open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ταχυδρομικό πλοίο

thumb|right|250px|Σημαία ενός γερμανικού ταχυδρομικού πλοίου
Ως **ταχυδρομικό πλοίο** (mail ship ή mail vessel) χαρακτηρίζεται το πλοίο εκείνο που εκτελεί ταχυδρομικές αποστολές. Ο όρος δεν αποτελεί ιδιαίτερο τύπο πλοίου αλλ΄ αποδίδεται επιπρόσθετα συνήθως σε επιβατηγά πλοία και πορθμεία που εκτελούν τακτικές συγκοινωνίες ή κυκλικά ταξίδια. Για τις ταχυδρομικές αυτές μεταφορές τα διάφορα κράτη παρέχουν ειδικές επιχορηγήσεις στα σκάφη αυτά που ονομάζονται "ταχυδρομικές επιχορηγήσεις" ή "επιχορηγήσεις ταχυδρομίου" (mail subsidies).

Ιστορικά ,τέτοια πλοία αναπτύχθηκαν από την αρχαιότητα, όπως ήταν οι ελληνικοί Κέλητες, τα λεγόμενα "απόστολα" των Βυζαντινών και αργότερα τα λεγόμενα Αβιζό και οι Γαλέες κατά τον Μεσαίωνα.

Κατηγορία:Τύποι πλοίων
Ιερά Μητρόπολις Χονγκ Κονγκ και Νοτιοανατολικής Ασίας

Η **Ιερά Μητρόπολις Χονγκ Κονγκ και Νοτιοανατολικής Ασίας** (κιν. 正教會普世宗主教聖統香港及東南亞都主教教區, γνωστή επίσης με το ακρονύμιο **OMHKSEA** εκ του *Orthodox Metropolitanate of Hong Kong and South East Asia*) είναι εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με έδρα το Χονγκ Κονγκ.

Υπό την πνευματική της δικαιοδοσία περιλαμβάνει το Χονγκ Κονγκ, την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, το Μακάο, την Ταϊβάν, τις Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, το Λάος, την Ταϋλάνδη, την Μυανμάρ και την Μογγολία.

## Ιστορικά στοιχεία
Ιδρύθηκε με απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις 12 Αυγούστου 1996 με απόσπαση από την Μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας. Η δικαιοδοσία της νέας Μητροπόλεως εκτεινόταν στις χώρες Χονγκ Κονγκ (τότε Βρετανικό προτεκτοράτο), Κίνα, Ταϊβάν, Φιλιππίνες, Βιετνάμ, Λάος,  Καμπότζη, Ταϊλάνδη, Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία), Μαλαισία, Σιγκαπούρη, Ινδονησία, Μπανγκλαντές, Ινδία, Σρι Λάνκα, Μαλδίβες Νήσους, Νεπάλ, Μπουτάν, Πακιστάν, Αφγανιστάν.

Στις 2 Δεκεμβρίου 1996 με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου εξελέγη ο Αρχιμανδρίτης Νικήτας (Λούλιας) ως ο πρώτος Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ. Χειροτονήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1996 και ενθρονίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Ιανουαρίου 1997. Η Ιερά Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ χαρακτηρίστηκε ως η γεωγραφικά μεγαλύτερη Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Από τους κληρικούς που υπηρέτησαν στην Ιερά Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ αναδείχθηκαν διάφοροι ιεράρχες, όπως οι Μητροπολίτες Άκκρας Γεώργιος, Βρυούλων Επιφάνιος, Μαδαγασκάρης Ιγνάτιος, Ειρηνουπόλεως Δημήτριος κ.ά.

Τον Αύγουστο του 2007 ο Μητροπολίτης Νικήτας εξελέγη Μητροπολίτης Δαρδανελλίων και η κενή θέση επληρώθη με απόφαση της Ιεράς Συνόδου στις 9 Ιανουαρίου 2008 με την εκλογή του Αρχιμανδρίτη Νεκταρίου (Τσίλη) ως νέου Μητροπολίτη. Με την ίδια απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποσπάσθηκε η Σιγκαπούρη, στην οποία ιδρύθηκε νέα Μητρόπολη, με δικαιοδοσία στη Νότια Ασία. Ο νέος Μητροπολίτης χειροτονήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2008 και ενθρονίστηκε την 1η Μαρτίου 2008.

### Επισκοπικός κατάλογος

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  

Χονγκ Κονγκ
Κατηγορία:Χονγκ Κονγκ
Σημαία της Αντιγκέας

thumb|250px|Η σημαία της Αντιγκέας.

Η **σημαία της [[Αντιγκέα|Αντιγκέας]]** έχει φόντο πράσινο, που συμβολίζει τη μουσουλμανική πίστη. Τα 12 αστέρια της φέρουν στη μνήμη τους κατοίκους της Αντιγκέας, οι οποίοι ενώθηκαν το 19ο αιώνα στον αγώνα για ανεξαρτησία από την Τσαρική Ρωσία.

Τα εννέα αστέρια που βρίσκονται στο πάνω μέρος συμβολίζουν τις ισάριθμες "αριστοκρατικές" φυλές και τα τρία οριζόντια αστέρια αφορούν τις τρεις "δημοκρατικές" φυλές. Τα βέλη αρχικά αποτελούσαν σύμβολο της αδερφοσύνης και της γενναιότητας των φυλών αυτών. Σήμερα συμβολίζουν την ενότητα και την αδελφότητα που διακατέχει όλες τις επιμέρους εθνότητες στην Αντιγκέα.

Η σημαία σχεδιάστηκε αρχικά το 1830 από τον Αμερικανό απεσταλμένο Ντέιβιντ Ούρκιουχαρτ. Έπειτα από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η σημαία καθιερώθηκε ξανά για τη νεοσύστατη δημοκρατία στις 24 Μαρτίου του 1992.

## Πηγές
* Η σημαία της Αντιγκέας στις **Σημαίες του Κόσμου**.

Κατηγορία:Δημοκρατία της Αντιγκέα
Αντιγκέα
Βαλίος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Βαλίος** αναφέρονται τα ακόλουθα δύο όντα:

# Το ένα από τα δύο αθάνατα άλογα του Αχιλλέα. Γονείς του, όπως και του άλλου αλόγου, του Ξάνθου, ήταν η Ποδάργη και ο Ζέφυρος. Ο θεός Ποσειδώνας χάρισε τον Βαλίο στον Πηλέα, πατέρα του Αχιλλέα, ως γαμήλιο δώρο. Μετά τον θάνατο και του Αχιλλέα, τα δύο άλογα υπηρέτησαν, έπειτα από εντολή του θεού Δία, τον Νεοπτόλεμο. Ο Διόδωρος αναφέρει ότι σύμφωνα με την παράδοση τα άλογα αυτά ήταν αρχικά Τιτάνες, σύμμαχοι του θεού Δία και του θεού Ποσειδώνα, που αξίωσαν κατά τη διάρκεια της Τιτανομαχίας να μεταμορφωθούν σε άλογα.
# Το ένα από τα σκυλιά του Ακταίωνα.

Ο Όμηρος αναφέρεται στον Βάλιο στην 16η ραψωδία της Ιλιάδας:

Αναφορά στα μυθικά άλογα του Αχιλλέα γίνεται και από τον Κωνσταντίνο Καβάφη στο ποίημα «''Τα άλογα του Αχιλλέως''».

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
## Αναφορές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*  Cavafis.compupress.gr 
* Κωνσταντίνος Καβάφης

Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Έμβλημα της Αντιγκέας

right|220px
To **έμβλημα της [[Αντιγκέα|Αντιγκέας]]** καθιερώθηκε από τη νεοσύστατη δημοκρατία στις 24 Μαρτίου του 1992. Η επίσημη περιγραφή του αναφέρεται στα ρωσικά, στην επίσημη ιστοσελίδα. 

Απεικονίζει τον ήρωα Σαουσρίκο με μία δάδα στο δεξί του χέρι επάνω σε ένα άλογο με φλόγες. Ο εν λόγω ήρωας αναφέρεται στο έπος της Αντιγκέας «Ναρτ» (*Nart*). Δημιουργός του είναι ο Ντ. Μ. Μερετούκοφ. Τα χρώματα στο εθνόσημο ποικίλλουν και δεν αναφέρονται ούτε οι λόγοι ούτε τι συμβολίζουν αυτά στην επίσημη περιγραφή.

## Πηγές
* Το έμβλημα της Αντιγκέας στις **Σημαίες του Κόσμου**.

## Παραπομπές


 
Εμβλημα
Αντιγκεα
Βιάνορας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Βιάνορας** (***Βιάνωρ***) αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:

# Κένταυρος που έλαβε μέρος στη Μάχη Λαπιθών και Κενταύρων. Στη μάχη αυτή τον σκότωσε ο Θησέας χτυπώντας τον με ένα ρόπαλο.
# Γιος του Τίβερη και της Μαντώς, κόρης του Τειρεσία. Κατά την παράδοση, ο Βιάνωρ ίδρυσε στη Λομβαρδία της βόρειας Ιταλίας μία πόλη στην οποία έδωσε το όνομα της μητέρας του: ακόμα και σήμερα ονομάζεται Μάντοβα.
# Αρχηγός ομάδας στον στρατό των Τρώων κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Όμηρος τον ονομάζει «Ποιμένα λαών». Αυτός ο Βιάνορας σκοτώθηκε από τον Αγαμέμνονα.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Βιανορας
Βιανορας
Βιανορας
Παραγγελία πλοίου

Με τον όρο **παραγγελία πλοίου** (ship's order) τόσο στην ελληνική όσο και στη διεθνή ναυτική πρακτική χαρακτηρίζεται η ανάθεση ναυπήγησης πλοίου, η οποία και γίνεται κατόπιν της λεγόμενης σύμβασης ναυπήγησης.

Κατά τη συνηθέστερη πρακτική και εκτός της οικονομικής ναυπήγησης με την υπογραφή της σύμβασης ναυπήγησης καταβάλλεται ως προκαταβολή το 5-15% της προβλεπόμενης συνολικής αξίας του υπό ναυπήγηση πλοίου, εκτός βεβαίως των εφοδίων.

*Σημειώνεται ότι ο αγγλικός όρος στον πληθυντικό, "ship's orders", μπορεί να σημαίνει και εντολές που δίδονται σε ελεύθερα πλοία μετά ανεύρεση ναύλου, προκειμένου να κατευθυνθούν ή ν΄ αλλάξουν πορεία προς λιμένα φόρτωσης.

Κατηγορία:Πλοίο
Κατηγορία:Ναυτικό Δίκαιο
Βιθυνός

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Βιθυνός** αναφέρονται τα ακόλουθα δύο πρόσωπα:

* Βίθυνος, γιος του Οδρύσου και αδελφός του Θυνού. Αναφέρεται και ως θετός γιος του Φινέα, οπότε υπήρξε ετεροθαλής αδελφός του Παφλαγόνα.
* Βίθυνος, γιος του Δία και της Τιτανίδας Θράκης, ετεροθαλής αδελφός του Δολόγκου. Κατά τον Στέφανο Βυζάντιο, αυτός ο Βιθυνός έδωσε το όνομά του στη Βιθυνία.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γέραιστος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Γέραιστος** ή **Γεραιστός** αναφέρονται τα ακόλουθα δύο πρόσωπα:

* Γιος του Δία και αδελφός του Ταινάρου. Κατά την παράδοση, αυτός ο Γέραιστος έδωσε το όνομά του στο ομώνυμο αρχαίο χωριό της Ευβοίας, του οποίου έτσι υπήρξε ο «επώνυμος ήρωας».
* Σύμφωνα με τα παραπάνω, Γεραιστός αποκαλείται το Καστρί Ευβοίας, καθώς και το ακρωτήριο που βρίσκεται εκεί («Και το λοιπόν ώρισαν τοις οστρακιζομένοις εντός Γεραιστού και Σκυλλαίου κατοικείν ή ατίμους είναι καθάπαξ», Αριστοτέλης «Αθηναίων Πολιτεία», ΧΧΙΙ, 8).
* Κύκλωπας επάνω στον τάφο του οποίου οι Αθηναίοι είχαν θυσιάσει κατά τη διάρκεια του πολέμου τους με τον Μίνωα τις κόρες του Σπαρτιάτη Υακίνθου: την Ανθηίδα, την Αιγληίδα, τη Λουσία και την Ορθαία. Αυτό το έκαναν για να απαλλαγούν από λιμό και λοιμό, αλλά μάταια.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Γεραιστος
Γεραι
Δαμναμενέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Δαμναμενέας** (***Δαμναμενεύς***) αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:
# Ο ένας από τους επιδέξιους και πολύτεχνους «Ιδαίους γόητες» της Φρυγίας. Σύμφωνα με μια πανάρχαια μαρτυρία, ο Δαμναμενεύς, ο Κέλμις και ο Άκμων ήταν οι τρεις Ιδαίοι Δάκτυλοι, υπηρέτες της Αδράστειας, που πρώτοι άσκησαν την τέχνη του «πολυμήτιος» Ηφαίστου και «δάμασαν» με τη φωτιά το σίδερο και τον χαλκό.
# Ο ένας από τους Τελχίνες, γιος του θεού Ποσειδώνα. Ο Δαμναμενέας, διωγμένος από τους αδελφούς του Κέλμι και Λύκο, καθώς και από τους γιους του Ήλιου Θρίνακα, Μακαρέα και Αύγη, έφθασε στη Ρόδο. Εκεί, με το νερό της Στυγός, έκανε άγονη τη γη της. Κατά μία παράδοση, ο Δαμναμενέας βοήθησε τον θεό Διόνυσο στην εκστρατεία του στην ινδική χερσόνησο. Η θεά Αφροδίτη ενέβαλε στον Δαμναμενέα σφοδρό ερωτικό πάθος για τη Νύμφη Μελία, η οποία για να αποφύγει την καταδίωξή του έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε.
# Στα «Εφέσια γράμματα» (που είναι «τύποι» μαγείας) ο Δαμναμενεύς συμβόλιζε τον «δαμάζοντα ήλιον», σε αντίθεση με τον Άσκιο, που συμβόλιζε το σκοτάδι.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Φρυγία
Δαμνα
Κατηγορία:Παιδιά του Ποσειδώνα
Ύμνος της Δημοκρατίας της Αντιγκέας

Ο **Ύμνος της Δημοκρατίας της Αντιγκέας** είναι ο εθνικός ύμνος στην Αντιγκέα, που αποτελεί ομοσπονδιακό υποκείμενο στη Ρωσική Ομοσπονδία. Οι στίχοι είναι του Ισχάκ Μασμπάς και η μουσική του Ουμάρ Τχαμπιζίμοφ (1919–1998). Το άσμα εγκρίθηκε ως εθνικός ύμνος με απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου της Δημοκρατίας της Αντιγκέας στις 25 Μαρτίου του 1992. Επρόκειτο για μια από τις πρώτες αποφάσεις που έλαβε η νεοσύστατη δημοκρατία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

## Στίχοι
### Στη γλώσσα της Αντιγκέας

### [[ελληνική γλώσσα|Ελληνική]] μετάφραση
:Γη της Αντιγκέας – αγαπημένη καρδιά της χώρας,
:Η ψυχή μας – ας ζει, –
:ας υπάρχει πάντα ομόνοια
:στην ενωμένη οικογένεια των εθνών.

::**Ρεφρέν:**
:::*Πήγαινε στο (δρόμο του) καλού, προχώρα πιο μακριά,*
:::*Δημοκρατία – (είσαι) το χαρούμενό μας σπίτι.*
:::*Άπλωσε τις φτερούγες σου διάπλατα,*
:::*Δημοκρατία – το μεγαλεπήβολο όνειρό μας.*
:::*Πολλαπλασίασε τη δόξα των ανθρώπων σου.*

:Ένα από τα καλύτερη μέρη στον κόσμο
:Το διάλεξαν οι πρόγονοί μας για εμάς,
:Η δύναμή τους, το θάρρος τους
:Εδώ και αιώνες μεταφέρονται από τον ένα στον άλλο.

::***Ρεφρέν***

:Όλα τα φορτία σου είναι πίσω,
:Και ο ήλιος είναι πάνω από εσένα.
:Εσύ – κομμάτι της δοξασμένης Ρωσίας,
:Που είσαι στην καρδιά της είσαι ελεύθερη.

::***Ρεφρέν***

:Ενώ ζούμε – αιώνια
:Η Γη θα είναι στην καρδιά μας.
:Επίσης αιώνια θα είνα για μας
:Ο ήλιος και ο ουρανός μαζί της πατρίδας μας.

::***Ρεφρέν***

### Στα [[ρωσική γλώσσα|ρωσικά]]

### Στα [[αγγλική γλώσσα|αγγλικά]]
:Prosper and live, Adygea,
:my dear beloved country.
:Our friendly people warmed thee
:by harmonious amity.

::**Chorus:**
:::O sunny krai,
:::O Republic, our rich soil.
:::Let us soar high,
:::𝄆 O Republic, steadfast through toil,
:::’tis where all our dreams fly. 𝄇

:Chosen by our forebears
:a wonderful place for us.
:Courage and wisdom and power
:Given by sires of Kavkaz.

::***Chorus***

:With a soul honoured and free,
:that goeth along with Russia.
:Thy sun is floating above thee,
:storms of hardships left behind.

::***Chorus***

:Thy native sky and thy cornfields
:stay forever in our hearts.
:They shall be stored divinely
:within our deeds and destiny.

::***Chorus***

## Παραπομπές


Υμνος
Αντιγκεα
Βουκόλος

Η λέξη **Βουκόλος**, που στη γενική της έννοια σημαίνει τον βοσκό βοοειδών, μπορεί να αναφέρεται ως όνομα σε κάποιο από τα παρακάτω:

* Βουκόλος (μυθολογία), πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
* Άγιος Βουκόλος, Χριστιανός άγιος, ένας εκ των πρώτων επισκόπων της Σμύρνης
* Γένος από πασχαλίτσες της οικογένειας *Coccinellidae*.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αδελφοί Αμπέτ

[thumb|Οι μαθητές της [Αμπέτειος Σχολή|Αμπετείου σχολής στο Κάιρο, 19ος αιώνας]]
Οι **Αδελφοί Αμπέτ**, **Ραφαήλ** και **Ανανίας**, ήταν Σύριοι, ελληνικής καταγωγής ευεργέτες του ελληνισμού της Αιγύπτου. Ήταν οι ιδρυτές της περίφημης **«[[Αμπέτειος Σχολή|Αμπετείου Σχολής]]»**.

## Βιογραφικές πληροφορίες
Σύμφωνα με έρευνα του καθηγητή Κ. Αμάντου ο πατέρας των αδελφών αυτών, Αμπέτ, καταγόταν από τη περιοχή Μπάαλμπεκ της Συρίας, σήμερα Λιβάνου, και ήταν ελληνικής καταγωγής. Ο Ραφαήλ Αμπέτ γεννήθηκε στο Κάιρο το 1780 και πέθανε στην ίδια πόλη το 1866, ενώ ο Ανανίας Αμπέτ γεννήθηκε το 1790 επίσης στο Κάιρο και πέθανε στην Αλεξάνδρεια το 1860.

## Δράση - Ευεργεσίες
Υπήρξαν μεγαλέμποροι στο Κάιρο και στην Αγγλία και ίδρυσαν δική τους τράπεζα. Και οι δύο είχαν ελληνική συνείδηση και αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας έγιναν Έλληνες πολίτες και δημότες της Σύρου. 

Το 1855 με δωρεά του Ραφαήλ Αμπέτ ιδρύθηκε η **Αμπέτειος Σχολή** στο Κάιρο, την οποία και προίκησε με 2.500 «φεδδάνια» γης, που παρείχαν ετήσιο προπολεμικό εισόδημα 13.000 χρυσές αιγυπτιακές λίρες. Οι κληροδότες όρισαν επίσης ισόβιο πρόεδρο του *Εκπαιδευτικού, Πολιτιστικού και Φιλανθρωπικού Ιδρύματος της Αμπετείου Σχολής* τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο της Εκκλησίας του Όρους Σινά και ισόβιο επόπτη της Σχολής τον εκάστοτε Πατριάρχη Αλεξανδρείας.

Η εν λόγω σχολή διαθέτει σήμερα Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, μία περισπούδαστη βιβλιοθήκη, καθώς και εμπορική σχολή στην οποία και φοιτούν Αιγύπτιοι ελληνικής καταγωγής καθώς και άλλοι Αιγύπτιοι Χριστιανοί.

Επίσης, με δαπάνες των αδελφών Άμπετ, ιδρύθηκε το 1906 από τους Γ. Δροσίνη και Δ. Βικέλα, το Κέντρο Εκπαιδεύσεως και Αποκαταστάσεως Τυφλών (ΚΕΑΤ) πρώην «Οίκος Τυφλών,» το οποίο βρίσκεται στην Αττική στην περιοχή της Καλλιθέας.

## Πηγές
* *[[Ήλιος (εγκυκλοπαίδεια)|Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου]]*, τόμος 3ος, σ. 557

## Παραπομπές

Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες
Κατηγορία:Αιγύπτιοι ευεργέτες
Κατηγορία:Αιγύπτιοι τραπεζίτες
Κατηγορία:Σύροι ευεργέτες
Κατηγορία:Σύροι τραπεζίτες
Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Βούτης

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Βούτης** αναφέρονται τα ακόλουθα 10 ή 11 πρόσωπα:

# Αθηναίος ήρωας, γενάρχης του γένους των Βουταδών. Ο βωμός του στο Ερεχθείο τον ταυτίζει με τον Ερεχθέα Ποσειδώνα, του οποίου αρχικώς πιστευόταν ότι ήταν γιος (Ησίοδος). Αργότερα θεωρήθηκε γιος του βασιλιά Πανδίονα Α΄ και της Ζευξίππης, αδελφός του Ερεχθέα, της Πρόκνης και της Φιλομήλας. Ο Ερεχθέας κληρονόμησε από τον Πανδίονα Α΄ τη βασιλεία, ενώ ο Βούτης την ιερατεία του Ποσειδώνα και της Πολιάδας Αθηνάς. Νυμφεύθηκε την κόρη του αδελφού του Ερεχθέα, τη Χθονία.
# Αργοναύτης, γιος του Τελέοντα, ο μόνος από τους Αργοναύτες που δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γοητεία των Σειρήνων και ρίχτηκε στη θάλασσα. Τον έσωσε τότε η θεά Αφροδίτη, που κατά την παράδοση γέννησε από τον Βούτη τον Έρυκα, ιδρυτή του ιερού της θεάς στο ομώνυμό του βουνό. Δεν αποκλείεται ο Βούτης αυτός να ταυτιζόταν αρχικώς με τον προηγούμενο Βούτη, και να αποσχίσθηκε σε 2 ή και 3 πρόσωπα από μεταγενέστερους μύθους.
# Και άλλος Αργοναύτης, γιος του Αινέτη και αδελφός του Κεφάλου.
# Ένας από τους Παλλαντίδες. Μαζί με τον αδελφό του Κλύτο συνόδευσε τον Κέφαλο στην Αίγινα.
# Γιος του Βορέου, σύζυγος της Χθονίας (ταυτίζεται επομένως μερικώς με τον πρώτο Βούτη). Σκότωσε σε ενέδρα τον ετεροθαλή αδελφό του Λυκούργο, και αναγκάσθηκε να καταφύγει στη Νάξο. Από εκεί έκανε πειρατικές επιδρομές. Σε μία από αυτές συνάντησε τις Μαινάδες, που διέφυγαν προς τα βουνά ή έπεσαν στη θάλασσα. Ο Βούτης κατάφερε να πιάσει μόνο την Κορωνίδα (κατ' άλλους μία από τις Υάδες) και την ανάγκασε να γίνει σύζυγός του. Ο θεός Διόνυσος όμως άκουσε τις παρακλήσεις της Κορωνίδας και τιμώρησε τον Βούτη, που κυριεύθηκε από τρέλα (μανία) και έπεσε μέσα σε ένα πηγάδι. Τα στοιχεία αυτού του μύθου δείχνουν τη διονυσιακή του προέλευση.
# Ο πατέρας της Ιπποδαμείας (της συζύγου του Πειρίθου), αντί του Αδράστου που «θέλει» η επικρατέστερη εκδοχή.
# Πατέρας του βασιλιά της Μεσσήνης Πολυκάονα.
# Αργείος που συνόδευσε τον Τληπόλεμο, όταν αυτός έφυγε εξόριστος από το Άργος. Μετά την αναχώρηση του Τληπολέμου από τη Ρόδο για τον Τρωικό Πόλεμο, ο Βούτης τον διαδέχθηκε στην ηγεμονία της Ρόδου.
# Γιος του Αμύκου, βασιλιά των Βεβρύκων. Πήρε μέρος στους αγώνες που τέλεσαν οι Τρώες προς τιμή του νεκρού Έκτορα.
# Ακόλουθος του Αγχίση.
# Μιλήσιος, γιος του Πολυνείκη και ολυμπιονίκης ο ίδιος.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Βουτης
Βουτης
Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι
Κατηγορία:Αργοναύτες
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ρόδου
Βουκόλος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Βουκόλος** αναφέρονται τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:

# Γιος του Ηρακλή και της Μάρσης, μιας από τις 50 θυγατέρες του Θεσπίου (*[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]*, Β 7, 8)
# Ο ένας από τους 12 γιους του Ιπποκόωντα («Ιπποκοωντίδες»), τους οποίους σκότωσε ο Ηρακλής (*Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, Γ 10, 5).
# Πατέρας του Σφήλου και παππούς του Αθηναίου ηγέτη Ιάσου, που πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο (*[[Ιλιάδα]]*, Ο 338).
# Γιος του Κολωνού και της Τανάγρας, αδελφός του Εχέμου, του Λέοντα και της Όχνης. Μαζί με τους αδελφούς του, ο Βουκόλος σκότωσε τον ωραίο νέο Εύνοστο, τον οποίο κατηγόρησε η Όχνη ως βιαστή της.

* Εξάλλου, «Βουκόλος» ήταν μία προσωνυμία του Δάφνιδος.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Βουκολος
Βουκολος
Δαμάνια Ηρακλείου

Τα   **Δαμάνια** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης και παλιότερα ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι στις νοτιοανατολικές πλαγιές του υψώματος Όφις, κοντά στην Ιερά Μονή Επανωσήφη. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 33,7 χλμ. Η αμπελοκαλλιέργεια και η ελαιοκομία είναι οι κύριες ασχολίες των κατοίκων του οικισμού. Στα Δαμάνια υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

## Ιστορικά στοιχεία
Για την ονομασία του οικισμού, ο Νικόλαος Πλάτων υποστηρίζει ότι αυτή προήλθε από προγενέστερο τύπο Δαμάνα, που με τη σειρά του προέρχεται από το Δα Μα= Μήτηρ Γη.

Το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακα αναφέρεται *Damagna* με 51 κατοίκους. Στην ίδια απογραφή αναγράφονται οι οικισμοί *Arcadi*, με 91 κατοίκους και *Mellidhochori* με 23 κατοίκους.

Επί Τουρκοκρατίας δεν κατοικούσε κανένας Έλληνας στα χωριά. Το 1834 στο Αρκάδι αναφέρονται 6 οικογένειες Οθωμανών.  Το 1881 αναφέρονται 117 Τούρκοι στα Δαμάνια, 40 στο Μελισσοχώρι, όπως αναγράφεται το Μελιδοχώρι στην απογραφή αυτή,  και 57 στο Αρκάδι. Έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στα Δαμάνια πρόσφυγες από τη Σελεύκεια της Μικράς Ασίας. Οι πλέον ηλικιωμένοι μιλούν την τουρκική γλώσσα.

Την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής, το Μελιδοχώρι αποτέλεσε κέντρο της Εθνικής Αντίστασης. Στο χωριό εγκαταστάθηκε ασύρματος σε σπήλαιο, όπως επίσης και δικαστήριο που δίκαζε τους «δωσίλογους» και τους έριχναν σε παρακείμενη χαράδρα.

Στη θέση Κουρήνα ανακαλύφθηκε το 1915 σημαντικός θολωτός τάφος με νερό, που χρησιμοποιούνταν από τους Μουσουλμάνους κατοίκους για την ύδρευση. Είναι κτισμένος σύμφωνα με το μυκηναϊκό σύστημα. Έχει δρόμο μήκους 10μ. και πλάτους 1μ. και νεκρικό θάλαμο διαστάσεων 4Χ2,80 και ύψους 4 μ. με δάπεδο στρωμένο με πλάκες, Ανασκάφηκε από τον Ξανθουδίδη και βρέθηκαν τρεις κιβωτιόσχημες λάρνακες από πηλό, καθώς επίσης και διάφορα κτερίσματα. Χρονολογείται από την Υστερομινωική εποχή, το 13ο αιώνα π.Χ.

Δείτε ***[[Κοινότητα Δαμανίων]]***

## Πηγές
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Κατηγορία:Δήμος Νίκου Καζαντζάκη
Βράγχος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Βράγχος** αναφέρονται τα ακόλουθα δύο πρόσωπα:

# Ο μυθικός γενάρχης του γένους των Βραγχιδών, γιος του Σμίκρου από τους Δελφούς και μιας ανώνυμης Μιλησίας. Η μητέρα του τον ονόμασε Βράγχο γιατί, όταν τον εγκυμονούσε, ονειρεύθηκε ότι ο ήλιος μπήκε στο σώμα της από τον λάρυγγά της (*βράγχιον*) και βγήκε από την κοιλιά της. Ο Απόλλων, όταν είδε τον Βράγχο μία ημέρα που έβοσκε τα πρόβατα του πατέρα του, τον φίλησε και του μετέδωσε έτσι το μαντικό χάρισμα. Για τον λόγο αυτό ο Απόλλων είχε και τις επωνυμίες «Φιλίσιος» και «Βράγχιος». Ο Βράγχος έσωσε τους Μιλησίους από λοιμό και στον τόπο όπου χρησμοδοτούσε έχτισαν μετά τον θάνατό του ναό. Σε άλλες παραδόσεις, ο ίδιος Βράγχος ήταν Θεσσαλός ή απόγονος του Μαχαιρέα. Ως γιος του Βράγχου αναφέρεται ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος κι ως θετός γιος του ο Ευάγγελος, γενάρχης των «Ευαγγελιδών».
# Ο πατέρας του Κερκύονα, τον οποίο απέκτησε με τη Νύμφη Αργιόπη.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Βραγχος
Βραγχος
Βροτέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Βροτέας** (***Βροτεύς***) αναφέρονται τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:

# Γιος του Ταντάλου και της Ευρυάνασσας, αδελφός του Πέλοπα και της Νιόβης. Ο Παυσανίας αναφέρει μία παλιά παράδοση κατά την οποία ο Βροτέας κατασκεύασε το πρώτο άγαλμα της «μητρός θεών» Κυβέλης. Ο Βροτέας προκάλεσε το μίσος της θεάς Αρτέμιδας, η οποία τον έκανε να αυτοκτονήσει πέφτοντας στη φωτιά.
# Γιος του Δία ή του Ηφαίστου και της Αθηνάς. Ο Οβίδιος γράφει ότι αυτοκτόνησε από μίσος προς τη ζωή, κατ' άλλους γιατί η δυσμορφία του προκαλούσε τον χλευασμό, ή επειδή τον τιμώρησαν οι θεοί για την πονηρία του.
# Σύντροφος του ήρωα Περσέα, που σκοτώθηκε σε αγώνα με τον Φινέα.
# Λαπίθης που σκοτώθηκε κατά τον γάμο του Πειρίθου.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Χαμαίρωψ ο χαμηλός

[thumb|right|248px|Μικρό άτομο στις νότιες πλαγιές του '''Υψηλού Άτλαντα''' του [Μαρόκο|Μαρόκου.]]

Ο ***Chamaerops humilis***, γνωστός με την ελληνική του ονομασία ως ***Χαμαίρωψ ο χαμηλός***, είναι νανοειδές φοινικοειδές της δυτικής λεκάνης της Μεσογείου. Φύεται κυρίως σε βραχώδη τοπία, και η περιοχή εξάπλωσης του ξεκινάει από τα Όρη του Άτλαντα στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στην Τυνησία και συνεχίζει στην Ευρώπη, όπου και φύεται στη Μάλτα, στην Ιταλία (Σικελία), στο Γιβραλτάρ, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, και τέλος στη νότια Γαλλία.

Είναι ο μοναδικός φοίνικας στον κόσμο που φύεται μέχρι και σε αρκετά μεγάλο βόρειο γεωγραφικό πλάτος, όπως για παράδειγμα στην τοποθεσία "Hyeres Les Palmiers" στη νότια μεσογειακή ακτογραμμή της Γαλλίας με Γ.Π. 43o 07' N' και στο νησί "Capraia" της Ιταλίας με Γ.Π. 43ο 04' Ν'.

## Χαρακτηριστικά
Έχει πράσινα προς ελαφρώς ασημοπράσινα φύλλα, με αγκαθωτούς μίσχους που καταλήγουν σε βενταλοειδούς ανάπτυξης φυλλάρια.
Ο κορμός του είναι ελαφρώς τριχωτός και παράγει κίτρινα άνθη το καλοκαίρι και καφέ χρώματος καρπούς το φθινόπωρο. Αναπτύσσεται σε ξηρά εδάφη με αλκαλικό pH εδάφους, και έχει μεγάλες απαιτήσεις σε ήλιο αλλά και σε νερό. Αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες έως και -20οC, αλλά παρ'όλα αυτά απαιτεί την προστασία του από ισχυρούς παγετούς. Φτάνει το ύψος των τριών μέτρων μόνο και αναπτύσσεται αργά. Φύεται με την ανάπτυξη εκ του κεντρικού φυτού περιφερειακών φυτών-παραφυάδων. Είναι κατάλληλο για φυτεύσεις μεμονωμένα, σε ομάδες, σε βραχόκηπους και σε παραθαλάσσιες περιοχές, ενώ ο πολλαπλασιασμός του φυτού γίνεται με σπόρους.

thumb|left|248px|Νεαρός '''Χαμαίρωπας''' σε μπαλκόνι.

## Πηγές
* www.gardensandplants.com 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρεκοειδή
Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά
Δαφνές Ηρακλείου

Ο **Δαφνές** (επίσης: *οι Δαφνές*) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους. Η  απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 18 χλμ. Παράγει σταφίδα, σταφύλια, το δαφνιανό κρασί (λίατικο) και λάδι. Στο χωριό συναντάμε τους ιερούς ναούς της Αγίας Ζώνης (πολιούχος), ναός που πρόσφατα ανακαινίστηκε και αποκαταστάθηκε από την Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Ηρακλείου, τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο με ίχνη τοιχογραφιών και το Μιχαήλ Αρχάγγελο. Τα τελευταία χρόνια έχει κτισθεί ο ναός του Αγίου Γεωργίου όπου και έχει μεταφερθεί όλη η θρησκευτική δραστηριότητα του οικισμού. Το όνομα του χωριού είναι φυτωνύμιο από τη δάφνη. Σύμφωνα με δοξασία, κοντά στο ναό της Αγίας Ζώνης είχε φυτρώσει μία δάφνη και από αυτήν έλαβε την ονομασία. Αυτό όμως υπήρχε και πριν να χτιστεί ο ναός. Στον οικισμό βρίσκονται νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Χαρακτηριστικό στοιχείο του οικισμού η μεγάλη πλατεία του στην οποία κάθε χρόνο, συνήθως το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου, πραγματοποιείται η ονομαστή *Γιορτή Κρασιού Δαφνών*.

## Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με την παράδοση, ο οικισμός ιδρύθηκε από κατοίκους ενός άλλου χωριού, με το όνομα Σκιλλοχωριό βορειοανατολικά των Δαφνών, κοντά στη Σταυρακιανή Καμάρα. Εκεί σώζονται ερείπια εκκλησιών. Αμφότερα τα χωριά αναφέρονται σε έγγραφα του 13ου αιώνα. Οι Δαφνές αναγράφονται σε συμβόλαιο του 1271 και το Σκιλλοχωριό σε συμβόλαιο του 1280.

Το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακα αναφέρονται *Dafnes Apano* με 251 κατοίκους και *Dafnes Catto* με 168 κατοίκους. Το *Schilocorio* αναφέρεται με 164 κατοίκους στην ίδια πηγή. Η ετυμολογία του χωριού είναι από το φυτό σκίλλη, δηλαδή τη σκιλλοκρομμύδα.

Στις 22 Ιουλίου του 1944, αντάρτες της Α.Ο.Α. (*Ανεξάρτητη Ομάδα Ανωγείων*) υπό τον Μιχάλη Ξυλούρη, επιτέθηκαν σε γερμανικό φυλάκιο κοντά στο χωριό, προξενώντας σημαντικές απώλειες.

Από τις Δαφνές καταγόταν ο χατζή Γεώργιος Σημαντήρης, ο οποίος ήταν στρατιώτης στο σώμα του Καραϊσκάκη. Ο γιος του Δημήτριος άλλαξε το επώνυμο σε Ζουδιανός και έδρασε στην Επανάσταση του 1866.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925, γραμμένη ως *Δαφναίς*,  με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομα διορθώθηκε σε Δαφνές. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Γιοφυράκια αποτελούν την κοινότητα Δαφνέ που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ηρακλείου του δήμου Ηρακλείου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.204 κατοίκους.

Δείτε: ***[[Κοινότητα Δαφνέ]]***

## Πηγές
* 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Πληροφορίες για τις Δαφνές και τη γιορτή κρασιού.

Δαφνες
Δαφνες
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Δαμάστα Ηρακλείου

Η  **Δαμάστα** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου. Σήμερα αποτελεί την έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος του Δήμου Τυλίσου.

Η θέση του είναι στο 27ο χλμ. της κεντρικής αρτηρίας προς Ρέθυμνο. Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στις βόρειες πλαγιές του υψώματος *Κοίτη* (υψομέτρου 729 μέτρων), στο ορεινό συγκρότημα του Ψηλορείτη.  Το χωριό υδρεύεται από πηγή που βρίσκεται στη θέση Πλατάνι, του υψώματος Βασιλικό.

## Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία προέρχεται, κατά τον ιστορικό Νικόλαο Πλάτωνα, από το Δα Μα= Μήτηρ Γη.  Η Μητέρα Γη ήταν προελληνική θεότητα.

Το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακα αναφέρεται *Damasta* με 338 κατοίκους. Κατά την Ενετοκρατία υπαγόταν στην επαρχία Μυλοποτάμου. Το 1881 δεν υπήρχαν Τούρκοι στο χωριό, σύμφωνα με την τότε απογραφή (αριθμούσε 222 Χριστιανούς). Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχες του 20ου αιώνα.

Την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής, οι κάτοικοι οργάνωσαν την Εθνική Αντίσταση. Για το λόγο αυτό η Δαμάστα καταστράφηκε από τους Γερμανούς  και 37 της κάτοικοι εκτελέστηκαν στη θέση Κερατίδι. Εκεί βρίσκεται το μνημείο με τα ονόματα των εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς κατά τη ναζιστική Κατοχή. 

## Διοικητικά στοιχεία
Δείτε και *[[Κοινότητα Δαμάστας]]*

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον οικισμό Αστρινό, αποτελούν την κοινότητα Δαμάστας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαζίου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 114 κατοίκους. Στο ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα υπάγεται και ο ακατοίκητος σχεδόν οικισμός *Αστρινό*, με 2 κατοίκους το 2001.

### Δημογραφική εξέλιξη
Η πληθυσμιακή εξέλιξη του οικισμού κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι η εξής:

## Απασχόληση
Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία. Εκτός από μέλι παράγονται και κτηνοτροφικά προϊόντα. Ονομαστά είναι και τα καρπούζια της Δαμάστας.  Στα δυτικά του χωριού βρίσκεται ο Κάμπος, εύφορη περιοχή, όπου παράγονται επιτραπέζια σταφύλια, σταφίδα και κηπευτικά.

## Πολιτισμός και Αθλητισμός
Στον οικισμό δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος και ο Αθλητικός Όμιλος Δαμάστας, ο οποίος αγωνίζεται στο πρωτάθλημα στην Γ΄ εθνική κατηγορία. Υπάρχει επίσης γήπεδο ποδοσφαίρου, χωρητικότητας 300 ατόμων.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Δαμαστα
Δαμαστα
Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Ταυ λεπτόνιο

μικρογραφία|Διάσπαση του λεπτόνιου ταυ
Το **λεπτόνιο ταυ** (σύμβολο **τ<sup>-</sup>**) είναι ένα αρνητικά φορτισμένο στοιχειώδες σωματίδιο με ζωή 2.90x10-13 δευτερόλεπτα και μάζα 1777 MeV/c2 (σε σύγκριση, η μάζα του πρωτονίου είναι 938 MeV/c2 και του ηλεκτρονίου 0.511 MeV/c2). Έχει αντίστοιχο αντισωματίδιο, το αντιταύ και σχετικά νετρίνα (νετρίνο ταυ και αντινετρίνο ταυ).

## Κατηγορία
Το λεπτόνιο ταυ ανήκει στην τρίτη γενιά λεπτονίων και είναι αντίστοιχο του ηλεκτρονίου (πρώτη γενιά) και του μιονίου (δεύτερη γενιά). Όπως και το ηλεκτρόνιο και το μιόνιο, το ταυ εμφανίζεται όμοιο σημείου χωρίς να έχει ποτέ βρεθεί εσωτερική δομή. Αν υπάρχει τέτοια δομή, τότε πρέπει αυτό το σωματίδιο να έχει μέγεθος μικρότερο από 10-18 μέτρα. Επίσης, ακριβώς όπως το ηλεκτρόνιο και το μιόνιο, το ταυ έχει σπιν ½. Τέλος, το ταυ και το αντιταύ φέρουν το ίδιο ηλεκτρικό φορτίο όπως το ηλεκτρόνιο και το ποζιτρόνιο αντίστοιχα.

## Διάσπαση
Το ταυ είναι το μόνο λεπτόνιο που μπορεί να μετατραπεί σε αδρόνια (τα άλλα λεπτόνια δεν έχουν την αναγκαία μάζα). Όπως και οι υπόλοιποι τρόποι διάσπασης του λεπτονίου ταυ, η διάσπαση σε αδρόνια γίνεται μέσω της ασθενούς αλληλεπίδρασης.

Επειδή πρέπει ο λεπτονικός αριθμός πάντα να διατηρείται, πάντα παράγεται ένα νετρίνο ταυ όταν ένα λεπτόνιο ταυ διασπάται σε άλλα σωματίδια.

Οι κοινές διασπάσεις του ταυ είναι οι ακόλουθες:
* Στο 17.84% των περιπτώσεων, το ταυ μετατρέπεται σε ένα νετρίνο ταυ, ένα ηλεκτρόνιο, και ένα ηλεκτρονικό αντινετρίνο.
* Στο 17.36% των περιπτώσεων, το ταυ μετατρέπεται σε ένα νετρίνο ταυ, ένα μιόνιο, και ένα μιονικό αντινετρίνο.

## Ανακάλυψη
Το ταυ ανακαλύφθηκε σε μια σειρά πειραμάτων μεταξύ 1974 και 1977 από τον Martin Lewis Perl και τους συνεργάτες του της ομάδας SLAC-LBL. Χρησιμοποιούσαν τον καινούριο τότε επιταχυντή ηλεκτρονίων και ποζιτρονίων του SLAC ο οποίος λεγόταν SPEAR και το μαγνητικό ανιχνευτή LBL. Είχαν τη δυνατότητα να παρατηρούν και να διαχωρίζουν μεταξύ λεπτονίων, αδρονίων, και φωτονίων. Δεν παρατήρησαν το ταυ κατευθείαν, αλλά ανακάλυψαν περιπτώσεις με ανωμαλίες:

*"Έχουμε ανακαλύψει 64 περιστατικά της μορφής*
:e^+ + e^- \rightarrow e^{\pm} + \mu^{\mp} + \geq  2 σωματίδια που δεν παρατηρήθηκαν
*για τα οποία δεν έχουμε συμβατική εξήγηση."*

Η ανάγκη για τουλάχιστο ακόμα δύο σωματίδια πήγαζε από την αδυναμία να επιδειχθεί διατήρηση της ενέργειας και της ορμής με μόνο ένα. Όμως, άλλα μιόνια, ηλεκτρόνια, φωτόνια, ή αδρόνια δεν παρατηρούντο. Έτσι προτάθηκε ότι αυτά τα περιστατικά περιείχαν την παραγωγή και μετέπειτα διάσπαση ενός νέου ζεύγους σωματιδίων:
:e^+ + e^- \rightarrow \tau^+ + \tau^- \rightarrow e^{\pm} + \mu^{\mp} +  4 νετρίνα
Αυτό ήταν πολύ δύσκολο να επιβεβαιωθεί διότι η ενέργεια για να παραχθεί ένα ζεύγος ταυ-αντιταύ είναι παρόμοια με το όριο για την παραγωγή μεσονίων D. Αλλά, εργασία που έγινε στο DESY-Heidelberg και με τον Απευθείας Μετρητή Ηλεκτρονίων (Direct Electron Counter - DELCO) του επιταχυντή SPEAR τελικά βρήκε τη μάζα και το σπιν του ταυ.

Ο Martin Perl μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 1995 με τον Frederick Reines. Ο τελευταίος βραβεύθηκε διότι κατάφερε να παρατηρήσει το νετρίνο.

Κατηγορία:Στοιχειώδη σωμάτια
Κατηγορία:Λεπτόνια
Μοντέλο EKV MOSFET

Το **μοντέλο EKV Mosfet** είναι ένα μαθηματικό μοντέλο των Metal-Oxide Semiconductor τρανζίστορ πεδιακού φαινομένου (Field-Effect Transistors), το οποίο είναι σχεδιασμένο για την προσομοίωση κυκλωμάτων και την σχεδίαση αναλογικών κυκλωμάτων . 

Αναπτύχθηκε από τους C. C. Enz, F. Krummenacher, και E. A. Vittoz (εξ ου και τα αρχικά **EKV**) περί του 1995, βασισμένο εν μέρει σε εργασία που είχαν κάνει την δεκαετία του 1980 . Σε αντίθεση με απλούστερα μοντέλα, όπως το μοντέλο του τετραγωνικού νόμου (Quadratic Model), το μοντέλο EKV είναι ακριβές ακόμα και όταν το MOSFET λειτουργεί στην περιοχή κάτω από την τάση κατωφλίου (subthreshold region) . Επιπλέον, περιγράφει πολλά ειδικά φαινόμενα που εμφανίζονται σχεδίαση ολοκληρωμένων κυκλωμάτων με υπομικρομετρικές (submicron) τεχνολογίες CMOS.

## Αναφορές


## Δείτε επίσης

* MOSFET
* SPICE

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστοσελίδα του Christian Enz
* Ιστοσελίδα του François Krummenacher 
* Περί του Eric Vittoz
* Κεντρική σελίδα του μοντέλου EKV 

Κατηγορία:Ηλεκτρονική μηχανική
Αμπντέλ Αζίζ

Ο **Αμπντέλ Αζίζ** ή **Ανπντ Ελ Αζίζ** (24 Φεβρουαρίου 1878 - 10 Ιουνίου 1943) ήταν σουλτάνος του Μαρόκου.

Γεννήθηκε στο Μαρόκο και ήταν γιος του Σουλτάνου Μουλάι Ελ Χασάν από μητέρα Κιρκασία. Ανήλθε στο θρόνο σε ηλικία 16 ετών, μετά το θάνατο του πατέρα του. Το 1900, μετά το θάνατο του Αντιβασιλέα και συμβούλου του, Σι Αχμέντ, ανέλαβε ο ίδιος τη διακυβέρνηση της Χώρας του. Μετά από συμβουλή της Κιρκασίας μητέρας του στράφηκε προς τη δυτικοποίηση της Χώρας και προσπάθησε να επιβάλει δυτικότροπο πολιτισμό. Το γεγονός όμως αυτό προκάλεσε την έντονη αντίδραση των ορθοδόξων μουσουλμάνων, οι οποίοι τον κατηγόρησαν ότι «*ο ίδιος πουλήθηκε στους ξένους και θέλει να πουλήσει και τη χώρα του*». Προκειμένου τότε ο Αμπντέλ Αζίζ να θέσει τέρμα σε εκείνες τις θρησκευτικές και συνάμα υστερικές εσωτερικές ταραχές που ακολούθησαν, αλλά και τις διαμάχες των ευρωπαϊκών κυρίως δυνάμεων που αμίλλονταν στην οικονομική διείσδυσή τους στη χώρα του, αναγκάσθηκε το 1906 να συγκαλέσει τη Διάσκεψη της Αλγεθίρας στην Ισπανία.

Παρά ταύτα όμως δεν κατέστη δυνατόν να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα, αφού το επόμενο έτος εξερράγη επανάσταση από τον μεγαλύτερο αδελφό του Μουλάι Ελ Χαφίντ, η οποία και κατέληξε στην εκθρόνισή του. Ένα χρόνο μετά, τον Αύγουστο του 1908, ο Αμπντέλ Αζίζ προσπάθησε να ανακτήσει το θρόνο του χωρίς όμως να το επιτύχει. Αργότερα ο Αμντέλ Αζίζ συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στη Ταγγέρη όπου και πέθανε το 1943.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.3ος, σ.559

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σουλτάνοι του Μαρόκου
Τάγμα των Αλκανταρίων

Το **Τάγμα των Αλκανταρίων** ή **Αλκαντάριοι** ήταν ισπανικό μοναχικό Τάγμα που ιδρύθηκε το 1545 στην Ισπανία από ένα μυστικοπαθή μοναχό που έφερε το όνομα Πέτρος. 

Το Τάγμα αυτό διέφερε κατά πολύ από το Τάγμα της Αλκαντάρας. Κύριος σκοπός του Τάγματος των Αλκανταρίων ήταν η καταπολέμηση του Προτεσταντισμού υπέρ του Καθολικισμού όπου και για το λόγο αυτό ο Πάπας ανακήρυξε τον ιδρυτή του τάγματος Άγιο το 1669.

Κατηγορία:Θρησκευτικά τάγματα
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ισπανία
Λιλανγκένι

Το  **λιλανγκένι** (**lilangeni**, πληθυντικός: **emalangeni**, κωδικός ISO 4217: *SZL*) είναι το νόμισμα του Εσουατίνι και υποδιαιρείται σε 100 σεντς. Εισήχθη το 1974 και είχε ίδια αξία με το Νοτιαφρικανικό Ραντ στα πλαίσια της Περιοχής Κοινού Νομίσματος, στην οποία παραμένει. Στο Εσουατίνι σήμερα γίνεται δεκτό στις συναλλαγές και το ραντ. Εκδίδεται από την Κεντρική Τράπεζα του Εσουατίνι (στη γλώσσα του Εσουατίνι:  *Umntsholi Wemaswati*).
Αξιοσημείωτο είναι ότι υπάρχουν συντομογραφίες, όπως τα γράμματα L και E, έτσι κάποιος που έχει το ποσό του L1 (1 λιλανγκένι), θα μπορούσε να είναι E2 (2 εμαλανγκένι), E3 ή  E4.

## Κέρματα
Το 1974 εισήχθησαν κέρματα των 1, 2, 5, 10, 20 και των 50 σεντς και του 1 λιλανγκένι, με τα περισσότερα από τα κέρματα να είναι φτιαγμένα από χαλκονικέλιο. Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία κερμάτων ήταν το 1995, αυτά των 2 και των 5 εμαλανγκένι.

## Τραπεζογραμμάτια
Το 1974 εκδόθηκαν χαρτονομίσματα σε αξίες των 1, 2, 5 και των 10 *εμαλανγκένι* και ακολούθησε η κυκλοφορία των 20 *εμαλανγκένι* το 1978. Το 1981 την έκδοση χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Κεντρική Τράπεζα του Εσουατίνι, η οποία τύπωσε πρώτα αναμνηστικά τραπεζογραμμάτια, για το Αργυρό Ιωβηλαίο του Βασιλιά Σομπχούζα Β΄. Από το 1982 ως το 1985 εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 2, 5, 10 και των 20 *εμαλανγκένι*. Ακολούθησε η κυκλοφορία των 50 *εμαλανγκένι* το 1990 και η αντικατάσταση των χαρτονομισμάτων των 2 και των 5 *εμαλανγκένι* από κέρματα το 1995. Το 1996 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια των 100 και το 1998 χαρτονομίσματα των 200 *εμαλανγκένι*. Για την 30ή επέτειο από την ανεξαρτησία της αφρικανικής χώρας, εκδόθηκαν και αναμνηστικά χαρτονομίσματα των 200 *εμαλανγκένι*, το 1998.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
### Ισοτιμίες
* Λιλανγκένι ανά ευρώ
* Λιλανγκένι ανά δολάριο ΗΠΑ

Λιλα
Κατηγορία:Εσουατίνι
Mark V

Το **Mark V** ήταν ένα άρμα μάχης του Ηνωμένου Βασιλείου που έλαβε μέρος στον Α'&nbsp;Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μια βελτιωμένη έκδοση των προηγουμένων τύπων Mark I, ΙΙ, ΙIΙ και&nbsp;IV.
Κατασκευάστηκε σε δυο διαφορετικούς τύπους. Τα «*Male*» ήταν εξοπλισμένα με κανόνια και είχαν ως εκ τούτου στόχο τους τις οχυρώσεις του εχθρού, ενώ τα «*Female*» είχαν πολυβόλα και έβαλαν κατά του πεζικού και ιππικού. Κατασκευάστηκε σε πολλά και διαφορετικά βελτιωμένα μοντέλα.

## Mark V
Το Mark V αρχικά προβλεπόταν να έχει μια εντελώς ιδιαίτερη και νέα μορφή, αλλά τελικά προτιμήθηκε η ήδη γνωστή μορφή του Mark IV με βελτιωμένη μηχανή. Για πρώτη φορά αρκούσε ένα άτομο για να οδηγήσει το άρμα. Το άρμα είχε επάνω του έναν οχυρωμένο θάλαμο του πολυβολητή. Συνολικά κατασκευάστηκαν 400 άρματα αυτού του τύπου, 200 *Male* και 200 *Female*.

## Mark V*
thumb|right|Άρμα μάχης Mark V*
Το 1917 ο Σερ Γουίλιαμ Τρίτον (Sir William Tritton) κατασκεύασε τη *μακρά ουρά* με την οποία βελτιώθηκε η προσπέδηση των χαρακωμάτων. Ιδιαίτερα τα χαρακώματα του Γερμανικού μετώπου που είχαν πλάτος 3,5 μέτρων ήταν απροσπέραστα για τα τανκς της εποχής. Σύντομα ανακαλύφθηκε ότι το μήκος του τανκς ήταν μεγάλο προτέρημα, και έτσι το επόμενο μοντέλο ήταν 1,8 μέτρα μεγαλύτερο στο μήκος από τα προηγούμενα. Εκτός αυτού, είχε αρκετό χώρο στο εσωτερικό του για τη μεταφορά στρατιωτών κατευθείαν στο πεδίο της μάχης. Γι'αυτό και το μοντέλο αυτό θεωρείται το πρώτο Τεθωρακισμένο Όχημα Μεταφοράς Προσωπικού. Συνολικά κατασκευάστηκαν 500 *Male* και 200 *Female* άρματα αυτού του τύπου.
## Mark V**
thumb|right|Mark V**
Με την επιμήκυνση του άρματος επιδεινώθηκε η απόδοσή του στο οδήγημα και ήθελε πολύ χώρο για να στρίψει. Το Μάιο του 1918 πήρε μια πιο δυνατή μηχανή (225 PS) και ισχυρότερα φρένα. Κατασκευάστηκαν 150 *Female* και 150 *Male* τανκς αυτού του τύπου.
## Mark V***
Ήταν ένα πειραματικό όχημα που προοριζόταν για κατασκευή σε περίπτωση αποτυχίας του μοντέλου Mark VIII. Ένα άλλο όνομα του τύπου αυτού ήταν Mark X.

## Σήμερα
* Το Μουσείο *The Bovington Tank Museum* διαθέτει ένα Mark V Male, με τον αριθμό 9199, το οποίο είναι ακόμα λειτουργικό. Είχε πάρει μέρος στη Μάχη της Αμιένης και ο διοικητής του παρασημοφορήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό.
* Ένα Mark V** Female - το *Ol' Faithfull* βρίσκεται επίσης στο μουσείο Bovington.
* Ένα Mark V Male, το *Devil*, στο Imperial War Museum του Λονδίνου.
* Ένα Mark V Male - στο μουσείο *United States Army Ordnance Museum*, στο Αμπερντίν, στο Μέριλαντ των ΗΠΑ.
* Ένα Mark V* Female - στο *Patton Museum of Cavalry and Armor*, του Φορτ Νοξ στο Κεντάκι.
* Ένα Mark V - στο Μουσείο *Kubinka Tank Museum*, στη Ρωσία.
* Ένα Mark V στο Archangelsk και είχε πάρει μέρος στον εμφύλιο πόλεμο της Ρωσίας.
* Δύο Mark V, στο Luhansk, στην Ουκρανία
* Ένα Mark V Female - στο ιστορικό Μουσείο του Χαρκόβου στην Ουκρανία.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Βρετανικά άρματα μάχης
Γερανός (μηχάνημα)

μικρογραφία|Γερανός
Ο Γερανός (ονομάζεται και **βαρούλκο**) είναι ανυψωτικό μηχάνημα που χρησιμεύει για την ανύψωση μεγάλων αντικειμένων, για τη μεταφορά τους από ένα μέρος σε άλλο κ.λ.π.

Το σχήμα ενός γερανού είναι τριγωνικό. Αυτό διαμορφώνεται από μία κατακόρυφη περιστρεφόμενη δοκό ή από ένα σύστημα δοκών με τη μορφή πύργου και από δύο άλλα δοκάρια που συγκλίνουν σ' ένα σημείο στο οποίο υπάρχει μια τροχαλία. Μέσα από αυτήν την τροχαλία περνά ένα συρματόσχοινο, στη μια άκρη του οποίου συνδέεται το άγκιστρο που χρησιμεύει για την ανάρτηση των βαρών και στην άλλη άκρη το τύμπανο του βαρούλκου.

Στις σύγχρονες κατασκευές αυτά τα δύο δοκάρια συγκλίνουν σ' ένα βραχίονα που είτε είναι οριζόντιος είτε έχει κλίση σταθερή ή μεταβλητή. Το περιστρεφόμενο δοκάρι που ονομάζεται *«στήλη»*, έχει αντικατασταθεί από ένα φορέα. Η προσαρμογή των μηχανών αυτών σε ποικίλες συνθήκες δουλειάς οδήγησε στη διαφοροποίησή τους.

Έτσι έχουμε γερανούς μικρών διαστάσεων, συνήθως χειροκίνητους, που υπάρχουν στα διάφορα συνεργεία και εργαστήρια και γερανούς που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή ακινήτων.

Επίσης γερανός ονομάζεται και το είδος πουλιού που ζει κυρίως στην περιοχή της ευρασίας λόγω του μακριού ράμφους αυτού του πουλιού που μοιάζει με την  ΄΄μύτη΄΄ του γερανού αποφάσισαν να το ονομάσουν *γερανό*. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οχήματα
Κατηγορία:Εργαλεία
Γερανος
Τάγμα της Αλκάνταρας

Το περίφημο ισπανικό **Τάγμα της Αλκάνταρας** ήταν ιπποτικό τάγμα που δημιουργήθηκε για τη προστασία της Καστίλλης κατά των Αράβων τον 12ο αιώνα. To 1177 το Τάγμα αυτό το αναγνώρισε ο Πάπας με τον χαρακτήρα του θρησκευτικού, οπότε και αυξήθηκε αριθμητικά και μετατέθηκε από το Φρούριο Περιέρο όπου έδρευε ως πολεμική αδελφότητα υπό το όνομα «Τάγμα του Αγίου Ιουλιανού» στη πόλη Αλκάνταρα, εκ της οποίας και έλαβε το επίσημο όνομα.

Οι ιππότες της Αλκάνταρα ζούσαν κοινοβιακά με πολύ αυστηρή δίαιτα και εθιμοτυπία της οποίας  βασικότερες αρχές ήταν η σιωπή, η νηστεία και η αγαμία και κυρίως η παντελής ακτημοσύνη. Έφεραν λευκό μανδύα με μαύρο σκούφο και είχαν ισόβιο αρχηγό. Ενισχύονταν όμως πλουσιοπάροχα από δωρεές φιλοχρίστων αλλά και από πολεμικές λείες και λάφυρα.

Ο Ηρωισμός των Ιπποτών της Αλκάνταρας έμεινε ιστορικός αφού αυτός συνέβαλε κυρίως στην εξόντωση των Μαυριτανών, μετά την οποία το Τάγμα έχασε την αρχική συνοχή και αίγλη του με διασπάθιση της περιουσίας του από διάφορους άρχοντες και εξ αυτού της διακοπής των δωρεών. Πολύ αργότερα το Τάγμα αυτό έθεσε ως νέο σκοπό του την κατά των Τούρκων σταυροφορία, αλλά το 1808 επί Βασιλέως Ιωσήφ Βοναπάρτου η ακίνητη περιουσία του Τάγματος δημεύτηκε και το Τάγμα στη συνέχεια διαλύθηκε.

*Σημειώνεται πως δεν θα πρέπει να συγχέονται οι Ιππότες της Αλκάνταρας με τους Αλκαντάριους που ήταν μοναχοί και αποτελούσαν θρησκευτικό μοναστικό Τάγμα.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μεσαιωνική Ισπανία
Κατηγορία:Αλκάνταρα
Αλκάνταρας
Άγιος Λαυρέντιος (αποσαφήνιση)

Ο **Άγιος Λαυρέντιος** ήταν μάρτυρας του Χριστιανισμού. Το όνομά του έχει δοθεί σε πολλές άλλες διακεκριμένες μορφές της Χριστιανοσύνης καθώς και σε πολλά τοπωνύμια.
* Για τον μάρτυρα αρχιδιάκονο Άγιο Λαυρέντιο και άλλους αγίους με το ίδιο όνομα, δείτε: Άγιος Λαυρέντιος.
* Για το ομώνυμο χωριό του νομού Μαγνησίας, δείτε: Άγιος Λαυρέντιος Μαγνησίας.
* Για τον ομώνυμο ποταμό της Βορείου Αμερικής, δείτε: Άγιος Λαυρέντιος (ποταμός).

Αγιος Λαυρ
Αλυσέλικτρο

thumb|right|250px|Αλυσέλικτρα βαρούλκου άγκυρας βαμμένα κόκκινα. Οι κίτρινες στεφάνες είναι τα φρένα
Το **Αλυσέλικτρο** είναι ένας ειδικός τύπος κυλίνδρου βαρούλκου, κατάλληλος για ανύψωση ή έλξη φορτίων με χρήση αλυσίδας. Αποτελείται από ειδικό μεταλλικό (από χυτοσίδηρο) κύλινδρο που φέρει περιφερειακές "γλυφές" μέσα στις οποίες "φωλιάζουν" οι κρίκοι της αλυσίδας (καδένας) της άγκυρας. Αν η αλυσίδα τυλίγεται και παραμένει επάνω στο αλυσέλικτρο, τότε αυτό συνήθως αποκαλείται **τύμπανο αλυσίδας** και έχει σχετικά μεγάλο μήκος.

Το αλυσέλικτρο επινοήθηκε από τον Γάλλο υποπλοίαρχο Μπαρμπστέν στην αναζήτηση απόλυτης ασφάλειας και σταθερότητας. Έτσι κατασκεύασε αυτό το δίσκο (τύμπανο), με οκτώ *εγκαθήσεις* μέσα στις οποίες φωλιάζουν οι κρίκοι της αλυσίδας (περίπου τέσσερις ανά στροφή). Οι εγκαθήσεις αυτές δεν είναι στερεότυπες αλλά κατάλληλες για το μέγεθος και σχήμα των κρίκων της αλυσίδας για την οποία χρησιμοποιείται. 

Στην ναυπηγική το αλυσέλικτρο συναντάται χαρακτηριστικά στο βαρούλκο αγκύρας ή στον λεγόμενο εργάτη άγκυρας. Σε διάταξη φέρεται πριν ή κάτω από το τύμπανο χειρισμών ναυτικών σχοινιών (κάβων). Αλυσέλικτρα έχουν όλα τα ανυψωτικά μηχανήματα που χρησιμοποιούν αλυσίδες όπου όσο μικρότεροι είναι οι κρίκοι τόσο περισσότερες εγκαθήσεις φέρουν. Στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις σε διακόπτες σωληνώσεων (βάνες) που βρίσκονται σε μεγάλο ύψος η χειρολαβή (στρόφαλος) αντικαθίσταται από αλυσέλικτρο ώστε να είναι δυνατός ο χειρισμός από το επίπεδο του εδάφους με ατέρμονη αλυσίδα.

## Βιβλιογραφία


Κατηγορία:Φόρτωση πλοίου
Κατηγορία:Βιομηχανικά εργαλεία
Κατηγορία:Ναυπηγική
Άγιος Βουκόλος

Ο **Άγιος Βουκόλος** υπήρξε κατά την παράδοση είτε ο πρώτος επίσκοπος της Σμύρνης, είτε ένας εκ των πρώτων. Σε κάθε περίπτωση, έζησε στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους, αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ.. Αναφέρεται ότι χειροτονήθηκε από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη και ότι προτού πεθάνει όρισε ως διάδοχό του τον ιερομάρτυρα Πολύκαρπο, που έμελλε να γίνει ο πολιούχος της Σμύρνης. Ο Βουκόλος ανακηρύχθηκε άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Φεβρουαρίου.

## Ναοί του Αγίου
Στη Σμύρνη οικοδομήθηκε Ναός του Αγίου Βουκόλου, του «Άη-Βούκλα» όπως αποκαλούνταν από τους Σμυρναίους, το 1866, ο οποίος είχε γυάλινο τρούλο. Ο Ναός γλίτωσε από την φωτιά της Καταστροφής του 1922 διότι περιβαλλόταν από πυκνοδομημένο κλοιό κατοικιών. Χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη αρχικά, αργότερα ως αίθουσα συναυλιών, ως αρχαιολογικό μουσείο και χώρος αποθήκευσης αρχαιοτήτων. Το 2011 αποκαταστάθηκε και στο εσωτερικό του ναού αποκαλύφθηκαν αγιογραφίες.

## Πηγές
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 8, σ. 774
* Ο Ναός του Αγίου Βουκόλου στη Σμύρνη «Ο άη-Βούκλας» - Ένωση Μικρασιατών Φοιτητών

Βουκολος
Βουκολος
Βουκολος
Έμβλημα του Όμπλαστ του Βλαντίμιρ

right|220px
To  **έμβλημα του [[Όμπλαστ του Βλαντίμιρ]]** απεικονίζεται και στη σημαία του ομοσπονδιακού υποκειμένου. Υπάρχουν μαρτυρίες για ύπαρξη του συμβόλου με το λιοντάρι που φορά στέμμα από το 1781.

Το λιοντάρι που απεικονίζεται σε πρώτο πλάνο στο έμβλημα είναι ελεύθερο και κρατά Πατριαρχικό λευκό σταυρό. Το σημερινό έμβλημα συμπεριλαμβάνει το τσαρικό στέμμα και την μπλε κορδέλα του Αλέξανδρου. Γύρω γύρω υπάρχει ένα στεφάνι.

## Πηγές
*Το έμβλημα του Όμπλαστ του Βλαντίμιρ στις *σημαίες του Κόσμου*.

Εμβλημα
Βλαντιμιρ
Αλεξιάρης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Αλεξιάρης** ήταν γιος του Ηρακλή και της θεάς Ήβης. Ο Ηρακλής πήρε ως σύζυγό του την Ήβη μετά τον θάνατό του, όταν ανέβηκε στον Όλυμπο και έγινε αθάνατος, ενώ συμφιλιώθηκε και με την Ήρα (*[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]*, 11, 7, 7).

Το όνομα του Αλεξιάρη, όπως και του αδελφού του από την ίδια μάνα, του Ανικήτου, αναφέρονται και ως επίθετα του πατέρα τους Ηρακλή. Εκτός από αυτά τα δύο, όλα τα άλλα παιδιά του Ηρακλή (περίπου 50) είχαν γεννηθεί από θνητές γυναίκες. Ο Αλεξιάρης λατρεύοταν ως θεότητα, μαζί με τον Ανίκητο, ιδίως στη Θήβα και στη Ρόδο.

## Δείτε επίσης
* Ηρακλείδες

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Ηρακλείδες
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αργιόπη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Αργιόπη** αναφέρονται τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:

# Νύμφη του Παρνασσού που συνδέθηκε φιλικά με τον Φιλάμμωνα. Η φιλία εξελίχθηκε σε έρωτα και τελικώς η Αργιόπη έμεινε έγκυος. Επειδή ο Φιλάμμωνας δεν ήθελε να την κάνει σύζυγό του, η Αργιόπη πήγε στη Θράκη, όπου και γέννησε τον Θάμυρι. Η Αργιόπη αυτή αναφέρεται στη *[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]* (Α 16) και από τον Παυσανία (Δ 33, 3).
# Κόρη του Τεύθραντα, βασιλιά της Μυσίας, σύζυγος του Τηλέφου, ο οποίος διαδέχθηκε στον θρόνο τον Τεύθραντα.
# Κόρη του Νείλου, σύζυγος του Αγήνορα. Παιδιά τους ήταν ο Κάδμος και η Ευρώπη (Φερεκύδη απόσπ.40, Υγίνου *Fabulae*, 6, 178).
# Σύζυγος του Ορφέα κατά τον Αθήναιο (ΙΓ΄ 597).

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Αργιοπη
Αργιόπη
Αλαμπάμα (ποταμός)

Ο ποταμός **Αλαμπάμα** βρίσκεται στην ομώνυμη Πολιτεία Αλαμπάμα των ΗΠΑ, εκ του οποίου και έλαβε την ονομασία.

Είναι σχετικά μεγάλος ποταμός που σχηματίζεται από τα νερά δύο άλλων ποταμών του Ταλαπρούζε και του Κρούζε που εκβάλλουν σ΄ αυτόν, κοντά στη πρωτεύουσα Μοντγκόμερι της Πολιτείας Αλαμπάμα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

 

Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