open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σημαία της Ατόλης Τζόνστον

Η **Σημαία της Ατόλης Τζόνστον** είναι η ανεπίσημη σημαία που χρησιμοποιείται από την ομώνυμη ατόλη, που αποτελεί μία μη ενσωματωμένη περιοχή των Η.Π.Α. και τμήμα των απομακρυσμένων νησίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, και, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2007, δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Βέβαια, αφού η Ατόλη Τζόνστον αποτελεί αμερικανική επικράτεια, η επίσημη σημαία της είναι η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών.

## Ιστορία
Η ανεπίσημη σημαία της ατόλης Τζόνστον σχεδιάστηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2001 από τον κάτοικο της περιοχής, Τσέριλ Βελκ. Η σημαία υιοθετήθηκε σε έναν τοπικό διαγωνισμό μεταξύ των κατοίκων του νησιού, ο οποίος οργανώθηκε από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία το 2000.

## Περιγραφή
Η σημαία έχει χωριστεί σε τρεις λωρίδες, δύο μπλε και μία λευκού χρώματος στη μέση. Πιο συγκεκριμένα, το λευκό συμβολίζει το κοράλλι, ενώ το μπλε τον περιβάλλοντα ωκεανό. Στη λευκή λωρίδα, απεικονίζεται ένα κίτρινο πουλί, με το ράμφος του να ακουμπάει σε ένα από τέσσερα μπλε αστέρια, καθένα από τα οποία συμβολίζει τα τέσσερα νησιά που απαρτίζουν την ατόλη. Στην κάτω μπλε λωρίδα παρατηρείται η επιγραφή *JOHNSTON ATOLL*, αναφέροντας και την ονομασία της περιοχής.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Σημαίες
Κατηγορία:Σημαίες των Ηνωμένων Πολιτειών
Ζαβογαρίδα

Η **ζαβογαρίδα** (επιστημονική ονομασία: ***Squilla mantis***) είναι είδος γαρίδας μάντης που απαντάται σε ρηχές παράκτιες περιοχές της Μεσογείου και του Ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού. Η αφθονία της έχει οδηγήσει στο να είναι η μόνη εμπορικά αλιευόμενη γαρίδα μάντης στη Μεσόγειο.

## Περιγραφή
Τα άτομα φτάνουν σε μήκος μέχρι και τα 200 χιλιοστά. Έχει γενικά θαμπό καφέ χρώμα, αλλά έχει δύο καφέ κηλίδες στα μάτια, κυκλωμένες σε λευκό χρώμα, στη βάση του τέλσου.

## Κατανομή και οικολογία
αριστερά|μικρογραφία| Μπροστινό μισό της ζαβογαρίδας, που δείχνει τις (υπόλευκες) αρπακτικές δαγκάνες
Η ζαβογαρίδα σκάβει λαγούμια σε λασπώδεις και αμμώδεις πυθμένες κοντά στις ακτές της Μεσογείου και σε γειτονικά θερμά μέρη του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού. Παραμένει στο λαγούμι της τη μέρα και βγαίνει τη νύχτα για να κυνηγήσει και το χειμώνα για να ζευγαρώσει.

Βρίσκεται σε ολόκληρη την ακτογραμμή της Μεσογείου και στον Ατλαντικό Ωκεανό νότια από τον Κόλπο του Κάδιθ έως την Αγκόλα, καθώς και γύρω από τα Κανάρια Νησιά και τη Μαδέρα. Έχει καταγραφεί ιστορικά από τον Βισκαϊκό Κόλπο και τα Βρετανικά Νησιά, αλλά δεν είναι γνωστό να απαντάται πλέον εκεί. Είναι ιδιαίτερα άφθονο όπου υπάρχει σημαντική απορροή από ποτάμια και όπου το υπόστρωμα είναι κατάλληλο για σκάψιμο. Στη Μεσόγειο, οι εκροές από τον Νείλο, τον Πάδο, τον Έβρο και τον Ροδανό παρέχουν αυτές τις συνθήκες.

## Αλιεία
[δεξιά|μικρογραφία| ''Ζαβογαρίδες'' προς πώληση σε [Καταλονία|καταλανική αγορά]]
Η ζαβογαρίδα είναι το μόνο αυτόχθονο στοματόποδο που ψαρεύεται σε εμπορική κλίμακα στη Μεσόγειο. Πάνω από 7.000&nbsp;τόνοι αλιεύεται ετησίως, το 85% του οποίου αλιεύεται στις ιταλικές ακτές της Αδριατικής Θάλασσας, με περαιτέρω παραγωγή στο Ιόνιο Πέλαγος, στα ανοιχτά της Σαρδηνίας, στις ακτές της Καταλονίας και στα ανοιχτά των Βαλεαρίδων Νήσων. Εκτός Μεσογείου, καταναλώνεται στην Ανδαλουσία στον Κόλπο του Κάντιθ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μαλακόστρακα
Κιρκήσιον Μεσοποταμίας

Το **Κιρκήσιον** (αλλιώς **Κιρκησσός** και **Φαλίγα**) ήταν παραποτάμια οχυρή πόλη στην Μεσοποταμία.

Η πόλη βρισκόταν στο σημείο όπου ο παραπόταμος Χαβώρας (Khabur) εκβάλλει στον ποταμό Ευφράτη. Κατά τον Ιακωβίτη επίσκοπο Μιχαήλ τον Σύριο, ιδρυτής της πόλεως ήταν ο Σέλευκος Β΄ Καλλίνικος, γεγονός που θα έγινε λογικά ταυτόχρονα σχεδόν με την ίδρυση του βορειότερου Καλλινίκου. Ουσιαστικά οι Σελευκίδες ανακαίνισαν ένα παλαιότερο φρούριο που ήταν γνωστό στις ασσυριακές επιγραφές ως Sirhi.

Το 244 μ.Χ. ο αυτοκράτωρ των Ρωμαίων Γορδιανός Γ' σκοτώθηκε κατά την διάρκεια μίας εκστρατείας κατά του Σαπώρ Α' στην μάχη της Μισιχής κοντά στην πόλη. Το 256 μ.Χ. ο ίδιος ο σάχης των σασσανιδών Περσών Σαπώρ κατέλαβε το Κιρκήσιον από τους Ρωμαίους. Αργότερα πέρασε ξανά στον ρωμαϊκό έλεγχο και ο Διοκλητιανός ενίσχυσε τις ήδη υπάρχουσες οχυρώσεις του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Κλωντ Φρανσουά

Ο **Κλοντ Αντουάν Μαρί Φρανσουά** (γαλλικά: Claude Antoine Marie François, 1 Φεβρουαρίου 1939 – 11 Μαρτίου 1978), γνωστός ως **Κλοντ Αντουάν** και με το ψευδώνυμο **Κλοκλό** (Cloclo), ήταν Γάλλος τραγουδιστής ποπ, συνθέτης, τραγουδοποιός, παραγωγός δίσκων, ντράμερ και χορευτής. Ο Φρανσουά συνέγραψε τους στίχους του «Comme d'habitude» (σύνθεση του Ζακ Ρεβό και του ίδιου), την πρωτότυπη εκδοχή του «My Way» και συνέθεσε τη μουσική του «Parce que je t'aime mon enfant», την αρχική έκδοση του «My Boy». Από τα πιο διάσημα τραγούδια του είναι τα «Le Téléphone Pleure», «Le lundi au soleil», «Magnolias for Ever», «Alexandrie Alexandra» και «Cette année là».

Ο Φρανσουά πούλησε περίπου 35 εκατομμύρια δίσκους κατά τη διάρκεια της καριέρας του (και μετά τον θάνατό του) και επρόκειτο να ξεκινήσει για τις Ηνωμένες Πολιτείες όταν έπαθε ηλεκτροπληξία κατά λάθος τον Μάρτιο του 1978, σε ηλικία 39 ετών. Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας, Βαλερί Ζισκάρ ντ'Εσταίν, φέρεται να είπε ότι ο Κλοντ Φρανσουά ήταν, γι' αυτόν, «το γαλλικό αντίστοιχο των Beatles, που σημαίνει το μεγάλο ταλέντο μιας γενιάς».

## Βιογραφία

## Δισκογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Claude Francois biography
* 
* 

Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές ποπ
Κατηγορία:Γάλλοι μουσικοί παραγωγοί
Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδοποιοί
Κατηγορία:Γάλλοι χορευτές
Κατηγορία:Γάλλοι ιταλικής καταγωγής
Νέο Βουλγαρικό Πανεπιστήμιο

Το **Νέο Βουλγαρικό Πανεπιστήμιο** (βουλγαρικά: Нов български университет, НБУ) είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο με έδρα τη Σόφια, την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας. Η πανεπιστημιούπολη του βρίσκεται στη δυτική συνοικία της πόλης, γνωστή για την εγγύτητά της στο φυσικό πάρκο Βίτοσα. Το πανεπιστήμιο διαθέτει επίσης πολλά άλλα κτίρια σε όλη τη χώρα, καθώς και τον δικό του εκδοτικό οίκο και μια βιβλιοθήκη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Βουλγαρία
Ριντζίνα

Η **Ριντζίνα** (πολωνικά: Rydzyna, ) είναι ιστορική πόλη του Πόβιατ Λέσνο, στο Βοεβοδάτο της Μεγάλης Πολωνίας της δυτικής Πολωνίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του βοεβοδάτου, 10 χιλιόμετρα νότια του Λέσνο, κοντά στον κεντρικό αυτοκινητόδρομο S5 Πόζναν-Βρότσουαφ. Ο πληθυσμός της είναι 2.943 κάτοικοι (2020).

Ήταν η έδρα του Βασιλιά Στανίσουαφ Λεστσίνσκι κατά την πρώτη σύντομη βασιλεία του από το 1704 έως το 1709. Η Ριντζίνα αναφέρεται συνήθως ως το «μαργαριτάρι του πολωνικού μπαρόκ», λόγω του διατηρημένου πυρήνα της Παλιάς Πόλης και της μεγάλης αφθονίας ιστορικών μνημείων.

## Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Άποψη από τις αρχές του 20ου αιώνα στην Πλατεία Αγοράς
Η πόλη ιδρύθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα από τον Για της Τσερνίνα, απόγονο της οικογένειας Βιέζμπνο, ιππότη του Βασιλιά Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο. Η Ριντζίνα ήταν μια ιδιωτική πόλη, που βρισκόταν διοικητικά στο Πόβιατ Κόστσιαν του Βοεβοδάτου Πόζναν (14ος αιώνας-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Στα τέλη του 17ου αιώνα η πόλη και τα περίχωρά της ανήκαν σε γνωστούς άρχοντες, τους Λεστσίνσκι και στη συνέχεια στις οικογένειες Σουουκόφσκι, των οποίων η επένδυση στην πόλη είχε ως αποτέλεσμα το σημερινό της παρατσούκλι «μαργαριτάρι του πολωνικού μπαρόκ».

Στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1793, η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1807 ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και μετά τη διάλυσή του το 1815, προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία. Το 1871, η πόλη έγινε μέρος της Γερμανίας και ήταν γνωστή ως *Reisen* στα γερμανικά. Μέχρι το 1887, το Ράιζεν ανήκε στην περιοχή Φράουστατ στην πρωσική Επαρχία του Πόζεν. Από το 1887 έως το 1920, ήταν μέρος του Κράις Λίσα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1905, η πόλη είχε πληθυσμό 1.123 κατοίκους, εκ των οποίων οι 814 (72,5%) ήταν Γερμανοί και οι 309 (27,5%) ήταν Πολωνοί. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της ως Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, και στη συνέχεια ανέκτησε την πόλη σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία που πυροδότησε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ. Προσαρτήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία και ενσωματώθηκε στη νεοσύστατη επαρχία Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Από τον Οκτώβριο του 1939 έως τον Φεβρουάριο του 1940, κατά τη διάρκεια του *[[Ιντελιγκέντσακτιον]]*, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές εκτελέσεις Πολωνών από το Πόβιατ Λέσνο, συμπεριλαμβανομένης της Ριντζίνα, στο δάσος κοντά στην πόλη. Τον Φεβρουάριο του 1940, οι Γερμανοί συνέλαβαν τον ντόπιο Πολωνό ιερέα της ενορίας, Αλεξάντερ Στετσέφσκι, ο οποίος φυλακίστηκε στο Ράβιτς, στη συνέχεια απελάθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και σκοτώθηκε στο Νταχάου. Προς το τέλος του πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό την άνοιξη του 1945 και αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου της Μεγάλης Πολωνίας
Ζαρκαδοχώρι Μαγνησίας

Το **Ζαρκαδοχώρι** είναι πολύ μικρός οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Ζαρκαδοχώρι βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας, στους βορειοανατολικούς πρόποδες των Βουνών Γούρας σε υψόμετρο 340 μέτρων. Απέχει περίπου 47 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από τον Βόλο και 22 χιλιόμετρα Δ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου). Μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, αναφέρεται επίσημα με την παλιά του ονομασία *Χασουμελί* το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιτώνου και το 1927 στο ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 να μετονομάζεται σε Ζαρκαδοχώρι. Το 1940 καταργήθηκε αλλά από το 1961 απογράφεται ξανά στο δήμο Αλμυρού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', ανήκει στην κοινότητα Αλμυρού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 8 κάτοικοι. 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Λιμπέρο Αντρεόττι

Ο **Λιμπέρο Αντρεόττι** (*Libero Andreotti*, 18 Ιουνίου 1875 – 4 Απριλίου 1933) ήταν Ιταλός καλλιτέχνης και δάσκαλος της τέχνης, γνωστός κυρίως ως γλύπτης, αλλά και εικονογράφος και κεραμίστας. Αναφέρεται συχνά ως «ένας από τους καλλιτέχνες και γλύπτες της πρώτης γραμμής για την περίοδο των αρχών του 20ού αιώνα».

Γεννήθηκε στην Πέσια Εργάσθηκε αρχικώς ως σιδηρουργός, μέχρι που σε ηλικία 17 ετών μετακόμισε στη Λούκκα και γνώρισε τον ποιητή Τζοβάννι Πάσκολι και τον Αλφρέντο Καζέλλι, που του γνώρισαν τον κόσμο των καλών τεχνών. Το 1899 ο Αντρεόττι εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία για να αρχίσει να εργάζεται ως εικονογράφος και ζωγράφος σε τυπογραφείο. Ταυτοχρόνως όμως μελετούσε και μάθαινε γλυπτική με τον Μάριο Γκάλλι στο ατελιέ του τελευταίου. Υπηρέτησε στον ιταλικό στρατό στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μετά από μερικά καλά γλυπτά έργα, ο Αντρεόττι κατόρθωσε να γίνει δάσκαλος της γλυπτικής στο Κρατικό Ινστιτούτο Τέχνης της Φλωρεντίας (γνωστό ως «Πόρτα Ρομάνα»), ακόμα και να διορισθεί στην έδρα της Γλυπτικής το 1920, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του στη Φλωρεντία σε ηλικία 57 ετών. Τον διαδέχθηκε στη έδρα του ο πρώην μαθητής του, και καλλιτεχνικός βοηθός του, Μπρούνο Ιννοτσέντι (*Bruno Innocenti*, 1906-1986).

Ο Λιμπέρο Αντρεόττι ήταν έγγαμος, με τη Μαργκερίτα Κάρπι, από το 1923.

## Αγορά τέχνης
Στη δημοπρασία *Bertolani Fine Art* της Ρώμης το 2018, το *La talk classique * (1927) του Λιμπέρο Αντρεόττι, λευκή πορσελάνη κατασκευασμένη με τον Gio Ponti, πωλήθηκε για 82.500 ευρώ συν τα τέλη δημοπρασίας .

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το Μουσείο Εκμαγείων «Libero Andreotti» στην Πέσια
* Ο Αντρεόττι στη διαδικτυακή γλυπτοθήκη της παραστατικής γλυπτικής του 20ού αιώνα
* 1200 χρόνια ιταλικής γλυπτικής 
* Ο Libero Andreotti στο *Artnet*

Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Ακούσνετ

Το **Ακούσνετ** (αγγλ. *Acushnet*) είναι μικρή πόλη στην Κομητεία Μπρίστολ της Μασαχουσέτης, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020 είχε 10.559 κατοίκους, μια αύξηση κατά 2,5% σε σχέση με την απογραφή του 2010.

## Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι του Ακούσνετ εγκαταστάθηκαν στην τοποθεσία το 1659. Σε όλη την ιστορία του ήταν μέλος μιας τριάδας ξεχωριστών πόλεων (Νιου Μπέντφορντ - Φαίρχεϊβεν - Ακούσνετ), που εντάσσονταν στον δήμο του Ντάρτμουθ μέχρι το 1787, Το Ακούσνετ αναγνωρίσθηκε επισήμως ως πόλη το 1860. Η ονομασία «Ακούσνετ», την οποία φέρει και το ποτάμι που διαρρέει την πόλη, προέρχεται από την ινδιάνικη γλώσσα μασατσούσετ, ως παραφθορά της φράσεως *Cush-nea*, που σήμαινε «τόπο αναπαύσεως κοντά στο νερό».

Το 1841 ο Χέρμαν Μέλβιλ εντάχθηκε στο πλήρωμα του ομώνυμου φαλαινοθηρικού πλοίου «Ακούσνετ» και αργότερα έγραψε για τις πολύχρονες εμπειρίες του σε αυτό στο περίφημο μυθιστόρημα *[[Μόμπι Ντικ]]*.

Το 1910 μία από τις παλαιότερες εταιρείες στη νοτιοανατολική Μασαχουσέτη, η ομώνυμη «Acushnet Company», ιδρύθηκε στην πόλη και παράγει μέχρι σήμερα τα είδη γκολφ με την επωνυμία «Titleist».

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών η πόλη έχει συνολική έκταση 49,1 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία το 1,4 (ποσοστό 2,76%) καλύπτεται από εσωτερικά ύδατα. Η πόλη βρίσκεται σε μέσο υψόμετρο 22 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της 41°40΄50΄΄ Βόρειο πλάτος και 70°54΄30΄΄ Δυτικό μήκος, δηλαδή 80 χιλιόμετρα νοτίως της Βοστώνης και αρκετά λιγότερο, 48 χιλιόμετρα, από το Πρόβιντενς, πρωτεύουσα της Πολιτείας Ρόουντ Άιλαντ. Το Ακούσνετ συνορεύει προς τα ανατολικά και τα βορειοανατολικά με το Ρότσεστερ, στα νοτιοανατολικά με το Ματαπόιζετ, στα νότια με το Φαίρχεϊβεν, στα δυτικά με το Νιου Μπέντφορντ και στα βορειοδυτικά με τη Φρήταουν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος της πόλεως

Ακουσνετ
Σημαία της Ατόλης Μίντγουαιη

Η **Σημαία της Ατόλης Μίντγουαιη** είναι η ανεπίσημη σημαία που χρησιμοποιείται από την ομώνυμη ατόλη, που αποτελεί μία μη ενσωματωμένη περιοχή των Η.Π.Α., και τμήμα των απομακρυσμένων νησίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, και, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2019, έχει 39 μόνιμους κατοίκους. Βέβαια, αφού η Ατόλη Μίντγουαιη είναι αμερικανική επικράτεια, η επίσημη σημαία της είναι η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών.

## Ιστορία
Η Σημαία της Ατόλης Μίντγουαιη κατασκευάστηκε από το προσωπικό του Εθνικού Καταφυγίου Άγριας Ζωής της Ατόλης Μίντγουαιη *(  Midway Atoll National Wildlife Refuge)*, με τη σημαντικότατη βοήθεια ενός υπαλλήλου της Υπηρεσίας Εθνικών Πάρκων *(National Park Service)*, του Στιβ Ντράιντεν. Η αφορμή για τη δημιουργία της σημαίας, ήταν ο εορτασμός της *Memorial Day*, κατά το έτος 2000, γεγονός που έλαβε χώρα στο θωρηκτό USS Arizona.

## Περιγραφή
[μικρογραφία|Μία ομάδα από [άλμπατρος στην ατόλη Μίντγουαιη.]]
Η σημαία της ατόλης Μίντγουαιη διαθέτει τρεις δυσανάλογες λωρίδες: μία σκούρου μπλε χρώματος *(επάνω)*, μία λευκή *(στη μέση)* και μία ανοικτού μπλε χρώματος *(κάτω)*. Στην πρώτη λωρίδα *(αυτή του σκούρου μπλε χρώματος)*, που είναι και η μεγαλύτερη, είναι τοποθετημένο ένα άλμπατρος, θαλασσοπούλι που εμφανίζεται συχνά στην ατόλη.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Σημαίες
Κατηγορία:Σημαίες των Ηνωμένων Πολιτειών
Αργιλοχώρι Μαγνησίας

Το **Αργιλοχώρι** ή **Αργιλλοχώρι** είναι μικρός οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Αργιλοχώρι βρίσκεται προς στα βορειοδυτικά του κάμπου του Αλμυρού σε υψόμετρο 162 μέτρων. Απέχει περίπου 38 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από τον Βόλο και 13 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου) ενώ στα βόρειά του περνάει η  επαρχιακή οδός Αλμυρού - Φαρσάλων. Στο χωριό το καλοκαίρι του 1924, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, μετεγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Καππαδοκία και το χωριό Τσαρικλί, που δεν μπόρεσαν να ζήσουν στην Ήπειρο.

Μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, αναφέρεται επίσημα με την παλιά του ονομασία *Τουρκομουσλί* το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Ιτώνου και το 1927 στο ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 να μετονομάζεται σε Αργιλοχώρι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', ανήκει στην κοινότητα Αλμυρού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 67 κάτοικοι. 
## Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Το έγκλημα του Συλβέστρ Μπονάρ

***Το έγκλημα του Συλβέστρ Μπονάρ*** (γαλλικός τίτλος: *Le Crime de Sylvestre Bonnard*) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ανατόλ Φρανς, που εκδόθηκε το 1881. Με αυτό το έργο, ένα από τα πρώτα του έργα γραμμένα εξ ολοκλήρου σε πεζό, έγινε γνωστός ως μυθιστοριογράφος, έως τότε ήταν κυρίως γνωστός ως ποιητής συνδεδεμένος με τον κύκλο των παρνασσιστών ποιητών. Το μυθιστόρημα έλαβε το βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας.

Το 1929 διασκευάστηκε σε ομότιτλη γαλλική βωβή ταινία.

## Περίληψη
Ο Σιλβέστρ Μπονάρ, μέλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας, είναι φιλόλογος, γλωσσολόγος και ιστορικός ειδικευμένος στη μελέτη του μοναστικού κόσμου, προικισμένος με μεγάλη πολυμάθεια. Ζει με τη γάτα του, περιτριγυρισμένος από ακριβά βιβλία και γκρινιάρηδες αλλά αφοσιωμένους υπηρέτες, στο παρισινό διαμέρισμά του, που ο ίδιος ονομάζει «πόλη των βιβλίων». Αυτός ο παθιασμένος βιβλιόφιλος ζει ανάμεσα στα βιβλία του και ξεκινάει μια έρευνα, στο Παρίσι και στη Σικελία, αναζητώντας ένα σπάνιο χειρόγραφο, τη γαλλική έκδοση του πολύτιμου χειρογράφου του Χρυσού Θρύλου, το οποίο τελικά, μετά από πολλές περιπέτειες, αποκτά.

Ο Σιλβέστρ Μπονάρ είναι ένας ηλικιωμένος πλέον εργένης, βίωσε ωστόσο κι αυτός τον πόνο του έρωτα σε νεαρή ηλικία. Η αγαπημένη του ονομαζόταν Κλεμεντίν, αλλά οι περιστάσεις της ζωής τους χώρισαν. Εντελώς τυχαία, κατά τη διάρκεια της απογραφής μιας βιβλιοθήκης κοντά στο Μελάν, γνωρίζει την εγγονή της Κλεμεντίν, την ορφανή και φτωχή νεαρή Ζαν και γοητεύεται αμέσως από τη φρεσκάδα και την απλότητά της. Στη μνήμη της γυναίκας που κάποτε αγάπησε, ο Σιλβέστρ Μπονάρ αναλαμβάνει να της εξασφαλίσει ένα λαμπρό μέλλον. Αλλά η Ζαν βρίσκεται υπό την κηδεμονία του Μετρ Μους, ενός αυστηρού συμβολαιογράφου που την έχει βάλει εσωτερική στο οικοτροφείο για νεαρές κυρίες της δεσποινίδας Πρεφέρ.

Για να προστατεύσει την κοπέλα από τον καταχρηστικό κηδεμόνα της, αγνοώντας τις συμβάσεις και ακόμη και τον νόμο, διαπράττει ένα ιδιότυπο έγκλημα: την απαγάγει και την φροντίζει με ανιδιοτελή στοργή. Όταν ο συμβολαιογράφος εξαφανίζεται μετά από υπεξαίρεση χρημάτων, ο Σιλβέστρ Μπονάρ γίνεται ο νόμιμος κηδεμόνας της Ζαν. Η νεαρή κοπέλα αργότερα θα παντρευτεί έναν φοιτητή του κ. Μπονάρ.

## Ελληνικές μεταφράσεις

* *Το έγκλημα του Σιλβέστρ Μπονάρ*, μυθιστόρημα

:: — μτφ. Ιουλιέττα Ράλλη & Καίτη Χατζηδήμου (εκδ. Πάπυρος, 1971)
:: — μτφ. Άρης Δικταίος (εκδ. Γκοβόστης, 1973)
:: — μτφ. Δημήτρης Ζορμπαλάς (εκδ. Ψυχογιός, 1984)
:: — μτφ. Ρενέ Ψυρούκη (εκδ. Ντουντούμης, 1984)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ανατόλ Φρανς
73P/Σβάσμαν-Βάτσμαν

thumb|Ο κομήτης τον Απρίλιο του 2006
thumb|Το κομμάτι Β όπως το παρατήρησε το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ το 2006
Ο **73P/Σβάσμαν-Βάτσμαν** (*73P/Schwassmann–Wachmann*), γνωστός και ως **Σβάσμαν-Βάτσμαν 3**, είναι περιοδικός κομήτης του Ηλιακού Συστήματος, ο οποίος βρίσκεται σε φάση διάσπασης. Η τροχιακή περίοδός του είναι 5,44 έτη.

Ο κομήτης ανακαλύφθηκε στις 2 Μαΐου 1930 από τους Φρίντριχ Καρλ Άρνολντ Σβάσμαν και Άρνο Άρτους Βάτσμαν στο αστεροσκοπείο του Αμβούργου, Γερμανία. Ο κομήτης είχε τότε μέγεθος +9,5 και έφτασε μέχρι μέγεθος +6, στις 31 Μαΐου, όταν πέρασε μόλις 0,0616 ΑΜ από τη Γη. Η περίοδος εκτιμήθηκε σε 5,43 με 5,46 χρόνια. Ο κομήτης στη συνέχεια χάθηκε και παρατηρήθηκε ξανά το 1979. Κατά το πέρασμα του 1995 ο κομήτης παρατηρήθηκε να είναι πολύ λαμπρότερος από το αναμενόμενο, φτάνοντας σε μέγεθος +6 παρά ότι βρισκόταν σε απόσταση περίπου 1,3 ΑΜ από τη Γη. Το Δεκέμβριο του 1995 παρατηρήθηκε ότι ο πυρήνας του κομήτη είχε διασπαστεί σε 4 κομμάτια (A, B, C και D). Το μέγεθος των τριών πρώτων κομματιών υπολογίστηκε σε περίπου 1,5 χιλιόμετρο. Το κομμάτι C ήταν το μεγαλύτερο. Το 2006 ο κομήτης παρατηρήθηκε από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ, το οποίο αποκάλυψε πολλά περισσότερα κομμάτια.

Ο κομήτης συσχετίζεται με τη βροχή μετεώρων γνωστή ως Ταυ Ηρακλείδες.

## Παραπομπές


Σβασμαν-Βατσμαν
Φυλάκη Μαγνησίας

Η **Φυλάκη** είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Φυλάκη βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας, στα βορειοδυτικά του κάμπου του Αλμυρού σε υψόμετρο 100 μέτρων. Απέχει περίπου 55 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από τον Βόλο και 20 χιλιόμετρα  Δ.-ΒΔ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου) ενώ μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Αλμυρού - Φαρσάλων. Ανατολικά είναι η Πέρδικα και δυτικά περνάει ο ποταμός Ενιπέας.

Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη αρχαίας κατοίκησης που χρονολογούνται από τη νεολιθική περίοδο (περίπου 5.000 π.Χ.). Υπάρχουν κυκλώπεια τείχη, προϊστορικός συνοικισμός και οχυρή κώμη ιστορικών χρόνων που πιθανολογείται ότι πρόκειται για τον προϊστορικό οικισμό της Φυλάκης που αναφέρεται από τον Όμηρο και συνεχίζει να κατοικείται στην Εποχή του Χαλκού και στα Ιστορικά Χρόνια.

## Διοικητικά στοιχεία
Μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, αναφέρεται επίσημα με την ονομασία *Κετίκ*, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμου Ιτώνου  και το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 να μετονομάζεται σε *Κιτίκι*. Το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Φυλάκη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' αποτελεί την κοινότητα Φυλάκης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 86 κάτοικοι ενώ το 1981 και 1991 είχε 174 και 115 αντίστοιχα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η ομηρική Φυλάκη  από τον Αρχαιολογικό Άτλαντα Θεσσαλίας  
* Φυλάκη Μαγνησίας από το Αρχειακό και οπτικοακουστικό υλικό ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Κρίστιεν φαν Κάουβενμπεργκ

δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Κρίστιεν φαν Κάουβενμπεργκh, ''The Prodigal Son'', Μουσείο Kunst Palast
Ο **Κρίστιεν φαν Κάουβενμπεργκ** (*Christiaen van Couwenbergh*, 8 Ιουλίου 1604 – 4 Ιουλίου 1667)  ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής .

## Βιογραφία
Ο Κάουβενμπεργκ γεννήθηκε στο Ντελφτ. Ο πατέρας του Χίλλις ήταν αργυροχόος, χαράκτης και έμπορος έργων τέχνης από το Μέχελεν. Ο Χίλλις είχε μετακομίσει στο Ντελφτ πριν από το 1604, όπου νυμφεύτηκε την Αντριαάντγιε Φόσμερ, αδελφή του ζωγράφου ανθέων Γιάκομπ Φόσμερ .  Ο Κρίστιεν έμαθε να ζωγραφίζει από τον Γιόχαν φαν Νες  και στη συνέχεια εισήλθε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Ντελφτ το 1627. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Ιταλία. Μετά την επιστροφή του, εγκαταστάθηκε στη Χάγη, όπου εντάχθηκε στην *Confrerie Pictura* το 1647 και έγινε διάκονος το 1649.  Ειδικεύτηκε σε μεγάλες ιστορικές αλληγορίες ως διακοσμητικά τοίχων, συχνά με γυμνά σε φυσικό μέγεθος. Όχι μόνο ζωγράφιζε, αλλά παρήγαγε και σχέδια και σχεδιάσματα για ταπισερί. Προστάτες του ήταν ο Φρειδερίκος Ερρίκος, Πρίγκιπας της Οράγγης, μεταξύ άλλων βασιλικών θαυμαστών, για διακοσμήσεις τοίχων στα Huis ter Nieuwburg, Huis ten Bosch και Huis Honselaarsdijk . Η βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας αγόρασε μια σειρά από ταπετσαρίες που σχεδίασε ο ίδιος.

Αργότερα μετακόμισε στην Κολωνία μεταξύ 1654-1656, όπου αργότερα απεβίωσε.   Είναι γνωστός για τα πορτρέτα και τις ιστορικές αλληγορίες και θεωρείται ως ένας από όσους επηρεάστηκαν από τον Καραβάτζο . 

## Δείτε επίσης
* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Vermeer and The Delft School, ένας πλήρης κατάλογος έκθεσης με κείμενο από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, ο οποίος έχει υλικό για τον Κρίστιεν φαν Κάουβενμπεργκ

Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Χέντρικ Μάρτενσοον Σοργκ

Ο **Χέντρικ Μάρτενσοον Σόργκ** (Hendrik Martenszoon Sorgh, περίπου 1610 &#x2013; τάφηκε στις 28 Ιουνίου 1670) ήταν Ολλανδός ζωγράφος ρωπογραφιών της Χρυσής ολλανδικής Εποχής .

## Βιογραφία
Γεννημένος στο Ρότερνταμ, ο Σοργκ έγινε μαθητής του Ντέιβιντ Τένιερς του Νεότερου και του Βίλλεμ Πίτερσζον Μπόιτεβεχ .  Ο Σοργκ ζωγράφιζε κυρίως εσωτερικούς χώρους με χωρικούς . Οι εσωτερικοί χώροι σε κουζίνας του διαθέτουν περίτεχνες νεκρές φύσεις. Ζωγράφισε επίσης σκηνές αγοράς, πορτρέτα και θαλάσσιες και ιστορικές σκηνές. Τα έργα του Σοργκ περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, *Άνδρας που γράφει', *Εσωτερικό με τον Ιακώβ και τον Ησαύ σε κουζίνα*.

Νυμφεύτηκε την Αντριάαντγε Χόλλερ (Adriaantje Hollaer) στις 20 Φεβρουαρίου 1633. Έγινε διάσημη το 1947 λόγω του πορτρέτου του γάμου της που είχε ζωγραφίσει ο [[Ρέμπραντ]] και απεικονιζόταν στο [[Ολλανδία|ολλανδικό]] [[χαρτονόμισμα]] των 100 [[Φιορίνι Ολλανδίας|φιορινιών]], που τυπωνόταν από το 1947 έως το 1950. Μέσω της αδερφής της, ήταν κουνιάδος του φίλου του ζωγράφου Κράιν Χέντρικς Φολμαράιν )Crijn Hendricksz Volmarijn).  Το πορτρέτο της από τον Ρέμπραντ θεωρούνταν από καιρό ως μενταγιόν σε ένα πορτρέτο του, αλλά δεν είναι πλέον βέβαιο αφού ένα χαρακτικό του 18ου αιώνα αυτού του πορτρέτου είχε τη λεζάντα *Nicholas Berchem* .  Το χαραγμένο πορτρέτο του στο *Το Μεγάλο Θέατρο των Ολλανδών Ζωγράφων'' του Άρνολντ Χαουμπράκεν βασίστηκε στην αυτοπροσωπογραφία του, που βρίσκεται σήμερα σε ιδιωτική συλλογή. 
Αρχείο:Hendrick Martensz. Sorgh 001.jpg|Εσωτερική σκηνή από τον Σοργκ
Αρχείο:Rembrandt 212.jpg|Πορτρέτο γάμου άνδρα με ένα μεγάλο μαύρο καπέλο από το εργαστήριο του Ρέμπραντ, που παλαιότερα πίστευαν ότι ήταν είτε ο Νικολάες Μπέρχεμ, ο Χέντρικ Σοργκ και ο Κάρελ Φαμπρίτιους
Αρχείο:Rembrandt_213.jpg|Πορτρέτο γάμου της συζύγου του Αντριάαντγε Χόλλερ, ζωγραφισμένο από το εργαστήριο του Ρέμπραντ, περίπου την ίδια εποχή. κΜενταγιόν για τον άνδρα με το καπέλο
Αρχείο:Hendrick Maertensz. Sorgh - An Interior Scene - WGA21643.jpg|Σκηνή σε εσωτερικό
Αρχείο:Hendrick Maertensz. Sorgh - Sailing Vessels in a Strong Wind - WGA21646.jpg|Ιστιοπλοΐα σε δυνατό άνεμο
Το 1659 έγινε επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Ρότερνταμ.  Μαθητές του ήταν οι Jacobus Blauvoet, Abraham Diepraam, Cornelis Dorsman, Pieter Nijs και Pieter Crijnse Volmarijn. 

Υπάρχει επίσης ένας πίνακας του Σοργκ στην Hunterian Art Gallery ("Εσωτερικό με χαρτοπαίκτες") στη Γλασκώβη της Σκωτίας.

## Δείτε επίσης
* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Έργα και βιβλιογραφία για τον Χέντρικ Μάρτενσοον Σοργκ
* Vermeer and The Delft School, κατάλογος έκθεσης πλήρως online ως PDF από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, ο οποίος περιέχει υλικό για τον Χέντρικ Μάρτενσοον Σοργκ (βλ. ευρετήριο)
* The Milkmaid του Johannes Vermeer, κατάλογος έκθεσης πλήρως online ως PDF από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, που περιέχει υλικό για τον Χέντρικ Μάρτενσοον Σοργκ (αρ. κατ. 5).

Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Ντουτούμι (αποσαφήνιση)

Η ονομασία **Ντουτούμι**, μπορεί να αφορά:

* τη Μάχη του Ντουτούμι που διαδραματίστηκε κατά την Εκστρατεία Ανατολικής Αφρικής στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
* το Ντουτούμι (Μορογκόρο), που είναι Αγροτικό Τμήμα και είναι η παλαιά ονομασία του σημερινού Μπουακίλα Τσίνι (σουαχ.: *Bwakila Chini*), που βρίσκεται στην Αγροτική Περιοχή Μορογκόρο (*Morogoro Rural District*), στην Περιφέρεια Μορογκόρο (*Morogoro Region*), της Τανζανίας.
* το Ντουτούμι (Πουάνι), που είναι Αγροτικό Τμήμα, στην Περιοχή Κιμπάχα (*Kibaha District*), στην Περιφέρεια Πουάνι (*Pwani Region*), της Τανζανίας.
Σημαία της Ατόλης Παλμύρα

Η **σημαία της Ατόλης Παλμύρα** είναι η ανεπίσημη σημαία που χρησιμοποιείται από την ομώνυμη ατόλη, που αποτελεί τμήμα των απομακρυσμένων νησίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, και, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2019, δεν έχει κανέναν γηγενή κάτοικο, αλλά 4 - 20 μελετητές που διεξάγουν έρευνες. Βέβαια, αφού η Ατόλη Παλμύρα είναι αμερικανική επικράτεια, η επίσημη σημαία της είναι η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών.

## Ιστορία
Η ανεπίσημη σημαία της ατόλης Παλμύρα κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από στρατιώτες και ναύτες που στρατοπέδευαν συχνά στην περιοχή. Στις 7 Δεκεμβρίου 2001, η σημαία αυτή επιδείχθηκε μαζί με πολλές άλλες, όπως τη σημαία της Ατόλης Τζόνστον και αυτή της Ατόλης Μίντγουαιη, στην αμερικανική *Memorial Day*, γεγονός που πραγματοποιήθηκε στο θωρηκτό USS Arizona (BB-39). 

## Περιγραφή
Η σημαία της ατόλης Παλμύρα αποτελείται από τρεις, δυσανάλογες σε μέγεθος, λωρίδες διαφορετικών χρωμάτων: μία κόκκινου χρώματος *(επάνω)*, που είναι και η μεγαλύτερη, μία σκούρου μπλε χρώματος *(μέση)*, και μία κίτρινου χρώματος *(κάτω)*.

Στην κόκκινη λωρίδα παρατηρείται ένα κίτρινο σχήμα που μοιάζει με ήλιο που δύει, ώστε να προσομοιάζεται το ηλιοβασίλεμα στην ατόλη.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Σημαίες
Κατηγορία:Σημαίες των Ηνωμένων Πολιτειών
Ο κόκκινος κρίνος

***Ο κόκκινος κρίνος*** (γαλλικός τίτλος: *Le lys rouge*) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ανατόλ Φρανς που εκδόθηκε το 1894. Αναφέρεται στην ιστορία μιας παθιασμένης παράνομης σχέσης μιας κοσμικής κυρίας και ενός καλλιτέχνη, με έμφαση στην ψυχολογική ανάλυση των συναισθημάτων. Το έργο είναι μια κριτική ματιά της γαλλικής κοινωνίας του τέλους του 20ού αιώνα. Ο «κόκκινος κρίνος» του τίτλου αναφέρεται στον κρίνο-έμβλημα της Φλωρεντίας.

Το 1920 διασκευάστηκε σε ομότιτλη γαλλική βωβή ταινία.                                                            

## Υπόθεση
[αριστερά|μικρογραφία|164x164εσ|Ο κόκκινος κρίνος της [Φλωρεντία|Φλωρεντίας]]
Μια πλούσια, νέα και όμορφη κοπέλα, η Τερέζ Μοντεσί, κόρη ισχυρού τραπεζίτη ταπεινής καταγωγής, πιέζεται από τον πατέρα της να παντρευτεί τον κόμη Μαρτέν-Μπελέμ, έναν αριστοκράτη πλήρως απορροφημένο από την πολιτική (είναι βουλευτής και ελπίζει να γίνει υπουργός). Ο γάμος, που συνάπτεται χωρίς έρωτα για λόγους κοινωνικής ανόδου, αποτυγχάνει. Η Τερέζ δημιουργεί ερωτική σχέση με τον Ρομπέρ Λε Μενίλ. Όταν ο Ρομπέρ φεύγει από το Παρίσι για κάποιο διάστημα στην επαρχία, σε ένα κυνήγι αλεπούς, η Τερέζ, πλήττοντας, παρά τις αντιδράσεις του συζύγου της αποδέχεται την πρόσκληση της Αγγλίδας ποιήτριας φίλης Βίβιαν Μπελ που ζει στο Φιέζολε.                                                            

Η Τερέζ ταξιδεύει στην Τοσκάνη συνοδευόμενη από την ενάρετη κυρία Μαρνέ και τον επαναστάτη ποιητή Σουλέτ. Στη Φλωρεντία η νεαρή γυναίκα συναντά τον γλύπτη Ζακ Ντεσάρτ, που είχε ήδη γνωρίσει στο Παρίσι, και οι δυο τους ερωτεύονται και εγκαταλείπονται στη μέθη ενός μεγάλου έρωτα. Ο Ρομπέρ, που έχει διαισθανθεί ότι κάτι συμβαίνει, φτάνει στην Ιταλία και παρακαλεί μάταια την Τερέζ να επιστρέψει κοντά του. Το πάθος της Τερέζ και του Ζακ συνεχίζεται και στο Παρίσι. Η Τερέζ είναι ευτυχισμένη, αλλά ο Ζακ, ζηλιάρης και βίαιος, γνωρίζοντας τον δεσμό που είχε η ερωμένη του με τον Ρομπέρ, γίνεται όλο και πιο καχύποπτος, η κατάσταση γίνεται αφόρητη έως ότου επέρχεται η οριστική διάλυση της σχέσης.

## Σχολιασμός
Το μυθιστόρημα δεν είναι αυτοβιογραφικό, αν και η δημοσίευση το 1984 της αλληλογραφίας του Ανατόλ Φρανς έδειξε ότι ο συγγραφέας είχε χρησιμοποιήσει για τους διαλόγους των δύο εραστών φράσεις πολύ κοντινές και μερικές φορές πανομοιότυπες με αυτές της παθιασμένης αλληλογραφίας που αντάλλαξε ο ίδιος με τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, την ερωμένη του Λεοντίν ντε Καιγιαβέ, τα έτη 1988-89.

## Μεταφράσεις στα ελληνικά
*Ο κόκκινος κρίνος*, μυθιστόρημα

* μτφ. Λεωνίδας Παυλίδης (εκδ. Γεωργίου Ι. Βασιλείου, 1921)
* μτφ. Γιάννης Μπεράτης (εκδ. Γκοβόστης, 1955)
* μτφ. Άρτεμις Σιδηροπούλου (εκδ. Ελληνική εκδοτική, 2014)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ανατόλ Φρανς
Υπόθεση εξαφάνισης του Άλεξ Μεσχισβίλι

Η **εξαφάνιση του Άλεξ Μεσχισβίλι**, ενός 11χρονου αγοριού με καταγωγή από την Γεωργία, σημειώθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2006, μεταξύ 19:00 και 20:00, στη Βέροια όταν αναχώρησε από το κλειστό γυμναστήριο της Ελιάς με προορισμό το πρακτορείο ΟΠΑΠ του πατριού του.

Ο Τύπος ανέφερε ότι πέντε παιδιά ηλικίας από 11 με 13 ετών παραδέχθηκαν ότι χτύπησαν και σκότωσαν τον 11χρονο, θάβοντας το πτώμα του σε υπαίθριο χώρο ιδιωτικού κτιρίου που ήταν έτοιμο να κατεδαφιστεί.

Οι έρευνες της εκπομπής Φως στο Τούνελ έδειξαν ότι ο 11χρονος, εκείνη την χρονική περίοδο, ήταν προβληματισμένος από τον εκφοβισμό ορισμένων συμμαθητών του, που έφτανε πολλές φορές και σε ξυλοδαρμό. Ήταν μία από τις πρώτες υποθέσεις εκφοβισμού (μπούλινγκ) που έγινε γνωστή από την εκπομπή με τα πλέον τραγικά αποτελέσματα.

## Υπόθεση δολοφονίας
Το απόγευμα της 3ης Φεβρουαρίου του 2006, ο Άλεξ δεν είχε γυρίσει σπίτι αφού είχε βγει σε γήπεδο μπάσκετ για να παίξει με φίλους του. Οι γονείς του άρχισαν να αναζητούν το παιδί τους και αργότερα ανέφεραν την εξαφάνισή του. Τα πέντε παιδιά με τα οποία βρισκόταν δήλωσαν ότι δεν ήξεραν τίποτα εκείνη τη στιγμή.

Τέσσερις μήνες αργότερα, και μετά από συμβουλές από παιδιά που πήγαιναν στο ίδιο σχολείο με τον Άλεξ, η αστυνομία κάλεσε τα παιδιά για ανάκριση, ένα κάθε φορά, και συνέκρινε τα άλλοθι τους. Τα παιδιά είπαν το καθένα διαφορετικές ιστορίες, έτσι η αστυνομία συνέχισε να τα ανακρίνει. Τελικά, το καθένα ξεχωριστά επιβεβαίωσε το μέρος όπου είχαν θάψει το σώμα του Άλεξ. Από το 2017, οι ανακριτές εξακολουθούν να αναζητούν το πτώμα.

Στις 4 Ιουνίου 2006, τα παιδιά απέσυραν την προηγούμενη κατάθεσή τους, λέγοντας ότι δέχθηκαν εκφοβισμό για να παραδεχτούν την ενοχή τους από την αστυνομία.

Στα μέσα Ιουνίου 2006, ο αντιεισαγγελέας Στέφανος Ζαρκαζιάς επέστρεψε στην ασφάλεια Βέροιας τη δικογραφία που έχει σχηματιστεί για την υπόθεση. 

Το 2011 ο Βασίλης Τρούπκος παππούς των δύο παιδιών που εμπλεκόταν στην υπόθεση καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 4,5 ετών. Κρίθηκε ένοχος για τις πράξεις της υπόθαλψης εγκληματία κατά συρροή και της ψευδορκίας μάρτυρα κατ’ εξακολούθηση. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, γνώριζε για την εμπλοκή των εγγονών του στην εξαφάνιση, αλλά την απέκρυψε από τις διωκτικές αρχές. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δολοφονήθηκε από παιδιά της ηλικίας του - Σοκ από την ανακάλυψη (Ελληνικά)
* Άρθρο από το BBC

Κατηγορία:Εγκλήματα εις βάρος των παιδιών
Κατηγορία:Έλληνες θύματα δολοφονικών ενεργειών
Κατηγορία:Δολοφονίες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων του Αζερμπαϊτζάν

thumb|Πινακίδα αυτοκινήτου του Αζερμπαϊτζάν (2011 - σήμερα)
[thumb|Πινακίδα αυτοκινήτου του Αζερμπαϊτζάν (1994, [Μπακού)]]
Οι **πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων του Αζερμπαϊτζάν** αποτελούνται από δύο αριθμούς (που προσδιορίζουν την περιοχή ταξινόμησης του οχήματος), μια παύλα, δύο γράμματα, μια παύλα και τρεις αριθμούς (π.χ. 31-PO-069), οι πινακίδες έχουν μαύρη γραμματοσειρά σε λευκό φόντο. Έχουν το ίδιο μέγεθος με τις ευρωπαϊκές πινακίδες και έχουν μια σημαία του Αζερμπαϊτζάν και τα αρχικά «**AZ**» στην αριστερή πλευρά.

Τον Σεπτέμβριο του 2011, παρουσιάστηκαν οι νέου τύπου πινακίδες, με ορθογώνια τη σημαία και μικροτσίπ. Η πινακίδα κυκλοφορίας του Αζερμπαϊτζάν ενσωματώνει ένα RFID - τσιπ, το οποίο τοποθετείται στην κάτω αριστερή γωνία της πινακίδας κυκλοφορίας κάτω από την εθνική σημαία του Αζερμπαϊτζάν, στις περισσότερες πινακίδες το  τσιπ έχει τυπωμένα τα γράμματα "AZ".

## Προηγούμενη σειρά

Μεταξύ 1977 και 1993, οι πινακίδες κυκλοφορίας του Αζερμπαϊτζάν κατασκευάζονταν σύμφωνα με το σοβιετικό πρότυπο. Η αλφαριθμητική ακολουθία είχε τη μορφή: x 0000 XX, όπου x είναι ένα πεζό κυριλλικό γράμμα, 0 είναι οποιοδήποτε ψηφίο στην περιοχή 0–9 και XX είναι δύο κεφαλαία κυριλλικά γράμματα που υποδεικνύουν πού ταξινομήθηκε για πρώτη φορά το όχημα.

Το Αζερμπαϊτζάν χρησιμοποίησε τους κωδικούς **АГ** , **АЖ** και **АЗ** χωρίς να αναφέρεται σε πόλη ή περιοχή και το **ΗΚ** χρησιμοποιήθηκε μόνο για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

## Σύστημα ταξινόμησης

Οι σημερινές πινακίδες του Αζερμπαϊτζάν, που υιοθέτησαν μια αντίστροφη έκδοση του πρώην γαλλικού συστήματος πινακίδων κυκλοφορίας, αποτελούνται από 2 αριθμούς που αντιπροσωπεύουν την περιοχή ταξινόμησης, ακολουθούμενα από ένα προοδευτικό σύστημα 2 γραμμάτων και 3 αριθμών (ξεκινώντας με 90-AA-001 και τελειώνοντας με 90-ZZ-999). 

### Κωδικοί περιοχών
* 10 - Μπακού
* 90 - Μπακού
* 99 - Μπακού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Μεταφορές στο Αζερμπαϊτζάν
Αζερμπαϊτζάν
Πίτερ φαν Μπρόνκχορστ

[δεξιά|μικρογραφία| [Σολομώντεια λύση|Η κρίση του Σολομώντα, Δημαρχείο, Ντελφτ, 1622]]
**Ο Πίτερ φαν Μπρόνκχορστ** (Pieter Anthonisz van Bronckhorst ή Bronkhorst, 16 Μαΐου 1588 – 21 Ιουνίου 1661), ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.

## Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Η πρώτη Κρίση του Σολομώντα (εγκατεστημένη στον τοίχο πίσω από τον πάγκο) στο ''Vierschaar'', δημαρχείο του Ντελφτ
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν γεννήθηκε στο Ντελφτ το 1588. Διέπρεψε στη ζωγραφική των εσωτερικών χώρων εκκλησιών και ναών, τους οποίους διακοσμούσε με μικρές μορφές που αντιπροσώπευαν ιστορικά θέματα. Στο Δημαρχείο του Ντελφτ ζωγράφισε δύο μεγάλες εικόνες — τη μία «Το Εσωτερικό του Ναού, με τον Σολομώντα να εκφωνεί την Κρίση του»  και την άλλη, «Ο Χριστός διώχνει τους αργυραμοιβούς από τον Ναό». Ήταν πατέρας του ζωγράφου Κλες Μπρόνκχορστ  και απεβίωσε το 1661 

## Δείτε επίσης
* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

## Παραπομπές


### Απόδοση
*  This article incorporates text from a publication now in the public domain: Bryan, Michael (1886). "Bronkhorst, Pieter van". In Graves, Robert Edmund (ed.). Bryan's Dictionary of Painters and Engravers (A–K). Vol. I (3rd ed.). London: George Bell & Sons.

 
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Εθνική Βιβλιοθήκη της Γροιλανδίας

Η **Εθνική Βιβλιοθήκη της Γροιλανδίας** (γροιλ: Nunatta Atuagaateqarfia),  βρίσκεται στην πόλη Νουούκ, την πρωτεύουσα της Γροιλανδίας. Είναι η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη αναφοράς στη Γροιλανδία, αφιερωμένη στη διατήρηση της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και της ιστορίας του νησιού.

## Ιστορία
Η βιβλιοθήκη  ιδρύθηκε το 1956 ως "Εθνική Βιβλιοθήκη" στο Νουούκ. Το 1968, το αρχικό κτίριο καταστράφηκε από πυρκαγιά. Το 1976 η βιβλιοθήκη επαναλειτούργησε σε νέο κτίριο. Από το 1980, το ίδρυμα λειτουργεί ως εθνική βιβλιοθήκη της Γροιλανδίας. Η συλλογή Groenlandica μεταφέρθηκε στη νέα πανεπιστημιούπολη Ilimmarfik του Πανεπιστημίου της Γροιλανδίας το 2008.

## Συλλογή
Η συλλογή της βιβλιοθήκης κατανέμεται μεταξύ της δημόσιας βιβλιοθήκης στο κέντρο της πόλεως Νουούκ και της Ilimmarfik, στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Γροιλανδίας, που βρίσκεται στην περιοχή Νουσουάκ της Νουούκ,  όπου βρίσκεται η συλλογή ιστορικού υλικού σχετικά με τη Γροιλανδία. Την 1η Ιανουαρίου 2008, υπήρχαν 83.324 τεκμήρια ενώ το 2018, υπήρχαν 101824 τεκμήρια στη βάση δεδομένων της βιβλιοθήκης Ilimmarfik.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημη ιστοσελίδα

## Παραπομπές


 

Γροιλανδια
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Γροιλανδία
Νικόλαος Μ. Καμπάνης

*Για τον δήμαρχο Χαλκίδας, δείτε [[Νικόλαος Καμπάνης]]*

Ο **Νικόλαος Καμπάνης** (1875 - 17 Οκτωβρίου 1953), του Μιχαήλ, ήταν Έλληνας πολιτικός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1875. Ήταν γιος του Μιχαήλ Καμπάνη από τη Σύρο, και ήταν δικηγόρος. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Κυκλάδων στις εκλογές του 1910 (Αυγούστου) και επανεξελέγη στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910, του 1912, του 1915 (Μαΐου), του 1920, του 1926 (Λαϊκό Κόμμα) και του 1935. Το 1934 εξελέγη γερουσιαστής Κυκλάδων για εξαετή θητεία στη θέση του αποβιώσαντος Λεωνίδα Βογιατζίδη.

Πέθανε στη Θήρα στις 17 Οκτωβρίου 1953.

Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Πέτρο, δικηγόρο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων
Κατηγορία:Έλληνες γερουσιαστές
Άνω Λουτρό Κορινθίας

Το **Άνω Λουτρό** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κάτω Λουτρού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ξυλοκάστρου, του δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.  

## Γεωγραφία
Το Άνω Λουτρό είναι πεδινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές παρυφές της κορυφής «Κούτσα» (αρχ. *Δονούσσα*, 731 μέτρα) και πολύ κοντά στην έξοδο του ρέματος Φόνισσας στον Κορινθιακό κόλπο, πάνω στην εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210 μέτρων. Απέχει 50 χιλιόμετρα περίπου βορειοδυτικά της Κορίνθου. 

## Ιστορία
Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει ως *Loutro* (V, 184) να υπάγεται στην Επαρχία Κορινθίας (*Cadastre de la Corinthie en dehors de l' Isthme*) → Τμήμα Σικυώνας ή Βόχας (*Sicyonie ou Voca*) με αριθμό οικογενειών: 20. Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Loutro* να υπάγεται στην Επαρχία Κορίνθου (*Corinthe*) και να έχει πληθυσμό 9 οικογένειες (συνολικά 43 άτομα). Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Λουτρόν στην Επαρχία Κορίνθου → Τμήμα Ζάχολης με 9 οικογένειες (συν. 39 άτομα).

## Πληθυσμός
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού κατά τα τελευταία έτη, είναι η εξής:

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευρωστίνης του νομού Κορινθίας. Το 1909 εντάχθηκε στον -τέως- νομό Αργολίδος & Κορινθίας και το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Κορινθίας. Το 1952 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Λουτρού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Λουτρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ξυλοκάστρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ξυλοκάστρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ)
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010

 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
Κατηγορία:Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης
Παραλία Αλμυρού Μαγνησίας

Η **Παραλία Αλμυρού** είναι μικρός παραθαλλάσιος οικισμός, αλλά και παραλία, στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Η Παραλία Αλμυρού βρίσκεται στα δυτικά παράλια του Παγασητικού κόλπου, σε απόσταση περίπου 8 χλμ. Α.-ΒΑ. του Αλμυρού και 41 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τον Βόλο ενώ στα βορειοδυτικά της είναι ο Κρατικός Αερολιμένας Νέας Αγχιάλου και νοτιοανατολικά η παραλία Ευξεινούπολης (Τσιγκέλι). Η παραλία διαθέτει εγκαταστάσεις για τους λουόμενους και το καλοκαίρι φιλοξενεί αρκετές πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις (μουσικά φεστιβάλ, ψαράδικη βραδυά κ.ά.). Υπάρχει επίσης, κάθετα στην ακτή, "*μώλος μήκους περίποτυ 80 μέτρων κρηπιδωμένος στην βόρεια άκρη του σε μήκος 30 m και προστατευμένος νότια με λιθορριπή φυσικών ογκολίθων"* για περιστασιακή και ολιγόχρονη χρήση από σκάφη αναψυχής και αλιευτικά.

Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στον τότε δήμο Αλμυρού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', ανήκει στην κοινότητα Αλμυρού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 21 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Μαυρόλοφος Μαγνησίας

Ο **Μαυρόλοφος** είναι μικρός οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο Μαυρόλοφος βρίσκεται προς στα βορειοδυτικά του κάμπου του Αλμυρού σε υψόμετρο 90 μέτρων. Απέχει περίπου 35 χιλιόμετρα ΝΔ. από τον Βόλο και 10 χιλιόμετρα ΒΔ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου) ενώ στα βόρειά του περνάει η ΕΟ Καρδίτσας - Βόλου. Στο χωριό το καλοκαίρι του 1924, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, μετεγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Καππαδοκία και το χωριό Τσαρικλί, που δεν μπόρεσαν να ζήσουν στην Ήπειρο. Σήμερα οι περισσότεροι κάτοικοί του έχουν μετακινηθεί προς τον Αλμυρό και την Ευξεινούπολη.

Μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, αναφέρεται επίσημα με την παλιά του ονομασία *Κάτω Καραδαναλί* το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αλμυρού και το 1927 στο ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 να μετονομάζεται σε *Κάτω Μαυρόλοφος* ενώ το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Μαυρόλοφος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', ανήκει στην κοινότητα Αλμυρού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 16 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Χοροστάσι Μαγνησίας

Το **Χοροστάσι** ή **Παραλία Πλατάνου** είναι μικρός παραθαλλάσιος οικισμός, αλλά και παραλία, στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Το Χοροστάσι βρίσκεται στα δυτικά παράλια του Παγασητικού κόλπου και του όρμου Σούρπης. Απέχει περίπου 8 χιλιόμετρα Α. του Αλμυρού και 50 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από τον Βόλο. Στα βόρεια, δίπλα στην εκβολή του χείμαρρου Πλατανόρεμμα υπάρχει λιμενίσκος ο οποίος αποτελεί μόνιμο αγκυροβόλιο κυρίως αλιευτικών αλλά και μικρού αριθμού σκαφών αναψυχής ενώ στα δυτικά τελειώνει η περιοχή της ΒΙ.ΠΕ. Αλμυρού. Νότια είναι οι εγκαταστάσεις εκφόρτωσης των πλοίων της βιομηχανίας SOVEL, καθώς και οι αντίστοιχες φόρτωσης υλικού για την τσιμεντοβιομηχανία ΑΓΕΤ Ηρακλής.

Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Πλατάνου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με τον Νέο Πλάτανο και τον Πλάτανο αποτελούν την κοινότητα Πλατάνου  που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 12 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Χέντρικ Ντάνκερτς

δεξιά|μικρογραφία| Χέντρικ Ντάνκερτς, ο ''βασιλικός κηπουρός John Rose παρουσιάζει έναν ανανά στον βασιλιά Κάρολο Β΄'', 1675
Ο **Χέντρικ Ντάνκερτς** **(**Hendrick Danckerts (περίπου 1625 - 1680) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης της Χρυσής ολλανδικής Εποχής, κυρίως οικιών στο περιβάλλον τοπίο τους.  Μετά από μερικά χρόνια στην Ιταλία, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στο Λονδίνο, δουλεύοντας για τον Κάρολο Β' και τον αδελφό του.

## Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Το Παλaιό Παλάτι του Γουάιτχολ
Ο Ντάνκερτς γεννήθηκε στη Χάγη, όπου διδάχθηκε ζωγραφική και παρέμεινε μέχρι το 1653.  Επισκέφθηκε την Αγγλία για πρώτη φορά το 1650.  Το 1653 πήγε στην Ιταλία, όπου παρέμεινε επί πέντε χρόνια.  Στη συνέχεια μετoίκησε στην Αγγλία, όπου τέθηκε στην υπηρεσία του Καρόλου Β' και του Δούκα της Υόρκης (αργότερα Ιάκωβος Β' & Ζ'.) Ζωγράφισε ιταλικά τοπία, ιδιαίτερα απόψεις λιμανιών και βασιλικών κατοικιών.  Δημιούργησε επίσης πορτρέτα και λατρευτικές εικόνες και δημιούργησε χαρακτικά σύμφωνα με τους Ιταλούς παλιούς Δασκάλους στη Βασιλική Συλλογή. Έφυγε από την Αγγλία το 1679  λόγω της δημόσιας εχθρότητας προς τους Ρωμαιοκαθολικούς μετά τη διαμάχη για την Ποπική Συνωμοσία. Απεβίωσε αμέσως μετά στο Άμστερνταμ και κηδεύτηκε στις 2 Νοεμβρίου 1680. 

Ήταν, επίσης, γνωστός ως «Δάσκαλος με τις δύο Άγκυρες» και ήταν ο μικρότερος αδερφός του ζωγράφου Γιόχαν Ντάνκερτς. Στο Ηνωμένο Βασίλειο
υπάρχουν σήμερα είκοσι πίνακές του δημόσιας ιδιοκτησίας.

## Δείτε επίσης
* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Johan Danckerts στο RKD
* Hendrick Danckerts στο Artnet

Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κατηγορία:Ολλανδοί χαράκτες
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι