open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αντίκολι Κορράντο

Το **Αντίκολι Κορράντο** () είναι πόλη και δήμος στην μητροπολιτική πόλη της Ρώμης, στην ιταλική περιφέρεια Λάτιο, σε απόσταση περίπου 40 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Ρώμης.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 504 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καλύπτοντας μια έκταση 16,22  τ .χλμ, με τον πληθυσμό να ανέρχεται για το 2025 σε 820 κατοίκους.

## Ιστορία

Ένας ιστορικός χώρος, ερείπια του κάστρου του Κόνραντ της Αντιόχειας, που ονομάζεται επίσης Αντίκολι ή φέουδο Αντίκολια, ήταν καταφύγιο για τον Κόνραντ κατά τα έτη 1282-86, κατά την έναρξη του Πολέμου του Εσπερινού. Αυτά τα ερείπια αποτελούν μέρος των κτήσεων του κάστρου της οικογένειας Μαλασπίνα, που χτίστηκε τον 10ο αιώνα και δανείστηκε από τον Κόνραντ μέχρι τον θάνατό του.

Το Αντίκολι έγινε γνωστό τον 19ο αιώνα επειδή οι νεαροί κάτοικοί του συνήθιζαν να ποζάρουν ως μοντέλα για την κοινότητα καλλιτεχνών που ζούσαν κοντά στην Πιάτσα ντι Σπάνια στη Ρώμη. Μερικοί καλλιτέχνες τελικά πήγαν να δουν τον τόπο γέννησης των μοντέλων τους και βρήκαν το Αντίκολι ένα πολύ γραφικό μέρος σε σημείο που έζησαν εκεί για κάποιο χρονικό διάστημα. Η πόλη προσέλκυσε καλλιτέχνες μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.  

Η ταινία «Το Μυστικό της Σάντα Βιττόρια» (1969) του Στάνλεϊ Κρέιμερ γυρίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου εδώ.

## Κύρια αξιοθέατα
* Η Εκκλησία του Αγίου Πέτρου (11ος αιώνας)
* Το Παλάτσο Μπαρονάλε (17ος αιώνας)
* Η Πιάτσα ντελε Βίλλε, με ένα σιντριβάνι από τον Αρτούρο Μαρτίνι
* Το  Δημοτικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, που φιλοξενεί έργα καλλιτεχνών που συνδέονται με την πόλη, όπως οι Όσκαρ Κοκόσκα, Φελίτσε Καρένα, Πάολο Σαλβάτι, Εντίτα Μπρόλιο και Εμανουέλε Καβάλι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Ρώμης
Βαλλεπιέτρα

Η **Βαλλεπιέτρα** () είναι κοινότητα (δήμος) στη Μητροπολιτική πόλη της Ρώμης στην ιταλική περιφέρεια Λάτιο, περίπου 60 χιλιόμετρα ανατολικά της Ρώμης.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 825 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καλύπτοντας μια έκταση 51,5  τ .χλμ, με τον πληθυσμό να ανέρχεται για το 2025 σε 228  κατοίκους.

## Κύρια αξιοθέατα

Από τα κύρια αξιοθέατα της κοινότητας είναι το Ιερό της Σαντισίμα Τρινιτά (Santissima Trinità), πιθανώς ένας βραχώδης οικισμός από τη νεολιθική εποχή, και αργότερα ένας τόπος λαϊκής λατρείας που συνδέεται με τα μοναστήρια των Βενεδικτίνων στο Σουμπιάκο. Αποτελεί ακόμη και σήμερα το τέλος των προσκυνημάτων. Το αντικείμενο της λαϊκής λατρείας είναι μια τοιχογραφία που απεικονίζει την Αγία Τριάδα, που χρονολογείται πιθανώς από τον 12ο αιώνα και η οποία έχει έντονες βυζαντινές επιρροές.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Ρώμης
Γκαβινιάνο

Το **Γκαβινιάνο** () είναι κοινότητα (δήμος) στη μητροπολιτική πόλη της Ρώμης, στην ιταλική περιφέρεια Λάτιο, σε απόσταση περίπου 50 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ρώμης, σε έναν λόφο στα Όρη Λεπίνι.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 404 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καλύπτοντας μια έκταση 15,04 τ .χλμ, με τον πληθυσμό να ανέρχεται για το 2025 σε 1,860 κατοίκους.

## Ιστορία
Το όνομα της πόλης πιστεύεται ότι προέρχεται από τον Ρωμαίο ύπατο και στρατηγό Αύλο Γαβίνιο, φίλο του Πομπήιου και σύμμαχο του Ιούλιου Καίσαρα.

Ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται στην πόλη Κολεφέρο. Σε κοντινή απόσταση, εντός της κοινοτικής περιοχής, βρίσκεται ένας αρχαιολογικός χώρος μιας ρωμαϊκής βίλας από την εποχή της Δημοκρατίας, η "βίλα Ροσίλι", που πιστεύεται ότι ήταν εξοχική κατοικία της οικογένειας Ιούλι. Στο Ροσσίλι υπάρχει επίσης ένα ιστορικό αβαείο, που χτίστηκε από τους Βενεδικτίνους τον 12ο αιώνα.

Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ γεννήθηκε εκεί το 1160.
  
## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Ρώμης
Υμενογαστεροειδή

Τα ***Υμενογαστεροειδή*** είναι μια οικογένεια μυκήτων της τάξης των ''Αγαρικωδών'', με αγαρικόμορφα και γαστερόμορφα είδη όπως οι ψευδότρουφες.  Συμπεριλαμβάνουν  21 γένη και περίπου 1500 γνωστά είδη.  Παλαιότερα, πριν τις μοριακές γενετικές αναλύσεις, η οικογένεια περιοριζόταν στα γένη των ψευδότρουφων, εξού και το όνομα ***Υμενογαστεροειδή***, που παραπέμπει στις γαστεροειδείς μορφές. Από το γένος της *[[Ψιλοκύβη|Ψιλοκύβης]]* παραμένουν μόνο τα παραισθησιογόνα είδη, καθώς τα μη-παραισθησιογόνα πλέον έχουν μεταφερθεί εν πολλοίς στο γένος *Deconica* των *Στροφαριοειδών*.

Ένα από τα δύο γνωστά είδη του γένους *Wakefieldia* με δείγματα από την Ελλάδα έχει βρεθεί πρόσφατα ότι ανήκουν σε αυτή την οικογένεια, αλλά δεν μπορεί να γίνει η επίσημη μεταφορά εάν δεν επιλυθεί το φυλογενετικό προφίλ του τυπικού είδους του γένους. Το γένος *Ψαθύλωμα* (*Psathyloma)* το οποίο προστέθηκε στην οικογένεια το 2016, περιλαμβάνει δύο αγαρικόμορφα που βρέθηκαν στη Νέα Ζηλανδία.

## Γένη
Σύμφωνα με στοιχεία του Σεπτεμβρίου του 2025, η οικογένεια συμπεριλαμβάνει συνολικά 21 γένη: 

* ***Alnicola*** 
* ***Dendrogaster*** 
* ***Flammula*** 
* ***Galera*** 
* ***Galerina*** • 310 είδη, περίπου το 20%
* ***Galerula*** 
* ***Gymnopilus*** • 215 είδη, περίπου το 14%
* ***Hebeloma*** • 355 είδη, περίπου το 23%
* ***Hebelomina*** 
* ***Hymenogaster*** 
* ***Naematoloma*** 
* ***Naucoria*** 
* ***Phaeocollybia*** 
* ***Phaeogalera*** 
* ***Psathyloma*** 
* ***Pseudohelicomyces*** • 
* ***[[Ψιλοκύβη]]''' (Psilocybe''')*** • περίπου 300 είδη, περίπου το 19%
* ***Quercella*** 
* ***Rhizopogoniella*** 
* ***Velomycena*** 
* ***Weraroa*** 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αγαρικώδη
Run with the Pack

Το ***Run with the Pack*** είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του αγγλικού supergroup Bad Company. Κυκλοφόρησε στις 30 Ιανουαρίου 1976 από την Swan Song Records.  Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στη Γαλλία χρησιμοποιώντας το Κινητό Στούντιο των Rolling Stones τον Σεπτέμβριο του 1975 με τον μηχανικό ήχου Ρεν Νέβισον και η μίξη έγινε στο Λος Άντζελες από τον Έντι Κρέιμερ. Ήταν το μόνο αυθεντικό άλμπουμ των Bad Company που δεν σχεδίασε η Hipgnosis, αλλά ο Κος.

## Παρασκήνιο
Το άλμπουμ έφτασε μέχρι το Νο. 4 στο UK Albums Chart και στο Νο. 5 στο ''Billboard'' 200.  Το άλμπουμ έχει πουλήσει ένα εκατομμύριο αντίτυπα μόνο στις ΗΠΑ.

Η διασκευή του single των Coasters "Young Blood" έφτασε μέχρι το Νο. 20. Το άλμπουμ γέννησε επίσης τα κλασικά rock ραδιοφωνικά τραγούδια "Silver, Blue & Gold", "Live for the Music" και το κομμάτι που φέρει τον τίτλο του άλμπουμ. Το "Silver, Blue & Gold" δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως single, αλλά είναι μια από τις πιο δημοφιλείς συνθέσεις του συγκροτήματος.

Το *[[Cashbox (περιοδικό)|Cash Box]]* είπε για το "Do Right by Your Woman" ότι «είναι ένα ακουστικό κομμάτι, με κάποια δωδεκάχορδη δουλειά» και ότι «οι αρμονίες είναι εξαιρετικές, μερικές φορές θυμίζοντας CSNY, και ένα γέμισμα αρμονικών στις χαμηλές συχνότητες.» 

Η κριτικός του *Classic Rock History*, Τζέινι Ρόμπερτς, αξιολόγησε το κομμάτι "Run with the Pack" ως το καλύτερο τραγούδι των Bad Company, λέγοντας ότι η ενέργειά του «απλώς ορίζει τι ήταν οι Bad Company» και επαινώντας τις «υπέροχες εισαγωγές» και τους «παλμικούς στίχους που ανέβηκαν σε ρεφρέν τύπου υπεράνθρωπου».  Ο κριτικός του *Classic Rock,* Μάλκολμ Ντόουμ, το το τοποθέτησε στην έκτη θέση των καλύτερων τραγουδιών των Bad Company, επαινώντας την «κομψότητα και τη λεπτότητά» του. 

Το άλμπουμ έγινε remaster και κυκλοφόρησε ξανά το 1994. Η έκδοση βινυλίου του άλμπουμ είχε ένα γυαλιστερό, ασημί εξώφυλλο, αλλά οι εκδόσεις CD έχουν ένα απλό, ανοιχτό γκρι εξώφυλλο. Το αρχικό εξώφυλλο του άλμπουμ κυκλοφόρησε επίσης ως πτυσσόμενο ένθετο, με μια φωτογραφία του συγκροτήματος στο εσωτερικό, να κάθεται γύρω από έναν καναπέ κοντά σε μια τηλεόραση συντονισμένη με ένα καρτούν του Bugs Bunny. (Στις σημειώσεις του φυλλαδίου το οποίο συνόδευε την "Deluxe 2CD Edition" αποκαλύφθηκε ότι αρχικά η οθόνη της τηλεόρασης έδειχνε ένα στιγμιότυπο του *[[I Love Lucy]]*, αλλά δεν ήταν δυνατό να ληφθεί έγκριση για τη χρήση του στο εξώφυλλο, οπότε άλλαξε.)

## Λίστα κομματιών
 

## Προσωπικό

; **Bad Company**

* Πολ Ρότζερς – φωνητικά, κιθάρα, πιάνο
* Μικ Ραλφς – κιθάρα, πλήκτρα, δεύτερα φωνητικά
* Μποζ Μπάρελ – μπάσο, δεύτερα φωνητικά
* Σάιμον Κερκ – ντραμς, δεύτερα φωνητικά

## Charts

## Πιστοποιήσεις

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Bad Company - Κυκλοφορίες άλμπουμ ''Run with the Pack'' (1976) & συντελεστές στο Discogs
* Bad Company - ''Run with the Pack'' (1976, Deluxe Edition, 2017 Remaster) άλμπουμ για ακρόαση μέσω streaming στο Spotify

Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
Κατηγορία:Άλμπουμ των Bad Company
Λανούβιο

Το **Λανούβιο** () είναι κοινότητα (δήμος) στην μητροπολιτική πόλη της Ρώμης, στην ιταλική περιφέρεια Λάτιο, σε απόσταση περίπου 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ρώμης, στους λόφους Άλμπαν.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 324 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καλύπτοντας μια έκταση 43,80 τ .χλμ, με τον πληθυσμό να ανέρχεται για το 2025 σε 12,835 κατοίκους.

## Ιστορία
Στην αρχαιότητα, το Λανούβιο ήταν μια σημαντική πόλη στην ενδοχώρα της Αυτοκρατορικής Ρώμης. Οι αυτοκράτορες Αντωνίνος Πίος και Κόμμοδος γεννήθηκαν εδώ. Παρήκμασε μετά τη βασιλεία του Θεοδοσίου Α΄ (τέλη 4ου αιώνα μ.Χ.) και εγκαταλείφθηκε ως επί το πλείστον λόγω του κλεισίματος των πολυθεϊστικών ιερών της. Αναφέρεται ξανά τον 11ο αιώνα, όταν ήταν έδρα μοναστηριού των Βενεδικτίνων . Στις αρχές του 15ου αιώνα αποκτήθηκε από την οικογένεια Κολόνα , στην οποία ανήκε μέχρι το 1564.

Στις 17 Φεβρουαρίου 1944, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου , βομβαρδίστηκε από τη θάλασσα και τον αέρα από τους Συμμάχους και καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Ρώμης
Μάχη της Αρκαδιούπολης

Η μάχη της Αρκαδιούπολης μπορεί να αναφέρεται στα εξής:

* Μάχη της Αρκαδιούπολης (970)
* Μάχη της Αρκαδιούπολης (1194)
Μάχη της Θεσσαλονίκης (1004)

Η **Μάχη της Θεσσαλονίκης** το 1004 ήταν μία από τις πολλές επιθέσεις του Βούλγαρου τσάρου Σαμουήλ εναντίον της δεύτερης σημαντικότερης Ρωμαϊκής πόλης των Βαλκανίων, της Θεσσαλονίκης. Οκτώ χρόνια νωρίτερα, ο Σαμουήλ είχε νικήσει (995) τον κυβερνήτη της Θεσσαλονίκης, Γρηγόριο Ταρωνίτη. Η επίθεση το 1004 αναλήφθηκε αμέσως μετά το τέλος μίας από τις τακτικές εκστρατείες του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Βασιλείου Β' στη Βουλγαρία. Παρά την ήττα των Βουλγάρων στη μάχη των Σκοπίων, μετά την υποχώρηση του Βασιλείου Β', ο Σαμουήλ απάντησε εισβάλλοντας με τη σειρά του στις Ρωμαϊκές κτήσεις. Έστησε ενέδρα στον κυβερνήτη της Θεσσαλονίκης Ιωάννη Χάλδο κοντά στην πόλη του, και τον συνέλαβε. 

Αυτή η χρονολογία των γεγονότων παρουσιάστηκε από τον ιστορικό Βασίλ Ζλατάρσκι. Άλλοι ερευνητές, όπως ο Σρντιάν Πιρίβατριτς  και ο Πλάμεν Παβλόφ  υποθέτουν ότι η νίκη του Σαμουήλ επί του Γρηγορίου Ταρωνίτη έλαβε χώρα το 995, ενώ η ήττα του Ιωάννη Χάλδου έλαβε χώρα το 996.

## Αναφορές σε πηγές
* Златарски, В., История на българската държава през средните векове, т. I, ч. 2, с. 687-688
* Пириватрич, С., Самуиловата държава. Обхват и характер, София 2000, с. 118-119, 157
* Павлов, Пл., Цар Самуил и "българската епопея" Archived May 25, 2009, at the Wayback Machine (retrieved on 13 April 2011)

Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μάχη της Κρέτας (1009)

Η **Μάχη της Κρέτας** έλαβε χώρα το 1009 κοντά στο χωριό Κρέτα, ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Από την πτώση τής βουλγαρικής πρωτεύουσας Πρεσλάβας στους Ρωμαίους (Βυζαντινούς) το 971, υπήρχε μία συνεχής κατάσταση πολέμου μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Βουλγαρικού βασιλείου. Από το 976, ο Βούλγαρος ευγενής και αργότερα τσάρος Σαμουήλ πολέμησε με επιτυχία τους Ρωμαίους, αλλά από τις αρχές του 11ου αι. η τύχη ευνοούσε τη Ρωμανία, η οποία ανέκαμψε από προηγούμενες σοβαρές απώλειες. Από το 1002 ο Βασίλειος Β' ξεκίνησε ετήσιες εκστρατείες εναντίον της Βουλγαρίας, και κατέλαβε πολλές πόλεις. Το 1009 οι Ρωμαίοι αντιμετώπισαν τον βουλγαρικό στρατό στα ανατολικά τής Θεσσαλονίκης. Λίγα είναι γνωστά για την ίδια τη μάχη, αλλά το αποτέλεσμα ήταν μία Ρωμαϊκή νίκη. Πέντε χρόνια αργότερα, οι Ρωμαίοι νίκησαν αποφασιστικά τον βουλγαρικό στρατό στο Κλειδίον, και μέχρι το 1018 η χώρα κατακτήθηκε πλήρως από τον Βασίλειο Β'.  

## Αναφορές
* Gyuzelev, Short History of Bulgaria, p. 71
* Nikolov, Centralism and regionalism in early Medieval Bulgaria (end of the 7th – beginning of the 11th centuries) p. 130

Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μάχη της Θεσσαλονίκης (1014)

Η **μάχη της Θεσσαλονίκης** διεξήχθη η μάχη μεταξύ της Βουλγαρικής και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το καλοκαίρι του 1014 κοντά στην πόλη της Θεσσαλονίκης, στη σύγχρονη βόρεια Ελλάδα. Ο βουλγαρικός στρατός υπό τη διοίκηση τού Νεστορίτσα, ηττήθηκε από τους Ρωμαίους με επικεφαλής τον κυβερνήτη της Θεσσαλονίκης Θεοφύλακτο Βοτανιάτη, και δεν μπόρεσε να εκτρέψει τις κύριες Ρωμαϊκές δυνάμεις, που επιτίθεντο στα βουλγαρικά τείχη μεταξύ των βουνών Μπελάσιτσα και Ογκράζντεν.

## Προανάκρουσμα
Το καλοκαίρι του 1014, ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Βασίλειος Β' ξεκίνησε την ετήσια εκστρατεία του εναντίον τής Βουλγαρίας. Από τη Δυτική Θράκη μέσω Σερρών έφτασε στην κοιλάδα του ποταμού Στρυμώνα (Στρουμέσνιτσα), όπου τα στρατεύματά του σταμάτησαν από ένα πυκνό περίφραγμα, που φρουρούνταν από έναν στρατό υπό την προσωπική διοίκηση του Σαμουήλ.  Για να αποσπάσει την προσοχή του εχθρού, ο τσάρος των Βουλγάρων έστειλε μία μεγάλη δύναμη υπό τον στρατηγό του Νεστορίτσα στα νότια, για να επιτεθεί στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τη Θεσσαλονίκη. 

## Η μάχη
Λίγες ημέρες αργότερα, ο Νεστορίτσα έφθασε κοντά στη Θεσσαλονίκη. Στα χωράφια δυτικά της πόλης , ή, σύμφωνα με άλλους ιστορικούς, κοντά στον ποταμό Γκάλικ , αντιμετώπισε έναν ισχυρό στρατό με επικεφαλής τον δούκα (κυβερνήτη) της Θεσσαλονίκης, Θεοφύλακτο Βοτανειάτη και τον γιο του Μιχαήλ. Ο γιος τού κυβερνήτη επιτέθηκε στους Βουλγάρους, αλλά περικυκλώθηκε. Στην άγρια μάχη που ξέσπασε εκεί, οι Βούλγαροι είχαν πολλές απώλειες και υποχώρησαν υπό την κάλυψη τοξοτών. Μία δεύτερη επίθεση του Μιχαήλ και του Ρωμαϊκού ιππικού είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική ήττα των στρατευμάτων τού Νεστορίτσα, τα οποία τράπηκαν σε φυγή.  Οι νικηφόροι Ρωμαίοι αιχμαλώτισαν πολλούς στρατιώτες.  Αφού κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη, ο Βοτανειάτης ενώθηκε με τον στρατό του Βασιλείου Β΄ στο Κλειδίον (Μπελάσιτσα). 

Αργότερα εκείνο το καλοκαίρι, ο Βοτανειάτης και ο στρατός του ηττήθηκαν στα φαράγγια νότια της Στρώμνιτσας (Στρούμιτσα) και χάθηκε στη μάχη, σκοτωμένος από τον γιο τού Σαμουήλ, Γαβριήλ Ραντομίρ.   Ο Νεστορίτσα, ο οποίος επέζησε τής ήττας, παραδόθηκε στον Βασίλειο Β΄ τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1018, αφού ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων εισήλθε στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, την Οχρίδα.  

## Υποσημειώσεις

## Πηγές
* Златарски, Васил, *История на българската държава през средните векове*, том 1, част 2, Академично издателство "Марин Дринов", София 1994, 
* Ангелов, Димитър, и Борис Чолпанов, *Българска военна история през средновековието (Х-XV век)*, Издателство на Българската академия на науките, София 1994, 
* Николов, Георги, *Централизъм и регионализъм в ранносредновековна България (края на VII - началото на ХІ в.)*, Академично издателство "Марин Дринов", София 2005, 
* Пириватрич, Сърджан, *Самуиловата държава. Обхват и характер*, Изд. група "АГАТА-А", София 2000, 
* Подбрани извори за българската история, Том II: Българските държави и българите през Средновековието, Изд. "ТАНГРА ТанНакРа ИК", София 2004, 

Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Νεστορίτσα

Ο **Δαβίδ Νεστορίτσα** (βουλγαρ.: Несторица) ήταν Βούλγαρος ευγενής και στρατηγός κατά τη διάρκεια τής βασιλείας των τσάρων Σαμουήλ (997-1014), Γκαβρίλ Ραντομίρ (1014–1015) και Ιβάν Βλαντισλάβ (1015–1018). Ήταν ένας από τους πιο επιδέξιους στρατιωτικούς διοικητές της Βουλγαρίας.

Το 1014, όταν ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Βασίλειος Β΄ σταμάτησε στο ξύλινο περίφραγμα γύρω από το χωριό Κλιούτς, ο Σαμουήλ αποφάσισε να περισπάσει την προσοχή του Βασιλείου Β΄ από εκεί, και έστειλε τον Νεστορίτσα με μεγάλο στρατό να επιτεθεί προς τα νότια. Ο Νεστορίτσα βάδισε μέσα από την κοιλάδα του Αξιού προς τη δεύτερη μεγαλύτερη Ρωμαϊκή πόλη, τη Θεσσαλονίκη.  Στην περιοχή τής πόλης, οι Βούλγαροι ενεπλάκησαν με Ρωμαϊκές δυνάμεις υπό τον κυβερνήτη της Θεσσαλονίκης Θεοφύλακτο Βοτανειάτη και τον γιο του Μιχαήλ. Η μάχη της Θεσσαλονίκης ήταν αιματηρή με βαριές απώλειες και για τις δύο πλευρές, αλλά στο τέλος οι Ρωμαίοι βγήκαν νικητές, και αιχμαλώτισαν πολλούς στρατιώτες και όπλα. Λίγο αργότερα ακολούθησε η μεγάλη ήττα των Βουλγάρων στη μάχη του Κλειδίου  .

Παρά τη βαρειά ήττα, η βουλγαρική αντίσταση συνεχίστηκε για τέσσερα ακόμη χρόνια, μέχρι που το τέλος του τσάρου Ιβάν Βλαντισλάβ τελικά έπαυσε η επιθετική διάθεση, και πολλοί ευγενείς αποφάσισαν να παραδοθούν, διατηρώντας τον τίτλο τους. Ο Νεστορίτσα ήταν μεταξύ αυτών που παραδόθηκε με τα στρατεύματά του στον Βασίλειο Β΄ στα τέλη του 1018, μαζί με τον Λασαρίτσα και τον Ντομπρομίρ.

## Αναφορές

## Πηγές
* John Skylitzes. Synopsis Historion, translated by Paul Stephenson.
* Nikolov, Georgi (2005). Centralism and regionalism in early Medieval Bulgaria (end of the 7th – beginning of the 11th centuries) (Tsentralizam i regionalizam v rannosrednowekovna Balgariya (kraya na VII — nachaloto na XI vek), Централизъм и регионализъм в ранносредновековна България (края на VII — началото на XI век) (in Bulgarian). Sofia: Academic Press Marin Drinov. ISBN 954-430-787-7.

Κατηγορία:Βούλγαροι
New Left Review

Το ***New Left Review*** είναι ένα βρετανικό διμηνιαίο περιοδικό που καλύπτει την παγκόσμια πολιτική, οικονομία και πολιτισμό, το οποίο ιδρύθηκε το 1960.

## Ιστορία

### Πλαίσιο
Στο πλαίσιο της βρετανικής «Νέας Αριστεράς» εμφανίστηκαν μια σειρά νέων περιοδικών τα οποία αναφέρονταν σε θέματα σχολιασμού της μαρξιστικής θεωρίας. Ένα από αυτά ήταν το περιοδικό *The Reasoner*, ένα περιοδικό που ιδρύθηκε από τους ιστορικούς Ε. Π. Τόμσον και Τζον Σάβιλ τον Ιούλιο του 1956. Συνολικά, παράχθηκαν τρία τριμηνιαία τεύχη. Αυτή η έκδοση επεκτάθηκε και αναπτύχθηκε περαιτέρω από το 1957 έως το 1959 ως *The New Reasoner*, με επιπλέον δέκα εκδόσεις να παράγονται. 

Ένα άλλο ριζοσπαστικό περιοδικό της περιόδου εκείνης ήταν το *Universities and Left Review*, μια έκδοση που ιδρύθηκε το 1957 με μικρότερη αίσθηση αφοσίωσης στην βρετανική κομμουνιστική παράδοση. Αυτή η δημοσίευση ήταν πιο νεανική και ειρηνιστική, εκφράζοντας την αντίθεση στη στρατιωτική ρητορεία του Ψυχρού Πολέμου, στον πόλεμο του Σουέζ του 1956 και υπέρ της υποστήριξης της Εκστρατείας για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό (CND).

### Ίδρυση
Το *New Left Review* ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1960 όταν το *New Reasoner* και το *Universities and Left Review* συγχωνεύτηκαν . Ο πρώτος αρχισυντάκτης της συγχωνευμένης έκδοσης ήταν ο Στιούαρτ Χολ. Το στυλ της πρώιμης έκδοσης, με εικόνες στο εξώφυλλο και στην εσωτερική διάταξη, ήταν πιο χαλαρό σε σχέση με τα μεταγενέστερα τεύχη της έκδοσης.  Τον Χολ διαδέχτηκε ως αρχισυντάκτης ο Πέρι Άντερσον το 1962.

Το 1993, δεκαννέα από τα μέλη της συντακτικής επιτροπής παραιτήθηκαν, επικαλούμενα την απώλεια του ελέγχου ως προς το περιεχόμενο από τη Συντακτική Επιτροπή υπέρ ενός Ταμείου Μετόχων, κάτι που θεωρούσαν ότι ήταν αντιδημοκρατικό. Το Ταμείο επικαλέστηκε την οικονομική βιωσιμότητα ως ένα ζήτημα που έχριζε αντιμετώπισης. Αποτελούνταν από τους Πέρι Άντερσον, τον αδερφό του Μπένεντικτ Άντερσον και τον Ρόναλντ Φρέιζερ. Το περιοδικό επανακυκλοφόρησε το 2000, ενώ ο Πέρι Άντερσον επέστρεψε ως αρχισυντάκτης μέχρι το 2003.

### Από το 2008
Το *New Left Review* ακολουθούσε την διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008, όπως και τις παγκόσμιες πολιτικές της επιπτώσεις. Ένα δοκίμιο του Βόλφγκανγκ Στρεκ στο τεύχος 71 χαρακτηρίστηκε ως «η πιο ισχυρή περιγραφή του τι έχει πάει λάθος στις δυτικές κοινωνίες» από τον αρθρογράφο των *[[Financial Times]]* Κρίστοφερ Κόλντουελ.

Ο συγγραφέας Μπέντζαμιν Κάνκελ είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του *New Left Review*, ενώ ο Όλιβερ Ίγκλτον είναι μέλος της σύνταξης.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Λονδίνο
Κατηγορία:Πολιτικά έντυπα
Tears Don't Fall

Το "**Tears Don't Fall**" είναι τραγούδι του ουαλικός heavy metal συγκροτήματος Bullet for my Valentine. Είναι το τέταρτο single του συγκροτήματος από το πρώτο τους ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ, το *The Poison*. Το single κυκλοφόρησε στις 17 Ιουνίου 2006 μέσω της Trustkill Records στις ΗΠΑ. Το τραγούδι κέρδισε το βραβείο Kerrang! για το καλύτερο single. Το τραγούδι έφτασε στο Νο. 24 στο Hot Mainstream Rock chart και στο Νο. 32 στο Alternative Rock chart. Το 2013, το συγκρότημα κυκλοφόρησε μια συνέχεια του τραγουδιού με τίτλο "Tears Don't Fall (Part 2)" στο τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους, το *Temper Temper*.

## Υποδοχή
Το "Tears Don't Fall" είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια των Bullet for My Valentine και συχνά θεωρείται ένα από τα καλύτερα τραγούδια του συγκροτήματος. Παρουσιάστηκε στα live DVD του συγκροτήματος: *The Poison: Live at Brixton*, *Rock am Ring 2006*, *Scream Aim Fire: Live at London Alexandria* και *Live from Brixton: Chapter Two*.

Από τον Ιούνιο του 2025, το μουσικό βίντεο για το "Tears Don't Fall" έχει πάνω από 270 εκατομμύρια προβολές στο YouTube.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τραγούδια του 2005
Κατηγορία:Singles του 2006
Γιόχαν Σάμουελ Μπαχ

Ο **Γιόχαν Σάμουελ Μπαχ** (γερμ. *Johann Samuel Bach*, γεν. Νιντερτσίμερν, 4 Ιουνίου 1694, θ. Γκούντερσλέμπεν, 1 Ιουλίου 1720) ήταν γιος του Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ (1673 - 1727), μουσικός και δάσκαλος στην πριγκιπική αυλή του Σόντερσχάουζεν. Στη συνέχεια διορίστηκε σχολάρχης στο Γκούντερσλέμπεν.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οικογένεια Μπαχ
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας 1939–40

Η **περίοδος 1939–40** είναι η 8η στην οποία η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας που είναι η διοργανώτρια αρχή, διεξάγει ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. 

## Πρωτάθλημα

Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας είναι η εξής:

* Α΄ Κατηγορία
* Β΄ Κατηγορία

### Α΄ Κατηγορία

### Αποτελέσματα

### Β΄ Κατηγορία
Πρωταθλητής στον όμιλο Βόλου ανακηρύχθηκε ο **Κένταυρος Βόλου** και στον όμιλο Λάρισας ο **[[Α.Ε. Ηρακλής Λάρισας|Ηρακλής Λάρισας]]**. Ο Κένταυρος έδωσε αγώνα διαβάθμισης με την 4η της Α΄ Κατηγορίας, Νίκη Βόλου, στο οποίο ηττήθη με 3-4.

## Πηγές
* Εφημερίδες: "Ταχυδρόμος", "Θεσσαλία"

Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1939-1940
Κανάλε Μοντεράνο

Το **Κανάλε Μοντεράνο** () είναι κοινότητα (δήμος), πρώην επισκοπή και τιτουλάρια έδρα των Λατίνων στην Μητροπολιτική πόλη της Ρώμης, στην κεντρική ιταλική περιφέρεια του Λάτιου (Αρχαίο Λάτιο). Είναι περίπου 40 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ρώμης, συνορεύει με τους δήμους Μπλέρα, Μαντσιάνα, Οριόλο Ρομάνο, Τόλφα και Βεχάνο.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 378 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καλύπτοντας μια έκταση 36,92 τ .χλμ, με τον πληθυσμό να ανέρχεται για το 2025 σε 4,165 κατοίκους.

## Κύρια αξιοθέατα

*Ερείπια του πρώην χωριού Μοντεράνο, το οποίο πυρπολήθηκε, μαζί με τον πληθυσμό του, από τον Γαλλικό Δημοκρατικό στρατό στα τέλη του 18ου αιώνα. Περιλάμβανε την εκκλησία του Σαν Μποναβεντούρα και ένα μπαρόκ σιντριβάνι με άγαλμα λιονταριού, και τα δύο σχεδιασμένα από τον Τζαν Λορέντζο Μπερνίνι.
*Ερείπια ρωμαϊκού υδραγωγείου
*Φυσικό καταφύγιο του Μοντεράνο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Ρώμης
Βαλμοντόνε

Το **Βαλμοντόνε** () είναι κοινότητα (δήμος),  στην μητροπολιτική πόλη της Ρώμης στην ιταλική περιφέρεια Λάτιο, που βρίσκεται περίπου 45 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ρώμης, με τον πληθυσμό να ανέρχεται για το 2025 σε 15,200 κατοίκους.

## Γεωγραφία
Το ιστορικό τμήμα της πόλης βρίσκεται σε έναν λόφο, 303 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, μέρος ενός μορφολογικού συστήματος κοιλάδων και χαμηλών αναγλύφων, γνωστού ως Υψηλή Κοιλάδα του Ποταμού Σάκκο. Υπάρχουν πολλές φυσικές πηγές λόγω των υψηλών επιπέδων νερού στο υπέδαφος. Εξαιτίας αυτού, το τοπίο καλύπτεται από δάση και γεωργικές εκτάσεις. Για τη διατήρηση αυτού του συστήματος ύδρευσης, υπάρχει το CERI, ένα κέντρο για την πρόληψη και τον έλεγχο των υδρογεωλογικών κινδύνων. Καλύπτει μια έκταση 40,91 τ .χλμ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Ρώμης
Τμήμα Ειδικού Πολέμου

To **Τμήμα Ειδικού Πολέμου** (τουρ: **Özel Harp Dairesi**, **ÖHD**), ήταν η μονάδα ειδικών δυνάμεων του Τούρκικου Στρατου. Ιδρύθηκε το 1952 σχηματίστηκε από την Ομάδα Τακτικής Κινητοποίησης (τουρ: **Seferberlik Taktik Kurulu**, **STK**) του στρατού. Καταργήθηκε το 1992, με την ευθύνη για ειδικές επιχειρήσεις να μεταφέρετε στη τότε νεοσύστατη Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων.

Το ΤΕΠ xρηματοδοτήθηκε και εκπαιδευόταν από τις ΗΠΑ. Κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου, συνεργάστηκε στενά με την CIA.

Το Τμήμα Ειδικού Πολέμου ενθάρρυνε και προστάτευε τους Τούρκικους Γκρίζους Λύκους, όταν εξαπέλυσαν μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων και μαζικές δολοφονίες (Πυροβολισμοί), συμπεριλαμβανόμενο, μαθητές, δικηγόρους, δημοσιογράφους, δημόσιους αξιωματούχους, Κούρδος και άλλους διάφορους κατά την διάρκεια των πολιτικών ταραχών την δεκαετία του 1970.

## Ονομασίες και δομή
Σύμφωνα με Αμερικάνικα έγγραφα από το 1952, με αίτηση από τον Συνταγματάρχη Emin Çobanoğlu, οι ΗΠΑ στείλαν οργανόγραμμα για το τμήμα ψυχολογικού πολέμου. Ιδρύθηκε το 1952 με την ονομασία "Ειδικές και Βοηθητικές Μονάδες Μάχης" και το 1953, μετονομάστηκε σε Επιτροπή Διερεύνησης Κινητοποίησης. Το 1970, ονομάστηκε Τμήμα Ειδικού Πολέμου. Μετά τον Πόλεμο του Κόλπου, λόγο της εμφάνισης απειλών από εξωτερικές απειλές και απειλές από το βόρειο Ιράκ, η τοποθεσία και η δομή της μονάδας άλλαξε το 1992 και δημιουργήθηκε η Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων.

## Αποστολή
Σε περίπτωση κατοχής, ήταν υπεύθυνη για την διεξαγωγή αποστολών αντίστασης να εξαντλήσουν και να παρεμποδίσουν τον εχθρό και για αυτό τον σκοπό, επιλέξαν άτομα που είχαν ίδη ολοκληρώσει την στρατιωτική τους θητεία. Από τους εφεδρικούς που μπορούσαν να λάβουν διαταγές υπηρεσίας εκστρατείας υπήρχαν διάφορες δυνάμεις (Ομάδες), η μαύρη ομάδα που ήταν για  τα άτομα που υπηρετούσαν στο πεδίο, η άσπρη για αυτούς που υπηρετούσαν σε κατοικημένες περιοχές και αυτοί που δεν μπορούσαν να επιχειρήσουν πλέον ήταν η δύναμη πορτοκαλή. Όπλα και πυρομαχικά ήταν αποθηκευμένα υπόγεια σε διάφορους τόπους για να χρησιμοποιηθούν στην αντίσταση.

## Ιστορία
Ενώ ιδρύθηκε για να αντιταχθεί την Σοβιετική Ένωση, χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να οργάνωση Τούρκικη αντίσταση στην Κύπρο για να πολεμήσει την ΕΟΚΑ, έτσι ιδρύθηκε η Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης (ΤΜΤ) και μετά χρησιμοποιήθηκε για να καταστείλει κινήματα μαθητών και εργατών στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Το ΤΕΠ και διακινητές που είχε προσλάβει, μετέφεραν όπλα στην ΤΜΤ και επίσης είχαν εμπλακεί σε "False flag operations" όπως τον εμπρησμό του τζαμιού που το κάναν να φανεί ότι το κάναν Ελληνοκύπριοι για να σπείρουν παραπάνω διχασμό μεταξύ Ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων στο νησί.

## Δείτε επίσης
* Επιχείρηση Γκλάντιο

## Παραπομπές

Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο
Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα
Κατηγορία:Τουρκικές εθνικιστικές οργανώσεις
Βιοψία μυελού των οστών

Η **βιοψία μυελού των οστών** ή οστεομυελική βιοψία είναι μια ιατρική διαδικασία κατά την οποία αφαιρείται δείγμα μυελού των οστών για εξέταση. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διάγνωση αιματολογικών παθήσεων, λοιμώξεων, καρκίνων όπως η λευχαιμία ή το λέμφωμα, και για τον έλεγχο της προόδου της χημειοθεραπείας.

Η εξέταση αυτή διαφοροποιείται σε σχέση με την απλή βιοψία των οστών. Στη βιοψία των οστών λαμβάνεται δείγμα ιστού από το εξωτερικό στρώμα ενός οστού, αντίθετα, στη βιοψία μυελού των οστών αφαιρείται δείγμα από τον μαλακό, σπογγώδη ιστό μέσα στο οστό.

Η διαδικασία περιλαμβάνει τη λήψη δείγματος υγρού (αναρρόφηση) ή/και στερεού ιστού (βιοψία) από το εσωτερικό του οστού, συνήθως από το πίσω μέρος του οστού του ισχίου. Αφού μουδιάσει η περιοχή με τοπικό αναισθητικό, εισάγεται μια βελόνα στο οστό για τη συλλογή των δειγμάτων (υγρού ή/και στερεού). Μπορεί να υπάρξει σύντομος πόνος κατά την αναρρόφηση και πίεση ή μια οξεία αίσθηση κατά τη διάρκεια της βιοψίας. Τα δείγματα στη συνέχεια αποστέλλονται σε εργαστήριο για ανάλυση, ώστε να βοηθήσουν στη διάγνωση αιματολογικών διαταραχών ή καρκίνων.

Η συλλογή περιλαμβάνει ένα δείγμα μικρού πυρήνα συμπαγούς μυελού μήκους 1–2&nbsp;cm, μαζί με υγρό και κύτταρα από την αναρρόφηση. Η ίδια η αναρρόφηση περιλαμβάνει μια περιορισμένη ποσότητα υγρού του μυελού, ιδανικά όχι περισσότερο από 300 μL για να αποφευχθεί η αραίωση του δείγματος με αίμα. Μια πλήρης εξέταση περιλαμβάνει τόσο τον συμπαγή πυρήνα όσο και την υγρή αναρρόφηση, καθώς παρέχουν διαφορετικές πληροφορίες για τη διάγνωση.

Η ανάρρωση από τη διαδικασία είναι γενικά γρήγορη, και πιθανόν να υπάρξει κάποιος πόνος και μώλωπες στο σημείο της βιοψίας για περίπου μία εβδομάδα.
κέντρο|μικρογραφία|750x750εσ|Τμήμα από βιοψία πυρήνα μυελού των οστών όπως φαίνεται κάτω από μικροσκόπιο (χρώση H&E).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οστά
Κοινοβούλιο των Αντιπροσώπων της Τσεχίας

Το **Κοινοβούλιο των Αντιπροσώπων**, επίσημα το **Επιμελητήριο των Αντιπροσώπων του Κοινοβουλίου της Τσεχικής Δημοκρατίας** (τσεχικά: , **PS PČR**), είναι το κάτω κοινοβούλιο του Κοινοβουλίου της Τσεχίας. Το κοινοβούλιο διαθέτει 200 έδρες και οι βουλευτές εκλέγονται για τετραετή θητεία με το σύστημα της αναλογικής εκπροσώπησης βάσει καταλόγου κομμάτων με τη Μέθοδο Ντ'Οντ και τις ποσοστώσεις Ιμπεριαλί και Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ. Από το 2002, υπάρχουν 14 περιφέρειες, που αντιστοιχούν στις περιφέρειες της Τσεχίας, με μέγεθος περιφέρειας που ποικίλλει από 8 έως 26 αντιπροσώπους. Η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη απέναντι στο Κοινοβούλιο των Αντιπροσώπων και ο Πρωθυπουργός παραμένει στην εξουσία μόνο όσο διατηρεί την υποστήριξη της πλειοψηφίας των μελών του. Το κουόρουμ ορίζεται από τον νόμο σε ένα τρίτο (67) των εκλεγμένων βουλευτών. Οποιαδήποτε αλλαγές στους συνταγματικούς νόμους πρέπει να εγκριθούν από τουλάχιστον 60 τοις εκατό του Κοινοβουλίου των Αντιπροσώπων. Η έδρα του Κοινοβουλίου των Αντιπροσώπων είναι το Παλάτι Θουν στην Μάλα Στράνα, Πράγα.
## Σημειώσεις
Μάχη του Σβίνδακος

Η **Μάχη του Σβίνδακος** () διεξήχθη την άνοιξη του 1022 μεταξύ του Ρωμαϊκού (Βυζαντινού) στρατού του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Βασιλείου Β΄ και τού στρατού του βασιλιά Γεωργίου Α΄ της Γεωργίας.

