Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου (υδατοσφαίριση ανδρών)

Το τμήμα υδατοσφαίρισης ανδρών του **[[Εθνικός Πειραιώς|Εθνικού Ο.Φ.Π.Φ.]],** σωματείου ιδρυθέντος το 1923, είναι από τα πρώτα του συλλόγου και το πιο πετυχημένο με 62 τίτλους.

Έχει κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών **38** φορές (υπήρξε πολυνίκης διοργάνωσης για **24.716** ημέρες από *22/9/1957* *έως και 23/5/2025*), το Κύπελλο Ελλάδος ανδρών **12** φορές, έχοντας επιτύχει **9** φορές αήττητα νταμπλ τίτλων και **11** φορές το Πρωτάθλημα Κέντρου (Αθηνών-Πειραιώς). Όσον αφορά το Πρωτάθλημα Ελλάδος, ο Εθνικός κατέχει το ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων με **18** (1953-1970) και το δεύτερο μεγαλύτερο με **14** (1972-1985), το ρεκόρ αήττητων πρωταθλημάτων με **29** (τα **11** συνεχόμενα αποτελούν ρεκόρ)  το ρεκόρ πρωταθλημάτων μόνο με νίκες (**19**), το ρεκόρ συνεχόμενων πρωταθλημάτων μόνο με νίκες (**10**). Ο Εθνικός κατέχει και το ρεκόρ συνεχόμενων ημερολογιακών ετών χωρίς ήττα σε αγώνα εντός συνόρων. *Συγκεκριμένα από την ήττα του με 2–1 από τον [[Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (υδατοσφαίριση ανδρών)|Ολυμπιακό]] στις 21/9/1951, η επόμενη ήττα του ήρθε ξανά από τον συμπολίτη ΟΣΦΠ (ήττα 5–4)*', 13 χρόνια παρά έναν μήνα μετά**, στις 7/8/1964**,** μετά από 115 αήττητους εγχώριους αγώνες και **4.703** ημέρες''. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το Κύπελλο Ελλάδος διεκόπη το 1958 και επανεκκίνησε το 1984. Τα ρεκόρ αυτά του έχουν προσδώσει τον τίτλο του «Αυτοκράτορα». 

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο Εθνικός ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που μετείχε στους **«8»** και τους **«4» του** [[Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης υδατοσφαίρισης ανδρών|Κυπέλλου Πρωταθλητριών]]. Το [[:it:LEN_European_Cup_1966-1967|1966–67]] έφτασε στην ημιτελική φάση (οκτώ ομάδες σε δύο ομίλους των τεσσάρων) ενώ το [[:it:LEN_European_Cup_1980-1981|1980–81]], αγωνίστηκε στην τελική φάση (όμιλος τεσσάρων ομάδων) του [[Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης υδατοσφαίρισης ανδρών|Κυπέλλου Πρωταθλητριών]] στο [[Ντούμπροβνικ|Ντουμπρόβνικ]] της [[Γιουγκοσλαβία|Γιουγκοσλαβίας]]. Επίσης, πέραν του 1966–67, μετρά άλλες οκτώ συμμετοχές στους «8» της διοργάνωσης. 

Μεγαλύτερη προσωπικότητα στην ιστορία του τμήματος, αποτελεί ο κολυμβητής, υδατοσφαιριστής, προπονητής και μετέπειτα πρόεδρος του Ομίλου, ο ''“Πατριάρχης της Ελληνικής Υδατοσφαίρισης”'', [[Ανδρέας Γαρύφαλλος]].

== Ιστορία ==
[[Αρχείο:ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΣΗΜΑ ΕΘΝΙΚΟΥ.png|αριστερά|μικρογραφία|148x148εσ|Επετειακό σήμα Εθνικού για τα 100 χρόνια ζωής του σωματείου]]
=== Προπολεμική περίοδος και πρώτα μεταπολεμικά χρόνια (1925–1947) ===
[[Αρχείο:Ethnikos Water Polo Champions 1925 Greece.jpg|200px|thumb|left|Πρωταθλητής στο πόλο το 1926]]
Το πρώτο πρωτάθλημα του συλλόγου κατακτήθηκε το [[Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1926|1926]] υπό τον [[Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων|ΣΕΓΑΣ]] με τον Εθνικό να το κατακτά αήττητος με τέσσερις νίκες σε ισάριθμα ματς κόντρα στον Ν.Ο. Καστέλλας, [[Ηρακλής Θεσσαλονίκης (υδατοσφαίριση)|Ηρακλή Θεσσαλονίκης]], [[Άρης Θεσσαλονίκης (υδατοσφαίριση ανδρών)|Άρη Θεσσαλονίκης]] και [[Πανιώνιος (υδατοσφαίριση ανδρών)|Πανιώνιο Σμύρνης]].

Το [[Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1927|1927]] στις 31/07, ο Εθνικός ηττάται στον τελικό από τον Ολυμπιακό με 3–2 σε έναν αγώνα που έκανε ένσταση για εκπρόθεσμο γκολ του αντιπάλου του που οδήγησε στην παράταση του αγώνα. Ο διαιτητής ακύρωσε την αναμέτρηση καθώς οι χρονομέτρες είχαν προσπαθήσει να τον ενημερώσουν για το τέλος του αγώνα (μάλιστα τότε το σκορ ήταν 2–1 υπέρ του Εθνικού). Ορίζεται επαναληπτικός αγώνας για τις 03/08 αλλά δεν διεξάγεται ποτέ. Μετά από μέρες και συνεδριάσεις του αθλητικού τμήματος του ΣΕΓΑΣ με τις δύο ομάδες, ορίζεται να γίνει επαναληπτικός αγώνας στις 16/08. Τελικά ούτε ο αγώνας αυτός θα πραγματοποιηθεί αφού ο Ολυμπιακός εμμένει στην άποψη του πως κέρδισε τον αγώνα άρα πρέπει να ανακηρυχθεί πρωταθλητής ενώ η πλευρά του Εθνικού εφόσον δεν της δίνεται ο τίτλος μιας και θεωρεί ότι ο αγώνας είχε λήξει πριν ισοφαρίσει ο Ολυμπιακός, δέχτηκε να παίξει αγώνα μπαράζ. Στις 16/08 πραγματοποιείται συμβούλιο, όπου το Δ.Σ. του ΣΕΓΑΣ ακυρώνοντας την απόφαση του διαιτητή για ακύρωση του αγώνα στις 31/07, 3–2, ανακηρύσσει χωρίς αγώνα μπαράζ πρωταθλητή τον Ολυμπιακό στηριζόμενη στον αρχικό αγώνα.

Το πρώτο πρωτάθλημα μετά την ίδρυση της [[Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας|Κ.Ο.Ε.]] ήρθε το [[Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1931|1931]] με τον Εθνικό να το κατακτά και πάλι αήττητος νικώντας στον τελικό τον τότε τρεις συνεχόμενες φορές πρωταθλητή Άρη με **1–0**. Η ομάδα του 1931 αποτελούνταν από τους Πετρούτσο, Δέδε, Περδίκη, Μαυρογεώργο, Μακρή, Στεφόπουλο, Χατζηγεωργίου. Κορυφαίος παίκτης της ομάδας υπήρξε ο Πετρούτσος, από τους κορυφαίους προπολεμικούς κολυμβητές μαζί με τον Ζωγράφο του Άρη και τον Προβατόπουλο του Ολυμπιακού. Ο Εθνικός στην πορεία του προς τον τελικό κέρδισε τον Π.Α.Ο.Κ. (**6–0**), τον Ηρακλή Θεσ. (**3–1**) και την Πάτρα στον ημιτελικό (**3–0**).

Το [[Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1932|1932]], ο Εθνικός δεν θα μπορέσει να υπερασπιστεί τον τίτλο του αφού η ομοσπονδία θα αποβάλλει τον Εθνικό και τον Ολυμπιακό από το πρωτάθλημα λόγω μεγάλων επεισοδίων στο μεταξύ τους αγώνα.

Το [[Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1933|1933]] και το [[Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1934|1934]] θα χάσει τον τίτλο στον τελικό από τον Ολυμπιακό (**4–2** και τις δύο χρονιές) ενώ το [[Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1935|1935]] δεν θα μετάσχει στους αγώνες στη Μυτιλήνη λόγω τιμωρίας του από την ΕΚΟΦ για την μη διεξαγωγή του μπαράζ με τον Ολυμπιακό για το τελικό εισιτήριο.

Το [[Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1936|1936]] και το [[Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1938|1938]] θα χάσει από τον Ολυμπιακό και θα αποκλειστεί από τη συνέχεια (τότε το πρωτάθλημα ήταν νοκ άουτ).

Το [[Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1937|1937]] θα βγει ξανά δεύτερος χάνοντας **3–2** με ανατροπή στον τελικό από τον Ν.Ο. Πατρών Ο Εθνικός προηγούνταν στο ημίχρονο με **1–0**. 

Το [[Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1940|1940]] θα ηττηθεί από τον Κ.Ο. Πειραιά **(1–0)** στον πρώτο αγώνα και θα αποκλειστεί.  

Τα έτη [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1945|1945]] και [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1946|1946]] θα καταταγεί τρίτος. Το μεν 1945 θα αποκλειστεί έπειτα από την ήττα του **(4–1)** από τον Ολυμπιακό ενώ το 1946 θα χάσει με **4–2** από τον Ολυμπιακό και **3–2** από τη πρωταθλήτρια Πάτρα.

=== Τρίτο πρωτάθλημα, εποχή Ανδρέα Γαρύφαλλου και δυναστεία (1948–1990) ===

==== Εποχή Ανδρέα Γαρύφαλλου, 13 χρόνια χωρίς ήττα στην Ελλάδα, 18 συνεχόμενα πρωταθλήματα και συμμετοχή στις «8 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης» (1948–1970) ====
Το τρίτο πρωτάθλημα ήρθε 17 χρόνια μετά το δεύτερο, το [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1948|1948]], με τον Εθνικό να το κατακτά αήττητος (νίκες επί Πάτρας (**5–0**), Άρη (**1–0**), Ολυμπιακού (**5–1**), Ν.Α.Ο. Κέρκυρας (**5–0**), Ν.Ο. Χαλκίδας (**7–2**) και ισοπαλία κόντρα στον Ν.Ο. Μυτιλήνης, **2–2**). Προπονητής της ομάδας ήταν ο Τάκης Σακελλαρίου ο οποίος έπαιξε ένα μοντέρνο και γρήγορο πόλο σε αντίθεση με τους Ολυμπιακό και Ν.Ο. Πατρών που έπαιζαν ένα πιο σκληρό και στατικό πόλο. 

Το [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1949|1949]], ο Εθνικός θα χάσει το πρωτάθλημα εξαιτίας μιας ισοπαλίας με το Παλαιό Φάληρο και της ήττας του από τον Ολυμπιακό με **3–1** σε έναν αγώνα όπου έπαιξε χωρίς το μεγάλο όπλο του, τον [[Ανδρέας Γαρύφαλλος|Ανδρέα Γαρύφαλλο]] λόγω τραυματισμού.

Το [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1950|1950]] θα χάσει από Πάτρα και Ολυμπιακό τερματίζοντας τρίτος. 
[[Αρχείο:Λάβαρο Εθνικού Πειραιώς, τμήμα υδατοσφαίρισης.jpg|μικρογραφία|269x269εσ|Λάβαρο τμήματος υδατοσφαίρισης Εθνικού Πειραιώς όπως υπάρχει στα γραφεία του σωματείου, στην Καστέλλα]]
Το [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1952|1951]] θα χάσει τον τίτλο εξαιτίας της ήττας του από τον Ολυμπιακό με **2–1** ενώ το [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1952|1952]] βρέθηκε πολύ κοντά στον τίτλο αλλά η νίκη του Ολυμπιακού με **3–2** επί της Πάτρας σε συνδυασμό με την ισοπαλία του Εθνικού με τους Πατρινούς (**2–2**) και την «αυτοκτονία» του Εθνικού στον αγώνα με τον συντοπίτη του (**3–3**) ενώ προηγούνταν στο ημίχρονο με **2–0**, θα οδηγήσει τον τίτλο στους «ερυθρόλευκους».

[[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1953|Την επόμενη περίοδο]] ο Εθνικός θα κατακτήσει αήττητος το πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια, πετυχαίνοντας 4 νίκες και 1 ισοπαλία σε 5 παιχνίδια (3–3 με το Π. Φάληρο, νίκη επί της Μυτιλήνης, νίκη **10–1** επί του Αχιλλέα Πατρών, **10–3** επί του Άρη και **5–1** επί του Ολυμπιακού στις 18/9/1953 μπροστά σε κοινό 5.000 θεατών στο ολυμπιακό κολυμβητήριο του Ζαππείου). 

Το 1953 ξεκίνησε η κυριαρχία του Εθνικού, μία από τις μεγαλύτερες αν όχι η μεγαλύτερη στα ομαδικά αθλήματα. Έχει το απόλυτο σερί πρωταθλημάτων από το 1953 ως το 1970 (**18 συνεχόμενα και εκ των οποίων 16 αήττητα**) και το δεύτερο μεγαλύτερο από το 1972 ως το 1985 (**14 συνεχόμενα εκ των οποίων 9 αήττητα**), ρεκόρ εντυπωσιακά και ακατάρριπτα μέχρι σήμερα. Από το 1953 μέχρι και το 1963, ο Εθνικός κατέκτησε **11 συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα**, ένα ρεκόρ που δεν έχει συμβεί σε άλλο ομαδικό άθλημα. Την περίοδο 1953 έως 1958 κατέκτησε έξι συνεχόμενα κύπελλα προτού διακοπεί ο θεσμός.

Την ίδια περίοδο πέτυχε έξι από τα οκτώ σερί αήττητα νταμπλ, γεγονός που αποτελεί ρεκόρ μέχρι σήμερα. Στους τρεις από τους έξι τελικούς κέρδισε τον Ολυμπιακό ενώ στους άλλους κέρδισε τον Άρη, τον Ν.Ο. Πατρών ενώ στον έναν υπήρξε τελική φάση με όμιλο τεσσάρων ομάδων. Οι τελικοί του [[Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1953|1953]] και του [[Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1957|1957]] κόντρα στον Ολυμπιακό κρίθηκαν στην παράταση ενώ το [[Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1954|1954]] ο Εθνικός τον κέρδισε με το αναπάντεχο **12–0** παρόλο που ήταν κουρασμένος παίζοντας ημιτελικό σε αντίθεση με τον αντίπαλό του. Επίσης η δυναμικότητα των δύο ομάδων δεν δικαιολογούσε τόσο μεγάλη νίκη για το πόλο της εποχής (τότε η χρονική διάρκεια των αγώνων ήταν δύο δεκάλεπτα ημίχρονα). Ο τελικός του 1953 έχει μείνει στην ιστορία καθώς στη νίκη του Εθνικού με **5–4** επί του αιώνιου αντιπάλου του, ο Γαρύφαλλος είχε πετύχει και τα πέντε γκολ σε έναν τελικό που τελείωσε μετά από τρεις παρατάσεις και συνολικά 38 αγωνιστικά λεπτά. Το 1955 σε έναν τελικό όπου υπήρξαν επεισόδια μεταξύ παικτών, ο Άρης, που τότε ήταν ομάδα β' κατηγορίας, αποχώρησε έπειτα από 2 λεπτά με τον Εθνικό να κατακτά το κύπελλο με σκορ **1–0**, το [[Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1956|1956]] επικράτησε ισάριθμες νίκες σε όμιλο τελικής φάσης που μετείχαν οι Πάτρα **(4–3)**, Π. Φάληρο **(6–3)** και Άρης **(6–1)** ενώ στο τελευταίο κύπελλο πριν τη διακοπή του θεσμού, νικά στον τελικό τον Ν.Ο. Πατρών με **5–2**. 

Κατά τη δεκαετία του '50 ξεκίνησε ένα μεγάλο αήττητο σερί σε αγώνες εντός Ελλάδος, που κράτησε για 13 ολόκληρα χρόνια, κάτι που αποτελεί ρεκόρ μέχρι σήμερα. Συγκεκριμένα, μετά την ήττα του με **2–1** στο πρωτάθλημα Ελλάδος από τον Ολυμπιακό στις [[21 Σεπτεμβρίου]] του [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1951|1951]], ηττήθηκε ξανά από τον ίδιο αντίπαλο στις [[7 Αυγούστου]] του [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1964|1964]] με **5–4** για την ίδια διοργάνωση. Ενδιάμεσα παρέμεινε αήττητος σε **115** αγώνες, όπου κέρδισε τους **110** ενώ **5** έληξαν ισόπαλοι. Η τελευταία ισοπαλία σημειώθηκε σε αγώνα με τον Ολυμπιακό στις [[19 Αυγούστου|19 Σεπτεμβρίου]] του [[1960]].

Οι 115 συνεχόμενοι αήττητοι αγώνες στην Ελλάδα ήταν:

Η ομάδα αυτή αποτελούνταν από τους [[Ανδρέας Γαρύφαλλος|Ανδρέα Γαρύφαλλο]], Πέτρο Καλφαμανώλη, Μίμη Γεωργιάδη, [[Γιάννης Θυμαράς|Γιάννη Θυμαρά]], [[Μανώλης Πατλάκας|Μανώλη Πατλάκα]], Δημήτρη Κουράντη, Νίκο Λεκάκη, Καλομοίρη, Λεωνίδα Ανδρεάδη, [[Πέτρος Χατζηκυριακάκης|Πέτρο Χατζηκυριακάκη]], [[Παναγιώτης Χατζηκυριακάκης|Παναγιώτη Χατζηκυριακάκη]], Παναγιώτη Τακούση.

Το [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1965|1965]], [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1966|1966]] και [[Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1967|1967]] θα κατακτήσει το πρωτάθλημα δίχως ήττα. Το 1966 θα κάνει το απόλυτο με 10 νίκες σε 10 αγώνες, το 1965 9 νίκες και μια ισοπαλία με τον ΟΣΦΠ (0–0) ενώ το 1967 θα κάνει 4 νίκες και 2 ισοπαλίες (3–3 με ΟΣΦΠ και ΠΑΟ) σε 6 αγώνες.

Στις 7/8/1968, ακριβώς τέσσερα χρόνια και 34 συνεχόμενους αήττητους αγώνες μετά την τελευταία του ήττα στην Ελλάδα, χάνει ξανά από τον Ολυμπιακό στον πρώτο γύρο **(7–6)** αλλά τον κερδίζει στον δεύτερο **(7–5, με πέντε τέρματα του Γαρύφαλλου)** ώστε να κατακτήσει το πρωτάθλημα στην καλύτερη διαφορά τερμάτων. Το πρωτάθλημα θα κρινόταν στους αγώνες των δύο πειραϊκών ομάδων με τον ΝΟΠ στον δεύτερο γύρο. Ο ΟΣΦΠ θα νικήσει δύσκολα 9–7 ενώ ο Εθνικός θα επικρατήσει με 11–3. Στον πρώτο γύρο ο ΟΣΦΠ είχε επικρατήσει της Πάτρας με 3–2 ενώ ο Εθνικός με 5–4. Μάλιστα εκείνη τη σεζόν ο ΠΑΟ θα αποχωρήσει από το πρωτάθλημα στον δεύτερο γύρο και θα χάσει από ΟΣΦΠ και Εθνικό με 5–0 στα χαρτιά. Οι αγώνες του πρώτου γύρου είχαν πραγματοποιηθεί με τον ΟΣΦΠ να επικρατεί του ΠΑΟ με 10–3 και ο Εθνικός με 6–0. Στον δεύτερο γύρο ο Εθνικός θα συντρίψει τον ΠΑΟ με 16–0 αλλά θα κατοχυρωθεί η νίκη του ως 5–0 στα χαρτιά (το ίδιο θα συμβεί και με τη νίκη του ΟΣΦΠ επί του ΠΑΟ). Στο τέλος του πρωταθλήματος, ο Ανδρέας Γαρύφαλλος αποσύρεται από υδατοσφαιριστής και συνεχίζει το έργο του στην ελληνική υδατοσφαίριση από το πόστο του προπονητή.

Στο πρωτάθλημα του [[Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1969|1969]], σύμφωνα με τον τύπο της εποχής, ο τελικός μεταξύ Ολυμπιακού και Εθνικού δεν έγινε ποτέ διότι ο Ολυμπιακός δεν αγωνίστηκε εξαιτίας του θανάτου του προέδρου του Κώστα Μπουζάκη. Οι δύο ομάδες συμφώνησαν και αναδείχθηκαν «συμπρωταθληταί» (είχαν τέσσερις νίκες σε πέντε αγώνες ενώ το μεταξύ τους ντέρμπι έληξε 2–2), ενώ στη συνέχεια έγινε κλήρωση μεταξύ των δύο για τον καθορισμό της ομάδας που θα αγωνιζόταν στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, ο οποίος τελικά ήταν ο Ολυμπιακός.

Το [[Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1970|1970]] θα κατακτήσει το πρωτάθλημα αήττητος μόνο μια ισοπαλία με τον ΟΣΦΠ στον πρώτο γύρο. Αυτό ήταν το 18ο σερί πρωτάθλημα και τελευταίο προτού διακόψει το σερί ο Ολυμπιακός. Από το 1953 έως το 1970 το ρεκόρ σε αγώνες πρωταθλήματος ήταν **115 νίκες**, **6 ισοπαλίες και 2 ήττες**.

==== Κορύφωση της αντιπαλότητας με τον ΟΣΦΠ (1971–1979) ====
Το [[Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1971|1971]], η ομάδα θα χάσει τον τίτλο για πρώτη φορά από το 1952 εξαιτίας της ήττας από τον Ολυμπιακό στο δεύτερο αγώνα μπαράζ **(2–1)**. Παρόλα αυτά θα συνεχίσει ένα νέο σερί πρωταθλημάτων από το [[Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1972|1972]] μέχρι και το 1985. Στο διάστημα αυτό θα κερδίσει αήττητος τα πρωταθλήματα του [[Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1974|1974]], [[Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1975|1975]], [[Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1976|1976]] και [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1979|1979]]. Μάλιστα έχτισε ένα νέο σερί σχεδόν τεσσάρων ετών χωρίς ήττα αφού από την **15/7/1973** έως και την ήττα του στις **5/6/1977**, έμεινε αήττητος σε 47 συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος. 

Μάλιστα από τις [[28 Ιουλίου]] [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1978|1978]] και την ήττα **5–4** από τον ΟΣΦΠ μέχρι την ήττα του στις [[5 Ιουνίου]] του [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1989-1990|1990]] με **10–9** ξανά από τον ΟΣΦΠ, ο Εθνικός ήταν αήττητος απέναντι στον συμπολίτη Ολυμπιακό σε **29** συνεχόμενους αγώνες (πρωταθλήματος και κυπέλλου, τελευταία ισοπαλία να έρχεται στις [[26 Μαΐου]] του [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1979|1979]], 4–4) ενώ την [[1 Σεπτεμβρίου]] του 1982 κέρδισε στο πλαίσιο του δεύτερου γύρου του πρωταθλήματος τον Ολυμπιακό με **13–0** (σε 28 αγωνιστικά λεπτά) στο κολυμβητήριο της Νίκαιας ενώ στον [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1985|πρώτο γύρο του 1985]] και στον [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1986|δεύτερο του 1986]], θα επικρατήσει με το ευρύ **17–6**.  Από το **1950** μέχρι και το **1990** σε διάστημα **41** χρόνων, ο Εθνικός έχασε από τον Ολυμπιακό **11** φορές (1950, 1951, 1964, 1968, 1971 δύο φορές, 1972, 1973, 1977, 1978, 1990) ενώ γενικά στο ίδιο διάστημα γνώρισε άλλες **14** ήττες πρωταθλήματος από τους υπόλοιπους αντιπάλους (6 από τη [[ΝΟ Βουλιαγμένης (υδατοσφαίριση ανδρών)|Βουλιαγμένη]], 5 από τη [[ΑΝΟ Γλυφάδας (υδατοσφαίριση ανδρών)|Γλυφάδα]], 1 από την [[Ν.Ο. Πατρών|Πάτρα]], 1 από τη [[Ναυτικός Όμιλος Χίου|Χίο]] και 1 από τον [[Ηρακλής Θεσσαλονίκης (υδατοσφαίριση)|Ηρακλή Θεσσαλονίκης]]).   

==== Κυρίαρχη δεκαετία, πρώτη ελληνική ομάδα σε τελική φάση Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1980–1989) ====
Τη δεκαετία του '80, ο Εθνικός είχε ως αντίπαλο δέος τον Α.Ν.Ο. Γλυφάδας αφού ο Ολυμπιακός είχε χάσει τη δυναμική των προηγούμενων δεκαετιών. 

Στο πρωτάθλημα του [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1980|1980]], το τελευταίο με χρονική διάρκεια 20 λεπτών, ο Εθνικός θα σπάσει κάθε ρεκόρ παραγωγικότητας από άλλη αντίστοιχη περίοδο. Θα σκοράρει 203 τέρματα και θα δεχθεί 34 τέρματα πετυχαίνοντας 17 νίκες σε 18 αγώνες και γνωρίζοντας την ήττα μόνο από τη Γλυφάδα που ήταν η πρώτη ήττα του από ομάδα πλην του Ολυμπιακού από το 1950 όταν και η Πάτρα τον κέρδισε. Επίσης είχε από το [[Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1967|1967]] να μην κερδίσει αγώνα με ομάδα άλλη του Ολυμπιακού (3–3 με Παναθηναϊκό). Επίσης είχε **4** αγώνες στους οποίους δε δέχθηκε τέρμα (Εθνικός **11–0** Βόλος, Εθνικός **7–0** Παναθηναϊκός, Εθνικός **13–0** Χίος, Εθνικός **12–0** Μυτιλήνη) και άλλους **8** που δέχθηκε μόνο 1 γκολ (Εθνικός **5–1** Γλυφάδα, Εθνικός **10–1** Καλαμάκι, Εθνικός **15–1** Πάτρα, Εθνικός **12–1** Παλαιό Φάληρο, Εθνικός **14–1** Μυτιλήνη, Εθνικός **13–1** Καλαμάκι, Εθνικός **18–1** Παλαιό Φάληρο, Εθνικός **15–1** Πάτρα), δείγμα της φοβερής αμυντικής λειτουργίας και του τερματοφύλακα, [[Δημήτρης Κώνστας (διεθνής υδατοσφαιριστής)|Δημήτρη Κώνστα]]. Το φθινόπωρο του 1980 θα καταφέρει να προκριθεί έπειτα από δύο προκριματικούς ομίλους στην τελική φάση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Στην πρώτη προκριματική φάση που διεξήχθη στο Ζάππειο (διοργανωτής ο Εθνικός), η πειραϊκή ομάδα προκρίθηκε μαζί με την εν ενεργεία πρωταθλήτρια Ευρώπης, Βάσας (4–4, 26/10/1980) του Τάμας Φάραγκο (κορυφαίου πολίστα όλων των εποχών) αποκλείοντας την πρωταθλήτρια Σοβ. Ένωσης, MGU Μόσχας (5–4, 25/10/1980). Στη συνέχεια στη φάση των «8», μετέβη στο Βερολίνο όπου μαζί με τη διοργανώτρια του ομίλου, [[Σπάνταου 04|Σπάνταου]], προκρίθηκε στη τελική φάση του [[Ντούμπροβνικ|Ντουμπρόβνικ]]. Στο Βερολίνο ο Εθνικός επικράτησε της ολλανδικής Ντε Ρόμπεν (6–4) και ΣΚΚ Στοκχόλμης (12–4) γνωρίζοντας την ήττα από τη Σπάνταου με 5–4. 

===== Κύπελλο Πρωταθλητριών 1980–81 =====

Το [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1981|1981]] την πρώτη χρονιά που αυξήθηκε η χρονική διάρκεια των αγώνων από 20 σε 28 λεπτά (τέσσερις επτάλεπτες περίοδοι, αντί για τέσσερα πεντάλεπτα που ίσχυαν), ο Εθνικός θα διασύρει τους περισσότερους αντιπάλους του με εξαίρεση τη Γλυφάδα. Ενδεικτικές είναι οι νίκες με **11–3** και **11–5** επί του Ολυμπιακού, **13–3** και **12–4** του Παναθηναϊκού, **20–4** και **19–5** επί της Πάτρας, **21–0** και **13–1** του Παλαιού Φαλήρου, **22–1** και **15–4** της Χίου, **19–2** και **23–0** της Βουλιαγμένης, το Βόλο με **17–5** και **20–3**, τον Ε.Ν.Ο. Αιγυπτιωτών με **14–1** και **17–4** έχοντας 16,06 τέρματα μέσο όρο ανά αγώνα (υψηλότερη επίδοση του όλων των εποχών). Το [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1982|1982]] επικρατεί τη Γλυφάδας με **9–5** και **10–7**, του Ολυμπιακού με **9–2** και **13–0**, της Πάτρας με **20–2** και **16–6**, της Βουλιαγμένης με **15–3** και **15–7**, του Παναθηναϊκού με **14–7** και **9–4**, του ΠΑΟΚ με **17–5** και **16–4**, του Βόλου με **22–4** και **19–7,** της Κέρκυρας με **19–4** και της Χίου με **14–6** και **15–7**. 

Μέσα στη δεκαετία του '80, ο Εθνικός κατάφερε να παραμείνει αήττητος στα πλαίσια του [[Ελληνικό πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης αντρών|πρωταθλήματος Ελλάδας]] για σχεδόν έξι χρόνια και 101 συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος ενώ συμπεριλαμβανομένων και αγώνων κυπέλλου των περιόδων [[Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1984|1984]], [[Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1985|1985]], σε σύνολο **110** αγώνων. Συγκεκριμένα μετά την ήττα του την προτελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος του 1980 από τη Γλυφάδα με **3–5** στις [[27 Σεπτεμβρίου]] του [[1980]], ηττήθηκε ξανά στις [[10 Μαΐου]] του [[1986]] από τη Βουλιαγμένη με **7–8** σε ένα παιχνίδι που ο Εθνικός κατέθεσε ένσταση για εκπρόθεσμο γκολ της Βουλιαγμένης. Ενδιάμεσα κατέκτησε 5 συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα ([[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1981|1981]], [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1982|1982]], [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1983|1983]], [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1984|1984]] και [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1985|1985]]) και δύο κύπελλα (1984, 1985) στην επανεκκίνηση του θεσμού, ενώ από τους **110** συνεχόμενους αγώνες χωρίς ήττα κέρδισε στους **109** και έφερε μία ισοπαλία. Από τις **109** νίκες σε πρωτάθλημα και κύπελλο, οι **91** ήταν συνεχόμενες, καθώς μετά την ήττα του από τη Γλυφάδα το [[Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1980|1980]] ο επόμενος αγώνας στον οποίο δεν αναδείχθηκε νικητής ήταν η ισοπαλία **6–6** εναντίον της ίδιας ομάδας στις [[24 Αυγούστου]] του [[1985]].  

Η ήττα αυτή του 1986 από τη Βουλιαγμένη του στέρησε και τον τίτλο για πρώτη φορά μετά από 14 χρόνια, και σήμανε το τέλος της χρυσής εποχής του «αυτοκράτορα», καθώς έκτοτε έχει κατακτήσει μόλις τρία πρωταθλήματα ([[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1987-1988|1988]], [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1993-1994|1994]], [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2005-2006|2006]]) και τέσσερα κύπελλα (1988, 1991, 2000, 2005). Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1986-1987|1986–87]] έχουν φύγει όλοι οι έμπειροι παίκτες  της προηγούμενης δεκαετίας και αγωνίζεται με τους νεοαποκτηθείς Σαμαρτζίδη, Καϊάφα, Πάτρα ενώ ο Αρώνης όπως και το 1986 θα αγωνιστεί σε επιλεγμένα παιχνίδια λόγω υποχρεώσεων με τις σπουδές του στις ΗΠΑ. Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1987-1988|1987–88]] ήρθε το τελευταίο αήττητο πρωτάθλημα με τον Εθνικό να κυριαρχεί επί της Γλυφάδας παίρνοντας την πρώτη θέση στην κανονική διάρκεια και άρα το πλεονέκτημα έδρας στους τελικούς. Τελικά θα χρειαστεί μονάχα ένας αγώνας για να φτάσει ο Εθνικός στο όριο των πέντε πόντων ,με τον Εθνικό να κερδίζει τον τελικό και με συνδυασμό την νίκη και την ισοπαλία του από την κανονική διάρκεια κόντρα στη Γλυφάδα να παίρνει σχετικά άνετα τον τίτλο. Την επομένη από την κατάκτηση του πρωταθλήματος, κερδίζει και το κύπελλο στο Ιλίσιο κολυμβητήριο κόντρα στη Βουλιαγμένη χάρη σε μια μεγάλη εμφάνιση του αειθαλή Αρώνη που όμως στο τέλος της χρονιάς αποχωρεί αλλάζοντας ομάδα αλλά όχι πόλη.  

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1988-1989|1988–89]] παρά το γεγονός ότι τερμάτισε πρώτος στην καν. διάρκεια (σε ισοβαθμία με τη Γλυφάδα), θα χάσει στον πρώτο τελικό από τη Γλυφάδα στην έδρα του και έτσι θα «αυτοκτονήσει» όπως το 1986.

Χαρακτηριστικό της δυναστείας του Εθνικού αποτελεί το γεγονός ότι μέχρι το 2008, ο Εθνικός ήταν η ομάδα με τα περισσότερα πρωταθλήματα Ελλάδος σε ένα ομαδικό άθλημα στην Ελλάδα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, πόλο, βόλεϊ. χάντμπολ).

Οι 101 αήττητοι αγώνες (100–1–0) πρωταθλήματος Ελλάδος (τέρματα 1.423–533) ήταν με αλφαβητική σειρά αντίπαλης ομάδας:

Ο αγώνας με το Βόλο το 1985 έληξε 5–0 υπέρ του Εθνικού άνευ αγώνα. Μεγαλύτερη νίκη ήταν οι νίκες επί του Άρη Νίκαιας με 29–6, κολυμβητήριο Νίκαιας στις [[30 Μαρτίου]] [[1985]] (τότε ρεκόρ παραγωγικότητας τα 29 γκολ) και επί της Βουλιαγμένης στις [[24 Ιουνίου]] [[1981]] με 23–0 στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο Ζαππείου. Τα 29 γκολ απέναντι στον Άρη Νίκαιας ήταν μέχρι τη σεζόν 2012–13 (ΝΟΠ 4–31 ΠΑΟ) η μεγαλύτερη παραγωγικότητα σε αγώνα πόλο.
=== Μεταβατική περίοδος, 11ο κύπελλο, 37ο πρωτάθλημα, χαμός Σαμαρτζίδη, διετία κρίσης ('97–'98) και κυπελλούχος στη Νίκαια (1990–2002) ===
Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1989-1990|1989–90]] ο Εθνικός θα προβληματίσει στην κανονική διάρκεια και παρά το γεγονός ότι τερματίζει δεύτερος όπως και το 1987, θα χάσει ήδη τρεις φορές (από Γλυφάδα, Χίο και Ολυμπιακό). Στην πρώτη φάση των πλέι-οφ θα χάσει από τον Ηρακλή (που έπαιξε πλέι-άουτ) μέσα στον Πειραιά αλλά θα πάρει την πρόκριση για τα ημιτελικά όπου παρά το γεγονός ότι είχε κερδίσει δύο φορές τη Βουλιαγμένη στην καν. διάρκεια, δεν θα μπορέσει να πάρει την ισοπαλία για να προκριθεί στους τελικούς και έτσι θα χάσει τρία συνεχόμενα παιχνίδια (τα δύο ως γηπεδούχος) από την ομάδα του Λαιμού και για πρώτη φορά από το 1951 θα τερματίσει τρίτος.  

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1990-1991|1990–91]], ο Εθνικός θα επιστρέψει σε τίτλο κατακτώντας ως αουτσάιντερ το κύπελλο επικρατώντας του ΑΝΟΓ με **10–7** που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ ενώ στο πρωτάθλημα κατετάγη τέταρτος (καν. διάρκεια και φάιναλ φορ) πίσω από [[ΝΟ Βουλιαγμένης (υδατοσφαίριση ανδρών)|ΝΟΒ]], [[ΑΝΟ Γλυφάδας (υδατοσφαίριση ανδρών)|ΑΝΟΓ]] και [[Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (υδατοσφαίριση ανδρών)|ΟΣΦΠ]]. 

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1991-1992|1991–92]] θα τερματίσει δεύτερος πίσω από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό σε μια σεζόν που ο Εθνικός δεν ξεκίνησε καλά αλλά βρήκε τα πατήματά του προς το τέλος της περιόδου και ειδικά στη φάση του φάιναλ φορ που μετείχαν οι τέσσερις καλύτερες ομάδες. Κέρδισε στην τελική φάση δις τη Βουλιαγμένη και μια φορά τον Ολυμπιακό.

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1992-1993|1992–93]] θα τερματίσει τρίτος σε κανονική διάρκεια και τελική φάση μη μπορώντας όμως να διεκδικήσει το πρωτάθλημα από τους Ολυμπιακό και Βουλιαγμένη που ήταν ανώτερες.

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1993-1994|1993–94]], ο Εθνικός με προπονητή τον Λίνο Ρεπέτο για λίγο στην αρχή και τον [[Κυριάκος Ιωσηφίδης|Κυριάκο Ιωσηφίδη]] σχεδόν σε όλη τη σεζόν, κατέκτησε την πρώτη θέση στη κανονική περίοδο με απολογισμό 17 νίκες. 4 ισοπαλίες και 1 ήττα κάνοντας την καλύτερη κανονική περίοδο από το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1988-1989|1988–89]]. Στα πλέυ-οφς αντιμετωπίζει στην προημιτελική φάση τον Ηρακλή και τον κερδίζει με **2–0** νίκες, στην ημιτελική φάση τον [[Ν.Ο. Πατρών]] που τον αποκλείει με **2–0** νίκες (**15–6** στην Πάτρα, **9–6** στον Πειραιά) και έπειτα αντιμετωπίζει με πλεονέκτημα έδρας τον [[Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (υδατοσφαίριση ανδρών)|Ολυμπιακό]]. Στους αγώνες κανονικής περιόδου, ο Εθνικός είχε επικρατήσει στον πρώτο γύρο ενώ στον δεύτερο το ντέρμπι είχε λήξει ισόπαλο. Στον πρώτο επεισοδιακό αγώνα που αποβλήθηκαν οκτώ παίκτες, ο Εθνικός κερδίζει με **11–10** χάρη σε ένα γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα από τον [[Μανούσος Βιζυράκης|Μανούσο Βιζυράκη]]. Στον δεύτερο αγώνα ο Ολυμπιακός ισοφαρίζει τη σειρά (10–9) και στέλνει τη σειρά και τον τίτλο σε τρίτο και τελευταίο παιχνίδι. Εκεί ο Εθνικός προηγείται με 6–4 αλλά ο Ολυμπιακός αντέδρασε και έστειλε τον τελικό στην παράταση ενώ είχε δοκάρι τρία δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του αγώνα (8–8 καν. διάρκεια). Στην παράταση ο Ολυμπιακός θα σκοράρει με το Βλάχο και θα βρεθεί πολύ κοντά στον τίτλο αλλά 13 δευτερόλεπτα πριν λήξει η παράταση, ο [[Νώντας Σαμαρτζίδης|Σαμαρτζίδης]] ευστοχεί σε πέναλτι και έτσι ο τελικός πηγαίνει στα πέναλτι. Ο Βολτυράκης των «ερυθρόλευκων» θα αποκρούσει δύο πέναλτι αλλά ο Πάτρας των «κυανόλευκων» τρία με ένα του Ολυμπιακού να βρίσκει στο δοκάρι. Ο Σαμαρτζίδης σκοράρει το τελευταίο πέναλτι της ομάδας του και δίνει το πρωτάθλημα δύο χρόνια πριν γίνει το μοιραίο δυστύχημα και χάσει τη ζωή του.

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1994-1995|1994–95]] ο Εθνικός τερματίζει δεύτερος στην κανονική διάρκεια και φτάνει μέχρι τους τελικούς αποκλείοντας [[Ναυτικός Όμιλος Χανίων|Χανιά]] και Γλυφάδα με **2–0** νίκες αλλά θα χάσει σε μια κλειστή σειρά τελικών το πρωτάθλημα από τον Ολυμπιακό. 

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1995-1996|1995–96]] κερδίζει την τέταρτη θέση στην κανονική περίοδο και αποκλείεται από τη Βουλιαγμένη στους ημιτελικούς του πρωταθλήματος αλλά μένει αήττητος κόντρα στον «αιώνιο» αντίπαλό του και μετέπειτα πρωταθλητή νικώντας με **9–8** (10/4/1996) και φέρνοντας ισοπαλία **10–10** (2/12/1995). Αυτή είναι η μοναδική φορά που πρωταθλήτρια ομάδα δεν κατάφερε να κερδίσει συγκεκριμένο αντίπαλο της κατά τη διάρκεια μιας περιόδου. Τον Μάιο ακολουθεί το μοιραίο γεγονός με τον πνιγμό του Σαμαρτζίδη το οποίο επηρέασε πολύ το σωματείο του Πειραιά.  

Τις περιόδους [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1996-1997|1996–97]] και [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1997-1998|1997–98]] ο Εθνικός θα αντιμετωπίσει εσωτερικά διοικητικά και οικονομικά προβλήματα με την ομάδα να κάνει τις χειρότερες χρονιές της μέχρι τότε. Έχουν αποχωρήσει οι Πάτρας, Καϊάφας, Μουστακαρίας και η ομάδα στηρίζεται πλέον στους Καλακώνα, Κουρτίδη ενώ εξελίσσει αναγκαστικά και τους νέους Κοκκινάκη, Σχίζα, Στελλάτο, Μπλάνη. Το 1998 τερματίζει τρεις βαθμούς πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Παρόλα αυτά το 1997 κατάφερε να δυσκολέψει πολύ την μετέπειτα πρωταθλήτρια Βουλιαγμένη χάνοντας στην πρώτη φάση των πλέιοφς με 2–1 νίκες ενώ η μία του ήττα ήρθε στην παράταση.  

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1998-1999|1998–99]] και το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1999-2000|1999–00]] εμφανίζεται ελαφρώς βελτιωμένος κερδίζοντας την έκτη και την πέμπτη θέση αντίστοιχα. Το [[Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 2000|2000]] η ομάδα του Εθνικού κατέκτησε το Κύπελλο στο φάιναλ φορ που διεξήχθη στη [[Νίκαια Αττικής|Νίκαια]] παρά το γεγονός ότι ήταν αουτσάιντερ. Με προπονητή τον 30χρονο τότε [[Γιώργος Μορφέσης|Γιώργο Μορφέση]], ο Εθνικός απέκλεισε τη Βουλιαγμένη στον ημιτελικό (**13–12** στην παράταση), ενώ στον τελικό επικράτησε του αιώνιου ΟΣΦΠ, που είχε για προπονητή το Γιουγκοσλάβο Στάμενιτς, με **12–11** στην παράταση. Είχε προηγηθεί νίκη του Εθνικού επί της Βουλιαγμένης στο πρωτάθλημα στις 16/2 όπου μπροστά σε 1.000 οπαδούς του ο Εθνικός επικράτησε με πρώτο σκόρερ τον Καλακώνα (4 γκολ) **14–11** του ΝΟΒ. Πρώτοι σκόρερ για τον Εθνικό ήταν οι [[Αμερικανοί|Αμερικανός]] [[Κρις Χάμπερτ|Χάμπερτ]] και [[Τάσος Σχίζας (υδατοσφαιριστής)|Σχίζας]] με τρία τέρματα ο καθένας. Ο Εθνικός είχε παρουσιαστεί βελτιωμένος στις αρχές του 2000 αλλά ήταν έκπληξη η επικράτηση επί των φαβορί ΝΟΒ και ΟΣΦΠ. 

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2000-2001|2000–01]] και το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2001-2002|2001–02]] κατακτά την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα. Το 2001 αποκλείεται από τον Ολυμπιακό στους ημιτελικούς και το 2002 από τη Βουλιαγμένη. Το 2002 κερδίζει τον ΠΑΟ για την τρίτη θέση και την έξοδο στο ΛΕΝ Τρόφι. 

=== 3η θέση στο ΛΕΝ Τρόφι, 12ο κύπελλο και 38ο πρωτάθλημα (2002–2008) ===
Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2002-2003|2002–03]] με προπονητή τον [[Ντράγκαν Ματουτίνοβιτς]], η ανδρική ομάδα του Εθνικού αγωνίστηκε στον ημιτελικό του [[LEN Euro Cup|ΛΕΝ Τρόφι]], όμως αποκλείστηκε από την μετέπειτα κυπελλούχο Μπρέσια και κατέλαβε την τρίτη θέση μαζί με την ιταλική [[Σαβόνα]]. Κατέλαβε την τρίτη θέση και στο πρωτάθλημα. Ορόσημο της χρονιάς ήταν η ηχηρή μεταγραφή του [[Αντώνης Βλοντάκης|Βλοντάκη]], έναν από τους τότε καλύτερους φουνταριστούς στον κόσμο από τον πρωταθλητή Ευρώπης, Ολυμπιακό, όπως επίσης και του Μάκη Βολτυράκη που μόλις είχε αποσυρθεί. 

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2003-2004|2003–04]] με προπονητή πλέον τον Βολτυράκη, ο Εθνικός θα τερματίσει πέμπτος, απογοητεύοντας τις φιλοδοξίες που είχαν δημιουργηθεί για διεκδίκηση του πρωταθλήματος από Ολυμπιακό και Βουλιαγμένη.

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2004-2005|2004–05]], ο Εθνικός κάνοντας πολύ καλή κανονική περίοδο θα τερματίσει πρώτος στην κανονική διάρκεια για πρώτη φορά από το '94 (με το Βλοντάκη να ανακηρύσσεται πρώτος σκόρερ) αλλά θα χάσει τον τίτλο στον πέμπτο επεισοδιακό τελικό από τον ΟΣΦΠ. Νωρίτερα είχε κατακτήσει το 12ο κύπελλο νικώντας στον τελικό της Θεσσαλονίκης τον Ν.Ο. Πατρών με **12–8** ([[Μάριος Χατζηκυριακάκης|Χατζηκυριακάκης]] 4, [[Δημήτρης Μάζης|Μάζης]] 3). Στον ημιτελικό είχε κάμψει την αντίσταση του ΟΣΦΠ με **11–9** με τέσσερα γκολ του [[Νίκος Στελλάτος|Στελλάτου]] και από δύο των [[Φώτης Μπλάνης|Μπλάνη]] και [[Αντώνης Βλοντάκης|Βλοντάκη]].

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2005-2006|2005–06]], αν και ο Εθνικός στην κανονική διάρκεια έφερε ισοπαλία και ήττα από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό τερματίζοντας δεύτερος, κατάφερε να κατακτήσει το 38ο πρωτάθλημα στο πέμπτο παιχνίδι με μειονέκτημα έδρας που κρίθηκε στην παράταση με σκορ **7–6**. Ο Χατζηκυριακάκης σκόραρε το νικητήριο τέρμα πέντε δεύτερα πριν το τέλος ο Ολυμπιακός με πέναλτι θα έστελνε τον τελικό στα πέναλτι που όμως ο [[Φίλιππος Καραμπέτσος|Καραμπέτσος]] αποσόβησε σε εκτέλεση του [[Αργύρης Θεοδωρόπουλος|Θεοδωρόπουλου]]. Το πρωτάθλημα αφιερώθηκε στη μνήμη του αδικοχαμένου μεγάλου αρχηγού [[Νώντας Σαμαρτζίδης|Νώντα Σαμαρτζίδη]]. Αυτή ήταν η 20η φορά που ο Εθνικός κατακτά το πρωτάθλημα και αφήνει δεύτερο τον Ολυμπιακό.

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2006-2007|2006–07]], η τότε διοίκηση του Εθνικού θέλοντας να κρατήσει τον Εθνικό σε ρόλο πρωταγωνιστή πραγματοποιεί μεγάλες μεταγραφές. Επαναπατρίζει με τεράστιο αντίτιμο τον περιφερειακό [[Χρήστος Αφρουδάκης|Χρήστο Αφρουδάκη]] που αγωνιζόταν στην [[Ποζίλιπο Νάπολι]], φέρνει στο Παπαστράτειο τον τότε τερματοφύλακα της εθνικής Σερβίας, Ντένις Σέφικ ενώ επιστρέφει από τον [[Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης|ΠΓΣΣ]], ο Θοδωρής Καλακώνας, παιδί που μεγάλωσε στο σύλλογο. Ο Εθνικός όμως δεν μπόρεσε να φανεί ισχυρός και θα χάσει αρκετά εύκολα τον τελικό του κυπέλλου στην Καλαμάτα από τον συμπολίτη ενώ στην κανονική διάρκεια δυσκολεύτηκε αρκετά από τον Ολυμπιακό. Στην Ευρώπη θα αποκλειστεί στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ από τις Παρτιζάν και Μπρέσια και παρά το γεγονός ότι βελτιώθηκε στα πλέιοφ του πρωταθλήματος, εντούτοις θα φανεί αρκετά ανταγωνιστικός μόνο στους πρώτους δύο αγώνες, όπου έχασε τον πρώτο από ανατροπή ενώ κέρδισε τον δεύτερο στην παράταση. Έτσι έχασε τον τίτλο του πρωταθλητή με 3–1. 

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2007-2008|2007–08]], αποδυναμωμένος αφού φεύγει ο Σέφικ ενώ ο Αφρουδάκης δεν δικαιολόγησε τον ντόρο της μεταγραφής του, πηγαίνοντας στον Ολυμπιακό, δεν θα μπορέσει να προβάλλει την αντίσταση που προέβαλλε τα προηγούμενα χρόνια, χάνοντας στον ημιτελικό κυπέλλου από τον Ολυμπιακό όπως και το πρωτάθλημα, σπάζοντας όμως το αήττητο του Ολυμπιακού κερδίζοντας τον τρίτο τελικό.

=== Υποβιβασμοί στην Α2 ('09, '12), οικονομική αδυναμία, 4η θέση στο πρωτάθλημα και 13ος τελικός κυπέλλου (2009–2024) ===
Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2008-2009|2008–09]] η ομάδα μετά από διοικητική αναταραχή και τη φυγή του χρηματοδότη Γιώργου Βασιλόπουλου αλλά και αρκετών παικτών κάποιοι εκ των οποίων είχαν ανδρωθεί στο σύλλογο, (Βλοντάκης, Κοκκινάκης, Καραμπέτσος, Μπλάνης, Στελλάτος), πραγματοποιεί άσχημη χρονιά και υποβιβάζεται στην Α2 για πρώτη φορά από το 1928. Επανακάμπτει άμεσα αλλά το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2011-2012|2011–12]] θα υποβιβαστεί για δεύτερη φορά χωρίς μάλιστα να πραγματοποιήσει νίκη με μεγάλη κρίση όχι μόνο στο τμήμα πόλο αλλά σε όλο το σωματείο. Την επόμενη σεζόν 2012–13, παρά το γεγονός ότι η ομάδα ήταν στα πρόθυρα διάλυσης με κύριο στόχο την παραμονή στην Α2, θα ανεβεί κατηγορία χάρη στη διοίκηση του προέδρου [[Αντώνης Πρίντεζης|Αντώνη Πρίντεζη]] και τη χρηματοδότηση του [[Αλέξανδρος Καρυδόπουλος|Αλέξανδρου Καρυδόπουλου]] και θα ξαναπαίξει στην Α1 το [[Α1 Εθνική υδατοσφαίρισης ανδρών 2013–14|2013–14]] που καταλαμβάνει την έκτη θέση. Ενώ αρχικά προπονητής στη σεζόν ήταν ο [[Κώστας Πετράκης]], ανέλαβε από τον Νοέμβριο του 2013 ο [[Φάνης Κουντουδιός]], προπονητής που παραμένει μέχρι σήμερα, έχοντας συμπληρώσει δεκαετία στο σύλλογο. 

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2014-2015|2014–15]] κάνει φοβερή κανονική περίοδο και καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση για πρώτη φορά από το 2008, όμως στα ημιτελικά των πλέι οφ του πρωταθλήματος θα αποκλειστεί από τον ΠΑΟ και θα χάσει τη δυνατότητα να παίξει με τον Ολυμπιακό στους τελικούς. 

Την [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2015-2016|αμέσως επόμενη περίοδο]] θα φτάσει ξανά στα ημιτελικά του πρωταθλήματος όπως και το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2018-2019|2018–19]] όπου αποκλείεται από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό.  

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2019-2020|2019–20]] η ομάδα θα φτάσει στον τελικό του φάιναλ-φορ του Κυπέλλου για πρώτη φορά από το 2007 αλλά θα χάσει τον τελικό από τον ανώτερο ΟΣΦΠ. 

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2020-2021|2020–21]] σε μια χρονιά που επηρεάστηκε σοβαρά από την πανδημία του κορωνοϊού, ο Εθνικός κατέλαβε την τελευταία θέση στις δεκατέσσερις ομάδες σε ένα πρωτάθλημα το οποίο πραγματοποιήθηκε σε ένα γύρο και δεν υπήρξε υποβιβασμός ομάδας.

Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2021-2022|2021–22]] και [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2022-2023|2022–23]] κατέλαβε την έβδομη θέση ανάμεσα σε δεκαέξι ομάδες έχοντας από τα χαμηλότερα μπάτζετ στην κατηγορία ενώ έφτασε και στο φάιναλ φορ του κυπέλλου το 2023.

Συνολικά από το 2014 και μετά έχει κερδίσει Ευρωπαϊκό εισιτήριο τέσσερις φορές αλλά δεν το αξιοποίησε λόγω οικονομικής αδυναμίας ενώ έχει αναδείξει πολίστες από μικρή ηλικία στο πρωτάθλημα δίνοντας τους χρόνο συμμετοχής (Αργυρόπουλος, Χονδροκούκης, Μαθιόπουλος).

== Θέσεις στο πρωτάθλημα Α' κατηγορίας ==

=== Πανελλήνιο πρωτάθλημα (1923–1948), Α' κατηγορία ανδρών (1949–1986) ===

To 1935 αποβλήθηκε από το τουρνουά ενώ και το 1939 δε συμμετείχε.

=== Α1 Εθνική κατηγορία (1987–) ===

* Μεγαλύτερη νίκη σε επίπεδο πρωταθλήματος: ***+23***

* Μεγαλύτερη ήττα σε επίπεδο πρωταθλήματος: ***–19***

* Μεγαλύτερη παραγωγικότητα σε αγώνα πρωταθλήματος: ***29 γκολ***

* Μικρότερη παραγωγικότητα σε αγώνα πρωταθλήματος μεταπολεμικά (1945–): ***0 γκολ***

* Μεγαλύτερη παραγωγικότητα αντιπάλου σε αγώνα πρωταθλήματος: ***24 γκολ***

* Μικρότερη παραγωγικότητα αντιπάλου σε αγώνα πρωταθλήματος μεταπολεμικά (1945–): **0** ***γκολ***


==== Όλες οι νίκες στο πρωτάθλημα μεταπολεμικά (1945–2025) ====
Σύνολο: **898**


== Θέσεις στο πρωτάθλημα Β' κατηγορίας ==

=== Α2 Εθνική κατηγορία (1987–) ===


==== Στατιστικά στοιχεία ====
*Αγώνες: **38**
* Νίκες: **33** 
* Ισοπαλίες: **3**
* Ήττες: **2**
* Μεγαλύτερη νίκη σε επίπεδο Α2: **+13**

* Μεγαλύτερη ήττα σε επίπεδο Α2: **–6**

* Μεγαλύτερη παραγωγικότητα σε αγώνα Α2: ***17 γκολ***

* Μικρότερη παραγωγικότητα σε αγώνα Α2: ***6 γκολ***

* Μεγαλύτερη παραγωγικότητα αντιπάλου σε αγώνα Α2: **14 γκολ**

* Μικρότερη παραγωγικότητα αντιπάλου σε αγώνα Α2: **2 γκολ**


== Αντιπαλότητες ==

Ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Εθνικού είναι ο [[Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (υδατοσφαίριση ανδρών)|Ολυμπιακός]] ενώ δεύτερη παραδοσιακή αντιπαλότητα είναι με τον [[Α.Ν.Ο. Γλυφάδας]]. Τις δεκαετίες του '50 και του '90 υπήρξε έντονη αντιπαλότητα και με τον [[Ν.Ο. Πατρών]]. Η πατρινή ομάδα προσπάθησε την δεκαετία του '50 να κατακτήσει τον τίτλο από τον Εθνικό, χωρίς όμως επιτυχία ενώ μετέπειτα περιορίστηκε σε κατώτερο ρόλο. Επανήλθε δυναμικά στα μέσα της δεκαετίας του '90 όπου κατάφερε να τον αποκλείσει στο [[Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών|κύπελλο]] τέσσερις συνεχείς φορές (1995–1998) ενώ πετύχαινε και σημαντικές νίκες στον Πειραιά και στην Πάτρα για την Α1. Η Γλυφάδα από την άλλη πρόβαλλε αντίσταση όλη την δεκαετία του '80 καταφέρνοντας να σπάσει το αήττητο του Εθνικού στο πρωτάθλημα του 1980 ενώ το 1986 έσπασε την κυριαρχία του Εθνικού που τότε μετρούσε 14 συνεχόμενα πρωταθλήματα. Παρά το γεγονός ότι στο πρωτάθλημα του '86 ο Εθνικός δεν ηττήθηκε από τη Γλυφάδα, ο χαμένος τίτλος οδήγησε τον Εθνικό σε μικρή κρίση χάνοντας επίσης το πρωτάθλημα του '87 (μεγάλα επεισόδια στους δύο τελικούς με τη Γλυφάδα) και τα κύπελλα του '86 και '87, όλα από τη Γλυφάδα. Το 1988 ο Εθνικός κερδίζει το νταμπλ χωρίς ήττα ενώ το 1989 η Γλυφάδα, αν και με μειονέκτημα έδρας, κερδίζει τον Εθνικό στους τελικούς και του στερεί τον τίτλο. 

Η αντιπαλότητα με τον Ολυμπιακό υπήρξε πολύ έντονη και προπολεμικά αλλά ειδικά στις δεκαετίες '60, '70 και '90. Ο Εθνικός έχασε το πρωτάθλημα του 1971 από τον Ολυμπιακό ενώ από το 1968 μέχρι και το 1973 τα πρωταθλήματα κρίνονταν στο νήμα και στις λεπτομέρειες. Την δεκαετία του '90 ο Ολυμπιακός άρχισε να δυναμώνει μετά από μια κρίση δέκα και πλέον χρόνων. Στα πρωταθλήματα του 1994, και 1995 οι δύο ομάδες διεκδίκησαν τον τίτλο στους τελικούς του πρωταθλήματος, οι οποίοι είχαν και ορισμένες φορές θλιβερά επεισόδια μεταξύ παικτών και οπαδών. Μετά από μια κρίση σχεδόν δέκα ετών του Εθνικού, το πειραϊκό ντέρμπι έζησε φοβερές στιγμές στα μέσα της δεκαετίας του 2000 με τα πρωταθλήματα του '05 και '06 να κρίνονται στο νήμα. Έκτοτε οικονομικά οι κυανόλευκοι έχασαν την επαφή με τον συμπολίτη και έτσι η αντιπαλότητα στους αγώνες έχει φθίνει. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Εθνικός ακόμα και τις χρονιές που ήταν υποδεέστερος του ΟΣΦΠ, έβρισκε τον τρόπο και τον δυσκόλευε στους αγώνες. Το [[Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1995-1996|1995–96]] ο Εθνικός κατάφερε και έμεινε αήττητος κόντρα στον πρωταθλητή τότε Ολυμπιακό, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί, ομάδα που καταλήγει να παίρνει το πρωτάθλημα να μην έχει κερδίσει αντίπαλο της στη διάρκεια του πρωταθλήματος. Το 1996–97 στον πρώτο γύρο χάνει από τον ΟΣΦΠ στο τελευταίο λεπτό του αγώνα ενώ το 1998–99 ο Ολυμπιακός γλίτωσε στην τελευταία άμυνα την ισοφάριση (ο ΟΣΦΠ πέτυχε το νικητήριο γκολ 35 πριν το τέλος). Το 2000 ο Εθνικός αν και έχανε 7–10 κερδίζει με φοβερή ανατροπή 12–11 τον Ολυμπιακό στον τελικό του κυπέλλου, το 2002–03 στην έναρξη του πρωταθλήματος κερδίζει 7–6 τον κάτοχο του Ευρωπαϊκού τρεμπλ, Ολυμπιακό με μπροστάρη τον Αντώνη Βλοντάκη ενώ το 2008–09 χρονιά υποβιβασμού του Εθνικού, ο Εθνικός έχασε στο ντέρμπι με ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, στον αγώνα πρώτου γύρου. Υπήρχαν και άλλες καλές εμφανίσεις με ανταγωνιστικό πρόσωπο αλλά για ένα ημίχρονο του Εθνικού, το 2014–15 και το 2016–17 αλλά και το 2021–22 που ο Εθνικός ήταν 4–3 μπροστά στο ημίχρονο.

== Τελικοί του Εθνικού ==
Οι παρακάτω αγώνες είναι καθοριστικοί αγώνες στους οποίους μετείχε ο Εθνικός και έδιναν τίτλο. Ο Εθνικός σε **49** αγώνες έχει αναδειχθεί τροπαιούχος **39''' φορές.

## Έδρα
Ο Εθνικός άρχισε να αγωνίζεται ως γηπεδούχος από το 1986 όταν και χρησιμοποίησε ως έδρα το Εθνικό Κολυμβητήριο Πειραιά στη βιομηχανική συνοικία Παπαστράτος–ευρέως γνωστό ως «Παπαστράτειο»–. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 χρησιμοποιούσε (τυπικά γηπεδούχος) τα κολυμβητήρια της Νίκαιας και του Ιλισίου (εγχώριο πρωτάθλημα, 1982–1985) και λιγότερο του Αιγάλεω (προκριματικός όμιλος Κυπ. Πρωταθλητριών το 1981) και του Ζαππείου (1980, 1981). Τις προηγούμενες δεκαετίες λόγω της μορφής του πρωταθλήματος, όλες οι ομάδες του κέντρου (από το 1940) αγωνίζονταν στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο του Ζαππείου –ενώ οι επαρχιακές και αυτές στο Ζάππειο μέχρι το 1977–. Μάλιστα στο κολυμβητήριο του Ζαππείου έχει πανηγυρίσει 27 πρωταθλήματα, 11 Πρωταθλήματα Αθηνών / Πειραιώς και 6 κύπελλα Ελλάδος ενώ σε διεθνές επίπεδο έχει πανηγυρίσει νίκες και προκρίσεις στις επόμενες φάσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. 

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο ο Εθνικός φιλοξένησε το 1966–67 (Ζάππειο), 1970–71 (Ζάππειο), 1972–73 (Ζάππειο), 1979–80 (Ζάππειο), 1980–81(Ζάππειο), 1981–82 (Αιγάλεω), 1985–86 (Νίκαια), 1994–95 (Πειραιάς), 2005–06 (Πειραιάς) προκριματικούς ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ. Με εξαίρεση το 1985–86, όλες τις άλλες φορές προκρίθηκε στην επόμενη φάση. Εκτός Κυπέλλου Πρωταθλητριών φιλοξένησε όμιλο Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1991–92 (Πειραιάς) και το 2000–01 (Πειραιάς) όπου αμφότερες φορές προκρίθηκε και δύο φορές προκριματικό όμιλο ΛΕΝ Τρόφι (1992–93 Πειραιάς και 2002–03 στο κολ. Βοτσαλάκια). Το 1992–93 αποκλείστηκε ενώ το 2002–03 προκρίθηκε.  

## Τρέχουσα σύνθεση

### Αγωνιστική περίοδος: 2025–26

#### Ρόστερ
Προπονητής: Φάνης Κουντουδιός (13η σεζόν)

## Αρχηγοί

## Ευρωπαϊκή παρουσία
Ο Εθνικός για πολλά χρόνια ήταν ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις. Μετρά συνολικά 38 συμμετοχές σε ευρωπαϊκά κύπελλα της ΛΕΝ (Κύπελλο Πρωταθλητριών / Ευρωλίγκα, ΛΕΝ Τρόφι, Κύπελλο Κυπελλούχων) μέχρι και το 2009 από τις οποίες οι 28 είναι για το Κύπελλο Πρωταθλητριών/Ευρωλίγκα/Τσάμπιονς Λιγκ.

Το 1963–64 θα ηττηθεί 6–0 από την Κανοτιέρι Νάπολι, 5–1 από την ΚΝ Μπαρτσελόνα και 8–2 από την αυστριακή Σβιμ Βίννερ.

Το 1965–66 θα κερδίσει 5–4 τη Μαρσέιγ αλλά θα ηττηθεί 6–4 από την ΚΝ Μπαρτσελόνα και 11–1 από την Παρτίζαν. 

Στην τέταρτη διοργάνωση το 1966–67 για πρώτη φορά περνά προκριματικό όμιλο. Φιλοξένησε στο Ζάππειο τις Βιέννα, Μπαρτσελόνα και την πρωταθλήτρια Ευρώπης Παρτιζάν. Στους αγώνες παρευρέθησαν 3.000 οπαδοί που βοήθησαν τον Εθνικό να νικήσει τις Μπαρτσελόνα με 2–0 και Βιέννα με 7–5, παίρνοντας το εισιτήριο για τις οκτώ καλύτερες ομάδες.

Το 1967–68 στο προκριματικό όμιλο θα έχει απολογισμό δύο νίκες, δύο ήττες αλλά θα αποκλειστεί από τους «8». Θα επιβληθεί της πρωταθλήτριας Γαλλίας Μαρσέιγ (6–3) και της πρωταθλήτριας Αυστρίας Βιέννα (3–2) αλλά θα ηττηθεί από την Μπαρτσελόνα (4–1) και τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης, Μλάντοστ με 5–2.

Το 1968–69 θα μετάσχει στον όμιλο της Βαρκελώνης αλλά με τρεις ήττες σε τέσσερα παιχνίδια θα αποκλειστεί. Μάλιστα θα ηττηθεί με 17–3 από τη γηπεδούχο ΚΝ Μπαρτσελόνα, ένα πολύ μεγάλο σκορ δεδομένου ότι οι αγώνες διαρκούσαν είκοσι λεπτά μέχρι το 1980. Υπήρξε μια νίκη επί της Βιέννα με 7–3, μια ήττα από τη Μαρσέιγ 7–6 και 9–3 από τη Παρτιζάν.

Το 1970–71 θα προκριθεί ξανά στις οκτώ καλύτερες ομάδες πετυχαίνοντας δύο νίκες (επί της αυστριακής Γκρατς με 8–6 και της τσεχοσλοβάκικης Κόζιτσε με 7–1), μία ισοπαλία (4–4 με την Μπαρτσελονέτα) και μία ήττα από την πολωνική Αρκόνια με 5–6 στον όμιλο που φιλοξένησε στο Ζάππειο. Στη συνέχεια θα αναμετρηθεί ισόπαλος με τη ΣΚΚ Στοκχόλμης (3–3) ενώ θα ηττηθεί από τις Παρτιζάν (11–4) και Ακαντέμικ Σόφιας (5–3).

Το 1972–73 θα βρεθεί ξανά στις «8» καλύτερες ομάδες αφού προκρίθηκε από τον προκριματικό όμιλο με απολογισμό τέσσερις νίκες και δύο ήττες. Συγκεκριμένα κέρδισε τις Χέλσινγκφορς (10–3), τη Βαλενσιέν (10–3) την ΣΚΚ Στοκχόλμης (9–4) και την Ιστανμπούλ (8–4) ενώ οι ήττες θα προέλθουν από τις Παρτιζάν (Γιουγκοσλαβία, 5–11) και την μετέπειτα πρωταθλήτρια Όρβοσι (Ουγγαρία, 5–9). Στη δεύτερη φάση θα γνωρίσει ισάριθμες ήττες από Μπαρτσελόνα (3–5), ΤΣΣΚΑ Μόσχας (2–4) και Όρβοσι (3–9).

Το 1973–74 με απολογισμό 4 νίκες (6–4 τη Γκρατς, 9–0 τη Γαλατασαράι, 3–2 την Κόζιτσε και 12–3 τη Χέρμεν) – 2 ήττες (4–5 από τη Ντε Μέεουβεν και 3–6 από τη ΣΚΚ Στοκχόλμης) στην πρώτη φάση, προκρίνεται αλλά με τέσσερις ήττες σε ισάριθμους αγώνες, αποκλείεται στη δεύτερη φάση των ομίλων.  

Το 1974–75 με απολογισμό 1 νίκη (2–1 τη ΤΣΣΚΑ Σόφιας), 2 ισοπαλίες (2–2 με Βίρτσμπουργκ, 6–6 με Μπαρτσελόνα) και 1 ήττα (2–9 από την MGU Μόσχας) αποκλείεται από τη συνέχεια. 

Το 1975–76 επικρατεί 6–5 της αυστριακής Γκρατς αλλά ηττάται από τις Ρότε Έρντε Χαμ (Δυτ. Γερμανία, 3–5), Μπαρτσελόνα (2–6) και Παρτιζάν (5–7) γνωρίζοντας τον αποκλεισμό. 

Το 1976–77 θα ηττηθεί από τις Ραπίντ Βουκουρεστίου (7–9), Ντεν Χάαγκ (7–8) και ΤΣΣΚΑ Μόσχας (7–9) ενώ θα επικρατήσει της ΣΚΚ Στοκχόλμης (4–2) αλλά θα αποκλειστεί.  

Το 1977–78 θα φτάσει ξανά στις «8» καλύτερες ομάδες νικώντας στην προκριματική φάση τις Βάστερας (Σουηδία) με 9–4, Μαρσέιγ με 11–0, Χόργκεν (Ελβετία) με 7–1 και χάνοντας από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 5–7. Στη συνέχεια θα βρεθεί πολύ κοντά στην πρόκριση στις «4» καλύτερες ομάδες αλλά θα αποκλειστεί στην τριπλή ισοβαθμία (δύο νίκες και μία ήττα) με την Παρτιζάν (ήττα 4–6), την πρωταθλήτρια Δυτ. Γερμανίας, Βίρτσμπουργκ (3–2) και την ελβετική Χόργκεν (7–4). 

Το 1978–79 άλλη μια σπουδαία ομάδα του Εθνικού θα κάνει πολύ καλό τουρνουά και θα σταθεί ξανά άτυχη όσον αφορά την πρόκριση στην τελική φάση. Αρχικά θα μεταβεί στη Μασσαλία όπου με τρεις νίκες (7–6 την Οντένσε, 4–2 τη Μαρσέιγ, 10–1 τη Στούρμ Γκρατς) και μία ήττα (3–5 από τη Βίρτσμπουργκ) θα προκριθεί στην επόμενη φάση. Έπειτα θα μεταβεί στη Βαρκελώνη όπου σε ένα φοβερό όμιλο και οι τέσσερις ομάδες (Εθνικός, Μοντζουκ, Προ Ρέκο και Κόζιτσε) θα ισοβαθμήσουν με τρεις βαθμούς αλλά ο Εθνικός θα χάσει την πρόκριση στο γκολ (νίκη 7–5 επί της τσεχοσλοβάκικης Κόζιτσε και ήττα 3–5 από τη Προ Ρέκο). Στον καθοριστικό αγώνα με τη γηπεδούχο Μοντζούκ θα έρθει ισόπαλος 7–7 σε αγώνα όπου αδικήθηκε από τη διαιτησία με αποτέλεσμα η καταλανική Μοντζούκ χάρη στην καλύτερη επίθεση να κερδίζει το ένα εισιτήριο ενώ το άλλο να πηγαίνει στην ιταλική Ρέκο που είχε +1 διαφορά τερμάτων σε σύγκριση με την ελληνική ομάδα που είχε ουδέτερη διαφορά.

To 1979–80, ο Εθνικός με προπονητή τον Άλφιο Φλόρες επικρατεί της πρωταθλήτριας και ισχυρής Κανοτιέρι Νάπολι για το κύπελλο πρωταθλητριών με 6–4 και την αποκλείει από τους «8» της διοργάνωσης. 

Ο Εθνικός χρειάστηκε να κερδίσει με τουλάχιστον δύο τέρματα διαφορά μετά την ήττα του από τη τσεχοσλοβάκικη Κόζιτσε (3–4). Ο Εθνικός πέρα από την τέταρτη θέση το 1980–81, έχει φτάσει στην οκτάδα του κυπέλλου πρωταθλητριών το 1966, 1970, 1972, 1977, 1978, 1979, 1981, 1983 και 1995.

Το 1980–81 η ανδρική ομάδα πόλο του Εθνικού έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που συμμετείχε στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος υδατοσφαίρισης παίρνοντας την τέταρτη θέση στο Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης υδατοσφαίρισης ανδρών που βρήκε πρωταθλήτρια την κροατική Γιούγκ Προπονητής των πειραιωτών ήταν ο Ιταλός Λίνο Ρεπέτο. Ο Εθνικός είχε αναλάβει να διοργανώσει έναν προκριματικό όμιλο (25–26/10/1980) και σε αυτόν πήρε το εισιτήριο για τους «8» μαζί με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Βάσας, αποκλείοντας την πρωταθλήτρια Σοβ. Ένωσης, MGU Μόσχας. Στους «8» μετείχε στον όμιλο του Βερολίνου (14–16/11/1980) όπου μαζί με τη γηπεδούχο Σπάνταου (ήττα 4–5 στις 16/11/1980) απέκλεισαν τις Ντε Ρόμπεν (Ολλανδία, 6–4 στις 15/11/1980) και ΣΚΚ Στοκχόλμης (Σουηδία, 12–4 στις 14/11/1980). Η ομάδα αποτελούνταν από τους Δημήτρη Κώνστα, Σωτήρη Σταθάκη, Δημήτρη Κουγεβετόπουλο, Αντώνη Αρώνη, Μάρκελλο Σιταρένιο, Θωμά Καραλόγο, Κούλη Ιωσηφίδη, Γιάννη Γαρύφαλλο, Γιάννη Πατλάκα. Ο Εθνικός έτσι καταφέρνει και προκρίνεται στην τελική φάση (5–7/12/1980) διεκδικώντας το τρόπαιο. Στον τελικό όμιλο που διεξήχθη στην Κροατία, ο Εθνικός στον πρώτο του αγώνα θα αναδειχθεί ισόπαλος με 4–4 με την τότε πρωταθλήτρια Ευρώπης, Βάσας ενώ στο κομβικό δεύτερο παιχνίδι θα ηττηθεί με 9–6 από τη γηπεδούχο Γιουγκ. Ο Εθνικός δεν ξεκίνησε καλά το παιχνίδι αλλά μείωσε και έφτασε στο γκολ (6–5) προτού σταθεί άτυχος με δοκάρι του Σιταρένιου και αναπόφευκτα λυγίσει εξαιτίας της κούρασης αλλά και της εχθρικής διαιτησίας. Στον τελευταίο αγώνα, ουδέτερο για τις πρώτες δύο θέσεις, θα ηττηθεί από τη Σπάνταου με 7–5.

Το 1981–82 φτάνει στους «8» έπειτα από νικηφόρα αποτελέσματα κόντρα στη Δανική Οντένσε (20–5) και την Ελβετική Χόργκεν (16–5) στο κολυμβητήριο του Αιγάλεω και της ήττας από την Μπαρτσελόνα του Μανουέλ Εστιάρτε με 10–11. Στους «8» θα ηττηθεί από τις Άλφεν (10–8), Βάσας (8–11) και Γιούγκ (6–11). 

Το 1982–83 θα αποκλειστεί στους «16» από τις Ντε Ρομπέν (8–9) και Γιουγκ (9–11), παρά τις νίκες του επί των Χόργκεν (8–4) και ΣΚΚ Στοκχόλμης (9–5). 

Το 1984–85 αποκλείεται σε ισοβαθμία με την καταλανική Μόντζουκ που είχε φιλοξενήσει τον προκριματικό όμιλο. Ο Εθνικός έφερε ισοπαλία με τους γηπεδούχους (12–12), είχε επικρατήσει της Μαρσέιγ (10–7) και είχε ηττηθεί από την πρωταθλήτρια Ευρώπης Σπάνταου με 12–6. Η νίκη των Γερμανών με ένα γκολ επί της Μόντζουκ δεν άφησε περιθώρια στον Εθνικό αφού έπρεπε να κερδίσει με 7 γκολ διαφορά τη Μαρσέιγ. Έτσι χάνει την ευκαιρία να φτάσει στους «8», ενώ το 1985–86 στον προκριματικό όμιλο που διοργάνωσε στη Νίκαια, θα μετρήσει τρεις ήττες σε ισάριθμους αγώνες από Μόντζουκ (Ισπανία, 8–10), Οράντεα (Ρουμανία, 6–8) και Ποζίλιπο (Ιταλία, 9–11).  

Το 1988–89 θα κερδίσει στον όμιλο της Ολλανδίας τη Γάνδη (16–9) αλλά θα ηττηθεί από τη γηπεδούχο Άλφεν (8–12) και την Ποζίλιπο (8–16). 

Το 1991–92 έφτασε στους «8» του Κυπέλλου Κυπελλούχων (νίκη 17–4 επί της τουρκικής Γιουσμέ, νίκη 10–9 επί της Σλάβια Πράγας και ήττα 7–14 από την ιταλική Βολτούρνο) γνωρίζοντας τον αποκλεισμό από την γιουγκοσλάβικη Παρτιζάν (9–9, 7–9) ενώ το 1992–93 αν και φιλοξένησε προκριματικό όμιλο απέτυχε να προκριθεί στους «8» της τότε νεοσυσταθείσας διοργάνωσης, του ΛΕΝ Τρόφι. Στον όμιλο που φιλοξένησε επικράτησε της τουρκικής Τόρκεϊ (21–1), της ρουμάνικης Κριζούλ (9–6) αλλά θα γνωρίσει την ήττα από τη σλοβάκικη Κόζιτσε (7–8) και την μετέπειτα φιναλίστ, Προ Ρέκο (6–9). 

Το 1993–94 θα αγωνιστεί στο ΛΕΝ Τρόφι αλλά θα αποκλειστεί με δύο ήττες από Βαζούτας και Σαμπαντέλ. 

Το Δεκέμβριο του 1994 φιλοξενεί όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ και προκρίνεται στους «8» με δύο νίκες και μια ήττα. Συγκεκριμένα επικρατεί της Μακάμπι Τελ Αβίβ και της σλοβένικης Κόπαρ ενώ χάνει την πρωτιά από την μετέπειτα Πρωταθλήτρια Ευρώπης Καταλούνια. Στους «8» αντιμετωπίζει την εν ενεργεία πρωταθλήτρια Ούιπεστ και αποκλείεται με δύο ήττες 8–12 στον Πειραιά και 13–5 στη Βουδαπέστη. 

Την επόμενη περίοδο (1995–96) αγωνίζεται στο Κύπελλο ΛΕΝ όπου αποκλείεται με δύο ήττες από Μαρσέιγ (5–7) και ΤΣΣΚΑ Μόσχας (5–6). 

Την επόμενη περίοδο (1996–97) αγωνίζεται στο ΛΕΝ Τρόφι όπου αποκλείεται στους «32» με δύο ήττες από Καταλούνια (6–9), Γιαντράν Σπλιτ (7–8) και δύο νίκες επί της δανέζικης Κάστρουπ (16–7) και των Πιγκουίνων Λονδίνου (16–3 ). 

Το 2001, 2002 και 2003 η ανδρική ομάδα πόλο του Εθνικού αγωνίστηκε στο ΛΕΝ Τρόφι ενώ το 2003 έφτασε μέχρι και τον ημιτελικό του ΛΕΝ Τρόφι αλλά αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την μετέπειτα κυπελλούχο Μπρέσια. 

Το 2001–02 θα κερδίσει την Φερεντσβάρος 7–6 αλλά θα ηττηθεί από την γερμανική Ρότε Έρντε Χαμ (5–4) και την κροατική Ριέκα (7–5). 

Το 2002–03 ξανά για τον ΛΕΝ Τρόφι θα επικρατήσει στην πρώτη φάση της πορτογαλικής Πορτουένσε με 25–1 και της γαλλικής Στρασμπούρ με 6–5 στο κολυμβητήριο της Καστέλλας. Στην δεύτερη φάση στο Παπαστράτειο κολυμβητήριο, ο Εθνικός επικρατεί της Σπαρτάκ Βόλγκογκραντ με 11–3, της Καταλούνια με 6–2, της ουγγρικής Βαζούτας 8–3 με πέντε γκολ του Φώτη Μπλάνη και στο ματς για την πρωτιά του ομίλου θα ηττηθεί από την Μπρέσια 5–8. Στους «8» παρά το γεγονός ότι θα ηττηθεί στο πρώτο ματς στον Πειραιά από την Πρίμορατς Κότορ (7–8), στον επαναληπτικό ο Εθνικός θα πάρει την πρόκριση με 3–5 στην παράταση χάρη στο γκολ του αμερικανού Γουλφ Γουάιγκο (3–4) καν. διάρκεια. Στα ημιτελικά με δύο ήττες από τη Μπρέσια (8–5 εκτός και 4–9 εντός), ο Εθνικός αποκλείεται από τη συνέχεια. 

Την περίοδο 2003–04 ο Εθνικός αγωνίστηκε στα προκριματικά της Ευρωλίγκας όπου πέρασε στην δεύτερη φάση των προκριματικών έπειτα από 3 νίκες (10–3 επί της σλοβένικης Μάριμπορ, 9–6 επί της πολωνικής Λοντζ και 8–3 επί της τουρκικής Σεμπελιάντε) και 2 ήττες (10–6 από τη γηπεδούχο του ομίλου Σαμπαντέλ και 11–10 από τη Ραπίντ Βουκουρεστίου). Στη δεύτερη φάση των προκριματικών θα καταλάβει την τρίτη θέση (πίσω από την γιουγκοσλάβικη Πρίμορατς Κότορ και την κροατική Πριμόριε Ριέκα που κατέλαβε την τρίτη θέση στην Ευρωλίγκα) ανάμεσα σε έξι ομάδες και έτσι θα συνεχίσει στους «16» του ΛΕΝ Τρόφι. Σε αυτή τη φάση των προκριματικών, ο Εθνικός κέρδισε 10–4 τη γερμανική Ντούισμπουρκ, 12–7 την ουκρανική Μαριούπολη, 7–6 την ολλανδική Άλφεν ενώ έχασε 15–10 από την Πρίμορατς και 11–5 από τη Πριμόριε. Στο ΛΕΝ Τρόφι όμως θα αποκλειστεί από τη γιουγκοσλάβικη Νις (ήττα 9–6 εκτός, 7–7 στον Πειραιά). 

Την περίοδο 2004–05, ο Εθνικός μετείχε στο ΛΕΝ Τρόφι όπου στα προκριματικά επιβλήθηκε με 14–3 της αγγλικής Τσέλντεναμ, 9–6 της γαλλικής Μονπελιέ, 18–4 της βελγικής Εέκλο ενώ ηττήθηκε με 10–9 από τη ρωσική Σίντεζ Καζάν και τη κροατική Μέντβεσακ (διοργανώτρια του ομίλου). Στην επόμενη φάση θα ηττηθεί 8–7 από την ουγγρική Ούιπεστ και 7–6 από τη γιουγκοσλάβικη Πρίμορατς Κότορ ενώ επικράτησε της σλοβένικης Κόπερ με 7–6. 

Την περίοδο 2005–06, θα μετάσχει στα προκριματικά της Ευρωλίγκας όπου θα προκριθεί τέσσερις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια (12–11 τη Ντούισμπουργκ, 13–5 τη Σαφχάουζεν, 12–5 τη Μαριούπολη και 9–8 την Πρίμορατς). Στη δεύτερη φάση των προκριματικών κατά την οποία διοργάνωσε όμιλο, επικράτησε 19–3 της τούρκικης Χεϊμπελιάδα, έχασε 15–13 από τη γερμανική Κάνστατ αλλά επικράτησε 11–8 της πρωταθλήτριας Ευρώπης, Ποζίλιπο Νάπολι. Στους ομίλους της διοργάνωσης απέτυχε να προκριθεί στις «8» καλύτερες ομάδες της Ευρώπης αφού είχε 2 νίκες και 4 ήττες συγκεντρώνοντας 4 βαθμούς. Οι νίκες του Εθνικού ήταν 14–12 στη Βαρκελώνη επί της Μπαρτσελόνα και 11–7 στον Πειραιά επί της Σαβόνα.  

Την περίοδο 2006–07 ως πρωταθλητής Ελλάδος μετείχε κατευθείαν στους ομίλους της κορυφαίας διοργάνωσης αλλά δεν μπόρεσε να συνεχίσει στη διοργάνωση συγκεντρώνοντας και πάλι 4 βαθμούς (1 νίκη, 2 ισοπαλίες, 3 ήττες). Συγκεκριμένα έφερε ισοπαλία 7–7 με τη Μπρέσια και 11–11 με τη Παρτιζάν στον Πειραιά ενώ κέρδισε εντός με 12–11 τη Μλάντοστ. 

Την περίοδο 2007–08 μετείχε στη δεύτερη φάση των προκριματικών της Ευρωλίγκας όπου προκρίθηκε (4 νίκες επί των Σπάνταου, Τεράσα, Ολίμπα Λιουμπλιάνας και Βοϊβοντίνα και 1 ήττα από τη Πρίμορατς) στη φάση των ομίλων αλλά όπως και τις προηγούμενες δύο σεζόν τερμάτισε το ταξίδι τους στους «16». Στη φάση των ομίλων γνώρισε έξι ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια από Γιούγκ (8–9 εντός, 12–8 εκτός), Χόνβεντ (9–4 εκτός, 8–12 εντός) και Βάσας (13–8 εκτός, 8–10 εντός). 

Την περίοδο 2008–09, ο Εθνικός μετείχε στη δεύτερη φάση των προκριματικών της Ευρωλίγκας αλλά αποκλείστηκε με απολογισμό 1 νίκη, 1 ισοπαλία και 3 ήττες.

### Αγώνες Κυπέλλου Πρωταθλητριών / Ευρωλίγκας

### Αγώνες ΛΕΝ Τρόφι

### Κύπελλο Κυπελλούχων

## Διακρίσεις

## Αξιόλογοι υδατοσφαιριστές

## Αξιόλογοι προπονητές

## Αλλοδαποί υδατοσφαιριστές
20 αλλοδαποί έχουν αγωνιστεί για τους «κυανόλευκους» με τους πολίστες από τις ΗΠΑ να έχουν την πρωτοκαθεδρία από πλευράς εθνικότητας (7 παίκτες). Ακολουθούν με τέσσερις παίκτες οι πολίστες από την Κροατία. Μακροβιότερος είναι ο Μαυροβούνιος Ντζόρτζε Τεσάνοβιτς με 6 χρόνια.

Πηγή: Κ.Ο.Ε.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Εθνικός Πειραιώς, επίσημος ιστότοπος.

Ανδρες