Δαυίδ ΣΤ΄ της Γεωργίας

Ο **Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν** δηλ. ο Νεότερος,  *David VI Narin*, που επίσης ονομάζεται ο 'Ευφυής*, (1225 - 1293) από τον [[Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι|Οίκο των Βαγρατιδών ΙΒηρίας]] ήταν βασιλιάς της [[Γεωργία|Γεωργίας]] το διάστημα 1245-1293. Από το 1259 έως το 1293 κυβέρνησε το [[βασίλειο του Ιμερέτι]] με το όνομα *'Δαβίδ Α΄*' ως υποτελές κράτος της Γεωργίας.

== Βιογραφία ==
Ήταν γιος του [[Γκίας αντ-ντίν]] και της [[Ρουσουντάν]] βασίλισσας της Γεωργίας. Στέφθηκε στο [[Κουτάισι|Kουτάισι]], ως κοινός κυρίαρχος από τη μητέρα του το 1230. Φοβούμενη ότι ο ανιψιός της [[Δαυίδ Ζ΄ της Γεωργίας|Δαβίδ Ζ΄ Ουλού]] θα διεκδικούσε τον θρόνο μετά το τέλος της, η Ρουσουδάν κράτησε τον τελευταίο ως αιχμάλωτο στην Αυλή του γαμπρού της, του [[Καϊχοσρόης Β΄|Kαϋχοσρόη Β΄]] σουλτάνου των Σελτζούκων και έστειλε τον γιο της Δαβίδ Ναρίν στη [[Μογγολική αυτοκρατορία|Μογγολική Αυλή]] του [[Μπατού Χαν]] στο [[Καρακορούμ (πόλη)|Kαρακορούμ]] για να λάβει επίσημη αναγνώριση ως [[Φυσικός κληρονόμος|διαδόχου]]. Αυτή απεβίωσε το 1245, περιμένοντας ακόμη τον γιο της να επιστρέψει. Εφόσον οι Γεωργιανοί ευγενείς πίστευαν ότι ο Δαβίδ Ναρίν εξαφανίστηκε, δύο χρόνια αργότερα ανακήρυξαν ως βασιλιά της Γεωργίας τον εξάδελφό του Δαβίδ Ζ' Ουλού, ο οποίος είχε ελευθερωθεί μετά το τέλος του Καϊχοσρόη Β΄. Το 1248, ο Δαβίδ Ναρίν, γιος της Ρουσουδάν, αναγνωρίστηκε από τον [[Güyük Khan|Γκουγιούκ Χαν]] ως κατώτερος συμβασιλιάς του εξαδέλφου του Δαβίδ Ζ¨. Στη συνέχεια γνωστοί ως Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν (δηλαδή «ο μικρός») και Δαβίδ Ζ΄ Ουλού (δηλαδή «ο πρεσβύτερος»), οι δύο εξάδελφοι κυβέρνησαν από κοινού μέχρι το 1259, όταν ο πρώτος εξεγέρθηκε ανεπιτυχώς ενάντια στον [[Μογγολική αυτοκρατορία|Μογγολικό ζυγό]] και στη συνέχεια κατέφυγε στο [[Κουτάισι]], από όπου βασίλεψε στη δυτική Γεωργία ([[Ιμερετία|Ιμερέτι]]) ως ξεχωριστός ηγεμόνας. Το 1261 έδωσε καταφύγιο στον Δαβίδ Ζ΄ Ουλού, ο οποίος με τη σειρά του είχε προσπαθήσει να τερματίσει τη μογγολική κυριαρχία. Ο Δαβίδ Ζ΄ Ουλού έκανε ειρήνη με τους Μογγόλους και επέστρεψε στην [[Τιφλίδα]], στην ανατολική [[Γεωργία]] το 1262. Έτσι η Γεωργία χωρίστηκε σε δύο μέρη και και οι δύο ηγεμόνες συνέχισαν να ονομάζονται βασιλείς της Γεωργίας. Ωστόσο, ο Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν παραδόθηκε στον [[Χουλάγκου Χαν|Χουλαγκού Χαν]] και έγινε έτσι ονομαστικά υποτελής των [[Ιλχανάτο|Ιλχαμιδών]] .

Ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τη [[Χρυσή Ορδή]] και τη [[δυναστεία Μπαχρί]] της [[Μεσαιωνική Αίγυπτος|Αιγύπτου]] και απέκρουσε τις επιθέσεις του Ιλχανάτου. Το 1269 ο Δαβίδ ΣΤ΄ έδωσε καταφύγιο στον [[Τεκουντέρ (πρίγκιπας Τσαγκατάι)|Τεγκουντέρ]], συγγενή του των [[Χανάτο Τσαγκατάι|Τσαγκατάι]] [[Μπαράκ (Τσαγκατάι Χαν)|Μπαράκ Χαν]], ο οποίος είχε επαναστατήσει ενάντια στον Ιλχανίδη ηγεμόνα [[Αμπακά Χαν]]. Όταν η δύναμη του Tεγκουντέρ άρχισε να τρομοκρατεί τον Γεωργιανό πληθυσμό, ο Δαβίδ ΣΤ΄ τάχθηκε στο πλευρό τού Σιραμούν Νογυάν, στρατηγού τού Aμπακά. Παρόλα αυτά, ο Aμπακά προσπάθησε να ανατρέψει τον Δαβίδ ΣΤ΄ με τη βοήθεια του αποστάτη άρχοντα της [[Ράχα]] [[Καχαμπερίστζε|Kαχάμπερ Καχαμπερίσντζε]] και έστειλε δύο εκστρατείες εναντίον του Ιμερέτι τη δεκαετία του 1270. Ωστόσο ο Δαβίδ ΣΤ΄ Ναρίν κατάφερε να διατηρήσει την ανεξαρτησία του και προσπάθησε να αποκαταστήσει τη Γεωργιανή επιρροή στην [[αυτοκρατορία της Τραπεζούντας]]. Για τον σκοπό αυτό βάδισε στην [[Τραπεζούντα]], κατά την απουσία του [[Ιωάννης Β΄ Μέγας Κομνηνός|αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Μεγάλου Κομνηνού]] στην [[Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη|Κωνσταντινούπολη]] τον Απρίλιο του 1282 και παρόλο που [[Πολιορκία της Τραπεζούντας (1282)|απέτυχε να καταλάβει την πόλη]], οι Γεωργιανοί κατέλαβαν πολλές επαρχίες. Βοήθησαν την ετεροθαλή αδερφή του Ιωάννη Β΄, τη [[Θεοδώρα Μεγάλη Κομνηνή|Θεοδώρα]], κόρη του [[Μανουήλ Α΄ Μέγας Κομνηνός|Μανουήλ Α΄ της Τραπεζούντας]] από τη Γεωργιανή σύζυγό του [[Ρουσουδάν (κόρη του Γεωργίου Γ΄ της Γεωργίας)|Ρουσουδάν]], να καταλάβει τον θρόνο το 1285, για να φύγει ξαφνικά. 

Απεβίωσε στο [[Κουτάισι]] το 1293. Τον Δαβίδ ΣΤ΄ διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, ο [[Κωνσταντίνος Α΄ της Ιμερετίας|Κωνσταντίνος Α']] . Ο Δαβίδ ΣΤ΄ είναι θαμμένος μέσα στο παρεκκλήσιο (*ευκτήριον'') του Αγίου Ανδρέα στον Καθεδρικό Ναό Γεννήσεως της Θεοτόκου Γκελάτι, ανατολικά της νότιας εισόδου του ναού. 

## Οικογένεια
Nυμφεύτηκε πρώτα την Τάμαρ, κόρη της Γεωργιανής οικογένειας ευγενών Aμανελίντζε και είχε τέκνα:
* Κωνσταντίνος Α΄ απεβ. 1327, βασιλιάς του Ιμερέτι.
* Mιχαήλ απεβ. 1329, βασιλιάς του Ιμερέτι.
* Βάχτανγκ Β΄ απεβ. 1292, βασιλιάς της Γεωργίας.

Έπειτα ο Δαβίδ ΣΤ΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1254 με τη Θεοδώρα Παλαιολογίνα, κόρη του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ και είχε τέκνο:
* Αλέξανδρος.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστορία της Γεωργίας - XIII-XV αιώνες

Κατηγορία:Σελτζουκική Αυτοκρατορία
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας