open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πρώτο Χρονικό

Το **Πρώτο Χρονικό**, γνωστό και ως **Χρονικό του Νέστορα**, είναι αφηγηματικό κείμενο γραμμένο στην αρχαία σλαβική γλώσσα, το οποίο περιγράφει την ιστορία των Ρως από το 850 έως το 1110. Συνετέθη το 1116 στο Κίεβο και ο πρωτότυπος τίτλος του είναι **Ιστορία των Περασμένων Χρόνων** (Повѣсть времяньныхъ лѣтъ).

Για τη συγγραφή του Χρονικού χρησιμοποιήθηκαν πολλές διαφορετικές πηγές: τοπικοί θρύλοι, σκανδιναβικές σάγκες, παλαιότερα (σήμερα χαμένα) σλαβικά κείμενα, τα χρονικά των βυζαντινών Ιωάννη Μαλάλα και Γεωργίου Αμαρτωλού, βυζαντινά θρησκευτικά κείμενα, συμφωνίες του Κράτους των Ρως με την Κωνσταντινούπολη, προφορικές αφηγήσεις στρατιωτικών κι εξερευνητών. Το πρωτότυπο χειρόγραφο θεωρείται χαμένο, όπως και τα δύο παλαιότερα γνωστά αντίγραφά του (ο Λαυρεντιανός και ο Υπατιανός Κώδικας). Η γνώση μας για το Πρώτο Χρονικό περιορίζεται στα διασωθέντα αντίγραφα των δύο τελευταίων, συνεπώς είναι αδύνατον να γνωρίζουμε λέξη προς λέξη το περιεχόμενό του.

Παρ' όλους τους υποκειμενισμούς (του Νέστορος και των μετέπειτα αντιγραφέων του), τη μίξη μυθολογικών και ιστορικών πηγών, την αποδεδειγμένη ανακρίβεια των ημερομηνιών που αναφέρει, καθώς και τη γνώση του περιεχομένου του μόνο μέσα από αντίγραφα, το Πρώτο Χρονικό αποτελεί τη μοναδική πρωτογενή πηγή για τη μελέτη του ανατολικού σλαβικού κόσμου πριν από τον 12ο αιώνα. Είναι επίσης πολύτιμο ως πρώιμο δείγμα της αρχαίας σλαβικής λογοτεχνίας.

## Προτεινόμενη βιβλιογραφία
* Αλέξης Γ.Κ. Σαββίδης: «Ο εκχριστιανισμός των Ρώσσων και το ρωσσικό Χρονικό του Νέστορος», *Ιστωρ*, 2(1992), σσ. 83-94
* Ανώνυμος: *Το χρονικόν του Νέστορος Το Βυζάντιο, η Ρωσία και οι γειτονικοί λαοί (άγνωστες ιστορικές διαδρομές). Πρώτη έκδοση του έργου στη Νεοελληνική*, μτφρ.-προλ.-σχ. Γιώργης Έξαρχος, εκδ. Αν. Σταμούλης, Θεσσαλονίκη 2024, σελ. 518

Κατηγορία:Μεσαιωνική ιστορία της Ρωσίας
Κατηγορία:Χρονικά
Πέτρα Κέλλυ

Η **Πέτρα Κάριν Κέλλυ** (γερμανικά: *Petra Karin Kelly*, 29 Νοεμβρίου 1947-1 Οκτωβρίου 1992), ήταν Γερμανίδα πολιτικός, από τους πρωτεργάτες στην ίδρυση των Γερμανών Πρασίνων. 

Γεννήθηκε στο Γκύντσμπουργκ της Βαυαρίας με το όνομα **Πέτρα Κάριν Λέμανν** (Petra Karin Lehmann). Άλλαξε το ονομά της σε Κέλλυ μετά τον γάμο της μητέρας της με έναν αξιωματικό του αμερικανικού στρατού. Το 1959 ακολούθησε την οικογενειά της στη Γεωργία των Ηνωμένων Πολιτειών όπου έζησε ως το 1970. Κράτησε όμως την γερμανική της υπηκοότητα.

Θαυμάστρια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, δραστηριοποιήθηκε στην προεκλογική εκστρατεία στις εκλογές του 1968 με το μέρος του Ρόμπερτ Κέννεντυ. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Σχολή Διεθνών Υπηρεσιών του Αμερικανικού Πανεπιστημίου (Ουάσιγκτων), απ' όπου αποφοίτησε το 1970. Επίσης αποφοίτησε από το Ευρωπαικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ το 1971.

Εργάστηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (1971-1983). Την περίοδο αυτή συμμετείχε σε πολλές ειρηνιστικές και περιβαλλοντικές εκστρατείες στη Γερμανία και σε άλλες χώρες. 

Ιδρυτικό μέλος των Πρασίνων, εκπρόσωπος (1980-1983) και βουλευτής 1983-1990.

Για την διεθνή ανθρωπιστική και οικολογική της δράση της απονεμήθηκε το Εναλλακτικό Βραβείο Νόμπελ το 1982.

Το 1992 βρέθηκε δολοφονημένη στο διαμερισμά της στη Βόννη, πιθανότατα από τον συντροφό της Γκερτ Μπάστιαν που βρέθηκε επίσης νεκρός.

Με σκοπό την συνέχιση του έργου και τη διάδοση των ιδεών και του πολιτικού μηνύματος της Πέτρα Κέλλυ δημιουργήθηκε το 1997 το Ίδρυμα Πέτρα Κέλλυ ως τμήμα του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελλ. Από το 1998 το ίδρυμα απονέμει τα Βραβεία Πέτρα Κέλλυ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την Οικολογία και τη Μη Βία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Οικολόγοι
Κατηγορία:Βραβείο Ορθής Διαβίωσης
Κώστας Παληός

Ο **Κώστας Παληός** (1926 - 26 Δεκεμβρίου 1996) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

## Βιογραφία
Έπαιζε δεύτερους ρόλους σε πολλές ταινίες. Σημαντική εμφάνιση είχε στην ταινία *[[The ΚΟΠΑΝΟΙ]]* του Γιώργου Κωνσταντίνου το 1987, στον ρόλο του χαρτοκλέφτη Δούκα. Η τελευταία εμφάνιση στην καριέρα του ήταν στο σήριαλ *[[Σοφία ...Ορθή|Σοφία Ορθή]]*, λίγο πριν τον θάνατό του. Έπαιξε συνολικά σε 37 ταινίες και σε 6 τηλεοπτικές σειρές.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών από καρκίνο, στις 26 Δεκεμβρίου 1996 και κηδεύτηκε την επομένη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πράσινοι

## Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή
 
Στη Ρώμη και άλλες πόλεις της ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι "Πράσινοι" ήταν μια από τις τέσσερεις ομάδες που συναγωνίζονταν στις ιπποδρομίες και αρματοδρομίες. Οι άλλες ομάδες ήταν οι Άσπροι, οι Μπλε και οι Κόκκινοι. Οι αναβάτες και ηνίοχοι ντύνονταν με τα αντίστοιχα χρώματα ώστε να ξεχωρίζουν. Αντίστοιχα χρώματα χρησιμοποιούσαν και οι φανατικοί οπαδοί των ομάδων, σαν μια μορφή ομαδικής ταυτότητας. Σύμφωνα με τον Τερτυλιανό (De Spectaculis, 9) οι Πράσινοι σχετίζονταν με τη Μητέρα Γη ή την Άνοιξη, ενώ οι άλλες ομάδες με τον Άρη (Κόκκινοι), με τον άνεμο Ζέφυρο (Άσπροι), και τον ουρανό ή τη θάλασσα ή το φθινόπωρο (Μπλε ή Βένετοι). Στη βυζαντινή εποχή επικράτησαν δύο ομάδες, οι Πράσινοι και οι Μπλε (Βένετοι), οι οποίες συνεργάζονταν αντίστοιχα με τους Άσπρους και τους Κόκκινους, οι οποίοι είχαν περιορισμένη σημασία. Σταδιακά οι ομάδες απέκτησαν επιρροή σε πολιτικά, στρατιωτικά και θρησκευτικά θέματα. Συμμετείχαν στις ταραχές της Στάσης του Νίκα το 532 μ.Χ., όταν συνεργάστηκαν με τους Βένετους και προσπάθησαν να ανατρέψουν τον αυτοκράτορα. Μερικοί συγγραφείς πιστεύουν ότι οι Πράσινοι συσχετίστηκαν με τον Μονοφυσιτισμό και μετέπειτα με το Ισλάμ. Η σημασία αυτών των ομάδων μειώθηκε μέσα στον 7ο αιώνα, καθώς η Αυτοκρατορία έχασε πολλά εδάφη από τους Άραβες και παρήκμασε ο πληθυσμός και η οικονομία.

## Σύγχρονη εποχή
**Πράσινοι** είναι συνήθης ονομασία των πολιτικών κομμάτων της πολιτικής οικολογίας, μίας τάσης του οικολογικού κινήματος που εμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1970. Τα **πράσινα κόμματα** ανά τον κόσμο συνεργάζονται στο πλαίσιο μιας Πράσινης Διεθνούς, η όποια συνέταξε το 2001 την Παγκόσμια Χάρτα των Πράσινων. Σε αυτήν παρουσιάζονται οι βασικές πολιτικές αρχές του *πράσινου κινήματος*.

Σήμερα υπάρχουν πράσινα κόμματα σε πάνω από 100 χώρες και σχηματίζουν ομοσπονδίες ανά ήπειρο. Στην Ευρώπη η ομοσπονδία των πράσινων κομμάτων μετατράπηκε το 2004 σε Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα, του οποίου μέλος είναι το ελληνικό κόμμα Οικολόγοι Πράσινοι.

Στις 20 Μαρτίου του 2020, οι Πράσινοι - Αλληλεγγύη, το Κόμμα Πειρατών Ελλάδος, το Οικολογικό Δίκτυο, η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης και μια σειρά από Τοπικές Οικολογικές Ομάδες και Κινήσεις, ενεργοί πολίτες και ακτιβιστές του Πράσινου Χώρου, ίδρυσαν το Κόμμα Πράσινοι με στόχο να αποτελέσει ένα Ενωτικό Κόμμα του Πράσινου Προοδευτικού Χώρου. Το Ιδρυτικό Συνέδριο ήταν το πρώτο καθαρά ηλεκτρονικό Πολιτικό Συνέδριο Ίδρυσης Κόμματος στην Ελλάδα, εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού και είχε περισσότερους από 240 συμμετέχοντες, όπου εξελέγησαν τα Πολιτικά Όργανα του των Πράσινων.

## Κατάλογος ομοσπονδιών ανά ήπειρο
*Ευρωπαϊκό πράσινο κόμμα
*Ομοσπονδία Πράσινων Κομμάτων Αφρικής
*Ομοσπονδία Πράσινων Κομμάτων Αμερικής
*Δίκτυο Πράσινων Ασίας-Ειρηνικού

## Κατάλογος πράσινων κομμάτων
*Πράσινοι (Γαλλία) 
*Πράσινοι (Γερμανία)
*Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών
*Οικολόγοι Πράσινοι
*Πράσινοι - Αλληλεγγύη
*Πράσινοι (Ελλάδα)
*Πράσινοι (Τσεχία)
*Πράσινο Κόμμα της Αγγλίας και της Ουαλίας
*Πράσινοι της Σκωτίας
Τόξο Πιερίας

thumb|Ο Ναός των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στο Τόξο της Πιερίας
Το **Τόξο** είναι συνοικισμός της Τοπικής Κοινότητας Εξοχής του Δήμου Κατερίνης. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 332 μέτρων και έχει πληθυσμό 137 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Απέχει από την Κατερίνη 21 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία (καπνά, καλαμπόκι).

## Υποδομή
Στο χωριό λειτουργούν τοπικός συνεταιρισμός για τους αγρότες και πολιτιστικός σύλλογος, που ιδρύθηκε στα 1980. Ο κύριος ναός είναι αυτός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ενώ υπάρχει επίσης το νέο παρεκκλήσι των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, που οικοδομήθηκε από έναν ιδιώτη, το εξωκλήσι των Αγίων ταξιαρχών και το παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου. Υπάρχει επίσης αγροτικό ιατρείο και νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο, αμφότερα μονοθέσια.

## Ιστορικά στοιχεία
Οι κάτοικοι του χωριού κατάγονται εξ ολοκλήρου από το Μοσχοπόταμο. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν *Κούρσοβα*, από τα άγρια γκόρτσα (άγρια αχλάδια), καρπούς των δέντρων που αφθονούσαν επί Τουρκοκρατίας στο χωριό. Η ονομασία Τόξο δόθηκε επειδή το χωριό διαγράφει ένα ημικύκλιο όπως είναι χτισμένο.

Η Κούρσοβα αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 7 Απριλίου 1951 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Μοσχοποτάμου, για να μετονομαστεί σε Τόξο, το 1959.

Έπειτα από την πυρπόληση του Μοσχοποτάμου, το Τόξο, όπως και το Μοσχοχώρι, η Λαγορράχη και το Μελιάδι, αποσπάστηκε ως Κοινότητα (αναγνωρίστηκε στις 24 Οκτωβρίου  1966). Το 1967 το Τόξο καταργήθηκε από κοινότητα και παρέμεινε πάλι όπως πριν οικισμός της Κοινότητας Μοσχοποτάμου. Το 1990 ο οικισμός αποσπάστηκε ξανά από την Κοινότητα του Μοσχοποτάμου και εντάχθηκε στην Κοινότητα της Εξοχής (με Αρ. Αποφ. 111Α/28/8/1990). Το 1997 το χωριό εντάχθηκε στο Δήμο Ελαφίνας, με αρ. Αποφ. 244Α-4/12/1997, ενώ με το Προφραμμα Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκε στο διευρυμένο Δήμο Κατερίνης.
## Σημειώσεις και παραπομπές

## Πηγές
*Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Μοσχοποτάμου.

Τόξο
Τόξο
Παγκόσμια Χάρτα των Πράσινων

Η **Παγκόσμια Χάρτα των Πρασίνων** είναι ένα κείμενο που συντάχτηκε κατά την σύνοδο των Παγκοσμίων Πράσινων στην Καμπέρα της Αυστραλίας το 2001 και εγκρίθηκε από περίπου 800 αντιπροσώπους 70 πράσινων κομμάτων από όλο τον κόσμο. Η χάρτα προβλέπει τις εξής έξι βασικές αρχές:
*Βιωσιμότητα
*Κοινωνική Δικαιοσύνη
*Συμμετοχική Δημοκρατία
*Μη Βία
*Οικολογική Σοφία
*Σεβασμός στη Διαφορετικότητα

Η **Παγκόσμια Χάρτα των Πρασίνων** επικαιροποιήθηκε στο Dakar το 2012 και στο Liverpool το 2017.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πράσινα κόμματα
Κατηγορία:Περιβαλλοντικά κινήματα
Νικόλαος Κουνελάκης

Ο **Νικόλαος Κουνελάκης ** (Χανιά, 1829 - Κάιρο, 1869) ήταν Έλληνας ζωγράφος. 

## Βίος
Γεννήθηκε το 1829 στην Κρήτη από όπου έφυγε σε μικρή ηλικία μαζί με την οικογένειά του λόγω των τουρκικών διώξεων. Εγκαταστάθηκε αρχικά στην Οδησσό και στη συνέχεια στην Αγία Πετρούπολη όπου αργότερα σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης.

Το 1857 ταξίδεψε στη Ρώμη και τη Βενετία για να εξετάσει από κοντά τα έργα των μεγάλων ζωγράφων της Αναγέννησης και εγκαταστάθηκε τελικά στη Φλωρεντία, όπου έμεινε και εργάστηκε έως το 1867. Κατά την παραμονή του στη Φλωρεντία γνώρισε τη Ζωή Καμπάνη την οποία αργότερα παντρεύτηκε. Ένα χρόνο μετά το γάμο του ζευγαριού, η σύζυγος του Κουνελάκη πέθανε από φυματίωση ενώ και ο ίδιος προσβλήθηκε από την ίδια ασθένεια. Λόγω της φυματίωσης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ιταλία και να εγκατασταθεί στην Αίγυπτο, όπου και τον βρήκε ο θάνατος το 1869 στο Κάιρο.

## Μεταθανάτια αναγνώριση
Το όνομα του Κουνελάκη αναφέρεται για πρώτη φορά το 1878 στο περιοδικό "Εστία", όπου γνωστοποιείται η παραχώρηση επτά έργων του καλλιτέχνη στην Πινακοθήκη του Σχολείου των Τεχνών από την πεθερά του, Ευφημία Καμπάνη. 

Αν και φαίνεται πως απολάμβανε μιας αναγνώρισης στην Ιταλία όπου δημιουργίες του εκτίθενται στην πινακοθήκη UFfizi της Φλωρεντίας και στο μουσείο Civico της Πάδοβας, τα έργα του Κουνελάκη παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό το 1895 σε έκθεση της Εταιρείας Φιλομούσων. Έργα του παρουσιάστηκαν επίσης στην έκθεση της Εταιρείας Φιλοτέχνων το 1900, στην έκθεση του Πανιωνίου στη Σμύρνη το 1902, στις εκθέσεις της Εθνικής Πινακοθήκης στο Ζάππειο από το 1915 και μετά, στην έκθεση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών το 1917 κλπ. Ιδιαίτερη μνεία έγινε το 1908 στον καλλιτέχνη από τον Κίμωνα Μιχαηλίδη σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Παναθήναια".

## Τεχνοτροπία & έργο
Ο Κουνελάκης ασχολήθηκε με προσωπογραφίες και σκηνές εμπνευσμένες από τη θρησκεία και τη μυθολογία. Θεωρείται ως έξοχος προσωπογράφος και ένας από τους κύριους εκπροσώπους κατά τα πρώιμα στάδια του είδους στην ελληνική ζωγραφική. Κύρια γνωρίσματα της ζωγραφικής του είναι ο συγκερασμός της κλασικής αναγεννησιακής δομής, του μέτρου και της αρμονίας με το προσεγμένο σχέδιο και τη μελαγχολική απόδοση των μορφών της γαλλικής σχολής. Στα μυθολογικού περιεχόμενου έργα του είναι φανερή η επίδραση από τον Γάλλο ζωγράφο Ντομινίκ Ενγκρ.

## Γκαλερί


NikolaosKounelakisTheArtistsFamily.jpg|Η οικογένεια του καλλιτέχνη - Αλληγορία των Καλών και των Ελευθέρων Τεχνών, 1864-1865, Λάδι σε μουσαμά , 94 x 73 εκ.
Η Ανάληψη.jpg|Η Ανάληψη, Παστέλ σε χαρτί, 27 x 37 εκ.
NikolaosKounelakisPortrait of Zoe Kambanis1864.jpg|Προσωπογραφία Ζωής Καμπάνη, π. 1862, Λάδι σε μουσαμά ,78 x 62 εκ.
File:KOUNELAKIS-IMI.jpg|Γυναίκα που γδύνεται, πριν το 1858, Λάδι σε μουσαμά , 63 x 52 εκ.



## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Θεοδώρα Τόκκο

Η **Θεοδώρα ή Μαγδαληνή Τόκκο** (; – Νοέμβριος 1429), μέλος της οικογένειας των Τόκκων, ήταν σύζυγος του μετέπειτα αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Λεονάρδου Β΄ κυρίου της Λευκάδας, αδελφού του Καρόλου Α' Τόκκου, Κόμη Κεφαλληνίας Ζακύνθου, Δούκα Λευκάδας και Δεσπότη Ηπείρου.

Το όνομά της αρχικά ήταν Μανταλένα Τόκκο, αλλά το άλλαξε σε Θεοδώρα στο γάμο της με τον Κωνσταντίνο ΙΑ' Παλαιολόγο, το 1427 ή το 1428. Έζησαν μαζί στη Γλαρέντζα και το Χλεμούτσι από όπου ο Παλαιολόγος διοικούσε τα εδάφη της Πελοποννήσου. Πέθανε άτεκνη ένα-δύο χρόνια αργότερα, από επιπλοκές στην εγκυμοσύνη της, το Νοέμβριο του 1429 ή 1430 στο κάστρο Σαντομέρι στην Αχαΐα. Ενταφιάστηκε στην Γλαρέντζα, αλλά αργότερα το λείψανό της μεταφέρθηκε στη μονή του Ζωοδότη Χριστού στην Σπάρτη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Μηχανή του Χρόνου, Οι μοιραίοι γάμοι του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Και οι δύο σύζυγοι πέθαναν στην εγκυμοσύνη. Μετά «χάλασαν» και τα τρία προξενιά που θα ενίσχυαν τη θέση του Βυζαντίου πριν από την Άλωση της Πόλης.
* Στέφανος Θωμόπουλος, 1888, «Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 1821», Εν Αθήναις :Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Νικολάου Γ. Ιγγλέση. (Λήμμα για το βιβλίο: Ιστορία της Πόλεως Πατρών) 

Κατηγορία:Οικογένεια Τόκκο
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου του Μορέως
Τρελλός είμαι ό,τι θέλω κάνω!..

***Τρελλός είμαι, ό,τι θέλω κάνω!*** είναι ελληνική κωμική κινηματογραφική ταινία του 1985, σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη και σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη. 

## Πλοκή

Η ταινία περιστρέφεται γύρω από τη ζωή ενός ανέργου, του Μιχάλη Βίδα (Στάθης Ψάλτης) ο οποίος, μετά από αποτυχημένες απόπειρες ανεύρεσης εργασίας, οδηγείται στον ψυχίατρο. Ο ψυχίατρος (Γιάννης Βογιατζής) του προτείνει μια ανορθόδοξη λύση για το πρόβλημά του: τον εφοδιάζει με αποδεικτικό τρέλας, το οποίο ο Στάθης χρησιμοποιεί έξυπνα για να προσληφθεί σε μια εταιρεία ζυμαρικών που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Εκεί θα γνωρίσει τον έρωτα της ζωής του, τη Λόλα (Καίτη Φίνου), αδελφή του ιδιοκτήτη (Γιάννης Ρώτας), με την οποία μπλέκεται σε καταστάσεις τις οποίες περιπλέκει ακόμη περισσότερο η αρραβωνιαστικιά του ιδιοκτήτη Καίτη (Τέτα Ντούζου).

## Διανομή

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Τρελλός είμαι ό,τι θέλω κάνω!..'' στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1980
Κατηγορία:Ταινίες του 1984
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Θεοδοσιάδη
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Προφήτης Ηλίας Θήρας

[thumb|300px|right|Το βουνό του Προφήτη Ηλία από τον [Πύργος Καλλίστης|Πύργο Καλλίστης.]]
Ο **Προφήτης Ηλίας** είναι βουνό της Σαντορίνης με μέγιστο υψόμετρο 567 μέτρα. Στην κορυφή του βουνού υπάρχει Μονή του Προφήτη Ηλία.

Το βουνό του Προφήτη Ηλία μαζί με το Μέσα Βουνό, τον **λόφο του Γαβρίλου** (Εμπορείο) και τον βράχο **Μονόλιθο** (Μονόλιθος) αποτελούν τα προηφαιστειακά τμήματα της Σαντορίνης.

## Δείτε επίσης
* Προφήτης Ηλίας Σαντορίνης, κέντρα ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής

Κατηγορία:Γεωγραφία της Θήρας
Ιωάννης Τραμπατζής

Ο **Ιωάννης Τραμπατζής** ήταν Έλληνας ευεργέτης (1813-1890). 

## Βίος
Ο Ιωάννης Τραμπατζής γεννήθηκε το 1813 στη Σιάτιστα του νομού Κοζάνης. Ο πατέρας του λεγόταν Μιχαήλ και η μητέρα του Πολυζώτρα. Από νωρίς μετανάστευσε στη Ρουμανία, συγκεκριμένα στην πόλη Ζλάτινα και στο Βουκουρέστι, όπου έζησε μέχρι τα γεράματα, πριν γυρίσει ξανά στην Ελλάδα. Ήταν πολύ εργατικός και επιτυχής έμπορος, και έτσι απόκτησε τεράστια για την εποχή εκείνη περιουσία. Μετά το 1878 επαναπατρίσθηκε και εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα, της οποίας έγινε δημότης.

Ο καημός του ήταν όμως να κάνει κάτι καλό για τη γενέτειρά του. Υπό τη μεσολάβηση του Ιωάννη Πάικου, ιατρού το επάγγελμα, ήλθε σε επαφή με την τότε Δημογεροντία, η οποία του πρότεινε να διαθέσει ένα ποσό για την ίδρυση ενός εκπαιδευτικού ιδρύματος. Ο Τραμπατζής διέθεσε πέρα του συμφωνηθέντος ποσού και ανέγειρε το 1888 το οικοδόμημα, κατά το σχέδιο του αρχιτέκτονα Κ. Πιπιλιάγκα.

Για την κατοχύρωση του πνευματικού του έργου ο Τραμπατζής διετύπωσε δωρεά του ανεγερθέντος γυμνασίου στην Ελληνική Ορθόδοξο Κοινότητα Σιατίστης και εξασφάλισε οικονομικώς τη συντήρηση και τη λειτουργία του ιδρύματος. Με αναφορά του της 24ης Ιουνίου 1899 προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εξασφαλίζει την αναγνώριση και δημοσίευση στις στήλες της «Εκκλησιαστικής Αληθείας».

Στις 3 Ιανουαρίου 1890 απεβίωσε ο φιλογενής ευεργέτης στην Αθήνα.

## Βιβλιογραφία
**«Σιατιστέων μνήμη»*, λεύκωμα συλλόγου Σιατιστέων Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1972.
*Αναστασίου Δάρδα, *«Ίδρυση και λειτουργία του Τραμπατζίου γυμνασίου Σιατίστης με την εποπτεία της Εκκλησίας»*, Θεσσαλονίκη 1997.
*Δημήτριος Χατζής, «Λεύκωμα εις μνήμην Ιωάννου Τραμπατζή», 1970.

## Πηγές
*Για το αρχικό κείμενο χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από το άρθρο «Ιωάννης Τραμπατζής» στη *Σιατιστέων μνήμη*.

Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Ζαν ντε Φλορέτ

Το **Ζαν ντε Φλορέτ** (γαλλικά: *Jean de Florette*) είναι πολυβραβευμένη γαλλική ταινία γυρισμένη το 1986 από τον Κλοντ Μπερί. Είναι η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος που έγραψε ο Μαρσέλ Πανιόλ το 1966.

## Περίληψη

Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα μικρό χωριό της Προβηγκίας, στα νότια της Γαλλίας, λίγο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Σεζάρ Σουμπεϊράν και ο ανιψιός του Ουγκολέν προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκτήσουν ένα γειτονικό στην περιουσία τους αγρόκτημα, τον ιδιοκτήτη του οποίου έχουν σκοτώσει σε ένα ατύχημα. Προκειμένου να ρίξουν την αξία του χωραφιού σφραγίζουν την πηγή που παρέχει νερό στο αγρόκτημα. Ο Ζαν, ένας καμπούρης φοροεισπράκτορας, γιος της άλλοτε ερωμένης του Σεζάρ, Φλορέτ, κληρονομεί το αγρόκτημα. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του να καλλιεργήσει το χωράφι, μεταφέροντας νερό από μακρινές αποστάσεις και χρησιμοποιώντας τις γεωπονικές του γνώσεις οδηγείται τελικά μαζί με τη γυναίκα και την μικρή του κόρη Μανόν, στη φτώχεια και την απελπισία. Οι Σουμπεϊράν παρόλο που βλέπουν την δυστυχία του δεν του αποκαλύπτουν το μυστικό για τη σφραγισμένη πηγή. Ο Ζαν θα πεθάνει τελικά σε μια έκρηξη στην προσπάθεια του να βρει νερό για να ποτίσει τη γη του, αλλά η κόρη του θα ανακαλύψει το ένοχο μυστικό όταν βλέπει τους Σουμπεϊράν να ξεσφραγίζουν την πηγή που θα μπορούσε να έχει σώσει την οικογένεια της.

Στο φιλμ *[[Η Μανόν των Πηγών]]* που ακολούθησε εξιστορείται η εκδίκηση της Μανόν στο Σεζάρ.

## Διανομή
*Ιβ Μοντάν - Σεζάρ Σουμπεϊράν
*Ζεράρ Ντεπαρντιέ - Ζαν ντε Φλορέτ
*Ντανιέλ Οτέιγ - Ουγκολέν
*Ελιζαμπέτ Ντεπαρντιέ - Αϊμέ Καντορέ
*Μαργκαρίτα Λοζάνο - Μπαπτιστίν
*Ερνεστίν Μαζούροβνα - Μανόν Καντορέ

## Βραβεία
**Νίκες**
*Βραβεία BAFTA - Καλύτερη ταινία
*Βραβεία BAFTA - Δεύτερος ανδρικός ρόλος (Ντανιέλ Οτέιγ)
*Βραβεία BAFTA - Διεύθυνση φωτογραφίας (Μπρούνο Νούιτεν)
*Βραβεία BAFTA - Καλύτερο προσαρμοσμένο σενάριο (Κλοντ Μπερί & Ζεράρ Μπραχ)
*Βραβεία Σεζάρ - Καλύτερος ηθοποιός (Ντανιέλ Οτέιγ)
*National Board of Review of Motion Pictures - Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία

**Υποψηφιότητες**
*Βραβεία BAFTA – Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία
*Βραβεία BAFTA - Πρώτος ανδρικός ρόλος (Ιβ Μοντάν)
*Βραβεία BAFTA - Πρώτος ανδρικός ρόλος (Ζεράρ Ντεπαρντιέ)
*Βραβεία BAFTA - Καλύτερη σκηνοθεσία (Κλοντ Μπερί)
*Βραβεία BAFTA - Καλύτερο μακιγιάζ (Μισέλ Ντερνέλ & Ζαν Πιέρ Αϊκέν)
*Βραβεία BAFTA - Σχεδιασμός παραγωγής (Μπερνάρ Βεζά)
*Βραβεία Σεζάρ - Διεύθυνση φωτογραφίας (Μπρούνο Νούιτεν)
*Βραβεία Σεζάρ - Καλύτερη σκηνοθεσία (Κλοντ Μπερί)
*Βραβεία Σεζάρ - Πρωτότυπη μουσική (Ζαν Κλωντ Πετί)
*Βραβεία Σεζάρ - Ηχοληψία (Πιέρ Γκαμέ, Λοράν Κουαλιό & Ντομινίκ Χενεκέν)
*Βραβεία Σεζάρ - Σενάριο (Κλοντ Μπερί & Ζεράρ Μπραχ)

## Συνέχεια
Η συνέχεια του βιβλίου με τίτλο *[[Η Μανόν των Πηγών]]*, γυρίστηκε ταυτόχρονα με το *Ζαν ντε Φλορέτ* και προβλήθηκε λίγους μήνες αργότερα γνωρίζοντας παρόμοια επιτυχία.
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1980
Κατηγορία:Ταινίες του 1986
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Κούνδουρος

Με το όνομα **Κούνδουρος** φέρονται τ΄ ακόλουθα πρόσωπα καθώς και ελληνικά χωριά και όρμοι:

*Ρούσος Κούνδουρος, οπλαρχηγός της Κρήτης. Με το ίδιο όνομα υπήρξαν και άλλοι: δες Ρούσος Κούνδουρος (αποσαφήνιση)
*Ανδρέας Κούνδουρος (1923-28 Νοεμβρίου 1960), δικηγόρος, γιος του εκτελεσθέντος Ρούσου Κούνδουρου.
*Μανούσος Κούνδουρος, νομικός, επαναστάτης της Κρήτης, γιος του προηγουμένου.
*Λασθένης Κούνδουρος, πολιτικός, γιος του προηγουμένου.
*Ιωσήφ Κούνδουρος, πολιτικός εκ Κρήτης.
*Νίκος Κούνδουρος, σύγχρονος σκηνοθέτης, γιος του προηγουμένου.
* Στυλιανός Κούνδουρος, πολιτικός, Δήμαρχος Αγίου Νικολάου, υπουργός και βουλευτής.

Επίσης με το όνομα Κούνδουρος φέρονται δύο χωριά και ένας όρμος:
*Κούνδουρος Κέας
*Κούνδουρος Ξάνθης και 
*Όρμος Κούνδουρος στην Κέα ή Τζιά.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ρούσος Κούνδουρος

μικρογραφία|Ρούσος Ι. Κούνδουρος, ανάμεσα στους γιούς του, Μανούσο και Γιάννη
Ο **Ρούσος Κούνδουρος** (1823 - 1907) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και πολιτικός της Κρήτης που έλαβε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1866 καθώς και στους αγώνες για την απελευθέρωση της Κρήτης μέχρι το 1897 αλλά και αργότερα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε κοντά στα Σφακιά, στον Εμπρόσγιαλο (σημερινή Χώρα Σφακίων), το 1823 και πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Κούνδουρος. Από νέος αναμείχθηκε στο εμπόριο, ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, αλλά και άλλων συγγενών του, φτάνοντας να αποκτήσει δικό του καράβι. Έγινε δε πρόεδρος εμπορικής εταιρείας με έδρα το Ηράκλειο, δραστηριότητες τις οποίες εγκατέλειψε πριν την επανάσταση του 1966, όταν ασχολήθηκε με την πολιτική.

Εκλέχθηκε κατ' επανάληψη πληρεξούσιος Σφακίων, από την αρχή της επανάστασης του 1866 και συμμετείχε στην Επαναστατική Συνέλευση. Πήρε επίσης τη θέση του «γενικού διοικητικού συμβούλου». Σαν οπλαρχηγός λάμβανε μέρος σε μάχες για την επανάσταση της Κρήτης, την πολιορκία του Καστελλίου Κισσάμου, στα Σφακιά αλλά και αλλού και στην Κρητική Επανάσταση (1866-1869), αλλά και στην Κρητική Επανάσταση (1897-1898).

## Οικογένεια
Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Κούνδουρος. Είχε παντρευτεί την Μαρία Μανουσέλη, κόρη του Καλλικρατιανού Ανδρέα Μανουσέλη και απέκτησαν οκτώ παιδιά, δυο αγόρια και έξη κορίτσια, τον Μανούσο Κούνδουρο (1860-1933), αγωνιστή και πολιτικό που ηγήθηκε της επανάστασης και της ιδέας της αυτονόμησης της Κρήτης, τον Γιάγκο (Ιωάννη) (1864-1927) ο οποίος εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη, τη Σοφία, σύζυγο Νικολάου Κατσουλογεώργη (αργότερα παντρεύτηκε το Ρούσο Χριστοδουλάκη όταν ο πρώτος της σύζυγος πέθανε), την Αργυρώ, σύζυγο Μανούσου Μπαϊρακτάρη, τη Δέσποινα, σύζυγο Εμμανουήλ Αναγνωστάκη, την Ελένη, σύζυγο Ευαγγέλου Σταυρίδου, την Ξανθίππη, σύζυγο Νικολάου Κουντουράκη, τη Χρυσάνθη, σύζυγο Γεωργίου Πλουμίδου. Ο εγγονός του, Λασθένης Κούνδουρος, σκοτώθηκε στην Κατοχή από ατύχημα (Μάιος 1944), ενώ συμμετείχε στην Αντίσταση ως αξιωματικός του ΕΔΕΣ..

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Ρουσος
Ούγος Ε΄ της Βουργουνδίας

Ο **Ούγος Ε΄ της Βουργουνδίας** (γαλλ.:*Hugues V de Bourgogne*, 1294 - 9 Μαΐου 1315), μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1306 - 1315) και τιτουλάριος Βασιλιάς της Θεσσαλονίκης. Ο Ούγος Ε΄ της Βουργουνδίας ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ροβέρτου Β΄ της Βουργουνδίας και της συζύγου του Αγνής της Γαλλίας. Συμμετείχε σε κίνηση Σταυροφόρων στο βασίλειο της Θεσσαλονίκης, πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Εύδης Δ΄ της Βουργουνδίας. 

## Πρόγονοι



## Παραπομπές


## Πηγές

*The Morea:1311-1364, Peter Topping, A History of the Crusades: The Fourteenth and Fifteenth Centuries, Vol. III

Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας
Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας
Κατηγορία:Βασιλείς της Θεσσαλονίκης
Ροβέρτος Β΄ της Βουργουνδίας

Ο **Ροβέρτος Β΄ της Βουργουνδίας** (*Robert II de Bourgogne*, 1248 - 21 Μαρτίου 1306), μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1272 - 1306) και τιτουλάριος βασιλιάς της Θεσσαλονίκης. Ο Ροβέρτος Β΄ της Βουργουνδίας ήταν τρίτος γιος και διάδοχος γιος και διάδοχος του Ούγου Δ΄ της Βουργουνδίας και της πρώτης συζύγου του Γιολάντας του Ντρε. 

Ο Ροβέρτος ήταν ο πρώτος δούκας της Βουργουνδίας που κατάργησε την τακτική των προκατόχων του να παραχωρούν τμήματα του βασιλείου σε νεώτερους γιους ή κόρες, το κληροδότησε αδιαίρετο στον μεγαλύτερο γιο και διάδοχό του Ούγο Ε΄ της Βουργουνδίας.
Ο αυτοκράτορας Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας παραχώρησε στον Ροβέρτο το δουκάτο του Ντωφινέ (1284). Ξέσπασε πόλεμος δυο ετών με τον βασιλιά της Γαλλίας για την κατοχή του δουκάτου που έληξε με την συμφωνία να πληρώσει ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας 20.000 λίβρες στον Ροβέρτο για να αποκηρύξει τα δικαιώματα του από το δουκάτο. 

## Οικογένεια

Νυμφεύτηκε την Αγνή των Καπετιδών, νεώτερη κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ του *Αγίου*, βασιλιά της Γαλλίας και παιδιά τους ήταν: 

* Ούγος Ε΄ 1282-1315, δούκας της Βουργουνδίας.
* Λευκή 1288-1348, παντρεύτηκε τον Εδουάρδο κόμη της Σαβοΐας.
* Μαργαρίτα 1290-1315, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ι΄ των Καπετιδών της Γαλλίας (μικρανιψιό της Αγνής).
* Ιωάννα 1293-1348, παντρεύτηκε τον Φίλιππο ΣΤ΄ των Βαλουά της Γαλλίας (εξάδελφο του Λουδοβίκου Ι΄).
* Εύδης Δ΄ 1295-1350, δούκας της Βουργουνδίας.
* Λουδοβίκος 1297-1316. Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη πριγκίπισσα της Αχαΐας.
* Μαρία 1298-1336, παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Α΄ των Μονμπελιάρ κόμη του Μπαρ.
* Ροβέρτος 1302-1334. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα κόμισσα του Τονέρ.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας
Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας
Κατηγορία:Βασιλείς της Θεσσαλονίκης
Ιωάννα της Βουργουνδίας (π. 1293-1349)

Η **Ιωάννα της Βουργουνδίας** (*Jeanne de Bourgogne*, 24 Ιουνίου 1293 - 12 Δεκεμβρίου 1349), ή **Ιωάννα η Χωλή**, από τον Οίκο της Βουργουνδίας ήταν βασίλισσα της Γαλλίας, σύζυγος του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου ΣΤ΄ του Βαλουά. 

## Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Αγνής των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Βαλουά το 1313. Ήταν επίσης κόμισσα του Μαιν (1315 - 1328) και από το 1325 κόμισσα των Βαλουά.

Έξυπνη και πολύ δυναμική γυναίκα, αποδείχθηκε ικανή αντιβασιλέας στις εκστρατείες του συζύγου της στην Αγγλία κατά την διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου. Τη φήμη της μείωνε το γεγονός της παραμόρφωσης του σώματός της, κακό σημάδι για εκείνη την εποχή.

Το 1361 απεβίωσε άτεκνος ο μικρανιψιός της Ιωάννας, Φίλιππος Α΄ της Βουργουνδίας, τελευταίος εξ αρρενογονίας του Οίκου της Βουργουνδίας. Ο Κάρολος Β΄ της Ναβάρρας -εγγονός της Μαργαρίτας, αδελφής της Ιωάννας- διεκδίκησε τον τίτλο, αλλά ο βασιλιάς της Γαλλίας Ιωάννης Β΄, γιος της Ιωάννας, που είχε στενότερη συγγενική σχέση με τον Οίκο της Βουργουνδίας, ενσωμάτωσε το δουκάτο στο βασίλειό του.

Απεβίωσε το 1348 εξαιτίας της Μαύρης Πανώλης.

## Πρόγονοι



## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας
Κατηγορία:Κόμισσες του Ανζού
Λουδοβίκος της Βουργουνδίας

Ο **Λουδοβίκος της Βουργουνδίας** (, 1297 - 2 Αυγούστου 1316) από τον Οίκο της Βουργουνδίας, πρίγκιπας της Αχαΐας και τιτουλάριος βασιλιάς της Θεσσαλονίκης, ήταν ο μικρότερος γιος του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Αγνής των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. 

Το 1313, συμμετείχε σε ένα αμοιβαίο σύμφωνο γάμου σχεδιασμένο για να εξασφαλιστεί ο έλεγχος της Φραγκικής Ελλάδας από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού και των Καπετιδών-Βουργουνδίας. Τον Ιούλιο του 1313 παντρεύτηκε την Ματθίλδη του Αινώ, εγγονή του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου, στην οποία ο Φίλιππος Α' του Τάραντα έδωσε το πριγκιπάτο της Αχαΐας. Ο Λουδοβίκος παραχώρισε το δικαίωμά του στις οικογενειακές γαίες στη Βουργουνδία στον μεγαλύτερο αδελφό του Ούγο Ε΄ δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος με τη σειρά του παραχώρησε στον Λουδοβίκο τον τίτλο του *βασιλιά της Θεσσαλονίκης*, που είχε αγοράσει η οικογένειά τους από το 1266. Στη συνέχεια ο Λουδοβίκος έδωσε όρκο υποτέλειας στον Φίλιππο Α΄, που ήταν επικυρίαρχος του πριγκιπάτου της Αχαΐας και -λόγω της συζύγου του- τιτουλάριος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης και υποσχέθηκε να τον στηρίξει στην εκστρατεία του για την ανακατάληψη της Πόλης.

Η Ματθίλδη και ο Λουδοβίκος έφτασαν στην Αχαΐα σε ξεχωριστές χρονικές περιόδους. Η Ματθίλδη έπλευσε απευθείας από τη Μασσαλία στο Ναυαρίνο με 1000 άντρες, ενώ ο Λουδοβίκος μέσω της Βενετίας, εκλιπαρώντας τη Δημοκρατία για βοήθεια. Ο Φερδινάνδος της Μαγιόρκας, διεκδικητής του δουκάτου ως σύζυγος της Ισαβέλλας ντε Σαμπράν, επίσης εγγονής του Γουλιέλμου Β΄ πρίγκιπα της Αχαΐας, έφτασε εκεί το 1315 και κατέλαβε τη Γλαρέντζα. Όταν έφθασε η Ισαβέλλα ντε Σαμπάν πολλοί ευγενείς, όπως και ο κόμης της Κεφαλληνίας, τέθηκαν στη διάθεσή της (1315).

Ο στρατός της Ματθίλδης χτυπήθηκε από τον Φερδινάνδο και τους Καταλανούς στο Πικοτίν (1316). Τότε έφθασε και ο Λουδοβίκος, κάνοντας μία ανεπιτυχή απόπειρα να κυριεύσει το κάστρο της Χαλανδρίτσας. Ο Φερδινάνδος δεν κατάφερε τελικά να αποφύγει τον θάνατο στη Μάχη της Μανωλάδας και τέσσερις εβδομάδες αργότερα απεβίωσε πολύ πρόωρα και ο Λουδοβίκος. Το χρονικό του Μορέως λέει ότι απεβίωσε από πυρετό, ενώ τα αντίστοιχα Καταλανικά κείμενα ότι δηλητηριάστηκε από τον κόμη της Κεφαλληνίας.

Με τον θάνατό του, τα δικαιώματά του στο βασίλειο της Θεσσαλονίκης και στο πριγκιπάτο της Αχαΐας πέρασαν στον αδελφό του Εύδη Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος πιέστηκε να τα πουλήσει στον Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα. Τελικά τα πώλησε στον Λουδοβίκο Α΄ δούκα του Μπουρμπόν, κόμη του Κλαιρμόν-του-Μποβενσί (Clermont-en-Beauvaisis).

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1313 τη Ματθίλδη των Αβέν πριγκίπισσα της Αχαΐας, κόρη του Φλωρέντιου κυβερνήτη της Ζηλανδίας. Δεν απέκτησαν τέκνα.

## Πρόγονοι



## Παραπομπές


## Πηγές
* 
*  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας
Κατηγορία:Βασιλείς της Θεσσαλονίκης
Μαργαρίτα της Βουργουνδίας (π. 1290-1315)

Η **Μαργαρίτα** (*Marguerite de Bourgogne*, 1290 - 30 Απριλίου 1315) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας γεεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Βουργουνδίας και έγινε βασίλισσα της Γαλλίας και της Ναβάρρας, ως (η πρώτη) σύζυγος του Λουδοβίκου Ι' της Γαλλίας.

## Η ζωή της
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ροβέρτου Β' δούκα της Βουργουνδίας και της Αγνής των Καπετιδών. Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Λουδοβίκο Α΄ της Ναβάρρας (1305), ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο ως *Λουδοβίκος Ι' της Γαλλίας* (1314).  Μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας (1312 - 1349).  
Η Μαργαρίτα κατηγορήθηκε για μοιχεία μαζί με τη συνυφάδα της Λευκή της Βουργουνδίας από την κουνιάδα της Ισαβέλλα της Γαλλίας (1295-1358) (1314). Κλείστηκαν και οι δύο στη φυλακή, όπου η Μαργαρίτα απεβίωσε· σύμφωνα με μερικές πηγές στραγγαλίστηκε με εντολή του συζύγου της.

Η κόρη της Μαργαρίτας, η Ιωάννα έγινε αργότερα βασίλισσα της Ναβάρρας ως Ιωάννα Β'· η νομιμότητά της αμφισβητήθηκε λόγω της μοιχείας της μητέρας της. 
Με τον πρόωρο θάνατο του μικρανεψιού της Φιλίππου Α΄ δούκα της Βουργουνδίας (1361), δημιουργήθηκαν προβλήματα διαδοχής στο δουκάτο της Βουργουνδίας. Οι επικρατέστεροι διάδοχοι ήταν ο εγγονός της Μαργαρίτας, ο Κάρολος Β' της Ναβάρρας και ο βασιλιάς της Γαλλίας Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας, ο οποίος ήταν γιος τής αδελφής τής Μαργαρίτας, Ιωάννας της Βουργουνδίας. Το δουκάτο κατάφερε τελικά ο Ιωάννης Β΄ να το ενσωματώσει στο Γαλλικό στέμμα και να το παραχωρήσει αμέσως μετά στον μικρότερο γιο του Φίλιππο Β΄ των Βαλουά τον Τολμηρό.

Η Μαργαρίτα αναφέρεται στο έργο του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα, Ρωσικής καταγωγής,  Μωρίς Ντρυόν (1918-2009) *[[Οι Καταραμένοι βασιλείς|Οι καταραμένοι βασιλείς]]*.

## Πρόγονοι



## Παραπομπές


## Πηγές

*Anne Echols and Marty Williams, An Annotated Index of Medieval Women, (Markus Weiner Publishing Inc., 1992)
*Jim Bradbury, The Capetians: Kings of France, 987-1328, (Continuum Books, 2007)

Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Κατηγορία:Κόμισσες της Καμπανίας (Γαλλία)
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας
Ματθίλδη Σεράο

[right|250px|thumb|Το σπίτι της Σεράο και του [Κωστής Παλαμάς|Παλαμά στην Πάτρα]][right|150px|thumb|Το σπίτι της Σεράο και του [Κωστής Παλαμάς|Παλαμά στην Πάτρα]]
Η **Ματθίλδη Σεράο** (ιταλικά: *Matilde Serao*, Πάτρα, 7 Μαρτίου 1856 - Νάπολη, 25 Ιουλίου 1927) ήταν Ιταλίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας, γεννημένη στην Ελλάδα.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα από Ιταλό πατέρα, τον Φραντσέσκο Σαβάριο Σεράο (Francesco Serao) και Ελληνίδα μητέρα την Παυλίνα Βορέλι (Paolina Borely). Ο πατέρας της ήταν πολιτικός μετανάστης και είχε έρθει το 1848 στην Πάτρα. Η οικογένεια είχε νοικιάσει ένα σπίτι –το οποίο υπάρχει ακόμα και σήμερα– στην σημερινή οδό Κορίνθου 241 στο κέντρο της πόλης, και εκεί γεννήθηκε η Ματθίλδη το 1856. Στο ίδιο σπίτι, τρία χρόνια αργότερα, γεννήθηκε και ο Κωστής Παλαμάς. Στις 15 Αυγούστου 1860 η οικογένεια Σεράο επέστρεψε στην Ιταλία και εγκαταστάθηκε στη Νάπολη. 

Δίδαξε σαν δασκάλα σε σχολεία της Νάπολης, εμπειρία που περιέγραψε στο βιβλίο της *Leggende Napolitane* (1881). Το πρώτο μυθιστόρημα που έγραψε ήταν το *Φαντασία* (*Fantasia*, 1883) το οποίο και την καθιέρωσε και σαν μυθιστοριογράφο. Μεταξύ 1880 και 1886 έγραψε πέντε βιβλία με διηγήματα και μυθιστορήματα, τα *Cuore infermo* (1881), *Fior di passione* (1883), *La conquista di Roma* (1885),* La Virtù di checchina* (1884), και *Piccole anime* (1883).

Με τον σύζυγό της Εδουάρδο Σκαρφόλιο (*Edoardo Scarfoglio*) ίδρυσαν στη Ρώμη την εφημερίδα *l Corriere di Roma* αλλά ήταν βραχύβια και μεταφέρθηκε στη Νάπολη με την ονομασία *Il Corriere Di Napoli*. Το 1891 ίδρυσε την εφημερίδα *Il Mattino* η οποία έγινε η σημαντικότερη και ευρύτατα διαβασμένη καθημερινή εφημερίδα της νότιας Ιταλίας. Η έκδοση της εφημερίδας δεν εμπόδισε την συγγραφική της καριέρα η οποία συνεχίστηκε, μεταξύ 1890 και 1892, με τα *Il paese di cuccagna*, *Il ventre di Napoli*, *Addio amore*, *All'erta sentinella*, *Castigo*, *La ballerina*, *Suor Giovanna della Croce* και  *Paese di Gesù*. Το τελευταίο έργο της ήταν  το *Suor Giovanna della croce* του 1901.

## Έργα της
* *Opale* (1878)
* *Cuore infermo* (1881)
* *Leggende napoletane - Libro d'immaginazione e di sogno* (1881)
* *Fantasia* (1883)
* *Il ventre di Napoli* (1884)
* *La virtù di Checchina* (1884)
* *La conquista di Roma* (1885)
* *Telegrafi di stato* (1885)
* *Il romanzo della fanciulla* (1886)
* *Vita e avventure di Riccardo Johanna* (1887)
* *Ο Giovannino, ο la morte* (1889)
* *Il paese della cuccagna* (1890)
* *La ballerina* (1899)
* *Suor Giovanna della croce* (1901)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Έργα της Σεράο από το *Project Gutenberg*
* Βιογραφία της στο *italialibri*
* Βιογραφία της στο *italiadonna*
* Κατάλογος με τα βιβλία της Σεράο από το  *bol.it*

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ιταλίδες δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 19ου αιώνα
Ναός Επισκοπής Θήρας

Ο **Ναός Επισκοπής Θήρας** είναι μεσοβυζαντινός ναός αφιερωμένος στην **Κοίμηση της Θεοτόκου** και βρίσκεται νότια του χωριού Μέσα Γωνιά της Σαντορίνης. Είναι γνωστός και με τα ονόματα: *Επισκοπή Γωνιάς* και *Παναγιά η Επισκοπή*. Θεωρείται ότι κτίστηκε τον 11ο αιώνα από τον Αλέξιο Α' Κομνηνό.

Στα παλιά χρόνια αποτέλεσε έδρα αρχικά της ορθόδοξης και αργότερα της λατινικής επισκοπής.

## Αρχιτεκτονική και Εσωτερική Διακόσμηση
Ο ναός είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο, ο οποίος έχει δεχτεί διάφορες προσθήκες. Στη θέση του ναού υπήρχε παλαιότερα τρίκλιτη παλαιοχριστιανική βασιλική, τμήματα και γλυπτά της οποίας ενσωματώθηκαν στο μεσοβυζαντινό κτίσμα.

Σημαντικότερα στοιχεία από την εσωτερική του διακόσμηση είναι το μαρμάρινο τέμπλο του και οι τοιχογραφίες του, η χρονολόγηση των οποίων διχάζει ακόμα τους βυζαντινολόγους και τοποθετείται μεταξύ τέλους 11ου και τέλους 12ου αιώνα.

## Η εικόνα της Παναγιάς της Γλυκοφιλούσας
Η πιο σημαντική εικόνα που βρίσκεται στον Ναό Επισκοπής Θήρας είναι η **Παναγιά Γλυκοφιλούσα**, η οποία είναι λιτανευτική εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό στον *εικονογραφικό τύπο της Γλυκοφιλούσας*, ενώ στο πλαίσιο υπάρχουν οι μορφές έξι ιεραρχών. Η εικόνα συμμετείχε στις λιτανείες στα τείχη της Κωνσταντινούπολης και δόθηκε στον Ναό της Επισκοπής τον 11ο αιώνα.

## Πρόσθετες Πληροφορίες
* Στο προαύλιο χώρο του ναού έχει ανακαλυφθεί νεκροταφείο της εποχής της ενετοκρατίας.

## Εορτές
* Στις 14 Αυγούστου, παραμονή της εορτής της **Κοιμήσεως της Θεοτόκου**, τελείται στον ναό Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός και Αρτοκλασία. Στην συνέχεια γίνεται πανήγυρη κατά την οποία έχει καθιερωθεί να μοιράζεται φάβα, φασόλια και κρασί νυχτέρι. Ακολουθεί παράκληση και ολονύχτιο προσκύνημα των πιστών.
* Στις 15 Αυγούστου, ανήμερα της γιορτής της **Κοιμήσεως της Θεοτόκου**, τελείται στον ναό Αρχιερατική Θεία Λειτουργία. 

## Αναφορές


Κατηγορία:Εκκλησίες στη Θήρα
Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στην Κοίμηση της Θεοτόκου
Νεοχώρι Εμμανουήλ Παππά Σερρών

Το **Νεοχώρι** του Δήμου Εμμανουήλ Παππά είναι ένα από τα δεκαέξι διαμερίσματα του Δήμου με πληθυσμό 923 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της πόλης των Σερρών και σε απόσταση 5 χιλιομέτρων.

Οι κάτοικοί του είναι ντόπιοι και πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και συγκεκριμένα από τις περιοχές Ζαλούφι της Αδριανούπολης και Σιλτζίκιοι της περιοχής Ραιδεστού. Εγκαταστάθηκαν στην περιοχή αυτή, η οποία ήταν μετόχι της Μονής Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους, το χειμώνα του 1922 μετά το δεύτερο διωγμό.

## Δημογραφική εξέλιξη
Η πρόσφατη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής:

## Προσωπικότητες
; Γεννήθηκαν στο Νεοχώρι
* Βασίλειος Βασιλακάκης, Έλληνας πολιτικός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Σερρών
Φιοντόρ Β΄ της Ρωσίας

Ο **Φιοντόρ (Θεόδωρος) Μπορίσοβιτς Γκοντουνόφ** () υπήρξε τσάρος του Ρωσικού Βασιλείου ως **Φιοντόρ Β΄** κατά την Εποχή των Αναστατώσεων, διαδεχόμενος τον πατέρα του Μπορίς. Μητέρα του ήταν η Μαρία Σκουράτοβα-Μπέλσκαγια, κόρη του Γρηγόρι Σκουράτοβ-Μπέλσκι του *Μαλυούτα* αρχηγού της Οπρίτσνινα επί Ιβάν Δ΄.

Γεννημένος το 1589 στη Μόσχα, την περίοδο που ο πατέρας του ήταν de facto αντιβασιλέας του Φιοντόρ Α΄, ο Φιοντόρ Γκοντουνόφ ξεχώριζε για τη μόρφωσή του - λέγεται ότι είναι ο πρώτος Ρώσος που έφτιαξε χάρτη της χώρας του. Από μικρό παιδί παρακολουθούσε εκ του σύνεγγυς όλην την κυβερνητική δραστηριότητα του πατέρα του, ακόμα και κλειστές συναντήσεις ή διαπραγματεύσεις με ξένες δυνάμεις. 

Όταν ο Μπορίς Γκοντουνόφ πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο, ο δεκαεξάχρονος Φιοντόρ στέφθηκε τσάρος (23 Απριλίου 1605). Δεν πρόλαβε όμως να κυβερνήσει, αφού στα τέλη Ιουνίου τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό από βογιάρους που υποστήριζαν τον Ψευδοδημήτριο. Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 20 Ιουλίου, στραγγαλίστηκε μαζί με τη μητέρα του.

Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας
Γιώργης Ζάρκος

Ο **Γιώργης Ζάρκος** ή **Πάρκος** (1902 - 7 Απριλίου 1967) ήταν Έλληνας συγγραφέας.

## Βίος
Γεννήθηκε το 1902 στην Αμαλιάδα της Ηλείας. Είχε άλλα πέντε αδέρφια. Σχολείο πήγε στην Αμαλιάδα όπου και πήρε απολυτήριο γυμνασίου. Το 1920 ήρθε στον Πειραιά και φοίτησε σε τεχνική σχολή. Παρ' όλο που οι γονείς του ήταν εύποροι, τα πρωινά δούλευε σε μηχανουργείο. Την θητεία του την έκανε στο ναυτικό. Μπαρκάρισε και ταξίδεψε ως δεύτερος μηχανικός σε φορτηγά καράβια. Διώχτηκε από την δικτατορία του Μεταξά. Πέθανε στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 1967.

## Εργογραφία
#Δεν είναι και σπουδαίο πράμα ο θάνατος (1928)
#Η τρέλα σε όλα τα στάδια (1932)
#Ζωντανά πτώματα (1934)
#Βιτριόλι (1936)
#5 λίβελοι (1930-1940)
#Η μεγάλη στρατιά (1945)
#Ένα αθώο μυθιστόρημα (1945)
#Ομάδα συμβίωσης πολιτικών εξόριστων Ανάφης (1946)
#Γιατί άλλαξα ιδέες (1928-1948)
#Νουβέλες και Διηγήματα (1927-1948)
#Συνωμοσία - σελίδες χρονικού (1951)
#Τα σκατά (1953)

## Πηγές
*Για το αρχικό κείμενο χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από τον πρόλογο του εκδότη των άνωθεν βιβλίων.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Γιώργης Ζάρκος στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Ανδρομάχη Πιερίας

Η **Ανδρομάχη** είναι οικισμός της Κατερίνης. Υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Κοινότητα Κατερίνης του ομώνυμου Δήμου. Απέχει 2,7 χιλιόμετρα από το κέντρο της Κατερίνης. Το χωριό αποτελείται από ένα μωσαϊκό ανθρώπων όπως Πόντιοι, Βλάχοι (από τον Κοκκινοπηλό και το Λιβάδι Ελασσόνας), ντόπιοι (από διάφορα χωριά της Πιερίας με σημαντικότερο τον Άγιο Δημήτριο) και διάφορες ομάδες εργαζομένων όπως οικοδόμοι. Τα τελευταία χρόνια έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή αρκετοί μετανάστες από νησιά όπως η Εύβοια και η Κρήτη. Κύρια ασχολία είναι η καλλιέργεια καπνού. Στην περιοχή της Ανδρομάχης γίνεται κάθε Σεπτέμβριο η εμποροπανήγυρη της Κατερίνης.
## Πληθυσμός

## Υποδομή
Στην Ανδρομάχη υπάρχει μονοθέσιο νηπιαγωγείο, 6/Θ Δημοτικό Σχολείο (στο οποίο φοιτούν και παιδιά από τη Νεοκαισάρεια), ενώ τα κοινοτικά καταστήματα βρίσκονται στο Σβορώνο, όπου και το αγροτικό ιατρείο. Η απόσταση του οικισμού από την Κατερίνη είναι μόλις 2 χιλιόμετρα. Το στρατόπεδο της Ανδρομάχης έχει παραχωρηθεί στο Δήμο Κατερίνης. Ο κεντρικός ναός είναι αυτός του Κοσμά του Αιτωλού. Υπάρχουν επίσης εξωκλήσια, όπως ο Άγιος Νικόλαος και ο Άγιος Γεώργιος. Ο πολιτιστικός σύλλογος «Η Ανδρομάχη» έχει και γυμναστικό αθλητικό μορφωτικό σύλλογο, με την ονομασία Ελπίς Ανδρομάχης. Στο ποδόσφαιρο, η Ελπίς αγωνίζεται στην Β' ερασιτεχνική κατηγορία για τη σεζόν 2021-2022 του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας ενώ παράλληλα στον σύλλογο λειτουργούν και τμήματα υποδομής. Προπονητής του ανδρικού ποδοσφαιρικού τμήματος είναι ο Θάνος Τζήμας.

Το 2007 ολοκληρώθηκε η ασφαλτόστρωση ολόκληρου του συνοικισμού. Στην περιοχή υπάρχουν παραδοσιακά καφενεία με παραδοσιακά προϊόντα.

## Ιστορικά στοιχεία
Η Ανδρομάχη ήταν τα χρόνια πριν από την απελευθέρωση τσιφλίκι και την είχε στην ιδιοκτησία του ο κτηματίας Τσιγκάρας. Ο τελευταίος αποφάσισε να πουλήσει το τσιφλίκι στις Εργατικές Κατοικίες. Η μητέρα του ονομαζόταν Ανδρομάχη και έτσι δόθηκε η ονομασία και στο χωριό.

Οι Γερμανοί, στην περίοδο της Κατοχής, χρησιμοποίησαν την Ανδρομάχη για τόπο εκτελέσεων (υπήρξε έδρα τους). Σε δύο φάσεις, τον Αύγουστο του 1943 και το Νοέμβριο του ιδίου έτους, εκτελέστηκαν 42 άτομα. Το 1960 ολοκληρώθηκε η κατασκευή των Εργατικών Κατοικιών, οι οποίες περιήλθαν στο Δημόσιο.  Η Ανδρομάχη ανήκε κατά το ήμισυ στο Σβορώνο και κατά το ήμισυ στην Κατερίνη. Όντας Κοινότητα μέχρι το 1998, εντάχθηκε με το Νόμο Καποδίστρια στο Δήμο Κατερίνης και εν συνεχεία στο διευρυμένο Δήμο Κατερίνης, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Πιερίας
Κατηγορία:Δήμος Κατερίνης
Κατηγορία:Κατερίνη
Πόρτα

thumb|Πόρτα
Η **πόρτα** είναι μια κατασκευή, ένας κινούμενος μηχανισμός, που χρησιμοποιείται για να ανοίξει και να κλείσει την είσοδο ή την έξοδο από έναν χώρο. Μια πόρτα απομονώνει προσωρινά δύο δωμάτια ή θαλάμους. Για την κυρίως είσοδο χρησιμοποιούνται συνήθως οι λεγόμενες πόρτες ασφαλείας. Άλλες πόρτες βρίσκονται σε οχήματα και συσκευές. Είναι ένα απαραίτητο στοιχείο στις κατοικίες, τις επιχειρήσεις και τα οχήματα, παρέχοντας ασφάλεια, ιδιωτικότητα και προστασία από τις καιρικές συνθήκες.

## Ιστορία
Η ιστορία των πορτών χρονολογείται αιώνες πίσω. Οι αρχαιότερες γνωστές πόρτες προέρχονται από αρχαίους πολιτισμούς όπως η Αίγυπτος και η Βαβυλώνα. Αρχικά κατασκευάζονταν από ξύλο ή πέτρα και χρησιμοποιούνταν κυρίως για αμυντικούς σκοπούς. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, οι πόρτες εξελίχθηκαν και σήμερα κατασκευάζονται και από διάφορα υλικά όπως μέταλλο, γυαλί και πλαστικό.

## Κατασκευή και λειτουργία
Οι πόρτες στηρίζονται σε ένα πλαίσιο, το οποίο μπορεί να είναι κατασκευασμένο από ξύλο, αλουμίνιο, μέταλλο ή άλλα υλικά. Η πόρτα, η οποία είναι το κινούμενο μέρος που ανοίγει και κλείνει το οποίο μπορεί να έχει άνοιγμα, για να επιτρέπει τη διέλευση φυσικού φωτός και να παρέχει οπτική επαφή με τον έξω κόσμο.

Οι πόρτες λειτουργούν με διάφορους τρόπους. Οι περισσότερες πόρτες στις κατοικίες και τα καταστήματα λειτουργούν με μια χειρολαβή, ενώ οι πόρτες σε αυτοκίνητα και λεωφορεία χρησιμοποιούν κουμπιά ή χειρολαβές που χρειάζεται να τις τραβήξεις για να ανοίξουν. Υπάρχουν επίσης πόρτες που λειτουργούν αυτόματα, με τη χρήση αισθητήρων.

## Χρήσεις
Οι πόρτες έχουν πολλές χρήσεις και εφαρμογές. Στις κατοικίες, χρησιμοποιούνται για να προστατεύσουν την ιδιωτικότητα και την ασφάλεια των κατοίκων, ενώ παράλληλα επιτρέπουν την είσοδο και την έξοδο από το σπίτι. Στις επιχειρήσεις, οι πόρτες χρησιμοποιούνται για να διαχωρίσουν διάφορους χώρους και να ελέγξουν την πρόσβαση του κοινού. Επιπλέον, οι πόρτες χρησιμοποιούνται και σε μέσα μεταφοράς, όπως αεροπλάνα, πλοία και τρένα, προσφέροντας είσοδο και έξοδο από τους χώρους τους. Επίσης, σε μεγάλες κατασκευές, όπως στάδια και αρένες, οι πόρτες χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση της ροής του κοινού και των συμμετεχόντων.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Δόμηση
Παράθυρο

μικρογραφία|Παράθυρο εκκλησίας. Κατά προσέγγιση του 16ου αιώνα.
thumb|Παράθυρο
Το **παράθυρο** είναι ένα μητσαϊκό άνοιγμα στον τοίχο ενός κτιρίου. Τα σημερινά παράθυρα συνήθως πελιμβάνουν τζάμια ώστε να επιτρέπουν το πέρασμα του φωτός. Τα παράθυρα ενώνουν υπαίθριους ή ημιυπάιθριους χώρους στάσης με εσωτερικούς χώρους. Διαχωρίζονται από τις πόρτες -οι οποίες μπορεί επίσης να έχουν τζάμια- βάσει της χρήσης τους, αφού οι πόρτες συνήθως τοποθετούνται σε χώρους κίνησης και εισόδους. Η ανακάλυψη του τζαμιού αντικατέστησε πανιά και χαρτιά που παλαιότερα κάλυπταν ένα παράθυρο. Η αρχιτεκτονική της αρχαιότητας στην κατασκευή του κτιρίου χρησιμοποιούσε για τα παράθυρα τη χρυσή τομή.

## Τα παράθυρα στο χθες και στο σήμερα

Τα πρώτα παράθυρα δεν είχαν τζάμια. Στη συνέχεια, μετά την ανακάλυψη του τζαμιού, τα παράθυρα καλύπτονταν από το τζάμι. Στις αρχές του  20ού αι. τα κουφώματα του παράθυρου ενός σπιτιού ήταν ξύλινα, ενώ στο τέλος του 20ού αι. τα κουφώματα είναι κυρίως από αλουμίνιο. Σήμερα ,όλα τα σπίτια που χτίζονται χρησιμοποιούνται κουφώματα αλουμινίου.

Σήμερα όλα τα παράθυρα έχουν μια κάλυψη με τζάμι ή ακρυλικό.

Κατηγορία:Δόμηση
Ίφιτος

Με το όνομα **Ίφιτος** αναφέρονται τα ακόλουθα πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:

* Ο Ίφιτος του Ευρύτου από την Οιχαλία, αναφέρεται από μύθους ότι σκοτώθηκε από τον Ηρακλή, ένας από τους Αργοναύτες
* Ίφιτος ο Ηλείος, παλαιός Ηλείος ήρωας σχετιζόμενος με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, κατά την επικρατέστερη παράδοση αναδιοργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και καθιέρωσε την ολυμπιακή εκεχειρία
* Ίφιτος της Φωκίδας, μυθικός ηγεμόνας της Φωκίδας, που έλαβε, όπως πιστεύεται, μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία (αλλά δεν πρέπει να συγχέεται με τον Ίφιτο του Ευρύτου)
* Θύμα του Κοπρέα

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων