open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
NGC 1300

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 1300** είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 61 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Ηριδανό. Ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Ηριδανού και ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 11 Δεκεμβρίου 1835.

## Πυρήνας
Στον κέντρο της ευρύτερης σπειροειδούς δομής του NGC 1300 ο πυρήνας παρουσιάζει μια δεύτερη σπειροειδή δομή «μεγάλου σχεδίου» (αγγλ. «grand design») μήκους περίπου 3300 ετών φωτός. Μόνο οι γαλαξίες με μεγάλες κεντρικές «ράβδους» φαίνεται να έχουν τέτοιες δομές, μια σπείρα μέσα στη σπείρα. Τα μοντέλα υποδηλώνουν ότι το αέριο σε μια «ράβδο» μπορεί να διοχετευθεί προς τα μέσα και στη συνέχεια σπειροειδώς στο κέντρο μέσω του εσωτερικού δίσκου, όπου θα μπορούσε ενδεχομένως να τροφοδοτήσει μια κεντρική υπερμαζική μελανή οπή. 

Ο NGC 1300  δεν φαiνεται να έχει ενεργό γαλαξιακό πυρήνα, γεγονός που υποδηλώνει ότι η κεντρική μελανή οπή δεν συσσωρεύει ύλη. Η μάζα της εκτιμάται σε  ηλιακές μάζες.

## Παραπομπές

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Ηριδανός (αστερισμός)
1300
12412
-03-09-018
Ελληνορθόδοξο Νεκροταφείο της Χαλκηδόνας

Το **Ελληνορθόδοξο Νεκροταφείο της Χαλκηδόνας** (τουρκικά: *Kadıköy Rum Ortodoks Mezarlığı*) είναι ορθόδοξο χριστιανικό νεκροταφείο και Ιερός Ναός Αγίου Ιγνατίου στην Κωνσταντινούπολη. 

Το 1864, μετά την απόφαση να μετακινηθούν οι ταφικοί χώροι από τους οικισμούς ως αποτέλεσμα των επιδημιών χολέρας, περίπου 10.000 τετραγωνικά μέτρα γης στο Ουζουνχαγίρ παραχωρήθηκαν στην ελληνική κοινότητα Χαλκηδόνας, μαζί με άλλες μειονοτικές κοινότητες. Βρίσκεται δίπλα στο ρωμαιοκαθολικό νεκροταφείο και το αρμενικό νεκροταφείο Χαλκηδόνας, σε παρακείμενα οικόπεδα, σε μια έκτση έκταση μεταξύ των οδών Taşocağı και Zeamet.

Η άδεια για την ανέγερση εκκλησίας στην παραχωρηθείσα γη δόθηκε το 1898. Ο Παύλος Μακσούτοφ, ο Πρώτος Γραμματέας της Ρωσικής Πρεσβείας τότε, συμμετείχε προσωπικά στη λήψη της απαραίτητης οικοδομικής άδειας.

Το νεκροταφείο και η εκκλησία σε αυτό είναι αφιερωμένα στον Πατριάρχη Ιγνάτιο. Το εξωτερικό του ναού φέρει τα χαρακτηριστικά των ρωσικών εκκλησιών. Η εσωτερική του κάτοψη είναι τρίκλιτη βασιλική με τρούλο. Στο νεκροταφείο υπάρχει επίσης ένα οστέινο σπίτι, το οποίο χτίστηκε για τη συντήρηση των οστών που συγκεντρώθηκαν από παλιούς και αζήτητους τάφους.

Μαζί με τα μέλη της ελληνικής κοινότητας, στο νεκροταφείο έχουν ταφεί και πιστοί από άλλες ορθόδοξες χριστιανικές εθνικότητες.

## Ταφές
* Μελίτων (Χατζής) - Μητροπολίτης Χαλκηδόνος του Οικουμενικού Πατριαρχείου
* Αϊλά Καρατζά - Ηθοποιός

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το ελληνορθόδοξο νεκροταφείο και η εκκλησία Kadıköy Aya Ignatios περιλαμβάνονται στην προστατευόμενη περιοχή λόγω της ιστορικής και πολιτιστικής σημασίας της.

Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Χαλκηδονας
Νεκροταφειο
Ξενόρρευμα Σερρών

Το **Ξενόρρευμα**, πριν το 1940 γνωστό ως **Χάνδερε**, είναι πρώην οικισμός στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Βρισκόταν στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Μπέλλες, δυτικά του ποταμού Στρυμόνα, σε απόσταση 10 χλμ. βόρεια από το χωριό Νέο Πετρίτσι.

Ο οικισμός απαντάται σε πηγές και με τις ονομασίες Ξυνόρρευμα, Ξενόρρεμα, Ξενόρεμα, Χαν Δερέ και Χαν Ντερέ.

## Ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την απογραφή πληθυσμού του 1913 που πραγματοποιήθηκε από το ελληνικό κράτος δεν είχε κατοίκους.

Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσύστατη Κοινότητα Ορτά Μαχαλά (Μεσαία), μαζί με τα χωριά Ασαγιά Μαχαλέ (Κατώμερο), Δερέ Μαχαλέ (Ποταμοχώρι) και Τοπολίντσα.****** Το 1940 αναγνωρίστηκε ξανά ως *Ξυνόρρευμα* και καταργήθηκε οριστικά το 1951, καθώς έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές.

Το 1968 με το ΦΕΚ 146Α΄/6-7-1968, το τοπωνύμιο του πρώην οικισμού μετονομάστηκε σε *«Αναπαυτήριον».*****

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά της περιφερειακής ενότητας Σερρών
Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Morbius (ταινία)

Το ***Morbius*** είναι μια αμερικανική ταινία υπερήρωων του 2022 βασισμένη στον ομώνυμο χαρακτήρα της Marvel Comics, παραγωγής της Columbia Pictures σε συνεργασία με τη Marvel. Η διανομή έγινε από τη Sony Pictures Releasing, είναι η τρίτη ταινία στο Σύμπαν του Spider-Man της Sony (SSU). Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Ντάινελ Εσπινόσα και το σενάριο γράφτηκε από τους Ματ Σαζάμα και Μπερκ Σάρπλες.

Από το 1998 έγιναν αρκετές προσπάθειες για να φερθεί ο Μόρμπιους στη μεγάλη οθόνη, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής στο franchise *Blade* ως ανταγωνιστής και της δημιουργίας μιας σόλο ταινίας από την Artisan Entertainment, καμία από τις οποίες δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Μετά την ανακοίνωση των σχεδίων για ένα νέο κοινό σύμπαν ταινιών εμπνευσμένων από χαρακτήρες που σχετίζονται με τον Spider-Man ξεκινώντας με το *[[Venom (ταινία)|Venom]]* (2018), η Sony άρχισε να αναπτύσσει μια ταινία βασισμένη στον Μόρμπιους. Ο Σαζάμα και ο Σάρπλες είχαν γράψει ένα σενάριο μέχρι τον Νοέμβριο του 2017 και ο Τζάρεντ Λέτο και ο Εσπινόσα εντάχθηκαν επίσημα τον Ιούνιο του 2018. Οι εργασίες για την ταινία ξεκίνησαν στα τέλη του έτους με περαιτέρω casting, πριν από την παραγωγή στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 2019. Τα γυρίσματα επιβεβαιώθηκαν στο έχουν ολοκληρωθεί έως τον Ιούνιο του 2019, με επαναλήψεις να πραγματοποιούνται στο Λος Άντζελες τον επόμενο Φεβρουάριο.

Το *Morbius* έκανε πρεμιέρα στο Plaza Carso στην Πόλη του Μεξικού στις 10 Μαρτίου 2022 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες την 1η Απριλίου 2022, αφού είχε καθυστερήσει πολλές φορές από την αρχική ημερομηνία Ιουλίου 2020, κυρίως λόγω της πανδημίας COVID-19. Έλαβε σε μεγάλο βαθμό αρνητικές κριτικές από τους κριτικούς, με κριτική για το γράψιμό του, τα οπτικά εφέ και τις σκηνές μετά τις πιστώσεις, αν και η ερμηνεία του Ματ Σμιθ έλαβε κάποιους επαίνους. Η ταινία ήταν μια βόμβα στο box office και απέφερε 167 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Λόγω της αρνητικής κριτικής και εμπορικής υποδοχής, έγινε αντικείμενο διαφόρων διαδικτυακών μιμιδίων.

## Ηθοποιοί και χαρακτήρες

* Τζάρεντ Λέτο ως Δρ. Μάικλ Μόρμπιους

* Ματ Σμιθ ως Λούσιεν / Μάιλο Μόρμπιους
* Άντρια Αρχόνα ως Δρ. Μαρτίν Μπάνκροφτ
* Τζάρεντ Χάρις ως Δρ. Εμίλ Νίκολας
* Αλ Μαντριγκάλ ως Αλμπέρτο 'Αλ' Ροντρίγκεζ
* Ταϊρίζ Γκίμπσον ως Σάιμον Στράουντ
* Μάικλ Κίτον ως Άντριαν Τουμς / Γύπας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 2020
Κατηγορία:Ταινίες του 2022
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας
Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λονδίνο
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες
Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άβι Άραντ
Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ματ Τόλμαχ
Κατηγορία:Crossover ταινίες με υπερήρωες
Κατηγορία:Ταινίες 4DX
Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Κατηγορία:Σύμπαν του Spider-Man της Sony
Κατηγορία:Ταινίες ScreenX
Πινορεσινόλη

Η **πινορεσινόλη** (αγγλ. *pinoresinol*) είναι λιγνάνη τετραϋδροφουρανίου που απαντάται στο είδος *Styrax sp.* *Forsythia suspensa* και στο φυτό *Forsythia koreana*. Τυπικά ως λιγνάνη, η πινορεσινόλη φέρει τον χημικό σκελετό (C6-C3)2.

Ανευρίσκεται επίσης στην κάμπια της λαχανοπεταλούδας -*Pieris rapae-* όπου χρησιμεύει ως άμυνα κατά των μυρμηγκιών. Στη φύση είναι ένας δευτερογενής μεταβολίτης, ιδίως στα ανώτερα δένδρα (βλ. πεύκα), αναπόσπαστο μέρος των φαινολικών εκχυλισμάτων.

Στα τρόφιμα, βρίσκεται στο σουσάμι, στα λαχανικά *Brassica*  και στο ελαιόλαδο. Η πινορεσινόλη έχει επίσης βρεθεί ότι είναι τοξική για τις προνύμφες του ζωύφιου γαλακτώματος *Oncopeltus fasciatus* και του αιματοφάγου εντόμου *Rhodnius prolixus*, το οποίο είναι φορέας της νόσου της Αμερικανικής τρυπανοσωμίασης.

Σήμερα η πινορεσινόλη απομονώνεται από φυτά αλλά με χαμηλή απόδοση και αποτελεσματικότητα.

## Βιοσύνθεση
Ανακαλύφθηκε πρόσφατα πρωτείνη που υπάρχει στο είδος*Forsythia intermedia* και έχει βρεθεί ότι κατευθύνει τη στερεοεκλεκτική βιοσύνθεση της (+)-πινορεσινόλης από το μονομερές της κωνιφερυλικής αλκοόλης. Πρόσφατα, μια δεύτερη, εναντιοσυμπληρωματική διευθυντική πρωτεΐνη εντοπίστηκε στο είδος *Arabidopsis thaliana*, η οποία επίσης κατευθύνει την εναντιοεκλεκτική σύνθεση της (-)-πινορεσινόλης.
εναλλ.=(+)-Pinoresinol Biosynthesis|δεξιά|μικρογραφία|450x450εσ| Αντίδραση ριζών μονολιγνόλης παρουσία διερχόμενης πρωτεΐνης προς τον σχηματισμό (+)-πινορεσινόλης

## Φαρμακολογία
Η πινορεσινόλη αναστέλλει το ένζυμο α-γλυκοσιδάση *[[in vitro]]* και μπορεί επομένως να δρα ως υπογλυκαιμικός παράγοντας. 
δεξιά|μικρογραφία|450x450εσ| Παρουσία διμερούς πρωτεΐνης στο φυτό ''Forsythia intermedia'' - η παραγωγή (+)-πινορεσινόλης εμπλουτίζεται πολύ, ενώ η παραγωγή άλλων προϊόντων διμερισμού αναστέλλεται.
Μια μελέτη που περιελάμβανε εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο έδειξε ότι η πινορεσινόλη διαθέτει *in vitro* ιδιότητες χημειοπροφύλαξης. Αυξήθηκε η απόπτωση και η κυτταρική ανακοπή στο στάδιο G2/M σε κύτταρα με ικανότητα p53. Η πινορεσινόλη του ελαιολάδου μειώνει την εντερική απορρόφηση της βιταμίνης D.

## Μεταβολισμός σε εντερολιγνάνες
Η πινορεσινόλη, μαζί με άλλες φυτικές λιγνάνες, μετατρέπονται σε εντερολιγνάνες από την εντερική μικροχλωρίδα στο ανθρώπινο σώμα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φαινολικές ενώσεις
Κατηγορία:Εκχυλίσματα ξύλου
Κατηγορία:Φαινυλοπροπανοειδή
Αποδέκται

Οι **αποδέκται** (πολυτ.: *ἀποδέκται*) ήταν δημόσιοι λειτουργοί (φοροσυλλέκτες) στην Αρχαία Αθήνα που αντικατέστησαν την περίοδο του Κλεισθένη τους Κωλακρέτες.
Ήταν δέκα στον αριθμό, ένας υπεύθυνος για κάθε αθηναϊκή φυλή και το καθήκον τους ήταν να μαζεύουν τους συνήθεις φόρους και να τους διαμοιράζουν στους επιμέρους κλάδους της διοίκησης.

Είχαν καταλόγους με τα πρόσωπα που χρωστούσαν στο κράτος, έκαναν εγγραφές όλων των χρημάτων που καταβάλλονταν και έσβηναν τα ονόματα των οφειλετών από τους καταλόγους. Ακόμη, είχαν την εξουσία να επιλύουν οικονομικές διαφορές έως 10 δραχμές. Για μεγαλύτερο ποσό έπρεπε να παραπέμπουν το ζήτημα στα τακτικά δικαστήρια.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ἀποδέκται

Κατηγορία:Αθηναϊκή διοίκηση
Φύλαρχος (αξίωμα)

Η λέξη **φύλαρχος** («φυλή» + *αρχείν*) που σημαίνει «αρχηγός  φυλής», έχει χρησιμοποιηθεί, μεταξύ άλλων, και σε αυτές τις περιπτώσεις:

Στην Αρχαία Αθήνα, *φύλαρχοι* ονομάζονταν οι επικεφαλής του ιππικού κάθε μιας από τις δέκα φυλές της πόλης. 

Κατά την Πρωτοβυζαντινή περίοδο, από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα, ο τίτλος απονεμόταν στους αρχηγούς των αραβικών φυλών - συμμάχων της Αυτοκρατορίας στην Ανατολή (ουσιαστικά το ισοδύναμο του «σεΐχη»), τόσο σε αυτούς που εγκαταστάθηκαν εντός όσο και εκτός της Αυτοκρατορίας. Ειδικά την περίοδο από το 530 έως περίπου το 585, οι μεμονωμένοι φύλαρχοι υπάγονταν σε έναν ανώτατο φύλαρχο από τη δυναστεία των Γασσανιδών. 

Η λέξη έχει χρησιμοποιηθεί επίσης και στην *[[Η Ουτοπία (βιβλίο)|Ουτοπία]]* του Τόμας Μορ (1516), όπου οι ηγέτες των πόλεων ονομάζονται φύλαρχοι. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βυζαντινοί τίτλοι και αξιώματα
Κατηγορία:Αθηναϊκά πολιτειακά αξιώματα
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τρες Αρόγιος

To **Τρες Αρόγιος** () είναι πόλη στην επαρχία Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Είναι η διοικητική έδρα της κομητείας (*partido*) Τρες Αρόγιος. Έχει 46.867 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.

Η πόλη έχει σημαντικό πληθυσμό δανικής και ολλανδικής καταγωγής.

Το Τρες Αρόγιος εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο του Τρες Αρόγιος .

## Κλίμα

## Αρχαιολογικός χώρος
μικρογραφία|Λεωφόρος Κολόν
μικρογραφία|Δανική Εκκλησία
Σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων από την πόλη Τρες Αρόγιος βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος "Arroyo Seco", ο οποίος θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους που έχουν βρεθεί στην Αργεντινή. Στον χώρο βρέθηκαν πάνω από 40 σκελετοί, πιθανώς σε θέση ταφής, που χρονολογούνται σε εκτιμώμενη ηλικία 9.000 ετών π.Χ. Ο χώρος περιλαμβάνει εργαλεία, σκεύη κυνηγιού και απολιθώματα εξαφανισμένων θηλαστικών. Μεγάλο μέρος του εκτεταμένου υλικού εκτίθεται στο Δημοτικό Μουσείο Χοσέ Α. Μουλάτσι, το οποίο περιλαμβάνει αναπαραστάσεις του τρόπου ζωής των ανθρώπων της εποχής.

## Αθλητισμός
Η πόλη είναι έδρα της Ουρακάν ντε Τρες Αρόγιος, μιας ποδοσφαιρικής ομάδας που αγωνίζεται στα περιφερειακά πρωταθλήματα, αλλά έπαιξε στην Πριμέρα της Αργεντινής μέχρι και το 2004-05.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Γιαννακοχώρι Ημαθίας

Το **Γιαννακοχώρι** είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Γιαννακοχώρι βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Βέρμιο σε υψόμετρο 325 μέτρα ενώ απέχει περίπου 6 χλμ. βόρεια από τη Νάουσα (έδρα του δήμου), 29 χλμ. από τη Βέροια και 88 χλμ. δυτικά από την Θεσσαλονίκη (μέσω Γιαννιτσών) ή 100 χλμ μέσω Εγνατίας Οδού. Βορειοανατολικά είναι η Επισκοπή και βορειοδυτικά το Ροδοχώρι. Μετα την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών 1923, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες. Είναι γνωστό για τους αμπελώνες του και το οινοποιείο του κτήματος «Κυρ Γιάννη» (Μπουτάρη), Κτήμα Κελεσίδη και άλλων.

Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο κέντρο του χωριού ενώ υπάρχει και  η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο άλσος και τη βόρεια άκρη του χωριού. Στα βορειοδυτικά είναι το  "Φαράγγι της Κράστας" που οφείλει την ύπαρξή του στη ροή του ρέματος Μέγα Ρέμα και πάνω από το στενό άνοιγμα του οποίου δεσπόζει ο ομώνυμος λόφος (ύψος μέχρι 200 μ.) που είναι γνωστός για τις αναρριχητικές  διαδρομές του.

Το χωριό φημίζεται για τα φρούτα του (κεράσια , ροδάκινα, μήλα, ακτινίδια) καθώς και για το εξαιρετικό κρασί και τσίπουρο. Στο χωριό λειτουργούν 3 ρακοκάζανα και επίσης βρίσκεται η έδρα του Κτήματος Κελεσίδη με τα εξαιρετικά κρασιά Μέρχαλι, Αρροθυμίες, Σαμπάνιτσα και Ευωδέας (λευκό και κόκκινο)

## Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 με την παλιά του ονομασία *Γιαννάκοβο* να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σερμορινόβου (Πέλλης), η οποία αρχικά ανήκε διοικητικά στην τότε Επαρχία Βοδενών (Εδέσσης), του Νομού Πέλλης.. Το  1926 με το ΦΕΚ 97Α - 18/03/1926 μετονομάστηκε σε Γιαννακοχώριον και το 1935 με το ΦΕΚ 50Α - 19/02/1935 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Μαρίνας και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας, ενώ το 1946, με τις διοικητικές μεταβολές και την ίδρυση νέων νομαρχιών στην χώρα, οι οικισμοί Κουτσούφλιανη (Άγιος Παύλος), Δραζίλοβο (Μεταμόρφωση), Μέγα Ρέμα (Ροδοχώρι), Γιαννακοχώρι, Επισκοπή Ανθεμίων, Μαρίνα, Λευκάδια, Ροδακινέα (Στράντζα), Πολυπλάτανος και Πολλά Νερά, αποσπάστηκαν από την Επαρχία Εδέσσης του Νομού Πέλλης, και έγιναν οριστικά μέρος της νεοσύστατης Επαρχίας Ναούσης, του νεοσύστατου Νομού Ημαθίας, ο οποίος δημιουργήθηκε με αναγκαστικό νόμο, από τα δυτικά τμήματα του τότε Νομού Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Γιαννακοχωρίου η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νάουσας του Δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 415 κάτοικοι.

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φαράγγι Κράστας από τον ιστότοπο https://el.wikiloc.com/

## Παραπομπές


Ροδακινια
Κατηγορία:Δήμος Νάουσας
Αισωπική γλώσσα

Η **αισωπική γλώσσα** είναι μέσο επικοινωνίας με σκοπό να μεταφέρει ένα κρυφό νόημα σε ενημερωμένα μέλη μιας συνωμοσίας ή υπόγειου κινήματος, διατηρώντας ταυτόχρονα το πρόσχημα ενός αθώου νοήματος στους ξένους. Η ορολογία αναφέρεται στα αλληγορικά γραπτά του αρχαίου Έλληνα παραμυθογράφου Αισώπου.

Ο όρος *αισωπική γλώσσα* χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ρώσο συγγραφέα του 19ου αιώνα Μιχαήλ Σαλτικόφ-Σεντρίν, για να περιγράψει την τεχνική γραφής που άρχισε να χρησιμοποιεί αργά στην καριέρα του, την οποία συνέκρινε με αυτή των Μύθων του Αισώπου. Σκοπός του ήταν να σατιρίσει τα κοινωνικά δεινά της εποχής, αποφεύγοντας τη σκληρή λογοκρισία της τσαρικής Ρωσίας, της οποίας ήταν ιδιαίτερος στόχος.

Ο συγγραφέας της σοβιετικής εποχής Λεβ Λόσεφ, σημείωσε ότι η χρήση της αισωπικής γλώσσας παρέμενε η αγαπημένη τεχνική των συγγραφέων (συμπεριλαμβανομένου του ίδιου) υπό τη σοβιετική λογοκρισία. Η Μάλιχεχ Τίρελ ορίζει τον όρο στο σοβιετικό πλαίσιο και παρατηρεί ότι η χρήση της αισωπικής γλώσσας επεκτάθηκε και σε άλλες εθνικές λογοτεχνίες υπό σοβιετική κυριαρχία:Εν ολίγοις, αυτή η μορφή λογοτεχνίας, όπως οι μύθοι των ζώων του Αισώπου, καλύπτεται με αλληγορικές προτάσεις, υπαινιγμούς και ευφημισμούς, ώστε να διαφεύγει την πολιτική λογοκρισία. Η «Αισωπική γλώσσα» ή λογοτεχνία είναι ένας τεχνικός όρος που χρησιμοποιείται από τους Σοβιετολόγους για να ορίσει την αλληγορική γλώσσα που χρησιμοποιούν οι Ρώσοι ή η εθνικοί [δηλαδή: μη Ρώσοι] αντικομφορμιστές δημοσιογράφοι για να κρύψουν αντικαθεστωτικά αισθήματα. Υπό τη σοβιετική κυριαρχία, αυτή η «Αισώπεια» λογοτεχνία είχε σκοπό να μπερδέψει τις σοβιετικές αρχές, ωστόσο με στόχο να φωτίσει την αλήθεια για τους γηγενείς αναγνώστες.Σύμφωνα με έναν κριτικό, «η λογοκρισία... είχε θετική, διαμορφωτική επίδραση στο ύφος των Αισώπιων συγγραφέων, υποχρεώνοντάς τους να οξύνουν τις σκέψεις τους».

Ο Γερμανοαμερικανός φιλόσοφος Χέρμπερτ Μαρκούζε χρησιμοποιεί τον όρο στο βιβλίο του *[[Ο μονοδιάστατος άνθρωπος]]*, κάπως εναλλακτικά με την οργουελική γλώσσα. Σε αυτό το πλαίσιο, η αισωπική γλώσσα αναφέρεται στην ιδέα ότι ορισμένες χρήσεις της γλώσσας λειτουργούν για να «καταστέλλουν ορισμένες έννοιες ή να τις κρατούν εκτός του γενικού λόγου μέσα στην κοινωνία». Ένα παράδειγμα μιας τέτοιας τεχνικής είναι η χρήση συντομογραφιών για την πιθανή αποφυγή εμφάνισης ανεπιθύμητων ερωτημάτων: «Η AFL–CIO θάβει τις ριζοσπαστικές πολιτικές διαφορές που κάποτε χώριζαν τους δύο οργανισμούς».

Στο πλαίσιο της σύγχρονης πολιτικής, μπορούν να γίνουν παραλληλισμοί μεταξύ της αισωπικής γλώσσας και του όρου πολιτική διγλωσσία, ο οποίος περιγράφει τη χρήση κωδικοποιημένης γλώσσας για την αντιμετώπιση των συμφερόντων των ψηφοφόρων, ενώ τους προστατεύει από αρνητικά πολιτικά πλήγματα εάν αντιμετωπιστεί ανοιχτά.

## Δείτε επίσης
* Αλαμπουρνέζικα
* Κοάλανγκ
* Λογοπαίγνιο
* Πολιτική διγλωσσία
* Σκοταδισμός

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Aesopian: The Secret Code to Unlocking Polish Literature στο Culture.pl (αγγλικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μεταφορές (σχήμα λόγου)
Κατηγορία:Λογοκρισία
Μεταμόρφωση Ημαθίας

μικρογραφία|Λίγο έξω από τον οικισμό, κοντά στην παλιά εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, βρίσκονται οι Βάθρες, ένας επίγειος παράδεισος 4 εποχών, που τα τελευταία χρόνια έχει δεχτεί χιλιάδες επισκέπτες, τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό.
Η **Μεταμόρφωση** είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Μεταμόρφωση βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Βέρμιο σε υψόμετρο 950 μέτρα, ενώ απέχει περίπου 15 χλμ. ΒΔ. από τη Νάουσα (έδρα του δήμου) και 106 χλμ. Δ. από την Θεσσαλονίκη.   
[μικρογραφία|Η εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μέσα σε δάσος από [Οξιά|οξιές]]
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1927 με την ονομασία *Δροζέλοβον* να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μεγάλου Ρεύματος και το 1928 στο ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 να μετονομάζεται σε Μεταμόρφωσις. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Ροδοχώρι και τον Άγιο Παύλο αποτελούν την κοινότητα Ροδοχωρίου η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νάουσας του Δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 9 κάτοικοι. Έξω από τον οικισμό βρίσκεται η εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, καθώς και λίγο ψηλότερα καταρράκτης στο σημείο που υπήρχε η γέφυρα κατασκευασμένη από Γαλλική εταιρεία στα 1910 και από την οποία περνούσε το ατμοκίνητο τραινάκι Ντεκοβίλ που μετέφερε ξυλεία.

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ημαθίας
Κατηγορία:Δήμος Νάουσας
NGC 7501

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 7501** είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Ανακαλύφθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1864 από τον αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) και ανήκει στο γαλαξιακό σμήνος Πήγασος II. Μία ραδιοπηγή έχει εντοπιστεί εντός ενός arcmin από τη θέση του γαλαξία αυτού.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί
* 

Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες
Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
7501
70619
NGC 7513

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 7513** είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας που βρίσκεται στον αστερισμό Γλύπτη. Απέχει περίπου 62.5 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και η διάμετρός του εκτιμάται πως είναι 75 χιλιάδες έτη φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) στις 24 Σεπτεμβρίου 1864. Στον πυρήνα του έχει ανακαλυφθεί μεγάλο αστρικό σμήνος, μάζας έως και 107.0 ηλιακών μαζών. Γύρω από τον πυρήνα υπάρχει ανομοιόμορφα κατανεμημένη σκόνη. Ο NGC 7513 ανήκει επίσης στην ομάδα γαλαξιών NGC 7507.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Γλύπτης (αστερισμός)
7513
70714
Τυροσόλη

Η **τυροσόλη** είναι φυσική φαινολική ουσία που απαντάται κυρίως σε φυτά όπως π.χ. ελιές, αμπέλι και πεύκα. Χαρακτηρίζεται ως οργανική ένωση με τον χημικό τύπο HOC6H4CH2CH2OH που ταξινομείται ως φαινυλαιθανοειδές, ενώ αποτελεί και παράγωγο της φαιναιθυλικής αλκοόλης και απαντάται σε ποικιλία φυσικών προϊόντων. Ως ένωση, είναι άχρωμη, στερεή και δεικνύει χημική συμπεριφορά αλκοόλης. Ανευρίσκεται στα βασικά συστατικά -ωφέλιμα για την ανθρώπινη διατροφή- του ελαιόλαδου.

## Έρευνα
Ως αντιοξειδωτική ουσία, η τυροσόλη μπορεί να προστατεύει τα κύτταρα από τραυματισμό λόγω οξείδωσης *[[in vitro]]*. Αν και δεν είναι τόσο δραστική όσο άλλα αντιοξειδωτικά που υπάρχουν στο ελαιόλαδο (π.χ. υδροξυτυροσόλη), υψηλότερη συγκέντρωση και καλή βιοδιαθεσιμότητά της δείχνουν ότι δύναται να επιφέρει συνολική ωφελιμιστική επίδραση.

Ως δραστική ουσία, μπορεί επίσης να είναι καρδιοπροστατευτική, αφού ζώα που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με *Trosol* εμφάνισαν σημαντική αύξηση στη φωσφορυλίωση των Akt, eNOS και FOXO3a. Επιπλέον, η τυροσόλη προκάλεσε επίσης την έκφραση της πρωτεΐνης SIRT1 στην καρδιά μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου σε ένα μοντέλο MI επίμυος. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φαινολικές ενώσεις
NGC 7038

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 7038** είναι ενδιάμεσος σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 210 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Ινδό. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 30 Σεπτεμβρίου 1834 και είναι, μαζί με τον NGC 7014 οι λαμπρότεροι γαλαξίες του σμήνους Abell 3742.

## Υπερκαινοφανής
Στις 8 Ιουνίου 2010 ανακαλύφθηκε στον γαλαξία αυτόν υπερκαινοφανής τύπου II ο οποίος ονομάστηκε **SN 2010dx**.

## Δείτε επίσης
*NGC 4725
*NGC 7001

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Ινδός (αστερισμός)
7038
66414
Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις

Οι **Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις** (γερμανικά: Nördliche Kalkalpen), είναι οι οροσειρές των Ανατολικών Άλπεων βόρεια των Κεντρικών Ανατολικών Άλπεων που βρίσκονται στην Αυστρία και στα παρακείμενα βαυαρικά εδάφη της νοτιοανατολικής Γερμανίας. Η διάκριση από την τελευταία ομάδα, όπου βρίσκονται οι υψηλότερες κορυφές, βασίζεται σε διαφορές στη γεωλογική τους σύνθεση.

## Γεωγραφία και Γεωλογία
Ο Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις εκτείνονται, από Δυσμάς προς Ανατολάς, από την κοιλάδα του Ρήνου και το δάσος του Μπρέγκεντς στο κρατίδιο Φόραρλμπεργκ της Αυστρίας και ακολουθώντας τα σύνορα μεταξύ της γερμανικής Βαυαρίας και του Αυστριακού Τιρόλου, και μέσω του Σάλτσμπουργκ, της Άνω Αυστρίας, της Στυρίας και της Κάτω Αυστρίας καταλήγουν στα Δάση της Βιέννης, στα όρια της πόλης της Βιέννης, στα ανατολικά.

Οι υψηλότερες κορυφές τους είναι η Πάρσαϊερσπιτσε (3.036 μέτρα), που βρίσκεται στο Τιρόλο, η Χόχερ Νταχστάιν (2.996 μέτρα) στα σύνορα Άνω Αυστρίας και Στυρίας και η Ζούγκσπιτσε, (2.962 μέτρα), που βρίσκεται στα γερμανοαυστριακά σύνορα και αναφέρεται ως η υψηλότερη κορυφή στη Γερμανία.

Οι περισσότερες από τις Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις είναι απαλλαγμένες από παγετώνες. Οι λίγοι παγετώνες που υπάρχουν είναι μικροί σε μέγεθος σε σύγκριση με τους παγετώνες των κεντρικών Ανατολικών Άλπεων ή ακόμα και των Δυτικών Άλπεων. Οι σπουδαιότεροι πάντως βρίσκονται στα όρη Ντάχσταϊν, με μεγαλύτερο τον παγετώνα Χάλστατ.

Οι Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις, όπως και οι Νότιες, αποτελούνται από ιζηματογενή πετρώματα, σε αντίθεση με τις Κεντρικές Ανατολικές Άλπεις που αποτελούνται από μεταμορφωσιγενή πετρώματα. Οι πιο συνηθισμένοι τύποι πετρωμάτων που απαντώνται είναι αυτοί του ασβεστόλιθου, της μάργας και του δολομίτη. Οι ασβεστόλιθοι των Βόρειων και Νότιων Ασβεστολιθικών Άλπεων είναι κοιτάσματα ηλικίας περίπου 250-150 εκατομμυρίων ετών της θάλασσας της Τηθύος.

## Ταξινόμηση Αλπικής Λέσχης
μικρογραφία|350px | Οι ομάδες των βόρειων ασβεστολιθικών Άλπεων (οι μωβ γραμμές απεικονίζουν τα διεθνή σύνορα και τα σύνορα της αυστριακών κρατιδίων
Η ταξινόμηση, από Ανατολάς προς Δυσμάς, που δημοσιεύτηκε το 1984 από την Αυστριακή και τη Γερμανική Αλπική Λέσχη έχει ως εξής:
*(1) Δάση της Βιέννης
*(2) Άλπεις Γκούτενσταϊν
*(3) Ραξ και Σνίιμπεργκ
*(4) Άλπεις Μούρσταγκ (Σνίιαλπε)
*(5) Άλπεις Τούρνιτς
*(6) Ύπσταλ
*(7) Χόχσβαμπ
*(8) Ένσταλ (συμπεριλαμβανομένου του Γκεζάιζε)
*(9) Άνω Αυστριακές Προάλπεις
*(10) Νεκρά Όρη
*(11) Όρη Ντάχσταϊν
*(12) Όρη Ζαλτζκαμαργκούτ
*(13) Τένενγκεμπίργκε	
*(14) Όρη Μπερχτεσγκάντεν
*(15) Όρη Λόφερ και Λέογκαν
*(16) Κιμγκάου
*(17) Όρη του Κάιζερ
*(18) Άλπεις του Βραδεμβούργου
*(19) Βαυαρικές Προάλπεις
*(20) Καρβέντελ
*(21) Βέτερσταιν και η οροσειρά Μίμινγκ
*(22) Άλπεις Άμεργκαου
*(23) Άλπεις Άλγκοϋ
*(24) Άλπεις Λέχταλ 
*(25) Όρη Λέχκβελεν
*(26) Προάλπεις του Μπρέγκεντς

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ταξινόμηση Αλπικής Λέσχης 
*  Τοπία από το οροπέδιο Nassköhr του Σνίιαλπε

Κατηγορία:Οροσειρές των Άλπεων
Κατηγορία:Οροσειρές της Αυστρίας
Κατηγορία:Οροσειρές της Γερμανίας
Κλυσί

Το **Κλυσί** (γαλλικά: *Clucy*, γαλλοπροβηγκιανά: *Kieussy*) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Nicoloso da Recco (αντιτορπιλικό)

Το ***Nicoloso da Recco*** ήταν ένα από τα δώδεκα αντιτορπιλικά κλάσης *[[Αντιτορπιλικό κλάσης Navigatori|Navigatori]]* που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (*Regia Marina*) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν το μόνο πλοίο της κλάσης του που επιβίωσε του πολέμου.

## Περιγραφή

Τα αντιτορπιλικά της κλάσης *Navigatori* ναυπηγήθηκαν ως αντιστάθμισμα στα μεγάλα γαλλικά αντιτορπιλικά των κλάσεων *[[Αντιτορπιλικό κλάσης Jaguar|Jaguar]]* και *[[Αντιτορπιλικό κλάσης Guépard|Guépard]]*. Είχαν ολικό μήκος 107,3&nbsp;m, πλάτος 10,2&nbsp;m και μέσο βύθισμα 3,5&nbsp;m. Είχαν εκτόπισμα 1930&nbsp;t (1900&nbsp;LT) με κανονικό φορτίο και 2621&nbsp;t (2580&nbsp;LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 222–225&nbsp;αξιωματικούς και ναύτες.

Το σύστημα πρόωσης παρείχε ισχύ έως και 55000&nbsp;shp και η ταχύτητα πλεύσης σε πραγματικές συνθήκες έφθανε στους 32&nbsp;kn παρόλο που με περιορισμένο φορτίο τα *Navigatori* είχαν φθάσει στους 38–41&nbsp;kn κατά την διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών. Η ακτίνα δράσης ανερχόταν σε 3800&nbsp;ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18&nbsp;kn.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από έξι πυροβόλα των 120&nbsp;mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε τρεις πύργους. Επίσης υπήρχαν δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40&nbsp;mm καθώς και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2&nbsp;mm καθώς και δυο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533&nbsp;mm. Εκτός αυτών τα *Navigatori* μπορούσαν να μεταφέρουν 86-104&nbsp;νάρκες.

## Επιχειρησιακή ιστορία

Ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της Cantieri Navali Riuniti στην Ανκόνα. Οι εργασίες άρχισαν στις 14 Δεκεμβρίου 1927, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 5 Ιανουαρίου 1930 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 20 Μαΐου του ίδιου έτους.

Την 21η Ιουνίου 1942 κατέρριψε τρία βομβαρδιστικά Beaufort ενώ συνόδευε νηοπομπή στα ανοικτά της Τυνησίας. Στις 2 Δεκεμβρίου 1942 έλαβε μέρος σε ναυμαχία στα στενά μεταξύ Τυνησίας και Σικελίας κατά τη διάρκεια της οποίας ιταλογερμανική νηοπομπή που μετέφερε στρατεύματα και εφόδια στη Λιβύη υπέστη βαρύτατες απώλλειες εξαιτίας της δράσης των συμμαχικών ναυτικών δυνάμεων. Όντας το μόνο από τα *Navigatori* που επιβίωσε του πολέμου, το *Nicoloso da Recco* διαλύθηκε τελικά για σκραπ το 1954.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
*
*
*
*
*
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori
Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αλόνα (ζώο)

Η **αλόνα** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Alona*) είναι γένος βραγχιόποδων καρκινοειδών ζώων, από τα μικρότερα της ομοταξίας του, το οποίο ανήκει στην ομάδα που αποκαλείται κοινώς «ψύλλοι της θάλασσας».

Μέχρι τη δεκαετία του 2010 ήταν ένα από τα μεγαλύτερα γένη των διπλόστρακων και πιστευόταν ευρύτατα ότι χρειαζόταν συστηματική αναθεώρηση. Περί τους 240 οργανισμούς είχαν περιγραφεί ως είδη στο γένος *Alona*, χωρίς να είναι διευκρινισμένο το πόσα από αυτά ήταν έγκυρο να ταξινομηθούν σε αυτό ή το πώς συσχετίζονταν μεταξύ τους.

Σήμερα γίνονται γενικώς αποδεκτά μόνο τα εξής τέσσερα είδη στο γένος *Alona*:

* *[[Alona hercegovinae]]*, Brancelj, 1990
* *Alona quadrangularis* (O. F. Müller, 1776)
* *[[Alona sketi]]*, Brancelj, 1992
* *Alona smirnovi*, Petkovsky & Flossner, 1972

Το πολύ μικρό και διάφανο σώμα αυτών των καρκινοειδών βρίσκεται περικλεισμένο μέσα σε δίθυρο κέλυφος.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «αλόνα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 493

Αλονα
Αίσακος (πτηνό)

Ο **αίσακος** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Esacus*) είναι γένος χαραδριόμορφων πουλιών, που ανήκουν στη μικρή οικογένεια οιδηκνηµίδες. Τα πουλιά του γένους τα συναντούμε σε μια ευρεία ημιτροπική και τροπική περιοχή από το Πακιστάν και την Ινδία μέχρι την Αυστραλία.

## Ιστορικό και ονομασία
Το γένος *Esacus* εισάχθηκε (αρχικώς ως υπογένος) το 1831 από τον Γάλλο φυσιοδίφη Ρενέ Λεσόν προκειμένου να ταξινομήσει κάπου το είδος που σήμερα είναι γνωστό ως *Esacus recurvirostris*. Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη *αίσακος*, που υποδήλωνε ένα πτηνό που πιθανώς ήταν ο σημερινός κοκκινολαίμης ή κάποιο παράκτιο πουλί, ή ακόμα και ο κορμοράνος. Υπάρχει και ο αντίστοιχος μύθος για αυτό: ο **[[Αίσακος]]** ήταν γιος του γνωστού βασιλιά της Τροίας Πριάμου και τόσο πολύ λυπήθηκε για τον θάνατο είτε της συζύγου του Αστερόπης, είτε της Νύμφης Εσπερίας, την οποία είχε μόλις ερωτευθεί, ώστε επεχείρησε να αυτοκτονήσει πέφτοντας από έναν γκρεμό στη θάλασσα. Καθώς έπεφτε όμως μεταμορφώθηκε από την Τηθύ σε πουλί, που ακόμα περιπλανάται στις παραθαλάσσιες περιοχές. Το ένα από τα είδη του *Esacus* είναι πράγματι παράκτιο.

## Είδη
Το γένος περιλαμβάνει μόνο δύο είδη, τα εξής:

* *Esacus recurvirostris*, «αίσακος ο αναστροφόρραμφος» (Cuvier, 1829)
* *Esacus magnirostris*, «αίσακος ο μεγάρραμφος» (Vieillot, 1818)

## Περιγραφή
Αμφότερα τα είδη είναι μεγαλύτερα από εκείνα του άλλου γένους της οικογένειας, του *[[Οιδίκνημος|οιδίκνημου]]*. Μοιάζουν με μικρές ωτιδίδες, ιδίως όταν πετούν, και έχουν μακρά και βαριά ράμφη, και μακριά πόδια.

## Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Το είδος *Esacus magnirostris* ζει στις παράκτιες περιοχές και σπανίως συναντάται μακριά από την ακροθαλασσιά. Το *Esacus recurvirostris* αγαπά και αυτό το νερό, συναντώμενο συχνά κοντά σε μεγάλες λίμνες ή σε όχθες ποταμών. Το δεύτερο, όμοια με τον *οιδίκνημο*, είναι νυκτόβιο, ενώ το παράκτιο είδος είναι κυρίως ημερόβιο.

Ο *Esacus magnirostris* συναντάται από τις νήσους Ανταμάν, στη Μαλαϊκή Χερσόνησο, στην Ινδονησία, την Αυστραλία και μέχρι τη Νέα Καληδονία. Ο *Esacus recurvirostris* συναντάται από τα παράλια του Ιράν και το Πακιστάν, ατην κεντρική Ινδία, τη Βιρμανία και την Ταϊλάνδη, μέχρι το Hainan της Κίνας.

## Συμπεριφορά
Οι αίσακοι τρέφονται με καβούρια και άλλα ασπόνδυλα. Το μεγαλύτερο είδος χρησιμοποιεί το μεγάλο ράμφος του για να αναποδογυρίσει πέτρες ώστε να βρει τη λεία του, ενώ το παράκτιο είδος σπάει με ράμφος του τα κελύφη των καβουριών που τρώει.

Οι αίσακοι κράζουν με σκληρούς θρηνητικούς ήχους. Ο *Esacus recurvirostris* αναπαράγεται σε πολύ συγκεκριμένη εποχή του έτους, ακριβώς προτού αρχίσουν οι μουσώνες. Η εποχή αναπαραγωγής του παράκτιου είδους είναι πιο ευρεία. Ο *Esacus magnirostris* είναι το μοναδικό είδος σε όλη την οικογένεια που γεννά μόνο ένα αβγό σε κάθε γέννα, αντί δύο ή τριών.

## Κατάσταση διατηρήσεως
Αμφότερα τα είδη του αίσακου κατατάσσονται στα «προ απειλής» είδη από την IUCN. Απειλούνται από την απώλεια ενδιαιτήματος, από εισαχθέντες θηρευτές και από διατάραξη των τόπων αναπαραγωγής τους.

## Παραπομπές


Αισακος
Λιμνοδρόμος

Ο **λιμνοδρόμος** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Limnodromus*) είναι γένος χαραδριόμορφων πουλιών, που ανήκει στην οικογένεια της μπεκάτσας, τις σκολοπακίδες.

Είναι πουλιά μεσαίου μεγέθους με μακρύ ράμφος, πολύ παρόμοια με τη λιμόζα στο σχήμα του σώματος και του ράμφους, καθώς και στο κοκκινωπό κάτω μέρος του σώματος (θερινό πτέρωμα), αλλά έχουν πολύ κοντύτερα πόδια. Οι λιμόζες και οι λιμνοδρόμοι είναι «ισχυρώς αποδημητικά» πτηνά.

Τα δύο είδη της Βόρειας Αμερικής ξεχωρίζουν δύσκολα το ένα από το άλλο, και επί δεκαετίες θεωρούντο ένα μοναδικό είδος. Από την άλλη, το ασιατικό είδος είναι σπανιότερο και όχι τόσο καλά γνωστό.

## Ταξινομική
Το γένος *Limnodromus* εισάχθηκε το 1833 από τον Γερμανό εξερευνητή, εθνολόγο και φυσιοδίφη Πρίγκιπα Μαξιμιλιανό του Βηντ-Νόυβηντ, που το εισήγαγε προκειμένου να εντάξει κάπου το είδος που σήμερα είναι γνωστό ως *Limnodromus griseus*. Η ονομασία του γένους έχει προφανή αρχαιοελληνική προέλευση, καθώς τα συνθετικά είναι λέξεις που παραμένουν σε χρήση στη νέα ελληνική γλώσσα.

Σήμερα αναγνωρίζονται τα εξής τρία είδη στο γένος λιμνοδρόμος:

* *[[Limnodromus griseus]]*, λιμνοδρόμος ο βραχύρραμφος (3 υποείδη)
* *[[Limnodromus scolopaceus]]*, λιμνοδρόμος ο μακρύρραμφος
* *[[Limnodromus semipalmatus]]*, λιμνοδρόμος ο ασιατικός

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το αντίστοιχο λήμμα «dowitcher» στη *[[New International Encyclopædia]]*, 1η έκδ., Νέα Υόρκη 1905

Λιμνοδρομος
Παναγιώτης Παρδαλός

Ο **Παναγιώτης (Πάνος) Μ. Παρδαλός** (αγγλ. *Panos M. Pardalos*, γενν. 1954) είναι Έλληνας μαθηματικός, με αξιόλογη συνεισφορά σε περιοχές των εφαρμοσμένων μαθηματικών και ειδικότερα στην ολική βελτιστοποίηση και στη δημιουργία μαθηματικών προτύπων (μοντέλων).

Ο Π. Παρδαλός γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Δροσάτο Καρδίτσας. Πήρε πτυχίο Μαθηματικών από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1977, και διδακτορικό στην Επιστήμη των Υπολογιστών και Πληροφορική από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα το 1985. Από το 2005 είναι «Διακεκριμένος καθηγητής»  (πλέον ομότιμος) στο Τμήμα Βιομηχανικής και Συστημικής Μηχανικής (έδρα «Paul and Heidi Brown») του Πανεπιστημίου της Φλόριντα. Επίσης είναι συνεργαζόμενος Καθηγητής στο Τμήμα Βιοϊατρικής Μηχανικής και στο Τμήμα της Επιστήμης Υπολογιστών, Πληροφορικής και Μηχανικής, καθώς και Διευθυντής στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Βελτιστοποιήσεως. Επιπλέον, είναι ακαδημαϊκός σύμβουλος στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών της Μόσχας. Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 580 ερευνητικές εργασίες και είναι συγγραφέας ή συν-συγγραφέας σε 26 επιστημονικά βιβλία.

## Τιμητικές διακρίσεις
* Το 2006 εκλέχθηκε εταίρος στο Ινστιτούτο Επιχειρησιακών Ερευνών και Επιστημών Διοικήσεως (INFORMS).
* Το 2013 του απονεμήθηκε το Βραβείο Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή από την International Society of Global Optimization.
* Τιμήθηκε με το Βραβείο Έρευνας Χούμπολτ του 2018-2019.
* Στις 17 Μαΐου 2022 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Μαθηματικών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
* Στις 8 Νοεμβρίου 2022 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* «Επίτιμος διδάκτορας του ΑΠΘ θα αναγορευτεί ο Παναγιώτης Παρδαλός», στο *voria.gr*

Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί
Βασίλης Χάρος

Ο **Βασίλης Χάρος** (Κύθηρα, 23 Απριλίου 1938 - Αθήνα, 11 Ιουλίου 2000) ήταν Έλληνας ζωγράφος και διακεκριμένος χαράκτης.

## Βιογραφία
Ο Βασίλης Χάρος γεννήθηκε στα Κύθηρα το 1938. Από το 1962 μέχρι το 1967 σπούδασε με κρατική υποτροφία στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Απέκτησε τρία πτυχία: α) Πτυχίο Χαρακτικής και βραβείο κεφαλής ξυλογραφίας, β) Πτυχίο Βυζαντινής Αγιογραφίας και βραβείο νωπογραφίας, γ) Πτυχίο Θεωρητικών και Παιδαγωγικών Σπουδών. Μετά την αποφοίτησή του πήρε υποτροφία από το Ι.Κ.Υ., για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Παρίσι. Από το 1970 ως το 1973 έκανε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Παρίσι στην Ecole Superieure des Beaux Arts. 

Είχε παντρευτεί με την Μάρθα με την οποία είχαν αποκτήσει τρία παιδιά (την Έλενα, την Αριάδνη και τον επίσης καλλιτέ­χνη σήμερα, Ορέστη).

Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα το 1973 δίδαξε για δύο χρόνια στις σχολές μαθητείας του Υπουργείου Εργασίας και στη σχολή αγγειοπλαστικής στο Μαρούσι και το 1975 έγινε καθηγητής στο Κολλέγιο Αθηνών. Παράλληλα δημιούργησε ένα εργαστήριο λιθογρα­φίας σε ένα ημιυπόγειο στους Αμπελοκήπους. Πολύ αρ­γότερα απέκτησε ένα μικρό κτήμα στο Συκάμινο Ωρωπού. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ένωσης Ελλή­νων Χαρακτών το 1987.Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Ενωσης Ελλή­νων Χαρακτών.

Παρουσίασε έργα του σε περισσότερες από 25 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα του βρίσκονται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι, στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα καθώς και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 2000.

Ασχολήθηκε κυρίως με τη λιθογραφία.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Βασίλης Χάρος-Μία βιογραφία, (1938-2000), εκδόσεις: ΑΓΓΕΛΑΚΗ, Αθήνα 2013, ISBN 9786185011215.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* www.vasilischaros.gr 

Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 20ού αιώνα
NGC 7003

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 7003** είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 220 εκατομμύρια έτη φωτός  από τη Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Δελφίν και εκτιμάται ότι έχει διάμετρο 80 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 26 Αυγούστου 1864. 

## Υπερκαινοφανής
Στις 12 Μαΐου 2011 ανακαλύφθηκε στον γαλαξία αυτόν ένας υπερκαινοφανής τύπου ΙΙ και ονομάστηκε **SN 2011dk**.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Δελφίν (αστερισμός)
7003
65887
11662
+03-53-008
NGC 7001

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 7001** είναι ενδιάμεσος σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Υδροχόο και έχει εκτιμώμενη διάμετρο 106 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 21 Ιουλίου 1827 και ξανά, ανεξάρτητα από τον προαναφερθέντα, από τον Ρούντολφ Σπιτάλερ (Rudolf Spitaler) στις 26 Σεπτεμβρίου 1891.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Υδροχόος (αστερισμός)
7001
65905
11663
+00-53-016
Λε Κροζέ

Το **Λε Κροζέ** (γαλλικά: *Les Crozets*) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κροζετιέ (γαλλικά: *Crozetiers*).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κλάους φον Κλίτσιν

Ο **Κλάους φον Κλίτσιν** (γερμ. *Klaus von Klitzing*, γενν. 28 Ιουνίου 1943) είναι Γερμανός φυσικός, γνωστός για την ανακάλυψη του κβαντικού φαινομένου Hall, για την οποία κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1985.

## Σπουδές
Ο Κλάους φον Κλίτσιν γεννήθηκε στην πόλη Σρόντα, τη σημερινή Σρόντα Βιελκοπόλσκα της [Πολωνίας, και τελείωσε τη μέση εκπαίδευση στο Γυμνάσιο Άρτλαντ του Κουάκενμπρυκ (Κάτω Σαξονία). Σπούδασε φυσική στο Πολυτεχνείο του Μπράουνσβάιχ, παίρνοντας πτυχίο το 1969. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ, ολοκληρώνοντας τη διδακτορική διατριβή του με τίτλο *Γαλβανομαγνητικές ιδιότητες του [[Τελλούριο|τελλουρίου]] σε ισχυρά μαγνητικά πεδία* το 1972, ενώ το 1978 πέρασε την εξέταση για υφηγεσία.

## Σταδιοδρομία και έρευνες
Ο φον Κλίτσιν εργάσθηκε στο Εργαστήριο Κλάρεντον του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και κατόπιν στο Εργαστήριο Ισχυρού Μαγνητικού Πεδίου της Γκρενόμπλ (το σημερινό *Laboratoire National des Champs Magnétiques Intenses*), όπου παρέμεινε μέχρι την εκλογή του ως καθηγητή στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1980. Από το 1985 ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ για Έρευνες Στερεάς Καταστάσεως στη Στουτγκάρδη.

Η **σταθερά von Klitzing**, *R*K = *[[Σταθερά του Πλανκ|h]]*/e2 = 25812,80745... Ω, αποκαλείται έτσι προς τιμή της ανακαλύψεως από τον Κλάους φον Κλίτσιν του κβαντικού φαινομένου Hall. Το αντίστροφο της σταθεράς αυτής ισούται με το ήμισυ της τιμής του κβάντου της αγωγιμότητας.

Τον 21ο αιώνα οι έρευνες του φον Κλίτσιν εστιάσθηκαν πάνω στις ιδιότητες μικροσκοπικών ηλεκτρονικών συστημάτων, συνήθως σε χαμηλές θερμοκρασίες και σε υψηλής εντάσεως μαγνητικά πεδία.

## Τιμητικές διακρίσεις
Πολλές είναι οι διακρίσεις που έχει δεχθεί ο Κλάους φον Κλίτσιν, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και οι εξής:

* 1981 Βραβείο Walter Schottky 
* 1982 Βραβείο Europhysics της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Φυσικής
* 1985 Βραβείο Νόμπελ Φυσικής
* 1986 Παράσημο του Τάγματος της Αξίας της Βάδης-Βυρτεμβέργης
* 1988 Μετάλλιο Ντιράκ του Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας
* 1992 Αναγόρευση σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Μπαθ
* 1999 Αναγόρευση σε επίτιμο μέλος της Γερμανικής Φυσικής Εταιρείας
* 2003 Εκλογή ως αλλοδαπού μέλους/εταίρου της Βασιλικής Εταιρείας
* 2005 Μετάλλιο Καρλ Φρίντριχ Γκάους της Επιστημονικής Εταιρείας του Μπρούνσβικ
* 2007 Εκλογή ως μέλους της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών
* 2007 Εκλογή ως μέλους της Ποντιφηκικής Ακαδημίας Επιστημών
* 2009 Αυστριακό Παράσημο Επιστήμης και Τέχνης
* Ονομασία προς τιμή του της οδού «Καθηγητού φον Κλίτσιν» στο Κουάκενμπρυκ και της οδού «Κλάους φον Κλίτσιν» στο Λαντάου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δημοσιεύσεις του επιστήμονα ευρετηριασμένες στο «Google Scholar»
* Ο Κλάους φον Κλίτσιν στον ιστότοπο των Βραβείων Nobel (παρατίθεται και η διάλεξή του με θέμα το κβαντικό φαινόμενο Hall στην τελετή απονομής των Βραβείων, 9/12/1985)

Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Φυσικοί του 21ου αιώνα
Φραντσέσκο Αλούννο

Ο **Φραντσέσκο Αλούννο** (ιταλ. *Francesco Alunno*, πραγματικό όνομα *Francesco del Bailo*, 1485-1556), ήταν Ιταλός λεξικογράφος και γραμματικός της εποχής της Αναγεννήσεως.

Ο Αλούννο γεννήθηκε στη Φερράρα και πέθανε στη Βενετία. Είναι γνωστός σήμερα κυρίως για το έργο του *Θησαυρός της ιταλικής γλώσσας*. Εκτός των άλλων, φημιζόταν για τη μικρογραφική καλλιγραφία του:  Αναφέρεται ότι κάποτε στην Μπολόνια είχε παρουσιάσει στον Κάρολο E΄ το «Πιστεύω» και το α΄ κεφάλαιο του ''Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου'' γραμμένα σε επιφάνεια του μεγέθους ενός δηναρίου. Μαθητής του Αλούννο υπήρξε ο δικαστής, συγγραφέας και δικηγόρος στη Βενετία Μαρκουάρντο Σουζάννα (*Marquardo Susanna*, 1508-1578).

## Μερικά έργα του
* *Osservationi sopra il Petrarca* (1539)
* *Ricchezze della lingua volgare sopra il Boccaccio* (1543)
* *Glossario del «Decameron»*
* *La fabrica del mondo* (1548)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αλούννο Φραγκίσκος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 498

Κατηγορία:Ιταλοί λεξικογράφοι
Αλφρέδος

Το αρσενικό αγγλοσαξονικό βαπτιστικό όνομα **Αλφρέδος** (εξελληνισμένη μορφή του **Άλφρεντ**, *Ælfræd*) προέρχεται ετυμολογικά από τις παλαιογερμανικές λέξεις *ælf* = ξωτικό και *ræd* = σύμβουλος, δηλαδη σήμαινε «σύμβουλος των ξωτικών» Σχηματίζει λατινογενώς το θηλυκό του ως **Αλφρέντα/Αλφρέδα**, ενώ σήμερα απαντάται συχνότατα με τα υποκοριστικά **Αλ**, **Αλφ**, **Άλφι** (*Alfie*), **Φρεντ** (*Fred*) και **Φρέντυ** (*Freddy*). Στην εξελληνισμένη μορφή του συναντάται ως όνομα βασιλέων και ευγενών, ή μεσαιωνικών μορφών της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων είναι και οι παρακάτω:

* Αλφρέδος ο Μέγας (849-899), βασιλιάς του Ουέσσεξ που ένωσε υπό την κυριαρχία του όλη την Αγγλία
* Άλφρεντ Έθελινγκ πρίγκιπας του Ουέσσεξ (1005-1039)

* Αλφρέδος ο Αγγλικός (12ος-13ος αι.), Άγγλος αριστοτελικός φιλόσοφος, γνωστός και ως Αλφρέδος ο Φιλόσοφος ή Αλφρέδος του Sarashel
* Αλφρέδος του Ηνωμένου Βασιλείου (1780-1782)
* Αλφρέδος του Λίχτενσταϊν (1842-1907)
* Αλφρέδος της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας (1844-1900), δούκας της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας
* Αλφρέδος της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας (1874-1899), γιος και διάδοχος του προηγουμένου 
* Κάρολος Αλφρέδος του Λίχτενσταϊν (1910-1985)

## Παραπομπές
Αλπάνα

thumb|right|Αλπάνα στο κατάστρωμα λεωφόρου του Μπανγκλαντές κατά την εθνική «Ημέρα της γλώσσας» thumb|right|Αλπάνα με έμφαση στο σχέδιο και όχι στα χρώματα
Η **αλπάνα** ή **αλπόνα** (βεγγαλ. আলপনা ) είναι διακοσμητική ζωγραφική παράσταση, μια μορφή λαϊκής τέχνης, που φιλοτεχνείται από τις γυναίκες της Βεγγάλης και του Μπανγκλαντές. Αποτελείται από έγχρωμα μοτίβα και σύμβολα, που ζωγραφίζονται συνήθως στο πάτωμα ή στο έδαφος, αλλά και στους τοίχους, είτε κατά τη διάρκεια θρησκευτικών εορτών, είτε σε οικογενειακούς τελετουργικούς εορτασμούς που συνοδεύουν σημαντικά γεγονότα: τη γέννηση και τον γάμο.  Οι αυτοσχέδιες αυτές παραστάσεις, που συμβολίζουν κυρίως τη σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη ζωή και στα φαινόμενα της φύσεως, γίνονται με συγκεκριμένα υλικά: ρυζάλευρο, φυτικές χρωστικές και νερό.

Παρά το ότι παραδοσιακά περιορίζονταν στις αγροτικές περιοχές, τα μοτίβα της αλπόνας άσκησαν μεγάλη επίδραση στη σύγχρονη ινδική τέχνη και τα συναντούμε ενσωματωμένα στα έργα ζωγράφων όπως ο Αμπανινντρανάθ Ταγκόρ, ο Τζαμίνι Ρόυ και ο Ντέβι Πρασάντ (*Devi Prasad*, 1921-2011), καθώς και στις πρώιμες εικονογραφήσεις του μεγάλου σκηνοθέτη Σατιατζίτ Ράι. Στη σημερινή Βεγγάλη οι αλπάνες φιλοτεχνούνται κυρίως ως έκφανση θρησκευτικών πανηγυριών, όπως της εορτής Ντούργκα πούτζα, τόσο σε δημόσιους, όσο και σε ιδιωτικούς χώρους. Στην περίπτωση του οικογενειακού εορτασμού, η αλπάνα διακοσμεί τον χώρο εκείνον στον οποίο κατόπιν θα τοποθετηθούν τα διάφορα αναθήματα (λουλούδια, καρποί, κλπ.) προς τις θεότητες. Ειδικά στο Μπανγκλαντές, η αλπάνα ζωγραφίζεται επιπλέον και με την ευκαιρία εθνικών εορτασμών, όπως της «Ημέρας της γλώσσας».

Η προέλευση της αλπάνας πιθανώς συνδέεται με τη «μπράτα», θρησκευτική νηστεία που τηρούσαν μόνο οι γυναίκες. Αυτές οι νηστείες γίνονταν ως ένδειξη σεβασμού και λατρείας προς συγκεκριμένες θεότητες, ώστε αυτές να ανταποδώσουν με την ευλογία τους, και συνδέονταν με ιδέες θρησκευτικής αγνότητας και καθαρότητας. Η αλπάνα σημάδευε τη λήξη της περιόδου της νηστείας. Η λέξη «αλπάνα» προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη *alimpana*, που σήμαινε «στοκάρισμα», «γύψωση» ή «επικάλυψη».

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «αλπόνα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 511

Κατηγορία:Πολιτισμός της Βεγγάλης
Κατηγορία:Πολιτισμός της Δυτικής Βεγγάλης
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μπανγκλαντές
Κατηγορία:Τέχνες στην Ινδία
NGC 5619

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 5619** (ή NGC 5619A) είναι ενδιάμεσος σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 10 Απριλίου 1828 και απέχει περίπου 390 εκατομμύρια έτη φωτός. Επίσης είναι ραδιογαλαξίας.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός)
Κατηγορία:Ραδιογαλαξίες
5619
51610
09255
+01-37-012
NGC 5609

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 5609** είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 1,3 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Βοώτη. Έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη μετατόπιση προς το ερυθρό ανάμεσα σε όλους τους γαλαξίες του Νέου Γενικού Καταλόγου. Ο μόνος που τον ξεπερνά είναι ο NGC 1262. Ο NGC 5609 ανακαλύφθηκε την 1η Μαρτίου 1851 από τον Bindon Stoney.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Βοώτης (αστερισμός)
5609
3088538
Τανούσα

Η **Τανούσα** (αλβανικά: Tanushë, σλαβομακεδονικά: Танушевци) είναι αλβανικό χωριό στον Δήμο Τσούτσερ Σάντεβο της Βόρειας Μακεδονίας. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το αλβανικό όνομα Τανούς, το οποίο αποτελεί αλβανική παραλλαγή του ελληνικού ονόματος Αθανάσιος.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε συνολικά 417 κατοίκους. Οι εθνότητες του χωριού περιλαμβάνουν 409 Αλβανούς και 8 κατοίκους άλλων εθνικοτήτων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αλβανικές κοινότητες στη Βόρεια Μακεδονία