## Ιστορία
Η μάχη δόθηκε στον Σβίνδακα (ένας μεσαιωνικός Γεωργιανός χρονικογράφος το γνωρίζει ως სვინდაქსი, *Σουινδάξι*) στην επαρχία Φασιανή (Μπασιάνι, Μπασιάν ή Μπασεάν). Τελικά οι Ρωμαίοι κέρδισαν μία αποφασιστική νίκη. Μετά τη σύγκρουση, ο Γεώργιος Α΄ της Γεωργίας αναγκάστηκε να διαπραγματευθεί μία συνθήκη ειρήνης, που θα τερματίζει τους Ρωμαιο-Γεωργιανούς πολέμους σχετικά με τη διαδοχή των κτήσεων του Δαυίδ Γ΄ του Τάο.

## Δείτε επίσης
* Μάχη του Σιρίμνι
* Μάχη του Σασιρέτι
* Τάο-Κλαργιέτι

## Παραπομπές σε πηγές
* A Georgian chronicle Kartlis Cxovreba (Georgian)

Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μάχη της Θεσσαλονίκης (1040)

Η **μάχη της Θεσσαλονίκης** έλαβε χώρα το 1040 κοντά στην πόλη της Θεσσαλονίκης στη σύγχρονη Ελλάδα μεταξύ Βουλγάρων και Ρωμαίων. Η μάχη έληξε με νίκη των Βουλγάρων.

## Προέλευση της Σύγκρουσης
Το 1018 οι Ρωμαίοι ανέκτησαν τη Βουλγαρία μετά από έναν σκληρό αγώνα μισού αιώνα. Το 1040 ένας ονόματι Δελεάνος, που ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος του τσάρου Σαμουήλ των Βουλγάρων, ηγήθηκε μίας εξέγερσης κατά της Ρωμαϊκής αρχής. Ξεκίνησε στο Βελιγράδι και ανακηρύχθηκε τσάρος με το όνομα Πέτρος Β΄, όνομα από τον αγιοποιημένο τσάρο Πέτρο Α΄ (927-969). Ταυτόχρονα, Βούλγαροι στο Δυρράχιο, στη σημερινή Βόρεια Ήπειρο, επαναστάτησαν υπό τον αξιωματικό Τιχομίρ. Οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν και, για να αποφευχθεί η απόσπαση της προσοχής, ο Πέτρος Δελεάνος επιλέχθηκε ως ο μοναδικός διοικητής τού επαναστατικού στρατού, έτσι ο Τιχομίρ σκοτώθηκε.

## Η μάχη
Αφού οι δύο στρατοί ενώθηκαν, ο [Πέτρος Β΄] Δελεάνος βάδισε ανατολικά προς τη Θεσσαλονίκη, όπου εκείνη την εποχή βρισκόταν ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγών. Οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν, και ο Μιχαήλ Δ΄ αναγκάστηκε να διαφύγει για να σώσει τη ζωή του, αφήνοντας την προσωπική του σκηνή και μεγάλη ποσότητα χρυσού και αργύρου.

## Συνέπεια
Σύντομα οι βουλγαρικές επιτυχίες συνεχίστηκαν, καθώς κατέλαβαν το σημαντικό λιμάνι της Αδριατικής, το Δυρράχιο. Ένας άλλος στρατός εισέβαλε στη Θεσσαλία, και κατέλαβε τα βόρεια μέρη της. Αυτό προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στην κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης, η οποία αναγκάστηκε να δράσει γρήγορα, για να σταματήσει την εξάπλωση των Βουλγάρων.

Οι Ρωμαίοι νίκησαν τους Βουλγάρους αργότερα μέσα στο έτος, στη Μάχη της Θεσσαλονίκης (2η του 1040).

## Αναφορές
* Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996.

Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μάχη της Θεσσαλονίκης (2η του 1040)

Η **μάχη της Θεσσαλονίκης** έλαβε χώρα το φθινόπωρο του 1040 κοντά στην πόλη της Θεσσαλονίκης, μεταξύ των Βουλγάρων και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η μάχη έληξε με νίκη των Ρωμαίων.

## Οι απαρχές της σύγκρουσης
Τα νέα για τις επιτυχίες τής εξέγερσης του Δελεάνου, η οποία ξεκίνησε στις αρχές του 1040 στο Βελιγράδι, σύντομα έφθασαν στην Αρμενία, όπου πολλοί Βούλγαροι ευγενείς είχαν εγκατασταθεί μετά την πτώση τού Α΄ Βουλγαρικού κράτους το 1018. Ο πιο με επιρροή από αυτούς ήταν ο Αλουσιάνος, ο δεύτερος γιος του τελευταίου Βούλγαρου τσάρου Ιβάν Βλαντισλάβ (1015–1018). Ντυμένος ως μισθοφόρος στρατιώτης, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, από όπου έφτασε στη Βουλγαρία, παρά τον αυστηρό έλεγχο.

## Η μάχη
Η άφιξή του θα σήμαινε περισσότερες εντάσεις στο στρατόπεδο των επαναστατών, επειδή ο Αλουσιάνος μπορούσε επίσης να διεκδικήσει τον θρόνο, και κράτησε μυστική την καταγωγή του, μέχρι να βρει υποστηρικτές. Ο Πέτρος Δελεάνος καλωσόρισε τον εξάδελφό του, αν και γνώριζε ότι ο Αλουσιάνος θα μπορούσε να είναι πιθανός υποψήφιος για το στέμμα του. Ο Πέτρος Δελεάνος έδωσε στον Αλουσιάνο στρατό 40.000 ανδρών για να επιτεθεί στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ο Αλουσιάνος αποδείχθηκε ανίκανος στρατηγός: όταν έφθασε στην πόλη επιτέθηκε στον Ρωμαϊκό στρατό με τα κουρασμένα στρατεύματά του. Οι Βούλγαροι δεν μπόρεσαν να πολεμήσουν αποτελεσματικά, και ηττήθηκαν. Υπέστησαν βαριές απώλειες: 15.000 χάθηκαν στη μάχη. Ο Αλουσιάνος τράπηκε σε φυγή, αφήνοντας πίσω τον στρατό του.

## Συνέπεια
Η καταστροφή στη Θεσσαλονίκη επιδείνωσε τις σχέσεις μεταξύ του Πέτρου Δελεάνου και του Αλουσιάνου. Ο τελευταίος ντράπηκε από την ήττα, και ο Δελεάνος υποψιάστηκε προδοσία. Ο Αλουσιανός αποφάσισε να δράσει πρώτος, και μετά από ένα συμπόσιο, στις αρχές του 1041, τύφλωσε τον τσάρο. Μετά από αυτό, ο Αλουσιάνος προσπάθησε να συνεχίσει την επανάσταση, αλλά ηττημένος για άλλη μία φορά, αποφάσισε να αλλάξει στρατόπεδο, και εγκατέλειψε ξανά τον στρατό του, μία πράξη που ανταμείφθηκε πλουσιοπάροχα στην Κωνσταντινούπολη.

Αν και τυφλός, ο Πέτρος Δελεάνος αντιμετώπισε τους Ρωμαίους με τον υπόλοιπο βουλγαρικό στρατό, αλλά ηττήθηκε στη μάχη του Οστρόβο αργότερα εκείνο το έτος, και η εξέγερση συντρίφθηκε.

## Αναφορές
* Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996.

Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μάχη του Περάσματος του Ζυγού

Η **Μάχη του Ζυγού** διεξήχθη μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Πετσενέγκων. Για να καταπολεμήσει την εξέγερση των Πετσενέγκων, ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Κωνσταντίνος Θ΄ έστειλε στρατό, υπό τη διοίκηση του Βασιλείου Συγκέλλου, του Νικηφόρου Βοτανειάτη και του δούκα της Βουλγαρίας, για να φρουρήσει τον Δούναβη. Ενώ αυτοί βάδιζαν προς τη βάση τους, οι Πετσενέγκοι έστησαν ενέδρα και κατέστρεψαν τον Ρωμαϊκ στρατό. Τα επιζώντα στρατεύματα, με επικεφαλής τον Νικηφόρο Βοτανειάτη, διέφυγαν. Βάδιζαν για 12 ημέρες προς την Αδριανούπολη, ενώ δέχονταν συνεχείς επιθέσεις από τους Πετσενέγκους. Ο Νικηφόρος Βοτανειάτης απέκτησε αρχικά καλή φήμη, μετά τις πράξεις του κατά τη διάρκεια της μάχης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την προαγωγή του σε μάγιστρο. Ως συνέπεια τής Ρωμαϊκής ήττας σε αυτή τη μάχη, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη. 

## Αναλυτικά η μάχη
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης των Πετσενέγκων, ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Κωνσταντίνος Θ΄ έστειλε τον Νικηφόρο Βοτανειάτη, τον Βασίλειο Σύγκελλο και τον δούκα της Βουλγαρίας για να φυλάξουν τον ποταμό Δούναβη.  Ενώ ταξίδευε μέσα από τα βουνά, ο Βασίλειος Σύγκελλος αποφάσισε να μην επιτεθεί στους Πετσενέγκους, και διέταξε τον στρατό του να εγκαταλείψει την περιοχή.  Οι Πετσενέγκοι έστησαν ενέδρα στους Ρωμαίους καθώς έφευγαν, καταστρέφοντας τον στρατό τους.   Ο Νικηφόρος Βοτανειάτης έσωσε το ιππικό, διατάσσοντάς το να σχηματίσει σφιχτό σχηματισμό, εμποδίζοντας τους ιππείς-τοξότες των Πετσενέγκων να προκαλέσουν απώλειες στους Ρωμαίους.  

Ο Νικηφόρος Βοτανειάτης υποχώρησε, και στρατοπέδευσε τον στρατό του σε μία κοντινή όχθη του ποταμού. Ανέπτυξε ανιχνευτές, για να αποτρέψει περαιτέρω αιφνιδιαστικές επιθέσεις. Ο Νικηφόρος άντεξε τους Πετσενέγκους για έντεκα ημέρες, κατά τις οποίες οι Πετσενέγκοι έπλητταν τα ρωμαϊκά άλογα, αναγκάζοντάς τους να συνεχίσουν πεζοί. Οι Πετσενέγκοι προσπάθησαν επίσης ανεπιτυχώς να πείσουν τους Ρωμαίους να παραδοθούν. Ένας Ρωμαίος στρατιώτης πρόσφερε στον Νικηφόρο ένα άλογο, για να διαφύγει. Ωστόσο αυτός αρνήθηκε την προσφορά. 

Τη δωδέκατη ημέρα, ο Νικηφόρος έφθασε στην Αδριανούπολη. Μόλις ο Ρωμαϊκός στρατός έφθασε στην πόλη, οι Πετσενέγοι τράπηκαν σε φυγή. Λόγω των ενεργειών του Νικηφόρου κατά τη διάρκεια τής μάχης, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ του απένειμε τον τίτλο του μαγίστρου. Στη συνέχεια, ο Κωνσταντίνος Θ΄ ζήτησε ειρήνη με τους Πετσενέγους, λόγω των μεγάλων απωλειών. 

## Αναφορές


Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μάχη του Οστρόβου

Η **Μάχη του Οστρόβου** έλαβε χώρα το 1041 κοντά στο Όστροβο (Άρνισσα), μία περιοχή κοντά στην Βεγορίτιδα λίμνη στη σύγχρονη Βόρεια Ελλάδα.

## Ιστορία
Το 1040 ο Πέτρος Δελεάνος, νόθος συγγενής του Σαμουήλ, του τσάρου των Βουλγάρων,  ηγήθηκε μίας εξέγερσης εναντίον των Ρωμαίων και ανακηρύχθηκε τσάρος της Βουλγαρίας. Γρήγορα κατέλαβε τα δυτικά Βαλκανικά εδάφη από το Βελιγράδι μέχρι τη Λάρισα, αλλά τον επόμενο χρόνο προδόθηκε από τον εξάδελφό του Αλουσιάνο, ο οποίος τον τύφλωσε με ένα μαχαίρι, αφού μέθυσε κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου.   Αν και τυφλός ο Πέτρος Δελεάνος παρέμεινε στην ηγεσία, και συνάντησε τους Ρωμαίους κοντά στο Όστροβο.  Η ίδια η μάχη είναι ασαφής, αλλά οι Βούλγαροι ηττήθηκαν κυρίως με τη βοήθεια της Φρουράς των Βαράγγων, με επικεφαλής τον Χάραλντ Χαρντράντα. Ο Δελεάνος συνελήφθη, και στάλθηκε στη Θεσσαλονίκη.  Ο Αλουσιάνος, ο οποίος αρχικά προσπάθησε να ηγηθεί τού στρατού εναντίον των Ρωμαίων, διαπραγματεύτηκε κρυφά μία συμφωνία με τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγόνα στη Μοσυνόπολη, και ανταμείφθηκε με τον τίτλο του *[[Μάγιστρος|μαγίστρου]]*.  Κατά τη διάρκεια τής μάχης, κατευθύνθηκε με ασφάλεια στις εχθρικές γραμμές, αφήνοντας τον βουλγαρικό στρατό να συντριβεί.  Ως αποτέλεσμα η εξέγερση καταπνίγηκε, και ο Αυτοκράτορας ανέκτησε στη Βουλγαρία, η οποία παρέμεινε βυζαντινή επαρχία μέχρι το 1185.

## Αναφορές

Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Πέλλας
Κατηγορία:Μεσαιωνική Μακεδονία
Πολιορκία του Λόβετς

Η **πολιορκία του Λόβετς** (Обсада на Ловеч) έλαβε χώρα την άνοιξη του 1187 μεταξύ των δυνάμεων της Βουλγαρίας και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η τρίμηνη πολιορκία είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη των Βουλγάρων και την ήττα των Ρωμαίων.

## Οι απαρχές της σύγκρουσης
Το 1185, οι αδελφοί Ιβάν Ασέν  και Πέτρος ηγήθηκαν μίας εξέγερσης εναντίον των Ρωμαίων για την αποκατάσταση τού Βουλγαρικού κράτους. Ολόκληρη η περιοχή της Μοισίας, εκτός από τη Βάρνα, εξεγέρθηκε γρήγορα, και οι αδελφοί άρχισαν να επιτίθενται στις Ρωμαϊκές φρουρές στα νότια των Ορέων του Αίμου. Η βουλγαρική τακτική περιελάμβανε γρήγορες επιθέσεις και βιαστικές κινήσεις και οι Ρωμαίοι δεν μπόρεσαν να τους επιτεθούν.

Για να αλλάξει αυτή την κατάσταση, ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Ισαάκιος Β΄ Άγγελος αποφάσισε να μεταφέρει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη βόρεια Βουλγαρία, και να χτυπήσει άμεσα τα εδάφη των επαναστατών γύρω από το Τάρνοβο.

## Η πολιορκία
Στα τέλη του φθινοπώρου του 1186, ο Ρωμαϊκός στρατός βάδισε βόρεια μέσω του Σρέντετς (Σόφιας). Η εκστρατεία είχε σχεδιαστεί για να αιφνιδιάσει τους Βουλγάρους. Ωστόσο, οι σκληρές καιρικές συνθήκες και ο πρώιμος χειμώνας ανέβαλαν τους Ρωμαίους, και ο στρατός τους αναγκάστηκε να παραμείνει στο Σρέντετς καθ' όλη τη διάρκεια του χειμώνα.

Την άνοιξη τού επόμενου έτους η εκστρατεία συνεχίστηκε, αλλά το στοιχείο του αιφνιδιασμού είχε εξαφανιστεί, και οι Βούλγαροι είχαν λάβει μέτρα, για να εμποδίσουν την είσοδο στην πρωτεύουσά τους, το Τάρνοβο. Αντ' αυτού, οι Ρωμαίοι πολιόρκησαν το ισχυρό φρούριο του Λόβετς. Η πολιορκία διήρκεσε τρεις μήνες, και απέτυχε πλήρως. Η μόνη τους επιτυχία ήταν η σύλληψη τής συζύγου τού Ιβάν Ασέν σε ενέδρα, αλλά ο Ισαάκιος Β΄ αναγκάστηκε να αποδεχτεί εκεχειρία, αναγνωρίζοντας έτσι *[[de facto]]* την αποκατάσταση του Βουλγαρικού κράτους.

## Συνέπεια
Σύμφωνα με τη συνθήκη, ο νεότερος από τους αδελφούς Ασέν, ο Καλογιάν, στάλθηκε ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη για να εγγυηθεί την ειρήνη, ενώ η αιχμάλωτη σύζυγος τού Ασέν ελευθερώθηκε. Ωστόσο, ο Νικήτας Χωνιάτης σημείωσε ότι η κατάσταση έγινε ακόμη πιο ζοφερή για τους Ρωμαίους, επειδή λίγο αργότερα οι Βούλγαροι στη Μακεδονία επαναστάτησαν υπό τον Χρυσό Δοβρομηρό.

Η ειρήνη διήρκεσε μέχρι το 1189, όταν, λόγω της βουλγαρικής πρότασης να υποστηρίξει την Γ΄ Σταυροφορία εναντίον των Ρωμαίων, ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος ξεκίνησε μία άλλη εκστρατεία, και υπέστη βαριά ήττα στη μάχη της Τριάβνας.

## Πηγές
* Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996.

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 

Κατηγορία:12ος αιώνας στη Βουλγαρία
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Βουλγαρίας
Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Δαβίδ της Οχρίδας

Ο **Δαβίδ της Οχρίδας** (στις πηγές: Δαβίδ ὁ ἀπὸ Ἀχριδῶν) ήταν Ρωμαίος (Βυζαντινός) στρατιωτικός διοικητής.

Περίπου το 1024 κατείχε τη θέση τού *[[Στρατηγός (Βυζάντιο)|στρατηγού]]* του ναυτικού Θέματος της Σάμου. Μαζί με τον *[[Δουξ|δούκα]]* της Θεσσαλονίκης Νικηφόρο Καβάσιλα και τον στόλο τού Θέματος των Κιβυρραιωτών, αντιμετώπισε μία επιδρομή των Ρως στο Αιγαίο Πέλαγος. Αφού διέσχισαν τις Ρωμαϊκές άμυνες στα Δαρδανέλλια, οι Ρως, περίπου 800 άνδρες, είχαν αποβιβαστεί στη Λήμνο, όπου οι Ρωμαίοι διοικητές τούς αντιμετώπισαν: προσποιούμενοι διαπραγματεύσεις, οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν στους Ρώσους, αιφνιδιάζοντάς τους και εξοντώνοντάς τους. 

## Αναφορές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Πόλεμοι μεταξύ Ρως και Βυζαντινών
Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί του 11ου αιώνα
Λαγκάδα Λακωνίας

Η **Λαγκάδα** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Λαγκάδα βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου Ταΰγετου (Μάνη) σε υψόμετρο περίπου 80 μέτρα. Το χωριό απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη και 16 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και 3 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από την Καρυούπολη. Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός το 1920 να απογράφεται στην κοινότητα Καρυουπόλεως. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με την Καρυούπολη τις Βρύσες και την Πρωτοβά αποτελούν την Κοινότητα Καρούπολης, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 15 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 21.  

## Παραπομπές


Λαγκάδα
Λαγκάδα
Ū

Το **Ū** (μικρό: ū), που ονομάζεται U με μακρόν, είναι ένα γράμμα που χρησιμοποιείται στις γραφές των γλωσσών Ewondo, Λετονικά, Λιθουανικά, Live, Nahuatl, Ogba, Ume Sami, Yoruba και σε ορισμένες πολυνησιακές γλώσσες όπως τα Χαβανέζικα, Μαορί των Νήσων Κουκ, Μαορί της Νέας Ζηλανδίας, Μαρκουαζιάνικα, Μάρσαλ, Σαμόαν, Ταϊτινικά, Tokelau και Τονγκανικά, καθώς και σε ορισμένες μεταγραφές σε λατινική γραφή. Πρόκειται για το γράμμα U με διακριτικό μακρόν.»

## Χρήση
Στα λετονικά, " ū » αντιπροσωπεύει ένα μακρύ u. Είναι ένα γράμμα από μόνο του, τοποθετημένο ανάμεσα στο U και το V σε αλφαβητική σειρά.

Στα Λιθουανικά, " ū » αντιπροσωπεύει ένα μακρό u. Άλλα μακρά φωνήεντα υποδεικνύονται από ένα ogonek : ą, ę, į και επίσης ų (το o είναι πάντα μακρό φωνήεν).

Ο χαρακτήρας χρησιμοποιείται επίσης σε ορισμένα συστήματα λατινοποίησης, όπως το σύστημα Hepburn για τα Ιαπωνικά . Συνήθως αντιπροσωπεύει ένα μακρύ u. Στο pinyin, " ū » υποδηλώνει υψηλό τόνο .

Στην παλαιογραφία έχουμε εντοπίσει τη χρήση του " ū » ως συντομογραφία που χρησιμοποιείται από τους γραμματείς για να γράφουν πιο γρήγορα σε χειρόγραφα της Μέσης Αγγλίας . Στη συνέχεια, υποδηλώνει την απουσία ενός « μ «Ή» ν »  .

## Αναπαραστάσεις υπολογιστών
Το μακρό U μπορεί να αναπαρασταθεί με τους ακόλουθους χαρακτήρες Unicode :

* προσυντεθειμένος ( λατινικό εκτεταμένο Α ) :

* αποσυντεθειμένο ( βασικά λατινικά, διακριτικά ) :

## Δείτε επίσης
* Λατινική γραφή
* U (γράμμα)
* Μακρόν

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Λαγοκοίλι Λακωνίας

Το **Λαγοκοίλι** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Το Λαγοκοίλι βρίσκεται στο κέντρο της Χερσονήσου Ταϋγέτου (Μάνη) και προς τα δυτικά της παράλια σε υψόμετρο περίπου 240 μέτρα ενώ απέχει περίπου 28 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γυθείο (έδρα του δήμου), 13 χιλιόμετρα νότια από το Οίτυλο και 2 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Αερόπολη.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1845 γραμμένο ως *Λαγωκοίλη* (με "ω") να προσαρτάται στον τότε δήμο Οιτύλου, το 1912 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Λαγοκοίλι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Αρεοπόλεως, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 38 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 48.

## Παραπομπές


Λαγοκοίλι
Λαγοκοίλι
Λαγουδιές Λακωνίας

Οι Λαγουδιές είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Οι Λαγουδιές βρίσκονται στο κέντρο της Χερσονήσου Ταυγέτου (Μάνη) και προς τα δυτικά της παράλια, κοντά στο ακρωτήριο Δρόσος σε υψόμετρο περίπου 190 μέτρα ενώ απέχει περίπου 51 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και 25 χιλιόμετρα Ν. από την Αρεόπολη. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1998.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, από το 1879 μέχρι το 1889 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μέσσης. Ξανάρχισε να απογράφεται το 1920 γραμμένες *Λαγουδιαί.* Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Κούνου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 3 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 8.

## Παραπομπές


Λαγουδιές
Λαγουδιές
Λάκκος Λακωνίας

Ο **Λάκκος** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Ο Λάκκος βρίσκεται στο κέντρο της Χερσονήσου Ταϋγέτου (Μάνη) και προς τα δυτικά της παράλια, σε υψόμετρο περίπου 130 μέτρα. Απέχει περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου), 26 χιλιόμετρα νότια από το Οίτυλο και 15 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Αερόπολη. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1998. 

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Lakkos* να υπάγεται στην Επαρχία Δυτικής Σπάρτης (*Sparte* *Occidentale*) → Τμήμα Μαΐνης (*Section* *de* *Maïni*) και να έχει πληθυσμό 14 οικογένειες (συνολικά 67 άτομα). Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1889 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οιτύλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Μίνας, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 28 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 40.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Λάκκος Ν.Λακωνίας στο https://www.youtube.com/.

## Παραπομπές


Λάκκος
Λάκκος
Ξερόλακκος Λακωνίας

Ο **Ξερόλακκος** είναι κατοικήσιμος οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία και τον Δήμο Ανατολικής Μάνης. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου Ταϋγέτου (Μάνη) και προς τα δυτικά της παράλια σε υψόμετρο περίπου 250 μέτρα. Απέχει περίπου 57 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και 42 χιλιόμετρα Ν. από το Οίτυλο. Αναφέρεται επίσημα το 1879 μέχρι το 1897, γραμμένος *Ξερόλακος* (με ένα "κ") να προσαρτάται στον τότε δήμο Μέσσης και ξανά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Τσικκαλιών του δήμου Οιτύλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Τσικκαλιών, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 δεν απογράφησαν κάτοικοι όπως και με αυτήν του 2011.

## Παραπομπές


Ξερόλακκος
Ξερόλακκος