open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ρόνι Σεϊκέλι

Ο **Ρόνι Σεϊκέλι** (*Ronald Fred Seikaly*) είναι Λιβανέζος με Αμερικανική υπηκοότητα, πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στη Βηρυτό στις 10 Μαΐου 1965. 

Σε ηλικία 11 ετών μετακόμισε στην Αθήνα όπου έζησε για 7 χρόνια, σπούδασε και γνώρισε το μπάσκετ. Στην Ελλάδα χρησιμοποιούσε το επίθετό του μεταφρασμένο και ως Σακαλής ενώ προσπάθησε επανειλημένα να αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα και να αγωνιστεί στην εθνική Ελλάδος. Σε ηλικία 16 ετών ανακαλύφθηκε από τον Τάκη Κορωναίο ο οποίος τον έφερε στον Παναθηναϊκό για να αγωνιστεί. Υπήρξε μέλος της ομάδας και συμμετείχε και σε ένα τουρνουά στην Κύπρο, χωρίς όμως να καταφέρει να αγωνιστεί σε επίσημο αγώνα καθώς δεν του δόθηκε η ευκαιρία να εξασφαλίσει άμεσα την ελληνική υπηκοότητα που δικαιούταν.

Μετακόμισε στις ΗΠΑ και φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Σίρακιους. Το 1986 αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986. Παρά την επιτυχία αυτή ο ίδιος δήλωσε πως θα προτιμούσε να είχε αγωνιστεί με την εθνική Ελλάδος και πως αν ο ίδιος αγωνιζόταν μαζί με τη βοήθεια των Φασούλα, Στεργάκου η Ελλάδα θα έφτανε στον τελικό εκείνης της διοργάνωσης. Το 1987 παρακολούθησε το Ευρωμπάσκετ δίπλα στον πάγκο της Εθνικής Ελλάδος, συμμετέχοντας στις προπονήσεις και πανηγύρισε μαζί με την ομάδα την κατάκτηση του τίτλου.

Έκανε μεγάλη καριέρα στο ΝΒΑ αγωνιζόμενος στους Μαϊάμι Χιτ (1988-1994), Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς (1994-1996), Ορλάντο Μάτζικ (1996-1998), Νιου Τζέρσει Νετς (1998, 1999). Το 2000 επέστρεψε στην Ευρώπη και αγωνίστηκε στη Μπαρτσελόνα.

Ο Ρόνι Σεϊκέλι δεν έπαψε ποτέ να αισθάνεται κάτοικος της Ελλάδας και κάνει συχνές επισκέψεις κυρίως στα νησιά του Αιγαίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Λιβανέζοι καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μαϊάμι Χιτ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Τζέρσεϊ Νετς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Γιαν-Καρλ Ράσπε

Ο **Γιαν-Καρλ Ράσπε** (, 24 Ιουλίου 1944 – 18 Οκτωβρίου 1977) ήταν Γερμανός τρομοκράτης και μέλος της λεγόμενης «πρώτης γενιάς» της τρομοκρατικής οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF). Συνέβαλε σε πέντε τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις που άφησαν τέσσερις νεκρούς. Συλλήφθηκε το 1972 και -κατά την επίσημη άποψη- αυτοκτόνησε το 1977 στην φυλακή.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1944 στην κωμόπολη Ζέεφελντ της Αυστρίας. Ο πατέρας του πέθανε το ίδιο έτος. Τα παιδικά του χρόνια πέρασε στο Ανατολικό Βερολίνο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Από το 1961 και μετά ζούσε σε συγγενείς του στο Δυτικό Βερολίνο, όπου τελείωσε το σχολείο το 1963. Σπούδασε στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βερολίνου αρχικά χημεία, αργότερα κοινωνιολογία και πήρε το αντίστοιχο πτυχίο.

Το 1970 έγινε μέλος της RAF και ακολούθησε τον δρόμο της παρανομίας. Είχε ικανότητες στον τεχνικό τομέα και θεωρείται ο δημιουργός των βομβών που χρησιμοποιήθηκαν στις επιθέσεις της οργάνωσης, στις οποίες σκοτώθηκαν τέσσερα άτομα και τραυματίστηκαν περισσότερα από πενήντα. Εκτός αυτού συμμετείχε σε τουλάχιστον μια ένοπλη ληστεία τράπεζας όπως και σε διάρρηξη για κλοπή εγγράφων στη Στουτγκάρδη.

## Φυλάκιση και θάνατος
Ο Ράσπε συνελήφθη στην Φραγκφούρτη στις 1 Ιουνίου 1972 μαζί με τα άλλα μέλη της RAF Αντρέας Μπάαντερ και Χόλγκερ Μάινς. Μετά από δίκη σχεδόν δυο χρόνων (άρχισε στις 21 Μαΐου 1975) καταδικάστηκε στις 28 Απριλίου 1977 σε ισόβια φυλάκιση. 

Κατόπιν κρατήθηκε στην φυλακή Κολωνίας-Όσσενντορφ και αργότερα μεταφέρθηκε στις φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Σταμχάιμ της Στουτγκάρδης. Βρέθηκε εκεί μετά τη «νύχτα θανάτου» (*Todesnacht von Stammheim*) το πρωί της 18 Οκτωβρίου 1977 βαριά τραυματισμένος, αφού είχε πυροβολήσει με πιστόλι τον εαυτό του στο κεφάλι.  Πέθανε την ίδια μέρα. Αυτοκτόνησαν επίσης οι Αντρέας Μπάαντερ και Γκούντρουν Ένσλιν. Η Ίρμγκαρντ Μέλερ, το μόνο μέλος της RAF που επέζησε στη «νύχτα θανάτου», υποστηρίζει μέχρι σήμερα ότι κρατικές δυνάμεις δολοφόνησαν τους συντρόφους της και ότι αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν και την ίδια. 

Ο Γιαν-Καρλ Ράσπε κηδεύτηκε με τους Μπάαντερ και Ένσλιν στο νεκροταφείο Dornhaldenfriedhof της Στουτγκάρδης.
thumb|Τάφος των Αντρέας Μπάαντερ, Γκούντρουν Ένσλιν και Γιαν-Καρλ Ράσπε 

## Εργογραφία
* Jan-Carl Raspe: *Zur Sozialisation proletarischer Kinder.* Verlag Roter Stern, Frankfurt am Main, 1976, ISBN 978-3-87877-037-4

## Βιβλιογραφία
* Ulf G. Stuberger: *Die Tage in Stammheim - Als Augenzeuge beim RAF-Prozess*, Herbig Verlag, München 2007, ISBN 978-3-7766-2528-8
* Ulf G. Stuberger: "Die Akte RAF - Taten und Motive . Täter und Opfer, Herbig-Verlag, München 2008, ISBN 978-3-7766-2554-7
* Ulf G. Stuberger (Hg.): *In der Strafsache gegen Andreas Baader, Ulrike Meinhof, Jan-Carl Raspe, Gudrun Ensslin wegen Mordes u.a. - Dokumente aus dem Prozess.*. Europäische Verlangsanstalt Hamburg, 2. Aufl. 2007 (1. Aufl. Syndikat Buchgesellschaft, Frankfurt am Main 1977), ISBN 978-3434-50607-2
* Stefan Aust: *Der Baader-Meinhof Komplex* (1998); Goldmann, ISBN 3-442-12953-2

Ρασπε, Γιαν-Καρλ
Φωτότροφος

Στη Βιολογία ως **φωτότροφος**, ή *φωτοτροφικός*, ή *φωτοαυτότροφος* (photoautotroph), χαρακτηρίζεται ο οργανισμός εκείνος που μπορεί ο ίδιος να κατασκευάσει τις οργανικές ουσίες εκείνες τις οποίες χρειάζεται, χρησιμοποιώντας το φως ως πηγή ενέργειας.

Οι φωτότροφοι οργανισμοί, αποτελούν τύπο αυτότροφων οργανισμών, εξ ου και φωτοαυτότροφοι, που χρησιμοποιώντας το φως μπορούν και συνθέτουν οργανικές ενώσεις από ανόργανα υλικά, με τη φωτοσύνθεση που επιτυγχάνεται δια των χλωραπλαστών που φέρουν τα φυτά.

Συνεπώς όλα τα πράσινα φυτά χαρακτηρίζονται φωτότροφα ή φωτοαυτότροφα.

## Δείτε επίσης
* Ετερότροφος (προς σύγκριση)
* Χημειοτροφικός (προς σύγκριση)

Κατηγορία:Μεταβολισμός
Κατηγορία:Τροφική οικολογία
Κατηγορία:Βιολογικοί όροι
Τζάστιν Λεχάνια

Ο Στρατηγός **Τζάστιν Μετσίνγκ Λεχάνια** (Justin Metsing Lekhanya, 1938 - 2021) ήταν πρωθυπουργός του Λεσότο, υπουργός Αμύνης και επικεφαλής του Στρατιωτικού Συμβουλίου την περίοδο από τις 24 Ιανουαρίου 1986 ως τις 2 Μαΐου 1991.

## Βιογραφία και στρατιωτική δράση
Γεννήθηκε στις 7 Απριλίου του 1938 στην Τάμπα-Τσέκα του Λεσότο. Έγινε διοικητής του Στρατού και ανέτρεψε τον πρωθυπουργό Λεαμπούα Τζόναθαν σε στρατιωτικό πραξικόπημα, το 1986. Πρώτο μέλημα του Λεχάνια ήταν η βελτίωση των σχέσεων με τη Νότια Αφρική, οι οποίες είχαν επιδεινωθεί όταν ο Τζόναθαν υποστήριξε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο. Στην αρχή παραχώρησε περισσότερες εξουσίες στο Βασιλιά, στη συνέχεια όμως ήρθε σε ρήξη με το Μονάρχη και τον ανέτρεψε, σε άλλο στρατιωτικό πραξικόπημα, το 1990. Στη συνέχεια ο Βασιλιάς αποκαταστάθηκε και ο Λεχάνια ανατράπηκε και ο ίδιος σε στρατιωτικό πραξικόπημα, το 1991.

## Πολιτική δράση
Ο Λεχάνια στη συνέχεια έγινε πρόεδρος του Εθνικού Κόμματος των Μπασότο (BNP), του κυριότερου κόμματος της Αντιπολίτευσης, το οποίο έχει λίγες έδρες στο Κοινοβούλιο και σύμφωνα με τον ίδιο το Λεχάνια, αυτό είναι αποτέλεσμα νοθείας στις εκλογικές διαδικασίες των τελευταίων ετών.

Η εκλογή του στο τιμόνι του BNP έγινε σε συνέδριο τον Μάρτιο του 1999 και επανεξελέγη στο συνέδριο του κόμματος που διεξήχθη στις 31 Μαρτίου και την [1η Απριλίου του 2001. Στις βουλευτικές εκλογές το Μάιο του 2002 ο Λεχάνια κατήλθε ως υποψήφιος με το BNP στην εκλογική περιφέρεια του Μαντσονιάνε (Mant'sonyane), ωστόσο ηττήθηκε από τον Μασουτάνγκ Ταόλε του κυβερνώντος κόμματος (LCD) λαμβάνοντας το 28,5% των ψήφων έναντι 49,1% για τον Ταόλε. Ωστόσο, εξελέγη διά της αναλογικής εκπροσώπησης στο Κοινοβούλιο.

## Εμπλοκή σε σκάνδαλο
Στις 31 Μαΐου 2006 ήρθη η ιδιότητα του ως βουλευτή για μικρό χρονικό διάστημα, καθώς φερόταν υπεύθυνος για εκφοβισμό του προέδρου της Εθνοσυνέλευσης. Η ηγεσία του BNP φερόταν να είχε συγχωρήσει και υποβοηθήσει την ενέργεια αυτή, σύμφωνα με το τελικό πόρισμα της Επιτροπής των Προνομίων (Committee of Privileges). Η βουλευτική ιδιότητα τεσσάρων ακόμα βουλευτών του BNP ανεστάλη επίσης, αλλά για μικρότερο χρονικό διάστημα αναφορικά με την ίδια υπόθεση.

## Θάνατος
Ο Λεχάνια απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών σε στρατιωτικό νοσοκομείο της Μασερού στις 20 Ιανουαρίου 2021.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λεσότο
Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Ντσου Μοχέλε

Ο **Ντσου Μοχέλε** (*Ntsu Mokhehle*, 26 Δεκεμβρίου 1918 – 6 Ιανουαρίου 1999) ήταν πολιτικός από το Λεσότο, ο οποίος διετέλεσε δύο φορές (1993-94 και 1994-98) πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας. 

## Βιογραφία και καριέρα
Γεννήθηκε στο Τεγιατεγιανένγκ, στις 26 Δεκεμβρίου του 1918. Υπήρξε δύο φορές πρωθυπουργός, από τις 2 Απριλίου του 1993 ως τις 17 Αυγούστου του 1994 και από τις 14 Σεπτεμβρίου του 1994 ως τις 29 Μαΐου του 1998.

Ίδρυσε το Κόμμα του Κογκρέσου της Μπασουτολάνδης, το οποίο μετονομάστηκε σε Κόμμα του Κογκρέσου των Μπασότο το 1952 και ηγήθηκε του κόμματος αυτού ως το 1997 , οπότε και παραιτήθηκε για να δημιουργήσει ένα νέο κόμμα το Κογκρέσο του Λεσότο για τη Δημοκρατία (LCD).

## Παραίτηση, διαδοχή και θάνατος
Τον Ιανουάριο του 1998 δεν έλαβε μέρος στο συνέδριο του LCD για λόγους υγείας και δε διεκδίκησε το αξίωμα του προέδρου ξανά. Ωστόσο, το κόμμα του τον εξέλεξε. Έπειτα από την επιμονή του ίδιου του Μοχέλε ότι δεν μπορούσε πλέον να ηγηθεί του κόμματος, εξελέγη σε νέο συνέδριο ο διάδοχός του στην ηγεσία του κόμματος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Πακαλίτα Μοσιζίλι, στις 21 Φεβρουαρίου. Το LCD αναδείχθηκε νικητής των βουλευτικών εκλογών του 1998 και ο Μοσιζίλι αντικατέστησε τον Μοχέλε στην πρωθυπουργία. Ο Μοχέλε απεβίωσε στο Μπλομφοντέιν, στη Νότια Αφρική, στις 6 Ιανουαρίου του 1999.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λεσότο
Χημειοτροφικός

Στη Βιολογία ως **χημειοτροφικός**, ή *χημειοσυνθετικός* (chemoautotrophic ή chemotrophic), χαρακτηρίζεται ο οργανισμός εκείνος που είναι ικανός ο ιδιος να κατασκευάσει οργανικά μόρια από το διοξείδιο του άνθρακα και το νερό μέσα από μια διαδικασία χημειοσύνθεσης. Για παράδειγμα ο Θειοβάκιλλος οξειδώνει το υδρόθειο H2S προς θείο προκειμένου να παράγει την ενέργεια για τη χημειοσύνθεση.

Οι χημειοτροφικοί ή και χημειοσυνθετικοί οργανισμοί, όπως αποκαλούνται, αποτελούν μια μορφή των αυτότροφων οργανισμών ενώ η άλλη μορφή παρουσιάζει φωτοτροπισμό.

Σημειώνεται πως τόσο τα νιτρικά βακτήρια, όπως το νιτροβακτήριο, όσο και τα νιτρώδη βακτήρια, όπως η νιτροσομονάδα, που συμβάλλουν στον κύκλο του αζώτου, αναπτύσσονται και αυτά χημειοσυνθετικά. Συγκεκριμένα το μεν νιτροβακτήριο αποκτά την απαιτούμενη ενέργεια οξειδώνοντας τα νιτρώδη σε νιτρικά, ενώ η νιτροσομονάδα οξειδώνει την αμμωνία την οποία και μετατρέπει σε νιτρώδη άλατα.

## Δείτε επίσης
* Ετερότροφος (προς σύγκριση)
* Φωτότροφος (προς σύγκριση)

Κατηγορία:Μεταβολισμός
Κατηγορία:Μικροβιολογία
Κατηγορία:Βιολογικοί όροι
Κατηγορία:Τροφική οικολογία
Κατάλογος αντιστοιχίας Λατινικών-Ελληνικών όρων ταξινομικών μονάδων

## Ταξινομικές μονάδες

### Ειδικά ονόματα

### Είδη φυτών βασισμένα σε κύρια ονόματα

### Γένη φυτών βασισμένα σε κύρια λατινικοποιημένα ονόματα
Τα πιο κάτω γένη έχουν ονομασθεί προς τιμή του αντίστοιχου βοτανολόγου που παρατείθεται στον ακόλουθο πίνακα. Οι πιο κάτω επιστήμονες έζησαν κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα, όπου τότε στη δημοσίευση συγγραμμάτων είθιστο η μετάφραση των ονομάτων τους στα λατινικά.

## Καταλήξεις

## Κανόνες μεταγραφής

## Βλέπε επίσης
*Συστηματική
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ταξινομία
Ίλμουντ του Κεντ

Ο **Ίλμουντ του Κέντ** (*Ealhmund of Kent*), βασιλιάς του Κεντ, (784) θεωρείται ο πατέρας του Εγβέρτου του Ουέσσεξ. Δεν φαίνεται να είχε κόψει νομίσματα στην διάρκεια της βασιλείας του, η μόνη πληροφορία που σχετίζεται με αυτήν είναι ένα διάταγμα με το οποίο παραχωρεί δωρεές γης στον ηγούμενο του Ρεκούλβερ (784). Την επόμενη χρονιά ο Όφα της Μερκίας φαίνεται ότι κατέλαβε το Κεντ και κυβερνούσε ο ίδιος την κομητεία αφού από τότε σταμάτησε οποιαδήποτε αναφορά σχετικά με τοπικό βασιλιά. Οι ιστορικοί συμφωνούν ομόφωνα ότι πρόκειται για τον ίδιο Ίλμουντ που καταγράφεται στα *"Χρονικά του Γουίντσεστερ"* τα οποία συντάχτηκαν όταν ήταν βασιλιάς του Ουέσσεξ ο Αλφρέδος ο Μέγας. Ο πρόλογος του Χρονικού καλύπτει την τετραετία 855 - 859 και περιγράφει τον θάνατο του βασιλιά Έθελγουλφ του Ουέσσεξ πατέρα του Αλφρέδου (858). Ο πατέρας του Εγβέρτου ήταν κάποιος Ίλμουντ, γιος του Εάφα, εγγονός του Εόππα και δισέγγονος του Ίνγκιλντ του αδελφού του βασιλιά Ίνε του Ουέσσεξ, προπάτορας τους ήταν ο Κέρντικ ο γενάρχης του Οίκου του Ουέσσεξ. Μια σημείωση που προστέθηκε στην συνέχεια σχετίζεται με την βασιλεία του Ίλμουντ στο Κεντ (784).

Στην *"Δίγλωσση Επιτομή του Καντέρμπερι"* που γράφτηκε μετά την Νορμανδική κατάκτηση προστέθηκε στα Χρονικά του 784 μια σημείωση με την οποία ταυτίζει τον βασιλιά του Κεντ εκείνη την χρονιά με τον πατέρα του Εγβέρτου. Με βάση το γεγονός ότι έγινε βασιλιάς του Κεντ και το όνομα του είναι τοπικό στο Κεντ συμπεραίνει ότι η μητέρα του προερχόταν από την βασιλική οικογένεια του Κεντ, η πρόταση δέχτηκε έντονη κριτική. Ο ιστορικός Χίδερ Έντουαρντς καταλήγει στο συμπέρασμα ότι καταγόταν από το Κεντ αλλά συνδέθηκε με τον Κέρντικ για να νομιμοποιήσει αργότερα ο γιος του τα κληρονομικά του δικαιώματα στον θρόνο του Ουέσσεξ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Bierbrier, M.L., "Genealogical Flights of Fancy. Old Assumptions, New Sources", Foundations: Journal of the Foundation for Medieval Genealogy, 2:379–87.
* Edwards, Heather (2004). "Ecgberht [Egbert] (d. 839), king of the West Saxons". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. 
*Garmonsway, G.N. ed., The Anglo-Saxon Chronicle, London: J. M. Dent & Sons, Ltd.
*Grierson, Philip; Blackburn, Mark (2006). Medieval European Coinage, With A Catalogue of the Coins in the Fitzwilliam Museum, Cambridge: 1: The Early Middle Ages (5th–10th Centuries). Cambridge: Cambridge University Press. 
*Kelley, David H., "The House of Aethelred", in Brooks, Lindsay L., ed., Studies in Genealogy and Family History in Tribute to Charles Evans. Salt Lake City: The Association for the Promotion of Scholarship in Genealogy, Occasional Publication.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αγγλοσαξονικό Χρονικό - Έτος 784 

Ιλμουντ
Τροφική αλυσίδα

[μικρογραφία|Ο [ψαραετός τρέφεται από τον Λούτσο των ποταμών, που τρέφεται από την πέρκα που τρώει σίρκα που τρέφονται με ορεινές γαρίδες.]]
Με τον όρο **τροφική αλυσίδα** χαρακτηρίζεται γενικά η ακολουθία της μεταφοράς ύλης και ενέργειας από οργανισμό σε οργανισμό με τη  μορφή τροφής. Πρόκειται δηλαδή για ακολουθία (αλυσίδα) οργανισμών, που υφίσταται σε κάθε οικοσύστημα, όπου οι επόμενοι τρέφονται από τους προηγούμενους.
## Περιγραφή
Κάθε κρίκος ή στάδιο μιας τροφικής αλυσίδας ονομάζεται τροφικό επίπεδο. Η σχετική αξία της ενέργειας σε κάθε τροφικό επίπεδο συχνά εκτιμάται ως κατασκευή οικολογικών πυραμίδων. Στη πράξη όμως τόσο απλά συστήματα σπάνια υπάρχουν και οι τροφικές σχέσεις μεταξύ οργανισμών συνηθέστερα συνιστούν ένα εκτεταμένο δίκτυο τροφής, πέραν του ενός τύπου ζώου ή φυτού. Συνέπεια αυτού είναι ότι οι τροφικές αλυσίδες διασυνδέονται τοπικά σ΄ ένα τροφικό δίκτυο που περιλαμβάνει διάφορους τύπους τροφής των οργανισμών. Για το λόγο αυτό σήμερα προτιμάται να γίνεται λόγος για τροφικό πλέγμα παρά για τροφική αλυσίδα. Έτσι η πολυπλοκότητα του τροφικού δικτύου ποικίλλει τόσο μέσα στο ίδιο το οικοσύστημα όσο και μεταξύ των διαφόρων οικοσυστημάτων.
## Τα φυτά
Τα φυτά για παράδειγμα μετατρέπουν την ηλιακή ενέργεια σε τροφή μέσω της φωτοσύνθεσης, τα οποία και αποτελούν την πρωταρχική πηγή τροφής. Στο επόμενο τροφικό επίπεδο μιας αλυσίδας φυτοφάγων το φυτό τρώγεται από το φυτοφάγο. Στο επόμενο επίπεδο το φυτοφάγο ζώο τρώγεται από ένα σαρκοφάγο, το οποίο μπορεί, με τη σειρά του, να φαγωθεί από άλλο, μεγαλύτερο σαρκοφάγο. Σε παρασιτική τροφική αλυσίδα ένας μικρότερος οργανισμός καταναλώνει τμήμα ενός μεγαλύτερου, του ξενιστή, ενώ μπορεί και ο ίδιος να παρασιτείται από μικρότερο ακόμη οργανισμό. Σε μια σαπροφυτική τροφική αλυσίδα οι μικροοργανισμοί επιβιώνουν τρεφόμενοι με νεκρή οργανική ύλη. Στην περίπτωση αυτή οι οργανισμοί ονομάζονται αποικοδομητές.0

Κατηγορία:Οικολογία
Κατηγορία:Βιολογικοί όροι
Κατηγορία:Βιολογία συστημάτων
Κατηγορία:Οικολογία συστημάτων
Λήιτος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λήιτος** (είτε από το *ληίζω* = ληστεύω, αρπάζω, δηλαδή «ο άρπαγας», είτε από το *λήιτον* (κοινό, λαϊκό συμβούλιο), «ένας από τον λαό») είναι γνωστός ένας Θηβαίος ήρωας, ο οποίος ήταν γιος του Αλεκτρύωνα ή του Αλέκτορα. Ο Λήιτος συγκαταλέγεται ανάμεσα στους Βοιωτούς ηγεμόνες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Εκεί σκότωσε τον Τρωαδίτη Φύλακο, αλλά νικήθηκε από τον `Εκτορα. Ο Λήιτος αναφέρεται και μεταξύ των Αργοναυτών. Τον υποτιθέμενο τάφο του Ληίτου έδειχναν στις Πλαταιές, κοντά στο ιερό της Ελευσινίας Δήμητρας.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
*  (Ιταλικά)

Ληιτος
Λιτυέρσης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λιτυέρσης** είναι γνωστός ένας νόθος γιος του βασιλιά Μίδα, αναφερόμενος και στην *[[Ιλιάδα]]*. Ο Λιτυέρσης ήταν βασιλιάς των Κελαινών, αλλά και εξαιρετικός θεριστής. Υποχρέωνε όσους περνούσαν από τη χώρα του να θερίσουν μαζί του. Στη συνέχεια, όταν πια είχαν θερίσει αρκετά, ο Λιτυέρσης τους έκοβε τα κεφάλια και φύλαγε τα σώματα σε δέσμη από στάχυα. Ενίοτε τους υπεχρέωνε να συναγωνισθούν μαζί του στον θερισμό, επειδή όμως πάντα ήταν αυτός ο νικητής, έκοβε τα κεφάλια των αντιπάλων του.

Ο Ηρακλής, τα χρόνια που υπηρετούσε την Ομφάλη, πέρασε από τη χώρα του Λιτυέρση, δέχθηκε την πρόκλησή του και του έκοψε το κεφάλι αφού πρώτα τον αποκοίμισε με κάποιο τραγούδι. Σύμφωνα με μια παραλλαγή, ο Ηρακλής ήρθε στη χώρα του Λιτυέρση για να ελευθερώσει τον Δάφνι, ένα ποιμένα που κρατούσαν εκεί ως δούλο. Οι θεριστές της Φρυγίας συνήθιζαν από τότε να τραγουδούν στην εργασία τους ένα τραγούδι στο οποίο εξυμνούσαν τη θεριστική δεινότητα του Λιτυέρση.

Η σχέση του Λιτυέρση με τον Μίδα πρέπει να είναι αρχαιότερη από τον μύθο για τη συνάντησή του με τον Ηρακλή, ο οποίος δημιουργήθηκε αργότερα. Σε άλλη εκδοχή του μύθου, ο Ηρακλής πέταξε τον Λιτυέρση στον ποταμό Μαίανδρο. Αυτό θυμίζει ένα έθιμο σύμφωνα με το οποίο ρίχνουν μέσα στο νερό τα τελευταία δεμάτια από στάχυα, που έχουν σχήμα ανθρώπινου σώματος.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Λιτυερσης
Λιταί

Οι **Λιταί** στην ελληνική μυθολογία ήταν θεότητες με ηθική λειτουργία. Ηταν η προσωποποιήση των δεήσεων και των ικεσιών, των «προσευχών θλίψεως και μετανοίας».

## Το μυθολογικό πλαίσιο
Ήταν κόρες του Δία, ρυτιδιασμένες, κουτσές και λοξοθωρούσες. Ακολουθούσαν την αδελφή τους, την ολέθρια Άτη, χωρίς ποτέ να την προφταίνουν, και προσπαθούσαν να θεραπεύσουν τα κακά που εκείνη προκαλούσε στους ανθρώπους. Όποιος από αυτούς που είχαν προβεί σε άφρονες πράξεις καλοδεχόταν τις Λιτές, λάμβανε απλόχερα θεϊκές ευεργετικές ευλογίες. Στην αντίθετη περίπτωση, που ο φταίχτης δεν τις καλούσε, του προκαλούσαν νέες συμφορές.

Όπως γράφεται από τον Όμηρο στην *[[Ιλιάδα]]*: «καὶ γάρ τε λιταί εἰσι Διὸς κοῦραι μεγάλοιο / χωλαί τε ῥυσαί τε παραβλῶπές τ' ὀφθαλμώ, / αἵ ῥά τε καὶ μετόπισθ' ἄτης ἀλέγουσι κιοῦσαι. / ἣ δ' ἄτη σθεναρή τε καὶ ἀρτίπος, οὕνεκα πάσας / πολλὸν ὑπεκπροθέει, φθάνει δέ τε πᾶσαν ἐπ' αἶαν / βλάπτουσ' ἀνθρώπους· αἳ δ' ἐξακέονται ὀπίσσω. / ὃς μέν τ' αἰδέσεται κούρας Διὸς ἆσσον ἰούσας, / τὸν δὲ μέγ' ὤνησαν καί τ' ἔκλυον εὐχομένοιο· / ὃς δέ κ' ἀνήνηται καί τε στερεῶς ἀποείπῃ,/ λίσσονται δ' ἄρα ταί γε Δία Κρονίωνα κιοῦσαι / τῷ ἄτην ἅμ' ἕπεσθαι, ἵνα βλαφθεὶς ἀποτίσῃ».  Τα παραπάνω λέγονται από τον παιδαγωγό Φοίνικα προς τον παλιό μαθητή του, τον Αχιλλέα, προκειμένου να καταλαγιαστεί η οργή του (η *μήνις*) ενάντια στον Αγαμέμνονα, που του πήρε τη Βρισηίδα, και την ολέθρια απόφασή του να αποχωρήσει -για αυτόν τον λόγο- από τη μάχη. Τον καλεί να δείξει τον δέοντα σεβασμό στις Λιτές, ώστε να αρθούν οι συμφορές που επέφερε η Άτη (που είτε είχε πλήξει απευθείας εκείνον, κατά μια εκδοχή, είτε άλλους γύρω από αυτόν, κατά μια άλλη). Η αποδοχή της συμφιλιωτικής προς αυτόν «πρεσβείας» του Αγαμέμνονα, μέλος της οποίας ήταν και ο ίδιος ο γερο-παιδαγωγός, συνιστά τον έμπρακτο σεβασμός προς τις Λιτές.

Σε κείμενα μεταγενέστερα των ομηρικών, η λειτουργία των Λιτών μεταβλήθηκε, ακολουθώντας την αντίστοιχη μεταστροφή στην αντίληψη σχετικά με την Άτη. Όλες πλέον παρουσιάζονται ως εκδικήτριες του κακού, με ρόλο ανάλογο της Δίκης, της Νεμέσεως και των Ερινυών.

## Το ερμηνευτικό πλαίσιο
Τα βασικά χαρακτηριστικά των Λιτών, το ότι κουτσαίνουν, είναι αργές, γεμάτες ρυτίδες και κοιτούν πλαγίως, θεωρείται πως αποτυπώνουν -στην ομηρική περιγραφή- την ψυχική κατάσταση του Αχιλλέα: την απροθυμία του να δεχτεί την πρεσβεία και τα δώρα συμφιλίωσης του Αγαμέμνονα αφενός, και την πνευματική, ψυχική ταραχή του αφετέρου. Σύμφωνα με μια σύγχρονη ερμηνεία, η συγκεκριμένη παρουσίαση των Λιτών από τον Όμηρο, όπως και η ανάλογη της Άτης, δεν ανταπροκρινόταν σε μια προϋπάρχουσα αντίληψη για αυτές ως θεοτήτων, αλλά ήταν επινόηση, αλληγορία του ποιητή για να εξυπηρετήσει τη διήγησή του.

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 

* 

*  

*  

Λιται
Κατηγορία:Παιδιά του Δία
Λημνιάδες

Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα **Λημνιάδες** ήταν γνωστές οι γυναίκες της νήσου Λήμνου οι οποίες, σύμφωνα με την παράδοση, παραμέλησαν τη λατρεία της Αφροδίτης. Η θεά τις εκδικήθηκε κάνοντάς τες να μυρίζουν τόσο άσχημα, ώστε οι σύζυγοί τους τις εγκατέλειψαν και πήραν παλλακίδες από τη Θράκη. Οι Λημνιάδες τότε τους εκδικήθηκαν με τη σειρά τους σκοτώνοντας όλους τους άνδρες της νήσου, ακόμα και τον βασιλιά, και έκαναν βασίλισσά τους την Υψιπύλη. Ως βασίλισσα, η Υψιπύλη επέτρεψε στις Λημνιάδες να αποκτήσουν παιδιά από τους Αργοναύτες, όταν καιρό αργότερα πέρασαν από εκεί κατά τη διάρκεια της εκστρατείας τους.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Λημνιαδες
Λημνιαδες
Λίχας

[μικρογραφία|δεξιά|''«Ο Ηρακλής εκτοξεύει θυμωμένος μακρυά τον Λίχα»'', έργο του [Αντόνιο Κανόβα (1795-1802).]]
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λίχας** είναι γνωστός κυρίως ο κήρυκας υπηρέτης του Ηρακλή στον μύθο της Δηιανείρας και της Ιόλης. Ο Λίχας είναι περισσότερο γνωστός από την τραγωδία του Σοφοκλή *«[[Τραχίνιαι]]»*. Μετά την άλωση της Οιχαλίας ο Λίχας οδήγησε κατά διαταγή του Ηρακλή την Ιόλη στην Τραχίνα και έφερε εκεί τον χιτώνα του Νέσσου, τον οποίο παρέδωσε στον Ηρακλή κατά διαταγή της Δηιανείρας. Η διήγηση αυτή πάντως είχε καταγραφεί παλαιότερα από τον Αισχύλο.

Ο γεωγράφος Στράβων αναφέρει ότι οι Λιχάδες νήσοι (γνωστοί σήμερα και ως «Λιχαδονήσια») μεταξύ του βορειοδυτικού άκρου της Εύβοιας και της Φθιώτιδας πήραν το όνομά τους από τον κήρυκα Λίχα. Η σύνδεση όμως αυτή είναι μάλλον μεταγενέστερη και πλάστηκε εκ των υστέρων μόνο και μόνο για την ετυμολόγηση του ονόματος των νησίδων αυτών. Κατά τον σχολιαστή του Σοφοκλέους ο Λίχας ήταν σύντροφος του `Υλλου, ενώ άλλοι πίστευαν ότι ήταν παιδαγωγός του. Μία νεότερη παράδοση, την οποία ασπάζονται οι «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου (9:211), λέει ότι ο Λίχας μεταμορφώθηκε σε βράχο, όταν ο Ηρακλής, ενοχοποιώντας τον ως φορέα του θανατηφόρου χιτώνα, τον εκσφενδόνισε στον Ευβοϊκό Κόλπο. Σε ένα ερυθρόμορφο αγγείο ο Λίχας απεικονίζεται μαζί με τον Ηρακλή και τον Φιλοκτήτη, ενώ σε άλλο αγγείο κατά τη διάρκεια της θυσίας στο Κήναιον.

Με το όνομα Λίχας αναφέρεται και ένας Σπαρτιάτης που ανεκάλυψε τα οστά του Ορέστη, τα οποία σύμφωνα με δελφικό χρησμό ήταν απαραίτητο να βρεθούν ώστε οι Σπαρτιάτες να νικήσουν τους Τεγεάτες (Ηρόδοτος, Α 68).

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Λιχας
Λοκρός

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λοκρός** είναι γνωστά τα εξής 4 διαφορετικά πρόσωπα:

# Ο γενάρχης, βασιλιάς και επώνυμος ήρωας της φυλής των Λοκρών, γιος του Φύσκου ή του Αμφικτύονα (τον Φύσκο θεωρούσαν πατέρα του Λοκρού οι δυτικοί Λοκροί, που ονομάζονταν και «Φυσκείς»). Σύμφωνα με κάποια παράδοση, ο Δίας έσμιξε με την ωραιότατη Καμβύση ή Καβύη, κόρη του Οπούντα, βασιλιά της Ήλιδας, και μετά την προξένεψε στον Λοκρό. Ο Λοκρός ανέθρεψε το παιδί που γέννησε η Καβύη με τον Δία σαν να ήταν δικό του και το ονόμασε επίσης Οπούντα. Μια άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο Λοκρός ήταν σύζυγος της Πρωτογενείας και πατριός του Αεθλίου, γιου της Πρωτογενείας και του Δία. Ο μύθος για την ονομασία της Λοκρίδος λέει ότι ο Λοκρός άφησε την εξουσία στον γιο του και έφυγε με μερικούς από τους υπηκόους του για να εγκατασταθεί αλλού. Ρώτησε το μαντείο και πήρε χρησμό κατά τον οποίο έπρεπε να εγκατασταθεί εκεί όπου θα «δαγκωνόταν από ξύλινο σκύλο». Μόλις έφθασε στις δυτικές πλαγιές του Παρνασσού, ο Λοκρός τρυπήθηκε από αγκάθι μιας άγριας τριανταφυλλιάς. Τότε κατάλαβε το νόημα του χρησμού, εγκαταστάθηκε εκεί και ονόμασε τη χώρα «Λοκρίδα».
# Γιος του Δία και της Μαίρας, της κόρης του Προίτου, που έκτισε τη Θήβα μαζί με τους Αμφίονα και Ζήθο. Το πρόσωπο αυτό ίσως πλάστηκε για να υποδηλώσει τις στενές και πάντα φιλικές σχέσεις μεταξύ Λοκρών και Βοιωτών.
# Γιος του Δία και της Μεγακλίτης (κόρης του Μακαρέα), αδελφός της Θήβης.
# Γιος του Φαίακα από τη Σχερία (Κέρκυρα), αδελφός του Αλκινόου. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ο Λοκρός πήρε τα οικογενειακά «κειμήλια» και ένα μέρος από τον λαό, και πήγε στην Ιταλία, όπου και εγκαταστάθηκε κοντά στον Λακίνο και πήρε ως σύζυγό του τη θυγατέρα του Λαυρίνη. Εκεί φιλοξένησε κάποτε τον Ηρακλή, ο οποίος τον σκότωσε από λάθος του. Και όταν πέθανε κι ο Ηρακλής και έγινε θεός, παρουσιάσθηκε στα όνειρα των συνοδών του Λοκρού και τους έδωσε εντολή να ιδρύσουν πόλη στο μέρος όπου είχαν θάψει τον αρχηγό τους. Με τον τρόπο αυτό κατά τον μύθο ιδρύθηκαν οι «Επιζεφύριοι Λοκροί».

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Παιδιά του Δία
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Φωκίδας
Κατηγορία:Δευκαλιωνίδες
Σουλφίδια

Στη Χημεία και Βιοχημεία με το συνοπτικό όνομα **σουλφίδια**, ή *σουλφίδες*, (εκ του αγγλικού όρου sulfides), χαρακτηρίζονται τόσο οργανικές όσο και ανόργανες ενώσεις του θείου (S) με άλλα στοιχεία ή ρίζες. Έτσι τα σουλφίδια διακρίνονται σε **οργανικά σουλφίδια** και **ανόργανα σουλφίδια**, καλούμενα και **σουλφίδια μετάλλων**.

Για παράδειγμα στα οργανικά σουλφίδια περιλαμβάνονται οι θειαιθέρες του τύπου R-S-R' (όπου R και R' είναι οργανικές ρίζες), ενώ στα ανόργανα σουλφίδια περιλαμβάνονται τα θειούχα άλατα των μετάλλων (π.χ. το θειούχο νάτριο, ή σουλφίδιο νατρίου, (**Na<sub>2</sub>S**).

Τα σουλφίδια παρασκευάζονται είτε με διοχέτευση υδρόθειου στα άλατα μετάλλων, είτε απ΄ ευθείας με ένωση θείου με μέταλλα. Σημειώνεται ότι οι με οργανικές ρίζες (αλκύλια) ενώσεις του θείου καλούνται συνήθως "**Θειοαιθέρες**".

Τα σουλφίδια δεν θα πρέπει να συγχέονται με τα σουλφαμίδια, τα σουλφοναμίδια ή σουλφοναμίδες, και τις σουλφόνες που αποτελούν όλες ξεχωριστές συνοπτικές ονομασίες άλλων οργανικών ενώσεων.

## Χημικές ιδιότητες

Το ιόν σουλφιδίου, S2−, δεν υπάρχει σε υδατικά αλκαλικά διαλύματα Na2S. Αντίθετα, το σουλφίδιο μετατρέπεται σε υδροσουλφίδιο:

:S2− + H2O → SH− + OH−

Κατά την επεξεργασία με ένα οξύ, τα θειούχα άλατα μετατρέπονται σε υδρόθειο:

:S2− + H+ → SH−
:SH− + H+ → H2S

Η οξείδωση του σουλφιδίου είναι μια πολύπλοκη διαδικασία. Ανάλογα με τις συνθήκες, η οξείδωση μπορεί να παράγει στοιχειακό θείο, πολυσουλφίδια, πολυθειονικά, θειώδη ή θειικά. Τα θειούχα μετάλλων αντιδρούν με αλογόνα, σχηματίζοντας θείο και άλατα μετάλλων.

:8&nbsp;MgS + 8&nbsp;I2 → S8 + 8&nbsp;MgI2

## Παράγωγα μετάλλων

Υδατικά διαλύματα κατιόντων μετάλλων μεταπτώσεως αντιδρούν με πηγές θειούχου (H2S, NaHS, Na2S) για να καθιζάνουν στερεά σουλφίδια. Τέτοια ανόργανα σουλφίδια έχουν τυπικά πολύ χαμηλή διαλυτότητα στο νερό και πολλά σχετίζονται με ορυκτά με την ίδια σύνθεση. Ένα διάσημο παράδειγμα είναι το έντονο κίτρινο είδος CdS ή "κίτρινο κάδμιο". Η μαύρη αμαύρωση που σχηματίζεται στο ασήμι είναι Ag2S. Τέτοια είδη αναφέρονται μερικές φορές ως άλατα. Στην πραγματικότητα, η σύνδεση στα θειούχα μετάλλων μετάπτωσης είναι εξαιρετικά ομοιοπολική, γεγονός που προκαλεί τις ημιαγωγικές τους ιδιότητες, οι οποίες με τη σειρά τους σχετίζονται με τα βαθιά χρώματα. Αρκετά έχουν πρακτικές εφαρμογές ως χρωστικές ουσίες, σε ηλιακά κύτταρα και ως καταλύτες. Ο μύκητας Aspergillus niger παίζει ρόλο στη διαλυτοποίηση των θειούχων βαρέων μετάλλων.

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.55ος, σελ.8

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ηλεκτροχημεία
Κατηγορία:Βιοχημεία
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις
Κατηγορία:Ενώσεις θείου
Λύγκος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λύγκος** είναι γνωστός ένας βασιλιάς των Σκυθών. Ο Λύγκος προσπάθησε να σκοτώσει τον Τριπτόλεμο, έτσι ώστε να θεωρηθεί ότι ο Σκύθης βασιλιάς και όχι ο Τριπτόλεμος ήταν αυτός που διέδωσε την καλλιέργεια των δημητριακών. Η θεά Δήμητρα όμως πρόλαβε να μεταμορφώσει τον Λύγκο στο αιλουροειδές ζώο που είναι γνωστό με το όνομα **[[λυγξ]]** (Lynx). 

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Λυγκος
Λυδός

: 

Στην ελληνική μυθολογία ο **Λυδός** ήταν ένας βασιλιάς των Λυδών, από τον οποίο ο λαός αυτός πήρε το όνομά του, ενώ πριν από αυτόν οι Λυδοί αποκαλούνταν Μηίονες, Μήονες ή Μαίονες. Σύμφωνα με μια παράδοση, ο Λυδός ήταν γιος του Άτυος και εγγονός του Μάνητα, ενώ ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς τον θεωρεί δισέγγονο του Μάνητα, γιο του `Ατυος και της Καλλιθέας, και αδελφό του Τυρρηνού. 

Ο Λυδός βασίλευσε πριν από την έλευση των Ηρακλειδών, που πήραν την εξουσία μετά τη δυναστεία του Μάνητα, αλλά κάποιες παραδόσεις τον αναφέρουν ως Ηρακλείδη. Σε ορισμένες πηγές αναφέρονται ως αδελφοί του Λυδού ο Κάρας και ο Μυσός, ενώ ως γιος του Λυδού μυθολογείται ο Άσιος.
Σύμφωνα με την Βίβλο ταυτίζεται με τον Λούδ **(Γένεσις 10,21 - 22)** μικρότερο γιο του Σημ γενάρχη των Σημιτικών φυλών και εγγονό του Νώε, αδελφό του Ελάμ, του Ασσούρ, του Αρφαξάδ και του Αράμ, αυτό σημαίνει οτι σύμφωνα με την Βίβλο ο λαός του οι Λυδοί ήταν Σημίτες.  

## Δείτε επίσης

*Λυδία

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
*Herodotus (1975) [first published 1954]. Burn, A. R.; de Sélincourt, Aubrey (eds.). The Histories. London: Penguin Books.

Λυδος
Λυδος
Λυκοθέρσης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λυκοθέρσης** είναι γνωστός ένας βασιλιάς των Ιλλυριών, ο οποίος πήρε ως σύζυγό του την Αγαύη, την όμορφη θυγατέρα του βασιλιά των Θηβών Κάδμου και της Αρμονίας. Αυτό έγινε αφού η Αγαύη σκότωσε τον γιο της από τον πρώτο της σύζυγο Εχίονα, τον Πενθέα, και αναγκάστηκε μετά να αυτοεξοριστεί, και τελικώς κατέφυγε στη μακρινή Ιλλυρία. Αργότερα η Αγαύη σκότωσε και τον Λυκοθέρση προκειμένου να δώσει το βασίλειό του στον πατέρα της, τον Κάδμο.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969.

Λυκοθερσης
Λοξώ

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λοξώ** είναι γνωστή η μία από τις τρεις θυγατέρες του Βορέου. Η Λοξώ, μαζί με τις αδελφές της Ούπη και Εκαέργη, έφθασε στη Δήλο, στο ιερό του Απόλλωνα, από τη χώρα των Αριμασπών. Το όνομά της Λοξούς συνδέεται χωρίς αμφιβολία με το επίθετο-επίκληση του «Λοξίου Απόλλωνος».

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Λοξω
Λυκόφρων (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λυκόφρων** είναι γνωστός ένας υιός του Μήστορος και της Λυσιδίκης, εγγονός του Περσέως και της Ανδρομέδας. Αδελφή του Λυκόφρονος ήταν η Ιπποθόη. Ο Λυκόφρων ακολούθησε τον Αίαντα στην εκστρατεία κατά της Τροίας και σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από τον Έκτορα.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Λυκοφρονας
Λυκωπέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λυκωπέας** (***Λυκωπεύς***) είναι γνωστός ένας από τους γιους του ήρωα Αγρίου της Αιτωλίας. Ο Λυκωπεύς μαζί με τα 5 αδέλφια του Θερσίτη, Κελεύτορα, Μελάνιππο, Ογχηστό και Πρόθοο, εξεθρόνισαν τον θείο τους βασιλιά της Καλυδώνας Οινέα. Ο Λυκωπέας σκοτώθηκε από τον Τυδέα ή από τον Διομήδη.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Λυκωπεας
Λυγκέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λυγκέας** (αρχ. *Λυγκεύς*) είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Ο ένας από τους «Αφαρητιάδες», γιος του Αφαρέως και της Αρήνης, αδελφός του `Ιδα, με τον οποίο απετέλεσαν θρυλικό ζεύγος διδύμων και συμμετείχαν στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Η ζωή και τα κατορθώματα του Λυγκέως και του `Ιδα συνδέονται με τη Μεσσηνία και τη Λακωνία. Ο Παυσανίας γράφει ότι ζούσαν στην πόλη Αρήνη της Μεσσηνίας. Η *[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]* αναφέρει ότι έφεραν στη Μεσσηνία τις αγελάδες που είχαν αρπάξει από την Αρκαδία μαζί με τους Διοσκούρους. Εκεί πήγαν οι Διόσκουροι για να εκδικηθούν τον Λυγκέα και τον Ίδα που είχαν μονοπωλήσει τα κλεμμένα ζώα. Σύμφωνα με άλλες πηγές, η μεταξύ των δύο ζευγών διδύμων μάχη έγινε στη Λακωνία, κοντά στις Αμύκλες Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά, βλ. Ίδας. Ο Λυγκέας φημιζόταν για τη μεγάλη του οξυδέρκεια, έλεγαν μάλιστα ότι μπορούσε να βλέπει ακόμα και αυτά που γίνονταν κάτω από τη γη, ή ανάμεσα από τις πέτρες και τα δέντρα. Ο Λυγκεύς πήρε μέρος στο κυνήγι του Καλυδωνίου Κάπρου, ενώ μαζί με τον Ίδα οδήγησαν την Ωραία Ελένη στις Αφίδνες.
# Λυγκεύς του Άργους, γιος του Αιγύπτου («Αιγυπτιάδης»), που πήρε ως σύζυγό του τη Δαναΐδα Υπερμνήστρα, κόρη του Δαναού και της Ελεφαντίδας. Ο Λυγκέας ήταν ο μόνος από τους Αιγυπτιάδες που δεν δολοφονήθηκε από τη σύζυγό του την πρώτη νύχτα του γάμου τους, επειδή αυτή τον είχε ερωτευθεί πραγματικά. Σύμφωνα με νεότερο μύθο, ο Δαναός και οι κόρες του σκοτώθηκαν από τον Λυγκέα, ο οποίος διαδέχθηκε τον Δαναό στον θρόνο του Άργους, ενώ σύμφωνα με άλλη παράδοση ο Λυγκέας και ο Δαναός συμφιλιώθηκαν και ο Λυγκέας έγινε γενάρχης του βασιλικού γένους των Αργείων. Εξάλλου ο Λυγκέας αναφέρεται και ως ο ιδρυτής της αργολικής πολίχνης Λυρκείας, όπου γινόταν και εορτή προς τιμή του με λαμπαδηφορίες: Κατά την παράδοση, ο Λυγκέας απέκτησε ένα γιο με την Υπερμνήστρα, τον Άβαντα. Μετά τον θάνατό του, ο Λυγκέας ενταφιάσθηκε στο Άργος, όπου υπήρχε και ηρώο του, ενώ στους Δελφούς είχε στηθεί άγαλμά του ανάμεσα στα αγάλματα άλλων εννέα πολύ παλαιών ηρώων και ηρωίδων του Αργούς.

## Γενεαλογικό δένδρο

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Λυσιμάχη

Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα **Λυσιμάχη** είναι κυρίως γνωστή η σύζυγος του Ταλαού, βασιλιά του `Αργους. Πατέρας της Λυσιμάχης αναφέρεται ο Άβαντας, ο γιος του Μελάμποδα . Η Λυσιμάχη και ο Ταλαός απέκτησαν 5 γιους και μία κόρη: τους Άδραστο, Αριστόμαχο, Μηκιστέα, Παρθενοπαίο, Πρώνακτα και την Εριφύλη.

* Με το όνομα Λυσιμάχη αναφέρεται σε κάποιες πηγές και μία από τις κόρες του βασιλιά της Τροίας Πριάμου και της Εκάβης.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Απολλόδωρος (ψευδο), *Βιβλιοθήκη* Α', 9, 13.
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969.

Λυσιμαχη
Λυκωρέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λυκωρέας** (***Λυκωρεύς***) ή **Λύκωρος** είναι γνωστός ο επώνυμος ήρωας και κτίστης της πόλεως Λυκώρεια. Ο Λυκωρεύς γενεαλογείται ως γιος του ίδιου του θεού Απόλλωνα και της Νύμφης Κωρυκίας. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ο Λυκωρέας ήταν προστάτης αυτών που ζητούσαν άσυλο.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Λυκωρεας
Οσμπούργκα

Η **Οσμπούργκα,** βασίλισσα του Ουέσσεξ, ήταν πρώτη σύζυγος του Έθελγουλφ του Ουέσσεξ και μητέρα όλων των παιδιών του, ο μικρότερος από τους γιους της ήταν ο κορυφαίος Αγγλοσάξονας βασιλιάς Αλφρέδος ο Μέγας. Ο Ασσέρ βιογράφος του Αλφρέδου του Μέγα την περιγράφει σαν *"γυναίκα έντονα θρησκευόμενη και ευγενή από την ημέρα της γέννησης της"*. Η Οσμπούργκα έγινε γνωστή μονάχα από το έργο του Άσσερ, δεν αναφέρεται σε κανένα από τα διατάγματα του συζύγου της. Ο Ασσέρ αναφέρει μια ιστορία με την οποία δώρισε ένα βιβλίο σε όποιον από τους γιους της το απομνημονεύσει ταχύτερα κάτι που έγινε τελικά με τον μικρότερο γιο της Αλφρέδο, η ιστορία του Ασσέρ δείχνει το ενδιαφέρον των μητέρων στην Άγγλο-Σαξονική Αγγλία του 9ου αιώνα να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους.

Η Οσμπούργκα ήταν κόρη του Όσλακ του διάσημου σερβιτόρου του Έθελγουλφ μια εξέχουσα φυσιογνωμία στην βασιλική αυλή. Ο Όσλακ περιγράφεται ως απόγονος των ανιψιών του Κέρντικ Στάφ και Γουίντγκαρ οι οποίοι κατέκτησαν την Νήσο Γουάιτ γι'αυτό αναφέρεται ως Γοτθικής καταγωγής.
Με τον γάμο της με τον βασιλιά του Ουέσσεξ Έθελγουλφ η Οσμπούργκα απέκτησε :

*Έθελσταν του Ουέσσεξ
*Έθελσγουιθ 
*Έθελμπαλντ του Ουέσσεξ
*Εθελβέρτος του Ουέσσεξ
*Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ
*Αλφρέδος ο Μέγας

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Janet L. Nelson, Osburh, 2004, Oxford Online Dictionary of National Biography
*Lees, Clare A. & Gillian R. Overing (eds), Double Agents: Women and Clerical Culture in Anglo-Saxon England. University of Pennsylvania Press, Philadelphia, 2001.
*Simon Keynes and Michael Lapidge eds, Alfred the Great: Asser's Life of King Alfred and Other Contemporary Sources, London, Penguin Classics, 1983

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Ασσέρ:Η ζωή του Αλφρέδου του Μέγα
*Οσμπούργκα 

Κατηγορία:Βασίλισσες των Αγγλοσαξόνων
Έθελσταν του Ουέσσεξ

Ο **Έθελσταν του Ουέσσεξ** (*Æthelstan*, πέθανε γύρω στο 852) μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ, μεγαλύτερος γιος του Έθελγουλφ του Ουέσσεξ και της πρώτης συζύγου του Οσμπούργκας ήταν υποτελής βασιλιάς του Κεντ από το 839 υπό την κηδεμονία του πατέρα του. Οι μεταγενέστερες εκδόσεις D, E και F στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό παρουσιάζουν τον Έθελσταν σαν αδελφό του Έθελγουλφ αλλά οι πρώτες εκδόσεις A, B και C, και το *Χρονικό του Έθελγουιρντ* τονίζουν ότι ήταν γιος του. Μερικοί ιστορικοί όπως ο Έρικ Τζον (1966) και η Ανν Ουίλιαμς (1978) συμφωνούν με την άποψη ότι ο Έθελσταν ήταν αδελφός του Έθελγουλφ. Η Ανν Ουίλιαμς όμως αργότερα θα αλλάξει άποψη και θα τον περιγράψει το 1991 σαν γιο του. Η άποψη ότι τελικά ήταν γιος του έγινε αποδεκτή από τους περισσότερους ιστορικούς όπως ο Φρανκ Στέντον (1880 - 1967), η Μπάρμπαρα Γιόρκε (γεν. 1951) και ο Κίρμπι.  

Όταν ο πατέρας του Έθελγουλφ διαδέχτηκε τον παππού του Εγβέρτο (839) διόρισε τον Έθελσταν αντιβασιλιά του Κεντ, του Έσσεξ, του Σάρρεϋ και του Σάσσεξ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό τον περιγράφει σαν βασιλιά, τα *"Χρονικά του Έθελγουιρντ"* τον αποκαλούν *"βασιλιά, των ανατολικών Σαξόνων, των νότιων Σαξόνων και του Σάρρεϋ"*, περιγράφεται σε μια σειρά από διατάγματα του πατέρα του την δεκαετία του 840.  
Το 851 ο Έθελσταν μαζί με τον κόμη Έλχιρ νίκησαν ένα στόλο των Βίκινγκ στην νήσο Σάντουιτς του Κεντ, ο Φρανκ Στέντον αναφέρει ότι ήταν *"η πρώτη καταγεγραμμένη ναυμαχία στην Αγγλική ιστορία"*. Ο Έλχιρ έπεσε σε μάχη εναντίον των Βίκινγκ (851), ο ίδιος ο Έθελσταν δεν αναφέρεται μετά το 851, το βέβαιο είναι ότι δεν ζούσε το 855 την χρονιά που ταξίδευσε ο πατέρας του στην Ρώμη επειδή δεν αναφερόταν ανάμεσα στους γιους του βασιλιά.  

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*John, Eric (1966). Orbis Britanniae. Leicester University Press.
*Keynes, Simon; Lapidge, Michael, eds. (1983). Alfred the Great: Asser's Life of King Alfred & Other Contemporary Sources. Penguin Classics. 
*Kirby, D.P. (2000). The Earliest English Kings (Revised ed.). Routledge. 
*Nelson, Janet L. (2004). "Æthelwulf (d. 858), king of the West Saxons". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. 
*Stenton, Frank (1971). Anglo-Saxon England (3rd ed.). Oxford University Press.
*Williams, Ann (1979). Brown, R. Allen, ed. "Some notes and considerations on problems connected with the English royal succession 860-1066". Proceedings of the Battle Conference on Anglo-Norman Studies. The Boydell Press. 
*Williams, Ann (1991). "Athelstan king of Kent d. c. 852". In Williams, Ann; Smyth, Alfred P.; Kirby, D. P. A Biographical Dictionary of Dark Age Britain. Seaby. 
*Yorke, Barbara (1990). Kings and Kingdoms in Early Anglo-Saxon England. Seaby.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Έθελσταν του Ουέσσεξ 

Εθελσταν
Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Πουρμπουάρ

Το **πουρμπουάρ** (γαλλικά: *pourboire*· παλιότερη γραφή: *pour-boire*) είναι μια συνηθισμένη στην Ελλάδα λέξη που αποδίδει τον όρο *φιλοδώρημα*. Προέρχεται από τις γαλλικές λέξεις pour και boire που κατά κυριολεξία σημαίνουν "*Για να πιείς*". Άρα, έμμεσα, κάποιος δίνει ένα φιλοδώρημα σε κάποιον "για να πιεί κάτι". Συνήθως το πουρμπουάρ δίνεται ως μια μορφή ευχαριστίας σε κάποιον που παρείχε μια εξυπηρέτηση ή μια υπηρεσία σε ικανοποιητικό για τον αποδέκτη της βαθμό. Σε ορισμένες περιπτώσεις δίνεται και χωρίς να συντρέχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Στην Ελλάδα το πουρμπουάρ είναι πολύ συνηθισμένο, ειδικά σε περιπτώσεις ψυχαγωγίας και εστίασης, χωρίς όμως να λείπουν και άλλες περιπτώσεις (π.χ. μια σύντομη χειρωνακτική εργασία ή μια χρήσιμη πληροφορία).

Κάθε τόπος έχει τους δικούς του άγραφους κανόνες για το πουρμπουάρ και κάθε γλώσσα χρησιμοποιεί διαφορετικές ορολογίες για να το περιγράψει. Είναι ενδιαφέρον ότι στην τουρκική γλώσσα ονομάζεται μπαχσίς (*bahşiş* - λέξη περσικής ρίζας), μόνο που στην Τουρκία ήταν κάποτε υποχρεωτικό βάσει ενός παλιού νόμου για άμεση φορολογία ο οποίος δεν ισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις πια, όμως η "υποχρέωση" αυτή παρέμεινε ως τις μέρες μας.

Από τη λέξη μπαχσίς προήλθε και η λέξη **μπαχτσίσι** ή **μπαξίσι** στην Ελλάδα και μ' αυτόν τον τρόπο αναφέρεται κάθε περίπτωση που κάποιος καλείται να πληρώσει με υπερτίμηση ένα προϊόν ή μια υπηρεσία χωρίς τη θέλησή του, συνήθως με δυσαρέσκεια.

Πουρμπουαρ
Λυσιδίκη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λυσιδίκη** αναφέρονται τα ακόλουθα 4 διαφορετικά πρόσωπα:

# Θυγατέρα του Πέλοπα και της Ιπποδαμείας, η οποία σύμφωνα με διαφορετικές παραδόσεις παντρεύτηκε είτε τον Μήστορα και γέννησε την Ιπποθόη ή τον Αμφιτρύωνα, είτε τον Ηλεκτρύωνα και γέννησε την Αλκμήνη και 6 ή 7 γιους (τους Αμφίμαχο, Αρχέλαο, Γοργόφονο, Κελαινέα, Λυσίνομο, Φιλόνομο και Χειρίμαχο). Σε αμφότερες τις εκδοχές η Λυσιδίκη ήταν γιαγιά του μέγιστου των ηρώων της ελληνικής μυθολογίας, του Ηρακλή.
# Συνοδός του Θησέα και της Αριάδνης στον χορό της Δήλου ή της Νάξου, η οποία απεικονίζεται στο Αγγείο Φρανσουά.
# Θυγατέρα του Κορώνου, σύζυγος του Αίαντα του Τελαμωνίου και μητέρα του Φιλαίου.
# Σύζυγος του Βώρου και μητέρα του Πενθίλου.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Λυσιδικη
Λυταία

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λυταία** ή **Λυπαία** είναι γνωστή η μία από τις 4 θυγατέρες του Υακίνθου, οι οποίες θυσιάσθηκαν από τον πατέρα τους με τη θέλησή τους στην Αθήνα μετά από χρησμό, στον τάφο του Κύκλωπα Γεραιστού, προκειμένου να απαλλαγεί η πόλη από λοιμό που είχε ξεσπάσει κατά την πολιορκία των Αθηνών από τον βασιλιά της Κρήτης Μίνωα.

## Δείτε επίσης
* Υακινθίδες

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Λυταια
Φανερωμένη Τρικάλων

Η **Φανερωμένη** είναι χωριό στο νομό Τρικάλων στη Θεσσαλία.

## Γενικά στοιχεία
Η Φανερωμένη βρίσκεται σε υψόμετρο 95 μέτρων και απέχει 10 χιλιόμετρα ανατολικά από την πρωτεύουσα του νομού, Τρίκαλα. Το χωριό περιτριγυρίζεται από μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε περίπου 800 μόνιμους κατοίκους, το 90% των οποίων ασχολείται με τη γεωργία.
Η ρυμοτόμηση της περιοχής είναι ενταγμένη σε σχέδιο πόλης με ασφαλτοστρωμένους δρόμους και δομημένα τετράγωνα μέσα στο πράσινο.

Στα περίπου 500 μέτρα από την πλατεία του χωριού διέρχεται ο ποταμός Ληθαίος, ο οποίος πηγάζει από τα Χάσια και εκβάλλει στο Νομό Λαρίσης. Επίσης σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την πλατεία του χωριού διέρχεται ο ποταμός Πηνειός με την ίδια περίπου διαδρομή. Τα ποτάμια αυτά αποτελούν σπουδαίο παράγοντα για την αρδευτική κάλυψη των περιοχών Τρικάλων, Καρδίτσας και Λάρισας όπου και διέρχονται.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φανερωμένη Τρικάλων από το Αρχειακό και οπτικο-ακουστικό υλικό ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών.
* Φανερωμένη Τρικάλων: Σπάνιες φωτογραφίες και σχολικά βιβλία από το χθες εκτίθενται στο δημοτικό σχολείο από την ertnews.
* Ο ιστότοπος του Ιερού Ναού Παναγίας Φανερωμένης Τρικάλων. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Φαρκαδόνας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων
Ελασσών (Παράκτιο βοηθητικό)

**Ελασσών** (Παράκτιο βοηθητικό)

Πρώην ‘FT 12’.

Ομοίου τύπου πλοία ‘Αγχίαλος’, ‘Δίστομον’, ‘Βελεστίνον’, ‘Ελασσών’, ‘Καλάβρυτα’ και ‘Λέχοβον’. Στο Ελληνικό Ναυτικό από το 1943. Εκποιήθηκε το 1963.

Κατηγορία:Ελληνικά βοηθητικά πλοία
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Αγχίαλος
Καλάβρυτα (Παράκτιο βοηθητικό)

**Καλάβρυτα ([[Παράκτιο βοηθητικό]])**

Πρώην ‘FT-13’. Πρώην ‘ARC-71’.

Ομοίου τύπου πλοία ‘Δίστομον’,  ‘Αγχίαλος’, ‘Βελεστίνον’, ‘Ελασσών', ‘**Καλάβρυτα**’ και ‘Λέχοβον’. Εκποιήθηκε το 1964.

Κατηγορία:Ελληνικά βοηθητικά πλοία
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Αγχίαλος
Ρόδος Ι (τορπιλοβόλο)

**Ρόδος Ι ([[Τορπιλοβόλο]])**

Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο ‘10’.

Ιδίου τύπου τα τορπιλοβόλα ‘Σάμος ΙΙ’, ‘Χίος II)’, ‘Μυτιλήνη’, ‘‘Κως Ι’, ‘Κύπρος’. Μετονομάστηκαν αργότερα σε τορπιλοβόλα ‘6’, ‘7’, ‘8’, ‘9’, ‘10’ και ‘17’.

Ναυπηγήθηκε στα βρετανικά ναυπηγεία Yarrow μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης. Οι τορπιλοσωλήνες τοποθετήθηκαν στο Φιούμε.

Με την Ανατολική Μοίρα έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.

Χρησιμοποιήθηκε επίσης και για την δίωξη του λαθρεμπορίου. Αποσύρθηκε το 1912.

## Βιβλιογραφία

*Conway's All the World's Fighting Ships, 1860-1905
*Conway's All the World's Fighting Ships, 1906-1922
*Jane's Fighting Ships 1912

Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Κύλας (τορπιλοβόλο)

Το **Κύλας** ήταν τορπιλοβόλο.
Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο: «17».

Κατασκευάστηκε το 1881. Ιδίου τύπου τα τορπιλοβόλα: «Σάμος ΙΙ», «Χίος II», «Μυτιλήνη», «Κως Ι», «Ρόδος Ι», «Κύπρος» και «ΚΥΛΑΣ». Μετονομάστηκαν αντίστοιχα σε τορπιλοβόλο: «6», «7», «8», «9», «10» και «17». Ναυπηγήθηκαν στα Γερμανικά Ναυπηγεία YARROW μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης. Μεταξύ 1881 – 1883. Τα σκάφη αυτά δεν έφεραν τορπιλοσωλήνες με την αγορά τους, αυτές τοποθετήθηκαν αργότερα στην Ελλάδα, εκτός από το «ΣΑΜΟΣ» και «ΧΙΟΣ» που η τοποθέτηση του έγινε στο Φιούμε. Με την Ανατολική Μοίρα έλαβε μέρος στον Πόλεμο του 1897.

Χρησιμοποιήθηκαν για την δίωξη του λαθρεμπορίου.

Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Σακελλαρίου (αεροναυαγοσωστικό)

Το **«Σακελλαρίου» (Ρ-288, Α/Ν 708)** ήταν αεροναυαγοσωστικό πλοίο του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ήταν πρώην αμερικανικό, με αριθμό AVR 708. Η παραλαβή του έγινε το 1957. Ομοίου τύπου πλοία ήταν τα: «Ήρα», «Καρναβιάς», «Ηώς» και «Αδαμίδης». Κάλυπτε τις ανάγκες τις Πολεμικής Αεροπορίας. Παροπλίστηκε το 1969.

Σακελλαριου
Καρναβιάς (αεροναυαγοσωστικό)

Το **Καρναβιάς  (Ρ-287 , Α/Ν 707)** ήταν αεροναυαγοσωστικό πλοίο του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ήταν πρώην αμερικανικό, με αριθμό ‘AVR 707’. Η παραλαβή του έγινε το 1957. Ομοίου τύπου πλοία : Ήρα, **Καρναβιάς**, Ηώς και Αδαμίδης και Σακελλαρίου. Κάλυπτε τις ανάγκες τις Πολεμικής Αεροπορίας. Παροπλίστηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1978.

Κατηγορία:Ελληνικά Ναυαγοσωστικά
Ήρα (αεροναυαγοσωστικό)

Το **Ήρα (Ρ-289 , Α/Ν 709) ** ήταν αεροναυαγοσωστικό πλοίο του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ήταν πρώην αμερικανικό, με αριθμό ‘AVR 709’. Η παραλαβή του έγινε το 1959 και χρησιμοποιήθηκε χωρίς μετατροπές. Ομοίου τύπου πλοία : Αδαμίδης,  **Ήρα**, Καρναβιάς, Ηώς και Σακελλαρίου. Κάλυπτε τις ανάγκες τις Πολεμικής Αεροπορίας.Τέθηκε σε κατάσταση εφεδρείας  το 1978 και παροπλίστηκε στις 24 Μαρτίου 1978

https://www.stripes.com/news/wheelus-airmen-sail-over-wild-blue-1.73087

https://www.wikiwand.com/el/%CE%89%CF%81%CE%B1_(%CE%B1%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%85%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C)

Κατηγορία:Ελληνικά Ναυαγοσωστικά