open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πυανεψιών

Ο **Πυανεψιών** είναι ο τέταρτος στη σειρά μήνας στο αττικό ημερολόγιο, που αντιστοιχούσε με το χρονικό διάστημα από μέσα Οκτωβρίου μέχρι μέσα Νοεμβρίου,  αφιερωμένος στον Απόλλωνα. 

## Ετυμολογία της λέξης
Ο μήνας αυτός πήρε το όνομά του από την πιο σημαντική γιορτή του μήνα αυτού, τα Πυανέψια (πύανος+έψω=βράζω κουκιά) που γιορτάζονταν προς τιμή του Απόλλωνα. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο Θησέας ξεκίνησε για την Κρήτη για να σκοτώσει τον Μινώταυρο, σταμάτησε καθ' οδόν στη Δήλο και έκανε θυσία στον Απόλλωνα, λέγοντας ότι σε περίπτωση που κερδίσει τη μάχη με τον Μινώταυρο θα του πρόσφερε στολισμένα κλαδιά ελιάς για να τον ευχαριστήσει. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ο Θησέας εκπλήρωσε την υπόσχεσή του με αυτό τον θεσμό. Το φαγητό με τα κουκιά εξηγείται με το ότι κατά το ταξίδι του γυρισμού τα τρόφιμα στο καράβι είχαν τελειώσει. Έτσι την έβδομη μέρα οι σύντροφοι του Θησέα μάζεψαν ότι μπορούσαν να βρουν και το μαγείρεψαν κάνοντας ένα πρόχειρο φαγητό με βάση τα κουκιά. Το έθιμο αυτό, προς τιμή του Απόλλωνα διατηρήθηκε ως πυανέψια και έδωσε το όνομα στον μήνα αυτό.

## Εορτές τον μήνα αυτό
Κατά το μήνα αυτό ετελείτο στην αρχαία Αττική η γιορτή Πυανέψια ή Πυανόψια προς τιμή του θεού Απόλλωνα, η οποία κατά τους κλασικούς χρόνους αποτελούσε μέρος της μεγάλης εορτής των Θησείων. Στους Μιλήσιους ήταν γνωστός ως Πυανοψιών.

Κυριότερες γιορτές κατά αυτό το μήνα ήταν επίσης τα Προηρόσια, τα Οσχοφόρια και τα Θεσμοφόρια. 

Άλλες μικρότερες εορτές των αρχαίων Αθηναίων ήταν και η «Κουρεώτις», η οποία γινόταν κατά τον μήνα αυτό, την τρίτη ημέρα των Απατουρίων, τα Σκιροφόρια, τα Σκίρα, τα εν Αλιμούντι Θεσμοφόρια, η Άνοδος, η Κάθοδος, η Νηστεία, και τα Καλλιγένεια. 

Την τελευταία μέρα του μήνα εορτάζονταν τα Χαλκεία (πρώην *[[Εργάνεια]]*) προς τιμήν της πολιούχου θεάς Αθηνάς.

## Παραπομπές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αττικό ημερολόγιο
ARD

Η **ARD** (γερμανικά: **Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland**, ελληνικά: **Ένωση Δημοσίων Ραδιοτηλεοπτικών Φορέων της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της [[Γερμανία]]ς**) είναι μια κοινοπραξία τοπικών σταθμών που εκπέμπει το πρώτο πρόγραμμα της Γερμανικής κρατικής τηλεόρασης. Η κοινοπραξία ARD είναι και ιδιοκτήτρια της DW-TV. Έδρα της κοινοπραξίας είναι η Φραγκφούρτη.

## Ιστορία
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1950 είχε δημιουργηθεί μια μορφή ομοσπονδιακής ένωσης από τους περιφερειακούς οργανισμούς, η οποία ονομάζεται ARD.

Το 1954 η ARD συντόνισε τα προγράμματα των περιφερειακών οργανισμών και δημιούργησε το πρώτο εθνικό τηλεοπτικό κανάλι, την Deutscher Fernsehen (DFS). Το περιφερεικό ARD περιλαμβάνει προγράμματα πολιτιστικού περιεχομένου. Ωστόσο, όταν δημιουργήθηκαν τα ιδιωτικά κανάλια η ARD απέκτησε και ψυχαγωγικό χαρακτήρα.

## Δομή και λειτουργία
Το 1955 η δομή και το σύστημα της λειτουργίας των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών αναδιοργανώθηκε. Η Γερμανία αποτελείται από ένα ολιγοπώλιο περιφερειακών οργανισμών, που δραστηριοποιούνται αυτόνομα. Μέσα σε αυτό είναι ένας σταθμός που δημιούργησε με την ονομασία Das Erste. Η ραδιοτηλεόραση ανήκει στη δικαιοδοσία της Γερμανίας, γι’ αυτό βάση του Συντάγματος υπάρχει νομοθεσία που καθορίζει τη λειτουργία της ραδιοτηλεόρασης σε όλα τα κράτη όπου η ραδιοτηλεόραση εκπέμπει.

## Έσοδα και χρηματοδότηση
Η ARD απορροφά το 54% του ανταποδοτικού τέλους.Τα διαφημιστικά έσοδα όλων των κρατικών  σταθμών μειώθηκαν μετά την  εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης. Από το 2013 το ανταποδοτικό τέλος είναι 17,98€ τον μήνα.

## Μέλη
right|300px
*Bayerischer Rundfunk (BR), Βαυαρία
*Hessischer Rundfunk (HR), Έσση
*Mitteldeutscher Rundfunk (MDR), Σαξονία, Σαξονία-Άνχαλτ και Θουριγγία
*Norddeutscher Rundfunk (NDR), Αμβούργο, Κάτω Σαξονία, Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
*Radio Bremen (RB), Βρέμη
*Rundfunk Berlin-Brandenburg (RBB), Βερολίνο και Βρανδεμβούργο
*Saarländischer Rundfunk (SR), Σάαρλαντ
*Südwestrundfunk (SWR), Βάδη-Βυρτεμβέργη και Ρηνανία-Παλατινάτο
*Westdeutscher Rundfunk (WDR), Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία

## Λογότυπα

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Φραγκφούρτης
Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας
Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
Ηριγόνη της Κλυταιμνήστρας

Η **Ηριγόνη** αυτή ήταν κόρη της Κλυταιμνήστρας και του Αίγισθου. Πιστεύεται ότι αυτή είναι εκείνη που οδήγησε τον Ορέστη στον Άρειο Πάγο για να δικασθεί για τον διπλό φόνο των γονέων της. Το δικαστήριο αθώωσε τον Ορέστη και τότε η Ηριγόνη αυτοκτόνησε από την απελπισία της. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Ορέστης ήθελε να σκοτώσει και την Ηριγόνη, αλλά εμφανίσθηκε η θεά Άρτεμις και την έσωσε μεταφέροντάς την στην Αθήνα, όπου την κατέστησε ιέρειά της. Τέλος, άλλη παράδοση είναι τελείως αντίθετη στο σημείο της σχέσεως Ορέστη-Ηριγόνης: σύμφωνα με αυτή, η Ηριγόνη παντρεύτηκε τον Ορέστη και γέννησε μαζί του τον Πενθίλο.

## Γενεαλογία

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 447

Ηριγο2
Όξυλος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Όξυλος** ήταν γιος του Αίμονα και της Γόργης, αδελφής της Δηιάνειρας. Χρονικά κατατάσσεται στον 12ο αι. π.Χ., και η βασιλεία του χρονολογείται το 1104 π.Χ..

Με τον Όξυλο συνδέεται ο μύθος της επιστροφής των απογόνων του Αιτωλού στην Ήλιδα. Ο Όξυλος σκότωσε άθελά του τον αδελφό του Θέρμιο, οπότε αναγκάσθηκε να εκπατρισθεί και να μεταβεί στην Ήλιδα, όπου παρέμεινε επί ένα έτος. Επιστρέφοντας όμως στη χώρα του, την Αιτωλία, συνάντησε στον δρόμο του τους Ηρακλείδες, οι οποίοι τον πήραν ως οδηγό για την επάνοδό τους στην Πελοπόννησο. Στη συνέχεια, ο Όξυλος κατέλαβε την Ήλιδα, όπου μετοίκησε Αιτωλούς. Διατήρησε τις τοπικές λατρείες της περιοχής, διοίκησε με σύνεση και στόλισε την πόλη με ωραία έργα. Πήρε ως σύζυγό του την Πιερία και απέκτησαν τρεις γιους, τον Αιτωλό τον νεότερο, τον Ανδραίμονα και τον Λαΐα, ο οποίος και τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Ήλιδας.

Ο Όξυλος αναφέρεται καμιά φορά ως ιδρυτής ή επανιδρυτής των Ολυμπιακών Αγώνων.

## Πηγές


Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ήλιδας
Όρος Κερκπάτρικ

Το **Όρος Κερκπάτρικ (Kirkpatrick)** είναι υψηλό βουνό στην Ανταρκτική, που ανήκει στην Οροσειρά της Βασίλισσας Αλεξάνδρας, της οποίας και κατέχει την υψηλότερη κορυφή, με υψόμετρο 4.528 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται κοντά (8 km δυτικά) στο Όρος Ντίκερσον και είναι γενικώς ελεύθερο από πάγους. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι 84° 20΄ νότιο πλάτος και 166° 25΄ ανατολικό μήκος.

Το Κερκπάτρικ ανακαλύφθηκε από την Βρετανική Εξερευνητική Αποστολή Ανταρκτικής (1907-09), η οποία του έδωσε το όνομα ενός επιχειρηματία της Γλασκώβης, από τους αρχικούς οικονομικούς υποστηρικτές της αποστολής. Εναλλακτικά ονομάζεται και «Όρος Κιλπάτρικ» (Mount Kilpatrick).

## Το Όρος Κερκπάτρικ ως τοποθεσία απολιθωμάτων
Στο Όρος Κερκπάτρικ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες τοποθεσίες απολιθωμάτων στην Ανταρκτική. Επειδή κάποτε η Ανταρκτική ήταν θερμότερη και μερικώς καλυμμένη από πυκνά δάση, ενώ όλες οι ήπειροι της Γης ήταν ενωμένες σε μία «υπερήπειρο», την Παγγαία, πολλά προϊστορικά γένη ζώων της Ανταρκτικής έχουν συγγενείς σε άλλες ηπείρους. Ανάμεσα σε αυτά είναι ο τριτυλόδους, φυτοφάγο ερπετό που παρουσίαζε ομοιότητες με θηλαστικό. Επίσης, έχει βρεθεί απολίθωμα πτερόσαυρου σε μέγεθος κόρακα, καθώς και πολυάριθμα απολιθώματα δεινοσαύρων, που μοιάζουν με πλατεόσαυρο, κοιλόφυση και διλοφόσαυρο.
Στο  Όρος Κερκπάτρικ βρέθηκε το απολίθωμα του πρώτου γένους δεινόσαυρου που ονομάσθηκε επιστημονικά στην Ανταρκτική: του μεγάλου αρπακτικού *[[κρυολοφόσαυρος|κρυολοφόσαυρου]]*. Το 2004 επιστήμονες ανεκάλυψαν στο βουνό και υπολείμματα ενός σαυρόποδου, δηλαδή ενός μεγάλου φυτοφάγου δεινοσαύρου.

Κερκπατρικ
Die Zeit

Η ***Die Zeit*** (*Ο Χρόνος*) είναι σημαντική εβδομαδιαία εφημερίδα της Γερμανίας. Ιδρύθηκε το 1946 και έδρα της είναι το Αμβούργο.

## Ιστορία
Το πρώτο φύλλο της εφημερίδας δημοσιεύθηκε στο Αμβούργο την 21η Φεβρουαρίου 1946. Συνιδρυτές της ήταν οι Γκερντ Μποτσερίους (Gerd Bucerius), Λόβις Λόρεντς (Lovis H. Lorenz, Ρίχαρντ Τύνγκελ (Richard Tüngel) και Έβανλτ Σμιντ ντι Σιμόνι (Ewald Schmidt di Simoni). Σημαντικό ιδρυτικό μέλος ήταν και η Μαριόν Ντένχοφ (Marion Gräfin Dönhoff), που έγινε συντάκτης της εφημερίδας το 1946 και εκδότρια της από το 1972 μέχρι τον θάνατό της το 2002, μαζί με τον πρώην καγκελάριο Χέλμουτ Σμιτ (Helmut Schmidt) (από το 1983) και αργότερα τους Γιόζεφ Γιόφε (Josef Joffe) και Μίκαελ Νάουμαν (Michael Naumann). Ο εκδοτικός οίκος *[[Zeitverlag Gerd Bucerius]]*, που έχει την έδρα του στο Αμβούργο, ανήκει στους Όμιλους *[[Georg von Holtzbrinck Publishing Group]]* και *[[Dieter von Holtzbrinck|Dieter von Holtzbrinck Media]]*. Η εφημερίδα κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη.

Ως έντυπο ανήκει μάλλον στον χώρο της διανόησης. Έχει κατεύθυνση κεντρώα και φιλελεύθερη. Πολύ συχνά δημοσιεύει φακέλους εγγράφων, δοκίμια, άρθρα τρίτων προσώπων και αποσπάσματα από ομιλίες και διαλέξεις διάφορων συγγραφέων δίδοντας έμφαση στην οπτική γωνία καθενός εξ αυτών πάνω σε συγκεκριμένη πτυχή ενός θέματος που παρουσιάζεται σε διαδοχικά φύλλα.

## Τιράζ
Το 1993 το τιράζ της εφημερίδας ήταν 500.000 αντίτυπα, ενώ το δεύτερο μισό του 2012 ανέρχονταν σε 504.072. ενώ εκτιμάται πως το αναγνωστικό κοινό της ανέρχεται σε λίγο περισσότερο από δύο εκατομμύρια. Το πρώτο τέταρτο του 2013 το τιράζ έφτασε στα 520.000 αντίτυπα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Zeit
Zeit
Κατηγορία:Αποδέκτες του βραβείου Erasmus
Ανταίος

Ο **Ανταίος** ήταν μυθικός γίγαντας, γιος του θεού Ποσειδώνα και της Γης και βασιλιάς της Λιβύης. Αποτελεί κομμάτι και της ελληνικής μυθολογίας και της βερβερικής μυθικής παράδοσης.

## Ο μύθος
Σύμφωνα με την παράδοση ο Ανταίος προκαλούσε όποιον περνούσε από τη χώρα του να παλέψουν και πάντα νικούσε, όντας αήττητος από την επαφή του με τη Γη. Τη δύναμη αυτή του Ανταίου αντιμετώπισε ο Ηρακλής και τον νίκησε σηκώνοντάς τον από το έδαφος. Ο Ηρακλής βρέθηκε στην περιοχή στο δρόμο του για τον 11ο άθλο του, να φέρει τα Μήλα των Εσπερίδων. 

Η πάλη Ανταίου και Ηρακλή αποτέλεσε έμπνευση για πολλούς καλλιτέχνες κατά την αρχαιότητα και την Αναγέννηση.

## Ερμηνεία
Ο μύθος δηλώνει αφενός τη δύναμη του ριζωμένου στην πατρίδα ανθρώπου και αφετέρου την πάλη του γηγενούς στοιχείου του ευρύτερου ελληνικού χώρου με τους Δωριείς αποίκους.

## Τοποθέτηση στο χάρτη
Μια τοποθεσία για την ύπαρξη του Ανταίου θα μπορούσε να είναι στην ευρύτερη περιοχή του Μαγκρέμπ. Όταν ο Ρωμαίος διοικητής Κουίντος Σερτώριος πέρασε από την Ισπανία στη Βόρεια Αφρική, κάτοικοι της περιοχής Τίγγη (σημερινή Ταγγέρη), δυτικά της Λιβύης, του μετέφεραν ότι είχαν βρεθεί σε έναν τύμβο τα γιγάντια λείψανα του Ανταίου. Σκάβοντάς τον, οι άνδρες του ανακάλυψαν έναν γιγαντιαίο σκελετό.

Στο 4ο Βιβλίο του έπους Φαρσάλια, ο Λουκανός αναφέρει πως ένας άγνωστος Λίβυος διηγήθηκε στο Ρωμαίο Κούριο την ιστορία της νίκης του Ηρακλή εναντίον του Ανταίου. Ο Πλούταρχος, στον οποίο παραπάνω εντοπίζεται η αναφορά για την εύρεση των λειψάνων του Ανταίου, επίσης αναφέρει παρακάτω στο ίδιο απόσπασμα έναν τοπικό μύθο, κατά τον οποίο ο Ηρακλής έσμιξε με τη γυναίκα του Ανταίου, Τίγγη, μετά το θάνατό του και έκαναν έναν γιο, τον Σόφακο, ο οποίος έδωσε στην πόλη το όνομα της μητέρας του. Επίσης, σύμφωνα με άλλες πηγές ο Ηρακλής είχε έναν γιο, τον Παλαίμονα, από την Ιφινόη, κόρη του Ανταίου.

Σχολιαστές του Πίνδαρου εντοπίζουν στον 9ο Πυθιόνικο διήγηση, κατά την οποία ο Ανταίος είναι βασιλιάς της πόλης Ίρασσα στη Λιβύη και έχει μια κόρη με το όνομα Αλκηίς ή Βάρκη. Ο Ανταίος είχε υποσχεθεί την κόρη του στο νικητή ενός αγώνα δρόμου. Ο Αλεξίδαμος βγήκε νικητής και την παντρεύτηκε.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Theoi Project, Ανταίος
## Δείτε επίσης

* Στη *«[[Θεία Κωμωδία]]»* του Δάντη, ο Ανταίος εμφανίζεται ως ένας γίγαντας που φρουρεί τον ένατο κύκλο της Κολάσεως και κατεβάζει τους Δάντη και Βιργίλιο στον παγωμένο Κωκυτό.

Κατηγορία:Γίγαντες
Κατηγορία:Ηρακλής
Κατηγορία:Παιδιά του Ποσειδώνα
Die Welt

Η **Die Welt** (Welt) (*"Ο Κόσμος"*) είναι γερμανική καθημερινή εφημερίδα του εκδοτικού Ομίλου Springer. Ιδρύθηκε το 1946 στο Αμβούργο, σήμερα έχει έδρα το Βερολίνο. Συνεργάζεται διεθνώς στο *European Dailies Alliance (EDA)* μαζί με την Daily Telegraph, Le Figaro και Diario ABC.

Εκδίδει και μια μικρότερη έκδοση, την *Welt Kompakt*.

## Παραπομπές


Welt
Welt
Ειρηναίος (αποσαφήνιση)

Το όνομα Ειρηναίος αναφέρεται στα πρόσωπα:

**Ιστορικά**
* Ειρηναίος (γραμματικός) από την Αλεξάνδρεια που έζησε τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Ήταν γνωστός και με το λατινικό όνομα *Minucius Pacatus*. 
* Ειρηναίος Ρεφερενδάριος**,** ποιητής σύγχρονος του Ιουστινιανού. 
* Ειρηναίος Θείρσιος (γερμ. *Friedrich Thiersch*), Γερμανός φιλέλληνας και ουμανιστής φιλόλογος.
* Ειρηναίος Ασώπιος, συγγραφέας και κριτικός του 19ου αι. από την Κέρκυρα.

**Εκκλησιαστικά**
* Ειρηναίος της Λυών (Λουγδούνου), χριστιανός επίσκοπος (2ος αιώνας).
* Ειρηναίος (1864 - 1945), ιεράρχης με κοσμικό όνομα Εμμανουήλ Παντολέοντος από τη Χάλκη Πριγκιποννήσων. Ανέπτυξε πλούσια εθνική δράση στη Μακεδονία ως μητροπολίτης Μελενίκου (1903 - 1906) και Κασσανδρείας (1907 - 45). 
* Ειρηναίος Α΄ Ιεροσολύμων, Πατριάρχης Ιεροσολύμων (2001-2005).
* Ειρηναίος, Μητροπολίτης Κισάμου και Σελινου και Μητροπολίτης Γερμανίας (1957- 2005).
* Ειρηναίος, Αρχιεπίσκοπος Κρήτης (2006- ).

καθώς και οι μάρτυρες:
* Ειρηναίος ο μάρτυς, επίσκοπος που αναφέρεται στο Λαυρεωτικό Κώδικα Δ 37 και η μνήμη του τιμάται στις 6 Απριλίου.
* Ειρηναίος ιερομάρτυρας που διατέλεσε επίσκοπος Σιρμίου Παννονίας ΄την εποχή του Διοκλητιανού. Αφού αποκεφαλίστηκε, το σώμα του ρίχτηκε στον ποταμό Σαύο. Η μνήμη του τιμάται στις 22 Αυγούστου. 

## Παραπομπές
Θέρσανδρος

Στην ελληνική μυθολογία ως **Θέρσανδρος** (

## Πηγές
*  (Ιταλικά)
* Παυσανίας, *Description of Greece* with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. . Online version at the Perseus Digital Library
*Pausanias, *Graeciae Descriptio.* *3 vols*. Leipzig, Teubner. 1903.  Greek text available at the Perseus Digital Library.
* Πίνδαρος, *Odes* translated by Diane Arnson Svarlien. 1990. Online version at the Perseus Digital Library.
* Pindar, *The Odes of Pindar* including the Principal Fragments with an Introduction and an English Translation by Sir John Sandys, Litt.D., FBA. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1937. Greek text available at the Perseus Digital Library.
* Απολλόδωρος, *The Library* with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.

Θερσανδρος
Θερσανδρος
Θερσανδρος
Ζήθος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ζήθος** ήταν ο ένας από τα δίδυμα παιδιά της Αντιόπης και του Δία, που μεγάλωσαν στον Κιθαιρώνα αναθρεμμένα από κάποιο βοσκό. Ο Ζήθος βοήθησε να ανεγερθούν τα τείχη των Θηβών: Με τη μεγάλη του δύναμη μετέφερε στους ώμους του βράχους από τα γειτονικά βουνά, οι οποίοι, με τις θείες μελωδίες της λύρας του αδελφού του Αμφίονα, ανέβαιναν μόνοι τους και οικοδομούσαν τα τείχη. Ο Ζήθος υπήρξε αδίκως θύμα της οργής των θεών Απόλλωνα και Αρτέμιδος για την ανευλάβεια της συζύγου του Αμφίονα, της Νιόβης. Αναφέρεται ότι ο Ζήθος έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως ένας από τους αρχηγούς των Βοιωτών.

Ζήθος ονομάζεται ο μεγαλύτερος κρατήρας πάνω στον δορυφόρο Θήβη του πλανήτη Δία, ο μόνος κρατήρας της Θήβης που έχει δικό του όνομα.

## Γενεαλογία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Ζηθος
Ζηθος
Ζηθος
Handelsblatt

Η ***Handelsblatt*** είναι καθημερινή οικονομική εφημερίδα του Ομίλου Holzbrink στη Γερμανία. Ιδρύθηκε το 1946 και έχει την έδρα της στo Ντύσσελντορφ. Συνεργάζεται με το The Wall Street Journal και έχει κυκλοφορία πάνω από 140.000 φύλλα καθημερινά και πάνω από 87.000 συνδρομητές.

Από το 2005 εκδίδει το δωρεάν Διαδικτυακό λεξικό οικονομίας *WirtschaftsWiki*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επίσημος ιστότοπος εφημερίδας
* Επίσημος ιστότοπος οικονομικού λεξικού

Κατηγορία:Οικονομικές εφημερίδες και περιοδικά
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Ντύσσελντορφ
Κατηγορία:Εφημερίδες στη γερμανική γλώσσα
Τσάρλι Πάτον

Ο **Τσάρλι Πάτον** (αγγλ.:*Charlie Patton*, 1891 – 28 Απριλίου 1934) ήταν Αμερικανός μουσικός του μπλουζ, τραγουδιστής και κιθαρίστας, κύριος εκπρόσωπος των μπλουζ του Δέλτα του Μισισιπή και κατά πολλούς ο θεμελιωτής τους.

Γεννήθηκε πιθανότατα το 1891 στην επαρχία του Χιντς, κοντά στην πόλη Έντουαρντς του Μισισιπή, ωστόσο σύντομα μετακόμισε με την πολυμελή οικογένειά του στο Δέλτα, όπου υπήρχαν μεγαλύτερες οικονομικές προοπτικές και εκεί έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Το 1912, εγκαταστάθηκε στην περιοχή των φυτειών βαμβακιού (*Dockery Plantation*), κοντά στην πόλη του Ρούλβιλ, όπου ήρθε σε επαφή με τον μπλουζ μουσικό Χένρι Σλόουν και μαθήτευσε στο πλευρό του. Έδειξε από νεαρή ηλικία ενδιαφέρον στη μουσική αποκτώντας το πρώτο του όργανο κατά τη διάρκεια της εφηβείας του. Στην ηλικία των είκοσι ετών ήταν ήδη ένας από τους πιο γνωστούς μουσικούς του Δέλτα, συμμετέχοντας σε συναυλίες με τους Τόμι Γουίλσον, Γουίλι Μπράουν και άλλους επιφανείς τραγουδιστές της εποχής.

Ο Πάτον αναγνωρίζεται ως αρχετυπική φυσιογνωμία των μπλουζ του Μισισιπή, του οποίου η φήμη ξεπέρασε τα όρια της περιοχής. Περιγράφεται ως σπουδαίος διασκεδαστής επί σκηνής, που συνήθιζε να παίζει την κιθάρα του με ανορθόδοξους τρόπους, ορισμένους από τους οποίους υιοθέτησαν αργότερα οι Τι-Μπόουν Γουόκερ και Τζίμι Χέντριξ. Υπήρξε ο πρώτος μουσικός που ηχογράφησε στο ύφος των μπλουζ του Δέλτα, με τον δίσκο *Pony Blues* (1929), ενώ ακολούθησαν οι ηχογραφήσεις των *Down the Dirt Road* (1929) και *Moon Going Down* (1930). Τα τραγούδια του ήταν συχνά αυτοβιογραφικά, ασκώντας ενίοτε κοινωνική κριτική. Συνέθεσε επίσης μπαλάντες, όπως τα *Elder Greene Blues* και *Frankie and Albert*, ράγκταϊμ ή χορευτικά τραγούδια, όπως το *A Spoonful Blues*, καθώς και σπιρίτσουαλς. Άσκησε επίδραση σε αρκετούς μεταγενέστερους μουσικούς, όπως στον Χάουλιν Γουλφ (*Howlin' Wolf*), στον Ρόμπερτ Τζόνσον και στον Μάντι Γουότερς.

## Ενδεικτική δισκογραφία
* *Complete Recorded Works, Vol. 1, 2, 3* (Document, 1990)
* *Complete Recordings 1929–34* (Jsp Records, 2002)
* *Screamin' and Hollerin' the Blues: The Worlds of Charley Patton* (Revenant Records, 2001)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Dr. D. Evans, Βιογραφία του Τσάρλι Πάτον, Μέρος 1ο, 2ο, 3ο
* The life of Charlie Patton, βιογραφικό κόμικ του Robert Crumb

Πατον Τσαρλι
Κατηγορία:Mississippi Blues Trail
Προσωρινή μνήμη (υπολογιστές)

Με τον όρο **προσωρινή μνήμη** ή **ενδιάμεση μνήμη** (αγγλ.: **buffer**) αναφερόμαστε στη χρήση που κάνει ένα πρόγραμμα υπολογιστή (π.χ. το λειτουργικό σύστημα) μιας περιοχής της μνήμης για προσωρινή αποθήκευση δεδομένων που μετακινούνται συνεχόμενα από και προς αυτήν. Έτσι μία εισερχόμενη ροή δεδομένων (π.χ. από κάποιο οπτικό μέσο αποθήκευσης) τοποθετείται εκεί μέχρι κάποιος «καταναλωτής» (π.χ. ένα πρόγραμμα) να τα προσπελάσει, οπότε αφαιρούνται από την προσωρινή μνήμη.

Η υλοποίηση της προσωρινής μνήμης συνήθως είναι ευθύνη του εκάστοτε σχεδιαστή λογισμικού (π.χ. των μηχανικών που αναπτύσσουν ένα λειτουργικό σύστημα) και γίνεται με κατάλληλη δέσμευση κύριας μνήμης, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις μιλάμε και για προσωρινή μνήμη σε χαμηλότερο επίπεδο λειτουργίας (π.χ. στα κυκλώματα ελέγχου ενός σκληρού δίσκου), άρα η υλοποίησή της εμπίπτει στην αρμοδιότητα των σχεδιαστών του υλικού.

Κατηγορία:Μνήμη υπολογιστή
Ερνστ Γκραίφενμπεργκ

Ο **Ερνστ Γκραίφενμπεργκ** (γερμανικά: Ernst Gräfenberg, 26 Σεπτεμβρίου 1881 - 28 Οκτωβρίου 1957) ήταν Γερμανός κλινικός γιατρός και επιστήμονας.

Ο Γκραίφενμπεργκ σπούδασε ιατρική στο Γκέτιγκεν και στο Μόναχο και πήρε το διδακτορικό του στις 10 Μαρτίου του 1905. Ξεκίνησε να εργάζεται ως οφθαλμίατρος στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ αλλά σύντομα μετακινήθηκε στο τμήμα μαιευτικής και γυναικολογίας του Πανεπιστημίου του Κίελου, όπου και πρωτοδημοσίευσε τις εργασίες του για τη μετάσταση του καρκίνου (*Gräfenberg theory*) και τη φυσιολογία της εμφύτευσης ωαρίων.

Το 1910 άρχισε να εργάζεται ως γυναικολόγος στο Βερολίνο και παράλληλα ξεκινάει σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου με αντικείμενο τη φυσιολογία της ανθρώπινης αναπαραγωγής. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρετεί ως στρατιωτικός ιατρός και συνεχίζει τις δημοσιεύσεις των εργασιών του με θέμα κυρίως τη γυναικεία ανατομία. Το 1929 δημοσιεύει τη μελέτη του για τον επονομαζόμενο *δακτύλιο του Γκράφενμπεργκ* (*Gräfenberg ring*) την πρώτη ενδομήτρια συσκευή με καταγεγραμμένο ιστορικό χρήσης. 

Με την άνοδο του Ναζισμού στη Γερμανία και όντας Εβραϊκής καταγωγής, το 1933 αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη διευθυντική θέση που κατείχε στο γυναικολογικό και μαιευτικό τμήμα της περιφέρειας του Μπριτς. Πεπεισμένος ότι δεν διατρέχει κάποιον επιπλέον κίνδυνο παρέμεινε στη Γερμανία, όπου και συνελήφθη τελικά το 1937 με την κατηγορία της υποτιθέμενης λαθρεμπορίας ενός σπάνιου γραμματοσήμου. Μετά από παρέμβαση φίλων του από τη *Διεθνή Εταιρεία Σεξολογίας* αφήνεται ελεύθερος και διαφεύγει στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α το 1940. Πέθανε στις 28 Οκτωβρίου του 1957 στη Νέα Υόρκη.

Έγινε διάσημος για τις έρευνες του πάνω στα γυναικεία αναπαραγωγικά όργανα και στη φυσιολογία της γυναικείας σεξουαλικότητας γενικά. Ανάμεσα στις δημοσιεύσεις του περιλαμβάνεται η πρωτοποριακή μελέτη *Ο Ρόλος της Ουρήθρας στο Γυναικείο Οργασμό* (*The Role of Urethra in Female Orgasm* - 1950), στην οποία περιγράφει τη γυναικεία εκσπερμάτιση (ο όρος δεν είναι ίσως δόκιμος μιας που προφανώς δεν πρόκειται για σπέρμα, αλλά για ένα μείγμα γλυκόζης, φρουκτόζης, αντιγόνων και ουρίας) και αναφέρει την ύπαρξη μιας ερωτογενούς ζώνης στο σημείο που η ουρήθρα προσεγγίζει τα τοιχώματα του κόλπου. Το 1981 οι σεξολόγοι Τζον Ντ. Πέρι και Μπέβερλι Γουίπλ ονόμασαν την περιοχή αυτή *Gräfenberg spot* ή *[[G-spot]]* προς τιμήν του Γερμανού επιστήμονα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ερνστ Γκραίφενμπεργκ: Από το Βερολίνο στη Νέα Υόρκη της Μπέβερλι Γουίπλ (Αγγλικά)
* DoctorG.com: ''The Role of Urethra in Female Orgasm'' του Ερνστ Γκραίφενμπεργκ (Αγγλικά)

Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί
Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι
Κατηγορία:Εβραίοι ιατροί
Κατηγορία:Γυναικολόγοι
Βρία Πιερίας

Η **Βρία**, γνωστή και ως **Βρύα**, είναι ημιορεινό χωριό στο νομό Πιερίας. Βρίσκεται στις ανατολικές απολήξεις των Πιερίων ορέων, κοντά στην Κάτω Μηλιά και απέχει 17 χιλιόμετρα από την Κατερίνη. Το όνομά της οφείλεται στα βρύα, τα γνωστά φυτά. Στο δρόμο για το χωριό υπάρχουν πολλά δάση βελανιδιάς.  Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Κατερίνης και αποτελεί Τοπική Κοινότητα με πληθυσμό 414 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011. Είναι ο μικρότερος οικισμός και έχει μεταφερθεί από άλλη θέση, την παλιά Βρυάζα ή Μπριάζα που βρίσκεται σε απόσταση 5 χλμ. σε ένα πλάτωμα στους πρόποδες των Πιερίων. Κεντρικός ναός είναι ο Άγιος Στέφανος, ο οποίος εγκαινιάσθηκε το 1971.

## Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό ονομαζόταν Βρυάζα μέχρι το 1926. Η Βρυάζα είχε 112 κατοίκους το 1920.

Στα δυτικά του χωριού έχει βρεθεί αρχαίο λατομείο μαρμάρου.

Η *Παλιά Βρύα* χτίστηκε το 1910 στις πλαγιές των Πιερίων. Αρχικά είχε 10 οικίες με γύρω στους 80 κατοίκους. Στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έγινε χώρος συγκέντρωσης των Ναζί, οι οποίοι κατόπτευαν τους αντάρτες που δρούσαν στα Πιέρια. Για το λόγο αυτό, το χωριό μεταφέρθηκε αργότερα από την Παλιά Βρύα στη σημερινή Βρία. Σήμερα το παλιό χωριό, όπως το λένε οι ντόπιοι κάτοικοι, βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα από το νέο και έχει μόνο λίγα σπίτια και αυτά σαν εξοχικά ενώ μόνιμα διαμένουν μόνο κάποιοι βοσκοί αιγοπροβάτων. Στην Παλιά Βρύα βρίσκεται και η γραφική εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Παλαιότερα, η Βρία υπαγόταν στην Κοινότητα Ρητίνης.

Το Δημοτικό Σχολείο του χωριού, σύμφωνα με στοιχεία του 1934 (Εφημερίδα *Ηχώ των Πιερίων*) είχε 1 δάσκαλο και 32 μαθητές.
Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε το 1966. Οι κοινοτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 16 Οκτωβρίου 1966 και η εγκατάσταση των νέων κοινοτικών αρχόντων έγινε την 1η Ιανουαρίου 1967.

## Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού κατά τα τελευταία έτη, είναι η εξής:

## Απασχόληση
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια καπνού.

## Εορτές και εκδηλώσεις
Η Βρία πανηγυρίζει στις 21 Μαΐου, ημέρα εορτασμού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, όπως και το γειτονικό Ελατοχώρι.

## Σύλλογοι
Στο χωριό εδρεύει ο Παμβριακός Γυμναστικός Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προορισμός: Δήμος Πιερίων

Βρια
Βρια
Αμβρόσιος Νικολαΐδης

Ο **Αμβρόσιος** **Νικολαΐδης** (Προύσα, 1881 - 1960) ήταν μητροπολίτης Φθιώτιδας, Μικρασιάτης στην καταγωγή. Γεννήθηκε το 1881 στην Προύσα της Μικράς Ασίας και καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές φοίτησε στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης της Κωνσταντινούπολης, από την οποία εξήλθε ως αριστούχος. Το 1904 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1905 προήχθη σε αρχιδιάκονο του Κασσανδρίας Ιωάννου και από το 1906 μέχρι το 1911 διετέλεσε πρωτοσύγκελος του επισκόπου Βέροιας και στη συνέχεια Σερρών, Αποστόλου. Το 1911 χειροτονήθηκε επίσκοπος Χριστουπόλεως και το 1914 εξελέγη μητροπολίτης Ναυπακτίας και Ευρυτανίας, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1932, οπότε ανέλαβε μητροπολίτης Φθιώτιδας στη θέση του Ιωακείμ Αλεξόπουλου, ο οποίος μετετέθη στη μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού. 

## Βιογραφία
Ο Αμβρόσιος είχε ευρεία μόρφωση, θεολογική, κλασική και εγκυκλοπαιδική. Μιλούσε επίσης γαλλικά, αγγλικά, τουρκικά και αραβικά. Άρχισε την εθνική του δράση στη Βέροια, όπου υπήρξς η 'ψυχή' του αντάρτικου αγώνα. Το νεοτουρκικό κομιτάτο τον καταδίκασε σε θάνατο και όργανά του αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν δύο φορές. Στην πυρπόληση των Σερρών από τους Βούλγαρους διέτρεχε τους δρόμους ανάμεσα στις φλόγες και ενθάρρυνε το ποίμνιό του. Από το 1914, ως επίσκοπος Ναυπακτίας και εν συνεχεία Φθιώτιδας, συνέχισε ακαταπόνητα τη θρησκευτική και πνευματική του δράση, ενώ ως συνοδικός επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο στην επιβολή του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος. Επίσης, αντιπροσώπευσε την Εκκλησία της Ελλάδος στα εκκλησιαστικά συνέδρια της Λωζάνης το 1927, του Παρισίου το 1928, και του Άμστερνταμ το 1948.

Το 1938 στην εκλογή Αρχιεπισκόπου Αθηνών, υποστηρίζοντας τον τέως μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθο, δημιούργησε μεγάλο εκκλησιαστικό πρόβλημα ακύρωσης εκλογής του οριακά εκλεγμένου μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνού, ο οποίος είχε λάβει μία επιπλέον ψήφο από τον «υπό καθαίρεση» επίσκοπο Δρυϊνουπόλεως. Την ενέργειά του ακολούθησαν και άλλοι μητροπολίτες, με συνέπεια να αλλάξει ο νόμος της εκλογής μητροπολιτών, ορίζοντας μία μικρότερη επιτροπή η οποία ονομάστηκε «αριστίδην σύνοδος». Η διαδικασία εκλογής επανελήφθη, με αποτέλεσμα την τελική ανάδειξη του Χρύσανθου.

Στις 10 Ιουνίου του 1951, με τη συμπλήρωση 40 ετών αρχιερατείας, έγινε στη Λαμία μεγάλος εορτασμός, ο οποίος έδωσε την ευκαιρία σε υπέρ αυτού θερμές και ειλικρινείς εκδηλώσεις σεβασμού και εκτίμησης από μέρους του κλήρου και του λαού. Ο Αμβρόσιος έλαβε πολλά ανώτατα παράσημα, ελληνικά και ξένα, (είχε παρασημοφορηθεί από τρεις βασιλείς), καθώς και πολλές διακρίσεις. Πέθανε το 1960 και στον μητροπολιτικό θρόνο τον διαδέχθηκε ο Δαμασκηνός Παπαχρήστου (κατά κόσμο Νικόλαος Παπαχρήστου), ανιψιός του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Μητροπολίτες Φθιώτιδος
Κατηγορία:Μητροπολίτες Ναυπάκτου
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Βλαντ Β΄ Ντράκουλ

Ο ** Βλαντ Β΄ Ντράκουλ** (*Vlad Dracul*, πριν το 1395 - Νοέμβριος 1447) ή Βλαντ Ο Δράκος, ήταν πρίγκιπας της Βλαχίας από το 1436 έως το 1442, και πάλι από το 1443 έως το 1447. Ήταν παντρεμένος με την πριγκίπισσα **Τσένια** και απέκτησε τρεις γιούς, τον **Μίρτσεα**, τον **[[Ράντου ο όμορφος|Ράντου]]** και τον Βλαντ.

Ήταν μέλος του πριγκιπικού οίκου των **Βασαράβων** (Basarab), και νόθος γιος του Μίρτσεα Β΄ (Mircea ΙΙ). Το 1431 έλαβε το επώνυμο Ντράκουλ (Dracul), αφού έγινε ιππότης του τάγματος του Δράκου.

Το 1435 με την βοήθεια του Σιγισμούδου της Βάρνας, εκδίωξε από τον θρόνο της Βλαχίας τον Ντανιέστι και ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Η Βλαχία την εποχή εκείνη ήταν φόρου υποτελής στην Οθωμανική αυτοκρατορία, πληρώνοντας 10.000 δουκάτα τον χρόνο. Το 1442 ο Ιωάννης Ουνυάδης (John Hunyadi) μάζεψε στρατό με σκοπό να εκδιώξει τους Οθωμανούς από τη Ρουμανία, ζητώντας και την βοήθεια του Βλαντ, ο οποίος όμως αρνήθηκε, αλλά δέχτηκε την πρόσκληση του Μουράτ Β΄ για ακρόαση στην Καλλίπολη. Στην Καλλίπολη ο Βλαντ πήγε με τους δυο γιούς του, Βλαντ και **Ράντου**, όπου εκεί σύναψε συμμαχία με τη βία, αφού αιχμαλωτίστηκε από τον Μουράτ, που κράτησε ομήρους τους δύο γιους του Βλαντ, για τη διασφάλιση της συμμαχίας. 

Εν τω μεταξύ, ο Ουνυάδης συνέχιζε την πορεία του και μετά από πρόσκαιρες νίκες νικήθηκε από τον στρατό του Μουράτ και κατέφυγε στην Βλαχία. Στη Βλαχία ο Ουνυάδης συνέλαβε και σκότωσε τον Βλαντ, καθώς και όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, τη γυναίκα του Τσένια και το γιο του Μίρτσεα. Γλίτωσαν μόνο οι δυο γιοί του, που ήταν όμηροι του σουλτάνου. Ο Βλαντ μάλιστα, έγινε επίσης βασιλιάς της Βλαχίας και εκδικήθηκε για τον θάνατο τους. Ήταν ο περιβόητος, **Βλαντ Τσεπες**.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Περιοδικό *Παγκόσμια πολεμική ιστορία*, Ιούνιος 2007, σελ. 21.

Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας
Κατηγορία:Οίκος των Ντρακουλέστι
Νόρμαν Μπέητς

Ο **Νόρμαν Μπέιτς**    είναι ένα φανταστικό πρόσωπο, που δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Ρόμπερτ Μπλοχ ως κεντρικός ήρωας στην νουβέλα του *[[Ψυχώ (βιβλίο)|Ψυχώ]]*. Ο χαρακτήρας του είναι βασισμένος στον πραγματικό δολοφόνο Εντ Γκέιν. Στην ομώνυμη μεταφορά του βιβλίου στον κινηματογράφο, τον υποδύθηκε ο Άντονι Πέρκινς και αργότερα ο Βινς Βoν στο ριμέικ της ταινίας (1998).

## Βιογραφία
Τόσο στην νουβέλα όσο και στην ταινία, είναι φανερό πως ο Νόρμαν ως παιδί υπέστη ψυχολογική καταπίεση από την μητέρα του, που προσπαθούσε να τον πείσει ότι οι γυναίκες είναι σατανικές. Οι δυο τους ζούσαν με πολλά προβλήματα έπειτα τον θάνατο του πατέρα του, αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Όταν ο Μπέιτς όμως ήταν έφηβος, η μητέρα του γνώρισε έναν άντρα, κάνοντας τον να νιώσει τρομερή ζήλια. Τους δολοφόνησε με στρυχνίνη, αλλά στην συνέχεια, τον κυρίευσαν οι ενοχές. Στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να διαγράψει την ανάμνηση του εγκλήματος από το μυαλό του, αναπτύχθηκε μία νέα προσωπικότητα στο μυαλό του, αυτή της μητέρας του.

Στο βιβλίο του ο Μπλοχ, αναλύει κάθε πτυχή του πολύπλοκου χαρακτήρα του Νόρμαν. Ως "Νόρμαν" Μπέιτς, είναι απλά ο μικρός γιος της μητέρας του και πρέπει να κάνει ό,τι εκείνη του πει. Ως "Νόρμα" Μπέιτς, ντύνεται με τα ρούχα της, μιμείται την φωνή της, και σκοτώνει οποιονδήποτε προσπαθεί να μπει ανάμεσά της και στον "Νόρμαν", ειδικά νεαρές όμορφες γυναίκες. Η φυσιολογική πλευρά του εαυτού του είναι ένας συνηθισμένος ενήλικας, ιδιοκτήτης ενός μοτέλ, που φροντίζει τους πελάτες του.

Μετά τον φόνο της Μαίρης Κρέιν (Μάριον Κρέιν στην ταινία) και του Μίλτον Άρμπογκαστ, ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ, συλλαμβάνεται από τις αρχές. Θεωρείται "τρελός" και στέλνεται σε ένα ψυχιατρείο, όπου η προσωπικότητα της μητέρας του υπερνικά τις δύο άλλες στο μυαλό του και κυριαρχεί: συμπεριφέρεται, μιλά και σκέφτεται *ακριβώς* όπως εκείνη.

## Περιγραφή
Η εμφάνιση και ο χαρακτήρας του Νόρμαν μεταξύ του βιβλίου και της ταινίας διαφέρουν σε μερικά σημεία. Στην νουβέλα είναι ένας μεσήλικας, περίπου 45 ετών, κοντός και υπέρβαρος. Στην ταινία είναι περίπου 28 ετών, ψηλός, λεπτός και κομψός. Στην πραγματικότητα ο Άλφρεντ Χίτσκοκ αποφάσισε πως ήθελε οι θεατές να μπορέσουν να συμπαθήσουν τον Νόρμαν, γι' αυτό και τον παρουσίασε ως ένα "αγόρι της διπλανής πόρτας". Μία άλλη σημαντική διαφορά μεταξύ νουβέλας και ταινίας είναι πως ο Μπέιτς του Μπλοχ παρίστανε την μητέρα του μόνο όταν μεθούσε, ενώ του Χίτσκοκ άλλαζε προσωπικότητα χωρίς να έχει πιει αλκοόλ. Ο Νόρμαν Μπέιτς μπορεί να ξεκίνησε ως ο ανταγωνιστής της ταινίας "Ψυχώ", τελικά όμως εξελίχθηκε στον βασικό πρωταγωνιστή των επόμενων έργων, ως ένα τραγικό θύμα ψυχικής ασθένειας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Horror Asylum: Norman Bates 

Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Γκρέτσεν Μολ

Η **Γκρέτσεν Μολ** (*Gretchen Mol*, 8 Νοεμβρίου 1972) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.

## Τα πρώτα χρόνια - Σταδιοδρομία
Η Γκρέτσεν γεννήθηκε στο Ντιπ Ρίβερ του Κονέκτικατ, από μητέρα καλλιτέχνη και πατέρα δάσκαλο. Παρακολούθησε την *Αμερικανική Ακαδημία Μουσικής και Υποκριτικής* και αποφοίτησε από το *William Esper Studio*. Ξεκίνησε να δουλεύει σαν ταξιθέτρια στο *Angelika Film Center* και λίγο αργότερα βρέθηκε στη Νέα Υόρκη όπου εργαζόταν στο βεστιάριο ενός εστιατορίου. Εκεί την πρόσεξε για πρώτη φορά ένας ατζέντης. Η πρώτη της δουλεία στο χώρο του θεάματος ήταν ένα διαφημιστικό σποτ για την Κόκα Κόλα. Το 1994 την εντοπίζει ο φωτογράφος Ντέιβις Πάουελ και την φωτογραφίζει στο Σέντραλ Παρκ, αντικαθιστώντας έτσι το ελάχιστα αντιπροσωπευτικό μέχρι τότε πορτφόλιο της, με επαγγελματικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες που της εξασφάλισαν σχεδόν αμέσως ένα εξώφυλλο στο περιοδικό *W*. Σύντομα χρίστηκε "πρωτοεμφανιζόμενο αστέρι" και "νέα Μπέτι Πέιτζ" και ξεκίνησε η σύντομη καριέρα της στο μόντελινγκ την οποία εγκατέλειψε προκειμένου να ασχοληθεί αποκλειστικά με την υποκριτική.

Το 1998 εμφανίστηκε σε διάφορες αξιόλογες ταινίες, μεταξύ των οποίων το *[[Rounders]]* με πρωταγωνιστή το Ματ Ντέιμον και το *[[Celebrity]]* του Γούντι Άλεν. Την ίδια χρονιά έγινε ακόμα πιο γνωστή στο ευρύ κοινό με το εξώφυλλο της στο περιοδικό *[[Vanity Fair (περιοδικό)|Vanity Fair]]*. Η εμφάνιση εκείνη υπήρξε ταυτόχρονα θρίαμβος αλλά και αποτυχία, γιατί το μεν εξώφυλλο έκανε την σέξι εικόνα της αναγνωρίσιμη παντού, αλλά οι δε ταινίες της απέτυχαν εμπορικά. Αν και αποκαλέστηκε από το περιοδικό σαν το "απόλυτο πρωτοεμφανιζόμενο αστέρι" της δεκαετίας του '90 η καριέρα της δεν ήταν ανάλογη. Αν και δεν σταμάτησε ποτέ να εργάζεται σαν ηθοποιός, οι πρώιμες επιτυχίες της ακολουθήθηκαν από δύσκολα χρόνια, μέχρι να καταφέρει το 2006 να επιστρέψει στις επιτυχίες με το φιλμ *[[The Notorious Bettie Page]]*. Το 2010, έγινε ευρέως γνωστή τηλεοπτικά για το ρόλο της στο Boardwalk Empire. 

Ύστερα από ένα θυελλώδες τριετές ρομάντζο με τον σκηνοθέτη Τοντ Γουίλιαμς παντρεύτηκαν τη 1 Ιουνίου του 2004.

## Επιλεγμένη φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Η Γκρέτσεν στην IMDb
*Η Γκρέτσεν στο Cine.gr

Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κωνσταντίνος Κοντογιάννης

right|300px|thumb|Κ. Κοντογιάννης, ''Η κόκκινη ξαπλώστρα'' (1992). Ακρυλικό σε καμβά, 55 εκ. x 35 εκ. Ιδιωτική συλλογή.
Ο **Κωνσταντίνος (Κώστας) Δ. Κοντογιάννης** (Άγιοι Θεόδωροι Μαγνησίας, 1926 - Βόλος, 19 Αυγούστου 2000) ήταν Έλληνας ζωγράφος ο οποίος, για ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, έζησε και διέπρεψε στην Ιταλία.

Ο Κοντογιάννης έζησε τα εφηβικά του χρόνια στη Λαμία. Κατά την περίοδο της Κατοχής (1941&ndash;1944), έλαβε μέρος στην Αντίσταση κατά των κατακτητών. Το 1948 έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, από όπου αποφοίτησε το 1954. Από το 1956 έως το 1963, συνέχισε τις σπουδές του στη ζωγραφική και τη γλυπτική στην Ιταλία, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας.

Μέχρι το 1990 περίπου δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Ιταλία, παρουσιάζοντας έργα του σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του διέμενε στον Βόλο και έκανε εκθέσεις κυρίως στην ελληνική επαρχία (Βόλος, Λάρισα, Φλώρινα, Άνδρος, κ.ά).

Το εξπρεσιονιστικό του έργο του διακρίνεται για την ζωντανή αποτύπωση της φύσης και της ανθρώπινης μορφής. Πάντως, ο ίδιος δεν θέλησε ποτέ να εκφραστεί μέσα από παντελώς  αφηρημένες απεικονίσεις, αλλά ούτε και να εγκλωβιστεί σε ένα συγκεκριμένο στυλ.

Το 2002, η Ακαδημία Αθηνών τον τίμησε για το ήθος του ως αθόρυβου καλλιτέχνη της επαρχίας, παρότι ο ζωγράφος είχε ήδη πεθάνει. Την ίδια χρονιά έγινε μεγάλη αναδρομική έκθεση έργων του στην Αγριά. Το 2007, έγινε επίσης μεγάλη αναδρομική έκθεση έργων του στο Πράτο της Ιταλίας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι και πηγές
*Κοντογιάννης Κωνσταντίνος &mdash; Ιστοσελίδα με έργα και κείμενα του ζωγράφου.
*Κοντογιάννης Κωνσταντίνος &mdash; Λεπτομερές βιογραφικό του ζωγράφου από το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας.
*Κοντογιάννης Κωνσταντίνος &mdash; Έργα και φωτογραφία του ζωγράφου από το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας.
*Γιάννης Μουγογιάννης, «Κώστας Κοντογιάννης: ο ζωγράφος του ήθους και της ευπρέπειας» &mdash; Από την εφημ. *Η Θεσσαλία*, 25 Απριλίου 2002.
*«Τα ζεστά χρώματα του Κώστα Κοντογιάννη» &mdash; Ανυπόγραφο άρθρο από την εφημ. *Η Θεσσαλία*, 28 Απριλίου 2002.
*«Uno sguardo profondo. Figura e paesaggio tra Grecia e Italia 1963-2000» &mdash; Ανακοίνωση για την αναδρομική έκθεση «Ένα βαθύ βλέμμα» με έργα του Κοντογιάννη στο Πράτο της Ιταλίας τον Ιούνιο του 2007.

Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Μακρομόριο

Ο όρος **μακρομόριο** (αγγλ.: *macromolecule*) αναφέρεται σε μόριο μεγάλου μοριακού βάρους. Τα μακρομόρια μπορεί να είναι είτε συνθετικά είτε βιολογικά.

## Βιολογικά μακρομόρια
Βιολογικά μακρομόρια χαρακτηρίζονται σύνθετες οργανικές ενώσεις μεγάλου μοριακού βάρους (103 - 109) όπως είναι τα βιοπολυμερή και τα λιπίδια. Στα βιοπολυμερή συμπεριλαμβάνονται οι πρωτεΐνες, τα νουκλεϊκά οξέα και οι πολυσακχαρίτες, τα οποία αποτελούνται από επαναλαμβανόμενες απλές μονάδες καλούμενες μονομερή. Συνεπώς τα αντίστοιχα μονομερή κάθε βιοπολυμερούς αποτελούν και τα δομικά υλικά του. Ειδικότερα οι πρωτεΐνες δομούνται από τα αμινοξέα, τα νουκλεϊκά οξέα από νουκλεοτίδια, και οι πολυσακχαρίτες από τους μονοσακχαρίτες. 

Σημειώνεται ότι τα μονομερή των διαφόρων ειδών μακρομορίων μπορεί να είναι ίδια, μπορεί και όχι. Για παράδειγμα στα λιπίδια δεν είναι ίδια και για αυτό τα λιπίδια δεν είναι και πολυμερή. Επίσης, συνδέονται μεταξύ τους με τον ίδιο βασικό χημικό μηχανισμό που λέγεται «αντίδραση συμπύκνωσης». Κατά τον μηχανισμό αυτόν το ένα μονομερές χάνει ένα άτομο υδρογόνου (Η), ενώ το άλλο μια υδροξυλομάδα (-ΟΗ). Δηλαδή αφαιρείται ένα μόριο νερού. 
Τελικά τα δύο μονομερή συνδέονται με ομοιοπολικό δεσμό που λόγω της σημειούμενης σταθερότητάς του θεωρείται ο πλέον διαδεδομένος δεσμός στους έμβιους οργανισμούς.

Πάντως στα μακρομόρια εκτός του ομοιοπολικού δεσμού που συνδέει τα μονομερή τους, απαντώνται και άλλοι δεσμοί όπως δεσμοί υδρογόνου, οι δισουλφιδικοί καθώς και οι υδρόφοβοι δεσμοί. Οι δεσμοί αυτοί, αν και δεν συμμετέχουν στην συνένωση των μονομερών, παίζουν σημαντικό ρόλο στην τελική διαμόρφωση των μακρομορίων γενικότερα.

Τα πλέον διαδεδομένα και πολυδιάστατα σε μορφή και λειτουργία μακρομόρια είναι οι πρωτεΐνες που δομούνται, παρά τις διαφορές τους, με βάση την ίδια πρώτη ύλη, ένα σύνολο 20 διαφορετικών πρωτεϊνογόνων αμινοξέων, που συνδέονται με διαφορετική αλληλουχία κατά περίπτωση παράγοντας έτσι μια ποικιλία πρωτεϊνικών μορίων περισσότερων των χιλίων.

## Πηγές
* Δημ. Παλαφούτας - Αλεξ. Πανταζίδης "*Βιολογία*" Εκδ. Πατάκη Αθήνα 1999.
* www.kks.gr/images/BIO/bio.B.kef1.doc 

## Βιβλιογραφία
* Φ. Καφάτος "*Εισαγωγή στη σύγχρονη βιολογία*" Εκδ. Διογένης 1976
* Ι. Γ. Γεωργάτσος "*Βιοχημεία*" ΑΠΘ 1980
* Λ. Μαργαρίτης "*Κυτταρική βιολογία*" Εκδ. Επτάλοφος ΑΒΕΕ 1985
* Εκδοτική Αθηνών "*Γενική Βιολογία*" 1989
* Ν.Σ. Χριστοδουλάκης "*Σύγχρονη Βιολογία*" Εκδ. Πατάκη  1994

Κατηγορία:Πολυμερή
Κατηγορία:Βιοχημεία
Κατηγορία:Χημεία πολυμερών
Πολυμερές

**Πολυμερή** ονομάζονται οι χημικές ενώσεις με μεγάλα μόρια, τα μακρομόρια, που σχηματίζονται από τη σύνδεση πολλών όμοιων μικρών μορίων που λέγονται "μονομερή". Τα πολυμερή προκύπτουν από τη χημική αντίδραση των μονομερών, που ονομάζεται πολυμερισμός. Είναι πιθανό ορισμένα μακρομόρια πολυμερή να μην αποτελούνται από *όμοια* μόρια, λ.χ. τα λιπίδια.

## Διάκριση
Τα πολυμερή διακρίνονται εκ της προέλευσής τους σε *φυσικά πολυμερή* και *συνθετικά πολυμερή*. Τέτοια φυσικά πολυμερή είναι για παράδειγμα το DNA, το καουτσούκ, το άμυλο, η κυτταρίνη, οι πρωτεΐνες κ.λπ., ενώ συνθετικά πολυμερή είναι τα πλαστικά, οι εκρηκτικές ύλες, οι λευκαντικές ουσίες, τα σαπούνια κ.λπ.

Επίσης, διακρίνονται σε θερμοπλαστικά, ελαστομερή και θερμοσκληρυνόμενα. Οι σιλικόνες είναι πολυμερή υλικά, τα οποία περιέχουν πυρίτιο, οξυγόνο, υδρογόνο, άνθρακα αλλά και άλλα στοιχεία, καθώς και οργανικές ομάδες.

## Φυσικά
Φυσικά πολυμερή υλικά είναι τα εξής: κάνναβη, κέλυφος, κεχριμπάρι, μαλλί, μετάξι και φυσικό καουτσούκ, που έχουν χρησιμοποιηθεί για αιώνες. Υπάρχει μια ποικιλία άλλων φυσικών πολυμερών, όπως η κυτταρίνη, η οποία είναι το κύριο συστατικό του ξύλου και του χαρτιού, καθώς επίσης και η λιγνίνη, που είναι *ετερογενές* φυσικό πολυμερές.

## Συνθετικά
Συνθετικά πολυμερή είναι αυτά που παράγονται με τη βοήθεια της χημείας, και περιλαμβάνουν: πολυαιθυλένιο, πολυπροπυλένιο, πολυστυρόλιο, πολυβινυλοχλωρίδιο, συνθετικό καουτσούκ, ρητίνη φαινόλης-φορμαλδεΰδης, νεοπρένιο, νάιλον, πολυακρυλονιτρίλιο, σιλικόνη και πολλά άλλα. Περισσότεροι από 330 εκατομμύρια τόνοι αυτών των πολυμερών παράγονται κάθε χρόνο (στοιχεία έτους 2015). 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οργανικά πολυμερή
Κατηγορία:Πολυμερή
Κατηγορία:Χημεία πολυμερών
Γουές Μπέντλεϋ

Ο **Γουές Μπέντλεϋ** (*Wesley Cook "Wes" Bentley*, 4 Σεπτεμβρίου 1978) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Έκανε την πρώτη του σημαντική εμφάνιση στην ταινία American Beauty.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Τζόουνσμπορο του Αρκάνσας από την Τσέρι και τον Ντέιβιντ Μπέντλεϋ. Έχει τρεις αδερφούς: τον Φίλιπ, τον Τζέιμι και τον Πάτρικ. Μεγάλωσε στο Μάουντεν Χόουμ και αργότερα στο Σέργουντ. Φοίτησε στο λύκειο Σύλβιαν Χίλς και αφού νίκησε σε πολλούς τοπικούς διαγωνισμούς υποκριτικής, εισήχθη κατόπιν στη φημισμένη σχολή Τζούλιαρντ στη Νέα Υόρκη. Το 2001 παντρεύτηκε την Τζένιφερ Κουάνζ.

Ενώ ακόμη φοιτούσε στη σχολή έπαιξε σε θεατρικές παραστάσεις όπως ο «Ερρίκος Δ’», «Part 1» και «The Weavers». Το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο το έκανε στην ταινία «Serendipity Lane» το 1995. Ο διασημότερος μέχρι σήμερα ρόλος του ήταν στην βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 1999, με τίτλο *[[American Beauty]]*, όπου υποδύθηκε τον Ρίκι, το νεαρό γείτονα του πρωταγωνιστή Κέβιν Σπέισι. Κράτησε το δεύτερο ανδρικό ρόλο στην ταινία *Τα τέσσερα φτερά* του Σεχάρ Καπούρ, και πρόσφατα έλαβε μέρος στο ντοκιμαντέρ του T.W. Zierra με τίτλο «My Big Break».

Για την ερμηνεία του στο *American Beauty* έλαβε μια υποψηφιότητα για Βραβείο BAFTA Β΄ Ανδρικού Ρόλου, ενώ κέρδισε το βραβείο του National Board of Review για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο το 1999.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα στο IMDb.

Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Πρατίμπα Πατίλ

Η **Πρατίμπα Πατίλ** (*प्रतिभा देवीसिंह पाटिल*, 19 Δεκεμβρίου 1934 - ...) είναι δικηγόρος και πολιτικός, η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Ινδίας από το 2007 ως το 2012.

## Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μαχαράστρα στις 19 Δεκεμβρίου 1934 και είναι μέλος του Εθνικού Κογκρέσου της Ινδίας. Σπούδασε Νομικά και από το 1962 άρχισε να ασχολείται με την πολιτική. Το 2004 έγινε η πρώτη γυναίκα Κυβερνήτης του Ρατζαστάν.

Εξελέγη Πρόεδρος στις 19 Ιουλίου 2007 , ως υποψήφια του κυβερνώντος Ενωμένου Προοδευτικού Συνασπισμού και της Ινδικής Αριστεράς. Κέρδισε τον κυριότερο αντίπαλό της, Μπάιρον Σινγκ Σεχαβάτ, με διαφορά 300.000 ψήφων. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 25 Ιουλίου 2007.
Την Πατίλ διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Πρανάμπ Μουχέρτζι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημο προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυβέρνησης του Ρατζαστάν.

Κατηγορία:Πρόεδροι της Ινδίας
Κατηγορία:Δικηγόροι
Σημαία του Μαλάουι

thumb|250px|right| Λόγος σημαίας: 2:3

Η **[[σημαία]] του [[Μαλάουι]]** καθιερώθηκε στις 6 Ιουλίου 1964. Ο ανατέλλων ήλιος εκπροσωπεί την ελπίδα και την ελευθερία για την ήπειρο της Αφρικής (την περίοδο δημιουργίας της σημαίας, οι περισσότερες αφρικανικές χώρες είχαν μόλις κερδίσει την ανεξαρτησία τους). Το πράσινο εκπροσωπεί τη φύση, το κόκκινο είναι για το αίμα που έχυσαν οι μάρτυρες για την ελευθερία, ενώ το μαύρο συμβολίζει τον πληθυσμό της χώρας.

## Σημαία 2010-2012
thumb|250px|right|Σημαία του Μαλάουι 2010-2012.
Η αλλαγή της σημαίας έγινε στις 29 Ιουλίου 2010. Καθιερώθηκε έπειτα από πρόταση της κυβέρνησης της χώρας. Οι λωρίδες μεταβλήθηκαν σε σχέση με την προηγούμενη σημαία ούτως ώστε να αρμόζει στη σημαία με τα παναφρικανικά χρώματα. Συνακόλουθα, η κόκκινη λωρίδα τοποθετήθηκε στην κορυφή, η μαύρη λωρίδα στη μέση και η πράσινη στο κάτω μέρος. Ο ανατέλλων ήλιος που υπήρχε στην προηγούμενη σημαία άλλαξε σε έναν λευκό ήλιο που τοποθετήθηκε στο κέντρο και συμβολίζει την οικονομική πρόοδο που έχει συντελεστεί στο Μαλάουι από την εποχή της ανεξαρτησίας. Το Ενωμένο Δημοκρατικό Μέτωπο της Αντιπολίτευσης προσέβαλε την απόφαση για αλλαγή της σημαίας μέσω της δικαστικής οδού. Η απόφαση για την αλλαγή της σημαίας λήφθηκε από τον πρόεδρο Μπίνγκου γουά Μουταρίκα.

## 2012–σήμερα
Στις 28 Μαΐου 2012, επί προεδρίας της Τζόις Μπάντα, το Κοινοβούλιο αποφάσισε να επαναφέρει τη σημαία της ανεξαρτησίας. Η επαναφορά τέθηκε σε εφαρμογή με την υπογραφή Προεδρικού Διατάγματος.

## Πηγές
* Σημαίες του Κόσμου:Μαλάουι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαλάουι
Μαλαουι
Εθνόσημο του Μαλάουι

Το **εθνόσημο του [[Μαλάουι]]** βασίζεται στο έμβλημα των όπλων της πάλαι ποτέ Νυασαλάνδης. Ένα λιοντάρι και μία λεοπάρδαλη βαστούν το εθνόσημο. Στη βάση υπάρχει το όρος Μλάντζε. Στο έμβλημα βρίσκεται επίσης μια περγαμηνή, που γράφει στα αγγλικά "Ενότητα και Ελευθερία". Στην κορυφή και στο κάτω μέρος υπάρχει ο ανατέλλων ήλιος, σύμβολο της αυγής της ελευθερίας στην Αφρική. Ο ψαραετός και οι κυματιστές λωρίδες συμβολίζουν τη Λίμνη Μαλάουι. Καθιερώθηκε ως εθνικό σύμβολο μετά την ανεξαρτησία του κράτους και περιγράφεται στην Πράξη περί Προστασίας της Σημαίας, των Εμβλημάτων και των Ονομάτων του 1964.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Περιγραφή του Εθνόσημου στην σελίδα Flags of the World) 

Μαλαουι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαλάουι
Πάπας Νικόλαος Β΄

Ο Πάπας **Νικόλαος Β΄** (*Papa Niccolò II*, 990/995 - 27 Ιουλίου 1061) διαδέχθηκε στον παπικό θρόνο τον Πάπα Στέφανο Θ΄ το 1059.

Ο Πάπας Νικόλαος Β΄ ήταν Γάλλος στην εθνικότητα. Διετέλεσε προηγουμένως Αρχιεπίσκοπος Φλωρεντίας. Εξελέγη Πάπας από τους καρδινάλιους που είχαν εγκαταλείψει τη Ρώμη. Εκθρόνισε τον Αντίπαπα Βενέδικτο Ι΄, πολέμησε τη σιμωνία και τους Νικολαΐτες, ενώ με τη Σύνοδο του Λατερανού (1059) ρύθμισε τα της εκλογής των Παπών από το σώμα των καρδιναλίων. Επεξέτεινε την δικαιοδοσία του στη Νότια Ιταλία και συγχώνευσε τους εκεί Έλληνες σε λατινικές επισκοπές.

Παρέμεινε Πάπας για τρία χρόνια, μέχρι τον Ιούλιο του 1061, οπότε τον διαδέχθηκε ο Πάπας Αλέξανδρος Β΄.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Γάλλοι Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Φλωρεντίας
Νικολάε Α΄ της Βλαχίας

Ο **Νικολάε Αλεξάντρου** ή Νικολάε Α΄, ρουμαν.: *Nicolae Alexandru* ήταν πρίγκηπας της Βλαχίας από το 1352 έως και τον Νοέμβριο του 1364. Ήταν γιος του Βασάραβας Α΄ της Βλαχίας και της Ντάμνα Μαργαρίτας.

Στην αρχή συγκυβέρνησε μαζί με τον πατέρα του Βασάραβας Α΄ της Βλαχίας. Το 1359 ίδρυσε την μητρόπολη της Βλαχίας, ενώ αντιμετώπισε τις πιέσεις του Βασιλείου της Ουγγαρίας για να γίνει υποτελής του. Έδωσε επίσης προνόμια στους Σάξονες εμπόρους, επιτρέποντάς τους να περνούν από το πριγκιπάτο χωρίς πληρωμή φόρων. Απεβίωσε στις 16 Νοεμβρίου 1364.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Neagu Djuvara, Iarăşi despre Negru Vodă şi "Descălecătoare", Magazin Istoric, nr. 8 / 2000
* Daniel Barbu, Sur le double nom du prince de Valachie Nicolas-Alexandre, Revue Roumaine d’Histoire XXV, no. 4, 1986, pp. 287-300

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας
Κατηγορία:Οίκος των Βασαράβων