open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Στρατιωτικά Κινήματα στην Ελλάδα

**Στρατιωτικά Κινήματα** στην Ελληνική νεότερη ιστορία ονομάζονται οι στρατιωτικές επεμβάσεις στην πολιτική ζωή της χώρας, που καταλήγουν είτε στην ανάληψη της εξουσίας είτε στον διορισμό κυβερνώντων.

Σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό έχουμε:

#Το Κίνημα του 1831, ανταρσία Ναυτικού κατά του Καποδίστρια, Πυρπόληση ναυστάθμου Πόρου.
#1831 (β), Μετά θάνατο του Καποδίστρια ένοπλα σώματα επαναστατών απειλούν να εισβάλουν στο Ναύπλιο και να καθαιρέσουν τον νέο Κυβερνήτη Αυγουστίνο Καποδίστρια ο οποίος και παραιτείται. Η Γερουσία δραπετεύει στο Άστρος.
#3 Σεπτεμβρίου 1843, Η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, σύνταξη συντάγματος
#12 Οκτωβρίου 1862, Η Έξωση του Όθωνα, στρατιωτική εξέγερση εναντίον του Όθωνα, με αποτέλεσμα τη φυγή του και την αντικατάστασή του το 1863 από τον Γεώργιο Α'.
#15 Αυγούστου 1909, Το Κίνημα στο Γουδί, του Στρατιωτικού Συνδέσμου στο Γουδί, κατά της κυβέρνησης του Δημήτριου Ράλλη, με αποτέλεσμα την έλευση του Βενιζέλου.
#17 Αυγούστου 1916, Το Κίνημα της Εθνικής Άμυνας, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στη Θεσσαλονίκη. 
#11 Σεπτεμβρίου 1922, Το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 από τους Νικόλαο Πλαστήρα, Στυλιανό Γονατά και Δ. Φωκά.
#22 Οκτωβρίου 1923, Το Κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη από τους Λεοναρδόπουλο, Γαργαλίδη και Ζήρα, αποτυχημένο
#25 Ιουνίου 1925, Το Κίνημα Πάγκαλου 25ης Ιουνίου 1925, ανάληψη της εξουσίας από τον Θεόδωρο Πάγκαλο.
#22 Αυγούστου 1926, Το Κίνημα Κονδύλη 22ης Αυγούστου 1926 ανατροπή του Πάγκαλου από τον Γεώργιο Κονδύλη.
#6 Μαρτίου 1933, Το Κίνημα Πλαστήρα 6ης Μαρτίου 1933 από τον Νικόλαο Πλαστήρα, αποτυχημένο.
#1 Μαρτίου 1935, Το Κίνημα 1ης Μαρτίου 1935 από τον Νικόλαο Πλαστήρα και τον Ελευθέριο Βενιζέλο, αποτυχημένο.
#10 Οκτωβρίου 1935, Το Κίνημα Κονδύλη 10ης Οκτωβρίου 1935 από τους Παπάγο, Ρέππα και Οικονόμου που έφερε πίσω τον Γεώργιο Β΄.
#4 Αυγούστου 1936, Το Κίνημα της 4ης Αυγούστου, κίνημα από τον τότε πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά προκειμένου τη επιβολή δικτατορίας.
#28 Ιουλίου 1938, Το Κίνημα του 1938, αποτυχημένο.
#31 Μαΐου 1951, Το Κίνημα του ΙΔΕΑ, αποτυχημένο.
#21 Απριλίου 1967, Το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου από τη Χούντα των Συνταγματαρχών υπό τον Γεώργιο Παπαδόπουλο.
#13 Δεκεμβρίου 1967, Το Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967, αποτυχημένο Κίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β' εναντίον της Χούντας.
#23 Μαΐου 1973, Το Κίνημα του Ναυτικού 23ης Μαΐου 1973, Ανταρσία του Ναυτικού, (Α/Τ Βέλος), αποτυχημένο. 
#25 Νοεμβρίου 1973, Το Κίνημα Ιωαννίδη, κίνημα από τον Δημήτριο Ιωαννίδη εναντίον του Γ. Παπαδόπουλου.
#24 Φεβρουαρίου 1975, Το Πραξικόπημα της πυτζάμας, αμφιλεγόμενο κίνημα εναντίον της κυβέρνησης Καραμανλή, αποτυχημένο.
Γ. Σ. Ακίμοφ

Ο **Γ.Σ. Ακίμοφ** (ρωσικά: *Я. С. Акимов*) ήταν ναύτης του Ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας.. Ανήκε στη *[[Οργάνωση Μάχης Εσέρων]]*. Στις 28 Ιουνίου 1906, δολοφόνησε τον ναύαρχο Γκριγκόρι Πάβλοβιτς Τσούχνιν (Григорий Павлович Чухнин) στη Σεβαστούπολη ο οποίος είχε καταστείλει την εξέγερση στον Εύξεινο Πόντο. Καταδιωκόμενος και ανταλλάσσοντας πυροβολισμούς με τους διώκτες του, κατόρθωσε να ξεφύγει και να  διαφύγει στο εξωτερικό. Έγραψε το άρθρο «Как я убил усмирителя Черноморского флота адмирала Чухнина» (*Πώς σκότωσα τον καταπιεστή του στόλου της Μαύρης Θάλασσας, ναύαρχο Τσούχνιν*) στο περιοδικό «Каторга и ссылка» (*Κάτεργα και εξορία*, τεύχος 5, Μόσχα 1925). 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Βιογραφία του Ακίμοφ στο Biografija.ru
*  Το 5ο (18ο) τεύχος του περιοδικού Каторга и ссылка στην Προεδρική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας. Το έργο του Ακίμοφ (Как я убил усмирителя Черноморского флота адмирала Чухнина) είναι δημοσιευμένο στις σελίδες 150–155.

Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Κίνημα Εμπροσθοφυλακής (Μαρξισμός)

Το **Κίνημα Εμπροσθοφυλακής** (γνωστό στα ελληνικά και ως Αβανγκαρντισμός), στο πλαίσιο της λενινιστικής θεωρίας, αναφέρεται στη στρατηγική των μελών του προλεταριάτου με την πιο ισχυρή ταξική συνείδηση να δημιουργούν οργανώσεις με σκοπό την προώθηση του κομμουνισμού. Αυτές οι μερίδες της εργατικής τάξης ονομάζονται και **Επαναστατική Εμπροσθοφυλακή**. Δρουν με σκοπό να ελκύσουν το προλεταριάτο προς την επαναστατική πολιτική και εκφράζουν την αντιπολίτευση του προλεταριάτου προς την αστική τάξη. Αυτή η θεωρία λειτουργεί συχνά ως θεμέλιο τους Αρχής του Πρωταρχικού Ρόλου το Κόμματος, που θεσπίζεται στα συντάγματα κομμουνιστικών κρατών.
 

Κατηγορία:Κομμουνιστική ορολογία
Αθήναι (εφημερίδα)

Η εφημερίδα ***Αθήναι*** ήταν μια ιστορική ελληνική εφημερίδα με τόπο έκδοσης την Αθήνα, στις αρχές του 20ού αιώνα.

## Ιστορικό
Την εφημερίδα εξέδωσε για πρώτη φορά ο Γεώργιος Πωπ, με το πρώτο φύλλο της να κυκλοφορεί στις 20 Οκτωβρίου 1902 σε μεγάλο σχήμα εκτύπωσης. Ήταν η μόνη εφημερίδα που κόστιζε 10 λεπτά την εποχή που εκδόθηκε για πρώτη φορά. Όλες οι υπόλοιπες κόστιζαν 5 λεπτά. Όμως χάρη στο υψηλής ποιότητας περιεχόμενό της και την καλλιτεχνική της εκτύπωση, έτυχε ευνοϊκής υποδοχής από το αναγνωστικό κοινό.

Ήταν τετρασέλιδη και η πρώτη που δημοσίευσε καλλιτεχνικά κλισέ. Στο διάστημα 1907-1912 διένειμε δωρεάν μηνιαίο φιλολογικό παράρτημα με μεταφράσεις ξένων λογοτεχνικών κειμένων, κείμενα Ελλήνων λογοτεχνών και θέματα επιστημονικού ενδιαφέροντος. Κατείχε την πρωτιά στην κυκλοφορία, πουλώντας 2.000 φύλλα στην Αθήνα και στον Πειραιά και 3.000 στην επαρχία. Είχε επίσης πολλούς αναγνώστες συνδρομητές, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό.

Μεταξύ των συνεργατών της εφημερίδας ήταν οι Εμμανουήλ Λυκούδης, Σπύρος Παγανέλης, Θεόδωρος Βελλιανίτης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Γεώργιος Τσοκόπουλος, Πολύβιος Δημητρακόπουλος, Νικόλαος Ποριώτης, Γεώργιος Κορομηλάς, Αλέξανδρος Μωραϊτίδης, Παναγιωτίδης και πολλοί άλλοι. Η τιμή της κατέβηκε στα 5 λεπτά μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ενώ έγινε και εξασέλιδη. Είχε ανεξάρτητη γραμμή και δεν υποστήριζε κανένα κόμμα.

Με το στρατιωτικό κίνημα του 1922, η εφημερίδα διέκοψε την κυκλοφορία της για να μην υποτάξει τις απόψεις της στις επιλογές του νέου καθεστώτος. Με την επάνοδο στην πολιτική ομαλότητα, το 1924 επανακυκλοφόρησε υπό τη διεύθυνση του Δ. Μοσχονά. Αλλά ένα χρόνο αργότερα την έκλεισε η δικτατορία του Πάγκαλου, επειδή ακολουθούσε σκληρή αντιπολιτευτική γραμμή. Έκτοτε δεν επανακυκλοφόρησε.

## Πηγές

* *Κοινωνιολογικόν και Πολιτικόν Λεξικόν*, έκδοση εφημερίδας *Ανεξάρτητος.*

Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Ελλάδα
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Γεώργιος Καλαρρύτης

Ο **Γεώργιος Καλαρρύτης** ήταν εικονογράφος από την Ήπειρο. Έφτιαξε τις εικόνες του ναού του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Κλεινοβό της Καλαμπάκας το 1778.

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Άδεια Ελεύθερης Τεκμηρίωσης GNU

thumb|Το λογότυπο της GFDL.
thumb|Το έμβλημα του GNU project.
Η **GNU Free Documentation License** (**GFDL**) (*Άδεια Ελεύθερης Τεκμηρίωσης GNU*) είναι μια άδεια ελεύθερης διάθεσης για ελεύθερο περιεχόμενο σχεδιασμένη από το Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού (FSF) για το εγχείρημα GNU. Η σημερινή έκδοση της άδειας είναι η 1.3, το επίσημο κείμενο της οποίας μπορεί να βρεθεί στην διεύθυνση http://www.gnu.org/copyleft/fdl.html.

Η άδεια έχει σχεδιαστεί για τεκμηρίωση λογισμικού καθώς και λοιπές αναφορές και για εγχειρίδια οδηγιών. Εδραιώνει ότι κάθε αντίγραφο του εν λόγω υλικού, έστω και τροποποιημένο, φέρει την ίδια άδεια. Τα αντίγραφα αυτά μπορούν να πωληθούν, αλλά εάν παραχθούν σε ποσότητα επιβάλλεται να γίνουν διαθέσιμα σε μορφή που επιδέχεται περαιτέρω επεξεργασία. Η Βικιπαίδεια είναι το μεγαλύτερο εγχείρημα τεκμηρίωσης που χρησιμοποιεί αυτή την άδεια. 

Πολλά άτομα και ομάδες, όπως το εγχείρημα «Debian» (βασιζόμενοι στις δικές τους κατευθυντήριες γραμμές Debian ελευθέρου λογισμικού), θεωρούν το GFDL μη ελεύθερη άδεια. Οι λόγοι για αυτό είναι ότι το GFDL επιτρέπει «αναλλοίωτο» κείμενο που δεν μπορεί να τροποποιηθεί ή να αφαιρεθεί και ότι η απαγόρευση κατά των συστημάτων διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων (DRM) επηρεάζει και τις έγκυρες χρήσεις εξίσου.
 
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* GNU Free Documentation License v 1.3 (το αυθεντικό κείμενο της GFDL)
* GNU Free Documentation License v 1.2 (το αυθεντικό κείμενο της GFDL)
* Ελληνική μετάφραση της GFDL v 1.2 (χωρίς ισχύ)
* http://www.gnu.org/home.el.html 

Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία
Κατηγορία:GNU
Αναστάσιος Καναριώτης

Ο **Αναστάσιος Καναριώτης** ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, γεννημένος στην Αθήνα. 

## Βιογραφία
Από την αρχή της Επανάστασης πολέμησε στην Αθήνα, τα Βασιλικά, τη Στυλίδα, το Μαραθώνα και την Αράχωβα. Ενσωματώθηκε στη φρουρά της Ακρόπολης τον Ιανουάριο του 1827, όπου και σκοτώθηκε τον Μάρτιο του ίδιου χρόνου.

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κοσμάς ο Ξένος

Ο **Κοσμάς** ο επονομαζόμενος και **Μελωδός**, **μοναχός**, **ποιητής**, **Μαϊουμά**, **Ξένος**, **Ικέτης**, **Ιεροσολυμίτης**, **Αγιοπολίτης** ή **Ασύγκριτος** ήταν μοναχός που έζησε τον 8ο αιώνα. Ήταν Θετός αδελφός του Ιωάννη Δαμασκηνού, διαπρεπής επίσκοπος Μαϊουμά Παλαιστίνης και ασματογράφος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Ιεροσόλυμα περί το 685. Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και υιοθετήθηκε και ανατράφηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Σέργιο Μανσούρ, τον πατέρα του Ιωάννη Δαμασκηνού, ο οποίος ήταν «υπουργός» οικονομικών του χαλίφη των Αράβων. Διαπαιδαγωγήθηκε από τον λόγιο Καλαβρό μοναχό Κοσμά. Μαζί με τον Ιωάννη Δαμασκηνό εγκαταβίωσε από το 726 στην περιώνυμη μονή του Αγίου Σάββα των Ιεροσολύμων, μελετώντας μαζί του στην πλούσια βιβλιοθήκη της Μονής. 

Μαζί αγωνίστηκαν κατά των εικονομάχων. Το 743 (κατ' άλλη άποψη το 735) εξελέγη επίσκοπος Μαϊουμά της Φοινίκης (επίνειο της Γάζας, η αρχαία Ανθηδών). Εκεί πέθανε περί το 740 ή 750-752. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 14 Οκτωβρίου.

## Έργα του
Ο Κοσμάς συνέθεσε πλήθος θαυμάσιων ύμνων, το σύνολο σχεδόν των οποίων ενσωματώθηκε στα λειτουργικά βιβλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ψέλνονται μέχρι σήμερα. Κάποιοι μελετητές θεωρούν ότι μερικοί από του ύμνους αυτούς είναι δημιουργήματα του δασκάλου του, Κοσμά , και εσφαλμένα αποδίδονται σε αυτόν. Μερικοί από τους γνωστότερους ύμνους που συνέθεσε είναι:
* *Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε*, Χριστούγεννα
* *Βυθοῦ ἀνεκάλυψε πυθμένα*, Θεοφάνια
* *Κύματι θαλάσσης*, Μεγάλο Σάββατο

Από μορφολογικής άποψης, ο Κοσμάς χρησιμοποιεί στους κανόνες του διάφορες ακροστιχίδες, ενώ τους έχει συνθέσει μόνο στους 7 ήχους (εκτός του πλάγιου α΄). Χρησιμοποιεί ως πηγές του την Αγία Γραφή και την πατερική παράδοση, ενώ το ύφος του προσομοιάζει με αυτό του Ιωάννη Δαμασκηνού, αλλά με ιδιαίτερη προτίμηση σε αρχαϊκούς γλωσσικούς τύπους.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Βίος Ιωάννου Δαμασκηνού, κεφάλαιο 8
* Θεοδόσιος Β. Γεωργιάδης, Η Νέα Μούσα : Συνοπτική ιστορική και τεχνική μουσική μελέτη, Εν Σταμπουλ, Τύποις Μάρκου Δημητριάδου, 1936.
* Τ. Καλογερόπουλου, Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμ. 30ός, σελ. 303
*Δετοράκης Θεοχάρης, Κοσμάς Μελωδός, Βίος και έργο , ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΒΛΑΤΑΔΩΝ 28, Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη 1979.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Εκκλησία της Ελλάδος 
* gonia.gr

Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι
Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
MT

Η συντομογραφία **MT** ή **Mt** ή **mT** μπορεί να αναφέρεται:

* Στη Μάλτα χώρα κατά ISO .mt
** Στον .mt top-level domain κωδικό για τη Μάλτα στο Διαδίκτυο.
*Στη  Μαλτεζική γλώσσα κατά ISO-639.
*Στη Μοντάνα, πολιτεία των ΗΠΑ 

## Άλλες χρήσεις
*Στο Μαϊτνέριο, χημικό στοιχείο, ως **Ma** 
*Στον Τόνο (μονάδα μέτρησης), (**M**etric **T**on).
*Στην Thomas Cook Airlines, αεροπορική εταιρεία σύμφωνα με την IATA. 
*Στο Honda MT, μοντέλο μοτοσυκλέτας.
Οικογένεια Βαλαωρίτη

Η **οικογένεια Βαλαωρίτη** είναι σπουδαία οικογένεια επτανησιακής καταγωγής, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική και την ποίηση.

Η καταγωγή της οικογένειας είναι από η Βαλαώρα Ευρυτανίας αλλά εγκαταστάθηκε στη Λευκάδα λόγω της συμμετοχής του Χρήστου Βαλαωρίτη σε εξέγερση εναντίον των Τούρκων το 1680. Οι Βαλαωρίτες κατάγονται από τον Βαλαωρίτη Κρανέας από το Νομό Πρέβεζας. Παράλληλα έλαβαν εκτάσεις γης και εγγράφηκαν στη Libro d’ oro. Τα περισσότερα μέλη της ασχολήθηκαν με την πολιτική, κυρίως όμως η οικογένεια είναι γνωστή λόγω του ποιητικού έργου του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

## Μέλη
* Χρήστος Βαλαώρας, οπλαρχηγός και γενάρχης της οικογένειας
** Μόσχος Βαλαωρίτης, οπλαρχηγός και γιος του Χρήστου
*** Αθανάσιος Βαλαωρίτης, γιος του Μόσχου
**** Χαράλαμπος Βαλαωρίτης, γιος του Αθανασίου
***** Αθανάσιος Βαλαωρίτης, ιερομόναχος και γιος του Χαράλαμπου
***** Ευστάθιος Βαλαωρίτης, πολιτικός και γιος του Χαραλάμπου, σύζυγος της Μαριέττας Τουρλινού
******Σπύρος Βαλαωρίτης, πρόεδρος της Βουλής, βουλευτής, πρέσβης, σύζυγος Μαρίας Στεφάνου και γιος του Ευστάθιου 
******Μιχαήλ-Δημοσθένης (γενν. Φεβρουάριος 1825), γιος του Ευστάθιου
*******Περικλής Βαλαωρίτης, βουλευτής, σύζυγος Ερριέτας Σκαραμαγκά και γιος του Σπύρου
********Λένα Βαλαωρίτου - Σκαραμαγκά, τενίστρια, σύζυγος Ιβάν Σκαραμαγκά και κόρη του Περικλή
***** Ιωάννης Βαλαωρίτης, γερουσιαστής και γιος του Χαράλαμπου
****** Ξενοφών Βαλαωρίτης, βουλευτής και γιος του Ιωάννη
****** Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ποιητής, βουλευτής, σύζυγος Ελοΐσιας Τυπάλδου και γιος του Ιωάννη
******* Ιωάννης Α. Βαλαωρίτης, πολιτικός, τραπεζίτης, σύζυγος της Ζωής Μουρούζη και γιος του Αριστοτέλη
******** Αριστοτέλης Ι. Βαλαωρίτης, βουλευτής και γιος του Ιωάννη σύζυγος της Πολύμνια Μηνιάκη
********* Ελένη Βαλαωρίτη, σύζυγος Λεόντα Καραπαναγιώτη και κόρη του Αριστοτέλη
********** Τατιάνα Καραπαναγιώτη, βουλευτής, παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών, πρόεδρος Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και κόρη της Ελένης
******** Κωνσταντίνος Βαλαωρίτης, διπλωμάτης, σύζυγος Κατερίνας Ιωάννη Λεωνίδα και γιος του Ιωάννη
********* Νάνος Βαλαωρίτης, ποιητής και γιος του Κωνσταντίνου
******** Ελένη Βαλαωρίτη, σύζυγος Φίλιππου Δραγούμη και κόρη του Ιωάννη
********* Μάρκος Φ. Δραγούμης, βυζαντινολόγος, μουσικός και γιος της Ελένης
********** Φίλιππος Δραγούμης, δημοτικός σύμβουλος Αθηνών και γιος του Μάρκου
********** Ναταλία Δραγούμη, ηθοποιός και κόρη του Μάρκου
********* Ζωή Δραγούμη, σύζυγος Ιωάννη Μαζαράκη - Αινιάνος και κόρη της Ελένης
********** Κωνσταντίνος Μαζαράκης - Αινιάν, υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και γιος της Ζωής
********** Αλέξανδρος Μαζαράκης - Αινιάν, καθηγητής αρχαιολογίας και γιος της Ζωής
********** Φίλιππος Μαζαράκης - Αινιάν, ιστορικός, μουσειολόγος, συγγραφέας και γιος της Ζωής

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Βίος, Επιστολές και Πολιτικά Κείμενα, τ.Α', (επιμ. Γ.Π.Σαββίδης, Νίκη Λυκούργου), εκδ. Ίκαρος, Αθήνα, 1980, σελ.16-21

*
FR

Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων **FR** ή **Fr** ή **fr** (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται εφ-αρ) μπορεί να αναφέρεται:

# Φράγκο
# (ISO) Γαλλία .fr
# (ISO-639) Γαλλική γλώσσα
# Φράγκιο
# (IATA) Ryanair
Ανγκόλα Αβάντε

Ο **Ανγκόλα Αβάντε** αποτελεί από το 1975 τον εθνικό ύμνο της Ανγκόλας. Γράφτηκε από το Ναουέλ Ρουί Άλβες Μοντέιρου (Manuel Rui Alves Monteiro, γεννήθηκε το 1941). Συνθέτης του ύμνου είναι ο Ρουί Αμπέρτου Βιέιρα Ντίας Μίνγκας (Rui Alberto Vieira Dias Mingas, γεννημένος το 1939). Καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος της αφρικανικής χώρας το 1975, όταν αυτή έγινε ανεξάρτητη από την Πορτογαλία.

## Στίχοι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.national-anthems.net/AO  - Εθνικός ύμνος της Ανγκόλας.

Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ανγκόλας
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Κατηγορία:Μουσική στην Ανγκόλα
Σημαία της Ανγκόλας

[μικρογραφία|200px|[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]]
μικρογραφία|Σημαία του πρώην απελευθερωτικού κινήματος και σημερινού πολιτικού κόμματος MPLA
Η ** [[σημαία]] της [[Ανγκόλα]]ς** αποτελείται από δύο μέρη ίδιων διαστάσεων: πάνω κόκκινο και κάτω μαύρο.

Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το αίμα των Ανγκολανών που χύθηκε κατά την διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία τους, το μαύρο χρώμα συμβολίζει την αφρικανική ήπειρο. 

Στο κέντρο της σημαίας βρίσκεται ένα κίτρινο σύμβολο το οποίο αποτελείται από ένα μισό γρανάζι, μια χατζάρα και ένα αστέρι. Το αντικείμενο αυτό συμβολίζει την δύναμη των εργατών. Η ομοιότητα με την σημαία της Σοβιετικής ΄Ενωσης παραπέμπει στον Κομμουνισμό. 

Η κυβέρνηση της Ανγκόλας δήλωσε το 2004 ότι πρόκειται να αλλάξει τη σημαία της χώρας. 

Η χώρα απέκτησε Σύνταγμα στις 25 Αυγούστου 1992.

## Πρόταση 2003
Το 2003 προτάθηκε μια νέα, πιο "αισιόδοξη" σημαία, η οποία δεν έχει υιοθετηθεί μέχρι στιγμής. Το σχέδιο με τον ήλιο στη μέση θυμίζει τις σπηλαιογραφίες που βρέθηκαν στο σπήλαιο Τσιτούντο-Χούλου. Οι διαστάσεις είναι ξανά 2:3. Η πρόταση δε συνάντησε την αποδοχή των Ανγκολανών, επειδή δεν συνδεόταν με την ιστορία και έμοιαζε με τις σημαίες άλλων χωρών, όπως της Κόστα-Ρίκα και της Βόρειας Κορέας.
## Πινακοθήκη

>
File:Flag of Portuguese West Africa (proposal).svg|Σημαία που προτάθηκε για την Πορτογαλική Ανγκόλα (1967)
File:Movimento Popular de Libertação de Angola (bandeira).svg|Σημαία του MPLA
File:Proposed Flag of Angola (1996).svg|Πρόταση (1996)
File:Proposed Flag of Angola.svg|Πρόταση (2003)



## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πληροφορίες για τη σημαία της Ανγκόλας- "Σημαίες του Κόσμου".
* https://web.archive.org/web/20040622113124/http://www.angola.org/referenc/proposed_flag.html

Ανγκολα
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ανγκόλας
Κουάνζα

**Κουάνζα** είναι το νόμισμα της Ανγκόλας. Το 1977 το Κουάνζα αντικατέστησε το πορτογαλικό νόμισμα, το *[[Εσκούδο]]*. Η αρχική του υποδιαίρεση ήταν σε *Λουέϊ*. Το 1995 το Κουάνζα αναπροσαρμόστηκε. 1000 παλιά Κουάνζας αντιστοιχούν σε ένα νέο αναπροσαρμοσμένο Κουάνζα ("Kwanza Reajustado"). Από το 1999 το νέο Κουάνζα υποδιαιρείται σε 100 Σεντίμος.

Κυκλοφορούν κέρματα των 10 και 50 Σεντίμος, των 1, 2 και 5 Κουάνζα καθώς και χαρτονομίσματα των 1, 5, 10, 50, 100, 200, 500, 1.000 και 2.000 Κουάνζα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Banco Nacional de Angola 

Κουανζα
Κουάνζα
Κατηγορία:ISO 4217
1η χιλιετία

1η χιλιετία π.Χ. | **1η χιλιετία ** | 2η χιλιετία
----
1ος αιώνας | 2ος αιώνας | 3ος αιώνας | 4ος αιώνας | 5ος αιώνας 6ος αιώνας | 7ος αιώνας | 8ος αιώνας | 9ος αιώνας | 10ος αιώνας

Η **1η χιλιετία** είναι η περίοδος που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1 μ.Χ., και τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου 1000 μ.Χ., κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο. Ήταν η πρώτη περίοδος χιλίων χρόνων στην χριστιανική χρονολογία.

Στην Ευρώπη και στην Μεσόγειο η πρώτη χιλιετία ήταν μια περίοδος μεγάλων αλλαγών. Ο πρώτος αιώνας είδε την ανάπτυξη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την οποία ακολούθησε η σταδιακή πτώση της κατά την περίοδο της Ύστερης Αρχαιότητας, της ανάπτυξης του Χριστιανισμού και της Μετανάστευσης. Το δεύτερο μισό της χιλιετίας χαρακτηρίζεται ως ο Πρώιμος Μεσαίωνας στην Ευρώπη και χαρακτηρίζεται από τις ανακαλύψεις των Βίκινγκ στην Δύση, την ανάπτυξη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ανατολή και τις ισλαμικές κατακτήσεις στην Βόρειο Αφρική και στην Ιβηρική Χερσόνησο, οι οποίες κορυφώθηκαν με την Ισλαμική Χρυσή Εποχή (700-1200)

Στην Αραβία, στα μέσα του 7ου αιώνα, ένας άνδρας με το όνομα Μοχάμεντ έγινε ο ηγέτης και ο τελευταίος προφήτης του Ισλάμ. Μετά τον θάνατό του, οι σύντροφοί του επέκτειναν την θρησκεία.

Στην Ανατολική Ασία, η πρώτη χιλιετία ήταν επίσης η περίοδος μεγάλων πολιτιστικών προόδων, με πιο χαρακτηριστική την έξαρση του βουδισμού στην Ανατολική Ασία. Στην Κίνα, η δυναστεία των Χαν αντικαταστάθηκε από την δυναστεία των Τζιν και αργότερα από την δυναστεία των Τανγκ μέχρι που ο 10ος αιώνας είδε τον ανανεωμένο κατακερματισμό της περιόδου των Πέντε Δυναστειών και των Δέκα Βασιλείων. Στην Ιαπωνία παρατηρήθηκε μια απότομη αύξηση του πληθυσμού όταν η χρήση αγροτικών εργαλείων αύξησε την παραγωγικότητα. Ιδρύθηκε το δικαστήριο Γιαμάτο.

Στην Νότιο Αφρική, οι ινδικές αποικίες χωρίστηκαν σε διάφορα βασίλεια καθ'όλη την πρώτη χιλιετία, μέχρι την δημιουργία της Αυτοκρατορίας Gupta.

Στην Μέση Αμερική, η πρώτη χιλιετία ήταν μια περίοδος τεράστιας ανάπτυξης και γνωστή με το όνομα Κλασική Εποχή (200-900 μ.Χ.) Η Teotihuacan έγινε μητρόπολη και η αυτοκρατορία της κυριάρχησε στην Μέση Αμερική. Στην Νότιο Αμερική, οι πολιτισμοί πριν τους Ίνκας αναπτύχθηκαν και παρήγαγαν εντυπωσιακά μεταλλικά έργα και μερικά από τα καλύτερα κεραμικά του αρχαίου κόσμου.

Στην Βόρεια Αμερική, αναπτύχθηκε ο πολιτισμός στον Μισσισσιπή στο τέλος της χιλιετίας. Πολλές πόλεις χτίστηκαν ; η Cahokia, η μεγαλύτερη πόλη, βασίστηκε στο σημερινό Ιλλινόις. Η κατασκευή του Monks Mound στην Cahokia ξεκίνησε το 900–950.
Σημαία της Αργεντινής

[200px|thumb|right|[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23x15px Λόγος σημαίας: 9:14]]
Η **[[σημαία]] της [[Αργεντινή|Αργεντινής]]** αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες ίδιων διαστάσεων: πάνω και κάτω γαλανές και στη μέση μια λευκή. 

Στο κέντρο της σημαίας υπάρχει ως σύμβολο ένας ήλιος με 32 ακτίνες. Το σύμβολο αυτό επινόησε ο Μανουέλ Βελγράνο, όταν κοίταξε τον ουρανό πριν από την Μάχη του Παρανά. Επίσης το σύμβολο αυτό υπήρξε και σε προηγούμενες εκδόσεις της σημαίας της Αργεντινής. Σε παλιότερες εποχές οι Αργεντινοί χρησιμοποιούσαν την σημαία με το σύμβολο του ηλίου μόνο στους καιρούς πολέμου. 

## Χρονολογικά

File:Flag of New Spain.svg|Ισπανική σημαία με το Σταυρό της Βουργουνδίας (1536) 
File:Bandera de Costas.svg|Σημαία που χρησιμοποιήθηκε στα ισπανικά παράκτια οχυρά (1717)
File:Flag of Spain (1785-1873 and 1875-1931).svg|Σημαία της Ισπανίας (1785)
File:Flag of Belgrano (1812).svg|Σημαία του Μπελγκράνο  (1812)
File:Flag of Argentina (civil).svg|Σημαία της Μάτσα (1816)
File:Flag of Argentina (1818).svg|Σημαία (1818)
File:Flag of Liga Federal.svg|Σημαία(1830)
File:Flag of Argentina (1840).svg|Σημαία (1835)
File:Flag of the Argentine Confederation.svg|Σημαία της Συνομοσπονδίας της Αργεντινής (1850)
File:Flag of Argentina.svg|Σημαία της Αργεντινής (1861)


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πληροφορίες του Υπουργείου Παιδείας της Αργεντινής σχετικά με την σημαία 

Αργεντινή
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αργεντινής
Ξ (σωμάτιο)

Τα σωμάτια με το όνομα Ξ είναι δύο: το Ξ0 και το Ξ-. Είναι ασταθή και βραχύβια σωμάτια (έχουν πολύ μικρό χρόνο ημιζωής) που παράγονται μέσα στους επιταχυντές σωματιδίων και ανιχνεύονται από τα προϊόντα της διάσπασής τους. Κατατάσσονται στα:

* βαρυόνια δηλαδή στα σωμάτια που αποτελούνται από κουάρκ. 
* αδρόνια δηλαδή στα σωμάτια που αποτελούνται από τρία κουάρκ.
* υπερόνια δηλαδή στα αδρόνια που έχουν μάζα μεγαλύτερη από το πρωτόνιο και το νετρόνιο.
* φερμιόνια όπως όλα τα βαρυόνια που έχουν ημιακέραιο σπιν, τα Ξ σωμάτια έχουν σπίν 1/2.

## Ξ<sup>0</sup>
Αποτελείται από ένα κουάρκ «επάνω» (up - u) και δύο κουάρκ «παράξενο» (strange - s), έχει δηλαδή τη μορφή:

Ξ0 = (*u s s*)
Από τη δομή του προκύπτει ότι έχει μηδενικό ηλεκτρικό φορτίο και η μάζα του μετρήθηκε περίπου στα 1,315 GeV/c2. Έχει χρόνο υποδιπλασιασμού 2,9Χ10-10 sec και διασπάται σε ένα Λ0 υπερόνιο και ένα π0 μεσόνιο, το οποίο κατόπιν εξαϋλώνεται για να παράγει δύο φωτόνια γ.

## Ξ<sup>-</sup>
Αποτελείται από ένα κουάρκ «κάτω» (down - d) και δύο κουάρκ «παράξενο» (strange - s), έχει δηλαδή τη μορφή:

Ξ- = (*d s s*)
Από τη δομή του προκύπτει ότι έχει το στοιχειώδες ηλεκτρικό φορτίο (-e) και η μάζα του μετρήθηκε περίπου στα 1,321 GeV/c2. Έχει χρόνο υποδιπλασιασμού 1,6Χ10-10 sec και διασπάται σε ένα Λ0 υπερόνιο και ένα π- μεσόνιο.

Κατηγορία:Υποατομικά σωμάτια
Κατηγορία:Βαρυόνια
Ίαν Κέρσοου

Ο **Ίαν Κέρσοου** (γενν. 29 Απριλίου 1943 στο Όλνταμ της Αγγλίας) είναι Άγγλος ιστορικός και γνωστός βιογράφος του Αδόλφου Χίτλερ. 

Ο Κέρσοου σπούδασε στο Λίβερπουλ και στην Οξφόρδη. Αφού τελείωσε τις σπουδές του έγινε καθηγητής μεσαιωνικής και νεότερης ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Το 1983-1984 δούλεψε στο πανεπιστήμιο του Μπόχουμ στη Γερμανία. Το 1987 ανέλαβε την θέση καθηγητού νεότερης ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ. Δύο χρόνια αργότερα πήγε στο Σέφιλντ, όπου διδάσκει μέχρι σήμερα νεότερη ιστορία.

Ο Κέρσοου ανήκει στους αναγνωρισμένους ειδικούς όσον αφορά το αντικείμενο της γερμανικής ιστορίας του 20ού αιώνα. Απέκτησε διασημότητα με την δίτομη βιογραφία που δημοσίευσε για τον Χίτλερ το 1998 και το 2000.

Το 1994 τιμήθηκε από το γερμανικό κράτος με το παράσημο *Bundesverdienstkreuz* για την πολύτιμη προσφορά του στο θέμα αναλύσεως της ιστορίας του. 

## Επιλεγμένα έργα
**Fateful Choices: Ten Decisions That Changed the World, 1940-1941*, (London, 2007) ISBN 1-59420-123-4 [*Μοιραίες επιλογές. Δέκα αποφάσεις που άλλαξαν τον κόσμο, 1940-1941*, μτφ. Νίκος Μαστρακούλης, Πατάκης, 2008]
**Making Friends with Hitler: Lord Londonderry and the British Road to War*, (London, 2004) ISBN 0-7139-9717-6
**Hitler, 1936-1945: Nemesis*, (London, 2000) ISBN 0-393-32252-1 [*Χίτλερ 1936-1945: Νέμεσις*, μτφ. Γρηγόρης Ν. Κονδύλης, Scripta, 2005]
**Hitler, 1889-1936: Hubris*, (London, 1998) ISBN 0-393-32035-9 [*Χίτλερ 1889-1936: Ύβρις*, μτφ. Στέφανος Ροζάνης, Scripta, 2005]
**Stalinism and Nazism: Dictatorships in Comparison*, (ed. with Moshe Lewin) (Cambridge, 1997) ISBN 0-521-56521-9
**Hitler: A Profile in Power*, (London, 1991, rev. 2001)
**Weimar. Why did German Democracy Fail?*, (ed.) (London, 1990) ISBN 0-312-04470-4
**The 'Hitler Myth'. Image and Reality in the Third Reich* (Oxford, 1987, rev. 2001). ISBN 0-19-280206-2
**The Nazi Dictatorship. Problems and Perspectives of Interpretation*, (London, 1985, 4th ed., 2000) ISBN 0-340-76028-1
**Popular Opinion and Political Dissent in the Third Reich. Bavaria, 1933-45*, (Oxford, 1983, rev. 2002)
**Bolton Priory Rentals and Ministers; Accounts, 1473-1539*, (ed.) (Leeds, 1969)
**Bolton Priory. The Economy of a Northern Monastery*, (Oxford, 1973)
**The Bolton Priory Compotus*, 1286-1325, (ed. with David Smith) (London, 2001)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Η ιστοσελίδα του Κέρσοου στο πανεπιστήμιο του Σέφιλντ

Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ
Λουδοβίκος Λιπαρίνι

[right|thumb|200px|''Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει τη σημαία της Ανεξαρτησίας''<br />Λιθογραφία του πίνακα εκτίθεται στην μόνιμη έκθεση του [Εθνικό Ιστορικό Μουσείο|Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.]]
Ο **Λουδοβίκος Λιπαρίνι** (ιταλ.:*Ludovico Lipparini*, 17 Φεβρουαρίου 1800 - 10 Μαρτίου 1856) ήταν φιλέλληνας Ιταλός καλλιτέχνης.

Εμπνεύστηκε από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Διάσημα έργα του που έχουν σχέση με την επανάσταση είναι *Ο [[Παλαιών Πατρών Γερμανός]] υψώνει τη σημαία της Ανεξαρτησίας* και *Ο Όρκος του [[Λόρδος Βύρων|Λόρδου Βύρωνα]]*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Ζωγράφοι της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Πρωταπριλιά

[μικρογραφία|Πρωταπριλιάτικη φάρσα κατά την περίοδο κατασκευής του [μετρό της Κοπεγχάγης, 2001]]
Κατά την 1η Απριλίου, συνηθίζεται να λέγονται καλοπροαίρετα ψέματα λόγω εθίμου.

Τα ψέματα της Πρωταπριλιάς είναι ένα έθιμο που μας έχει έρθει από την Ευρώπη. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με τον τόπο και τον χρόνο που γεννήθηκε το έθιμο αυτό. Δύο από αυτές, όμως, είναι οι επικρατέστερες.

Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, το έθιμο ξεκίνησε από τους Κέλτες. Λαός της βορειοδυτικής Ευρώπης, οι Κέλτες, ήταν δεινοί ψαράδες. Η εποχή του ψαρέματος ξεκινούσε την 1η Απριλίου. Όσο καλοί ψαράδες όμως και να ήταν, την εποχή αυτή του χρόνου τα ψάρια πιάνονται δύσκολα. Έτσι και αυτοί, όπως προστάζει ο «κώδικας δεοντολογίας» των ψαράδων όλων των εποχών, έλεγαν ψέματα σχετικά με τα πόσα ψάρια είχαν πιάσει. Αυτή η συνήθεια έγινε, με το πέρασμα του χρόνου, έθιμο.

Η δεύτερη εκδοχή, που θεωρείται και πιο βάσιμη ιστορικά, θέλει γενέτειρα του εθίμου τη Γαλλία του 16ου αιώνα. Μέχρι το 1564 η πρωτοχρονιά των Γάλλων ήταν η 1η Απριλίου. Τη χρονιά αυτή όμως, επί βασιλείας Καρόλου του 9ου, αυτό άλλαξε και Πρωτοχρονιά θεωρούταν πλέον η 1η Ιανουαρίου. Στην αρχή αυτό δεν το δέχτηκαν όλοι οι πολίτες. Οι αντιδραστικοί συνέχιζαν να γιορτάζουν, την παλαιά πλέον, πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου, ενώ οι υπόλοιποι τους έστελναν πρωτοχρονιάτικα δώρα για να τους κοροϊδέψουν. Το πείραγμα αυτό μετατράπηκε με τον καιρό σε έθιμο.

## Το έθιμο στην Ελλάδα

Το έθιμο αυτό ήρθε και στην Ελλάδα και διαφοροποιήθηκε αποκτώντας μια ελληνική χροιά. Η βασική ιδέα, ωστόσο, παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες, πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του. Επίσης, μερικοί θεωρούν ότι το βρόχινο νερό της πρωταπριλιάς έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα, αν είναι παντρεμένος, θα χηρέψει γρήγορα.

Σύμφωνα με τον Έλληνα λαογράφο Λουκάτο, το έθιμο αυτό αποτελεί ένα σκόπιμο «ξεγέλασμα των βλαπτικών δυνάμεων που θα εμπόδιζαν την όποια παραγωγή», όπως είναι η αρχή του μήνα τόσο για τον Μάρτιο, όσο και τον Απρίλιο, υποχρεώνοντας πολλούς να λαμβάνουν διάφορα «αντίμετρα» (αλεξίκανα μέτρα). Επίσης, και ο Έλληνας λαογράφος Γεώργιος Μέγας συμφωνεί πως η πρωταπριλιάτικη «ψευδολογία» παραπλανά ελλοχεύουσες δυνάμεις του κακού, κάνοντάς την να θεωρείται από τον λαό ως σημαντικός όρος μαγνητικής ενέργειας (έλξης ή αποτροπής) για μια επικείμενη επιτυχία.

## Πηγές

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα* τ.51ος, σ.72

Κατηγορία:Λαογραφία
Κατηγορία:Έθιμα Απριλίου
Κατηγορία:Φάρσες
Νικήτας Στηθάτος

Ο **Νικήτας Στηθάτος** ήταν εκκλησιαστικός συγγραφέας και βιογράφος στο Βυζάντιο, την εποχή του σχίσματος του 1054.
## Βιογραφία
Ο Νικήτας, που συνδεόταν στενά με τον Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο, και είχαν τις ίδιες απόψεις κατά των Λατίνων, είχε γράψει σύγγραμμα περί αζύμων, της νηστείας του Σαββάτου και περί του γάμου των ιερέων, όπου τους ασκούσε πολεμική. Του απάντησε ο καρδινάλιος Ουμβέρτος, με ένα δικό του σύγγραμμα, στο οποίο καταφερόταν εναντίον της Ανατολικής Εκκλησίας και ειδικά του Στηθάτου.

Ήταν ιερομόναχος στη μονή Στουδίου την εποχή που, ύστερα από παράκληση του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μονομάχου (1042 - 1054), έφθασε στην Κωνσταντινούπολη ο καρδινάλιος Ουμβέρτος από τη Ρώμη ως πρεσβευτής του πάπα Λέοντος Θ΄. 
Με τη μεσολάβηση του αυτοκράτορα, Στηθάτος και Ουμβέρτος είχαν μια συζήτηση στη μονή του Στουδίου, το περιεχόμενο της οποίας δεν ξέρουμε ακριβώς. Σώζεται, ωστόσο, μια αναφορά που έγραψε ο Ουμβέρτος, όπου αναφέρεται ότι κατατροπώθηκε ο Στηθάτος, ομολόγησε ότι η εκκλησία της Ρώμης είχε το δίκιο με το μέρος της και έριξε το σύγγραμμά του στη φωτιά. Κατά άλλους Λατίνους αυτά είναι κομπασμοί και φλυαρίες του Ουμβέρτου. Το σύγγραμμα του Στηθάτου σώζεται έως σήμερα και ο ίδιος συνέχισε να ασκεί πολεμική κατά των παπικών. Ο Στηθάτος έγραψε ακόμη 15 λόγους στην Εξαήμερο, τριακόσια πρακτικά κεφάλαια, ιάμβους, κανόνα στον Άγιο Νικόλαο κ.λ.π.

Ο Νικήτας Στηθάτος τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως όσιος.

## Έργα του Νικήτα Στηθάτου μεταφρασμένα στη νέα ελληνική
*Νικήτας Στηθάτος, Περί ψυχής, μτφρ.Γιάννης Πλεξίδας, εκδ.Ζήτρος, Αθήνα 2006.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Δημήτριος Γ. Τσάμης, Ἡ τελείωσις τοῦ ἀνθρώπου κατὰ Νικήταν τὸν Στηθᾶτον [Ἀνάλεκτα Βλατάδων, 11], Θεσσαλονίκη 1971.
* Georgios Diamantopoulos, Die Hermeneutik des Niketas Stethatos, Münchener Arbeiten zur Byzantinistik, 3, Neuried 2019.

Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Στουδίτες
Νικήτας Μαρωνείας

Ο **Νικήτας Μαρωνείας** ήταν Βυζαντινός ιεράρχης και λόγιος του 13ου αιώνα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από τη Μαρώνεια της Θράκης. Διετέλεσε *Χαρτοφύλαξ της Μεγάλης Εκκλησίας* και ήταν συμβιβαστικός στο ζήτημα της Ένωσης των Εκκλησιών. Επεδίωξε να αμβλύνει τις δογματικές διαφορές μεταξύ της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με την αλλαγή του Συμβόλου της Πίστεως ώστε να αλλαχθεί το «*εκ του Υιού*», γνωστό ως φιλιόκβε, με το «*διά του Υιού*». Έγραψε γι' αυτό έξι διαλόγους περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος αντίγραφο του οποίου φυλάγεται στην Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας και επίσης υπομνήματα προς τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό, εκκλησιαστικούς ύμνους, συναξάρια και έντεκα αναθεματισμούς κατά του Ιωάννου Ιταλικού. Χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, και παρέμεινε στη θέση αυτή έναν χρόνο το 1178. Στην συνέχεια παραιτήθηκε, και τον διαδέχθηκε ο Ευστάθιος, ο γνωστός σχολιαστής του Ομήρου, που διακόνησε την περίοδο από το 1178 έως το 1194.

## Πηγές
* 

## Αναφορές


Κατηγορία:Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι
Νικήτας Νικομηδείας

Ο **Νικήτας**, μητροπολίτης της Νικομήδειας (1118; - 1135) ήταν ένας από τους πιο μορφωμένους ιεράρχες της εποχής του επί αυτοκράτορος Ιωάννου Β΄ Κομνηνού (1118 - 1143).

Η Μεγάλη Εκκλησία τού ανέθεσε να συζητήσει με τον απεσταλμένο του αυτοκράτορα της Γερμανίας Λοθάριου Β΄, Λατίνο επίσκοπο Άνσελμο του Χάβελμπεργκ, για το ζήτημα της Ένωσης των Εκκλησιών. Επέδειξε μεγάλη μετριοπάθεια, όπως φαίνεται από τους τρεις διαλόγους του Άνσελμου που δημοσιεύονται στον Migne (*[[Patrologia Latina]]*, τόμος 118, στήλη 1163-1248).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικομηδείας
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Κλάρα Χίτλερ

Η **Κλάρα Χίτλερ** (*Klara Hitler*, πατρικό επώνυμο **Πέλτσλ** (Pölzl), 12 Αυγούστου 1860, Βάιτρα, Κάτω Αυστρία, Αυστρία - 21 Δεκεμβρίου 1907, Ούρφαρ, Άνω Αυστρία, Αυστρία) ήταν η Αυστριακή μητέρα του Αδόλφου Χίτλερ.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε αγροτική περιοχή στο Σπιτάλ της Αυστρίας, κοντά στα σύνορα με τη Βοημία. Το 1885 παντρεύτηκε τον κατά 23 χρόνια μεγαλύτερό της Αλοΐσιο Χίτλερ, ο οποίος συγχρόνως ήταν δεύτερος θείος της, λόγω της υιοθεσίας του τελευταίου από τον αδελφό του παππού της Γιόχαν Γκέοργκ Χίντλερ. Βιογράφοι του Χίτλερ περιγράφουν την Κλάρα ως "απλή γυναίκα και επιμελή νοικοκυρά με μοναδική έννοια το καλό των παιδιών της".

Από τα έξι παιδιά της μονάχα ο Αδόλφος και η Πάουλα έφτασαν μέχρι την ενηλικίωση. Τα άλλα πέθαναν από διάφορες αρρώστιες, σε παιδική ηλικία. 

Το 1903 πέθανε ο άντρας της. Η Κλάρα έζησε μονάχα λίγα χρόνια ακόμη και πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 1907 στο Λιντς της Αυστρίας. Στον τάφο της συγκεντρώνονται μέχρι και σήμερα νεοναζί και αρνητές του Ολοκαυτώματος.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Chelius, F. H. *Aus Adolf Hitlers Jugendland und Jugendzeit*, 1933
## Βιβλιογραφία
* Kershaw, Ian (1998). *Χίτλερ 1889-1936: Ύβρις*, μτφρ. Στ. Ροζάνης, Sripta, Αθήνα 2005, ISBN 960-7909-25-9
* Bullock, Alan *Hitler: A Study in Tyranny* 1953 ISBN 0060920203
* Fest, Joachim C. *Hitler* Verlag Ullstein, 1973 ISBN 0-15-141650-8
* Maser, Werner *Hitler: Legend, Myth and Reality* Penguin Books Ltd 1973 ISBN 0-06-012831-3
* Smith, Bradley F. *Adolf Hitler: His Family, Childhood and Youth* Hoover Institute, 1967 ISBN 66-25727

Κατηγορία:Αυστριακοί
Χ
Το τραγούδι των Γερμανών

**Το Τραγούδι των Γερμανών**  (γερμ. *Das Lied der Deutschen*) είναι ο εθνικός ύμνος της Γερμανίας. Το κείμενο έγραψε ο Άουγκουστ Χάινριχ Χόφμαν φον Φάλερσλεμπεν στις 26 Αυγούστου 1841. Συνθέτης της μελωδίας είναι ο Γιόζεφ Χάυντν (1797). Ορίστηκε ως εθνικός ύμνος της Γερμανίας το 1922.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μόνο η τρίτη στροφή αποτελεί κείμενο του ύμνου, καθώς η πρώτη στροφή που αναφέρει τη φράση *«Deutschland über alles»* *(«Η Γερμανία πάνω απ' όλα»)* συνδέεται με το καθεστώς του Τρίτου Ράιχ, αν και στην πραγματικότητα υπήρχε πριν την εγκαθίδρυσή του.

## Ο ύμνος
Μόνο η τρίτη στροφή (με έντονα γράμματα) αποτελεί σήμερα τον ύμνο της Γερμανίας.

### Γερμανικό κείμενο
Deutschland, Deutschland über alles,

Über alles in der Welt,

Wenn es stets zu Schutz und Trutze

Brüderlich zusammenhält.

Von der Maas bis an die Memel,

Von der Etsch bis an den Belt,

|: Deutschland, Deutschland über alles,

  Über alles in der Welt! :|

Deutsche Frauen, deutsche Treue,

Deutscher Wein und deutscher Sang

Sollen in der Welt behalten

Ihren alten schönen Klang,

Uns zu edler Tat begeistern

Unser ganzes Leben lang.

|: Deutsche Frauen, deutsche Treue,

  Deutscher Wein und deutscher Sang! :|

**Einigkeit und Recht und Freiheit**

**Für das deutsche Vaterland!**

**Danach lasst uns alle streben**

**Brüderlich mit Herz und Hand!**

**Einigkeit und Recht und Freiheit**

**Sind des Glückes Unterpfand;**

**|: Blüh' im Glanze dieses Glückes,**

**  Blühe, deutsches Vaterland! :|**

### Ελληνική µετάφραση
Γερμανία, Γερμανία πάνω από όλα,

Πάνω από όλα στον κόσμο,

Όταν για προστασία και άμυνα

Αδελφικά συσπειρώνεται.

Από τον Μεύση ως τον Νέμαν,

Από τον Άδιγη ως τον Μπελτ,

|: Γερμανία, Γερμανία πάνω από όλα,

Πάνω από όλα στον κόσμο! :|

Γερμανικές γυναίκες, γερμανική εμπιστοσύνη,

Γερμανικό κρασί και γερμανικό τραγούδι

Στον κόσμο θα διατηρήσουν

Τον παλιό τους όμορφο χτύπο,

Και θα μας εμπνέουν ευγενείς πράξεις

Σε όλη μας την ζωή.

|: Γερμανικές γυναίκες, γερμανική εμπιστοσύνη,

Γερμανικό κρασί και γερμανικό τραγούδι! :|

**Ενότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία<br>Για την γερμανική Πατρίδα!<br>Αυτό να επιδιώξουμε<br>Αδερφικά με καρδιά και χέρια!<br>Ενότητα και δικαιοσύνη και ελευθερία <br>Είναι η βάση της ευτυχίας:<br>|: Άνθησε στο φως της ευτυχίας αυτής,<br>άνθησε, γερμανική Πατρίδα! :|**

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο εθνικός ύμνος της Γερμανίας (mp3)
* Η σημαία και ο εθνικός ύμνος της Γερμανίας (1ο Τ.Ε.Ε. Βόλου)

Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γερμανίας
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Σεμπάστιαν Χάφνερ

Ο **Σεμπάστιαν Χάφνερ** (*Sebastian Haffner*, ψευδώνυμο του Ράιμουντ Πρέτσελ, * Raimund Pretzel*, 27 Δεκεμβρίου 1907 - 2 Ιανουαρίου 1999) ήταν Γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το έργο του συγκεντρώθηκε κυρίως γύρω από τη νεότερη ιστορία της Γερμανίας. Ο Χάφνερ είναι από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της ιστορικής λογοτεχνίας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1907. Το 1938 εγκατέλειψε τη Γερμανία με την εβραία αρραβωνιαστικιά του και πήγε μαζί της στο Λονδίνο, όπου δούλεψε μέχρι το 1954 σαν δημοσιογράφος και συγγραφέας της αγγλικής εφημερίδας *[[The Observer]]*. Για να μη φέρει όμως σε κίνδυνο την οικογένεια του που εξακολουθούσε να ζει στη Γερμανία, αποφάσισε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο *Σεμπάστιαν Χάφνερ* για την εργασία του. 

Το 1954 επιστρέφει στο Βερολίνο όπου εξακολουθεί να εργάζεται για την αγγλική εφημερίδα μέχρι τις 13 Αυγούστου 1961, τη μέρα δηλαδή που άρχισε να χτίζεται το τείχος του Βερολίνου. 

Μέχρι το 1975 γράφει για διάφορες γερμανικές εφημερίδες (*"[[Die Welt]]"*, ''"Stern"'' magazine). Επίσης είχε δική του εκπομπή στη γερμανική τηλεόραση.

Πέθανε στο Βερολίνο το 1999.

## Επιλεγμένα έργα
* 1940 *Germany: Jekyll & Hyde*, (γερμανικά) ISBN 3-930278-04-9
* 1964 *Die sieben Todsünden des deutschen Reiches im Ersten Weltkrieg*
* 1967 *Winston Churchill*, Βιογραφία (γερμανικά) ISBN 3-463-40413-3
* 1968 *Der Verrat* (περί της επανάστασης του Νοέμβριου 1918 στη Γερμανία)
* 1978 *The Meaning of Hitler* ISBN 0-674-55775-1, μετάφραση του *Anmerkungen zu Hitler*, Publishing house. Fischer Taschenbuch, Frankfurt am Main. ISBN 3-596-23489-1.
* 1979 *Preußen ohne Legende* 
* 1980 *Überlegungen eines Wechselwählers*, Publishing house. Kindler GmbH, München. ISBN 3-463-00780-0
* 1985 *Im Schatten der Geschichte: Historisch-politische Variationen*,. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart. ISBN 3-421-06253-6
* 1987 *Von Bismarck zu Hitler: Ein Rückblick*, Publishing house Kindler GmbH, München. ISBN 3-463-40003-0
* 1989 *Der Teufelspakt: Die deutsch-russischen Beziehungen vom Ersten zum Zweiten Weltkrieg*, Publishing house Manesse, Zürich. ISBN 3-7175-8121-X
* 1995 *Der Verrat: Deutschland 1918/19*. Publishing house 1900, Berlin. ISBN 3-930278-00-6
* 1997 *Zwischen den Kriegen. Essays zur Zeitgeschichte*, ISBN 3-930278-05-7
* 2000 *Defying Hitler: A Memoir* ISBN 0-312-42113-3, μετάφραση του *Geschichte eines Deutschen. Die Erinnerungen 1914-1933*. (Γράφτηκε περίπου το 1940, δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατο του) ISBN 3-423-30848-6 Εκτίμηση του βιβλίου από τον Charles Taylor στο www.Salon.com 
* 2000 *Der Neue Krieg*, Publishing house Alexander, Berlin. ISBN 3-89581-049-5
* 2002 *Die Deutsche Frage: 1950 - 1961: Von der Wiederbewaffnung bis zum Mauerbau*, Publishing house Fischer Taschenbuch, Frankfurt am Main. ISBN 3-596-15536-3

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί 
Κατηγορία:Γερμανοί δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί αυτοβιογράφοι
540 π.Χ.

## Γεγονότα
* Ο Κύρος ο Μέγας επιτίθεται στη Βαβυλωνία.
* Ναυμαχία της Αλαλίας, έλαβε χώρα στη θάλασσα της Κορσικής μεταξύ των Φωκαέων της Αλαλίας και συμμαχίας Ετρούσκων και Φοινίκων ( Καρχηδόνιοι).
* Ιδρύεται η ελληνική πόλη Ελέα (ως *Υέλη*) από Φωκαείς στη νότια Ιταλία (πιθανό έτος)

## Γεννήσεις
* Λεωνίδας, βασιλιάς της Σπάρτης
* Μιλτιάδης, Αθηναίος στρατηγός

Κατηγορία:Έτη
488 π.Χ.

## Γεγονότα
* Ο Θήρων γίνεται τύραννος του Ακράγαντα στη Σικελία.
* Οι Γάιος Μάρκιος Κοριολανός και Άττιος Τούλλιος, οδηγώντας στρατό των Βολσκίων, πολιορκούν την πατρίδα τους Ρώμη. Η μητέρα και η σύζυγος του Κοριολανού βγαίνουν και τον πείθουν να λύσει την πολιορκία.

## Θάνατοι
* Μιλτιάδης

Κατηγορία:Έτη
La vie en rose

Το **La vie en rose** είναι ένα γαλλικό τραγούδι της Εντίθ Πιάφ.
    
* **Στίχοι:** Εντίθ Πιάφ
* **Μουσική:** Λουίτζι
* **Έτος:** 1942

Ρεφρέν:
:*Quand il me prend dans ses bras*
:*Il me parle tout bas,*
:*Je vois la vie en rose.*

Οι στίχοι μεταφράστηκαν στα αγγλικά από τον Μακ Ντέιβιντ.

## Διασκευές
Το 1992 έγινε μία ακόμη διασκευή αυτού του τραγουδιού από την Ταλία (Thalia) στα ισπανικά με τίτλο "La Vida En Rosa". Το τραγούδι αυτό βρίσκεται στον δίσκο της που ονομάζεται "Love" και κυκλοφορεί στην Αμερική κάτω από την διεύθυνση 2 εταιριών "Melody/Fonovisa*. Η ισπανική εκδοχή ωστόσο είχε επίσης απήχηση στους [[Γάλλοι|Γάλλους]], που έκαναν επιτυχία της χρονιάς 1992 το συγκεκριμένο τραγούδι, καθώς και το άλμπουμ *LOVE* της Ταλία, λόγω της απήχησης που είχε η σειρά στην οποία πρωταγωνιστούσε η Ταλία, *"Μαρία Μερσέντες''" , όπου το τραγούδι της σειράς εμπεριεχόταν στο δίσκο.

"La vie en rose" τιτλοφορείται επίσης κινηματογραφική ταινία (ελληνικός τίτλος "Ζωή σαν τριαντάφυλλο", που εξιστορεί την ζωή της Εντίθ Πιάφ, την οποία ενσαρκώνει η ηθοποιός Μαριόν Κοτιγιάρ.

Το 2015 το εκτέλεσε η Μαντόνα στην περιοδεία της Rebel Heart Tour, σε κάθε σταθμό.

Κατηγορία:Τραγούδια της Εντίθ Πιάφ
Κατηγορία:Τραγούδια του 1945
Κατηγορία:Singles του 1977
Κατηγορία:Singles του 1993
Κατηγορία:Singles του 1947
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968

Η τελική φάση του **Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου του 1968** διεξήχθη στην Ιταλία. Το κύπελλο σήκωσε η εθνική Ιταλίας, η οποία, όμως, πρώτα "πέρασε διά πυρός και σιδήρου". Στον ημιτελικό (5 Ιουνίου, Νάπολη) αναδείχθηκε ισόπαλη 0-0 με την Ε.Σ.Σ.Δ. και προκρίθηκε με κλήρωση. Στον άλλο ημιτελικό, στη Φλωρεντία, η Γιουγκοσλαβία επικράτησε της Αγγλίας με 1-0. Στον τελικό (10 Ιουνίου, Ρώμη) η Ιταλία θριάμβευσε επί της Γιουγκοσλαβίας με 2-0, με γκολ των Λουίτζι Ρίβα (12') και Πιέτρο Αναστάζι (31'). Αυτός, όμως, ήταν ο δεύτερος τελικός. Ο πρώτος, δύο ημέρες νωρίτερα, στη Ρώμη ξανά, είχε λήξει 1-1 (39' Ντράγκαν Ντζάγιτς, 80' Άντζελο Ντομενγκίνι). Στον μικρό τελικό (8 Ιουνίου, Ρώμη) η Αγγλία νίκησε 2-0 την ΕΣΣΔ.

## Γήπεδα
* Στάδιο Σαν Παόλο, Νάπολη - Χωρητικότητα: 72.800
* Κομμουνάλε, Φλωρεντία - Χωρητικότητα: 47.000
* Ολίμπικο, Ρώμη - Χωρητικότητα: 86,500

## Προκριματικοί
Η προκριματική διοργάνωση ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις: σε μία φάση ομίλων (που έλαβε χώρα από το 1966 έως το 1968) και την προημιτελική φάση (1968). Υπήρξαν οκτώ όμιλοι των τεσσάρων ομάδων ο καθένας με την εξαίρεση του 4ου ομίλου, ο οποίος είχε τρεις. Οι αγώνες ήταν διπλοί και οι νίκες έδιναν 2 πόντους, οι ισοπαλίες 1 πόντο, και οι ήττες 0 πόντους. Μόνο οι πρώτοι των ομίλων προκρίνονταν στην προημιτελική φάση.

Στην προημιτελική φάση οι ομάδες έπαιξαν διπλούς αγώνες. Οι νικητές της προημιτελικής φάσης προχώρησαν στα τελικά.

### Φάση ομίλων

* Τα αποτελέσματα του 8ου ομίλου καθορίστηκαν από τα αποτελέσματα των Βρετανικών Πρωταθλημάτων το 1966-1967 και το 1967-1968

## Προημιτελική φάση

**1ος Αγώνας - Σάββατο 6 Απριλίου 1968**

*17:00 EET [[Στάδιο Βασσίλ Λέφσκι]], [[Σόφια]]*
*Διαιτητής: Γκέρχαρντ Σούλενμπούργκ (Δυτική Γερμανία)*

**2ος Αγώνας - Σάββατο 20 Απριλίου 1968**

*16:00 CET [[Σαν Πάολο]], [[Νάπολη]]*
*Διαιτητής: Γκόττφριντ Ντίνστ (Ελβετία)*

**[[Ιταλία]]** προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 4-3.
----
**1ος Αγώνας - Σάββατο 4 Μαϊου 1968**

*17:00 CET [[Στάδιο Φέρεντς Πούσκας]], [[Βουδαπέστη]]*
*Referee: Λώρενς Φαν Ράβενς (Ολλανδία)*

**2ος Αγώνας - Σάββατο 11 Μαϊου 1968**

*19:30 MSK [[Λουζνίκι]], [[Μόσχα]]*
*Διαιτητής: Κούρτ Τσένσνερ (Δυτική Γερμανία)*

**[[Σοβιετική Ένωση]]** προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 3-2.
----
**1ος Αγώνας - Τετάρτη 3 Απριλίου 1968**

*19:45 GMT [[Γουέμπλεϊ]], [[Λονδίνο]]*
*Διαιτητής: Γκίλμπερτ Ντρόζ (Εθνική Ελβετίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Ελβετία)*

**2ος Αγώνας - Τετάρτη 8 Μαϊου 1968**

*20:30 CET [[Σαντιάγκο Μπερναμπέου]], [[Μαδρίτη]]*
*Διαιτητής: Γιόζεφ Κρνάβεκ (Τσεχοσλοβακία)*

**[[Αγγλία]]** προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 3-1.
----
**1ος Αγώνας - Σάββατο 6 Απριλίου 1968**

*16:00 CET [[Βελοντρόμ]], [[Μασσαλία]]*
*Διαιτητής: Έρβιν Βέτερ (West Germany)*

**2ος Αγώνας - Τετάρτη 24 Μαϊου 1968**

*16:30 CET [[Παρτιζάν]], [[Βελιγράδι]]*
*Διαιτητής: Πάουλ Σίλλερ (Αυστρία)*

**[[Γιουγκοσλαβία]]** προκρίθηκε με σύνολο τερμάτων 6-2.
----

## Τελική φάση
### Ημιτελικά

----

### Μικρός τελικός

### Τελικός

### Επαναληπτικός τελικός

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 
*Euro 1968 - Ιταλία

Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1968
Κατηγορία:Διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ιταλία
GE

**GE** η **ge**:

*GE (Κυριλλικό αλφάβητο) (Г, ge)
*Γεωργία (ISO 3166-2 alpha-2)
*Γερμάνιο
*Ge (Τζε)
*General Electric
Βλαχίνια

Η **Βλαχίνια** (βουλγαρικά: Влахина, *Βλαχίνα*, , *Βλαΐνα*) ή **Ησσόινο** είναι βουνό, μέρος του ορεινού συμπλέγματος του Δυτικού Ορβήλου. Βρίσκεται στη Βόρεια Μακεδονία και χωρίζει τις λεκάνες απορροής των ποταμών Αξιού και Στρυμόνα. Δυτικά ρέουν τα νερά του Αστίβου (κοινώς Μπρεγκαλνίτσας), και ανατολικά τα νερά των παραπόταμων του Στρυμόνα. Παλαιότερα λεγόταν *Ησσόινον* ή *Μεσσάπιον*. Εκτείνεται από βορρά προς νότο, έχει ύψος 1.900 μέτρα και είναι νότιο σύνορο ανάμεσα σε Βόρεια Μακεδονία και Βουλγαρία. Η υψηλότερη κορυφή του είναι η Καντίτσα (βουλγαρικά: Огреяк, *Όγκρεγιακ*) με 1924 μέτρα.

Κατηγορία:Όρβηλος
Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας
Κατηγορία:Βουνά της Βόρειας Μακεδονίας
Κατηγορία:Νοτιοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Κατηγορία:Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ
Κατηγορία:Δήμος Πεχτσέβου
Γιόβας Βλαχιώτης

Ο **Γιόβας «Γεώργιος» Βλαχιώτης** (18ος ή 19ος αιώνας) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Καταγόταν από την Ακαρνανία και κατοικούσε στη Σύρο. Στο σπίτι του στο Βραχώρι, συγκεντρώθηκαν πολλοί συμπολίτες του το 1821 και κήρυξαν την επανάσταση, στην οποία και ο ίδιος πήρε μέρος τόσο στρατιωτικά όσο και δίνοντας οικονομική βοήθεια. Όταν ανακατέλαβαν οι Τούρκοι τη Δυτική Στερεά, έχασε την περιουσία του και τους συγγενείς του.

Μετά τον θάνατό του, ο γιος του, Μιχαήλ, συνέχισε την πολεμική του δράση.

Το 2008, εγκρίθηκε πρόταση του Δήμου Αγρινίου για ονομασία ενός από τους δρόμους της πόλης από τον συγκεκριμένο αγωνιστή της Επανάστασης.

## Παραπομπές


## Πηγές
*"Βαφτίζονται" δρόμοι του Αγρινίου - Εφημερίδα "Πολιτεία Αιτωλών και Ακαρνάνων
* Πάπυρος Larousse Britanicca,τομ.12, σ.164, Αθήνα:Πάπυρος, 2007.

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος

Η **Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος** (ΙΕΕΕ) ιδρύθηκε το 1882. Σκοπός της IEEE  είναι η συλλογή, διατήρηση και προβολή κειμηλίων και γραπτών μαρτυριών που φωτίζουν την ιστορία του νεότερου Ελληνισμού.

Προς αυτό το σκοπό, η Εταιρεία έχει συστήσει το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, *Ιστορικό Αρχείο*, και *Βιβλιοθήκη*.

Ιδρυτικά μέλη της ήταν άνθρωποι των επιστημών, των γραμμάτων και των τεχνών της εποχής, όπως ο Τιμολέων Φιλήμων (ο οποίος διετέλεσε και πρώτος πρόεδρος της ΙΕΕΕ), Νικόλαος Πολίτης, Σπυρίδων Λάμπρος, Αντώνιος Μηλιαράκης, Δημήτριος Καμπούρογλους, Μπάμπης Άννινος, Γεώργιος Δροσίνης, Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης κ.α.

Οι σκοποί της Εταιρείας εκπληρώνονται μέσα από τη μόνιμη έκθεση, την επιμέλεια των συλλογών, την οργάνωση περιοδικών εκθέσεων, την εκδοτική, εκπαιδευτική και επιστημονική δραστηριότητα, καθώς και την υποβοήθηση της ιστορικής έρευνας μέσω της συνεργασίας με ομοειδείς πολιτιστικούς οργανισμούς και της παροχής υλικού σε ερευνητές. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Ιστοριογραφία της Ελλάδας
Κατηγορία:Επιστημονικές εταιρείες
Άουγκουστ Κούμπιτσεκ

Ο **Άουγκουστ ("Γκουστλ") Κούμπιτσεκ** (*August Kubizek*) (Λιντς της Αυστρίας, 3 Αυγούστου 1888-1956) ήταν φίλος του Αδόλφου Χίτλερ όσο έμενε αυτός στην Βιέννη (1908 - 1913). Μαζί συζητούσαν, έκαναν περιπάτους και πήγαιναν σε όπερες και συναυλίες. 

Μετά το 1945 δημοσίευσε ένα βιβλίο με θέμα την φιλία του κατά την εφηβική του ηλικία με τον Χίτλερ. Μερικοί ιστορικοί θεωρούν αμφίβολα τουλάχιστον μερικά από αυτά που γράφει ο Κούμπιτσεκ, επειδή δεν υπάρχουν μάρτυρες και αποδείξεις. 

## Βιβλιογραφία
* August Kubizek: *Young Hitler: The story of our friendship*. Mann (1973), ISBN 0-7041-0032-0 
* August Kubizek: *Adolf Hitler, mein Jugendfreund*. Stocker, 2002, ISBN 3-7020-0971-X *(γερμανικά)*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς