open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πάβελ Ντούροφ

Ο **Πάβελ Βαλέριεβιτς Ντούροφ** (ρωσικά: *Павел Валерьевич Дуров*, 10 Οκτωβρίου 1984) είναι Ρώσος επιχειρηματίας στον τομέα της τεχνολογίας. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο διευθύνων σύμβουλος της Telegram.

Γεννήθηκε στη Ρωσία, όπου ίδρυσε το 2006 μαζί με άλλους το μέσο κοινωνικής δικτύωσης VKontakte (VK). Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη VK το 2014 μετά από διαμάχες με τους νέους ιδιοκτήτες της εταιρείας και αυξημένη πίεση από τις ρωσικές αρχές, η οποία τον οδήγησε επίσης στο να εγκαταλείψει τη χώρα. Το 2013, αυτός και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Νικολάι Ντούροφ, ανέπτυξαν το Telegram και το 2017 μετακόμισαν στο Ντουμπάι, όπου βρίσκονται τώρα τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας.

Το 2023 εισήχθη στη λίστα δισεκατομμυριούχων του Forbes, με καθαρή θέση 11,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Η περιουσία του οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ιδιοκτησία του Telegram. Στις 19 Ιουλίου 2025, ήταν ο 118ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, με καθαρή θέση 17,1 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα πάλι με το Forbes.

Ο Ντούροφ υποστηρίζει δημόσια την ελευθερία του διαδικτύου και επικρίνει το κατεστημένο που προσπαθεί να την περιορίσει. Από το 2021, έχει υπηκοότητα στη Ρωσία, τον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Γαλλία.

Στις 24 Αυγούστου 2024, συνελήφθη από τη γαλλική αστυνομία με ποινικές κατηγορίες που σχετίζονται με φερόμενη έλλειψη εποπτείας περιεχομένου στο Telegram και άρνηση συνεργασίας με την αστυνομία, η οποία φέρεται να επέτρεψε την εξάπλωση εγκληματικών δραστηριοτήτων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες
Κατηγορία:Ρώσοι δισεκατομμυριούχοι
Κατηγορία:Διευθύνοντες σύμβουλοι
Κατηγορία:Επιστήμονες υπολογιστών
Λεύκη Σπάρτης Λακωνίας

Η **Λεύκη** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στη Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Λεύκη βρίσκεται δυτικά από τον Ευρώτα ποταμό σε υψόμετρο 185 μέτρων ενώ απέχει περίπου 8 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από την Σπάρτη και 5 χιλιόμετρα ΝΔ. από τα Ανώγεια.  

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φάριδος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Ανώγεια, την Σωτήρα και τα Διπόταμα αποτελούν την Κοινότητα Ανωγείων, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φαρίδος του Δήμου Σπάρτης ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 13 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Λεύκη
Λεύκη
Αλ-Κασίμ ιμπν Χαρούν αλ-Ρασίντ

Ο **Αλ-Κασίμ ιμπν Χαρούν αρ-Ρασίντ ιμπν Μουχαμάντ αλ-Μαχντί** (αραβ.: القاسم بن هارون الرشيد ) ήταν Αββασίδης πρίγκιπας, 3ος γιος τού Αββασίδη χαλίφη Χαρούν αλ-Ρασίντ (βασ. 786–809) και για ένα διάστημα 3ος στη σειρά διαδοχής τού θρόνου των Αββασιδών.

## Βιογραφία
Ο Κασίμ ήταν ο 3ος γιος τού Χαρούν, ο οποίος γεννήθηκε από μία σκλάβα ονόματι Κασίφ. Η Σουκαϊνά, η μεγαλύτερη κόρη τού Χαρούν, ήταν επίσης αμφιθαλής αδελφή τού Κασίμ.  Στα νιάτα του, ο Κασίμ τέθηκε υπό την καθοδήγηση τού επιδραστικού στρατηγού Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Σαλίχ. Χάρη στην επιρροή τού Αμπντ αλ-Μαλίκ στον Χαρούν, ο Κασίμ ονομάστηκε 3ος στη σειρά διαδοχής το 802 ή 803, λίγο μετά τα λεγόμενα «έγγραφα τής Μέκκας», που καθιέρωσαν την προτεραιότητα στη διαδοχή των μεγαλύτερων αδελφών του Μουχαμάντ (6ος χαλίφης αλ-Αμίν, βασ. 809–813 ) και ο Aμπνταλάχ (ο χαλίφης αλ-Μαμούν, βασ. 813-833). Με την ευκαιρία αυτή, ο Κασίμ έλαβε επίσης το τιμητικό επίθετο (laqab) **αλ-Μουταμίν** (κυριολεκτικά «ο Εμπιστευμένος» [από τον Θεό]), αλλά ο Χαρούν όρισε επίσης ότι ο Αμπνταλάχ μπορούσε, όταν γινόταν χαλίφης, να τροποποιήσει τη διαδοχή υπέρ των δικών του γιων. Επιπλέον, ο Χαρούν εμπιστεύτηκε στον Κασίμ τη διοίκηση των παραμεθόριων επαρχιών με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (το αλ-Θουγκούρ βα αλ-Αβασίμ), με έδρα το Μανμπίτζ. 

Υπό αυτή την ιδιότητα, τον Ιούλιο-Αύγουστο τού 803, ο Κασίμ ηγήθηκε μίας επιδρομής στη Ρωμαϊκή Μ. Ασία. Πολιόρκησε το στρατηγικό φρούριο Κορόν, ενώ ο υποδιοικητής του αλ-Αμπάς ιμπν Τζαφάρ ιμπν Μουχαμάντ ιμπν αλ-Ασάθ στάλθηκε για να πολιορκήσει ένα άλλο φρούριο, γνωστό στους Άραβες ως Σινάν. Οι Ρωμαίοι, ωστόσο, προσφέρθηκαν να απελευθερώσουν 320 μουσουλμάνους κρατούμενους αν έφευγε, κάτι στο οποίο συμφώνησε.  Τον Φεβρουάριο τού 808, όταν ο Χαρούν έφυγε από την κατοικία του, τη Ράκα, για τη δεύτερη εκστρατεία του στο Χουρασάν, άφησε τον Κασίμ ως αναπληρωτή του στη Ράκα, με τον Χουζαϊμά ιμπν Χαζίμ ως σύμβουλό του.  Μετά το τέλος τού Χαρούν και την άνοδο τού αλ-Αμίν το 809, ο Κασίμ επικυρώθηκε στη θέση του ως κυβερνήτη τού αλ-Αβασίμ και τού Τζουντ Κινασρίν, αλλά προφανώς απομακρύνθηκε από τη θέση του ως κυβερνήτη τής Τζαζίρα (Άνω Μεσοποταμία), όπου διορίστηκε στη θέση του ο Χουζαϊμά ιμπν Χαζίμ.  Τελικά το 810 ο Κασίμ απομάκρυνε τον αλ-Αμίν από όλες τις κυβερνητικές του θέσεις υπέρ τού Χουζαΐμ, και μεταφέρθηκε να ζήσει υπό στενή επιτήρηση στη Βαγδάτη.  Λίγο αργότερα, ο Αμίν απαγόρευσε την αναφορά τού αδελφού του στις προσευχές, μαζί με τον Αμπνταλά αλ-Μαμούν, ο οποίος είχε σχεδόν εξεγερθεί στο Χουρασάν.  Στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, ο αλ-Μαμούν θριάμβευσε, νικώντας και σκοτώνοντας τον αδελφό του αλ-Αμίν το 813. Αμέσως μετά, ο Κασίμ καθαιρέθηκε επίσημα από τη θέση του ως διαδόχου. 

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Αββασίδες στρατηγοί
Αμπασά μπιντ αλ-Μαχντί

Η **Αμπασά μπιντ αλ-Μαχντί** , αραβ.:  ( 765 – μετά το 804) ήταν μία διάσημη πριγκίπισσα των Αββασιδών. Ήταν κόρη τού χαλίφη των Αββασιδών αλ-Μαχντί, αδελφή τού χαλίφη Μουσά αλ-Χαντί και τού Χαρούν αλ-Ρασίντ.

## Ο βίος της
Η Αμπασά ήταν κόρη τού 3ου χαλίφη των Αββασιδών, αλ-Μαχντί,  και μίας παλλακίδας τού χαρεμιού των Αββασιδών ονόματι Ραχίμ, επομένως αυτή ήταν η μητέρα τού μεγαλύτερου εν ζωή κοριτσιού του, τής Αμπασά.  Ήταν ετεροθαλής αδελφή τού αλ-Χαντί, του Χαρούν αλ-Ρασίντ, της Ουλαγιά και τού Ιμπραήμ ιμπν αλ-Μαχντί.

Γεννήθηκε κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού παππού της, και ο πατέρας της έγινε χαλίφης το 775. Όταν η Αμπασά ήταν νέα, ο πατέρας της κανόνισε τον γάμο της με μέλος ενός πλάγιου κλάδου των Αββασιδών.

Ο σύζυγός της ήταν ο Μουχαμάντ ιμπν Σουλεϊμάν,  ένα εξέχον μέλος ενός πλάγιου κλάδου τής δυναστείας των Αββασιδών, ο οποίος ήταν επί μακρόν κυβερνήτης τής Κούφα και τής Βασόρας.  Ωστόσο, ο σύζυγός της απεβίωσε στα μέσα Νοεμβρίου 789   και η Αμπασά έμεινε χήρα.

Παντρεύτηκε ξανά ένα άλλο μέλος των Αββασιδών, κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού αδελφού της Χαρούν αλ-Ρασίντ. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον Ιμπραήμ ιμπν Σαλίχ, μέλος ενός άλλου πλάγιου κλάδου τής δυναστείας των Αββασιδών: ήταν εξάδλφος των δύο πρώτων Αββασιδών χαλιφών, Αλ-Σαφάχ (βασ. 750–754) και αλ-Μανσούρ (βασ. 754–775).  Έγινε επίσης γαμπρός τού τρίτου Αββασίδη χαλίφη αλ-Μαχντί (βασ. 775–785) λόγω τού γάμου του με την κόρη τής τελευταίας, Αμπασά.  Ο Ιμπραήμ απεβίωσε το 792, λίγο αφότου διορίστηκε κυβερνήτης τής Αιγύπτου για δεύτερη φορά. 

Και οι δύο σύζυγοι ήταν εξαδέλφια τού παππού της Αλ-Μανσούρ (και εξαδέλφια μεταξύ τους). Μετά το τέλος τού δεύτερου συζύγου της, η Αμπασά πέρασε το υπόλοιπο τής ζωής της ως χήρα στο χαλιφικό παλάτι τού αδελφού του. Απεβίωσε γύρω στο 800.

## Αδέλφια
Η Αμπασά είχε συγγένεια με τον Οίκο των Αββασιδών τόσο εκ γεννετής όσο και μέσω γάμου, όπως όλες οι άλλες πριγκίπισσες των Αββασιδών. Ήταν σύγχρονη και συγγενής με αρκετούς χαλίφες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες των Αββασιδών.

## Μύθοι και θρύλοι
Υπάρχουν αρκετοί μύθοι και θρύλοι γύρω από τον Χαρούν και την οικογένειά του. Ένας διαβόητος μύθος ήταν ότι ο Χαρούν αλ-Ρασίντ ήταν γνωστός, για το ότι ήταν λυπημένος με το γεγονός ότι ήταν συγγενής τής Αμπασά, καθώς αυτή τον έλκυε. Για να κρατήσει την Αμπάσα στη ζωή του, την έβαλε να παντρευτεί τον Τζαφάρ ιμπν Γιαχιά. Ο γάμος υποτίθεται ότι θα ήταν γάμος συμφέροντος, αλλά η Αμπασά ερωτεύτηκε τον κανονισμένο σύζυγό της. Τη νύχτα, μία σκλάβα θα στέλνονταν στην κρεβατοκάμαρα τού Τζαφάρ, και η Αμπασά θα έπαιρνε τη θέση τής σκλάβας ένα βράδυ. Ο σύζυγός της έμεινε έκπληκτος. Η Αμπασά έμεινε έγκυος και γέννησε κρυφά δίδυμα αγόρια. Τα δίδυμα μεγάλωσαν στη Μέκκα. Ο Χαρούν τελικά έμαθε για τη σχέση, και διέταξε να δολοφονηθεί ο Τζαφάρ. Η Αμπασά σκοτώθηκε ή στάλθηκε στην εξορία.   

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 
*  
* 
* 
* 
* 
*  
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Δυναστεία των Αββασιδών
Λιαπίνα Λακωνίας

Η **Λιαπίνα** είναι οικισμός του Δήμου Σπάρτης στην Λακωνία και την Πελοπόννησο, ο οποίος βρίσκεται περίπου βορειοδυτικά της Σπάρτης, δίπλα στην ΕΟ Καλαμάτας - Σπάρτης, ανάμεσα στην Τρύπη (ανατολικά) και τη Μαγούλα (δυτικά). Απογράφεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2011 στον τότε Δήμο Σπαρτιατών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Αγία Ειρήνη αποτελούν την κοινότητα Αγίας Ειρήνης, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Μυστρά του Δήμου Σπάρτης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 112 κάτοικοι ενώ το με αυτήν του 2011 ήταν 120

## Παραπομπές


Λιαπίνα
Λιαπίνα
Ουμπαϊνταλάχ ιμπν αλ-Μαχντί

Ο **Ουμπαϊνταλάχ ιμπν Μουχαμάντ αλ-Μαχντί**, αραβ.: عبيد الله بن محمد المهدي   (771 – 810/11) ήταν Αββασίδης πρίγκιπας. Ήταν γιος τού αλ-Μαχντί, τού 3ου χαλίφη τού χαλιφάτου των Αββασιδών, και τής Ραϊτά, κόρης τού πρώτου Αββασίδη χαλίφη Αμπού αλ-Αμπάς αλ-Σαφάχ. 

## Ο βίος του
Το 761 ο μελλοντικός χαλίφης αλ-Μαχντί νυμφεύτηκε τη Ραϊτά ως την πρώτη του σύζυγο μετά την επιστροφή του από το Χουρασάν.  Ήταν κόρη τού αλ-Σαφάχ και τής συζύγου του Ουμ Σαλαμά, μίας Μαχζουμίτισσας.  Η Ραϊτά γέννησε δύο γιους, τον Ουμπαϊνταλά και τον Αλί. 

Κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού ετεροθαλούς αδελφού του, Χαρούν αλ-Ρασίντ (βασ. 786–809), ο Ουμπαϊνταλά διορίστηκε κυβερνήτης τής Αρμινίγια και των βορειοδυτικών επαρχιών το 788/9, διαδεχόμενος τον Γιαζίντ ιμπν Μαζιάντ αλ-Σαϊμπανί.  Αργότερα διορίστηκε για δύο σύντομες θητείες ως κυβερνήτης τής Αιγύπτου, το 795 και το 796. 

Το 810 ή 811 ο Ουμπαϊνταλά απεβίωσε στη Βαγδάτη. Ο ανιψιός του αλ-Αμίν ηγήθηκε των προσευχών στην κηδεία του. 

## Αδέλφια
Ο Ουμπαϊνταλά ήταν σύγχρονος και συγγενής με αρκετούς Αββασίδες χαλίφες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Είχε συνολικά δέκα ετεροθαλή αδέ΄λφια και έναν αμφιθαλή αδελφό ονόματι Αλί ιμπν Μουχαμάντ αλ-Μαχντί.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* 
* 
* 
* 

* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Μανσούρ ιμπν αλ-Μαχντί

Ο **Μανσούρ ιμπν αλ-Μαχντί** (αραβ.:  منصور بن المهدي ) ήταν Αββασίδης πρίγκιπας, γιος τού Αββασίδη χαλίφη αλ-Μαχντί, αδελφού τού χαλίφη αλ-Χαντί και τού Χαρούν αλ-Ρασίντ. Ο Μανσούρ ήταν κυβερνήτης τής Συρίας κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού ανιψιού του, χαλίφη αλ-Αμίν.

## Ο βίος του
Ο Μανσούρ ήταν γιος τού αλ-Μαχντί και η μητέρα του ήταν η αλ-Μπαχταριγιά, η ευγενής κόρη τού Πέρση επαναστάτη,  Μασμουγκάν τού Νταμαβάντ,  εναντίον τού οποίου ο Μαχντί στάλθηκε αρχικά στο Χουρασάν.  Η μητέρα της ήταν η Μπακάντ, κόρη τού Ισμπαχμπάντ, Φαρουκάν τού Μικρού.  Είχε μία αδελφή ονόματι Σμυρ.  Γέννησε στον αλ-Μαχντί έναν γιο, που πήρε το όνομά του από τον παππού του Μανσούρ, και δύο κόρες τη Σουλεϊμά και την Αλιγιά. 

Ο πατέρας του όρισε τούς δύο μεγαλύτερους γιους του, τον Μουσά αλ-Χαντί και τον Χαρούν αλ-Ρασίντ, ως διαδόχους. Ο Μανσούρ διατηρεί καλές σχέσεις με όλα τα αδέλφια του.

Ο Μανσούρ διορίστηκε κυβερνήτης τής Συρίας το 809. Παρέμεινε στο αξίωμα, μέχρι που ο αλ-Αμίν επαναδιόρισε τον Σουλεϊμάν για να κυβερνήσει τη Συρία γύρω στο 809-810, σε απάντηση των αναταραχών στη Δαμασκό, που προκλήθηκαν από την κλοπή μίας πολύτιμης κρυστάλλινης κανάτας από το Τζαμί των Ομεϋαδών από τον νυν κυβερνήτη, ανιψιό τού Σουλεϊμάν, Μανσούρ. Η οργή των κατοίκων τής Δαμασκού τούς ώθησε να αρνηθούν στην προσευχή την ηγεσία των Αββασιδών. 

Μετά την απόλυσή του από το αξίωμα, ο Μανσούρ επέστρεψε στη Βαγδάτη το 810.

## Αδέλφια
Ο Μανσούρ ήταν σύγχρονος και συγγενής με αρκετούς Αββασίδες χαλίφες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Είχε συνολικά δέκα ετεροθαλή αδέλφια και δύο αδελφές, την Αλιγιά και τη Σουλεϊμάχ.

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* Houtsma, Martijn Theodoor (1993). E.J. Brill's First Encyclopaedia of Islam, 1913–1936. E.J. Brill's First Encyclopaedia of Islam, 1913–1936. E.J. Brill
* Al-Tabari; John Alden Williams (1988). Al-̣Tabarī: Volume 1, The Reign of Abū Ja'Far Al-Maṇsūr A. D. 754-775: The Early 'Abbāsī Empire. Al-Tabari. the Early Abbasi Empire. Cambridge University Press.
* 

Κατηγορία:Αββασίδες χαλίφηδες
Ιμπραχίμ ιμπν αλ-Μαχντί

Ο **Ιμπραχίμ ιμπν αλ-Μαχντί** , αραβ. إبراهيم بن المهدي (779–839) ήταν Αββασίδης πρίγκιπας, τραγουδιστής, συνθέτης και ποιητής. Ήταν γιος τού 3ου Αββασίδη χαλίφη, αλ-Μαχντί, και ετεροθαλής αδελφός τής ποιήτριας και μουσικού Ουλαγιά.  Ο Ιμπραχίμ ήταν σύγχρονος των Αββασιδών χαλιφών αλ-Χαντί, αλ-Ρασίντ και των τριών ανιψιών του, χαλιφών αλ-Αμίν, αλ-Μαμούν και αλ-Μουτασίμ.

## Βιογραφία
Ο Ιμπραήμ γεννήθηκε το 779. Ήταν γιος τού Αββασίδη χαλίφη αλ-Μαχντί,  και γεννήθηκε κατά τη διάρκεια τού χαλιφάτου τού πατέρα του. Η μητέρα του ήταν η Σακλά,  τής οποίας ο πατέρας ήταν ο Χβαναντάν, οικονόμος τού Μασμουγκάν.  Αυτή είχε έναν αδελφό ονόματι Χουμαγίντ.  Την απέκτησε ο Αλ-Μαχντί, όταν αυτή ήταν παιδί. Την παρουσίασε στην παλλακίδα του, τη Μουχαγιάτ, η οποία, ανακαλύπτοντας ένα μουσικό ταλέντο στο παιδί, την έστειλε στο περίφημο σχολείο τού Ταΐφ στο Χιτζάζ για μία ενδελεχή μουσική εκπαίδευση. Χρόνια αργότερα, ο Αλ-Μαχντί, τότε χαλίφης, την πήρε ως παλλακίδα του. 

Μία από τις συζύγους του ήταν η Ουμ Μουχαμάντ. Ήταν κόρη τού Σαλίχ αλ-Μισκίν και τής Ουμ Αμπντουλάχ μπιντ Ισά ιμπν Αλί. Αφού ο Ιμπραχίμ τη χώρισε, παντρεύτηκε τον Χαρούν αλ-Ρασίντ. 

Κατά τη διάρκεια τής Τέταρτης Φιτνά, ο Ιμπραήμ ανακηρύχθηκε χαλίφης στις 20 Ιουλίου 817 από τον λαό τής Βαγδάτης, ο οποίος τού έδωσε το βασιλικό όνομα **αλ-Μουμπαράκ** (αραβ.:  ) και κήρυξε τον βασιλεύοντα ανιψιό του, αλ-Μαμούν, έκπτωτο. Ο Ιμπραχίμ έλαβε την υποταγή των Χασεμιτών.  Αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 819, και πέρασε το υπόλοιπο τής ζωής του ως ποιητής και μουσικός. Τον θυμούνται ως «έναν από τους πιο χαρισματικούς μουσικούς τής εποχής του, με ένα εκπληκτικό φωνητικό εύρος»,  και υποστηρικτή τού τότε καινοτόμου «περσικού στυλ» τραγουδιού, «το οποίο χαρακτηριζόταν, *μεταξύ άλλων,* από περιττό αυτοσχεδιασμό». 

Ο Ιμπραχίμ απεβίωσε το 839 κατά τη διάρκεια τού χαλιφάτου τού νεότερου ανιψιού του αλ-Μουτασίμ.

## Αδέλφια
Ο Ιμπραήμ ήταν συγγενής με αρκετούς Αββασίδες χαλίφες. Ήταν επίσης σύγχρονος με αρκετούς Αββασίδες χαλίφες, πριγκίπισσες και πριγκίπισσες. Ο Ιμπραχίμ ήταν κάποτε νυμφευμένος με την πριγκίπισσα των Αββασιδών Ουμ Μουχαμάντ.

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* Kilpatrick, H. (1998). Meisami, Julie Scott; Starkey, Paul (eds.). Encyclopedia of Arabic Literature. Vol. 1. Taylor & Francis. p.&nbsp;387. .
* Al-Tabari; John Alden Williams (1988). Al-̣Tabarī: Volume 1, The Reign of Abū Ja'Far Al-Maṇsūr A. D. 754-775: The Early ‛Abbāsī Empire. Al-Tabari. the Early Abbasi Empire. Cambridge University Press. p.&nbsp;46. .
* 
* Fishbein, Michael (2015). The History of al-Tabari Vol. 31: The War between Brothers: The Caliphate of Muhammad al-Amin A.D. 809-813/A.H. 193-198. SUNY series in Near Eastern Studies. State University of New York Press. p.&nbsp;187. ISBN 978-1-4384-0289-5.

Κατηγορία:Αββασίδες χαλίφηδες
Αμπασά μπιντ Σουλεϊμάν

Η **Αμπασά μπιντ Σουλεϊμάν** (αραβ.: العباسة بنت سليمان ) ήταν μια Αββασίδα πριγκίπισσα, κόρη του Σουλεϊμάν ιμπν Αμπί Τζα'φάρ, ανιψιά του Αββασίδη χαλίφη αλ-Μαχντί και σύζυγος του χαλίφη Χαρούν αλ-Ρασίντ .

## Βιογραφία
Η Αμπασά ήταν κόρη τού Αββασίδη πρίγκιπα Σουλεϊμάν και σύζυγος τού χαλίφη Χαρούν αλ-Ρασίντ (βασ. 786–809 )   Παντρεύτηκε τον Χαρούν αλ-Ρασίντ γύρω στο 803–804.

Ο πατέρας της, Σουλεϊμάν, ήταν γιος τού χαλίφη των Αββασιδών αλ-Μανσούρ (βασ. 754–775 ) και μίας από τις συζύγους του, τήςη Φατιμά μπιντ Μουχαμάντ, εγγονή τού Ισά ιμπν Ταλχά αλ-Ταϊμί, ο οποίος ήταν γιος ενός από τούς κορυφαίους συντρόφους τού προφήτη τού Ισλάμ Μωάμεθ, τού Ταλχά ιμπν Ουμπαϊνταλά.  

Η Αμπασά είχε συγγένεια με τον οίκο των Αββασιδών τόσο από τη γέννησή της όσο και με τον γάμο της. Ήταν η τρίτη και τελευταία πριγκίπισσα των Αββασιδών που παντρεύτηκε τον Χαρούν αλ-Ρασίντ. Η πρώτη του σύζυγος των Αββασιδών ήταν η Ζουμπαϊντά μπιντ Τζαφάρ και η δεύτερη η Ουμ Μουχαμάντ μπιντ Σαλίχ.

Η άλλη σύζυγος τού συζύγου της, Χαρούν, ήταν η Τζουρασιγιά αλ-Ουθμανιγιά. Ήταν κόρη τού Αμπνταλά ιμπν Μουχαμάντ, και καταγόταν από τον Ουθμάν, τον 3ο χαλίφη των Ρασιντούν. 

## Οικογένεια
Η Αμπασά ήταν σύγχρονη και είχε συγγένεια με αρκετούς Αββασίδες χαλίφες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Τα δικά της παιδιά απεβίωσαν σε πολύ νεαρή ηλικία. Διατηρούσε καλές σχέσεις με τα παιδιά των θετών γιων της.

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* Kennedy, Hugh, ed. (1990). The History of al-Ṭabarī, Volume XXIX: Al-Mansūr and al-Mahdī, A.D. 763–786/A.H. 146–169. SUNY Series in Near Eastern Studies. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-7914-0142-2.
* 
* 

Κατηγορία:Αββασίδες χαλίφηδες
Τζαφάρ ιμπν Αμπνταλάχ αλ-Μανσούρ

Ο **Τζαφάρ ιμπν Αμπνταλάχ αλ-Μανσού** (αραβ.: جعفر بن عبد الله المنصور ) ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού 2ου Αββασίδη χαλίφη αλ-Μανσούρ, και μεγαλύτερος αδελφός τού 3ου Αββασίδη χαλίφη αλ-Μαχντί. Ως μεγαλύτερος γιος τού αλ-Μανσούρ, ήταν υποψήφιος για τον χαλιφικό θρόνο μέχρι το πρόωρο τέλος του.

## Ο βίος του
Ο Τζαφάρ ήταν γιος τού Αμπνταλάχ ιμπν Μουχαμάντ αλ-Αμπασί αλ-Χασιμί (τού μελλοντικού χαλίφη αλ-Μανσούρ) το 742/743. Όταν ο Τζαφάρ ήταν έντεκα ή δώδεκα ετών, ο πατέρας του έγινε χαλίφης.

Η μητέρα του ήταν η Αρβά. Ήταν η πρώτη σύζυγος τού αλ-Μανσούρ. Η Αρβά ήταν επίσης γνωστή ως Ουμ Μουσά, τής οποίας η καταγωγή ανάγεται στους βασιλείς τού Χιμγιάρ.  Ο πατέρας της ήταν ο Μανσούρ αλ-Χιμγιαρί. Είχε έναν αδελφό ονόματι Γιαζίντ. 

Η Αρβά είχε δύο γιους, τον Μουχαμάντ (μελλοντικό χαλίφη αλ-Μαχντί) και τον Τζαφάρ.  Απεβίωσε το 764.  Οι δύο γιοι τής Αρβά, ο Τζαφάρ και ο Μουχαμάντ, θεωρήθηκαν κληρονόμοι του μετά την απομάκρυνση τού Ισά ιμπν Μουσά από κληρονόμο. Ωστόσο, ο Τζαφάρ απεβίωσε κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού πατέρα του αλ-Μανσούρ. Ο αδελφός του, Μουχαμάντ, έγινε ο μοναδικός υποψήφιος για τον θρόνο.

Μία από τις παλλακίδες τού αλ-Μανσούρ ήταν μία Κούρδα. Ήταν η μητέρα τού γιου τού αλ-Μανσούρ, Τζαφάρ.  Ο αλ-Μανσούρ ονόμασε αυτόν τον γιο από το όνομα τού μεγαλύτερου γιου του.

Μετά το τέλος τού Τζαφάρ, ο πατέρας του ανέλαβε τη φροντίδα των μικρών παιδιών του. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του αλ-Μανσούρ, ο αδελφός του χαλίφης αλ-Μαχντί, ανέλαβε την ευθύνη για τα παιδιά του. Ο αλ-Μαχντί πάντρεψε τον γιο και διάδοχό του με την κόρη τού Τζαφάρ, Ζουμπαϊντά.

## Συγγενείς
Ο Τζαφάρ ήταν συγγενής με αρκετές ισχυρές προσωπικότητες τής Δυναστείας των Αββασιδών. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός τού αλ-Μαχντί, και ήταν επίσης παππούς από την πλευρά τής μητέρας τού αλ-Αμίν.

Ο Τζαφάρ είχε επίσης αρκετά ετεροθαλή αδέλφια. Μετά το τέλος τής μητέρας του, ο πατέρας του ξανανυμφεύτηκε, και απέκτησε παιδιά από τις συζύγους του.

## Αναφορές

### Πηγές
* Abbott, Nabia (1946). Δύο βασίλισσες της Βαγδάτης: Μητέρα και σύζυγος του Hārūn Al Rashīd. University of Chicago Press
* al-Tabari· Hugh Kennedy (1990). Η Ιστορία του al-Tabari Τόμος 29: Al-Mansur και al-Mahdi AD 763-786/AH 146–169. Σειρά SUNY στις Σπουδές Εγγύς Ανατολής. State University of New York Press. σελ.&nbsp;148–49.

Κατηγορία:Άραβες Μουσουλμάνοι
Κατηγορία:Αββασίδες χαλίφηδες
Αμπντ αλ-Σαμάντ ιμπν Αλί

Ο **Αμπντ αλ-Σαμάντ ιμπν Αλί αλ-Χασιμί** (αραβ.: عبد الصمد بن علي الهاشمي ) ήταν μία Αββασιδική προσωπικότητα τού 8ου αιώνα. Διετέλεσε κυβερνήτης τής αλ-Τζαζίρα για το Χαλιφάτο των Αββασιδών.

Ο Αμπντ αλ-Σαμάντ ήταν γιος τού Αλί ιμπν Αμπντ Αλλάχ ιμπν αλ-Αμπάς. Ήταν θείος από την πλευρά τού πατέρα των δύο πρώτων Αββασιδών χαλιφών, τού αλ-Σαφάχ (βασ. 750–754) και τού αλ-Μανσούρ (βασ. 754–775), γεγονός που τον καθιστά έναν από τους «θείους» ('umumah), που άσκησαν μεγάλη επιρροή κατά τα πρώτα χρόνια που ακολούθησαν την Αββασιδική Επανάσταση.

Ο ανιψιός του, αλ-Μανσούρ, τον διόρισε   κυβερνήτη τής Μεδίνας και τής Μέκκας το 772. Απολύθηκε από το αξίωμα το 776.

Το 775 ο αλ-Φαντλ ιμπν Σαλίχ διορίστηκε κυβερνήτης τής περιοχής αλ-Τζαζίρα βόρεια τής Δαμασκού, από τον Αββασίδη χαλίφη αλ-Μαχντί. Μετακόμισε στην αλ-Τζαζίρα την ίδια χρονιά. Ο αλ-Φαντλ επέστρεψε στη Δαμασκό μετά το ταξίδι του στην Ιερουσαλήμ το 780, όπου συνόδευσε τον αλ-Μαχντί ως μέλος τής συνοδείας του.  Ήταν περίπου αυτή την εποχή που καθαιρέθηκε από τη θέση τού κυβερνήτη τής αλ-Τζαζίρα, και αντικαταστάθηκε από τον Αμπντ αλ-Σαμάντ ιμπν Αλί. 

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Αββασίδες κυβερνήτες
Κουθάμ ιμπν Αμπάς

Ο **Κουθάμ ιμπν αλ-Αμπάς** (αραβικά: قثم بن العباس‎), γεννήθηκε περίπου το 624 στη Μεδίνα, και απεβίωσε το 677 στη Σαμαρκάνδη. Ήταν Άραβας πολιτικός και ιεροκήρυκας. Διετέλεσε ηγέτης τής Μέκκας κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού χαλίφη Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ, και ήταν ένας από τούς συμμετέχοντες στην κατάκτηση τής Κεντρικής Ασίας από το Αραβικό χαλιφάτο. Αναγνωρίζεται ως ο πρώτος ιεροκήρυκας τού Ισλάμ στην επικράτεια τού σύγχρονου Ουζμπεκιστάν.   

## Βιογραφία
Ο Κουθάμ ιμπν Αμπάς γεννήθηκε γύρω στο 624 στη Μεδίνα. Ήταν εξάδελφος τού ιδρυτή τού Ισλάμ, Μωάμεθ, και αργότερα έγινε ένας από τούς συντρόφους του. Κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού δίκαιου χαλίφη Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ, κατείχε τη θέση τού κυβερνήτη τής Μέκκας. Κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Μουαβία ιμπν Αμπί Σουφιάν, συμμετείχε στην κατάκτηση τήύς Κεντρικής Ασίας υπό την ηγεσία τού κυβερνήτη τού Χορασάν, Σαΐντ ιμπν Ουθμάν.  

Με εντολή τού Σαΐντ ιμπν Ουθμάν, ο Κουθάμ ιμπν Αμπάς παρέμεινε στη Σαμαρκάνδη, και ασχολήθηκε με τη διάδοση και εξάπλωση τού Ισλάμ, καθώς και με την εφαρμογή των κανόνων τής Σαρία στην πόλη, κατά τη διάρκεια αρκετών πολέμων.  Το 677, η Σαμαρκάνδη δέχτηκε επίθεση από Σογδιανούς, και ο Κουθάμ ιμπν Αμπάς απεβίωσε υπερασπιζόμενος την πόλη. 

Ο Κουθάμ ιμπν Αμπάς τάφηκε στο νεκροταφείο Μπονού νοζιγιά στη Σαμαρκάνδη. Κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού τελευταίου ηγεμόνα τού κράτους των Σελτζούκων, σουλτάνου Αχμάντ Σαντζάρ (1118-1157), κτίστηκε σε αυτό το νεκροταφείο ένας μεντρεσές που ονομάζεται Κουσαμιγιά (αν και δεν υπάρχει πια σήμερα). Κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού αμίρ Τιμούρ, κατασκευάστηκε στον τάφο του ένα μαυσωλείο για τον Κουθάμ ιμπν Αμπάς, διακοσμημένο με διάφορες αραβικές επιγραφές και σχέδια τής Κεντρικής Ασίας από την περίοδο των Τιμουριδών.    Αργότερα, αυτό το κτίριο έγινε μέρος τού συγκροτήματος Σαχ-ι-Ζιντά (ένα σύνολο μαυσωλείων τής αριστοκρατίας των Καραχανιδών και των Τιμουριδών), το οποίο θεωρείται ένα από τα μοναδικά μνημεία τής μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής τής Κεντρικής Ασίας. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Αββασίδες χαλίφηδες
Δυναστεία των Τιμουριδών

Η **δυναστεία των Τιμουριδών**, αυτοαποκαλούμενη **Γκουρκανί**, ( گورکانیان ) ήταν η κυρίαρχη δυναστεία τής αυτοκρατορίας των Τιμουριδών (1370–1507). Ήταν μία σουνιτική μουσουλμανική  δυναστεία τής φυλής Μπαρλάς, Τουρκο-Μογγολικής καταγωγής    , που προερχόταν από τον πολέμαρχο Τιμούρ (επίσης γνωστό ως Ταμερλάνο). Η λέξη «Γκουρκανί» προέρχεται από *το Γκουρκάν* ( گورکان ) —μία περσική μορφή τής μογγολικής λέξης *kürgen*, που σημαίνει «γαμπρός».  Αυτός ήταν ένας τιμητικός τίτλος που χρησιμοποιούσε η δυναστεία, καθώς οι Τιμουρίδες ήταν πεθερικά τής γραμμής τού Τζένγκις Χαν,  ιδρυτή τής Μογγολικής αυτοκρατορίας, καθώς ο Τιμούρ είχε νυμφευτεί τη Σαραΐ Μουλκ Χανούμ, άμεση απόγονο τού Τζένγκις Χαν. Μέλη τής δυναστείας των Τιμουριδών σηματοδότησαν την Αναγέννηση των Τιμουριδών, και επηρεάστηκαν έντονα από τον περσικό πολιτισμό  , και ίδρυσαν δύο σημαντικές αυτοκρατορίες στην ιστορία, την αυτοκρατορία των Τιμουριδών (1370–1507) με έδρα την Περσία και την Κεντρική Ασία, και την αυτοκρατορία των Μουγκάλ (1526–1857) με έδρα την Ινδική υποήπειρο.

## Προέλευση
Η προέλευση τής δυναστείας των Τιμουριδών ανάγεται στη μογγολική φυλή Μπαρλάς, η οποία ήταν απομεινάρια τού μογγολικού στρατού τού Τζένγκις Χαν,    ιδρυτή τής Μογγολικής αυτοκρατορίας. Μετά την κατάκτηση τής Κεντρικής Ασίας από τούς Μογγόλους, οι Μπαρλάς εγκαταστάθηκαν σε αυτό που σήμερα είναι το νότιο Καζακστάν, από το Σιμκέντ έως το Ταράζ και το Αλμάτι, το οποίο στη συνέχεια έγινε γνωστό για ένα διάστημα ως *Μογγολιστάν* -«Γη των Μογγόλων» στα περσικά- και αναμίχθηκαν σε σημαντικό βαθμό με τον τοπικό τουρκικό και τουρκόφωνο πληθυσμό, έτσι ώστε κατά την εποχή τής βασιλείας τού Τιμούρ οι Μπαρλάς είχαν εκτουρκιστεί πλήρως, όσον αφορά τη γλώσσα και τις συνήθειες.

Επιπλέον, υιοθετώντας το Ισλάμ, οι Τούρκοι και οι Μογγόλοι τής Κεντρικής Ασίας υιοθέτησαν την περσική λογοτεχνία και την υψηλή κουλτούρα , η οποία κυριαρχούσε στην Κεντρική Ασία από τις πρώτες ημέρες τής ισλαμικής επιρροής. Η περσική λογοτεχνία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αφομοίωση της ελίτ των Τιμουριδών στην περσο-ισλαμική αυλική κουλτούρα. 

## Γενεαλογία των Τιμουριδών

## Δείτε επίσης
* Μπορτζίγκιν
* Κατάλογος σουνιτικών μουσουλμανικών δυναστειών
* Αυτοκρατορία των Μουγκάλ
* Μουχάμαντ Χουάτζα
* Τιμούρ
* Αυτοκρατορία των Τιμουριδών
* Τουρκο-Μογγολικά

## Αναφορές

### Σημειώσεις

### Παραπομπές

### Πηγές
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* BĀYSONḠORĪ ŠĀH-NĀMA στην *[[Encyclopædia Iranica]]*
* Elliot, Sir HM· επιμέλεια Dowson, John. *Η Ιστορία της Ινδίας, όπως την αφηγούνται οι ιστορικοί της. Η Μωαμεθανική Περίοδος* · έκδοση από την London Trubner Company 1867–77. (Ηλεκτρονικό αντίγραφο: The History of India, as Told by Its Own Historians. The Muhammadan Period· από τον Sir HM Elliot· επιμέλεια John Dowson· London Trubner Company 1867–1877 – Αυτό το ηλεκτρονικό αντίγραφο έχει δημοσιευτεί από: The Packard Humanities Institute· Περσικά Κείμενα σε Μετάφραση· Βρείτε επίσης άλλα ιστορικά βιβλία: Λίστα Συγγραφέων και Λίστα Τίτλων )

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Δυναστεία Τιμουριδών
* Εικονική Έκθεση Τέχνης

Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Ασίας
Κατηγορία:Ιστορία της Κεντρικής Ασίας
Κατηγορία:Μογγολικές δυναστείες
Βουλγαρότουρκοι

Οι **Βουλγαρότουρκοι** (βουλγαρικά: български турци· τουρκικά: Bulgaristan Türkleri) είναι Τούρκοι από τη Βουλγαρία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, υπήρχαν 508.375 Βούλγαροι τουρκικής καταγωγής, δηλαδή περίπου το 8,4% του πληθυσμού, καθιστώντας τους τη μεγαλύτερη εθνοτική μειονότητα της χώρας. Οι Βουλγαρότουρκοι αποτελούν επίσης τον μεγαλύτερο ενιαίο πληθυσμό Τούρκων στα Βαλκάνια. Ζουν κυρίως στην νότια επαρχία του Κάρτζαλι και στις βορειοανατολικές επαρχίες Σούμεν, Σιλίστρα, Ραζγκράντ και Ταργκόβιστε. Υπάρχει επίσης διασπορά εκτός Βουλγαρίας σε χώρες όπως η Τουρκία, η Αυστρία, η Ολλανδία, η Σουηδία, η Νορβηγία και η Ρουμανία, με σημαντικότερη αυτήν των Βουλγαρότουρκων στην Τουρκία.

Οι Βουλγαρότουρκοι είναι απόγονοι Τούρκων εποίκων που εισήλθαν στην περιοχή μετά την οθωμανική κατάκτηση των Βαλκανίων στα τέλη του 14ου και στις αρχές του 15ου αιώνα, καθώς και Βουλγάρων που ασπάστηκαν το Ισλάμ και εκτουρκίστηκαν κατά τους αιώνες της οθωμανικής κυριαρχίας. Ωστόσο, έχει επίσης υποστηριχθεί ότι ορισμένοι από τους σημερινούς Τούρκους που ζουν στη Βουλγαρία μπορεί να είναι άμεσοι απόγονοι παλαιότερων μεσαιωνικών τουρκικών φυλών των Πετσενέγων, των Ογούζων και των Κουμάνων. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στο πλαίσιο μιας πολιτικής επανεγκατάστασης, Καραμανίδες Τούρκοι (κυρίως από τα βιλαέτια Ικονίου, Νεβσεχίρ και Νίγδης της επαρχίας Καραμάν) εγκαταστάθηκαν κυρίως στην περιοχή του Κάρτζαλι από τους σουλτάνους Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής, Σελίμ Α΄ και Μαχμούτ Β΄. Η τουρκική κοινότητα κατέστη εθνοτική μειονότητα όταν ιδρύθηκε το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-1878. Αυτή η κοινότητα φέρει τουρκική εθνοτική συνείδηση και διαφοροποιείται από τη βουλγαρική πλειονότητα και το υπόλοιπο βουλγαρικό έθνος ως προς τη γλώσσα, τη θρησκεία, την κουλτούρα, τα έθιμα και τις παραδόσεις της.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Βουλγαρίας
Κατηγορία:Δημογραφία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ισλάμ στη Βουλγαρία
Κατηγορία:Μουσουλμανικές κοινότητες στην Ευρώπη
Κατηγορία:Τουρκική διασπορά στην Ευρώπη
Σουλαϊμάν ιμπν Αλί αλ-Χασιμί

Ο **Σουλαϊμάν ιμπν Αλί αλ-Χασιμί** (αραβ.: سليمان بن علي الهاشمي ) (π. 700 – 759) ήταν ένας από τους πρώτους Αββασίδες πρίγκιπες. Διετέλεσε κυβερνήτης τής Βασόρας από το 750 έως το 755.

## Σταδιοδρομία
Γιος τού Αλί ιμπν Αμπντ Αλάχ ιμπν αλ-Αμπάς, ο Σουλαϊμάν ήταν εκ πατρός θείος των δύο πρώτων Αββασιδών χαλιφών, τού αλ-Σαφάχ (βασ. 750–754) και του αλ-Μανσούρ (βασ. 754–775),  γεγονός που τον καθιστά έναν από τούς «θείους» (« *ουμουμά»*), που άσκησαν μεγάλη επιρροή κατά τα πρώτα χρόνια μετά την Αββασιδική Επανάσταση.  Το 750–1 διορίστηκε από τον αλ-Σαφάχ κυβερνήτης τής σημαντικής θέσης τής Βασόρας στο νότιο Ιράκ μαζί με τις εξαρτήσεις της, καθώς και μίας σειράς άλλων επαρχιών, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών τού Τίγρη, τού Μπαχρέιν, τού Ομάν και τού Μιχραζανκαντάκ.  Το 753 ο χαλίφης τον επέλεξε επίσης για να ηγηθεί τού προσκυνήματος για εκείνο το έτος. 

Κατά τη διάρκεια τής διοίκησής του στη Βασόρα, ο Σουλαϊμάν πραγματοποίησε εκτεταμένα δημόσια έργα για την ανάπτυξη τής περιοχής, συμπεριλαμβανομένης τής κατασκευής νέων καναλιών και τής βελτίωσης τής τοπικής παροχής νερού.  Βοήθησε επίσης τον Χαζίμ ιμπν Χουζαϊμά αλ-Ταμιμί κατά τη διάρκεια τής εκστρατείας τού τελευταίου εναντίον των Χαριτζιτών ανταρτών στο Ομάν το 750-1, παρέχοντάς του πλοία για τη μεταφορά τού στρατού του,  και το 754 επέτρεψε στον αδελφό του Αμπντ Αλάχ να καταφύγει στη Βασόρα, μετά την αποτυχία τής εξέγερσής του εναντίον τού αλ-Μανσούρ. Αυτός και ο Ισά ιμπν Αλί τελικά παρέδωσαν τον αδελφό τους στον αλ-Μανσούρ, με την προϋπόθεση ότι θα του χαριζόταν η ζωή, αλλά αυτή η συμφωνία παραβιάστηκε γρήγορα, και ο χαλίφης θανάτωσε κρυφά τον Αμπντ Αλάχ. 

Ο Σουλαεϊμάν παρέμεινε κυβερνήτης μέχρι π. το 755, όταν ο αλ-Μανσούρ τον απέλυσε υπέρ τού Σουφιάν ιμπν Μουαβίγια.  Απεβίωσε στη Βασόρα τον Οκτώβριο τού 759 σε ηλικία 59 ετών, και τον διαδέχτηκαν αρκετοί γιοι, συμπεριλαμβανομένων των Μωάμεθ και Τζαφάρ. 

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* 
* 
* Bosworth, C.E. (1997). "Sulayman ibn 'Ali ibn 'Abd Allah". In Bosworth, C. E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W. P. & Lecomte, G. (eds.). The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume IX: San–Sze. Leiden: E. J. Brill. p. 381. ISBN 978-90-04-10422-8. 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Αββασίδες κυβερνήτες
Αμπντ αλ-Ραχίμ ιμπν Τζαφάρ ιμπν Σουλαϊμάν αλ-Χασιμί

Ο **Αμπντ αλ-Ραχίμ ιμπν Τζαφάρ ιμπν Σουλαϊμάν αλ-Χασιμί,** αραβ.:  عبد الرحيم بن جعفر بن سليمان الهاشمي  (απεβ. π. το 844) ήταν Αββασίδης τού 9ου αι. και κυβερνήτης τής Υεμένης.

## Σταδιοδρομία
Γιος τού Τζαφάρ ιμπν Σουλαϊμάν ιμπν Αλί αλ-Χασίμι, ο Αμπντ αλ-Ραχίμ ήταν ένα ανήλικο μέλος τής δυναστείας των Αββασιδών, καθώς ήταν δεύτερος ανιψιός των χαλιφών αλ-Σαφάχ (βασ. 750–754) και αλ-Μανσούρ (βασ. 754–775).  Διορίστηκε κυβερνήτης τής Υεμένης από τον χαλίφη αλ-Μουτασίμ (βασ. 833–842) και έφθασε στη Σαναά κοντά στις αρχές τού 836. Κατά τη διάρκεια τής θητείας του ως κυβερνήτη, αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον επαναστάτη Γιουφιρίδη Γιουφίρ ιμπν Αμπντ αλ-Ραχμάν αλ-Χιβαλί, ο οποίος φυλάκισε τον προηγούμενο κυβερνήτη Αμπάντ ιμπν αλ-Γαμρ αλ-Σιχαμπί και τον γιο του, και νίκησε μία εκστρατεία που στάλθηκε εναντίον του. Ο Αμπντ αλ-Ραχίμ παρέμεινε κυβερνήτης μέχρι το 839, όταν απολύθηκε υπέρ τού Τζαφάρ ιμπν Ντινάρ αλ-Καγιάτ. 

Ο Αμπντ αλ-Ραχίμ συνελήφθη αργότερα κατά τη διάρκεια τής χαλιφείας τού αλ-Ουαθίκ (βασ. 842–847), και αναγκάστηκε να παραδώσει τον πλούτο του. Απεβίωσε στη φυλακή π. το 844. 

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* 
* 
* 
* 
* McAuliffe, Jane Dammen, ed. (1995). The History of al-Ṭabarī, Volume XXVIII: The ʿAbbāsid Authority Affirmed: The Early Years of al-Mansūr, A.D. 753–763/A.H. 136–145. SUNY Series in Near Eastern Studies. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-7914-1895-6.
* 

Κατηγορία:Αββασίδες κυβερνήτες
Τζαφάρ ιμπν Σουλαϊμάν ιμπν Αλί

Ο **Τζαφάρ ιμπν Σουλαϊμάν ιμπν Αλί αλ-Χασιμί** (αραβ.:  جعفر بن سليمان بن علي الهاشمي ) ήταν ένας από τους πρώτους Αββασίδες πρίγκιπες. Διετέλεσε προσωρινός κυβερνήτης τού χαλιφάτου των Αββασιδών.

## Σταδιοδρομία
Ήταν γιος τού Σουλεϊμάν ιμπν Αλί. Ο Τζαφάρ ήταν εξάδελφος από την πλευρά τού πατέρα, των δύο πρώτων Αββασιδών χαλιφών, τού αλ-Σαφάχ (βασ. 750–754) και τού αλ-Μανσούρ (βασ. 754–775).

Ο πατέρας του, Σουλαϊμάν, απεβίωσε στη Βασόρα τον Οκτώβριο τού 759 σε ηλικία 59 ετών, και τον διαδέχτηκαν αρκετοί γιοι, συμπεριλαμβανομένων των Μουχαμάντ και Τζαφάρ. 

Ο πρώτος εξάδελφός του, αλ-Μανσούρ, τον διόρισε  κυβερνήτη τής Μεδίνας το 763, και απολύθηκε το 766/77. Επαναδιορίστηκε το 780 από τον αλ-Μαχντί , και απολύθηκε το 783.

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Αββασίδες κυβερνήτες
Αλί ιμπν Σουλαϊμάν ιμπν Αλί αλ-Χασιμί

Ο **Αλί ιμπν Σουλαϊμάν αλ-Χασιμί** ( αραβ.: علي بن سليمان الهاشمي ) ήταν ένας Αββασίδης πρίγκιπας τού 8ου αι. Διετέλεσε κυβερνήτης αρκετών επαρχιών, συμπεριλαμβανομένης τής Υεμένης, τής Τζαζίρα και τής Αιγύπτου.

## Σταδιοδρομία
Ο Αλί ήταν γιος τού Σουλεϊμάν ιμπν Αλί, μίας πρώιμης προσωπικότητας των Αββασιδών που είχε διατελέσει κυβερνήτης τής Βασόρας για αρκετά χρόνια μετά την Επανάσταση των Αββασιδών. Ο ίδιος ήταν εκτεταμένος συγγενής τής άρχουσας δυναστείας, όντας εξάδελφος των δύο πρώτων Αββασιδών χαλιφών, αλ-Σαφάχ (βασ. 750–754 ) και αλ-Μανσούρ (βασ. 754–775 ). 

Κατά τη διάρκεια τού χαλιφάτου τού αλ-Μαχντί (βασ. 775–785 ) Ο Αλί διετέλεσε κυβερνήτης τής Υεμένης (777–778)  και μία ή δύο φορές κυβερνήτης τής Τζαζίρα και τού Κιννασρίν (π. 782 - π. 785).  Ενώ βρισκόταν στην τελευταία θέση, φέρεται να μετέφερε τις αγορές τής Ράκα σε μία πιο κεντρική τοποθεσία μεταξύ αυτής τής πόλης και τής αλ-Ραφίκα,  και έλαβε οδηγίες από τον αλ-Μαχντί να ανοικοδομήσει την παραμεθόρια πόλη Χαντάθ μετά τη λεηλάτησή της από τούς Ρωμαίους.  Μετά την κατάρρευση τής εκεχειρίας με τούς Ρωμαίους το 785, απέστειλε μία ιππική δύναμη υπό τον Γιαζίντ ιμπν Μπαντρ ιμπν αλ-Μπατάλ σε μία επιδρομή, που είχε ως αποτέλεσμα την απόκτηση ορισμένων λαφύρων. 

Το 786 ο Αλί διορίστηκε κυβερνήτης τής Αιγύπτου από τον αλ-Χαντί, και επιβεβαιώθηκε εκ νέου σε αυτό το αξίωμα, μετά την άνοδο στον θρόνο τού Χαρούν αλ-Ρασίντ αργότερα εκείνο το έτος. Κατά τη διάρκεια τής θητείας του στο Φουστάτ, ξεκίνησε μία εκστρατεία επιβολής τού καλού και απαγόρευσης τού κακού, θεσπίζοντας μέτρα όπως απαγορεύσεις μουσικών οργάνων και κρασιού. Επίσης, έλαβε μέτρα κατά των πρόσφατα κατασκευασμένων χριστιανικών εκκλησιών, συμπεριλαμβανομένης τής εκκλησίας τής Παρθένου Μαρίας κοντά στην Ανμπά Σεντούα, και εκείνων στην Ακρόπολη τού Κωνσταντίνου, τις οποίες κατεδάφισε, παρά την προσφορά των τοπικών Κοπτών 50.000 δηναρίων σε αντάλλαγμα για τη διάσωσή τους. Παρέμεινε στο αξίωμα μέχρι το 787, όταν απολύθηκε υπέρ τού Μουσά ιμπν Ισά ιμπν Μουσά αλ-Χασιμί. 

Διάφορες ημερομηνίες δίνονται για το τέλος του, συμπεριλαμβανομένων των 788 και 794. 

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  
* 

Κατηγορία:Αββασίδες κυβερνήτες
Βικτόρ Κουζέν

Ο **Βικτόρ Κουζέν** (, 28 Νοεμβρίου 1792 – 14 Ιανουαρίου 1867) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, ο θεμελιωτής της «σχολής» του εκλεκτικισμού, ενός ρεύματος που άσκησε τότε επίδραση στη γαλλική φιλοσοφία και συνεδύαζε στοιχεία του γερμανικού ιδεαλισμού και του σκωτσέζικου ρεαλισμού κοινής λογικής. Επίσης, ως ο διοικητής της δημόσιας εκπαιδεύσεως για περισσότερα από δέκα χρόνια, ο Κουζέν άσκησε σημαντική επίδραση στη γαλλική εκπαιδευτική πολιτική.

## Βιογραφικά στοιχεία
### Οικογένεια και σπουδές
Ο Βικτόρ Κουζέν γεννήθηκε στο Παρίσι, στη συνοικία Σαιν-Αντουάν, και ήταν γιος ενός ωρολογοποιού. Από την ηλικία των 10 ετών μαθήτευσε στο ιστορικό Λύκειο Καρλομάγνου (*Lycée Charlemagne*) και λίγο πριν το απολυτήριο κέρδισε ένα πρώτο βραβείο χάρη σε έναν ρητορικό λόγο που συνέταξε στη λατινική γλώσσα, στον *Concours général*, έναν διαγωνισμό μεταξύ των καλύτερων μαθητών λυκείων. Η έμφαση στις κλασικές σπουδές που τηρούσε το Λύκειο προδιέθεσαν ισχυρά τον Βικτόρ προς τη φιλολογική κατεύθυνση. Στον κύκλο των συμμαθητών του ήταν ήδη γνωστός για την άριστη γνώση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και μετά το λύκειο έγινε αμέσως δεκτός στο υψηλότερου κύρους Α.Ε.Ι. της χώρας, την École Normale Supérieure, όπου δίδασκε τότε φιλοσοφία ο Πιερ Λαρομιγκυέρ.

Αργότερα ο Κουζέν έγραψε για την αξέχαστη για εκείνον ημέρα κατά την οποία άκουσε για πρώτη φορά τον Λαρομιγκυέρ σε διάλεξη: «Εκείνη η ημέρα αποφάσισε για όλη τη ζωή μου». Ο Λαρομιγκυέρ δίδασκε τη φιλοσοφία των Τζων Λοκ και Ετιέν Μπονό ντε Κοντιγιάκ, τροποποιημένη σε κάποια σημεία, αλλά με καθαρότητα και χάρη, που φαινομενικώς τουλάχιστον αφαιρούσε τις δυσκολίες.

### Πρώιμες επιδράσεις
Ο Κουζέν αναφέρει ως δεύτερη επίδραση τη διδασκαλία του Πιερ Πωλ Ρουαγιέ-Κολάρ, που τον έστρεψε, όπως γράφει από τον ντε Κοντιγιάκ στην τότε «δύσβατη» και μη μελετημένη φιλοσοφία «των Σκωτσέζων». Η τελευταία ήταν η «κοινής λογικής» φιλοσοφία του Τόμας Ρηντ και άλλων. Το 1815-1816 ο Κουζέν διορίσθηκε ως *suppliant* (επιμελητής) του Ρουαγιέ-Κολάρ στην έδρα της Ιστορίας της Νεότερης φιλοσοφίας. Μια άλλη περίπτωση διανοητή που επηρέασε τον Κουζέν στη νεότητά του ήταν εκείνη του Μαιν ντε Μπιράν, τον οποίο ο Κουζέν θεωρούσε ως τον «απαράμιλλο ψυχολογικό παρατηρητή» της εποχής του στη Γαλλία.

## Δείτε επίσης
* Νεοκαντιανισμός

## Παραπομπές


## Πηγές
* J. Barthélemy-St-Hilaire: *V. Cousin, sa vie et sa correspondance* (3 τόμοι, Παρίσι 1895)
* H. Høffding: *Hist. of Mod. Phil.*, ii. 311 (αγγλ. μετάφρ. 1900)
* C.E. Fuchs: *Die Philosophie Victor Cousins* (Βερολίνο 1847)
* Jules Émile Alaux: *La Philosophie de M. Cousin* (Παρίσι 1864)
* P Janet: *Victor Cousin et son œuvre* (Παρίσι 1885)
* Ζυλ Σιμόν: *V. Cousin* (1887)
* Adolphe Franck: *Moralistes et philosophes* (1872)
* J.P. Damiron: *Souvenirs de vingt ans d'enseignement* (Παρίσι 1859)
* H. Taine: *Les Philosophes* (Παρίσι 1868), σσ.&nbsp;79-202
* 

Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Φιλόσοφοι της τέχνης
Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί
Ραμόν Καστίγιο

Ο **Ραμόν Αντόνιο Καστίγιο Μπαριονουέβο**  (, 20 Νοεμβρίου 1873 - 12 Οκτωβρίου 1944) ήταν Πρόεδρος της Αργεντινής από το 1942 έως το 1943. Ανέλαβε τα καθήκοντά του μετά την παραίτηση του Προέδρου Ρομπέρτο Μαρία Ορτίθ, υπό τον οποίο ήταν Αντιπρόεδρος. 

Ήταν ηγετική φυσιογνωμία στην περίοδο που είναι γνωστή ως η Διαβόητη Δεκαετία, η οποία χαρακτηρίστηκε από εκλογική νοθεία, διαφθορά και διακυβέρνηση από συντηρητικούς γαιοκτήμονες επικεφαλής της συμμαχίας που είναι γνωστή ως *Κονκορντάνσια* . 

Ο Καστίγιο αποφοίτησε από τη νομική από το Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες (UBA) και ξεκίνησε δικαστική καριέρα. Έφτασε στο Εφετείο του εμπορικού δικαίου προτού συνταξιοδοτηθεί και αφιερωθεί στη διδασκαλία. Διετέλεσε καθηγητής και κοσμήτορας στο UBA μεταξύ 1923 και 1928.

Ο Καστίγιο ονομάστηκε Ομοσπονδιακός Παρεμβαίνων της επαρχίας Τουκουμάν το 1930. Από το 1932 έως το 1935, εξελέγη στη Γερουσία της Αργεντινής για την επαρχία Καταμάρκα με το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα και ήταν επίσης Υπουργός Εσωτερικών.

Από το 1938 έως το 1942, ο Καστίγιο ήταν αντιπρόεδρος της Αργεντινής υπό τον πρόεδρο Ρομπέρτο Ορτίθ, ο οποίος κέρδισε τις εκλογές με νοθεία ως επικεφαλής της *Κονκορντάνθια* . Διετέλεσε υπηρεσιακός πρόεδρος από τις 3 Ιουλίου 1940 έως τις 27 Ιουνίου 1942 λόγω ασθένειας του προέδρου Ορτίθ, ο οποίος δεν παραιτήθηκε παρά μόνο λιγότερο από ένα μήνα πριν από τον θάνατό του. Ο Καστίγιο διατήρησε την ουδετερότητα της Αργεντινής κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ανατράπηκε στην Επανάσταση του '43 με στρατιωτικό πραξικόπημα  εν μέσω μιας αντιδημοφιλούς προσπάθειας επιβολής του Ρομπουστιάνο Πατρόν Κόστας ως διαδόχου του. Ο μελλοντικός πρόεδρος Χουάν Περόν ήταν κατώτερος αξιωματικός στο πραξικόπημα.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αργεντινής
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Αργεντινής
Πέδρο Πάμπλο Ραμίρες

Ο **Πέδρο Πάμπλο Ραμίρεζ Μεντσάκα**  (,30 Ιανουαρίου 1884 - 12 Μαΐου 1962) ήταν Πρόεδρος της Αργεντινής από τις 7 Ιουνίου 1943 έως τις 9 Μαρτίου 1944. Ήταν ο ιδρυτής και ηγέτης της *Guardia Nacional*, της φασιστικής πολιτοφυλακής της Αργεντινής. 

## Βιογραφία
Αφού αποφοίτησε από το στρατιωτικό κολέγιο της Αργεντινής το 1904 ως ανθυπολοχαγός, ο Ραμίρες προήχθη το 1910 σε πρώτο υπολοχαγό του ιππικού. Το 1911, στάλθηκε στη Γερμανία για εκπαίδευση με το ιππικό του Πέμπτου Ουσάρου στον Πρωσικό Στρατό του Κάιζερ Γουλιέλμου Β'. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1913, με μια Γερμανίδα σύζυγο, πριν από το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου  Προχωρώντας σε βαθμό ως ειδικός στις τακτικές ιππικού, βοήθησε τον συναδέλφο του στρατηγό Χοσέ Φέλιξ Ουριμπούρου σε ένα αυταρχικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Ιπόλιτο Ιριγόγιεν το 1930. Ο Ραμίρες στάλθηκε στη Ρώμη για να παρατηρήσει τον στρατό του Μουσολίνι μέχρι την επιστροφή του το 1932.

Όταν ο Ουριμπούρου προκήρυξε ελεύθερες εκλογές και μετά πέθανε, ο στρατηγός Ραμίρες εργάστηκε στο παρασκήνιο για να σχεδιάσει την επιστροφή του φασισμού στην Αργεντινή. Τα επόμενα χρόνια, οργάνωσε την Εθνικοφροσύνη (αργότερα την Guardia) και συνέταξε ένα πρόγραμμα για ένα κράτος που κυβερνιόταν από την πολιτοφυλακή. Το 1942, ο Ραμίρες διορίστηκε Υπουργός Πολέμου από τον Πρόεδρο Ραμόν Καστίγιο και άρχισε να αναδιοργανώνει τον Αργεντίνικο Στρατό. Ταυτόχρονα, η Guardia Nacional ενώθηκε με ένα άλλο κόμμα για να σχηματίσουν την «Recuperacion Nacional», ένα φασιστικό πολιτικό κόμμα. Ο Καστίγιο απέλυσε τον Ραμίρες μετά από συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 18 Μαΐου 1943. Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 4 Ιουνίου 1943, ο Ραμίρες βοήθησε τον Αρτούρο Ρόουσον να ανατρέψει την κυβέρνηση του Καστίγιο και διορίστηκε ξανά Υπουργός Πολέμου. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 7 Ιουνίου, ο Ραμίρες ανάγκασε τον Ρόουσον σε παραίτηση και διατήρησε την ουδετερότητα της Αργεντινής κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Εξαιτίας αυτού, οι Ηνωμένες Πολιτείες απέρριψαν τα αιτήματα της Αργεντινής για βοήθεια Lend-Lease. Η Αργεντινή κήρυξε τελικά τον πόλεμο στη Γερμανία και την Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Εντελμίρο Φάρελ. 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Κατηγορία:Αργεντινοί ισπανικής καταγωγής
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αργεντινής
Εδελμίρο Χουλιάν Φάρελ

Ο ** 	Εδελμίρο Χουλιάν Φάρελ**  (, 12 Φεβρουαρίου 1887 - 21 Οκτωβρίου 1980) ήταν Αργεντινός στρατηγός. Διετέλεσε *de facto* πρόεδρος της Αργεντινής μεταξύ 1944 και 1946.

Ο Φάρελ άσκησε μεγάλη επιρροή στην μεταγενέστερη ιστορία της Αργεντινής, εισάγοντας τον βοηθό του Χουάν Περόν στην κυβέρνηση και ανοίγοντας το δρόμο για την μετέπειτα πολιτική σταδιοδρομία του Περόν.

## Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1887 στη Βίγια ντε λος Ινστιούριαλες (Λανούς, Μπουένος Άιρες). Ήταν ο δέκατος γιος του Χουάν Κ. Φάρελ (1846–1887) και της Καταλίνα Πλάουλ (1852–1917) και εγγονός του Μάθιου Φάρελ (1803–1860) της Κομητείας Λόνγκφορντ, η οποία ήταν η οικογενειακή έδρα της οικογένειας Φάρελ στην Ιρλανδία ως Λόρδοι του Άνναλι, και της Μόνικα Ιμπάνιες (1819–1867).

## Στρατιωτική καριέρα
Ο Φάρελ αποφοίτησε από την στρατιωτική σχολή της Αργεντινής το 1907 ως υπολοχαγός πεζικού. Υπηρέτησε σε ένα ιταλικό σύνταγμα αλπικών στη φασιστική Ιταλία μεταξύ 1924 και 1926. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Αργεντινή.

Μετά το πραξικόπημα του 1943, ο Φάρελ προήχθη σε ταξίαρχο και έγινε αντιπρόεδρος κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής κυβέρνησης του στρατηγού Πέδρο Πάμπλο Ραμίρες, ο οποίος είχε εκθρονίσει τον πρόεδρο Αρτούρο Ρόουσον. Ήταν ταυτόχρονα Υπουργός Πολέμου. Ο Φάρελ διόρισε τον Χουάν Περόν ως γραμματέα του.

## Προεδρία
Ο Ραμίρες διόρισε τον Φαρέλ πρόεδρο στις 25 Φεβρουαρίου 1944 και αυτός διόρισε τον Περόν αντιπρόεδρο. Μετά από λαϊκές διαδηλώσεις υπέρ του Περόν το 1945 που κατέστησαν τον Περόν τον πιο ισχυρό και σημαντικό άνθρωπο στην κυβέρνηση, ο Φαρέλ ανακοίνωσε προεδρικές εκλογές για το 1946, οι οποίες διεξήχθησαν στις 4 Ιουνίου 1946, τις οποίες κέρδισε ο Περόν.

Ο Φάρελ κήρυξε τον πόλεμο στη Ναζιστική Γερμανία και την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας στις 27 Μαρτίου 1945, προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μετά από πιέσεις για ένταξη της Αργεντινής στους Συμμάχους μετά τη Διαμερικανική Διάσκεψη για τα Προβλήματα Πολέμου και Ειρήνης. 

## Θάνατος
Ήταν χήρος και πέθανε στο Μπουένος Άιρες το 1980. 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Αργεντινής
Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αργεντινής
Τζαμπαττίστα Βάσκο

Ο **Τζαμπαττίστα Βάσκο** (, 10 Οκτωβρίου 1733 – 11 Νοεμβρίου 1796) ήταν Ιταλός οικονομολόγος και αββάς, που γεννήθηκε στο Μοντοβί του Πεδεμόντιου.

Προοριζόμενος για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, σπούδασε ωστόσο νομική και μετά το πέρας των σπουδών αυτών, το 1751, έγινε Δομινικανός μοναχός με το εκκλησιαστικό όνομα Θωμάς (Τομμάζο). Αυτοδίδακτος στα οικονομικά, επεδίωξε μάταια να καταλάβει μια σχετική έδρα. Δημοσίευσε ωστόσο τα εξής έργα:

* 
* 
* 
* 
* 

Στα ύστερα χρόνια του ανταμείφθηκε γενόμενος μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Τορίνου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βάσκο Ιωάννης-Βαπτιστής» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8

Κατηγορία:Ιταλοί οικονομολόγοι
Κατηγορία:Αββάδες
Μιγκέλ ντε Βασκονσέλος

Ο **Μιγκέλ ντε Βασκονσέλος ε Μπρίτου** (, περ. 1590 – 1 Δεκεμβρίου 1640) ήταν Πορτογάλος πολιτικός, που έφθασε στο αξίωμα του Γραμματέως του Κράτους, το αντίστοιχο δηλαδή του Πρωθυπουργού του Βασιλείου της Πορτογαλίας κατά τα τελευταία έτη της Ιβηρικής Ενώσεως. Στην πρωθυπουργία παρέμεινε μία πενταετία, από το 1635 μέχρι τον θάνατό του.

Ο Μιγκέλ ήταν γιος του δικαστικού Πέντρου Μπαρμπόζα ντε Λούνα και της συζύγου του Αντόνια ντε Μέλου.. Πρωθυπουργός ήταν επί της αντιβασιλείας της Μαργαρίτας της Σαβοΐας. Μαζί με τον συγγενή του Ντόγκου Σουάρες και τον ισχυρό υπουργό Ολιβάρες, ο Βασκονσέλος έλεγχε ουσιαστικά την όλη πορτογαλική διοίκηση. Γρήγορα έγινε μισητός στον λαό εξαιτίας της βαρύτατης φορολογίας και της υποχρεωτικής στρατολογήσεως που επέβαλε, και το χειρότερο ήταν ότι τον θεωρούσαν προδότη της χώρας του, καθώς τα μέτρα που επέβαλε ήταν προς όφελος της Ισπανίας, με την οποία η Πορτογαλία ήταν τότε ενωμένη. Κι έτσι, το ξημέρωμα της 1ης Δεκεμβρίου 1640, ενώ οι ισπανικές στρατιωτικές δυνάμεις ήταν απαχολημένες στην Καταλωνία με την εκεί εξέγερση, μια ομάδα Πορτογάλων αριστοκρατών που έμεινε γνωστή ως «οι 40 συνωμότες» επέλασε στο ανάκτορο των αντιβασιλέων στη Λισαβόνα και συνέλαβε τη Μαργαρίτα της Σαβοΐας. Ο Μιγκέλ ντε Βασκονσέλος προσπάθησε να κρυφθεί σε μια ντουλάπα, αλλά ανακαλύφθηκε και δολοφονήθηκε με πυροβόλο όπλο. Το πτώμα του πετάχτηκε από το παράθυρο και κομματιάστηκε από τον εξαγριωμένο όχλο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βασκονσέλος Μιχαήλ ντε-» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πορτογαλίας
Κατηγορία:Δολοφονημένοι πολιτικοί
Θεραπεία του εκ γενετής τυφλού

[thumb|250px|Η [Θεραπεία του εκ γενετής τυφλού (Ελ Γκρέκο, Δρέσδη)|«Θεραπεία του εκ γενετής τυφλού» όπως τη ζωγράφισε ο Ελ Γκρέκο το 1567.]]
Το θαύμα της **θεραπείας του εκ γενετής τυφλού** είναι ένα από τα θαύματα του Ιησού Χριστού που αναφέρουν τα Ευαγγέλια, στο οποίο ο Ιησούς έδωσε την όραση σε έναν ανέκαθεν τυφλό άνδρα στο Σιλωάμ. Παρά το ότι το όνομα του τυφλού δεν μνημονεύεται στο Ευαγγέλιο, η παράδοση της Εκκλησίας τού αποδίδει το εξελληνισμένο όνομα **Χελιδόνιος** (που αποδόθηκε αργότερα και στη λατινική ως *Celidonius*). Το θαύμα περιγράφεται στο ένατο κεφάλαιο του *[[Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον|Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου]]*.

## Η ευαγγελική αφήγηση
[thumb|«Η θεραπεία του τυφλού από τον Ιησού Χριστό», πίνακας του [Καρλ Μπλόχ]]
Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο (*Ιω.*, κεφ. θ΄, στίχοι 1 έως 12), ο Χριστός περνώντας είδε έναν άνθρωπο που ήταν τυφλός από τη γέννησή του. Τότε οι μαθητές του τον ρώτησαν: «Δάσκαλε, ποιος αμάρτησε, αυτός ο άνθρωπος ή οι γονείς του, ώστε να γεννηθεί τυφλός;» και ο Χριστός τούς απάντησε ως εξής:


*«Ούτε ο ίδιος, ούτε οι γονείς του αμάρτησαν ... αλλά αυτό συνέβη έτσι ώστε να φανεί επάνω του το έργο του Θεού. `Οσο είναι ημέρα, πρέπει να εργάζομαι τα έργα Εκείνου που με έστειλε. Τώρα έρχεται η νύχτα, όταν κανένας δεν μπορεί να εργασθεί. Ενόσω βρίσκομαι στον κόσμο, είμαι το φως του κόσμου.»*


Αφού είπε αυτά τα λόγια, ο Ιησούς έπτυσε στο έδαφος και με τη λάσπη που δημιουργήθηκε έτσι άλειψε τα μάτια του τυφλού, λέγοντάς του να μεταβεί και να πλυθεί στην Κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Η ευαγγελική αφήγηση προσθέτει ότι η εβραϊκή λέξη «σιλωάμ» σημαίνει στην ελληνική «απεσταλμένος». Ο τυφλός «πήγε και πλύθηκε, και επέστρεψε σπίτι του βλέποντας».

Τον είδαν όμως και άνθρωποι που τον γνώριζαν μόνο ως έναν τυφλό ζητιάνο, οπότε άρχισαν να ρωτούν ο ένας τον άλλον εάν επρόκειτο για το ίδιο πρόσωπο. Μερικοί έλεγαν ότι ήταν εκείνος, ενώ άλλοι είπαν ότι ήταν κάποιος που του έμοιαζε. Αλλά ο ίδιος ο πρώην τυφλός τους πληροφόρησε: «εγώ είμαι».

Ακολούθησε η διερεύνηση του περιστατικού από τους Φαρισαίους. Ο Χριστός χρησιμοποιεί τη θεραπεία ώστε να μεταδώσει μια μεταφορική διδαχή, ότι είχε έλθει στον κόσμο «έτσι ώστε να δουν όσοι δεν βλέπουν» (*«ἵνα οἱ μὴ βλέποντες βλέπωσι»*).

## Παραλληλισμοί
Οι μελετητές των Γραφών έχουν παραλληλίσει την ενέργεια του Ιησού να θεραπεύσει την τυφλότητα με λάσπη από χώμα και σάλιο, με την αφήγηση της κοσμογονίας στη ''Γένεση'', όπου ο Θεός δημιουργεί τον άνθρωπο από χώμα και την αναπνοή Του (*Γενεσις*, β΄ 7). Κοινά στοιχεία υπάρχουν επίσης στην ιστορία του λεπρού Νεεμάν από την Παλαιά Διαθήκη: ο προφήτης Ελισαίος είπε στον Νεεμάν ότι θα θεραπευόταν όταν θα λουζόταν στον Jordan River (Β΄ Βασιλέων, ε΄ 10).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θαύματα του Ιησού Χριστού
Κατηγορία:Τυφλότητα