open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ναυμαχία της Ρόδου

Η **ναυμαχία της Ρόδου** διαδραματίστηκε το 1103.

## Η εξέλιξη των γεγονότων
Βλέποντας ο Αλέξιος Α΄ ο Κομνηνός ότι οι σταυροφόροι, παρά τις συνθήκες κρατούσαν για τον εαυτό τους κτήσεις της Αυτοκρατορίας, και βλέποντας ότι ο Βοϊμόνδος Α΄ έτρεφε δόλια σχέδια, κάλεσε σε σύμπραξη τον επίσκοπο της Πίζας μαζί με τον στόλο του, και επιδόθηκε με μεγάλη σπουδή στη ναυπήγηση και την προετοιμασία πλοίων. Ο νέος αυτός στόλος τάχτηκε υπό τις διαταγές των έμπειρων ναυτικών Τατίκιου και Λανδούλφου. Εξέπλευσε από την Κωνσταντινούπολη στα τέλη του Απριλίου 1103 για να εντοπίσει και να κατανικήσει τον στόλο της Πίζας. Μετά από κάποια αναζήτηση ο αυτοκρατορικός στόλος συνάντησε τον αντίπαλο κοντά στη Ρόδο. Επιτέθηκε αμέσως με ορμή, αλλά και ασύντακτα. Τα ελληνικά πλοία έκαναν επιτυχημένη χρήση του υγρού πυρός κατακαίοντας τα πλοία των Πιζάνων, οι οποίοι τελικά έχασαν το ηθικό τους και τράπηκαν σε φυγή. Μεταξύ των αιχμαλώτων ήταν και ο αδελφός του Βοϊμούνδου.

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Ιστορία της Ρόδου
Ρόδος
Κατηγορία:Μάχες των Σταυροφοριών
Ιωάννης Κολοκοτρώνης (αρματωλός)

Ο **Ιωάννης Κολοκοτρώνης** (πριν το 1712-1772) ήταν αρματωλός του 18ου αιώνα, και παππούς του Γέρου του Μωριά. 
## Βιογραφία
Ο Γιάννης Κολοκοτρώνης μαζί με άλλους Κολοκοτρωναίους από την Αρκαδία πήρε μέρος στην Επανάσταση του 1766-1770. Εκεί σκοτώθηκαν και οι δύο αδελφοί του. Δύο χρόνια μετά, το 1772 σε ηλικία εξήντα χρονών και παραπάνω πήγε στο Νησί, όπου τον πρόδωσε κάποιος στους Τούρκους. Οι Τούρκοι τον πιάσαν, τον πήγαν στην Ανδρούσα και τον θανάτωσαν με φρικτό τρόπο. Του έκοψαν το χέρι και τα δύο πόδια, και κατόπιν τον κρέμασαν. 
## Παραπομπές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αρματολοί
Κατηγορία:Κλέφτες
Ιωαννης
Κουαουτιτλάν Ισκάγι

Το **Κουαουτιτλάν Ισκάγι** () είναι πόλη και δήμος στη Πολιτεία του Μεξικού. Ο δήμος Κουαουτιτλάν Ισκάγι δημιουργήθηκε στη δεκαετία του '70. Το όνομα προέρχεται από την γλώσσα Νάουατλ και σημαίνει «σπίτι σου ανάμεσα στα δέντρα».

Η πόλη του Κουαουτιτλάν Ισκάγι είναι η έκτη πιο πολυπληθής πόλη στη Πολιτεία, με 477.872 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Ο δήμος είχε την ίδια περίοδο 498.021 κατοίκους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Δήμος Κουαουτιτλάν Ισκάγι Επίσημος ιστοχώρος

Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Φίλανθος

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ο **Φίλανθος** ήταν Ηλείος στην καταγωγή γιος του Προλάου και της Λυσίππης και αδελφός του Λάμπου.

Κάποτε τα δύο αδέλφια αποφάσισαν να συμμετάσχουν στους αγώνες των Ισθμίων. Κατά την διεξαγωγή όμως των αγώνων συνέβη να φονευτούν και οι δύο από τους συναγωνιστές τους. Τότε μέσα στη βαριά θλίψη του άδικου χαμού των παιδιών της η Λυσίππη καταράστηκε όποιον θα λάμβανε στο εξής μέρος στους αγώνες αυτούς.

Ο παραπάνω μύθος που τυγχάνει παρόμοιος με τον μύθο των Ακτωριώνων αποπειράται περισσότερο να δικαιολογήσει την μόνιμη αποχή των αρχαίων Ηλείων από τους αγώνες των Ισθμίων.

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.59ος, σελ.271.

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Η επιστροφή του ασώτου (Ρέμπραντ)

Η **Επιστροφή του ασώτου υιού** είναι ένας από τους τελευταίους πίνακες στη δημιουργική πορεία του Ρέμπραντ που έχει ως θεματολογία τη Παραβολή του Ασώτου του Ιησού, όπως αναφέρεται στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον και είναι ένα από τα διασημότερα έργα του Ερμιτάζ.
## Ζωγραφική αφήγηση
Την παραβολή του ασώτου, με την οποία ασχολείται στην τελευταία περίοδο τη καριέρας του, την αντιμετωπίζει ως ένα παράδειγμα της ανθρώπινης εμπειρίας που αντιστοιχεί σε μια πανανθρώπινη κατάσταση και σε καθολικές αξίες. Ο Ρέμπραντ αποφεύγει κάθε διακοσμητικό στοιχείο και συγκεντρώνεται σε μια αφήγηση που βασίζεται αποκλειστικά στα ζωγραφικά μέσα: το χρώμα και το φως αποκαλύπτουν την ιστορία του ακόλαστου νέου ο οποίος επιστρέφει για να ζητήσει συγχώρεση από τον πατέρα του. Σε αυτήν τη συμφωνία λαμπερών και σκοτεινών τόνων, έντονου φωτός και σκιάς, που γαληνεύει μυστηριωδώς, η ενέργεια του ηλικιωμένου πλέον ζωγράφου διατηρείται απαράλλαχτη.
Το πρόσωπο του τυφλού πατέρα ακτινοβολεί από το εσωτερικό φως και το φως που συγκεντρώνεται στα πέλματα του ασώτου αποκαλύπτει μια ιδιαίτερα εκφραστική λεπτομέρεια: τα φθαρμένα υποδήματα και τα γδαρμένα πόδια, μαζί με τα κουρελιασμένα ρούχα διηγούνται την ιστορία του νέου ότι ο δρόμος της επιστροφής ήταν μακρύς και δύσβατος.
Στο αδιαμόρφωτο δωμάτιο, που σχεδόν στερείται τις συντεταγμένες του χώρου, η εντύπωση του βάθους δημιουργείται από τα πρόσωπα, τα οποία αναδύονται από το σκοτάδι και σημαδεύονται από επιφάνειες φωτός που σταδιακά εξασθενούν.

## Προγενέστεροι σχετικοί πίνακες

File:Rembrandt - Syn marnotrawny.jpg|Χαρακτικό πάνω στο ίδιο θέμα (1636)
File:Rembrandt - Rembrandt and Saskia in the Scene of the Prodigal Son - Google Art Project.jpg|*[[Ο άσωτος γιος στη ταβέρνα]]* (περ. 1637)
File:Prodigal son by Rembrandt (drawing, 1642).jpg|Προσχέδιο του 1642


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* The State Hermitage Museum
*[Κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση](http://paroutsas.jmc.gr/project/religion/gospels/gsp%20(20).htm) 
Κατηγορία:Σκηνές από την Καινή Διαθήκη
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ρέμπραντ
Κατηγορία:Εκθέματα στο Ερμιτάζ
Φίλανδρος

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ο **Φίλανδρος** ήταν ημίθεος, γιος του Απόλλωνα και της νύμφης Ακακαλλίδας.

Ο Φίλανδρος μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Φυλακίδη φέρονται ως πρώτοι οικιστές και ιδρυτές της αρχαίας πόλης Ελύρου στην Κρήτη στην οποία τιμόταν με ιδιαίτερο ιερό. Οι ντόπιοι πίστευαν ότι συνελήφθησαν στην πόλη Τάρρα και έπειτα τους είχε θηλάσει μια κατσίκα.

## Παραπομπές

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.59ος, σελ.271.

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Υλομορφισμός

Ο **Υλομορφισμός** είναι Αριστοτέλειος φιλοσοφικός όρος μεταφυσικής αντίληψης.

Συγκεκριμένα ο Αριστοτέλης με τον όρο αυτό υποστήριζε ότι κάθε φυσικό σώμα διέπεται από δύο βασικές εγγενείς αρχές, θεωρούμενες καταστάσεις. Την μία την χαρακτήριζε "*δυνάμει κατάσταση*" που αντιστοιχούσε στην άμορφη ύλη του σώματος και την άλλη "*ενεργεία κατάσταση*" που αντιστοιχούσε στο "είδος" που μορφοποιεί την ύλη και έτσι πραγματοποιείται η γένεση του όντος.

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.59ος, σελ.363.

