open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κίσκα

Η **Κίσκα** (τουρκ. Kiske, η αρχαία Κισκισσός), βρίσκεται 67 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 36,5 χλμ. βορειοανατολικά του Βαρασού στην κοιλάδα του Ταχταλί Μεζάρ-ντερέ, αριστερού παραπόταμου του Ζαμάντη. Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες ελληνόφωνοι (71 οικογένειες – 314 άτομα) και Τούρκοι (100 άτομα περίπου). Διοικητικά ήταν μουδουρλίκι και υπαγόταν στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας. 

Οι κάτοικοί της ασχολούνταν κυρίως με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία γιατί η περιοχή είχε πολλά πευκοδάση. Παλαιότερα οι κάτοικοι ήταν μεταλλωρύχοι και απασχολούνταν μέχρι τα μέσα περίπου του 19ου αιώνα στου «παχουροῦ τό μαντένι» (ή «Παχίρ ὀλντού», ορυχείο χαλκού) που βρίσκονταν νότια του χωριού.  

Ο Αναστάσιος Λεβίδης γράφει: «Ἡ ἀρχαία Κισκισσός, τανῦν καλεῖται Κίσκε καί κεῖται Ν.Α. τῆς Καισαρείας ἀπέχουσα αὐτῆς λεύγας δέκα καί ὀκτώ, ἦν δέ πόλις λίαν ἀρχαία, … Τόν αὐτόθι Καθολικόν Βυζαντινοῦ ρυθμοῦ περικαλλέστατον ναόν, τόν ἴσως ἐξ εἰδωλείου μεταβληθέντα καί φέροντα μάρμαρα καί λίθους κοινούς μετ’ ἐπιγραφῶν  ἐν μέρει ὁ πανδαμάτωρ χρόνος, ἐν μέρει δέ οἱ καταδρομεῖς κατέστρεψαν. Οἱ δέ νῦν χριστιανοί κάτοικοι τούς θεμελίους λίθους ἐξορύξαντες ἔκτισαν σχολεῖον ἄνευ διδασκάλου Περί δέ τήν πόλιν ταύτην ἦν πλῆθος Μοναστηρίων, τεσσαράκοντα ναούς ἐπί τοῦ ἐπικειμένου λόφου ἠρίθμησα ὅλους Βυζαντινῆς ἐποχῆς μετά πελωρίων ἐξειργασμένων λίθων, οἰκήματα δέ τρωγλοδυτικά ἀρχαία καλούμενα ἀσκητάρια πολλά, καί ἐπί τοῦ πρός νότον λόφου Μοναστήριον ἕτερον, οὗ ὁ ναός ἦν σταυροειδῶς ἐκτισμένος, σώζονται δέ οἱ τοῖχοι αὐτοῦ μετά τριῶν πυλώνων καί τοῦ ἱεροῦ βήματος ρυθμοῦ Βυζαντινοῦ. Οἱ παλαιοί κάτοικοι τῆς πόλεως ταύτης δέν ἠδυνήθησαν νά ὑποφέρωσιν τάς ἀλλεπαλλήλους ἐφόδους τῶν πέριξ σκηνιτῶν καί διεσκορπίσθησαν, οἱ δέ νῦν ἦλθον ἐκ τῆς κώμης Αὐσάρ-κιόϊ διό καί ὁμιλοῦσι τήν ἑλληνικήν εἰ καί παρεφθαρμένως.» («Αἱ ἐν Μονολῖθοις Μοναί τῆς Καππαδοκίας καί Λυκαονίας», σελ. 102).

## Πηγές

* Αρχεία Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών.
* Ασβέστη Β. Μαρίας, «Ἐπαγγελματικές ἀσχολίες τῶν κατοίκων τῆς Καππαδοκίας», Επικαιρότητα, Αθήνα 1980.
* Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, «Η ΕΞΟΔΟΣ. Τόμος Β΄. Μαρτυρίες ἀπό τίς ἐπαρχίες τῆς Κεντρικῆς καί Νότιας Μικρασίας», Αθήνα 1982.
* Λαμπρόπουλου Αναστ. Ευάγγελου, "Καππαδοκία - Φάρασα. Τα τραγούδια και οι χοροί των Φαράσων της Καππαδοκίας, μαζί με διάφορα λαογραφικά στοιχεία.", Μεσσήνη, Α΄ έκδοσις 1995, Δ΄ έκδοσις επαυξημένη 2005.
* Λεβίδου Μ. Αναστασίου, «Αἱ ἐν Μονολῖθοις Μοναί τῆς Καππαδοκίας καί Λυκαονίας», Κωνσταντινούπολη 1889.

Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Κατηγορία:Επαρχία Αδάνων
Ξηριάς Μαγνησίας

Ο **Ξηριάς** είναι χείμαρρος στο νομό Μαγνησίας που ξεκινά από την Όθρυ και καταλήγει στον Παγασητικό κόλπο. Πηγάζει από την κορυφή Προσήλια και, αφού καλύψει μια μεγάλη απόσταση μέσα στο βουνό, κόβει το Αθαμάντιο πεδίο στα δύο. Στα μισά του κάμπου συναντά την πόλη του Αλμυρού στα βόρειά του, ενώ πέντε χιλιόμετρα πιο κάτω καταλήγει στην θάλασσα. Σε όλο του το μήκος είναι κατάφυτος από πλατάνια. Ταυτίζεται με τον αρχαίο Κουράλιο ενώ σήμερα οι ντόπιοι τον ονομάζουν Ξηριά, γιατί έχει νερό μόνον μετά από νεροποντή ή τον χειμώνα μετά τις χιονοπτώσεις. 

## Παραπομπές


## Πηγές
*Ξηριάς , Ιστότοπος Δήμου Αλμυρού
*Stählin, Friedrich (1924). *Η Αρχαία Θεσσαλία - Γεωγραφική και ιστορική περιγραφή της Θεσσαλίας κατά τους αρχαίους ελληνικούς και ρωμαϊκούς χρόνους*, Εκδοτικός Οίκος Αδελφών Κυριακίδη α.ε., 2008, 2η έκδοση. ISBN 978-960-467-032-1

Κατηγορία:Ποταμοί της Θεσσαλίας
Κατηγορία:Αλμυρός
Τσουχούρι

Το **Τσουχούρι** (ή Τζουχούρι και τουρκ. Cuhur-koy ή Cuhur-yurt) βρίσκεται 60 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 39 χλμ. βορειοανατολικά του Βαρασού στην κοιλάδα του Ζαμάντη. Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες ελληνόφωνοι  (83 οικογένειες – 337 άτομα). Διοικητικά ήταν μουχταρλίκι και υπαγόταν στο μουδουρλίκι της Κίσκας, στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν κατά κύριο λόγο με την γεωργία και λιγότερο με την μελισσοκομία, το κυνήγι και το εμπόριο εγχώριων υφαντών.

## Πηγές
# Ασβέστη Β. Μαρίας, «Ἐπαγγελματικές ἀσχολίες τῶν κατοίκων τῆς Καππαδοκίας», Επικαιρότητα, Αθήνα 1980.
# Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών,«Ἡ Ἕξοδος. Τόμος Β΄. Μαρτυρίες ἀπό τίς ἐπαρχίες τῆς Κεντρικῆς καί Νότιας Μικρασίας», Αθήνα 1982.
# Λαμπρόπουλου Αναστ. Ευάγγελου, "Καππαδοκία - Φάρασα. Τα τραγούδια και χοροί των Φαράσων της Καππαδοκίας, μαζί με διάφορα λαογραφικά στοιχεία.", Μεσσήνη, Α΄ έκδοσις 1995, Δ΄ έκδοσις επαυξημένη 2005.

Κατηγορία:Καππαδοκία
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Φκώσι

Το **Φκώσι**, γνωστό και ως ο **Γαρσαντής** ή με το αρχαίο του όνομα **Γαρσανδός**, (τουρκικά: Mansurlu, **Μανσουρλού**) είναι χωριό το οποίο βρίσκεται 129 χλμ. νότια-νοτιοδυτικά της Καισάρειας και 42 χλμ. νότια-νοτιοδυτικά του Βαρασού στις βόρειες πλαγιές του Καλεντάγ, παρακλάδι του Αλαντάγ. Ανήκει στην Επαρχία Αδάνων της Τουρκίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 369 κατοίκους.

## Ιστορία
Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες ελληνόφωνοι (53 οικογένειες – 208 άτομα). Διοικητικά ήταν μουδουρλίκι και υπαγόταν στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων, ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας. Ήταν το μοναδικό ελληνικό χωριό ανάμεσα σε 36 τούρκικα. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα οι κάτοικοι ήταν «τεμετζήδες» (μεταλλωρύχοι) σε ορυχεία σιδήρου, μολυβιού και χαλκού, αργότερα κατά κύριο λόγο «τσιφτσήδες» (γεωργοί), κτηνοτρόφοι, «μάστροι πελεδζάτοι» (μάστορες πελεκητές, υλοτόμοι) και «κιρατζήδες» (αγωγιάτες) ξυλείας από το βουνό στο ποτάμι, απ’ όπου το ρεύμα του ποταμού την κατέβαζε στην Κιλικία. 

## Πηγές
*Ασβέστη Β. Μαρίας, «Ἐπαγγελματικές ἀσχολίες τῶν κατοίκων τῆς Καππαδοκίας», Επικαιρότητα, Αθήνα 1980.
*Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών,«Ἡ Ἕξοδος. Τόμος Β΄. Μαρτυρίες ἀπό τίς ἐπαρχίες τῆς Κεντρικῆς καί Νότιας Μικρασίας», Αθήνα 1982.
* Λαμπρόπουλου Αναστ. Ευάγγελου, "Καππαδοκία - Φάρασα. Τα τραγούδια και χοροί των Φαράσων της Καππαδοκίας, μαζί με διάφορα λαογραφικά στοιχεία.", Μεσσήνη, Α΄ έκδοσις 1995, Δ΄ έκδοσις επαυξημένη 2005.
*Γαρσαντής Φαρασσών

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Κατηγορία:Επαρχία Αδάνων
Κατηγορία:Καππαδοκία
Ξουρδζάιδι

Το **Ξουρτζάιδι** (**Ξουρδζάιδι** στη βαρασώτικη διάλεκτο, επίσης Γκαρά-κιόι, τουρκ.: Gara-koy) ήταν οικισμός που βρισκόταν στην Καππαδοκία, νοτιοδυτικά του Βαρασού, δυτικά του τουρκικού χωριού Τζαβτάρτες και νότια της «Κουρκουζοῦς» μέσα στην χαράδρα που σχηματίζει του «Ξουρδζαϊδιοῦ τό Δζουβάϊδι». Το χωριό εγκαταλείφθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στον Βαρασό και το Φκώσι που από τότε ονομάστηκε επιπλέον και «Πος-Γαρά-κιόι». Οι κάτοικοι που κατάγονταν από το Ξουρδζάιδι αποκαλούνταν και στα δύο παραπάνω χωριά «Ξουρδζαϊδῶτοι» ή «Γαρακοϊλουδῶτοι».  Η περιοχή ανήκει σήμερα στο χωριό Τζαβτάρτες και οι κάτοικοί του την ονομάζουν «Τζαγκλῆ-κιλησέ» (κουδουνάτη εκκλησία). 

Στην περιοχή δυτικά από το Ξουρδζάιδι και στις πλαγιές του όρους Τιβρίκι (Τιβρίκ-νταγ) υπήρχαν παλαιότερα οικισμοί και χωριά ελληνικά. Στην ίδια περιοχή πρέπει να ανήκουν τα Μοναστήρια που αναφέρει ο Αν. Λεβίδης: « Ἐπί δέ τοῦ ὅρους Διβρίκ μέγα Μοναστήριον ἀκατοίκητον σῶζων τόν ναόν ἀκέραιον διά λίθων πελεκητῶν μεγάλων, οὗπερ ἔνδον ὑπάρχει καί ἁγίασμα, εἰς δέ τούς πρόποδας μεγάλης πόλεως ἐρείπια καί ναός ἠρειπωμένος. Ἐν δέ τῇ κώμῃ Ἐρκέν-Οὐσαγή ἅλλο Μοναστήριον, οὗ ὁ ναός ἐκτισμένος διά λίθων όγκοδεστάτων, πρό πάντων δ’ εἰς ἔκπληξιν φέρει ὁ ἐπί δύο μεγάλων τόξων ὡς ἀψίς τεθείς καί ὡς ἀνόφλοιον καλύπτων ἀμφότερα τά τόξα μήκους περίπου δέκα μέτρων, ὕψους τριῶν καί πλάτους δύο μέτρων λίθος.» («Αἱ ἐν Μονολῖθοις Μοναί τῆς Καππαδοκίας καί Λυκαονίας», σελ. 105-106).  Το «Ἐρκέν-Οὐσαγή» πιθανότατα να είναι η «Κάτου Τσαχηρού» (Ἀσαγί-Τζαχίρ-κιόϊ) ή η «Πάνου Τσαχηρού» (Χορόζ-κιόι) που βρίσκονται δυτικά του Βαρασού και ήταν εξισλαμισμένα χωριά ελληνικά ή αρμένικα.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση

* Θεοδωρίδη Θεόδωρου πρωτοπρεσβυτέρου, *Τοπωνύμια καί λαογραφικά τῶν Φαράσων τῆς Καππαδοκίας*, Μικρασιατικά Χρονικά, ΙΓ΄ 1967, ΙΔ΄ 1970, ΙΕ΄ 1972 (Ανάτυπα).
* Λαμπρόπουλου Αναστ. Ευάγγελου, *Καππαδοκία - Φάρασα. Τα τραγούδια και οι χοροί των Φαράσων της Καππαδοκίας, μαζί με διάφορα λαογραφικά στοιχεία*, Μεσσήνη, Α΄ έκδοσις 1995, Δ΄ έκδοσις επαυξημένη 2005.
* Λεβίδου Μ. Αναστασίου, *Αἱ ἐν Μονολῖθοις Μοναί τῆς Καππαδοκίας καί Λυκαονίας*, Κωνσταντινούπολη 1889.
Κατηγορία:Καππαδοκία
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Κουρούμζα

Η **Κουρούμζα** (ή Γαριπτσάς και τουρκ. *Curumze*), βρίσκεται σε ορεινή δασώδη περιοχή, 84 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 31.5 χλμ. ανατολικά-βορειοανατολικά του Βαρασού στις νοτιοανατολικές πλαγιές του Τσός-ντάγ, πρόβουνου του Ελμά-ντάγ στον Αντίταυρο. Οι κάτοικοί της το 1924 ήταν Έλληνες τουρκόφωνοι (128 οικογένειες – 554 άτομα). Διοικητικά ήταν μουχταρλίκι και υπαγόταν στο μουδουρλίκι της Κίσκας, στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας. Οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Υπήρχαν αρκετοί τεχνίτες που έφτιαχναν «κασνάκια» (στρογγυλά πλαίσια) για κόσκινα και ντέφια, «βντόκκα», μικρά και μεγάλα δοχεία για νερό και «μπαρδάκια», που ήταν ένα είδος στάμνας, ξυλοκάνατα. Παρήγαγαν ακόμη βαφή για δέρματα από την φλούδα των πεύκων που την έλεγαν «τσέφτ» και από τα αποξηραμένα και κοπανισμένα φύλλα του αγριόχορτου «τατίφ» μία σκόνη που την πουλούσαν για ιατρική χρήση στο Έβερεκ.

## Πηγές
# Αρχεία Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών.
# Ασβέστη Β. Μαρίας, «Ἐπαγγελματικές ἀσχολίες τῶν κατοίκων τῆς Καππαδοκίας», Επικαιρότητα, Αθήνα 1980.
# Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, «Η ΕΞΟΔΟΣ. Τόμος Β΄. Μαρτυρίες ἀπό τίς ἐπαρχίες τῆς Κεντρικῆς καί Νότιας Μικρασίας», Αθήνα 1982.
# Λαμπρόπουλου Αναστ. Ευάγγελου, "Καππαδοκία - Φάρασα. Τα τραγούδια και οι χοροί των Φαράσων της Καππαδοκίας, μαζί με διάφορα λαογραφικά στοιχεία.", Μεσσήνη, Α΄ έκδοσις 1995, Δ΄ έκδοσις επαυξημένη 2005.

Κατηγορία:Καππαδοκία
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Ταστσί

Το **Ταστσί** είναι χωριό στην Καππαδοκία της Τουρκίας. Βρίσκεται 61 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 43 χλμ. βορειοανατολικά του Βαρασού στην κοιλάδα του Ζαμάντη.

Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες τουρκόφωνοι (55 οικογένειες – 219 άτομα) και ασχολούνταν με την γεωργία και την κτηνοτροφία, καθώς και με την τέχνη της οικοδόμησης στα χωριά της περιοχής.

Διοικητικά ήταν μουχταρλίκι και υπαγόταν στο μουδουρλίκι της Κίσκας, στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων, ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας.

Από το Ταστσί ήρθαν οικογένειες με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1924 στο χωριό Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών και στο Πλατύ Ημαθίας.

Στην απογραφή του 2011, είχε πληθυσμό 246 κατοίκων.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Αρχεία Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών.
*Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, «Η ΕΞΟΔΟΣ. Τόμος Β΄. Μαρτυρίες ἀπό τίς ἐπαρχίες τῆς Κεντρικῆς καί Νότιας Μικρασίας», Αθήνα 1982.
*Λαμπρόπουλου Αναστ. Ευάγγελου, "Καππαδοκία - Φάρασα. Τα τραγούδια και οι χοροί των Φαράσων της Καππαδοκίας, μαζί με διάφορα λαογραφικά στοιχεία.", Μεσσήνη, Α΄ έκδοσις 1995, Δ΄ έκδοσις επαυξημένη 2005.
Κατηγορία:Καππαδοκία
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Μητροπολίτης Ελασσώνος Βασίλειος

Ο **Μητροπολίτης Ελασσώνος Βασίλειος** (κατά κόσμον Κολόκας) ήταν Έλληνας θεολόγος και Μητροπολίτης Ελασσώνας κατά τα έτη 1995 - 2014.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1953 στο Νησί της λίμνης των Ιωαννίνων. Φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Στην συνέχεια φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 

Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1975 και Πρεσβύτερος το 1979. Υπηρέτησε ως Εφημέριος και Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Θεράποντος Τούμπας, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης. Το 1995 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Ελασσώνος. 

Επί της αρχιερατείας του αναδιοργάνωσε την Διοίκηση της Ιεράς Μητροπόλεως, τον Επισκοπικό Οίκο και το Πνευματικό Κέντρο. Έλαβε μέριμνα για την αναστήλωση και την επάνδρωση των μονών της Μητρόπολης. Έπειτα από δική του μέριμνα, έγινε η επίσημη αγιοκατάταξη του Αγίου Αρσενίου, Αρχιεπισκόπου Ελασσώνος, καθώς και η μεταφορά των λειψάνων του από τη Μόσχα. Αργότερα ιδρύθηκε, με δική του πρωτοβουλία, η ομώνυμη ενορία του Αγίου στην πόλη της Ελασσόνας.  

Απεβίωσε στις 16 Μαΐου 2014 από καρκίνο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ιστοσ. Ελασσόνα, Ο Μητροπολίτης Ελασσώνος Βασίλειος

Βασίλειος
Θολωτοί τάφοι των λιβαδιών της Λίνεμπουργκ

thumb|right|250px|Δύο θολωτοί τάφοι διακρίνονται στο βάθος, λίγο πριν από τα έλατα.
thumb|right|250px|Αναστυλωμένος ογκόλιθος που βρέθηκε το 1991
Οι **θολωτοί τάφοι των λιβαδιών της Λίνεμπουργκ** βρίσκονται στην περιοχή προστατευμένης φύσης του λιβαδιών της Λίνεμπουργκ (γερμ. *Lüneburger Heide*), το οποίο βρίσκεται στην Κάτω Σαξονία στη Γερμανία. Ιστορικά τοποθετούνται στην εποχή του χαλκού. Εκτός από τους θολωτούς τάφους βρίσκονται στην ίδια περιοχή ίχνη αρχαίων μονοπατιών, τα οποία τεκμηριώνουν ότι η περιοχή αυτή ήταν κόμβος εμπορικού οδικού δικτύου από τα χρόνια της προϊστορικής εποχής. 
## Ιστορική αναδρομή
Οι θολωτοί τάφοι τοποθετούνται στην εποχή του χαλκού, συγκεκριμένα στα 2500 - 1400 π.Χ. Χαρακτηριστικό των θολωτών τάφων της περιοχής αυτής είναι το γεγονός ότι δεν περιέχουν ταφικά εναποθέματα, ενώ συνήθως βρίσκονται τοποθετημένοι σε κόμβους οδικών δικτύων που στην αρχαιότητα χρησίμευαν για τη μεταφορά εμπορικών αγαθών. Στο σημείο αυτό περνούσε δρόμος, τον οποίο χρησιμοποιούσαν οι έμποροι από τους προϊστορικούς χρόνους και μέχρι τον 190 αιώνα. 

Άλλοτε η περιοχή ήταν καλυμμένη από πυκνό δάσος, το οποίο αποψιλώθηκε τον μεσαίωνα, και έκτοτε έμεινε λιβάδι για τη βοσκή της ντόπιας κατσίκας, έτσι ώστε να διαμορφωθεί η χαρακτηριστική σημερινή του μορφή. Το έτος 1935 η περιοχή ανακηρύχτηκε εθνικό πάρκο προστασίας της φύσης.

Στην όλη περιοχή βρίσκονται συνολικά δέκα οκτώ θολωτοί τάφοι, ενώ έχει αναστηλωθεί ογκόλιθος που ανακαλύφτηκε το 1991.
## Παραπομπές


Λινεμπουργκ
Κατηγορία:Κάτω Σαξονία
Σταυρωτές κεφαλές αλόγων

thumb|250px|Σταυρωτές κεφαλές αλόγων σε σκεπή σπιτιού στο Ανόβερο
Οι **σταυρωτές κεφαλές αλόγων** είναι διακοσμητικό αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό στοιχείο της βόρειας Γερμανίας, και συναντάται στις στέγες στην Κάτω Σαξονία και σε άλλες βορινές γερμανικές επαρχίες. 
## Προέλευση και ερμηνεία
Αρχικά, στο σημείο αυτό η στέγη είχε ένα άνοιγμα, το οποίο οδηγούσε στο εσωτερικό. Το άνοιγμα αυτό εξυπηρετούσε τον εξαερισμό του σπιτιού, και την ελεύθερη είσοδο αρπακτικών πουλιών, π.χ της κουκουβάγιας, η οποία κυνηγούσε τα ποντίκια και βοηθούσε με αυτό το τρόπο την υγεία των κατοίκων του σπιτιού. Το άνοιγμα αυτό λειτουργούσε μειονεκτικά για την σταθερότητα του υλικού της στέγης, η οποία ήταν καλυμμένη με άχυρα αντί για κεραμίδα. Για να μην φθείρονται τα άχυρα από την βροχή και τον αέρα, οι κτίστες έβαζαν ξύλινες τάβλες, τις οποίες κάποια στιγμή τις άφησαν να προεξέχουν και τις διαμόρφωσαν καλλιτεχνικά.
## Διαμόρφωση
Στην πιο απλή τους μορφή παρουσιάζουν δύο κεφαλές αλόγων, οι οποίες είναι στραμμένες είτε αντικριστά, είτε αντίθετα. Ανάλογα με τις διαθέσεις οι κεφαλές έχουν απλή ή πλούσια χαίτη, συνοδεύονται από πουλιά, φοράν χαλινάρι, είναι στολισμένα με φύλλα βελανιδιάς ή φέρουν άλλα διακοσμητικά στοιχεία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στη Γερμανία
Αδέρες

Οι **Αδέρες** είναι χαμηλή οροσειρά που καταλαμβάνει το νοτιοανατολικότερο τμήμα της χερσονήσου της Αργολίδας. Η οροσειρά εκτείνεται κατά μήκος της Τροιζηνίας με κατεύθυνση από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά όπου καταλήγει στο ακρωτήριο Σκύλλαιο. Περιβάλλεται από το όρος Δίδυμο στα βορειοδυτικά, την πεδιάδα της Τροιζήνας στα βόρεια και τα χαμηλότερα υψώματα της Ερμιονίδας στα νότια και δυτικά. Το μέγιστο υψόμετρό της είναι 721 μέτρα.

Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Φορβάντιο όρος.

## Αξιόλογες τοποθεσίες
Στις σημαντικότερες τοποθεσίες του βουνού ανήκουν οι αρχαιολογικοί χώροι που βρίσκονται γύρω από την Τροιζήνα με κυριότερο το Τέμενος του Ιππόλυτου, έναν ιερό χώρο αφιερωμένο στον μυθικό ήρωα Ιππόλυτο.
Κοντά στο ιερό σώζονται επίσης ερείπια από την οχύρωση της αρχαίας Τροιζήνας.
 
Σε μικρή απόσταση από τις παραπάνω θέσεις εντοπίζεται ένας ογκώδης πελεκημένος βράχος που πιστεύεται πως είναι ο βράχος που οι αρχαίοι Τροιζήνιοι αποκαλούσαν πέτρα του Θησέα (αναφέρεται από τον Παυσανία).

Σημαντικό αξιοθέατο των Αδερών είναι το διαβολογέφυρο. Πρόκειται για έναν φυσικό σχηματισμό που θυμίζει μονότοξο γεφύρι. Βρίσκεται και αυτό κοντά στην Τροιζήνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουνά της Αργολίδας
Κατηγορία:Βουνά της Αττικής
Κατηγορία:Δήμος Τροιζηνίας
Φαινόμενο σήραγγας

Το **φαινόμενο σήραγγας** ή **κβαντοσηράγγωση** είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ένα κβαντικό σωματίδιο διασχίζει ένα φράγμα σωματιδίων, το οποίο φαίνεται πως είναι απίθανο να ξεπεραστεί. Το φαινόμενο παίζει ρόλο στην πυρηνική σύντηξη και σε εφαρμογές στη μικροηλεκτρονική. Προτάθηκε θεωρητικά στις αρχές του 20ού αιώνα και έγινε αποδεκτό ως φυσικό φαινόμενο στα μέσα του αιώνα αυτού.

## Αρχή λειτουργίας

[thumb|left|Γραφική παράσταση της [κυματοσυνάρτησης σωματιδίου γνωστής μηχανικής ενέργειας Ε (σε κόκκινο και μπλε χρώμα), πάνω στη γραφική παράσταση του δυναμικού V (σε μαύρο), ως προς την θέση]]

Σύμφωνα με την εξίσωση του Σρέντιγκερ ένα σωματίδιο έχει πιθανότητα να βρεθεί σε μια περιοχή που απαιτεί ενέργεια περισσότερη από αυτήν που έχει το σωματίδιο. Μια τέτοια περιοχή ονομάζεται *φράγμα δυναμικού*. Όταν το φράγμα δυναμικού έχει άπειρο βάθος, τότε η πιθανότητα μηδενίζεται, δηλαδή είναι αδύνατον το σωματίδιο να βρεθεί μέσα στο φράγμα. Όταν όμως το μήκος είναι πεπερασμένο τότε το σωματίδιο έχει πιθανότητα να βρεθεί μέσα στο φράγμα, και αν από την άλλη μεριά του φράγματος υπάρχει μια περιοχή που απαιτεί λιγότερη ενέργεια από αυτήν που έχει το σωματίδιο, μπορεί να βρεθεί και εκεί, να *διαπεράσει* δηλαδή το φράγμα. Η πιθανότητα όμως μειώνεται εκθετικά μέσα στο φράγμα. Με άλλα λόγια αν ένας μεγάλος αριθμός σωματιδίων βρεθεί στη μία περιοχή ένα μικρό ποσοστό θα καταφέρει να διαπεράσει το φράγμα.

## Παραδείγματα εφαρμογών

#### [[Μικροσκόπιο σάρωσης σήραγγας]] (scanning tunneling microscope - STM)
Μικροσκόπιο που χρησιμοποιεί το ρεύμα του φαινομένου σήραγγας μεταξύ μιας αιχμηρής ακίδας και μιας επιφάνειας για χαρτογράφηση. Οι σχετικές μικρογραφίες μπορούν να απεικονίσουν με ατομική ανάλυση τη δομή και την πυκνότητα καταστάσεων επιφανειών (ημι)αγώγιμων υλικών. Εφευρέθηκε το 1981 στα εργαστήρια της IBM στην Ελβετία από τους Μπίνιγκ (Binnig) και Ρόρερ (Rohrer), που τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ φυσικής του 1986 για αυτήν τους την εφεύρεση.

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*physics4u Τι είναι το Κβαντικό φαινόμενο σήραγγας
*physics4u Ποια είναι η αρχή του φαινομένου σήραγγας
*Φαινόμενο σήραγγας, εφαρμογές

Κατηγορία:Κβαντική μηχανική
σηραγγ
Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Ιωήλ

Ο **Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Ιωήλ Φραγκάκος** (*κατά κόσμον Παναγιώτης*) γεννήθηκε στη Νίκαια Πειραιώς στις 20 Ιανουαρίου 1949. Εκεί ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Έλαβε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1972. 

Ήταν πνευματικό τέκνο του Αρχιμανδρίτη Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, ενώ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας συνδέθηκε πνευματικά με τον τότε Μητροπολίτη Εδέσσης Άγιο Καλλίνικο, ο οποίος τον χειροτόνησε Διάκονο το 1975 και Πρεσβύτερο το 1979. 

Από τον Ιανουάριο του 1976 διορίστηκε Τακτικός Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας και διακόνησε στους τομείς της ιεραποστολής, της κατήχησης και της Πνευματικής Καθοδήγησης των πιστών σε ολόκληρη την Επισκοπική Επαρχία. Διετέλεσε επίσης Διευθυντής του Μαθητικού Οικοτροφείου και των Ιερατικών Σεμιναρίων της Ιεράς Μητροπόλεως. Έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά και ιδιαίτερα με την συγγραφή εκκλησιαστικών υμνογραφιών και αγιολογικών κειμένων τα οποία έχουν εγκριθεί και από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας εξελέγη στις 11 Οκτωβρίου 2002 από την ολομέλεια της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

## Πηγές
* Ιστοσ. Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, Μητροπολίτης
* Ομιλίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ: http://eisatopon.blogspot.gr/p/blog-page_28.html
* Διαδικτυακές Συνάξεις με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ (συνεχής ροή): https://www.youtube.com/playlist?list=PL2jB-xselGZY8LmrqnxuwIHLnY4x0OCpA
* ΔΕΗΣΙΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΪΟΝ - Ποίημα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ: https://paraklisi.blogspot.com/2021/01/blog-post_96.html

Ιωηλ
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ξηριάς

**Ξηριάς** είναι το όνομα ξεροπόταμου - χειμάρρου.

*Ξηριάς Μαγνησίας
*Ξηριάς Κορινθίας
*Ξηριάς Λαμίας
*Ξηριάς Γυθείου

## Δείτε επίσης
*Ξεριάς
1,2-αιθενοδιόλη

Η **1,2-αιθενοδιόλη** ή **1,2-διυδροξυαιθένιο** ή **1,2-διυδροξυαιθυλένιο** (σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή) είναι μια ασταθής, **αλκενοδιόλη**, δηλαδή άκυκλη  αλκοόλη με ένα διπλό δεσμό και δύο υδροξύλια. Συνήθως αντιπροσωπεύεται από τον τύπο CH2=C(OH)2. Με βάση το χημικό της τύπο, C2H4O2, είναι «τυπικός» υδατάνθρακας (δηλαδή έχει την αναλογία ατόμων υδρογόνου - οξυγόνου 2:1, που έχει και το νερό, αλλά χωρίς να είναι πραγματικό σάκχαρο) έχει τα ακόλουθα εννέα (9) ισομερή θέσης:
# Βινυλυδροϋπεροξείδιο ή **βινυλοδιοξειδάνιο**, υπεροξείδια με ημισυντακτικό τύπο **CH<sub>2</sub>=CHO<sub>2</sub>H.**
# 1,1-αιθενοδιόλη με ημισυντακτικό τύπο **CH<sub>2</sub>=C(OH)<sub>2</sub>**.
# Υδροξυαιθανάλη με ημισυντακτικό τύπο **HOCH<sub>2</sub>CHO**.
# Αιθανικό οξύ με ημισυντακτικό τύπο **CH<sub>3</sub>COOH**.
# Μεθανικός μεθυλεστέρας με ημισυντακτικό τύπο **HCOOCH<sub>3</sub>**.
# 1,2-διοξετάνιο ή **1,2-επιδιοξυαιθάνιο** με γραμμικό τύπο 50 px.
# 1,3-διοξετάνιο ή **1,1΄-εποξυμεθοξυμεθάνιο** με γραμμικό τύπο 50 px.
# Μεθυλοδιοξιράνιο ή **1,1-επιδιοξυαιθάνιο** με γραμμικό τύπο 50 px.
# Οξιρανόλη ή **1,2-εποξυαιθανόλη** με γραμμικό τύπο 50 px.

## Δομή





## Χημικές ιδιότητες και παράγωγα

### Ταυτομέρεια

Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την υδροξυαιθανάλη, με την οποία βρίσκεται σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της υδροξυαλδεΰδης:

[[Ταυτομέρεια αιθενοδιόλης-1,2-υδροξυαιθανάλης]]


### Αλογόνωση

Με επίδραση αλογόνου (X2) έχουμε προσθήκη στην αιθενοδιόλη-1,1, οπότε παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλοαιθανοδιόλη-1,2, που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά αιθανοδιάλη:


\mathrm{HOCH=COH + X_2 \xrightarrow{} HOCH(X)CH(X)OH) \xrightarrow{} OCHCHO + 2HX} 


## Αναφορές και σημειώσεις


## Πηγές

* Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, *Οργανική Χημεία*, Αθήνα 1972
* Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
* SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
* Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
* Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.

Κατηγορία:Ελάσσονα ταυτομερή
Κατηγορία:Αλκενοδιόλες
Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες
Κατηγορία:C2
Βράνιε

Το **Βράνιε** (Σέρβικα: Врање/Vranje) είναι πόλη και ομώνυμος δήμος της άλλοτε Γιουγκοσλαβίας και σήμερα Σερβίας. Βρίσκεται νότια κοντά στα σύνορα με το Κόσοβο, επί της αριστερής όχθης του ποταμού Μοράβα. Απέχει περίπου 80 χλμ. σιδηροδρομικώς, νότια, από την πόλη Νις. Αποτελεί κέντρο διοικητικής περιοχής στην οποία και υπάγονται 77 κοινότητες.

Στη πόλη αυτή υφίστανται πολλά εργοστάσια όπως: μεταλλουργίας, σαπωνοποιίας, υποδηματοποιίας και ειδικότερα υφαντουργίας. Το 1965 αριθμούσε περίπου 19.000 κατοίκους. Μετά τον βομβαρδισμό της άλλοτε Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ ο πληθυσμός της πόλης αναπτύχθηκε πολύ έντονα από εσωτερικούς μετανάστες με τελευταίους τους Σέρβους του Κοσόβου. Σήμερα κατ΄ εκτίμηση έχει ξεπεράσει τους 55.000 κατοίκους.

Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη λέξη "*βραν*", που στη σερβική γλώσσα σημαίνει μαύρο. Πρώτοι κάτοικοι θεωρούνται οι Παίονες. Περί τα τέλη του 2ο αιώνα π.Χ. πέρασε στη ρωμαϊκή κατοχή. Ιστορική μνεία της πόλης αυτής γίνεται στην Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, το 1915, πλησίον της πόλης αυτής συνάφθηκε η μάχη του Όβτσε  μεταξύ Σέρβων και Βουλγάρων.
thumb|left|160px|Η "Λευκή γέφυρα"
thumb|right|200px|Το Μουσείο της πόλης
Το όνομα της πόλης φέρει και ένα ιδιαίτερο είδος φολκλορικής μουσικής μελαγχολικού ύφους που αποδίδεται ιδιαίτερα με χάλκινα πνευστά όργανα αλλά και το τραγούδι Βρανιάνκα - Vranjanka - που σημαίνει γυναίκα από τη Βράνιε. Έμβλημα της πόλης είναι η ιστορική κτιστή μοναψίδωτη γέφυρα λεγόμενη «λευκή γέφυρα».

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 15ος, σελ.279.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα πόλης

Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Ανώτατος Επίτροπος Έργων (Ηνωμένο Βασίλειο)

μικρογραφία|Λόρδος Τζων Μάνερς, ο μετέπειτα 7ος Δούκας του Ράτλαντ, ο οποίος υπηρέτησε τρεις φορές ως Ανώτατος Επίτροπος Έργων τις δεκαετίες του 1850 και του 1860.
Ο **Ανώτατος Επίτροπος Έργων** ήταν μια θέση στην κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας. Ο Επίτροπος ανέλαβε κάποιες από τις αρμοδιότητες του Ανωτάτου Επιτρόπου Δασών το 1851 όταν τα υπουργικά αξιώματα υπό το Στέμμα διαιρέθηκαν σε δημόσια κι εμπορικά. Ο Επίτροπος είχε συχνά το δικαίωμα συμμετοχής στα υπουργικά συμβούλια. Η θέση πήρε το όνομα *Υπουργός Έργων και Κτηρίων και Ανώτατος Επίτροπος Έργων* το 1940, *Υπουργός Έργων και Σχεδιασμών* το 1942, *Υπουργός Έργων* το 1943 και τελικά *Υπουργός Δημοσίων Κτηρίων και Έργων* το 1962. Στις 15 Οκτωβρίου του 1970 το Υπουργείο ενσωματώθηκε στο Υπουργείο Περιβάλλοντος.     

  
## Ανώτατος Επίτροπος Έργων, 1851-1940

## Υπουργός Έργων και Κτηρίων και Ανώτατος Επίτροπος Έργων, 1940-1942

## Υπουργός Έργων και Σχεδιασμών, 1942-1943

## Υπουργός Έργων, 1943-1962

## Υπουργός Δημοσίων Κτηρίων και Έργων, 1962-1970

Κατηγορία:Πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου
Άγιος Βλάσιος Θεσπρωτίας

Ο **Άγιος Βλάσιος** (υψομ: 170 μ.) είναι χωριό του νομού Θεσπρωτίας, εντός των ορίων της άλλοτε επαρχίας Θυάμιδος. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με τα στοιχεία  της απογραφής του 2011, ανέρχεται στους 294 κατοίκους.

## Γενικά στοιχεία
Το προηγούμενο όνομα του Αγίου Βλασίου ήταν Σούβλιαση, που ήταν η Αρβανίτικη εκδοχή του ονόματος Άγιος Βλάσιος > Σh΄ν Βλάση>Σιού(β)λιαση. Η επαναλλαγή του ονόματος σε Άγιος Βλάσιος έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1928. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας, ενώ η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο.

## Ιστορικά στοιχεία
Κατά το 1874 στον Άγιο Βλάσιο κατοικούσαν 90 οικογένειες και παράλληλα λειτουργούσε ελληνικό αλληλοδιδακτικό σχολείο το οποίο συντηρούσαν με εισφορές ο επίσκοπος Παραμυθιάς και η τοπική κοινότητα. Το 1913 αναφέρεται ότι ο οικισμός είχε 1012 κατοίκους (χαρακτηριστικά, η Ηγουμενίτσα -τότε Γράβα- είχε μόνο 292 κατοίκους και το Γραικοχώρι 1163 κατοίκους). Η Κοινότητα Σούβλιαση υπήρχε από το 1919 μέχρι το 1928 και με το όνομα Κοινότητα Αγίου Βλασίου από το 1928 μέχρι το 1997. Παρακάτω παρουσιάζονται αναλυτικά τα ιστορικά στοιχεία για την διοικητική διαίρεση:

Η Κοινότητα Σούβλιαση Ιωαννίνων ιδρύθηκε στις 19 Αυγούστου 1919. Μετονομάστηκε σε κοινότητα Αγίου Βλασίου Ιωαννίνων το 1928, ενώ το 1937 υπήχθη στο νομό Θεσπρωτίας ως Κοινότητα Αγίου Βλασίου Θεσπρωτίας. Η κοινότητα καταργήθηκε στις 4/12/1997 και ενώθηκε με τον τότε δήμο Ηγουμενίτσης του σχεδίου Καποδίστριας.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οκτώ κάτοικοι του χωριού εκτελέστηκαν από τα κατοχικά στρατεύματα και ένοπλους Τσάμηδες. Επιπλέον, μεταπολεμικά, 34 Τσάμηδες κάτοικοι του Αγίου Βλασίου καταδικάστηκαν ως συνεργάτες των δυνάμεων Κατοχής.

Στον Άγιο Βλάσιο γεννήθηκαν ο ιερομόναχος και νεομάρτυρας Αναστάσιος ο Γουναράς (η μνήμη του οποίου γιορτάζεται στις 8 Ιουλίου) και ο λαογράφος Κώστας Μιχαηλίδης (1898 - 1963), ενώ από το χωριό κατάγεται ο πολιτικός Μάριος Κάτσης (1985).

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Αγιος Βλασιος
Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Αργυρότοπος Θεσπρωτίας

Ο **Αργυρότοπος** (πρώην *Αρβενίτσα*) είναι χωριό του δήμου Ηγουμενίτσας στον νομό Θεσπρωτίας της Ηπείρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 144 κατοίκους.

## Γενικά στοιχεία
Ο Αργυρότοπος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 60 μέτρων. Βρίσκεται περίπου 20 χλμ νότια της Ηγουμενίτσας, εντός των ορίων της πρώην επαρχίας Θυάμιδος. Η κτηνοτροφία αποτελεί την κύρια ασχολία των κατοίκων του.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

## Ιστορία

Σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1895, επρόκειτο για ελεύθερο χωριό (όχι τσιφλίκι) και είχε 379 κατοίκους, κατανεμημένους σε 86 φορολογικούς χανέδες. Παραδοσιακά αποτελούσε αλβανόφωνο χωριό, με τους χριστιανούς κατοίκους του να αναφέρονται ως Αρβανίτες. Παράλληλα, μέχρι και τον Μεσοπόλεμο, στον Αργυρότοπο ζούσαν  και μουσουλμάνοι Τσάμηδες, ενώ στον οικισμό είχε συσταθεί εκείνη την περίοδο και μια από τις τρεις επιτροπές διαχείρισης των βακουφικών περιουσιών, με επικεφαλής τον μουφτή της Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός των Τσάμηδων του χωριού, μειωνόταν σταδιακά από το 1913 (έτος ενσωμάτωσης της Θεσπρωτίας στην Ελλάδα) και εντεύθεν και απουσίαζε παντελώς από τα επίσημα στατιστικά της απογραφής του 1940. Ενδιάμεσα, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, εγκαταστάθηκαν προσωρινά στον Αργυρότοπο 30 Έλληνες πρόσφυγες.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Αργυρότοπος λεηλατήθηκε από Γερμανούς στρατιώτες και ένοπλους συνεργάτες προερχόμενους από τη μειονότητα των Τσάμηδων, ενώ δύο ή έξι κάτοικοί του έχασαν τη ζωή τους. Μεταπολεμικά, εγκαταστάθηκαν στο χωριό και λίγες οικογένειες Σαρακατσάνων.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές



Αργυρότοπος
Καστρί Θεσπρωτίας

Το **Καστρί** είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Ανήκε στην πρώην Επαρχία Θυάμιδος, του Νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 185 μέτρων και σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», ανήκει στην **Δημοτική Κοινότητα Καστρίου**, της Δημοτικής Ενότητας Ηγουμενίτσας και υπάγεται διοικητικά, στο Δήμο Ηγουμενίτσας. Κατά την Απογραφή του 2021, είχε 664 μόνιμους κατοίκους. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Ενοριακός Ναός είναι ο Άγιος Γεώργιος.

## Ιστορικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, στις 24 Δεκεμβρίου του 1912, διεξήχθη στην περιοχή μάχη, ανάμεσα σε ελληνικά ανταρτικά σώματα και τον οθωμανικό στρατό, που οδήγησε στην απελευθέρωση του Καστρίου και άλλων γειτονικών οικισμών.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, 18 κάτοικοι του οικισμού έχασαν τη ζωή τους. Από αυτούς, οι 17 εκτελέστηκαν από ομάδες ένοπλων Αλβανών, συνεργατών των δυνάμεων Κατοχής, ενώ ένας σκοτώθηκε από Γερμανούς στρατιώτες.

Μεταπολεμικά το Καστρί απέκτησε τηλεφωνική σύνδεση, καθώς και ηλεκτρισμό, μετά από ενέργειες του τοπικού ευεργέτη Ηλία Σάρρα.

## Επιφανείς Καστριώτες
Από το Καστρί κατάγονταν ο πρώτος αιρετός Δήμαρχος της Ηγουμενίτσας, **Ιωάννης Σάρρας**, ο επιχειρηματίας και τοπικός ευεργέτης **Ηλίας Σάρρας** (γιος του προηγούμενου) και ο συγγραφέας και λογοτέχνης **Γιάννης Γ. Σάρρας**.

## Βασίλης Μονάχος (Ήρωας ΕΛ.ΔΥ.Κ.)
Την Κυριακή 5 Μαΐου 2019, έγιναν στη γενέτειρά του, στο Καστρί Θεσπρωτίας, τα αποκαλυπτήρια της προτομής, του αγνοούμενου κατά την Κυπριακή τραγωδία του 1974, στρατιώτη της ΕΛΔΥΚ, Βασιλείου Μονάχου του Μιχαήλ.

Ο **Βασίλης Μονάχος**, 21 ετών το 1974, διέκοψε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο, για να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του χρέους του, προς την πατρίδα και από τις 16-08-1974, αγνοείται.

## Παραδοσιακός Αρβανίτικος γάμος
Κάθε χρόνο στο Καστρί την Καθαρά Δευτέρα, αναβιώνει ένα παλιό δρώμενο, ο **Παραδοσιακός Αρβανίτικος γάμος**. Παρευρίσκεται πλήθος κόσμου και πολλοί επίσημοι, βουλευτές, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, κοινοτάρχες κ.ά.

## Θύαμις Καστρίου
Το Καστρί διαθέτει γήπεδο ποδοσφαίρου και έχει ποδοσφαιρική ομάδα. Ο **Α.Σ. Θύαμις Καστρίου** ιδρύθηκε το 1968 και έχει έδρα το **Γήπεδο Καστρίου**.

## Διοικητικές μεταβολές οικισμού

## Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας

## Διατελέσαντες Κοινοτάρχες

## Πληθυσμιακή εξέλιξη

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Xoros Kastri 1996 - Ηπειρώτικος Χορός στο Ίδρυμα Η. Σάρρα στο Καστρί Ηγουμενίτσας το 1996 (βίντεο στο youtube)
* Αναβίωση παραδοσιακού γάμου στο Καστρί Θεσπρωτίας (βίντεο στο youtube)
* ΑΣ Θυαμις Καστριου 1968 (σελίδα στο facebook)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Κρυόβρυση Θεσπρωτίας

Η **Κρυόβρυση** είναι ένα πολύ μικρό, ορεινό χωριό στο νομό Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Θυάμιδος. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί έδρα τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας της Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός της το  2001 αριθμούσε μόλις 30 κατοίκους.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο.

## Ιστορία
Από λατινική επιγραφή, εντοιχισμένη στην εκκλησία, υποθέτει κανείς την ύπαρξη ρωμαϊκού οικισμού στη θέση του σημερινού χωριού ή σε κάποια γειτονική τοποθεσία. 

## Πηγές
* http://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/26043 Δ. Κ. Σαμσάρης, Η ρωμαϊκή αποικία της Φωτικής στη Θεσπρωτία της Ηπείρου, Γιάννινα 1994, σ. 96, 133

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Αίγινα Παφλαγονίας

Η πόλη **Αίγινα** ή **Αιγινήτις**, ιδρύθηκε από Αιγινήτες αποίκους στην παραλιακή Παφλαγονία. Σύντομη αναφορά κάνουν για αυτή ο Στέφανος ο Βυζάντιος και ο Μαρκιανός ο Ηρακλεώτης. Οι άποικοι έκτισαν την πολίχνη στο σημείο όπου χυνόταν ο ομώνυμος ποταμός. Ο Μαρκιανός την έθετε μεταξύ της Ιωνοπόλεως (ή του Αβώνου τείχους, σημ. Inebolu) και της Κινωλίδος. Από την πρώτη απείχε 160 στάδια και από την δεύτερη 60. Πιθανότατα η αρχαία ελληνική πόλη να βρίσκεται κάτω από την σημερινή Hacıveli στην παραλία του Ευξείνου Πόντου. 

## Πηγές
* Στέφανος Βυζάντιος *Εθνικά*.
* Μαρκιανού Ηρακλεώτου *[[Περίπλους της έξω θαλάσσης|Περίπλους]]* εκδ. Νέα θέσις.
* Παφλαγονία.

Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παφλαγονίας
Μαυρούδι Θεσπρωτίας

Το **Μαυρούδι,** επίσημα **Μαυρούδιον,** είναι ημιορεινό χωριό στην περιφερειακή ενότητα Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 160 μέτρα, το οποίο βρίσκεται βορειοανατολικά της Ηγουμενίτσας σε απόσταση 6 χλμ. από αυτήν. Αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 όταν ορίστηκε έδρα της τότε ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) μαζί με το Πηγάδι αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαυρουδίου, της δημοτικής ενότητας της Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός του το 2011 αριθμούσε 985 κατοίκους. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Κοπεγχάγη (αποσαφήνιση)

Με το όνομα Κοπεγχάγη εννοούνται:
*η Κοπεγχάγη, πρωτεύουσα της Δανίας.
*η κοπεγχάγη (γλυκό), γλυκό της ελληνικής κουζίνας.
*η Κοπεγχάγη FC, ποδοσφαιρικός σύλλογος την παραπάνω πόλης
Εντερλέζι (τραγούδι)

Το **Εντερλέζι** είναι δημοφιλές παραδοσιακό λαϊκό τραγούδι της μειονότητας των Ρομά στα Βαλκάνια.

Το τραγούδι πήρε το όνομά του από το Εντερλέζι, μια γιορτή για την άνοιξη, ξεχωριστής σημασίας για τους τσιγγάνους Ρομά στα Βαλκάνια (και σε άλλα μέρη του κόσμου). Αυτή η γιορτή γιορτάζει την επιστροφή της άνοιξης. Ederlezi είναι το όνομα τσιγγάνων για τη σερβική και βουλγαρική γιορτή του Αγίου Γεωργίου που γιορτάζεται στις 6 Μαΐου (αφού στις περισσότερες σλαβικές χώρες εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το παλαιό ημερολόγιο ή, με το νέο ημερολόγιο, στις 23 Απριλίου). Οι διάφορες βαλκανικές λέξεις (Herdeljez, Erdelezi) είναι παραλλαγές της τουρκικής Hıdırellez, γιορτή που σηματοδοτεί την αρχή της άνοιξης, η οποία εμφανίζεται περίπου 40 ημέρες μετά την εαρινή ισημερία.

Το πρώην Γιουγκοσλαβικό ροκ συγκρότημα Bijelo Dugme κυκλοφόρησε μια διασκευή του τραγουδιού στα σερβοκροατικά χρησιμοποιώντας την ίδια μελωδία, αλλά με πολύ διαφορετικούς στίχους και με τίτλο "Đurđevdan je a ja nisam s onom koju volim" που χρησιμοποιήθηκε το 1988 στο άλμπουμ τους *Τσιριμπιριμπέλα* (Ćiribiribela). Υπάρχει επίσης μια άλλη εκδοχή του τραγουδιού από τους Κρόκε. Το τραγούδι έγινε διάσημο όταν χρησιμοποιήθηκε στην ταινία Ο καιρός των Τσιγγάνων, του Εμίρ Κουστουρίτσα, με την εκδοχή του Γκόραν Μπρέγκοβιτς (με τον τίτλο *Ederlezi (Scena Đurđevdana Na Rijeci)*). Το τραγούδι ακούγεται επίσης στην ταινία *Μποράτ*, ταινία που αναφερόταν στο Καζακστάν αν και δεν έχει καμία σχέση με την αυθεντική μουσική του Καζακστάν και είχε τον ίδιο ακριβώς τίτλο. Το κείμενο μέσα στις παρενθέσεις, σημαίνει στη σερβική γλώσσα "Η σκηνή του "Τζούρτζεβνταν" στις όχθες του ποταμού" και αναφέρεται στη σκηνή του εορτασμού "Τζούρτζεβνταν" στο ποτάμι. Στην ταινία *[[Μποράτ]]* δεν υπάρχει αντίστοιχη σκηνή αλλά ο τίτλος του τραγουδιού (και η περιγραφή) δόθηκε από το άλμπουμ της ταινίας του Κουστουρίτσα. Και στα δύο άλμπουμ το τραγούδι αποδόθηκε στον Γκόραν Μπρέγκοβιτς αν και δεν είναι ούτε ο συνθέτης ούτε ο τραγουδιστής αλλά ο ενορχηστρωτής του τραγουδιού. Ο Μπρέγκοβιτς δισκογράφησε και μία εκδοχή στα πολωνικά, με τίτλο "Nie ma, nie ma ciebie», με την Πολωνή τραγουδίστρια Κάγια.

Το τραγούδι κυκλοφόρησε και με ελληνικούς στίχους, με τίτλο "Του Αϊ Γιώργη", από τον Μπρέγκοβιτς και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη το 1991. Τους ελληνικούς στίχους έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου.

Το βουλγαρικό γκρουπ "Κούκου Μπαντ", με τραγουδιστή τον Σλάβι Τριφόνοφ κυκλοφόρησε το τραγούδι σε διάφορα άλμπουμ με όλες τις βουλγαρικές παραλλαγές ("Гергьовден", *Γκιεργόβντεν*, η ημέρα του Αγίου Γεωργίου), σε Σερβοβουλγαρικούς στίχους ("Свети Георги», Σβέτι Γκεόργκι, Αγ. Γεώργιος) και Ρομά-Σερβο-Βουλγαρικούς στίχους ("Erdelezi", Ερντελέζι).

## Στίχοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τραγούδια
Κατηγορία:Ρομά κοινωνία
Κοπεγχάγη (γλυκό)

**Κοπεγχάγη** ονομάζεται ένα σιροπιαστό γλυκό με αμύγδαλα της ελληνικής κουζίνας. Η ονομασία δόθηκε προς τιμήν του βασιλιά της Ελλάδας Γεωργίου Α´.

## Συνταγή
Το γλυκό αποτελείται από 2 στρώματα φύλλων, τα οποία είναι αλειμμένα με βούτυρο, και ενδιάμεσα έχει γέμιση κρέμας. Για την κρέμα χρησιμοποιούνται κρόκοι αυγών, ζάχαρη, τριμμένα αμύγδαλα και μαρέγκα, ενώ αρωματίζεται με κονιάκ και κανέλα. Χαράσσονται τα κομμάτια και το γλυκό ψήνεται στο φούρνο.

Στη συνέχεια, μόλις το γλυκό κρυώσει ελαφρά, περιχύνεται με ζεστό σιρόπι από ζάχαρη και μέλι.

Σερβίρεται κομμένη σε κομμάτια, συνήθως σε σχήμα τριγώνου ή ρόμβου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Συνταγή για κοπεγχάγη

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικά επιδόρπια
Κατηγορία:Γλυκά
Θολωτός τάφος του Πάνσντορφ

Ο **θολωτός τάφος του Πάνσντορφ** είναι θολωτός τάφος της νεότερης νεολιθικής εποχής στο Πάνσντορφ της Γερμανίας. Έχει σχήμα ωοειδές μήκους σχεδόν 15 μέτρων, πλάτους σχεδόν 6 μέτρων, ενώ το ύψος του κυμαίνεται από 2 ως 3,5 μέτρα. Τελεί υπό αρχαιολογική προστασία. 

## Πηγές
* Hinweistafel des Landesamtes für Denkmalpflege am Grabhügel
* Harald Gerhardt - *Die archäologischen Denkmäler in der Großgemeinde Ratekau* - in: Jahrbuch für Heimatkunde (Heimatverband Eutin), Eutin 1994 (Seite 28-35)
* https://web.archive.org/web/20100826095239/http://www.kreis-oh.de/index.phtml?NavID=252.9&La=1 (Erwähnung als "Grabhügel bei Pansdorf" + Bild)

Πανσντορφ
Κατηγορία:Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Προτομή του Ομήρου (Βρετανικό Μουσείο)

Στην συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθεται προτομή του Ομήρου που βρέθηκε το 1780 σε ερείπια στον αρχαιολογικό χώρο της Μπαΐα (Baiae, σημ. Baia) της Ιταλίας.
## Περιγραφή
Πρόκειται για έξοχη απομίμηση της προτομής του Ομήρου. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι οι Ρωμαίοι τον τοποθετούσαν στην βιβλιοθήκη τους για στολίδι. Μια ταινία, χαρακτηριστικό γνώρισμα των ποιητών στολίζει την κόμη. Ο ποιητής παρουσιάζεται σε προχωρημένη ηλικία, και όντας τυφλός. Πιστεύεται ότι δεν είναι πιστό πορτραίτο, αλλά πρόκειται για ιδεώδες που αντιπροσωπεύει κατάλληλα την ευφυή καλλιτεχνική έμπνευση.
## Δείτε επίσης
* Προτομή του Ομήρου (Μουσείο του Λούβρου)

## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παρουσίαση της προτομής από το Βρετανικό Μουσείο 
* Παρουσίαση στο Βρετανικό Μουσείο

Κατηγορία:Προτομές
Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Καταχωρητής domain

**Καταχωρητής domain** name (ονομάτων χώρου) είναι το φυσικό ή νομικό πρόσωπο προς το οποίο είναι δυνατό να γίνονται αιτήσεις εκχώρησης από ενδιαφερόμενους να τους εκχωρηθεί Όνομα χώρου στο Διαδίκτυο με συγκεκριμένη κατάληξη. Παράδειγμα ονόματος χώρου www.paradeigma.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ελλάδα - Καταχωρητές domain

Κατηγορία:Domain name system
Αναθηματικό Ανάγλυφο Διονύσου (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 1500)

Το **Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 1500** είναι αναθηματικό ανάγλυφο. Είναι απλό , χωρίς αρχιτεκτονική διαμόρφωση -πλαίσιο. Είναι αφιερωμένο στον Διόνυσο και παρουσιάζει μια ομάδα ηθοποιών (ίσως μετά από μια παράσταση των "Βακχών" του Ευριπίδη κατά την Σέμνη Καρούζου). Ο θεός,  σε κλίνη - ανάκλιντρο συμποσίου - ξαπλωμένος, με κέρας -ρυτό στο ένα χέρι και φιάλη (ρηχό αγγείο) στο άλλο, υποδέχεται  τρεις ηθοποιούς. Μια μορφή -πιθανώς Μούσα  - κάθεται ήρεμη στην άκρη της κλίνης. Από τους ηθοποιούς ο  πρώτος Χωρίς το πάλαι ποτέ προσηλωμένο - ίσως εκ των υστέρων)  κρατάει ένα τύμπανο με το αριστερό χέρι, ο δεύτερος σε "συνομιλία" με τον πρώτο κρατάει με το δεξί μάσκα θεάτρου και με το άλλο τύμπανο, ο δε τρίτος εικονίζεται σε σεβίζουσα στάση με το δεξί, ενώ κρατάει μάσκα θεάτρου με το άλλο.  Και οι τρεις είναι ντυμένοι με χειριδωτούς (με μανίκια)  ποδήρεις  (μακρούς) χιτώνες, χαρακτηριστικό ένδυμα του αρχαίου ελληνικού  θεάτρου. Σώζονται  δυσδιάκριτα ίχνη επιγραφής λόγω προφανώς δεύτερης χρήσης του υλικού. Βρέθηκε στον Πειραιά και εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.
## Πηγές

* 
* Καρούζου Σέμνη, 1967, Εθνικόν Αρχαιολογικόν Μουσείον, Συλλογή Γλυπτών, ΥΠΠΕ -Γενική Δνση Αρχαιοτήτων και Αναστηλώσεως, Αθήνα, σ. 55
*

Κατηγορία:Ανάγλυφα
Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Χαλντόρ Λάξνες

Ο **Χαλντόρ Γκούντγιονσον** (ισλ.: *Halldór Guðjónsson*, 23 Απριλίου 1902 - 8 Φεβρουαρίου 1998), γνωστός ως **Χαλντόρ Λάξνες** (Halldór Kiljan Laxness) ήταν Ισλανδός συγγραφέας, ποιητής και διατριβογράφος. Είναι περισσότερο γνωστός για τα έργα του «Ατομικός Σταθμός» και «Σάλκα Βάλκα, το κορίτσι της Ισλανδίας». Κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1955 και είναι ο πλέον μεταφρασμένος Ισλανδός συγγραφέας σε παγκόσμιο επίπεδο.

## Βιογραφία
Ο Χαλντόρ Λάξνες γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1902 στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας. Το 1905 μετακόμισε στο Λάξνες, μια μικρή πόλη έξω από το Ρέικιαβικ. Έγραψε το πρώτο του βιβλίο στην ηλικία των 17. Ταξίδευε συχνά, ενώ επισκέφτηκε τη Σταλινική Ρωσία, τις ΗΠΑ και την Ινδία. Το 1922 πήγε να ζήσει σε ένα μοναστήρι στο Κλερβώ του Λουξεμβούργου. Εκεί βαπτίστηκε καθολικός και άλλαξε το όνομά του σε Χαλντόρ Λάξνες, για να τιμήσει την πόλη στην οποία μεγάλωσε, ενώ υιοθέτησε και το όνομα Κίλιαν προς τιμήν του Ιρλανδού μάρτυρα Αγίου Κίλιαν. Εκεί μελέτησε Γαλλικά, Λατινικά, θεολογία και φιλοσοφία. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στις ΗΠΑ, ο Λάξνες άρχισε να υποστηρίζει τον σοσιαλισμό. Το 1948, έγραψε το πιο γνωστό του έργο, το βιβλίο «Ατομικός Σταθμός», που αναφερόταν στη μεταπολεμική κοινωνία του Ρέικιαβικ. Ο Λάξνες έγραψε ποιήματα, άρθρα, θεατρικά έργα, ταξιδιωτικά κείμενα, διηγήματα και 15 μυθιστορήματα. Το 1955, κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ενώ το έργο του εξυμνήθηκε από ξένους συγγραφείς. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου 1998 στο σπίτι του στην έπαυλη Κλιουβραστάιν το οποίο, μετά το θάνατό του, μετατράπηκε σε μουσείο από την Ισλανδική κυβέρνηση.

### Ελληνικές μεταφράσεις μυθιστορημάτων του
* *Salka Valka* (Σάλκα Βάλκα, το κορίτσι της Ισλανδίας) (1931-1932) : Μίνα Ζωγράφου ("Σ.Δαρεμάς")
* *Ljos Heimsins* (Το φως του κόσμου), (1937-1940) :μτφ. Άρης Δικταίος, εκδ. "Δωδώνη", 1978 και εκδ. "Παρθενών", (χ.χ)
* *Islandsklukkan* (Η καμπάνα της Ισλανδίας), (1943-1946) : Στράτου ("Πύλη") : Φ.Κυριαζόπουλος ("Μόρφωση")
* *Brekkukotsannál* (Και τα ψάρια τραγουδούν), (1957): μτφ. Μιχάλης Μακρόπουλος, εκδ. "Καστανιώτης", 2013

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Ισλανδοί συγγραφείς
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Αντρέας Κρίγκερ

Ο **Αντρέας Κρίγκερ** (*Andreas Krieger*) γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1966 ως **Χάιντι Κρίγκερ** και ήταν αθλήτρια της σφαιροβολίας της Ανατολικής Γερμανίας. Για πολλά χρόνια λάμβανε εν αγνοία του πολύ μεγάλες ποσότητες αναβολικών, όπως και άλλοι αθλητές εκείνη την εποχή, προκειμένου να πετύχει υψηλές επιδόσεις. Τα αναβολικά αυτά επιβάρυναν τον οργανισμό του με τεστοστερόνη με αποτέλεσμα, ήδη από την ηλικία των δεκαοκτώ, να αρχίσει να αναπτύσσει ανδρικά χαρακτηριστικά ενώ παράλληλα υπέστη πολύ σημαντικές βλάβες στην υγεία του.

Το 1981 το όνομα της Χάιντι Κρίγκερ μπήκε στον κατάλογο των αθλητών που έπερναν αναβολικά, με το νούμερο 54. Το 1982 πήρε 885 χιλιοστόγραμμα της απαγορευμένης ουσίας Οράλ Τουριναμπόλ, που της την έδινε, χωρίς να την ενημερώνει τι είναι και τι συνέπειες θα μπορούσε να έχει για την υγεία της, ο προπονητής της. Μέσα σε 29 εβδομάδες το 1984 έλαβε 2.590 χιλιοστόγραμμα από την ίδια ουσία, δηλαδή τη διπλάσια από αυτή που παράγει το ανδρικό σώμα το ίδιο διάστημα. Στο βιβλίο των Βέρνερ Φράνκε και Μπριγκίττε Μπέρεντονκ με τίτλο *Doping: From Research to Deceit*, αναφέρεται ότι μόνο το 1986 η Χάιντι Κρίγκερ πήρε 2.600 μιλιγκράμ από στεροϊδή – περίπου 1.000 μιλιγκράμ περισσότερα από όσα πήρε ο Μπεν Τζόνσον, που βρέθηκε ντοπαρισμένος στους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Σεούλ το 1988.
Αποτέλεσμα της χρήσης αυτών των ποσοτήτων της Οράλ Τουριναμπόλ ήταν οι πολύ υψηλές επιδόσεις της Χάιντι Κρίγκερ, που στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Ανοιχτού Στίβου στη Στουτγκάρδη το 1986 κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο ρίχνοντας τη σφαίρα στα 21,10 μέτρα. Από την επόμενη χρονιά όμως άρχισαν να φαίνονται τα προβλήματα στους μυς και στα κόκκαλα της αθλήτριας από τα αναβολικά και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Ινδιανάπολη των Η.Π.Α περιορίστηκε στην τέταρτη θέση. Το 1991 αναγκάστηκε να σταματήσει την καριέρα της καθώς υπέφερε από ισχυρούς πόνους και ένας ορθοπεδικός της είπε ότι αν συνέχιζε η σπονδυλική της στήλη θα πάθαινε ανεπανόρθωτη ζημιά. Ακόμα και σήμερα υποφέρει από ισχυρούς πόνους στους μηρούς, τους γοφούς και την μέση.

Το 1997 έκανε εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου και αργότερα παντρεύτηκε την πρώην Ανατολικογερμανή κολυμβήτρια Ούτε Κράουσε, που ήταν επίσης θύμα του μαζικού ντόπινγκ αθλητών στην Αν. Γερμανία.
Το 2000 ο Αντρέας Κρίγκερ κατέθεσε ως μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη του Μάνφρεντ Έβαλντ, που ήταν πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της Ανατολικής Γερμανίας και του Μάνφρεντ Χόεπνερ, που ήταν ιατρικός διευθυντής στο Βερολίνο, ο οποίοι τελικά καταδικάστηκαν για την εν γνώσει τους συνέργεια στην πρόκληση βλαβών σε αθλητές, μεταξύ των οποίων ήταν και ανηλίκοι.
 
Στη Γερμανία κάθε χρόνο απονέμεται το *Μετάλλιο Χάιντι Κρίγκερ* (Heidi-Krieger-Medaille), στους Γερμανούς που αγωνίζονται κατά του ντόπινγκ.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Η Χάιντι που έγινε Αντρέας*-BHMagazino, 6 Μαρτίου 2011

Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου
Κατηγορία:Τρανς άτομα
Κατηγορία:Σφαιροβόλοι
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γερμανία
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Δημήτρης Πιατάς

Ο ** Δημήτρης Πιατάς** (Αθήνα, 10 Μαρτίου 1951) είναι Έλληνας ηθοποιός.

## Φιλμογραφία

### Κινηματογράφος

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* **[https://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%82 Εργογραφία]**
* Dimitris Piatas στο IMDb
* Αρχείο ΕΡΤ
* Δημήτρης Πιατάς:«Μήπως ο Μεσαίωνας ήταν καλύτερος για τους γελωτοποιούς;» Συνέντευξη στο Docville

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου