open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σίμων Β΄ της Καρτλίας

Ο **Σίμων Β΄,** , γνωστός και ως *Σβίμον ή Σεμαγυούν Χαν* (γενν. γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 1610 – απεβ. το 1630), ήταν βασιλιάς που διορίστηκε από τους Πέρσες (στην πραγματικότητα χαν ) τού Kάρτλι (στην κεντρική Γεωργία), από το 1619 έως το 1630/1631. 

## Βιογραφία
Γιος του Μπαγκράτ Χαν, ο Σίμων ήταν Γεωργιανός, που ασπάστηκε το Ισλάμ. Ανατράφηκε ως μουσουλμάνος στο Ισπαχάν της Περσίας.

Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1619, ο Σίμων, που ήταν ακόμη στην ανηλικιότητά του, τοποθετήθηκε από τον σαχ Αμπάς Α΄ ως χαν τού Κάρτλι. Ένας Γεωργιανός ευγενής, επίσης προσήλυτος, ο Γκιόργκι Σαακάντζε, διορίστηκε ως *vekil* (αντιβασιλιάς) και βεζίρης του. Σε μεγάλο βαθμό αντιδημοφιλές στους χριστιανούς υπηκόους του, το «χανάτο» τού Σίμωνα Β΄ δεν εκτεινόταν πέρα από την πρωτεύουσα Τιφλίδα και την επαρχία Κάτω Κάρτλι, όπου οι περιφέρειες Σομχίτι και Σαμπαρατιάνo είχαν καταληφθεί από περσικές δυνάμεις.

Τον Μάρτιο του 1625, ο Σαακάντζε τάχθηκε με την αντιπολίτευση στο Kάρτλι και στο γειτονικό Kαχέτι. Οδήγησε τις γεωργιανές δυνάμεις και κατέστρεψαν έναν περσικό στρατό στη μάχη τού Mαρτκόπι. Ο Σίμων και οι Πέρσες του κατέφυγαν από την Τιφλίδα στο φρούριο Aγκγιακάλα στο Κάτω Κάρτλι: οι επαναστάτες έδωσαν το Κάρτλι στον βασιλιά Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι. Την 1η Ιουλίου 1625, οι Πέρσες νίκησαν τους Γεωργιανούς στη μάχη τού Μαραμπντά. Ένας Πέρσης στρατηγός, ο Iσά Χαν, επανέφερε τον Σίμωνα στην Τιφλίδα, αλλά σημαντικά τμήματα τού Κάρτλι παρέμειναν υπό τον έλεγχο τού Τεϊμουράζ και τού Σαακάντζε. Ο σαχ Αμπάς Α΄ χρησιμοποίησε τον ανταγωνισμό μεταξύ των ηγετών των ανταρτών, για να τους διχάσει.

Λίγο μετά το 1626, ένας από τους επαναστάτες ευγενείς και ισχυρός άρχοντας των βουνών, ο Ζουράμπ, δούκας τού Αράγκβι, αυτομόλησε στον Σίμωνα Β΄. Ο Ζουράμπ έκανε αργότερα μία μυστική συμμαχία με τους αντάρτες. Το 1630 δολοφόνησε τον κοιμισμένο χαν. Ο Ζουράμπ έστειλε το κομμένο κεφάλι τού Σίμωνα Β΄ στον Τεϊμουράζ, ο οποίος αργότερα ανέκτησε την εξουσία στο Κάρτλι.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Τζαχάν Μπανού Μπεγκούμ, εγγονή του Σάχη Αμπάς Α΄ από την κόρη του Φατιμά Σουλτάν Μπεγκούμ.  Πιθανότατα είχαν μία κόρη, την πριγκίπισσα Iζ-ι-Σαρίφ Μπεγκούμ, η οποία παντρεύτηκε τον πρίγκιπα των Σαφαβιδών Σαγίντ Αμπντουλάχ αλ-Χασάνι αλ-Mαρασί, γιο του Mιρζά Μουχάμαντ Σαφί. Ο μεγαλύτερος γιος τους με τη σειρά του, ο Sayyid Mirza Muhammad Daud al-Husaini al-Marashi (Ισπαχάν, 25 Ιανουαρίου 1655 -  1715), μουταβαλί τού Ιερού Ναού του Ιμάμ Ρεζά στο Mασάντ, νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Σαχρ Μπανού Μπεγκούμ των Σαφαβιδών, κόρη του βασιλιά Σουλεϊμάν Α΄.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Svimon II (στα γεωργιανά)

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Χοσρόης της Ιμερετίας

Ο **Χοσρό,** , (απεβ. π.. 1570) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι τού βασιλείου τού Ιμερέτι, ο οποίος ηγήθηκε μιας αποτυχημένης εξέγερσης κατά του βασιλιά Γεωργίου Β΄ του Ιμερέτι το 1568.

## Οικογενειακό υπόβαθρο
Ο Γεωργιανός ιστορικός του 18ου αι. πρίγκιπας Βαχούστι θεωρεί τον Χοσρό ως εγγονό τού Βαχτάνγκ πρίγκιπα τού Ιμερέτι, μια εκδοχή που ακολούθησαν οι λόγιοι των τελευταίων ημερών όπως η Μαρί-Φελισιτέ Μπροσέ  και Κύριλ Τουμάνοφ .  Η πιο πρόσφατη γενεαλογία, που έχει εδραιωθεί επί του παρόντος στη Γεωργία και βασίζεται στην αναγνώριση τού Χοσρό ως εξάδελφου τού Γεωργίου Β΄ σε ένα σύγχρονο έγγραφο, θεωρεί τον Χοσρό ως γιο, όχι εγγονό, του πρίγκιπα Βαχτάανγκ. Ο Χοσρό φαίνεται να είχε μία κόρη, αγνώστου ονόματος, η οποία ήταν παντρεμένη με τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο, εγγονό τού βασιλιά Κωνσταντίνου Β' της Γεωργίας. 

## Σταδιοδρομία
Το 1568 ο Χοσρό ηγήθηκε μίας εξέγερσης των Ιμεριτίων ευγενών κατά τού βασιλιά Γεωργίου Β΄. Μία σημαντική κινητήρια δύναμη πίσω από την εξέγερση, ήταν ο Λέβαν Α΄ Νταντιάνι, πρίγκιπας της Mινγκρελία, ο οποίος έκανε κοινή υπόθεση με την Ιμερητική αντιπολίτευση.  Ο Γεώργιος προδόθηκε από έναν από τους άνδρες του και ο Χοσρό και ο Βαράζ Τσιλάντζε οδήγησαν τους επαναστάτες σε μία «προδοτική»  επίθεση στον βασιλιά στο Iανέτι. Ωστόσο, ο Γεώργιος κέρδισε, αναγκάζοντας τους επαναστάτες να φύγουν. Ο Νταντιάνι διέφυγε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ ο Τσιλάντζε σκοτώθηκε με εντολή του βασιλιά. Ο πρίγκιπας Χοσρό έπεσε σε αφάνεια. Θα μπορούσε να ήταν ο συγκεκριμένος Χοσρό, του οποίου το παλάτι στο Χόνι παραχωρήθηκε από τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ στον πρίγκιπα Tσουλουκίντζε με καταστατικό, που εκδόθηκε το 1570. 

## Bιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Κωνσταντίνος Γ΄ της Ιμερετίας

Ο **Κωνσταντίνος Γ΄**, , (απεβ. το 1587) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (*[[Μπατονισβίλι|batonishvili]]*) της δυναστείας των Bαγρατιδών τού Ιμερέτι.

Ο Κωνσταντίνος ήταν γιος του βασιλιά Βαγράτ Γ΄ τού Ιμερέτι και αδελφός του βασιλιά Γεωργίου Β΄ τού Ιμερέτι. Ήταν αντίθετος με τον αδελφό του, Γεώργιο, ο οποίος έβαλε τον ίδιο και τον γιο του Ροστόμ στη φυλακή το 1583. Μετά το τέλος τού Γεωργίου το 1585, ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να αποκληρώσει τον νεαρό κληρονόμο τού Γεωργίου, Λέβαν και κατέλαβε την περιοχή ανατολικά του ποταμού Ριόνι, συμπεριλαμβανομένων των Σκάντα, Kάτσχι και Aργκουέτι. Ο Λέβαν μπόρεσε να διεκδικήσει εκ νέου αυτές τις περιοχές το 1587, αλλά έπρεπε να εξαγοράσει την ειρήνη, παραχωρώντας στον θείο του ένα πριγκιπικό κτήμα στο Aργκουέτι.  

Νυμφεύτηκε την Ελένη (απεβ. το 1605), κόρη του Ροστόμ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας. Είχε τρεις γιους, πρίγκιπες: 

* Ροστόμ (1571–1605), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1590–1605).
* Γεώργιος Γ΄ (απεβ. το 1639), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1605–1639).
* Σίμων (άκμασε το 1603).

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Βαχτάνγκ της Ιμερετίας

Ο **Βαχτάνγκ,** , (μετά το 1495 – 1548) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας της δυναστείας των Βαγρατιδών-Γεωργίας τού βασιλείου τού Ιμερέτι (δυτική Γεωργία), νεότερος γιος του βασιλιά Αλεξάνδρου Β΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του Ταμάρ.

Ο Βαχτάνγκ ήταν σε αντίθεση με τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον βασιλιά Βαγράτ Γ΄ τού Ιμερέτι και τελικά χρειάστηκε να καταφύγει στο Βασίλειο της Καρτλίας (κεντρική Γεωργία), ακολουθούμενος από πολλούς Ιμερετίους ευγενείς. Το 1512 ο Βαγράτ με τον στρατό του πέρασε στο Κάρτλι, επιτέθηκε στον Βαχτάνγκ στη βάση του στο Μοχίσι και τον νίκησε. Με τη μεσολάβηση τού βασιλιά Δαβίδ Ι΄ τού Κάρτλι (3ου εξαδέλφου τους), τα αδέλφια συμφιλιώθηκαν και ο Βαχτάνγκ επέστρεψε στο Ιμερέτι. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1540, ο Βαχτάνγκ τοποθετήθηκε επικεφαλής ενός Ιμερετιανού αποσπάσματος 500 ανδρών, που στάλθηκε από τον Βαγράτ ως απάντηση στην κραυγή για βοήθεια από τον Ροστόμ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας, ο οποίος πιέστηκε από την Οθωμανική προέλαση στις κτήσεις του γύρω από το Μπατούμι. Δεδομένου ότι ο Γκουριέλι έκανε έκκληση για βοήθεια στον Λέβαν Α΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Μινγκρελία, ο Βαχτάνγκ έλαβε μία μυστική οδηγία από τον αδελφό του να μην επιτρέψει συμφωνία μεταξύ τού Γκουριέλι και τού Νταντιάνι, οι οποίοι ήταν ανυπάκουοι υποτελείς τού βασιλιά τού Ιμερέτι. Στο μεταξύ, ο Γκουριέλι κατάφερε να ανατρέψει τις οθωμανικές δυνάμεις πέρα από το Τσορόχι, πριν φτάσουν οι ενισχύσεις, αλλά δεν κατάφερε να περάσει το φουσκωμένο ποτάμι, χάνοντας έτσι το Γκόνιο και την Ατγιαρία από τον εχθρό. Οι ελπίδες του ότι οι Μιγρέλιοι και οι Ιμερέτιοι θα έρχονταν τελικά σε βοήθεια, διαψεύστηκαν. Μέσα από τις δολοπλοκίες τού Βαχτάνγκ, ο Νταντιάνι, που είχε στρατοπεδεύσει στις εκβολές τού Ριόνι στο Πότι, επέστρεψε στη Mινγκρελία. Ο Βαχτάνγκ επίσης, βλέποντας την ανυποστήρικτη κατάσταση τού Γκουριέλι, επέστρεψε στο Ιμερέτι. 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Χαβαράμζε (απεβ. το 1528), κόρη του Γεωργίου Β΄ του Kαχέτι. Είχε δύο γιους, πρίγκιπες: 
* Tεϊμουράζ.
* Χοσρό.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Γεώργιος Γ΄ της Ιμερετίας

Ο **Γεώργιος Γ΄**, , (απεβ. το 1639), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1605 έως το 1639.

## Βιογραφία
Ο Γεώργιος ήταν φυσικός, ετεροθαλής αδελφός τού Ροστόμ του Ιμερέτι, τον οποίο διαδέχτηκε το 1605, αλλά η εξουσία του αμφισβητήθηκε σοβαρά από τον ενεργητικό πρίγκιπα της Μιγγρελία, Λέωνν Β΄ Νταντιάνι, του οποίου την αυξανόμενη επιρροή στις δυτικές Γεωργιανές πολιτείες ο Γεώργιος προσπάθησε να περιορίσει, χωρίς καμία. επιτυχία. Το 1623 ο Λέβαν, με έναν συνδυασμένο στρατό Μινγκρελίας-Αμπχαζίας, προκάλεσε βαριά ήττα στα βασιλικά στρατεύματα. Στην αναζήτησή του για συμμάχους, ο Γεώργιος δημιούργησε στενούς δεσμούς με τον ισχυρό ευγενή της Ανατολικής Γεωργίας Γκιόργκι Σαακάντζε, ο οποίος χρησιμοποίησε μία Ιμερετική δύναμη στον αγώνα του εναντίον τού βασιλιά Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι. Μετά την ήττα τού Σαακάντζε το 1626, ο Γεώργιος έκανε συμμαχία με τον Tεϊμουράζ και κανόνισε έναν γάμο μεταξύ τού γιου του, Aλεξάνδρου (Γ΄) και της κόρης τού Τεϊμουράζ, Νταρεγιάν (1629). Ωστόσο αυτό δεν κατάφερε να τερματίσει τη φεουδαρχική αναρχία στο Ιμερέτι και η αναταραχή συνεχίστηκε. Αργότερα στη βασιλεία του, ο Γεώργιος Γ΄ εκστράτευσε ξανά κατά του Λέβαν Νταντιάνι, αλλά ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε. Εξαγοράστηκε από τον γιο του Αλέξανδρο, αλλά ο Γεώργιος δεν έζησε πολύ και απεβίωσε το 1639.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε κάποια Ταμάρ (απεβ. το 1639). Είχε τέσσερις γιους και μια κόρη:
* Αλέξανδρος Γ΄ (1609–1 Μαρτίου 1660), βασιλιάς τού Ιμερέτι.
* Ροστόμ (άκμασε το 1619 - 1639).
* Mαμούκα (απεβ. το 1654), στρατιωτικός διοικητής.
* Μπέρι, Αρχιεπίσκοπος τού Γκελάτι ως Συμεώνν Γκενατέλι (φλ . 1639)·
* Χβαράμζε (άκμασε το 1619–1626), παντρεύτηκε τον Aβταντίλ Σαακαντζέ (απεβ. το 1629), γιο τού Γκιόργκι Σαακάντζε.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
*  Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Μπομπολόνε

μικρογραφία|260x260εσ| Σπιτικά μπομπολόνι
Το **μπομπολόνε** (ιταλικά: bombolone, πληθ. μπομπολόνι [bomboloni]) είναι ιταλικό ντόνατ με γέμιση (παρόμοιο με τα κρόφνε, μπερλίνερ, πόντσεκ) και τρώγεται ως σνακ και επιδόρπιο. Το όνομα του γλυκίσματος σχετίζεται ετυμολογικά με το *bomba* (βόμβα) και το ίδιο είδος γλυκίσματος ονομάζεται επίσης **μπόμπα** (*πληθ.* «μπόμπε») σε ορισμένες περιοχές της Ιταλίας. Η ετυμολογική σύνδεση οφείλεται πιθανώς στην ομοιότητα με χειροβομβίδα ή παλιομοδίτικη βόμβα και μπορεί σήμερα να θεωρείται επίσης ως αναφορά στην υψηλή θερμιδική πυκνότητα αυτής της συνταγής (δηλαδή, μια «θερμιδική βόμβα»).

## Ιστορία
Ενώ τα *μπομπολόνι* μπορεί να συνδέονται κυρίως με την Τοσκάνη, είναι παραδοσιακά σε άλλες περιοχές της Ιταλίας, αν και με μικρές παραλλαγές στη συνταγή. Σε εκείνες τις περιοχές που βρίσκονταν υπό αυστριακή κυριαρχία, όπως το Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε, το Βένετο και το Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια, η παράδοση των μπομπολόνι πιστεύεται ότι προήλθε από αυτή του αυστριακού «krapfen» (δηλαδή του μπερλίνερ) και η συνταγή περιλαμβάνει αυγά, τα οποία δεν βρίσκονται στην ποικιλία της Τοσκάνης.

Τα ζαχαροπλαστεία έχουν μερικές φορές χειρόγραφες πινακίδες για αυτούς και η συγγραφέας τροφίμων Έμιλι Ουάζι έγραψε ότι οι επισκέπτες μπορεί να μην ενθουσιάζονται με ζεστούς λουκουμάδες σε μια περιοχή με σαλάμι αγριογούρουνου και σάντουιτς με λάδι τρούφας, αλλά ότι οι κάτοικοι της Τοσκάνης τα απολαμβάνουν ακόμη και στην παραλία. Πωλούνται επίσης από καρότσια στην παραλία και διαφέρουν λίγο από τα γεμιστά ντόνατς σε άλλες χώρες, καθώς το γέμισμα τοποθετείται από την κορυφή, όπου μερικές φορές είναι ορατό, αντί να εγχύεται από το πλάι.

Το εστιατόριο A Voce στη Νέα Υόρκη τα έχει σερβίρει με σάλτσα σοκολάτας και οι Φλωρεντινοί λέγεται ότι προτιμούν το *bomboloni* *caldi* (ζεστό) στο Buscioni, όπου σερβίρονται «κατευθείαν από τον φούρνο» και γεμίζονται με κρέμα, σοκολάτα ή μαρμελάδα.

Η συλλογή του 1996 της Ιταλίδας τραγουδίστριας Τζάνα Νανίνι τιτλοφορείται *Bomboloni* και περιλαμβάνει το τραγούδι «Bomboloni», με στίχους για ζεστά ντόνατς και βόμβες. Το μουσικό βίντεο περιλαμβάνει φυλετικούς χορούς, κοστούμια, στρογγυλές μαύρες βόμβες με φιτίλια και πολλά ντόνατ που τρώγονται, χτυπιούνται με ρόπαλα του μπέιζμπολ και πετιούνται τριγύρω.

## Δείτε επίσης
*Μπαμπαλόνι, τυνησιακή εκδοχή του μπομπολόνε
*Μπερλίνερ
*Κρόφνε
*Πόντσκι

## Παραπομπές



Κατηγορία:Ιταλικά αρτοσκευάσματα
Κατηγορία:Ντόνατς
Κατηγορία:Γεμιστά επιδόρπια
Αλέξανδρος Γ΄ της Ιμερετίας

Ο **Αλέξανδρος Γ΄,** , (1609 – 1 Μαρτίου 1660), ήταν Γεωργιανός μονάρχης της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας, ο οποίος βασίλευσε ως βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1639 έως το 1660.

## Βασιλεία
[σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6d/Alexander_III_of_Imereti%27s_mail_shirt.JPG/220px-Alexander_III_of_Imereti%27s_mail_shirt.JPG|αριστερά|μικρογραφία| [Ταχυδρομείο (πανοπλία)|Θώρακας τού Αλέξανδρου Γ΄.]]
Ο Αλέξανδρος διαδέχθηκε τον πατέρα του Γεώργιο Γ΄ τού Ιμερέτι μετά το τέλος εκείνου το 1639. Το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του πέρασε στον αγώνα ενάντια στον ισχυρό πρίγκιπα της Μινγκρέλια, Λέβαν Β΄ Νταντιάνι, ο οποίος αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον βασιλιά τού Ιμερέτι ως κύριό του και φιλοδοξούσε να τον εκτοπίσει από τον θρόνο του. Σε μία από τις μάχες, ο Νταντιάνι συνέλαβε και τύφλωσε τον ενεργητικό αδελφό τού Αλέξανδρου, τον Μαμούκα, φέρνοντας τον βασιλιά στα όρια της απόγνωσης. Ο πεθερός τού Αλέξανδρου, ο Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι, ο οποίος είχε διαφύγει από την περσική εισβολή των Σαφαβιδών στη χώρα του στο Ιμερέτι, προσπάθησε να μεσολαβήσει στη σύγκρουση, αλλά δεν προέκυψε κάτι από αυτό.

Τόσο οι Μινγκελιανοί, όσο και οι Ιμερετιανοί ηγεμόνες αναζήτησαν τη ρωσική υποστήριξη στην υπόθεσή τους. Απεσταλμένοι από τη Μόσχα επισκέφθηκαν τη Μινγκρελία το 1639/40, χωρίς ωστόσο να έχουν κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Σε απάντηση μίας έκκλησης τού Αλεξάνδρου, μία άλλη πρεσβεία έφτασε στην πρωτεύουσα τού Ιμερέτι Κουτάισι το 1651 και, στις 9 Οκτωβρίου, ο Αλέξανδρος ορκίστηκε πίστη στον Τσάρο Αλέξιο. Καθώς οι Ρώσοι ήταν ακόμη πολύ μακριά από τον Νότιο Καύκασο, αυτή η κίνηση δεν είχε ουσιαστικά κάποια επίδραση στην εξέλιξη των γεγονότων. Μόλις απεβίωσε ο Λέβαν το 1657, ο Αλέξανδρος μπόρεσε να εκδικηθεί τις προηγούμενες αποτυχίες του. Αμέσως βάδισε στη Μινγκρελία, υπέταξε τους ευγενείς της και τοποθέτησε τον δικό του υποψήφιο, τον Βάμεκ, ως πρίγκιπα-Νταντιάνι. Το 1659 παρενέβη επίσης στο πριγκιπάτο της Γκουρίας και αντικατέστησε τον σκληροτράχηλο πρίγκιπα Kαϊχοσρό Α΄ με τον προστατευόμενό του Ντεμέτρε Γκουριέλι. Έτσι για σύντομο χρονικό διάστημα αποκαταστάθηκε η εξουσία τού στέμματος τού Ιμερλετι σε όλη τη δυτική Γεωργία.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Tαμάρ, κόρη τού Μαμία Β΄ Γκουριέλι, την οποία πήρε ο Αλέξανδρος το 1618 και τη χώρισε το 1620. Νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, το 1629, τη Νεστάν-Νταρεγιάν, κόρη τού Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι. Όλα του τα παιδιά γεννήθηκαν από τον πρώτο γάμο:
* Βαγράτ Ε΄ (1620–1681), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1660–1681).
* Κλήμης (άκμασε 1651).
* Τινατίν (άκμασε 1661 – 1680), παντρεύτηκε πρώτα τον ευγενή Λάσα-Γκιόργκι Γκοσαντζέ και στη συνέχεια τον Λέβαν Γ΄ Νταντιάνι.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
*  Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
* David Marshall Lang, *The Last Years of the Georgian Monarchy, 1658-1832*. New York: Columbia University Press, 1957.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Υαλοθραύστης

Ένας **υαλοθραύστης** παρέχει κονιοποίηση γυαλιού σε μέγεθος απόδοσης 5 εκατοστών ή λιγότερο. Οι εργασίες ανακύκλωσης μπορεί να κυμαίνονται από απλές, αυτόνομες μηχανές που τροφοδοτούνται με το χέρι έως πολυτελή συστήματα σύνθλιψης με σήτες, μεταφορείς, θραυστήρες και διαχωριστές. Όλοι οι ρύποι, που δεν είναι γυαλί, πρέπει γενικά να αφαιρούνται από το γυαλί, πριν από την ανακύκλωση. Οι διεργασίες που χρησιμοποιούνται στη σύνθλιψη γυαλιού για ανακύκλωση περιλαμβάνουν τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούνται από τη βιομηχανία αδρανών για τη σύνθλιψη πετρωμάτων σε άμμο (βραχοθραύστης).

## Σύνθλιψη γυαλιού με κρουστικό κάθετο άξονα (VSI)
Η χρήση υαλοθραυστών VSI σε εργασίες μεγάλης κλίμακας επιτρέπει την παραγωγή έως και 125 τόνων  υαλοθραύσματος, ανά ώρα.

Οι υαλοθραύστες VSI χρησιμοποιούν στρόβιλο υψηλής ταχύτητας, με άκρες ανθεκτικές στη φθορά και θάλαμο σύνθλιψης, που έχει σχεδιαστεί, για να «πετάει» το γυαλί. Οι υαλοθραύστες VSI χρησιμοποιούν την ταχύτητα και όχι την επιφανειακή δύναμη ως την κυρίαρχη δύναμη για να σπάσουν το γυαλί, καθώς αυτό επιτρέπει την ομοιόμορφη εφαρμογή της δύναμης θραύσης, τόσο σε όλη την επιφάνεια του υλικού, όσο και μέσω της μάζας του υλικού. Στην θρυμματισμένη του κατάσταση, το γυαλί έχει μια οδοντωτή και ανώμαλη επιφάνεια. Η εφαρμογή επιφανειακής δύναμης (πίεσης) έχει ως αποτέλεσμα απρόβλεπτα και τυπικά μη κυβικά . Καθώς το γυαλί «πετάται» από έναν ρότορα VSI πάνω σε συμπαγές αμόνι, σπάει κατά μήκος των . Το τελικό μέγεθος σωματιδίων μπορεί να ελεγχθεί από πρώτον την ταχύτητα με την οποία το γυαλί ρίχνεται στον αμόνι και δεύτερον την απόσταση μεταξύ του άκρου του ρότορα και του σημείου πρόσκρουσης στον αμόνι. Το προϊόν που προκύπτει από τη σύνθλιψη VSI έχει γενικά ένα σταθερό σχήμα καμπίνας που μπορεί να βελτιστοποιήσει την απόδοση σε καταναλωτικές εφαρμογές, όπως η κατασκευή υαλοβάμβακα, κεραμικών σκευών, ρευστών και λειαντικών. Λόγω της εξαιρετικά λειαντικής φύσης του υλικού γυαλιού, προτιμάται γενικά η διαδικασία σύνθλιψης VSI έναντι της κρούσης οριζόντιου άξονα και των περισσότερων άλλων μεθόδων σύνθλιψης, με υψηλότερη συντήρηση και μικρότερη διάρκεια ζωής των εξαρτημάτων.

Οι υαλοθραύστες VSI χρησιμοποιούν γενικά έναν περιστρεφόμενο ρότορα υψηλής ταχύτητας στο κέντρο του θαλάμου σύνθλιψης και μια εξωτερική επιφάνεια κρούσης, είτε από μεταλλικά αμόνια, ανθεκτικά στα λειαντικά, είτε από θρυμματισμένο γυαλί (ή πέτρα σε εφαρμογές αδρανών).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Θραυστήρας γυαλιού για ανακύκλωση γυάλινων φιαλών (Πληροφορίες και βίντεο στην τοποθεσία Cogelme)

Κατηγορία:Γυαλί
Κατηγορία:Ανακύκλωση
Γκοτάρο Μικάμι

σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/Mikami Red Cross.jpg/250px-Mikami Red Cross.jpg|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Σημαία του Ερυθρού Σταυρού Μικάμι
Ο **Γκοτάρο Μικάμι** (ιαπ.: *三上 剛太郎*, 15 Νοεμβρίου 1869 - Οκτώβριος 1964) ήταν Ιάπωνας γιατρός κατά τη διάρκεια του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου, γνωστός για το έργο του με τον Ερυθρό Σταυρό.

## Βιογραφία
Ο Μικάμι εγεννήθη στο χωριό Σάι στο βόρειο άκρο της χερσονήσου Σιμοκίτα στο νομό Αομόρι . Η οικογένειά του ήταν γιατροί στον τομέα Μοριόκα της φυλής Νάμπου για οκτώ γενιές την περίοδο Έντο . Το 1884, συνοδευόμενος από τον πατέρα του Σίχκεϊ, πήγε στο Τόκιο, όπου γράφτηκε στο Αγγλικό Σχολείο της Μίτα. Ενώ σπούδαζε, ο Μικάμι επηρεάστηκε έντονα από τον μελετητή της λογοτεχνίας, Σίχκεν Μορίτα. Παράτησε το σχολείο και έγινε ρεπόρτερ για την εφημερίδα *Yomiuri Shimbun* . Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1893, συνέχισε τις σπουδές του στην ιατρική, γράφοντας στην επαγγελματική σχολή του Τόκιο Σαϊσέι Γκακούσα την επόμενη χρονιά. Δύο έτη αργότερα πέρασε τις δύο εξετάσεις που του επέτρεψαν να γίνει γιατρός.

Το 1902, ο Μικάμι επέστρεψε στο χωριό του, το Σάι, για να αφοσιωθεί στην ιατρική του πρακτική. Ωστόσο, μόλις δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε ο Ρωσο-ιαπωνικός πόλεμος και ο Μικάμι πρόσφερε εθελοντικές υπηρεσίες στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό, όπου διορίστηκε στην Όγδοη Μεραρχία της ως ιατρός. Τον Ιανουάριο του 1905, διορίστηκε σε μια μονάδα πεδίου στη Μαντζουρία . Όταν το νοσοκομείο του πεδίου περικυκλώθηκε από τον ρωσικό στρατό και απειλήθηκε με επίθεση, ο Μικάμι έφτιαξε μια ακατέργαστη χειροποίητη σημαία με το σύμβολο του Ερυθρού Σταυρού από λευκούς τριγωνικούς επιδέσμους και κομμάτια μιας κόκκινης κουβέρτας. Βλέποντας τη σημαία, οι Ρώσοι δεν επιτέθηκαν. Ο Μικάμι ήταν σε θέση να φροντίσει τους τραυματίες και από τις δύο πλευρές. Το περιστατικό διαδόθηκε από τον Ερυθρό Σταυρό ως απτή απόδειξη της ανθρωπιστικής Σύμβασης της Γενεύης .

Μετά το τέλος του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου, ο Μικάμι ταξίδευε μεταξύ Σάι και Τόκιο, δεσμευόμενος για περαιτέρω σπουδές και την ιατρική του πρακτική. Διάβασε μια μεγάλη ποικιλία βιβλίων, όπως ιατρική, πολιτική, θρησκεία, ιστορία και λογοτεχνία. Έμαθε τα γαλλικά μόνο με ένα λεξικό για να πραγματοποιήσει το παιδικό του όνειρο να διαβάσει τους *[[Οι Άθλιοι|Άθλιους]]* στην αυθεντική τους μορφή. Παρέμεινε ενεργός στην υποστήριξη των προσπαθειών του Ιαπωνικού Ερυθρού Σταυρού μέχρι το θάνατό του το 1963.

Το 1963, όταν ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός εόρτασε την 105η επέτειό του στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου και εκτέθηκε η σημαία του Μικάμι. Το σπίτι της εποχής Έντο του Μικάμι στο χωριό Σάι έχει διατηρηθεί ως μουσείο τοπικής ιστορίας και είναι ανοιχτό για το κοινό από τις 29 Απριλίου έως τις 31 Οκτωβρίου ετησίως.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

* Εκπαιδευτικό Συμβούλιο του χωριού Σάι. *Η Χειροποίητη Σημαία του Ερυθρού Σταυρού που έσωσε ζωές. φυλλάδιο*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* (στα ιαπωνικά) Ερυθρός Σταυρός της Ιαπωνίας

Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Κατηγορία:Ιάπωνες ιατροί
Κατηγορία:Άνθρωποι του Ρωσοϊαπωνικού πολέμου
Εθνοσυνέλευση (Λεσότο)

Η **Εθνοσυνέλευση** (National Assembly, *Lekhotleng la Sechaba*) είναι η κάτω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου του Λεσότο.

## Σύνθεση
Η σημερινή Εθνοσυνέλευση απαρτίζεται από 120 μέλη. Τα 80μέλη εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με απλή πλειοψηφία και τα υπόλοιπα 40 εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση και σε κομματικές λίστες σε εθνικό επίπεδο. Η θητεία των μελών είναι πενταετής.

## Τελευταίες εκλογές

## Πρόεδροι της Εθνοσυνέλευσης
Ο πρώτος Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης του Λεσότο είναι ο Γουόλτερ Π. Στάντφορντ και ήταν πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου από το 1961 έως το  1965.

## Δείτε επίσης
*Γερουσία του Λεσότο - η άνω βουλή του Κοινοβουλίου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος δικτυακός τόπος

Εθνοσυνελευση
Λεσοτο
Σίμων Α΄ της Ιμερετίας

Ο **Σίμων**, , (απεβ. το 1701), της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) από το 1699 έως το 1701. 

## Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Αλεξάνδρου Δ΄ τού Ιμερέτι, που ανατράφηκε στην αυλή του Ηρακλή Α΄ τού Καρτλία (κεντρικής Γεωργίας), ενώ το Ιμερέτι είχε εμπλακεί στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ πολλών διεκδικητών τού θρόνου. Το 1699 η οθωμανική κυβέρνηση υποστήριξε ένα πραξικόπημα κατά του βασιλιά Αρτσίλ τού Ιμερέτι και τοποθέτησε τον Σίμωνα ως βασιλιά. Ο τελευταίος νυμφεύτηκε την Aνίκα, κόρη τού ισχυρού πρίγκιπα Γκιόργκι-Μαλάκια Αμπασίντζε, αλλά σύντομα ο πρίγκιπας και η δεύτερη κόρη του Tάμαρ (χήρα τού Αλεξάνδρου Δ΄) έδιωξαν τον Σίμωνα πίσω στο Καρτλία. Με την υποστήριξη τού Mαμία Γ΄ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας, ο Σίμων κατάφερε να επιστρέψει και νυμφεύτηκε την αδελφή τού Μαμία. Ωστόσο, ο πρίγκιπας Aμπασίντζε υποσχέθηκε στον Μαμία το Ιμερετικό στέμμα και διέταξε να δολοφονήσουν τον Σίμωνα στο παλάτι του το 1701. Το τέλος τού Σίμωνα και η συνεχιζόμενη μάχη για την εξουσία στο Ιμερέτι, πυροδότησαν μία οθωμανική εισβολή στη δυτική Γεωργία το 1703.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
* David Marshall Lang, *Tα πρώτα έτη της Γεωργιανής Μοναρχίας, 1658-1832*. New York: Columbia University Press, 1957.

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Γενικές εκλογές στο Λεσότο 2012

**Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο [[Λεσότο]] στις 26 Μαΐου 2012**'. Ψήφισαν 1 εκατομμύριο άτομα. 
Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 564.451 ή 50,04%. Το νεοσύστατο Δημοκρατικό Κογκρέσο του πρωθυπουργού Πακαλίτα Μοσισίλι κέρδισε την πλειοψηφία στις μονοεδρικές περιφέρειες, όμως τελικά νέος πρωθυπουργός έγινε ο Τομ Ταμπάνε, σχηματίζοντας κυβέρνηση συνασπισμού. Ο συνασπισμός περιελάμβανε, εκτός από το LCD, το Εθνικό Κόμμα των Μπασότο, το  Λαϊκό Μέτωπο για τη Δημοκρατία και το Κόμμα Ελευθερίας Μαρεματλού.

## Αποτελέσματα
**Εθνοσυνέλευση του Λεσότο, 26 Μαΐου 2012**
|-
!style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan=2|Κόμμα
!style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan=2|Ψήφοι
!style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan=2|%
!style="background-color:#E9E9E9" colspan=3 align=center|Έδρες
!style="background-color:#E9E9E9" rowspan=2|+/–
|-
!style="background-color:#E9E9E9"|Περιφέρεια (μονοεδρικές)
!style="background-color:#E9E9E9"|PR
!style="background-color:#E9E9E9"|Σύνολο
|-
|align="left"|Δημοκρατικό Κογκρέσο (DC)||218.366||39,58||41||7||48||*Νέο*
|-
|align="left"|Σύμβαση Όλων των Μπασότο (ABC)||138.917||25,18||26||4||30||13
|-
|align="left"|Κογκρέσο του Λεσότο για τη Δημοκρατία (LCD)||121.076||21,94||12||14||26||36
|-
|align="left"|Εθνικό Κόμμα των Μπασότο (BNP)||23.788||4,31||0||5||5||2
|-
|align="left"|Λαϊκό Μέτωπο για τη Δημοκρατία (PFD)||11.166||2,02||1||2||3||2
|-
|align="left"|Εθνικό Ανεξάρτητο Κόμμα (NIP)||6.880||1,25||0||2||2||19
|-
|align="left"|Κογκρέσο του Λαού του Λεσότο (LPC)||5.021||0,91||0||1||1||
|-
|align="left"|Δημοκρατικό Εθνικό Κόμμα των Μπασότο (BDNP)||3.433||0,62||0||1||1||
|-
|align="left"|Κόμμα Ελευθερίας Μαρεματλού (MFP)||3.300||0,60||0||1||1||
|-
|align="left"|Κόμμα του Κογκρέσου των Μπασότο (BCP)||2.531||0,46||0||1||1||
|-
|align="left"|Δημοκρατικό Κόμμα των Μπασότο Μπάτο (BBDP)||2.440||0,44||0||1||1||
|-
|align="left"|Κόμμα Εργατών του Λεσότο (LWP)||2.408||0,44||0||1||1||9
|-
|align=left|Συνολική Δημοκρατική Σύμβαση (ADC)||1.933||0,35||0||0||0||
|-
|align=left|Lekhotla La Mekhoa le Moetlo (LMM)||1.691||0,31||0||0||0||
|-
|align=left|Μέτωπο Areka Συμφωνίας για Ανάπτυξη (ACFD)||1.227||0,22||0||0||0||
|-
|align=left|Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Sankatana  (SSDP)||1.081||0,20||0||0||0||
|-
|align=left|Κίνημα Αφρικανικής Ενότητας (AUM)||714||0,13||0||0||0||
|-
|align=left|Κόμμα Λευκός Ίππος (WHP)||252||0,05||0||0||0||
|-
|align=left|Ανεξάρτητοι||5.502||1,00||0||0||0||
|- style="background-color:#E9E9E9"
|align=left|Άκυρα/λευκά||12.725||–||–||–||–||–
|- style="background-color:#E9E9E9"
!align="left"|Σύνολο||564.451||100,00||80||40||120||
|- style="background-color:#E9E9E9"
|align=left|Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή||1.127.980||50,04||–||–||–||–
|-
|align=left colspan=7|Πηγή: Independent Electoral Commission, Independent Electoral Commission, African Elections Database
|}

## Παραπομπές


2012
Λεσοτο
Αλέξανδρος Δ΄ της Ιμερετίας

Ο **Αλέξανδρος Δ΄**, , *Aλεξάντρε Δ΄,* (απεβ. το 1695), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) από το 1683 έως το 1690 και ξανά από το 1691 έως το 1695.

## Βιογραφία
Φυσικός γιος τού Βαγράτ Ε΄ τού Ιμερλετι, ήταν πολιτικός όμηρος στην αυλή τού Γεωργίου ΙΑ΄ τού Καρτλία (κεντρική Γεωργία) με το τέλος τού πατέρα του το 1681. Ο Γκιόργκι Γ΄ Γκουριέλι, πρίγκιπας της Γκουρίας, εκμεταλλεύτηκε το κενό εξουσίας στο Ιμερέτι και κατέλαβε το στέμμα την ίδια χρονιά. Ωστόσο, ο Γεώργιος ΙΑ΄ και οι Ιμερέτιοι ευγενείς εξασφάλισαν την οθωμανική αναγνώριση για τον Αλέξανδρο Δ΄, ο οποίος ενθρονίστηκε στην Ιμερέτι μετά την καθαίρεση τού πρίγκιπα Γκουριέλι το 1683.

Ο Αλέξανδρος πάντρεψε την αδελφή του Νταρεγιάν με τον ισχυρό υποτελή του Παάτα Αμπασίντζε, κύριο τού Άνω Ιμερέτι, και κατόρθωσε να συντρίψει την αντιπολίτευση των ευγενών υπό τον πρίγκιπα Γκουριέλι το 1684. Για να απαλλαγεί από την οθωμανική ηγεμονία, ο Αλέξανδρος μετέφερε την πίστη του στον Σαφαβίδη σάχη Σουλεϊμάν Α΄ της Περσίας το 1689, αλλά εκδιώχθηκε από τους Τούρκους στο Καρτλία τον Αύγουστο του 1690.

Το 1691, με τη μεσολάβηση του Ηρακλή Α΄ τού Καρτλία και της περσικής κυβέρνησης, ο Αλέξανδρος αποκαταστάθηκε στο Ιμερέτι μετά από ένα χρόνο αναρχίας και κακής διακυβέρνησης, αλλά εκθρονίστηκε από τους ευγενείς με επικεφαλής τον πεθερό του πρίγκιπα Γκιόργκι-Μαλάκισ Αμπασίντζε . Οι ηγέτες τού πραξικοπήματος παρέδωσαν τον Αλέξανδρο Δ΄ στον αντι-περσικό βασιλιά τού Καρτλία, Γεώργιο ΙΔ΄, ο οποίος διέταξε να εκτελεστεί. Τάφηκε στην εκκλησία Ρουίσι το 1695.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1691 την Tάμαρ (1681–1716), κόρη του πρίγκιπα Γκιόργκι-Μαλάκια Αμπασίντζε. Πριν από αυτό, ζούσε σε μία ανεπίσημη ένωση με κάποια αρχόντισσα (Νίνo Γκουριέλι, σύμφωνα με τον Κύριλ Τουμάνοφ), η οποία τού γέννησε δύο γιους, τον Σίμωνα και τον Γεώργιο. Ο Αλέξανδρος Δ΄ είχε επίσης δύο κόρες, που πιθανότατα γεννήθηκαν από την Αμπασίντζε:
* Σίμων (απεβ. το 1701) ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1699 έως το 1701.
* Γεώργιος Ζ΄ (απεβ. το 1720), βασιλιάς τού Ιμερέτι, από το 1707 έως το 1720, με διαλείμματα.
* Μία κόρη (απεβ. το 1720), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Μπεζάν Τσερετέλι (απεβ. το 1680).
* Μια κόρη (άκμασε το 1709), παντρεύτηκε τον Σοσίτα Γ΄ δούκα της Ράτσα (απεβ. το 1729).

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
* David Marshall Lang, *The Last Years of the Georgian Monarchy, 1658–1832*. New York: Columbia University Press, 1957.

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Γεώργιος Θ΄ της Ιμερετίας

Ο **Γεώργιος Θ΄**, , μερικές φορές γνωστός ως Γεώργιος Ζ΄ (1718–1778), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι το 1741. 

## Βιογραφία
Ο τρίτος γιος τού Γεωργίου Ζ΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του Τάμαρ (κόρη τού Μαμία Γ΄ Γκουριέλι), ενθρονίστηκε μετά την εκδίωξη τού αδελφού του Αλέξανδρου Ε΄, στο πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τους Οθωμανούς. Αργότερα το ίδιο έτος ανακλήθηκε και ο Αλέξανδρος ανέκτησε το στέμμα. Ο Γεώργιος Ζ΄ πήγε εξόριστος στον πεθερό του Γεώργιο Λιπαρτιάνι στη Μινγκρελία, αλλά τού επετράπη να επιστρέψει στο Ιμερέτι επί βασιλείας τού ανιψιού του, Σολομώντα Α΄.

Νυμφεύτηκε τη Mζεχατούν, κόρη του πρίγκιπα Γκιόργκι Λιπαρτιάνι. Είχαν τους πρίγκιπες:
* Ελένη (1745–1810), παντρεύτηκε τον Γκιόργκι (απεβ. το 1787), γιο τού Ροστόμ δούκα της Ράτσα.
* Ροστόμ (άκμασε το 1746).
* Mζεχατούν (1748–1810), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Παπούνα Tσερετέλι (απεβ. το 1790).
* Δαυίδ Β΄ (1755–1795), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1784–1789).
* Νταρεγιάν (1757–1810), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Σίμωνα αμπασίντζε (απεβ. π. το 1790).

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφικές αναφορές
*  Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
* David Marshall Lang, *The Last Years of the Georgian Monarchy, 1658-1832*. New York: Columbia University Press, 1957.

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Σολομών Β΄ της Ιμερετίας

Ο (Δαβίδ) **Σολομών Β΄**, , (1772 – 7 Φεβρουαρίου 1815), της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, ήταν ο τελευταίος βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) από το 1789 έως το 1790 και από το 1792 μέχρι την κατάθεσή του από την αυτοκρατορική ρωσική κυβέρνηση το 1810.

Γεννήθηκε ως Δαβίδ από τον πρίγκιπα Αρτσίλ τού Ιμερέτι, αδελφό του βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι, από τη σύζυγό του Ελένη, κόρη του βασιλιά Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας. Ο Σολομών Α΄, ο οποίος απεβίωσε το 1784 χωρίς άρρενα κληρονόμο, όρισε ως διάδοχό του τον ανιψιό του Δαβίδ. Ωστόσο, ο εξάδελφος τού Σολομώντα, ο Δαβίδ Β΄ εμπόδισε τον ίδιο, και έναν άλλον αντίπαλο πρίγκιπα, να στεφθούν ως βασιλείς και να καταλάβουν τον θρόνο, οδηγώντας σε εμφύλιο πόλεμο. Ο Ηρακλής Β΄ παρενέβη για λογαριασμό τού εγγονού του και έστειλε στρατό, νικώντας τον Δαβίδ Β΄ στη μάχη του Mατχόγι στις 11 Ιουνίου 1789. Ο Δαβίδ, γιος τού Αρτσίλ, στέφθηκε βασιλιάς τού Ιμερέτι με το όνομα Σολομών Β΄, αλλά ο Δαβίδ Β΄ συνέχισε τις προσπάθειές του να ανακτήσει τον θρόνο μέχρι την τελική του ήττα το 1792. Κυβέρνησε υπό την προστασία τού εκ μητρός παππού του, Ηρακλή Β΄, και συνέχισε την πολιτική του Σολομώντα Α΄ για τον περιορισμό των εξουσιών της φεουδαρχικής αριστοκρατίας. Το 1795, αυτός και ο Ηρακλής Β΄ πολέμησαν με μία μικρή Ιμερετική δύναμη στη μάχη του Κρτσανίσι κατά των Περσών, για να ηττηθούν πλήρως από τους τελευταίους.

Μετά το τέλος τού Ηρακλή Β΄ το 1798 και την προσάρτηση του ανατολικού γεωργιανού βασιλείου τού Κάρτλι-Καχέτι (ανατολικά τού Ιμερέτι) από τη Ρωσία το 1800, η κατάσταση στο Ιμερέτι έγινε επισφαλής. Οι σκληροτράχηλοι υποτελείς του, πρίγκιπες της Μινγκρελία και της Γκουρία (δυτικά τού Ιμερέτι), ανέλαβαν τη ρωσική προστασία και πρόβαλαν εδαφικές διεκδικήσεις στις βασιλικές επικράτειες. Ο Σολομών Β΄ προσπάθησε να συγκεντρώσει Οθωμανική και Περσική υποστήριξη ενάντια στην αναμενόμενη ρωσική καταπάτηση. Ωστόσο, ο Ρώσος διοικητής στη Γεωργία, πρίγκιπας Πάβελ Τσιτσιάνοφ, μετέφερε τον στρατό του στο Ιμερέτι και ανάγκασε τον Σολομώντα Β΄ να υποκύψει στη ρωσική υποτέλεια στη συνέλευση του Ελαζνάουρι στις 25 Απριλίου 1804. Ωστόσο, οι σχέσεις του Σολομώντα Β΄ με τη Ρωσία συνέχισαν να είναι τεταμένες. Στις 20 Φεβρουαρίου 1810, η ρωσική διοίκηση απομάκρυνε τον Σολομώντα Β΄ από τον θρόνο και έστειλε στρατεύματα για να πάρουν τον έλεγχο του βασιλείου. Ο Σολομών Β΄ αντέδρασε συγκεντρώνοντας κόσμο εναντίον της Ρωσίας και προσπάθησε να στρατολογήσει την Τουρκία, την Περσία και τη Ναπολεόντεια Γαλλία στον σκοπό του. Υπερκεράστηκε και ηττήθηκε: ο Σολομών Β΄ κατέφυγε στις οθωμανικές κτήσεις στην Τραπεζούντα, όπου απεβίωσε το 1815 και ετάφη στην εκκλησία του Αγ. Γρηγορίου Νύσσης.  Το σώμα του Σολομώντα Β΄, τού τελευταίου Γεωργιανού βασιλιά, μεταφέρθηκε από την Τραπεζούντα στο μοναστήρι Γκελάτι, στη Γεωργία, το 1990. 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαριάμ (1783–1841), κόρη του Κάτσια Νταντιάνι, πρίγκιπα της Μινγκρελία, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Σίμων της Ιμερετίας

Ο **Σίμων**, γεωργιανά:  სიმონი Σίμον, (γενν. 1771) από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι ήταν φυσικός γιος τού πρίγκιπα Βαγράτ τού Ιμερέτι και εγγονός τού βασιλιά Αλέξανδρου Ε΄ τού Ιμερέτι. 

## Βιογραφία
Είχε έναν γιο, τον Ροστόμ, οι απόγονοι του οποίου, σε αντίθεση με τους γόνους των βασιλικών Ιμερετίων, δεν αναγνωρίστηκαν σε πριγκιπικό βαθμό από τη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά την προσάρτηση τού Ιμερέτι το 1810. Αντίθετα, υποβιβάστηκαν στον βαθμό των άτιτλων ευγενών (*[[Αζναούροι|aznauri]]*) με το επώνυμο Μπαγκρατιόνι και αναφέρονται ως τέτοιοι στον κατάλογο των Ιμερετίων ευγενών, που επιβεβαίωσε ο τσάρος το 1850. Από το 2015, είναι οι μόνοι επιζώντες εξ αρρενογονίας γραμμής απόγονοι τού βασιλικού οίκου τού Ιμερέτι. Το οικογενειακό τους χωριό είναι το Γκβανκίτι, στο Ιμερέτι. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Αρτσίλ του Ιμερέτι (γιος Αλεξάνδρου Ε΄)

Ο **Aρτσίλ**, , (πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 1775) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (*[[Μπατονισβίλι|batonishvili]]*) της δυναστείας Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι. 

Ο πρίγκιπας Αρτσίλ ήταν νεότερος γιος τού βασιλιά Αλεξάνδρου Ε΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του, Ταμάρ Αμπασίντζε και αδελφός του βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι. Από το 1769 έως το 1770, διοικούσε μία Ιμερετική δύναμη κατά των Μιγρελίων γύρω από το Χόνι και, τον Ιούλιο τού 1775, έκανε επιδρομή στο Ατσκούρι στο Πασάλικ τού Αχαλτσίχε. Το 1772 ο Αρτσίλ νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Ελένη της Γεωργίας, κόρη του βασιλιά Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας.  Ο γάμος ήταν πολιτικού συμφέροντος: επιβλήθηκε στην Ελένη, η οποία ήταν ερωτευμένη με τον πρίγκιπα Ζακαρία Ανδρονικασβίλι. Ο Aρτσίλ απεβίωσε στο Kασχί το 1775. 

## Οικογένεια
Ο Αρτσίλ και η Ελένη απέκτησαν τρία παιδιά: τη Βαρβάρα, τον Δαβίδ και τη Μαριάμ. Από μία άγνωστη παλλακίδα, ο Αρχίλ είχε επίσης έναν φυσικό γιο, τον Μαμούκα. 
* (νόθος) Μαμούκα (απεβ. το 1840). Πήρε μέρος σε μία Ιμερετική εξέγερση κατά της ρωσικής κυριαρχίας το 1819 και στη συνέχεια κατέφυγε στην Τουρκία.
* Βαρβάρα (1771–1815), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ντάβιντ Τσουλουκίντζε.
* Σολομών Β΄ (1772–1815), ο τελευταίος βασιλιάς τού Ιμερέτι, αρχικό όνομα Δαβίδ (1789–1810).
* Μαριάμ (1775–1854). Παντρεύτηκε, πρώτα, το 1795, τον πρίγκιπα Mελχισεδέκ (Mαλχάζ) Aνδρονικασβίλι (1773–1822) και απέκτησε έναν γιο, τον Iβάνε, τον μελλοντικό στρατηγό στη ρωσική υπηρεσία. Ο δεύτερος σύζυγος της Μαριάμ ήταν ο πρίγκιπας Λέων Αλεξάντροβιτς Νταντιάνι (1774–1847). Δεν είχαν παιδιά.

## Bιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Βαγράτιος της Ιμερετίας

Ο **Βαγράτ**, , (1741–1800) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (*batonishvili*) της δυναστείας Μπαγκρατιόνι τoύ Ιμερέτi. Ήταν ο κοινός πρόγονος όλων των αρρένων απογόνων των βασιλέων τού Ιμερετι, που επέζησαν μέχρι τον 21ο αι. 

## Βιογραφία
Ήταν γιος τού βασιλιά Αλέξανδρου Ε΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του, την Τάμαρ Αμπασίτζε. Ήταν, λοιπόν, νεότερος αδελφός τού βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι και θείος τού Σολομώντα Β΄, του τελευταίου βασιλιά τού Ιμερέτι. Ο πρίγκιπας Βαγράτ νυμφεύτηκε τη Μαριάμ (1741–1820), κόρη του πρίγκιπα Γεωργίου, εριστάβι της Γκουρίας. Είχε δύο παιδιά: 

* Σίμων (γενν. 1771), φυσικός γιος, προπάτορας της ευγενούς (*[[Αζναούροι|aznauri]]*) οικογένειας των Μπαγκρατιόν, που είναι ο μόνος κλάδος των Ιμερετίων Μπαγκρατιόνι που επιζεί ακόμη στη Γεωργία με άρρενα μέλη. 
* Δαβίδ (1781-1820), γιος της πριγκίπισσας Μαριάμ. Ήταν ο πρόγονος των πριγκίπων Μπαγκρατιόν, οι οποίοι εξέλιπαν σε άρρενα μέλη το 1937. 

## Bιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Αλέξανδρος της Ιμερετίας (1760-1780)

Ο **Αλέξανδρος**, , (1760 – 1780) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (*[[Μπατονισβίλι|batonishvili]]*) τού Οίκου των Μπαγκρατιόν τού βασιλείου τού Ιμερέτι και μοναχογιός τού βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι από τη δεύτερη σύζυγό του Μαριάμ Νταντιάνι.

## Βιογραφία
Το 1778, ο Αλέξανδρος οδήγησε μία εξέγερση εναντίον τού ίδιου τού πατέρα του, η οποία κέρδισε την υποστήριξη πολλών σημαντικών ευγενών οικογενειών, όπως οι Nιζαρατζέ και ο καθολικός Mαξίμ Β΄ Αμπασίτζε. Ο Σολομών Α΄ βγήκε νικητής, αναγκάζοντας πολλούς από τους εξεγερμένους να εξοριστούν στο γειτονικό γεωργιανό βασίλειο τού Κάρτλι και τού Καχέτι, του οποίου ο ηγεμόνας Ηρακλής Β΄ είχε δείξει συμπάθεια στην απόπειρα πραξικοπήματος. Ο Αλέξανδρος τελικά συμφιλιώθηκε με τον Σολομώντα, αλλά απεβίωσε πριν από τον πατέρα του, αφήνοντας το ζήτημα της διαδοχής ασαφές και ανοιχτό σε ανταγωνιστικές αξιώσεις, μετά το τέλος τού Σολομώντα το 1784, από τον εξάδελφο τού Σολομώντα, Δαβίδ Β΄, τον ανιψιό του Δαβίδ (Σολομών Β΄) και τον Γεώργιο. Ο τελευταίος ήταν ο φυσικός γιος τού Αλεξάνδρου από τον γάμο του (1779) με την πριγκίπισσα Νταρεγιάν Τσουλουκίτζε, ο οποίος δεν αναγνωρίστηκε ως νόμιμος από την εκκλησία. Ο Αλέξανδρος δεν είχε τέκνα με τους προηγούμενους γάμους του: πρώτα με τη Σαλώμη, κόρη του πρίγκιπα Γεωργίου της Γεωργίας (μελλοντικού βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄, 3 Ιανουαρίου 1777) και μετά με μία κόρη τού πρίγκιπα Παάτα Aμπασίτζε (1778). 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Σαλώμη, κόρη τού Γεωργίου ΙΒ΄ της Γεωργίας.

Έπειτα ο Αλέξανδρος το 1778 έκανε 2ο γάμο με μία κόρη τού πρίγκιπα Παάτα Αμπασίτζε.

Το 1779 έκανε 3ο γάμο με την πριγκίπισσα Νταρεγιάν Τσουλουκίτζε (ο γάμος δεν αναγνωρίστηκε ως κανονικός) και είχε τέκνο:
* Γεώργιος 1778-1807, πρίγκιπας και διεκδικητής του Ιμερέτι.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Γάμος με το στανιό

***Γάμος με το στανιό*** (γαλλικός τίτλος: *Le Mariage forcé*) είναι τρίπρακτη κωμωδία-μπαλέτο σε πρόζα του Μολιέρου και μουσική του Ζαν-Μπατίστ Λυλί, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο παλάτι του Λούβρου, κατόπιν παραγγελίας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στις 29 Ιανουαρίου 1664 και στη συνέχεια δόθηκε στο κοινό στο θέατρο του Παλαί Ρουαγιάλ στις 15 Φεβρουαρίου 1664.

Το θέμα των αταίριαστων γάμων βρίσκεται για άλλη μια φορά στο επίκεντρο της πλοκής αυτού του κωμικού και τραγικού ταυτόχρονα έργου του Μολιέρου, όπου ο ηλικιωμένος που θέλει να παντρευτεί μια νεαρή κοπέλα γελοιοποιείται και τιμωρείται με αναγκαστικό γάμο. 

Το 1672, μετά τη ρήξη μεταξύ του Μολιέρου και του Λυλί, η κωμωδία παρουσιάστηκε με νέα ιντερμέδια του Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ.

## Υπόθεση
αριστερά|μικρογραφία|Εικονογράφηση του 1773
Ο 53χρονος ευκατάστατος Σγαναρέλος θέλει να παντρευτεί τη νεαρή και όμορφη Δοριμένη αλλά έχει κάποιες αμφιβολίες. Συμβουλεύεται τον έμπιστο φίλο του Τζερόνιμο, ο οποίος προσπαθεί να τον αποτρέψει από αυτόν τον γάμο που τον θεωρεί αταίριαστο. Ο επίδοξος σύζυγος, μη ικανοποιημένος με τη συμβουλή του φίλου του, αποφασίζει να  ζητήσει τη γνώμη πρώτα δύο λόγιων φιλοσόφων, ο ένας οπαδός του Αριστοτέλη - αντιπροσωπεύει μια δογματική και καταφατική σκέψη - και ο άλλος του Πύρρωνα - εκφράζει μια γενικευμένη αμφιβολία που αποκλείει κάθε βεβαιότητα, και έπειτα δύο πλανόδιων μουσικών. Δυστυχώς, οι απαντήσεις που λαμβάνει ο επίδοξος σύζυγος αυξάνουν ακόμη περισσότερο την ανασφάλειά του.

Μετά από αυτά, η Δοριμένη τελικά μπαίνει στη σκηνή μαζί με τον εραστή της Λυκάστη. Η νεαρή γυναίκα, χωρίς να γνωρίζει ότι την ακούει ο Σγαναρέλος, εξομολογείται στον εραστή της ότι το μόνο της ενδιαφέρον να αποδεχτεί αυτόν τον γάμο είναι η αποδέσμευση από την τυραννική εξουσία του πατέρα της και η άνετη και ανεξάρτητη ζωή, άλλωστε, του λέει, περιμένει να χηρέψει μέσα σε έξι μήνες και να είναι ελεύθερη πλέον να παντρευτεί όποιον θέλει. 

Ταραγμένος από αυτές τις αποκαλύψεις, ο Σγαναρέλος αποφασίζει να αποσύρει την πρόταση γάμου που έκανε στον πεθερό του. Ο καημένος, ωστόσο, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τον Αλκίντα, τον αδερφό της Δοριμένης, ο οποίος θεωρεί αυτήν την ανάκληση ως ατίμωση και προκαλεί τον Σγαναρέλο σε μονομαχία. Καθώς ο διλήσυχος Σγαναρέλος δεν είχε μονομαχήσει ποτέ στη ζωή του, αρνείται να μονομαχήσει και ο αδελφός της νύφης τον ξυλοφορτώνει. Έτσι και για να αποφύγει τα χειρότερα, ο δυστυχής, θέλοντας και μη, αναγκάζεται να παντρευτεί.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μολιέρος - Γάμος με το στανιό (ραδιοφωνικό θέατρο) σε μετάφραση Στέφανου Φωτιάδη

Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Γεώργιος Β΄ της Ιμερετίας

Ο **Γεώργιος Β΄** , (απεβ. το 1585), τού Οίκου των Μπαγκρατιόν, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1565 έως το 1585.

## Βασιλεία
Ο Γεώργιος Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του Βαγράτ Γ΄, μετά το τέλος εκείνου. Με την άνοδό του στο θρόνο, ο Γεώργιος βρέθηκε εμπλεκόμενος στον εμφύλιο ανάμεσα στους πρίγκιπες της δυτικής Γεωργίας. Ταξίδεψε με τον υποτελή του, Γκιόργκι Β΄ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας, εναντίον τού Λέβαν Α΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Mινγκρελία. Ο τελευταίος συμμάχησε με τον εξάδελφο τού βασιλιά πρίγκιπα Χοσρό, τον Βαράζ Τσιλάντζε και άλλους Ιμερετίους ευγενείς και επιχείρησε, το 1568, να εκδιώξει τον Γεώργιο Β΄ υπέρ τού Χοσρό. Ο βασιλιάς κέρδισε μία νίκη στο Ιανέτι και, μαζί με τον πρίγκιπα της Γκουρίας, πήρε τον έλεγχο της Μινγκρελία. Ο Λέβαν κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη και, με την υποστήριξη των Οθωμανών, ανέλαβε ξανά τον θρόνο, αναγκάζοντας τον Γκουριέλι να κάνει έκκληση για ειρήνη. Αργότερα, οι δύο πρίγκιπες συνήψαν συμμαχία και επαναστάτησαν εναντίον τού βασιλιά.

Οι πρίγκιπες της Δυτικής Γεωργίας βυθίστηκαν στον όλεθρο τού φεουδαρχικού πολέμου, δημιουργώντας και διαλύοντας συμμαχίες και επιδρομές στα αντίπαλα φέουδα. Εκτός από τις εμφύλιες διαμάχες, οι Οθωμανοί αύξησαν επίσης την πίεσή τους στο βασίλειο τού Ιμερέτι. Παρόλο που ο Γεώργιος Β΄ μπόρεσε να εμποδίσει την προέλαση του Τούρκου διοικητή Λάλα Μουσταφά Πασά από την ανατολική Γεωργία το 1578, έπρεπε να υποταχθεί στη διαταγή τού σουλτάνου και, το 1581, επικεφαλής ενός συνδυασμένου στρατού Ιμερέτι-Μινγρελίας-Γκουρίας, επιτέθηκε στο κεντρικό γεωργιανό βασίλειο τού Καρτλία, του οποίου ο ηγεμόνας Σίμων Α΄, διεξήγαγε έναν αδυσώπητο ανταρτοπόλεμο εναντίον τού οθωμανικού στρατού.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τρεις φορές. Η ταυτότητα της πρώτης του συζύγου είναι άγνωστη. μπορεί να ήταν ανώνυμη κόρη τού Mαμία Α΄ Γκουριέλι. Μετά έκανε δεύτερο γάμο, με τη Ρουσουδάν Σερβασίτζε (απεβ. το 1578) και έπειτα τρίτο, με την Tάμαρ (απεβ. το 1586), κόρη του πρίγκιπα Σερμαζάν Ντιασαμίτζε. Είχε έξι γιούς, πρίγκιπες:
* Αλέξανδρος (απεβ. το 1558), γεννημένος από τον 1ο γάμο τού Γεωργίου.
* Μπαγκράτ (1565 – 22 Μαΐου 1578), γεννημένος από τον 2ο γάμο τού Γεωργίου.
* Λέβαν (1573–1590), γεννημένος από τον 2ο γάμο τού Γεωργίου, βασιλιάς τού Ιμερέτι (1585–1588).
* Αλέξανδρος (άκμασε το 1584), γεννημένος από τον 3ο γάμο τού Γεωργίου.
* Μαμία (άκμασε το 1584), γεννημένος από τον 3ο γάμο τού Γεωργίου.
* Ρόστομ (άκμασε το 1584), γεννημένος από τον 3ο γάμο τού Γεωργίου.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Λέων Α΄ της Ιμερετίας

Ο **Λέβαν** (Λέων), , (1573–1590), από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1585 έως το 1588.

## Βιογραφία
Ο Λέβαν διαδέχθηκε τον πατέρα του Γεώργιο Β΄, το 1585, όταν ήταν δώδεκα ετών. Με την άνοδό του στον θρόνο, ο Λέβαν αντιμετώπισε μία εξέγερση τού ίδιου τού θείου του Κωνσταντίνου, ο οποίος αψήφησε τη βασιλική εξουσία και πήρε τον έλεγχο τού Άνω Ιμερέτι. Ο Λέβαν συνήψε συμμαχία με τον Μινγκρελιανό πρίγκιπα Mαμία Δ΄ Νταντιάνι, παντρεύτηκε την αδελφή του Μαρέχι και ανάγκασε τον Κωνσταντίνο να παραδοθεί το 1587. Ένα χρόνο αργότερα, στο Ιμερέτι εισέβαλε ο Σίμωνας Α΄, τον επεκτεινόμενο βασιλιά τού Καρτλία στην κεντρική Γεωργία, ο οποίος προσπάθησε να επανενώσει όλα τα γεωργιανά εδάφη κάτω από το στέμμα του. Ο Λέβαν αναγκάστηκε να καταφύγει στην ορεινή επαρχία Λετσχούμι, αλλά σύντομα μπόρεσε να ξαναπάρει το θρόνο, αφού ο Σίμων Α΄ έπρεπε να επιστρέψει στο Καρτλία. Ωστόσο, ο Λέβαν σύντομα μάλωσε με τον κουνιάδο του Μαμία Δ΄ Νταντιάνι, ο οποίος νίκησε τον βασιλιά και τον φυλάκισε στο φρούριο Σχέτι, στη Μινγκρελία, όπου απεβίωσε το 1590.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Ροστόμ του Ιμερέτι

Υπάρχουν τα εξής πρόσωπα με το όνομα αυτό:

* Ροστόμ Α΄ της Ιμερετίας
* Ροστόμ της Ιμερετίας
Ροστόμ Α΄ της Ιμερετίας

Ο **Ροστόμ,** , (1571–1605), τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς της Ιμερέτης στις περιόδους 1588–1589 και 1590–1605. 

## Βιογραφία
Γιος τού Κωνσταντίνου, κάποτε διεκδικητής του στέμματος τού Ιμερέτι, ανήλθε στον θρόνο με την υποστήριξη του Μαμία Δ΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Mινγκρελία, ο οποίος είχε καθαιρέσει τον βασιλιά Λέων Α΄ της Ιμερετίας το 1588. Ωστόσο, η εξουσία τού Ροστόμ αμφισβητήθηκε από τον υποτιθέμενο υποτελή του Γκιόργκι Β΄ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρία, ο οποίος χρησιμοποίησε μία οθωμανική δύναμη για να εκθρονίσει τον βασιλιά, υπέρ τού εξαδέλφου τού Rostom, Bαγράτ Δ΄. Ο Ροστόμ κατέφυγε στη Μινγκρελία, από όπου συνέχισε τον αγώνα για το στέμμα. Ο βασιλιάς της Ανατολικής Γεωργίας Σίμων Α΄ τού Κάρτλι εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και έφερε υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο μέρος τού Ιμερέτι. Ο Ροστόμ κατέφυγε στη Μινγκρέλια, με τον Μανουχάρ Α΄ Νταντιάνι, ο οποίος απέρριψε το τελεσίγραφο τού Σίμωνα Α΄ και μετακόμισε στο Ιμερέτι. Νίκησε τον Σίμωνα Α΄ στο Οψχβίτι και τον έδιωξε από το Ιμερέτι το 1590  Ο Ροστόμ αποκαταστάθηκε βασιλιάς τού Ιμερέτι και έκανε ειρήνη με τον Σίμωνα Α΄. Ωστόσο, η εξουσία του ήταν σε μεγάλο βαθμό ονομαστική και την εξουσία κατείχε ουσιαστικά μία αριστοκρατική ελίτ, κυρίως ο πρίγκιπας της Μινγκρελία. Ο Ροστόμ απεβίωσε άτεκνος το 1605 και τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Γεώργιος Γ΄.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.

Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι