open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κατάληψη νομικής σχολής (1973)

Η **κατάληψη της [[Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών|νομικής σχολής Αθηνών]]** τον Φεβρουάριο του 1973 ήταν η πρώτη μαζική κινητοποίηση των φοιτητών κατά την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών.

Στις 21 Φεβρουαρίου 1973, 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτήριο της νομικής σχολής Αθηνών και καλούν τον λαό να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους. Αιτία ήταν το νομοθετικό διάταγμα 1347, σύμφωνα με το οποίο το υπουργείο εθνικής Άμυνας θα μπορούσε να ανακαλεί τις αναβολές στράτευσης των φοιτητών που απείχαν λόγω μαθημάτων. Είχε προηγηθεί η αποχή των φοιτητών του Πολυτεχνείου και η εισβολή της αστυνομίας σε αυτό. Γύρω από το κτίριο της νομικής εκτός από τους φοιτητές συγκεντρώθηκε και απλός κόσμος. Στο συντονιστικό όργανο συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Γιώργος Βερνίκος, Όλγα Τρέμη, Στέφανος Τζουμάκας, Νίκος Μπίστης, Μάκης Παρασκευόπουλος, Σωτήρης Φέλιος κ.ά. Στην κατάληψη συμμετείχαν φοιτητές όλων των σχολών. Η βασική απαίτηση των φοιτητών ήταν η άμεση ανάκληση του νομοθετικού διατάγματος.

Οι πρυτανικές αρχές δεν αντέδρασαν άμεσα, αλλά προχώρησαν σε διαπραγματεύσεις με επικεφαλής τον πρύτανη Κωνσταντίνο Τούντα. Την επόμενη μέρα οι φοιτητές αποχώρησαν από το κτήριο, με την βοήθεια του κόσμου που ήταν συγκεντρωμένος γύρω από αυτό, κάτω από τον φόβο επέμβασης του καθεστώτος. Κατά τη διάρκεια της αποχώρησης πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία και με στελέχη παρακρατικών οργανώσεων με αποτέλεσμα να συλληφθούν αρκετοί και να οδηγηθούν στα ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ακολούθησε δεύτερη κατάληψη και στις 20 Μαρτίου του ίδιου έτους οι φοιτητές προχώρησαν σε τρίτη κατάληψη χωρίς, όμως, να έχει υπάρξει συμφωνία όλων των πολιτικών οργανώσεων της νεολαίας. Με άδεια της πρυτανείας η αστυνομία εισέβαλε στη σχολή και αφού ξυλοκόπησε, συνέλαβε αρκετούς φοιτητές.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ταραχές στην Ελλάδα
Κάστρο Βοιωτίας

Το **Κάστρο** είναι χωριό του Δήμου Ορχομενού του νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά της Κωπαΐδας. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, 763 κατοίκους. Το χωριό ονομαζόταν Τοπόλια μέχρι το 1953,όνομα που προέρχεται από την σλάβικη λέξη *тополь* που σημαίνει  Λεύκα,λόγω της μεγάλης φυτοκάλυψης με το συγκεκριμένο δένδρο έπειτα μετονομάστηκε σε Κάστρο λόγω της ύπαρξης της μυκηναϊκής ακρόπολης του Γλα πολύ κοντά στον οικισμό. Κοντά στο Κάστρο βρισκόταν επίσης η αρχαία βοιωτική πόλη Κώπες που έδωσε το όνομά της στην λίμνη Κωπαΐδα.

Με το χωριό Στροβίκι συναποτελούν την  Κοινότητα Κάστρου, με συνολικό πληθυσμό 775 κατοίκους.

## Ιστορικά στοιχεία
Το Κάστρο υπήρξε κοινότητα στο διάστημα 1912-1998. Στην κοινότητα ανήκε επίσης και ο μικρός αγροτικός οικισμός Στροβίκι. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το Κάστρο εντάχθηκε στον δήμο Ακραιφνίας ενώ με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης εντάχθηκε στον δήμο Ορχομενού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Γλα

Το **Γλα** (ή **Γλας**) είναι Μυκηναϊκή ακρόπολη, άγνωστης πόλης των Μινύων στην περιοχή του Κάστρου Βοιωτίας. Πιθανόν η οχύρωση αυτή να ήταν συλλογικό έργο πολλών γειτονικών πόλεων της Κωπαΐδας, που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Μινύων του Ορχομενού. 

## Τοποθεσία
thumb|240px|Η πύλη της Ακρόπολης
Η ακρόπολη στο Γλα είναι η μεγαλύτερη σε έκταση οχυρωμένη μυκηναϊκή ακρόπολη της Ελλάδος που έχει διατηρηθεί σήμερα και βρίσκεται πάνω σε χαμηλό βράχο που εξέχει κατά 20 με 40 μ., από την πεδιάδα. Η κατασκευή της ακρόπολης είχε γίνει με οικοδομικό υλικό γιγαντιαίους ογκόλιθους, στα πρότυπα των υπολοίπων κυκλώπειων μυκηναϊκών κατασκευών. Το μήκος της περιμέτρου του τείχους είναι 3 χιλιόμετρα, το δε πάχος 5-5,5 μέτρα. Η οχυρωμένη έκταση καλύπτει επιφάνεια 200 στρεμμάτων. Δεν είναι γνωστό σήμερα πως ονομαζόταν αυτή η οχυρωμένη τοποθεσία στην αρχαιότητα. Το τοπωνύμιο Γλα είναι πολύ μεταγενέστερο και πιθανόν είναι παραφθορά του τουρκικού *κουλέ* που σημαίνει φρούριο.

## Ιστορία
Η ακρόπολη χτίστηκε γύρω στο 1300 π.Χ. μετά την αποξήρανση της Κωπαΐδας. Το όνομα Γλα παραπέμπει στην  αίγλη που πρέπει να είχε η πόλη. Πριν την αποξήρανση της λίμνης η τοποθεσία της ακρόπολης ήταν νησί. Η οχυρωμένη αυτή θέση είχε την δυνατότητα να ελέγχει τη βορειοανατολική πλευρά της Κωπαΐδας, αλλά και τα αποστραγγιστικά έργα που είχαν πραγματοποιήσει στην περιοχή οι Μινύες και ήταν ζωτικής σημασίας για την ευημερία τους. Η ακρόπολη καταστράφηκε γύρω στο 1200 π.Χ. και δεν ξαναλειτούργησε. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησε η καταστροφή των αποξηραντικών και εγγειοβελτιωτικών έργων της Μυκηναϊκής περιόδου και η περιοχή του Γλα πλημμύρισε πάλι.

## Ανασκαφές
Στην ακρόπολη του Γλα πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες ανασκαφές, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, από Γάλλους αρχαιολόγους. Την περίοδο 1955-61 πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές από τον αρχαιολόγο Ι. Θρεψιάδη, αλλά και τις περιόδους 1981-83 και 1990-91 από τον αρχαιολόγο Σπύρο Ιακωβίδη και την Αρχαιολογική Εταιρεία.

## Πηγές
* Μυκηναϊκή Ακρόπολη Γλα (Κάστρο) , Υπουργείο Πολιτισμού. Ανακτήθηκε 17/11/2009
* Η εγκατάσταση στο Γλα, Το Βήμα, 28/04/2002. Ανακτήθηκε 17/11/2009
* Γλας, Αθηναϊκή αρχαιολογική εταιρεία. Ανακτήθηκε 17/11/2009

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Κατηγορία:Κάστρα της Βοιωτίας
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βοιωτία
Τριταία Φωκίδας

*Για την περιοχή Τριταία στην Αχαΐα δείτε το λήμμα: [[Τριταία (περιοχή)]]


Η *'Τριταία** είναι χωριό της [[Στερεά Ελλάδα|Στερεάς Ελλάδας]] στην [[Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας|Φωκίδα]] σε υψόμετρο 380 μέτρων.

== Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία ==
Η Τριταία βρίσκεται στην ενδοχώρα της Φωκίδας, στο μέσο περίπου της απόστασης από την [[Ιτέα Φωκίδας|Ιτέα]] στο [[Γαλαξίδι]] και βορειοδυτικά του [[Κρισσαίος κόλπος|κόλπου της Ιτέας]]. Έχει πληθυσμό 112 κατοίκους σύμφωνα με την [[Ελληνική απογραφή 2021|Απογραφή 2021]]. Μαζί με την [[Κίρρα Φωκίδας|Κίρρα]], θεωρούνται από τις παλαιότερα κατοικημένες περιοχές του Ελλαδικού χώρου καθώς αρκετοί αρχαιολόγοι τοποθετούν στην ευρύτερη περιοχή την αρχαία κωμόπολη [[Ύπνια (πόλη Λοκρών)|Ύπνια]] στην οποία αναφέρονται τόσο ο [[Θουκυδίδης]] όσο και ο [[Παυσανίας]]. Το χωριό ονομαζόταν **Κολοπετινίτσα** μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε **Μονοδένδρι*', και στην συνέχεια σε Τριταία το 1928. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η ονομασία *Κολοπετινίτσα* έχει προκύψει από παραφθορά της λέξης *Καλοπετεινίτσας* η οποία αναφερόταν στο χωριό επειδή  σε αυτό υπήρχαν καλοί [[Πετεινός|πετεινοί]], δηλ. κοκόρια για κοκορομαχίες.

== Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία ==
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821, το 1835 με την παλιά της ονομασία από την Τουρκοκρατία ως *Κολοπετινίτσα* να προσαρτάται στον τότε δήμο Μυωνίας. Το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε *Μονοδένδρι'' και το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 σε Τριταία. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί κοινότητα η οποία υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Ιτέας του Δήμου Δελφών. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Προσωπικότητες
* Ευθύμιος Δεδούσης (1911 - 1947), στρατιωτικός, αντιστασιακός και πολιτικός.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φωκίδας
Τριταια
Νόστιμο

Με το όνομα **Νόστιμο** αναφέρονται δύο χωριά της Ελλάδας
*Νόστιμο Ευρυτανίας: Χωριό του νομού Ευρυτανίας
*Νόστιμο Καστοριάς: Χωριό του νομού Καστοριάς

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Καμάρινα

thumb|right|300px|Η αρχαία αγορά στην Καμάρινα
Η **Καμάρινα** ήταν αρχαία ελληνική παραθαλάσσια αποικία των Συρακουσίων στη Σικελία.

## Τοποθεσία
Σήμερα υπάρχει αρχαιολογικός χώρος που βρίσκεται στο ανατολικό μέρος της νότιας ακτής της Σικελίας. Κοντά στο μέρος αυτό βρίσκονται το σύγχρονο χωριό *Scoglitti* της επαρχίας Ραγκούζα και το τουριστικό χωριό με το όνομα Καμάρινα. Η αρχαία Καμάρινα ήταν κτισμένη σε τρεις λόφους ανάμεσα στους ποταμούς Ιππάριο και Οάνη. 

## Ιστορική αναδρομή
thumb|right|300px|Ναός της Αθηνάς
Η αρχαία αποικία πήρε το όνομά της από τη νύμφη Καμάρινα, η οποία κατοικούσε στην κοντινή λιμνούλα του ποταμού Ιππάριου. Στα αργυρά δίδραχμα της πόλης, στα τέλη του 5ου αι. π.Χ., απεικονίζεται επάνω σε έναν κύκνο, ενώ η πίσω όψη απεικονίζει το κεφάλι ενός εφήβου με κέρατα ταύρου που συμβολίζει την θεϊκή μορφή του ποταμού Ιππάριου.

* Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι η Καμάρινα ιδρύθηκε το 598 π.Χ. από Συρακούσιους με σκοπό μαζί με τις αποικίες τους Άκρες και Κασμένες να ελέγχουν τους Σικελούς και να περιορίσουν τις επεκτατικές βλέψεις των ανταγωνιστών τους της Γέλας (βλ. χάρτης αποικιών Σικελίας). Γρήγορα όμως ανεξαρτητοποιήθηκε, συμμάχησε με τους Σικελούς και ήρθε σε ρήξη με τους Συρακούσιους, οι οποίοι για τον λόγο αυτό την κατέστρεψαν το 553 π.Χ. και παραχώρησαν την περιοχή στον Ιπποκράτη της Γέλας. 
* Η πόλις ξανακτίζεται το 492 π.Χ. από τον Ιπποκράτη, αλλά το 484 π.Χ. καταστρέφεται ξανά από τον Γέλονα τον τύραννο των Συρακουσών και όλος ο πληθυσμός της εκδιώκεται.
* Στη συνέχεια της ιστορίας της, η Καμαρίνα ξανακτίστηκε για τρίτη φορά το 461 π.Χ. με επέμβαση της Γέλας. Επεκτείνει την επιρροή της μέχρι τη σικελική πόλη Μοργαντίνη και η περίοδος αυτή θεωρείται η καλύτερη της πόλης, αλλά το 405 π.Χ. οι Καρχηδόνιοι την  καταστρέφουν ξανά. Το 339 π.Χ. οι Συρακούσιοι την ξανάκτισαν, για να την καταστρέψουν οι Ρωμαίοι το 258 π.Χ..

## Αρχαιολογικές ανασκαφές
Στις αρχές του 20ού αιώνα ξεκίνησαν ανασκαφές, που συνεχίστηκαν το 1958. Τα ευρήματα εκτίθενται στο τοπικό αρχαιολογικό μουσείο. Κοντά στην αρχαία πόλη, στην περιοχή Πάσο Μαρινάρο, βρέθηκε νεκρόπολη, από τον 5ο μέχρι τον 3ο π.Χ αιώνα, με πάνω από 2.905 τάφους με μεγάλη ποικιλία ευρημάτων, όπως βάζα από τερακότα, εδώλια και μεταλλικά νομίσματα.

## Περιγραφή της πόλης
Η Καμάρινα ήταν περιστοιχισμένη από τείχη συνολικού μήκους 7 χιλιομέτρων που περικλύουν μια έκταση 150 εκταρίων. Μέσα στα τείχη υπήρχαν οικισμός και ένας ναός της Αθηνάς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πληροφορίες 
* Η νεκρόπολη της Καμαρίνας από το netnews.eu

Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Κατηγορία:Αποικίες των Συρακουσών
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Κοινότητα Πανόρμου

Η **Κοινότητα Πανόρμου** ήταν κοινότητα του νομού Κυκλάδων. Λειτούργησε στο διάστημα 1912-2010 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τήνου Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα της Τήνου. Η κοινότητα περιλάμβανε 1 κοινοτικό διαμέρισμα στο οποίο ανήκαν εννέα οικισμοί, καταλάμβανε έκταση 33,4 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 679 κατοίκους. Έδρα της κοινότητας ήταν ο Πάνορμος (ή Πύργος) το οποίο θεωρείται από τα ομορφότερα χωριά των Κυκλάδων και είναι χαρακτηρισμένος Παραδοσιακός οικισμός.

Η κοινότητα περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
: ** [[Κοινοτικό διαμέρισμα Πανόρμου Τήνου|Κ.δ. Πανόρμου]] ** [ 679 ]  
::* ο Πάνορμος [ 383 ]  
::* ο Βεναρδάτος [ 18 ]  
::* το Δύσβατο (νησίδα) [ 0 ]  
::* ο Κουμελάς [ 4 ]  
::* το Μαλλί [ 0 ]  
::* ο Μαμάδος [ 9 ]  
::* ο Μαρλάς [ 40 ]  
::* ο Όρμος Πανόρμου [ 176 ]  
::* τα Πλατιά [ 36 ]  
::* ο Ρόχαρης [ 13 ]

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας 
*Κοινότητα Πάνορμου

Π
Βασίλειο της Ναβάρρας

Το **Βασίλειο της Ναβάρρας** (ισπ. *Reino de Navarra*, βασκ. *Nafarroako Erresuma*, γαλ. *Royaume de Navarre*), αρχικά ως το Βασίλειο της Παμπλόνα, ήταν ένα Ευρωπαϊκό βασίλειο που κατείχε περιοχές σε κάθε πλευρά των Πυρηναίων μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό. 

Το βασίλειο δημιουργήθηκε, όταν ο ντόπιος Βάσκος ηγέτης Ίνιγο Αρίστα εξελέγη ή ανακηρύχθηκε βασιλιάς στην Παμπλόνα και τέθηκε επικεφαλής της εξέγερσης εναντίον της τοπικής φράγκικης κυριαρχίας γύρω στο 824. Μετά τη διάλυση της κοινοπολιτείας της Παμπλόνα με το Βασίλειο της Αραγώνας τον 12ο αιώνα, όταν πλέον έχει αποκοπεί από την επέκταση εις βάρος της Αλ-Άνταλους, λαμβάνει το όνομα Βασίλειο της Ναβάρρας.

Το νότιο τμήμα του βασιλείου (Άνω Ναβάρρα) απορροφήθηκε από το Στέμμα της Καστίλης το 1513 κι έτσι έγινε τμήμα του ενιαίου Βασιλείου της Ισπανίας. Το βόρειο τμήμα του βασιλείου (Κάτω Ναβάρρα) παρέμεινε ανεξάρτητο, αλλά ενώθηκε με τη Γαλλία το 1589, όταν ο βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ της Ναβάρρας κληρονόμησε το γαλλικό θρόνο ως Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας. Το 1620 προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Γαλλίας.

## Δείτε επίσης
* Βασίλειο της Παμπλόνα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές

* Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου 
* Έμβλημα του Βασιλείου της Γαλλίας και της Ναβάρρας
* Σκίτσο του Ερρίκου της Ναβάρρας
* Η τύχη τού Βασιλείου τής Ναβάρρας
* Εφημερίδα: Ελληνικός Τηλέγραφος 1 Νοε. 1814 : Πολιτικαί Ειδήσεις.Ισπανία. σελ.127

Ναβαρρα
Βασιλειο
Ναβαρρα
Αλεποχώρι

Με το όνομα **Αλεποχώρι** αναφέρονται τα παρακάτω χωριά της Ελλάδας

* Αλεποχώρι Αρκαδίας: στο νομό Αρκαδίας
* Αλεποχώρι Αχαΐας: (και Αλποχώρι) στο νομό Αχαΐας
* Αλεποχώρι Έβρου: οικισμός στον νομό Έβρου
* Αλεποχώρι Ιωαννίνων (ή Αλεποχώρι Μπότσαρη): στο νομό Ιωαννίνων
* Αλεποχώρι Δωδώνης: παλιά ονομασία του χωριού Μαντείο στο νομό Ιωαννίνων
* Αλεποχώρι Κέρκυρας: στο νομό Κέρκυρας
* Αλεποχώρι Λακωνίας: στο νομό Λακωνίας

## Δείτε επίσης

* Άνω Αλεποχώρι Αττικής: στο νομό Αττικής
* Κάτω Αλεποχώρι Αττικής: στο νομό Αττικής
* Αλποχώρι Ηλείας: στο νομό Ηλείας
* Αλποχώρι Φωκίδας (ή Αλεποχώρι) : στο νομό Φωκίδας

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ανάληψη Θεσσαλονίκης

Η **Ανάληψη** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας που υπάγεται στον δήμο Λαγκαδά του Νομού Θεσσαλονίκης. Δεν θα πρέπει να συγχέεται με την ομώνυμη συνοικία που βρίσκεται στον ανατολικό τομέα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Έχει πραγματικό πληθυσμό 633 κατοίκους (απογραφή 2011). Απέχει 10 χλμ. από τον Λαγκαδά και 32 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη. Συνορεύει με τα χωριά Δρακόντειο και Ευαγγελισμό, και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη λίμνη Κορώνεια. Η τοπική κοινότητα Αναλήψεως είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 29,990 χλμ² (2011).
## Πληθυσμός

## Ιστορία
Πριν το 1912 το χωριό ήταν αμιγώς τουρκικό, ήταν χτισμένο στους λόφους και χωριζόταν σε μαχαλάδες. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή με την ανταλλαγή των πληθυσμών κατοικήθηκε από πρόσφυγες κυρίως από τα χωριά Τσανακτσί, Νταουτλί και Σιμητλί της επαρχίας Ηράκλειας Ραιδεστού και Μαλγάρων στη Θράκη, στη συνέχεια κατοικήθηκε και από Σαρακατσάνους που εγκατέλειψαν τον νομαδικό τρόπο ζωής.

## Ονομασία
Το όνομα προέρχεται από ένα εκκλησάκι στην ανατολική πλευρά του χωριού που είναι αφιερωμένο στην ήμερα της αναλήψεως, μέχρι τις 8/5/1958 το χωριό ονομαζόταν **"Κορφαλού"**.

## Αξιοθέατα
*Η **κεντρική πλατεία** του χωριού.
*Ο **Ιερός Ναός** του **Αγίου Δημητρίου και Ιωάννη Θεολόγου**, ο οποίος βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά από την πλατεία.
*Το **παρεκκλήσι της Αναλήψεως του Κυρίου** στη βόρεια πλευρά του χωριού.
*Το **ποτάμι** στην ανατολική εξωτερική μεριά του χωριού.
*Η **[[λίμνη Κορώνεια]]** στη νότια πλευρά του χωριού.

## Κάτοικοι - Ενασχόληση
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ορισμένοι από αυτούς εργάζονται σε επιχειρήσεις του Λαγκαδά ή της Θεσσαλονίκης.

## Ποδοσφαιρική Ομάδα
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, που υπήρχε κατά το παρελθόν, ονομαζόταν Αστέρας Ανάληψης και αγωνίστηκε στην Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Τα χρώματα της ήταν το κόκκινο και το λευκό. Σήμερα δεν υπάρχει ποδοσφαιρική ομάδα σε πλήρη σύσταση.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Μετονομασίες των οικισμών της Ελλάδας
*Κατάλογος των προσφυγικών συνοικισμών της Μακεδονίας
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Βίκος Ιωαννίνων

Ο **Βίκος** είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, στην Περιφέρεια Ηπείρου.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο Βίκος βρίσκεται στην αφετηρία του Φαραγγιού του Βίκου, επάνω από τις πηγές του Βοϊδομάτη, νότια από το όρος Τύμφη σε υψόμετρο 770 μέτρα. Το χωριό απέχει 52 χλμ. Β.-ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό συμπεριλαμβάνεται στα Ζαγοροχώρια και ειδικότερα στο κεντρικό Ζαγόρι και βρίσκεται στα όρια του Εθνικού Δρυμού Βίκου-Αώου. Ο Βίκος είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός. 

Η παλιά ονομασία του ήταν **Βετσικό** και έτσι αναφέρεται το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να προσαρτάται στη τότε κοινότητα Αρτσίστης. Μετονομάστηκε σε Βίκος το 1955. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με την Αρίστη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αρίστης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κεντρικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 26 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 38 κάτοικοι. Έως το 2010 υπαγόταν στον δήμο Κεντρικού Ζαγορίου.

### Απογραφές πραγματικού πληθυσμού (''de facto)''

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Το Φαράγγι του Βίκου

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Ελάτη Ιωαννίνων

Η **Ελάτη** είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων εντός των ορίων του καλλικρατικού δήμου Ζαγορίου. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του όρους Μιτσικέλι σε υψόμετρο 960 μέτρων, κοντά στο χωριό Ασπράγγελοι. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 49 κάτοικοι. 

## Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός συγκροτήθηκε περίπου το 16ο αιώνα από κτηνοτρόφους των περιοχών Γαβρισιοί, Πέτσαλη και Ζλάροβο. Κύρια δραστηριότητα των κατοίκων έγινε το εμπόριο ξυλείας ενώ αργότερα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού εκπατρίστηκε αφού ο οικισμός βρίσκεται σε άγονο έδαφος και η γεωργική παραγωγή ήταν ανέκαθεν πτωχή.

Παλιότερα ονομαζόταν Μπούλτση, όμως το 1926 έλαβε το σημερινό του όνομα. Το χωριό υπέστη μεγάλες καταστροφές από τους Γερμανούς κατακτητές οι οποίοι στις 14 Ιουλίου του 1943 έκαψαν σχεδόν ολοσχερώς το χωριό ως αντίποινα για τη δράση ανταρτών στην περιοχή. 

Διοικητικά, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, η Ελάτη είχε υπαχθεί στην επαρχία Ιωαννίνων, αργότερα υπήχθη στην επαρχία Δωδώνης ενώ από το 1997 ως το 2010 βρισκόταν στο δήμο Κεντρικού Ζαγορίου. Η Ελάτη είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός ενώ τον Αύγουστο του 2005 αναγνωρίστηκε επίσημα με προεδρικό διάταγμα ως μαρτυρικό χωριό.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου
Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Λου Σιουν

thumb|Ο Λου Σιουν.
**Λου Σιουν** (Lu Xun, στα κινέζικα 魯迅 鲁迅 Lǔ Xùn ή **Lu Hsün**, 25 Σεπτεμβρίου 1881 - 20 Οκτωβρίου 1936) ήταν το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του σημαντικού Κινέζου συγγραφέα **Ζου Σουρέν** (周樹人 周树人 Zhōu Shùrén, Chou Shu-jen). Ο Λου έζησε τον 20ό αιώνα και έγραψε διηγήματα, δοκίμια, κριτικές, ποιήματα και νουβέλες. Θεωρείται από αρκετούς ο ιδρυτής της σύγχρονης κινέζικης λογοτεχνίας. Έγραψε στη γλώσσα *[[baihua]]* (白話) όπως επίσης και στην κλασική κινεζική γλώσσα.

## Βιογραφία
Καταγόταν από επιφανή οικογένεια και ακολούθησε ανώτερες σπουδές. Σπούδασε Ιατρική και το 1906 εγκαταστάθηκε στο Τόκιο, όπου έγραψε κυρίς δοκίμια. Εν συνεχεία εργάστηκε καθηγητής στην Κίνα, έχοντας επιστρέψει και το 1918 χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο *Lu Xun*. Από το 1927 ως το θάνατό του έζησε στη Σαγκάη, όπου συνίδρυσε τον Κινέζικο Όμιλο Αριστερών Συγγραφέων.   Ο Λου έκανε επίσης μεταφράσεις, κυρίως από τα ρωσικά και υπήρξε ένας από τους πρώτους υποστηρικτές της χρήσης της εσπεράντο στην Κίνα.

### Τελευταίες ημέρες και θάνατος
Ο Λου υπέφερε από φυματίωση τη δεκαετία του 1930 και οι πνεύμονές του είχαν εξασθενήσει. Το Μάρτιο του 1936 έπαθε βρογχικό άσθμα και πυρετό. Παρά την κατάπτωση της υγείας του, έγραψε ορισμένα δοκίμια, με θέμα το θάνατο. Πέθανε στις 20 Οκτωβρίου έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του. Τα λείψανά του θάφτηκαν στο μαυσωλείο σε πάρκο που φέρει το όνομά του, στη Σαγκάη. Άφησε έναν γιο, τον Χαϊγίνγκ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Tim Gallaher's Lu Xun site  - Ιστότοπος με πολλές πληροφορίες και συνδέσμους σε κείμενα του συγγραφέα
* Special Issue about Lu Xun (ιαπωνικά) στο web.bureau.tohoku.ac.jp
* Βιβλιογραφία στο mclc.osu.edu
* Pioneer of Modern Chinese Literature στο www.coldbacon.com
* Lu Xun (κινέζικα)
* Σύντομη βιογραφία του συγγραφέα με πολλές εικόνες
* Lu Xun and Japan

Κατηγορία:Κινέζοι συγγραφείς
Τέρι Λε Σιουρ

Ο **Τέρι Λε Σιουρ** (αγγλικά: *Terry Le Sueur*) ήταν ο επικεφαλής υπουργός του Τζέρσεϊ από τον Δεκέμβριο του 2008 έως τον Νοέμβριο του 2011.

## Καριέρα
Γεννήθηκε στο Μίλμπρουκ του Σαιντ Έλιε, το 1942 και σπούδασε στο κολέγιο ντε Λα Σαλ του Τζέρσεϊ και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Δίδαξε στο κολέγιο ντε Λα Σαλ και έπειτα εργάστηκε ως λογιστής.

Εξελέγη αντιπρόσωπος του Σαιντ Έλιε το 1987 και έγινε μέλος του κοινοβουλίου (States of Jersey). Επανεξελέγη τα έτη 1990, 1993 και 1996. Το 1990 έγινε πρόεδρος της επιτροπής για την δημόσια ασφάλεια και αντιπρόεδρος του État Civil και Telecomms. Το 1999 εξελέγη γερουσιαστής, όπως και το 2005. Από το 2005 ως το 2008 χρημάτισε υπουργός Οικονομίας και Ενεργειακών Πόρων. Τον Δεκέμβριο του 2008 έγινε επικεφαλής υπουργός, ο δεύτερος στην ιστορία του νησιού.

## Παραπομπές


Λε Σ
Ελατόβρυση Αιτωλοακαρνανίας

Η **Ελατόβρυση** είναι μικρό ορεινό χωριό της Ναυπακτίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 860 μέτρων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Ελατόβρυση είναι κτισμένη στις πλαγιές των Βαρδουσίων στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Ομάλια ανάμεσα στους χειμάρρους "Φράγκο" και "Κόκκινη Μελίστα" που ενώνονται μεταξύ τους και καταλήγουν στον ποταμό Εύηνο. Το χωριό απέχει 69 χλμ. ΒΑ. της Ναυπάκτου και 21 χλμ. Β. της Άνω Χώρας. Η παλαιά ονομασία του, μέχρι το 1927, ήταν **Βοϊτσά** και σημαίνει, κατά πάσα πιθανότητα, «τόπος για βόδια». Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει, την περίοδο της τουρκοκρατίας, μεταξύ των χωριών της περιοχής των Κραβάρων να κατοικείται από 30 οικογένειες. Μέχρι το 1914 υπήρξε πρωτεύουσα του τέως Δήμου Οφιονίας. Είναι η πατρίδα του αγωνιστή του 1821 και τοπικού οπλαρχηγού Ιωάννη Φαρμάκη και του Βασίλη Μπούσγου, ο οποίος υπήρξε πρωτοπαλήκαρο του Αθανασίου Διάκου και του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο ενοριακός ναός του χωριού της Αγίας Τριάδας, κτισμένος το 1955 με 1957 καθώς και τα ξωκλήσια του Άϊ Θανάση (του 1900) και της Αγίας Παρασκευής, που πρωτοκτίστηκε, πριν την Επανάσταση του 1821, από τον στρατηγό Πανουργιά.

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ως *Βοϊτσά* αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, επίσημα το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οφιονίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε  Ελατόβρυση. Την περίοδο 1999 - 2010, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στο Δήμο Αποδοτίας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Ελατόβρυσης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 116 κάτοικοι.

### Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Ελατόβρυση Αιτωλοακαρνανίας

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Κατηγορία:Κράβαρα
Κάτω Χώρα Αιτωλοακαρνανίας

Η **Κάτω Χώρα** είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας του δήμου Ναυπακτίας σε υψόμετρο 890 μέτρα.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Κάτω Χώρα βρίσκεται λίγο χαμηλότερα από την Άνω Χώρα, στις νοτιοδυτικές πλαγιές της βουνοκορφής Κερασοβούνι, ανάμεσα σε δύο χειμάρρους που ενώνονται στο μύλο του Καρατούμπα και σχηματίζουν το Λομποτιανίτικο ρέμα το οποίο καταλήγει στον παραπόταμο Κότσαλο. Απέχει 56 χλμ. ΒΑ από τη Ναύπακτο και μόλις 3,5 χλμ. από την Άνω Χώρα. Διαθέτει αρκετές τουριστικές υποδομές και όμορφες πεζοπορικές διαδρομές όπως το φαράγγι του Κότσαλου ανάμεσα στη Κάτω και Άνω Χώρα.

## Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό δημιουργήθηκε μεταξύ των ετών 1454 και 1550 από κατοίκους παλαιότερου χωριού στη θέση "Παλιοχώρια" που άλλοι μετακινήθηκαν προς αυτό και άλλοι προς Άνω Χώρα. Το αρχικό του όνομα ήταν **Μικρά Λομποτινά** και ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει, την περίοδο της τουρκοκρατίας, μεταξύ των χωριών της περιοχής των Κραβάρων να κατοικείται από 15 οικογένειες. Μετονομάσθηκε σε Κάτω Χώρα το 1928 με το ΦΕΚ: 81/1928. Ο ίδιος αναφέρει, το 1815, ότι βρήκε τα ερείπια παλιού μοναστηριού με όνομα Τρίμορφο, δηλαδή Αγία Τριάδα, που κάποτε είχε 340 μοναχούς και το είχε κτίσει ο Δομίτιος και προφανώς συνδέεται με το σημερινό ξωκλήσι της Αγίας Τριάδας στα βόρεια του χωριού. Στην ευρύτερη περιοχή έχουν βρεθεί αρκετά ευρήματα (τάφοι, κεραμικές πλάκες και σπόνδυλοι από κίονα ναού) που φανερώνουν αρχαία κατοίκησή της.

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ως Μικρά Λομποτινά αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αποδωτίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 το όνομά της διορθώθηκε σε Κάτω Χώρα. Διοικητικά ήταν πάντα συνδεδεμένη με τη γειτονική της Άνω Χώρα. Στο διάστημα όμως 1912 - 1996 αποτέλεσε έδρα ξεχωριστής κοινότητας, της κοινότητας Κάτω Χώρας. Από το 1997, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί τη Τοπική Κοινότητα Κάτω Χώρας που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του  Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 41 κάτοικοι.

### Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Κατηγορία:Κράβαρα
Περιθώρι Αιτωλοακαρνανίας

*Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: [[Περιθώρι]]*

Το **Περιθώρι** είναι χωριό του Δήμου Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 40 μέτρα. Βρίσκεται δίπλα στην ΕΟ Αντιρρίου - Αγρινίου και απέχει 21 χλμ. από το Αντίρριο, 10 χλμ. από το Μεσολόγγι και 30 χλμ. από τη Ναύπακτο. Είναι κτισμένο δίπλα στον ορεινό όγκο του όρους Βαράσοβα στα νοτιοανατολικά αυτού, ενώ τα βόρεια και τα δυτικά όριά του τα διασχίζει ο ποταμός Εύηνος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 184 κατοίκους, και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Περιθωρίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Χαλκείας του Δήμου Ναυπακτίας.

## Απογραφές πληθυσμού
Απογραφή 2021, πληθυσμός 177

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Κιουτάχεια

Η **Κιουτάχεια** () είναι πόλη της βορειοδυτικής ασιατικής Τουρκίας, η κατά την αρχαιότητα ελληνική πόλη **Κοτύαιον**, ή **Κοτυάειον**, πατρίδα του Αισώπου, και επί ρωμαϊκών χρόνων το *Κοτύαιουμ* ().

## Θέση και ιστορία
Βρίσκεται περίπου τα 65 χλμ. και νοτιοδυτικά και του Εσκή Σεχίρ, και 300 χλμ. από την Άγκυρα, στις παρυφές του όρους Πουρσούκ Νταγ και σε υψόμετρο περίπου τα 950 μ. όπου και αποτελεί πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού.

Το Κοτύαιον περιβαλλόταν από διπλό παλαιό τείχος με πύργους, κοντά δε αυτού υπήρχε βυζαντινό φρούριο που δέσποζε της πεδιάδας και σώζεται και σήμερα. Λόγω της θέσης της στη διασταύρωση πολλών αρχαίων σημαντικών οδών, η Κιουτάχεια έπαιξε σημαντικό ιστορικό ρόλο από την αρχαιότητα. Μέχρι και το 1922 υπήρχε στην πόλη και κοινότητα Ελλήνων, με μερικές χιλιάδες μέλη.

Κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, κοντά στην πόλη αυτή έλαβε χώρα στις 3 Ιουλίου του 1921 μεταξύ ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων η μάχη της Κιουτάχειας η οποία και κατέληξε στην κατάκτηση της πόλης από την ελληνική Στρατιά. Λίγες ημέρες μετά, στις 15 Ιουλίου συνήλθε εδώ πολεμικό συμβούλιο (Σύσκεψη της Κιουτάχειας) με συμμετοχή της ελληνικής στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας, το οποίο και αποφάσισε την καταδρομική προέλαση των ελληνικών δυνάμεων προς την Άγκυρα με σκοπό την καταστροφή των εκεί εχθρικών αποθεμάτων.

## Πληθυσμός
Προ του 1922 αριθμούσε περισσότερους από 32.000 κατοίκους, στους οποίους συγκαταλέγονταν 5.000 περίπου Έλληνες, που μετά τη Μικρασιατική εκστρατεία κατέφυγαν στη συνέχεια στην Ελλάδα, καθώς και 3.000 Αρμένιοι που άλλοι κατάφεραν να διαφύγουν ενώ άλλοι εξοντώθηκαν. Το 1950 αριθμούσε περίπου τους 20.000 κατοίκους, ενώ αντίθετα σήμερα έχει υπερβεί (κατ΄ εκτίμηση) τους 200.000 κατοίκους.

## Προϊόντα
Κύρια προϊόντα της Κιουτάχειας είναι γεωργικά όπως σιτηρά, δημητριακά, φρούτα και ιδίως ζαχαρότευτλα. Περίφημα όμως είναι τα βιοτεχνικά προϊόντα αγγειοπλαστικής και κεραμικής τέχνης που είχαν ξεκινήσει εκεί οι εγκατεστημένοι Έλληνες και την οποία τέχνη μετέφεραν στη συνέχεια στην Ελλάδα. Από εκείνα τα πολύχρωμα κεραμικά στολίζονταν τα τζαμιά και τα ανάκτορα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Επίσης κοντά στην πόλη υφίστανται και ορυχεία εξόρυξης λιγνίτη.

## Σύγχρονη πόλη
Σήμερα στην παλιά πόλη υφίστανται ακόμη παλιές ξύλινες οικοδομές της Οθωμανικής περιόδου, ενώ αντίθετα στη νέα, σύγχρονη πόλη υφίστανται μεγάλες πλατείες και νέοι οικισμοί με σύγχρονες οικοδομές. Σημαντικό επίσης είναι το Πανεπιστήμιο της Κιουτάχειας, καθώς και το Μουσείο κεραμικής τέχνης με πολύ αξιόλογα εκθέματα του είδους.

## Πηγές
* Κιουτάχεια
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 10ος, σελ.776.
* ΔΕΚ/ΓΕΣ "Στρατιωτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος" - Αθήναι 1980, σελ.120.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη σελίδα

Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Κατηγορία:Επαρχία Κιουτάχειας
Σάντσο Β΄ της Πορτογαλίας

Ο **Σάντσο Β΄ της Πορτογαλίας** ο **Ευσεβής** (*Sancho II de Portugal*, Κόιμπρα, 8 Σεπτεμβρίου 1209 – Τολέδο, 4 Ιανουαρίου 1248) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν τέταρτος βασιλιάς της Πορτογαλίας (1223 – 1247), μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Πορτογαλίας Αλφόνσο Β΄ και της Ουρράκας του Καστιλιανού Οίκου της Ιβρέας, κόρης του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο, κληρονόμησε μια σκληρή διαμάχη με την εκκλησία από τον πατέρα του, που ήθελε να φορολογήσει την εκκλησιαστική περιουσία. Έκανε μια συμφωνία με τον πάπα που περιλάμβανε 10 άρθρα, αλλά δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου να την εκπληρώσει, επειδή είχε στο μυαλό του να απελευθερώσει τη νότια Ιβηρική από τους Μαυριτανούς. 

Από το 1236 ανακατέλαβε πόλεις όπως το Αλγκάρβε και Αλεντέζο, εξασφαλίζοντας στην Πορτογαλία σταθερότητα των συνόρων της. Είχε εξαιρετικές στρατιωτικές ικανότητες, αλλά δεν μπόρεσε να ελέγξει την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας του. Η αριστοκρατία συμμάχησε εναντίον του και μια ομάδα εμπόρων κήρυξε έχθρα με την εκκλησία χωρίς την επέμβαση του βασιλιά. Ως αποτέλεσμα, ο αρχιεπίσκοπος του Πόρτο έστειλε γράμμα στον πάπα ενάντια στον Σάντσο, λέγοντάς του ότι δεν ενδιαφέρεται για τις εκκλησιαστικές υποθέσεις. Ο πάπας του ζήτησε να εκμεταλλευτεί την εξουσία της εκκλησίας στην Πορτογαλία για να τον αντικαταστήσει. 

Το 1246 δυσαρεστημένοι ευγενείς κάλεσαν τον αδελφό του Σάντσο Αλφόνσο να πάρει τον θρόνο της Πορτογαλίας, που ζούσε στη Γαλλία ως σύζυγος της Ματθίλδης, κόμισσας της Βουλώνης. Ο Σάντσο Β΄ ανατράπηκε από τον θρόνο το 1247 και εξορίστηκε στο Τολέδο, όπου πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1248.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. 1240 τη Μέτσια Λόπες δε Άρο, κόρη του Λόπε Ντίαθ Β΄ κύριος του Μπίσκαϋ και της Ουρράκας του Καστιλιανού Οίκου της Ιβρέας, κόρης του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν. Δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι


## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας
Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Γιάννης Τόλιας

Ο **Γιάννης Τόλιας** (Πάτρα, 1956) είναι Έλληνας ποιητής.

## Βιογραφικό
Ο Γιάννης Τόλιας γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1956 στην Πάτρα. Ζει και εργάζεται στην ίδια πόλη. Έργα του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και περιλαμβάνονται σε ανθολογίες

Για τη συλλογή του «Ονειρόδραμα» τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης από τη **Στέγη Καλών Τεχνών & Γραμμάτων**, για βιβλία που εκδόθηκαν το 1984 στην επαρχία. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και στα Γαλλικά.

Το 2010 έλαβε μέρος στο Τριήμερο αφιέρωμα στην Ποίηση από τον Ιανό.

Το 2012 έγινε αφιέρωμα προς τιμήν του στο πλαίσιο των Ημερών Ποίησης στο Πολύεδρο, στην Πάτρα.

## Βιβλία του
**Μωβ Σημαία*  (1981)  Αθήνα 
**Ονειρόδραμα*  (1984), (Β΄ έκδοση  2001)  Περί τεχνών  ISBN 960-86946-3-9
**Εξίτηλος Χρόνος*  (1999)  Αχαϊκές Εκδόσεις  1999  ISBN 960-7960-19-X
**Ο Πειρασμός της νοσταλγίας*  (2002)  Πάτρα
**Αμαρτολόγιο*  (2007)  Πάτρα  ISBN 978-960-930059-9
**Λυσίπονον*  (2008)  Περί τεχνών  ISBN 978-960-6684-52-4
**Ό,τι άγγιξα κι ό,τι θυμάμαι* (2011) [Συγκεντρωτική έκδοση] Εκδόσεις Γαβριηλίδης  ISBN 978-960-336-616-4
**Ασκήσεις Συναισθήματος (2013) Πάτρα  ISBN  978-960-93-5458-5
**Πανδημία Λήθης (2021) Πάτρα ISBN 978-618-00-2778-5
*''Ονειροκτόνο Φως(2023) Πάτρα ISBN 978-618-86748-0-6

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*BiblioNet
*BiblioNet
*Εικονοποιήματα
*ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΤEΤΑΡTO ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ
*ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΕΒΔΟΜΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατάλογος δωρικών αποικιών

Οι πόλεις των Δωριέων Κόρινθος, Άργος, Μέγαρα, Ρόδος, Σπάρτη, Σαντορίνη είχαν ιδρύσει αποικίες πριν από τους Περσικούς Πολέμους.
## Δυτική Μεσόγειος
* Ακράγαντας
* Γέλα
* Καμάρινα
* Κασμέναι
* Κρότωνας
* Λιπάρα
* Μέγαρα Υβλαία
* Σελινούντας
* Συρακούσες
* Τάραντας

## Ανατολική Μεσόγειος και Εύξεινος Πόντος

*Αρκασία Καρπάθου
*Άρτα
* Ανακτόριον
* Απολλωνία η Κυρηναϊκή
* Άσπενδος
* Αστακός
* Βάρκη
*Βρυκούς Καρπάθου
* Βυζάντιο
* Χερσών
* Επίδαμνος
* Ευσπερίδες, η σημερινή Βεγγάζη
* Αλικαρνασσός
* Ηράκλεια Ποντική
*Θήρα
* Χαλκηδόνα
* Καλλίπολις
*Κάρπαθος
* Κως
* Καλλάτις
* Κέρκυρα
* Κυρήνη
* Λευκάδα
* Μάλλος
* Μεσημβρία
* Φασηλίδα
* Ποτίδαια
*Σάρος
* Σηλυβρία
* Σόλιον
* Σόλοι στην Κιλικία
* Ταύχειρα

Κατηγορία:Ελληνικός Αποικισμός
δωρικων αποικιων
Κατάλογος ιωνικών αποικιών

Οι Ιωνικές πόλεις Χαλκίδα, Ερέτρια, Φωκίδα, Μίλητος, Πάρος, Νάξος, Κολοφώνα είχαν ιδρύσει αποικίες πριν από τους Περσικούς πολέμους.

## Δυτική Μεσόγειος
* Αγαθή Τύχη
* Αντίπολις
* Κατάνη
* Κύμη
* Ελέα
* Εμπόριον
* Ημεροσκοπίον
* Ίμερα
* Πιθηκούσσες
* Κέρκυρα, 1ο ήμισυ του 8ου αι. π.Χ. και πριν από την κατάληψή της από τους Κορίνθιους το 734 π.Χ.
* Μαινάκη
* Μασσαλία
* Ζάγκλη
* Μύλαι
* Νάξος στη Σικελία
* Νεάπολις
* Νίκαια
* Όλβια
* Δικαιάρχεια
* Πυξός
* Ρήγιον
* Ρόδος στην Ισπανία
* Σίρις
## Ανατολική Μεσόγειος
* Άβδηρα
* Άβυδος
* Αλλιανοί
* Ελαιούς
* Κάρδια
* Kelenderis
* Κίος
* Κύζικος
* Λάμψακος
* Λήτη στη Χαλκιδική
* Λίμναι
* Μαρώνεια
* Mende
* Μεθώνη 
* Νάγιδος
* Ναυκρατία
* Όλυνθος
* Πάριον
* Πέρινθος
* Προκόνησσος
* Sane
* Side
* Θάσος
* Τορώνη

## Εύξεινος Πόντος
* Αμισός
* Απολλωνία στη Βουλγαρία
* Βορυσθένης στην Ουκρανία
* Διοσκουρίας στη Γεωργία
* Γοργιπία
* Χερμόνασσα
* Ίστρος
* Κάρεον στην Ουκρανία
* Κερασούντα
* Κοτύωρα
* Κύτορος
* Μύρμικον
* Νυμφαίον
* Οδυσσός
* Ολβία Ποντική
* Παντικάπαιον
* Φαναγόρεια
* Φάσις
* Πιτυούσα
* Σέσαμος
* Σινώπη
* Ταναής
* Θεοδόσια
* Τόμις
* Τραπεζούντα
* Τύραντας

Κατηγορία:Ελληνικός Αποικισμός
ιωνικων αποικιων
Γιόχαν Παλίζα

Ο **Γιόχαν Παλίζα** (, 6 Δεκεμβρίου 1848 – 2 Μαΐου 1925) ήταν Αυστριακός αστρονόμος.

