open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ιμφάλ

Το **Ιμφάλ** (ꯏꯝꯐꯥꯜ) είναι η πρωτεύουσα της ινδικής πολιτείας Μανιπούρ. Τα ερείπια του ανακτόρου Κάνγκλα, της βασιλικής έδρας του παλαιού βασιλείου του Μανιπούρ βρίσκονται στο μητροπολιτικό κέντρο της πόλης. Το κάστρο περιβάλλεται από τάφρο.

## Ιστορία
Η μάχη του Ιμφάλ πραγματοποιήθηκε μεταξύ Μαρτίου και Ιουλίου 1944, προς το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου .  

## δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός εντός των ορίων του Ιμφάλ ήταν 268.243 άτομα ή 277.196 άτομα συμπεριλαμβανομένης της εξώτερης επέκτασης της πόλης. Το μέσο ποσοστό αλφαβητισμού στην πόλη ήταν πάνω από 90%. Ο αλφαβητισμός των ανδρών βρισκόταν στο 95% και υπερέβαινε το ποσοστό αλφαβητισμού των γυναικών που ήταν 87%. Σχεδόν το 70% των κατοίκων ήταν Ινδουιστές, το 10% ήταν Χριστιανοί, το 3.7% ήταν Μουσουλμάνοι, το 0.54% ήταν Βουδιστές, το 0.45% ήταν Τζαϊνιστές και το 0.18% ήταν σιχιστές. 

Η μητροπολιτική περιοχή Imphal είχε πληθυσμό 918.739 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων και των προαστίων Bijoy Govinda, Chingangbam Leikai, Khongman , Khurai Sajor Leikai, Kiyamgei, Kongkham Leikai, Laipham Siphai, Lairikyengbam Leikai, Lamjaotongba, Lamshang , Langjing, Langthabal Kunja, Langthabal Mantrikhong (τμήμα), Lilong (Imphal West) , Lilong (Thoubal) , Naorem Leikai, Ναόρια Pakhanglakpa, Oinam Thingel, Porompat , Porompat περιοχή περιοχή, Pangei, Sagolband (τμήμα), Takyel Mapal, Thongju και Torban ) .  

## Γεωγραφία και κλίμα
 Ιμπχάλ βρίσκεται στους  στην ακραία ανατολική Ινδία,  με μέσο ύψος    .  Έχει ένα υγρό υποτροπικό κλίμα ( Köppen Cwa)  με ήπιους, ξηρούς χειμώνες και μια καυτή εποχή των μουσώνων .  Οι θερμοκρασίες του Ιουλίου είναι περίπου      . Ο Ιανουάριος είναι ο πιο κρύος μήνας, με μέση χαμηλά κοντά στα      .  Η πόλη λαμβάνει περίπου      της βροχής, με τον Ιούνιο τον πιο υγρό μήνα.  Η υψηλότερη καταγραφείσα θερμοκρασία ήταν      στις 22 Μαΐου 2009 και η χαμηλότερη θερμοκρασία ήταν      στις 10 Ιανουαρίου 1970.   

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Λόφος Φρουρίου

Ο **Λόφος Φρουρίου** αποτελεί την ιστορική ακρόπολη της πόλεως της Λάρισας, στην Ελλάδα. Αποτέλεσε το φρούριο της πόλεως κατά την διάρκεια της Αρχαιότητας, καθώς και κατά την διάρκεια της βυζαντινής περιόδου, ενώ διαθέτει αριθμό σημαντικών αρχαιολογικών τόπων.

Αποτελώντας το μοναδικό ύψωμα στην ευρύτερη περιοχή, ο Λόφος Φρουρίου κατοικείτο αδιαλείπτως από τα πρώτα χρόνια ανθρώπινης εγκατάστασης στην περιοχή της πόλεως. 

Ως ακρόπολη της πόλης κατά την διάρκεια της Αρχαιότητας, αποτέλεσε την τοποθεσία των σημαντικότερων ναών, καθώς και του Πρώτου Αρχαίου Θεάτρου. Αρχαιολογικές ανασκαφές κατά την διάρκεια των νεότερων χρόνων ανακάλυψαν πρώιμη χριστιανική βασιλική αφιερωμένη στον Άγιο Αχίλλειο, ένα λουτρό της πρωτοβυζαντινής περιόδου, κατάλοιπα των τειχών της πρωτοβυζαντινής περιόδου, τα οποία ανεγέρθηκαν κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Ιουστινιανού Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 527-565), καθώς και μία εκκλησία της μεσοβυζαντινής περιόδου.

Κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου κυριαρχίας, η περιοχή ήταν γνωστή ως «τρανός μαχαλάς», ενώ αποτελούσε την μοναδική ελληνική και χριστιανική συνοικία της πόλης, καθώς η υπόλοιπη κατοικούνταν από Τούρκους. Οι Οθωμανοί κατασκεύασαν μία σκεπαστή αγορά, το Μπεζεστένι, στο μέσον του λόφου, περιμετρικά του οποίου αναπτύχθηκαν η αγορά και το παζάρι της πόλης. Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα, το Μπεζεστένι μετατράπηκε σε οχυρό, από το οποίο η περιοχή έλαβε την σημερινή ονομασία της.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λάρισα
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Κατηγορία:Βυζαντινοί αρχαιολογικοί τόποι στη Θεσσαλία
Κατηγορία:Ακροπόλεις στην Ελλάδα
Κατηγορία:Κτίρια του Ιουστινιανού Α΄
Μιχάιλο Γ΄ της Διόκλειας

Ο **Μιχάιλο Γ΄** () ήταν ηγεμόνας της Διόκλειας, από, περίπου, το 1180, ή πρωτύτερα, έως το 1186 ή το 1189. Ήταν γόνος της Δυναστείας των Βογισλάβλιεβιτς, γιος του Ράντοσλαβ της Διόκλειας καθώς και ξάδερφος του Μέγα Ηγεμόνα Στέφαν Νέμανια της Ράσκας. 

Η Ηγεμονία της Διόκλειας ήταν υποτελής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έως το 1180, όταν ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ απεβίωσε και η Αυτοκρατορία οδηγήθηκε σε αναταραχές. Έως το 1186, οι βυζαντινές κτήσεις στην Άνω Δαλματία είχαν καταληφθεί από τον Στέφαν Νέμανια, ο οποίος, επίσης, επέβαλε την κυριαρχία του επί της Διόκλειας. Η κτήση του Ηγεμόνα Μιχάιλο περιορίστηκε στις παράκτιες περιοχές περιμετρικά του Μπαρ, ενώ ο έλεγχος επί της Διόκλειας παραχωρήθηκε στον Βούκαν, μεγαλύτερο υιό του Στέφαν Νέμανια. Ο Ηγεμόνας Μιχάιλο ήταν προστάτης της Αρχιεπισκοπής του Μπαρ, ενώ, το 1189, η σύζυγός του, ηγεμόνισσα Ντεσισλάβα, μετέβη στο Ντούμπροβνικ συνοδευόμενη από τον αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο του Μπαρ.

## Δείτε επίσης
* Διόκλεια
* Δυναστεία των Βογισλάβλιεβιτς
* Στέφαν Νέμανια
* Δυναστεία των Νέμανιτς
* Μεγάλη Ηγεμονία της Ράσκας

## Παραπομπές


## Πηγές
*  
* 

Κατηγορία:Μονάρχες της Διόκλειας
Κατηγορία:Δυναστεία των Βογισλάβλιεβιτς
Κατηγορία:Σέρβοι του 12ου αιώνα
Αγία Μαρίνα

Η **Αγία Μαρίνα** (γνωστή και ως **Αγία Μαργαρίτα της [[Αντιόχεια Πισιδίας|Αντιοχείας]]** στην Καθολική Εκκλησία) ήταν Μικρασιάτισσα Χριστιανή αγία και μάρτυρας, που έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα  στην Αντιόχεια Πισιδίας της Μικράς Ασίας.

Συχνά συγχέεται με την Αγία Πελαγία (καθώς «Μαρίνα» είναι το λατινικό αντίστοιχο του ελληνικού ονόματος «Πελαγία»), η οποία ήταν γνωστή ως Μαργαρίτα. Όμως στην πραγματικότητα η Αγία Μαρίνα δεν έχει σχέση με την Αγία Πελαγία, καθώς η πρώτη προερχόταν από την Αντιόχεια της Πισιδίας και η δεύτερη από την Αντιόχεια της Συρίας.

## Βίος
Η Αγία Μαρίνα Γεννήθηκε στην Αντιόχεια Πισιδίας της Μικράς Ασίας. Η μητέρα της πέθανε λίγο μετά τη γέννησή της. Ο πατέρας της, ο οποίος ήταν ειδωλολάτρης, ανέθεσε την ανατροφή της σε μια χριστιανή γυναίκα. Η γυναίκα αυτή δίδαξε στην Αγία Μαρίνα τον Χριστιανισμό.

Σε ηλικία 15 ετών αποκάλυψε στον πατέρα της ότι ήταν χριστιανή. Ο πατέρας της την έδιωξε. Λίγο καιρό αργότερα ο έπαρχος Ολύμβριος έμαθε ότι η Αγία Μαρίνα ήταν χριστιανή. Διέταξε να τη συλλάβουν, την ανέκρινε, και στη συνέχεια την υπέβαλε σε σκληρά βασανιστήρια ώστε η Αγία Μαρίνα να απαρνηθεί την πίστη της, κάτι που δεν έγινε. Ο έπαρχος αποκεφάλισε την Αγία Μαρίνα.

Τα λείψανα της Αγίας Μαρίνας βρίσκονται στην Αθήνα, στον ναό της Αγίας Μαρίνας, ενώ η χείρα της βρίσκεται στη Μονή Βατοπεδίου, στο Άγιο Όρος.. Η μνήμη της εορτάζεται στις 17 Ιουλίου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Αγια Μαρινα
Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία
Κατηγορία:Παρθενομάρτυρες
Europa Nostra

Η **Europa Nostra** (λατινικά: *Η Ευρώπη μας*) είναι ένας πανευρωπαϊκός οργανισμός για την Πολιτιστική Κληρονομιά, η οποία εκπροσωπεί οργανώσεις πολιτών που εργάζονται για τη διαφύλαξη της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιά της Ευρώπης. Αποτελεί τη φωνή αυτού του κινήματος σε συναφείς διεθνείς οργανισμούς, κυρίως στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Συμβούλιο της Ευρώπης και στην UNESCO. Έχει συμβουλευτική θέση στην UNESCO και αναγνωρίζεται ως μη κυβερνητικός εταίρος.

## Δείτε ακόμη
* Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς
* Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς
* Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Κατηγορία:Ευρωπαϊκός πολιτισμός
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί με έδρα την Ευρώπη
Σταύρος Νικολακάκος

Ο **Σταύρος Νικολακάκος** (Πειραιάς, 1942 - Νίκαια, 2024) ήταν διακεκριμένος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίστηκε τη δεκαετία του '60 και του '70 σε επίπεδο Α' Εθνικής και Β' Εθνικής κατηγορίας.

## Βιογραφικό

### Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Ο Μανιάτης στην καταγωγή και μεγαλωμένος στη Νίκαια του Πειραιά Σταύρος Νικολακάκος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Σπίθα Νίκαιας και κατόπιν αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό, αποτελώντας αναπληρωματικό στέλεχος της περίφημης ομάδας των Μπέμπηδων, χωρίς όμως να αγωνιστεί σε επίσημο αγώνα. 

Το 1962 μεταπήδησε στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας διακρίθηκε αγωνιζόμενος σε Α' Εθνική και Β' Εθνική επί σειρά ετών μέχρι και το 1974, έχοντας συμπαίκτες μεγάλα ονόματα της εποχής όπως οι Τάκης Οικονομόπουλος, Γιάννης Φραντζής, Γιώργος Γρυπαίος, Παναγιώτης Σκούφος, Στέλιος Μπέσης, Διονύσης Σπετσαρίας, Φώτης Μπαλόπουλος, Σταμάτης Βουρδαμής, Λάκης Γκλέζος, Σπύρος Καλής, Αντώνης Τζανετουλάκος, Μίλτος Βρεκούσης κ.α. και καταγράφοντας συνολικά 278 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλημάτων. Αποτέλεσε σημαντικό στέλεχος της ομάδας την περίοδο 1964-65 που τερμάτισε 4η στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, καταγράφοντας 27 συμμετοχές και 3 τέρματα και που έφτασε μέχρι την ημιτελική φάση στο κύπελλο Ελλάδας. 

Το 1974 αποδεσμεύτηκε από την Προοδευτική και ακολούθως τη σεζόν 1974-75 αγωνίστηκε στην Β' Εθνική με τα χρώματα του Α.Ο. Σύρου. Το 1975 μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Πειραιώς, με τη φανέλα του οποίου και τερμάτισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στην Β' Εθνική, με συμπαίκτες σημαντικούς ποδοσφαιριστές όπως οι Χρήστος Χατζησκουλίδης, Δημήτρης Μύλλερ, κ.α. Ποδοσφαιριστές υπήρξαν επίσης και οι αδερφοί του Παναγιώτης και Γιώργος με καριέρα στην Προοδευτική, στην ΑΕΛ, στην Α.Ε. Νίκαιας κ.α.

### Προπονητική σταδιοδρομία
Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε ως προπονητής. Αποτέλεσε προπονητής των Χαλκηδόνα, Πειραϊκή, Α.Ο. Μάνης Πειραιά κ.α. 

Επίσης δραστηριοποιείται με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής, του οποίου αποτέλεσε και ιδρυτικό μέλος με την ίδρυσή του το 1994.

## Παραπομπές


## Πηγές
* εφ. Αθλητική Ηχώ, 28 Μαΐου 1972
* εφ. Αθλητική Ηχώ, 6 Αυγούστου 1974
* εφ. Αθλητική Ηχώ, 13 Σεπτεμβρίου 1974

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Πειραιώς
Θεόδωρος Π. Μαριόλης

Ο **Θεόδωρος Π. Μαριόλης** (Πειραιάς, 6 Σεπτεμβρίου 1968) είναι Έλληνας Οικονομολόγος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών,πρόεδρος του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών 'Δημήτρης Μπάτσης'και πρόεδρος του Τμήματος Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου από το 2020.

Ο Θεόδωρος Π. Μαριόλης είναι γνωστός για τις θέσεις του υπέρ της αποχώρησης της Ελλάδας από την Οικονομική και Νομισματική Ένωση (Ο.Ν.Ε.) ως αναγκαίου όρου για την έξοδο της ελληνικής οικονομίας από την οικονομική κρίση. Αντίστοιχες θέσεις είχε υποστηρίξει και στα τέλη της δεκαετίας του '90 και στις αρχές του 2000, όταν επίκειτο η ένταξη της χώρας στην Ο.Ν.Ε..

Το ερευνητικό του έργο εκτείνεται σε διάφορα πεδία της Πολιτικής Οικονομίας, όπως η Θεωρία Διεθνούς Εμπορίου, η Θεωρία Κυκλικών Διακυμάνσεων, η Μαρξιστική Πολιτική Οικονομία, η Κεϋνσιανή Οικονομική και η Ιστορία Οικονομικής Σκέψης, έχοντας ως βάση τη Σραφφαϊανή (ή Νεο-Ρικαρδιανή) ανάλυση.

## Βιβλία
* Κώστας Λαπαβίτσας, Θεόδωρος Μαριόλης και Κωνσταντίνος Γαβριηλίδης, *Οικονομική Πολιτική για την Ανάκαμψη της Ελλάδας* (Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2018), ISBN 978-960-14-3258-8.
* Δημήτρης Καλτσώνης, Θεόδωρος Μαριόλης και Κώστας Παπουλής, *Μετωπικό Πρόγραμμα Δι-Εξόδου από την Κρίση* (Κοροντζής, 2017), ISBN 978-618-5042-46-2.
* Θεόδωρος Μαριόλης, *Ένα Πρόγραμμα Νέας Οικονομικής Πολιτικής για την Ελλάδα* (Κοροντζής, 2017), ISBN 978-618-504-239-4.
* Θεόδωρος Μαριόλης, *Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Ένωση και Οικονομική Κρίση* (Matura, 2011), ISBN 978-960-99352-1-0.
* Θεόδωρος Μαριόλης, *Δοκίμια στη Λογική Ιστορία της Πολιτικής Οικονομίας* (Matura, 2010), ISBN 978-960-99352-0-3.
* Θεόδωρος Μαριόλης, *Εισαγωγή στη Θεωρία των Ενδογενών Οικονομικών Διακυμάνσεων*, (τυπωθήτω, 2006), ISBN 960-402-279-2.
* Θεόδωρος Μαριόλης και Γιώργος Σταμάτης, *Η Εντός ΟΝΕ Εποχή* (Στάχυ, 2000), ISBN 960-8032-50-4.
* Θεόδωρος Μαριόλης και Γιώργος Σταμάτης, *Ο.Ν.Ε. και Νεοφιλελεύθερη Πολιτική* (Ελληνικά Γράμματα, 1999), ISBN 960-344-747-1.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Προσωπική Ιστοσελίδα Θεόδωρου Μαριόλη
* Σελίδα Θεόδωρου Μαριόλη στην ιστοσελίδα ''ResearchGate''

Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου
Κατάλογος χωρών της Κοινοπολιτείας των Εθνών ανά ΑΕΠ (ονομαστικό)

μικρογραφία|600x600εσ|Γράφημα πίτας που δείχνει χώρες της Κοινοπολιτείας με βάση το ΑΕΠ (ονομαστικό). Τα εδάφη των κρατών μελών που δεν περιλαμβάνονται.
Αυτός είναι ο **κατάλογος χωρών της [[Κοινοπολιτεία των Εθνών|Κοινοπολιτείας των Εθνών]] ανά ΑΕΠ** σε ονομαστικές τιμές. Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν είναι η αξία όλων των τελικών αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται μέσα σε ένα έθνος σε ένα δεδομένο έτος. Οι εκτιμήσεις του ΑΕΠ σε δολάρια που παρουσιάζονται εδώ υπολογίζονται κατά την αγορά ή τις κυβερνητικές επίσημες συναλλαγματικές ισοτιμίες. Οι τιμές δίνονται σε εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Τα εξαρτημένα εδάφη εμφανίζονται με πλάγιους χαρακτήρες και δεν κατατάσσονται. Οι σημαίες τους εμφανίζονται παράλληλα με τη σημαία της χώρας της οποίας είναι ένα έδαφος.

Ο ακόλουθος κατάλογος δείχνει τα τελευταία στοιχεία για το ΑΕΠ και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Τα περισσότερα στοιχεία προέρχονται από τα στοιχεία του 2017 του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Τα στοιχεία για τα εξαρτώμενα εδάφη (ΑΕΠ και κατά κεφαλήν ΑΕΠ) προέρχονται από τα δεδομένα των Ηνωμένων Εθνών το 2016. Στοιχεία από άλλες πηγές και χρόνια σημειώνονται ως είναι.

Κάντε κλικ σε ένα από τα μικρά τρίγωνα στις επικεφαλίδες για να αλλάξετε τη σειρά του καταλόγου σύμφωνα με την εν λόγω κατηγορία.

## Κατάλογος

## Σημειώσεις


## Παραπομπές

Κατηγορία:Κράτη μέλη της Κοινοπολιτείας των Εθνών
Μαριλύ Μήλια

Η **Μαριλύ Μήλια** (Πάτρα, 2 Ιανουαρίου 1986) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έγινε περισσότερο γνωστή στο τηλεοπτικό κοινό από το ρόλο της στη δραματική σειρά του Mega Channel *Μαζί σου*, την περίοδο 2006 - 2007.

## Βιογραφία
Πριν ακολουθήσει το δρόμο της υποκριτικής ασχολήθηκε με την μουσική. Συγκεκριμένα, σπούδασε βιολοντσέλο. Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Έχει εμφανιστεί στο θέατρο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους ενώ το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έκανε το 2007, στην κοινωνική σειρά του Mega "Μαζί σου" (πρωταγωνίστρια με το ρόλο της Ζωής Μαρέλη), δίπλα στον Απόστολο Τότσικα (Άρης), και το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου πήρε μέρος στον χορό στην παράσταση "Ηλέκτρα" του Πήτερ Στάιν. Η Μαριλύ έπαιξε επίσης στις ταινίες "Vom suchen und der Liebe finden" (2005) και "Bach & Bouzouki" το 2006.
## Προσωπική ζωή

Το 2008 έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί. Σήμερα ζει στην Κύπρο με τα τέσσερα της παιδιά και τον σύζυγό της.

## Τηλεόραση

## Θέατρο

## Κινηματογραφικές Ταινίες

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  
* http://www.greenroom.com.cy/index.php?link=actordetail.php&agtact_auto_serial=958 

Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μαρκαντόνιο Μέμμο

Ο **Μαρκαντόνιο Μέμμο** (Ιταλικά : *Marcantonio Memmo*, Βενετία, 11 Νοεμβρίου 1536 - Βενετία, 31 Οκτωβρίου 1615) ήταν Δόγης της Βενετίας (24 Ιουλίου 1612 - 31 Οκτωβρίου 1615). Ο Μαρκαντόνιο Μέμμο ήταν γιος του Τζιοβάννι Μέμμο και της Μπιάνκας Σανούδου, ανήκε σε μια οικογένεια με μέσο πλούτου, ασχολήθηκε με το εμπόριο και διαχειρίστηκε με επιμέλεια τις οικογενειακές υποθέσεις.
Ανέβηκε σταδιακά σε ολόκληρη την Πορεία των Αξιωμάτων, έγινε Προβλεπτής, Ποντεστά και Πραίτορας στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου αλλά έχασε την εκλογή του Δόγη από τον Λεονάρντο Ντονά (1606) επειδή δεν ανήκε στις παλιές Βενετσιάνικες οικογένειες και δεν είχε την κατάλληλη υποστήριξη στο εκλογικό σώμα.

## Δόγης της Βενετίας

Τα χρόνια που κυβέρνησε ο Ντονά (1606 - 1612) ο Μαρκαντόνιο Μέμμο εργάστηκε επιμελώς για να κερδίσει την υποστήριξη στην αριστοκρατία με αποτέλεσμα μετά τον θάνατο του (16 Ιουλίου 1612) εξελέγη νέος Δόγης της Βενετίας (24 Ιουλίου 1612) με 38 ψήφους έναντι 41. Η εκλογή του προκάλεσε μεγάλο κλονισμό στην Βενετσιάνικη αριστοκρατία, γιορτάστηκε με μεγαλοπρεπής τελετές και ο ίδιος σύμφωνα με το έθιμο κέρδισε την υποστήριξη του λαού με πλούσια δώρα. Δεν έγινε τίποτα σημαντικό την περίοδο που κυβέρνησε πέρα από μια επιδρομή των Ουσκόκων πειρατών (1613).

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei.

## Δείτε επίσης

*Δόγηδες της Βενετίας

Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Μεσίτης (μάγος)

Ο **Μεσίτης** ήταν Βυζαντινός μάγος, τσαρλατάνος, κατά την βασιλεία του αυτοκράτορα Μαυρικίου τον 6ο αιώνα.

Ο Μεσίτης την περίοδο που βασίλευε ο Μαυρίκιος είχε εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη, έφτιαχνε διάφορα μαγικά βότανα, και διαλαλούσε ότι ήταν ο καλύτερος στην αυτοκρατορία. Κατηγορήθηκε ότι κάποτε προσέλαβε έναν νοτάριο, γραμματέα, και θέλησε να τον μυήσει στα μυστικά της τέχνης του. Το πήγε βράδυ σε μια ερημιά κάλεσε τον διάβολο  με τους δαίμονες του που είχαν μορφή Αιθιόπων, η συμφωνία όμως με τον διάβολο δεν πραγματοποιήθηκε επειδή ο νοτάριος φοβήθηκε κι έκανε τον σταυρό του και τους έδιωξε. Χωρίς την συμφωνία με τον διάβολο δεν μπορούσε να του μεταδώσει τις γνώσεις του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Βακαλούδη, Αναστασία (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η μαγεία ως κοινωνικό φαινόμενο στο πρώιμο Βυζάντιο (4ος - 7ος μ.Χ. αι.), 2000, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), ανακτήθηκε 5 Ιανουαρίου 2019

Κατηγορία:Βυζαντινοί μάγοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Ιννοκέντιος ο Θυηπόλος

Ο **Ιννοκέντιος** ήταν Βυζαντινός μάντης, ειδωλολάτρης, που κατηγορήθηκε για μαγεία, τον 4ο περίπου αιώνα.

Ο Ιννοκέντιος είναι γνωστός από τον βίο του Αγίου Αμβροσίου, ήταν Θυηπόλος, δηλαδή εθνικός μάντης που έκανε προβλέψεις "διαβάζοντας" τα σπλάχνα ζώων.Σύμφωνα με την αντίληψη της εποχής οι μάντεις ήταν αιρετικοί και λάτρευαν τους δαίμονες. Σύμφωνα με τον βίο του Αγίου άσκησε "γοητεία" κατά του αγίου , τον συνέλαβε όμως ο άρχοντας της περιοχής του και ο φύλακας- άγγελος του αγίου τον έβαλε φυλακή.

Ο Βίος του Αγίου Αμβροσίου λέει ότι ο Ιννοκέντιος σε συνεργασία με την αυτοκράτειρα Ιουστίνα άσκησαν "γοητεία", έκαναν μάγια, στον λαό για να μισήσουν τον επίσκοπο.. Τα βράδια ο Ιννοκέντιος ανέβαινε στην στέγη κι έστελνε δαίμονες στον άγιο για να τον σκοτώσουν αλλά ο άγιος ήταν ποιο ισχυρός με την βοήθεια του Θεού και δεν μπορούσαν να περάσουν ούτε τις πόρτες του σπιτιού. Από μακριά περιέβαλε το κτίριο που βρισκόταν ο Αμβρόσιος με φωτιά χωρίς να μπορεί να το κάψει. Τέλος συνέχισε να προσπαθεί να σκοτώσει τον άγιο μέχρις ότου επέμβει ο φύλακας άγγελος του  συλλαμβάνοντας τον και να τον βάλει φυλακή.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Βακαλούδη, Αναστασία (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η μαγεία ως κοινωνικό φαινόμενο στο πρώιμο Βυζάντιο (4ος - 7ος μ.Χ. αι.), 2000, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), ανακτήθηκε 5 Ιανουαρίου 2019

Κατηγορία:Βυζαντινοί μάγοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί παγανιστές
Μαρίνο Γκριμάνι (δόγης)

Ο **Μαρίνο Γκριμάνι** (Ιταλικά : *Marino Grimani*, Βενετία, 1 Ιουλίου 1532 - Βενετία, 25 Δεκεμβρίου 1605) ήταν ο 89ος Δόγης της Βενετίας (26 Απριλίου 1595 - 25 Δεκεμβρίου 1605) Την εποχή που κυβέρνησε ο Γκριμάνι κυριάρχησαν δυο χαρακτηριστικά :

*Οι πολυτελείς εορτασμοί όταν στέφτηκε η σύζυγος του Μοροζίνα Μοροζίνι. 
*Η αρχή της σύγκρουσης με τον πάπα Παύλο Ε΄ που θα καταλήξει στην παπική απαγόρευση απέναντι στην Δημοκρατία της Βενετίας όταν κυβερνήσει ο διάδοχος του Λεονάρντο Ντονά.

Ο Μαρίνο Γκριμάνι, μέλος της Οικογένειας Γκριμάνι ήταν γιος του Γκιρολάμο Γκριμάνι και της Ντονάτα Πιζάνι. Ο πατέρας του ήταν πολύ πλούσιος άντρας και ικανός πολιτικός, με την βοήθεια της οικογένειας του έγινε Ποντεστά σε μικρή ηλικία και διορίστηκε απεσταλμένος στην Αγία Έδρα. Μετά την επιστροφή του στην Βενετία έγινε Καβαλιέρος, με την χρήση του μεγάλου πλούτου του ήταν ενεργός στις πολιτικές υποθέσεις και κέρδισε την εμπιστοσύνη του λαού. 

## Δόγης της Βενετίας

Μετά τον θάνατο του προκατόχου του Πασκουάλε Τσικόνια ο Γκριμάνι ήταν ένας από τους υποψηφίους για την θέση του δόγη, μετά από 70 άκαρπες ψηφοφορίες που κανένας δεν μπορούσε νε εκλεγεί ο Μαρίνο Γκριμάνι με πλούσια δώρα έπεισε τους εκλέκτορες και έγινε ο νέος Δόγης της Βενετίας (25 Δεκεμβρίου 1595). Την στέψη του ακολούθησαν λαμπροί εορτασμοί και τελετές που ξεπέρασαν όλους τους δόγηδες, όταν ολοκληρώθηκαν οι δικοί του ακολούθησαν νέοι λαμπροί εορτασμοί και τελετές με την στέψη της συζύγου του Μοροζίνας Μοροζίνι.
Την περίοδο 1601 - 1605 ο Γκριμάνι πέρασε μια σειρά από νόμους που περιόριζαν τις εξουσίες του παπισμού στην Βενετία και τα προνόμια των ιερέων με αποτέλεσμα την δυσαρέσκεια του πάπα. Η κρίση έφτασε στο αποκορύφωμα όταν κατηγόρησε δυο ιερείς σαν κοινούς εγκληματίες και αρνήθηκε τις απαλλαγές που έπρεπε να έχουν σαν κληρικοί στα κοσμικά δικαστήρια, ο πάπας του έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας.
Ο Μαρίνο Γκριμάνι με τον θάνατο του (25 Δεκεμβρίου 1605) άφησε την διαφωνία με τον πάπα σε εκκρεμότητα κάτι που θα στοιχίσει σκληρά στον κληρονόμο του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Οιδόγισσες της Βενετίας

## Δείτε επίσης
*Δόγηδες της Βενετίας

Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Annales Barenses

Τα ***Annales Barenses*** είναι ανώνυμο σύνολο χρονικών συγγραμμένων στην πόλη του Μπάρι, κατά την διάρκεια του ύστερου 11ου αιώνα. Κατά την περίοδο της συγγραφής τους, το Μπάρι αποτελούσε το προπύργιο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στη Νότια Ιταλία.

Τα *Annales Barenses* σχετίζονται στενά με το χρονικό του Λούπου Πρωτοσπαθάριου και το *[[Anonymi Barensis Chronicon]]*. Τα *Annales Barenses* καλύπτουν χρονική περίοδο εκτεινόμενη από τον θάνατο του Πάπα Γρηγορίου του Μέγα, το 605, έως την εκλογή του Πέτρου Γ΄, Αρχιεπισκόπου της Ατσερέντζα, το 1102. Θεωρούνται ιδιαίτερα χρήσιμα ως πηγή σχετικά με την σύντομη χρονική περίοδο μεταξύ 1041-43.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλικά χρονικά
Τζοβάννι Μπέμπο

Ο **Τζοβάννι Μπέμπο** (Ιταλικά *Giovanni Bembo*. Βενετία, 21 Αυγούστου 1543 - Βενετία 16 Μαρτίου 1618) ήταν ο 92ος Δόγης της Βενετίας (2 Δεκεμβρίου 1615 - 16 Μαρτίου 1618). Τα σημαντικότερα γεγονότα της βασιλείας του ήταν ο *Πόλεμος των Ουσκότσι* (1617) και η *Συνωμοσία των Μπεντμάρ* (1618) στην οποία ο Ισπανός πρέσβης στην Δημοκρατία της Βενετίας Αλφόνσος ντε λα Κουέβα, 1ος Μαρκήσιος του Μπεντμάρ προσπάθησε ανεπιτυχώς να διαλύσει την ειρήνη στην Δημοκρατία.
 
## Πρώτες διακρίσεις

Ο Τζοβάννι ήταν γιος του Αυγουστίνου Μπέμπο και της Τσιάρα Ντελ Μπάσσο, η Οικογένεια Μπέμπο ήταν από τις παλιότερες οικογένειες στην Βενετία, η μητέρα του άφησε μεγάλη κληρονομιά που την μοίρασε με τον αδελφό του. Σε ηλικία 12 ετών υπηρέτησε στο πλήρωμα μιας γαλέρας και έμεινε στην ίδια γαλέρα 16 χρόνια, πολέμησε με μεγάλη γενναιότητα στην νικηφόρα Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) εναντίον των Τούρκων παρά το γεγονός ότι τραυματίστηκε πολλές φορές. Διορίστηκε από την Δημοκρατία Προβλεπτής για να τον ανταμείψει για τος υπηρεσίες του στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου, στην συνέχεια έγινε Κονσιλιέρι και Πραίτορας στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

## Δόγης της Βενετίας

Ο προκάτοχος του Μαρκαντόνιο Μέμμο πέθανε (31 Οκτωβρίου 1615) αφήνοντας πολλά ερωτηματικά για την διαδοχή του. Οι παλιές Βενετσιάνικες οικογένειες ευγενών χωρίστηκαν σε δυο υποψηφίους, οι νεώτερες αντίθετα ενώθηκαν σε έναν, μετά από πολλούς αποτυχημένους γύρους οι 41 εκλέκτορες απέτυχαν να εκλέξουν τον διάδοχο και η Βενετία βρέθηκε μπροστά σε εμφύλιο. Ακολούθησε συμβιβασμός και εξελέγη νέος Δόγης της Βενετίας ο Τζοβάννι Μπέμπο (2 Δεκεμβρίου 1615), η εκλογή του εορτάστηκε με πολλά πανηγύρια όπως σε όλους τους δόγηδες. 

## Η μάχη του Φρίουλι

Η Βενετία λεηλατήθηκε για πολλά χρόνια από τους πειρατές Ουσκότσι που τους βοηθούσε ο μετέπειτα Φερδινάνδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τότε αρχιδούκας της Αυστρίας και είχαν την υποστήριξη του. Το πρώτο καθήκον του Τζοβάννι Μπέμπο ήταν να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον τους, ακολούθησε η *Μάχη του Φρίουλι* με επίκεντρο το Φρίουλι, την Γκορίτσια, και την Ίστρια. Οι Βενετοί τους νίκησαν κατά κράτος, όταν έφτασε ο Άλμπρεχτ φον Βάλλενσταϊν για λογαριασμό της Αυστρίας να βοηθήσει τους Ουσκότσι ο πόλεμος είχε τελειώσει και ο Μπέμπο είχε επιβάλει ειρήνη που υπεγράφη στο Παρίσι (27 Σεπτεμβρίου 1617).

## Εντάσεις με την Ισπανία

Ο Ισπανός απεσταλμένος στην Βενετία Αλφόνσο ντε λα Κουέβα, 1ος Μαρκήσιος του Μπεντμάρ προσπάθησε να αποσταθεροποιήσει την Δημοκρατία με εμφύλιες συγκρούσεις για να μπορέσει η Ισπανία να καταλάβει με ευκολία την πόλη. Ο Τζοβάννι Μπέμπο προσπάθησε να εξεγείρει τη πόλη εναντίον των Ισπανών αλλά εκείνοι είχαν σπείρει παντού κατασκόπους και έκαναν το έργο του δύσκολο, οι Ισπανικές δυνάμεις έμειναν πολλά χρόνια στην πόλη. Ο Τζοβάννι Μπέμπο έπεσε τελικά σε μάχη στις προσπάθειες που έκανε να προστατεύσει την πόλη του από την Ισπανική κατοχή (16 Μαρτίου 1618).

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Irad Malkin: La France et la Méditerranée vingt-sept siècles d'interdépendance. Édition Brill, 1990

## Δείτε επίσης

*Δόγηδες της Βενετίας

Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Γουσταύος Αδόλφος του Βεστερμπότεν

Ο **Γουσταύος Αδόλφος** (σουηδ. *Gustaf Adolf*, 22 Απρλίου 1906 - 26 Ιανουαρίου 1947) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν δούκας του Βεστερμπότεν και διάδοχος της Σουηδίας, που απεβίωσε σε αεροπορικό δυστύχημα.

## Βιογραφία
Ο *Γουσταύος Αδόλφος Όσκαρ Φρειδερίκος Αρθούρος Εδμόνδος* ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου της Σουηδίας και της Μαργαρίτας της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα, κόρης του Αρθούρου, Δούκα του Κόννωτ & Στράθερν. Ήταν γνωστός στην οικογένειά του με το τελευταίο του όνομα, "*Εδμόνδος*".

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1932 την δεύτερη εξαδέλφη του Σίβυλλα των Βέττιν, κόρη του Καρόλου Εδουάρδου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα, και είχαν τέκνα:
* Μαργαρίτα (γενν. 1934), παντρεύτηκε τον Τζον Άμπλερ.
* Μπιργκίτα (γενν. 1937), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γεώργιο του Χοεντσόλλερν.
* Ντεζιρέ (γενν. 1938), παντρεύτηκε τον Νίκλας, Βαρόνο του Σίλβεχελντ.
* Χριστίνα (γενν. 1943), παντρεύτηκε τον Τορντ Μάγκνουσον.
* Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος (γενν. 1946), Βασιλιάς της Σουηδίας.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ
Κάρολος του Βέστεργκετλαντ

Ο **Κάρολος** (σουηδ. *Carl*, 27 Φεβρουαρίου 1861 - 24 Οκτωβρίου 1951) του Οίκου των Μπερναντότ ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας και δούκας του Βέστεργκετλαντ.

## Βιογραφία
Ο *Όσκαρ Κάρολος Γουλιέλμος* ήταν ο τρίτος γιος του Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας και της Σοφίας, κόρης του Γουλιέλμου του Νάσσαου. 

Έγινε μέλος του Συντάγματος της Ζωής και συνήθως φορούσε τη μπλε στολή του συντάγματός του. Ο ίδιος είχε πει, ότι ο γάμος του κανονίστηκε από τον πατέρα του και τον πατέρα της νύφης. Αλλά και η σύζυγός του έχει πει, ότι της ήταν άγνωστος, όταν τον παντρεύτηκε. Ο Κάρολος ήταν εξάδελφος με την πεθερά του, Λουίζα, κόρη του Καρόλου ΙΕ΄ της Σουηδίας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1897 με την Ίνγκεμποργκ, κόρη του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας, και είχε τέσσερα τέκνα:
* Μαργαρίτα (1899 - 1977), παντρεύτηκε τον Άξελ της Δανίας.
* Μάρθα (1901 - 1954), παντρεύτηκε τον Όλαφ Ε΄ της Σουηδίας.
* Άστριντ (1905 - 1935), παντρεύτηκε το Λεοπόλδο Γ΄ του Βελγίου.
* Κάρολος (1911 - 2003), Δούκας του Έστεργκετλαντ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ
Κάρολος Μπερναντότ

Ο **Κάρολος**, σουηδ. Carl (10 Ιανουαρίου 1911 - 27 Ιουνίου 2003) από τον Οίκος των Μπερναντότ ήταν δούκας του Έστεγκετλαντ στη Σουηδία.

## Βιογραφία
Ο Κάρολος-Γουσταύος-Όσκαρ-Φρειδερίκος-Χριστιανός ήταν ο μόνος γιος του Καρόλου δούκα του Βέστεργκετλαντ και της Ίνγκεμποργκ των Σ.Χ.Σ.Γκλύξμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας. Για να τον ξεχωρίσουν από τον ομώνυμο πατέρα του, τον αποκαλούσαν Κάρολο τον νεότερο. Η αδελφή του Άστριντ ήταν σύζυγος του Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Κάρολος και άλλοι κέρδισαν την εμπιστοσύνη της ηλικιωμένης Φλόρενς Στέφενς, μίας πλούσιας, κληρονόμου μεγάλων ιδιοκτησιών στο Χούσεμπυ, κοντά στο Βέκχε της Βόρειας Σουηδίας. Ένα περίπλοκο σύστημα συναλλαγών οδήγησε στην καταστροφή της Στέφενς και έγινε δίκη. Ο Κάρολος ομολόγησε, αλλά ο δικαστής έκρινε ότι δεν είχε εγκληματικό σκοπό και τον αθώωσε. Το σκάνδαλο έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και ο Κάρολος έφυγε από τη χώρα για την Ισπανία. Εκεί πέρασε την υπόλοιπη ζωή του, ώσπου απεβίωσε στη Μάλαγα.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1937 την Έλσα φον Ρόζεν (1904-1991), κόρη του κόμη φον Ρόζεν και χήρα. Επειδή ο γάμος ήταν μοργανατικός, ο Κάρολος παραιτήθηκε του δικαιώματος διαδοχής και του τίτλου του. Τότε ο Λεοπόλδος Γ΄ του απένειμε τον τίτλο του πρίγκιπα Μπερναντότ και τον τίτλο του κόμη για τους απογόνους του. Το ζεύγος είχε τέκνο:
* Μαντελέιν γενν. 1938, κόμισσα Μπερναντότ.

Ο Κάρολος το 1951 διαζεύχθηκε την Έλσα και το 1954 έκανε δεύτερο γάμο με την Ανν-Μαργκαρέτα Λάρσσον (1921-1975) στη Σουηδία. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1961 διαζεύχθηκε την Έλσα και το 1978 νυμφεύτηκε για τρίτη φορά την Κριστίνε Ρίβελσρουντ (1932-2014) στο Μαρόκο. Δεν είχαν τέκνα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ
Κοχίμα

Το **Κοχίμα** είναι η λοφώδης πρωτεύουσα της βορειοανατολικής Ινδικής πολιτείας Ναγκαλάντ. Με πληθυσμό 99.039 κατοίκων, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας.  Αρχικά γνωστή ως Κεουχίρα, ιδρύθηκε το 1878 όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία εγκατέστησε την έδρα της στους τότε λόφους Νάγκα. Έγινε επίσημα η πρωτεύουσα μετά την δημιουργία της πολιτείας Ναγκαλάντ το 1963.

Στη Κοχίμα κατοικεί η φυλή Ανγκάμι Νάγκα. Βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς Τζαπφού και έχει μέσο υψόμετρο 1.261 μέτρων. 

## Ετυμολογία
Η Κοχίμα ήταν αρχικά γνωστό ως Κεουχίρα. Το όνομα Κοχίμα δημιουργήθηκε από τους Βρετανούς επειδή δεν μπορούσαν να προφέρουν το Κεουχίρα των Ανγκάμι (στα Τενγίντιε σημαίνει η γη που μεγαλώνει το λουλούδι Κέουχι). Ονομάζεται από το άγριο ανθοφόρο φυτό Κέουχι που βρίσκεται στα βουνά. Οι περισσότεροι ντόπιοι την ονομάζουν Κεουχίρα.  

## Γεωγραφία
Λόγω της ανύψωσης του, το Κοχίμα διαθέτει μια μετριότερη έκδοση του υγρού υποτροπικού κλίματος (Cwa). Το Κοχίμα έχει δροσερούς χειμώνες και ζεστά πολύ βροχερά καλοκαίρια. Οι ψυχρότεροι μήνες είναι από τον Δεκέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο, όταν υπάρχει παγετός και τα μεγαλύτερα υψόμετρα παρατηρούν κατά καιρούς χιονόπτωση. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο, η θερμοκρασία κυμαίνεται κατά μέσο όρο στους 27 με 32 βαθμούς Κελσίου. Η βαριά βροχόπτωση συμβαίνει κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού 

### Κλίμα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Γεώργιος Παχατούρ

Ο **Γεώργιος Παχατούρ** (Bahadur : πολεμιστής, ο γενναίος) ήταν Βυζαντινός στρατιωτικός, περσομογγολικής καταγωγής από τον πατέρα του και μέλος της οικογένειας των Παλαιολόγων από τη μητέρα του.

Ήταν γιος του Αμπακά Χαν του ηγεμόνα του  Ιλχανάτου, άρα και ο ίδιος πρίγκιπας του Ιλχανάτου.  και της Μαρίας Παλαιολογίνας νόθας κόρης του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Ο Γεώργιος γεννήθηκε στο Ιλχανάτο αλλά όταν πέθανε ο πατέρας του, το 1282, ήλθε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με την μητέρα του. Πήγε έπειτα κι εγκαταστάθηκε στην Θράκη όπου έκανε καριέρα στρατιωτικού ή ήταν υπάλληλος εκεί κάπου στρατηγού. Οι συγγραφείς της εποχής τον αναφέρουν "βάρβαρον παίς υπέρ των Ελλήνων γένους".

Ο Γεώργιος σκοτώθηκε νέος σε κάποια μάχη με τους Σκύθες, από βολή τόξου, ο Μανουήλ Φιλής του αφιερώνει επιτύμβια ωδή όπου τον υμνεί για την ανδρεία του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αγορίτσας, Δημήτριος (2011, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), Κωνσταντινούπολη: η πόλη και η κοινωνία της στα χρόνια των πρώτων Παλαιολόγων (1261-1328), 2011, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), ανακτήθηκε 6 Ιανουαρίου 2019

Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Κατηγορία:Μογγόλοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη
Γεωργιος
Όσκαρ Μπερναντότ

Ο **Όσκαρ** (σουηδ. *Oscar*, 15 Νοεμβρίου 1859 - 4 Οκτωβρίου 1953) του Οίκου των Μπερναντότ ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας και δούκας του Γκότλαντ· μετά τον μοργανατικό γάμο του έγινε πρίγκιπας Μπερναντότ και κόμης του Βίσμποργκ.

## Βιογραφία
Ο *Όσκαρ Αύγουστος Κάρολος* ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας και της Σοφίας, κόρης του Γουλιέλμου του Νάσσαου. 

Υπηρέτησε στο Νορβηγικό Ναυτικό για 25 έτη και έγινε υποναύαρχος. Επισκέφθηκε τις ΗΠΑ το 1876 και με το πλοίο *Βανάντις* έκανε τον γύρο του κόσμου το 1883-85. Ήταν ενεργός σε κοινωνικές οργανώσεις, ιδιαίτερα θρησκευτικές: έγινε διευθυντής της *Χριστιανικής Ένωσης Νέων* (*YMCA*) και των *Φίλων της ιεραποστολής στη Λαπωνία*. Ίδρυσε τα Συνέδρια Ευαγγελιστών στην πόλη Σέντερτελιε το 1898 και ήταν ένας εμπνευσμένος ιεραποστολικός λαϊκός ιεροκήρυκας με μεγάλη φήμη.

Το 1885 η Βικτωρία της Βάδης, σύζυγος του μεγαλύτερου αδελφού του Γουσταύου, Διαδόχου της Σουηδίας, επισκέφθηκε τον Όσκαρ στην Ολλανδία, όπου αυτός θα έκανε ιατρικές εξετάσεις. Τότε ο Όσκαρ γνώρισε την θρησκευόμενη Έμπα Μουνκ, κυρία επί των τιμών της Βικτωρίας και με την Έμπα επισκέφθηκαν το ναό του *Νορβηγού ναύτη* στην Ολλανδία. Ερωτεύτηκαν και ο Όσκαρ είπε στην οικογένειά του, ότι ήθελε να τη νυμφευτεί. Οι γονείς του κατάλαβαν το σκάνδαλο και του έδωσαν δύο έτη να το σκεφθεί· η Έμπα απολύθηκε από την ακολουθία της Βικτωρίας. Το 1887 ο Όσκαρ είπε ότι δεν άλλαξε γνώμη και οι γονείς συγκατένευσαν στον γάμο. Το επόμενο έτος έδωσαν ένα χορό στο Ανάκτορο της Στοκχόλμης και λίγο μετά ανακοινώθηκε ο γάμος τους. Προκλήθηκε μεγάλη λύπη στο παλάτι, αλλά ο κόσμος τους έβλεπε με συμπάθεια, θεωρώντας την Έμπα ως γέφυρα μεταξύ του λαού και του βασιλιά. Το ζεύγος έφυγε στην Αγγλία, όπου έγινε ο γάμος στο Μπόρνμουθ. 

Το 1892 ο αδελφός της μητέρας του, Αδόλφος του Λουξεμβούργου, τους έδωσε τον τίτλο του *πρίγκιπα Μπερναντότ* και του *κόμη του Βίσμποργκ*· το όνομα προέρχεται από ένα κάστρο στο Δουκάτο του Γκότλαντ. Από τότε μετακινήθηκαν στη Στοκχόλμη· είχαν εξοχικές επαύλεις στο Γκότλαντ και στη Σούντερμανια. Απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών στη Στοκχόλμη.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1888 την ευγενή *Έμπα* Ενριέττα Μουνκ, κόρη του Καρλ Γιάκομπ Μουνκ. Λόγω του μοργανατικού γάμου αποποιήθηκε της διαδοχής και των τίτλων του. Το ζεύγος είχε πέντε τέκνα:
* *Μαρία* Σοφί Ενριέττα (1889 - 1974).
* *Καρλ* Όσκαρ (1890 - 1977).
* Έμπα *Σοφία* (1892 - 1936), σύζυγος Φλήτγουντ.
* *Έλσα* Βικτόρια (1893 - 1996), σύζυγος Σέντεργκρεν.
* Φόλκε (1895 - 1948), Κόμης του Βίσμποργκ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ
Καλούγκα

Η **Καλούγκα** () είναι ρωσική πόλη και το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Καλούγκα, ευρισκόμενη στον ποταμό Οκά και 150 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μόσχας. Σύμφωνα με την ρωσική απογραφή του 2010, η Καλούγκα είχε 324.698 κατοίκους ενώ με εκτιμήσεις του 2024 έφτανε τους 329.673.

## Ιστορία
Η *Καλούγκα*, που ιδρύθηκε στα μέσα του 14ου αιώνα ως συνοριακό φρούριο στα νοτιοδυτικά σύνορα του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο ιστορικό αρχείο στα χρονικά του 14ου αιώνα, ως *Κολούγκα*. Το όνομα προέρχεται από το παλιό ρωσικό Καλούγκα που σημαίνει "ακρωτήριο". Κατά την περίοδο των επιδρομών των Τατάρων ήταν το δυτικό άκρο της γραμμής άμυνας της όχθης του ποταμού Οκά. Η Μεγάλη Στάση στον ποταμό Ουγκρά πολέμησε μόνο προς τα δυτικά. Στον Μεσαίωνα, η Καλούγκα ήταν ένας μικρός οικισμός που ανήκε στους πρίγκιπες Βοριτίνσκι. Η προγονική κατοικία αυτών των πριγκιπών βρίσκεται νοτιοδυτικά της σύγχρονης πόλης.

Η Καλούγκα συνδέεται με τη Μόσχα με σιδηροδρομική γραμμή και με την αρχαία οδό, την οδό Καλούγκα. Αυτός ο δρόμος προσέφερε στον Ναπολέων Α΄ την αγαπημένη του διαδρομή διαφυγής από την παγίδα της Μόσχας το φθινόπωρο του 1812. Όμως ο στρατηγός Μιχαήλ Κουτούζοφ απωθούσε τις προόδους του Ναπολέοντα προς αυτήν την κατεύθυνση και ανάγκασε τον αποσπασμένο γαλλικό στρατό πάνω στον παλιό δρόμο Σμολένσκ, που προηγουμένως καταστράφηκε από τους Γάλλους κατά την εισβολή τους στη Ρωσία.

Σε πολλές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας η Καλούγκα ήταν η κατοικία των πολιτικών εκτοπισμένων και κρατουμένων, όπως ο τελευταίος Κριμαίας Χαν Σάχιν Γκιράι (1786), ο σουλτάνος Αριγκάζι-Αμπντουλ-Αζίζ (1828), η Γεωργιανή πριγκίπισσα Θέκλα (1834-1835) και ο ηγούμενος Αβάμ Ιμάμ Σαμίλ (1859-1868).

Η Καλούγκα καταλαμβάνεται για λίγο από τον Γερμανικό στρατό στη Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα κατά τη διάρκεια της Μάχης της Μόσχας. Καταλαμβάνεται από τις 12 Οκτωβρίου 1941 έως τις 30 Δεκεμβρίου 1941.

## Μεταφορικά μέσα
thumb|Όψη της Καλούγκα από ψηλά
Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Γκραπτσέβο. Από το 1899 υπάρχει σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ της Καλούγκα και της Μόσχας.

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς αντιπροσωπεύονται από τα τρόλεϊ, τα λεωφορεία και τα μαρσρούτκας (δρομολόγια ταξί).

Kaluga trolleybus 129 2013-07.jpg|Τρόλεϊ
Kaluga 2013 trolleybus 34.jpg|Τρόλεϊ
Terminal of Grabtsevo Airport (Kaluga, Russia) KLF UUBC (33977439235).jpg|Το αεροδρόμιο της Καλούγκα


## Κλίμα
Η Καλούγκα έχει υγρό εύκρατο ηπειρωτικό κλίμα, με θερμό και υγρό καλοκαίρι. και μακρινούς, κρύους και χιονισμένους χειμώνες. Οι χειμερινές ακραίες εγγραφές μπορούν να φτάσουν στους -45 ° C, ενώ η θερινή θερμότητα μπορεί να φτάσει τους +40 ° C, αλλά συνήθως είναι μεταξύ -5 ° C και -20 ° C κατά τη διάρκεια του χειμώνα και μεταξύ 15 ° C και 30 ° C κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στην Καλούγκα.

## Αξιοσημείωτοι άνθρωποι
*Μικόλα Αζάροβ, πολιτικός
*Παφνούτι Τσεμπισιόφ, μαθηματικός
*Αλεξάντρ Γκρετσανίνοφ, συνθέτης
*Γκεόργκι Ζούκοφ, στρατάρχης 
*Αλεξέι Σερεμπριακόφ, ηθοποιός

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ της Καλούγκα
Ινοσιτόλη

thumb|250px|Η χημική δομή της ινοσιτόλης
Η **ινοσιτόλη**, ή πιο συγκεκριμένα **μυοϊνοσιτόλη**, είναι καρβοκυκλικό σάκχαρο που είναι άφθονο στον εγκέφαλο και σε άλλους ιστούς των θηλαστικών, μεσολαβεί στη μεταγωγή κυτταρικού σήματος σε ανταπόκριση ποικίλων ορμονών, νευροδιαβιβαστών και αυξητικών παραγόντων και συμμετέχει στην οσμορύθμιση. Είναι αλκοόλη σακχάρου με το ήμισυ της γλυκάδας της σακχαρόζης (επιτραπέζια ζάχαρη). Φτιάχνεται φυσιολογικά στους ανθρώπους από τη γλυκόζη. Κάθε νεφρός φτιάχνει 2 γραμμάρια την ημέρα· έτσι φτιάχνονται συνολικά 4 γραμμάρια ημερησίως. Το συνθέτουν επίσης και αλλοι ιστοί, και η υψηλότερη συγκέντρωση βρίσκεται στον εγκέφαλο όπου παίζει σημαντικό ρόλο φτιάχνοντας κι άλλους νευροδιαβιβαστές, και μερικές στεροειδείς ορμόνες δεσμεύονται στους υποδοχείς τους.

## Επισκόπηση
Η μυοϊνοσιτόλη παίζει σημαντικό ρόλο ως δομική βάση για αρκετούς δευτερογενείς αγγελιαφόρους σε ευκαρυωτικά κύτταρα, τα διάφορα φωσφορικά ινοσιτόλης. Επιπλέον, η ινοσιτόλη χρησιμεύει ως σημαντικό συστατικό των δομικών λιπιδίων φωσφατιδυλινοσιτόλης (PI) και των διαφόρων φωσφορικών της, τα λιπίδια φωσφορικής φωσφατιδυλινοσιτόλης (PIP).

Η ινοσιτόλη ή τα φωσφορικά της και τα συναφή λιπίδια βρίσκονται σε πολλά τρόφιμα, προπαντός στα φρούτα, ιδιαίτερα στο πεπόνι και τα πορτοκάλια. Στα φυτά, η εξαφωσφορική ινοσιτόλη, το φυτικό οξύ ή τα άλατά του, χρησιμεύουν ως αποθέματα φωσφορικών σε σπόρους, για παράδειγμα στους ξηρούς καρπούς και τα φασόλια. Το φυτικό οξύ εμφανίζεται επίσης σε δημητριακά με υψηλή περιεκτικότητα σε πίτυρα. Ωστόσο, το φυτικό οξύ δεν είναι άμεσα βιοδιαθέσιμο στους ανθρώπους στη διατροφή, επειδή δεν είναι εύπεπτο. Ορισμένες τεχνικές προετοιμασίας τροφίμων αποσυνθέτουν εν μέρει τα φυτικά οξέα για να το αλλάξουν αυτό. Ωστόσο, η ινοσιτόλη με τη μορφή γλυκεροφωσφολιπιδίων, όπως απαντάται σε ορισμένες φυτικές παράγωγες ουσίες όπως οι λεκιθίνες, απορροφάται καλά και είναι σχετικά βιοδιαθέσιμη.

Η μυοϊνοσιτόλη (χωρίς φωσφορικά) θεωρήθηκε κάποτε μέλος του συμπλέγματος της βιταμίνης B, ονομαζόμενη βιταμίνη B8 στο πλαίσιο αυτό. Ωστόσο, επειδή παράγεται από το ανθρώπινο σώμα από γλυκόζη, δεν αποτελεί απαραίτητη θρεπτική ουσία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σάκχαρα
Ευγένιος του Νέρκε

Ο **Ευγένιος** (σουηδ. *Eugen*, 1 Αυγούστου 1865 - 17 Αυγούστου 1947) του Οίκου των Μπερναντότ ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας και δούκας του Νέρκε. Έγινε ζωγράφος, συλλέκτης έργων τέχνης και προστάτης καλλιτεχνών.

## Βιογραφία
Ο *Ευγένιος Ναπολέων Νικόλαος* ήταν ο τέταρτος γιος του Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας & Νορβηγίας και της Σοφίας, κόρης του Γουλιέλμου του Νάσσαου.

Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Ντρόττνινγκχολμ και ενδιαφερόταν από νωρίς για τη ζωγραφική. Θαύμαζε τη νορβηγική φύση και επισκεπτόταν συχνά τη Χριστιανία (μετέπειτα ''Όσλο''). Οι δημιουργίες του δείχνουν ότι την προτιμούσε από το την περιορισμένη Στοκχόλμη. Έγινε φίλος διαπρεπών Νορβηγών ζωγράφων και έμεινε στη Νορβηγία ως το τέλος της ζωής του.

Το 1904 ο πατέρας του τον έχρισε ιππότη του Νορβηγικού Λέοντος. Ήταν ο μόνος εκπρόσωπος της Νορβηγίας στην Έκθεση του 1904 στο Όσλο: ήταν πρίγκιπας της Νορβηγίας και οι καλές σχέσεις του με τους Νορβηγούς ζωγράφους τον έκαναν αυτοί να τον θεωρούν εκπρόσωπό τους. Όμως, το 1905 το Κοινοβούλιο της Νορβηγίας έπαυσε την ένωση της Νορβηγίας με τη Σουηδία στο πρόσωπο του Όσκαρ Β΄. Αν και δύο Νορβηγοί συγγραφείς πρότειναν τον Ευγένιο για βασιλιά, ο Όσκαρ Β΄ δεν επέτρεψε στους γιους του να γίνουν βασιλείς της Νορβηγίας.

Αγόρασε το κτήμα Βάλντεμαρσουντε στη νήσο Γιουρκόρντεν της Στοκχόλμης το 1899 και έκτισε ένα μέγαρο εκεί. Δεν νυμφεύτηκε και απεβίωσε στο Ανάκτορο Ντρόττνινγκχολμ το 1947 σε ηλικία 82 ετών. Με τη διαθήκη του δώρισε το μέγαρο στο κράτος, που το έκανε μουσείο τέχνης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ολλανδίας

Η **Εθνική Βιβλιοθήκη της Ολλανδίας** (ολλανδικά: **Koninklijke Bibliotheek** ή **KB,** *Βασιλική Βιβλιοθήκη*) εδρεύει στη Χάγη και ιδρύθηκε το 1798.

## Αποστολή της Εθνικής Βιβλιοθήκης
Η αποστολή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ολλανδίας, όπως παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα της, είναι να παρέχει "πρόσβαση στην γνώση και τον πολιτισμό του παρελθόντος και του παρόντος, παρέχοντας υπηρεσίες υψηλής ποιότητας για την έρευνα, μελέτη και πολιτιστική εμπειρία".

## Ίδρυση
Η πρωτοβουλία για να βρεθεί μια εθνική βιβλιοθήκη προτάθηκε από τον εκπρόσωπο Άλμπερτ φαν Φέρμπικ στις 17 Αυγούστου 1798. Η συλλογή θα βασίζεται στη κατασχεθέντα συλλογή βιβλίων του Γουλιέλμου Ε΄. Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε επίσημα ως *Nationale Bibliotheek* στις 8 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, μετά από πρόταση επιτροπής εκπροσώπων για τη δημιουργία μιας εθνικής βιβλιοθήκης την ίδια μέρα. Η Εθνική Βιβλιοθήκη αρχικά άνοιξε μόνο για τα μέλη του Αντιπροσωπευτικού Σώματος.

Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Βοναπάρτης έδωσε στη εθνική βιβλιοθήκη το όνομα Βασιλική Βιβλιοθήκη το 1806. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης μετέφερε τη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Χάγης, ως ιδιοκτησία, ενώ επίσης επέτρεψε στην Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι να παραλάβει δημοσιεύσεις από την Βασιλική Βιβλιοθήκη. Είναι γνωστή και ως Εθνική Βιβλιοθήκη της Ολλανδίας από το 1982, όταν μεταφέρθηκε σε νέο κτίριο. Το ίδρυμα απέκτησε την ανεξαρτησία του από το κράτος το 1996, αν και χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού και Επιστήμης.

## Συλλογή
Το 2004 η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ολλανδίας περιείχε 3.300.000 στοιχεία, ισοδυναμώντας με 67 χιλιόμετρα ραφιών. Τα περισσότερα στοιχεία (2.500.000 βιβλία ή 48&#x20;χλμ.) της συλλογής είναι βιβλία. Υπάρχουν επίσης κομμάτια "γκρίζας βιβλιογραφίας", όπου ο συγγραφέας, εκδότης, ή η ημερομηνία μπορεί να μην είναι εμφανής, αλλά το έγγραφο έχει πολιτιστική ή πνευματική σημασία. Η συλλογή περιλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη τη λογοτεχνία της Ολλανδίας, από τα μεσαιωνικά χειρόγραφα μέχρι τις σύγχρονες επιστημονικές δημοσιεύσεις. Για να προστεθεί μια δημοσίευση, πρέπει να είναι εγγεγραμμένος Ολλανδός εκδότης. Η συλλογή είναι προσβάσιμη για τα μέλη. Κάθε πρόσωπο ηλικίας 16 ετών και άνω μπορεί να γίνει μέλος. Τα περάσματα μιας μέρας είναι επίσης διαθέσιμα. Οι αιτήσεις για το υλικό θα διαρκέσουν περίπου 30 λεπτά. Η βιβλιοθήκη φιλοξενεί πολλές ιστοσελίδες με ελεύθερη πρόσβαση, συμπεριλαμβανομένης της "Μνήμης της Ολλανδίας" (*Geheugen van Nederland*).

## Δείτε επίσης
* Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  

## Παραπομπές


Ολλ
Τιγρανόκερτα

Η **Τιγρανόκερτα** (αρμενικά: Տիգրանակերտ, ***Τιγκρανακέρτ***) ήταν η πρωτεύουσα του Αρμενικού Βασιλείου. Έφερε το όνομα του Μεγάλου Τιγράνη, ο οποίος ίδρυσε την πόλη τον 1ο αιώνα π.Χ. Το όνομα της πόλης σημαίνει «χτισμένη από τον Τιγράνη» και πιθανότατα τοποθετείται κοντά στη Mαρτυρόπολη, δηλαδή στο σημερινό Σίλβαν ή κοντά στην Αρζανηνή (στην αρμενική επαρχία Αρζανηνής ή Αγντζνίκ), ανατολικά του Ντιγιάρμπακιρ της Τουρκίας. Ήταν μία από τις τέσσερις πόλεις της ιστορικής Αρμενίας που ονομάζονταν Τιγκρανακέρτ. Οι άλλες βρίσκονταν στο Ναχιτσεβάν, στο Αρτσάχ και στο Ουτίκ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας
Γουσταύος του Ούππλαντ

O **Γουσταύος** (σουηδ. *Gustaf*, 18 Ιουνίου 1827 - 24 Σεπτεμβρίου 1852) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν δούκας του Ούππλαντ στη Σουηδία.

## Βιογραφία
Ο *Φραγκίσκος Γουσταύος Όσκαρ* ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας και της Ιωσηφίνας ντε Μπωαρναί, κόρη του Ευγένιου, Δούκα του Λόιχτενμπεργκ. Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Χάγκα της πόλης Σόλνα στη Σουηδία.

Ως παιδί ήταν υπό τη φροντίδα της κόμισσας Κριστίνα Ουλρίκα Τάουμπε. Έγινε επιδέξιος μουσικός και συνέθεσε έργα με το όνομα *Γου****, που τον έκαναν ευρέως γνωστό. Δύο τραγούδια του είναι πασίγνωστα στη Σουηδία: το *Τραγούδι του Μαθητή* εκτελείται παραδοσιακά κατά την εορτή αποφοίτησης των μαθητών γυμνασίων και το *Τραγούδι της Άνοιξης* εκτελείται από χορωδίες ανδρών κατά τη νύχτα της Αγίας Βαλπουργίας (30 Απριλίου-1 Μαΐου).

Το 1846 έγινε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Κάρολο επίτιμο μέλος της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας των Επιστημών. Απεβίωσε από τυφοειδή πυρετό σε ηλικία 25 ετών το 1852 στο ανάκτορο Κριστιάνα του Όσλο. Το 1857 απεβίωσε ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του στέφθηκε ως Κάρολος ΙΕ΄ της Σουηδίας & Νορβηγίας.

Το 1944 γυρίστηκε η ταινία *Πρίγκιπας Γουσταύος* του Αλφ Κιέλλιν με περιστατικά από τη ζωή του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ
Αύγουστος της Νταλάρνα

Ο **Αύγουστος** (σουηδ. *August*, 24 Αυγούστου 1831 - 4 Μαρτίου 1873) του Οίκου των Μπερναντότ ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας και δούκας της Ντάλαρνα.

## Βιογραφία
Ο *Νικόλαος Αύγουστος* γεννήθηκε στο Ανάκτορο Ντρόττνινγκχολμ στο Έκερε της Στοκχόλμης και ήταν το πέμπτο παιδί και ο τέταρτος γιος του Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας και της Ιωσηφίνας ντε Μπωαρνέ, κόρης του Εζέν ντε Μπωαρναί, Δούκα του Λόιχτενμπεργκ. Η προγιαγιά του Αυγούστου, Ιωσηφίνα, είχε σε δεύτερο γάμο παντρευτεί το Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

Τα έτη 1849-53 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ουψσάλα. Το 1851 έγινε τιμητικό μέλος της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας των Επιστημών. Του άρεσαν οι ατμομηχανές και μία έλαβε το όνομά του. Δεν ήταν ευφυής και η έκφραση "*πιο κουτός και από το [[Τρένο|τραίνο]]*" προέρχεται από αυτόν.

Το 1852 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του, Γουσταύος, και το 1859 ο πατέρας του. Ανέλαβε βασιλιάς ο πρωτότοκος Κάρολος, που όμως απεβίωσε το 1872 χωρίς επιζώντα άρρενα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο τρίτος αδελφός, Όσκαρ. Το επόμενο έτος ο Αύγουστος απεβίωσε από πνευμονία σε ηλικία 41 ετών στο Ανάκτορο της Στοκχόλμης.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1864 τη Θηρεσία των Βέττιν, κόρη του Εδουάρδου της Σαξονίας-Αλτεμβούργου. Δεν απέκτησαν απογόνους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