποίος ήταν γιός του Αχμάντ Ριφάτ Πασά και εγγονός του διάσημου Ιμπραήμ Πασά που είχε εκστρατεύσει στην Ελλάδα. Ήταν παραδοσιακά μεγάλο κέντρο του Ελληνισμού στην Αλεξάνδρεια και ακόμη και σήμερα φιλοξενεί μεγάλο μέρος των εναπομείναντων Ελλήνων Αιγυπτιωτών. Σήμερα είναι μία πυκνοκατοικημένη λαϊκή συνοικία.

## Αναφορές


Κατηγορία:Συνοικίες της Αλεξάνδρειας
Τύρα της Δανίας (1880–1945)

Η **Θύρα** (δαν. *Thyra of Denmark*, 14 Μαρτίου 1880 - 2 Νοεμβρίου 1845) του Οίκου του Γκλύξμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας

## Βιογραφία
Η *Θύρα Λουίζα Καρολίνα Αμαλία Αυγούστα Ελισάβετ* γεννήθηκε στις 1880 στο Κίτρινο Παλάτι της Κοπεγχάγης και ήταν το έκτο παιδί και η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας και της Λουίζας της Σουηδίας. 

Ονομάσθηκε *Θύρα* προς τιμήν της πατρικής θείας της, Θύρας της Δανίας.

Πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 1945 στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 65 ετών. Η Θύρα δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απέκτησε παιδιά.

## Πρόγονοι


## Τίτλοι
***14 Μαρτίου 1880-2 Νοεμβρίου 1945**: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Θύρα της Δανίας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Κουλγκρίντα

Ο **κουλγκρίντα** (από τη λιθουανική λέξη (Σαμογιτιανή διάλεκτος) kūlis, που σημαίνει «πέτρα», και το grinda, που σημαίνει «πεζοδρόμιο» από το grįsti, που σημαίνει «σκαλίζω, τραβάω μαζί) είναι ένας κρυμμένος κάτω από το νερό πέτρινος δρόμος ή πέρασμα σε βάλτους και ελώδεις περιοχές που έχουν χρησιμοποιηθεί για την άμυνα στην ιστορία της Λιθουανίας. Παρόμοιοι μυστικοί δρόμοι που κατασκευάζονταν κυρίως από ξύλο και χώμα ήταν γνωστοί ως **μεντγκρίντα** (από το *medis*, που σημαίνει δέντρο) και ως **ζεμγκρίντα** (από το *žemė*, που σημαίνει 'γη, έδαφος') αντίστοιχα.

Μη εντοπίσιμοι από την επιφάνεια, αυτοί οι δρόμοι ήταν συνήθως γνωστοί μόνο στους ντόπιους και έτσι ήταν ένα σημαντικό στοιχείο της άμυνας εναντίον διάφορων εισβολέων, συμπεριλαμβανομένων των Τευτόνων Ιπποτών στον 13ο και 14ο αιώνα. Τα κουλγκρίντα παρείχαν μια ασφαλή συντόμευση μεταξύ χωριών, λόφων και άλλων αμυντικών δομών. Κατασκευάζονταν φέρνοντας πέτρες, ξύλο ή χαλίκι πάνω από παγωμένους βάλτους το χειμώνα και αφήνοντάς τους να βυθιστούν όταν ο πάγος λιώσει. Μια τέτοια διαδικασία θα επαναληφθεί αρκετές φορές. Μερικές φορές τοποθετήθηκαν ξύλινοι στύλοι για να προστατεύσουν την υπερυψωμένη περιοχή από το καθάρισμα.

Τα απομεινάρια των κουλγκρίντα βρίσκονται κατά κύριο λόγο στο έδαφος της Λιθουανίας, αλλά και στην περιφέρεια Καλίνινγκραντ (πρώην Ανατολική Πρωσία), τη Λευκορωσία και τη Λετονία. Εκτιμάται ότι η Λιθουανία έχει 27 κουλγκρίντα και 7 μεντγκρίντα, περίπου τα μισά από αυτά στη Σαμογιτία. Το μακρύτερο και πιο γνωστό σωζόμενο κουλγκρίντα βρίσκεται απέναντι από το βάλτο Σιέτουβα ανάμεσα στις λίμνες Λούκστας και Παρσεζέρις στη Σαμογιτία. Επιβιώνουν τρία τμήματα και χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον 19ο αιώνα ως δρόμος μεταξύ του Καλτινενάι και του Τβεράι. Ένας από τους πρώτους που διερεύνησε το κουλγκρίντα Σιέτουβα ήταν ο Λούντβικ Κρζίβιτσκι. Άλλα κουλγκρίντα βρίσκονται στο βάλτο Αμάλβα στη νότια Λιθουανία και στο Σιουραϊτσιάι κοντά στο Πριεκουλέ. Το κουλγκρίντα Αλκούπις κοντά στο Κβένταρνα υπέστη σοβαρές ζημίες κατά τη βελτίωση της γης από τις σοβιετικές αρχές. Το παλαιότερο μεντγκρίντα βρέθηκε στο Κερναβέ και χρονολογείται ανάμεσα στον 4ο και 7ο αιώνα.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πολιτισμός της Λιθουανίας
Φραγκίσκος Σκάρινα

Ο **Φραγκίσκος Σκάρινα** ή **Σκόρινα** (λευκορωσικά: *Францыск* και *Францішак Скарына*, πολωνικά: *Franciszek Skaryna*, περ. 1490 - προ του 1552) ήταν Λευκορώσος λόγιος, τυπογράφος και ουμανιστής που άκμασε κατά τον 16ο αιώνα. Θεωρείται ο πρώτος χρονικά τυπογράφος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας.

## Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|201x201εσ|Απόσπασμα από τη «Σοφία Σολομώντος» του Σκάρινα (1518).
Γεννήθηκε στο Πόλοτσκ της σημερινής Λευκορωσίας, το οποίο εκείνη την εποχή υπαγόταν στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Αν και δεν είναι γνωστή η ακριβής χρονολογία της γέννησής του, υπολογίζεται πως γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1485 και 1490. Εικάζεται πως πραγματοποίησε εγκύκλιες σπουδές σε σχολεία της γενέτειράς του και του Βίλνιους, ενώ το 1504 εισήχθη στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας από όπου αποφοίτησε το 1506. Αργότερα μετέβη για περαιτέρω σπουδές στην Πάδοβα της Ιταλίας.

Το 1517, όντας στην Πράγα εκτύπωσε - ξεκινώντας από το Βιβλίο των Ψαλμών - ένα μεγάλο κομμάτι της Βίβλου γράφοντας σε μια ρουθενιανή ή λευκορωσική εκδοχή της εκκλησιαστικής σλαβονικής γλώσσας, προχωρώντας σε αντικατάσταση των αρχαϊσμών με βάση την καθομιλουμένη της εποχής του. Στις μεταφράσεις του Σκάρινα πάνω στα βιβλικά κείμενα, παρατηρούνται διαφορές στη γλώσσα που χρησιμοποιείται, καθώς σε ορισμένα από αυτά (όπως π.χ. στους Αριθμούς και το Άσμα Ασμάτων) είναι εμφανέστερη η επιρροή της καθομιλουμένης ρουθενιανής γλώσσας. Αργότερα προχώρησε στην έκδοση και άλλων βιβλίων όπως η συλλογή προσευχών υπό την ονομασία *Μικρός Ταξιδιωτικός Οδηγός* (*Малая падарожная кніжка,* 1522)  οι Πράξεις και οι Επιστολές των Αποστόλων (Βίλνιους, 1525) κ.ά.

Τα επόμενα χρόνια έζησε μεταξύ άλλων στο Πόζναν, το Κένιγκσμπεργκ και τη Μόσχα, ενώ η τελευταία αναφορά προς το πρόσωπό του ανάγεται στο 1534. Απεβίωσε στην Πράγα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει ασφαλής μαρτυρία σχετικά με το έτος του θανάτου του.

## Υστεροφημία
Ο Σκάρινα ήταν ο χρονολογικά ο πρώτος τυπογράφος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, αλλά και ο δεύτερος τυπογράφος που χρησιμοποίησε το κυριλλικό αλφάβητο. Παράλληλα, θεωρείται ως ο άνθρωπος που έβαλε τα θεμέλια για τη χρήση της λευκορωσικής γλώσσας στον γραπτό λόγο και ως εκ τούτου τιμάται ιδιαιτέρως στη σημερινή Λευκορωσία, όπου υπάρχουν μνημεία προς τιμήν του, καθώς και δρόμοι, μετάλλια και εκπαιδευτικά ιδρύματα που φέρουν το όνομά του. Μνημεία αφιερωμένα στον Σκάρινα υπάρχουν επίσης στο Βίλνιους της Λιθουανίας, στην Πράγα κ.α., ενώ το 1990 η μορφή του απεικονίστηκε στο σοβιετικό κέρμα του ενός ρουβλιού.

## Καλλιτεχνικές απεικονίσεις

Αρχείο:Pamiatnaja doška F. Skarynu, Paduanskyj universytet.jpg|Αναμνηστική πλάκα στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας.
Αρχείο:Orden Francisca Scorina.jpg|Λευκορωσικό μετάλλιο της Τάξης του Φραγκίσκου Σκάρινα.
Αρχείο:Полацк. Помнік Ф. Скарыне.JPG|Ανδριάντας στο Πόλοτσκ της Λευκορωσίας.
Αρχείο:Maskoŭski Rajon, Minsk, Belarus - panoramio (4).jpg|Ανδριάντας στο Μινσκ.
Αρχείο:Hradčany, pomník Františku Skorynovi, kniha.jpg|Λεπτομέρεια από μνημείο στην Πράγα.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Λευκορώσοι
Κατηγορία:Τυπογράφοι
Κατηγορία:Μεταφραστές
Κατηγορία:Αναγέννηση
Κατηγορία:Σλαβικές γλώσσες
Γεωδυναμικό Ινστιτούτο

Το **Γεωδυναμικό Ινστιτούτο** είναι ερευνητικό κέντρο που μελετάει (μεταξύ άλλων) τη σεισμική δραστηριότητα στην Ελλάδα και ιδρύθηκε το 1893. Αποτελεί τμήμα του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και διευθυντής του είναι ο Άκης Τσελέντης (από τον Ιανουάριο του 2018). Το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο έχει εγκαταστήσει σταθμούς σεισμογράφων σε όλη την Ελλάδα, από τη Κέρκυρα μέχρι το Καστελόριζο και από τη Κρήτη μέχρι τη Μακεδονία. Κάθε εικοσιτετράωρο που περνάει οι σεισμογράφοι αυτοί καταγράφουν δεκάδες μικροσεισμούς (ή και μεγαλύτερους) στον ελλαδικό χώρο. Επίσης στο πλαίσιο του ινστιτούτου, αναπτύσσεται δίκτυο παρακολούθησης τσουνάμι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Ελλάδα
Αθηνά Παπαδαμάκη

Η **Αθηνά Παπαδαμάκη**, γεννημένη στις 18 Φεβρουαρίου 1969,  είναι πρώην Ελληνίδα διεθνής πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης. Ήταν αθλήτρια για πολλά χρόνια του Τυφώνα Αθήνας κι αγωνιζόταν στην θέση της Ελ..

Με την εθνική ομάδα έχει 3 συμμετοχές στην εθνική γυναικών και 4 πόντους, 3 συμμετοχές με την εθνική νεανίδων και 15 πόντους, και 2 συμμετοχές στην εθνική κορασίδων χωρίς πόντους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Τυφώνα Αθήνας
Μίιντ Σουέ

Ο ** Μίιντ Σουέ** (βιρμανικά:  မြင်&#4151;ဆွေ, 24 Μαΐου 1951 - 7 Αυγούστου 2025) ήταν Βιρμανός πολιτικός και υπηρεσιακός πρόεδρος της Μιανμάρ από την 1η Φεβρουαρίου 2021 έως τον Ιούλιο του 2024. 

Ήταν επίσης Πρώτος Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας, της Ένωσης της Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία). Υπηρέτησε ως επικεφαλής υπουργός της Περιφέρειας Γιανγκόν από 30 Μαρτίου 2011 έως τις 30 Μαρτίου 2016. Στις 30 Μαρτίου του 2016 ορκίστηκε ως ο Αντιπρόεδρος της Μιανμάρ. Άνηκε στην εθνοτική ομάδα Μον και ήταν πρώην αξιωματικός του στρατού. Έγινε υπηρεσιακός πρόεδρος έπειτα από στρατιωτικό πραξικόπημα τον Φεβρουάριο του 2021.

## Στρατιωτική καριέρα
Αποφοίτησε από την  Ακαδημία Υπηρεσιών Άμυνας , το 1973, στο πλαίσιο των 15ων κρίσεων. Έγινε Ταξίαρχος και διοικητής του ελαφρού Πεζικού Μεραρχίας 11 το 1997. Διορίστηκε ως Διοικητής της Νοτιοανατολικής Διοίκησης και μέλος του Κρατικού Συμβουλίου Ειρήνης και Ανάπτυξης το 2001. Μετατέθηκε ως Διοικητής στη Γιανγκόν και προήχθη σε υποστράτηγο. Επίσης, διετέλεσε πρόεδρος του τομέα Γιαγκόν στο Συμβούλιο Ειρήνης και Ανάπτυξης. 

Έγινε ο Αρχηγός της Στρατιωτικής Ασφάλειας μετά τη διαγραφή του Χιν Νιουν, το 2004. Στη συνέχεια ανέλαβε Αρχηγός του Γραφείου Ειδικών Επιχειρήσεων - 5 (BSO-5) τον Ιανουάριο του 2006.  Συμπεριφέρθηκε με σκληρότητα στους ακτιβιστές σκληρά στην προεκλογική περίοδο του 2010.

## Πολιτική καριέρα
### Αντιπρόεδρος
Στις 11 Μαρτίου 2016, προτάθηκε από τη Συνέλευση της Ένωσης να διοριστεί ως ένας από τους Αντιπροέδρους της Μιανμάρ. Έλαβε 213 ψήφους στις 15 Μαρτίου 2016 και έγινε Πρώτος Αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του προέδρου Χτιν Κιάου. Ορκίστηκε στις 30 Μαρτίου 2016.

### Υπηρεσιακός πρόεδρος
Στις 21 Μαρτίου 2018, μετά την ξαφνική παραίτηση του Χτιν Κιάου ως Προέδρου της Μιανμάρ, ο Σουέ ορκίστηκε ως υπηρεσιακός πρόεδρος σύμφωνα με το Σύνταγμα της Μιανμάρ, που ορίζει ότι η Συνέλευση της Ένωσης (Pyidaungsu Hluttaw) εκλέγει πρόεδρο σε διάστημα 7 ημερών από την παραίτηση του Κιάου. Παρέμεινε πρόεδρος ως τις 29 Μαρτίου 2018, οπότε επιλέχθηκε από το κοινοβούλιο ως νέος πρόεδρος ο Ουίν Μιντ.

Ο Μίιντ έγινε ξανά υπηρεσιακός πρόεδρος την 1η Φεβρουαρίου 2021, έπειτα από την ανατροπή του Ουίν Μιντ από τον στρατό με πραξικόπημα.

## Προσωπική ζωή και θάνατος
Ήταν παντρεμένος με τον Κιν Θετ Χτάι και είχε δύο παιδιά.

Απεβίωσε από επιπλοκές της νόσου του Πάρκινσον στις 7 Αυγούστου 2025, σε ηλικία 74 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Στρατιωτικοί
Κατηγορία:Πρόεδροι της Μιανμάρ
Κυβερνείο Μόσχας

Το **Κυβερνείο Μόσχας** (ρωσικά: Московская губерния) ήταν διοικητική διαίρεση (γκουμπέρνια) του Βασιλείου της Ρωσίας, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, το διάστημα μεταξύ 1708–1929.

## Ιστορία
Το Κυβερνείο Μόσχας, μαζί με επτά ακόμη κυβερνεία, ιδρύθηκε στις 29 Δεκεμβρίου (με το Ιουλιανό ημερολόγιο 18 Δεκεμβρίου), 1708, από το διάταγμα του τσάρου Μέγα Πέτρου. Όπως και με τα υπόλοιπα κυβερνεία, δεν προσδιορίστηκαν ούτε τα σύνορα ούτε οι εσωτερικές υποδιαιρέσεις του Κυβερνείου Μόσχας. Αντίθετα, η επικράτεια ορίστηκε ως ένα σύνολο πόλεων και γειτονικών πόλεων.

## Διοικητική διαίρεση
Η σύνθεση του κυβερνείου Μόσχας από το 1802 έως το 1918 περιλάμβανε 13 ουγέστ:

Το 1926, το κυβερνείο περιελάμβανε 17 ουγέστ:

## Παραπομπές


## Επιπλέον ανάγνωση
* 

Κατηγορία:Κυβερνεία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Τάραν των Πίκτων

O **Τάραν των Πίκτων** ή **Τάραν μακ Έινφτεχ** βασιλιάς των Πίκτων (693 - 697) σύμφωνα με τους καταλόγους των Πίκτων βασιλέων ήταν γιος του Έινφτεχ. Το όνομα του έχει μεγάλη ομοιότητα με τον θεό της βροντής των Κελτών Τάρανις. Το όνομα του πατέρα του εμφανίζεται σε πολλές μορφές, ο κατάλογος στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Σκωτίας τον παρουσιάζει αδελφό του Νέχταν μακ Ντερ-Ίλει κάτι που σημαίνει ότι μητέρα του Τάραν ήταν η πριγκίπισσα των Πίκτων Ντερ-Ίλει. Οι πληροφορίες των τελευταίων βασιλικών καταλόγων είναι προβληματικές αφού καταγράφουν διάδοχο του τον Μπρίντει Δ΄ των Πίκτων γιο του Νταργκάρτ πληροφορία που δεν υπάρχει σε άλλους καταλόγους. Μερικοί από τους βασιλικούς καταλόγους καταγράφουν βασιλεία 14 ετών ωστόσο το *έγγραφο του Πόπλετον* και ο *κατάλογος του Σκάλαχρονικα* του δίνουν διάρκεια βασιλείας τεσσάρων ετών. Διάδοχος του ήταν ο Μπρίντει γιος του Νταργκάρτ και της Ντερ-Ίλει αν και είναι πολύ δύσκολο να καθορίσουμε τις συνθήκες.  

Μια φράση από τα *Χρονικά του Ούλστερ* την οποία ο ιστορικός Άλαν Ορ Άντερσον (1879 - 1958) συσχετίζει με τον συγκεκριμένο Τάραν γράφει *"η δολοφονία του Έινφτεχ και της Νια Νέιλ και των γιων του Μπουέντο"*, ο Έινφτεχ ήταν ο πατέρας του Τάραν. Τα *Χρονικά του Ούλστερ* αναφέρουν την εκθρόνιση του Τάραν (696) και την μετάβαση του στην Ιρλανδία (698). 

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Alan Orr (1990). Early Sources of Scottish History AD 500 to 1286. 1. Reprinted, with corrections by Marjorie O. Anderson. Stamford: Paul Watkins. 
*Anderson, Marjorie Ogilvie (1973). Kings and Kingship in Early Scotland. Edinburgh: Scottish Academic Press.
*Clancy, Thomas Owen (2004). "Philosopher-King: Nechtan mac Der-Ilei". Scottish Historical Review. 83 (2): 125–149.

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Θρησκεία στη Ρωσία

[μικρογραφία|200px|Ο [Καθεδρικός Ναός Αγίου Βασιλείου (Μόσχα)|Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου στη Μόσχα, Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.]]
Οι τέσσερις παραδοσιακές **[[Θρησκεία|θρησκείες]] της [[Ρωσία]]ς** είναι ο Χριστιανισμός, το Ισλάμ, ο Βουδισμός ο Ιουδαϊσμός.

*Православ* *иеκαθοληκος Pravoslaviye*) είναι η παραδοσιακή και μεγαλύτερη θρησκεία της Ρωσίας, που θεωρείται μέρος της «ιστορικής κληρονομιάς» της Ρωσίας βάση του νόμου που ψηφίστηκε το 1997. Περίπου το 95% των εγγεγραμμένων Ορθοδόξων ενοριών ανήκουν στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ υπάρχουν αρκετές μικρότερες Ορθόδοξες Εκκλησίες, με κυριότερη εκείνη των Παλαιών Πιστών. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 υπήρξε μια γενικευμένη αναβίωση του σιβηριανού σαμανισμού σε όλη τη Ρωσία.

## Ορθοδοξία
Οι πρόγονοι πολλών από τους σημερινούς Ρώσους υιοθέτησαν τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό τον 10ο αιώνα. Η Ρωσική Εκκλησία ισχυρίστηκε ότι είχε 80 εκατομμύρια μέλη το 2005. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ρωσικού Κέντρου Ερευνών Δημόσιας Γνώμης, το 2007, το 63% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι ήταν Ρώσοι Ορθόδοξοι. Σε μια έρευνα του 2011, από το Κέντρο Λεβάδα, ο αριθμός των Ορθόδοξων Ρώσων έχει σταθερά αυξηθεί από 31% το 1991, στο 50% το 2001 και στο περίπου στο 70% το 2011.

Από μια κοινωνιολογική έρευνα του 2012 για τη θρησκευτική προσήλωση, 58.800.000 άνθρωποι ή το 41% του συνολικού πληθυσμού της Ρωσίας ήταν ενταγμένοι στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Βάση των αποτελεσμάτων ήταν η θρησκεία μεταξύ 21% και 40% του πληθυσμού σε πολλά από τα ομοσπονδιακά κρατίδια της Ρωσίας, από 41% έως 60% σε μια ομάδα από αυτά κυρίως στη Δυτική Ρωσία (συμπεριλαμβανομένης της Γιαμαλίας και του Κράι Περμ) και πάνω από το 60% σε Κουρσκ (69%), Βορόνεζ (62%), Λίπετσκ(71%), Ταμπόφ (78%), Ουλιάνοβσκ (61%), Μορδοβία (69%) και Νίζνι Νόβγκοροντ (69%).

Σε πολιτιστικές και κοινωνικές εκδηλώσεις ο Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν συνεργάστηκε στενά με την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Πατριάρχης Κύριλλος της Μόσχας, επικεφαλής της Εκκλησίας, ενέκρινε την εκλογή του Πούτιν το 2012.

Ορθόδοξοι Χριστιανοί που δεν έχουν προσχωρήσει σε καμία εκκλησία (συμπεριλαμβανομένων των Ουκρανικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας, της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας κλπ.) αποτελούν το 1,5% (2.100.000) του πληθυσμού της Ρωσίας. Μικρές Ορθόδοξες εκκλησίες εκπροσωπούνται μεταξύ εθνικών μειονοτήτων Ουκρανών Ρώσων, Γεωργιανών Ρώσων και Αρμενίων Ρώσων. Αδέσμευτοι Ορθόδοξοι και μειονότητες μη Ρώσων Ορθοδόξων αποτελούν το 4% του πληθυσμού στις περιοχές Τιουμέν (9%), Ιρκούτσκ (6%), Εβραϊκή Αυτόνομη Περιφέρεια (6%), Τσελιάμπινσκ (5%), Αστραχάν 4%) και Τσουβασία (4%).

## Παραπομπές
Ηγεμονία της Μολδαβίας

thumb|250px|Η Μολδαβία (με πορτοκαλί χρώμα) προς το τέλος του 16ου αι.
μικρογραφία|Ο θυρεός της Μολδαβίας.
μικρογραφία|200εσ|Ο θυρεός του πρίγκιπα της Μολδαβίας.

Η **Ηγεμονία της Μολδαβίας** (Ρουμανικά: Ţara Moldovei, Moldova) ήταν μία ανεξάρτητη Ηγεμονία και μία ιστορική περιοχή στην Ανατολική Ευρώπη. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Βλαχίας μεταξύ των ανατολικών Καρπαθίων και του ποταμού Δνείστερου. Ένα αρχικά ανεξάρτητο και αργότερα αυτόνομο κράτος, υπήρξε από τον 14ο αιώνα έως το 1859, όταν ενώθηκε με τη Βλαχία (Ţara Românească) ως θεμέλιο του σύγχρονου ρουμανικού κράτους. Σε διάφορες εποχές, η Μολδαβία συμπεριέλαβε και τις περιοχές της Βεσσαραβίας και της Βουκοβίνα.

Το δυτικό μισό της Μολδαβίας σήμερα είναι μέρος της Ρουμανίας, η ανατολική πλευρά ανήκει στη Δημοκρατία της Μολδαβίας, και τα βόρεια και νοτιοανατολικά μέρη είναι εδάφη της Ουκρανίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οθωμανική Αυτοκρατορία

Κατηγορία:Μολδαβία
Κατηγορία:Ρουμανία
Μπρίντει Γ΄ των Πίκτων

Ο **Μπρίντει Γ΄ των Πίκτων** (Αρχ. Ιρλανδικά: *Bruide mac Bili*, μεταξύ 616/628 - 693) βασιλιάς των Πίκτων (672 - 693) ήταν γιος του Μπέλι, βασιλιά της Αλτ Κλάτ. Ο Νένιους στο έργο του *"Βρετανική Ιστορία"* αναφέρει ότι ο Μπρίντει ήταν πρώτος ξάδελφος από μητέρα του Έγκφριθ της Νορθουμβρίας, η μητέρα του ήταν κόρη του Έντουιν της Νορθουμβρίας. Ο Μπρίντει ήταν ένας από τους πιο δραστήριους και πολεμοχαρείς βασιλείς, εξεστράτευσε εναντίον του Ντούνοταρ (680) και του υποτελούς βασιλείου των Ορκάδων (682), τα *Χρονικά του Ούλστερ* αναφέρουν ότι η εκστρατεία στις Ορκάδες ήταν τόσο βίαιη που τα νησιά *"καταστράφηκαν ολοσχερώς"*. 

Την επόμενη χρονιά ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στον Μπρίντει και στον Μειλ Ντουίν μαι Κόναλλ βασιλιά της Νταλ Ριάτα (683). Οι Σκωτσέζοι επιχείρησαν να καταλάβουν το Νταντάρν ένα ισχυρό κάστρο πάνω σε λόφο για να το χρησιμοποιήσουν ως βάση στις μετέπειτα επιχειρήσεις τους, απέτυχαν και επιτέθηκαν στην πρωτεύουσα της Νταλ Ριάτα Ντανάντ. Δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα της μάχης του 683 επειδή οι πηγές είναι ελάχιστες αλλά οι βραχογραφίες αποδεικνύουν την ύπαρξη Πίκτων στο Ντανάντ εκείνη την εποχή. Ο Μπρίντει χρησιμοποίησε την βάση του στο Μόρεϊ για να επιτεθεί στις υπόλοιπες Αγγλικές κτήσεις νότια.

## Θρίαμβος σε μάχη με την Νορθουμβρία

Πολλές πηγές καταγράφουν τον Μπρίντει υποτελή βασιλιά του ξαδέλφου του Έγκφριθ, στην συνέχεια ο Μπρίντει αρνήθηκε την υποτέλεια και ο Έγκφριθ αποφάσισε να εκστρατεύσει εναντίον του. Στην *μάχη του Νταν Νεχτάιν* που ακολούθησε ο στρατός των Νορθουμβρίων συνετρίβη, ο ίδιος ο Έγκφριθ έπεσε στην μάχη (685), μια Ιρλανδική πηγή αναφέρει ότι ο Μπρίντει πολέμησε για *"την κληρονομιά του παππού του"* στο Φάιφ και στο Κιρκίν που είχαν καταληφθεί από τους Άγγλους. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν η εξορία των Νορθούμβριων από την χώρα των Νότιων Πίκτων. Τα *Χρονικά του Ούλστερ* και τα *Χρονικά του Τίγκερναχ* καταγράφουν τον θάνατο του Μπρίντει το 693, μετέπειτα παραδόσεις αποδίδουν τον επιθανάτιο θρήνο του Μπρίντει στον Άγιο Άντοναν, ηγούμενο του Ίονα. 

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Marjorie O. (1973), Kings and Kingship in Early Scotland, Edinburgh: Scottish Academic Press
*Clancy, Thomas Owen; Márkus, Gilbert (1995), Iona: The Earliest Poetry of a Celtic Monastery, Edinburgh University Press.
*Fraser, James E., The Battle of Dunnichen: 685 (Charleston, 2002)
*Woolf, Alex, "Dun Nechtain, Fortriu and the Geography of the Picts", Scottish Historical Review 85(2006), 182-201.
*Woolf, Alex, "Pictish matriliny reconsidered." Innes Review vol. 49, no. 2, pp. 147–167.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Τα Χρονικά του Τίγκερναχ
*Τα Χρονικά του Ούλστερ
*Βρετανική Ιστορία

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Προεδρική Διοίκηση της Ρωσίας

Η **Προεδρική Διοίκηση της Ρωσίας** (γνωστή επίσης ως **Επιτελείο του Προέδρου της Ρωσίας** ή **Εκτελεστικό Γραφείο του Προέδρου**) είναι το εκτελεστικό γραφείο του προέδρου της Ρωσίας που δημιουργήθηκε με διάταγμα του Μπόρις Γέλτσιν στις 19 Ιουλίου 1991 ως θεσμικό όργανο υποστηρικτικό στη δραστηριότητα του προέδρου (τότε του Γέλτσιν) και του αντιπρόεδρου (τότε Αλεξάντρ Ρουτσκόι, της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (σήμερα *Ρωσικής Ομοσπονδίας*).

Ο διευθυντής της προεδρικής διοίκησης, οι αναπληρωτές του, οι επικεφαλής των κύριων διευθύνσεων και υπηρεσιών και οι αναπληρωτές τους διορίζονται από τον Πρόεδρο της Ρωσίας και δεν χρειάζεται να εγκριθούν από οποιοδήποτε άλλο κυβερνητικό όργανο. Το υπόλοιπο προσωπικό διορίζεται από τον διευθυντή της προεδρικής διοίκησης.

Η Προεδρική Διοίκηση της Ρωσίας βρίσκεται στη Μόσχα, όπου κατέχει γραφεία σε διάφορα κτίρια του Κιτάι-γκορόντ και στο εσωτερικό του Κρεμλίνου.

## Ιστορικά στοιχεία
Στις 25 Μαρτίου 2004 ο Βλαντίμιρ Πούτιν πραγματοποίησε μια σημαντική αναδιοργάνωση αυτού του θεσμικού οργάνου μέσω ενός διατάγματος. Βάση αυτού μόνο δύο αναπληρωτές διευθυντές παρέμειναν από τους αρχικούς επτά. Το Γραφείο Τύπου και το Γραφείο Πληροφοριών συγχωνεύθηκαν στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών, η Διεύθυνση Αποδοχής και η Διεύθυνση Υπηκοότητας συγχωνεύθηκαν στη Διεύθυνση Προστασίας των Συνταγματικών Δικαιωμάτων των Πολιτών. Η Διεύθυνση Προσωπικού και η Διεύθυνση Κρατικών Παρασημοφορήσεων συγχωνεύθηκαν στη Διεύθυνση Προσωπικού και Κρατικών Παρασημοφορήσεων, η Διεύθυνση Πρωτοκόλλου και η Διεύθυνση Οργάνωσης συγχωνεύθηκαν στη Διεύθυνση Πρωτοκόλλου και Οργάνωσης. Η Εδαφική Διεύθυνση συμπεριλήφθηκε στη Διεύθυνση Εσωτερικής Πολιτικής. Η Οικονομική Διεύθυνση καταργήθηκε, ενώ δημιουργήθηκε η Διεύθυνση Δημόσιας Διοίκησης.

## Υποδιαιρέσεις
* Γραφείο Συμβουλίου Ασφαλείας
* Γραφεία των Πληρεξούσιων Απεσταλμένων στις Ομοσπονδιακές Περιφέρειες
* Γραφείο Προεδρικών Συμβούλων
* Κρατική-Νομική Διεύθυνση
* Προεδρική Καγκελαρία
* Διεύθυνση Ελέγχου
* Διεύθυνση Προεδρικών Λογογράφων
* Γραμματεία του Διευθυντή της Προεδρικής Διοίκησης
* Διεύθυνση Εσωτερικής Πολιτικής
* Διεύθυνση Εξωτερικής Πολιτικής
* Διεύθυνση Προσωρινού και Κρατικών Παρασημοφορήσεων
* Διεύθυνση Δημοσίων Υπηρεσιών
* Διεύθυνση Προστασίας των Συνταγματικών Δικαιωμάτων των Πολιτών
* Διεύθυνση Αποδοχής
* Διεύθυνση Επεξεργασίας Εγγράφων
* Διεύθυνση Επικοινωνίας και Δημόσιας Ανατροφοδότησης
* Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών
* Διεύθυνση Πρωτοκόλλου και Οργάνωσης
* Διεύθυνση Εμπειρογνωμόνων
* Διεύθυνση Διαπεριφερειακών Σχέσεων και Πολιτιστικών Επαφών με Ξένες Χώρες
* Αρχείο του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Ιστορία (στα ρώσικα)
* Russia's Regent  του Paul Quinn-Judge, *[[Time (περιοδικό)|Time]]*, 9 Δεκεμβρίου 1996.

Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ρωσίας
Ντρεστ ΣΤ΄ των Πίκτων

Ο **Ντρεστ ΣΤ΄ των Πίκτων** ή **Ντρεστ μακ Ντόναλντ** (*Drest mac Dúngail*, πέθανε το 677) βασιλιάς των Πίκτων (663 - 672) διαδέχθηκε τον αδελφό του Γκάρτναιτ Δ΄ των Πίκτων μετά τον θάνατο του (662). Τα *Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων* του δίνουν περίοδο βασιλείας έξι ή επτά ετών, πιστεύεται ότι ήταν ο αρχηγός της επανάστασης των Πίκτων εναντίον του Έγκφριθ της Νορθουμβρίας (671).
Τα *Χρονικά του Ούλστερ* και τα *Χρονικά του Τίγκερναχ* αναφέρουν ότι εκθρονίστηκε από τον Μπρίντει Γ΄ των Πίκτων, πέθανε το 671.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*The Annals of Ulster, CELT: Corpus of Electronic Texts, retrieved 2009-09-03
*The Annals of Tigernach, CELT: Corpus of Electronic Texts, retrieved 2009-09-03
*Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990. 
*Colgrave, Bertram (1927), The Life of Bishop Wilfrid by Eddius Stephanus, Cambridge: Cambridge University Press.
*Fraser, James E (2009), From Caledonia to Pictland: Scotland to 795, Edinburgh: Edinburgh University Press.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Τα Χρονικά των Πίκτων

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Ζέλικα Τσβιγιάνοβιτς

Η **Ζέλικα Τσβιγιάνοβιτς** (σερβικά: *Жељка Цвијановић*, γένος: **Γκράμποβατς**, 2 Αυγούστου 1967) είναι Σέρβα πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρόεδρος από τις 19 Νοεμβρίου 2018 έως τις 15 Νοεμβρίου 2022 και πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, του κόμματος СНСД (Συμμαχία της Σοσιολδημοκρατικής Ανεξαρτησίας) από το 2013 ως το 2018. Στην προηγούμενη κυβέρνηση ήταν υπουργός Οικονομικών Σχέσεων και Τοπικής Συνεργασίας. Πριν γίνει πολιτικός, η Τσβιγιάνοβιτς ήταν καθηγήτρια της αγγλικής γλώσσας. Σπούδασε φιλοσοφία στο Σαράγιεβο και στην Μπάνια Λούκα, καθώς και νομικά. Είναι καθηγήτρια της αγγλικής γλώσσας και λογοτεχνίας ενώ κατέχει και Μάστερ στη διπλωματία και στο δίκαιο, το οποίο έλαβε από τη Νομική Σχολή της Μπάνια Λούκα, για το διεθνές και νομικό στάτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ξεκίνησε να εργάζεται ως καθηγήτρια αγγλικής γλώσσας και βοηθός στην ειρηνευτική δύναμη της Γεωργίας, μία άοπλη αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τότε έγινε σύμβουλος ευρωπαϊκών και διεθνών σχέσεων και συνεργασιών προς άλλους οργανισμούς της κυβέρνησης του Μίλοραντ Ντόντικ, ως αρχηγός των εξωτερικών σχέσεων του πρωθυπουργού, ενώ διαχειρίστηκε και τη μονάδα συντονισμού για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Μεταξύ του 2010 και του 2014, υπήρξε ειδικό-εξωτερικό μέλος της Επιτροπής για τις Ευρωπαϊκή Σχέσεις και τη Συνεργασία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Στις 29 Δεκεμβρίου του 2010, έγινε υπουργός Οικονομικών Σχέσεων και Συνεργασίας, από τον τότε πρωθυπουργό Αλεξάνταρ Γιόμπιτς. 

Στις 12 Μαρτίου του 2013, έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, θέση που πήρε από τον Μίλοραντ Ντόντικ. Στις γενικές εκλογές του 2014 στη Βοσνία, η Τσβιγιάνοβιτς υπήρξε υποψήφια με το κόμμα СНСД , για την Προεδρία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (μέλη από Σερβία). Τη θέση την έχασε από τον Μλάντεν Ίβανιτς και λίγο αργότερα ανέλαβε ξανά την πρωθυπουργία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στην 15η κυβέρνηση. Είναι, επίσης, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής και του κυρίου συμβουλίου του κόμματός της. Η Τσβιγιάνοβιτς είναι παντρεμένη κι έχει και δύο παιδιά. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βόσνιοι πολιτικοί
Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι πολιτικοί
Καρλότα της Δανίας

Η **Καρλόττα** (δαν. *Charlotte til Danmark*, 30 Οκτωβρίου 1789 - 28 Μαρτίου 1864) του Οίκου του Ολδεμβούργου ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και με το γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Έσσης-Κάσσελ.

## Βιογραφία
Η *Λουίζα Καρλόττα* γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1789 στο Παλάτι Κρίστιανσμποργκ και ήταν το έκτο (τρίτο επιβιώσαν) παιδί και η πέμπτη κόρη του Φρειδερίκου, Διαδόχου Πρίγκιπα της Δανίας και Νορβηγίας, και της Σοφίας Φρειδερίκης, κόρης του Λουδοβίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

Στις 10 Νοεμβρίου 1810 η Καρλόττα παντρεύτηκε το Γουλιέλμο της Έσσης-Κάσσελ στο Παλάτι Κρίστιανσμποργκ. Ο σύζυγός της ήταν στη δανική υπηρεσία από τα νιάτα του και η οικογένειά της ζούσε στη Δανία.

Η Καρλόττα περιγράφεται ως σοφή, πρακτική και οικονομική και κράτησε τα οικονομικά του νοικοκυριού υπό αυστηρό έλεγχο. Είχε κάποιο ενδιαφέρον για την τέχνη και την ποίηση και φέρεται να αισθανόταν ότι ήταν Δανέζα πατριώτισσα.

Στις 18 Ιουλίου 1851 η Καρλόττα και ο γιος της, Φρειδερίκος Γουλιέλμος, παραιτήθηκαν από τα δικαιώματά τους από το δανικό θρόνο υπέρ της κόρης της, Λουίζας, η οποία με τη σειρά της παραιτήθηκε υπέρ του συζύγου της Χριστιανού Θ΄.

