open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ούκιτα Κόκιτσι

Ο **Ούκιτα Κόκιτσι** (1757-1847;, ιαπωνικά: 浮田 幸吉, μεταγραφή: Ukita Kōkichi) ήταν Ιάπωνας πρωτοπόρος της αεροπορίας, ο οποίος συχνά επαινείται για την κατασκευή τεχνητών πτερύγων καθώς και πως πέταξε με αυτές. Θεωρείται επίσης ο πρώτος Ιάπωνας που πέταξε. Είναι ακόμη γνωστός ως Τσόζιν Κόκιτσι (Chōjin Kōkichi, /Kōkichi o άνθρωπος-πουλί), Χυόγκου-σι Κόκιτσι (Hyōgu-shi Kōkichi, /Kōkichi ο χαρτοκολλητής), Σακουράγια Κόκιτσι (Sakuraya Kōkichi, ), Μπιζέν'ια Κόκιτσι (Bizen'ya Kōkichi, ), και Μπινκόσαϊ (Binkōsai, ).

## Βιογραφία
Ο Ούκιτα γεννήθηκε το 1757 κατά την διάρκεια της περιόδου Έντο, στο Χατσιχάμα, της επαρχίας Κοζίμα στην Ιαπωνία, και ήταν ο δεύτερος γιος του Ούκιτα (Σακουράγια) Σεϊμπέι (). Ο πατέρας του ασθένησε και απεβίωσε όταν ο Ούκιτα ήταν επτά ετών. Μετά τον θάνατο του πατέρα του μετακόμισε στην πόλη Οκαγιάμα και έγινε βοηθός του χαρτοκολλητή Χυόγκου-σι.

Ο Ούκιτα σπούδασε βιολογία και έδειξε ενδιαφέρον στο πέταγμα των πουλιών. Θεωρούσε πως «υπολογίζοντας την αναλογία της επιφάνειας των φτερών προς το βάρος του σώματος και πως χρησιμοποιώντας αυτή την αναλογία θα μπορούσε να κατασκευάσει ένα τεχνητό φτερό, με το οποίο οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πετάξουν σαν πουλιά».

Η ικανότητα του στην χαρτοκόλληση ήταν πολύ χρήσιμη στην κατασκευή φτερών. Κατασκεύασε τις πλευρές των φτερών από μπαμπού, τις κάλυψε με χαρτί και ύφασμα και βερνίκωσε την επιφάνεια με βερνίκι από ιαπωνικούς λωτούς. Αφού απέρριψε πολλά από τα πρωτότυπα του, ο Ούκιτα προσπάθησε να πετάξει πάνω από γέφυρα στον ποταμό Ασαχιγκάουα το καλοκαίρι το 1785. Ορισμένες πηγές αναφέρουν πως αιωρήθηκε για ελάχιστα μέτρα, αλλά άλλοι αναφέρουν πως απλώς έπεσε. Ο Ούκιτα αμέσως συνελήφθη από τους σαμουράι του τομέα Οκαγιάμα και τον Λόρδο Ικέντα Χαρουμάσα ο οποίος τον εξόρισε από τον τομέα Οκαγιάμα. Σε άλλες έκθέσεις, όπως του Καν-σα-ζαν, ο οποίος ήταν σύγχρονος λόγιος/ποιητής ο οποίος αναφέρθηκε στο συμβάν στο γραπτό του, δηλώνεται πως ο Ούκιτα αποκεφαλίστηκε από τον Σογκουνάτο Τοκουγκάβα.

Μετά την προσπάθεια του, ο Ούκιτα μετακόμισε στο Σούνπου (), της περιφέρειας Σουρούγκα (σημερινή Σιζουόκα) και άνοιξε κατάστημα πώλησης βαμβακιού με το όνομα Bizen'ya Kōkichi. Αφού ολοκλήρωσε την ίδρυση της επιχείρησης, την μετέφερε στον ανηψιό του και έγινε οδοντοτεχνίτης με το όνομα Binkōsai. Οι εξαιρετικές οδοντοστοιχίες του τον έκαναν γνωστό.

Δεν έχουν γίνει πολλά γνωστά για τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αλλά υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μία είναι πως ο Ούκιτα πέταξε ξανά στο Σούνπου και εκτελέστηκε για το έγκλημα της πρόκλησης αναταραχής. Η άλλη εκδοχή είναι πως ο Ούκιτα μετακόμισε στο Μιτσούκε (), της περιφέρειας Τοτόμι (σημερινή Ιβάτα), όπου πέρασε ήρεμα το υπόλοιπο της ζωής του με την σύζυγο και τα παιδιά του προτού αποβιώσει το 1847 σε ηλικία 90 ετών.

Ο τάφος του βρίσκεται στο Ναό Ντάικεν-ζι (), στην Ιβάτα της Σιζουόκα. Το μεταθανάτιο όνομα του (βουδιστικό όνομα) είναι  (Sekiteigen-Koji).

## Δείτε επίσης
*Αμπάς ιμπν Φιρνάς
*Άιλμερ του Μαλμεσμπέρι
*Χεζάρφεν Αχμέτ Τσελεμπή

## Βιβλιογραφία

*
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Παρουσίαση από το μουσείο της πόλης Οκαγιάμα

Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Κατηγορία:Ιάπωνες αεροπόροι
Μάρα Νάτσεβα

Η **Μάρα Νάτσεβα** (, 28 Σεπτεμβρίου 1920 - 1 Ιουλίου 2013) ήταν κομμουνίστρια από την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και εθνικός ήρωας της, που συμμετείχε στα δρώμενα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, που έλαβαν χώρα στην πΓΔΜ, αλλά και στη Γιουγκοσλαβία. Γεννημένη στο Κουμάνοβο, από φτχωική εργατική οικογένεια. Αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο, αλλά λόγω οικονομικών προβλημάτων, δε σπούδασε. Αργότερα, έγινε, σε ηλικία 16 ετών, μέλος της Νεολαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας, ενώ το 1939, έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας. 

Εξ αιτίας της συμμετοχής απεργικές διαδηλώσεις, έφυγε από τη γενέτειρά της και πήγε στο Νις, όπου συνέχισε τη δράση της. Εκεί έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Νις, συνεχίζοντας τη δράση του, το 1940, ενώ έπαιξε τον ρόλο του αντιπροσώπου της Σερβίας, στην 5η συνέλευση του Κόμματος, που έλαβε χώρα στο Ζάγκρεμπ. Από το 1941 και μετά υπήρξε μέλος της Τοπικής Επιτροπής του Κόμματος στην πΓΔΜ. Το 1942, συνελήφθη από τη Βουλγαρική αστυνομία και στάλθηκε σε στρατόπεδο θηλέων, στο Ασένοβγκραντ. Προσφάτως, ο δημοσιογράφος Μπλάζο Βίντοβ, ο οποίος εργαζόταν και διέμενε στη βουλγαρική πρωτεύουσα, τη Σόφια, ανακάλυψε ένα γράμμα του Στράσο Πίντζουρ, προς την οικογένειά του, στο οποίο τους αποκαλύπτει ότι προσπαθεί να βρει τρόπο, ώστε να ελευθερώσει τη φίλη του, Νάρα Νάτσεβα.

Τον Μάρτιο του 1943, κι ενώ απουσίαζε εκλέχτηκε Γραμματέας Οργάνωσης, στο πρόσφατα ιδρυμένο, Κομμουνιστικό Κόμμα της πΓΔΜ. Επίσης, η Νάτσεβα, διετέλεσε και αντιπρόσωπος του, στην Αντιφαστιστική Συνέλευση για την Εθνική Ελευθερία της Γιουγκοσλαβίας, όπως επίσης και στη Αντιφαστιστική Συνέλευση την Εθνική Ελευθερία της πΓΔΜ. Με το πέρας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμο, η Νάτσεβα συνέχισε τη δράση της και συμμετείχε σε διάφορες πολιτικές λειτουργίες. Μετά την απόσυρσή της, έζησε με τον άντρα της, Σάβο Ντρλεβιτς, στο Βελιγράδι. Πέθανε την 1η Ιουλίου του 2013, ενώ ήταν ο τελευταίος εν ζωή εθνικός ήρωας της Γιουγκοσλαβίας και του πΓΔΜ. Ενταφιάστηκε στη γενέτειρά της, στο Κουμάνοβο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές
Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Τεφρική

Η **Τεφρική**, σημερινή τουρκική πόλη υπό την ονομασία Ντιβριγκί, ήταν βυζαντινή οχυρή θέση των όρων της Βορειοδυτικής Καππαδοκίας.

Οι καταβολές του φρουρίου ανάγονται περίπου στο 850, κατόπιν επιθυμίας του Παυλικιανού ηγέτη Καρβέα να απελευθερωθεί από την εξουσία του εμίρη της Μελιτηνής, παραμένοντας, ταυτόχρονα, εκτός των βυζαντινών αυτοκρατορικών εδαφών. Υπό τον διάδοχό του, Χρυσόχειρα, η Τεφρική αποτέλεσε πρωτεύουσα του παυλικιανικού στρατιωτικού κράτους. Ο Πέτρος Σικελιώτης μετέβη εκεί το 870 ως απεσταλμένος προκειμένου να διαπραγματευτεί, δίχως αποτέλεσμα ωστόσο, μια ανταλλαγή κρατουμένων: η διήγησή του αποτελεί την κύρια πηγή αναφορικά με την παυλικιανική ηγεμονία. Έπειτα από μια πρώτη ανεπιτυχή απόπειρα το 871, ο Βασίλειος Α΄ κατέλαβε το φρούριο το 878, γεγονός το οποίο και οδήγησε στην διάλυση του παυλικιανικού κράτους.

Μετονομασθείσα σε Λεοντοκώμη, από το όνομα του Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄, η πόλη αποτέλεσε έδρα κλεισούρας, ενώ, στην συνέχεια, ομώνυμου θέματος προς το 940.

Το 1019, παραχωρήθηκε στον υιό του Σενεχερίμ Αρτσρουνί του Βασπουρακάν ως αντάλλαγμα για τα εδάφη αυτού.

Ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης πραγματοποίησε εκστρατεία εναντίον των Τούρκων στις γειτονικές αυτής περιοχές το 1068. Έπειτα από την Μάχη του Μαντζικέρτ το 1071, έπεσε στα χέρια των Τούρκων.

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Οικισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα
Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία

Η **Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία** (**') ήταν η βραχύβια προσπάθεια ίδρυσης ενός σοσιαλιστικού κράτους στο [[Βαυαρία|Ελεύθερο Κράτος της Βαυαρίας]] κατά τη διάρκεια της [[Νοεμβριανή Επανάσταση|Νοεμβριανής Επανάστασης]]. Έλαβε τη μορφή δημοκρατίας των εργατικών συμβουλίων. Το όνομά της αποδίδεται ποικιλοτρόπως στα ελληνικά ως **Δημοκρατία της Βαυαρίας** ή ως **Σοβιετική Δημοκρατία του Μονάχου*' (η γερμανική ονομασία *Räterepublik* σημαίνει δημοκρατία των συμβουλίων ή επιτροπών, συμβούλιο ή επιτροπή είναι επίσης η έννοια της ρωσικής λέξης *σοβιέτ'') μετά την πρωτεύουσα του Μονάχου. Επιδίωξε την ανεξαρτησία της από την πρόσφατα ανακηρυχθείσα Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Λένιν: Μήνυμα χαιρετισμού προς την Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία


Κατηγορία:Κομμουνισμός στη Γερμανία
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες
Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Βαυαρίας
Κατηγορία:Ιστορία του Μονάχου
Κατηγορία:Γερμανική Επανάσταση του 1918-19
Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία

Η **Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία **(σλοβακικά: *Slovenská republika rád*, ουγγρικά: *Szlovák Tanácsköztársaság*, ουκρανικά: Словацька Радянська Республіка, κυριολεκτικά: "Σλοβακική Δημοκρατία των Συμβουλίων" - το όνομα προήλθε πριν η ρωσική λέξη *"[[Σοβιέτ]]"* (συμβούλιο) γίνει ευρέως διαδεδομένη στα σλοβακικά και σε άλλες γλώσσες συμπεριλαμβανομένων των ουγγρικών και των ουκρανικών) αποτέλεσε ένα πολύ βραχύβιο κομμουνιστικό κράτος στη νότια Σλοβακία από τις 16 Ιουνίου έως τις 7 Ιουλίου 1919 με πρωτεύουσα την πόλη του Πρέσοβ. Επικεφαλής ήταν ο Τσέχος δημοσιογράφος Antonín Janoušek.
μικρογραφία|Ανακήρυξη της Σλοβακικής Σοβιετικής Δημοκρατίας στο Πρέσοβ
Το Μάρτη του 1919, τα τσεχοσλοβακικά στρατεύματα άρχισαν να καταλαμβάνουν τη βόρεια Ουγγαρία σύμφωνα με τις εδαφικές υποσχέσεις της Αντάντ στους Τσεχους πολιτικούς κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, ο Κόκκινος Στρατός της Ουγγρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, αντεπιτέθηκε και κατέλαβε εδάφη της Σλοβακίας. Σε αυτά ανακηρύχτηκε η Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία που υιοθέτησε πολλά μέτρα παρόμοια με αυτά που είχε υιοθετήσει η Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία. Βασικό μέτρο ήταν η εθνικοποίηση των απαλλοτριωμένων εκτάσεων των μεγαλοκτηματιών και όχι η διανομή της γης.

Μετά από απαίτηση του Κλεμανσώ, η  Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία στα τέλη Ιουνίου του 1919 άρχισε να αποσύρει τα στρατεύματά της. Στα στρατεύματα της Σλοβακικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, που αποτελούνταν από εθελοντές και τα συνδικάτα που κλήθηκαν να στρατολογήσουν ένα ποσοστό μελών τους, επικράτησε σύγχυση. Η κυβέρνηση της Σλοβακικής Σοβιετικής Δημοκρατίας τελικά πέρασε τα σύνορα και η Σλοβακία εντάχθηκε στη Τσεχοσλοβακία.

## Δείτε επίσης
* Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία (Δημοκρατικά Συμβούλια της Ουγγαρίας)
* Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας
* Γερμανική Επανάσταση του 1918-1919
* Εξέγερση των Σπαρτακιστών

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* Toma, Peter A. "The Slovak Soviet Republic of 1919" *American Slavic & East European Review* (1958) 17#2 pp 203-215.
 
Κατηγορία:Πρώην σλαβικά κράτη
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Φάνα Κότσοφσκα

Η **Φάνα Κότσοφσκα - Τσβέτκοβικ** (, 27 Ιουλίου 1927 - 17 Απριλίου 2004) ήταν κομμουνίστρια, πολεμίστρια και εθνική ηρωίδα από την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ήταν η νεαρότερη πρώτη Ηρωίδα της Γιουγκοσλαβίας. Ήδη από τα 14 της χρόνια ξεκίνησε να συμμετέχει στα κοινά. Το 1942 έγινε αντάρτισσα στην ομάδα ανταρτών *Goce Delchev*, ενώ ήταν και ηγέτρια του νεανικού στρατεύματος *Stiv Naumov*. Συμμετείχε στην επιδρομή του Φεβρουαρίου. 

Γεννήθηκε σε ένα χωριό, το Λάβτσι, κοντά στην Μπίτολα. Η οικογένειά της ήταν φτωχή. Ο πατέρας της μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να βρει εργασία, ενώ αυτή ακόμα δεν είχε συμπληρώσει το τρίτο της έτος. Από μικρή ηλικία βοηθούσε τη μητέρα της δουλεύοντας σκληρά στα χωράφια, έτσι ώστε να βοηθήσει την κατάσταση, η οποία ήταν απογοητευτική οικονομικά. Όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στη Γιουγκοσλαβία, το μικρό χωριό στο οποίο ζούσε επέδειξε σθεναρά αντίσταση δημιουργώντας ομάδες ανταρτών. Η Κότσοφκσα ήταν ήδη ενεργό μέλος του SKOJ (Νεολαία Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας). Συνελήφθη από τις βουλγαρικές αρχές, όμως κατάφερε να αποδράσει, επιστρέφοντας στο σπίτι της όπου είδε τη μητέρα της και τη γιαγιά της κακοποιημένες.

Την άνοιξη του 1944 συμμετείχε σε μία ομάδα εφτά στρατιωτών με αποστολή την ανατίναξη αποθήκης των Ναζί και των Βουλγάρων. Η αποστολή πέτυχε, όμως η Κότσοφκσα τραυματίστηκε. Στην προσπάθεια να τη σώσουν γλίτωσαν οριακά, αποφασίζοντας να την αφήσουν στο χωριό, ώστε να την περιποιηθεί κάποιος, εκείνη όμως αρνήθηκε και συνέχισε τη δράση της στην ταξιαρχία.  Κατά τη διάρκεια μάχης στο χωριό Λάβτσι, το 1943, ο αρχηγός Τόσο Ανγκελόφσκι, ο Πάντε Χάιζε και πολλοί ακόμα σκοτώθηκαν. Η Κότσοφκσα τότε κρύφτηκε κοντά στο χωριό, με μία ομάδα ανταρτών, περί τον έναν μήνα. Η ομάδα αυτή είχε γίνει αντιληπτή από τους Βούλγαρους, οι οποίοι τους έψαχναν όλη τη διάρκεια της ημέρας. Το 1944, έγινε η επιδρομή από το Κόζουφ στο Κότζακ. Μετά την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας, η Κότσοφκσα συνέχισε τη δράση της σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Απεβίωσε, το 2004, στην πόλη των Σκοπίων.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Narodni heroji Jugoslavije*, «Mladost», Belgrade 1975.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Φάνα Κότσοφσκα στο StarUtrinski.com

Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές
Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Ανδρόνικος Λαπαρδάς

Ο **Ανδρόνικος Λαπαρδάς** ήταν Βυζαντινός στρατηγός ο οποίος υπηρέτησε κατά την διάρκεια της βασιλείας των τελευταίων αυτοκρατόρων προερχόμενων από την οικογένεια των Κομνηνών. 

Με μεγάλο μέρος της αριστοκρατίας να έχει ταχθεί υπέρ της Μαρίας Κομνηνής (κόρης του Μανουήλ Α΄), ο ίδιος αντιτάχθηκε στην αντιβασιλεία, της οποίας ηγούνταν η Μαρία της Αντιόχειας και ο πρωτοσέβαστος Αλέξιος Κομνηνός, έπειτα από τον θάνατο του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού το 1180. Το 1182, ο Ανδρόνικος Λαπαρδάς έλαβε διαταγή εκ μέρους τού αντιβασιλέα Ανδρόνικου Κομνηνού να βαδίσει προς τα δυτικά, προκειμένου να συναντήσει τα στρατεύματα του εξεγερθέντα στρατηγού Ιωάννη Κομνηνού Βατάτζη, ο οποίος είχε ξεσηκώσει την πόλη της Φιλαδέλφειας. Ο Λαπαρδάς ηττήθηκε στην μάχη, ωστόσο, μετά τον θάνατο τού Βατάτζη, οι κάτοικοι της Φιλαδέλφειας τάχθηκαν με το μέρος του αντιβασιλέα. 

Στην διάρκεια της ίδιας περιόδου, ο Βασιλέας Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας πραγματοποίησε εκστρατεία εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Η ηγεσία των βυζαντινών στρατευμάτων, τα οποία ήσαν παρατεταγμένα επί των συνόρων, στο Νις και το Μπρανίτσεβο, ανατέθηκε στον Λαπαρδά, καθώς και σε έναν ακόμη στρατηγό, τον Αλέξιο Βρανά. Η γνωστοποίηση της ανόδου στον θρόνο του Ανδρόνικου Κομνηνού, ως Ανδρόνικου Α΄, διαίρεσε τους δύο διοικητές, οι οποίοι και υποχώρησαν προς την Πύλη του Τραϊανού. Πράγματι, σε αντίθεση με τον Βρανά, ο Λαπαρδάς είχε ταχθεί ενάντιος στον νέο αυτοκράτορα. Συνελήφθη αιχμάλωτος και φονεύθηκε, καθώς διέφευγε προς τα ανατολικά. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Στρατηγοί του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Οξανορβορναδιένιο

Το **οξανορβορναδιένιο** (αγγλ. ***O'''xa'''N'''orborna'''D'''iene'' - ***OND**'') είναι ένας δικυκλικός [[Ετεροκυκλικές ενώσεις|ετεροκυκλικός]] (μονο)[[Αιθέρες|αιθέρας]], με το [[άτομο]] [[οξυγόνο]]υ να γεφυρώνει τα δύο αντικριστά κορεσμένα άτομα [[Άνθρακας|άνθρακα]] ενός [[1,4-κυκλοεξαδιένιο]]υ. Έχει [[Χημικός τύπος|μοριακό τύπο]] [[C6H6O|**C6H6O''']]. Το οξανορβορναδιένιο είναι δομικά συγγενικό με το ισοκυκλικό δικυκλικό νορβορναδιένιο, από το οποίο διαφέρει μόνο στο ότι έχει ένα άτομο οξυγόνου στη δικυκλική γέφυρα, αντί για μία μεθυλενομάδα.

## Σύνθεση
[αριστερά|345x345εσ|[Αντίδραση Ντιλς-Άλντερ|Diels–Alder σύνθεση ΚΑΙ dicarboxylates]]
Ενώ είναι γνωστό και το «μητρικό» οξανορβορναδιένιο, πιο χρήσιμοι είναι οι «θυγατρικοί» 2,3-οξαρβορναδιενοδικαρβονικοί διαλκυλεστέρες, που είναι άμεσα διαθέσιμα με 4,2-κυκλοπροσθήκη Diels–Alder μεταξύ φουρανίου και ακετυλενοδικαρβοξυλικών διαλκυλεστέρων, όπως είναι ο ακετυλενοδικαρβοξυλικός διμεθυλεστέρας.

## Ιδιότητες
Οι 2,3-οξαρβορναδιενοδικαρβονικοί διαλκυλεστέρες παρουσιάζουν ασυνήθιστα μεγάλη δραστικότητα έναντι των αζωτιδίων και έναντι των θειολών. Τα σύμπλοκα 2,3-οξαρβορναδιενοδικαρβονικών διαλκυλεστέρων και θειολών είναι επιρεπεί σε αντί Diels–Alder κυκλοδιάσπαση, που παρουσιάζεται με ευρείας ποικιλίας ταχύτητες αντίδρασης.

## Αντιδράσεις με τα αζωτίδια
Οι 2,3-οξαρβορναδιενοδικαρβονικοί διαλκυλεστέρες  αντιδρούν με τα αζωτίδια δίνοντας ένα μείγμα από τέσσερα (4) προϊόντα, που προκύπτουν από μια αρχική 1,3-διπολική κυκλοπροσθήκη σε έναν από τους δυο διπλούς δεσμούς, που ακολουθείται από αντί-Diels–Alder κυκλοδιάσπαση, για να σχηματίσουν 1,2,3-τριαζόλες και  φουράνια. Οι ενδιάμεσες τριαζολίνες αποφεύγουν τον εντοπισμό, λόγω της πολύ ισχυρής Θερμοδυναμικής τάσης διάσπασής τους σε δύο αρωματικά προϊόντα. Η σχετική προτίμηση της προσβολής σε έναν από τους διπλούς δεσμούς διέπεται από την ηλεκτρονική φύση των (αρχικών) αζωτιδίων. Πλούσια (σχετικά πάντα) σε ηλεκτρόνια αλειφατικά αζωτίδια, όπως π.χ. το βενζυλικό αζωτίδιο, αντιδρούν κατά προτίμηση μέσω των HOMO τροχιακών. Αλληλεπίδραση του HOMO τροχιακού του αζωτίδιου με το LUMO τροχιακό των 2,3-οξαρβορναδιενοδικαρβονικών διαλκυλεστέρων, εντοπίζεται στα (σχετικά) πτωχά σε ηλεκτρόνια C#2 και C#3, οδηγώντας με προϊόντα που συνάδουν με την αντιδραστική οδό Α. Πτωχά σε ηλεκτρόνια αρυλ- αζωτίδια, όπως το π-νιτροφαινυλαζωτίδιο, αντιδρούν, σε σημαντικό βαθμό, μέσω των τροχιακών LUMO, οδηγώντας σε αλληλεπίδραση με τα HOMO τροχιακά (C#5 και C#6) των 2,3-οξαρβορναδιενοδικαρβονικών διαλκυλεστέρων, που οδηγεί σε υψηλότερα ποσοστά στην αντιδραστική οδό Β και τα αντίστοιχα με αυτή προϊόντα. Η διπολική δραστικότητα των 2,3-οξαρβορναδιενοδικαρβονικών διαλκυλεστέρων με τα αζωτίδια είναι ασυνήθιστα υψηλή για αλκαδιένια, τόσο πολύ ώστε ξεπερνά ακόμη και τους πρόδρομους και πτωχούς σε ηλεκτρόνια 2,3-αλκινοδικαρβονικούς διαλκυλεστέρες ,

## Αναφορές


Κατηγορία:C6
Κατηγορία:Ετεροκυκλικοί αιθέρες
Ερρίκος Β΄ του Σλέσβιχ

Ο **Ερρίκος Β΄ του Σλέσβιχ** ή **Ερρίκος Βάλντεμαρσον** (*Erik 2. af Sønderjylland*, 1290 - 12 Μαρτίου 1325), δούκας του Σλέσβιχ (1312-1325) ήταν γιος και διάδοχος του Βάλντεμαρ Δ΄ του Σλέσβιχ και της Ελισάβετ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη Α΄ της Σαξονίας. Είχε στεφθεί συγκυβερνήτης και χρησιμοποιούσε τον τίτλο του δούκα από την εποχή που ζούσε ο πατέρας του.

Με την άνοδό του στον θρόνο συμμετείχε στην εκστρατεία του Ερρίκου ΣΤ΄ της Δανίας στο Ρόστοκ, κατά τη διάρκεια της οποίας ορκίστηκε δούκας. Ήρθε σε σύγκρουση με τον βασιλιά διεκδικώντας το νησί του Λάνγκελαιν. Ο βασιλιάς το αρνήθηκε και ως αντάλλαγμα του παραχώρησε το δουκάτο του Σλέσβιχ. Όταν πέθανε ο Ερρίκος ΣΤ΄ το 1319, ήταν υποψήφιος διάδοχος του θρόνου, αλλά εξελέγη ο αδελφός του Χριστόφορος Β΄ της Δανίας, ο οποίος αναγκάστηκε να παραχωρήσει το Λάνγκελαιν στον Ερρίκο Β΄ του Σλέσβιχ για να τον αναγνωρίσει. Ο Ερρίκος Β΄ πέθανε στις 12 Μαρτίου 1325 και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Σλέσβιχ.

## Οικογένεια
Με τον γάμο του με την Αδελαΐδα του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ, κόρη του Ερρίκου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ, είχε τέκνα:
* Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας 1314-1364
* Χέλβιγκ του Σλέσβιχ απεβ. 1374

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Βιογραφικό Λεξικό της Δανίας

Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ
Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας

O **Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας** ή **Βάλντεμαρ Ε΄ του Σλέσβιχ** (1314 - 1364), βασιλιάς της Δανίας (1326 - 1329) και δούκας του Σλέσβιχ (1325 - 1326 και 1330 - 1364) ήταν γιος και διάδοχος του Ερρίκος Β΄ του Σλέσβιχ και της συζύγου του Αδελαΐδας του Χόλσταϊν - Ρέντσμπουρκ. Ο Βάλντεμαρ ήταν αντίπαλος του Δανού βασιλιά Χριστοφόρου Β΄, μερικές φορές ως Βάλντεμαρ Γ΄ αναφέρεται ο Βάλντεμαρ ο Νέος. Όταν ο μακρινός του ξάδελφος Χριστόφορος Β΄ εξορίστηκε οι Δανοί ευγενείς τον εξέλεξαν νέο βασιλιά σε ηλικία 12 ετών (1326), ήταν ο μοναδικός εκπρόσωπος του Οίκου του Άβελ της Δανίας ο οποίος έγινε έστω και τόσο σύντομα βασιλιάς της Δανίας, κηδεμόνας του ορίστηκε ο από μητέρα θείος του Γεράρδος Γ΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ. Με την άνοδο του στον θρόνο του επιβλήθηκαν πολλοί περιορισμοί, όλα τα κάστρα στη Σκανία θα έπρεπε να κατεδαφιστούν και δεν μπορούσε να είναι ταυτόχρονα βασιλιάς της Δανίας και δούκας του Σλέσβιχ, γι'αυτό την περίοδο που ήταν βασιλιάς της Δανίας (1326 - 1329) δούκας του Σλέσβιχ ορίστηκε ο κηδεμόνας θείος του Γεράρδος.
Την εποχή του ανήλικου Βάλντεμαρ την εξουσία στη Δανία ασκούσε μια ομάδα ευγενών οι περισσότεροι ξένοι, επέβαλαν σκληρούς φόρους που δυσαρέστησαν τους αγρότες, η πρώτη αγροτική εξέγερση στη Σγιέλαν (1328) κατεστάλλη αλλά η δεύτερη στη Γιουτλάνδη (1329) είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του Βαλντεράμ Γ΄ και την επαναφορά στον θρόνο του Χριστόφορου Β΄. Ο Βάλντεμαρ μετά την ανατροπή του εγκαταστάθηκε ξανά δούκας του Σλέσβιχ, το 1340 έδωσε τη μοναδική αδελφή του Έλβιγκ σύζυγο στον νέο βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας το υπόλοιπο διάστημα μέχρι τον θάνατο του είχε αμφίρροπες σχέσεις με τον θρόνο της Δανίας.

## Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ριχάρδας των Χάγκεν (απεβ. 1386), κόρη του Γκούντσελιν ΣΤ΄ κόμη του Σβερίν, παιδιά του ήταν:
* Βάλντεμαρ 1338-1360, διάδοχος του Σλέσβιχ.
* Ερρίκος π. 1342-1375, δούκας του Σλέσβιχ.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


|-

Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας
Μαρία Πυλιώτου

Η **Μαρία Πυλιώτου** είναι Κύπρια συγγραφέας παιδικών βιβλίων και θεατρικών έργων, εικονογράφος παιδικών βιβλίων και δασκάλα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1935 στην κατεχόμενη σήμερα κωμόπολη Λευκόνοικο της επαρχίας Αμμοχώστου στη βορειοανατολική Κύπρο. Φοίτησε στο Διδασκαλικό Κολέγιο Κύπρου και εργάστηκε ως δασκάλα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Συνεργάστηκε με το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου, έχοντας την επιμέλεια εκπαιδευτικών προγραμμάτων για παιδιά και δημοσίευε κείμενά της σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά.

Ήταν μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου καθώς και γραμματέας του Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού Βιβλίου.

## Συγγραφικό έργο
Η πρώτη της λογοτεχνική εμφάνιση έγινε με την ποιητική σύνθεση «Άγια χώματα» στα 1959. Στη συνέχεια έγραψε πολλά διηγήματα, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, ενώ μετά από το 1974 ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με τη συγγραφή βιβλίων για παιδιά και νέους.

### Έργα
* «Άγια Χώματα», Κύπρος, 1959
* «Χαρούμενοι χαρταετοί», διηγήματα, Λευκωσία, 1976
* «Οι Λύκοι και η Κοκκινοσκουφίτσα», νουβέλα, Λευκωσία, 1977
* «Καλημέρα, Μαργαρίτα», διηγήματα, Λευκωσία, 1978
* «Κι έζησαν εκείνοι καλά…», σύγχρονο παραμύθι, Λευκωσία, 1980
* «Τα δέντρα που τρέχουν», μυθιστόρημα, Λευκωσία, 1985, εκδ. Καστανιώτης, 1987
* «Τα παιδιά του ήλιου», μυθιστόρημα, εκδ. Πατάκη, 1993, 8η έκδοση 2001
* «Το κάστρο μας», μυθιστόρημα, Λευκωσία, 1979, εκδ. Πατάκη 1995, 6η έκδοση 2001
* «Το ασημένιο καπνιστήρι», μυθιστόρημα, Εκδόσεις Πατάκη, 1995, 6η έκδοση 2000
* «Τζιαφέρ Γιασίντ Αλή», εκδ. Πατάκη, 1997, 2η έκδοση 1998
* «Στα φτερά του Χρυσού Αετού», εκδ. Πατάκη, 1997, 3η έκδοση 2000
* «Η αρβύλα που ’γινε βαρκούλα», εκδ. Πατάκη, 1998, 4η έκδοση 2001
* «Λεώνη», εκδ. Πατάκη, 1999, 2η έκδοση 2000
* «O σκύλος που έχασε την ουρά του», εκδ. Πατάκη, 2001
Βιβλία της έχουν μεταφραστεί στα ουκρανικά, στα ρωσικά και στα γαλλικά.

### Λογοτεχνικά Βραβεία
Έχει τιμηθεί:
* από την UNICEF για τους στίχους του τραγουδιού «Το τραγούδι της χαράς», με την ευκαιρία του «Διεθνούς Έτους του Παιδιού»
* από τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού Βιβλίου
* από το Υπουργείο Παιδείας Κύπρου
* από το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου
* από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου
* από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά
* με το Μετάλλιο του Διεθνούς Βραβείου Γιάνους Κόρτσακ (Janusz Korczak) το 1987 για το βιβλίο «Τα δέντρα που τρέχουν»
* το 2008 με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία

## Δικτυογραφία
* Μαρία Πυλιώτου στο patakis.gr
* 
* Μαρία Πυλιώτου στο psichogios.gr
*  Μαρία Πυλιώτου στο biblionet.gr
* 
* Ζαχαροπούλου Κλεοπάτρα, "Από το μυθολογικό άρμα του Φαέθοντα στο νικελένιο τροχοφόρο αμαξίδιο της Λεώνης", Fractal. H γεωμετρία των ιδεών (12/7/2017): http://fractalart.gr/lewni/

Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Κατηγορία:Κύπριοι θεατρικοί συγγραφείς‎
Κατηγορία:Κύπριοι μυθιστοριογράφοι‎
Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές‎
Κριστιάν Μερκελίς

Η **Κριστιάν Μερκελίς** (*Christiane Mercelis*) , γεννημένη στις 5 Οκτωβρίου 1931, είναι Βελγίδα πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Στο πρωτάθλημα αντισφαίρισης του Βελγίου σε όλη της την καριέρα έχει κατακτήσει 83 τίτλους σε όλες τις κατηγορίες, από αυτούς στις γυναίκες είχε 13 στο απλό, 14 στο διπλό γυναικών και 16 στο διπλό μεικτό.

Ήταν αθλήτρια της Ρασίνγκ κλαμπ Βρυξελλών, πρωταθλήτρια Βελγίου στο απλό τις χρονιές 1951, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1963, 1964 και το 1966, στο διπλό γυναικών το 1950, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1961, 1963, 1964, 1966, 1967 και το 1968. Στο διπλό μεικτό ήταν τις χρονιές 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1966, 1967, και το 1968.

Έχει αγωνιστή με το Βέλγιο στα Φεντ Καπ του 1963, 1964, 1966, 1967, 1968 και 1969, με ρεκόρ 2 νίκες και 11 ήττες.

Το 1949 ήταν πρώτη στο τουρνουά Τζούνιορς του Γουίμπλεντον, στο Ρολάν Γκαρός μεγαλύτερη επιτυχία της ήταν τα προημιτελικά το 1957. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερη το 1955 όπου στον τελικό έχασε από την Μοντ Γκατιέ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βελγίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Γεφυράκι Μεσσηνίας

Το **Γεφυράκι**, είναι πολύ μικρός παραθαλάσσιος οικισμός κοντά στους Γαργαλιάνους και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.

## Τοποθεσία
Ο οικισμός βρίσκεται δυτικά των Γαργαλιάνων και βόρεια από τον Μάραθο, σε υψόμετρο 2 μέτρων από τη θάλασσα. Είναι πολύ κοντά στις βραχώδεις ακτές του Ιονίου Πελάγους και βρίσκεται διαγώνια απέναντι από τη νήσο Πρώτη. Σε απόσταση περίπου 1 χιλιομέτρου, προς τα νότια, από τον οικισμό  βρίσκεται το λιμάνι και οι παραλίες του Μαράθου, ενώ σε απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων προς τα βόρεια από τον οικισμό βρίσκεται η *Παραλία του Λαγκουβάρδου*. Η απόστασή του οικισμού από τους Γαργαλιάνους είναι περίπου 7 χιλιόμετρα και από τον Μάραθο περίπου 1 χιλιόμετρο.

## Ιστορία
Το *Γεφυράκι* είναι νεοσύστατος οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε μόλις το 2011 και προσαρτήθηκε στην τοπική κοινότητα Μαραθοπόλεως, και μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας, ο οποίος συστάθηκε με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.

## Κάτοικοι
Ο πολύ μικρός αυτός οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει μόλις 5 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με τον τουρισμό και σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς στη περιοχή γύρω από τον οικισμό υπάρχουν, εκτός από ελαιώνες και καλλιέργειες σε θερμοκήπια. 
 
## Κτίρια και αξιοθέατα
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων ή εκκλησία, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στους Γαργαλιάνους και τον Μάραθο. Αξιοθέατα για τον οικισμό εκτός από τις παραλίες της ευρύτερης περιοχής, αποτελεί και η νήσος Πρώτη, την οποία έχει αντίκρυ, σε διαγώνια θέα. Στην περιοχή του οικισμού υπάρχουν επίσης τουριστικές εγκαταστάσεις με ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, αλλά και οργανωμένο Camping.

## Δείτε επίσης
* Γαργαλιάνοι
* Δήμος Τριφυλίας
* Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας
* Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας
* πρώην Δήμος Γαργαλιάνων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Τριφυλίας , από την ιστοσελίδα: www.dimostrifylias.gr του Δήμου Τριφυλίας.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Όγκειον

Το **Όγκειον** ήταν αρχαία πολίχνη της Αρκαδίας, κοντά στον ποταμό Λάδωνα. 

Πήρε το όνομά της από τον  πρώτο βασιλιά της τον Όγκιο γιο του Απόλλωνα. Ο Όγκιος ήταν γνωστός για τα περίφημα άλογα που εξέτρεφε στους στάβλους του. Ένα από αυτά ήταν ο Αρίων που γεννήθηκε από τη θεά Δήμητρα και τον θεό Ποσειδώνα. 

Σύμφωνα με τον Παυσανία όταν κάποτε ο Ποσειδώνας καταδίωξε τη Δήμητρα για να ενωθεί μαζί της αυτή για να ξεφύγει μεταμορφώθηκε σε φοράδα και μπήκε στο κοπάδι του Όγκιου. Ο Ποσειδώνας όμως αντιλήφτηκε το τέχνασμα αυτό και με τη σειρά του μεταμορφώθηκε σε άλογο κατορθώνοντας τελικά να ενωθεί με τη θεά.
Από την ένωση των δύο θεών γεννήθηκε μια κόρη που το όνομά της ήταν γνωστό μόνο στους μυημένους στα Ελευσίνια μυστήρια και ένα άλογο ο Αρίωνας τον οποίο αργότερα ο Όγκιος έδωσε στον Ηρακλή που τότε πολεμούσε εναντίων των Ηλείων. Στο Όγκειο υπήρχε ιερό της *Δήμητρας Ερινύος* και του *Απόλλωνα Ογκαίου*. 

Την εποχή του Παυσανία το Όγκειον ήταν πλέον κώμη και ανήκε στην πόλη - κράτος της Θέλπουσας. Η ακριβής θέση της αρχαίας κώμης δεν έχει εντοπιστεί αλλά εικάζεται ότι βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του σημερινού χωριού Καλλιάνι Αρκαδίας

## Παραπομπές


## Πηγές
* Dictionary of Greek and Roman Geography: Abacaenum-Hytanis,  William Smith, Walton & Maberly, 1854, London, σελ. 482

Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Κατηγορία:Δήμος Τροπαίων
Γκένα Ντιμίτροβα

Η **Γκένα Ντιμιτρόβα** (βουλγαρικά: Гeна Димитpова, 6 Μαΐου 1941 - 11 Ιουνίου 2005) ήταν Βουλγάρα σοπράνο της όπερας. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τη δύναμη και την έκταση που είχε η φωνή της. Η καριέρα της κράτησε περίπου τέσσερις δεκαετίες. Εν μέρει συνδέθηκε με τον ομώνυμο ρόλο του έργου του Τζάκομο Πουτσίνι, *[[Τουραντότ (Πουτσίνι)|Τουραντό]]*, εκεί είχε πει: «*Μπορεί ο συγκεκριμένος ρόλος να μην είναι ο αγαπημένος, ωστόσο σε βοηθά να αναδείξεις τη φωνή σου. Ο τρόπος με τον οποίον είναι γραμμένη η μουσική, σε αναγκάζει να το ερμηνεύσεις με φωνή που μοιάζει με τρομπέτα*». Μετά τον θάνατό της, η Βουλγαρική Κυβέρνηση δεσμεύτηκε να ξεκινήσει μία χρηματοδότηση στο όνομά της, η οποία θα βοηθά ανερχόμενους τραγουδιστές.

Γεννήθηκε στο χωριό Μπέλγκεζ, 25 χιλιόμετρα έξω από το Πλέβεν. Ξεκίνησε να τραγουδά σε σχολικές χορωδίες. Εξαιτίας τη δυναμικής φωνής που διέθετε, της προτάθηκε μία θέση στο Ωδείο της Σόφιας, όπου μαθήτευσε στο πλευρό του Κρίστο Μπραμπάροφ, μεταξύ του 1959 - 1964. Αρχικά ήταν μία μεσόφωνος, ενώ ήδη από το δεύτερο έτος της εκεί αναγνωρίστηκε ως σοπράνο. Όταν τελείωσε τις σπουδές της στη Σόφια, ξεκίνησε να διδάσκει τραγούδι. Το 1967 έγινε ιδιαιτέρως γνωστή ως Abigaille, στη Βουλγαρική Εθνική Όπερα, στο έργο του Τζουζέπε Βέρντι, *[[Ναμπούκο]]*. Βεβαίως, στις αρχικές ηχογραφήσεις της φωνής της, δε διακρίνεται το εύρος που απέκτησε αργότερα. Έτσι, στις ηχογραφήσεις που υπάρχουν από τότε, στην όπερα του Βέρντι, παραλείπεται μία ψηλή προαιρετική Ντο νότα, η οποία όπως συμπεριλήφθηκε στις κατοπινές ηχογραφήσεις της καριέρας της, στο έργο του Βέρντι.

Η Ντιμίτροβα κέρδισε, το 1970, τον Διεθνή Διαγωνισμό Τραγουδιού της Σόφια. Το βραβείο περιελάμβανε και μαθήματα στη Σκάλα του Μιλάνου. Το ντεμπούτο της στην Ιταλία το έκανε ως *Τουραντό*, στο Τρεβίζο, το 1975. Τον ρόλο αυτόν τον επανέλαβε, το 1983, στη Σκάλα του Μιλάνου, στο πλευρό του τενόρου Πλάθιντο Ντομίνγκο σε μία μεγάλη παραγωγή του Φράνκο Τζεφιρέλι. Ο ρόλος της, ως Τουραντό, υπάρχει σε βίντεο, το οποίο διατηρείται ακόμα, από το 1983. Η παράσταση είχε λάβει χώρα στην Αρένα της Βερόνας. Το 1988 έκανε και το ντεμπούτο της στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, ερμηνεύοντας τον ίδιο ρόλο. Παρ' όλα αυτά, το ντεμπούτο της στις ΗΠΑ είχε γίνει ήδη από το 1981, ως Ελβίρα, στο έργο *[[Ερνάνης]]*, του Βέρντι. Το 2001 αποσύρθηκε από τη σκηνή, αλλά συνέχισε να δουλεύει με νεαρούς τραγουδιστές. Μια από τις πιο σπουδαίες μαθητριές της είναι η Ελένα Μπαραμόβα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Official website
*[ Article at allmusic.com]
*The New York Times - obituary
* Her page on the Stars of Bulgarian Opera site with 4 mp3 audio clips of selected arias 

Κατηγορία:Υψίφωνοι
Κατηγορία:Βουλγάρες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Τραγουδίστριες όπερας
Αλεξάντρα Παχμούτοβα

Η **Αλεξάντρα Νικολάγεβνα Παχμούτοβα** (ρωσικά: *Александра Николаевна Пахмутова*, 9 Νοεμβρίου 1929 -) είναι Ρωσίδα συνθέτρια και μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες, στο είδος της, τόσο στη Σοβιετική Ένωση όσο και στη Ρωσία. Η καταξίωση για αυτήν, στη χώρα της, ξεκίνησε ήδη από τη δεκαετία του 1960. Γεννήθηκε σε μία γειτονιά του σημερινού Βόλγκογκραντ, στη Σοβιετική Ένωση. Ξεκίνησε να παίζει πιάνο και να συνθέτει από πολύ μικρή ηλικία. Φοίτησε στο εξέχον Ωδείο της Μόσχας, από το οποίο αποφοίτησε το 1953. Το 1956, διεύρυνε τις σπουδές της στο πλευρό του σπουδαίου συνθέτη Βισαρίον Σεμπάλιν.

Είναι γνωστή, επίσης, για το εύρος μουσικών ειδών που καταπιάστηκε και επέτυχε. Έχει συνθέσει, μεταξύ άλλων, συμφωνική μουσική, μουσική για μπαλέτο, παιδικά τραγούδια, καντάτες, πάρα πολλά τραγούδια, καθώς και αρκετές συνθέσεις για ταινίες, όπως το  *Out of This World* (1958) και το *Because of Mama* (2001). Παρόλα αυτά, περισσότερο γνωστή είναι για τα πάνω από 400 τραγούδια που συνέθεσε, μεταξύ αυτών, το *The Melody*, το *Russian Waltz*, το *Tenderness*, το *Hope*, το *The Old Maple Tree*, το *The Song of the Perturbed Youth*, το *The Bird of Happiness* (από την ταινία *O Sport, You - the world*, το οποίο έγινε πολύ δημοφιλές τόσο στη Ρωσία όσο και στην Κίνα), καθώς και το *Good-Bye Moscow*, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στην τελετή λήξης των 22ων Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας. Ο σύζυγός της ήταν στιχουργός και ποιητής,  Νικολάι Ντομπρόνραβοφ, ο οποίος της έγραψε αρκετούς στίχους για τα τραγούδια της. 

Μία από τις γνωστότερες μπαλάντες της, το *Belovezhskaya Pushcha*, γράφτηκε το 1975, για το Δάσος Μπιαλοβιέζα, το οποίο πλέον μοιράζονται η Πολωνία με τη Λευκορωσία. Άλλο πολύ γνωστό της τραγούδι, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ήταν το *Malaya Zemlya*, το οποίο αφορούσε μία βραχύβια προφυλάκιση που υπέστη ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ, όταν υπηρετούσε στον Κόκκινο Στρατό, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Παχμούτοβα έγινε αγαπητή τόσο από τον λαό όσο κι από το καθεστώς, με τον Μπρέζνιεφ, να λέει, ότι είναι η αγαπημένη του συνθέτρια. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της δέχτηκε αρκετές Κρατικές και Κυβερνητικές Βραβεύσεις. Επίσης, ήταν και Γραμματέας της Ένωσης Σοβιετικών και Ρώσων συνθετών. Το 1990, ονομάστηκε ηρωίδα της Σοσιαλιστικής Εργατιάς. Το όνομά της, έχει δοθεί στον αστεροειδή # 1889, από  πλανητάριο του Οχάιο, ΗΠΑ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Official website  (ρωσικά)
* (ρωσικά)

Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες
Κατηγορία:Σοβιετικοί μουσικοί
Πρωτεύουσα του Καζακστάν

μικρογραφία|Αστανά
Από το 1917 η **πρωτεύουσα του Καζακστάν** έχει αλλάξει 6 φορές. Από το 1997 πρωτεύουσα είναι η Αστανά. Οι προηγούμενες πρωτεύουσες ήταν το Σεμέι (Αλάς-καλά), το Αρινμπούρκ, το Κιζιλορντά και το Αλμάτι. 

Η Ημέρα της Πρωτεύουσας εορτάζεται στις 6 Ιουλίου. 

## Επισκόπηση
### Αλάς-καλά (1917-1920)
Η πρώτη πρωτεύουσα του Καζακστάν ήταν το Σεμέι, την περίοδο 1917-1920. Τότε, η χώρα ήταν γνωστή ως Αυτονομία του Αλάς. 

### Αρινμπούρκ (1920-1925)
Το Καζακστάν και το Κιργιστάν αποτελούσαν μέρος της Κιργιζικής ΑΣΣΔ, την περίοδο 1920-1925. Η τότε πρωτεύουσα ήταν το Αρινμπούρκ, ωστόσο σήμερα βρίσκεται εντός της επικράτειας της Ρωσίας.

### Κιζιλόρντα (1925-1929)
Η πρώτη πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ, στην περίοδο 1925-1929, ήταν η Κιζιλόρντα (καζακικά: Ақмешіт).

### Αλμάτι (1929-1997)
Το 1929, έγινε η τέταρτη αλλαγή πρωτεύουσας, αυτή τη φορά στο Αλμάτι. Ήταν η πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ την περίοδο 1929-1936, καθώς και η πρωτεύουσα της Καζακικής ΣΣΔ. Επίσης, ήταν η πρωτεύουσα του Καζακστάν στα πρώτα χρόνια της μετασοβιετικής περίοδου, μέχρι το 1997, όπου μεταφέρθηκε στο Αλμάτι. 

### Αστανά (1997–)
Η αλλαγή της πρωτεύουσας από το Αλμάτι στην Αστανά ήταν ιδέα του σημερινού προέδρου της χώρας, του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ. Γενικά, η Αστανά είναι μία σχεδιασμένη πόλη. 

## Κατάλογος των πρωτευουσών

## Γκαλερί

Αρχείο:Orenburg State University.jpg|Το Πανεπιστήμιο του Αρινμπούρκ 
Αρχείο:Qyzylorda station.jpg|Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Κιζιλόρντα
Αρχείο:Modern Almaty.jpg|Αλμάτι


## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία του Καζακστάν
Κατηγορία:Πρωτεύουσες
Κατηγορία:Πολιτική του Καζακστάν
Μεσόβοα

Η **Μεσόβοα** ήταν αρχαία τοποθεσία ή κώμη στην Αζανία της Αρκαδίας κοντά στον ποταμό Λάδωνα. 

Σύμφωνα με τον Παυσανία, η Μεσόβοα βρισκόταν ανάμεσα στο Λευκάσιο και τους Νάσους επίσης κώμες στην κοιλάδα του ποταμού Λάδωνα.

Η Μεσόβοα  όπως και οι άλλες γειτονικές κώμες στην αρχαιότητα ανήκαν στην πόλη - κράτος του Κλείτωρα. Η ακριβής θέση της αρχαίας κώμης δεν έχει εντοπιστεί αλλά εικάζεται ότι βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του σημερινού χωριού Φίλια της Επαρχίας Καλαβρύτων.

## Παραπομπές


## Πηγές

* 

Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Κατηγορία:Κλείτωρ
Κατηγορία:Επαρχία Καλαβρύτων
Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου
Ηγεμονία του Βερατίου

Η **Ηγεμονία του Βερατίου** ήταν ένα μεσαιωνικό φεουδαρχικό κρατίδιο υπό τον Αλβανό δεσπότη Αντρέα Β΄ Μουζάκη, με πρωτεύουσα το Βεράτι.

## Ιστορία
Το 1385, κατά τη μάχη της Σάβρα, οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Βεράτι από τον Μπάλσα Β΄ Μπάλσιτς, καθώς και τις πόλεις Κρόια και Ολκίνιο. Σύντομα όμως υποχώρησαν διατηρώντας μόνο την Καστοριά υπό τον έλεγχό τους. Το 1396 η οικογένεια Μουζάκη πήρε τον έλεγχο του Βερατίου. Το 1417, το Βεράτι έγινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

βερατιο
Ζίμπα Γκανίγεβα

Η **Ζίμπα Πάσα κίζι-Γκανίγεβα** (αζερικά: *Ziba Paşa qızı Qəniyeva*, 20 Αυγούστου 1923 - 2010) ήταν Αζέρα φιλόλογος και στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού, που πολέμησε ως ελεύθερος σκοπευτής (sniper), κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Υπηρέτησε στην 3η Μεραρχία Πυροβολικού Μόσχας και της πιστώνονται 21 σκοτωμοί. Για τη δράση της στον Πόλεμο, τιμήθηκε με το Μετάλλιο Της Άμυνας της Μόσχας, το Μετάλλιο του Τάγματος του Κόκκινου Λάβαρου, καθώς και με το Μετάλλιο του Τάγματος του Κόκκινου Αστεριού. 

Η Ζίμπα Γκάνιγεβα γεννήθηκε στο Σαμάχι της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν (σημερινό Αζερμπαϊτζάν) (ή στο Ουζμπεκιστάν) της Σοβιετικής Ένωσης, από Αζέρο πατέρα και Ουζμπέκα μητέρα. Το 1937, παρακολούθησε μαθήματα χώρου, στο νεοϊδρυθέν τότε *Uzbek Philharmonia*. Το 1940, μετακόμισε στη Μόσχα, όπου μπήκε στη Ρωσική Ακαδημία Θεάτρου. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, όμως, δε την άφησε ανεπηρέαστη, και στις 7 Νοεμβρίου του 1941, εντάχθηκε εθελοντικά στον στρατό, λίγο μετά το άνοιγμα του Ανατολικού Μετώπου. Εκεί, έγινε φίλη με τη συντρόφισσά της Νίνα Σολοβέι, η οποία ήταν κι αυτή ελεύθερη σκοπεύτρια. 

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου, η Γκανίγεβα υπήρξε ελεγκτής ραδιοφώνου, καθώς και κατάσκοπος, που πέρασε 16 φορές τη γραμμή του μετώπου. Επίσης, συμμετείχε και στη Μάχη της Μόσχας. Η υπηρεσία της στον στρατό, σταμάτησε ξαφνικά και γρήγορα, όταν τραυματίστηκε ιδιαιτέρως σοβαρά, κατά την προσπάθεια των Σοβιετικών να κάνουν αναγνώριση στις γύρω περιοχές της Μόσχας, το 1942. Έτσι, την κουβαλήσανε μερικοί συμπολεμιστές της από τη μάχη και τη μετέφεραν σε ασφαλές σημείο. Η  Γκανίγεβα τότε διακομίστηκε στο νοσοκομείο, όπου παρέμεινε για 11 ολόκληρους μήνες. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κι αφού είχε αναρρώσει, είχε την τύχη να συνεχίσει τις σπουδές, λαμβάνοντας πτυχίο στη φιλολογία.

## Έργο
Το φιλολογικό της έργο δεν είναι τόσο γνωστό όσο το πολεμικό της, ωστόσο, κυκλοφόρησε και τρία βιβλία, στην αζερική και στη ρωσική γλώσσα: 

* *Qorkinin dekadentçiliyə və naturalizmə qarşı mübarizəsi* (ελεύθερη μετάφραση: Ο Γκόρκι Εναντίον της Παρακμής και της Φυσιοκρατίας), "Azərbaycan", 1955, №6
* *О сатире Горького в период первой русской революции* (ελεύθερη μετάφραση: Σχετικά με τη σάτιρα του Γκόρκι, στην Πρώτη Περίοδο της Επαναστατικής Ρωσίας), "Литературный Азербайджан", 1955, №12
* *Страницы из истории революционной поэзии на урду* (ελεύθερη μετάφραση: Σελίδες από την Ιστορία της Επαναστατημένης Ποίηση στο Ουρντού), "Народы Азии и Африки", 1970, №2

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Φωτογραφίες

Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατηγορία:Σοβιετικοί στρατιωτικοί ελεύθεροι σκοπευτές
Κατηγορία:Αζέροι στρατιωτικοί ελεύθεροι σκοπευτές
Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ

Η **Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ** (αζερικά: Əzizə Mustafazadə, γενν. 19 Δεκεμβρίου 1969), γνωστή και ως "η πριγκίπισσα της τζαζ" ή ως "Jazziza", είναι Αζέρα τραγουδίστρια, πιανίστα και συνθέτρια, η οποία παίζει έναν συνδυασμό τζαζ και μουγκάμ (παραδοσιακό αυτοσχεδιαστικό στυλ του Αζερμπαϊτζάν) με κλασικές και πρωτοποριακές επιρροές. Μερικοί κριτικοί λένε πως έχει επιρροές κι από τον Κιθ Τζάρετ. Τα τελευταία χρόνια ζει στο Μάιντς της Γερμανίας, μαζί με τη μητέρα της Ελίζα, η οποία είναι και μάνατζέρ της. Οι πιο ευχάριστες δραστηριότητες της, όπως η ίδια έχει πει, είναι η ζωγραφική και ο ύπνος. Είναι επίσης, χορτοφάγος και πιστεύει στην ύπαρξη ενός Θεού, χωρίς να ανήκει σε καμία θρησκεία.

## Βιογραφία
Η Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ γεννήθηκε στο Μπακού, της Αζερικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σοβιετικής Ένωσης (σημερινό Αζερμπαϊτζάν), από γονείς που ασχολούνταν με τη μουσική. Ο πατέρας της  είναι ο γνωστός στη χώρα του, Βαγκίφ Μουσταφαζαντέ και η μητέρα της είναι η Ελίζα Μουσταφά Ζαντέ (το γένος Μπαντελάτζε). Ο πατέρας της ήταν γνωστός για το πειραματικό είδος μουσικής του, ενώνοντας αζέρικους ήχους με τζαζ, πράγμα το οποίο κάνει και η κόρη του στην καριέρα της. Η Ελίζα, η μητέρα της, είναι κλασική τραγουδίστρια, γεννημένη στη Γεωργία.  Οι γονείς της Άζιζα τάς έχουν πει μία ιστορία, κατά την οποία από την ηλικία των 8 μηνών, έδειχνε μία ευαισθησία στη μουσική, όταν επηρεαζόταν συναισθηματικά, ανάλογα με την κλίμακα που έπαιζε ο πατέρας της στο πιάνο.

Η Αζίζα ευχαριστιέται πολλά είδη τέχνης, όπως η ζωγραφική και ο χορός. Την πρώτη της επαφή με τη σκηνή την είχε στα 3 της, όταν με τον πατέρα της αυτοσχεδίαζαν φωνητικά. Από μικρή ηλικία άρχισε να σπουδάζει πιάνο, δείχνοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους συνθέτες Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και Φρεντερίκ Σοπέν. Όσο προχώραγαν οι σπουδές της, έδειξε πως είναι ταλαντούχα στον αυτοσχεδιασμό. Στις 16 Δεκεμβρίου του 1979, χάνει τον πατέρα της, ο οποίος απεβίωσε στην Τασκένδη, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, σε ηλικία 39 ετών. Τότε, η μητέρα της, για να βοηθήσει την κόρη της να ξεπεράσει αυτό το γεγονός, παράτησε την καριέρα της και αφιέρωσε τη ζωή της στη μουσική διαπαιδαγώγηση της κόρη της. Το 1988, κέρδισε έναν διαγωνισμό πιάνου στην Ουάσινγκτον. Και περίπου αυτήν την περίοδο μετακόμισε στη Γερμανία. Το 1991, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ. Έως και το 2007, είχε κυκλοφορήσει εφτά δίσκους.

Εν κατακλείδι, ξεκινώντας από το -μουσουλμανικό- Αζερμπαϊτζάν, η Αζίζα Μουσταφά Ζαντέ συνάντησε τη μεγάλη παράδοση της τζαζ και έσμιξε με την κλασική μουσική της Δύσης.

## Δισκογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* Azerbaijan International article
* AllAboutJazz.com: Aziza Mustafa Zadeh: Body and Soul and Mugam!
* Listen to Aziza Mustafa Zadeh, Music Section of Azerbaijan International

Κατηγορία:Αζέρες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Αζέροι πιανίστες
Τριάκις τετράεδρο

Στη στερεομετρία, το **τριάκις τετράεδρο** είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το τριάκις τετράεδρο είναι το δυϊκό του κόλουρου τετράεδρου. Διαθέτει 12 έδρες σχήματος ισοσκελούς τριγώνου.

## Γεωμετρικά χαρακτηριστικά

Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι ισοσκελή τρίγωνα, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού κόλουρου τετράεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος της μικρής ακμής του τριάκις τετράεδρου είναι s1 =  και το μήκος της μεγάλης ακμής του είναι s2 = 3. Έτσι, το μήκος της μεγάλης ακμής σε σχέση με τη μικρή είναι: s2 = s1.

Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής:

Το στερεό μπορεί να κατασκευαστεί από ένα κανονικό τετράεδρο στις έδρες του οποίου έχουν προστεθεί τριγωνικές πυραμίδες. Αν το μήκος της ακμής του τετράεδρου ισούται με τη μονάδα, τότε το ύψος των πρόσθετων τριγωνικών πυραμίδων είναι ίσο με .

## Πηγές
*  *Weisstein, Eric W., [http://mathworld.wolfram.com/TriakisTetrahedron.html Triakis Tetrahedron] στο [[MathWorld]]*

Κατηγορία:Καταλανικά στερεά
Φούτερ

**Φούτερ** ονομάζονται όλες οι κατασκευασμένες από σχετικά ζεστό ύφασμα μακρυμάνικες κολεγιακές μπλούζες 
οι οποίες αποτελούν μέρος της αθλητικής ένδυσης ή χρησιμοποιούνται για πρόχειρη ένδυση. Επίσης
έτσι ονομάζονται όλα τα ρούχα με κουκούλα εκτός των μπουφάν.

## Ετυμολογία της ονομασίας του ρούχου
Η ονομασία του ρούχου προήλθε απ' τη Γερμανική λέξη **Futter** η οποία μεταξύ άλλων σημαίνει και **φόδρα**.

Κατηγορία:Ένδυση
Αντώνιος Κ. Σταυρόπουλος

Ο **Αντώνιος Σταυρόπουλος** (Λάρισα, 1906  - Αθήνα, 25 Νοεμβρίου 1985) αφού έφασε στόν βαθμό του Διευθυντή Υπουργείου, στην συνέχεια επελέγη και θήτευσε ως νομάρχης.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1906, γιος του Κωνσταντίνου Σταυρόπουλου και της Ελένης Ντινούλη. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο. Από το 1927 ως το 1956 σταδιοδρόμησε στο Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας. Στη συνέχεια σταδιοδρόμησε ως νομάρχης. Διορίστηκε αρχικά Νομάρχης Κιλκίς στις 10 Φεβρουαρίου 1956 και υπηρέτησε στο νομό ως τις 22 Ιανουαρίου 1958. Έπειτα μετατέθηκε στα Τρίκαλα από το 1958 ως το 1961 και τέλος στη Βοιωτία από το 1961 ως το 1965.  Τον Φεβρουάριο του 1965 υπέβαλε παραίτηση από την υπηρεσία, κάνοντας χρήση του νόμου περί εθελουσίας εξόδου.

Τιμήθηκε με το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Φοίνικα. Συνέγραψε τις μελέτες: "Περί αποκεντρώσεως" και "Περί κοινωνικής αναπτύξεως".

Ήταν παντρεμένος με την Μαρίνα Στράγγα, δισεγγονή εκ μητρός του πυρπολητή Καραβόγιαννου (ιωάννη Θεοφιλόπουλου) και απέκτησαν 2 γιους, τον Κωστή,δικηγόρο παντρεμένο με την πολιτική επιστήμονα Ιόνη Καλίνογλου και τον Γιάννη καταξιωμένο μουσικό. Από τον Κωστή  απέκτησε τον εγγονό του Αντώνη, σήμερα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Leeds Beckett και καθηγητή πρώτης βαθμίδας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ΣΕΦΑΑ Τρικάλων, στο γνωστικό αντικείμενο φυσική δραστηριότητα στην τρίτη ηλικία , ο οποίος έχει τρία τέκνα, τον Θησέα, την Νέδα.και τον Ωρίωνα.

Πέθανε σε ηλικία 79 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 26 Νοεμβρίου 1985.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νομάρχες Βοιωτίας
Κατηγορία:Νομάρχες Κιλκίς
Κατηγορία:Νομάρχες Τρικάλων
Πολιτειακές εκλογές 2017 στη Δυτική Αυστραλία

**Πολιτειακές εκλογές** διεξήχθησαν το 2017 στην Δυτική Αυστραλία στις 11 Μαρτίου για την εκλογή των μελών του κοινοβουλίου της πολιτείας. Εξελέγησαν όλα τα 59 μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης και τα 36 μέλη του Νομοθετικού Συμβουλίου. Η σημερινή κυβέρνηση των Εθνικών - Φιλελευθέρων, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Κόλιν Μπαρνέτ, ηττήθηκε από τους Εργατικούς της αντιπολίτευσης, με επικεφαλής τον αρχηγό της αντιπολίτευσης Μαρκ Μακγκόουαν.

Οι Εργατικοί κέρδισαν τις 41 από τις 59 έδρες στη Νομοθετική Συνέλευση, εξασφαλίζοντας πλειοψηφία 12 εδρών, που είναι και η μεγαλύτερη πλειοψηφία στην δυτικοαυστραλιανή πολιτική ιστορία. Επιπρόσθετα, διαψεύδοντας τις δημοσκοπήσεις, οι Εργατικοί κέρδισαν ποσοστό 55,5 % στην επιλογή μεταξύ δύο κομμάτων.

Οι Εργατικοί έγιναν το μεγαλύτερο κόμμα και στο Νομοθετικό Συμβούλιο, καταλαμβάνοντας τις 14 από τις συνολικά 36 έδρες.

## Αποτελέσματα
## Αποτελέσματα Νομοθετικής Συνέλευσης
Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν 1.593.222 και ψήφισαν 1.384.500 άτομα. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 86,90%.

Συγκεντρωτικά: **Εργατικοί** 55,5%  Φιλελεύθεροι: 44,5%). 

### Αποτελέσματα Νομοθετικού Συμβουλίου
Στις εκλογές για το Νομοθετικό Συμβούλιο οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν 1.593.222 και οι ψηφίσαντες 1.386.155. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 87%.

## Παραπομπές


2017
Δυτικη Αυστραλια
Αν ντε Μπόρμαν

Η **Αν ντε Μπόρμαν** (*Christine Anne de Borman - πατρικό επώνυμο : de Selliers de Moranville*) (Βρυξέλλες 3 Φεβρουαρίου 1881 – Βαλόν 30 Σεπτεμβρίου 1962) ήταν Βελγίδα πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Εκπροσώπησε το Βέλγιο σε δύο Ολυμπιάδες το 1920 και το 1924.

Στο Βελγικό πρωτάθλημα στο απλό γυναικών ήταν πρώτη το 1911, 1912, 1914, 1919, 1920, 1922 και το 1924, στο διπλό γυναικών ήταν πρώτη το 1906, 1907, 1912, 1914, και το 1925 με συμπαίκτρια την κόρη της Ζενεβιέβ. Στο διπλό μεικτό ήταν τις χρονιές 1911, 1913, 1919 και το 1925.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 στο απλό αποκλείστηκε από την Κίτι Μακ Λέιν στα προημιτελικά, στο διπλό γυναικών και μεικτό διπλό αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο απλό και στο διπλό γυναικών αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο ενώ στο διπλό μεικτό από τον πρώτο γύρο.

Στο Γουίμπλεντον συμμετείχε το 1921 στο απλό που έχασε στον πρώτο γύρο, στο διπλό γυναικών έφτασε μέχρι τα προημιτελικά και στο μικτό διπλό με συμπαίκτη τον άντρας της στον πρώτο γύρο. Το 1912 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα σε σκληρό τερέν με συμπαίκτη τον Μαξ Ντεκουζί ήταν πρώτοι στο διπλό μικτό.

Το 1907 παντρεύτηκε τον Πολ ντε Μπόρμαν επίσης αθλητή της αντισφαίρισης όπου θεωρείται πρωτοπόρος του βελγικού τένις. Από το 1946 έως το 1947 ήταν πρόεδρος της διεθνούς ομοσπονδίας αντισφαίρισης. Τα παιδιά τους Ζενεβιέβ (1908), Λέοπολντ ( 1909) και Μιριάμ (1915) έγιναν επίσης Βέλγοι πρωταθλητές της αντισφαίρισης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βελγίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Ρόγιαλ Λέοπολντ κλαμπ Βρυξελλών