open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Βλαντικαφκάς

Το **Βλαντικαβκάζ** (ρωσικά: Владикавказ , Οσσετικά: Дзæуджыхъæу, κυριολεκτικά: *οικισμός του Ντζαούγκ*), είναι πόλη της Ρωσίας, η πρωτεύουσα της Βόρειας Οσετίας-Αλανίας. Έχει 311.693 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.

Το Βλαντικαβκάζ είναι σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της περιοχής. Η πόλη διαθέτει πανεπιστήμιο, αστεροσκοπείο και θέατρο.

## Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1784 ως φρούριο κατά τη διάρκεια της ρωσικής κατάκτησης του Καύκασου και ήταν για πολλά έτη η κύρια ρωσική στρατιωτική βάση στην περιοχή. Από το 1931 ως το 1944 και από το 1954 ως το 1990 το όνομά του ήταν «Ορτζονικίτζε» (Ordzhonikidze, Орджоникидзе), από τον συμπατριώτη και συνεργάτη του Στάλιν, Γκριγκόρϊι Ορτζονικίτζε (Grigoriy Ordzhonikidze).

## Πληθυσμός
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2010, ο πληθυσμός του Βλαντικαβκάζ ήταν 330.148.

Η εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της πόλης ήταν:
*Οσσέτιοι: 210.104 (63,9%)
*Ρώσοι: 80.945 (24,5%)
*Αρμένιοι: 11.697 (3,5%)
*Γεωργιανοί: 7.014 (2,2%)
*Ινγκουσέτιοι: 3.225 (1,1%)
*Αζέροι: 2.212 (0,7%)
*Ουκρανοί: 1.857 (0,6%)
*Έλληνες: 1.819 (0,5%)
*Σλοβάκοι: 990 (0,3%)
*Άλλοι: 10.285 (3,1%)

## Θρησκεία
Η κύρια θρησκεία της πόλης είναι ο Ανατολικός Ορθόδοξος Χριστιανισμός, τον οποίο ακολουθούν Ρώσοι, Γεωργιανοί και μερικοί από τους Οσσετούς. Ο υπόλοιπος πληθυσμός της Οσετίας ακολουθεί την επόμενη μεγαλύτερη θρησκεία, την Ουατσντίν, μια Οσεττική λαϊκή θρησκεία, την οποία σε εθνοτικό επίπεδο ακολουθεί το 29% του πληθυσμού. Οι υπόλοιποι ακολουθούν τον Προτεσταντισμό, το Ισλάμ, την Αρμενική Ορθοδοξία και άλλες πεποιθήσεις.

## Γεωγραφία
### Κλίμα



## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Οσετίας-Αλανίας
Κατηγορία:Πρωτεύουσες ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσίας
Μούρμανσκ

thumb|Η κεντρική λεωφόρος Λένιν Πρόσπεκτ
Το **Μούρμανσκ** (, βόρεια σάμι: Murmánsk, σκολτ σάμι: Muurman) είναι πόλη στο βορειοδυτικό τμήμα της Ρωσίας και ένα σημαντικό λιμάνι στον Αρκτικό ωκεανό. Είναι κτισμένη στις εκβολές του ποταμού Τουλόμα (*Тулома*), 12 χλμ. από τη θάλασσα Μπάρεντς, στη βορειοδυτική ακτή της χερσονήσου Κόλα, κοντά στα σύνορα της Ρωσίας με τη Νορβηγία και τη Φινλανδία. Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας και έχει πληθυσμό 307.257 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.

## Ιστορία
Το Μούρμανσκ ιδρύθηκε το 1915 κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου με το όνομα «Μούρμαν» (Мурманами), δηλαδή Νορβηγοί ή βόρειοι στα ρωσικά. Αργότερα το 1916 μετονομάστηκε σε «Ρομάνοφ στο Μούρμαν» (рома́нов-на-Му́рмане) από τη ρωσική βασιλική δυναστεία των Ρομάνοφ. Ενώ το 1917 πήρε το σημερινό του όνομα.

Το Μούρμανσκ ήταν η τελευταία πόλη που ιδρύθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1915, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι ανάγκες του πολέμου οδήγησαν στην κατασκευή σιδηροδρομικού δικτύου από το Πετροζαβόντσκ σε μία τοποθεσία, χωρίς πάγο, στην ακτή Μούρμαν στη ρωσική Αρκτική, στην οποία αποστέλλονταν από τους συμμάχους στρατιωτικές προμήθειες. Ο τερματικός αυτός σταθμός έγινε γνωστός ως Μούρμαν και σύντομα αναπτύχθηκε σε λιμάνι, ναυτική βάση, και αργότερα δημιουργήθηκε ένας παρακείμενος οικισμός ο οποίος αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα.
Το 1918-1920, κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφύλιου πολέμου, η πόλη κατελήφθη από τις δυτικές δυνάμεις, που είχαν συμμαχήσει με τη Ρωσία στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και από τις δυνάμεις του Λευκού Στρατού.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Μούρμανσκ , Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα 
* Αναμέτρηση στη στέγη του κόσμου  Εξάντας, ντοκιμαντέρ στον κόσμο, 23 Ιανουαρίου 2011

Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Μούρμανσκ
Κατηγορία:Πρωτεύουσες ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσίας
Νόβγκοροντ

Το **Νόβγκοροντ** () ή **Βελίκι Νόβγκοροντ** () είναι πόλη της Ρωσίας. Έχει πληθυσμό 218.717 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου όμπλαστ.

Κατά το απόγειο της ισχύος της, κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, η πόλη αποτελούσε πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, ενώ, παράλληλα, αποτελούσε μία εκ των σημαντικότερων ευρωπαϊκών πόλεων, βάσει πληθυσμού. Ο όρος «Βελίκι» (μτφ. «μέγα») προστέθηκε στην ονομασία της πόλης, προκειμένου να είναι δυνατή η διαφοροποίησή της από έτερη ομώνυμη πόλη, το Νίζνι Νόβγκοροντ (μτφ. «κάτω νέα πόλη»).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Νόβγκοροντ

Κατηγορία:Πρωτεύουσες ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσίας
Νοβοσιμπίρσκ

Το **Νοβοσιμπίρσκ** (ελληνικά: *Νέα Σιβηρία*, ρωσικά: Новосиби́рск, προφέρεται [nəvəsʲɪˈbʲirsk], περίπου Ναβασιμπίρσκ) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας, μετά τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, και πρωτεύουσα της Περιφέρειας Νοβοσιμπίρσκ και του Σιβηρικού Διαμερίσματος.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1893 ως *Νικολάγεβσκ* (προς τιμήν του τσάρου Νικολάου Β'), με σκοπό να δημιουργηθεί εκεί η μεγάλη γέφυρα του ποταμού Ομπ για τις ανάγκες του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρόμου. Η σημασία της αυξήθηκε περαιτέρω στις αρχές του 20ού αι. με την ολοκλήρωση της γραμμής Τουρκεστάν - Σιβηρία, η οποία συνδέει το Νοβοσιμπίρσκ με την κεντρική Ασία και την Κασπία θάλασσα. Το 1925 πήρε τη σημερινή του ονομασία, που σημαίνει *Νέα Σιβηρική* (ενν. πόλη). 

Η πόλη απλώνεται στις όχθες του ποταμού Ομπ, στην πεδιάδα της δυτικής Σιβηρίας. Το κλίμα της είναι ηπειρωτικό, με πολύ βαρείς χειμώνες και χιονοπτώσεις, αλλά και καυτά ξηρά καλοκαίρια. Η μέση χειμερινή θερμοκρασία είναι -18/-20&nbsp;°C και θερινή 20/22&nbsp;°C, αλλά το χειμώνα μπορεί να φθάσει τους -35&nbsp;°C και το καλοκαίρι τους 35&nbsp;°C. Η διαφορά μεταξύ της υψηλότερης και χαμηλότερης θερμοκρασίας έχει φθάσει μέχρι και τους 88&nbsp;°C!

Η βιομηχανική δραστηριότητα στο Νοβοσιμπίρσκ κυριαρχείται από τη βαριά μεταλλουργία και μηχανουργία. Η πόλη στεγάζει επίσης μερικά από τα καλύτερα πανεπιστήμια της Ρωσίας (που συγκεντρώνονται στο *Ακαντεμγκοροντόκ*), διάφορα επιστημονικά ιδρύματα και ένα ερευνητικό κέντρο. 

Το Νοβοσιμπίρσκ καυχάται για την πολιτιστική ζωή του που συμπεριλαμβάνει όπερα και μπαλέτο, διάφορα θέατρα, μουσεία και στοές τέχνης, όπως και πολυάριθμες αθλητικές εγκαταστάσεις. Είναι επίσης γενέτειρα του Αλεξάντρ Καρέλιν, του κορυφαίου παλαιστή ελληνορωμαϊκής πάλης, με 3 χρυσά και 1 αργυρό ολυμπιακό μετάλλιο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Νοβοσιμπίρσκ
Κατηγορία:Πρωτεύουσες ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσίας
Ουλάν-Ουντέ

Η πόλη **Ουλάν-Ουντέ** (ρωσικά: Ула́н-Удэ́) είναι η πρωτεύουσα της Μπουργιατίας, μίας Δημοκρατίας που υπάγεται στη Ρωσική Ομοσπονδία. Έχει πληθυσμό 404.426 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Η πόλη έχει το μεγαλύτερο γλυπτό κεφάλι του Λένιν στον κόσμο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Κατηγορία:Δημοκρατία της Μπουργιατίας
Κατηγορία:Πρωτεύουσες ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσίας
Ευάγγελος Σαρρής

Ο **Ευάγγελος Σαρρής** (1881 - Φεβρουάριος 1917) ήταν Έλληνας αξιωματικός της Κρητικής χωροφυλακής, από τους πρωτεργάτες του κινήματος της Εθνικής άμυνας.

Γεννήθηκε το 1881 στη Νεάπολη της επαρχίας Μεραμβέλλου στην Κρήτη. Το 1896 διέκοψε τις σπουδές του για να πάρει μέρος στην επανάσταση που είχε ξεσπάσει λίγο νωρίτερα στην Κρήτη. Παρά την μικρή του ηλικία πήρε μέρος σε αρκετές μάχες. Όταν ο γαλλικός στρατός εγκαταστάθηκε στο διαμέρισμα Λασιθίου κατετάγη σαν εθελοντής στο σώμα της χωροφυλακής. Λόγω της γλωσσομάθειας του (Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά) χρησιμοποιήθηκε σαν διερμηνέας στο αρχηγείο της χωροφυλακής στα Χανιά. Στο διάστημα αυτό πήρε έπαινο από το αρχηγείο επειδή έσωσε στο λιμάνι των Χανίων ένα γέροντα που πνιγόταν.

Φοίτησε σε όλες τις προβλεπόμενες από τον κανονισμό του σώματος σχολές και το 1902 ήταν ήδη ανθυπασπιστής. Την ίδια χρονιά επικεφαλής της μουσικής του σώματος επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Πελοπόννησο. Το 1907 προήχθη σε ανθυπομοίραρχο σαν ο αρχαιότερος των Κρητικών αξιωματικών. Μέχρι το 1912 υπηρέτησε στην Κρήτη σαν διοικητής διαφόρων τμημάτων με τον βαθμό του υπομοιράρχου.

Τον Οκτώβριο του 1912 με εντολή του Ελευθερίου Βενιζέλου ολόκληρη σχεδόν η Κρητική χωροφυλακή μεταφέρθηκε στην Θεσσαλονίκη. Εκεί γνωρίσθηκε και παντρεύτηκε την Καλλιόπη Τάττη δισέγγονη του φιλικού Κωνσταντίνου Τάττη από την οποία απέκτησε έναν γιο. Το 1913 πήρε μέρος στις μάχες για την αιχμαλωσία των Βουλγαρικών στρατευμάτων που στάθμευαν στην Θεσσαλονίκη. Το 1913 παρασημοφορήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό τον ιπποτών του τάγματος του Σωτήρος για τις υπηρεσίες του στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη.

Το 1916 μαζί με έγκριτους πολίτες της Μακεδονίας και αξιωματικούς του στρατού και κυρίως της Κρητικής Χωροφυλακής πήρε μέρος στην δημιουργία της επιτροπής «Εθνικής αμύνης». 

Τον Αύγουστο του 1916 σαν διοικητής της πρώτης μοιραρχίας πήρε μέρος στο κίνημα της Εθνικής αμύνης. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 1917 από κάποια από τις επιδημίες που μάστιζαν εκείνο τον καιρό την Θεσσαλονίκη.

Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Κατηγορία:Αξιωματικοί της κρητικής χωροφυλακής
Βαντούζ

Η **Βαντούζ** (γερμανικά: *Vaduz*), ορθή προφορά **Φαντούτς**, είναι η πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου του Λίχτενσταϊν. Έχει πληθυσμό περίπου 5.000 κατοίκους. Βρίσκεται κοντά στον Ρήνο στα σύνορα του πριγκιπάτου με την Ελβετία. Αν και υπάρχουν αναφορές σε κείμενα του 12ου αιώνα για κάποια πόλη Φαρντούζ (Farduzes), πιθανότερο είναι ότι η πόλη ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα γύρω από το κάστρο της (1322), το οποίο, όμως, καταστράφηκε το 1469 από τους Ελβετούς. Το κάστρο ανοικοδομήθηκε τον 16ο αιώνα και αποτελεί το ορόσημο της πόλης. Είναι η έδρα του βασιλεύοντος Πρίγκηπα και είναι ορατό από οποιοδήποτε σημείο της πόλης.

thumb|250px|left|Το κάστρο της Βαντούζ
Η Βαντούζ είναι κτισμένη στο μέσον μιας γεωργικής περιοχής, τα σπουδαιότερα αγροτικά προϊόντα της οποίας είναι τα σιτηρά, τα οπωρικά και το κρασί.  Έχει σημαντική τουριστική κίνηση, αν και είναι από τις ελάχιστες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που δεν διαθέτουν ούτε αεροδρόμιο ούτε σιδηροδρομικό σταθμό (εξυπηρετείται σιδηροδρομικά από τον σταθμό της παρακείμενης πόλης Σαργκάν (Sargans). Στην πόλη υπάρχουν το Μουσείο Τέχνης του Λίχτενσταϊν (Kunstmuseum Liechtenstein), κτισμένο το 2000 από τους Ελβετούς αρχιτέκτονες Μόργκερ, Ντεγκέλο και Κερέτς καθώς, επίσης, το Εθνικό Μουσείο του Λίχτενσταϊν, ένα μουσείο γραμματοσήμων και ένα μουσείο σκι. Στην Βαντούζ εδρεύει και το Ίδρυμα Ωνάση.

## Δείτε επίσης
*Εθνική Βιβλιοθήκη του Λιχτενστάιν

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 


Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Κατηγορία:Πόλεις του Λίχτενσταϊν
Μπισκ

Το **Μπισκ** () είναι πόλη της Ρωσίας. Υπάγεται στο Κράι Αλτάι, στο νότο της δυτικής Σιβηρίας, στην όχθη του ποταμού Μπία. Έχει πληθυσμό 210.115 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Ιδρύθηκε το 1709 ως οχυρό, με εντολή του Μεγάλου Πέτρου, αλλά σε ένα χρόνο κάηκε από τοπικούς νομάδες. Ξαναχτίστηκε το 1718 και σταδιακά από στρατιωτικό οχυρό έγινε οικονομικό κέντρο, παίρνοντας καθεστώς πόλης το 1782.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Πόλεις του Κράι των Αλταΐων
Κατηγορία:Κυβερνείο του Τομσκ
Κατηγορία:Ναουκογκράντ
Καλλιόπη Τάττη

Η **Καλλιόπη Τάττη** (Θεσσαλονίκη, 1894 - ;, 1978) ήταν Ελληνίδα ευεργέτρια.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1894. Ήταν δισέγγονη του φιλικού Κωνσταντίνου Τάττη και σύζυγος του αξιωματικού της Κρητικής χωροφυλακής Ευαγγέλου Επ. Σαρρή, με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον Κωνσταντίνο. Μετά τον θάνατο του συζύγου το 1917, παντρεύτηκε το 1922 τον μετέπειτα δήμαρχο και πρόεδρο του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης Γεώργιο Σερεμέτη, με τον οποίο απέκτησε δύο ακόμη γιους.

Μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1912, κατατάχθηκε ως εθελόντρια νοσοκόμος στο νοσοκομείο της *Κεντρικής Αστικής Σχολής*. Συμμετείχε σε πολλά φιλανθρωπικά σωματεία με μεγάλη κοινωνική προσφορά στην Θεσσαλονίκη. Διετέλεσε αντιπρόεδρος και αργότερα πρόεδρος του Φιλανθρωπικού Σωματείου Φοίνιξ (1933-1941) και της Φιλόπτωχου Αδελφότητος Κυριών Θεσσαλονίκης (1940-1950). Διέθεσε μεγάλο μέρος της προσωπικής της περιουσίας, για την ανακούφιση των συμπολιτών της κατά την διάρκεια της Κατοχής.

Πέθανε το 1978.

Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Ποταμός Ομπ

Ο **Ομπ** (ρωσικά: Обь) είναι ποταμός (4.016 χλμ.) της κεντρικής Ρωσίας, στο ασιατικό τμήμα της χώρας. Πηγάζει από τους βόρειους πρόποδες του ορεινού όγκου του Αλτάι, κοντά στα σύνορα με την Μογγολία και αφού ακολουθήσει την δαιδαλώδη πορεία διαμέσου της δυτικής Σιβηρίας εκβάλλει στο κόλπο του Ομπ, στη Θάλασσα του Κάρα του Αρκτικού ωκεανού. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ποταμός της Ασίας και μαζί με το μεγαλύτερο παραπόταμό του τον Ιρτίς σχηματίζουν ένα υδρογραφικό σύμπλεγμα μήκους 5.300 χλμ. Κατέχει τη έβδομη θέση στην παγκόσμια κατάταξη των υδάτινων ρευμάτων. Η λεκάνη απορροής του είναι 2.425.000 τ.χλμ. και η μέση ετήσια παροχή στις εκβολές του ανέρχεται σε 12.000 κ.μ./δευτ.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σιβηρίας
Ελβετικό φράγκο

220px|thumb|Κέρμα ενός Ελβετικού Φράγκου
Το **Ελβετικό φράγκο** (κωδικός ISO 4217 *CHF*) είναι το νόμισμα τεσσάρων χωρών: της Ελβετίας, του Λίχτενσταϊν (χρησιμοποιείται παράλληλα με το τοπικό Φράγκο), της Ιταλίας (συγκεκριμένα μόνο στην πόλη Καμπιόνε ντ'Ιτάλια, όπου μαζί με το Ευρώ είναι το επίσημο νόμισμα της πόλης, η οποία Ιταλική πόλη βρίσκεται εντός της Ελβετικής Επικράτειας) και της Γερμανίας (επίσης συγκεκριμένα μόνο στην πόλη Μπύσινγκεν επί του Άνω Ρήνου, κυρίαρχο νόμισμα είναι το ελβετικό φράγκο, επειδή και η συγκεκριμένη πόλη βρίσκεται εντός της Ελβετικής Επικράτειας, αν και από τεχνικής πλευράς στο Μπύσινγκεν το ευρώ αποτελεί το επίσημο νόμισμα, όπως και στην υπόλοιπη Γερμανία).

Το ελβετικό φράγκο είναι η μόνη έκδοση του φράγκου που εκδίδεται ακόμα στην Ευρώπη. Το όνομά του στις τέσσερις επίσημες γλώσσες της Ελβετίας είναι Franken (γερμανικά), Franc (γαλλικά και ραιτο-ρωμανικά) και Franco (ιταλικά). Η μικρότερη υποδιαίρεση, που αξίζει ένα εκατοστό ενός φράγκου, καλείται ράπεν (Rappen - Rp.) στα γερμανικά, σαντίμ (centime - c.) στα γαλλικά, τσεντεσίμο (centesimo - CT.) στα ιταλικά. Το φράγκο που βρίσκεται σε χρήση σήμερα εισήχθη το 1850 σε ισοτιμία με το γαλλικό φράγκο. Αντικατέστησε τα διαφορετικά νομίσματα των ελβετικών καντονιών.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
*  Πληροφορίες για το νόμισμα
*  Ελβετικά κέρματα (κατάλογος και πινακοθήκη)
*  Κατάλογος ελβετικών χαρτονομισμάτων
*    Ιστορικά και τρέχοντα τραπεζογραμμάτια από την Ελβετία

Φράγκο Ελβετίας
Φραγκο
Κατηγορία:Λίχτενσταϊν
Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Τσάμπερλεν

**Τσάμπερλεν** είναι το επώνυμο των
* Νέβιλ Τσάμπερλεν, Βρετανός πολιτικός
* Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν, Αγγλογερμανός συγγραφέας
Μέδουσα (αποσαφήνιση)

Με την λέξη **Μέδουσα** μπορεί να αναφέρονται τα εξής:

* Μέδουσα (ζώο), θαλάσσιο ζώο.
* Μέδουσα (μυθολογία), ον της ελληνικής μυθολογίας.
* 149 Μέδουσα, αστεροειδής.
* ''Μέδουσα'' (Καραβάτζιο), έργο ζωγραφικής του Καραβάτζιο.
* Μέδουσα του Ροντανίνι, ανάγλυφο.
* Μέδουσα Ξάνθης, οικισμός στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.
* Μέδουσα (πλοίο), γαλλική φρεγάτα που ναυάγησε στις ακτές της Αφρικής.
** *[[Η Σχεδία της Μέδουσας]]*, πίνακας του Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ εμπνευσμένος από το ναυάγιο.
Κούτσουρα του Δαλαμάγκα

Τα «**Κούτσουρα**» ήταν ταβέρνα-παράγκα στη Θεσσαλονίκη, με ιδιοκτήτη τον Γιώργο Δαλαμάγκα, στην οδό Νικηφόρου Φωκά 18, περίπου στη διασταύρωση με την οδό Τσιμισκή.

## Ιστορία
Ο Γιώργος Δαλαμάγκας (γεν. 1905), ήταν δημοφιλέστατος Θεσσαλονικιός με καταγωγή από τη Θράκη, άνθρωπος με ψηλό παράστημα, γαλαντόμος και επιρρεπής στον τζόγο. Το 1935 (αλλού αναφέρεται το 1941) άνοιξε τα «Κούτσουρα» στην οδό Νικηφόρου Φωκά, όπου και βρίσκονταν εκεί για 11 χρόνια. Μετά την Κατοχή, το 1946, μετέφερε την ταβέρνα του στην οδό Αγ. Σοφίας 22, μέχρι το 1957.

Στα χρόνια της Κατοχής ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μάρκος Βαμβακάρης και Γιάννης Παπαϊωάννου δούλευαν σε αυτήν την ταβέρνα. Αργότερα, ο Τσιτσάνης την απαθανάτισε στο τραγούδι του *Μπαξέ Τσiφλίκι* ή *Χατζή Μπαξέ* του 1942:

Ο Γιώργος Δαλαμάγκας ήταν για 9 χρόνια γραμματέας στο Σωματείο Εστιατόρων - Κέντρων Διασκέδασης της Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αλλά και αργότερα, πλούτισε πουλώντας τεράστιες ποσότητες μπύρας. Ύστερα ξέπεσε, λόγω του τζόγου, και δούλευε ως σερβιτόρος σε ξένες ταβέρνες. Εκτός από τα «Κούτσουρα» είχε άλλες 4 ταβέρνες, μεταξύ των οποίων το «Σιντριβάνι» από το 1932, το «Αλκαζάρ» και το εστιατόριο «Μεντιτερανέ» από το 1952 έως το 1957. Πέθανε σε γηροκομείο στο Λεμπέτ, τη δεκαετία του 1970, μετά από πολυτάραχη ζωή.

## Παραπομπές


## Βλέπε επίσης
*Μπαξέ Τσιφλίκ
*Μπεχτσινάρι
*Βάρνα

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Κατηγορία:Ρεμπέτικο
Κατηγορία:Χώροι εστίασης στην Ελλάδα
Άστραχαν

thumb|250px|Καθεδρικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Το **Άστραχαν** (, ), απαντώμενο συχνά στην ελληνική βιβλιογραφία με τον λανθασμένο τονισμό **Αστραχάν**, είναι πόλη της Ρωσίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας. Βρίσκεται στο Δέλτα του ποταμού Βόλγα, στις εκβολές του στην Κασπία Θάλασσα. Έχει πληθυσμό 520.339 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.

Η γόνιμη περιοχή στην οποία αναπτύχθηκε η πόλη αποτέλεσε τη βάση για την πρωτεύουσα των Χαζάρων και της Χρυσής Ορδής. Η πόλη αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως *Xacitarxan* (Χατζιταρχάν) από ταξιδιώτες στις αρχές του 13ου αιώνα. Το 1395, η πόλη έγινε στάχτη από τον Ταμερλάνο, ενώ από το 1459 έως το 1556, η πόλη αποτέλεσε πρωτεύουσα του Χανάτου του Άστραχαν. Ερείπια από το μεσαιωνικό οικισμό ανακαλύφθηκαν από αρχαιολόγους λίγο πιο μακριά από τη σύγχρονη πόλη.

Το 1556, το χανάτο κατακτήθηκε από τον Ιβάν τον Τρομερό, ενώ το 1569 πολιορκήθηκε από τον στρατό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο οποίος υποχώρησε. Το 17ο αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε ως πύλη της Ρωσίας προς την Ανατολή: στην πόλη εγκαταστάθηκαν έμποροι από την Αρμενία, την Περσία και την Ινδία, προσδίδοντάς της πολυεθνικό χαρακτήρα. Εκεί εγκαταστάθηκε και ο Ιωάννης Βαρβάκης (Ιβάν Αντρέεβιτς Βαρβάτσι) στις αρχές του φθινοπώρου του 1776 και ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε συστηματικά με την παραγωγή και την εμπορία του χαβιαριού.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
*  

Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Άστραχαν
Κατηγορία:Πρωτεύουσες ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσίας
Βάρνα (Θεσσαλονίκη)

Η **Βάρνα**, επίσης γνωστή ως **Νέα Βάρνα**, είναι περιοχή της Θεσσαλονίκης, εκτός των τειχών, μεταξύ των δήμων Θεσσαλονίκης και Νεάπολης - Συκεών. Το όνομά της πήρε από τη Βάρνα του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας (που σήμερα βρίσκεται στη Βουλγαρία), καθώς στην περιοχή εγκαταστάθηκαν μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Νεϊγύ (1919), Έλληνες Θρακιώτες πρόσφυγες από αυτή την πόλη.

Αργότερα, ο Τσιτσάνης την απαθανάτισε στο τραγούδι του *Μπαξέ Τσιφλίκι* του 1942.

Βαρνα
Κατηγορία:Δήμος Θεσσαλονίκης
Επιχειρηματικό σχέδιο

Το **επιχειρηματικό σχέδιο** είναι μια περίληψη των κινήσεων και δραστηριοτήτων του ιδιοκτήτη, του διευθυντή ή ενός επιχειρηματία μιας επιχείρησης με σκοπό την οργανωμένη και ενδελεχή πρόβλεψη όλων των πιθανών παραμέτρων. Είναι ένα γραπτό σχέδιο του μοντέλου που η επιχείρηση προβλέπεται να ακολουθήσει. 

## Λειτουργία
Τα επιχειρηματικά σχέδια χρησιμοποιούνται για τον σκοπό της παρουσίασης μιας οργανωμένης και λεπτομερούς ανάλυσης των εσωτερικών σχεδίων και πλάνων μιας επιχείρησης σε μια τράπεζα ή άλλο χρηματοοικονομικό οργανισμό (συνήθως για την άντληση χρηματοδότησης).

Το χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι ότι πρέπει να ανανεώνονται με τον καιρό καθώς το επιχειρηματικό περιβάλλον στο οποίο λειτουργεί μια επιχείρηση καθώς και η οικονομία της χώρας που δραστηριοποιείται αλλάζουν συνεχώς.

Κατηγορία:Επιχειρηματικότητα
Συμμετοχικός προϋπολογισμός

Ο **συμμετοχικός προϋπολογισμός** είναι προϋπολογισμός που συντάσσεται με συμμετοχή τόσο της διοικούσας αρχής ενός οργανισμού, όσο και των κατώτερων μελών της διοικητικής πυραμίδας.  

Τα τελευταία χρόνια, η σύνταξη του κρατικού προϋπολογισμού συχνά αποτελεί σημείο μομφής για τις πρακτικές που τηρούνται και υπάρχει η τάση για ενημέρωση των πολιτών πώς αξιοποιείται το δημόσιο χρήμα. Συγκεκριμένα σταδιακά καταργούνται οι ειδικοί λογαριασμοί, ενώ οι δυτικές χώρες προσανατολίζονται και στη συμμετοχή των πολιτών στη σύνταξη του προϋπολογισμού. Για πρώτη φορά συντάχθηκε συμμετοχικός προϋπολογισμός στο δημόσιο τομέα στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας το 1992.

## Εφαρμογή
### Ευρώπη
#### Ελλάδα
Υπήρξαν πειραματισμοί στον Κορυδαλλό, την Αγία Παρασκευή και άλλους Δήμους. Το 2018 πραγματοποιήθηκε Συμμετοχικός Προϋπολογισμός για τη Νεολαία μέσω ψηφιακής ψηφοφορίας στο Δήμο Θεσσαλονίκης σε συνδιοργάνωση της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Θεσσαλονίκης (ΚΕΔΗΘ) και εκπροσώπων του δικτύου Com'On Europe. Αυτή τη στιγμή εφαρμόζεται στο Δήμο Χαλανδρίου, στο Δήμο Κηφισιάς και στο Δήμο Βύρωνα. 

## Παραπομπές


## Πηγές

# What if You Controlled the Budget? An Experiment in Democracy, The Atlantic, 8 Νοεμβρίου 2018 https://www.youtube.com/watch?v=DHhm6W0sD7M
# Participatory budgeting explained, Euractiv, 21 Δεκεμβρίου 2021 https://www.youtube.com/watch?v=pR8sRe_MfIk

Κατηγορία:Πολιτική οικονομία
Κατηγορία:Διοικητική Λογιστική
Κατηγορία:Κυβέρνηση
Νομός Σάμου

Ο **Νομός Σάμου** ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας και ανήκει στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου. Ήταν νησιωτικός νομός και περιελαμβάνε γεωγραφικά τα νησιά Ικαρία, Σάμος, Φούρνοι και μικρότερα νησιά της περιοχής. 

Ο Νομός βρισκόταν στο κεντρικό - ανατολικό Αιγαίο κοντά στα παράλια της Τουρκίας, και ήταν ακριτικός νομός. Υπήρξε νομός της Ελλάδας από το 1915 έως το 2010, χωρίς να υπάρξει ουδεμία μεταβολή στην έκταση του νομού, ενώ καταργήθηκε οριστικά με το Σχέδιο Καλλικράτης το 2011 και αποσπάστηκε σε δυο περιφερειακές ενότητες, την Περιφερειακή Ενότητα Σάμου και την Περιφερειακή Ενότητα Ικαρίας. Πρωτεύουσα του νομού ήταν η Πόλη της Σάμου.

Κατά την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 43.595 κατοίκων.

Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του νομού, δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση νομού Σάμου.

## Καποδιστριακοί Δήμοι Νομού Σάμου (1999-2010)
*Δήμος Αγίου Κηρύκου
*Δήμος Βαθέος
*Δήμος Ευδήλου
*Δήμος Καρλοβασίων
*Δήμος Μαραθοκάμπου
*Δήμος Πυθαγορείου
*Δήμος Ραχών
*Δήμος Φούρνων Κορσεών

## Δείτε επίσης
*Εκλογική περιφέρεια Σάμου
*Κατάλογος νομαρχών Σάμου
Κύκλωπες

[thumb|right|Ο Κύκλωπας [Πολύφημος, κεφαλή από τη Θάσο, πιθανόν 2ος αι. π.Χ. ή Ρωμαϊκό αντίγραφο. Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης]]
Οι **Κύκλωπες** ήταν μυθικά όντα της ελληνικής μυθολογίας και της ρωμαϊκής μυθολογίας με ένα μάτι στη μέση του μετώπου. 

## Οι Κύκλωπες της Οδύσσειας
[μικρογραφία|[Πολύφημος]]
Η πρώτη κατηγορία αφορά έναν λαό τερατόμορφων ανθρώπων, γιών του Ποσειδώνα, που φέρουν έναν και μοναδικό οφθαλμό στη μέση του μετώπου. Αναφέρονται στην *[[Οδύσσεια]]* ως κατοικούντες, πιθανώς, στη νήσο Σικελία, στη Δυτική Μεσόγειο. Άγριοι, χωρίς κάποια στοιχεία πολιτισμού και κοινωνικής οργάνωσης, εξόντωναν (και έτρωγαν) όσους πλησίαζαν στην περιοχή τους. 

Ο Οδυσσέας και οι ναύτες του προσορμίστηκαν στην ακτή τους και εγκλωβίστηκαν στη σπηλιά του ισχυρότερου από αυτούς, του Πολύφημου. Τελικά μετά από ένα περιβόητο τέχνασμα του Οδυσσέα τύφλωσαν τον Κύκλωπα και κατόρθωσαν να διαφύγουν, όχι όμως χωρίς απώλειες.

## Οι Κύκλωπες της μυθολογίας
Η δεύτερη κατηγορία αφορά μία τριάδα τερατόμορφων θεοτήτων που εμφανίζονται στη *[[Θεογονία]]* και είναι παιδιά του Ουρανού και της Γαίας. Αυτοί είναι τρεις: ο Βρόντης, ο Άργης και ο Στερόπης. Έχουν τεράστια δύναμη και γι' αυτό φυλακίζονται στα Τάρταρα από τον Ουρανό, θεωρούμενοι ότι απειλούν την εξουσία του. Ακολούθως, ο Κρόνος και οι Τιτάνες τους απελευθερώνουν, για να τους βοηθήσουν στην πτώση του Ουρανού, αλλά όταν έρχονται στην εξουσία τους φυλακίζουν και πάλι στα Τάρταρα. Τέλος, ο Ζευς και οι Ολύμπιοι τους απελευθερώνουν και πάλι και με τη βοήθειά τους κατανικούν τους Τιτάνες στην Τιτανομαχία, χάρη στα πολεμικά όπλα (τον κεραυνό, τη βροντή και άλλα) που κατασκεύασαν υπό την επίβλεψη του Ήφαιστου μέσα στην Αίτνα. Όταν ο Ζευς έρχεται στην εξουσία τους αναθέτει τη φύλαξη των Τιτάνων στα Τάρταρα και αυτοί ως ανταπόδοση του χαρίζουν τον κεραυνό και τη βροντή, έκτοτε σήματα κατατεθέν του Δία. Στην Άρτεμη χάρισαν το κυνηγετικό τόξο.

Τους Κύκλωπες τους σκότωσε ο Απόλλων για να εκδικηθεί τον Δία για τον θάνατο του Ασκληπιού. Χάρη στις ιατρικές ιαματικές ικανότητές του ο Ασκληπιός, γιος του Απόλλωνα, είχε επαναφέρει στη ζωή πολλούς νεκρούς και γι' αυτό ο Δίας για τιμωρία τον σκότωσε με τον κεραυνό του.

## Οι Κύκλωπες της προϊστορίας
Η τρίτη κατηγορία αφορά έναν λαό γιγάντιων ανθρώπων στους οποίους οι Έλληνες της κλασικής εποχής απέδιδαν την κτίση των γιγάντιων τειχών που τα υπολείμματά τους διατηρούνταν σε πολλές περιοχές της χώρας. Προφανώς, τα τείχη αυτά είχαν κτιστεί στην ακμή των κοινωνιών της μυκηναϊκής περιόδου.

Ο Στράβων αναφέρει ότι οι Κύκλωπες ήρθαν από τη Λυκία και έχτισαν τείχη και άλλες κατασκευές στην Τίρυνθα και στις Μυκήνες, γνωστές ως κυκλώπεια τείχη.

## Άλλοι Κύκλωπες
Αργότερα, από τους μεταγενέστερους μυθογράφους, ως Κύκλωπες θεωρήθηκαν και οι Γίγαντες.

## Κύκλωπες στις εικαστικές τέχνες
Οι καλλιτέχνες διαφόρων εποχών απεικόνισαν τούς Κύκλωπες γιγαντόσωμους με ένα μάτι στο κούτελο. Πολλές φορές παρουσιάζουν επίσης και τα άλλα δυο μάτια στην κανονική τους θέση.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κυκλω
Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία

Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Ίμια

thumb|Ίμια.
[thumb|Ίμια ([1932).]]

Τα **Ίμια** ή **Λίμνια** (Ανατολικό  και Δυτικό  Ίμιο ή Λίμνιο) είναι δύο ελληνικές ακατοίκητες νησίδες, ανατολικά της Καλύμνου, στα Δωδεκάνησα. Τα νησιά αυτά έγιναν περισσότερο γνωστά το 1996, όταν έγιναν αφορμή να προκληθεί κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η κρίση αυτή είναι γνωστή ως Κρίση των Ιμίων.

## Ιστορία
### Η θέση της Ελλάδας
Η θέση της Ελλάδας είναι πως οι δυο βραχονησίδες αποτελούν ελληνικό έδαφος. Η Ελλάδα επικαλείται τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947.

Σύμφωνα με το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης, παραμένουν στην Τουρκία τα νησιά που απέχουν λιγότερο από 3 μίλια από τις ακτές της, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά. Οι νησίδες Ίμια απέχουν 3,7 ν.μ. από τις ακτές της Τουρκίας. Το άρθρο 15 της ίδιας Συνθήκης προβλέπει ότι η Τουρκία παραχωρεί στην Ιταλία νησιά της Δωδεκανήσου (μεταξύ των οποίων την Κάλυμνο) «και τις εξαρτώμενες από αυτές νησίδες». Οι νησίδες αυτές υπάγονται στην Ιταλία σύμφωνα και με την Ιταλοτουρκική Σύμβαση του 1932 για τον καθορισμό των θαλασσίων συνόρων.

Τέλος, η Ελλάδα υποστηρίζει πως με το άρθρο 14 στη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947, η κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων, συμπεριλαμβανομένων των Ιμίων, περιήλθε από την Ιταλία στην Ελλάδα.

### Η θέση της Τουρκίας
Η θέση της Τουρκίας είναι ότι τα νησιά αυτά δεν αναφέρονται ονομαστικά στις συμφωνίες αυτές. Σύμφωνα με την Τουρκία, η κυριαρχία των βραχονησίδων είναι ακόμη αδιευκρίνιστη και πρέπει να καθοριστεί με συμφωνία.

### Χαρτογραφικά στοιχεία
Μετά την κρίση του 1996, το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας, μέσα ενημέρωσης και ιδιώτες έφεραν στη δημοσιότητα ιταλικούς και τουρκικούς χάρτες προ του 1947 που δείχνουν τα νησιά Ίμια να υπάγονται στην Ιταλία  ή στην Ελλάδα. Επίσης υπάρχουν τουρκικοί, αμερικανικοί, ρωσικοί και γερμανικοί χάρτες που αναφέρουν τα Ίμια (μερικοί ως «Λίμνια») ως ανήκοντα στην Ελλάδα.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Γκρίζες Ζώνες
* Κρίση των Ιμίων
* Τουρκικός Εθνικισμός

Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καλύμνου
Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Κατηγορία:Αμφισβητούμενα νησιά
Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Ελλάδας
Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Τουρκίας
Ετούμπι

Το **Ετούμπι** είναι μία μικρή πόλη στην επαρχία Cuvette-Ouest  της βορειοδυτικής Δημοκρατίας του Κογκό .  Οι περισσότεροι κάτοικοι ζουν κυνηγώντας στο τοπικό δάσος.  

Στη συγκεκριμένη πόλη του **Ετούμπι** έχουνε σημειωθεί τέσσερα ξεσπάσματα επιδημείας του ιού Εμπόλα. Πιστεύεται ότι τα ξεσπάσματα του ιού οφείλεται στο ότι οι ιθαγενείς τρώνε το κρέας ζώων που είχαν βρεθεί νεκρά στο δάσος. Το 2003, 120 άνθρωποι πέθαναν από ένα ξέσπασμα της επιδημίας. Ένα πρόσφατο ξέσπασμα τον Μάιο του 2005 οδήγησε στον αποκλεισμό της πόλης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  Η πόλη της Εμπόλα του Κογκό έχει αποκλειστεί, BBC, 20 Μαΐου 2005
* 8 νεκροί στο Κογκό, με συμπτώματα που δείχνουν σαν του ιού της Εμπόλα , CNN, 12 Μαΐου 2005
* Multimap: Χάρτης του Ετούμπι

Κατηγορία:Πόλεις της Δημοκρατίας του Κονγκό
Μοριακή Γενετική

Η **Μοριακή Γενετική** είναι ο κλάδος της βιολογίας που μελετά τη δομή και τη λειτουργία των γονιδίων σε μοριακό επίπεδο. Σε αυτόν τον ειδικό κλάδο μελετάται η μεταφορά των γονιδίων από γενεά σε γενεά. Η μοριακή γενετική χρησιμοποιεί τις μεθόδους της γενετικής και της μοριακής βιολογίας. Ονομάζεται έτσι για να διαφοροποιείται από άλλα πεδία της γενετικής, όπως είναι η οικολογική γενετική και η πληθυσμιακή γενετική. Ιδιαίτερα σημαντική περιοχή στον τομέα της έρευνας είναι η χρήση της μοριακής πληροφορίας για τον καθορισμό της καταγωγής και συνεπώς της ορθής επιστημονικής ταξινόμησης των οργανισμών: η συγκεκριμένη μέθοδος αποδίδει τη μοριακό σύστημα ταξινόμησης.

Εκτός του ότι καθορίζει το πρότυπο καταγωγής, η μοριακή γενετική βοηθά στην κατανόηση γενετικών μεταλλάξεων που μπορούν να προκαλέσουν ορισμένους τύπους ασθενειών. Χρησιμοποιώντας τις μεθόδους της γενετικής και της μοριακής βιολογίας, η μοριακή γενετική ανακαλύπτει τις αιτίες της μεταφοράς συγκεκριμένων χαρακτηριστικών ή των πιθανών μεταλλάξεών τους.

## Παραπομπές σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
GL

Το **GL** (τζι-ελ) μπορεί να αναφέρεται στις εξής έννοιες:

*Γροιλανδία (ISO 3166-2)
*Γαλικιανή γλώσσα (ISO 639-1)
Βαλεντιανισμός

Ως **Βαλεντινιανισμός**  εννοείται θρησκευτικό κίνημα στα συμφραζόμενα του Γνωστικισμού. Ονομάστηκε έτσι από τον γνωστικό Βαλεντίνο, που έζησε κατά τον 2ο αιώνα και εγκατέλειψε την ορθοδοξία για τον γνωστικισμό. Το δόγμα του ονομάστηκε Βαλεντινιανισμός και διαδόθηκε ταχύτατα μετά τον θάνατό του και πέραν της Ρώμης στην Αίγυπτο. Μέσω της Αιγύπτου πέρασε στη Μικρά Ασία, τη Συρία και τη ΒΔ Αφρική. Αργότερα το κίνημα του Βαλεντινιανισμού διασπάστηκε σε δύο σχολές σκέψης, την ανατολική και τη δυτική και παρέμεινε ενεργό έως τον 4ο αιώνα, όταν η ρωμαϊκή αυτοκρατορία θεσμοποίησε τον χριστιανισμό ως κρατική θρησκεία. Τα περισσότερα στοιχεία μας για τον Βαλεντινιανισμό αντλούνται από την κριτική του Ειρηναίου που ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το συγκεκριμένο γνωστικό κίνημα. 

## Παραπομπές-σημειώσεις
 

## Βιβλιογραφία
*Green, Henry A. 1985, *The Economic and Social Origins of Gnosticism*, Scholars Press, Atlanta, ISBN 978-0891308430
*Wilson, Robert McLachlan 1958, *The Gnostic Problem*, A.R. Mowbray & Co. Limited, London, ISBN 978-0404161934

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Valentinus and the Valentinian Tradition . 
*Patristic Material on Valentinus 
*Valentinus - A Gnostic for All Seasons

Κατηγορία:Γνωστικισμός
Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ο **Θανάσης Παπακωνσταντίνου** (Κρανέα Ελασσόνα, 26 Απριλίου 1959) είναι Έλληνας τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ποιητής. Η μουσική του συνδυάζει στοιχεία της λαϊκής, ροκ και ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

## Βιογραφία
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε το 1959 στην Ελασσόνα και μεγάλωσε στον Τύρναβο. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στον στρατό άρχισε να μορφοποιεί τα πρώτα του τραγούδια. 

Η πρώτη συμμετοχή στη δισκογραφία ήταν με τα τραγούδια *Λεγεωνάριος* και *Μαύρος Γάτος* στον δίσκο *Διαίρεση* του Βασίλη Παπακωνσταντίνου (πρόκειται για απλή συνωνυμία). Πριν ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική εργαζόταν ως εργολάβος δημοσίων έργων. Ζει στη Λάρισα, είναι παντρεμένος και έχει δίδυμους ενήλικους γιους, ένας εκ των οποίων, ο Κωνσταντής, ασχολείται επίσης με την μουσική και έχει γράψει και ο ίδιος μουσικές για ταινία μεγάλου μήκους.

Ο Παπακωνσταντίνου έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς. Στις ηχογραφήσεις, στις παραγωγές και στις συναυλίες του έχουν συμμετάσχει μεταξύ άλλων οι Γιάννης Αγγελάκας (φωνή), Σωκράτης Μάλαμας (φωνή), Μελίνα Κανά (φωνή), Μάρθα Φριντζήλα (φωνή), Γιώργος Μιχαήλ (φωνή), Γιάννης Χαρούλης (φωνή), Ματούλα Ζαμάνη (φωνή), Μπάμπης Παπαδόπουλος (κιθάρες), Γιώργος (Μπαντούκ) Αποστολάκης (κιθάρες, πλήκτρα, φυσαρμόνικα), Αλέξης Αποστολάκης (τύμπανα), Δημήτρης Μπασλάμ (κοντραμπάσσο), Δημήτρης Μυστακίδης (κιθάρα, λαούτο, τζουράς), Φώτης Σιώτας (φωνή, βιολί, πλήκτρα), Παντελής Στόικος (τρομπέτα, καβάλ), Φλώρος Φλωρίδης (πνευστά), Κώστας Παρίσης (κιθάρες), Τάσος Μισυρλής (τσέλο), Μιχάλης Χανιώτης (μπουζούκι) , Florian Micuta (πλήκτρα), Κώστας Θεοδώρου-Dine Doneff (κόντρα μπάσο, κρουστά).

Την τελευταία του περιοδεία την έκανε το 2024, δηλώνοντας πως θα αποσυρθεί προσωρινά από τις ζωντανές εμφανίσεις.

## Δισκογραφία

## Δείτε επίσης
* Χομαγιούν και Βακάρ

## Παραπομπές


## Πηγές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Ιστοσελίδα αφιερωμένη στον Θανάση Παπακωνσταντίνου
*Ιστοσελίδα φίλων στο Myspace
*Ιστοσελίδα φίλων στο Myspace

Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Δεκέλεια Κύπρου

[thumb|250px|Χάρτης των περιφερειών της Κύπρου, όπου φαίνεται με κίτρινο χρώμα φαίνονται η βάση Δεκέλειας και η [Δυτική Περιοχή Κυρίαρχων Βάσεων|βάση Ακρωτηρίου.]]
: 
Η **Δεκέλεια** είναι περιοχή της Κύπρου, στην Επαρχία Λάρνακας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού, ανάμεσα στις πόλεις της Λάρνακας και της κατεχόμενης Αμμοχώστου.

Η περιοχή της Δεκέλειας είναι κυρίως γνωστή για την Βρετανική στρατιωτική βάση που βρίσκεται εκεί, μία από τις δύο βάσεις στην Κύπρο (μαζί με εκείνην της βάσης Ακρωτηρίου).

## Ιστορία
Το 1960 με τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και Λονδίνου έγινε η ανακήρυξη του ανεξάρτητου κράτους της Κύπρου, η οποία ως τότε ήταν αποικία της Μεγάλης Βρετανίας. Στις συνθήκες αυτές δυο περιοχές, η Δεκέλεια και το Ακρωτήρι, εξαιρέθηκαν ρητά από την ανεξαρτησία και δεν συμπεριλήφθηκαν στο νέο κράτος. Έτσι εξακολουθούν να αποτελούν βρετανικό έδαφος. Η Αγγλία τις ήθελε λόγω της γεωστρατηγικής τους θέσης (κοντά στη Μέση Ανατολή) κυρίως για στρατιωτικές βάσεις, εν τούτοις διατηρεί σ' αυτές και πολιτικά δικαστήρια και πολιτική αστυνομία.

Κατηγορία:Γεωγραφία του Ακρωτηρίου και Δεκέλειας
Κατηγορία:Επαρχία Λάρνακας
Μοναστήρι Ιωαννίνων

Το **Μοναστήρι** Κόνιτσας είναι χωριό του Δήμου Κόνιτσας στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν κτίστες επί το πλείστον, οι φημισμένοι μάστορες της πέτρας και έμποροι, οι οποίοι έφθαναν σαν μετανάστες μέχρι τη Βλαχία, τη Ρουμανία, την Αίγυπτο ή αλλού. Με τις εποχικές γεωργικές εργασίες ασχολούνταν, κατά κύριο λόγο, ο γυναικείος πληθυσμός. Το χωριό κατά την απογραφή του 2011 είχε 17 κατοίκους.

## Τοποθεσία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 950 μέτρα στις δυτικές παρειές του δεύτερου μεγαλύτερου όρους της Ελλάδας του Σμόλικα και κάτω από την κορυφή "Κλέφτης". Η παλαιά του ονομασία, μέχρι το 1928, ηταν *Μποτσιφάρι*. Απέχει από την Κόνιτσα περίπου 15 χλμ. ασφαλτοστρωμένου δρόμου, συγκοινωνία υπάρχει όλο τον χρόνο, ενώ γειτονικά χωριά "μαχαλάδες" είναι η Μεσσαριά (Μόλιστα) και το Γανναδιό. Διαθέτει θέα προς τον Γράμμο και τα Αλβανικά βουνά. Πέρα από τα τρία χωριά, εύκολη είναι η πρόσβαση στην Πυρσόγιαννη (Μαστοροχώρι), Κεράσοβο, Φούρκα και Σαμαρίνα. Επίσης μπορεί κάποιος να πάει προς τον Γράμμο και να φθάσει μέχρι το Ντένισκο.

## Φυσικό περιβάλλον
Το χωριό  περιβάλλεται από δάσος πεύκων, ελάτων και άλλων δένδρων. Τα τρεχούμενα νερά είναι σχετικά λιγοστά λόγω των σχιστολιθικών πετρωμάτων και της ύπαρξης πολλών κωνοφόρων. Υπάρχουν αρκετές παλιές εκκλησίες στο χωριό και 2-3 εξωκκλήσια στην γύρω δασική περιοχή. Άξια λόγου είναι τα καλντερίμια και οι πετρόκτιστες βρύσες. Η γύρω δασική περιοχή προσφέρεται ιδιαίτερα  για ορεινές δραστηριότητες όπως περίπατος-ποδηλασία-ορειβασία-κλπ. Χαμηλότερα από το χωριό κυλάει ο ποταμός Σαραντάπορος για να σμίξει μετά από διαδρομή λίγων χιλιομέτρων με τον Αώο και να περάσουν στην Αλβανία. Η διαδρομή -στην οποία παρεμβάλλεται το χωριό - από Κόνιτσα προς Επταχώρι - Πεντάλοφο) έχει χαρακτηρισθεί ως "ιδιαίτερου φυσικού κάλλους".

Πλησίον του χωριού διέρχονται τα ορειβατικά μονοπάτια "Εθνικό 03" και "Διεθνές Ε6".

## Αξιοθέατα
thumb|Το τέμπλο της Μονής Εισοδίων Θεοτόκου.
Το Μοναστήρι διαθέτει έντονα στοιχεία της  παραδοσιακής Ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής. Στη διασταύρωση της Εθνικής Οδού Ιωαννίνων-Κοζάνης που οδηγεί προς τα χωριό και τα γειτονικά του Μεσσαριά και Γανναδιό υπάρχει σχετική ενημερωτική πινακίδα με τίτλο "Traditional stone villages" ή "Πέτρινα χωριά".

Στο χωριό βρίσκεται το μοναστήρι των Εισοδίων της Θεοτόκου με ιστορία αρκετών αιώνων, χωρίς καλόγερους πια, αλλά με αρκετά κειμήλια και ιδιαίτερη αρχιτεκτονική. Συχνά οι κάτοικοι του χωριού και κάτοικοι άλλων περιοχών και επισκέπτες "ανοίγουν" το μοναστήρι και τελούν λειτουργίες. Στο Μοναστήρι  στις 6 Αυγούστου γίνεται παραδοσιακό πανηγύρι.

Επίσης στο διπλανό χωριό Μόλιστα (Μεσαριά) λειτουργεί όλο τον χρόνο παραδοσιακός ξενώνας με όλες τις σύγχρονες ανέσεις.

## Πληθυσμός
Το Μοναστήρι κατοικείται από ελάχιστους κατοίκους, κυρίως ηλικιωμένους, ωστόσο το καλοκαίρι ο πληθυσμός αυξάνεται.

Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (*de facto)* μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Ακρωτήρι (αποσαφήνιση)

Με την ονομασία **Ακρωτήρι** (ή *Ακρωτήριο*) μπορεί να αναφέρεται σε:

## Αρχαιολογικοί χώροι
* Προϊστορικός οικισμός Ακρωτηρίου Σαντορίνης. Σημαντικότατη ανασκαφή αρχαίας πόλης του 16ου πΧ αιώνα που καλυφθηκε από ηφαιστειακή στάχτη. Η > 

## Γεωγραφία
; Γεωγραφικοί σχηματισμοί και υδάτινα σώματα
* Ακρωτήρι ή *ακρωτήριο*, τμήμα ξηράς που εισχωρεί στη θάλασσα.
* Χερσόνησος Ακρωτηρίου, χερσόνησος της νήσου Κύπρου, τμήμα της οποίας αποτελεί εξαρτώμενο έδαφος του βρετανικού στέμματος.
* Αλυκή Ακρωτηρίου ή *Λεμεσού*, αλυκή στην ομώνυμη χερσόνησο της νήσου Κύπρος.
* Κόλπος του Ακρωτηρίου, κόλπος της νήσου Κύπρος δίπλα στην ομώνυμη χερσόνησο.
* Ακρωτήρι Κρήτης, χερσόνησος της Κρήτης.

; Χώρες και περιοχές
* Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου, εξαρτώμενο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου στην Κύπρο.
* Πράσινο Ακρωτήριο, νησιωτική χώρα της δυτικής Αφρικής.
* Δήμος Ακρωτηρίου, πρώην δήμος του νομού Χανίων.

## Οικισμοί
; Σημερινοί οικισμοί
* Ακρωτήρι Εύβοιας, οικισμός της δημοτικής ενότητας Καρύστου και του ομώνυμου δήμου.
* Ακρωτήρι Ζακύνθου, οικισμός της δημοτικής ενότητας Ζακυνθίων του δήμου Ζακύνθου.
* Ακρωτήρι Θήρας, οικισμός της δημοτικής ενότητας Θήρας και του ομώνυμου δήμου.
* Ακρωτήρι Κύπρου, οικισμός του εξαρτημένου εδάφους Ακρωτήρι και Δεκέλεια στη νήσο Κύπρο.
* Ακρωτήρι Νάξου, οικισμός της δημοτικής ενότητας Νάξου του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.

; Ιστορικοί οικισμοί
* Ακρωτήρι Λέσβου, πρώην οικισμός και νυν συνοικία του οικισμού Βαρειά που ενσωματώθηκε το 1961.
* Ακρωτήρι Λήμνου, πρώην οικισμός της κοινότητας Πεσπεράγου (Πεδινού) που καταργήθηκε το 1928.

* Ακρωτήρια Πάρου, πρώην οικισμός της κοινότητας Τσιπίδου (Μαρπήσσης) που καταργήθηκε το 1928.

; Παρώνυμα
* Ακρωτήρι Αράξου Αχαΐας, οικισμός της δημοτικής ενότητας Λαρίσου του δήμου Δυτικής Αχαΐας.

## Διάφορα
* Ακρωτήριο (αρχιτεκτονική), διακοσμητικό μέλος των αετωμάτων.
* Ακρωτήριο μέσου ωτός, κοιλότητα του εσωτερικού αυτιού.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ακρωτήρι Κρήτης

Το **Ακρωτήρι** της Κρήτης είναι η χερσόνησος ανατολικά των Χανίων που παλαιότερα ονομαζόταν Κύαμον και οι Βυζαντινοί το ονόμαζαν Χάρακα.Το Ακρωτήρι είναι μια χερσόνησος ιδιαίτερης σημασίας. Εκτός από την κοντινή του απόσταση από την πόλη των Χανίων, εκεί βρίσκεται και ο διεθνής αερολιμένας Χανίων. Επίσης, το Ακρωτήρι αποτελεί και τη βορειοδυτική πλευρά του Κόλπου της Σούδας, όπου βρίσκεται και το μεγαλύτερο λιμάνι της Δυτικής Κρήτης.

Η μεγαλύτερη βουνοκορφή του είναι η Σκλόκα (528 μέτρα). Στη δυτική πλευρά του Ακρωτηρίου υπάρχουν οι τάφοι του Ελευθέριου Βενιζέλου και του γιου του Σοφοκλή Βενιζέλου (τάφοι της πολιτικής οικογένειας των Βενιζέλων), το αρχηγείο της Κρητικής Επανάστασης, το αεροδρόμιο και το λιμάνι της Σούδας.

Βρίσκονται επίσης, μοναστήρια με μεγάλο ενδιαφέρον όπως η Μονή Αγίας Τριάδος Τζαγκαρόλων, η Ιερά Μονή Κυρίας των Αγγέλων Γουβερνέτου και η Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου Κορακιών (Μονή Καλογραιών).

Εκεί βρίσκεται και η παραλία Σταυρός στην οποία χόρεψε ο Άντονι Κουίν το διάσημο συρτάκι στην θρυλική ταινία Αλέξης Ζορμπάς του Μιχάλη Κακογιάννη.μικρογραφία|Μέρος των κτιριακών εγκαταστάσεων του Πολυτεχνείου Κρήτης.|αριστερά|164x164pxΣτο Ακρωτήρι Κρήτης βρίσκεται και το Πολυτεχνείο Κρήτης με τις παρακάτω σχολές:  Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης, Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, Χημικών Μηχανικών και Μηχανικών Περιβάλλοντος, Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Οι Τάφοι των Βενιζέλων στον Προφήτη Ηλία στο Ακρωτήρι στο https://www.youtube.com/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ελλάδας
Κατηγορία:Δήμος Χανίων
Στέφι Γκραφ

Η **Στέφανι «Στέφι» Μαρία Γκραφ** (*Stefanie "Steffi" Maria Graf*, γεννήθηκε 14 Ιουνίου 1969) είναι Γερμανίδα πρώην αντισφαιρίστρια, μία από τις κορυφαίες του αθλήματος όλων των εποχών. Θεωρείται επίσης ως μια από τις σπουδαιότερες αθλήτριες της ιστορίας. Το 1999 η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή την επέλεξε στους εννέα καλύτερους όλων των σπορ του 20ού αιώνα και κορυφαία του αθλήματός της ανεξαρτήτως φύλου. Το 2024 η Διεθνής Ένωση Αθλητικού Τύπου (AIPS) στην επέτειο των 100 χρόνων της την ψήφισε ως δεύτερη καλύτερη αθλήτρια του τένις μετά τη Σερένα Ουίλιαμς και πέμπτη όλων των σπορ του τελευταίου ενός αιώνα.

Γεννήθηκε στο Μάνχαϊμ  της Δυτικής Γερμανίας στις 14 Ιουνίου του 1969. Κέρδισε το πρώτο μεγάλο τουρνουά το 1987 στο Ρολάν Γκαρός, στη Γαλλία, που έμελλε να είναι και το τελευταίο Grand Slam που κατέκτησε το 1999, δύο μήνες πριν αποσυρθεί. Είναι η μοναδική αθλήτρια του τένις, που κατάφερε να κάνει το "Γκόλντεν Σλαμ", δηλαδή να κατακτήσει σε ένα ημερολογιακό έτος όλους τους τίτλους Grand Slam. και το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο. Παρέμεινε στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης για συνολικά 377 εβδομάδες (ρεκόρ), εκ των οποίων οι 186 συνεχόμενες (επίσης ρεκόρ). To 2004 εισήχθη στο International Tennis Hall of Fame. Σήμερα είναι παντρεμένη με τον επίσης τενίστα Αντρέ Αγκάσι και έχει δύο παιδιά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Γερμανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Δυτικογερμανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση)
Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Κατηγορία:Νικητές του Γουίμπλεντον
Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
IS

Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων **IS** (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται άι-ες) μπορεί να αναφέρεται:

*Στη χώρα Ισλανδία κατά (ISO 3166-2)
*Στην Ισλανδική γλώσσα κατά (ISO 639-2)
Λωτοφάγοι

Οι **Λωτοφάγοι** είναι μυθικός, φιλόξενος και ειρηνικός λαός της ελληνικής μυθολογίας. Ορισμένοι ιστορικοί που έχουν ασχοληθεί με την γεωγραφία της Οδύσσειας τοποθετούν το νησί τους  κοντά στις ακτές της Β. Αφρικής, περιοχή όπου είναι ευρύτατα διαδεδομένο το φυτό λωτός. Ειδικότερα την λωτοφαγίτιδα νήσο την ταυτίζουν με εκείνη στον Κόλπο της Σύρτης στο μυχό όπου βρίσκεται η σημερινή νήσος Ζέρμπα ή Τζέρμπα, που διοικητικά ανήκει στην Τυνησία.
Τα άνθη και οι καρποί του λωτού ήταν η κύρια τροφή των κατοίκων αυτού του νησιού και θεωρούντο σαν ναρκωτικά που προκαλούσαν ειρηνική απάθεια. Τον καρπό αυτό πρόσφεραν στους ταξιδιώτες επισκέπτες τους οι οποίοι στη συνέχεια έχαναν την επιθυμία της επιστροφής στη πατρίδα τους ή τη συνέχιση του ταξιδιού τους.

## Περιγραφή του μύθου
Αναφέρονται για πρώτη φορά στην Οδύσσεια (ι - 92-105) όπου και περιγράφονται ως φιλήσυχοι και φιλόξενοι άνθρωποι που φιλοξένησαν μερικούς ναύτες του Οδυσσέα που αποβιβάστηκαν εκεί όταν ο στόλος τους προσορμίστηκε στην ακτή τους, κάπου στην Αφρική. Βγήκανε στη στεριά κι ο Οδυσσέας έστειλε τρεις απ’ τους συντρόφους του να δουν τι άνθρωποι ζούσαν σ’ αυτή τη χώρα. Οι σύντροφοί του πήγαν κι όταν συνάντησαν τους Λωτοφάγους, εκείνοι τους έδωσαν να φάνε λωτούς, που ήταν φρούτα μαγεμένα. Αμέσως ξέχασαν πατρίδα και συντρόφους και δεν ήθελαν να φύγουν από εκεί. Ανήσυχος ο Οδυσσέας πήγε να τους βρει. Τους πήρε με το ζόρι κι αμέσως διέταξε τα καράβια να σαλπάρουν.

## Παραπομπές


## Προτεινόμενη βιβλιογραφία
**The Columbia Encyclopedia*, Sixth Edition, Columbia University Press.
**The Lotus-Eaters* του Τένισον (Tennyson) κλασικό έργο της αγγλικής ποίησης.
*H. L. Havell, ''Οι Ιστορίες του Οδυσσέα'', e-book, Project Gutenberg
*''Bullfinch's Mythology'' 

Κατηγορία:Οδύσσεια
Κατηγορία:Μυθολογικοί λαοί
Ήπειρος (αποσαφήνιση)

Με την λέξη **Ήπειρος** μπορεί να αναφέρονται:

* Ήπειροι: γεωγραφικός όρος που αναφέρεται στις περιοχές στις οποίες διαιρείται γεωγραφικά η γη
* Ήπειρος (περιοχή): γεωγραφική και ιστορική περιοχή στη νοτιοανατολική Ευρώπη
* Ήπειρος (διαμέρισμα): το γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας. 
* Περιφέρεια Ηπείρου: ο Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης που ταυτίζεται γεωγραφικά με το διαμέρισμα.
* Βόρεια Ήπειρος: το μέρος της ευρύτερης περιοχής της Ηπείρου που βρίσκεται σήμερα στην Αλβανία.
* Αρχαία Ήπειρος ως κράτος που εκτεινόταν στην ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου από τον 4ο ως το 2ο π.Χ. αιώνα.
* Ήπειρος (ρωμαϊκή επαρχία)
* Επαρχία Παλαιάς Ηπείρου ως επαρχία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
* Δεσποτάτο της Ηπείρου
* Ήπειρος (μυθολογία): πρόσωπο της Ελληνικής μυθολογίας.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Σκάφανδρο

Ως **σκάφανδρο** ορίζεται η στεγανού τύπου υποβρύχια στολή που βοηθά τον δύτη να μείνει στο υδάτινο περιβάλλον, για μακρό χρόνο, εξαρτώμενος από ομφάλιο λώρο, μέσω του οποίου γίνεται η παροχή αέρα και σε πολλές περιπτώσεις η επικοινωνία με την επιφάνεια. Χρησιμοποιείται κυρίως στις επαγγελματικές καταδύσεις, αν και ελαφρύτερες παραλλαγές του εισάγονται κατά καιρούς στις καταδύσεις αναψυχής.

Ιστορικά τα πρώτα στεγανά σκάφανδρα αναπτύχθηκαν κατά την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης στην Αγγλία, από την εταιρεία που ίδρυσε εκεί ο Αουγκούστους Σιέμπε. Το 1837 αναπτύχθηκε στην παραγωγή το πρώτο μεταλλικό κράνος, που συνδεόταν με στεγανή ελαστική στολή, με παροχή αέρα από αντλία στην επιφάνεια. Το σύνολο κράνος, στολή και μπότες με μολύβδινα ελάσματα έγινε το πρωτότυπο και στερεότυπο ταυτόχρονα της ένδυσης των δυτών, ιδίως των ασχολουμένων με την σπογγαλιεία.

Σημαντική θεωρείται, επίσης, για το ζήτημα της στεγανότητας η κατασκευή των Ρουκαϊρόλ και Ντενερούζ, που διαμορφώθηκε καταρχήν όχι για χρήση στη θάλασσα αλλά για τη διάσωση εργατών σε πλημμυρισμένα ορυχεία, με το σημαντικό πλεονέκτημα της αυτονομίας.

Στην Ελλάδα για πρώτη φορά, το 1863 ο Συμιακός Φώτης Μαστορίδης παρουσίασε στο λιμάνι της Σύμης την επαναστατική μέθοδο κατάδυσης με σκάφανδρο. Ο δύτης με σκάφανδρο είχε τη δυνατότητα να παραμένει στο βυθό περισσότερη ώρα από ότι ένας γυμνός δύτης.
Τα τραγικά αποτελέσματα από τη χρήση του σκάφανδρου χωρίς γνώσεις την εποχή εκείνη, φαίνονται από το γεγονός ότι από το 1866 μέχρι το 1915 καταγράφηκαν σε καταδύσεις με χρήση σκάφανδρου 10.000 θάνατοι και 20.000 παραλύσεις στα σπογγαλιευτικά νησιά του Αιγαίου, ενώ το ίδιο διάστημα σημειώθηκαν μόνο 10 θάνατοι γυμνών δυτών.
Η γυναίκα του Φώτη Μαστορίδη, η Ευγενία ή αλλιώς πιο γνωστή, η Κυρά Φώτενα, για να πάρουν θάρρος και να χρησιμοποιούν το σκάφανδρο οι δύτες που μέχρι τότε βουτούσαν γυμνοί, φόρεσε το σκάφανδρο εξού και η ονομασία ΄΄φόρεμα΄΄ και βούτηξε μέσα στο λιμάνι της Σύμης το 1863. Η Χριστίνα Παπαδοπούλου είναι η μόνη γυναίκα που έκανε κατάδυση με σκάφανδρο στην Ελλάδα σύμφωνα με τους ντόπιους της Σύμης.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η ιστορία της Κυρά Φώτενας. Η ταινία για την πρώτη κατάδυση με σκάφανδρο

Κατηγορία:Σπογγαλιεία
Κατηγορία:Προστατευτικός εξοπλισμός
Ουλιάνοφσκ

Το **Ουλιάνοφσκ** (ρωσικά: Улья́новск) είναι πόλη της Ρωσίας. Έχει πληθυσμό 614.786 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας.

Πριν το 1924 η πόλη ονομαζόταν **Σιμπίρσκ** (Симби́рск). Το όνομα «Ουλιάνοφσκ» είναι προς τιμήν του Β.Ι. Ουλιάνοφ-Λένιν, ο οποίος γεννήθηκε στο Σιμπίρσκ. Η πόλη Ουλιάνοφσκ είναι επίσης έδρα του κρατικού πανεπιστημίου Ουλιάνοφσκ (USU), ένα από τα μεγαλύτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην περιοχή του Βόλγα που περιλαμβάνουν 6 ιδρύματα, 6 ανεξάρτητες σχολές, 2 θυγατρικές, 5 κατώτερα κολέγια, 6 κέντρα εκμάθησης.

## Ιστορία
Το 1648, ο βογιάρος Μπογκντάν Χίτροβο ίδρυσε το συνοριακό οχυρό **Σιμπίρσκ** πάνω από το λόφο στις δυτικές όχθες του ποταμού Βόλγα, με σκοπό να προστατεύει το ανατολικό άκρο της ρωσικής αυτοκρατορίας. Καθώς τα ανατολικά σύνορα της Ρωσίας επεκτάθηκαν γρήγορα στη Σιβηρία, το Σιμπίρσκ έχασε σύντομα τη στρατηγική θέση του και άρχισε να αυξάνεται ως επαρχιακή πόλη. Έγινε πόλη το 1796. Ο ιερός καθεδρικός ναός της Άγιας Τριάδας χτίστηκε σε νεοκλασικό ρυθμό μεταξύ 1827-1841. Ο πληθυσμός έφθασε από 26.000 το 1856 σε 43.000 το 1897. Το 1924, η πόλη μετονομάστηκε σε Ουλιάνοφσκ προς τιμήν του Β.Ι. Ουλιάνοφ-Λένιν που γεννήθηκε εκεί. Ένας άλλος ρώσος επαναστάτης ηγέτης, ο Αλέξανδρος Κερένσκι, γεννήθηκε επίσης στο Σιμπίρσκ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Βλαντίμιρ Λένιν
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Ουλιάνοφσκ
Κατηγορία:Πρωτεύουσες ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσίας