open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Βαγγέλης Αποστόλου

Ο **Βαγγέλης Αποστόλου** είναι Έλληνας πολιτικός, ενώ από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι τον Αύγουστο του 2015 ήταν αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης της κυβέρνησης Τσίπρα.

Από τις 23 Σεπτεμβρίου 2015, ήταν Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα. Διετέλεσε Βουλευτής Ευβοίας με τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Γεννήθηκε το 1949 στους Παπάδες Ευβοίας, σπούδασε Δασολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε επί μακρόν στον ιδιωτικό τομέα και την Αγροτική Τράπεζα. Είναι παντρεμένος με τη Δικηγόρο Ζωή Κεμανέ και έχουν δύο κόρες: την Έλενα Αποστόλου, δικηγόρο, και τη Μαρία Αποστόλου, φιλόλογο.

Εντάχθηκε από νωρίς ιδεολογικά στον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς και τον Συνασπισμό και το 1996 εξελέγη Βουλευτής. Στη διάρκεια της τετραετούς θητείας του, ως το 2000, ανέπτυξε έντονη κοινοβουλευτική δραστηριότητα τόσο στο νομοθετικό έργο όσο και στον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Διετέλεσε μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ από το 2004 έως το 2010 αναλαμβάνοντας το συντονισμό των θεμάτων Αυτοδιοίκησης και Περιφερειακής Ανάπτυξης του κόμματος και κατόπιν των θεμάτων Οικολογίας, Περιβάλλοντος και Αγροτικής Πολιτικής, ενώ είναι μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής από το 1998 ως σήμερα. Στις διπλές εκλογές του 2012 επανεξελέγη Βουλευτής με το ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.

Ανέπτυξε πλούσια αρθρογραφία τόσο στα κεντρικά (*Ελευθεροτυπία*, *Αυγή*, *Κόσμος του Επενδυτή* και *Εφημερίδα των Συντακτών*) όσο και στα τοπικά μέσα ενημέρωσης και ανέδειξε πολλά ζητήματα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, επικεντρώνοντας σε θέματα αγροτικής ανάπτυξης, περιβάλλοντος, ενέργειας και κοινωνικής πολιτικής.

Το 2014, θέτει υποψηφιότητα στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης ως υποψήφιος Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας. Η παράταξη *Η Στερεά σε νέα Τροχιά* πέρασε στο δεύτερο γύρο και στις εκλογές της 25ης Μαΐου κατέγραψε ποσοστό 44,30%, έλαβε δέκα έδρες ως μείζων αντιπολίτευση με τον ίδιο επικεφαλής στο Περιφερειακό Συμβούλιο Στερεάς Ελλάδας.

Στον ανασχηματισμό της 29ης Αυγούστου 2018, αντικαταστάθηκε από τον Σταύρο Αραχωβίτη.

Το 2023, αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και εντάχθηκε στη Νέα Αριστερά, συμμετέχοντας μάλιστα στο Μεταβατικό Πανελλαδικό Συντονιστικό Νέας Αριστεράς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Συνασπισμό
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Ρίνο Μαρτίνι

Ο **Βιτόρε (''Ρίνο'') Μαρτίνι** (Vittore Martini) ήταν Ιταλός ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1912 στο Μιλάνο και απεβίωσε στις 17 Ιανουαρίου 1993 στην ίδια πόλη, σε ηλικία 80 ετών.

## Ποδοσφαιρική καριέρα
Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε σε αρκετούς ιταλικούς συλλόγους τις δεκαετίες του 1930 και 1940, όπως μεταξύ άλλων η Τερνάνα και η Μίλαν, ξεπερνώντας συνολικά τις 100 συμμετοχές. Χαρακτηριστικό ήταν πως παρότι αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας με τη φανέλα της Σαβόνα, για το πρωτάθλημα της Σέριε Β (1940-41), κατάφερε να σημειώσει δύο τέρματα, το πρώτο με πέναλτι και το δεύτερο με απευθείας βολέ.

## Προπονητική καριέρα
Στη συνέχεια ακολούθησε καριέρα προπονητή και βρέθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 στην Πορτογαλία και στον πάγκο της Μπελενένσες, με την οποία τερμάτισε στην τέταρτη θέση του πρωταθλήματος και στα μέσα της δεκαετίας του 1950 στη Βιτόρια Σετούμπαλ, όπου κατέλαβε την όγδοη θέση. Το 1957 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Ελλάδας, ενώ παράλληλα (όπως ήταν σύνηθες την εποχή εκείνη) υπήρξε και προπονητής της ΑΕΚ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Στατιστικά στο Wikicalcioitalia.info
* Προφίλ στο Magliarossonera.it
* Ο Μαρτίνι στο Calciozz.it
* Ρίνο Μαρτίνι στο Scoresway.com

Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Μεγάλο Τέμενος της Προύσας

Το **Μεγάλο Τέμενος της Προύσας** γνωστό και ως **Ουλού Τζαμί** είναι ισλαμικό τέμενος στη Προύσα της Τουρκίας. Η κατασκευή του διατάχθηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Α΄ και ολοκληρώθηκε το 1399. Το τέμενος έχει 2 μιναρέδες και 20 τρούλους.

## Γενικά
Το Ουλού Τζαμί είναι το μεγαλύτερο τέμενος της Προύσας και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρώιμης οθωμανικής αρχιτεκτονικής η οποία έχει δανειστεί στοιχεία της αρχιτεκτονικής των σελτζούκων. Βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Προύσας και η κατασκευή του διατάχθηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Α΄ και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Αλί Νεκάρ, η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1399. Είναι ένα μεγάλο ορθογώνιο κτήριο με 20 τρούλους που υποστηρίζονται από 12 κολώνες. Σύμφωνα με την παράδοση, οι είκοσι τρούλοι χτίστηκαν αντί για τα είκοσι τζαμιά που υποσχέθηκε να χτίσει ο σουλτάνος μετά τη νίκη της Μάχης της Νικόπολης το 1396.

Στο εσωτερικό του τζαμιού βρίσκεται ένα συντριβάνι όπου οι πιστοί μπορούν να πραγματοποιήσουν τελετουργικά κάθαρσης πριν τη προσευχή. Ο τρούλος πάνω από το συντριβάνι περιέχει έναν φεγγίτη, ο οποίος παίζει σημαντικό ρόλο στον φωτισμό του κτιρίου.

Το ευρύχωρο και αμυδρά φωτισμένο εσωτερικό έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να προκαλεί μια αίσθηση ησυχίας και οικειότητας στον προσκυνητή.

## Ισλαμική καλλιγραφία
Στο εσωτερικό του τεμένους οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με 192 μνημειακές επιγραφές από σπουδαίους καλλιγράφους της εποχής. Είναι ένα από τα σημαντικότερα δείγματα ισλαμικής καλλιγραφίας στον κόσμο.

## Εικόνες

File:Bursa_Ulu_Camii,_Minaret.jpg|Μιναρές
File:Bursa_Ulu_Camii,_fountain.jpg|Εξωτερικό συντριβάνι
File:Bursa 7029.jpg|Εσωτερικό συντριβάνι (περιοχή κάθαρσης)
File:Bursa 7028.jpg|Εσωτερικό του κτηρίου
File:Bursa 7030.jpg|Καλλιγραφία στους τοίχους
File:Mihrab of Bursa Grand Mosque.jpg|Μιχράμπ


Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Τουρκία
Κατηγορία:Προύσα
Φορεσιά της Γαρίτσας

**Η φορεσιά της Γαρίτσας** πήρε το όνομά της από το ομώνυμο προάστιο της Κέρκυρας, τη Γαρίτσα. Όμως παρά το γεγονός αυτό, δεν αποτελεί κερκυραϊκή φορεσιά αλλά προέρχεται από την περιοχή της Ηπείρου και εμφανίστηκε στη Γαρίτσα όταν μετανάστευσαν στην Κέρκυρα κάτοικοι από το Λυκούρσι, ένα χωριό κοντά στους Αγίους Σαράντα.

## Περιγραφή
Η φορεσιά αποτελείται από το πουκάμισο, τα μανίκια, τη τραχηλιά και το σιγκούνι. Το πουκάμισο διαθέτει χρωματιστά κεντήματα στον ποδόγυρο. Το σιγκούνι είναι μάλλινο ύφασμα κεντημένο με κορδόνι και είναι μακρύ μέχρι τα γόνατα και αμάνικο. Πάνω από το σιγκούνι φορούσαν το πισιλί ή πεσελί, από ίδιο ύφασμα με κεντήματα και στη συνέχεια ένα μικρό γιλέκι χωρίς μανίκια. Στη φορεσιά υπάρχουν ακόμη μια κόκκινη υφαντή ζώνη που δένει με πόρπη, το λεγόμενο τσουπράκι και μια κόκκινη υφαντή ποδιά με πολύχρωμα κεντήματα. Στα πόδια φορούσαν τα τσουράπια που είναι πλεκτές μάλλινες κάλτσες και για υποδήματα χρησιμοποιούσαν τσαρούχια με μαύρες φούντες.

Στο κεφάλι τοποθετούσαν το τσουπάρι, ένα κόκκινο φέσι  που έχει μπροστά ραμμένη κορώνα. Γύρω από αυτό τυλίγουν τα μαλλιά και πίσω πέφτει η τσιτσερώνια, ένα κόκκινο μακρύ μεταξωτό μαντήλι. Τέλος, δένουν ένα μαύρο μαντήλι που συγκρατεί τον κεφαλόδεσμο.

Όσον αφορά το στολισμό της φορεσιάς της Γαρίτσας, αυτός  ήταν πλούσιος και περιλάμβανε διάφορων ειδών ασημικά. Στο στήθος τοποθετούνταν διπλά αλυσιδωτά κοσμήματα (τα κιουστέκια). Παρόμοιες αλυσίδες τοποθετούνταν και στη μέση ενώ τη διακόσμηση του στήθους συμπλήρωναν οι πόρπες.
## Παραπομπές

## Πηγές
**Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά* (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"

Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Κατηγορία:Κέρκυρα
Φορεσιά της Αταλάντης

Η **φορεσιά της [[Αταλάντη]]ς** ή **φουστάνα** είναι η παραδοσιακή ενδυμασία που της κωμόπολης της Αταλάντης στη Φθιώτιδα. Η συγκεκριμένη ενδυμασία, εκτός από την Αταλάντη εμφανίζεται σε πολλά χωριά της γύρω περιοχής, από τον Άγιο Κωνσταντίνο και τις Λιβανάτες μέχρι τα πρόθυρα της Λειβαδιάς. Την νυφική εκδοχή αυτής της ενδυμασίας, περιέγραψε σε βιβλίο της η περιηγήτρια Αγνή Σμιθ, στα τέλη του 19ου αιώνα.

## Περιγραφή
Η νεότερη φορεσιά, στην οποία έχουν καταργηθεί το πουκάμισο και ο τζάκος, αποτελείται από: τη μεταξωτή μπλούζα, τη φουστάνα (από την οποία έλαβε η φορεσιά και την ονομασία της), το σιγκούνι, το ζουνάρι και την ποδιά. Στο κεφάλι παρατηρείται το τσεμπέρι και η γάζα για τις νέες και το βυσσινί μαντήλι για τις  παντρεμένες. Για κοσμήματα διατηρήθηκαν το μικρό και το μεγάλο γιορντάνι, το αρμάθι με τα φλουριά και τα φλουρένια σκουλαρίκια.

Η μεταξωτή μπλούζα, αντικατέστησε τον τζάκο και η φουστάνα το πουκάμισο. Η φουστάνα είναι μια φούστα με βολάν, πιέτες και δαντέλες, από την οποία πήρε στη συνέχεια και το όνομά της η φορεσιά. Το σιγκούνι είναι ένας σκούρος γαλάζιος επενδύτης από μάλλινο ύφασμα. Το νυφικό ήταν μάλιστα ολοκέντητο με πολύχρωμα μεταξωτά κορδόνια. Το ζουνάρι, είναι η μαύρη ζώνη που σφίγγει στη μέση το σιγκούνι ενώ η ποδιά, φτιαγμένη από τσόχα, συνήθως σε κόκκινο χρώμα και πιο σπάνια σε πράσινο, είναι κεντημένη με κίτρινα μεταξωτά σχέδια. Οι νεότερες μάλιστα ποδιές, συνήθιζαν να περιέχουν διάφορα σχέδια.

### Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα

Ο παλιότερος κεφαλόδεσμος με το φέσι, το καπιτσάλι , τη μπόλια και τα πεσκούλια, αντικαταστάθηκε από το τσεμπέρι και τη γάζα. Το τσεμπέρι είναι βαμβακερό λευκό ή κρεμεζί μαντήλι με λουλούδια, το οποίο αντικαθίσταται με κίτρινο στο πένθος.  Η γάζα είναι άσπρο μεταξωτό μαντήλι, γιορτινό, με μικρές άσπρες φούντες που στολίζουν το πρόσωπο. Συνηθίζεται στις νέες κοπέλες, ενώ οι παντρεμένες με παιδιά φορούν βυσσινί μαντήλι. Σχετικά με τα κοσμήματα, το μικρό γιορντάνι, στολίζει το μέτωπο στη γιορτινή φορεσιά και το γιορντάνι στολίζει το λαιμό ή το στήθος. Η αρμάθα με τα φλουριά είναι το δικτυωτό πλέγμα με τις χάντρες και τις σειρές νομισμάτων που καλύπτουν τόσο το στήθος, όσο και την κοιλιά, ενώ στα αυτιά τους φορούσαν φλουρένια σκουλαρίκια.
## Παραπομπές


## Πηγές
**Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά* (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"
*''Το γυναικείο παραδοσιακό πουκάμισο της ηπειρωτικής Ελλάδας'', Άννα Γουήλ - Μπαδιεριτάκη, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 1980.

Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Κατηγορία:Αταλάντη
Κάκια Μένδρη

Η **Κάκια Μένδρη** (Οδησσός, Ρωσία, 1912 - Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 1994) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού, από τις σημαντικότερες του μεσοπολέμου. Με καταγωγή από την Κάλυμνο, η οικογένειά της ήρθε στην Ελλάδα το 1917. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η Μένδρη προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Αττίκ, ο οποίος της έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί σαν σπουδαία ερμηνεύτρια του αισθηματικού είδους τραγουδιού. Η καριέρα της στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό διάρκεσε έως το 1950, όταν αποσύρθηκε από το καλλιτεχνικό προσκήνιο. Έως τότε, είχε ηχογραφήσει πολλές μεγάλες επιτυχίες των κυριότερων συνθετών της εποχής. Γνωστότερα τραγούδια της είναι τα εξής: "*Ακόμα ένα ποτηράκι*", "*Μαραμένια τα γούλια κι οι βιόλες*", "*Να ζει κανείς ή να μη ζει*", "*Παπαρούνα*", "*Γλυκιά Μαράτα*", "*Η ζωή ξαναρχίζει με μας*", "*Μου το'πε η μαργαρίτα*".

## Πηγή
* "*Χρονικό του 20ου Αιώνα, Τόμος 1994*" (έκδοση "*ΔΟΜΙΚΗ*"), *σελ. 147*.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Φορεσιά της Κορινθίας

[thumb|right|Τοπική ενδυμασία Περαχώρας. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή [Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]]
**Η φορεσιά της Κορινθίας** είναι γνωστή και ως **Περαχώρας** και τη χαρακτηρίζουν τα ιδιαίτερα κεντήματα μοναδικά σε όλη την Πελοπόννησο και Στερεά Ελλάδα. Τα μέρη από τα οποία αποτελείται είναι το μισοφόρι, το πουκάμισο, το διμινό με τα πανωμάνικα, τα κατωμάνικα, το σιγκούνι, η γιούρντα, η τραχηλιά, το ζωνάρι και η ποδιά. 

Στον καθημερινό κεφαλόδεσμο υπήρχε το τσεμπέρι και η μαντήλια, ενώ στο γιορτινό η μπόλια. Στα κοσμήματα συναντάμε την καδένα ή άλυσες.

## Τα κομμάτια της φορεσιάς και περιγραφή

Το μισοφόρι, το εσωτερικό βαμβακερό πουκάμισο, δεν είχε κεντήματα. Το πουκάμισο ενώ είναι μακρύ, το ονόμαζαν κοντό, γιατί δεν είχε μανίκια. Τα μανίκια προστέθηκαν αργότερα όταν καταργήθηκαν τα κατωμάνικα. Τα κεντήματα που είχε στον ποδόγυρο και στα μανίκια διέφεραν ανάλογα με την περίσταση. Το νυφικό λεγόταν κολονάτο καθώς είχε δύο στήλες από κεντήματα στο μπροστά μέρος. Το διμινό είναι ο κοντός μπούστος που συγκρατούσε τα πανωμάνικα, και αργότερα μαζί με αυτά καταργήθηκε από τη φορεσιά. Τα κατωμάνικα στερεώνονταν στα μανίκια του διμινού, τα οποία και αυτά καταργήθηκαν αργότερα. Η τραχηλιά ήταν βαμβακερό υφαντό με μεταξωτά κεντήματα που κάλυπτε το στήθος. Τα κεντήματα της είναι πολύ ιδιαίτερα σε ποικίλους χρωματισμούς και συνήθως γεωμετρικά μοτίβα. Το σιγκούνι ήταν λευκό και μακρύ, μάλλινο και με ειδική επεξεργασία ως την τελική του μορφή. Οι ηλικιωμένες αντί για σιγκούνι φορούσαν τη γιούρντα που ήταν σχεδόν μαύρη. Το ζωνάρι ήταν μάλλινο σε κόκκινο ή κρεμεζί χρώμα και τυλιγόταν αρκετές φορές γύρω από τη μέση, με τα κρόσσια από τις άκρες να πέφτουν στα πλάγια. Η νυφική ποδιά είχε το ίδιο μοτίβο με τα κολονάτα πουκάμισα. 

## Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα

Στον καθημερινό κεφαλόδεσμο παρατηρούμε το τσεμπέρι, βαμβακερό μαντήλι με λουλούδια, που το φορούσαν σε τρίγωνο και τις άκρες γυρισμένες γύρω από το κεφάλι. Από πάνω έβαζαν τη μαντήλια, συνήθως κίτρινη με λουλούδια για τις νεότερες και μαύρη με λίγα λουλούδια για τις ηλικιωμένες. Η μπόλια ήταν βαμβακερή με μεταξένια κεντήματα και μακριά κρόσσια με φούντες στις άκρες. Ήταν χρώματος κόκκινου, σκούρου καφέ και σπανιότερα πράσινου ή μαύρου. Ο παλιότερος τρόπος δεσίματος δεν είναι γνωστός. Αργότερα σκέπαζαν με αυτή το κεφάλι και το κεντητό της μέρος ερχόταν στο μέτωπο. Η μια της άκρη στεφάνωνε το κεφάλι και η άλλη έπεφτε στον ώμο.  Η μπόλια συνηθιζόταν μόνο στις γιορτινές και νυφικές φορεσιές. Στα κοσμήματα συναντάμε την καδένα ή άλυσες που στόλιζαν το λαιμό και το στήθος και το θηλυκωτάρι που συγκρατεί τη ζώνη, την πόρπη ( συνήθως ασημένια κατά τις επίσημες περιστάσεις ) όπως και τα σκουλαρίκια που συμπλήρωναν τη φορεσιά.

## Παραπομπές

## Πηγές
**Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά* (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"

Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Κορινθίας
Τώνια Μαρκετάκη

Η **Αντωνία (Τώνια) Μαρκετάκη** (28 Ιουλίου 1942 - 26 Ιουλίου 1994) ήταν Ελληνίδα σκηνοθέτρια, μία από τις σημαντικότερες της γενιάς της.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε στην κινηματογραφική σχολή *IDHEC* και αρχικά εργάσθηκε ως κριτικός κινηματογράφου κατά τα έτη 1963-1967. 

Αντιτάχθηκε στη στρατιωτική χούντα και εντάχθηκε στο αντιστασιακό «Πατριωτικό Μέτωπο».
Συνελήφθη και καταδικάστηκε από στρατοδικείο αλλά κατάφερε να δραπετεύσει και να διαφύγει στο Αλγέρι, όπου εργάσθηκε σαν παραγωγός ταινιών για αγρότες (1969 - 1971). Μετά την πτώση της Δικτατορίας επέστρεψε στην Ελλάδα, συμμετείχε στο συνδικαλιστικό κίνημα και εκλέχθηκε πρόεδρος του συλλόγου των Ελλήνων σκηνοθετών.

Σκηνοθέτησε τρεις ταινίες μεγάλου μήκους. Για την ταινία της Ιωάννης ο βίαιος (1973) τιμήθηκε με βραβείο σκηνοθεσίας και σεναρίου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν οι ταινίες  Η τιμή της Αγάπης (1984), βασισμένη στο μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη  και Κρυστάλλινες νύχτες (1992).Επίσης σκηνοθέτησε την τηλεοπτική σειρά Το Λεμονοδάσος (1978), που αποτελεί μεταφορά του μυθιστορήματος του Κοσμά Πολίτη. 

Πέθανε ξαφνικά, από έμφραγμα του μυοκαρδίου, στις 26 Ιουλίου του 1994, πριν συμπληρώσει τα 52 της χρόνια και πριν προλάβει να σκηνοθετήσει την «Κυρα Κυραλίνα» του Παναΐτ Ιστράτι, που προετοίμαζε για χρόνια.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "*Χρονικό του 20ου Αιώνα, Τόμος 1994*" (έκδοση "*ΔΟΜΙΚΗ*"), Κεφάλαιο: *Νεκρολογίες*

Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Φορεσιά της Παραμυθιάς

**Η φορεσιά της [[Παραμυθιά|Παραμυθιάς]]** είναι η παραδοσιακή γυναικεία ενδυμασία που καθιερώθηκε κατά τα παλιότερα χρόνια στην περιοχή της Παραμυθιάς στην Ήπειρο. Εκτός από τη συγκεκριμένη περιοχή εντοπιζόταν και στα στα Γραμμενοχώρια, βορειοδυτικά των Ιωαννίνων. Θεωρείται ως μια από τις πιο απλές ελληνικές φορεσιές και χαρακτηρίζεται από τη χρήση σκούρων αποχρώσεων. 

## Περιγραφή
Οι τοπικές φορεσιές ήταν φτιαγμένες από ντόπιο δίμιτο (πυκνό και υφασμένο με δύο κλωστές) χοντρό ύφασμα, το *σαγιάκι*. Τα μέρη της φορεσιάς ήταν η πόλκα, το ζιπούνι, η σιγκούνα, το ζουνάρι, οι κάλτσες, τα τσαρούχια και ο κεφαλόδεσμος.

Η πόλκα ήταν μάλλινη φούστα η οποία διέθετε μανίκια και ήταν κοντή μέχρι τη μέση. Το *ζιπούνι* ήταν γιλέκο, μάλλινο για την καθημερινή χρήση και μεταξωτό για τις γιορτές και τις υπόλοιπες επίσημες περιστάσεις. Η *σιγκούνα* ήταν μακρύς επενδύτης, κατακόρυφα ανοικτός, δίχως μανίκια.

Η φορεσιά περιλαμβάνει επίσης ένα πολύχρωμο μάλλινο *ζουνάρι* (ζώνη), πολύχρωμες πλεκτές κάλτσες χωρίς φτέρνα και αμπαλωτά τσαρούχια με μύτες μπροστά. Τέλος για κεφαλόδεσμο είχαν ένα μεγάλο μαντήλι από μάλλινο αγορασμένο ύφασμα, το οποίο ονόμαζαν *μερινό*.

## Παραπομπές


## Πηγές
**Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά* (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"

Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Θεσπρωτίας
Φορεσιά της Τανάγρας

Η **φορεσιά της [[Τανάγρα|Τανάγρας]]**, εμφανίζεται σε πολλά χωριά της Βοιωτίας και μοιάζει με την αντίστοιχη της Αττικής αλλά διαφέρει στα κεντήματα και τη γενικότερη διακόσμηση. Τα χρώματα των σχεδίων δεν είναι έντονα και χαρακτηρίζονται από λιτότητα ενώ κυριαρχούν το μαύρο και το καφέ. Η φορεσιά αποτελείται από: το πουκάμισο ή φούντι, τον τζάκο με τα πανωμάνικα, τα κατωμάνικα, την τραχηλιά, τη σιγκούνα, τη ζώνη, την ποδιά, τα γουρουνοτσάρουχα και τις κουντούρες. 

Για γιορτινό κεφαλόδεσμο είχαν το φεσάκι, τη μπόλια, τις φούντες και τα πεσκούλια, ενώ για καθημερινό το τσεμπέρι. Τέλος, στα κοσμήματα παρατηρούμε το μικρό γιορντάνι, το γιορντάνι του στήθους, το μεγάλο γιορντάνι, τις άλυσες και τα μπελεντζίκια με τις πλάκες. 

## Τα κομμάτια που απαρτίζουν τη φορεσιά

Το πουκάμισο ή φούντι ήταν από βαμβακερό ύφασμα συνήθως χωρίς μανίκια, με κέντημα από μαύρο μετάξι στον ποδόγυρο. Ήταν στολισμένο με κατακόρυφες κεντητές ταινίες. Ο τζάκος συγκρατεί τα πανωμάνικα, τα οποία είναι κεντημένα με σκούρο μετάξι και φτάνουν έως τον αγκώνα. Τα κατωμάνικα φτάνουν ως τον καρπό και είναι ραμμένα πάνω στον τζάκο, ενώ έχουν ίδια κεντήματα με τα πανωμάνικα. Η τραχηλιά που κάλυπτε το στήθος ήταν ολοκέντητη με σκούρο μετάξι σε ίδιους σχηματισμούς με τα πανωμάνικα. Η σιγκούνα από ολόμαλλο χοντρό ύφασμα, έχε μαύρα κεντήματα, παρόμοια με αυτά των φορεσιών της Ελευσίνας και της Μάνδρας. Η μπρέζα είναι η νυφική μεταξωτή ζώνη συνήθως σε κόκκινες αποχρώσεις, ενώ η καθημερινή ήταν μάλλινη με ρίγες. Η ποδιά παλιότερα ήταν μάλλινη και αργότερα μεταξωτή. Το ρόλο των υποδημάτων είχαν αρχικά τα γουρουνοτσάρουχα, τα οποία φοριόνταν χωρίς κάλτσες. Αργότερα αντικαταστάθηκαν από τις κουντούρες (χοντρά παπούτσια) που συνοδεύονταν από μάλλινες κάλτσες.

## Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα

Ο κεφαλόδεσμος ο γιορτινός μοιάζει με της Αττικής αλλά και της Ελευσίνας, με το φεσάκι να έχει χρυσά νομίσματα, την μπόλια να είναι μεταξωτή με χρυσές δαντέλες και κρόσσια, δώρο του γαμπρού και τις φούντες και τα πεσκούλια που τα έπλεκαν για στόλισμα μαζί με τα μαλλιά. Πάνω στο τσεμπέρι έβαζαν το μικρό γιορντάνι το οποίο συνήθως είχε κρεμασμένα φλουριά, όπως και το γιορντάνι του λαιμού. Το μεγάλο γιορντάνι λέγεται και άλυσες, με σειρές αλυσίδες με νομίσματα και ένα σταυρό στο κέντρο. Τα κλειδωτάρια χρησίμευαν να δένουν τη μεταξωτή ζώνη, την μπρέζα, ενώ τα μπελετζίκια είναι βραχιόλια με αλυσίδες.

## Παραπομπές


## Πηγές
**Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά* (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"
*''Το γυναικείο παραδοσιακό πουκάμισο της ηπειρωτικής Ελλάδας'', Άννα Γουήλ - Μπαδιεριτάκη, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 1980.
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Ντέιβιντ Γιάνσεν

Ο **Ντέιβιντ Γιάνσεν** (*David Janssen*, πραγματικό όνομα *David Harold Meyer*, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο **Davey**, 27 Μαρτίου 1931, *Naponee*, Νεμπράσκα, ΗΠΑ - 13 Φεβρουαρίου 1980, *Malibu*, Καλιφόρνια) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, ο οποίος γνώρισε μεγάλη επιτυχία σαν *Dr. Richard Kimble* στο τηλεοπτικό σίριαλ "*The Fugitive*" (1963 - 1967) όπως και με τη συμμετοχή του στη δημοφιλή σειρά "*Harry O*" (1973).
## Βιογραφία
Η οικογένειά του τον προόριζε από νωρίς για ηθοποιό, όπως και έγινε. Γι'αυτό το λόγο άλλωστε μετακόμισαν στο Χόλιγουντ, όταν ο μικρός Ντέιβιντ ήταν ακόμη στην εφηβεία.
Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο "*Fairfax*", όπου και έδειξε την έφεσή του για την υποκριτική. Η πρώτη του εμφάνιση ήταν στην ηλικία των 14 ετών, στο έργο "*It's a Pleasure*" (1945). Στα είκοσί του χρόνια υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία "*20th Century-Fox*", ωστόσο η συνεργασία δεν προχώρησε καθώς η εξωτερική του εμφάνιση κρίθηκε ακατάλληλη.
[αριστερά|200 px|μικρογραφία|Ο Ντέιβιντ Γιάνσεν ([1974)]]
Ο Γιάνσεν στράφηκε τότε στην εταιρεία "*Universal*" με την οποία αναδείχθηκε από την αρχή της δεκαετίας του '50 πρωταγωνιστώντας σε υποστηρικτικούς ρόλους σε
32 ταινίες, πριν συμμετάσχει στη σειρά "*Private Detective*" (1957 - 1960). Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήρθε στα 1963 με τη σειρά "*The Fugitive*", όπου υποδυόταν έναν γιατρό τον οποίο καταδίωκε πεισματικά ένας αστυνομικός για το φόνο της γυναίκας του. Με τη σειρά του, ο Γιάνσεν καταδίωκε τον πραγματικό φονιά, ένα μονόχειρα εγκληματία προκειμένου να αποδείξει την αθωότητά του.

Παντρεύτηκε δυο φορές αλλά δεν απέκτησε παιδιά, καθώς πέθανε πρόωρα σε ηλικία μόλις 48 ετών, από ανακοπή καρδιάς.
## Πηγές
* "International Moovie DataBase".

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Τζακ Λορντ

Ο **Τζον Τζόζεφ Πάτρικ Ράιαν** (αγγλ.:*John Joseph Patrick Ryan*, Μπρούκλιν, Νέα Υόρκης, 30 Δεκεμβρίου 1920 - Χονολουλού, Χαβάης, 21 Ιανουαρίου 1998) γνωστός ευρέως ως **Τζακ Λορντ** ήταν Αμερικανός πολυπράγμων καλλιτέχνης, ηθοποιός και σκηνοθέτης, περισσότερο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο σαν *Επιθεωρητής Στηβ Μαγκάρετ* στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά *[[Χαβάη 5-0]]*, 1968 - 1980) η οποία γνώρισε παγκόσμια απήχηση καθώς προβλήθηκε σε 80 χώρες και την παρακολούθησαν περισσότεροι από 300 εκατομμύρια τηλεθεατές.

Ο Λορντ πήρε ακόμη μέρος σε πολλές ταινίες και δεκάδες τηλεοπτικές σειρές, καθώς και σε θεατρικές παραγωγές του Μπρόντγουεϊ, σε περίπου πέντε δεκαετίες υποκριτικής καριέρας. Ήταν επίσης, επιτυχημένος ζωγράφος και δύο από τα έργα του παρουσιάσθηκαν στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης και στο Βρετανικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης το 1940, όταν ήταν μόλις 20 ετών. Ήταν όμως γνωστος και για τη λατρεία του στην ποίηση.

## Βιογραφία
 
Γεννημένος στην περιοχή Μπούσγουικ του Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, ο Λόρντ ήταν γιος Ιρλανδοαμερικανών γονέων. Ο πατέρας του, Γουίλιαμ Λόρενς Ράιαν, ήταν στέλεχος εταιρείας ατμοπλοίων. Μεγάλωσε στο Ρίτσμοντ Χιλ του Κουίνς της Νέας Υόρκης.

Ο Λορντ πέρασε τον πρώτο χρόνο της εμπλοκής των Ηνωμένων Πολιτειών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με το Σώμα Μηχανικών του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, χτίζοντας γέφυρες στην Περσία. Επέστρεψε στο Εμπορικό Ναυτικό ως έμπειρος ναυτικός πριν εγγραφεί στην σχολή αξιωματικών στο Φορτ Τράμπουλ.Ενώ άρχισε να γυρίζει ταινίες ναυτικής εκπαίδευσης, ο Λορντ σκέφτηκε την υποκριτική.

## Προσωπική ζωή
Από τον πρώτο του γάμο απέκτησε έναν γιο τον οποίο γνώρισε μόνο σαν μωρό, αφού μετά τη γέννησή του πήρε διαζύγιο και αργότερα το παιδί σκοτώθηκε σε ένα τροχαίο δυστύχημα σε ηλικία μόλις 13 ετών.

## Θάνατος

Αφού ολοκληρώθηκε η προβολή του Hawaii Five-O το 1980, ο Λορντ διατήρησε χαμηλό προφίλ και σπάνια εμφανιζόταν δημόσια. Η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν την ίδια χρονιά σε ένα αποτυχημένο πιλοτικό επεισόδιο για μια νέα σειρά του CBS με τίτλο "M Station: Hawaii", την οποία σκηνοθέτησε επίσης (είχε γυριστεί στις αρχές του 1979, αμέσως πριν από τα γυρίσματα της τελευταίας σεζόν του Hawaii Five-O). Ο Λορντ έπασχε από την νόσο Αλτσχάιμερ για τουλάχιστον επτά χρόνια πριν από τον θάνατό του, αν και ορισμένες αναφορές υποδηλώνουν ότι μπορεί να είχε την ασθένεια ήδη από την τελευταία σεζόν του Hawaii Five-O, το 1979.

Πέθανε από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια στο σπίτι του στη Χονολουλού, στις 21 Ιανουαρίου 1998, σε ηλικία 77 ετών, αφήνοντας μια περιουσία 40 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο θάνατος του προηγήθηκε του συμπρωταγωνιστή του στο Five-O, Ρίτσαρντ Ντένινγκ, ο οποίος πέθανε εννέα μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 1998. Ήταν φιλάνθρωπος και ολόκληρη η περιουσία πήγε σε φιλανθρωπικά ιδρύματα της Χαβάης μετά τον θάνατο της συζύγου του, Μαρί, το 2005.

## Μνημείο

Προς τιμήν του Λορντ υπάρχει σήμερα χάλκινο μπούστο του σε εμπορικό κέντρο της Χονολουλού, κοντά στον τόπο κατοικίας του.

## Πηγές
* ''Jack Lord''.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Σιδηροδρομικός Σταθμός Καλυβίων Λαμίας

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Καλυβίων Λαμίας** είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη συνοικία Καλύβια της Λαμίας. Κατασκευάστηκε από τους Σιδηροδρόμους Θεσσαλίας *(Λαρισαϊκός Σιδηρόδρομος)* ως μέρος της γραμμής που συνέδεε τη Στυλίδα με τον Σταθμό Λειανοκλαδίου. Ο σταθμός άνοιξε το 1974 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στο Λειανοκλάδι και τη Στυλίδα *(Προαστιακός Λαμίας)*.

## Yπηρεσίες

## Παραπομπές

Καλυβια Λαμιας
Φορεσιά του Άργους

**Η φορεσιά του [[Άργος|Άργους]]**, η οποία φοριόταν και σε άλλα χωριά της περιοχής της Αργολίδας, έχει πλέον χαθεί. Παρουσίαζε πολλές ομοιότητες με τη φορεσιά της Κορινθίας, ενώ στην πορεία απλοποιήθηκε, με πολλά κομμάτια της να καταργούνται. Τη συγκεκριμένη φορεσιά την αποτελούσαν το πουκάμισο, ο μπούστος, η τραχηλιά, το σιγκούνι και η ποδιά. Τον κεφαλόδεσμο σχημάτιζαν το τσεμπέρι και το μαντήλι, ενώ για κοσμήματα παρατηρούνταν το γιορτάνι, οι αλυσίδες με τα φλουριά και τα μπελετζίκια. 

## Τα κομμάτια της φορεσιάς και η περιγραφή τους

Το πουκάμισο, το ονομαζόμενο και κολονάτο, διέθετε γεωμετρικά μεταξωτά κεντήματα, κατά κύριο λόγο σε κόκκινο χρώμα και κατακόρυφες ταινίες-κολόνες. Αργότερα προστέθηκαν τα κατωμάνικα. Ο μικρός μπούστος συγκρατούσε τα πανωμάνικα με τα κατωμάνικα, τα οποία είχαν κατά κύριο λόγο πολύχρωμα κεντήματα, με το κόκκινο να είναι το κυρίαρχο χρώμα. Το άνοιγμα του λαιμού ήταν συνήθως κεντημένο ενώ η τραχηλιά μερικές φορές ήταν χωριστό κομμάτι και άλλες ήταν κεντημένη πάνω στο πουκάμισο. Τα κεντήματα ήταν από κόκκινο μετάξι και λίγες πράσινες κλάρες. Το σιγκούνι, το οποίο είναι χοντρό μάλλινο εξωτερικό φόρεμα, μοιάζοντας αρκετά με το άσπρο σιγκούνι που παρατηρείται σε άλλες φορεσιές. Η ποδιά ήταν από πανί μου ήταν κατασκευασμένο στον αργαλειό. Μάλιστα, η νυφική ποδιά είχε σχέδια παρόμοια με αυτά του πουκάμισου. 

## Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα

Τον καθημερινό κεφαλόδεσμο τον αποτελούσαν το τσεμπέρι και η μαντιλιά. Οι γυναίκες του Άργους έπλεκαν τα μαλλιά τους σε δύο πλεξούδες σχηματίζοντας στεφάνι στο κεφάλι. Παλιότερα στο κεφάλι φορούσαν φεσάκι με παράδες, καπιτσάλι να το συγκρατεί και μπόλια, ενώ αργότερα αντικαταστάθηκαν από το τσεμπέρι. Από πάνω τοποθετούσαν το λευκό βαμβακερό μαντήλι με λουλούδια στις άκρες.

## Παραπομπές


## Πηγές
**Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά* (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"

Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Κατηγορία:Άργος
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ροδίτσας

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Ροδίτσας** είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός στη Ροδίτσα Λαμίας. Κατασκευάστηκε από τους Σιδηροδρόμους Θεσσαλίας *(Λαρισαϊκός Σιδηρόδρομος)* ως μέρος της γραμμής που συνέδεε Στυλίδα με Λειανοκλάδι. Ο σταθμός άνοιξε με τη σημερινή του μορφή (στάση) το 1904 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στο Λειανοκλάδι και τη Στυλίδα *(Προαστιακός Λαμίας)*.

## Yπηρεσίες

## Ατυχήματα

Στις 16 Δεκεμβρίου 2012 σημειώθηκε ατύχημα στη διάβαση της στάσης, μεταξύ διερχόμενης αμαξοστοιχίας του Ο.Σ.Ε., μιας Stadler GTW 2/6, κατευθυνόμενη από τον Σ.Σ. Λειανοκλαδίου προς την Στυλίδα και ενός Ι.Χ. το οποίο αγνόησε τα προειδοποιητικά σήματα αλλά και τις μπάρες της διαβάσεως, με αποτέλεσμα την παράσυρση του από την αμαξοστοιχία σε απόσταση 60 περίπου μέτρων. Το συμβάν έληξε χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς τόσο για τους επιβάτες της αμαξοστοιχίας αλλά και για τον οδηγό του ΙΧ.
## Παραπομπές

Ροδιτσα
Ντέιβιντ Καραντάιν

Ο **Ντέιβιντ Καραντάιν** (αγγλ.:*David Carradine*, πραγματικό όνομα *John Arthur Carradine*, 8 Δεκεμβρίου 1936 - 3 Ιουνίου 2009) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, μουσικός και σκηνοθέτης.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1936 στο Λος Άντζελες της πολιτείας Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Προερχόταν από καλλιτεχνική οικογένεια καθώς πατέρας του ήταν ο ηθοποιός *John Carradine*. Ηθοποιοί ήσαν επίσης τα δυο αδέλφια του, οι δυο κόρες και οι ανηψιές του. Σπούδασε θεωρία της μουσικής και σύνθεση στο "*State College*" του Σαν Φρανσίσκο, αλλά πολύ σύντομα στράφηκε στην υποκριτική. Οι πρώτες του εμφανίσεις καταγράφηκαν στη σκηνή του *Broadway* με τα έργα "*The Deputy*" και "*The Royal Hunt of the Sun*". Επιστρέφοντας στο Χόλιγουντ πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά "*Shane*" (1966) και στην πρώτη κινηματογραφική ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε "*Boxcar Bertha*" (1972). Παγκόσμια επιτυχία γνώρισε επίσης με την εμβληματική σειρά Κουνγκ Φου ("*Kung Fu*") (1972 - 1975, το οποίο τιμήθηκε με 7 βραβεία "*Emmy*") όπου ερμήνευσε το ρόλο ενός μοναχού "*Σαολίν*" για τον οποίο βραβεύτηκε.

Στη σταδιοδρομία του περιλαμβάνονται περισσότερες από 100 ταινίες (25 περίπου τηλεοπτικές), θεατρικές εμφανίσεις και άλλες συμμετοχές του όπως στο "*Kung Fu: The Legend Continues*" (1992).

Κέρδισε 4 φορές το "*Χρυσό Σκούφο*" για τη συμμετοχή του στο έργο "*Bound for Glory*" (1976) και στο σίριαλ "*North and South*" (1985) αλλά και στα "*[[Kill Bill: Volume 1|Kill Bill: Vol. 1]]*" (2003) & "*[[Kill Bill: Volume 2|Kill Bill: Vol. 2]]*" (2004) του Κουεντίν Ταραντίνο. Ακόμη, τιμήθηκε με το βραβείο κοινού στο *Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών*, για τη δημιουργία του "*Americana*" (1981). Παράλληλα απασχολήθηκε ως μουσικός, ηχογραφώντας περίπου 60 τραγούδια.

Παντρεύτηκε 5 φορές. Απέκτησε 3 νόμιμα παιδιά και 4 νόθα. Στις 3 Ιουνίου 2009 βρέθηκε νεκρός λόγω ενός θανατηφόρου αυτοεγερθέντος συμβάντος ασφυξίας, σε μια ντουλάπα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, κατά τη διάρκεια ερωτικής συνεύρεσης στη Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης (72 ετών).

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί φωνής
Φορεσιά του Σουλίου

Η **φορεσιά του Σουλίου** φοριόταν και στα 49 χωριά και τις 9 κοινότητες της επαρχίας, αλλά πλέον φοριέται μόνο από τις ηλικιωμένες. Συχνά εμφανίζεται με το όνομα καφτάνια, λόγω του καφτανιού, που  είναι βασικό στοιχείο της φορεσιάς.

Τα κύρια μέρη της φορεσιάς είναι η φανέλλα, το πουκάμισο, το μισοφόρι, το μισοφούστανο, η φουστάνα, το καφτάνι, το ζουνάρι, η ζούνα, η ποδιά, τα τσουράπια και τα καντούρια.

Τα μαλλιά τους τα έπλεκαν σε φαρδόκοσσα, την οποία στόλιζαν με το καρμπόνι και έδεναν το διστθιμέλι και τη μαγουλίκα, στολίζοντας με τα παγούνια. Στα κοσμήματα συναντάμε αλυσίδες με φλουριά, ασημένιες ή μαλαματένιες καρφίτσες, το γκερντάνι και τη μπούρλια.

## Η φανέλλα, το πουκάμισο, το μισοφόρι, το μισοφούστανο και το καφτάνι
Η φανέλλα ήταν υφαντή ή πλεκτή με μακριά μανίκια. Το πουκάμισο ήταν άσπρο, μακρύ ως τον αστράγαλο με μακριά και πλατιά μανίκια. Τα καθημερινά είναι βαμβακερά, ενώ τα γιορτινά από ύφασμα σγουρό. Τα παλιά ποκάμισα έχουν αντικατασταθεί με νέα που έχουν δαντέλα. Το μισοφόρι είναι μπούστος, χωρίς μανίκια, με φούστα και σούρες και φτάνει έως τη μέση της γάμπας. Είναι βαμβακερό ή μάλλινο ανάλογα με την εποχή. Το μισοφούστανο ή φουστάνα είναι μια πλατιά μακριά φούστα που φοριέται πάνω από το μεσοφόρι. Είναι βαμβακερά ενώ το χειμώνα μάλλινα. Το καφτάνι είναι μακρύς επενδύτης με μακριά μανίκια, τα οποία το καλοκαίρι ήταν φτιαγμένα από τσίτια καιν το χειμώνα υφαντά από μαλλί και βαμβάκι. Τα νυφικά και εορταστικά καφτάνια ήταν συνήθως από μετάξι  και το χειμώνα από μεταξωτό βελούδο. Χαρακτηριστικό της φορεσιάς αυτού του είδους ήταν το λευκό χρώμα καθώς και οι ομοιότητες που μοιραζόταν με την ανδρική φουστανέλα.

## Το ζουνάρι, η ζούνα, η ποδιά, τα τσουράπια και τα καντούρια
Το ζουνάρι με την κορώνα είναι χάλκινη ζώνη που φοριέται πάνω από το καφτάνι γύρω από τη μέση. Η ζούνα φοριόταν από τα κορίτσια στις γιορτές. Ήταν μια ταινία χρυσοΰφαντη με πόρπες (κλειδωτήρια). Η ποδιά φοριέται στις γιορτές κάτω από το ζουνάρι και είναι μακριά όσο το καφτάνι. Φτιαγμένη από υφαντό η καθημερινή, ενώ η γιορτινή ήταν ολοκέντητη και είχε βολάν. Τα τσουράπια ήταν μάλλινες πλεκτές κάλτσες με κεντήματα χρωματιστά. Τα καντούρια ήταν κοινά παπούτσια από χοντρό μαύρο πετσί με χαμηλό τακούνι και φούντα μπροστά. Σήμερα έχουν αντικατασταθεί από τα σκαρπίνια. 

## Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Η φαρδόκοσσα ήταν μια πλατιά μακριά πλεξούδα που έκαναν οι νύφες αλλά και οι γυναίκες στις γιορτές, με το καρμπόνι, που ήταν το νόμισμα που κρεμόταν από την άκρη της. Το διστθιμέλι ήταν μεταξωτό κλαδωτό μαντήλι, άσπρο ή ζαχαρί για τις νύφες, με διάφορα σχέδια για τις γυναίκες και με σκούρα χρώματα για τις ηλικιωμένες. Η μαγουλίκα ήταν ένα δεύτερο μαντήλι, βαμβακερό σε διάφορα χρώματα. Τα παγούνια είναι δύο ασημένιες πλάκες που στερεώνονται στη μαγουλίκα πάνω από τα αυτιά, από τις οποίες κρέμονται αλυσίδες με φλουριά. Το γκερντάνι ήταν το περιλαίμιο από φλουριά, ενώ τη φορεσιά συμπληρώνει η μπούρλια, ένα επιστήθιο κόσμημα με φλουριά. 

## Παραπομπές


## Πηγές
**Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά* (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"

Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Κατηγορία:Σούλι
Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ

Οι **Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ** (αγγλικά: *United States Armed Forces*) είναι οι ομοσπονδιακές ένοπλες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτές αποτελούνται από το Στρατό, το Ναυτικό, το Σώμα Πεζοναυτών, την Πολεμική Αεροπορία, την Ακτοφυλακή και το νεοσύστατο Διαστημικό Σώμα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ισχυρή παράδοση όσον αφορά τον πολιτικό έλεγχο του στρατού. Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ο επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων και βοηθά στη διαμόρφωση στρατιωτικής πολιτικής σε συνεργασία με το Υπουργείο Άμυνας (DoD), μια ομοσπονδιακή εκτελεστική υπηρεσία, που ενεργεί ως το κύριο όργανο με το οποίο πραγματοποιείται η στρατιωτική πολιτική. Το Υπουργείο Άμυνας έχει ως επικεφαλής τον Υπουργό Άμυνας, ο οποίος είναι πολίτης και μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου. Ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ είναι ο δεύτερος, στην ιεραρχία, διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων, ακριβώς κάτω από τον Πρόεδρο, και χρησιμεύει ως ο κύριος βοηθός του Προέδρου σε όλα τα θέματα του υπουργείου.

Για το συντονισμό της στρατιωτικής δράσης με τη διπλωματία, ο Πρόεδρος έχει ένα συμβουλευτικό Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας με επικεφαλής τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας. Τόσο ο Πρόεδρος όσο και ο Υπουργός Άμυνας περιβάλλονται από ένα επταμελές Γενικό Επιτελείο Στρατού, το οποίο περιλαμβάνει τον επικεφαλής καθενός από τους κλάδους των υπηρεσιών του Υπουργείου Άμυνας, καθώς και τον επικεφαλής του Γραφείου Εθνικής Φρουράς. Η ηγεσία ασκείται από τον Πρόεδρο του Γενικού Επιτελείου Στρατού και τον Αντιπρόεδρο του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Ο Διοικητής της Ακτοφυλακής δεν είναι μέλος του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Στρατός των ΗΠΑ
Κατηγορία:Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Επίσημο ένδυμα της Αυλής του Γεωργίου Α’

**Το επίσημο ένδυμα της αυλής του Γεωργίου Α**' ήταν το ένδυμα που φορούσαν οι κυρίες επί των τιμών της ελληνικής βασιλικής αυλής κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού. 

## Ιστορία

Το συγκεκριμένο ένδυμα προήλθε από στοιχεία της νυφικής και γιορτινής φορεσιάς της Αττικής. σε συνδυασμό με στοιχεία από ευρωπαϊκά ενδύματα της εποχής. Το εισήγαγε το 1867 η Βασίλισσα Όλγα και το χρησιμοποιούσαν οκτώ κυρίες επί των τιμών στις μεγάλες εκδηλώσεις που οργάνωνε το παλάτι. Σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις η βασίλισσα παραχωρούσε το δικαίωμα το ένδυμα να φορεθεί και από γυναίκες αρχόντων. Έτσι, η πριγκίπισσα Μαρία Βοναπάρτη, στο γάμο της με τον πρίγκιπα Γεώργιο (δευτερότοκο γιό της βασίλισσας), φορούσε αυτό το ένδυμα. Η συγκεκριμένη ενδυμασία, όπως και η προηγούμενη ενδυμασία της αυλής που είχε εισαχθεί από την βασίλισσα Αμαλία, επηρέασε τόσο τις αστικές όσο και τις αγροτικές ενδυμασίες του ελλαδικού χώρου, διέθετε όμως ακόμη περισσότερες επιδράσεις από τις ευρωπαϊκές ενδυμασίες της εποχής.

## Περιγραφή
Το ένδυμα αποτελείται από δύο κύρια μέρη, τη σιγκούνα και τη φούστα με την ουρά, τα οποία έραβαν και κεντούσαν με ιδιαίτερη τεχνική ειδικοί ράφτες στην Αθήνα. Τη φορεσιά συμπληρώνει ένα λεπτό υφαντό ποκάμισο από μετάξι, με χρυσοκεντήματα και χρυσή δαντέλα. Η τραχηλιά και τα μανίκια είναι στολισμένα, ενώ η υπόλοιπη φορεσιά είναι από τσόχα με σχέδια από βελούδο, σε οκτώ διαφορετικούς χρωματικούς σχεδιασμούς, όσες και οι κυρίες της τιμής. Η τσόχα ήταν άσπρη και το βελούδο επιλεγόταν από κάθε κυρία, στο χρώμα που επιθυμούσε. Η σιγκούνα μοιάζει πολύ με τους γρίζους στη φορεσιά της Αττικής, στολισμένη με βελούδινη ταινία και κεντημένη με χρυσό κορδόνι. Η φούστα είναι εφαρμοστή ανοιχτή μπροστά, για να φαίνεται το ποκάμισο και με μακριά ουρά. Στο τελείωμα υπάρχει η ίδια ταινία με τη σιγκούνα. 

Ο κεφαλόδεσμος είναι απλούστερος από αυτόν της Αττικής, με το χρυσό ξελίτσι(κορώνα) και τα φλουριά του να πέφτουν στο μέτωπο, τη χρυσή ομπόλια με τα χρυσά κρόσσια ελεύθερη να στολίζει τους ώμους και την πλάτη. Από κοσμήματα υπήρχε μόνο το ασημένιο θηλυκωτάρι που στερεώνεται σε χρυσοκέντητη ζώνη και σφίγγει τη μέση πάνω από το ποκάμισο και τη φούστα.

## Παραπομπές

## Πηγές
**Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά* (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα"

Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αλεξανδρούπολης Λιμένα

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένα Αλεξανδρούπολης** είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Ο σταθμός άνοιξε το 1874 και εξυπηρετεί τοπικούς συρμούς της ευρύτερης περιοχής.

Ο σταθμός βρίσκεται στην ανατολική Αλεξανδρούπολη, στη σιδηροδρομική γραμμή Αλεξανδρούπολης - Σβίλενγκραντ, η οποία ξεκινά από το λιμάνι της πόλης, 500 μέτρα πιο δυτικά, κοντά στο κέντρο της πόλης. Οι συρμοί που έρχονται από τη Θεσσαλονίκη θα πρέπει να κινηθούν αντίστροφα για κάποια μέτρα για να φτάσουν στο σταθμό.

Ο σταθμός εξυπηρετείται από τον Οκτωβριο του 2024 με 1 τοπικό δρομολόγιο από και προς Ορεστιάδα και από 1 τοπικό δρομολόγιο προς το Ορμένιο, σε καθημερινή βάση. Παράλληλα υπάρχουν τοπικά δρομολόγια προς Κομοτηνή και Ξάνθη, τα οποία προσωρινά πραγματοποιούνται με λεωφορεία. 

## Υπηρεσίες

## Παραπομπές


Αλεξανδρούπολη
Αλεξανδρούπολη
Αλεξανδρούπολη
Σιδηροδρομικος
Εξπρές Φιλίας

Το **Εξπρές Φιλίας** (τούρκικα: *Dostluk Ekspresi*) ήταν διεθνής υπεραστική σιδηροδρομική γραμμή που τη λειτουργούσαν οι Τουρκικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι (TCDD) και ο ΟΣΕ από τον Ιούλιο του 2005 μέχρι τον Ιανουάριο του 2011 και συνέδεε τον σταθμό Σιρκετσί στην Κωνσταντινούπολη με την Θεσσαλονίκη. Τα τρένα με προορισμό την Κωνσταντινούπολη αναχωρούσαν καθημερινά στις 19:48 και έφταναν στις 08:07 της επομένης. Τα τρένα με προορισμό την Θεσσαλονίκη αναχωρούσαν καθημερινά στις 20:30 και έφταναν στις 09:33 της επομένης.

Η λειτουργία διακόπηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2011 λόγω της ελληνικής οικονομικής κρίσης.

Στις 8 Μαρτίου 2016, υπεγράφη διακρατική συμφωνία για την επανασύνδεση της Κωνσταντινούπολης με τη Θεσσαλονίκη, με προοπτική επέκτασης προς την Ηγουμενίτσα, κατά μήκος της μελλοντικής Σιδηροδρομικής Εγνατίας.

Το 2022 επαναλήφθηκε η εμπορευματική σύνδεση Ελλάδας-Τουρκίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*http://www.tcdd.gov.tr/tcdding/avrupa_ing.html 

Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ελλάδα
Κατηγορία:Μεταφορές στην Τουρκία
Ηχεία ανάκλασης χαμηλών

Τα **[[ηχείο|ηχεία]] ανάκλασης [[χαμηλές συχνότητες|χαμηλών]] (bass reflex)** διαθέτουν καμπίνες με οπή/σωλήνα συντονισμού, και είναι σχεδιασμένα ώστε να εκμεταλλεύονται την οπίσθια ακτινοβολούμενη ακουστική ενέργεια. Ανοίγοντας μια οπή (σωληνάς bass reflex) στην καμπίνα, οι χαμηλές συχνότητες εκπέμπονται σε φάση με τις χαμηλές που αναπαράγει το ίδιο το γούφερ. Μεταβάλλοντας τη διάμετρο και το μήκος του σωλήνα, επιλέγεται η συχνότητα συντονισμού του για βέλτιστο μπάσο. Οι καμπίνες οπής συνεπάγονται πιο αποδοτικές υλοποιήσεις, με αποτέλεσμα να σχεδιάζονται πιο ευαίσθητα και με περισσότερο μπάσο ηχεία στον ίδιο ή και μικρότερο όγκο καμπίνας απ’ ότι η αντίστοιχη σχεδίαση σε κλειστό κουτί. Από την άλλη η μείωση του μπάσου κάτω από τη συχνότητα αποκοπής του bass reflex είναι απότομη. 

## Βιβλιογραφία
**Σάγος Γεώργιος Α., *Τεχνολογία Ηχείων*, Β' Έκδοση [https://www.bookstars.gr/User/BookDetails.aspx?Id=5buTeBJYhjab5%2bnPr%2fiY4Q%3d%3d&CId=G%2bvz49m56Do%3d] Εκδόσεις Bookstars-Free Publishing, Αθήνα 2022*   ISBN 9789605714734

## Αναφορές


Κατηγορία:Ακουστική
Κατηγορία:Ηχεία
Ύμνος του Παναθηναϊκού

Ο **πρώτος ύμνος του [[Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος|Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου]]** γράφτηκε το 1948 από τους Κώστα Κοφινιώτη (στίχοι) και Γιάννη Βέλλα (μουσική), με ερμηνευτή τον Πάνο Κόκκινο και τίτλο *Προχωρείτε προς τη Νίκη*.

To 1958, ο Γιώργος Οικονομίδης και ο Γιώργος Μουζάκης συνέθεσαν τον τωρινό ύμνο του ΠΑΟ *Σύλλογος Μεγάλος*, και αφού είχαν παρακολουθήσει ένα νικηφόρο αγώνα ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Πρώτος ερμηνευτής του ύμνου ήταν ο Λέανδρος Παπαθανασίου, ενώ το 1962 τον ερμήνευσε και ο Γιάννης Βογιατζής.

## Πηγές
*Ο πρώτος ύμνος του Παναθηναϊκού! onsports.gr

Κατηγορία:Παναθηναϊκός Α.Ο.
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί ύμνοι και τραγούδια
Κατηγορία:Τραγούδια του 1958
Σιδηροδρομική γραμμή Λαρίσης - Βόλου

Η **Σιδηροδρομική Γραμμή Λαρίσης - Βόλου** είναι ελληνική περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει τη Λάρισα με τον Βόλο, και άλλες πόλεις των περιφεριακών ενοτήτων Λαρίσης και Μαγνησίας. Είναι η πιο σημαντική σιδηροδρομική γραμμή της Θεσσαλίας, μετά την γραμμή Αθηνών - Καλαμπάκας. Ο δυτικός τερματικός της είναι η Λάρισα, στην οποία υπάρχουν ανταποκρίσεις προς Αθήνα και Θεσσαλονίκη και ο ανατολικός τερματικός της είναι ο Βόλος.

## Διαδρομή

Ο δυτικός τερματικός της γραμμής Λάρισα - Βόλος είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός Λαρίσης. Συνεχίζει νοτιοανατολικά περνώντας από το Κιλελέρ, το Αρμένιο και το Στεφανοβίκειο. Προχωράει νότια και φτάνει στο Βελεστίνο όπου συναντά την πρώην μετρική γραμμή προς Καλαμπάκα. Η γραμμή προχωράει ανατολικά περνώντας από τα Μελισσιάτικα και καταλήγει στο πολεοδομικό συγκρότημα του Βόλου.

## Ιστορία

Η γραμμή Λαρίσης - Βόλου εγκαινιάστηκε στις 22 Απριλίου 1884, ως τμήμα των Σιδηροδρόμων Θεσσαλίας, με μετρικό εύρος και η διαδρομή του ήταν μερικώς διαφορετική από τη σημερινή, δηλαδή διερχόταν από το Λατομείο Βόλου και προχωρούσε στο κέντρο της πόλης, ενώ υπήρχε συνδετήρια γραμμή από τον Βόλο στο Πήλιο, που εξυπηρετούταν από το τρενάκι του Πηλίου. 

Επίσης, στο Βελεστίνο, από το 1884 μέχρι το 1999, υπήρχε ανταπόκριση με γραμμή προς Καλαμπάκα.

Το 1960, ελήφθη η απόφαση ώστε η γραμμή Λαρίσης - Βόλου να μετατραπεί σε γραμμή κανονικού εύρους, για να διευκολυνθεί η ανταπόκρισή της στο σταθμό της Λάρισας με τη γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης, και να μπορούν να κυκλοφορούν συρμοί κανονικού εύρους με τα πλεονεκτήματα της γραμμής κανονικού εύρους.

## Μέλλον

* Επιλογή αναδόχου για γραμμή διπλή, προσθήκη στάσης στην **Α' ΒΙΠΕ Βόλου το 2025** μεταξύ Βελεστίνου και Μελισσιάτικων, καθώς και ηλεκτροκίνητη και να εγκατασταθεί σύγχρονο σύστημα τηλεδιοίκησης - σηματοδότησης Η νέα γραμμή θα είναι έτοιμη το καλοκαίρι του 2026 και ο χρόνος ταξιδιού μεταξύ των δύο πόλεων θα μειωθεί από τα 48 στα 40 λεπτά. Eπίσης θα μπορεί να δρομολογηθεί μετά από χρόνια απευθείας ηλεκτροκίνητος συρμός από Αθήνα προς Βόλο μέσω Λαρίσης.
* Μελέτη σύνδεσης λιμένος Βόλου με αεροδρόμιο Νέας Αγχιάλου και ΒΙ.ΠΕ.

## Σταθμοί
*Λάρισα, ανταπόκριση με γραμμή προς Αθήνα, Θεσσαλονίκη και προαστιακό Θεσσαλονίκης
*Βελεστίνο
*Βόλος

## Παραπομπές


Λαρισα
Λαρισα
Βίων (αποσαφήνιση)

Με το όνομα Βίων αναφέρονται αρκετά ιστορικά πρόσωπα της αρχαιότητας, όπως τα κάτωθι:

* Βίων ο Προκοννήσιος, λογογράφος του 6ου π.Χ. αιώνα.
* Βίων ο Χίος (ή Κλαζομένιος), αγαλματοποιός του 6ου π.Χ. αιώνα.
* Βίων ο Μιλήσιος, γλύπτης του 6ου/5ου π.Χ. αιώνα, ίσως το ίδιο πρόσωπο με τον προηγούμενο Βίωνα τον Χίο. 
* Βίων ο Αβδηρίτης, μαθηματικός και φιλόσοφος του 4ου π.Χ. αιώνα, μαθητής του Δημοκρίτου.
* Βίων ο Βορυσθενίτης, κυνικός φιλόσοφος του 3ου π.Χ. αιώνα.
* Βίων ο Σμυρναίος, βουκολικός ποιητής του 3ου/2ου π.Χ. αιώνα.
* Βίων ο Σολεύς, ιστορικός των αλεξανδρινών ή των πρώτων ρωμαϊκών χρόνων.
* Βίων ο Συρακούσιος, ρήτορας άγνωστης εποχής.
Jubileum Volume II

***Jubileum Volume ΙI*** είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του σουηδικού metal συγκροτήματος Bathory, η οποία κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου του 1993 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Mark Records".

Αυτό ήταν το δεύτερο μέρος της τριλογίας "*Jubileum*" που κυκλοφόρησε ο Quorthon από το 1992 μέχρι το 1998. Ο δίσκος περιλαμβάνει κομμάτια από τους έξι πρώτους δίσκους του συγκροτήματος, ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις και ένα τραγούδι που συμπεριλήφθηκε στην συλλογή "*Scandinavian Metal Attack*".

## Τραγούδια του δίσκου
**1. The Return of the Darkness and Evil** *(Quorthon)* - 4:59
*από το "Scandinavian Metal Attack"*
**2. Burnin' Leather** *(Quorthon)* - 3:54
*πρώην ακυκλοφόρητο*
**3. One Rode to Asa Bay** *(Quorthon)* - 9:20
*από το "[[Hammerheart]]"*
**4. The Golden Walls of Heaven** *(Quorthon)* - 5:23
*από το "[[Blood Fire Death]]"*
**5. Call from the Grave** *(Quorthon)* - 4:58
*από το "[[Under the Sign of the Black Mark]]"*
**6. Die in Fire** *(Quorthon)* - 3:36
*πρώην ακυκλοφόρητο*
**7. Shores in Flames** *(Quorthon)* - 10:44
*από το "[[Hammerheart]]"*
**8. Possessed** *(Quorthon)* - 2:40
*από το "[[The Return (άλμπουμ)|The Return]]"*
**9. Raise the Dead** *(Quorthon)* - 3:40
*από το "[[Bathory (άλμπουμ)|Bathory]]"*
**10. Total Destruction** *(Quorthon)* - 3:50
*από το "[[The Return (άλμπουμ)|The Return]]"*
**11. Bond of Blood** *(Quorthon)* - 7:37
*από το "[[Twilight of the Gods]]"*
**12. Twilight of the Gods** *(Quorthon)* - 13:40
*από το "[[Twilight of the Gods]]"*

## Τα μέλη των Bathory
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "*Jubileum Volume II*" είναι οι εξής:

* **[[Quorthon]]** - κιθάρα, φωνητικά, μπάσο, συνθεσάιζερ
* **Rickard Bergman** - μπάσο
* **Andreas Johansson** - μπάσο
* **Christer Sandström** - μπάσο
* **Kothaar** - μπάσο
* **Vvornth** - τύμπανα
* **Paul Pålle Lundburg** - τύμπανα
* **Stefan Larsson** - τύμπανα

## Πηγές
* Jubileum Volume II - Bathory | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
* Bathory - History archive - Bathory
* Bathory - Jubileum Volume II - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives

Κατηγορία:Δισκογραφία των Bathory
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993
Στρατός των ΗΠΑ

Ο **Στρατός των ΗΠΑ** (Αγγλικά: United States Army) είναι ο μεγαλύτερος κλάδος των Ενόπλων Δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών, υπεύθυνος για τις χερσαίες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Είναι ο μεγαλύτερος και αρχαιότερος κλάδος του Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ και μία από τις επτά υπηρεσίες ενστόλων των ΗΠΑ. Ο σύγχρονος στρατός έχει τις ρίζες του στον Ηπειρωτικό Στρατό που ιδρύθηκε στις 14 Ιουνίου του 1775, για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Αμερικανικής Επανάστασης πριν από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Συνέδριο της Συνομοσπονδίας δημιούργησε επίσημα το Στρατό των ΗΠΑ στις 3 Ιουνίου του 1784, μετά το τέλος της επανάστασης για να αντικαταστήσει τον Ηπειρωτικό Στρατό ο οποίος καταργήθηκε. Ο Στρατός των ΗΠΑ κατάγεται από τον Ηπειρωτικό Στρατό και έτσι η ίδρυσή του συμπίπτει.

Η κύρια αποστολή του στρατού είναι «να πολεμήσει και να κερδίσει πολέμους του έθνους μας, παρέχοντας άμεση, παρατεταμένη κυριαρχία της γης σε όλο το φάσμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της σύγκρουσης, στηρίζοντας τους εμπόλεμους διοικητές». Ο Στρατός των ΗΠΑ υπάγεται στο Υπουργείο Στρατού, ένα από τα τρία στρατιωτικά τμήματα του Υπουργείου Άμυνας. Ο Στρατός τελεί υπό τη διοίκηση του Υπουργού του Στρατού και του ανώτατου στρατιωτικού αξιωματούχου στο Γενικό Επιτελείο Στρατού. Η υψηλότερη κατάταξη αξιωματικού του στρατού είναι σήμερα ο πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Κατά το 2011, ο Τακτικός Στρατός ανέφερε δύναμη των 546.057 στρατιωτών, ο Στρατός Εθνικής Φρουράς (ARNG) ανέφερε 358.078 και ο Εφεδρικός Στρατός Ηνωμένων Πολιτειών (USAR) ανέφερε 201.166, με τον συνολικό αριθμό να φτάνει τους 1.105.301 στρατιώτες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Army.mil – United States Army official website
* GoArmy.com – official recruiting site
* U.S. Army Collection  – Missouri History Museum
* Finding Aids for researching the US Army  (compiled by the United States Army Center of Military History)
* US-militaria.com – The US Army during the second world war

*