open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Τζουλιέττα Σιμιονάτο

Η **Τζουλιέττα Σιμιονάτο** (**,** 12 Μαΐου 1910, Φορλί – 5 Μαΐου 2010, Ρώμη) ήταν ιταλίδα μεσόφωνος. Η καριέρα της ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930 και διήρκεσε 30 έτη, φθάνοντας μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 1966.

## Σταδιοδρομία
Τα πρώτα δεκαπέντε χρόνια της σταδιοδρομίας της δεν σημείωσε σημαντικές επιτυχίες, ερμηνεύοντας μόνο δευτερεύοντες ρόλους· η καριέρα της αναζωογονήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Το 1936, έκανε το ντεμπούτο της στη Σκάλα και εμφανίστηκε εκεί τακτικά μεταξύ των ετών 1936 και 1966. Έκανε το ντεμπούτο της στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου στο Κόβεντ Γκάρντεν το 1953, εμφανιζόμενη εκεί συχνά από το 1963 ως το 1965. Το 1953 ερμήνευσε για πρώτη φορά όπερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, πρωταγωνιστώντας ως Σαρλότ στον *[[Βερθέρος|Βερθέρο]]* του Ζυλ Μασνέ στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο, με τον Τσέζαρε Βαλέτι στον ομώνυμο ρόλο. Το 1959 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μητροπολιτική Όπερα, ως Ατζουτσένα στην όπερα *[[Τροβατόρε]]*. Εμφανίστηκε επίσης στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου (1947), στο Τεάτρο Νασιονάλ ντε Σάο Κάρλος (1954), στη Λυρική Όπερα του Σικάγο (1954 – 1961), στην Κρατική Όπερα της Βιέννης (από το 1956) και το Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ. Ακόμα, τραγούδησε σε πολλές περιπτώσεις με την επιφανή υψίφωνο Μαρία Κάλλας, συνοδεύοντάς τη συχνά ως Ανταλτζίζα στη *[[Νόρμα (όπερα)|Νόρμα]]* του Μπελίνι.

Η Σιμιονάτο είχε ένα μεγάλο ρεπερτόριο ρόλων, που περιελάμβανε τη Ροζίνα του ''Κουρέα της Σεβίλλης'' και τη Σταχτοπούτα της φερώνυμης όπερα του Ροσίνι, τη Σαρλότ του *Βέρθερου* του Μασνέ και την Κάρμεν του Μπιζέ. Ακόμα, ερμήνευσε ρόλους από όπερες του Βέρντι, όπως η Άμνερις από την *[[Αΐντα]]*, η Εμπολί του *[[Δον Κάρλος]]* και η Αντζουτσένα του *[[Τροβατόρε]]*. Πολλές από τις εμφανίσεις της ηχογραφήθηκαν, μεταδόθηκαν ζωντανά στο ραδιόφωνο ή αποτυπώθηκαν σε ταινίες. 

Συνταξιοδοτήθηκε το 1966, οπότε και παντρεύτηκε τον Τσέζαρε Φρουγκόνι. Πέθανε στη Ρώμη μία εβδομάδα πριν τα 100α της γενέθλια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας
Κατηγορία:Μεσόφωνοι
Ραφαέλα

Η **Ραφαέλα** () είναι πόλη στην επαρχία Σάντα Φε της Αργεντινής, περίπου 96 χλμ. από την πρωτεύουσα της επαρχίας. Αποτελεί την έδρα του νομού Καστελιάνος. Έχει πληθυσμό 91.570 σύμφωνα με την απογραφή του 2010.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1881 από τον Γκιγιέρμο Λέμαν και ελαβε επίσημα δικαιώματα πόλης το 1913.

Στην πόλη βρίσκεται το αεροδρόμιο της Ραφαέλα  και η πίστα αγώνων Autódromo Ciudad de Rafaela.

## Κλίμα

## Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Ραφαέλα είναι αδελφοποιημένη με:

*  Φοσσάνο, Ιταλία
*  Ζιγκμαρίγκεντορφ, Γερμανία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Όμπερον (όπερα)

Το έργο ***Όμπερον, ή Ο όρκος του βασιλιά των ξωτικών*** (J. 306) είναι μια ρομαντική όπερα 3 πράξεων που συντέθηκε το 1825 – 26 από τον Καρλ Μαρία φον Βέμπερ· πρόκειται για τη μόνη όπερα του Βέμπερ στα αγγλικά. Το λιμπρέτο είναι του Τζέιμς Ρόμπινσον Πλανσέ και βασίστηκε στο γερμανικό ποίημα *[[Όμπερον (ποίημα)|Όμπερον]]* του Κρίστοφ Μάρτιν Βίλαντ, που με τη σειρά του εμπνεύστηκε από το επικό άσμα *[[Υόν του Μπορντώ]]*, μια γαλλική μεσαιωνική ιστορία. Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου στο Κόβεντ Γκάρντεν στις 12 Απριλίου 1826, με τον συνθέτη στη μουσική διεύθυνση. Τη μεγάλη επιτυχία του διαδέχθηκαν πολλές αναβιώσεις.

Παρά τη συμβουλή του γιατρού του, ο Βέμπερ ανέλαβε τη σύνθεση αυτή, που του είχε αναθέσει ο ηθοποιός – ιμπρεσάριος Τσαρλς Κεμπλ, για οικονομικούς λόγους. Έχοντας την επιλογή του *[[Φάουστ (Γκαίτε)|Φάουστ]]* ή του *Όμπερον* ως θέμα, ταξίδεψε στο Λονδίνο για να ολοκληρώσει τη μουσική, μαθαίνοντας παραλλήλως αγγλικά ούτως ώστε να δύναται να ακολουθεί καλύτερα το λιμπρέτο. Ωστόσο, η πίεση των προετοιμασιών, των κοινωνικών δεσμεύσεων και της σύνθεσης καθαυτής έβλαψαν την υγεία του και, ως αποτέλεσμα, ο Βέμπερ πέθανε στο Λονδίνο στις 5 Ιουνίου 1826.

## Παραπομπές

## Πηγές

* 
* 
* 
* 
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση

* 
* 

Κατηγορία:Όπερες
Βάτεια της Τρωάδος

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ή **Βάτεια** ήταν κόρη του πρώτου βασιλιά της Τρωάδος Τεύκρου που είχε έρθει από την Κρήτη, σε σπάνιες περιπτώσεις καταγράφεται ως θεία του. Ο πατέρας της ήταν βασιλιάς σε μια φυλή που ήταν γνωστοί σαν Τευκροί, κατοικούσαν στην βορειοδυτική Μικρά Ασία την περιοχή που έγινε γνωστή αργότερα ως Τρωάδα. Παντρεύτηκε τον Δάρδανο που είχε έρθει έρθει από την Σαμοθράκη γιο του Διός και της Πλειάδας Ηλέκτρας, ο Τεύκρος τον όρισε διάδοχο του. Τα παιδιά τους ήταν ο Ίλος του Δαρδάνου, ο Εριχθόνιος της Τρωάδος και ο Ζάκυνθος οικιστής της ομώνυμης νήσου. Σε μερικές περιπτώσεις η Βάτεια καταγράφεται ως Αρίσβη της Κρήτης, επίσης κόρη του Τεύκρου και σύζυγος του Δαρδάνου, μάλλον είναι το ίδιο πρόσωπο. Σύμφωνα με μια άλλη πηγή καταγράφεται ως Βάτεια η κόρη του Τρως (μυθολογία). Στην Ιλιάδα αναφέρεται ότι η Βάτεια έδωσε το όνομα της σε έναν λόφο της Τρωάδας και στην ομώνυμη πόλη κοντά στην Τροία.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. 
*Conon, Fifty Narrations, surviving as one-paragraph summaries in the Bibliotheca (Library) of Photius, Patriarch of Constantinople translated from the Greek by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project.
*Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities. English translation by Earnest Cary in the Loeb Classical Library, 7 volumes. Harvard University Press, 1937-1950. Online version at Bill Thayer's Web Site
*Dionysius of Halicarnassus, Antiquitatum Romanarum quae supersunt, Vol I-IV. . Karl Jacoby. In Aedibus B.G. Teubneri. Leipzig. 1885. Greek text available at the Perseus Digital Library.
*Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library.
*Homer, Homeri Opera in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920. Greek text available at the Perseus Digital Library.
*Lycophron, The Alexandra translated by Alexander William Mair. Loeb Classical Library Volume 129. London: William Heinemann, 1921. Online version at the Topos Text Project.
*Lycophron, Alexandra translated by A.W. Mair. London: William Heinemann; New York: G.P. Putnam's Sons. 1921. Greek text available at the Perseus Digital Library.
*Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project.

Κατηγορία:Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία
Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Τρώες
Ρόζα (τραγούδι)

Η ***Ρόζα*** είναι τραγούδι του 1996, σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και σε στίχους Άλκη Αλκαίου, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο *Στου Αιώνα την Παράγκα* και ερμηνεύθηκε για πρώτη φορά από τον Δημήτρη Μητροπάνο. Αποτελεί πλέον ένα από τα γνωστότερα τραγούδια τόσο του Μικρούτσικου όσο και του τραγουδιστή. Ο Αλκαίος έγραψε το ποίημα «Η Ρόζα», το 1976, και το είχε παραδώσει από τότε στον Μικρούτσικο, με τον τελευταίο να το ηχογραφεί πρόχειρα, χωρίς άλλη ενέργεια, και το κομμάτι παρέμεινε στα αρχεία του για περίπου 20 χρόνια.

Πιστεύεται ότι οι στίχοι είναι αφιερωμένοι στη Ρόζα Λούξεμπουργκ, με τον στιχουργό ωστόσο να μην το παραδέχεται ποτέ. Στα μουσικά γνωρίσματα του κομματιού, το τραγούδι είναι ζεϊμπέκικο και ακολουθεί τον ρυθμό των 9/8, ενώ είναι γραμμένο σε ελάσσονα κλίμακα. Το τραγούδι παίχτηκε πολυάριθμες φορές ζωντανά τόσο από τον μουσικό όσο κι από τον τραγουδιστή, ενώ έχουν υπάρξει και αρκετές live διασκευές. Το 2009, συμπεριλήφθηκε και στον δίσκο του ελληνικού ροκ συγκροτήματος Υπόγεια Ρεύματα, *Τους Έχω Βαρεθεί*, στον οποίον διασκεύασαν γενικότερα τραγούδια του Μικρούτσικου, με τον τελευταίο να συμμετέχει κι αυτός. Το κομμάτι έχει συμπεριληφθεί και σε πολλά compilation και του συνθέτη και του τραγουδιστή, όπως το *Αυτά Που Τραγουδήσαμε* (2002) και το *Η ζωή μου είναι ένα τραγούδι* (2007) αντίστοιχα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ρόζα στο Stixoi.info

Κατηγορία:Τραγούδια του 1996
Κατηγορία:Τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου
Κατηγορία:Τραγούδια του Δημήτρη Μητροπάνου
Τερέντιος Μάξιμος

Ο **Τερέντιος Μάξιμος** ήταν Ρωμαίος γνωστός και ως Ψευδο-Νέρων, ο οποίος επαναστάτησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Τίτου, αλλά η εξέγερση καταβλήθηκε. Έμοιαζε με τον Νέρωνα στην εμφάνιση και στη δράση, καθώς ήταν γνωστό ότι τραγουδούσε με τη συνοδεία της λύρας.

Κέρδισε τους οπαδούς του πρώτα στην Ασία και στη συνέχεια κέρδισε πολλούς περισσότερους κατά την πορεία του προς τον Ευφράτη. Αργότερα κατέφυγε στους Πάρθους και προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξή τους ισχυριζόμενος ότι τού χρωστούσαν (διεκδικώντας ως Νέρωνας) κάποια αντάλλαγμα για την επιστροφή της Αρμενίας. Ο Αρτάβανος Γ΄, ένας Πάρθος ηγέτης, από θυμό για τον Τίτο τον δέχτηκε και έκανε προετοιμασίες για να τον επαναφέρει στη Ρώμη.  Εκτελέστηκε, όταν αποκαλύφθηκε η πραγματική του ταυτότητα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Lion Feuchtwanger, *Der falsche Nero* (*The Pretender*), 1936

Κατηγορία:Νέρων
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Λεύκιος Αντώνιος Σατουρνίνος

Ο **Λεύκιος Αντώνιος Σατουρνίνος** ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατηγός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βεσπασιανού και των γιων του. Ενώ ο κυβερνήτης της επαρχίας κάλεσε σε εξέγερση την Άνω Γερμανία, υποκινούμενος από μία προσωπική μνησικακία εναντίον τού Αυτοκράτορα Δομιτιανού, προκάλεσε μία στάση γνωστή ως *Εξέγερση τού Σατουρνίνου*, στην οποία συμμετείχαν οι λεγεώνες XIV Gemina και XXI Rapax, που στρατοπέδευσαν στο *Mογοντιάκον* (Mάιντς).

## Βιογραφία
Λόγω του γεγονότος ότι ο Σατουρνίνος υποβλήθηκε σε *[[Damnatio memoriae|καταδίκη της μνήμης του]]* μετά την ήττα και το τέλος του, είναι δύσκολο να ανακατασκευαστεί η ζωή του πριν από την εξέγερσή του. Ο Ρόναλντ Σάυμ έχει προσφέρει μία πιθανή *σειρά αξιωμάτων* (cursus honorun) για τον Κρόνο, με βάση επιγραφές με σβησίματα των σχετικών ημερομηνιών. Το παλαιότερο είναι μία ανθυπατεία στη Μακεδονία, που χρονολογείται περί το 76, και στη συνέχεια πιθανώς κυβερνήτης στην Ιουδαία από ίσως το 78 έως το 81. Η διακυβέρνηση της Ιουδαίας συνδυάστηκε με τη διοίκηση της Λεγεώνας X Fretensis. Πρώτα προτάθηκε από τον Μπαρτολομέο Μποργκέζι, αλλά αργότερα έγινε αποδεκτό από τον Σάυμ και άλλους, είχε ένα διάστημα *[[Νουντίνιο|(nundinium)]]* ως αντικαταστάτης ύπατος το 82 ή το 83. Το 87 ήταν κυβερνήτης της Άνω Γερμανίας.

## Εξέγερση του Σατουρνίνου
Τον Ιανουάριο του 89, ο Σατουρνίνος έκανε μία εξέγερση. Περίμενε οι Γερμανοί σύμμαχοί του να περάσουν τον Ρήνο για να τον υποστηρίξουν, αλλά αυτούς τους εμπόδισε ένα ξαφνικό λιώσιμο των πάγων της επιφάνειας τού ποταμού και η εξέγερση καταπνίγηκε γρήγορα από τους στρατηγούς τού Δομιτιανού Λεύκιο Άππιο Μάξιμο Νορβανό και τον (μελλοντικό Αυτοκράτορα) Τραϊανό. Στη συνέχεια, ο Noρβανός έκαψε τις επιστολές τού Σατουρνίνου, σε μία προσπάθεια να αποφύγει να εμπλέξει άλλους. Ωστόσο, ο Δομιτιανός εκτέλεσε πολλούς άλλους μαζί με τον Σατουρνίνο, εκθέτοντας τα κεφάλια τους στα *[[ρόστρα]]* της Ρώμης. Η Λεγεώνα XXI στάλθηκε στην Παννονία και ο Δομιτιανός ψήφισε νόμο, που απαγόρευε δύο λεγεώνες να μοιράζονται το ίδιο στρατόπεδο.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος των Ρωμαίων σφετεριστών

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Γέλιος Μάξιμος

Ο **Γέλιος Μάξιμος** (λατιν.: *Gellius Maximus*) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής, ο οποίος το 219 μ.Χ. επαναστάτησε εναντίον τού Αυτοκράτορα Ελαγάβαλου. Η εξέγερσή του καταπνίγηκε γρήγορα και ο ίδιος εκτελέστηκε.

## Ιστορία
Ο Γέλιος Μάξιμος ήταν γιος τού Λεύκιου Γέλιου Μάξιμου, ο οποίος είχε υπηρετήσει ως ιατρός στον ιατρό τού Αυτοκράτορα Καρακάλλα. Για τις υπηρεσίες του, ο Λεύκιος Γέλιος έλαβε τον βαθμό του επαρχιακού *[[Εισαγγελέας (Αρχαία Ρώμη)|επιμελητή]]* (procurator), καθιστώντας τον επικεφαλής οικονομικού λειτουργού της επαρχίας του. Ο ίδιος δεν πέτυχε τον βαθμό τού συγκλητικού, αλλά μόνο τον βαθμό της τάξης των ιππέων, αυτόν του *επιμελητή*.

Το έτος της εξέγερσης τού Γέλιου Μαξίμου, το 219 μ.Χ., εμφανίστηκαν και αρκετοί άλλοι σφετεριστές, χρησιμοποιώντας ποικίλες δικαιολογίες για τη νομιμοποίησή τους. Μεταξύ αυτών ήταν ο Σείος Κάρος, λόγω της αριστοκρατικής κληρονομιάς, ο Aλεξιανός και ο Καστίνος, λόγω της σχέσης τους (ή της σχέσης που ισχυρίζονται) με μία αυτοκρατορική οικογένεια, και ο Βέρος, λόγω της στρατιωτικής του δύναμης. Ο Γέλιος Μάξιμος χρησιμοποίησε επίσης τη στρατιωτική του δύναμη ως δικαιολογία για την αυτοκρατορική νομιμότητα.

Πριν από την εξέγερσή του, ο Γέλιος Μάξιμος ήταν συγκλητικός τριβούνος (δεύτερος στη διοίκηση της λεγεώνας) της Λεγεώνας IV ''Scythica''. Κατά τη διάρκεια της διοίκησής του στη Λεγεώνα *IV Σκυθική*, τα στρατεύματά του κατέλαβαν τον Διαδουμενιανό, τον γιο τού προηγούμενου Αυτοκράτορα Μακρίνου. Μετά από αυτή την επιτυχία, ένας ανώνυμος εκατόνταρχος στην ΙV *Σκυθική* κέρδισε την ευγνωμοσύνη τού Ελαγάβαλου για τη διοίκησή του, ενώ ο Γέλιος Μάξιμος αγνοήθηκε και παρέμεινε στην αρχηγία του στο Ζεύγμα. Η αγνόησή του από τον Eλαγάβαλο μπορεί να ενέπνευσε την εξέγερσή του.

Εξεγέρθηκε στην Κοίλη Συρία, το 219 μ.Χ. Η εξέγερσή του καταπνίγηκε γρήγορα, λόγω της αποφασιστικής δράσης τού λεγάτου της Λεγεώνας XVI ''Flavia Firma'', η οποία σταύθμευε στην κοντινή πόλη Σαμόσατα, και του οποίου το όνομα διατηρείται μόνο εν μέρει, με το τέλος του ονόματός του να καταγράφεται ως "-atus". Στη συνέχεια, ο Γέλιος Μάξιμος εκτελέστηκε από τον Ελαγάβαλο.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Τιριδάτης Β΄ της Παρθίας

Ο **Τιριδάτης Β΄ της Παρθίας** συστάθηκε από τους Πάρθους εναντίον του Φραάτη Δ΄ περίπου το 32 π.Χ., αλλά εκδιώχθηκε, όταν ο Φραάτης Δ΄ επέστρεψε με τη βοήθεια των Σκυθών. Ο Τιριδάτης Β΄ κατέφυγε στη Συρία, όπου ο Αύγουστος τού επέτρεψε να μείνει, αλλά αρνήθηκε να τον υποστηρίξει.

Τα επόμενα χρόνια ο Τιριδάτης Β΄ εισέβαλε ξανά στην Παρθία. Μερικά νομίσματα, που χρονολογούνται από τον Μάρτιο και τον Μάιο του 26 π.Χ., με το όνομα ενός βασιλιά «Αρσάκη Φιλορωμαίου», τού ανήκουν· στο πίσω μέρος δείχνουν τον βασιλιά να κάθεται στον θρόνο, με την Τύχη να απλώνει ένα κλαδί φοίνικα προς το μέρος του. Σύντομα εκδιώχθηκε ξανά και έφερε έναν νεαρό γιο του Φραάτη Δ΄ στην Ισπανία στον Αύγουστο. Ο Αύγουστος έδωσε το αγόρι πίσω στον πατέρα του, αλλά αρνήθηκε να παραδώσει «τον δραπέτη σκλάβο Τιριδάτη».

## Παραπομπές


## Πηγές
*  Αυτό το έργο με τη σειρά του παραθέτει:
** Δίων Κάσσιος, li 18, liii 33.
** Ιουστίνος, *Historiarum Philippicarum*, xlii. 5 seq.

Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Τιριδάτης Γ΄ της Παρθίας

Ο **Τιριδάτης Γ΄ της Παρθίας** (), κυβέρνησε την Παρθική Αυτοκρατορία για λίγο το 35–36. Ήταν εγγονός του Φραάτη Δ΄. Στάλθηκε στη Ρώμη ως όμηρος και εκπαιδεύτηκε εκεί.

Περίπου το 36, όταν οι Πάρθοι ευγενείς επαναστάτησαν εναντίον τού Αρτάβανου Β΄ της Παρθίας, ζήτησαν από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Τιβέριο έναν βασιλιά της γενιάς τού Φραάτη. Ο Τιβέριος έστειλε τον Τιριδάτη στα ανατολικά και διέταξε τον Λεύκιο Βιτέλλιο (τον πατέρα τού Αυτοκράτορα Βιτέλλιου) να αποκαταστήσει εκεί τη ρωμαϊκή εξουσία. Με πολύ επιδέξιες στρατιωτικές και διπλωματικές επιχειρήσεις, ο Βιτέλλιος επέτυχε πλήρως. Ο Αρτάβανος Β΄ εγκαταλείφθηκε από τους οπαδούς του και τράπηκε σε φυγή.

Ωστόσο, ο Τιριδάτης Γ΄, που ανακηρύχθηκε βασιλιάς, δεν μπορούσε να διατηρηθεί,  γιατί εμφανιζόταν ως υποτελής των Ρωμαίων. Ο Αρτάβανος Β΄ επέστρεψε σύντομα από την Υρκανία με ισχυρό στρατό από βοηθούς Σκύθες (Νταχάν) και αναγνωρίστηκε ξανά από τους Πάρθους. Ο Τιριδάτης Γ΄ εγκατέλειψε τη Σελεύκεια και κατέφυγε στη Συρία.

Ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος γράφει ότι ο παρθικός αξιωματούχος της αυλής Aβδαγαίσης, ο οποίος άσκησε πολιτικό έλεγχο στον Τιριδάτη Γ΄, γλίτωσε τον Τιριδάτη Γ΄ από τον κίνδυνο εμποδίζοντάς τον να επισκεφτεί τις Παρθικές φυλές. Αυτή η πολιτική εμπόδισε τις δύσπιστες φυλές να ενωθούν ενάντια στον Τιριδάτη Γ΄ στο μεταξύ. Ωστόσο, όταν η κατάσταση έγινε απαράδεκτη, ήταν ο Αβδαγαίσης, που συμβούλεψε τον Τιριδάτη να υποχωρήσει δυτικά στη Μεσοποταμία, όπου ήταν κατάλληλες στρατηγικές αμυντικές τοποθεσίες. Αυτή η κίνηση θεωρήθηκε ως πράξη δειλίας από τις Παρθικές φυλές, η οποία οδήγησε στην εκδίωξη τού Τιριδάτη Γ΄ από τον θρόνο της εξουσίας του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* . Αυτό το έργο με τη σειρά του παραθέτει:
** Δίων Κάσσιος, lviii, 26.
** Τάκιτος, *Annals*, vi. 32.
* Bunson, Matthew (1994). *Encyclopedia of the Roman Empire*. Νέα Υόρκη: Facts on File Inc.

Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Πευκόφυτο Καρδίτσας

Το **Πευκόφυτο** ή  **Νεβροβουνίσια** είναι οικισμός της Θεσσαλίας και της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας. Το Πευκόφυτο οροθετείται ανατολικά με την κοινότητα Κρυοπηγής νότια με  την κοινότητα Ανθοχωρίου , δυτικά με τις κοινότητες Οξυάς και Δρακότρυπας και βόρια με την κοινότητα Πορτής.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Το Πευκόφυτο βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Καζάρμα των Βορείων Αγράφων, σε υψόμετρο 730 μέτρα σε περιοχή με πολλά νερά (4 χείμαρροι και οι 4 πηγές) και δάση (πεύκα, έλατα, βελανιδιές, καστανιές). Απέχει περίπου 36 χλμ. Δ. από την Καρδίτσα και 11 χλμ. ΝΔ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου).

## Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, με την παλιά του ονομασία *Νεβροβούνιστα,* το 1833 στο ΦΕΚ 126Α-02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Γόμφων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε *Νεβρούνιστα*. Το 1957 με το ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957 μετονομάστηκε σε Πευκόφυτον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Πάδη, τα Νησιά και την Χαραυγή αποτελούν την κοινότητα Πευκοφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 120 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πευκόφυτο Καρδίτσας(Νεβροβούνιστα) απο drone στο https://www.youtube.com/
* Η πεζοπορική διαδρομή: Πευκόφυτο - Δάσος - Πευκόφυτο από τον ιστότοπο https://el.wikiloc.com/
* Φωτογραφίες από το Πευκόφυτο στον ιστότοπο https://www.greece.com/

 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1956

Το '''Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών''' της περιόδου 1956 ήταν το 4ο στην ιστορία του θεσμού. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Εθνικός για 4η συνεχόμενη φορά. Μετείχαν 15 ομάδες.

Σε αυτήν την διοργάνωση του κυπέλλου δεν υπήρξαν ημιτελικοί και τελικός αλλά τελική φάση με τη συμμετοχή τεσσάρων ομάδων που αναμετρήθηκαν μεταξύ τους από μια φορά, με την ομάδα που θα συγκέντρωνε τους περισσότερους βαθμούς να ανακηρύσσεται κυπελλούχος, αν και ο τελευταίος αγώνας μεταξύ Εθνικού και Πάτρας είχε το χαρακτηρισμό του άτυπου τελικού αφού οι δύο ομάδες είχαν κερδίσει τους δύο αγώνες τους κόντρα σε Π. Φάληρο και Άρη επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του φαβορί. Ο Άρης αν και ομάδα Β' κατηγορίας για δεύτερη σερί χρονιά κατάφερε να βρεθεί στην τελική φάση (ήταν φιναλίστ το 1955) κατακτώντας μάλιστα την τρίτη θέση νικώντας το Παλαιό Φάληρο (ομάδα Α' κατηγορίας) ενώ έχασε δύσκολα από τον ισχυρό Ν.Ο. Πατρών. Στον τελικό ο Ανδρέας Γαρύφαλλος του Εθνικού πέτυχε όλα τα τέρματα της ομάδας του, όπως και το 1953 με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, (το ένα με το πόδι) δίνοντας στην ομάδα του το τρόπαιο. 

## Συμμετέχουσες ομάδες

* Εθνικός Πειραιώς
* Ολυμπιακός Πειραιώς
* Ν.Ο. Πατρών
* Άρης Θεσσαλονίκης
* Εθνικός Αθηνών
* Ε.Γ.Ο. Ηρακλείου
* Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου
* Ν.Ο. Μυτιλήνης
* Π.Α.Ο.Κ.
* Ν.Ο. Καβάλας
* Ν.Ο. Καλαμών
* Ο.Φ.Η.
* Ηρακλής Θεσσαλονίκης
* Αχιλλέας Πατρών
* Ν.Ο. Χαλκίδος

## Προκριματική φάση

## Προημιτελικοί
Πηγή: Εφημερίδα Ελευθερία 2/8/1956, Εφημερίδα Έθνος 6/8/1956, 8/8/1956

## Αγώνες τελικής φάσης

22–8–1956

* **[[Ν.Ο. Πατρών]]** 7–2 Παλαιό Φάληρο
* **[[Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου (υδατοσφαίριση)|Εθνικός]]** 6–1 Άρης Θεσ.

23–8–1956

* **[[Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου (υδατοσφαίριση)|Εθνικός]]** 6–3 Παλαιό Φάληρο
* **[[Ν.Ο. Πατρών]]** 6–5 Άρης Θεσ.

24–8–1956

* '''Άρης Θεσ.''' 4–1 Παλαιό Φάληρο
* **[[Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου (υδατοσφαίριση)|Εθνικός]]** 4–3  Ν.Ο. Πατρών (3–1 ημίχρονο)

## Τελική βαθμολογία

## Παραπομπές


## Πηγές

* Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ, 21-8-1956, σελίδα 3
* Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ, 22-8-1956
* Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ, 24-8-1956
* Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ, 25-8-1956
* Εφημερίδα Ελευθερία, 23-8-1956, σελίδα 4
* Εφημερίδα Ελευθερία, 24-8-1956, σελίδα 4
* Εφημερίδα Ελευθερία, 25-8-1956, σελίδα 5

1956
Σέλευκος (Ρωμαίος σφετεριστής)

Ο **Σέλευκος**, λατιν.: Seleucus, (άκμασε π. 221) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής.

Ο Σέλευκος ήταν, σύμφωνα με τον ιστορικό του 5ου αι. Πολέμιο Σίλβιο, σφετεριστής κατά τού Αυτοκράτορα Ελαγάβαλου. Η ταυτότητά του δεν είναι γνωστή: θα μπορούσε να είναι ο *Ιούλιος Αντώνιος Σέλευκος*, κυβερνήτης στη Μοισία, ή ο *Μάρκος Φλάβιος Βιτέλλιος Σέλευκος*, ύπατος για το έτος 221.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Peacock, Phoebe, "Seleucus", ''sv'' «Σφετεριστές υπό τον Ελαγάβαλο», ''De Imperatoribus Romanis''

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα
Βέρος (συγκλητικός)

Ο Βέρος, λατιν.: Verus, ήταν εκατόνταρχος (centurion), ο οποίος είχε ανέλθει με επιτυχία στον βαθμό του Ρωμαίου συγκλητικού. Ήταν ο διοικητής της Λεγεώνας III ''Gallica'', μίας λεγεώνας που βρισκόταν στη Συρία, η οποία υποστήριξε την προσπάθεια του Eλαγάβαλου για την εξουσία (218).

Ωστόσο σύντομα οι στρατιώτες απογοητεύτηκαν με τη βασιλεία του Ελαγάβαλου και τον χειμώνα τού 218–219 ο Βέρος άδραξε την ευκαιρία, αυτοανακηρύσσοντας τον εαυτό του Ρωμαίο αυτοκράτορα και ηγήθηκε της εξέγερσης της Λεγεώνας ΙΙΙ. Ωστόσο, ο Eλαγάβαλος εκτέλεσε τον Βέρο, διέλυσε τη λεγεώνα και αφαίρεσε την Τύρο, όπου ήταν η έδρα της, από το καθεστώς της μητρόπολης.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Δίων Κάσσιος, 80,7
* Ηρωδιανός, 5
* Ιστοσελίδα "Βέρος" *De Imperatoribus Romanis* . (πρόσβαση στις 6 Φεβρουαρίου 2020)

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Σήιος Σαλούστιος

Ο **Λεύκιος Σήιος Ερένιος Σαλούστιος**, λατιν.: *Lucius Seius Herennius Sallustius* (απεβ. το 227 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής το 227. Ήταν γιος του Σήιου (γενν. π. 155) και της συζύγου του Ερενίας Ορβιάνας (γενν. π. 160) και εγγονός του Πόπλιου Σηίου Φουσκιανού από τον πατέρα. 

Ο Σαλούστιος ήταν πεθερός τού Αυτοκράτορα Σεβήρου Αλέξανδρου και ανέβηκε στον βαθμό τού καίσαρα, πιθανώς όταν η κόρη του, Σαλλούστια Ορβιάνα, παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα το 225. Έκανε απόπειρα κατά της ζωής τού γαμπρού του και ως αποτέλεσμα εκτελέστηκε δύο χρόνια αργότερα. Η κόρη του εξορίστηκε στη Λιβύη.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Benario, Herbert W., «Alexander Severus (AD 222-235)», ''De Imperatoribus Romanis''
* Ηρωδιανός 6.1.9-10

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Ταυρίνιος

Ο **Ταυρίνιος**, λατιν.: *Taurinius*, (επίσης αποκαλούμενος Ταυρίνος) ήταν ένας Ρωμαίος σφετεριστής, που επαναστάτησε εναντίον τού Σεβήρου Αλέξανδρου το 232. Ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, από τις λεγεώνες που στάθμευαν στη ρωμαϊκή Μεσοποταμία, όταν επαναστάτησαν λόγω της εισβολής των Σασσανιδών το 229. Η εξέγερσή του καταπνίγηκε γρήγορα από τον Σ. Αλέξανδρο, στα τέλη τού θέρους τού 232μ.Χ. και πνίγηκε στον Ευφράτη, ενώ προσπαθούσε να διαφύγει στην επικράτεια των Σασσανιδών.

## Ιστορία
Το 229μ.Χ., επί Αυτοκράτορα Σεβήρου Αλεξάνδρου, οι Σασσανίδες εισέβαλαν στη Ρωμαϊκή Μεσοποταμία. Αυτό οδήγησε σε μία εξέγερση το 232μ.Χ. από την επαρχιακή φρουρά. Κατά τη διάρκεια αυτής της εξέγερσης, ο Φλάβιος Ηράκλειος σκοτώθηκε και η λεγεώνα ανακήρυξε τον Ταυρίνιο αυτοκράτορα.    Στα τέλη τού θέρους τού 232μ.Χ. ο Αλέξανδρος έφτασε για να συντρίψει την εξέγερση.  Ο Ταυρίνιος τράπηκε σε φυγή και πνίγηκε, ενώ προσπαθούσε να περάσει τον Ευφράτη και να μεταβεί στην επικράτεια των Σασσανιδών. 

## Ιστοριογραφία
Το *[[Επιτομή των Καισάρων|Eπιτομή των Καισάρων]]* τον αναφέρει ως Ταυρίνιο και λέει ότι επαναστάτησε ενάντια στον Αυτοκράτορα Σεβήρο Αλέξανδρο και ανακηρύχθηκε *αύγουστος*. Λέγεται ότι ρίχτηκε στον Ευφράτη εξαιτίας τού φόβου προς  τον Σεβήρο Αλέξανδρο. Σημειώνεται ότι αυτή είναι η μόνη αναφορά οποιουδήποτε γεγονότος κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Σ. Αλεξάνδρου, που έγινε στο έργο *Eπιτομή των Καισάρων*. Ο Ζωναράς κάνει παρόμοια αναφορά σε αυτόν, αλλά τον αναφέρει ως Ταύρο. Ο Ταυρίνιος δεν έλεγξε κάποιο νομισματοκοπείο, επομένως δεν υπάρχουν νομισματικά στοιχεία της εξέγερσής του.  Αν και αναφέρεται στο *Eπιτομή των Καισάρων*, ο Ταυρίνιος απουσιάζει αισθητά από το *Περί των Καισάρων* τού Aυρήλιου Βίκτωρα, και από το*Σύντομη Ρωμαϊκή Ιστορία* τού Eυτρόπιου, και δεν βρίσκεται σε καμία άλλη λογοτεχνική ή επιγραφική μαρτυρία. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

### Πρωταρχικές πηγές
* Epitome de Caesaribus 24.2

### Αναφορές


### Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Οβίνιος Κάμιλος

Ο **Οβίνιος Κάμιλος**, λατιν.: *Ovinius Camillus,* φέρεται να ήταν Ρωμαίος σφετεριστής κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Αλέξανδρου Σεβήρου. Οι περισσότεροι μελετητές σήμερα  θεωρούν ότι δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο.

Σύμφωνα με την αναξιόπιστη *[[Ιστορία των Αυγούστων]] ο* Οβίνιος Κάμιλος ήταν συγκλητικός από αρχαία οικογένεια, που συνωμότησε εναντίον του Αυτοκράτορα. Ωστόσο η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, αλλά ο σφετεριστής, παραδόξως, γλίτωσε από τον Αλέξανδρο Σεβήρο και μάλιστα προσφέρθηκε να κυβερνήσει δίπλα στον Αυτοκράτορα.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

* ''Historia Augusta''
* Jean Béranger, «SHA Alex. Σεβ. 48,1 et la cura rei publicae. Στο: Gerhard Wirth et al. (Hrsg. ), Romanitas, Christianitas: Untersuchungen zur Geschichte und Literatur der römischen Kaiserzeit. Berlin 1982, σελ.&nbsp;308–323. .
* William George Smith, « Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας », 1849, σελ.&nbsp;74.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσης το Αρχείο Διαδικτύου έχει μια παράγωγη εργασία:

* 
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Μάγνος (σφετεριστής)

Ο **Γάιος Πετρόνιος Μάγνος**, λατιν.: *Gaius Petronius Magnus*, (απεβ. το 235) ήταν συγκλητικός υπατικού βαθμού και Ρωμαίος σφετεριστής. Μετά το τέλος τού Αυτοκράτορα Σεβήρου Αλεξάνδρου, υπήρχε μεγάλη δυσαρέσκεια στη Σύγκλητο για την ανύψωση του Μαξιμίνου Θράκα στο θρόνο. Μία ομάδα αξιωματικών και συγκλητικών υπό την ηγεσία του Μάγνου σχεδίαζαν να ανατρέψουν τον Μαξιμίνο. Το σχέδιό τους ήταν να βάλουν τους στρατιώτες να καταστρέψουν τη γέφυρα επάνω από τον ποταμό Ρήνο, αφού ο Μαξιμίνος είχε φέρει τον στρατό κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του εναντίον των Γερμανών. Ο Μαξιμίνος θα έμενε αποκλεισμένος στη βόρεια όχθη του Ρήνου, στο έλεος των Γερμανών. Πριν πραγματοποιηθεί, το σχέδιο ανακαλύφθηκε και όλοι οι συνωμότες εκτελέστηκαν.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* sv "Maximinus Thrax" , *De Imperatoribus Romanis*

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Κουαρτίνος

Ο **Τίτιος Κουαρτίνος**, λατιν.: Titius Quartinus, (απεβ. το 235 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής .

Μετά τον τέλος τού Αλέξανδρου Σεβήρου και τον σφετερισμό τού Μαξιμίνου Θράκα, μία μονάδα τοξοτών από την Οσροηνή της Μεσοποταμίας, ανακήρυξε τον Κουαρτίνο -πρώην κυβερνήτη της επαρχίας και φίλο τού Αυτοκράτορα Αλέξανδρου Σεβήρου- υποτίθεται παρά τη θέλησή του. Αυτοί οι τοξότες διοικούνταν από τον Μακέδο και ισχυρίστηκαν ότι ήθελαν εκδίκηση για τον θάνατο τού Αλέξανδρου. Ο ίδιος ο Κουαρτίνος είχε απολυθεί από τον στρατό από τον Μαξιμίνο μετά το τέλος του Αλεξάνδρου.

Αργότερα όμως ο Μακέδος πρόδωσε τον Κουαρτίνο, τον σκότωσε και παρουσίασε το κεφάλι του στον Μαξιμίνο· αλλά ο Μαξιμίνος εκτέλεσε και τον Μακέδο.

Η ιστορία του Κουαρτίνου γράφτηκε από τον ιστορικό Ηρωδιανό. Ωστόσο δεν τον αναφέρει κάποια άλλη ανεξάρτητη πηγή, και έτσι ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι ο Κουαρτίνος είναι καθαρά εφεύρεση του Ηρωδιανού.

## Πηγές
* Ηρωδιανός, Ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, 7,1,9-10

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Σαβινιανός (ανθύπατος)

Ο **Μάρκος Ασίνιος Σαβινιανός**, λατιν.: *Marcus Asinius Sabinianus* ήταν ανθύπατος της ρωμαϊκής επαρχίας της Αφρικής. 

Το 240 οδήγησε μία εξέγερση κατά τού Γορδιανού Γ΄. Αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας, αλλά αφού νικήθηκε από τον κυβερνήτη της Μαυριτανίας, οι υποστηρικτές του στην Καρχηδόνα τον παρέδωσαν στις αυτοκρατορικές αρχές.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Meckler, Michael L., "Gordian III (238–244 A.D.)", De Imperatoribus Romanis
* "R16130 Gordian III". forumancientcoins.com. Retrieved Apr 20, 2019.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Δημήτριος Μπακογιάννης

Ο **Δημήτριος Μπακογιάννης** ήταν Έλληνας πολιτικός, συνεργάτης των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων και υφυπουργός Εσωτερικών στην κατοχική κυβέρνηση Ράλλη.

Λόγω της συμμετοχής του στην κατοχική κυβέρνηση Ράλλη μετά την απελευθέρωση, συνελήφθη και παραπέμφθηκε μαζί με τα υπόλοιπα πολιτικά στελέχη των κυβερνήσεων να δικαστεί ενώπιον του "Πρώτου Ειδικού Δικαστηρίου Δοσιλόγων Αθηνών". Το Δικαστήριο τον αθώωσε για όλα τα αδικήματα που κατηγορείτο, δηλαδή για τα αδίκημα της προπαγάνδας υπέρ του εχθρού, της διευκολύνσεως του εχθρού, της ίδρυσης των ταγμάτων ασφαλείας και της έσχατης προδοσίας. 

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών
Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας
Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας
Τίτος Ιούλιος Πρίσκος

Ο **Τίτος Ιούλιος Πρίσκος**, λατιν.: *Titus Julius Priscus*,  ήταν Ρωμαίος σφετεριστής στα μέσα τού 3ου αι.

Ήταν ο κυβερνήτης της Θράκης και αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας σε αντίθεση με τον Αυτοκράτορα Δέκιο στη Φιλιππούπολη προς τα τέλη του 251, πιθανώς με Γοτθική συμπαιγνία μετά την επιτυχή πολιορκία των Γότθων στη μάχη της Φιλιππούπολης. Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος τον ανακήρυξε δημόσιο εχθρό σχεδόν μόλις επιχείρησε να σφετεριστεί το θρόνο. Ο Πρίσκος σκοτώθηκε λίγο μετά την ανακήρυξή του. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Βάλης (σφετεριστής)

Ο **Βάλης ο πρεσβύτερος**, λατιν.: *Valens senior*, (απεβ. το 250) είναι ένας από τους Τριάντα Τυράννους, έναν κατάλογος των Ρωμαίων σφετεριστών που συντάχθηκε από τον συγγραφέα(-είς) της *[[Ιστορία των Αυγούστων|Ιστορίας των Αυγούστων]]*.

Σύμφωνα με την *Ιστορία*, αυτός ο Βάλης ήταν θείος ή μεγάλος θείος ενός άλλου σφετεριστή, τού Βάλη Θεσσαλονικέως, ο οποίος επαναστάτησε εναντίον τού Αυτοκράτορα Γαλλιηνού. Ο Βάλης *ο πρεσβύτερος* είχε επαναστατήσει στην Ιλλυρία εναντίον ενός προηγούμενου Αυτοκράτορα και σκοτώθηκε από τους δικούς του στρατιώτες μετά από λίγες ημέρες, όπως συνέβη στον ανιψιό του. 

Είναι πιθανό ότι αυτός ο Βάλης ήταν ο Ιούλιος Βάλης Λικινιανός, ο οποίος σφετερίστηκε την πορφύρα στη Ρώμη κατά την απουσία του Αυτοκράτορα Δεκίου στον πόλεμο κατά των Γότθων (250), και ο οποίος εκτελέστηκε γρήγορα. 

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Κενσορίνος (σφετεριστής)

Ο **Άπιος Κλαύδιος Κενσορίνος**, λατιν.: **Appius Claudius Censorinus**  ήταν ένας φανταστικός  σφετεριστής εναντίον τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κλαύδιου Β΄, (π. το 269 μ.Χ.) σύμφωνα με την αναξιόπιστη *[[Ιστορία των Αυγούστων]]*. Περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Τριάκοντα Τυράννων της.

Υποστηρίζεται ότι είχε μία μακρά σταδιοδρομία, έχοντας υπηρετήσει δύο φορές ως ύπατος, δύο φορές ως πραιτοριανός έπαρχος, τρεις φορές ως έπαρχος της πόλης και τέσσερις φορές ως ανθύπατος. Υπηρέτησε υπό τον Βαλεριανό στους Ρωμαιο-Περσικούς Πολέμους και τραυματίστηκε στη μάχη. Οι πληγές του τον ανάγκασαν να αποσυρθεί από τη στρατιωτική θητεία. Ήταν ήδη ηλικιωμένος και είχε αποσυρθεί από καιρό, όταν τα στρατεύματα της Bονωνίας επαναστάτησαν και τον ανακήρυξαν αύγουστο. Σκοτώθηκε από τους δικούς του στρατιώτες, επειδή επέβαλε πολύ αυστηρή πειθαρχία. Η βασιλεία του κράτησε μόνο λίγες ημέρες. 

Ολόκληρη η υπόθεση είναι κατασκευασμένη.  Το όνομα και η σταδιοδρομία του προορίζονται να αντικατοπτρίζουν τις παραδοσιακές ρωμαϊκές αξίες και μπορεί να αποτελούν μέρος τού γενικού σκοπού τού συγγραφέα, όταν έγραψε την *Ιστορία των Αυγούστων*. 

Ο Φραντσίσκο Μεντιομπάρμπο Μπιράγκο, ένας νομισματολόγος του 17ου αι., ανέφερε την ύπαρξη ενός νομίσματος για τον εορτασμό του 3ου έτους της βασιλείας του Κηνσορίνου. Η έλλειψη πηγών για ένα τέτοιο νόμισμα καθιστά πιθανό να είναι πλαστό.  Ο Λουί-Σεμπαστιάν Λε Ναί ντε Τιγιεμόν πρότεινε, ότι ο Κενσορίνος και ο Βικτωρίνος θα μπορούσαν να είναι το ίδιο πρόσωπο. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* 
* Weigel, Richard D., "Claudius II Gothicus (268-270)", ''De Imperatoribus Romanis''
 

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Τρεβελιανός

Ο **Τρεβελιανός**, λατιν.: Τrevellianus, (π. 260 – 268) ήταν ένας Ρωμαίος σφετεριστής, που καταγράφεται μεταξύ των τριάντα τυράννων στην *[[Ιστορία των Αυγούστων]]*. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν αυτή τη μορφή έναν χαρακτήρα, που εφευρέθηκε από τον συγγραφέα της *Ιστορίας*, τού οποίου το παραδοσιακό όνομα ήταν Tρηβέλιος Πολίο.

## Περιγραφή
Σύμφωνα με την *Ιστορία*, ο Τρεβελιανός ήταν ένας ληστής από την Κιλικία, που ονόμασε το κάστρο του στα βουνά των Ισαύρων Palatium (όπως το αυτοκρατορικό παλάτι στον Παλατίνο λόφο, στη Ρώμη), ίδρυσε νομισματοκοπείο και έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο τού αυτοκράτορα . Αλλά έχοντας μπει στον πειρασμό να εγκαταλείψει το οχυρό του και να κατέβει στην πεδιάδα, βρέθηκε εκεί και σκοτώθηκε από τον Καυσισολέα, έναν Αιγύπτιο, έναν από τους στρατηγούς τού Γαλλιηνού (*dux Gallieni*), αδελφού τού Αυρήλιου Θεοδότου, που είχε νικήσει τον Μούσιο Αιμιλιανό.

Ο Tρεβελιανός αναφέρεται επίσης από τον Eυτρόπιο (*Breviarium*, ix.8). Το απόσπασμα θεωρείται μεταγενέστερη παρεμβολή, ή σφάλμα για τον «Ρεγελιανό», και μάλιστα αρκετές εκδόσεις του Eυτρόπιου τροποποιούν το κείμενο με τον Ρεγελιανό. Στην τελευταία περίπτωση είναι πιθανό, αυτό το απόσπασμα να έδωσε έμπνευση στον συγγραφέα της *Ιστορίας* για τον Τρεβελιανό της.

## Δείτε επίσης
* γένος Τρεβελίων

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* Το άρθρο ελήφθη αρχικά από το δημόσιο *Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας*, που επιμελήθηκε ο William Smith.
* Körner, Χριστιανός «Φανταστικοί σφετεριστές: Trebellianus, Celsus and Saturninus», sv «Σφετεριστές υπό τον Γαλλιένο» ''De Imperatoribus Romanis''

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, σελίδα 1169

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Κέλσος (σφετεριστής)

Ο **Τίτος Κορνήλιος Κέλσος**, λατιν.: *Titus Cornelius Celsus*, είναι ένας υποτιθέμενος Ρωμαίος σφετεριστής, που επαναστάτησε εναντίον του Γαλλιηνού. Ήταν ένας από τους λεγόμενους Τριάντα Τυράνους, που απαριθμεί ο Tρεβέλιος Πολίων. Η ιστορικότητά του αμφισβητείται από ορισμένους μελετητές, οι οποίοι τον θεωρούν εφεύρεση της *[[Ιστορία των Αυγούστων|Ιστορίας των Αυγούστων]]*. 

Σύμφωνα με την *Ιστορία των Αυγούστων*, το δωδέκατο έτος της βασιλείας του Γαλλιηνού (265), όταν οι σφετεριστές ξεφυτρώνουν σε κάθε τέταρτο του ρωμαϊκού κόσμου, κάποιος Κέλσος, που ποτέ δεν είχε ανέβει υψηλότερα στην υπηρεσία τού κράτους από τον βαθμό τού στρατιωτικού τριβούνου, ο οποίος ζούσε ήσυχα στα εδάφη του στην Αφρική, με κανέναν τρόπο αξιοσημείωτος παρά μόνο ως άνθρωπος με ορθή ζωή και επιβλητικό πρόσωπο, ανακηρύχθηκε ξαφνικά αυτοκράτορας από τον Βίβιο Πασιηνό ανθύπατο της επαρχίας και τον Φάβιο Πομπονιανό στρατηγό των λιβυκών συνόρων. Ήταν τόσο ξαφνική η κίνηση, που δεν είχαν παρασχεθεί τα κατάλληλα διάσημα εξουσίας, και τα χέρια της Γαλιήνας, μίας εξαδέλφης τού νόμιμου μονάρχη, επένδυσαν τον νέο πρίγκιπα με ένα ένδυμα, που πήραν από το άγαλμα μίας θεάς. 

Η πτώση του Κέλσου δεν ήταν λιγότερο γρήγορη από την ανύψωσή του: σκοτώθηκε την έβδομη μέρα, το σώμα του καταβροχθίστηκε από σκυλιά και οι πιστοί κάτοικοι της Σίκας μαρτύρησαν την αφοσίωσή τους στον βασιλεύοντα ηγεμόνα, επινοώντας μία προσβολή στη μνήμη τού αντιπάλου του, πρωτόγνωρη πριν από εκείνη την εποχή. Το ομοίωμα τού προδότη υψώθηκε επάνω σε έναν σταυρό, γύρω από τον οποίο χόρευε θριαμβευτικά το πλήθος. 

## Δείτε επίσης

* Σφετεριστές τού Γαλλιηνού

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Λεύκιος Μούσιος Αιμιλιανός

Ο **Λεύκιος Μούσιος Αιμιλιανός ο λεγόμενος Αιγύπτιος**, λατιν.: *Lucius Mussius Aemilianus signo Aegippius* (απεβ. το 261 ή 262) κατείχε μια σειρά από στρατιωτικές και πολιτικές θέσεις κατά τα μέσα του τρίτου αι. Είναι περισσότερο γνωστός ως Ρωμαίος σφετεριστής κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γαλλιηνού.

## Πηγές
Οι πηγές γι' αυτόν τον αυτοκράτορα περιλαμβάνουν τον Eυσέβιο, *[[Εκκλησιαστική Ιστορία|Eκκλησιαστική Ιστορία]]* 7.11. *[[Επιτομή των Καισάρων|Eπιτομή περί των Καισάρων]]*, 32.4; *[[Ιστορία των Αυγούστων]]*, "Γαλλιηνός" 4.1-2, 5.6, 9.1; "Τριάκοντα Τύραννοι" 22.1-8, καθώς και αρκετοί πάπυροι και μία επιγραφή.

## Σταδιοδρομία
Ο Μ. Αιμιλιανός πιθανότατα ήταν ιταλικής καταγωγής. Η σταδιοδρομία του στην αυτοκρατορική υπηρεσία τεκμηριώνεται μέχρι τις 18 Μαΐου 247 από μία επιγραφή, που ανακτήθηκε στο Φιουμιτσίνο. Οι θέσεις που κράτησε μέχρι εκείνη την ημερομηνία περιλαμβάνουν: *έπαρχος οχημάτων των τριών Γαλατιών* (praefectus vehiculorum trium provinciarum Galliarum), *επιμελητής του Πηλουσίου Αλεξανδρείας* (procurator Alexandreae Pelus) και μια τρίτη θέση, αυτή τού *επιμελητή των λιμένων των δύο Οστιών* (procurator portus utriusque Ostiae).

Ο Βαλεριανός τον διόρισε *[[Ρωμαίος έπαρχος|έπαρχο]] (praefectus)* της Ρωμαϊκής Αιγύπτου, μία θέση που κατείχε πιθανώς από το 256 έως το 261.  Ενώ το πρωταρχικό μέλημα τού κυβερνήτη της Αιγύπτου ήταν να διαφυλάξει τη συγκομιδή και την παράδοση των σιτηρών στον πληθυσμό της Ρώμης, είχε και άλλες ευθύνες, που περιελάμβαναν την επανέναρξη τού διωγμού των Χριστιανών, που είχαν ξεκινήσει από τον προκάτοχό του Αυρήλιο Άπιο Σαβίνο. Ο Ευσέβιος διατηρεί μία επιστολή τού επισκόπου Αλεξανδρείας Διονυσίου, όπου ο επίσκοπος τεκμηριώνει τη δίκη του ενώπιον τού Μούσιου Αιμιλιανού για την ομολογία τού Χριστιανισμού, για την οποία εξορίστηκε στον Κέφρο στην έρημο της Λιβύης.  Ένας σωζόμενος πάπυρος, με ημερομηνία 259/260, έχει αναγνωριστεί ως ανεξάρτητος μάρτυρας αυτής της δίκης. 

## Σφετερισμός
Υποστήριξε την εξέγερση των Μακριανών κατά του Γαλλιηνού (260-261). Όταν οι Μακριανοί ηττήθηκαν, ο Μούσιος Αιμιλιανός αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας. 

Ο Γαλλιηνός έστειλε τον στρατηγό του Αυρήλιο Θεόδοτο στην Αίγυπτο για να αντιμετωπίσει τον Αιμιλιανό. Μετά από σύντομο αγώνα ο Αιμιλιανός ηττήθηκε (πριν από τις 30 Μαρτίου 262), αιχμαλωτίστηκε και αργότερα στραγγαλίστηκε στη φυλακή. Στη συνέχεια, ο Mέμωρ, ένας πιθανός υποστηρικτής, εκτελέστηκε.

## Δείτε επίσης
* Σφετεριστές τού Γαλλιηνού

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* "Σφετεριστές στην Αίγυπτο: Mussius Aemilianus and Memor", στο Körner, Christian, "Usurpers under Gallienus", Ιστότοπος *De Imperatoribus Romanis*
* John R. Martindale, "Prosopography of the Later Roman Empire: Addenda et Corrigenda to Volume I", *Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte*, 23 (1974), σσ. 246-252

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Χαραυγή Καρδίτσας

Η **Χαραυγή** είναι πολύ μικρός οικισμός του Πευκόφυτου στη Θεσσαλίας και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Καζάρμα σε υψόμετρο 280 μέτρα. Απέχει περίπου 33 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Καρδίτσα, 7 χλμ. ΝΔ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) και μόλις 3 χλμ. (οδηγικά) ΒΑ. από το Πευκόφυτο ενώ στα δυτικά και βόρεια του χωριού περνάει ο ποταμός Πάμισος. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Πευκοφύτου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το  Πευκόφυτο, τα Νησιά και την Πάδη αποτελούν την κοινότητα Πευκοφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 14 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού του είναι:

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Βαρδάνης Β΄ της Παρθίας

Ο **Βαρδάνης Β΄** ήταν γιος τού Βολογάση Α΄  ή τού Βαρδάνη Α'΄  και για λίγο ηγεμόνας τμημάτων της Παρθικής Αυτοκρατορίας. Στις αρχαίες ιστορικές πηγές εμφανίζεται μόνο στον Τάκιτο. Κατά τα άλλα είναι γνωστός μόνο από νομίσματα, που χρονολογούνται μεταξύ 55 και 58 μ.Χ. Επαναστάτησε κατά του Βολογάση Α΄ στη Σελεύκεια από το 55 έως το 58 περίπου μ.Χ. και πρέπει να είχε καταλάβει τα Εκβάτανα, καθώς εξέδιδε νομίσματα από το νομισματοκοπείο εκεί, που έφεραν τη μορφή ενός νεαρού αγένειου βασιλιά, που φορούσε διάδημα με πέντε μενταγιόν. Τίποτε περισσότερο γι' αυτόν δεν είναι γνωστό.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* 
*  
*  
* 
* Sellwood, David (1983). "Parthian Coins". In Yarshater, Ehsan (ed.). The Cambridge History of Iran, Volume 3(1): The Seleucid, Parthian and Sasanian Periods. Cambridge: Cambridge University Press. pp.&nbsp;279–298. ISBN 0-521-20092-X.

Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Οσρόης Β΄ της Παρθίας

Ο **Oσρόης ή Χοσρόης Β΄** (λατιν.: *Osroes, Chosroes ή Khosrow II*, παρθικά: *Husrōw*), ήταν διεκδικητής του θρόνου της Παρθικής Αυτοκρατορίας περί το 190. Είναι άγνωστος στην ιστορία, εκτός από τα νομίσματα που εξέδωσε. Η ημερομηνία της βασιλείας του υποδηλώνει ότι επαναστάτησε εναντίον του Βολογάση Δ΄, αλλά δεν μπόρεσε να διατηρηθεί εναντίον του Βολογάση Ε΄. Τα νομίσματά του εκδόθηκαν από το νομισματοκοπείο στα Εκβάτανα, υποδηλώνοντας ότι είχε τον έλεγχο της Μηδίας.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* Sellwood, David (1983). "Parthian Coins". In Yarshater, Ehsan (ed.). The Cambridge History of Iran, Volume 3(1): The Seleucid, Parthian and Sasanian Periods. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 279–298. ISBN 0-521-20092-X.

Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Παρθαμασπάτης της Παρθίας

Ο **Παρθαμασπάτης** ήταν ένας Πάρθος πρίγκιπας, που κυβέρνησε ως Ρωμαίος πελάτης-βασιλιάς στη Μεσοποταμία και αργότερα στην Οσροηνή στις αρχές του 2ου αι. Ήταν γιος τού Πάρθου αυτοκράτορα Oσρόη Α΄.

## Βιογραφία
Αφού πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στη ρωμαϊκή εξορία, συνόδευσε τον Αυτοκράτορα Τραϊανό στην εκστρατεία τού τελευταίου για την κατάκτηση της Παρθίας. Ο Τραϊανός σχεδίαζε αρχικά να προσαρτήσει την Κτησιφώντα ως μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά τελικά αποφάσισε να τοποθετήσει τον Παρθαμασπάτη στον θρόνο τού πατέρα του ως Ρωμαίο πελάτη, κάνοντάς το το 116. Ο Τραϊανός ουσιαστικά έστεψε τον Παρθαμασπάτη ως βασιλιά της Παρθίας.

Μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων από την περιοχή, ο Oσρόης Α΄ νίκησε εύκολα τον Παρθαμασπάτη και ανέκτησε τον θρόνο της Παρθίας.

Μετά την ήττα του στην Παρθία, ο Παρθαμασπάτης κατέφυγε και πάλι στους Ρωμαίους, οι οποίοι στη συνέχεια, ως παρηγοριά, του παραχώρησαν τη συγκυβέρνηση της Oσροηνής, ενός μικρού ρωμαϊκού πελατειακού κράτους μεταξύ της Μικράς Ασίας και της Συρίας. Ήταν βασιλιάς της Oσροηνής μαζί με τον Γιάλουρ από το 118 έως το 122 και στη συνέχεια μοναδικός ηγεμόνας έως το 123 
[σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/28/ANTONINUS PIUS. 138-161 AD Parthia coinage.jpg/220px-ANTONINUS PIUS. 138-161 AD Parthia coinage.jpg|μικρογραφία| Ένα νόμισμα του [Αντωνίνος ο Ευσεβής|Αντωνίνου Πίου, που δείχνει μία υποταγμένη Παρθία ( P*ΑR-TH-ΙΑ* στην πίσω πλευρά) να τού δίνει το στέμμα της, ένας κενός ισχυρισμός ότι η Παρθία εξακολουθούσε να υπόκειται στη Ρώμη μετά τα γεγονότα γύρω από τον Παρθαμασπάτη.]]
Από την επικράτειά του στην Οσροηνή, είναι γνωστό ότι είχε εμπορικές συναλλαγές με την αυτοκρατορία Kουσάν, όπου τα αγαθά αποστέλλονταν μέσω θαλάσσης και μέσω του ποταμού Ινδού.

Πολύ μετά την αποτυχία τού Παρθαμασπάτη, η Ρώμη ακόμη ισχυριζόταν ότι είχε τον έλεγχο της Παρθικής γης, όπως φαίνεται σε ένα νόμισμα του Αντωνίνου Πίου (138-161 μ.Χ.) με την εικόνα μίας υποταγμένης «Παρθίας», που του προσφέρει το στέμμα της.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
*  Clément Huart & Louis Delaporte, *L'Iran antique : Élam et Perse et la civilisation iranienne*, Albin Michel, coll. « L'Évolution de l'Humanité », Paris, 1943, .
* Toumanoff, Cyril (1986). "Arsacids". Encyclopaedia Iranica, Vol. II, Fasc. 5. Cyril Toumanoff. pp.&nbsp;525–546.

Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Μιθριδάτης Δ΄ της Παρθίας

Ο **Μιθριδάτης Δ’ της Παρθίας** ήταν βασιλιάς των Πάρθων από τη δυναστεία των Αρσακιδών, μικρότερος γιος του βασιλιά Φραάτη Γ’, βασίλευσε κατά διαστήματα από το 57 ως το 54 π.χ. Με τη βοήθεια του μεγαλύτερου αδελφού του Ορόντη Β’  δολοφόνησαν τον πατέρα τους το 57 π.χ. και στη συνέχεια μοίρασαν το βασίλειο : ο Ορόντης πήρε το στέμμα της Παρθίας και ο Μιθριδάτης το στέμμα της Μηδίας. Ο Ορόντης λίγο αργότερα λόγω της πλεονεξίας του εκθρόνισε τον Μιθριδάτη από τη Μηδία και τον έδιωξε στη Συρία όπου βρήκε καταφύγιο στον Γαβίνιο τον ανθύπατο Ρωμαίο διοικητή της χώρας.  Με τη βοήθεια του Γαβίνιου κατόρθωσε ο Μιθριδάτης να νικήσει τον αδελφό του Ορόντη και να καταλάβει για σύντομο χρονικό διάστημα τον θρόνο της Παρθίας το 55 π.χ.  Πολιορκήθηκε από τον στρατηγό του Ορόντη Σιρένα ο οποίος μετά από σύντομο χρονικό διάστημα νίκησε και συνέλαβε τον Μιθριδάτη, τον παρέδωσε στον αδελφό του Ορόντη ο οποίος τον εκτέλεσε το 54 π.χ.

Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Σανατράκης Β΄ της Παρθίας

Ο **Σανατράκης Β΄ της Παρθίας**, ήταν διεκδικητής τού θρόνου της Παρθικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της αμφισβητούμενης βασιλείας τού θείου του Οσρόη Α΄. Είναι γνωστός μόνο από τα γραπτά του Βυζαντινού ιστορικού Ιωάννη Μαλάλα (*Χρονογραφία*),  ο οποίος συχνά δεν είναι πολύ αξιόπιστος.  Το πρόσωπο αυτού τού ηγεμόνα και τα σχετικά γεγονότα παραμένουν επομένως αινιγματικά.

Όταν ο Οσρόης Α΄ καθαιρέθηκε από τον εισβολέα Αυτοκράτορα Τραϊανό το 116 υπέρ τού ανδρεικέλου-ηγεμόνα Παρθαμασπάτη, ο Σανατράκης Β΄ και ο πατέρας του, ο αδελφός τού Οσρόη Α΄ Μιθριδάτης Ε΄, διεκδίκησαν μαζί το διάδημα και συνέχισαν τον αγώνα κατά των Ρωμαίων στη Μεσοποταμία.  Στη συνέχεια ο Τραϊανός βάδισε νότια προς τον Περσικό Κόλπο, τους νίκησε και ανακήρυξε τη Μεσοποταμία επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.  Μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων, ο Oσρόης έδιωξε τον Παρθαμασπάτη και ανέκτησε τον Παρθικό θρόνο.

Ο Μιθριδάτης Ε΄ τελικά διαδέχθηκε τον Οσρόη περί το 129 και βασίλεψε π. το 140, όταν πέθανε σε επίθεση στη Ρωμαϊκή Κομμαγηνή. Ο Σανατράκης Β΄, τον οποίο είχε ορίσει διάδοχό του, προηγήθηκε, πέφτοντας επίσης σε μάχη με τους Ρωμαίους. Έτσι, η προηγούμενη «βασιλεία» τού ζευγαριού κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης εκστρατείας τού 116 απέδειξε τη μοναδική δοκιμή τού Σανατράκη Β΄ για τη βασιλεία.

Ο μακροχρόνιος αντίπαλος τού πατέρα του Βολογέσης Γ΄ ανέλαβε το βασίλειο τού Μιθριδάτη Ε΄, αλλά ένας άλλος γιος του Μιθριδάτη Ε΄, ο Βολογέσης Δ', ήρθε τελικά στον θρόνο μετά το τέλος τού Βολογέση Γ΄ το 147.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Αρχαίες Πηγές
* Dio Cassius, lxviii, 17 &#x2013; 33.
* Ιωάννης Μαλάλας, *Χρονογραφία* .
* Aelius Spartianus, *Vita Hadrian*, v, 13.
* Παυσανίας, v, 12.

Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Μεχερδάτης της Παρθίας

Ο **Μεχερδάτης**, *Meherdates*, παρθικά *Mihrdāt,* ήταν ένας Πάρθιος πρίγκιπας, που αγωνίστηκε εναντίον του Γοτάρζη Β΄ (βασ. 40–51 ) για το στέμμα των Πάρθων από το 49 έως το 51 μ.Χ. 

Ήταν ένας γιος του Βονώνη Α΄ (βασ. 8–12 ). Τελικά ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε από τον Γοτάρτζη Β΄, ο οποίος τού χάρισε τη ζωή, αλλά του ακρωτηριάστηκαν τα αυτιά, μία πράξη που τον απέκλεισε από την ανάκτηση τού θρόνου.   

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* Bivar, A.D.H. (1983). "The Political History of Iran Under the Arsacids". In Yarshater, Ehsan (ed.). The Cambridge History of Iran, Volume 3(1): The Seleucid, Parthian and Sasanian Periods. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 21–99. ISBN 0-521-20092-X.
* 
* 

Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Μπρούνο Φρέιντλιχ

Ο **Μπρούνο Αρτούροβιτς Φρέιντλιχ** (, 10 Οκτωβρίου 1909, Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία &#x2013; 9 Ιουλίου 2002, Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Ομοσπονδία) ήταν Σοβιετικός και Ρώσος ηθοποιός. Λαϊκός Καλλιτέχνης της ΕΣΣΔ (1974). Η κόρη του, Αλίσα Φρέιντλιχ, είναι επίσης γνωστή σύγχρονη Ρωσίδα ηθοποιός.

## Βιογραφία
Γεννηθείς στην Αγία Πετρούπολη και με γερμανική καταγωγή, ο Φρέιντλιχ ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός παίζοντας για παιδικό κοινό. Για δύο χρόνια εργάστηκε στο Θέατρο Δράματος Μπολσόι. Από το 1948 ήταν πρωταγωνιστής του πρώην Αλεξανδρινού Θεάτρου. Μεταξύ των σκηνικών του έργων ήταν ο Χλεστακόφ στο *Ο Κυβερνητικός Επιθεωρητής* και ο Άμλετ στη σκηνοθεσία του έργου του Σαίξπηρ από τον Γκριγκόρι Κοζίντσεφ. Έπαιξε τους ρόλους των Περ Γκυντ, πατέρα Γκοριό, του Γκάγιεφ στον *[[Ο Βυσσινόκηπος|Βυσσινόκηπο]]*, του Βαρώνου στο *The Lower Depths*. Ένας από τους πιο αγαπημένους ρόλους του Φρέιντλιχ, τον οποίο έπαιξε για πολλά χρόνια, ήταν ο ρόλος του συγγραφέα Ιβάν Τουργκένιεφ στο έργο *Ελεγεία*. Για τον ρόλο του Γουλιέλμο Μαρκόνι στην προπαγανδιστική ταινία *Αλεξάντρ Ποπόφ* κέρδισε το Βραβείο Στάλιν (1951). Πέθανε στην Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 92 ετών και κηδεύτηκε στις 11 Ιουλίου 2002 στο νεκροταφείο Βόλκοβο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Βιογραφία
* 

Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2022

Το **36ο [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών]]**, διοργανώθηκε στις 26 και 27 Φεβρουαρίου 2022 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

## Αποτελέσματα

*Πηγή:*

## Παραπομπές

Κλειστου στιβου ανδρων
Κατηγορία:Στίβος το 2022
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά