Ιστορία της Πολωνίας

Η **ιστορία της Πολωνίας** (πολωνικά: *historia Polski*) εκτείνεται πάνω από χίλια χρόνια, από τις μεσαιωνικές φυλές, τον εκχριστιανισμό και τη μοναρχία, μέσω της Πολωνικής Χρυσής Εποχής, τον επεκτατισμό και την ανάδειξή της ως μια από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές δυνάμεις έως την κατάρρευση και τους διαμελισμούς της, τους δύο παγκόσμιους πολέμους, τον κομμουνισμό και την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Οι ρίζες της πολωνικής ιστορίας μπορούν να εντοπιστούν στην Εποχή του Σιδήρου, όταν το έδαφος της σημερινής Πολωνίας καταλήφθηκε από διάφορες φυλές, όπως οι Κέλτες, οι Σκύθες, οι γερμανικές φυλές, οι Σαρμάτες, οι Σλάβοι και οι Βαλτικοί. Ωστόσο, ήταν οι Δυτικοί Σλάβοι Λεχίτες, οι πιο κοντινοί πρόγονοι των εθνικών Πολωνών, που δημιούργησαν μόνιμους οικισμούς στα πολωνικά εδάφη κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα. Οι Λεχίτες Δυτικοί Πολάνοι, μια φυλή όπου το όνομα τους σημαίνει «άνθρωποι που ζουν σε ανοιχτά χωράφια», κυριάρχησαν στην περιοχή και έδωσαν στην Πολωνία - που βρίσκεται στην Πεδιάδα της Βόρειας-Κεντρικής Ευρώπης - το όνομά της.

Η πρώτη κυρίαρχη δυναστεία, ο Οίκος των Πιάστ, εμφανίστηκε τον 10ο αιώνα μ.Χ.. Ο Δούκας Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας θεωρείται ο *de facto* δημιουργός του πολωνικού κράτους και αναγνωρίζεται ευρέως για την υιοθεσία του δυτικού χριστιανισμού το 966 μ.Χ.. Η κυριαρχία του Μιέσκο Α΄ ανασυστάθηκε επίσημα ως υψηλό μεσαιωνικό βασίλειο το 1025 από τον γιο του, Βολέσλαος Α΄ ο Γενναίος, γνωστός για στρατιωτική επέκταση υπό την κυριαρχία του. Ο πιο επιτυχημένος και τελευταίος μονάρχης των Πιάστ, ο Καζιμίρ Γ΄ ο Μέγας, βασίλευσε σε μια περίοδο οικονομικής ευημερίας και εδαφικής αύξησης πριν από το θάνατό του το 1370 χωρίς άνδρες κληρονόμους. Η περίοδος του Οίκου των Γιαγκελλόνων τον 14ο-16ο αιώνα έφερε στενούς δεσμούς με τη Λιθουανία, μια πολιτιστική Αναγέννηση στην Πολωνία και τη συνεχιζόμενη εδαφική επέκταση, καθώς και την Πολωνοποίηση, η οποία κορυφώθηκε με την ίδρυση της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1569, μια από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης.

Η Κοινοπολιτεία κατάφερε να διατηρήσει τα επίπεδα ευημερίας που επιτεύχθηκαν κατά την περίοδο του Οίκου των Γιαγκελλόνων, ενώ το πολιτικό της σύστημα ωρίμασε ως μια μοναδική ευγενή δημοκρατία με μια εκλεκτορική μοναρχία. Ωστόσο, από τα μέσα του 17ου αιώνα, το τεράστιο κράτος εισήλθε σε μια περίοδο παρακμής που προκλήθηκε από καταστροφικούς πολέμους και την επιδείνωση του πολιτικού του συστήματος. Σημαντικές εσωτερικές μεταρρυθμίσεις εισήχθησαν στα τέλη του 18ου αιώνα, όπως το πρώτο Σύνταγμα της Ευρώπης στις 3 Μαΐου 1791, αλλά οι γειτονικές δυνάμεις δεν επέτρεψαν να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις. Η ύπαρξη της Κοινοπολιτείας έληξε το 1795 μετά από μια σειρά από εισβολές και διαμελισμούς της πολωνικής επικράτειας που διεξήχθησαν από τη Ρωσική Αυτοκρατορία στα ανατολικά, το Βασίλειο της Πρωσίας στα δυτικά και τη Μοναρχία των Αψβούργων στο νότο. Από το 1795 έως το 1918, δεν υπήρχε κανένα πραγματικά ανεξάρτητο πολωνικό κράτος, αν και λειτουργούσαν ισχυρά πολωνικά κινήματα αντίστασης. Η ευκαιρία για ανάκτηση της κυριαρχίας υλοποιήθηκε μόνο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι τρεις αυτοκρατορικές δυνάμεις των διαμελισμών αποδυναμώθηκαν θανάσιμα μετά τον πόλεμο και την επανάσταση.

Η Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία ιδρύθηκε το 1918 και υπήρχε ως ανεξάρτητο κράτος έως το 1939, όταν η ναζιστική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση εισέβαλαν στην Πολωνία, σηματοδοτώντας την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκατομμύρια Πολωνοί πολίτες διαφορετικών θρησκειών ή ταυτοτήτων χάθηκαν κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στην Πολωνία μεταξύ του 1939 και του 1945, μέσω προγραμματισμένης γενοκτονίας και εξόντωσης. Ωστόσο, μια πολωνική εξόριστη κυβέρνηση λειτούργησε καθ΄ όλη τη διάρκεια του πολέμου και οι Πολωνοί συνέβαλαν στη νίκη των Συμμάχων μέσω της συμμετοχής τους σε στρατιωτικές εκστρατείες τόσο στο ανατολικό όσο και στο δυτικό μέτωπο. Η πρόοδος προς τα δυτικά του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού το 1944 και το 1945 ανάγκασε τις δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας να υποχωρήσουν από την Πολωνία, η οποία οδήγησε στην ίδρυση μιας δορυφορικής κομμουνιστικής χώρας, γνωστής από το 1952 ως Λαϊκή Δημοκρατίας της Πολωνίας.

Ως αποτέλεσμα των εδαφικών προσαρμογών που είχαν εξουσιοδοτηθεί από τους Συμμάχους στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945, το γεωγραφικό κέντρο βάρους της Πολωνίας μετατοπίστηκε προς τα δυτικά και τα επαναπροσδιορισμένα πολωνικά εδάφη έχασαν σε μεγάλο βαθμό τον ιστορικό πολυεθνικό τους χαρακτήρα μέσω της εξόντωσης, της απέλασης και μετανάστευση διαφόρων εθνοτικών ομάδων κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το πολωνικό μεταρρυθμιστικό κίνημα Αλληλεγγύη έγινε κρίσιμο για την επίτευξη μιας ειρηνικής μετάβασης από μια σχεδιασμένη οικονομία και ένα κομμουνιστικό κράτος σε ένα καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα και μια φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αυτή η διαδικασία είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του σύγχρονου πολωνικού κράτους, της Τρίτης Πολωνικής Δημοκρατίας, που ιδρύθηκε το 1989.

## Προϊστορία και πρωτοϊστορία

[δεξιά|μικρογραφία| Ανακατασκευασμένος οχυρωμένος οικισμός του [Λουσάτιος πολιτισμός|λουσάτιου πολιτισμού στο Μπισκούπιν, 8ος αιώνας π.Χ..]]
Σε προϊστορικούς και πρωτοϊστορικούς χρόνους, για περίοδο τουλάχιστον 600.000 ετών, η περιοχή της σημερινής Πολωνίας κατοικήθηκε κατά διαστήματα από μέλη του γένους *[[Homo]]*. Πέρασε από τα στάδια ανάπτυξης της Εποχής του Λίθου, της Εποχής του Χαλκού και της Εποχής του Σιδήρου, μαζί με τις γειτονικές περιοχές. Η Νεολιθική περίοδος εισήγαγε τον πολιτισμό της γραμμικής ταινιωτής κεραμικής, της οποίας οι ιδρυτές μετανάστευσαν από την περιοχή του Δούναβη ξεκινώντας από το 5500 π.Χ.. Αυτός ο πολιτισμός διακρίθηκε από την ίδρυση των πρώτων εγκαταστημένων γεωργικών κοινοτήτων στη σύγχρονη πολωνική επικράτεια. Αργότερα, μεταξύ περίπου 4400 και 2000 π.Χ., οι γηγενείς μεταμεσολιθικοί πληθυσμοί θα υιοθετούσαν και θα ανέπτυαν περαιτέρω τον γεωργικό τρόπο ζωής.

Η Πρώιμη Εποχή του Χαλκού της Πολωνίας ξεκίνησε περίπου το 2400–2300 π.Χ., ενώ η Εποχή του Σιδήρου ξεκίνησε το 750-700 π.Χ.. Ένας από τους πολλούς πολιτισμούς που έχουν αποκαλυφθεί, ο λουσάτιος πολιτισμός, είχε διάρκεια στις Εποχές του Χαλκού και του Σιδήρου και άφησε αξιοσημείωτες τοποθεσίες οικισμών. Γύρω στο 400 π.Χ., η Πολωνία κατοικήθηκε από τους Κέλτες του πολιτισμού Λα Τεν. Σύντομα ακολουθήθηκαν από αναδυόμενους πολιτισμούς με ένα ισχυρό γερμανικό συστατικό, που επηρεάστηκαν πρώτα από τους Κέλτες και στη συνέχεια από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι γερμανικοί λαοί μετανάστευσαν από την περιοχή περίπου το 500 μ.Χ., κατά τη διάρκεια της περιόδου των μεγάλων μεταναστεύσεων των ευρωπαϊκών Σκοτεινών Αιώνων. Οι δασώδεις περιοχές στα βόρεια και ανατολικά κατοικήθηκαν από τους Βαλτικούς.

Σύμφωνα με την επικρατούσα αρχαιολογική έρευνα, οι Σλάβοι έχουν κατοικήσει στις σύγχρονες πολωνικές περιοχές για μόλις 1.500 χρόνια. Ωστόσο, πρόσφατες γενετικές μελέτες έδειξαν ότι οι άνθρωποι που ζουν στο σημερινό έδαφος της Πολωνίας περιλαμβάνουν τους απογόνους των ανθρώπων που κατοικούσαν στην περιοχή για χιλιάδες χρόνια, ξεκινώντας από την αρχή της Νεολιθικής περιόδου.

Οι Δυτικοί Σλάβοι και οι Λεχίτες λαοί, καθώς και οι υπόλοιπες μειονοτικές φυλές στα αρχαία πολωνικά εδάφη, οργανώθηκαν σε φυλετικές μονάδες, από τις οποίες οι μεγαλύτερες αργότερα ήταν γνωστές ως πολωνικές φυλές. Τα ονόματα πολλών φυλών βρίσκονται στη λίστα που συνέταξε ο ανώνυμος Βαυαρός γεωγράφος τον 9ο αιώνα. Τον 9ο και 10ο αιώνα, αυτές οι φυλές δημιούργησαν ανεπτυγμένες περιοχές κατά μήκος του άνω Βιστούλα, της ακτής της Βαλτικής Θάλασσας και της Μείζονος Πολωνίας. Το τελευταίο φυλετικό εγχείρημα, στη Μεγάλη Πολωνία, είχε ως αποτέλεσμα τον σχηματισμό μόνιμης πολιτικής δομής τον 10ο αιώνα που έγινε το κράτος της Πολωνίας. 

## Περίοδος των Πιάστ (10ος αιώνας-1385)

### Μιέσκο Α΄
[δεξιά|μικρογραφία| Η Πολωνία επεκτάθηκε υπό τους δύο πρώτους ηγέτες της. Η περιοχή με σκούρο ροζ χρώμα αντιπροσωπεύει την Πολωνία στο τέλος της βασιλείας του [Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας|Μιέσκο Α΄ (992), ενώ η περιοχή με ανοιχτό ροζ χρώμα αντιπροσωπεύει περιοχές που προστέθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπολέσλαφ Α΄ (πέθανε το 1025). Η σκούρα ροζ περιοχή στα βορειοδυτικά χάθηκε κατά την ίδια περίοδο.]]
Η Πολωνία ιδρύθηκε ως κράτος υπό τον Οίκο των Πιάστ, ο οποίος κυβέρνησε τη χώρα μεταξύ του 10ου και του 14ου αιώνα. Τα ιστορικά αρχεία που αναφέρονται στο πολωνικό κράτος αρχίζουν με τη διακυβέρνηση του Δούκα Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας, του οποίου η βασιλεία ξεκίνησε κάπου πριν από το 963 και συνεχίστηκε μέχρι το θάνατό του το 992. Ο Μιέσκο προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό το 966, μετά τον γάμο του με την πριγκίπισσα Ντουμπράβκα της Βοημίας, ένθερμη χριστιανή. Το γεγονός είναι γνωστό ως «Βάπτισμα της Πολωνίας» και η ημερομηνία του χρησιμοποιείται συχνά για να σηματοδοτήσει μια συμβολική αρχή της πολωνικής πολιτείας. Ο Μιέσκο ολοκλήρωσε την ενοποίηση των λεχιτικών φυλών που ήταν θεμελιώδης για την ύπαρξη της νέας χώρας. Μετά την ανάδυσή της, η Πολωνία καθοδηγήθηκε από μια σειρά ηγεμόνων που προσηλύτισαν τον πληθυσμό στον χριστιανισμό, δημιούργησαν ένα ισχυρό βασίλειο και καλλιέργησαν έναν διακριτικό πολωνικό πολιτισμό που ενσωματώθηκε στον ευρύτερο ευρωπαϊκό πολιτισμό.

### Βολέσλαος Α΄ ο Γενναίος
Ο γιος του Μιέσκο, Δούκας Βολέσλαος Α΄ ο Γενναίος (περίπου 992-1025), δημιούργησε μια δομή Πολωνικής Εκκλησίας, Κυνήγησε εδαφικές κατακτήσεις και στέφθηκε επίσημα ο πρώτος βασιλιάς της Πολωνίας το 1025, κοντά στο τέλος της ζωής του. Ο Μπολέσλαφ προσπάθησε επίσης να εξαπλώσει τον Χριστιανισμό σε μέρη της Ανατολικής Ευρώπης που παρέμειναν ειδωλολατρικά, αλλά υπέστη μια οπισθοδρόμηση όταν ο μεγαλύτερος ιεραπόστολος του, ο Αδαλβέρτος της Πράγας, σκοτώθηκε στην Πρωσία το 997. Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Γκνιέζνο το έτος 1000, ο Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναγνώρισε την Αρχιεπισκοπή του Γκνιέζνο, ένα θεσμό ζωτικής σημασίας για τη συνεχιζόμενη ύπαρξη του κυρίαρχου πολωνικού κράτους. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του διαδόχου του Όθωνα, του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ερρίκου Β΄, ο Μπολέσλαφ πολέμησε παρατεταμένους πολέμους με το Βασίλειο της Γερμανίας μεταξύ 1002 και 1018.

### Μοναρχία των Πιάστ υπό τους Καζίμιρ Α΄, Μπολέσλαφ Β΄ και Μπολέσλαφ Γ΄
Ο επεκτατική διακυβέρνηση του Μπολέσλαφ Α΄ υπερέβαινε τους πόρους του πρώιμου πολωνικού κράτους και ακολούθησε η κατάρρευση της μοναρχίας. Η ανάκαμψη πραγματοποιήθηκε υπό τον Καζίμιρ Α΄ τον Αποκαταστάτη (1039–58). Ο γιος του Καζίμιρ, Βολέσλαος Β΄ ο Γενναιόδωρος (1058-79), έλαβε μέρος σε μια σύγκρουση με τον επίσκοπο Στανίσλαους του Στσεπάνουφ, που τελικά προκάλεσε την πτώση του. Ο Μπολέσλαφ έβαλε να δολοφονήσουν τον επίσκοπο το 1079, αφού αφορίστηκε από την Πολωνική Εκκλησία με την κατηγορία της μοιχείας. Αυτή η πράξη πυροδότησε την εξέγερση των Πολωνών ευγενών που οδήγησε στην καθαίρεση και απέλαση του Μπολέσλαφ από τη χώρα. Γύρω στο 1116, ο Γάλλος Ανώνυμος έγραψε ένα επιδραστικό χρονικό, το *[[Gesta principum Polonorum]]*, που προοριζόταν ως εκθειασμός του προστάτη του, Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου (1107–38), ενός ηγεμόνα που αναβίωσε την παράδοση της στρατιωτικής υπεροχής της εποχής του Μπολέσλαφ Α΄. Το έργο του Γάλλου παραμένει η πρωταρχική γραπτή πηγή για την πρώιμη ιστορία της Πολωνίας.

### Κατακερματισμός
Αφού ο Μπολέσλαφ Γ΄ διαίρεσε την Πολωνία μεταξύ των γιων του στη Διαθήκη του 1138, ο εσωτερικός κατακερματισμός διάβρωσε τις δομές μοναρχίας των Πιάστ τον 12ο και 13ο αιώνα. Το 1180, ο Καζίμιρ Β΄ ο Δίκαιος, ο οποίος ζήτησε την παπική επιβεβαίωση του καθεστώτος του ως ανώτερου δούκα, χορήγησε ασυλίες και πρόσθετα προνόμια στην Πολωνική Εκκλησία στο Συνέδριο της Γουεντσίτσα. Γύρω στο 1220, ο Βιντσέτι Καντουούμπεκ έγραψε το *[[Chronica seu originale regum et principum Poloniae]]*, μια άλλη σημαντική πηγή για την πρώιμη ιστορία της Πολωνίας. Το 1226, ένας από τους περιφερειακούς δούκες των Πιάστ, ο Κορράδος Α΄ της Μαζοβίας, κάλεσε τους Τεύτονες Ιππότες να τον βοηθήσουν να πολεμήσει τους Βαλτικούς Προύσους ειδωλολάτρες. Το Τευτονικό Τάγμα κατέστρεψε τους Προύσους αλλά κράτησε τα εδάφη τους, που είχε αποτέλεσμα αιώνες πολέμου μεταξύ της Πολωνίας και των Τευτόνων Ιπποτών, και αργότερα μεταξύ της Πολωνίας και του γερμανικού Δουκάτου της Πρωσίας. Η πρώτη μογγολική εισβολή στην Πολωνία ξεκίνησε το 1240 και κορυφώθηκε με την ήττα των Πολωνών και των συμμαχικών χριστιανικών δυνάμεων και το θάνατο του Δούκα του Οίκου Πιαστ-Σιλεσίας, Ερρίκου Β΄ του Ευσεβούς, στη Μάχη της Λεγκνίτσα το 1241. Το 1242, το Βρότσουαφ έγινε ο πρώτος πολωνικός δήμος που ενσωματώθηκε, καθώς η περίοδος κατακερματισμού έφερε οικονομική ανάπτυξη και εξέλιξη των πόλεων. Ιδρύθηκαν νέες πόλεις και στους υπάρχοντες οικισμούς χορηγήθηκε καθεστώς πόλης σύμφωνα με τα Δικαιώματα του Μαγδεμβούργου. Το 1264, ο Βολέσλαος ο Ευσεβής χορήγησε εβραϊκές ελευθερίες στο Θέσπισμα του Κάλις.

### Ύστερη Μοναρχία των Πιάστ υπό τους Βλαντίσλαφ Α΄ και Καζίμιρ Γ΄
[δεξιά|μικρογραφία| [Βλαντίσλαφ Α΄ ο Βραχύς.]]
Οι προσπάθειες επανένωσης των πολωνικών εδαφών κέρδισαν δυναμική τον 13ο αιώνα, και το 1295, ο Δούκας Πσέμισλ Β΄ της Μείζονος Πολωνίας κατάφερε να γίνει ο πρώτος κυβερνήτης από τότε που ο Μπολέσλαφ Β΄ στέφθηκε βασιλιάς της Πολωνίας. Κυβέρνησε σε περιορισμένα εδάφη και σκοτώθηκε σύντομα. Το 1300–05 ο Βασιλιάς Βεγκέσλαος Β΄ της Βοημίας βασίλευσε επίσης ως βασιλιάς της Πολωνίας. Το Βασίλειο των Πιάστ αποκαταστάθηκε αποτελεσματικά υπό τον Βλαντίσλαφ Α΄ τον Βραχύ (1306-33), ο οποίος έγινε βασιλιάς το 1320. Το 1308, οι Τεύτονες Ιππότες κατέλαβαν το Γκντανσκ και τη γύρω περιοχή της Πομερηλίας.

Ο Βασιλιάς Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας (περ. 1333–70), ο γιος του Βλαντίσλαφ και ο τελευταίος από τους κυβερνήτες των Πιάστ, ενίσχυσε και επέκτεινε το αποκατεστημένο Βασίλειο της Πολωνίας, αλλά οι δυτικές επαρχίες της Σιλεσίας (επίσημα παραχωρήθηκαν από τον Καζίμιρ το 1339) και το μεγαλύτερο μέρος της Πολωνικής Πομερανίας χάθηκε για το πολωνικό κράτος για τους επόμενους αιώνες. Σημειώθηκε πρόοδος στην ανάκτηση της ξεχωριστά κυβερνώμενης κεντρικής επαρχίας της Μασοβίας, ωστόσο, και το 1340, ξεκίνησε η κατάκτηση της Ερυθράς Ρουθηνίας, σηματοδοτώντας την επέκταση της Πολωνίας στα ανατολικά. Το Συνέδριο της Κρακοβίας, μια τεράστια σύγκληση κεντρικών, ανατολικών και βορειοευρωπαίων ηγετών, πιθανότατα συγκλήθηκε για να σχεδιάσει μια αντι τουρκική σταυροφορία, που πραγματοποιήθηκε το 1364, την ίδια χρονιά που ιδρύθηκε το μελλοντικό Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, ένα από τα παλαιότερα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Στις 9 Οκτωβρίου 1334, ο Καζίμιρ Γ΄ επιβεβαίωσε τα προνόμια που δόθηκαν στους Εβραίους το 1264 από τον Μπολέσλαφ τον Ευσεβή και τους επέτρεψε να εγκατασταθούν στην Πολωνία σε μεγάλους αριθμούς.

### Μετάβαση στον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού
Μετά το θάνατο της πολωνικής βασιλικής γραμμής και των κατώτερων παρακλαδιών των Πιάστ το 1370, η Πολωνία τέθηκε υπό την κυριαρχία του Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού, ο οποίος κυβέρνησε μιας Ένωσης Ουγγαρίας και Πολωνίας που διήρκεσε μέχρι το 1382. Το 1374, ο Λουδοβίκος παραχώρησε στην πολωνική αριστοκρατία το Προνόμιο του Κοσίτσε για να διαβεβαιώσει τη διαδοχή μιας εκ των κορών του στο θρόνο της Πολωνίας. Η νεότερη κόρη του, Γιαντβίγκα της Πολωνίας (1399), ανέλαβε τον πολωνικό θρόνο το 1384.

## Οίκος των Γιαγκελλόνων (1385–1572)

### Δυναστική ένωση με τη Λιθουανία, Βλαντίσλαφ Β΄ Γιαγκέλον
[δεξιά|μικρογραφία| Μια αναπαράσταση της [Μάχη του Γκρούνβαλντ|Μάχης του Γκρούνβαλντ, μιας μεγάλης στρατιωτικής μάχης του Ύστερου Μεσαίωνα.]]
Το 1386, ο Μεγάλος Δούκας Γιογκάιλα Β΄ Γιαγκελόν του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας προσηλυτίστηκε στον καθολικισμό και παντρεύτηκε τη βασίλισσα Γιαντβίγκα της Πολωνίας. Αυτή η πράξη του επέτρεψε να γίνει ο ίδιος βασιλιάς της Πολωνίας και κυβέρνησε ως Βλαντίσλαφ Β΄ Γιαγκελόν μέχρι το θάνατό του το 1434. Ο γάμος καθιέρωσε μια προσωπική Πολωνική-Λιθουανική Ένωση που κυβερνούσε ο Οίκος των Γιαγκελλόνων. Η πρώτη σε μια σειρά επίσημων «ενώσεων» ήταν η Ένωση του Κρέβο του 1385, όπου έγιναν συμφωνίες για το γάμο του Γιογκάιλα και της Γιαντβίγκα. Η συνεργασία Πολωνίας-Λιθουανίας έφερε τεράστιες περιοχές της Ρουθηνίας που ήταν υπό τον έλεγχο του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας στη σφαίρα επιρροής της Πολωνίας και αποδείχθηκε ωφέλιμη για τους υπηκόους και των δύο χωρών, οι οποίοι συνυπήρχαν και συνεργάστηκαν σε μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές οντότητες στην Ευρώπη για τους επόμενους τέσσερις αιώνες. Όταν η βασίλισσα Γιαντβίγκα πέθανε το 1399, το Βασίλειο της Πολωνίας έπεσε στην αποκλειστική κατοχή του συζύγου της.

Στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας, ο αγώνας της Πολωνίας με τους Τεύτονες Ιππότες συνεχίστηκε και κορυφώθηκε στη Μάχη του Γκρούνβαλντ (1410), μια μεγάλη νίκη που οι Πολωνοί και οι Λιθουανοί δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν με ένα αποφασιστικό χτύπημα κατά της κεντρικής έδρας του Κράτους του Τευτονικού Τάγματος στο Κάστρο του Μάλμπορκ. Η Ένωση του Χορόντουο του 1413 καθόρισε περαιτέρω την εξελισσόμενη σχέση μεταξύ του Βασιλείου της Πολωνίας και του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας.

Τα προνόμια της σλάχτα (*szlachta, «*αριστοκρατία») συνέχισαν να επεκτείνονται και το 1425 διαμορφώθηκε ο κανόνας του *[[Neminem captivabimus]]*, ο οποίος προστάτευε τους ευγενείς από αυθαίρετες βασιλικές συλλήψεις.

### Βλαντίσλαβ Γ΄ και Καζίμιρ Δ΄ Γιαγκέλον
[αριστερά|μικρογραφία| Ο Βασιλιάς [Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας ήταν η κεντρική μορφή της περιόδου των Γιαγκελλόνων.]]
Η βασιλεία του νεαρού Βλαντίσλαβ Γ΄ της Πολωνίας (1434–44), ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του, Βλαντίσλαβ Β΄ Γιαγκέλον και κυβέρνησε ως βασιλιάς της Πολωνίας και της Ουγγαρίας, διεκόπη με το θάνατό του στη Μάχη της Βάρνας ενάντια στις δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτή η καταστροφή οδήγησε σε μια μεσοβασιλεία τριών ετών που έληξε με τη διαδοχή του αδελφού του Βλαντίσλαβ, Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας το 1447.

Οι κρίσιμες εξελίξεις της περιόδου των Γιαγκελλόνων συγκεντρώθηκαν κατά τη μακρά βασιλεία του Καζίμιρ Δ΄, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1492. Το 1454, η Βασιλική Πρωσία ενσωματώθηκε από την Πολωνία και επακολούθησε ο Δεκατριετής Πόλεμος (1454-1466) με το κράτος του Τευτονικού Τάγματος. Το 1466, ολοκληρώθηκε το ορόσημο της Δεύτερης Ειρήνης του Θορν. Αυτή η συνθήκη διαίρεσε την Πρωσία για να δημιουργήσει την Ανατολική Πρωσία, το μελλοντικό Δουκάτο της Πρωσίας, μια ξεχωριστή οντότητα που λειτούργησε ως φέουδο της Πολωνίας υπό τη διοίκηση των Τεύτονων Ιπποτών. Η Πολωνία αντιμετώπισε επίσης την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τους Τάταρους της Κριμαίας στο νότο και στα ανατολικά βοήθησε τη Λιθουανία να πολεμήσει το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας. Η χώρα εξελισσόταν ως φεουδαρχικό κράτος, με κατά κύριο λόγο γεωργική οικονομία και μια ολοένα και πιο κυρίαρχη αρχοντική γη. Η Κρακοβία, η βασιλική πρωτεύουσα, μετατράπηκε σε σημαντικό ακαδημαϊκό και πολιτιστικό κέντρο και το 1473 το πρώτο τυπογραφικό πιεστήριο ξεκίνησε να λειτουργεί εκεί. Με την αυξανόμενη σημασία της σλάχτα (*szlachta*, μεσαία και κατώτερη αριστοκρατία), το συμβούλιο του βασιλιά εξελίχθηκε μέχρι το 1493 σε διμερές Γενικό Σέιμ (κοινοβούλιο) που δεν εκπροσωπούσε πλέον αποκλειστικά κορυφαίους αξιωματούχους του βασιλείου.

Η πράξη *[[Nihil novi]]*, που εγκρίθηκε το 1505 από το Σέιμ, μετέφερε το μεγαλύτερο μέρος της νομοθετικής εξουσίας από τον μονάρχη στο Σέιμ. Αυτό το γεγονός σηματοδότησε την αρχή της περιόδου που είναι γνωστή ως «Χρυσή Ελευθερία», όταν το κράτος κυβερνήθηκε θεμελιωδώς από την «ελεύθερη και ίση» πολωνική αριστοκρατία. Τον 16ο αιώνα, η μαζική ανάπτυξη των αγροτικών επιχειρήσεων φόλβαρκ (*folwark*) που λειτουργούσαν από την αριστοκρατία, οδήγησε σε ολοένα και περισσότερο καταχρηστικούς όρους των χωρικών δουλοπάροικων που εργάζονταν για αυτές. Το πολιτικό μονοπώλιο των ευγενών εμπόδισε επίσης την ανάπτυξη πόλεων, ορισμένες από τις οποίες ευημερούσαν κατά την ύστερη εποχή των Γιαγκελλόνων και περιόρισαν τα δικαιώματα των κατοίκων της πόλης, εμποδίζοντας ουσιαστικά την εμφάνιση της μεσαίας τάξης.

### Πρώιμη σύγχρονη Πολωνία υπό τους Σιγισμούνδο Α΄ και Σιγισμούνδο Β΄
[δεξιά|μικρογραφία| Ο [Νικόλαος Κοπέρνικος διατύπωσε το ηλιοκεντρικό μοντέλο του ηλιακού συστήματος που τοποθέτησε τον Ήλιο και όχι τη Γη στο κέντρο του.]]
Τον 16ο αιώνα, τα κινήματα της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης εισέβαλαν βαθιά στον Πολωνικό Χριστιανισμό και η προκύπτουσα Μεταρρύθμιση στην Πολωνία περιελάμβανε μια σειρά διαφορετικών ομολογιών. Οι πολιτικές της θρησκευτικής ανοχής που αναπτύχθηκαν στην Πολωνία ήταν σχεδόν μοναδικές στην Ευρώπη εκείνη την εποχή και πολλοί που εγκατέλειψαν περιοχές που σχίστηκαν από θρησκευτικές συγκρούσεις βρήκαν καταφύγιο στην Πολωνία. Οι βασιλείες του Βασιλιά Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας (1506–1548) και του Βασιλιά Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου της Πολωνίας (1548–1572) γνώρισαν μια έντονη καλλιέργεια πολιτισμού και επιστήμης (μια Χρυσή Εποχή της Αναγέννησης στην Πολωνία), της οποίας ο αστρονόμος Νικόλαος Κοπέρνικος (1473 –1543) είναι ο πιο γνωστός εκπρόσωπος. Ο Γιαν Κοχανόφσκι (1530–1584) ήταν ποιητής και η κορυφαία καλλιτεχνική προσωπικότητα της περιόδου. Το 1525, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σιγισμούνδου Α΄, το Τάγμα των Τευτόνων εκκοσμικεύτηκε και ο Δούκας Αλβέρτος της Πρωσίας έκανε μια πράξη φόρου τιμής ενώπιον του Πολωνού βασιλιά (πρωσικός φόρος τιμής) για το φέουδο του, το Δουκάτο της Πρωσίας. Η Μασοβία τελικά ενσωματώθηκε πλήρως στο Πολωνικό Στέμμα το 1529.
[αριστερά|μικρογραφία| Η ιταλική αυλή στο [Κάστρο Βάβελ στην Κρακοβία, η πρώην έδρα των Πολωνών μοναρχών.]]
Η βασιλεία του Σιγισμούνδου Β΄ ολοκλήρωσε την περίοδο των Γιαγκελλόνων, αλλά οδήγησε στην Ένωση του Λούμπλιν (1569), μια απόλυτη ολοκλήρωση της ένωσης με τη Λιθουανία. Αυτή η συμφωνία μετέφερε την Ουκρανία από το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας στην Πολωνία και μετέτρεψε την Πολωνική-Λιθουανική πολιτεία σε πραγματική ένωση διατηρώντας την πέρα από το θάνατο του άτεκνου Σιγισμούνδου Β΄, του οποίου η ενεργός συμμετοχή επέτρεψε την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας.

Η Λιβονία στα βορειοανατολικά ενσωματώθηκε από την Πολωνία το 1561 και η Πολωνία μπήκε στον Πόλεμο της Λιβονίας ενάντια στη Ρωσία. Το εκτελεστικό κίνημα, το οποίο προσπάθησε να ελέγξει την προοδευτική κυριαρχία του κράτους από τις αρχοντικές οικογένειες της Πολωνίας και της Λιθουανίας, κορυφώθηκε στο Σέιμ του Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι το 1562–63. Στο θρησκευτικό μέτωπο, οι Πολωνοί Αδελφοί διαχωρίστηκαν από τους Καλβινιστές και η Προτεσταντική Βίβλος της Μπρεστ εκδόθηκε το 1563. Οι Ιησουίτες, που έφτασαν το 1564, προορίζονταν να επηρεάσουν σημαντικά την ιστορία της Πολωνίας.

## Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία

[δεξιά|μικρογραφία| Η [Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία στη μεγαλύτερη έκταση της, μετά την Ανακωχή του Ντεουλίνο του 1619.]]

### Σύσταση (1569-1648)

#### Ένωση του Λούμπλιν
Η Ένωση του Λούμπλιν του 1569 δημιούργησε την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ένα ομοσπονδιακό κράτος πιο ενοποιημένο από την προηγούμενη πολιτική ρύθμιση μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας. Η ένωση έτρεχε σε μεγάλο βαθμό από τους ευγενείς μέσω του συστήματος του κεντρικού κοινοβουλίου και των τοπικών συνελεύσεων, αλλά με επικεφαλής εκλεγμένους βασιλείς. Η επίσημη διακυβέρνηση των ευγενών, οι οποίοι ήταν αναλογικά πιο πολυάριθμοι σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποτέλεσε ένα πρώιμο δημοκρατικό σύστημα («μια περίπλοκη ευγενής δημοκρατία»), σε αντίθεση με τις απόλυτες μοναρχίες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Η αρχή της Κοινοπολιτείας συνέπεσε με μια περίοδο στην πολωνική ιστορία όπου επιτεύχθηκε μεγάλη πολιτική εξουσία και σημειώθηκε πρόοδος στον πολιτισμό και την ευημερία. Η Πολωνική-Λιθουανική Ένωση έγινε ένας σημαντικός συμμετέχων στις ευρωπαϊκές υποθέσεις και μια ζωτική πολιτιστική οντότητα που διέδωσε το δυτικό πολιτισμό (με πολωνικά χαρακτηριστικά) προς τα ανατολικά. Στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα και το πρώτο μισό του 17ου αιώνα, η Κοινοπολιτεία ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πιο πυκνοκατοικημένη κράτη στη σύγχρονη Ευρώπη, με μια περιοχή που πλησίαζε το 1 εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό περίπου δέκα εκατομμυρίων. Η οικονομία της κυριαρχούσε από την εστιασμένη στις εξαγωγές γεωργία. Η εθνική θρησκευτική ανοχή ήταν εγγυημένη στη Συνομοσπονδία της Βαρσοβίας το 1573.

#### Πρώτοι εκλεγμένοι βασιλιάδες
[αριστερά|μικρογραφία|263x263εσ| Ο [Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας|Αλέξανδρος Εδουάρδος, αργότερα Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας, ήταν ο πρώτος εκλεγμένος Πολωνός βασιλιάς το 1573.]]
Μετά το τέλος της βασιλείας του Οίκου των Γιαγκελλόνων το 1572, ο Αλέξανδρος Εδουάρδος (αργότερα βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας) ήταν ο νικητής των πρώτων «ελεύθερων εκλογών» από την πολωνική αριστοκρατία, που πραγματοποιήθηκε το 1573. Έπρεπε να συμφωνήσει με τις περιοριστικές υποχρεώσεις του *[[pacta conventa]]* και εγκατέλειψε την Πολωνία το 1574 όταν έφτασαν νέα σχετικά με την κενή θέση του γαλλικού θρόνου, στον οποίο ήταν ο υποτιθέμενος κληρονόμος. Από την αρχή, οι βασιλικές εκλογές αύξησαν την ξένη επιρροή στην Κοινοπολιτεία, καθώς ξένες δυνάμεις προσπάθησαν να χειραγωγήσουν την πολωνική αριστοκρατία για να θέσουν υποψηφίους φιλικούς προς τα συμφέροντά τους. Ακολούθησε η βασιλεία του Στέφανου Μπάτορυ της Ουγγαρίας (1576-1586). Ήταν στρατιωτικά και εγχώρια επιθετικός και σεβαστός στην πολωνική ιστορική παράδοση ως μια σπάνια περίπτωση επιτυχημένου εκλεγμένου βασιλιά. Η ίδρυση του νομικού Δικαστηρίου του Στέμματος το 1578 σήμαινε τη μεταφορά πολλών εφετιακών υποθέσεων από τη βασιλική δικαιοδοσία στη δικαιοδοσία των ευγενών.

#### Πρώτοι βασιλιάδες του Οίκου των Βάσα
[δεξιά|μικρογραφία|254x254εσ| Ο [Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας απόλαυσε μια μακρά βασιλεία, αλλά οι ενέργειές του εναντίον των θρησκευτικών μειονοτήτων, των επεκτατικών ιδεών και της εμπλοκής σε δυναστειακές υποθέσεις της Σουηδίας, αποσταθεροποίησαν την Κοινοπολιτεία.]]
Μια περίοδος διακυβέρνησης υπό το σουηδικό Οίκο των Βάσα ξεκίνησε στην Κοινοπολιτεία το έτος 1587. Οι δύο πρώτοι βασιλιάδες αυτής της δυναστείας, ο Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας (1587–1632) και ο Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας (1632–1648), προσπάθησαν επανειλημμένα να μηναχοραφήσουν για ένταξη στο θρόνο της Σουηδίας, ο οποίος ήταν μια συνεχής πηγή απόσπασης της προσοχής για τις υποθέσεις της Κοινοπολιτείας. Εκείνη την εποχή, η Καθολική Εκκλησία ξεκίνησε μια ιδεολογική αντεπίθεση και η Αντιμεταρρύθμιση ισχυρίστηκε ότι πολλοί προσηλυτίστηκαν από πολωνικούς και λιθουανικούς προτεσταντικούς κύκλους. Το 1596, η Ένωση της Μπρεστ χώρισε τους Ανατολικούς Χριστιανούς της Κοινοπολιτείας για να δημιουργήσει την Ενωμένη Εκκλησία της Ανατολικής Ιεροτελεστίας, η οποία όμως ήταν υποκείμενη στην εξουσία του Πάπα. Η εξέγερση του Ζεμπζιντόφσκι εναντίον του Σιγισμούνδου Γ΄ εκτυλίχθηκε το 1606-1608.

Επιδιώκοντας την υπεροχή στην Ανατολική Ευρώπη, η Κοινοπολιτεία πολέμησε πολέμους με τη Ρωσία μεταξύ 1605 και 1618 στον απόηχο της Εποχής των Αναστατώσεων της Ρωσίας. Η σειρά των συγκρούσεων αναφέρεται ως Πολωνικός-Μοσχοβίτικος Πόλεμος ή *Δημητριάδες*. Οι προσπάθειες είχαν ως αποτέλεσμα την επέκταση των ανατολικών εδαφών της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, αλλά ο στόχος της ανάληψης του ρωσικού θρόνου για την πολωνική κυρίαρχη δυναστεία δεν επιτεύχθηκε. Η Σουηδική Αυτοκρατορία επιδίωξε την υπεροχή στη Βαλτική κατά τη διάρκεια των Πολωνικών-Σουηδικών πολέμων του 1617–1629 και η Οθωμανική Αυτοκρατορία πιέστηκε από το νότο στις μάχες της Τσετσορά το 1620 και του Χοτίν το 1621. Η γεωργική επέκταση και οι πολιτικές δουλοπαροικίας στην Πολωνική Ουκρανία οδήγησαν σε μια σειρά εξεγέρσεων των Κοζάκων. Έχοντας συμμαχία με τη Μοναρχία των Αψβούργων, η Κοινοπολιτεία δεν συμμετείχε άμεσα στον Τριακονταετή Πόλεμο. Η βασιλεία του Βλαδίσλαου Δ΄ ήταν ως επί το πλείστον ειρηνική, με μια ρωσική εισβολή με τη μορφή του πολέμου του Σμολένσκ του 1632–1634, η οποία απωθήθηκε επιτυχώς. Η ιεραρχία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που απαγορεύτηκε στην Πολωνία μετά την Ένωση της Μπρεστ, ιδρύθηκε ξανά το 1635.

### Παρακμή (1648-1764)

#### Συνεχόμενοι πόλεμοι
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας (1648-1668), του τρίτου και τελευταίου βασιλιά της δυναστείας του, η δημοκρατία των ευγενών έπεσε σε παρακμή ως αποτέλεσμα ξένων εισβολών και εσωτερικής αναταραχής. Αυτές οι καταστροφές πολλαπλασιάστηκαν μάλλον ξαφνικά και σηματοδότησαν το τέλος της Πολωνικής Χρυσής Εποχής. Το αποτέλεσμά τους ήταν να καταστήσουν την κάποτε ισχυρή Κοινοπολιτεία πιο ευάλωτη σε ξένες επεμβάσεις.
[δεξιά|μικρογραφία| Ο [Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας βασίλευσε κατά τη διάρκεια της πιο δύσκολης περιόδου της Κοινοπολιτείας. Απογοητευμένος με την αδυναμία του να μεταρρυθμίσει το κράτος, παραιτήθηκε το 1668.]]
Η Εξέγερση του Χμελνίτσκι των Ζαπορίζιων Κοζάκων του 1648–1657 κατάκλυσε τις νοτιοανατολικές περιοχές του πολωνικού στέμματος, με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της να είναι καταστροφικές για την Κοινοπολιτεία. Το πρώτο *[[liberum veto]]* (μια κοινοβουλευτική διάταξη που επέτρεψε σε οποιοδήποτε μέλος του Σέιμ να διαλύσει αμέσως μια τρέχουσα σύνοδο) ασκήθηκε από έναν αναπληρωτή το 1652. Αυτή η πρακτική θα αποδυνάμωνε τελικά την κεντρική κυβέρνηση της Πολωνίας. Στη Συνθήκη του Περεϊάσλαβ (1654), οι Ουκρανοί αντάρτες δήλωσαν ότι ήταν υποκείμενοι του Τσάρου της Ρωσίας. Ο Δεύτερος Βόρειος Πόλεμος ξέσπασε στον πυρήνα των πολωνικών εδαφών το 1655-1660. Περιελάμβανε μια βάναυση και καταστροφική εισβολή στην Πολωνία που αναφέρεται ως Σουηδικός Καταιγισμός. Ο πόλεμος τελείωσε το 1660 με τη Συνθήκη της Ολίβα, που είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια ορισμένων από τα βόρεια περιουσιακά στοιχεία της Πολωνίας. Το 1657, η Συνθήκη του Μπρόμπεργκ καθιέρωσε την ανεξαρτησία του Δουκάτου της Πρωσίας. Οι δυνάμεις της Κοινοπολιτείας τα πήγαν καλά στον Πόλεμο Πολωνίας-Ρωσίας (1654-1667), αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν η μόνιμη διαίρεση της Ουκρανίας μεταξύ Πολωνίας και Ρωσίας, όπως συμφωνήθηκε στην Εκεχειρία του Αντρουσόβο (1667). Προς το τέλος του πολέμου, η Εξέγερση του Λουμπομίρσκι, μια μεγάλη εξέγερση των αρχόντων κατά του βασιλιά, αποσταθεροποίησε και αποδυνάμωσε τη χώρα. Οι μεγάλης κλίμακας επιδρομές σκλάβων των Τάταρων της Κριμαίας είχαν επίσης πολύ επιβλαβείς επιπτώσεις στην πολωνική οικονομία. Η *[[Merkuriusz Polski Ordynaryjny|Merkuriusz Polski]]*, η πρώτη πολωνική εφημερίδα, δημοσιεύθηκε το 1661.

Το 1668, πενθών από τον πρόσφατο θάνατο της συζύγου του και απογοητευμένος από τις καταστροφικές πολιτικές αποτυχίες της βασιλείας του, ο Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ παραιτήθηκε από το θρόνο και κατέφυγε στη Γαλλία.

#### Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι και τελευταίες στρατιωτικές νίκες
[αριστερά|μικρογραφία| Ο Βασιλιάς [Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι με τον γιο του Ιάκωβο, τον οποίο προσπάθησε να τοποθετήσει ως διάδοχός του. Ο Σομπιέσκι οδήγησε την Κοινοπολιτεία στις τελευταίες μεγάλες στρατιωτικές νίκες της.]]
Ο βασιλιάς Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι, γηγενής Πολωνός, εξελέγη για να αντικαταστήσει τον Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ το 1669. Ο Πολωνικός-Οθωμανικός Πόλεμος (1672-1676) ξέσπασε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο οποίος διήρκεσε μέχρι το 1673 και συνεχίστηκε υπό τον διάδοχό του, Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι (περ. 1674–1696). Ο Σομπιέσκι σκόπευε να συνεχίσει την επέκταση της περιοχής της Βαλτικής (και για το σκοπό αυτό υπέγραψε τη μυστική Συνθήκη του Γιαβόρουφ με τη Γαλλία το 1675), αλλά αναγκάστηκε αντ΄ αυτού να πολεμήσει παρατεταμένους πολέμους με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σομπιέσκι αναβίωσε για λίγο τη στρατιωτική δύναμη της Κοινοπολιτείας. Νίκησε τους επεκτεινόμενους Μουσουλμάνους στη Μάχη του Χοτίν το 1673 και βοήθησε αποφασιστικά στη σωτηρία της Βιέννης από μια τουρκική επέλαση στη Δεύτερη Πολιορκία της Βιέννης το 1683. Η βασιλεία του Σομπιέσκι σηματοδότησε το τελευταίο υψηλό σημείο στην ιστορία της Κοινοπολιτείας, καθώς στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα, η Πολωνία έπαψε να είναι ενεργός παίκτης στη διεθνή πολιτική. Η Συμφωνία Διαρκούς Ειρήνης (1686) με τη Ρωσία ήταν ο τελικός διασυνοριακός διακανονισμός μεταξύ των δύο χωρών πριν από τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772.

Η Κοινοπολιτεία, που λάμβανε μέρος σε σχεδόν συνεχείς πολέμους μέχρι το 1720, υπέστη τεράστιες απώλειες πληθυσμού και τεράστια ζημία στην οικονομία και την κοινωνική της δομή. Η κυβέρνηση έγινε αναποτελεσματική μετά από εσωτερικές συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας, διεφθαρμένες νομοθετικές διαδικασίες και χειραγώγηση από ξένα συμφέροντα. Η αριστοκρατία έπεσε υπό τον έλεγχο μιας χούφτας φεουδαρχικών αρχοντικών οικογενειών με εγκαθιδρυμένους εδαφικούς τομείς. Ο αστικός πληθυσμός και οι υποδομές κατέρρευσαν, μαζί με τις περισσότερες αγροτικές φάρμες, των οποίων οι κάτοικοι υπέστησαν ολοένα και πιο ακραίες μορφές δουλοπαροικίας. Η ανάπτυξη της επιστήμης, του πολιτισμού και της εκπαίδευσης έπαυσε ή υποτροπίασε.

#### Σάξονες βασιλιάδες
[δεξιά|μικρογραφία| Ο [Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός, ο πρώτος Σάξονας κυβερνήτης της Πολωνίας. Ο θάνατός του πυροδότησε τον πόλεμο της διαδοχής της Πολωνίας.]]
Οι βασιλικές εκλογές του 1697 έφεραν έναν κυβερνήτη του σαξονικού Οίκου των Βέττιν στον πολωνικό θρόνο: τον Αύγουστο Β΄ τον Δυνατό (περ. 1697-1733), ο οποίος κατάφερε να αναλάβει το θρόνο μόνο συμφωνώντας να προσηλυτιστεί στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας (1734-1763). Οι βασιλείες των Σαξόνων βασιλιάδων (οι οποίοι ήταν ταυτόχρονα πρίγκιπες-εκλέκτορες της Σαξονίας) διαταράχθηκαν από ανταγωνιστικούς υποψηφίους για το θρόνο και είδαν περαιτέρω αποδόμηση της Κοινοπολιτείας.

Ο Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος του 1700–1721, μια περίοδος που θεωρούν οι σύγχρονοι ως προσωρινή έκλειψη, μπορεί να ήταν το μοιραίο πλήγμα που διέλυσε το πολωνικό πολιτικό σύστημα. Ο Στανίσουαφ Λεστσίνσκι τοποθετήθηκε ως βασιλιάς το 1704 υπό σουηδική προστασία, αλλά διήρκεσε μόνο μερικά χρόνια. Το Σιωπηλό Σέιμ του 1717 σηματοδότησε την αρχή της ύπαρξης της Κοινοπολιτείας ως ρωσικό προτεκτοράτο. Το Βασίλειο της Ρωσίας θα εγγυόταν τη Χρυσή Ελευθερία των ευγενών που παρεμπόδιζαν τις μεταρρυθμίσεις από εκείνη την εποχή και έπειτα, προκειμένου να ενισχύσει την αδύναμη κεντρική αρχή της Κοινοπολιτείας και ένα κράτος διαρκούς πολιτικής ανικανότητας. Σε ένα μεγάλο διάστημα με παραδόσεις θρησκευτικής ανοχής, οι προτεστάντες εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια των ταραχών του Θορν το 1724. Το 1732, η Ρωσία, η Αυστρία και η Πρωσία, οι τρεις αυξανόμενα ισχυρότεροι και ραδιουργοί γείτονες της Πολωνίας, μπήκαν στη μυστική συνθήκη των τριών μαύρων αετών με σκοπό να ελέγξουν τη μελλοντική βασιλική διαδοχή στην Κοινοπολιτεία. Ο πόλεμος της πολωνικής διαδοχής διεξήχθη το 1733-1735 για να βοηθήσει τον Λαστσίνσκι να αναλάβει το θρόνο της Πολωνίας για δεύτερη φορά. Εν μέσω σημαντικής ξένης εμπλοκής, οι προσπάθειές του ήταν ανεπιτυχείς. Το Βασίλειο της Πρωσίας έγινε μια ισχυρή τοπική δύναμη και κατάφερε να αποσπάσει την ιστορικά πολωνική επαρχία της Σιλεσίας από τη Μοναρχία των Αψβούργων στους Σιλεσιανούς πολέμους και έτσι αποτελούσε μια ολοένα και μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια της Πολωνίας.

Η προσωπική ένωση μεταξύ της Κοινοπολιτείας και του Ελεκτοράτου της Σαξονίας προκάλεσε την εμφάνιση ενός μεταρρυθμιστικού κινήματος στην Κοινοπολιτεία και το ξεκίνημα του πολιτισμού του Πολωνού Διαφωτισμού, τις μείζουσες θετικές εξελίξεις αυτής της εποχής. Η πρώτη πολωνική δημόσια βιβλιοθήκη ήταν η Βιβλιοθήκη Ζαουούσκι στη Βαρσοβία, που άνοιξε για το κοινό το 1747.

### Μεταρρυθμίσεις και απώλεια κρατικής υπόστασης (1764-1795)

#### Μεταρρυθμίσεις του Τσαρτορίσκι και Στάνισουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι
[δεξιά|μικρογραφία| Ο [Στάνισουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι, ο «διαφωτισμένος» μονάρχης.]]
Κατά το τελευταίο μέρος του 18ου αιώνα, επιχειρήθηκαν θεμελιώδεις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, καθώς ολίσθαινε προς την εξαφάνιση. Η μεταρρυθμιστική δραστηριότητα, που προωθήθηκε αρχικά από την αρχοντική φατριαρχική οικογένεια Τσαρτορίσκι, γνωστή ως *[[Familia (πολιτικό κόμμα)|Familia]]*, προκάλεσε εχθρική και στρατιωτική αντίδραση από τις γειτονικές δυνάμεις, αλλά δημιούργησε συνθήκες που προώθησαν την οικονομική βελτίωση. Το πιο πυκνοκατοικημένο αστικό κέντρο, η πρωτεύουσα πόλη της Βαρσοβίας, αντικατέστησε τον Ντάνζιγκ (Γκντανσκ) ως το κορυφαίο κέντρο εμπορίου και η σπουδαιότητα των πιο ευημερούμενων αστικών κοινωνικών τάξεων αυξήθηκε. Οι τελευταίες δεκαετίες ύπαρξης της ανεξάρτητης Κοινοπολιτείας χαρακτηρίστηκαν από επιθετικά κινήματα μεταρρυθμίσεων και εκτεταμένη πρόοδο στους τομείς της εκπαίδευσης, της πνευματικής ζωής, της τέχνης και της εξέλιξης του κοινωνικού και πολιτικού συστήματος.

Οι βασιλικές εκλογές του 1764 οδήγησαν στην ανάδειξη του Στανίσουαφ Αυγούστου Πονιατόφσκι, ο οποίος ήταν ένας εκλεπτυσμένος και κοσμικός αριστοκράτης που συνδεόταν με την οικογένεια Τσαρτορίσκι, αλλά επιλέχθηκε προσωπικά και υπεβλήθη από την αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας, η οποία περίμενε να είναι ο υπάκουος ακόλουθος της. Ο Στανίσουαφ Αύγουστος κυβέρνησε το πολωνικό-λιθουανικό κράτος μέχρι τη διάλυσή του το 1795. Ο βασιλιάς πέρασε τη βασιλεία του διχασμένος ανάμεσα στην επιθυμία του να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις απαραίτητες για να σώσει το παρηκμασμένο κράτος και την αντιληπτή αναγκαιότητα να παραμείνει σε μια υφιστάμενη σχέση με τους Ρώσους χορηγούς του.

Η Συνομοσπονδία του Μπαρ (1768–1772) ήταν μια εξέγερση των ευγενών που στρέφονταν ενάντια στην επιρροή της Ρωσίας εν γένει και του Στανίσουαφ Αυγούστου, ο οποίος θεωρήθηκε συγκεκριμένα ως εκπρόσωπός της. Πολέμησε για να διατηρήσει την ανεξαρτησία της Πολωνίας και τα παραδοσιακά συμφέροντα των ευγενών. Μετά από αρκετά χρόνια, τέθηκε υπό έλεγχο από δυνάμεις πιστές στον βασιλιά και εκείνες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Μετά την καταστολή της Συνομοσπονδίας του Μπαρ, τμήματα της Κοινοπολιτείας κατανεμήθηκαν μεταξύ της Πρωσίας, της Αυστρίας και της Ρωσίας το 1772 με παρότρυνση του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας, μιας δράσης που έγινε γνωστή ως ο πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας. Οι περιφερειακές επαρχίες της Κοινοπολιτείας καταλήφθηκαν σε συμφωνία μεταξύ των τριών ισχυρών γειτόνων της χώρας και παρέμεινε μόνο ένα κρατίδιο. Το 1773, το «Σέιμ του Διαμελισμού» επικύρωσε υπό εξαναγκασμό το διαμελισμό ως *fait accompli* (*τετελεσμένο γεγονός*). Ωστόσο, ίδρυσε επίσης την Επιτροπή Εθνικής Παιδείας, μια πρωτοποριακή εκπαιδευτική αρχή στην Ευρώπη που συχνά αποκαλούταν το πρώτο υπουργείο Παιδείας στον κόσμο.

#### Το Μείζων Σέιμ του 1788-1791 και το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791
[δεξιά|μικρογραφία| Το Μείζων Σέιμ υιοθέτησε το [Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 στο Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας.]]
Η μακρόχρονη σύνοδος του κοινοβουλίου που συγκλήθηκε από τον βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστο είναι γνωστή ως το Μείζων Σέιμ ή το Τετραετές Σέιμ, το οποίο συγκεντρώθηκε για πρώτη φορά το 1788. Το επίτευγμα ορόσημο του ήταν το ψήφισμα του Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791, η πρώτη μοναδική απόφαση ενός ανώτατου νόμου του κράτους στη σύγχρονη Ευρώπη. Ένα μετριοπαθώς αναμορφωτικό έγγραφο που καταδικάστηκε από τους επικριτές ως ευνοϊκό στα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης, σύντομα δημιούργησε έντονη αντίθεση από τους συντηρητικούς κύκλους της ανώτερης αριστοκρατίας της Κοινοπολιτείας και από την αυτοκράτειρα Αικατερίνη της Ρωσίας, η οποία ήταν αποφασισμένη να αποτρέψει την αναγέννηση μιας ισχυρής Κοινοπολιτείας. Η Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα των ευγενών, η οποία ιδρύθηκε στη ρωσική αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Αγίας Πετρούπολης, ζήτησε βοήθεια από την Αικατερίνη και τον Μάιο του 1792, ο ρωσικός στρατός εισήλθε στο έδαφος της Κοινοπολιτείας. Ο Πόλεμος Πολωνίας-Ρωσίας του 1792, ένας αμυντικός πόλεμος που διεξήχθη από τις δυνάμεις της Κοινοπολιτείας εναντίον των Ρώσων εισβολέων, έληξε όταν ο Πολωνός βασιλιάς, πεπεισμένος για τη ματαιότητα της αντίστασης, συνθηκολόγησε και εντάχθηκε στη Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα. Η συμμαχική με τους Ρώσους συνομοσπονδία ανέλαβε τη διακυβέρνηση, αλλά η Ρωσία και η Πρωσία το 1793 οργάνωσαν το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας ούτως ή άλλως. Ο διαμελισμός άφησε τη χώρα με μια εξαιρετικά περιορισμένη περιοχή που την καθιστούσε ουσιαστικά ανίκανη για ανεξάρτητη ύπαρξη. Το Σέιμ του Γκρόντνο της Κοινοπολιτείας του 1793, το τελευταίο Σέιμ της ύπαρξης του κράτους, αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει το νέο διαμελισμό.

#### Η Εξέγερση του Κοστσιούσκο του 1794 και το τέλος του πολωνικού-λιθουανικού κράτους
[αριστερά|μικρογραφία| Το κάλεσμα του [Ταντέους Κοστσιούσκο για μία εθνική εξέγερση, Κρακοβία, 1794.]]
Ριζοσπαστικοποιημένοι από πρόσφατα γεγονότα, οι Πολωνοί μεταρρυθμιστές (είτε οι εξόριστοι είτε εκείνοι που εξακολουθούσαν να κατοικούν στη μειωμένη περιοχή που παρέμενε στην Κοινοπολιτεία) σύντομα εργάζονταν για προετοιμασίες για μια εθνική εξέγερση. Ο Ταντέους Κοστσιούσκο, ένας δημοφιλής στρατηγός και βετεράνος της Αμερικανικής Επανάστασης, επιλέχθηκε ως ηγέτης της. Επέστρεψε από το εξωτερικό και εξέδωσε τη διακήρυξη του Κοστσιούσκο στην Κρακοβία στις 24 Μαρτίου 1794. Ζήτησε μια εθνική εξέγερση υπό την ανώτατη διοίκησή του. Ο Κοστσιούσκο χειραφέτησε πολλούς χωρικούς για να τους εγγράψει ως *kosynierzy* (*κοσινιέζι*, «*δρεπανοφόροι*») στον στρατό του, αλλά η σκληρή εξέγερση, παρά την εκτεταμένη εθνική υποστήριξη, αποδείχθηκε ανίκανη να προσελκύσει την αναγκαία ξένη βοήθεια για την επιτυχία της. Στο τέλος, κατεστάλη από τις συνδυασμένες δυνάμεις της Ρωσίας και της Πρωσίας, με τη Βαρσοβία να καταλαμβάνεται τον Νοέμβριο του 1794 μετά την Πολιορκία της Πράγας.
[δεξιά|μικρογραφία| Οι τρεις [Διαμελισμοί της Πολωνίας|διχοτομήσεις της Πολωνίας-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (1772, 1793 και 1795).]]
Το 1795, πραγματοποιήθηκε ένας τρίτος διαμελισμός της Πολωνίας από τη Ρωσία, την Πρωσία και την Αυστρία ως μία τελική διαίρεση εδάφους που είχε ως αποτέλεσμα την αποτελεσματική διάλυση της Πολωνίας-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Ο Βασιλιάς Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόγσκι συνοδεύτηκε στο Γκρόντνο, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και αποσύρθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Στον Ταντέους Κοστσιούσκο, ο οποίος αρχικά φυλακίστηκε, επετράπη να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1796.

Η ανταπόκριση της πολωνικής ηγεσίας στον τελευταίο διαμελισμό είναι θέμα ιστορικής συζήτησης. Οι λογοτεχνικοί μελετητές διαπίστωσαν ότι το κυρίαρχο συναίσθημα της πρώτης δεκαετίας ήταν η απόγνωση που δημιούργησε μια ηθική εγκατάλειψη που κυριαρχήθηκε από βία και προδοσία. Από την άλλη πλευρά, οι ιστορικοί έχουν αναζητήσει σημάδια αντίστασης στην ξένη βασιλεία. Εκτός από εκείνους που πήγαν στην εξορία, η αριστοκρατία ορκίστηκε πίστη στους νέους κυβερνήτες τους και υπηρέτησε ως αξιωματικοί στους στρατούς τους.

## Διχοτομημένη Πολωνία (1795-1918)

### Ένοπλη αντίσταση (1795-1864)

#### Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
[αριστερά|μικρογραφία| Ο θάνατος του [Γιούζεφ Πονιατόφσκι, στρατηγού της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, στη Μάχη της Λειψίας.]]
Αν και δεν υπήρχε κυρίαρχο πολωνικό κράτος μεταξύ 1795 και 1918, η ιδέα της ανεξαρτησίας της Πολωνίας διατηρήθηκε ζωντανή καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Υπήρξαν ορισμένες εξεγέρσεις και άλλες ένοπλες επιχειρήσεις εναντίον των δυνάμεων διαμελισμού. Οι στρατιωτικές προσπάθειες μετά τις διχοτομήσεις βασίστηκαν αρχικά στις συμμαχίες των Πολωνών μεταναστών με τη μεταεπαναστατική Γαλλία. Οι Πολωνικές Λεγεώνες του Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι πολέμησαν σε γαλλικές εκστρατείες εκτός της Πολωνίας μεταξύ 1797 και 1802, με την ελπίδα ότι η συμμετοχή και η συμβολή τους θα ανταμειφθούν με την απελευθέρωση της πολωνικής πατρίδας τους. Ο πολωνικός εθνικός ύμνος, «Η μαζούρκα του Ντομπρόφσκι», γράφτηκε από τον Γιούζεφ Βιμπίτσκι το 1797 για να επαινέσει τις πράξεις τους.

Το Δουκάτο της Βαρσοβίας, ένα μικρό, ημιανεξάρτητο πολωνικό κράτος, δημιουργήθηκε το 1807 από τον Ναπολέοντα μετά την ήττα του από την Πρωσία και την υπογραφή της Συνθήκης του Τιλσίτ με τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α΄ της Ρωσίας. Ο Στρατός του Δουκάτου της Βαρσοβίας, με επικεφαλής τον Γιούζεφ Πονιατόφσκι, συμμετείχε σε πολλές εκστρατείες σε συμμαχία με τη Γαλλία, συμπεριλαμβανομένου του επιτυχημένου Αυστροπολωνικού Πολέμου του 1809, ο οποίος, σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα άλλων πολεμικών θεάτρων του Πολέμου του Πέμπτου Συνασπισμού, είχε ως αποτέλεσμα σε μια διεύρυνση του εδάφους του Δουκάτου. Η γαλλική εισβολή στη Ρωσία το 1812 και η γερμανική εκστρατεία του 1813 είδαν τις τελευταίες στρατιωτικές μάχες του Δουκάτου. Το Σύνταγμα του Δουκάτου της Βαρσοβίας κατάργησε τη δουλοπαροικία ως αντανάκλαση των ιδανικών της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά δεν προώθησε τη μεταρρύθμιση της γης.
[δεξιά|μικρογραφία| Ο [Ναπολέων Α΄|Ναπολέων Βοναπάρτης ιδρύει το Δουκάτο της Βαρσοβίας υπό γαλλική προστασία, 1807.]]

#### Το Συνέδριο της Βιέννης
Μετά την ήττα του Ναπολέοντα Α΄, δημιουργήθηκε μια νέα ευρωπαϊκή τάξη στο Συνέδριο της Βιέννης, το οποίο συνήλθε τα έτη 1814 και 1815. Ο Άνταμ Γέζι Τσαρτορίσκι, πρώην στενός συνεργάτης του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Α΄, έγινε ο κύριος υποστηρικτής του πολωνικού εθνικού ζητήματος. Το Συνέδριο εφάρμοσε ένα νέο σύστημα διχοτομήσεων, το οποίο έλαβε υπόψη ορισμένες από τις συνεισφορές των Πολωνών κατά τη διάρκεια της Ναπολεόντειας περιόδου.

Το Δουκάτο της Βαρσοβίας αντικαταστάθηκε το 1815 με ένα νέο Βασίλειο της Πολωνίας, το οποίο είναι ανεπίσημα γνωστό ως Πολωνία του Συνεδρίου. Το υπόλοιπο πολωνικό βασίλειο εντάχθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία σε μια προσωπική ένωση υπό τον Ρώσο τσάρο και του επιτράπηκε το δικό του σύνταγμα και στρατός. Ανατολικά του βασιλείου, μεγάλες περιοχές της πρώην Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας παρέμειναν άμεσα ενσωματωμένες στη Ρωσική Αυτοκρατορία ως το Δυτικό Κράι. Αυτά τα εδάφη, μαζί με την Πολωνία του Συνεδρίου, θεωρούνται γενικά ότι αποτελούν το Ρωσικό Διαμελισμό. Οι ρωσικές, πρωσικές και αυστριακές «διχοτομήσεις» είναι ανεπίσημα ονόματα για τα εδάφη της πρώην Κοινοπολιτείας, όχι πραγματικές μονάδες διοικητικής διαίρεσης των πολωνικών-λιθουανικών εδαφών μετά από τις διχοτομήσεις. Ο Πρωσικός Διαμελισμός περιελάμβανε ένα τμήμα που χωρίστηκε ως το Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν. Οι χωρικοί υπό την πρωσική διοίκηση σταδιακά απέκτησαν δικαίωμα ψήφου από τις μεταρρυθμίσεις του 1811 και του 1823. Οι περιορισμένες νομικές μεταρρυθμίσεις στον Αυστριακό Διαμελισμό επισκιάστηκαν από την αγροτική φτώχεια. Η Ελεύθερη Πόλη της Κρακοβίας ήταν μια μικρή δημοκρατία που δημιουργήθηκε από το Συνέδριο της Βιέννης υπό την κοινή εποπτεία των τριών δυνάμεων διαμελισμού. Παρά την ασάφεια από την πολιτική κατάσταση των Πολωνών πατριωτών, σημειώθηκε οικονομική πρόοδος στα εδάφη που καταλήφθηκαν από ξένες δυνάμεις, διότι η περίοδος μετά το Συνέδριο της Βιέννης γνώρισε σημαντική ανάπτυξη στην οικοδόμηση της πρώιμης βιομηχανίας.

Οι οικονομικοί ιστορικοί έχουν κάνει νέες εκτιμήσεις για το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, για την περίοδο 1790–1910. Επιβεβαιώνουν την υπόθεση της ημιπεριφερειακής ανάπτυξης των πολωνικών εδαφών τον 19ο αιώνα και την αργή διαδικασία ώστε να προφτάσουν τις βασικές κεντρικές οικονομίες.

#### Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830
[δεξιά|μικρογραφία| Η κατάληψη του οπλοστασίου της Βαρσοβίας στις αρχές της [Νοεμβριανή Εξέγερση|Νοεμβριανής Εξέγερσης του 1830.]]
Οι ολοένα και πιο κατασταλτικές πολιτικές των δυνάμεων διαμελισμού οδήγησαν σε κινήματα αντίστασης στη διαμερισμένη Πολωνία και το 1830 οι Πολωνοί πατριώτες πραγματοποίησαν τη Νοεμβριανή Εξέγερση. Αυτή η εξέγερση εξελίχθηκε σε πόλεμο πλήρους κλίμακας με τη Ρωσία, αλλά η ηγεσία κατελήφθη από Πολωνούς συντηρητικούς που ήταν απρόθυμοι να αμφισβητήσουν την αυτοκρατορία και αντίθετοι με το να διευρύνουν την κοινωνική βάση του κινήματος της ανεξαρτησίας μέσω μέτρων όπως η μεταρρύθμιση της γης. Παρά τους κινητοποιημένους σημαντικούς πόρους, μια σειρά λαθών από αρκετούς διαδοχικούς αρχιδιοικητές που διορίστηκαν από την αντιστασιακή Πολωνική Εθνική Κυβέρνηση οδήγησε στην ήττα των δυνάμεών της από τον ρωσικό στρατό το 1831. Η Πολωνία του Συνεδρίου έχασε το σύνταγμά και το στρατό της, αλλά επίσημα παρέμεινε μια ξεχωριστή διοικητική μονάδα εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
[αριστερά|μικρογραφία| Ο [Φρεντερίκ Σοπέν, ένας ρομαντικός συνθέτης έργων πιάνου, συμπεριλαμβανομένων πολλών εμπνευσμένων από την πολωνική παραδοσιακή μουσική χορού.]]
Μετά την ήττα της Νοεμβριανής Εξέγερσης, χιλιάδες Πολωνοί πρώην μαχητές και άλλοι ακτιβιστές μετανάστευσαν στη Δυτική Ευρώπη. Αυτό το φαινόμενο, γνωστό ως η Μεγάλη Μετανάστευση, κυριάρχησε σύντομα στην πολωνική πολιτική και πνευματική ζωή. Μαζί με τους ηγέτες του κινήματος της ανεξαρτησίας, η πολωνική κοινότητα στο εξωτερικό περιελάμβανε τα μεγαλύτερα πολωνικά λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά μυαλά, συμπεριλαμβανομένων των Ρομαντικών ποιητών Άνταμ Μιτσκιέβιτς, Γιούλιους Σλοβάτσκι και Τσίπριαν Νόρβιντ και του συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν. Στην κατεχόμενη και καταπιεσμένη Πολωνία, ορισμένοι αναζήτησαν πρόοδο μέσω μη βίαιου ακτιβισμού επικεντρωμένου στην εκπαίδευση και την οικονομία, γνωστή ως οργανική εργασία. Άλλοι, σε συνεργασία με τους μεταναστευτικούς κύκλους, οργάνωσαν συνωμοσίες και προετοιμάστηκαν για την επόμενη ένοπλη εξέγερση.

#### Επαναστάσεις της εποχής της Άνοιξης των Εθνών
Η σχεδιαζόμενη εθνική εξέγερση απέτυχε να υλοποιηθεί επειδή οι αρχές στις διχοτομήσεις έμαθαν για τις μυστικές προετοιμασίες. Η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας έληξε σε φιάσκο στις αρχές του 1846. Στην Εξέγερση της Κρακοβίας το Φεβρουάριο του 1846, η πατριωτική δράση συνδυάστηκε με επαναστατικά αιτήματα, αλλά το αποτέλεσμα ήταν η ενσωμάτωση της Ελεύθερης Πόλης της Κρακοβίας στον Αυστριακό Διαμελισμό. Οι Αυστριακοί αξιωματούχοι εκμεταλλεύτηκαν τη δυσαρέσκεια των χωρικών και υποκίνησαν τους χωρικούς ενάντια στις μονάδες εξέγερσης που κυριαρχούνταν από τους ευγενείς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη Σφαγή της Γαλικίας το 1846, μια μεγάλης κλίμακας εξέγερση των δουλοπάροικων, οι οποίοι ζητούσαν ανακούφιση από τη μεταφεουδαρχική τους κατάσταση υποχρεωτικής εργασίας, όπως ασκούταν στα *[[φόλβαρκ]]*. Η εξέγερση απελευθέρωσε πολλούς από τη δουλεία και επιτάχυνε τις αποφάσεις που οδήγησαν στην κατάργηση της πολωνικής δουλοπαροικίας στην Αυστριακή Αυτοκρατορία το 1848. Ένα νέο κύμα εμπλοκής της Πολωνίας σε επαναστατικά κινήματα πραγματοποιήθηκε σύντομα στις διχοτομήσεις και σε άλλα μέρη της Ευρώπης στο πλαίσιο των επαναστάσεων της Άνοιξης των Εθνών του 1848 (π.χ. συμμετοχή του Γιούζεφ Μπεμ στις επαναστάσεις στην Αυστριακή Αυτοκρατορία και την Ουγγαρία). Οι γερμανικές επαναστάσεις του 1848 πυροδότησαν την Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας του 1848, κατά την οποία οι αγρότες στον Πρωσικό Διαμελισμό.

## Πηγές
*  
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

## Βιβλιογραφία
**Βιβλία γενικής ιστορίας της Πολωνίας στα αγγλικά**
* Μπισκούπσκι, M. Μ. *The History of Poland*. Greenwood, 2000. 264 σελ. online edition 
* Νταμπρόφσκι, Πατρίτσε M. *Poland: The First Thousand Years.* Πανεπιστήμιο του Βόρειου Ιλινόι, 2016. σελ. 506 
* Φρουχτ, Ρίχαρντ. *Encyclopedia of Eastern Europe: From the Congress of Vienna to the Fall of Communism* Garland Pub., 2000 online edition 
* Όσκαρ Χαλέτσκιr. *History of Poland*, Νέα Υόρκη: Roy Publishers, 1942. Νέα Υόρκη: Barnes and Noble, 1993, 
* Κένι, Πάντραϊκ. “After the Blank Spots Are Filled: Recent Perspectives on Modern Poland,” *Journal of Modern History* Volume 79, Number 1, Μάρτιος 2007 σελ. 134–61, ιστοριογραφία
* Κιενιέβιτς, Στέφαν. *History of Poland*, Hippocrene Books, 1982, 
* Κλοτσόφσκι, Γέζι. *A History of Polish Christianity*. Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, 2000. σελ. 385
* Λέρσκι, Τζορτζ Τ. *Historical Dictionary of Poland, 966–1945*. Greenwood, 1996. σελ. 750 online edition 
* Λέσλι, Ρ. Φ. *The History of Poland since 1863*. Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, 1980. σελ. 494
* Λεβίνσκι-Κόργουιν, Έντουαρντ Χένρι. *The Political History of Poland* (1917), καλά εικονογραφημένο; σελ. 650 online at books.google.com
* Λίτβιν Χένρικ, ''Central European Superpower'', *BUM *, 2016.
* Πογκονόφσκι, Ίβο Τσίπριαν. *Poland: An Illustrated History*, Νέα Υόρκη: Hippocrene Books, 2000, 
* Πογκονόφσκι, Ίβο Τσίπριαν. *Poland: A Historical Atlas*. Hippocrene, 1987. σελ. 321
* Radzilowski, John. *A Traveller's History of Poland*, Northampton, Massachusetts: Interlink Books, 2007, 
* Ρένταγουεϊ, Γ. Φ., Πένσον, Τ. Χ., Χαλέτσκι, O. και Ντιμπόσκι, Ρ. *The Cambridge History of Poland*, 2 vols., Κέιμπριτζ: Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, 1941 (1697–1935), 1950 (to 1696). Νέα Υόρκη: Octagon Books, 1971 online έκδοση vol 1 έως 1696 , παλιομοδίτικο αλλά πολύ λεπτομερές
* Ρους, Χανς. *A History of Modern Poland* (1966)
* Σάνφορντ, Τζορτζ. *Historical Dictionary of Poland*. Scarecrow Press, 2003. σελ. 291
* Βρούμπελ, Πιότρ. *Historical Dictionary of Poland, 1945–1996*. Γκρίνγουντ, 1998. σελ. 397
* Ζαμοίσκι, Άνταμ. *Poland: A History*. Hippocrene Books, 2012. σελ. 426 

**Δημοσιευμένα στην Πολωνία**
* *History of Poland*, Αλεξάντερ Γκιέιστορ Βαρσοβία: PWN, 1968
* *History of Poland*, Στέφαν Κιενιέβιτς Βαρσοβία: PWN, 1979
* *An Outline History of Poland*, του Γέζι Τοπόλσκι. Βαρσοβία: Interpress Publishers, 1986, 
* *An Illustrated History of Poland*, των Ντάριους Μπανάσακ, Τόμας Μπίμπερ, Μάτσιεϊ Λεστσίνσκι. Πόζναν: Publicat, 2008, 
* *Poland: History of Poland*, των Στανίσουαφ Κοουοντζιέισκι, Ρόμαν Μαρτσίνεκ, Γιάκουμπ Πόλιτ. Κρακοβία: Wydawnictwo Ryszard Kluszczyński, 2005, 2009, 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

; Ταινίες (online):
* Iστορία της Πολωνίας με κινούμενα σχέδια, (PARP, Expo 2010, Σαγκάη, Κίνα)
* Σύνορα της Πολωνίας, 990–2008 μ.Χ.

; Άλλοι:
* Κοιτάζοντας την ιστορία της Πολωνίας μέσω του πρίσματος της τέχνης στο Culture.pl
* Ιστορία της Πολωνίας, σε πίνακες ζωγραφικής
* Ιστορία της Πολωνίας στο φόρουμ Historycy.org
* Ιστορία της Πολωνίας: Πρωτογενή έγγραφα
* Κοινοπολιτεία Διαφορετικών Πολιτισμών: Η κληρονομιά της Πολωνίας 
* "Poland, Christianity" στο ''The New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge'' (1910) vol 9, σελ. 104–8

### Χάρτες
* Πολωνία και Δυτικοί Σλάβοι 800–950 
* Πολωνία 990–1040 
* Πολωνία 1040–1090 
* Πολωνία 1090–1140 
* Πολωνία 1140–1250 
* Πολωνία 1250–1290 
* Πολωνία 1290–1333 
* Πολωνία 1333–1350 
* Πολωνία 1350–1370 
* Πολωνία 1773
* Πολωνία 2004