open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μπαϊράμ Πασά

Το **Μπαϊράμ Πασά** (**Bayrampaşa)** (προφέρεται  ) είναι προάστιο της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία στην ευρωπαϊκή πλευρά της πόλης. 

## Ιστορία
Μέχρι το 1936, το Μπαϊράμ Πασά ήταν μέρος της περιοχής Φατίχ. Ήταν επίσης μέρος της περιοχής Εγιούπ μεταξύ 1936 και 1990.

Στην περιοχή είχαν καταφύγει πρόσφυγες από Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας το 1927 και αργότερα από τη Βοσνία τη δεκαετία του 1960. Στο Μπαϊράμ Πασά εγκαταστάθηκαν επίσης πολίτες, που μετανάστευσαν από την Ανατολία στην ευρύτερη περιοχή της Κωνσταντινούπολης λόγω αστικοποίησης από τη δεκαετία του 1950 και εξής.

Μέχρι το 1970, η περιοχή ήταν γνωστή ως Σαγμαλτζιλάρ, όταν ένα μεγάλο ξέσπασμα χολέρας, που προκλήθηκε από τη ρύπανση της οθωμανικής κατασκευής παροχής νερού από νέα κτήρια και εργοστάσια, οδήγησε την περιοχή σε καραντίνα. Μετά από αυτό το περιστατικό, το όνομα Σαγμαλτζιλάρ έγινε συνώνυμο της χολέρας, έτσι η συνοικία μετονομάστηκε σε Μπαϊράμ Πασά, από τον Οθωμανό μεγάλο βεζίρη Μπαϊράμ Πασά του 17ου αιώνα. Λίγα τμήματα από το οθωμανικό σύστημα ύδρευσης, το οποίο χτίστηκε από τον Μιμάρ Σινάν, διατηρούνται μέχρι σήμερα. 

Την 1η Δεκεμβρίου 2015, μια έκρηξη σημειώθηκε κοντά στο σταθμό του μετρό Μπαϊράμ Πασά, με αρκετούς τραυματίες. 

## Γεωγραφία
Οι κάτοικοι του Μπαϊράμ Πασά είναι κυρίως Αλβανοί και Βόσνιοι. 

Η στέγαση στο Μπαϊράμ Πασά θεωρείται γενικά  ότι είναι κακής ποιότητας,  με καταστήματα και μικρά εργοστάσια ακόμα και στους οικιστικούς δρόμους, ενώ μεγάλες εκτάσεις της συνοικίας είναι αμιγώς βιομηχανικές. 

Η συνοικία περιλαμβάνει τόσο κατοικημένες όσο και βιομηχανικές περιοχές της εργατικής τάξης. Ο πληθυσμός είναι 240.000 (1997) και η περιοχή καλύπτει έκταση 8 τετραγωνικών χιλιομέτρων. 

Οι γειτοκιές συνοικίες της περιοχής είναι ο Γαζί Οσμάν Πασά στα βόρεια, το Εγιούπ στα ανατολικά, το Ζεϊτινμπουρνού στα νότια και το Εσενλέρ στα δυτικά. 

Μια σειρά από σημαντικά δημόσια κτήρια βρίσκονται στην περιοχή: 

* Η μεγαλύτερη φυλακή της Κωνσταντινούπολης (επί του παρόντος εκτός λειτουργίας)
* δύο μεγάλα αθλητικά συγκροτήματα
* ο κεντρικός σταθμός λεωφορείων (που είναι στην πραγματικότητα στο Μπαϊράμ Πασά, αν και ονομάζεται σταθμός λεωφορείων Εσενλέρ)

Το Μπαϊράμ Πασά βρίσκεται στη διαδρομή του παλιού δρόμου προς τη Θράκη και αρκετοί κύριοι δρόμοι και ένας ελαφρύς σιδηρόδρομος διασχίζουν τη μέση της περιοχής. 

Το Μπαϊράμ Πασά είναι διάσημο για τις αγκινάρες του που παράγονταν στο παρελθόν, αλλά τώρα, αν και δεν υπάρχει παραγωγή στην περιοχή, το όνομά του έχει δοθεί σε μια ποικιλία αγκινάρας στην Τουρκία. Ένα μεγάλο άγαλμα μιας αγκινάρας βρίσκεται στη μέση της συνοικίας, που έχει γίνει σύμβολο της περιοχής. 

Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην περιοχή ονομάζεται Μπαϊράμ Πασά σπορ (Bayrampaşaspor). 

### Δίδυμες πόλεις

*  **[[Νόβι Πάζαρ (Σερβία)|Νόβι Παζάρ]]**, Σερβία

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία

* 

Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Κωνσταντινούπολης
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Κωνσταντινούπολης
Μαλέσκο

Το **Μαλέσκο** (ιταλικά: *Malesco*) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Γκαρσία Σάντσεθ της Καστίλης

Ο **Γκαρσία Σάντσεθ**, ισπαν.: *García Sánchez*, (απεβ. το 1029) ήταν ο τελευταίος ανεξάρτητος κόμης της Καστίλης από το 1017 έως το τέλος του. Γιος του Σάντσο Γκαρσία και της συζύγου του Ουρράκας, διαδέχθηκε τον πατέρα του, όταν ήταν μόλις ανήλικος.

## Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς του, τη θέση του αντιβασιλιά κατείχαν αρκετοί Καστιλιάνοι μεγιστάνες και η Ουρράκα Γκαρσία, ηγουμένη του Κοβαρούβιας, θεία του νεαρού κόμη. Η κομητεία περιήλθε υπό την προστασία του κουνιάδου του, του Σάντσο Γ΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Παμπλόνα.

Έφτασε την πλειοψηφία του το 1028 και τον επόμενο χρόνο ταξίδεψε στη Λεόν για να παντρευτεί *[[Infante|την πριγκίπισσα (infanta)]]* Σάντσα, αδελφή του Βερμούδο Γ΄ του Λεόν. Ωστόσο, καθώς έμπαινε στην εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή για την τελετή, δολοφονήθηκε από ένα ζευγάρι εξόριστων Καστιλιανών ευγενών, τους αδελφούς Ροδρίγο Βέλα και Ίνιγο Βέλα. 

Η κομητεία ανατέθηκε στον ανιψιό του Φερδινάνδο Α΄, νεότερο γιο της αδελφής του Μουνιαδόνας και του συζύγου της Σάντσο του Μεγάλου, ο οποίος στη συνέχεια νυμφεύτηκε τη σύζυγο τού Γκαρσία, Σάντσα. 

## Bιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Οίκος Μπένι Μαμαδούνα
Μορρόσαυρος

Το 2002 ο Αργεντινός παλαιοντολόγος Fernando Novas ανέφερε την ανακάλυψη ενός μερικού σκελετού ενός ευορνιθόποδου στην Ανταρκτική. Το 2016 αυτά τα υπολείμματα αποτέλεσαν τη βάση για την ονομασία του είδους *Morrosaurus antarcticus*, που ονομάστηκε και περιγράφηκε από τους Sebastian Rozadilla, Federico Lisandro Agnolin, Fernando Emilio Novas, Alexis Rolando Aranciaga Mauro, Matthew J. Motta, Juan Manuel Lirio Marcelo και Pa. Το όνομα του γένους αναφέρεται στην τοποθεσία El Morro στο νησί James Ross, όπου βρέθηκαν τα υπολείμματα του είδους. Το συγκεκριμένο όνομα αναφέρεται στην Ανταρκτική.

## Ανακάλυψη
Το 2002 ο Αργεντινός παλαιοντολόγος Fernando Novas ανέφερε την ανακάλυψη ενός μερικού σκελετού ενός ευορνιθόποδου στην Ανταρκτική. Το 2016 αυτά τα υπολείμματα αποτέλεσαν τη βάση για την ονομασία του είδους *Morrosaurus antarcticus*, που ονομάστηκε και περιγράφηκε από τους Sebastian Rozadilla, Federico Lisandro Agnolin, Fernando Emilio Novas, Alexis Rolando Aranciaga Mauro, Matthew J. Motta, Juan Manuel Lirio Marcelo και Pa. Το όνομα του γένους αναφέρεται στην τοποθεσία El Morro στο νησί James Ross, όπου βρέθηκαν τα υπολείμματα του είδους. Το συγκεκριμένο όνομα αναφέρεται στην Ανταρκτική.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δεινόσαυροι
Σαραϊμπουρνού

Το **Σαραϊμπουρνού** (, που σημαίνει *Παλάτι Ακρωτήριο*) είναι ακρωτήριο που χωρίζει τον Κεράτιο Κόλπο και τη Θάλασσα του Μαρμαρά στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Η περιοχή είναι το παλάτι Τοπ Καπί και το πάρκο Γιουλχανέ. Το Σαραϊμπουρνού περιλαμβάνεται στις ιστορικές περιοχές της Κωνσταντινούπολης, που προστέθηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1985.
[μικρογραφία|[Τοπ Καπί|Παλάτι Τοπ Καπί στο σημείο Seraglio]]

## Ιστορία
Ο πρώτος οικισμός στο Σαραϊμπουρνού ανάγεται στη Νεολιθική,  6600 π.Χ. Ο οικισμός διήρκεσε για σχεδόν μια χιλιετία πριν πλημμυριστεί από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Ωστόσο, θα μπορούσε να είχε μεταφερθεί περαιτέρω στην ενδοχώρα. Τα τεχνουργήματα από αυτόν τον οικισμό, που ανακτήθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών εμφανίζουν μερικά από τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά άλλων τεχνουργημάτων, που βρέθηκαν σε άλλες ανασκαφές στη βορειοδυτική Τουρκία.

Ένας άλλος οικισμός στο Σαραϊμπουρνού, ονόματι Λυγός, ιδρύθηκε από θρακικές φυλές μεταξύ του 13ου και 11ου αιώνα π.Χ., μαζί με τη γειτονική Σεμίστρα, που ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος είχε αναφέρει στις ιστορικές του αναφορές. Μόνο λίγοι τοίχοι και υποδομές, που ανήκουν στον Λυγό έχουν σωθεί μέχρι σήμερα, κοντά στην τοποθεσία όπου βρίσκεται σήμερα το περίφημο παλάτι Τοπ Καπί. Κατά την περίοδο του αρχαίου Βυζαντίου, η Ακρόπολη βρισκόταν εκεί που βρίσκεται σήμερα το παλάτι Τοπ Καπί.

Σύμφωνα με έναν μύθο, το 667 π.Χ. αρχαίοι Έλληνες άποικοι από τα Μέγαρα (κοντά στην Αθήνα) υπό τη διοίκηση του βασιλιά Βύζα ίδρυσαν το Βυζάντιο στο Σαραϊμπουρνού. Προηγουμένως, το 685 π.Χ., οι Μέγαροι είχαν ιδρύσει τη Χαλκηδόνα (σημερινό Καντίκιοϊ) στην ακτή της Ανατολίας, απέναντι από το Βόσπορο. Στην πραγματικότητα οι παλαιότεροι οικισμοί στη σημερινή Κωνσταντινούπολη βρίσκονται στην πλευρά της Ανατολίας, όπως ο τύμβος Φικιρτεπέ που χρονολογείται από τη Χαλκολιθική περίοδο (Εποχή του Χαλκού), με τεχνουργήματα, που χρονολογούνται από το 5500 έως το 3500 π.Χ. Στο κοντινό Καντίκιοϊ (αρχαία Χαλκηδόνα), έχει ανακαλυφθεί ένας μεγάλος λιμενικός οικισμός, που χρονολογείται από τους Φοίνικες (που προηγείται του οικισμού των Μεγαρέων).

Στην αρχαιότητα υπήρχαν δύο φυσικά λιμάνια στην περιοχή κοντά στο Σαραϊμπουρνού, όπου βρίσκονται οι σημερινές συνοικίες Σιρκέτσι και Εμίνονου (τα λιμάνια του Προσφορίου και του Νεωρίου, τα οποία έφτασαν στην ακτογραμμή του Κεράτιου Κόλπου). Εξαιτίας αυτού του σχηματισμού, το σημείο του Σαραϊμπουρνού ήταν πιο εμφανές από ότι είναι σήμερα. Σε μεταγενέστερες περιόδους η περιοχή ήταν το σημείο σύγκλισης για τα Θαλάσσια Τείχη του Κόλπου με τη Θάλασσα του Μαρμαρά. Στη βυζαντινή περίοδο, η περιοχή ήταν γνωστή στα ελληνικά ως Άγιος Δημήτριος.

Κατά τη διάρκεια της σιδηροδρομικής κατασκευής της ύστερης οθωμανικής περιόδου, το 1871, τα τείχη της πόλης της περιοχής Σαραϊμπουρνού κατεδαφίστηκαν εν μέρει, αλλά παραμένουν άθικτα σε ορισμένες περιοχές - ειδικά κοντά στο παλάτι Τοπ Καπί, το οποίο χτίστηκε τον 15ο αιώνα για τους Οθωμανούς. Σουλτάνους. Το αξιόλογο πάρκο Γιουλχανέ βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο παλάτι.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Κωνσταντινούπολης
Κατηγορία:Κεράτιος Κόλπος
Πρωτεΐνη S100

[μικρογραφία|Αναπαράσταση της τριδιάστατης δομής της S100A2, η δομή της οποίας προσδιορίστηκε με [κρυσταλλογραφία ακτίνων X. Με βάση την απόδοση PyMOL του PDB 2RGI.]]
Η οικογένεια των S100 πρωτεϊνών είναι μια σημαντική κατηγορία ασβεστιοδεσμευτικών πρωτεϊνών χαμηλού μοριακού βάρους (10-14 kDa), η οποία στον άνθρωπο αριθμεί περίπου 21 μέλη. Βρίσκονται αποκλειστικά στα σπονδυλωτά ζώα. Οι S100 εμπλέκονται κυρίως στη ρύθμιση της ομοιοστάσης του ασβεστίου, και κατ’επέκταση στη ρύθμιση άλλων ενδοκυταρρικών λειτουργιών που εξαρτούνται από το ασβέστιο, όπως την φωσφορυλίωση πρωτεΐνης, τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων και τη διαφοροποίηση, στη δυναμική των συστατικών του κυτταροσκελετού και στη δομική οργάνωση των μεμβρανών. Θεωρούνται επίσης ως μόρια μοριακού σχεδίου που σχετίζονται με βλάβη (DAMPs), όπου δρουν ως εξωτερικοί παράγοντες.

Οι εξωκυτταρικές λειτουργίες των πρωτεϊνών S100 περιλαμβάνουν τη δέσμευσή τους με υποδοχείς κυτταρικής επιφάνειας που έχουν ως αποτέλεσμα προφλεγμονώδη καθοδικά μονοπάτια σηματοδότησης που προάγουν τη ρύθμιση του κυτταρικού πολλαπλασιασμού, της φλεγμονής και της επιδιόρθωσης των ιστών. Συμμετέχουν επίσης στην ενεργοποίηση των μακροφάγων και στη χημειοέλξη των λευκοκυττάρων.. Επιπλέον, εμπλέκονται σε διάφορες ασθένειες όπως παθήσεις της καρδιάς, φλεγμονώδεις διαταραχές και ασθένειες του νευρικού συστήματος, όπως την Νόσο Alzheimer (Αλτσχάιμερ). Αφού οι πρωτεΐνες αυτές εμπλέκονται σε μέγιστο βαθμό στην ρύθμιση της φλεγμονής, χρησιμοποιούνται ως δείκτες φλεγμονώδους νόσου.

## Δομή πρωτεΐνης
Οι S100 διαθέτουν μια «κανονική» και μια «ψεύδο» EF-χείρα (έλικας-βρόγχος-έλικας), ανά μονομερές. Το κάθε πρωτομερές της πρωτεΐνης δεσμεύει 2 κατιόντα ασβεστίου, ενώ μερικα μέλη δύναται να δεσμεύουν και ένα ιόν Zn2+, ανά μονομερές. Εκ φύσεως, οι S100 είναι διμερές. Μπορούν να σχηματίσουν μη ομοιοπολικά ομοδιμερή αλλά και ετεροδιμερή.

## Τα ανθρώπινα γονίδια

* S100A1, S100A2, S100A3, S100A4, S100A5, S100A6, S100A7 (psoriasin), S100A8 (calgranulin A), S100A9 (calgranulin B), S100A8/S100A9, S100A10, S100A11, S100A12 (calgranulin C), S100A13, S100A14, S100A15 (koebnerisin), S100A16 
* S100B
* S100G
* S100P
* S100Z

## Ονοματολογία
Η ανακάλυψή τους έγινε το 1965 από τον Blake W. Moore, όπου κατάφερε να απομονώσει ένα κλάσμα πρωτεϊνών από τον εγκέφαλο βοοειδών, με τα χαρακτηριστικά – οξέο pH, χαμηλό μοριακό βάρος και διαλύτες σε 100% θειικό αμμώνιο [(NH4)2SO4] σε σχεδόν ουδέτερο pH (7.0 – 7.5). Έτσι και η οικογένεια αυτών των πρωτεϊνών απόκτησε την ονομασία S100, με την έννοια ‘Soluble (διαλύτο) 100’.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωτεΐνες
Λεύκη Λάρισας

Η **Λεύκη** είναι πολύ μικρός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.

## Γενικά στοιχεία
Η Λεύκη βρίσκεται περίπου 12 χιλιόμετρα νότια από την Ελασσόνα (έδρα του δήμου) και 48 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Λάρισα, σε υψόμετρο 450 μέτρων. Βόρεια του χωριού είναι το Στεφανόβουνο και δυτικά το Δομένικο. Οι ελάχιστοι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τα κηπευτικά και γενικότερα κάνουν ότι μπορούν να διατηρήσουν το χωριό ζωντανό. Σημαντικό αξιοθέατο θεωρείται η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, που σύμφωνα με την τοπική παράδοση είναι παλαιότερος της Ιεράς Μονής της Παναγίας Ολυμπιώτισσας. Είναι διακοσμημένος με σπάνιες τοιχογραφίες ντόπιων δημιουργών της εποχής εκείνης και σημαντική θεωρείται η εικόνα της "Παναγίας της Φανερωμένης".

Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός με το παλιό της όνομα από την τουρκοκρατία ως *Σκόμεια* το 1919 στο ΦΕΚ 3Α - 07/01/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αραδοσιβίων Ζεϊνέλ (Στεφανόβουνο). Το 1940 διορθώθηκε σε *Σκόμπα* και το 1957 με το ΦΕΚ 11Α - 24/01/1957 μετονομάστηκε σε Λεύκη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με το Στεφανόβουνο, αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ελασσόνας του Δήμου Ελασσόνας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 8 κατοίκους.

### Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η απελευθέρωση των Αραδοσιβίων από τον ιστότοπο https://www.larissanet.gr/.

## Δείτε επίσης
Ο οικισμός Νέα Λεύκη στο Δήμο Κιλελέρ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Η κόρη του Ομήρου

μικρογραφία|Ο συγγραφέας του έργου, Ρόμπερτ Γκρέιβς, το 1929
Το έργο ***Η κόρη του Ομήρου*** () είναι μυθιστόρημα του βρετανού συγγραφέα Ρόμπερτ Γκρέιβς.

## Πλοκή και έμπνευση
Το μυθιστόρημα εδράζεται στη θεωρία ότι η *[[Οδύσσεια]]* του Ομήρου συγγράφηκε από μια πριγκίπισσα των ελληνικών αποικιών στη Σικελίας. Η ιδέα ότι μια γυναίκα έγραψε τα έργα του Ομήρου είχε προταθεί αρχικώς από τον μυθιστοριογράφο Σάμουελ Μπάτλερ, στο έργο του *The Authoress of the Odyssey* («Η Συγγραφέας της Οδύσσειας»). Ο Γκρέιβς άντλησε έμπνεση από τη θεωρία του Μπάτλερ για το μυθιστόρημά του.

## Όπερα «Ναυσικά»
Στο μυθιστόρημα αυτό βασίστηκε το λιμπρέτο της όπερας *[[Ναυσικά (όπερα)|Ναυσικά]]* της Πέγκι Γκλάνβιλ-Χικς, που παρουσιάστηκε το 1961 στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, συνιστώντας παραγγελία του Φεστιβάλ Αθηνών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1955
Νέα Λεύκη Λάρισας

Η **Νέα Λεύκη** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.

## Γενικά στοιχεία
Η Νέα Λεύκη βρίσκεται στον κάμπο της Λάρισας σε απόσταση περίπου 14 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το κέντρο της πόλης και μόλις 4 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Νίκαια (έδρα του δήμου), σε υψόμετρο 120 μέτρων. Στα ανατολικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Μακρύρεμα και αποτελεί βιότοπο για ψάρια και πολλά είδη πουλιών. Στα νότια έχουν εντοπιστεί δύο μαγούλες και προϊστορικά ευρήματα. Η παλιά του ονομασία από την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν "Γκοτσ - μπασσάν" και αναφέρεται στα κριάρια που εκτρέφονταν τότε στην περιοχή. Με την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία. Στο παλιό Δημοτικό σχολείο λειτουργεί λαογραφικό μουσείο.

Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, αναφέρεται επίσημα με το παλιό της όνομα ως *Γκοτσμπασσάν* το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φακίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 το όνομά της διορθώθηκε σε Νέα Λεύκη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' αποτελεί την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νίκαιας του Δήμου Κιλελέρ και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 152 κατοίκους.

### Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Δείτε επίσης
Ο οικισμός Λεύκη στο Δήμο Ελασσόνας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Πύργος Μαυροθάλασσας Σερρών

Ο **Πύργος Σερρών** είναι κατηργημένος οικισμός του Νομού Σερρών, που αναγνωριζόταν ως αυτόνομος μέχρι το 1940. Σήμερα έχει συμπτυχθεί ως συνοικία της Μαυροθάλασσας Σερρών, με διακριτότερα ωστόσο χαρακτηριστικά από τις υπόλοιπες του χωριού.

## Παραπομπές


Πύργος Μαυροθάλασσας Σερρών
Νούνιο Γκονθάλεθ δε Λάρα (απεβ. 1296)

Ο **Νούνιο Γκονθάλεθ Γ΄ δε Λάρα**, ισπαν.: Nuño González III de Lara, (απεβ. το 1296) ήταν Καστιλιανός ευγενής, του Οίκου της Λάρα. Ήταν ο σύζυγος της κυρίας των Aλεγρέτε, Βίδε και Σίντρα και υπηρέτησε ως σημαιοφόρος του βασιλιά (alférez del rey) για τον βασιλιά Φερδινάνδο Δ' της Καστίλης.

[μικρογραφία|450x450εσ|Η Μαρία δε Μολίνα, ο γιος της, Φερδινάνδος Δ΄, στη Συνέλευση (Cortes) της Βαγιαδολίδ του 1295. Ζωγραφισμένο από τον Aντόνιο Γκίσβερτ Πέρεθ το 1863. [Κογκρέσο των Αντιπροσώπων.]]

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε γύρω στο έτος 1295 με την Κονστάνθα δε Πορτούγαλ υ Μανουέλ, κόρη του πρίγκιπα Aλφόνσο δε Πορτούγαλ, εγγονή του Aλφόνσο Γ΄ της Πορτογαλίας και της Βιολάντε Μανουέλ, κόρης του πρίγκιπα Mανουέλ της Καστίλης, και εγγονή του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης. 

Η σύζυγός του ήταν η κυρία των Aλεγρέτε, Βίδε και Σίντρα και το ζευγάρι δεν είχε ποτέ απογόνους.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

### Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 

### Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Αμυγδαλοχώρι Σερρών

Το **Αμυγδαλοχώρι**, έως το 1927 γνωστό ως **Ραχμανλή**, είναι πρώην οικισμός στον σημερινό Δήμο Βισαλτίας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν σε υψόμετρο 180 μέτρων στους βόρειους πρόποδες του Κερδύλιου όρους, σε απόσταση 2 χλμ. νότια-νοτιοανατολικά από το χωριό Καστανοχώρι Σερρών.

## Ιστορία

### Οθωμανική περίοδος
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Ο πληθυσμός του ήταν αμιγώς μουσουλμανικός, ενώ περιστοιχιζόταν από άλλα τουρκικά χωριά, όπως Τουλάδες, Ινελή, Γιαννιλί, Σιντελή, Τζαμί, Τσατακλί και Ντρασλός.

Σύμφωνα με τη στατιστική μελέτη του Βούλγαρου γεωγράφου Βασίλ Κάντσωφ, *«Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική»*, το 1900 το Ραχμανλή είχε 250 Τούρκους κατοίκους. Στην *«Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου»* του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, αναφέρεται ότι ο οικισμός είχε 175 μουσουλμάνους κατοίκους. Τέλος, σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 234 μουσουλμάνοι κάτοικοι.

### Σύγχρονη ιστορία
Με τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 60 κατοίκων. Τον Αύγουστο του 1915, ο πληθυσμός αποτελούνταν από 70 μουσουλμάνους και 30 Έλληνες πρόσφυγες.

Το 1920 το Ραχμανλή προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Ομούρ-Βέη (Καστανοχώρι) της Υποδιοίκησης Νιγρίτης του Νομού Σερρών, μαζί με το χωριό Παληότρους (Άγιος Δημήτριος).****** Το 1927 μετονομάστηκε σε *Αμυγδαλοχώρι*.

Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, στο Αμυγδαλοχώρι εγκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1920 τουλάχιστον 40 οικογένειες προσφύγων.

Ο οικισμός καταργήθηκε τυπικά το 1951, καθώς έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές.

Οι Αμυγδαλοχωρίτες, με την ερήμωση του οικισμού, εγκαταστάθηκαν σε οικισμούς της γύρω περιοχής, όπως τα Ίβηρα ο Άγιος Δημήτριος ή άλλοι.

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά της περιφερειακής ενότητας Σερρών
Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Χουάν Νούνιεθ Β΄ δε Λάρα

Ο **Χουάν Νούνιεθ Β΄ δε Λάρα**, ισπαν.: *Juan Núñez II de Lara,* (  – 1315), με το παρωνύμιο *el Mozo* (ο Υπηρέτης) ή *el de la Barba* (ο Γενειοφόρος), ήταν Ισπανός ευγενής και επικεφαλής του Οίκου της Λάρα στην υπηρεσία του βασιλείου της Καστίλης.

Μεταξύ άλλων τίτλων, ήταν ο μέγας μαγιορδόμος του βασιλιά (mayordomo mayor del rei) τέσσερις φορές και ήταν ο μέγας κυβερνήτης του Συνόρου της Ανδαλουσίας (adelantado mayor de la Frontera de Andalucía). Ήταν επίσης ο ονομαστικός κάτοχος του τίτλου της κυριότητας του Αλβαρασίν (sinyoría d' Albarrazín), αν και αυτή ενσωματώθηκε στο στέμμα του βασιλείου της Αραγονίας το 1300.

## Οικογένεια και υστεροφημία
Το 1290 ο Χουάν νυμφεύτηκε για πρώτη φορά την Ισαβέλλα Αλφόνσο δε Μολίνα, η οποία απεβίωσε το 1292. Ήταν κόρη του Aλφόνσο Φερνάνδεθ δε Καστίγια του Βρέφους (*el Niño)*, του νόθου γιου του βασιλιά Aλφόνσο Ι΄ της Καστίλης, και της Μπλάνκα Αλφόνσο δε Μολίνα, κυρία της Moλίνα και της Mέσα. Από αυτόν τον γάμο δεν απέκτησε τέκνα.

Το 1295 νυμφεύτηκε τη Μαρία Ντίαθ δε Άρο, κόρη του πρίγκιπα (infante) Ιωάννη της Καστίλης και της συζύγου του, Μαρίας Α΄  Ντίαθ δε Άρο. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά.

Το 1300 έκανε τρίτο γάμο, με τη Mαρία Ντίαθ Γ΄ δε Άρo, κόρη του Ντιέγο Λόπεθ Ε΄ δε Άρo, κυρίου του Βισκάυ, και της συζύγου του πριγκίπισσας Βιολάντε δε Καστίγια υ Αραγόν. Χωρίς απογόνους.

Χωρίς απογόνους από κάποιον από τους τρεις γάμους του, σε συνδυασμό με τον αδελφό του, Άλβαρο Νούνιεθ δε Λάρα που απεβίωσε το 1287, όταν πέθανε, παραχώρησε όλους τους τίτλους του στην αδελφή του, Χουάνα Νούνιεθ δε Λάρα. Αυτή παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Φερδινάνδο δε λα Θέρδα, εγγονό του Aλφόνσου Ι΄ της Καστίλης.

## Βιβλιογραφία

* 

* 

* 

Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Ινελή Σερρών

Το **Ινελή** είναι πρώην οικισμός στον σημερινό Δήμο Βισαλτίας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν σε υψόμετρο 240 μέτρων στις βορειοανατολικές παρυφές του Κερδυλίου όρους, σε απόσταση 2 χλμ. νοτιοδυτικά από το Αηδονοχώρι Σερρών.

## Ιστορία

### Οθωμανική περίοδος
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Ο πληθυσμός του ήταν αμιγώς μουσουλμανικός, ενώ περιστοιχιζόταν από άλλα τουρκικά χωριά, όπως Τουλάδες, Ραχμανλή (Αμυγδαλοχώρι), Γιαννιλί, Σιντελή, Τζαμί, Τσατακλί και Ντρασλός.

Στην *«Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου»* του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου, που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, ο πληθυσμός του οικισμού εκτιμάται σε 280 μουσουλμάνους. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε το 1919 η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 227 μωαμεθανοί.

### Σύγχρονη ιστορία
Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 227 κατοίκων. Το επόμενο διάστημα, οι περισσότεροι κάτοικοι μετανάστευσαν στην Τουρκία. Σύμφωνα με τους στατιστικούς πίνακες του Ελληνικού Στρατού, έως τον Αύγουστο του 1915 ο πληθυσμός είχε μειωθεί σε μόλις 42 κατοίκους.

Την περίοδο του Μακεδονικού Μετώπου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και εξαιτίας του πολεμικού μετώπου που αναπτύχθηκε στην περιοχή του Στρυμόνα, κάποιες οικογένειες από κοντινά πεδινά χωριά, αναζήτησαν καταφύγιο στο Ινελή. Μετά τη λήξη του πολέμου, δεν κατοικήθηκε ξανά.

Το 1920 ο οικισμός προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Αηδονοχωρίου της Υποδιοίκησης Νιγρίτης του Νομού Σερρών, μαζί με το χωριό Τουλάδες.****** Καταργήθηκε την ίδια χρονιά, καθώς δεν καταγράφηκε στην ελληνική απογραφή του 1920.  Τα ερείπια του οικισμού λιθολογήθηκαν και οι πέτρες χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση νέων σπιτιών σε γειτονικά χωριά.

Το 1968 με το ΦΕΚ 146Α΄/6-7-1968, η θέση του πρώην οικισμού μετονομάστηκε σε *Βελόνια.*****

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά της περιφερειακής ενότητας Σερρών
Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Άλβαρο Νούνιεθ δε Λάρα (απεβ. 1287)

Ο **Άλβαρο Νούνιεθ δε Λάρα**, ισπαν.: *Álvaro Núñez de Lara*, (  1261 – 1287) ήταν Καστιλιανός ευγενής, γιος του Χουάν Νούνιεθ Α΄, επικεφαλής του Οίκου της Λάρα, και της πρώτης συζύγου του Tερέσας Άλβαρεθ δε Αθάγρα.

## Καταγωγή
Ήταν γιος του Χουάν Νούνιεθ Α΄, επικεφαλής του Οίκου της Λάρα, και της πρώτης του συζύγου, Tερέσα Άλβαρεθ δε Αθάγρα, κυρίας του Aλβαρασίν. Οι γονείς τού πατέρα του ήταν ο Nούνιο Γκονθάλεθ ο *Καλός* (el Bueno), επικεφαλής του Οίκου της Λάρα, και η σύζυγός του Tερέσα Αλφόνσo. Οι γονείς του από τη μητέρα του ήταν ο Άλβαρο Πέρεθ δε Αθάγρα, κύριος του Aλβαρασίν και η σύζυγός του, Iνές, νόθη κόρη του βασιλιά Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας. Οι ετεροθαλείς αδελφοί του, που γεννήθηκαν από τη δεύτερη σύζυγο τού πατέρα του και έφεραν το επίθετο *δε Λάρα υ Άρο*, ήταν ο Χουάν Νούνιεθ Β΄ επικεφαλής του Οίκου της Λάρα, ο Nούνιο Γκονθάλεθ, η Τερέσα Νούνιεθ και η Χουάνα Νούνιεθ.

[μικρογραφία|229x229εσ|Άγαλμα του βασιλιά [Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης|Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλλης. Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας, Μαδρίτη.]]

[μικρογραφία|267x267εσ|Άγαλμα του [Σάντσο Δ΄ της Καστίλης στην Ταρίφα.]]

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Βιβλιογραφία

* 

* 

* 

* 

* 

Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Νούνιο Γκονθάλεθ δε Λάρα (απεβ. 1291)

Ο **Νούνιο Γκονθάλεθ Β΄ δε Λάρα**, ισπαν.: *Nuño González II de Lara*, (απεβ. το 1291) ήταν Καστιλιανός ευγενής και στρατιωτικός ηγέτης του Οίκου της Λάρα. Ήταν γιος του Nούνιο Γκονθάλεθ Α΄ και της Tερέσα Αλφόνσo, νόθης κόρης του βασιλιά Alfonso Θ΄ του Λεόν. Ο αδελφός του ήταν ο Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα. 

## Βιογραφία
Τον Ιούνιο του 1268 ο Νούνιο επισκέφτηκε τη σκηνή του Ιμπν αλ-Αχμάρ, εμίρη της Γρανάδας, ενώ ο τελευταίος βρισκόταν στη Σεβίλλη. Ο Iμπν αλ-Αχμάρ προσπαθούσε να απομακρύνει τον βασιλιά Aλφόνσο Ι΄ από τη συμμαχία του με τους Μπανού Ασκιλούλα, οι οποίοι ήταν σε εξέγερση εναντίον του εμίρη. Ο Νούνιο παραπονέθηκε για τις αδικίες και τις ατιμίες, που είχε υποστεί η οικογένειά του υπό τον Αλφόνσο Ι΄ και ο Ιμπν αλ-Αχμάρ, χαρούμενος που απέκτησε έναν Καστιλιανό σύμμαχο, προσφέρθηκε να βοηθήσει τους Λάρα να αποδώσουν δικαιοσύνη, σε αντάλλαγμα για τη στρατιωτική τους βοήθεια εναντίον των Μπανού Ασκιλούλα. Έδωσε στον Nούνιo μερικά κοσμήματα, και του είπε να ενημερώσει τον πατέρα και τον αδελφό του για τη συμφωνία τους. Ο εμίρης τον προειδοποίησε ότι δεν θα γινόταν αμέσως καμία ενέργεια, και να περιμένει την υπόδειξή του. 

Το 1272 ο Μαρινίδης εμίρης του Μαρόκου Αμπού Γιουσούφ, εισέβαλε στην Καστίλη. Έστειλε μηνύματα σε αρκετούς επαναστάτες ευγενείς, μεταξύ αυτών και τον πατέρα του Nούνιo, και ζήτησε μάλιστα να του σταλεί ο νεότερος Nούνιo στο Μαρόκο, όπου του υποσχέθηκε να τον κάνει «βασιλιά» των χριστιανών, δηλαδή διοικητή της χριστιανικής πολιτοφυλακής. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Doubleday, Simon R. (2001). The Lara Family: Crown and Nobility in Medieval Spain. Cambridge, MA: Harvard University Press.
* O'Callaghan, Joseph F. (2011). The Gibraltar Crusade: Castile and the Battle for the Strait. Philadelphia: University of Pennsylvania Press.

Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Συκιά Λάρισας

Η **Συκιά** είναι ακατοίκητος οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.

## Γενικά στοιχεία
Η Συκιά βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης, περίπου 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Ελασσόνα (έδρα του δήμου) και 54 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Λάρισα, σε υψόμετρο 520 μέτρων. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 στο ΦΕΚ 3Α - 07/01/1919 να απογράφεται στην κοινότητα Λυκουδίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με το Λυκούδι, αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σαρανταπόρου του Δήμου Ελασσόνας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

### Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Δείτε επίσης
Στον ίδιο δήμο, αλλά την δημοτική ενότητα Ποταμιάς υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Συκέα ή Συκιά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Νούνιο Γκονθάλεθ δε Λάρα (απεβ. 1275)

μικρογραφία| Ερείπια του φρουρίου της Ματρέρα, το οποίο ο Νούνιο κατέλαβε από τους επαναστάτες το 1263.

Ο **Νούνιο Γκονθάλεθ Α΄ δε Λάρα**, ισπαν.: *Nuño González I de Lara*, (απεβ. 8 Σεπτεμβρίου 1275), με το παρωνύμιο ο *Καλός* (el Bueno), ήταν Καστιλιανός ευγενής, βασιλικός σύμβουλος και στρατιωτικός ηγέτης. Ήταν επικεφαλής του Οίκου της Λάρα και στενός προσωπικός φίλος του Aλφόνσου Ι΄. Οι πολιτικές του βασιλιά συχνά εμπόδιζαν τις προσπάθειές του να αυξήσει τη δύναμη και τον πλούτο τού Οίκου του, και το 1272 οδήγησε πολλούς εξέχοντες ευγενείς σε ανοικτή εξέγερση. Αποκαταστάθηκε στην εύνοια του βασιλιά της Καστίλης τον επόμενο χρόνο. Απεβίωσε υπερασπιζόμενος το κάστρο της Έσιχα από μία μαροκινή εισβολή.

## Πρώιμη ζωή και οικογένεια
ήταν ο νεότερος γιος του Γκονθάλο Νούνιεθ Β΄ και της Mαρίας Ντίαθ, κόρης του κόμη Ντιέγο Λόπεθ Β΄ του Οίκου του Άρο.  Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ντιέγο Γκονθάλεθ, ο οποίος απεβίωσε γύρω στο 1239.  Ο Νούνιο μεγάλωσε στις ιδιοκτησίες των Λάρα κοντά στο Βιγιαλδεμίρο και τη Σελάδα. Έγινε ο πιο στενός φίλος του μελλοντικού Αλφόνσου Ι΄ κατά την παιδική ηλικία του πρίγκιπα (1223–31), όταν ο βασιλιάς Φερδινάνδος Γ' τον έστειλε να ανατραφεί μακριά από τη βασιλική αυλή.  Ο Νούνιο δεν έλαβε μεγάλη κληρονομιά και είχε μικρή ή καθόλου πολιτική επιρροή στο βασίλειο πριν από το τέλος του Ντιέγο.  Το 1240 ο Φερδινάνδος Γ' έδωσε στον πρίγκιπα Αλφόνσο (Ι΄) ένα σπίτι και ένα εισόδημα. Ο Νούνιο ήταν συχνός επισκέπτης στην αυλή του πρίγκιπα, μαζί με άλλους παιδικούς φίλους, όπως τα παιδιά του πρώην κηδεμόνα του Αλφόνσο, Γκαρθία Φερνάνδεθ δε Βιγιαμαγιόρ. 

Ο Nούνιo έγινε γνωστός ως στρατιωτικός διοικητής υπό τον βασιλιά Φερδινάνδο τη δεκαετία του 1240. Αφού ο Αλφόνσο Ι΄ έγινε βασιλιάς το 1252, ο Νούνιο έγινε τακτικός παριστάμενος της βασιλικής αυλής. Υπέγραφε συχνά βασιλικά καταστατικά μεταξύ 1252 και 1256. Ως ένδειξη της εγγύτητάς του με τον βασιλιά, συνήθως υπέγραφε πρώτος μετά τους ιεράρχες και τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, στην υψηλότερη δυνατή θέση για έναν λαϊκό, μη βασιλικό ευγενή.  Νυμφεύτηκε την Τερέσα Αλφόνσο, νόθη κόρη του βασιλιά Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν, και απέκτησαν δύο γιους:
* Χουάν Νούνιεθ Α΄.
* Νούνιο Γκονθάλες Β΄. 

## Σημειώσεις

## Πηγές
*
*
*
*
*
*
*

Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Σαλβάδορ Γκονθάλεθ

μικρογραφία| Αίθουσα των τάφων των Σαλβαδόρεθ στο μοναστήρι της Όνια.

Ο **Σαλβαδόρ Γκονζάλες**, ισπαν.: *Salvador Gonzalez*,  (απεβ. το 1067) ήταν ένας Καστιλιανός ευγενής, που δραστηριοποιήθηκε στις περιοχές Λα Μπουρέβα και Μπούργος στο μεσαίο τρίτο του 11ου αι. Η καταγωγή του είναι ασαφής, και έτσι στέκεται πρώτος στη γενεαλογία του, των Σαλβαδόρεθ. Παρέμεινε πιστός στον κυβερνήτη της Καστίλης σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ακόμη και όταν αυτό σήμαινε απώλεια θέσης μετά την απόκτηση της Μπουρέβα από τη γειτονική Παμπλόνα.

## Καταγωγή
Αν και το όνομα του πατέρα του Σαλβάδορ υποδηλώνεται από το πατρωνυμικό του (*Γκονθάλεθ* σημαίνει «γιος του Γκονθάλο»), οι σύγχρονοι ιστορικοί διαφωνούν ως προς την ταυτότητά του. Ως αποτέλεσμα, ο Σαλβάδορ είναι το παλαιότερο γνωστό μέλος της γενεαλογίας του, που κατά συνέπεια ονομάζεται Σαλβαδόρεθ (ή Σαλβαδόρες). Σύμφωνα με τη Mαργαρίτα Τόρρες, ο Γκονθάλo ήταν πιθανώς ο Γκονθάλο Γκαρσία, γιος του κόμη Γκαρσία Φερνάνδεθ της Καστίλης και της κόμισας Άβα της Ριβαγόρθα.  Ο Γκονθάλο Μαρτίνεθ Ντίεθ θεωρεί αυτή την καταγωγή ως αδύνατη.  Ο Χούστο Πέρεθ δε Ουρβέλ γράφει ότι η γενεαλογία πιθανότατα προέρχεται από τη δεύτερη σύζυγο του Φερνάν, Ουρράκα Γκαρσές.  Υπάρχουν κάποια ονομαστικά στοιχεία, που υποστηρίζουν τη θέση του Πέρεθ δε Ουρβέλ. Ένα έγγραφο που χρονολογείται στο 994 έχει υπογραφεί από έναν Σαλβάδορ Πέρεθ, γιο του Πέδρο Φερνάνδεθ, έναν πιθανό γιο του Φερνάν Γκονθάλεθ και της Ουρράκα Γκαρθές.

Οι Σαλβατόρεθ πιστεύεται επίσης ότι σχετίζονται με τον Οίκο της Λάρα, ίσως μέσω του αδελφού τού Σαλβάδορ, κόμη Mούνιο Γκονθάλεθ. Ο γιος του Mούνιo, Γκονθάλο Μούνιοθ, είναι το αρχαιότερο μέλος της γενεαλογίας των Λάρα.  

Κάποια στιγμή πριν από το 1047 (πιθανότατα πριν από το 1042),  ήταν νυμφευμένος με τη Μουμαδόνα Άλβαρεθ,  πιθανώς μία αδελφή του Nούνιο Άλβαρεθ δε Καράuο.   Είχαν δύο γιους, τον Γκονθάλο Σαλβαδόρεθ και τον Άλβαρo Σαλβαδόρεθ, που ονομάστηκαν από τον πατέρα του και τον πατέρα της, αντίστοιχα,  και έναν τρίτο γιο, τον Mαρτίν. 

## Υποδιοικητής στη Μπουρέβα

## Δραστηριότητα γύρω από το Μπούργος

## Το τέλος και η ταφή

## Σημειώσεις

## Πηγές
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
 
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es)
Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Πέδρο Γκονθάλεθ δε Λάρα

Ο **Πέδρο Γκονθάλεθ δε Λάρα**, ισπαν.: *Pedro González de Lara*, (απεβ. στις 16 Οκτωβρίου 1130) ήταν Καστιλιανός μεγιστάνας. Υπηρέτησε τον Αλφόνσο ΣΤ' ως νεαρός άνδρας και αργότερα έγινε ο εραστής τής κληρονόμου τού Αλφόνσου ΣΤ΄, της βασίλισσας Ουρράκας. Μπορεί να εντάχθηκε στην Α΄ Σταυροφορία στην ακολουθία του Ραϋμόνδου Δ΄ της Τουλούζης, κερδίζοντας το παρωνύμιο *el Romero* ("ο περιπλανώμενος, ο προσκυνητής"). Στο απόγειο της επιρροής του ήταν το πιο ισχυρό πρόσωπο στο βασίλειο, μετά τον μονάρχη. Η κυριαρχία της εξουσίας του στην Καστίλλ\η μαρτυρείται σε πολυάριθμα έγγραφα μεταξύ 1120 και 1127  Αντιτάχθηκε στη διαδοχή του νόμιμου κληρονόμου της Ουρράκας, Aλφόνσου Ζ΄. Αυτή η διαμάχη έληξε με το πρόωρο τέλος του.

Στη γενιά του Πέδρo ξεκίνησε η χρήση των τοπωνυμικών, σε αντίθεση με τα απλά πατρωνυμικά, στην Ισπανία. Ο Πέδρο ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειάς του, που χρησιμοποίησε το επώνυμο "δε Λάρα", μία πρακτική που συνέχισαν οι απόγονοί του. Ένα καλό παράδειγμα του τρόπου του Πέδρο βρίσκεται σε ένα βασιλικό καταστατικό της 1ης Φεβρουαρίου 1124:  , «ο σεβαστός κόμης Δον Πέδρο δε Λάρα». 

## Σημαιοφόρος του Aλφόνσου ΣΤ΄ (1088–91)
Ο Πέδρο ήταν γιος του κόμη Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα, του πρώτου ξεκάθαρα αναγνωρίσιμου μέλους του Οίκου της Λάρα και της συζύγου του, Γκότο Νούνιεθ. Είχε έναν αδελφό, τον κόμη Ροδρίγο Γκονθάλεθ δε Λάρα, και ήταν συγγενής του κόμη Γκονθάλο Σαλβαδόρεθ, ο οποίος κατείχε επίσης γη στη Λάρα. Τα εδάφη της οικογένειας Λάρα βρίσκονταν στην Παλαιά Καστίλη. Μεταξύ 27 Δεκεμβρίου 1088 και 10 Νοεμβρίου 1091 ο Πέδρο υπηρέτησε ως *[[alférez]]*, σημαιοφόρος της ακολουθίας του βασιλιά.  Στο τέλος της υπηρεσίας του υπέγραφε βασιλικά έγγραφα αμέσως κάτω από τα ονόματα των κόμητων του βασιλείου.  Αντικαταστάθηκε ως *alférez* από τον Γκόμεθ Γκονθάλεθ στις αρχές του 1092. Ένα καταστατικό με ημερομηνία τον Μάιο του 1098 που αναφέρεται στον «κόμη Πέδρο, *alférez*» είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι πλαστογραφία ή φθορά, αφού είναι γνωστό ότι ο Γκόμεθ κατείχε ακόμη αυτή τη θέση τον Μάρτιο, τον Απρίλιο και τον Μάιο εκείνου του έτους και ο Πέδρο δεν αναφέρεται ποτέ ως κόμης πριν από το 1107. 

Υπάρχει κάποια αμφιβολία ότι ο *alférez* Πέδρο Γκονθάλεθ ήταν ο άνθρωπος, που έγινε αργότερα κόμης της Λάρα. Υπάρχει τουλάχιστον ένας άλλος άνδρας με αυτό το όνομα ζωντανός την ίδια εποχή, ο οποίος, με τη σύζυγό του Eλβίρα Φερνάνδεθ, πώλησε ένα κτήμα για 400 *[[Σόλιδος|solidi]]* στον κόμη Φρουέλα Ντίαθ και τη σύζυγό του Eστεφανία. 

## Στην ακολουθία της Ελβίρας και της Πρώτης Σταυροφορίας (1092–1105)

## Κόμης της Λάρα (1107–29)

## Εξέγερση, εξορία και θάνατος (1126–30)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Καστιλιάνικη τάξη ευγενών
Κατηγορία:Κόμητες της Ισπανίας
Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Γκονθάλο Σαλβαδόρεθ

μικρογραφία| Κάστρο στη Ρουέδα δε Ζαλόν, όπου ο o και πολλοί άλλοι ευγενείς έχασαν τη ζωή τους.

Ο **Γκονθάλο Σαλβαδόρεθ**, ισπαν.: *Gonzalo Salvadórez*, (ή *Salvadores*) (απεβ. στις 6 Ιανουαρίου 1083), «αποκαλούμενος *Cuatro Manos* («τέσσερα χέρια») λόγω της μεγάλης ανδρείας του»,  ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς Καστιλιανούς ευγενείς της εποχής του, συγγενής του Οίκου της Λάρα, και κατά παράδοση, απόγονος των Κομήτων της Καστίλης. Ήταν γιος του Σαλβάδορ Γκονθάλεθ και αδελφός του Άλβαρο Σαλβαδόρεθ, με τον οποίο συμμετέχει συχνά σε έγγραφα της εποχής. Η περιοχή επιρροής της οικογένειάς του ήταν η Μπουρέβα.

Ο Γκονθάλo καταγράφηκε για πρώτη φορά ως ενήλικας, ως μάρτυρας σε ένα καταστατικό με τον πατέρα και τον θείο του, Mούνιo Γκονθάλεθ το 1056, στην αυλή του Φερδινάνδου Α΄. Στην επόμενη βασιλεία, ήταν συχνός μάρτυρας των καταστατικών &#x2014;και παρευρισκόμενος στην αυλή&#x2014; του Σάντσο Β΄. Κυβέρνησε τη Λάρα το 1072, όταν ο Σάντσο Β΄ παραχώρησε στους πολίτες της Λάρα το δικαίωμα προσκυνήματος στο Σαν Μιγιάν δε Κογόγια.  Υπέγραψε σε δωρεές στο Σαν Μιγιάν το 1070 και το 1082 (δύο φορές).  Αυτός και ο θείος του ο Μούνιο ήταν ένας από τους πρώτους Καστιλιανούς μεγιστάνες, που υποστήριξαν τον Αλφόνσο ΣΤ' μετά τον τέλος του Σάντσο Β΄ (1072), και ο Γκονθάλο έλαβε τον βαθμό του κόμη (*comes*) το 1074. Ο Γκονθάλo, ο Mούνιo και ο Ροδρίγο Ντίαθ δε Βιβάρ ("Eλ Σιντ") ήταν οι μόνοι Καστιλιανοί μεγιστάνες, που κατείχαν εξέχουσα θέση στις βασιλικές ενέργειες έξω από την Καστίλη.  Συνολικά, ο Γκονθάλo επιβεβαίωσε περίπου εννέα καταστατικά του Σάντσο Β΄  και έντεκα του Αλφόνσου ΣΤ΄.  Ο Γκονθάλο διαπραγματεύτηκε με τον βασιλιά Σάντσο Δ' της Ναβάρρας την ασφαλή διέλευση των προσκυνητών της Λάρα στο ιερό του Σαν Μιγιάν το 1073, ενώ ο Σάντσο Β΄ και ο Αλφόνσο ΣΤ΄ βρίσκονταν σε πόλεμο. 
αριστερά|μικρογραφία| Οικόσημο στο κάλυμμα του τάφου του κόμη Γκονθάλο και του αδελφού του Μούνιο στο μοναστήρι του Σαν Σαλβάδορ δε Όνια.
Ο Γκονθάλo τάφηκε στην Όνια όπως είχε ζητήσει, και όπου συνέχισαν να είναι θαμμένοι οι πρόγονοί του. 

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφικές αναφορές

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ευγενία της Αστούριας, της Γαλικίας και του Λεόν: Κεφάλαιο 10. Οικογένεια του Gonzalo García στο Medieval Lands Project

Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Άλβαρο Πέρεθ δε Λάρα

Ο **Άλβαρο Πέρεθ δε Λάρα**, ισπαν.: *Álvaro Pérez de Lara*, (απεβ. στις 15 Σεπτεμβρίου 1172) ήταν ευγενής τού Οίκου της Λάρα. Ήταν ο μικρότερος γιος του Πέδρο Γκονθάλεθ δε Λάρα. Η μητέρα του ήταν η Έβα, η οποία μπορεί να ήταν κόρη του Πέδρο Φρόιλαθ δε Τράβα, ή ίσως μία Γαλλίδα. Αυτή αρχικά ήταν παντρεμένη με τον Γκαρσία Ορδόνιεθ, αλλά μετά παντρεύτηκε τον Πέδρo το αργότερο ως τον Νοέμβριο του 1127. 

## Βιογραφία
Ο Άλβαρo αναφέρεται σε έγγραφα μεταξύ 8 Φεβρουαρίου 1141 και 10 Μαΐου 1172. Κράτησε την υποδιοίκηση (*[[tenencia]]*) του Αγκίλαρ δε Καμπόο για μεγάλο χρονικό διάστημα στην αρχή της σταδιοδρομίας του (1146–65). Επίσης προστάτευε το μοναστήρι τωου Τάγματος του Πρεμοντρέ εκεί. Στις 15 Φεβρουαρίου 1149 αποκαλούσε τον εαυτό του *filius comitis* («γιο του κόμη») σε ένα έγγραφο, ίσως για να υποδείξει τη φιλοδοξία του για έναν κομιτικό τίτλο.  Καταγράφηκε για πρώτη φορά ως κόμης (Λατινικά *comes*), που είναι ο υψηλότερος τίτλος που δόθηκε στο βασίλειο, στις 19 Νοεμβρίου 1166.

Στις αρχές του 1160 αυτός και οι αδελφοί του Mανρίκε και Nούνιo ηττήθηκαν στη μάχη του Λοβρέγαλ από την αντίπαλη οικογένεια Κάστρο, σε μία από τις πιο βίαιες αριστοκρατικές βεντέτες της Ισπανίας του 12ου αι.  Ήταν επίσης παρών με τα αδέλφια του στη μάχη του Χουέτε το καλοκαίρι του 1164, όπου οι Λάρα ηττήθηκαν από τους Κάστρο για δεύτερη φορά και ο Mανρίκε σκοτώθηκε. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους της σταδιοδρομίας του, ο Άλβαρο κυβέρνησε την Αστούρια δε Σαντιγιάνα (1156–70) και κατείχε για λίγο την υποδιοίκηση (*tenencia*) του Μπούργος (1168), την κορυφαία στρατιωτική θέση στην πρωτεύουσα της Καστίλης. Επίσης κράτησε για λίγο τiw *tenencias* του Γκράχαλ (1162) και του Βιέσγo (1155).

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Αυτό το άρθρο βασίζεται στο Simon Barton (1997), *The Aristocracy in Twelfth-century León and Castile* (Cambridge: Cambridge University Press), ειδικά σελ.&nbsp;229, το οποίο περιέχει ένα σύντομο *βιογραφικό σημείωμα* .

Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Νούνιο Πέρεθ δε Λάρα

[μικρογραφία| Τα ερείπια του κάστρου του [Καστροτζέριζ|CΚαστροχέριθ, το οποίο κυβερνούσε ο Nούνιo το 1173–77.]]

Ο **Νούνιο Πέρεθ δε Λάρα**, ισπαν.: *Nuño Pérez de Lara*, (απεβ. στις 3 Αυγούστου 1177) από τον Οίκο της Λάρα, ήταν Καστιλιανός ευγενής, πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην αυλή του αυτοκράτορα Αλφόνσου Ζ΄, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του οποίου συμμετείχε στην *[[Repoblación|plhuysmiak;h apokat;astash (repoblaci]][[:en:Repoblación|ó]]<nowiki/>n* της Εστρεμαδούραw και στην υπεράσπιση των συνόρων των Αλμοαδών. Μεταξύ 1164 και 1169 κυβέρνησε την Καστίλη ως αντιβασιλιάς για τον ανήλικο Αλφόνσο Η΄ και συνέχισε να ασκεί ημι-βασιλική εξουσία στο βασίλεio μέχρι το 1176. Ίδρυσε δύο μοναστήρια και ενθάρρυνε τη λατρεία του Τόμας Μπέκετ στην Ισπανία. Απεβίωσε συμμετέχοντας στην *[[Ρεκονκίστα|Ανακατάληψη]]* της Κουένκα.

## Καταγωγή
Ήταν ο τρίτος από τους τέσσερις γιους του Πέδρο Γκονθάλεθ και της συζύγου του Άβας/Έβας, πιθανώς από τη βόρεια Γαλλία.  Τα μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Άλβαρo και ο Mανρίκε και είχε έναν μικρότερο αδελφό, που ονομαζόταν Ροδρίγo. Λίγο πριν από τον Μάρτιο του 1154 ο Νούνιο νυμφεύτηκε την Τερέσα Φερνάνδεθ δε Τράβα, νόθη κόρη του Φερνάνδο Πέρεθ δε Τράβα και της Τερέσας, κόμισσας της Πορτογαλίας. Οι δύο τους ήταν οι γονείς του Άλβαρo, του Φερνάνδo, του Γκονθάλo, της Σάντσα (συζύγου του Σάντσο κόμη της Προβηγκίας) και της κόμισσας Eλβίρας, ίσως συζύγου του Eρμενγόλ Η΄ κόμη του Ουρζέλ. 

## Πρώιμη δημόσια καριέρα
μικρογραφία| Ερείπια του κάστρου της Κουένκα, όπου σκοτώθηκε ο Νούνιο.

## Αντιβασιλιάς της Καστίλης και μετέπειτα χρόνια

## Προστασία σε θρησκευτικά ιδρύματα

## Σημειώσεις

## Οι εργασίες που αναφέρονται πιο πάνω
* Μπάρτον, Σάιμον. *Η Αριστοκρατία στη Λεόν και την Καστίλη του 12ου αιώνα* . Cambridge: Cambridge University Press, 1997.
* Fletcher, Richard A. ''The Episcopate in the Kingdom of León in the Twelfth Century'' . Οξφόρδη: Oxford University Press, 1978.
* Reilly, Bernard F. *The Kingdom of León-Castilla υπό τον βασιλιά Alfonso VII, 1126–1157* . Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1998.
* Rodríguez-Picavea Matilla, Enrique. «La Orden de Calatrava en la meseta meridional castellana: encomiendas y distrubución geográfica de las propiedades (1158–1212).» *Hispania*, **51** :179 (1991), 875-899.
* Sánchez de Mora, Antonio. *La Nobleza Castella en la Plena Edad Media: El Linaje de Lara (σσ.* *XI-XIII)* . Διδακτορική Διατριβή, Universidad de Sevilla, 2003.
* Yáñez Neira, María Damián. "El monasterio cisterciense de Perales, cuna de la recolección." *Publicaciones de la Institución Tello Téllez de Meneses*, **59** (1988), 387–414.

Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Φερνάνδο Νούνιεθ δε Λάρα

Ο **Φερνάδο Νούνιεθ δε Λάρα**, ισπαν.: *Fernando Núñez de Lara*, (*[[Floruit|άκμασε.]]* 1173–1219) ήταν κόμης του Οίκου της Λάρα. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην υπηρεσία του βασιλείου της Καστίλης, αλλά κατά καιρούς υπηρέτησε και το γειτονικό βασίλειο του Λεόν. Ήταν αυλικός στα τέλη της βασιλείας του Αλφόνσου Η΄ (1158–1214), τον οποίο υπηρέτησε ως *[[Alférez|οπλοφόρος]]* (alférez), το υψηλότερο στρατιωτικό αξίωμα στο βασίλειο, το 1187–1188 και το 1201–1205.  Ο Φερνάδο πολέμησε επίσης, με τους αδελφούς του Άλβαρο και Γκονθάλο, στη μάχη του Λας Νάβας δε Τολόσα το 1212.

## Οικογένεια
Ήταν γιος του Nούνιο Πέρεθ δε Λάρα και της Tερέσα Φερνάνδεθ δε Τράβα, η οποίοα μετά το τέλος του Nούνιo το 1177 παντρεύτηκε τον βασιλιά Φερδινάνδο Β' του Λεόν, παίρνοντας τα παιδιά της από τον πρώτο της γάμο για να ζήσουν στην εκεί αυλή. Λίγο πριν το 1202 αυτός νυμφεύτηκε τη Μάγιορ.

Ο Φερνάνδo και η Μάγιορ απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Φερνάνδo (απεβ. πριν από τον Ιούνιο του 1232). Άλβαρo (απεβ. 1240), ο οποίος νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα *(infanta)* Mαρία Αλφόνσo, νόθη κόρη του Aλφόνσου Θ΄ του Λεόν και της Tερέσα Γκιλ δε Σοβερόσα, και από μία άγνωστη ερωμένη απέκτησε την Tερέσα ΆΛβαρεθ, σύζυγο του Ντιέγο Λόπεθ δε Σαλσέδo, η Σάντσα, σύζυγος του Φερνάνδο, νεότερου γιου του Aφόνσο Β΄ της Πορτογαλίας και η Τερέσα, που παντρεύτηκε τον κόμη Πονς Δ΄ του Eμπούριες. 

## Φέουδα και εδάφη

## Σχέση με την Εκκλησία

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Ισπανοί εξόριστοι
Κατηγορία:Οσπιτάλιοι Ιππότες
Κατηγορία:Κόμητες της Ισπανίας
Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Άλβαρο Νούνιεθ δε Λάρα (απεβ. 1218)

Ο **Άλβαρο Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα**, ισπαν.: *Álvaro Núñez de Lara*, (π. 11701218) ήταν ένας Καστιλιανός ευγενής, που έπαιξε βασικό ρόλο, μαζί με άλλα μέλη του Οίκου της Λάρα, στις πολιτικές και στρατιωτικές υποθέσεις των βασιλείων του Λεόν και της Καστίλης γύρω στα τέλη του 13ου αι. Έγινε κόμης το 1214, υπηρέτησε ως *[[Alférez|οπλοφόρος (alférez)]]* στον βασιλιά Aλφόνσo Η΄ της Καστίλλης, ήταν αντιβασιλιάς κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του βασιλιά Ερρίκου Α΄ της Καστίλης και ήταν *[[mayordomo]]* (οικονόμος) του βασιλιά Aλφόνσου Θ΄ του Λεόν. Αντιτάχθηκε στη βασίλισσα Βερεγγάρια της Καστίλης και τον γιο της βασιλιά Φερδινάνδο Γ' και υποστήριξε τον βασιλιά του Λεόν κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ των δύο χωρών το 1217-1218. Στο τέλος της ζωής του έγινε ιππότης του Τάγματος του Σαντιάγο, στο Μοναστήρι του Ουκλές στο οποίο τάφηκε.

## Οικογένεια
Οι γονείς του προέρχονταν και οι δύο από ισχυρούς οίκους, με στενούς δεσμούς με τους βασιλείς του Λεόν. Ο πατέρας του, κόμης NΝούνιο Πέρεθ, ήταν αντιβασιλέας κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του Aλφόνσου Η΄ της Καστίλλης, και γιος του κόμη Πέδρο Γκονθάλες δε Λάρα, του κάποτε εραστή της βασίλισσας Ουρράκας. Η μητέρα του, Tερέσα Φερνάνδεθ δε Τράβα, ήταν μέλος του Γαλικιανού Οίκου της Tράβα και ετεροθαλής αδελφή του βασιλιά Aφόνσου Α΄ της Πορτογαλίας, ενώ η κοινή τους μητέρα ήταν η Θηρεσία του Λεόν, κόμισσα της Πορτογαλίας, ετεροθαλής αδελφή της Ουρράκα. Όταν ο κόμης Νούνιο απεβίωσε το 1177, η Τερέσα παντρεύτηκε τον βασιλιά Φερδινάνδο Β' του Λεόν, ο οποίος έγινε έτσι πατριός των παιδιών της, τα οποία στη συνέχεια μεγάλωσαν στην αυλή μαζί με τον μελλοντικό βασιλιά του Λεόν, Αλφόνσο Θ'. 

Τα αδέλφια του, Φερνάνδος και Γκονθάλο ήταν επίσης κόμητες και σημαντικές προσωπικότητες στις πολιτικές και στρατιωτικές υποθέσεις της εποχής. Ο Φερνάνδο ήταν *[[Alférez|οπλοφόρος (alférez)]]* στον βασιλιά Αλφόνσο Η΄. Ωστόσο, η υπερβολική φιλοδοξία του τον έφερε σε αντίθεση με τον βασιλιά και έπρεπε να φύγει από την Καστίλη και να αναζητήσει καταφύγιο στο Μαρακές, όπου απεβίωσε το 1220  Η σταδιοδρομία του άλλου αδελφού, του Γκονθάλο, πατέρα τού κόμη Νούνιο Γκονθάλες δε Λάρα ''"του Καλού»'', έγινε στο βασίλειο της Λεόν.
[μικρογραφία|200x200εσ| Τάφος του βασιλιά Ερρίκου Α' της Καστίλης. [Αβαείο της Santa María la Real de Las Huelgas|Αβαείο Σάντα Μαρία λα Ρεάλ δε Λας Ουέλγας, Μπούργος.]]

## Πρώιμη καριέρα

## Μια χρονιά μεγάλης έντασης στην Καστίλλη
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Κάστρο Montealegre de Campos
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Φερδινάνδος Γ'.

## Θάνατος του Ερρίκου Α', παραίτηση από τη Βερεγγάρια και διαδοχή του Φερδινάνδου Γ'

## Πόλεμος μεταξύ των δύο βασιλείων και ήττα του Álvaro

## Θάνατος και ταφή
μικρογραφία|300x300εσ| Το μοναστήρι του Uclés, τόπος ανάπαυσης του κόμη Álvaro Núñez de Lara

## Γάμος και παιδιά

## Σημειώσεις

## Bιβλιογραφικές αναφορές

## Βιβλιογραφία

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Κόμητες της Ισπανίας
Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Αϊμέρικο Μανρίκε δε Λάρα

Ο **Αϊμέρικ[ο] Μανρίκε**, ισπαν.: *Aimeric[o] Manrique de Lara* , (π. 1152 – 14 Οκτωβρίου 1177) από τον Οίκο της Λάρα ήταν ο συγκυβερνήτης της υποκομητείας του Ναρμπόν (Narbonne) από το 1167 και αυτοαποκαλούμενος δούκας του Ναρμπόν από το 1172. Ήταν ανιψιός και κληρονόμος της υποκόμισσας Eρμενγάρδας. Φαίνεται ότι κυβέρνησε για λίγο το Ναρμπόν στο όνομά του από το 1176 μέχρι το τέλος του.

## Καταγωγή
Αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα βασιλικό καταστατικό για τον καθεδρικό ναό της Σεγόβια (Μάρτιος 1161) και αργότερα στην παραχώρηση του χωριού Mαδρίγαλ στον καθεδρικό ναό του Μπούργος (Αύγουστος 1164). Ήταν ο πρωτότοκος ή ο δευτερότοκος γιος του Mανρίκε Πέρεθ, επικεφαλής του Οίκου της Λάρα και κόμης Moλίνα, και της Eρμεσένδε, κόρης του Aϊμέρικ Β΄ του Ναρμπόν και αδελφής της Ερμενγάρδας. Ο ιστορικός της οικογένειας Λάρα του 17ου αι. Λούις δε Σαλάθαρ υ Κάστρo, υποστήριξε ότι ο Aϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος, επειδή κληρονόμησε τη Nαρμπόν και ήταν καταχωρημένος πριν από τον αδελφό του Πέδρο Μανρίκε δε Λάρα στο έγγραφο του 1164. Καταγράφηκε δεύτερος, ωστόσο, σε έγγραφο του 1161, και καθώς ο Πέδρο κληρονόμησε τη Μολίνα, η οποία θεωρούνταν πιο σημαντική από τους Λάρα, είναι πιο πιθανό ο Αϊμέρικ να ήταν δεύτερος γιος, σύμφωνα με τον Αντόνιο Σάντσεθ δε Μόρα. Ο Ντέρεκ νίκολσον υποστήριξε επίσης ότι ο Αϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος, αφού ο Πέδρo ακολούθησε αργότερα τη θεία τους στο Ναρμπόν, το οποίο μοιάζει να ακολουθεί μία σειρά διαδοχής. Ο Kαρλ Άπελ, ακολουθώντας τον Ζοζέφ Βαισέτ, νόμιζε ότι ο Αϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος και τοποθέτησε τη γέννησή του το 1152, όταν οι γονείς του ήταν παντρεμένοι, λόγω του αριθμού των παιδιών που είχαν μετά από αυτόν.

## Πρώτο ταξίδι στη Nαρμπόν (1167–71)

## Τελική παραμονή στη Nαρμπόν (1174–77)

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Simon F. Barton. *Η Αριστοκρατία στη Λεόν και την Καστίλη του 12ου αιώνα* . Cambridge: Cambridge University Press, 1997.
* Silvia Orvietani Busch. *Μεσαιωνικά λιμάνια της Μεσογείου: Οι καταλανικές και οι ακτές της Τοσκάνης, 1100 έως 1235* . Leiden: Brill, 2001.
* Derek ET Nicholson, επιμ. *Τα ποιήματα του τροβαδούρου Peire Rogier* . Manchester: Manchester University Press, 1976.
* Αντόνιο Σάντσεθ ντε Μόρα. ''La nobleza castellana en la plena Edad Media: el linaje de Lara (SS.'' ''XI–XIII)'' . Διδακτορική Διατριβή, Πανεπιστήμιο Σεβίλλης, 2003.

Κατηγορία:Οίκος της Λάρα