Messerschmitt Me 410

Το **Messerschmitt Me 410 ''Hornisse*** («[[σφήκα]]» στα [[γερμανικά]]) ήταν δικινητήριο [[βαρύ μαχητικό|βαρύ]]/[[νυκτερινό μαχητικό]] και ταχύ [[βομβαρδιστικό αεροσκάφος|βομβαρδιστικό]] () που σχεδίασε και παρήγαγε η γερμανική εταιρεία [[Messerschmitt]]. Χρησιμοποιήθηκε από την *Luftwaffe* στο δεύτερο μισό του [[ΒΠΠ|Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου]].

Οι εργασίες ανάπτυξης του αεροσκάφους που θα διαδέχονταν το [[Messerschmitt Bf 110|Bf 110]] είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1937, ωστόσο το αποτέλεσμά τους ήταν το απογοητευτικό [[Messerschmitt Me 210|Me&nbsp;210]] η παραγωγή του οποίου διεκόπη τον Απρίλιο του 1942. Εξετάστηκαν διάφορες επιλογές, συμπεριλαμβανομένου του [[Messerschmitt Me 310|Me&nbsp;310]] που βασίζονταν σχεδιαστικά στο προαναφερθέν Me&nbsp;210. Εν τέλει προτιμήθηκε η σταδιακή βελτίωση του Me&nbsp;210 και καρπός των προσπαθειών αυτών ήταν το Me&nbsp;410. Παρόλο που ήταν οπτικά παρόμοιο με Me&nbsp;το 210 και είχε επίσης αρκετές ομοιότητες σχεδιαστικά, στο βαθμό που τα ημιτελή Me&nbsp;210 να μπορούν να μετατραπούν σε Me&nbsp;410, υπήρχαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο τύπων. Οι κυριότερες ήταν πως το Me 410 προωθούνταν από τους κινητήρες [[Daimler-Benz DB&nbsp;603]] και είχε [[άτρακτος|άτρακτο]] μεγαλύτερου μήκους.

Στα τέλη του 1942 η ηγεσία του [[Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ]] () είχε πλέον αρκετή εμπιστοσύνη στο πρόγραμμα ώστε να εγκριθεί η ένταξή του σε παραγωγή, με τα πρώτα Me&nbsp;410 να παραδίδονται τον Ιανουάριο του 1943. Αναπτύχθηκαν διάφορες εκδόσεις, συμπεριλαμβανομένων των ελαφρών βομβαρδιστικών Me&nbsp;410A-1, των [[αναγνωριστικό αεροσκάφος|αναγνωριστικών]] A-1/U1 αεροσκάφος, των βαριών μαχητικών/καταστροφέων βομβαρδιστικών A-1/U2  και των [[νυκτερινό μαχητικό|νυκτερινών μαχητικών]] A-2/U4. Με την είσοδό τους σε υπηρεσία τα Με 410 χρησιμοποιήθηκαν άμεσα σε αποστολές νυκτερινού βομβαρδισμού στα [[Βρετανικές Νήσοι|βρετανικά νησιά]] όπου αποδείχθηκαν δύσκολοι στόχοι για τα νυκτερινά μαχητικά της [[RAF]]. Τα Me&nbsp;410 έδρασαν επίσης ενάντια στους σχηματισμούς βομβαρδιστικών των [[ΗΠΑ]] σημειώνοντας μέτρια αποτελέσματα όσο τα βομβαρδιστικά πετούσαν χωρίς [[μαχητικό αεροσκάφος|μαχητικά]] συνοδείας. Αποδείχθηκαν όμως εντελώς ανεπαρκή στις [[αερομαχία|αερομαχίες]] με τα ελαφρύτερα [[Συμμαχικές δυνάμεις (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)|συμμαχικά]] μονοκινητήρια μαχητικά, όπως το [[North American P-51 Mustang]] και το [[Supermarine Spitfire]]. Έπειτα από την [[Απόβαση στη Νορμανδία]] τα Me&nbsp;410 ήταν μεταξύ των τύπων αεροσκαφών που ενεπλάκησαν στην απόπειρα ανάσχαισης των συμμαχικών δυνάμεων.

Από τα μέσα του 1944 όλα τα Me&nbsp;410 αποσύρθηκαν από την [[Αεράμυνα του Ράιχ]] και η παραγωγή τους διακόπηκε καθώς προτιμήθηκαν βαριά οπλισμένα μονοκινητήρια μαχητικά όπως το [[Focke-Wulf Fw&nbsp;190]] για την αποστολή της αναχαίτισης των βομβαρδιστικών. Ο τελευταίος ρόλος των Me&nbsp;410 ήταν αυτός της [[αναγνωριστικό αεροσκάφος|αναγνώρισης]]. Σήμερα διασώζονται μονάχα δύο αεροσκάφη.

== Ιστορικό υπόβαθρο ==
Οι απαρχές του Me&nbsp;410 συνδέονται στενά με το προγενέστερο [[Messerschmitt Me 210|Me&nbsp;210]]. Η ανάπτυξη αυτού του αεροσκάφους είχε προγραμματιστεί ήδη από το 1937 προκειμένου να διαδεχθεί το [[Messerschmitt Bf 110|Bf&nbsp;110]] στο οποίο είχαν εντοπισθεί ορισμένα μειονεκτήματα πριν ακόμα δοκιμαστεί στο πεδίο της μάχης. Οι αρχικές προσδοκίες για το Me&nbsp;210 ήταν μεγάλες, σε τέτοιο βαθμό που παραγγέλθηκαν χίλια αεροσκάφη ενώ ήταν ακόμα υπό σχεδιασμό. Ωστόσο το όλο εγχείρημα αντιμετώπισε σοβαρότατα ζητήματα. Οι δοκιμαστικές πτήσεις αποκάλυψαν προβλήματα όσον αφορά την διαμήκη σταθερότητα τα οποία δεν επιλύθηκαν παρά τις τροποποιήσεις. Η παραγωγή του τύπου παρόλα αυτά συνεχίστηκε, όμως τα Me&nbsp;210 είχα σχετικά υψηλό ποσοστό ατυχημάτων. Εν τέλει αποφασίστηκε η διακοπή της παραγωγής στις 14 Απριλίου 1942· οι αξιωματούχοι ήταν πρόθυμοι να επιλύσουν τα προβλήματα του Me&nbsp;210 και να συνεχιστεί η παραγωγή του και να ελαχιστοποιηθεί η οικονομική ζημία.

Εξετάστηκαν διάφορες τροποποιήσεις στο σχεδιασμό, συμπεριλαμβανομένου του [[Messerschmitt Me 310|Me&nbsp;310]], ενός μαχητικού μεγάλου ύψους πτήσης με συμπιεζόμενο [[κόκπιτ]] και πιο ισχυρούς κινητήρες. Η συγκεκριμένη πρόταση δεν προτιμήθηκε καθώς προκρίθηκε μια λιγότερο φιλόδοξη τροποποίηση του Me&nbsp;210. Η επιλογή αυτή οδήγησε στην εμφάνιση του Me&nbsp;410, το οποίο ήταν οπτικά σχεδόν ταυτόσημο με το Me 210.

== Περιγραφή ==
Η κύρια διαφορά μεταξύ του Me&nbsp;210 και του Me&nbsp;410 ήταν η υιοθέτηση των μεγαλύτερων (με χωρητικότητα 44,5&nbsp;λίτρων) και ισχυρότερων κινητήρων [[Daimler-Benz DB&nbsp;603]]A. Έκαστος απέδιδε έως και 1730&nbsp;hp, ενώ οι [[Daimler-Benz DB 605|DB&nbsp;605]] του Me&nbsp;210 έφθαναν τους 1455&nbsp;hp. Χάρη στους νέους κινητήρες το Me&nbsp;410 είχε υψηλότερη μέγιστη ταχύτητα, ανώτερο ρυθμό ανόδου και μεγαλύτερο μέγιστο ύψος πτήσης.

Οι DB&nbsp;603 επέτρεψαν επίσης τη μεταφορά μεγαλύτερου οπλικού φορτίου, σε σημείο που το αεροσκάφος μπορούσε να φέρει φορτίο μεγαλύτερο από όσο μπορούσε να χωρέσει στην αποθήκη [[βόμβα|βομβών]] του κάτω από το ρύγχος. Κατόπιν αυτού τοποθετήθηκαν σημεία ανάρτησης βομβών και κάτω από τις πτέρυγες, για τέσσερις βόμβες των 50&nbsp;kg. Οι αλλαγές προσέθεσαν αύξησαν το ολικό βάρος κατά 670&nbsp;kg συγκριτικά με το Me&nbsp;210 όμως η πρόσθετη ισχύς των κινητήρων υπερκάλυψε τη διαφορά. Όπως και στο Me&nbsp;210, ο οπίσθιος πολυβολητής του Me&nbsp;410 χρησιμοποιούσε το ίδιο ζεύγος τηλεχειριζόμενων περιστρεφόμενων πυργίσκων *Ferngerichtete Drehringseitenlafette* FDSL 131/1B που ήταν εγκατεστημένοι στα πλευρά της [[άτρακτος|ατράκτου]], καθένας οπλισμένος με ένα [[πολυβόλο]] [[MG 131 (πολυβόλο)|MG&nbsp;131]] των 13&nbsp;mm.

Η άτρακτος του Me&nbsp;410 ήταν επιμηκυμένη και στις πτέρυγες τοποθετήθηκαν αυτόματα πτερύγια χείλους προσβολής. Και οι δύο αυτές αλλαγές είχαν δοκιμαστεί στα Me&nbsp;210 και παρατηρήθηκε ότι βελτίωναν δραματικά τη συμπεριφορά και τα πτητικά χαρακτηριστικά. Τέτοια πτερύγια είχαν αρχικά τοποθετηθεί στις πρώιμες εκδόσεις του Me&nbsp;210, αλλά αφαιρέθηκαν στα αεροσκάφη παραγωγής διότι όταν το αεροσκάφος έμπαινε σε απότομη στροφή τα πτερύγια είχαν την τάση να ανοίγουν λόγω της υψηλής γωνίας προσβολής, παρόμοια με το άνοιγμα των πτερυγίων κατά την προσέγγιση για προσγείωση. Αυτό το πρόβλημα παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στα πρωτότυπα [[Messerschmitt Bf 109|Bf 109]] V14 και V15, γεγονός που δυσκόλευε τη σταθερή πτήση του αεροσκάφους. Παρόλο που το Me&nbsp;410 ήταν σχετικά σταθερό, είχε χειρότερο ρυθμό στροφής από το Bf&nbsp;110 που προοριζόταν να αντικαταστήσει.

==Πρώτες πτήσεις ==
Στα τέλη του 1942 αποσύρθηκαν έξι Me&nbsp;210A από τη γραμμή παραγωγής για να μετατραπούν σε πρωτότυπα Me&nbsp;410. Προς το τέλος του ίδιου έτους το πρωτότυπο  πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση. Λίγο αργότερα το [[Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ]] (, RLM) ενέκρινε την έναρξη της παραγωγής του Me&nbsp;410, σε σημαντικούς αριθμούς.

Οι παραδόσεις ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1943, με δύο χρόνια καθυστέρηση. Συνεχίστηκαν έως τον Σεπτέμβριο του 1944 και παρήχθησαν 1160 μονάδες όλων των εκδόσεων από το εργοστάσιο της Messerschmitt στο [[Άουγκσμπουργκ]] και της [[Dornier Flugzeugwerke|Dornier]] στο [[Μόναχο]]. Παρήχθησαν παραλλαγές για να καλύψουν διάφορους ρόλους, όπως το ελαφρύ βομβαρδιστικό Me 410A-1, το αναγνωριστικό A-1/U1, ο καταστροφέας βομβαρδιστικών A-1/U2 και το νυκτερινό μαχητικό  A-2/U4. Όταν άρχισαν να παραδίδονται τα Me&nbsp;410 στις μονάδες της *Luftwaffe* εν γένει εκτιμήθηκαν από τα πληρώματά τους, παρόλο που οι βελτιωμένες επιδόσεις τους δεν επαρκούσαν ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τα προηγμένα μαχητικά των Συμμάχων που συναντούσαν συχνά στους αιθέρες σε αυτό το στάδιο της σύρραξης.

== Επιχειρησιακή ιστορία ==

Τα Me&nbsp;410A-1 που πραγματοποιούσαν νυκτερινές αποστολές βομβαρδισμού στα [[Βρετανικά Νησιά]] αποδείχθηκαν δύσκολος στόχος για τα [[αναχαιτιστικό αεροσκάφος|αναχαιτιστικά]] της [[RAF]]. Η πρώτη μονάδα που επιχείρησε πάνω από το [[Ηνωμένο Βασίλειο]] ήταν η V./KG 2 η οποία έχασε το πρώτο της Me&nbsp;410 τη νύχτα της 13–14 Ιουλίου 1943, όταν καταρρίφθηκε από ένα [[de Havilland Mosquito]] του [[Νο. 85 Σμήνους τnς RAF|Νο.&nbsp;85 Σμήνους]]. Τα Me&nbsp;410 διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στον βομβαρδισμούς του [[Λονδίνο|Λονδίνου]] στο πρώτο μισό του 1944.

Τα Me&nbsp;410 χρησιμοποιήθηκαν επίσης ενάντια στους σχηματισμούς των αμερικανικών βομβαρδιστικών. Αναπτύχθηκαν διάφορες εκδόσεις με διαφοροποιημένο εξοπλισμό και οπλισμό. Η δράση τους ήταν σχετικά επιτυχής όσο τα αντίπαλα βομβαρδιστικά επιχειρούσαν χωρίς μαχητικά συνοδείας, όμως αποδείχθηκαν ανίκανα να αντιμετωπίσουν σε [[αερομαχία]] τα ελαφρύτερα συμμαχικά μονοκινητήρια μαχητικά όπως τα [[North American P-51 Mustang|Mustang]] και τα [[Supermarine Spitfire]]. Από τις αρχές του 1944 οι Σύμμαχοι ήταν πλέον σε θέση αποστέλλουν τεράστιους προπορευόμενους σχηματισμούς μαχητικών προκειμένου να επιβάλλουν συνθήκες αεροπορικής υπεροχής και να ανοίξουν δίοδο για τον κύριο όγκο των βομβαρδιστικών που έπονταν. Πλέον οι καταρρίψεις που είχαν πετύχει τα Me&nbsp;410 ενάντια στα βομβαρδιστικά συχνά εξισορροπούνταν από τις απώλειες που τους προξενούσαν τα αντίπαλα μαχητικά. Ένα παράδειγμα ήταν στις 6 Μαρτίου 1944, όταν 750 βαριά βομβαρδιστικά έπληξαν το [[Βερολίνο]]. Στην περίπτωση αυτή καταρρίφθηκαν 16 Me&nbsp;410 έναντι οκτώ [[Boeing B-17 Flying Fortress|B-17]] και τεσσάρων P-51 (τα οποία καταρρίφθηκαν από μονοκινητήρια μαχητικά [[Messerschmitt Bf 109|Bf&nbsp;109]] και [[Focke-Wulf Fw 190|Fw&nbsp;190]] που κάλυπταν τα Me&nbsp;410). Τον επόμενο μήνα, συγκεκριμένα στις 11 Απριλίου, οι Αμερικανοί βομβάρδισαν τις πόλεις Σόραου, [[Ρόστοκ]] και [[Οσερσλέμπεν]]. Στην πρώτη φάση της επίθεσης τα Me&nbsp;410 πέτυχαν μια σπάνια ξεκάθαρη επιτυχία, καθώς κατάφεραν να καταρρίψουν δέκα B-17 χωρίς να υποστούν απώλεια. Όμως κατά τη διάρκεια της δεύτερης εξόρμησης της ίδιας αεροπορικής επιδρομής, τα P-51 κατέρριψαν οκτώ Me&nbsp;410 και τρία Bf&nbsp;110. Δεκαέξι ιπτάμενοι σκοτώθηκαν και τρεις τραυματίστηκαν.

Τον Απρίλιο του 1944 άρχισαν οι παραδόσεις των Me&nbsp;410B. Δόθηκαν κατά κύριο λόγο σε μονάδες βομβαρδιστικών που πραγματοποιούσαν μετάπτωση από τα [[Junkers Ju 88|Ju&nbsp;88]] σε βαριά μαχητικά. Έπειτα από την [[απόβαση στη Νορμανδία]] μονάδες εξοπλισμένες με Me&nbsp;410 στάλθηκαν επανειλημμένα σε απόπειρες ανάσχεσης των συμμαχικών δυνάμεων.

Από τα μέσα του 1944 τα Me&nbsp;410 αποσύρθηκαν από την [[Αεράμυνα του Ράιχ]], η παραγωγή τους διακόπηκε και παρέμειναν σε υπηρεσία μόνο ως αναγνωριστικά καθώς προτιμήθηκαν βαριά οπλισμένα μονοκινητήρια μαχητικά για την αναχαίτιση των εχθρικών βομβαρδιστικών.

== Εκδόσεις ==
Τα αεροσκάφη της σειράς A ήταν οπλισμένα με δύο [[πολυβόλο|πολυβόλα]] [[MG 17 (πολυβόλο)|MG 17]] των 7,92&nbsp;mm και δύο πυροβόλα [[MG 151 (πυροβόλο)|MG&nbsp;151/20]] των 20&nbsp;mm στο ρύγχος και παραδόθηκαν ως ελαφρά βομβαρδιστικά Me&nbsp;410A-1. Το βαρύ μαχητικό Me&nbsp;410A-2 ακυρώθηκε διότι η δυνατότητα εγκατάστασης δίδυμων πυροβόλων MK&nbsp;103 των 30&nbsp;mm δεν ήταν έτοιμη εγκαίρως. Η συγκεκριμένη διάταξη έγινε αργότερα διαθέσιμη ως εργοστασιακό κιτ μετατροπής για τα Me&nbsp;410B-2.

Τα Me&nbsp;410A διέθεταν επίσης χώρο μεταφοράς [[βόμβα|βομβών]] ο οποίος μπορούσε, χάρη σε κιτ μετατροπής, να αξιοποιηθεί και για άλλους λόγους. Αρχικά υπήρχαν τρία εργοστασιακά κιτ μετατροπής: το U1, που περιείχε κάμερες για φωτοαναγνώριση, το U2 με δύο πυροβόλα MG&nbsp;151/20 των 20&nbsp;mm για τα βαριά μαχητικά και το U4 με ένα πυροβόλο [[BK-5 (πυροβόλο)|BK-5]] των 50&nbsp;mm. Σκοπός της τελευταίας μετατροπής ήταν η χρήση αεροσκαφών της σειράς A ή B ως καταστροφείς βομβαρδιστικών. Το BK&nbsp;5 προέρχονταν από το [[5 cm KwK 39|KwK 39 L/60]] του [[άρμα μάχης|άρματος]] [[Panzer&nbsp;III]] και επέτρεπε στα Me&nbsp;410 να στοχεύουν από απόσταση μεγαλύτερη των 1000&nbsp;m, πολύ πέρα από την εμβέλεια των αμυντικών πολυβόλων των βομβαρδιστικών. Ωστόσο στην πράξη τα όπλα αυτά ήταν βαριά, είχαν συχνά εμπλοκές και η αναχορηγία βλημάτων ήταν περιορισμένη, με συνέπεια να είναι πιο πρακτική η χρήση των Me&nbsp;410 με πυροβόλα των 20&nbsp;mm.

Τα αναγνωριστικά Me&nbsp;410A-3 μπορούσαν να μεταφέρουν μεγαλύτερη ποσότητα καυσίμου και είχαν επιπλέον χώρο για φωτογραφικές μηχανές. Εντάχθηκαν σε υπηρεσία σε μικρούς αριθμούς στις αρχές του 1944 και εξόπλισαν τρεις μοίρες αναγνώρισης μεγάλης εμβέλειας.

Τα Me&nbsp;410 της σειράς B ήταν παρόμοια με της A αλλά με δύο πολυβόλα [[MG 131 (πολυβόλο)|MG&nbsp;131]] των 13&nbsp;mm στη θέση των MG&nbsp;17. Αρχικά είχε προγραμματιστεί να προωθούνται από δύο κινητήρες DB&nbsp;603G των 1900&nbsp;hp, όμως τα πλάνα αυτά ματαιώθηκαν στις αρχές του 1944 και έτσι όλα τα Me&nbsp;410B διέθεταν κινητήρες DB&nbsp;603A ή DB&nbsp;603AA. Οι DB&nbsp;603G θα επέτρεπαν στα Me&nbsp;410 να φθάνουν σε μέγιστη ταχύτητα 630&nbsp;km/h και να πετούν με ταχύτητα πλεύσης 595&nbsp;km/h παρόλο που θα αυξάνονταν το ολικό βάρος. Οι εκδόσεις ήταν αντίστοιχες με της σειράς A: τα Me&nbsp;410B-1 και Me&nbsp;410B-3 κάλυπταν τους ίδιους ρόλους με τα A-1 και A-3, ενώ μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιήσουν τα ίδια εργοστασιακά κιτ μετατροπής.

Αναπτύχθηκαν επίσης διάφορα πειραματικά αεροσκάφη. Το Me&nbsp;410B-5 μπορούσε να φέρει [[τορπίλη]] ενώ στη θέση των MG&nbsp;131 εγκαταστάθηκε το [[ραντάρ]] εντοπισμού πλοίων [[FuG 200 Hohentwiel|FuG&nbsp;200 *Hohentwiel*]]. Στην αποθήκη βομβών εγκαταστάθηκε μία επιπλέον δεξαμενή καυσίμου χωρητικότητας 650&nbsp;L ενώ οι τηλεχειριζόμενοι πυργίσκοι πολυβόλων αντικαταστάθηκαν από ακόμα μία δεξαμενή των 700&nbsp;L για αποστολές μεγάλης εμβέλειας. Το Me&nbsp;410B-6 ήταν παρόμοιο αλλά δεν έφερε τορπίλη και προορίζονταν για παράκτια άμυνα ενώ τα Me&nbsp;410B-7/B-8 ήταν αναβαθμισμένα αναγνωριστικά που παρέμειναν στο στάδιο του σχεδιασμού.

Τα Me&nbsp;410C σχεδιάστηκαν στις αρχές του 1944 και είχαν πτέρυγα μεγαλύτερου εκπετάσματος ώστε να μπορούν να επιχειρούν σε μεγάλα ύψη. Επίσης οι πτέρυγες μεγαλύτερων διαστάσεων επέτρεπαν την αναδίπλωση των τροχών του συστήματος προσγείωσης προς τα πίσω. Ένας νέος καθολικός φορέας επέτρεπε τη χρήση οποιουδήποτε εκ των κινητήρων [[Daimler-Benz DB 603|DB&nbsp;603JZ]], [[BMW&nbsp;801]]J ή [[Junkers Jumo 213|Jumo&nbsp;213E]] με υπερσυμπιεστή. Δεν κατασκευάστηκαν ποτέ, καθώς η παραγωγή των Me&nbsp;410 διεκόπη πριν καταστούν διαθέσιμοι οι προαναφερθέντες κινητήρες.

Τα Me&nbsp;410D αντιπροσωπεύουν μια απλούστερη, λιγότερο φιλόδοξη αναβάθμιση των επιδόσεων των αεροσκαφών της σειράς B σε μεγάλα ύψη. Θα προωθούνταν από κινητήρες DB&nbsp;603JZ και το εμπρόσθιο τμήμα της ατράκτου ήταν τροποποιημένο για καλύτερη ορατότητα και για να μειωθούν οι αεροδυναμικές αντιστάσεις. Αντικαταστάθηκαν επίσης τμήματα των πτερύγων με αντίστοιχα ξύλινα προκειμένου να εξοικονομηθεί μέταλλο. Η παραγωγή τους ακυρώθηκε τον Αύγουστο του 1944 καθώς η γερμανική βιομηχανία εστίασε στην παραγωγή του μονοκινητήριου [[Messerschmitt Bf 109|Bf&nbsp;109G]].

== Χρήστες ==

; [[Τρίτο Ράιχ|Γερμανία]]
* *Luftwaffe''

; Ηνωμένο Βασίλειο
* Η RAF αξιοποίησε για αξιολόγηση και δοκιμές δύο τουλάχιστον αεροσκάφη κατά τη διάρκεια του πολέμου και λίγο μετά το τέλος του.
** Η No. 1426 Μοίρα της RAF (No. 1426 Flight RAF) παρέλαβε και δοκίμασε ένα Me 410 A-3 πριν από το τέλος του πολέμου.

## Δείτε επίσης

; Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του Me 410
* Messerschmitt Me 210
* Messerschmitt Me 310

; Συγκρίσιμα αεροσκάφη
* Bristol Beaufighter
* de Havilland Mosquito
* Kawasaki Ki-102
* Messerschmitt Bf 110
* Northrop P-61 Black Widow
* Rikugun Ki-93

; Κατάλογοι
* Κατάλογος αεροσκαφών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Me 410
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου