open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κλείτος ο Μέλας

Ο **Κλείτος ο Μέλας** (περ. 375 – 328 π.Χ.), γιος του Δροπίδα, ήταν αξιωματικός του Μακεδονικού στρατού και σωματοφύλακας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η αδερφή του Λανίκη, είχε αναλάβει την φροντίδα του Αλεξάνδρου κατά τα νηπιακά και παιδικά του χρόνια. Η επωνυμία *Μέλας*, χρησιμοποιόταν λόγω της σκούρας επιδερμίδας του και για να διακρίνεται από τον Κλείτο τον Λευκό. 

## Μάχη του Γρανικού
Στη Μάχη του Γρανικού το 334 π.Χ., κατά τη διάρκεια της μάχης ο Αλέξανδρος δέχτηκε την προσωπική επίθεση των Περσών αδερφών Ροισάκη και Σπιθριδάτη. Ο Σπιθριδάτης κάποια στιγμή απέκτησε το πλεονέκτημα (καθώς ο Αλέξανδρος είχε την προσοχή του στραμμένη στον Ροισάκη) και ενώ ετοιμαζόταν να δώσει ένα θανάσιμο χτύπημα στον Αλέξανδρο, ο Κλείτος τον πρόλαβε κόβοντας του το χέρι με το σπαθί του, και σώζοντας τον Αλέξανδρο.

## Η διαμάχη του με τον Αλέξανδρο
Μερικά χρόνια αργότερα, το 328 π.Χ. και με τα στρατεύματα να βρίσκονται στη Σαμαρκάνδη, ο Κλείτος ενοχλημένος από την διακωμώδηση των στρατηγών που είχαν πριν λίγο καιρό εκτελεστεί για προδοσία (Φιλώτας και ο πατέρας του Παρμενίων), και την αυξημένη επιρροή των Περσών και κατεκτημένων λαών που κολάκευαν τον Αλέξανδρο για τα κατορθώματά του παρομοιάζοντάς τον με ημίθεο, διαμαρτυρήθηκε λέγοντας ότι τα κατορθώματα του Αλέξανδρου οφείλονταν κυρίως στους στρατιώτες του. 

Ο Αλέξανδρος καυχήθηκε ότι τα επιτεύγματά του ήταν ανώτερα ακόμη και από αυτά του πατέρα του, του Φίλιππου. Ο Κλείτος τότε αμφισβήτησε τον Αλέξανδρο ως νόμιμο διάδοχο και βασιλιά των Μακεδόνων, λέγοντας ότι ο Αλέξανδρος όφειλε την δόξα του μόνο στον πατέρα του τον Φίλιππο. Ο Αλέξανδρος πρόσταξε την φρουρά του να επέμβει, αλλά αυτοί δεν αντέδρασαν και βρέθηκαν σε αμηχανία. Ακολούθησε μια απόπειρα επίθεσης του Αλέξανδρου, αλλά δεν είχε το σπαθί του πάνω του. Για να καταπραΰνουν τα πνεύματα, οι παρευρισκόμενοι πήραν τον Κλείτο και τον έβγαλαν από την αίθουσα. Ο Κλείτος όμως κάποια στιγμή επέστρεψε για να συνεχίσει τον καυγά. Τότε ο Αλέξανδρος άρπαξε ένα δόρυ από έναν υπασπιστή του και τον σκότωσε, για να το μετανιώσει αμέσως μόλις κατάλαβε τι έκανε.

## Σημειώσεις και παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Jona Lendering, "Κλείτος ", *[http://www.livius.org livius.org]*

Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Λαμιακού Πολέμου
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας

Το **Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας** ήταν ελληνικό Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα με έδρα τη Λαμία. Ιδρύθηκε το 2003 και καταργήθηκε το 2013. 

## Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας ιδρύθηκε το 2003 με έδρα την πόλη της Λαμίας. Το πρώτο τμήμα του πανεπιστημίου που λειτούργησε κατά το ακαδημαϊκό έτος 2004-2005 ήταν το Τμήμα Πληροφορικής με εφαρμογές στη Βιοϊατρική με έδρα την πόλη της Λαμίας. Το επόμενο ακαδημαϊκό έτος λειτούργησε το Τμήμα Περιφερειακής Οικονομικής Ανάπτυξης με έδρα την πόλη της Λιβαδειάς και αργότερα το τμήμα Πληροφορικής με έδρα τη Λαμία. Ειδικά το Τμήμα Περιφερειακής Οικονομικής Ανάπτυξης ομολογουμένως αποτελούσε ένα από τα ποιοτικότερα Πανεπιστημιακά Τμήματα της χώρας. Από 5-6-2013 το τμήμα Πληροφορικής με εφαρμογές στην Βιοϊατρική εντάσσεται στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και το Τμήμα Περιφερειακής Οικονομικής Ανάπτυξης εντάσσεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

## Σχολές και Τμήματα
Στο πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας λειτουργούσαν οι παρακάτω Σχολές με τα αντίστοιχα τμήματα:

### Σχολή Εφαρμοσμένων Επιστημών
* Τμήμα Πληροφορικής με εφαρμογές στη Βιοϊατρική (Λαμία)

### Σχολή Οικονομίας και Διοίκησης
* Τμήμα Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης (Λιβαδειά)

## Παραπομπές


## Πηγές
* ''Εφημερίς της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας'', Τεύχος 1ο, Αρ. Φύλλου 83, 11 Απρ. 2003

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας
Κατηγορία:Λαμία
Γκέρχαρντ Μύλερ

Ο **Γκέρχαρντ Μύλερ** (*Gerhard Müller*) είναι ένας Γερμανός πρώην τρομοκράτης και μέλος της λεγόμενης «πρώτης γενιάς» της τρομοκρατικής οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF).

## Ζωή
Ο Μύλερ γεννήθηκε το 1948 στη Σαξωνία, όπου και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Αργότερα πήγε στη δυτική Γερμανία, όπου σε νεανική ηλικία παράτησε την επαγγελματική του εκπαίδευση. Στο εξής επιβίωνε με ανειδίκευτη ευκαιριακή εργασία. Το διάστημα εκείνο της ζωής του είχε τις πρώτες επαφές με το φοιτητικό και εξωκοινοβουλευτικό κίνημα, μέσα από το οποίο βρήκε τον δρόμο στην RAF. Έγινε μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης το 1971.

Ο Μύλερ συνέβαλε σε πολυάριθμες τρομοκρατικές δράσεις της RAF, μέχρι που συνελήφθη μαζί με την Ουλρίκε Μάινχοφ (*Ulrike Meinhof*) στις 15 Ιουνίου 1972 στο Αννόβερο. Η βαρύτερη κατηγορία εναντίον του ήταν η δολοφονία του αστυνομικού Νόρμπερτ Σμιτ (*Norbert Schmid*). Υπήρχαν σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία και διάφοροι μάρτυρες, μεταξύ αυτών και συνάδελφοι του νεκρού αστυνομικού, κατέθεσαν εις βάρος του Μύλερ και επιβεβαίωσαν την ευθύνη του. Παρόλα αυτά έγινε παραίτηση από το δικόγραφο αγωγής για να καταθέσει στην δίκη του Σταμχάιμ ως μάρτυρας της Ομοσπονδιακή Εισαγγελίας, η οποία ξεκίνησε στις 21 Μαΐου 1975. Οι καταθέσεις του κατά των τρομοκρατών της «πρώτης γενιάς» ήταν σημαντικότατες. Ο ίδιος καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλακή, του παραχωρήθηκε όμως πρόωρη αποφυλάκιση μετά από έξι χρόνια. Επίσης από κρατικής πλευράς του παραχωρήθηκε νέα ταυτότητα και μάλιστα διάφορες πηγές υποστηρίζουν ότι του χωρηγήθηκαν 500.000 γερμανικά μάρκα για να εγκατασταθεί στις ΗΠΑ. 

## Πηγές


## Βιβλιογραφία
* Stefan Aust: *Der Baader-Meinhof-Komplex.* Goldmann Verlag (Spiegel-Buch), erw. und akt. Aufl., München 1998, ISBN 3-442-12953-2

Κατηγορία:Μέλη της οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός
Άλφα έλικα

Με την ονομασία **άλφα έλικα** (*αγγλ.* Alpha helix), ή *έλικα άλφα*, ή *α-έλικα*, (*alpha helix*, ή *a-helix*), φέρεται στη Βιολογία μια σπειροειδής αλυσίδα πολυπεπτιδίων η οποία και δημιουργεί μια ελικοειδή δομή σε πολλές πρωτεΐνες με 3,6 κατάλοιπα αμινοξέων ανά στροφή της έλικας. Οι διαδοχικές αυτές στροφές της άλφα έλικας συνδέονται με ασθενείς ενδομοριακούς δεσμούς υδρογόνου, με συνέπεια η δομή να είναι περισσότερο σταθερή από μια απλή, μη σπειροειδή αλυσίδα πολυπεπτιδίων. 

Στη διεθνή ορολογία, ονομάζεται και **Pauling–Corey–Branson α-helix**, λόγω της επιστημονικής συνεισφοράς των εν λόγω βιοχημικών - ερευνητών, το 1951, τόσο στην ανακάλυψη της δομής της όσο και στη σκιαγράφηση της λειτουργίας της.

Η εν λόγω δομή της μακράς αλυσίδας "έλικας άλφα" είναι η χαρακτηριστική εκείνη που απαντάται στις "ινώδεις πρωτεΐνες" οι οποίες και βρίσκονται στα μαλλιά, στις τρίχες (τρίχωμα), στα πούπουλα, στα νύχια και στα κέρατα. Όλες οι πρωτεΐνες που βρίσκονται μεταξύ των κυττάρων είναι συνηθέστερα "σφαιρικού τύπου" με πολύ μικρά τμήματα ελίκων άλφα.

## Παραπομπές
 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Αλφα ελικα
Γιώργος Χατζάρας

Ο **Γιώργος Χατζάρας** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου. Υπήρξε παίκτης  και του Άρη Θεσσαλονίκης και της Βέροιας, αγωνιζόμενος ως κεντρικός μέοσς.
## Ποδοσφαιρική Καριέρα
Ο Χατζάρας ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις αλάνες της γειτονιάς του, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Εκεί τον εντόπισε ο Κλεάνθης Βικελίδης το 1963, και τον πήγε στον Άρη. Αφού πέρασε από όλα τα τμήματα υποδομής του συλλόγου, έφτασε να αγωνίζεται στην πρώτη ομάδα το 1970. Αργότερα αγωνίστηκε στην Εθνική Νέων (φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά με τη Γιουγκοσλαβία, στα τελικά του Κυπέλλου Νέων που διεξήχθη στη Σουηδία το 1974) και την Εθνική Ελπίδων.

Πέρασε στη γυμναστική ακαδημία και μάλιστα χωρίς εξετάσεις (ως διεθνής ποδοσφαιριστής) αλλά εγκατέλειψε τη σχολή στο πρώτο εξάμηνο καθώς οι εξαντλητικές πρωινές προπονήσεις του τότε προπονητή του Άρη, του Στανκοβιτς, δεν του επέτρεπαν να πηγαίνει και πρωί και απόγευμα στο Πανεπιστήμιο. 

Το 1997 μετακόμισε στη Βέροια, φόρεσε τη φανέλα της τοπικής ομάδας επί έξι συναπτά χρόνια και κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια το 1983 σε ηλικία 30 ετών.

## Προπονητική καριέρα

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, αρχικά εργάστηκε ως υπάλληλος της ΔΕΗ αλλά στη συνέχεια έγινε προπονητής και την περίοδο 1997-98 έφθασε με τον Αετό Σκύδρας έως τη Γ΄ Εθνική κατηγορία.

Ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική ως προπονητής έκανε την επόμενη σεζόν (1998-99), με την ομάδα της Βέροιας.

Στη συνέχεια ανέλαβε το Αιγάλεω στη Γ΄ Εθνική, το οποίο οδήγησε σε διαδοχικές ανόδους σε Β΄ και Α΄ Εθνική το 2001. Το 2003 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας ενώ το 2004, κατά το πέμπτο συνεχόμενο χρόνο παραμονής του στο «*Σίτυ*» εξασφάλισε την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Τη σεζόν 2004-05 βρέθηκε με μεγάλες προσδοκίες, και με πενταετές συμβόλαιο , στον πάγκο του Άρη, σε μια εντελώς παράξενη χρονιά όπου η ομάδα έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας αλλά παράλληλα γνώρισε και τον υποβιβασμό.

Την περίοδο 2006 επέστρεψε στο «*Σίτυ*», ενώ το 2007 ανέλαβε τον Π.Α.Σ. Γιάννινα.

Τη σεζόν 2008-09 ξεκίνησε ως τεχνικός του Ηλυσιακού, αλλά αντικαταστάθηκε προς τα τέλη της περιόδου από το Βασίλη Παπαχρήστου.

Τον Ιούλιο του 2013 ανέλαβε προπονητής του Αιγινιακού στη Football League, όμως αποχώρησε μετά από μόλις 4 αγώνες.

Το Νοέμβριο του 2016 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Πύδνας Κίτρους   για να αποχωρήσει το Φλεβάρη του 2017.

## Παραπομπές


## Εξωτερικές πηγές
*Γιώργος Χατζάρας, ένας θιασώτης του Golf
*«Εγώ, ο Θωμάς, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός»

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αιγάλεω Α.Ο.
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ηλυσιακού
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Ε. Βέροιας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα
Δημήτρης Κλης

Ο **Δημήτρης Κλης** είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού κυνηγού.

Ξεκίνησε την καριέρα του στον ΠΑΟ στα τέλη της δεκαετίας του '70, ενώ αγωνίσθηκε ως δανεικός και στην ομάδα της Δόξας Δράμας. 

Το Δεκέμβριο του 1983 παραχωρήθηκε από τους "πράσινους" (μαζί με το Σημαιοφορίδη), στο Αιγάλεω, με το οποίο έπαιξε έως και το 1987 σε Α' και Β' Εθνική.

Διέκοψε αρκετά πρόωρα την αγωνιστική του καριέρα, καθώς δεν κατάφερε να ξεπεράσει εντελώς ένα άσχημο τραυματισμό που υπέστη το 1986, από τον αμυντικό του Αχαρναϊκού Μάγγο. Πάντως, συνέχισε την ενεργό δράση, με τα χρώματα του Αχαρναϊκού, αλλά και του Πανηλειακού, σε χαμηλότερες κατηγορίες.

Ήταν διεθνής με την ομάδα των Νέων. Και οι δυο γιοί του, Βασίλης και Κωνσταντίνος, αγωνίσθηκε με τα χρώματα του Αιγάλεω, την περίοδο 2008-09 ο πρώτος και τις περιόδους 2012-13 & 2013-14 ο δεύτερος.

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας
Βαγγέλης Παραπραστανίτης

Ο **Βαγγέλης Παραπραστανίτης** (γεν. 1954) ή **"Τζώννυ"** (όπως τον αποκαλούσαν οι φίλαθλοι) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής.

Ξεκίνησε από την ερασιτεχνική ομάδα Πρόοδος Μουζακίου Καρδίτσας σε μικρή ηλικία και το καλοκαίρι του 1973 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα των Τρικάλων, όπου έπαιξε την περίοδο 1973-74 στη Β' Εθνική, αγωνιζόμενος σχεδόν σε όλες τις θέσεις. Στις 22 Δεκεμβρίου 1979, ο Παραπραστανίτης μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, υπογράφοντας συμβόλαιο το οποίο ξεκινούσε από τον Ιούλιο του 1980. Εκεί όπου έκανε σπουδαία καριέρα ως ακραίος αμυντικός και χρίσθηκε διεθνής με την Εθνική Ελλάδας ανδρών, τον Νοέμβριο του 1980, σε φιλικό αγώνα με την Εθνική Αυστραλίας.

Το Δεκέμβριο του 1984 παραχωρήθηκε στο Αιγάλεω, με το οποίο έπαιξε σε Α', Β' και Γ' Εθνική κατηγορία (κυρίως στη θέση του κεντρικού αμυντικού), έως το 1992, που σταμάτησε το ποδόσφαιρο.

Είναι παντρεμένος με την Βασιλική Παπαευθυμίου και έχουν μία κόρη, την Όλγα.

Σήμερα ασχολείται με την προπονητική, εργαζόμενος σε ομάδες κυρίως της Θεσσαλίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Αλεξάντερ Στογιάνοβιτς

Ο **Αλεξάντερ Στογιάνοβιτς** (Σερβικά: Александар Стојановић), (Κραούγιεβατς, Σερβία, 19 Ιουνίου 1954, 1.93 μ.) είναι Σέρβος πρώην διεθνής  τερματοφύλακας, ο οποίος αγωνίσθηκε και στο Ελληνικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, τη δεκαετία του' 80. Του είχε δοθεί το παρατσούκλι "Ντίκα", που σημαίνει άγριος.

Έγινε ιδιαίτερα γνωστός όταν συμμετείχε με την ομάδα του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου στον διπλό τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, το 1979 με αντίπαλο την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ (1-1, 0-1). Είχε 2 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας, σε φιλικά παιχνίδια απέναντι στην Εθνική Ιταλίας και στην Εθνική Αργεντινής, το έτος 1979. Επίσης είχε 4 συμμετοχές με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας U-21.

Ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία στην ομάδα της γενέτειράς του (Radnički Kragujevac) και μετά από 5 έτη παραμονής του εκεί μετεγγράφηκε στον Ερυθρό Αστέρα (1976).
Σε 7 έτη στην ομάδα του Βελιγραδίου κατάκτησε τρία πρωταθλήματα και ένα κύπελλο.

Ήρθε στην Ελλάδα το Δεκέμβριο του 1983, όταν μεταγράφηκε στο Αιγάλεω (μαζί με το συμπαίκτη του Τσβίτσε Μπλαγκόεβιτς), με το οποίο πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις. Στην Αιγάλεω έπαιξε για 2,5 χρόνια, μέχρι τον Ιούνιο του 1986, οπότε υπέγραψε στον Διαγόρα Ρόδου, συνεχίζοντας τη θητεία του στο πρωτάθλημα Α' Εθνικής, έως τον Δεκέμβριο του 1986.

Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία και αγωνίσθηκε για λογαριασμό της Βοϊβοντίνα, για 6 μήνες, μέχρι τον Ιούνιο του 1987, αγωνιζόμενος 8 φορές με τα χρώματα της νέας του ομάδας, στην οποία έμελε να κλείσει την καριέρα του. Μετά την ολοκλήρωση της ενεργού καριέρας του, εργάσθηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων στους συλλόγους του Ερυθρού Αστέρα, της Λέφσκι Σόφιας και της Λοκομοτίβ Μόσχας.

## Τίτλοι
**[[FK Radnički 1923]]**
* Πρωτάθλημα Β' Εθνικής Γιουγκοσλαβίας: 1973–74

**[[Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου]]**
* Πρωτάθλημα Α' Εθνικής Γιουγκοσλαβίας: 1976–77, 1979–80, 1980–81
* Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας: 1981–82
* Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: Φιναλίστ 1978–79

**[[Βοϊβοντίνα ΦΚ]]**
* Πρωτάθλημα Β' Εθνικής Γιουγκοσλαβίας: 1986–87 - Δυτικός Όμιλος

### Εθνικές Ομάδες
**[[Γιουγκοσλαβία]]**
* Κύπελλο Ευρώπης ΟΥΕΦΑ Κ-21: 1978
* Μεσογειακοί Αγώνες Ποδοσφαίρου: 1979

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραντνίτσκι 1923 Κραγκούγιεβατς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ναυαγιστής

Με το όνομα **ναυαγιστές** φέρονταν παλαιότερα όχι εκείνοι που είχαν υποστεί ναυάγιο, (οι ναυαγοί), αλλά εκείνοι που προκαλούσαν ναυάγια για ίδιο όφελος. Οι ναυαγιστές ήταν χερσαίοι πειρατές, κάτοικοι συνήθως άξενων ακτών, που με διάφορα δόλια μέσα, φώτα ή σήματα σε διερχόμενα πλοία παρέσερναν αυτά για προσγειάλωση σε υφάλους και προκαλούσαν ναυάγια όπου και ακολουθούσε λεηλασία και η προώθηση των αιχμαλώτων στα σκλαβοπάζαρα.

Μέχρι τελευταία, της εποχής των ιστιοφόρων πλοίων, σημειώνονταν τέτοιες περιπτώσεις, όπως και κάποτε στα πρόσγεια του Βοσπόρου στον Εύξεινο όπου κυρίως Λαζοί παρέσερναν σε προσάραξη ελληνικά ιστιοφόρα, που όταν ναυαγούσαν έσπευδαν στη συνέχεια να προσφέρουν τις "καλές τους υπηρεσίες", για τη διάσωση των επιβαινόντων και την πληρωμή τους από το φορτίο που "διέσωζαν" ως νόμιμα σώστρα. Στην αρχαιότητα συνέβαιναν πολύ χειρότερα και μάλιστα σε ευρωπαϊκές ακτές. 

Ακριβώς τέτοιοι ναυαγιστές ήταν και οι Καβύλοι που κατοικούσαν στις ακτές της Αλγερίας, που όμως σιγά - σιγά εκπολιτίσθηκαν και μετεβλήθηκαν σε ναυαγοσώστες. Μάλιστα ένας φύλαρχος εξ αυτών των πρώην Καβύλων, από τα περίχωρα της Μπουζέ, τιμήθηκε το 1868 από τον Βασιλέα Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας με το παράσημο του Τάγματος του Σωτήρος για τη διάσωση ναυαγών, (όπως σημειώνεται στο "*Jur de la Graviere* - "Les corsaires barbaresques XVIII"). 
Περιώνυμοι επίσης ναυαγιστές, μέχρι τελευταία, ήταν και οι παράλιοι κάτοικοι της Σομαλίας. Όταν τα ναυτικά κράτη αποφάσισαν την από κοινού χρηματοδότηση για ανέγερση Φάρου στο ακρωτήριο Γουανταφούι, ο μοναδικός που έφερε αντιρρήσεις προβάλλοντας περίεργα προσκόμματα ήταν ο ίδιος ο Σουλτάνος της Χώρας, αφού "...*έτσι θα εξέλιπαν τα ναυάγια τα οποία και απετέλουν την μεγίστη πρόσοδο της επικράτειάς του*".

Οι ναυαγιστές αναφέρονται και στο ποίημα του Νίκου Καββαδία "Εσμαράλδα" (από την συλλογή "Πούσι", 1947):  "στερνή φορά κι ανώφελα ξορκίζεις τον τυφώνα που μας τραβάει για τη στεριά με τους ναυαγιστές" (μελοποιημένο στον δίσκο "Σταυρός του Νότου", 1979, πρώτη εκτέλεση Γιάννης Κούτρας).

## Πηγές
*"Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τ.ΙΗ΄, σ.90
*Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου, "Το φαινόμενο των ναυαγιστών στην Ελλάδα από την απότερη αρχαιότητα έως τον 19ο αιώνα", *Ναυτική Επιθεώρηση*, Αθήνα, Υπηρεσία Ιστορίας Ναυτικού, 2017, τ. 599, σσ. 24-31. Περί Αλός https://perialos.blogspot.com/2017/10/19.html (τελευταία ανάκτηση 21/11/2023)

Κατηγορία:Ναυάγια
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Θερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες 2008

Οι **Θερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες 2008** ήταν η 13η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού των Παραολυμπιακών Αγώνων και διεξήχθησαν στο Πεκίνο της Κίνας από τις 6 έως τις 17 Σεπτεμβρίου 2008. Η ηπειρωτική Κίνα φιλοξένησε τους περισσότερους αθλητές. Όπως συνέβη και με τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες τα αγωνίσματα της ιππασίας διεξήχθησαν στο Χονγκ Κονγκ, ενώ η ιστιοπλοΐα στο Κινγκντάο. 

Στις 26 Ιουνίου 2005, η Ολυμπιακή Επιτροπή του Πεκίνου ανακοίνωσε πως το σλόγκαν των αγώνων θα ήταν το "One World, One Dream" / Ένας Κόσμος, Ένα Όνειρο ( Κινέζικα: 同一个世界 同一个梦想|t=同一個世界 同一個夢想 ). 

Έλαβαν μέρος περίπου 4.000 αθλητές από 148 χώρες. Πρόκειται για το μεγαλύτερο αριθμό χωρών που συμμετείχαν ποτέ σε Παραολυμπιακούς, δώδεκα περισσότερες από την Αθήνα και κατά συνέπεια αρκετές χώρες έλαβαν μέρος για πρώτη φορά.

## Αθλήματα
Το πρόγραμμα αποτελούνταν από 20 αθλήματα:
 

Η κωπηλασία περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των αγώνων για πρώτη φορά.

## Σύμβολα
thumb|200px|"Η μασκότ των Παραολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, Φου Νιου Λέλε.
### Έμβλημα
Το έμβλημα "Ουρανός, Γη και Άνθρωποι" ( 天、地、人 ), είναι ένας πολύχρωμος κινέζικος χαρακτήρας "之", που έχει σχεδιαστεί ώστε να θυμήσει αθλητή σε κίνηση. Το κόκκινο, μπλε και πράσινο χρώμα αντιπροσωπεύουν τον ήλιο, τον ουρανό και τη γη . 

### Σλόγκαν
*"Ένας Κόσμος, Ένα Όνειρο"*

### Μασκότ
Η μασκότ των αγώνων είναι μια πολύχρωμη αγελαδίτσα, η Φου Νιου Λέλε ( 福牛乐乐 ). 

### Τραγούδι
Το επίσημο τραγούδι των αγώνων, που ερμηνεύει ο δημοφιλής τραγουδιστής Άντι Λάου, καλείται 'Everyone is No.1'.

## Συμμετέχοντα Έθνη
Τα έθνη που έλαβαν μέρος είναι:

## Πρόγραμμα

## Αναφορές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Beijing 2008 Paralympic Games Επίσημος Ιστότοπος
* Διεθνής Επιτροπή Παραολυμπιακών
Γκουέλφο Ζαμπόνι

Ο **Γκουέλφο Ζαμπόνι** (*Guelfo Zamboni*) ήταν Ιταλός διπλωμάτης, ο οποίος υπηρέτησε, μεταξύ άλλων, στην Θεσσαλονίκη κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής της πόλης.

Γεννήθηκε το 1897 στην Σάντα Σοφία ντι Ρομάνια (Santa Sofia di Romagna) του Φορλί. Όταν οι δυνάμεις του Άξονα κατέλαβαν την Ελλάδα και την διαμοίρασαν σε τρεις ζώνες κατοχής, ο Ζαμπόνι τοποθετήθηκε Γενικός Πρόξενος της Ιταλίας στην Θεσσαλονίκη, η οποία υπαγόταν στη Γερμανική ζώνη κατοχής και η οποία διέθετε τη μεγαλύτερη Εβραϊκή κοινότητα στην Ελλάδα (περίπου 56.000 άτομα).

Στις αρχές της Κατοχής οι Γερμανοί δεν ήσαν ιδιαίτερα σκληροί απέναντι στους Εβραίους, αν και ασφαλώς εκδήλωναν με κάθε τρόπο τον αντισημιτισμό τους. Η στάση των Γερμανών απέναντι στους Εβραίους άρχισε να σκληραίνει τον Ιούλιο 1942, οπότε και συγκέντρωσαν 9.000 άρρενες στην Πλατεία Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης, όπου, ύστερα από ταπεινώσεις και ξυλοδαρμούς με την πρόφαση της καταγραφής τους, άρχισαν να τους στέλνουν για καταναγκαστική εργασία σε στρατιωτικά έργα (δρόμοι, γέφυρες κτλ.) στη Δυτική Μακεδονία. Το 1943 άρχισαν οι συστηματικές διώξεις των Εβραίων στις ζώνες της Γερμανικής κατοχής. Ο Ζαμπόνι, αντιδρώντας στα απάνθρωπα μέτρα των «συμμάχων» του κατέβαλε πολλές προσπάθειες για να περιορίσει τις μεταγωγές των Εβραίων προς τα στρατόπεδα εξόντωσης. Επειδή, όπως αναμενόταν, η φωνή του δεν ακουγόταν από τους σκληρούς Γερμανούς, εφοδίασε, σε συνεργασία με τον υποπρόξενο και στρατιωτικό ακόλουθο - σύνδεσμο με τη γερμανική διοίκηση λοχαγό **Λουτσίλο Μέρτσι** (Lucillo Merci) όσους Εβραίους μπόρεσε με πλαστά (προσωρινά) πιστοποιητικά ιθαγένειας, ύστερα από συνεννόηση με τον Υπουργό Εσωτερικών στη Ρώμη. Η ενέργειά του αυτή επέτρεψε σε 280 Εβραίους να διαφύγουν από τη ζώνη κατοχής των Γερμανών και τα «τρένα του θανάτου», με τα οποία μεταφέρονταν κυρίως στο Άουσβιτς και να καταφύγουν στην Ιταλική ζώνη κατοχής στην Αθήνα. Την ίδια πολιτική ακολούθησε και ο διάδοχός του Τζουζέπε Καστρούτσιο (Giuseppe Castruccio).

Για τις προσπάθειές του αυτές και σε αναγνώριση των υπηρεσιών που προσέφερε στους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, ο Ισραηλινός Πρεσβυς στη Ρώμη Αβί Πάζνερ (Avi Pazner) του απένειμε, το 1992, το χρυσό μετάλλιο του Μουσείου «Yad Va-Shem» της Ιερουσαλήμ και τον τίτλο του «Δίκαιου ανάμεσα στα Έθνη» (εβρ. Chasidei Umot HaOlam).

Ο Ζαμπόνι απεβίωσε το 1994. Ο Ισραηλινός εκπρόσωπος της Πρεσβείας στην Ιταλία δήλωσε μετά τον θάνατό του: «*Το κράτος του [[Ισραήλ]] χαιρετίζει με συγκίνηση και θαυμασμό την μνήμη του Γκουέλφο Ζαμπόνι, ο οποίος στις πιο δύσκολες ώρες αντιτάχθηκε στη βαρβαρότητα σώζοντας από τον θάνατο εκατοντάδες Εβραίους*».

## Πηγές, Αναφορές

Δρ. Ρένα Μόλχο: ''Η Γερμανική Πολιτική εναντίον των Εβραίων της Ελλάδας: Ο Αφανισμός της Εβραϊκής Κοινότητας της Θεσσαλονίκης 1941-44''

Ζαμπόνι
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Πασκοάλ Μοκουμπί

Ο **Πασκοάλ Μοκουμπί** (Pascoal Manuel Mocumbi 10 Απριλίου 1941 - 25 Μαρτίου 2023) ήταν πολιτικός από τη Μοζαμβίκη. Διετέλεσε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από το 1994 ως το 2004.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1941και το παραδοσιακό του όνομα ήταν **Mahykete**. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Missão de Mocumbi, στην επαρχία Ινχαμπάνε. Ολοκλήρωσε το Δημοτικό Σχολείο το 1952 και ως το 1960 ολοκλήρωσε τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στο Λύκειο Σαλαζάρ στο Μαπούτο. Το 1960 πήγε για σπουδές Ιατρικής στην Πορτογαλία, αναγκάστηκε όμως λίγο καιρό μετά να φύγει από εκεί, για πολιτικούς λόγους. Έμεινε στη Γαλλία ως το 1963, σπουδάζοντας στο πανεπιστήμιο του Πουατιέ. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘ 60 συνέχισε τις σπουδές του στην Ελβετία, όπου πήρε το δίπλωμα Ιατρικής το 1973 και εργάστηκε ως βοηθός ιατρού. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘ 70 άσκησε το επάγγελμα του μαιευτήρα και γυναικολόγου στο Κεντρικό Νοσοκομείο του Μαπούτο. Αργότερα εργάστηκε και σε άλλα νοσοκομεία στη χώρα του. Επίσης δραστηριοποιήθηκε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και εργάστηκε για την εξάλειψη της ιλαράς από τη χώρα του αλλά και για την καταπολέμηση ασθενειών, όπως η ελονοσία και το AIDS.

Είναι παντρεμένος με την Adelina Isabel Bernardino Paindane Mocumbi και έχουν 6 παιδιά. 

Απεβίωσε στις 25 Μαρτίου 2023.

## Πολιτική δράση και καριέρα
Από τα νεανικά του χρόνια, ο Μοκουμπί δραστηριοποιήθηκε σε φοιτητικές οργανώσεις με εθνικιστικό χαρακτήρα. 

Το 1962 συνετέλεσε στην ίδρυση του Μετώπου Απελευθέρωσης της Μοζαμβίκης (FRELIMO, στην Τανζανία. Το 1963, έχοντας διακόψει τις σπουδές του, ορίστηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Μετώπου και ήταν επικεφαλής του Γραφείου Τύπου και Προπαγάνδας του FRELIMO. Την περίοδο 1965-67 ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος του κινήματος στην Αλγερία.

Από το 1980 ως το 1987 ήταν Υπουργός Υγείας και στη συνέχεια έγινε υπουργός Εξωτερικών, αξίωμα που διατήρησε ως το 1994. Ως Υπουργός, συνετέλεσε στην εξομάλυνση των σχέσεων της Μοζαμβίκης με κράτη της Δύσης.

Στις 16 Δεκεμβρίου του 1994 διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Σισάνο. Υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό για δέκα χρόνια, ως τις 17 Φεβρουαρίου του 2004. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Λουίζα Ντιόγκο.

## Παραπομπές


Μοκουμπι
Κατηγορία:Γυναικολόγοι
Πραξικόπημα

**Πραξικόπημα** ή **κίνημα** (προπολεμική χρήση του όρου) ονομάζεται η βίαιη και αιφνιδιαστική συνωμοτική πράξη που έχει σκοπό τη μεταβολή του πολιτεύματος προς όφελος της πολιτικής και στρατιωτικής κάστας μιας χώρας. Χαρακτηριστικό επίσης είναι ότι τα πραξικοπήματα έχουν σκοπό την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος και τον περιορισμό των συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών. Διακρίνεται σε πολιτικό ή στρατιωτικό ενώ υπάρχει και ο όρος συνταγματικό πραξικόπημα. Πρόκειται για έννοια που έρχεται σε αντίθεση με την επανάσταση, η οποία προέρχεται από μαζικές δράσεις καταπιεζόμενων τάξεων και αποσκοπεί στην επέκταση και κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους.

Διεθνώς, πραξικοπήματα ή απόπειρες πραξικοπημάτων εκδηλώνονται συνήθως σε χώρες με πολιτική αστάθεια αλλά και οικονομικά προβλήματα, κυρίως στην Αφρική και στη Λατινική Αμερική. Σε πολλές περιπτώσεις με στρατιωτικά πραξικοπήματα που πετυχαίνουν εγκαθιδρύονται δικτατορίες, όπως στην Ελλάδα, όπου το 1967 επιβλήθηκε στρατιωτική δικτατορία, στη Βιρμανία το 2021, στο Νίγηρα το 1996 και αλλού.
[μικρογραφία|Πραξικοπηματίες παρελαύνουν σε δρόμους της πόλης [Κονακρί της Γουινέας την επόμενη μέρα μετά από το στρατιωτικό πραξικόπημα του 2021]]
Τα τελευταία χρόνια εκδηλώθηκαν επιτυχημένα πραξικοπήματα σε χώρες, όπως οι Κομόρες, η Σιέρα Λεόνε, η Μαυριτανία, το Πακιστάν, η Ταϊλάνδη, τα νησιά Φίτζι, το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, οι Νήσοι Σολομώντα και άλλες ενώ πολλοί ηγέτες του κόσμου (αρκετοί έχουν κατοχυρώσει την εξουσία τους με τη διεξαγωγή πολυκομματικών εκλογών) κατέλαβαν την εξουσία με πραξικοπήματα, όπως στη Λιβύη ο Μουαμάρ Καντάφι, στο Σουδάν ο Ομάρ Μπασίρ, στην Γκάμπια ο Γιαγιά Τζαμέ, στην Ισημερινή Γουινέα ο Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο, στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ο Φρανσουά Μποζιζέ, στη Γουινέα ο Μουσά Νταντίς Καμαρά και άλλοι.

Στην Ευρώπη στην πρόσφατη ιστορία πραξικοπήματα έγιναν, εκτός από την Ελλάδα, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία. Το 1991 το πραξικόπημα που είχε γίνει στην τότε Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ) οδήγησε στη διάλυση της. Απόπειρες πραξικοπημάτων, φανερές ή μη, έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες στη Βενεζουέλα, στον Ισημερινό, στις Σεϋχέλλες, στη Μαδαγασκάρη, στην Αϊτή, στην Ονδούρα, στην Τουρκία και αλλού.

## Σημειώσεις και παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* *Νέα Εγκυκλοπαιδεία*, τ. 21, σελ. 414, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Κατηγορία:Μεταβολές στην πολιτική εξουσία
Δημήτριος Παντερμαλής

Ο **Δημήτριος Παντερμαλής** (Θεσσαλονίκη, 1940 - 14 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος. Διετέλεσε καθηγητής αρχαιολογίας του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το όνομα του συνδέθηκε με τις ανασκαφές στο αρχαίο Δίον και με το Νέο Μουσείου Ακροπόλεως όπου υπηρέτησε πρώτα ως υπεύθυνος του Οργανισμού Ανέγερσης και στη συνέχεια ως διευθυντής του ίδιου Μουσείου. Επιπλέον υπήρξε βουλευτής επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1940 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα του ΑΠΘ, με καθηγητές τους Γεώργιο Μπακαλάκη και Μανόλη Ανδρόνικο και συμμετείχε στις αρχαιολογικές ανασκαφές της Βεργίνας. Έπειτα σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ, στο τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Μεταπτυχιακές σπουδές πραγματοποίησε στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ στη Γερμανία. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1969.

Διετέλεσε καθηγητής Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ διδάσκοντας και σε ιδρύματα του εξωτερικού. Από το 1973 ήταν υπεύθυνος των ανασκαφών του πανεπιστημίου στο αρχαίο Δίον, θρησκευτικό κέντρο των αρχαίων Μακεδόνων, στην περιοχή του Μακεδονικού Ολύμπου (Πιερία), αποκαλύπτοντας σημαντικά κτίρια και άλλα ευρήματα.

Από το 1991 μέχρι το 1995 ήταν πρόεδρος του ΚΘΒΕ. Στις εκλογές του 1996 κατήλθε με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και εξελέγη βουλευτής Επικρατείας. Αποχώρησε από την πολιτική του 2000, έτος που διορίστηκε πρόεδρος του Δ.Σ. του Οργανισμού Ανέγερσης του Νέου Μουσείου Ακρόπολης και τον Μάιο του 2009 ανέλαβε την προεδρία του Δ.Σ. του Μουσείου την οποία διατήρησε ως το τέλος της ζωή του.

Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με τον Μεγάλο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος της Ελληνικής Δημοκρατίας και με άλλες διακρίσεις από τα κράτη της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Φινλανδίας.

## Επιλεγμένα έργα
### Μελέτες
*Τα πορτρέτα των στρατηγών της κλασικής εποχής (1978)- διδακτορική διατριβή.
*Η κεράμωση του ανακτόρου της Βεργίνας (1985)
*Οι μακεδονικοί τάφοι της Πιερίας (1985)
*Δίον: Η ανακάλυψη (2000).

## Βιβλιογραφία
*Νέα Εγκυκλοπαιδεία, τ. 20, σελ. 78, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, 2006.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*«Το πρόσωπο: Ο άνθρωπος πίσω από το Μουσείο Ακρόπολης», συνέντευξη του Δημητρίου Παντερμαλή στην εφημερίδα LIFO.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Πεταλίδα

**Πεταλίδα** (λέγεται και *πατελίδα*) είναι η κοινή ονομασία γαστερόποδων μαλακίων που ανήκουν στην οικογένεια των Πατελλιδών. Το γνωστότερο είδος είναι το εδώδιμο *Patella cerulea*, που ζει και στις ελληνικές ακτές. Το όστρακό της έχει σχήμα κώνου και ακτινωτές προεξοχές στην εξώτερη επιφάνειά του. Στην περιφέρειά του έχει δόντια και στο εσωτερικό του έχει γαλάζιους ιριδισμούς.

Οι πεταλίδες προσκολλώνται στους βράχους, όπως τα μύδια και τα στρείδια, και για να προστατεύονται από την ξηρασία στη διάρκεια της αμπώτιδας προσαρμόζουν καλά το όστρακό τους στα βράχια, σκάβοντας ένα μικρό κοίλωμα. Όταν γίνεται πλημμυρίδα, μετακινούνται έρποντας και μετά επιστρέφουν στη θέση τους. Με απόφαση της ελληνικής Κυβέρνησης, απαγορεύεται η εμπορία των ζώντων δολωμάτων πεταλίδας, εφόσον το μήκος τους ανέρχεται μέχρι το ανώτατο όριο των 3 εκατοστών. 

## Δόντια
Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση *[[Interface (επιστημονική επιθεώρηση)|Interface]]* το 2015 τα δόντια της πεταλίδας είναι το ανθεκτικότερο βιολογικό υλικό και μπορούν να συγκριθούν μόνο με τις ισχυρότερες ίνες του άνθρακα του εμπορίου. Τα δόντια άντεξαν σε πίεση 4,9 GPa.

## Βιβλιογραφία
*Νέα Εγκυκλοπαιδεία, τ. 20, σελ. 370, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, 2006.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* University of Hawaii Φωτογραφίες και αναλυτικές πληροφορίες.
* Acmaeidae στον ιστότοπο NCBI taxonmy

Κατηγορία:Πατελλίδες
Κατηγορία:Αλιεύματα
Pátria Amada

**«Pátria Amada»** (Αγαπημένη Πατρίδα) είναι ο εθνικός ύμνος της Μοζαμβίκης. Αντικατέστησε το 2002 τον ύμνο Viva, Viva a FRELIMO.

## Στίχοι στα πορτογαλικά
**PÁTRIA AMADA** 

**I**
Na memória de África e do Mundo
Pátria bela dos que ousaram lutar
Moçambique, ο teu nome é liberdade
Ο Sol de Junho para sempre brilhará

**CORO(2x)** 
Moçambique nossa terra gloriosa
Pedra a pedra construindo um novo dia
Milhões de braços, uma só força
Oh pátria amada, vamos vencer

**II**
Povo unido do Rovuma ao Maputo
Colhe os frutos do combate pela paz
Cresce ο sonho ondulando na bandeira
E vai lavrando na certeza do amanhã

**CORO(2x)**

**III**
Flores brotando do chão do teu suor
Pelos montes, pelos rios, pelo mar
Nós juramos por ti, oh Moçambique
Nenhum tirano nos irá escravizar

**CORO(2x)** 

## Ελληνική μετάφραση

**I**
Στη μνήμη της Αφρικής και του Κόσμου 
Όμορφη πατρίδα αυτών που τόλμησαν να πολεμήσουν
Μοζαμβίκη, το όνομά σου είναι ελευθερία 
Ο Ήλιος του Ιούνη για πάντα θα λάμπει  .
 
**Ρεφρέν (2x)** 
Μοζαμβίκη, Δοξασμένη γη μας
Βράχο βράχο χτίζοντας την καινούργια ημέρα
Εκατομμύρια μπράτσα, μία μόνο δύναμη 
Ω, Αγαπημένη πατρίδα θα νικήσουμε.

**II** 
Ενωμένοι άνθρωποι από τη Ροβούμα ως τη Μαπούτο
Δρέπουν τους καρπούς του αγώνα για την ειρήνη
Το όνειρο μεγαλώνει στη σημαία που κυματίζει 
Και συνεχίζει να καλλιεργείται στη βεβαιότητα του μέλλοντος.
 
**Ρεφρέν (2x)** 

**III**
Άνθη ξεφυτρώνουν από το έδαφος του ιδρώτα σου  
Στα βουνά, τα ποτάμια, τη θάλασσα 
Ορκιζόμαστε σε εσένα, ω Μοζαμβίκη, 
Ότι κανένας τύραννος δε θα μας υποδουλώσει.

**Ρεφρέν (2x)**

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Εθνικός ύμνος της Μοζαμβίκης

Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μοζαμβίκης
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Κοτονού

thumb|Άποψη από το λιμάνι του Κοτονού.
Η **Κοτονού** (Cotonou) είναι η μεγαλύτερη πόλη και έδρα της κυβέρνησης του Μπενίν. Αποτελεί έδρα του διαμερίσματος Λιτοράλ. Το όνομα *Cotonou* προέρχεται από τη φράση στη γλώσσα Φον *ku tɔ nu* , που σημαίνει 'στη λίμνη των νεκρών, από τη λίμνη που γειτνιάζει με την πόλη. Αυτό αναφέρεται στη δοξασία ότι τα πεφταστέρια συμβολίζουν τις ψυχές όσων μόλις έχουν πεθάνει και πέφτουν στον υπόκοσμο. Λέγεται ότι όταν ιδρύθηκε η Κοτονού, αντικατοπτρίστηκε ένα χωριό στην Γκανβιέ στη λίμνη και φάνηκαν στο βυθό αστέρια που έπεφταν, 

## Προφίλ
Η θέση της πόλης είναι στα νότια της αφρικανικής χώρας και συγκεκριμένα στα δυτικά της διώρυγας που συνδέει τη λίμνη Νοκουέ με τον Κόλπο του Μπενίν. Εκτός από μεγαλύτερη πόλη είναι και σημαντικό λιμάνι, από όπου διεξάγεται το εμπόριο. Στην Κοτονού βρίσκονται βιομηχανίες τροφίμων και μηχανημάτων (εργοστάσιο συναρμολόγησης αυτοκινήτων), όπως επίσης και δομικών υλικών. Η πόλη κατάφερε να υπερκεράσει την πρωτεύουσα Πόρτο-Νόβο σε ό,τι αφορά το οικονομικό στάτους. Επίσης, είναι έδρα του Εθνικού Πανεπιστημίου του Μπενίν, που ιδρύθηκε το 1970. Παράλληλα, η υποδομή στις συγκοινωνίες είναι πολύ καλή, με διεθνές αεροδρόμιο και καλό οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο. Στα αξιοθέατα της Κοτονού συμπεριλαμβάνεται και ο Βοτανικός Κήπος της πόλης.

## Εξέλιξη πληθυσμού
* 1979: 320.348 (απογραφή)
* 1992: 536.827 (απογραφή)
* 2002: 665.100 (υπολογισμοί)
* 2005: 690.584 (υπολογισμοί)

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας, εκδ, ΔΟΜΗ, 2007, τ. 9, σελ. 519.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Cotonou Internet Portal

Κατηγορία:Πόλεις του Μπενίν
Πόρτο-Νόβο

Το **Πόρτο-Νόβο** () είναι πόλη στον Κόλπο της Γουινέας και πρωτεύουσα του Μπενίν στη Δυτική Αφρική. Αποτελεί λιμάνι και ένα από τα κυριότερα αστικά κέντρα της Αφρικής. Είναι επίσης έδρα του διαμερίσματος Ουεμέ. Διαθέτει μουσεία, καταστήματα, ενώ εκεί εδρεύει το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Έρευνας. Ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα.

## Προφίλ
Η ονομασία της πόλης σημαίνει «νέο Λιμάνι». Η θέση της είναι στα νότια της χώρας, στη λιμνοθάλασσα του Νοκουέ, κοντά στα σύνορα με τη Νιγηρία. Συνδέεται οδικώς και σιδηροδρομικώς με το Κοτονού και με την Πομπέ, ενώ με το Λάγκος της Νιγηρίας μόνο οδικώς. Ως πρωτεύουσα του κράτους, αποτελεί διοικητικό και πολιτικό λίκνο, παραγκωνίστηκε όμως τα τελευταία χρόνια από την Κοτονού. Έτσι, στην Κοτονού βρίσκεται η έδρα της κυβέρνησης. 

## Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού της πόλης:
* 1979: 133.168 (απογραφή) 	
* 1992: 179.138 (απογραφή)
* 2000: 210.400 (υπολογισμοί)
* 2002: 223.552 (υπολογισμοί)
* 2005: 234.168 (υπολογισμοί).

## Ιστορία
thumb|left|Τέμενος στο Πόρτο-Νόβο
Η πόλη είναι μια από τις αρχαιότερες στην Ακτή των Σκλάβων. Η ίδρυσή της τοποθετείται στον 16ο αιώνα από τους Έουε. Στο Πόρτο-Νόβο άνθησε το δουλεμπόριο, το οποίο αρχικά γινόταν από τους Πορτογάλους και έπειτα από τους Γάλλους. Αξιοθέατα της πόλης μαρτυρούν και το παρελθόν της. Ο καθεδρικός ναός σε ρυθμό μπαρόκ οικοδομήθηκε από τους Πορτογάλους και θυμίζει ότι η Μπενίν έχει αποικιοκρατικό παρελθόν. Επίσης, εντυπωσιακό είναι το ανάκτορο του Βασιλιά Τόφα και οι συνοικίες με τα μικρομάγαζα και τους βιοτέχνες. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί και το Μουσείο Τέχνης και Εθνογραφίας.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας, εκδ, ΔΟΜΗ, 2007, τ. 9, σελ. 520.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Τουριστικές πληροφορίες
* porto-novo.biz
* Εικόνες από το κεντρικό τζαμί της πόλης

Κατηγορία:Πόλεις του Μπενίν
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Θάνατος (μυθολογία)

Ο **Θάνατος** είναι αρχαιοελληνική θεότητα του θανάτου.

## Ο μύθος
Ο Ησίοδος αναφέρει ότι είναι δίδυμος αδελφός του Ύπνου. Όμως ενώ ο Ύπνος ταξιδεύει ειρηνικά πάνω στη θάλασσα και στη γη και είναι ευχάριστος στους ανθρώπους, ο Θάνατος είναι ανένδοτος οπότε και μισείται από τους ανθρώπους.

Άλλες φορές ο Θάνατος είναι η τελευταία λύση για τους ανθρώπους που υποφέρουν από ανίατες αρρώστιες και πόνους.

Στην Ιλιάδα ο Θάνατος εμφανίζεται, με εντολή του Δία και της Ήρας, για να παραλάβει το πτώμα του Σαρπηδόνα και να το μεταφέρει στη Λυκία. 
[αριστερά|μικρογραφία|Οι θεοί, [Ύπνος (μυθολογία)|Ύπνος και Θάνατος, μεταφέρουν το νεκρό σώμα ενός πολεμιστή. ]]
Για τη λατρεία του θεού ελάχιστα πράγματα προσφέρονται, γιατί ο Θάνατος ούτε θέλει, ούτε δέχεται δώρα. Γι' αυτόν δεν υπάρχει βωμός. Συνήθως παριστάνεται σαν όμορφος νέος, άλλοτε με φτερά κι άλλοτε χωρίς φτερά. Μερικές φορές συνοδεύεται από τον αδελφό του, Ύπνο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Γιασάρ Μπουγιούκανιτ

Ο **Γιασάρ Μπουγιούκανιτ** (τουρκ.:*Mehmet Yaşar Büyükanıt*, 1940-2019) ήταν Τούρκος στρατιωτικός και πρωταγωνιστής των πολιτικών γεγονότων του 2007-2008.

Γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1940 στην Κωνσταντινούπολη και εντάχθηκε στο πεζικό. Το 1959 κατατάχθηκε στο Στρατιωτικό Λύκειο του Ερζινκάν. Υπηρέτησε στα γραφεία του ΝΑΤΟ στο Βέλγιο και τη Νάπολη ενώ στη συνέχεια ανέλαβε διοικητής του 7ου Σώματος Στρατού. Διετέλεσε διευθυντής του Κλάδου Επιχειρήσεων του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου και διοικητής της 1ης Στρατιάς. Ανέλαβε επίσης διοικητής του στρατού ξηράς. Την περίοδο 1997 - 2000 υπηρέτησε σε περιοχές Κούρδων στην Τουρκία. Το 2006 ο εισαγγελέας της πόλης Βαν απήγγειλε εναντίον του στρατηγού για σύσταση συμμορίας, απόπειρα επηρεασμού της Δικαιοσύνης και πλαστογραφία, κατηγορώντας τον ως εγκέφαλο της βομβιστικής επίθεσης που έγινε σε κουρδικό βιβλιοπωλείο στην περιοχή Σεμντινλί. Ο εισαγγελέας λίγο αργότερα παύθηκε και ο Μπουγιούκανιτ αθωώθηκε.

Στις 31 Ιουλίου 2006 ο πρόεδρος Αχμέτ Νετζντέτ Σεζέρ υπέγραψε το διάταγμα του προβιβασμού του Μπουγιούκανιτ στη θέση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου. Από τη θέση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου είχε ενεργή συμμετοχή στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές του 2007 στηρίζοντας τις πάγιες θέσεις των κεμαλιστών.

Αντικαταστάθηκε τον Αύγουστο του 2008 από τον αρχηγό των Χερσαίων Δυνάμεων στρατηγό Ιλκέρ Μπασμπούγ.

Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στις 21 Νοεμβρίου 2019, τρεις μέρες μετά τον θάνατο της συζύγου του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τούρκοι στρατιωτικοί
Ιλκέρ Μπασμπούγ

Ο **Ιλκέρ Μπασμπούγ** (Τουρκικά: *İlker Başbuğ*, 29 Απριλίου 1943) είναι Τούρκος στρατιωτικός που έχει διατελέσει αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του τουρκικού στρατού.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στις 29 Απριλίου του 1943 στο Αφιόν Καραχισάρ και κατάγεται από το Μοναστήρι της Βόρειας Μακεδονίας. Εντάχθηκε στις τάξεις του τουρκικού στρατού και σπούδασε στη στρατιωτική σχολή *Κούλελι*, Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία της Βρετανίας και στο κολλέγιο Άμυνας του ΝΑΤΟ. Έχει υπηρετήσει σε γραφεία του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες και στη Μονς του Βελγίου. Διετέλεσε διοικητής της στρατιάς του Αιγαίου και διοικητής της 1ης στρατιάς. 

Τον Αύγουστο του 2006 προάχθηκε σε διοικητή του στρατού ξηράς ενώ τον Αύγουστο του 2008 διαδέχθηκε στην αρχηγία του γενικού επιτελείου στρατού τον Γιασάρ Μπουγιούκανιτ. Τον Αύγουστο του 2010 αποστρατεύθηκε από τον τουρκικό στρατό. Στις 6 Ιανουαρίου 2012 προφυλακίστηκε, ύστερα από πολύωρη ανάκριση, για την υπόθεση Εργκένεκον. 

Είναι παντρεμένος με τη Σεβίλ και έχουν δύο παιδιά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τούρκοι στρατιωτικοί
Δήμος Αλυζίας

Ο **Δήμος Αλυζίας** ήταν δήμος του Νομού Αιτωλοακαρνανίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Ξηρομέρου. Έδρα του Δήμου Αλυζίας ήταν το χωριό Κανδήλα, το οποίο είναι το μεγαλύτερο σε έκταση και πληθυσμό. Εκεί, κατά την αρχαιότητα, υπήρχε η αρχαία πόλη Αλυζία, η οποία στην περίοδο ακμής της είχε περίπου 35.000 πληθυσμό.

## Διαίρεση
Αναλυτικά τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του δήμου (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

: ** Δ.δ. Κανδήλας ** -- η Κανδήλα [1.266]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Αρχοντοχωρίου Αιτωλοακαρνανίας|Δ.δ. Αρχοντοχωρίου]] ** [1.029]
::* το Αρχοντοχώρι [919]
::* ο Άγιος Αθανάσιος  [46]
::* η Παλιόβαρκα [64]
: ** Δ.δ. Βάρνακα ** -- ο Βάρνακας [309]
: ** Δ.δ. Μύτικα ** -- ο Μύτικας [858]
: ** Δ.δ. Παναγούλας ** -- η Παναγούλα [282]

## Δήμαρχοι

Αλυζιας
Αντίοχος Ευαγγελάτος

Ο **Αντίοχος-Γεράσιμος Ευαγγελάτος** (23 Δεκεμβρίου 1902 - 17 Δεκεμβρίου 1981) ήταν Έλληνας μουσουργός και αρχιμουσικός. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ληξούρι στη Κεφαλλονιά στις 23 Δεκεμβρίου 1902 και ήταν γιος του δημοδιδάσκαλου Διονυσίου Ευαγγελάτου του Σπυρίδωνος και της Μαργέτας Λιβιεράτου του Αντωνίου. Τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διπλωματούχος του κρατικού Ωδείου της Λειψίας. Είχε σπουδάσει επίσης φιλοσοφία και ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Υπήρξε μαθητής του μεγάλου αρχιμουσικού Φέλιξ Βαϊνγκάρτνερ στη Βασιλεία της Ελβετίας.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ανέλαβε καθηγητής και στη συνέχεια καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Ωδείου στη μακρά περίοδο 1933-1974, αρχιμουσικός της Εθνικής Λυρικής Σκηνής επίσης σε μακρά περίοδο από το 1940 μέχρι το 1972 και ακόμη μουσικός διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (1954-1959). Θεωρείται ο δημιουργός του Τρίτου Προγράμματος της σημερινής ΕΡΤ.

Στο έργο του περιλαμβάνονται πολλές συνθέσεις συμφωνικών έργων, μουσικής δωματίου, καθώς και σκηνική μουσική για αρχαίες τραγωδίες. Ως Αρχιμουσικός είχε διευθύνει όλες τις ελληνικές αλλά και πολλές ξένες ορχήστρες. Υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής, καθώς και της Εφορείας της Στέγης Καλών Τεχνών και Γραμμάτων. Υπήρξε επίσης μέλος κριτικών επιτροπών σε Διεθνείς Μουσικούς διαγωνισμούς όπως στη Βαρκελώνη, Γενεύη, Τεργέστη, Βουκουρέστι, Σόφια και Μόσχα.

Ο Αντίοχος Ευαγγελάτος είχε τιμηθεί από τον Βασιλέα Παύλο με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α΄ και με τον Ταξιάρχη του Φοίνικα. Επίσης είχε τιμηθεί με Βραβείο Σύνθεσης της Ακαδημίας Αθηνών. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών και μιλούσε επίσης γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά και αγγλικά. 

Γιος του ήταν ο Σπύρος Ευαγγελάτος. Πέθανε στην Αθήνα στις 17 Δεκεμβρίου του 1981. Έναν χρόνο μετά το θάνατό του  εκδόθηκε το βιβλίο του Γιώργου Λεωτσάκου *Αντίοχος Ευαγγελάτος*, όπου παρουσιάζεται το έργο του μουσουργού.

## Πηγές
*"Who's Who 1979" σ. 177

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Αντριάν Μπαρμπολούτσι

Ο **Αντριάν Μπαρμπολούτσι** (*Adrian Barbullushi*, 12 Δεκεμβρίου 1968) είναι Αλβανός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίσθηκε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990.

Ήρθε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1991 για την ομάδα του Α.Ο. Αιγάλεω, με το οποίο έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής και – παρά τον υποβιβασμό του «Σίτι» - άφησε άριστες εντυπώσεις, ως ένας ικανότατος κεντρικός επιθετικός.

Το καλοκαίρι του 1992 επιχείρησε να μετεγγραφεί στον Ιωνικό Νικαίας, αλλά η μετακίνησή του καθυστέρησε αρκετούς μήνες λόγω δικαστικής εμπλοκής. Τελικά υπέγραψε στην ομάδα της Νίκαιας, με την οποία έπαιξε 2 χρονιές στην Α’ και μία στη Β’ Εθνική κατηγορία, με σημαντική προσφορά. Τον Δεκέμβριο του 1995 ήταν στον Α.Ο. Χανιά και πέτυχε 7 γκολ σε 17 συμμετοχές στη Γ' Εθνική.

Έκλεισε την καριέρα του στην Ελλάδα αγωνιζόμενος σαν παίκτης της Χαλκηδόνας, με την οποία κατέκτησε τίτλο στη Δ΄Εθνική, το 1999. Τα τελευταία χρόνια ασκεί το επάγγελμα του προπονητή ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Την περίοδο 2013-14 βρισκόταν στον "πάγκο" του Αργοναύτη Πειραιά. Απ' τον Μάιο του 2022 έως τον Μάρτιο του 2024 ήταν προπονητής του ΠΑΣ Κόρινθος. 

## Παραπομπές



Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Βλαζνία Σκόδρας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Κορίνθου
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Γιώργος Κωνσταντόπουλος

Ο **Γιώργος Κωνσταντόπουλος** (γενν. Καλαμάτα, 27 Ιανουαρίου 1964) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική ομάδα των Ελπίδων και των Νέων, που αγωνιζόταν σε όλες τις θέσεις της άμυνας, αλλά και σε εκείνη του ανασταλτικού μέσου. Σήμερα είναι υπεύθυνος Ακαδημιών στο Θεμιστοκλή Αιγάλεω.

Ξεκίνησε από την εφηβική ομάδα του Αιγάλεω, πραγματοποιώντας την πρώτη του επίσημη εμφάνιση την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος της Β' Εθνικής, περιόδου 1980-81.

Με την ομάδα του «Σίτι» έπαιξε για 6 συνεχείς χρονιές (σε Β’ και Α’ Εθνική) και το Δεκέμβριο του 1986 έμεινε ελεύθερος και υπέγραψε στον Απόλλωνα της Αθήνας.

Στο σύλλογο της Ριζούπολης έκανε σπουδαία πορεία τα επόμενα τρία χρόνια, όμως ένας τραυματισμός στη μέση του τον ανάγκασε να τερματίσει πρόωρα την επαγελματική του καριέρα το 1990, με τη φανέλα του Ατρομήτου Αθηνών. Σε ερασιτεχνικό επίπεδο ωστόσο, αγωνίσθηκε στη συνέχεια στον Θεμιστοκλή και στο *Ζέφυρο Αιγάλεω*.

Ο Γιώργος Κωνσταντόπουλος τα τελευταία χρόνια είναι διευθυντής του Δημοτικού Σταδίου Αιγάλεω "Σταύρος Μαυροθαλασσίτης", ενώ έχει διατελέσει και γενικός αρχηγός του ποδοσφαιρικού τμήματος του Αιγάλεω ΑΟ. Επίσης είναι και καλό παιδί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Θεμιστοκλή
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς τόπο γέννησης
Ευστάθιος Α΄ της Βουλώνης

Ο **Ευστάθιος Α΄ της Βουλώνης** (πέθανε το 1049) από τον Οίκο της Φλάνδρας ήταν Κόμης της Βουλώνης (1025 – 1049). Ήταν το μόνο τέκνο τού Βαλδουίνου Β΄, κόμη της Βουλώνης και της Αντελίνας, κόρης τού Αρνούλφου, κόμη της Ολλανδίας. Το 1024 διαδέχθηκε τον πατέρα του, έγινε επίσης κόμης τού Λανς. Το 1028 επικύρωσε την ίδρυση Συλλόγου τού καθεδρικού στο κάστρο του στο Λανς και παρά το ότι οι απολογισμοί δείχνουν ότι το Λανς πέρασε περί το 1036 στον (4ο εξάδελφό του) Βαλδουίνο Ε΄ κόμη της Φλάνδρας, το κάστρο κατείχε ακόμη ο Ευστάθιος Α΄ και το κληροδότησε στον γιο του Λαμπέρ Β΄.

Κατά την ανηλικότητα τού Βαλδουίνου Δ΄ κόμη της Φλάνδρας, ο πάππος τού Ευσταθίου Α΄, ο Αρνούλφος Γ΄ αποσπάστηκε από τη Φλάνδρα και λειτουργούσε ως ανεξάρτητος πρίγκιπας· το ίδιο έκανε ο πατέρας τού Ευστάθιου Α΄ και ο ίδιος ο Ευστάθιος Α΄. Όταν το 995 ο Βαλδουίνος Δ΄ ενηλικιώθηκε, επιχείρησε να ανακτήσει αρκετά από τα ανεξάρτητα κάστρα και να επεκτείνει τα όρια της Φλάνδρας. Αυτό προκάλεσε αξιοσημείωτη έχθρα μεταξύ τού Βαλδουίνου Δ΄ και τού πατέρα τού Ευστάθιου Α΄, όταν όμως το 1035 ο Βαλδουίνος Ε΄ έγινε κόμης της Φλάνδρας, αυτός και ο Ευστάθιος Α΄ συνεργάστηκαν σε αρκετές επιχειρήσεις, όπως σε μερικά καταστατικά και στον περιορισμό της δύναμης των καστελάνων-επιτρόπων αββαείων, περιλαμβανομένου τού αββαείου τού Σαιν-Μπερτίν στη Φλάνδρα.
Ο Ευστάθιος Α΄ συμμάχησε με τους βασιλείς της Αγγλίας: νύμφευσε τον γιο του Ευστάθιο Β΄ με τη Γκόντα των Ουέσσεξ,  αδελφή τού Εδουάρδου του *Ομολογητή* της Αγγλίας. Η Γκόντα ήταν κόρη τού Έθελρεν Β΄ τον *Ανέτοιμου* της Αγγλίας, του οποίου η σύζυγος Έμμα της Νορμανδίας ήταν αδελφή τού Ριχάρδου Β΄ δούκα της Νορμανδίας. Συμμάχησε και με τους δούκες τού Οίκου της Νορμανδίας. Υπό τον Ευστάθιο Α΄ οι κόμητες της Βουλώνης έγιναν εξέχοντες στη βόρειο Γαλλία, αυτός απεβίωσε το 1049.

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη του Λέουβεν, κορη τού Λάμπερτ Α΄, κόμη τού Λουβαίν και απέκτησε τέκνα:

*Ευστάθιος Β΄ της Βουλώνης π.1015-π.1087, κόμης της Βουλώνης. 
*Γοδεφρείδος, επίσκοπος τού Παρισιού (1061-1095). 
*Λαμβέρτος Β΄ του Λανς απεβ. 1054, κόμης τού Λανς.
*Γκέρμπεργκα, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο των Αρντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Heather J. Tanner, The Expansion of the Power and Influence of the Counts of Boulogne under Eustace II', Anglo-Norman Studies XIV: Proceedings of the Battle Conference 1991, Ed. Marjorie Chibnall (The Boydell Press, Woodbridge, UK, 1992)
*Heather J. Tanner, Family, Friends and Allies; Boulogne and Politics in Northern France and England c. 879-1160 (Brill, 2004)
*George Edward Cokayne, The Complete Peerage of England Scotland Ireland Great Britain and the United Kingdom, Extant Extinct or Dormant, Vol. I, ed. Vicary Gibbs (The St. Catherine Press, Ltd., London, 1910)
*John Carl Andressohn, The Ancestry and Life of Godfrey of Bouillon (Indiana University Press, 1947)

Κατηγορία:Κόμητες της Βουλώνης
Κατηγορία:Οίκος της Βουλώνης