Μικρόπολη Δράμας η γιορτή του Θεου

## Η Λατρευτική Σύνδεση Χιντιριλέζ και Αγίου Γεωργίου στη Μικρόπολη
Ιστορικό Υπόβαθρο και ο Μπεκτασικός Τουρμπές.
μικρογραφία|Η επιγραφή της εισόδου του τουρπέ βρισκετε σημερα σε βρύση στην κάτω συνοικία
Στην τοποθεσία όπου σήμερα βρίσκεται το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου στη Μικρόπολη Δράμας, προϋπήρχε κατά την οθωμανική περίοδο θρησκευτικό κτίσμα των Μπεκτασήδων (μουσουλμανικό μοναστικό τάγμα με έντονα συγκρητιστικά στοιχεία). 
Στο σημείο αυτό υπήρχε **τουρμπέ**ς (μαυσωλείο/ευκτήριος οίκος), ο οποίος λειτουργούσε ως λατρευτικό κέντρο για την κοινότητα των Μπεκτασήδων της περιοχής.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου χώρου ήταν η ύπαρξη εικόνας του Αγίου Γεωργίου εντός του μουσουλμανικού κτίσματος, καθώς και ενός αγιάσματος (πηγής ιερού ύδατος) που ανάβλυζε δίπλα στο παλαιό εκκλησάκι. 
Η συνύπαρξη χριστιανικών συμβόλων σε μπεκτασικούς χώρους ήταν σύνηθες φαινόμενο, καθώς οι Μπεκτασήδες ταύτιζαν τον **Άγιο Γεώργιο** με τον προφήτη **Χιντίρ** (Hızır).
## Ο εορτασμός του Χιντιριλέζ
Κάθε χρόνο στις αρχές Μαΐου, οι **Μπεκτασήδες** γιόρταζαν στο σημείο αυτό το **Χιντιριλέζ** (Hıdırellez), τη γιορτή της άνοιξης που σηματοδοτούσε την αναγέννηση της φύσης. 
Με την έλευση και εγκατάσταση των ορθοδόξων  κατοίκων στην Μικρόπολη, η γιορτή απέκτησε διακοινοτικό χαρακτήρα.
Ορθόδοξοι και Μπεκτασήδες συμμετείχαν από κοινού στις τελετουργίες, αναγνωρίζοντας την ιερότητα του χώρου και τη θαυματουργή ιδιότητα του αγιάσματος, γιορτάζοντας μαζί στον ίδιο τόπο.
Tο 2017 το **Χιντιρέλες** εγγράφηκε στον Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της **UNESCO.**
## Η μετάβαση στην '''"Γιορτή του Θεού"'''
Μετά την αποχώρηση των μουσουλμανικών πληθυσμών και την οριστική εγκατάσταση των χριστιανών, η λατρεία στο σημείο συνεχίστηκε με επίκεντρο τον Άγιο Γεώργιο. 
Η παράδοση της κοινής γιορτής επιβίωσε στη συλλογική μνήμη ως η **"Γιορτή του Θεού"**, ένας όρος που υποδηλώνει τη βαθιά, πανανθρώπινη ιερότητα της ημέρας.
Το 1947, αμέσως μετά τις δύσκολες συνθήκες του Εμφυλίου Πολέμου, οι κάτοικοι της Μικρόπολης ανήγειραν στο σημείο που βρισκωταν ο κατεστραμένος τουρπές το πρώτο μικρό χριστιανικό εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο, αντικαθιστώντας το παλαιό κτίσμα αλλά διατηρώντας την παράδοση του ετήσιου εορτασμού και του **"Κουρμπανιού"**.

## Βασικές Πληροφορίες '''"σήμερα"'''
μικρογραφία|Παλια φωτογραφία απο την ημέρα του Θεού στην Μικρόπολη
μικρογραφία|Σπάνια φωτογραφία απο την ημέρα του Θεού το έτος 1931
μικρογραφία|Οικογένεια την ημέρα του Θεού στον Άι Γιώργη

μικρογραφία|Με λύρες και Νταχαρεδες την ημέρα του Θεού

Η **«Ημέρα του Θεού»** στη Μικρόπολη Δράμας είναι μια ετήσια πανηγυρική εκδήλωση που πραγματοποιείται συνήθως το δεύτερο ή τρίτο Σάββατο του Μαΐου, στο ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, σε έναν λόφο πάνω από το χωριό.. 
Το έθιμο αυτό συνδέεται με την ευχαριστία προς τον Θεό για την προστασία της σοδειάς και των κατοίκων.Θεωρείται μια από τις σημαντικότερες στιγμές του ετήσιου εορταστικού κύκλου της Μικρόπολης, ενισχύοντας τον κοινωνικό δεσμό των κατοίκων.

Σύμφωνα με αναφορές, η Μικρόπολη θεωρείται από τις λίγες περιοχές που έχουν μια ημέρα αφιερωμένη στον Θεό με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο.

## Πότε γιορτάζεται
Η γιορτή είναι κινητή. Γιορτάζεται στις αρχές του 2ου δεκαπενθήμερου του μηνός Μαΐου, πριν από την γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, προτού αρχίσουν οι αγροτικές εργασίες και πριν από την φυτεία των καπνών.
Γιορτάζεται ημέρα Σάββατο. Την παραμονή της γιορτής ο ιερέας της ενορίας του Αϊ-Γιώργη και η εκκλησιαστική επιτροπή, κάνουν περιφορά της εικόνας του Αγίου Γεωργίου σ‘ όλη τη Μικρόπολη, από σπίτι σε σπίτι. Οι Χριστιανοί προσκυνούν και ασπάζονται με ευλάβεια και πίστη την εικόνα και δίνουν ότι έχουν ευχαρίστηση. Σήμερα προσφέρουν χρήματα ενώ παλιότερα προσέφεραν σιτάρι, λάδι, αυγά, πετσέτες, μαντίλες κ.λπ. Η εικόνα του Αϊ-Γιώργη χρονολογείται στα 1800 και έχει μεγάλη θρησκευτική και ιστορική αξία.

## Διοργάνωση
Tην εκδήλωση συντονίζει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρόπολης σε συνεργασία με τον Δήμο Προσοτσάνης.
μικρογραφία|Φωτογραφία απο τα χορευτικά μικροπολη ημέρα του Θεού
## Τι περιλαμβάνει η γιορτή
Η γιορτή αποτελεί μια αναβίωση παλιών εθίμων της περιοχής και περιλαμβάνει:
μικρογραφία|Το πέρασμα του κοπαδιού την ημέρα του Θεού.
μικρογραφία|Το πέρασμα κοπαδιού την ημέρα του Θεού.
μικρογραφία|Κλασική φιγούρα για χρόνια ο Ιωάννης Γκάλιμπας με την Γκαιντα. Δυστηχώς όμως ο πολιτιστικός Συλλογος δεν τιμά όπως πατρογονικά προυπήρχε, τα τοπικά μας γνήσια Μακεδονικά παραδοσιακά μουσικά όργανα.
*Πανηγυρικό Εσπερινό. Θρησκευτικές εκδηλώσεις προς τιμήν της ημέρας.
*Παραδοσιακό Κουρμπάνι. Προσφορά φαγητού στους παρευρισκόμενους, μια συνήθεια με βαθιές ρίζες στην τοπική παράδοση.
*Πέρασμα κοπαδιών.
*Πολιτιστικές εκδηλώσεις. Παραδοσιακοί χοροί και τραγούδια
*Δυστηχώς όμως ο πολιτιστικός Συλλογος δεν τιμά όπως πατρογονικά προυπήρχε, τα τοπικά μας γνήσια Μακεδονικά παραδοσιακά μουσικά όργανα, Γκάιντα και Νταχαρέδες.
μικρογραφία|Φωτογραφίες απο τον Πολιτιστικό σύλλογο την ημέρα του Θεού.
μικρογραφία|Φωτογραφίες απο τον Πολιτιστικό σύλλογο την ημέρα του Θεού.
μικρογραφία|Φωτογραφίες απο τον Πολιτιστικό σύλλογο την ημέρα του Θεού.
μικρογραφία|Φωτογραφίες απο τον Πολιτιστικό σύλλογο την ημέρα του Θεού.
μικρογραφία|Φωτογραφία απο το Γκουρμπάνι διανομή στον Κόσμο
## Ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες που μας διηγήθηκαν οι υπερήλικες κάτοικοι της Μικρόπολης.

Η πρώτη φροντίδα της προετοιμασίας της γιορτής ήταν των γυναικών. Οι γυναίκες αποφάσιζαν σε ποιο σπίτι θα γινόταν το ψήσιμο του κρέατος. Το κρέας το έφερνε κάθε γυναίκα από το σπίτι της και προοριζόταν για την οικογένειά της. Το απόγευμα της παραμονής της γιορτής, συγκεντρωνόταν όλες οι γυναίκες στην αυλή του σπιτιού που είχαν ορίσει και άρχιζε η προετοιμασία.
Η γυναίκα που θα φούρνιζε την επομένη, κρατούσε ένα λουλούδι, συνήθως τριαντάφυλλο. Ήταν δεμένο με μια κλωστή και το έριχνε σ‘ ένα κιούπι με νερό, κάνοντας μια ευχή και λέγοντας τις φράσεις: **„Να ‚μαστι καλά, να ‚χουμι τη ‚γεια μας, και του χρόνου“**.
Το κιούπι το σκέπαζαν με μια ποδιά και το άφηναν όλη τη νύχτα κάτω από μια τριανταφυλλιά. Το πρωί της γιορτής πήγαιναν οι γυναίκες για να φουρνίσουν το κρέας. Αφού έβαζαν το κρέας στο φούρνο, έπαιρναν το κιούπι με τα λουλούδια, το ξεσκέπαζαν κι ένα κορίτσι αφού είχε καλυμμένο το κεφάλι του με τσεμπέρι, καθόταν δίπλα του. Το κορίτσι διάλεγε ένα λουλούδι από το κιούπι, το προσέφερε στη γυναίκα που φούρνιζε, ενώ οι ηλικιωμένες τραγουδούσαν ένα τραγούδι, ή απάγγειλαν ένα στιχάκι. Όσα λουλούδια υπήρχαν στο κιούπι τόσα τραγούδια έλεγαν. Ώσπου να τελειώσουν τα λουλούδια στο κιούπι, το κρέας ψηνόταν και ήταν έτοιμο. Στη συνέχει κάθε γυναίκα έπαιρνε το ψητό της και το λουλούδι της, που θεωρείτο το τυχερό της, πήγαινε στο σπίτι της, έστρωνε το τραπέζι και έτρωγε με την οικογένειά της.

Το απόγευμα της γιορτής, πήγαιναν όλοι οι κάτοικοι, όλες οι οικογένειες, στον Αϊ-Γιώργη και παρακολουθούσαν τον εσπερινό. Μετά το τέλος του εσπερινού άρχιζε το γλέντι, ο χορός με τους νταχαρέδες.

Ένα κοπάδι γίδια με κουδούνια έρχονταν και χώριζε τον χορό τρεις φορές. Φρόντιζαν να κρεμάσουν στο λαιμό τους τα καλύτερα και μεγαλύτερα κουδούνια. Τρεις φορές χόρευαν γύρω από το εκκλησάκι του Αϊ-Γιώργη και τα τραγούδια συνεχιζόταν ως αργά το βράδυ. 
Κάθε οικογένεια, από τον παππού μέχρι τα εγγόνια, συμμετείχε στο μεγάλο χορό.
Τον χορό έσερναν οι παππαίοι. Ο χορός ήταν τρία κάτια, έτσι τον αποκαλούν, δηλαδή τρεις ομάδες που είχαν κοινό την ηλικία τους, αλλά κάθε ομάδα χωριζόταν σε δύο υποομάδες που είχαν κοινό το φύλο τους. Πρώτοι χόρευαν οι γέροντες με τις γριούλες, μετά οι μεσήλικες άντρες και γυναίκες, συνέχιζαν οι νέοι με τις νέες και όλα τα μικρά παιδιά έκλειναν τον χορό. 

Η γερουσία, οι ηλικιωμένοι, χόρευαν χωρίς παπούτσια, με τις  κάλτσες.

Όταν τέλειωνε το γλέντι επέστρεφαν όλοι στα σπίτια τους.


Με το πέρασμα των χρόνων στον εορτασμό προστέθηκαν και αφαιρέθηκαν κάποια στοιχεία, ενώ παρέμειναν τα ουσιαστικά. Άλλοτε την παραμονή της γιορτής τρεις κοπέλες έπαιρναν μαζί νερό από τρεις βρύσες χωρίς να μιλήσουν. Το νερό ονομαζόταν **„Μουλωχτό νερό“**. Στο νερό έβαζαν λουλούδια και άλλες κοπέλες τοποθετούσαν το δοχείο κάτω από μια ανθισμένη τριανταφυλλιά και περίμεναν να δουν στα όνειρά τους ποιον θα παντρευτούν. Το πρωί της γιορτής, γυναίκες και κοπέλες, γύριζαν σ‘ όλο το χωριό, περνούσαν από τους δρόμους και τα σοκάκια και τραγουδούσαν ερωτικά τραγούδια.Επίσης, θυμούνται κάποιοι κάτοικοι, πως ανήμερα του Αγίου Γεωργίου, προτού βγει ο ήλιος, η μητέρα του σπιτιού έπαιρνε μια τσουκνίδα και χτυπούσε μ‘ αυτή τα μέλη της οικογένειας για να ξυπνήσουν.
Επίσης, ανήμερα της γιορτής, ζυγιζόταν όλοι και κρατούσαν μια τσουκνίδα ή ακόμη στο καντάρι -στη ζυγαριά- είχαν τσουκνίδα και τσιμπούσαν όποιον ζυγιζόταν. Το είχαν τάμα, όπως ισχυριζόταν, για την υγεία τους και την ευφορία των φυτών, να ακολουθούν αυτές τις συνήθειες οι οποίες πέρασαν στην παράδοση..
Αλλαγές έγιναν και στον τρόπο ψησίματος του κρέατος. Δεν το έψηναν στο φούρνο αλλά το έβαζαν σε μεγάλα καζάνια. Το βράσιμο το αναλάμβαναν άνδρες και όχι γυναίκες.

Το κρέας το προσέφεραν οι κτηνοτρόφοι, άλλοι κάτοικοι της Μικρόπολης, ή όσοι είχαν τάξει να το δωρίσουν για ημέρα της «Γιορτής του Θεού».
## Παραπομπές