open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Τοπάζ

Το ***Τοπάζ*** (πρωτότυπος τίτλος: *Topaz*) είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ, παραγωγής του 1969.

Το 1996 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.

## Περίληψη
Ένας Γάλλος κατάσκοπος πηγαίνει για λογαριασμό της CIA στην Κούβα για να ερευνήσει σοβιετικές δραστηριότητες στην περιοχή. Οι Κουβανοί δολοφονούν την ερωμένη του και πληροφοριοδότριά του, μα τελικά η αποστολή του επιτυγχάνει. Η διαρροή των πληροφοριών γίνεται μέσα στο ΝΑΤΟ, υπαίτιος είναι ένας Γάλλος διπλωμάτης, που είναι και εραστής της συζύγου του κατασκόπου. Το δίκτυο θα αποκαλυφθεί τελικά.

## Διανομή

* Φρέντερικ Στάνφορντ ως Αντρέ Ντεβερό
* Ντάνι Ρόμπιν ως Νικόλ Ντεβερό
* Τζον Φορσάιθ ως Μάικλ Νόρντσρομ
* Τζον Βέρνον ως Ρίκο Πάρα
* Κάριν Ντορ ως Χουανίτα ντε Κόρντομπα
* Μισέλ Πικολί ως Ζακ Γκρανβίλ
* Φιλίπ Νουαρέ ως Ανρί Ζαρ
* Κλοντ Ζαντ ως Μισέλ Πικάρ

## Πληροφορίες
Η ταινία βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Λεόν Γιούρις. Επρόκειτο για ένα μυθιστόρημα κατασκοπείας, βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία, την παρουσία ενός κομμουνιστή πράκτορα στο στενό περιβάλλον του Σαρλ ντε Γκολ. Στις Η.Π.Α ήταν μπεστ-σέλερ αλλά στη Γαλλία είχε απαγορευθεί από την ντεγκολική λογοκρισία. Το μυθιστόρημα έπασχε από έλλειψη γοργής πλοκής αφού αναφερέται σε πολλές τοποθεσίες, πολλά πρόσωπα - χωρίς προσωπικότητα, περιείχε αρκετούς διαλόγους. Τα δικαιώματα του βιβλίου αγοράστηκαν πανάκριβα, ενώ το συμβόλαιο προέβλεπε την κινηματογραφική διασκευή να την κάνει ο ίδιος ο Λεόν Γιούρις. Η ταινία είναι ψυχροπολεμική και αντικομμουνιστική με εμφανέστατη την κριτική κατά του Φιντέλ Κάστρο. Μερίδα των κινηματογραφικών κριτικών υποστήριξε ότι «πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά φιλμ που έγιναν πάνω στον τρόπο με τον οποίο η πολιτική επεξεργάζεται τους ανθρώπους και [...] στον τρόπο με τον οποίο συνήθισαν να βλέπουν την πολιτική σαν ένα θέαμα ή ένα ματς». 

## Παραπομπές


## Πηγές
*Pierre Lherminier,*Χίτσκοκ*, μετάφρ. Γιώργος Σπανός, εκδ. «Πλέθρον», Αθήνα 1985, σελ. 154-155 
*Μπάμπης Ακτσόγλου, *Χίτσκοκ*, εκδ. «Αιγόκερως», Αθήνα 1985, σελ. 130-131 
* Φρανσουά Τρυφώ, *Χίτσκοκ*, μετάφρ. Γιάννης Ιωαννίδης, εκδ. «Ύψιλον», Αθήνα 1986, σελ. 262-264

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*

Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ταινίες του 1969
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Δανία
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές κατασκοπικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Τζεντάι

[right|150px|thumb|Ο [Γιούαν ΜακΓκρέγκορ στον ρόλο του Όμπι-Ουάν Κενόμπι με χαρακτηριστική ενδυμασία Τζεντάι.]]

Οι **Τζεντάι** (αγγλικά: **Jedi** προφ. *Τζένταϊ*) είναι φανταστικό, μοναστικό, ειρηνευτικό τάγμα στο σύμπαν του «Πολέμου των Άστρων», γνωστός για την ικανότητά τους με την Δύναμη. Η λέξη *Jedi* λέγεται ότι υιοθετήθηκε από τον Τζορτζ Λούκας από το "*τζινταϊγκέκι*" (ιαπωνική λέξη για τα "*ιστορικά δράματα*", ταινίες με σαμουράι), ίσως παραλλαγμένη κατά την σχέση με τον τίτλο του πολεμιστή "jed" που βρίσκεται σε βιβλία του Έντγκαρ Ράις Μπάρροους, μια σειρά που ο Λούκας σκεπτόταν να κάνει ταινία πριν να ξεκινήσει τον Πόλεμο των Άστρων.

## Το Τάγμα των Τζεντάι
Το τάγμα των Τζεντάι δημιουργήθηκε δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν την εποχή της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας και συνεπώς ήταν ήδη πανάρχαιο την εποχή στην οποία αναφέρονται οι ταινίες της σειράς.Οι Τζεντάι δεν επιτρέπεται να παντρευτούν και να αγαπήσουν γιατί μετά μπορεί να παρασυρθούν από τη σκοτεινή πλευρά. Οι Τζεντάι έχουν την ικανότητα να βρίσκονται σε επαφή με τη Δύναμη και να χρησιμοποιούν τη *φωτεινή* πλευρά της. Αν κάποιος παρασυρθεί από τη *σκοτεινή* πλευρά της Δύναμης γίνεται πια ένας *σκοτεινός Τζεντάι* ή Σιθ. Όλοι οι Τζεντάι είναι εκπαιδευμένοι να χρησιμοποιούν το χαρακτηριστικό όπλο τους, το φωτόσπαθο και είναι οι μόνοι στους οποίους επιτρέπεται να το χειρίζονται.

## Δείτε επίσης
* Δύναμη (Πόλεμος των Άστρων)
* Φωτόσπαθο
* Φαινόμενο Τζεντάι στην απογραφή του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστραλίας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Άρθρο για τους Jedi στο επίσημο Star Wars Databank (αγγλικά)
* Η εγκυκλοπαίδεια των Jedi  (αγγλικά)
* Jedi στη Wikia (αγγλικά)
* Τζεντάι στη Wikia (ελληνικά)

Κατηγορία:Star Wars
Κατηγορία:Θρησκεία στη μυθοπλασία
Η αγάπη το βάζει στα πόδια

***Η αγάπη το βάζει στα πόδια*** (*L'amour en fuite*) είναι Γαλλική ταινία του 1979 σε σκηνοθεσία του Φρανσουά Τριφό (*François TRuffaut*). 

## Ηθοποιοί
*Ζαν-Πιερ Λεό (*Jean-Pierre Léaud*)
*Κλοντ Ζαντ (*Claude Jade*)
*Μαρί-Φρανς Πιζιέ (*Marie-France Pisier*)

## Υπόθεση
Ο Αντουάν Ντουανέλ (Ζαν-Πιερ Λεό) φεύγει από το σπίτι της φίλης του Σαμπίν, για να συναντηθεί με την γυναίκα του Κριστίν (Κλοντ Ζαντ) με την οποία βρίσκονται σε διάσταση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1970
Κατηγορία:Ταινίες του 1979
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσουά Τρυφώ
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Φρανσουά Τρυφώ
Παράνομο κρεβάτι

Το ***Παράνομο κρεβάτι*** (πρωτότυπος τίτλος *Domicile conjugal*) είναι γαλλική ταινία του 1970, σε σκηνοθεσία του Φρανσουά Τριφό (*François Truffaut*).

## Ηθοποιοί
*Ζαν-Πιερ Λεό (*Jean-Pierre Léaud*)
*Κλοντ Ζαντ (*Claude Jade*)
*Ντανιέλ Σεκαλντί (*Daniel Ceccaldi*)

## Υπόθεση
Ο Αντουάν (Ζαν-Πιερ Λεo) και η Κριστίν (Κλοντ Ζαντ) είναι παντρεμένοι. Η Κριστίν μένει έγκυος. Η Κριστίν ανακαλύπτει πως ο Αντουάν την απατά με μια Ιαπωνίδα. Ο Αντουάν παντρεύεται την Κριστίν που διδάσκει βιολί. Αποκτούν ένα μωρό. Ομως ο Αντουάν σε μια καινούρια δουλιά που θα πάει, ενθουσιώδης και εκρηκτικός όπως είναι, δε θα αργήσει να κάνει μια άλλη σχέση. Θα ερωτευτεί μια Ιαπωνίδα την Κιόκο και θα εγκαταλείψει τη συζυγική στέγη. Λίγο αργότερα, όμως, θα επιστρέψει στην Κριστίν και στο μικρό φιλικό κόσμο της γειτονιάς. Το «Παράνομο κρεβάτι» είναι ακόμη ένα χρονικό μιας απιστίας του Αντουάν, που πέφτει στην αγκαλιά της Κιόκο, δημιουργώντας μία σχέση μέσα στην οποία νιώθει ανασφαλής και ζει στη μοναξιά. Πρωταγωνιστούν ο Ζαν Πιερ Λεό και η Κλοντ Ζαντ.

Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1970
Κατηγορία:Ταινίες του 1970
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσουά Τρυφώ
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Φρανσουά Τρυφώ
Αστακός (αποσαφήνιση)

Ο όρος **αστακός** μπορεί να αναφέρεται:
*Στον αστακό, καρκινοειδές της συνομοταξίας των μαλακοστράκων.

## Οικισμοί
* Αστακός Αιτωλοακαρνανίας, κωμόπολη του νομού Αιτωλοακαρνανίας
* Αστακός Βιθυνίας, πόλη της Βιθυνίας, αποικία των Μεγαρέων.
* Αστακός Συρίας, ελληνιστική πόλη στην Συρία.

## Άλλες χρήσεις
*Στην κινηματογραφική ταινία "*[[Ο Αστακός]]*" του Γ. Λάνθιμου
Σίντρα

μικρογραφία

Η **Σίντρα** είναι πόλη και δήμος στην Πορτογαλία, που βρίσκεται στην περιοχή της Λισσαβώνας. Ο δήμος Σίντρα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στην Πορτογαλία από τον πληθυσμό, μετά από τη Λισσαβώνα. Η πόλη είναι μια περιοχή παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO εξ αιτίας της ρομαντικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα της και είναι ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο.Έχει πληθυσμό περίπου 33.000 κατοίκους.


Sintra-208-Blick vom Palacio Nacional da Pena-Castelo dos Mouros-2011-gje.jpg
Sintra-216-Rathaus-2011-gje.jpg
Sintra-122-Palacio Nacional da Pena-1983-gje.jpg|Palacio Nacional de Pena
Sintra-126-Palacio Nacional da Pena-Zinnen-1983-gje.jpg|Palacio Nacional de Pena
Sintra-Palacio Nacional da Pena-16-2011-gje.jpg|Palacio Nacional de Pena
Sintra-Palacio Nacional de Sintra-08-2011-gje.jpg|Palacio Nacional de Sintra
Sintra-Palacio Nacional de Sintra-22-Brunnen-Frau-2011-gje.jpg|Palacio Nacional de Sintra
Sintra-Palacio Nacional de Sintra-52-Tuer-Azulejos-2011-gje.jpg|Palacio Nacional de Sintra


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φωτογραφίες από τη Σίντρα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πορτογαλία
Κοΐμπρα

thumb|220px|left|Μερική άποψη της Κόϊμπρα
Η **Κοΐμπρα** ή Κουίμπρα (πορτογαλ. *Coimbra*), είναι πόλη της Πορτογαλίας. Ο δήμος έχει 148.474 κατοίκους και η μητροπολιτική περιοχή, που περιλαμβάνει 16 δήμους με συνολική έκταση 3.370 τ.χλμ., έχει πάνω από 435.000 κατοίκους. Η Κοΐμπρα είναι η πρωτεύουσα της περιοχής Σέντρο (Centro). Παράλληλα με τη Μπράγκα θεωρείται η τρίτη σημαντικότερη πόλη της Πορτογαλίας έξω από τις μητροπολιτικές περιοχές της Λισαβόνας και του Πόρτο. Αποτελεί το σημαντικότερο αστικό κέντρο του κεντρικού τμήματος της χώρας.

Η πόλη, που ήταν η πρωτεύουσα της Πορτογαλίας από το 1139 μέχρι περίπου το 1260, έχει μια μεγάλη αρχαιολογική περιοχή από τον καιρό που ήταν ρωμαϊκή κωμόπολη αποκαλούμενη **Aeminium**. Η Κοΐμπρα κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, παρά την παρακμή της ως κέντρο της Πορτογαλικής αυτοκρατορίας, αναπτύχθηκε σε σημαντικό πολιτιστικό κέντρο, κυρίως λόγω του Πανεπιστημίου της, που ιδρύθηκε το 1290. Το πανεπιστήμιο είναι ένα από τα παλαιότερα στην Ευρώπη και δίνει στην πόλη μια ειδική και σπάνια ατμόσφαιρα. Από την Κοΐμπρα κατάγεται, μεταξύ άλλων, ο Πορτογάλος μαθηματικός του 16ου αιώνα Πέδρου Νούνες.

## Εικόνες

Image:Jardim Botânico de Coimbra2.jpg|Βοτανικός κήπος του Πανεπιστημίου της Κοΐμπρα
Image:Parque do Mondego - Coimbra.jpg|Πάρκο του Μοντέγκο
Image:Pt-coimbra-senova1.JPG|Νέος καθεδρικός ναός της Κοΐμπρα
Image:Pt-coimbra-convento-staclara2.jpg|Μονή Κλάρα-α-Βέλια (14ος αιώνας)
Image:Praça João Paulo II.jpg|Άγαλμα του Ιωάννη Παύλου Β' (Praça João Paulo II) και υδραγωγείο
Image:Nt-coimbra1.jpg|Αναγεννησιακή κρήνη (μέσος-16ος αιώνας)


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος
* Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Κατηγορία:Πρώην εθνικές πρωτεύουσες
Φάτιμα

Η **Φάτιμα** είναι πόλη της Πορτογαλίας, ιδιαίτερα γνωστή για το  φαινόμενο των «Θαυματουργών εμφανίσεων της Παναγίας» που έγιναν το 1917. Η πόλη έχει 13.212 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021 και βρίσκεται στην περιοχή Santarém (ίδια ετυμολογία του ονόματος Σαντορίνη) στην κεντρική Πορτογαλία, 187 χλμ. νότια του Πόρτο και 123 χλμ. βόρεια της Λισσαβώνας.

Η πόλη προσελκύει πλήθη χριστιανών και τουριστών, ιδιαίτερα τις ημέρες του προσκυνήματος.

## Τα θαύματα της Παναγίας της Φάτιμα
Ήταν 13 Μαΐου του 1917, όταν τρία παιδιά βοσκών -η Λούσια [Λουκία] (10 ετών), ο Φρανσίσκο [Φραγκίσκος] (9 ετών) και η Ζασίντα [Υακίνθη] (7 ετών)- από το (τότε) χωριό Φάτιμα της Πορτογαλίας είδαν ένα όραμα. Η Παναγία εμφανίστηκε μπροστά τους μέσα σ' ένα λαμπρό σύννεφο και τους ανήγγειλε πως θα εμφανιζόταν στο ίδιο σημείο *κάθε 13 του μήνα, έως τον Οκτώβριο*. Τους προέτρεψε σε μετάνοιες για τη σωτηρία των αμαρτωλών, ενώ τους έδωσε και τρεις προφητείες. 

Σε κάθε προαναγγελθείσα εμφάνιση της Παναγίας συγκεντρώνονταν όλο και περισσότεροι πιστοί, αν και την έβλεπαν μόνο τα τρία παιδιά. Για να πειστούν οι «άπιστοι», προανήγγειλε ότι στην τελευταία εμφάνισή της, *στις 13 Οκτωβρίου*, θα γινόταν ένα λαμπρό θαύμα. Υπολογίζεται ότι 30 με 40 χιλιάδες άνθρωποι έδωσαν το παρών τότε και αρκετοί υποστήριξαν ότι είδαν τον Ήλιο να στριφογυρίζει με μεγάλη ταχύτητα και στη συνέχεια να «χορεύει», κατεβαίνοντας προς τη γη και επιστρέφοντας μετά στην αρχική του θέση, και αλλάζοντας επίσης πλήθος από χρώματα, που πλημμύρισαν τον ουρανό και τα γύρω σύννεφα. Ωστόσο, δεν είδαν όλοι τις κινήσεις του Ηλίου, καθώς αρκετοί είδαν μόνο τα μεταβαλλόμενα χρώματα, ενώ πολλοί άλλοι δεν είδαν τίποτα απολύτως (σημειωτέον ότι οι Ορθόδοξοι δεν αναγνωρίζουν τις εμφανίσεις της Παναγίας στη Φάτιμα, καθώς και στη Λούρδη της Γαλλίας το 1858, ως αληθινές).

Μεγάλος θόρυβος γίνεται εδώ και χρόνια και για τις τρεις προφητείες, οι οποίες φυλάχτηκαν ως μυστικό από τα παιδιά, για ν' αποκαλυφθούν όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Η πρώτη περιέγραφε μία φρικιαστική εικόνα της κόλασης, ενώ η δεύτερη προέβλεπε το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και την έναρξη του δευτέρου. Η τρίτη αποτέλεσε πραγματικό μυστήριο. Επιδιώχθηκε να αποσιωπηθεί από το Βατικανό και όταν αποκαλύφθηκε σχεδόν 80 χρόνια αργότερα, το Πάσχα του 2000, έλαβε διάφορες ερμηνείες, λόγω του διφορούμενου χαρακτήρα της. 

Σύμφωνα με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, η τρίτη προφητεία αφορούσε στην απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β' από τον Τούρκο «γκρίζο λύκο» Μεχμέτ Αλί Αγκτζά, κατά την επέτειο του θαύματος, στις 13 Μαΐου 1981, στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου της Ρώμης. Πολλοί, όμως, αμφισβητούν αυτή την ερμηνεία, υποστηρίζοντας ότι η προφητεία περιγράφει ακόμη και το τέλος του κόσμου. 

Σήμερα, 6 έως 8 εκατομμύρια Χριστιανοί προσκυνητές συρρέουν κάθε χρόνο στη Φάτιμα για να προσκυνήσουν στο μέρος όπου εμφανίστηκε η Παναγία. Στο σημείο έχει δημιουργηθεί και μία πηγή, στα νερά της οποίας λέγεται πως όποιος μπει θεραπεύεται από κάθε ασθένεια.

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Πόρτο

Το **Πόρτο** (αναφερόμενο και Οπόρτο) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Πορτογαλίας, μετά την πρωτεύουσα Λισσαβώνα. Τοποθετημένη κατά μήκος των εκβολών του ποταμού **Ντόρου** (Douro), στα βόρεια της χώρας, είναι ένα από τα παλαιότερα Ευρωπαϊκά κέντρα και έχει ενταχθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1996.

Το κρασί Βίνιου ντου Πόρτου (Vinho do Porto, κρασί του Πόρτο) οφείλει το όνομά του στην πόλη του Πόρτο. Είναι μια από τις βιομηχανοποιημένες περιοχές στην Πορτογαλία.

## Ιστορία
Η ιστορία του Πόρτο εκκινεί από τον 4ο αιώνα, στην ρωμαϊκή κατοχή της Ιβηρικής χερσονήσου. Από τον καιρό εκείνο έχει γίνει πολύ σημαντικό εμπορικό λιμάνι. Το Πόρτο κατακτήθηκε από τους Μαυριτανούς κατά την εισβολή τους στην Ιβηρική το 711 μ.Χ. Το 868 η κυριαρχία της πόλης πέρασε στον χριστιανό πολέμαρχο Vímara Peres, ο οποίος ίδρυσε την πρώτη κομητεία της Πορτογαλίας.

Το κρασί, που παράγεται στην κοιλάδα του Ντόρου, μεταφερόταν ήδη από τον 13ο αιώνα στα *barcos rabelos*  (επίπεδα ιστιοφόρα). Το 1717, μετά τη Συνθήκη του Μέθουεν, ένας πρώτος Αγγλικός εμπορικός σταθμός εγκαταστάθηκε στο Πόρτο, και σιγά-σιγά η παραγωγή του κρασιού (**Vinho do Porto**) πέρασε στα χέρια Αγγλικών εταιρειών. Για να αντιμετωπίσει αυτή την κυριαρχία των Άγγλων, ο τότε πρωθυπουργός **Μαρκήσιος του Πομπάλ**, ίδρυσε μια Πορτογαλική εταιρεία η οποία λάμβανε το μονοπώλιο από την παραγωγή κρασιού στην κοιλάδα του Ντόρου. Οριοθέτησε την περιοχή για να εξασφαλίσει την ποιότητα του κρασιού, προκαλώντας την επανάσταση των μικρών αμπελοκαλλιεργητών, οι οποίοι την Καθαρή Τρίτη έκαψαν τα κτίρια της εταιρείας του. Η επανάσταση ονομάστηκε **Revolta dos Borrachos** (επανάσταση των μεθυσμένων).

Η εισβολή των Ναπολεόντειων στρατευμάτων στην Πορτογαλία έφερε πόλεμο και στο Πόρτο. Στις 29 Μαρτίου του 1809, ενώ οι κάτοικοι της πόλης προσπάθησαν να διασχίσουν τον ποταμό για να ξεφύγουν, η γέφυρα **Ponte das Barcas**, μια γέφυρα πακτώνων, κατέρρευσε.

Τον Αύγουστο του 1820 το Πόρτο επαναστάτησε ενάντια στην Αγγλική παρουσία, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εμφύλιος ανάμεσα σε αυτούς που υποστήριζαν τον συνταγματισμό και σε αυτούς που υποστήριζαν την απολυταρχία. Τελικά δόθηκε το 1822 φιλελεύθερο σύνταγμα με τη σύνοδο ***Junta do Porto***. Όταν ο Μιγκέλ της Πορτογαλίας πήρε το θρόνο το 1828, κατάργησε το σύνταγμα και βασίλεψε ως απόλυτος μονάρχης. Το Πόρτο επαναστάτησε πάλι και υπέστη 18μηνη πολιορκία από τον Πορτογαλικό στρατό. Μετά την παραίτηση του βασιλιά, ξαναθέσπισε το σύνταγμα.

Στις 31 Ιανουαρίου, αναταραχή από δημοκρατικούς οδήγησε σε επανάσταση στο Πόρτο, με αποτέλεσμα την δημιουργία της Πορτογαλικής Δημοκρατίας το 1910.

## Κλίμα
Το κλίμα της πόλης είναι ήπιο λόγω γειτνίασης με τον ωκεανό. Τον χειμώνα σπάνια χιονίζει και το καλοκαίρι δεν είναι πολύ θερμό.

thumb|center|570px|Ιστορικό μέρος του Πόρτο και ο ποταμος Douro

thumb|center|600px|Η γέφυρα D. Luis στο Πόρτο

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη σελίδα (Πορτογαλικά)
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Αβέιρο

Το **Αβέιρο** (Πορτογαλικά: *Aveiro*) είναι πόλη και δημοτική ενότητα της Πορτογαλίας με έκταση 199,9 τ.χλμ. κι πληθυσμό 80.880 κατοίκους. Το Αβέιρο είναι βιομηχανική πόλη και σημαντικό λιμάνι στον Ατλαντικό Ωκεανό.  

Η δημοτική ενότητα αποτελείται από 14 κοινότητες. Έδρα της δημοτικής ενότητας είναι η πόλη Αβέιρο, με 73.000 κατοίκους. Δήμαρχος είναι ο Ζοζέ Ριμπάου Έστεβες, που εκλέγεται από συνασπισμό του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κέντρου. 

Το Αβέιρο είναι γνωστό σαν "πορτογαλική Βενετία", λόγω των καναλιών και των σκαφών του (barcos moliceiros) που θυμίζουν την ιταλική πόλη της Βενετίας. Είναι επίσης γνωστό για τα παραδοσιακά γλυκά του από αβγά, τα "ovos moles" και τα "trouxas de ovos".  

Η πόλη χρονολογείται από τον 10ο αιώνα ενώ η περιοχή ήταν ναυτιλιακό κέντρο και περιοχή παραγωγής άλατος από τους ρωμαικούς χρόνους, γνωστή με το λατινικό όνομα **Aviarium**. Το σημαντικότερο ιστορικό μνημείο του Αβέιρο είναι το μοναστήρι του Ιησού (Convento de Jesus), το οποιο σήμερα φιλοξενεί το μουσείο της πόλης. Στο μοναστήρι, που χτίστηκε τον 15ο αιώνα, βρίσκεται ο τάφος της Αγίας πριγκίπισσας Ιωάννας της Πορτογαλίας, κόρης του Αλφόνσου Ε', η οποία πέθανε το 1490. 

Το πανεπιστήμιο του Αβέιρο ιδρύθηκε το 1973 και θεωρείται ένα από τα δυναμικότερα πανεπιστήμια της Πορτογαλίας, με 15.000 φοιτητές. 

Η οικονομία παλιότερα στηριζόταν στην παραγωγή άλατος και τη συγκομιδή φυκιών, τα οποία χρησιμοποιούνται για λίπασμα. Σήμερα η οικονομία της πόλης επικεντρώνεται στην κεραμουργία και την τεχνολογική έρευνα γύρω από το πανεπιστήμιο.  

Το Αβέιρο φιλοξένησε τρία παιχνίδια του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του 2004. 

## Εικόνες

Αρχείο:Aveirobynight.jpg|Η παλαιά πόλη
Αρχείο:Catedral_de_Aveiro.jpg|Ο Καθεδρικός ναός
Αρχείο:Aveiro 7.JPG|Το Αβέιρο και ένα από τα κανάλια του
Αρχείο:Aveiro 5.JPG|Μία πλατεία του Αβέιρο
Αρχείο:Aveiro Train station.jpg|Ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός του Αβέιρο


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* official Aveiro website 
* Town Hall official website
* University of Aveiro
* Portal Ovos Moles 

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Όμπιντους

thumb
Η ** Όμπιδος** (**Óbidos**) είναι πόλη της Πορτογαλίας. Έχει πληθυσμό γύρω στους 3.100 κατοίκους και αποτελεί έδρα του ομώνυμου δήμου (*concelho*) στην επαρχία Λέιρια. 

Το όνομα της πόλης πιθανότατα προέρχεται από το λατινικό *oppidum*, που σημαίνει οχυρωμένη πόλη, *άστυ, εντός των τειχών*. Πιστεύεται ότι η πόλη είναι κτισμένη στη θέση της αρχαίας ρωμαϊκής πόλης *Eburobrittium*, που αναφέρεται στον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, στην περιοχή μεταξύ του  *Collipo* και του *Olisipo*. Οι έρευνες μέχρι σήμερα έχουν αποκαλύψει ίχνη από το ρωμαϊκό φόρουμ, λουτρά και άλλα κτήρια.


Obidos-250-Daecher-2011-gje.jpg
Obidos-204-Rua direita-2011-gje.jpg
Obidos-262-Handarbeiterin im Stadttor-2011-gje.jpg
Obidos-Castelo-12-2011-gje.jpg
Obidos-Friedhof-10-2011-gje.jpg
Obidos-Santa Maria-06-Saeulenkaktee-2011-gje.jpg
Obidos-Santa Maria-22-innen-2011-gje.jpg
Obidos-Santuario do Senhor Jesus da Pedra-08-2011-gje.jpg


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Αξίωμα (αποσαφήνιση)

Ο όρος **αξίωμα** μπορεί να αναφέρεται:

*Στον όρο Αξίωμα ως μία γενικώς αποδεκτή υπόθεση που χρησιμοποιείται αναπόδεικτα ως βάση θεμελίωσης μιας θεωρίας.
*Στα Αξιώματα της Ευκλείδειας γεωμετρίας ειδικότερα.
Μπράγκα

Η **Μπράγκα** (*Braga*) —η ορθή προφορά είναι **Μπράγα**: πορτογαλική  προφορά ΔΦΑ: [ˈbɾaɣɐ]— είναι πόλη στη βορειοδυτική Πορτογαλία. Είναι η πρωτεύουσα της περιοχής της Μπράγκα και μία από τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Η Μπράγκα, με πληθυσμό 175.063 στην αστική περιοχή το 2011, παράλληλα με την Κοΐμπρα, είναι η τρίτη σημαντικότερη πόλη της Πορτογαλίας έξω από τις μητροπολιτικές περιοχές της Λισαβώνας και του Πόρτο. Συμπεριλαμβανομένων των αγροτικών κοινοτήτων, ο δήμος έχει συνολικά 62 κοινότητες και 181.819 κατοίκους (2011). Η Μπράγκα είναι επίσης το κέντρο της μεγαλύτερης μητροπολιτικής περιοχής του Μίνιο (*Minho*) με πληθυσμό 826.833. Υπό την κυριαρχία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν πρωτεύουσα της επαρχίας Gallaecia, ως *Μπρακάρα Αουγκούστα*.  Σήμερα δήμαρχος είναι ο Ricardo Rio, που εκλέγεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Στην πόλη της Μπράγκα έχει την έδρα της η ποδοσφαιρική ομάδα της Σ.Κ. Μπράγκα (S.C.Braga).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Τοπική κυβέρνηση της Μπράγκα (Πορτογαλικά)
*Δήμος της Μπράγκα (Πορτογαλικά)

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Σετούμπαλ

thumb|right|Άποψη από τον ποταμό Σάντο.
thumb|right|Η περιοχή της Χερσονήσου του Σετούμπαλ στο χάρτη της Πορτογαλίας.
Το **Σετούμπαλ** είναι πόλη και δήμος της Πορτογαλίας με συνολική έκταση 172 τ.χλμ. και πληθυσμό 123.496 κατοίκων. Ο κεντρικός οικισμός έχει πληθυσμό 90.384 κατοίκους.

Ο Δήμος του Σετούμπαλ αποτελείται από πέντε ενορίες, και είναι έδρα της αυτοδιοικητικής περιοχής της Χερσονήσου του Σετούμπαλ και της ευρύτερης Περιφέρειας του Σετούμπαλ. Βρίσκεται στις βόρειες όχθες των εκβολών του ποταμού Σάντο, περίπου 40 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της Πορτογαλίας Λισσαβώνας.

Η πόλη γιορτάζει στις 15 Σεπτεμβρίου, την ημέρα κατά την οποία το 1860 ο Πέδρο Ε' της Πορτογαλίας ονόμασε επίσημα πόλη το Σετούμπαλ.

Στις αρχές του εικοστού αιώνα η πόλη ήταν σημαντικό κέντρο της αλιευτικής βιομηχανίας της Πορτογαλίας, με κύριο προϊόν τη σαρδέλα. Καμία από τις πολλές βιομηχανίες εκείνης της εποχής δεν λειτουργεί σήμερα. Αν και η περιοχή πλέον αποβιομηχανοποιείται, ο τουρισμός παρουσιάζεται σαν μελλοντική προοπτική ανάπτυξης, καθώς το εθνικό πάρκο της ακτής της Αρραβίδα, που βρίσκεται κοντά στο Σετούμπαλ, προσφέρει παρθένες παραλίες και φυσικές ομορφιές. Μια αποικία δελφινιών ζει στον ποταμό Σάντο, και στην άλλη όχθη του ποταμού βρίσκεται η χερσόνησος Τρόια, όπου βρίσκονται εγκαταλελειμμένα πολυώροφα ξενοδοχεία που ξεκίνησαν να κατασκευάζονται πριν διαπιστωθεί ότι το έδαφος εκεί ηταν ασταθές και υποχωρούσε.

Το κύριο ιστορικό μνημείο της πόλης είναι το *Μοναστήρι του Ιησού του Σετούμπαλ*, του οποίου η εκκλησία του 15ου αιώνα αντιπροσωπεύει ένα από τα πρώτα δείγματα της πορτογαλικής γοτθικής αρχιτεκτονικής που έμεινε γνωστή με το όνομα *Manueline*. Στο ίδιο στυλ κινείται και η εκκλησία του Αγίου Ιουλίου, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει και το κάστρο *του Αγίου Φιλίππου* του 16ου αι. Από το Σετούμπαλ κατάγεται ο διάσημος προπονητής Ζοζέ Μουρίνιο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη σελίδα του Δήμου του Σετούμπαλ

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Αλβέρκα

Η **Αλβέρκα** (πορτογαλικά: *Alverca do Ribatejo*) είναι ένα από τα 11 τοπικά διαμερίσματα (freguesia) του ευρύτερου δήμου **Vila Franca de Xira**  στην Κεντρική Πορτογαλία, 32 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας, Λισαβώνας. Η Αλβέρκα καλύπτει έκταση 17,89 τ.χλμ. και κατά την απογραφή του 2001 είχε εγγεγραμμένο πληθυσμό 29.086 κατοίκους.

Μέχρι το 2005 (όταν και υποβιβάστηκε στην δεύτερη εθνική κατηγορία και διαλύθηκε λόγω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων του) στην Αλβέρκα έδρευε ένα ιστορικό ποδοσφαιρικό σωματείο  της χώρας , η ΦΚ Αλβέρκα (**Futebol Clube de Alverca**), το οποίο ανέδειξε μια σειρά σπουδαίων ποδοσφαιριστών του Πορτογαλικού και του διεθνούς ποδοσφαίρου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Πόρτο Σάντο

thumb

Το **Πόρτο Σάντο** (πορτογαλικά: *Porto Santo*, IPA: ['poɾtu 'sɐ̃tu]) είναι πορτογαλικό νησί 50 χλμ. βορειοανατολικά του νησιού της Μαδέρας στο βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό. Διοικητικά, είναι μέρος της αυτόνομης περιοχής της Μαδέρας. Η κύρια αστική περιοχή η οποία είναι ένας από τους πέντε πορτογαλικούς δήμους που έχουν μόνο ένα οικισμό είναι η πόλη του Πόρτο Σάντο, επίσης γνωστή ως Vila Baleira (IPA: ['vilɐ bɐ'lɐiɾɐ]). Ο πληθυσμός το 2011 ήταν 5.483. Η πυκνότητα πληθυσμού ήταν 129,1 κατ./τ.χλμ. Το νησί έχει επίσης έναν αερολιμένα που εξυπηρετεί τις πτήσεις στο Φουντσάλ, το οποίο είναι απέχει όσο μια 15 λεπτών πτήση. Είναι το βορειότερο και ανατολικότερο νησί του αρχιπελάγους της Μαδέρας. Ο δήμος δεν έχει κανένα όριο εδάφους και περικυκλώνεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Η κοντινότερη θέση είναι Ματσίκο στο νησί της Μαδέρας στο νοτιοδυτικό σημείο που χρησιμεύει ως ο λιμένας του Φουντσάλ. Το μήκος του νησιού είναι περίπου 9 χλμ. Η κύρια βιομηχανία είναι ο τουρισμός.

Κατηγορία:Μαδέρα
Φάρο

thumb|200px
Η **Φάρο** είναι η νοτιότερη πόλη της Πορτογαλίας. Βρίσκεται στη περιοχή της Αλγκάρβε στην νότια Πορτογαλία. Η πόλη αριθμεί περίπου 50.000 κατοίκους, ενώ όλος ο δήμος 64.560 (σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Είναι η έδρα του διαμερίσματος Φάρο και η πρωτεύουσα της περιοχής Αλγκάρβε.

Η πόλη διαθέτει δημόσιο πανεπιστήμιο (το πανεπιστήμιο της Αλγκάρβε), διεθνή αερολιμένα (αεροδρόμιο Φάρο), λιμάνι, μαρίνα και σιδηροδρομικό σταθμό.

## Αθλητισμός
Το Στάδιο Αλγκάρβε, με 30.000 θέσεις, ήταν ένα από τα στάδια του Euro 2004.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Κατηγορία:Αλγκάρβε
Αλγκάρβε

**Αλγκάρβε** (ή **Αλγάρβε**) είναι ένας από τους νομούς της Πορτογαλίας. Βρίσκεται στην νότια ακτή της Πορτογαλίας, περιλαμβάνοντας τις πόλεις Φάρο, Λάγκος, και Πορτιμάο. Το διοικητικό κέντρο είναι το Φάρο, όπου υπάρχουν διεθνές αεροδρόμιο και δημόσιο πανεπιστήμιο.

Η Αλγκάρβε είναι λοφώδης περιοχή, την οποία διασχίζουν πλούσιες κοιλάδες. Η έκτασή της είναι 5.412 τ.χλμ. και ο πληθησμός 410.000 μόνιμοι κάτοικοι. Κατά το καλοκαίρι ο πληθυσμός ανέρχεται σε ένα εκατομμύριο χάρη στην μεγάλη προσέλευση τουριστών.

Από την περιοχή κατάγεται και ο πολύ σπουδαίος θαλασσοπόρος, Βαρθολομαίος Ντιάζ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Χάρτες της Αλγκάρβε
Βίλα Νόβα ντε Γκάια

Η **Βίλα Νόβα ντε Γκάια** ή απλά **Γκάια** που σημαίνει "Γη" από την αρχέγονη θεότητα Γαία (ελληνικά: *Χωριό της Νέας Γαίας*, πορτογαλικά: *Vila Nova de Gaia*, προφορά σε IPA:ˈvilɐ ˈnɔvɐ ðɨ ˈɣajɐ) είναι πόλη της Πορτογαλίας. Βρίσκεται στην περιφέρεια του Πόρτο, νότια από την πόλη του Πόρτο και ακριβώς απέναντί της στις όχθες του ποταμού Ντόρου. Ο πληθυσμός της το 2004 ήταν 178.255 κάτοικοι κάτοικοι και ο δήμος αποτελείται από 24 ενορίες με συνολικό πληθυσμό 288.749 κατοίκους, κάτι που τον κάνει τον πιο πολυπληθή στη βόρεια περιφέρεια της χώρας. Η Γκάια, μαζί με το Πόρτο και δώδεκα ακόμα δήμους, αποτελούν τη Μητροπολιτική Περιοχή του Πόρτο.

Η πόλη είναι γνωστή για τις "κρύπτες" (που οι ντόπιοι αποκαλούν "σπηλιές") όπου το παγκόσμια γνωστό κρασί Πόρτο αποθηκεύεται και ωριμάζει. Οι κρύπτες αποτελούν επίσης πόλο έλξης τουριστών.

## Ιστορία
Η Γκάια υπήρχε ήδη από την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ως η πόλη του *Κάλε*. Αναπτύχθηκε πιθανότατα από ένα προϋπάρχον κελτικό κάστρο ή νεολιθικό οικισμό. Το όνομα *Κάλε* είναι πιθανόν κελτικό. Στους ρωμαϊκούς χρόνους το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζούσε νότια του ποταμού Ντούρο, και στη βόρεια όχθη υπήρχε ένας μικρότερος οικισμός γύρω από το βαθύ λιμάνι που σήμερα είναι η συνοικία Ριμπέρα του Πόρτο. Το όνομα του Πόρτο, που κατά τον ύστερο Μεσαίωνα ήταν *Πόρτους Κάλε*, σήμαινε *το λιμάνι της πόλης του Κάλε*. Λόγω του εμπορίου που διεξαγόταν μέσω του Ντούρο, ο οποίος είναι πλωτός μέχρι τη Ρέγκουα, βαθιά στην πορτογαλική ενδοχώρα, το λιμάνι ξεπέρασε σε ανάπτυξη την πόλη του Κάλε και έγινε το πιο σημαντικό μέρος της περιοχής, όπου εγκαταστάθηκε η Επισκοπή και οι έμποροι.
 
Μετά τις εισβολές των Μαυριτανών στην Ιβηρική τον 8ο αιώνα, το σύνορο μεταξύ του Ισλαμικού και του Χριστιανικού κράτους ήταν ντε φάκτο ο Ντούρο, μέχρι περίπου το έτος 1000. Με τις συνεχείς επιδρομές και τη λεηλασία και από τις δυο πλευρές, η πόλη του Κάλε ερημώθηκε και οι περισσότεροι κάτοικοί της κατέφυγαν στο Πόρτο.

Όταν οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί αποχώρησαν στα 1035, αφήνοντας πίσω τους εύφορη γη, στην περιοχή ήρθαν άποικοι από το βορρά που διαπραγματεύτηκαν φέουδα με καλύτερους όρους από τους νέους άρχοντες του τόπου. Επανίδρυσαν την πόλη με το όνομα *Βίλα Νόβα ντε Γκάια* (*νέα πόλη της Γκάια*) γύρω από το αρχαίο κάστρο και τα ερείπια της παλιάς πόλης.

Η διπλή πόλη του Οπόρτο και της Γκάια συχνά αναφερόταν στα έγγραφα της εποχής με το όνομα "πόλη του Πορτουκάλε" και το Βασίλειο του Λεόν του οποίου ήταν κέντρο ονομαζόταν *Πορτουκαλάνικη Κομητεία* (*Condado Portucalense*). Η κομητεία αυτή σταδιακά επεκτάθηκε και μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της έγινε το Βασίλειο της Πορτογαλίας.

## Σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη σελίδα του δήμου της Γκάια

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Αναγνώριση ομιλίας

Στην επιστήμη της πληροφορικής, η **αναγνώριση ομιλίας** αναφέρεται στην μετατροπή προφερόμενων λέξεων σε κείμενο. Είναι επίσης αλλιώς γνωστή και ως "*αυτόματη αναγνώριση ομιλίας"*, "*υπολογιστική αναγνώριση ομιλίας*" ή "*speech-to-text*" (*STT*), δηλαδή (μετατροπή) "*από-ομιλία-σε-κείμενο*".

Κάποια συστήματα αναγνώρισης ομιλίας χρησιμοποιούν "αναγνώριση ομιλίας ανεξάρτητη από τον ομιλήτη", ενώ άλλα χρησιμοποιούν "εξάσκηση", όπου ένα άτομο διαβάζει κομμάτια κειμένου σε ένα σύστημα αναγνώρισης ομιλίας. Τότε, αυτού του είδους τα συστήματα αναλύουν τη φωνή ενός ομιλητή και την χρησιμοποιούν για να προσαρμόσουν την αναγνώριση της ομιλίας του συγκεκριμένου ατόμου από τον υπολογιστή, με αποτέλεσμα την πιο ακριβή καταγραφή της. Συστήματα που δεν χρησιμοποιούν εξάσκηση ονομάζονται συστήματα "ανεξάρτητα από τον ομιλητή".

Οι εφαρμογές αναγνώρισης ομιλίας συμπεριλαμβάνουν τα Φωνητικά Περιβάλλοντα Χρήστη (Voice User Interfaces) όπως η φωνητική πληκτρολόγηση (π.χ. "Κάλεσε σπίτι"), ο έλεγχος των οικιακών ηλεκτρονικών συσκευών και συστημάτων (π.χ. "Άναψε φως"), η διαδικτυακή αναζήτηση, η απλή τοποθέτηση δεδομένων, η προετοιμασία δομημένων εγγράφων (π.χ. μία αναφορά ραδιολογίας), η επεξεργασία "από-ομιλία-σε-κείμενο" και τα αεροσκάφη.

Ο όρος αναγνώριση ομιλίας δεν αναφέρεται τόσο στο "ποιος" μιλάει, αλλά στο "τι" λέει. Αναγνωρίζοντας επιπλέον όμως και την ταυτότητα του ομιλητή είναι δυνατόν να διευκολυνθεί η διαδικασία της μετάφρασης της ομιλίας του σε συστήματα που έχουν προηγουμένως εξασκηθεί στην φωνή του συγκεκριμένου ατόμου ή ακόμη είναι δυνατόν να πιστοποιηθεί ή αναγνωριστεί η ταυτότητα του ομιλητή σε συστήματα ασφαλείας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αναγνώριση Οµιλίας και Κατανόηση Γλώσσας, Γ. Κουρουπέτρογλου

Κατηγορία:Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή
Κατηγορία:Ομιλία
Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες
Δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα

Ο **Νίκος Τεμπονέρας** (Πάτρα, 1954 - 8 Ιανουαρίου 1991) ήταν καθηγητής μαθηματικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενταγμένος στην αριστερά και στέλεχος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ). Το όνομά του έγινε γνωστό στο πανελλήνιο, όταν δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια των 
μαθητικών κινητοποιήσεων της περιόδου 1990-91.

## Δολοφονία
Ο Νίκος Τεμπονέρας ήταν ο πρώτος νεκρός στη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων ενάντια στο νομοσχέδιο του τότε Υπουργού Παιδείας Βασίλη Κοντογιαννόπουλου· ακολούθησαν τέσσερα θύματα στην Αθήνα από πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στο κατάστημα Κ. Μαρούσης στη διάρκεια διαδήλωσης. Δράστης της δολοφονίας ήταν ο Γιάννης Καλαμπόκας, δημοτικός σύμβουλος της Νέας Δημοκρατίας στην Πάτρα και πρόεδρος της τοπικής ΟΝΝΕΔ. Η δολοφονία έγινε στις 8 Ιανουαρίου 1991. Ο Καλαμπόκας χτύπησε θανάσιμα τον Τεμπονέρα με λοστό στο κεφάλι στη διάρκεια βίαιων επεισοδίων που σημειώθηκαν στο υπό κατάληψη Σχολικό Συγκρότημα 3ου & 7ου Γυμνασίου και Λυκείου Πάτρας στην πλατεία Βουδ.  Ο Καλαμπόκας επικεφαλής των ομάδων αυτών μαζί με τους Μυλωνά, Σπίνο, Γραμματίκα, Γραμματικόπουλο, με λοστούς και ρόπαλα επιχείρησαν να σπάσουν την κατάληψη, την οποία υποστήριζαν αρκετοί γονείς και καθηγητές, μεταξύ των οποίων και ο δολοφονηθείς Τεμπονέρας, ιδιαίτερα αγαπητός στους μαθητές του, σύμφωνα με τις μετέπειτα μαρτυρίες και καταθέσεις.

## Μετέπειτα γεγονότα
thumb|right|Το μνημείο για τον Τεμπονέρα στο σημείο που δολοφονήθηκε έξω από το 3ο Γυμνάσιο Πάτρας.
Η δολοφονία του Τεμπονέρα, η οποία συνέβη σε μια περίοδο οξείας πολιτικής αντιπαράθεσης, ξεσήκωσε κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών σε όλη την Ελλάδα. Την επομένη της δολοφονίας του, ο υπουργός Παιδείας Κοντογιαννόπουλος παραιτήθηκε και η πρόταση νόμου για τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία αποσύρθηκε.

Ο Καλαμπόκας δικάστηκε στον Βόλο, έχοντας ως συνηγόρους υπεράσπισής του τρία κορυφαία ονόματα του τότε νομικού κόσμου, όλους προερχόμενους πολιτικά από τον χώρο της ΝΔ. και συγκεκριμένα τους Απόστολο Ανδρεουλάκο, Κώστα Κωνσταντινίδη (καθηγητής Ποινικού Δικαίου, γνωστός από τη δίκη για το Σκάνδαλο Κοσκωτά όπου συμμετείχε ως δημόσιος κατήγορος) και Επαμεινώνδα Ζαφειρόπουλο (πρώην πρόεδρος του ΔΣΑ). Καταδικάστηκε πρωτόδικα για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως σε ισόβια κάθειρξη (απόφαση 22-24/93 ΜΟΔ Βόλου), ενώ αργότερα η ποινή του μειώθηκε σε 17 χρόνια και 3 μήνες (απόφαση 59/94 ΜΟΕ Λάρισας) και, τελικά, ύστερα από αναίρεση της απόφασης από τον Άρειο Πάγο, σε 16 χρόνια και 9 μήνες. Αποφυλακίστηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1998, έχοντας εκτίσει τα 2/5 της ποινής που του επιβλήθηκε. 

Το τότε Σχολικό Συγκρότημα 3ου & 7ου Γυμνασίου και Λυκείου Πάτρας και νυν 3ο Γυμνάσιο Πάτρας, τόπος δολοφονίας του Τεμπονέρα, καθώς και τα 2ο Λύκειο Ιλίου και 3ο Γυμνάσιο Ιλίου, σήμερα φέρουν το όνομά του. Επίσης, το όνομά του δόθηκε σε μια σήραγγα της Ολυμπίας Οδού κοντά στην Πάτρα, ενώ το Αμφιθέατρο του 1ου Λυκείου Ταύρου Αττικής ονομάζεται «Νίκος Τεμπονέρας».

## Παραπομπές


## Διαβάστε επίσης
*

Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας
Κατηγορία:Δολοφονίες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Κατάλογος πόλεων της Πορτογαλίας

μικρογραφία|Το Πόρτο η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Πορτογαλίας.
Αλφαβητικός κατάλογος πόλεων της Πορτογαλίας.

# Αβέιρο
# Αβίς
# Άνγκρα ντο Εροΐσμο
# Αλβέρκα
# Αλμάντα
# Αμαδόρα
# Αμαράντε
# Βιάνα ντο Καστέλο
# Βίλα Νόβα ντε Γκάια
# Βίλα Νόβα ντε Σάντο Αντρέ
# Βίλα Νόβα ντε Φαμαλικάο
# Βίλα ντο Κόντε
# Βίλα ντο Μπίσπο
# Βίλα ντο Πόρτο
# Βίλα Ρεάλ
# Βίλα Ρεάλ ντε Σάντο Αντόνιο
# Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο
# Βιζέλα
# Βιζέου
# Βουζέλα
# Γκιμαράες
# Έβορα
# Εστορίλ
# Κάλντας ντα Ραίνια
# Καμάρα ντε Λόμπος
# Κασκάις
# Καστέλο Μπράνκο
# Κόϊμπρα
# Κόρβο
# Λάγκος
# Λεϊρία
# Λισαβώνα
# Λουλέ
# Λόυρες
# Λουζάδα
# Μάια (πόλη)
# Μανταλένα (πόλη)
# Μάφρα
# Μιράντα ντο Κόρβο
# Μιράντα ντο Ντούρο
# Μοντεμόρ-ο-Νόβο
# Μπαρσέλος
# Μπατάλια
# Μπράγκα
# Μπραγκάνσα
# Ναζαρέ
# Νέλας
# Οβάρ
# Ολιβέιρα ντε Φράτες
# Ολιβέιρα ντο Όσπιταλ
# Όμπιδος
# Όρτα
# Ουρίκε
# Παμπιλιόσα ντα Σέρα
# Παρέδες
# Πάσος ντε Φερέϊρα
# Πεναφιέλ
# Πόβοα ντε Βαρζίμ
# Πόβοα ντε Σάντα Ίρια
# Πόντα Ντελγάδα
# Πόντα ντο Σολ
# Πορταλέγκρε
# Πορτιμάο
# Πόρτο
# Πόρτο Μονίζ
# Πόρτο ντε Μός
# Πόρτο Σάντο
# Πράια ντα Βιτόρια
# Ριβέιρα Γκράντε
# Ριβέιρα Μπράβα
# Σάγκρες
# Σακαβέμ
# Σάντα Κρουζ
# Σάντα Κρουζ ντα Γκρασιόσα
# Σάντα Κρουζ ντας Φλόρες
# Σάντα Μαρία ντα Φέιρα
# Σάντα Μαρία ντε Λάμας
# Σανταρέμ
# Σάο Βισέντε
# Σάο Ρόκε ντο Πίκο
# Σεσίμπρα
# Σετούμπαλ
# Σίνες
# Σίντρα
# Σούρε
# Ταβίρα
# Τομάρ
# Τρόφα
# Φάρο
# Φάτιμα
# Φάφε
# Φέλγκεϊρας
# Φιγκέιρα ντα Φους
# Φουντάο
# Φουντσάλ. 


Πορτογαλιας
Πολεων της Πορτογαλιας
Νικήσιανη

Η **Νικήσιανη** είναι κωμόπολη του Δήμου Παγγαίου και βρίσκεται στο νομό Καβάλας, σχεδόν στα όρια με τον Νομό Σερρών. Βρίσκεται σε υψόμετρο 350 μέτρων, στις Βορειοανατολικές παρυφές του όρους Παγγαίο. Ο πληθυσμός της το 2021 ήταν 1.711 κάτοικοι, από 2.236 το 2011.

Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια καπνού, καλαμποκιού και σιταριού καθώς και την κτηνοτροφία.

Η περιοχή από πολύ παλαιά έγινε γνωστή για το εκλεκτό μάρμαρό της (Αίαξ, μάρμαρο Νικήσιανης) το οποίο θεωρείται ένα από τα καλύτερα της Ευρώπης.

## Ιστορία
Η κωμόπολη διέσωσε πιθανώς το όνομα της αρχαίας κώμης Νίκης (σε λατινική επιγραφή μνημονεύονται οι κάτοικοί της: *vicani Nicaenses*), αφού και επί τουρκοκρατίας έφερε το ίδιο όνομα. Φαίνεται ότι η μετατροπή του αρχαίου ονόματος σε Νικήσιανη είχε γίνει κατά τη βυζαντινή εποχή και υπό την επίδραση της αντίστοιχης λατινικής ονομασίας *Nicaenses*. Η άποψη αυτή ενισχύεται κι από την ύπαρξη αρχαίου οικισμού σε απόσταση λίγων μόνο χιλιομέτρων από τη σημερινή κωμόπολη. Η αρχαία κώμη είχε ιδρυθεί (ή επανιδρυθεί) από τους Μακεδόνες, όπως συμπεραίνεται κι από τον γνωστό μακεδονικό τάφο κι από τα πολλά ευρήματα αρχαίων μεταλλίων επεξεργασίας χρυσού και ασημιού. Μετά τη μάχη των Φιλίππων και την ίδρυση της ρωμαϊκής αποικίας, η Νίκη αποτελούσε vicus εξαρτώμενο διοικητικά από τους Φιλίππους, όπως μαρτυρεί και η ανεύρεση επιτύμβιας στήλης ενός Ρωμαίου αποίκου.

## Εκκλησίες
Υπάρχουν 20 ναοί, καθώς και 3 μοναστήρια. Στη Νικήσιανη πολιούχος ναός είναι αυτός «Των Εισοδίων της Θεοτόκου», κτισμένος τον προπερασμένο αιώνα, με επιβλητικό καμπαναριό και θαυμάσια αγιογράφηση. Άλλοι ναοί είναι της Αγίας Μαρίνας, της Αγίας Άννας, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Νικολάου, του Προφήτη Ηλία, του Αγίου Γεωργίου κ.α. («Άγιος παραπονεμένος δεν υπάρχει» λένε οι Νικησιανιώτες). Ονομαστό είναι το ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, όπου κάθε χρόνο γίνονται εκδηλώσεις για την αναχώρηση των κτηνοτρόφων από τα χειμαδιά. Γύρω από την Νικήσιανη υπάρχουν 3 μοναστήρια, Αγίου Δημητρίου, Αγίου Ιωάννου και Άξιον Εστί καθώς και η ιστορική Ιερά Μονή Παναγίας Είκοσιφοίνισσας (η αρχαιότερη της Ευρώπης), της οποίας η ιστορία συμβαδίζει με αυτή της Νικήσιανης.

## Έθιμα
Το έθιμο των «Αράπηδων» είναι από τα πιο σημαντικά στον βαλκανικό χώρο και επισήμως αναβιώνει στις 7 Ιανουαρίου κατά την εορτή του Αγίου Ιωάννη. Το έθιμο λαμβάνει δράση όλο το Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων στη Νικήσιανη. Αναπαριστά την αέναη μάχη της ζωής και του θανάτου και τη συνεχή αναζωογόνηση της φύσης. Άνδρες όλων των ηλικιών, ντυμένοι με προβιές και κάπες, ζωσμένοι μεγάλα και βαριά κουδούνια (*τσάνια*), και κραδαίνοντας μεγάλα ξύλινα σπαθιά, ξεχύνονται στα σοκάκια και πλατείες του χωριού σε κατάσταση έκστασης - ζούρλας. Με τον εκκωφαντικό θόρυβο των κουδουνιών ξορκίζουν το κακό και φέρνουν το αισιόδοξο μήνυμα της ζωής και της Άνοιξης.

Το έθιμο χάνεται μέσα στους αιώνες, αφού στις κορυφές του Παγγαίου όρους ήταν η κατοικία και το Ιερό Μαντείο του θεού Διονύσου, σύμφωνα με τον αρχαίο ιστορικό Ηρόδοτο και τον σκηνικό φιλόσοφο Ευριπίδη.

## Σύνδεσμοι


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της περιφερειακής ενότητας Καβάλας
Η νύφη φορούσε μαύρα

**Η Νύφη φορούσε μαύρα** (πρωτότυπος τίτλος *La Mariée était en noir*) είναι γαλλική ταινία του 1967, σε σκηνοθεσία του Φρανσουά Τριφό.

## Ηθοποιοί
* Ζαν Μορό (*Jeanne Moreau*)
* Μισέλ Μπουκέ (*Michel Bouquet*)
* Ζαν-Κλοντ Μπριαλί
* Σαρλ Ντενέρ (*Charles Denner*)

## Υπόθεση
Όταν η Τζούλι βγαίνει μετά το γάμο της από την εκκλησία, ο σύζυγός της πυροβολείται και σκοτώνεται. Η Τζούλι αποφασίζει να εκδικηθεί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ταινίες του 1967
Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη γυναίκα
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν
Κατηγορία:Γαλλικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Φρανσουά Τρυφώ
Ζαν-Πιερ Λεό

Ο **Ζαν-Πιερ Λεό** (γαλλ.:*Jean-Pierre Léaud*, 28 Μαΐου 1944) είναι Γάλλος ηθοποιός. Η πρώτη του κινηματογραφική ερμηνεία έγινε όταν ήταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών, ενσαρκώνοντας τον χαρακτήρα του Αντουάν Ντουανέλ στην ταινία *[[Τα 400 χτυπήματα]]*, του Φρανσουά Τρυφώ. Έκτοτε, συμμετείχε σε μία σειρά ταινιών του Τριφό, υποδυόμενος τον συγκεκριμένο κινηματογραφικό ήρωα.

## Ταινίες
*(1959) *[[Τα 400 χτυπήματα]]* 
*(1965) *[[Ο τρελός Πιερρό]]*
*(1966) *[[Αρσενικό θηλυκό]]* 
*(1967) *[[Η κινέζα]]*
*(1968) *[[Κλεμμένα φιλιά]]* 
*(1969) *[[Χοιροστάσιο (ταινία, 1969)|Χοιροστάσιο]]* 
*(1970) *[[Παράνομο κρεβάτι]]* 
*(1971) *[[Οι δύο Αγγλίδες]]*
*(1972) *[[Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι]]*
*(1973) *[[Αμερικανική νύχτα]]*
*(1973) *[[Η μαμά και η πουτάνα]]*
*(1978) *[[Η αγάπη το βάζει στα πόδια]]* 
*(1985) *Ντετέκτιβ*
*(1990) *[[Προσέλαβα έναν επαγγελματία δολοφόνο]]*
*(2001) *[[Ο πορνογράφος]]*
*(2011) *[[Το λιμάνι της Χάβρης]]*
*(2012) *[[Γλυκά μας λάθη]]*

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός

Ο **Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός** (Γ.Ο.Κ.) είναι νόμος του ελληνικού κράτους (Νόμος 1577/1985 «Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός», ΦΕΚ 210/Α/18-12-1985, όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τον Νόμο 2381/2000 «Τροποποίηση των διατάξεων του ν. 1577/1985 "Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός" και άλλες πολεοδομικές διατάξεις», ΦΕΚ 140/Α/13-6-2000]), που ρυθμίζει τα σχετικά με την εκτέλεση δομικών έργων. Ο Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός μαζί με τον Κτιριοδομικό Κανονισμό είναι η βασική νομοθεσία που διέπει την κατασκευή κτιρίων στην Ελλάδα. Το 2012 αντικαταστάθηκε από τον Νέο Οικοδομικό Κανονισμό (Ν.Ο.Κ.)

## Σκοπός
Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του ο Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός έχει σκοπό τον καθορισμό των όρων, των περιορισμών και των προϋποθέσεων για την σωστή εκτέλεση οποιασδήποτε κατασκευής μέσα ή έξω από τα εγκεκριμένα σχέδια πόλεων ή οικισμών (κατασκευές εντός ή εκτός σχεδίου). Επιδίωξη των προβλεπόμενων μέτρων είναι η προστασία του φυσικού, οικιστικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος και η εξυπηρέτηση του κοινωνικού συμφέροντος.

## Πηγές


Κατηγορία:Δόμηση
Κατηγορία:Ελληνικοί Νόμοι
Μάφρα

Η **Μάφρα** είναι πόλη της Πορτογαλίας, που βρίσκεται στην περιοχή της Λισαβώνας, στη δυτική ακτή της Πορτογαλίας. Ο δήμος έχει συνολικό πληθυσμό 53.069 κατοίκους (2002).  

Μετά από την ολοκλήρωση του αυτοκινητόδρομου A8, που συνδέει το ανατολικό μέρος του δήμου με το κέντρο της Λισσαβώνας, ο πληθυσμός έχει αυξηθεί αισθητά. Η πόλη βρίσκεται 28 χλμ. βορειοδυτικά από το κέντρο της Λισαβώνας. 

Είναι γνωστή για το βασιλικό παλάτι, το οποίο την κάνει επίσης έναν δημοφιλή τόπο προορισμού τουριστών στην περιοχή της Λισαβώνας. Χτισμένο σε ρυθμό μπαρόκ, το εθνικό παλάτι της Μάφρα έχει εμπνεύσει επίσης τον πορτογάλο νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου (José Saramago) για τα βιβλία του *Baltasar* και *Blimunda*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Αλμάδα

thumb|right|Άποψη της πόλης από το παρατηρητήριο στο άγαλμα του Ιησού
Η **Αλμάδα** (πορτογαλικά: *Almada*,  αραβικά: *حصن المعدن*, προφορά σε IPA: ɐɫˈmaðɐ) είναι πόλη και δήμος της Πορτογαλίας με συνολική έκταση 70 τ.χλμ. και συνολικό πληθυσμό 164.844 κατοίκων. Η πόλη της Αλμάδα έχει πληθυσμό 102.357.

Ο δήμος αποτελείται από έντεκα ενορίες, και βρίσκεται στην περιφέρεια του Σετούμπαλ. Έδρα του είναι η πόλη της Αλμάδα, που περιλαμβάνει έξι ενορίες. Ο δήμος είναι μικρός αλλά πυκνοκατοικημένος, και ορίζεται ανατολικά από το Σεισάλ και νότια από τη Σεσίμπρα. Η Αλμάδα είναι παραλιακός δήμος, καθώς βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Τάγου αλλά βρέχεται και από τον Ατλαντικό ωκεανό. Στην απέναντι όχθη του Τάγου βρίσκεται η Λισαβώνα, πρωτεύουσα της χώρας.

Το κεντρικό λιμάνι είναι το Κασίλιας, το οποίο συνδέεται με φέρυ με τη Λισαβώνα. Η Αλμάδα συνδέεται επίσης με την πρωτεύουσα με τη Γέφυρα της 25ης Απριλίου, μια από τις μεγαλύτερες της Ευρώπης, που επιτρέπει τη μετακίνηση από τη μια πόλη στην άλλη τόσο με αυτοκίνητο όσο και με τρένο.

Η Αλμάδα είναι συγκοινωνιακός κόμβος και γρήγορα αναπτυσσόμενο προάστιο. Ο δήμος διαθέτει δίκτυο τραμ, το *Μετρό νότια του Τάγου* (*Metro Sul do Tejo*) που μελλοντικά θα συνδεθεί με τον προαστιακό σιδηρόδρομο που εξυπηρετεί τη μητροπολιτική περιοχή της Λισαβώνας και το δήμο του Σεισάλ.

Στην πόλη βρίσκεται επίσης το άγαλμα του *Βασιλιά Ιησού* (*Cristo Rei*), ύψους 75 μέτρων, που κατασκευάστηκε εκεί έτσι ώστε να δεσπόζει πάνω από τη Λισαβώνα, κατά τρόπο ίδιο με το άγαλμα του Ιησού λυτρωτή στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Η πόλη γιορτάζει στις 24 Ιουνίου, στη μνήμη του άγιου Ιωάννη του Βαπτιστή. Από την Αλμάδα κατάγεται ο γνωστός πρώην ποδοσφαιριστής Λουίς Φίγκο.

## Σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη σελίδα του δήμου

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Νάτρο

Το **νάτρο** ή **νάτρον** (*natron*) είναι λευκό, κρυσταλλικό υγροσκοπικό ορυκτό ένυδρο ανθρακικό νάτριο, το οποίο, συνήθως, περιέχει μικρές ποσότητες χλωριούχου νατρίου (αλίτη) και θειικού νατρίου. Το νάτρον είναι αντισηπτικό, απολεπιστικό (με την ιατρική χρήση του όρου) και ξηραντικό.

Στην αρχαία Αίγυπτο, το νάτρο εξορυσσόταν από τον πυθμένα αποστραγγισμένων λιμνών κοντά στον Νείλο και χρησιμοποιείτο για διάφορους σκοπούς, ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνεται η μουμιοποίηση. Εξαιτίας των ισχυρών λιποδιαλυτικών του ιδιοτήτων, το νάτρο συνδέθηκε αρκετά νωρίς με την παραγωγή σάπωνος.

Το χημικό σύμβολο του νατρίου, **Na**, προέρχεται από τον λατινικό όρο *natrium*, από τον οποίο πήρε το όνομά του το ορυκτό. Το νάτρον αναφέρεται ενίοτε ως «ακάθαρτο αλάτι» και συνδέεται με γύψο και ασβεστίτη.

## Πηγές
*Mindat.org
*Handbook of Mineralogy

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ορυκτά του νατρίου
Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά
Κατηγορία:Αντισηπτικά
Δήμος Οινοφύτων

Ο **Δήμος Οινοφύτων** ήταν δήμος του νομού Βοιωτίας που συστάθηκε αρχικά το 1994. Με την εφαρμογή του  προγράμματος Καποδίστριας διευρύνθηκε με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τανάγρας ως Δημοτική Ενότητα Οινοφύτων. Περιλάμβανε τα χωριά Άγιος Θωμάς, Δήλεσι, Κλειδί και Οινόφυτα. Καταλάμβανε έκταση 77,273 τ.χλμ και ο πληθυσμός του ήταν 9.091 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

## Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Οινοφύτων Βοιωτίας|Δ.δ. Οινοφύτων]] ** [6313]
::* τα Οινόφυτα [3137]
::* το Δήλεσι [3176]
: ** Δ.δ. Αγίου Θωμά  ** -- ο Άγιος Θωμάς [1476]
: ** Δ.δ. Κλειδίου  ** -- το Κλειδί [406]

## Διοικητικές μεταβολές
Ο Δήμος Οινοφύτων συστάθηκε το 1994 και προήλθεαπό την αναγνώριση της πρώην κοινότητας Οινοφύτων σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912, αρχικά με την ονομασία κοινότητα Στανιατών και περιλάμβανε μόνο τον οικισμό των Οινοφύτων (τότε Στανιάτες). Το 1927 μετονομάστηκε σε κοινότητα Οινοφύτων λόγω της μετονομασίες του ομώνυμου οικισμού που την αποτελούσε. Το 1971 εντάχθηκε στην κοινότητα και ο οικισμός Δήλεσι. Το 1994 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο, ενώ το 1999 με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας διευρύνθηκε με την ένταξη στον δήμο των πρώην κοινοτήτων Αγίου Θωμά και Κλειδίου.

## Αξιοθέατα

* Ο λόφος της αρχαίας Τανάγρας
* Το εξωκλήσι του Αγίου Θωμά δίπλα στον Ασωπό ποταμό (12 αιώνα) στον Άγιο Θωμά 
* Το Λαογραφικό Μουσείο στα Οινόφυτα.
* Το λόφο των Αγίων Αναργύρων στα Οινόφυτα
* Η Σπηλιά με το στεφάνι στον Άγιο Θωμά
* Ο Άγιος Σπυρίδωνας στα Οινόφυτα
* Το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου στον Άγιο Θωμά
* Το Ιερό Ησυχαστήριο 'Η Μήτηρ του Αγαπημένου στο Κλειδί
* Η παραλία στο Δήλεσι
* Κέντρο Εκκλησιαστικής Διακονίας https://kedoinofyta.gr/
*Βιβλιοθήκη Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Β
*Ιερός Ναός Αγίων Αναργύρων -Θέση Πύργος Οινόφυτα
*Ιταλικό πολυβολείο Οινόφυτα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Οινοφύτων
*Άγιος Θωμάς
*Προβλήματα Αγίου Θωμά
*Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια για τον Άγιο Θωμά
*Το Δ.Δ Αγίου Θωμά από Δορυφόρο
*Σημεία ενδιαφέροντος στο Δ.Δ. Αγίου Θωμά από δορυφόρο. Περάστε το βέλος από το ποντίκι σε κάθε τετράγωνο για να δείτε ποιο είναι το κτίριο

*
https://kedoinofyta.gr/

Οινοφυτων
Λογισμικό συστήματος

Λογισμικό Σύστημα: Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται όλα τα προγράμματα που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο της λειτουργίας του υπολογιστή και τη δημιουργία και εκτέλεση των προγραμμάτων εφαρμογών. Αυτά τα τμήματα λογισμικού είναι συνήθως τα παρακάτω: Το βασικότερο Λογισμικό της κατηγορίας αυτής είναι το Λειτουργικό Σύστημα.

#Λειτουργικό σύστημα.
#Συμβολομεταφραστές (Assemblers).
#Μεταγλωττιστές (Compilers) και διερμηνείς (Interpreters) υψηλού επιπέδου. 
#Συνδέτες των αντικειμενικών προγραμμάτων του χρήστη με τις βιβλιοθήκες του συστήματος.
#Αποσφαλματωτές (Debuggers) για την παρακολούθηση της εκτέλεσης ενός προγράμματος, βήμα προς βήμα, και τον εντοπισμό λαθών.
#Βιβλιοθήκες υποπρογραμμάτων που χρησιμοποιούνται στην ανάπτυξη και εκτέλεση προγραμμάτων.
#Βοηθητικά συνοδευτικά προγράμματα επιπέδου εφαρμογών.