Απεβίωσε στις 28 Μαρτίου 1864 στο Παλάτι Κρίστιανσμποργκ σε ηλικία 74 ετών.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το Γουλιέλμο της Έσσης-Κάσσελ το 1810. Απέκτησαν έξι παιδιά:
* Καρολίνα Φρειδερίκη (1811 - 1829).
* Μαρία Λουίζα (1814 - 1895), παντρεύτηκε το Φρειδερίκο Αύγουστο του Άνχαλτ-Ντέσσαου.
* Λουίζα (1817 - 1898), παντρεύτηκε το Χριστιανό Θ΄ της Δανίας. Μεταξύ των τέκνων τους ήταν:
** Φρειδερίκος Η΄ (1843 - 1912), Βασιλιάς της Δανίας.
** Γεώργιος Α΄ (1845 - 1913), Βασιλιάς της Ελλάδας.
* Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ (1820 - 1864), Λανδγράβος της Έσσης.
* Αυγούστα Σοφία Φρειδερίκη (1823 - 1899), παντρεύτηκε τον Κάρολο Φρειδερίκο, Βαρόνο του Μπλίξεν-Φίνεκε.
* Σοφία Βιλελμίνη (18 Ιανουαρίου - 20 Δεκεμβρίου 1827).

## Τίτλοι
*30 Οκτωβρίου 1789 - 10 Νοεμβρίου 1810: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Καρλόττα της Δανίας
*10 Νοεμβρίου 1810 - 28 Μαρτίου 1864: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Καρλόττα της Έσσης-Κάσσελ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Γκάρτναιτ Δ΄ των Πίκτων

Ο **Γκάρτναιτ Δ΄ των Πίκτων** ή **Γκάρτναιτ μακ Ντόναλντ** (*Gartnait mac Dúngail*, πέθανε το 663) βασιλιάς των Πίκτων (657 - 663) διαδέχθηκε τον Τάλοργκαν Α΄ των Πίκτων. Τα *Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων* του δίνουν περίοδο βασιλείας έξι ή εξήμισι χρόνια κάτι στο οποίο συμφωνεί με τα *Χρονικά του Ούλστερ* και τα *Χρονικά του Τίγκερναχ* που καταγράφουν τον θάνατο του το 663. Διάδοχος του σύμφωνα με τους βασιλικούς καταλόγους ήταν ο αδελφός του Ντρεστ ΣΤ΄ των Πίκτων.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*J.M.P Calise Pictish Soourcebook, Document of Medival Legend abd Dark Age History Greenwood Press Londons (2002)
*W.A Cumming The Age of the Picts Sutton Publishing (1998) 
*W.F. Skene Chronicles Of The Picts,Chronicles Of The Scots, And Other Early Memorials Of Scottish History. H.M General Register House Edinburgh (1867) Reprint par Kessinger Publishings's (2007)

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Ξύλο της βροχής

Το **ξύλο της βροχής** επίσης *ραβδί και μπαστούνι της βροχής* (λογίως η **βροχόραβδος**) είναι παραδοσιακό ιδιόφωνο χιλιανό όργανο, που παίζεται από τους Ινδιάνους Ντιακίτα. Είναι αρχαία κατασκευή, μερικώς γεμάτη με σπόρους. Παρόμοια όργανα απαντώνται στην ΝΑ Ασία, στην Αφρική, Σε όλη την Νότια Αμερική και την Αυστραλία. Στην ίδια κατηγορία σειόμενων ιδιόφωνων ανήκει και η μαράκα.

Παρά το γεγονός της αβέβαιης προέλευσής του, το ραβδί της βροχής είναι δημοφιλές στο εμπόριο και την μουσική σήμερα. Αναφέρεται, επίσης, επιστημονική δημοσίευση για την βιοτεχνική παραγωγή του από το είδος κάκτου *[[echinopsis chiloensis]].*

## Παραπομπές σημειώσεις


## Περαιτέρω ανάγνωση

* Exploratorium Article Make your own rainstick 
* "The Rain Stick" https://www.youtube.com/watch?v=3Sb7OfXGhUE
* Moseley, Christine, and Carmen Fies. "Rainsticks: Integrating Culture, Folklore, and the Physics of Sound." Science Activities 44.1 (2007): 2-5. Academic Search Premier. EBSCO. Web. 27 Sept. 2011.
* Nugent, Jeff. "Permaculture Plants, agaves and cacti" SARI Sept 2011

Κατηγορία:Ιδιόφωνα
Στάδιο «Κώστας Κεντέρης» Καλλονής

Το **Δημοτικό Στάδιο Καλλονής** «**Κώστας Κεντέρης**» κατασκευάστηκε το 2000, στο πλαίσιο της διοργάνωσης των Αιγαιοπελαγίτικων Αγώνων Στίβου εκείνης της χρονιάς. Πήρε την ονομασία του από τον Λέσβιο ολυμπιονίκη Κώστα Κεντέρη, που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 200μ στους Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000.

Έχει χωρητικότητα 750 θέσεων, διαθέτει φυσικό χλοοτάπητα, ταρτάν στίβου έξι διαδρομών και προβολείς ηλεκτροφωτισμού. Αποτελεί έδρα των ομάδων του Λεκανοπεδίου Καλλονής, Απόλλωνα Δαφίων και Ατρόμητου Ανεμώτιας, ενω είχε χρησιμοποιηθεί ως έδρα και από την ΑΕΛ Καλλονής. Φιλοξένησε επίσης τους Αιγαιοπελαγίτικους Αγώνες στίβου το 2016.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το Δημοτικό Στάδιο Καλλονής "Κώστας Κεντέρης" στο stadia.gr

Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Λέσβο
Κατηγορία:Α.Π.Γ.Μ.Σ. Καλλονής