open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αλίκη Βατικιώτη

Η **Αλίκη Βατικιώτη** (Χανιά, 1931 – Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 2004) ήταν Ελληνίδα πιανίστα με αξιοσημείωτη παρουσία στο χώρο της μουσικής και διακρίσεις τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς. Πραγματοποίησε αρχικές μουσικές σπουδές στο «Βενιζέλειο Ωδείο» και εν-συνεχεία φοίτησε στο Ωδείο Αθηνών, του οποίου ήταν απόφοιτος (1955). Περαιτέρω εξειδικεύθηκε στην Κρατική Μουσική Ακαδημία του Μονάχου. Διεύθυνε, ως σολίστ, συναυλίες της Κρατικής Ορχήστρας των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης, ενώ συνεργάσθηκε με πολλούς Έλληνες και ξένους συνθέτες.

Μία πτέρυγα του ανακαινισμένου Ωδείου Αθηνών του οποίου υπήρξε καθηγήτρια αναδεικνύοντας μία σειρά νέων καλλιτεχνών, φέρει, τιμητικά, το ονοματεπώνυμό της. Το όνομά της, επίσης, φέρει και πολιτιστικό ίδρυμα («Friends of Aliki Vatikioti for Music and the Arts»), ενώ στη μνήμη της διοργανώνονται τόσο μουσικοί διαγωνισμοί, όσο και διάφορα ρεσιτάλ πιάνου. Ήταν παντρεμένη με τον Στίβεν Φάραντ. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2004 από τον Ι. Ναό του Αγίου Διονυσίου.
## Παραπομπές


Βατικιωτη Αλικη
Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Τσετσίλια Βενιέρ

Η **Τσετσίλια Βενιέρ** (πέθανε το 1543), Αρχόντισσα της Πάρου (1531 - 1537) ήταν η τελευταία Αρχόντισσα της Πάρου πριν την κατάκτηση του νησιού από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1537). Η Τσετσίλια Βενιέρ ήταν κόρη του Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ και της Φιορέντζα Σομμαρίπα, με τον θάνατο του αδελφού της Νικολό Βενιέρ (1530) διεκδίκησε την Πάρο απέναντι στον Ιωάννη Δ΄ Κρίσπο που ήθελε να ενσωματώσει την Πάρο στο Δουκάτο της Νάξου. Η Δημοκρατία της Βενετίας ανέλαβε να επιλύσει την διαφορά. Το θέμα εισήχθη σε δίκη στην Βενετία, το νησί κατοχυρώθηκε στην Τσετσίλια Βενιέρ και στον σύζυγο της Μπερνάντο Σαγκράντο.

## Οθωμανική κατάκτηση της Πάρου

Η Πάρος πολιορκήθηκε από τον τυχοδιώκτη Ελληνικής καταγωγής Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, που υπηρετούσε σαν αρχιναύαρχος στον στόλο του Οθωμανού Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς (1537). Η Τσετσίλια και ο σύζυγός της εγκατέλειψαν το οχυρό της Αγκούστα και κλείστηκαν στο κάστρο του Κέφαλου. Ο σύζυγός της, με τη βοήθεια ενός εξόριστου από την Φλωρεντία, αντιστάθηκε πολλές ημέρες στην πολιορκία του Χαϊρεντίν, αλλά τελικά παραδόθηκε από έλλειψη όπλων. Με τη συνθήκη που ακολούθησε, η Τσετσίλια διέφυγε με ασφάλεια στη Βενετία, ενώ ο σύζυγός της παρέμεινε φυλακισμένος· ελευθερώθηκε αργότερα. Ο πληθυσμός του νησιού ερημώθηκε, οι ηλικιωμένοι θανατώθηκαν, οι νέοι άνδρες πωλήθηκαν σκλάβοι και οι γυναίκες μεταφέρθηκαν στο χαρέμι. Η Τσετσίλια Βενιέρ πέθανε έξι χρόνια μετά την εκτόπισή της.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Miller, William. The Latins in the Levant: A History of Frankish Greece (1204–1566). London: 1908.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Οικογένεια Βενιέρ

Κατηγορία:Οικογένεια Βενιέρ
Κατηγορία:Άρχοντες της Πάρου
Ζωή Δημοσχάκη

Η **Ζωή** **Δημοσχάκη** (γενν. στις 16 Φεβρουαρίου 1985) είναι Ελληνίδα πρώην κολυμβήτρια του ελεύθερου στυλ. Απήγγειλε τον Ολυμπιακό Όρκο στην τελετή έναρξης των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

## Σταδιοδρομία
Η Δημοσχάκη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2001 στην Τύνιδα.

Συμμετείχε στα 200 μ. ελεύθερο γυναικών στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Επίσης, συμμετείχε στα 200 μ. ελεύθερο γυναικών στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 
* 

Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της κολύμβησης
Κατηγορία:Κολυμβητές ΠΑΟ
Κατηγορία:Έλληνες Μεσογειονίκες
Κατηγορία:Έλληνες κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2001
Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005
Κατηγορία:Μεσογειονίκες αθλητές της κολύμβησης
Μεταξοχώρι (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Μεταξοχώρι** αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας.

* Μεταξοχώρι Ηρακλείου, χωριό και έδρα κοινότητος στο Δήμο Αρχανών-Αστερουσίων.
* Μεταξοχώρι Κιλκίς στο δήμο Κιλκίς.
* Μεταξοχώρι Λάρισας στο δήμο Αγιάς.
* Μεταξοχώρι Λασιθίου, χωριό και έδρα κοινότητος στο Δήμο Ιεράπετρας.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μεταξοχώρι Κιλκίς

*Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Μεταξοχώρι (αποσαφήνιση)]]*

Η **Μεταξοχώρι** είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 280 μέτρων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Μεταξοχώρι βρίσκεται στις δυτικές όχθες του Γαλλικού ποταμού. Το χωριό απέχει περίπου 16 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Κιλκίς και 67 χλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν **Μουτούλοβο** ή *Μουτούλοβα* και αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κιουρκιούτ. Μετονομάστηκε σε Μεταξοχώρι το 1926. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Τέρπυλλο και τον Διπόταμο αποτελούν την τοπική κοινότητα Τερπύλλου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 68 μόνιμους κατοίκους. Οι κάτοικοι είναι κυρίως Πόντιοι και Σαρακατσάνοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Μεσιανό Κιλκίς

*Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Μεσιανό Πέλλας|Μεσιανό Γιαννιτσών]]*

Το **Μεσιανό** είναι πεδινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 140 μέτρων.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μεσιανό βρίσκεται σε απόσταση 10 χλμ. ΝΔ. της πόλης του Κιλκίς  και 47 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στα χωριά Λεβεντοχώρι και Παλαιό Γυναικόκαστρο. Είναι κτισμένο κοντά στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Κιλκίς. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν *Δουρασανλή* ή **Δουρασανλί** και αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Μετονομάστηκε σε Μεσιανό το 1927 και το 1934 αποσπάστηκε στον τότε νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Δαφνοχώρι, το Λεβεντοχώρι και το Παλαιό Γυναικόκαστρο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεσιανού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011ως κοινότητα έχει πληθυσμό 724 μόνιμους κατοίκους, ενώ ως οικισμός 128.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Μελάνθιο Κιλκίς

Το **Μελάνθιο** είναι ορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 530 μέτρων.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μελάνθιο βρίσκεται τα όρια του νομού με το νομό Θεσσαλονίκης σε απόσταση 23 χλμ. Α.-ΝΑ. της πόλης του Κιλκίς και 43,5 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης. Οι περισσότεροι κάτοικοί του είναι Πόντιοι πρόσφυγες από την επαρχία Μελανθίας (Κοτύωρα) του Μελάνθιου ποταμού (τουρκ. *Μελέν* ή *Μελέτ Ιρμάκ*.) που εκβάλει στον Εύξεινο πόντο. Αυτός είναι ο λόγος που έγινε αδελφοποίηση συλλόγων με το Μελάνθιο Καστοριάς. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν *Παζαρλή* ή **Παζαρλί** και αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 152Α-09/07/1918 να ορίζεται έδρα της τότε κοινότητας Λούτιτζα Μαχαλάδων που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Μετονομάστηκε σε Μελάνθιο το 1927 και το 1935 αποσπάστηκε στον τότε νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μελανθίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 123 μόνιμους κατοίκους.

## Γεννήθηκαν ή κατάγονται από το χωριό

* Γιώργος Αθανασιάδης - Έλληνας διεθνής τερματοφύλακας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Φιορέντζα Σομμαρίπα

Η **Φιορέντζα Σομμαρίπα** (πέθανε το 1518), Αρχόντισσα της Πάρου (1517 - 1518) ήταν κόρη του Νικολό Α΄ Σομμαρίπα με την άγνωστη σύζυγο του, κόρη του Σεγκόντο ντα Πέζαρο. Διαδέχτηκε ως Αρχόντισσα της Πάρου τον αδελφό της Φραντσέσκο Σομμαρίπα, παντρεύτηκε (1479) τον Άρχοντα συγκυβερνήτη των Κυθήρων Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ με τον οποίο απέκτησε :

* Νικολό Βενιέρ, Άρχοντας της Πάρου
* Μοϊζέ Βενιέρ, παντρεύτηκε την Έλενα Ντονά με την οποία απέκτησε :
** Σεμπαστιάνο Βενιέρ, Δόγης της Βενετίας
* Τσετσίλια Βενιέρ, Αρχόντισσα της Πάρου

Με τον θάνατο του αδελφού της Φραντσέσκο χωρίς απογόνους (1517) ο νέος Δούκας του Αρχιπελάγους Ιωάννης Δ΄ Κρίσπος έκανε κατάσχεση της Πάρου για λογαριασμό του δουκάτου του. Η Δημοκρατία της Βενετίας δεν ήθελε ωστόσο με κανέναν τρόπο για γεωπολιτικούς λόγους να ενωθούν στο ίδιο δουκάτο η Νάξος και η Πάρος και αποφάσισε να θέσει το θέμα της διαδοχής της Πάρου υπό συζήτηση στην Γερουσία. Η Γερουσία της Βενετίας αποφάσισε να ανακηρύξει νέα αρχόντισσα της Πάρου την Φιορέντζα Σομμαρίπα και τον σύζυγο της Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ από την μεγάλη Οικογένεια Βενιέρ. Η Φιορέντζα και ο σύζυγος της πέθαναν την επόμενη χρονιά (1518), τους διαδέχθηκε ο γιος τους Νικολό.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983
*Miller, William. The Latins in the Levant: A History of Frankish Greece (1204–1566). London: 1908.

Κατηγορία:Οικογένεια Σομμαρίπα
Κατηγορία:Άρχοντες της Πάρου
Κατηγορία:Ευγενείς του Δουκάτου του Αρχιπελάγους
Σοφία Ενάουι

Η **Σοφία Ενάουι** (*Sofia Ennaoui*) είναι Πολωνή αθλήτρια του στίβου, η οποία εξειδικεύεται στον δρόμο 1.500 μέτρων.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 1500 μέτρα γυναικών. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017. Έχει στην κατοχή της το Ευρωπαϊκό ρεκόρ εφήβων στα 3000 μέτρα κλειστού στίβου.

Γεννήθηκε από Μαροκινό πατέρα και Πολωνή μητέρα, και μετανάστευσε στην Πολωνία στην ηλικία των 2 ετών.

## Μετάλλια

## Ατομικά ρεκόρ
**Ανοιχτός στίβος**

* 800 μέτρα – 2:00.11 (Πεκίνο 2015)
* 1000 μέτρα – 2:35.15 (Σόποτ 2016)
* 1500 μέτρα – 4:01.00 (Παρίσι 2016)
* Μίλι – 4:23.34 (Λονδίνο 2018)
* 3000 μέτρα – 8:59.44 (Σοτβίλ-λε-Ρουέν 2014)

**Κλειστός στίβος**

* 800 μέτρα – 2:03.48 (Τορίνο 2015)
* 1500 μέτρα – 4:06.59 (Τορίνο 2017)
* Μίλι – 4:30.43 (Στοκχόλμη 2016)
* 3000 μέτρα – 8:45.29 (Μπέρμιγχαμ 2017)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* H 

Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες του στίβου
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Κατηγορία:Πολωνοί μαροκινής καταγωγής
Μακαπά

Το **Μακαπά** είναι βραζιλιάνικη πόλη και το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Αμαπά. Το 2010 είχε 397,913 κατοίκους.

## Οικονομία
Το Μακαπά είναι οικονομικό κέντρο της βόρειας Βραζιλίας και χρησιμεύει ως εμπορικός κόμβος της πολιτείας Αμαπά. Χρυσός, σίδηρος, ξυλεία, μαγγάνιο, πετρέλαιο, ξυλεία και μεταλλεύματα από το εσωτερικό του κράτους περνούν από το Αμαπά.

Είναι η πέμπτη πλουσιότερη πόλη στη βόρεια Βραζιλία, με ΑΕΠ ύψους $2.826.458.000 (2005). Η πόλη έχει έναν ιδιαίτερα υψηλό ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης και ένα κατά κεφαλήν εισόδημα ύψους $7.950 (2005).

## Εκπαίδευση
Τα Πορτογαλικά είναι η επίσημη εθνική γλώσσα και επομένως η κύρια γλώσσα που διδάσκεται στα σχολεία. Ωστόσο, τα αγγλικά και τα γαλλικά είναι μέρος του επίσημου σχολικού προγράμματος σπουδών λόγω της εγγύτητας της Μακαπά στη Γαλλική Γουιάνα και τη Γουιάνα.

## Κλίμα
μικρογραφία|Εκκλησία του Άγιου Ιωσήφ στο Μακαπά
Η περιοχή Μακαπά περιλαμβάνει μεγάλες εκτάσεις τροπικών δασών και έχει σχετικά υψηλές βροχοπτώσεις. Το Μακαπά χαρακτηρίζεται από Κλίμα τροπικών μουσώνων σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Köppen, με μακρά περίοδο βροχής από τον Δεκέμβριο έως τον Αύγουστο και μια σχετικά μικρή ξηρή περίοδο που καλύπτει τους υπόλοιπους τρεις μήνες. Ωστόσο, παρατηρείται αισθητή βροχόπτωση ακόμη και κατά τη διάρκεια της ξηράς περιόδου, χαρακτηριστικό κοινό σε αρκετές άλλες περιοχές με αυτό το κλίμα. Οι μέσες θερμοκρασίες είναι σχετικά σταθερές καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους και κυμαίνονται γύρω στους 23 ° C τα ξημερώματα και τους 31 ° C το απόγευμα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Οίκος του Λίχτενσταϊν

O **Οίκος του Λίχτενσταϊν** (ορθότερα Λήχτενσταϊν), γερμ. Haus von Liechtenstein, είναι ένας ευγενής Οίκος, από τον οποίο προέρχεται ο πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν. Οι προϋποθέσεις της διαδοχής του και άλλα θέματα του Οίκου καθορίζονται από τους *Θεσμούς του Οίκου*, οι οποίοι μπορούν να τροποποιηθούν από τα μέλη του, όχι όμως από την κυβέρνηση ή το κοινοβούλιο του κρατιδίου.

## Ιστορία
Ο Οίκος προέρχεται από το κάστρο Λίχτενσταϊν στο Μαρία Έντσερσντορφ της Κάτω (δηλ. Βορειοανατολικής) Αυστρίας, το οποίο ο Οίκος κατείχε τουλάχιστον από το 1140 ως τον 13ο αιώνα και από το 1807 ως τώρα. Ο Ερρίκος Α΄ (απεβ. 1265) ήταν κύριος του Νίκολσμπουρκ, Λίχτενσταϊν και Πέτρονελλ. Με το πέρασμα των αιώνων ο Οίκος απέκτησε τεράστιες εκτάσεις γης στην Κάτω Αυστρία, τη Στυρία (Νοτιοανατολική Αυστρία) και πιο βόρεια στη Μοραβία και τη Σιλεσία. Όλες οι εκτάσεις ήταν φέουδα υποτελή σε άλλους, κυρίως μέλη του Οίκου των Αψβούργων, στους οποίους μερικοί πρίγκιπες του Λίχτενσταϊν υπηρέτησαν ως σύμβουλοι. Επειδή έτσι δεν υπαγόταν απευθείας στον βασιλιά της Γερμανίας, οι πρίγκιπες δεν μπορούσαν να συμμετέχουν στη Συνέλευση (λατιν. Diet, γερμ. Reichstag).

H άμεση εκπροσώπηση θα πρόσθετε κύρος και οι γαίες θα εξαρτιόταν απευθείας (immediate) από τον βασιλιά. Για τον σκοπό αυτό ο επικεφαλής του Οίκου αγόρασε το 1699 τη μικρότατη κυριότητα του Σέλλενμπερκ από τους Χόχενεμς και το 1712 την κομητεία του Βάντουτς, φέουδα που δεν ήταν υποτελή σε κάποιον, αλλά εξαρτιόταν απευθείας από τον βασιλιά. Έτσι όταν το 1719 ολοκληρώθηκε η αγορά, ο Κάρολος ΣΤ΄ των Αψβούργων αρχιδούκας της Αυστρίας ένωσε τα δύο φέουδα σε μία ιδιοκτησία, που αναβαθμίστηκε σε πριγκιπάτο -με πρίγκιπα τον Αντώνιο-Φλωριανό- υποτελές της Αυστρίας. Η περιοχή πήρε το όνομα τού Οίκου, Λίχτενσταϊν, και από τότε έγινε μέλος του βασιλείου. Οι πρίγκιπές του ζούσαν στη Βιέννη και δεν πάτησαν για δεκαετίες το πόδι τους στο Λίχτενσταϊν, απόδειξη της σκοπιμότητας της αγοράς. 

Το 1806 ο Ναπολέων Α΄ κατάργησε το βασίλειο (την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους) και κήρυξε το κρατίδιο αυτόνομο. Έτσι μετά το Συνέδριο της Βιέννης ο πρίγκιπας κυβερνούσε ένα κυρίαρχο (Ανεξάρτητο) κρατίδιο. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1993, τα μέλη του Οίκου (και εκτός του πρίγκιπα που έχει την εξουσία) φέρουν τον τίτλο του πρίγκιπα (της πριγκίπισσας) τού Λίχτενσταϊν και του κόμη (της κόμισσας) του Ρήτμπερκ. 

## Γενεαλογικό δέντρο




## Πηγές
* Princely House of Liechtenstein. House Laws Archived 2012-06-15 at the Wayback Machine.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Πριγκίπων του Λίχτενσταϊν

Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Βίτεν

Το **Βίτεν** είναι γερμανική πόλη στην Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Με απογραφή του 2016 το Βίτεν είχε 96,781 κατοίκους.

## Ιστορία
thumb|Η έκρηξη Roburit το 1906|alt=|left
Το Βίτεν αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ιστορικές πηγές το 1214. Ήταν πόλη εξόρυξης από το 1578. Το 1946 συμπεριλήφθηκε στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, κατά την ίδρυση της.
### Έκρηξη Roburit
Στα τέλη του 19ου αιώνα το Βίτεν ήταν γνωστός για το δυναμίτη Roburit. Αυτός ο δυναμίτης χρησιμοποιήθηκε κάποτε από όλα τα ανθρακωρυχεία του κόσμου. Το 1906 σημειώθηκε έκρηξη, με αποτέλεσμα το θάνατο 41 ανθρώπων.

## Φωτογραφίες

Αρχείο:Witten Marienkirche.jpg|Η εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Βίτεν
Αρχείο:Witten-Heven-Dorf Strassenbahn3.jpg|Τραμ στο Βίτεν


Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Πετσέτα

thumb|220px|Πολύχρωμες πετσέτες
Η **πετσέτα** είναι ένα κομμάτι απορροφητικού υφάσματος που χρησιμοποιείται για την ξήρανση ή σκούπισμα σώματος ή επιφάνειας. Απορροφάει την υγρασία μέσω άμεσης επαφής/τριβής. Στα νοικοκυριά χρησιμοποιούνται διάφοροι τύποι πετσετών από ύφασμα, όπως πετσέτες, χαρτοπετσέτες και πετσέτες κουζίνας. 

## Ιστορία
Ωστόσο, οι πρώτες πετσέτας εικάζεται πως χρησιμοποιήθηκαν στην Προύσα της Τουρκίας τον 17ο αιώνα . Αυτές οι τουρκικές πετσέτες ήταν ένα επίπεδο, υφασμάτινο κομμάτι από βαμβάκι ή λινό και στενό, διαστάσεων 90 × 170 εκατοστά.

Καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία άκμαζε, το ίδιο έκανε και η χρήση της πετσέτας. Μέχρι τον 18ο αιώνα, οι πετσέτες άρχισαν να διαθέτουν βρόχους που κολλάνε από το σωρό του υλικού. Αυτές οι πετσέτες με βρόχο. Οι πετσέτες δεν ήταν προσιτές, στην τιμή, μέχρι τον 19ο αιώνα, με το εμπόριο βαμβακιού και την εκβιομηχάνιση, βιομηχανική επανάσταση.

Σήμερα οι πετσέτες διατίθενται σε διάφορα μεγέθη, υλικά και σχέδια. Ορισμένα ξενοδοχεία που παρέχουν πετσέτες και μπουρνούζια ενσωματώνουν ετικέτες RFID για να αποτρέψουν την κλοπή.

Για τον γάμο της, οι Σλάβες νύφες κεντούσαν πετσέτες με τα χέρια τους από την παιδική τους ηλικία για να συμπληρώσουν την προίκα τους. Είχε πετσέτες στη γέννηση, σε γάμο, σε όλες τις γιορτές, στόλισε το σπίτι μέχρι τον θάνατό της.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Λουτρά
Κατηγορία:Κλωστοϋφαντουργία
Ιωάννης Β΄ του Λίχτενσταϊν

Ο **Ιωάννης Β΄** (γερμ. *Johann II.*, 5 Οκτωβρίου 1840 - 11 Φεβρουαρίου 1929) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1858-1929). Η διακυβέρνησή του των 70 ετών και 91 ημερών είναι η 3η στην παγκόσμια βασιλική ιστορία, μετά από αυτή του Μπουμιμπόλ Αντουλυαντέι (Ράμα Θ΄) της Ταϋλάνδης και του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.

## Βιογραφία
Ο *Ιωάννης Μαρία Φραγκίσκος Πλάκιδος* ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αλοϋσιου Β΄ του Λίχτενσταϊν και της Φρανσίσκα Κίνσκυ, κόρης του Φραντς ντε Πάουλα Γιόζεφ Κίνσκυ, Κόμη του Βίσινιτς & Τέταου. Ανέλαβε το πριγκιπάτο 18 ετών και η εξουσία του έγινε από τις πιο μακρές στην ιστορία: ο Ράμα Θ΄ τον περνά μόλις κατά 35 ημέρες.

Το 1862 έδωσε το πρώτο Σύνταγμα. Το 1866 το Λίχτενσταϊν άφησε τη Γερμανική Συνομοσπονδία και λίγο μετά ο στρατός του καταργήθηκε, καθώς θεωρήθηκε μη αναγκαία δαπάνη. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έδωσε ένα δεύτερο Σύνταγμα το 1921, παρέχοντας σημαντικά πολιτικά δικαιώματα στους κοινούς πολίτες του κρατιδίου· έτσι το πριγκιπάτο έγινε συνταγματική μοναρχία. Από τότε έχουν γίνει κάποιες αναθεωρήσεις, με μεγαλύτερη αυτή του 2003.

## Εξωτερική πολιτική
Αρχικά ο Ιωάννης Β΄ κράτησε τις παραδοσιακές σχέσεις με την Αυστρο-Ουγγαρία και τα διάδοχα κράτη της. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κράτησε ουδετερότητα, αλλά ο Πόλεμος έθραυσε τη συμμαχία του Λίχτενσταϊν με την Αυστο-Ουγγαρία. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σφυρηλάτησε στενότερες σχέσεις με την Ελβετία και εισήλθε σε τελωνειακή ένωση με αυτή. Μάλιστα το 1924 το ελβετικό φράγκο έγινε το επίσημο νόμισμα του πριγκιπάτου.

Ο Ιωάννης Β΄ πρόσθεσε πολλά στις Πριγκιπικές Συλλογές. Ήταν ένας εξέχων προστάτης των τεχνών και των επιστημών κατά τη μακρά ηγεμονία του. Ωστόσο δεν ήταν πολύ κοινωνικός και δεν συμμετείχε σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Δεν νυμφεύτηκε, όπως και άλλα μέλη του Οίκου του.

Το διάστημα 1905-20 το ανάκτορο Βαντούτς ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε. Ο Ιωάννης Β΄ δεν ζούσε στο κάστρο, ούτε στο Λίχτενσταϊν, αν και οι διάδοχοί του μετακόμισαν εκεί το 1938 και έκαναν το ανάκτορο Βαντούτς έδρα τους. Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία. Όταν απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών, τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φραγκίσκος.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  Worldstatesmen.org – Liechtenstein Retrieved 16 December 2007
* Welcome.li Yellow Pages of Liechtenstein Archived 6 October 2007 at the Wayback Machine. Retrieved 16 December 2007

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Πριγκίπων του Λίχτενσταϊν

Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Φραγκίσκος Α΄ του Λίχτενσταϊν

Ο **Φραγκίσκος Α΄** (γερμ. *Franz II.*, 28 Αυγούστου 1853 - 25 Ιουλίου 1938) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1929 - 1938).

## Βιογραφία
Ο *Φραγκίσκος ντε Πάουλα Μαρία Κάρολος Αύγουστος* ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλοϋσίου Β΄ του Λίχτενσταϊν και της Φρανσίσκας, κόρης του Φραντς ντε Πάουλα Γιόζεφ Κίνσκυ, Κόμη του Βίσινιτς & Τέτταου.

Υπηρέτησε ως πρέσβυς της Αυστρο-Ουγγαρίας στην αυλή του Νικολάου Β΄ της Ρωσίας στην Αγία Πετρούπολη το διάστημα 1894-1899. Διαδέχθηκε το 1929 τον μεγαλύτερο αδελφό του, Ιωάννη Β΄, σε ηλικία 76 ετών. Συνέχισε τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις εκείνου. Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία. Το 1937 ίδρυσε το Τάγμα του Ελέους του πριγκιπάτου τού Λίχτενσταϊν.

Ο Φραγκίσκος Α΄ δεν είχε απογόνους. Ο γιος του εξαδέλφου του, Αλοϋσιος, ήταν επόμενος στη διαδοχή, αλλά ήδη από το 1923 ο Αλοϋσιος είχε παραιτηθεί υπέρ του γιου του, Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1929 την Ελίζαμπετ φον Γκούτμανν, κόρη του Βίλεμ Ίζακ, Ιππότη (γερμ. ritter) Γκούτμανν, Εβραίου επιχειρηματία ορυχείων από τη Μοραβία με ηγετική θέση στην αγορά των Αψβούργων. Δεν απέκτησαν απογόνους.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Megan C. Robertson (9 August 2008). "Principality of Liechtenstein: Order of Merit of the Principality of Liechtenstein". *Medals of the World*. Retrieved 26 April 2011.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος πριγκίπων του Λίχτενσταϊν

Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Μιχαλίτσι (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Μιχαλίτσι** αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας.

* Μιχαλίτσι Ιωαννίνων στο δήμο Βορείων Τζουμέρκων.
* Μιχαλίτσι Κιλκίς στο δήμο Κιλκίς.
* Μιχαλίτσι Πρέβεζας στο δήμο Πρέβεζας.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μιχαλίτσι Κιλκίς

*Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Μιχαλίτσι (αποσαφήνιση)]]*

Το **Μιχαλίτσι** είναι πεδινό χωριό του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Μιχαλίτσι βρίσκεται νότια της λίμνης Δοϊράνης, ανάμεσα στα χωριά Σουλτογιανναίικα (ΒΔ.), Μεγάλη Στέρνα (ΒΑ.), Ηλιόλουστο (ΝΑ.) και Βαλτούδι (Ν.). Απέχει 25,5 χλμ.  ΒΔ. της πόλης του Κιλκίς (μέσω Χέρσου) και 71 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης. Από την περίοδο της τουρκοκρατίας, αλλά και αρκετά χρόνια μετά, η περιοχή γύρω από το χωριό ήταν τσιφλίκι των αδελφών Σουλτογιάννη και αναφερόταν με το όνομα *Μιχάλοβο*. Το 1927 μετονομάστηκε σε Μιχαλίτσι. Το "Kονάκι" των αδελφών Σουλτογιάννη, που βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο που ενώνει το Kιλκίς με το Πολύκαστρο, από το 1985 έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης γιατί *"είναι αξιόλογο δείγμα αρχιτεκτονικής της πρώτης εικοσαετίας του 20ου αιώνα και χαρακτηρίζεται από τα στοιχεία αυτής της μεταβατικής για την Eλληνική αρχιτεκτονική περιόδου"*. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις απογραφές από το 1981 μέρος της τότε κοινότητας Μεγάλης Στέρνας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Μεγάλη Στέρνα και τα Σουλτογιανναίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεγάλης Στέρνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 14 μόνιμους κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Οικογένεια Βενιέρ

μικρογραφία|Το οικόσημο της Οικογένειας Βενιέρ
Η **Οικογένεια Βενιέρ** είναι Οικογένεια πατρικών από τη Βενετία με καταγωγή από την Βιτσέντζα που βρίσκεται στην επαρχία Βένετο στα βόρεια της Ιταλικής χερσονήσου. Η Οικογένεια Βενιέρ αν και ήταν από τις κορυφαίες οικογένειες με σημαντική προσφορά στην Δημοκρατία της Βενετίας αφού κυβέρνησε με τρεις Δόγηδες και έβγαλε αμέτρητους Ποντεστά στην Πάντοβα και Πραίτορες στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου δεν εμφανίζεται πριν από τον 11ο αιώνα.

## Άρχοντες σε Ελληνικά νησιά
Ο Πιέτρο Βενιέρ, Άρχοντας των Κυθήρων μέλος της Οικογένειας θα έχει συμμετοχή στην Δ΄ Σταυροφορία, θα πάρει σαν δώρο τα Κύθηρα (1207) και θα ανακηρυχτεί Μαρκήσιος των Κυθήρων. Η οικογένεια του θα κυβερνήσει για τρεις αιώνες το νησί σαν Άρχοντες των Κυθήρων ενώ στα τέλη του 15ου αιώνα θα γίνουν Άρχοντες της Πάρου όταν ο άμεσος απόγονος του Πιέτρο Βενιέρ Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ παντρευτεί την Φιορέντζα Σομμαρίπα κληρονόμο της Πάρου. Ένας άλλος κλάδος της Οικογένειας θα εγκατασταθεί στην Κρήτη και θα κυβερνήσουν το νησί ως Ύπατοι Αρμοστές της Κρήτης για λογαριασμό της Βενετίας. Με μοναδική εξαίρεση την αποστασία στην Κρήτη που έγινε γνωστή σαν Δημοκρατία του Αγίου Τίτου και πρωταγωνιστές μέλη της Οικογένειας Βενιέρ σε όλες τις άλλες περιπτώσεις τα μέλη της Οικογένειας έμειναν πιστοί στην Δημοκρατία.

## Δόγηδες της Βενετίας
Οι τρεις Δόγηδες της Βενετίας μέλη της Οικογένειας Βενιέρ ήταν οι εξής :

*Αντόνιο Βενιέρ 
*Φραντσέσκο Βενιέρ
*Σεμπαστιάνο Βενιέρ, απόγονος του Πιέτρο Βενιέρ, μαρκήσιου των Κυθήρων. Αρχηγός του Βενετικού στόλου στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) στην οποία ο στόλος της Βενετίας συνέτριψε τους Οθωμανούς. Η Βενετία δεν είχε κανένα ωστόσο όφελος από την μεγάλη της νίκη επειδή η Κύπρος που είχε κατακτηθεί την προηγούμενη χρονιά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1570) παρέμεινε σε αυτούς.

## Γενεαλογικό δέντρο της Οικογένειας Βενιέρ (κλάδος Κυθήρων)

 

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Lane, Frederic Chapin (1973). Venice, a Maritime Republic. Johns Hopkins University Press. 
*Setton, Kenneth Meyer (1978). The Papacy and the Levant, 1204-1571. DIANE Publishing.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Βενιέρ
Φραγκίσκος Ιωσήφ Β΄ του Λίχτενσταϊν

Ο **Φραγκίσκος Ιωσήφ Β΄** (γερμ. *Franz Joseph II.*, 16 Αυγούστου 1906 - 13 Νοεμβρίου 1989) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1938 - 1989).

## Βιογραφία
Ο *Φραγκίσκος Ιωσήφ Μαρία Αλοϋσιος Αλφρέδος Κάρολος Ιωάννης Ερρίκος Μιχαήλ Γεώργιος Ιγνάτιος Βενέδικτος Γεράρδος Μαϊέλλας* ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλοϋσίου του Λίχτενσταϊν και της Ελισάβετ Αμαλίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου της Αυστρίας.

Σε ηλικία 32 ετών διαδέχθηκε τον εξάδελφο του πατέρα του, Φραγκίσκο του Λίχτενσταϊν, αφού ο πατέρας του Αλοϋσιος είχε παραιτηθεί της διαδοχής υπέρ αυτού. Κατά τη διακυβέρνησή του οι γυναίκες, μετά από το δημοψήφισμα τού 1984, απέκτησαν δικαίωμα ψήφου. Ήταν πολύ δημοφιλής ηγέτης στο Λίχτενσταϊν· έγινε ο πρώτος πρίγκιπάς του, που ζούσε συνέχεια εκεί και όχι στη Βιέννη. Επέβλεψε την οικονομική ανάπτυξη του Λίχτενσταϊν, από μία πενιχρή, αγροτική περιοχή εξελίχθηκε σε μία από τις πιο πλούσιες χώρες ανά κεφαλή στον κόσμο.

Το πριγκιπάτο έμεινε ουδέτερο κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αυτό το καθεστώς δεν παραβιάστηκε από τους διαμαχόμενους. Πριν το τέλος του πολέμου, ο πρίγκιπας έδωσε άσυλο σε 494 λευκούς πρόσφυγες τού Πρώτου Ρωσικού Εθνικού Στρατού, που υπό τον Βλαδίμηρου Κυρίλλοβιτς της Ρωσίας ήταν υπέρ του Άξονα και είχαν στρατηγό τον Μπόρις Σμυσλόβσκυ.

Το 1984 παρέδωσε όλες σχεδόν τις εξουσίες στον πρωτότοκο γιο του Ιωάννη Αδάμ Β΄. Πέντε έτη μετά απεβίωσε στο Γκραμπς τη Ελβετίας σε ηλικία 83 ετών. Κυβέρνησε για 51 έτη. Ένα μήνα πριν είχε αποβιώσει η σύζυγός του στο νοσοκομείο του Γκραμπς από ασθένεια, που δεν δημοσιοποιήθηκε.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1943 τη Γεωργίνα, κόρη του Φερδινάνδου Μαρία του Βίλτσεκ, και είχε έκνα:
* Ιωάννης Αδάμ Β΄ (γενν. 1945), Πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν.
* Φίλιππος Έρασμος (γενν. 1946).
* Νικόλαος (γενν. 1947).
* Νορβέρτα (Νόρα) (γενν. 1950), παντρεύτηκε τον Βισέντε Σαρτόριους υ Καβέθα δε Βάκα, Μαρκήσιο του Μαρίνιο.
* Φραγκίσκος Ιωσήφ Βεγκέσλαος (1962 - 1991).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Dotson, Samuel C., Genealogie des Fürstlichen Hauses Liechtenstein seit Hartmann II. (1544–1585), Rosvall Royal Books, Falköping, Sweden, p. 68.
* Willis, Daniel, The Descendants of Louis XIII, Clearfield Co., Inc., Baltimore, Maryland, 1999, ISBN 0-8063-4942-5, p. 510.

Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Δημήτριος Φραγκόπουλος

Ο **Δημήτριος Φραγκόπουλος** ήταν Έλληνας αντισφαιριστής. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.

## Σταδιοδρομία
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, ο Φραγκόπουλος νικήθηκε στον πρώτο γύρο της κατηγορίας απλού ανδρών από τον Ούγγρο Μομτσίλο Ταπάβιτσα. Αυτή η ήττα του, τον κατέταξε στην 8η θέση μαζί με άλλους 5 αθλητές, σε σύνολο 13 αντισφαιριστών. Δεν αγωνίστηκε στο τουρνουά διπλού ανδρών. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Κατηγορία:Έλληνες αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Άλοϋς του Λίχτενσταϊν (1869-1955)

Ο **Αλοΰσιος** (γερμ. *Aloys(ius)*, 17 Ιουνίου 1869 - 16 Μαρτίου 1955) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν ανιψιός του Φραγκίσκου Α΄ του Λίχτενσταϊν. Θα ήταν διάδοχος, αλλά παραιτήθηκε υπέρ του γιου του, Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄.

## Βιογραφία
Ο *Αλοΰσιος* *Γκοντζάγκα* *Μαρία Αδόλφος* ήταν το τρίτο παιδί και ο δευτερότοκος γιος του Αλφρέδου του Λίχτενσταϊν και της Ερριέττας των Λίχτενσταϊν, κόρης του Αλοϋσίου Β΄ του Λίχτενσταϊν.

Επειδή ο Φραγκίσκος Α΄ (γιος του Αλοϋσίου Β΄) δεν είχε απογόνους και ο Αλφρέδος ήταν εξάδελφός του, ο Αλοΰσιος ήταν ο επόμενος στη διαδοχή. Μάλιστα, ο Αλοΰσιος από τη μητέρα του ήταν και ανιψιός του Φραγκίσκου Α΄. Προτίμησε, όμως, ήδη από το 1923 να παραιτηθεί υπέρ του πρωτότοκου γιου του, Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄.

Απεβίωσε στο Βαντούζ σε ηλικία 86 ετών το 1955 από γρίπη.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1903 την Ελισάβετ Αμαλία των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Καρόλου Λουδοβίκου της Αυστρίας, και είχε οκτώ τέκνα:
* Φραγκίσκος Ιωσήφ Β΄ (1906 - 1989), Πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν.
* *Μαρία Θηρεσία* Αλοϋσία Αλφρέδα Φραγκίσκη Ιωσηφίνα Ιουλία Αδελαΐδα Μαργαρίτα Αννουντσιάτα Ελισάβετ Ιγνατία Βενεδίκτη (1908 - 1973), παντρεύτηκε τον κόμη Άρτουρ Στράσβιτς φον Γκρος-Τσάουχε & Κάμμινετς.  
* Κάρολος Αλφρέδος (1910 - 1985). Νυμφεύτηκε την Αγνή Χριστίνα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Ουμβέρτου Σαλβάτορ της Αυστρίας.
* *Γεώργιος Χάρτμανν* Μαρία Ιωσήφ Φραγκίσκος ντε Πάουλα Αλοΰσιος Ιγνάτιος Βενέδικτος Μαρτίνος (1911 - 1998). Νυμφεύτηκε τη Μαρία Χριστίνα, κόρη του Φιλίππου Αλβέρτου της Βυρτεμβέργης.
* *Ούλριχ Δημήτριος* Μαρία Φραγκίσκος Φερδινάνδος Κάρολος Αλοΰσιος Ιωσήφ Ιγνάτιος Βενέδικτος Ιωάννης Αυγουστίνος (1913 - 1978).
* *Μαρία Ερριέττα* Θηρεσία Αλοϋσία Φραγκίσκη Σοφία Ιωσηφίνα Μιχαέλα Αδελαΐδα Αννουντσιάτα Ελισάβετ Ιγνατία Βενεδίκτη και Αγίων Πάντων (1914 - 2011), παντρεύτηκε τον κόμη Πέτερ του Ελτς, ονόματι Φάουστ φον Στρόμμπεργκ.
* *Αλοΰσιος* Ερρίκος Μαρία Φραγκίσκος Ιωσήφ Φερδινάνδος Ιγνάτιος Βενέδικτος Λιβεράτος Μάρκος ντ' Αβιάνο (1917 - 1967).
* *Ερρίκος* Χάρτναϊτ Μαρία Φραγκίσκος ντα Πάουλα Ιωάννης Αλοΰσιος Ιωσήφ Ιγνάτιος Βενέδικτος Ιλαρίων (1920 - 1993), παντρεύτηκε την κόμισσα Αμαλί φον Ποντστάτσκυ-Λίχτενσταϊν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Theroff, Paul. "Imperial House of Austria". *www.angelfire.com/realm/gotha/* (*Paul Theroff’s Royal Genealogy Site*)

Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Φραγκίσκος ντε Πάουλα του Λίχτενσταϊν

Ο **Φραγκίσκος ντε Πάουλα** (γερμ. *Franz de Paula*, 25 Φεβρουαρίου 1802 - 31 Μαρτίου 1887) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν.

## Βιογραφία
Ο *Φραγκίσκος ντε Πάουλα Ιωακείμ Ιωσήφ* ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ Ιωσήφ του Λίχτενσταϊν και της Ιωσηφίνας, κόρης του Ιωακείμ Έγκον του Φύρστενμπεργκ-Βάιτρα. Ήταν νεότερος αδελφός του Αλοϋσιου Β΄ του Λίχτενσταϊν.

Τον αδελφό του διαδέχθηκαν οι γιοί εκείνου, Ιωάννης Β΄ (άγαμος) και Φραγκίσκος (άτεκνος). Επόμενος στη διαδοχή ήταν ο εγγονός του Φραγκίσκου ντε Πάουλα, Αλοϋσιος, ο οποίος προτίμησε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του, Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄.

Ο Φραγκίσκος ντε Πάουλα απεβίωσε στη Βιέννη σε ηλικία 85 ετών.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1841 την Εύα Γιοζεφίνα *Γιούλια* Ευντόξια (1818-1895), κόρη του Άλφρεντ Βόιτσεχ Ποτόκι, ευγενούς από την Πολωνία, και είχε τέκνα:
*  Αλφρέδος (1842 - 1907).
*  Ιωσηφίνα Μαρία Ιουλιανή (1844 - 1854).
* Αλοΰσιος (1846 - 1920).
* Ερρίκος Κάρολος Αύγουστος (1853 - 1914).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Egger: Liechtenstein Franz Prinz von und zu. In: *Austrian Biographical Dictionary 1815-1950 (ÖBL)*. Volume 5. Science Academy of Austria, Vienna 1972, Pag. 204.

Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Αλφρέδος του Λίχτενσταϊν

Ο **Αλφρέδος** (γερμ. *Alfred*, 11 Ιουνίου 1842 - 8 Οκτωβρίου 1907) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν.

## Βιογραφία
Ο *Αλφρέδος Αλοΰσιος Εδουάρδος* ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου ντε Πάουλα του Λίχτενσταϊν και της Εύα Γιοζεφίνα *Γιούλια* Ευντόξια, κόρης του Άλφρεντ Βόιτσεκ Ποτόκι, ευγενούς από την Πολωνία. Ήταν εγγονός του Ιωάννη Α΄ και πάππος του Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄, πριγκίπων του Λίχτενσταϊν.

Εξαδέλφια του ήταν ο Ιωάννης Β΄, ο Φραγκίσκος Α΄ και η Ερριέττα, την οποία νυμφεύτηκε.

Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία το 1903.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1865 την εξαδέλφη του Ερριέττα, κόρη του Αλοΰσιου Β΄ του Λίχτενσταϊν, και είχε τέκνα:
* *Φραγκίσκη* Μαρία Ιωάννα (1866 - 1939).
* *Φραγκίσκος ντε Πάουλα* Μαρία (1868 - 1929).
* Ιουλία (24 Ιανουαρίου 1868), θνησιγενής δίδυμη του Φραγκίσκου ντε Πάουλα.
* Αλοΰσιος (1869 - 1955). γιος του ήταν ο:
** Φραγκίσκος Ιωσήφ Β΄ (1906 - 1989), Πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν.
* *Μαρία Θηρεσία* Ιουλία (1871 - 1964).
* Ιωάννης (1873 - 1959).
* *Αλφρέδος* Ρωμανός (1875 - 1930). Γιος του ήταν ο:
** Ερρίκος (1916 - 1991). Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Αψβούργων-Λωρραίνης και γιος του ήταν ο:
*** Βικέντιος (1950 - 2008).
* *Ερρίκος* Αλοΰσιος Μαρία Ιωσήφ (1877 - 1915).
* Κάρολος Αλοΰσιος (1878 - 1955).
* *Γεώργιος* Χάρτμανν Ιωσήφ Μαρία Ματθαίος (1880 - 1931), Βενεδικτίνος μοναχός στην Πράγα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Find thw Grave

Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Αλκορκόν

Το **Αλκορκόν** () είναι ισπανική πόλη στο νοτιοδυτικό μέρος της Κοινότητας της Μαδρίτης. Είναι η 40η πόλη σε πληθυσμό στην Ισπανία με 167,354 κατοίκους (2016).

## Ιστορία
Ο χώρος φαίνεται ότι κατοικείται από τους προϊστορικούς χρόνους. Το όνομα είναι αραβικής καταγωγής, αλλά λίγα είναι γνωστά για το Αλκορκόν πριν από το Ρεκονκίστα. Μια πρώιμη γραπτή αναφορά που λέει για το Αλκορκόν είναι ένα μεσαιωνικό έγγραφο που χρονολογείται από τις 28 Ιουλίου 1208. Το Αλκορκόν διαθέτει ένα μικρό ιστορικό κέντρο, το οποίο προστατεύεται ως «αρχαιολογική ζώνη». Το κέντρο περιβάλλεται από σύγχρονες εξελίξεις, καθώς η πόλη αναπτύσσεται ταχέως τα τελευταία χρόνια λόγω της μετάβασης από άλλες περιοχές της Ισπανίας και της Λατινικής Αμερικής.

## Μεταφορικά Μέσα
Το Αλκορκόν συνδέεται με τη Μαδρίτη και με άλλες πόλεις με μετρό, τρένο και με πολλά λεωφορεία και τρόλεϊ ενώ δεν διαθέτει αεροδρόμιο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Κατηγορία:Δήμοι της Κοινότητας της Μαδρίτης
Αλκούδια

Η **Αλκούδια** (ισπανικά: *Alcúdia*, ) είναι ισπανική παραθαλάσσια πόλη που βρίσκεται στις Βαλεαρίδες Νήσους και πιο συγκεκριμένα, στο νησί Μαγιόρκα. Είναι το πιο διάσημο τουριστικό κέντρο της βόρειας πλευράς του νησιού. Το 2013 η Αλκούδια πλησίαζε τους 20.000 κατοίκους.

## Ιστορία
Η περιοχή στην οποία βρίσκεται η Αλκούδια κατοικείται από την εποχή του Χαλκού, αλλά με την άφιξη των Ρωμαίων η πόλη κάνει την είσοδό της στα βιβλία ιστορίας. Οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν τις παραλίες του κόλπου της Αλκούδια όταν κατέλαβαν το νησί το 123 π.Χ, η πόλη τότε ονομαζόταν Πολλεντία. Λίγο αργότερα ιδρύθηκε η πρωτεύουσα Πάλμα ντε Μαγιόρκα.

Όταν η Ρώμη έχασε τη θέση της ως κυρίαρχη δύναμη στη δυτική Μεσόγειο, η Πολλεντία δέχτηκε επιθέσεις από πειρατές και αρκετές φορές από τους Βανδάλους. Τέλος, η πόλη εγκαταλείφθηκε και ο υπόλοιπος πληθυσμός έφυγε για να δημιουργήσει μια νέα πόλη σε μια πιο προστατευμένη τοποθεσία.

Μετά από δεκάδες χρόνια, δημιουργήθηκε ένα αγρόκτημα πολύ κοντά στο σημείο που υπήρχε το αρχαίο χωριό της Πολλεντίας. Το αγρόκτημα ονομάστηκε Αλκούδια, το οποίο είναι αραβικό και σημαίνει "στο λόφο". Το 1229, κατακτήθηκε από τον βασιλιά Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε . Το 1298, ο βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας αγόρασε το αγρόκτημα της Αλκούδιας και ίδρυσε τη νέα πόλη.

Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα οι πειρατές επιτέθηκαν την πόλη αρκετές φορές. Ο πληθυσμός συρρικνώθηκε και υπήρξε κατά καιρούς ο κίνδυνος να εγκαταλειφθεί τελείως η πόλη. Το 1779 αποφασίστηκε η υποστήριξη της πόλης με την κατασκευή λιμανιού. Αυτό βελτίωσε πραγματικά την οικονομία της Αλκούδιας και το χωριό σώθηκε.

## Η πόλη σήμερα
Στη δεκαετία του 1920 οι πρώτοι τουρίστες άρχισαν να επισκέπτονται τη Μαγιόρκα και την Αλκούδια. Αυτό ήταν σε πολύ περιορισμένη κλίμακα και η οικονομία του χωριού παρέμεινε αδύναμη. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 άρχισε να είναι ξεκάθαρο ότι το μέλλον της Αλκούδιας θα εξαρτώταν από τον τουρισμό. 15 χρόνια αργότερα το παλιό λιμάνι είχε εξελιχθεί σε ένα σημαντικό θέρετρο για τον ευρωπαϊκό τουρισμό. Έχει γίνει πλέον ένα από τους πιο διάσημους προορισμούς της Μαγιόρκα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Μονολίθι Κιλκίς

*Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Μονολίθι Ιωαννίνων]]*

Το **Μονολίθι** είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Μονολίθι βρίσκεται νοτιοδυτικά της λίμνης Δοϊράνης, στις νότιες πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος από τα Κρούσσια όρη) σε υψόμετρο 390 μέτρων. Το χωριό απέχει περίπου 20 χλμ. βόρεια της πόλης του Κιλκίς και 73 χλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης. Βορειοδυτικά του χωριού προς τον οικισμό Γάβρα, σε αγροτική περιοχή και στη συμβολή δύο χειμάρρων έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός (Τούμπα) ο οποίος από το 1996 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν *Ράμνα* και αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μοράφτσης. Μετονομάστηκε σε Μονολίθι το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αντιγόνεια, τη Γάβρα και το Μυλοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αντιγονείας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 31 μόνιμους κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Κοκκινέλι

Το **κοκκινέλι** είναι είδος κρασιού με κοκκινωπό χρώμα, το οποίο προέρχεται από το συνδυασμό διαφόρων ερυθρών ποικιλιών σταφυλιού. Στον Τύρναβο, επί παραδείγματι, το κοκκινέλι παράγεται από «μοσχάτο» σταφύλι. Πολλές φορές γίνεται συνδυασμός ποικιλιών ο οποίος προσφέρει ισορροπηµένα τα χαρακτηριστικά λευκού και ερυθρού. Το κοκκινέλι αποκτά ζωηρό χρώµα κατά τη διάρκεια ειδικής διαδικασίας οινοποίησης, η οποία έχει την ιδιαιτερότητα της µικρής παραµονής -περίπου δώδεκα ώρες- του φλοιού µε το χυµό. Σερβίρεται στους 12-16 °C και συνοδεύει ζυµαρικά και πουλερικά.

## Περιοχές παραγωγής
Το κοκκινέλι απαντάται σε πολλά αμπελουργικά διαμερίσματα της Πελοποννήσου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας.

## Σχετικά άρθρα
* Κρασί
* Ρετσίνα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικό κρασί
Λιμοντσέλο

μικρογραφία|Ένα μπουκάλι σπιτικό λιμοντσέλο
Το **λιμοντσέλο** είναι ένα γλυκό λικέρ, το οποίο παράγεται από τη διαβροχή σε αιθυλική αλκοόλη φλούδας λεμονιού και ενδεχομένως άλλων εσπεριδοειδών, αναμεμειγμένα ακολούθως σε σιρόπι νερού καιζάχαρης.

## Περιγραφή και χρήση
Γενικά, για την έγχυση χρησιμοποιείται αιθυλική αλκοόλη με αλκοολικό βαθμό τουλάχιστον 90%, στην οποία έχει γίνει διαβροχή της φλούδας (μόνο το κίτρινο μέρος) δέκα μεγάλων λεμονιών ανά λίτρο αλκοόλης. Η περίοδος διαβροχής ποικίλει ανάλογα με τις συνταγές, αλλά κατά μέσο όρο ανέρχεται περίπου είκοσι ημέρες, μετά την οποία προστίθεται το σιρόπι, στο οποίο οι αναλογίες είναι περίπου 600-700 γραμμάρια ζάχαρη ανά λίτρο νερού. Το λικέρ κατόπιν φιλτράρεται και εμφιαλώνεται. 

Μετά από τουλάχιστον ένα μήνα, κατά μέσο όρο, ωρίμανσης εντός φιάλης (αλλά για ορισμένες συνταγές η διάρκεια είναι πολύ μικρότερη), το παρασκεύασμα γίνεται το κλασικό κίτρινο λικέρ, ιδιαίτερα κατάλληλο ως χωνευτικό μετά τα γεύματα. 

Η κίτρινη φλούδα, προερχόμενη από τα καλύτερα ελλειπτικά, συμμετρικά και μεσαία ως μεγάλα σε μέγεθος λεμόνια, είναι το κύριο συστατικό του λιμοντσέλο, η οποία περιέχει αιθέρια έλαια που προσδίδουν στο λικέρ πολύ έντονο άρωμα, καθώς και πολύ δυνατή γεύση. 

Σύμφωνα με την παράδοση, το λιμοντσέλο παρασκευάζεται για πρώτη φορά στις αρχές του εικοστού αιώνα και η πατρότητά του αποτελεί θέμα αντιδικίας μεταξύ των περιοχών Σορέντο, Αμάλφι καιΚάπρι: στην πραγματικότητα,  η παραγωγή αυτού του προϊόντος είναι πολύ δημοφιλής στην Καμπανία με τη χρήση λεμονιών του Σορέντο (ποικιλία φεμινέλο) ή ποικιλίας σφουζάτο του Αμάλφι.  

Μετά τη δημοτικότητα που πέτυχε το λιμοντσέλο στην Ιταλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν επίσης να παράγουν λιμοντσέλο, χρησιμοποιώντας λεμόνια Καλιφόρνιας που ισοδυναμούν με το 90% της εθνικής παραγωγής.

## Δείτε επίσης
*Περιφέρεια Καμπανίας
* <font style="vertical-align: inherit;"><font style="vertical-align: inherit;"><font style="vertical-align: inherit;"><font style="vertical-align: inherit;">Η Χερσόνησος του Σορέντο</font></font></font></font>

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* SFUSATO LEMONS

* Limoncello - Ποτά - Οινοπνευματώδη | γαστρονόμος

Κατηγορία:Λικέρ
Τρεις Γυναίκες

Οι **Τρεις Γυναίκες** είναι βουνό της Αχαΐας, που αποτελεί διακλάδωση του ορεινού όγκου του Ερυμάνθου στο ανατολικό-βορειοανατολικό (ΑΒΑ) τμήμα του. Συνδέεται άμεσα με το Καλλιφώνιο όρος και συχνά θεωρείται τμήμα αυτού ως προέκτασή του, ευρισκόμενο ανατολικά του κεντρικού όγκου του. Η σύνδεση του όρους με το Καλλιφώνιο γίνεται μέσω δύσβατης και δυσπρόσιτης κορυφογραμμής, στην τοποθεσία όπου βρίσκονται πηγές του Μανεσαίικου ποταμού.

Το υψηλότερο σημείο του, στην ομώνυμη κορυφή, βρίσκεται σε υψόμετρο 1.795 μέτρων. Εκτείνεται εντός των ορίων της άλλοτε Επαρχίας Καλαβρύτων, στην περιφέρεια δηλ. του σημερινού Δήμου Καλαβρύτων.

## Πηγές
* Γεωργία Ζ. Αλεξοπούλου, ''Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας) - Επαρχία Καλαβρύτων'', διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας - Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου-Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάτρα 2009, σελ. 11-12.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σ.Ε.Ο. Πάτρας «Ωλενός» - Ερύμανθος: Τρεις Γυναίκες (1795 μ.). Δημοσιεύτηκε: 22/10/2014. Ανακτήθηκε: 11/01/2019.
* Ε.Ο.Σ. Πατρών - Ανάβαση στην κορυφή Τρεις Γυναίκες Ερυμάνθου (υψ. 1795 μ.). eospatras.gr. Δημοσιεύτηκε: 03/12/2017. Ανακτήθηκε: 11/01/2019.
* Καλάβρυτα News - Ερύμανθος. kalavrytanews.gr. Δημοσιεύτηκε: 14/04/2008. Ανακτήθηκε: 12/01/2019.
* Καλλιφώνι mountainsgreece.com. Δημοσιεύτηκε: 02/03/2017. Ανακτήθηκε: 12/01/2019.
* Ορεινή Αχαΐα. elabs.dreamhosters.com. Ανακτήθηκε: 12/01/2019.

Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Α.Σ. Ειδυλλιακός

Ο **Αθλητικός Σύλλογος Βιλλίων «Ειδυλλιακός»** είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τα Βίλια Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1970 και χρώματα είναι το μπλε και το λευκό. Διατηρεί από την ίδρυσή του τμήμα ποδοσφαίρου, που ανήκει στην Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Βιλλίων, όπου και διεξάγονται οι εντός έδρας αγώνες του. Επίσης διατηρεί τμήμα μπάσκετ.

## Ιστορικό

Ο Ειδυλλιακός ιδρύθηκε το 1970 και αμέσως εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Πειραιά ξεκινώντας από τη Γ' Κατηγορία τη σεζόν 1970-71. Έπειτα από διαδοχικές ανόδους ανέρχεται στην κορυφαία κατηγορία του Πειραϊκού πρωταθλήματος και τη σεζόν 1974-75 αναδείχθηκε πρωταθλητής Β' Ομίλου και κατόπιν υπερπρωταθλητής Πειραιά, επικρατώντας του έτερου πρωταθλητή Α' Ομίλου Περαμαϊκού με 2-1 στο στάδιο Ελευσίνας. Κατόπιν έλαβε μέρος στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου αγωνίστηκε στον 7ο όμιλο με αντιπάλους τους Ορφέα Αιγάλεω, Δάφνη Ερυθρών, ΑΕΡ Αφάντου, Παλλεσβιακό, ΑΠΟ Χίου και Πανσαμιακό και έχασε την ιστορική άνοδο στην Β' Εθνική 5 χρόνια μόλις από την ίδρυσή του, τερματίζοντας στην 4η θέση. 

Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά και το 2003 εντάχθηκε στη νεοσύστατη Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Έχει αγωνιστεί σε Α' και Β' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Τη σεζόν 2006-07 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο στην Α' Κατηγορία. Τη σεζόν 2013-14 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο. Αγωνίστηκε προσωρινά στην Α' Κατηγορία τη σεζόν 2014-15 και κατόπιν ανέστειλε τη λειτουργία του, μένοντας εκτός αγωνιστικών δράσεων από τη σεζόν 2015-16 μέχρι και την σεζόν 2023-24.

Το καλοκαίρι του 2024 επέστρεψε στην αγωνιστική δράση συμμετέχοντας τόσο στην Β΄ Κατηγορία της ΕΠΣΔΑ όσο και στο κύπελλο της Δυτικής Αττικής. Την ίδια σεζόν υπό της οδηγίες του προπονητή Χάρη Λογκαράκη ο Ειδυλλιακός κατέκτησε το πρωτάθλημα και κέρδισε την άνοδο στην μεγάλη κατηγορία της ΕΠΣΔΑ. Στο κύπελλο αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο αντιμετωπίζοντας ομάδα από την Γ΄ Εθνική κατηγορία τον Μανδραϊκό.

Τον Σεπτέμβριο του 2025 ανακοινώθηκε ότι η ομάδα θα αγωνιστεί και πάλι στην Β΄ Κατηγορία της ΕΠΣΔΑ λόγω προβλημάτων με τα χαρτιά τα οποία της στερούν την συμμετοχή στην μεγάλη κατηγορία των τοπικών πρωταθλημάτων της Δυτικής Αττικής. Υπό τις οδηγίες του νέου προπονητή Κώστα Στεφανίδη η ομάδα του Ειδυλλιακού θα προσπαθήσει να φέρει ξανά τις στιγμές δόξας στα Βίλια και να καταφέρει να την πάει εκεί που ανήκει.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Α.Σ. Ειδυλλιακός στην Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής

Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1970
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970
Αναστάσιος Δρίβας

Ο **Αναστάσιος Δρίβας** (1899–1942) ήταν Έλληνας ποιητής.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1899 στην Αθήνα και γονείς του ήταν οι Γεώργιος Δρίβας με καταγωγή από τη Λακωνία και Ελένη Κορδατζή από το Άργος. Το 1903 και ενώ ήταν 4 ετών έμεινε ορφανός από πατέρα ενώ το 1926 και το 1927 έχασε τα αδέλφια του Στέλιο και Παναγιώτα αντίστοιχα. Το 1926 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα από το 1918 είχε αρχίσει να ασχολείται με τη λογοτεχνία, δημοσιεύοντας ποιήματα σε εφημερίδες και περιοδικά. Τα έργα του αυτά, συγκέντρωσε στην πρώτη του ποιητική συλλογή *Μικρά Ελεγεία* το 1931.

Ο Δρίβας υπήρξε ιδρυτικό μέλος της *Καλλιτεχνικής Συντροφιάς* στο φιλολογικό καφενείο «Μαύρος Γάτος», ενώ συνέβαλε στη σύνταξη της *Ανθολογίας των Νέων* του Τέλλου Άγρα. Ακόμη αποτέλεσε μέρος του κύκλου του περιοδικού *Φραγγέλιο* μέσω του οποίου ήρθε σε επαφή με πολλούς Έλληνες ζωγράφους του κινήματος του μοντερνισμού, όπως ο Δημήτρης Πικιώνης, ο Σπύρος Παπαλουκάς και ο Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας. Συνεργάστηκε επίσης με το περιοδικό *Νέα Γράμματα* μέσω του οποίου ήρθε σε επαφή με τους Γιώργο Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Νίκο Γκάτσο αλλά περισσότερο με τον Γιώργο Σαραντάρη. Πολλά από τα έργα του τα δημοσίευσε στα περιοδικά *Πρωτοπορία*, *[[Ελληνικά Γράμματα (περιοδικό)|Ελληνικά Γράμματα]]*, *Ο Λόγος*, *Το 3ο μάτι*, *Ο Κύκλος*, *Σήμερα*, *Ρυθμός*, *[[Νέα Εστία]]* αλλά και στην εφημερίδα Καθημερινή. Πέθανε το 1942 στην Αθήνα εν μέσω της Κατοχής της Ελλάδας.

## Εργογραφία

Ο Αναστάσιος Δρίβας μέσα από τα έργα του εκπροσώπησε τις νέες τάσεις της ελληνικής ποίησης. Εκτός από ποιητικές συλλογές δημοσίευσε άρθρα τεχνοκριτικής και φιλοσοφικούς στοχασμούς. Τα ποιήματα του χαρακτηρίζονται από ελεγειακό και απαισιόδοξο τόνο, ενώ μαζί με τον Τάκη Παπατσώνη υπήρξε εισηγητής του ελεύθερου στίχου στην Ελλάδα. Δημοσίευσε τις εξής ποιητικές συλλογές:
**Μικρά Ελεγεία*, 1931
**Μία δέσμη αχτίδες στο νερό*, 1937

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Αναστάσιος Δρίβας στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Νυχτερινά, Op. 48 (Σοπέν)

Τα **Noctures, Op. 48** είναι δύο νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν το 1841  και δημοσιεύτηκαν πρώτη φορά το 1842. Τα νυχτερινά αυτά είναι αφιερωμένα στην Λορέ Ντουπερέ. Αργότερα, ο Σοπέν, πούλησε τα πνευματικά δικαιώματα των δύο αυτών έργων, για 2.000 φράγκα, μεταξύ άλλων έργων. 

Ο Γκουστάβ Μπαρθ, έγραψε ότι σε αυτό το σετ των νυχτερινών παρατηρείται η εξέλιξη την οποία έδωσε ο Σοπέν, στο ιδίωμα του Τζον Φιλντ (τα νυχτερινά), περισσότερο, όμως, στην τεχνική. Ο Ντέβιντ Ντουμπάι, έγραψε ότι τα δύο αυτά νυχτερινά μοιάζουν περισσότερο "ως μπαλάντες σε μικρογραφία". 

Το πρώτο νυχτερινό είναι γραμμένο σε Ντο ελάσσονα, με τέμπο *lento*, 4/4, ακολουθώντας την τυπική τριαδική δομή Α-Β-Α. Το έργο έχει συνολικά 77 μέτρα. Το δεύτερο νυχτερινό γράφτηκε σε Φα δίεση ελάσσονα, με τέμπο *andantino*, 4/4. Το κομμάτι αποτελείται από 137 μέτρα. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Nocturnes, Op. 48](https://imslp.org/wiki/Nocturnes,_Op.48_(Chopin,_Frederic)) στο IMSLP.org

*48
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1841
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο ελάσσονα
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα δίεση ελάσσονα
Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση