Τζιν Σίμπεργκ

Η **Τζιν Σίμπεργκ** (Αγγλικά: Jean Seberg, 13 Νοεμβρίου 1938 – 30 Αυγούστου 1979) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, μία από τις εμβληματικές μορφές της Νουβέλ Βαγκ λόγω της ερμηνείας της στην ταινία ''Με κομμένη την ανάσα'' (1960) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ.    

Η Σίμπεργκ εμφανίστηκε σε 34 ταινίες στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, όπως *Saint Joan*, *Καλημέρα θλίψη*, *Παράξενο ρομάντσο*, *[[Το ποντίκι που βρυχάται]]*, *Με κομμένη την ανάσα*, *Από στιγμή σε στιγμή*, *Ένας υπέροχος τρελός*, *Ο δρόμος της ευτυχίας*, *Διεθνές αεροδρόμιο*, *Ασύλληπτος δραπέτης* και *Camorra*. Η Σίμπεργκ ήταν από τους πιο γνωστούς στόχους του προγράμματος COINTELPRO του FBI.  Η στοχοποίησή της έγινε σε αντίποινα για την υποστήριξή της στο Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων, με εντολή απευθείας από τον Τζέι Έντγκαρ Χούβερ.   

Η Σίμπεργκ πέθανε σε ηλικία 40 ετών στο Παρίσι, με τη γαλλική αστυνομία να θεωρεί τον θάνατό της πιθανή αυτοκτονία.  Ο δεύτερος πρώην σύζυγος της Σίμπεργκ, Ρομέν Γκαρί, συγκάλεσε συνέντευξη Τύπου λίγο μετά την εύρεση της σορού της, στην οποία κατηγόρησε την εκστρατεία του FBI εναντίον της Σίμπεργκ για την ψυχική της κατάρρευση.  Ο Γκαρί ανέφερε πώς το FBI είχε διασπείρει ψευδείς φήμες στα μέσα ενημέρωσης ότι η εγκυμοσύνη της Σίμπεργκ από τον Κάρλος Ναβάρα το 1970 οφειλόταν σε έναν Μαύρο Πάνθηρα, και πώς το τραύμα είχε οδηγήσει σε υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών ενώ ήταν έγκυος. Ο Γκαρί δήλωσε ότι η Σίμπεργκ είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει σε πολλές επετείους από τον θάνατο του βρέφους, στις 25 Αυγούστου.  Τη στιγμή του θανάτου της, η Σίμπεργκ ήταν σε διάσταση αν και όχι διαζευγμένη  από τον τρίτο σύζυγό της, Ντένις Μπέρι.

## Τα πρώτα χρόνια
Η Σίμπεργκ γεννήθηκε στο Μάρσαλταουν της Άιοβα. Ήταν κόρη της Ντόροθι Άρλαϊν (το γένος Μπένσον), αναπληρώτριας δασκάλας, και του Έντουαρντ Γουόλντεμαρ Σίμπεργκ, φαρμακοποιού.  Η οικογένειά της ήταν λουθηρανική και είχε σουηδική, αγγλική και γερμανική καταγωγή.  Η Σίμπεργκ είχε μια αδελφή, τη Μαίρη-Αν, και δύο αδελφούς, τον Κερτ και τον Ντέιβιντ, ο μικρότερος από τους οποίους σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα το 1968, σε ηλικία 18 ετών.  

Ο παππούς της από την πλευρά του πατέρα της, Έντουαρντ Κάρλσον, έφτασε στις ΗΠΑ το 1882 και παρατήρησε: «Υπάρχουν υπερβολικά πολλοί Κάρλσον στον Νέο Κόσμο». Άλλαξε το οικογενειακό επώνυμο σε Σίμπεργκ στη μνήμη των νερών και των βουνών της Σουηδίας. 

Αφού αποφοίτησε από το Λύκειο του Μάρσαλταουν, η Σίμπεργκ γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Άιοβα για να σπουδάσει δραματικές τέχνες, αλλά τελικά ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία.  

## Κινηματογραφική καριέρα
Η Σίμπεργκ έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο στον ρόλο της Ιωάννας της Λωραίνης στην ταινία *Saint Joan* (1957), που βασίστηκε στο θεατρικό έργο *Η αγία Ιωάννα* (1923) του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, έχοντας επιλεγεί ανάμεσα σε 18.000 υποψηφίους από τον σκηνοθέτη Ότο Πρέμινγκερ σε μια αναζήτηση ταλέντων αξίας 150.000 δολαρίων. Το όνομά της καταχωρήθηκε από μια γειτόνισσα.   

Όταν επιλέχθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1956, η μόνη υποκριτική εμπειρία της Σίμπεργκ ήταν μια σεζόν με καλοκαιρινές θεατρικές παραστάσεις.  Η ταινία έλαβε μεγάλη δημοσιότητα, αλλά η Σίμπεργκ σχολίασε ότι «ντρεπόταν με τόση προσοχή». Παρά τον μεγάλο θόρυβο, που χαρακτηρίστηκε στον Τύπο ως «πείραμα *[[Πυγμαλίων (θεατρικό έργο)|Πυγμαλίωνα]]*», τόσο η ταινία όσο και η Σίμπεργκ έλαβαν κακές κριτικές.  Σχετικά με την αποτυχία, αργότερα δήλωσε στον Τύπο:Είμαι το καλύτερο παράδειγμα ενός πολύ πραγματικού γεγονότος, ότι όλη η δημοσιότητα στον κόσμο δεν σε κάνει σταρ του κινηματογράφου αν δεν είσαι και ηθοποιός.  Η Σίμπεργκ επαναδιαπραγματεύτηκε το συμβόλαιό της με τον Πρέμινγκερ και υπέγραψε μακροπρόθεσμο συμβόλαιο με την Columbia Pictures. Ο Πρέμινγκερ είχε την επιλογή να τη χρησιμοποιήσει σε άλλη ταινία, αλλά δεν ξανασυνεργάστηκαν ποτέ. Η πρώτη της ταινία στην Columbia ήταν η επιτυχημένη κωμωδία *[[Το ποντίκι που βρυχάται]]* (1959), με πρωταγωνιστή τον Πίτερ Σέλερς.  

Η Μιλέν Ντεμονζό θυμήθηκε σε μια κινηματογραφημένη συνέντευξη του 2015 στο Παρίσι: «Ο Ότι είχε μεγάλες ελπίδες για την Τζιν και η αποτυχία του *Saint Joan* τον επηρέασε επίσης επειδή υπήρχε ένα συμβόλαιο 5 ταινιών από όσο θυμάμαι. Εκείνη είχε επίσης στενοχωρηθεί πολύ γι' αυτό και όταν φτάσαμε όλοι στο πλατό του *Καλημέρα θλίψη,* κουβαλούσε στους ώμους της το βάρος της ενοχής, ήταν φοβισμένη. Και με αυτό το είδος άντρα, αυτόν τον χαρακτήρα [Πρέμινγκερ] δεν έπρεπε να δείχνεις φόβο, γι' αυτό εγώ τα πήγαινα καλά μαζί του. Εγώ είχα ένα δευτερεύοντα ρόλο, δεν είχα το βάρος της αναμενόμενης επιτυχίας της ταινίας στους ώμους μου. Δεν είχα καμία ανησυχία γι' αυτόν. Όταν ούρλιαζε, γύριζα και του έλεγα [σαρκαστικά] "ξέρεις, δεν πρέπει να ουρλιάζεις έτσι, θα πάθεις εγκεφαλικό". Τέτοια λόγια τον ηρεμούσαν. Αντίθετα, η Τζιν τον φοβόταν, οπότε εκείνος το εκμεταλλευόταν και τελικά γινόταν πολύ κακός μαζί της».  

### ''Με κομμένη την ανάσα'' και γαλλική καριέρα
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας *Καλημέρα θλίψη*, η Σίμπεργκ γνώρισε τον Φρανσουά Μορέιγ, τον άντρα που έμελλε να γίνει ο πρώτος της σύζυγος, και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, όπου τελικά σημείωσε επιτυχία ως ηρωίδα του ελεύθερου έρωτα σε ταινίες της Νουβέλ Βαγκ.  

Εμφανίστηκε ως η πρωταγωνίστρια στην ταινία *[[Με κομμένη την ανάσα (ταινία, 1960)|Με κομμένη την ανάσα]]* (1960) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ ως Πατρίσια, συμπρωταγωνιστώντας με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό. Η ταινία σημείωσε διεθνή επιτυχία και οι κριτικοί επαίνεσαν την ερμηνεία της Σίμπεργκ. Ο κριτικός κινηματογράφου και σκηνοθέτης Φρανσουά Τρυφό τη χαρακτήρισε μάλιστα «την καλύτερη ηθοποιό στην Ευρώπη».  Παρά τα επιτεύγματά της, η Σίμπεργκ δεν ταυτίστηκε με τον χαρακτήρα της ούτε με την πλοκή της ταινίας, λέγοντας ότι «γύριζε ταινίες στη Γαλλία για ανθρώπους που δεν την ενδιαφέρουν πραγματικά».  Πίσω στις ΗΠΑ, έκανε μια άλλη ταινία για την Columbia, το αστυνομικό δράμα *Δεν θέλω σταυρό στον τάφο μου* (1960).

Στη Γαλλία, μετά την εμφάνισή της στην ταινία *Επικίνδυνες γνωριμίες* (1961), η Σίμπεργκ ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μορέιγ με τίτλο *Δική σου για μια νύχτα* (1961). Μέχρι τότε, η Σίμπεργκ είχε αποξενωθεί από τον Μορέιγ και θυμόταν ότι η παραγωγή ήταν η «απόλυτη κόλαση» και ότι αυτός «της ούρλιαζε».  Ακολούθησαν οι ταινίες *Ο εραστής των 5 ημερών* (1962), *Θύελλα στο Κονγκό* (1962) και *Επιθυμίες* (1963), μια γαλλοαμερικανική ταινία με πρωταγωνιστή τον Στάνλεϊ Μπέικερ που κυκλοφόρησε από την Columbia. Εμφανίστηκε επίσης στη σπονδυλωτή ταινία *Οι ωραιότερες απάτες του κόμου* (1963) και στο *Μυστικό της χρυσής λιμουζίνας* (1964), πάλι με τον Μπελμοντό.