Κατηγορία:Μεταφυσικές θεωρίες
Κατηγορία:Αριστοτέλης
Τυποποίηση

Με τον οικονομικό και εμπορικό όρο **τυποποίηση** (στην αγγλική standardization), ή απλούστερα στάνταρντς, χαρακτηρίζεται γενικά η ανάπτυξη ειδικών προτύπων βάσει των οποίων ακολουθείται στη συνέχεια η παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων προϊόντων, ειδικότερα βιομηχανικών, που να μπορούν μεταξύ τους να συναρμολογούνται, χωρίς άλλες προσαρμογές. Έτσι με τον τρόπο αυτό διευκολύνονται τα βιομηχανικά εργοστάσια  στη παραγωγή ανταλλακτικών με εξαιρετική μείωση κόστους παραγωγής τους.

Στην ουσία το ακολουθούμενο κάθε φορά πρότυπο αποτελεί ένα συγκεκριμένο υπόδειγμα προδιαγραφών επί του οποίου και ακολουθεί η βιομηχανική γραμμή παραγωγής του συγκεκριμένου προϊόντος. Το πρότυπο μπορεί να αφορά όργανα, μηχανήματα που χρησιμοποιούνται για έλεγχο και μετρήσεις διαφόρων χαρακτηριστικών των προϊόντων όπως μέγεθος, χρώμα, βάρος κ.λπ. ή ακόμα τύπους, σκίτσα - σύμβολα χρήσης, μεταφοράς, ή ενεργειών που θα πρέπει να ακολουθηθούν.

Για τον συντονισμό της παραγωγής προτύπων, προς αποφυγή μιας άναρχης ανάπτυξης αυτών κατέστη ανάγκη να τεθεί αυτός υπό βιομηχανικές ενώσεις ή ασφαλέστερα υπό κυβερνητικό έλεγχο. Έτσι δημιουργήθηκαν τα εθνικά πρότυπα τυποποίησης γενικής αποδοχής. Την αποστολή αυτή επιτελεί στις ΗΠΑ το Εθνικό Αμερικανικό Ινστιτούτο Τυποποίησης (ANSI). Με την έντονη δε ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου τον συντονισμό σε διεθνές πλέον επίπεδο ανέλαβε ο Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης (ISO).

Σημαντικοί σταθμοί στην έννοια του διεθνούς συντονισμού τυποποίησης ήταν η καθιέρωση αρχικά του Γραφείου μέτρων και σταθμών, όπου ακολούθησε ο καθορισμός του διεθνούς μετρικού συστήματος. Επίσης η ίδρυση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Εθνικών Ενώσεων Τυποποίησης (ISA) το 1926, την οποία διαδέχθηκε το 1947 η ISO.

Στην Ελλάδα την ευθύνη συντονισμού τυποποίησης έχει ο Ελληνικός Οργανισμός Τυποποίησης (ΕΛΟΤ) που ιδρύθηκε το 1976 με τον Νόμο 372/1976.

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.58ος, σελ.315.


Κατηγορία:Βιομηχανία
Πολιορκία της Καστανίτσας

Η **πολιορκία της Καστανίτσας** υπήρξε μάχη πριν από την έκρηξη της Επανάστασης του 1821 με σκοπό την εξόντωση του Κωνσταντή Κολοκοτρώνη και του Παναγιώταρου από τους Τούρκους.

## Η εξέλιξη της μάχης
Μετά την αντιμετώπιση των Αλβανών που λυμαίνονταν την Πελοπόννησο ύστερα από τα Ορλωφικά, ο Γαζή-Χασάν Τσεζάερλης έστρωσε σχέδιο να καταστρέψει τον Κωνσταντή Κολοκοτρώνη. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη, και μαζί με τον Μαυρογένη επέστρεψαν τον Ιούνιο του 1780 με 14.000 στρατό και καράβια. Βγήκαν στο Γύθειο και διάταξαν τον Αλήμπεη να τραβήξει από την ξηρά για τον πύργο της Καστάνιτσας (Καστάνια μπαρδουνοχώρια Λακωνίας), όπου ήταν ο Κολοκοτρώνης και τα παλικάρια του. Ο Παναγιώταρος ζήτησε την βοήθεια των Μανιατών, αλλά παρενέβη ο Μαυρογέννης και έτσι οι Μανιάτες δεν κινήθηκαν.

Οι Τούρκοι πολιόρκησαν τον Πύργο και πυρπολήσαν τα κοντινά χωριά Άγιος Νικόλαος και Σελεγούδι. Έστησαν κανόνια και βομβοβόλα και ο πεζικός στρατός των Τούρκων σταμάτησε μια ώρα έξω από τους Πύργους της Καστάνιτσας. Το τουρκικό στράτευμα έγινε αντιληπτό από τον Παναγιώταρο στην θέση Άβορνα, τοποθεσία κοντα στο Σελεγούδι το οποίο απέχει 5 χλμ. απο την Καστάνιτσα. Ο Αλήμπεης ζήτησε από τον Κολοκοτρώνη και τον Παναγιώταρο να του δώσουν ένα παιδί τους για όμηρο και έτσι να λήσει την πολιορκία. Ο Κολοκοτρώνης και ο Παναγιώταρος αρνήθηκαν, και οι Τούρκοι άρχισαν την πολιορκία. Επί 10 ημέρες τα κανόνια και τα βομβοβόλα, μαζί με 20 χιλιάδες ντουφέκια έριχναν ασταμάτητα. Ωστόσο οι πύργοι βαστούσαν γερά. Οι τοίχοι άνοιξαν από τις ακατάπαυστες βολές, αλλά οι υπερασπιστές τους αμύνονταν γεναία και οι Τούρκοι δεν τολμούσαν να κάνουν έφοδο. Από τους Έλληνες όμως δεν έφτανε καμιά βοήθεια. Στις 10 ημέρες, ο Κολοκοτρώνης και ο Παναγιώταρος υπολόγισαν ότι είχαν πολεμοφόδια για 2 ημέρες ακόμα και τότε πήραν τη μεγάλη απόφαση να κάνουν έξοδο 2 ημέρες μετά, τη νύχτα της 19ης Ιουλίου 1780. Η έξοδος πραγματοποιήθηκε μόλις έδυσε το φεγγάρι. Με τα γυναικόπεδα στη μέση και το γιαταγάνι στο χέρι όρμησαν μέσα στους Τούρκους και σκόρπισαν τον όλεθρο. Ο γέρος πατέρας του Παναγιώταρου έμεινε μέσα στον πύργο να κρατάει τον πόλεμο. Ο Παναγιώταρος έμεινε πιο πίσω για να ασφαλίζει το πέρασμα των πρώτων. Ο πατέρας του και αυτός θανατώθηκαν φρικτά. Του έκοψαν το χέρι και τα δύο του πόδια και τον κρέμασαν στο Γύθειο σε ένα κατάρτι πλοίου. Ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης πληγώθηκε θανάσιμα κατά την ηρωϊκή έξοδο από ένα σπαθί και ετοιμοθάνατος κρύφτηκε στον λόγγο. Αναγκάστηκε από τον πυρετό και τη δίψα να βγει και έπεσε στα χέρια εφτά Μπαρδουνιωτών που τον έσφαξαν. Μετά πέταξαν το κεφάλι του σε μια τρύπα και το σώμα του στον γκρεμό ανάμεσα στα χωριά Άρνα και Κοτσατίνα (Σπαρτιά Λακωνίας). Το σώμα του διατηρήθηκε λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών, εντοπίστηκε και ενταφιάστηκε στη Μηλιά της Μάνης, στο συνοικισμό Κυβέλεια, όπου σώζεται ο τάφος του.

Η πολιορκία της Καστανίτσας έγινε δημοτικό τραγούδι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Καθημερινή Τιμώντας τους Ελεύθερους Πολιορκημένους της Καστάνιας στον Ταΰγετο 
*mani.org.gr Καστάνιτσα, Κλεφτουριά

Κατηγορία:Τουρκοκρατία στην Πελοπόννησο
Κατηγορία:Πολιορκίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Μάχες της Μάνης
Κατηγορία:1780
Υδρίδιο του καλίου

To **υδρίδιο του καλίου** ή **καλάνιο** ή **υδροκάλιο** είναι μια χημική ένωση που αποτελείται από κάλιο και υδρογόνο, με εμπειρικό τύπο KH. Αντιδρά με το νερό, σύμφωνα με την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:

\mathrm{KH + H_2O \xrightarrow{} KOH + H_2 \uparrow}  


Η αντίδραση αυτή είναι τόσο έντονη ώστε συχνά το παραγόμενο υδρογόνο αναφλέγεται, εξαιτίας της θερμότητας της υδρόλυσης και της παρουσίας του οξυγόνου του ατμοσφαιρικού αέρα. Η φλόγα που παράγεται σε περίπτωση ανάφλεξης χρωματίζεται ανοικτό μωβ, εξαιτίας της παρουσίας ιόντων καλίου στη φλόγα υδρογόνου (που κανονικά είναι άχρωμη προς το γαλάζιο). Επίσης, το υδρίδιο του καλίου αντιδρά βίαια με οξέα και αναφλέγεται με την παρουσία οξυγόνου, χλωρίου ή φθορίου:

\mathrm{KH + Cl_2 \xrightarrow{} KCl + HCl}  

\mathrm{KH + F_2 \xrightarrow{} KF + HF}  

\mathrm{2KH + O_2 \xrightarrow{} K_2O + H_2O}  

Είναι μια  ένωση και χρειάζεται πολύ προσεκτικό χειρισμό. Για το λόγο αυτό στο εμπόριο πωλείται σε διασπορά ~35% μέσα σε πετρέλαιο.

Σύμφωνα με μία μελέτη η ένωση αυτή πρέπει να διασπείρεται σε παραφίνη για να επιτραπεί καλύτερη διανομή.

Το υδρίδιο του καλίου μπορεί να παραχθεί με απευθείας ολική σύνθεση από μεταλλικό κάλιο και υδρογόνο. Η αντίδραση αυτή ανακαλύφθηκε από τον Χάμφρυ Ντάιβη λίγο μετά τη δική του ανακάλυψη του στοιχείου καλίου, το 1807. Κατά τη σχετική έρευνά του σημείωσε ότι για την παραγωγή του υδριδίου του καλίου το μέταλλο πρεπει να εξατμιστεί μέσα σε υδρογόνο και να θερμανθεί κάτω από το σημείο βρασμού του:

\mathrm{2K + H_2 \xrightarrow{} 2KH }  


Το υδρίδιο του καλίου είναι μια υπερβάση, ακόμη πιο δραστική από το υδρίδιο του νατρίου, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο να αποπρωτονιώσει οργανικές ενώσεις. Χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή άλλων υπερβάσεων, όπως οι RNHK και ROK, όπου R είναι ένα αλκύλιο. To υδρίδιο του καλίου είναι διαλυτό σε τήγματα υδροξειδίων και μιγμάτων αλάτων, αλλά όχι και σε οργανικούς διαλύτες.

## Παρατηρήσεις και παραπομπές


Κατηγορία:Υδρίδια
Κατηγορία:Ενώσεις καλίου
Εθνικές Οδοί Αεροδρομίων

Οι Εθνικές Οδοί αεροδρομίων είναι δρόμοι οι οποίοι σύνδεουν διάφορα αεροδρόμια της χώρας μας με αστικά κέντρα, αυτοκινητοδρόμους ή άλλες εθνικές οδούς. Συνήθως έχουν ονομασίες όπως π.χ. **Οδός Αεροδρομίου Λάρισας**. Στην Ελλάδα οι εθνικές οδοί αεροδρομίων είναι:

Κατηγορία:Εθνικές Οδοί της Ελλάδας
Εθνική Οδός 1α (Ελλάδα)

Η **Εθνική Οδός 1α** **(ΕΟ1Α)** γνωστή ως Νέα Εθνική Οδό Αθηνών - Θεσσαλονίκης (Ν.Ε.Ο) είναι μια οδός ταχείας κυκλοφορίας που συνδέει την Αγια Μαρίνα με την Στυλίδα και τον Καραβόμυλο. Αποκλίνει από την αρχική χάραξη της Εθνικής Οδού 1 για αυτό και δεν έχει αντικατασταθεί από τον Αυτοκινητόδρομο 1. Η Εθνική Οδός βρίσκεται στο γνωστό Πέταλο Μαλιακού.

Η εθνική οδός κατασκευάστηκε νότια της Εθνικής Οδού 1 ώστε να παρακάμπτει την Στυλίδα και τον Καραβόμυλο. Μέχρι το 2015 αποτελούσε την κύρια σύνδεση μεταξύ Καραβόμυλου και Αγίας Μαρίνας. Το 2015 ολοκληρώθηκε η «Παράκαμψη Στυλίδας» του Αυτοκινητόδρομου 1 που παρακάμπτει την Εθνική Οδό.
[καθόλου|μικρογραφία|Άποψη της [Στυλίδα|Στυλίδας και της Εθνικής Οδού 1α.]]


## Πηγές
* http://dlib.statistics.gr/Book/GRESYE_02_2007_00001.pdf Σύμφωνα με το Μητρώο Εθνικών Οδών  της ΕΣΥΕ, 1998

1α
Γιαννάκης Σουλτάνης

Ο **Γιαννάκης Σουλτάνης** (Μοναστηράκι Αιτωλοακαρνανίας, 18ος αιώνας - Δομβραίνα Βοιωτίας, 16 Οκτωβρίου 1826) υπήρξε οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821.

## Βιογραφία
Ο Γιαννάκης  Σουλτάνης γεννήθηκε στο Μοναστηράκι της Βόνιτσας του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Ο ίδιος υπέγραφε ολογράφως ως *«Γιαννάκης Σουλτάνης Μοναστηρακιώτης»*. Δεν είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία γέννησης του, όπως δεν είναι γνωστό σήμερα ούτε το όνομα του πατέρα του. Έμεινε ορφανός από πολύ μικρός. Η μητέρα του λεγόταν Σουλτάνα και είχε τρία αγόρια, τον Αναστάση ή Αναγνώστη, που έπεσε μαχόμενος το 1822 στη μάχη του Αιτωλικού, το Γιωργάκη, που έφτασε μέχρι το βαθμό του υποστρατήγου, και τον τελευταίο τον Γιαννάκη. Σύμφωνα με τη συνήθεια της εποχής πολλοί αγωνιστές έπαιρναν το επώνυμο από το όνομα του πατέρα τους, ενώ εδώ ο Γιαννάκης παίρνει το επώνυμο Σουλτάνης από το όνομα της μητέρας του, Σουλτάνας.

Η μητέρα του σφυρηλατεί τα παιδιά της αρχίζοντας από την ανυπακοή στον κατακτητή, για να φτάσουν στον ένοπλο αγώνα και αν χρειαστεί, στο ολοκαύτωμα. Τα παιδιά της συμμετείχαν από την αρχή του αγώνα στον πόλεμο, κάτω από τις οδηγίες του οπλαρχηγού Γεωργίου Τσόγκα, που είχε τότε το αρματολίκι της Βόνιτσας.

Πήρε μέρος στην δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου επικεφαλής 48 ανδρών και σώθηκε κατά την Έξοδο. Κατόπιν ανασχημάτισε το σώμα του από Ακαρνάνες και κατέβηκε στο Ναύπλιο, όπου πήρε μέρος στο συμβούλιο των στρατηγών. Ενώθηκε με τον Καραϊσκάκη, και πήρε μέρος στην μάχη της Δόμβραινας, όπου και φονεύθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1826 ή 12 Νοεμβρίου 1826. Αν και στη μάχη αυτή καμία άλλη απώλεια δεν είχαν οι Έλληνες, ενώ προξένησαν πολλές στους εχθρούς, ο θάνατος του Σουλτάνη λύπησε όλους.

Ο Σουλτάνης κηδεύτηκε στο νεκροταφείο του Κακοσίου, από όπου διακομίστηκαν τα οστά του επί Δημάρχου Θίσβης Αλέξανδρου Κόλλια και παραδόθηκαν στον πρόεδρο του Ελεγκτικού συνεδρίου Σουλτάνη μαζί με το χρυσοστόλιστο μεταξωτό τσαμαντάνι του, που σωζόταν ακόμη. Στο κρανίο του διακρινόταν ένα γιγαντιαίο χάσμα, απομεινάρι απ' το θανάσιμο τραύμα που προξενήθηκε από το σπαθί.

Η εικόνα του είναι αναρτημένη στο Εθνολογικό Μουσείο, ενώ το όνομα του δόθηκε και σε οδό στην Αθήνα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse  Britannica. 2007.σελ.456
* *Η ιστορία της Θήβας και της Βοιωτίας* του Γεωργίου Τσεβά. Έκδοση του Πνευματικό Κέντρο Δήμου Θηβαίων, 2006, σελ. 502

Σουλτανακης, Γιαννακης
Κατάλογος περιφερειακών οδών ανά χώρα

Παρακάτω παρατίθεται ένας κατάλογος των περιφερειακών οδών ανά χώρα.

## Ελλάδα

## [[Αυστραλία]]

## Αυστρία

## Βέλγιο

## Βουλγαρία

## Βραζιλία

## Γαλλία

36px 36px

## Γερμανία

## Ηνωμένο Βασίλειο

## Ιαπωνία

## Ισλανδία

## Ισπανία

## Ιρλανδία

## Ιταλία

## Καναδάς

## Κροατία

## Κύπρος

## Λευκορωσία

## Νορβηγία

## Ολλανδία

36px 36px 36px 36px 36px 36px 36px 36px 36px

## Ουγγαρία

## Πορτογαλία

## Ρουμανία

## Σερβία

## Σλοβενία

## Τουρκία

## Τσεχία

## Φινλανδία

Κατηγορία:Περιφερειακές οδοί ανά χώρα
Περιφερειακων Οδων
Κατηγορία:Κατάλογοι δρόμων
Μάχη της Δόμβραινας

Η **μάχη της Δόμβραινας** ήταν ένα από τα πολεμικά επεισόδια της επανάστασης του 21.

## Η εξέλιξη της μάχης
Ο Καραϊσκάκης, μη μπορώντας να ελευθερώσει απ' ευθείας την Αθήνα, έκανε ελιγμό στα νώτα του Κιουταχή που πολιορκούσε την Αθήνα. Ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου με 2.500 άνδρες από την Ελευσίνα, αφήνοντας στην Ελευσίνα αρχηγό τον Βάσο Μαυροβουνιώτη.

Στις 27 το βράδυ έφτασε στην Δόμβραινα και επιτέθηκε αμέσως στο χωριό, κατόρθωσε να το κυριεύσει σχεδόν όλο, εκτός από τρεις πύργους και λίγα σπίτια στα οποία κατέφυγαν οι εχθροί. Ο Καραϊσκάκης προσπάθησε να πείσει τους Έλληνες να μείνουν εκεί και να φυλάν πολιορκημένους τους εχθρούς, αλλά τα παλικάρια ήταν εξουθενωμένα από τις κακουχίες και δεν πείστηκαν, αλλά αφού λαφυραγώγησαν το χωριό, έφυγαν. Την επόμενη μέρα ξαναμπήκαν οι Έλληνες και πολέμησαν τους εχθρούς, οι οποίοι αμύνονταν γενναία.

Ο Καραϊσκάκης έστησε σκοπιές στους γύρω δρόμους, προλαβαίνοντας τις ενισχύσεις των Τούρκων που ήρθαν έφιπποι, και τους αναχαίτισε. Για να διώξει τους Τούρκους έφερε και ένα πυροβόλο από μια γολέτα που αγκυροβολούσε στον όρμο της Δόμβραινας, αλλά τα πυρά δεν επάρκεσαν για να κατεδαφιστούν οι πύργοι. Μετά από μέρες έφτασε και ο Τούρκος Μουστάμπεης με 800 μαχητές για ενίσχυση. Χωρίς ανάπαυση οι Τούρκοι επιτέθηκαν στους Έλληνες, οι οποίοι αμύνθηκαν γενναία. Αργότερα ήρθε και άλλη μια ενίσχυση χιλίων ιππέων περίπου από την Αττική. Οι Έλληνες συνέχισαν να αμύνονται από τα οχυρώματα, ενώ εκκλησιάζονταν διότι υποπτεύονταν ότι επρόκειτο να γίνει ισχυρή μάχη.

Ο Μουστάμπεης όμως έμαθε ότι αποβιβάστηκαν οι Ολύμπιοι στο Ταλάντι (Αταλάντη) και κινδύνευε η τροφοδοσία όλων των Τούρκων προτίμησε να σπεύσει προς τα εκεί και να αφήσει τον Καραϊσκάκη. Ο Καραϊσκάκης, βλέποντας ότι λίγοι Τούρκοι μόνο είχαν μείνει για να φυλάγουν την πεδιάδα, οργάνωσε επίθεση, η οποία απέτυχε. Επειδή τελείωσαν και τα τρόφιμα αποχώρησε από τη Δόμβραινα για να ενωθεί με το υπόλοιπο σώμα του και με τους στρατηγούς Ρούκη και Δυοβουνιώτη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 



Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Δορυδρέπανο

Το **δορυδρέπανο** ήταν βυζαντινό πολεμικό όπλο.
## Περιγραφή
Ονομάζονταν έτσι επειδή ήταν δόρυ, μακρύτερο και ισχυρότερο του κοινού δόρατος, ενώ είχε προσαρμοσμένο στο άκρο του δρεπάνι που χρησίμευε για να κόβει και να καταρρίπτει τα προστατευτικά καλύμματα των αμυνόμενων εχθρών. 

Χρησιμοποιήθηκε το 559 όταν οι Ούννοι εισβάλλοντας στην Θράκη προσπάθησαν να καταλάβουν την χερσόνησο της Καλλίπολης. Την άμυνα των Βυζαντινών διεύθυνε ο στρατηγός Γερμανός, ο οποίος έστειλε πλοιάρια με θωρακοφόρους οπλίτες με δορυδρέπανο. Με τα όπλα αυτά έκοψαν τα σχοινιά από τις σχεδίες του εχθρού, καταποντίζοντας τους επιβάτες τους.

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Βυζαντινός στρατός
Κατηγορία:Όπλα
Σερντάμπ

Το **σερντάμπ ** (αραβικά: سرداب, sirdab, κυριολεκτικά "κρύο νερό", -κελάρι σαν αντιδάνειο στα αραβικά-, αρχαία αιγυπτιακά pr-tu.t "σπίτι του αγάλματος") είναι μια κατασκευή που συναντάμε στα ταφικά μνημεία (μασταμπάδες ή ταφικούς ναούς) του Αρχαίου βασιλείου. Συνήθως είναι χτισμένο χωρίς πρόσβαση, και περιέχει το άγαλμα του Κα του εκλιπόντος. Κάποιες φορές επικοινωνούσε με τον ταφικό θάλαμο μέσω ανοίγματος ή μέσω τρυπών, που επέτρεπαν στον νεκρό (στο Κα του), να δέχεται τις ταφικές προσφορές που άφηναν οι συγγενείς ή οι ιερείς. Συχνά το σερντάμπ ήταν κρυμμένο πίσω από μια στήλη με ψευδοθύρα.

Το σερντάπ του Φαραώ Ζοζέρ είναι έξω από την πυραμίδα του, σε ένα μικρό απομονωμένο δωμάτιο, που ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Cecil Firth, και περιέχει ιερογλυφικά που αναφέρονται στον Ιμχοτέπ ως τον αρχιτέκτονα της Βαθμιδωτής πυραμίδας του Ζοζέρ στη Σακάρα. Περιέχει το άγαλμα του Κα του Ζοζέρ, ύψος 1,42 μέτρα, αντίγραφό του οποίου υπάρχει εκεί, ενώ το γνήσιο βρίσκεται στο Αιγυπτιακό Μουσείο.

Ένα άλλο καθιστό άγαλμα του ιερέα Kaitep της πέμπτης ή έκτης δυναστείας, και της γυναίκας του Hetepheres, ύψος 47,5, επίσης βρέθηκε σε σερντάμπ (σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο).

Δεν συναντάμε το σερντάμπ σε τάφους του Μέσου βασιλείου, αλλά το άγαλμα του νεκρού εξακολουθεί να υπάρχει στο ταφικό μνημείο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Αγρίδι Αιγιαλείας

:*Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: [[Αγρίδι Αχαΐας]]*

Το **Αγρίδι** είναι ορεινό χωριό της άλλοτε Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 931 μέτρων στις πλαγιές του όρους Μαρμάτι, απέναντι από την ανατολική πλευρά του Χελμού σε πλαγιά του λεκανοπεδίου της Νωνάκριδος, και περιβάλλεται από δάση ελάτου. Από το 1998 έως το 2010 ήταν οικισμός του Δημοτικού Διαμερίσματος Περιστέρας του πρώην Δήμου Ακράτας. Από το 2011 ανήκει διοικητικά στο νεοπαγή Δήμο Αιγιαλείας. Στην απογραφή του 2011 είχε 3 κατοίκους.

## Ιστορία
Στις 14 Μαρτίου 1821 ο Νικόλαος Χριστοδούλου (ή Σολιώτης), μαζί με τον Αναγνώστη Κορδή και άλλους κλέφτες, έστησαν ενέδρα και χτύπησαν στην τοποθεσία «Πόρτες», κοντά στο χωριό Αγρίδι, τρεις γυφτοχαρατζήδες και τρεις ταχυδρόμους που μετέφεραν επιστολές του καϊμακάμη της Τριπολιτσάς Μεχμέτ Σαλίχ στον Χουρσίτ πασά στα Ιωάννινα, κατόπιν παροτρύνσεως του Σωτήρη Χαραλάμπη. Θεωρείται ως η πρώτη ένοπλη σύγκρουση της Επανάστασης του 1821.
## Πληθυσμός

## Δείτε επίσης
* Δήμος Νωνάκριδος
* Κλουκινοχώρια

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγριδίου Αιγιαλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 25/03/2016.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Ακράτας
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Ντιτρόιτ Πίστονς

Οι **Ντιτρόιτ Πίστονς** (αγγλικά: *Detroit Pistons*) είναι αμερικανική επαγγελματική ομάδα μπάσκετ που βασίζεται στο Ντιτρόιτ. Έδρα της ομάδας είναι το Little Caesars Arena. Ιδρύθηκε αρχικά στο Φορτ Γουέιν της Ιντιάνα, με την ονομασία Φορτ Γουέιν Ζόλνερ Πίστονς (Fort Wayne Zollner Pistons) ως μέλος του NBL το 1941, όπου κατέκτησε δύο πρωταθλήματα. Ο σύλλογος εντάχθηκε στο BAA το 1948. To 1949, NBL και BAA συγχωνεύθηκαν δημιουργώντας το ΝΒΑ, στο οποίο προσχώρησαν και οι Πίστονς. Από τότε που μετακόμισαν στο Ντιτρόιτ το 1957, οι Πίστονς έχουν κερδίσει τρία πρωταθλήματα, το 1989, το 1990 και το 2004.

## Ονομασίες
Ακολουθούν οι ονομασίες της ομάδας μέσα στο χρόνο:

* Φορτ Γουέιν Ζόλνερ Πίστονς (NBL: 1941–1948)
* Φορτ Γουέιν Πίστονς (BAA: 1948–1949, NBA: 1949–1957)
* Ντιτρόιτ Πίστονς (1957–σήμερα)

## Χρώματα και λογότυπο
Μετά τη μετάβαση από το Φορτ Γουέιν της Ιντιάνα στο Ντιτρόιτ το 1957, οι στολές των Πίστονς παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητες για δύο δεκαετίες, με την επιγραφή *Pistons* με μπλε γράμματα. Την περίοδο 1978–79, η ομάδα παρουσίασε μια ομοιόμορφη εμφάνιση με κεραυνούς στα πλάγια και στο λογότυπο της φανέλας. Η ομάδα απομάκρυνε τους κεραυνούς και επέστρεψε στην κλασική εμφάνιση με την επιγραφή της ομάδας το 1981, μένοντας με αυτή μέχρι το 1996. Εκείνη τη χρονιά, οι Πίστονς άλλαξαν τα χρώματά τους σε τιρκουάζ, μαύρο, κίτρινο και κόκκινο, και παρουσίασαν ένα νέο λογότυπο με το κεφάλι ενός αλόγου και φλεγόμενη χαίτη. Αυτό το ομοιόμορφο πρότυπο διήρκεσε μέχρι το 2001, όταν η ομάδα επέστρεψε στα παραδοσιακά κόκκινα, άσπρα και μπλε χρώματα και ένα ομοιόμορφο μοτίβο με στοιχεία από το διάστημα 1981–1996.

## Γήπεδα
;Ως Φορτ Γουέιν Πίστονς
* North Side High School Gym (1948–1952)
* Allen County War Memorial Coliseum (1952–1957)

;Ως Ντιτρόιτ Πίστονς
* Detroit Olympia (1957–1961)
* Cobo Arena (1961–1978)
* Pontiac Silverdome (1978–1988)
* The Palace of Auburn Hills (1988–2017)
* Little Caesars Arena (2017–σήμερα)

## Επιτυχίες
### Πρωταθλήματα
* **3** (1989, 1990, 2004)

### Τίτλοι Περιφέρειας
* **7** 
* **Ανατολή: 2** (1955, 1956)
* **Δύση: 5** (1988, 1989, 1990, 2004, 2005)

### Τίτλοι Κατηγορίας
μικρογραφία|210px|Το ''Palace of Auburn Hills'' το 2006
* **9** (1988, 1989, 1990, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008)

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 


Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1941
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1941
Κατηγορία:Ντιτρόιτ
Ιερά Μητρόπολις Σηλυβρίας

Η **Μητρόπολη Σηλυβρίας** είναι μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου με έδρα τη Σηλυβρία στην Ανατολική Θράκη. 

## Ιστορικά στοιχεία
Τον 5ο αιώνα αναφέρεται ως Ευδοξιούπολη. Η επαρχία της υπαγόταν στη δικαιοδοσία της Μητροπόλεως Ηρακλείας μέχρι τον 6ο αιώνα οπότε και ανυψώθηκε σε Αρχιεπισκοπή. Κατείχε την 19η θέση μεταξύ των Αυτοκεφάλων Αρχιεπισκοπών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ενώ αργότερα προήχθη στην 11η θέση. Την εποχή του αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού, προήχθη σε Μητρόπολη και παρέμεινε καθ' όλη τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου.

Το 1912 περιελάμβανε τέσσερις κωμοπόλεις, τους Επιβάτες, το Φανάρι, το Εξάστερο, τους Δελλιώνες και οκτώ χωριά, τους Αιγιαλούς, το Οικονομείο, το Σινεκλή, το Μέγα Κιλίτς, το Σεϊμέν, το Καδηκιοϊ, την Κούρφαλη και το Άβρεν. Ο Μητροπολιτικός Ναός ήταν αφιερωμένος στο Γενέσιο της Θεοτόκου και εκεί φυλασσόταν η κάρα του Αγίου Αγαθόνικου, το ιερό λείψανο της Οσίας Ξένης και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Σηλυβριανής, που εικάζεται ότι φιλοτεχνήθηκε από τον ευαγγελιστή Λουκά. Αυτά τα κειμήλια μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταφέρθηκαν από τους πρόσφυγες στην Καβάλα, όπου και εγκαταστάθηκαν. Αξιοσημείωτος ήταν ο βυζαντινός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Σπυρίδωνα, ο οποίος βρισκόταν στο υψηλότερο σημείο της πόλεως, εντός των τειχών. Κατεδαφίστηκε μετά το 1922.

Από εκκλησιαστικής απόψεως, παραμένει σήμερα εν ενεργεία Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, της οποίας το ποίμνιο αναγκάστηκε να μεταφερθεί στην Ελλάδα, λόγω των γνωστών ιστορικών συνθηκών. Κάθε Μητροπολίτης Σηλυβρίας μέχρι και το 1922 προσφωνούνταν «Πανιερώτατος», ενώ από την ανταλλαγή των πληθυσμών και μετά καλείται «Σεβασμιώτατος» και Υπέρτιμος και Έξαρχος Θράκης.

### Επισκοπικός κατάλογος
μικρογραφία|Ο Μητροπολίτης Σηλυβρίας Διονύσιος Β΄ (1900-1913)

## Η Μητρόπολη σήμερα
Στη Σηλυβρία έχει ανεγερθεί σήμερα Επισκοπείο, εντός του οποίου λειτουργεί παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Νεκτάριο και την Παναγία Σηλυβριανή.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Οι τιτουλάριοι αρχιερείς του Οικουμενικού Πατριαρχείου*, έκδοση αναθεωρημένη, Εκδόσεις Περί τεχνών, Πάτρα 2003, σ.σ. 398 (ISBN 960-8260-34-5).
* 
* 
* 
*  
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Σηλυβριας
Κατηγορία:Σηλυβρία

Κατηγορία:Ανατολική Θράκη
Ναουκάλπαν

Το **Ναουκάλπαν** (), επισήμως γνωστό ως **Ναουκάλπαν ντε Χουάρες** (), είναι πόλη και δήμος βρίσκεται ακριβώς βορειοδυτικά της Πόλης του Μεξικού στη γειτονική Πολιτεία του Μεξικού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη έχει 792.211 κατοίκους και ο δήμος 833.779 κατοίκους. Το όνομα Ναουκάλπαν προέρχεται από την γλώσσα Νάουατλ και σημαίνει «τόπος των τεσσάρων σπιτιών». Η κατάληξη «ντε Χουάρες» προστέθηκε στο επίσημο όνομα το 1874 προς τιμήν του Μπενίτο Χουάρες, αλλά ήταν οι Αζτέκοι, που έδωσαν το σημερινό του όνομα, όταν το εξουσίασαν από τον 15ο αιώνα μέχρι την ισπανική κατάκτηση της αζτέκης αυτοκρατορίας.

Το Ναουκάλπαν υποστηρίζει ότι είναι η περιοχή όπου Ερνάν Κορτές αναπαύτηκε στη “λυπημένη νύχτα” δεδομένου ότι αυτοί είχαν τραπεί σε φυγή από το Τενοτστιτλάν το 1520, αλλά αυτό αμφισβητείται. Σήμερα, η πόλη Ναουκάλπαν είναι πραγματικά μεγαλύτερη από το δήμο, με μέρος από το που επεκτείνεται στο γειτονικό δήμο Ουιξκιλούκαν. Είναι σημαντικό κέντρο της βιομηχανίας στο Μεξικό.

## Δείτε επίσης
* Ουιξκιλούκαν

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Κυβέρνηση του Ναουκάλπαν Επίσημος ιστοχώρος

Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς

Οι **Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς** (αγγλικά: *Portland Trail Blazers*), γνωστοί και ως *Blazers*, είναι αμερικανική επαγγελματική ομάδα μπάσκετ με έδρα το Πόρτλαντ του Όρεγκον. Παίζουν στη Βορειοδυτική κατηγορία της Δυτικής Περιφέρειας του NBA. Οι Μπλέιζερς έπαιζαν αρχικά τους εντός έδρας αγώνες τους στο Memorial Coliseum, πριν από τη μετάβαση στο χωρητικότητας 19.980 θεατών, Rose Garden το 1995. Συμμετέχουν στο πρωτάθλημα από το 1970, και το Πόρτλαντ είναι η μοναδική έδρα τους. Από το 1977 μέχρι το 1995, η ομάδα έκανε σολντ-άουτ εισιτηρίων σε 814 συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια, το μεγαλύτερο ρεκόρ σε αμερικανικό επαγγελματικό άθλημα.  Οι Μπλέιζερς είναι επίσης η μόνη ομάδα του ΝΒΑ που εδρεύει στη περιοχή βορειοδυτικά του Ειρηνικού.

Η ομάδα έχει προχωρήσει σε τελικούς NBA τρεις φορές, κερδίζοντας το πρωτάθλημα του NBA μια φορά, το 1977. Οι άλλες εμφανίσεις σε τελικούς ήταν στο 1990 και το 1992 όπου έχασε από τους Ντιτρόιτ Πίστονς και Σικάγο Μπουλς, αντίστοιχα.  Έχει προκριθεί στα πλέι-οφ τις 29 σεζόν από τις 42 συνολικά της ύπαρξής τους, συμπεριλαμβανομένου ενός σερί 21 συνεχόμενων εμφανίσεων από το 1983 μέχρι και το 2003, το δεύτερο μεγαλύτερο σερί στην ιστορία του ΝΒΑ. Έξι παίκτες του Hall of Fame έχουν παίξει για τους Μπλέιζερς (Λένι Γουίλκενς, Μπιλ Γουόλτον, Κλάιντ Ντρέξλερ, Ντράζεν Πέτροβιτς, Άρβιντας Σαμπόνις, και Σκότι Πίπεν).

## Γήπεδα
thumb|238px|Το γήπεδο Rose Garden
* Memorial Coliseum (1970–1995)
* Rose Garden (1995-σήμερα)

## Επιτυχίες
### Πρωταθλήματα
* **1** (1977)

### Τίτλοι Περιφέρειας
* **3** (1977, 1990, 1992)

### Τίτλοι Κατηγορίας
* **6** (1978, 1991, 1992, 1999, 2015, 2018)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 


Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1970
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1970
Όμπερν Χιλς (Μίσιγκαν)

μικρογραφία|δεξιά|Έδρα της Chrysler
Το **Όμπερν Χιλς** (Auburn Hills) είναι πόλη στην ευρύτερη περιοχή Ντιτρόιτ, στη κομητεία Όκλαντ, στην πολιτεία Μίσιγκαν των ΗΠΑ. Ο πληθυσμός της πόλης στην απογραφή του 2010 ήταν 21.412 κάτοικοι.  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Μίσιγκαν
Φορτ Γουέιν

Το **Φορτ Γουέιν** (αγγλικά: *Fort Wayne*) είναι πόλη στην αμερικανική πολιτεία Ιντιάνα και η έδρα της κομητείας Άλλεν. Ο πληθυσμός της ήταν 255.824 σύμφωνα με την απογραφή της 1 Ιουλίου του 2011, καθιστώντας την την 74η μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες και η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ιντιάνα μετά την Ιντιανάπολις. Ο δήμος βρίσκεται στη βορειοανατολική Ιντιάνα, περίπου 18 μίλια (29 χλμ) δυτικά από τα σύνορα του Οχάιο και 50 μίλια (80 χλμ) νότια των συνόρων με το Μίσιγκαν.

## Ιστορία
Υπό τη διεύθυνση του πολιτικού της Αμερικανικής επανάστασης Άντονι Γουέιν, ο στρατός των ΗΠΑ έχτισε το Οχυρό Γουέιν τελευταίο σε μια σειρά από φρούρια κοντά στο Ινδιάνικο χωριό Kekionga το 1794. Ονομάστηκε Φορτ Γουέιν προς τιμήν του Άντονι Γουέιν, και καθιερώθηκε ως εμπορικός σταθμός για την Ευρωπαίους εποίκους στη συμβολή των ποταμών St. Joseph River, St. Marys River, και Maumee River. Το χωριό σχεδιάστηκε το 1823 και γνώρισε τεράστια ανάπτυξη μετά την ολοκλήρωση του καναλιού Wabash και Erie.

## Οικονομία
Από τον 21ο αιώνα, η οικονομία του Φορτ Γουέιν βασίστηκε στις κατασκευές, την παιδεία, την ασφάλιση, την υγειονομική περίθαλψη (ιδιαίτερα ιατρικές συσκευές), τη μεταφορά και τη διανομή,  και την άμυνα. Η πόλη έχει κερδίσει το βραβείο All-America City Award το 1982, 1998, και 2009.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ιντιάνα
Κατηγορία:Έδρες κομητειών της Ιντιάνα
Υδρίδιο του ρουβιδίου

Το **υδρίδιο του ρουβιδίου** ή **ρουβιδάνιο** ή **υδρορουβίδιο** είναι το υδρίδιο του ρουβιδίου, δηλαδή ανόργανη δυαδική χημική ένωση ρουβιδίου και υδρογόνου. Έχει εμπειρικό τύπο **RbH**.

Συνθέτεται χρησιμοποιώντας ολική σύνθεση, δηλαδή απευθείας επίδραση υδρογόνου σε μεταλλικό ρουβίδιο:

\mathrm{2Rb + H_2 \xrightarrow{} 2RbH }  


Ως υδρίδιο αλκαλιμετάλλου είναι δραστικό ακόμη και έναντι ασθενών οξειδωτικών μέσων. Μια αντίδραση οξειδοαναγωγής συμβαινει με επίδραση χλωρίου ή φθορίου σε υδρίδιο του ρουβιδίου και παράγεται μεγάλη ποσότητα θερμότητας. Ακόμη, το υδρίδιο του ρουβιδίου αντιδρά βίαια με το νερό ή τον ατμοσφαιρικό αέρα και γι' αυτό είναι απαραίτητη η προσεκτική αποθήκευσή του και γενικότερα ο προσεκτικός χειρισμός του:

\mathrm{RbH + Cl_2 \xrightarrow{} RbCl + HCl}  

\mathrm{RbH + F_2 \xrightarrow{} RbF + HF}  

\mathrm{RbH + H_2O \xrightarrow{} RbOH + H_2 \uparrow}  

\mathrm{2RbH + O_2 \xrightarrow{} Rb_2O + H_2O}  


## Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές


Κατηγορία:Υδρίδια
Υδρίδιο του καισίου

To **υδρίδιο του καισίου** ή **καισιάνιο** ή **υδροκαίσιο** (CsH) είναι μια χημική ένωση που αποτελείται από καίσιο και υδρογόνο.

Είναι η πρώτη ουσία που δημιουργείται από την επίδραση υδρογόνου σε ατμούς μεταλλικού καισίου, με την παρουσία φωτός. Έδειξε (καλά) υποσχόμενο σε πρώτες μελέτες (για την πιθανότητα παραγωγής) ενός ιονικού συστήματος προώθησης που χρησιμοποιεί καίσιο.

Ο πυρήνας καισίου στο υδρίδιο του καισίου μπορεί να είναι υπερπολωμένος μέσω των αλληλεπιδράσεων με μια οπτική αντλία ατμών καισίου σε μια διεργασία γνωστή ως άντληση με εναλλαγή spin (Spin-Exchange Optical Pumping, SEOP). Αυτή η διεργασία (SEOP) μπορεί να αυξήσει το σήμα πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού (Nuclear Magnetic Resonance, NMR) του πυρήνα του καισίου κατά μια σειρά μεγέθους.

## Κρυσταλλική δομή

Στη θερμοκρασία δωματίου (20&nbsp;°C) και υπό πίεση κάτω από 1 atm, το υδρίδιο του καισίου έχει την ίδια κρυσταλλική δομή με το χλωριούχο νάτριο.

## Παρατηρήσεις και παραπομπές


Κατηγορία:Υδρίδια
Κατηγορία:Ενώσεις καισίου
Αλαμούνδαρος Γ΄

**Αλαμούνδαρος Γ΄** μπορεί να αναφέρεται σε:

* Αλαμούνδαρος Γ΄ των Λαχμιδών, ηγεμόνας των υπό περσικό έλεγχο Αράβων, περ. 503-554 μ.Χ.
* Αλαμούνδαρος Γ΄ των Γασσανιδών, ηγεμόνας των υπό βυζαντινό έλεγχο Αράβων το 569-581 μ.Χ.
Τολμπάτσικ

Το **Τολμπάτσικ** είναι ενεργό ηφαίστειο στην Καμτσάτκα. Είναι ένα μεγάλο ηφαιστειακό σύμπλεγμα το οποίο βρίσκεται στο νότιο άκρο του ηφαιστειακού συμπλέγματος Κλουτσέφκαγια. Το σύμπλεγμα αποτελείται από δύο ανόμοια ηφαίστεια, το Πλόσκι Τολμπάτσικ, του οποίου οι κορυφή είναι επίπεδη, και το Όστρι Τολμπάτσικ, το οποίο είναι στρωματοηφαίστειο. Η ψηλότερη κορυφή του έχει ύψος 3.682 μέτρα. Και οι δύο κώνοι αναπτύχθηκαν κατά το Πλειστόκαινο.

## Περιγραφή
Το Πλόσκι Τολμπάτσικ (σημαίνει «επίπεδο Τολμπάτσικ») είναι ένα ασπιδωτό ηφαίστειο. Στην κορυφή του βρίσκονται καλντέρες παρόμοιες με αυτές των ηφαιστείων της Χαβάης με διάμετρο μέχρι 3 χιλιόμετρα. Η καλντέρα στην κορυφή του δημιουργήθηκε πριν 6.500 χρόνια, από μια μεγάλη έκχυση λάβας, η οποία συνοδεύτηκε από μια μεγάλη κατολίσθηση τμήματος των νοτίων πλαγιών του Όστρι Τολμπάτσικ. Από τις μεγάλες ζώνες ρήξης του ηφαιστείο έχουν εκχυθεί μεγάλες ροές λάβας κατά το Ολόκαινο. Η κορυφή του Πλόσκι Τολμπάτσικ βρίσκεται σε υψόμετρο 3.085 μέτρων. Δυτικά του βρίσκεται η άλλη κορυφή του συμπλέγματος, το Όστρι Τολμπάτσικ («κοφτερό Τολμπάτσικ»). Νότια του ηφαίστειο βρίσκεται το πεδίο λάβας Τολμπάτσικ, το οποίο φτάνει σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από το κυρίως σύμπλεγμα και περίεχει αρκετούς κώνους τέφρας. Μοιάζει με τις ζώνες ρήξης των ηφαιστείων της Χαβάης. 

## Δραστηριότητα
Το Πλόσκι Τολμπάτσικ την περίοδο 1975-1976 παρήγαγε την μεγαλύτερη ποσότητα βασαλτικής λάβας τα ιστορικά χρόνια στην Καμτσάτκα. Η δραστηριότητα έλαβε χώρα στην κορυφή και την νοτια-νοτιοδυτικά ζώνη ρήξης, 18 και 28 χιλιόμετρα μακριά από την κορυφή. Ο συνολικός όγκος της λάβας που εκχύθηκε ήταν 1,2 κυβικά χιλιόμετρα. Ο όγκος τέφρας που παρήγαγε το ηφαίστειο ήταν σχεδόν 1 χλμ³, κατατάσσοντας την έκρηξη τουλάχιστον ως 4 στην κλίμακα VEI. 

Η πιο πρόσφατη έκρηξη του Τολμπάτσικ άρχισε τις 27 Νοεμβρίου 2012. Πριν την έκρηξη είχαν προηγηθεί κάποιες σεισμικές δονήσεις στη περιοχή που δεν προμήνυαν κάποια έκρηξη. Παρόλα αυτά ένα ισχυρό σεισμικό σμήνος τις 26 και 27 Νοεμβρίου 2012 έδειχαν ότι το ηφαίστειο ήταν έτοιμο να εκραγεί. Στις πλαγιές του Τολμπάτσικ είχαν δημιουργηθεί δύο ρωγμές μήκους 1,7 και 1,9 χιλιομέτρων από τις οποίες εκχυνόταν λάβα. Μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου οι ροές λάβας έχουν φτάσει σε απόσταση τριάντα χιλιομέτρων από το ηφαίστειο και έχουν καταστρέψει δύο κτίρια, χωρίς όμως να προκαλέσουν θύματα. Παρά τις απαγορεύσεις εκατοντάδες τουρίστες επισκεύτηκαν το ηφαίστειο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Tolbachik  Global Volcanism Program
* Plosky Tolbachik volcano and Tolbachik lava field  Kscnet
* Καμτσάτκα: ηφαιστειακή λάβα κατεδαφίζει κτίρια Φωνή της Ρωσίας, 30 Νοεμβρίου 2012

Κατηγορία:Βουνά της Ρωσίας
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Καμτσάτκας
Κέντρο Μεσσηνίας

Το **Κέντρο** είναι χωριό της Μεσσηνίας. Παλαιότερα ονομαζόταν Μπίλιοβα.

Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 640 μέτρων, με θέα στο Φαράγγι του Ριντόμου. Από τον Προφήτη Ηλία, είναι ορατά τα μονοπάτια προς το Ρίντομο και τα Πηγάδια. Στην πλαγιά που σχηματίζεται προς το φαράγγι, λειτουργούσαν παλιά αρκετοί νερόμυλοι, οι οποίοι σήμερα είναι ερειπωμένοι.

Στην περιοχή του Κέντρου, το Υπουργείο Πολιτισμού με αποφάσεις του, έχει χαρακτηρίσει ως Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία τα εξής: Ιερό Ναό Ταξιάρχη, το Κτίριο ιδιοκτησίας Γ. Γιαννούκου, Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία, το Καθολικό της Ιεράς Μονής Παναγίας Χελμού, τον Ιερό Ναό Κοίμησης Θεοτόκου, τον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου και τον Πύργο ιδιοκτησίας Βασ. Βεντήρη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Μάνη
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Πηγάδια Αβίας Μεσσηνίας

Τα **Πηγάδια** Αβίας ή Ταϋγέτου είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, έχει πληθυσμό 4 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 και βρίσκεται στον Ταΰγετο, σε υψόμετρο 927 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην **Κοινότητα Πηγαδίων** και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αβίας, του Δήμου Δυτικής Μάνης.

## Γενικές πληροφορίες
Τα **Πηγάδια Ταϋγέτου** είναι οικισμός της Δυτικής Μάνης. Βρίσκονται ΒΑ των Αλτομιρών και λέγεται ότι δημιουργήθηκαν από καταδιωκόμενους Ηπειρώτες επί Τουρκοκρατίας, που προέρχονταν από τα Πέντε Πηγάδια.

Πάνω από τα **Πηγάδια Δυτικής Μάνης** και μέσα στον Ταΰγετο, βρίσκονται η Κρύα Βρύση, τα Δένδρα και τα Ριζανά, τόποι καλλιέργειας και παραθερισμού. Ο ξεροπόταμος της Σάντοβας αρχίζει από το χωριό Πηγάδια και καταλήγει σε ένα ακρογιάλι με βότσαλα, κοντά στις Κιτριές, ενώ στη διαδρομή του σχηματίζει το φαράγγι του Ριντόμου ή Κοσκάραγας. Η επικοινωνία με τα άλλα χωριά γινόταν μέσω καλντεριμιών που διατηρούνται μέχρι σήμερα και διευκολύνουν την πρόσβαση στους πεζοπόρους που διασχίζουν το φαράγγι. Ονομαστό είναι και το διπλό πέτρινο Πηγαδιώτικο γεφύρι.

Τα αρχαιότερα ευρήματα κατοίκησης της περιοχής χρονολογούνται από το τέλος της Νεολιθικής Εποχής (3000 π.Χ. - 2500 π.Χ.). Πρόκειται για ένα λίθινο πέλεκυ, πήλινο αγγείο, τμήμα σαγονιού ανθρώπου με δυο δόντια, οστά θηλαστικών και αρκετά θραύσματα πήλινων αγγείων, τα οποία βρέθηκαν τυχαία το 1954 σε μια σπηλιά στη θέση Κοκκινόχωμα. Εκτός από τα λίγα σπίτια υπάρχει ο Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών, που γιορτάζει την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου, με μεγάλο πανηγύρι.

## Εξέλιξη πληθυσμού

## Χάρτης περιοχής


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Πηγάδια Αβίας Μεσσηνίας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.)
* Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων - Κοινότητα Πηγαδίων Δυτικής Μάνης (Ε.Ε.Τ.Α.Α.)
* Αποτελέσματα Κοινοτικών Εκλογών - Κοινότητα Πηγαδίων Αβίας Μεσσηνίας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Μάνη
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Σωτηριάνικα Μεσσηνίας

μικρογραφία|Θέα προς τον μεσσηνιακό κόλπο και την Καλαμάτα
Τα **Σωτηριάνικα** είναι χωριό της Μεσσηνίας που ανήκει στον Δήμο Δυτικής Μάνης. Τα Σωτηριάνικα αποτελούνται από τρεις οικισμούς με σύνολο 149 κάτοικους (και έναν ακατοίκητο). Αυτοί είναι:
* τα Σωτηριάνικα (83 κάτοικοι)
* η Χαραυγή (48 κάτοικοι)
* ο Κουρής ή Κρίσκιος (18 κάτοικοι) και
* η Δροσοπηγή (ακατοίκητη)

## Ονομασία
Κατά την παράδοση, το χωριό πήρε την ονομασία του από τον Σωτήρη Μενούση, τον πρώτο οικιστή του, ο οποίος καταγόταν από τα Ανώγεια της Σπάρτης.

## Ιστορία
Αρχαιολογικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν τυχαία το 1938, υποδηλώνουν την ύπαρξη Μυκηναϊκής κατοίκησης στα Σωτηριάνικα. Ανάμεσα σε άλλα, βρέθηκαν σε λάρνακα χρυσά κτερίσματα όπως, χρυσό δίωτο κύπελλο με ανάγλυφες παραστάσεις δέντρων, χρυσός αμφορέας, χρυσός δίσκος και χρυσό ημικυκλικό διάδημα. 

## Αξιοθέατα
Βασικότερα αξιοθέατα που χαρακτηρίστηκαν από το Υπουργείο Πολιτισμού, ως Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία:  

* ο Πύργος των Καπετανάκηδων,  
* Η εκκλησια του Αγίου Νικολάου (λειτουργεί κάθε χρόνο την παραμονή της γιορτής του Αγίου Παντελεήμονος όπου ο σύλλογος του χωριού διοργανώνει μεγάλο πανηγύρι) και
* Η εκκλησία της Αγίας Κυριακής.

Επιπλέον, το Υπουργείο Πολιτισμού, με αποφάσεις του έχει χαρακτηρίσει ως Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία και τα εξής: 

* την Εκκλησια Υπαπαντής Σωτήρος,
* την παλαιά Γέφυρα «Κοσκάρακα», η οποία αποτελείται από μια καμάρα που εδράζεται επί φυσικού βράχου και ο τύπος κατασκευής της οποίας οδηγεί στη χρονολογική περίοδο της Τουρκοκρατίας,
* τη «νεώτερη» Γέφυρα «Κοσκάρακα» διότι – σύμφωνα με το Υπουργείο - αποτελεί σημαντικό τεχνικό έργο, στο οποίο συνδυάζεται η αξιόλογη τεχνική και η αρμονική ένταξη στο φυσικό περιβάλλον και τέλος,
* το Κτίριο του Δημοτικού Σχολείου, διότι αποτελεί δείγμα τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής, άμεσα συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής, λόγω της χρήσης του.

Από τα Σωτηριάνικα ξεκινά και το περίφημο λιθόστρωτο, το **Μπίλιοβο** που καταλήγει στα **Αλτομιρά**. Κάτω από το χωριό των Αλτομιρών υπάρχει το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου με πανοραμική θέα στον μεσσηνιακό κόλπο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Μάνη
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Άγιος Νικόλαος Μεσσηνίας

: 

Ο **Άγιος Νικόλαος** είναι χωριό του νομού Μεσσηνίας. Ανήκει στον Δήμο Δυτικής Μάνης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Λεύκτρου, η οποία περιλαμβάνει τους οικισμούς του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Δημητρίου. Το χωριό τοποθετείται σε απόσταση λιγότερης της μίας ώρας (οδικώς) νότια της Καλαμάτας (47χλμ), στην καρδιά της πλούσιας σε ιστορία περιοχής της Μάνης. 

## Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Νικόλαος, στα 3,5 χλμ νότια της Στούπας, είναι ψαροχώρι της Έξω Μάνης (Μεσσηνιακή Μάνη), με νεοκλασικές κατοικίες και πέτρινα αρχοντικά που διατηρούν την παραδοσιακή μανιάτικη τεχνοτροπία. Συνδυάζει μανιάτικα χαρακτηριστικά με νησιώτικη φυσιογνωμία. 

Παλαιότερα ονομαζόταν Σελίνιτσα. Κατά μία εκδοχή, η ονομασία του χωριού προέρχεται από την σλάβικη λέξη «selo» που σημαίνει χωριό, οπότε και προκύπτει το  «selinitsa», δηλαδή «μικρό χωριό».

Νοτια απο  τις  μικρες παραλίες Πλατυς Αμμος (Πανταζή), στις εκβολές του χειμάρρου της Τέπενης με την ψιλή άμμο και της Μάλσοβας τοποθετείται η αρχαία Πέφνος και απέναντί της το ομώνυμο νησάκι όπου, κατά τον μύθο, γεννήθηκαν οι Διόσκουροι.

Στην είσοδο του χωριού δεσπόζει το Πυροβολείο του Γερακάρη, το οποίο χτίστηκε από τον αρχηγό των Χιτών στη Μάνη, Σταύρο Γερακάρη. Επίσης, το Υπουργείο Πολιτισμού έχει χαρακτηρίσει ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο το κτήριο ιδιοκτησίας Γρηγορίου Σκαλκέα, ένα σημαντικό μνημείο για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής του χώρου. Αξιόλογες είναι οι εκκλησίες του Αγίου Μύρωνα και του Αγίου Νικολάου - Ιερός Ναός Αναλήψεως του Χριστού, απ’ όπου πήρε το όνομά του το χωριό. Το χωριό διαθέτει Νηπιαγωγείο, Λιμενικό Σταθμό και Κέντρο Υγείας. Δυτικά του χωριού στέκει ένας φάρος 5 μέτρων.

Το χωριό έχει πληθυσμό 425 κατοίκους (απογραφή 2021).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Μάνη
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Καρβουνάρι Θεσπρωτίας

Το **Καρβουνάρι** είναι οικισμός του Νομού Θεσπρωτίας. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 140 μέτρων, 49 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ηγουμενίτσας. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Σουλίου και έχει 427 κατοίκους (2001). Το Τ.δ. Καρβουναρίου έχει 527 κατοίκους οι οποίοι μοιράζονται σε δύο χωριά, το Καρβουνάρι (427 κάτοικοι) και την Κυρά Παναγιά (100 κάτοικοι).

## Ιστορία
Η περιοχή που βρίσκεται το χωριό κατοικείται από την προϊστορία. Επί Τουρκοκρατίας το χωριό βρισκόταν στις πλαγιές του όρους Κουτσούμπερη. Μετά την επανάσταση του 1821 οι Καρβουναρίτες συνέχισαν να αγωνίζονται για την απελευθέρωση το 1854, 1878 και 1897. Τελικά το χωριό απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό στις 23 Φεβρουαρίου 1913. Μετά την απελευθέρωση οι κάτοικοι του χωριού μετακινήθηκαν από την πλαγιά στον κάμπο όπου υπήρχαν οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις και εκεί βρίσκεται το χωριό σήμερα.

## Κεραυνός Καρβουναρίου
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα «Α.Π.Σ Κεραυνός Καρβουναρίου», αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία, μία από τις πιο υπολογίσιμες ομάδες του νομού Θεσπρωτίας. Η ομάδα διαθέτει το δικό της γήπεδο το οποίο ανακαινίστηκε το 2009 με πλαστικό χλοοτάπητα τελευταίας γενιάς. Το γήπεδο δεν διαθέτει ούτε προβολείς ούτε κερκίδες για τους θεατές. 
Η ομάδα ποδοσφαίρου του Καρβουναρίου τερμάτισε 2η στο τοπικό πρωτάθλημα Θεσπρωτίας (Α1) την περίοδο 2011-12. Φέτος μετά την φάση των προκριματικών ομίλων θα αγωνίζεται στην Α2 Κατηγορία Θεσπρωτίας.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας
Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Η εκλογή του Ηρακλή

[thumb|right|215px|[Αντρέα Απιάνι, Η εκλογή του Ηρακλή ανάμεσα στην Αρετή και την Κακία]]
Η **Εκλογή του Ηρακλή** ή ο Ηρακλής  στο σταυροδρόμι  είναι ένα επεισόδιο από την ελληνική Μυθολογία  που αφηγείται ο Πρόδικος και που αποτέλεσε έκτοτε αντικείμενο μακράς και συνεχούς εικονογράφησης.  Ο Αννίμπαλε Καρράτσι στην διακόσμηση του μεγάρου της οικογένειας Φαρνέζε τοποθέτησε τον πίνακα στο κέντρο της οροφής στη μικρή αίθουσα και είναι ο μόνος ζωγραφισμένος σε μουσαμά.

## Ζωγραφική αφήγηση
*Βασισμένη στην κλασική γλυπτική, η μορφή του Ηρακλή  τονίζεται από τον φοίνικα, σύμβολο δόξας και νίκης.
*Στα δεξιά η Κακία, που απευθύνεται στον Ηρακλή φορώντας λιγοστά ενδύματα, του δείχνει το δρόμο που οδηγεί στις απολαύσεις.
*Στα αριστερά, μια άλλη γυναίκα, η Αρετή, δείχνει τον γυμνό και ανηφορικό δρόμο που οδηγεί στη δόξα, η οποία συμβολίζεται από τον Πήγασο. Η Αρετή μερικές φορές αποδίδεται ως Αθηνά, θεά της σοφίας και προστάτιδα του Ηρακλή, άλλοτε τοποθετείται δίπλα στη Δόξα και κάποτε δίπλα στο χρόνο. Εδώ όμως συνοδεύεται μόνο από γέροντα που κρατάει ανοιχτό βιβλίο, στεφανώνεται με δάφνες και στρέφεται προς τον Ηρακλή κοιτάζοντάς τον. Ο γέροντας αντιπροσωπεύει τον ποιητή που είναι έτοιμος να τραγουδήσει τα κατορθώματα του ήρωα στην περίπτωση που ο τελευταίος επιλέξει τον δυσκολότερο δρόμο.
*Η Κακία, που παρουσιάζεται ως γυμνή γυναίκα, συνήθως συνοδεύεται από αντικείμενα τα οποία συμβολίζουν τις χαρές της επίγειας ζωής. Επιπλέον οι δύο μάσκες συμβολίζουν την εξαπάτηση που συνοδεύει την Κακία. Αυτά τα αντικείμενα είναι μια ωραία προσθήκη νεκρής φύσης που εξισορροπεί τη μορφή του γέροντα στην άλλη άκρη του πίνακα.

Παρά τον ηθικοπλαστικό περιεχόμενό του (ο Ηρακλής προφανώς θα επιλέξει την Αρετή), ο πίνακας θα «εξοριστεί» από τους Βουρβόνους, μαζί με τη Δανάη και άλλα έργα που απεικονίζουν γυμνές γυναίκες, στην Αίθουσα των Άσεμνων Πινάκων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ορατόριο του Χαίντελ

Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Κατηγορία:Πίνακες
Εθνική Οδός 39 (Ελλάδα)

Η **Εθνική Οδός 39 (ΕΟ39)** είναι εθνική οδός στην Πελοπόννησο. Συνδέει την Τρίπολη με τη Σπάρτη και το Γύθειο. Είναι συνδεδεμένη με την *[[Εθνική Οδός 7 (Ελλάδα)|Εθνική Οδό 7]]* (Κόρινθος - Καλαμάτα) στην Τρίπολη, με τον αυτοκινητόδρομο Μορέας (Κόρινθος - Καλαμάτα) νότια της Τρίπολης, με την *[[Εθνική Οδός 82 (Ελλάδα)|Εθνική Οδό 82]]* (Πύλος - Καλαμάτα - Σπάρτη) στη Σπάρτη, και με τη *[[Εθνική Οδός 86 (Ελλάδα)|Εθνική Οδό 86]]* (Κροκεές - Μονεμβασιά) στις Κροκεές. Η Εθνική Οδός 39 συμπίπτει με την Ευρωπαϊκή Οδό 961.

39