open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σέξτος Ατίλιος Σεράνος

Ο **Σέξτος Ατίλιος Σεράνος**, λατιν.: *Sextus Atilius Serranus* ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον 2ο αι. π.Χ.

## Σταδιοδρομία
Το 139 π.Χ. ή νωρίτερα ο Σεράνος υπηρέτησε ως πραίτωρ Το 136 π.Χ. εξελέγη ύπατος μαζί με συνάδελφο τον Λεύκιο Φούριο Φίλο.  Ο ανθύπατος της Εγγύς Ισπανίας, Γάιος ?Οστίλιος Μανκίνος, είχε υπογράψει μία ταπεινωτική συνθήκη ειρήνης με τους Nουμαντίνους.  Έχοντας αρνηθεί τη συνθήκη, ο Σεράνος έστειλε τον Mανκίνο πίσω στους Nουμαντίνους αλυσσοδεμένο.  Το 135 π.Χ. ο Σερράνος υπηρέτησε ως ανθύπατος της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας (κοιλάδας του Πάδου).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Μάρκος Περπέρνα (ύπατος το 130 π.Χ.)

Ο **Μάρκος Περπέρνα**,  λατιν.: *Marcus Perperna*, ήταν Ρωμαίος ύπατος το 130 π.Χ., και λέγεται ότι ήταν ύπατος πριν γίνει ακόμη πολίτης. Καθώς ο Βαλέριος Μάξιμος αναφέρει,  ο πατέρας αυτού του Περπέρνα είχε καταδικαστεί με τη lex Papia μετά το τέλος τού γιου του, επειδή είχε σφετεριστεί ψευδώς το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη. Αλλά ο πατέρας του αργότερα κρίθηκε αθώος για όλες τις κατηγορίες και η ιθαγένειά του αποκαταστάθηκε, επειδή ήταν ένας από τους λίγους έξυπνους Ρωμαίους που διατηρούσε το ιστορικό της οικογένειάς του, και χρησιμοποίησε τον νόμο για τους εποίκους, που έδινε το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη σε όποιον μπορούσε να το αποδείξει.

## Σταδιοδρομία
Ο M. Περπέρνα ήταν πραίτωρ το 135 π.Χ., έτος κατά το οποίο είχε τη διεξαγωγή του Α΄ Πολέμου των Δούλων στη Σικελία, και ως συνέπεια των πλεονεκτημάτων που απέκτησε έναντι αυτών έλαβε την τιμή μίας πανηγυρικής υποδοχής (ovation) κατά την επιστροφή του στη Ρώμη.  Ήταν ύπατος το 130 π.Χ. με τον Λεύκιο Κορνήλιο Λέντουλο (με *αντικαταστάτη ύπατο* [consul suffectus] τον Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ), και στάλθηκε στη Μ. Ασία εναντίον του Αριστόνικου της Περγάμου, ο οποίος είχε νικήσει έναν από τους υπάτους του προηγούμενου έτους, τον Πόπλιο Λικίνιο Κράσσο Δίβη Μουκιανό. Ο Περπέρνα, ωστόσο, σύντομα έφερε τον πόλεμο στο τέλος: νίκησε τον Αριστόνικο στην πρώτη συμπλοκή, και ακολούθησε τη νίκη του με την πολιορκία της Στρατονίκειας, όπου είχε καταφύγει ο Αριστόνικος. Η πόλη αναγκάστηκε από την πείνα να παραδοθεί, και ο βασιλιάς έπεσε στα χέρια του υπάτου. Ωστόσο ο Περπέρνα δεν έζησε για να απολαύσει τον θρίαμβο, τον οποίο αναμφίβολα θα είχε αποκτήσει, αλλά απεβίωσε στην περιοχή της Περγάμου καθ' οδόν προς τη Ρώμη το 129 π.Χ.  Ο Περπέρνα παραχώρησε επίσης το δικαίωμα ασύλου στον ναό της Άρτεμης, στην πόλη Ιεροκαισάρεια της Λυδίας. Tacitus, *Annals*, iii. 62

## Αναφορές
* Smith, William (επιμέλεια); *[[Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας|Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας]]*, "M. Perperna (2)" , Βοστώνη, (1867)

## Σημειώσεις

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Πόπλιος Ρουπίλιος

Ο **Πόπλιος Ρουπίλιος**, λατιν.: *Publius Rupilius*, Ρωμαίος πολιτικός, ήταν ύπατος το 132 π.Χ. 

## Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της έρευνας που ακολούθησε το τέλος του Τιβέριου Γράκχου, που διεξήγαγε ο ίδιος και ο συνάδελφός του Ποπίλιος Λαίνας, προχώρησε με τη μέγιστη δυνατή αυστηρότητα εναντίον των υποστηρικτών του Γράκχου. Την ίδια χρονιά απεστάλη στη Σικελία, όπου κατέστειλε την εξέγερση των σκλάβων, που είχαν στασιάσει υπό τον Εύνο.  Το 131 π.Χ. παρέμεινε ανθύπατος του νησιού, και με τη βοήθεια δέκα επιτρόπων που διορίστηκαν από τη Σύγκλητο, συνέταξε κανονισμούς για την οργάνωση της Σικελίας ως επαρχίας. Αυτοί οι κανονισμοί ήταν γνωστοί με τον τίτλο *leges Rupiliae*, αν και δεν ήταν νόμοι με τη στενή έννοια. Στη συνέχεια ο Ρουπίλιος οδηγήθηκε σε δίκη (123 π.Χ.), και καταδικάστηκε για τη μεταχείρισή του για τους φίλους του Γράκχου. Η ντροπή της καταδίκης του, που προστέθηκε στην απογοήτευση για την αποτυχία τού αδελφού του να αποκτήσει την υπατεία παρά τις προσπάθειες του Σκιπίωνα, προκάλεσε το τέλος του λίγο αργότερα.

## Αναφορές

## Πηγές
* Αρχαίες πηγές: Cicero, *De Am.* 19 (69), *[[Τoυσκουλανές Διατριβές|Tusculan Disputations]]* iv.17, *In Verr.* ii.13, 15; Διόδωρος Σικελός xxxiv. Ι, 20; Velleius Paterculus ii.7.
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Βαλέριος Φλάκκος (ύπατος το 131 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Βαλέριος Φλάκκος**, λατιν.: *Lucius Valerius Flaccus* ήταν ο ιερέας του Άρεως (flamen Martialis) και έλαβε την υπατεία το 131 π.Χ. με τον Πόπλιο Λικίνιο Κράσσο, στη συνέχεια τον μέγιστο αρχιερέα. 

## Βιογραφία
Ο Φλάκκος ήθελε να αναλάβει τη διοίκηση στον πόλεμο κατά του Αριστόνικου της Περγάμου στην Ασία, αλλά ο συνάδελφός του τού επέβαλε πρόστιμο, επειδή εγκατέλειψε το *ιερό* (sacra) που του είχε εμπιστευτεί. Ο λαός, ενώπιον του οποίου υποβλήθηκε το ερώτημα για απόφαση, ακύρωσε το πρόστιμο, αλλά ανάγκασε τον *ιερέα* (flamen) να υπακούσει στον *αρχιερέα* (pontifex). Μπορεί να είναι ο ίδιος με εκείνον του οποίου ο ταμίας (quaestor), ο Μάρκος Αιμίλιος Σκαύρος, ήθελε να του απαγγείλει κατηγορία, αν και δεν είναι βέβαιο αν ο Σκαύρος ήταν ταμίας κατά τη διάρκεια της πραιτορίας ή της υπατείας του Φλάκκου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Σέξτιος Καλβίνος

Ο **Γάιος Σέξτιος Καλβίνος**, λατιν.: *Gaius Sextius Calvinus*, ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 124 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του, ενώθηκε με τον M. Φούλβιο Φλάκκο στον πόλεμο εναντίον των Λιγούρων, των Σαλουβίων και των Βοκοντίων στην Πέραν των Άλπεων Γαλατία (Ναρβωνική). Συνέχισε ως ανθύπατος στη Γαλατία για το 123–122. Είχε αναλάβει το αξίωμα του πραίτορα το αργότερο το 127. 

Ο Σέξτιος Καλβίνος είναι περισσότερο γνωστός για το ότι έδωσε το όνομά του στα *Λουτρά του Σεξτίου* (Aquae Sextiae), μία τοποθεσία με ιαματικές πηγές, που βρίσκεται στη σύγχρονη Aιξ-αν-Προβάνς. Εκεί ίδρυσε μία φρουρά (*castellum*) κάτω από τη Σαλουβιανή κώμη (oppidum) του Αντρεμόν. 

Ο Σέξτιος έπαιξε σημαντικό ρόλο στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, που ολοκληρώθηκαν από τον Δομίτιο Αηνόβαρβο και τον Φάβιο Μάξιμο γύρω στο 120 π.Χ., που οδήγησαν στην προσάρτηση της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας (Ναρβωνικής) ως ρωμαϊκής επαρχίας. Αυτός και ο Φούλβιος Φλάκκος μπόρεσαν να δημιουργήσουν μια γραμμή επικοινωνίας πλάτους ενός μιλίου, που συνδέει την επικράτεια της μακροχρόνιας συμμάχου της Ρώμης Μασσιλίας (σημερινής Μασσαλίας) με την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (κοιλάδας του Πάδου), ήδη υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων.  Του δόθηκε ένας θρίαμβος για νίκες επί των τριών Γαλατικών εθνών το 122.

## O βωμός του Καλβίνου
μικρογραφία| Ο ''βωμός του Καλβίνου'' στο Μουσείο του Παλατίνου λόφου.
Γύρω στο 92 π.Χ., ένας Γ. Σέξτιος Καλβίνος, πραίτωρ, αποκατέστησε έναν βωμό αφιερωμένο σε  (sei deo sei divae).  Αν και τις περισσότερες φορές προσδιορίζεται ως ο γιος του υπάτου του 124 π.Χ.,  ο πρεσβύτερος Σέξτιος πιστεύεται από τον E. Badian ότι ήταν υπεύθυνος για την επιγραφή. 

Ο μικρός βωμός βρέθηκε κοντά στη Σάντ' Αναστασία στο κάτω δυτικό τμήμα του Παλατίνου λόφου το 1829. Κατασκευασμένος από τραβερτίνη, έχει το σχήμα κλεψύδρας που χρησιμοποιήθηκε στη Ρώμη την εποχή του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου. Ο Βωμός του Καλβίνου (*Ara Calvini*), που μερικές φορές ονομάζεται *Βωμός του Αγνώστου Θεού* (Ara Dei Ignoti), βρίσκεται στις συλλογές του *Antiquario Palatino* (Μουσείου Παλατίνου λόφου). 

## Δείτε επίσης
* γένος των Σεξτίων
* Σχολείο των Σεξτίων

## Πηγές
* Διόδωρος Σικελός 34.23
* Cicero, *Epistulae ad familiares* 7.2.9
* Livy, *Periocha* 61
* Velleius Paterculus 1.15.4
* Στράβων 4.1.5
* *[[Ρωμαϊκός θρίαμβος|Acta Triumphalia]]* για το 122 π.Χ. ( Degrassi σελ. 82f., 560)
* Ευτρόπιος 4,22 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αιξ-αν-Προβάνς
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γναίος Παπίριος Κάρβων (ύπατος το 113 π.Χ.)

Ο **Γναίος Παπίριος Κάρβων**, λατιν.: *Gnaeus Papirius Carbo* ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός στρατηγός και πολιτικός το 113 π.Χ., μαζί με τον Γάιο Καικίλιο Μέτελλο Καπράριο.

## Βιογραφία
Ήταν σύμφωνα με τον Κικέρωνα (*ad Fam.* ix. 21) ο πατέρας του ομώνυμου Γ. Π. Κάρβωνα, ο οποίος ήταν τρεις φορές ύπατος, ενώ ο τελευταίος αποκαλείται από τον Βελήιο Πατέρκουλο (II 26) αδελφός του Γάιου Παπίριου Κάρβωνα Αρβίνα. Αυτή η δυσκολία μπορεί να λυθεί υποθέτοντας ότι η λέξη *frater* στον Βελήιο είναι ισοδύναμη με το *frater patruelis*, δηλ. εξάδελφος. (Perizon., *Animadv. Hist.* σελ. 96.)

Κατά τη διάρκεια της υπατείας του, έλαβε εντολή από τη Σύγκλητο να πάρει λεγεώνες, για να υπερασπιστεί τις Άλπεις από τη μετανάστευση των Κίμβρων.  Εκεί σκίασε τη γερμανική φυλή, και τους έστησε ενέδρα κοντά στη Νόρεια. Στη μάχη της Νορείας που ακολούθησε, αν και ο Κάρβων είχε το πλεονέκτημα στο έδαφος και τον αιφνιδιασμό, οι δυνάμεις του κατακλύστηκαν από το τεράστιο πλήθος των Κίμβρων πολεμιστών , και ο Κάρβων ηττήθηκε καταστροφικά.  Οι Κίμβροι, ενώ συνέτριψαν τον ρωμαϊκό στρατό, δεν προέλασαν στην Ιταλία, αν και αναζητούσαν κάποιο μέρος για να εγκατασταθούν. 

Κατηγορήθηκε στη συνέχεια από τον Μάρκο Αντώνιο ότι προκάλεσε, και στη συνέχεια έχασε, τη μάχη της Νορείας.  Όταν του επιβλήθηκε η καταδίκη, ο Κάρβων αυτοκτόνησε, για να αντισταθμίσει την υπερηφάνεια και την τιμή του, αντί να φύγει για εξορία,  λαμβάνοντας ένα διάλυμα βιτριολίου (*atramentum sutorium*, Cic., *ad Fam.* IX 21; Liv., *Epit.* 63.).

## Πηγές
*  Details a broad narrative history of history from the death of the Gracchi brothers to the dictatorship of Sulla.

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Smith, William, ed. (1870). "Carbo (3)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 1. p. 611.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Κόιντος Ορτένσιος (διορισμένος ύπατος το 108 π.Χ.)

Ο **Κόιντος Ορτένσιος**, λατιν.: *Quintus Hortensius* (ή πιθανώς *Λεύκιος Ορτένσιος* )  (άκμασε τον 2ο αι. π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που εξελέγη ύπατος για το 108 π.Χ., αλλά διώχθηκε ποινικά, πριν προλάβει να αναλάβει τα καθήκοντά του.

## Βιογραφία
Ο Ορτένσιος ήταν μέλος του πληβείου *γένους* των Ορτενσίων, και πιθανώς ο θείος τού διάσημου ρήτορα Κόιντου Ορτένσιου.  Εικάζεται ότι υπηρέτησε ως λεγάτος υπό τον Κόντο Μούκιο Σκαιβόλα Οιωνοσκόπο στην Ασία το 121 π.Χ., και ήταν μάρτυρας στη δίκη του το 120. 

Το 111 π.Χ. πιστεύεται ότι ο Ορτένσιος υπηρέτησε ως πραίτωρ στη Σικελία.  Στη συνέχεια εξελέγη ύπατος το 109 π.Χ. για το επόμενο έτος (108 π.Χ.), αλλά δικάστηκε και καταδικάστηκε, πριν αναλάβει τα καθήκοντά του, πιθανότατα για εκλογική δωροδοκία.  Το πιθανότερο είναι ότι τότε του αφαιρέθηκε και η υπηκοότητα, πριν εξοριστεί.

## Πηγές
* Broughton, T. Robert S., *The Magistrates of the Roman Republic*, Vol I (1951)
* Swan, Michael, *The Consular Fasti of 23 BC and the Conspiracy of Varro Murena*, Harvard Studies in Classical Phililogy, Τόμος 71, 1967, σελ. 235 - 247

## Σημειώσεις

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Μάρκος Ιούνιος Σιλανός (ύπατος το 109 π.Χ.)

Ο **Μάρκος Ιούνιος Σιλανός**, Δεκίμου υιός, Δεκίμου εγγονός, λατιν.: *Marcus Junius Silanus, D. f., D. n.* ήταν μέλος του γένους των Ιουλίων Σιλανών, μίας ευγενούς ρωμαϊκής οικογένειας, που κατείχε την υπατεία το 109 π.Χ. 

## Βιογραφία
Επειδή υπάρχουν μόνο λίγες και σύντομες πηγές για την ιστορία της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας στο δεύτερο μισό του 2ου αι. π.Χ., πρέπει να βασιστούμε σε υποθέσεις σχετικά με τα δημόσια αξιώματα που είχε ο Σιλανός ενώπιον τηςυπατείας του. Το 145 π.Χ., ήταν ίσως ένας από τους τρεις άνδρες που διοικούσαν το ρωμαϊκό νομισματοκοπείο. Μάλλον ταυτίζεται με τον τριβούνο των πληβείων Mάρκο Ιούνιο, Δεκίμου υιό, ο οποίος εισήγαγε το 124 ή 123 π.Χ. νομοθεσία κατά της εκμετάλλευσης των Ρωμαίων κυβερνητών (*lex Iunia*), η οποία προηγήθηκε της *lex Acilia repetundarum* του τριβούνου Μάρκου Ακίλιου Γλαβρίωνα (123 ή 122 π.Χ.). Το 113 ή το 112 π.Χ. ο Σιλανός ήταν ίσως πραίτωρ στην Ισπανία. 

Το 109 π.Χ. ο Σιλανός έγινε το πρώτο μέλος της οικογένειάς του, των *Ιουνίου Σιλανών*, που εκλέχτηκε ύπατος. Κατείχε αυτό το ανώτατο δημόσιο αξίωμα μαζί με τον Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο Νουμιδικό, ο οποίος έπρεπε να συνεχίσει τον πόλεμο εναντίον του Ιουγούρθα, βασιλιά της Nουμιδίας, ενώ ο Σιλανός ανέλαβε να πολεμήσει εναντίον των Κίμβρων. Για να αυξήσει τη δύναμη της Ρώμης, ο Σιλανός κατάργησε τις εξαιρέσεις από τη στρατιωτική θητεία.  Πιθανώς πριν από τη μάχη τους με τον ύπατο, οι περιοδεύοντες Κίμβροι είχαν ζητήσει να τους δοθεί μία περιοχή σε ρωμαϊκό έδαφος, αλλά η Σύγκλητος είχε απορρίψει το αίτημά τους.  Στη συνέχεια ο Σιλανός επιτέθηκε στους Κίμβρους, αλλά ηττήθηκε σε μία αβέβαιη τοποθεσία στην Πέραν των Άλπεων Γαλατία (Ναρβωνική). 

Το 104 π.Χ. ο τριβούνος των πληβείων Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος δίκασε τον Σιλανό για τη στρατιωτική του αποτυχία, αλλά ο πρώην ύπατος αθωώθηκε. 

## Δείτε επίσης
* γένος Ιουλίων

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Λίβιος Δρούσος (ύπατος)

Ο **Γάιος Λίβιος Δρούσος**, λατιν.: *Gaius Livius Drusus*  ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που ήταν ύπατος το 147 π.Χ., μαζί με τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό.

## Καταγωγή
Ο Λίβιος Δρούσος ήταν μέλος του πληβείου γένους των Λιβίων. Ο πατέρας του ήταν πατρίκιος και γεννήθηκε από το γένος των Αιμιλίων, πιθανότατα μικρότερος αδελφός του Λεύκιου Αιμίλιου Παύλου Μακεδονικού, και υιοθετήθηκε από τον Mάρκο Λίβιο Δρούσο Σαλινάτορα. Ήταν πατέρας του Γάιου Λίβιου Δρούσου νομικού, του Μάρκου Λίβιου Δρούσου υπάτου και της Λιβίας. 

## Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Λίβιος Δρούσος εξελέγη πραίτωρ γύρω στο έτος 150 π.Χ. Στη συνέχεια εξελέγη ύπατος για το 147 π.Χ., μαζί με τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό, ο οποίος ήταν πιθανότατα εξάδελφός του. Καθώς μαινόταν ο Γ΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος, υπήρχε τεράστια ανησυχία στη Ρώμη για το σε ποιον επρόκειτο να ανατεθεί η διοίκηση των ρωμαϊκών δυνάμεων κατά της Καρχηδόνας. Ο Δρούσος, όπως συνηθιζόταν, ζήτησε να γίνει κλήρωση για την ανάθεση των επαρχιών στους αντίστοιχους υπάτους. Σε αυτό άσκησε βέτο ένας από τους τριβούνους των πληβείων, ο οποίος πρότεινε να τεθεί η ανάθεση των επαρχιών ενώπιον της *Συνέλευσης των πληβείων* (Concilium plebis). Τότε ο λαός ψήφισε να ανατεθεί ο πόλεμος κατά της Καρχηδόνας στον Σκιπίωνα Αιμιλιανό.

## Γενεαλογία

## Αναφορές

## Πηγές

### Αρχαίες
* Αππιανός, *Ρωμαϊκή Ιστορία*, Βιβλίο 8
* Κικέρωνας, *[[Τoυσκουλανές Διατριβές|Tusculanae Disputationes]]*

### Σύγχρονες
* Broughton, T. Robert S., *The Magistrates of the Roman Republic*, Vol I (1951)
* Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Vol I (1867).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Οικογενειακό δέντρο

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Πόπλιος Ποπίλιος Λαίνας

Ο **Πόπλιος Ποπίλιος Λαίνας**, λατιν.: *Publius Popillius Laenas* ήταν ύπατος το 132 π.Χ. και οικοδόμος της Ποπιλίας Οδού (Via Popilia).

## Βιογραφία
Όταν ήταν ύπατος, προκάλεσε το μίσος των Λαϊκών (Populares) με τα σκληρά μέτρα του, ως επικεφαλής μίας ειδικής επιτροπής, που διορίστηκε να λάβει μέτρα κατά των συνεργών του Τιβέριου Γράκχου. Το 123 π.Χ. ο Γάιος Γράκχος κατέθεσε ένα νομοσχέδιο που απαγόρευε όλες αυτές τις επιτροπές, και δήλωσε ότι σύμφωνα με τους παλαιούς νόμους της έφεσης, ένας δικαστής που καταδίκασε τη θανατική ποινή εναντίον ενός Ρωμαίου πολίτη χωρίς τη συγκατάθεση του λαού, θα έπρεπε να είναι ένοχος εσχάτης προδοσίας. Δεν είναι γνωστό εάν το νομοσχέδιο περιείχε αναδρομική ρήτρα κατά του Λαίνα, αλλά αυτός έφυγε από τη Ρώμη, και επιβλήθηκε εναντίον του ποινή να εξοριστεί από την Ιταλία. Μετά την αποκατάσταση της αριστοκρατίας, οι νομοθετικές πράξεις εναντίον του ακυρώθηκαν, και ανακλήθηκε. 

Το όνομα της πόλης της Φορλιμπόπολης πιθανότατα σχετίζεται με τον Πόλιο Ποπίλιους Λαίνα, ο οποίος θα μπορούσε να την ίδρυσε κατά την περίοδο που ήταν ύπατος.

## Δείτε επίσης

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Kelly, Gordon P. *A History of Exile in the Roman Republic* . Cambridge University Press, 2006, pp.&nbsp;167–168 διαδικτυακά.

## Σημειώσεις

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Ραβενέλ (Ουάζ)

Το **Ραβενέλ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ουάζ, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ουάζ
Πολιτικά Σοφίσματα

**Πολιτικά Σοφίσματα** είναι τίτλος φιλοσοφικοπολιτικού συγγράμματος του ποιητή και λόγιου Αθανάσιου Χριστόπουλου. Το έργο γράφτηκε το 1815, αλλά δεν τυπώθηκε ποτέ όσο ζούσε ο Αθανάσιος Χριστόπουλος. Εκδόθηκε πολύ αργότερα, το 1960, σε επιμέλεια Λ. Βρανούση και θεωρείται το πρώτο πρωτότυπο νεοελληνικό πολιτειακό σύγγραμμα.

## Περιεχόμενο
Κατά τον Αθανάσιο Χριστόπουλο, πολιτικό σόφισμα είναι ένας δόλος κρυφά ενεργούμενος από τους εξουσιαστές προς ωφέλεια όλου του πολιτεύματος, δηλαδή και της εξουσίας και των εξουσιαζόμενων. Όταν όμως τα πολιτικά σοφίσματα της εξουσίας δεν αποβλέπουν στην κοινή ωφέλεια *«δεν είναι άλλο παρά γυμνές ληστείες και κακουργίες· όχι πολιτικής φρονήσεως εφευρέματα, αλλά πολεμικής θηριωδίας απάνθρωπες τυραννίες και αγριότητες».*

Ο Αθανάσιος Χριστόπουλος διαιρεί τα πολιτικά σοφίσματα σε γενικά και ειδικά. Τα γενικά αρμόζουν σε όλα τα πολιτεύματα και τα ειδικά σε ένα μόνο πολίτευμα. Τα πολιτεύματα είναι η μοναρχία με υποδιαιρέσεις την αυτοκρατορία, τη βασιλεία και την τυραννία, η ολιγαρχία με υποδιαιρέσεις την αριστοκρατία και τη δυναστεία και η πολυαρχία με υποδιαιρέσεις τη δημοκρατία και την οχλοκρατία. 

Το βιβλίο αποτελείται από εισαγωγή και δύο μέρη: το πρώτο μέρος με θέμα τα γενικά πολιτικά σοφίσματα, που είναι η υπόκριση, η διαφθορά, η απάτη και η επιορκία και το δεύτερο μέρος που έχει ως θέμα του τα ειδικά πολιτικά σοφίσματα, τα οποία είναι τα αυτοκρατορικά, τα βασιλικά, τα τυραννικά, τα αριστοκρατικά, τα δυναστικά, τα δημοκρατικά και τα οχλοκρατικά.

Ο Αθανάσιος Χριστόπουλος εκτός από τα *Πολιτικά Σοφίσματα* έγραψε και άλλες δύο πολιτικοφιλοσοφικές πραγματείες, τα *Πολιτικά παράλληλα* (Παρίσι 1833) και τα *Ελληνικά αρχαιολογήματα* (Αθήνα 1853).

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Νεοελληνικά δοκίμια
Κατηγορία:Πολιτικά βιβλία
Κατηγορία:Βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας
Νόμος του Ντάλτον

Ο **Νόμος του Ντάλτον** (Dalton's law) (ονομάζεται επίσης **Νόμος του Ντάλτον των μερικών πιέσεων**) δηλώνει ότι σε ένα μείγμα αερίων που δεν αντιδρούν μεταξύ τους , η συνολική πίεση που ασκείται είναι ίση με το άθροισμα των μερικών πιέσεων των μεμονωμένων αερίων. Αυτός ο εμπειρικός νόμος παρατηρήθηκε από τον Τζων Ντάλτον το 1801 και δημοσιεύτηκε το 1802. Ο νόμος του Ντάλτον σχετίζεται με τους ιδανικούς νόμους των αερίων.
## Τύπος
Μαθηματικά, η πίεση ενός μείγματος μη-αντιδρώντων αερίων μπορεί να οριστεί ως το άθροισμα:
p_\text{total} = \sum_{i=1}^n p_i = p_1+p_2+p_3+\cdots+p_n
όπου , , ...,  αντιπροσωπεύουν τις μερικές πιέσεις κάθε συστατικού.
p_{i} = p_\text{total} x_i
όπου  είναι το γραμμομοριακό κλάσμα του *i* συστατικού στο συνολικό μείγμα των *n* συστατικών .
## Συγκέντρωση με βάση τον όγκο
Η παρακάτω σχέση παρέχει έναν τρόπο προσδιορισμού της συγκέντρωσης βάσει όγκου οποιουδήποτε μεμονωμένου αερίου συστατικού
p_i = p_\text{total} c_i
όπου *c<sub>i</sub>* είναι η συγκέντρωση του συστατικού *i*.
Ο νόμος του Dalton δεν ακολουθείται αυστηρά από τα πραγματικά αέρια, με την απόκλιση να αυξάνεται με την πίεση. Κάτω από τέτοιες συνθήκες ο όγκος που καταλαμβάνουν τα μόρια γίνεται σημαντικός σε σύγκριση με τον ελεύθερο χώρο μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, οι μικρές μέσες αποστάσεις μεταξύ των μορίων αυξάνουν τις ενδομοριακές δυνάμεις μεταξύ των μορίων του αερίου αρκετά ώστε να αλλάξει ουσιαστικά την πίεση που ασκείται από αυτά, μια επίδραση που δεν περιλαμβάνεται στο πρότυπο του ιδανικού αερίου.
## Παραπομπές

Κατηγορία:Νόμοι των αερίων
Κατηγορία:Φυσικοχημεία
Κατηγορία:Μηχανική θερμοδυναμική
Λίμνη Αβιλαριά

Η **λίμνη Αβιλαριά** είναι λίμνη της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, η οποία βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της. Είναι δυτικά από την Αμφιλοχία, κοντά και νότια στον Αμβρακικό κόλπο και τα Παλιάμπελα, νοτιοανατολικά από την Βόνιτσα ενώ βόρεια και δυτικά της περνάει η νέα Αμβρακία Οδός. Έχει έκταση 172,01 στρέμματα και κωδικό υγρότοπου EL63104400. 

## Παραπομπές


Αβιλαρια
Λίμνη Σκέπη

Η **Σκέπη** είναι λίμνη γλυκού νερού της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, η οποία βρίσκεται στο νοτιότερο και πιο απομακρυσμένο σημείο των εκβολών του Έβρου, δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία (περίπου 330 μέτρα). Το μέγεθος της φτάνει τα 490 στρέμματα, η περίμετρος της τα 3,2 χλμ. και επικοινωνεί μέσω διώρυγας, μήκους 2,5 χλμ., με την θάλασσα και το Θρακικό Πέλαγος. 

Νοτιοανατολικά της λίμνης, στην αντίπερη πλευρά των συνόρων, είναι η παλιά ελληνική πόλη Αίνος που σήμερα ανήκει στην Τουρκία και ονομάζεται Ενέζ *(Enez)* και η οποία αναφέρεται στα ομηρικά έπη ως σύμμαχος των Τρώων. Η Αίνος έλεγχε το εμπόριο της Αρχαίας Θράκης με την υπόλοιπη Ελλάδα που γινόταν με πλοία μέσω του πλωτού τότε ποταμού Έβρου ενώ στα τέλη του Μεσαίωνα οι Γενοβέζοι που κυριαρχούσαν τότε στο Βόρειο Αιγαίο έχτισαν ένα κάστρο που φαίνεται μέχρι σήμερα από τη λίμνη Σκέπη. 

## Παραπομπές


Σκεπη
Κατηγορία:Γεωγραφία της Θράκης
Κατηγορία:Γεωγραφία του Έβρου
Μετρό Αγίας Πετρούπολης

εναλλ.=Ο σημερινός χάρτης του δικτύου|δεξιά|χωρίς-πλαίσιο

Το **Μετρό της Αγίας Πετρούπολης** (ρωσικά: **Петербургский метрополитен**, κατά τη σοβιετική εποχή - **Ленинградский метрополитен**) είναι το δεύτερο χρονολογικά σύστημα μετρό που άνοιξε στη Ρωσία (τότε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης), μετά το Μετρό της Μόσχας (που λειτούργησε για πρώτη φορά το 1935). Η κατασκευή της πρώτης γραμμής του Μετρό της Αγίας Πετρούπολης άρχισε το 1941 και λόγω καθυστερήσεων ως προς την κατασκευή της λόγω του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, παραδόθηκε στο κοινό στις 15 Νοεμβρίου του 1955. Το δίκτυο αποτελείται συνολικά από 6 γραμμές και 75 σταθμούς και είναι μετά το Μετρό της Μόσχας το δεύτερο μεγαλύτερο σε επιβατικότητα δίκτυο Μετρό της Ρωσίας.https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D0%B5%D1%82%D0%B5%D1%80%D0%B1%D1%83%D1%80%D0%B3%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D0%BC%D0%B5%D1%82%D1%80%D0%BE%D0%BF%D0%BE%D0%BB%D0%B8%D1%82%D0%B5%D0%BD

## Γραμμές
Η κάθε γραμμή στο μετρό κατά παράδοση, έχει την δική της ονομασία σύμφωνα με τις περιοχές που εξυπηρετεί. Το δίκτυο αποτελείται απο τις παρούσες γραμμές:https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D0%B5%D1%82%D0%B5%D1%80%D0%B1%D1%83%D1%80%D0%B3%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D0%BC%D0%B5%D1%82%D1%80%D0%BE%D0%BF%D0%BE%D0%BB%D0%B8%D1%82%D0%B5%D0%BD

## Τροχαίο Υλικό
Το δίκτυο του μετρό από το παρελθόν μέχρι και την σημερινή εποχή έχει εξυπηρετηθεί από αρκετές σειρές συρμών, εκ των οποίων κάποιες ελάχιστες παραμένουν σε λειτουργία μέχρι και σήμερα. Το δίκτυο φημίζεται για την ομορφιά των συρμών που χρησιμοποιούνται, καθώς αποτελεί και σημείο προσοχής από τουρίστες και φωτογράφους. Παρακάτω αναφέρονται οι σειρές των συρμών που χρησιμοποιούνται στο δίκτυο:https://rollingstockworld.com/lrv/the-baltiets-train-new-rolling-stock-by-tmh-for-st-petersburg-metro/

## Επεκτάσεις
δεξιά|χωρίς-πλαίσιο|357x357εσ|'''Το σχέδιο επεκτάσεων του δικτύου'''

Το δίκτυο επεκτείνεται διαρκώς και διαθέτει σχέδιο επεκτάσεων που θα πρέπει να γίνουν μέσα στα επόμενα χρόνια. Το μελλοντικό σχέδιο αναφέρεται συνολικά σε 8 γραμμές και 132 σταθμούς εκ των οποίων:https://spbmetromap.ru/

## Παραπομπές
- https://metro.spb.ru/en/

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  Peteburgsky Metropoliten - Επίσημη ιστοσελίδα
*  Saint-Petersburg Metro  - Χάρτης του Μετρό και των ωρών εξυπηρέτησης

Αγία Πετρούπολη
Γάιος Φάννιος

Ο **Γάιος Φάννιος**, λατιν.: *Gaius Fannius* (π. 2ος αι. π.Χ.) ήταν Ρωμαίος δημοκρατικός πολιτικός, που εξελέγη ύπατος το 122 π.Χ. και ήταν ένας από τους κύριους αντιπάλους του Γάιου Γράκχου. Ήταν μέλος του Κύκλου του Σκιπίωνα.

## Σταδιοδρομία
Ο Γάιος Φάννιος ήταν γιος του Μάρκου Φάννιου (αδελφός του οποίου ήταν πιθανώς ο Γάιος Φάννιος Στράβων, ο ύπατος του 161 π.Χ.).  Με την υπόθεση ότι αυτός ο Γάιος Φάννιος δεν ήταν ο ιστορικός που πολέμησε στον Γ΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο, το 146 π.Χ. ήταν μέλος του επιτελείου του Κόιντο υΚαικίλιου Μέτελλου Μακεδονικού στη Μακεδονία, ο οποίος τον έστειλε ως μέρος μίας πρεσβείας στην Αχαϊκή Συμμαχία, για να τους πείσει να μην μπουν στον Δ΄ Μακεδονικό Πόλεμο εναντίον των Ρωμαίων.  Μετά την προσβολή της πρεσβείας και την αγνόηση των προειδοποιήσεών τους, ο Φάννιος έφυγε και πήγε στην Αθήνα. 

Ο Φάννιος εμφανίζεται στη συνέχεια το 141 π.Χ., υπηρετώντας με διάκριση ως τριβούνος του στρατού στην Πέραν Ισπανία υπό τον Κόιντο Φάβιο Μάξιμο Σερβιλιανό στον πόλεμο του εναντίον του Βιριάθου.  Υποτίθεται ότι κάπου μετά το 139 π.Χ. (πιθανόν το 137 π.Χ.), ο Φάννιος εξελέγη ως τριβούνος των πληβείων.  Στη συνέχεια, πιθανώς γύρω στο 127/6 π.Χ., εξελέγη στο αξίωμα του πραίτορα, κατά το οποίο αναφέρεται σε διάταγμα που ανταποκρίνεται στο αίτημα για ρωμαϊκή βοήθεια από τον Ιωάννη Υρκανό, τον ηγεμόνα του Ασμονικού βασιλείου του Ισραήλ. 

Το 122 π.Χ., με την υποστήριξη του τριβούνου των πληβείων Γάιου Σ. Γράκχου, ο Φάννιος εξελέγη ύπατος, υπηρετώντας δίπλα στον Γναίο Δομήτιο Αηνόβαρβο.  Ωστόσο μόλις ανέλαβε το αξίωμα στράφηκε εναντίον του Γράκχου, εναντιούμενος στα μεταρρυθμιστικά μέτρα του, και υποστηρίζοντας την παραδοσιακή συγκλητική ομάδα που ήταν ενάντια σε οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις, που επηρέαζαν τον πλούτο και την κατάστασή της.  Κατά τη διάρκεια της υπατικής του θητείας υπάκουσε στην οδηγία της Συγκλήτου, και εξέδωσε μία διακήρυξη, που διέταζε όλους τους Ιταλούς συμμάχους να εγκαταλείψουν τη Ρώμη.  Μίλησε επίσης κατά της πρότασης του Γράκχου να επεκταθεί το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη στους Λατίνους. Οι λόγοι που εκφώνησε ο Φάννιος θεωρήθηκαν ως ρητορικά αριστουργήματα στην εποχή του Κικέρωνα, και διαβάστηκαν ευρέως. 

## Οικογένεια
Ο Γάιος Φάννιος νυμφεύτηκε τη Λαιλία, την κόρη του Γάιου Λαίλιου Σάπιενς. Κατόπιν συμβουλής τού πεθερού του, ο Φάννιος παρακολούθησε τις διαλέξεις του στωικού φιλοσόφου Παναήτιου στη Ρόδο. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Broughton, T. Robert S., *The Magistrates of the Roman Republic*, Vol I (1952)
* Broughton, T. Robert S., *The Magistrates of the Roman Republic*, Vol III (1986)
* Cornell, TJ *The Fragments of the Roman Historians* (2013)
* Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Vol II (1867)
* Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Vol III (1867)

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Παπίριος Κάρβων (ύπατος το 120 π.Χ.)

Ο **Γάιος Παπίριος Κάρβων**, λατιν.: *Gaius Papirius Carbo* (περ. 163  – 119 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος ρήτορας και πολιτικός.

## Σταδιοδρομία
Ο Κάρβων συνδέθηκε με τον πολιτικό των Λαϊκών (Populares) Γάιο Γράκχο κατά την εκτέλεση της διάταξης του αγροτικού νόμου τού αδελφού του, Tιβέριου Γράκχου. Ως τριβούνος των πληβείων το 131 π.Χ., ο Κάρβων ψήφισε τη lex Papiria επεκτείνοντας τη μυστική ψηφοφορία για τη θέσπιση και την κατάργηση των νόμων. Πρότεινε επίσης να επιτραπεί στους τριβούνους να γίνουν υποψήφιοι για το ίδιο αξίωμα σε διαδοχικά χρόνια, ως απάντηση στη μοίρα του Τιβέριου. Η πρόταση απορρίφθηκε, αφού αντιτάχθηκε από τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό, στο αιφνίδιο τέλος του οποίου το 129 π.Χ. ο Κάρβων υποπτευόταν ότι είχε χέρι. 

Στη συνέχεια, ο Κάρβων πήγε στους αντιλαϊκιστές Αρίστους (Optimates), και ως ύπατος το 120 π.Χ. υπερασπίστηκε επιτυχώς τον Λεύκιο Οπίμιο, όταν κατηγορήθηκε για τη δολοφονία ενός πολίτη (του Γάιου Γράκχου) χωρίς δίκη. Στη δίκη είπε, ότι ο Γράκχος είχε σκοτωθεί δίκαια. Αλλά οι Άριστοι δεν εμπιστεύονταν τον Κάρβωνα, και παραπέμφθηκε από τον Λεύκιο Κράσσο με παρόμοια κατηγορία. Νιώθοντας ότι δεν είχε τίποτε να ελπίζει από τους Αρίστους, και ότι η καταδίκη του ήταν βέβαιη, αυτοκτόνησε.  

Ο γιος του, Γάιος Παπίριος Κάρβων Αρβίνα, έμεινε στη μνήμη για τις προσπάθειές του να εκδικηθεί τη μοίρα τού πατέρα του. Ακολούθησε τον εισαγγελέα τού πατέρα του, Λ. Κράσσο, στην επαρχία του τελευταίου το 94 π.Χ., με στόχο να βρει λόγο για να τον καταγείλει. Ωστόσο διαπιστώνοντας αυτό ο Λ. Κράσσος αποφάσισε, όχι μόνο να συγχωρήσει τον γιο, αλλά ακόμη και να του παραχωρήσει μία θέση στον στενό κύκλο των συμβούλων του.

## Αναφορές


* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λίμνη Ντουκάν

Η **Ντουκάν** ή **Ντοκάν** (αραβ. بحيرة دوكان, κουρδ. دەریاچەی دووکان) είναι τεχνητή λίμνη στο βορειοανατολικό Ιράκ, συγκεκριμένα στο Κυβερνείο της Σουλεϊμανίγια, στο Ιρακινό Κουρδιστάν, νότια από την πόλη Ράνιγια. Δημιουργήθηκε από την κατασκευή του ομώνυμου Φράγματος Ντουκάν στον ποταμό Μικρό Ζαμπ (αρχαία ελληνική ονομασία *Κάπρος*), μεταξύ του 1954 και του 1959 (η θεμελίωση και τα εγκαίνια του φράγματος έγιναν την 1η Ιανουαρίου των ετών αυτών αντιστοίχως), που έγινε για την παροχή υδρεύσεως, αρδεύσεως και την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας.

## Αρχαιολογία
Προτού ανεγερθεί το φράγμα, στην περιοχή που καλύπτει σήμερα η λίμνη διεξάχθηκαν συστηματικές αρχαιολογικές έρευνες, προκειμένουν να ανακαλυφθούν ή/και να διερευνηθούν όσο το δυνατό περισσότερες αρχαιολογικές θέσεις. Μία τέτοια επισκόπηση της πεδιάδας της Ράνιγια τεκμηρίωσε περίπου 40 αρχαιολογικές θέσεις, στις οποίες υπήρξε κατοίκηση από την 6η χιλιετία π.Χ. μέχρι κάποτε και τον 20ό αιώνα. Σε πέντε από τις θέσεις αυτές έγιναν συστηματικές ανασκαφές, τις Τελ Μπαζμουσιάν, εντ-Ντεμ, Καμαριάν, Καράσινα και Τελ Σεμσάρα. Στην πρώτη αποκαλύφθηκαν 16 διαφορετικά στρώματα κατοικήσεως και ένας ναός της 2ης χιλιετίας π.Χ.. Στο Τελ Σεμσάρα ανασκάφηκε ένα χωριό της 6ης χιλιετίας π.Χ. και ένα ανάκτορο των πρώτων αιώνων της 2ης χιλιετίας π.Χ. με ένα μικρό αρχείο πήλινων πινακίδων. Οι κάτοικοι περίπου 50 χωριών που θα καλύπτονταν από τα νερά της λίμνης, περί τις 1.000 έως 1.200 οικογένειες, μετεγκαταστάθηκαν στα δυτικά της λίμνης.

## Γεωγραφία
thumb|right|225px|Φωτογραφία της λίμνης από το διάστημα, που δείχνει το χαρακτηριστικό της σχήμα ισοσκελούς τριγώνου (ο νότος είναι προς τα επάνω).
Η Λίμνη Ντουκάν έχει χαρακτηριστικό συμμετρικό σχήμα ισοσκελούς τριγώνου με βάση 13 χιλιομέτρων και μήκος («ύψος» τριγώνου) σχεδόν 20 χιλιομέτρων, αλλά με μια ακανόνιστη επέκταση στα νότια, όπου και το φράγμα. Η έκταση της επιφάνειάς της είναι 270 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σε κανονικές συνθήκες η λίμνη έχει 6,8 κυβικά χιλιόμετρα νερού (δηλαδή 6,8 δισεκατομμύρια τόνους), αλλά μπορεί να χωρέσει μέχρι και 8,3 κυβικά χιλιόμετρα, οπότε η στάθμη της βρίσκεται 515 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας. Προκειμένου πάντως να λειτουργεί ο σταθμός παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας, η στάθμη της λίμνης πρέπει να βρίσκεται μεταξύ των 469 και 511 μέτρων πάνω από τη θάλασσα. Η λεκάνη απορροής της Ντουκάν έχει έκταση 11.700 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ταυτίζεται με εκείνη του άνω ρου του ποταμού Μικρού Ζαμπ, ο οποίος (όπως και ο Μεγάλος Ζαμπ) είναι αριστερός παραπόταμος του μεγάλου ποταμού Τίγρη. Οικισμοί γύρω από τη λίμνη είναι, εκτός από τη μεγάλη πόλη Ράνιγια, οι Χατζιουά, Τσουαρκούρνα, Σανγκασάρ, Χντραν, Μπάσρμα, Τόρμπα, Ντοκάν, Τοπζάουα, Χαντζιρέ, Ντελέζα και άλλοι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Σύλλογος Κωπηλασίας της Λίμνης Ντουκάν 

Κατηγορία:Λίμνες του Ιράκ
Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες
Εχινάκανθος

Ο **εχινάκανθος** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Echinacanthus*) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών που ανήκει στην οικογένεια των ακανθοειδών. Οι εχινάκανθοι συναντώνται στη φύση σε μια ευρεία λωρίδα της νότιας Ασίας, από τα Ιμαλάια μέχρι τη νότια Κίνα.

Σήμερα αναγνωρίζονται από τους βοτανολόγους τα εξής τέσσερα είδη εχινακάνθου:

* *Echinacanthus attenuatus*, Nees
* *Echinacanthus lofuensis*, (H.Lév.) J.R.I.Wood
* *Echinacanthus longipes*, H.S.Lo & D.Fang
* *Echinacanthus longzhouensis*, H.S.Lo

## Παραπομπές


Εχινακανθος
Έντι Βαν Χέηλεν

Ο **Έντουαρντ Λόντεγουικ Βαν Χέηλεν** (26 Ιανουαρίου 1955 - 6 Οκτωβρίου 2020) ήταν Αμερικανός μουσικός. Ήταν ο κιθαρίστας, ο πληκτράς, ο τραγουδιστής και ο βασικός τραγουδοποιός του ροκ συγκροτήματος Van Halen, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον αδερφό του Άλεξ το 1972.

Ο Βαν Χέηλεν θεωρείται ευρέως ως ένας από τους σπουδαιότερους κιθαρίστες στην ιστορία της ροκ και ήταν πολύ γνωστός για τη διάδοση της τεχνικής της κιθάρας tapping, και επιτρέποντας στα αρπέτζια να παίζονται γρήγορα με τα δύο χέρια στο ταστάκι. Οι αναγνώστες του περιοδικού "Guitar World" τον έχουν αναδείξει νούμερο ένα καλύτερο κιθαρίστα όλων των εποχών, ενώ το "Rolling Stone" τον κατέταξε ως τον 4ο καλύτερο κιθαρίστα όλων των εποχών το 2023.

Ο Βαν Χέηλεν αντιμετώπισε πολλά θέματα υγείας ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1990. Πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 2020 λόγω επιπλοκών από καρκίνος του λαιμού.

## Δίσκογραφία
### Με τους Van Halen
* *Van Halen* (1978) 
* *Van Halen II* (1979) 
* *Women and Children First* (1980) 
* *Fair Warning* (1981) 
* *Diver Down* (1982) 
* *1984* (1984)
* *5150* (1986)
* *ΟU812* (1988) 
* *For Unlawful Carnal Knowledge* (1991) 
* *Balance* (1995) 
* *Van Halen III* (1998) 
* *A Different Kind of Truth* (2012) 

### Σόλο

* "Donut City" για τον *The Wild Life* (1984) 
* "Respect the Wind" για τον *Twister* (1996) 

### Άλλες συνεργασίες

* Νικολέτ Λάρσον - *Nicolette* (1978) 
* Μάικλ Τζάκσον - *[[Thriller (άλμπουμ)|Τhriller]]* (1982) 
* Μπράιαν Μέι - *Star Fleet Project* (1983) 
* Σάμι Χάγκερ - *I Never Said Goodbye* (1987) 
* Στιβ Λούκαθερ - *Lukather* (1989) 
* Τόμας Ντόλμπι - *Astronauts & Heretics* (1992) 
* Ριτς Γουάιμαν - *Fatherless Child* (1996) 
* Ντέιβιντ Γκάρφιλντ - *Tribute to Jeff* (1997) 
* Στιβ Λούκαθερ - *Santamental* (2003) 
* LL Cool J - *Authentic* (2013) 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών
Κατηγορία:Μουσικοί από το Άμστερνταμ
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Κατηγορία:Van Halen
Μάρκος Αυρήλιος Σκαύρος

Ο **Μάρκος Αυρήλιος Σκαύρος**, λατιν.: *Marcus Aurelis Scaurus* (απεβ. το 105 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός κατά τη διάρκεια του Κιμβριακού Πολέμου των Κίμβρων. Αφού εκλέχθηκε ύπατος, κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε.  Ο Σκαύρος έγινε ύπατος το 108 π.Χ.

## Βιογραφία
Το 105 π.Χ. μετέβη ως ανώτερος λεγάτος με τον ύπατο Γναίο Μάλλιο Μάξιμο στη Γαλατία, για να πολεμήσει την εισβολή των Κίμβρων. Ο Σκαύρος διατάχθηκε να κατασκευάσει ένα στρατόπεδο ιππικού περίπου 30 μίλια βόρεια του υπατικού στρατοπέδου. Η μάχη του Αραούσιο ξεκίνησε με τους Κίμβρους και τους Τεύτονες να προελαύνουν στο στρατόπεδο του ιππικού, το οποίο παρείχε μικρή αντίσταση. Η ρωμαϊκή δύναμη συντρίφθηκε εντελώς: ο λεγάτος αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε ενώπιον του Κίμβρου οπλαρχηγού Boϊόιξ. Ο Σκαύρος δεν ταπεινώθηκε από τη σύλληψή του, και συμβούλευσε τον Boϊόιξ να τον επιστρέψει, πριν ο λαός του καταστραφεί από τις ρωμαϊκές δυνάμεις. Ο βασιλιάς των Κίμβρων αγανάκτισε με αυτή την αναίδεια, και διέταξε να εκτελεστεί ο Σκαύρος.   Σύμφωνα με τον Γράνιο Λικινιανό, ο Σκαύρος θα μπορούσε να είχε γλιτώσει τον θάνατο, αλλά επέλεξε να μην το κάνει: α απέρριψε το αίτημά τους να βοηθήσει στην ηγεσία των δυνάμεών τους, θεωρώντας ντροπή να επιβιώσει του ηττημένου στρατού του. 

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Πρόσθετες σύντομες αναφορές στον θάνατο του Σκαύρου στα χέρια των Kίμβρων μπορούν να βρεθούν στον Oρόσιο 5.16. Tάκιτο, *Germania* 37; ψευδο-Κουιντιλιανό, *Declamationes Maiores* 3.13; Βελήιο Πατέρκουλο, *Historiae Romanae* 2.12.

Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Αλκάνα η βαφική

[μικρογραφία|Αλκάνα η βαφική (''Alkanna tinctoria''), Δάσος [Σέιχ Σου, Θεσσαλονίκη, 6-4-2025]]
Η Αλκάνα η βαφική με επιστημονική ονομασία *Alkanna tinctoria*, ανήκει στην οικογένεια των Βοραγινιδών (Boraginaceae).

## Ετυμολογία
Η ονομασία του γένους *Alkanna* προέρχεται από το αραβικό al-ḥinnā, που σημαίνει χέννα, ενώ το όνομα του είδους *tinctoria* προέρχεται από το λατινικό tinctura που σημαίνει βαφή και αναφέρεται στη χρήση του φυτού.

## Γεωγραφική κατανομή
Είδος στενομεσογειακό που απαντά σ’ όλη την Ελλάδα σε ξηρές πετρώδεις και αμμώδεις τοποθεσίες, μεταξύ 0-800 μ. 

## Οικολογία
Εμφανίζεται σε βραχώδεις θέσεις και ανοιχτούς θαμνώνες, αλλά και περιστασιακά σε σταθεροποιημένες θαλάσσιες αμμοθίνες.

## Περιγραφή
Είδος πολυετές, με βλαστούς έρποντες ή ανιόντες, ξυλώδεις στη βάση που μπορεί να φτάσει τα 10 έως 40 εκ. σε ύψος. Ανθίζει από τέλη Μαρτίου μέχρι τον Ιούνιο και τα άνθη του είναι κυανοιώδους χρώματος με σωλήνα στεφάνης 6-7 χιλ. και έλασμα 6-7 χιλ.

## Χρήσεις
Χρησιμοποιείται από τα αρχαία χρόνια για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες, καθώς και για την κόκκινη βαφή που εξάγεται από τις ρίζες του. Ωστόσο, το φυτό περιέχει αλκαλοειδή πυρρολιζιδίνης, ουσίες που είναι επικίνδυνες για το συκώτι, γεγονός που έχει οδηγήσει πολλές χώρες να απαγορεύσουν τη χρήση του στα τρόφιμα.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Αξιώτης Μ. & Αξιώτης Β. 2012, Τα φυτά της Ελλάδας, Η έρευνα στη Λέσβο, Εντελέχεια
* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II)
* Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. II)
* Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 3, Cambridge University Press

Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατηγορία:Βοραγινοειδή
Ρέιγ-συρ-Μπρες

Το **Ρέιγ-συρ-Μπρες** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ουάζ, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ουάζ
Εμπεϊτί

Η **Εμπεϊτί** (ρωσ. Эбейты) είναι αβαθής λίμνη στην Περιφέρεια του Ομσκ, στην ασιατική Ρωσία. Απέχει μόλις 50 χιλιόμετρα από τα σύνορα Καζακστάν-Ρωσίας (σε ελάχιστη απόσταση, προς τα νοτιοανατολικά της λίμνης). Τα νερά της λίμνης φημίζονται ότι έχουν ιαματικές ιδιότητες.

Η λίμνη βρίσκεται στο νότιο μέρος της Στέπας του Ισίμ, του νοτιότερου τμήματος της απέραντης Δυτικής Σιβηρικής Πεδιάδας. Είναι ενδορροϊκή λίμνη και, όπως οι περισσότερες αυτού του τύπου, είναι αλμυρή λίμνη. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού η λίμνη συρρικνώνεται σε έκταση 90 τετραγωνικών χιλιομέτρων έναντι μέγιστης εκτάσεως 113 τετραγωνικών χιλιομέτρων τον χειμώνα. Η Εμπεϊτί είναι η μεγαλύτερη αλμυρή λίμνη στην Περιφέρεια του Ομσκ. Η λίμνη Κισί-Καρόι, που έχει παρόμοια χαρακτηριστικά, βρίσκεται 70 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά από την Εμπεϊτί, στο έδαφος του Καζακστάν, ενώ η λίμνη Ουλζάι βρίσκεται αρκετά πιο μακριά προς τα ανατολικά-νοτιοανατολικά, πέρα από τον ποταμό Ιρτύς. Ο πυθμένας της λίμνης είναι λασπώδης. Η Εμπεϊτί τροφοδοτείται κυρίως από τα χιόνια που λιώνουν στην περιοχή της.

Η λεκάνη της Εμπεϊτί βρίσκεται σε μεταβατική περιοχή ανάμεσα στη βλάστηση της δασώδους στέπας και της καθαυτό στέπας. Εξαιτίας της μεγάλης αλμυρότητάς της λίμνης, στις όχθες της κυριαρχούν είδη αλοφύτων.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος των λιμνών της Ρωσίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λίμνες της Ρωσίας
Κατηγορία:Γεωγραφία του Όμπλαστ του Ομσκ
Κόιντος Μούκιος Σκαιβόλας Οιωνοσκόπος

Ο **Κόιντος Μούκιος Σκαιβόλα Οιωνοσκόπος**, λατιν.: *Quintus Mucius Scaevola Augur* (π. 169 – 88 π.Χ.) ήταν πολιτικός της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, στωικός, και μία πρώιμη αυθεντία στο ρωμαϊκό δίκαιο. Εκπαιδεύτηκε αρχικά στη νομική από τον ομώνυμο πατέρα του Κ. Μούκιο Σκαιβόλα, και στη φιλοσοφία από τον στωικό Παναίτιο τον Ρόδιο. Τόσο ο Οιωνοσκόπος, όσο και ο συγγενής του Κόιντος Μούκιος Σκαιβόλα Ποντίφηξ, πεθερός του Γν. Πομπήιου Μάγνου, ήταν εξέχοντα μέλη των Αρίστων (Optimates). 

Ο Σκαιβόλα έγινε τριβούνος το 128 π.Χ., αγορανόμος (aedile) το 125 και πραίτωρ το 121, με την ιδιότητα του οποίου ενήργησε ως κυβερνήτης της Ασίας. Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη το επόμενο έτος, αντιμετώπισε μία κατηγορία εκβιασμού που είχε ασκήσει ο Τίτος Αλβούκιος (πιθανώς για προσωπικούς λόγους), την οποία υπερασπίστηκε με επιτυχία. Το 117 εξελέγη ύπατος. 

Σε μεγάλη ηλικία, ο Σκαιβόλα διατήρησε σθεναρά το ενδιαφέρον του για τα νομικά και για τις υποθέσεις της Ρώμης. Μεταβίβασε επίσης τις νομικές γνώσεις του σε μερικούς από τους πιο διάσημους ρήτορες της Ρώμης, ως διδάσκαλος του Μ. Τ. Κικέρωνα και του Τ. Π. Αττικού .   Το 88 π.Χ. υπερασπίστηκε μόνος του τον Γάιο Μάριο, ενάντια στην πρόταση του Λ. Κ. Σύλλα να τον ονομάσει εχθρό του λαού, λέγοντας ότι δεν θα συμφωνούσε ποτέ να γίνει αυτό, σε έναν άνθρωπο που είχε σώσει τη Ρώμη.   Θεωρούνταν διαπρεπής νομικός, και φημιζόταν για τις γνώσεις του, κυρίως στο αστικό δίκαιο. 

Ο Κικέρων χρησιμοποίησε το πρόσωπο του παλαιού διδασκάλου του ως συνομιλητή σε τρία έργα του, το *De Oratore*, το *[[Laelius de amicitia|De Amicitia]]* και το *[[De re publica|De Republica]]* . Αυτή η χρήση τοποθετεί τον Σκαιβόλα ως μέλος του Σκιπιωνικού Κύκλου.

## Οικογένεια
Ο Σκαιβόλα νυμφεύτηκε τη Λαιλία, κόρη του Γάιου Λαίλιου, στενού φίλου του Σκιπίωνα Αιμιλιανού, και απέκτησε έναν γιο και δύο κόρες.  Η σύζυγός του, η κόρη και οι εγγονές του ήταν όλες φημισμένες για την καθαρότητα των Λατινικών τους.

Η κόρη του Σκαιβόλα, Μουκία, παντρεύτηκε τον Λεύκιο Λικίνιο Κράσσο, ύπατο το 95 π.Χ. και τον μεγαλύτερο ρήτορα της εποχής του.

Στα εξαδέλφια του περιλαμβάνονται οι ύπατοι και οι μέγιστοι αρχιερείς Πόπλιος Λικίνιος Κράσσος Μουκιανός και Πόπλιος Μούκιος Σκαιβόλα. Ο πρώτος ήταν πατέρας της Λικινίας, συζύγου του δύστυχου τριβούνου Γάιου Γράκχου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Οφρύς η μαστοφόρος

[μικρογραφία|Οφρύς η μαστοφόρος (''Ophrys mammosa'' subsp. ''mammosa''), Δάσος [Σέιχ Σου, Θεσσαλονίκη, 6-4-2025]]
Η Οφρύς η μαστοφόρος, με επιστημονική ονομασία *Ophrys mammosa* subsp. *mammosa* με συνώνυμα *Ophrys sphegodes* subsp. *mammosa*, *Ophrys aranifera* subsp. *mammosa*, *Ophrys sphegodes* subsp. *taurica*) ανήκει στην οικογένεια Ορχεῒδες (Orchidaceae). 

## Γεωγραφική κατανομή
Είδος με μεσογειακή κατανομή από τη Βαλκανική μέχρι το Ισραήλ που απαντά σ’ όλη την Ελλάδα, σε μακκί, φρύγανα, θαμνώνες, μεταξύ 0-1600 μ. 

## Περιγραφή
Το χείλος (10-15 Χ 8-14 χιλ.) είναι ακέραιο ή ελαφρά τρίλοβο, βελουδοειδές, καστανοπόρφυρο με δυο μεγάλα εξογκώματα στη βάση και θυρεό με ένα κυανωπό σχέδιο σε σχήμα Η στο κέντρο. Ανθίζει από αρχές Απριλίου έως τα τέλη Μαΐου. 
## Παραπομπές


## Πηγές

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας, Mediterraneo Editions.
* Πέτρου Ν., Πέτρου Μ. & Γιαννακούλας Μ. 2009, Ορχιδέες της Ελλάδας, Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης.
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. IΙ)
* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.
* Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 5, Cambridge University Press

Κατηγορία:Ορχεοειδή
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Α.Ο. Άνω Λεχωνίων

Ο **Αθλητικός Όμιλος Άνω Λεχωνίων (Α.Ο.Α.Λ.)** είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα τα Άνω Λεχώνια Μαγνησίας. Ιδρύθηκε το 1996 και τα χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το μαύρο. Δραστηριοποιείται αμιγώς στο άθλημα του ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν διέθετε και τμήμα μπάσκετ.

## Ιστορία
Ο Α.Ο. Άνω Λεχωνίων ιδρύθηκε το 1996, με σκοπό την προώθηση του αθλητισμού στην περιοχή των Άνω Λεχωνίων. Την περίοδο 1997–98 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γ´ ΕΠΣΘ και από το 1998 έως το 2005 αγωνιζόταν στην Β´ ΕΠΣΘ. Την περίοδο 2004–05 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β´ ΕΠΣΘ και κέρδισε την άνοδο την κορυφαία κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία του. Το 2008 συγχωνεύθηκε με τον Νηλέα Λεχωνίων και δημιούργησαν την **[[Ένωση Λεχωνίων Νηλέας]]**. Το 2021 ο σύλλογος επανασυστάθηκε και πλέον συμμετέχει στις κατηγορίες της ΕΠΣΘ. Την περίοδο 2024–25 κέρδισε την άνοδο Β´ ΕΠΣΘ, λόγω κενής θέσης που δημιουργήθηκε.

## Τίτλοι
* **Πρωτάθλημα [[Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας|Β΄ κατηγορίας ΕΠΣ Θεσσαλίας]]**
** Πρωταθλήτρια (1) : 2004–05
* **Πρωτάθλημα [[Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας|Γ΄ κατηγορίας ΕΠΣ Θεσσαλίας]]**
** Πρωταθλήτρια (1) : 1997–98

## Γήπεδο
Ο Α.Ο. Άνω Λεχωνίων αγωνίζεται στο Δημοτικό Γήπεδο Αγριάς, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή της Αγριάς.

## Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Ο σύλλογος διέθετε και τμήμα καλαθοσφαίρισης το οποίο αγωνιζόταν στις κατηγορίες της Ε.Σ.ΚΑ.Θ.. Από το 2023 το τμήμα είναι ανενεργό. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 

Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μαγνησίας
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1996
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1996
Λίμνη Προντάνη

Η **Προντάνη** είναι μικρή φυσική λίμνη στην Θεσπρωτία και την Περιφέρεια Ηπείρου, η οποία βρίσκεται νοτιοανατολικά της Ηγουμενίτσας (περίπου 22 χλμ.). Στα βορειοδυτικά της περνάει η Εγνατία Οδός ενώ στα νοτιοανατολικά της είναι ο οικισμός Αμπελιά. Πρόκειται για λίμνη με επιφάνια 4 χιλιόμετρα, μέγιστο μήκος 1.400 μέτρα και μέγιστο πλάτος 400 μέτρα ενώ η έκτασή της φθάνει τα 370 στρέμματα. Υπάγεται στον Φορέα Διαχείρισης Στενών και Εκβολών Καλαμά και Αχέροντα ενώ ανήκει στις προστατευόμενες περιοχές - μνημεία της φύσης στην ζώνη ειδικής προστασίας (SPA) με κωδικό GR2120006 (Έλη Καλοδίκι, Μαργαρίτι, Καρτέρι και Λίμνη Προντάνη).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αμπέλια Θεσπρωτίας - Λίμνη Προντάνη (από ψηλά) στο https://www.youtube.com/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λίμνες της Ηπείρου
Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Λίμνη Βάσοβα

Η λίμνη - λιμνοθάλασσα **Βάσοβα** βρίσκεται στη Δυτική Μακεδονία στα παράλια του Κόλπου Καβάλας, ανάμεσα στη Νέα Καρβάλη (ΒΔ.) και τον Αερολιμένα Καβάλας. Στα βόρειά περνάει η Εγνατία Οδός και η ΕΟ Καβάλας - Ξάνθης. Αποτελεί μέρος του Εθνικού Πάρκου Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης και ο υγροβιότοπός της προστατεύεται από τη σύμβαση Ραμσάρ. Δυστυχώς όμως: *"μεγάλο τμήμα των ελών γύρω από τη βόρεια περιοχή της λιμνοθάλασσας ορίζεται ως «βιομηχανική ζώνη». Η περιοχή έως το 1992 ήταν ένας εκτεταμένος υγροβιότοπος. Η ελληνική νομοθεσία (ΝΔ 1650/1986) δεν προβλέπει οιεσδήποτε ζώνες Δ σε Εθνικά Πάρκα, και ειδικά όχι για βιομηχανική ανάπτυξη. Η καταστροφή υγροβιότοπων αντίκειται στο ελληνικό σύνταγμα"*.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* "Παράθυρο" ΥΠΕΧΩΔΕ για δεξαμενές καυσίμων στη λιμνοθάλασσα Βάσοβα από https://www.emakedonia.gr/.
* SOS Για τη λιμνοθάλασσα Βάσοβα από την εφημερίδα Παρατηρητής Ξάνθης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λίμνες της Μακεδονίας
Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Μάρκος Πόρκιος Κάτων (ύπατος το 118 π.Χ.)

Ο **Μάρκος Πόρκιος Κάτων**, λατιν.: *Marcus Porcius Cato* (απεβ. το 118 π.Χ.) ήταν μέλος του ρωμαϊκού πληβείου γένους των Πορκίων και ύπατος το 118 π.Χ.

## Βιογραφία
Ο Mάρκος Πόρκιος Κάτων ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Mάρκου Πορκίου Κάτωνα Λικιλιανού και εγγονός του διάσημου συντηρητικού Ρωμαίου πολιτικού Μ. Π. Κάτωνα του Πρεσβύτερου.  Τίποτε δεν είναι γνωστό για την πρώιμη ζωή του. Το αργότερο το 121 π.Χ. ήταν πραίτωρ. Το 118 π.Χ. έγινε ύπατος, και συνάδελφός του ήταν ο Κόιντος Μάξιμος Ρεξ.  Πήγε στην Αφρική, ίσως για να διευθετήσει τη διαφορά μεταξύ των κληρονόμων του βασιλιά Mοκόψα της Nουμιδίας, γιου του Mασινίσα Α΄, αλλά ο Κάτων απεβίωσε κατά τη διάρκεια της υπατείου του. 

Ο Κάτων ήταν ένας δυνατός ρήτορας. Άφησε κάποιες μεταθανάτιες ομιλίες, οι οποίες διατηρήθηκαν για κάποιο διάστημα. 

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* Franz Miltner: *Porcius 10* . Στο: *Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft* . Τομ. XXII, 1, col. 165.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Λικίνιος Γέτας

Ο **Γάιος Λικίνιος Γέτα**, λατιν.: *Gaius Licinius Geta* (π. 2ος αι. π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που εξελέγη Ρωμαίος ύπατος το 116 π.Χ.

## Βιογραφία
Δεν είναι πολλά γνωστά για την πρώιμη καριέρα του Γέτα, ο οποίος γεννήθηκε στο *γένος των Λικινίων,* που ήταν πληβείοι. Μέχρι το 119 π.Χ., είχε εκλεγεί στο βαθμό του πραίτορα  και ακολούθησε η εκλογή του ως υπάτου το 116 π.Χ.  Μετά τη θητεία του στην εξουσία, ο Γέτα εκδιώχθηκε από τη Σύγκλητο το 115 π.Χ. μαζί με άλλους 31 συγκλητικούς, με εντολή των δύο τιμητών Λεύκιου Καικίλιου Μέτελλου Διαδημάτου και Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου. 

Σε μία επόμενη τιμητεία, ο Γέτα επανήλθε ως συγκλητικός.  Αργότερα εξελέγη ο ίδιος *τιμητής* (censor) το 108 π.Χ., μαζί με τον υπατικό συνάδελφό του Κόιντο Φάβιο Μάξιμο Εβούρνο. Κατά τη διάρκεια της τιμητείας τους, διόρισαν ξανά τον Μάρκο Αιμίλιο Σκαύρο ως *πρώτος της Συγκλήτου (princeps Senatus)*. 

## Αναφορές

## Πηγές
* Broughton, T. Robert S., *The Magistrates of the Roman Republic*, Vol I (1951)
* Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Vol II (1867)

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Ατίλιος Σεράνος

Ο **Γάιος Ατίλιος Σεράνος**, λατιν.: *Gaius Atilius Serranus* (π. 149 – 87 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος υπηρέτησε ως πύπατος το 106 π.Χ. ως συνάδελφος του Κόιντου Σερουίλιου Καιπίωνα.

## Σταδιοδρομία
Αν και σημειώνεται από τον Μ. Τ. Κικέρωνα ως *ο πιο ανόητος άνθρωπος* (), κατάφερε να νικήσει τον Κόιντο Λουτάτιο Κάτουλο στις υπατικές εκλογές του προηγούμενου έτους. Πριν από αυτό, ο Σεράνος είχε κατά πάσα πιθανότητα το αξίωμα του πραίτορα μέχρι το 109 π.Χ., μία απαραίτητη προϋπόθεση για τη συγκλητική σειρά αξιωμάτων.

Ο Ατίλιος Σεράνος ήταν ένας από τους συγκλητικούς υπατικού βαθμού, που σήκωσε τα όπλα εναντίον του τριβούνου Σατουρνίνου το 100 π.Χ. Είναι πιθανώς ο Aτίλιος Σεράνος που δολοφονήθηκε με εντολή του Γάιου Μάριου μετά την ολοκλήρωση του Εμφυλίου Πολέμου του Οκταβίου το 87 π.Χ.

## Οικογένεια
Ο Ατίλιος Σεράνος μπορεί να ήταν ο πατέρας ή πιθανότατα παππούς της Aτιλίας, της συζύγου του Μ. Π. Κάτωνα του Νεότερου.  

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ρωμαίων υπάτων

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* Klebs, Elimar, "Atilius 64", Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, volume 2, part 2, column 2098 (Stuttgart, 1896).

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.