When I'm Sixty-Four

Το "**When I'm Sixty-Four**" (μτφρ. Όταν γίνω 64) είναι ένα τραγούδι του αγγλικού ροκ συγκροτήματος The Beatles, γραμμένο από τον Πολ Μακάρτνεϊ (στον δίσκο αναγράφεται το συνθετικό δίδυμο Λένον-Μακάρντνεϊ). Το τραγούδι κυκλοφόρησε στο άλμπουμ του 1967 *[[Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band]]*. Ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια που έγραψε ο Μακάρντνεϊ, όταν ήταν περίπου 14 ετών, πιθανότατα τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1956. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε σε διαφορετικό κλειδί από την τελική έκδοση, σε πιο γρήγορη έκδοση, μετά από αίτημα του Μακάρντνεϊ για να ακούγεται η φωνή του νεότερη. Ανάμεσα στα μουσικά όργανα, ακούγεται και ένα ένα τρίο απόκλαρινέτα.

## Σύνθεση
Ο Πολ Μακάρτνεϊ έγραψε τη μελωδία του "When I'm Sixty-Four" περίπου στην ηλικία των 14, πιθανώς στην οδό Φόρθλιν 20, τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1956. Το 1987, ο Μακάρντνεϊ ανέφερε: «το ροκ εν ρολ επρόκειτο να συμβεί εκείνη τη χρονιά, ήταν έτοιμο να ξεσπάσει, [έτσι] στο μυαλό μου είχα ακόμα μουσική καμπαρέ».

Το τραγούδι απευθύνεται από έναν νεαρό προς την αγαπημένη του και αφορά τα σχέδιά του για να γεράσουν μαζί. Παρόλο που είχε θέμα τα γηρατειά, ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια που έγραψε ο Μακάρντνεϊ. Ο ιστορικός των Beatles, Μαρκ Λιούισον, θεωρεί ότι ήταν η δεύτερη σύνθεση του Μακάρντνεϊ, μετά το "Call It Suicide", αλλά πριν από το "I Lost My Little Girl". Ήταν στο ρεπερτόριο των Beatles τον πρώτο καιρό ως τραγούδι που ερμήνευαν όταν χαλούσαν οι ενισχυτές τους ή κοβόταν το ρεύμα. Τόσο ο Τζορτζ Μάρτιν όσο και ο Λιούισον υπέθεσαν ότι ο Μακάρντνεϊ μπορεί να σκέφτηκε να βάλει το τραγούδι στο *[[Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band]]* όταν ξεκίνησε η ηχογράφηση του άλμπουμ, τον Δεκέμβριο του 1966, επειδή ο πατέρας του, Τζιμ Μακάρντνεϊ, είχε μόλις κλείσει τα 64 την ίδια χρονιά.

Το 1967, ο Τζον Λένον είπε για το τραγούδι: "Ο Πολ το έγραψε την εποχή του Cavern. Απλώς κολλήσαμε μερικές ακόμα λέξεις όπως "εγγόνια στα γόνατά σου" και "Βέρα, Τσακ και Ντέιβ"». Ο Λένον επανέλαβε τη στιχουργική του συνεισφορά το 1972, δηλώνοντας «Νομίζω ότι βοήθησα τον Πολ με μερικούς στίχους, όπως «Βέρα, Τσακ και Ντέιβ» και «Κάνοντας κηπουρική, βγάζοντας τα χόρτα». Η συμβολή του Λένον ως προς τα ονόματα των παιδιών πιθανότατα έγινε στο στούντιο. Το χειρόγραφο του Μακάρντνεϊ με το τραγούδι πωλήθηκε πρς 55.700 δολάρια (αντίστοιχα 114.501 το 2023) στον οίκο Sotheby's του Λονδίνου τον Σεπτέμβριο του 1994.

Το τραγούδι, σύμφωνα με τον μουσικολόγο Γουόλτερ Έβερετ περιέχει μια «σειρά από χαριτωμένους χρωματικούς γείτονες και περαστικούς τόνους συγκρίσιμους με στοιχεία του «Waking in the Park with Eloise» του πατέρα του Μακάρντνεϊ.

### Ενορχήστρωση
Περίοπτη θέση στο τραγούδι κατέχει ένα τρίο κλαρινέτων. Γράφοντας την παρτιτούρα, ο Τζορτζ Μάρτιν είπε ότι προστέθηκαν μετά από αίτημα του Μακάρντνεϊ. Ένα κλαρινέτο παρέχει μια άλτο αντιμελωδία στον τρίτο στίχο, ενώ το μπάσο κλαρινέτο διπλασιάζει τα μπάσα του Μακάρντνεϊ.  Στο ρεφρέν, τα κλαρινέτα προσθέτουν όγκο παίζοντας νότες τετάρτου σε λεγκάτο ενώ το μπάσο κλαρινέτο παίζει νότες τέταρτου σε στακάτο. Στον τελευταίο στίχο του τραγουδιού, το κλαρινέτο παίζεται σε ντισκάντους με τα φωνητικά του Μακάρντνεϊ. Άλλα όργανα είναι το πιάνο, μπάσο, τα τύμπανα, οι καμπάνες ορχήστρας και η ηλεκτρική κιθάρα.

## Ηχογράφηση
Οι Beatles ηχογράφησαν δύο εκδοχές του τραγουδιού στις 6 Δεκεμβρίου 1966, σε μια από τις πρώτες συνεδρίες για το άλμπουμ που δεν έχει ακόμη ονομαστεί *[[Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band]],* σε παραγωγή Τζορτζ Μάρτιν, με την υποστήριξη των ηχοληπτών Τζεφ Έμερικ και Φιλ Μακντόναλντ. Ο Μακάρντνεϊ ηχογράφησε τα κύρια φωνητική του σε δεύτερη λήψη χωρίς τους άλλους Beatles παρόντες στις 8 Δεκεμβρίου. Στις 20 Δεκεμβρίου, οι Μακάρντνεϊ, Λένον και Τζορτζ Χάρισον ηχογράφησαν τα δεύτερα φωνητικά και ο Ρίνγκο Σταρ πρόσθεσε τον ήχο των καμπανών.

Ο Μάρτιν έκανε δύο μιξάζ, από τις οποίες το δεύτερο ήταν καλύτερο. Στις 21 Δεκεμβρίου, οι μουσικοί Ρόμπερτ Μπερνς, Χένρι Μακένζι και Φρανκ Ράιντι ηχογράφησαν δύο κλαρινέτα και ένα μπάσο κλαρινέτα. Ο Έμερικ εξήγησε αργότερα: «Τα κλαρινέτα σε εκείνο το κομμάτι έγιναν πολύ προσωπικός ήχος για μένα». Ο Μάρτιν υπενθύμισε: "Θυμάμαι ότι το ηχογράφησα στο σπηλαιώδες στούντιο Number One στην Abbey Road και σκεφτόμουν πώς οι τρεις κλαρινετίστες έμοιαζαν τόσο χαμένοι όσο θα ήταν ένας διαιτητής με τους δύο βοηθούς του μόνοι στη μέση του σταδίου Γουέμπλεϊ".

Στις 30 Δεκεμβρίου, μη ικανοποιημένος με όλες αυτές τις προσπάθειες, ο Μακάρντνεϊ πρότεινε να γίνει το κομμάτι πιο γρήγορο, ανεβαίνοντας κατά περίπου ένα ημιτόνιο από το αρχικό κλειδί της ντο μείζονα σε ρε ♭ μείζονα. Ο Μάρτιν θυμάται ότι ο Μακάρντνεϊ πρότεινε αυτήν την αλλαγή για να κάνει τη φωνή του να ακούγεται νεότερη. Ο Μακάρντνεϊ σχολίασε: «Ήθελα να φαίνομαι νεότερος, αλλά μόνο και μόνο για να το κάνω πιο ριζοσπαστικό. Ανέβασε το κλειδί γιατί είχε αρχίσει να ακούγεται θολό». Ο Μάρτιν, ο Έμερικ και ο Ρίτσαρντ Λας έκαναν το πιο γρήγορο ρεμίξ στις 17 Απριλίου 1967. Ο μουσικολόγος Μάικλ Χάναν σχολιάζει το ολοκληρωμένο κομμάτι: «Το πλούσιο ηχόχρωμα των κλαρινέτων δίνουν στο μιξάζ έναν πιο γεμάτο, πιο παχύ ήχο από πολλά άλλα κομμάτια του άλμπουμ».

## Κυκλοφορία
Το τραγούδι παραλίγο να κυκλοφορήσει σε σινγκλ ως B-side είτε στο "Strawberry Fields Forever" είτε στο "Penny Lane". Τελικά, συμπεριλήφθηκε ως κομμάτι στο άλμπουμ για *[[Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band]]*. Ο Έβερετ σχολιάζει ότι ο πρωταγωνιστής του "When I'm Sixty-Four" συνδέεται ενίοτε με το κόνσεπτ του Lonely Hearts Club Band, αλλά κατά τη γνώμη του το τραγούδι είναι θεματικά άσχετο με άλλα του άλμπουμ.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα Τζορτζ Κέις, θεωρήθηκε από τους ακροατές της εποχής εκείνης ότι όλα τα τραγούδια του *Sgt. Το Pepper* ήταν εμπνευσμένα από τα ναρκωτικά, καθώς το 1967 σηματοδοτούσε το αποκορύφωμα της επιρροής του LSD στην ποπ μουσική. Ορισμένοι θεώρησαν τον στίχο "βγάζοντας τα χόρτα" του "When I'm Sixty-Four" πιθανή αναφορά στα ναρκωτικά. Τον Αύγουστο του 1967, το *The Beatles Book* δημοσίευσε ένα άρθρο που αναρωτιόταν αν το άλμπουμ ήταν "παραήταν προχωρημένο για τον μέσο φαν της ποπ". Ένας αναγνώστης παραπονέθηκε ότι όλα τα τραγούδια εκτός από τα "Sgt. Pepper" και "When I'm Sixty-Four" ήταν "ακατάληπτα", προσθέτοντας, "Οι Beatles πρέπει να μην είναι τόσο έξυπνοι και να μας δίνουν μελωδίες που μπορούμε να απολαύσουμε".

Το "When I'm Sixty-Four" συμπεριλήφθηκε στην ταινία κινουμένων σχεδίων των Beatles *Yellow Submarine* του 1968. Χρησιμοποιήθηκε επίσης πάνω από τους τίτλους αρχής της ταινίας του 1982 *Ο κόσμος μέσα από τα μάτια μου* με τον Ρόμπιν Ουίλιαμς.

Ο Ζιλ Μάρτιν έκανε ρεμίξ το τραγούδι για να συμπεριληφθεί στην 50ή επέτειο από την κυκλοφορία του άλμπουμ το 2017 συνδυάζοντας το τραγούδι από τις αρχικές κασέτες. Η δεύτερη λήψη του τραγουδιού συμπεριλήφθηκε ως κομμάτι μπόνους στην deluxe έκδοση.

## Απήχηση
Στην κριτική του *[[Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band]]* στο περιοδικό *[[The New Yorker]]*, το "When I'm Sixty-Four" περιγράφεται ως μια γοητευτική και καλόγουστη παρωδία, "αλλά, όπως η καλύτερες παρωδίες, είναι γραμμένη με στοργή και περιέχει μια αριστεία από μόνη της, ανεξάρτητα της αξίας της ως παρωδίας». Ο Πίτερ Κλέιτον του περιοδικού *Gramophone* αναφέρει ότι το τραγούδι έχει «ένα είδος ευγενικής στοργής [...] που το ανεβάζει πολύ πάνω από το απλό αστείο». Στην κριτική του για το άλμπουμ στην εφημερίδα *[[The Times]]*, ο Γουίλιαμ Μαν περιγράφει το τραγούδι ως ένα νούμερο βοντβίλ, «που σχολιάζει έντονα αυτή τη μόδα της παλιάς εποχής και τη συνάφειά της με το σύγχρονο τραγούδι».

Στην καυστική κριτική του Ρίτσαρντ Γκόλντσταϊν για το άλμπουμ στην εφημερίδα *[[The New York Times]]*, αναφέρεται ότι το τραγούδι δεν έχει κοροϊδευτικό τόνο, αλλά και ότι "ένα ειλικρινές όραμα καταστρέφεται από το υπόβαθρο που επιδιώκει να το ενισχύσει".

Στο βιβλίο του *Revolution in the Head*, ο Ίαν Μακντόναλντ αναφέρει ότι το τραγούδι «απευθύνεται κυρίως στους γονείς και ως αποτέλεσμα έτυχε ψυχρής υποδοχής από τη γενιά του συγκροτήματος». Προσθέτει ότι το τραγούδι δανείζεται πολλά από το αγγλικό στιλ της μουσικής του Τζορτζ Φόρμπι, ενώ επικαλείται εικόνες από παλιές παραθαλάσσιες καρτ ποστάλ. Ο Άλαν Μουρ το βλέπει ως σύνθεση ράγκταιμ και ποπ, προσθέτοντας ότι η θέση του μετά το "Within You Without You" του Τζορτζ Χάρισον –ενός μείγματος ινδικής κλασικής μουσικής και ποπ– καταδεικνύει την ποικιλομορφία του υλικού του άλμπουμ. Λέει ότι η ατμόσφαιρα του μιούζικ χολ ενισχύεται από τη φωνητική απόδοση του Πολ Μακάρτνεϊ και τη χρήση χρωματισμού στην ηχογράφηση, ένα αρμονικό μοτίβο που φέρνει στον νου το "The Ragtime Dance" του Σκοτ Τζόπλιν και τον *[[Ο ωραίος γαλάζιος Δούναβης|Ωραίο γαλάζιο Δούναβη]]* του Γιόχαν Στράους. Προσθέτει επίσης ότι η συμπληρωματικότητα παλιών και νέων στοιχείων στο τραγούδι επηρέασε τη σύνθεση του τραγουδιού των Oasis "She's Electric" (1995).

## Μουσικοί
Σύμφωνα με τους Μακντόναλντ και Λιούισον:

**The Beatles**

* Πολ Μακάρτνεϊ– κύρια φωνητικά, πιάνο, μπάσο
* Τζον Λένον– δεύτερα φωνητικά, κιθάρα
* Τζορτζ Χάρισον– δεύτερα φωνητικά, κιθάρα
* Ρίνγκο Σταρ– τύμπανα, καμπάνες

**Επιπλέον μουσικοί**

* Ρόμπερτ Μπερνς– κλαρινέτο
* Χένρι Μακένζι– κλαρινέτο
* Φρανκ Ράιντι– μπάσο κλαρινέτο

## Κληρονομιά
Με αφορμή τα 64α γενέθλια του Πολ Μακάρτνεϊ τον Ιούνιο του 2006, έναν μήνα μετά τον χωρισμό από τη σύζυγό του Χέδερ Μιλς, η εφημερίδα *[[The Independent]]* δημοσίευσε μια εκτίμηση για το μήνυμα του τραγουδιού. Περιγράφοντας τα γενέθλια του Μακάρτνεϊ ως «πολιτιστικό ορόσημο για μια γενιά», σχολίασε ότι η ευρεία υποστήριξη για τον πρώην Beatle και ο αντίστοιχος χλευασμός της Μιλς «μας λέει περισσότερα για εμάς παρά για εκείνη». Για να τιμήσουν την περίσταση, τα εγγόνια του Μακάρτνεϊ ηχογράφησαν μια νέα έκδοση του "When I'm Sixty-Four" στα στούντιο της Abbey Road. Στην εφημερίδα *[[The New York Times]]*, ο Σαμ Ρόμπερτσ σύγκρινε την αποτυχία του Μακάρτνεϊ να εκπληρώσει την υπόσχεση του τραγουδιού με τη Μιλς με τα ποσοστά διαζυγίων στις ΗΠΑ και άλλα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα που ταλαιπωρούν τους πολίτες γύρω στην ηλικία των 60.

Ο Μακάρτνεϊ έχει αναφέρει ως ανέκδοτο τη γνωριμία του με κάποιον που έπαιζε πιάνο σε οίκους ευγηρίας, ο οποίος του ανέφερε ότι το "When I'm Sixty-Four" είναι το δημοφιλέστερο από τα κομμάτια του ρεπερτορίου του. Πρόσθεσε, όμως, ότι ο μουσικός άλλαζε τον τίτλο ώστε να μην αναφέρει την ηλικία των 64 αλλά των 84, επειδή ένας 64χρονος φαίνεται νέος στο συγκεκριμένο κοινό, οπότε δεν καταλαβαίνουν το νόημα του τραγουδιού. Συμφωνώντας με τον πιανίστα, ο Μακάρτνεϊ είπε αναστενάζοντας ότι, αν έγραφε σήμερα το τραγούδι, η ηλικία που θα ανάφερε θα ήταν τα 94.

## Δείτε επίσης

: 64 (αριθμός)

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Στίχοι
Κατηγορία:Τραγούδια των The Beatles
Κατηγορία:Τραγούδια του 1956