open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μασιμίλα Ντόνι

***Μασιμίλα Ντόνι*** (γαλλικός τίτλος: *Massimilla Doni*) είναι ένα διήγημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύθηκε το 1837 και εντάσσεται στις *Φιλοσοφικές μελέτες* της *[[Η Ανθρώπινη κωμωδία|Ανθρώπινης κωμωδίας.]]* 

## Παρουσίαση
Το διήγημα είναι ένας ύμνος αγάπης στη μουσική του Τζοακίνο Ροσίνι, αλλά και στην πόλη της Βενετίας, στον ιταλικό τρόπο ζωής, στην κομψή απλότητα των Ιταλών αριστοκρατών που πήγαιναν στην όπερα όχι για να επιδειχθούν, αλλά για να ακούσουν και να απολαύσουν τη μουσική και κυρίως το πάθος τους για την όπερα. Ο Μπαλζάκ αναφέρει ορισμένες συνήθειες της ιταλικής καλής κοινωνίας που γνώρισε στο ταξίδι του στη χώρα στις αρχές του 1837: στα θεωρεία της ιστορικής όπερας της Βενετίας Λα Φενίτσε, οι μεγάλες κυρίες δέχονταν χωρίς επισημότητα και εξέφραζαν τα συναισθήματά τους με αυθορμητισμό, μέσα σε δάκρυα συγκίνησης. Μετά την παράσταση, οι μουσικόφιλοι πήγαιναν στο καφέ Φλοριάν για να αναλύσουν, μερικές φορές όλη τη νύχτα, κάθε στιγμή της παράστασης, κάθε μουσική φράση, κάθε νότα. Στο διήγημα, ένας Γάλλος γιατρός που βρέθηκε στο θεωρείο της δούκισσας Μασιμίλα Ντόνι παρακολούθησε ένα πραγματικό μάθημα λυρικής τέχνης.

## Υπόθεση
Η υπόθεση διαδραματίζεται στη Βενετία το 1820. Ο νεαρός Εμίλιο Μέμι, πρίγκιπας του Βαρέζε, είναι απελπισμένα ερωτευμένος με τη δούκισσα Μασιμίλα Ντόνι, την 20χρονη σύζυγο του δούκα του Κατανέο, ενός φιλήδονου ηλικιωμένου που έχει ερωμένη τη διάσημη τραγουδίστρια της όπερας Κλάρα Τίντι, η οποία εμφανίζεται στην όπερα του Τζοακίνο Ροσίνι ''Ο'' ''Μωυσής στην Αίγυπτο''. 

Η Μασιμίλα ανταποκρίνεται στα αισθήματά του, αλλά ο έρωτας παραμένει πλατωνικός, αγνός και διακριτικός και από τις δύο πλευρές. Από μια τρομερή παρεξήγηση ο Εμίλιο συναντά την Τίντι στο παλάτσο του και υποκύπτει στα θέλγητρά της, γεγονός το οποίο τον γεμίζει τύψεις γιατί πρόδωσε τη μεγάλη του αγάπη Μασιμίλα. Η Μασιμίλα έχει γνωρίσει έναν Γάλλο γιατρό, τον οποίο μυεί στα μυστήρια της μουσικής και ο οποίος σε αντάλλαγμα βοηθά τον Εμίλιο να αποδεχθεί την ιδέα ότι ο σαρκικός έρωτας και η αγνή αγάπη συνδυάζονται περίφημα.

Ωστόσο, αυτή η ερωτική ιστορία λειτουργεί κυρίως ως πλαίσιο μέσα σε ένα κείμενο που επικεντρώνεται αποκλειστικά στη μουσική και τη λυρική όπερα, την περιγραφή του κόσμου των μουσικόφιλων και την ατμόσφαιρα της Βενετίας.

## Διασκευές
Ο Ελβετός συνθέτης Ότμαρ Σεκ διασκεύασε τη *Μασιμίλα Ντόνι* σε όπερα 4 πράξεων (6 σκηνών), που παρουσιάσθηκε στις 2 Μαρτίου 1937 στην Όπερα της Δρέσδης.

## Ελληνική μετάφραση

* *Μασιμίλα Ντόνι*, εκδόσεις Λιβάνη, 1995. 
* *Μασιμίλα Ντόνι*, μετάφραση: Βάσω Παπαντωνίου, Βασίλης Βασιλικός, εκδόσεις Gutenberg,  2018. 

## Παραπομπές
  

Κατηγορία:Γαλλικά διηγήματα
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Γιούζεφ Τσαϊκόφσκι

[μικρογραφία| Το Πολωνικό Υπόστεγο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε για την Διεθνή Έκθεση Μοντέρνας Διακοσμητικής και Βιομηχανικής Τέχνης στο [Παρίσι, 1925]]
Ο **Γιούζεφ Τσαϊκόφσκι** (πολωνικά: Józef Czajkowski) (21 Ιανουαρίου 1872, Βαρσοβία – 27 Ιουλίου 1947, Βαρσοβία) ήταν διεθνούς φήμης Πολωνός αρχιτέκτονας, σχεδιαστής επίπλων και ζωγράφος.

Οι τέχνες του Τσαϊκόφσκι σε όλες τις μορφές προσπάθησαν να αποστάξουν και να βελτιώσουν ό,τι ήταν καλύτερο για την πολωνική παράδοση, και στόχος του ήταν να εορτάσει τον πολιτισμό των ανθρώπων που υπηρετούσε η τέχνη του. Έγραψε, το 1928, «Η Πολωνία έχει αναστηθεί πολιτικά και θα αναγεννηθεί και εσωτερικά, και ως τέτοια πρέπει να βρει τον οπτικό της τρόπο έκφρασης.[. . . ] Μέσα από την τέχνη άντεξε η Πολωνία από μέσα κατά τη διάρκεια της εισβολής, και μέσω της τέχνης σε αυτούς τους καιρούς ελευθερίας πρέπει να κερδίσει τη θέση που της αξίζει στον κόσμο του πολιτισμού, φέρνοντας τις δικές της δημιουργικές αξίες. Γιατί όπως κανένα άλλο έθνος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τη δική του γλώσσα, και έτσι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τη δική του οπτική μορφή σε όλες τις πιθανές ενσαρκώσεις του». Για παράδειγμα, ο γυάλινος και σιδερένιος πύργος του Πολωνικού Υπόστεγου του στη Διεθνή Έκθεση Μοντέρνας Διακοσμητικής και Βιομηχανικής Τέχνης ήταν μια διακοσμητική απόδοση των πολωνικών εκκλησιών του 17ου και 18ου αιώνα, εμπνευσμένη από τα παραδοσιακά αρχοντικά της πολωνικής αριστοκρατίας (σλάχτα) και το στυλ του Ζακοπάνε.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* 

Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Πολωνοί αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Ζίγκμαρινγκεν

To **Ζίγκμαρινγκεν** (γερμανικά: *Sigmaringen*) είναι πόλη στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, στη νότια Γερμανία. Το 2020 είχε 16.916 κατοίκους. Η πόλη είναι έδρα του Κράιζ Ζίγκμαρινγκεν. Είναι κτισμένο στις όχθες του ποταμού Δούναβη.

Η παλαιότερη μνεία στην πόλη χρονολογείται από το 1077, όταν ο Ροδόλφος του Ράινφελντεν προσπάθησε ανεπιτυχώς να κατακτήσει το κάστρο του. Η πόλη ιδρύθηκε επισήμως το 1250. Οι Χοεντσόλερν εγκαταστάθηκαν στο κάστρο του Ζίγκμαρινγκεν το 1535. Ήταν έδρα του πριγκιπάτου Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν μέχρι το 1850, οπότε και έγινε τμήμα της Πρωσίας. Στην πόλη μεταφέρθηκε το 1944 η φιλοναζιστική κυβέρνηση της Γαλλίας του Βισύ και το κάστρο έγινε επισήμως γαλλικός θύλακας από τον Σεπτέμβριο του 1944 μέχρι τον Απρίλιο του 1945.

Το κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι το κάστρο του Ζίγκμαρινγκεν, πρώην κατοικία των Χοεντσόλερν, το οποίο είναι κτισμένο πάνω σε βράχο δίπλα στον Δούναβη.

## Παραπομπές


### Πηγές
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις
Ντόνκαστερ

Το **Ντόνκαστερ** (αγγλικά: *Doncaster*, ,  ) είναι πόλη στο Νότιο Γιορκσάιρ της Αγγλίας. Πήρε το όνομά του από τον ποταμό Ντον, ο οποίος ρέει κοντά στο κέντρο του. Είναι ο κύριος οικισμός του ευρύτερου Μητροπολιτικού Δήμου του Ντόνκαστερ και ο δεύτερος μεγαλύτερος στο Νότιο Γιορκσάιρ μετά το Σέφιλντ. Σύμφωνα με εκτίμηση, στα μέσα του 2019 η Μητροπολιτική Περιφέρεια του Ντόνκαστερ είχε πληθυσμό 311.890  ενώ η αστική περιοχή είχε πληθυσμό 158.141 κατοίκους στην απογραφή του 2011.

Το Ντόνκαστερ, το οποίο ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους με το όνομα *Danum*, είναι σημαντικός περιφερειακός κόμβος με καλές συγκοινωνίες, μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς και κέντρα αναψυχής. Το κύριο αξιοθέατο του Ντόνκαστερ είναι το Μίνστερ, ένας νεογοτθικός ναός που κτίστηκε το 1854-58. Θεωρείται επίσης εμπορική πόλη λόγω του μεγάλου εμπορικού κέντρου και του καθεστώτος πόλης αγοράς από τους μεσαιωνικούς χρόνους. Το Ντόνκαστερ είναι γνωστό για τη σιδηροδρομική κληρονομιά του, ως τόπος κατασκευής ατμομηχανών, και για τις ιπποδρομίες Σαιντ Λέτζερ, οι οποίες διεξάγονται από το 1776, γεγονός που τις κατατάσσει ως την παλαιότερη κλασσική ιπποδρομία στον κόσμο.

Το διεθνές αεροδρόμιο Ντόνκαστερ Σέφιλντ βρίσκεται στο Φίνγκλεϊ 10 χιλιόμετρα μακριά. Το Σέφιλντ βρίσκεται 27 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά, το Λιντς 40 χιλιόμετρα βορειοδυτικά, το Γιορκ 50 χιλιόμετρα προς τα βόρεια, το Χαλ 58 χιλιόμετρα βορειοανατολικά και το Λίνκολν 50 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά.

Στις 20 Μαΐου 2022 ανακοινώθηκε ότι, ως μέρος των Πολιτικών Τιμών του Πλατινένιου Ιωβηλαίου, το Ντόνκαστερ θα λάβει το καθεστώς της πόλης αργότερα το 2022.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Ζηνεύς ο Χίος

**Ζηνεύς** ή **Ζηνίς** ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας που γεννήθηκε στη Χίο.

Έγραψε ένα έργο για το πατρικό του νησί, που αναφέρει ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης, ο οποίος είναι ο μόνος συγγραφέας που μιλά για τον Ζηνέα. Ο Smith πίστευε ότι θα μπορούσε να είναι λάθος του Αθηναίου και ότι στην πραγματικότητα ήταν ο Ξενομήδης ο Χίος, ένας ιστορικός που έγραψε την ιστορία του νησιού. Αυτό όμως είναι λανθασμένο εκ των πραγμάτων καθώς Ξενομήδης λεγόταν "Ξενομήδης ο Κείος", οπού η ηχητική πανομοιότητα στα αγγλικά του "Ceos" και "Chios" (Κέα και Χίος) αντιλήφθηκε ότι ήταν το νησί της Χιου, ενώ στην πραγματικότητα Ξενομήδης έγραψε την ιστορία της Κέας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Ζράζι

Το **ζράζι** (πολωνικά: *zrazy*, λιθουανικά: *zrazai* ή *mušti suktinukai*) είναι πιάτο με ρολό κρέατος δημοφιλές στην Πολωνία (σιλεσιανό ρολό), τη δυτική Λευκορωσία και τη Λιθουανία. Η προέλευσή του μπορεί να εντοπιστεί στην εποχή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.

## Συστατικά
Το κλασικό ζράζι έχει σχήμα ρολό και είναι φτιαγμένο από λεπτές βόειες φέτες, το οποίο είναι αρωματισμένο με αλάτι και πιπέρι και γεμιστό με λαχανικά, μανιτάρια, αυγά και πατάτα. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί συνδυασμοί γέμισης, καθώς ενθαρρύνονται νέοι, όπως με αγγουράκι τουρσί και μπέικον.

Στη συνέχεια, το γεμιστό κρέας τυλίγεται και στερεώνεται με σπάγκο ή οδοντογλυφίδες. Αφού τσιγαριστεί στο λάδι για λίγο, το ζράζι τοποθετείται σε μια κατσαρόλα με σέλινο, κρεμμύδι και διάφορα μυρωδικά και καλύπτεται με ζεστό ζωμό. Στη συνέχεια μαγειρεύεται σε χαμηλή θερμοκρασία.

Πριν από το σερβίρισμα, αφαιρούνται οι σπάγκοι ή οι οδοντογλυφίδες. Στη συνέχεια, το ζράζι στραγγίζεται και μερικές φορές πασπαλίζεται με αλεύρι ή περιχύνεται με ξινή κρέμα.

Το ζράζι τρώγεται με τη σάλτσα στην οποία ήταν μαγειρεμένο και συνήθως γαρνίρεται με θρυμματισμένο φαγόπυρο και κριθάρι.

Στη θέση του βόειου, το ζράζι μπορεί να γίνει και με χοιρινό κρέας.

## Ιστορία
Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς πρωτοδημιουργήθηκε αυτό το πιάτο, καθώς και ποια περιοχή της πρώην Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το παρήγαγε για πρώτη φορά. Τόσο η Πολωνία όσο και η Λιθουανία ισχυρίζονται ότι δημιούργησαν το ζράζι.

Στο παραδοσιακό του σχήμα, πιθανότατα προέρχεται από τη λιθουανική κουζίνα, αν και το όνομά του προέρχεται από τα πολωνικά και σημαίνει μια φέτα κρέας ή ψητό κομμένο από το σύνολο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα
Κατηγορία:Λιθουανική κουζίνα
Κατηγορία:Λευκορωσική κουζίνα
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το βοδινό κρέας
Κατηγορία:Πιάτα με γέμιση
Μιχαήλ Πλετνιόφ

Ο **Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Πλετνιόφ** (‎· γενν. 14 Απριλίου 1957, Αρχάγγελσκ) είναι Ρώσος πιανίστας, διευθυντής ορχήστρας και συνθέτης.

## Βιογραφία και καριέρα
Ο Πλετνιόφ γεννήθηκε σε μουσική οικογένεια στο Αρχάγγελσκ της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης. Ο πατέρας του έπαιζε και δίδασκε μπαγιάν και η μητέρα του ήταν πιανίστα. Σπούδασε με την Κίρα Σασκίνα για έξι χρόνια στην Ειδική Μουσική Σχολή του Ωδείου του Καζάν, προτού εισέλθει στην Κεντρική Μουσική Σχολή της Μόσχας σε ηλικία 13 ετών, όπου σπούδασε με τον Γεβγκένι Τιμάκιν. Το 1974 εισήχθη στο Ωδείο της Μόσχας, σπουδάζοντας υπό την καθοδήγηση των Γιάκοβ Φλίιερ και Λεβ Βλάσενκο. Σε ηλικία 21 ετών κατάκτησε την 1η θέση και έλαβε το Χρυσό Μετάλλιο στον 6ο Διεθνή Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι το 1978, γεγονός που το χάρισε διεθνή αναγνώριση και προσέλκυσε μεγάλη προσοχή παγκοσμίως. Το επόμενο έτος έκανε το ντεμπούτο του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παράλληλα, δίδασκε και στο Ωδείο της Μόσχας. Ο Πλετνιόφ έχει παραδεχτεί πως ο Σεργκέι Ραχμάνινοφ του άσκησε ιδιαίτερη επιρροή.

Το 1988 ο Πλετνιόφ προσκλήθηκε να εμφανιστεί στο συνέδριο υπερδυνάμεων στην Ουάσινγκτον, Π.Κ., όπου γνώρισε και έγινε φίλος με τον Μιχαΐλ Γκορμπατσόφ. Μέσω της φιλίας αυτής, απέκτησε την υποστήριξη που χρειαζόταν για να ιδρύσει δύο χρόνια αργότερα την Εθνική Ορχήστρα της Ρωσίας, την πρώτη μη κυβερνητική ορχήστρα στη Ρωσία από το 1917, της οποίας έγινε ο πρώτος αρχιμουσικός της. Η ορχήστρα του και ο ίδιος έκαναν το δισκογραφικό τους ντεμπούτο κυκλοφορώντας από την Virgin Classics ηχογράφηση της Έκτης Συμφωνίας, έργο 74, και του σλαβικού εμβατηρίου, έργο 31, του Τσαϊκόφσκι το 1991. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Πλετνιόφ παραιτήθηκε από τη θέση του αρχιμουσικού της ορχήστρας, αλλά παρέμεινε καλλιτεχνικός διευθυντής της.

Ο Πλετνιόφ έχει κυκλοφορήσει πολλάκις δίσκους από την Deutsche Grammophon. Έχει ηχογραφήσεις κυρίως ρωσικά έργα, αν και το 2007 ηχογράφησε και τις εννέα συμφωνίες του Μπετόβεν. Τα πρώτα έργα που ηχογράφησε ήταν ορχηστρικά, όπως το μπαλέτο «Η ωραία κοιμωμένη» του Τσαϊκόφσκι, την Έκτη Συμφωνία του και τη Συμφωνία Μάνφρεντ, καθώς και την Δεύτερη και Τρίτη Συμφωνία του Ραχμάνινοφ. Επίσης, η ηχογράφηση της Πρώτης Συμφωνίας του Τσαϊκόφσκι έλαβε ιδιαίτερα καλές κριτικές.

Τον Ιούλιο του 2010 ο Πλετνιόφ συνελήφθη από τις αρχές της Ταϊλάνδης με την κατηγορία της παιδικής παρενόχλησης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Σελίδα στο Spotify

Κατηγορία:Ρώσοι πιανίστες
Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής
Βάτσουαφ του Σαμοτούουι

Ο **Βάτσουαφ του Σαμοτούουι** (πολωνικά: Wacław z Szamotuł) (περ. 1520, Σαμοτούουι – περ. 1560, Πίντσουφ), γνωστός επίσης ως **Βάτσουαφ Σαμοτούλσκι** (Wacław Szamotulski) και **Βενσέσλαους Σαμοτουλίνους** (λατινικά: Venceslaus Samotulinus), ήταν Πολωνός συνθέτης.

## Βιογραφία
Ο Βάτσουαφ του Σαμοτούουι ήταν φοιτητής στην Ακαδημία Λουμπράνσκι στο Πόζναν και αργότερα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας το 1538. Το 1547 ή το 1548 διορίστηκε συνθέτης στην αυλή του Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου. Το 1555, ο Βάτσουαφ έφυγε από την Κρακοβία, έχοντας λάβει τον τίτλο του «βασιλικού συνθέτη». Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ζωής του, η μουσική του ήταν γνωστή εκτός Πολωνίας.

Πέθανε νωρίς και μόνο λίγα από τα έργα του σώζονται. Σύμφωνα με τα λόγια του Σίμον Σταροβόλσκι, ο οποίος έγραψε την πρώτη συνοπτική βιογραφία του Βάτσουαφ, «Αν οι θεοί τον είχαν αφήσει να ζήσει περισσότερο, οι Πολωνοί δεν θα είχαν καμία ανάγκη να ζηλέψουν τους Ιταλούς για τους Παλεστρίνα, Λάπι ή Βιαντάνα».

Τα μοτέτα του *In te Domine speravi* και *Ego sum pastor bonus* ήταν οι πρώτες πολωνικές μουσικές συνθέσεις που εκδόθηκαν στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τον Γκούσταβ Ρις, το στυλ του Βάτσουαφ φαίνεται και στα δύο αυτά μοτέτα. «Η συνεχής επικάλυψη φράσεων και το πλήρες μιμητικό ύφος αποκαλύπτουν τη γαλλο-ολλανδική επιρροή».

## Έργα
**Μοτέτα**

* *In te, Domine, speravi* (δημοσιεύτηκε στη Νυρεμβέργη, 1554)
* *Ego sum bonus pastor* (δημοσιεύτηκε στη Νυρεμβέργη, 1564)
* *Nunc scio vere*

**Τραγούδια**

* *Alleluja, Chwalcie Pana Alleluia* (Αλληλούια. Δόξα τω Θεώ)
* *Nakłoń, Panie, ku mnie ucho Twoje* (Γύρνα το αυτί σου σε μένα, Κύριε)
* *Kryste dniu naszej światłości* (Ω Χριστέ, Ημέρα του Φωτός μας) — ύμνος της Σαρακοστής (περίπου 800)
* *Błogosławiony człowiek* (Ευλογημένος ο άνθρωπος)
* *Modlitwa, gdy dziatki spać idą* ή *Już się zmierzka* (Μια προσευχή όταν τα παιδιά πάνε για ύπνο). Αυτή είναι ίσως η πιο γνωστή σύνθεσή του. Ο Χένρικ Γκουρέτσκι (γενν. 1933) έχει χρησιμοποιήσει αυτήν την όμορφη αναγεννησιακή μελωδία σε τουλάχιστον τρεις συνθέσεις: *Chorale in the Form of a Canon* (1961/1984), *Old Polish Music* (1969) και The *First String Quartet* (1988), με υπότιτλους *Już się zmierzcha*.
* *Pieśń o narodzeniu Pańskim* ή *Pochwalmyż wszytcy społem* (Τραγούδι της Γέννησης)
* *Powszechna spowiedź* (Καθημερινή εξομολόγηση). Αυτή η σύνθεση έχει ομοφωνική υφή, που σημαίνει ότι ουσιαστικά όλες οι νότες εμφανίζονται ταυτόχρονα, σε αντίθεση με την μιμητική πολυφωνία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Παρτιτούρες του Βάτσουαφ του Σαμοτούουι στην Εθνική Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Πολωνίας (Polona)](https://polona.pl/search/?query=Wac%C5%82aw_z_Szamotu%C5%82&filters=creator:%22Wac%C5%82aw_z_Szamotu%C5%82_(ok_1524--ok_1560)%22,creator:%22Wac%C5%82aw_z_Szamotu%C5%82_(ca_1526--1560)%22,public:1,hasTextContent:0)

Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες
Κατηγορία:Πολωνοί κλασικοί συνθέτες
Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
Σάλτσα βελουτέ

Η **σάλτσα βελουτέ** (γαλλικά: sauce veloutée) είναι αλμυρή σάλτσα που φτιάχνεται από ρου και ελαφρύ ζωμό. Είναι μια από τις «μητρικές σάλτσες» της γαλλικής κουζίνας που καταγράφηκε από τον σεφ Ωγκύστ Εσκοφιέ στις αρχές του 20ου αιώνα, μαζί με τις εσπανιόλ, τομάτας, μπεσαμέλ και μαγιονέζα ή ολαντέζ. Ο όρος *veloutée* είναι η γαλλική λέξη για το βελούδο.

Κατά την προετοιμασία της σάλτσας βελουτέ, ένας ελαφρύς ζωμός (αυτός στον οποίο τα κόκαλα της βάσης που χρησιμοποιήθηκαν δεν έχουν ψηθεί προηγουμένως), όπως ζωμός μοσχαριού, κοτόπουλου ή ψαριού, ρευστοποιείται με ένα ξανθό ρου. Η σάλτσα που παράγεται συνήθως αναφέρεται με το είδος του ζωμού που χρησιμοποιείται (π.χ. βελουτέ κοτόπουλου, βελουτέ ψαριού, βελουτέ θαλασσινών).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικές σάλτσες
Κατηγορία:Λευκές σάλτσες
Σάουθεντ-ον-Σι

To **Σάουθεντ-ον-Σι** (αγγλικά: *Southend-on-Sea*), που συνήθως αναφέρεται ως **Σάουθεντ**, είναι παράκτια πόλη και περιοχή ενιαίας αρχής με καθεστώς δήμου στο νοτιοανατολικό Έσσεξ της Αγγλίας. Ο πληθυσμός της περιοχής του Σάουθεντ-ον-Σι το 2019 εκτιμήθηκε σε 183.125 κατοίκους. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά των εκβολών του Τάμεση, 65 χιλιόμετρα ανατολικά του κεντρικού Λονδίνου. Συνορεύει στα βόρεια με το Ρότσφορντ και στα δυτικά με το Κασλ Πόιντ. Στο Σάουθεντ βρίσκεται η μακρύτερη προβλήτα αναψυχής στον κόσμο, η Σάουθερν Πιερ. Το αεροδρόμιο Σάουθεντ του Λονδίνου βρίσκεται βόρεια του κέντρου της πόλης.

Το Σάουθεντ-ον-Σι αποτελούταν αρχικά από μερικές καλύβες και φάρμες φτωχών ψαράδων στο νότιο άκρο του χωριού Πρίτλγουελ. Στη δεκαετία του 1790, ολοκληρώθηκαν τα πρώτα κτίρια γύρω από αυτό που επρόκειτο να γίνει η Χάι Στριτ του Σάουθεντ. Τον 19ο αιώνα, το καθεστώς του Σάουθεντ ως παραθαλάσσιο θέρετρο ενισχύθηκε μετά από επίσκεψη της πριγκίπισσας Καρολίνας του Μπράνσγουικ και κατασκευάστηκε η προβλήτα του Σάουθεντ. Από τη δεκαετία του 1960 και μετά, η πόλη παρήκμασε ως προορισμός διακοπών. Το Σάουθεντ αναπτύχθηκε εκ νέου ως έδρα της πιστωτικής κάρτας Access, λόγω του ότι διαθέτει ένα από τα πρώτα ηλεκτρονικά τηλεφωνικά κέντρα του Ηνωμένου Βασιλείου. Μετά τη δεκαετία του 1960, μεγάλο μέρος του κέντρου της πόλης αναπτύχθηκε εμπορικά, και πολλά από τα αρχικά κτίρια αλλοιώθηκαν λόγω ανακατασκευής. Μια ετήσια παραθαλάσσια αεροπορική έκθεση, η οποία ξεκίνησε το 1986 και περιείχε πτήση από το Concorde, λάμβανε χώρα κάθε Μάιο μέχρι το 2012.

Στις 18 Οκτωβρίου 2021, ανακοινώθηκε ότι το Σάουθεντ θα λάμβανε το καθεστώς της πόλης, ως μνημείο στον βουλευτή του Δυτικού Σάουθεντ, Σερ Ντέιβιντ Έιμες, έναν μακροχρόνιο υποστηρικτή του καθεστώτος πόλης για τον δήμο, ο οποίος μαχαιρώθηκε θανάσιμα στις 15 Οκτωβρίου 2021. Το Σάουθεντ έλαβε το καθεστώς της πόλης με επιστολές με ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 2022. Την 1η Μαρτίου 2022, οι επιστολές παρουσιάστηκαν στο Συμβούλιο του Δήμου Σάουθεντ από τον Κάρολο, Πρίγκιπα της Ουαλίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Ιγκάντου

Το **Ιγκάντου** (αγγλ.: *Igandu* / σουαχ.: *Kata ya Igandu*) είναι πόλη και Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Τσαμουΐνο (*Chamwino District*), στην Περιφέρεια Ντοντόμα (*Dodoma Region*) της Τανζανίας.

Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 985 m.

Κατά την απογραφή του 2012, ο πληθυσμός στο Ιγκάντου (*Igandu*) ήταν 14.880 κάτοικοι.
 
## Συγκοινωνίες
Στο Ιγκάντου (*Igandu*) υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός της Κεντρικής Γραμμής (*Central Line*) της Σιδηροδρομικής Εταιρείας της Τανζανίας (*Tanzania Railways Corporation*). Ο σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται πλησίον του σημείου όπου διαδραματίστηκε το θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Ιγκάντου.

## Δείτε επίσης
* Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας
* Περιφέρεια Ντοντόμα
* Περιοχή Τσαμουΐνο
* Σύγκρουση συρμών στο Ιγκάντου

## Σημειώσεις

;Παραπομπές σημειώσεων


## Παραπομπές


Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Ντοντόμα
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τσαμουΐνο
Ντανφέρμλιν

Το **Ντανφέρμλιν** (, σκωτικά: *Dunfaurlin*, σκωτικά γαελικά: *Dùn Phàrlain*) είναι πόλη, ενορία και πρώην βασιλικό βούργο, στο Φάιφ, Σκωτία, σε ύψωμα 5 χιλιόμετρα από τη βόρεια ακτή του κόλπου του Φορθ. Η πόλη αυτή τη στιγμή έχει πληθυσμό 58.508 κατοίκους. Σύμφωνα με τα Εθνικά Αρχεία της Σκωτίας, η ευρύτερη περιοχή Ντανφέρμλιν έχει πληθυσμό 76.210 κατοίκους.

Οι παλαιότεροι γνωστοί οικισμοί στην περιοχή γύρω από το Ντανφέρμλιν χρονολογούνται πιθανώς από τη νεολιθική περίοδο. Η περιοχή δεν ήταν περιφερειακά σημαντική μέχρι τουλάχιστον την Εποχή του Χαλκού. Η παλαιότερη μνεία στην πόλη γίνεται τον 11ο αιώνα, με τον γάμο του Μάλκολμ Γ΄, Βασιλιά της Σκωτίας, και της Αγίας Μαργαρίτας στην εκκλησία στο Ντανφέρμλιν. Ως σύζυγος του βασιλιά, η Μαργαρίτα ίδρυσε μια νέα εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα, η οποία εξελίχθηκε σε Αβαείο υπό τον γιο τους, Δαβίδ Α' το 1128. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλέξανδρου Α', η εκκλησία - αργότερα γνωστή ως Αβαείο του Ντανφέρμλιν - καθιερώθηκε σταθερά ως ένα ευημερούν βασιλικό μαυσωλείο για το Στέμμα της Σκωτίας. Συνολικά δεκαοκτώ μέλη της βασιλικής οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων επτά βασιλιάδων, θάφτηκαν εδώ από τη βασίλισσα Μαργαρίτα το 1093 έως τον Ρόμπερτ Στιούαρτ, δούκα του Όλμπανι το 1420. Ο Ροβέρτος Ά ήταν ο τελευταίος από τους επτά Σκωτσέζους βασιλιάδες που θάφτηκε, το 1329. Τα οστά του τελικά ανακαλύφθηκαν εκ νέου και τάφηκαν ξανά το 1821, όταν η ανασκαφή του εδάφους αυτού που προηγουμένως ήταν το ανατολικό τμήμα του Αβαείου έγινε η τοποθεσία για τη νέα Εκκλησία του Αβαείου.

Η πόλη είναι ένα σημαντικό κέντρο εξυπηρέτησης για το δυτικό Φάιφ. Το Ντανφέρμλιν διατηρεί μεγάλο μέρος της ιστορικής του σημασίας, καθώς και παρέχει εγκαταστάσεις για αναψυχή. Η απασχόληση επικεντρώνεται στον τομέα των υπηρεσιών, με τον μεγαλύτερο εργοδότη να είναι η Sky UK. Άλλοι μεγάλοι εργοδότες στην περιοχή περιλαμβάνουν την Amazon (διαδικτυακό κατάστημα λιανικής), την Best Western (ξενοδοχεία), την CR Smith (κατασκευή παραθύρων), την FMC Technologies (υπεράκτια ενέργεια), τη Lloyds και τη Nationwide (και οι δύο χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες).

Ως μέρος των Πολιτικών Τιμών του Πλατινένιου Ιωβηλαίου, ανακοινώθηκε στις 20 Μαΐου 2022 ότι το Ντανφέρμλιν θα λάβει το καθεστώς της πόλης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Σκωτίας
Καλλιτέχνης του Λαού της ΡΣΟΣΔ

Ο **Καλλιτέχνης του Λαού της ΡΣΟΣΔ** () ήταν τιμητικός τίτλος που απονέμονταν σε καλλιτέχνες της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένων σκηνοθετών, χορογράφων και μουσικών, οι οποίοι είχαν εξαιρετικά επιτεύγματα στις τέχνες. Αυτός ο τίτλος ήταν ένα βαθμό κάτω από τον «Επίτιμο Καλλιτέχνη της ΡΣΟΣΔ» και έναν υψηλότερο από τον Καλλιτέχνη του Λαού της ΕΣΣΔ.

Ο τίτλος απονεμήθηκε για πρώτη φορά στις 10 Αυγούστου του 1931. Το 1992, μετά την μετονομασία της ΡΣΟΣΔ σε Ρωσική Ομοσπονδία, αντικαταστάθηκε από τον τίτλο «Καλλιτέχνης του Λαού της Ρωσικής Ομοσπονδίας».

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ρωσικές τιμητικές διακρίσεις
Τζερόμ Πάουελ

Ο **Τζερόμ Χέιντεν Πάουελ** (αγγλικά: *Jerome Hayden "Jay" Powell*, 4 Φεβρουαρίου 1953), είναι Αμερικανός τραπεζίτης, κυβερνητικός αξιωματούχος και δικηγόρος, που υπηρετεί ως 16ος Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών, από τον Φεβρουάριο του 2018. 

Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed), από τον Μάιο του 2012. Υπηρέτησε ως Υφυπουργός Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών αρμόδιος για ζητήματα Εσωτερικών Οικονομικών στην κυβέρνηση του Τζορτζ Χ.Ο. Μπους, από το 1992 έως το 1993. 

Προτάθηκε τον Δεκέμβριο του 2011, από τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, για να υπηρετήσει ως μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, προκειμένου να καλύψει το υπόλοιπο της θητείας του παραιτηθέντος μέλους του Δ.Σ. Φρέντερικ Μίσκιν. Τον Ιανουάριο του 2014, προτάθηκε να υπηρετήσει πλήρη 14-ετη θητεία (έως τις 31 Ιανουαρίου 2028). Η υποψηφιότητά του, επικυρώθηκε από την Γερουσία των ΗΠΑ, τον Ιούνιο του 2014, με 67–24 ψήφους.

Στις 2 Νοεμβρίου 2017, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, τον πρότεινε να υπηρετήσει ως Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, αντικαθιστώντας την Τζάνετ Γέλεν. Η υποψηφιότητά του, εγκρίθηκε από την Γερουσία των ΗΠΑ, στις 23 Ιανουαρίου 2018, με 84–13 ψήφους. Στις 22 Νοεμβρίου 2021, ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, πρότεινε εκ νέου τον Πάουελ, για να συνεχίσει για 2η θητεία να προεδρεύει της Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Η υποψηφιότητά του, εγκρίθηκε τον Μάιο του 2022, με 80–19.

## Βιογραφία
Ο Τζερόμ Πάουελ, γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1953 στην Ουάσινγκτον Π.Κ., όπου και μεγάλωσε. Το 1971, αποφοίτησε από το Λύκειο "Georgetown Prepatory School" στην Ουάσινγκτον. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1975. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν της Ουάσινγκτον, και έλαβε πτυχίο (JD) το 1979. 

Από το 1979 έως το 1990, εργάστηκε στη Νέα Υόρκη, ως αρχικά ως δικηγόρος, και στη συνέχεια ως στέλεχος επενδυτικών τραπεζών. Από το 1990 έως το 1993, εργάστηκε στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, και υπηρέτησε για έναν χρόνο (1992-1993) ως Υφυπουργός Οικονομικών. Κατόπιν εργάστηκε ως υψηλόβαθμο στέλεχος σε επενδυτικές τράπεζες και επενδυτικές εταιρείες. 

### Προσωπική ζωή
Ο Πάουελ, είναι παντρεμένος από το 1985 με την Ελίζα Λίοναρντ, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί 3 παιδιά. Διαμένουν σε προάστια της Ουάσινγκτον, στην πολιτεία του Μέριλαντ. Είναι εγγεγραμμένο μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόεδροι της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ
Κατηγορία:Αξιωματούχοι της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ
Κατηγορία:Κυβερνητικοί αξιωματούχοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραπεζίτες
Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον
Ντιάνα Γκάνσκι

Η **Ντιάνα Γκάνσκι ** (γερμανικά: *Diana Gansky*, γεννήθηκε 14 Δεκεμβρίου 1963) είναι Ανατολικογερμανίδα πρώην αθλήτρια στίβου στο αγώνισμα της δισκοβολίας. Είναι αργυρή Ολυμπιονίκης  του 1988, αργυρή Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1987 και Πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1986.

## Καριέρα

Σε ηλικία 17 ετών ήταν Πρωταθλήτρια Ευρώπης Νέων το 1981 με το όνομα γέννησης (Σάτσχε), αλλά στη συνέχεια χρειάστηκαν μερικά χρόνια για να επιβεβαιωθεί μεταξύ των κορυφαίων επιδόσεων αθλητών της δισκοβολίας στη ΛΔΓ. Εκεί ήταν κυρίως στη σκιά της Μαρτίνα Χέλμαν (την οποία νίκησε μόνο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου το 1986 με επίδοση 71,36 μέτρα). Το 1987 ήταν επίσης νικήτρια στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου με επίδοση 73,90 μέτρα. Για μεγάλο χρονικό διάστημα προπονήθηκε μαζί με την Γκαμπριέλε Ράινς ως μέλη του ιδιαίτερα επιτυχημένου συλλόγου του Πότσδαμ. Το 1988 ήταν πρωταθλήτρια Ανατολικής Γερμανίας αφήνοντας τη Ράινς δεύτερη. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ η Γκάνσκι ήταν δεύτερη με επίδοση 71,88 μέτρα πίσω από τη Χέλμαν.

Από το τέλος της σεζόν του 2004, η Γκάνσκι είναι η  γυναίκα στον κόσμο με τις περισσότερες βολές πάνω από 70 μέτρα (συνολικά 24). Με καλύτερη ατομική επίδοση 74,08 μέτρα από το 1987, είναι τέταρτη καλύτερη όλων των εποχών στο αγώνισμα.

Αρχικά σπούδασε αθλητικές επιστήμες, μετεκπαιδεύτηκε ως ναυαγοσώστης μετά την επανένωση της Γερμανίας και αργότερα έγινε φυσιοθεραπεύτρια. Το 1989 αποσύρθηκε από τον αθλητισμό κορυφαίου επιπέδου δίνοντας προτεραιότητα στη δημιουργία οικογένειας, αλλά αργότερα επανήλθε σε αγώνες *Senior* και ήταν και πάλι πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2002.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Diana GANSKY 

Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου
Κατηγορία:Αθλητές από την Ανατολική Γερμανία
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου 
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Ιερά Μητρόπολις Λευκάδος και Ιθάκης

Η **Ιερά Μητρόπολις Λευκάδος και Ιθάκης** είναι μία από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Έχει έδρα την πόλη της Λευκάδας και περιλαμβάνει τη Λευκάδα, την  Ιθάκη, το Μεγανήσι, τον Κάλαμο, τον Καστό και τα γύρω μικρότερα νησιά.

Μητροπολίτης είναι από τις 24 Ιουνίου 2008 ο Θεόφιλος (Μανωλάτος).

## Ιστορικά στοιχεία
Η ιστορία της Εκκλησίας της Λευκάδος ανάγεται στον χειμώνα του 65 μ.Χ., όταν ο Ταρσέας αγκυροβόλησε στο δεύτερο λιμάνι της Λευκάδος, απέναντι από τη Νικόπολη, εκεί που σήμερα υπάρχει εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Αντζούση (Ντ’ Ανζού). Αυτός εγκατέστησε ως πρώτο Επίσκοπο Λευκάδας τον μαθητή του, Σωσίωνα.

Στη Σύνοδο της Νικαίας αναφέρεται ως συμμετέχων ο επίσκοπος Λευκάδος Αγάθαρχος. Τον 14ο αιώνα οι Φράγκοι (Ανδηγαυοί) κατακτητές επιχείρησαν να εγκαταστήσουν Λατίνους κληρικούς, αλλά ο εκδιωγμένος Ορθόδοξος κλήρος σταδιακά επανεγκαταστάθηκε. Στα τέλη του 15ου αιώνα (1470-1473), η Ελένη Παλαιολογίνα Μπράνκοβιτς βοήθησε στην ανασυγκρότηση ιερών μονών και στην ανοικοδόμηση του ιστορικού Ναού της Αγίας Μαύρας. Η ίδια εκάρη μοναχή με το όνομα Υπομονή.

Ακολούθησε η Ενετοκρατία (1684-1797), η Γαλλοκρατία (1797-1799) και από το 1799 οι Ρωσότουρκοι. Τότε το Οικουμενικό Πατριαρχείο προεβίβασε την Αρχιεπισκοπή Λευκάδος και Αγίας Μαύρας σε Μητρόπολη. 

Το 1800 δημιουργήθηκε η Επτάνησος Πολιτεία, το 1807-1810 τα Επτάνησα πέρασαν στους Γάλλους και από το 1810 μέχρι το 1864 στους Αγγλους. Το 1866 η Εκκλησία της Επτανήσου, επομένως και της Λευκάδος, ενώθηκε με την Εκκλησία της Ελλάδος. Τον Σεπτέμβριο του 1899 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος προσάρτησε την τοπική Εκκλησία της Ιθάκης στη Μητρόπολη Λευκάδος. Έτσι ο τίτλος της Μητροπόλεως έγινε: Ιερά Μητρόπολις Λευκάδος και Ιθάκης.

### Επισκοπικός κατάλογος

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Λευκαδος

Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Λευκάδας
Κατηγορία:Ιθάκη
Σμότριτς (ποταμός)

Ο **Σμότριτς** (, ) είναι αριστερός παραπόταμος του Δνείστερου, που ρέει μέσα από την οροσειρά της Ποδολίας στη δυτική Ουκρανία. Το μήκος του είναι 168 χλμ. και η λεκάνη απορροής του καλύπτει 1.800 χλμ2. Το μέσο πλάτος του ποταμού είναι 10–15 μέτρα και σε ένα σημείο ξεπερνά τα 40 μέτρα.

Ο ποταμός είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτος για τις ψηλές όχθες του, που του δίνουν μια εμφάνιση σαν ρεματιά. Χρησιμοποιείται για ύδρευση, άρδευση και ψάρεμα. Ένας μικρός υδροηλεκτρικός σταθμός βρίσκεται σε αυτό, καθώς και η πόλη Κάμιανετς-Ποντίλσκι, ο οικισμός αστικού τύπου Σμότσιτς και η πόλη Χοροντόκ (Όμπλαστ Χμελνίτσκι).

## Παραπομπές



Κατηγορία:Ποταμοί της Ουκρανίας
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Δνείστερου
Ταρνόφσκιε Γκούρι

Το **Ταρνόφσκιε Γκούρι** (πολωνικά: Tarnowskie Góry, γερμανικά: *Tarnowitz*, σιλεσικά: *Tarnowske Gōry*) είναι πόλη στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας, στη Σιλεσία της νότιας Πολωνίας, κοντά στο Κατοβίτσε. Στα νότια συνορεύει με τη Μητροπολιτική Ένωση της Άνω Σιλεσίας, μια μεγαλόπολη, την ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή Άνω Σιλεσίας, η οποία κατοικείται από περίπου 5.294.000 άτομα. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 61.789 κάτοικοι (2020).

Το Ιστορικό Αργυρορυχείο στο Ταρνόφσκιε Γκούρι, ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, βρίσκεται στην πόλη.

## Ονόματα και ετυμολογία
Το όνομα *Tarnowskie Góry* προέρχεται από το *Tarnowice*, το όνομα ενός τοπικού χωριού και τη λέξη *góry* που στα παλαιά πολωνικά σήμαινε «ορυχεία». Σε ένα πρωσικό έγγραφο του 1750 (που δημοσιεύτηκε στην πολωνική γλώσσα στο Βερολίνο από τον Φρειδερίκο το Μέγα [1712–1786]), η πόλη αναφέρεται, μεταξύ άλλων πόλεων της Σιλεσίας, ως «Tarnowskie Góry». Το γερμανικό όνομα *Tarnowitz* εισήχθη στα τέλη του 18ου αιώνα, μετά τον Τρίτο Σιλεσικό Πόλεμο (μεταξύ Αυστρίας και Πρωσίας). Ως αποτέλεσμα της γερμανοποίησης της περιοχής, όλα τα πολωνικά ονόματα έλαβαν γερμανικά ισοδύναμα (συνήθως μοιάζουν πολύ με το πρωτότυπο, όπως το *Kattowitz* για το Κατοβίτσε).

## Ιστορία

## Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ταρνόφσκιε Γκούρι είναι αδελφοποιημένο με τις:

* Μπέκεστσαμπα, Ουγγαρία
* Μπέρνμπουργκ, Γερμανία
* Κούτνα Χόρα, Τσεχία
* Μερικούρ, Γαλλία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστοσελίδα του δήμου
* Ταρνόφσκιε Γκούρι – Πύλη
* Ταρνόφσκιε Γκούρι – Πολιτιστικές εκδηλώσεις
* Ταρνόφσκι Γκούρι – Πύλη πληροφοριών (πολωνικά)
* Εβραϊκή Κοινότητα στο Ταρνόφσκιε Γκούρι στο Virtual Shtetl
* Διακήρυξη του Βόιτσεχ Κορφάντι μετά το δημοψήφισμα
* Ακριβή αποτελέσματα δημοψηφισμάτων – κατά χωριά και περιφέρειες (γερμανικά)
* Χάρτης του 1920 που δείχνει τις αλλαγές της γερμανικής επικράτειας, συμπεριλαμβανομένης της σημειωμένης περιοχής για το δημοψήφισμα της Άνω Σιλεσίας
* Χάρτης της Πολωνίας του Μεσοπολέμου; δείχνει δημοψηφίσματα

Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας
Κατηγορία:Πόβιατ Ταρνόφσκιε Γκούρι
Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιλεσίας (1920-1939)
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Πολωνία
Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Μπρίτζιντ Κοσγκέι

Η **Μπρίτζιντ Τζεπτσιρτσίρ Κοσγκέι** (*Brigid Jepchirchir Kosgei*, γεννήθηκε 20 Φεβρουαρίου 1994) είναι Κενυάτισα μαραθωνοδρόμος. Είναι  κάτοχος της παγκόσμιας επίδοσης στο αγώνισμα με χρόνο 2:14:04 από το 2019 και αργυρή Ολυμπιονίκης το 2021.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κενυάτες αθλητές του στίβου
Κατηγορία:Μαραθωνοδρόμοι
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κατηγορία:Κενυάτες Ολυμπιονίκες
Κιζιλζάρ ΦΚ

Η **Κιζιλζάρ ΦΚ** (, *Qyzyljar SK Futbol Kluby*) είναι ομάδα ποδοσφαίρου από το Καζακστάν. Έδρα της είναι το Στάδιο Καρασάι στην πόλη Πετροπάβλ. *Κίζιλζαρ* είναι το όνομα μια περιοχής της πόλης. Είναι ιδρυτικό μέλος της Πρέμιερ Λιγκ Καζακστάν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος

Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καζακστάν
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968
Τζέφρι Έπστιν

O **Τζέφρι Έντουαρντ Έπστιν** (, Νέα Υόρκη, 20 Ιανουαρίου 1953 – Νέα Υόρκη, 10 Αυγούστου 2019) ήταν Αμερικανός χρηματιστής και καταδικασμένος δράστης σεξουαλικών εγκλημάτων.

Ο Έπστιν γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπρούκλιν (Brooklyn) της Νέας Υόρκης, σε εβραϊκή οικογένεια. Ξεκίνησε την καριέρα του διδάσκοντας στο Dalton School στο Μανχάταν. Μετά την απόλυσή του από το σχολείο, εισήλθε στον τραπεζικό και χρηματοοικονομικό τομέα, εργαζόμενος στην Bear Stearns σε διάφορα τμήματα, προτού τελικά ιδρύσει τη δική του εταιρεία. Ο Έπστιν συνδέθηκε με την ελίτ της αμερικανικής κοινωνίας,δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν είχε παιδιά. Ο ίδιος και κάποιοι από τους συνεργάτες του στη συνέχεια τα κακοποιούσαν σεξουαλικά.

Το 2005, η αστυνομία στο Παλμ Μπιτς της Φλόριντα άρχισε να ερευνά τον Έπστιν, όταν μια μητέρα ανέφερε ότι είχε κακοποιήσει σεξουαλικά τη 14χρονη κόρη της. Ο Έπστιν ομολόγησε την ενοχή του και καταδικάστηκε το 2008 από δικαστήριο της πολιτείας της Φλόριντα για εξώθηση παιδιού σε πορνεία.  Oμοσπονδιακοί αξιωματούχοι εντόπισαν 36κορίτσια, μερικά μόλις 14 ετών, τα οποία ο Έπστιν φέρεται να είχε κακοποιήσει σεξουαλικά.

Ο Έπστιν συνελήφθη ξανά στις 6 Ιουλίου 2019, με κατηγορίες σε ομοσπονδιακό επίπεδο, για σεξουαλική διακίνηση ανηλίκων στη Φλόριντα και τη Νέα Υόρκη. 

Πέθανε στο κελί του στις 10 Αυγούστου 2019. Ο ιατροδικαστής έκρινε τον θάνατο ως αυτοκτονία. Οι δικηγόροι του Έπστιν αμφισβήτησαν το ιατρικό πόρισμα και υπήρξε σημαντικός σκεπτικισμός του κοινού σχετικά με τον πραγματικό τρόπο του θανάτου του.  Δεδομένου ότι ο θάνατος του Έπστιν απέκλεισε τη δυνατότητα άσκησης ποινικής δίωξης εναντίον του, ο δικαστής απέρριψε όλες τις ποινικές κατηγορίες στις 29 Αυγούστου 2019. 

Ο Έπστιν είχε για δεκαετίες σχέση με τη Γκίσλεϊν Μάξγουελ, κόρη του μεγαλοεκδότη Ρόμπερτ Μάξγουελ. Από τις αστυνομικές έρευνες προέκυψε ότι υπήρξε συνεργός του στη σεξουαλική εκμετάλλευση ανήλικων κοριτσιών. Η Μάξγουελ συνελήφθη το 2021 για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών και πορνεία.

Ο Έπστιν διατήρησε επίσης μακροχρόνιες σχέσεις με άνδρες της υψηλής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των George J. Mitchell, Bill Richardson, Ντόναλντ Τραμπ, Les Wexner, Μπιλ Κλίντον, Alan Dershowitz και του Πρίγκιπα Ανδρέα, Δούκα της Υόρκης, μέλους της βρετανικής βασιλικής οικογένειας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Αρχιά Λακωνίας

Η **Αρχιά** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κοίτας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

## Γεωγραφία
Η Αρχιά είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στην περιοχή της Λακωνικής Μάνης. Βρίσκεται δίπλα στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Σαγγιά, πάνω στην επαρχιακή οδό Αρεόπολης-Γερολιμένα και δίπλα στα Κεχριάνικα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100 μέτρα. Απέχει 81 χιλιόμετρα Ν. ΝΔ. της Σπάρτης.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κοίτας του νομού Λακωνίας. Καταργήθηκε το 1951 και επανασυστάθηκε το 2001 στον δήμο Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Αρχίπολη Ρόδου

Η  **Αρχίπολη** (επισημη ονομασία *Αρχίπολις*) είναι χωριό της Ρόδου. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης  τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αφάντου, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Ρόδου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
## Γεωγραφία
Η Αρχίπολη είναι ημιορεινό, μεσόγειο χωριό στη βορειοκεντρική Ρόδο. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές του βουνού Κουτσούτης (570 μ.). πάνω στη διασταύρωση των δρόμων προς Ψίνθο και Κολύμπια, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 190. Απέχει 32 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Ρόδου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 22,884 χμ² (2011).
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1948 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της Ρόδου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρχίπολης  και προσαρτήθηκε στον δήμο Αφάντου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αφάντου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρόδου.
## Αξιοθέατα
*Το Μουσείο Παιχνιδιών, βορειοανατολικά του οικισμού
*Το Πάρκο Τέχνης, κοντά στην Αγία Ελεούσα
*Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου
*Η μονή Αγίου Νεκταρίου, ανατολικά του οικισμού. Κτίστηκε το 1970 στη θέση φερώνυμου ξωκκλησιού. Χαρακτηριστική είναι η κρήνη της κεντρικής εισόδου με τους πολλαπλούς κρουνούς. 
*Η τοποθεσία «Επτά Πηγές» στο δρόμο προς το μοναστήρι, περιοχή με πολλά νερά

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Χάρτες «ROAD» (Ρόδος, 1:100.000)
*eetaa.gr
*Google Earth

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://www.facebook.com/%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%99%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%97-%CE%A1%CE%9F%CE%94%CE%9F%CE%A5-296467439412/
*https://www.youtube.com/watch?v=Zv9RSvyUMJM

Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ρόδου
Ασπίδα του Ηρακλή

Η **ασπίδα του Ηρακλή** (αρχαία ελληνικά: Ἀσπὶς Ἡρακλέους) είναι ένα αρχαϊκό ελληνικό επικό ποίημα που αποδόθηκε στον Ησίοδο κατά την αρχαιότητα. Θέμα του ποιήματος είναι η εκστρατεία του Ηρακλέους και του Ιόλαου εναντίον του γιου του Άρεως, ο οποίος προκάλεσε τον Ηρακλή σε μάχη καθώς ο Ηρακλής περνούσε από τη Θεσσαλία.

## Περιγραφή
Το ποίημα βασίζεται σε ένα επεισόδιο των κατορθωμάτων του Ηρακλέους όπου σκοτώνει τον Κύκνο, γιο του Άρεως. Αποτελεί κυρίως πρόσχημα για μια μακροσκελή περιγραφή της ασπίδας του ήρωα.

Η ασπίδα αυτή είναι κατασκευασμένη από χαλκό, με ένθετα πολύτιμα υλικά: χρυσό, ασήμι, ελεφαντόδοντο και ήλεκτρο. Στο κέντρο της ασπίδας βρίσκεται ένας δράκος με την Έριδα, τη θεά

της διχόνοιας, στο κεφάλι του. Το μοτίβο περιβάλλεται από διάφορες μορφές, όπως κεφάλια φιδιών, μια Κενταυρομαχία, μια εικόνα του Ολύμπου και σκηνές από το μύθο του Περσέα.

Ἀσπὶς Ἡρακλέους (139-150) - Ἡσίοδος

### Σύγκριση κειμένων
Το ποίημα του Ησίοδου ή  ψευτο-Ησίοδου  σύμφωνα με ορισμένους μελετητές  είναι εμπνευσμένο από τη μακροσκελή περιγραφή της κατασκευασμένης από τον Ήφαιστο ασπίδας του Αχιλλέα στην Ιλιάδα του Ομήρου στίχοι 478-608 και είναι γραμμένο σε δακτυλικό εξάμετρο. Το απόσπασμα του Ὁμήρου - Ἰλιὰς- 18.535–8 με το απόσπασμα του Ἡσίοδου - Ἀσπὶς Ἡρακλέους 156–9 διαφέρουν μόνο από μία λέξη:

[μικρογραφία|Ο [Ηρακλής συγκρούεται με τον Κύκνο. Μουσείο του Λούβρου |273x273px]]

## Διαδώση
Η δημοτικότητα της Ασπίδας του Ηρακλή στην Αθήνα του 6ου αιώνα π.Χ. μπορεί να αξιολογηθεί από την παρουσία της σε αττικά αγγεία μεταξύ 565 και 480 π.Χ. Μελετήθηκε  επίσης  η πιθανότητα προφορικής και λογοτεχνικής μετάδοσης κατά την ίδια περίοδο.

Η ασπίδα του Ηρακλέως τυπώθηκε για πρώτη φορά, ως μέρος του συνόλου των έργων του Ησιόδου, από τον Άλδο Μανούτιο στη Βενετία (1495) , το κείμενο προέρχεται από βυζαντινά χειρόγραφα. Στη σύγχρονη εποχή αρκετοί πάπυροι παρουσίασαν τμήματα του κειμένου, ιδίως ένας πάπυρος του 1ου αιώνα στο Βερολίνο, ένας πάπυρος του 2ου αιώνα από την Οξύρρυγχο και ο πάπυρος Rainer του 4ου αιώνα από τη Βιέννη. Υπάρχουν πολυάριθμα κείμενα από τον 12ο έως τον 15ο αιώνα.

Το έργο αυτό παρομοιάζεται με την "Ασπίδα του Αινεία " του Βιργίλιου και την πολύ πιο σύντομη περιγραφή της ασπίδας του Κρηναίου - Θηβαΐς (Στατίου). Ο γραμματικός Επαφρόδιτος της Χαιρώνειας έγραψε ένα σχόλιο για την Ασπίδα του Ηρακλή τον 1ο αιώνα μ.Χ., το οποίο δεν έχει διασωθεί, αλλά αναφέρεται αρκετές φορές από τον Στέφανο του Βυζαντίου.

## Βιβλιογραφία
*Richard Janko, « The Shield of Heracles and the Legend of Cycnus », dans The Classical Quarterly New Series, vol. 36, no 1 (1986), p.&nbsp;38-59.
*(en) Henri Shapiro, « Herakles and Kyknos », dans American Journal of Archæology, vol. 88, no 4 (octobre 1984), p.&nbsp;523-529.
*Francis Vian, notice du Bouclier dans Hésiode, Théogonie. Les Travaux et les Jours. Le Bouclier, Belles Lettres, collection des Universités de France, 2002 (1re édition 1928) (ISBN 2-251-00152-2), p.&nbsp;119-21.

## Δείτε επίσης
*Ασπίδα του Αχιλλέα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιλιάδα
Κατηγορία:Ήφαιστος
Κατηγορία:Ησίοδος
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Κατηγορία:Ηρακλής
Ντάνιελ '16

***Ντάνιελ '16*** είναι ο τίτλος ελληνικής, δραματικής κινηματογραφικής ταινίας, παραγωγής 2020 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου. Η ταινία παρακολουθεί έναν 16χρονο Γερμανό νεαρό ο οποίος εκτίει την ποινή του σε μια κοινότητα αγωγής ανηλίκων στον Έβρο. Η ταινία είχε πολύ καλή υποδοχή στην Ελλάδα και το εξωτερικό και αξιόλογη φεστιβαλική πορεία σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ για παιδιά και νέους. Επίσης ψηφίστηκε από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου ως η 2η καλύτερη ελληνική ταινία για το 2021.

Η ταινία, τοποθετημένη στα γεγονότα της προσφυγικής κρίσης του 2015-2016, σχολιάζει προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, όπως το μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, την ξενοφοβία, αλλά και την μοναξιά μιας νέας γενιάς που διεκδικεί την δική της ανατρεπτική παρουσία σε ένα προσδιορισμένο και καλοκουρδισμένο σύστημα, την κοινωνική απομόνωση, την απώλεια ενός σημαντικού άλλου, την καχυποψία προς τους ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα την ανάγκη για κοινωνικοποίηση.

## Πλοκή
Ο 16χρονος Γερμανός Ντάνιελ (Daniel), στέλνεται σε κέντρο επανένταξης εφήβων στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στον Έβρο. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, δυσκολεύομενος να πειθαρχήσει και να προσαρμοστεί στο περιβάλλον, αναπτύσσει φιλία με έναν Σύρο συνομήλικό του πρόσφυγα, έναν από τους εκατοντάδες πρόσφυγες που συνέρρεαν στην Ελλάδα, το 2016, έτος που διαδραματίζεται η ταινία. Η φιλία του με τον Σύρο, δυο νέοι ξεριζωμένοι από την πατρίδα τους, θα τον κάνει να επαναπροσδιορίσει την ζωή του και τις σχέσεις τους με τους ανθρώπους.

## Διακρίσεις
* 60ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, *Βραβείο Κοινού Fischer “Meet the Neighbors”* 
* «Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους», *βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού* 
* «Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου», *Ειδική μνεία στο Τμήμα Ελληνικών Ταινιών* 
* «Orpheus Awards» του Λος Άντζελες , *Βραβείο καλύτερης ερμηνείας* στον Νικόλα Κίσκερ 
* Στο «2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κρήτης & Awards», η ταινία απέσπασε τα παρακάτω βραβεία :
: 1ο Βραβείο Ευρωπαϊκής Ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους,
: Βραβείο Σκηνοθεσίας,
: Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής Επένδυσης,
: Βραβείο Δευτέρου Ανδρικού Ρόλου,
: Βραβείο Δευτέρου Γυναικείου Ρόλου
: Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 2020
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 2020
Χοφ

To **Χοφ** (γερμανικά: *Hof*) είναι πόλη στη Βαυαρία, στη νότια Γερμανία. Το 2021 είχε 45.125 κατοίκους. Είναι αυτόνομη πόλη και ταυτόχρονα έδρα του κράιζε Χοφ. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Ζάαλε, στην Άνω Φραγκονία, στους βορειοανατολικούς πρόποδες του Φιχτελγκεμπίργκε.

Το Χοφ, που αρχικά ονομαζόταν Ρέγκνιτσχοφ, χτίστηκε περί το 1080. Ήταν ιδιοκτησία των δούκων του Μεράν και πουλήθηκε το 1373 στους βουργράβους της Νυρεμβέργης. Η κατασκευή υφασμάτων που εισήχθη σε αυτήν τον 15ο αιώνα, και η κατασκευή πέπλων που ξεκίνησε τον 16ο αιώνα, την ώθησαν σε ακμή, αλλά η πόλη υπέστη καταστροφές από τους πολέμους των Χουσιτών και τον Τριακονταετή Πόλεμο. Το 1792 περιήλθε στην κατοχή της Πρωσίας, το 1806 έπεσε στη Γαλλία και το 1810 ενσωματώθηκε με τη Βαυαρία. Το 1823 το μεγαλύτερο μέρος της πόλης καταστράφηκε από πυρκαγιά. Μεταξύ 1945-1990 ήταν πολύ κοντά στα σύνορα με την Ανατολική Γερμανία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Κατηγορία:Άνω Φραγκονία
Αρχοντικό Λακωνίας

Το **Αρχοντικό** είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σμύνους, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Το Αρχοντικό είναι πεδινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στην περιοχή του Γυθείου. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Ταϋγέτου και στη δυτική όχθη του ποταμού Σμήνου (Πλατύ), πάνω στην επαρχιακή οδό Αιγιών-Αγίου Νικολάου (Ε 961) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100 μέτρα. Απέχει 37 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. της Σπάρτης.

## Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αρχοντικού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,717 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Σίνα.

### Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιτίνης του νομού Λακωνίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1996 προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Νικολάου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σμύνους. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σμύνους και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Ιστορικά στοιχεία
Πιθανόν, ο οιισμός πήρε το όνομά του από το αρχοντικό των «Γρηγοράκηδων», καθώς και από ένα πυργόσπιτο, το οποίο υπάρχει έως και σήμερα. Ανήκει στα Μανιάτικα Μπαρδουνοχώρια και είναι αμφιθεατρικά κτισμένο σε ελαιόφυτη πλαγιά. Ιστορικά, απαντά σε διάφορα Βενετικά τεκμήρια του 1703-1705 ως *villa Arcondico* και *Arcondico*. Επίσης, αναφέρεται και στο ποίημα του Νικήτα Νιφάκη το 1790 ως *Αρχοντικόν*.
## Αξιοθέατα
*Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στο κέντρο του οικισμού
*Το δίτοξο γεφύρι της Στάρας, κοντά στον οικισμό Μέλισσα

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Google Earth
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://www.youtube.com/watch?v=BO9yp3sGomY

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
NGC 3937

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 3937** είναι ελλειπτικός ή φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 310 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Λέοντα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 27 Απριλίου 1785 και ταξινομείται ως ραδιογαλαξίας.

## Ομάδα γαλαξιών
Ο NGC 3937 είναι ο λαμπρότερος γαλαξίας της ομώνυμης ομάδας γαλαξιών που ανήκει στο υπερσμήνος της Κόμης. Άλλοι γαλαξίες της ομάδας αυτής είναι οι NGC 3910, NGC 3929, NGC 3940, NGC 3943, NGC 3947 και NGC 3954, ενώ δεν είναι βέβαιο εάν και ο NGC 3919 εντάσσεται σε αυτήν.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Λέων (αστερισμός)
3937
37219
06851
Κατηγορία:Ραδιογαλαξίες
+04-28-081
Κατηγορία:Ομάδα γαλαξιών NGC 3937