open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σεισμός της Πελοποννήσου (1886)

Ένας ισχυρός **σεισμός στην Πελοπόννησο** σημειώθηκε στις 23:27 τοπική ώρα (21:32 UTC ) στις 27 Αυγούστου του 1886. Είχε εκτιμώμενο μέγεθος μεταξύ 6,8  και 7,3  στην κλίμακα σεισμικής ροπής και μέγιστη αισθητή ένταση X ( *Ακραία* ) στην κλίμακα έντασης Μερκάλι . Προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στη Μεσσηνία, με τις πόλεις Φιλιατρά και Μάραθο να έχουν πληγεί σοβαρά. Υπολογίζεται ότι μεταξύ 326 και 600 άνθρωποι σκοτώθηκαν.  Έγινε αισθητός σε μια ευρεία περιοχή από το Χεδιβάτο της Αιγύπτου  έως τη Μάλτα  και πιθανώς τόσο μακριά όσο η Βέρνη και η Μασσαλία .

## Τεκτονικό σκηνικό
Η δυτική πλευρά της Πελοποννήσου βρίσκεται κοντά στο συγκλίνον όριο μεταξύ της πλάκας του Αιγαίου και της αφρικανικής πλάκας . Ένα σημαντικό ρήγμα ώθησης NNW-SSE χαρτογραφείται στα ανοιχτά της ακτής κοντά στην τοποθεσία του συμβάντος του 1886 και η μετατόπιση σε αυτό μπορεί να προκάλεσε τον σεισμό.

## Σεισμός
Ο σεισμός σημειώθηκε περίπου στις 23:30 τοπική ώρα, αν και οι σύγχρονες αναφορές δίνουν μια σειρά ωρών. Η σεισμική δόνηση διήρκεσε μεταξύ 40 και 60 δευτερολέπτων.

Οι εντάσεις ≥X στην κλίμακα Μερκάλι έχουν υπολογιστεί από σύγχρονες αναφορές, με την υψηλότερη ένταση να αναφέρεται στα Φιλιατρά και τους Γαργαλιάνους στην ηπειρωτική χώρα και στο νησί της Ζακύνθου .

Η αλληλουχία των μετασεισμών συνεχίστηκε για περίπου δώδεκα μήνες με τον μεγαλύτερο στις 2 Μαρτίου 1887.

Επίσης ένα μικρό τσουνάμι παρατηρήθηκε στα παράλια από τα Φιλιατρά έως την Πύλο με μικρές πλημμύρες. Ένα υποβρύχιο καλώδιο τηλεγράφου μεταξύ Ζακύνθου και Κρήτης κόπηκε περίπου 47&nbsp;χλμ νότια της Ζακύνθου, υποδηλώνοντας ότι το τσουνάμι μπορεί να προκλήθηκε από υποθαλάσσια κατολίσθηση που προκλήθηκε από τον σεισμό.

## Καταστροφές
Σοβαρές ζημιές υπήρξαν εκτεταμένες σε όλη τη Μεσσηνία, με τις πόλεις Φιλιατρά, Κορώνη και Λιγκούδιστα να έχουν καταστραφεί ολοσχερώς και τους Γαργαλιάνους, την Κυπαρισσία και τη Μεσσήνη να έχουν πληγεί σοβαρά. Άλλα 160 χωριά είτε καταστράφηκαν είτε υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Έξι άλλες πόλεις και 65 χωριά υπέστησαν σημαντικές ζημιές. Περίπου 6.000 σπίτια υπέστησαν τόσες ζημιές που δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και 50.000 κάτοικοι έμειναν άστεγοι. Πολλές γέφυρες είτε υπέστησαν ζημιές είτε καταστράφηκαν και 3 χιλιομέτρα σιδηροδρομικής γραμμής υπέστη ζημιές κοντά στον Πύργο .

Ο αριθμός των αναφερόμενων θυμάτων ποικίλλει ευρέως, από 326 νεκρούς και 796 τραυματίες, 370 νεκρούς και 500+ τραυματίες, έως 600 νεκρούς και άγνωστο αριθμό τραυματιών.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας
Κατηγορία:Σεισμοί στην Ελλάδα
Ροδοχώρι Κοζάνης

**Το Ροδοχώρι** (μέχρι το 1927: **Ραδοβίτσι ή Ραντοβίτσι**) είναι χωριό στον Δήμο Βοΐου Κοζάνης, στην περιοχή Δυτικής Μακεδονίας.

## Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 730 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην περιοχή Βοΐου, 20 χλμ νοτιοδυτικά της Νεάπολης και περίπου 10 χλμ νότια από το Τσοτύλι. Στα νοτιοανατολικά βρίσκεται το χωριό Αηδόνια Γρεβενών . 

Κοντά στο χωριό βρίσκεται και η παλιά πέτρινη γέφυρα του Τσούκαρη. 

## Ιστορία

### Ετυμολογία
Σύμφωνα με τον Βούλγαρο ακαδημαϊκό Ivan Duridanov, η ετυμολογία του ονόματος «Ραδοβίτσι», ήταν ένα πρωτότυπο πατρώνυμο του - *ишти*
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ξιφιανής

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Ξιφιανής** ή **Ξιφώνιας** αποτελούσε την σιδηροδρομική υποδομή που εξυπηρετούσε τον οικισμό της Ξιφιανής στο Νομό Πέλλας και βρισκόταν επί της στενού εύρους Σιδηροδρομικής Γραμμής Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων.

Οι υποδομές του επιβατικού σταθμού υφίστανται έως σήμερα και έχουν μετατραπεί σε υποστηρικτικό κτήριο αθλητικών υποδομών.

## Ιστορικό

### Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής (1914-1918)
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σύμμαχοι, σε συνεργασία με την Ελληνική Κυβέρνηση, έλαβαν την απόφαση να κατασκευάσουν μια στενού εύρους σιδηροδρομική γραμμή (τύπου Decauville). Η γραμμή αυτή προβλεπόταν να συνδεθεί με τη βασική σιδηροδρομική αρτηρία Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου, δημιουργώντας έτσι έναν κρίσιμο δίκτυο ανεφοδιασμού κατά την διάρκεια του πολέμου. Ο κύριος σκοπός αυτού του έργου ήταν η διαρκής και ασφαλής μεταφορά πολεμοφοδίων και στρατιωτικών δυνάμεων προς το μέτωπο της Αλμωπίας, το οποίο απαιτούσε σταθερή υλικοτεχνική υποστήριξη.

Η κατασκευή της γραμμής ξεκίνησε μεταξύ 1915 και 1916 και ολοκληρώθηκε μέσα σε λίγους μήνες, επιτρέποντας τη δημιουργία μιας αυτόνομης σιδηροδρομικής σύνδεσης από τη Σκύδρα έως την Αριδαία. Μέρος αυτού του εγχειρήματος ήταν και η κατασκευή του *Σιδηροδρομικού Σταθμού* *Ξιφιανής*, ο οποίος είχε σημαντικό ρόλο στον ανεφοδιασμό των πολεμικών συρμών, καθώς και στη μεταφορά στρατιωτικού προσωπικού και εξοπλισμού.

### Μεσοπολεμική περίοδος (1919-1939) και αξιοποίηση της γραμμής
Μετά το τέλος του πολέμου, η σιδηροδρομική γραμμή πέρασε στην κυριότητα του ελληνικού κράτους. Από το 1924, η διαχείρισή της ανατέθηκε στην εταιρεία «Τοπικοί Σιδηρόδρομοι Μακεδονίας», η οποία ανέλαβε τη λειτουργία τόσο επιβατικών όσο και εμπορευματικών δρομολογίων. Η γραμμή αυτή λειτούργησε ως ένα βασικό μεταφορικό μέσο της περιοχής για περίπου πέντε χρόνια, εξυπηρετώντας τις ανάγκες των τοπικών κοινοτήτων και της οικονομίας. Ωστόσο, το 1929, η γραμμή ενσωματώθηκε στο δίκτυο των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ), σηματοδοτώντας μια νέα φάση στη λειτουργία της.

### Αναστολή λειτουργίας και κατεδάφιση (1936)
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η διοίκηση των ΣΕΚ έκρινε ότι η σιδηροδρομική γραμμή δεν ήταν πλέον οικονομικά βιώσιμη. Ο περιορισμένος αριθμός επιβατών, σε συνδυασμό με τη χαμηλή εμπορική δραστηριότητα, οδήγησαν στην απόφαση διακοπής της λειτουργίας της το 1936. Ως αποτέλεσμα, η γραμμή σταμάτησε να χρησιμοποιείται και ξεκίνησε η αποξήλωσή της, περιλαμβάνοντας τόσο τις ράγες όσο και ορισμένες συναφείς υποδομές.

Ο *Σιδηροδρομικός Σταθμός* *Ξιφιανής*, αν και ανέστειλε την λειτουργία του δεν κατεδαφίστηκε, καθώς σήμερα αποτελεί υποστηρικτικό κτήριο αθλητικών υποδομών του οικισμού, έχοντας ταυτόχρονα απωλέσει την αρχιτεκτονική του ταυτότητα.

## Δομή Σταθμού
Στον παρακάτω πίνακα απεικονίζεται διαγραμματικά η οργάνωση του χώρου και των αντίστοιχων σιδηροδρομικών ανταποκρίσεων.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Σιδηροδρομική γραμμή Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στην Πέλλα
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί που εγκαινιάστηκαν το 1916
Λαουδάλα

Η **Λαουδάλα** ή **Λαουκάλα** (αγγλ. *Laucala*) είναι μικρό νησί, μέλος μιας τριάδας μικρών νησιών στα ανατολικά του Ακρωτηρίου Θέρστον της νήσου Ταβεούνι, στη Δημοκρατία των Φίτζι. Η τριάδα των νησιών είναι ιδιωτική και φιλοξενεί το «Laucala Resort».

Η συνολική έκταση της Λαουδάλα είναι 12 τετραγων. χιλιόμετρα και το νησί έχει μήκος 5 χιλιόμετρα και μέγιστο πλάτος 3 χιλιόμετρα. Τα δύο άλλα νησιά της τριάδας είναι η Νγκαμέα (λιγότερο από ένα χιλιόμετρο προς τα δυτικά) και το Ματάνγκι.

## Ιστορία
Η Λαουδάλα κατοικήθηκε αρχικώς από τη φυλή Καρανιγιάκου υπό τον Μπουαταβατάβα Ναουλουματούα, που ίδρυσε το χωριό Ναουλουβάτου. 

### Σφαίρα επιρροής
Πολλά νησιά και χωριά των βορείων Νήσων Λάου τελούσαν υπό τον πολιτικό έλεγχο ή επιρροή της Λαουδάλα: τα χωριά Βουτούνα, Νταλικόνι και Μαβάνα στο νησί Βανούα Μπαλάβου, και τα νησιά Ναϊτάμπα, Ναμαλάτα, Γιακάτα, Νγκελελέβου και Σικομπία-ι-Λάου (Σιρικάλια).

Αργότερα οι κάτοικοι του Βούνα (χωριού στη Νήσο Ταβεούνι) κατέλαβαν τις Νήσους Λάου, αντικαθιστώντας την εξουσία των Λαουδαλάνων στα νησιά αυτά.

### Μετανάστευση
Το 1865 η νήσος Ναϊτάμπα (ή Ναϊτάουμπα) πωλήθηκε σε Ευρωπαίους από τον Τούι Κακάου και οι κάτοικοί της μετεγκαταστάθηκαν στη Λαουδάλα. Αργότερα και οι κάτοικοι της Λαουδάλα εκτοπίσθηκαν στο γειτονικό νησί Νγκαμέα.

### Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ έκτισε τη «Βάση υδροπλάνων του όρμου της Λαουδάλα» στο Ναντί, ως παράρτημα της Ναυτικής Βάσεως των Φίτζι. Στη βάση αυτή των υδροπλάνων εδραζόταν η μονάδα VP-91 ιπτάμενων λέμβων τύπου Consolidated PBY Catalina.

### Πώληση στον Μάτεσιτς
Το 2003 ο Ντίτριχ Μάτεσιτς (1944-2022), επικεφαλής της εταιρείας ενεργειακών ποτών Red Bull, αγόρασε τη νήσο Λαουδάλα από τους κληρονόμους Forbes για 7 εκατομμήρια λίρες Αγγλίας.

Σήμερα το νησί αποτελεί τόπο διακοπών, με 25 «καμπάνες» (καλύβες αποκαλούμενες «μπούρε» στα Φίτζι), η καθεμιά από τις οποίες διαφέρει από όλες τις άλλες. Η διαμονή σε μια από αυτές κοστίζει από 7.000 έως 36.000 δολάρια ΗΠΑ το 24ωρο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νησιά των Φίτζι
Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά
Γκόρνια Μπρστάνιτσα

Η **Γκόρνια Μπρστάνιτσα** (βοσν. *Gornja Brštanica*, σερβ. Горња Брштаница) είναι μικρό χωριό που ανήκει στον Δήμο του Βίσεγκραντ, στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Το χωριό είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο περίπου 440 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, κοντά στην αριστερή (δυτική) όχθη του ποταμού Δρίνου, και απέχει σε ευθεία γραμμή 5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το κέντρο της πόλεως Βίσεγκραντ και περίπου 68 χιλιόμετρα ανατολικά από το Σεράγεβο.

## Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 ο πληθυσμός της Γκόρνια Μπρστάνιτσα ήταν 32 κάτοικοι, έναντι 49 κατοίκων το 1991.

## Παραπομπές


Γκορνια Μπρστανιτσα
Σιδηροδρομικός Σταθμός Υδραίας

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Υδραίας** αποτελούσε την σιδηροδρομική υποδομή που εξυπηρετούσε τον οικισμό της Υδραίας στο Νομό Πέλλας και βρισκόταν επί της στενού εύρους Σιδηροδρομικής Γραμμής Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων.

Ο σταθμός κατασκευάστηκε το 1916 και λειτούργησε έως και το 1936 όπου και κατεδαφίστηκε μαζί με την σιδηροδρομική υποδομή της ευρύτερης περιοχής.

## Ιστορικό

### Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918)
Κατά τη διάρκεια του Α' Π.Π, οι Σύμμαχοι, σε συνεργασία με την Ελληνική Κυβέρνηση, προχώρησαν στην κατασκευή μιας στενής σιδηροδρομικής γραμμής (τύπου Decauville). Η νέα αυτή υποδομή προβλεπόταν να συνδεθεί με τη Σιδηροδρομική Γραμμή Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου, η οποία ήταν κανονικού εύρους ως διακλάδωση. Ο κύριος σκοπός του έργου αφορούσε την ενίσχυση του πολεμικού μετώπου στην Αλμωπία, μέσω της δημιουργίας μιας αξιόπιστης και συνεχούς γραμμής ανεφοδιασμού.

Οι κατασκευαστικές εργασίες ξεκίνησαν μεταξύ 1915 και 1916 και ολοκληρώθηκαν εντός του ίδιου έτους, οδηγώντας στη δημιουργία μιας αυτόνομης σιδηροδρομικής σύνδεσης που εκτεινόταν από τη Σκύδρα έως την Αριδαία. Στο πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας, ιδρύθηκε και ο *Σιδηροδρομικός Σταθμός* *Υδραίας*, ο οποίος εξυπηρετούσε στρατιωτικούς σκοπούς, διευκολύνοντας τη μεταφορά προσωπικού, οπλισμού και εφοδίων προς το μέτωπο.
----

### Μεσοπόλεμος (1919-1939)
Μετά το τέλος του πολέμου, η σιδηροδρομική γραμμή περιήλθε στην κυριότητα του ελληνικού κράτους. Το 1924, η διαχείρισή της ανατέθηκε στην εταιρεία **«**Τοπικοί Σιδηρόδρομοι Μακεδονίας**»**, η οποία αξιοποίησε τη γραμμή για εμπορικές και επιβατικές μεταφορές. Ωστόσο, η λειτουργία της εταιρείας αυτής διήρκεσε μόλις πέντε χρόνια, με αποτέλεσμα ο άξονας να παραχωρηθεί στους Σιδηροδρόμους Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ), οι οποίοι ανέλαβαν πλέον τη διαχείρισή της.
----

### Αναστολή λειτουργίας και κατεδάφιση (1936)
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, οι ΣΕΚ συντήρησαν και διατήρησαν το επιβατικό και εμπορικό έργο της γραμμής, η οποία ωστόσο λίγα χρόνια αργότερα κρίθηκε μη βιώσιμη οικονομικά, καθώς ο αριθμός των επιβατών παρέμενε χαμηλός, ενώ η εμπορική της δραστηριότητα ήταν πλέον αρκετά περιορισμένη. Ως αποτέλεσμα, το 1936 αποφασίστηκε η διακοπή της λειτουργίας της και η πλήρης αποξήλωσή της, συμπεριλαμβανομένων και των υποδομών της.

Ο *Σιδηροδρομικός Σταθμός* *Υδραίας* και οι υποστηρικτικές του υποδομές κατεδαφίστηκαν και δεν υφίστανται σήμερα.

## Δομή Σταθμού
Στον παρακάτω πίνακα απεικονίζεται διαγραμματικά η οργάνωση του χώρου και των αντίστοιχων σιδηροδρομικών ανταποκρίσεων.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Σιδηροδρομική γραμμή Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στην Πέλλα
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί που εγκαινιάστηκαν το 1916
Βελέτοβο

Το **Βελέτοβο** (βοσν. *Veletovo*, σερβ. Велетово) είναι μικρό ορεινό χωριό, που ανήκει στον Δήμο του Βίσεγκραντ, στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Το χωριό είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο 1.012 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει σε ευθεία γραμμή περί τα επτά χιλιόμετρα ανατολικά-βορειοανατολικά από το κέντρο της πόλεως Βίσεγκραντ.

## Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 ο πληθυσμός του Βελέτοβο ήταν 32 κάτοικοι, έναντι 128 κατοίκων το 1981.

## Παραπομπές


Βελετοβο
Ντούστσε

Το **Ντούστσε** (βοσν. *Dušče*, σερβ. Душче) είναι χωριό που ανήκει στον Δήμο του Βίσεγκραντ, στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Το χωριό είναι κτισμένο στη δεξιά (ανατολική) όχθη του ποταμού Δρίνου, σε μέσο υψόμετρο περίπου 305 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει σε ευθεία γραμμή περί τα δύο χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλεως Βίσεγκραντ. Σχεδόν ένα χιλιόμετρο νοτίως του Ντούστσε βρίσκεται το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο και φράγμα του Βίσεγκραντ, επί του ποταμού Δρίνου. 

## Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 ο πληθυσμός του Ντούστσε ήταν 356 κάτοικοι, έναντι 841 κατοίκων το 1991.

## Παραπομπές


Ντουστσε
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αριδαίας

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός** **Αριδαίας** ή **Αρδέας** αποτελούσε την σιδηροδρομική υποδομή που εξυπηρετούσε την Αριδαία στο Νομό Πέλλας και βρισκόταν επί της στενού εύρους Σιδηροδρομικής Γραμμής Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων. Από το 1916 έως το 1918 ο σταθμός λειτουργούσε ως τερματικός και στη συνέχεια ως ενδιάμεσος ως αποτέλεσμα της επέκτασης της γραμμής έως τους Πρόμαχους.

Ο σταθμός σήμερα έχει αναστηλωθεί και στεγάζει το τοπικό *Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.*

## Ιστορικό

### Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918)
Κατά τη διάρκεια του Α' Π.Π, οι Σύμμαχοι σε συνεργασία με την Ελληνική Κυβέρνηση έλαβαν την απόφαση για την κατασκευή μιας στενής σιδηροδρομικής γραμμής (τύπου Decauville) στην περιοχή της Αλμωπίας. Η νέα αυτή γραμμή θα διασυνδεόταν με την κανονικού εύρους Σιδηροδρομική Γραμμή Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου, εξυπηρετώντας στρατηγικούς και επιχειρησιακούς σκοπούς. Βασικός στόχος της ήταν η ενίσχυση του μετώπου στην Αλμωπία μέσω της αδιάλειπτης και ασφαλούς τροφοδοσίας στρατιωτικών δυνάμεων και εφοδίων.

Οι πρώτες κατασκευαστικές εργασίες εκκίνησαν μεταξύ του 1915 και 1916 και ολοκληρώθηκαν εντός του ίδιου έτους, καθιστώντας δυνατή τη δημιουργία μιας αυτοτελούς σιδηροδρομικής σύνδεσης που εκτεινόταν από τη Σκύδρα έως την Αριδαία. Στο πλαίσιο αυτού του εγχειρήματος, ιδρύθηκε και ο *Σιδηροδρομικός Σταθμός* *Αριδαίας* αρχικά ως τερματικός και αργότερα ως ενδιάμεσος, ο οποίος διαδραμάτισε καίριο ρόλο στη μεταφορά στρατιωτικού προσωπικού και εξοπλισμού, καθώς και στον ανεφοδιασμό των πολεμικών συρμών.

### Μεσοπόλεμος (1919-1939)
Μετά τη λήξη του πολέμου, η σιδηροδρομική γραμμή περιήλθε στην κυριότητα του ελληνικού κράτους. Από το 1924, η διαχείρισή της ανατέθηκε στην εταιρεία «Τοπικοί Σιδηρόδρομοι Μακεδονίας», η οποία ανέλαβε τόσο τη μεταφορά επιβατών όσο και εμπορευμάτων. Ωστόσο, η λειτουργία της γραμμής υπό την εταιρεία αυτή διήρκεσε μόλις πέντε χρόνια, καθώς στη συνέχεια η διαχείρισή της πέρασε στους ΣΕΚ (Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους), οι οποίοι ανέλαβαν τον πλήρη έλεγχο και την εκμετάλλευσή της.

### Αναστολή λειτουργίας (1936)
Μερικά χρόνια αργότερα, οι ΣΕΚ αξιολόγησαν τη βιωσιμότητα της γραμμής και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η συνέχιση της λειτουργίας της ήταν οικονομικά ασύμφορη, καθώς ο περιορισμένος αριθμός επιβατών σε συνδυασμό με τη χαμηλή εμπορική δραστηριότητα την καθιστούσαν χωρίς αμφιβολία μη αποδοτική. Ως εκ τούτου, το 1936 αποφασίστηκε η παύση της λειτουργίας της, ακολουθούμενη από την πλήρη αποξήλωση της σιδηροδρομικής υποδομής. Ο *Σιδηροδρομικός Σταθμός* *Αριδαίας* διατηρήθηκε στην πάροδο των ετών και αποτελεί σήμερα το τοπικό *Μουσείο Φυσικής Ιστορίας* της Αριδαίας.

## Δομή Σταθμού
Στον παρακάτω πίνακα απεικονίζεται διαγραμματικά η οργάνωση του χώρου και των αντίστοιχων σιδηροδρομικών ανταποκρίσεων.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Σιδηροδρομική γραμμή Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στην Πέλλα
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί που εγκαινιάστηκαν το 1916
Όραντζβιλ (Οντάριο)

Το **Όραντζβιλ** (αγγλικά: Orangeville) είναι πόλη στην κομητεία Ντάφεριν της καναδικής επαρχίας του Οντάριο και ταυτόχρονα η έδρα της κομητείας. Η πόλη βρίσκεται στην εύφορη αγροτική πεδιάδα μεταξύ της λίμνης Ήρι στα νότια και της λίμνης Χιούρον στα βόρεια, περίπου 40 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Τορόντο. Στην περιοχή της κοινότητας πηγάζει ο ποταμός Κρέντιτ, ο οποίος εκβάλλει στην λίμνη Οντάριο.

## Ιστορία
Η περιοχή του σημερινού Όραντζβιλ πουλήθηκε σε έναν κτηματομεσίτη στις 7 Οκτωβρίου 1820 και άρχισε να κατοικείται γύρω στο 1829. Ο πληθυσμός αυξήθηκε σταθερά. Η διοίκηση της κοινότητας οργανώθηκε από τον Όραντζ Λώρενς, ο οποίος είχε αγοράσει ένα οικόπεδο 1.340 στρεμμάτων στα νότια της κοινότητας και είχε ανοίξει έναν μύλο, μια ταβέρνα και ένα κατάστημα στην περιοχή, ενώ ίδρυσε ένα σχολείο και ένα ταχυδρομείο. Όταν ο τόπος ανακηρύχθηκε χωριό το 1863, οι κάτοικοι του αποφάσισαν να το ονομάσουν Λώρενς προς τιμήν του. Το 1873, η κοινότητα ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη πόλη. Εκείνην την περίοδο, η πόλη είχε 1.458 κατοίκους.

Τον Απρίλιο του 1871, η σιδηροδρομική εταιρεία TG&B άνοιξε τον σταθμό της στο Όραντζβιλ, κάτι που οδήγησε σε σημαντική αύξηση του πληθυσμού και της οικονομίας της περιοχής. Η σιδηροδρομική σύνδεση επιβατών σταμάτησε 100 χρόνια αργότερα, το 1971. Σήμερα, το Όραντζβιλ χρησιμοποιείται κυρίως ως πόλη-δορυφόρος για το κοντινό Τορόντο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Τζέιμι Κάμπελ Μπάουερ

Ο **Τζέιμς Μέτκαλφ Κάμπελ Μπάουερ** (αγγλ. *James Metcalfe Campbell Bower*, γενν. 22 Νοεμβρίου 1988) είναι Άγγλος ηθοποιός και τραγουδιστής. Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 2007 με δευτερεύοντα ρόλο στην ταινία *[[Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ (ταινία, 2007)|Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ]]*. Ακολούθησαν οι συμμετοχές του στο *[[Λυκόφως (ταινία)|Έπος του Λυκόφωτος]]* (2009-2012) και ο ρόλος του νεαρού Γκέλερτ Γκρίντελβαλντ στις ταινίες *[[Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου - Μέρος 1]]* (2010) και *[[Φανταστικά Ζώα: Τα Εγκλήματα του Γκρίντελβαλντ]]* (2018). Ο Μπάουερ ήταν μέλος του βασικού καστ των σειρών *Camelot* (2011) στο Starz και *Will* (2017) στο TNT.

Από το 2015 έως το 2020 ήταν μέλος του συγκροτήματος Counterfeit με έδρα το Λονδίνο. Το 2020 ξεκίνησε να κυκλοφορεί μουσική ως σόλο καλλιτέχνης. Το 2022 ο Μπάουερ εμφανίστηκε ως Χένρι Κριλ/Βέκνα στην τέταρτη σεζόν της σειράς φαντασίας του Netflix *[[Stranger Things]]*, ρόλο για τον οποίο έλαβε την αναγνώριση των κριτικών.

## Πρώτα χρόνια
Ο Μπάουερ γεννήθηκε στο Λονδίνο. Η μητέρα του, Άννα Ελίζαμπεθ Ρόουζμπερι (28 Ιουνίου 1954) είναι μουσική διευθύντρια και ο πατέρας του, Ντέιβιντ Μπάουερ, εργάζεται για την Gibson Guitar Corporation.

Ο Μπάουερ είχε ενδιαφέρον για τη μουσική από μικρή ηλικία. Ξεκίνησε να παίζει βιολί ως παιδί και διδάχθηκε χρησιμοποιώντας τη Μέθοδο Σουζούκι.

## Προσωπική ζωή
Ο Μπάουερ ζει στο Λος Άντζελες. Έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Σαμ, που γεννήθηκε το 1994, ο οποίος ήταν μαζί του στο συγκρότημα Counterfeit. Ο Μπάουερ έχει μια ήπια μορφή δυσλεξίας.

Τον Φεβρουάριο του 2010 επιβεβαιώθηκε ότι ο Μπάουερ ήταν ζευγάρι με την ηθοποιό Μπόνι Ράιτ, την οποία είχε γνωρίσει στα γυρίσματα της ταινίας *[[Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου - Μέρος 1]]*. Τον Απρίλιο του 2011 επιβεβαίωσαν τον αρραβώνα τους. Στις 30 Ιουνίου 2012 έληξαν οικειοθελώς τον αρραβώνα τους. Από το 2012 έως το 2018, ήταν σε σχέση με την ηθοποιό Λίλι Κόλινς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Σεισμός του Αλμυρού (1980)

Στις 9 Ιουλίου 1980 σημειώθηκε ισχυρός σεισμός στον Αλμυρό της Μαγνησίας  με εκτιμώμενο μέγεθος 6,3 Ρίχτερ και μέγιστη αισθητή ένταση VIII (*Καταστροφικός*) στην κλίμακα έντασης Μερκάλι. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν στον Παγασητικό κόλπο. Είχε προηγηθεί μια ισχυρή σεισμική δόνηση στις 5:10 με μέγεθος 5,4 Ρίχτερ, ενώ μετά από τον κύριο σεισμό ακολούθησε μια ισχυρή σεισμική δόνηση 5,9 Ρίχτερ. Από τους τρεις σεισμούς προκλήθηκαν εκτεταμένες καταστροφές σε ολόκληρη την Θεσσαλία και την Στερεά Ελλάδα με τις μεγαλύτερες να είναι στον Αλμυρό και την Νέα Αγχίαλο, ενώ 24 άνθρωποι τραυματίστηκαν.
 
## Τεκτονικό σκηνικό
Όπως ανέφερε η εφημερίδα *[[Μακεδονία (εφημερίδα)|Μακεδονία]]* σε πρωτοσέλιδο της μετά τον σεισμό *η σεισμική δράση στο νομό Μαγνησίας, αλλά και γενικότερα στην Θεσσαλία και τις γειτονικές περιοχές της Στερεάς Ελλάδας, αποδίδεται στην έντονη διέργερση μιας σεισμικής ζώνης που αρχίζει από την Λίμνη των Κρεμαστών (συμβολή των νομών [[Αιτωλοακαρνανία]]ς, [[Ευρυτανία]]ς, [[Καρδίτσα]]ς και [[Άρτα]]ς) συνεχίζει ανατολικά δια μέσου του νομού Καρδίτσας και βόρεια του νομού Φθιώτιδας, διέρχεται από τον νομό Μαγνησίας, τις [[Βόρειες Σποράδες]], τη [[Μυτιλήνη]] και καταλήγει στη [[Μικρά Ασία]].* Η δράση τη ζώνης αυτής, που προσδιορίζεται με αρκετά γεωλογικά στοιχεία εμφανίστηκε ιδιαίτερη έντονη τον 20ο αιώνα, όπως με τον σεισμό που έγινε στους Σοφάδες στις 30 Απριλίου του 1954 και είχε μέγεθος 7,0 Ρίχτερ με επίκεντρο τον νόμο Καρδίτσας και ο οποίος ήταν ο μεγαλύτερος στην Θεσσαλία για τον 20ο αιώνα.

## Καταστροφές
Ο τελικός απολογισμός σύμφωνα με τις αρχές για την περιοχή της Θεσσαλίας ήταν 16 τραυματίες, κατέρρευσαν συνολικά 498 κατοικίες, κατέστησαν ακατοίκητες άλλες 505, ενώ ρωγμές υπέστησαν 2,969. Για την περιοχή της Στερεάς Ελλάδας υπήρχαν 7 τραυματίες, οι κατοικίες που κατέστησαν ακατοίκητες ανέρχονταν σε 115, ενώ σημαντικές ρωγμές υπέστησαν 1367 κατοικίες, τρία ξενοδοχεία και πέντε εκκλησίες.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Μαγνησίας
Κατηγορία:Σεισμοί στην Ελλάδα
Κατηγορία:Καταστροφές στην Ελλάδα
Πλάτωμα Μεσσηνίας

Το **Πλάτωμα** είναι μικρός οικισμός στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση περίπου 19 χλμ. ΒΔ. από την  Καρδαμύλη (έδρα του δήμου) και 19 χλμ. ΝΑ. από την Καλαμάτα σε υψόμετρο 280 μέτρα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 με την ονομασία *Κάμινα Μάλτσινα* να απογράφεται στην κοινότητα Κάμπου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Κάμπο, τον Οροβά και τα Τούμπια αποτελούν κοινότητα Κάμπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αβίας του Δήμου Δυτικής Μάνης. Σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 26 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 25. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Κάμπος Καρδαμύλης Μεσσηνίας

Ο **Κάμπος** είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του Δήμου Δυτικής Μάνης στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2 χλμ. βορειοδυτικά από το κέντρο της Καρδαμύλης (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένος στα ανατολικά παράλια του Μεσσηνιακού κόλπου σε υψόμετρο 3 μέτρα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται κοινότητα Καρδαμύλης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Καρδαμύλη, την Αγία Σοφία, το Καλαμίτσι και την Μερόπη αποτελούν κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεύκτρου του Δήμου Δυτικής Μάνης. Σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 32 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 68. 

## Σημείωση
Στον ίδιο δήμο αλλά τη Δημοτική Ενότητα Αβίας είναι ο συνώνυμος οικισμός Κάμπος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Βρμπάσκα

Η **Βρμπάσκα** (βοσν. *Vrbaška*, σερβ. Врбашка) είναι χωριό που ανήκει στον Δήμο της Γκράντισκα, στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Το χωριό είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο περίπου 100 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει σε ευθεία γραμμή περί τα 7 έως 8 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλεως Γκράντισκα.

## Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 ο πληθυσμός της Βρμπάσκα ήταν 906 κάτοικοι, έναντι 1.057 κατοίκων το 1991.

## Παραπομπές


Βρμπασκα
Γιάκες

Το **Γιάκες** (βοσν. *Jakeš*, σερβ. Јакеш) είναι μεγάλο χωριό που ανήκει στον Δήμο Βουκόσαβλιε, στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο περίπου 110 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, κοντά στην αριστερή (βόρεια) όχθη του ποταμού Μπόσνα, και απέχει σε ευθεία γραμμή 5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλεως Όντζακ.

## Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 ο πληθυσμός του Γιάκες ήταν 1.464 κάτοικοι, όντας ο μεγαλύτερος οικισμός του Δήμου Βουκόσαβλιε, έναντι 2.546 κατοίκων το 1991.

## Παραπομπές


Γιακες
Σχέσεις Βουλγαρίας-Βόρειας Μακεδονίας

Η Βουλγαρία ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την ανεξαρτησία της τότε πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας το 1992. Σήμερα υφίστανται διμερείς σχέσεις μεταξύ της Βουλγαρίας και της Βόρειας Μακεδονίας και μάλιστα το 2017 οι δύο χώρες υπέγραψαν συνθήκη φιλίας το 2017. Παρ' όλα αυτά, η Βόρεια Μακεδονία και η Βουλγαρία έχουν διαχρονικά περίπλοκες γειτονικές σχέσεις, με τον βουλγαρικό παράγοντα να είναι γνωστός στη βορειομακεδονική πολιτική σκηνή ως "σύμπλεγμα Β".

Το 2020, η Βουλγαρία πρότεινε συμβιβασμό στις μεταξύ τους διαφορές και συμφώνησε να αναγνωρίσει τη γλώσσα και την εθνική ταυτότητα της Βόρειας Μακεδονία με τον όρο η τελευταία να αναγνωρίσει τις κοινές ιστορικές ρίζες των δύο χωρών. Η Βόρεια Μακεδονία απέρριψε την πρόταση αυτή ως απειλητική. Η αναγνώριση της βουλγαρικής επιρροής στην ιστορία της Βόρειας Μακεδονίας εξακολουθεί να είναι ταμπού στο εσωτερικό της τελευταίας καθόσον έρχεται σε σύγκρουση με τις μεταπολεμικές αφηγήσεις την εποχή της Γιουγκοσλαβία, οι οποίες διακατέχονταν από έντονα αντιβουλγαρική στάση.

Στις 24 Ιανουαρίου 2022, οι πρωθυπουργοί Κίριλ Πετκόφ της Βουλγαρίας και Δημιτάρ Κοβατσέβσκι της Βόρειας Μακεδονίας συναντήθηκαν στο Σκόπια επιδιώκοντας να βελτιώσουν τις συνομιλίες των δύο χωρών και να συζητήσουν τις διαπραγματεύσεις για ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ καθώς και άλλα ζητήματα στις σχέσεις των δύο χωρών που πρέπει να επιλυθούν.  Στις 24 Ιουνίου 2022, υπό την έντονη πίεση της ΕΕ, το κοινοβούλιο της Βουλγαρίας ενέκρινε την άρση του βέτο αναφορικά με την έναρξη των συνομιλιών για την προσχώρηση της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ.

## Διπλωματικές αποστολές

* Η Βουλγαρία διατηρεί πρεσβεία στα Σκόπια και γενικό προξενείο στη Μπίτολα
* Η Βόρεια Μακεδονία διατηρεί πρεσβεία στη Σόφια.
*

## Δείτε επίσης
* Εξωτερικές σχέσεις της Βουλγαρίας
* Προσχώρηση της Βόρειας Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση

## Παραπομπές


Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Βόρειας Μακεδονίας
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Βουλγαρίας
Σιδηροδρομικός Σταθμός Προμάχων

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Προμάχων** αποτελούσε την σιδηροδρομική υποδομή που εξυπηρετούσε τον οικισμό των Πρόμαχων στο Νομό Πέλλας και βρισκόταν επί της Σιδηροδρομικής Γραμμής Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων. Ο σταθμός αποτελούσε τον τερματικό σταθμό της σιδηροδρομικής διακλάδωσης Αριδαίας - Προμάχων και κατεδαφίστηκε το 1936.

Ο σταθμός και οι υποστηρικτικές του υποδομές δεν διασώζονται σήμερα.

## Ιστορικό

### Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918)
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σύμμαχοι, σε συνεννόηση με την Ελληνική Κυβέρνηση, προχώρησαν στη δημιουργία μιας σιδηροδρομικής γραμμής στενού εύρους (τύπου Decauville). Η νέα αυτή σιδηροδρομική υποδομή σχεδιάστηκε ώστε να συνδεθεί με την ήδη υφιστάμενη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου, διαδραματίζοντας κρίσιμο στρατηγικό ρόλο στην ενίσχυση του μετώπου στην περιοχή της Αλμωπίας. Ο πρωταρχικός σκοπός της κατασκευής της ήταν η διασφάλιση μιας σταθερής, αδιάλειπτης και αποτελεσματικής εφοδιαστικής ροής προς τις συμμαχικές στρατιωτικές δυνάμεις. Οι εργασίες ανέγερσης ξεκίνησαν μεταξύ 1915 και 1916 και ολοκληρώθηκαν εντός του ίδιου έτους, οδηγώντας στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου σιδηροδρομικού δικτύου που εκτεινόταν από τη Σκύδρα έως την Αριδαία.

Μετά την επιτυχή λειτουργία της γραμμής, το 1918 αποφασίστηκε η περαιτέρω επέκτασή της έως τους Πρόμαχους. Στο πλαίσιο αυτής της διεύρυνσης, ανεγέρθηκε και ο *Σιδηροδρομικός Σταθμός* *Προμάχων,* σχεδιασμένος με γνώμονα την ενίσχυση του ανεφοδιασμού των πολεμικών συρμών, καθώς και τη διευκόλυνση της μεταφοράς στρατιωτικού προσωπικού και εξοπλισμού.

### Μεσοπολεμική περίοδος (1919-1939)
Μετά τη λήξη του πολέμου, η διαχείριση της σιδηροδρομικής γραμμής πέρασε στην ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους, το οποίο, από το 1924, ανέθεσε τη λειτουργία της στην εταιρεία «Τοπικοί Σιδηρόδρομοι Μακεδονίας». Η εταιρεία αξιοποίησε τη γραμμή τόσο για τη μεταφορά επιβατών όσο και για εμπορικούς σκοπούς για περίπου πέντε χρόνια. Ωστόσο, στη συνέχεια, η λειτουργία της τέθηκε υπό την εποπτεία των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ), σηματοδοτώντας μια νέα φάση στην ιστορία της συγκεκριμένης τοπικής σιδηροδρομικής υποδομής.

### Αναστολή λειτουργίας και κατεδάφιση (1936)
Παρά τη σημασία της στο παρελθόν, οι ΣΕΚ διαπίστωσαν ότι η σιδηροδρομική γραμμή είχε καταστεί οικονομικά ασύμφορη, λόγω της μειωμένης επιβατικής κίνησης και της περιορισμένης εμπορικής δραστηριότητας. Ως αποτέλεσμα, το 1936 ελήφθη η απόφαση για τη σταδιακή παύση της λειτουργίας της, συνοδευόμενη από την αποξήλωση των υποδομών της και την κατεδάφιση ορισμένων εγκαταστάσεων. Σήμερα, ο *Σιδηροδρομικός Σταθμός* *Προμάχων* και οι υποστηρικτικές του δομές δεν διασώζονται.

## Δομή Σταθμού
Στον παρακάτω πίνακα απεικονίζεται διαγραμματικά η οργάνωση του χώρου και των αντίστοιχων σιδηροδρομικών ανταποκρίσεων.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Σιδηροδρομική γραμμή Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στην Πέλλα
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί που εγκαινιάστηκαν το 1916
Σιδηροδρομικός Σταθμός Σωσάνδρας

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Σωσάνδρας** αποτελούσε την σιδηροδρομική υποδομή που εξυπηρετούσε τον οικισμό της Σωσάνδρας στο Νομό Πέλλας και βρισκόταν επί της στενού εύρους Σιδηροδρομικής Γραμμής Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων.

Ο σταθμός και οι υποστηρικτικές του υποδομές κατεδαφίστηκαν το 1936 και δεν διασώζονται σήμερα.

## Ιστορικό

### Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918)
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σύμμαχοι, σε συνεργασία με την Ελληνική Κυβέρνηση, έλαβαν την απόφαση να κατασκευάσουν μια σιδηροδρομική γραμμή στενού εύρους (τύπου Decauville). Αυτή η γραμμή προβλεπόταν να συνδεθεί με την υφιστάμενη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου, επιτελώντας έναν στρατηγικό ρόλο στην ενίσχυση του μετώπου στην Αλμωπία. Ο βασικός στόχος της κατασκευής αυτής ήταν η διασφάλιση μιας αδιάλειπτης και αξιόπιστης εφοδιαστικής ροής προς τις στρατιωτικές δυνάμεις. Οι εργασίες ανέγερσης της γραμμής ξεκίνησαν μεταξύ 1915 και 1916, ολοκληρώθηκαν εντός του ίδιου έτους και κατέληξαν στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου σιδηροδρομικού δικτύου που εκτεινόταν από τη Σκύδρα έως την Αριδαία. Στη συνέχεια, λόγω της επιτυχίας του νέου έργου, αποφασίστηκε το 1918 η επέκταση του άξονα έως τους Πρόμαχους. Στο πλαίσιο αυτής της επέκτασης, ανεγέρθηκε και ο *Σιδηροδρομικός Σταθμός* *Σωσάνδρας*, ο οποίος σχεδιάστηκε για τη διευκόλυνση του ανεφοδιασμού πολεμικών συρμών, καθώς και για τη μεταφορά στρατιωτικού προσωπικού και εξοπλισμού.

### Μεσοπολεμική περίοδος (1919-1939)
Με την ολοκλήρωση του πολέμου, η κυριότητα της σιδηροδρομικής γραμμής μεταβιβάστηκε στο ελληνικό κράτος, το οποίο, από το 1924, ανέθεσε τη διαχείρισή της στην εταιρεία «Τοπικοί Σιδηρόδρομοι Μακεδονίας». Η εταιρεία εκμεταλλεύτηκε τη γραμμή για επιβατικές και εμπορικές μεταφορές επί περίπου πέντε χρόνια. Ωστόσο, η λειτουργία της τελικά περιήλθε υπό την εποπτεία των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ), σηματοδοτώντας μια νέα φάση στην ιστορία της.

### Αναστολή λειτουργίας και κατεδάφιση (1936)
Μέσα σε λίγα χρόνια, οι ΣΕΚ κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η γραμμή ήταν οικονομικά ασύμφορη, εξαιτίας του μειωμένου αριθμού επιβατών και της περιορισμένης εμπορικής δραστηριότητας. Ως εκ τούτου, το 1936 ελήφθη η απόφαση για την αναστολή της λειτουργίας της και τη σταδιακή αποξήλωσή της, συμπεριλαμβανομένης και της κατεδάφισης κάποιων από τις υφιστάμενες υποδομές. Ο *Σιδηροδρομικός Σταθμός* *Σωσάνδρας* καθώς και οι υποστηρικτικές του υποδομές δεν διασώζονται σήμερα.

## Δομή Σταθμού
Στον παρακάτω πίνακα απεικονίζεται διαγραμματικά η οργάνωση του χώρου και των αντίστοιχων σιδηροδρομικών ανταποκρίσεων.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Σιδηροδρομική γραμμή Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στην Πέλλα
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί που εγκαινιάστηκαν το 1916
Σιδηροδρομικός Σταθμός Όρμας

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Όρμας** αποτελούσε την σιδηροδρομική υποδομή που εξυπηρετούσε τον οικισμό της Όρμας στο Νομό Πέλλας και βρισκόταν επί της σιδηροδρομικής διακλάδωσης Αψάλου - Όρμα, της στενού εύρους σιδηροδρομικής γραμμής Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων.

Ο σταθμός αποτελούσε την τερματική στάση της γραμμής, ενώ ο ίδιος και οι βοηθητικές υποδομές του κατεδαφίστηκαν το 1936 και δεν διασώζονται σήμερα.

## Ιστορικό

### Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918)
Στα πλαίσια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε πολλές περιπτώσεις μεταξύ των οποίων και του μετώπου στην Αλμωπία, προκρίθηκε ο γρήγορος και ασφαλής ανεφοδιασμός του μετώπου μέσω μέσων σταθερής τροχιάς και στην προκειμένη περίπτωση ελαφρούς σιδηροδρόμου στενού εύρους (τύπου Decauville). Η ευρύτερη περιοχή της Πέλλας δεν αποτέλεσε εξαίρεση, καθώς το 1916 αποφασίστηκε η κατασκευή στενού εύρους σιδηροδρομικής γραμμής η οποία θα εφαπτόταν στην Σκύδρα με την υφιστάμενη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Φλώρινας και θα κατέληγε στην Αριδαία, όπου και η ίδια αποτελούσε το μεγαλύτερο αστικό κέντρο της Αλμωπίας την εποχή εκείνη.

#### Υλοποίηση διακλάδωσης και κατασκευή σταθμού (1918)
Η κατασκευή της γραμμής ξεκίνησε το 1915 και ολοκληρώθηκε το 1916 και προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες από τους πρώτους μήνες λειτουργίας της. Στο πλαίσιο αυτό, αποφασίστηκε η κατασκευή διακλάδωσης από τον κύριο άξονα στο σημείο της Αψάλου, η οποία θα κατέληγε στην Όρμα, όπου και βρισκόντουσαν τα περισσότερα νοσοκομεία των ενόπλων δυνάμεων της περιοχής. Η κατασκευή της διακλάδωσης ολοκληρώθηκε το 1918 και δρομολογήθηκαν συρμοί προς το Πολυκάρπι, τον Μεγαπλάτανο και την Όρμα βοηθώντας έτσι τον συνεχή ανεφοδιασμό του μετώπου και την μεταφορά τραυματιών.

### Μεσοπόλεμος και αναστολή λειτουργίας (1919-1936)
Κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου και έπειτα από την εγκατάλειψη του δικτύου από τους συμμάχους και την παραχώρησή του στην Ελλάδα, ιδρύθηκε η εταιρεία *[[Τοπικοί Σιδηρόδρομοι Μακεδονίας]]* οι οποίοι από το 1924 έως το 1929 ανέλαβαν την διεξαγωγή εμπορικού και επιβατικού έργου επί της γραμμής. Μετά την πτώχευση της εταιρείας, την διαχείριση της γραμμής ανέλαβαν οι ΣΕΚ, οι οποίοι διατήρησαν τα επιβατικά και εμπορικά δρομολόγια εξυπηρετώντας και την Όρμα, έως το 1936 όπου και αποφασίστηκε η αναστολή λειτουργίας και αποξήλωση της γραμμής.

## Δομή Σταθμού
Στον παρακάτω πίνακα απεικονίζεται διαγραμματικά η οργάνωση του χώρου και των αντίστοιχων σιδηροδρομικών ανταποκρίσεων.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Σιδηροδρομική γραμμή Αψάλου - Όρμας
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στην Πέλλα
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί που εγκαινιάστηκαν το 1918
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μεγαπλατάνου

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Μεγαπλατάνου** αποτέλεσε την σιδηροδρομική υποδομή που εξυπηρετούσε τον οικισμό του Μεγαπλατάνου στον Νομό Πέλλας και βρισκόταν επί της σιδηροδρομικής διακλάδωσης Αψάλου - Όρμα, η οποία αποτελούσε τμήμα της στενού εύρους σιδηροδρομική γραμμή Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων.

Ο σταθμός και οι βοηθητικές του υποδομές διατηρούνται μέχρι σήμερα.

## Ιστορικό

### Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918)
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η ανάγκη για ταχύ και ασφαλή ανεφοδιασμό των μετώπων κατέστησε τα μέσα σταθερής τροχιάς, όπως οι ελαφριοί σιδηρόδρομοι στενού εύρους (τύπου Decauville), κρίσιμα για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού και προσωπικού. Χωρίς η περιοχή της Πέλλας να αποτελέσει την εξαίρεση, το 1916, αποφασίστηκε η κατασκευή μιας στενού εύρους σιδηροδρομικής γραμμής που θα συνέδεε τη Σκύδρα με την Αριδαία, ενσωματώνοντας το δίκτυο στην υφιστάμενη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Φλώρινας. Η Αριδαία, ως το μεγαλύτερο αστικό κέντρο της Αλμωπίας εκείνης της εποχής, αποτέλεσε τον κύριο προορισμό της νέας γραμμής, διευκολύνοντας τόσο τις στρατιωτικές επιχειρήσεις όσο και την ανάπτυξη της περιοχής.

#### Υλοποίηση διακλάδωση και κατασκευή σταθμού (1918)
Οι εργασίες για την κατασκευή της γραμμής ξεκίνησαν το 1915 και ολοκληρώθηκαν το 1916, με τη νέα υποδομή να αποδεικνύεται ιδιαίτερα χρήσιμη για τις πολεμικές ανάγκες από τους πρώτους μήνες λειτουργίας της. Λίγο αργότερα, κρίθηκε αναγκαία η δημιουργία μιας συμπληρωματικήςδιακλάδωσης από την Άψαλο προς την Όρμα, καθώς εκεί βρίσκονταν τα περισσότερα στρατιωτικά νοσοκομεία της περιοχής.

Ο *Σιδηροδρομικός Σταθμός Μεγαπλατάνου* κατασκευάστηκε και ολοκληρώθηκε το 1918 μαζί με την διακλάδωση και συνδέθηκε με τους οικισμούς του Πολυκαρπίου, της Όρμας και της Αψάλου. Οι τακτικές δρομολογήσεις αμαξοστοιχιών προς αυτά τα σημεία συνέβαλαν καθοριστικά στον ανεφοδιασμό των στρατευμάτων και στη μεταφορά τραυματιών, καθιστώντας τον σταθμό αναπόσπαστο μέρος της πολεμικής στρατηγικής της εποχής.

### Μεσοπόλεμος και αναστολή Λειτουργίας (1919-1936)
Μετά το τέλος του πολέμου, η διαχείριση του σιδηροδρομικού δικτύου πέρασε από τους συμμαχικούς στρατούς στο ελληνικό κράτος. Το 1924, η διαχείριση ανατέθηκε στην εταιρεία *[[Τοπικοί Σιδηρόδρομοι Μακεδονίας]]*, η οποία επιχείρησε να εκμεταλλευτεί εμπορικά και επιβατικά τη γραμμή μέχρι το 1929. Ωστόσο, λόγω οικονομικών προβλημάτων, η εταιρεία πτώχευσε, με αποτέλεσμα τη μεταφορά της διαχείρισης στους Σιδηροδρόμους Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ).

Οι ΣΕΚ συνέχισαν να εκτελούν επιβατικά και εμπορικά δρομολόγια, εξυπηρετώντας και τον *Σταθμό Μεγαπλατάνου*, έως το 1936, όταν αποφασίστηκε η οριστική αναστολή λειτουργίας της γραμμής. Οι υποδομές του σταθμού διασώζονται έως και σήμερα.

## Δομή Σταθμού
Στον παρακάτω πίνακα απεικονίζεται διαγραμματικά η οργάνωση του χώρου και των αντίστοιχων σιδηροδρομικών ανταποκρίσεων.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Σιδηροδρομική γραμμή Αψάλου - Όρμας
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στην Πέλλα
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί που εγκαινιάστηκαν το 1918
Πραστοβά Μεσσηνίας

Η **Πραστοβά** είναι μικρός οικισμός του Δήμου Δυτικής Μάνης στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, ο οποίος βρίσκεται νοτιοανατολικά της Καρδαμύλης (έδρα του δήμου), ανάμεσα στο Προάστιο και το Λεύκτρο δίπλα στην επαρχιακή οδό Καλαμάτας - Αρεόπολης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στο δήμο Δυτικής Μάνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Προάστιο, την Άι Γιάννα, τον Λάκκο και το Νέο Προάστιο ανήκουν στην κοινότητα Προαστίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεύκτρου του Δήμου Δυτικής Μάνης. Σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 16 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 42. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Σιδηροδρομικός Σταθμός Πολυκαρπίου

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός του Πολυκαρπίου** ή **Πολυκάρπης** αποτελούσε μια σιδηροδρομική υποδομή που εξυπηρετούσε τον οικισμό της Όρμας στον Νομό Πέλλας και βρισκόταν επί της σιδηροδρομικής διακλάδωσης Αψάλου - Όρμας η οποία εντασσόταν στη στενού εύρους σιδηροδρομική γραμμή Σκύδρας - Αριδαίας - Προμάχων.

Ο σταθμός και οι βοηθητικές του υποδομές κατεδαφίστηκαν την δεκαετία του 1980 και δεν διασώζονται σήμερα.

## Ιστορικό Πλαίσιο

### Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918)
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η ανάγκη για ταχύτατο και ασφαλή ανεφοδιασμό των στρατιωτικών μετώπων οδήγησε στην ευρεία χρήση σιδηροδρομικών γραμμών στενού εύρους, γνωστών ως Decauville. Στην περιοχή της Αλμωπίας, κρίθηκε αναγκαία η δημιουργία μιας τέτοιας γραμμής προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι στρατιωτικές ανάγκες, με αποτέλεσμα ήδη από το 1916, αποφασίστηκε η κατασκευή μιας νέας σιδηροδρομικής γραμμής στενού εύρους που θα συνδεόταν με την ήδη υφιστάμενη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Φλώρινας μέσω της Σκύδρας και θα κατέληγε στην Αριδαία, η οποία αποτελούσε το κύριο αστικό κέντρο της περιοχής εκείνη την εποχή.

#### Υλοποίηση της Διακλάδωσης και κατασκευή του σταθμού (1918)
Η κατασκευή της κύριας γραμμής ξεκίνησε το 1915 και ολοκληρώθηκε μέσα στο 1916, παρέχοντας σημαντικές υπηρεσίες από την πρώτη κιόλας στιγμή της λειτουργίας της. Αναγνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία του μετώπου πλησίον της Όρμας, όπου λειτουργούσαν τα συμμαχικά στρατιωτικά νοσοκομεία της περιοχής, αποφασίστηκε η επέκταση της γραμμής μέσω μιας διακλάδωσης που θα ξεκινούσε από την Άψαλο και θα κατέληγε στην Όρμα. Η κατασκευή της διακλάδωσης και του σταθμού ολοκληρώθηκαν το 1918, και τέθηκαν σε λειτουργία συρμοί, εξυπηρετώντας οικισμούς όπως το Πολυκάρπι, το Μεγαπλάτανο, την Όρμα και την Άψαλο. Η νέα σύνδεση διευκόλυνε τη μεταφορά προμηθειών στο μέτωπο και τη διακομιδή τραυματιών προς τα στρατιωτικά νοσοκομεία.

### Μεσοπόλεμος και Αναστολή Λειτουργίας (1919-1936)
Μετά το τέλος του πολέμου, η σιδηροδρομική γραμμή εγκαταλείφθηκε από τους Συμμάχους και μεταβιβάστηκε στην Ελλάδα. Το 1924, δημιουργήθηκε η εταιρεία *[[Τοπικοί Σιδηρόδρομοι Μακεδονίας]]*, η οποία ανέλαβε τη διαχείριση της γραμμής, προσφέροντας εμπορευματικές και επιβατικές υπηρεσίες μέχρι το 1929. Ωστόσο, μετά την πτώχευση της εταιρείας, η διαχείριση πέρασε στους ΣΕΚ (Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους), οι οποίοι συνέχισαν τη λειτουργία της γραμμής έως το 1936. Εκείνη τη χρονιά, ελήφθη η απόφαση για την οριστική αναστολή της λειτουργίας του άξονα, ακολουθούμενη από την αποξήλωσή της, σηματοδοτώντας το τέλος μιας σύντομης αλλά σημαντικής εποχής για την σιδηροδρομική εξυπηρέτηση του Πολυκαρπίου.

## Δομή Σταθμού
Στον παρακάτω πίνακα απεικονίζεται διαγραμματικά η οργάνωση του χώρου και των αντίστοιχων σιδηροδρομικών ανταποκρίσεων.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Σιδηροδρομική γραμμή Αψάλου - Όρμας
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στην Πέλλα
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί που εγκαινιάστηκαν το 1918
Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Ανδρέας

Ο **Μητροπολίτης Ανδρέας** (κατά κόσμον *Τρεμπέλας*, Πάτρα, 1939 - Ιωάννινα, 5 Απριλίου 2025) ήταν Έλληνας θεολόγος και ιεράρχης, ο οποίος υπηρέτησε ως Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης από τον Ιανουάριο του 1995 έως την παύση του τον Μάρτιο του 2025.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Ανδρέας Τρεμπέλας γεννήθηκε στην Πάτρα το 1939. Αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1963. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1968 και πρεσβύτερος το 1969. Υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως από το 1967 (αρχικά ως λαϊκός, κατόπιν ως διάκονος και έπειτα ως πρεσβύτερος-αρχιμανδρίτης) μέχρι το 1995.

Ενάμιση μήνα μετά τον θάνατο του Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανού, στις 25 Ιανουαρίου 1995 εξελέγη Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως με 32 ψήφους, έχοντας συνυποψηφίους τους αρχιμανδρίτες Χρυσόστομο Κουτουλάκη (31 ψήφοι) και Ιερόθεο Πετρίδη (4 ψήφοι). Στις 28 Ιανουαρίου 1995 χειροτονήθηκε επίσκοπος στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Αμπελοκήπων Αθηνών και ενθρονίστηκε στο Δελβινάκι την 1η Απριλίου του ίδιου έτους.

Από το 1995 έως το 2025 διαποίμανε την Μητρόπολη Κονίτσης, έχοντας να επιδείξει πλούσιο ποιμαντικό και πνευματικό έργο. Στο θέμα της υπεράσπισης της Πατρίδας και των ηθών και αξιών, συνέχισε στη γραμμή του προκατόχου του, Σεβαστιανού, και δεν σταμάτησε να μιλά για το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου και της Μακεδονίας.

Την παραμονή Χριστουγέννων του 2024, ο Μητροπολίτης Ανδρέας εισήχθη στο Νοσοκομείο Ιωαννίνων μετά από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και εσωτερική αιμορραγία που υπέστη λόγω πτώσης. Εξαιτίας του εγκεφαλικού επεισοδίου και της κατάστασης της υγείας του, παύθηκε από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 10 Μαρτίου 2025 και λίγες μέρες αργότερα, στις 5 Απριλίου 2025, απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών. Ενταφιάστηκε στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αηδονοχωρίου Ιωαννίνων στις 7 Απριλίου.

## Παραπομπές


Ανδρεας
Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος

Η **Διαρκής Ιερά Σύνοδος (Δ.Ι.Σ.) της [[Εκκλησία της Ελλάδος|Εκκλησίας της Ελλάδος]]** είναι το δεύτερο ανώτερο διοικητικό όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά την Σύνοδο της Ιεραρχίας (του συνόλου δηλαδή της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος). Συγκαλείται μία φορά κάθε μήνα, και ασχολείται με όλα τα θέματα που απασχολούν την Εκκλησία της Ελλάδος σε πανελλήνιο αλλά και πανορθόδοξο επίπεδο. Πρόεδρος αυτής καθίσταται αυτόματα ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος σε αντίθεση με την Σύνοδο της Ιεραρχίας (που αποτελείται από όλους τους εν Ελλάδι εν ενεργεία μητροπολίτες), αποτελείται από 12 μέλη (6 από τις Παλαιές και 6 από τις Νέες Χώρες), τα οποία αλλάζουν σε κάθε νέα συνοδική περίοδο. Κάθε συνοδική περίοδος ξεκινά από την Αρχή της Ινδίκτου (Αρχή του Νέου Εκκλησιαστικού Έτους) που είναι στις 1 Σεπτεμβρίου και τελειώνει στις 31 Αυγούστου του επόμενου έτους.

Μια από τις αρμοδιότητες της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (Δ.Ι.Σ.) είναι και η αποστολή τριμερούς επιτροπής μετά από εξέταση σε εν ενεργεία αρχιερείς οι οποίοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας, εξαιτίας των οποίων τίθεται εν αμφιβόλω η ικανότητά τους να ποιμάνουν τις μητροπόλεις τους. Ο ρόλος των τριμερών επιτροπών αυτών είναι να εξετάσουν την κατάσταση και την πορεία της υγείας του ασθενούντος αρχιερέως και να κρίνουν εάν είναι σε θέση να συνεχίσει να εκτελεί τα ποιμαντορικά του καθήκοντα, ειδάλλως αποφαίνονται ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη και βγάζουν πόρισμα, το οποίο δίνει την δυνατότητα στην Σύνοδο να απαλλάξει τον ασθενούντα ιεράρχη από τα καθήκοντά του και να κηρύξει τον θρόνο αυτής της μητρόπολης σε χηρεία, μέχρι την εκλογή νέου ποιμενάρχη.

## Τρέχουσα σύνθεση (Συνοδική Περίοδος 2025 - 2026)
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, για την τρέχουσα Συνοδική Περίοδο (Σεπτέμβριος 2025 - Αύγουστος 2026), αποτελείται από τον πρόεδρο και τα μέλη:
### Πρόεδρος
Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β´                                                                                                                                                                                                                                            

#### Μέλη εκ των Παλαιών Χωρών
* Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων Χρυσόστομος, Αντιπρόεδρος
* Νέας Σμύρνης Συμεών
* Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων Νεκτάριος
* Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος
* Πατρών Χρυσόστομος
* Κυθήρων και Αντικυθήρων Σεραφείμ

#### Μέλη εκ των Νέων Χωρών
* Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης Πλάτων
* Καστορίας Καλλίνικος
* Πολυανής και Κιλκισίου Βαρθολομαίος
* Δράμας Δωρόθεος
* Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας Σεραπίων
* Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίος

#### Αρχιγραμματεύς
* Επίσκοπος Σκιάθου Ιωάννης

Κατηγορία:Εκκλησία της Ελλάδος
Ντίβιτς

Το **Ντίβιτς** (βοσν. *Divič*), σερβ. Дивич) είναι χωριό που ανήκει στον Δήμο του Ζβόρνικ, στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης..

## Δημογραφία και γεωγραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 ο πληθυσμός του Ντίβιτς ήταν 930 κάτοικοι, έναντι 1.388 κατοίκων το 1991.

Το χωριό είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο περίπου 165 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην αριστερή (δυτική) όχθη του ποταμού Δρίνου. Στο σημείο αυτό ο Δρίνος σχηματίζει μια μακρόστενη τεχνητή λίμνη εντός στενής κοιλάδας, εξαιτίας ενός φράγματος μισό χιλιόμετρο από το Ντίβιτς, που τροφοδοτεί το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο HPP Zvornik. Στο μέσο του ποταμού και της λίμνης βρίσκεται η γραμμή των συνόρων ανάμεσα στη Σερβία και στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Το Ντίβιτς απέχει σε ευθεία γραμμή περί τα 2,5 χιλιόμετρα νότια από το κέντρο της πόλεως Ζβόρνικ.

## Ιστορία
Το 1910 το Ντίβιτς απογράφηκε με 133 οικίες και 479 κατοίκους, όλους Μουσουλμάνους. Εξαιτίας και της στρατηγικής του θέσεως πάνω στον Δρίνο, το χωριό γνώρισε κατά την πρώτη φάση του Πολέμου της Βοσνίας το 1992 μια «εθνοτική εκκαθάριση» όλων των Μουσουλμάνων κατοίκων του, πολλοί από τους οποίους δολοφονήθηκαν λίγο αργότερα στο χωριο Čelopek, από μέλη της σερβικής παραστρατιωτικής ομάδας «Κίτρινες Σφήκες» των αδελφών Βούτσκοβιτς.
 	
Με βάση τους όρους της ειρηνευτικής Συνθήκης του Ντέυτον που τερμάτισε τον πόλεμο, το Ντίβιτς εντάχθηκε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και οι Σερβοβόσνιοι άλλαξαν την ονομασία του χωριού από Ντίβιτς σε Σβέτι Στέφαν (δηλαδή «Άγιος Στέφανος»). Αργότερα, επιζήσαντες Μουσουλμάνοι πρώην κάτοικοι άρχισαν να επιστρέφουν στα σπίτια τους και το χωριό ξαναπήρε και επισήμως την αρχική ονομασία του.

## Παραπομπές


Ντιβιτς