Πανικός στο Νιντλ Παρκ

Το ***Πανικός στο Νιντλ Παρκ*** (αγγλικά: *The Panic in Needle Park*) είναι αμερικανική δραματική ταινία του 1971 σε σκηνοθεσία του Τζέρι Σάτζμπεργκ με πρωταγωνιστές του Αλ Πατσίνο (στον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο) και την Κίτι Γουίν.  Το σενάριο υπογράφουν οι Τζόαν Ντίντιον και Τζον Γκρέγκορι Ντιουν, διασκευασμένο από το μυθιστόρημα του 1966 του Τζέιμς Μιλς.

Η ταινία απεικονίζει τη ζωή μιας ομάδας ηρωινομανών οι οποίοι συχνάζουν στο «Νιντλ Παρκ» (ψευδώνυμο εκείνη την εποχή για την περιοχή της Πλατείας Βέρντι - Πλατεία Σέρμαν στο Upper West Side του Μανχάταν).  Η ταινία αφηγείται μια ιστορία αγάπης ανάμεσα στον Μπόμπι, έναν νεαρό ναρκομανή και μικροαπατεώνα και την Έλεν, μια ανήσυχη γυναίκα που πιστεύει ότι ο Μπόμπι είναι χαρισματικός. Εκείνη γίνεται ναρκομανής και η ζωή τους παίρνει την κατηφόρα καθώς οι εθισμοί τους επιδεινώνονται, οδηγώντας τελικά σε μια σειρά προδοσιών.

## Πλοκή
Στη Νέα Υόρκη, η Έλεν επιστρέφει στο διαμέρισμα το οποίο μοιράζεται με τον φίλο της, Μάρκο, μετά από μια ανθυγιεινή και άστοχη έκτρωση. Η Έλεν αρρωσταίνει και ο Μπόμπι, ένας αξιαγάπητος μικροέμπορος ναρκωτικών στον οποίο ο Μάρκο χρωστάει χρήματα, δείχνει ευγένεια και ενδιαφέρον γι' αυτήν. Όταν ο Μάρκο φεύγει, η Έλεν σκέφτεται να επιστρέψει στην οικογένειά της, αλλά αντί για αυτό αποφασίζει να μετακομίσει μαζί με τον Μπόμπι. Όταν τον βλέπει να κάνει χρήση ναρκωτικών, εκείνος της εξηγεί ότι «απλώς κάνει μικρά κομμάτια». Στην Πλατεία Σέρμαν και την Πλατεία Βέρντι —με το παρατσούκλι «Νιντλ Παρκ» επειδή οι τοξικομανείς κάνουν εμπόριο και χρήση ναρκωτικών εκεί— ο Μπόμπι συστήνει την Έλεν σε γνωστούς, συμπεριλαμβανομένου του αδελφού του, Χανκ, που διαρρήκτει για να ζήσει. Η Έλεν γίνεται μάρτυρας της περίπλοκης τελετουργίας των τοξικομανών οι οποίοι κάνουν χρήση ηρωίνης.

Στον Μπόμπι και την Έλεν γίνεται έξωση και έτσι μετακομίζουν σε ένα πιο άσεμνο κτίριο. Αφού ο Μπόμπι της ζητά να του αγοράσει ηρωίνη, η Έλεν και ο έμπορος ναρκωτικών Φρέντι συλλαμβάνονται από τον ντετέκτιβ Χοτς. Ο Χοτς ρωτάει την Έλεν: «Ο Μπόμπι σε έχει ήδη βάλει να αγοράζεις ναρκωτικά για αυτόν, ε;», υπονοώντας ότι αυτό είναι κάτι σύνηθες για τις φίλες του Μπόμπι. Περιγράφει έναν «πανικό» στο Νιντλ Παρκ, ήτοι, όταν η προσφορά της ηρωίνης είναι χαμηλή και οι τιμές της υψηλές, οι τοξικομανείς στρέφονται ο ένας απέναντι στον άλλο, συχνά παραδίδοντας ο ένας τον άλλον στην αστυνομία, ως αντάλλαγμα για χάρες. Ο Χοτς αφήνει την Έλεν και εκείνη επιστρέφει στον Μπόμπι, που αρχίζει να κάνει χρήση ναρκωτικών πιο έντονα. Η Έλεν τελικά αρχίζει να κάνει και αυτή χρήση.

Ο Μπόμπι συνειδητοποιεί ότι η Έλεν κάνει χρήση ναρκωτικών και της κάνει πρόταση γάμου. Ο Χανκ ρωτάει από τι θα ζήσουν και του προσφέρει δουλειά ως διαρρήκτης, κάτι που βρίσκει την Έλεν αντίθετη, επιμένοντας ότι θα βρει δουλειά. Ωστόσο, παραιτείται από τη δουλειά της ως σερβιτόρα αφού μπερδεύει μερικές παραγγελίες. Πριν ο Μπόμπι βοηθήσει τον Χανκ σε μια διάρρηξη, παίρνει υπερβολική δόση. Ο Χανκ θυμώνει με τον Μπόμπι, αλλά του δίνει μια ακόμη ευκαιρία, κατά την οποία ο Μπόμπι συλλαμβάνεται. Ενώ βρίσκεται στη φυλακή, η Έλεν δυσκολεύεται να βρει ναρκωτικά και καταλήγει να κάνει σεξ με τον Χανκ. Όταν ο Μπόμπι αποφυλακίζεται, ξυλοκοπεί άγρια την Έλεν.

Ο Μπόμπι πείθει τον Σάντο, έναν μεγάλο έμπορο ναρκωτικών, να τον αφήσει να αναλάβει τη διανομή στο Νιντλ Παρκ, ενώ η Έλεν στρέφεται στην πορνεία για να μαζέψει χρήματα. Οι ναρκομανείς καλωσορίζουν τον Μπόμπι ως αξιόπιστη πηγή. Η υγεία της Έλεν επιδεινώνεται λόγω της χρήσης ναρκωτικών, η σχέση της με τον Μπόμπι υποφέρει και ο Χοτς την έχει υπό στενή παρακολούθηση. Αφού η Έλεν και ένας από τους πελάτες της συλλαμβάνονται, ο Χοτς ζητά από τον αστυνομικό τον οποίο την συλλαμβάνει να την απελευθερώσει, επειδή τη χρειάζεται.

Η μητέρα της Έλεν την προσκαλεί για να συναντήσει κάποιους οικογενειακούς φίλους οι οποίοι την επισκέπτονται. Απρόθυμα, η Έλεν συμφωνεί, ντυμένη προσεκτικά για να κρύψει τα τρυπήματα από την χρήση ναρκωτικών στα χέρια της. Αντί να παρευρεθεί, όμως, παίρνει έναν πελάτη, που ο Μπόμπι διώχνει. Συνειδητοποιώντας ότι έχουν περάσει πολλά, το ζευγάρι παίρνει το πλοίο του Στάτεν Άιλαντ για την «εξοχή» με σκοπό να αγοράσει ένα κουτάβι. Οι δυο τους συζητούν την προοπτική να φύγουν από το Νιντλ Παρκ, κάτι στο οποίο ο Μπόμπι απαντά ότι «είναι το μέρος που μένω», υποδεικνύοντας τους δεσμούς που έχει με την τοποθεσία και τον τρόπο ζωής του Νιντλ Παρκ. Ενώ βρίσκονται στο πλοίο της επιστροφής, συζητούν το ενδεχόμενο μετακόμισης για να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα, αλλά ο Μπόμπι αρνείται και πείθει την Έλεν να κάνει χρήση ναρκωτικών στις ανδρικές τουαλέτες. Όταν το κουτάβι αρχίζει να κλαψουρίζει, ο Μπόμπι το βγάζει έξω, αλλά όταν η Έλεν το ψάχνει, το βλέπει να πέφτει στο νερό.

Η Έλεν επισκέπτεται τον Μάρκο, αλλά σύντομα επιστρέφει στον Μπόμπι για να κλέψει τα ναρκωτικά του. Θέλοντας να μαστουρώσει, η Έλεν λέει σε έναν γιατρό ότι χρειάζεται φάρμακα για έναν πόνο. Γνωρίζοντας ότι είναι εθισμένη, ο γιατρός της δίνει μερικά δείγματα και της λέει να μην έρθει ξανά. Όταν συλλαμβάνεται επειδή πούλησε τα περισσευούμενα χάπια της σε παιδιά, ο Χοτς την προειδοποιεί για τους κινδύνους της γυναικείας φυλακής. Γνωρίζοντας ότι ο Μπόμπι μπορεί να οδηγήσει την αστυνομία στον Σάντο, προσφέρει στην Έλεν μια συμφωνία εάν εκείνη τους βοηθήσει να πιάσουν τον Μπόμπι να παραλαμβάνει ένα φορτίο.

Κατά ην διάρκεια των επόμενων δύο εβδομάδων, ο Χοτς προσεγγίζει την Έλεν αρκετές φορές, υπενθυμίζοντάς της την επικείμενη δίκη της. Σε κατάσταση κατάθλιψης, εκείνη αυξάνει τη χρήση ναρκωτικών, αλλά τελικά συμφωνεί. Ένα βράδυ, η Έλεν και ο Χοτς παρακολουθούν τον Μπόμπι, ο οποίος έχει μεγάλη ποσότητα ηρωίνης, να συλλαμβάνεται. Όταν ο Μπόμπι την εντοπίζει, φωνάζει. Κατά την απελευθέρωσή του, η Έλεν τον περιμένει στην πύλη. Αν και η παρόρμησή του είναι να την απορρίψει, φεύγουν μαζί.

## Διανομή ρόλων

## Παραγωγή
[δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Κοιτάζοντας βόρεια στην [Μπρόντγουεϊ|Broadway προς την 72η Οδό στην Πλατεία Βέρντι, στη Νέα Υόρκη. Ο σταθμός στην 72η Οδό του μετρό της Νέας Υόρκης φαίνεται στα αριστερά.]]
Η ταινία βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα του Τζέιμς Μιλς, που ήταν βασισμένο στο εικαστικό δοκίμιο δύο μερών του Μιλς στα τεύχη του περιοδικού *[[Life (περιοδικό)|Life]]* στις 26 Φεβρουαρίου και 5 Μαρτίου 1965. Σύμφωνα με ένα δημοσίευμα του *[[The Hollywood Reporter|Hollywood Reporter]]* τον Νοέμβριο του 1967, τα δικαιώματα για την ταινία αγοράστηκαν από την Avco Embassy Pictures και σύμφωνα με ένα δημοσίευμα του *[[Variety (περιοδικό)|Variety]]* τον Μάρτιο του 1969, τα δικαιώματα αγοράστηκαν από τον παραγωγό Ντόμινικ Ντιουν, του οποίου ο αδελφός και η κουνιάδα του, Τζον Γκρέγκορι Ντιουν και Τζόαν Ντίντιον, έγραψαν το σενάριο. 

Όπως αναφέρεται στους τίτλους τέλους, η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη Νέα Υόρκη. Σύμφωνα με τις σημειώσεις παραγωγής του στούντιο, τμήματα των γυρισμάτων έγιναν στην Πλατεία Σέρμαν και στην Upper West Side περιοχή της Νέας Υόρκης, στο Πάρκο Ρίβερσαϊντ, σε μια φυλακή και ένα θάλαμο νοσοκομείου της Νέας Υόρκης, στο Πλοίο του Στάτεν Άιλαντ και στο East Village. Οι σημειώσεις του στούντιο αναφέρουν ότι ο μακιγιέρ Χέρμαν Μπούχμαν μελέτησε τα σημάδια στα χέρια ασθενών νοσοκομείων και θυμάτων που βρίσκονταν σε νεκροτομεία και πέτυχε μια αυθεντική εμφάνιση για τους ηθοποιούς χρησιμοποιώντας ένα υγρό γνωστό ως εύκαμπτο κολλώδιο. Σε σκηνές που οι ηθοποιοί φαίνεται να κάνουν ενέσεις στον εαυτό τους, μια νοσοκόμα βρισκόταν στο πλατό, υπηρετώντας ως τεχνικός σύμβουλος. 

Ο Νεντ Ρόρεμ ήταν αυτός που είχε οριστεί πως θα συνέθετε τη μουσική της ταινίας μέχρι που αποφασίστηκε ότι δεν θα χρησιμοποιούνταν μουσική (η μεμονωμένη και αχρησιμοποίητη μουσική του περιλαμβάνεται ως ειδικό χαρακτηριστικό στο Blu-ray). Μεγάλο μέρος της ταινίας περιλαμβάνει πλάνα σε στυλ *cinéma verité*. Πιστεύεται ότι είναι η πρώτη mainstream ταινία η οποία παρουσιάζει πραγματική χρήση ναρκωτικών μέσω ενέσεων.

Η Ντίντιον και ο Ντιουν επισκέφτηκαν τον Τζιμ Μόρισον, τραγουδιστή των Doors, κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεών τους για το άλμπουμ *[[Waiting for the Sun]]*, καθώς είχε ληφθεί υπόψη για τον ρόλο του Μπόμπι. 

## Κυκλοφορία
Κατά την κυκλοφορία της το 1971, ορισμένα ευρωπαϊκά κινηματογραφικά συμβούλια, όπως στη Γερμανία, έδωσαν στην ταινία βαθμολογία "X" για την σκληρή και ρεαλιστική της άποψη για τη χρήση ναρκωτικών και τη βία. Απαγορεύτηκε εντελώς στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι το 1974. Πολλές από τις αποφάσεις αυτών των συμβουλίων λήφθηκαν λόγω πτυχών της ταινίας οι οποίες δεν είναι απαραίτητα πορνογραφικές (όπως συνέβαινε και με άλλα σημαντικά έργα, όπως το *[[Συλλάβετε τον Κάρτερ]]* του Χότζες, το *[[Αδέσποτα σκυλιά|Αδέσποτα Σκυλιά]]* του Πέκινπα, *[[Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (ταινία)|Το Κουρδιστό Πορτοκάλι]]* του Κούμπρικ (όλα από το 1971) και το *[[Όταν ξέσπασε η βία|Όταν Ξέσπασε η Βία]]* του Μπούρμαν (1972). Οι αρχές της δεκαετίας του 1970 αναφέρονται συνεπώς συχνά ως η σημαντική φάση των ταινιών με βαθμολογία X οι οποίες δεν ήταν απαραίτητα πορνογραφικές. 

Το *Πανικός στο Νιντλ Παρκ* αποτελεί τον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο του Αλ Πατσίνο σε ταινία μεγάλου μήκους, αν και δεν ήταν ούτε για αυτόν ούτε για την Κίτι Γουίν η πρώτη τους εμφάνιση σε ταινία μεγάλου μήκους, όπως σημειώνει το στούντιο και όπως ανέφεραν λανθασμένα ορισμένες κριτικές.  Ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ραούλ Τζούλια.

### Οικιακά μέσα
Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-ray μέσω της Twilight Time στις 14 Ιουνίου του 2016, με τον συνηθισμένο περιορισμό της να παράγονται μόνο 3.000 αντίτυπα. 

## Υποδοχή
Στο Rotten Tomatoes, η ταινία κατέχει βαθμολογία αποδοχής 80%, βασισμένη σε 15 κριτικές, με σταθμισμένο μέσο όρο 7,2/10. 

Ο Ρότζερ Ίμπερτ γράφοντας για την *[[Chicago Sun-Times]]* έδωσε στην ταινία 3,5 αστέρια στα 4 και έγραψε ότι «η ταινία ζει και κινείται. Δεν είναι γεμάτη με γρήγορο κόψιμο ή έξυπνο μοντάζ, αλλά η σκηνοθεσία του Τζέρι Σάτζμπεργκ είναι τόσο σίγουρη που καλύπτουμε το έδαφος αβίαστα. Συναντούμε τους χαρακτήρες, συναντούμε τον κόσμο. Ειδικά, γνωρίζουμε αυτή τη σχέση μεταξύ του Μπόμπι και της Έλεν και δόξα τω Θεώ που οι δημιουργοί της ταινίας είχαν αρκετά καλό γούστο ώστε να μην τους σκοτώσουν στο τέλος μόνο και μόνο του ότι αυτό είναι τόσο της μόδας αυτές τις μέρες». 

Ο Ρότζερ Γκρίνσπαν σε ένα άρθρο του για την *[[The New York Times|New York Times]]* δήλωσε μέσω μιας πιο ανάμεικτης κριτικής ότι η ταινία «ταλαντεύεται ανάμεσα σε εκφραστικές φέτες ζωής και σε ορισμένες από τις λιγότερο ανθεκτικές μικρές συμβάσεις του μελοδράματος των μεγάλων πόλεων». 

Ο Άρθουρ Ντ. Μέρφι του *[[Variety (περιοδικό)|Variety]]* επαίνεσε την ταινία περιγράφοντάς την ως «έναν απόλυτο θρίαμβο. Σκληρή, τολμηρή, συναρπαστική και ζωντανή σε σημείο αποστροφής, αλλά ταυτόχρονα τόσο καλλιτεχνικά τέλεια που κάποιος δεν μπορεί να κοιτάξει αλλού, είναι μια συντριπτική τραγωδία για τον εθισμό στα ναρκωτικά που υπάρχει στις πόλεις».

Ο Τζιν Σίσκελ της *[[Chicago Tribune]]* απένειμε στην ταινία 2 στα 4 αστέρια και έγραψε: «Παρά τα πολλά κοντινά πλάνα με βελόνες που τρυπούν φλέβες, το «Πανικός στο Νιντλ Παρκ» δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παραδοσιακή ιστορία αγάπης η οποία λαμβάνει χώρα στην κουλτούρα των ναρκωτικών στη Δυτική Πλευρά της Νέας Υόρκης... Η ταινία δεν είναι ούτε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον δράμα ούτε μια αποτελεσματική ταινία κατά των ναρκωτικών. Νομίζω πως στον σκηνοθέτη Τζέρι Σάτζμπεργκ θα άρεσε να είναι και τα δύο».

Ο Τσαρλς Τσάμπλιν των *[[Los Angeles Times]]* έγραψε πως «είναι η τελευταία ταινία που έχει κυκλοφορήσει για τα ναρκωτικά. Είναι επίσης, νομίζω, η καλύτερη από αυτές. Αλλά αν είναι μια κορυφή, είναι επίσης ένα αδιέξοδο - δηλαδή, ορίζει και εξαντλεί τις δυνατότητες της ταινίας η οποία αρκείται στην περιγραφή (με όση ακρίβεια και όσο τρομακτικά κι αν γίνεται) του περιβάλλοντος των ναρκωτικών και δεν επιλέγει να πάει πέρα από τις επιφάνειες και να φτάσει στις αιτίες».

Ο Γκάρι Άρνολντ της *[[The Washington Post|Washington Post]]* έγραψε: «Όποια κοινωνική αξία κι αν επιδίωκε το *Πανικός στο Νιντλ Παρκ* ουσιαστικά ακυρώνεται από την έλλειψη δραματικού ενδιαφέροντός του. Αυτή είναι μια από εκείνες τις ταινίες που δεν φαίνεται ποτέ να ξεφεύγουν από το χαμηλό επίπεδο».

Ο Στάνλεϊ Κάουφμαν του *[[The New Republic]]* περιέγραψε το *Πανικός στο Νιντλ Παρκ* ως «σάπιο». 

## Βραβεία
Για την ερμηνεία της ως Έλεν, η Γουίν κέρδισε το Βραβείο της Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 1971. Τόσο η ταινία όσο και ο σκηνοθέτης της, Τζέρι Σάτσμπεργκ, ήταν επίσης υποψήφιοι για τον Χρυσό Φοίνικα. 

## Δείτε επίσης

* *[[Ρέκβιεμ για ένα όνειρο|Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο]]* (2000), μια θεματικά παρόμοια ταινία

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Κατηγορία:Ταινίες του 1971
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες