Επιτάφιος (Γιάννης Ρίτσος)

Ο ***Επιτάφιος*** του Γιάννη Ρίτσου είναι ποιητική σύνθεση που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 8 Ιουνίου 1936, από το εκδοτικό της εφημερίδας *[[Ριζοσπάστης]]*. 

Ήδη από τον προηγούμενο μήνα είχαν εκδοθεί από την ίδια εφημερίδα, τα πρώτα 3 άσματα, από τα 20 συνολικά, υπό τον τίτλο *Μοιρολόι* στις 12 Μαΐου του 1936. Τα 10.000 χιλιάδες αντίτυπα που κυκλοφόρησαν, από το εκδοτικό της εφημερίδας είχαν σχεδόν εξαντληθεί, αριθμός ρεκόρ, για την εποχή. Όμως, εκείνη την περίοδο, ανακηρύχθηκε δικτάτορας ο Ιωάννης Μεταξάς και κάηκαν τα τελευταία 250 εναπομείναντα αντίτυπα στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, μαζί με άλλα «ανατρεπτικά» βιβλία. 

Η οριστική μορφή του ποιήματος, με μερικές αλλαγές σε στίχους και έξι πρόσθετα άσματα, κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1956 από τον εκδοτικό οίκο «Κέδρος».

Το ποίημα αυτό είναι ένα από τα γνωστότερα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, καθώς είναι αυτό που τον έκανε ευρέως γνωστό στο ελληνικό κοινό.

## Σύλληψη και συγγραφή

Τα γεγονότα που ενέπνευσαν τον Ρίτσο διαδραματίστηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1936. Τον Φεβρουάριο εκείνης της χρονιάς, ξεκίνησαν εργατικές κινητοποιήσεις με την κατάληψη ενός καπνεργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών. Οι κινητοποιήσεις εξαπλώθηκαν και σε άλλα εργοστάσια καπνών ως ένδειξη συμπαράστασης μεταξύ εργαζομένων. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης.

Οι εργατικές κινητοποιήσεις κορυφώθηκαν στην πόλη τον Μάιο του 1936, με τη μεγάλη απεργία και διαδήλωση των καπνεργατών, που πνίγηκε στο αίμα από την κυβέρνηση Μεταξά, με συνολικά δώδεκα νεκρούς ανάμεσα στους οποίους και ο 25χρονος αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης όταν αιφνιδιαστικά, αστυνομικοί, άρχισαν να πυροβολούν προς τη συγκέντρωση. Κατόπιν, οι απεργοί αντέδρασαν και αυτό που ακολούθησε είναι απερίγραπτο. Την επόμενη μέρα ο *Ριζοσπάστης* αφιέρωσε το πρωτοσέλιδό του σ' αυτά τα γεγονότα, μαζί με φωτογραφία που απεικονίζει μια μητέρα να θρηνεί πάνω από το νεκρό παιδί της, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Εγνατία.

Ο Ρίτσος, αφού βλέπει αυτή τη σκληρή εικόνα εμπνέεται. Κλείνεται στη σοφίτα του, στην οδό Μεθώνης 30 και συγγράφει. Όπως ο ίδιος λέει, «είχε κλειστεί στη σοφίτα του δύο μερόνυχτα και έγραφε, χωρίς να φάει και να κοιμηθεί, την τρίτη μέρα, δεν άντεξε, άρχισε να σβήνει...» Κατόπιν, παραδίδει τα πρώτα τρία ποιήματα, από τα 20 συνολικά, στον Ευθύφρονα Ηλιάδη, και δημοσιεύονται στον *Ριζοσπάστη*.

### Πρόλογος
Ο ίδιος ο ποιητής νιώθει την ανάγκη να προλογίσει το ποίημά του. Ο ίδιος ενημερώνει το αναγνωστικό κοινό από πού εμπνεύστηκε το ποίημα, αλλά και τι θα ακολουθήσει:

## Η δομή του έργου
*Μέρος Ι: Ο **Θάνατος**:  Το πρώτο μέρος ξεκινάει με τη μάνα, που διαπιστώνει πως ο γιος της είναι νεκρός: 

*Μέρος ΙΙ: Η **Απόγνωση**: Η μάνα σε αυτό το μέρος, εκφράζει την απόγνωση της, για το νεκρό παιδί της:

*Μέρος ΙΙΙ: Το **Νεκρό Σώμα**: Στο τρίτο μέρος, ξεκινά η ακριβής και λεπτομερής περιγραφή του κορμιού του γιου της, που πλέον βρίσκεται στα χέρια της νεκρό: 

*Μέρος IV: Η **Μοίρα**: Στο τέταρτο μέρος η μάνα, πλέον, σκέφτεται τη μοίρα και αναρωτιέται: 

*Μέρος V: Η **Απουσία**: Στο πέμπτο μέρος, η μάνα, συνειδητοποιεί πως τώρα έμεινε μόνη της και ότι το κενό από τον θάνατο του γιου της είναι μεγάλο:

:::::::[...]

*Μέρη VI, VII, VIII: Ο **Θρήνος**: Στο έκτο, έβδομο και όγδοο μέρος αρχίζει ο θρήνος της μάνας και είναι ένα από τα κυριότερα σημεία του έργου: 

:::::::[...]

:::::::[...]

:::::::[...]

:::::::[...]

:::::::[...]

*Μέρος IX: Η **Ύβρις**: Στο ένατο μέρος η μάνα —δεύτερο κύριο σημείο του έργου—  απευθύνεται στον Θεό: 

*Μέρη X, XI, XII, XIII: Το **Μοιρολόι**: Στα τέσσερα αυτά μέρη, αρχίζει πια το μοιρολόι: 

:::::::[...]

:::::::[...]

Μέρη XIV, XV, XVI, XVII: Ο **Μετασχηματισμός**: Στα επόμενα τέσσερα μέρη, η μητέρα, μετά το μοιρολόι, αρχίζει και μπαίνει σε ένα μεταβατικό στάδιο, και περνά λίγο πριν την Ανάσταση:

:::::::[...]

:::::::[...]

:::::::[...]

:::::::[...]

:::::::[...]

:::::::[...]

*Μέρη XVIII, XIX, XX: Η **Ανάσταση**: Στα τελευταία μέρη του έργου έρχεται η Ανάσταση και η μητέρα παίρνει τη θέση του γιου της, δίπλα στους συντρόφους του:

:::::::[...]

:::::::[...]

:::::::[...]

## Ύφος - Τεχνική
Το ποίημα του *Επιταφίου* είναι γραμμένο σε ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο, με επιρροές από μανιάτικο μοιρολόι, ενώ αφομοιώνει και στοιχεία Κρητικής Αναγέννησης.

Βεβαίως, το ποίημα απηχεί και στον ορθόδοξο Επιτάφιο Θρήνο. Το μοτίβο που χρησιμοποιεί ο ποιητής *Θάνατος*-*Ανάσταση*  είναι εμπνευσμένο από την ιστορία του (σταυρωθέντος και αναστηθέντος) Ιησού, όπως επίσης και από αρχαιότερους (θνήσκοντες και εγειρομένους) θεούς της Αρχαίας Ελλάδας και της Αρχαίας Αιγύπτου (Ζευς, Διόνυσος, Άδωνις, Όσιρις). Ακολουθώντας, ο ποιητής, τη χριστιανική παράδοση, καταφέρνει με έναν εκπληκτικό τρόπο γραφής, να αποδώσει τις ψυχολογικές διακυμάνσεις μιας λαϊκής γυναίκας, που οδύρεται και θρηνεί, πάνω από το νεκρό σώμα του αδικοσκοτωμένου γιου της. Το γενικότερο ύφος του ποιήματος είναι γνήσιο λαϊκό. Το δημοτικό τραγούδι εισβάλλει, σε αυτό το ποίημα για πρώτη φορά στα έργα του ποιητή. Αν και ο Ρίτσος χρησιμοποίησε παραδοσιακό τρόπο γραφής, το ποίημα είναι σύγχρονο και καινοτόμο.

Το ποίημα συγγενεύει και με τη *Μάνα του Χριστού*, του Κώστα Βάρναλη.

## Καινοτομίες (και λοιπές πληροφορίες)
Το ποίημα αυτό σηματοδοτεί το νέο ύφος γραφής του ποιητή, το οποίο ακολούθησε κι έκτοτε. Το ποιητικό έργο αυτό, είναι το πρώτο, που οριοθετεί τη γενιά του τριάντα σε δύο διακριτές φάσεις, τη φάση του καρυωτακισμού και στη φάση της νέας "κοινής" ποιητικής. Επίσης, είναι το πρώτο ποίημα, που φέρνει στην ποίηση μεγάλο τμήμα ανθρώπων, καθώς πραγματοποίησε μεγάλες πωλήσεις την εποχή εκείνη.

Επίσης η μεταφορά του στη μουσική «γέννησε» κι εκεί διάφορες καινοτομίες, όπως για παράδειγμα, ήταν το πρώτο έργο του Μίκη Θεοδωράκη κατά την επιστροφή του από το Παρίσι. Σηματοδότησε επιπλέον την πρώτη συνεργασία Χατζιδάκι - Θεοδωράκη, όπου ο Χατζιδάκις ενορχήστρωσε και έπαιξε ο ίδιος πιάνο στο έργο του Θεοδωράκη. Επιπλέον είναι το πρώτο ποίημα που εγγράφεται στην ελληνική δισκογραφία σε δίσκο LP (Long Play) δηλαδή 33 στροφών, το 1961. Τέλος, ήταν το πρώτο ποίημα, μεγάλου ποιητή, που μελοποιήθηκε, ανοίγοντας τον δρόμο για τη μελοποίηση άλλων επίσης μεγάλων ποιητών, και δημιουργώντας επαφή αυτών των ποιημάτων με τον λαό.

## Πρόσληψη - Μελοποίηση
Το 1959, από το Παρίσι, εμφανίζεται ο Μίκης Θεοδωράκης, που έχει μελοποιήσει το ποίημα. Το έγραφε στο αυτοκίνητο του, περιμένοντας τη γυναίκα του που είχε πάει για ψώνια, σημειώνοντας τις νότες στο βιβλίο που του είχε στείλει ο ίδιος ο Ρίτσος. Κατόπιν το στέλνει πίσω στον Ρίτσο, στον Βύρωνα Σάμιο και στον Μάνο Χατζιδάκι. Η εταιρεία τον παρέπεμψε, στον ήδη γοητευμένο από μελοποιημένη ποίηση, Χατζιδάκι. Ο συνθέτης, δέχεται να το ενορχηστρώσει, στη πρώτη του λυρική εκτέλεση. Επιλέγοντας δική του φωνή (Νανά Μούσχουρη). Το αποτέλεσμα δεν ήταν το ζητούμενο, και δεν άρεσε ούτε στον Θεοδωράκη, ούτε στον Ρίτσο. Κι έτσι, ο Μίκης Θεοδωράκης κάνει τη δική του ενορχήστρωση σε ερμηνεία Γρηγόρη Μπιθικώτση και εκτέλεση Μανόλη Χιώτη. Αυτή η εκτέλεση θα μπει σε όλα τα στόματα και θα αποχαιρετήσει νεκρούς (Γρηγόρης Λαμπράκης) και μαζί με το έτερο ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, *Ρωμιοσύνη*, θα εμπνεύσει για καινούργιους αγώνες.

**Μάλιστα, ήταν η πρώτη φορά που ένα "σοβαρό" μουσικό έργο:**
* έντυνε με μουσική ένα ποιητικό αριστούργημα
* στηριζόταν σε έναν εργάτη- λαϊκό τραγουδιστή, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση 
* στηριζόταν σε έναν δεξιοτέχνη του μπουζουκιού, τον Μανώλη Χιώτη. Μέχρι τότε, το μπουζούκι ήταν το μουσικό όργανο για τα ρεμπέτικα και οι διανοούμενοι καλλιτέχνες το θεωρούσαν "κατώτερη" μουσική. Μάλιστα, οι μουσικοί της ορχήστρας της κρατικής ραδιοφωνίας αρνήθηκαν να εκτελέσουν το έργο, επειδή θεωρούσαν υποτιμητικό να παίξουν με σολίστ έναν μπουζουκιστή!
* παρουσιάστηκε μέσα από μια μεγάλη λαϊκή συναυλία όπου "οι δημιουργοί (ο ποιητής και ο συνθέτης), μαζί με τον λαϊκό τραγουδιστή, τους ηθοποιούς που απήγγειλαν και τους μουσικούς που ερμήνευαν, βγαίνουν από τα τείχη των Αθηνών, πηγαίνουν στη συνοικία, στην επαρχία, κοιτάζουν πρόσωπο με πρόσωπο τον παραγκωνισμένο, τον εγκαταλελειμμένο ακροατή της συνοικίας και της επαρχίας".**Η επικοινωνία με το κοινό άλλαξε!**

Εντούτοις, οι επιλογές του Θεοδωράκη αμφισβητήθηκαν καταρχήν, τόσο από τους διανοούμενους της εποχής, ελέω Μπιθικώτση (ρεμπέτης), αλλά όσο και από τον ίδιο τον ποιητή. Τελικά, ο Ρίτσος, ακούγοντας το αποτέλεσμα, θα πει:

Ο γοητευμένος Ρίτσος, από τη δουλειά που είχε γίνει στον μελοποιημένο Επιτάφιο, θα πει κάποτε στον Θεοδωράκη:

## Εκδόσεις
180px|thumb| Ο ''Επιτάφιος'' κυκλοφόρησε σε οριστική μορφή το 1956 από τις εκδόσεις Κέδρος.
;Ελληνικές
*Η πρώτη δημοσίευση του έργου έγινε στις 12 Μάη του 1936, όταν κυκλοφόρησαν τρία ποίημα από τον Ριζοσπάστη με τον τίτλο *Μοιρολόι*. Κατόπιν στις 8 Ιουνίου 1936 από τις εκδόσεις Ριζοσπάστη, κυκλοφορούν άλλα 14 ποιήματα, υπό τον τίτλο ***Επιτάφιος - «(Τραγούδια για το μακελειό της Θεσσαλονίκης)»***, το οποίο θα κυκλοφορήσει σε 10.000 αντίτυπα. Της έκδοσης αυτής το εξώφυλλο, φιλοτεχνήθηκε από τον χαράκτη Γιώργο Λυδάκη.
*Η δεύτερη έκδοση έγινε το 1956, από τον εκδοτικό οίκο Κέδρος. Σε αυτή την έκδοση συμπεριλήφθηκαν άλλα 6 ποιήματα, υπό τον τίτλο **Επιτάφιος**.

;Ξένες
(Ακολουθούν ονομαστικά εκδόσεις του Επιταφίου σε ξενόγλωσσες εκδόσεις):
*Ritsos Yannis, *Laat me met je meegaan, [Επιτάφιος - Η σονάτα του σεληνόφωτος]*, μτφρ. Blijstra-van der Meulen Μ. και Van Gemert F. A. (ολλανδικά), Weesp, Bric-a-brac, 1969
*Ritsos Ghiannis,* Epitaffio e Makronissos, [Επιτάφιος. Μακρονησιώτικα]*, μτφρ. Crocetti Nicola και Makris Dimitri και Gatos Giorgio (ιταλικά), Πάρμα, Guanda, 1970 [Δίγλωσση έκδοση: ιταλικά- ελληνικά]
*Ritsos Jannis, *Epitaphios, [Επιτάφιος]*, μτφρ. Rosenthal-Kamarinea Isidora (γερμανικά), Eutin, Buchdruckerei Gustav Ivens, 1973 [δίγλωσση έκδοση: ελληνικά-γερμανικά]
*Ritsos Jannis, *Epitafio, [Επιτάφιος]*, μτφρ. Sangiglio Crescezio και Buttitta Ignazio (ιταλικά), Θεσσαλονίκη, Giorgio Katos, 1977 [Δίγλωσση έκδοση: ιταλικά- ελληνικά]
*Ritsos Yannis, *Rekviem, [Επιτάφιος]*, μτφρ. Kazarosjan Α. (αρμενικά), Erevan, Sovetakan groh, 1983
*Ritsos Jannis, *Das letzte Jahrhundert vor dem Menschen, [Επιτάφιος. Η τελευταία προ ανθρώπου εκατονταετία. Καπνισμένο τσουκάλι]*, μτφρ. Eideneier Niki και Eideneier Hans (γερμανικά), Μόναχο, Piper Verlag, 1988
*Ritsos Yannis, *Epitafio, [Επιτάφιος]*, μτφρ. Tejero Juan José (ισπανικά), Χουέλβα, Diputación Provincial de Huelva, 2009

## Παραπομπές


## Πηγές
*Καθημερινή, *Έλληνες Ποιητές,  Γιάννης Ρίτσος*. τόμος Α ISBN 978-960-475-980-4
*Ελευθεροτυπία, *Λέσχη Αθανάτων, Γιάννης Ρίτσος*.
*Κέδρος, *Ρωμιοσύνη*, Γιάννης Ρίτσος (*για την παράθεση στίχων*) ISBN 978-960-04-0291-9
*Ηλίας Γιαννίρης, *[http://www.asda.gr/hgianniris/EPITAFIO.htm Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ του Γιάννη Ρίτσου (1936), ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ του Μίκη Θεοδωράκη (1961) και εμείς (2000)] *
*Γιόλα Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου, *[http://www.palmografos.com/permalink/14079.html Γιάννη Ρίτσου «Επιτάφιος»]*
*Ριζοσπάστης, *Η ιστορία της πρώτης έκδοσης του «Επιταφίου» του Γιάννη Ρίτσου* (2012)
*Κόκκινο Αερόστατο, "Αφιέρωμα Μίκης Θεοδωράκης"

## Βιβλιογραφία
* Δάλλας Γιάννης, *Πλάγιος λόγος, Δοκίμια Κριτικής Εφαρμογής*, Καστανιώτης, Αθήνα 1989
* Μαρωνίτης Δ.Ν., *Πίσω Μπρος, Προτάσεις και υποθέσεις για τη νεοελληνική ποίηση και πεζογραφία*, Στιγμή, Αθήνα 1986.
* Μερακλής Μιχάλης, *Σύγχρονη Ελληνική Λογοτεχνία 1945-1980*, Μέρος Πρώτο ΠΟΙΗΣΗ, Πατάκης, Αθήνα 1987.
* Νοταράς Γιώργος, *Δημοσιογράφος, "Μουσική-Απόλυτη Ρήξη", Η Ελλάδα στον 20ό αιώνα 1960-65*, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-Επτά Ημέρες, 5-12-1999.
* Vitti Mario, *Η Γενιά του 30 - Ιδεολογία και Μορφή*. εκδ. «Ερμής», Αθήνα 1982.
* Vitti Mario, *Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας*, μετ. Μυρσίνη Ζορμπά, εκδ. «Οδυσσέας», Αθήνα 1978.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Αναφορές στο έργο του ποιητή, Γιάννη Ρίτσου, στο Lifo.gr 
*''Η φωτογραφία που είδε ο Ρίτσος και έγραψε τον Επιτάφιο'', στο Gazzetta.gr 
*''Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ, Ο ΜΑΪΟΣ ΚΑΙ Ο «ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ» του Φίλιππου Φιλίππου'' στο diastixo.gr
*''Θρήνος και ύμνοι στους «επιταφίους» του Ελληνισμού'' στο Ethnos.gr

Κατηγορία:Ελληνικά ποιήματα
Κατηγορία:Γιάννης Ρίτσος