Μάχη των Σατάλων (530)

Η **Μάχη στα Σάταλα** διεξήχθη μεταξύ των δυνάμεων τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τής Περσικής αυτοκρατορίας των Σασανιδών το καλοκαίρι τού 530, κοντά στα Σάταλα στη Ρωμαϊκή Αρμενία. Ο περσικός στρατός πλησίασε την πόλη για να πολιορκήσει, όταν δέχθηκε επίθεση από τα νώτα από μία μικρή Ρωμαϊκή δύναμη. Οι Πέρσες γύρισαν πίσω για να τους αντιμετωπίσουν, αλλά στη συνέχεια δέχθηκαν επίθεση από τον κύριο στρατό από μέσα στην πόλη. Μία αποφασιστική επίθεση από μία Ρωμαϊκή μονάδα οδήγησε στην απώλεια τού λαβάρου τού Πέρση στρατηγού, αναγκάζοντας τούς πανικόβλητους Πέρσες να υποχωρήσουν.

## Η εποχή
Την άνοιξη τού 530, η περσική επίθεση στη Μεσοποταμία συνάντησε ήττα στη Μάχη τού Δάρα . Ταυτόχρονα, ωστόσο, οι Πέρσες είχαν κερδίσει έδαφος στον Καύκασο, έχοντας υποτάξει την Ιβηρία και εισβάλει στη Λαζική. Ο Πέρσης σάχης, Καβάδης Α΄ (βασ, 488–531), αποφάσισε να επωφεληθεί από αυτό, και έστειλε στρατό στις Αρμενικές επαρχίες τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Για το έργο αυτό, επέλεξε τον στρατηγό Μιρ-Μιρόε (Μερμερόη των Βυζαντινών πηγών)

Ο Μίρ-Μιρόε άρχισε να συγκεντρώνει τις δυνάμεις του κοντά στο Ρωμαϊκό συνοριακό φρούριο τής Θεοδοσιούπολης (νυν Ερζερούμ). Σύμφωνα με τον Προκόπιο, ο στρατός του αποτελούνταν κυρίως από στρατιώτες από την περσική Αρμενία και Σουνίτες από τον βόρειο Καύκασο, καθώς και 3.000 Σαβίρους. Οι Ρωμαίοι διοικητές ήταν ο Σίττας, ο οποίος μόλις είχε προαχθεί από *[[Μάγιστρος του στρατού|magister militum per]]* Armeniam σε *[[Μάγιστρος του στρατού|magister militum]]* praesentalis, και ο διάδοχός του στην προηγούμενη θέση, ο Δωρόθεος. Μόλις έφθασαν τα νέα για τις συνεχιζόμενες περσικές προετοιμασίες, έστειλαν δύο από τούς φρουρούς τους να τούς κατασκοπεύσουν. Ο ένας συνελήφθη, αλλά ο άλλος επέστρεψε με πληροφορίες που επέτρεψαν στους Ρωμαίους να εξαπολύσουν αιφνιδιαστική επίθεση στο περσικό στρατόπεδο. Ο περσικός στρατός διασκορπίστηκε με κάποιες απώλειες, και αφού λεηλάτησαν το στρατόπεδο εκείνων, οι Ρωμαίοι επέστρεψαν στη βάση τους.  

## Η μάχη
Μόλις όμως ο Μιρ-Μιρόε ολοκλήρωσε τη συγκέντρωση τού στρατού του, εισέβαλε στο Ρωμαϊκό έδαφος. Παρακάμπτοντας τη Θεοδοσιούπολη, κατευθύνθηκε προς τα Σάταλα και έστησε το στρατόπεδό του, σε κάποια απόσταση από τα τείχη τής πόλης. Οι Ρωμαϊκές δυνάμεις, περίπου οι μισές από τις Περσικές σύμφωνα με τον Προκόπιο, δεν τον αντιμετώπισαν. Ο Σίττας με χίλιους άνδρες κατέλαβε τούς λόφους γύρω από την πόλη, ενώ το μεγαλύτερο μέρος τού Ρωμαϊκού στρατού παρέμεινε με τον Δωρόθεο εντός των τειχών.

Την επόμενη ημέρα οι Πέρσες προήλασαν, και άρχισαν να περικυκλώνουν την πόλη, προετοιμαζόμενοι για πολιορκία. Σε αυτό το σημείο ο Σίττας με το απόσπασμά του εξόρμησε από τούς λόφους. Οι Πέρσες, βλέποντάς τους να σηκώνουν πολλή σκόνη και νομίζοντας ότι ήταν ο κύριος Ρωμαϊκός στρατός, συγκέντρωσαν γρήγορα τις δυνάμεις τους, και στράφηκαν για να τούς αντιμετωπίσουν. Ο Δωρόθεος οδήγησε στη συνέχεια τος δικούς του άνδρες να επιτεθούν στα περσικά νώτα. Παρά την κακή τακτική τους θέση, αντιμετωπίζοντας επίθεση τόσο από μπροστά όσο και από πίσω, ο περσικός στρατός αντιστάθηκε αποτελεσματικά, λόγω τού μεγαλύτερου αριθμού του. Κάποια στιγμή, ωστόσο, ένας Ρωμαίος διοικητής, ο Φλωρέντιος ο Θράκας, όρμησε με τη μονάδα του στο περσικό κέντρο και κατάφερε να καταλάβει το λάβαρο μάχης τού Μιρ-Μιρόε. Αν και σκοτώθηκε λίγο αργότερα, η απώλεια τής σημαίας προκάλεσε φόβο στις περσικές τάξεις. Ο στρατός τους άρχισε να υποχωρεί στο στρατόπεδό τους, εγκαταλείποντας το πεδίο τής μάχης. 

## Οι συνέπειες
Την επόμενη ημέρα οι Πέρσες αναχώρησαν, και επέστρεψαν στην Περσική Αρμενία ανενόχλητοι από τούς Ρωμαίους, οι οποίοι ήταν ικανοποιημένοι με τη νίκη τους επί μίας πολύ μεγαλύτερης δύναμης. Αυτή η νίκη ήταν μία σημαντική επιτυχία για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και ακολουθήθηκε από τις αποστασίες ορισμένων Αρμενίων αρχηγών στην Αυτοκρατορία (των αδελφών Ναρσή, Αράτιου και Ισαάκ), καθώς και από την κατάληψη ή παράδοση ορισμένων σημαντικών φρουρίων, όπως το Μπολούμ και το Φαράγγιο.  Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Περσίας και Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας συνεχίστηκαν επίσης μετά τη μάχη, αλλά δεν οδήγησαν πουθενά, και την άνοιξη τού 531 ο πόλεμος συνεχίστηκε, με την εκστρατεία που οδήγησε στη Μάχη τού Καλλινίκου. 

## Αναφορές

### Αναφορές

### Πηγές
* Greatrex, Geoffrey; Lieu, Samuel N. C. (2002). The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars (Part II, 363–630 AD). New York, New York and London, United Kingdom: Routledge (Taylor & Francis). ISBN 0-415-14687-9.
 
Κατηγορία:Μάχες της Αρμενίας
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας