open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Τέμενη Αχαΐας

Η **Τέμενη** είναι πεδινός, παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας. Αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από τις 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.

Ιστεοσελιδα του χωριού μας  https://temeni.gr/

Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας https://www.facebook.com/share/16C8Jr7v1Z/

## Τοποθεσία
Βρίσκεται κτισμένη εγγύς του Αιγίου, σε πεδινή παραθαλάσσια τοποθεσία, σε υψόμετρο περίπου 15 μέτρων, πλησίον της Ε.Ο. Πατρών-Κορίνθου και μεταξύ Διγελιώτικων και Βαλιμίτικων. Λόγω της εγγύτητάς της με το Αίγιο θεωρείται οικιστική του συνέχεια και αποτελεί τόπο μόνιμης διαμονής. Αποτελεί σημαντικό παραθεριστικό προορισμό.

## Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται στα 1700 με την ονομασία «Catu Temeni» στη βενετική καταγραφή «Grimani», όπου βρέθηκε να κατοικείται από 8 οικογένειες (30 κάτοικοι). Αναφέρονται τοποθεσίες με τις ονομασίες «Πάνω Τέμενη» και «Κάτω Τέμενη» στο Ενετικό Κτηματολόγιο της Βοστίτσας να αποτελούν ζευγολατιά στα περίχωρα πόλης της Βοστίτσας. Στα 1817 αναφέρεται ότι υπέστη σημαντικές ζημιές από σεισμό. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα έγινε προορισμός μόνιμης κατοίκησης για λόγους καλύτερου βιοτικού επιπέδου ζωής, βιοπορισμού και ύπαρξης καλλιεργειών από κατοίκους της ορεινής Αιγιαλείας και των Καλαβρύτων.

## Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845, όταν και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Αιγίου. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 και τη δημιουργία των Κοινοτήτων αποσπάστηκε από το Δήμο Αιγίου και αποτέλεσε την έδρα της τότε νεοϊδρυθείσης Κοινότητας Τεμένης. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού διαμερίσματος.

## Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:

## Παραπομπές


## Πηγές
https://temeni.gr/
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
* Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), *Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001)*, Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3.

## Βιβλιογραφία
* 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Αιγίου
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Νικηφόρος Κομνηνός (αδελφός Αλεξίου Α΄)

Ο **Νικηφόρος** (π. 1062 – μετά το 1136) από τη Δυναστεία των Κομνηνών ήταν αριστοκράτης και ανώτερος αξιωματούχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν ο νεότερος αδελφός του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και διορίστηκε μέγας δρουγγάριος του στόλου. 

## Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Ιωάννη και της Άννας Δαλασσηνής. Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Μανουήλ, ο Ισαάκιος, ο Αλέξιος Α΄ και ο Αδριανός. 

Σύμφωνα με τον ιστορικό Νικηφόρο Βρυέννιο τον νεότερο, όταν ο Αλέξιος Α΄ και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του εισήλθαν στο στρατό, οι δύο μικρότεροι έλαβαν ενδελεχή, εγκύκλια παιδεία, μένοντας με τη μητέρα τους.

Όταν ο Αλέξιος ανήλθε στον θρόνο, τίμησε τους συγγενείς του με τίτλους, που δημιούργησε ο ίδιος: ο Νικηφόρος έγινε σεβαστός και μέγας δρουγγάριος (υποναύαρχος) του στόλου της Ρωμανίας. Δεν έχει καταγραφεί να ανήλθε στο βαθμό του μεγάλου δουκός (ναυάρχου), ούτε το αν ανέλαβε ενεργό δράση με τον στόλο. Στην πραγματικότητα τον στόλο διοικούσε ο Ευστάθιος Κυμινειανός από το 1087 περίπου, ο οποίος προήχθη περί το 1101/02 σε μέγα δρουγγάριο. Ο Νικηφόρος, είτε έχασε το αξίωμά του, είτε για ένα διάστημα συνυπήρχαν περισσότεροι του ενός μεγάλοι δρουγγάριοι ταυτόχρονα. Φαίνεται πως το αξίωμά του ήταν καθαρά τιμητικό.

Η πληροφορίες για τη ζωή του είναι ασαφείς και ο ιστορικός Βασίλειος Σκουλάτος τον αναφέρει ως "το λιγότερο γνωστό μέλος του Οίκου των Κομνηνών". Αναφέρεται μόνο μία φορά στην Αλεξιάδα και δεν πρέπει να έπαιξε κάποιο ρόλο κατά τη βασιλεία του Αλεξίου ή του διαδόχου του Ιωάννη Β΄. Ο "μέγας δρουγγάριος Νικηφόρος" αναφέρεται μόνο ως ένας από τους μάρτυρες στο Τυπικόν της Μονής Παντοκράτορος, που συντάχθηκε το 1136. Δεν γνωρίζουμε γιατί σιωπούν οι πηγές· ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βαρζός προτείνει το να έπεσε ο Νικηφόρος σε δυσμένεια ως μία πιθανή εξήγηση. Αλλά και στο Τυπικόν δεν αναφέρεται το επώνυμό του· ίσως να μην είναι ο Κομνηνός, αλλά κάποιος συνονόματος μέγας δρουγγάριος της βίγλας.

## Βιογραφία
Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τουλάχιστον δύο τέκνα:
* Άννα (;), παντρεύτηκε τον Γρηγόριο Πακουριανό τον νεότερο, διοικητή του θέματος Δυρραχίου. 
* Αλέξιος, σεβαστός.

## Αναφορές


## Πηγές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Δρουγγάριοι του πλωίμου
Κατηγορία:Σεβαστοί
Ο Εκπαιδευτής της Χελώνας

μικρογραφία|280px|Ο πίνακας
***Ο Εκπαιδευτής της Χελώνας*** (Τουρκικά: *Kaplumbağa Terbiyecisi*) είναι ένας πίνακας του Οσμάν Χαμντί Μπέη που δημιουργήθηκε το 1906 και το 1907 (δύο εκδόσεις). Το 2004 πωλήθηκε για 3,5 εκατομμύρια δολάρια και σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Πέρα της Κωνσταντινούπολης.

Στον πίνακα, ο Οσμάν Χαμντί Μπέη σατιρίζει τις αργές και αναποτελεσματικές προσπάθειες μεταρρύθμισης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέσω των προσπαθειών ενός αναχρονιστικού ιστορικού χαρακτήρα για την εκπαίδευση των χελωνών. Ο πίνακας απεικονίζει έναν ηλικιωμένο άνδρα στην παραδοσιακή οθωμανική θρησκευτική φορεσιά που προηγήθηκε της εισαγωγής των φεσιών και της εξάπλωσης του δυτικού στυλ φορέματος με τις μεταρρυθμίσεις Τανζιμάτ στα μέσα του 19ου αιώνα. Κρατάει ένα παραδοσιακό φλάουτο με το οποίο προσπαθεί να εκπαιδεύσει τις χελώνες στα πόδια του.

## Ιστορικό πλαίσιο
Ο Οσμάν Χαμντί Μπέης δημιούργησε το πίνακα σε μια εποχή μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ είτε είχαν αποδειχθεί αναποτελεσματικές είτε είχαν κατηγορηθεί για την αυξημένη αναταραχή. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία εξακολουθούσε να διοικεί τμήματα της Βαλκανικής Χερσονήσου,  της Βόρειας Αφρικής, ολόκληρη την Ανατολία, τον Λεβάντες και μεγάλο μέρος της Αραβικής χερσονήσου στις αρχές του 20ου αιώνα, απειλούνταν σοβαρά τόσο από την αυξανόμενη δύναμη των εθνικιστικών κινήσεων εντός της επικράτειάς της όσο και από τις εισβολές ξένων δυνάμεων, που τελικά οδήγησαν στη διανομή της αυτοκρατορίας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αν και δεν ήταν ευρέως αποδεδειγμένος ή κατανοητός την εποχή εκείνη, ο πίνακας απέκτησε μεγαλύτερη σημασία στις επόμενες δεκαετίες καθώς προμήνυε την Επανάσταση των Νεότουρκων του 1908, η οποία έβαλε τέλος στον άμεσο αυτοκρατορικό κανόνα του σουλτάνου (αντικαταστάθηκε από το καθεστώς των Τριών Πασάδων μετά το 1913) και οδήγησε στην είσοδο της Αυτοκρατορίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων με αποτέλεσμα τον μετέπειτα διαμελισμό της.
μικρογραφία|270x270px|Η δεύτερη έκδοση του πίνακα

## Διαφορές μεταξύ των δύο εκδοχών των έργων
Οι εκδόσεις του πίνακα "Ο Εκπαιδευτής της Χελώνας" του 1906 και 1907 είναι κάπως διαφορετικές. Η δεύτερη έκδοση της εικόνας δείχνει έξι χελώνες αντί για πέντε, όπως στην πρώτη. Επίσης στην δεύτερη έκδοση υπάρχουν μια στάμνα και μια πλάκα στον τοίχο με μια επιγραφή στα αραβικά.

## Παραπομπές
* ''Ο Εκπαιδευτής της Χελώνας''  στο Μουσείο Πέρα της Κωνσταντινούπολης.

Κατηγορία:Πολιτισμός της Τουρκίας
Ader Éole

Το ***Ader Éole***, ή αλλιώς ***Avion***, ήταν πρώιμο ατμοκίνητο αεροσκάφος το οποίο κατασκευάστηκε από τον Κλεμάν Αντέρ τη δεκαετία του 1890 και έλαβε το όνομά του από τον αρχαίο Έλληνα και Ρωμαίο θεό του ανέμου Αίολο.

## Σχεδιασμός και κατασκευή
Σε αντίθεση με τις πρώιμες ιπτάμενες μηχανές, το Éole δεν επιχείρησε να πετάξει μέσω φτερουγίσματος των πτερύγων του, αλλά στηριζόταν στην άντωση που δημιουργούσαν οι πτέρυγες στην εμπρόσθια κίνηση. Με τις πτέρυγες να αναπαριστούν μηχανικά αντίγραφα πτερύγων νυχτερίδας, η ατμομηχανή είχε ασυνήθιστα μικρό βάρος και κινούσε έναν έλικα στο μπροστινό μέρος του αεροσκάφους, αν και δε διέθετε τρόπους διαχείρισης της κατεύθυνσης από τον πιλότο.

Σύμφωνα με ισχυρισμούς που δημοσιεύθηκαν στα τέλη του 1907 από τον Κλεμάν Αντέρ, στις 8 Οκτωβρίου 1890, η μηχανή κατάφερε να πετάξει για περίπου 50 μέτρα στο Κάστρο του Αρμαινβιγιέ στο Μπρι. Έφτασε σε ύψος περίπου 20 εκατοστών. Η κακή αναλογία ισχύος προς βάρος της ατμομηχανής και οι κακές καιρικές συνθήκες περιόρισαν το ύψος το οποίο έφτασε η μηχανή. Ο Αντέρ στη συνέχεια ισχυρίστηκε πως πέταξε ξανά με το Éole τον Σεπτέμβριο του 1891, αυτή τη φορά για 100 μέτρα, αλλά ο ισχυρισμός αυτός δεν επιβεβαιώνεται.
[thumb|[Σχέδιο πατέντας|Σχέδια πατέντας του *Eole*]]
Μερικοί θεωρούν πως το *Éole* ήταν το πρώτο πραγματικό αεροπλάνο, το οποίο απογειώθηκε από το έδαφος με τη δική του ισχύ και μετέφερε ένα άτομο στον αέρα για σύντομη απόσταση, και πως το συμβάν που έλαβε χώρα στις 8 Οκτωβρίου 1890 ήταν η πρώτη επιτυχημένη πτήση. Ωστόσο, η έλλειψη ελέγχου διεύθυνσης, και το γεγονός πως το ατμοκίνητο αεροσκάφος είχε άδοξο τέλος, είναι κατά αυτού του ισχυρισμού. Οι υποστηρικτές του Αντέρ ισχυρίστηκαν πως τα πρώτα αεροπλάνα των Ράιτ χρειαζόταν καταπέλτη για να απογειωθούν. Ωστόσο οι Ράιτ δε χρησιμοποίησαν καταπέλτη στις πρώτες πτήσεις τους το 1903, αν και κάτι τέτοιο έγινε σε πολλές πτήσεις από το 1904 και έπειτα.

Σύγχρονες απόπειρες ανακατασκευής και εξέλιξης του αεροσκάφους αντιμετώπισαν ανάμικτα αποτελέσματα. Ένα πλήρους μεγέθους αντίγραφο το οποίο κατασκευάστηκε το 1990 στην *[[Κεντρική Σχολή του Παρισιού]]* συνετρίβη στη δοκιμαστική του πτήση, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του κυβερνήτη που οδήγησε στον τερματισμό του πειράματος. Ωστόσο αντίγραφα κλίμακας πέταξαν με επιτυχία.

## Χαρακτηριστικά

### Γενικά χαρακτηριστικά

* **Πλήρωμα:** 1
* **Μήκος:** 6,5 m
* **Άνοιγμα πτερύγων:** 14 m
* **Εμβαδόν πτερύγων:** 28 m²
* **Βάρος (κενό):** 226 kg
* **Βάρος (μικτό):** 330 kg
* **Πηγή τροφοδότησης:** 1 ατμομηχανή καύσης αλκοόλης, 15 kW (20 hp)

### Επιδόσεις

* **Μέγιστη ταχύτητα:** 58 km/h
* **Φόρτος πτερύγων:** 8 kg/m²
* **Ισχύς/Μάζα:** 0,05 kW/kg

## Δείτε επίσης
* Αεροπλάνο του Μοζαΐσκι

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

*
*

Κατηγορία:Αεροσκάφη
Ασπιέτης (στρατηγός υπό τον Αλέξιο Α΄)

Ο **Ασπιέτης** (άκμασε περί το 1100) ήταν Αρμένιος ευγενής, που εισήλθε στην υπηρεσία της Ρωμανίας και υπηρέτησε ως επί το πλείστον στη βασιλεία του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (1081-1118).

## Βιογραφία
Ήταν μέλος του Οίκου των Ασπιετών, που ισχυριζόταν καταγωγή από τους Αρσακίδες βασιλείς της Αρμενίας. Αναφέρεται για πρώτη φορά, ότι μετείχε στην εκστρατεία του Αλεξίου Α΄ το 1081 εναντίον των Νορμανδών, που κατέληξε στην καταστροφική μάχη του Δυρραχίου· ο Ασπιέτης τραυματίστηκε σοβαρά. Η σκηνή περιγράφεται από την Άννα Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Α΄, στο έργο της *Αλεξιάδα*, όπου εξαίρεται η ανδρεία του Ασπιέτη. 

Το όνομά του αναφέρεται σε δύο διαφορετικά μέρη της *Αλεξιάδας* και δεν είμαστε σίγουροι για το αν αναφέρονται στο ίδιο άτομο. Στο δεύτερο χωρίο ο Ασπιέτης το 1105/06 ορίστηκε κυβερνήτης της Ταρσού από τον Αυτοκράτορα. Λίγο μετά διαδέχθηκε τον Μοναστρά στη θέση του στρατοπεδάρχη της Ανατολής και έγινε υπεύθυνος την εκστρατεία εναντίον του πριγκιπάτου της Αντιόχειας. Με την αρμοδιότητα αυτή δεν κατάφερε να εμποδίσει τον Τανκρέδο πρίγκιπα της Γαλιλαίας από το να ανακαταλάβει τη Μοψουεστία και μερικά άλλα φρούρια, που ο Μοναστράς είχε καταλάβει το προηγούμενο έτος. Αντίθετα ο Ασπιέτης περιέπεσε σε ανήθικες διασκεδάσεις. 

Ο ιστορικός Αλέξιος Σαββίδης και η Αλεξάνδρα Βασιλείου-Ζάιμπτ ισχυρίζονται, ότι ο είναι λάθος να θεωρήσουμε, ότι είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα στα δύο χωρία της *Αλεξιάδας* και να υποθέσουμε, ότι ο πρώτος απεβίωσε από τα τραύματά του στο Δυρράχιο. Ο Ασπιέτης δεν αναφέρεται ξανά μετά το 1105/06. Παρόλα αυτά ο ιστορικός των αρχών του 17ου αι. Κάρολος ντυ Κανζ, ο Φερνινάντ Χαλαντόν, ο Στήβεν Ράνσιμαν, ο Αλέξιος Σαββίδης, κά τον ταυτίζουν με τον Οσίν των Χετουμιδών κύριο της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας), που με τη σειρά του ταυτίζεται με τον *Ουρσίνο* των Δυτικών πηγών. 

Το 1924 ο Ιωσήφ Λωράν απέρριψε την ταύτιση και την άποψή του ακολουθούν από τότε αρκετοί σύγχρονοι λόγιοι.

## Αναφορές


## Πηγές
* Kazhdan, Alexander (1991). "Aspietes". In Kazhdan, Alexander. The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. pp. 211–212. ISBN 0-19-504652-8.
* Savvides, Alexis G. K. (1991). "Notes on the Armeno-Byzantine family of Aspietes, late 11th-early 13th centuries". Byzantinoslavica. Prague. 52: 70–79.
* Skoulatos, Basile (1980). Les personnages byzantins de l'Alexiade: Analyse prosopographique et synthèse [The Byzantine Personalities of the Alexiad: Prosopographical Analysis and Synthesis] (in French). Louvain-la-Neuve: Nauwelaerts.
* Wassiliou-Seibt, Alexandra-Kyriaki (2015). "Kaukasische Aristokraten auf byzantinischer Karriereleiter. Eine kritische Nachlese des Quellenbefunds zur Familie der Aspietai (1081 – 1205)". Byzantinische Zeitschrift (in German). 108 (1): 207–218. doi:10.1515/bz-2015-0011.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί Στρατοπεδάρχες
Ιωάννης Σπυριδωνάκης

Ο **Ιωάννης Σπυριδωνάκης** (άκμασε π. 1195-1201) ήταν Βυζαντινός κυβερνήτης και στασιαστής στην περιοχή της Μακεδονίας, κατά τη βασιλεία του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου (1195-1203).

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κύπρο και αρχικά ήταν χαμηλής καταγωγής βιοτέχνης, που με την εύνοια του Αλεξίου Γ΄ ανήλθε στη θέση του *οικιακού βεστιαρίου* (επικεφαλής του ιδιωτικού θησαυρού του Αυτοκράτορα).

Στη συνέχεια διορίστηκε διοικητής του θέματος Σμολενών στην ανατολική Μακεδονία. Ωστόσο το 1201 εξεγέρθηκε εναντίον του Αλεξίου Γ΄, καθώς εκμεταλλεύτηκε μία σειρά επιδρομών και εξεγέρσεων εναντίον του Αυτοκράτορα, όπως αυτές των Βλαχο-Βουγάρων Δοβρομιρού Χρυσού και του Ιβάνκο, που εμφανίστηκαν στις Βαλκανικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας. 

Σύντομα ο στρατός του Αυτοκράτορα, υπό τον Αλέξιο Παλαιολόγο, σύζυγο της Ειρήνης (κόρης του Αλεξίου Γ΄) νίκησε τον Σπυριδωνάκη, που διέφυγε στην Αυλή του Καλογιάν της Βουλγαρίας.

## Αναφορές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων
Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες
Γροιλανδικές βουλευτικές εκλογές 2013

**Εκλογές στη [[Γροιλανδία]]** διεξήχθησαν στις 12 Μαρτίου 2013. Το κόμμα της αντιπολίτευσης το Siumut κέρδισε 14 επί συνόλου 31 εδρών. Στις 26 Μαρτίου η αρχηγός του Siumut  Αλέκα Χάμοντ έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Γροιλανδίας.  Η Χάμοντ σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με την Αλληλεγγύη και το Κόμμα Ινουίτ, το οποίο πήρε και το χαρτοφυλάκιο του Περιβάλλοντος.

## Εκλογικό σύστημα
Τα 31 μέλη του Κοινοβουλίου εξελέγησαν με αναλογική εκπροσώπηση σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Στη Νούουκ υπήρξε μόλις ένα εκλογικό κέντρο.

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2013
Κατηγορία:Εκλογές του 2013
Μιχαήλ Στυπιώτης

Ο **Μιχαήλ Στυπιώτης** (αρχές 12ου αι.) ήταν ευγενής και στρατιωτικός διοικητής της Ρωμανίας στις αρχές του 12ου αι.

## Βιογραφία
Η Άννα Κομνηνή στην *Αλεξιάδα* της αναφέρει ότι ο Μιχαήλ ήταν μέλος της ανώτερης αριστοκρατίας στη Ρωμανία και διάσημος ως ανδρείος στρατιωτικός. Ωστόσο ο Στυπιώτης εμφανίζεται στην ιστορία της μόνο κατά την εκστρατεία του πατέρα της Αλεξίου Α΄ Κομνηνού εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων το 1116. Κατά την επιχείρηση ο Μιχαήλ και κάποιος Στραβοβάσιλος επιτέθηκαν και κατάστρεψαν μία Τουρκική δύναμη. Αργότερα ο Αυτοκράτορας διέταξε τον Στυπιώτη να εκστρατεύσει στην περιοχή του Αμορίου. Σύντομα ο Μιχαήλ κατάφερε να ανακαταλάβει το φρούριο του Ποιμανηνού.

Δεν γνωρίζουμε τη σταδιοδρομία του μετά το 1118, όταν ανέλαβε ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός. Όμως τον ταυτίζουμε με τον Στυπιώτη, που αναφέρεται στο *Τυπικόν* της μονή Παντοκράτορος. Επειδή η μονή συνδέεται στενά με τον Οίκο των Κομνηνών, συμπεραίνουμε ότι ο Μιχαήλ απολάμβανε μία διακεκριμένη θέση υπό τον Ιωάννη Β΄. Απεβίωσε λίγο μετά το 1136, έτος που συντάχθηκε το *Τυπικόν*.

## Αναφορές


Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί
Ύπατος Αρμοστής της Γροιλανδίας

Ο **Ύπατος Αρμοστής της Γροιλανδίας** είναι ο ανώτατος εκπρόσωπος του εκάστοτε μονάρχη της Δανίας στην Γροιλανδία, αυτόνομη περιοχή του Στέμματος.

Στα δανέζικα το αξίωμα ονομάζεται **Rigsombudsmand**. Έδρα του Ύπατου Αρμοστή είναι το Κοινοβούλιο της Γροιλανδίας (*Inatsisartut*), όπου επιτρέπεται να απευθύνει ομιλία, όμως δεν επιτρέπεται να ψηφίσει. Ο Ύπατος Αρμοστής εκπροσωπεί την κυβέρνηση της Δανίας στο κοινοβούλιο της Γροιλανδίας (*Inatsisartut*).

## Κατάλογος
Ακολουθεί κατάλογος με τους μέχρι σήμερα Ύπατους Αρμοστές της Δανίας στη Γροιλανδία.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Επίσημος κατάλογος
*Rulers.org

Κατηγορία:Πολιτική της Δανίας
Κατηγορία:Πολιτική της Γροιλανδίας
*
Μιχαήλ Στρυφνός

Ο **Μιχαήλ Στρυφνός** (άκμασε  π. 1190-1203) ήταν ένας υψηλόβαθμος αξιωματικός της Ρωμανίας, κατά τη δυναστεία των Αγγέλων.

## Βιογραφία
Αναφέρεται πρώτα το 1192 ως σεβαστός και επικεφαλής του *βεστιαρίου* (θησαυροφυλακίου του Αυτοκράτορα) κατά τη βασιλεία του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου (1185-1195). 

Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Καματηρά, κόρη του Ανδρονίκου και αδελφή της Ευφροσύνης Καματηράς (συζύγου του Αλεξίου Γ΄). Έτσι όταν τον Ισαάκιο Β΄ διαδέχθηκε ο αδελφός του Αλέξιος Γ΄, ο Στρυφνός έγινε μέγας δούκας (ναύαρχος) του στόλου τη Ρωμανίας. Ο σύγχρονός του ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης τον περιγράφει ως "άνδρα εξαιρετικής αγριότητας και σπάνιας ατιμίας", που χρησιμοποίησε τη θέση του για να πωλήσει τα ιστία, τις άγκυρες και την άλλη σκευή των πλοίων, ακόμη και τους ήλους. Οι ενέργειές του αυτές έπληξαν καίρια τον Ρωμαϊκό στόλο, που ήταν πια αμήχανο να αντισταθεί στη λίγο μετά επέλαση της Δ΄ Σταυροφορίας.

Ως μέγας δούκας ήταν θεματοφύλακας των θεμάτων Ελλάδος (Στερεάς Ελλάδος και Θεσσαλίας) και Πελοποννήσου. Με την ιδιότητα αυτή μετέβη στην Αθήνα περί το 1201-1202· ο Μιχαήλ Χωνιάτης επίσκοπος Αθηνών συνέθεσε ένα εγκώμιο προς τιμήν του. Ο σκοπός του Στρυφνού ήταν να αντιταχθεί στην αυξανόμενη δύναμη του Λέοντος Σγουρού, τοπικού άρχοντα, που έγινε αυτόνομος κυβερνήτης, αλλά δεν φαίνεται να κατάφερε να τον ελέγξει. 

Έχουν διασωθεί τρεις σφραγίδες του Στρυφνού και ένα μεγάλο χρυσό δακτυλίδι με σμάλτο, που μάλλον του δόθηκε κατά τον διορισμό του ως μεγάλου δούκα. 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Καματηρά, κόρη του Ανδρονίκου επάρχου της Κωνσταντινουπόλεως, μεγάλου δρουγγάριου της βίγλας και συγγραφέα θεολογικής πραγματεάς.

## Αναφορές


Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Πελοποννήσου
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Ελλάδος
Πρωθυπουργός της Γροιλανδίας

Ο **Πρωθυπουργός της Γροιλανδίας** (γροιλανδικά: Naalakkersuisut siulittaasuat), κυριολεκτικά: *Αρχηγός της Κυβέρνησης*; ), επίσημη αναφορά ως Premier, είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης (Naalakkersuisut) της Γροιλανδίας, που αποτελεί αυτόνομη χώρα εντός του Βασιλείου της Δανίας. 

Ο Γιόναταν Μότζφελντ ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός μετά την απόκτηση αυτοδιοίκησης το 1979.

Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Γενς Φρέντερικ Νίλσεν από το κόμμα Δημοκράτες. Ο Πρωθυπουργός είναι συνήθως ο αρχηγός του κόμματος που διαθέτει την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο της Γροιλανδίας. 

## Κατάλογος πρωθυπουργών της Γροιλανδίας

## Χρονογραμμή




## Παραπομπές


*
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2002-03

Το πρωτάθλημα της **[[Ε.Π.Σ. Πειραιώς]] της περιόδου 2002-03** διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 85 σύλλογοι.

## Κατηγορίες
*Α΄ με 28 ομάδες σε δύο ομίλους των 14 ομάδων.
*Β΄ με 29 ομάδες σε δύο ομίλους των 15-14 ομάδων.
*Γ΄ με 28 ομάδες σε δυο ομίλους των 14 ομάδων.

## Α΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορία κατέκτησαν ο Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας και το Α.Π.Ο. Κερατσίνι. Οι δύο πρωταθλητές ανέβηκαν στην Δ΄ Εθνική της περιόδου 2003-04. Το Α.Π.Ο. Κερατσίνι ισοβάθμισε με τον Α.Ο. Μοσχάτου και οδηγήθηκαν σε αγώνα κατάταξης για την εξασφάλιση του πρωταθλητή. Ο αγώνας κατάταξης για τον πρωταθλητή Β΄ Ομίλου διεξήχθη στις 18 Μαΐου 2003 στο γήπεδο Νεάπολης, όπου η ομάδα του Κερατσινίου επικράτησε του αντιπάλου της με 4-3 στη διαδικασία των πέναλτι και εξασφάλισε την πρώτη θέση και την άνοδο.

Στη Β΄ Κατηγορία υποβιβάστηκαν οι 2 τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου. Από τον πρώτο όμιλο υποβιβάστηκαν ο Μαύρος Αετός Κερατσινίου και ο Αργοναύτης Πειραιά, ενώ από τον δεύτερο όμιλο υποβιβάστηκαν οι Απόλλων Ασπροπύργου και ο Ήφαιστος Νίκαιας.

## Β΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων της Β΄ Κατηγορίας κατέκτησαν η Ελλάς Ποντίων και η Α.Ε. Νίκαια. Την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία κέρδισαν επίσης οι δευτεραθλητές, τριταθλητές και τετραθλητές των δυο ομίλων. Στον πρώτο όμιλο δευτεραθλητής ήταν ο Νεαπολικός Αστέρας, τριταθλητές τα Πράσινα Πουλιά και τετραθλήτρια η Α.Ε. Καλλιθέας Τζιτζιφιών, ενώ στον δεύτερο όμιλο δευτεραθλήτρια ήταν η Αναγέννηση Μοσχάτου, τριταθλήτρια η Θύελλα Κορυδαλλού και τετραθλήτρια η Οδηγήτρια.

Στη Γ΄ Κατηγορία υποβιβάστηκαν οι 2 τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου. Από τον πρώτο όμιλο υποβιβάστηκαν ο Αστέρας Κερατσινίου και η Ελευθερία Μοσχάτου, ενώ από τον δεύτερο όμιλο υποβιβάστηκαν ο Παντζιτζιφιακός και ο Α.Ο. Ποντίων Νίκαιας.

## Γ΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων της Γ΄ Κατηγορίας κατέκτησαν η Α.Ε. Αίγινας και ο Θησέας Πειραιά. Την άνοδο στην Β΄ Κατηγορία κέρδισαν επίσης οι δευτεραθλητές, τριταθλητές και τετραθλητές των δυο ομίλων. Στον πρώτο όμιλο δευτεραθλητής ήταν ο Φαληρικός, τριταθλήτρια η Ένωση Απόλλων-Ακράτητου Ρέντη και τετραθλήτρια η Αρμενική, ενώ στον δεύτερο όμιλο δευτεραθλητές ήταν οι Σαλαμινομάχοι, τριταθλητής ο Πορφύρας και τετραθλήτρια η Κύπρος Κορυδαλλού.

## Κύπελλο

### Τελικός

## Παραπομπές


## Πηγές

*Αρχείο Αθλητικής εφημερίδας "*ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ*"

Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2002-2003
Μαρία Βικτώρια νταλ Πότσο

Η **Μαρία Βικτώρια νταλ Πότσο ντε λα Κιστέρνα** (*Maria Vittoria dal Pozzo della Cisterna*, 9 Αυγούστου 1847 – 8 Νοεμβρίου 1876) ήταν η σύζυγος του βασιλιά Αμεδαίου της Ισπανίας.

## Βιογραφία
Η *Μαρία Βικτώρια Καρλόττα Ερριέτα* γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1847 στο Παρίσι και ήταν τo πρώτο παιδί και κόρη του Καρόλου Εμμανουήλ νταλ Πότσο, 5ου Πρίγκιπα ντε λα Κιστέρνα και της Κόμισσας Λουίζας του Μέροντ.

Μετά το θάνατο του πατέρα της το 1864, κληρονόμησε τους ευγενείς τίτλους του και έτσι έγινε Πριγκίπισσα της ντε λα Κιστέρνα, Πριγκίπισσα του Μπερλιγουάρντο, Μαρκησία ντι Βόγκερα και Κόμισσα ντι Ποντερτάνο, μεταξύ και άλλων τίτλων.

Στις 30 Μαΐου 1867 τον Αμεδαίο της Σαβοΐας, Δούκα της Αόστης, στο Τορίνο. Είναι πρόγονος του σημερινού Δούκα της Aόστης.

Ένα αστικός μύθος κυκλοφορεί ισχυριζόμενος ότι πολλές τραγωδίες έφεραν το γάμο της Μαρίας Βικτώριας και του δούκα του Αόστης. Έζησε μια διακριτική ζωή ως βασίλισσα, συμμετέχοντας μόνο σε φιλανθρωπίες. Ο Βασιλιάς Αμεδαίος παραιτήθηκε από το ισπανικό θρόνο στις 11 Φεβρουαρίου 1873, και μαζί με την Μαρία επέστρεψαν στην Ιταλία.

Η υγεία της χειροτέρεψε από τα ταξίδια και τον τελευταίο τοκετό. Πέθανε από φυματίωση στις 8 Νοεμβρίου 1876 στο Σαν Ρέμο σε ηλικία 29 ετών. Θάφτηκε στην Βασιλική της Σουπέργκα του Τορίνο.

## Οικογένεια
Το 1867 η Μαρία Βικτώρια παντρεύτηκε τον Αμεδαίο, Δούκα της Αόστας, και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
*τον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο, Δούκα της Αόστας (1869-1931), παντρεύτηκε την Ελένη της Ορλεάνης. Απέκτησαν 2 παιδιά.
*τον Βικτώρ Εμμανουήλ, Κόμη του Τορίνο (1870-1946), δεν παντρεύτηκε ποτέ.
*τον Αμεδαίο Λουδοβίκο, Δούκα του Αμπρούτσο (1873-1933), παντρεύτηκε την Φάντουμα Αλί.

## Τίτλοι
*9 Αυγούστου 1847 – 26 Μαρτίου 1864: Ντόνα Μαρία νταλ Πότσο ντε λα Κιστέρνα 
*26 Μαρτίου 1864 – 19 Φεβρουαρίου 1867: Ντόνα Μαρία νταλ Πότσο ντε λα Κιστέρνα, 6η Πριγκίπισσα της ντε λα Κιστέρνα και του Μπερλιγουάρντο
*19 Φεβρουαρίου 1867 – 30 Μαΐου 1867: *Η Υψηλότητα* Ντόνα Μαρία Βικτώρια νταλ Πότσο ντε λα Κιστέρνα, 6η Πριγκίπισσα της ντε λα Κιστέρνα και του Μπερλιγουάρντο
*30 Μαΐου 1867 – 6 Νοεμβρίου 1870: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Μαρία Βικτώρια της Ιταλίας, Δούκισσα της Αόστας
*6 Νοεμβρίου 1870 – 11 Φεβρουαρίου 1873: *Η Μεγαλειότητα Της* Η Βασίλισσα Μαρία Βικτώρια της Ισπανίας
*11 Φεβρουαρίου 1873 – 8 Νοεμβρίου 1876: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Η Δούκισσα της Αόστας

### Τιμητικές διακρίσεις
*  Βασίλειο της Ιταλίας:  Ντάμα Μεγαλόσταυρου του Τάγματος των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου
*  Αυστρο-Ουγγαρία:  Ντάμα Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Έναστρου Αστέρος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

|-

|-

Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας
Κατηγορία:Δούκισσες της Αόστης
Γροιλανδικές βουλευτικές εκλογές 2018

**Γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στη Γροιλανδία στις 24 Απριλίου του 2018, με την εκλογή του όλων των  31 μελών του Κοινοβουλίου. Οι εκλογές έπρεπε να διεξαχθούν το αργότερο στις 26 Νοεμβρίου 2018, τέσσερα χρόνια μετά τις προηγούμενες εκλογές , στις 27 Νοεμβρίου του 2014, αλλά με απόφαση του πρωθυπουργού Κιμ Κίλσεν έγιναν επτά μήνες νωρίτερα. Το Σιουμούτ παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα στο Κοινοβούλιο, αλλά έχασε δύο έδρες, ενώ η Κοινότητα των Ινουίτ, το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα, έχασε τρεις έδρες. Το μικρότερο κόμμα Δημοκράτες και το Κόμμα Naleraq κέρδισαν έδρες, με τα νεοσύστατα Κόμμα Συνεργασίας και Nunatta Qitornai αμφότερα να εισέρχονται στο Κοινοβούλιο.

## Πλαίσιο
Στις γενικές εκλογές του 2014 το Σιουμούτ κέρδισε οριακή πλειοψηφία, όμως με τον ίδιο αριθμό εδρών, όπως η Κοινότητα των Ινουίτ (Inuit Ataqatigiit) (11). Μια κυβέρνηση συνασπισμού σχηματίστηκε από τα Σιουμούτ, τους Δημοκράτες και το Atassut η οποία διήρκεσε μέχρι το 2016, όταν το Siumut σχημάτισε έναν νέο συνασπισμό με το Inuit Ataqatigiit και το Κόμμα Naleraq. Ο Κιμ Κίλσεν από το Siumut ήταν πρωθυπουργός και στις δύο κυβερνήσεις.

Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής περιόδου 2014-2018, αμφότεροι οι βουλευτές του Atassut προσχώρησαν στο Simumut, ενώ ο Μάικλ Ρόσινγκ έφυγε από τους Δημοκρατικούς και κατέστη  ανεξάρτητος.

## Εκλογικό σύστημα
Τα 31 μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Οι έδρες κατανέμονται χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Ντ' Οντ.

## Νέα κόμματα
Δύο νέα κόμματα έλαβαν μέρος στις εκλογές, το ενωτικό και κοινωνικά φιλελεύθερο Κόμμα Συνεργασίας (*Suleqatigiissitsisut*) που ιδρύθηκε από τον Μάικλ Ρόσινγκ, και το υπέρ της ανεξαρτησίας Nunatta Qitornai (*Απόγονοι της Χώρας Μας*), που ιδρύθηκε από τον πρώην υπουργό Οικονομικών και Εσωτερικών, υπουργός Βιομηχανίας, Εργασίας, Εμπορίου, Τουρισμού, Ενέργειας και Εξωτερικών και υπουργός Οικονομικών, Ορυκτού Πλούτου και Εξωτερικών Υποθέσεων Vittus Qujaukitsoq έπειτα από μια διαμάχη για την στάση της κυβέρνησης προς τη Δανία. Τελικά έφυγε το Siumut μετά από μια αποτυχημένη μάχη για την αρχηγία με τον Κίμ Κίλσεν.

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2018
Γροιλανδ
Κωνσταντίνος Τορνίκιος

Ο **Κωνσταντίνος** (άκμασε π. το 1200) από την Οικογένεια Τορνικίων ήταν ένας από τους πιο υψηλούς αξιωματούχους κατά τη βασιλεία του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου (1195-1203). Έγινε Έπαρχος της Κωνσταντινούπολης και μετά λογοθέτης του Δρόμου.

## Βιογραφία
Ήταν απόγονος του προέχοντος Οίκου των Τορνικίων, Αρμενικής ή Γεωργιανής καταγωγής. Ο πατέρας του Δημήτριος ήταν εξέχων αξιωματούχος, που ανήλθε στο να γίνει λογοθέτης του Δρόμου (υπουργός των Επικοινωνιών, τελικά των Εξωτερικών). Κατείχε τη θέση π. από το 1191 ως τον θάνατό του.

Ο Κωνσταντίνος αναφέρεται πρώτα εμπλεκόμενος στις εξεγέρσεις, που ξέσπασαν στην Κωνσταντινούπολη στα τέλη του 1198 ή το 1199. Αρχικά ο όχλος διαμαρτυρήθηκε εναντίον του επικεφαλής των Φυλακών (Πραιτωρίου) Ιωάννη Λάγου, αλλά γρήγορα αυτό εξελίχθηκε σε εξέγερση μεγάλης κλίμακας εναντίον του Αλεξίου Γ΄, ο οποίος την κατέστειλε αιματηρά. Την εποχή εκείνη ο Κωνσταντίνος ήταν Έπαρχος (Δήμαρχος) της Κωνσταντινούπολης. Το 1200 ή 1201, έπειτα από τον θάνατο του πατέρα του, ο Κωνσταντίνος τον διαδέχθηκε ως λογοθέτης του Δρόμου για δύο έτη· αντικαταστάθηκε από τον Νικήτα Χωνιάτη.

## Οικογένεια
Είχε τέκνο:
* Δημήτριος, έγινε Μεσάζων (Πρωθυπουργός) όταν η έδρα της Αυτοκρατορίας μεταφέρθηκε στη Νίκαια. Γιος του ήταν ο:
** Κωνσταντίνος, σεβαστοκράτωρ.

## Αναφορές


Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Κατηγορία:Λογοθέτες του δρόμου
Ζεϊμπέκοι

Οι **Ζεϊμπέκοι** ή **Ζεϊμπέκηδες** ήταν πληθυσμοί, οι οποίοι ζούσαν σε ένοπλες παράνομες ομάδες στα βουνά της δυτικής Ανατολίας από τα τέλη του 17ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα..

Σύμφωνα με τον Ασικπασάζαντε, Οθωμανό ιστορικό του 15ου αιώνα, οι Ζεϊμπέκοι ήταν μουσουλμάνοι Γαζήδες, που προστάτευαν τα σύνορα στην Ανατολία. Τον καιρό που δρούσαν, θεωρούνταν λαϊκοί ήρωες και προστάτες του ανυπεράσπιστου λαού από τους τσιφλικάδες, τους ληστές των βουνών και τους φοροεισπράκτορες. Ο ηγέτης μια ομάδας Ζεϊμπέκων ονομαζόταν *Εφές,* ενώ οι στρατιώτες ονομάζονταν ή Ζεϊμπέκοι ή Κιζάν. Ο όρος Κιζάν χρησιμοποιούνταν περισσότερο για τους νέους και άπειρους. Το κύριο όπλο τους ήταν το γιαταγάνι, αλλά χρησιμοποιούσαν επίσης και πυροβόλα όπλα. Εντός της ομάδας ίσχυε μια μορφή πρωτόγονης άμεσης δημοκρατίας, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονταν από όλους αλλά στη συνέχεια ο Εφές είχε την αδιαμφισβήτητη αρχηγία. Επίσης, οι Ζεϊμπέκοι είχαν διάφορα τελετουργικά, όπως αυτό της προαγωγής του Κιζάν σε Ζεϊμπέκου, τα οποία είχαν καταβολές από μεσαιωνικά τουρκικά φύλα, όπως τους Αχίς.

Οι Ζεϊμπέκοι αντιστάθηκαν σθεναρά στην προέλαση των Ελληνικών στρατευμάτων κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία και πολλοί από αυτούς εντάχθηκαν στον Τουρκικό Απελευθερωτικό Στρατό. Μετά την ανακατάληψη της Μικράς Ασίας, οι Ζεϊμπέκοι και ιδιαίτερα οι Εφέδες ανταμείφθηκαν πλουσιοπάροχα και έλαβαν υψηλόβαθμα αξιώματα στον στρατό, καθώς και συντάξεις. Τα επόμενα χρόνια εγκαταστάθηκαν σε πόλεις της δυτικής Μικράς Ασίας και ενσωματώθηκαν πλήρως.

Οι Ζεϊμπέκοι έχουν υψηλή θέση τόσο στην ελληνική όσο και στην τουρκική λαογραφία. Μάλιστα, ο χορός τους, "Ζεϊμπέκικος", στον οποίον παρίσταναν τα γεράκια, επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας. Η ελληνική μορφή του χορού μεταφέρθηκε από Έλληνες από την Σμύρνη στην Ελλάδα, όπου αποκαλούνταν «Τούρκικος», αλλά αυτό το όνομα δεν χρησιμοποιείται πλέον.

## Παραπομπές


Ζεϊμπέκοι
Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία
Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Η Σταύρωση (9ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο

Η **Σταύρωση** τοποθετείται χρονικά στον 9ο μ.Χ αι εκτιθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
## Περιγραφή
Η απεικόνιση της Σταύρωσης είναι η μία όψη από την αμφιπρόσωπη εικόνα που φυλάσσεται στο Βυζαντινό και Αρχαιολογικό Μουσείο. Οι διαστάσεις της είναι 105Χ 65 εκ. Οι άγγελοι ανήκουν στον 9ο αι. ενώ είναι επιζωγραφισμένη σε τεχνοτροπία του 13ου αι. Η θλίψη εκφράζεται στα πρόσωπα "με τρόπο απλό και ρυθμικό, αλλά δυνατό που θυμίζει το 13ο ιταλικό αιώνα*. Στην παράσταση της Σταύρωσης που αποκαλύφθηκε μετά τον καθαρισμό στο Εργαστήριο Συντήρησης του Βυζαντινού Μουσείου από τον Α Μαργαριτώφ το 1960. διακρίνοντας τρία διαφορετικά στρώματα ζωγραφικής Από τον 9ο αι. διατηρείται ο σταυρός, οι δύο άγγελοι με τα πόδια πτηνού, το σώμα του Εσταυρωμένου, το χέρι του Ιωάννησε δέηση, και στον αριστερό ώμο της Παναγίας δοχείο που κρατούσε ο άγγελος (συμβολισμός της Εκκλησίας) Ο κάμπος με τα άστρα και οι επιγραφές θεωρούνται προσθήκες του 10ου αι. Τέλος στη ζωγραφική φάση του 13ου αι. ανήκει η Παναγία, ο Ιωάννης και η κεφαλή του Χριστού.
Σύγχυση επικρατεί σχετικά με την ακριβή προέλευση της πίσω όψης της εικόνας, η οποία απεικονίζει την Παναγία Παμμακάριστο. Στο βιβλίο καταγραφής του Βυζαντινού Μουσείου (1915) αναφέρεται πως παραχωρήθηκε από τη  μονή Ευεγγελιστρίας του Δήμου Πέτα , χωρίς καμία άλλη διευκρίνηση σχετικά με τη γεωγραφική θέση. Ο Γεώργιος Σωτηρίου ανέφερε πως προερχόταν από τη βυζαντινή  μονή της Κόιμησης της Θεοτόκου  στη Σκριπού της Βοιωτίας, και δωρήθηκε από τη Μονή Ευαγγελιστρίας του Δήμου Πέτα. Η Μαρία Σωτηρίου θεωρεί ότι προέρχεται από τη Μονή Ευεγγελιστρίας στο χωριό Πέτα κοντά στην Άρτα της Ηπείρου και αποδίδει την επιζωγράφησή της σε εργαστήριο της περιοχής αυτής. Η αρχαιολόγος Χρ. Μπαλτογιάννη υπέθεσε πως προερχόταν από τη μονλη Ευαγγελιστρίας του Δήμου Πέτα Θηβών και μεταφερθηκε εκεί από τη γειτονική εκκλησία της Σκριπούς.

==Παραπομπές==
<references />
==Πηγές==
* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων'',χ.χ
*Καλιόπη Φαίδρα-Καλαφάτη, «Αμφιπρόσωπη εικόνα», στο:Από τη χριστιανική συλλογή στο Βυζαντινό Μουσείο, (1884-1930), εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα, 2006, σελ.267-268

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Η Σταύρωση (μέσα 14ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο

Η **Σταύρωση** τοποθετείται χρονικά στα μέσα του 14 ου αι εκτιθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
## Περιγραφή
Η απεικόνιση της Σταύρωσης είναι η μία όψη από την αμφιπρόσωπη εικόνα που φυλάσσεται στο Βυζαντινό και Αρχαιολογικό Μουσείο. Οι διαστάσεις της είναι 120Χ 100 εκ. Ηερεμια και ρυθμός χαρακτηρίζει τη σύνθεση και ο τρόπος απόδοσής της είναι κλασικός. Η Παναγία αποδίδεται κλειστή, ψιλόλιγνη. Ο Μανώλης Χατζηδάκης σημείωνει, ότι θυμίζει *επιτύμβιες αρχαίες στήλες* και *λευκές ληκύθους. Στην άλλη όψη της εικόνας αποδίδεται φθαρμένη αρκετά η Παναγία βρεφοκρατούσα.

==Παραπομπές==
<references />
==Πηγές==
* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων'',χ.χ

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Η Σταύρωση (14ος αι) Βυζαντινό Μουσείο

Η **Σταύρωση** τοποθετείται χρονικά στα μέσα του 14 ου αι εκτιθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
## Περιγραφή
Η απεικόνιση της Σταύρωσης ανήκει στη Σχολή Βενετίας, επειδή είναι στο πλάσιμο και στον φωτισμό πιο πολύ έργο ιταλικό παρά βυζαντινό. Στοιχεία όπως τα χρώματα. η σύνθεση με την πληθώρα των αγγέλων, η Μαγδαληνή και οι καβαλάρηδες,θυμίζουν έργα του Paolo da Venezia, του  ύστερου της ιταλικής Maniera Greca.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Παναγία Βρεφοκρατούσα (14ος αι) Βυζαντινό Μουσείο

**Παναγία βρεφοκρατούσα** είναι βυζαντινή εικόνα του 14ου αι. εκτεθημένη στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

## Περιγραφή
Η Παναγία Βρεφοκρατούσα είναι βυζαντινή εικόνα διαστάσεων 82Χ58 εκ. και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο. Ο καλλιτέχνης επιχειρεί να αποδώσει τα πρόσωπα πιο ζωντανά παρά για την ομορφιά τους.Χαρακτηριστική είναι η αντίθεση των ρόδινων χρωμάτων και των πράσινων σκιών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Άγιος Γεώργιος με σκηνές του βίου και του μαρτυρίου του (13ος αι.)Βυζαντινό Μουσείο

Ο **Άγιος Γεώργιος με σκηνές του βίου και του μαρτυρίου του** είναι εικόνα του  13ου αιώνα και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας.
## Περιγραφή
Ο **Άγιος Γεώργιος με σκηνές του βίου και του μαρτυρίου του** είναι εικόνα διαστάσεων 109Χ72 εκ. Πρόκειται για απεικόνιση του Αγίου με στολή και την ασπίδα κοντά στα πόδια του.Παριστάνεται ανάγλυφος πάνω σε ξύλο σε δεητική στάση. Η εικόνα έχει δεχθεί επιδράσεις από τη δυτική τέχνη κυρίως μετά την εποχή των σταυροφοριών.Οι δυτκές επιδράσεις είναι η στάση και η στολή του Αγίου, το σχήμα και ο διάκοσμος της ασπίδας του, οι σκηνές του βίου του ειναι ζωγραφισμένες στα πλάγια, και όχι στις τέσσερις πλευρές του πλαισίου. Βυζαντινής τεχνοτροπίας είναι η Ετοιμασία του Θρόνου, στο πάνω μέρος του πλαισίου, οι δώδεκα σκηνές από το μαρτύριο του αγίου και οι δύο όρθιες αγίες που εικονίζονται στην πίσω όψη. Στα πόδια του αγίου μόλις και διακρίνεται η αφιερώτρια, πεσμένη σε προσκύνηση.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Παναγιώτης Βοκοτόπουλος, Βυζαντινές Εικόνες, Ελληνική Τέχνη,Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1995
* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Επίσκεψις (14ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο

**Επίσκεψις** ή Παναγία η Γλυκοφιλούσα (14ος αι.) είναι μικρασιατική βυζαντινή εικόνα που εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας, προερχόμενη από την περιοχή της Προύσας.
## Περιγραφή
Η **Παναγία Γλυκοφιλούσα, η Επίσκεψις** είναι ψηφιδωτή εικόνα του 14ου αι. Οι διαστάσεις της είναι 100x85 εκ. Ανήκει στη Σχολή Κωνσταντινουπόλεως και μιμείται την τεχνική και τα υλικά της μνημειακής ψηφιδογραφίας.
Προέρχεται από τον Ναό του Αγίου Βασιλείου στην Τρίγλια της Προύσας της Μικράς Ασίας και ήλθε στην Ελλάδα από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες του 1922.
Απεικονίζει την Παρθένο να κρατάει στην αγκαλιά της τον Χριστό βρέφος.
Οι ψηφίδες είναι τεχνητές μεγέθους πέντε χιλιοστών για τα λεπτά μέρη, τις άκρες των πτυχών και ιδίως των προσώπων και των γυμνών μερών του σώματος, και ενός εκατοστού για το χρυσό έξεργο και τα φορέματα. Η Παρθένος φοράει μελανοκύανο μανδύα  που σκεπάζει το κεφάλι και το σώμα. Ο εσωτερικός χιτώνας δεν φαίνεται παρά μόνο στις παρυφές και στα χέρια τα οποία είναι ερυθρου χρώματος με χρυσές διαποικίλσεις. Τα μαλλιά περισφίγγουν τυπικός βυζαντινός κεφαλόδεσμος, λευκός με αργυρές αναλαμπές. Οι πτυχώσεις του μανδύα της Παναγίας και των φορεμάτων του Χριστού, σκληρές και ευθύγραμμες, τις αποδίδει ο καλλιτέχνης με χρυσές ψηφίδες πέντε χιλιστών. Ο Χριστός φοράει χιτώνα ζωσμένο με πιο ανοικτό χρώμα πρασινοκίτρινο με σκοτεινές βαθυκύανες πτυχώσεις.
Τα πρόσωπα είναι συντεθειμένα με μακρές ψηφίδες,λευκές, ελαφρώς ρόδινες για τα φωτεινά μέρη, ενώ για τα σκιερά με ψηφίδες χλωροκίτρινες βαθύχροες. Ερυθρές ψηφίδες ενδυναμώνουν τα περιγράμματα.
Εκατέρωθεν του φωτοστεφάνου της Παναγίας που ορίζεται με ερυθρό περίγραμμα υπάρχουν τα γράμματα MHΡ ΘΟΥ και πάνω από τον αριστερό ώμο της η λέξη ΕΠΙCKEΨΙC όπως και τα άνωθεν και δεξιά του Χριστού στοιχεία ΙC -XC μας βοηθούν για τη χρονολόγηση της εικόνας με το σχήμα τους: περί το τέλος του 1300.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ
*Στέφανος Ξενόπουλος, «Ψηφιδωτή εικών η "Επίσκεψις" εν τω Βυζαντινώ Μουσείω Αθηνών», 	Δελτίον Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας Περίοδος Δευτέρα,τομ. 2 (1925), σελ. 44-53

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Ιωάννης Ταρωνίτης (σεβαστός)

Ο **Ιωάννης** (π. 1067 - ) από τον Οίκο των Ταρωνιτών ήταν αριστοκράτης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που υπηρέτησε ως κυβερνήτης επαρχίας στα Βαλκάνια υπό τον θείο του αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό.

## Βιογραφία
Ο πατέρας του Μιχαήλ Ταρωνίτης πανυπερσέβαστος, ανήκε σε αριστοκρατικό Οίκο με πριγκιπική καταγωγή από το Ταρόν της Αρμενίας, που περί το 1061-63 νυμφεύτηκε τη Μαρία Κομνηνή, μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη Κομνηνού και αδελφή του Αλεξίου Α΄. Ο Ιωάννης ήταν ο πρωτότοκος γιος τους και γεννήθηκε περί το 1067.

Σε άγνωστο έτος, ίσως π. το 1092/93 ο Ιωάννης ήταν δούκας (στρατιωτικός διοικητής) των Σκοπίων, όπως δείχνει η αλληλογραφία του με τον Θεοφύλακτο επίσκοπο Οχρίδος. Το θέρος του 1094 ο πατέρας του απολύθηκε και τιμωρήθηκε για την εμπλοκή του στη συνωμοσία του Νικηφόρου Διογένη εναντίον του Αλεξίου Α΄, αλλά το γεγονός δεν φαίνεται να επηρέασε τη θέση και τη σταδιοδρομία του Ιωάννη. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους ο Αλέξιος Α΄ εκστράτευσε κατά των Κυμάνων στη Θράκη και του εμπιστεύθηκε την άμυνα της Βερόης και της γύρω περιοχής μαζί με τον Νικηφόρο Μελισσηνό και τον Γεώργιο Παλαιολόγο. Το 1094/95 συμμετείχε σε Σύνοδο στο ανάκτορο των Βλαχερνών, όπου ο Λέων ο Χαλκηδόνος καταδικάστηκε. Εμφανίζεται στον κατάλογο των συμμετεχόντων με τον τίτλο του σεβαστού (5ου στην ιεραρχία).

Ο Ιωάννης εμφανίζεται σε έγγραφο του 1102 να κατέχει τη θέση του πραίτορος (πολιτικού διοικητή) και του αναγραφέως (οικονομικού επικεφαλής) των ηνωμένων θεμάτων Θράκης, Μακεδονίας, Βολερού, Στρυμώνος και Θεσσαλονίκης.

## Αναφορές σε πηγές


## Πηγές
* Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Skoulatos, Basile (1980). Les personnages byzantins de l'Alexiade: Analyse prosopographique et synthèse [The Byzantine Personalities of the Alexiad: Prosopographical Analysis and Synthesis] (in French). Louvain-la-Neuve: Nauwelaerts.
* Varzos, Konstantinos (1984). Η Γενεαλογία των Κομνηνών [The Genealogy of the Komnenoi] (PDF) (in Greek). A. Thessaloniki: Centre for Byzantine Studies, University of Thessaloniki.

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων
Κατηγορία:Σεβαστοί
Κατηγορία:Οικογένεια Ταρωνιτών
Κατηγορία:Έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Ο Χριστός ένθρονος (1664) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Ο **Χριστός ένθρονος** είναι μεταβυζαντινή εικόνα του Εμμανουήλ Τζάνεεκτιθέμενη στο  Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας. Αξιόλογο έργο της ύστερης φάσης της Κρητικής ζωγραφικής.
## Περιγραφή
Ο **Χριστός ένθρονος** είναι μεταβυζαντινή εικόνα διαστάσεων 106Χ66 εκ. Ο Χριστός συνοδέυεται από τα τέσσερα *ζώδια* σύμβολα των τεσσάρων ευαγγελιστών. 
Η Εικόνα ζωγρφίσθηκε με σκοπό να τοποθετηθεί στο τέμπλο της Μονής της Οσίας Φιλοθέης στην Αθήνα. Η περικοπή στο ανοικτό ευαγγέλιο είναι από το Ματθ.11,28. Κόσμημα ελισσόμενου φυτικού βλαστού στο φωτοστέφανο, πλατιά και επιβλητική η μορφή του Χριστού με ολόγωτα και αστραφτερά ιμάτια, ο βαθυπράσινος θρόνος είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του έργου. Στο δάπεδο μπροστά, μεγαλογράμματες επιγραφές δηλοποιούν αριστερά τον αφιερωτή: Δέησις του δούλου του Θ(εο)υ Μιχαήλ Λουπουνά και δεξιά το ζωγράφο: *ΧΕΙΡ ΕΜΑΝΝΟΥΗΛ ΙΕΡΕΩC/ ΤΟΥ ΤΖΑΝΕ/ Α.Χ.Ξ.Δ.*.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ
*Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου , Εικόνες του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Διεύθυνση Δημοσιευμάτων, 1998

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Ριζά Βουρουσκάν

O **Ριζά Βουρουκσάν** (1912-1979) ήταν ο πρώτος διοικητής της Τουρκικής Οργάνωσης Αντίστασης TMT. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο TMT-Αγωνιστών Κύπρου, η TMT υπό την ηγεσία του Βουρουκσάν ανέτρεψε την ελληνοκυπριακή φιλοδοξία για την ένωση της νήσου με την Ελλάδα, κατά τα Ματωμένα Χριστούγεννα, το 1963.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα
Φώτης Παπαφώτης

Ο **Φώτης Παπαφώτης** (1934-2019) ήταν ήρωας, βετεράνος του κυπριακού αγώνα της περιόδου 1954-1959 και συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Διετέλεσε στέλεχος της ΕΟΚΑ (τομεάρχης Καρπασίας) και αργότερα της ΕΣΕΑ (πολιτικού σκέλους της ΕΟΚΑ Β΄). Υποστήριξε την πολιτικοποιήση του αγώνα της ΕΟΚΑ Β. 

## Βιογραφία
Ο Παπαφώτης γεννήθηκε το 1934 στην Aκανθού Aμμοχώστου και μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του εισήλθε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα, συμπεριλήφθηκε στους Κύπριους φοιτητές που μετέβησαν το διάστημα 1954-1955 στην Κρήτη, όπου εκπαιδεύτηκαν στον ανταρτοπόλεμο από τον σημαντικό τοπικό οπλαρχηγό της Εθνικής Αντίστασης, Μανώλη Μπαντουβά και τους άνδρες του. Αργότερα, τόσο ο Παπαφώτης όσο και οι υπόλοιποι φοιτητές (μεταξύ των οποίων οι Ρένος Κυριακίδης, Θάσος Σοφοκλέους, Τάκης Κάιζερ, Πέτρος Στυλιανού κ.ά.) επέστρεψαν στην Κύπρο και συμμετείχαν στον αγώνα της ΕΟΚΑ, αναλαμβάνοντας χρέη τομεαρχών.

Κατά τη διάρκεια του αγώνα τη ΕΟΚΑ, ο Παπαφώτης ανέλαβε καθήκοντα τομεάρχη στην περιοχή της Καρπασίας. Η δράση του περιλάμβανε μεταξύ άλλων και την οργάνωση εκτελέσεων των ατόμων που θεωρήθηκαν από την οργάνωση ως προδότες και συνεργάτες των Βρετανών, γεγονός για το οποίο κατηγορήθηκε από την αριστερά, καθώς ανάμεσα στους εκτελεσθέντες συμπεριλαμβάνονταν και μέλη του ΑΚΕΛ, για τα οποία το κόμμα απορρίπτει τις συγκεκριμένες κατηγορίες, θεωρώντας τις εκτελέσεις ως πολιτικές.

Αργότερα, διετέλεσε μέλος της ΕΣΕΑ, πολιτικής οργάνωσης της ΕΟΚΑ Β΄, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους συνεργάτες του Γεωργίου Γρίβα μέχρι το 1973, όταν αυτοεξορίστηκε στην Ελλάδα μετά την αποπομπή του από την ΕΟΚΑ Β΄ εξαιτίας της θέσης του για πολιτικοποίηση της δράσης της οργάνωσης.

Απεβίωσε στις 11 Δεκεμβρίου 2019.

## Συγγραφικό έργο (ενδεικτική)

*Η Καρπασία στον Αγώνα της ΕΟΚΑ
*Σύγχρονος Εφιάλτης του Έθνους: ΚΚΕ – ΑΚΕΛ

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συνέντευξη Φώτη Παπαφώτη στον Κώστα Γενάρη Μέρος 1 από 4

Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1955-59
Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί
Κατηγορία:Μέλη της ΕΟΚΑ Β΄
Χριστός Η Άμπελος (β μισό 16ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

**Χριστός Η Άμπελος ** είναι μεταβυζαντινή εικόνα του δεύτερου μισού του 16ου αι.

## Περιγραφή
Στο άνω μέρος της εικόνας, διαστάσεων 0,39 Χ Ο,35μ. υπάρχει η επιγραφή με κόκκινα κεφαλαία γράμματα στον χρυσό κάμπο * Η Άμπελος* και τιτλοφορεί την παράσταση η οποία εικονογραφεί τη διδασκαλία του Ιησού στου μαθητές μετά το Νιπτήρα (Ιω. 15,1-11). Στις σελίδες του ευαγγελίου που κρατάει στα χέρια του ο Ιησούς διαβάζουμε τα δύο πρώτα εδάφια από το σχετικό κεφάλαιο: * Ἐγώ εἰμι ἡ/ ἄμπελος ἡ /ἀληθινή, κ(αὶ) ὁ π(ατ)ήρ μου ὁ/ γεωργός ἐ/στι. 2 πᾶν κλῆ/μα ἐν ἐμοὶ/ μὴ φέρον καρ/πόν, αἴρει αὐ/τό, καὶ πᾶν τὸ /καρπὸν φέρον/ καθαίρει αὐτό, (ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ)*.Η Άμπελος η αληθινή ο Χριστός , τα κλήματα οι Απόστολοι , διατάσσονται συμμετρικά στις κορυφές του κορμού και των κλάδων που προσφέρει στις άκρες του θρόνους με καμπυλόγραμμη ράχη στους μαθητές και στο κέντρο υποπόδιο στο Χριστό και διασταυρώνοντας με χάρη δύο κλαδιά στεφανώνει με τη δόξα των χρυσοπράσινων φύλλων τον Ιησού. Ο χιτώνας του Χριστού είναι αχνορόδινος και το ιμάτιο χρυσούφαντο, ενω τα ρούχα των μαθητών σε γήινα χρώαματα. Οι κορυφαίοι Πέτρος και Παύλος είναι ψηλώτερα και έπονται ανά ζέυγη οι ευαγγελιστές στο πλευρό του Ιησού , από αριστερά ο Ιωάννης και ο Μάρκος, δεξιά ο Ματθαίος και ο Λουκάς, όλοι με κλειστά σταχωμένα βιβλία των επιστολών και των ευαγγελίων, αντίστοιχα.Ιεραρχικώς εόπονται οι Ιάκωβος, Βαρθολομαίος και Φίλιππος  κρατώντας τυλιγμένα ειλητά.Τα ονόματα σημειώνται σε βρχυγραφία στο φωτοστέφανο ή πλ'άι τους.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου , Εικόνες του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Διεύθυνση Δημοσιευμάτων, 1998

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Σταύρωση του Αγίου Ανδρέα (β΄μισό 16ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Η **Σταύρωση του Αγίου Ανδρέα** είναι μεταβυζαντινή εικόνα του β΄μισού του 16ου αι. έργο του Μιχαήλ Δαμασκηνού και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας. 
## Περιγραφή
Έργο του Μιχαήλ Δαμασκηνού η **Σταύρωση του Αγίου Ανδρέα**, διαστάσεων 0,37Χ 0,0,315μ (ή 0,49Χ0,40 μ. με το πλαίσιο) το οποίο απεικονίζει μεταξύ δύο ελιών κατά τον άξονα της εικόνας μπηγμένο στο έδαφος και στημένο ανάποδα τον σταυρό , όπου κρέμεται με το κεφάλι κάτω ο πρωτόκλητος Ανδρέας, δεμένος με σχοινιά από χέρια και πόδια στο ξύλο. Τρεις περνούν άλλα σχοινιά και στερώνουν τον σταυρό στα δέντρα, ο ένας αριστερά με τη βοήθεια στρατιώτη με κράνος , αλλος με μακρυές περισκελίδες και σκούφο σκαρφαλωμένος σε κλαδί ψηλά , τρίτος δεξιά μελαμψός, με κοντό χιτώνα και κρεμασμένο από τη μέση σπαθί. Ρωμαίος αξιωματικός προστάζει νεαρό στο απάναντι δέντρο επάνω, ακουμπισμένος με σταυρωμένα πόδια στον κορμό ελιάς δεξιά. Δυο στρατιώτες μοιρασμένοι πιο πίσω, με ανανγεννησιακές στολές και δόρατα που φέρουν πέλεκυ , φαίνεται να προσέχουν ότι γίνεται αριστερά τους, δημιουργώντας διαγώνιους άξονες που προακλούν ισορροπία στην όλη σύνθεση.Γύρω από τα δέντρα μικρά διακοσμητικά φυτά στο έδαφος.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου , Εικόνες του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Διεύθυνση Δημοσιευμάτων, 1998

Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών