open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Άνθρωποι και υπεράνθρωποι

Το **Άνθρωποι και υπεράνθρωποι** είναι μυθιστόρημα της Ελληνίδας συγγραφέα Γαλάτειας Καζαντζάκη, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά από τις Εκδόσεις Πυξίδα στην Αθήνα το 1957. Το έργο θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα και πιο συζητημένα κείμενά της, καθώς διαθέτει έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία και συνδέεται άμεσα με τη θυελλώδη σχέση της με τον συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη, πρώτο της σύζυγο.

## Ιστορικό πλαίσιο
Η Γαλάτεια Καζαντζάκη (1881 - 1962) υπήρξε λογοτέχνις, διανοούμενη και ενεργό μέλος των σοσιαλιστικών και φεμινιστικών κινημάτων των αρχών του 20ού αιώνα. Το μυθιστόρημα γράφτηκε αρκετά χρόνια μετά τον χωρισμό της από τον Νίκο Καζαντζάκη (παντρεύτηκαν το 1911 και το διαζύγιό τους εκδόθηκε το 1926) και δημοσιεύτηκε σε μια περίοδο όπου ο τελευταίος είχε ήδη καθιερωθεί ως κορυφαία μορφή της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Το έργο προκάλεσε αίσθηση, καθώς θεωρήθηκε ότι απομυθοποιεί τον διάσημο συγγραφέα, παρουσιάζοντας μια διαφορετική, πιο ανθρώπινη και αντιφατική εικόνα του.

## Υπόθεση
Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία μιας έντονης και συγκρουσιακής σχέσης ανάμεσα σε δύο κεντρικά πρόσωπα, τη Δανάη και τον Αλέξανδρο, χαρακτήρες που παραπέμπουν ευθέως στη Γαλάτεια και τον Νίκο Καζαντζάκη αντίστοιχα. Η αφήγηση επικεντρώνεται στις ιδεολογικές, ψυχολογικές και συναισθηματικές συγκρούσεις του ζευγαριού, καθώς και στη διαρκή ένταση ανάμεσα στη φιλοδοξία, τη δημιουργία και τις ανθρώπινες ανάγκες. Μέσα από τις συγκρούσεις αυτές αναδεικνύεται το χάσμα ανάμεσα στον «υπεράνθρωπο» διανοούμενο και στον καθημερινό άνθρωπο.

Άλλα εύκολα αναγνωρίσιμα πρόσωπα στο μυθιστόρημα είναι ο Άγγελος Σικελιανός, η Εύα Πάλμερ-Σικελιανού, ο Κώστας Βάρναλης και ο Μάρκος Αυγέρης.

## Θεματική και ερμηνεία
Κεντρικός άξονας του έργου είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα α) στην πνευματική υπέρβαση και την ιδεολογική αφοσίωση και β) στην ανθρώπινη αδυναμία και την ανάγκη για συντροφικότητα και συναισθηματική ισορροπία.

Ο τίτλος του μυθιστορήματος παραπέμπει σε νιτσεϊκές ιδέες, οι οποίες επηρέασαν βαθιά τον Νίκο Καζαντζάκη, και λειτουργεί κριτικά απέναντι στη φιλοσοφία του «υπερανθρώπου», φωτίζοντας τις συνέπειές της στις ανθρώπινες σχέσεις.

Παράλληλα, το έργο έχει έντονη φεμινιστική διάσταση, καθώς παρουσιάζει τη γυναικεία εμπειρία μέσα σε μια σχέση όπου η ανδρική πνευματική αυθεντία συχνά κυριαρχεί.

## Υποδοχή και σημασία
Κατά την κυκλοφορία του, το μυθιστόρημα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και συζητήσεις στον λογοτεχνικό κόσμο, κυρίως λόγω της άμεσης σύνδεσής του με τον Νίκο Καζαντζάκη. Μεταγενέστερα, το έργο επανεκτιμήθηκε ως σημαντική μαρτυρία:

* Για την προσωπικότητα της Γαλάτειας Καζαντζάκη.

* Για τις πνευματικές ζυμώσεις της εποχής.

* Για τη θέση της γυναίκας δημιουργού στη νεοελληνική λογοτεχνία.

Σήμερα θεωρείται πολύτιμο τόσο ως λογοτεχνικό έργο όσο και ως κείμενο αυτοβιογραφικού και ιστορικού ενδιαφέροντος.

## Σύγχρονες εκδόσεις
Το μυθιστόρημα επανεκδόθηκε το 2007 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη με πρόλογο του Αλέξανδρου Αργυρίου.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1957
Πήλιον (Δασσαρήτιδος)

Το αρχαίο **Πήλιον** της Ιλλυρίας (αρχαία ελληνικά: Πήλιον, Πέλλιον, Πήλεον. Λατινικά: Pelion, Pelium, Pellium) υπήρξε ένας στρατηγικός οχυρωμένος οικισμός στην περιοχή της ανατολικής Δασσαρήτιδος, που βρισκόταν στο στενό πέρασμα του ποταμού Εορδαϊκού (Δεβόλη) ανάμεσα από τα βουνά Μοράβα και Mal Ivan, στα σύνορα της Ιλλυρίας με τη Μακεδονία· η σημασία του ως σημείου ελέγχου των ορεινών περασμάτων υπήρξε καθοριστική για τις σχέσεις και τις συγκρούσεις μεταξύ Ιλλυριών, Μακεδόνων και Ρωμαίων. Η πόλη μνημονεύεται εκτενώς στις αρχαίες πηγές, κυρίως λόγω της στρατιωτικής εμπλοκής του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ η ακριβής γεωγραφική της θέση παραμένει έως σήμερα αβέβαιη, αποτελώντας αντικείμενο επιστημονικής διαφωνίας.

## Τοποθεσία
Η θέση του Πηλίου συνδέεται άρρηκτα με την ανατολική Δασσαρητία, σε σημείο που επέτρεπε τον έλεγχο των προσβάσεων προς την ενδοχώρα. Παρά την παραδοσιακή ταύτιση της θέσης από τον N.G.L. Hammond με τη Γκόριτσα (Goricë) —δυτικά της Μικρής Πρέσπας— νεότερες έρευνες, όπως αυτή τού Nemanja Vujčić, αμφισβητούν τα υδρολογικά δεδομένα του παρελθόντος και προτείνουν μια θέση νοτιότερα ή δυτικότερα.

## Ιστορική διαδρομή
Ο οικισμός φαίνεται να ιδρύθηκε είτε από τον Ιλλυριό ηγεμόνα Βάρδυλη είτε από τον Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο Βʹ κατά την περίοδο των επεκτατικών του προσπαθειών μετά το 358 π.Χ., γεγονός που καταδεικνύει την αμφίδρομη επιρροή των δύο δυνάμεων στην περιοχή. Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., το καθεστώς του Πηλίου μεταβλήθηκε επανειλημμένα, καθώς λειτούργησε άλλοτε ως μακεδονική φρουρά και άλλοτε ως ορμητήριο των Ιλλυριών, αντανακλώντας τη διαρκή στρατιωτική αστάθεια του χώρου.

### Η πολιορκία του Πηλίου το 335 π.Χ.

Η πολιορκία τού 335 π.Χ. αποτελεί κορυφαίο επεισόδιο της βαλκανικής εκστρατείας του Αλεξάνδρου Γʹ, ο οποίος επιχείρησε να ανακτήσει το φρούριο απʼ τις δυνάμεις του Κλείτου και του Γλαυκία. Οι Μακεδόνες βρέθηκαν αρχικά σε δυσχερή θέση, εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην οχυρωμένη πόλη και τα κατειλημμένα υψώματα, όμως ο Αλέξανδρος —εφαρμόζοντας έναν ευφυή τακτικό ελιγμό και μια αιφνιδιαστική νυχτερινή επίθεση— κατάφερε να συντρίψει τους αντιπάλους του. Η νίκη αυτή εξασφάλισε τη μακεδονική κυριαρχία στα βόρεια σύνορα και επέτρεψε στον βασιλιά να στραφεί απερίσπαστος προς τη νότια Ελλάδα και την Ασία.

### Ρωμαϊκή περίοδος και μεταγενέστερη ιστορία
Κατά τη ρωμαϊκή κυριαρχία, το Πήλιον εντάχθηκε στην περιοχή της Δασσαρητίας, υπαγόμενο στην επαρχία της Νέας Ηπείρου (Epirus Nova). Η στρατηγική του αξία παρέμεινε αμείωτη, καθώς το 199 π.Χ. ο ύπατος Σουλπίκιος Γάλβας κατέλαβε την πόλη για να ελέγξει τις οδούς επικοινωνίας κατά τον Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο. Η συνεχή στρατιωτική χρήση της θέσης υποδηλώνεται και από αναφορές σε φρούριο με το ίδιο όνομα κατά την εποχή του Ιουστινιανού (6ος αι. μ.Χ.), επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική σημασία του οχυρού για την άμυνα της περιοχής.

Η τελευταία αναφορά στο Πήλιον γίνεται ανάμεσα στα έτη 528–540 μ.Χ. ή μέχρι τα μέσα τού 6ου αιώνα, από τον γεωγράφο Στέφανο Βυζάντιο στο έργο του *Περὶ πόλεων*.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
# 
# 
# 
# 

Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιλλυρίας
Κατηγορία:Δεσσαρητία
Θωμάς ντε Γκρέυ (1680-1765)

Ο **Θωμάς ντε Γκρέυ**, αγγλ.: *Thomas de Grey* (1680 – 1765) από το Μέρτον του Νόρφολκ, ήταν Άγγλος γαιοκτήμονας και πολιτικός των Ουίγων, ο οποίος υπηρέτησε στη Βουλή των Κοινοτήτων μεταξύ 1708 και 1727.

## Πρώιμη ζωή
μικρογραφία|Μέρτον Χολ, Νόρφολκ.
Ο ντε Γκρέυ βαπτίστηκε στις 13 Αυγούστου 1680, ο μεγαλύτερος επιζών γιος του Γουλιέλμου ντε Γκρέυ και της συζύγου του Ελισάβετ Μπέντινγκφιλντ, κόρης του Θωμά Μπέντινγκφιλντ από το Ντάρσαμ.  Σπούδασε στο Γυμνάσιο Μπέρυ Σαιντ Έντμουντς, και έγινε δεκτός στο Κολλέγιο Σαοντ Τζον'ς του Κέιμπριτζ στις 18 Μαΐου 1697, σε ηλικία 17 ετών.  Μέσω ενός γαμήλιου διακανονισμού με ημερομηνία 10 Σεπτεμβρίου 1706, νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Γουίντχαμ, κόρη του Γουλιέλμου Γουίντχαμ από το Φέλμπριγκ του Νόρφολκ, με 4.500 λίρες. Ο γάμος του τον έφερε σε επαφή με πολλές οικογένειες των Ουίγων του Νόρφολκ, αν και ο πατέρας του ήταν Συντηρητικός.

## Σταδιοδρομία
Ο Ντε Γκρέυ επανεξελέγη ως μέλος του Κοινοβουλίου των Ουίγων για το Θέτφορντ στις βρετανικές γενικές εκλογές του 1708. Υποστήριξε την πολιτογράφηση των Παλατίνων το 1709, και ψήφισε υπέρ της παραπομπής του δρ. Σάσεβερελ το 1710. Δεν έθεσε υποψηφιότητα στις βρετανικές γενικές εκλογές του 1710, πιθανώς για λόγους κόστους, και στις βρετανικές γενικές εκλογές του 1713 απέρριψε πρόσκληση του Ρόμπερτ Γουόλπολ να θέσει υποψηφιότητα για το Νόρφολκ.

Στις βρετανικές γενικές εκλογές του 1715, ο ντε Γκρέυ υποστηρίχθηκε από τον λόρδο Τάουνσεντ ως υποψήφιος των Ουίγων για το Νόρφολκ, και κέρδισε την αναμέτρηση. Ψήφισε κατά του επταετούς νομοσχεδίου του 1716, και εντάχθηκε στην αντιπολίτευση (με επικεφαλής τους Τάουνσεντ και Ρόμπερτ Γουόλπολ) κατά του λόρδου Κάντογκαν τον Ιούνιο του 1717. Απείχε από τις ψηφοφορίες για το νομοσχέδιο περί ευγενών και για την κατάργηση του Νόμου Περιστασιακής Συμμόρφωσης και του Νόμου περί Σχίσματος, όλα το 1719. Δεν ήθελε να θέσει ξανά υποψηφιότητα στις βρετανικές γενικές εκλογές του 1722, γράφοντας στον Τάουνσεντ ρωτώντας:

:"να απαλλαγώ από μία εμπιστοσύνη, για την οποία, μετά από επτά χρόνια εμπειρίας, είμαι κάθε μέρα και περισσότερο πεπεισμένος, ότι είμαι από όλους τους ανθρώπους ο πιο ακατάλληλος. Ήταν ατυχία μου πολλές φορές να διαφωνώ στη γνώμη μου από όλους τους φίλους μου, και είναι μία άλλη ατυχία για μένα, ότι δεν μπορώ να απολαύσω ηρεμία ή γαλήνη στο μυαλό μου, παρά μόνο ενεργώντας σύμφωνα με αυτήν.

Ο Τάουνσεντ δεν τον άφησε να παραιτηθεί, και κέρδισε την έδρα χωρίς αντίπαλο, αλλά δεν έθεσε ξανά υποψηφιότητα. 

## Το τέλος και η κληρονομιά
Ο ντε Γκρέυ απεβίωσε το 1765, και τάφηκε στο Μέρτον στις 18 Δεκεμβρίου 1765. Είχε δύο κόρες και δύο επιζώντες γιους:
* Θωμάς, πολιτικός.
* Γουλιέλμος, 1ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικογένεια Γκρέυ
Θωμάς ντε Γκρέυ, 2ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ

μικρογραφία|Οικόσημο των Γκρέυ, βαρόνων του Γουόλσινγκχαμ· μότο: ''Excitari Non Herescere'' («να είσαι ζωηρός, όχι αδρανής»).

Ο **Θωμάς ντε Γκρέι, 2ος βαρόνος Γουόλσινγκχαμ, Ιδιαίτερος Σύμβουλος**, αγγλ.: *Thomas de Grey, 2nd Baron Walsingham, PC* (14 Ιουλίου 1748 – 16 Ιανουαρίου 1818), ήταν Βρετανός πολιτικός που υπηρέτησε στη Βουλή των Κοινοτήτων από το 1774 έως το 1781, όταν διαδέχθηκε στο αξίωμα του ευγενή ως βαρόνος Γουόλσινγκχαμ. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής Ταχυδρομείου και για πολλά χρόνια Πρόεδρος Επιτροπών στη Βουλή των Λόρδων.

## Βιογραφία
Ο Γουόλσινγκχαμ ήταν γιος του Γουλιέλμου ντε Γκρέυ 1ου βαρόνου Γουόλσινγκχαμ, Ανώτατου Δικαστηρίου των Κοινοτήτων,  και σπούδασε στο Κολέγιο Ήτον από το 1760 έως το 1765, και έγινε δεκτός στο Τρίνιτυ Χολ του Κέιμπριτζ το 1766. Διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 2ος βαρόνος Γουόλσινγκχαμ στις 9 Μαΐου 1781, και κληρονόμησε την περιουσία του στο Μέρτον Χολ του Νόρφολκ από τον θείο του Θωμά ντε Γκρέυ την ίδια χρονιά.

Διετέλεσε Μέλος του Κοιτώνος του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ από το 1771 έως το 1777. Άλλες δημόσιες θέσεις του περιλάμβαναν: λόρδος Εμπορίου (1777–1781), υφυπουργός Εξωτερικών για το Αμερικανικό Υπουργείο (Φεβρουάριος 1778 – Σεπτέμβριος 1780), αντικαταστάτης Θησαυροφύλακας της Ιρλανδίας (1784–1787) και από κοινού Γενικός Διευθυντής Ταχυδρομείου (1787–1794).

## Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Γουόλσινγκχαμ διετέλεσε μέλος του Κοινοβουλίου για το Γουέρχαμ το 1774, για το Τάμγουορθ από το 1774 έως το 1780, και για το Λόσγουιθιελ από το 1780 έως το 1781,  όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του και ανέλαβε τη θέση του στη Βουλή των Λόρδων. Το 1783 ο λόρδος Γουόλσινγκχαμ έγινε δεκτός στο Ιδιαίτερο Συμβούλιο,  και από το 1794 έως το 1814 ήταν Πρόεδρος Επιτροπών στη Βουλή των Λόρδων. 

## Οικογένεια
Ο λόρδος Γουόλσινγκχαμ νυμφεύτηκε την αξιότιμη Αυγούστα Τζορτζίνα Ελισάβετ Ίρμπυ, κόρη του Γουλιέλμου Ίρμπι 1ου βαρόνου του Μπόστον. Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1818 σε ηλικία 69 ετών, και τον διαδέχθηκε στη βαρονία ο μεγαλύτερος γιος του:
* Γεώργιος, 3ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ. 
* Θωμάς, 4ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ.

## Αναφορές

Κατηγορία:Οικογένεια Γκρέυ
Θωμάς ντε Γκρέυ (1717-1781)

Ο **Θωμάς ντε Γκρέυ**, αγγλ.: *Thomas de Grey* (π. 1717–1781) από το Μέρτον Χολ του Νόρφολκ ήταν Άγγλος γαιοκτήμονας και μέλος του Κοινοβουλίου.

## Ο βίος του
μικρογραφία|Αίθουσα Μέρτον, Νόρφολκ.

Ήταν ο μεγαλύτερος επιζών γιος του Θωμά ντε Γκρέυ και της Ελισάβετ Γουίντχαμ, κόρης του Γουλιέλμου Γουίντχαμ του Φέλμπριγκ. Ο αδελφός του, Γουλιέλμος ντε Γκρέυ, έγινε επίσης βουλευτής.  Ο Θωμάς ο νεότερος βαπτίστηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1717, και φοίτησε στο σχολείο στο Μπέρυ Σαιντ Έντμουντς πριν πάει στο Κολέγιο Κρίστι'ς του Κέιμπριτζ το 1735. Το 1746 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Φίσερ, κόρη του Σάμιουελ Φίσερ του Μπέρυ Σαιντ Έντμουντς: αυτό του απέφερε μία σημαντική περιουσία. Το 1765 κληρονόμησε επίσης το Μέρτον Χολ, μετά το τέλος του πατέρα του.

Μία από τις έδρες για την εκλογική περιφέρεια του Νόρφολκ έμεινε κενή το 1764, όταν ο Γεώργιος Τάουνσεντ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως υποκόμης. Πρότεινε να τον διαδεχθεί ο ντε Γκρέυ, και με την υποστήριξη της οικογένειας του Τάουνσεντ και της οικογένειας Γουόλπολ, επέστρεψε χωρίς αντίπαλο. Ψήφισε κατά της κατάργησης του Νόμου περί Χαρτοσήμων το 1766, και κατά της διαχείρισης του φόρου γης το 1767, πριν επιστρέψει ξανά για το Νόρφολκ το 1768, μετά από μία πολύ δαπανηρή εκστρατεία. Το 1772 τάχθηκε υπέρ του Νόμου περί Βασιλικών Γάμων, αλλά επηρεάστηκε όλο και περισσότερο από ποδάγρα (ουρική αρθρίτιδα), και έτσι πριν από τις επόμενες γενικές εκλογές το 1773 αποφάσισε να μην θέσει ξανά υποψηφιότητα. 

Απεβίωσε το 1781, χωρίς να αφήσει παιδιά. Το Μέρτον Χολ πέρασε στον ανιψιό του, Θωμά ντε Γκρέυ 2ο βαρόνο Γουόλσινγκχαμ, γιο του αδελφού του Γουλιέλμου.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οικογένεια Γκράυ
Γουλιέλμος ντε Γκρέυ, 1ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ

Ο **Γουλιέλμος ντε Γκρέυ, 1ος βαρόνος του Γουόλσιγχαμ**, Ιδιαίτερος Σύμβουλος, Βασιλικός Σύμβουλος, αγγλ.: *William de Grey, 1st Baron Walsingham, PC, KC* (7 Ιουλίου 1719 - 9 Μαΐου 1781), ήταν Βρετανός δικηγόρος, δικαστής και πολιτικός. Διετέλεσε λόρδος Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου μεταξύ 1771 και 1780.

μικρογραφία|Mέρτον Χολ, η οικογενειακή έδρα των Γκρέυ στο Νόρφολκ.

Ο ντε Γκρέυ ήταν ο 3ος γιος του Θωμά ντε Γκρέυ, βουλευτή, του Μέρτον του Νόρφολκ, και της Ελισάβετ Γουίντχαμ, κόρης του Γουλιέλμου Γουίντχαμ. Ήταν ο νεότερος αδελφός ενός άλλου Θωμά ντε Γκρέυ. Η οικογένεια ντε Γκρέυ είχε εγκατασταθεί στο Νόρφολκ από τον 14ο αι. Σπούδασε στο Τρίνιτυ Χολ του Κέιμπριτζ, κλήθηκε στον Δικηγορικό Σύλλογο στο Μιντλ Τεμπλ το 1742, και έγινε βασιλικός Σύμβουλος το 1758. Μεταξύ 1761 και 1763 ήταν Γενικός Εισαγγελέας της βασίλισσας Καρλόττας.

Ο ντε Γκρέυ εισήλθε στο Κοινοβούλιο για το Νιούπορτ της Κορνουάλης το 1761, μία έδρα που κατείχε μέχρι το 1770, και στη συνέχεια εκπροσώπησε το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1770 έως το 1771, και κατείχε το αξίωμα -υπό τον Γεώργιο Γκρένβιλ και τον λόρδο Ρόκινγχαμ- του Γενιού Εισαγγελέα μεταξύ 1763 και 1766 και υπό τον Γουίλιαμ Πιτ τον Πρεσβύτερο, τον Δούκα του Γκράφτον και τον λόρδο Νορθ ως Γενικού Εισαγγελέα μεταξύ 1766 και 1771. Δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την καταδίκη του Ερρίκου Σάμψον Γούντφολ για τη δημοσίευση μίας από τις Επιστολές του Γιούνιους, η οποία θεωρήθηκε από το Στέμμα ως στασιαστική συκοφαντική δυσφήμιση. Το δικαστήριο είχε διαφορετική άποψη, και ο λόρδος Μάνσφιλντ κήρυξε κακοδικία. 

Το 1771 ο ντε Γκρέυ διορίστηκε λόρδος Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, θέση που κατείχε μέχρι το 1780, όταν αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω κακής υγείας. Είχε χριστεί ιππότης το 1766, και κατά τη συνταξιοδότησή του το 1780 προήχθη στο βαθμό του ευγενή ως β**αρόνος Γουόλσιγχαμ** του Γουόλσιγχαμ στην κομητεία του Νόρφολκ. 

Ο λόρδος Γουόλσιγχαμ νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη του Γουλιέλμου Κάουπερ, το 1743. Απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη. Απεβίωσε τον Μάιο του 1781, σε ηλικία 61 ετών, και τον διαδέχθηκε στη βαρονία ο μοναχογιός του Θωμάς. Η λαίδη Γουόλσιγχαμ απεβίωσε το 1800.

## Κύριες υποθέσεις
* Ρεξ εναντίον Γούντφολ, 1770 
* Scott εναντίον Shepherd 96 Eng. Rep. 525 (KB 1773)
* Γκρέις εναντίον Σμιθ [1775]

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* Stephen, Leslie; Lee, Sidney, eds. (1890). "Grey, William de" . Dictionary of National Biography. Vol. 23. London: Smith, Elder & Co.
* Kidd, Charles, Williamson, David (editors). *Debrett's Peerage and Baronetage* (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,  
* Leigh Rayment's Peerage Pages  [self-published source] [better source needed]

Κατηγορία:Οικογένεια Γκρέυ
Θωμάς ντε Γκρέυ, 4ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ

μικρογραφία|Οικόσημο των Γκρέυ βαρόνων του Γουόλσιγχαμ: ο θυρεός των Γκρέυ με τρεις δακτυλίους και υποστηρικτές δύο wyvern· μότο: ''Excitari Non Herescere'' («να είσαι ζωηρός, όχι αδρανής»).

Ο **Θωμάς ντε Γκρέυ, 4ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ**, αγγλ.: *Thomas de Grey, 4th Baron Walsingham* ( Τσέλσι, 10 Απριλίου 1778 – Μέρτον, Νόρφολκ, 8 Σεπτεμβρίου 1839) ήταν αρχιδιάκονος του Γουίντσεστερ από το 1807 έως το 1814, και στη συνέχεια του Σάρεϋ από το 1814 μέχρι το τέλος του. 

Ήταν ο 2ος γιος του Θωμά ντε Γκρέυ 2ου βαρόνου του Γουόλσιγχαμ και σπούδασε στο Ήτον και στο Κολλέγιο Σαιντ Τζον του Κέιμπριτζ.  Διέμεινε στο Άστον Άμποτς, στο Μέρτον, στο Μπίσοπστοουκ, στο Φόλεϋ, στο Γουίκ και στο Κάλμπουρν.
μικρογραφία|Mέρτον Χολ, οικογενειακή έδρα των Γκρέυ στο Νόρφολκ.
Διαδέχθηκε τον αδελφό του Γεώργιο ντε Γκρέυ 3ο βαρόνο Γουόλσινγκχαμ, το 1831, όταν ο τελευταίος σκοτώθηκε μαζί με τη σύζυγό του, ως αποτέλεσμα πυρκαγιάς στο σπίτι του στο Λονδίνο, κληρονομώντας τη βαρονία και την οικογενειακή έδρα του Μέρτον Χολ στο Νόρφολκ.

Απεβίωσε το 1839, και τάφηκε στο Μέρτον του Νόρφολκ. Το 1802 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Νορθ, κόρη του αιδεσιμότατου Μπράουνλοου Νορθ, επισκόπου του Γουίντσεστερ. Απέκτησαν έξι γιους και τρεις κόρες. Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, Θωμάς ντε Γκρέυ 5ος βαρόνος του Γουόλσιγχαμ.

## Σημειώσεις

Κατηγορία:Οικογένεια Γκρέυ
Θωμάς ντε Γκρέυ, 5ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ

Ο **Θωμάς ντε Γκρέυ, 5ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ**, αγγλ.: *Thomas de Grey, 5th Baron Walsingham* (6 Ιουλίου 1804 – 31 Δεκεμβρίου 1870), από το Μέρτον Χολ του Νόρφολκ, ήταν Βρετανός ευγενής.
μικρογραφία|Mέρτον Χολ, η έδρα της οικογένειας στο Νόρφολκ.

## Ο βίος του
Ο Γκρέυ γεννήθηκε στο Τσέλσι και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του σεβάσμιου ντε Γκρέιυ, αρχιδιάκονου του Σάρεϋ, ενός κληρικού που το 1831 διαδέχθηκε τον αδελφό του Γεώργιο ντε Γκρέυ 3ο βαρόνο του Γουόλσιγχαμ, λόγω πυρκαγιάς στο σπίτι εκείνου.

Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Λίνκολνς και έγινε δικηγόρος το 1827. Το 1839 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως λόρδος Γουόλσιγχαμ.

Νυμφεύτηκε για πρώτη φορά το 1842 την Αυγούστα Λουίζα Φράνκλαντ-Ράσελ, κόρη και συγκληρονόμο του σερ Ροβέρτου Φράνκλαντ-Ράσελ 7ου βαρονέτου, από το Θίρκλμπυ του Γιόρκσιρ, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Θωμά ντε Γκρέυ 6ο βαρόνο Γουόλσιγχαμ (29 Ιουλίου 1843 - 3 Δεκεμβρίου 1919).

Μετά το τέλος της συζύγου του, ο Γουόλσιγχαμ νυμφεύτηκε για 2η φορά την αξιότιμη Αίμιλυ Ελισάβετ Ιουλία Θέλουσον, κόρη και συγκληρονόμο του Ιωάννη Θέλουσον 2ου βαρόνου του Ρέντλεσαμ, με τον οποίο απέκτησε άλλους τέσσερις γιους και τέσσερις κόρες:

* Ιωάννης Αύγουστος, 7ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ (21 Μαρτίου 1849 - 21 Μαρτίου 1929).
* αξιότιμη Αίμιλυ Αυγούστα Λουίζα (18 Μαρτίου 1852 - 26 Ιανουαρίου 1912), παντρεύτηκε τον αξιότιμο Άλφρεντ Τσέτγουιντ-Τάλμποτ, γιο του Ερρίκου Ιωάννη Τσέτγουιντ-Τάλμποτ 18ου κόμη του Σρούσμπερυ. Απέκτησαν τρεις γιους και δύο κόρες.
* αξιότιμη Βεατρίκη (16 Νοεμβρίου 1853 - 16 Οκτωβρίου 1927). Όπως και η αδελφή της, παντρεύτηκε και αυτή έναν γιο του λόρδου Σρούσμπερυ, τον ναύαρχο Γουόλτερ Σέσιλ Κάρπεντερ, στις 10 Φεβρουαρίου 1887. Δεν απέκτησαν παιδιά.
* αξιότιμη Μέιμπελ (28 Μαρτίου 1855 - 6 Απριλίου 1942), άγαμη.
* αιδεσιμότατος Άρναλντ (11 Σεπτεμβρίου 1856 - 15 Νοεμβρίου 1889), νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Μαρία Πόνσονμπυ, κόρη του αιδεσιμότατου σερ Σπένσερ Σέσιλ Πόνσονμπυ-Φέιν. Απέκτησαν δύο γιους, τον Μιχαήλ και τον Νάιτζελ ντε Γκρέυ.
* αξιότιμος Ροβέρτος Μπέιναρντ (20 Μαρτίου 1858 - 7 Ιανουαρίου 1930), άγαμος.
* αξιότιμη Ελισάβετ Οντέιν (30 Αυγούστου 1860 - 4 Δεκεμβρίου 1947), παντρεύτηκε τον αιδεσιμότατο Φραγκίσκο Χότζσον, γιο του σερ Αρθούρου Χότζσον, Ιππότη Διοικητή τάγματος αγίων Μιχαήλ &amp;amp; Γεωργίου (KCMG). Απέκτησαν μία κόρη, την Άβις.

## Το οικόσημο
μικρογραφία|Το οικόσημο των Γκρέυ βαρόνων του Γουόλσιγχαμ.
Το οικόσημο των λόρδων Γουόλσιγχαμ αποτελείται από τον θυρεό των Γκρέυ (έξι οριζόντιες ταινίες, αργυρός και κυανές εναλλάξ, με τρεις ερυθρούς δακτυλίους στην επάνω ταινία), που τον υποστηρίζουν δύο wyvern· μότο: *Excitari Non Hebescere* («να είσαι ζωηρός, όχι αδρανής») .

## Αναφορές
Θωμάς ντε Γκρέυ, 6ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ

μικρογραφία|Γκρίζα Οικόσημα, Βαρόνοι Γουόλσινγκχαμ: ''Βαρόνος έξι ασημένιων και γαλάζιων, στην κορυφή τρεις γαλάζιοι δακτύλιοι'' · έμβλημα: ''Κεφαλή ή κεφάλι ενός λύκου'' · υποστηρίγματα: ''Δύο λύκους που αντιπροσωπεύουν ασημένιο γαλάζιο λύκο, αλυσοδεμένοι ή και φορτισμένοι στο στήθος με τρεις γαλάζιους δακτυλίους'' · μότο: ''Excitari Non Herescere'' («να είσαι ζωηρός, όχι αδρανής»)

Ο **Θωμάς ντε Γκρέυ, 6ος βαρόνος Γουόλσιγχαμ**, αγγλ.: *Thomas de Grey, 6th Baron Walsingham* (29 Ιουλίου 1843 – 3 Δεκεμβρίου 1919), από το Μέρτον Χολ του Νόρφολκ, ήταν Άγγλος πολιτικός και ερασιτέχνης εντομολόγος.

## Οικογενειακή επιχείρηση"
μικρογραφία|"Ένας φυσιοδίφης": ο λόρδος Τ. ντε Γκρέυ του Γουόλσιγχαμ σε σχέδιο του ''Vanity Fair'', 9 Σεπτεμβρίου 1882.
Ο Γουόλσιγχαμ ήταν γιος του Θωμά ντε Γκρέυ 5ου βαρόνου Γουόλσιγχαμ, και της Αυγούστας-Λουίζας, κόρης του σερ Ροβέρτου Φράνκλαντ-Ράσελ 7ου βαρονέτου. Γεννήθηκε στην οδό Στάνχοουπ στο Μέιφερ, το σπίτι της οικογένειας στο Λονδίνο. Σπούδασε στο Ήτον και στο Κολέγιο Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ.  Διετέλεσε Συντηρητικός βουλευτής του Δυτικού Νόρφολκ από το 1865 έως το 1870, όταν διαδέχθηκε τον τίτλο και την περιουσία του πατέρα του και εισήλθε στη Βουλή των Λόρδων. Από το 1874 έως το 1875 υπηρέτησε ως λόρδος-εν αναμονή (κυβερνητικός εκπρόσωπος) στη δεύτερη Συντηρητική κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Ντισραέλι. Από το 1870 και μετά διηύθυνε επίσης την οικογενειακή περιουσία στο Μέρτον του Νόρφολκ, υπηρέτησε ως επίτροπος του Βρετανικού Μουσείου και εκτέλεσε πολλά άλλα δημόσια καθήκοντα.

## Συλλέκτης λεπιδόπτερων
Ο Γουόλσιγχαμ ήταν φανατικός λεπιδοπτεριστής, συλλέγοντας πεταλούδες και σκώρους από νεαρή ηλικία, και ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τα Μικρο-λεπιδόπτερα. Η συλλογή του ήταν μία από τις σημαντικότερες που δημιουργήθηκαν ποτέ, η οποία μετά την αγορά των συλλογών των Ζέλερ, Χόφμαν και Κρίστοφ περιείχε πάνω από 260.000 δείγματα. Τη δώρισε στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, μαζί με τη βιβλιοθήκη του με 2.600 βιβλία.

## Κυνηγός αγριόχηνων
Στις 30 Αυγούστου 1888, ο Γουόλσιγχαμ είχε μία αξιοσημείωτη ημέρα πυροβολώντας στο Μπλάμπερχαους Μουρ του Γιόρκσιρ, όταν σκότωσε 1.070 κοκκινόχηνες. Η ημέρα ξεκίνησε στις 05:12 με την πρώτη από τις είκοσι επιθέσεις, με τη βοήθεια δύο ομάδων των σαράντα χτυπητών, δύο γεμιστών και τεσσάρων πυροβολητών. Κατά τη 16η επίθεση πυροβόλησε 94 αγριόκουρκες σε 21 λεπτά. με ρυθμό θανάτωσης μίας αγριόκουρκας κάθε 13 δευτερόλεπτα. Η τελευταία επίθεση τελείωσε στις 18:45 και πυροβόλησε 14 κατά την επιστροφή του στο σπίτι.

## Παίκτης κρίκετ
Ο Γουόλσιγχαμ ήταν παίκτης κρίκετ από το 1862 έως το 1866. Καταγεγραμμένος στις κάρτες αποτελεσμάτων ως "T. ντε Γκρέυ", έπαιξε σε 15 αγώνες, σημειώνοντας συνολικά 380 πόντους με το υψηλότερο σκορ 62 και κρατώντας 9 υποδοχές. Συνεργαζόταν κυρίως με το Mάρλεμπον Κρίκετ Κλαμπ (MCC) και το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, εκπροσωπώντας επίσης τους Τζέντλμεν σε έναν αγώνα Τζέντλμεν εναντίον Πλέϊερς το 1863,  και έπαιξε για την I Zingari στο Σάντρινγκχαμ στις 17-18 Ιουλίου 1866 (στον οποίο ο πρίγκιπας της Ουαλίας άνοιξε για την ομάδα). 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικογένεια Γκρέυ
Κύπελλο υδατοσφαίρισης ανδρών 2026

Το '''Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών''' της περιόδου 2025–26 είναι η 48η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διεξάγεται με τη συμμετοχή των 16 ομάδων της Α΄1 κατηγορίας 2025-26. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 4 Νοεμβρίου 2025 και ολοκληρωθήκαν με το Φάιναλ-φορ, που διεξήχθη στο κλειστό κολυμβητήριο της ΣΣΕ  στις 27 και 28 Φεβρουαρίου 2026. 

Το κύπελλο κατέκτησε ο **[[Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (υδατοσφαίριση ανδρών)|Ολυμπιακός Πειραιώς]]** για 9η συνεχόμενη φορά και συνολικά 27η στην ιστορία του. Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) αναδείχθηκε ο Ντίνος Γενηδουνιάς.

## Α' Φάση

## Προημιτελικοί

## Τελική φάση (Φάιναλ-4)

### Ημιτελικοί
Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 27 Φεβρουαρίου και μεταδόθηκαν από το ψηφιακό κανάλι ΕΡΤ Sports.

### Τελικός
Ο τελικός θα διεξαχθεί στις 28 Φεβρουαρίου. 

***Διαιτητές:** Σταυρίδης, Αχλαδιώτης
***Συνθέσεις:** 
****[[Αρχείο:630px_seven_vertical_stripes_HEX-ED1C24_and_White.svg|24x24εσ|630px seven vertical stripes HEX-ED1C24 and White]] [[Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (υδατοσφαίριση ανδρών)|Ολυμπιακός Πειραιώς]] ** (Έλβις Φάτοβιτς): Ζερδεβάς, Ανγκιάλ 1, Δήμου, Γκίλλας, Γενηδουνιάς 5, Φουντούλης, Γούβης, Ζαλάνκι 4, Αλαφραγκής, Κάκαρης 1, Νικολαΐδης Δ., Παπαναστασίου 1, Τζωρτζάτος, Πούρος 1, Λυκούδης
****** (Δημήτρης Μάζης): Γουάινμπεργκ, Γκιουβέτσης 2, Σκουμπάκης 3, Χαλυβόπουλος 2, Παπανικολάου 1, Κορούβανης, Αλβέρτης, Νικολαΐδης, Χατζηγούλας, Παπασηφάκης 3, Κοπελιάδης, Μπανίσεβιτς 1, Ηλιόπουλος, Μαραγκουδάκης.
***Διακρίσεις:**
****Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP):**  Ντίνος Γενηδουνιάς (Ολυμπιακός Πειραιώς)
****Πρώτος σκόρερ: ** Γκέργο Ζαλάνκι (Ολυμπιακός Πειραιώς): 8 γκολ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές

Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2025
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2026
Σαμπατάι Σεβί

Ο **Σαμπατάι Σεβί** (· , 1 Αυγούστου 1626 – ) ήταν Οθωμανός Εβραίος μυστικιστής και ραββίνος, που μεταστράφηκε στο Ισλάμ. Ενεργός σε όλη την επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Σεβί διεκδίκησε τον τίτλο του πολυαναμενόμενου Μεσσία για τους Εβραίους και ίδρυσε το Σαββατιανικό κίνημα. Κεντρικό στοιχείο της διδασκαλίας του ήταν η πεποίθηση ότι, κατά τη διάρκεια της Μεσσιανικής Εποχής, πράξεις που παραδοσιακά θεωρούνταν αμαρτωλές θα μπορούσαν να μετατραπούν σε δίκαιες και θεάρεστες. Η αντινομική αυτή διδασκαλία οδήγησε τον Σεβί και τους ακολούθους του να παραβιάζουν εσκεμμένα τις εντολές του Εβραϊσμού, μια πρακτική που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και αργότερα ενέπνευσε διάφορα αιρέτικα κινήματα, όπως οι Φρανκιστές.

Η παρουσία του στην Κωνσταντινούπολη τον Φεβρουάριο του 1666 αποτέλεσε καθοριστική στιγμή στην πορεία του, καθώς εκείνος συνελήφθη με εντολή του μεγάλου βεζίρη Κιοπρουλού Φαζίλ Αχμέτ πασά. Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, αφού μεταφέρθηκε μέσω διαδοχικών φυλακών στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατηγορήθηκε για την υποκίνηση εξέγερσης. Ο Σαμπατάι κατέστησε φανερό τον προσανατολισμό του να συνεχίσει τις θρησκευτικές του διδασκαλίες, γεγονός που οδήγησε τον Μεγάλο Βεζίρη να του προσφέρει την επιλογή μεταξύ θανάτου και μεταστροφής στο Ισλάμ. Ο Σαμπατάι επέλεξε τη μεταστροφή, φόρεσε το τουρκικό τουρμπάνι και ενσωματώθηκε στην Οθωμανική κοινωνία, λαμβάνοντας μάλιστα γενναιόδωρη σύνταξη για την υποταγή του στις πολιτικές και θρησκευτικές επιταγές του Οθωμανικού κράτους.

Εντούτοις, περίπου 300 από τους ακολούθους του, γνωστοί ως Ντονμέ (ήτοι «μεταστραφέντες» στα τουρκικά), ακολούθησαν το παράδειγμά του και εξισλαμίστηκαν. Η απόφαση αυτή αποτέλεσε αντικείμενο πολλών αντιπαραθέσεων, καθώς η νέα τους πίστη συνυπήρχε με την παραδοσιακή εβραϊκή τους ταυτότητα, δημιουργώντας έτσι έναν ιδιαίτερο θρησκευτικό και πολιτισμικό συγκερασμό. Οι Οθωμανοί εξόρισαν τον Σαμπατάι δύο φορές, αρχικά εντός της Κωνσταντινούπολης και, αργότερα, σε μια μικρή πόλη του σημερινού Μαυροβουνίου, την Ούλτσιν. Εκεί, έζησε απομονωμένος και πέθανε, έχοντας παραμείνει μια αμφιλεγόμενη φιγούρα στην ιστορία του Ισλάμ και του Εβραϊσμού, καθώς και στην ευρύτερη θρησκευτική και πολιτική σκηνή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

## Παραπομπές
Κατηγορία:Ραββίνοι
Κατηγορία:Ιδρυτές θρησκειών
Κατηγορία:Μυστικιστές
Κατηγορία:Σεφαρδίτες
Γουλιέλμος Γκρέυ, 9ος κόμης του Στάμφορντ

μικρογραφία|Πορτρέτο του Γουλιέλμου Γκρέυ.

Ο **Γουλιέλμος Γκρέυ, 9ος κόμης του Στάμφορντ**, αγγλ.: *William Grey, 9th Earl of Stamford* (18 Απριλίου 1850 – 24 Μαΐου 1910) ήταν Άγγλος ευγενής.

## Βιογραφία
Ο Γκρέυ γεννήθηκε στη Νέα Γη, γιος του αιδεσιμότατου Γουλιέλμου Γκρέυ (δισεγγονού του Ερρίκου Γκρέυ 4ος κόμη του Στάμφορντ) και της Χάριετ Γουάιτ, σπούδασε στο Κολλέγιο Έξετερ της Οξφόρδης, και από το 1878 έως το 1883 ήταν καθηγητής Κλασικών Σπουδών και Φιλοσοφίας στο Κολλέγιο Κόδρινγκτον στα Μπαρμπάντος. Νυμφεύτηκε στο Λονδίνο το 1895 την [Ελισάβετ Λουίζα] Πηνελόπη Θέομπαλντ, κόρη του αιδεσιμότατου Κ. Θέομπαλντ. Απέκτησαν έναν γιο και κληρονόμο, τον Ρογήρο το 1896, και μία κόρη, την Ιωάννα το 1899. 

Μετά το τέλος του θείου του, Χάρυ Γκρέυ 8ου κόμη του Στάμφορντ στην Αφρική το 1890, κληρονόμησε τους τίτλους του κόμη του Στάμφορντ και του βαρόνου Γκρέυ του Γκρόμπυ και το έκτασης 12 τετρ. χλμ. κτήμα στο Ντάνχαμ Μάσεϋ στο Τσέσιρ. Μετά από μία καθυστέρηση, ενώ η Βουλή των Λόρδων εξέταζε τη νομιμότητα της αξίωσης του γιου του 8ου κόμη στον τίτλο, μετακόμισε το 1906 στο Ντάνχαμ Μάσεϋ, για να εγκατασταθεί στην εναπομείνασα οικογενειακή έδρα, η οποία ήταν κενή για πολλά χρόνια. Μόλις έφθασε εκεί, ξεκίνησε τον εκσυγχρονισμό των ηλεκτρικών και υδραυλικών συστημάτων, και τον επανασχεδιασμό των εσωτερικών χώρων με τη βοήθεια του ιστορικού και γνώστη επίπλων Πέρσυ ΜακΚουόιντ.

Ήταν ένα ευσεβές και φιλάνθρωπο άτομο, υπηρετώντας ως αντιπρόεδρος της Βιβλικής Εταιρείας, και σε κάποιο σημείο, ως μέλος του Συμβουλίου του Μητροπολιτικού Ασύλου και του συμβουλίου του Ταμείου του Μητροπολιτικού Νοσοκομείου.

Μετά το τέλος του το 1910, τον διαδέχθηκε ο γιος του:
* Ρογήρος Γκρέυ, 10ος κόμης του Στάμφορντ.

## Αναφορές

## Βιβλιογραφικές πηγές
* Leigh Rayment's Peerage Pages  [self-published source] [better source needed]

Κατηγορία:Οικογένεια Γκρέυ
Λις-αν-Σαμπάνι

Το **Λις-αν-Σαμπάνι** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Μαρν, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρν
Αμαουρί Πάζος

Ο **Αμαουρί Αντόνιο Πάζος** (, 11 Δεκεμβρίου 1935 - 12 Δεκεμβρίου 2024), γνωστός ευρέως απλά ως **Αμαουρί**, ήταν Βραζιλιάνος καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ και προπονητής, αργεντίνικης καταγωγής. Συμμετείχε σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες και ονομάστηκε ένας από τους 50 Σπουδαιότερους Παίκτες της FIBA το 1991. Έλαβε το Ολυμπιακό Βραβείο Παλαίμαχου Αθλητή της Βραζιλίας το 2003. Εντάχθηκε στο FIBA Hall of Fame το 2007.

## Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Σε συλλογικό επίπεδο, ο Πάζος έπαιξε για το Κλούμπε ντε Ρεγκάτας Τιετέ (1951-1961), και στη συνέχεια για την Εσπόρτε Κλούμπε Σίριο (1962-1965) και την Κορίνθιανς (1966-1972). Κέρδισε το Πρωτάθλημα Βραζιλίας το 1966 και το 1969, και το περιφερειακό πρωτάθλημα Σάο Πάολο το 1966, το 1968 και το 1969.

## Εθνική ομάδα
Ο Πάζος έπαιξε για την Εθνική Βραζιλίας ανδρών. Με τη Βραζιλία, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1959 (όπου ονομάστηκε επίσης ο Πολυτιμότερος Παίκτης της διοργάνωσης) και το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1963. Κέρδισε επίσης αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1954, χάλκινα μετάλλια στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 και του 1964, χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1967, αργυρό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1963 και χάλκινο μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1955.

## Θάνατος
Ο Πάζος πέθανε στο Σάο Πάολο στις 12 Δεκεμβρίου 2024, μια μέρα μετά τα 89α γενέθλιά του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Amaury Pasos στο FIBA Hall of Fame
* 
* Αμαουρί Πάζος στην *Confederação Brasileira de Basketball* (Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Βραζιλίας, αρχειοθετημένο) (πορτογαλικά) 
* Προφίλ στο fiba.basketball

Κατηγορία:Βραζιλιάνοι καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Κατηγορία:Σέντερ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1954
Κατηγορία:Αθλητές στους Παναμερικανικούς Αγώνες 1955
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1959
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αθλητές στους Παναμερικανικούς Αγώνες 1963
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1963
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1967
Επίσκοπος Τεγέας Θεόκλητος

Ο **Επίσκοπος Τεγέας Θεόκλητος** (κατά κόσμον *Ανδρέας-Χρυσοβαλάντης Ντούλιας*, Άργος, 1971) είναι Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Μαντινείας και Κυνουρίας από το 2019.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Ανδρέας-Χρυσοβαλάντης 
Ντούλιας γεννήθηκε το 1971 στην πόλη του Άργους. Φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών και στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολής Αθηνών. Σπούδασε θεολογία στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου.
 
Στις 26 Αυγούστου 1993, εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών Μαντινείας. Στις 20 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους, χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας Θεόκλητο. Στις 13 Νοεμβρίου 1994, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης, από τον ίδιο αρχιερέα. Διακόνησε ως εφημέριος σε διαφόρους Ιερούς Ναούς της Ιεράς Μητροπόλεως Μαντινείας και Κυνουρίας και από το 2003 ως ιερατικώς προϊστάμενος του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Τριπόλεως. Ο Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας Αλέξανδρος, το 2003 του ανέθεσε τα καθήκοντα του Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ιεράς Μητροπόλεως Μαντινείας και Κυνουρίας, θέση που διατήρησε έως το 2013, οπότε και του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του Πρωτοσύγκελλου της Ιεράς Μητροπόλεως.

Στις 21 Μαρτίου 2019, εξελέγη από την Ιεραρχία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος τιτουλάριος Επίσκοπος Τεγέας, βοηθός της Ιεράς Μητροπόλεως Μαντινείας και Κυνουρίας. Τρεις ημέρες αργότερα χειροτονήθηκε στον βαθμό του επισκόπου, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Βασιλείου Τριπόλεως Επίσκοπος Τεγέας, από τον Μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας Αλέξανδρο συμπαραστατούμενου από πλειάδα αρχιερέων. Στις 15 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε η τελετή διαβεβαίωσης του ως βοηθού επισκόπου και πρωτοσυγκελλεύοντος της Ιεράς Μητροπόλεως. Στην θέση του Πρωτοσυγκελλεύοντος της Ιεράς Μητροπόλεως παρέμεινε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2025.

## Παραπομπές

Επίσκοπος Τεγέας Θεόκλητος
Τεγέας Θεόκλητος
Επίσκοπος Τεγέας Θεόκλητος
Θεώρημα Thébault

Στην γεωμετρία, το **θεώρημα Thébault** αναφέρεται σε ένα από τρία προβλήματα γεωμετρίας που έθεσε Γάλλος μαθηματικός Victor Thébault. Τα προβλήματα είναι γνωστά ως **πρώτο**, **δεύτερο** και **τρίτο πρόβλημα Thébault**.

## Πρώτο πρόβλημα Thébault

Το θεώρημα είναι ειδική περίπτωση του θεωρήματος φαν Άουμπελ που λέει ότι σε ένα γενικό τετράπλευρο τα κέντρα των εξωτερικών τετραγώνων δημιουργούν ένα τετράπλευρο με κάθετες και ίσες διαγωνίους. Επίσης είναι γενίκευση του θεωρήματος Ναπολέοντα. Και τα τρία θεωρήματα είναι ειδικές περιπτώσεις του θεωρήματος Petr–Douglas–Neumann. 

## Δεύτερο πρόβλημα Thébault

## Τρίτο πρόβλημα Thébault

Το θεώρημα διατυπώθηκε το 1938 από τον Thébault στο *[[American Mathematical Monthly]]* και λύθηκε από τον H. Streefkerk το 1973. Αλλά είχε ήδη δημοσιευθεί με απόδειξη από τον Ιάπωνα μαθηματικό Sawayama Yuzaburo από το 1905. Έκτοτε διάφορες αποδείξεις

 και γενικεύσεις έχουν διατυπωθεί. Το θεώρημα έχει χρησιμοποιηθεί για την απόδειξη άλλων θεωρημάτων, όπως το Ιαπωνικό θεώρημα.

## Δείτε επίσης
* Θεώρημα φαν Άουμπελ
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση

### Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Θεώρημα Thébault στο Γεωμετρικόν.
* Πρώτο, δεύτερο και τρίτο πρόβλημα Thébault στο cut-the-knot.
* Διαδραστική εφαρμογή για το πρώτο πρόβλημα στο Geogebra.
### Ελληνικά άρθρα
* 

## Παραπομπές
 

Κατηγορία:Θεωρήματα στη Γεωμετρία
Κατηγορία:Τρίγωνα
Κατηγορία:Τετράπλευρα
Κάστρο της Ζάγχας

**Το Κάστρο της Ζάγχας (ή Τζάνιχας, τουρκ. [https://www.castles.nl/canca-castle Canca Kalesi])** είναι ένα κάστρο χτισμένο σε μια βραχώδη περιοχή στα δυτικά της επαρχίας Αργυρούπολης (Gümüşhane). Για την αποκατάσταση του κάστρου, που βρίσκεται σε ύψος 1.530 μέτρων, το 2018 προκηρύχθηκε διαγωνισμός ύψους 1,8 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών (περίπου ισοδυνάμο με 300-325 χιλιάδες ευρώ το 2018). Το κάστρο, που κατασκευάστηκε με μερικά στρογγυλεμένα σχέδια, είναι καλυμμένο με λιθόχτιστα υλικά.

## Χαρακτηριστικά
Το κάστρο, που είναι χτισμένο στον άξονα ανατολής–δύσης, έχει την είσοδό του προς τα δυτικά. Αποτελείται από τρία τμήματα και περιβάλλεται από πύργους πάχους 1,5 μέτρου. Στο εσωτερικό των τειχών υπάρχει μια ακόμη ακέραια δεξαμενή νερού διαστάσεων 4,1×4,1 μέτρα. Από μια πύλη στο εσωτερικό του κάστρου μπορεί κανείς να περάσει στο ανατολικό του τμήμα. Στο βόρειο μέρος της ανατολικής πλευράς υπάρχει ένας πύργος-παρατηρητήριο, που σε γραπτές πηγές αναφέρεται ως παρεκκλήσι. Στους τοίχους του κάστρου διατηρούνται τοιχογραφίες, στις οποίες πιστεύεται ότι απεικονίζονται Χριστιανοί άγιοι. Στο κάστρο βρέθηκαν επίσης **500 αντικείμενα**, μεταξύ των οποίων συστήματα βλημάτων διαφορετικά από τα σημερινά, θραύσματα κεραμικών, πίπες, νομίσματα, αμφορείς, πίθοι, οβίδες και, κυρίως, 4 διαφορετικοί παραδοσιακοί φούρνοι.

## Ιστορία
Πιστεύεται ότι το κάστρο, το οποίο οικοδομήθηκε κατά την **Πρώιμη Μεσαιωνική περίοδο**, ανεγέρθηκε από τους **Τζάνους**, οι οποίοι ήταν υποτελείς στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα **Ιουστινιανό Α**' και κυριαρχούσαν στην περιοχή. Τα ίχνη κτισμάτων γύρω από το κάστρο ενισχύουν την πιθανότητα να υπήρχε εκεί κάποτε μια πόλη. Σύμφωνα με τον **Εβλιγιά Τσελεμπί**, η εύρεση μεταλλείων αργύρου στην περιοχή από τον Φιλικό (υποτελή του Αλεξάνδρου) οδήγησε στην επισκευή του κάστρου και αύξησε τη σπουδαιότητα και στρατηγική σημασία της Αργυρούπολης.
Αλεσάντρε Ζοζέ Μαρία ντος Σάντος

Ο **Αλεσάντρε Ζοζέ Μαρία ντος Σάντος** (**Alexandre José Maria dos Santos**, 18 Μαρτίου 1924 – 29 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Μοζαμβικανός καρδινάλιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Ήταν ο πρώτος ιθαγενής Μοζαμβικανός που έγινε καρδινάλιος.
μικρογραφία|213x213εσ|Ο θυρέος του Αλεσάντε Χοσέ Μαρία ντος Σάντος

## Εκκλησιαστική σταδιοδρομία
Ο ντος Σάντος γεννήθηκε στο Ζαβάλα της Μοζαμβίκης. Σπούδασε στη Νιασαλάνδη  και στη Λισαβόνα πριν χειροτονηθεί ιερέας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας το 1953, ο πρώτος μαύρος Μοζαμβικανός που έλαβε αυτό το αξίωμα. Το 1973 έγινε ο πρώτος αφρικανός που ηγήθηκε ένα ιεροσεμινάριο στη Μοζαμβική. Διετέλεσε αρχιεπίσκοπος του Μαπούτο από το 1975 μέχρι το 2003. Στις 26 Ιουνίου 1988, ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ τον διόρισε καρδινάλιο, και έγινε ιερέας της τιτουλάριας εκκλησίας του Σαν Φρουμένζιο αϊ Πράτι Φισκάλι. Είχε σημαντικό ρόλο στην διαδικασία ειρήνης μετά το τέλος του Μοζαμβικανού εμφυλίου πολέμου. Δεν συμμετείχε στα παπικά κονκλάβια του 2005 και του 2013, καθώς είχε ξεπεράσει το όριο ηλικίας για τη συμμετοχή σε κονκλάβιο.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Alexandre José Maria Cardinal dos Santos bio

Κατηγορία:Μοζαμβικανοί καρδινάλιοι
Κίεβ Μπάσκετ

Η **Κίεβ Μπάσκετ** (Ουκρανικά: БК "Київ") ήταν ένας Ουκρανικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης που είχε έδρα το Κίεβο. Το γήπεδο στο οποίο αγωνιζόταν για τις εγχώριες διοργανώσεις ήταν το Meridian Sports Complex, το οποίο είχε χωρητικότητα 1.500 θέσεις. Σε αγώνες στους οποίους υπήρχε μεγάλος αριθμός φιλάθλων, όπως επίσης και αγώνες σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, διοργανώνονταν στο Kyiv Sports Palace που είχε χωρητικότητα 7.000 θέσεις.

## Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1999. Η ομάδα κέρδισε το Ουκρανικό πρωτάθλημα το 2000 και το 2005, όπως επίσης κατάφερε να φτάσει στον τελικό του Γιουροκάπ το 2005. Με τα χρόνια, η ομάδα έχει δημιουργήσει μία μεγάλη αντιπαλότητα μεταξύ την ομάδα της ομώνυμης πόλης Μπουντιβένλικ Κιέβου.

## Σεζόν στις οποίες αγωνίστηκε

## Τίτλοι και Διακρίσεις
* **Ουκρανική Σουπερλίγκα (2):**
: Πρωταθλητές **(2):** 2000, 2005
: Φιναλίστ *(6):* 2001, 2002, 2004, 2006, 2007, 2008
: Τρίτη θέση (1): 2003

*'''Ουκρανικό Κύπελλο''' **(1):**
: Πρωταθλητές **(1):** 2007
: Φιναλίστ *(3):* 2006, 2008, 2010

* **[[FIBA EuroCup]] (0):**
: Φιναλίστ *(1):* 2005
: Τρίτη θέση (1): 2006

## Αξιοσημείωτοι παίκτες

*  Afik Nissim
*  Hryhoriy Khyzhniak
*  Viacheslav Kravtsov
*  Oleksandr Lokhmanchuk
*  Oleksiy Pecherov
*  Oleksandr Volkov
*  Marcelo Nicola
*  Ratko Varda
*  Krešimir Lončar
*  Marcus Norris
*  Manuchar Markoishvili
*  Γιάννης Γιαννούλης
*  Rimas Kurtinaitis
*  Goran Nikolić
*  Ryan Stack
*  Sergei Chikalkin
*  Dušan Kecman
*  Dragan Lukovski
*  Gary Ervin
*  LaMarr Greer
*  Mike Harris
*  Scoonie Penn

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα
Επίσκοπος Δομενίκου Αθηναγόρας

Ο **Επίσκοπος Δομενίκου Αθηναγόρας** (κατά κόσμον *Αθανάσιος Μπίρδας*, Τσοτύλι Κοζάνης, 1964) είναι Έλληνας θεολόγος και ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος, βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας από το 2025.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Αθανάσιος Μπίρδας γεννήθηκε το 1964 στο Τσοτύλι Κοζάνης και ανατράφηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Σπούδασε στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης και στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης.

Το 1994 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1996 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης από τον Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμονα. Μετά τη χειροτονία του σε πρεσβύτερο, διορίστηκε ιερατικώς προϊστάμενος του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίων Αποστόλων Βέροιας. Το 1995, διορίστηκε υπεύθυνος του Γενικού Φιλοπτώχου Ταμείου της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας και το 1996 ανέλαβε καθήκοντα Αρχιερατικού Επιτρόπου Αντιγονιδών. Από το 1999, εγκαταβιώνει στην ανασυσταθείσα Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά. 

Από το 2001, συμμετέχει στη διοικούσα επιτροπή του Πανελληνίου Ιερού Προσκυνήματος «Παναγία Σουμελά». Από το 2006 έως το 2014 υπηρέτησε ως Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητροπόλεως Βεροίας και από το 2014 έως το 2025 υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, με σχετικές αποφάσεις του Μητροπολίτη Παντελεήμονα. Το 2013, ανέλαβε ηγούμενος του Ιερού Προσκυνήματος «Παναγία Σουμελά», θέση που διατήρησε έως το 2025. 

Στις 9 Οκτωβρίου 2025, εξελέγη από την Ιεραρχία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος τιτουλάριος Επίσκοπος Δομενίκου, βοηθός της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας. Εννέα ημέρες αργότερα, στις 18 Οκτωβρίου, χειροτονήθηκε στον επισκοπικό βαθμό στον παλαιό Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων Βέροιας, από τον Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμονα, συμπαραστατούμενου από πλειάδα αρχιερέων.

Δύο ημέρες μετά την χειροτονία του σε επίσκοπο, διορίστηκε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά.

## Παραπομπές

Επίσκοπος Δομενίκου Αθηναγόρας
Δομενίκου Αθηναγόρας
Κάλυβος Λασιθίου

Ο **Κάλυβος** είναι οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου και τον Δήμο Αγίου Νικολάου.

## Γενικά στοιχεία
Ο Κάλυβος βρίσκεται κοντά στα δυτικά παράλια του κόλπου Μιραμπέλλου και στους βορειοανατολικούς πρόποδες του βουνού Θύλακας, σε υψόμετρο 170 μέτρων. Το χωριό απέχει περίπου 4 χιλιόμετρα ΝΔ. από το κέντρο του Αγίου Νικολάου (έδρα του δήμου) και 7 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από την Κριτσά ενώ στα ανατολικά του περνάει η ΕΟ Αγίου Νικολάου - Σητεία (Ευρωπαϊκή Οδός 75). 

Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην κοινότητα Κριτσάς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Κριτσάς, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Αγίου Νικολάου του Δήμου Αγίου Νικολάου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 92 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 66.

## Σημείωση
Στην Κρήτη,  στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης και τον Δήμο Μυλοποτάμου είναι ο συνώνυμος οικισμός Κάλυβος.

## Παραπομπές


Κάλυβος
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Μαρδάτι Λασιθίου

Το **Μαρδάτι** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου.

## Γενικά στοιχεία
Το Μαρδάτι βρίσκεται δυτικά του κόλπου Μιραμπέλλου, σε υψόμετρο 60 μέτρων. Απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το κέντρο του  Αγίου Νικολάου (έδρα του δήμου) ενώ είναι 5 χιλιόμετρα ανατολικά της Κριτσάς. Πρόκειται για παραδοσιακό γεωργικό χωριό που λόγω της τοποθεσίας του είναι πέρασμα μεταξύ της περιοχής της Κριτσάς και του Μιραμπέλλου. Γι' αυτό και πιθανολογείται ότι η ονομασία του προέρχεται από τους Μαρδαΐτες, τους φρουρούς (σκοπούς) που ελέγχαν κατά τον 7ον αιώνα τους στενωπούς και τις διαβάσεις στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Θρησκευτικά αξιοθέατα είναι οι εκκλησίες του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας Κυριακής. 

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία και την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, το 1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κριτσάς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Κριτσάς, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Αγίου Νικολάου του Δήμου Αγίου Νικολάου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 206 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 191.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ο ποταμός της Κριτσάς στο Μαρδάτι στο youtube.com.
* Ιερά πανήγυρις Αγίας Κυριακής στο Μαρδάτι στον ιστότοπο anatolh.com.

## Παραπομπές


Μαρδάτι
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Επάνω Λούμας Λασιθίου

Ο **Επάνω Λούμας** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου.

## Γενικά στοιχεία
Ο Επάνω Λούμας βρίσκεται κοντά στα βόρεια παράλια του νησιού και τον κόλπο Μιραμπέλλου, σε υψόμετρο 360 μέτρων ενώ απέχει περίπου 25 χιλιόμετρα βλορεια από τον Άγιο Νικόλαο (έδρα του δήμου). 

Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Λούμα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Κάτω Λούμα, τις Κάτω Σέλλες και τις Σέλλες αποτελούν την Κοινότητα Λούμα, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Αγίου Νικολάου του Δήμου Αγίου Νικολάου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 14 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 10.

## Παραπομπές


Επάνω Λούμας
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Κάτω Σέλλες Λασιθίου

Οι **Κάτω Σέλλες** είναι σχεδόν ακατοίκητος παραθαλάσσιος οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου και τον Δήμο Αγίου Νικολάου.

## Γενικά στοιχεία
Οι Κάτω Σέλλες βρίσκονται στα βόρεια παράλια του νησιού, δυτικά από το ακρωτήριο Αφωρεσμένος, σε υψόμετρο 2 μέτρων ενώ απέχουν περίπου 26 χιλιόμετρα βόρεια από τον Άγιο Νικόλαο (έδρα του δήμου) και 3 χιλιόμετρα από τις Σέλλες. Μπροστά στο χωριό είναι η βοτσαλωτή παραλία του Αγίου Αντωνίου, κάτω από το σπηλαιώδη ναό του Αγίου Αντωνίου του Σφουγγαρά. Αναφέρονται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφονται στην τότε κοινότητα Λούμα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Κάτω Λούμα, τον Επάνω Λούμα και τις Σέλλες αποτελούν την Κοινότητα Λούμα, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Αγίου Νικολάου του Δήμου Αγίου Νικολάου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 8 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 1. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Άγιος Αντώνιος Σφουγγαράς στις Σέλλες στον ιστότοπο cretanbeaches.com.

## Παραπομπές


Κάτω Σέλλες
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Μανιέ (Μαρν)

Το **Μανιέ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Μαρν, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρν
Σπήλαιο του Προμηθέα (Γεωργία)

Το **Σπήλαιο του Προμηθέα** (γεωργιανά: პრომეთეს მღვიმე), επίσης γνωστό ως **Σπήλαιο** **Κουμιστάβι** (γεωργιανά: ყუმისთავის მღვიმე) και **Σπήλαιο** **Τσκαλτούμπο** (γεωργιανά: წყალტუბოს მღვიმე) είναι ένα καρστικό σπήλαιο που βρίσκεται στον δήμο Τσκαλτούμπο στην περιοχή της Ιμερετίας της Γεωργίας.

## Μορφολογία

Το σπήλαιο του Προμηθέα σχηματίστηκε στον καρστικό ορεινό όγκο της Σαταφλίας-Τσκαλτούμπο. Το συνολικό μήκος του σπηλαίου είναι περίπου 11 χλμ., εκ των οποίων τα 1800 μ. είναι ανοιχτά στους επισκέπτες. Το σπήλαιο διαθέτει συνολικά 22 αίθουσες, έξι από τις οποίες είναι επί του παρόντος ανοιχτές στους τουρίστες. Οι επισκέπτες μπορούν επί του παρόντος να εξερευνήσουν αυτές τις σπηλιές σε βάθη περίπου 80 μέτρων κάτω από την επιφάνεια του εδάφους.