## Βιογραφία
Ο Παλίζα γεννήθηκε στο Τρόπαου της Αυστροουγγρικής Σιλεσίας, τη σημερινή Οπάβα της Τσεχίας. Υπήρξε ένας από τους πλέον δραστήριους αστρονόμους στην ανακάλυψη αστεροειδών, με συνολικά 122 τέτοιες ανακαλύψεις στο ενεργητικό του. Ο πρώτος αστεροειδής που ανακαλύφθηκε από τον Παλίζα ήταν ο 136 Αυστρία το 1874, ενώ ο τελευταίος ήταν ο 1073 Γκελιβάρα το 1923. Από τους πιο αξιόλογους αστεροειδείς που ανακάλυψε ήταν οι 153 Χίλντα, 216 Κλεοπάτρα, 243 Ίδη, 253 Ματθίλδη, 324 Βαμβέργη και 719 Αλβέρτος.

Από το 1866 έως το 1870, ο Παλίζα σπούδασε Μαθηματικά και Αστρονομία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Ωστόσο, πήρε το πτυχίο του μόλις το 1884. Παρά το γεγονός αυτό, από το 1870 ο Παλίζα ήταν βοηθός στο αστεροσκοπείο του πανεπιστημίου και ένα χρόνο αργότερα διορίσθηκε στο αστεροσκοπείο της Γενεύης. Το 1872, σε ηλικία μόλις 24 ετών, ο Παλίζα έγινε διευθυντής του Αυστριακού Ναυτικού Αστεροσκοπείου στην Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, όπου βρισκόταν η βάση του πολεμικού ναυτικού της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Από εκεί έκανε τις πρώτες του 28 ανακαλύψεις αστεροειδών, από το 1874 μέχρι το 1880. Εκτός από αυτές, ανεκάλυψε και έναν κομήτη. Κατά την παραμονή του στην Πόλα χρησιμοποιούσε ένα διοπτρικό τηλεσκόπιο διαμέτρου 6 ιντσών (15 εκατοστών) για την έρευνά του.

## Ονομάσθηκαν προς τιμή του
* Ο αστεροειδής 914 Παλιζανή, που ανακαλύφθηκε το 1919.
* Ο κρατήρας Παλίζα στο νότιο ημισφαίριο της Σελήνης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* PASP '''37''' (1925) 174 (νεκρολογία)

Κατηγορία:Αυστριακοί αστρονόμοι
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
158 Κορωνίς

Η **Κορωνίς (Koronis)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,27. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Γερμανορώσο αστρονόμο Βίκτορ Κνόρε, που παρατηρούσε από το Βερολίνο, και πήρε το όνομα της ομώνυμης ερωμένης του Απόλλωνα στην ελληνική μυθολογία. Υπήρξε ο πρώτος από τους 4 αστεροειδείς που ανακάλυψε συνολικά ο συγκεκριμένος αστρονόμος και ο πρώτος από τους 12 που ανακαλύφθηκαν εκείνη τη χρονιά.

Η Κορωνίς έδωσε το όνομά της στην πολύ σημαντική **«[[Οικογένεια της Κορωνίδος]]»**, μία ομάδα αστεροειδών που έχουν παρόμοιες τροχιές και πιθανώς προήλθαν από ένα σώμα, που διαλύθηκε πριν από 300 ως 500 εκατομμύρια χρόνια.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κορωνίδος υπολογίσθηκε σε 35,37 χλμ. Το σχήμα της, σύμφωνα με την καμπύλη φωτός της, μοιάζει με αυτό της `Ιδης. Ο φασματικός τύπος της Κορωνίδος είναι **S** (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,277. Η Κορωνίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 12 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Κορωνις
Κατηγορία:Αστεροειδείς της Οικογένειας της Κορωνίδος
159 Αιμιλία

Η **Αιμιλία (Aemilia)** είναι μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,12. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Γάλλο αστρονόμο Πωλ Ανρί, που παρατηρούσε από το Παρίσι, και έλαβε το όνομά της πιθανότατα από την αρχαία Αιμιλία Οδό της Ιταλίας. Από τροχιακή άποψη, η Αιμιλία ανήκει στην «Οικογένεια αστεροειδών της Υγιείας», παρότι είναι υπερβολικά μεγάλος ώστε να έχει κοινή καταγωγή.

Δύο επιπροσθήσεις αστέρων από την Αιμιλία έχουν καταγραφεί, το 2001 και το 2003.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αιμιλίας υπολογίσθηκε σε 125 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 1,4 τετράκις εκατομμύριο τόνους με μέση πυκνότητα 1,4 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αιμιλίας εκτιμάται σε 2,4&nbsp;cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 408 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής σε 55 m/sec (198 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός της τύπος είναι **C** (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0639. Η θερμοκρασία στην επιφάνεια υπολογίζεται σε 113 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν, αλλά η μέγιστη μπορεί να ανέβει στους -34 βαθμούς. Η Αιμιλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 24 ώρες και 3 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αιμιλια
160 Ούνα

Η **Ούνα (Una)** είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,08. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από ένα πρόσωπο του κλασικού επικού ποιήματος του Έντμουντ Σπένσερ *The Faerie Queene*.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ούνας υπολογίσθηκε σε 81,2 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 560 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ούνας εκτιμάται σε 2,27&nbsp;cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 431 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής σε 42,9 m/sec (154 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός της τύπος είναι **C** (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,063. Η θερμοκρασία στην επιφάνεια της Ούνας υπολογίζεται σε 103 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν. Η Ούνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 37 λεπτά,

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Ουνα
Ραμ Νάραγιαν

Ο **Ραμ Νάραγιαν** (χίντι राम नारायण; IAST: Rām Nārāyaṇ, 25 Δεκεμβρίου 1927 - 9 Νοεμβρίου 2024) που αναφέρεται συχνά με τον τίτλο Pandit, ήταν Ινδός μουσικός που έκανε δημοφιλές ένα όργανο που παίζεται με δοξάρι, το σαράνγκι, ως σόλο όργανο κονσέρτου στην Ινδική κλασική μουσική ινδός και έγινε ο πρώτος επιτυχημένος οργανοπαίκτης σαράνγκι στον κόσμο.

Ο Νάραγιαν γεννήθηκε στο Udaipur και έμαθε να παίζει το σαράνγκι σε μικρή ηλικία. Μαθήτευσε σε παίκτες σαράνγκι και τραγουδιστές και δούλεψε σε εφηβική ηλικία ως δάσκαλος μουσικής και περιφερόμενος μουσικός. Ο Νάραγιαν προσλήφθηκε ως μουσικός συνοδεύοντας τραγουδιστές στον ραδιοφωνικό σταθμό All India Radio στην Λαχόρη το 1944. μεταφέρθηκε στο Δελχί μετά την διαίρεση της Ινδίας το 1947 και ενδιαφέρθηκε για να προχωρήσει και πέραν της συνοδείας. Απογοητευμένος από τον βοηθητικό του ρόλο, ο Νάραγιαν βρέθηκε στο Βομβάη για να εργαστεί στον Ινδικό κινηματογράφο το 1949.

Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια το 1954, ο Νάραγιαν έγινε καλλιτέχνης σολίστας σε κονσέρτα το 1956 και μετέπειτα εγκατέλειψε την συνοδεία. Άρχιζε να ηχογραφεί σόλο δίσκους και τις περιοδείες στην Αμερική και την Ευρώπη την δεκαετία του 1960. Ο Νάραγιαν δίδαξε Ινδούς και ξένους μαθητές και ερμήνευσε συχνά έξω από την Ινδία μέχρι την δεκαετία του 2000. του απονεμήθηκε από την Ινδία η δεύτερη μεγαλύτερη πολιτική διάκριση, το Padma Vibhushan, το 2005.

## Προσωπική ζωή και Θάνατος
Ήταν αδελφός του επίσης μουσικό Τσατούρ Λαλ (1925-1965)

Εχει δύο παιδιά.

Απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου 2024 σε ηλικία 96 ετών .

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Pandit Ram Narayan

Κατηγορία:Ινδοί μουσικοί
Κατσαρός Μεσσηνίας

Ο **Κατσαρός** (ή το **Κατσαρού**) είναι χωριό του δήμου Οιχαλίας στον νομό Μεσσηνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2021 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 272 κατοίκους.

## Γενικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού μάλλον προέρχεται από τον Οθωμανό προύχοντα της περιοχής Κατσάρ Αγά. Κατά την αρχαιότητα, η ονομασία της ευρύτερης περιοχής όπου βρίσκεται το χωριό ήταν «Μεγάλη Τάφρος».

Ο Κατσαρός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 90 μέτρων και βρίσκεται στα ανατολικά όρια του δήμου Οιχαλίας. Εκκλησιαστικά, υπάγεται στην αρχιερατική περιφέρεια Μελιγαλά της μητρόπολης Μεσσηνίας και ο κεντρικός Ιερός ναός είναι αφιερωμένος στους Αγίους Θεοδώρους.

## Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη επίσημη εμφάνιση του ονόματος βρίσκεται στο φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, αριθμός 80 (παράρτημα) της 28ης Δεκεμβρίου 1836. Ο οικισμός αναφέρεται το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως κομμάτι του δήμου Οιχαλίας της επαρχίας Μεσσήνης, με πληθυσμό 489 κατοίκων (80 οικογένειες). Αργότερα, κατά τον Μεσοπόλεμο, διέθετε δημοτικό σχολείο (το οποίο καταργήθηκε με υπουργική απόφαση του ΥΑ 850/2002), τηλεγραφείο και ταχυδρομείο.

Διοικητικά, ο Κατσαρός υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Μεσσήνης ως έδρα της κοινότητας Κατσαρού, ενώ στη συνέχεια (πρόγραμμα ''Καποδίστρια'') υπήχθη στον δήμο Οιχαλίας. Μετά τις αλλαγές που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', ο Κατσαρός παρέμεινε στον ίδιο δήμο, του οποίου όμως τα διοικητικά όρια διευρύνθηκαν.

Από τον Κατσαρό κατάγονταν ο οπλαρχηγός της ελληνικής επανάστασης Ιωάννης Καρακίτσος (1785) και ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας και ευεργέτης Δημήτριος Λάσκαρης (1937-2003).

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Φωτογραφίες του οικισμού
* Ομάδα Κατσαρού Μεσσηνίας (Katsarou Messinias) στο Facebook
* Ομάδα Κατσαρού Μεσσηνίας στο Facebook

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
161 Άθωρ

Η **Άθωρ (Athor)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,15. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν (ή από το Ντιτρόιτ), και πήρε το όνομά του από την αιγυπτιακή θεά της γονιμότητας.

Μία επιπρόσθηση αστέρα από τον αστεροειδή αυτόν έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα: στις 15 Οκτωβρίου 2002, από όπου και προέκυψε η διάμετρός του.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Άθωρ υπολογίσθηκε σε 47,0 χλμ. Ο φασματικός τύπος της είναι **M** (με πιθανή κυριαρχία μετάλλων) και έχει άλβεδο 0,198. Η Άθωρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 17 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αθωρ
162 Λαυρεντία

Η **Λαυρεντία (Laurentia)** είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,83. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τους Γάλλους αστρονόμους Πωλ και Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσαν από το Παρίσι, και έλαβε το όνομά του από τον ερασιτέχνη αστρονόμο Α. Λωράν (A. Laurent), που είχε ανακαλύψει τον αστεροειδή 51 Νεμάουζα.

Μία επιπρόσθηση αστέρα από τον αστεροειδή αυτόν έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα: στις 21 Νοεμβρίου 1999 από την Αλμπέρτα του Καναδά.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λαυρεντίας εκτιμάται σε 99,1 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι **ST** (μεταξύ S και T), ενώ το άλβεδό της είναι 0,053. Η Λαυρεντία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 52 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Λαυρεντια
Ζακ Μπρελ

Ο **Ζακ Ρομέν Ζωρζ Μπρελ** (Jacques Romain Georges Brel, 8 Απριλίου 1929 - 9 Οκτωβρίου 1978) ήταν Βέλγος τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Ανήκει στους σημαντικότερους εκπροσώπους του μεταπολεμικού σανσόν.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1929. Οι πρώτες συνθέσεις του χρονολογούνται το 1950, αλλά η καριέρα του ουσιαστικά ξεκίνησε το 1953 με τις πρώτες εμφανίσεις του στο θέατρο Les trois baudets του Παρισιού. Από το 1957 απέκτησε διεθνή φήμη. Στη δεκαετία του '50 υιοθέτησε ένα λυρικό ύφος, συνδυάζοντας το θρησκευτικό και ηθικό ζήλο με το νεανικό ρομαντισμό, ωθώντας τον Ζωρζ Μπρασένς να του αποδώσει το παρωνύμιο «Ηγούμενος» (γαλ. Abbé Brel). Το 1963 εμφανίστηκε στο Κάρνεγκι Χολ και αργότερα περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τη Σοβιετική Ένωση. Στη δεκαετία του '70 πρωταγωνίστησε, υποδυόμενος τον Δον Κιχώτη, στο μιούζικαλ *Homme de la Mancha* (*Ο άνδρας από τη Μάντσα*), και συμμετείχε ως ηθοποιός ή παραγωγός σε αρκετές ακόμα ταινίες, μέχρι το 1973. Το 1971 σκηνοθέτησε την ταινία *Franz*. Για ένα μεγάλο διάστημα αποσύρθηκε στις Νήσους Μαρκέζας, στη Γαλλική Πολυνησία, και επέστρεψε στη μουσική το 1977, με το δίσκο *Les Marquises*, σημειώνοντας εκ νέου μεγάλη επιτυχία.

Οι στίχοι του διέπονται συχνά από σατιρικό και δραματικό ύφος, ασκώντας κριτική σε κοινωνικές και ηθικές αξίες, όπως ενδεικτικά αυτή αποτυπώνεται στα τραγούδια *Les Bourgeois* και *Les Flamandes*. Ερμηνευτής με μεγάλη εκφραστικότητα, ο Μπρελ ενσωμάτωσε θεατρικά στοιχεία στις εμφανίσεις του. Η μουσική του είχε επίδραση σε αρκετούς δημιουργούς, όπως στον Λέοναρντ Κοέν, στον Ντέιβιντ Μπόουι και κυρίως στον Σκοτ Γουόκερ, ο οποίος ερμήνευσε αρκετές συνθέσεις του Μπρελ. Ορισμένα τραγούδια του μεταφράστηκαν στην αγγλική γλώσσα και έγιναν διεθνείς επιτυχίες, όπως το *Le moribοnd* [Ο ετοιμοθάνατος] (1961), μεταφρασμένο ως *Seasons in the Sun* και το *Ne me quitte pas* [Μη με αφήνεις] με τον αγγλικό τίτλο *If You Go Away*.

Απεβίωσε στο Παρίσι από καρκίνο το 1978.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Alex Hughes and Keith Reader (ed.), *Encyclopedia of contemporary French culture*, Routledge, New York, 1998
* "Brel, Jacques." Grove Music Online. Oxford Music Online. 2009

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Editions Jacques Brel
*Brelitude

Κατηγορία:Βέλγοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Βέλγοι συνθέτες
Άνω Αλεποχώρι Αττικής

Το **Άνω Αλεποχώρι** είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βιλίων του δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Μεγαρίδος του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
## Γεωγραφία
Το Άνω Αλεποχώρι είναι οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Αττικής. Βρίσκεται στις πλαγιές του υψώματος «Μουρτέζα» (448 μ.) του όρους Πατέρας, λίγο πριν το Κάτω Αλεποχώρι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240 και γειτνιάζει με τον διπλανό οικισμό της Λούμπας. Απέχει 59 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας. 
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βιλίων του, τέως, νομού Αττικής & Βοιωτίας. Το 1943 υπήχθη στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βιλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας – Ειδυλλίας.
## Αξιοθέατα
*Η Μονή Σωτήρος, βόρεια του οικισμού
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Χάρτες «Ανάβαση» (Κιθαιρώνας-Πατέρας-Γεράνεια 1:25.000)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*eeata.gr
## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Δήμος Βιλίων, Το Αλεποχώρι

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής
Κατηγορία:Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας