open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Εθνική Ουαλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η **εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουαλίας** εκπροσωπεί την Ουαλία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και αγώνες. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Ουαλίας (FAW), υπεύθυνη για το άθλημα στη χώρα, και αποτελεί την τρίτη αρχαιότερη εθνική ποδοσφαιρική ομάδα στον κόσμο.

Η ομάδα προκρίθηκε σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης πρώτη φορά στην ιστορία της, στο Παγκοσμίο Κυπέλλο του 1958. Έκτοτε, προκρίθηκε το 2016 πρώτη φορά στο Ευρωπαϊκο Πρωτάθλημα (Euro) και πάλι το 2020, ενώ κατέφερε και εξασφαλίσε τη συμμετοχή της έπειτα από 64 χρονιά στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 2022. Πάντως, η Ουαλία κατάφερε να φτάσει στα προκριματικά του UEFA Euro 1976 μέχρι και τα προημιτελικά, τα οποία παίζονταν σε έναν εντός και έναν εκτός έδρας αγώνα.

Αν και αποτελεί τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου, η Ουαλία είχε πάντοτε ένα αντιπροσωπευτικό συγκρότημα που να αγωνίζεται σε όλες τις μεγάλες αθλητικές επαγγελματικές διοργανώσεις, με εξαίρεση τους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς η ΔΟΕ έχει αναγνωρίσει το Ηνωμένο Βασίλειο ως ένα ενιαίο κράτος.

## Παίκτες
### Τελευταίες κλήσεις
Η αποστολή της Ουαλίας για το φιλικό απέναντι στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στο Λανέλι στις 15 Αυγούστου 2012.
Οι συμμετοχές και τα γκολ ισχύουν μέχρι και τις 27 Μαΐου 2012 και τον αγώνα με το Μεξικό.

## Παίκτες με τις περισσότερες συμμετοχές
Μέχρι την 22*η Μαρτίου 2017*, (οι ακόμα ενεργοί ποδοσφαιριστές έχουν το όνομά τους με **έντονη** γραμματοσειρά):

### Άλλοι παίκτες με 50 ή παραπάνω συμμετοχές
Σημείωση: ποδοσφαιριστές που είναι ακόμη ενεργοί έχουν το όνομά τους με **έντονη** γραμματοσειρά:

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Football Association of Wales
*Football Association of Wales Trust 
*International results of Wales
*Welsh Football Online
*Welsh Football Data Archive
*Dragon Soccer
*Sports Council of Wales Welsh Sports Hall of Fame 
*RSSSF archive of most capped players and highest goalscorers

Κατηγορία:Εθνική Ουαλίας (ποδόσφαιρο)
Λη Ταρλάμης

Ο **Λη Ταρλάμης** (*Lee Tarlamis*) γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1975 στην Αυστραλία. Είναι Αυστραλός πολιτικός ελληνικής καταγωγής, από το νησί της Λήμνου. Ανήκει στο Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα.
## Βιογραφία
Στις 27 Νοεμβρίου 2010 εξελέγη στην Άνω Βουλή της πολιτείας Βικτωρίας (αγγλικά Victorian Legislative Council) ως εκπρόσωπος της ΝΑ μητροπολιτικής περιοχής (South Eastern Metropolitan Region).

Ο Λη Ταρλάμης είναι μέλος πολλών οργανισμών, όπως:
*Διεθνής Αμνηστία
*Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση Ελληνισμού (World Hellenic Inter Parliamentary Association)
*Justice of the Peace
*Community & Public Sector Union
*Noble Park RSL
*Royal Victorian Association of Honorary Justices
*Springvale Benevolent Society
*Electoral Matters Committee

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*[Lee Tarlamis BIO](http://www.vic.alp.org.au/alp-victoria-people/electorate-search/lee-tarlamis-(1)/) 
Ταρλαμης
Ταρλαμης
Αντωνόπουλος (αποσαφήνιση)

Το ελληνικό επώνυμο **Αντωνόπουλος** μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω πρόσωπα:

* Άγγελος Αντωνόπουλος (γενν. 1932), Έλληνας ηθοποιός.
* Αλέξανδρος Αντωνόπουλος (γενν. 1947), Έλληνας ηθοποιός.
* Αντώνιος Αντωνόπουλος (πολιτικός) (1805-1887), Έλληνας αγωνιστής του 1821 και δήμαρχος Πατρέων.
* Αντώνιος Αντωνόπουλος (κληρικός) ή *Όσιος Αγάπιος ο νεώτερος* (1753-1812), Έλληνας κληρικός, άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
* Γεώργιος Αντωνόπουλος (πανεπιστημιακός) (1920-2010), Έλληνας φιλόσοφος
* Γεώργιος Αντωνόπουλος (πολιτικός) (πεθ. 1862), Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός.
* Δημήτριος Αντωνόπουλος (πολιτικός), Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός.
* Ιωάννης Αντωνόπουλος (πολιτικός) (1810-1882), Έλληνας πολιτικός.
* Ιωάννης Αντωνόπουλος (πανεπιστημιακός) (πεθ. 2011), Έλληνας πανεπιστημιακός, πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.
* Τζον Άντον (1920-2014), Αμερικανός πανεπιστημιακός, ελληνικής καταγωγής.
* Ιωσήφ Αντωνόπουλος (πεθ. 1821), Έλληνας επίσκοπος, μητροπολίτης Δράμας και Θεσσαλονίκης, άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
* Μιχαήλ Αντωνόπουλος, Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός.
* Νίκος Αντωνόπουλος, (1909-;), Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής.
* Σπήλιος Αντωνόπουλος (1821-1891), Έλληνας νομικός και πολιτικός.
* Χρήστος Αντωνόπουλος (πεθ. 1880), Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.

## Δείτε επίσης
* Αντώνιος Αντωνόπουλος (αποσαφήνιση)
* Γεώργιος Αντωνόπουλος (αποσαφήνιση)
* Ιωάννης Αντωνόπουλος (αποσαφήνιση)
* Αντωνοπούλου (αποσαφήνιση)

Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Επαρχία Μίντλσεξ

Η **Μίντλσεξ** (αγγλικά: *Middlesex*) είναι μια επαρχία της Τζαμάικα. Πρωτεύουσα είναι η Σπάνις Τάουν, δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Τζαμάικα.

## Γεωγραφία
Η Μίντλσεξ καλύπτει όλη την κεντρική πλευρά της Τζαμάικα. Συνορεύει στα ανατολικά με την Επαρχία Σούρεϊ και στα δυτικά με την Επαρχία Κορνουάλλη. Οι κυριότεροι κόλποι είναι ο Λονγκ, ο Κόλον, ο Πηκ, ο Σωλτ Ρίβερ, ο Κόλμανς, ο Ρίντλεϋς, ο Κοκουάρ, ο Μανατί, ο Ρεκ, ο Ανότο, ο Μαοέ και ο Σωλτ. Οι κυριότερες λίμνες είναι οι Καϋμάνας Ποντς, Μονάγκ και WINDALCO Residual. 

## Ενορίες
thumb|250px|Οι επαρχίες και οι ενορίες της Τζαμάικα. Η Μίντλσεξ είναι η ροζ.

Η Μίντλσεξ διαιρείται σε 5 ενορίες:

## Δείτε επίσης
* Επαρχίες της Τζαμάικα

Κατηγορία:Επαρχίες της Τζαμάικας
Παναγιώτης Ιωάννου

Ο **Παναγιώτης Ιωάννου** από τη Λήμνο (γεν. 1806) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αναγνωρίστηκε ως αξιωματικός Ζ΄ τάξεως. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 έχει Α.Μ. 3043. Μεταπολεμικά έζησε στη Σύρο.

## Η δράση του
Ο Παναγιώτης Ιωάννου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1806 και συμμετείχε στην Επανάσταση στα τελευταία έτη του αγώνα. Το 1828, σε ηλικία 22 ετών, υπηρετούσε ως ιππέας στη χιλιαρχία ιππικού του Χατζηχρήστου, μαζί με τον συμπατριώτη του Κωνσταντίνο Γεωργίου. Μεταγενέστερα κατατάχτηκε ως στρατιώτης στον 4ο λόχο του ΙΒ΄ Τάγματος, στο οποίο διοικητής ήταν ο συμπατριώτης του Τριαντάφυλλος Τζουράς.

Μετά το τέλος του αγώνα της εθνεγερσίας εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ερμούπολη Σύρου, όπου ζούσαν οι συγγενείς του Λήμνιοι έμποροι Βασίλειος Ιωάννου και Γεώργιος Ιωάννου. Συγγενής του μάλλον ήταν και ο Λήμνιος αγωνιστής και αξιωματικός Νικόλαος Ιωάννου.

## Πηγές
* Τάσος Καψιδέλης: *Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821*, Αθήνα 1986

Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού
Περικλής Βασιλάκης

Ο **Περικλής Βασιλάκης** (1955-2019) ήταν διεθνής διαιτητής FIFA και UEFA με αξιοσημείωτη παρουσία, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Αντιμετώπισης της Βίας και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης γιά τον Αθλητισμό. Εργαζόταν ως μόνιμο στέλεχος της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού του Υπουργείου Πολιτισμού.

## Βιογραφία
Ο Βασιλάκης γεννήθηκε στο Νεοχώρι Πρέβεζας και καταγόταν από αγροτική οικογένεια.

Ήταν πτυχιούχος του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο Τμήμα Οργάνωσης και Διαχείρισης Αθλητισμού και επίσης της Ανώτατης Σχολής Ηλεκτρονικών. Εργάσθηκε στο ΥΠΕΧΩΔΕ και στη συνέχεια στην Γενική Γραμματεία Αθλητισμού ως σύμβουλος του Υφυπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού (άμισθος). Διετέλεσε Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Αντιμετώπισης της Βίας και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τον Αθλητισμό (2003-2005). Ήταν μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Ολυμπιακής και Αθλητικής Παιδείας. Επίσης υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Επιστημονικού Ινστιτούτου Διοίκησης Αθλητισμού. Ήταν διαιτητής ποδοσφαίρου Α' Εθνικής κατηγορίας και επίσης διεθνής διαιτητής FIFA και UEFA, ενώ παράλληλα δίδασκε από το έτος 1996 ως καθηγητής διαιτησίας ποδοσφαίρου. Ήταν συνεργάτης του ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ σε θέματα ποδοσφαίρου και αθλητισμού.

Πέθανε αιφνίδια στις 7 Νοεμβρίου 2019 σε ηλικία μόλις 64 ετών.

## Πολιτική δράση
Η πολιτική του δραστηριότητα άρχισε από την ΠΑΣΠ (νεολαία του ΠΑΣΟΚ). Συνεχίστηκε επίσης στην Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ και υπήρξε μέλος του Τομέα Πολιτισμού και Αθλητισμού. Υπήρξε υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ (Α' επιλαχών) στον νομό Πρέβεζας το 2009 και επίσης ήταν υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στίς εκλογές του 2012, αλλά δεν εξελέγη.

## Επικοινωνία
* Ιστοσελίδα: www.vasilakisperiklis.gr

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου
Δημήτριος Κατζίκας

Ο **Δημήτριος Κατζίκας ** από τη Λήμνο υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ήταν στρατιώτης Γ΄ τάξεως και τιμήθηκε με χάλκινο αριστείο. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 έχει Α.Μ. 15664. Μεταπολεμικά υπηρέτησε ως δεκανέας και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

## Η δράση του

Ο Δημήτριος Κατζίκας γεννήθηκε στη Λήμνο στις αρχές του 19ου αιώνα και συμμετείχε στην Επανάσταση από το 1824, έτος που έφτασε στη χερσαία Ελλάδα "αποδράς από τη Λήμνο", όπως αναφέρει σε αναφορά του. Έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες ως απλός στρατιώτης, όπως βεβαιώνουν σε πιστοποιητικό που του χορήγησαν το 1844 οι Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, Ιω. Βελέντζας και λοχαγός Βελούτης.

Μετά το τέλος του αγώνα της εθνεγερσίας και την έλευση του Όθωνα κατατάχτηκε στα Σώματα Οροφυλακής, με τα οποία πήρε μέρος σε συμπλοκές καταδίωξης ληστών το 1834 στην περιοχή Ταμπούρια με τον Δήμο Λούλια και το 1836 στον Αχινό Φθιώτιδας. Λόγω της δράσης του προήχθη σε δεκανέα. Το 1840 αποστρατεύτηκε και κατατάχτηκε στη χωροφυλακή ως απλός στρατιώτης. Το 1844 είχε αποχωρήσει και από το Σώμα χωροφυλακής και ζούσε μόνιμα στην Αθήνα. Το έτος αυτό του απονεμήθηκε το χάλκινο αριστείο ανδρείας.

### Τιμητικές διακρίσεις
* Χάλκινο αριστείο ανδρείας: 1844.

## Πηγές

* Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.

Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Οροφυλακής
Κατηγορία:Έλληνες χωροφύλακες
Μουσταφά Ναΐμ

Ο **Μουσταφά Ναΐμ**, γνωστός σαν **Ναϊμά**, (Οθωμανικά: مصتفى نعيما) (Χαλέπι 1655 - Πάτρα 1716 ) ( 1065-1128 σύμφωνα με το Χίζρι ημερολόγιο) ήταν Οθωμανός γραφειοκράτης και ιστορικός. θεωρείται ως ο πρώτος επίσημος ιστορικός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο οποίος έγραψε την πολύτομη ιστορία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. 

## Η ζωή του
Ο Ναΐμ γεννήθηκε στο Χαλέπι της Συρίας και ήταν γιος γενιτσάρου, από μικρός βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου έγινε γραμματέας. Το 1688 προήχθη σε γραμματέα του διβανίου και 1704 σε προϊστάμενο της οικονομικής εφορίας ανατολής. Μετά από πέντε (5) χρόνια γύρισε στην Κωνσταντινούπολη σαν τελετάρχης του σουλτανικού σαραγιού και ως ιστοριογράφος της αυτοκρατορίας. 

Το 1715 ακολούθησε τον μέγα Βεζίρη Αλή Κιουφουρτζή στην εκστρατεία για την ανακατάληψη της Πελοποννήσου που βρισκόταν επί Ενετική κυριαρχία. Την επόμενη χρονιά , το 1716, ευρισκόμενος στην Πάτρα πέθανε και τάφηκε εκεί. Αναφέρεται ότι τάφηκε στο προαύλιο Τζαμιού στην πόλη, πιθανότατα στο *"Κουρσούμ τζαμί"* αυτό όπου στην θέση του βρίσκετε σήμερα ο ναός του Παντοκράτορα. Μαλιστα αναφέρεται ότι είχε τοποθετηθεί επιτύμβια στήλη όπου ήταν δυσξήμβλητος και διαβαζόταν δύσκολα.

## Το έργο του
Έγραψε το έργο «Hüseyn'in Bahçesi, Doğu ve Batı Haberlerinden Özetler dir (روضة الحسين فى خلاصة أخبار الخافقين στα Οθωμανικά, Κυριολεκτικά:"Ο Κήπος του Χουσείν, Περίληψη των Χρονικών της Ανατολής και της Δύσης") . Το έργο ολοκληρώθηκε το 1704 και είναι αφιερωμένο στον βεζίρη Χουσεΐν Πασά. Το βιβλίο καλύπτει τα γεγονότα των ετών 1591 έως 1660.

Το βιβλίο εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη πρώτη φορά το 1734 και σε δεύτερη έκδοση το 1843 ενώ μεταφράστηκε κι εκδόθηκε σε πολλές γλώσσες.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Norman Itzkowitz: *Ottoman Empire and Islamic Tradition*, University of Chicago Press 1980, ISBN 0-226-38806-9
*Lewis V. Thomas, Norman Itzkowitz (ed.): *A Study Of Naima*, New York University Press 1972, ISBN 0-8147-8150-0 / Hodder & Stoughton Ltd 1972, ISBN 0-340-16893-5
**Annals of the Turkish Empire: from 1591 to 1659*.  Trans. Charles Fraser.  London: Oriental Translation Fund, 1832.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Άρθρο στην εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα

Κατηγορία:Αξιωματούχοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Οθωμανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Σύροι ιστορικοί
Η έξοδος του Μεσολογγίου (πίνακας)

Η **Έξοδος του Μεσολογγίου** είναι πίνακας ζωγραφικής του Θεόδωρου Βρυζάκη. Φιλοξενείται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. Είναι εντυπωσιακή σύνθεση αποτέλεσμα συνδυασμού εικόνων. Συγκαταλέγεται στα έργα ιστορικής ζωγραφικής σε ρομαντικό ύφος της Οθωνικής περιόδου (1832-1862). Διακρίνεται για τον αφηγηματικό ρεαλισμό του. 
## Πηγές
* 

Εξοδος του Μεσολογγιου
Πινακας
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ορμά έφιππος προς την Ακρόπολη

***Ο Καραϊσκάκης*** είναι πίνακας ζωγραφικής του Γεωργίου Μαργαρίτη. Φιλοξενείται στην συλλογή του Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη. Παριστάνει τον Καραϊσκάκη να εφορμά στην Ακρόπολη. Συγκαταλέγεται στα έργα ιστορικής ζωγραφικής σε ρομαντικό ύφος της Οθωνικής περιόδου (1832-1862). Διακρίνεται για τον αφηγηματικό ρεαλισμό του.

## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Παρουσίαση του πίνακα από την Εθνική Πινακοθήκη 

Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γεωργίου Μαργαρίτη
Κατηγορία:Γεώργιος Καραϊσκάκης
La Belle Ferronnière

Η ***La Belle Ferronnière*** είναι πίνακας, του οποίου η πατρότητα αποδίδεται στον Λεονάρντο ντα Βίντσι ή στη Σχολή του. Χρονολογείται στα 1495 - 1499 και φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.

## Ιστορικό του πίνακα
Ο πίνακας μνημονεύεται για πρώτη φορά το 1642 σε έναν κατάλογο της βασιλικής συλλογής του Ανακτόρου Φονταινεμπλώ και αναφέρεται ως έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που εικονίζει μια Δούκισα της Μάντουα. Η πληροφορία αυτή όμως δεν διασταυρώνεται από τα χειρόγραφα του ντα Βίντσι, αφού δεν αναφέρουν τον ανυπόγραφο και αχρονολόγητο ετούτο πίνακα. Το όνομά του ο πίνακας το έλαβε αργότερα εκ παραδρομής. Στον ίδιο κατάλογο αναφέρεται επίσης ένα πορτραίτο της *La Belle Ferronière*, κάποιας αγνώστου ονόματος ερωμένης του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄. Πιθανόν η ερωμένη αυτή να ήταν σύζυγος ή θυγατέρα κάποιου έμπορου σιδηρικών (γαλ. *ferronnier*), ή σύζυγος κάποιου δικηγόρου ονόματι *Féron* ή *Le Ferron*.

Η σύγχυση των δύο πορτρέτων έγινε μάλλον στις αρχές του 18ου αιώνα, και έκτοτε το έργο του ντα Βίντσι αναφέρεται κυρίως με αυτό το όνομα, ή με περιγράφεται ως «Πορτρέτο μιας άγνωστης κυρίας». Η σύγχυση ίσως να έγινε λόγω του διαδήματος που φοράει η εικονιζόμενη γυναίκα. Πρόκειται για μια στενή ταινία σαν λουράκι με πολύτιμους λίθους που στολίζει το μέτωπο. Παρόμοια διαδήματα συναντούμε από τον 16ο αιώνα υπό το όνομα «Ferronière».

## Η εικονιζόμενη γυναίκα
Εκτός από την ερωμένη του βασιλιά, πιστεύεται ότι η εικονιζόμενη γυναίκα μπορεί να είναι κάποια από τα εξής ιστορικά πρόσωπα: η Λουκρέτσια Κριβέλλι (1452−1508), Σεσίλια Γκαλλεράνι (1473−1536), αμφότερες ερωμένες του Λουδοβίκο Σφόρτσα (1452−1508), ή η Μπεατρίς ντ' Εστέ (1475−1497), την οποία παντρεύτηκε ο Λουδοβίκος το 1491.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Martin Kemp: *Leonardo*, C. H. Beck, München 2008, ISBN 978-3-406-56821-3
* Charles Nicholl: *Leonardo da Vinci – Die Biographie*. S. Fischer, Frankfurt am Main 2006, ISBN 978-3-10-052405-8
* Carlo Pedretti: *Leonardo; a study in chronology and style*. University of California Press, Berkeley 1973, ISBN 0-520-02420-6

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παρουσίαση του πίνακα „La Belle Ferronnière“ από το μουσείο του Λούβρου

Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Λεονάρντο ντα Βίντσι
Κατηγορία:Βασιλικές ερωμένες
Λεκατσάς

Το επώνυμο **Λεκατσάς** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιον από τους:

* Νίκος Λεκατσάς, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με τον Εθνικό Πειραιώς
* Νικόλαος Λεκατσάς, ηθοποιός του θεάτρου
* Παναγής Λεκατσάς (1911-1970), λογοτέχνης

Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Αθανάσιος Τριανταφύλλου

Ο **Αθανάσιος Τριανταφύλλου** (Λήμνος, 1803) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 με το βαθμό του εικοσιπένταρχου. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 δεν έχει καταγραφεί.

## Η δράση του
Ο Αθανάσιος Τριανταφύλλου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1803. Συμμετείχε στην Επανάσταση από τον Αύγουστο 1824 τουλάχιστον, όταν αναφέρεται να υπηρετεί ως στρατιώτης στην άμυνα των Σπετσών υπό τον χιλίαρχο Καραγεώργη Βούλγαρη. Στη συνέχεια τον ακολούθησε στην εκστρατεία της Αρκαδίας. Το 1828 κατατάχτηκε στη Δ΄ χιλιαρχία του Διαμαντή Ζέρβα και στις 3 Μαΐου βρισκόταν στον Πόρο, από όπου μετέβη στην Τρίπολη μετέχοντας σε μάχες κατά του Ιμπραήμ. Δύο μήνες αργότερα προβιβάστηκε σε πένταρχο και με τη χιλιαρχία του μεταβαίνει στην περιοχή Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας. Το 1829 είχε προαχθεί σε εικοσιπένταρχο και υπηρετούσε στην Ζ΄ χιλιαρχία του Τσάμη Καρατάσου.

Επί Καποδίστρια εντάχθηκε ως δεκανέας στο 2ο λόχο του ΣΤ΄ ελαφρού τάγματος, υπό τον στρατηγό Ν. Κριεζώτη. Με τη μονάδα του έλαβε μέρος σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Ανατολική Στερεά.

## Πηγές
* Τάσος Καψιδέλης, *Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821*, Αθήνα 1986.

Κατηγορία:Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς
Ανόβερ (Τζαμάικα)

Η **Ενορία του Ανόβερ** (αγγλ. *Parish of Hannover*) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 430 τ.χλμ. και πληθυσμό 67.037 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Λούσεα.

## Γεωγραφία
Το Ανόβερ βρίσκεται βορειοδυτικά της Τζαμάικα. Στα βόρεια και δυτικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα νότια με τη Γουεστμόρλαντ και στα ανατολικά με τον Άγιο Ιάκωβο. Έχει έκταση 430 τ.χλμ.. Είναι η δεύτερη ενορία σε έκταση της Τζαμάικα.

### Πανίδα
Το Ανόβερ φημίζεται για τις πολλές αγελάδες, τα γουρούνια και τις κατσίκες του. 

### Ποτάμια
Το κυριότερο ποτάμι του Ανόβερ είναι το Γκρέιτ Ρίβερ. Άλλα ποτάμια είναι ο Νορθ Νέγκριλ, ο Καμπαρίτα, ο Λούσεα Ηστ και ο Λούσεα Γουέστ. 

### Βουνά
Το Ανόβερ είναι ημιορεινή περιοχή. Το ψηλότερο είναι το Ντόλφινς Χεντ 

### Κόλποι
Οι κυριότεροι κόλποι είναι ο Όραντζ, ο Σάντι και ο Μπλάντι. 

### Νησιά
Το κυριότερο νησί είναι το Γκρην Άιλαντ.

## Δημογραφία
Το Ανόβερ είχε πληθυσμό 67.037 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η μικρότερη ενορία της Τζαμάικα.

### Λαοί
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Αννόβερ (92,1%) είναι μαύροι, το 0,8% λευκοί, το 3,7% Ασιάτες, το 2,3% Λατίνοι και το 2,1% διάφοροι άλλοι.

### Πόλεις
* Γκρην Άιλαντ
* Έλτζιν Τάουν
* Κάζινς Καβ
* Κασκάντ
* Κίνγκσβείλ
* Λούσεα
* Μίντλσεξ
* Ντιάς
* Όραντζ Μπέυ
* Πένικουκ
* Σάντι Μπέυ
* Τζόνσον Τάουβ
* Χώτον Κωρτ

## Σημαντικά πρόσωπα
Το Ανόβερ ήταν η γενέτειρα του Αλεξάντερ Μπούσταμαντ, ενός από τους επτά ήρωες της Τζαμάικα.

## Οικονομία
Το Ανόβερ είναι γνωστό για την καλλιέργεια γιαμ, ζαχαροκάλαμου, ρυζιού, πιπερόριζας, πιμέντο, κουρκουμά, αρτόκαρπου, δημητριακών, οσπρίων, μπανανών, λαχανικών, ζάχαρης, καφέ, κακάο και ρουμιού. Ξακουστό είναι επίσης το δένδρο Maranta arundinacea (υπάκουο φυτό).

## Τουρισμός
Το Ανόβερ δέν έχει αναπτυχθεί τουριστικά. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν πολλά θέρετρα, όπως εκείνο στο χωριό Χόουπγουελ, περίπου 24 χιλιόμετρα ανατολικά της Λούσεα. Το Ανόβερ έχει επίσης πολλά ξενοδοχεία, όπως το Ράουντ Χιλ (Round Hill) και το Τράιαλ (Tryall), ξακουστό για το γήπεδο γκολφ.

### Προσελκύσεις
Υπάρχουν πολλά που προσελκύουν τους τουρίστες:

* Καταρράκτες στις Παράδεισο, Κέμπσοτ και Ντράι Χιλ
* Παλιό Δικαστήριο της Λούσεα, που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης
* Μπλένχαϊμ, το μέρος όπου γεννήθηκε ο Αλεξάντερ Μπούσταμαντ, ενός από τους εφτά ήρωες της Τζαμάικα και πρώην προθυπουργού.
* Εκκλησία της Λούσεα από τον 18ο αιώνα. Όπως λέει ο μύθος, ένα τούνελ τη συνδέει με το Φορτ Σαρλότ.
* Φορτ Σαρλότ. Χτίστηκε το 1761 
* Ρόδα Νερού της Τράιαλ

## Ιστορία
Το Ανόβερ χτίστηκε στις 12 Νοεμβρίου 1723. 

## Προέλευση του ονόματος
Το όνομα "Ανόβερ" προέρχεται από τον Οίκο του Αννόβερου.

## Δείτε επίσης
* Ενορίες της Τζαμάικα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πληριφορίες για Αννόβερο, Τζαμάικα

Ανοβερ
Γιάννης Ψιλάκης

Ο **Γιάννης Ψιλάκης** (1967-2006) ήταν Έλληνας φωτογράφος και συγγραφέας.
## Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Δημήτρη Ψιλάκη, ιατρού, και της Ελευθερίας (Τίτης) Πετραλιά. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την Οικογένεια Πετραλιά και ήταν εγγονός του Επαμεινώνδα Πετραλιά. Μετά το πέρας των εγκύκλιων σπουδών του μετέβη στο Λονδίνο, για να σπουδάσει Παγκόσμια ιστορία, στο τοπικό Πανεπιστήμιο. Εκεί, είχε την πρώτη του επαφή με την τέχνη της φωτογραφίας, καθώς την επέλεξε, μεταξύ άλλων μαθημάτων. Μέσα από αυτήν, κατάφερε να καταγράψει τις γνώσεις και τις εμπειρίες του. Η επαγγελματική του ενασχόληση με τον τομέα αυτόν, ξεκίνησε το 1997. Οι φωτογραφίες του αφορούσαν τη λαογραφία των τελευταίων γηγενών φυλών, σε απομονωμένες -από τον πολιτισμένο κόσμο- περιοχές. Επηρεάσθηκε από το ρεύμα του ουμανισμού.

Επισκέφθηκε μέρη, όπως: η Αιθιοπία, το Πακιστάν, η Ινδονησία, τα υψίπεδα της Παπούα Νέας Γουινέας, η Ινδία, το Κασμίρ, η Τυνησία, οι βολιβιανές και χιλιανές Άνδεις, η Δυτική Σαχάρα, το Μάλι και το Περού. Όσο παρέμεινε εκεί, γνώρισε τη ζωή φυλών, όπως αυτές των Μενταβάι (νήσος Σιμπερούτ, στον Ινδικό Ωκεανό), των Χούλι (ορεινή Παπούα Νέα Γουινέα), των Καλάς (οροσειρά Καρακοράμ), των Χουνζακούτ (Ινδικός Καύκασος) και των ινδιανικών φυλών Μαπούτσε και Αϋμάρα (Αμαζόνιος και Άνδεις Λατινικής Αμερικής). Ο Γιάννης Ψιλάκης ήταν ιδρυτικό στέλεχος του "*[[Σύλλογος Γοητείας Παιδιών Αιθιοπίας|Συλλόγου Βοηθείας Παιδιών Αιθιοπίας]]*".

Το ενδιαφέρον του για τους πολιτισμούς αυτόυς, τόν οδήγησε στο να ενταχθεί στις κοινωνίες τους και να μελετήσει τη μουσική και τα όργανά τους. Τα έργα του Ψιλάκη έχουν κερδίσει διεθνή βραβεία και έχουν χρησιμοποιηθεί σε έντυπα, σε όλον τον κόσμο. Ο Γιάννης Ψιλάκης σκοτώθηκε τον Φεβρουάριο του 2006 σε αυτοκινητιστικό ατυχημα.

## Αναγνώριση

Την 21η Νοεμβρίου του 2006, η Διοικητική Επιτροπή του Μουσείου Μπενάκη διοργάνωσε μια έκθεση με τα σημαντικότερα έργα του, με τίτλο "*Ο κόσμος είναι ένας*". Στην ίδια έκθεση παρουσιάσθηκε και το βιβλίο του.

Το 2007, στο πλαίσιο του Ελληνικού Πολιτιστικού έτους Ελλάδος στο Πεκίνο, Κίνα, πραγματοποιήθηκε και εγκαινιάστηκε απο τον Πρέσβυ της Ελλάδος στο Πεκινο, Μίκη Καμπάνη, έκθεση με φωτογραφίες του Ψιλάκη.

## Βιβλιογραφία

* "*Ο κόσμος είναι ένας*" (2006)  (εκδόσεις Μουσείο Μπενάκη) 
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα
* Περίληψη του βιβλίου "''Ο κόσμος είναι ένας''"

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 21ου αιώνα
Η Ψυχή του Καλλιτέχνη

***Η Ψυχή του Καλλιτέχνη*** είναι έργο του Έλληνα ζωγράφου Νικολάου Γύζη. Είναι έργο αλληγορικό των ώριμων χρόνων του Γύζη, που έγινε το πιο διάσημο και αγαπημένο έργο του.
## Περιγραφή
Το έγχρωμο σκίτσο εικονίζει μια νεαρή γυναικεία μορφή με λεπτά μα και συγχρόνως αδρά χαρακτηριστικά και αιθέρια ενδυσμασία. Τα πεταλουδίσια φτερά στους λεπτούς της ώμους παραπέμπουν τον παρατηρητή στη μυθική Ψυχή, που μπορεί να περιγραφεί ως η προσωποποίηση πεταλούδας. Η κόρη βρίσκεται μπροστά στο στόμιο μιας σκοτεινής σπηλιάς, η οποία θεωρείται ότι είναι η είσοδος για τον κάτω κόσμο. Το βλέμμα της είναι πλήρως αφοσιωμένο στο μικρό κόκκινο κουτάκι, μια πυξίδα, που της έδωσε η θεά Αφροδίτη. Το αιθέριο ένδυμα μοιάζει κατασκευασμένο από το ίδιο υλικό όπως και τα πεταλουδίσια φτερά της. Το σχήμα των ποδιών της χάνεται.

## Ερμηνεία
Στη «*Ψυχή του Καλλιτέχνη*» απεικονίζεται η Ψυχή από την ελληνική μυθολογία, που σύμφωνα με το μύθο, ήταν η νεότερη από τις τρεις όμορφες κόρες του βασιλιά της Σικελίας, και για την ομορφιά της προκάλεσε τον φθόνο της θεάς Αφροδίτης. Μετά από έναν κυριολεκτιό κυκεώνα συγκυριών, η Ψυχή βρίσκεται αντιμέτωπη με την δύσκολη αποστολή, να κατέβει στον κάτω κόσμο και να επιστρέψει φέρνοντας βάλσαμο μέσα στο μικρό κουτάκι της. Δεν ξέρουμε, αν ο καλλιτέχνης απεικονίζει την Ψυχή άραγε πριν την κάθοδο, ή μήπως μετά την επιστροφή της; Κάθεται σκεπτική και με την προσύλωσή της στο μόνο έγχρωμο αντικείμεον του πίνακα, πραπέμπει τον θεατη, όχι μόνο στο έργο της επίτευξης της αποστολής, αλλά και στο ευτυχές αποτέλεσμα, την προσφορά του βαλσάμου της ψυχής για την ανθρωπότητα.

## Ιστορία
Ο Γύζης δημιούργησε το σκίτσο ως δείγμα του έργου του, για να κοσμίζει με αυτό το εξώφυλλο του βιογραφικού σημειώματός του, το οποίο έστειλε σε μεγάλο μουσείο του εξωτερικού. Το ίδιο το σκίτσο είναι αναφορά στη ζωή του.

## Επιρροή
Η «*Ψυχή του Καλλιτέχνη*» ενέπνευσε αρκετούς Ευρωπαίους δημιουργούς. Τα έργα «*[[Η Ψυχή]]*» του Παύλου Μαθιόπουλου, «*[[Η Ψυχή ανοίγει το χρυσό κουτί της Αφροδίτης]]*» και «*[[Η Ψυχή εισέρχεται στον κήπο του Έρωτα]]*» του Τζ. Γ. Γουότερχαουζ, παρουσιάζουν την Ψυχή, όπως την αντιλαμβάνονται οι δημιουργοί της.
## Πηγές
* 
* Παρουσίαση του πίνακα

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Έργα του Νικολάου Γύζη στο Museum Syndicate

Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Νικολάου Γύζη
Γεώργιος Κατσίγρας

Ο **Γεώργιος Κατσίγρας** (20 Φεβρουαρίου 1914- 17 Μαρτίου 1998). Υπήρξε Έλληνας ιατρός. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου και αναγορεύτηκε διδάκτορ Χειρουργικής. Το 1940 υπηρέτησε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Λάρισας και από το 1941 έως το 1948 εργάστηκε στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός στην Αθήνα ως θεράπων ιατρός και στην Κλινική Σμπαρούνη ως βοηθός του Νικολάου Σμπαρούνη.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη Λάρισας από πατέρα πρόσφυγα από την Ανατολική Ρωμυλία, τον γεωπόνο Ιωάννη Κατσίγρα, και μητέρα Λαρισαία, την Ελένη Καραμπίλια. Ο πατέρας του είχε ειδικευθεί στην ανθοκομική ενόσω ζούσε στη Βουλγαρία. Εγκαταστάθηκε στη Λάρισα το 1902 και δίδαξε στην Αβερώφειο Γεωργική Σχολή.

Ο ίδιος ο Γεώργιος Κατσίγρας υπήρξε διδάκτωρ χειρουργικής και ξεκίνησε την ειδίκευση το 1947 στον Ευαγγελισμό. Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία ως οπλίτης στο 404 Στρατιωτικό Νοσοκομείο, όπου επιστρατεύτηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου μέχρι το 1941. Λόγω της συμμετοχής του στην Αντίσταση συνελήφθη στις αρχές του 1942 και καταδικάστηκε σε 2 χρόνια φυλάκιση από Ιταλικό Στρατοδικείο, ποινή που εξέτισε στις φυλακές Αβέρωφ.

Στην διάρκεια του Εμφυλίου επιστρατεύτηκε εκ νέου χειρουργώντας  και νοσηλεύοντας χιλιάδες ασθενείς στην Ελασσόνα και την Καστοριά, ενώ για τις υπηρεσίες του προτάθηκε για την απονομή "μεταλλίου εξαίρετων πράξεων" από τον Διοικητή της 1ης Μεραρχίας.

Παντρεύτηκε την Καίτη Καζαντζή (πέθανε το 1996) το 1946,  η οποία ήταν νοσηλεύτρια και συνεργάτιδά του στον Ευαγγελισμό.

Μετά τον πόλεμο ο Κατσίγρας εγκαταστάθηκε στη Λάρισα όπου ίδρυσε και εργάστηκε στην  Κλινική Κατσίγρα, όπου σήμερα στεγάζεται η Ιατρική Σχολή Λάρισας. Το 1955  η κλινική εγκαταστάθηκε σε νεόδμητο κτίριο επί ιδιόκτητου οικοπέδου  επί της οδού Παπακυριαζή 22 (έργο του αρχιτέκτονα Ανδρέα Κριεζή) και αποτέλεσε μια από τις καλύτερες κλινικές του καιρού της  στα Βαλκάνια.

## Πηγές
*Η Συλλογή Γ.Ι.Κατσίγρα , ISBN 960-88962-0-7, Λάρισα 2005, εκδοθείσα με χορηγία της Δ.Ε.Υ.Α.Λ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Σύντομη βιογραφία στην ιστοσελίδα της Πινακοθήκης
*Μια άλλη βιογραφία στην ψηφιακή πολιτιστική πύλη του Δήμου Λαρισαίων

Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Έιμι Λι

Η **Έιμι Λι** (*Amy Lynn Hartzler*, 13 Δεκεμβρίου 1981) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, συνθέτρια και πιανίστα. Είναι η τραγουδίστρια και μία από τους δημιουργούς του rock συγκροτήματος Evanescence.

## Δισκογραφία
**Evanescence**
* *[[Fallen]]* (2003)
* *[[The Open Door]]* (2006)
* *[[Evanescence (άλμπουμ)|Evanescence]]* (2011)
* *[[Synthesis]]* (2017)
* *[[The Bitter Truth]]* (2021)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες
Κατηγορία:Νικητές NME Awards
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου

**Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου** (γαλλ. *La Grèce sur les ruines de Missolonghi*) είναι πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά εμπνευσμένο από την μάχη των Ελλήνων στην τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου. 
## Περιγραφή
Εικονίζει την προσωποποίηση της ηρωικής Ελλάδας. Φοράει ελληνική παραδοσιακή φορεσιά, ξεκούμπωτη στο στήθος. Είναι στραμμένη προς τον θεατή με τα χέρια σε στάση απόγνωσης, και το πρόσωπο σε τρία τέταρτα στραμμένο προς τα αριστερά.Στέκει όρθια επάνω στα ερείπια του Μεσολογγίου, που έχουν καταπλακώσει έναν αγωνιστή. Στο βάθος ένας μαύρος άνδρας με κίτρινο τουρμπάνι που συμβολίζει τον εχθρό καρφώνει μια σημαία στο έδαφος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ευγένιου Ντελακρουά
Η Σφαγή της Χίου (πίνακας)

**Η Σφαγή της Χίου** (γαλλ.: *Scène des massacres de Scio*, *Σκηνή από τις Σφαγές της Χίου*) είναι πίνακας ζωγραφικής του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά, εμπνευσμένος από την σφαγή της Χίου το 1822. Η σφαγή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων της Χίου από τον οθωμανικό στρατό συνέβη κατά το δεύτερο έτος της Ελληνικής Επανάστασης.  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ευγένιου Ντελακρουά
Κατηγορία:Πίνακες του 1824
Κωνσταντίνος Χατζηκυριάκου

Ο **Κωνσταντίνος Χατζηκυριάκου** από τη Λήμνο υπήρξε Έλληνας αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και μετέπειτα στρατιωτικός. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 αναφέρεται ως υπαξιωματικός Α΄ τάξεως με Α.Μ. 37. Τιμήθηκε με αργυρούν αριστείο ανδρείας. Μεταπολεμικά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

## Η δράση του

Ο Κωνσταντίνος Χατζηκυριάκου γεννήθηκε στη Λήμνο στις αρχές του 19ου αιώνα και συμμετείχε στην Επανάσταση από το ξεκίνημά της. Αρχικά υπηρέτησε ως απλός στρατιώτης στο σώμα του συμπατριώτη του Τριαντάφυλλου Τζουρά σε διάφορες επιχειρήσεις (Άθως, Ερεσός, Όλυμπος). Τον Ιανουάριο του 1822 βρίσκεται στη Νάξο υπό τις διαταγές του Κασομούλη, προσπαθώντας να εξασαφαλίσει βοήθεια για να σταλεί στον επαναστατημένο Όλυμπο. Συμβάλλοντας στην προσπάθεια δάνεισε χίλια γρόσια στον υπασπιστή του Υψηλάντη Γρ. Σάλα, τα οποία τρία χρόνια αργότερα δεν του είχαν επιστραφεί.

Το 1824 βρίσκεται στην Πελοπόννησο και συμμετέχει στην εκστρατεία στην Αρκαδιά ως στρατιώτης στο σώμα του Δημ. Κριεζή. Είναι τα χρόνια του εμφύλιου. Επίσης, ως επικεφαλής μικρής ομάδας έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά του Ιμπραήμ, στο Νιόκαστρο, στη μάχη Κρεμμυδίου κ.ά. υπό τις γενικότερες διαταγές του Κριεζή και του Μαυροβουνιώτη. Παρέμεινε στην υπηρεσία του Βάσου Μαυροβουνιώτη έως τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του 1828-1829 στην Ανατολική Στερεά.

Μετά τη διάλυση των ατάκτων κατατάχτηκε στο Α΄ ελαφρό τάγμα Ακροβολιστών υπό τον Τρ. Τζουρά και επί Όθωνα παρέμεινε στην Αθήνα. Το 1836 τιμήθηκε με "χάλκινο αριστείο ανδρείας μετά ταινίας" αλλά ως το 1840 δεν είχε λάβει ακόμα το σχετικό δίπλωμα. Όμως, το 1844 τιμήθηκε με αργυρούν αριστείον ανδρείας "ως εκπληρώσας καθήκοντα αξιωματικού". Την περίοδο αυτή υπηρετούσε στο Ναύπλιο

### Τιμητικές διακρίσεις
* Χαλκούν αριστείο ανδρείας: 1836.
* Αργυρούν αριστείο ανδρείας: 1844.

## Πηγές

* Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.

Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων
Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου

***Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου*** (γαλλικά: *La Mort de Sardanapale*) είναι πίνακας ζωγραφικής του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά.

## Ιστορική αναδρομή
Ο Ντελακρουά ζωγράφισε τον πίνακα αυτό για την έκθεση του 1827/28 στο Σαλόνι του Παρισιού (γαλλ. *Salon de Paris*). Στόχος του ήταν να προκαλέσει, κάτι που κατάφερε με τόσο μεγάλη επιτυχία, που για τα επόμενα πέντε χρόνια τον απέφευγαν όλοι και δεν έβρισκε κανέναν αγοραστή για τα έργα του. Το κοινό της εποχής του δεν ήταν έτοιμο για να δεχτεί αυτό το έργο. Αν και τελικά κατάφερε να ξανακερδίσει το κοινό με το έργο του Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό, ο πίνακας ετούτος έμεινε απούλητος μέχρι το 1846. Αγοραστής ήταν κάποιος Εγγλέζος. Ο πίνακας ξανά αγοράστηκε το 1921 από το Μουσείο του Λούβρου, όπου φιλοξενείται μέχρι σήμερα. Ο Ντελακρουά κατασκεύασε και ένα αντίγραφο μικρότερων διαστάσεων.

## Περιγραφή
Ο πίνακας έχει για θέμα του τον μύθο του βασιλιά της Ασσυρίας Σαρδανάπαλου, ενώ εικονίζει την σκηνή του μοιραίου τέλους του. Ο Σαρδανάπαλος αφού υπερασπίστηκε γενναία την πόλη του, υπέκυψε όταν ο Ευφράτης ξαφνικά ξεχύλησε και κατέστρεψε τα τείχη. Βρισκόμαστε σε ένα πολυτελές ανατολίτικο δώμα με θησαυρούς, στο οποίο κυριαρχεί το χάος. Ο Σαρδανάπαλος στην πολυτελή κλίνη του με απάθεια γίνεται αυτόπτης μάρτυς του φονικού. Υπηρέτες δολοφονούν τις γυμνές γυναίκες του χαρεμιού. Ο οινοχόος του στο πλάι του προσφέρει μια κανάτα που περιέχει θανατηφόρο δηλητήριο για να αυτοκτονήσει. Ένας άλλος υπηρέτης θυσιάζει ένα περήφανο άλογο που είναι στολισμένο με πολύτιμους λίθους.

## Δείτε επίσης
*Mens sana in corpore sano

## Παραπομπές


## Πηγές

* Rose-Marie Hagen, Rainer Hagen: *Bildbefragungen – Meisterwerke im Detail*. Taschen, Köln 1994.

Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ευγένιου Ντελακρουά
Αυτομέδων επιγραμματοποιός

:*Για άλλα πρόσωπα με το ίδιο όνομα, δείτε [[Αυτομέδων]]*

Ο **Αυτομέδων** ήταν επιγραμματοποιός του οποίου 12 επιγράμματα σώζονται στην Παλατινή Ανθολογία, ενώ στην Ανθολογία του Πλανούδη, από αυτά τα δώδεκα, πέντε σώζονται με το όνομά του, δυο εμφανίζονται ως ανώνυμα και ένα αποδίδεται σε άλλον. Ο Αυτομέδων αναφέρεται από τον Φίλιππο το Θεσσαλονικέα στο προοίμιο του Στεφάνου του που σώζεται στο τέταρτο βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας.

Τα επιγράμματά του είναι τα (πρώτος αριθμός είναι το βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας, δεύτερος αριθμός ο αύξων αριθμός του επιγράμματος στο συγκεκριμένο βιβλίο): 5.129, 10.23, 11.29, 11.46, 11.50, 11.319, 11.324, 11.325, 11.326, 11.346, 11.361, 12.34.

*Αριθμός επιγράμματος / Οι πρώτες λέξεις από το κάθε επίγραμμα
Βιβλίο V - ερωτικά επιγράμματα
*5.129 Τὴν ἀπὸ τῆς Ἀσίης ὀρχηστρίδα
Βιβλίο X - προτρεπτικά επιγράμματα
*10.23 Νικήτης ὀλίγοις μὲν ἐπὶ προτόνοισιν
Βιβλίο XI - συμποτικά / σκωπτικά επιγράμματα
*11.29 πέμπε, κάλει: πάντ᾽ ἐστὶν ἕτοιμά σοι
*11.46 ἄνθρωποι δείλης ( «Αντιμέδοντος Κυζικηνού», αλλά από αρκετούς αποδίδεται στο Αυτομέδοντα, δες και παρακάτω)
*11.50 εὐδαίμων, πρῶτον μὲν ὁ μηδενὶ μηδὲν ὀφείλων
*11.319 Ἀνθρακίων δέκα μέτρα φέρων
*11.324 δέξαι, Φοῖβε, τὸ δεῖπνον, ὅ σοι φέρω
*11.325 ἐχθὲς δειπνήσας τράγεον πόδα
*11.326 πώγων, καὶ λάσιαι μηρῶν τρίχες
*11.346 μέχρι τίνος, Πολύκαρπε
*11.361 ἡμίονοι σύγγηροι ἐμὴν κομέουσιν ἀπήνην
Βιβλίο XII Μούσα Παιδική του Στράτωνα (παιδεραστικά) 
*12.34 πρὸς τὸν παιδοτρίβην Δημήτριον ἐχθὲς ἐδείπνουν

Θεωρείται ότι έζησε τον πρώτο αιώνα, δεδομένου ότι αφενός το όνομά του περιέχεται στο προοίμιο του Στέφανου του Φιλίππου του Θεσσαλονικέα (που έζησε στα μέσα του πρώτου αιώνα μ.Χ.) καθώς και γιατί ένα από τα επιγράμματά του απευθύνεται προς την Νικητή, ένα εξαίρετο ρήτορα που ήταν γνωστός στην εποχή του αυτοκράτορα Νέρβα (ο οποίος βασίλεψε μεταξύ 96-98 μ.Χ.).

Ένα από τα επιγράμματα επιγράφεται «Αντιμέδοντος Κυζικηνού»  (11.46). Επιπλέον, στο επίγραμμα 11.346 που επιγράφεται απλά «Αυτομέδοντος» αναφέρεται και πάλι η Κύζικος («Κυζικόθεν σε φέρων ἄνεμος Σαμόθρᾳξι πέλασσεν»). Έτσι αρκετοί μελετητές αναφέρουν τον Αυτομέδοντα ως Κυζικηνό, ταυτίζοντας τον ποιητή με όλα τα επιγράμματα του Αυτομέδοντα, με εξαίρεση ένα.

Ένα από τα επιγράμματα που φέρουν το όνομα του Αυτομέδοντα είναι το Anth. Graec. 7.534, το οποίο η Παλατινή Ανθολογία επιγράφει: «Αὐτομέδοντος Αἰτωλοῦ», ενώ θεωρείται ότι γράφτηκε από τον Θεόκριτο. Από τα παραπάνω πιστεύεται ότι πιθανόν να υπήρχε και άλλος Αυτομέδων, ο Αυτομέδων ο Αιτωλός.

Επιγράμματά του αναφέρονται ακόμη και σήμερα .

## Αναφορές



Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Κατηγορία:Στέφανος του Φιλίππου
Κατηγορία:Μούσα Παιδική
Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό

***Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό*** (γαλλικά: *La liberté guidant le peuple*) είναι πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά εμπνευσμένο από την Ιουλιανή επανάσταση του 1830.

## Περιγραφή
Βρισκόμαστε στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1830. Το καζάνι εξερράγη. Ο λαός μην αντέχοντας στην αφόρητη καταπίεση επαναστάτησε. Με τα όπλα στα χέρια ορμάει απαιτώντας το δίκιο του. Οι πρώτοι δέχτηκαν τα πυρά και σωριάστηκαν. Νεκροί έπεσαν και οι στρατιώτες. Καπνός από τις εκρήξεις αναθυμιάζει. Ο λαός δεν έχει αρχηγό. Έχει ένα όραμα. Την Ελευθερία. Αυτή τον οδηγεί. Η Ελευθερία εφορμά οδηγώντας τον λαό. Ξυπόλητη και με γυμνό το στήθος μοιάζει με αρχαία ελληνική θεά, ή τη ρωμαϊκή προσωποποίηση της Ελευθερίας, τη Λιμπερτάς. Φοράει τη φρυγική σκούφια των Ιακωβίνων στο κεφάλι. Κρατάει ντουφέκι με ξιφολόγχη στο αριστερό και υψώνει την απαγορευμένη σημαία της Γαλλικής Επανάστασης, την Τρικολόρ στο δεξί. Στρέφει το κεφάλι της στον λαό που την ακολουθεί και του δίνει θάρρος να πολεμήσει.

## Η ιστορία του
Αρχικά εκτέθηκε στο Σαλόν του 1831, αγοράσθηκε από το κράτος 3000 φράγκα, έμεινε για λίγους μήνες εκτεθειμένος στο Μουσείο του Λουξεμβούργου, έπειτα αποδόθηκε στον ζωγράφο που δεν μπορούσε να τον εκθέσει σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου-Φιλίππου λόγω της σχέσεως του θέματος με τη μοναρχία. Το 1848 με τη νέα επανάσταση ο πίνακας επιστρέφει στο Λουξεμβούργο. Μόνο επί Ναπολέοντα Γ', πιο φιλελεύθερο από τη Δεύτερη Δημοκρατία, και εκτέθηκε στο κοινό στην Παγκόσμια Έκθεση του 1855

## Παραπομπές


## Πηγές
* Rose-Marie Hagen, Rainer Hagen: *Meisterwerke im Detail*. Band 2, Taschen Verlag, Köln 2003, ISBN 3-8228-1371-0.
* Winfried Nerdinger: *Vom Klassizismus zum Impressionismus*. Martin Lurz Verlag, München 1980, ISBN 3-87501-065-5.
*Ανώνυμου, «Οι μεγάλοι ιστορικοί πίνακες: Οι ημέρες του Ιουλίου», *Ιστορία Εικονογραφημένη*, τχ.56 (Φεβρουάριος 1973), σελ.99

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παρουσίαση του πίνακα από το μουσείο του Λούβρου
* Παρουσίαση του πίνακα από γερμανικό σχολείο

Κατηγορία:Πίνακες του 1830
Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ευγένιου Ντελακρουά
Κατηγορία:Βανδαλισμένα έργα τέχνης
Λούσεα

Η **Λούσεα** (αγγλικά: Lucea) είναι μια κωμόπολη της Τζαμάικα. Είναι η πρωτεύουσα της Ενορίας το Αννόβερου. Έχει πληθυσμό 5.739 κατοίκων (2001).

## Γεωγραφία
Η Λούσεα βρίσκεται βορειοδυτικά της Τζαμάικα και του Αννόβερου. Βρίσκεται ανατολικά του Τομ Πάιπερς Μπέυ. Βρέχεται από τα ποτάμια Λούσεα Ηστ και Λούσεα Γουέστ. Έχει υψόμετρο 57 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

## Δημογραφία
Η Λούσεα έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2001 5.739 κατοίκους, από τους οποίους το 92% (περίπου 5.310) είναι μαύροι, το 1% λευκοί, το 4% Ασιάτες, το 2% Λατίνοι, και το 2% διάφοροι άλλοι.

## Οικονομία
Στην Λούσεα καλλιεργούνται δημητριακά, όσπρια, μπανάνες, λαχανικά, ζάχαρη, καφές, κακάο και ρούμι. Η Λούσεα έχει, επίσης, πολλά δένδρα και λουλούδια. Ξακουστό είναι το δένδρο Maranta arundinacea (υπάκουο φυτό).

## Τουρισμός
Η Λούσεα έχει πολλές προσελκύσεις για τους τουρίστες. Έχει πολλά κλαμπ, όπως το 300 Club, που βρέθηκε το 1955, το Green Dragon ("Πράσινος Δράκος") και το Border Line ("Γραμμή Συνόρων"). Άλλες προσελκύσεις τουριστών είναι το Ξενοδοχείο Τράιαλ, που συμπεριλαμβάνει γήπεδο γκολφ και τέννις. Το Ξενοδοχείο Τράιαλ είναι το ξακουστότερο θέρετρο του Αννόβερου.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος πόλεων της Τζαμάικα

Λουσεα
Ο Λούσιας

***Ο Λούσιας*** είναι μυθιστόρημα του Νίκου Χουλιαρά.
## Περιγραφή
Το μυθιστόρημα αφηγείται τις σκέψεις ενός διανοητικά καθυστερημένου, αλλά κατά τα άλλα αγαθού και αγνού παιδιού που ξέρει να παρατηρεί τον κόσμο και να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του. Ζει στα Γιάννενα τα πρώτα χρόνια του εμφυλίου και στη μεταπολεμική εποχή. Νοιώθει χαμένο μέσα στο πέλαγος της ζωής, φιλοσοφεί βαθιά την κάθε στιγμή και τις εμπειρίες του. Παρατηρεί και βγάζει συμπεράσματα που πείθουν ακόμα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.

## Βραβεύσεις
* Έχει αποσπάσει το Α' (1978) και Γ' (1983) Βραβείο στη *Διεθνή Έκθεση της Λειψίας* 
* Διαβάστηκε στο τρίτο πρόγραμμα
* Σκηνοθετήθηκε και παρουσιάστηκε στην ελληνική τηλεόραση.

## Παραπομπές


Λουσιας
Ρασίνγκ Κλουμπ ντε Φρανς

Η **Ρασίνγκ Κλουμπ ντε Φρανς** (γαλλικά: *Racing Club de France*, RCF) είναι γαλλικός αθλητικός σύλλογος με έδρα το Μπουά ντε Μπουλόν της κοινότητας Νεϊγί-συρ-Σεν στο Ιλ-ντε-Φρανς. Ιδρύθηκε το 1882 ως σύλλογος στίβου με την ονομασία «Ρασίνγκ Κλουμπ» (Racing Club) από μαθητές του λυκείου Κοντορσέ (Condorcet). Το 1885 μετονομάστηκε σε «Ρασίνγκ Κλουμπ ντε Φρανς» (Racing Club de France).

## Τμήματα

* Στίβος (από το 1882)
* Μπάντμιντον (από το 1937)
* Καλαθοσφαίριση (από το 1922)
* Δέκαθλο (από το 1958)
* Ξιφασκία (από το 1947)
* Ποδόσφαιρο (από το 1896)
* Χόκεϊ επί χόρτου (από το 1897)
* Χόκεϊ επί πάγου (1931-1963)
* Γκολφ (από το 1950)
* Τζούντο (από το 1945)
* Μοντέρνο πένταθλο (από το 1989)
* Ράγκμπι γιούνιον (από το 1892)
* Σκοποβολή (από το 1958)
* Κολύμβηση (από το 1964)
* Σκι (από το 1942)
* Αντισφαίριση (από το 1887)
* Τρίαθλο (από το 1964)
* Πετοσφαίριση (από το 1941)
* Υδατοσφαίριση

## Έμβλημα
Το έμβλημα της Ρασίνγκ έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.


 Racing Club de France Football 92 (2005).svg|Παλαιότερο
 Racing Club de France logo.svg|Σύγχρονο


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Γαλλίας
Προσωποποίηση

Ο όρος **προσωποποίηση** μπορεί να αναφέρεται:
* στην προσωποποίηση στην τέχνη (βλ. ανθρωπομορφισμός)
* στην Προσωποποίηση (επιστήμη υπολογιστών)
Παστίτσιο (μουσική)

Ο μουσικολογικός όρος **παστίτσιο** ή **παστίς** (εκ του ιτ. *pasticcio* ή του γαλλ. *pastiche*) αναφέρεται σε οπερατικά ή άλλα μουσικά έργα, το επιμέρους υλικό των οποίων ανήκει σε δύο ή περισσότερους συνθέτες. Στις περισσότερες περιπτώσεις το παστίστιο αποτελεί σύμμειξη πολλών διαφορετικών έργων, με στόχο τη διασκευή τους κατά τα τοπικά, ή άλλα πρότυπα. Συχνά, τέτοια έργα έχουν ως βάση τη χιουμοριστική διάθεση, διακωμωδώντας μια γνωστή άρια ή άλλη μουσική φράση, φτάνοντας ακόμη και στην παρωδία. 

Ο όρος εμφανίζεται τον 16ο αιώνα, αναφερόμενος στο γνωστό γαστρονομικό έδεσμα παστίτσιο· με καταβολές στη λατινική λέξη του 13ου αιώνα *pasticium *, κατόπιν πέρασε στη λογοτεχνία και περί το 1795 στη μουσική (κατ' άλλους το 1742). Η αρχική σημασία της λέξης ανάγεται στην «πίτα» και τη «ζύμη» γενικά. 

Στην όπερα του 18ου αιώνα το παστίτσιο αποτελεί κοινή πρακτική πολλών συνθετών, μεταξύ αυτών του Χαίντελ, μερικά παραδείγματα του οποίου αποτελούν τα έργα *Muzio Scevola* (1721) και *Giove in Argo* (1739). Στις περιπτώσεις αυτές τα έργα περιέχουν υλικό από άλλες όπερες (είτε του ιδίου, είτε άλλων συνθετών), αλλά και πρωτότυπη μουσική. Το «μείγμα» των υλικών είναι μια ελεύθερη διασκευή, κυρίως όσον αφορά στις άριες, όπου διατηρείται η αρχική μελωδία, αλλά αντικαθίσταται το κείμενο με κάποιο πιο ταιριαστό στο θέμα της όπερας. Άλλα παραδείγματα συνθετών περιλαμβάνουν τους Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ και Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ, αλλά και άλλους -κυρίως ήσσονος σπουδαιότητας- συνθέτες.

Όσον αφορά στην οργανική μουσική, το παστίτσιο ως φόρμα είναι μάλλον σπανιότερο, με εξαίρεση τις περιπτώσεις χοροεσπερίδων, στις οποίες η μουσική ανέκαθεν υπήρξε ανθολογία πολλών έργων. Μια ξεχωριστή περίπτωση αποτελούν τα τέσσερα πρώτα κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ (K. 37, 39–41), τα οποία βασίζονται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε μέρη από σονάτες άλλων συνθετών. Ο νεαρός τότε Μότσαρτ συνδύασε τα διαφορετικά υλικά, προσθέτοντας μια ορχηστρική συνοδεία, φτάνοντας σε ένα αποτέλεσμα άξιο προσοχής, δεδομένης της ηλικίας του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Pasticcio" in Curtis Price *The New Grove Dictionary of Music and Musicians* ed. S. Sadie, London 1995
* "Pasticcio" in Don Michael Randel, ed., *The New Harvard Dictionary of Music.* Cambridge, MA: Belknap Press of Harvard University Press, 1986 (ISBN 0-674-61525-5), p.&nbsp;614.
* Warrack, John and West, Ewan (1992), *The Oxford Dictionary of Opera*, 782 pages,  ISBN 0-19-869164-5

Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
Άνταλμπερτ Μάρκοβιτς

Ο **Άνταλμπερτ Μάρκοβιτς** (γερμ. *Adalbert Markovits*) υπήρξε Αυστριακός αρχαιολόγος, παλαιοντολόγος και σπηλαιολόγος.

## Βιογραφία
Ήρθε στην Αθήνα το 1927 και έγινε στενός συνεργάτης του Ι. Κουμάρη. Διετέλεσε διευθυντής της Αυστριακής Σπηλαιολογικής Εταιρείας για τη Μελέτη των Σπηλαίων. Πήρε μέρος σε σημαντικές έρευνες από το 1927 ως το 1940 στη Μακεδονία και στην Κρήτη.

## Πηγές
* Παρουσίαση του Μάρκοβιτς από το Πανεπιστήμιο Αθηνών
* Ειρήνη Παπαγεωργίου-Σταμπόλη και Ιωάννης Μελέντης: «Το σπήλαιο Ζαΐμη στην Κακιά Σκάλα», *Αρχαιολογία και Τέχνες*

Κατηγορία:Αυστριακοί αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Σπηλαιολόγοι
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2002-2003

Το πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2002−2003 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Το πρωτάθλημα έγινε σε δύο φάσεις. Στην Α΄ φάση οι δώδεκα ομάδες αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο κι έδωσαν 22 αγώνες, ενώ στη δεύτερη φάση χωρίστηκαν σε δύο ομίλους για τις θέσεις 1−6 και 7−12 κι έδωσαν άλλους δέκα αγώνες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φίλιππος Βέροιας για 8η φορά στην ιστορία του.

## Α΄ φάση
### Βαθμολογία

* Η ομάδα του Ι.Ε.Κ. Ξυνή δε συμμετείχε στο πρωτάθλημα. Όλοι οι αγώνες της κατοχυρώθηκαν με 10-0 υπέρ των αντιπάλων της και της αφαιρέθηκε ένας βαθμός για κάθε αγώνα.

## Β΄ φάση
Στη Β΄ φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο γκρούπ για τις θέσεις 1−6 και 7−12 ανάλογα με την κατάταξή τους στην Α΄ φάση κι έδωσαν άλλους δέκα αγώνες, μεταφέροντας ολόκληρη τη βαθμολογία τους από την Α΄ φάση.

### Βαθμολογία

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστότοπος της ΟΧΕ
*Αθλητική Ηχώ, 24-2-2003 σελ. 32 Βαθμολογία Α΄ φάσης



2002 2003
Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2002
Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2003
Αλέξιος Νικολάου

Ο **Αλέξιος Νικολάου ** από τη Λήμνο (γεν. 1797) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 έχει Α.Μ. 246. Μεταπολεμικά υπηρέτησε ως εθελοντής δεκανέας και εγκαταστάθηκε στην Στυλίδα.
## Η δράση του
Ο Αλέξιος Νικολάου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1797 και συμμετείχε στην Επανάσταση από την αρχή του αγώνα, το 1821. Πολέμησε ως απλός στρατιώτης υπο τις διαταγές των στρατηγών Γιατράκου, Νικηταρά και του φιλέλληνα Φαβιέρου. Πήρε μέρος στις εκστρατείες και μάχες στην Κάρυστο, στην Τρίπολη, Κερατσίνι, Χίο και Ψαρά. Το 1825, μετά την εκστρατεία των Ψαρών, κατατάχτηκε στο ιππικό και στη συνέχεια στο λόχο Απομάχων, όπου προήχθη σε δεκανέα. Το 1834 κατατάχθηκε στο 2ο ελαφρό τάγμα Οροφυλακής του Βάσου Μαυροβουνιώτη και υπηρέτησε ενεργά ως το 1838. Από το μητρώο του προκύπτει ότι υπηρέτησε συνεχώς την πατρίδα επί 17 έτη και 9 μήνες (1821-1838) με διαγωγή "εξαίρετον-άμεμπτον".

Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Στυλίδα Φθιώτιδας, όπου είχε δημιουργήσει οικογένεια. Συνέχισε να ανήκει στην Οροφυλακή ως το 1853. Στις 24 Οκτωβρίου 1853 έκανε αίτηση να του χορηγηθεί σύνταξη "ένεκα γήρατος". Στις 12 Ιανουαρίου 1854 με απόφαση του Όθωνα του χορηγήθηκε μηνιαία σύνταξη 17 δρχ. "ένεκα αρχαιότητος υπηρεσίας".
## Πηγές
* Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.

Κατηγορία:Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Οροφυλακής
Αναγνώστης Μπιζιώτας

Ο **Αναγνώστης Μπιζιώτας** ή **Μπζιώτας** ή **Μπιζιώτης** ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από το Μεταξά Κοζάνης.
## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αναγνώστης Μπιζιώτας γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στο Μεταξά Κοζάνης. Ήταν γιος του κλεφταρματωλού Στέργιου Μπιζιώτα και εγγονός του επίσης κλεφταρματωλού των Σερβίων Κιζιώτα. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Ολύμπου (1821) και της Νάουσας, το 1822. Συγκρούστηκε σε πολλές μάχες επιτυχώς με τον Οθωμανικό στρατό, στο Καταφύγιο Κοζάνης, στα Πιέρια και σε διάφορες περιοχές της Κοζάνης, απασχολώντας μονάδες του Οθωμανικού στρατού. Διευκόλυνε έτσι, τη διέλευση των στρατευμάτων του Νικόλαου Κασομούλη, από τη Σιάτιστα και το Βόιο προς τον Όλυμπο. Στη συνέχεια, κατήλθε με το σώμα του στη νότια Ελλάδα, προκειμένου να συνεχίσει τον αγώνα, και ανακηρύχτηκε στρατηγός. Κατατάχτηκε στην έβδομη τάξη, στον τακτικό στρατό το 1830, ως χιλίαρχος. Η αίτησή του για αποζημίωση, καθώς είχε ξοδέψει όλη την περιουσία του στον αγώνα, δεν έγινε δεκτή από την τότε κυβέρνηση του Κόμη Ιωσήφ Λουδοβίκου Άρμανσπεργκ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί
Κατηγορία:Κλέφτες
Αντώνιος Πρέκας

μικρογραφία

Ο **Αντώνιος Πρέκας** υπήρξε Έλληνας πολιτικός.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κοντοχώρι της Σαντορίνης το 1861 και πέθανε στην Αθήνα στις 27 Ιουλίου 1952. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και πολύ νέος εντάχθηκε στις οικονομικές υπηρεσίες του κράτους υπηρετώντας σε όλες τις βαθμίδες της υπαλληλικής ιεραρχίας χάρη στις ικανότητές του ως Γραμματέας, Τμηματάρχης, Διευθυντής και Επιθεωρητής του Υπουργείου Οικονομικών, οργανωτής των Οικονομικών υπηρεσιών της Κρητικής Πολιτείας, Σύμβουλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου και τελικά κατέλαβε τη θέση του Προέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου.
Υπήρξε συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος, εκτιμώντας την ικανότητα του Αντωνίου Πρέκα ως οικονομολόγου, τον συνέστησε στον Εμμανουήλ Ρέπουλη με επιστολή του από το Παρίσι, προκειμένου να διοργανωθούν οι οικονομικές υπηρεσίες στην περιοχή της Μικράς Ασίας που είχε καταληφθεί από την Ελλάδα. Γράφει ο Ελευθέριος Βενιζέλος στον Εμμ. Ρέπουλη "... νομίζω ότι ο Πρέκας ήτο εις την Κρήτην, όταν εφηρμόσθη το πρόγραμμα ... θα σας είναι πολύτιμος ...".
Το 1922, όντας ήδη συνταξιούχος, κλήθηκε να υπηρετήσει ως Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά, θέση στην οποία υπηρέτησε και στην κυβέρνηση του Γεωργίου Κονδύλη το 1926. Στην ίδια κυβέρνηση υπηρέτησε και ως Υπουργός Συγκοινωνίας. Τα επόμενα χρόνια εκλέχτηκε επανειλημμένως βουλευτής από τους συμπατριώτες του.

Κηδεύτηκε στις 29 Ιουλίου 1952.

## Πηγές
* 


Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου