open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κομητεία Φαγιέτ (Τέξας)

Η **Κομητεία Φαγιέτ** () είναι κομητεία στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, ο πληθυσμός ήταν 24,474 κάτοικοι.Η διοικητική πρωτεύουσα (*έδρα*) είναι το Λα Γκραντζ.Η κομητεία δημιουργήθηκε το 1837 και οργανώθηκε το επόμενο έτος.

## Ιστορία
Η κομητεία Φαγιέτ ιδρύθηκε το 1837 από γη που παραχωρήθηκε από τις κομητείες Μπάστροπ και Κολοράντο. Ονομάστηκε έτσι από τον Μαρκήσιο Ζιλμπέρ ντυ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ, έναν Γάλλο ευγενή που έγινε ήρωας του Αμερικανικού Επαναστατικού Πολέμου.

Ο Τζόελ Γουόλτερ Ρόμπισον, ένας από τους πρώτους κατοίκους της κομητείας Μπραζόρια και στη συνέχεια της κομητείας Φαγιέτ, πολέμησε στην Επανάσταση του Τέξας και υπηρέτησε στη Βουλή των Αντιπροσώπων του Τέξας.

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η κομητεία έχει συνολική έκταση 960 τετραγωνικών μιλίων (2.500 τ.χλμ ) , εκ των οποίων τα 9,8 τετραγωνικά μίλια (25 τ.χλμ ) καλύπτονται από νερό.

### Γειτονικές κομητείες
*Κομητεία Λι (βόρεια)
*Κομητεία Ουάσινγκτον (βορειοανατολικά)
*Κομητεία Ώστιν (ανατολικά)
*Κομητεία Κολοράντο (νοτιοανατολικά)
*Κομητεία Λαβάκα (νότια)
*Κομητεία Γκονζάλες (νοτιοδυτικά)
*Κομητεία Κάλντγουελ (δυτικά)
*Κομητεία Μπάστροπ (βορειοδυτικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κομητείες του Τέξας
Κομητεία Φορτ Μπεντ (Τέξας)

Η **Κομητεία Φορτ Μπεντ** () είναι κομητεία στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Η διοικητική πρωτεύουσα (*έδρα*) είναι το Ρίτσμοντ.

Η κομητεία ιδρύθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1837 και οργανώθηκε τον επόμενο χρόνο. Ονομάστηκε έτσι από ένα τετράγωνο σε μια στροφή του ποταμού Μπράζος. Η κοινότητα αναπτύχθηκε γύρω από το φρούριο στις πρώτες μέρες. Η μεγαλύτερη πόλη που βρίσκεται εξ ολοκλήρου εντός των ορίων της κομητείας είναι το Σούγκαρ Λαντ. Η μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό στην κομητεία είναι το Χιούστον, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Χιούστον βρίσκεται στη γειτονική κομητεία Χάρις.

Η κομητεία Φορτ Μπεντ περιλαμβάνεται στην μητροπολιτική στατιστική περιοχή Χιούστον – Δε Γούντλαντς – Σούγκαρ Λαντ . Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, ο πληθυσμός της ήταν 822.779 κάτοικοι, καθιστώντας την την όγδοη πιο πυκνοκατοικημένη κομητεία της πολιτείας , και εκτιμήθηκε ότι το 2024 ήταν 958.434. Το 2017, το Forbes την κατέταξε στην πέμπτη ταχύτερα αναπτυσσόμενη κομητεία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

thumb|Το Δικαστήριο της Κομητείας Φορτ Μπεντ το 1948

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η κομητεία έχει συνολική έκταση 885,250 τετραγωνικά μίλια (2.292,79 km2), εκ των οποίων 23,465 τετραγωνικά μίλια (60,77 km2) καλύπτονται από νερό. Είναι η 181η μεγαλύτερη από τις 236 κομητείες του Τέξας σε συνολική έκταση.

### Γειτονικές κομητείες
*Κομητεία Γουόλερ (βόρεια)
*Κομητεία Χάρις (βορειοανατολικά)
*Κομητεία Μπραζόρια (νοτιοανατολικά)
*Κομητεία Γουάρτον (νοτιοδυτικά)
*Κομητεία Ώστιν (βορειοδυτικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κομητείες του Τέξας
Μαριεντάλ Λουξεμβούργου

Το **Μαριεντάλ** ή **Μαρίενταλλ** (γαλλ. *Marienthal*, λουξεμβ. *Mariendall*) είναι χωριό του δυτικού Λουξεμβούργου, που υπάγεται στη νέα κοινότητα του Χέλπερκναπ και στο Καντόνι του Μερς. Το 2024 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 122 κάτοικοι. Το Μαριεντάλ είναι κτισμένο σε υψόμετρο περίπου 240 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι γνωστό για το παλαιό εγκαταλελειμμένο μοναστήρι του, από το οποίο σώζονται λιγοστά κτίσματα.

## Παραπομπές


Μαριενταλ
Έντενμπέργκεν

Το **Έντενμπέργκεν** (γερμ. *Edenbergen*) είναι χωριό και πρώην δήμος της Γερμανίας στη Βαυαρία, και συγκεκριμένα στο Διαμέρισμα του Άουγκσμπουργκ. Από το 1978 υπάγεται διοικητικώς στον Δήμο του Γκερστχόφεν. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 476 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και το 2021 ο πληθυσμός του ήταν 301 κάτοικοι έναντι 350 κατοίκων το 1989 και 278 το 1950. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Ρωμαιοκαθολικοί και υπάγονται στην Επισκοπή του Άουγκσμπουργκ. Δύο ρυάκια πλαισιώνουν το χωριό: το Μπέγκλεμπαχ στα βόρεια και το Γκάιλενμπαχ στα νότια. Αυτά ρέουν προς τα ανατολικά, όπου χύνονται στον ποταμό Σμούτερ. Το πλησιέστερο χωριό στο Έντενμπέργκεν είναι το Μπάτσενχόφεν.

## Παραπομπές


Εντενμπεργκε
Κόλμπερμπεργκ

Το **Κόλμπερμπεργκ** (γερμ. *Kälberberg*) είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου του Μπούτενχαϊμ, στο Διαμέρισμα του Μπάμπεργκ, στη Βαυαρία της Γερμανίας. Οι πλησιέστεροι οικισμοί είναι το χωριό Τήφενχέχσταντ, περίπου 1 χιλιόμετρο στα ανατολικά, και το χωριό Χόχσταλ στα νότια. Σήμερα το Κόλμπερμπεργκ είναι ένα μικρό χωριό με μόλις 37 περίπου κατοίκους, ωστόσο έχει μακρά ιστορία, καθώς αναφέρεται για πρώτη φορά σε γραπτή πηγή το 1145, με την ονομασία **Κάλβενμπεργκ** (*Calwenberg*).

Βορείως του χωριού βρίσκεται ο ύψους 142 μέτρων Ζέντερ Μπάμπεργκ (*Sender Bamberg*), ένας πύργος αναμεταδόσεων της Deutsche Telekom, που αναμεταδίδει ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά σήματα, καθώς και τηλεφωνικές γραμμές. Ανεγέρθηκε το 1973.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το χωριό στο Bayerische Landesbibliothek Online (στη γερμανική)
* Το Κόλμπερμπεργκ στο ''Google Maps''

Κολμπερμπεργ
Αρμπίνοβο

Το **Αρμπίνοβο** (σλαβομακεδ. Арбиново) είναι χωριό της Βόρειας Μακεδονίας, στον Δήμο Ντέμπαρτσα. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ήταν μόλις 12 κάτοικοι έναντι 26 κατοίκων σε εκείνη του 2002. Το σύνολο των κατοίκων είναι Χριστιανοί Σλαβομακεδόνες. Παλαιότερα το χωριό ανήκε στον Δήμο της Μπέλτσιστα.

Στις αρχές του 20ού αιώνα το χωριό αναφέρεται στο δημογραφικό έργο του Kanchov και τον χάρτη του Jaranov ως *Ъpбино/Ărbino*, σε άλλο χάρτη, του 1903, ως *Arbino*, και σε άλλα έγγραφα της εποχής ως *Рбину/Rbinu*. 

## Παραπομπές


Αρμπινοβο
Μπελτσίστα

Η **Μπελτσίστα** (σλαβομακεδ. Белчишта) είναι χωριό της Βόρειας Μακεδονίας, στον Δήμο Ντέμπαρτσα. Ο πληθυσμός του στην απογραφή του 2021 ήταν 297 κάτοικοι έναντι 437 κατοίκων το 2002, ενώ όλοι σχεδόν οι κάτοικοι είναι Σλαβομακεδόνες. Παλαιότερα το χωριό ανήκε στον δικό του, ομώνυμο Δήμο.

## Παραπομπές


Μπελτσιστα
Γάιος Κέστιος Γάλλος (ύπατος το 35)

Ο **Γάιος Κέστιος Γάλλος**, λατιν.: *Gaius Cestius Gallus*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε στα μέσα του 1ου αι. μ.Χ. Ήταν κανονικός ύπατος για το έτος 35 με συνάδελφό του τον Σερουίλιο Νονιανό. Ο Σουητώνιος τον περιγράφει ως «έναν ακόλαστο γέρο, σπάταλο» και αναφέρει ότι ο Αυτοκράτορας Αύγουστος τον είχε αποβάλει από τη Σύγκλητο λόγω της επαίσχυντης συμπεριφοράς του. Ο Αυτοκράτορας Τιβέριος επέπληξε τον Κέστιο Γάλλο για την ακόλαστη συμπεριφορά του, αλλά λίγες ημέρες αργότερα ο Αυτοκράτορας ανταποκρίθηκε σε μία πρόσκληση σε ένα από τα συμπόσιά του, με την προϋπόθεση ότι θα ακολουθούσε τη συνήθη ρουτίνα του Γάλλου: και οι υπηρέτριες να είναι γυμνές. 

Εκτός από την ανακοίνωση της υπατικής του θητείας, ο Γάλλος εμφανίζεται δύο φορές στις σελίδες του Τάκιτου. Η πρώτη είναι στην αφήγησή του για το 21 μ.Χ., όταν αναφέρεται ότι ο Γάλλος εκφώνησε μία ομιλία στη Σύγκλητο παραπονούμενος ότι «οι πιο άθλιοι» συκοφαντούσαν «αξιοσέβαστους πολίτες», και στη συνέχεια γλίτωναν την τιμωρία για τη βλάβη που έκαναν, κρατώντας ένα άγαλμα του Αυτοκράτορα. Στην ομιλία του, ο Γάλλος αναφέρει συγκεκριμένα την Αννία Ρουφίλλα. (Δεν είναι γνωστό αν η Αννία Ρουφλλα είχε μιλήσει για τον Κέστιο Γάλλο.) Η ομιλία του προκάλεσε αντίδραση από το συγκεντρωμένο σώμα, που ανάγκασε τον Δρούσο τον Νεότερο να διατάξει την κλήτευση, την καταδίκη και τον περιορισμό της Αννίας Ρουφίλλας στις δημόσιες φυλακές. 

Η δεύτερη εμφάνισή του γίνεται στην αφήγηση του έτους 32, μετά την πτώση του Σηιανού. Ο Τιβέριος ώθησε τον Γάλλο να διαβάσει στη Σύγκλητο μία επιστολή, που έστειλε στον Αυτοκράτορα, στην οποία κατηγορούσε τον πρώην πραίτορα Κόιντο Σερβαίο και τον ιππέα Μινούκιο Θέρμο, ότι ήταν υποστηρικτές του τρομερού -αλλά πλέον νεκρού- πραιτοριανού επρχου. Σε απάντηση στη δίωξη του Γάλλου, οι δύο πρότειναν στη συνέχεια τον Ιούλιο Αφρικανό και τον Σήιο Κουαδράτο ως άλλους συνεργάτες του Σηιανού, για να αποφύγουν την προγραφή.

Ο Γάλλος είναι γνωστό ότι είχε τουλάχιστον έναν γιο, τον Γάιο Κέστιο Γάλλο, ο οποίος έγινε ύπατος το 42.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Αύλος Καικίνα Παίτος

δεξιά|μικρογραφία| Η Αρρία και ο Παίτος (γλυπτό του Πιέρ Λεπώτρ, 1681).

Ο **Αύλος Καικίνα Παίτος**, λατιν.: *Aulus Caecina Paetus* (απεβ. το 42 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο, για το ρόλο του στην εξέγερση του Λεύκιου Αρούντιου Κάμιλου Σκριβονιανού εναντίον του Αυτοκράτορα Κλαύδιου. Υπήρξε ύπατος στο *υπατικό διάστημα* (nundinium) από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του έτους 37, με συνάδελφο τον Γάιο Κανίνιο Ρεβίλο.

Όταν εκδόθηκε η ποινή, αποφασίστηκε ότι θα τού επιτρεπόταν να αυτοκτονήσει, παρά να αντιμετωπίσει την οργή του Αυτοκράτορα. Ωστόσο, όταν ήρθε η ώρα, ο Παίτος δίστασε στην απόφασή του να το κάνει. Η σύζυγός του  Αρρία, αυτομαχαιρώθηκε πρώτη, για να του δώσει το θάρρος να το κάνει αυτό, και του έδωσε το στιλέτο λέγοντας «*Non dolet, Paete!*» («Δεν πονάει, Παίτε!») 

## Οικογένεια
Ο Παίτος και η Αρρία απέκτησαν πολλά παιδιά μαζί. Όσα επέζησαν μέχρι την ενηλικίωση, περιλάμβαναν:
* Γάιος Λαικάνιος Βάσσος Καικίνα Παίτος, αντικαταστάτης ύπατος το 70, και υιοθετήθηκε από τον Γάιο Λαικάνιο Βάσσο.
* Καικίνα Αρρία, σύζυγος του Πόπλιου Κλώδιου Θρασέα Παίτου.

## Αναφορές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Georges Duby, Michelle Perrot, Pauline Schmitt. *Ιστορία των Γυναικών στη Δύση*, Τόμος Ι. Belknap Press. 2000

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η ζωή των γυναικών στην Ελλάδα και τη Ρώμη Archived

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Σέξτος Παπίνιος Αλλένιος

Ο **Σέξτος Παπίνιος Αλλένιος**, λατιν.: *Sextus Papinius Allenius*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός του 1ου αι. μ.Χ. Ήταν *[[Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)|κανονικός ύπατος]]* το 36 μ.Χ. με συνάδελφο τον Κόιντο Πλαύτιο. Ο Αλλένιος είναι γνωστός για την εισαγωγή δύο φρούτων στην Ιταλία: τη τζιτζιφιά (*zizipha*) την οποία έφερε από τη Συρία και μία ποικιλία αγριομηλιάς (tuber), που βρήκε στην Αφρική. Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ο Αλλένιος τα είχε καλλιεργήσει στο στρατόπεδό του από βλαστούς, και προσθέτει για την αγριομηλιά ότι «ο καρπός μοιάζει περισσότερο με μούρο, παρά με μήλο, αλλά τα δέντρα αποτελούν ιδιαίτερα καλή διακόσμηση για αναβαθμίδες».

## Βίος και σταδιοδρομία
Ο Αλλένιος ήταν ιθαγενής του Πατάβιου (σημερινή Πάντοβα). Ο Ρόναλντ Σάυμ σημειώνει: «το δεύτερο όνομά του μπορεί να θεωρηθεί μητρικό» και αναφέρει δύο ιππείς αξιωματικούς με παρόμοια ονόματα: *Μάνιος Αλλένιος Κράσσος Καισόνιος* και *[Αλ]λένιος Στράβων, Γάιου υιός*.  Η Σεγκολέν Ντεμουζέν θα προχωρήσει περαιτέρω, και συμφωνεί με τον Ντ. ΜακΆλιντον ότι ο Αλλένιος ήταν αρχικά ιππέας, και έγινε δεκτός στη Σύγκλητο όταν έγινε ταμίας (quaestor) μεταξύ των ετών 15 και 20 μ.Χ.

Η σταδιοδρομία του είναι γνωστή από μία καλοδιατηρημένη επιγραφή με λίγες λεπτομέρειες, κάτι που είναι χαρακτηριστικό για την πρώιμη περίοδο του Πριγκιπάτου. Καταγράφει ότι ο Αλλένιος ήταν τριβούνος του στρατού (αλλά όχι σε ποια λεγεώνα), ταμίας, λεγάτος υπό τον Τιβέριο, τριβούνος των πληβείων, πραίτωρ, αντιπραιτωριανός λεγάτος του Τιβέριου, και στη συνέχεια ύπατος. Κατείχε επίσης το ιερατικό αξίωμα των *δεκαπέντε ανδρών των ιερών βιβλίων* (quindecimviri sacris faciundis).

Ο Σάυμ προσφέρει κάποιες λεπτομέρειες γι' αυτά τα αξιώματα: την πρώτη φορά ως *λεγάτος* υπό τον Τιβέριο, ο Αλλένιος ήταν διοικητής μίας λεγεώνας, αν και η ταυτότητά της είναι άγνωστη. Η ημερομηνία που έγινε *πραίτωρ* είναι το 27 μ.Χ. ΌΤαν ήταν *αντιπραίτωρ λεγάτος,* είχε μία κυβερνητική θέση σε κάποια από τις πέντε πραιτοριανές επαρχίες οι οποίες ήταν υπό αυτοκρατορικό έλεγχο. Ο Σάυμ υπονοεί επίσης ότι ο Αλλένιος όφειλε την ιδιότητά του ως υπάτου στην επιρροή του Λεύκιου Βιτέλλιου.

«Οι Παπίνιοι είχαν ένα γρήγορο και μελαγχολικό τέλος», γράφει ο Σάυμ. Ο Αλλένιος είχε δύο γιους: ο ένας γιος, επίσης ονομαζόμενος Σέξτος Παπίνιος, αυτοκτόνησε το 37 για να αποφύγει τις προτάσεις της μητέρας του, η οποία στη συνέχεια κλήθηκε ενώπιον της Συγκλήτου για να λογοδοτήσει για τις πράξεις της· ο άλλος γιος θανατώθηκε από τον Καλιγούλα. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Ελένη Ν. Καζαντζάκη

Η **Ελένη Ν. Καζαντζάκη** (γενν. *Ελένη Σαμίου*, Αθήνα, 30 Απριλίου 1903 - Αθήνα, 18 Φεβρουαρίου 2004) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας και δεύτερη σύζυγος του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη, καθώς και κληρονόμος των πνευματικών δικαιωμάτων του τεράστιου έργου του.

Σχετικά με τη συμβολή της Ελένης Ν. Καζαντζάκη στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη, η Έλλη Αλεξίου έγραψε: «Η Ελένη ήταν το άκρο αντίθετο της Γαλάτειας. Πολύ εξυπηρετική στα συγγραφικά του έργα. Όταν αναλογίζομαι πως η τεράστια «Οδύσσεια» αντιγράφηκε έντεκα φορές; Δώδεκα φορές; από τα χέρια της... και μόνο η «Οδύσσεια»; Όλο γενικά το έργο του βρισκόταν συνεχώς κάτω από τα στοργικά της χέρια... Άθλος φοβερός. Η Ελένη στάθηκε δίπλα του σαν ένας δεύτερος εαυτός του.»

## Βιογραφία
Η Ελένη Ν. Καζαντζάκη σε ένα αυτοβιογραφικό σημείωμα έγραψε:

Στις 18 Μαΐου 1924, η 21χρονη Ελένη γνώρισε τον 41χρονο Νίκο Καζαντζάκη, ο οποίος τότε ήταν παντρεμένος με τη συγγραφέα Γαλάτεια Καζαντζάκη (1881 - 1962) (το διαζύγιο με τη Γαλάτεια εκδόθηκε το 1926). Έζησαν μαζί για είκοσι ένα χρόνια χωρίς γάμο και στις 11 Νοεμβρίου 1945 παντρεύτηκαν στον Άγιο Γεώργιο Καρύτση στην Αθήνα με κουμπάρο τον Άγγελο Σικελιανό.

«Στην Ελένη χρωστώ όλη την καθημερινή ευτυχία της ζωής μου», έγραψε ο Νϊκος Καζαντζάκης πέντε μήνες πριν πεθάνει, το 1957, για την πολυαγαπημένη σύντροφο της ζωής του. «Χωρίς αυτή θα ’χα πεθάνει τώρα και πολλά χρόνια. Συντρόφισσα γενναία, αφοσιωμένη, περήφανη, έτοιμη για κάθε πράξη που θέλει αγάπη».

Μετά τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη το 1957, η Ελένη Ν. Καζαντζάκη αφιερώθηκε στη διάδοσή του έργου του. Εγκαταστάθηκε στη Γενεύη και στο διαμέρισμά της συγκεντρώνονταν πνευματικοί άνθρωποι από όλο τον κόσμο καθώς και Έλληνες που αγωνίζονταν κατά της δικτατορίας.

Το 1982 υιοθέτησε τον Κύπριο συγγραφέα Πάτροκλο Σταύρου (1933 - 2014), στον οποίο παραχώρησε με γονική παροχή τα πνευματικά δικαιώματα του έργου του Νίκου Καζαντζάκη, αφού ο σπουδαίος συγγραφέας δεν είχε παιδιά από τους δύο γάμους του.

## Έργο
Το σπουδαιότερο βιβλίο της θεωρείται η βιογραφία του Νίκου Καζαντζάκη, βασισμένη σε ανέκδοτα γράμματα και κείμενα του συζύγου της, με τίτλο *Νίκος Καζαντζάκης, ο ασυμβίβαστος*. Έγραψε επίσης ένα βιβλίο για τη ζωή του Μαχάτμα Γκάντι και ένα για την Κίνα με τίτλο *Κίνα, μικρή πορεία στη μεγάλη χώρα*, καθώς και ποιήματα, αλλά και μεταφράσεις κινέζικων, ιαπωνικών και αφρικάνικων τραγουδιών.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιβλιονέτ, Καζαντζάκη, Ελένη Ν., 1903 - 2004.
* Βιβλιοπωλείο Πολιτεία,  Καζαντζάκη Ελένη.

 

Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Κατηγορία:Ελληνίδες ποιήτριες
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι
NGC 785

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 785** είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 217 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Τρίγωνον. Τον ανακάλυψε το 1876 ο αστρονόμος Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) και η διάμετρός του εκτιμάται πως είναι 102 χιλιάδες έτη φωτός περίπου. Ο NGC 785 πιθανότατα δεν έχει ενεργό γαλαξιακό πυρήνα και δεν έχει παρατηρηθεί αξιοσημείωτος σχηματισμός νέων αστέρων.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες
0785
07694
01509
Κατηγορία:Τρίγωνον (αστερισμός)
Καθεδρικός της Μεσιτείας, Χάρκοβο

Ο **Καθεδρικός Ναός της Μεσιτείας** (ουκρανικά: Собор Покрови Пресвятої Богородиці) ή **Καθεδρικός Ναός Ποκρόβσκι** (Покровський собор)  είναι ο παλαιότερος καθεδρικός ναός στο Χάρκοβο της Ουκρανίας, που χτίστηκε το 1689. Εκτός από τον καθεδρικό ναό, το συγκρότημα του μοναστηριού περιλαμβάνει τη σχολή, την επισκοπική κατοικία του Χάρκοβο και την εκκλησία της Παναγίας Οζεριάνσκα.

## Ιστορία
Η πρώτη ξύλινη εκκλησία χτίστηκε το πρώτο μισό του 17ου αιώνα και καθαγιάστηκε προς τιμήν της Μεσιτείας της Θεοτόκου . Το 1659 οι τοπικοί Κοζάκοι αποφάσισαν να κατασκευάσουν έναν πέτρινο ναό. Ολοκληρώθηκε το 1689 και καθαγιάστηκε από τον επίσκοπο Αβραάμ Ούχοβ (Abraham Ukhov) . Η πέτρινη εκκλησία σχεδιάστηκε με τον παραδοσιακό ρωσικό τρόπο — τρίκλιτη βασιλική  τοποθετημένη πάνω σε έναν ζεστό «χειμωνιάτικο» ναό. Το άνω μέρος συνδεόταν με το καμπαναριό με μια στοά νάρθηκα. 

Το 1726 ο επίσκοπος Επιφάνιος Τιχόρσκι και ο στρατάρχης Μιχαήλ Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν ίδρυσαν τη Μονή Μεσιτείας, Χάρκοβο. Το συγκρότημα του μοναστηριού περιελάμβανε ένα κολλέγιο, το πρώτο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Χάρκοβο.

Η εκκλησία της Μεσιτείας ανακαινίστηκε το 1729 και εξοπλίστηκε με νέα εκκλησιαστικά σκεύη. Το 1732 το καμπαναριό έλαβε μια νέα καμπάνα 1,6 τόνων. Το 1799-1846 η εκκλησία είχε το καθεστώς του καθεδρικού ναού. Έκλεισε τη δεκαετία του 1920 και παρήκμασε για περισσότερα από 30 χρόνια. Το 1992 επανήλθε υπό τη διαχείριση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας . 

## Φωτογραφίες

Αρχείο:Universitetskaya_Gorka_1840s.jpg|εναλλ.=Engraving from the 1840s| Χαρακτική από τη δεκαετία του 1840
Αρχείο:Pokrovsky_Monastery_in_Kharkov.jpg|εναλλ.=Postcard from the 1910s| Καρτ ποστάλ από τη δεκαετία του 1910
Αρχείο:Pokrovsky_Monastery_in_Kharkiv_by_Lypko_S._9.jpg|εναλλ.=The monastery in 2016| Το μοναστήρι το 2016


## Αναφορές

## Πηγές
* 
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Ουκρανία
Κατηγορία:Χάρκοβο
NGC 7828

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 7828** είναι ιδιόμορφος γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Απέχει περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και κατά συνέπεια η διάμετρός του είναι περίπου 75 χιλιάδες έτη φωτός, με βάση τις φαινόμενες διαστάσεις του. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Φράνσις Λίβενγουορθ (Francis Leavenworth) το 1886 και σχηματίζει ζεύγος με τον γειτονικό του NGC 7829. Ο NGC 7828 περιλαμβάνεται επίσης στον *[[Άτλας των ιδιόμορφων γαλαξιών|Άτλαντα των ιδιόμορφων γαλαξιών]]* ως Arp 144.

Αλληλεπριδρά βαρυτικά με τον παρόμοιας μάζας NGC 7829 και εξαιτίας αυτού έχει σχηματιστεί ένας δακτύλιος στον NGC 7828. Ο πυρήνας του NGC 7828 δεν είναι ευδιάκριτος στο ορατό φάσμα όμως είναι πιο ορατός στο υπέρυθρο. Ο σχηματισμός νέων αστέρων εκτιμάται στις 6,86 ηλιακές μάζες ανά έτος και οι δύο γαλαξίες περιβάλλονται από νέφος ουδέτερου υδρογόνου το οποίο εκτείνεται στα νοτιοανατολικά για 6 arcmin και 3 arcmin στα δυτικά.

## Υπερκαινοφανείς
Έχουν παρατηρηθεί δύο υπερκαινοφανείς στον NGC 7828: ο **AT2018ewx** και ο **SN 2021ocs**. Ο δεύτερος ήταν τύπου Ic. Ανακαλύφθηκε στις 30 Μαΐου 2021 από το σύστημα ATLAS και είχε φαινόμενο μέγεθος 17,7.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιδιόμορφοι γαλαξίες
Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός)
Κατηγορία:Αλληλεπιδρώντες γαλαξίες
7828
144
00483
Σέση Άρτας

Η **Σέση** είναι οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας.

## Γενικά στοιχεία
Η Σέση βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Καλεντίνη, που καταλήγει δυτικότερα στον Σαραντάπορο και μαζί του στην τεχνητή λίμνη Πουρναρίου, σε υψόμετρο 230 μέτρα. Απέχει 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Άρτα ενώ δίπλα και νότια είναι η Επάνω Σέση και αμέσως νοτιότερα η Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου).

Αξιοθέατο είναι το πέτρινο "γεφύρι της Βρατσίστας", το οποίο βρίσκεται ανατολικά του χωριού, ακριβώς δίπλα από τη γέφυρα Μπέιλι, στην επαρχιακή οδό Άρτας - Άνω Καλεντίνης - Τετρακώμου και το οποίο γεφυρώνει το ποτάμι της Καλεντίνης. Πρόκειται για λίθινη κατασκευή, με ένα μεγάλο τόξο ανοίγματος 24,5 μέτρα. και ολικό ύψος, από το προστατευτικό στηθαίο μέχρι το νερό 13 μέτρα. Σύμφωνα με πληροφορίες κτίστηκε από τον πρωτομάστορα Κώστα Μπέκα, ο οποίος γεννήθηκε στα Πράμαντα Ιωαννίνων γύρω στο 1825.

Η Σέση αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Άνω Καλεντίνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Άνω Καλεντίνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ηρακλείας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 53 κάτοικοι και με αυτήν του 2011 είχε 61.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Γεφύρι Του Βρατσίστα στον ιστότοπο Πέτρινα γεφύρια της Ελλάδας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Πηγή Βελεντζικού Άρτας

Η **Πηγή** Βελεντζικού είναι πολύ μικρός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας.

## Γενικά στοιχεία
Η Πηγή βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές των Ορέων Βάλτου, νοτιοδυτικά της κορυφής Αετοί, σε υψόμετρο 1.024 μέτρα. Απέχει 31 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από την Άρτα, 16 χιλιόμετρα Α.-ΝΑ. από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου) και 2 χιλιόμετρα ΒΑ. από το Βελεντζικό. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως *Δόβρα* το 1940 να απογράφεται στην κοινότητα Βελεντζικού και το 1950 να μετονομάζεται σε Πηγή. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Βελεντζικό, το Ασφακερό, το Κάρπινο και το Σελλί αποτελούν την κοινότητα Βελεντζικού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ηρακλείας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 20 κάτοικοι. 

## Σημείωση
Στην ίδια Περιφερειακή Ενότητα αλλά στον Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων είναι ο συνώνυμος οικισμός Πηγή Τετρακώμου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Κάστρο Κότορ

Το **Κότορ** ή **Κότοργκραντ** (*Πόλη του Κότορ*) ήταν μεσαιωνικό φρούριο πάνω από τον σημερινό οικισμό του Κότορ, στο Κότορ Βάρος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, στην οντότητα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στον δήμο Κότορ Βάρος. 

Κατά τη διάρκεια του μεσαιωνικού Βασιλείου της Βοσνίας, το φρούριο αναπτύχθηκε ως η πρώτη και προσφιλής έδρα του Χρβόγιε Βούκσιτς, άρχοντα του Ντόνι Κράι της Βρμπάνια, μαζί με άλλα δύο φρούρια, το Κλιούτς και το Γιάιτσε. 

## Ιστορία
Σε ορισμένες πηγές αναφέρεται ότι ο οικισμός κάτω από το φρούριο ονομάζεται Κοτορίστε,  κάτι που δεν ταίριαζε ποτέ στην πραγματική κατάσταση, επειδή το Κοτορίστε, ο οικισμός του Κότορ Βάρος, βρίσκεται στην απέναντι (δεξιά) όχθη του ποταμού Βρμπάνια.

Στην αρχική του μορφή (τα ερείπια του οποίου σώζονται ακόμη), υπήρχε ένας πύργος, ελαφρώς πάνω στην κορυφογραμμή πάνω από τον ποταμό Τζακότινα και ένα μπουντρούμι (ακριβώς πάνω από τον καταρράκτη). Ο πύργος και τα μπουντρούμια επικοινωνούσαν με πέτρινη σκάλα, της οποίας τα ερείπια είναι ακόμη ορατά. Στον πύργο, μέχρι την απελευθέρωση του Κότορ Βάρος το 1945, υπήρχε μια καμπάνα εντυπωσιακού μεγέθους. Η τύχη της είναι άγνωστη.

Για πρώτη φορά το Κότορ αναφέρθηκε το 1382. Ανήκε στον δούκα Χρβόγιε Βούκσιτς Χρβάτινιτς (1350-1416). Το Κότορ παρέμεινε το αγαπημένο κτήμα του Χρβόγιε, όπου και πέθανε.

Το Κότορ αργότερα έγινε μέρος της Μπανόβινα του Γιάιτσε και οι Οθωμανοί το κατέκτησαν το 1519, 52 χρόνια μετά την επίσημη πτώση της Βοσνίας. Οι δυνάμεις προέλαυναν στην κοιλάδα Βρμπάνια και την ισχυρότερη αντίσταση στην περαιτέρω διείσδυσή τους παρείχε η άμυνα του Κότορ στο Μπέτλε στο πεδίο Βέτσιτσκο, ακολουθούμενη από τους Οθωμανούς που σύντομα κατέλαβαν τη Μπάνια Λούκα, το Σρμπατς, το Κόμπας, τη Ντέρβεντα και ολόκληρη την Ποσάβινα. Στη συνέχεια, διέσχισε για λίγο τη Σλαβονία.

Τιμάρια των *μουσταφίζ* του Κότορ υπήρχαν ακόμη και σε χωριά γύρω από το Βισόκο και το Ντουμπρόβνικ του Βισόκο (πιθανώς τα κύρια εμπορικά μέρη). Ο Χαμντίγια Κρεσεβλιακόβιτς υποθέτει ότι οι μουσταφίζ «στο Κότορ μετακόμισαν από μια πόλη που ήταν πιο κοντά στο Βισόκο». Κατά τη διάρκεια της αυστριακής κατοχής της δεξιάς όχθης του Σάβα, στο Κότορ μεταφέρθηκαν τα πληρώματα και η διοίκηση του καπετάνιου Κόμπασκα, το οποίο τελούσε υπό τη δικαστική δικαιοδοσία του Γιάιτσε. Σημειώθηκε ότι το 1833 στο Κότορ υπήρχε μόνο ένα πυροβόλο.

Ο Κρεσεβλιακόβιτς θεωρεί τον Γιούκιτς ως την πηγή της πόλης και του φρουρίου του Κότορ που ονομάζεται *Μπόμπας* «και οι άνθρωποι μπορούν ακόμα να ακούσουν τον "Μπόμπας"». Αν και είχε φύγει από την πόλη του Κότορ, λεγόταν καταρράκτης. Ακόμα και τη δεκαετία του '60, για ένα ιφτάρ του Ραμαζανιού, νερό αναφερόταν σε πιο απομακρυσμένα νοικοκυριά του Κότορ Βάρος. Ο πληθυσμός του Κότορ λέγεται ότι ήταν οι *"Μπόμπας"*.

## Έρευνα και διατήρηση
Η σημερινή εμφάνιση του πύργου και του μπουντρουμιού αποτελεί παράδειγμα αμέλειας και παραμέλησης, σημαντικού μνημείου του μεσαιωνικού πολιτισμού και οι τοπικές Αρχές δεν θέλουν ή δεν ξέρουν πώς να τα χρησιμοποιήσουν ως πολύτιμο και επικερδές τουριστικό μέρος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εθνικά μνημεία στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Κατηγορία:Κάστρα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Κατηγορία:Βασίλειο της Βοσνίας
Νεολατινική Ρομανική

150px|right|Λογότυπο του έργου ''Vía Neolatina''.
Η **Νεολατινική Ρομανική**, ή απλώς **Νεολατινική** (*neolatino* στα νεολατινικά), είναι μία πανορωμανική γλώσσα, δηλαδή μια κωδικοποιημένη γλωσσική ποικιλία με ρωμανική βάση, αντιπροσωπευτική του συνόλου των λατινογενών γλωσσών. Μπορεί να θεωρηθεί ως μια πρόταση για πρότυπη γλώσσα για ολόκληρη την ρωμανική γλωσσική οικογένεια, και ταυτόχρονα ως μία ζωνική τεχνητή γλώσσα, ως αποτέλεσμα γλωσσικής κωδικοποίησης που προέρχεται από μια συγκεκριμένη ομάδα, σε αυτή την περίπτωση, τις λατινογενείς γλώσσες. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η ζωνική γλώσσα περιορίζεται αποκλειστικά στο γλωσσικό πεδίο, χωρίς να επεκτείνεται σε κοινωνικές ή πολιτικές πτυχές.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα της Via Neolatina: https://neolatino.eu/lengua.html
* Ιστοσελίδα για να μάθετε τη νεολατινική γλώσσα: https://apprendeneolatino.com/es/benvenito-esp/ 
* Δημοσιευμένο βίντεο του Πρώτου Συνεδρίου της Νεολατινικής Ρομανικής (Βαλένθια, 2022): https://www.youtube.com/watch?v=XDjuZIzQyqk
* Επίσημη δημοσίευση του Έργου Via Neolatina: https://terracalida.eu/

Κατηγορία:Διεθνείς γλώσσες
Κατηγορία:Τεχνητές γλώσσες
Κατηγορία:Ρομανικές γλώσσες
NGC 3806

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 3806** είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Λέοντα. Η ταχύτητά του συγκριτικά με την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου είναι  και κατά συνέπεια ο γαλαξίας αυτός απέχει περίπου 184 εκατομμύρια έτη φωτός. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) το 1862.

## Ομάδα γαλαξιών
Ο NGC 3806 ανήκει στην ομάδα γαλαξιών NGC 3800, στην οποία εντάσσονται τουλάχιστον δεκαέξι γαλαξίες, συμπεριλαμβανομένων των NGC 3768, NGC 3790, NGC 3799, NGC 3800, NGC 3801, NGC 3802, NGC 3827, NGC 3853, UGC 6631, UGC 6653, UGC 6666, UGC 6794, MCG 3-30-33 και MCG 3-30-38.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Λέων (αστερισμός)
3806
36231
06641
+03-30-042
Γάιος Βελλαίος Τούτωρ

Ο **Γάιος Βελλαίος Τούτωρ**, λατιν.: *Gaius Vellaeus Tutor,* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου. Διετέλεσε ύπατος το δεύτερο μισό του έτους 28, ως συνάδελφος του Λεύκιου Ιουνίου Σιλανού.  Το κύριο γεγονός που είναι γνωστό για την ιδιότητά τους ως υπάτου ήταν η έκδοση της *[[Lex Junia Vellae]]*, νομοθεσίας που αφορούσε τον τρόπο, με τον οποίο ένας κληρονόμος μπορούσε να αποκληρωθεί. 

Το επίθετό του (cognomen) *Τutor* σημαίνει *διδάσκαλος*. Λίγα είναι γνωστά για τον Τούτορα, ο οποίος είναι το μόνο μέλος του *γένους των Βελλαίων* που ανέλαβε την ιδιότητα του υπάτου, και μόνο λίγα περισσότερα είναι γνωστά για το γένος του. Συνολικά μαρτυρούνται άλλοι τέσσερις Βελλαίοι: ένας Πόπλιος Βελλαίος, ο οποίος το 21 διοικούσε έναν στρατό στη Θράκη,  και τρεις απελεύθεροι γνωστοί από επιγραφές που καταγράφονται στο Κανούσιον, η ύπαρξη των οποίων υποδηλώνει ότι ο Τούτωρ καταγόταν από αυτήν την πόλη. 

## Αναφορές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Werner Eck, "Vellaeus (3)", *Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft*, Band XIV (Στουτγάρδη, 1974), col. 828.

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κάτω Καρυά Άρτας

Η **Κάτω Καρυά** είναι πολύ μικρός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας.

## Γενικά στοιχεία
Η Κάτω Καρυά βρίσκεται στις παρυφές του όρους Τσουκνίδα, σε υψόμετρο 550 μέτρα. Απέχει 33 χιλιόμετρα Α. από την Άρτα και 31 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην κοινότητα Διασέλλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Διασέλλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεωργίου Καραϊσκάκη του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 12 κάτοικοι. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Πλακουτσαίικα Άρτας

Τα **Πλακουτσαίικα** είναι πολύ μικρός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας.

## Γενικά στοιχεία
Τα Πλακουτσαίικα βρίσκονται στις παρυφές των Ορέων Βάλτου σε υψόμετρο 520 μέτρα. Απέχουν περίπου 31 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από την Άρτα και 4 χιλιόμετρα ΝΑ. από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου - νότια). Στα νοτιοανατολικά του χωριού είναι η ιστορική Ιερά Μονή Παναγίας Ροβελίστας που η ίδρυσή της ανάγεται στις αρχές του 10ου αιώνα. 

Αναφέρονται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1940 να απογράφονται στην κοινότητα Άνω Καλεντίνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Άνω Καλεντίνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ηρακλείας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 18 κάτοικοι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιερά Μονή Ροβελίστας Άρτας στον ιστότοπο Μοναστήρια της Ελλάδος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Λεύκιος Νόνιος Ασπρένας (ύπατος το 29)

Ο **Λεύκιος Νόνιος Ασπρένας**, λατιν. *Lucius Nonius Asprenas*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός που άκμασε στις αρχές του 1ου αι. μ.Χ. Κατείχε το αξίωμα του υπάτου το 29 μ.Χ. ως συνάδελφος του Aύλου Πλαύτιου.  Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Λεύκιου Νόνιου Ασπρένα (ο οποίος ήταν ύπατος το 6 μ.Χ.) και της Καλπουρνίας, κόρης του Λεύκιου Καλπούρνιου Πίσωνα Καισωνίνου, υπάτου το 15 π.Χ. Ο Ασπρένας ο νεότερος είχε δύο αδέλφια, τον Πόπλιο Νόνιο Ασπρένα Καλπούρνιο Σεράνο, κανονικό ύπατο το 38 μ.Χ., και τον Νόνιο Ασπρένα Καλπούρνιο Τορκουάτο.

Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος σημειώνει ότι δύο από τους γιους του Λεύκιου Νόνιου Ασπρένα του πρεσβύτερου υπέφεραν από κωλικούς, τους οποίους θεράπευσαν χρησιμοποιώντας κορυδαλλό με λοφίο: ο ένας τον πήρε ως τροφή και φόρεσε την καρδιά του σε ένα χρυσό βραχιόλι· ο άλλος θυσίασε το πτηνό σε ένα ιερό από άψητα τούβλα κτισμένο σε σχήμα φούρνου. Πιστεύεται ότι ο Λεύκιος Νόνιος Ασπρένας ο νεότερος ήταν ένας από αυτούς τους αδελφούς.

Ο Λ. Ν. Ασπρένας ήταν ένας από τους επτά μάρτυρες της *απόφασης της Συγκλήτου για τον Γν. Πίσωνα πατέρα* (Senatus consultum de Cn. Pisone patre), της τελεσίδικης πράξης της Ρωμαϊκής Συγκλήτου σχετικά με τη δίκη και την τιμωρία τού Γναίου Καλπούρνιου Πίσωνα. Εκείνη την εποχή ο Ασπρένας ήταν ταμίας (quaestor). Δεδομένου ότι ο νόμος δημοσιεύθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 20 μ.Χ., και επειδή το ρωμαϊκό δίκαιο της εποχής όριζε ότι οι ταμίες έπρεπε να είναι τουλάχιστον 24 ετών, μπορεί να συναχθεί ότι ο Ασπρένας γεννήθηκε γύρω στο 4 π.Χ. Το ταφικό του μνημείο στη Φλαμινία Οδό αναφέρει τα άλλα δύο αξιώματα που κατείχε ο Ασπρένας: αντικαταστάτης ύπατος (consul suffectus) και οιωνοσκόπος (augur).

Είναι γνωστό ότι ο Ασπρένας είχε τουλάχιστον έναν γιο, τον Λεύκιο Νόνιο Καλπούρνιο Ασπρένα, ο οποίος έγινε ύπατος γύρω στο έτος 72. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Μάρκος Ασίνιος Αγρίππα

Ο **Μάρκος Ασίνιος Αγρίππα** () ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Υπήρξε ύπατος το 25 μ.Χ. ως συνάδελφος πρώτα του Κόσσου Κορνήλιου Λέντουλου και μετά του Γάιου Πετρόνιου. Ο Αγρίππα απεβίωσε στο τέλος του επόμενου έτους (26).  Σύμφωνα με τον Τάκιτο, ο Αγρίππα καταγόταν από μία οικογένεια πιο λαμπρή παρά αρχαία, και δεν την ντρόπιασε με τον τρόπο ζωής του, αν και δεν αναφέρει λεπτομέρειες.

Ο Αγρίππα ήταν ετεροθαλής αδελφός του Δρούσου Ιουλίου Καίσαρα, φυσικού γιου του Αυτοκράτορα Τιβέριου. Ήταν εγγονός του Γάιου Ασίνιου Πολλίωνα, δεύτερου γιου του Γάιου Ασίνιου Γάλλου και της Βιψανίας Αγριππίνας (μετά τον Γάιο Ασίνιο Πολλίωνα). Ο Πάουλ φον Ρόχντεν εικάζει, ότι μπορεί να ήταν ο πατέρας του Mάρκου Ασίνιου Μαρκέλλου, υπάτου το 54. 

## Δείτε επίσης
* Αγρίππας (αποσαφήνιση), για άλλα άτομα με αυτό το όνομα

## Παραπομπές


## Πηγές

* Smith, William, ed. (1870). "Agrippa, M. Asinius". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 1. p. 77.
*  

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Γάιος Καλβίσιος Σαβίνος (ύπατος το 26)

Ο **Γάιος Καλβίσιος Σαβίνος**, λατιν.: *Gaius Calvisius Sabinus*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος ήταν ύπατος το 26 μ.Χ. ως συνάδελφος του Γναίου Κορνήλιου Λέντουλου Γαιτουλικού. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καλιγούλα, κατηγορήθηκε για συνωμοσία εναντίον του Αυτοκράτορα, και αυτοκτόνησε πριν να υποβληθεί σε δίκη.

## Οικογένεια
Ο Καλβίσιος ήταν πιθανώς γιος του Γάιου Καλβίσιου Σαβίνου, υπάτου το 4 π.Χ., και εγγονός του Γάιου Καλβίσιου Σαβίνου, υπάτου το 39 π.Χ. Η σύζυγός του Κορνηλία, πιθανόν να ήταν αδελφή του Κορνήλιου Λέντουλου, συναδέλφου του Καλβίσιου στην υπατεία.

## Σταδιοδορμία
Ο Γ. Καλβίσιος Σαβίνος ακούγεται για πρώτη φορά, όταν αυτός και ο Κορνήλιος ονομάστηκαν κανονικοί ύπατοι (consuli *ordinarii)* για το 26 μ.Χ. Αυτή ήταν η χρονιά κατά την οποία ο Τιβέριος έφυγε από τη Ρώμη για την Καμπανία, χωρίς να επιστρέψει ποτέ. Την 1η μέρα (calendae) του Ιουλίου, οι ύπατοι αντικαταστάθηκαν από τον Κόιντο Ιούνιο Βλαίσο και τον Λεύκιο Αντίστιο Βήτο.  

Η απομάκρυνση του Τιβέριου από τη Ρώμη μπορεί να επηρεάστηκε από τον σύμβουλό του, Σηιανό, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία κατά την απουσία του Αυτοκράτορα. Ο Σηιανός έπεσε από την εξουσία και εκτελέστηκε το έτος της θητείας του ως υπάτου, το 31 μ.Χ. Το επόμενο έτος, ο Καλβίσιος και τρεις άλλοι άνδρες με υπατικό βαθμό κατηγορήθηκαν για *προδοσία (majestas)*. Ένας από τους πληροφοριοδότες, ένας τριβούνος μίας κοόρτης της πόλης ονόματι Κέλσος, έδωσε κατάθεση που απάλλαξε τον Καλβίσιο και τον Άππιο Ιούνιο Σιλανό, ύπατο το 28 μ.Χ. Ο Τιβέριος ανέβαλε τη δράση εναντίον των άλλων δύο, του Γάιου Άννιου Πολλίωνα και του Μαμέρκου Αιμίλιου Σκαύρου. 

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καλιγούλα, ο Καλβίσιος διορίστηκε κυβερνήτης της Παννονίας, και του ανατέθηκε η διοίκηση δύο λεγεώνων. Ο Αυτοκράτορας ανακάλεσε τον κυβερνήτη το 39 μ.Χ., υποψιαζόμενος τον Καλβίσιο και τη σύζυγό του ότι συνωμοτούσαν εναντίον του, και απήγγειλε κατηγορίες εναντίον και των δύο. Η Κορνηλία κατηγορήθηκε ότι εισήλθε στο στρατόπεδο τη νύχτα ντυμένη στρατιώτης, παρενέβη στη φρουρά και διέπραξε μοιχεία στο αρχηγείο του στρατηγού. Καθώς η καταδίκη τους ήταν βέβαιη, έβαλαν τέλος στη ζωή τους, πριν ξεκινήσει η δίκη.     

## Δείτε επίσης
* γένος Καλβισίων

## Παραπομπές


## Πηγές

* Publius Cornelius Tacitus, *[[Χρονικά (Τάκιτου)|Annales]]*, *[[Ιστορίες (Τάκιτου)|Historiae]]* .
* Lucius Cassius Dio Cocceianus ( Cassius Dio ), *Ρωμαϊκή Ιστορία* .
* *[[Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας|Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας]]*, William Smith, επιμ. , Little, Brown and Company, Βοστώνη (1849).
* Ρόμπιν Σίγκερ, *Τιβέριος*, Μπλάκγουελ (1972, 2005).
*  
* Άντονι Α. Μπάρετ, *Αγριππίνα: Σεξ, Εξουσία και Πολιτική στην Πρώιμη Αυτοκρατορία*, Yale University Press, (1996).
* Steven H. Rutledge, *Αυτοκρατορικές Ιερές Εξετάσεις: Εισαγγελείς και Πληροφοριοδότες από τον Τιβέριο έως τον Δομιτιανό*, Routledge, (2001).

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Κασιανός Άρτας

Ο **Κασιανός** είναι πολύ μικρός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας.

## Γενικά στοιχεία
Ο Κασιανός βρίσκεται στα όρια με την Περιφέρεια Θεσσαλίας, σε υψόμετρο 920 μέτρα νοτιοανατολικά της κορυφής Κοκκινόλακκα (με 1.750 μέτρα υψόμετρο). Απέχει 43 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου), 73 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από την Άρτα και 1 βορειοδυτικά από τις Πηγές. Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Πηγών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Πηγών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τετραφυλίας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 7 κάτοικοι. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Εορτάζει σήμερα ο Όσιος Κασσιανός, προστάτης του οικισμού Κασσιανού Πηγών Άρτας στον ιστότοπο https://katafylli.gr/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Λεύκιος Βισέλιος Βάρων

Ο **Λεύκιος Βισέλιος Βάρων**, λατιν.: *Lucius Visellius Varro*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου. Υπήρξε ύπατος το 24 μ.Χ. ως συνάδελφος του Σέρβιου Κορνήλιου Κηθεγού. Είναι περισσότερο γνωστός για τις κατηγορίες που κατηγόρησε τον Γάιο Σίλιο ότι ήταν συνένοχος στην εξέγερση του Σακροβίρ, και ότι υπεξαίρεσε χρήματα από την επαρχιακή κυβέρνηση της Γαλατίας. Η δίωξή του έληξε με τον θάνατο του Σίλιου.

Ο Βάρων ήταν γιος του Γάιου Βισέλιου Βάρωνα, υπάτου το έτος 12.

## Ο βίος του
Επίσης, κατά τη διάρκεια του έτους της θητείας του ως υπάτου, ο Βάρων δίωξε τον Γάιο Σίλιο, ύπατο το 13. Οι κατηγορίες ήταν, ότι σχετικά με την καταστολή μίας εξέγερσης στη Γαλατία μίας φατρίας των Τρεβέρων και των Αιδούων πριν από τρία χρόνια, ο Σίλιος είχε συμμετάσχει σε αυτήν την εξέγερση, και είχε υπεξαιρέσει χρήματα από την επαρχιακή κυβέρνηση στη Γαλατία. Αρνούμενος να υποβάλει ένσταση ή να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ο Σίλιος δήλωσε ότι αν δεν είχε προσωπικά εμποδίσει τις λεγεώνες του Ρήνου να εκδικηθούν τη δολοφονία του Γερμανικού, ο Τιβέριος θα είχε χάσει τη θέση του ως Πρίγκιπας. Αντιμέτωπος με ψευδομάρτυρες που ορκίζονταν ότι είχε ληστέψει τις γαλλικές επαρχίες, ο Σίλιος αυτοκτόνησε.

Σύμφωνα με μία επιγραφή, ο Βάρων διορίστηκε *επιμελητής των οχθών και των καναλιών του Τίβερη* (curator riparum et alvei Tiberis), έτσι έγινε ένας από τους αξιωματούχους που ήταν υπεύθυνοι για τα δημόσια έργα εντός της πόλης, τη ρύθμιση του Τίβερη και τη συντήρηση του συστήματος αποχέτευσης της Ρώμης, μαζί με τον Γάιο Βίβιο Ρούφο.

## Νομοθεσίες
Το υπατεία του Βάρωνα ήταν γνωστή για πολλές νομοθεσίες, τα οποία περιλάμβαναν τη νομοθεσία για εκείνους που υπηρέτησαν μεταξύ των αστυνόμων (*lex Visellia de iure Quiritium Latinorum qui inter vigiles militaverant)* και τη νομοθεσία ποινών σε απελεύθερους που σφετερίζονται τιμές ελευθέρων (*Lex Visellia de poenis libertinorum qui ingenuorum honores usurpabant*). Αυτοί οι δύο νόμοι, πιθανώς ένα ενιαίο νομοθέτημα, αφορούν τους απελεύθερους *(libertini)*. Η πρώτη αντάμειβε τους πρώην σκλάβους που κατείχαν μόνο λατινικά δικαιώματα με πλήρη ρωμαϊκή υπηκοότητα μετά από έξι χρόνια υπηρεσίας στους *vigiles*, το αντίστοιχο των αστυνομικών και πυροσβεστικών υπηρεσιών στην πόλη της Ρώμης. Η δεύτερη τιμωρούσε τους απελεύθερους αν προσπαθούσαν να περάσουν ως ελεύθεροι *(ingenui)* και ήθελαν προνόμια, που δεν είχαν λόγω της ιδιότητάς τους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Σέλινα Άρτας

Τα **Σέλινα** είναι οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας.

## Γενικά στοιχεία
Τα Σέλινα βρίσκονται ανατολικά της τεχνητής λίμνης Πουρναρίου, κοντά στο όρος Χριστόφορος, σε υψόμετρο 450 μέτρα. Απέχουν 18 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από την Άρτα και 19 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου). Δίπλα και ανατολικά τους είναι η Παναγιά ενώ στη δυτική άκρη του χωριού περνάει η ΕΟ Άρτας - Τρικάλων.  

Αναφέρονται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1971 να απογράφονται στην κοινότητα Πέτρας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Άνω Πέτρα και τον Κέδρο αποτελούν την κοινότητα Πέτρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεωργίου Καραϊσκάκη του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 84 κάτοικοι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Οι πεζοπορικές διαδρομές:Σέλινα-Βρύση Σέλινα-Ρέμα Μπούση (Κουτσοκέφαλος) στον ιστότοπο https://nb.wikiloc.com/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Πέτρου Άρτας

Ο **Πέτρου** είναι μικρός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και τον Δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.

## Γενικά στοιχεία
Ο Πέτρου βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Κοκκινόλακκος, σε υψόμετρο 700 μέτρα. Απέχει 31 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου) και 61 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Άρτα. Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Καστανέας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Καστανέα, τη Μηλέα, τους Τσελιγγάδες και τον Φράξο αποτελούν την κοινότητα Καστανέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τετραφυλίας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 20 κάτοικοι. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλα Φήλιξ (ύπατος το 33)

Ο **Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλα Φήλιξ** () ήταν Ρωμαίος συγκλητικός του 1ου αι. μ.Χ. Διετέλεσε *[[Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)|κανονικός ύπατος]]* (consul ordinaris) το 33 μ.Χ. ως συνεργάτης του Σ. Σ. Γάλβα, του μελλοντικού Αυτοκράτορα. Ο Φήλιξ ήταν γιος του Σύλλα Φήλικα, μέλους των αδελφών των Αγρών (fratres arvales), ο οποίος απεβίωσε το 21 μ.Χ., επομένως άμεσος απόγονος του δικτάτορα Λ. Κ. Σύλλα. Η μητέρα του ήταν η Σεξτία και ο μεγαλύτερος αδελφός του ο Φαύστος Κορνήλιος Σύλλας.

Το παρωνύμιό του (agnomen) Felix σημαίνει "ευτυχής". Ο Φήλιξ μπορεί να είναι ο Λεύκιος Σύλλας, που ο Τάκιτος που περιγράφει ο Λεύκιο ότι το έτος 21 ήρθε σε σύγκρουση με τον μελλοντικό στρατηγό Γν. Δομίτιο Κορβούλωνα σχετικά με το ποιος ήταν υψηλότερου βαθμού σε μία παράσταση μονομάχων. «Ο Κορβούλων είχε την ηλικία, την εθνική προσφορά και τα αισθήματα των παλαιότερων συγκλητικών υπέρ του», γράφει ο Τάκιτος. «Εναντίον του ήταν ο Μαμέρκος Σκάυρος, ο Λεύκιος Αρούντιος και άλλοι συγγενείς του Σύλλα που αγωνίστηκαν σθεναρά.» Το θέμα τέθηκε στη Σύγκλητο, και στην αίθουσα αναπτύχθηκαν επιχειρήματα, μέχρι που παρενέβη ο Δρούσος Ι. Κ. και επανέφερε την τάξη στο σώμα. Το ζήτημα λύθηκε όταν τόσο ο Σύλλας, όσο και ο Σκαύρος ζήτησαν συγγνώμη από τον Κορβούλωνα. Ο Ρόναλντ Σάυμ υποστηρίζει αυτή την ταύτιση, και καθώς ο Σκαύρος ταυτοποιείται ως θείος και θετός πατέρας του Φήλικα, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Σκαύρος είχε νυμφευτεί τη μητέρα εκείνου Σεξτία μετά το τέλος τού πατέρα του, και ο παππούς του Φήλικα και ο πατέρας του Σκαύρου είχαν νυμφευτεί την ίδια γυναίκα.

Μία επιγραφή που καταγράφηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας περιγράφει τον Φήλικα ως γαμπρό του Γερμανικού. Ο Ρόναλντ Σάυμ το ερμηνεύει αυτό ως απόδειξη, ότι ήταν για λίγο νυμφευμένος με την Ιουλία Αγριππίνα, μεταξύ του θανάτου του Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου το έτος 41 και του γάμου της με τον Γάιο Σαλούστιο Πασιηνό Κρίσπο.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Μάρκος Πόρκιος Κάτων (ύπατος το 36)

Ο **Μάρκος Πόρκιος Κάτων**, λατιν.: *Marcus Porcius Cato*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Διετέλεσε ύπατος κατά το δεύτερο μισό του 36 μ.Χ. ως συνάδελφος του Γάιου Βέττιου Ρούφου. Αν και μοιράζεται το ίδιο όνομα με πολλά μέλη των -της εποχής της Δημοκρατίας- Πορκίων, ο Ρόναλντ Σάυμ εξέφρασε επιφυλάξεις, για το αν σχετίζεται με αυτή τη φημισμένη οικογένεια. Ο Στίβεν Ντάισον έχει καταγράψει 56 άτομα που ζούσαν στις επαρχίες της Ρωμαϊκής Ισπανίας και ανέλαβαν το όνομα του γένους (gentilicium) «Πόρκιος», οι οποίοι ήταν είτε *πελάτες (clientes),* είτε απόγονοι *πελατών* του Μ. Πόρκιου Κάτωνα του Πρεσβύτερου όσο αυτός ήταν ανθύπατος της Ισπανίας, γεγονός που καθιστά τις υποψίες του Σάυμ εύλογες. 

## Ο βίος του
Ο ιστορικός Τάκιτος αναφέρει τον Π. Κάτωνα στα *[[Χρονικά (Τάκιτου)|Χρονικά]]* του. Στις αρχές του έτους 28, κατά την άνοδο στην εξουσία του ισχυρού έπαρχου της πραιτωριανής φρουράς, Σηιανού, ο Τίτος Σαβίνος, ιππέας του υψηλότερου βαθμού, φυλακίστηκε λόγω της φιλίας του με τον Γερμανικό. «Είχε πράγματι επιμείνει στην επίδειξη έντονου σεβασμού προς τη σύζυγο και τα παιδιά του Γερμανικού», γράφει ο Τάκιτος, «ως επισκέπτης τους στο σπίτι τους, σύντροφό τους δημόσια, τον μοναδικό επιζώντα τόσων πολλών πελατών». Ο Π. Κάτωνας, μαζί με τρεις άλλους πραίτορες -τον Λατίνο Λατιάρι, τον Πετίτιο Ρούφο και τον Μάρκο Όψιο- κατάφεραν να αποσπάσουν προδοτικά σχόλια από τον Σαβίνο, τα οποία στη συνέχεια μετέδωσαν στον Τιβέριο. Ο Αυτοκράτορας δέχτηκε τα αποδεικτικά στοιχεία ως έχουν, και διέταξε την εκτέλεση του Σαβίνου. 

Προφανώς στα χαμένα βιβλία των *Χρονικών* του, ο Τάκιτος αφηγείται την εκτέλεση του Π. Κάτωνα, διότι, στο τέλος ενός αποσπάσματος σχετικά με την καταδίκη του Τίτου Σαβίνου, ο Τάκιτος παραδέχεται ότι ήθελε να περιγράψει τους θανάτους εκείνων, που είχαν δώσει πληροφορίες εναντίον του. Ο ιστορικός παρατηρεί ότι κάποιοι εκτελέστηκαν μετά την άνοδο του Καλιγούλα στην εξουσία, ενώ άλλοι χάθηκαν με εντολή του Τιβέριου. Αφού επισημαίνει πώς αυτοί οι πληροφοριοδότες είχαν τόσο μικρή σημασία για τον Τιβέριο, που «συχνά, όταν τον είχαν κουράσει και νέοι προσφέρονταν για τις ίδιες υπηρεσίες, πετούσε τους παλαιούς», ο Τάκιτος υπόσχεται να περιγράψει τη μοίρα τους στο κατάλληλο τμήμα. Κανένας από αυτούς τους άνδρες δεν αναφέρεται ξανά στα σωζόμενα τμήματα τού έργου του, ωστόσο ο Σ. Ι. Φροντίνος αναφέρει ότι ο Π. Κάτων ήταν επιμελητής ύδρευσης (*curator aquarum)* το έτος 38, επομένως είναι ασφαλές να συμπεράνουμε ότι ο Καλιγούλας εκτέλεσε τον Π. Κάτωνα μεταξύ αυτού τού έτους, και τού έτους τού δικού του θανάτου (41 μ.Χ.).

Ενώ το όνομα της συζύγου του δεν είναι ακόμη γνωστό, ο Π. Κάτων άφησε πίσω του μία κόρη, την Πορκία, εξαδέλφη του Γέλιου Ρουτίλιου Λούπου.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ρωμαίων υπάτων

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Κόιντος Πλαύτιος

Ο **Κόιντος Πλαύτιος**, λατιν.: *Quintus Plautius*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου.

## Ο βίος του
Διετέλεσε κανον''ικός'' ύπατος για το έτος 36 ως συνεργάτης του Σέξτου Παπίνιου Αλλένιου. Τίποτε περισσότερο δεν είναι γνωστό για τη συγκλητική του σταδιοδρομία.

Ήταν γιος του Aύλου Πλαύτιου, αντικαταστάτη υπάτου το 1 π.Χ., και της Βιτελλίας, πιθανώς της μεγάλης θείας τού μελλοντικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Aύ. Βιτέλλιου. Ο Κόιντος είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Αύλο Πλαύτιο, ύπατο το 29 και κατακτητή της Ρωμαϊκής Βρετανίας, και μία αδελφή, την Πλαυτία, η οποία έχει ταυτοποιηθεί ως σύζυγος του Πόπλιου Πετρόνιου, υπάτου το 19.

Αν και το όνομα της συζύγου του δεν είναι γνωστό, ο Κόιντος Πλαύτιος έχει ταυτοποιηθεί ως ο πατέρας του Πλαύτιου Λατερανού, ο οποίος κατηγορήθηκε για σχέση με τη Βαλ. Μεσσαλίνα το 48 και εκτελέστηκε το 65 για συμμετοχή στη συνωμοσία του Πίσωνα. Ένας άλλος Αύλος Πλαύτιος έχει προταθεί ως γιος του. Ο Σουητόνιος γράφει, ότι αυτός δολοφονήθηκε από τον Νέρωνα κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων, που ακολούθησαν τον θάνατο της Ποππαίας Σαβίνας το 65. Ο Νέρωνας, πριν θανατώσει τον Αύλο Πλαύτιο, τον υπέβαλε σε στοματικό βιασμό, μετά τον οποίο λέγεται ότι καυχήθηκε: «Τώρα άσε τη μητέρα μου να πάει, και να φιλήσει τον διάδοχό μου». Η εικασία είναι ότι η Ιουλ. Αγριππίνα (μητέρα του Νέρωνα, αν και είχε δολοφονηθεί το 59) τον είχε ενθαρρύνει να αναλάβει τη θέση του Νέρωνα ως αυτοκράτορας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Αύλος Γαβίνιος Σεκούνδος (ύπατος το 35)

Ο **Αύλος Γαβίνιος Σεκούνδος**, λατιν.: *Aulus Gabinius Secundus*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατηγός που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου. Διετέλεσε ύπατος για το δεύτερο εξάμηνο του έτους 35 ως συνάδελφος του Δέκιμου Βαλέριου Ασιατικού. 

Μετά την υπατεία του, ο Σεκούνδος διορίστηκε *[[Λεγάτος (Αρχαία Ρώμη)|λεγάτος]]* (διοικητής του στρατού) στην Κάτω Γερμανία. Το 41 ο Σεκούνδος ηγήθηκε μίας επιτυχημένης εκστρατείας εναντίον της γερμανικής φυλής των Χαύκων, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στις ακτές της Βόρειας Θάλασσας μεταξύ των ποταμών Έλβα και Εμς. Αυτοί οι Γερμανοί είχαν γίνει αντιδημοφιλείς στους Ρωμαίους, λόγω των επιδρομών τους και των σχέσεών τους με τους γειτονικούς Φρίσιους. Οι Χαύκοι είχαν επίσης πολεμήσει στο πλευρό του Αρμίνιου στη μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού το έτος 9, στην οποία οι Γερμανοί κατέστρεψαν τρεις ρωμαϊκές λεγεώνες, μία άγρια ήττα, που οι Ρωμαίοι θυμούνται καλά. Ο Σεκούνδος απέκτησε μεγάλο κύρος, ανακτώντας τον τελευταίο από τους τρεις πολεμικούς αετούς (λάβαρα), που είχαν χαθεί στη μάχη. Γι' αυτό το επίτευγμα, και τη νίκη του Σ. Σουλπίκιου Γάλβα εναντίον των Χαττών την ίδια χρονιά, ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος έλαβε τον τίτλο του αυτοκράτορα. Στον Γαβίνιο Σεκούνδο απονεμήθηκε το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το προσωνύμιο (agnomen) *Χαούκιος*. 

Παρά τη νίκη του Γαβίνιου Σεκούνδου, ωστόσο, οι Χάουκοι δεν υποτάχθηκαν. Μέσα σε έξι χρόνια επανέλαβαν τις επιδρομές τους, και με τα ελαφρά πειρατικά πλοία τους λεηλάτησαν τις γαλατικές ακτές.

Ο ομώνυμος ύπατος του έτους 43 είναι πιθανώς γιος του.

## Αναφορές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* *Prosopographia Imperii Romani*, δεύτερη έκδοση, G 9 (με το *praenomen* Publius· δεν βεβαιώνεται διαφορετικά)

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας