Άρειος

Ο **Άρειος** (256 - 336) ήταν πρεσβύτερος στην εκκλησία της Βαυκαλίδος στην Αλεξάνδρεια, με λιβυκή καταγωγή. Οι θεολογικές του θέσεις αποκλήθηκαν *[[Αρειανισμός]]* από τους αντιπάλους του, και καταπολεμήθηκαν ως αίρεση σε μια περίοδο τριών και πλέον αιώνων («*Αρειανή διαμάχη*»), αν και γνώρισαν ιδιαίτερη απήχηση. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι ο Υιός του Θεού ήταν *κτίσμα*, αλλά πολλοί ιστορικοί της εποχής αποδίδουν την κίνησή του σε αίτια εσωτερικής αντιπαλότητας με τοπικούς πρωτοπρεσβύτερους. Η διδασκαλία του καταδικάστηκε από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο.

Η επίσημη αποποινικοποίηση του Χριστιανισμού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από τον Μέγα Κωνσταντίνο συνεπαγόταν τη σύγκληση οικουμενικών συνόδων με σκοπό την άρση των θεολογικών διαιρέσεων μεταξύ αντίπαλων αιρέσεων μέσα στην Εκκλησία. Η θεολογία του Αρείου αποτέλεσε σημαντικό θέμα στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας, όπου ο Αρειανισμός καταδικάστηκε υπέρ των ομοούσιων αντιλήψεων για τον Θεό και τον Ιησού. Η αντίθεση προς τον Αρειανισμό παραμένει ενσωματωμένη στο Σύμβολο της Πίστεως, το οποίο έχει περιγραφεί ως «ένα σκόπιμα αντιαρειανικό κείμενο». Παρ’ όλα αυτά, παρά τη συντονισμένη αντίθεση, αρειανικές εκκλησίες συνέχισαν να υπάρχουν για αιώνες σε όλη την Ευρώπη (ιδίως σε διάφορα γερμανικά βασίλεια), τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Καταπνίγηκαν είτε με στρατιωτική κατάκτηση είτε μέσω εκούσιας βασιλικής μεταστροφής μεταξύ του πέμπτου και του έβδομου αιώνα.

Ο ρόλος του Αρείου ως του μοναδικού δημιουργού της αρειανικής θεολογίας έχει αμφισβητηθεί από ιστορικούς όπως ο Ρόουαν Oυίλιαμς, ο οποίος δήλωσε ότι «ο ρόλος του Αρείου στον Αρειανισμό δεν ήταν εκείνος του ιδρυτή μιας αίρεσης. Δεν ήταν η προσωπική του διδασκαλία που κυριάρχησε στην ανατολική Εκκλησία στα μέσα του αιώνα». Ο Ρίτσαρτ Χάνσον γράφει ότι η συγκεκριμένη υποστήριξη του Αρείου προς μια υποτακτική θεολογία «έφερε σε αναπόφευκτη προβολή μια δογματική κρίση που είχε σταδιακά συσσωρευτεί […] Ήταν η σπίθα που προκάλεσε την έκρηξη. Αλλά από μόνος του δεν είχε μεγάλη σημασία». Έχει επίσης υποστηριχθεί ότι η σύνδεση μεταξύ του Αρείου και της θεολογίας που φέρει το όνομά του είναι μια κατασκευή «βασισμένη στην πολεμική των Νικαίων συγγραφέων», όπως ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας, υποστηρικτής του ομοούσιον.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άρειος γεννήθηκε στη Λιβύη. Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του δεν είναι σήμερα γνωστή, αλλά υπολογίζεται ότι γεννήθηκε περίπου το 256. Οι πηγές για το βίο του μέχρι την ηλικία που εμφανίστηκε στο προσκήνιο είναι περιορισμένες, λόγω των εκτεταμένων καταστροφών σε βιβλία του και επιστολές του, που προκάλεσαν αντίπαλοί του. Ο ίδιος φαίνεται  να είναι κάτοχος αξιόλογης μόρφωσης με ιδιαίτερη συμπάθεια προς την Αριστοτελική φιλοσοφία. Κατά τον Επιφάνιο ήταν «*δόλιος όφις*», κατά το Σοζωμενό «*διαλεκτικώτατος*», ενώ κατά το Σωκράτη τον Σχολαστικό «*άμοιρος της διαλεκτικής λέσχης*». Το γεγονός ότι οι ενάντιοί του δεν αμφισβήτησαν το ήθος του φανερώνει ότι διήγε άμεμπτη ζωή. Πολλοί θεολόγοι υποστηρίζουν με ισχυρά επιχειρήματα, ότι υπήρξε μαθητής του Λουκιανού Αντιοχείας, αλλά υπάρχουν και ισχυρά στοιχεία και προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Η πρώτη σημαντική αναφορά στο όνομά του γίνεται το 306 όταν συνετάχθη με την πλευρά του Μελίτιου όταν προέκυψε η κρίση που ονομάστηκε εκ των υστέρων Σχίσμα του Μελιτίου όσον αφορά το ζήτημα των πεπτωκότων - γεγονός που φανερώνει την αυστηρότητα των θέσεων του Αρείου. Ο ίδιος μάλιστα ζούσε ασκητικό βίο. Ο Άρειος όμως επανήλθε στην εκκλησία και το 308 και χειροτονήθηκε διάκονος από τον αρχιεπίσκοπο Πέτρο. Παρέμεινε σταθερός στις αρχικές του απόψεις, ζητώντας μεγαλύτερη επιείκεια από τον Πέτρο στο ζήτημα των Μελιτιανών, χωρίς να βρει ανταπόκριση, κάτι που τον ενόχλησε και απεσχίσθη πάλι, μέχρι το 311 που απεβίωσε ο Πέτρος. Ο νέος επίσκοπος Αχιλλάς (311-313) ήταν διαλλακτικότερος, αλλά σήμερα δε γνωρίζουμε με βεβαιότητα, αν όντως επί εποχής του επέστρεψε στους κόλπους της εκκλησίας, χειροτονούμενος ως πρεσβύτερος.

Μετά το θάνατο του Αχιλλά, κατά το Φιλόστοργιο, στη διαδοχή του επισκοπικού θρόνου ο Άρειος ήταν συνυποψήφιος με τον Αλέξανδρο, αλλά παραιτήθηκε παρά τη βέβαιη εκλογή του, ενώ κατά το Θεοδώρητο, απέτυχε λόγω συγκρούσεως με τον συνυποψήφιό του. Η πρώτη όμως μαρτυρία σήμερα θεωρείται και η πιο αξιόπιστη —αφαιρούμενης της υπερβολής της βεβαίας εκλογής—, καθότι σε διαφορετική περίπτωση, δεν θα τον διόριζε ο Αλέξανδρος πρεσβύτερο στη σημαντικότερη ενορία της Αλεξανδρείας, συνυπολογίζοντας πως οι πρεσβύτεροι στην εκκλησία της Αλεξάνδρειας είχαν μεγάλη δύναμη και αυτονομία. Ο Άρειος είχε επωμισθεί, όπως κάθε πρεσβύτερος την ερμηνεία των Γραφών, ξεπερνώντας τα αυστηρά όρια της ενορίας της Βαυκάλεως, αποκτώντας μεγάλη ακτινοβολία στην τοπική εκκλησία.

Πέθανε ξαφνικά στην Κωνσταντινούπολη το 336, πιθανώς από δηλητηρίαση που του προκάλεσαν οι εχθροί του.
## Παραπομπές

## Πηγές
* Βλασίου Φειδά, «Εκκλησιαστική Ιστορία», Εκδόσεις Διήγηση, Αθήνα, 2002
* Catholic Encyclopedia
## Δείτε επίσης
* Αρειανισμός
* Αντιτριαδικοί; Αντιτριαδισμός
* Σοκινιανοί; Σοκινιανισμός

Αρειος
Αρειος
Αρειος
Αρειος
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Κατηγορία:Συγγραφείς του 4ου αιώνα