open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Junkers

Η **Junkers** ήταν βιομηχανία στο Ντεσάου της Γερμανίας. Ιδρύθηκε από τον μηχανικό Χούγκο Γιούνκερς το 1895. Τα πιο γνωστά προϊόντα της βιομηχανίας ήταν τα αεροσκάφη, ενώ το όνομα Junkers υπάρχει μέχρι σήμερα ως τμήμα της Bosch και κατασκευάζει καλοριφέρ.

## Ιστορία

Ο Γιούνκερς ίδρυσε το 1895 ένα εργοστάσιο που κατασκεύαζε λέβητες και καλοριφέρ στο Ντεσάου. Κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οι πωλήσεις μειώθηκαν, οπότε ο Γιούνκερς, με την εμπειρία του στην επεξεργασία μετάλλων, αποφάσισε να κατασκευάσει ένα αεροπλάνο. Το Junkers J1 ήταν, το 1915, το πρώτο αεροπλάνο από μέταλλο. Το 1931 πούλησε το τμήμα με τα καλοριφέρ και περιορίστηκε στην κατασκευή κινητήρων και αεροσκαφών.

thumb|left|200px|Το ''Ju-52'' ή ''Θεία Γιου'' όπως έγινε γνωστό, από τα πιο επιτυχημένα αεροσκάφη της Junkers
Την μεγαλύτερη επιτυχία είχε με το επιβατικό αεροπλάνο Junkers Ju 52. Βρέθηκε σε διαμάχη με τους Ναζί, οι οποίοι τον πίεσαν να τους παραχωρήσει την βιομηχανία του το 1935. Τον φυλάκισαν στο σπίτι του, και του απαγορεύτηκε κάθε επαγγελματική και εφευρετική δραστηριότητα. Κρύβοντας αυτή την πραγματικότητα από τη δημοσιότητα, η βιομηχανία του συνέχιζε να φέρει το όνομά του και κατασκεύασε, με εντολή του στρατού, το Junkers Ju 87, γνωστότερο ως "Στούκα", όπως και το Ju 52 που χρησιμοποιήθηκε από τη Λουφτβάφε ως μεταγωγικό. Άλλο μοντέλο της εταιρίας που γνώρισε μεγάλη επιτυχία ήταν το πολλαπλών ρόλων Junkers Ju 88. Η Junkers διέπρεψε επίσης στην κατασκευή κινητήρων μέσω της θυγατρικής της Jumo (*Junkers Motoren*) που κατασκεύαζε κινητήρες για μια ευρεία γκάμα αεροσκαφών αλλά και πολύ επιτυχημένους κινητήρες τζετ. Οι εγκαταστάσεις της βιομηχανίας στο Ντεσσάου καταστράφηκαν εντελώς το 1945 από βομβαρδισμό.

*
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Γερμανίας
Σημαία του Λίχτενσταϊν

thumb|250px|right|Σημαία του Λίχτενσταϊν. Λόγος σημαίας: 3:5
Η **[[σημαία]] του [[Λίχτενσταϊν]]** αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος μπλε (στην κορυφή) και κόκκινου, με ένα χρυσό δουκικό στέμμα στην πλευρά που κυματίζει η σημαία και βρίσκεται στη μπλε λωρίδα. 

thumb|right|Κρατική σημαία. Αναλογίες: 3:5
Η προέλευση των χρωμάτων πιθανότατα ανάγεται στο 18ο αιώνα, από τον Βασιλικό Οίκο του Πριγκιπάτου. Το 1937 προστέθηκε στη σημαία και το στέμμα, καθώς ανακαλύφθηκε από την ομάδα του Λιχτενστάιν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 ότι η σημαία χωρίς το στέμμα θα ήταν ολοίδια με τη σημαία της Αϊτής. Το σχέδιο του στέμματος τροποποιήθηκε ελαφρώς το 1982.
## Προηγούμενες σημαίες

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Liechtenstein στον ιστότοπο Flags of the World 

Κατηγορία:Λίχτενσταϊν
Λιχτενστάιν
Εθνόσημο του Λίχτενσταϊν

right|thumb|130px|Εθνόσημο του Λίχτενσταϊν
Το **εθνόσημο του [[Λίχτενσταϊν]]** αποτελεί και το κυρίαρχο έμβλημα του Πριγκιπάτου. Για το συμφέρον του κράτους επιτρέπεται η χρήση του και από ιδιώτες. Το έμβλημα δείχνει τις πολλές και διαφορετικές περιοχές της Ευρώπης, με τις οποίες το Λίχτενσταϊν σχετίστηκε, είτε με κατάκτηση είτε μέσω γάμων.

Στο πρώτο τεταρτημόριο βρίσκεται η Σιλεσία και στο δεύτερο τα όπλα του οίκου των Κουενρίνγκ. Στο τρίτο τέταρτο υπάρχει το Δουκάτο του Τροπάου και στο τέταρτο βρίσκονται τα όπλα του Οίκου των Σίρκσενα, από την Ανατολική Φριζία, που εκπροσωπούσαν την κομητεία του Ρίτμπεργκ. Στη βάση βρίσκεται το έμβλημα του Δουκάτου του Γιάγκερντορφ.

Ο μικρός χρυσοκόκκινος θυρεός του Πριγκιπικού Οίκου φαίνεται στη μέση ενός μεγαλύτερου θυρεού. Το πριγκιπικό καπέλο στέφει ένα μοβ ραβδί με γραμμές μιας ερμίνας πίσω από το μεγάλο εθνόσημο.

Ωστόσο, όταν το οικόσημο χρησιμοποιείται ως μικρό εθνόσημο, το καπέλο βρίσκεται απευθείας στην κορυφή του θυρεού.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα

Λιχτενστάιν
Κατηγορία:Λίχτενσταϊν
Γιάνεζ Ντρνόβσεκ

Ο **Γιάνεζ Ντρνόβσεκ** (*Janez Drnovšek*, 17 Μαΐου 1950 - 23 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Σλοβένος πολιτικός, πρόεδρος της Σλοβενίας από το 2003 έως το 2007.

Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1950 στο Τσέλιε της τότε Γιουγκοσλαβίας. Σπούδασε Οικονομικά και ήταν αρχηγός στη Συλλογική Προεδρία της Γιουγκοσλαβίας την περίοδο 1989-1990. Την περίοδο 1992 - 2002, με ελάχιστη διακοπή το 2000, ήταν ο δεύτερος Πρωθυπουργός της ανεξάρτητης Σλοβενίας. Εξελέγη Πρόεδρος για την περίοδο 2003-2007.

Την περίοδο 1992 -2002 ήταν Πρόεδρος του Φιλελέυθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Σλοβενίας (LDS). Ορκίστηκε επίσημα Πρόεδρος στις 22 Δεκεμβρίου 2002. Το 2006 ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι δε θα διεκδικήσει άλλη προεδρική θητεία. Την ίδια χρονιά ίδρυσε και ανέλαβε πρώτος Πρόεδρος του κόμματος Κίνημα για Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη. Τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Ντανίλο Τιρκ.

thumb|left|180px|Ο Γιάνεζ Ντρνόβσεκ
Πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου του 2008, από καρκίνο σε ηλικία 57 ετών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πρόεδρος της Σλοβενικής Δημοκρατίας

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σλοβενίας
Κατηγορία:Πρόεδροι της Σλοβενίας
Κατηγορία:Σλοβένοι οικονομολόγοι
Γιάνεζ Γιάνσα

-->
}}
Ο **Γιάνεζ Γιάνσα** (*Janez Janša*, 1958-) είναι Σλοβένος πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε τρεις φορές πρωθυπουργός, με πιο πρόσφατη την περίοδο από τις 13 Μαρτίου 2020 έως την 1η Ιουνίου 2022. Υπηρέτησε ξανά στην πρωθυπουργία από το 2004 ως το 2008 και από τον Φεβρουάριο του 2012 ως τις 20 Μαρτίου 2013.

## Προφίλ
Γεννήθηκε στη Λιουμπλιάνα στις 17 Σεπτεμβρίου του 1958 με το όνομα Ιβάν Γιάνσα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνας. Έχει δύο παιδιά από το γάμο του με τη Σίλβα Πρεντάλιτς. Δημοσίευσε πλήθος βιβλίων.

Από το 1990 ως το 1994 χρημάτισε υπουργός Άμυνας. Το 1995 ανέλαβε την ηγεσία του Σλοβενικού Δημοκρατικού Κόμματος. Έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών, το 2004, Ο Γιάνσα διορίστηκε πρωθυπουργός στις 3 Νοεμβρίου 2004. Με 57 ψήφους υπέρ εξελέγη από το Κοινοβούλιο ως πρωθυπουργός. Η Βουλή ενέκρινε τη νέα κυβέρνηση στις 3 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους.

Στις 19 Νοεμβρίου του 2007 η κυβέρνησή του έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης με ψήφους 51 υπέρ και 33 κατά. Το 2008 το κόμμα του ηττήθηκε στις βουλευτικές εκλογές. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπόρουτ Πάχορ, το Νοέμβριο του ιδίου χρόνου.

Τον Οκτώβριο του 2010, το Κοινοβούλιο στη Σλοβενία αποφάσισε την άρση της βουλευτικής ασυλίας για τον Γιάνσα, ο οποίος αντιμετώπισε κατηγορίες για δωροληψία κατά τη σύναψη συμβολαίου με τη φινλανδική βιομηχανία όπλων Patria.  Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες και τις απέδωσε σε παιχνίδι των ΜΜΕ.

Ο Γιάνσα επανήλθε στην πρωθυπουργία έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2011, κατά τις οποίες το κόμμα του ήρθε στη 2η θέση. Ήταν οι πρώτες πρόωρες εκλογές στην ιστορία της Σλοβενίας. Ανέλαβε ξανά πρωθυπουργός στις 10 Φεβρουαρίου 2012, σε κυβέρνηση πεντακομματικού συνασπισμού.

Ο πρωθυπουργός κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε σκάνδαλο διαφθοράς και για λογοκλοπή, σύμφωνα με τα ευρήματα της Επιτροπής Καταπολέμησης της Διαφθοράς.

Στις αρχές του 2013 ξέσπασε πολιτική κρίση, καθώς το Κόμμα Λίστα Πολιτών (DL) ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την άρνηση του Γιάνσα να παραιτηθεί.
Την 1η Φεβρουαρίου 2013 ο Γιάνσα ανέλαβε και το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών.

Στις 5 Ιουνίου 2013, ο Γιάνεζ Γιάνσα καταδικάστηκε σε διετή φυλάκιση, ύστερα από κατηγορία ότι δωροδοκήθηκε από τη φινλανδική εταιρεία Patria σχετικά με την προμήθεια αμυντικών συστημάτων.

Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Αλένκα Μπράτουσεκ.

### 2020-2022: Τρίτη πρωθυπουργία
Έπειτα από την παραίτηση του Μάριαν Σάρετς, ο Γιάνσα έλαβε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στις 3 Μαρτίου 2020 και ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 13 Μαρτίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σλοβενίας
Μουχάμαντ Νατζί αλ Οταρί

Ο **Μουχάμαντ Νατζί αλ Οταρί** (1944) είναι Σύρος πολιτικός, πρωθυπουργός από το 2003 έως το 2011..

Γεννήθηκε στο Αλέπο το 1944 και είναι μέλος του Κόμματος Μπάαθ. Σπούδασε Αρχιτεκτονική και απέκτησε Δίπλωμα Πολεοδομίας, στην Ολλανδία. Διετέλεσε Κυβερνήτης της Χομς. Το Μάρτιο του 2003 εξελέγη πρόεδρος της Βουλής. Διορίστηκε Πρωθυπουργός στις 10 Σεπτεμβρίου 2003. Στις 29 Μαρτίου 2011, σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο παραιτήθηκε. Ο αλ Οταρί παρέμεινε πρωθυπουργός υπηρεσιακά.Στις 3 Απριλίου 2011, νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο Αντέλ Σαφάρ.

## Παραπομπές


Οταρι
Οταρι
Τσεν Σουί Μπιαν

Ο **Τσεν Σουί-Μπιαν **(ή ακριβέστερα Τσεν Σουέι-Πιεν) (陳水扁|=Chén Shuǐbiǎn|=Ch'en Shui-pien|Tân Chúi-píⁿ, 12 Οκτωβρίου 1950 - ...) είναι Ταϊβανέζος δικηγόρος και πολιτικός, πρόεδρος της Ταϊβάν από το 2000 έως το 2008.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1950 στην Γκουαντιάν και παντρεύτηκε την Γου Σου-Τσεν. Ανήκει στο Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα και από τις 20 Μαΐου του 2000 κυβέρνησε τη χώρα του, με αντιπρόεδρο την Ανέτ Λου.

## Πρόεδρος
Η νίκη του στις εκλογές του 2000 έθεσε τέρμα στην εποχή κυβέρνησης από το κόμμα Κουομιντάν στην Ταϊβάν, για πρώτη φορά έπειτα από μισό αιώνα. Η ορκωμοσία του έγινε στις 20 Μαΐου του 2000.

Το 2005 ο Τσεν έγινε ο πρώτος Πρόεδρος της χώρας του που επισκέφτηκε επίσημα την Ευρώπη, για την κηδεία του Πάπα, στο Βατικανό. Στις 24 Νοεμβρίου του 2006 , για τρίτη φορά, το Κοινοβούλιο απέτυχε στην προσπάθειά του να περάσει πρόταση μομφής για την καθαίρεση του Προέδρου, με 118 υπέρ της πρότασης (χρειάζονταν 146 θετικές ψήφοι για την έγκριση). Εναντίον της συζύγου του απαγγέλθηκαν το 2006 κατηγορίες για διαφθορά και κατάχρηση.

## Διαδοχή
Η Αντιπολίτευση (κόμμα Κουομιτάν ή ΚΜΤ) πέτυχε συντριπτική νίκη στις βουλευτικές εκλογές  στις 12 Ιανουαρίου του 2008, συγκεντρώνοντας το 72% των εδρών. Επί συνόλου 113 εδρών, το KMT κατόρθωσε να κερδίσει 81 έδρες. Αντίθετα, το κυβερνών κόμμα DPP έμεινε στις 27 έδρες και ο Πρόεδρος και αρχηγός του κόμματος αυτού, Τσεν Σουέι-Πιεν, παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Μα Ιν-Τζιόου.

## Σύλληψη και καταδίκη
Ο Τσεν συνελήφθη στις 11 Νοεμβρίου του 2008, στο πλαίσιο έρευνας για σκάνδαλα διαφθοράς, και ειδικότερα την κατάχρηση δημοσίου χρήματος. Ο ίδιος και η σύζυγός του κρίθηκαν ένοχοι. Ο πρόεδρος Τσεν καταδικάστηκε σε κάθειρξη 19 ετών στις 11 Σεπτεμβρίου του 2009, ενώ η σύζυγός του είναι σε κατ'οίκον παρακολούθηση λόγω της κακής της υγείας. Οι ίδιοι έκαναν λόγο για "πολιτικές διώξεις".

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πρόεδροι της Ταϊβάν
Κατηγορία:Ταϊβανέζοι δικηγόροι
Κατηγορία:Ταϊβανέζοι εγκληματίες
Κατηγορία:Δήμαρχοι της Ταϊπέι
Κατηγορία:Αρχηγοί πολιτικών κομμάτων
Λουίζ Λέικ-Τακ

Η  Λαίδη **Λουίζ Λέικ- Τακ** (*Louise Agnetha Lake-Tack*) ήταν η 3η Γενική Κυβερνήτρια των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα από το 2007 ως τις 13 Αυγούστου 2014.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1944,  στο Λονγκ Λέιν Ιστέιτ, στην ενορία του Αγίου Φιλίππου, στην Αντίγκουα. Ανέλαβε Γενική Κυβερνήτρια στις 17 Ιουλίου 2007. Είναι η πρώτη γυναίκα που υπηρετεί στο εν λόγω αξίωμα στη χώρα της.

Έπειτα από τις σπουδές της στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου έκανε σπουδές νοσηλευτικής. Εργάστηκε στο Εθνικό Καρδιολογικό Νοσοκομείο και στη συνέχεια στην κλινική Χάρλεϊ.

Στη συνέχεια έκανε νομικές σπουδές και διορίστηκε εισαγγελέας σε αγγλικά δικαστήρια. Επί 24 χρόνια ήταν μέλος του Εθνικού Οργανισμού των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, στο Λονδίνο.

Στις 14 Αυγούστου 2014 αντικαταστάθηκε από τον Δρα Ρόντνεϊ Ουίλιαμς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ

Ο **Ουζεγίρ Αμπντούλ Χουσέιν ογλού Χατζιμπέγιοφ** (αζερικά: *Üzeyir Hacıbəyov*, 18 Σεπτεμβρίου 1885, Αγτζαμπαντί – 23 Νοεμβρίου 1948, Μπακού) ήταν Αζέρος συνθέτης και εκπαιδευτικός.

## Οι όπερες
#*Λεϊλί και Ματζνούν* (1908)
#*Σεΐχης Σανάν* (1909)
#*Ρουστάμ και Σοχράμπ* (1910)
#*Ασλί και Καράμ* (1912)
#*Σάχης Αμπάς και Χουρσιντμπανού* (1912)
#*Χαρούν και Λεϊλί* (1915)
#*Κιόρογλου* (1938)
#*Φιρούζα* (δεν ολοκληρώθηκε)

## Οι οπερέτες
#*Ο σύζυγος και η συμβία* (1909)
#*Εάν όχι εκείνο η μια, έπειτα αυτή* (1910)
#*Αρσίν μαλ αλάν* (1913)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Ιστότοπος αφιερωμένος στον Χατζιμπέγιοφ

Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Αζέροι συνθέτες κλασικής μουσικής
Κατηγορία:Αζέροι διευθυντές ορχήστρας
Κατηγορία:Αζέροι διευθυντές χορωδίας
Κατηγορία:Αζερικοί εθνομουσικολόγοι
Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Κατηγορία:Συνθέτες μουσικής ταινιών
Πάπας Μάρκελλος Α΄

Ο **Πάπας Μάρκελλος Α΄** (6 Ιανουαρίου 255 - 16 Ιανουαρίου 309) ήταν επίσκοπος Ρώμης (27 Μαΐου 308 - 16 Ιανουαρίου 309). Μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα διαδέχτηκε τον Πάπα Μαρκελλίνο. Ο αυτοκράτορας Μαξέντιος τον έστειλε στις αρχές του 309 εξορία ως τιμωρία σύμφωνα με τα μέτρα που είχε επιβάλλει στους χριστιανούς, πέθανε αμέσως μετά την αναχώρηση του από την Ρώμη και τον διαδέχθηκε ο Πάπας Ευσέβιος. Οι διωγμοί των Ρωμαίων συνεχίστηκαν με την ίδια σφοδρότητα μετά τον θάνατο του προκατόχου του Μαρκελλίνου (304). Με τον θάνατο του Διοκλητιανού και την άνοδο του Μαξέντιου η ειρήνη στην Ρώμη αποκαταστάθηκε, πέρασαν ωστόσο άλλα δύο χρόνια μέχρι την εκλογή του νέου επισκόπου. Ο Catalogus Liberianus που σχετίζεται με τους Πάπες καταγράφει το όνομα του Μάρκελλου ως επισκόπου (308). Την εποχή που ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο επικρατούσε μεγάλη αναταραχή στην Ρώμη αφού οι τόποι λατρείας των πιστών είχαν κατασχεθεί και δεν μπορούσαν να τελέσουν καμιά λειτουργία. Στις αναταραχές προστέθηκε επιπλέον μια ομάδα πιστών που είχε αποστατήσει την εποχή των διωγμών, ζητούσαν βίαια να γίνουν δεκτοί αμέσως στην θρησκεία χωρίς να κάνουν μετάνοια. Σύμφωνα με το Liber Pontificalis ο Μάρκελλος χώρισε την εδαφική διοίκηση της εκκλησίας σε είκοσι πέντε περιφέρειες ορίζοντας σε κάθε μια έναν ιερέα. Ο ιερέας ήταν υπεύθυνος για την προετοιμασία των νέων πιστών στο βάπτισμα, την εκτέλεση της δημόσιας μετάνοιας, την ταφή των νεκρών και τις εορταστικές εκδηλώσεις για τον θάνατο των μαρτύρων.

Ο Μάρκελλος Α΄ ίδρυσε επίσης έναν νέο τόπο ταφής στην Σαλάρια Οδό απέναντι από την κατακόμβη της Αγίας Πρίσκας. Το Liber Pontificalis έγραψε *"ίδρυσε ένα νεκροταφείο στην Σαλάρια Οδό και διόρισε 25 επισκόπους μέσα στην Ρώμη με αποστολή να παρέχουν την βάπτιση και την μετάνοια στους ειδωλολάτρες που έγιναν χριστιανοί και για την ταφή των μαρτύρων"*. Πέρα από τον συγγραφέα του Liber Pontificalis υπάρχουν και πολλές παραδόσεις της εποχής που υποστηρίζουν ότι η εκκλησία αναδιοργανώθηκε σημαντικά μετά τον μεγάλο διωγμό. Οι μεταρρυθμίσεις του Μάρκελλου Α΄ διακόπηκαν απότομα ωστόσο από τις ταραχές που προκάλεσαν οι πιστοί που ήθελαν να επιστρέψουν στην εκκλησία, όπως σημειώνει μια επιγραφή που έγραψε αργότερα στον τάφο του ο Πάπας Δάμασος Α΄. Η επιγραφή αναφέρει ότι ο Μάρκελλος Α΄ έγινε εχθρός των ίδιων των χριστιανών επειδή ακολουθούσε την σκληρή γραμμή των Νοβατιανιστών που απαιτούσε τον αποκλεισμό όλων των Πεπτηκοτών από την εκκλησία. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσουν βίαιες συγκρούσεις και ο Μαξέντιος διέταξε να τον εκδιώξουν από τον επισκοπικό θρόνο με την βία. Ο Μάρκελλος Α΄ πέθανε λίγο μετά την αναχώρηση του από την Ρώμη και Αγιοποιήθηκε, η μνήμη του τιμάται στις 16 Ιανουαρίου.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Liber Pontificalis, ed. Louis Duchesne, I, 164–6; cf. Introduction, xcix–c; Acta SS., January, II, 369
*Joseph Langen, Geschichte der Römischen Kirche I, 379 sqq.
*Paul Allard, Histoire des persécutions, V, 122–4
*Louis Duchesne, Histoire ancienne de l'Église, II, 95–7.

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 4ου αιώνα
Μάρκελλος Α΄
Τέμπα Ντλαμίνι

Ο **Αμπσαλόμ Τέμπα Ντλαμίνι** (*Absalom Themba Dlamini*, 1η Δεκεμβρίου 1950 - ) είναι πολιτικός από το Εσουατίνι, που χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας από το 2003 έως το 2008.

Συγγενής του βασιλιά, ο Ντλαμίνι γεννήθηκε το 1950. Έγινε πρωθυπουργός στις 26 Νοεμβρίου του 2003. Το 2008 αποχώρησε από την πρωθυπουργίακαι διορίστηκε νέος πρωθυπουργός ο Μπαρνάμπας Σιμπουσίζο Ντλαμίνι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Εσουατίνι
Ναθάνιελ Βαένα

Ο **Σερ Ναθάνιελ Βαένα** (*Sir Nathaniel Rahumaea Waena*) ήταν Γενικός Κυβερνήτης των Νήσων του Σολομώντα από τις 7 Ιουλίου 2004 ως τις τις 7 Ιουλίου του 2009.

## Καριέρα
Γεννήθηκε το 1945. Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ουλάουα-Ούγκι (Ulawa-Ugi) της επαρχίας Μακίρα- Ουλάουα, την περίοδο από το 1984 ως το 2004. Στη συνέχεια έγινε αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου, υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και υπουργός για την Τοπική Αυτοδιοίκηση το 2000, και στη συνέχεια υπουργός για την Εθνική Ενότητα, την Ειρήνη και τη Συμφιλίωση.

## Γενικός Κυβερνήτης
Εξελέγη από το Κοινοβούλιο στις 15 Ιουνίου 2004, με 27 επί συνόλου 41 ψήφων, έναντι 6 για τον τότε Διοικητή Σερ Τζον Λάπλι και 8 για τον άλλοτε Πρωθυπουργό, Σερ Πίτερ Κενιλορέα. Ο Βαένα έχει τιμηθεί με τον τίτλο του Ιππότη, όπως και με το Σταυρό των Νήσων του Σολομώντα.

## Διαδοχή
Τον Βαένα διαδέχθηκε ο Φρανκ Καμπούι, ο οποίος εξελέγη νέος Γενικός Κυβερνήτης στις 15 Ιουνίου του 2009.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες των Νήσων Σολομώντα
Μαρκιανός ο Ηρακλειώτης

Ο **Μαρκιανός ο Ηρακλειώτης** ήταν ελλάσσων γεωγράφος της ύστερης αρχαιότητας. Ήταν προγενέστερος του Στέφανου του Βυζάντιου, ο οποίος τον αναφέρει. Γεννήθηκε στην Ηράκλεια του Πόντου περί το 400. Γενικώς ακολουθεί τον Πτολεμαίο, περιγράφοντας το *N ovantae* (Mull of Galloway) ως το βορειότερο σημείο της Βρετανίας. Βελτιώνει τον Πτολεμαίο, περιγράφοντας το νησί Ταπροβάνη (πιθανότατα Κεϋλάνη). Στον δεύτερο Περίπλου της Εσωτερικής Θάλασσας (Μεσόγειος), οι περιγραφές του ακολουθούν εκείνες του Μενίππου της Περγάμου, ο οποίος έζησε κατά την περίοδο του Αυγούστου και του Τιβερίου. Περιέχει περιγραφή της νότιας ακτής του Ευξείνου από τον θρακικό Βόσπορο, μέχρι τον ποταμό Ίρις στον Πόντο.

## Έργα
Κυριότερα από τα γνωστά συγγράμματά του είναι:
**Επιτομή των ένδεκα της γεωγραφίας του [[Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος|Αρτεμίδωρου του Εφέσιου]] εν βιβλίοις ια΄*. Το έργο αυτό δεν διασώθηκε:.
**Περίπλους της έξω θαλάσσης*.
**Περί των από Ρώμης προς τας επισήμους της Οικουμένης πόλεις διαστάσεων*. Ελάχιστα αποσπάσματα έχουν διασωθεί που περιλαμβάνονται σε έργα άλλων.
**Επιτομή του εντός θαλάσσης περίπλου, βιβλίου Μενίππου του Περγαμηνού, εν βιβλίοις γ΄*.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* 
* 
**Geographi graeci minores*, Karl Otfried Müller, Paris, editoribus Firmin-Didot et sociis, 1882, vol. 1 pp. 515-576.
* 

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι
Ανταλλαγή μετοχών

Η **ανταλλαγή μετοχών** (stock swap), επίσης γνωστό και ως share swap ή equity swap είναι μια περίπτωση εξαγοράς επιχείρησης, στην οποία η εταιρεία που εξαγοράζει χρησιμοποιεί τη μετοχή της για να καταβάλλει το τίμημα για την εξαγοραζόμενη εταιρεία. Κάθε μέτοχος της εταιρείας που εξαγοράστηκε λαμβάνει ένα συγκεκριμένο αριθμό μετοχών της αγοράστριας εταιρείας για κάθε μετοχή που κατείχε προηγούμενα στην εταιρεία που εξαγοράστηκε. 

Μερικές φορές, κάποιοι μέτοχοι είναι υποχρεωμένοι να περιμένουν για μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο που έχει συμφωνηθεί από κοινού, προτού αποκτήσουν το δικαίωμα πώλησης των νέων τους μετοχών. Εναλλακτικά, πρόκειται για μια μέθοδο άσκησης δικαιωμάτων προαίρεσης, στην οποία οι μετοχές που κατέχει ήδη ένας μέτοχος χρησιμοποιούνται για την αγορά νέων μετοχών στην τιμή άσκησης του δικαιώματος.

Κατηγορία:Ορολογία οικονομικών
Κατηγορία:Συγχωνεύσεις και εξαγορές
Κατηγορία:Εταιρική χρηματοδότηση
Γρανίτσα Ευρυτανίας

Η **Γρανίτσα** Ευρυτανίας είναι ορεινό χωριό της Ευρυτανίας, χτισμένο σε ύψος 850 μέτρων σε δασωμένη  τοποθεσία στην περιοχή του όρους Λιάκουρα, δίπλα στον μικρό ποταμό Γρανιτσιώτη.  

## Γενικά στοιχεία
Η Γρανίτσα υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Αγράφων ενώ μέχρι το 2010 αποτελούσε την έδρα του καποδιστριακού δήμου Απεραντίων. Παλαιότερα ανήκε, όπως και ολόκληρη η Ευρυτανία, εντός των ορίων του νομού Αιτωλοακαρνανίας.

Η ετυμολογία του ονόματος είναι από τα σλαβικά, στα οποία σημαίνει «σύνορα», λόγω της συνοριακής θέσης του στα πρώτα σύνορα της Ελλάδας.

Απέχει 83 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Καρπενησίου και είναι πατρίδα του λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου, του δημοσιογράφου, λογογράφου και πολιτικού Στέφανου Γρανίτσα, του Δημοσθένη Γούλα, του στρατηγού Ιωάννη Κωνσταντίνου, του Μιχάλη Σταφυλά και του νεομάρτυρα Μιχαήλ Μαυρουδή, που μαρτύρησε το 1544 στη Θεσσαλονίκη. Επί Τουρκοκρατίας διατηρούσε 17 εκκλησίες, οι περισσότερες εκ των οποίων έχουν καταστραφεί. 

Στο χωριό υπάρχει το Λαογραφικό Μουσείο Γρανίτσας. Στεγάζεται σε κτίριο που παραχώρησε η Αδελφότητα Γρανιτσιωτών Ευρυτανίας “Ο Νεομάρτυς Μιχαήλ”. Εκεί εκτίθενται διάφορα αντικείμενα λαϊκής τέχνης, υφαντά, ξυλόγλυπτα, αγροτικά και κτηνοτροφικά εργαλεία, αργαλειός, τοπικές ενδυμασίες, όπλα που χρησιμοποιήθηκαν στην επανάσταση του 1821, προσωπογραφίες και προσωπικά αντικείμενα των Ζαχαρία Παπαντωνίου και Στέφανου Γρανίτσα, πίνακες των ντόπιων λαϊκών ζωγράφων Χρήστου Καγκαρά και Λευτέρη Θεοδώρου (λειτουργεί και προσωπικό μουσείο για τον συγκεκριμένο) καθώς και η προσωπική βιβλιοθήκη του Παπαντωνίου. 

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δέκα εκκλησίες του χωριού, χτισμένες σε διάφορες χρονικές περιόδους.

Στη Γρανίτσα λειτουργεί Νηπιαγωγείο, Δημοτικό σχολείο και Γυμνάσιο με Λυκειακές τάξεις. Ακόμα διαθέτει δυο ξενοδοχεία, δυο παντοπωλεία, φαρμακείο, Κέντρο υγείας, ταχυδρομείο, ταβέρνα, καφενεία.

## Πληθυσμιακά στοιχεία
Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό απαριθμούσε 371 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής:

## Προσωπικότητες

* Άγιος Μιχαήλ Μαυρουδής (16ος αι.), Νεομάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας που μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη το 1544.

* Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Έλληνας συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος.
* Στέφανος Γρανίτσας, Έλληνας δημοσιογράφος, ποιητής και συγγραφέας.
* Μιχάλης Σταφυλάς, Έλληνας συγγραφέας και εκδότης.
* Σοφία Ζαχαράκη, Ελληνίδα πολιτικός, υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων. 
* Νίκος Χαρδαλιάς, Έλληνας πολιτικός, περιφερειάρχης Αττικής, πρώην υφυπουργός και δήμαρχος.

## Βιβλιογραφία
* Συλλογικό έργο, 2006, *Νομός Ευρυτανίας*, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή 
* Τάκης Ντάσιος, 1999, *Στ' Άγραφα*, Αθήνα, Εκδόσεις Μίλητος, ISBN 960-8460-13-1
* Γρανίτσα: Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Δυτικής Ευρυτανίας (Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009). Πρακτικά ημερίδας 2010, Αθήνα, Εκδόση Πανευρυτανικής Ένωσης

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας
Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Πουμιπόν Αντουνιαντέτ

Ο **Πουμιπόν Αντουνιαντέτ** (ελληνικές πηγές τον αναγράφουν και ως Μπουμιμπόλ Αντουλγιαντέι ή Αντουλγιαντέζ, *พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช*, 5 Δεκεμβρίου 1927 - 13 Οκτωβρίου 2016) ήταν ο μακροβιότερος βασιλιάς της Ταϊλάνδης από το 1946 ως τον θάνατό του το 2016, ως **Ράμα ο Ένατος**. Το 2008 κατατάχθηκε στην πρώτη θέση στη λίστα με τους πλουσιότερους μονάρχες στον κόσμο, από το περιοδικό Φορμπς, με περιουσία 35 δισ. δολαρίων.

Γεννήθηκε στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, στις ΗΠΑ, στις 5 Δεκεμβρίου 1927 και κατάγεται από τη δυναστεία των Σακρί. Ο επίσημος τίτλος του είναι «Ο Μέγας» (มหาราช, *Maharaja*) και είναι επίσης γνωστός ως Ράμα Θ΄. Το όνομα του, Bhumibol Adulyadej, σημαίνει «Δύναμη της Γης, Ασύγκριτη Δύναμη». Είναι γιος του Μαχιντόλ Αντουνιαντέτ και της Σανγκουάλ. Παρέμεινε στο θρόνο από τις 9 Ιουνίου 1946 και μέχρι το θάνατό του, το 2016, είχε το ρεκόρ παραμονής στην εξουσία για οποιονδήποτε Αρχηγό Κράτους ή κυβερνήσεως στον κόσμο. 

Παντρεύτηκε τη Σιρικίτ και απέκτησε τέσσερα παιδιά:

* Πριγκίπισσα Ουμπόλ Ρατάνα
* Διάδοχος του θρόνου, Μάχα Βαγιραλονγκόρν
* Πριγκίπισσα Μάχα Σακρί Σιριντχόρν
* Πριγκίπισσα Τσουλαμπχόρν Βαλάιλακ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Supreme Artist - Καλλιτεχνικά έργα του Μπουμιμπόλ.
* Μοναρχία στην Ταϊλάνδη 

Κατηγορία:Βασιλείς της Ταϊλάνδης
Κένεθ Χολ

Ο **Σερ Κένεθ Χολ** (*Sir Kenneth Octavius Hall*, γενν. στις 24 Απριλίου 1941) ήταν Γενικός Κυβερνήτης στην Τζαμάικα με θητεία από το 2006 ως τις 26 Φεβρουαρίου του 2009. Η αποχώρησή του για λόγους υγείας ανακοινώθηκε στις 13 Ιανουαρίου του 2009. Πρόκειται για τον 5ο Γενικό Κυβερνήτη από την εποχή της ανεξαρτησίας της νησιωτικής χώρας. Το 2004 τιμήθηκε από το Τάγμα της Τζαμάικας. Το 2007 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (GCMG).

## Προφίλ
Γεννήθηκε στη Λουσία, στην Τζαμάικα και τέθηκε επικεφαλής στο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών, όπου υπηρέτησε ως λέκτορας. Απέκτησε τίτλο μπάτσελορ στην Ιστορία και μεταπτυχιακό τίτλο στις διεθνείς σχέσεις και διδακτορικό στην Ιστορία από το Πανεπιστήμιο Κουίνς, στο Οντάριο του Καναδά.

Το 1994 ο καθηγητής Χολ έγινε αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της Κοινότητας των Χωρών της Καραϊβικής (CARICOM).

Έγινε Γενικός Κυβερνήτης στις 16 Φεβρουαρίου 2006. Διάδοχός του (2009) είναι ο Πάτρικ Άλεν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Τζαμάικα
Έντουαρντ Λογουάσα

Ο **Έντουαρντ Λογουάσα ** (*Edward Ngoyayi Lowassa*, 26 Αυγούστου 1953 - 10 Φεβρουαρίου 2024) ήταν ο πρωθυπουργός της Τανζανίας από το 2005 μέχρι το Φεβρουάριο του 2008, οπότε και εξωθήθηκε σε παραίτηση. Είναι ο πρώτος πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας στην ιστορία της που παραιτήθηκε εξαιτίας σκανδάλου πλαστογραφίας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1953. Σπούδασε Θεατρικές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο του Νταρ ες Σαλάμ και στη συνέχεια έλαβε Πτυχίο Μάστερς από το Πανεπιστήμιο του Μπαθ, στο Ηνωμένο Βασίλειο. 

## Πολιτική πορεία
Από το 1988 μέχρι την παραίτησή του από πρωθυπουργός υπηρέτησε σε διάφορα αξιώματα, όπως υπουργός Προεδρίας και υπουργός αρμόδιος για θέματα κτηνοτροφίας και υδάτινων πόρων. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1990. Ανέλαβε πρωθυπουργός στις 30 Δεκεμβρίου 2005.
### Παραίτηση
Στις 8 Φεβρουαρίου 2008 ο Λογουάσα υπέβαλε την παραίτησή του στον πρόεδρο έπειτα από εμπλοκή του σε σκάνδαλο απάτης. Συγκεκριμένα, το όνομά του αναφέρθηκε σε έκθεση Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που ερευνά την εργολαβία που δόθηκε από την αμερικανική εταιρεία Richmond Development Company LLC του Τέξας προς την Εταιρεία Παροχής Ηλεκτρικού Ρεύματος TANESCO). Σύμφωνα με την έκθεση, ο Λογουάσα είχε παραβεί τους κανονισμούς και χρησιμοποίησε τό αξίωμά του για να ευνοήσει την αμερικανική εταιρεία, η οποία επιπρόσθετα βρέθηκε ότι είχε πλαστά έγγραφα.

### Προεδρικές εκλογές 2015
Στις προεδρικές εκλογές του 2015 δεν ήταν υποψήφιος με το CCM όπως αναμενόταν, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από το κόμμα και να προσχωρήσει στο αντιπολιτευόμενο Chadema. Στις 4 Αυγούστου 2015 διορίστηκε ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές, επικεφαλής ενός συνασπισμού αποτελούμενου από 4 κόμματα, μεταξύ των οποίων και του Chadema. Ο Λογουάσα ήρθε 2ος στις εκλογές, με ποσοστό 39,97% και νικητή τον Τζον Μαγκουφούλι, υποψήφιο του CCM, ο οποίος απέσπασε το 58,46% των ψήφων.

## Θάνατος
Απεβίωσε στο Τζακάγια Κικουέτε Καρδιολογικό Ινστιτούτο (JKCI) στο Νταρ ες Σαλάμ μετά από μακρά ασθένεια, σε ηλικία 70 ετών στις 10 Φεβρουαρίου 2024. Ο αντιπρόεδρος Φίλιπ Μπάγκο ανακοίνωσε τον θάνατο του Λογουάσα ζωντανά στην εθνική τηλεόραση.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φωτογραφίες

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τανζανίας
Φημονόη

Η **Φημονόη** είναι πρόσωπο στην Ελληνική Μυθολογία. Αναφέρεται ως κόρη του θεού Απόλλωνα και πρώτη πυθία στο Μαντείο των Δελφών. Θεωρείται η πρώτη που εφηύρε τον εξάμετρο στίχο των χρησμών. Σ' αυτήν απέδιδαν την παλαίφατη ρήση που φερόταν αναγραμμένη στο χρηστήριο των Δελφών: "*Γνώθι σαυτόν*".
* Πολλοί την έχουν ταυτίσει με την Κυμαία Σίβυλλα.

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.59ος, σελ.251.

## Βιβλιογραφία
*Darius Del Corno. *Graecorum de re Onirocritica Scriptorum Reliquiae*. No. 26, 1969.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*The Ancient Library - Phemonoe

Κατηγορία:Σίβυλλες
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας
Φήμη (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, αλλά και κατά τους ιστορικούς χρόνους, η **Φήμη** ήταν η προσωποποίηση της μετάδοσης του λόγου, των παραδόσεων, των εξιστορήσεων κ.λπ.. Τη θεωρούσαν δευτερεύουσα θεά της αναγγελίας των νικών, κυρίως των αθλητικών αγώνων. Για το λόγο αυτό οι αρχαίοι ποιητές την αποκαλούσαν «πτερόεσσα», «πολύλαλο», «τέκνο χρυσής ελπίδας», κ.λπ.. Η ονομασία αυτή προέρχεται από την έννοια της λέξεως *φήμη* που απαντάται και στην *[[Οδύσσεια]]*, δηλαδή με την έννοια του λόγου που προαναγγέλλει κάτι το καλό, το αγαθό, και όχι κάτι το άσχημο.

Βωμός της θεάς Φήμης υπήρχε στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας, κοντά στο βωμό της Αιδούς. Επίσης λατρευόταν και στην Κέρκυρα, όπως διαπιστώνεται από επιγραφή νομισμάτων που έφεραν τη λέξη *Φάμα*.

## Δείτε επίσης
* Σημειώνεται πως *«Φήμιο»* αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες τον Δία και *«Φημία»* τη θεά Αθηνά.

## Παραπομπές

## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου", τομ.18ος, σελ.198.

Φημη
Σημαία της Τζαμάικας

[thumb|right|250px|[Αρχείο:FIAV 111100.svg|20px Λόγος σημαίας: 1:2]]
Η **[[σημαία]] της [[Τζαμάικα]]** καθιερώθηκε στις 6 Αυγούστου του 1962, η οποία ήταν και η αρχική ημέρα της ανεξαρτησίας. Τα χρώματα που την αποτελούν είναι το πράσινο της ελπίδας για το καλύτερο αύριο και του αγροτικού πλούτου, το μαύρο που συμβολίζει τη δύναμη και τη δημιουργικότητα του λαού της χώρας και το χρυσό, σύμβολο του φυσικού πλούτου και της λάμψης του ηλίου. Η σημαία σχηματίζει ένα Χ, που θυμίζει το σταυρό στη σημαία της Σκωτίας.

## Προηγούμενες σημαίες

File:Flag of Jamaica (1875–1906).svg| 1875-1906
File:Flag of Jamaica (1906-1957).svg|1906-1957
File:Flag of Jamaica (1957-1962).svg|1957-1962
File:Flag of Jamaica (1962).svg|1962


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σημαίες του Κόσμου:Τζαμάικα

Τζαμάικα
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Τζαμάικα
Εθνόσημο της Τζαμάικα

Το **[[εθνόσημο]] της [[Τζαμάικα]]** χρονολογείται από το 1661 (ή σύμφωνα με άλλους, το 1662 λόγω της μετέπειτα αλλαγής στο ημερολόγιο) και θεωρείται κληροδότημα της πρώην αποικιοκρατούσας δύναμης, της Βρετανίας. Το αρχικό σχέδιο είναι του Ουίλιαμ Σάνκροφτ, τότε Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι.

Όλα τα στοιχεία που εικονίζονται στο έμβλημα αντιπροσωπεύουν την Τζαμάικα σε διαφορετικές πτυχές της: οι ανανάδες είναι τα ιθαγενή φρούτα, οι Τάινος , οι πρώτοι κάτοικοι και ο κροκόδειλος, το γηγενές ερπετό. Υπάρχει ανάμεσα στα άλλα και η βασιλική περικεφαλαία και το εθνικό ρητό της χώρας.
## Αλλαγές στο εθνόσημο
Στο εθνόσημο έχουν γίνει πολλές αλλαγές, με επίσημες αυτές που έγιναν τα έτη 1906, 1957 και 1962.
Το εθνόσημο με τη σημερινή του μορφή καθιερώθηκε το 1962.

File:Badge of Jamaica (1875-1906).svg|1875 - 1906.
File:Badge of Jamaica (1906-1957).svg|1906 - 8 Απριλίου 1957.
File:Badge of Jamaica (1957-1962).svg|8 Απριλίου 1957 - 13 Ιουλίου 1962.
File:Badge of Jamaica (1962).svg|13 Ιουλίου - 6 Αυγούστου 1962.

## Παραπομπές



Τζαμαικα
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Τζαμάικα
Πάπας Φήλιξ Α΄

Ο **Πάπας Φήλιξ Α΄** ήταν Πάπας της Ρώμης (5 Ιανουαρίου 269 - 30 Δεκεμβρίου 274). Ο Φήλιξ γέννημα-θρέμμα της Ρώμης ανέβηκε στον Παπικό θρόνο με τον θάνατο του προκατόχου του Διονυσίου (26 Δεκεμβρίου 268). Ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός τον βοήθησε να επιλύσει μια θεολογική διαμάχη που είχε με τον αντί-Τριαδικό πρώην επίσκοπο Παύλο της Αντιόχειας. Ο Παύλος είχε στερηθεί την επισκοπή της Αντιόχειας από ένα συμβούλιο επισκόπων που τον καταδίκασε ως αιρετικό, επικεφαλής τους ήταν ο Δόμνος που τον διαδέχθηκε ως επίσκοπος. Ο Παύλος αρνήθηκε να εγκαταλείψει την επισκοπή της Αντιόχειας και κάλεσε τον αυτοκράτορα Αυρηλιανό να επιλύσει το ζήτημα ως νόμιμος εκλεγμένος επίσκοπος της πόλης.

Το κείμενο στο Liber Pontificalis που σχετίζεται με τον Φήλιξ του αποδίδει ένα διάταγμα με το οποίο θα έπρεπε να τελούνται οι λειτουργίες στους τάφους των μαρτύρων, τα μετέπειτα μνημόσυνα. Το έθιμο σύμφωνα με τον συγγραφέα του κειμένου θα έπρεπε να τελείται ιδιωτικά κοντά ή πάνω από τους τάφους που βρίσκονταν στις κρύπτες των κατακομβών, ο πανηγυρικός εορτασμός θα γινόταν στις βασιλικές των κατακομβών. Η πρακτική αυτή εξακολουθούσε να ισχύει στα τέλη του 4ου αιώνα τότε που οικοδομήθηκαν οι πρώτες βασιλικές, είχαν προέλευση τις τελετές πάνω από τους τάφους των μαρτύρων. Ο Φήλιξ πιθανότητα δεν εξέδοσε ο ίδιος αυτό το διάταγμα, ο συγγραφέας του Liber Pontificalis του το απέδωσε πιθανότατα κρίνοντας από τα έθιμα που επικρατούσαν στην εποχή του.

## Αγιοποίηση

Η Πρώτη Σύνοδος της Εφέσου τον ανακήρυξε Μάρτυρα αλλά η λεπτομέρεια αυτή δεν καταγράφεται σε καμιά πηγή της εποχής, δεν αναφέρεται ούτε στο Liber Pontificalis, πιθανότατα πρόκειται για Ρωμαίο μάρτυρα με το ίδιο όνομα. Το Liber Pontificalis σημειώνει ότι ο Πάπας Φήλιξ Α΄ οικοδόμησε μια Βασιλική στην Βία Αυρηλία όπου και ετάφη. Η τελευταία λεπτομέρεια πιθανότατα είναι λάθος επειδή σύμφωνα με το Ρωμαϊκό ημερολόγιο εορτών του 4ου αιώνα ο Πάπας Φήλιξ Α΄ ενταφιάστηκε στην Κατακόμβη του Αγίου Καλλίστου της Αππίας Οδού. Στο Ρωμαϊκό ημερολόγιο εορτών ο Πάπας Φήλιξ Α΄ καταγράφεται στον Κατάλογο των Ρωμαίων επισκόπων ή Catalogus Liberianus και όχι των Μαρτύρων. Το λάθος αυτό, η ταύτιση με ομώνυμο Μάρτυρα που αναφέρεται στην Σύνοδο οδήγησε στην Αγιοποίηση του, η μνήμη του εορτάζεται στις 30 Μαΐου.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Annuario Pontificio 2012 (Libreria Editrice Vaticana 2008

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 3ου αιώνα
Φήλιξ Α΄
Αντίπαπας Φήλιξ Β΄

Ο **Φήλιξ Β΄** (*Felice II*, ... - 22 Νοεμβρίου 365) διορίσθηκε ως Πάπας το 355, όταν ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β´ εξόρισε τον Πάπα Λιβέριο επειδή αρνήθηκε να προσυπογράψει την ποινή της καταδίκης εναντίον του Αγίου Αθανασίου. Ο Φήλιξ Β' καθαιρέθηκε το 358.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αντίπαπες
Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Φήλιξ

Με το όνομα **Φήλιξ** φέρονται επτά Άγιοι της Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας μεταξύ των οποίων ένας επίσκοπος (Πατριάρχης) και ένας Πάπας καθώς και 4 Πάπες και ένας Αντιπάπας. οι οποίοι και είναι:
*Φήλιξ (επίσκοπος Βυζαντίου) Άγιος.
*Φήλιξ (ο εν Απολλωνία) Άγιος.
*Φήλιξ (ο εν Λυκαονία) Άγιος.
*Φήλιξ (μάρτυρας) Άγιος.
*Φήλιξ (ο Ζυρίχης) Ιερομάρτυς.
*Φήλιξ ο Φαλένιος ή Φήλιξ του Βαλουά Άγιος
*Πάπας Φήλιξ Α΄ Άγιος
*Αντίπαπας Φήλιξ Β΄
*Πάπας Φήλιξ Γ΄
*Πάπας Φήλιξ Δ΄ και 
*Αντίπαπας Φήλιξ Ε΄.
Μηριόνης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Μηριόνης** ήταν ήρωας από την Κρήτη, γιος του Μόλου, και έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Στην *[[Ιλιάδα]]* ο Μηριόνης παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη ραψωδία Β, ως φίλος του αρχηγού των Κρητών Ιδομενέα, ενώ στις ραψωδίες Ν και Ψ ο Όμηρος περιγράφει τα κατορθώματά του: Ο Μηριόνης σκότωσε πολλούς εχθρούς, ανάμεσα στους οποίους οι Φέρεκλος, Αδάμας, Αθάμαντας, Ακάμαντας, Αρπαλίωνας, Λαόγονος και Ιπποτίωνας. Ακόμη, τραυμάτισε τον Δηίφοβο και απέφυγε με ταχύτατες κινήσεις τα χτυπήματα του Αινεία, ο οποίος τον αποκαλούσε σκωπτικά «ορχηστή» (χορευτή). Πήρε μέρος στη μάχη, που έγινε γύρω από το σώμα του νεκρού Πατρόκλου και στους ταφικούς αγώνες προς τιμή του, όπου αγωνίσθηκε σε τρία αθλήματα και πρώτευσε στην τοξοβολία, καθώς η Κρήτη θεωρείτο πατρίδα δεινών τοξοτών στα ομηρικά χρόνια.

Η προσωπικότητα του Μηριόνη διαφαίνεται από τα αποδιδόμενα σε αυτόν επίθετα στην *Ιλιάδα*: «ήρως», «δουρυκλυτός», «δαΐφρων», «πεπνυμένος», ενώ για τη γενναιότητά του παρομοιάζεται με τον ίδιο τον θεό του πολέμου Άρη.
Μετά την άλωση της Τροίας, ο Μηριόνης με τον Ιδομενέα επέστρεψαν σώοι στην Κρήτη, όπου μετά τον θάνατό τους τιμήθηκαν από τους κατοίκους ως ήρωες. Στους πίνακες των βασιλέων της Κρήτης ο Μηριόνης φέρεται 17ος κατά σειρά.

Σύμφωνα με μια μεταγενέστερη παράδοση, ο Μηριόνης ταξίδεψε μετά και στη Σικελία, όπου τον υποδέχθηκαν οι εκεί Κρητικοί άποικοι στη Μινώα και στο Εγγύιον. Στο Εγγύιο αναφέρεται και λατρεία του ήρωα σε σωζόμενο ιερό, όπου αποκαλύφθηκε κράνος με την επιγραφή «**<small>ΜΗΡΙΟΝΟΥ</small>**». Στον Μηριόνη αποδόθηκε και η ίδρυση της πόλεως Κρήσσα στην Παφλαγονία.

## Γενεαλογία

## Δείτε επίσης
* Ο Μηριόνης έδωσε το όνομά του στον αστεροειδή '''3596 Μηριόνη''' (3596 Meriones) της Τρωικής Ομάδας, που ανακαλύφθηκε το 1985.

## Πηγές
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμος 13ος, σελ. 502

Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Κρήτης
Κατηγορία:Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης
Ηριγόνη η Αθηναία

μικρογραφία|280px|'' Ηριγόνη '' (1747).
[μικρογραφία|δεξιά|260px|Διόνυσος και Ικάριος, [Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης]]
Η **Ηριγόνη** σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν κόρη του Ικαρίου ή Ικαρίωνα. Ήταν μία από τις αρχαιότερες θρυλικές μορφές που συνδέονται με την Αττική. Προς ανάμνησή της είχε θεσπιστεί η αρχαία Αθηναϊκή εορτή της Αιώρας.

## Ο μύθος
Ο πατέρας της Ηριγόνης Ικάριος ο Αθηναίος φιλοξένησε τον Διόνυσο όταν ο θεός επισκέφθηκε την Αττική για να διδάξει στους ανθρώπους την καλλιέργεια της αμπέλου και την παρασκευή του οίνου. Ο Διόνυσος ερωτεύθηκε την Ηριγόνη και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Στάφυλο. Επιπλέον, χάρισε στον Ικάριο και ένα ασκί κρασί με την εντολή να το κεράσει στους γείτονές του. Αλλά όταν οι γείτονες ήπιαν κρασί για πρώτη φορά στη ζωή τους, ζαλίστηκαν και νόμισαν ότι η ζάλη οφειλόταν στο ότι ο Ικάριος τους είχε δηλητηριάσει. Για τον λόγο αυτό τον σκότωσαν. Η σκυλίτσα του Ικάριου, η Μαίρα, ειδοποίησε την Ηριγόνη με τα γαυγίσματά της και την οδήγησε στο άταφο πτώμα του πατέρα της. Τότε η Ηριγόνη από την απελπισία της κρεμάστηκε από ένα δέντρο.

Ο Διόνυσος θύμωσε με τους Αθηναίους για τη δολοφονία του Ικαρίου και τους έστειλε μια συμφορά: Οι κόρες τους καταλήφθηκαν από μανία και κρεμάστηκαν κι αυτές. Οι Αθηναίοι ρώτησαν το μαντείο και πήραν την απάντηση ότι ο θεός έπαιρνε εκδίκηση για τον θάνατο του Ικαρίου και της Ηριγόνης. Τότε οι Αθηναίοι εντόπισαν και τιμώρησαν εκείνους που είχαν δολοφονήσει τον Ικάριο, ενώ καθιέρωσαν και μία εορτή κατά την οποία κρεμούσαν χωρίς να απαγχονίζουν κόρες πάνω σε δέντρα. Αργότερα, αντικατέστησαν τις κόρες με εικόνες. Από τον μύθο αυτό δημιούργησαν και οι Ρωμαίοι δικό τους αντίστοιχο παρόμοιο μύθο, με την Εντωρία στη θέση της Ηριγόνης.

## Στον ουρανό
Σύμφωνα με μία εκδοχή, ο αστερισμός και ζώδιο Παρθένος είναι η Ηριγόνη, κάτι που εμφανίζεται και στην «αποθέωσιν» που έγραψε ο Βιργίλιος για τον πάτρωνά του Οκταβιανό Αύγουστο. Η Ηριγόνη υποτίθεται ότι μεταφέρθηκε στα ουράνια μαζί με τον πατέρα της Ικάριο, που είναι ο Βοώτης. Εξάλλου, ο αστεροειδής 163 Ηριγόνη (163 Erigone) πήρε το όνομά του από την τραγική θυγατέρα του Ικαρίου.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Θεολόγος Νικολούδης

Ο **Θεολόγος Νικολούδης** του Ιωάννη (Λέρος, 1890 - Αθήνα, 1946) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λέρο στα Δωδεκάνησα το 1890. Τα πρώτα εγκύκλια μαθήματα τα έλαβε στη Σύρο και στη συνέχεια στο Κάιρο όπου και ακολούθησε εμπορικά μαθήματα ξεκινώντας τη καριέρα του ως υπάλληλος τράπεζας καλλιεργώντας όμως τα γράμματα. Νεότατος συνεργάσθηκε με εφημερίδες και περιοδικά της Αλεξάνδρειας και στη συνέχεια της Αθήνας. Το 1914 δημοσίευσε το πεζογράφημα *Δειλινές κουβέντες*. Το 1917 σε συνεργασία με τον Σ. Αλιμπέρτη την εφημερίδα *[[Πολιτεία (εφημερίδα)|Πολιτεία]]* την οποία και συνέχισε να εκδίδει μόνος του μέχρι το 1929. Ακολουθώντας στη πολιτική τον Ιωάννη Μεταξά εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών το 1926 με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων. Το 1927 ανέλαβε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στη κυβέρνηση συνασπισμού του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Το 1931 επανεξέδωσε την *Πολιτεία*. Το 1936 μετά τη κήρυξη της δικτατορίας του Μεταξά στις 4 Αυγούστου, ανέλαβε υφυπουργός Τύπου και Τουρισμού στην Κυβέρνηση Μεταξά στις 31 Αυγούστου 1936, διατηρώντας το αξίωμα αυτό μέχρι την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς και στην Κυβέρνηση Τσουδερού τον Απρίλιο του 1941, όπου έλαβε και τον τίτλο του υπουργού Εθνικής Προνοίας οπότε διέφυγε στο εξωτερικό ως μέλος της. Επανήλθε μετά τη λήξη του πολέμου στην Αθήνα όπου και πέθανε σε ηλικία 56 ετών στις 8 Νοεμβρίου 1946.

Η σύζυγός του, Ειρήνη (ξαδέρφη της Ασπασίας Μάνου, πέθανε το 1972 σε ηλικία 72 ετών..

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Πρόνοιας
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Τύπου και Τουρισμού
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 12/2012
Κατηγορία:Δωδεκάνησα
Κατηγορία:Λέρος
Süddeutsche Zeitung

Η **Süddeutsche Zeitung** (*SZ*) είναι μία από τις σημαντικότερες καθημερινές εφημερίδες της Γερμανίας και ιδρύθηκε το 1945. Κυκλοφορεί καθημερινά στο Μόναχο (πλην της Κυριακής). Ενώ είναι μια από τις εφημερίδες με μεγάλο πολιτικό βάρος, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει και σημαντική πολιτιστική εφημερίδα. Η *SZ* έχει κυκλοφορία πάνω από 440.000 φύλλα καθημερινά. Συγκρίνεται με την Frankfurter Allgemeine Zeitung.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Η ψηφιακή έκδοση της εφημερίδας

Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Μόναχο
Κατηγορία:Εφημερίδες στη γερμανική γλώσσα
Ηριγόνη

Το όνομα **Ηριγόνη** μπορεί να αναφέρεται:

## Ελληνική μυθολογία

* Στην Ηριγόνη την Αθηναία, κόρη του Ικαρίου.
* Στην Ηριγόνη της Κλυταιμνήστρας.

## Άλλα

*Στον αστεροειδή 163 Ηριγόνη (163 Erigone).
*Στο γένος αραχνών ηριγόνη.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αφροδίτη Λαουτάρη

Η **Αφροδίτη Λαουτάρη** (1893-1975) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός του ελαφρού μουσικού θεάτρου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1893. Σε νεαρή ηλικία βρέθηκε στο μουσικό θέατρο του Παπαϊωάννου, όπου δεν άργησαν να εκτιμηθούν η φωνή της και τα σκηνικά της χαρίσματα, αν και ήταν αυτοδίδακτη. Το 1915 ήδη αποτελούσε μία από τις πρωταγωνίστριες του εν λόγω θιάσου και από τότε επί σειρά ετών διακρίθηκε ως πρωταγωνίστρια σε πολλούς ρόλους έργων ελληνικής και ξένης μουσικής θεατρικής φιλολογίας. Υπήρξε ερμηνεύτρια της ελληνικής οπερέτας, ειδικά στη δεκαετία του 1920. Αποσύρθηκε όμως γρήγορα από το θέατρο και υπήρξε αν όχι η πρώτη, τουλάχιστον μία από τις πρώτες εκφωνήτριες της ελληνικής ραδιοφωνίας το 1938, όπου το όνομά της Αφροδίτης κυριαρχούσε. Συνέχισε ως εκφωνήτρια και μετά τον πόλεμο για μια ακόμη δεκαετία. Στο πρόσωπο της Αφροδίτης Λαουτάρη έμοιαζε αρκετά η Σοφία Βέμπο. Πέθανε το 1975.

## Συμμετοχές σε ταινίες

## Συμμετοχές σε θεατρικές παραστάσεις

## Τραγούδια Οπερέτες

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες υψίφωνοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Πολύβιος Κορύλλος

Ο **Πολύβιος Κορύλλος** (2 Νοεμβρίου 1881 - 26 Ιουλίου 1937) ήταν Έλληνας ιατρός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1881 στην Πάτρα και ήταν γιος του Νικόλαου Κορύλλου, δικηγόρου και αδερφού του πολιτικού Χρήστου Κορύλλου, και της Βασιλικής Σταμπαδού. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και το Παρίσι.

Το 1918 διορίστηκε καθηγητής της χειρουργικής στο πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ ιστορική ήταν η διαμάχη του με τον ιατρό Μαρίνο Γερουλάνο. Η κόντρα των δύο αυτών αντρών ξεκινούσε από το 1910 αλλά κορυφώθηκε στις αρχαιρεσίες της ιατρικής εταιρείας του 1920. Ο Κορύλλος αντιπολιτευόμενος του Γερουλάνου συγκρούστηκε αρκετές φορές χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί ο ίδιος πρόεδρος σε αντίθεση με τον Γερουλάνο. Τελικά τον ίδιο χρόνο παραιτήθηκε από μέλος της ιατρικής εταιρείας και ιδιώτευσε μέχρι το 1922. Το 1922, όντας ακραιφνής βενιζελικός, φυλακίστηκε για συνωμοσία κατά του βασιλέα. Ύστερα από αυτό το περιστατικό αναχώρησε για την Νέα Υόρκη, όπου διετέλεσε στο εκεί πανεπιστήμιο καθηγητής χειρουργικής, θέση την οποία διατήρησε μέχρι θανάτου του.

Είχε στην κατοχή του τον πίνακα με την ορκωμοσία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, έργο του Διονυσίου Τσόκου, τον οποίο τελικά δώρησε στο μουσείο της ιστορικής και εθνολογικής εταιρείας.

Απεβίωσε στις 26 Ιουλίου 1937 στη Νέα Υόρκη και ήταν παντρεμένος με τη Λόη Ράλλη, κόρη του Αντωνίου Ράλλη, γόνου της ιστορικής οικογένειας των Ράλληδων. Σύζυγός του είχε υπάρξει και η Ελένη Ουράνη, το γένος Νεγρεπόντη, μετέπειτα σύζυγος του ποιητή Κώστα Ουράνη και γνωστή με το φιλολογικό ψευδώνυμο Άλκης Θρύλος. Τη βιβλιοθήκη του και τα χειρουργικά του εργαλεία τα δώρισε με την διαθήκη του στο δημοτικό νοσοκομείο Πατρών.

## Πηγές
* Αριστοτέλης Κουζής, *Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών. Εκατονταετηρίς 1837-1937*, Τόμος Γ', *Η ιστορία της Ιατρικής σχολής*, Αθήναι "Τύποι Πυρσού" 1939.

Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Arte

Το **Arte** είναι Γερμανογαλλικός τηλεοπτικός σταθμός με έδρα το Στρασβούργο. Ιδρύθηκε μετά από σύμβαση των δυο κρατών το 1992. Το πρόγραμμά του θεωρείται υψηλού επιπέδου και τα θέματά του είναι πολιτικά και πολιτιστικά. Στόχος του είναι η προβολή Ευρωπαϊκών παραγωγών σε κινηματογράφο, ντοκιμαντέρ και σχόλιο. Παρότι το ποσοστό αγοράς του καναλιού δεν είναι μεγάλο, έχει μεγάλη επιρροή στη δημόσια γνώμη στις δυο χώρες.

Εκπέμπει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στα Γαλλικά και στα Γερμανικά. Οι εκπομπές πωλούνται και σε άλλα κανάλια.

Τα επιλεγμένα προγράμματα είναι διαθέσιμα με αγγλικούς, ισπανικούς και πολωνικούς υπότιτλους στο διαδίκτυο.

## Λογότυπα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*

Κατηγορία:Γερμανικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Κατηγορία:Γαλλικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Κατηγορία:Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Κατηγορία:Στρασβούργο
Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1992
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί στην Ολλανδία
Le Monde

Η εφημερίδα **Le Monde** («*Ο Κόσμος*») είναι μία από τις σημαντικότερες καθημερινές εφημερίδες της Γαλλίας. Ιδρύθηκε το 1944. Ανήκει κατά 53% στους εργαζομένους και το υπόλοιπο 47% ανήκει στην Danone, BNP Paribas και στον François Pinault. Η κυκλοφορία της το 2006 ήταν 350.000 φύλλα.

Θεωρείται η σημαντικότερη Γαλλόφωνη εφημερίδα έξω από τη Γαλλία. Για παράδειγμα, πωλείται σε όλα τα περίπτερα της Γερμανίας. Το 2004 παρουσίασε το μεγαλύτερο παθητικό στην ιστορία της.

Monde
Monde
Κώστας Μαρτάκης

[μικρογραφία|Ο Μαρτάκης στη [Μόσχα]]
Ο **Κώστας Μαρτάκης** (Κορυδαλλός Αττικής, 25 Μαΐου 1984) είναι Έλληνας τραγουδιστής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Κορυδαλλό Αττικής και μεγάλωσε στο Παλαιό Φάληρο. Έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό το 2006 με την συμμετοχή του στο μουσικό reality Dream Show. Το καλοκαίρι του 2006 κυκλοφόρησε το πρώτο δείγμα δισκογραφικής του δουλειάς με τίτλο *Πάντα Μαζί* από την Sony Music Entertainment. Τον Ιούνιο του 2007 κυκλοφόρησε η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με τίτλο *Ανατροπή*. Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε το *Φίλα με* προάγγελος του δίσκου *Πιο κοντά*.

Το 2014 ο δίσκος *Αν κάπου κάποτε* έγινε πλατινένιος. Την επόμενη χρονιά συνεργάστηκε με τον Γιάννη Πλούταρχο και τον Παντελή Παντελίδη. Το 2016 κυκλοφόρησε ο δίσκος *Σύνορα* που έγινε χρυσός και πλατινένιος. Το 2021 συμμετείχε μαζί με κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς και τραγουδιστές (Γρηγόρης Βαλτινός, Βασίλης Λέκκας, Ρένος Χαραλαμπίδης, Μπέσυ Μάλφα κ.ά.) στο album "Christmas Magic" σε ενορχήστρωση και καλλιτεχνική επιμέλεια των διεθνώς διακεκριμένων και πολυβραβευμένων μουσικοσυνθετριών Αρετής & Ιωάννας Σπανομάρκου.

## Δισκογραφία
*2006 - Πάντα Μαζί (Debut CD Single) - Πλατινένιος
*2007 - Ανατροπή (Debut album) - Πλατινένιος
*2008 - Always And Forever - Πλατινένιος
*2008 - Ανατροπή Special Edition - Πλατινένιος
*2009 - Πιο Κοντά - Πλατινένιος
*2011 - Ένταση - Χρυσός
*2011 - Sex Indigo (Limited Edition) με την Diana Diaz
*2013 - Αν Κάπου Κάποτε - Χρυσός
*2016 - Σύνορα - Κυριάκος Παπαδόπουλος - Χρυσός

## Τραγούδια & Video Clip

## Βραβεύσεις
*2007 - Mad VMA - Πρωτοεμφανιζόμενος Καλλιτέχνης Της Χρονιάς Για Το Τραγούδι **"Ναι"**
*2007 - New Wave Festival - Βραβείο People Are Talking
*2008 - **19η** Θέση Στη Λίστα Με Τους **Πιο Sexy Άντρες Του Κόσμου** για το κανάλι **E! Entertainment** της Αμερικής
*2014 - World Music Awards
*2014 - Mad VMA - Καλλιτέχνης Της Χρονιάς Για Το Τραγούδι **"Αν Κάπου Κάποτε"**
*2017 - Super Music Awards - Μπαλάντα Της Χρονιάς - Για Το Τραγούδι **"Πάντα Θα Ζείς"**

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημη Ιστοσελίδα

Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές ποπ
Der Spiegel

[thumb|right|Τα γραφεία του ''Der Spiegel'' στο [Αμβούργο]]
Το ***Der Spiegel*** (μετάφραση: *Ο καθρέφτης*) είναι ένα εβδομαδιαίο περιοδικό που εκδίδεται στο Αμβούργο της Γερμανίας. Περιέχει διεθνείς ειδήσεις, καθώς και ειδήσεις από τη Γερμανία και οικονομικά νέα. Ιδρύθηκε το 1946 στο Ανόβερο από τον Ρούντολφ Άουγκσταϊν.

## Κυκλοφορία και περιεχόμενο
Εκδίδεται κάθε Σάββατο και το 2006 είχε τιράζ 1 εκατομμύριο αντίτυπα την εβδομάδα. Η ψηφιακή έκδοση του περιοδικού εκδίδεται ήδη την Παρασκευή στις 18:00 το απόγευμα. Εμφανίζει ισχυρή άποψη για πολλά θέματα, ιδιαίτερα για την πολιτική. Για πολλά χρόνια ήταν το μοναδικό μεγάλο εβδομαδιαίο περιοδικό πολιτικού περιεχομένου, και θεωρείται μέχρι σήμερα ιδιαίτερα αντικειμενικό.

Κατά την διάρκεια της χούντας στην Ελλάδα έγραφε αποκαλυπτικά άρθρα για το καθεστώς και αποτελούσε σημαντική πηγή ενημέρωσης, πράγμα το οποίο προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν άνθρωποι της χούντας αγοράζοντας όλα τα αντίτυπα από τα περίπτερα της Ελλάδας. Η απάντηση του περιοδικού ήταν νέες αποστολές αντιτύπων και όλο πιο αναλυτικά άρθρα εναντίον του καθεστώτος.

## Σκάνδαλα
* Το σκάνδαλο με τον δημοσιογράφο Κλάας Ρελότιους, ο οποίος επινοούσε ψεύτικες ιστορίες.
* Το σκάνδαλο με τις ψευδείς ειδήσεις για τους πρόσφυγες στον Έβρο το 2022 και τον θάνατο ενός μικρού κοριτσιού. Η ελβετική εφημερίδα *[[Neue Zürcher Zeitung]]* (NZZ) το ανέφερε σαν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα ψευδών ειδήσεων μετά την υπόθεση του Ρελότιους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Spiegel.de Κύρια σελίδα του περιοδικού.

Spiegel
Spiegel