open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ναός Σταυροπόλεως (Βουκουρέστι)

thumb|right|250px|Ο Ναός Σταυροπόλεως σε υδατογραφία του 1868
thumb|right|250px|Ο Ναός Σταυροπόλεως σήμερα
[thumb|right|250px|Ο [Νικόλαος Μαυροκορδάτος (Φαναριώτης)|Νικόλαος Μαυροκορδάτος σε νωπογραφία στο εσωτερικό του ορθόδοξου ναού.]]

Ο **Ναός Σταυροπόλεως** (ρουμ.: *Biserica Stavropoleos*) είναι ένας Ορθόδοξος ναός στο κέντρο του Βουκουρεστίου, στη Ρουμανία, θεμελιωμένος το 1724. Πρόκειται για μνημείο ελληνικού ιστορικού ενδιαφέροντος και είναι αφιερωμένος στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ.

## Ιστορικά στοιχεία
Ο Ναός θεμελιώθηκε το 1724, επί των ημερών του Νικόλαου Μαυροκορδάτου, ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, από τον Ηπειρώτη Ιωαννίκιο Στρατονικέα, ιερομόναχο και αρχιμανδρίτη από την επαρχία της Πωγωνιανής, όπως μας πληροφορεί η εντοιχισμένη με ελληνική επιγραφή πλάκα στο υπέρθυρο της κύριας εισόδου. Ο ναός χτίστηκε δίπλα σε πανδοχείο που διατηρούσε ο ίδιος, και τα εισοδήματα του οποίου συντηρούσαν την εκκλησία και το μετέπειτα μοναστήρι (συνήθης πρακτική της εποχής). Το 1726 ο Ιωαννίκιος εξελέγη Μητροπολίτης Σταυροπόλεως και Έξαρχος Καρίας της Μικράς Ασίας. Έκτοτε, ο Ναός «*(του Μητροπολίτη) Σταυροπόλεως*» διατήρησε το όνομά του κτήτορά της μέχρι σήμερα. Στις 7 Φεβρουαρίου 1742 ο Ιωαννίκιος πέθανε και ετάφη στο ναό.

Το πανδοχείο και τα αρχεία της Μονής καταστράφηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Κατά καιρούς ο ναός υπέστη ζημιές από σεισμούς, ένας εκ των οποίων προκάλεσε την κατάρρευση του τρούλου. Οι τοιχογραφίες του ναού συντηρήθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα. Σήμερα από το αρχικό μοναστηριακό συγκρότημα διασώζεται μόνο ο ναός, δίπλα στον οποίο υπάρχει κτίσμα των αρχών του 20ού αιώνα, το οποίο στεγάζει βιβλιοθήκη, αίθουσα συναντήσεων και μια συλλογή από εικόνες και εκκλησιαστικά αντικείμενα του 18ου αιώνα, καθώς και τμήματα τοιχογραφιών από εκκλησίες που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Μαρμάρινες ταφόπλακες με ελληνικές επιγραφές βρίσκονται στο προαύλιο της εκκλησίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* www.stavropoleos.ro, επίσημη ιστοσελίδα 
* www.flickr.com/groups/stavropoleos Flickr

Κατηγορία:Εκκλησίες στη Ρουμανία
Κατηγορία:Βουκουρέστι
Κατηγορία:Ελληνική διασπορά στη Ρουμανία
Στασιμοπληθωρισμός

**Στασιμοπληθωρισμός** ή **πληθωρισμός προσφοράς** ονομάζεται ο πληθωρισμός που δε συνοδεύεται από αντίστοιχη αύξηση της παραγωγής, η οποία μπορεί να μείνει στάσιμη. Γενικά, σύμφωνα με το νόμο της προσφοράς η αύξηση των τιμών στα προϊόντα αυξάνει την προσφορά αγαθών, γιατί προσελκύει το ενδιαφέρον των επιχειρήσεων. Το αποτέλεσμα του στασιμοπληθωρισμού είναι η αύξηση των ποσοστών ανεργίας παράλληλα με την αύξηση του πληθωρισμού. Αυτός ο πληθωρισμός διαφέρει από τις συνήθεις περιπτώσεις πληθωρισμού, που είναι πληθωρισμοί ζήτησης, καθώς παραδοσιακά σε αυτούς τα ποσοστά της ανεργίας κινούνται αντίστροφα με τις πληθωριστικές πιέσεις. Οι συγκεκριμένες πιέσεις παρατηρούνται σε οικονομίες που εμφανίζουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, πράγμα που αυξάνει τη ζήτηση για προϊόντα, συνεπώς και τις τιμές για δεδομένη προσφορά. Λόγω των ρυθμών ανάπτυξης δημιουργούνται θέσεις εργασίας και συνεπώς τα ποσοστά της ανεργίας θα έπρεπε να συμπιέζονται προς τα κάτω.

Ο στασιμοπληθωρισμός εμφανίζεται όταν το κόστος επένδυσης αυξάνεται, ώστε να διαχέεται στην αγορά, δημιουργώντας πληθωρισμό. Ταυτόχρονα, αποτρέπει τις επιχειρήσεις να επενδύσουν περαιτέρω, άρα δεν αυξάνεται η αύξηση της προσφοράς αγαθών όπως προβλέπει ο νόμος της προσφοράς. Σε χειρότερη περίπτωση αντί για νέες επενδύσεις κλείνουν μερικές επιχειρήσεις, ώστε να αυξάνεται η ανεργία.

Σύμφωνα με κάποιες οικονομικές θεωρίες υπάρχουν δύο λόγοι που μπορούν να προκαλέσουν στασιμοπληθωρισμό. Και με τους δύο τρόπους αυξάνεται το κόστος της επένδυσης. Ο πρώτος είναι η ολιγοπωλιακή ή μονοπωλιακή οργάνωση της οικονομίας, ώστε να έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν στην αγορά μεγαλύτερες τιμές, χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ανατιμήσεις του πετρελαίου. Ο άλλος λόγος είναι η αύξηση των μισθών που μπορούν να επιβάλλουν εργατικά συνδικάτα. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση ο στασιμοπληθωρισμός οφείλεται γενικά σε διαστρέβλωση της οικονομίας που επιβάλλεται για ικανοποίηση προσωπικών συμφερόντων.

## Δείτε Επίσης
*Πληθωρισμός
*Δημοσιονομικά
*Καμπύλη Φίλλιπς

Κατηγορία:Μακροοικονομική
Κατηγορία:Πληθωρισμός
Μίστερ ΝΟ (περιοδικό)

Ο **Μίστερ ΝΟ** είναι χαρακτήρας κόμικς που δημιουργήθηκε το 1975, από τον Ιταλό σεναριογράφο και εκδότη Σέρτζιο Μπονέλι, σε σχέδιο του συμπατριώτη του Γκαλένο Φέρι. 

Πρόκειται για την ιστορία ενός βετεράνου αεροπόρου του Πολέμου του Βιετνάμ, ο οποίος αηδιασμένος από τη βία και τη φρίκη που έζησε, αναζητεί λίγη ηρεμία μακριά από τον «πολιτισμένο» κόσμο, στο Μανάους του Αμαζονίου, εργαζόμενος ως οδηγός με το παμπάλαιο αεροπλάνο του τύπου «Πάιπερ». 

Το *Μίστερ ΝΟ* κυκλοφόρησε άμεσα και στην Ελλάδα υπό μορφή μηνιαίου περιοδικού το 1976, και υπό μορφή τόμων (σε επανέκδοση) μία δεκαετία αργότερα, από τις εκδόσεις Ανεμοδουρά. Από τον Απρίλιο του 2015 έως τον Αύγουστου του 2017, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως το περιοδικό *Mister No και οι... άλλοι* το οποίο ολοκληρώνεται μετά από 24 τεύχη. Τον Οκτώβριο του 2018 ξεκινάει μία νέα έκδοση  graphic novel MISTER NO η οποία ολοκληρώνεται το 2025 μετά από 20 τόμους. Το 2025 κυκλοφορεί επίσης και η επετειακή σκληρόδετη έκδοση Μίστερ Νο - 50 Χρόνια (1975-2025). Από το 2026 ιστορίες του Μίστερ Νο δημοσιεύονται στο νέο περιοδικό Θρυλικοί Ήρωες, στο οποίο φιλοξενούνται και άλλοι ήρωες ιταλικών κόμικς όπως ο Μπλεκ και ο Ζαγκόρ.  

Κατηγορία:Ιταλικά κόμικς
Κατηγορία:Ιταλοί χαρακτήρες κόμικς
Κατηγορία:Κόμικς περιπέτειας
Κατηγορία:Πολεμικά κόμικς
Αποφθέγματα του Προέδρου Μάο

Το βιβλίο **Αποφθέγματα του Προέδρου Μάο** (), γνωστό στη Δύση ως **Κόκκινο Βιβλιαράκι (**ή,** Βιβλίο)** και κατά την Πολιτιστική Επανάσταση ως **Κόκκινο Βιβλίο-Θησαυρός** (κινεζικά: 红宝书 Hóng Bǎo Shū), άρχισε να εκδίδεται από την κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας τον Απρίλιο του 1964. Περιέχει τις ιδεολογικές θέσεις του τότε Κινέζου Προέδρου Μάο Τσετούνγκ, οι οποίες επηρέασαν βαθιά τη μαρξιστική σκέψη της εποχής του, ιδιαίτερα στη Δυτική Ευρώπη. Έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 50 γλώσσες.

## Αντίτυπα
Θεωρείται το δεύτερο σε κυκλοφορία βιβλίο σε όλη την ιστορία, μετά την Αγία Γραφή. Η έκδοση του βιβλίου σε μέγεθος τσέπης αποσκοπούσε στην ευχρηστία του και συνέβαλε στη ραγδαία διάδοσή του στον κινεζικό λαό.

## Σκοπός
Σκοπός της έκδοσής του ήταν η μεταμόρφωση της κινεζικής κοινωνίας με βάση τα κομμουνιστικά ιδεώδη υπό το πρίσμα της ιδεολογικής αντίληψης του Μάο. Κατά τη διάρκεια την Πολιτιστικής Επανάστασης, η οποία ξεκίνησε το 1966, απαιτούνταν η ανάγνωσή του τόσο στα σχολεία όσο και στους χώρους εργασίας. Όμως, μετά το τέλος της Επανάστασης και την ανάληψη της κεντρικής εξουσίας από τον Ντενγκ Ξιαοπίνγκ, η σπουδαιότητα που αποδιδόταν στο πρόσωπο και το *Βιβλίο* του Μάο άρχισε να φθίνει και να θεωρείται δείγμα αριστερής απόκλισης και προσωπολατρείας.

## Δίγλωσση έκδοση
Σε μία προσπάθεια για διατράνωση του πνεύματος του Μαοϊσμός, δημιουργήθηκε και δίγλωσση έκδοση. Σε αυτήν, το κείμενο της μετάφρασης είναι αντιπαραβολικό, δηλαδή για κάθε μία κινεζική σελίδα αντιπαραβάλλεται δίπλα η κινεζική της μετάφραση. 

## Στον λαϊκό πολιτισμό
Πολλές είναι οι φωτογραφίες ή αφίσες της εποχής που δείχνουν διαδηλωτές να κρατούν ψηλά το κόκκινο βιβλίο. Για μία εποχή, ήταν υποχρεωτικό όλοι να φέρουν το αντίτυπο και να το τοποθετούν σε εμφανές σημείο (λ.χ. στα σχολεία τοποθετείτο στην άκρη του θρανίου). 

## Παραπομπές


## Βλέπε επίσης
* Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
* Μάο Τσετούνγκ
* Κοσμική θρησκεία
* Πράσινο βιβλίο (Μουαμάρ Καντάφι)
* Ρουχνάμα

## Εξωτερικές πηγές
* *[[Το Βήμα]]*, 4ης Νοεμβρίου 2001, «Η δημοκρατική δικτατορία του κινεζικού λαού».

Κατηγορία:Μαρξισμός
Κατηγορία:Μαοϊσμός
Κατηγορία:Βιβλία κοινωνικοπολιτικής ιδεολογίας
Μαϊκόπ

Το **Μαϊκόπ** (ρωσικά: *Майко́п*) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Αντιγκέα, ενός ομοσπονδιακού υποκειμένου στο βόρειο Καύκασο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 144.249 κάτοικους.

## Ιστορία
Το Μαϊκόπ ιδρύθηκε ως φρούριο το 1857 από Κοζάκους για λογαριασμό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μεταξύ 1858 - 1863 έπαιξε στρατηγικό ρόλο στην προσπάθεια της Μόσχας να καθυποτάξει τους ιθαγενείς πληθυσμούς του Καυκάσου. Μετά το τέλος των πολεμικών επιχειρήσεων αναβαθμίσθηκε σε πόλη (1870). Πρωτεύουσα της Αντιγκέα έγινε το 1936.

Το 1911 ανακαλύφθηκαν αποθέματα πετρελαίου στην ευρύτερη περιοχή και ξεκίνησε η εκβιομηχάνιση της. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ (Αύγουστος 1942), όμως πέντε μήνες αργότερα ο Κόκκινος Στρατός την απελευθέρωσε.

## Δημογραφία
Οι Εθνοτικές ομάδες στο Μαϊκόπ (2020):

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Αντιγκέα
Κατηγορία:Πρωτεύουσες ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσίας
Φυλακίδα

Με το όνομα **φυλακίδα** ("φυλακίς") φέρονταν παλαιότερα μικρό πολεμικό σκάφος, που ανήκε στα εφόλκια λιμένος ή ιδιαίτερης υπηρεσίας.

Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε κυρίως για μικρά πολεμικά πλοία των τότε Μεγάλων Δυνάμεων που ναυλοχούσαν σε λιμένες που τύχαιναν ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος και ειδικότερα στη Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στην Αλεξάνδρεια καθώς και σε άλλους λιμένες της Ανατολικής Μεσογείου.
Τα πολεμικά πλοία τύπου φυλακίδες τελούσαν υπό τις διαταγές και βεβαίως τις μετακινήσεις των οικείων πρεσβευτών, εκ του λόγου δε αυτού και οι πρεσβευτές έφεραν τότε στολή περίπου ναυτική με ξίφος.

Κύριο έργο των φυλακίδων εκείνων ήταν ο ναυτικός έλεγχος (εγγράφων, επιβαινόντων, φορτίου, κ.λπ.) των εισερχομένων και εξερχομένων παντός τύπου σκαφών από τις εισόδους των λιμένων που βρίσκονταν αγκυροβολημένες. Έφεραν ειδική σήμανση με κυρίαρχη ειδική τριγωνική σημαία στον μέγιστο ιστό τους (κατάρτι).

Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας καθήκοντα φυλακίδας στον λιμένα της Κωνσταντινούπολης εκτέλεσαν εκ περιτροπής τα ελληνικά πολεμικά κανονιοφόροι ΣΑΛΑΜΙΝΙΑ και ΠΑΡΑΛΟΣ.

## Πηγές
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΚΔ΄, σελ.241

Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία
Βορόνεζ

Το **Βορόνεζ** (ρωσικά: *Воро́неж*, ΔΦΑ: [vɐˈronʲɪʂ]), ή ορθότερα βάσει προφοράς **Βαρόνις**, είναι πόλη της Ρωσίας, κοντά στα σύνορα της χώρας με την Ουκρανία και πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας. Είναι κτισμένο στις όχθες του ποταμού Βορόνεζ, λίγο πριν τη συμβολή του με το Ντον, και απέχει από τη Μόσχα περίπου 587 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή. Αποτελεί σημαντικό σιδηροδρομικό και οδικό κόμβο για την επικοινωνία της χώρας με την Ευρώπη. Ο πληθυσμός του κατά την τελευταία απογραφή (2016) ανερχόταν σε 1.032.895 κατοίκους.

## Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1586 από το Φιοντόρ τον Κωδωνοκρούστη (αρχικά ως φρούριο που θα προστάτευε το νεοπαγές Ρωσικό Βασίλειο από τις επιδρομές των τατάρων της Κριμαίας) και χρειάσθηκαν μόλις λίγες δεκαετίες για να σφύζει από βιοτεχνική και εμπορική δραστηριότητα.

Αν και η πόλη δεν είναι παραθαλάσσια, το 1695 - 1696 ο Μέγας Πέτρος ίδρυσε εκεί το πρώτο ναυπηγείο της χώρας και έχτισε το στόλο που κατέλαβε το Αζόφ από τους Οθωμανούς, κινούμενος μέσω του ποταμού Ντον.

Το 1711 έγινε πρωτεύουσα της ευρύτερης περιοχής και εξακολουθεί έως σήμερα, όποιες μορφές κι αν της έδωσε η ρωσική διοίκηση με το πέρασμα του χρόνου. Από την ίδια εποχή αποτελεί την οικονομική πρωτεύουσα των πλέον εύφορων εδαφών της Ρωσίας, της *ζώνης [[Μαύρη γη|τσερνοζιόμ]]*, ως κέντρο της γεωργικής και κτηνοτροφικής βιομηχανίας. Το 1871 συνδέθηκε σιδηροδρομικά με τη Μόσχα.

Το 1941 καταλήφθηκε από τους Γερμανούς, οι οποίοι τη χρησιμοποίησαν ως διαμετακομιστικό κέντρο και ως βάση για την εκστρατεία κατά του Στάλινγκραντ. Απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό το 1945.

## Δημογραφία
Η πληθυσμιακή εξέλιξη της πόλης παρουσιάζεται στον παρακάτω πίνακα:

## Η πόλη σήμερα
Χάρη στη μεγάλη εμπορική και αγροτική δραστηριότητά του, το Βορόνεζ είναι σήμερα σπουδαίο οικονομικό και εκπαιδευτικό κέντρο της ΝΔ Ρωσίας. Αποτελεί επίσης *πύλη εισόδου* για ξένους φοιτητές, οι οποίοι περνούν από εκεί για ένα χρόνο πριν προωθηθούν σε πανεπιστήμια άλλων πόλεων.

Η βιομηχανία του, πέραν της επεξεργασίας των αγροκτηνοτροφικών προϊόντων, περιλαμβάνει την κατασκευή αεροπλάνων και την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας στη δορυφορική πόλη Νοβοβορόνεζ (*Νέο Βορόνεζ*).

Το διεθνές αεροδρόμιο του Βορόνεζ ονομάζεται *Τσερτοβίτσκογιε* (κωδικός ΙΑΤΑ: VOZ) και είναι μικτό (πολιτικό και στρατιωτικό). Το δεύτερο αεροδρόμιο της πόλης, το Μάλσεβο, είναι αμιγώς στρατιωτικό.

## Αρχιτεκτονική

## Διεθνείς σχέσεις
Το Βορόνεζ είναι αδελφοποιημένο με τις εξής πόλεις:

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Βορόνεζ
Κατηγορία:Πρωτεύουσες ομόσπονδων ενοτήτων της Ρωσίας
Το σπίτι με τον φοίνικα

***Το σπίτι με τον φοίνικα*** ήταν το πρώτο ελληνικό σίριαλ στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Επρόκειτο για μία σειρά 13 ημίωρων επεισοδίων, το πρώτο εκ των οποίων προβλήθηκε από την ΥΕΝΕΔ στις 2 Απριλίου 1970.

## Ιστορικό

Τέσσερα χρόνια μετά τα πρώτα βήματα της ελληνικής τηλεόρασης και ενώ ως τότε προβάλλονταν μόνο ξένα (αμερικανικά ως επί το πλείστον) σίριαλ, αποφασίστηκε η δημιουργία και προβολή της πρώτης ελληνικής σειράς. Ξεκίνησε σαν μια ιδέα του στελέχους στον τομέα ειδήσεων της ΥΕΝΕΔ Κώστα Σισμάνη, με την προτροπή της ιταλικής εταιρείας τηλεοράσεων "Uranya", η οποία θα ήταν και η χορηγός εταιρεία, ενισχύοντας οικονομικά την προσπάθεια, στα πρότυπα των αντίστοιχων αμερικανικών σίριαλ. 

Το εντυπωσιακό είναι ότι η λέξη σίριαλ ως τότε ήταν άγνωστη και η σειρά παρουσιάστηκε ως "το πρώτον τηλεοπτικόν θέατρον συνεχείας εις την Ελλάδα" και στα τηλεοπτικά προγράμματα αναγραφόταν τις πρώτες εβδομάδες ως "Ελληνικόν θέατρον συνεχείας" πριν γραφτεί με τον τίτλο "Το σπίτι με τον φοίνικα" για πρώτη φορά στο πρόγραμμα στις 11 Ιουνίου 1970. Η σειρά προβαλλόταν κάθε Πέμπτη βράδυ στις 22.30 από την ΥΕΝΕΔ. Ήταν μάλιστα γυρισμένη με κινηματογραφικές και όχι με τηλεοπτικές κάμερες.

## Υπόθεση

Μια σεναριογράφος επιστρέφει έπειτα από χρόνια απουσίας στο εξωτερικό. Αγοράζει μια βίλα στην Κηφισιά και ζει μακριά από τον κόσμο μαζί με ένα μικρό παιδί. Ένας δημοσιογράφος επιδιώκει να της πάρει συνέντευξη, όμως δεν τα καταφέρνει κι αναθέτει σ' ένα ντετέκτιβ να την παρακολουθήσει. Εκείνος δεν αργεί να αποκαλύψει ότι η πετυχημένη και πλούσια σεναριογράφος είναι ένας παλιός του έρωτας, μόνο που τότε ήταν άσχημη και την είχε διώξει με τον χειρότερο τρόπο. Ο δημοσιογράφος καταλαβαίνει ότι το παιδί είναι δικό του και το "χάπι εντ" δεν αργεί. Ο έρωτας επιστρέφει και όλοι μαζί, το ζευγάρι και το παιδί τους ζουν στη βίλα που έχει ένα φοίνικα στην αυλή.

## Συντελεστές

Το σενάριο γράφτηκε από τη δημοσιογράφο του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ Κική Σεγδίτσα και σκηνοθετήθηκε από τους Ιάσονα Γιαννουλάκη και Θεόδωρο Αδαμόπουλο. Πρωταγωνιστικό ζευγάρι ήταν οι Κώστας Καρράς και Έρρικα Μπρόγιερ, ενώ σε μικρότερους ρόλους εμφανίστηκαν οι Γιάννης Μιχαλόπουλος, Κατερίνα Γιουλάκη, Ανδρέας Φιλιππίδης, Τάκης Μηλιάδης και άλλοι.

## Λόγοι διακοπής

Το κάπως αφελές σενάριο, αλλά και τα πολλά τεχνικά προβλήματα που προέκυψαν, δεν έφεραν τα αποτελέσματα που περίμεναν οι συντελεστές της. Πέρασε σχετικά απαρατήρητο, ενώ ολοκληρώθηκε εσπευσμένα λόγω της αποχώρησης ενός εκ των πρωταγωνιστών, του Γιάννη Μιχαλόπουλου, ο οποίος προετοιμαζόταν για το δεύτερο σίριαλ της ιστορίας της ελληνικής τηλεόρασης, την κωμική σειρά *Ο κύριος συνήγορος*, που ξεκίνησε να προβάλλεται ένα μήνα αργότερα, στις 2 Μαΐου 1970 και που υπήρξε η πρώτη μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία ελληνικής σειράς.

## Πηγές

* Στάθης Βαλούκος, *Ιστορία της Ελληνικής Τηλεόρασης*, Αθήνα 1998, σελίδα 18.

Σπίτι με τον φοίνικα
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Μαγκαντάν

Το **Μαγκαντάν** (ρωσικά: Магадан) είναι ρωσικό λιμάνι στην Οχοτσκική θάλασσα (ΒΔ Ειρηνικός), ευρισκόμενο ακριβώς 5.900 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας. Είναι η πρωτεύουσα και μοναδική πόλη της Περιφέρειας Μαγκαντάν και σύμφωνα με την απογραφή του 2024, έχει 89.193 κατοίκους.

Κύριες δραστηριότητες των κατοίκων είναι η ναυπήγηση πλοίων, η αλιεία και η διαμετακομιδή του χρυσού που εξάγεται από τα ορυχεία του ποταμού Κολιμά. 

Το κλίμα στο Μαγκαντάν είναι υποαρκτικό. Τον χειμώνα συνήθως συμπληρώνονται μέχρι και έξι μήνες με το θερμόμετρο συνεχώς κάτω του μηδενός. Ως συνέπεια αυτού, το λιμάνι κλείνει τους τέσσερις πρώτους μήνες του έτους αφού η θάλασσα παγώνει - σε περίπτωση ανάγκης, χρησιμοποιούνται παγοθραυστικά. Η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται από -22&nbsp;°C τον Ιανουάριο μέχρι +12 τον Ιούλιο. Στο εσωτερικό της περιφέρειας οι κατώτατες θερμοκρασίες είναι ακόμα πιο ακραίες.

Η πόλη εξυπηρετείται από δύο αεροδρόμια, το *Σοκόλ* (κωδικός ΙΑΤΑ: GDX) και το μικρότερο *Μαγκαντάν-13*.

## Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1933 από τον Εντουάρντ Μπέρζιν, διευθυντή της *Ντάλστροϊ*. Η Ντάλστροϊ ήταν ο οργανισμός που διαχειριζόταν τα προϊόντα των σταλινικών στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας και σκοπός της νέας πόλης ήταν να αποτελέσει πύλη εισόδου (για τους κρατούμενους) και εξόδου (για τα πολύτιμα μέταλλα) των γκούλαγκ της ενδοχώρας. Κατά ειρωνεία της τύχης ο ίδιος ο Μπέρζιν συνελήφθη ως κατάσκοπος και τυφεκίσθηκε πέντε χρόνια αργότερα.

Αν και τα περισσότερα γκούλαγκ (ιδίως αυτά στα οποία φυλακίζονταν πολιτικοί κρατουμένοι) έκλεισαν κατά την περίοδο της *[[αποσταλινοποίηση]]ς*, η μεταλλευτική δραστηριότητα συνεχίσθηκε είτε από ποινικούς κρατουμένους είτε από εργάτες επί πληρωμή. Κρίση άρχισε να παρατηρείται μόλις στη δεκαετία του '80 και κορυφώθηκε στη δεκαετία του '90, όταν οι περισσότερες επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν και έκλεισαν, δημιουργώντας στρατιές ανέργων στο Μαγκαντάν.

Η τραγική ιστορία του Μαγκαντάν εξακολουθεί να στοιχειώνει το ρωσικό συλλογικό υποσυνείδητο. Ο δρόμος Μ56 που συνδέει την πόλη με το Γιακούτσκ, μήκους 2.032 χιλιομέτρων, αποκαλείται *Δρόμος των Οστών*, επειδή όσοι κατάδικοι πέθαιναν κατά την κατασκευή του θάβονταν επί τόπου κάτω από το χωμάτινο οδόστρωμα. Επίσης ακόμα και σήμερα το όνομα της πόλης είναι συνώνυμο με την εξορία, όπως επί παραδείγματι στην Ελλάδα ο Αη Στράτης.

Πρώην πολιτικοί κρατούμενοι ήταν και οι διασημότεροι κάτοικοι του Μαγκαντάν, ο τενόρος Βαντίμ Κοζίν και ο ζωγράφος Νικολάι Γκέτμαν. Αμφότεροι απελευθερώθηκαν από τα γκούλαγκ το 1953 και αποφάσισαν να μείνουν στην πόλη, ως επικεφαλής μορφωτικών φορέων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Μαγκαντάν
Νταλί (Ινδία)

Το **Νταλί** (*Dhali*) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Κογιανμπατούρ, στην πολιτεία Ταμίλ Ναντού της Ινδίας.

## Γεωγραφία
Το Νταλί βρίσκεται στη θέση . Βρίσκεται σε μέσο ύψος  367 μέτρων.

## Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 της Ινδίας, το Νταλί είχε πληθυσμό  6303 ανθρώπων. Το 50% του πληθυσμού αποτελείται από άντρες και το 50% από γυναίκες. Οι κάτοικοι του Νταλί έχουν μέσο όρο αλφαβητισμού 59%, λίγο χαμηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο της Ινδίας 59.5%. Ο αλφαβητισμός των ανδρών βρίσκεται στο 64% και των γυναικών 54%. Στο Νταλί, 10% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Ντενίζ Μπαϊκάλ

Ο **Ντενίζ Μπαϊκάλ** (τούρκ.: *Deniz Baykal* 20 Ιουλίου 1938 - 11 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Τούρκος Πανεπιστημιακός και πολιτικός, πρώην αρχηγός του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, του δεύτερου σε εκλογική δύναμη κόμματος της σημερινής Τουρκίας.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1938 στην Αττάλεια όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, από όπου το 1963 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Συμπλήρωσε τις μεταδιδακτορικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και στο Μπέρκλεϊ των ΗΠΑ. Όταν επέστρεψε στην Τουρκία ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα, κατ΄ αρχήν ως λέκτορας κα κατόπιν ως βοηθός καθηγητή στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Εκείνη τη περίοδο έγινε μέλος του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Στις γενικές εκλογές του 1973 διεκδίκησε και κέρδισε τη θέση του βουλευτή Ατταλείας του κόμματος, θέση που διατήρησε για 10 κοινοβουλευτικές περιόδους, συμπληρώνοντας περίπου 40 χρόνια κοινοβουλευτικής παρουσίας.

Το 1974 κατέλαβε το πρώτο του κυβερνητικό αξιώμα, ως Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης συνασπισμού του Μπουλέντ Ετσεβίτ. Επίσης έχει διατελέσει Υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων. Το 1995 κατέλαβε το πιο υψηλόβαθμο κυβερνητικό αξίωμα της καριέρας του, αυτό του Αντιπροέδρου στη κυβέρνηση συνασπισμού υπό την Τανσού Τσιλέρ, ενώ παράλληλα διατελούσε και Υπουργός Εξωτερικών αυτής.

Την Προεδρία του κόμματος διατήρησε μέχρι το 2010, όταν εξαιτίας ενός σκανδάλου, που στην Τουρκία έμεινε γνωστό ως 
«η συνωμοσία της κασέτας», παραιτήθηκε. 

Η προεδρία του στο Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει επικριθεί για τη στροφή προς τα δεξιά, γεγονός στο οποίο αποδίδεται η αδυναμία του κόμματος να ξεφύγει από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και για αυταρχικές πρακτικές και πρακτικές μονοπώλησης της εξουσίας. 

### θάνατος

Απεβίωσε από  έμφραγμα μυοκαρδίου  στις 11 Φεβρουαρίου 2023 σε ηλικία 84 ετών Βρέθηκε νεκρός στο κρεβάτι του στις 05:00 από τη σύζυγό του Ολτζάι.  Η κόρη του Ασλί Μπαϊκάλ ανακοίνωσε ότι ο πατέρας της πέθανε λόγω έμφραγμα μυοκαρδίου ,Τάφηκε  στο Τουρκικό Κρατικό Νεκροταφείο στην Άγκυρα μετά την κηδεία που τελέστηκε στο Τζαμί Ahmet Hamdi Akseki. 

## Παραπομπές


## Πηγή
* 

Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών Υποθέσεων της Τουρκίας
Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας
Κατηγορία:Τούρκοι βουλευτές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου της Άγκυρας
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ
Εδουάρδος ο Εξόριστος

Ο **Εδουάρδος Έθελινγκ** ή Εδουάρδος ο *Εξόριστος* (*Edward Ætheling*, 1016 - 19 Απριλίου 1057) ήταν δεύτερος γιος του βασιλιά Έντμουντ Β΄ του *Σιδηρόπλευρου* και της Ίλντγκιθ. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην εξορία μετά την ήττα του πατέρα του από τον Κνούτο. 
Την εποχή που κατακτήθηκε η Αγγλία από τον Κνούτο ο ίδιος ήταν μόλις λίγων μηνών, ο ίδιος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Έντμουντ Έθελινγκ στάλθηκαν όμηροι στην αυλή του Όλαφ Σκότκονουνγκ, ο Κνούτος είχε την ελπίδα ότι ο Σουηδός βασιλιάς θα δολοφονήσει τα δυο μικρά αδέλφια.  Ο Όλαφ Σκότκονουνγκ μετέφερε ωστόσο τα δυο μικρά αδέλφια στο Κίεβο μαζί με την κόρη του Ίνγκιγκερντ Όλαφσντατερ της Σουηδίας η οποία είχε παντρευτεί τον Μεγάλο πρίγκιπα Γιαροσλάβ τον Σοφό. Η Ίνγκιγκερντ έστειλε στην συνέχεια τα δυο παιδιά στον διεκδικητή του Ουγγρικού θρόνου Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας ο οποίος είχε παντρευτεί την κόρη της Αναστασία του Κιέβου.

## Επιστροφή στην Αγγλία και θάνατος

Όταν ο θείος του Εδουάρδος ο εξομολογητής έμαθε ότι επέζησε τον προσκάλεσε στην Αγγλία ύστερα από πολλά χρόνια εξορίας να τον ορίσει διάδοχο  του στον θρόνο ως τελευταίο επιζών μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ, την ίδια εποχή ο Εδουάρδος βρισκόταν στην συνοδεία του Ερρίκου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αμέσως συνάντησε αντιδράσεις από τους ευγενείς που επιθυμούσαν στην διαδοχή έναν από τους γιους του ισχυρότατου και φιλόδοξου κόμητος Γκόντουιν του Ουέσσεξ. Στη Νορμανδία υπήρχε επιπλέον άλλος ένας επίδοξος διάδοχος του θρόνου ο ανιψιός του βασιλιά Εδουάρδου Γουλιέλμος της Νορμανδίας, η ύπαρξη του Εδουάρδου Έθελινγκ ήταν μοιραία στα σχέδια όλων των ισχυρών μνηστήρων για την διαδοχή στον Αγγλικό θρόνο. Το 1054 ο Εδουάρδος ο Εξομολογητής έστειλε τον Ίλντριντ, επίσκοπο του Ουόρκεστερ να διαπραγματευτεί με τον Γερμανό αυτοκράτορα την επιστροφή του Εδουάρδο, οι διαπραγματεύσεις αρχικά δεν είχαν επιτυχία αλλά τελικά ο Γερμανός αυτοκράτορας συμφώνησε. Ο Εδουάρδος ο Εξόριστος έφτασε στην Αγγλία με την γυναίκα και τα παιδιά του (1057) αλλά πέθανε υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες λίγες μέρες μετά την άφιξη του στις 19 Απριλίου 1057, οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν στο γεγονός ότι δολοφονήθηκε ή δηλητηριάστηκε από τους μεγάλους διεκδικητές του θρόνου. Η ταφή του πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. 

## Οικογένεια

Με την σύζυγο του Αγκάθα απέκτησε : 

*Αγία Μαργαρίτα της Σκωτίας
*Έντγκαρ Έθελινγκ
*Χριστίνα, κόρη του Εδουάρδου του εξόριστου

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Alan O.,Scottish Annals from English Chroniclers, 500 to 1286, London, 1908.
*Keynes, Simon (May 1985). "The Crowland Psalter and the Sons of King Edmund Ironside". Bodleian Library Record.
*Lauder-Frost, Gregory M.S., FSA Scot.,"Agatha - The Ancestry Dispute" in The Scottish Genealogist, Edinburgh, Sept 2002
*Ronay, Gabriel (1989). The lost King of England: the East European adventures of Edward the Exile. Woodbridge, Suffolk ; Wolfeboro, N.H., USA: Boydell Press.
*Starkey, David (2004). The Monarchy of England: The Beginnings. Chatto and Windus.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Genealogy for Edward the Exile

Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Κάπτεν Μίκι

Ο **Κάπτεν Μίκι** (ιταλικά: **Capitan Miki**) είναι χαρακτήρας του ομώνυμου γουέστερν κόμικ, που δημιουργήθηκε το 1951 από τους EsseGesse. Ο Κάπτεν Μίκι είναι για ένας νεαρός ρέιντζερ της Νεβάδα, ο οποίος διακρίνεται στη μάχη εναντίον διαφόρων κακοποιών που επιβουλεύονται την τάξη στην Άγρια Δύση. Στις περιπέτειές του, του συμπαραστέκονται οι πιστοί του φίλοι Doppio Rhum (στην ελληνική έκδοση: "Τσικουδιάς") και Doctor Salasco ("Αφαιμάξη"), αλλά και η μνηστή του, Susy.

Στην Ελλάδα, ο χαρακτήρας πρωτοεμφανίσθηκε το 1968 στο περιοδικό *[[Εικονογραφημένος Μικρός Ήρως]]* και αργότερα στο *[[Ζαγκόρ]]*, ενώ ολόκληρη η σειρά ανατυπώθηκε εκ νέου τη δεκαετία του 1980 στον *[[Μικρός Ιππότης (περιοδικό)|Μικρό Ιππότη]]*.

## Παραπομπές


## Πηγή
* *Ο Μπλεκ και οι ...άλλοι, οι χάρτινοι ήρωες του Στέλιου Ανεμοδουρά*, (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, Γιώργος Πολ Παπαδάκης, έκδοση "Περιοδικός Τύπος", 

Κατηγορία:Γουέστερν κόμικς
Κατηγορία:Ιταλικά κόμικς
Κατηγορία:Ιταλοί χαρακτήρες κόμικς
Υβρίδωμα

Ως **υβρίδωμα** (hybridoma) χαρακτηρίζεται στη Μοριακή Βιολογία και στη Βιοτεχνολογία το κύτταρο εκείνο που δημιουργείται με την ένωση (σύντηξη) ενός Β λεμφοκυττάρου με ένα καρκινικό κύτταρο που ονομάζεται μυέλωμα. Το καρκινικό κύτταρο προσδίδει στο *υβρίδωμα* την ικανότητα της άπειρης διαίρεσης και της αθανασίας (immortality), ενώ το Β λεμφοκύτταρο του δίνει την ικανότητα της σύνθεσης ενός μόνο είδους αντισώματος. Επομένως το υβρίδωμα μπορεί να διατηρηθεί επ΄ αόριστο σε καλλιέργεια, παράγοντας συνεχώς μεγάλο αριθμό αντισωμάτων με την ίδια πάντοτε ειδικότητα (specificity). Τα δε αντισώματα που παράγονται από ένα συγκεκριμένο υβρίδωμα ονομάζονται μονοκλωνικά αντισώματα. Τα μονοκλωνικά αντισώματα χρησιμοποιούνται κυρίως στην έρευνα και τη διάγνωση και θεραπεία ασθενειών. 

## Πηγές


Κατηγορία:Κυτταρολογία
Κατηγορία:Βιοτεχνολογία
Κάτω Λεσινίτσα

Η **Κάτω Λεσινίτσα** (αλβ. *Leshnicë e Poshtme*) είναι χωριό της Επαρχίας των Αγίων Σαράντα στην νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρος). Βρίσκεται δίπλα στην Ελληνο-Αλβανική μεθόριο, σε απόσταση 900 μέτρων βορειοδυτικά των Ελληνικών συνόρων. Όλοι οι κάτοικοί της είναι γηγενείς Έλληνες και έχουν στενούς (και συγγενικούς) δεσμούς με τα πλησιέστερα χωριά της Ηπείρου που βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια. 

Ανήκει στην αναγνωρισμένη από το αλβανικό κράτος «ελληνική μειονοτική ζώνη».

## Γεωγραφία
Το υψόμετρο του χωριού είναι 648 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

## Κοντινότερα σημεία
*Άνω Λεσινίτσα
*Τσαμαντάς
*Τσερκοβίτσα
*Μάλτσανη
*Αγιαντριάς
*Δρόβιανη
*Κρα Αργυροκάστρου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστοσελίδα για το χωριό
*Φωτογραφίες από το χωριό

Κατηγορία:Χωριά του νομού Αυλώνα
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος
Κατηγορία:Φοινίκη (Βόρεια Ήπειρος)
Μπία Ντάβου

Η **Μπία Ντάβου** (Οκτώβριος 1932 - 12 Αυγούστου 1996) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1932. Σπούδασε ζωγραφική στο εργαστήριο του Κώστα Ηλιάδη από το 1952 έως το 1958. Ξεκίνησε την εκθεσιακή της δραστηριότητα το 1957 ενώ με αφετηρία το 1960 οργάνωσε πολλές ατομικές εκθέσεις σε διάφορες γκαλερί ("Νέες Μορφές" το 1960, "P.R." το 1970, "Δεσμός" το 1983 και το 1990) κ.ά. Επιπλέον έλαβε μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων συμμετείχε στις Πανελλήνιες Εκθέσεις (1957, 1960, 1963, 1965, 1967), στη Μπιενάλε του Παρισιού (1961), στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας, στη Μπιενάλε του Σάο Πάολο, σε εκθέσεις της Πολωνίας, του Ισραήλ, της Ουγγαρίας, της ΕΣΣΔ, της Κύπρου κλπ.

Η Μπία Ντάβου υπήρξε σύνεδρο μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου, και μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Αισθητικής. Είχε επίσης ταξιδέψει πολλές φορές για καλλιτεχνική ενημέρωση στην Ευρώπη (Παρίσι, Βενετία, Φλωρεντία, Βερολίνο κ.ά.), και ΗΠΑ (Νέα Υόρκη, Ουάσιγκτον). Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Ήταν παντρεμένη από το 1962 με τον  µαθηµατικό και καλλιτέχνη Παντελή Ξαγοράρη με τον οποίο απέκτησε έναν γιο. Πέθανε στις 11 Αυγούστου του 1996.

## Έργο
μικρογραφία|Έργο της Ντάβου
Κατά τα πρώτα βήματα της καλλιτεχνικής της πορείας καταπιάστηκε με τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό ενώ αργότερα στράφηκε προς τις τρισδιάστατες δημιουργίες από πλέξιγκλας. Εισήγαγε στα έργα της τη χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Κατά τα τέλη του 1996 διοργανώθηκε αναδρομική έκθεση της στο Σπίτι της Κύπρου. Πίνακές της περιλαμβάνονται σε ειδική έκθεση που πραγματοποιήθηκε το 2008, στην Κίνα στα πλαίσια των εκδηλώσεων "Πολιτιστικού Έτους Ελλάδος στη Κίνα". To 2008 πραγματοποιήθηκε μεγάλη αναδρομική της έκθεση στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*   Νεκρολογία στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", 13 Αυγούστου 1996.
* Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
* 

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Βασίλειο της Σαξονίας

Το **Βασίλειο της Σαξονίας** ήταν διάδοχη επικράτεια του Πριγκιπάτου της Σαξονίας και διατηρήθηκε από το 1806 μέχρι το 1918. Από το 1806 μέχρι το 1815 ήταν μέλος της Συνομοσπονδίας του Ρήνου και από το 1815 μέχρι το 1866 μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδίας. Από το 1867 ήταν μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδίας του Βορρά και από το 1871 μέχρι το 1918 ήταν τμήμα του Γερμανικού Ράιχ.
## Βιβλιογραφία

* ***Staatshandbücher:*** Königlich-Sächsischer Hof- und Staats-Calender, Leipzig 1807-1813; Königlich-Sächsischer Hof-, Civil- und Militär-Staat, Leipzig 1819-1828; Übersicht der königl.-sächs. Hof-, Staats- und Militair-Behörden, Leipzig 1832; Staatshandbuch für das Königreich Sachsen, Dresden 1837-1914.
* ***Ranglisten:*** Stamm- und Rang-Liste der Königl.-Sächsischen Armee, Dresden 1807-1849; Rangliste der Königl.-Sächsischen Armee, Dresden 1850-1914; Hof- und Militär-Handbuch für Sachsen. XII und XIX. (1. und 2. K.S.) Armeekorps, Stuttgart 1900; Dienstalterslisten der aktiven Offiziere ... der Königlich Sächsischen Armee 1918, Dresden 1918.
* Rudolf Kötzschke, Hellmut Kretzschmar: Sächsische Geschichte, 2 Bde., Dresden 1935, Nachdruck in 1 Bd. Frankfurt/M. 1965, Augsburg 1995 (u.ö.), S. 299-397.
* Handbuch der Historischen Stätten Deutschlands, Bd. 8: Sachsen, bearb. von Walter Schlesinger, 2. Aufl., Stuttgart 1990, S. LII-LXX.
* Historisches Ortsverzeichnis von Sachsen, Neuausg. in 2 Bdn., bearb. von Karlheinz Blaschke und Susanne Baudisch, Leipzig 2006 (Quellen und Materialien zur sächsischen Geschichte und Volkskunde; Bd. 2) *[= ca. 6.000 Einträge]*.
* Historisches Ortsnamenbuch von Sachsen, hg. von Ernst Eichler und Hans Walther, 3 Bde., Berlin 2001 (Quellen und Forschungen zur sächsischen Geschichte; Bd. 21) *[= ca. 5.500 Einträge]*.
* Atlas zur Geschichte und Landeskunde von Sachsen, hg. von der Philologisch-Historischen Klasse der Sächsischen Akademie der Wissenschaften zu Leipzig in Verbindung mit dem Landesvermessungsamt Dresden, Dresden 1997 ff.
* Rudolf Forberger: Die Industrielle Revolution in Sachsen 1800-1861, 2 Teile in 4 Bänden, T. 1: Berlin (Ost) 1982, T. 2: Stuttgart 2003 (Quellen und Forschungen zur sächsischen Geschichte; Bd. 18) *[= mit mehr als 1.200 Fabrik-Kurzgeschichten]*.
* Andreas Oettel: Zur Verwaltungsgliederung Sachsens im 19. und 20. Jahrhundert, in: Statistik in Sachsen. Fachzeitschrift für Statistik des Statistischen Landesamtes des Freistaates Sachsen, Jg. 12 (2006), H. 2, S. 69-98.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Βασιλειο της Σαξονιας
Βασιλειο της Σαξονιας
Βασιλειο της Σαξονιας
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Βασιλειο της Σαξονιας
Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας
Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας
Βασιλειο της Σαξονιας
Βασιλειο της Σαξονιας
Κατηγορία:Κρατίδια της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας
Σαξονια
Μουσαίος

Με το όνομα **Μουσαίος** αναφέρονται οιποιητές της Αρχαίας και Βυζαντινής περιόδου:
* Μουσαίος ο Αθηναίος, αρχαίος Έλληνας ποιητής (προ του 5ου αιώνα π.Χ.), μαθητής του Ορφέα
* Μουσαίος ο Γραμματικός, ποιητής που έζησε στα τέλη του 5ου με αρχές του 6ου αιώνα μ.Χ., του οποίου σώζεται το ποίημα «Τα καθ' Ηρώ και Λέανδρον»
* Μουσαίος ο Εφέσιος, επικός ποιητής του 3ου-2ου αιώνα π.Χ.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μουσαίος ο Αθηναίος

Ο **Μουσαίος** υπήρξε αρχαίος έλληνας ποιητής, μαθητής του Ορφέα και κατά μερικούς αρχαίους συγγραφείς γιος του.

Σύμφωνα με τους Ευριπίδη και Παυσανία γεννήθηκε και έζησε όλη του τη ζωή στην Αθήνα και πέθανε από βαθιά γεράματα και τάφηκε εκεί, σύμφωνα και με τον Ηρόδοτο ήταν και χρησμοθέτης. Ο τόπος καταγωγής του δεν είναι βέβαιος· πρόκειται για τη Θράκη ή την Ελευσίνα.

Ο Παυσανίας αμφισβητεί ότι το έργο «Ευμόλπια» είναι δικό του και αναφέρει ότι έγραψε μόνο τον ύμνο στην Δήμητρα Λυκομίδα.

Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη ήταν γιος του ίδιου του Ορφέα και τελετάρχης στα Ελευσίνια μυστήρια, την εποχή που ο Ηρακλής έλαβε μέρος στα Ελευσίνια λίγο πριν πραγματοποιήσει τον 11ο άθλο του. Το Λεξικό της Σούδας τον αναφέρει μαθητή του Ορφέα γιος του Αντίφημου και της Ελένης εγγονός του Εύφημου.

Υπάρχει και ένας ορφικός ύμνος αφιερωμένος στον Μουσαίο, η Ευχή προς Μουσαίον.

## Αναφορές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές
Κώστας Μακεδόνας

Ο **Κώστας Μακεδόνας** (πραγματικό όνομα: **Κωνσταντίνος Πάκας**) (Θεσσαλονίκη, 20 Φεβρουαρίου 1967) είναι Έλληνας τραγουδιστής και πιλότος.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1967 στη Θεσσαλονίκη, όπου και μεγάλωσε. Ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας σε ηλικία 10 ετών και στα μαθητικά χρόνια πρωταγωνίστησε στις μουσικές εκδηλώσεις του σχολείου του. 

## Σταδιοδρομία
Παράλληλα με τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας άρχισε να τραγουδάει σε κέντρα της Θεσσαλονίκης, όπου και τον άκουσε ο συνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης. Το 1988 μετακόμισε στην Αθήνα και τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο "Δεν έχω ιδέα" σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου. Έκτοτε κυκλοφόρησε δεκατέσσερις προσωπικούς δίσκους, συνεργαζόμενος με πολλούς από τους μεγαλύτερους συνθέτες και στιχουργούς της ελληνικής μουσικής (Χρήστος Νικολόπουλος, Γιώργος Ζήκας, Γιώργος Θεοφάνους, Γιάννης Μαρκόπουλος, Μάνος Ελευθερίου, Νίκος Μωραΐτης, Άρης Δαβαράκης κ.ά.) και συμμετείχε σε δεκάδες δίσκους άλλων καλλιτεχνών. 

Στη μέχρι σήμερα μουσική πορεία του έχει συνεργαστεί με τα πιο γνωστά ονόματα καλλιτεχνών (Γιώργος Νταλάρας, Χαρούλα Αλεξίου, Μανώλης Μητσιάς, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Δήμητρα Γαλάνη, Μαρινέλλα, Ελένη Βιτάλη, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Γλυκερία, Χρήστος Νικολόπουλος, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Διονύσης Τσακνής, Θάνος Μικρούτσικος, Μίμης Πλέσσας, Γιάννης Κότσιρας, Κώστας Τριπολίτης, Μανώλης Ρασούλης, Φώντας Λάδης, Παντελής Θαλασσινός, Γιάννης Μπέζος, Γρηγόρης Βαλτινός, Σπύρος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Σταρόβας, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Γιώτα Νέγκα, Μελίνα Ασλανίδου κ.ά.). 

Το 2005 βραβεύτηκε στο Βατικανό μαζί με άλλους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες και προσωπικότητες για τις δωρεάν εμφανίσεις του σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Το 2013 πρωταγωνίστησε στην πιο επιτυχημένη μουσικοθεατρική παράσταση των τελευταίων δεκαετιών "Ποιος τη ζωή μου" για τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη.

Το καλοκαίρι του 2015 κυκλοφόρησε το τελευταίο του ολοκληρωμένο cd με τίτλο "Δεν σου ανήκω" (Κωνσταντίνος Βελλιάδης-Τέρπανδρος). Την άνοιξη του 2018 κυκλοφόρησε το τραγούδι "Τα πλοία της γραμμής" (Νικόλας Μαυρέσης-Νίκος Μωραΐτης).

Το 2021 ερμήνευσε το τραγούδι Το σημάδι του Θεού το οποίο ακούστηκε στην σειρά Η Γη της ελιάς.

## Ενασχόληση με την αεροπορία
Ο Μακεδόνας εργάζεται και ως πιλότος εναερίων γραμμών σε Airbus A320 και ως εκπαιδευτής πτήσεων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη σελίδα

Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Κατηγορία:Έλληνες πιλότοι
Φοιδεράτοι

Με το εξελληνισμένο όνομα **Φοιδεράτοι** (εκ της λατινικής foederati = ομόσπονδοι), ονομάζονταν αρχικά  οι κάτοικοι ανεξαρτήτων πόλεων που συνδέονταν με την αρχαία Ρώμη με συνθήκες (foedus). Αργότερα αποτελούσαν στρατιωτικό σώμα με την ίδια ονομασία.

## Αρχαία Ρώμη
Οι κάτοικοι αυτών των πόλεων ήταν μεν σύμμαχοι με τους Ρωμαίους αλλ΄ όμως δεν είχαν και τα ίδια δικαιώματα του Ρωμαίου πολίτη μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τα δικαιώματα όμως αυτά τα απέκτησαν μετά τον Συμμαχικό Πόλεμο του 91 π.Χ.. Τότε οι πόλεις των Φοιδεράτων ονομάσθηκαν «πολιτείες», και οι μεν της Ιταλίας λαοί λέγονταν civitas, οι δε ξένοι περεγκρίνι (peregrini).

## Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Κατά την ύστερη Αρχαιότητα φοιδεράτοι ονομάζονταν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ομόσπονδα μισθοφορικά στρατεύματα με δικό τους οπλισμό, ως επί το πλείστον αποτελούμενα από Γότθους. Στους γερμανικής καταγωγής φοιδεράτους είχε επιτραπεί από τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. να εγκατασταθούν σε ρωμαϊκά εδάφη και να τα καλλιεργήσουν, έναντι της υποχρέωσης στράτευσης για κάποιο χρονικό διάστημα. Στα ανατολικά, ασιατικά σύνορα της Αυτοκρατορίας ως φοιδεράτοι αξιοποιούνταν και αραβικοί πληθυσμοί.

Οι δυνάμεις των φοιδεράτων και οι διοικητές τους ήταν αυτές που, μετά την εξασθένιση και τελικά εξάλειψη της ισχύος του ρωμαϊκού κράτους στη Δυτική Ευρώπη κατά τον πέμπτο αιώνα μ.Χ., κάλυψαν το κενό εξουσίας οδηγώντας σε μία πανσπερμία κρατιδίων. Την ίδια στιγμή, στο κραταιό ανατολικό τμήμα της Αυτοκρατορίας, μετά το τέλος του 5ου αιώνα μ.Χ. τα μισθοφορικά στρατεύματα των φοιδεράτων ανασυγκροτήθηκαν σε νέες βάσεις και οι αρχηγοί τους προέρχονταν από αξιωματικούς του βυζαντινού στρατού.

## Βυζαντινή Αυτοκρατορία
### Τάγμα των Φοιδεράτων
Στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποτελούσαν τάγμα του βυζαντινού στρατού και διοικούνταν από τον *Κόμη των Φοιδεράτων*. Τον 6ο αώνα αναδιοργανώθηκε από τον Τιβέριο Β΄ και στρατολήθηκαν "βάρβαροι" για την στελέχωσή του. Την ίδια περίοδο μεταφέρθηκε στο ανατολικό σύνορο όπου έμεινε εκεί μόνιμα.

Από τον 9ο αιώνα  αποτελούσαν ξεχωριστή τούρμα τουΘέματος των Ανατολικών και ο κόμης ήταν ταυτόχρονα και τουρμάχης. Μαρτυρείται ότι αυτήν την περίοδο αποτελούνταν κυρίως από Λυκάονες και Πισιδούς . Η τούρμα δεν είχε συγκεκριμένα εδάφη αλλά το σώμα των Φοιδεράτων εγκαθίσταται σε εδάφη του ανατολικού συνόρου που ερημώνονταν από εχθρικές επιθέσεις για να τα προστατέψει. Πιστεύεται ότι οι Φοιδεράτοι αυτοί αποτέλεσαν τους πρόδρομους των Ακριτών.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  Ανδρέας Γκουτζιουκώστας, Ο τουρμάρχης των φοιδεράτων (9ος-10ος αι.):Προβλήματα και παρατηρήσεις


Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί
Κατηγορία:Ύστεροι ρωμαϊκοί στρατιωτικοί σχηματισμοί
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Αρχαίας Ρώμης
Κατηγορία:Ομοσπονδισμός
Κατηγορία:Πρώην εξαρτημένα κράτη
Ωλήν

Ο **Ωλήν** *(Ὠλήν)*, ήταν αρχαίος έλληνας ποιητής γνωστός από τον Παυσανία και τον Ηρόδοτο.

Ο Ωλήν ήταν από τη Λυκία της Μικράς Ασίας και έγραψε πολλούς ύμνους με γνωστότερους δύο: τον ύμνο στην *Ειλείθυια* αφιερωμένο στην πανάρχαια ομώνυμη θεότητα μητέρα του έρωτα όπως την αποκαλεί. Ο Ηρόδοτος μας κάνει γνωστό ακόμα έναν ύμνο του Ωλήνα αφιερωμένο στην Ώπη και την Άργη.

Ο Παυσανίας αναφέρει ότι οι ύμνοι του ήταν οι αρχαιότεροι ελληνικοί ύμνοι, αρχαιότεροι ακόμα και από αυτούς του Πάμφω και του Ορφέα. Επίσης τους ύμνους του τραγουδούσαν οι ιέρειες στην Δήλο. Θεωρείται εφευρέτης του εξαμέτρου και ιδρυτής του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς.

## Αναφορές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές
Κατηγορία:Λυκία
Μαρία Σολωμού

Η **Μαρία Σολωμού** (Αθήνα, 1 Οκτωβρίου 1974) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έγινε πιο γνωστή για τους ρόλους της στις τηλεοπτικές σειρές του MEGA, *Απόσταση αναπνοής* (2003-2004) και ''Singles'' (2005-2008).

## Βιογραφία
Σπούδασε οικονομικά στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος «Deree». Εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα ως αεροσυνοδός ενώ στη συνέχεια σπούδασε στη Δραματική Σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου.

Θεατρικά έχει παίξει σε πάρα πολλές παραστάσεις, όπως μεταξύ άλλων οι «Η Μύριελ παντρεύεται» (1999, σκην. Νίκου Καραγεώργου) στο Studio Υπό το Μηδέν – Ανοιχτό Θέατρο, «Bachelor Party» (2000-01, σκην. Νίκου Καραγεώργου) στο Θέατρο Χυτήριο, «Ένα Καινούριο Κόκκινο» (2001-02, σκην. Κων/νου Αρβανιτάκη) στο Θέατρο Πόρτα, «Έτσι Είναι;» (2003, σκην. Νίκου Καραγεώργου) στο Θέατρο Altera Pars, «Ευαίσθητη Ισορροπία» (2003-05, σκην. Αθανασίας Καραγιαννοπούλου) στο Θέατρο Αθηναΐς, «Νύχτες» (2004-05, σκην. Βάνας Πεφάνη) στο Bar Theater Κέλσος, «Το Λουτρό» (2006, σκην. Μίνας Αδαμάκη) στο Θέατρο Τόπος Αλλού, «Διαμάντια και Μπλουζ» (2006-07, σκην. Αθανασίας Καραγιαννοπούλου) στο Θέατρο Αθηναΐς, «Προδοσία» (2008, σκην. Μίνας Αδαμάκη) στο Θέατρο Τόπος Αλλού, «Θάρρος Ή Αλήθεια» (2008-09, σκην. Γιάννη Βούρου) στο Θέατρο Αμιράλ, «Ψέκασα την Ελίζα» (2011-12, σκην. Ζωής Ξανθοπούλου & Νίκου Μουτσινά) στο Θέατρο Χώρα, «Τα Βαφτίσια» (2012, σκην. Ζωής Ξανθοπούλου & Νίκου Μουτσινά) σε περιοδεία, «Πήρε τη ζωή της στα χέρια της» (2012-13, σκην. Γιώργου Παλούμπη) στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», «Οικογένεια Άνταμς» (2016, σκην. Θέμιδας Μαρσέλλου) στο Θέατρο Βέμπο, «Ένας σκύλος που τον έλεγαν Φρίκη» (2017-18, σκην. Δημήτρη Κουρούμπαλη) στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης, «Βερβερίτσα» (2018-19, σκην. Νίκου Μουτσινά) στο Θέατρο Βρετάνια, «Βρε καλώς τους» (2019-20, σκην. Πέτρου Φιλιππίδη) στο Θέατρο Βρετάνια και «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» (2024, σκην. Φρόσως Λύτρα) στο Θέατρο Μικρό Χορν.

Τα τελευταία χρόνια ασχολείται επίσης ενεργά με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Συγκεκριμένα, από το 2022 παρουσιάζει το podcast «Όσα ξέρει η Μαρία» στο κανάλι Pod (YouTube και Spotify) και από το 2024 παρουσιάζει την εκπομπή συνεντεύξεων «Μαρία Τη Νύχτα» στο κανάλι MariaTiNixta (YouTube).

## Προσωπική ζωή
Από το 2004 μέχρι το 2009 ήταν σε σχέση με τον ηθοποιό Μάριο Αθανασίου και απέκτησαν ένα γιο, τον Αλέξανδρο (γενν. 2005). Από το 2010 μέχρι το 2019 ήταν σε σχέση με τον τραγουδιστή και ηθοποιό Πάνο Μουζουράκη.

## Φιλμογραφία

### Κινηματογράφος

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Τίλμαν Τόμας

Ο **Τίλμαν Τόμας** (Tillman Thomas, 1945-) είναι πολιτικός από τη Γρενάδα και πρωθυπουργός της χώρας από τον Ιούλιο του 2008 ως το Φεβρουάριο του 2013. Είναι αρχηγός του κόμματος Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο (NDC).

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου του 1945 στο Χέρμιτεϊτζ του Αγίου Πατρικίου στη Γρενάδα.

Φυλακίστηκε για δύο έτη επί καθεστώτος του Μορίς Μπίσοπ .

## Εκλογική νίκη και πρωθυπουργία
Το κόμμα του ήταν στην αντιπολίτευση επί 13 συναπτά έτη μέχρι τη μεγάλη εκλογική νίκη που κατήγαγε στις 8 Ιουλίου του 2008, καταλαμβάνοντας 11 επί συνόλου 15 εδρών και νικώντας το Νέο Εθνικό Κόμμα Ο ίδιος ο Τόμας εξελέγη στην εκλογική ανατολική εκλογική περιφέρεια του Αγίου Πατρικίου. Στις 9 Ιουλίου του 2008, ορκίστηκε πρωθυπουργός ενώπιον του Γενικού Κυβερνήτη, Ντάνιελ Ουίλιαμς. Μεταξύ άλλων, στην ομιλία του κατά την ανάληψη των καθηκόντων του υποσχέθηκε *"διαφάνεια"*.

Το 2013, ηττήθηκε στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 19 Φεβρουαρίου  και δεν επανεκλέχθηκε στην εκλογική του περιφέρεια. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Γραφείο Πρωθυπουργού - Επίσημη ιστοσελίδα.

Τομας
Μενέλαος Παλλάντιος

Ο **Μενέλαος Παλλάντιος** του Γεωργίου (1914-2012) ήταν σύγχρονος Έλληνας μουσουργός, διευθυντής Ωδείων και ακαδημαϊκός.
## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 29 Ιανουαρίου του 1914. Φοίτησε στην Ιωνίδειο Σχολή Πειραιά και σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στα Ωδεία Πειραιώς και Αθηνών απ' όπου και έλαβε δίπλωμα αρμονίας (το 1933), καθώς και αντίστιξης και φούγκας (το 1936). Παράλληλα σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών χωρίς όμως και να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Στη συνέχεια μετέβη στη Ρώμη όπου και συνέχισε μουσικές σπουδές υπό τον καθηγητή Alfredo Casella. Μετά την εκεί ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στον Πειραιά όπου και ανέλαβε καθηγητής του Ωδείου Πειραιώς (1933) και τρία χρόνια μετά αναλαμβάνει καθηγητής Ωδείου Αθηνών (1936). Το 1947 ανέλαβε υποδιευθυντής του Ωδείου Πειραιώς και από το 1962 διευθυντής Ωδείου Αθηνών. Επίσης το 1959 ανέλαβε διευθυντής της Χορωδίας Αθηνών. Την περίοδο 1964-1967 διετέλεσε γενικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και την περίοδο 1974-1976 διετέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ. αυτής. Την ίδια αυτή περίοδο διετέλεσε και αρχιμουσικός του Εθνικού Θεάτρου.

Ο Μενέλαος Παλλάντιος έγραψε πολλά συμφωνικά έργα για πιάνο σόλο, κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα, μουσική δωματίου, διάφορα τραγούδια, μουσική μπαλλέτου, μουσικές υποκρούσεις σε οκτώ αρχαίες τραγωδίες, όλη τη μουσική υπόκρουση στη τραγωδία "Αντιγόνη", ορατόριο, καθώς επίσης και μουσική για ελληνικές και αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες. Επίσης έδωσε ένα μεγάλο αριθμό διαλέξεων σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, όπως ακόμη και πολλές ομιλίες από ραδιοφωνικούς σταθμούς. Παράλληλα ασχολήθηκε και με την ποίηση όπου μετέφρασε ποιήματα του Μπωντλαίρ και τελευταία με συγγραφή βιβλίων μουσικών αναμνήσεων. Επίσης στο μεγάλο καλλιτεχνικό του έργο συγκαταλέγεται και η ίδρυση της Ελληνικής Μορφωτικής Εταιρίας της οποίας και υπήρξε πρόεδρος από το 1973.

Ο Μενέλαος Παλλάντιος διετέλεσε επίσης και γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Συνθετών. Το 1969 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και τον επόμενο χρόνο ανέλαβε πρόεδρος της Τάξης Γραμμάτων και Τεχνών και από το 1977 ανέλαβε γραμματέας των πρακτικών της Ολομέλειας της Ακαδημίας. Επίσης ο Μενέλαος Παλλάντιος έλαβε μέρος ως μέλος και σε πολλές διεθνείς μουσικές επιτροπές, και κυρίως σε μουσικούς διαγωνισμούς, όπως στη Ρουμανία, την Ιταλία, κ.ά. Έχει τιμηθεί με πολλά μετάλλια και παράσημα ελληνικά και ξένα όπως με τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄ από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Β΄, με το Μετάλλιο της πόλεως του Παρισιού καθώς και με πλήθος άλλων διακρίσεων.

Ο Μενέλαος Παλλάντιος ομιλούσε επίσης γαλλικά και ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Παλαιού Φαλήρου (Αθήνα).

Απεβίωσε πλήρης ημερών, στις 9 Αυγούστου του 2012.

## Πηγές
*"Who's Who 1979", σ.490

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας
Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Φυκοχολίνη

[400px|δεξιά|thumb|Φυκοκυανοχολίνη - μία φυκοχολίνη - [ομοιοπολικός δεσμός|ομοιοπολικά συνδεδεμένη σε αμινοξικό κατάλοιπο κυστεΐνης (Cys)]]
300px|δεξιά|thumb|Φυκοερυθροχολίνη
Οι **φυκοχολίνες** (αγγλ.: *phycobilin*, εξού και **φυκοβιλίνη**), φέρονται διάφορες μπλε ή κόκκινες χρωστικές ουσίες που απαντώνται σε φύκη και κυρίως στα κυανοβακτήρια, και στα ροδόφυτα. Πρόκειται για τετραπυρρολικές ενώσεις που αποτελούν βοηθητικές χρωστικές της φωτοσύνθεσης που όμως, αντίθετα από τις χλωροφύλλες και τα καροτενοειδή, αυτές είναι υδατοδιαλυτές. Δομικά μοιάζουν πολύ με το πορφυρινικό τμήμα του μορίου της χλωροφύλλης, με τη διαφορά ότι είναι μόρια ανοικτής αλυσίδας (χωρίς δακτύλιο) και δεν περιέχουν μαγνήσιο.

Δύο είδη φυκοχολινών:
*η φυκοερυθροχολίνη και
*η φυκοκυανοχολίνη.

## Δείτε επίσης
*Φυκοχολοπρωτεΐνη

Κατηγορία:Τετραπυρρόλια
Κατηγορία:Χρωστικές
Κατηγορία:Φύκη
Κατηγορία:Μεταβολισμός