open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Βλαντιμίρ Τρέτσικοφ

Ο **Βλαντιμίρ Τρέτσικοφ** (Πετροπαβλόφσκ του Καζακστάν, 26 Δεκεμβρίου 1913 - Πρετόρια, 26 Αυγούστου 2006) ήταν Καζάκος αυτοδίδακτος ζωγράφος, από τους εμπορικότερους καλλιτέχνες για την εποχή του.

Τα έργα του ήταν γνωστά ιδίως στη διάρκεια των δεκαετιών του '60 και του '70. Έζησε τη Ρωσική Επανάσταση, ενώ φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ινδονησίας στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1946 εγκαταστάθηκε στη Νότια Αφρική, όπου το 1950 ζωγράφισε το έργο «Το Κορίτσι από την Κίνα», που είναι γνωστό και με το όνομα «Η Πράσινη Κυρία». Το έργο αυτό, που είναι και το πιο αναγνωρίσιμο έργο του, πωλήθηκε σε πάνω από 500.000 αντίγραφα, περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο πίνακα. Ο Τρέτσικοφ έγινε σύμβολο της βρετανικής ποπ κουλτούρας της δεκαετίας του 1960, ενώ έπαιξε το 1966 στην ταινία *Alfie* του Μάικλ Κέιν.

Κέρδισε τον τίτλο του «βασιλιά του κιτς» αναπαράγοντας κατά χιλιάδες τα έργα του, γεγονός που τον έκανε και έναν από τους πιο εμπορικούς καλλιτέχνες της εποχής του. Οι κριτικοί αδίκησαν το ζωγράφο. Έλεγαν ότι η τέχνη του είναι για αυτούς που μισούν την τέχνη.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Νίκος Ντουφεξιάδης

Ο **Νίκος Ντουφεξιάδης** (1916 - 28 Αυγούστου 2006) ήταν Έλληνας τενόρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από την ίδρυσή της, το 1938 μέχρι το 1986. Έπαιξε σε πολλές όπερες και οπερέτες και διακρίθηκε σε κωμικούς ρόλους. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών με δασκάλους τους Μιχάλη Βούρτση και Μαρίκα Καλφοπούλου. Μία από τις καλύτερες ερμηνείες του θεωρείται αυτή που έκανε στον Κορτάση από το *«[[Ο Βαφτιστικός|Βαφτιστικό]]»* του Σακελλαρίδη. Έπαιξε στο πλάι της Μαρίας Κάλλας στην *«[[Τόσκα]]»* του Πουτσίνι στα μέσα της δεκαετίας του 1940. Το 1986 αποσύρθηκε από την επαγγελματική δράση. Παρά την προσφορά του στον καλλιτεχνικό χώρο, τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε παίρνοντας μια πολύ μικρή σύνταξη. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 28 Αυγούστου του 2006 και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Ζωγράφου.

## Παραπομπές


Ντουφεξιαδης Νικος
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Σόουιν

**Σόουιν** ή Σόγουιν (ιρλ. *Samhain*) είναι στα ιρλανδικά η λέξη για το μήνα Νοέμβριο. Κυριολεκτικά σημαίνει *το τέλος του καλοκαιριού*. Η γιορτή του Σόουιν σηματοδοτούσε το τέλος του καλοκαιριού και την αρχή του κελτικού Νέου Έτους. Για τους αγρότες είναι η αρχή του χειμώνα: οι βοσκοί έβαζαν στους στάβλους τα κοπάδια τους και οι γεωργοί μάζευαν τη σοδειά τους. Είναι η αντίστοιχη μέρα των Αγίων Πάντων των Χριστιανών. Οι Ουαλοί την ονόμαζαν *Hollantide ή Calan Gaeaf*. Σύμφωνα με το μύθο, τη νύχτα του Σόουιν, της 31ης Οκτωβρίου, ήταν η Γιορτή των Νεκρών, όταν οι θεοί κατέβαιναν στη γη και με τα μαγικά τους προκαλούσαν αναστάτωση στους θνητούς ανθρώπους. Το Σόουιν εξελίχτηκε στη γιορτή που είναι γνωστή ως Χάλλογουιν. 

## Έθιμα

Οι υπαίθριες φωτιές έπαιζαν σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια των γιορτών κατά τους τελευταίους αιώνες. Λέγεται πως οι χωρικοί έριχναν τα κόκαλα των σκοτωμένων ζώων στις φλόγες κι έπειτα, όταν η φωτιά δυνάμωνε, κάθε οικογένεια έπαιρνε με ένα δαυλό φωτιά για την οικογενειακή εστία. Έτσι δένονταν μαζί όλες οι οικογένειες του χωριού.

## Σημασία της γιορτής

Αν και ο θάνατος είναι ο κεντρικός πυρήνας της γιορτής (ξεκίνησε ως *Ημέρα των Νεκρών*), αυτό δε σημαίνει ότι πρόκειται για ένα μακάβριο γεγονός. Ο θάνατος δεν πρέπει να προκαλεί φόβο: τα γηρατειά αναδεικνύονται για τη σοφία που προσδίδουν και ο θάνατος είναι τμήμα της ζωής το ίδιο αποδεκτό με τη γέννηση. Ο θάνατος επίσης συμβολίζει το τέλος κι έτσι η γιορτή του Σόουιν δεν έχει σχέση μόνο με τη θνητότητα, αλλά και με το πέρασμα από μια φάση της ζωής σε μια άλλη, όσον αφορά τις σχέσεις, την εργασία κι άλλες αλλαγές στη ζωή των ανθρώπων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Αφιέρωμα του BBC για τη γιορτή του Samhain
*http://www.timelessmyths.com
*http://www.celticspirit.org
*Κουζούλογλου, Δήμητρα (11 Οκτωβρίου 2022). «Τι είναι το Halloween – Ιστορία και παραδόσεις». *το βιβλίο μου*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2024.

Κατηγορία:Κελτική μυθολογία
Κατηγορία:Χαλοουίν
Κύκλος του Όλστερ

Ο **Κύκλος του Όλστερ** (Ulster Cycle) είναι επίσης γνωστός ως *Ulaid Cycle* και περιλαμβάνει μια συλλογή ιστοριών που αφορούν την ιστορία των ηρώων των Ουλάιντ (που έδωσαν και το όνομά τους στην περιοχή τους), στο ανατολικό μέρος της σημερινής επαρχίας της Ιρλανδίας Όλστερ, βασικότερη εκ των οποίων είναι η Επιδρομή του Κούλεϊ. Κεντρικός ήρωας του Κύκλου του Όλστερ και των κελτικών μύθων γενικότερα είναι ο ήρωας Κουχούλιν.

Το κυρίως μέρος του Κύκλου του Όλστερ τίθεται χρονικά κατά τη βασιλεία του Κόνορ μακ Νέσσα στο Όλστερ και της βασίλισσας Μάεβ στο Κόνναχτ, την ίδια περίπου χρονική περίοδο με τη ζωή του Ιησού. Ο Κύκλος του Όλστερ επίσης περιλαμβάνει την ιστορία του Conaire Mór, βασιλιά της Ιρλανδίας, κυρίως επειδή είναι σύγχρονος του Κόνορ και της Μάεβ, καθώς τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα στην Τάρα. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*http://www.timelessmyths.com

Κατηγορία:Κελτική μυθολογία
Γυαλί (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Γυαλί** μπορεί ν΄ αναφέρεται στο:

* Γυαλί το γνωστό διαφανές στερεό υλικό.
* Γυαλί, στη νησίδα της Δωδεκανήσου.
Πολύμορφο σώμα

**Πολύμορφο σώμα** ή **πολυμορφική ένωση** ονομάζεται μια χημική ουσία που εμφανίζεται με περισσότερες απο μια κρυσταλλική μορφή.

Οι πολυμορφικές ενώσεις σχηματίζουν κρυστάλλους με διαφορετικά κρυσταλλικά συστήματα και σχήματα. Για παράδειγμα το ανθρακικό ασβέστιο σχηματίζει το γνωστό ορυκτό ασβεστίτης που είναι "ρομβοεδρικό" και τα κρύσταλλά του έχουν σχήμα κεκλιμένου ορθογωνίου. Παράλληλα όμως σχηματίζει και το ορυκτό αραγωνίτης που είναι "ορθορομβικό" και τα κρύσταλλα αυτού εμφανίζονται ως αιχμηρά.

* Η ιδιότητα αυτή μιας ένωσης να σχηματίζει κρυστάλλους διαφόρων σχημάτων καλείται **πολυμορφισμός** ή **κρυσταλλικός πολυμορφισμός**.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Επιστήμη υλικών
Κατηγορία:Κρύσταλλοι
Κατηγορία:Ορυκτά
Βαλεριάνα

Η **βαλεριάνα** (επιστ. ονομ.: ***Valeriana officinalis*** &ndash; ***Βαλεριανή η φαρμακευτική***) είναι γνωστή και ως νάρδος, κέντρανθος, Διοσκουρίδειος, Αγριοζαμπούκος και πολλές ακόμα ονομασίες. Η βαλεριάνα είναι φυτό πολυετές ποώδες και ανθοφόρο της οικογένειας των Βαλεριανοειδών. Είναι γηγενές στην Ευρώπη και την βορειοδυτική Ασία. Στην Ελλάδα είναι αυτοφυές, κυρίως στη βόρεια και ηπειρωτική, και προτιμά εδάφη υγρά, γόνιμα και ηλιόλουστα. Το όνομα «Βαλεριάνα» προήλθε από τη λατινική λέξη *valere* που σημαίνει «υγεία» ή «δύναμη» και αναφέρεται στην θεραπευτική χρήση του φυτού, αν και υποστηρίζεται ότι μπορεί να αναφέρεται και στη δυνατή του οσμή.

Η βαλεριάνα είναι ανθεκτική στις καιρικές συνθήκες και τις ασθένειες θάμνος με μέγιστο ύψος που δεν ξεπερνά το 1,5 μέτρο. Τα άνθη της είναι μικρά ροζ έως λευκά ανάλογα από την ποικιλία, σε σχηματισμό «ομπρέλας» στην κορυφή του φυτού, ενώ ο βλαστός σωληνοειδής και χνουδωτός. Η ρίζα, το μέρος του φυτού με τις κυριότερες και σημαντικότερες θεραπευτικές ιδιότητες, είναι ινώδης με έντονο άρωμα. Η άνθιση της βαλεριάνα διαρκεί από το Μάιο έως τον Αύγουστο. Οι ανθισμένες κορυφές συλλέγονται το καλοκαίρι, ενώ η ρίζα συλλέγεται το φθινόπωρο από Σεπτέμβριο μέχρι Οκτώβριο. Τα κυρίως συστατικά και δραστικές ουσίες είναι, σάκχαρα, άμυλο, ρητίνες, αιθέριο έλαιο, οργανικά οξέα, αζωτούχες ενώσεις, βαλεριανικό οξύ, πτητικό έλαιο, ρετσίνι και γόμμα. Η γεύση της είναι έντονη, ξηρή και ελαφρώς πικρή.
 
Η βαλεριάνα λέγεται ότι έχει ιδιότητες ως υπνωτικού, αγχολυτικού και κατευναστικού, με την υπόθεση ότι τα έλαια που περιέχει έχουν παρόμοια δράση με τις βενζοδιαζεπίνες. Σειρά επιστημονικών εργασιών για το αποτέλεσμα της βαλεριάνας στην ποιότητα και τη διάρκεια του ύπνου έδωσαν ανάμικτα αποτελέσματα, με τις περισσότερες έρευνες να είναι αρνητικές  και ορισμένες να δείχνουν μέτρια θετική επίδραση σε άτομα που πάσχουν από αϋπνία. Στο παρελθόν χρησιμοποιούνταν και σε ασθενείς με επιληψία. Πέραν των θεραπευτικών χρήσεων της, η βαλεριάνα χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία αλλά και για καλλωπιστικούς λόγους λόγω των όμορφων ανθέων της και της αντοχής της σε ακραίες καιρικές συνθήκες.

## Πηγές
* *100 Βότανα 1000 Θεραπείες, Κώστας Μπαζαίος, σελ 160 ,Εκδόσεις Διατροφή και Υγεία*
* *Πλήρης οδηγός φαρμακευτικών Βοτάνων, Penelope Ody, σελ. 110, Εκδόσεις Δημ. Κυριόπουλος*
* *Το πράσινο φαρμακείο Βοτανο θεραπείες, Dr James A. Duke, σελ. 118-297-544, Εκδόσεις Ψύχαλου*
* *Οδηγός Ανθοκομίας 2ος τόμος Αρωματικά & Φαρμακευτικά φυτά, Νικολάου Α. Κανταρτζή, σελ. 33, Ελεύθερος τύπος*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Βοτανολόγιο πληροφορίες για βότανα - Βαλεριάνα

Κατηγορία:Βότανα
Κατηγορία:Βαλεριανοειδή
Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά
Κατηγορία:Αρωματικά φυτά
Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Κατηγορία:Αφέψημα
Κατηγορία:Αιγοφυλλοειδή
Σημαία της Ακτής Ελεφαντοστού

[right|200px|thumb|[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]]
Η **[[σημαία]] της [[Ακτή Ελεφαντοστού|Ακτής του Ελεφαντοστού]]** αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις κατακόρυφες λωρίδες, με τα χρώματα πορτοκαλί, άσπρο και πράσινο. Μοιάζει με τη σημαία της Ιρλανδίας, η οποία όμως έχει μεγαλύτερο μέγεθος και έχει τα χρώματα με την αντίθετη φορά. Το πορτοκαλί συμβολίζει τη γη και τη σαβάνα στα βόρεια της χώρας, όπως και τη γονιμότητα, το άσπρο αποτελεί σύμβολο της ειρήνης και το πράσινο εκπροσωπεί την ελπίδα και τα δάση, που υπάρχουν στο νοτιότερο τμήμα της χώρας. Υιοθετήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1959.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 4 Αυγούστου του 2000.

## Πηγές
* http://flagspot.net/flags/ci.html - Σημαίες του Κόσμου:Ακτή Ελεφαντοστού.

Ακτη Ελεφαντοστου
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ακτής Ελεφαντοστού
Εθνόσημο της Ακτής Ελεφαντοστού

right|200px|thumb|Το εθνόσημο της Ακτής Ελεφαντοστού (1964-2000, 2011-σήμερα).
right|200px|thumb|Το προηγούμενο εθνόσημο της Ακτής Ελεφαντοστού (2001-2011).
Το **[[εθνόσημο]] της [[Ακτή Ελεφαντοστού|Ακτής Ελεφαντοστού]]** υιοθετήθηκε το 1964. Το κύριο σημείο του εμβλήματος είναι το κεφάλι ενός ελέφαντα. Το πρώτο εθνόσημο είχε σημαίες της χώρας και χρησιμοποιήθηκε από το 1960 ως το 1964. Το επόμενο εθνόσημο δεν είχε σημαίες αλλά δύο φοίνικες. To 1997 έγινε η πιο πρόσφατη αλλαγή στα χρώματα και οι φοίνικες παρέμειναν.

## Περιγραφή και σύμβολα
Ο ελέφαντας είναι συμβολικά σπουδαίος για τη χώρα, καθώς είναι το μεγαλύτερο ζώο που μπορεί να βρεθεί και στην Ακτή Ελεφαντοστού, ενώ είναι και πηγή του ελεφαντόδοντου, από το οποίο η χώρα έχει πάρει την ονομασία της. Ο ανατέλλων ήλιος είναι ένα παραδοσιακό σύμβολο μιας νέας αρχής. Κάτω από το κεφάλι του ελέφαντα υπάρχει ένα πανό με το όνομα της χώρας. Το πανό είναι στα ίδια χρώματα με τη σημαία.

## Παραπομπές



Ακτη Ελεφαντοστου
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ακτής Ελεφαντοστού
Σημαία του Αζερμπαϊτζάν

[right|200px|thumb|[Αρχείο:FIAV 111111.svg|20px Λόγος σημαίας: 1:2]]
Η **[[σημαία]] του [[Αζερμπαϊτζάν]]** αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις λωρίδες χρώματος μπλε (στην κορυφή), κόκκινου και πράσινου. Στο κέντρο της κόκκινης λωρίδας βρίσκονται ένα άσπρο μισοφέγγαρο και ένα οκτάκτινο αστέρι, που συμβολίζει τις οκτώ υποδιαιρέσεις της φυλής των Τούρκων. Το μπλε εκπροσωπεί τους Τούρκους, το πράσινο το Ισλάμ και το κόκκινο την πρόοδο . Αυτή η σημαία χρησιμοποιούνταν επίσης στα τέλη της δεκαετίας του 1910 μέχρι την προσάρτηση της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση. Η σημαία υιοθετήθηκε επίσημα στις 5 Φεβρουαρίου 1991.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 12 Νοεμβρίου του 1995.

## Προηγούμενες σημαίες


File:Flag_of_the_Democratic_Republic_of_Azerbaijan_(1918).svg|Σημαία της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν το 1918 (ως τις 9 Νοεμβρίου)
File:Flag of Azerbaijan SSR (1920-1921).svg|Σημαία το 1920–1921
File:Flag of Transcaucasian SFSR.svg|Σημαία των αρχών της δεκαετίας του 1930–1936
File:Flag AzSSR.svg|Σημαία το 1937–1940
File:Flag АзССР.svg|Σημαία το 1940–1952
File:Flag of the Azerbaijan Soviet Socialist Republic.svg|Σημαία το 1952–1991


## Παραπομπές


Αζερμπαϊτζάν
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Αζερμπαϊτζάν
Εθνόσημο του Αζερμπαϊτζάν

right|150px|Το εθνόσημο του Αζερμπαϊτζάν.
Το **[[εθνόσημο]] του [[Αζερμπαϊτζάν]]** αποτελεί συγκερασμό παραδοσιακών και σύγχρονων συμβόλων. Το σημείο αναφοράς του εμβλήματος είναι το σύμβολο της φωτιάς, ένα αρχαίο σύμβολο της γης των Αζέρων και προέρχεται από το όνομα της χώρας. Τα χρώματα του εθνόσημου προέρχονται από τη σημαία του κράτους. Αυτά τα χρώματα βρίσκονται στο φόντο πίσω από το οκτάκτινο αστέρι, πάνω στο οποίο βρίσκεται μια φλόγα. Το αστέρι αντιπροσωπεύει τις οκτώ υποδιαιρέσεις της φυλής των Τούρκων και ανάμεσα σε κάθε ακτίνα του αστεριού, υπάρχει ένα μικρότερο αστέρι, επίσης με οκτώ ακτίνες. Στο κάτω μέρος του εμβλήματος υπάρχει ένα στάχυ από σιτάρι, που αντιπροσωπεύει το κυριότερο γεωργικό προϊόν του κράτους.
Το άλλο φυτό που υπάρχει στο κάτω μέρος είναι η βελανιδιά.

## Ιστορικό

Στις 30 Ιανουαρίου 1920 η κυβέρνηση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν προκήρυξε διαγωνισμό για το καλύτερο εθνικό έμβλημα της δημοκρατίας. Στο σχετικό ψήφισμα, ανέφερε ότι η υιοθέτηση του εθνικού εμβλήματος θα γινόταν στις 28 Μαΐου. Ωστόσο, με την πτώση της δημοκρατίας, στις 28 Απριλίου 1920, το έμβλημα δεν καθιερώθηκε. Στις 17 Νοεμβρίου 1990 το Ανώτατο Συμβούλιο (Ματζλίς) του Ναχτσιβάν, προκήρυξε νέο διαγωνισμό για έμβλημα. Ο διαγωνισμός ανακοινώθηκε επίσημα στις 5 Φεβρουαρίου 1991 και στις 19 Ιανουαρίου 1993 το Ανώτατο Σοβιέτ της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν ενέκρινε συνταγματικό νόμο, με βάση τον οποίο υιοθετήθηκε το σχέδιο του εθνικού εμβλήματος της περιόδου 1919-1920 με κάποιες αλλαγές.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πληροφορίες για το εθνόσημο

Αζερμπαϊτζαν
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Αζερμπαϊτζάν
Σημαία της Αιγύπτου

[right|200px|thumb|[Αρχείο:FIAV 110110.svg|23px Η Σημαία της Αιγύπτου]]
Η σύγχρονη **[[σημαία]] της [[Αίγυπτος|Αιγύπτου]]** υιοθετήθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1984. Απεικονίζει το εθνικό έμβλημα, που είναι ο *[[Αετός του Σαλαδίνου]]* (ένας θυρεός που είναι ενσωματωμένος σε έναν χρυσό αετό, ο οποίος κοιτάζει προς τη μεριά της σημαίας και κάτω από αυτόν υπάρχει μια περγαμηνή, η οποία φέρει το όνομα της χώρας στα αραβικά). Ο Αετός του Σαλαδίνου βρίσκεται στο κέντρο σε άσπρη λωρίδα, ενώ η σημαία έχει άλλες δύο ισομεγέθεις λωρίδες, χρώματος κόκκινου (στην κορυφή) και μαύρου (κάτω).
Το κόκκινο χρώμα αναφέρεται στην περίοδο πριν την Επανάσταση του 1952, η οποία έφερε στην εξουσία αξιωματικούς του Στρατού που ανέτρεψαν τον βασιλιά Φαρούκ. Το λευκό συμβολίζει την έλευση της Επανάστασης του 1952, η οποία είχε αποτέλεσμα τον αναίμακτο τερματισμό της μοναρχίας. Το μαύρο χρώμα συμβολίζει το τέλος της καταπίεσης του λαού της Αιγύπτου στα χέρια των μοναρχικών και βρετανικών αποικιοκρατικών δυνάμεων.
Τα τρία αυτά χρώματα έγιναν τα παραδοσιακά παναραβικά χρώματα, τα οποία επίσης φέρουν οι σημαίες της Υεμένης, της Συρίας και του Ιράκ.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 11 Σεπτεμβρίου του 1971.

## Πινακοθήκη

File:Flag_of_Egypt_(1793-1844).svg|19ος αιώνας, την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
File:Egypt flag 1882.svg|σημαία επί δυναστείας του Μοχάμετ Άλι (1805–1922).
File:Flag of Egypt 1922.svg|Βασίλειο της Αιγύπτου (1922–1952)
File:Flag_of_Egypt_(1952-1958).svg|Δημοκρατία της Αιγύπτου (1952-1958)
File:Flag of the United Arab Republic.svg|Ενωμένη Αραβική Δημοκρατία - Αίγυπτος και Συρία (1958–1961),σημαία σε χρήση ως το 1972.
File:Flag of Egypt.svg|Εθνική σημαία της Αιγύπτου (1984-σήμερα)


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* http://www.123independenceday.com/egypt/national-symbols.html - Εθνικά σύμβολα της Αιγύπτου.

Αιγυπτος
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αιγύπτου
Εθνόσημο της Αιγύπτου

right|150px|thumb|Το εθνόσημο της Αιγύπτου.
Το **[[εθνόσημο]] της [[Αίγυπτος|Αιγύπτου]]** είναι ο Αετός του Σαλαδίνου (ένας θυρεός που είναι ενσωματωμένος σε έναν χρυσό αετό, ο οποίος φέρει στο στήθος του θυρεό με τα χρώματα της σημαίας σε κάθετο σχηματισμό και κάτω από αυτόν υπάρχει μια περγαμηνή, η οποία φέρει το όνομα της χώρας στα αραβικά, Τζουμχουριγιάτ Μισρ αλ-Αραμπίγια).

## Προηγούμενα εθνόσημα


File:Coat of Arms of the Sultan of Egypt.svg|Εθνόσημο του Σουλτανάτου της Αιγύπτου (1914–1922)
File:Coat of arms of Egypt (1922–1953).svg|Εθνόσημο του Βασιλείου της Αιγύπτου (1922–1953)
File:Coat of arms of Egypt (1953–1958).svg|Εθνόσημο της Δημοκρατίας της Αιγύπτου (1953–1958) 
File:Coat of arms of the United Arab Republic (1958–1971).svg|Εθνόσημο της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας (1958–1971)
File:Coat of arms of Egypt (1972-1984).svg|Εθνόσημο της Αιγύπτου εντός της Ομοσπονδίας της Αραβικής Δημοκρατίας και στη διάρκεια των 7 χρόνων μετά τη διάλυση της Ομοσπονδίας (1972–1984)
File:Coat of arms of Egypt (on flag).svg|Το εθνόσημο όπως εμφανίζεται στη σημαία της Αιγύπτου
File:Coat_of_arms_of_Egypt.svg|Επίσημο εθνόσημο της Αιγύπτου, 1984–σήμερα


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.123independenceday.com/egypt/national-symbols.html - Εθνικά σύμβολα της Αιγύπτου.

Αιγυπτος
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αιγύπτου
Ανόργανη χημεία

Η **Ανόργανη χημεία** αποτελεί το δεύτερο μεγάλο κλάδο της Χημείας που μελετά όλα τα χημικά στοιχεία καθώς και τις πολυποίκιλλες ενώσεις τους με μόνη εξαίρεση τις οργανικές ενώσεις δηλαδή τις ενώσεις του άνθρακα, εκτός των καρβιδίων (= ενώσεων μετάλλων με άνθρακα), των ανθρακικών αλάτων, του μονοξειδίου του άνθρακα και του διοξειδίου του άνθρακα.

Ο όρος "ανόργανη χημεία" άρχισε να καθιερώνεται περί τα τέλη του 18ου αιώνα, ακριβώς την ίδια εποχή που είχε επικρατήσει πλέον η θεωρία περί της αφθαρσίας της ύλης. Αρχικά είχε δοθεί ιδιαίτερο βάρος στα στοιχεία εκείνα που συνδέονταν με έμβιους οργανισμούς των οποίων και ακολούθησε η ταυτοποίησή τους. Στη συνέχεια άρχισε η έρευνα και η μελέτη των διαφόρων στοιχείων και ενώσεων που δεν περιείχαν άνθρακα μέχρι που καθορίστηκαν επακριβώς οι διάφορες δομές τους. 
Μετά και απ΄ αυτό ακολούθησε μια ύφεση των ερευνών αυτού του χώρου μέχρι που αποκαλύφθηκαν νέες χαρακτηριστικές ενώσεις που κέντρισαν το ενδιαφέρον των επιστημόνων. Τέτοιες ενώσεις για παράδειγμα ήταν οι γνωστές σήμερα ως «βοράνια», (ενώσεις βορίου με υδρογόνο), που παρουσιάζουν μοναδικές χημικές δομές. Συνεχιζόμενων των ερευνών αναπτύχθηκαν κεραμικά με πολύ μεγαλύτερες αντοχές που μπορεί ν΄ αντικαταστήσουν ακόμη και χάλυβα.

Τέλος χαρακτηριστικοί είναι οι νέοι τομείς που αναπτύσσονται της ανόργανης χημείας που έχουν να κάνουν ως σύνδεσμοι με άλλους κλάδους χημείας με κύριο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό των οργανομεταλλικών ενώσεων (ενώσεις μετάλλων με οργανικές ενώσεις). Συνέπεια όλων αυτών των εξελίξεων είναι ότι και και τα απλά στοιχεία μελέτης της ανόργανης χημείας είναι εξ ίσου αναγκαία  και καθοριστικά στην έννοια της ζωής, σε αντίθεση με ότι υποστηρίζονταν παλαιότερα.

Τα διάφορα κεφάλαια της Ανόργανης Χημείας, περιλαμβάνουν:
# Ονοματολογία Ανόργανης Χημείας
# Αριθμός Οξείδωσης
# Αντιδράσεις στις οποίες παραμένει σταθερός ο Αριθμός Οξείδωσης
## Διπλή Αντικατάσταση
## Εξουδετέρωση
# Αντιδράσεις στις οποίες μεταβάλλεται ο Αριθμός Οξείδωσης (Οξειδοαναγωγή)
## Απλές αντιδράσεις οξειδοαναγωγής
## Σύνθετες αντιδράσεις οξειδοαναγωγής

*
Μοχάμετ Γκανουσί

Ο **Μοχάμετ Γκανουσί** (Mohamed Ghannouchi, στα αραβικά: محمد الغنوشي) είναι πολιτικός από την Τυνησία . Διετέλεσε πρωθυπουργός από τις 17 Νοεμβρίου 1999 ως την παραίτησή του, στις 27 Φεβρουαρίου 2011. Έγινε για λίγες ώρες προσωρινός αρχηγός κράτους τον Ιανουάριο του 2011, έπειτα από την φυγή του Προέδρου Ζιν ελ Αμπεντίν Μπεν Αλί.
## Καριέρα
Γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου του 1941. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Συνταγματικού Συναγερμού. Το 1992 - 1999 ήταν υπουργός για τη Διεθνή Συνεργασία και τις Ξένες Επενδύσεις. Έγινε πρωθυπουργός της χώρας στις 17 Νοεμβρίου του 1999, όταν διορίστηκε από τον πρόεδρο Μπεν Αλί.
 
### Προσωρινός πρόεδρος
Στις 14 Ιανουαρίου 2011, προτού ο Μπεν Αλί εγκαταλείψει την χώρα, έπειτα από λαϊκές διαμαρτυρίες, ο τελευταίος προκήρυξε βουλευτικές εκλογές εντός 6 μηνών και απέλυσε την κυβέρνηση , για να επαναδιοριστεί πρωθυπουργός ο Γκανουσί λίγο μετά. Την ίδια ημέρα, ο Γκανουσί ανακοίνωσε στην κρατική τηλεόραση ότι είχε αναλάβει τον προσωρινό έλεγχο της κυβέρνηση της χώρας.  Στην ομιλία του υποσχέθηκε ότι θα συζητούσε για μεταρρυθμίσεις την επόμενη ημέρα. Ο Γκανουσί δήλωσε ότι θα διεξάγονταν εκλογές σε διάστημα 60 ημερών, όπως προβλέπει το Σύνταγμα. Στις 15 Ιανουαρίου ο ιστότοπος Economist Online μετέδωσε ότι μερικοί διαδηλωτές ζητούσαν την παραίτηση του Γκανουσί. Την ίδια ημέρα ανακοινώθηκε ότι ο πρόεδρος του Κογκρέσου, Φουάτ Μεμπαζά ανέλαβε υπηρεσιακός Πρόεδρος της Τυνησίας.

Σύμφωνα με το Al Jazeera ορισμένοι δικηγόροι διαφώνησαν με την διεκδίκηση της εξουσίας από τον Γκανουσί, παρέχοντας διαφορετική ερμηνεία του Συντάγματος, κάνοντας μνεία ιδιαίτερα στο Άρθρο 57.

### Παραίτηση από την πρωθυπουργία
Έπειτα από νέο γύρο διαδηλώσεων κατά της προσωρινής κυβέρνησης, ο Γκανουσί αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία στις 27 Φεβρουαρίου 2011.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τυνησίας
Κατηγορία:Πρόεδροι της Τυνησίας
Μιχάλης Εμιρλής

Ο **Μιχάλης Εμιρλής** (Θεσσαλονίκη, 1 Ιανουαρίου 1980) είναι Έλληνας τραγουδιστής.

## Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1980 στην Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ παράλληλα άρχισε να ασχολείται με τη μουσική.

## Μουσική καριέρα
Η πρώτη δισκογραφική δουλειά του Μιχάλη Εμιρλή κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2005, με τίτλο *Ζω περιμένοντας να ζήσω* σε στίχους και μουσική δική του. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τα τραγούδια «Η πίπα της ειρήνης», «Να σε ξεχάσω προσπαθώ» , «Νιώθω το τέλος να πλησιάζει» και  «*Ζω περιμένοντας να ζήσω»* . 

Τον Ιούνιο του 2006 κερδίζει το Μουσικό Βραβείο MAD Video Music Award Καλύτερου ποπ ροκ βίντεο κλιπ. 

Τον Νοέμβριο του 2006 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Τζερόνιμο», το οποίο και συμπεριέλαβε στην επόμενη δισκογραφική του δουλειά τον Μάιο του 2008 με τίτλο *Μη διστάζεις* από την οποία ξεχώρισαν τα τραγούδια «Μη μου μιλάτε για εκείνη», «Αυτό που σ’αρέσει» , «Ο Κουβανός»  και το «'Οσα η αγάπη μου χρωστά». Στον συγκεκριμένο δίσκο, το συνθετικό κομμάτι αναλαμβάνει ο Μιχάλης Εμιρλής ενώ τους στίχους υπογράφει ο Χριστόφορος Μπαλαμπανίδης. 

Τον Μάρτιο του 2011 κυκλοφορεί την τρίτη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο *Φωτιά στα παραμύθια*.  

Το συνθετικό κομμάτι αναλαμβάνει εκτός από τον ίδιο τον ερμηνευτή και ο Stelios Mac, ενώ στους στίχους βρίσκουμε πάλι τον Χριστόφορο Μπαλαμπανίδη, τον Stelio Mac και τη Βίκυ Μπεκιάρη. Τραγούδια που έκαναν ιδιαίτερη αίσθηση από αυτό το cd είναι το «Σε θέση άμυνας», το «Παιδί των ηδονών» και το «Ξυπνάω στο πλάι σου». 

Το φθινόπωρο του 2015 επιστρέφει με δυο νέα κομμάτια το «Στη τρέλα με πηγαίνεις» σε μουσική του Κωσταντίνου Βελλιάδη και στίχους του Τέρπανδρου και «Το εγώ να γίνει εμείς» που υπογράφει συνθετικά και στιχουργικά ο ίδιος.  

Εχει συνεργαστεί στο παρελθόν σε live εμφανίσεις με πολλούς καλλιτέχνες όπως ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, η Γλυκερία , ο Πανος Μουζουράκης, η Δέσποινα Ολυμπίου και ο Μανος Πυροβολακης.
## Δισκογραφία
* 2005: *Ζω περιμένοντας να ζήσω* 
* *2007: Αυτό Που Σ' Αρέσει -Single*
* 2008: *Μη διστάζεις* 
* 2011: *Φωτιά στα παραμύθια* 
* 2015: *Στην Τρέλα με Πηγαίνεις* - Single
* 2016: *Το Εγώ Να Γίνει Εμείς* - Single
* 2024 Εύκολα σ´αγαπαει κανείς -Single

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιογραφικό από music.net.cy

Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Μαρία Πλυτά

Η **Μαρία Πλυτά** (26 Νοεμβρίου 1915 - 4 Μαρτίου 2006) ήταν Ελληνίδα σκηνοθέτιδα του κινηματογράφου, πεζογράφος, θεατρική συγγραφέας και δημοσιογράφος. Ήταν η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτιδα στην Ελλάδα και είναι γνωστή για τις ταινίες *[[Τα αρραβωνιάσματα (ταινία)|Τα αρραβωνιάσματα]]* (1950), *[[Ο βαφτιστικός (ταινία)|Ο βαφτιστικός]]* (1952) και *[[Ο Λουστράκος|Ο λουστράκος]]* (1962), που σημείωσαν μεγάλη εμπορική επιτυχία. Η Πλυτά θεωρείται μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του πρώιμου μεταπολεμικού σινεμά, καθώς, παράλληλα με άλλους σκηνοθέτες, καθόρισε την κινηματογραφική γλώσσα της εποχής. Έγραψε επίσης μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, ενώ εργάστηκε για αρκετά χρόνια σε εφημερίδες και περιοδικά.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1915 στη Θεσσαλονίκη. Λίγο μετά την Κατοχή, εκδόθηκαν δύο μυθιστορήματά της, τα *Δεμένα φτερά* (1944) και οι *Αλυσίδες* (1946). Σύντομα την κέρδισε ο κινηματογράφος και το 1947 συμμετείχε ως καλλιτεχνική διευθύντρια στην ταινία *[[Μαρίνος Κονταράς (ταινία)|Μαρίνος Κονταράς]]* του Γιώργου Τζαβέλλα.

Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ήταν *[[Τα αρραβωνιάσματα (ταινία)|Τα αρραβωνιάσματα]]* (1950), στην οποία πρωταγωνίστησαν οι Ντίνος Ηλιόπουλος και Αιμίλιος Βεάκης. Κατά τα γυρίσματα της ταινίας της *[[Η λύκαινα]]* (1951), η Πλυτά δεν έμεινε μόνο στη σκηνοθεσία, αφού είχε γράψει και το σενάριο της ταινίας, παίρνοντας μέρος επίσης και στον φωτισμό και το μοντάζ της. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και το 1986 ανακηρύχθηκε επίτιμο μέλος της,, σε ένδειξη αναγνώρισης της κινηματογραφικής προσφοράς της. Ανάμεσα στις επιτυχίες της ήταν το 1962 η ταινία *Ο λουστράκος* με πρωταγωνιστές τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και τον Βασιλάκη Καΐλα. Ήταν επίσης στιχουργός τραγουδιών, ενώ είχε συγγράψει και δύο θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο.

## Εργογραφία
### Θεατρικά έργα
**Κάστρο της Χερσώνας* (1948) 
**Μάνα Γης* (1962)

### Φιλμογραφία
**[[Τα αρραβωνιάσματα (ταινία)|Τα αρραβωνιάσματα]]* (1950)
**[[Η λύκαινα]]* (1951)
**[[Βαφτιστικός]]* (1952)
**[[Εύα (ταινία, 1953)|Εύα]] (*1953)
**[[Το κορίτσι της γειτονιάς]]* (1954)
**[[Η Δούκισσα της Πλακεντίας (ταινία)|Η Δούκισσα της Πλακεντίας]]*(1956)
**[[Τζιπ, περίπτερο κι αγάπη]]* (1957)
**[[Μόνο για μια νύχτα]]* (1958)
**[[Τα ναυάγια της ζωής]]* (1959)
**[[Άντρας είμαι και το κέφι μου θα κάνω]]* (1960)
**[[Ήρθες αργά]]* (1961)
**[[Ο Λουστράκος|Ο λουστράκος]]* (1962)
**[[Ο άσωτος]]* (1963)
**[[Ο ανήφορος]]* (1964)
**[[Ο νικητής]]* (1965)
**Ο εμποράκος* (1967)
**[[Οι άγνωστοι της νύχτας]] *(1970)

## Πηγές

* Vrasidas Karalis (2012). *A History of Greek Cinema*. New York, NY: Continuum. ISBN 9781441180902.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Κατηγορία:Έλληνες μοντέρ
Σίντι Μοχάμεντ Ουλντ Μπουμπακάρ

Ο **Σίντι Μοχάμεντ Ουλντ Μπουμπακάρ** (Sidi Mohamed Ould Boubacar, 31 Μαΐου 1957-) είναι Μαυριτανός πολιτικός. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 7 Αυγούστου του 2005 από το συνταγματάρχη Ελί Ουλντ Μοχάμεντ Βαλ (Ely Ould Mohamed Vall) και διατηρήθηκε στο αξίωμα μέχρι το 2007. Ήταν επίσης πρωθυπουργός από το 1992 μέχρι το 1996, επί προεδρίας Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια. Είναι μέλος του κόμματος PRDS.

## Καριέρα
Γεννήθηκε στο Ατάρ της Μαυριτανίας στις 31 Μαΐου του 1957. 
Τον Απρίλιο του 1983 έγινε περιφερειακός έφορος στη Νουαντιμπού και στη συνέχεια τεχνικός σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών και Εμπορίου τον Νοέμβριο του  1983. Το Μάρτιο του 1984 ανέλαβε γενικός έφορος της Μαυριτανίας. Επί προεδρίας του Τάγια αναρριχήθηκε σε διάφορα οικονομικά πόστα.

Τον Οκτώβριο του 1990 ανέλαβε υπουργός Οικονομικών και διορίστηκε πρωθυπουργός στις 18 Απριλίου του 1992. Απολύθηκε από τον πρόεδρο Τάγια στις 2 Ιανουαρίου του 1996. Στις 6 Ιανουαρίου του 1996 εξελέγη γενικός γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος (Δημοκρατικό και Σοσιαλιστικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα) PRDS. Ανέλαβε διευθυντής του προεδρικού συμβουλίου το 2001 και πρεσβευτής της χώρας του στη Γαλλία το 2004. Έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα στις 3  Αυγούστου του 2005, ο Τάγια ανατράπηκε. Ο Μπουμπακάρ επέστρεψε από τη Γαλλία στις 6 Αυγούστου και διορίστηκε πρωθυπουργός από το νέο καθεστώς στις 7 Αυγούστου. Ο διορισμός του έγινε λίγο μετά την παραίτηση του τελευταίου πρωθυπουργού πριν την ανατροπή του Τάγια, του Σγκερ Ουλντ Μπαρέκ (*Sghair Ould M'Bareck*) . Όπως όλα τα μέλη του στρατιωτικού συμβουλίου που κυβέρνησε τη χώρα την περίοδο από το 2005 ως το 2007, δεν επετράπη στον Μπουμπακάρ να κατέλθει υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2007. Μετά τη διεξαγωγή των εκλογών και την επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων από το συνταγματικό συμβούλιο, ο Μπουμπακάρ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 31 Μαρτίου και του ζητήθηκε να παραμείνει ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός, έως ότου αναλάβει ο νέος πρόεδρος, Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί, στις 19 Απριλίου. Ο νέος πρόεδρος διόρισε πρωθυπουργό τον Ζέιν Ουλντ Ζεϊντάν στις 20 Απριλίου.

## Παραπομπές


Ουλντ Μπουμπακαρ
Ελευθερία Βιδάκη

Η **Ελευθερία Βιδάκη** (1969 - 30 Μαρτίου 2004) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Θέρισο Χανίων το 1969. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου και αποφοίτησε με άριστα, καθώς και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε λάβει υποτροφία από το ΕΚΠΑ, από το «κληροδότημα Αντωνίου Παπαδάκη». Ερμήνευσε σημαντικούς ρόλους στο θέατρο, ενώ έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από τη συμμετοχή της στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά *[[Κάτι τρέχει με τους δίπλα]]*, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τους Ρένο Χαραλαμπίδη, Κλέωνα Γρηγοριάδη και Δήμητρα Ματσούκα. Έλαβε επίσης μέρος στις τηλεοπτικές σειρές *Μικροί μεγάλοι*, *Φωτορομάντζο, Καθρέφτες, Μια γυναίκα από το παρελθόν, Νέμεσις, [[Καλημέρα Ζωή|Καλημέρα ζωή]]* (ΑΝΤ1), *Εσύ φταις* (Mega Channel) και *[[Αέρινες σιωπές]]* (Mega Channel). Ήταν παντρεμένη με στέλεχος του τηλεοπτικού σταθμού Mega Channel και είχε έναν γιο.

Έκανε αισθητή την παρουσία της στο Εθνικό Θέατρο συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως οι *[[Βάκχαι (τραγωδία)|Βάκχες]]* (1990) Χορός, *[[Τρωάδες]]* (1991) Χορός, *Το νησί της Αγίας* (1992) *Αδελφή Αικατερίνη*/Θ' Γυναίκα, *Ζωή* (1992) Σκλήραινα, ερωμένη Κωνσταντίνου, *Σχολείον σκανδάλων* (1993) Μαρία, *[[Εκκλησιάζουσες]]* (1993) Χορός, *Ο έφηβος* (1994) Όλια, *[[Νεφέλες]]* (1994) Χορός, ο Σέντζας (2002) Μαρίτσα. Τη σεζόν 2000-2001 έπαιξε τον ρόλο της ΑΪΡΙΣ, στο έργο της ΕΘΕΛ ΛΙΝΑ ΓΟΥΑΪΤ, Η κυρία εξαφανίζεται, στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο >, με σκηνοθετική επιμέλεια της Τατιάνας Λύγαρη. Εθεωρείτο εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιός και μία από τις ελπίδες για το ελληνικό θέατρο. Από τη γέννηση του γιου της και μετά, έπασχε από επιλόχεια κατάθλιψη. Αυτοκτόνησε στις 30 Μαρτίου 2004, πέφτοντας από το παράθυρο του κλιμακοστασίου του τετάρτου ορόφου της πολυκατοικίας όπου διέμενε, στην Αγία Παρασκευή, βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο. Η κηδεία της έγινε στην ιδιαίτερη πατρίδα της, το Θέρισο Χανίων.

Το 2010, οι κάτοικοι του Θέρισου Χανίων μαζί με τον δήμαρχο του χωριού και τη βοήθεια του πατέρα της, Θρασύβουλου Βιδάκη, αποφάσισαν να δώσουν εις μνήμην της, το όνομά της στην οδό για το δρόμο που οδηγεί στο πατρικό της σπίτι, και έτσι λέγεται «Οδός Ελευθερίας Βιδάκη».

## Φιλμογραφία
### Τηλεόραση

### Κινηματογράφος

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ιωάννης Φραγκούδης

100px|right|Campione olimpico
Ο **Ιωάννης Φραγκούδης** (1863 - 19 Οκτωβρίου 1916) ήταν Ελληνοκύπριος Ολυμπιονίκης της σκοποβολής (1896) και αξιωματικός του Στρατού. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και ήταν γιος του διπλωμάτη Χαράλαμπου Φραγκούδη. Καταγόταν από παλαιά οικογένεια της Λεμεσού και ήταν εγγονός του Δημήτριου Φραγκούλη, εμπόρου εγκατεστημένου στην Τεργέστη. Αδελφός του ήταν ο Ανδρέας Φραγκούδης, συνταγματάρχης του στρατού. Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και υπήρξε συμφοιτητής με τον διάδοχο Κωνσταντίνο, με τον οποίο συνδέθηκε με φιλία. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο Πυροβολικό φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του Συνταγματάρχη. Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 καθώς και στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. 

Διετέλεσε υπασπιστής του Βασιλιά Γεωργίου Α΄ και ήταν παρών κατά τη διάρκεια της δολοφονίας του τελευταίου στις 5 Μαρτίου 1913 στη Θεσσαλονίκη. Ήταν, μάλιστα, αυτός που συνέλαβε τον δολοφόνο του Βασιλιά, Αλέξανδρο Σχινά. 

Υπήρξε δεινός ξιφομάχος. Το 1908, ύστερα από φιλονικία, μονομάχησε με τον Λεωνίδα Παρασκευόπουλο τραυματίζοντας τον τελευταίο.

Απεβίωσε στις ΗΠΑ το 1916 από ηλεκτροπληξία και ενώ βρισκόταν σε αποστολή του ελληνικού στρατού με σκοπό την προμήθεια πυρομαχικών.

## Σκοποβολή

Στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1896, συμμετείχε με τα χρώματα της Ελλάδας και κατέκτησε ένα χρυσό μετάλλιο στο περίστροφο 25 μέτρων, ένα αργυρό μετάλλιο στο πολεμικό όπλο 300 μ. και ένα χάλκινο στο ελεύθερο πιστόλι.

Μέχρι την Ολυμπιάδα του Λονδίνου το 2012 (και την κατάκτηση του αργυρού μεταλλίου από τον Παύλο Κοντίδη) ήταν ο μοναδικός Κύπριος που έχει κατακτήσει ολυμπιακό μετάλλιο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ανακτήθηκε 1/1/2009.
* Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή, ανακτήθηκε 1/1/2009.

Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές της σκοποβολής
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Κατηγορία:Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Κατηγορία:Έλληνες χρυσοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Έλληνες αργυροί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Έλληνες χάλκινοι Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Έλληνες σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Κατηγορία:Κύπριοι Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας
Ελί Ουλντ Μοχάμεντ Βαλ

Ο **Ελί Ουλντ Μοχάμετ Βαλ** (1953-2017) ήταν Μαυριτανός στρατιωτικός και πολιτικός. Ήταν αρχηγός της Αστυνομίας από το 1987 ως το 2005 και έγινε αρχηγός κράτους στη χώρα του έπειτα από το πραξικόπημα του 2005. Κυβέρνησε ως το 2007, οπότε παραιτήθηκε υπέρ του εκλεγμένου προέδρου Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί. 

## Καριέρα
Γεννήθηκε στη Νουακσότ το 1953. Ήταν επί πολλά χρόνια φίλος του προέδρου Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια (ο οποίος παρέμεινε στην εξουσία επί 21 χρόνια). Μάλιστα έλαβε μέρος στο πραξικόπημα του 1984, με το οποίο ο Τάγια ανήλθε στην εξουσία. Το 1987 έγινε αρχηγός της αστυνομίας (*Sûreté Nationale*). 

### Πραξικόπημα 2005
Στις 3 Αυγούστου 2005 ανακηρύχθηκε Πρόεδρος της Μαυριτανίας από το *Στρατιωτικό Συμβούλιο για τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία* , τα μέλη του οποίου ήταν αξιωματικοί που ανέτρεψαν σε αναίμακτο πραξικόπημα τον Πρόεδρο Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια, του οποίου το καθεστώς χαρακτήρισαν ως "ολοκληρωτικό". Διενεργήθηκε δημοψήφισμα για νέο Σύνταγμα στις 25 Ιουνίου του 2006 , που υποστηρίχθηκε από το 97% των ψηφοφόρων. Με βάση το νέο Σύνταγμα το όριο για τη θητεία του προέδρου μειώθηκε σε δύο πενταετείς θητείες (επί προεδρίας Τάγια, ο πρόεδρος είχε απεριόριστο αριθμό θητειών και η θητεία του ήταν εξαετής). Επίσης, ο πρόεδρος υποχρεώνεται να ορκίζεται ότι δεν θα αλλάξει τα χρονικά όρια για τη θητεία του (πολλές άλλες αφρικανικές χώρες έχουν απαλείψει τα όρια για περισσότερες θητείες με σκοπό να μπορούν να είναι ξανά υποψήφιοι οι πρόεδροί τους για επανεκλογή). 

### Διεθνείς αντιδράσεις
Σε αντίθεση με το εσωτερικό της Μαυριτανίας, όπου έτυχε υποστήριξης γενικά, το πραξικόπημα του 2005 καταδικάστηκε έντονα από τη διεθνή κοινότητα. Ωστόσο, η αντίθεση στο νέο καθεστώς χαλάρωσε σταδιακά και οι ξένες χώρες σιωπηρά υποστήριξαν το καθεστώς.

### Αποχώρηση
Ο Βαλ δεν ήθελε τον τίτλο του προέδρου, επειδή όπως υποστήριζε ήταν αξίωμα που προοριζόταν για εκλεγμένους ηγέτες. Ακολούθησε η διεξαγωγή βουλευτικών και τοπικών εκλογών, στις 19 Νοεμβρίου του 2006. Υποσχέθηκε ότι θα αποχωρούσε μετά τις προεδρικές εκλογές του Μαρτίου του 2007 , όπως και έγινε. Όπως και τα υπόλοιπα μέλη του στρατιωτικού συμβουλίου, ο Βαλ δεν κατήλθε υποψήφιος για το προεδρικό αξίωμα
. 

### Διαδοχή
Στις εκλογές νικητής αναδείχτηκε στον δεύτερο γύρο ο Αμπνταλαχί, ο οποίος ανέλαβε την προεδρία τον Απρίλιο. Οι αντίπαλοι του νέου προέδρου υποστήριξαν ότι ο Αμπνταλαχί είχε την στήριξη του Βαλ. Προτού αναλάβει ο νέος πρόεδρος, η Αφρικανική Ένωση δέχτηκε ξανά ως μέλος της τη Μαυριτανία στις 10 Απριλίου του 2007. Η ορκωμοσία του Αμπνταλαχί έγινε στις 19 Απριλίου του 2007.

Ο Βαλ πέθανε από καρδιακό έμφραγμα στις 5 Μαΐου 2017.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Μαυριτανίας
Κατηγορία:Στρατιωτικοί
Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Δήμος Οινιάδων

Ο **Δήμος Οινιάδων** ήταν Δήμος του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, που συστάθηκε το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας», από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Κοινοτήτων, την **Κοινότητα Νεοχωρίου Μεσολογγίου**, την **Κοινότητα Κατοχής**, την **Κοινότητα Γουριάς**, την **Κοινότητα Λεσινίου**, την **Κοινότητα Μάστρου** και την **Κοινότητα Πενταλόφου**, οι οποίες στη συνέχεια αποτέλεσαν τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου.

Ο Δήμος Οινιάδων λειτούργησε από 01-01-1999 μέχρι 31-12-2010. Έδρα του ήταν το Νεοχώρι Μεσολογγίου και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, ήταν 10.227 κάτοικοι. Το όνομα του Δήμου, οφειλόταν στην αρχαία πόλη **[[Οινιάδες]]**, που βρισκόταν μέσα στα όρια του Δήμου.

Το 2010 με εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», ο Δήμος Οινιάδων καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, ως **Δημοτική Ενότητα Οινιάδων**. Υπήρξε επίσης **Δήμος Οινιάδος**, από το 1836 μέχρι το 1912, με έδρα την Κατοχή.

## Διοικητική διαίρεση

## Διατελέσαντες Δήμαρχοι

## Διοικητικές μεταβολές

### Δήμος Οινιάδος (1836 - 1912)

### Δήμος Οινιάδων (1997 - 2010)

## Παραπομπές


## Χάρτης

Κατηγορία:Δήμοι της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κωνσταντίνος Καλλίας

Ο **Κωνσταντίνος Καλλίας** (Χαλκίδα, 9 Ιουλίου 1901 - Αθήνα, 7 Απριλίου 2004) ήταν Έλληνας πολιτικός, νομικός και δικηγόρος. Ήταν γιος του δικηγόρου Μιχαήλ Καλλία και της Ελένης Πλάτση και αδερφός του Γεώργιου Καλλία. Παντρεύτηκε την Χρυσούλα Καλλία (1909-1983), η οποία ήταν πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων. Διετέλεσε υπουργός, βουλευτής και ευρωβουλευτής.

## Νομικά
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το Συνταγματικό και το Κοινοβουλευτικό Δίκαιο και την Πολιτική Επιστήμη ― αργότερα και με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.

## Συγγραφέας και συνδικαλιστής
 
Ήταν μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», της Δημοκρατικής Νεολαίας και διευθύνων σύμβουλος του Συνεταιρισμού Αμπελοκτημόνων Χαλκίδας και του Εθνικού Ωδείου. 

## Κάθοδος στην πολιτική

Στις 15 Δεκεμβρίου 1935 υπήρξε συνιδρυτής του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος μαζί με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Το 1946 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Εύβοιας. Την περίοδο 1946-1951, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και αναπληρωτής του αρχηγού του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Το 1949, έγινε μέλος της Συμβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Αργότερα συμμετείχε στη Διεθνή Κοινοβουλευτική Διάσκεψη του Λονδίνου. Ήταν Υπουργός Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας (1952) στην κυβέρνηση Παπάγου και Υπουργός Δικαιοσύνης (1958). Το διάστημα 1975-1976 διετέλεσε αντιπρόεδρος, αναπληρωτής του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στη ΝΔ. Τον Οκτώβριο του 1981, εξελέγη ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Το 1982 εξελέγη πρώτος αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

## Τιμές
Την 1η Νοεμβρίου του 1995, ακριβώς 50 χρόνια από τότε που ανέλαβε για πρώτη φορά αξίωμα υπουργού, τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Βουλής, Απόστολο Κακλαμάνη, με το αργυρό μετάλλιο της 150ετίας του πολιτεύματος της χώρας. Τον Ιούλιο του 1997, του απονεμήθηκε από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας το παράσημο «Μεγαλόσταυρος Τάγματος Φοίνικος». Τιμήθηκε με το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και του απονεμήθηκαν επτά μεγαλόσταυροι. 
Συνέγραψε πολλά βιβλία και άρθρα.

## Θάνατος
Πέθανε το 2004, και έχοντας μπει στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες, ως ο γηραιότερος συγγραφέας που εξέδωσε την αυτοβιογραφία του. Κηδεύτηκε στις 13 Απριλίου 2004 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών χωρίς απογόνους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιογραφικό servitoros.gr
* 

Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Κατηγορία:Έλληνες αιωνόβιοι
Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Νίκος Ρίζος

Ο **Νίκος Ρίζος** (Πέτα Άρτας, 30 Σεπτεμβρίου 1924 – Αθήνα, 20 Απριλίου 1999) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Πρωταγωνίστησε σε πολλές κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου. Παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό, Έλσα Ρίζου (**Ελένη Λαμπροπούλου** γ. 10/12/1933), με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Κωνσταντίνο (γ. 1/5/1966). Έπαιξε σε πολύ γνωστές ταινίες όπως *[[Της κακομοίρας]]* και *[[Ο θησαυρός του μακαρίτη]]*.

## Καριέρα
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην κλασική επιθεώρηση «Άνθρωποι, άνθρωποι» το 1948, στο θέατρο «Μετροπόλιταν» και απέκτησε δικό του θίασο το 1959, ενώ το 1961 δημιούργησε τον θίασο "Βασίλης Αυλωνίτης - Γεωργία Βασιλειάδου - Νίκος Ρίζος", που διατηρήθηκε, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, μέχρι το 1965, παρουσιάζοντας διάφορες κωμωδίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία για τους μετανάστες.

Το 1986 μετέτρεψε τον κινηματογράφο «Άστορ» της οδού Σταδίου σε θέατρο, το οποίο λειτούργησε υπό την καλλιτεχνική διεύθυνσή του μέχρι το 1990. Ο Νίκος Ρίζος, άλλωστε, υπήρξε πολύ επιτυχημένος θεατρικός επιχειρηματίας επί 27 χρόνια.

Έπαιξε σε περίπου 130 κινηματογραφικές ταινίες, όπως *[[Το σωφεράκι]]* του Γιώργου Τζαβέλλα, *[[Ο θησαυρός του μακαρίτη]]* του Νίκου Τσιφόρου, *[[Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός (ταινία, 1961)|Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός]]*, επίσης του Τσιφόρου, *Συμμορία εραστών* κ.ά..

Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σειρά *Ο δρόμος* του Κώστα Λυχναρά, σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη και το 1999 στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη *[[Η αίθουσα του θρόνου]]* στον τηλεοπτικό σταθμό Mega. Ήταν η τελευταία του εμφάνιση στην τηλεόραση, μιας και την ημέρα προβολής του τελευταίου επεισοδίου της σειράς ο Νίκος Ρίζος έφυγε από την ζωή.

## Θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του κατοικούσε στου Γκύζη. Ο Νίκος Ρίζος υπέστη οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 20 Απριλίου του 1999 σε ηλικία 74 ετών και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου και κατέληξε από πνευμονικό οίδημα. Κηδεύτηκε, παρουσία πλήθους κόσμου, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

## Φιλμογραφία
### Κινηματογράφος

### Βιντεοταινίες

### Τηλεόραση

### Μαγνητοσκοπημένες θεατρικές παραστάσεις

## Θεατρικές Παραστάσεις

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

## Υποσημειώσεις
 
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Κατηγορία:Έλληνες  ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες  ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί επιχειρηματίες
Σημαία της Αιθιοπίας

[right|200px|thumb|[Αρχείο:FIAV 111000.svg|20px Λόγος σημαίας: 1:2]]
Η **[[σημαία]] της [[Αιθιοπία|Αιθιοπίας]]** είναι μια από τις αρχαιότερες αφρικανικές σημαίες και αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, με τα χρώματα της αφρικανικής ενότητας ή τα λεγόμενα παναφρικανικά χρώματα - κόκκινο, πράσινο και κίτρινο- , τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από το 1897. Το έμβλημα προστέθηκε στη σημαία το 1996. Η σημαία καθιερώθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1996. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 22 Αυγούστου 1995.

## Συμβολισμός
Τα χρώματα στη σημαία, τα οποία έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη χώρα από τις αρχές του 17ου αιώνα
 , συμβολίζουν:

* το κόκκινο τη δύναμη ή το αφρικανικό αίμα που χύθηκε για την άμυνα της πατρίδας,
* το κίτρινο την ειρήνη και την αρμονία ανάμεσα στις πολλές φυλές, οι οποίες έχουν θρησκευτικές και εθνικές διαφορές,
* το πράσινο τη γη και τη γονιμότητα.

Το εθνόσημο αποτελείται από ένα πεντάκτινο αστέρι με τις ακτίνες του. Το αστέρι είναι κίτρινο σε μπλε δίσκο, ο οποίος επικαλύπτει τις πράσινες και τις κόκκινες λωρίδες. Το αστέρι αναφέρεται στο λαμπρό μέλλον της Αιθιοπίας, ενώ οι κίτρινες ακτίνες που εκπέμπει είναι σε ίδια απόσταση και θεωρείται ότι εκπροσωπούν την ισότητα ανάμεσα σε όλους τους Αιθίοπες, πέρα από κάθε φυλή και γένος.

Η βασιλική σημαία είχε ένα λιοντάρι με σταυρό και χρησιμοποιούνταν από το 17ο αιώνα περίπου. Στα μέσα του 19ου αιώνα το κόκκινο χρώμα άλλαξε θέση (πρώτα ήταν στην κορυφή). Το 1996 προστέθηκε και το έμβλημα. Πριν το 1996 αλλά και σήμερα ακόμη, χρησιμοποιήθηκε η απλή σημαία, χωρίς το έμβλημα.

## Ιστορικές σημαίες


File:Ethiopian Pennants.svg|Προτού δημιουργηθεί η τρίχρωμη σημαία με τις ορθογώνιες λωρίδες, η Αιθιοπία χρησιμοποιούσε τρεις τριγωνικές λωρίδες. 
File:Flag of Ethiopia (1897-1936; 1941-1974).svg|Η παλαιά σημαία με το Λιοντάρι του Ιούδα. Παραμένει δημοφιλής στους Ρασταφαριανούς και στους πιστούς του Χαϊλέ Σελασιέ.
File:War Ensign of Ethiopia (1955–1974).svg|Πολεμική σημαία του Αυτοκρατορικού Ναυτικού (1955–1974).
File:Flag of Ethiopia (1974-1975).svg|Σημαία της Αιθιοπίας (1974–1975), η οποία άλλαξε μετά την ανατροπή του αυτοκράτορα Σελασιέ με την αφαίρεση του στέμματος από την κεφαλή του λιονταριού και την αλλαγή του σταυρού σε ακόντιο.
File:War Ensign of Ethiopia (1974–1975).svg|Πολεμική σημαία του Ναυτικού της Αιθιοπίας (1974–1975).


File:Flag of Ethiopia (1975–1987).svg|Η επίσημη σημαία επί της στρατιωτικής κυβερνήσεως (Ντεργκ, 1975–1987).
File:Flag of Ethiopia (1975–1987) (02).svg|Κρατική σημαία επί στρατιωτικής κυβερνήσεως Ντεργκ (1975–1987). Χρησιμοποιήθηκε σπάνια.
File:Flag of Ethiopia (1987-1991).svg|Η σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αιθιοπίας (1987–1991) που εισήγαγε τις σημερινές διαστάσεις 1:2.
File:Flag of Ethiopia (1991-1996).svg|Σημαία της μεταβατικής κυβέρνησης (1991–1996). 
File:Flag of Ethiopia (1996-2009).svg|Σημαία σε χρήση από τις 6 Φεβρουαρίου ως τις 31 Οκτωβρίου 1996. Ο κεντρικός κυκλικός της δίσκος είναι μικρότερος από τη σημερινή σημαία.
File:Flag of Ethiopia.svg|Η σημερινή σημαία.



## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.ethioworld.com/CountryInformation/ethiopianflag.htm 

Αιθιοπια
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αιθιοπίας
Εθνόσημο της Αιθιοπίας

thumb|200px|Το εθνόσημο της Αιθιοπίας
Το **[[έμβλημα]] της [[Αιθιοπία|Αιθιοπίας]]** υπάρχει στην παρούσα μορφή του από το 1996. Περιλαμβάνει ένα χρυσό πεντάγραμμο αστέρι που εκπέμπει ακτίνες φωτός σε μπλε θυρεό. Το σύμβολο αυτό προέρχεται από τη σφραγίδα του Βασιλιά Σολομώντα, του οποίου απόγονοι φέρονται να είναι τα μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας.
Σήμερα το σύμβολο αυτό συμβολίζει την ενότητα του λαού και την εθνικότητα των Αιθιόπων. Το εθνόσημο εμφανίζεται επίσης στο κέντρο της σημαίας της Αιθιοπίας.

## Φωτοθήκη


File:Lion of Judah.svg|Ο Λέων του Ιούδα
File:Imperial Coat of Arms of Ethiopia (Haile Selassie).svg|Αυτοκρατορικό εθνόσημο
File:Emblem of the Provisional Military Government of Socialist Ethiopia.svg|Έμβλημα του Ντεργκ
File:PDR Ethiopia emblem.svg|Έμβλημα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Αιθιοπίας



## Παραπομπές



Αιθιοπια
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αιθιοπίας
Σημαία της Αϊτής

[right|200px|thumb|[Αρχείο:FIAV 011011.svg|23px Λόγος σημαίας: 3:5]]
[thumb|right|250px|[Αρχείο:FIAV 100100.svg|23px Πολιτική σημαία. Διαστάσεις: 3:5]]
Η **[[σημαία]] της [[Αϊτή|Αϊτής]]** αποτελείται από δύο οριζόντιες ισομεγέθεις λωρίδες, με το εθνόσημο της χώρας στη μέση της σημαίας.

Η πολιτική σημαία δεν έχει το έμβλημα. Η κόκκινη και μπλε σημαία φέρεται να έχει σχεδιαστεί από την εποχή της επανάστασης εναντίον της γαλλικής αποικιοκρατίας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο, βρέθηκε ότι η Αϊτή και το Λίχτενσταϊν χρησιμοποιούσαν την ίδια σημαία, γεγονός που οδήγησε στο να προστεθεί ένα στέμμα στη σημαία του Λίχτενσταϊν.

Καθιερώθηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1986. Η χώρα έχει Σύνταγμα από το Μάρτιο του 1987 (ανεστάλη η ισχύς του την περίοδο Ιουνίου 1988 - Μαρτίου 1989).

## Παλαιότερες σημαίες

Αρχείο:Flag of Haiti (1791-1789).svg|Σημαία του 1791
Αρχείο:Flag of Haiti (1803-1804).svg|Σημαία του 1803
Αρχείο:Flag of Haiti 1964 (civil).svg|Σημαία του 1805
Αρχείο:Flag of Haiti 1806.svg|Σημαία του 1806


Αρχείο:Flag of Kingdom of Haiti.svg|Σημαία του Βασιλείου της Αϊτής (1811-1820)
Αρχείο:Flag of Haiti (civil).svg|Σημαία σε χρήση από το 1807 ως το 1964
Αρχείο:Flag of Haiti (1964-1986).svg|1:2 Σημαία σε χρήση από το 1964 ως το 1986
Αρχείο:Flag of Haiti 1964 (civil).svg|1:2 Πολιτική σημαία (1964-1986)


## Πηγές

* http://flagspot.net/flags/ht-hist.html - Η ιστορία της σημαίας στις "Σημαίες του Κόσμου".

Αιτή
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αϊτής