Η Σίμπεργκ πρωταγωνίστησε με τον Γουόρεν Μπίτι στην αμερικανική ταινία *Παράξενο ρομάντσο* (1964) για την Columbia, η οποία έκανε τους κριτικούς να αναγνωρίσουν τη Σίμπεργκ ως σοβαρή ηθοποιό.  Επέστρεψε στη Γαλλία για να γυρίσει το ρομαντικό αστυνομικό δράμα *Πώς να ληστέψετε 5 τράπεζες μαζί* (1965).

### Επιστροφή στο Χόλιγουντ
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Σίμπεργκ επικεντρώθηκε ολοένα και περισσότερο στο Χόλιγουντ. Η ταινία *Από στιγμή σε στιγμή* (1965) γυρίστηκε κυρίως στο Λος Άντζελες. Μόνο ένα μικρό μέρος της ταινίας γυρίστηκε στη γαλλική Κυανή Ακτή.  Στη Νέα Υόρκη, πρωταγωνίστησε στην κωμωδία *Ένας υπέροχος τρελός* (1966) με τον Σον Κόνερι.  
μικρογραφία|244x244εσ|Η Σίμπεργκ το 1969
Το 1966 και το 1967, η Σίμπεργκ έπαιξε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε δύο γαλλικές ταινίες σε σκηνοθεσία Κλοντ Σαμπρόλ με συμπρωταγωνιστή τον Μορίς Ρονέ. Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1966, πρωταγωνίστησε στην ταινία *Η γραμμή των συνόρων*, γυρισμένη γύρω από την Ντολ,  και τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1967, έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην γαλλοϊταλική ταινία *Ο δρόμος της Κορίνθου* της Eurospy, που γυρίστηκε στην Ελλάδα.  

Αφού γύρισε το αστυνομικό δράμα *Νύχτα χωρίς μάρτυρες* με τον Τζορτζ Πέπαρντ (1969), η Τζορτζ Πέπαρντεμφανίστηκε στη μοναδική της μουσική ταινία με τίτλο *Ο δρόμος της ευτυχίας* (1969), που ήταν βασισμένη στο θεατρικό μιούζικαλ των Λέρνερ και Λόου, με συμπρωταγωνιστές τους Λι Μάρβιν και Κλιντ Ίστγουντ. Η φωνή της στα τραγούδια ντουμπλαρίστηκε από την Ανίτα Γκόρντον.  Η Σίμπεργκ πρωταγωνίστησε επίσης στην ταινία καταστροφής *Διεθνές αεροδρόμιο* (1970), η οποία απέσπασε ανάμεικτες κριτικές, αλλά σημείωσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία.

### Τα τελευταία χρόνια
Η Σίμπεργκ πρωταγωνίστησε στο γουέστερν *Ασύλληπτος δραπέτης* (1970) και στο βίαιο αστυνομικό δράμα *Βία στη βία* (1971), αλλά και οι δύο ταινίες ήταν αποτυχημένες. Το 1972, εμφανίστηκε στην ταινία *Camorra*, η οποία σημείωσε επιτυχία στην Ευρώπη αλλά όχι στις Ηνωμένες Πολιτείες.
αριστερά|μικρογραφία|Η Σίμπεργκ στην ταινία ''Camorra'' (1972)
Η Σίμπεργκ ήταν η πρώτη επιλογή του Φρανσουά Τρυφό για τον κεντρικό ρόλο της Ζιλί στην ταινία *Αμερικανική νύχτα* (1973), αλλά μετά από αρκετές άκαρπες προσπάθειες να επικοινωνήσει μαζί της, τα παράτησε και επέλεξε τη Βρετανίδα Ζακλίν Μπισέ.  

Η τελευταία εμφάνιση της Σίμπεργκ στον αμερικανικό κινηματογράφο ήταν στην τηλεταινία *Ανελέητο κυνηγητό* (1974). Τη δεκαετία του 1970, παρέμεινε ενεργή σε ευρωπαϊκές ταινίες, εμφανιζόμενη στα *Bianchi cavalli d'Agosto* (1975), *Le Grand Délire* (1975), με τον σύζυγό της Ντένις Μπέρι) και *Die Wildente* (1976), βασισμένη στο έργο *[[Η αγριόπαπια]]* του Χένρικ Ίψεν.  

Την εποχή του θανάτου της, η Σίμπεργκ εργαζόταν στη γαλλική ταινία *Επιχείρηση λεοπάρδαλη* (1980), η οποία βασίστηκε στο βιβλίο του Πιερ Σερζάν.  Είχε γυρίσει σκηνές στη Γαλλική Γουιάνα και επέστρεψε στο Παρίσι για επιπλέον δουλειά τον Σεπτέμβριο. Μετά τον θάνατό της, οι σκηνές ξαναγυρίστηκαν με την ηθοποιό Μίμσι Φάρμερ.  

## Επιχείρηση COINTELPRO
[μικρογραφία|Υπόμνημα μεταξύ υπηρεσιών του [FBI που αναφέρει: «...να την ντροπιάσουν και να υποβαθμίσουν την εικόνα της»]]
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Σίμπεργκ παρείχε οικονομική υποστήριξη σε ομάδες που υποστήριζαν τα πολιτικά δικαιώματα, όπως η NAACP, καθώς και σε σχολικές ομάδες ιθαγενών πληθυσμών της Αμερικής, όπως οι Meskwaki Bucks στον οικισμό της κομητείας Τάμα κοντά στην πόλη καταγωγής της, το Μάρσαλταουν, για τους οποίους αγόρασε στολές μπάσκετ αξίας 500 δολαρίων.   

Το FBI, στο πλαίσιο της εκτεταμένης εκστρατείας του για τη δυσφήμιση και την απαξίωση ομάδων απελευθέρωσης των μαύρων και αντιπολεμικών ομάδων, η οποία ξεκίνησε το 1968, έλαβε γνώση αρκετών δωρεών που είχε κάνει η Σίμπεργκ στο Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων, συνολικού ύψους περίπου 10.500 δολαρίων. Αυτές είχαν σημειωθεί σε μια λίστα διασημοτήτων σε εσωτερικά έγγραφα του FBI που αργότερα αποχαρακτηρίστηκαν και δημοσιοποιήθηκαν βάσει αιτημάτων του FOIA .   

Η επιχείρηση του FBI εναντίον της Σίμπεργκ, υπό την άμεση επίβλεψη του Τζέι Έντγκαρ Χούβερ, χρησιμοποίησε τεχνικές του προγράμματος COINTELPRO για να την παρενοχλήσει, να την εκφοβίσει και να τη δυσφημίσει.   Ο δηλωμένος στόχος του FBI ήταν η απροσδιόριστη «εξουδετέρωση» της Σίμπεργκ με δευτερεύοντα στόχο «να υποβαθμίσει την εικόνα της στο κοινό», λαμβάνοντας παράλληλα τις «συνήθεις προφυλάξεις για να αποφευχθεί η ταυτοποίηση της Υπηρεσίας».  Η στρατηγική και τα στοιχεία του FBI αναφέρονται στα εσωτερικά του υπομνήματα.  

Το 1970, το FBI δημιούργησε μια ψευδή ιστορία από έναν πληροφοριοδότη με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, σύμφωνα με την οποία το παιδί που κυοφορούσε η Σίμπεργκ δεν είχε πατέρα τον πρώην σύζυγό της, Ρομέν Γκαρί, όπως η ίδια ισχυρίστηκε, αλλά τον Ρέιμοντ Χιούιτ, μέλος του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων. Η ιστορία αναφέρθηκε από την αρθρογράφο κουτσομπολίστικων ρεπορτάζ Τζόις Χάμπερ της εφημερίδας *[[Los Angeles Times]]*.  Δημοσιεύτηκε επίσης στο περιοδικό *[[Newsweek]]*, στο οποίο αναφέρθηκε άμεσα το όνομα της Σίμπεργκ.  Η Σίμπεργκ είχε πρόωρο τοκετό και, στις 23 Αυγούστου 1970, γέννησε ένα κοριτσάκι 1,8 κιλά. Το παιδί πέθανε δύο ημέρες αργότερα.  Η Σίμπεργκ τέλεσε κηδεία με ανοιχτό φέρετρο στην πόλη της που επέτρεψε στους δημοσιογράφους να βλέπουν το λευκό δέρμα του βρέφους για να διαψεύσουν τις φήμες, αν και αργότερα παραδέχτηκε ότι ο πραγματικός πατέρας ήταν ένας Μεξικανός φοιτητής επαναστάτης, ο Κάρλος Ναβάρα.   

Αργότερα, η Σίμπεργκ και ο Γκάρι μήνυσαν το *[[Newsweek]]* για συκοφαντική δυσφήμιση, ζητώντας αποζημίωση 200.000 δολαρίων. Εκείνη ισχυρίστηκε ότι είχε αναστατωθεί τόσο πολύ διαβάζοντας το ρεπορτάζ που οδηγήθηκε σε πρόωρο τοκετό, με αποτέλεσμα τον θάνατο της κόρης της. Ένα δικαστήριο του Παρισιού επιδίκασε στο ζευγάρι 10.800 δολάρια ως αποζημίωση και διέταξε *το Newsweek* να δημοσιεύσει την απόφαση στην έκδοσή του και σε οκτώ άλλες εφημερίδες.  

Η έρευνα της Σίμπεργκ ξεπέρασε κατά πολύ τη δημοσίευση δυσφημιστικών άρθρων. Σύμφωνα με φίλους που έδωσαν συνεντεύξεις μετά τον θάνατό της, βίωνε χρόνια συνεχούς επιθετικής προσωπικής παρακολούθησης, που ισοδυναμούσε με παρενόχληση, καθώς και με διαρρήξεις και άλλα μέσα εκφοβισμού. Δημοσιεύματα εφημερίδων αναφέρουν ότι η Σίμπεργκ γνώριζε καλά την παρακολούθηση. Το 1980, η εφημερίδα *[[Los Angeles Times]]* δημοσίευσε αρχεία των τηλεφωνικών της κλήσεων που παρακολουθούνταν από την Ελβετία.  Η αμερικανική παρακολούθηση συνεχίστηκε και κατά την παραμονή της στη Γαλλία και ενώ ταξίδευε στην Ελβετία και την Ιταλία. Τα αρχεία του FBI αποκαλύπτουν ότι η υπηρεσία επικοινώνησε με τους νομικούς ακόλουθους του FBI στις αμερικανικές πρεσβείες στο Παρίσι και τη Ρώμη και παρείχε αρχεία για τη Σίμπεργκ στη CIA, τη Μυστική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών και τις στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες για να βοηθήσουν στην παρακολούθηση της Σίμπεργκ όσο βρισκόταν στο εξωτερικό.

Δύο εβδομάδες μετά τον θάνατο της Σίμπεργκ το 1979, το FBI παραδέχτηκε τι είχε κάνει εννέα χρόνια νωρίτερα.  Τα αρχεία του FBI δείχνουν ότι ο Χούβερ ενημέρωνε τον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον για τις δραστηριότητες του FBI που σχετίζονταν με την υπόθεση Σίμπεργκ μέσω του επικεφαλής εσωτερικών υποθέσεων του Νίξον, Τζον Έρλιχμαν. Ο Γενικός Εισαγγελέας Τζον Μίτσελ και ο Αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας Ρίτσαρντ Κλάιντιενστ ενημερώνονταν επίσης για τις δραστηριότητες του FBI που σχετίζονταν με τη Σίμπεργκ.  Τη στιγμή της παραδοχής των δραστηριοτήτων του FBI, η Χάμπερ δεν έγραφε πλέον τη στήλη της, έχοντας απολυθεί το 1975 επειδή χρησιμοποιούσε συχνά αβάσιμες πληροφορίες.  Μετά την παραδοχή του FBI, η Χάμπερ δήλωσε ότι δεν μπορούσε να αποκαλύψει την πηγή των πληροφοριών από τη στήλη της και είπε: «Αν με χρησιμοποιούσε το FBI, δεν το γνώριζα». 

### Πιθανή μαύρη λίστα του Χόλιγουντ
Στο απόγειο της καριέρας της, η Σίμπεργκ σταμάτησε ξαφνικά να παίζει σε ταινίες τους Χόλιγουντ. Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν ήταν ευχαριστημένη με τους ρόλους που της είχαν προσφερθεί, μερικοί από τους οποίους, όπως ισχυρίστηκε, έφταναν στα όρια της πορνογραφίας.  Δεν της προσφέρθηκαν σπουδαίοι ρόλοι στο Χόλιγουντ, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους. Ειδικοί στις ενέργειες του FBI στην υπόθεση COINTELPRO υποδηλώνουν ότι η Σίμπεργκ «ουσιαστικά μπήκε στη μαύρη λίστα» από τις ταινίες του Χόλιγουντ.  

## Προσωπική ζωή
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1958, σε ηλικία 19 ετών, η Σίμπεργκ παντρεύτηκε τον Φρανσουά Μορέιγ, έναν Γάλλο δικηγόρο (23 ετών) στην πατρίδα της, το Μάρσαλταουν, έχοντας γνωριστεί μαζί του στη Γαλλία 15 μήνες νωρίτερα.  Χώρισαν το 1960. Ο Μορέιγ είχε φιλοδοξίες να εργαστεί στον κινηματογράφο και σκηνοθέτησε την εν διαστάσει σύζυγό του στην ταινία *Δική σου για μια νύχτα*. Είπε ότι ο γάμος τους ήταν «βίαιος» και ότι η Σίμπεργκ «παντρεύτηκε για τους λάθος λόγους».  

Παρά τις παρατεταμένες επισκέψεις της στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Σίμπεργκ παρέμεινε στο Παρίσι για το υπόλοιπο της ζωής της. Το 1961 γνώρισε τον Γάλλο αεροπόρο, μέλος της αντίστασης, μυθιστοριογράφο και διπλωμάτη Ρομέν Γκαρί, ο οποίος ήταν 24 χρόνια μεγαλύτερός της και παντρεμένος με τη συγγραφέα Λέσλι Μπλανς. Η Σίμπεργκ γέννησε τον γιο τους, Αλεξάντρ Ντιέγκο Γκαρί, στη Βαρκελώνη στις 17 Ιουλίου 1962.  Η γέννηση του παιδιού και ο πρώτος χρόνος ζωής του ήταν κρυφά, ακόμη και από στενούς φίλους και συγγενείς. Το διαζύγιο του Γκαρί από την Μπλανς έλαβε χώρα στις 5 Σεπτεμβρίου 1962 και παντρεύτηκε κρυφά τη Σίμπεργκ στις 6 Οκτωβρίου 1962 στην Κορσική.  

Στη διάρκεια του γάμου της με τον Γκαρί, η Σίμπεργκ έζησε στο Παρίσι, την Ελλάδα, τη Νότια Γαλλία και τη Μαγιόρκα.  Υπέβαλε αίτηση διαζυγίου τον Σεπτέμβριο του 1968 και το διαζύγιο οριστικοποιήθηκε την 1η Ιουλίου 1970. Από το 2009, ο γιος τους διαμένει στην Ισπανία, όπου διατηρεί βιβλιοπωλείο και επιβλέπει τη λογοτεχνική κληρονομιά και ακίνητα του πατέρα του.  

Η Σίμπεργκ φέρεται να είχε σχέσεις με τους συμπρωταγωνιστές της Γουόρεν Μπίτι (*Παράξενο ρομάντσο*), Κλιντ Ίστγουντ (*Ο δρόμος της ευτυχίας*) και Φάμπιο Τέστι (*Camorra*), καθώς και με τον σκηνοθέτη Ρικάρντο Φράνκο.  Ο μυθιστοριογράφος Κάρλος Φουέντες ισχυρίστηκε επίσης ότι είχε σχέση μαζί της.  

Τον χειμώνα του 1969-70, στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας *Ασύλληπτος δραπέτης* στο Ντουράνγκο του Μεξικού, η Σίμπεργκ συνδέθηκε ερωτικά με έναν φοιτητή-επαναστάτη ονόματι Κάρλος Ορνέλας Ναβάρα. Στις 23 Αυγούστου 1970, γέννησε την κόρη τους, Νίνα Χαρτ Γκάρι, με καισαρική τομή. Το μωρό πέθανε δύο ημέρες αργότερα, στις 25 Αυγούστου 1970. Ο πρώην σύζυγός της, Γκαρί, ανέλαβε την ευθύνη για την εγκυμοσύνη, αλλά η Σίμπεργκ αναγνώρισε ότι ο πατέρας ήταν ο Ναβάρα.  Η Νίνα είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Ρίβερσαϊντ στο Μάρσαλταουν.

Στις 12 Μαρτίου 1972, η Σίμπεργκ παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη Ντένις Μπέρι. Το ζευγάρι χώρισε τον Μάιο του 1976, αλλά το διαζύγιο δεν βγήκε ποτέ.  Στη συνέχεια, η Σίμπεργκ είχε σχέση με τον επίδοξο Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν-Κλοντ Μεσαζέ, ο οποίος το 1981 μίλησε στον Μάικ Γουάλας του CBS σε ένα αφιέρωμα στην ηθοποιό. 

Το 1979, ενώ ήταν ακόμη νόμιμα παντρεμένη με τον εν διαστάσει σύζυγό της, Μπέρι, η Σίμπεργκ προχώρησε σε «μια μορφή γάμου» με έναν 29χρονο Αλγερινό ονόματι Άχμεντ Χάσνι.  Ο Χάσνι την έπεισε να πουλήσει το δεύτερο διαμέρισμά της στην οδό Rue du Bac και κράτησε ο ίδιος τα έσοδα (σύμφωνα με πληροφορίες 11 εκατομμύρια φράγκα σε μετρητά), ανακοινώνοντας ότι θα τα χρησιμοποιούσε για να ανοίξει εστιατόριο στη Βαρκελώνη.  Το ζευγάρι αναχώρησε για την Ισπανία, αλλά σύντομα εκείνη επέστρεψε μόνη της στο Παρίσι και κρυβόταν από τον Χάσνι, ισχυριζόμενη ότι την είχε κακοποιήσει σοβαρά. 

## Θάνατος
αριστερά|μικρογραφία|275x275εσ|Ο τάφος της Τζιν Σίμπεργκ
Στις 30 Αυγούστου 1979, η Σίμπεργκ εξαφανίστηκε από το διαμέρισμά της στο Παρίσι. Ο Χάσνι είπε στην αστυνομία ότι το ζευγάρι είχε πάει να δει την ταινία *Η λάμψη μιας γυναίκας* και, όταν ξύπνησε το επόμενο πρωί, η Σίμπεργκ είχε εξαφανιστεί.  Όταν εξαφανίστηκε η Σίμπεργκ, ο Χάσνι είπε στην αστυνομία ότι γνώριζε ότι είχε αυτοκτονικές τάσεις από καιρό. Ισχυρίστηκε ότι είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει τον Ιούλιο του 1979 πηδώντας μπροστά σε έναν συρμό του μετρό του Παρισιού.  

Στις 8 Σεπτεμβρίου, εννέα ημέρες μετά την εξαφάνισή της, το αποσυντιθέμενο σώμα της Σίμπεργκ βρέθηκε τυλιγμένο σε μια κουβέρτα στο πίσω κάθισμα του Renault της, παρκαρισμένο κοντά στο διαμέρισμά της στο 16ο διαμέρισμα. Η αστυνομία βρήκε ένα μπουκάλι βαρβιτουρικών, ένα άδειο μπουκάλι μεταλλικού νερού και ένα σημείωμα γραμμένο στα Γαλλικά από τη Σίμπεργκ προς τον γιο της. Έγραφε εν μέρει: «Συγχώρεσέ με. Δεν μπορώ πλέον να ζω με τα νεύρα μου».  Το 1979, ο θάνατός της χαρακτηρίστηκε πιθανή αυτοκτονία από την αστυνομία του Παρισιού, αλλά την επόμενη χρονιά απαγγέλθηκαν πρόσθετες κατηγορίες εναντίον αγνώστων για «μη παροχή βοήθειας σε άτομο που βρισκόταν σε κίνδυνο».  

Ο Ρομέν Γκαρί, ο δεύτερος σύζυγος της Σίμπεργκ, συγκάλεσε συνέντευξη Τύπου λίγο μετά τον θάνατό της, στην οποία κατηγόρησε την εκστρατεία του FBI κατά της Σίμπεργκ για την επιδείνωση της ψυχικής της υγείας. Ο Γκαρί ισχυρίστηκε ότι η Σίμπεργκ «έγινε ψυχωτική» από τότε που τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν την ψευδή ιστορία -που είχε διασπείρει το FBI- ότι ήταν έγκυος στο παιδί ενός Μαύρου Πάνθηρα το 1970. Η Σίμπεργκ είχε πει σε μια συνέντευξη ότι η ιστορία ήταν τόσο σοκαριστική για εκείνη που οδηγήθηκε σε πρόωρο τοκετό, με αποτέλεσμα τη θνησιγένεια του παιδιού της. Ο Γκαρί δήλωσε ότι η Σίμπεργκ είχε επανειλημμένα επιχειρήσει να αυτοκτονήσει στην επέτειο του θανάτου του παιδιού, στις 25 Αυγούστου.  

Η Σίμπεργκ είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Μονπαρνάς στο Παρίσι.  

## Συνέπειες
Σύμφωνα με έγγραφα του FBI που ελήφθησαν μέσω του Νόμου περί Ελευθερίας της Πληροφόρησης,  έξι ημέρες μετά την ανακάλυψη της σορού της Σίμπεργκ, το FBI παραδεχόταν τη δυσφήμιση κατά της Σίμπεργκ, ενώ παράλληλα έκανε δηλώσεις προσπαθώντας να αποστασιοποιήσει την υπηρεσία από τις πρακτικές της εποχής Χούβερ. Η εκστρατεία του FBI κατά της Σίμπεργκ διερευνήθηκε περαιτέρω από το περιοδικό *[[Time]]* σε ένα άρθρο στην πρώτη σελίδα με τίτλο «FBI εναντίον Τζιν Σίμπεργκ».  

Η προσοχή των μέσων ενημέρωσης γύρω από την κακοποίηση της Σίμπεργκ από το FBI οδήγησε σε εξέταση της υπόθεσης από την Επιτροπή Τσερτς της Γερουσίας των ΗΠΑ, η οποία σημείωσε ότι παρά τους ισχυρισμούς του FBI για μεταρρύθμιση, «οι δραστηριότητες του COINTELPRO ενδέχεται να συνεχίζονται σήμερα υπό το πρίσμα της έρευνας».   

Στην αυτοβιογραφία του, ο συντάκτης της εφημερίδας *[[Los Angeles Times]]* Τζιμ Μπέλοους περιγράφει τα γεγονότα που οδήγησαν στα άρθρα του για τη Σίμπεργκ, εκφράζοντας τη λύπη του που δεν είχε ελέγξει επαρκώς τα άρθρα.  Επανέλαβε τις δηλώσεις του σε επόμενες συνεντεύξεις.  

Τον Ιούνιο του 1980, η αστυνομία του Παρισιού απήγγειλε κατηγορίες εναντίον «αγνώστων» σε σχέση με τον θάνατο της Σίμπεργκ. Η αστυνομία δήλωσε ότι η Σίμπεργκ είχε τόσο υψηλή ποσότητα αλκοόλ στον οργανισμό της τη στιγμή του θανάτου της που θα την είχε φέρει σε κώμα και ανίκανη να μπει στο αυτοκίνητό της χωρίς βοήθεια, και δεν βρέθηκε αλκοόλ στο αυτοκίνητο. Η αστυνομία διατύπωσε τη θεωρία ότι κάποιος ήταν παρών τη στιγμή του θανάτου της Σίμπεργκ και δεν ζήτησε ιατρική περίθαλψη.  

Τον Δεκέμβριο του 1980, ο πρώην σύζυγος της Σίμπεργκ, Ρομέν Γκαρί, αυτοκτόνησε. Το σημείωμα αυτοκτονίας του, που απευθυνόταν στον εκδότη του, έδειχνε ότι δεν είχε αυτοκτονήσει εξαιτίας της απώλειας της Σίμπεργκ, αλλά επειδή δεν μπορούσε πλέον να γράψει λογοτεχνικά έργα.  

## Στην ποπ κουλτούρα

Το 1983, παρουσιάστηκε ένα μιούζικαλ βασισμένο στη ζωή της Σίμπεργκ με τίτλο *Jean Seberg ,* από τον λιμπρετίστα Τζούλιαν Μπάρι, τον συνθέτη Μάρβιν Χάμλις και τον στιχουργό Κρίστοφερ Άντλερ, στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου.

Το 1986, η ποπ τραγουδίστρια Μαντόνα επανέλαβε την εμβληματική εμφάνιση της Σίμπεργκ στο μουσικό βίντεο για το τραγούδι «Papa Don't Preach» με ξανθό κοντό κούρεμα, γαλλικό ριγέ πουκάμισο και μαύρο κάπρι παντελόνι στο στιλ του χαρακτήρα της Σίμπεργκ στην ταινία *[[Με κομμένη την ανάσα (ταινία, 1960)|Με κομμένη την ανάσα]]* (1960).

Το 1991, η ηθοποιός Τζόντι Φόστερ, θαυμάστρια της ερμηνείας της Σίμπεργκ στην ταινία *Με κομμένη την ανάσα*, αγόρασε τα δικαιώματα για την ταινία *Played Out: The Jean Seberg Story*, τη βιογραφία της Σίμπεργκ από τον Ντέιβιντ Ρίτσαρντς.  Η Φόστερ επρόκειτο να αναλάβει την παραγωγή και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία, αλλά το έργο ακυρώθηκε δύο χρόνια αργότερα.

Το 1995, ο Μαρκ Ράπαπορτ γύρισε ένα ντοκιμαντέρ για τη Σίμπεργκ με τίτλο *Από το ημερολόγιο της Τζιν Σίμπεργκ*. Η Μαίρη Μπεθ Χαρτ υποδύθηκε τη Σίμπεργκ. Η Χαρτ γεννήθηκε στο Μάρσαλταουν της Άιοβα το 1948, πήγαινε στο ίδιο λύκειο με τη Σίμπεργκ και η Σίμπεργκ την πρόσεχε ως παιδί.

Η πλοκή της ταινίας του 1998 *Μαύρα δάκρυα*, με πρωταγωνίστρια την Αντριάνα Γκιλ, φέρεται να είναι εμπνευσμένη από την αναφερόμενη σχέση της Σίμπεργκ με τον Ρικάρντο Φράνκο.   

Η ταινία μικρού μήκους του 2000 *Τζον Γουέιν σ' αγαπώ* είναι μια παρωδία-φόρος τιμής στο *Με κομμένη την ανάσα*, με την Καμίλα Ράδερφορντ να υποδύεται τη Σίμπεργκ.  

Το 2004, ο Γάλλος συγγραφέας Αλέν Αμπσίρ δημοσίευσε το βιβλίο *Jean S.*, μια μυθοπλαστική βιογραφία. Ο γιος της Σίμπεργκ, Αλεξάντρ Ντιέγκο Γκαρί, άσκησε αγωγή, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να σταματήσει την έκδοση. 

Επίσης, από το 2004, η Σίμπεργκ αναφέρεται στο τραγούδι "Absent Friends" των Divine Comedy.

Από το 2011, η πόλη καταγωγής της Σίμπεργκ, το Μάρσαλταουν της Άιοβα, διοργανώνει κάθε χρόνο το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τζιν Σίμπεργκ.  

Το 2019, η Amazon κυκλοφόρησε μια πρωτότυπη ταινία βασισμένη στη ζωή της Σίμπεργκ με τίτλο *Σίμπεργκ*, η οποία επικεντρώνεται στη μάχη της εναντίον του FBI, με την Κρίστεν Στιούαρτ στον ομώνυμο ρόλο. 

Ο χαρακτήρας της Άνι Βίκλαντ στο μυθιστόρημα *Trio* (2020) του Γουίλιαμ Μπόιντ μοιάζει πολύ με αυτόν της Σίμπεργκ σε λεπτομέρειες για τη ζωή και τον θάνατό της. 

Το 2022, η Κέισι Ρολ υποδύθηκε τη Σίμπεργκ στο *Chien blanc*, μια κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Γκαρί από το 1970.  

Το 2025, η Ζόι Ντόιτς υποδύθηκε τη Σίμπεργκ στην ταινία *Nouvelle Vague* του Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ, με θέμα τη δημιουργία της ταινίας *Με κομμένη την ανάσα* του Ζαν-Λικ Γκοντάρ.

## Φιλμογραφία

## Βραβεία και υποψηφιότητες

### Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου

### Χρυσές Σφαίρες

## Παραπομπές

## Πηγές

* Reemes, Dana M. 1988. *Directed by Jack Arnold.* McFarland & Company, Jefferson, North Carolina 1988. ISBN&nbsp;<bdi>978-0899503318</bdi>

## Περαιτέρω ανάγνωση

* Bellos, David (2010). *Romain Gary: A Tall Story*. London: Harvill Secker. ISBN&nbsp;<bdi>978 1843431701</bdi>.
* Coates-Smith, Michael, and McGee, Garry (2012). *The Films of Jean Seberg*. Jefferson, NC: McFarland. ISBN&nbsp;<bdi>978-0-7864-6652-8</bdi>.
* Guichard, Maurice (2008). *Jean Seberg: Portrait francais*. Paris: Editions Jacob-Duvernet. 
* McGee, Garry (2008). *Jean Seberg – Breathless*. Albany, GA: BearManor Media. ISBN&nbsp;<bdi>1-59393-127-1</bdi>.
* Moreuil, Francois (2010). *Flash Back*. Chaintreaux: Editions France-Empire Monde.
* Munn, Michael (1992). *Clint Eastwood: Hollywood's Loner*. London: Robson Books. ISBN&nbsp;<bdi>0-86051-790-X</bdi>.
* Richards, David (1981). *Played Out: The Jean Seberg Story*. Random House. ISBN&nbsp;<bdi>0-394-51132-8</bdi>.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 1958 Mike Wallace interview January 4, 1958
* Website dedicated to Jean Seberg
* Movie Star: The Secret Lives of Jean Seberg Documentary Film
* FBI Docs Jean Seberg FBI File

Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς