open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Όντρα (υπολογιστής)

δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο υπολογιστής Όντρα αρ. 1305, 1974
Η **Όντρα** ήταν μια σειρά υπολογιστών που κατασκευάζονταν στο Βρότσουαφ της Πολωνίας.

Η παραγωγή ξεκίνησε το 1959-1960. Τα μοντέλα 1001, 1002, 1003, 1013, 1103, 1204 ήταν αρχικής πολωνικής κατασκευής. Τα μοντέλα 1304 και 1305 ήταν λειτουργικά αντίστοιχα των ICL 1905 και 1906 λόγω συμφωνίας λογισμικού. Το τελευταίο μοντέλο ήταν το 1325 με βάση δύο μοντέλα από την ICL.

Το όνομα προέρχεται από τον ποταμό Όντρα που διέρχεται από την πόλη του Βρότσουαφ.

Οι υπολογιστές κατασκευάστηκαν στο εργοστάσιο παραγωγής Elwro, το οποίο έκλεισε το 1989.

Ο ODRA-1002 ήταν ικανός να κάνει μόνο 100-400 λειτουργίες ανά δευτερόλεπτο.

Το 1962, ο Βίτολντ Ποντγκόρσκι, υπάλληλος της Elwro, κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα παιχνίδι υπολογιστή στο πρωτότυπο ODRA-1003. Ήταν μια προσαρμογή μιας παραλλαγής του Νιμ, όπως απεικονίζεται στην ταινία Περασμένο Έτος στο Μάριενμπαντ. Ο υπολογιστής θα μπορούσε να παίξει ένα τέλειο παιχνίδι και ήταν εγγυημένο να κερδίσει. Το παιχνίδι δεν διανεμήθηκε ποτέ εκτός της εταιρείας Elwro, αλλά οι εκδόσεις του εμφανίστηκαν αλλού. Ήταν πιθανώς το πρώτο πολωνικό παιχνίδι υπολογιστή στην ιστορία.

Το λειτουργικό σύστημα που χρησιμοποιείται από τον ODRA-1204 ονομάζεται SODA. Σχεδιάστηκε για να λειτουργεί σε μικρό υπολογιστή χωρίς μαγνητική αποθήκευση και μπορεί να εκτελεί ταυτόχρονη φόρτωση και εκτέλεση προγραμμάτων.

Ένας υπολογιστής ODRA 1204 χρησιμοποιήθηκε από μια ομάδα στο Λένινγκραντ για την ανάπτυξη ενός μεταγλωττιστή ALGOL 68 το 1976. Το ODRA 1204 έτρεξε τη σύνταξη ανάλυσης, και η παραγωγή κώδικα έτρεχε σε ένα IBM System/360.

Έως τις 30 Απριλίου 2010 υπήρχε ακόμα ένας λειτουργικός ODRA 1305 στον σιδηροδρομικό σταθμό του Βρότσουαφ Μπρόχοβ. Το σύστημα απενεργοποιήθηκε στις 22:00 Κεντρική Ώρα Θερινής Ευρώπης και αντικαταστάθηκε με ένα σύγχρονο σύστημα υπολογιστή. Ένας μικρός αριθμός Όντρα είναι τοποθετημένα σε εκθέσεις μουσείων και τουλάχιστον ένα είναι ακόμα λειτουργικός και συντηρείται από μαθητές ηλεκτρικής σχολής που δημιούργησαν ένα fan club γύρω από το μηχάνημα.

## Δείτε επίσης

* Ιστορία των μηχανημάτων υπολογιστών στα κομμουνιστικά κράτη

## Λογοτεχνία

* Bronisław Obirek "Maszyny analityczne organizacja zmechanizowanego obrachunku" Wydawnictwo Naukowo Techniczne, Warszawa 1970 r.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Πολωνία
Διαβάτες Σύμης

Οι **Διαβάτες** ή **Διαβατές** είναι δύο βραχονησίδες του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα. Αυτές είναι το Μεγαλονήσι (ή Μακρονήσι - ) και το Καραβαλονήσι () με έκταση 0,109 και 0,028 τ.χλμ. αντίστοιχα και βρίσκονται δυτικά της Σύμης, ανάμεσα στις βραχονησίδες Γιαλεσίνο και Μαρμαρά. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχουν κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος: *Larus audouinii*. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκουν στον δήμο Σύμης. Από το 2001 έχουν αναγνωριστεί ως οικισμός.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύμης
Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Οινοποιία στην Κριμαία

μικρογραφία|Οι αμπελώνες Λιβάντα
Η **οινοποιία στην Κριμαία** υπάρχει για πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια.

## Ιστορία
Η οινοποιία αναπτύχθηκε στη Χερσόνησο, το βασίλειο του Βοσπόρου, στο Πριγκιπάτο της Θεοδωρούς και στις Γενουατικές αποικίες.

Η οθωμανική περίοδος ήταν δυσμενής για τον οίνο λόγω της θρησκευτικής απαγόρευσης, αλλά αυτό αντισταθμίστηκε από τη λατρεία των επιτραπέζιων σταφυλιών. Οι μουσουλμάνοι δεν υπόκεινταν σε υπερβολικούς φόρους, γεγονός που προκάλεσε κάποια κίνηση σε άλλη πίστη.

Η περίοδος της ρωσικής αυτοκρατορίας και της μεταγενέστερης σοβιετικής περιόδου οδήγησε σε σημαντική ανάπτυξη για τη βιομηχανία και την εμφάνιση μιας πραγματικής επιστημονικής προσέγγισης στην παραγωγή οίνου. Η υιοθέτηση, στις 24 Απριλίου 1914, του Νόμου για τον οίνο σταφυλιών αύξησε την ευπάθεια του κλάδου σε νομοθετικό επίπεδο. Η υιοθέτηση, στις 25 Μαΐου 1985, του ψηφίσματος με τίτλο "Μέτρα για την αντιμετώπιση της μέθης και του αλκοολισμού" οδήγησε σε σημαντικές ζημίες στην οινοποιία της Κριμαίας και της σοβιετικής βιομηχανίας οίνου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πολλοί αμπελώνες καταστράφηκαν και οι οινοποιίες μετατράπηκαν σε μονάδες εκχύλισης.

Η μεγαλύτερη μείωση στην έκταση των αμπελώνων και η επακόλουθη μείωση του όγκου της παραγωγής οίνου στην Κριμαία συνέβη μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

## Τρέχουσα κατάσταση
Το σημερινό στάδιο ανάπτυξης της αμπελοκαλλιέργειας και της οινοποίησης στην Κριμαία συνδέεται με τον αναπροσανατολισμό των παραγωγών από την ουκρανική προς τη ρωσική αγορά, μια διαδικασία που δυσχεραίνεται από την απαίτηση συμμόρφωσης με το νέο κανονιστικό πλαίσιο της Ρωσίας.

Γενικά, με τη χρήση προστατευτικών μηχανισμών, η βιομηχανία έχει ευκαιρίες για ανάπτυξη και πρόσβαση σε ξένες αγορές (ειδικά στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού).

Στους αξιοσημείωτους οινοπαραγωγούς της Κριμαίας περιλαμβάνονται οι "Μασσάντρα", "Ινκερμάν", "Κοιλάδα του Ηλίου", "Κοκτεμπέλ", "Μαγκαράτς", "Σουτέρ", "Νόβι Σβιτ".

## Ποικιλιακή σύνθεση
Η ποικιλία των αμπελώνων της Κριμαίας (σύμφωνα με τα στοιχεία του 1991) παρουσιάζεται ως εξής (ανά ποσοστό):

* Ρκατσιτέλι - 43,4%
* Αλιγκότε - 10,6%
* Πράσινο Σοβινιόν - 5,3%
* Ρίσλινγκ - 5,2%
* Καμπερνέ Σοβινιόν - 4%
* ομάδα Πίνο - 3,5%
* Λευκό Κοκούρ - 2,9%
* Μπαστάρντο του Μαγκαράτς - 2,6%
* Μουσκάτ - 2,7%
* Μερλό - 2,5%
* Φετιάσκα - 1,9%
* πολύπλοκο - 1,7%
* Σαρντονέ - 1,3%
* Σαπεράβι - 1%
* Ροζέ Τραμινέρ - 0,9%
* Λευκό Σουχολιμάν - 0,3%
* άλλο - 10,2%

## Δείτε επίσης

* Ρωσικός οίνος
* Ουκρανικός οίνος

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κριμαία
Μαρμαράς Σύμης

Ο **Μαρμαράς** ή **Μαρμαρά** είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα και βρίσκεται δυτικά της Σύμης, νότια από τους Διαβάτες. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχουν κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος: *Larus audouinii*. Μαζί με τη Σύμη και τις γύρω νησίδες, είναι ανακηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος, από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκουν στον δήμο Σύμης. Από το 2001 έχουν αναγνωριστεί ως οικισμός.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύμης
Γεώργιος Κλειδάς

O **Γεώργιος Κλειδάς** (άκμασε 1253-1261) ήταν μητροπολίτης της Κυζίκου (1253-61).

## Βιογραφία
Το 1253/54, μαζί με τον Ανδρόνικο επίσκοπο Σάρδεων, ήταν επικεφαλής πρεσβείας, που ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης (1222-54) έστειλε στη Ρώμη να διαπραγματευτεί με τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ για μία πιθανή ένωση των Εκκλησιών.

Η πρεσβεία κατακρατήθηκε μερικούς μήνες από τον Κορράδο Δ΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας και τελικά έφτασε στη Ρώμη τον Απρίλιο του 1254. Οι προτεινόμενοι όροι, που περιελάμβαναν την απόδοση της Κωνσταντινούπολης στους Έλληνες και η αποκατάσταση των Ορθοδόξων επισκόπων στις περιοχές που κατέλαβαν οι Λατίνοι, με αντάλλαγμα την αναγνώριση του πρωτείου του πάπα, δεν οδήγησαν κάπου. Όταν επέστρεψαν, ο Θεόδωρος Β΄ (1254-58), γιος και διάδοχος του προηγουμένου, τους επέπληξε με θυμό για τη διεξαγωγή των διαπραγματεύσεων.

Παρακολούθησε τη Σύνοδο του 1256 στο Νυμφαίο. Όταν το 1261 ανακατελήφθη η Κωνσταντινούπολη, ο Γεώργιος προήδρευσε στην τελετουργική είσοδο του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου (1259-82) στην Βασιλεύουσα.

## Οικογένεια
Είχε δύο τέκνα:
* Ιωάννης.
* Μιχαήλ.

## Αναφορές


## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Μητροπολίτες Κυζίκου
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Πολύφαδος δύο Μεγίστης

O **Πολύφαδος δύο** είναι βραχονησίδα των Δωδεκανήσων κοντά στη Μεγίστη (Κατελλόριζο), η οποία  βρίσκεται στον όρμο του Καστελόριζου, όπως και οι γειτονικές της νησίδες Πολύφαδος ένα, Άγιος Γεώργιος, Αγριέλαια, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μαύρο Ποϊνί, Ψωραδιά και Ψωμί με τις οποίες σχηματίζουν ένα μικρό σύμπλεγμα. Έχει έκταση 0,0008 τ.χλμ. και μαζί με τη διπλανή (στα βορειοανατολικά του) και μεγαλύτερη βραχονησίδα Πολύφαδο ένα ονομάζονται από κοινού Πολύφαδος (εκ του "πολυφαγώνω" = φθίρω). Το 1932, στο άρθρο 3 της σύμβασης μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας για «τον καθορισμό των χωρικών υδάτων ανάμεσα στις ακτές της Ανατολίας και του νησιού του Καστελορίζου» αναφέρονται ως **Πολαφάδας***.* Υπάγεται στον Δήμο Μεγίστης και δεν κατοικείται. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Vrachonisída Polyfádos: Greece από το National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA

Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου
Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου
Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας
Γεώργιος Γαλησιώτης

O **Γεώργιος Γαλησιώτης** (π. 1275/0 - 1357) ήταν υψηλόβαθμος Βυζαντινός αξιωματούχος.
## Βιογραφία
Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη υπό την καθοδήγηση του Μανουήλ Ολόβολου.

Έγινε αξιωματούχος του Πατριαρχείου, όταν έγινε υπεύθυνος του *σακελλίου* της Εκκλησίας από το 1300 ως το 1346. Εκείνη την περίοδο έγραψε ομιλίες και άλλα έργα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Davis, John (2010). "Anna Komnene and Niketas Choniates 'translated': the fourteenth century Byzantine metaphrases". In Macrides, Ruth. History As Literature in Byzantium: Papers from the Fortieth Spring Symposium of Byzantine Studies, University of Birmingham, April 2007. Burlington, VT: Ashgate Publishing Company. pp. 55–72. ISBN 978-1-40-941206-9.
* Fryde, Edmund B. (2000). The Early Palaeologan Renaissance (1261−c. 1360). Leiden: Brill. ISBN 978-9-00-411714-3.
* Kazhdan, Aleksandr Petrovich (1993). Authors and Texts in Byzantium. Aldershot, Hampshire: Variorum. ISBN 978-0-86-078362-6.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Ελεονώρα των Αψβούργων

Η **Ελεονώρα των Αψβούργων-Λόθρινγκεν** (*Eleonore von Habsburg*, 28 Φεβρουαρίου 1994 -) ευρύτερα γνωστή ως **Ελεονόρα Αψβούργων** είναι μοντέλο και κόρη του τιτουλάριου αρχιδούκα της Αυστρίας και επικεφαλής του οίκου των Αψβούργων, Καρόλου των Αψβούργων.

H *Ελεονώρα Έλενα Μαρία ντελ Πιλάρ Αϊόνα* γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1994 στο Σάλτσμπουργκ και είναι το πρώτο παιδί και κόρη του Καρόλου των Αψβούργων και της Βαρόνης Φραντσέσκα Τύσεν-Μπορνεμίσα.

Η Ελεονώρα παρακολούθησε μαθήματα στο οικοτροφείο στο Γκστάαντ πριν σπουδάσει Δίκαιο στη Ευρωπαϊκή Σχολή Επιχειρήσεων του Λονδίνου. Εργάζεται ως μοντέλο και έχει κάνει διαφημιστικές εκστρατείες και πασαρέλες για τον οίκο Dolce & Gabbana. 

Συνελήφθη στο Coachella για την κατανάλωση οινοπνεύματος από ανήλικη, αλλά αργότερα οι κατηγορίες αποσύρθηκαν. 

## Τίτλοι
***28 Φεβρουαρίου 1994 - μέχρι σήμερα**: *Η Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα* Αρχιδούκισσα Ελεονόρα της Αυστρίας, Βασιλική Πριγκίπισσα της Ουγγαρίας, της Βοημίας και της Κροατίας

Η Ελεονώρα δεν χρησιμοποιεί τους παραδοσιακούς αυτοκρατορικούς τίτλους της Αρχιδούκισσας της Αυστρίας και της Βασιλικής Πριγκίπισσας της Ουγγαρίας, της Βοημίας και της Κροατίας, καθώς δεν αναγνωρίζονται από την Αυστριακή και Ουγγρική κυβέρνηση.

Μερικές φορές αναφέρεται σε αυτούς τους τίτλους κοινωνικά στο εξωτερικό και στη γενεαλογική λογοτεχνία, αλλά οι τίτλοι αυτοί δεν είναι νόμιμοι από την πτώση της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και από τότε που ο παππούς της Όθωνας των Αψβούργων παραιτήθηκε επισήμως από όλες τις αξιώσεις του αυστριακού θρόνου το 1961.

## Πρόγονοι





## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Αναστασίγια Βερτίνσκαγια

Η **Αναστασίγια Αλεξάνδροβνα Βερτίνσκαγια** (ρωσικά: *Анастаси́я Алекса́ндровна Верти́нская*, γεννημένη στις 19 Δεκεμβρίου 1944 στη Μόσχα) είναι μια Ρωσίδα ηθοποιός, που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 με τις αναγνωρισμένες εμφανίσεις της στις ταινίες Scarlet Sails, Amphibian Man και Hamlet.

Στη δεκαετία του 1990, απογοητευμένη από την κατάσταση του κινηματογράφου στη Ρωσία, πήγε στο εξωτερικό για να γίνει καθηγήτρια και πέρασε 12 χρόνια στη Γαλλία, την Αγγλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ελβετία. Το 1988 η Βερτίνσκαγια αναγνωρίστηκε ως λαϊκή καλλιτέχνης της Ρωσίας. Έχει λάβει, επίσης, τις διακρίσεις του Τάγματος της Τιμής (2005) και του Τάγματος της Φιλίας (2010).

Η Αναστασίγια Βερτίνσκαγια γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1944 στη Μόσχα, με γονείς τον διάσημο Ρώσο τραγουδιστή-τραγουδοποιό Αλεξάντερ Βερτσίνσκι και τη Γεωργιανή ζωγράφο και ηθοποιό Λειδία Βερτίνσκαγια (πρώην Τσίργκαβα). Η Αναστασίγια και η αδελφή της Μαριάννα (ένα έτος μεγαλύτερή της) πέρασαν τα πρώτα τους χρόνια στο ξενοδοχείο Metropol της Μόσχας. Το 1946, όμως, η οικογένεια έλαβε ένα κατάλληλο διαμέρισμα στην οδό Γκόρκι 14. Η παιδική της ηλικία ήταν ευτυχισμένη και μεγάλωσε σε μια διγλωσσική οικογένεια. Η Αναστασίγια απολάμβανε το πνευματικά διεγερτικό οικογενειακό περιβάλλον και την πλούσια πολιτιστική ατμόσφαιρα του κύκλου των γονιών της. Τόσο η ίδια όσο και η αδελφή της εντάχθηκε σε ένα απλό δημόσιο σχολείο και σπούδασε μουσική και ξένες γλώσσες, τομείς που θεωρήθηκαν ως εκπαιδευτική προτεραιότητα από τους γονείς της.

Ο Βερτσίνσκι δεν κατηγόρησε ποτέ τις κόρες του για κάποια αποτυχία τους, όταν η Αναστασίγια εκείνη την περίοδο προτιμούσε να ασχολείται με την εξερεύνηση της τεράστιας βιβλιοθήκης του πατέρα της παρά με τις σχολικές σπουδές της. Ο Αλεξάντερ είχε αναπτύξει το δικό του τρόπο αντιμετώπισης προβλημάτων με τις κόρες του.

Το 1967 η Βερτίνσκαγια προσχώρησε στο Θέατρο Βαχτάνγκοφ και πέρασε εκεί μια χρονιά, πριν μετακομίσει στο Σοβρεμένικ, το 1968, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 1980. Η θεατρική εμπειρία της ήταν, βεβαίως, ύψιστης σημασίας για μια ηθοποιό που ποτέ δεν αισθάνθηκε αρκετά ασφαλής ενώ έπαιζε σε ταινίες. Στο Σοβρεμένικ πρωταγωνίστησε ως Ολίβια (Δωδέκατη Νύχτα), Ραβένσκαγια (The Cherry Orchard) και Βαλεντίνα (του Μιχαήλ Ροχτίν).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Μαρία Βολκόνσκαγια

Η **πριγκίπισσα Μαρία Νικολάεβνα Βολκόνσκαγια** (25 Δεκεμβρίου 1805 - 10 Αυγούστου 1863) ήταν η νεώτερη κόρη του Ρώσου στρατηγού Νικολάι Ραγέφσκι και της Σοφία Κωνσταντίνοβα, εγγονής του Μιχαήλ Λομονόσοφ. Το 1825 η Μαρία παντρεύτηκε τον μελλοντικό στρατηγό πρίγκιπα Σεργκέι Γκριγκόριεβιτς Βόλκονσκι. Όταν ο Βόλκονσκι συνελήφθη και εξορίστηκε στη Σιβηρία, αυτή τον ακολούθησε στην εξορία υπό την προϋπόθεση ότι τα παιδιά τους που γεννήθηκαν μετά την αναχώρηση στη Σιβηρία θα έχαναν για πάντα την περιουσία τους και θα γίνονταν εργάτες, κάτι που ωστόσο δεν εφαρμόστηκε.

Η Βολκόνσκαγια είχε μια αδερφή τη Σοφία. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών η Μαρία παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Σεργκέι Βόλκονσκι, ο οποίος ήταν μεγαλύτερος από εκείνη. Γνωστή στο Ιρκούτσκ ως «Πριγκίπισσα της Σιβηρίας», ίδρυσε ένα τοπικό νοσοκομείο και άνοιξε μια αίθουσα συναυλιών, επιπρόσθετα από την φιλοξενία μουσικών και πολιτιστικών σκιών στο σπίτι της. Στο Ιρκούτσκ, η Μαρία διέθετε ένα αρχοντικό από μπλε και λευκό ξύλο.

Οι Βόλκονσκι είχαν τέσσερα παιδιά, από τα οποία δύο πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Ο μεγαλύτερος, ο Νικολάι (2 Ιανουαρίου 1826 – 17 Ιανουαρίου 1828) γεννήθηκε πριν από την εξορία και πέθανε στην Αγία Πετρούπολη μετά την αναχώρηση της μητέρας του για τη Σιβηρία. Το δεύτερο παιδί που ονομάστηκε Σοφία πέθανε την ημέρα της γέννησής του (1 Ιουλίου 1830), ενώ ο Μιχαήλ (1832-1909) και πριγκίπισσα Γέλενα Κοτσούμπεϊ-Ραχμανόφ (1835 – 1916) επέζησαν μέχρι τον 20ο αιώνα.

Το 1922 αποδείχθηκε ότι η Βολκόνσκαγια αποτέλεσε το αντικείμενο έξι ποιημάτων από τον Πούσκιν (γραμμένα το 1820, το 1822, το 1824, το 1825, το 1828 και το 1829). Ο Πούσκιν αφιέρωσε επίσης μερικές γραμμές για τον ξαφνικό θάνατο του μικρού γιου της, Νικολάι. Ωστόσο, ο συγγραφέας Μιχαήλ Γκερσένζον αντέκρουσε την άποψη ότι ο Πούσκιν ήταν ερωτευμένος με τη Μαρία. Η ίδια πέθανε από καρδιακά προβλήματα στο κτήμα του γαμπρού της Νικολάι Αρκαντίεβιτς Κοτσούμπεϊ (στο ουκρανικό χωριό Βορόνκι). Τον Σεπτέμβριο του 2001 φωτογραφίες της οικογένειας Βόλκονσκι παραδόθηκαν τελετουργικά στο ρωσικό κρατικό ιστορικό μουσείο από την Έλενα Τσικονιάνι, απόγονο της Μαρία Βολκόνσκαγια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Κατηγορία:Οικογένεια Ολγκοβίτσι
Πολύφαδος Μεγίστης

Με το όνομα **Πολύφαδος** αναφέρονται μαζί δύο βραχονησίδες των Δωδεκανήσων κοντά στη Μεγίστη (Καστελλόριζο), οι οποίες  βρίσκονται στον όρμο του Καστελόριζου όπως και οι γειτονικές τους Άγιος Γεώργιος, Αγριέλαια, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μαύρο Ποϊνί, Ψωραδιά και Ψωμί με τις οποίες σχηματίζουν ένα μικρό σύμπλεγμα. Οι βραχονησίδες αυτές είναι ο Πολύφαδος ένα () και Πολύφαδος δύο (). Το 1932, στο άρθρο 3 της σύμβασης μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας για *"τον καθορισμό των χωρικών υδάτων ανάμεσα στις ακτές της Ανατολίας και του νησιου του Καστελορίζου"* αναφέρονται ως "Πολαφάδας"*.* Υπάγονται στο δήμο Μεγίστης και δεν κατοικούνται. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Vrachonisída Polyfádos: Greece από το National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA

Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου
Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου
Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας
Μιχαήλ Παλαιολόγος (στρατηγός)

Ο **Μιχαήλ** (απεβ. 1156) ήταν παλαιό μέλος της σημαντικής οικογένειας των Παλαιολόγων, που αργότερα βασίλευσε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Έγινε στρατηγός κατά τη βασιλεία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. 

## Βιογραφία
Το 1150 εστάλη να εγείρει στρατό μεταξύ των κατοίκων της περιοχής στην Αγκώνα, ως μία προσπάθεια ανασύστασης του θέματος της Λογγοβαρδίας. 

Την άνοιξη του 1155 ο Ροβέρτος Γ΄ κόμης του Λοριτέλο, ένας στασιαστής εναντίον τού εξαδέλφου του Γουλιέλμου Α΄ της Σικελίας (ήταν και οι δύο εγγονοί του Ρογήρου Α΄ της Σικελίας), διαπραγματεύτηκε υποστήριξη στον Μανουήλ. Με στρατό από κατοίκους της Αγκώνας, ο Μιχαήλ και ο Ιωάννης Δούκας Καματηρός προχώρησαν νοτιότερα στην Ιταλική χερσόνησο, ως την Απουλία. Η Βιέστε ήταν η πρώτη πόλη που έπεσε, αλλά το σημαντικό Τράνι αντιστεκόταν. Το Μπάρι, έπειτα από δωροδοκία για να ανοίξει τις πύλες της ακρόπολης, παραδόθηκε και μία εβδομάδα μετά ακολούθησε και το Τράνι, το Τζιοβινάτσο και το Ρούβο, που αποκτήθηκαν από το στρατό του Παλαιολόγου. Όταν ο Ριχάρδος κόμης της Άντρια σκοτώθηκε στη μάχη, η πόλη του επίσης παραδόθηκε. 

Ο Αυτοκρατορικός στρατός κινήθηκε προς πολιορκία του Μπόσκο, όταν νίκησε ένα στρατό του βασιλιά της Σικελίας. Το Μοντεπελόζο, η Γκραβίνα και πενήντα κώμες παραδόθηκαν και η Μονόπολι υπέγραψε συνθήκη. Τότε, στην κορύφωση της εκστρατείας, ο Παλαιολόγος απεβίωσε στο Μπάρι.

## Πηγές
* Oikonomidès, N. A. (1965). "Constantin VII Porphyrogénète et les Thèmes de Céphalonie et de Longobardie". Revue des études byzantines (in French). 23 (23): 118–123. doi:10.3406/rebyz.1965.1343.
* Ostrogorsky, George (1956). History of the Byzantine State. Oxford: Basil Blackwell.



Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Μιχαηλ
Μάχη των Πέντε Πηγαδιών (1821)

Η **Μάχη των Πέντε Πηγαδιών** ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Σουλιώτες.

## Η εξέλιξη των γεγονότων
Η θέση «Πέντε Πηγάδια» στην περιοχή Κλεισούρα της Πρέβεζας, αποτέλεσε τον συγκοινωνιακό κόμβο μεταξύ Άρτας και Ιωαννίνων. Στην περιοχή υπήρχε ένα μικρό τετράγωνο οχυρό που είχε χτιστεί από τον πασά του Βερατίου και δερβέναγα της Ηπείρου, Κουρτ Αχμέτ Πασά, το 1760. Το πρώτο κάστρο καταστράφηκε, αλλά επειδή το σημείο όπου βρισκόταν είχε μεγάλη στρατηγική σημασία, γύρω στο 1805 ο Αλή Πασάς αποφάσισε να χτίσει εκεί ένα δεύτερο οχυρό, το Κάστρο Πέντε Πηγάδια, στην κορυφή ενός κατάφυτου λόφου στους δυτικούς πρόποδες του Ξηροβουνίου, στη θέση όπου υπήρχε παλαιότερα ένα χάνι για τους διερχόμενους ταξιδιώτες. Επρόκειτο για ένα μικρό διώροφο οχυρωματικό έργο-φρούριο του 19ου αιώνα, που παραμένει και σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση και έχει κτιστεί σε σχήμα σταυρού.

Το φρούριο αυτό και την κείμενή του θέση είχαν καταλάβει οι Σουλιώτες από το Δεκέμβρη του 1820. Ο Σελήμ Πασάς προσπάθησε να την επανακτήσει με 5.000 άντρες, αλλά ηττήθηκε με μεγάλες απώλειες από τον Μάρκο Μπότσαρη. Λίγους μήνες αργότερα, όταν απειλήθηκε το Τόσκεσι, περιοχή στρατηγικής σημασίας, που αποτελούσε πύλη για το Σούλι, ο Χουρσίτ Πασάς έστειλε στρατό 3.500 ανδρών με επικεφαλής τον Αλβανό Σούλτζη Κόρτσα, για να ενισχύσει την εκεί οθωμανική φρουρά. Τότε ο Γεώργιος Δράκος με 350 Σουλιώτες και ο Αλβανός σύμμαχός του Άγο Μουχουρδάρης (αξιωματικός του Αλή Πασά) με 200 άντρες του κατέλαβαν τα  «Πέντε Πηγάδια» για να εμποδίσουν το σώμα του Κόρτσα να φτάσει στο Τόσκεσι. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1821 συγκρούσθηκαν με τους Οθωμανούς και τους κατατρόπωσαν.

Δύο μέρες αργότερα οι Οθωμανοί επιτέθηκαν πάλι. Έκαναν μάλιστα μία απόπειρα να περικυκλώσουν τους αμυνόμενους αλλά ηττήθηκαν από τους άντρες του Μουχουρδάρη. Η επίθεση τούς στοίχισε 200 νεκρούς και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Οι Σουλιώτες έχασαν 3 άνδρες ενώ οι Αλβανοί σύμμαχοι 12.

## Παραπομπές


Πέντε Πηγάδια
Πέντε Πηγάδια
Ανατολικό Βερολίνο

Το **Ανατολικό Βερολίνο** υπήρχε από το 1949 έως το 1990, και αποτελούνταν από το σοβιετικό τομέα του Βερολίνου που ιδρύθηκε το 1945. Οι αμερικανικοί, βρετανικοί και γαλλικοί τομείς έγιναν το Δυτικό Βερολίνο, *de facto* μέρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Δυτικής Γερμανίας), ενώ το Ανατολικό Βερολίνο ήταν η *de facto* πρωτεύουσα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολικής Γερμανίας). Από τις 13 Αυγούστου 1961 μέχρι τις 9 Νοεμβρίου 1989, το Ανατολικό Βερολίνο ήταν χωρισμένο από το Δυτικό Βερολίνο με το Τείχος του Βερολίνου.

Στην Ανατολική Γερμανία για επίσημη χρήση, έγινε ευρέως διαδεδομένη κατά τη δεκαετία του 1970 η αναφορά στο Δυτικό τμήμα της πόλης ως «Westberlin» («Δυτικό Βερολίνο»), ενώ στο Ανατολικό τμήμα απλά ως «Berlin» («Βερολίνο»). Επίσημα αναφέρεται ως «Berlin, Hauptstadt der DDR» («Βερολίνο, Πρωτεύουσα της ΛΔΓ»).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου
Κατηγορία:Βερολίνο
Κατηγορία:Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας
Ελσίνκι-86

Η CTAG (, Ομάδα Άμυνας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) **Ελσίνκι-86** ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1986 στην λετονική πόλη-λιμάνι Λιεπάγια από τρεις εργάτες: τον Λίναρντς Γκράντινς, τον Ράιμοντς Μπιτένιεκς και τον Μάρτινς Μπάρις. Το όνομά του αναφέρεται στις Συμφωνίες του Ελσίνκι και το έτος ίδρυσής της.

Η Ελσίνκι-86 ήταν η πρώτη ανοιχτή αντικομμουνιστική οργάνωση, αλλά και η πρώτη ανοιχτά οργανωμένη αντίσταση κατά του σοβιετικού καθεστώτος, στην πρώην Σοβιετική Ένωση, θέτοντας το παράδειγμα για τις κινήσεις υπέρ της ανεξαρτησίας από άλλες εθνικές μειονότητες.

## Ρόλος στη "Τραγουδιστή Επανάσταση"
Η Ελσίνκι-86 ήταν ένας σημαντικός πρώιμος παράγοντας κατά τη διάρκεια της "Τραγουδιστής Επανάστασης" στη Λετονία, στη διάρκεια της οποίας η χώρα ανέκτησε την ανεξαρτησία της από την ΕΣΣΔ.

Στις αρχές του 1988, η οργάνωση Ελσίνκι-86 είχε περίπου είκοσι μέλη. Οι πιο εξέχοντες μεταξύ τους, εκτός από τα ιδρυτικά μέλη ήταν ο Ρόλαντς Σιλαράουπς, ο Κονσταντίνς Πουπούρς, ο Γιούρις Βίντινς, ο Γιούρις Ζιεμέλις, ο Άλφρεντ Ζάρινς, ο Χέινο Λάμα και ο Έντμουντς Τσιρβέλις. Έως τα μέσα του 1988, μερικά από τα πιο ενεργά μέλη είχαν απελαθεί από την ΕΣΣΔ από τις σοβιετικές αρχές.

Στις 14 Ιουνίου 1987, η ομάδα οργάνωσε την πρώτη ειρηνική αντικομμουνιστική διαδήλωση με τη συνήθη εναπόθεση λουλουδιών στη βάση του Μνημείου της Ελευθερίας () στην πρωτεύουσα της Λετονίας, τη Ρίγα. Το γεγονός αυτό ήταν σημείο καμπής για την αναγέννηση του εθνικού θάρρους και αυτοπεποίθησης στη Λετονία.

Στις 23 Αυγούστου 1987, η ομάδα οργάνωσε διαδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στο Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ, η οποία ανάμεσα σε πολλά άλλα ιστορικά γεγονότα είχε ως αποτέλεσμα και την σοβιετική κατοχή της Λετονίας, το 1940, κατά τη διάρκεια της διοίκησης του λετονού Προέδρου και τον Πρωθυπουργού Κάρλις Ουλμάνις. Στις 18 Νοεμβρίου 1987, η Ημέρα Ανεξαρτησίας της Λετονίας εορτάστηκε για πρώτη φορά από το 1940.

Στις 25 Μαρτίου του 1988, η ομάδα κάλεσε τους Λετονούς να συγκεντρωθούν γύρω από το Μνημείο της Ελευθερίας στη Ρίγα, για να τιμήσουν τα θύματα της σοβιετικής τρομοκρατίας. Εκείνη την ημέρα, έγινε προφανές ότι η ηγεσία υπέρ της ανεξαρτησίας ξεκίνησε μια σταδιακή μετάβαση της επιρροής από το Ελσίνκι-86 σε μετριοπαθείς λετονούς κομμουνιστές και προσωπικότητες εξέχουσες σε εθνικό επίπεδο, οι οποίες κάλεσαν ανοιχτά τους πολίτες της Λετονίας, για πρώτη φορά, να έρθουν μαζικά σε ένα άλλο σημείο της Ρίγας: το Νεκροταφείο των Πεσόντων Στρατιωτών.

Στις 14 Ιουνίου 1988, για πρώτη φορά από τη σοβιετική κατοχή, η ομάδα μετέφερα ανοιχτά τη λετονική εθνική καστανή-άσπρη-καστανή σημαία στους δρόμους της Ρίγας.

## Μετά την ανεξαρτησία
Ένα πολιτικό κόμμα με βάση την οργάνωση Ελσίνκι-86 εγγράφηκε επίσημα το 1998. Δεν κέρδισε έδρες στις εκλογές για την Σαεϊμά (κοινοβούλιο) της Λετονίας αργότερα εκείνο το έτος, καθώς και στις δημοτικές εκλογές του 2001.

## Δείτε επίσης

* Λαϊκό Μέτωπο της Λετονίας
* Λετονικό Εθνικό Κίνημα Ανεξαρτησίας

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Έγγραφα σχετικά με το αεροδρόμιο Helsinki-86 στο Historia.lv (Λεττονικά)
* https://web.archive.org/web/20160303194136/http://www.gramata21.lv/users/pupurs_konstantins/ (Λεττονικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λετονικά πολιτικά κόμματα
Μαργαρίτα Μοροζόβα

Η **Μαργαρίτα Κιριλόφνα Μοροζόβα** (ρωσικά: *Маргари′та Кири′лловна Моро′зова*, 3 Νοεμβρίου/22 Οκτωβρίου 1873 - 3 Οκτωβρίου 1958) ήταν μια εξέχουσα Ρωσίδα φιλάνθρωπος, προστάτης της τέχνης, εκδότρια, συντάκτρια και συγγραγέας. Ήταν συνιδρυτής της Θρησκευτικής και Φιλοσοφικής Εταιρείας που είχε έδρα τη Μόσχα (1905-1918) και διευθύντρια της Ρωσικής Μουσικής Εταιρείας. Ήταν σύζυγος του κριτικού τέχνης και συλλέκτη Μιχαήλ Μοροζόφ, του οποίου τα πορτραίτα ζωγράφισαν ο Βαλεντίν Σέροφ και ο Νικολάι Μποντάρεβσκι, μεταξύ άλλων.

Αμέσως μετά τη γέννηση της κόρης της, Μαρία, το 1904, η Μοροζόβα έφυγε από τη Ρωσία για την Ελβετία. Μετά την επιστροφή της ένα χρόνο αργότερα, το σπίτι της έγινε πολιτικό κέντρο, προσελκύοντας μεταξύ άλλων διάφορα μέλη του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος. Το Νοέμβριο του 1905 Morozova (δίπλα στους Σεργκέι Μπουλγκάκοφ, πρίγκιπα Γιεβγκένι Τρουμπετσκόι και Νικολάι Μπερντιγιάγιεφ μεταξύ άλλων) έγινε μία από τους διοργανωτές της Θρησκευτικής και Φιλοσοφικής Εταιρείας Μόσχας. Έχοντας κληρονομήσει από τον πρώην σύζυγό της τη θέση του διευθυντή του Ωδείου της Μόσχας, αυτή έγινε φίλη με τον Αλεξάντρ Σκριάμπιν, ο οποίος έγινε ο προσωπικός της δάσκαλος πιάνου.

Τα έτη 1904-1908 η Μοροζόβα υποστήριξε οικονομικά τον Σκριάμπιν, κάτι που σταμάτησε να κάνει μετά την επιδείνωση των προσωπικών τους σχέσεων. Μετά το θάνατο του συνθέτη χρηματοδότησε την ίδρυση του Μουσείου του Σκριάμπιν, καθώς και μέλη της οικογένειάς του για αρκετό διάστημα. Το 1910 η Μοροζόβα μεταβίβασε το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής έργων τέχνης του συζύγου της (πάνω από 60 έργα ζωγραφικής) στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ. Μεγάλη δημοσιότητα κατά την περίοδο εκείνη ήταν το ειδύλλιό της με τον ποιητή Αντρέι Μπέλι, ο οποίος αναγνώρισε κάποιους μυστικιστικούς λόγους πίσω από την αγάπη του για εκείνη (που ξεκίνησε το 1901).

Μετά την Επανάσταση του 1917, το σπίτι της Μοροζόβα εθνικοποιήθηκε, αλλά της δόθηκε η δυνατότητα να διατηρήσει δύο υπόγειους χώρους όπου στεγαζόταν με την αδελφή της Έλενα. Τους διατήρησε και μετά το 1926, όταν το κτίριο έγινε η Πρεσβεία της Δανίας και μάλιστα συμμετείχε στις δεξιώσεις του Πρέσβη. Ο τελευταίος, σύμφωνα με πληροφορίες, της προσέφερε τη δανική ιθαγένεια, αλλά εκείνη αρνήθηκε την προσφορά. Στη δεκαετία του 1930, οι αδελφές που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι, μετακόμισαν στο εξοχικό σπίτι τους στο Λιανόζοβο, κοντά στη Μόσχα. Εκείνη την περίοδο τα περισσότερα από τα παιδιά της (εκτός από τον γιο της Μιχαήλ) είχαν μεταναστεύσει. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου ο Μιχαήλ και οι αδελφές Μοροζόβα μοιράζονταν ένα δωμάτιο σε ένα σπίτι στο Πόροβκα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωσίδες συγγραφείς
Κατηγορία:Εκδότες
Ξιφόσουρα

μικρογραφία|Ξιφόσουρα σε σύγκριση με ανθρώπινο χέρι
**Ξιφόσουρα** ονομάζεται το αρθρόποδο το οποίο σχετίζεται με αραχνοειδή που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά την Ορδοβίκια περίοδο και υπάρχει μέχρι σήμερα. Επί του παρόντος, υπάρχουν μόνο τέσσερα είδη που έχουν επιβιώσει. Είναι μέλη της τάξης Ξιφόσουρα (Xiphosura), η οποία περιλαμβάνει δύο υποκατηγορίες, Xiphosurida και Synziphosurina.

Η τάξη αυτών των ζωντανών οργανισμών έχει αλλάξει ελάχιστα εδώ και εκατομμύρια χρόνια, καθώς η σύγχρονη ξιφόσουρα είναι σχεδόν ίδια με το προϊστορικό γένος της Ιουράσιας περιόδου με το όνομα *Mesolimulus*. Η πιο αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ αρχαίων και σύγχρονων μορφών είναι ότι τα κοιλιακά τμήματα στο σύγχρονο είδος είναι συγχωνευμένα σε μια ενιαία μονάδα για τις ενήλικες ξιφόσουρες.

## Περιγραφή
Η σύγχρονη ξιφόσουρα φτάνει μέχρι και 60 εκατοστά σε μήκος, αλλά το είδος του Παλαιοζωικού αιώνα ήταν συχνά πολύ μικρότερο, κάποιες ήταν ακόμη και 1-3 εκατοστά.

### Εσωτερική ανατομία
Οι ξιφόσουρες έχουν αναπτύξει το κυκλοφορικό σύστημα, με πολλές αρτηρίες που στέλνουν το αίμα από τη μεγάλη σωληνοειδή καρδιά προς τους ιστούς του σώματος, και στη συνέχεια σε δύο διαμήκη ιγμόρεια δίπλα από τα βράγχια. Αφότου οξυγονωθεί, το αίμα ρέει μέσα στην κοιλότητα του σώματος και πίσω στην καρδιά. Το αίμα περιέχει αιμοκυανίνη, μια μπλε χρωστική ουσία που εκτελεί την ίδια λειτουργία όπως η αιμοσφαιρίνη στους σπονδυλωτούς ζωντανούς οργανισμούς, και έχει επίσης έμμορφα στοιχεία αίματος που βοηθούν στην πήξη του.

## Αναφορές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* 
* 
* B. b. Rohdendorf (επιμ.) *Βασικές αρχές της Παλαιοντολογίας*, vol. 9, *Αρθρόποδα-Tracheata και Chelicerata*: 894 pp. [1991 αγγλική μετάφραση από το ρωσικό πρωτότυπο, Smithsonian Institution Βιβλιοθήκες και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών].
* R. E. Snodgrass. Το 1952. *Ένα Βιβλίο από Αρθρόποδα Ανατομία*. Χάφνερ Publishing Company, Νέα Υόρκη.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Peripatus - μια επισκόπηση των αρθροπόδων σχέσεις.
* Παλαιός - ένα site με συνοπτικούς λογαριασμό του Xiphosura, επικεντρώθηκε σε απολιθώματα.
* Xiphosura - το άρθρο από το UCMP Web Taxa του έργου.
* Xiphosura Εκπαιδευτικό Φύλλο εργασίας για τα Παιδιά στις EasyScienceforKids.

Κατηγορία:Αρθρόποδα
Βίκτορ Ατσίμοβιτς

Ο **Βίκτορ Ατσίμοβιτς** (, Τέτοβο, 15 Μαΐου 1915 - Σκόπια, 21 Δεκεμβρίου 1987) ήταν Σλαβομακεδόνας φωτογράφος, κινηματογραφιστής, δημοσιογράφος και συγγραφέας.

## Βιογραφία

Διετέλεσε επίτιμο μέλος του *Skopje Kino Club* (κινηματογραφική λέσχη Σκοπίων). Είναι πατέρας του σκηνοθέτη Κάρπο Γκόντινα

## Βραβεύσεις

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φωτορεπόρτερ
Κατηγορία:Σλαβομακεδόνες δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Σλαβομακεδόνες σκηνοθέτες
Κατηγορία:Σλαβομακεδόνες συγγραφείς
Κατηγορία:Σλαβομακεδόνες φωτογράφοι
Ανδρόνικος Παλαιολόγος

Με το όνομα αυτό φέρονται τα εξής πρόσωπα:
* Ανδρόνικος Δούκας Παλαιολόγος π. 1183/85-π.1115/18, κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης υπό τον Αλέξιο Α΄
* Ανδρόνικος Παλαιολόγος (τέλη 12ου αι.) άκμασε 1185-1191, Βυζαντινός στρατηγός
* Ανδρόνικος Παλαιολόγος (γαμπρός Θεόδωρου Α΄) άκμασε 1211, διάδοχος στη Νίκαια
* Ανδρόνικος Παλαιολόγος (γιος Αλέξιου), μέγας δομέστικος, πατέρας του Μιχαήλ Η΄.
* Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος 1259-1332, Βυζαντινός Αυτοκράτορας (1282-1328)
* Ανδρόνικος Άγγελος Παλαιολόγος άκμασε 1326/26, κύριος του Βερατίου υπό τον Ανδρόνικο Β΄
* Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος 1297-1341, Βυζαντινός Αυτοκράτορας (!321-1341)
* Ανδρόνικος Παλαιολόγος (απεβ. 1344), στρατηγός κατά τον δεύτερο εμφύλιο (1341-47)
* Ανδρόνικος Δ΄ Παλαιολόγος 1348-1385, Βυζαντινός Αυτοκράτορας (1376-1379)
* Ανδρόνικος Ε΄ Παλαιολόγος π. 1400-1407, γιος του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιωάννη Ζ΄, συναυτοκράτορας (π. 1403-07).
* Ανδρόνικος Παλαιολόγος (γιος Μανουήλ Β΄) 1404-1428, κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης.
* Ανδρόνικος Παλαιολόγος Καντακουζηνός απεβ. 1453, μέγας Δομέστικος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
* Ανδρόνικος Παλαιολόγος, αναφέρεται σε λίστα επιβαινόντων σε πλοίο που διέφυγαν στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης στην Βενετία.
Κουλάτα

Η **Κουλάτα** ή το **Σταργκάτσι** (Βουλγαρικά: Стъргач, *Σταργκάτς*) είναι βουνό που βρίσκεται στα σύνορα ανάμεσα στη Βουλγαρία και την Ελλάδα. Βρίσκεται ανατολικά του βουνού Όρβηλος, βόρεια της κοιλάδας του Κάτω Νοροκοπίου και νότια της οροσειράς του Πιρίν.

Με το στρογγυλό της περίγραμμα, η Κουλάτα είναι ένα μικρότερο αντίγραφο του βουνού Όρβηλος. Η ψηλότερη κορυφή του βρίσκεται στην ελληνική επικράτεια,  η κορυφή Κουλάτα (1.270 μ.). Η υψηλότερη κορυφή στην βουλγαρική επικράτεια είναι η κορυφή Ασενώφ (1.218 μ.)
Η Κουλάτα είναι ράχη, σχηματισμένη από μεταμορφωσιγενές πετρώματα - μάρμαρο, γνεύσιο και μαρμαρυγίες. Υπάρχουν επίσης γρανίτης και χαλαζίας σε ορισμένα σημεία.

Η χλωρίδα της Κουλάτας αποτελείται κυρίως από θάμνους και χαμηλά δάση με μελιάδι (Fraxinus ornus), λεπτοκαρυά (Corylus avellana), αγριοκυπαρίσσι (Juniperus communis), πασχαλιά (Syringa spp.) και άλλα δέντρα. Στις υψηλότερες περιοχές στο βουνό αναπτύσσονται δάση με δασική οξιά (Fagus sylvatica).

Κοινά είδη ζώων είναι η αγριόγατα, ο αγριόχοιρος και ο Ευρωπαϊκός λαγός.

Τα κοντινά χωριά είναι ο Βαθύτοπος, το Δασωτό και η Εξοχή και η κοντινότερη πόλη είναι το Κάτω Νευροκόπι.

Κατηγορία:Βουνά της Δράμας
Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας
Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (Μαύροβο)

Η **Εκκλησία Αγίου Νικολάου Λέτεν** (σλαβομακεδονικά: *Црква Св. Никола Летен*) είναι μια εγκαταλειμμένη ορθόδοξη εκκλησία η οποία βρίσκεται στην περιοχή Μαύροβο, στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Αρχικά ο ναός ήταν αφιερωμένος στην θερινή (λέτεν) εορτή του Αγίου Νικολάου.

Ήταν η κύρια εκκλησία του χωριού Μαύροβο αλλά το 1953 βυθίστηκε στα νερά της τεχνητής Λίμνης Μαύροβο. Σήμερα η θέση της εκκλησίας, λόγω της στατικής δομής της, καθορίζεται σε σχέση με την στάθμη της λίμνης. Ανάλογα με τις βροχοπτώσεις στην περιοχή, η εκκλησία μπορεί να είναι είτε μερικώς βυθισμένη στο νερό, είτε στην επιφάνεια της γης.

Αν και ο ναός δεν έχει στέγη και το εσωτερικό είναι κυρίως κατεστραμμένο, εξακολουθούν να υπάρχουν οι λιθόκτιστοι τοίχοι του κτιρίου και το καμπαναριό. Το δάπεδο έχει έντονες εσοχές και εξοχές λόγω των χρόνιων επεισοδίων πλημμυρών και της έκθεσης στις καιρικές συνθήκες.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ξεκίνησε η ανέγερση της νέας Εκκλησίας Αγίου Νικολάου (*Црква Св. Никола*) στο Μαύροβο και ολοκληρώθηκε το 2006, προς αντικατάσταση της «βυθισμένης» εκκλησίας.

Η Εκκλησία Αγίου Νικολάου Λέτεν χτίστηκε το 1850, από μάστορες της περιοχής Ρέκαν, και ολοκληρώθηκε το 1857. Στην κατασκευή του ναού έγινε χρήση μαρμάρου, γρανίτη και πέτρας. Αναφέρεται πως χρησιμοποιήθηκε η πιο ποιοτική πέτρα και μια ειδική τεχνική κτισίματος με «δόντια» (οδοντωτή σύνδεση). Πρόκειται για τρίκλιτο ναό με πεντάπλευρη αψίδα, καμπαναριό και Τέμπλο. Είχε μαρμάρινο βωμό (Αγία Τράπεζα) και πολύτιμο Τέμπλο.

Οι αγιογραφίες φιλοτεχνήθηκαν το 1855 από τον εικαστικό καλλιτέχνη Ντμίτρι Ντίτσοφ (αγγλ.: *Dimitar Krstev Dičov*, 1819-1872) γνωστός επίσης ως Ντίτσο Ζωγράφος (*Dičo Zograf*), εκπρόσωπο της εικονογραφικής Σχολής της Ντέμπαρ (Δίβρης). Αργότερα η εικονογραφία φιλοτεχνήθηκε από τον Μελετίζ Βοζίνοβ (*Meletij Bozhinov*).

Προς τα τέλη του 1952, όταν ξεκίνησε η δημιουργία της λίμνης στο Μαύροβο, τα εικονίσματα και άλλα εκκλησιαστικά αντικείμενα μεταφέρθηκαν στο απέναντι εκκλησάκι. Αλλά κατά την κατάδυση της εκκλησίας, είχαν ξεχαστεί το ξύλινο εικονοστάσιο και οι εικόνες που φιλοτέχνησε ο Ντίτσοφ, καθώς και βιβλία και άλλα εκκλησιαστικά αντικείμενα. Αυτά αργότερα αποσπάστηκαν και συντηρήθηκαν.

## Εικόνες


Αρχείο:Iglesia sumergida de San Nicolás, lago Mavrovo, Macedonia, 2014-04-17, DD 13.JPG|Η εκκλησία τον χειμώνα (2014).
Αρχείο:20090714 Mavrovo lake church summer.jpg|Η Λίμνη Μαύροβο και η μερικώς βυθισμένη εκκλησία το καλοκαίρι (2009).
Αρχείο:Sv. Nikola Leten od Mavrovo (20).jpg|Η εκκλησία αναδυόμενη (2012).
Αρχείο:Sveti Nikola Letni entrance.jpg|Είσοδος του ναού (2014).
Αρχείο:Sv. Nikola Leten od Mavrovo (10).jpg|Το εσωτερικό της εκκλησίας (2012).
Αρχείο:Св. Никола 2.jpg|Από το εσωτερικό της εκκλησίας με θέα τον ουρανό και το καμπαναριό (2013).
Αρχείο:Мавровско Езеро со Маврово.jpg|Πανοραμική άποψη της εκκλησίας κοντά στο Μαύροβο (2015).
Αρχείο:Поглед на Св. Никола (нова) во Маврово.jpg|Η νέα μοναστηριακή Εκκλησία Αγίου Νικολάου στο Μαύροβο (2015).


Κατηγορία:Εκκλησίες στη Βόρεια Μακεδονία
Ανδρόνικος Παλαιολόγος (τέλη 12ου αι.)

Ο **Ανδρόνικος Παλαιολόγος** (άκμασε 1185-1191) από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατηγός, που έδρασε κατά το τέλος του 12ου αι.

## Βιογραφία
Πολύ λίγα είναι γνωστά γι' αυτόν.

Αναφέρεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1185, ως ένας από τους στρατηγούς, που εστάλησαν υπό τη διοίκηση του Αλεξίου Γίδου για να βοηθήσουν την πόλη της Θεσσαλονίκης, την οποία πολιορκούσαν οι Νορμανδοί. Έπειτα καταγράφεται για τελευταία φορά στις πράξεις Συνόδου, που συγκλήθηκε το 1191, όπου αναφέρεται να κατέχει τον τίτλο που *πρωτοσεβαστοϋπέρτατου* και ως συγγενής εξ αγχιστείας με τον βασιλεύοντα Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο.

Ο λόγιος Μιχαήλ Γλυκάς έχει απευθύνει μία μικρή *ομιλία* προς αυτόν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Cheynet, Jean-Claude; Vannier, Jean-François (1986). Études Prosopographiques (in French). Paris: Publications de la Sorbonne. p. 164. ISBN 978-2-85944-110-4.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Ανδρόνικος Παλαιολόγος (γαμπρός Θεόδωρου Α΄)

O **Ανδρόνικος Παλαιολόγος** (απεβ. π. 1216) από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν γαμπρός του Αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεοδώρου Α΄ Λάσκαρη και διάδοχός του.

## Βιογραφία
Ο Ανδρόνικος είναι μία μορφή για την οποία δεν έχουμε σαφείς πληροφορίες. Ο Ρ. Μακρίδης αναφέρει ότι "σχεδόν όλα όσα ξέρουμε γι' αυτόν είναι συζητήσιμα: το όνομά του, η ημερομηνία γάμου του, η αιτία που απεβίωσε". Τίποτε δεν είναι γνωστό για την καταγωγή και τα νεανικά του έτη· ακόμη και το όνομά του δεν είναι σίγουρο, καθώς ο Νικόλαος Μεσαρίτης μητροπολίτης Εφέσου, που ετέλεσε τον γάμο, τον αποκαλεί "Κωνσταντίνο Δούκα Παλαιολόγο" σε μία νουθεσία προς αυτόν. Από την άλλη μεριά όλοι οι Ρωμαίοι χρονικογράφοι και πρώτα ο Γεώργιος Ακροπολίτης που είναι η βασική πηγή για τον βίο του, τον αποκαλεί Ανδρόνικο και θεωρούμε ότι το διαφορετικό όνομα, που του αποδίδει ο Μεσαρίτης, είναι λάθος μεταγραφής του χειρογράφου από μεταγενέστερο αντιγραφέα.

Ο Ανδρόνικος αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Ακροπολίτη, ως συμμετέχων στην εκστρατεία τού 1211 ενάντια στη Λατινική Αυτοκρατορία, που έληξε στη μάχη του Ρύνδακος με ήττα της Νίκαιας. Κατά την εξέλιξη της εκστρατείας ο Ερρίκος της Φλάνδρας λαίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, κατέλαβε επίσης τις πόλεις Λεντιανά και Ποιμανηνόν. Ο Ανδρόνικος ήταν κατά τα φαινόμενα από τους κύριους διοικητές κατά την πολιορκία των Λεντιανών και αιχμαλωτίστηκε, αργότερα όμως ελευθερώθηκε από τους Λατίνους.

Λόγω της χρονολογικής σειράς της διήγησης του Ακροπολίτη, ο γάμος του Ανδρονίκου με την Ειρήνη Λασκαρίνα, πρωτότοκη κόρη του Θεοδώρου Α΄ εθεωρείτο παλαιότερα ως σύγχρονος με τα γεγονότα του έτους 1211, αλλά τώρα τοποθετείται τον Φεβρουάριο του 1216. Έπειτα από τον γάμο του, ο Ανδρόνικος προήχθη στον υψηλό βαθμό του *δεσπότη* και έγινε ο διάδοχος του θρόνου της Νίκαιας, αφού ο Θεόδωρος Α΄ δεν είχε άρρενα τέκνα.

Απεβίωσε σύντομα μετά από μία "ερωτική υπόθεση" σύμφωνα με τον Ακροπολίτη και η Ειρήνη ξαναπαντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη, ο οποίος τελικά διαδέχθηκε τον Θεόδωρο Α΄ ως Αυτοκράτορας.

## Αναφορές


## Πηγές
* Cheynet, Jean-Claude; Vannier, Jean-François (1986). Études Prosopographiques (in French). Paris: Publications de la Sorbonne. ISBN 978-2-85944-110-4.
* Macrides, Ruth (2007). George Akropolites: The History – Introduction, Translation and Commentary. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-921067-1.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες
Arp 107

Ο **Arp 107** είναι ένα ζεύγος (πιθανώς και τριάδα) γαλαξιών που βρίσκονται σε απόσταση περίπου 450 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, στον μικρό βόρειο αστερισμό Μικρό Λέοντα. Φέρουν τα ονόματα 107 και 107A στον *[[Άτλας των ιδιόμορφων γαλαξιών|Άτλαντα των ιδιόμορφων γαλαξιών]]* του Χάλτον Αρπ. Ο μεγαλύτερος ταξινομείται ως τύπου Seyfert 2 και ως προς τη μορφή εμφανίζεται ως διαταραγμένου σχήματος σπειροειδής, ενώ ο άλλος μοιάζει με ελλειπτικό γαλαξία. Αμφότεροι απομακρύνονται από τον Γαλαξία μας με ταχύτητα 9.946 km/sec (χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο).

Οι αλληλεπιδρώντες αυτοί γαλαξίες βρίσκονται στη διαδικασία της συγκρούσεως και συγχωνεύσεως.

## Δείτε επίσης
* Γαλαξίες Κεραίες
* Arp 299

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* O UGC 5984 στο '''SIMBAD'''

Κατηγορία:Αλληλεπιδρώντες γαλαξίες
Κατηγορία:Λέων Μικρός (αστερισμός)
107
05984
Φακτ

**Φακτ** (*Phact*) είναι το ιδιαίτερο όνομα του φωτεινότερου αστέρα του αστερισμού Περιστερά, τoυ **α Περιστεράς** (*alpha Columbae*, α Col), που βρίσκεται κοντά στο κέντρο του αστερισμού. Ως αστέρας τρίτου μεγέθους, είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι τον χειμώνα του Βόρειου Ημισφαιρίου, αλλά πολύ νότια, ώστε βρίσκεται χαμηλά προς στον νότιο ορίζοντα όπως φαίνεται από τη νότια Ευρώπη.

## Ονομασίες και Ιστορία
Το παραδοσιακό όνομα *Phact*, που απαντάται παρεφθαρμένο και ως *Phad*, *Phaet* και *Phakt*, προέρχεται από την αραβική λέξη *ألفاجتة* (*fākhitah*), που υποδηλώνει το είδος πτηνού «δεκαοχτούρα της Μπαρμπαριάς» (επιστημονική ονομασία *Streptopelia risoria*). Με το ίδιο όνομα οι Άραβες χαρακτήριζαν αρχικώς ολόκληρο τον αστερισμό Cygnus as *al-Fākhtah*, αλλά αργότερα το όνομα μεταφέρθηκε σε αυτόν τον αστέρα..

Στην αρχαία κινεζική αστρονομία ο α Περιστεράς σχημάτιζε μαζί με τον γειτονικό αστέρα ε Περιστεράς τον μικρό αστερισμό 丈人 (*Zhàng Rén*), δηλαδή «ο παππούς». Ο ίδιος ο Φακτ ήταν έτσι γνωστός ως 丈人一 (*Zhàng Rén yī*), δηλαδή «ο Πρώτος αστέρας του Παππού. Από αυτό προήλθε το μεταγενέστερο κινεζικό όνομα του αστέρα, το *Chang Jin*.

## Αστροφυσικά δεδομένα
Ο α Περιστεράς πιστεύεται ότι δεν αποτελεί μέλος διπλού αστρικού συστήματος, αλλά ότι είναι μοναχικός αστέρας, όπως και ο Ήλιος, απλώς έχει έναν οπτικό συνοδό μόλις 13,5 δευτερόλεπτα της μοίρας από αυτόν. Ο φασματικός τύπος του Φακτ είναι ενός γαλανόλευκου εξελιγμένου υπογίγαντα αστέρα, ενώ επιπλέον εμφανίζει έντονες φασματικές γραμμές εκπομπής (αστέρας Be). Αυτές οι γραμμές υδρογόνου πιστεύεται ότι προέρχονται από έναν δίσκο καυτού αερίου που περιβάλλει τον αστέρα. Καθώς συμβαίνει με όλους σχεδόν τους αστέρες Be, ο Φακτ περιστρέφεται ταχύτατα, με γραμμική ταχύτητα στον ισημερινό του πολύ μεγαλύτερη των 180 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο (μπορεί να φθάνει και τα 457). Η μέση επιφανειακή θερμοκρασία του αστέρα ανέρχεται σε 12.963 K, με δείκτη χρώματος (B-V) = −0,125. Η μάζα του υπολογίζεται ότι είναι 4,5 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, ενώ η διάμετρός του 5,8 φορές μεγαλύτερη, οπότε το απόλυτο μέγεθός του εκτιμάται σε −1,87, δηλαδή έχει χίλιες περίπου φορές μεγαλύτερη φωτιστική ισχύ από τον Ήλιο.

Ο α Περιστεράς είναι πιθανός μεταβλητός αστέρας του τύπου του γ Κασσιόπης (GCAS), με φαινόμενο μέγεθος που κυμαίνεται από 2,62 μέχρι 2,66. Απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 35,0 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (126.000 χιλιόμετρα την ώρα).

## Παραπομπές

Φακτ
Φακτ
NGC 2818

Το **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 2818** είναι ένα πλανητικό νεφέλωμα κοντά στο νότιο όριο του νότιου αστερισμού Πυξίς. Ο αριθμός 2818 στον κατάλογο NGC έχει εκχωρηθεί και στο ανοικτό σμήνος αστέρων που φαίνεται να περιβάλλει το νεφέλωμα, ωστόσο μετρήσεις της ακτινικής ταχύτητας δίνουν μεγάλη διαφορά και υποδεικνύουν ότι σμήνος και νεφέλωμα δεν σχετίζονται μεταξύ τους, αλλά πρόκειται για τυχαία ευθυγράμμιση αστρονομικών σωμάτων που βρίσκονται σε διαφορετικές αποστάσεις από τη Γη. Προκειμένου να διαχωρίζονται, το σμήνος αναφέρεται ως *NGC 2818A*.

Το νεφέλωμα αποτελείται κυρίως από αέρια που εκπέμπουν φως και προέρχονται από τα εξωτερικά στρώματα ενός αστέρα που τελείωσε τη ζωή του και ο πυρήνας του θα παραμείνει ως ένας λευκός νάνος.

Τα θεωρητικά μοντέλα προβλέπουν ότι πλανητικά νεφελώματα μπορούν να σχηματισθούν από αστέρες μάζας έως 8 ηλιακές, οι οποίοι ζουν τουλάχιστον 40 εκατομμύρια χρόνια. Επειδή τα περισσότερα ανοικτά σμήνη αστέρων διαλύονται λίγες δεκάδες εκατομμύρια έτη μετά τον σχηματισμό τους, η πιθανότητα να βρούμε ένα πλανητικό νεφέλωμα μέσα σε ένα ανοικτό σμήνος είναι μικρή, καθώς τα πλανητικά νεφελώματα που δημιουργούν οι μεγαλύτερης μάζας (πιο βραχύβιοι) αστέρες διαλύονται μετά από λίγες χιλιάδες έτη, χρόνος συντομότατος στην κοσμική κλίμακα. Στην πραγματικότητα, μόνο μία τέτοια περίπτωση έχει παρατηρηθεί με βεβαιότητα: Πρόκειται για το μακρινό πλανητικό νεφέλωμα PHR 1315-6555 και το αμυδρό ανοικτό σμήνος Andrews-Lindsay 1 (ESO 96-4), που βρίσκονται στον επίσης νότιο αστερισμό Μυία.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Το NGC 2818 στην «Astronomy Picture of the Day» της NASA (για τις 22/1/2009)

NGC 2818
NGC 2818
2818
Άλφα Μονόκερω

Ο **α (άλφα) Μονόκερω** ή **Μονοκέρωτος** (*Alpha Monocerotis*, *α Mon*) είναι ο φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας του αστερισμού Μονόκερω. Ως αστέρας τέταρτου μεγέθους, είναι εύκολα ορατός από την Ελλάδα, τις νύχτες του χειμώνα. Βρίσκεται στο νότιο-νοτιοανατολικό μέρος του αστερισμού του.

Ο α Μονόκερω είναι ένας εξελιγμένος κίτρινος γίγαντας αστέρας, δηλαδή το υδρογόνο έχει πρακτικά εξαντληθεί στον πυρήνα του και τα υπερκείμενα στρώματα έχουν διασταλεί και μειώσει τη θερμοκρασία τους. Το σύμβολο «Fe−0.5» στον φασματικό τύπο του υποδεικνύει ότι το φάσμα του εμφανίζει ελαφρά έλλειψη σε σίδηρο σε σχέση με άλλους αστέρες της ίδιας ενεργού θερμοκρασίας. Θεωρείται ότι έχει ήδη αρχίσει να συντήκει ήλιο στον πυρήνα του και σχετικώς σύντομα το χρώμα του θα γίνει πορτοκαλί, έχοντας σήμερα δείκτη χρώματος (B-V) = 1,022. Αν και πολύ πιο γερασμένος αστέρας από τον Ήλιο, ο α Μονόκερω έχει πολύ μικρότερη ηλικία από αυτόν: 1,2 ± 0,4 έναντι 5 δισεκατομμυρίων ετών. Η μικρότερη διάρκεια ζωής του οφείλεται στη μεγαλύτερη μάζα του, που είναι περίπου διπλάσια της ηλιακής, ενώ ο όγκος του είναι χιλιαπλάσιος του όγκου του Ήλιου. Με επιφανειακή θερμοκρασία 4.879 K, έχει απόλυτο μέγεθος που εκτιμάται σε +0,71 συν ή πλην 0,08 mag, δηλαδή έχει απόλυτη λαμπρότητα 39,5 ως 45,5 φορές μεγαλύτερη αυτής του Ήλιου. Ο α Μονόκερω περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πολύ αργά, μία φορά κάθε 326 ημέρες περίπου.

Ο α Μονόκερω απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 10,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (37.800 χιλιόμετρα την ώρα).

## Παραπομπές

Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου G
Κατηγορία:Μονόκερως (αστερισμός)
Αλεξάντρα Μαρινίνα

Η **Αλεξάντρα Μαρινίνα** (ρωσικά: *Александра Маринина*, γεννημένη στις 16 Ιουνίου 1957), ή όπως ονομάζεται πραγματικά **Αλεξάντρα Ανατόλιεβνα Αλεξέγιεβα**, είναι δημοφιλής Ρωσίδα συγγραφέας αστυνομικών ιστοριών.

Η Μαρινίνα γεννήθηκε Λβιβ της Ουκρανίας σε μια οικογένεια δικηγόρων. Έζησε στο Λένινγκραντ μέχρι το 1971 και από τότε και έπειτα στη Μόσχα. Έλαβε πτυχίο νομικής από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1979.

Από το 1979 έως το 1998 εργαζόταν σε ερευνητικές και εκπαιδευτικές μονάδες του Υπουργείου Εσωτερικών της Ρωσίας (MVD). Έχει μελετήσει την προσωπικότητα εγκληματιών με ψυχικές διαταραχές και εγκληματιών που έχουν διαπράξει επανειλημμένα βίαια εγκλήματα, κερδίζοντας ένα διδακτορικό δίπλωμα πάνω στη νομική επιστήμη (1986). Το Φεβρουάριο του 1998 παραιτήθηκε από την υπηρεσία αστυνομίας όπου εργαζόταν, για να αφοσιωθεί στο συγγραφικό της έργο. Πριν από την παραίτησή της έφερε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη.

Η Μαρινίνα άρχισε να γράφει το 1991, όταν μαζί με τον συνάδελφό της, Αλεξάντερ Γκόρκιν, έγραψε μια αστυνομική ιστορία, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Militsiya. Τον Δεκέμβριο του 1992 ολοκλήρωσε το πρώτο της μυθιστόρημα «Συρροή Περιστατικών» το οποίο δημοσιεύθηκε επίσης στο περιοδικό Militsiya το 1993.

Έχει γράψει πάνω από 30 μυθιστορήματα, που έχουν εκδοθεί σε περισσότερα από 17 εκατομμύρια αντίτυπα και έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 20 γλώσσες. Ωστόσο, το μόνο βιβλίο της που είναι διαθέσιμο σήμερα στα αγγλικά είναι αυτό της «Συρροής Περιστατικών». Τα περισσότερα από τα μυθιστορήματά της έχουν ένα κοινό κεντρικό χαρακτήρα, την Αναστασία Νάστια Καμένσκαγια. Μια τηλεοπτική σειρά η «Καμένσκαγια», βασισμένη σε οκτώ από τα μυθιστορήματα της Μαρινίνα, έχει προβληθεί από την κρατική ρωσική τηλεόραση, καθώς και σε χώρες όπως η Λετονία, η Λιθουανία, η Ουκρανία, η Πολωνία, η Γερμανία και η Γαλλία.

Έχει λάβει πολλά βραβεία. Το 1995 έλαβε το βραβείο του Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων της Ρωσίας για το καλύτερο βιβλίο για τα έργα της «θάνατος για χάρη του θανάτου» και «μακρινό παιχνίδι». Η ίδια αναγνωρίστηκε ως «συγγραφέας της χρονιάς» το 1998 στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Μόσχας, λόγω των πωλήσεων των βιβλίων της το προηγούμενο έτος, ενώ έχει λάβει βραβείο και από το περιοδικό Ogonyok.
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημη ιστοσελίδα
*Alexandra Marinina at the Forbes
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωσίδες συγγραφείς
Ποντικονήσια Κάσου

Τα **Ποντικονήσια** είναι δύο βραχονησίδες του νότιου Αιγαίου στην Κάσο των Δωδεκανήσων. Αυτές είναι ο Μεγάλος Ποντικός και ο Μικρός Ποντικός με έκταση 0,078 και 0,040 τ.χιλιόμετρα αντίστοιχα και βρίσκονται στα βόρεια της Κάσου και νοτιοδυτικά της νησίδας Αρμάθιας. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχουν κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: *Falco eleonorae* και *Larus audouinii*. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκουν στον Δήμο Ηρωικής Νήσου Κάσου. Από το 2011 έχουν αναγνωριστεί ως οικισμός.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Κάσου
Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας