open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Το σπίτι του Αστερίου

Το έργο με τίτλο ***Το σπίτι του Αστερίου*** (ισπανικά: *La casa de Asterión*) είναι διήγημα του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες το οποίο δημοσιεύτηκε το 1947 και μετέπειτα συμπεριλήφθηκε στην συλλογή διηγημάτων Το Άλεφ το 1949. 

## Περιεχόμενο
Το διήγημα είναι από τα συντομότερα του Μπόρχες. Ξεκινά με την μορφή μονολόγου από τον Αστερίωνα, ο οποίος παραπονείται πως οι χαρακτηρισμοί που του προσάπτονται ως υπερόπτη και μισάνθρωπου είναι αναληθείς. Κατόπιν περιγράφει το σπίτι του με λεπτομέρεια, και το ότι δεν διαθέτει κλειδωμένες πόρτες και πως έχει πολλούς διαδρόμους, δωμάτια και αυλές. Εξηγεί τους λόγους της απομόνωσης του καθώς κάποτε όταν είχε βγει από το σπίτι του προκλήθηκε τόση αναστάτωση στους έξω περαστικούς ώστε πλέον δεν τολμά να ξαναβγεί, ενώ παράλληλα σκέφτεται πως έχει και βασιλικό αίμα καθώς είναι γιος βασίλισσας. Κατόπιν αναλύει το πως περνά τις μέρες του μόνος του, στην απομόνωση, τρέχοντας μέσα στους διαδρόμους, ή προσποιούμενος πως κοιμάται, ή και μερικές φορές με το να συμπεριφέρεται ως να τον έχει επισκεφτεί κάποιος άλλος Αστερίωνας και του κάνει ξενάγηση στο σπιτικό του.

Σχολιάζει επιπλέον το πόσο μεγάλο είναι το σπίτι του και το συγκρίνει με το Σύμπαν, ενώ σκέφτεται και το ότι μπορεί να έχει ο ίδιος δημιουργήσει τον κόσμο αλλά πλέον το έχει ξεχάσει μετά από τόσο καιρό. Τελικά αναφέρει πως έρχονται κάποιοι άνθρωποι να τον επισκεφτούν, εννέα άνθρωποι, κάθε εννέα χρόνια, ώστε να τους *εξιλεώσει*, και των οποίων τα σώματα αφήνει στα άδεια δωμάτια ώστε να ξεχωρίζει τον ένα από τον άλλο. Ο Αστερίωνας αναλογίζεται τον δικό του θάνατο, και περιμένει με ανυπομονησία τον ερχομό του δικού του *λυτρωτή*, ο οποίος θα τον πάρει μακριά από το σπίτι του.

Το διήγημα τελειώνει με τον Θησέα να λέει στην Αριάδνη πως ο Μινώταυρος δεν αμύνθηκε σχεδόν καθόλου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Διηγήματα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Ραϊμόντας Σούκις

Ο **Ραϊμόντας Σούκις** (λιθουανικά: Raimondas Šukys, γεννηθείς στις 27 Οκτωβρίου 1966 στο Σιαουλιάι) είναι Λιθουανός δικηγόρος και πολιτικός,  πρώην υπουργός εσωτερικών από το 2006 έως το 2007, και Υπουργός Υγείας από το 2010 έως το 2012.

## Βιογραφία
Το 1992, ο Σούκις αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιο του Βίλνιους, και το 1996 ολοκλήρωσε τις διδακτορικές σπουδές του. Από το 1992 έως το 2004, εργάστηκε ως βοηθός στο Τμήμα του Αστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο του Βίλνιους.

Παρακολούθησε στρατιωτική υπηρεσία στον Κόκκινο Στρατό από το 1985 έως το 1987. Εργάστηκε ως δικηγόρος στη σύνταξη της καθημερινής εφημερίδας "Šiaulių krastas" από το 1991 έως το 1992 και στην εταιρεία συμβούλων "Verslo raktas" από το 1992 έως το 1993. Για ένα χρόνο, ήταν στη κοινοβουλευτική ομάδα του Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Λιθουανίας, και, από το 1994 έως το 1997 ήταν ο σύμβουλος της Κοινοβουλευτικής Εξεταστικής Επιτροπής. Από το 1998 έως το 1999 υπηρέτησε ως νομικός σύμβουλος στην εταιρεία "BNA grupė" και μετά ως σύμβουλος το 2000. Εργάστηκε στον τομέα του Αστικού δικαίου στο Τμήμα Νομικής και στα Κυβερνητικά Γραφεία Νομοθεσίας. 

Το 2000 εξελέγη στο Κοινοβούλιο ως υποψήφιο της Φιλελεύθερης Ένωσης της Λιθουανίας. Από το 2000 έως το 2001, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δίκαιο και τη Νομοθεσία, και από το 2001 έως το 2004 υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος. Το 2004 ήταν αναπληρωτής υποψήφιος της Φιλελεύθερης και Κεντρικής Ένωσης. Από το 2004 έως το 2006 ήταν αναπληρωτής πρόεδρος του Δικαίου και της Νομοθεσίας.

Στις 12 Ιουλίου 2006, ο Σούκις διορίστηκε υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση του Γκεντίμινας Κιρκίλας. Στις 12 Νοεμβρίου 2007 ωστόσο παραιτήθηκε λόγω τραυματισμών από ένα ατύχημα που προκλήθηκε από αστυνομικό. 4 μέρες αργότερα το, ο Πρόεδρος Βάλντας Άνταμκους έκανε δεκτή την παραίτηση. Ο Σούκις υπηρέτησε ως υπουργός μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου 2007.

Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2008, ήταν και πάλι βουλευτής του κόμματος της Φιλελεύθερης και Κεντρικής Ένωσης. Στις 18 Νοεμβρίου 2008, διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Σέιμας. Στις 10 Μαρτίου 2010, διορίστηκε υπουργός υγείας στην κυβέρνηση του Άντριους Κουμπίλιους.

Το 2012 δεν εξελέγη στη βουλή, και το κόμμα του δεν υπερέβη το όριο εκλογής. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, η θητεία του ως Υπουργός Υγείας ολοκληρώθηκε. 

Την περίοδο 2002-2003, ήταν επίσης σύμβουλος στο Βίλνιους. Το 1997 και το 2004, εργάστηκε στις ομάδες εκστρατείας του Βάλντας Άνταμκους στις αντίστοιχες προεδρικές εκλογές. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λιθουανοί πολιτικοί
Σμύρνη, η Καταστροφή μιας Κοσμοπολίτικης Πόλης, 1900-1922

Το ***Σμύρνη, η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης, 1900-1920***, είναι ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ του 2012, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Ηλιού.

## Παραγωγή
Το ντοκιμαντέρ, που είχε μεγάλη επιτυχία, φέρνει στο φως άγνωστο οπτικό αρχειακό υλικό για τη Σμύρνη των αρχών του 20ού αιώνα από αρχεία της Αμερικής και της Ευρώπης. Φέρνει συγχρόνως μια νέα ματιά στην ιστορία της πόλης κρατώντας αποστάσεις τόσο από εθνικιστικές αφηγήσεις όσο και από αφηγήσεις που ωραιοποιούν τις δραματικές στιγμές της καταστροφής της κοσμοπολίτικης πόλης. Επίσης συνδυάζει την ιστορία με προσωπικές αφηγήσεις από απογόνους της χριστιανικής, μουσουλμανικής και αρμένικης κοινότητας. Ιστορικός σύμβουλος του ντοκιμαντέρ είναι ο ιστορικός Αλέξανδρος Κιτροέφ. Μιλούν στο ντοκιμαντέρ: Ζιλ Μίλτον (συγγραφέας του βιβλίου *Χαμένος Παράδεισος*), Αλέξανδρος Κιτροέφ (Haverford College), Θάνος Βερέμης (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Βικτωρία Σολομωνίδου (Fellow, Kings College, δεύτερη γενιά με καταγωγή από τη Σμύρνη), Βικτώρια Σολομωνίδου, Ελένη Μπαστέα (University of New Mexico, τρίτη γενιά με καταγωγή από τη Σμύρνη), Λειλά Νεϊζί (Sabanci University), Τζακ Ναλμπατιάν (γεννημένος στη Σμύρνη). Η παραγωγή είναι των μη κερδοσκοπικών οργανισμών Proteus NY Inc & Πρωτέας.

H προβολή του ντοκιμαντέρ ξεκίνησε στο Μουσείο Μπενάκη τον Ιανουάριο του 2012, όπου προβαλλόταν καθημερινά για τρεις μήνες, παράλληλα με μια φωτογραφική έκθεση σε επιμέλεια της Μαρίας Ηλιού. Επίσης κυκλοφόρησε φωτογραφικό λεύκωμα με τον ίδιο τίτλο και με την επιμέλεια των ίδιων συνεργατών. (Εκδόσεις Μουσείου Μπενάκη και Μίνωας).

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ελληνικά ντοκιμαντέρ
Κατηγορία:Σμύρνη
Επιτροπή για τη Λιθουανική Γλώσσα

Η **Κρατική Επιτροπή για τη λιθουανική Γλώσσα** (λιθουανικά: Valstybinė lietuvių kalbos komisija) είναι ο επίσημος ρυθμιστής γλώσσας τωνλιθουανικών.

Η Επιτροπή Γλώσσας τέθηκε σε λειτουργία το 1961 ως μη κρατική οντότητα, υπό την αιγίδα της Λιθουανικής Ακαδημίας Επιστημών.

Τώρα, είναι ένα κρατικό ίδρυμα, ιδρυμένο υπό την αιγίδα του Σέιμας (κοινοβούλιο) της Λιθουανίας. Ο σκοπός της Επιτροπής δεν περιλαμβάνει μόνο την ρύθμιση και τη τυποποίηση της γλώσσας, αλλά και την εφαρμογή του καθεστώτος επίσημης γλώσσας. Τα διατάγματα της επιτροπής για γλωσσικά ζητήματα είναι υποχρεωτικά από το νόμο σε όλες τις εταιρείες, τους οργανισμούς, τα ιδρύματα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη Λιθουανία.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα 
* Τροποποίηση του νόμου της Δημοκρατίας της Λιθουανίας για το καθεστώς κρατικής επιτροπής για τη λιθουανική γλώσσα

Κατηγορία:Ρυθμιστές γλώσσας
Κατηγορία:Λιθουανία-επέκταση
Κατηγορία:Λιθουανική γλώσσα
Λιθουανική νοηματική γλώσσα

Η **Λιθουανική νοηματική γλώσσα** (λιθουανικά: Lietuvių gestų kalba) είναι η εθνική νοηματική γλώσσα που χρησιμοποιείται στη Λιθουανία, με πολλές τοπικές παραλλαγές. Πολύ λίγα είναι γνωστά για την ιστορία της πριν από το 1945. Από το 1945 έως το 1990 χρησιμοποιήθηκε μαζί με τη Ρωσική Νοηματική Γλώσσα και οι δύο νοηματικές γλώσσες έγιναν πολύ παρόμοιες. Ρωσικά νοήματα που χρησιμοποιούνται με κάποια νοήματα της ΛΝΓ δείχνουν ότι η γλώσσα μπορεί να έχει αρχικά επηρεαστεί από τη Ρωσική Νοηματική Γλώσσα. Όταν η Λιθουανία έγινε ανεξάρτητη, οι επαφές με τη Ρωσική Νοηματική Γλώσσα σχεδόν κόπηκαν και τώρα αναπτύσσεται ως ανεξάρτητη γλώσσα, με κάποια επιρροή από τα διεθνή νοήματα.

Η γλωσσολογική έρευνα της ΛΝΓ ξεκίνησε το 1996, όταν αναγνωρίστηκε ως η μητρική γλώσσα των Κωφών. Από τότε δημοσιεύτηκε λεξικό της Λιθουανικής Νοηματικής Γλώσσας (με βάση την παραδοσιακή λέξη για τα νοήματα) σε 5 τόμους (συμπεριλαμβανομένων περίπου 3000 νοημάτων), μαζί με κάποια θεματικά λεξιλόγια και δίγλωσσα κείμενα στη ΛΝΓ και τα Λιθουανικά (συμπεριλαμβανομένου του *Βιβλίου του Αδάμ*). Τώρα πραγματοποιείται εργασία σε μία βάση για τη ΛΝΓ. Επίσης γίνεται διδασκαλία της νοηματικής γλώσσας στους γονείς κωφών παιδιών, και υπάρχουν εκπαιδευτικοί που διδάσκουν τη γλώσσα σε κωφούς μαθητές και διερμηνείς νοηματικής γλώσσας.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Kupčinskas, Dainora (natively Kupčinskaitė, Dainora), (1999). *Issues in standardizing Lithuanian Sign Language,* Lituanus 45.1:17–20.

Νοηματικη
Κατηγορία:Λιθουανία-επέκταση
Κατηγορία:Νοηματικές γλώσσες
Λεονάρντας Σάουκα

Ο **Λεονάρντας Σάουκα** (λιθουανικά: *Leonardas Sauka*, 1931-2022) είναι Λιθουανός λαογράφος, γλωσσολόγος, διερμηνέας, καθηγητής, ακαδημαϊκός της Λιθουανικής Ακαδημίας Επιστημών (1996).

## Βιογραφία
Τελείωσε το γυμνάσιο στο Τέλσιαϊ. Το 1954, αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Βίλνιους. Από το 1957 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Λιθουανικής γλώσσας και λογοτεχνίας της Ακαδημίας Επιστημών της Λιθουανικής ΣΣΔ.

Το 1965 εξέδωσε την μετάφραση του μυθιστορήματος "Καρναβάλι" της ουγγαρέζας συγγραφέως Μάγκντα Σαμπό (πρωτότυπος τίτλος: Álarcosbál, λιθουανικός τίτλος: Kaukių balius).

Από το 1993 έως το 2001 ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Λιθουανικής γλώσσας και λογοτεχνίας.

Το 1996 έγινε πλήρες μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Λιθουανίας.

Είναι μέλος της σύνταξης των κολλεγιακών επιστημονικών περιοδικών Lituanistica", "Lietuvių etnologija", "Demos", "Revue Baltique", και "Journal of Baltic Institute of Folklore".

Απεβίωσε στις 17 Οκτωβρίου 2022

## Βραβεία
* 2005: Βραβείο Λιθουανικών Επιστημών
* 2001: Βραβείο Γιόνας Μπασαναβίτσιους

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λιθουανοί λαογράφοι
Στάλατς Γκραντ

Το **Στάλατς Γκραντ** (σερβικά κυριλλικά: ) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Τσίτσεβατς, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Ράσινα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 695 κατοίκους.

## Δημογραφία
### Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού





### Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (2002)

## Δείτε επίσης
* Οικισμοί της Σερβίας
* Πόλεις της Σερβίας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*  Maplandia
* 

Κατηγορία:Οικισμοί του Τσίτσεβατς
Τάσος Κοντογιαννίδης

Ο **Τάσος Κοντογιαννίδης** είναι Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στο  χωριό Κομνηνά Ξάνθης στις 12-7-1946. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Σταυρουπόλεως, στη δημοσιογραφική σχολή του Σπύρου Μελά και είναι πτυχιούχος του Παντείου Πανεπιστημίου και της Νομικής. 

Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό ως δρομέας μεγάλων αποστάσεων στην ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς και την Εθνική Ενόπλων και σταδιοδρόμησε ως δημοσιογράφος στην Αθήνα, πραγματοποιώντας πολλές δημοσιογραφικές αποστολές στο εξωτερικό.

Εργάστηκε ως ελεύθερος ρεπόρτερ, δικαστικός και πολιτικός συντάκτης, σε μεγάλες αθηναϊκές εφημερίδες (Ακρόπολις, Ελεύθερο Τύπο, Βήμα και Απογευματινή), στα περιοδικά ( «Εικόνες», «Ταχυδρόμος», «Φαντάζιο»), σε ομογενειακές εφημερίδες της Νέας Υόρκης («Εθνικός Κήρυξ» και «Πρωινή»), στον δημοτικό ραδιοσταθμό «Αθήνα 9.84», στην Ελληνική ραδιοφωνία της ΕΡΤ και για 17 χρόνια στην τηλεόραση του «Mega». Σήμερα συνεργάζεται με την εφημερίδα «Real News»  και με διάφορες ιστοσελίδες, ενώ είναι  εκλεγμένο μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. 

Στα Κομνηνά  Ξάνθης εξέδιδε από το 1979 ως το 1983 την εφημερίδα «Τα νέα των Κομνηνών» και οργάνωσε δύο μεγάλα ραντεβού όλων των Κομνηνιωτών απ’ όλο τον κόσμο στο χωριό τους. Από το έτος 2003, καθιέρωσε και δίνει στη Σταυρούπολη χρηματικά βραβεία στους αριστούχους και τους πρώτους μαθητές όλων των τάξεων του Γυμνασίου και Λυκείου Σταυρουπόλεως Ξάνθης και μεγάλα χρηματικά βραβεία σε όσους εισάγονται στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Επίσης οργάνωσε αγώνες ανωμάλου δρόμου για τους νέους και τις νέες και πρωτάθλημα τάβλι για τους ηλικιωμένους. 

Για την δημοσιογραφική του προσφορά και το συγγραφικό του έργο τιμήθηκε το 2008 με το βραβείο του Ιδρύματος Μπότση από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενώ για διάφορες εργασίες του, βραβεύτηκε: 

* Από την Εστία Νέας Σμύρνης
* Από την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών
* Από το BBC
* Από την Γερμανική ραδιοφωνία της Ντόιτσε Βέλε
* Από την Ακαδημία Αθηνών με έπαινο και χρηματικό βραβείο, για λαογραφικές εργασίες του που έχουν σχέση με τον Πόντο. 
* Από τον Δήμο Ξάνθης το 2016, τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Πόλεως για την προσφορά του στον άνθρωπο και την κοινωνία. 

## Συγγραφικό έργο

* Η Άγνωστη νύχτα της 21ης Απριλίου 1967 
* Ήρωες και προδότες στην κατοχική Ελλάδα 
* Η απαγωγή της Τασούλας (Πετρακογιώργη από τον Κώστα Κεφαλογιάννη στην Κρήτη) 
* Μπαϊρακτάρης Πολιτικοί και Κουτσαβάκηδες 
* Αργοναύτες του έρωτα 
* Ο Ζώρας του Πόντου 
* Το έγκλημα στου Χαροκόπου, μπέστ σέλερ 
* Η θρυλική Ολυμπιάδα του Σπύρου Λούη 
* Τα Νεστοχώρια της Ξάνθης 
* Τα Κομνηνά της Ξάνθης 
* Η Κιβωτός του Πόντου
* 80 χρόνια από το Επος του 1940
* ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ Ο Μουσικός- Ο Πολιτικός- Ο Οραματιστής της Εθνικής Αναγέννησης



Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Παντείου Πανεπιστημίου
Χανς Άιζενκ

Ο **Χανς Γιούργκεν Άιζενκ**, PhD, DSc (γερμανικά: *Hans Jürgen Eysenck*, / aɪzɛŋk /, 4 Μαρτίου 1916 - 4 Σεπτεμβρίου 1997) ήταν Άγγλος ψυχολόγος που γεννήθηκε στη Γερμανία και πέρασε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στη Μεγάλη Βρετανία. Έμεινε στη μνήμη κυρίως για το έργο του σχετικά με τη νοημοσύνη και την προσωπικότητα, αν και εργάστηκε σε ένα ευρύ φάσμα τομέων μέσα στην ψυχολογία. Την εποχή του θανάτου του, ο Άιζενκ ήταν ο πιο συχνά αναφερόμενος ψυχολόγος στην ανεξάρτητη και διασταυρωμένη επιστημονική βιβλιογραφία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγγλοι ψυχολόγοι
Τόμας Μύντσερ

Ο **Τόμας Μύντσερ** (γερμ.: *Thomas Müntzer*, 21 Δεκεμβρίου 1489 – 27 Μαΐου 1525) ήταν Γερμανός θεολόγος και σημαντική προσωπικότητα της πρώιμης εκκλησιαστικής μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα.

Αρχικά εντάχθηκε στο κίνημα του Μαρτίνου Λούθηρου, όμως αργότερα ήρθε σε αντιπαλότητα με το Λουθηρανισμό. Λαμβάνοντας εξίσου αποστάσεις από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, τάχθηκε ενάντια στην φεουδαρχική εξουσία της κεντρικής Γερμανίας, κηρύσσοντας πως *"οι αφέντες κάνουν μόνοι τους εχθρό τους τους φτωχούς"*. Αναδείχθηκε σε ηγέτη της θρησκευτικής και κοινωνικής εξέγερσης των αγροτών και των κατώτερων τάξεων που οδήγησε στον Πόλεμο των Χωρικών. Συνελήφθη στις 15 Μαΐου 1525 στη Μάχη του Φρανκενχάουζεν, βασανίστηκε και στις 27 Μαΐου εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό.

Στο Μύντσερ αποδίδεται η γνωστή φράση *omnia sunt communia* (*όλα είναι κοινά*).

## Υποσημειώσεις

Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες
Κατηγορία:Γερμανοί μεταρρυθμιστές
Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι
Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι
Ακάκιος Καισαρείας

Ο **Ακάκιος Καισαρείας** ή **Ακάκιος Μονόφθαλμος** (... - 366) ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Καισάρεια της Παλαιστίνης από το 340 ως το 366.

## Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε μαθητής και ήταν ο διάδοχος του Ευσέβιου στην επισκοπή της Καισαρείας, του οποίου έγραψε τη βιογραφία. Μνημονεύεται κυρίως για την πικρή του αντίθεση με τον Κύριλλο Α΄ Ιεροσολύμων και για το ρόλο που έπαιξε αργότερα στα πιο οξυμένα στάδια της διαμάχης σχετικά με τον Αρειανισμό. Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός τον αναφέρει ως "γλώσσα του Αρειανισμού".

Αποφεύγοντας τα άκρα, υπήρξε ηγέτης της μετριοπαθούς αρειανικής ομάδας των Ομοίων. Πίστευε πως ο Υιός Ιησούς Χριστός είναι *«όμοιος»* με τον Πατέρα Θεό, όμως απέρριπτε την χρήση όρων όπως *«ομοούσιος»*.

## Υποσημειώσεις

Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού
Κατηγορία:Αντιτριαδισμός
Κατηγορία:Αρειανισμός
Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Η Μάχη των Φύλων (ταινία)

***Η Μάχη των Φύλων*** (πρωτότυπος τίτλος: *Battle of the Sexes*) είναι αμερικανική ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία των Τζόναθαν Ντέιτον και Βάλερι Φάρις και σενάριο του Σάιμον Μποφόι. Αναφέρεται στον αγώνα τένις μεταξύ της Μπίλυ Τζιν Κινγκ και του Μπόμπι Ριγκς,που διεξήχθη το 1973.

## Πλοκή
ΗΠΑ, 1973. Οι κορυφαίες τενίστριες, μεταξύ αυτών η Μπίλυ Τζιν Κινγκ, δεν δέχονται να αμείβονται οκτώ φορές λιγότερο από τους τενίστες και αποχωρούν από τα τουρνουά και διαγράφονται από την ομοσπονδία. Η Κινγκ είναι παντρεμένη με τον Λάρι Κινγκ και ερωτεύεται την κομμώτρια Μέριλιν. Σε ένα τουρνουά η Μέριλιν την ακολουθεί και η ομοφοβική τενίστρια Μάργκαρετ Κορτ χαίρεται γιατί η Κινγκ θα είναι αποσπασμένη. Τελικά, η Κορτ κερδίζει την Κινγκ. Επιπλέον, ο Λάρι έχει καταλάβει ότι η Μπίλι και η Μέριλιν έχουν σχέση.

Παράλληλα, ο πρώην τενίστας και τζογαδόρος Μπόμπι Ριγκς έχει προτείνει στην Κινγκ να παίξουν ένα παιχνίδι μεταξύ τους και η Κινγκ αρνείται. Μετά τη νίκη της Κορτ επί της Κινγκ, ο Ριγκς απευθύνεται στην Κορτ και εκείνη δέχεται. Στον αγώνα, ο Ριγκς κερδίζει.

Μετά από αυτό το γεγονός, η Κινγκ εξοργίζεται και δέχεται να παίξει με τον Ριγκς, για να αποδείξει ότι μπορεί μία γυναίκα να κερδίσει έναν άντρα στο τένις. Ωστόσο, η ψυχολογία της πέφτει, καθώς χωρίζει με τη Μέριλιν και στον επόμενο αγώνα δεν έχει καλή απόδοση. Εξαφνίζεται για λίγες μέρες και είναι άρρωστη.

Την ημέρα του αγώνα, η Μέριλιν φτάνει στο γήπεδο λίγο πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Συναντιούνται με την Κινγκ στα αποδυτήρια και μένουν μόνες τους. Μετά από λίγο, ο αγώνας ξεκινά. Στην αρχή παίρνει προβάδισμα ο Ριγκς, όμως η Κινγκ κερδίζει και τα τρία σετ. Στο τέλος, πηγαίνει για λίγο στα αποδυτήρια μόνη της και κλαίει και μετά βγαίνει πάλι στο γήπεδο, σε ένα κοινό που την αποθεώνει.

## Διανομή

## Βραβεία/Διακρίσεις
Στις Χρυσές Σφαίρες η ταινία ήταν υποψήφια στις κατηγορίες Α' Γυναικείου Ρόλου (Έμμα Στόουν) και Α' Ανδρικού Ρόλου (Στιβ Καρέλ).

Στα Βραβεία Satellite είναι υποψήφια σην κατηγορία Α' Γυναικείου Ρόλου (Έμμα Στόουν) και στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών στην κατηγορία Β' Ανδρικού Ρόλου (Στιβ Καρέλ).
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Ταινίες του 2017
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 2010
Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές αθλητικές ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον σεξισμό
Κατηγορία:Φεμινιστικές ταινίες
Το βιβλίο της άμμου (διήγημα)

***Το βιβλίο της άμμου*** (ισπανικά: *El libro de arena*) είναι διήγημα του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες το οποίο δημοσιεύτηκε το 1975 εντός της ομώνυμης συλλογής διηγημάτων. Έχει παρόμοια θεματολογία με το διήγημα *[[Το Ζαφίρ]]* το οποίο ο Μπόρχες έγραψε το 1949 -και ανανέωσε το 1974- καθώς εξετάζει το θέμα της αυτοαναφοράς και της προσπάθειας απόδρασης από το άπειρο, αλλά και με τη *[[Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ|Βιβλιοθήκη της Βαβέλ]]* καθώς στο διήγημα αυτό το άπειρο περιέχεται εντός ενός βιβλίου.

## Σύνοψη
Ο αφηγητής της ιστορίας δέχεται την επίσκεψη ενός Σκωτσέζου πωλητή αντίτυπων της Αγίας Γραφής, ο οποίος του παρουσιάζει ένα πολύ παλιό πανόδετο βιβλίο το οποίο αγόρασε κατά την παραμονή του στην Ινδία από έναν Νταλίτ. Το βιβλίο έχει τον αγγλικό τίτλο *Holy Writ* και από κάτω γράφει *Bombay* (Βομβάη). Ωστόσο κατά τον πωλητή ονομάζεται *Το βιβλίο της άμμου* καθώς ούτε αυτό ούτε η άμμος έχουν αρχή και τέλος. Καθώς το ανοίγει ο αφηγητής εκπλήσσεται βλέποντας πως το βιβλίο, τα περιεχόμενα του οποίου είναι γραμμένα σε κάποια άγνωστη γλώσσα και περιστασιακά έχει κάποιες απεικονίσεις, είναι πράγματι άπειρο. Με το που γυρίζει κάποια από τις σελίδες του ταυτόχρονα εμφανίζονται ως δια μαγείας νέες σελίδες στην αρχή και στο τέλος του βιβλίου. Ο αφηγητής αποφασίζει να το αγοράσει και ως αντίτιμο προσφέρει ότι χρήματα μπορεί να συγκεντρώσει καθώς και μια σπάνια έκδοση της Αγίας Γραφής που διαθέτει, και αποκτώντας πλέον το βιβλίο το τοποθετεί στην βιβλιοθήκη του πίσω από το *[[Χίλιες και μια νύχτες]]*. Μετέπειτα αφιερώνει χρόνο στην μελέτη του βιβλίου, τόσο πολύ ώστε η ανάγνωση του γίνεται εμμονή, καταλογογραφεί τις απεικονίσεις του, και αποφεύγει να βγει έξω από το σπίτι του φοβούμενος πως αν αφήσει το βιβλίο στο σπίτι αυτό θα κλαπεί. Στο τέλος, συνειδητοποιεί την τερατώδη φύση του βιβλίου και την επιρροή που του ασκεί, και σκέφτεται να το καταστρέψει καίγοντας το, δεν το κάνει όμως αναλογιζόμενος πως το κάψιμο ενός απείρου βιβλίου θα δημιουργήσει άπειρο καπνό ικανό. Αντ'αυτού, αποφασίζει να το πάει στην Εθνική Βιβλιοθήκη όπου εργαζόταν παλιά, και να το τοποθετήσει ανάμεσα στα ράφια των βιβλιοθηκών που βρίσκονται στο υπόγειο, σκεπτόμενος πως το *καλύτερο μέρος για να κρύψει κάποιος ένα φύλλο είναι το δάσος*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
**[http://bookofsand.net/hypertext/ The Book of Sand]*, αγγλική διαδραστική έκδοση

Κατηγορία:Διηγήματα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Σίγκτρυγκ Γκνίπασον

Ο **Σίγκτρυγκ Γκνίπασον** ήταν βασιλιάς της Δανίας σύμφωνα με τον Αδάμ της Βρέμης που βασίλευσε τον 10ο αιώνα και ανήκε στον Οίκο του Όλαφ.
Ο Σίγκτρυγκ ήταν γιος του Γκνίπα και μιας Δανίδας ευγενούς με το όνομα Ασφρίντ, σύμφωνα με τον Αδάμ της Βρέμης έγινε βασιλιάς της Δανίας κατά τη διάρκεια της αρχιεπισκοπής του Χόγκερ της Βρέμης (909 - 917). Το όνομα του απομνημονεύεται σε δυο Ρουνικές λίθους που βρέθηκαν κοντά στο Σλέσβιχ με ονόματα *DR2* και *DR4* οι οποίες ανεγέρθησαν από τη μητέρα του μετά τον θάνατο του για να εγγυηθεί ότι η περιοχή αποτελούσε την ισχυρή βάση της οικογένειας. 

Με βάση τη μαρτυρία του Σβεν Β΄ της Δανίας ο Αδάμ της Βρέμης αναφέρει ότι ο Αρθακανούτος Α΄ ήρθε στη Δανία και αμέσως εκθρόνισε τον νεαρό βασιλιά Σίγκτρυγκ ωστόσο άλλες πηγές παρουσιάζουν τον *Χνίπα* που ταυτίζεται με τον πατέρα του Σίγκτρυγκ Γκνίπα να βασιλεύει μέχρι το 934. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει την ήττα του Γκνίπα από τον Γκορμ τον Παλαιό τοποθετώντας τον θάνατο του αργότερα σε σχέση με τον Αδάμ της Βρέμης. Ο Αδάμ αναφέρει την ύπαρξη και άλλων Δανών βασιλέων εκείνη την εποχή σαν απόδειξη ότι τον θρόνο στη Δανία δεν τον κατείχε μονάχα ένας βασιλιάς.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές
*A. V. Storm, "Pages of Early Danish History, from the Runic Monuments of Sleswick and Jutland", The Saga=Book of the Viking club, vol. 2.

Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας
Γκιρντ και Γκνίπα

Ο **Γκιρντ και ο Γκνίπα** βασιλείς της Δανίας τον 10ο αιώνα όπως αναφέρουν ο Αδάμ της Βρέμης και ο Σβεν Β΄ της Δανίας, ήταν γιοι του Όλαφ του Γενναίου του Σουηδού οπλαρχηγού ο οποίος σύμφωνα με τη Σουηδική παράδοση κατέκτησε τη Δανία, οι δύο γιοι του συμβασίλευσαν μαζί. 
Το όνομα του Γκνίπα αναφέρεται στις δυο Ρουνικές λίθους οι οποίοι ανεγέρθησαν από τη σύζυγο του Ασφρίντ κοντά στο Σλέσβιχ μετά τον θάνατο του γιου τους Σίγκτρυγκ Γκνίπασον. Τα *Σαξονικά Χρονικά του Ουίντουκιντ του Κάρβει* αναφέρουν έναν Δανό βασιλιά με το όνομα *Χνούμπα* που ηττήθηκε και δέχτηκε τον χριστιανισμό με τη βία (934), ο Σνόρρι Στούρλουσον αντίστοιχα γράφει για την ήττα του Γκνίπα από τον Γκορμ τον Παλαιό. Οι χρονολογίες έρχονται σε αντίθεση με τις αναφορές του Αδάμ της Βρέμης σχετικά με την ήττα και τη διαδοχή του γιου του Σίγκτρυγκ από τον Αρθακανούτο Α΄ την περίοδο της αρχιεπισκοπής του Ογκέρ της Βρέμης (909 - 917). Ο Σάξων ο Γραμματικός κατονομάζει έναν ευγενή με το όνομα *Έννιγκναπ* σαν κηδεμόνα του νεαρού βασιλιά Κνούτου λίγο πριν γίνει βασιλιάς ο Γκορμ ο Παλαιός κάτι που ερμηνεύεται σαν αναπαράσταση του Γκνίπα.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*A. V. Storm, "Pages of Early Danish History, from the Runic Monuments of Sleswick and Jutland", The Saga=Book of the Viking club, vol. 2
*Saxo Grammaticus. trans. Peter Fisher. Hilda Roderick Ellis Davidson and Peter Fisher, eds. The history of the Danes, books I-IX, DS Brewer, 1998

Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας
Οίκος του Όλαφ

Ο **Οίκος του Όλαφ** ήταν μια μικρή βασιλική δυναστεία η οποία βασίλευσε στη Δανία για σύντομο χρονικό διάστημα στα τέλη του 9ου αιώνα και στις αρχές του 10ου αιώνα με ιδρυτή έναν Σουηδό οπλαρχηγό τον Όλαφ τον Γενναίο που κατέκτησε τη χώρα. Τα ονόματα των μελών της δυναστείας επιβεβαιώνονται από δυο Ρουνικές λίθους με τα ονόματα *DR2* και *DR4* που ανεγέρθησαν κοντά στο Σλέσβιχ.

## Γενεαλογικό δέντρο του Οίκου του Όλαφ

Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας
Όλαφ ο Γενναίος

Ο Όλαφ ο Γενναίος σύμφωνα με τον Σβεν Β΄ της Δανίας και τον Αδάμ της Βρέμης ήταν Σουηδός οπλαρχηγός που κατέκτησε τη Δανία γύρω στο 900 και ίδρυσε τον Οίκο του Όλαφ που βασίλευσε στη χώρα για σύντομο χρονικό διάστημα. Ο Όλαφ ανέτρεψε τον Όλαφ Σίγκουρντσον ο οποίος ήταν γιος του Σιγούρδος ο Φιδομάτης.
Οι γιοι του Όλαφ ήταν οι Γκιρντ και Γκνίπα που βασίλευσαν μαζί σύμφωνα με τη Σουηδική παράδοση. Οι γιοι του Γκνίπα ήταν ο Θόρκελ Γκνίπασον και ο Σίγκτρυγκ Γκνίπασον ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του, τα ονόματα τους αναφέρονται σε Ρουνική λίθος με τα ονόματα *DR2* και *DR4* που ανεγέρθησαν κοντά στο Σλέσβιχ από τη μητέρα τους Ασφρίντ μετά τον θάνατο του Σίγκουρντ. 

Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας
Κατηγορία:Ήμι-μυθικοί βασιλείς της Σουηδίας
Ξηροχώρι Θεσσαλονίκης

Το **Ξηροχώρι** είναι χωριό της Θεσσαλονίκης το οποίο υπάγεται στον Δήμο Χαλκηδόνος. Βρίσκεται σε απόσταση τριάντα περίπου χιλιομέτρων από την πόλη της Θεσσαλονίκης και σε υψόμετρο περίπου 200 μέτρων. Στην απογραφή πληθυσμού του 2001 στο Ξηροχώρι έμεναν 656 κάτοικοι, σε αυτήν  του 2011 έμεναν 567 ενώ με την απογραφή 2021 απογράφησαν 467.

## Ιστορικά στοιχεία
Ο παλιός συνοικισμός του χωριού βρισκόταν στην περιοχή της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου και ονομαζόταν Γιόρδενα.

Ανατρέχοντας στην ιστορία των σημερινών κατοίκων του χωριού, παρατηρούμε πως στις αρχές του 1925, πήγαν και εγκαταστάθηκαν εκεί προσφυγικές οικογένειες προερχόμενες από το Αλεπλί της Αδριανούπολης. Στα μέσα του 1925 ήρθαν από τη Θεσσαλία Σαρακατσάνοι οι οποίοι αγόρασαν μεγάλες αγροτικές εκτάσεις ως βοσκοτόπια για τα πρόβατά τους. Λίγους μήνες αργότερα και άλλες σαρακατσάνικες οικογένειες από τη Μακεδονία εγκαταστάθηκαν σε αυτό αγοράζοντας και τα υπόλοιπα κτήματα. Τον Αύγουστο του 1926 εγκαταστάθηκαν στο Γιόρδινο πρόσφυγες από το Μιστί της Καππαδοκίας, που αποτέλεσαν και τον βασικό κορμό του νέου συνοικισμού. Λόγω της θέας του, θεωρήθηκε καλό από τους Μιστιώτες να το μετονομάσουν σε Καλλιθέα, αλλά, επειδή η ξηρασία ταλαιπωρούσε τους κατοίκους, αποφάσισαν να το ονομάσουν Ξηροχώρι. Σχεδόν ταυτόχρονα με τους Μιστιώτες, εγκαταστάθηκαν σε αυτό και τέσσερις με πέντε οικογένειες Καυκασίων.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Δήμος Χαλκηδόνος
Βυθός Κοζάνης

Ο **Βυθός** είναι ένας οικισμός στην Ελλάδα, στη Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας με πληθυσμό 40 κατοίκους.

## Ιστορία
### Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Βυθός ήταν ένα χωριό στην Νεάπολη. Ο Αλεξάντερ Σινβ στο έργο του ("Οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στατιστική και Εθνογραφική Μελέτη") το 1878 έγραψε ότι στον Βυθό, 600 Έλληνες ζουν. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Βασίλ Καντσώφ (Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική) το 1900, ο Βυθός είχε 561 Έλληνες χριστιανούς. Σύμφωνα με τις ελληνικές στατιστικές του 1904 στον Βυθό ζουν 500 Έλληνες Χριστιανοί. Ο Βυθός ήταν η βάση των ελληνικών και των τρίτων συγκροτημάτων κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα από το 1904 ως το 1908.

### Ελλάδα
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου το 1912, το χωριό έπεσε στις Ελληνικές δυνάμεις.

## Αξιοθέατα
Το χωριό έχει δύο κύριες εκκλησίες. Η κεντρική (Εισόδια της Θεοτόκου) είναι από του 18ου αιώνα. Το νεκροταφείο του Αγίου Παντελεήμονα χτίστηκε το 1929.

Κοντά στο χωριό βρίσκεται η Ιερά Μονή Βυθού Αγία Τριάδα. Κοντά στο μοναστήρι υπάρχει η εκκλησία «Άγιοι Αρχάγγελοι», το μοναδικό επιζών παλιό μοναστήρι. Μικρότερη μονή με το ίδιο όνομα υπήρχε, που ιδρύθηκε τον 16ου αιώνα όμως αργότερα καταστράφηκε από τους Αλβανούς.

Η εκκλησία Προφήτης Ηλίας είναι το τέλος του 19ου αιώνα. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο καταστράφηκε από ιταλικές βομβιστικές επιθέσεις. Αναστηλώθηκε το 1955.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης
Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Άαρον Μπεκ

Ο **Άαρον Τέμκιν Μπεκ** (*Aaron Temkin Beck*, 18 Ιουλίου 1921 - 1 Νοεμβρίου 2021) ήταν Αμερικανός ψυχίατρος και ομότιμος καθηγητής στο τμήμα ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Θεωρείται ως ο πατέρας της γνωστικής θεραπείας και οι πρωτοποριακές του θεωρίες χρησιμοποιούνται ευρέως στη θεραπεία της κλινικής κατάθλιψης. Ο Μπεκ ανέπτυξε επίσης ερωτηματολόγια αυτοαναφοράς για την κατάθλιψη και το άγχος, ιδίως το Ερωτηματολόγιο Κατάθλιψης του Μπεκ (Beck Depression Inventory - BDI), το οποίο έγινε ένα από τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα εργαλεία για τη μέτρηση της βαρύτητας της κατάθλιψης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχίατροι
Αμρίτ Καούρ

Η **(Πριγκίπισσα) Αμρίτ Καούρ** (*[[λατινικό αλφάβητο]] : (Rajkumari) Amrit Kaur , [[Χίντι]] : (राजकुमारी अमृत कौर), *) (Λάκναου, 2 Φεβρουαρίου 1889 - Νέο Δελχί, 6 Φεβρουαρίου 1964), ήταν Ινδή πολιτικός και πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν ο πρώτος υπουργός Υγείας της ανεξάρτητης Ινδίας και υπηρέτησε για δέκα χρόνια υπό την ιδιότητα αυτή. Ήταν οπαδός του Μαχάτμα Γκάντι, μαχήτρια της ελευθερίας και κοινωνική ακτιβίστρια. Η Κάουρ ήταν επίσης μέλος της συντακτικής συνέλευσης, του οργάνου που συνέταξε το σύνταγμα της Ινδίας.

## Βιογραφία
Η Αμρίτ Καούρ γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1889 στο Λάκναου, του Ούταρ Πραντές (τότε United Provinces), της τότε Βρετανικής Ινδίας. Είχε επτά ακόμα αδέλφια και ήταν κόρη του Ράγια Χάνραμ Σινγκ, μέλος της πριγκιπικής οικογένειας της Καρπουρθάλα στην περιοχή του Παντζάμπ και κόρη της Ρανί Χάνραμ Σινγκ, η οποία ήταν κόρη μεικτού γάμου, η μητέρα της ήταν από την Βεγγάζη και ο πατέρας της Άγγλος.

Η Αμρίτ, γνωστή και με το παρωνύμιο "Μπίμπι" (Bibi) φοίτησε στο σχολείο θηλέων του Σέρμπορν στο Ντόρσετ της Αγγλίας και έπειτα της στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Αφού ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της στην Αγγλία, επέστρεψε στην Ινδία.

## Πολιτική καριέρα
Ο πατέρας της, Ράγια Χάνραμ Σινγκ, απολάμβανε την εμπιστοσύνη πολλών ηγετών των κόμματος του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου (INC). Μετά την επιστροφή της στην Ινδία από την Αγγλία, έδειξε ενδιαφερόταν για τον αγώνα της Ινδίας για ελευθερία μέσω των περιστασιακών επισκέψεων αυτών των ηγετών στο σπίτι του πατέρα της. Μετά από προσωπική συνάντηση με τον Μαχάτμα Γκάντι το 1918 και την Σφαγή της Jalianwala Bagh το 1919 αισθάνθηκε σύμφωνη με τις σκέψεις και το όραμά του για τη χώρα κι εντάχθηκε στο εθνικό κογκρέσο όπου εργάστηκε ως γραμματέας του Γκάντι για δεκαέξι χρόνια.

Φυλακίστηκε πολλές φορές από τις Βρετανικές αρχές για την συμμετοχή της στο κίνημα ανεξαρτησίας της Ινδίας. Έχει διατελέσει πρόεδρος της Ένωσης ταμείου εκπαίδευσης γυναικών όλης της Ινδίας, μέλος του συμβουλευτικού συμβουλίου εκπαίδευσης, ιδρυτικό μέλος της διάσκεψης γυναικών της Ινδίας, ίδρυσε το ινστιτούτο φυματίωσης της Ινδίας και το κεντρικό ινστιτούτο Ερευνών. Συμμετείχε ως μέλος της ινδικής αντιπροσωπείας στις διασκέψεις της ΟΥΝΕΣΚΟ στο Λονδίνο και το Παρίσι το 1945 και το 1946, αντίστοιχα. Το 1950 εκλέχτηκε πρόεδρος της παγκόσμιας συνέλευσης υγείας, πρώτη πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος του ινστιτούτου ιατρικών επιστημών της Ινδίας στο Νέο Δελχί, επίσης πρόεδρος του Ινδικού ερυθρού σταυρού και πρόεδρος της εκτελεστικής επιτροπής της κοινωνίας αθενοφόρων του Αγίου Ιωάννη. Ήταν επίσης πρόεδρος της ομοσπονδίας αντισφαίρισης όλης της Ινδίας από το 1953 έως το 1958 και ιδρύτρια του εθνικού αθλητικού συλλόγου.

## Καριέρα στον αθλητισμό
Στο σχολείο του Σέρμπορν όπου φοίτησε ασχολήθηκε με το χόκεϊ, κρίκετ και λακρός όπου ήταν και η αρχηγός των αντίστοιχων σχολικών ομάδων.

Επίσης ασχολήθηκε στα νεανικά της χρόνια και με την αντισφαίριση όπου ήταν πολύ καλή αθλήτρια. Ήταν φιναλίστ στο απλό στο πρωτάθλημα του Παντζάμπ στη Λαχόρη (που τότε ήταν πόλη της Ινδίας), το 1914,

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ινδές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Κατηγορία:Ινδοί ακτιβιστές
Παλαιόκαστρο Κοζάνης

Το **Παλαιόκαστρο** είναι ένα χωριό στην Ελλάδα, στον Δήμο Βοΐου, στη περιφέρεια τη Δυτικής Μακεδονίας. Το χωριό έχει πληθυσμό 239 ατόμων.

## Γεωγραφία
Το Παλαιόκαστρο βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Βουρίνου, 9 χλμ. Νότια της Σιάτιστας.

## Ιστορία
### Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Παλαιόκαστρο είναι ένα χωριό της Οθωμανική Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τις στατιστικές του Vasil Kanchov το 1900 το Παλαιόκαστρο είναι ένα χωριό με 217 Έλληνες χριστιανούς και 215 'Ελληνες μουσουλμάνους.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του ελληνικού προξενείου στην Ελασσόνα το 1904 το Παλαιόκαστρο έχει 470 Έλληνες, το 100% του πληθυσμού.

Οι κάτοικοι συμμέτεχαν ενεργά στον Μακεδονικό Αγώνα στις αρχές του 20ού αιώνα.

### Ελλάδα
Κατά τη διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου το 1912 το χωριό προσαρτήθηκε στην Ελλάδα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης
Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Έφη Αιλιανού

Η **Έφη Αιλιανού** (Ανδρίτσαινα 1924 – 1993) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, λογοτέχνης και βιολίστρια.

## Αρχή / σπουδές / επαγγελματική ζωή
Η Αιλιανού γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα Ηλείας. Έκανε τις σπουδές της στην Αθήνα, και σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, γαλλικά στο Cours Special του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών και βιολί στο Εθνικό Ωδείο. Λόγω των σπουδών της στο βιολί εργάστηκε ως στέλεχος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών (1948 - 1986) και ως καθηγήτρια στο Ωδείο Αθηνών.

## Ποίηση - λογοτεχνία
Δημοσίευσε την πρώτη της συλλογή ποιημάτων, τα Τραγούδια του μαύρου καπετάνιου και της Ηλιογέννητης, το 1952, σε ηλικία 28 ετών. Για το έργο της έλαβε το 1990 από την Ακαδημία Αθηνών το βραβείο Ουράνη. Συνεργάστηκε με το περιοδικό Εστία και ήταν μέλος στην Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, στη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και στον Πανελλήνιο Μουσικό Σύλλογο.

## Οικογένεια / Θάνατος
Σύζυγός της ήταν ο Μιχάλης Κυριλλόπουλος, σύμβουλος του Γενικού Συμβουλίου του Κράτους. Η Αιλιανού πέθανε το 1993.

## Έργα
Έργα της ήταν τα:
* Τα τραγούδια του μαύρου καπετάνιου και της Ηλιογέννητης, Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1952
* Δώδεκα παραλλαγές στο γεφύρι της Άρτας, Αθήνα, 1958
* Ελεγείες, Αθήνα, 1966
* Θάλασσα του ζόφου, Αθήνα, 1973
* Κατοπτρισμοί, Αθήνα, 1976
* Η Ευρυδίκη στο φως, Ίκαρος, 1980
* Θάλασσα Κυθήρων, Αθήνα, Οι εκδόσεις των Φίλων, 1983
* Το βλέμμα της Μέδουσας· Ποιήματα, Οι εκδόσεις των Φίλων, 1987
* Ψηφίδες, Εστία, 1994 (δοκίμιο)

## Βιβλιογραφία
Ενδεικτικά, κάποια από τα κείμενα που έχουν γραφεί για την Αιλιανού είναι:
* Νικηφόρος Βρεττάκος, «Έφης Κ. Αιλιανού: Δώδεκα παραλλαγές στο Γιοφύρι της Άρτας», Επιθεώρηση Τέχνης Θ΄, ετ.Ε΄, 5-6/1959, αρ.53-54, σ.308-309
* Σπύρος Κατσίμης, Κριτική για τη συλλογή Η Ευρυδίκη στο φως, Καθημερινή, 5/6/1980
* Ε.Ν. Μόσχος, «Έφης Αιλιανού: Θάλασσα Κυθήρων», Νέα Εστία 116, ετ.ΝΗ΄, 1η/8/1984, αρ.1370, σ.1037-1038
* Ε.Ν. Μόσχος, «Έφης Αιλιανού: Τα ποιήματα», Νέα Εστία 128, ετ.ΞΔ΄, 15/10/1990, αρ.1519, σ.1421-1422
* Ε.Ν. Μόσχος, «Έφη Αιλιανού», Νέα Εστία 135, 1η/1/1994, ετ.ΞΗ΄, αρ.1596, σ.53-54
* Δημήτρης Κ. Παπακωνσταντίνου, «Έφης Αιλιανού: Το βλέμμα της Μέδουσας», Νέα Εστία 123, ετ.ΞΒ΄, 1η/4/1988, αρ.1458, σ.482-484
* Ελευθέριος Ν. Πλατής, «Τα τραγικά ποιήματα από τις Δώδεκα παραλλαγές στο γιοφύρι της Άρτας της Έφης Αιλιανού», Κριτικοί προβληματισμοί Γ΄· Ποιήματα και πεζά, σ.191-238. Αθήνα, Οι Εκδόσεις των Φίλων, 1995

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Έφη Αιλιανού, Η Ευρυδίκη από τον Άδη, ποίημά της Αιλιανού δημοσιευμένο στη Νέα Εστία 1189, το 1997, ανθολογημένο από το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας

## Αναφορές


Κατηγορία:Ελληνίδες ποιήτριες
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες βιολιστές
Κρακούναϊ

Το **Κρακούναϊ **(λιθουανικά: Krakūnai) είναι ένα χωριό στη Λιθουανία, στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Είναι ένα παλιό χωριό, που αναφέρθηκε γραπτώς για πρώτη φορά το 1433 όταν ο Γιόνας Γκοστάουτας έλαβε το Ντιεβενίσκες και 26 γύρω χωριά από τον Μεγάλο Δούκα Σιγισμούνδο Κεστουταΐτις. Το χωριό είχε 302 κατοίκους το 1931, 283 το 1959, 249 το 1970, και 215 το 1979. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είχε 86 κατοίκους. Στις 19 Μαΐου 1991, ο Λιθουανός συνοριακός φύλακας Γκιντάρας Ζαγκούνις σκοτώθηκε στο χωριό από τις Σοβιετικές δυνάμεις ΟΜΟΝ. Ήταν η πρώτη θανάσιμη επίθεση σε λιθουανικά σύνορα. Ένα μνημείο πέντε μέτρων στη μνήμη του ανεγέρθηκε το 2004.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Λεωφόρος Εθνομαρτύρων (Τίρανα)

thumb|280px|Θέα της Λεωφόρου
280px|thumb
Η **Λεωφόρος Εθνομαρτύρων** (**Ντεσμορέτ ε Κομπίτ**) είναι μια μεγάλη λεωφόρος στα Τίρανα της Αλβανίας.

Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Γκεράρντο Μπόσιο και χτίστηκε μεταξύ των ετών 1939 - 1941, κατά την ιταλική κατοχή της Αλβανίας. Όταν κατασκευάστηκε αρχικά ονομάστηκε Viale del Impero (Λεωφόρος της Αυτοκρατορίας).  Το 1934-1935, μια γέφυρα χτίστηκε πάνω από τη λεωφόρο από τον Τζιοβαλίν Τζάντρι.

Η Λεωφόρος είναι μάλλον η πιο κεντρική των Τιράνων και πολλά κτίρια βρίσκονται σε αυτήν, όπως το Προεδρικό και το Πρωθυπουργικό Μέγαρο, το Παλάτι του Κογκρέσου, το Rogner Hotel και το Πανεπιστήμιο των Τιράνων. Η λεωφόρος εισέρχεται στο κέντρο της πόλης από το νότο και διασχίζει τη λεωφόρο Μπαϊράμ Τσούρι κοντά στο πάρκο Ρίνια. Στη συνέχεια γίνεται μέρος της πλατείας Σκάντερμπεγκ και μετά συνεχίζει βόρεια του κέντρου ως λεωφόρος Ζόγου Α΄.

## Γκαλερί


File:Twin_Towers_Tirana,_Albania_2017.jpg|Θέα από τη πυραμίδα
File:Albanien (05).jpg|Παλιά φωτογραφία της λεωφόρου
File:Bulevardi Deshmoret e Kombit - panoramio.jpg|Φωτογραφία από τη πλατεία της Μητέρας Τερέζας
File:Tirana,_consiglio_dei_ministri,_03.JPG|Το πρωθυπουργικό μέγαρο
File:Open Labs 48H Hackathon - Government building.jpg|Το προεδρικό μέγαρο


## Παραπομπές


Κατηγορία:Οδοί στα Τίρανα
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Τίρανα
Αϊρίν Μπόυντερ Πίκοκ

Η **Αϊρίν Έβελιν Μπόυντερ Πίκοκ** (*[[λατινικό αλφάβητο]] : Irene Evelyn Bowder Peacock*), (Firozpur, Ινδία, 27 Ιουλίου 1892 - Γιοχάνεσμπουργκ, Νότια Αφρική, 13 Ιουνίου 1978), ήταν Βρετανικής καταγωγής, Ινδή κι έπειτα Νοτιοαφρικανή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.

Γεννήθηκε στην Ινδία, Βρετανική αποικία τότε όπου έμαθε και έπαιξε αντισφαίριση. Μετά τον γάμο της μετέβη, το 1922 στη Νότια Αφρική όπου έμεινε μόνιμα. Κέρδισε το πρωτάθλημα του Παντζάμπ στο απλό το 1915, 1916, 1917, 1918, 1919 και το 1920. 

Κέρδισε στο διπλό στο γαλλικό πρωτάθλημα του 1927 με συμπαίκτρια την Μπόμπι Χάινε νικώντας στον τελικό τις Πέγκι Σόντερς και Φίμπι Χόλκροφτ Γουότσον. Το ίδιο τουρνουά έφτασε επίσης στον τελικό του απλού όπου έχασε από την Κία Μπάουμαν. Κέρδισε επίσης το πρωτάθλημα της Νότιας Αγγλίας το 1922 και το πρωτάθλημα της Νοτίου Αφρικής το 1924, 1925 και το 1926.

Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού γηπέδου το 1920 ήταν φιναλίστ στο διπλό και νικήτρια στο μεικτό με συμπαίκτη τον Φράνσις Φίσερ όπου νίκησαν στον τελικό τους Στάνλεϊ Ντόστ και Κάθλιν Μακέν Γκόντφρι. Το 1921 κέρδισε το μεικτό στο πρωτάθλημα του Queen's κλαμπ με συμπαίκτη πάλι τον Φίσερ, αλλά έχασε τον τελικό του απλού από την Έντιθ Χόλμαν.

Με την ομάδα γυναικών της Νότιας Αφρικής περιόδευσε στην Ευρώπη το 1927 και μαζί με την Μπόμπι Χέιν Μίλερ κέρδισαν το διπλό στο Queen's Club.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ινδές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Λεωφόρος Ζόγου Α΄

thumb|280px|Η λεωφόρος
thumb|280px
thumb|280px|Το άγαλμα του Ζογ Α΄, στο βόρειο άκρο της ομώνυμης λεωφόρου
thumb|280px|Θέα από τη κεντρική νησίδα/πεζοδρόμιο
Η **λεωφόρος Ζόγου Α΄** (πρώην λεωφόρος Στάλιν) είναι μια σημαντική λεωφόρος στα Τίρανα της Αλβανίας, που ονομάστηκε από τον Ζογ Α΄ , τον πρώην βασιλιά της Αλβανίας, ο οποίος κυβέρνησε τη χώρα μεταξύ του 1925 και του 1929. Ξεκινάει από τη πλατεία Σκάντερμπεγκ και συνεχίζει προς τα βόρεια, προτού καταλήξει στον Σιδηροδρομικό σταθμό των Τιράνων, 1 χιλιόμετρο μετά. Νότια της πλατείας ο δρόμος συνεχίζει ως λεωφόρος Εθνομαρτύρων . Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου, η λεωφόρος ονομάστηκε «Λεωφόρος Στάλιν» αλλά το όνομα άλλαξε μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Αλβανία. Το 2012 τοποθετήθηκε στη λεωφόρο ένα άγαλμα του βασιλιά Ζογ κατά την 100η επετείο της Ανεξαρτησίας της Αλβανίας..

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οδοί στα Τίρανα
Πιέτρο Κατάλντι

Ο **Πιέτρο Αντόνιο Κατάλντι** (ιταλ.:*Pietro Antonio Cataldi*, 15 Απριλίου 1548 – 11 Φεβρουαρίου 1626) ήταν Ιταλός μαθηματικός με καταγωγή από την Μπολόνια. Υπήρξε καθηγητής μαθηματικών και αστρονομίας καθώς και εργάστηκε ως προς την επίλυση προβλημάτων στρατιωτικού ενδιαφέροντος. Είναι γνωστός για την εργασία του στα συνεχή κλάσματα και την μέθοδο αναπαράστασης τους, καθώς και για την ανακάλυψη του 6ου και 7ου τέλειου αριθμού το 1588. Ασχολήθηκε επίσης με την μελέτη των πρώτων αριθμών επιβεβαιώνοντας πως οι 2^{17} - 1 = 131071 και 2^{19} - 1 = 524287 είναι πρώτοι αριθμοί Μερσέν (δηλαδή της μορφής M_p = 2^p-1.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 16ου αιώνα
Μεγάλη Βουλγαρία

H **Μεγάλη Βουλγαρία** είναι η ανεπίσημη ονομασία η οποία δόθηκε στα βουλγαρικά εδάφη, όπως αυτά ορίστηκαν βάση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου του 1878, η οποία, έπειτα από τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-1878, στόχευε στην, εν μέρει, επανασύσταση των μεσαιωνικών βουλγαρικών βασιλείων, προ της τουρκική κατάληψης. Η ημέρα της υπογραφής της συνθήκης αποτελεί την εθνική εορτή της Βουλγαρίας.

[thumb|250px|Οι [αλυτρωτισμός|αλυτρωτικές ιδέες εντός των Βαλκανίων το 1912, μεταξύ των οποίων και η «Μεγάλη Βουλγαρία».]]

Ωστόσο, η Βρετανική Αυτοκρατορία και η Αυστροουγγαρία αντιτάχθηκαν στη συγκεκριμένη συνθήκη, η οποία, σύμφωνα με τις τελευταίες, ενθάρρυνε τον πανσλαβισμό. Συγκεκριμένα, φοβόντουσαν πως μια ισχυρή Βουλγαρία θα καθίστατο ως ένας δορυφόρος της Ρωσίας και μια απειλή για την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στις 13 Ιουλίου 1878, έπειτα από το Συνέδριο του Βερολίνου, η Συνθήκη του Βερολίνου ακύρωσε εκείνη του Αγίου Στεφάνου, ιδρύοντας ένα μικρού μεγέθους πριγκιπάτο στη Βουλγαρία, το οποίο εκτεινόταν γεωγραφικά από τον Δούναβη έως τον Αίμο, υποτελές του Σουλτάνο, καθώς και την οθωμανική αυτόνομη επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας, ενώ η Μακεδονία παρέμεινε υπό τουρκικό έλεγχο. Η νέα αυτή συνθήκη άφησε μόνιμη δυσαρέσκεια στη Βουλγαρία, της οποίας οι δύο οντότητες πέτυχαν να ενωθούν παρά μόνον το 1885, ενώ η ανεξαρτησία της αναγνωρίστηκε παρά μόνον το 1908. Οι συγκεκριμένες επιπτώσεις διήρκεσαν έως τα μέσα του 20ού αιώνα, με τη Βουλγαρία να προσπαθεί, μάταια, να επανέλθει στα σύνορά της, όπως αυτά είχαν οριοθετηθεί στο πλαίσιο της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, συμμαχώντας, παράλληλα, κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων με τη Γερμανία.

Σήμερα, μια μειοψηφία εθνικιστικών κινημάτων υπερασπίζεται μια εθνοτική ιδέα, σύμφωνα με την οποία οι Βούλγαροι και οι Σλαβομακεδόνες αποτελούν έναν και μοναδικό λαό, καθώς και μια εδαφική αλυτρωτική ιδέα, βάση της οποίας διεκδικούν εδάφη τα οποία είχαν τα οποία είχαν προσδιοριστεί ως βουλγαρικά, στο πλαίσιο της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου (μεταξύ άλλων, η Βόρεια Μακεδονία), καθώς και άλλα εδάφη, ελληνικά (Ανατολική Μακεδονία και Θράκη), σερβικά (Πιρίν), ρουμανικά (Δοβρουτσά) και ουκρανικά (Μπουντζάκ), τα οποία ανήκαν κατά το παρελθόν σε κάποιο εκ των ιστορικών βουλγαρικών κρατών, ή τα οποία φιλοξενούν βουλγαρικούς πληθυσμούς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* Γοιυγκοσλαβικές - Βουλγαρικές Σχέσεις από το 1955 έως το 1980

Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Βουλγαρίας
Κατηγορία:Αλυτρωτισμός
Κατηγορία:Πανεθνικισμός
Κατηγορία:Βουλγαρικός εθνικισμός
Α.Ε. Μυλοποτάμου

160px|μικρογραφία|Το λογότυπο του συλλόγου.
Η **Αθλητική Ένωση Μυλοποτάμου** ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε στο Πέραμα Ρεθύμνης το 2015. Χρώματα του συλλόγου ήταν το κίτρινο και το μπλε και έμβλημα το αστέρι λόγο της προηγούμενη ονομασία του συλλόγου ως Α.Ε. Αστήρ Περάματος. Έδρα της ομάδας αποτελούσε το Γήπεδο Περάματος.

## Ιστορία
Η Α.Ε. Μυλοποτάμου αποτελεί την συνέχεια της Α.Ε. Αστήρ Περάματος που το 2015 αλλάζει ονομασία με σκοπό της Διοίκησης να συσπειρώσει και να φέρει κοντά της όλους του Φιλάθλους της ευρύτερης περιοχής του Μυλοποτάμου. Η σημαντικότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της καταγράφεται την χρονιά 2016-17 που με την κατάκτηση του Πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου κατάφερε να κερδίσει για πρώτη φορά στην ιστορία της την άνοδο για την Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία. Ο σύλλογος δεν παρέμεινε στην Γ΄ Εθνική με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί ξανά στην Α΄ Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου. Την σεζόν 2018-19 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου με τον Κώστα Κιάσσο στο τιμόνι της ομάδας, σπάζοντας το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο κάνοντας 30 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, κάτι το οποίο δεν είχε ξαναγίνει στην ιστορία του Ρεθύμνου. Δυστυχώς όμως, ο σύλλογος του Ρεθύμνου δεν δήλωσε συμμετοχή στην Γ΄ Εθνική και στην θέση του βρέθηκε ο Ρεθυμνιακός που τερμάτισε 2ος στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ΕΠΣ Ρεθύμνου.

## Τίτλοι
*Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ.Ρ. (2): 2017, 2019

## Συμμετοχές στις εθνικές κατηγορίες
*Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών (1): 2017-18

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρεθύμνου
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2015
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2015
Σεβάρ

Ο **Σεβάρ **(βουλγαρικά: Севар) ήταν ηγεμόνας της Βουλγαρίας κατά τον 8ο αιώνα.

Το Ονόματα των βουλγαρικών χάνων, αναφέρει ότι ανήκε στο βασιλικό κλάδο Ντούλο και κυβέρνησε για 15 χρόνια. Σύμφωνα με τη χρονολογία που αναπτύχθηκε από τον Μόσκοφ, ο Σεβάρ βασίλεψε το 721–737. Άλλοι θέτουν την βασιλεία του στο 738–754, αλλά δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με τη μαρτυρία του "Καταλόγου ονομάτων". Σύμφωνα με ιστορικούς, όπως ο Στήβεν Ράνσιμαν και ο Ντέιβιντ Μάρσαλ Λανγκ ο Σεβάρ είναι ο τελευταίος ηγεμόνας της δυναστείας Ντούλο.

Έχει προταθεί ότι το όνομά του προέρχεται από την περσικό Ζιβάρ (στολισμός). Αν και αρχικά ήταν θηλυκό όνομα, μπορούσε επίσης να χρησιμεύσει ως συστατικό ανδρικών ονομάτων, όπως προτείνεται από το τσουβασικό προχριστιανικό όνομα Ακσεβέρ.

Είναι πιθανό ότι η βασιλεία του ήταν ειρηνική, επειδή τα Βυζαντινά χρονικά δεν αναφέρουν κάποιο γεγονός στα βόρεια σύνορα της Αυτοκρατορίας εκείνη την περίοδο. Αν και αυτό είναι ένα επιχείρημα από τη σιωπή, είναι μια εύλογη υπόθεση. Το σημείο Σεβάρ στο νησί Λίβινγκστον στα Νότια Νησιά Σέτλαντ της Ανταρκτικής ονομάζεται από τον Σεβάρ της Βουλγαρίας.

## Βιβλιογραφία
* Mosko Moskov, *Imennik na bălgarskite hanove (novo tălkuvane)*, Sofia 1988.
* Jordan Andreev, Ivan Lazarov, Plamen Pavlov, *Koj koj e v srednovekovna Bălgarija*, Sofia 1999.
* (primary source), Bahši Iman, *Džagfar Tarihy*, vol. III, Orenburg 1997.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας
Βαϊανός

Ο **Βαϊανός **(πέθανε το 690, επίσης γνωστός ως **Μπατμπαγιάν**, **Μπαγιάν **ή **Μπογιάν**, **Μπεζμέρ **ή **Μπέζμες**) ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χαγάνου Χουβράτη. Μετά τον Χουβράτη, ο Μπατμπαγιάν κυβερνούσε την Παλιά Μεγάλη Βουλγαρία από την Πολτάβα τα εδάφη βόρεια της Μαύρης και της Αζοφικής Θάλασσας.

## Δείτε επίσης
* Μαρτένιτσα
* Κατάλογος Ουκρανών ηγετών

## Πηγές
* Friedhelm Winkelmann u.a.: *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit*. 1. Abteilung. Bd. 1. Walter de Gruyter Verlag, Berlin 1999, , S. 322. (στα γερμανικά)

Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας
Ούμορ

Ο **Ούμορ **(βουλγαρικά: Умор‎) ήταν ηγεμόνας της Βουλγαρίας το 766.

Σύμφωνα με τον Κατάλογο ονομάτων των βουλγάρων Ηγεμόνων, ο Ούμορ βασίλεψε μόνο για 40 ημέρες το 766 και ανήκε στη φυλή Ουκίλ, η οποία τον κάνει συγγενή με τους πρώην κυβερνήτες Βίνεχ και ενδεχομένως με τον Κορμισός. Οι Βυζαντινές πηγές αναφέρουν ότι ο προκάτοχός του Σαμπίν ανέθεσε τη Βουλγαρία στον Ούμορ, αλλά δεν υπάρχουν λεπτομέρειες της σύντομης βασιλείας ή της μοίρας του. Ορισμένοι μελετητές εικάζουν ότι ήταν πρωταθλητής του κόμματος της ειρήνης σαν τον απαξιωμένο προκάτοχό του, και ότι μπορεί να έχει επίσης καταφύγει στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Η συλλογή των Βουλγάρων του Βόλγα Τζαφάρ Ταρίχ του 17ου αιώνα (αμφισβητούμενης γνησιότητας) αντιπροσωπεύει τον Γιουμάρτ (δηλαδή, τον Ούμορ) ως τον ηλικιωμένο πατέρα του πρώην ηγεμόνα Τέλες (δηλαδή τον Τέλετς). Σύμφωνα με αυτή την πηγή ο Γιουμάρτ καθαίρεσε τον Σαΐν (δηλαδή τον Σαμπίν) και πέθανε λίγο μετά.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* Μόσκο Μόσκοφ, *Imennik na bălgarskite vladeteli (novo tălkuvane)*, Σόφια 1988.
* Τζόρνταν Αντρέγιεφ, Ιβάν Λαζάροφ, Πλάμεν Παβλόφ, *Koj koj e v srednovekovna Bălgarija*, Σόφια 1999.
* (κύρια πηγή), Μπαχσί Ιμάν, *Džagfar Tarihy*, vol. III, Orenburg 1997.

Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας