open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πυλάδης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Πυλάδης** ήταν πρώτος εξάδελφος και ο κυριότερος σύντροφος του Ορέστη.
## Ο μύθος
Ο **Πυλάδης** ήταν μοναχογιός του Στροφίου, βασιλιά της Φωκίδας, και της Αναξίβιας, γνωστής και ως Αστυόχης ή Κυδραγόρας, η οποία ήταν κόρη του Ατρέα ή του Πλεισθένους, και επομένως αδελφή του Αγαμέμνονα και του Μενελάου. Ο Ορέστης, μετά τον φόνο του Αγαμέμνονα από τον Αίγισθο και την Κλυταιμνήστρα, ανατράφηκε μαζί με τον Πυλάδη στην αυλή του Στροφίου, παροτρύνθηκε δε απ' αυτόν να εκδικηθεί τον θάνατο του Αγαμέμνονα, με το επιχείρημα ότι ο φόνος της Κλυταιμνήστρας ήταν επιθυμία του θεού Απόλλωνα.

Συνόδευσε τον Ορέστη στην Ταυρίδα, προκειμένου να φέρουν πίσω στην Ελλάδα, την εξαδέλφη και αδελφή τους αντίστοιχα, την Ιφιγένεια. Συνελήφθη από τον βασιλιά της Ταυρίδας Θόαντα, και προσφέρθηκε οικειοθελώς να θυσιαστεί αντί του Ορέστη στην Ταυροπόλο Αρτέμιδα.
Όταν επέστρεψε με την Ιφιγένεια και τον Ορέστη στην Ελλάδα, τον βοήθησε στον πόλεμο εναντίον των γιων του Ναυπλίου, που ήθελαν να εκδικηθούν τον θάνατο του Αίγισθου.

Όταν ο Ορέστης παντρεύτηκε την εξαδέλφη του και κόρη του Μενέλαου, Ερμιόνη, ο Πυλάδης πήρε ως σύζυγό του την άλλη αδελφή του Ορέστη, την Ηλέκτρα. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μέδοντα και τον Στρόφιο τον Νεότερο.

Ο μύθος της περίφημης φιλίας του Πυλάδη με τον Ορέστη, συναντάται καταρχήν στους «Νόστους», αναπτύχθηκε κυρίως από τους τραγικούς, ιδιαιτέρως δε τον Ευριπίδη. Ο Όμηρος αναφέρει ότι ο Ορέστης πήρε την εκδίκησή του μόνος, χωρίς τη βοήθεια του Πυλάδη. Ο Βυζάντιος Τιμόμαχος είχε ζωγραφίσει τον Ορέστη και τον Πυλάδη στην Ταυρίδα.

Απομίμηση αυτού του πίνακα, όπως φαίνεται, είναι μια τοιχογραφία στην Πομπηία, με τους δύο φίλους στα δεσμά μπροστά στον βωμό της Άρτεμης, ενώ απέναντί τους στέκεται ο βασιλιάς της Ταυρίδας Θόας και η Ιφιγένεια κατεβαίνει από το ναό για να τελέσει τη θυσία. Στην τοιχογραφία αυτή δίνεται έμφαση στο θάρρος του Πυλάδη, ενώ ο Ορέστης παρουσιάζεται καταβεβλημένος.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, τόμος 20, σελ. 882

Πυλαδης
Οικογένεια Βιλαέτη

Η **οικογένεια Βιλαέτη** είναι παλιά Πυργιώτικη οικογένεια πολιτικών και αγωνιστών.

Η καταγωγή της οικογένειας είναι Ηπειρώτικη. Κατήλθε από τα Βελά Ηπείρου περί τα 1650. Το 1687 μάλιστα έχτισε την εκκλησία του Αγίου Χαράλαμπου, στην οποία δώρισε και την εικόνα του Αγίου. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας είχαν τεράστιες εκτάσεις γης και είχαν αναδειχθεί σε μια από τις σπουδαιότερες οικογένειες της περιοχής. Χαρακτηριστικό είναι ότι προεπαναστατικά τρία, γνωστά σε μας, μέλη της οικογένειας είχαν εκλεχτεί πρόκριτοι του Πύργου, ο Νικόλαος, ο Χαράλαμπος και ο Ιωάννης.

Η δράση της οικογένειας κατά τη διάρκεια της επανάστασης ήταν αρκετά σημαντική ενώ αναμείχθηκε και στα πολιτικά. Ουσιαστικά η πολιτική της δράση τερματίζεται με τον θάνατο του Λύσανδρου Βιλαέτη. Χαρακτηριστικό της ισχύς της οικογένειας είναι ότι το 1848 υποκίνησε εξέγερση εναντίον του Όθωνα. Μέλη απο την οικογένεια τα οποία διακρίθηκαν ήταν οι: Ιωάννης Βιλαέτης, πρόκριτος του Πύργου, ο οποίος είχε φυλακιστεί στην Τρίπολη, όπου και πέθανε από τις κακουχίες, Κωνσταντίνος Βιλαέτης, γιος του προηγούμενου και χιλίαρχος του στρατού με σημαντική προσφορά στον αγώνα του 21΄, Νικόλαος Βιλαέτης, αγωνιστής του 21΄ και βουλευτής Ηλείας, Χαράλαμπος Βιλαέτης, αξιωματικός του στρατού, πρόκριτος του Πύργου και ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές του 21΄, Λύσανδρος Βιλαέτης, βουλευτής Ηλείας και αντι-Οθωνικός και Αλέξης Βιλαέτης, βουλευτής Ηλείας. Απόγονος της οικογένειας ήταν ο τραπεζικός υπάλληλος της αγροτικής τράπεζας Αλέξανδρος Βιλαέτης.https://web.archive.org/web/20021217182517/http://www.apogonoi1821.gr/simera.htm Ο οικογενειακός τάφος τής βρίσκεται στο Α΄ νεκροταφείο Πύργου.

## Μέλη

* Βιλαέτης, κτηματίας και προεστός
** Βιλαέτης, κτηματίας, προεστός και γιος του Βιλαέτη (1)
*** Χαράλαμπος Βιλαέτης, αξιωματικός του στρατού, Φιλικός, προεστός, ήρωας του 21' και γιος του Βιλαέτη (2)
*** Νικόλαος Βιλαέτης, πληρεξούσιος Ηλείας και γιος του Βιλαέτη (3)
** Βιλαέτης, κτηματίας, προεστός και γιος του Βιλάετη (1)
*** Ιωάννης Βιλαέτης, προύχοντας, εκτελέστηκε από τους Τούρκους και γιος του Βιλαέτη (3)
**** Κωνσταντίνος Βιλαέτης, αγωνιστής του 21' και γιος του Ιωάννη
**** Λύσανδρος Βιλαέτης, κινηματίας, βουλευτής και γιος του Ιωάννη
***** Κωνσταντίνος Βιλαέτης, αξιωματικός του στρατού και γιος του Λύσανδρου
**** Αλέξης Βιλαέτης, βουλευτής και γιος του Ιωάννη

## Παραπομπές


*
Ρουφάς Ηρακλείου

Ο  **Ρουφάς** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η απόστασή του από την πόλη του Ηρακλείου είναι 57 χιλιόμετρα. Το 2011 είχε 82 κατοίκους ενώ το 2001 ήταν 95. Μέσα στο Ρουφά βρίσκεται ο ναός του Αγίου Βασιλείου. Υπάρχουν επίσης τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Ονουφρίου, των Αγίων Πάντων και του Προφήτη Ηλία.

Δείτε επίσης: ***[[Κοινότητα Ρουφά]]***

## Ιστορικά στοιχεία
Ο Ρουφάς είχε διπλάσιους κατοίκους κατά την Ενετοκρατία. Το 1583 αναφέρεται στη σχετική απογραφή με το όνομα *Rufá* με 424 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103). Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν μόνο από Τούρκους, 118 το 1881.  Η Πλουτή αναφέρεται στον Καστροφύλακα με 146 κατοίκους και με την ονομασία *Pluti*.
## Βιβλιογραφία
* 

## Παραπομπές


Ρουφας
Ρουφας
Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Καταλαγάρι Ηρακλείου

Το **Καταλαγάρι** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η απόστασή του από την πόλη του Ηρακλείου είναι σχεδόν 17 χιλιόμετρα.

## Γενικά στοιχεία
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία και η καλλιέργεια αμπελιών. Παράγονται επιτραπέζια σταφύλια εξαιρετικής ποιότητας. Μέσα στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Προφήτη Ηλία, ο οποίος ανεγέρθηκε το 1888 και κοντά στο Καταλαγάρι υπάρχει η εκκλησία της Παναγίας με ασβεστωμένες τοιχογραφίες. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο. Το 2000 στο χωριό Καταλαγάρι χτίστηκε από την Κατερίνα Χαμηλάκη το  Λογάρι, κέντρο κρητικής διατροφής. Από το χωριό καταγόταν ο Μακαριστός Μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου Νεκτάριος.

## Ιστορικά στοιχεία
Το Καταλαγάρι αναφέρεται το 1271: *Η χήρα Αγγέλου Βιτάλη οφείλει εις τον Ιουδαίον Μιχάλη, 100 μίστατα κρασί εκ των αμπελώνων της εις το χωρίον Καταλαγάρι* (*A. Lombardo, Documenti della Colonia Veneziana di Creta, p.119*). To 1302 ήταν φέουδο του Stephanus de Ancona (*R. Morozzo della Rocca, Fonti per la storia di Venezia*, p.&nbsp;212).

Το 1583 αναφέρεται *Catalagari* (Καστροφύλακας, Κ94)  με 140 κατοίκους.

Ο Φραγκίσκος Μπαρόκιος (fo24v) το αναφέρει *Catalogari*.
### Ονομασία
Η ονομασία προέρχεται από τη *λαγάρα*=υγρό απαλλαγμένο από κάθε ξένη ουσία ,κατασταλαγμένο,καθαρό και διαυγές,λαμπίκος(π.χ. *κρασί λαγάρα*).

Ειδικότερα λαγάρα σημαίνει "τον χυμόν ο οποίος κατασταλάζει εν τω λινώ πριν πατηθώσιν αι σταφυλαί".

Λαγάρα επίσης σημαίνει σπανή πλαγιά με καλή θέα αλλά και το διαυγές και καθαρό.
 
Μπορούμε, λοιπόν, να συμπεράνουμε ότι το όνομα Καταλαγάρι προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων Κάτω+Λαγάρα. Πιθανότατα η Πάνω Λαγάρα να ήταν η Παλιόχωρα.

Σημειώνεται ότι στην ελληνική γλώσσα πολύ σπάνια το ο γίνεται α στην καθομιλουμένη, ώστε Κάτω + Λογάρι =Καταλαγάρι.

Δείτε ***[[Κοινότητα Καταλαγαρίου]]***

## Σημειώσεις και παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 

Καταλαγαρι
Καταλαγαρι
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Μορόνι Ηρακλείου

Το **Μορόνι**, επισήμως γνωστό ως **Μορόνιον**, είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η απόστασή του από την πόλη του Ηρακλείου είναι 53 χιλιόμετρα.

Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία και η καλλιέργεια αμπελιών. Παράγεται κυρίως λάδι. Στο χωριό υπάρχουν οι ιεροί ναοί της Αγίας Αικατερίνης και του Αγίου Γεωργίου. Στα βόρεια του χωριού σε απόσταση 1,5 χλμ. σε τοπίο κατάφυτο από ελαιώνες και βελανιδιές, σώζονται τα ερείπια του οικισμού Παλιάμα, του οποίου η εκκλησία Άγιος Χαράλαμπος διατηρείται σε καλή κατάσταση με τοιχογραφίες. Λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.
[thumb|250px|Ο Ναός Παναγιάς των Αγγέλων στο Φραδιό, καθολικό παλιάς μονής των [Φραγκισκανοί|Φραγκισκανών.]]

## Ιστορικά στοιχεία
Το Μορόνι έλαβε την ονομασία του από το βυζαντινό επώνυμο Μορόνης Αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1382.

Το 1583 αναφέρεται με την ονομασία ‘’Moroni Catto’’ με 120 κατοίκους και ‘’Moroni Apano’’με 49 κατοίκους.

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας κατοικούνταν αποκλειστικά από Τούρκους, το 1834 από 30 οικογένειες και το 1881 από 287 Τούρκους.

## Οικισμοί που δεν υφίστανται πια
Ο οικισμός Παλιάμα αναφέρεται το 1583 *Pagliama* με 6 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103) και ε όλες τις άλλες απογραφές ως το 1928 με 37 κατοίκους.

Στα νοτιοδυτικά του χωριού Μορόνι σε απόσταση 1 χλμ. σώζονται τα ερείπια του οικισμού Φραδιό. Ο οικισμός δεν αναφέρεται σε παλαιές απογραφές, ούτε το 1881 αλλά στο δήμο Αμπελούζου το 1900 με 330 κατοίκους (Νουχάκη, Χωρογραφία, 126). Φαίνεται ότι το Φραδιό εγκαταλείφθηκε πριν από μερικές δεκαετίες.

Από το Μορόνι καταγόταν ο λαγουτιέρης Βαγγέλης Τσαφαντάκης.

## Βιβλιογραφία
* 

## Παραπομπές


Μορονι
Μορονι
Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Κωνσταντίνος Γκόφας

μικρογραφία|Πλάκα εντοιχισμένη στην Εκκλησία Ταξιαρχών Αιγίου στην οποία αναφέρεται ως δωρητής και ο Κ. Γκόφας

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Φτέρη Αιγίου.Ήταν γιος του Δημητρίου Γκόφα και αδελφός του Χρήστου Γκόφα. Συνεργαζόταν με τους Πετμεζαίους και κατάφερε να διασωθεί από τους διωγμούς των Τούρκων κατα των κλεφτών το 1806. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821 ακολούθησε τον Δημήτριο Μελετόπουλο και πολέμησε σε αρκετές μάχες της Πελοποννήσου. Συγκεκριμένα έλαβε μέρος στην Πολιορκία τής Πάτρας, της Κορίνθου, την άλωση της Τρίπολης, στις μάχες της Ακράτας κατά του Δράμαλη, στη Μεσσηνία, στα Δολιανά και στις 27-8-1827 στον/η Καυκαριά. Διακρίθηκε για την γενναιότητά του ενώ τραυματίστηκε δυό φορές, στη Μάχη των Δερβενακίων και, το 1825, στην Μάχη του Κρομμυδίου, κοντά στην Πυλία. 

Για τις πράξεις του αυτές τιμήθηκε με το Χάλκινο Αριστείο. Επίσης για τις υπηρεσίες του προς στην Επανάσταση απευθύνθηκε στην "επί των εκδουλώσεων των Αγωνιστών Επιτροπή" και με αίτησή του στις 27 Μαίου 1865 εξηγεί ότι δεν έλαβε καμία αμοιβή για τις υπηρεσίες που προσέφερε στον Ιερό Αγώνα του Έθνους, τόσο αυτός όσο και ο αποβιώσας πατέρας του, Δημήτριος Γκόφας που ως αξιωματικός επλήρωσε "ικανά" για τους μισθούς και την τροφοδοσία των στρατιωτών. Στην αίτησή του επισυνάπτει βεβαίωση από το 1846 του Δημήτριου Μελετόπουλου στην οποία σημειώνονται οι υπηρεσίες τόσο του Κωνσταντίνου Γκόφα όσο και του πατέρα του, "στέρξας καθ'όλο αυτό το διάστημα ... γενναιότητα και άκρα υποταγή στους ανωτέρους του" στις μάχες. Έτσι προικοδοτήθηκε με εκτάσεις γης από το νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος. Από το 1825 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Φτέρη και κατέλαβε σημαντική κοινωνική θέση μεταξύ των οικοκυραίων της πόλης. Μαζί με τον Σπήλιο Πατρινό έγινε ανακαινιστής του Ιερού Ναού των Ταξιαρχών, όπως μαρτυρεί η εκεί εντοιχισμένη πλάκα.  

Άφησε έξι υιούς: τον Θεμιστοκλή Γκόφα, μεγαλοκτηματία που απέθανε νωρίς, τον Μιχαήλ Γκόφα, έμπορο αποικιακών, που χρημάτισε επί σαράντα χρόνια Α' Πάρεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, τον Πανάγο Γκόφα για πολλά χρόνια Πρόξενο της Ελλάδας στην Τιφλίδα και στο Βατούμ καθώς και τους Σπυρίδωνα Γκόφα, Βασίλειο Γκόφα και Λεωνίδα Γκόφα, των οποίων σώζονται πολλοί απόγονοι.

## Πηγές


## Βιβλιογραφία

**Ιστορία της Πόλεως του Αιγίου, Αριστ. Σταυρόπουλου,  Εκδ. "Αγγ. Κουλουμπή", Πάτραι, 1954. 
** Η Ιστορία της Φτέρης του Αιγίου*, Γεωργίου Παπαγεωργίου, Αθήνα 1968. 
**Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Βιβλιοθήκης", Φάκελλος "Κ.Γκόφας εκ Φτέρης Αιγίου".  

Κωνσταντινος
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Θεός το Φρούριον Ημών

250px|thumb|right|To ''Ein' Feste Burg'' με την υπογραφή του Λούθηρου
Το **«Θεός το Φρούριον ημών»** ή **«Θεός είναι το Φρούριο»** (γερμ.: *Ein' feste Burg ist unser Gott*) είναι ο πιο γνωστός από τους ύμνους που έγραψε ο Μαρτίνος Λούθηρος. Ο Λούθηρος έγραψε τους στίχους και συνέθεσε τη μουσική του ύμνου μεταξύ του 1527 και του 1529. Έχει μεταφραστεί στα αγγλικά (το λιγότερο εβδομήντα φορές), στα ελληνικά και σε πολλές άλλες γλώσσες . Οι στίχοι είναι μια διασκευή του Ψαλμού 46 της Αγίας Γραφής. Στα ελληνικά η κλασσική μεταφορά του ύμνου είναι το *Θεός το Φρούριον Ημών* στην καθαρεύουσα, ενώ στη δημοτική απαντάται με τον τίτλο *Θεός είναι το Φρούριο*.

Το *Φρούριο ημών* είναι ένας από πιο αγαπημένους ύμνους της Λουθηρανικής και Προτεσταντικής παράδοσης. Έχει χαρακτηριστεί *Πολεμικός Ύμνος της Μεταρρύθμισης* για την επίδραση που είχε στην αύξηση της υποστήριξης προς τη Μεταρρύθμιση. Επίσης έχει προταθεί η χρησιμοποίησή του στις Ρωμαικαθολικές λειτουργίες.

Στα ελληνικά μεταφράστηκε από τον Ξενοφώντα Μόσχου.

## Στίχοι

### Οι αυθεντικοί Γερμανικοί στίχοι του Λούθηρου

### Οι ελληνικοί στίχοι

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία
Κατηγορία:Λουθηρανισμός
Κατηγορία:Ψαλμοί (Παλαιά Διαθήκη)
Κατηγορία:Μαρτίνος Λούθηρος
Παΐσιος Εμμανουήλ Πωγωνάτος

Ο **Παΐσιος Εμμανουήλ Πωγωνάτος** ή ** Παΐσιος Β`** ήταν Έλληνας επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, γιος του Εμμανουήλ Πωγωνάτου, και όπως μαρτυρά το επώνυμό του κατάγονταν από κάποιο χωριό του Πωγωνίου της Ηπείρου.

## Βιογραφικά στοιχεία
Διετέλεσε Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών τα χρονικά διαστήματα 1716 με 1717 και 1727 με 1731. Το 1733 πήγε με συνοδεία σε περιοδεία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με σκοπό την συγκέντρωση χρημάτων για τη απελευθέρωση χριστιανών που είχαν αιχμαλωτισθεί από την οθωμανική διοίκηση στην Πελοπόννησο. 

Κατά κάποιους εκκλησιαστικούς συγγραφείς και ιεράρχες θεωρείθηκε ότι ήταν κάποιος τυχοδιώκτης με ψεύτικο όνομα και αξίωμα που γύριζε την Ευρώπη αναζητώντας χρήματα για δικό του όφελος. Άλλοι όπως ο Σωφρόνιος Λεοντουπόλεως αλλά και σύγροχνοι , Στέφανος Θωμόπουλος, δέχονται ότι ήταν ο κανονικός μητροπολίτης Πατρών. Απεβίωσε το 1743 κατά την διάρκεια τις περιοδείας του, ενώ βρισκόταν στην Βιέννη, και ετάφη εκεί.

## Παραπομπέ


## Πηγές
* Δελτίο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος τόμος Ζ΄ 1910, σελ. 480

Παισιος Β
Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες
Φράγκο CFA

thumb|right|200px|Χώρες που χρησιμοποιούν το Φράγκο CFA

Το **CFA φράγκο** είναι το όνομα δύο νομισμάτων, του Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής, που χρησιμοποιείται σε οχτώ χώρες της Δυτικής Αφρικής, και το Φράγκο CFA Κεντρικής Αφρικής, που χρησιμοποιείται σε έξι χώρες της Κεντρικής Αφρικής. 
Και τα δύο νομίσματα είναι εγγυημένα από το γαλλικό δημόσιο ταμείο. Αν και ξεχωριστά, τα δύο νομίσματα φράγκο CFA ήταν πάντα ισοδύναμα και είναι ουσιαστικά εναλλάξιμα. Οι κωδικοί ISO είναι **XAF** για το Φράγκο CFA Κεντρικής Αφρικής και **XOF** για το Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής. Στις 22 Δεκεμβρίου 2019 ανακοινώθηκε ότι το νόμισμα Δυτικής Αφρικής θα αντικατασταθεί από ένα ανεξάρτητο νόμισμα με την ονομασία Έκο.

Και τα δύο φράγκα CFA έχουν μια Σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία με το Ευρώ: 100 φράγκα CFA  = 1 πρώην Γαλλικό Φράγκο = 0.152449 ευρώ ή 1 € = 6.55957 FRF = 655.957 CFA ακριβώς.

## Δημόσια συζήτηση για το τέλος του χρήματος

Στις 25 Απριλίου 2023 πραγματοποιείται η υπουργική σύνοδος της Οικονομικής και Νομισματικής Κοινότητας της Κεντρικής Αφρικής (Cemac) και της Γαλλίας. Ειδικότερα, συζητήθηκε το θέμα του φράγκου CFA. Από τη γαλλική πλευρά, η εγγύηση που παρέχεται στο φράγκο CFA και η διασφάλιση της μετατρεψιμότητάς του, εκλαμβάνεται ως φορέας οικονομικής σταθερότητας για την περιοχή. Η Γαλλία παραμένει «ανοιχτή» και «διαθέσιμη» για να προχωρήσει σε μια μεταρρύθμιση της νομισματικής συνεργασίας στην Κεντρική Αφρική, όπως ήταν σε θέση να πραγματοποιηθεί στη Δυτική Αφρική. Η Γαλλία δηλώνει έτοιμη να λάβει τις προτάσεις της CEMAC.https://www.rfi.fr/fr/afrique/20230425-ressources-financi%C3%A8res-et-franc-cfa-%C3%A0-paris-une-r%C3%A9union-minist%C3%A9rielle-cemac-france-aux-multiples-enjeux .

## Δείτε ακόμη
*Φράγκο Κομορών
*Διεθνής κατάσταση και χρήση του ευρώ
*Φράγκο CFP

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

***[https://web.archive.org/web/20070929122358/http://www.globalfinancialdata.com/index.php3?action=showghoc&country_name=Franc_Communaute_Financiere_Africaine_%28CFA%29 History of the CFA franc**]
*Franc zone information at Banque de France 
*Decision of the Council of Europe on 23 November 1998 regarding the CFA and Comorian francs
*"For better or worse: the euro and the CFA franc", Africa Recovery, Department of Public Information, United Nations (April 1999)

Κατηγορία:Νομίσματα
Ιππίας

Με το όνομα **Ιππίας** αναφέρονται τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα:

*Ιππίας ο Ηλείος, αρχαίος Έλληνας σοφιστής.
*Ιππίας, τύραννος της αρχαίας Αθήνας.
*Ιππίας, αρχηγός Αρκάδων μισθοφόρων, που πολέμησε το 427 π.Χ. μαζί με τον σατράπη Πισσούθνη εναντίον των Αθηναίων.
*Ιππίας, άρχοντας της Βέροιας, φίλος του Μακεδόνα βασιλιά Περσέα.
*Ιππίας, στρατηγός των Βοιωτών που έζησε τον 2ο π.Χ. αιώνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Embraer R-99

Τα **Embraer R-99** και **P-99** αποτελούν στρατιωτικές εκδόσεις του επιβατικού αεροσκάφους ERJ 145. Οι δύο εκδόσεις σχεδιάστηκαν από την Πολεμική Αεροπορία της Βραζιλίας και την Raytheon. Το R-99 φέρει κινητήρες Rolls-Royce AE 3007, τροποποιημένους να παράγουν 20% περισσότερη ώση από την πολιτική έκδοση. Η πρώτη πτήση πραγματοποιήθηκε το 1999. 

## Εκδόσεις
Το **R-99A** (***EMB-145H AEW&C***) είναι αεροσκάφος Έγκαιρης Προειδοποίησης και Ελέγχου (*Airborne Early Warning & Control*), εξοπλισμένο με το ραντάρ Erieye της Σουηδικής Ericsson AB. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της πολεμικής αεροπορίας της Βραζιλίας το αεροσκάφος έχει κατά 95% ίδιες δυνατότητες με τα μεγαλύτερα αεροσκάφη AWACS που βρίσκονται σε υπηρεσία σε πολεμικές αεροπορίες άλλων χωρών. 

Το **R-99B** (***EMB 145 RS/AGS***) είναι αεροσκάφος επιτήρησης. Φέρει ραντάρ συνθετικής απεικόνισης, συνδυασμό ηλεκτρικών και οπτικών συστημάτων, σύστημα παρακολούθησης υπέρυθρων ακτίνων καθώς και πολυφασματικό σαρωτή. Έχει επίσης την δυνατότητα να εκτελεστεί αποστολές συλλογής πληροφοριών (ELINT) και C3I (*Command, Control, Communications and Intelligence, Διοίκηση, Έλεγχος, Επικοινωνίες και Πληροφορίες*). 

Το **P-99** αποτελεί έκδοση ναυτικής περιπολίας – ναυτικής συνεργασίας του R-99. Έχει πολλά κοινά συστήματα με το R-99B, χωρίς όμως τον πολυφασματικό σαρωτή και το πλευρικό ραντάρ, διατηρεί όμως πολλές από τις δυνατότητες C3I και ELINT. Το P-99 διαθέτει τέσσερις υποπτερυγικούς φορείς ανάρτησης οπλισμού, όπου δύναται να φέρει τορπίλες και πυραύλους κατά στόχων επιφανείας. Το Μεξικό υπήρξε ο πρώτος χρήστης αυτής της έκδοσης. 

Σε υπηρεσία με τη Βραζιλιάνικη πολεμική αεροπορία τα R-99A και R-99B έχουν ως έδρα την αεροπορική βάση Ανάπολις, ενώ χρησιμοποιούνται στο πρόγραμμα Επιτήρησης του Αμαζονίου (*Amazon Surveillance System, Sistema de Vigilância da Amazônia, SIVAM*).

## Χρήστες
: Πολεμική Αεροπορία της Βραζιλίας
* 5 Embraer EMB-145H AEW&C (R-99A)
* 3 Embraer EMB 145 RS/AGS (R-99B)
: Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
* 4 Embraer EMB-145H AEW&C (R-99A)
: Πολεμική Αεροπορία του Μεξικό
* 1 Embraer EMB-145H AEW&C (R-99A)
* 2 P-99
:Ινδική Πολεμική Αεροπορία
* 3 EMB-145 στο οποία θα τοποθετηθεί ραντάρ AESA και ολοκληρωμένο πακέτο ηλεκτρονικών συστημάτων IFF, RWR, MWR.

## Το Embraer EMB-145H AEW&C σε Ελληνική Υπηρεσία

Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία διαθέτει τέσσερα Embraer EMB-145H AEW&C, τα οποία ανήκουν στην **380 ΜΑΣΕΠΕ «Ουρανός»** .

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το Embraer EMB-145H AEW&C στην επίσημη ιστοσελίδα της Embraer
* Το Embraer EMB 145 RS/AGS στην επίσημη ιστοσελίδα της Embraer
* Το Embraer P-99 στην επίσημη ιστοσελίδα της Embraer
* Το Embraer EMB-145H AEW&C στην επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας
* Το Embraer EMB-145H AEW&C στο worldwide-military.com
* Το Embraer EMB-145H AEW&C στο hellasarmy.gr
* Το Embraer EMB-145H AEW&C στο ellinikos-stratos.com
* Το Embraer R-99 στο jetphotos.net
* Το Embraer R-99 στο globalsecurity.org
* Το Embraer R-99 στο spyflight.co.uk

R
Κατηγορία:Αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης
Μάριο Μπρέσκα

Ο **Μάριο Μπρέσκα** (*Mário Breška*, 27 Δεκεμβρίου 1979) είναι βετεράνος Σλοβάκος διεθνής ποδοσφαιριστής.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1979. Ώς το 2004 αγωνιζόταν με επιτυχία σε ομάδες της πατρίδας του. Την περίοδο 2004-07 αγωνίστηκε με τον Πανιώνιο για πρώτη φορά επί Ελληνικού εδάφους, με τον οποίο διακρίθηκε ιδιαίτερα και αγωνίστηκε στους ομίλους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, κερδίζοντας και την αγάπη των φιλάθλων της ομάδας της Νέας Σμύρνης. Με τον Πανιώνιο έπαιξε σε περισσότερα από 80 παιχνίδια και πέτυχε περίπου 20 γκολ. 

Τη σεζόν 2007-08 επέστρεψε στη Σλοβακία αγωνιζόμενος με τη Ζίλινα. Το 2008-09 μετακινήθηκε στη Β' εθνική της Γερμανίας αγωνιζόμενος στη Νυρεμβέργη. Σύντομα όμως αποχώρησε για να συνεχίσει την καριέρα του στο κυπριακό πρωτάθλημα. Έπειτα από ενάμιση χρόνο στην Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και στον ΑΠΟΕΛ, επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Βόλου. Στον Ολυμπιακό Βόλου κατάφερε να γίνει ακόμη μια φορά ένας εκ των αγαπημένων παικτών των φιλάθλων της ομάδας και να βοηθήσει σημαντικά στην συνολική προσπάθεια για έξοδο στην Ευρώπη, κάτι που τελικά επιτεύχθηκε. 

Μετά τον υποβιβασμό της ομάδας λόγω του σκανδάλου των στημένων αγώνων, μεταγράφηκε στον Αστέρα Τρίπολης και μετά από ένα χρόνο στην Παναχαϊκή. Στην ομάδα της Πάτρας αγωνίστηκε για 4 μήνες και τον Δεκέμβριο του 2012 επέστρεψε στον Ολυμπιακό Βόλου, λύνοντας τη συνεργασία του με την αγαπητή του ομάδα το καλοκαίρι του 2014. Ακολούθως αποκτήθηκε από τον Παναργειακό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Γ΄ Εθνική για σύντομο χρονικό διάστημα, καθώς το Νοέμβριο του 2014 έλυσε την συνεργασία του με τον σύλλογο του Άργους. 

Τον Ιανουάριο του 2015 αποκτήθηκε από τον Διαγόρα Ρόδου, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 1 χρόνο στο τοπικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου. Τον Ιανουάριο του 2016 αποκτήθηκε από τον Πανθηραϊκό Σαντορίνης, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε το υπόλοιπο της χρονιάς 2015-16 στο τοπικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κυκλάδων και κατόπιν τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.

## Καριέρα

* **ευρ.**: αγώνες ή γκολ ευρωπαϊκών κυπέλλων.
* **κυπ.**: αγώνες ή γκολ Κυπέλλου Ελλάδος.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Super League 2006-07, εφ. SportDay, Σεπτέμβριος 2006.

Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Σλοβάκοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΣΚ Ζίλινα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νίτρα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πούχοφ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΦΚ Τόπβαρ Τοπολτσάνι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Διαγόρα Ρόδου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Σλοβακίας
Υπερησία

right|thumb|260px|Χάρτης της αρχαίας Αχαΐας.
right|thumb|260px|Το Ρωμαϊκό θέατρο της Αιγείρας.
Η **Υπερησία** ήταν αρχαία πόλη στην Αχαΐα κοντά στη σημερινή Αιγείρα Αχαΐας. 

## Ιστορία
Ιδρύθηκε από αυτόχθονες Πελασγούς. Αργότερα στην πόλη, αλλά και σε όλη την Αχαΐα, εγκαταστάθηκαν Ίωνες και μετά ήρθαν οι Αχαιοί του Τισαμενού.

Σύμφωνα με τον Όμηρο συμμετείχε με πλοία της στον Τρωικό Πόλεμο. Επίσης ήταν μέλος της Ιωνικής δωδεκάπολης στην πόλη λατρευόταν η Αγροτέρα Αρτέμιδα και υπήρχε ιερό της στον αρχαίο δρόμο για την Πελλήνη. Υπήρχε επίσης άγαλμα του Δία φτιαγμένο από μάρμαρο Πεντέλης, άγαλμα της Αθηνάς, ναός της Αρτέμιδος, με αρχαία αγάλματα του Αγαμέμνονα και της Ιφιγένειας, αγάλματα του Ασκληπιού, του Σεράπιδος και της Ίσιδος και ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα. 

Σε άγνωστο χρόνο, την εποχή που κατοικούσαν στην πόλη Ίωνες, άλλαξε το όνομα της σε *Αιγείρα*. Ο μύθος λέει πως όταν οι Σικυώνιοι επιτέθηκαν στην Υπερησία οι κάτοικοί της μάζεψαν όσο περισσότερα πρόβατα (αιγές) μπόρεσαν και βάζοντας δάδες στα κερατά τους τα έστειλαν νύχτα στο αντίπαλο στρατόπεδο. Οι Σικυώνιοι βλέποντάς τα, τα πέρασαν για στρατιώτες και υποχώρησαν. Από τότε η πόλη ονομάστηκε *Αιγείρα* προς τιμήν του γεγονότος.

Από την Υπερησία ήταν ο Ίκαρος ή Ικάριος, ολυμπιονίκης στην 23η Ολυμπιάδα το 688 π.Χ. στο Στάδιο και ο Κρατίνος στην 126η Ολυμπιάδα του 272 π.Χ. στο αγώνισμα της Πάλης παίδων.

## Ανασκαφές
Σήμερα η αρχαία πόλη έχει βρεθεί και ανασκαφεί σε μεγάλο μέρος της. Έχει ανασκαφεί το αρχαίο θέατρο, που χρησιμοποιείται σε εκδηλώσεις, η ακρόπολη και λείψανα κτιρίων.

## Αναφορές - Σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
* Νικόλας Φαράκλας, *[http://elocus.lib.uoc.gr/dlib/b/2/1/metadata-dlib-ca44d62ba718d90ab232568f5269d5d1_1275298105.tkl Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας]*, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001.

Κατηγορία:Δήμος Αιγείρας
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Κατηγορία:Αχαϊκή Συμπολιτεία
Κατηγορία:Κοινό των Αχαιών
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αχαΐας
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Στέλιος Αποσπόρης

Ο **Στέλιος Αποσπόρης** είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και τώρα προπονητής.

## Βιογραφικό

Ο Στέλιος Αποσπόρης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου 1964. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού χαφ. Έκανε καριέρα επί μια δεκαετία σε δυο ομάδες της Α΄ Εθνικής κατηγορίας. Έπαιξε σε 250 αγώνες συνολικά, στον Πανιώνιο και στον ΟΦΗ.

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1976 στα τσικό του Πανιωνίου και αφού πέρασε από την παιδική και εφηβική ομάδα, το 1982-83 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα από τον προπονητή Πάνο Μάρκοβιτς. Προηγουμένως είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα εφήβων του 1981, με συμπαίκτες μεταξύ άλλων το Χρήστο Κουτρόπουλο και το Δημήτρη Ζυγούρη. Έκανε εντυπωσιακό ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική πετυχαίνοντας το τρίτο γκολ του Πανιωνίου στην εκτός έδρας νίκη με 3-1 επί του Παναθηναϊκού στις 9 Ιανουαρίου 1983. Ήταν βασικός στην ομάδα του Πανιωνίου τη δεκαετία του '80, τόσο στις δύσκολες σεζόν 1982-83 και 1983-84, που η ομάδα έδωσε μπαράζ για να σωθεί από τον υποβιβασμό, όσο και στις πετυχημένες χρονιές που ακολούθησαν, με προπονητές τους Νίκο Αλέφαντο και Ούρμπεν Μπραμς.

Σημαντικότερη διάκρισή του υπήρξε η συμμετοχή του στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος με τον Πανιώνιο, το 1989. Επίσης, ο τερματισμός στην 4η θέση το 1988 και η έξοδος στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπου πέτυχε το μοναδικό ευρωπαϊκό του γκολ στην εκτός έδρας ήττα με 1-5 από τη γαλλική Τουλούζ.

Αγωνίστηκε στις εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων της Ελλάδας.

Το 1990 μεταγράφηκε στον ΟΦΗ και στο τέλος της καριέρας του έπαιξε για τρία χρόνια στη Δόξα Βύρωνα, που αγωνιζόταν στη Β΄ Εθνική και στη Γ΄ Εθνική. Με τη νέα του ομάδα το 1995 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1996 σε ηλικία 32 ετών.

Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την προπονητική. Από το 2004 ως το Σεπτέμβριο του 2007 ήταν προπονητής της Εθνική Ελπίδων της Ελλάδος. Από το Σεπτέμβριο 2007 έχει αναλάβει την Εθνική Νέων.

## Καριέρα

## Πηγές

* Αλέξανδρος Παπαδόπουλος, "Στέλιος Αποσπόρης", εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 15 (4/4/2009), σελ. 14.

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Βύρωνα
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας ανδρών U21
Ερόλ Μπουλούτ

Ο **Ερόλ Μπουλούτ** είναι Τούρκος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως αριστερός αμυντικός.

## Βιογραφικό
Ο Ερόλ Μπουλούτ γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1975 στο Μπαντ Σβάλμπαχ της Γερμανίας από γονείς Τούρκους μετανάστες. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην εφηβική ομάδα της Άιντραχτ Φραγκφούρτης, στην οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1994, αγωνιζόμενος όμως τη σεζόν 1994-95 στη δεύτερη ομάδα (Άιντραχτ Φραγκφούρτης ΙΙ), στο πρωτάθλημα της Όμπερλιγκα Έσσης (4η κατηγορία). Στη συνέχεια αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια στην τουρκική Φενερμπαχτσέ ως βασικός. Επέστρεψε στην Άιντραχτ, αλλά δεν μπόρεσε να καθιερωθεί στην πρώτη ομάδα. Έτσι για τρεις σεζόν αγωνίστηκε ως δανεικός στις τουρκικές ομάδες Τραμπζονσπόρ και Αντανασπόρ, καθώς και στον Πανιώνιο κατά το β΄ μισό της σεζόν 2001-02.

Το 2002-03 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο κι έκανε πολύ καλό πρωτάθλημα. Η ομάδα ήθελε να τον κρατήσει και να τον δώσει με μεταγραφή στον Ολυμπιακό, αλλά τελικά δεν συμφώνησαν κι ο παίκτης πήγε στην Τουρκία στην Μπούρσασπορ. Ακολούθησε μια σεζόν στη Β΄ κατηγορία της Γερμανίας 2. Μπούντεσλιγκα με τη Μόναχο 1860 και το 2005 ήρθε τελικά στον Ολυμπιακό.

Στον Ολυμπιακό είχε δύο επιτυχημένες σεζόν. Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (2006, 2007) κι ένα Κύπελλο Ελλάδος (2006), αγωνίστηκε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και άφησε καλές αναμνήσεις στους φιλάθλους. Το καλοκαίρι του 2007 μεταγράφηκε στην ουκρανική Μεταλούργκ Ντονέτσκ.

Ο Μπουλούτ έχει αγωνιστεί 18 φορές με την Εθνική Ελπίδων και 2 φορές με την Εθνική Ανδρών της Τουρκίας.

## Μετά το ποδόσφαιρο
Ο Μπουλούτ ασχολήθηκε και με το Φούτσαλ, μάλιστα είχε και συμμετοχές με την Εθνική του ομάδα.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, αρχικά ως βοηθός και από το 2017 ως πρώτος προπονητής, πρώτα στη *Γενί Μαλάτιασπορ* (2017-19) και από το 2019 στην Αλάνιασπορ.

## Καριέρα

* **ευρ.**: αγώνες ή γκολ ευρωπαϊκών κυπέλλων.
* **κυπ.**: αγώνες ή γκολ Κυπέλλου Ελλάδος.
* Από τους αγώνες του με τον Ολυμπιακό λείπουν τα στοιχεία της σεζόν 2006-07.

## Πηγές

* Super League 2006-07, εφ. SportDay, Σεπτέμβριος 2006.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Μ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μεταλούργκ Ντονέτσκ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντανασπόρ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούρσασπορ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
The Velvet Underground

Οι **The Velvet Underground** ήταν ροκ συγκρότημα από την Νέα Υόρκη. Αν και δεν γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά συγκροτήματα της εποχής του.

## Καριέρα
Οι βάσεις για τους Velvet Underground μπήκαν το 1964, όταν ο Λου Ριντ Γνώρισε τον Ουαλλό Τζον Κέιλ. Ο Τζον Κέιλ, ο οποίος βρισκόταν στην Νέα Υόρκη για να σπουδάσει κλασσική μουσική, είχε δουλέψει με πειραματικούς συνθέτες όπως ο Τζον Κέιτζ αλλά έτρεφε αρκετό ενδιαφέρον και για τη ροκ μουσική. Ανακαλύπτοντας ότι και ο Ριντ έχει τάσεις για πειραματισμό δημιούργησαν ένα δίδυμο από το οποίο επρόκειτο να δημιουργηθούν οι The Velvet Underground.

Στη συνέχεια στο συγκρότημα ενσωματώθηκε ο Στέρλιγκ Μόρισον στην κιθάρα και ο Άνγκους Μακλίς στα ντραμς. Μετά από πολλές αλλαγές στο όνομα κατέληξαν στο The Velvet Underground.

### Πρώτα βήματα
Οι Velvet Underground άρχισαν να κάνουν πρόβες και να παίζουν στην Νέα Υόρκη, και το 1965 το τρίδυμο Κέιλ-Μόρισον-Ριντ ηχογράφησαν ένα ντέμο. Όταν το συγκρότημα δέχθηκε 75$ για να παίξει στο λύκειο Σάμιτ, στο Νιού Τζέρσι, ο Μακλίς αποχώρησε από το συγκρότημα θεωρώντας την πράξη αυτή ξεπούλημα, και την θέση του πήρε η Μορίν Τάκερ, η οποία με τον ανορθόδοξο τρόπο που παίζει τα ντραμς θα επηρεάσει αρκετά τον ήχο του συγκροτήματος.

### Με τον Άντι Γουόρχολ
Το συγκρότημα τράβηξε την προσοχή του Άντι Γουόρχολ, η δημοσιότητα του οποίου εκείνη την εποχή είχε φτάσει στα ύψη, ο οποίος έγινε μάνατζερ τους συγκροτήματος το 1965. Ο Γουόρχολ πρότεινε στο συγκρότημα να βάλει και τη Γερμανίδα Νίκο σε μερικά τραγούδια. Τα επόμενα 2 χρόνια οι Velvet Underground έδωσαν συναυλίες και σόου με τον Γουόρχολ μέχρι που το 1967 βγήκε ο πρώτος τους δίσκος *[[The Velvet Underground and Nico]]*.

## Δισκογραφία
* *[[The Velvet Underground & Nico|The Velvet Underground and Nico]]*, 1967
* *[[White Light/White Heat]]*, 1968
* *[[The Velvet Underground (άλμπουμ)|The Velvet Underground]]*, 1969
* *Loaded*, 1970
* *Squeeze*, 1973

## Αναφορές




Κατηγορία:Αμερικανικά rock συγκροτήματα
Κατηγορία:Proto-punk συγκροτήματα
Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από Νέα Υόρκη
Σημαία της Γροιλανδίας

thumb|Σημαία της Γροιλανδίας.

Η **[[σημαία]] της [[Γροιλανδία|Γροιλανδίας]]** σχεδιάστηκε από τον Ινουίτ ιθαγενή Τούε Κρίστιανσεν. Αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος λευκού (στην κορυφή) και κόκκινου, με έναν δίσκο τοποθετημένο εκτός κέντρου προς την πλευρά του ιστού. Το επάνω μισό του δίσκου είναι κόκκινο και το κάτω μισό είναι άσπρο. Καθιερώθηκε στις 21 Ιουνίου 1985. Η Γροιλανδία έχει Σύνταγμα από τις 5 Ιουνίου του 1953.

Η τοπική της ονομασία είναι *Erfalasorput*, που σημαίνει «η δική μας σημαία», ενώ και το *Aappalaartoq* (που σημαίνει «η κόκκινη») χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει τόσο τη γροιλανδική όσο και τη σημαία της Δανίας.

## Ιστορικά στοιχεία
Η Γροιλανδία άρχισε να σκέφτεται σοβαρά την πρόταση για σημαία το 1973, όταν πέντε Γροιλανδοί πρότειναν τη σημαία με το πράσινο, το λευκό και το μπλε χρώμα. Ένα χρόνο μετά, εφημερίδα παρουσίασε τις 11 προτάσεις για σημαία και ζήτησε από τους αναγνώστες της να ψηφίσουν την καλύτερη. Ωστόσο, επικράτησε πάλι ως καλύτερη η σημαία της Δανίας. Το 1978, με την αναγνώριση δικαιώματος αυτοδιάθεσης στη Γροιλανδία, επίσημα αναβίωσε η πρόταση για δική της σημαία και μάλιστα έγινε επίσημα. Τελικά επικράτησε το σημερινό σχέδιο και καθιερώθηκε το 1985.

Η λευκή λωρίδα συμβολίζει τους παγετώνες που καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του νησιού ενώ η κόκκινη αντιπροσωπεύει τον ωκεανό. Το κόκκινο ημικύκλιο σημαίνει τον ήλιο, ο οποίος βυθίζεται στον ωκεανό και το λευκό ημικύκλιο συμβολίζει τα παγόβουνα. Το σχέδιο επίσης φέρει στο νου τον ήλιο που δύει.

## Άλλες προτάσεις

Αρχείο:Proposed flag of Greenland (1973).svg|Πρόταση του 1973
Αρχείο:Proposed flag of Greenland (1984).svg|Πρόταση του 1984.
Αρχείο:Proposed flag of Greenland (1991).svg|Ανώνυμη πρόταση του 1991.
Αρχείο:Proposed flag of Greenland (1974).svg|Άλλη μια πρόταση που βασίστηκε πρώτιστα στη σημαία της Δανίας.


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σημαία της Γροιλανδίας στις Σημαίες του Κόσμου.

Κατηγορία:Γροιλανδία
Γροιλανδία
Εθνόσημο της Γροιλανδίας

thumb|200px|right|Το εθνόσημο της Γροιλανδίας.
Το **[[εθνόσημο]] της [[Γροιλανδία]]ς** είναι ένας μπλε θυρεός με μια πολική αρκούδα. Το σύμβολο αυτό εισήχθη για πρώτη φορά στο εθνόσημο της Δανίας το 1666 και χρησιμοποιείται ακόμα στο οικόσημο της βασιλικής οικογένειας της Δανίας. Η αρκούδα αρχικά φαινόταν να περπατά με φυσιολογικό τρόπο και η όρθια θέση της οριστικοποιήθηκε το 1819. Το 1470 το βασιλικό οικόσημο εμφανίζεται ως *Le Roy de Greneland* και έχει έναν θυρεό με μια πολική αρκούδα, η οποία περιβάλλεται από τρία πουλιά.  

Το σημερινό εθνόσημο σχεδιάστηκε από το Jens Rosing και καθιερώθηκε την 1η Μαΐου του 1989 από το Κοινοβούλιο. Αποτελείται από μία πολική αρκούδα, σύμβολο της πανίδας της Γροιλανδίας σε μπλε φόντο, το οποίο συμβολίζει τον Ατλαντικό και τον Αρκτικό Ωκεανό, οι οποίοι βρέχουν τη Γροιλανδία.

## Ιστορία
Η πολική αρκούδα για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο της Γροιλανδίας επί βασιλείας Φρειδερίκου Γ΄, ωστόσο δεν καθιερώθηκε ως σύμβολο παρά μόνο τον 20ό αιώνα. Το 1905 κυκλοφόρησαν ειδικά γραμματόσημα που είχαν επάνω τους το εθνόσημο της Γροιλανδίας.

## Σημειώσεις και παραπομπές
 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Εθνόσημο της Γροιλανδίας
* Στοιχεία για τη Γροιλανδία

Κατηγορία:Γροιλανδία
Γροιλανδία
Μαρκόπουλο Ωρωπού

Το **Μαρκόπουλο** είναι κωμόπολη στο βόρειο άκρο της Αττικής και του παραθεριστικού συγκροτήματος Ωρωπίων, δυτικά του όρμου Αγίων Αποστόλων σε υψόμετρο 180 μέτρα. Απέχει από την πρωτεύουσα περίπου 43 χλμ. Β.-ΒΔ. και 10 χλμ. Α. από το κέντρο του Ωρωπού (έδρα του δήμου). Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ωρωπού, ενώ μέχρι πρόσφατα αποτελούσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.549 εγγεγραμμένους κατοίκους. Στο Μαρκόπουλο ανήκει σημαντικό κομμάτι παραλίας της ευρύτερης περιοχής του Ωρωπού. Απλώνεται σε μήκος 4 χλμ. και συγκεντρώνει χιλιάδες λουόμενους κατά την διάρκεια του καλοκαιριού.

Πορεία του πληθυσμού:

## Διοικητικές μεταβολές
Με την εφαρμογή της πρώτης διοικητικής διαίρεσης το Μαρκόπουλο εντάχθηκε στον διευρυμένο δήμο Περαίας ο οποίος το 1871 μετονομάστηκε σε δήμο Ωρωπίων. Στον δήμο Ωρωπίων παρέμεινε μέχρι το 1912 οπότε με την εφαρμογή της τότε διοικητικής διαίρεσης ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας Μαρκοπούλου Ωρωπού η οποία αρχικά συμπεριέλαβε στα όριά της, εκτός από το Μαρκόπουλο, τους οικισμούς Μαλακάσα, Μήλεσι, Μαυροσουβάλα, Μπάφι και Νέο Λιβύσσιο. Από την κοινότητα Μαρκοπούλου αποσπάστηκε το 1934 η Μαλακάσα που συγκρότησε νέα κοινότητα και προσωρινά η Μαυροσουβάλα που συγκρότησε την κοινότητα Μαυροσουβάλας. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 2010 και, στη συνέχεια, μέρος του νέου διευρυμένου δήμου Ωρωπού.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
*Κοινότητα Μαρκοπούλου Ωρωπού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Ωρωπού, Μαρκόπουλο

## Σημείωση
Στην Αττική αλλά τον Δήμο Μαρκόπουλου Μεσογαίας υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Μαρκόπουλο.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής
Κατηγορία:Αττική-επέκταση
Χαλκούτσι

Το **Χαλκούτσι** είναι ο βορειότερος παραθαλάσσιος οικισμός της Βορειοανατολικής Αττικής, του δήμου Ωρωπού. Κατά μήκος της ακτογραμμής βρίσκεται δυτικά της Σκάλας Ωρωπού και νότια του Δηλεσίου.

## Περιγραφή
μικρογραφία|αριστερά|Παραλία κοντά στο Χαλκούτσι
Στη νότια είσοδο του Χαλκουτσίου βρίσκονται και οι εκβολές του Ασωπού, ο οποίος λόγω της υψηλής μόλυνσης που υφίστανται τα νερά του, καθιστά απαγορευτική την κολύμβηση στις παραλίες του χωριού που βρίσκονται κοντά στις εκβολές. Το χωριό γνωρίζει ιδιαίτερη άνθηση κατά τους θερινούς μήνες, οπότε και αυξάνεται ο πληθυσμός της περιοχής λόγω έλευσης παραθεριστών τόσο σε αυτό όσο και σε κοντινούς οικισμούς.

Ο οικισμός έχει μικρή τοπική αγορά, θερινό κινηματογράφο και σχολικές εγκαταστάσεις, ενώ διαθέτει και χωμάτινο γήπεδο ποδοσφαίρου. Το τελευταίο αποτελεί έδρα της τοπικής ομάδας ποδοσφαίρου, του Α.Ο. Χαλκουτσίου, η οποία αγωνιζόταν το 2007 στην Γ' κατηγορία του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματίων Ανατολικής Αττικής. Το λιμάνι του διέθετε παλιότερα μικρή τσιμεντένια προβλήτα στην όποια ελλιμενίζονταν αλιευτικά σκάφη, τα τελευταία χρόνια όμως δημιουργήθηκε νέος λιμενοβραχίονας, οπότε εξυπηρετούνται πλέον και αρκετά μικρά σκάφη αναψυχής.

## Πληθυσμός
Τα τελευταία έτη ο πληθυσμός ακολουθεί αυξητική τάση:

## Διοικητική κατάταξη
Το Χαλκούτσι ανήκε μέχρι το 1912 στον δήμο Ωρωπίων. Στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό της Σκάλας Ωρωπού εκτός από το μικρό διάστημα 1966-67 που αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα ΠΔ 34/2014, ο αυτοτελής οικισμός *Χαλκούτσι* της δημοτικής κοινότητας Σκάλας Ωρωπού του δήμου Ωρωπού, αναγνωρίστηκε ως δημοτική κοινότητα με τη δημοσίευση και εκτέλεση του προαναφερθέντος διατάγματος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής
Αρχαίες Αιγές Αχαΐας

right|thumb|300px|Χάρτης της αρχαίας Αχαΐας

Οι **Αιγές** *(Αἰγαὶ)* ήταν αρχαία πολίχνη στην Αχαΐα. Κατά τους πρώτους χρόνους ήταν (μετά την Ελίκη) η σπουδαιότερη έδρα της λατρείας του Ποσειδώνα στην Αχαΐα.

## Ιστορία
Κτίστηκε από Πελασγούς αυτόχθονες και ακολούθησε την ιστορία όλης της αρχαία Αχαΐας , δέχτηκε την εισβολή και εγκατάσταση των Ιώνων και μετά των Λακεδαιμόνιων Αχαιών. Όπως μας αναφέρει ο Παυσανίας, η πολίχνη ήταν κτισμένη μετά την Βούρα και δίπλα στον ποταμό Κράθι. Στην πόλη υπήρχαν ιερά της Ήρας και της Γαίας ενώ λατρευόταν και ο Ελικώνιος Ποσειδώνας. Το όνομα της προέρχεται από την *Γαία* *(Γαία ή Γαίο, δηλαδή τη Μητέρα Γη)* . Η Αιγές αναφέρονται και από τον Όμηρο στην Ιλιάδα. Είχε κόψει δικά της νομίσματα , ασημένια ενώ ήταν μέλος της Ιωνικής δωδεκάπολης. 

Οι Αιγές όταν πέρασε από εκεί ο Παυσανίας ήταν ήδη από πολλά χρόνια εγκαταλειφθεί και καταστραφεί, από το 281 π.Χ. Οι υπολειπόμενοι των κατοίκων μετανάστευσαν στην γειτονική Αίγειρα. Η θέση της αρχαίας πόλης έχει βρεθεί και ανασκάπτεται κοντά στην Αιγείρα.

## Το νόμισμα των Αιγών Αχαΐας
thumb|right|150px|Αρχαίο κέρμα των Αιγών. 5ος - 4ος αι. π.Χ.
Ένα αργυρό ημίδραχμο της εποχής του 5ου - 4ου αι. π.Χ. απεικονίζει μπροστινό ήμισυ μιας κατσίκας που κάθεται. Φέρει τα γράμματα Α, Ι και C. Η πίσω όψη δείχνει το κεφάλι του Διονύσου σε δεξιό προφίλ. Έχει γενειάδα και φοράει στεφάνι από κισσό. Φέρει τα γράμματα ΑΙCΑΙ και ΟΝ. Έχει διάμετρο 16 χιλ. και ζυγίζει 2,72 γραμμάρια.

## Αναφορές και υποσημειώσεις


## Βιβλιογραφία
* Νικόλας Φαράκλας, *[http://elocus.lib.uoc.gr/dlib/b/2/1/metadata-dlib-ca44d62ba718d90ab232568f5269d5d1_1275298105.tkl Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας]*, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001.

Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Αιγείρας
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Κατηγορία:Κοινό των Αχαιών
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα
Φαίδων Γκιζίκης

Ο **Φαίδων Γκιζίκης** (Βόλος, 16 Ιουνίου 1917 - Αθήνα, 26 Ιουλίου 1999) ήταν Έλληνας στρατιωτικός που διορίσθηκε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας το 1973, κατά τη διάρκεια της χούντας και παρέμεινε στο αξίωμα τους πρώτους μήνες της Μεταπολίτευσης, μέχρι την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1917 στο Βόλο και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα, όταν και διορίστηκε διοικητής της 1ης Στρατιάς στη Λάρισα. Την περίοδο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου ήταν Στρατιωτικός Διοικητής Αθηνών και Αττικής.

Μετά το κίνημα Ιωαννίδη, τοποθετήθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, χωρίς όμως ουσιαστικό ρόλο. Τρείς ημέρες μετά τον διορισμό του, προήχθη σε Στρατηγό με νομοθετικό διάταγμα, το οποίο υπέγραψε ο ίδιος.  Στη μοναδική συνέντευξή του στον Γιάννη Μαρή (Απογευματινή) το 1976, ο Γκιζίκης παραδέχθηκε ότι είχε επίγνωση του ρόλου "μαριονέτας" που κατείχε στο καθεστώς Ιωαννίδη.

Μετά την τραγωδία της Κύπρου το 1974, σε συνεννόηση με τους Αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων, κάλεσε σε διάσκεψη πολιτικούς της εποχής πριν από την επιβολή της δικτατορίας, όπως τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον Γεώργιο Μαύρο και τον Ευάγγελο Αβέρωφ, για να τους παραδώσει εν λευκώ την εξουσία. Εκεί συμφωνήθηκε η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Παρά την πτώση της Χούντας και με σκοπό την ομαλή μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία, ο Γκιζίκης παρέμεινε με παραίνεση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας έως το Δεκέμβριο του 1974, όταν κατόπιν εκλογών και δημοψηφίσματος, η Ε΄ Αναθεωρητική Βουλή εξέλεξε προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μέχρι τη θέση σε ισχύ του νέου Συντάγματος της χώρας, τον Μιχαήλ Στασινόπουλο. 

Ο Γκιζίκης υπέβαλε την παραίτηση του από τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974 με επιστολή στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, λέγοντας ότι οι λόγοι οι οποίοι επέβαλαν την παραμονή του στο αξίωμα είχαν πλέον εκλείψει και πως θα παρέμενε μέχρι την εκλογή νέου Προέδρου. Ο Καραμανλής αποδέχθηκε την παραίτησή του με απαντητική επιστολή, όπου εξέφρασε ευχαριστίες προς τον Γκιζίκη, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: "*Επιθυμώ, ωσαύτως, να σας εκφράσω την πεποίθησή μου ότι, συγκατατεθείς να παραμείνετε Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετά τις 23 Ιουλίου ε.έ., προσφέρατε εις το Έθνος πολυτίμους πράγματι υπηρεσίας εις μίαν κρισιμωτάτην καμπήν της ιστορίας του*".

Είχε μηνυθεί μαζί με 88 άλλους αξιωματικούς (Ζαγοριανάκο, Σκαρμαλιωράκη, Κίτσιο, Μανουσάκη κ.α.) για *συνέργεια* στην εσχάτη προδοσία της 21ης Απριλίου, όμως τον Φεβρουάριο του 1976 το Στρατιωτικό Δικαστικό Συμβούλιο δεν τους απήγγειλε κατηγορίες και οι μηνύσεις τέθηκαν στο αρχείο.

Απεβίωσε το 1999 στο Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού (Ν.Ι.Μ.Τ.Σ.) στην Αθήνα. Ήταν έγγαμος και είχε τρία παιδιά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
### Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο
*

Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 11/2011
Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο
Γ
Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Γρηγόριος Σπαντιδάκης

Ο **Γρηγόριος Σπαντιδάκης** (1909 - 1996) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αρχηγός του ΓΕΣ (1965-1967) και ένας από τους πρωτεργάτες της χούντας των Συνταγματαρχών.
 
Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, στη Σχολή πολέμου, στη Σχολή Εθνικής Άμυνας και στη σχολή πολέμου του ΝΑΤΟ. Στις 5 Αυγούστου 1931 αποφοίτησε από την ΣΣΕ, και ονομάστηκε ανθυπίλαρχος. Το 1935 προήχθη σε υπίλαρχο, το 1938 σε ίλαρχο, το 1946 σε επίλαρχο, το
1949 σε αντισυνταγματάρχη, το 1955 σε συνταγματάρχη, το 1959 σε ταξίαρχο, το 1961 σε υποστράτηγο και το 1964 σε αντιστράτηγο.

Συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο 1940-41, καθώς και στον αγώνα εναντίον των Γερμανών τον Απρίλιο του 1941, όπου και τραυματίστηκε. Στην Κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ως μέλος της Οργάνωσης «ΟΜΗΡΟΣ». Έλαβε μέρος και στον Εμφύλιο. Διετέλεσε διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού καθώς και αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ).

Κατά την εποχή της εκδήλωσης του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου κατείχε τη θέση του αρχηγού του ΓΕΣ. Ο Σπαντιδάκης, πιστός στον βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄, σχεδίαζε ο ίδιος πραξικόπημα, το οποίο θα εισηγείτο στον βασιλιά, μη γνωρίζοντας όμως ότι κατώτεροι αξιωματικοί ετοίμαζαν άλλο. Ο ίδιος είχε δηλώσει, μετά την δικτατορία, ερωτηθείς σε συνέντευξη που παρεχώρησε σε δημοσιογράφο, ότι *«Το σχέδιό μας προέβλεπε τον σχηματισμόν από τον βασιλέα μιας κυβερνήσεως Εθνικής ενότητος από μη πολιτικούς, με αυστηρά περιορισμένο χρονικό διάστημα, δύο μέχρι έξι μήνες το πολύ. Αυτή η κυβέρνηση θα είχε την πλήρη υποστήριξη του στρατού»*. Με την επιβολή της Χούντας το 1967 διορίστηκε Αντιπρόεδρος της πρώτης δικτατορικής κυβερνήσεως Κόλλια και Υπουργός Εθνικής Αμύνης. Δεν μετείχε στην νέα κυβέρνηση, υπό τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, που σχηματίστηκε μετά την αποτυχία της κίνησης της 13 Δεκεμβρίου επειδή θεωρήθηκε ότι είχε επιδείξει καιροσκοπική στάση και δεν τάχθηκε από την αρχή με το πλευρό της Χούντας. Όταν εκδηλώθηκε η κίνηση του Βασιλιά έτυχε να βρίσκεται στις Βρυξέλλες, σε σύνοδο του ΝΑΤΟ.

Τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας και πολλά άλλα ελληνικά και ξένα παράσημα και μετάλλια, αντίστοιχα του βαθμού του και των θέσεων που κατείχε. Ήταν έγγαμος και πατέρας ενός παιδιού.

Τον Αύγουστο του 1975 καταδικάστηκε από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών σε ισόβια κάθειρξη για εσχάτη προδοσία και στάση, λόγω συμμετοχής του στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, με όλες τις σχετικές συνέπειες από την καταδίκη αυτή. Πέθανε το 1996, σε ηλικία 87 ετών. Κηδεύτηκε στις 29 Ιανουαρίου από τον ιερό ναό Αγίας Σκέπης του Παπάγου και ετάφη στο Κοιμητήριο Παπάγου.

## Δείτε επίσης
*Σχέδιο Ελικών

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί των τεθωρακισμένων
Σ
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης της Ελλάδας
Κατηγορία:Κρητικοί
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση
Σ
Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)