open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Όνιο

**Όνιο** (πληθυντικός: όνια) είναι η δεσμευμένη κατάσταση ενός σωματιδίου και του αντισωματιδίού του. Αυτές οι καταστάσεις ονομάζονται συνήθως προσθέτοντας το επακόλουθο -όνιουμ στο όνομα ενός από τα συστατικά σωματίδια (κατακαθιστώντας ένα -από επακόλουθιο όταν υπάρχει), με μία εξαίρεση για το «μυόνιουμ», ένα δεσμευμένο ζευγάρι που μυονίου-αντιμυονίου ονομάζεται «πραγματικό*- μιόνιουμ*» για να αποφευχθεί η σύγχυση με την παλιά ονοματολογία.

## Παραδείγματα

Το ποζιτρόνιουμ είναι ένα όνιο που αποτελείται από ένα ηλεκτρόνιο και ένα ποζιτρόνιο που συνδέονται μεταξύ τους ως μακροχρόνια μεταστατέα κατάσταση.Το ποζιτρόνιουμ έχει μελετηθεί από τη δεκαετία του 1950 για να κατανοηθούν οι δεσμευμένες καταστάσεις στην θεωρία κβαντικών πεδίων. Μια πρόσφατη ανάπτυξη που ονομάζεται μη σχετικιστική κβαντική ηλεκτροδυναμική (NRQED) χρησιμοποίησε αυτό το σύστημα ως δοκιμαστικό πεδίο.

Το πιόνιουμ, μια δεσμευμένη κατάσταση δύο αντισταθμισμένα φορτισμένων πιονίων, είναι ενδιαφέρον για την εξερεύνηση της ισχυρής αλληλεπίδρασης. Αυτό θα πρέπει να ισχύει και για το πρωτόνιουμ. Οι πραγματικοί αναλογικοί του ποζιτρονίου στη θεωρία των ισχυρών αλληλεπιδράσεων είναι οι καταστάσεις του κουαρκόνιουμ: είναι μεζόνια που αποτελούνται από βαρύ κουάρκ και αντικουάρκ (δηλαδή, χάρμονιο και βυθόνιο). Η εξερεύνηση αυτών των καταστάσεων μέσω μη-σχετικιστικής χρωμοδυναμικής και πλεγμάτων QCD αποτελούν αυξανόμενα βασικές δοκιμές της κβαντικής χρωμοδυναμικής.

Η κατανόηση των δεσμευμένων καταστάσεων των χαδρονίων όπως το πιόνιουμ και το πρωτόνιουμ είναι επίσης σημαντική για να διευκρινιστούν οι έννοιες που σχετίζονται με εξωτικά χαδρονιά, όπως τα μεσονοϊκά μόρια και οι καταστάσεις των πεντακουάρκ.

## Δείτε επίσης
* Εξωτικό άτομο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική
Άρση βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2024

Οι αγώνες της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 στο Παρίσι έχουν προγραμματιστεί να διεξαχθούν από τις 7 έως τις 11 Αυγούστου στο Paris Expo Porte de Versailles .   Αρκετές σημαντικές αλλαγές θεσμοθετούνται στο πρόγραμμα της άρσης βαρών για το Παρίσι 2024, καθώς ο αριθμός των κατηγοριών μειώνεται από δεκατέσσερις που ήταν στο Τόκιο σε δέκα. Επιπλέον, συνολικά 120 αρσιβαρίστες, με ίση κατανομή μεταξύ ανδρών και γυναικών, θα αγωνιστούν σε καθεμία από τις δέκα κατηγορίες, μια τεράστια μείωση από το συνολικό μέγεθος των 196 αθλητών στους προηγούμενους Αγώνες. 

## Εκπροσώπηση
120 θέσεις άρσης βαρών, με ίση κατανομή μεταξύ ανδρών και γυναικών, είναι διαθέσιμες για το Παρίσι 2024, σχεδόν ογδόντα λιγότερες συνολικά από αυτές του Τόκιο το 2020. Οι πιστοποιημένες εθνικές ομάδες επιτρέπεται να συμμετέχουν έως τρεις αρσιβαρίστες ανά φύλο, με μέγιστο έναν αρσιβαρίστα σε κάθε κατηγορία σωματικού βάρους.  

Πάνω από το 83% της συνολικής ποσόστωσης θα απονεμηθεί στους δέκα αρσιβαρίστες με την υψηλότερη κατάταξη σε δέκα διαφορετικές κατηγορίες μέσω της διετής λίστας κατάταξης των Ολυμπιακών Προκριματικών της IWF (από 1 Αυγούστου 2022 έως 28 Απριλίου 2024). Πέντε ακόμη θέσεις ανά φύλο θα προσφερθούν στον αρσιβαρίστα με την υψηλότερη κατάταξη που θα διεκδικήσει την πρόκριση και εκτός της πρώτης δεκάδας με βάση την ηπειρωτική του εκπροσώπηση (Αφρική, Αμερική, Ασία, Ευρώπη και Ωκεανία) από τη λίστα.  

Η διοργανώτρια χώρα Γαλλία διατηρεί δύο θέσεις ποσόστωσης ανδρών και δύο γυναικών στην άρση βαρών, ενώ άλλες τρεις θέσεις ανά φύλο δικαιούνται τις επιλέξιμες εθνικές ομάδες για να αγωνιστούν οι αρσιβαριστές τους στο Παρίσι 2024, όπως προβλέπεται από την αρχή της Οικουμενικότητας.   

## Μορφή διεξαγωγής

## Πρόγραμμα των αγώνων
 

## Ολυμπιονίκες

### Πίνακας μεταλλίων

### Άνδρες

### Γυναίκες

## Παραπομπές



Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2024
2024
Μιχάιλο Μούντρικ

Ο **Μιχάιλο Πέτροβιτς Μούντρικ** (*Михайло Петрович Мудрик*, 5 Ιανουαρίου 2001) είναι Ουκρανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος ανήκει στην  Τσέλσι και ήταν πρώην διεθνής με την Εθνική Ουκρανίας.

## Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της Μεταλίστ Χάρκιβ και της Ντνίπρο, πριν υπογράψει στη Σαχτάρ Ντονέτσκ το 2016. Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο δύο χρόνια αργότερα, ενώ δόθηκε δανεικός στην Άρσεναλ Κιέβου και στην Ντέσνα Τσερνίχιβ. Το 2023 έγινε παίκτης της Τσέλσι με μία μεταγραφή αξίας 70 εκατομμυρίων ευρώ, καθιστώντας τον τον πιο ακριβό Ουκρανό ποδοσφαιριστή και τον πιο ακριβό παίκτη που υπέγραψε από το πρωτάθλημα Ουκρανίας.

Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Ουκρανίας το 2022, έχοντας προηγουμένως εμφανιστεί σε διάφορες ομάδες νέων. Εκπροσώπησε την ομάδα στο Euro 2024.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κ16
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κ17
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κ19
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2024
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ουκρανίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άρσεναλ Κιέβου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντέσνα Τσερνίχιβ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Βίκτορς Σερμπάτις

Ο **Βίκτορς Σερμπάτις** (λετ.: *Viktors Ščerbatihs*, 6 Οκτωβρίου 1974)  είναι Λετονός πρώην αρσιβαρίστας και πολιτικός και τρεις φορές Ολυμπιονίκης για την πατρίδα του.

## Αθλητική σταδιοδρομία
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία των +105, με συνολικό αποτέλεσμα 455 κιλά (205 κιλά στο αρασέ και 250 κιλά στο ζετέ). Έχει επίσης κατακτήσει τρία χάλκινα μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (1997, 1998 και 2003), το χρυσό το 2007 και πολλά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (χάλκινο το 1997, 1999 και 2000, χρυσό το 2001, ασημένιο το 2004 και τέσσερα συνεχόμενα χρυσά μετάλλια το 2005–2008).

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία +105 κιλά, με σύνολο 448 κιλά.

## Πολιτική
Ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία με την Ένωση Λεττονών Αγροτών το 2006 και εξελέγη βουλευτής. Έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής το 2007. 

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Κατηγορία:Λετονοί αθλητές
Κατηγορία:Λετονοί Ολυμπιονίκες
Τσάπελ Ρόουν

Η **Kayleigh Rose Amstutz** (γεννημένη στις 19 Φεβρουαρίου 1998), γνωστή επαγγελματικά ως **Chappell Roan** (   ), είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός από το Μιζούρι . Δουλεύοντας με τον συνεργάτη Dan Nigro, πολλά τραγούδια στο ντεμπούτο άλμπουμ της είναι εμπνευσμένα από τη σινθ-ποπ της δεκαετίας του 1980 και τις ποπ επιτυχίες των αρχών του 2000. Η αισθητική της επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις drag queens και η μουσική και το στυλ της ερμηνείας της έχουν περιγραφεί ως "camp".

Όταν ήταν 17 ετών, η Roan ανέβασε ένα πρωτότυπο τραγούδι, το "Die Young", στο YouTube. Λίγο αργότερα υπέγραψε με την Atlantic Records. Το 2017, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της EP, "*School Nights"*. Το 2020, το σινγκλ της "Pink Pony Club", μια στιλιστική απομάκρυνση από τις πρώτες κυκλοφορίες της, βοήθησε την αρχική άνοδο της Roan στο να γίνει γνωστή. Την ίδια χρονιά την έδιωξαν από την Atlantic Records. 

Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, κυκλοφόρησε μια σειρά από τραγούδια ως ανεξάρτητη καλλιτέχνις το 2022. Το ντεμπούτο της άλμπουμ, *The Rise and Fall of a Midwest Princess*, κυκλοφόρησε μέσω της Island Records το 2023. Το άλμπουμ συμπεριλήφθηκε σε πολλές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ του 2023. Μετά τη συμμετοχή της ως "opening act" για την παγκόσμια περιοδεία Guts World Tour της Olivia Rodrigo και τις εμφανίσεις της στο Coachella στις αρχές του 2024, η Roan αυξήθηκε πολύ σε δημοτικότητα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Βασίλης Εφραιμίδης

Ο **Βασίλης Εφραιμίδης** (ή **Ευφραιμίδης**) (Πόντος, 31 Δεκεμβρίου 1915 - 15 Αυγούστου 2000) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός, βουλευτής με την ΕΔΑ από το 1951 έως το 1964 και ευρωβουλευτής του ΚΚΕ από το 1981 έως το 1999.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πόντο το 1915 και σε ηλικία 7 ετών γνώρισε την προσφυγιά. Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου σπούδασε νομικά (αποφοίτησε το 1939). Την περίοδο των σπουδών του εργάστηκε ως υπάλληλος στον ιδιωτικό τομέα.

Κατά την διάρκεια της Κατοχής της Ελλάδας (1941-1944) υπηρέτησε ως ανθυπασπιστής στην 8η Μεραρχία, διακρινόμενος για την ηρωική του δράση.

Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στο ΚΚΕ και στη συνέχεια στο ΕΑΜ. Σε συνθήκες σκληρών διώξεων αναλαμβάνει διευθυντής της *«Ελεύθερη Ελλάδα»*, εφημερίδας της ΚΕ του ΕΑΜ και διώκεται για «αδικήματα Τύπου», με αποτέλεσμα να συλληφθεί το 1947 και να φυλακιστεί ως το 1951.

Υπήρξε αρχισυντάκτης και διευθυντής της εφημερίδας *[[Η Αυγή]]* από το 1951 ως το 1956.

Εξελέγη βουλευτής Αθηνών με την ΕΔΑ το 1951 (στις 8 Δεκεμβρίου, αντί του Μιχαήλ Χατζημιχαήλ), επανεξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με την ΕΔΑ το 1956, Β΄ Θεσσαλονίκης το 1958 και το 1961 και βουλευτής Σερρών το 1963 και 1964 (με ΕΔΑ),  και αργότερα ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ το 1981, 1984, 1989 και το 1994.

Την περίοδο της δικτατορίας κατάφερε να διαφύγει τη σύλληψη, καθώς κατέφυγε στη Δυτική Ευρώπη, από όπου οργάνωσε την αντιδικτατορική δράση. Την ίδια περίοδο τιμωρήθηκε με την αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας.

Στις 3 Ιουνίου 1994, μετά το τέλος της ομιλίας του ως υποψήφιου ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, στη Πλατεία Αριστοτέλους, στη Θεσσαλονίκη, τόσο ο Εφραιμίδης όσο και ο Γιάννης Θεωνάς και ο Μιχάλης Σπυριδάκης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, δέχθηκαν επίθεση με μαχαίρι από έναν 54χρονο ακροδεξιό. Ο δράστης συνελήφθη και καταδικάστηκε, σε πρώτο βαθμό, σε 15 χρόνια και τρεις μήνες κάθειρξη, για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά του Εφραιμίδη και του Θεωνά και πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών κατά του Σπυριδάκη. Σε δεύτερο βαθμό η ποινή μειώθηκε σε 13 χρόνια και 9 μήνες φυλάκιση.

Ο Βασίλης Εφραιμίδης πέθανε στις 15 Αυγούστου 2000 από ανακοπή καρδιάς, ενώ κολυμπούσε στα Λεγρενά Αττικής και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Για την πολεμική του δράση τιμήθηκε με το Αριστείο Ανδρείας. Ήταν πατέρας δύο παιδιών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1989-1994
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Ορθαγόρας

Ο **Ορθαγόρας** ήταν τύραννος της αρχαίας Σικυώνας στα μέσα του 7ου αιώναπ.Χ. Ίδρυσε την τυραννία των Ορθαγοριδών, η οποία, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ήταν η μακροβιότερη τυραννία στην Ελλάδα (περίπου 100 χρόνια). 

Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Σικυώνας. Ήταν ιδιοφυής και τολμηρός, και λόγω της επιτυχίας του στον πόλεμο κατά της γειτονικής Πελλήνης απόκτησε στρατιωτική φήμη και τον σεβασμό του λαού. Έτσι γύρω στο 670 π.Χ. ανέβηκε στην εξουσία ως τύραννος. Κάποιεςπηγές -ιδιαίτερα ο Αριστοτέλης- τον παρουσιάζουν ως δημαγωγό, αυτό ομως δεν ισχύει. Αλήθεια είναι οτι υποστήριξε πολύ τους αγρότες και καταδίωξε τις παλιές αρχοντικές οικογένειες. Προστάτεψε το εμπόριο και την χειροτεχνία. 

Διάδοχός του ήταν ο αδερφός του, Μύρων.

## Πηγές

* Helmut Berve : *Tyranny between the Greeks*, 2 τόμοι, Μόναχο 1967
* Loretana de Libero : *The archaic tyranny*, Στουτγάρδη 1996
* 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Μαρία Ζαχαρία

Η **Μαρία Ζαχαρία** (Πειραιάς, 1976) είναι Ελληνίδα πολιτικός, υπάλληλος στον τομέα της ναυτιλίας και συνδικαλίστρια στον χώρο. Είναι εκλεγμένη ευρωβουλευτής με τη Πλεύση Ελευθερίας (ΜΕ), για την περίοδο 2024-2029.

## Βιογραφικά στοιχεία
Η ίδια έχει έντονη συνδικαλιστική δραστηριότητα. Είναι η Γενική Γραμματέας του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πειραιά, αλλά και Γενική Γραμματέας του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εργαζομένων Ναυτιλίας και Τουρισμού (ΠΑ.Σ.Ε.Ν.Τ.), καθώς είναι και υπεύθυνη του Τομέα Εργατικών του κόμματος της Πλεύσης Ελευθερίας και εκλεγμένο μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΓΣΕΕ.

Είναι επίσης ιδρύτρια της Κοινοτικής Παράταξης «Ενεργοί Πολίτες Α’ Κοινότητας- όχι λιμάνι στην Πειραϊκή» και μέλος της κίνησης πολιτών “Ενεργοί πολίτες της Πειραϊκής».

Εδώ και 30 χρόνια εργάζεται ως υπάλληλος ναυτιλιακής εταιρείας. Τα τελευταία 20 χρόνια δραστηριοποιείται και εκλέγεται ως συνδικαλίστρια και συμμετέχει ενεργά στο εργατικό κίνημα, τις διεκδικήσεις των εργατικών-κοινωνικοπολιτικών αιτημάτων των εργαζομένων και των οικογενειών τους.

Δραστηριοποιήθηκε ιδιαίτερα με τα προβλήματα από το λιμάνι που πλήττουν όλους τους παραλιμένιους δήμους της Περιφέρειας Πειραιά, με την περιβαλλοντική μόλυνση και την διεκδίκηση ελεύθερων χώρων αναψυχής για τους πολίτες.

Παράλληλα, είναι μέλος του κινήματος #EUforAnimals και στον προεκλογικό της αγώνα έδωσε έμφαση στο να γίνει μια πανευρωπαϊκή εκστρατεία για την τήρηση των δικαιωμάτων των ζώων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2024-2029
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με την Πλεύση Ελευθερίας
Γκιόργκι Ασανίτζε

Ο **Γκιόργκι Ασανίτζε** (, γεννήθηκε 30 Αυγούστου 1975) είναι Γεωργιανός πρώην αρσιβαρίστας, Ολυμπιονίκης, Παγκόσμιος Πρωταθλητής και τρεις φορές Πρωταθλητής Ευρώπης, που αγωνίστηκε στις κατηγορίες των 85 και 77 κιλών.

## Καριέρα
### Αρση βαρών
Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000, όπου κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο (και οι τρεις Ολυμπιονίκες είχαν το ίδιο σύνολο 390 κιλά, αλλά τα μετάλλια καθορίστηκαν από το χαμηλότερο σωματικό βάρος), και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, όπου κέρδισε το χρυσό. 

Αυτή τη στιγμή είναι προπονητής της Εθνικής Ομάδας Άρσης Βαρών της Γεωργίας, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαίας Ολυμπιονίκης Goga Chkheidze, της πρωταθλήτριας Ευρώπης Shota Mishvelidze, του χάλκινου Ολυμπιονίκη Anton Pliesnoi και του τρεις φορές Ολυμπιονίκη Λάσα Ταλαχάντζε.

### Πολιτική
Εξελέγη στο Κοινοβούλιο της Γεωργίας με το Ηνωμένο Εθνικό Κίνημα το 2004. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2008 από την εκλογική περιφέρεια Gldani της Τιφλίδας με το ίδιο κομματικό συνδυασμό. 

## Καλύτερες επιδόσεις
* Αρασέ : 181 κιλά
* Ζετέ : 210 κιλά
* Σύνολο: 391 κιλά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2000 στην κατηγορία έως 85 κιλών.

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Κατηγορία:Γεωργιανοί αθλητές
Κατηγορία:Προπονητές άρσης βαρών
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Λιβύης

Το παρόν άρθρο αποτελεί **κατάλογο των αρχηγών κράτους της Λιβύης** από την ανεξαρτησία της χώρας το 1951.

Η Λιβύη βρίσκεται σε μια ταραχώδη κατάσταση από την έναρξη της κρίσης της Λιβύης που σχετίζεται με την Αραβική Άνοιξη το 2011. Η κρίση είχε ως αποτέλεσμα την κατάρρευση της Λιβυκής Αραβικής Τζαχιρίγιας και τη δολοφονία του Μουαμάρ Καντάφι, κατά την διάρκεια του Πρώτου Εμφύλιου Πολέμου και της εξωτερικής στρατιωτικής εμπλοκής. Η κρίση κορυφώθηκε από τη βία των φατριών μετά τον Πρώτο Εμφύλιο Πόλεμο, με αποτέλεσμα το ξέσπασμα του Δεύτερου Εμφυλίου Πολέμου, το 2014.  Η εξουσία της χώρας χωρίζεται ανάμεσα στην Κυβέρνηση της Εθνικής Σταθερότητας (ΚΕΣ/GNS) - που υποστηρίζεται από την Βουλή των Αντιπροσώπων - στο Τομπούρκ και της Κυβέρνησής της Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ/GNU) στην Τρίπολη και των αντίστοιχων υποστηρικτών τους, καθώς και διάφορων τζιχαντιστικών ομάδων και φυλετικών στοιχείων που ελέγχουν τμήματα της χώρας.  

## Αρχηγοί κράτους της Λιβύης (1951-σήμερα)

## Χρονοδιάγραμμα

## Επόμενες εκλογές

## Βλέπε επίσης
* Κατάλογος γενικών κυβερνητών της Ιταλικής Λιβύης
* Κατάλογος αρχηγών κυβέρνησης της Λιβύης

## Παραπομπές

*
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Λιβύης
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά
Κατηγορία:Κατάλογοι αρχηγών του κράτους
Οσλέιδις Μενέντες

Η **Οσλέιδις Μενέντες Σαές** (ισπανικά: *Osleidys Menéndez Sáez*, γεννήθηκε 14 Νοεμβρίου 1979) είναι Κουβανή πρώην αθλήτρια του στίβου, η οποία αγωνιζόταν στον ακοντισμό. Αναδείχθηκε χρυσή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, ενώ παραμένει η κάτοχος του Ολυμπιακού ρεκόρ στο αγώνισμα, με 71,70 μέτρα.

## Καριέρα

Το αθλητικό της ταλέντο  ξεχώρισε από πολύ νωρίς. Άρχισε να ρίχνει το ακόντιο σε ηλικία 12 ετών αφού έδειξε καλές δεξιότητες στο να ρίχνει μπάλες σε παιδικούς αγώνες. Το 1996 ήταν ήδη παγκόσμια πρωταθλήτρια νέων στο Σίδνεϊ σε ηλικία 16 ετών.

Σε ηλικία μόλις 17 ετών συμμετείχε ήδη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Αθήνα το 1997, όπου κατετάγη έβδομη με 63,76 μ. Εκείνη τη χρονιά η καλύτερη ρίψη του ήταν 66,92 μ., την οποία σημείωσε στην Αβάνα. Το 1998 ήταν για άλλη μια φορά παγκόσμια πρωταθλήτρια νεανίδων, με επίδοση με 68,17 μέτρα, την τέταρτη καλύτερη στον κόσμο εκείνη τη χρονιά. Την ίδια χρονιά κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Αγώνες της Κεντρικής Αμερικής και της Καραϊβικής που διεξήχθησαν στο Μαρακαΐμπο.

Το 1999 ήταν πρωταθλήτρια των Παναμερικανικών Αγώνων στο Γουίνιπεγκ, ενώ ήταν  επίσης τέταρτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεβίλλης. Το 2000, σε ηλικία 20 ετών, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, με βολή 66,18 μ.

Το 2001 έγινε η μεγάλη παγκόσμια κυρίαρχη του αγωνίσματος. Την 1η Ιουλίου, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο Ρέθυμνο με βολή 71,54 μ., όντας η πρώτη γυναίκα που ξεπέρασε τα 70 μέτρα από τότε που άλλαξε ο κανονισμός το 1999. Ξεπέρασε το προηγούμενο ρεκόρ κατά 2,06 μέτρα. Λίγο αργότερα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Έντμοντον, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με 69,53 μ., σχεδόν τέσσερα μέτρα περισσότερα από τη δεύτερη κατάταξη, Μιρέλα Μανιάνι της Ελλάδας.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Παρισιού το 2003 τερμάτισε πέμπτη με ρίψη 62,19 μ. Η ανάκαμψη της έγινε τον επόμενο χρόνο με την πρώτη της βολή, αναδείχθηκε Ολυμπιονίκης στους Αγώνες της Αθήνας με επίδοση  71,53 μ., νέο ολυμπιακό ρεκόρ. Νίκησε με διαφορά έξι μέτρων έναντι της δεύτερης, το μεγαλύτερο προβάδισμα στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ελσίνκι του 2005 κέρδισε τον δεύτερο παγκόσμιο τίτλο του μετά το 2001, και κατάφερε επίσης να καταρρίψει ξανά το δικό της παγκόσμιο ρεκόρ, ρίχνοντας στα 71,70 μ. Καταρρίφθηκε δύο χρόνια αργότερα, παραμένει όμως η δεύτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών. Το 2007 κατέκτησε την τελευταία μεγάλη διάκρισή της, το χρυσό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες εκείνης της χρονιάς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Olisdeilys MENÉNDEZ 

 

Κατηγορία:Κουβανοί αθλητές του στίβου
Κατηγορία:Κουβανοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου
Κατηγορία:Ακοντιστές
Ακίκο Κοζίμα

Η **Ακίκο Κοζίμα** (ιαπωνικά: 児島 明子, 29 Οκτωβρίου 1936) είναι Ιαπωνίδα μοντέλο και Μις Υφήλιος το 1959.

Το 1959 εκπροσώπησε την Ιαπωνία στον διαγωνισμό Μις Υφήλιος, που διεξήχθη στον Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια. Κέρδισε τον τίτλο και έγινε η πρώτη νικήτρια από την Ιαπωνία.

## Προσωπική ζωή
Το 1966 παντρεύτηκε τον Ιάπωνα ηθοποιό Ακίρα Τακαράντα. Μαζί απέκτησαν μια κόρη, αλλά χώρισαν το 1984.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιαπωνέζες μοντέλα
Κατηγορία:Μις Υφήλιος
Πέτερ Πέκαρικ

Ο **Πέτερ Πέκαρικ** (*Peter Pekarík*, 30 Οκτωβρίου 1986) είναι Σλοβάκος ποδοσφαιριστής που παίζει ως δεξιός μπακ στη Χέρτα Βερολίνου και την εθνική ομάδα της Σλοβακίας.

Ξεκίνησε την καριέρα του το 2004 από τη Ζίλινα και δόθηκε δανεικός για μία χρονιά στην Ντούμπνιτσα. Το 2009 υπέγραψε στη Βόλφσμπουργκ και παραχωρήθηκε δανεικός στην Κάισερισπορ τη σεζόν 2011–2012. Από το καλοκαίρι του 2012 είναι παίκτης της Χέρτα Βερολίνου.

Με την εθνική Σλοβακίας αγωνίζεται από το 2006 και έχει πάρει μέρος στο Μουντιάλ 2010 και στα Euro 2016, 2020 και 2024.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σλοβάκοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβακίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβακίας Κ21
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΣΚ Ζίλινα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάισερισπορ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Σλοβακίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2024
Κατηγορία:FIFA Century Club
Άλεξ Τολγκός

**Άλεξ Τολγκός** είναι Κενυάτης μηχανικός και πολιτικός, που υπηρέτησε ως κυβερνήτης της κομητείας Elgeyo Marakwet. Εξελέγη πρώτος διοικητής του νομού στις 4 Μαρτίου 2013 και επανεξελέγη στις 8 Αυγούστου 2017 για να υπηρετήσει για δεύτερη και τελευταία θητεία ως κυβερνήτης.

## Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Τολγος γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1980 στο Elgeyo-Marakwet της Κένυα.

Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ναϊρόμπι με πτυχίο Μηχανολόγου Μηχανικού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτικοί
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Λευκορωσίας

To παρόν άρθρο αποτελείται από ολοκληρωμένους χρονολογικά **καταλόγους πολιτικών ηγετών** - της περιοχής, της Σοβιετικής Δημοκρατίας και του σημερινού κράτους - **της Λευκορωσίας** από την πρώτη ανεξαρτησία της, το 1918, συμπεριλαμβανομένων των προέδρων της τόσο πριν όσο και μετά την Σοβιετική εποχή, και των ίδιων των σοβιετικών ηγετών, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους προέδρους, δεν ήταν επίσημοι αρχηγοί κράτους.

## Κατάλογος πρωθυπουργών της Λευκορωσίας (1918-1920)
*Κύριο λήμμα: [[Κατάλογος πρωθυπουργών της Λευκορωσίας]]*

## Λευκορωσική Δημοκρατία (1918-20)

## Λευκορωσική Δημοκρατία στην εξορία (από το 1920)
*Με έδρα το [[Βίλνιους]] μέχρι το 1925, στη συνέχεια την [[Πράγα]], σήμερα τον Καναδά:*

* **Πιτρό Κρετσούσκι** (Νοέμβριος 1920 - 8 Μαρτίου 1928)
* **Βασίλ Ζαχάρκα** (8 Μαρτίου 1928 - 6 Μαρτίου 1943)
* **Μίκολα Αμπράμτσικ** (6 Μαρτίου 1943 - 29 Μαΐου 1970)
* **Βίντεσεντ Ζουκ-Χρισκυεβιτς** (Μάιος 1970 - Νοέμβριος 1982)
* **Τζαζέπ Σαζίτς** (Νοέμβριος 1982 - 1997)
* **Μπαρίς Ραχουλά** (1997 - 22 Απριλίου 2005)
* '''Ιβόνκα Σούρβίλα''' (1997-έως σήμερα)

## Λιθουανική-Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (1919-20)

### Πρόεδρος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής

## Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (1920-91)
*Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε: [[Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία]]*

## Δημοκρατία της Λευκορωσίας (1991-1994)

### Πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου (1991-1994)

### Πρόεδρος της Λευκορωσίας (1994-σήμερα)
*Κύριο λήμμα: [[Πρόεδρος της Λευκορωσίας]]*

## Χρονοδιάγραμμα

## Βλέπε επίσης

* Κυβέρνηση της Λευκορωσίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόεδρος της Λευκορωσίας
Κατηγορία:Κατάλογοι αρχηγών του κράτους
Ινδόρτης

Ο **Ινδόρτης** ήταν μισθοφόρος πολέμαρχος από την Ιβηρική, που έζησε το πρώτο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. Διαδέχθηκε τον Ιστολάτιο στην διοίκηση της εξέγερσης των Τουρδητανών και των Ιβηρών κατά των Καρχηδονίων του Αμίλκα Βάρκα.

## Βιογραφία
Η ρίζα ind- φαίνεται να είναι Ιβηρικής προέλευσης, και σημαίνει «ο ισχυρός». Υποτίθεται ότι ήταν αδελφός του Ιστολάτιου, αν και δεν υπάρχουν αξιόπιστες αποδείξεις. Ο ιστορικός Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει κυρίως τα γεγονότα του, αλλά και ο Πολύβιος, τον Κορνήλιος Νέπως, ο Ιουστίνος και ο Αππιανός.

Μόλις ο Καρχηδόνιος στρατηγός Αμίλκας προσγειώθηκε στην αρχαία Γάδη (Κάδιθ) το 237 π.Χ., νίκησε και σταύρωσε τον Ιστολάτιο, εισέβαλε στις γειτονικές χώρες των Λουσιτανοί και των Βεττόνων και, όταν επέστρεψε νότια, βρήκε έναν άλλον στρατό υπό την διοίκηση του Ινδόρτη. Οδήγησε 50.000 μισθοφόρους από κοντινές περιοχές, από ότι φαίνεται, αν και ο αριθμός μπορεί να ήταν υπερβολικός. Ωστόσο, πιθανότατα, με γνώση από την ήττα τού προκατόχου του, ο Ινδόρτης δεν ήθελε να αντιμετωπίσει τον Αννίβα (γιο του Αμίλκα) άμεσα, αλλά υποχώρησε σε υψηλό σημείο, από το οποίο ήλπιζε να κερδίσει την υπεροχή. Οι Καρχηδόνιοι τον περικύκλωσαν και άρχισαν τη μάχη, και παρόλο που ο Ινδόρτης κατάφερε να κάνει μεγάλο μέρος του στρατού να διαφύγει ζωντανό, ο ίδιος συνελήφθη από τον Αμίλκα, ο οποίος τον βασάνισε, τον τύφλωσε και τον σταύρωσε.

Ο Αμίλκας, σκληρός προς τους αρχηγούς αλλά ευγενικός προς τους στρατιώτες, άφησε όλους τους αιχμαλώτους Ιβηρούς, περίπου 10.000 τον αριθμό, και έπεισε τις πόλεις τους να συμμαχήσουν μαζί του, χρησιμοποιώντας τα όπλα εναντίον όσων δεν συμφωνούσαν. Με αυτόν τον τρόπο στρατολόγησε χιλιάδες Ιβηρούς πολεμιστές στις τάξεις του. Από τότε η Ιβηρική εξέγερση κατά των Καρχηδονίων έγινε υπό την ηγεσία του Ορίσου, ο οποίος κέρδισε την πρώτη νίκη εναντίον του Αμίλκα.

## Πηγές
* Αντόνιο Αλμπουρκέρκε Πέρεθ, Indortes e Istolacio, *Orisón, Indíbil y Mandonio*, 1988.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μισθοφόροι
Ιστολάτιος

Ο **Ιστολάτιος** ήταν μισθοφόρος πολέμαρχος και στρατιωτικός αρχηγός των Τουρδητανών, που η δραστηριότητά του πραγματοποιήθηκε κατά τον 3ο αι. π.Χ. Προικισμένος με μεγάλο κύρος, οργάνωσε έναν μεγάλο στρατό με Τουρδητανούς, Κελτίβηρες και Ιβηρούς άνδρες, για να αντισταθεί στην εισβολή του Αμίλκα Βάρκα από τους Καρχηδόνιους.

## Βιογραφία
Ο Διόδωρος Σικελιώτης περιγράφει τον Ιστολάτιο ως Κέλτη στρατηγό στην υπηρεσία των Τουρδητανών, και τον περιγράφει ως συνοδευόμενο από έναν αδελφό που ενεργούσε ως υποδιοικητήςτου. Αυτός ο αδελφός έχει αναγνωριστεί από πολλούς ερευνητές ότι είναι ο Ινδόρτης, διάδοχος του Ιστολάτιου, αλλά το κείμενο του Διοδώρου δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει τον αδελφό και τον Ινδόρτη ως το ίδιο πρόσωπο.

Όταν ο Αμίλκας και το μισθοφορικό του σώμα εισέβαλαν στην κοιλάδα του Γουαδαλκιβίρ το 220 π.Χ., ο Ιστολάτιος πήγε να τον συναντήσει με έναν στρατό που συγκεντρώθηκε από τους Τούρδητανούς και τους Ιβηρικούς λαούς της περιοχής. Ωστόσο, επειδή δεν ήταν προετοιμασμένοι για την ποικιλία και την στρατηγική των Καρχηδονικών δυνάμεων, οι οποίες περιλάμβαναν πολεμικούς ελέφαντες, ηττήθηκαν. Ο ίδιος ο Ιστολάτιος βασανίστηκε και σταυρώθηκε.

Πολεμώντας ο Αμίλκας εναντίον των Ιβηρών και των Ταρτησίων, που είχαν αρχηγό τον Ιστολάτιο στρατηγό Κέλτη, και τον αδελφό του, τους σκότωσε όλους, συμπεριλαμβανομένων των δύο αδελφών, μαζί με άλλους εξαιρετικούς αρχηγούς. Από τους αιχμαλώτους στρατολόγησε υπό τις δικές του διαταγές τρεις χιλιάδες, που είχε συλλάβει ζωντανούς.

## Αναφορές

Κατηγορία:Μισθοφόροι
Χέρμαν Φέγκελαϊν

**Ο Χανς Ότο Γκέοργκ Φέγκελαϊν** (30 Οκτωβρίου 1906 – 28 Απριλίου 1945) ήταν υψηλόβαθμος διοικητής των Waffen-SS της Ναζιστικής Γερμανίας στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν μέλος της συνοδείας του Αδόλφου Χίτλερ και κουνιάδος της Εύα Μπράουν μέσω του γάμου του με την αδερφή της Γκρετλ.

Ο Φέγκελαϊν εντάχθηκε σε ένα σύνταγμα ιππικού της *Reichswehr* το 1925 και μετατέθηκε στα SS στις 10 Απριλίου 1933. Έγινε αρχηγός μιας ομάδας ιππικού των SS και ήταν υπεύθυνος για την προετοιμασία της για τους αγώνες των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου το 1936. Η ομάδα τελικά αποκλείστηκε στους προκριματικούς γύρους.

Τον Σεπτέμβριο του 1939, μετά την εισβολή στην Πολωνία, διοικούσε τα SS *Totenkopf Reiterstandarte*, τα οποία βρίσκονταν στη Βαρσοβία μέχρι τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1940, συμμετείχε στη Μάχη του Βελγίου και της Γαλλίας ως μέλος των *SS- Verfügungstruppe* (αργότερα μετονομάστηκαν σε Waffen-SS). Για την υπηρεσία του σε αυτές τις εκστρατείες τιμήθηκε με τον Σιδηρούν Σταυρό 2ης Τάξης στις 15 Δεκεμβρίου 1940. Μονάδες υπό τις διαταγές του στο Ανατολικό Μέτωπο το 1941 ήταν υπεύθυνες για το θάνατο περισσότερων από 17.000 αμάχων κατά τη διάρκεια των σφαγών στο Βαλτότοπο Πινσκ στη περιοχή της Λευκορωσίας . Ως διοικητής της 8ης Μεραρχίας Ιππικού SS *Florian Geyer* το 1943, συμμετείχε σε επιχειρήσεις κατά των παρτιζάνων καθώς και σε αμυντικές επιχειρήσεις κατά του Κόκκινου Στρατού.

Αφού τραυματίστηκε σοβαρά τον Σεπτέμβριο του 1943, ο Φέγκελαϊν διορίστηκε εκ νέου από τον Χάινριχ Χίμλερ στο επιτελείο του αρχηγείου του Χίτλερ ως αξιωματικός-σύνδεσμός του και εκπρόσωπος των SS. Ο Φέγκελαϊν ήταν παρών στην αποτυχημένη απόπειρα κατά της ζωής του Χίτλερ στις 20 Ιουλίου 1944. 

Ο Φέγκελαϊν ήταν γνωστός playboy και είχε πολλές εξωσυζυγικές σχέσεις. Στην αρχή του πολέμου κατηγορήθηκε ότι είχε παράνομη σεξουαλική σχέση με μια Πολωνή, η οποία είχε μείνει έγκυος και την ανάγκασε να κάνει άμβλωση. ​​Αργότερα παντρεύτηκε την Γκρετλ Μπράουν, αδερφή της Εύα Μπράουν έχοντας ξεκάθαρα πολιτικά κίνητρα για αυτόν το γάμο.

Ο Φέγκελαϊν βρισκόταν στο *Führerbunker* του Χίτλερ στο Βερολίνο τους τελευταίους μήνες του πολέμου συνελήφθη από τον αντισυνταγματάρχη των SS Πίτερ Χόγκλ και πυροβολήθηκε για λιποταξία στις 28 Απριλίου 1945, δύο ημέρες πριν από την αυτοκτονία του Χίτλερ. Ο ιστορικός Michael D. Miller τον περιγράφει ως έναν οπορτουνιστή και καριερίστα, ο οποίος απολάμβανε τις καλύτερες αναθέσεις και τις γρήγορες προαγωγές μέσω του Χίμλερ. Ο δημοσιογράφος William L. Shirer και ο ιστορικός Ian Kershaw χαρακτηρίζουν τον Φέγκελαϊν ως κυνικό και ανυπόληπτο. Ο Άλμπερτ Σπέερ τον αποκάλεσε «ένα από τα πιο αηδιαστικά άτομα στον κύκλο του Χίτλερ». 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μέλη των Waffen-SS
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αυτάριτος

Ο **Αυτάριτος** (απεβ. το 238 π.Χ.) ήταν ηγέτης των Γαλατικών μισθοφόρων στον στρατό της Καρχηδόνας κατά τη διάρκεια του Α΄ Καρχηδονιακού Πολέμου.

Με τους άνδρες του ο Αυτάριτος πολέμησε το 262 π.Χ. στη Μάχη του Ακράγαντος και παρέμεινε πιστός στην Καρχηδόνα, όταν οι συμπατριώτες του αυτομόλησαν μαζικά στους Ρωμαίους. Μετά την επιστροφή του στην Αφρική ήταν ένας από τους ηγέτες των μισθοφόρων, που επαναστάτησαν εναντίον της Καρχηδόνας στον Πόλεμο των Μισθοφόρων του 240.

Ο Αυτάριτος, με τα χαρίσματά του ως ομιλητή και καλού γνώστη της Φαινικικής, υποκίνησε τους άνδρες του σε ιδιαίτερη άγρια συμπεριφορά, και ήταν ο προδότης της σφαγής του Καρχηδόνιου διοικητή Γίσκου και των ανδρών του. Τελικά παγιδεύτηκε σε ένα φαράγγι στη Μάχη του Πριονιού από τον Καρχηδόνιο στρατηγό Αμίλκα Βάρκα και παραδόθηκε. Μαζί με άλλους μισθοφόρους ηγέτες, σταυρώθηκε μπροστά από τα τείχη της Τύνιδας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Σμιθ, Γουίλιαμ, Εντ. (1870). "Αυτάριτος". Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας. Σελίδα 446.&nbsp;

Κατηγορία:Γαλάτες
Νοτιοαφρικανικές γενικές εκλογές (1994)

μικρογραφία|Ψηφοδέλτιο των εκλογών του 1994
δεξιά|μικρογραφία|Ποσοστό των ψήφων κάθε κόμματος στις εκλογές
**Μεταξύ 26 και 29 Απριλίου 1994 πραγματοποιήθηκαν στη [[Νότια Αφρική]] οι πρώτες γενικές εκλογές μετά την κατάρρευση του κράτους του [[απαρτχάιντ]].** Οι εκλογές ήταν οι πρώτες στις οποίες συμμετείχαν πολίτες όλων των φυλών και συνεπώς ήταν επίσης οι πρώτες που διεξήχθησαν με καθολικό δικαίωμα ψήφου. Οι εκλογές διεξήχθησαν υπό την καθοδήγηση της Ανεξάρτητης Εκλογικής Επιτροπής *(IEC)* και σηματοδότησαν το αποκορύφωμα της τετραετούς διαδικασίας που έβαλε τέλος στο απαρτχάιντ.

Εκατομμύρια άνθρωποι έκαναν ουρές κατά την διάρκεια μίας τετραήμερους περιόδου εκλογών. Συνολικά, καταμετρήθηκαν 19.726.579 ψήφοι και 193.081 απορρίφθηκαν ως άκυρες. Όπως αναμενόταν παγκοσμίως, το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ΑΕΚ), το οποίο ενσωμάτωσε την επιτροπή των εργατών της COSATU και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Νότιας Αφρικής, πέτυχε μια σαρωτική νίκη, λαμβάνοντας το 62% των ψήφων, μόλις κάτω από την πλειοψηφία των δύο τρίτων που απαιτείται για να τροποποιηθεί μονομερώς το Προσωρινό Σύνταγμα. Όπως απαιτείται από το έγγραφο αυτό, το ΑΕΚ σχημάτισε Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με το Εθνικό Κόμμα και το Κόμμα Ελευθερίας της Ινκάτα, τα δύο άλλα κόμματα που κέρδισαν περισσότερες από 20 έδρες στην Εθνική Συνέλευση. Το κυβερνών Εθνικό Κόμμα συγκέντρωσε λίγο περισσότερο από το 20%, και ήταν έτσι επιλέξιμο για τη θέση του αντιπροέδρου του τότε προέδρου Ντε Κλερκ. Η πρώτη πράξη της νέας Εθνοσυνέλευσης ήταν να εκλέξει τον Νέλσον Μαντέλα ως Πρόεδρος, καθιστώντας τον πρώτο μαύρο ηγέτη της χώρας. Ενώ στη συνέχεια διόρισε το Υπουργικό του Συμβούλιο.

Η 27η Απριλίου αποτελεί πλέον εθνική αργία στη Νότια Αφρική, γνωστή και ως Ημέρα της Ελευθερίας.

## Υπόβαθρο
Το Κόμμα της Ελευθερίας της Ίνκατα (ΚΕΙ) εισήλθε στις εκλογές αργά και προστέθηκε στις ήδη εκτυπωμένες κάλπες με τη βοήθεια ενός αυτοκόλλητου. Στις αγροτικές περιοχές με περιορισμένες υποδομές, οι άνθρωποι έκαναν ουρά "για μέρες" με σκοπό να ψηφίσουν.

Το Συντηρητικό Κόμμα, η αξιωματική αντιπολίτευση στην προηγούμενη Εθνοσυνέλευση, δεν συμμετείχε στις εκλογές. Το κόμμα *Herstigte Nasionale*, το οποίο είχε συμμετάσχει στις εκλογές του 1989 μόνο για τους λευκούς, επέλεξε επίσης να μην συμμετάσχει.

## Αποτελέσματα

### Εθνοσυνέλευση
Τα 400 μέλη της Εθνοσυνέλευσης επιλέχθηκαν από λίστες κομμάτων ανάλογα με το ποσοστό που κατείχαν τα κόμματα σε εθνικό επίπεδο.

### Γερουσία
Τα 90 μέλη της Γερουσίας επιλέχθηκαν (10 από κάθε επαρχία) από τα νεοεκλεγμένα επαρχιακά νομοθετικά σώματα. Οι έδρες της Γερουσίας κάθε επαρχίας κατανέμονται ανάλογα με την εκπροσώπηση των κομμάτων στο νομοθετικό σώμα της επαρχίας.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Εκλογές στη Νότια Αφρική
Μάρθας Βίνιαρντ

Το **Μάρθας Βίνεγιαρντ** (αγγ. **Martha's Vineyard**), που μεταφράζεται στα ελληνικά ως το ***Αμπέλι της Μάρθας*** είναι ένα νησί στην πολιτεία της Μασαχουσέτες, στις ΗΠΑ, που βρίσκεται λίγο νότια του Cape Cod. Είναι γνωστή ως δημοφιλής, πλούσια καλοκαιρινος προορισμος. Είναι το 58ο μεγαλύτερο νησί στις ΗΠΑ, με έκταση περίπου 250 km2, και το τρίτο μεγαλύτερο στην Ανατολική ακτή, μετά το Long Island και το Mount Desert Island. Το Μάρθας Βίνιαρντ αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του κομητείας Ντουκς, της Μασαχουσέτης, το οποίο περιλαμβάνει επίσης τα Νησιά Ελίζαμπεθ και το νησί Νόμανς Λαντ.

Ο πληθυσμός του νησιού όλο το χρόνο έχει αυξηθεί σημαντικά από τη δεκαετία του 1960. Στην έκθεση της Επιτροπής Martha's Vineyard του 2023, ο πληθυσμός σε όλο το χρόνο ήταν 20.530, αύξηση από 16.460 το 2010.  Ο καλοκαιρινός πληθυσμός αυξάνεται σε πάνω από 200.000 άτομα. Περίπου το 56% των 14.621 κατοικιών του Vineyard είναι εποχικά κατεχόμενα.

## Κλίμα
Σύμφωνα με το σύστημα ταξινόμησης του κλίματος Köppen, το κλίμα του νησιού συνορεύει μεταξύ ενός υγρού ηπειρωτικού κλίματος (Dfa / Dfb), ενός υγρού υποτροπικού κλίματος και ενός ωκεανικό κλίμα (Cfb), το τελευταίο ένα είδος κλίματος που σπάνια βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Βόρειας Αμερικής.  Το κλίμα της Μάρθας Βίνιαρντ επηρεάζεται ιδιαίτερα από τον γύρω Ατλαντικό Ωκεανό, ο οποίος μετριοποιεί τις θερμοκρασίες καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, αν και αυτή η μέτρια είναι σε καμία περίπτωση τόσο ισχυρή όσο στις αντίθετες πλευρές του Ατλαντικού (Πόρτο, Πορτογαλία) του Ειρηνικού των Ηνωμένων Πολιτειών (Κρέσεντ Σίτι) σε παρόμοιες γεωγραφικές πλάτους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Νησια
Κατηγορία:Μασαχουσέτη
Κατηγορία:Ατλαντικός Ωκεανός
Σταυροπήγι Μεσσηνίας

Το **Σταυροπήγι** ή **Σταυροπήγιο** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας.

## Γενικά στοιχεία
Το Σταυροπήγι βρίσκεται νοτιοανατολικά από την Καλαμάτα (21 χλμ.) και βορειοδυτικά από την Καρδαμύλη (15 χλμ.) σε υψόμετρο 380 μέτρα . 

Το Σταυροπήγιο είναι μεσογειακό χωριό πνιγμένο στα ελαιοπερίβολα, κτισμένο στην πλαγιά του λόφου όπου βρίσκεται το Κάστρο της Ζαρνάτας. Διαθέτει Νηπιαγωγείο. Το Σταυροπήγιο ήταν έδρα Επισκοπής και καπεταναίοι της περιοχής ήταν οι μετέπειτα Μπέηδες της Μάνης, Τζανέτμπεης Κουτούφαρης (πρώτος Μπέης 1776-1779) και ο Παναγιώτμπεης Κουμουντουράκης (1798-1803). 

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821, το 1835 ως *Βαρούσι* να προσαρτάται στον τότε δήμο Γερηνίας. Το 1912 το όνομά του διορθώθηκε σε *Μπαρούσια* ή *Βαρούσια* ενώ ορίστηκε και έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1957 μετονομάστηκε σε *Πηγή* και το 1959 σε Σταυροπήγιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Μάλτα αποτελούν την κοινότητα Σταυροπηγίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αβίας του Δήμου Δυτικής Μάνης ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 είχε 327 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σταυροπήγιο της Μάνης !!! Ιστορία 1200 χρόνων !!! στο https://www.youtube.com/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Μάνη
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Ακακία Κορδόση

Η **Ακακία Κορδόση** (1940, Μεσολόγγι - 26 Μαρτίου 2015, Μεσολόγγι) ήταν Ελληνίδα πεζογράφος, μεταφράστρια και δοκιμιογράφος. Πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές στην Παλαμαϊκή Σχολή και αργότερα επέλεξε τον κλάδο της γαλλικής φιλολογίας. Σπούδασε στην Ελλάδα και στην Ντιζόν της Γαλλίας.

## Βιογραφία
Η Κορδόση σπούδασε Κλασική Γαλλική φιλολογία στην Ελλάδα και Mοντέρνα Φιλολογία στη Γαλλία. Εργαζόταν ως καθηγήτρια Γαλλικών στην δημόσια εκπαίδευση και στην υπηρεσία Τύπου της Γαλλικής Πρεσβείας.

Το 1967, έκανε την εμφάνιση της στον κόσμο της λογοτεχνίας με ένα διήγημα της στο περιοδικό «Νέα Εστία». Συνεργασίες της έχουν δημοσιευθεί στο «Έθνος» και στα «Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας».

Υπήρξε ενεργό μέλος της πολιτιστικής ζωής του Μεσολογγίου αφού συμμετείχε στην έκδοση νεανικών περιοδικών λογοτεχνίας, υπήρξε ιδρύτρια της Κινηματογραφικής Λέσχης Μεσολογγίου, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου Μεσολογγίου και μαζί με τον αδερφό της, Νίκο Κορδόση, ίδρυσαν τον πολιτιστικό οργανισμό «Διέξοδος».

Το 2003 εξελέγη επίτιμη διδάκτωρ της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 2004 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο του Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών για το σύνολο του έργου της.

## Θάνατος
Η Ακακία Κορδόση πέθανε στο σπίτι της στο Μεσολόγγι στις 26 Μαρτίου 2015 από φυσιολογικά αίτια, σε ηλικία 75 ετών.

## Έργα

***Διηγήματα:***

* *Γκρίζες μέρες* (1973)
* *Ποιος, αν φώναζα* (1987)
* *Οι γερανοί* (1993)
* *Τα χαμένα βήματα του αυτοκράτορα* (1999)
* *Ζωγραφισμένος Αύγουστος* (2005)
* *Δεν πειράζει που δεν μ’ άκουσες* (2011)
* *Σαν μουσική τη νύχτα* (1997)

***Μυθιστορήματα:***

* *Ο εμπρησμός* (1992)
* *Τα νοερά καλοκαίρια* (1995)
* *Το διπλό ταξίδι* (1994)
* *Ο μυστικός κόσμος του καθηγητή Αναγνώστου* (2001)
* *Απ’ το ροζ ως το κόκκινο* (2010)

***Θεατρικό:***

* *Ένας άνθρωπος που λεγόταν Μπάυρο*ν (1974)

***Δοκίμια/μελέτες:***

* *Αναλογίες* (1974)
* *Γνωρίστε το Μεσολόγγι* (1976)
* *Το Μεσολόγγι της ομορφιάς και του πνεύματος* (2003)
* *Από την Πίζα στο Μεσολόγγι* (2011)

***Αξιόλογες αναφορές στα:***

* *Δεκατρείς φωνές της σιωπής-* διήγημα (έλαβε το Μέγα Βραβείο Γραμμάτων της Γαλλικής Ακαδημίας το 1991/ κυκλοφορία στα ελληνικά το 1992)
* *Μιλήστε μεσολογγίτικα* (1981)- γλωσσική μελέτη (βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών)

***Μεταφράσεις:***

* *Έργα του Μπαλζάκ*
* *Σύγχρονη γαλλική λογοτεχνία (Φρανς Ρος, Κατρίν Αλεγκρέ)*
* *Ιστορία της πολιορκίας του Μεσολογγίου/*Ογκίστ Φαμπρ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι
Άννων Β΄ ο Μέγας

Ο **Άννων Β΄** ο *Μέγας*  (φοινικικά:𐤇𐤍𐤀, ḤNʾ)  ήταν ένας πλούσιος Καρχηδόνιος αριστοκράτης του 3ου αι. π.Χ.

Ο πλούτος του Άννων βασίστηκε στη γη που είχε στην Αφρική και την Ιβηρική Χερσόνησο, και κατά τη διάρκεια του Α΄ Καρχηδονιακού Πολέμου ηγήθηκε της μερίδας στην Καρχηδόνα που ήταν αντίθετη στην συνέχιση του πολέμου κατά της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Προτιμούσε να συνεχίσει να κατακτά εδάφη στην Αφρική, παρά να πολεμήσει με τη ναυτική του δύναμη εναντίον της Ρώμης, κάτι που δεν θα του έφερνε προσωπικό κέρδος. Σε αυτές τις προσπάθειες, αντιτάχθηκε από τον Καρχηδόνιο στρατηγό Αμίλκα Βάρκα. Ο Άννων απέσυρε το Καρχηδονιακό ναυτικό το 244 π.Χ., δίνοντας στη Ρώμη χρόνο να ναυπηγήσει ξανά τον στόλο της, και τελικά να νικήσει την Καρχηδόνα το 241 π.Χ.

Μετά τον πόλεμο, ο Άννων αρνήθηκε να πληρώσει τους Βερβέρους μισθοφόρους, που τους είχε υποσχεθεί χρήματα και ανταμοιβές ο Αμίλκας. Οι μισθοφόροι εξεγέρθηκαν, και ο Άννων ανέλαβε τον έλεγχο του στρατού των Καρχηδονίων για να προσπαθήσει να τους νικήσει. Η προσπάθειά του απέτυχε, και έδωσε τον έλεγχο του στρατού πίσω στον Αμίλκα. Τελικά, συνεργάστηκαν και οι δύο, για να συντρίψουν τους επαναστάτες το 238 π.Χ.

Το παρωνύμιό του "ο Μεγάλος" προφανώς κερδήθηκε λόγω των κατακτήσεων του μεταξύ των Αφρικανικών εχθρών της Καρχηδόνας, και συνέχισε να αντιτίθεται στον πόλεμο με τη Ρώμη, ο οποίος θα συνεπαγόταν αναγκαστικά ναυμαχίες. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου, ηγήθηκε της αντιπολεμικής μερίδας στην Καρχηδόνα και κατηγορείται ότι εμπόδισε την αποστολή ενισχύσεων στον γιο τού Αμίλκα, τον Αννίβα, μετά τη νίκη του στη μάχη των Καννών. Μετά την ήττα της Καρχηδόνας στη μάχη της Ζάμας το 202 π.Χ., ήταν μεταξύ των πρέσβεων για τη διαπραγμάτευση ειρήνης με τους Ρωμαίους.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Charles-Picard, Gilbert; Picard, Colette. *Life and Death of Carthage*. Taplinger, 1968.
*Hoyos, Dexter. *The Carthaginians*. Routledge, 2010.
*Hoyos, Dexter. *Master the West: Rome and Carthage at War*. Oxford University Press, 2015.
*Hoyos, Dexter. *Carthage's Other Wars: Carthaginian Warfare Outside the 'Punic Wars' Against Rome*. Pen & Sword, 2019.
*Huss, Werner. ''Geschichte der Karthager''. C.H. Beck, 1985. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Χάννος II ο Μεγάλος 

Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου
Κατηγορία:Καρχηδόνιοι
Ιωάννα Παλιοσπύρου

Η **Ιωάννα Παλιοσπύρου** (7 Μαρτίου 1986) είναι Ελληνίδα θύμα χημικής επίθεσης. Στις 20 Μαΐου 2020, ξέσπασε είδηση πως μια μαυροφορεμένη γυναίκα με περούκα έριξε βιτριόλι στο πρόσωπο μιας 34χρονης γυναίκας, στη περιοχή της Καλλιθέας.

Εκείνο το πρωί, η Ιωάννα κατευθυνόταν προς τον χώρο εργασίας της, μέχρι που λούστηκε με καυστικό υγρό, στο ισόγειο της πολυκατοικίας στην οποία εργάζονταν. Ενστικτωδώς, η πρώτη της κίνηση ήταν να απευθυνθεί στο πλησιέστερο φαρμακείο, όπου της παρασχέθηκαν πρώτες βοήθειες και κλήθηκε ασθενοφόρο. Έδωσε μάχη για την ζωή της και από τότε άρχισε να υποβάλλεται σε χειρουργικές επεμβάσεις, ώστε να θεραπεύσει τα τραύματα της. Η πρώτη δημόσια εμφάνιση της Παλιοσπύρου, μετά την επίθεση, ήταν στις 15 Σεπτεμβρίου του 2021. Φορούσε ειδική μάσκα προστασίας και ήταν καλυμμένη με λευκούς επιδέσμους.  

Η Έφη Κακαράντζουλα, η δράστρια, τράπηκε αμέσως σε φυγή μετά το συμβάν, όμως έναν μήνα αργότερα βρέθηκε από τις αρμόδιες αρχές. Τον Οκτώβριο του 2021 κρίθηκε ένοχη για απόπειρα ανθρωποκτονίας και καταδικάστηκε σε 15 χρόνια κάθειρξη.

Σήμερα, η Ιωάννα Παλιοσπύρου δραστηριοποιείται ως ακτιβίστρια και προσφέρει υποστήριξη σε εγκαυματίες. Ίδρυσε το *Ioanna Paliospirou Foundation*, ώστε να μαζέψει έσοδα, να ευαισθητοποιήσει το κοινό και να δημιουργήσει μια κοινότητα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θύματα επίθεσης με οξύ
Άννων Α΄ ο Μέγας

Ο **Άννων Α΄** ο *Μέγας*  (φοινικικά:, ḤNʾ)  ήταν ένας Καρχηδόνιος πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης του 4ου αι. π.Χ.

Ο Ρωμαίος ιστορικός Ιουστίνος τον αποκαλεί *princeps Carthaginiensium*, πρίγκηπα των Καρχηδονίων. Ο τίτλος σχεδόν σίγουρα σημαίνει "πρώτος ανάμεσα σε ίσους", αντί για ευγενή ή κάποιο βασιλικό καθεστώς.   Ο αντίπαλός του, ο Σουνιάτος, ονομάστηκε *potentissimus Poenorum*, ή "ο πιο ισχυρός από τους Καρχηδόνιους", το έτος 368. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Σουνιάτος κατηγορήθηκε για προδοσία (για αλληλογραφία με τις Συρακούσες) και πιθανότατα εκτελέστηκε.

Το 367 ο Άννων Α΄  διοίκησε έναν στόλο 200 πλοίων, που κέρδισε μια αποφασιστική ναυτική νίκη πάνω στους Έλληνες της Σικελίας. Η νίκη του απέκλεισε αποτελεσματικά τα σχέδια του Διονύσιου Α΄ των Συρακουσών να επιτεθεί στο Λιλύβαιον, μια πόλη στη δυτική Σικελία που ήταν σύμμαχος της Καρχηδόνας.

Για περίπου είκοσι χρόνια, ο Άννων Α΄  ήταν η κορυφαία μορφή της Καρχηδόνας, και ίσως ο πλουσιότερος. Στη δεκαετία του 340, σχεδίαζε να γίνει τύραννος. Αφού διένιμε τρόφιμα στον πληθυσμό, ήρθε η ώρα για μια επίδειξη δύναμης, και χρησιμοποίησε για τον σκοπό αυτό τους ιθαγενείς σκλάβους και έναν Βέρβερο φύλαρχο. Αν και δεν αποτελούσε στρατιωτική απειλή για την Καρχηδόνα, ο Άννων Α΄ συνελήφθη, βρέθηκε ότι ήταν προδότης, και βασανίστηκε μέχρι θανάτου.  Πολλά μέλη της οικογένειάς του εκτελέστηκαν επίσης.

Αργότερα, ο γιος του Άννων Α΄ , ο Γίσκο έλαβε τη διοίκηση επτά πλοίων της Καρχηδόνας με πλήρωμα Έλληνες μισθοφόρους και στάλθηκε στο Λιλύβαιον, μετά από το οποίο διαπραγματεύθηκε ειρήνη εκ μέρους της Καρχηδόνας με τον Τιμολέοντα των Συρακουσών (π. το 340). Στη συνέχεια, το κύρος και η επιρροή αυτής της οικογένειας στην Καρχηδόνα θα αναφερόταν σε μεταγενέστερες γενιές.  Ο Άννων Α΄ ήταν πιθανότατα πρόγονος του Άννων Β΄ του Μεγάλου.

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφία

* Τσαρλς-Πίκαρντ, Γκιλμπερτ, Πίκαρντ και Κολέτ. *Ζωή και Θάνατος της Καρταγίας*. Τάπλινγκ, 1968.
* - Σκατά, Βέρνερ. Η ιστορία του Καρταγκερ. Ο Κ.Χ. Μπεκ, 1985. 
* Λάνσελ, Σερτζ. Μια Ιστορία. Μπλακγουέλ, 1995.
* Γουόρμινγκτον, Μ.Χ. Καρτάτζ. Ο Ρόμπερτ Χέιλ, 1960.

Κατηγορία:Καρχηδόνιοι στρατηγοί
Άννων Γ΄ ο Μέγας

Ο **Άννων Γ΄** ο *Μέγας* (φοινικικά: 𐤇𐤍𐤀, ḤNʾ)  ήταν ένας συντηρητικός πολιτικός στην Καρχηδόνα κατά τον 2ο αι. π.Χ.   Είναι γνωστός μόνο μέσω του ιστορικού Απππιανού. Όταν ξέσπασε ο Γ΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος, υπερασπίστηκε μια καλή σχέση με τη Ρώμη, και έβλεπε την Αφρική, αντί για την Ιβηρική, ως πιθανό μέρος επέκτασης. Οδηγώντας ένα μεγάλο τμήμα της Καρχηδόνικής αριστοκρατίας, έκανε τις προσπάθειες της οικογένειας Βάρκα στην Ιβηρική άχρηστες. 

Είναι πιθανό ο Άννων Γ΄, ο οποίος δεν καταγράφεται από τον Aππιανό ότι έπαιξε κάποιον ρόλο στον ίδιο τον Γ΄ Πόλεμο, να μην υπήρξε ποτέ και να είναι το προϊόν της σύγχυσης του Aππιανού. Αυτό θα τον έκανε ταυτόσημο με τον Άννων Β ́ τον Μεγάλο.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Τσαρλς-Πίκαρντ, Γκιλμπερτ, Πίκαρντ και Κολέτ. *Ζωή και Θάνατος της Καρταγίας*. Τάπλινγκ, 1968.
* Χόιο, Ντέξτερ. *Οι Καρταγίνοι*. Ρουτλέτζ, 2010.
* - Σκατά, Βέρνερ. Η ιστορία του Καρταγκερ. Ο Κ.Χ. Μπεκ, 1985. 
* Σκούλαρντ, Χ. Χ. Κέρι, Μ. Ιστορία της Ρώμης: Μέχρι την Κυριακή του Κωνσταντίνου. Πάλγκρεϊβ, 1976.
* Γουόρμινγκτον, Μ.Χ. Καρτάτζ. Ο Ρόμπερτ Χέιλ, 1960.

Κατηγορία:Καρχηδόνιοι
Άννων (υιός του Αννίβα)

Ο **Άννων** (φοινικικά:‬𐤇‬𐤍‬𐤀‬, ḤΝʾ), του οποίου το πλήρες όνομα ήταν στα φοινικικά: Hna Ben Hanibal) ή ο Άννων γιος του Αννίβα, ήταν, σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, ένας Καρχηδόνιος στρατηγός κατά τη διάρκεια του Α΄ Καρχηδονιακού Πολέμου (264 έως 241 π.Χ.).

Σημειώνεται ότι αυτή η καταχώριση δεν σχετίζεται με τον γιο τού Αννίβα Βάρκα, του οποίου ο γιος πιθανότατα ονομαζόταν Άννo (φοινικικά: 𐤇‬𐤍‬𐤀‬, Hna) Βάρκας, και του οποίου έχουμε πολύ λίγες λεπτομέρειες, αλλά ανήκει στην εποχή του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου.

## Ιστοριογραφία
Ο Διόδωρος Σικελιώτης, που έγραψε τον 1ο αι. π.Χ., αναφέρει τον Άννων στην αφήγησή του για τον Α΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο και τον αποκαλεί "Άννων, γιο του Αννίβα", για να τον διακρίνει από άλλους Καρταγούς με αυτό το όνομα.

## Μάχη του Ακράγαντος
Πριν τη μάχη, ο Αννίβας Γίσκο ήταν στην πόλη του Ακράγαντος, που περικυκλώθηκε από τους Ρωμαίους, και ο Άννων στάλθηκε να προσφέρει ανακούφιση. Ο Άννo συγκέντρωσε τα στρατεύματά του στην Ηράκλεια Μινώα και κατέλαβε τη ρωμαϊκή βάση εφοδιασμού στην Ηρβησό. Είπε στο ιππικό του να επιτεθεί αρχικά στο ρωμαϊκό ιππικό, και στη συνέχεια να υποκριθεί υποχώρηση. Οι Ρωμαίοι καταδίωξαν τους Νουμίδες καθώς υποχωρούσαν, οι οποίοι τους έφεραν στο κύριο σώμα του στρατού των Καρχηδονίων, όπου οι Ρωμαίοι υπέστησαν πολλές απώλειες. Σύμφωνα με τον Πολύβιο, η πολιορκία διήρκεσε αρκετούς μήνες, πριν οι Ρωμαίοι νικήσουν τους Καρχηδόνιους και αναγκάσουν τον Άννων να αποσυρθεί.

## Βλέπε επίσης
* Άλλοι Άννων στην ιστορία της Καρχηδόνας

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*  

Κατηγορία:Καρχηδόνιοι