open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Θυιάδες

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Θυιάδες** (***Θυιάδαι***) ή και **Θυάδες** (***Θυάδαι***) αναφέρεται μία ομάδα γυναικών που λάτρευαν τον θεό Διόνυσο, όπως ήταν οι Βάκχες και οι Μαινάδες. Κατά την παράδοση οι Θυιάδες ήταν κόρες της πρώτης ιέρειας του Διονύσου στους Δελφούς, της Θυίας (βλ.λ.), από όπου και πήραν το όνομά τους.

Οι Θυιάδες αποκαλούνταν και **Θυστάδες** ή ***Θυίαι***. Ο Παυσανίας γράφει (Ι΄ 4, 3 κ.ε.) ότι οι Θυιάδες κατάγονταν από την Αττική και μία φορά κάθε δύο χρόνια ανέβαιναν στον Παρνασσό, όπου μαζί με άλλο «θίασο» (ομάδα) γυναικών από τους Δελφούς τελούσαν τα «όργια» του Διονύσου. Στον δρόμο οι Θυιάδες έκαναν στάσεις και χόρευαν με τραγούδια και μουσικά όργανα. Οι στάσεις αυτές γίνονταν σε χώρους με λατρευτική σημασία, όπως στον Πανοπέα της Φωκίδας. Είναι άγνωστο το πόσες γυναίκες αποτελούσαν τον θίασο των Θυιάδων. Ως μέτρο συγκρίσεως υπάρχουν οι 11 Διονυσιάδες της Σπάρτης και οι 16 γυναίκες της Ήλιδας. Ο Παυσανίας γράφει (Ι΄ 19, 4) ότι στο δυτικό αέτωμα του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς απεικονιζόταν εκτός των άλλων το ηλιοβασίλεμα, ο Διόνυσος και οι Θυιάδες. Τα έργα αυτά ανήκαν στον Αθηναίο γλύπτη Ανδροσθένη. Η νεότερη έρευνα διετύπωσε την επιφύλαξη ότι μπορεί οι γυναίκες αυτές να ήταν Βάκχες και όχι Θυιάδες, επειδή υποστηρίχθηκε ότι οι τελευταίες ανήκουν στους ιστορικούς χρόνους, ενώ οι Βάκχες είναι γνωστές από τη μυθική εποχή.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Θυιαδες
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Φωκίδας
Νετάνια

thumb|Στην άκρη τις πόλης
Η **Νετάνια** (εβραϊκά: נְתַנְיָה) είναι πόλη του κεντρικού Ισραήλ, στις ακτές της Μεσογείου, 30 χλμ. βόρεια του Τελ Αβίβ και 56 χλμ. νότια της Χάιφα. Με 14 χιλιόμετρα ακτών θεωρείται η κατ’εξοχήν τουριστική πόλη της χώρας, ιδιαίτερα δημοφιλής στους Γάλλους αλλά και Ρώσους. Το 2021 είχε πληθυσμό 224.066 κατοίκους, πολλοί από τους οποίους είναι μετανάστες από αγγλόφωνες χώρες. Δήμαρχος είναι η Μιριάμ Φαϊρμπέργκ.

## Οικονομία
Η Νετάνια είναι γνωστή ως την πόλη όπου άνοιξε το πρώτο κατάστημα ΙΚΕΑ στο Ισραήλ. Διαθέτει τέσσερα βιομηχανικά πάρκα με εταιρείες υψηλής τεχνολογίας και κινητής τηλεφωνίας. Άλλος σημαντικός τομέας είναι ο τουρισμός. 

## Αδελφοποιήσεις
Η Νετάνια έχει αδελφοποιηθεί με τις ακόλουθες πόλεις:

*  Ντόρτμουντ
*  Γκίσεν
*  Κόμο
*  Νίκαια
*  Σταβάνγκερ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Δήμος της Νετάνιας

Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Θριές

[thumb|280px|Χρυσές πλακέτες με χαρακτικό φτερωτών γυναικών-μελισσών, πιθανώς των Θριών (7ος αι. π.Χ.). Βρέθηκαν στην [Κάμειρος|Κάμειρο της Ρόδου και φυλάσσονται στο Βρετανικό Μουσείο.]]
Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα **Θριές** (***Θριαί***) ήταν γνωστές τρεις Νύμφες που έμεναν στον Παρνασσό και τις θεωρούσαν κόρες του θεού Απόλλωνα, καθώς και οι τρεις είχαν μαντικές ικανότητες. 

## Παράδοση
Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση (από σπάραγμα του Φιλοχόρου), οι Θριές ήταν θυγατέρες του Δία και τροφοί του Απόλλωνα, του οποίου ιέρειες παρέμειναν. Στις Θριές απέδιδαν την επινόηση να μαντεύουν το μέλλον από τα χαλίκια, που τα έριχναν μέσα σε ένα κανάτι. Τα χαλίκια αυτά ονομάζονταν επίσης *«θριαί»*. Το ίδιο πράγμα είχε διδάξει και ο Απόλλων στον θεό Ερμή.

## Συμβολισμός
Οι Θριές είχαν τα ονόματα Μέλαινα, Κλεοδώρα (= περίφημη για τα δώρα ή τα χαρίσματά της) και Δάφνις. Τους απέδιναν τον χαρακτηρισμό *«Σεμναί»*.

Οι Θριές αγαπούσαν πολύ το μέλι και γι' αυτό όταν πήγαιναν να τις ρωτήσουν τα μελλοντικά γεγονότα τους προσέφεραν μέλι. Ο «Ομηρικός Ύμνος» στον Ερμή τις αναφέρει ως φτερωτές και γράφει: *«Από την κατοικία τους πετούν πότε εδώ και πότε εκεί, τρεφόμενες με μέλι... Και όταν εμπνέονται τρώγοντας το κίτρινο μέλι, είναι πρόθυμες να πουν την αλήθεια. Αλλά αν στερηθούν το γλυκό φαΐ των θεών, τότε λένε ψέματα»*.

Με άλλα λόγια, οι Θριές είναι προσωποποιήσεις μελισσών, αφού και τα κεφάλια τους περιγράφονται ως λευκά (όπως κάποτε των μελισσών από τη γύρη). Στον ομηρικό ύμνο συγχέονται και με τις Κωρύκειες, Νύμφες των «προφητικών πηγών» του Παρνασσού.

Στο «Λεξικό της Σούδας» υπάρχει ένα σχόλιο ότι «αποκαλούν την τρέλα των ποιητών θρίασιν».

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Θριες
Θυώνη

Στην ελληνική μυθολογία το όνομα **Θυώνη** ήταν μια άλλη ονομασία της μητέρας του θεού Διονύσου, της Σεμέλης (βλ.λ.). Η εξήγηση που δίνεται για τη μεταξύ τους διαφορά είναι ότι «Σεμέλη» είναι η θνητή υπόσταση της μητέρας του θεού, ενώ «Θυώνη» είναι η Σεμέλη μετά την αποθέωσή της (δηλαδή τη μετατροπή της σε θεά) από τον Διόνυσο, ο οποίος την έφερε στον Όλυμπο παίρνοντάς την από τον Άδη.

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Θυωνη
Θων (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Θων** είναι γνωστός ένας Αιγύπτιος βασιλιάς, ο οποίος φιλοξένησε το Μενέλαο και την Ωραία Ελένη όταν επέστρεφαν από την Τροία. Ο Ηρόδοτος γράφει (Β 113) ότι ο Θων ήταν αξιωματικός φρουράς στα χρόνια του βασιλιά Πρωτέα. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, έφθασαν εξαιτίας της θαλασσοταραχής στην Αίγυπτο ο Πάρις με την Ελένη, και όταν ο Θων έμαθε ποιες ήταν οι πραγματικές σχέσεις του ζευγαριού ανάγκασε τον Πάρι να αφήσει την Ελένη για να την παραλάβει ο νόμιμος σύζυγός της. Πραγματικά, ο Μενέλαος βρήκε την Ελένη στην Αίγυπτο επιστρέφοντας από την Τροία και την πήρε μαζί του. Σε αυτή την εκδοχή (ότι δηλαδή η Ωραία Ελένη δεν ταξίδεψε ποτέ στην Τροία) στηρίχθηκε ο Ευριπίδης στην τραγωδία του «Ελένη», αλλά αντικατέστησε το Θων με τον αρνητικό χαρακτήρα Θεοκλύμενο.

Ως σύζυγος του Θων μυθολογείται η Πολύδαμνα, η οποία αναφέρεται στην *[[Οδύσσεια]]*.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αιγύπτου
Ίαιρα

Στην ελληνική μυθολογία η **`Ιαιρα** ήταν Νύμφη, μία από τις Νεράιδες ή Δρυάδες του όρους `Ιδη της Φρυγίας. Ερωτεύθηκε τον Αλκάνορα και μαζί απέκτησαν δίδυμα: τον Πάνδαρο και τον Βιτία. Οι δύο αυτοί αδελφοί συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους συντρόφους του Αινεία, τους Αινειάδες.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Φρυγία
Ίακχος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ίακχος** είναι επίθετο του θεού Διονύσου, ειδικότερα όταν αποτελεί τη θεότητα που οδηγεί την πορεία των μυημένων προς τα Ελευσίνια Μυστήρια, οπότε και θεωρείται γιος του Δία και της Δήμητρας. Κατ' άλλες εκδοχές, είναι γιος της θεάς Δήμητρας και του Ιασίωνα ή του Κελεού ή του θεού Διονύσου. Επίσης, θεωρούσαν τον Ίακχο γιο της Περσεφόνης ή ακόμα και σύζυγο της Δήμητρας.

Οι Ορφικοί ταύτιζαν τον Ίακχο με τον Σαβάζιο της Φρυγίας ή με τον Ζαγρέα, και μερικοί πίστευαν ότι μετά τον φόνο του ο Ζαγρέας ξαναγεννήθηκε ως Ίακχος. Εκτός αυτού, υπήρχε μια ευθεία που ένωνε τον Διόνυσο, τον Ζαγρέα και τον Ίακχο σε ένα και το αυτό πρόσωπο. Ο Νόννος στα «Διονυσιακά» (μη΄ 951 κ.ε.) γράφει ότι η Νύμφη Αύρα γέννησε από τον Διόνυσο δύο γιους δίδυμους. Ο πρώτος κατασπαράχθηκε από την ίδια του τη μάνα, ενώ ο δεύτερος, ο Ίακχος, σώθηκε από τον πατέρα του, ο οποίος τον εμπιστεύθηκε στη θεά Αθηνά. Η Αθηνά τον θήλασε και μετά τον έδωσε με τη σειρά της στις Βάκχες της Ελευσίνας. Ο Νόννος ονομάζει τον Ίακχο «τρίτον Διόνυσον»: ο πρώτος ήταν ο Ζαγρεύς, ο δεύτερος ο «κυρίως» Διόνυσος (ο γιος του Δία και της Σεμέλης) και ο τρίτος ο Ίακχος, ο οποίος μαζί με τη Δήμητρα και την Περσεφόνη ήταν τα κυριότερα πρόσωπα των Ελευσινίων Μυστηρίων. Ο Ίακχος ήταν ο «αρχηγέτης» των Μυστηρίων αυτών.

Στην Αθήνα η 20η Βοηδρομιώνος ονομαζόταν *«`Ιακχος ημέρα»* και εορταζόταν με πανηγύρι. Την ημέρα εκείνη έπαιρναν από το **Ιακχείον** (τον ναό του Ιάκχου) το ξόανο του θεού και το πήγαιναν στην Ελευσίνα με πομπή. Ο επικεφαλής της πομπής ονομαζόταν **«Ιακχαγωγός»** και κρατούσε το ξόανο, ενώ ακολουθούσαν χωριστά οι άνδρες και χωριστά οι γυναίκες. Αρχικά πήγαιναν με τα πόδια, αλλά κατόπιν όσοι δεν άντεχαν ανέβαιναν σε άμαξες. Η γιορτή ήταν γεμάτη φαιδρότητα, πειράγματα κλπ.. Μία παραστατική εικόνα της δίνει ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους» του (στ. 395 κ.ε.). Κατά την πορεία αυτή ακούγονταν κατά το έθιμο οι «γεφυρισμοί» (αστεία χοντροκομμένα) στη γέφυρα του Κηφισού. Στην Ελευσίνα οδηγούσαν το ξόανο του Ιάκχου με αναμμένες δάδες στον ναό. Και ο ύμνος που έψελναν τότε ονομαζόταν και αυτός *«`Ιακχος»*.

## Παραπομπές


### Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Ορφισμός
Κατηγορία:Ελευσίνια Μυστήρια
Ιάλμενος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ιάλμενος** (
Ο Στράβων αναφέρει ότι ο Ιάλμενος μετά την άλωση της Τροίας οδήγησε τους άνδρες του στον Πόντο. Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση, ο Ιάλμενος επέστρεψε και πέθανε στον Ορχομενό. Η *[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]* αναφέρει (Α΄ 9, 16) ότι έλαβε μέρος και στην Αργοναυτική Εκστρατεία.

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής 21602 Ιάλμενος (21602 Ialmenus), που ανακαλύφθηκε το 1998 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica*, τόμ. 28ος, σελ. 354

Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Κατηγορία:Παιδιά του Άρη
Κατηγορία:Αργοναύτες
Α.Ο. Πέλοπας Πατρών

Ο **Α.Ο. Πέλοπας Πάτρας** είναι αθλητικός σύλλογος στην Πάτρα με χρώματα το  μπλε και το άσπρο. Ο Πέλοπας ιδρύθηκε το 1992. Έχει τμήματα: Άρσης βαρών, ενόργανης γυμναστικής, τρίαθλου και στίβου. Παλαιότερα είχε και τμήματα Σόφτμπολ και Μπέιζμπολ.

## Στίβος
Το τμήμα του στίβου είναι από τα παλιότερα στον Πέλοπα. Μεγάλη μορφή του τμήματος η Παναγιώτα Νικολακοπούλου 5 φορές πανελληνιονίκης στον Μαραθώνιο, από το 1994 έως το 1999. Πανελληνιονίκης μια  φορά 1993, στον μαραθώνιο ήταν και η αθλήτρια του Πέλοπα Παναγιώτα Πετροπούλου, επίσης η Κατερίνα Φωτοπούλου, ο Χρήστος Μαυρίκιος με πολλές νίκες σε περιφερειακούς αγώνες. Ανέδειξε πρωταθλητές μικρών και μεγάλων αποστάσεων όπως ο Αλέξης Γκότσης(ΕΣΠΕΡΟΣ),ο Γρηγόρης Βουτσινάς και ο δίδυμος αδερφός του Παναγιώτης (Ο Γρηγόρης από το 2007 έως και το 2012 ήταν ότι καλύτερο είχε να επιδείξει η χώρα στις μεσαίες αποστάσεις με 12 μετάλλια στα πανελληνία πρωταθλήματα παίδων, εφήβων και νέων σε ένα σωρό αγωνίσματα, 800μ., 1.500μ., 5.000μ., 3.000μ. στιπλ, ανώμαλος κλπ.)Ο σύλλογος συνεχίζει να είναι από τις καλύτερες ομάδες της Ελλάδας με καλύτερη θέση στην Γενική Κατάταξη την 12η. Ο σημερινός προπονητής της ομάδας είναι ο Γιώργος Μιχαλόπουλος (2011).

## Σόφτμπολ
Στο σόφτμπολ ο Πέλοπας συμμετείχε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα και στην Α' Εθνική από το 2000 που έγινε η πρώτη διοργάνωση μέχρι το 2004. Σήμερα το τμήμα είναι ανενεργό. Στις νεανίδες έχει κατακτήσει την τρίτη θέση στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 2002.

*Αναλυτικά η παρουσία του στα Πανελλήνια πρωταθλήματα

## Μπέιζμπολ
Το τμήμα μπέιζμπολ του Πέλοπα συμμετέχει ανελλιπώς στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα και την Α' Εθνική από το 2000 που έγινε το πρώτο πρωτάθλημα έως σήμερα. Μεγαλύτερες επιτυχίες του η 2η θέση το 2001 έναν μόλις βαθμό πίσω από τον πρωταθλητή Μαρούσι 2004 και η συμμετοχή στον τελικό κυπέλλου το 2001. Ο τελικός έγινε στο γήπεδο της πρώην αμερικάνικης βάσης του Ελληνικού, εκεί έχασε από τον Σπάρτακο Γλυφάδας με 23-13. Στο κύπελλο του 2004 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά της διοργάνωσης. Στο τελευταίο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 2008 αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης. Το 2002 συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό κύπελλο  C.E.B Cup καταλαμβάνοντας την 6η θέση. 

*Αναλυτικά η παρουσία του στα Πανελλήνια πρωταθλήματα και την Α΄εθνική

## Άρση Βαρών
Μεγαλύτερη αθλήτρια του τμήματος είναι η Άρτεμη Θεριάκη πρωταθλήτρια Ελλάδος και κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ.

## Αναφορές


## Πηγές
*Πάνθηρες Πάτρας
*ΣΕΓΑΣ

Πελοπας
Πελοπας
Πελοπας
Πελοπας
Πελοπας Πατρων
Πελοπας Πατρων
*
Βατοπέδιο Χαλκιδικής

Το **Βατοπέδιο** ή **Βατοπέδι** είναι οικισμός Μικρασιατών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. 

## Τοποθεσία
Η θέση του είναι στα ανατολικά του ποταμού Χαβρία, σε έναν τόπο με ελαιώνες και λίγα αμπέλια. 

Απέχει 5 χιλιόμετρα από την Ορμύλια.

## Διοικητικά στοιχεία
Ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ορμύλιας του Δήμου Πολυγύρου. Από τους πρόποδες του λόφου εκτείνεται η παραλία. Έχει 236 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001. 

## Ονομασία
Οφείλει την ονομασία του στο γεγονός ότι η εγκατάσταση των προσφύγων έγινε σε περιοχή ιδιοκτησίας της Μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους, η οποία απαλλοτριώθηκε. 

## Μνημεία και μονές
Έξω από το Βατοπέδι βρίσκεται το Πνευματικό Κέντρο της Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, με δραστηριότητες στους τομείς κοινωνικής προσφοράς και της υγείας. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται γυναικεία πατριαρχική και σταυροπηγιακή Μονή, αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, που είναι η μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Έχει δυναμικό περίπου 110 μοναχές και εργαστήρια υφαντικής και εικονογραφίας. Το μετόχι του χρονολογείται από τον 12ο αιώνα.  Το 1974 αγοράστηκε από τη Μονή Σίμωνος Πέτρας και σήμερα έχει ανακαινιστεί. Το καθολικό της μονή είναι ναός βυζαντινού ρυθμού με ψηφιδωτό δάπεδο και τοιχογραφίες. Πανηγυρίζει στις 25 Μαρτίου και επίσης στις 22 Ιουλίου, της προστάτιδας της μονής Σίμωνος Πέτρας, Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής.

Στα νότια του χωριού πάνω σε λόφο υπάρχει το ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου, που ιδρύθηκε το 1986 και πανηγυρίζει στις 10 Νοεμβρίου και την 1η Οκτωβρίου.

## Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός μέχρι το 1971 αποτελούσεχωριστή κοινότητα. Σε μικρή απόσταση από το χωριό, στο ύψωμα όπου σήμερα το Πνευματικό Κέντρο της γυναικείας μονής της Ορμύλιας, έχουν επισημανθεί ίχνη οικισμού των ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων.

Κύρια ασχολία είναι η γεωργία. 

Ενεργός είναι πολιτιστικός σύλλογος.

## Παραπομπές


## Πηγές
*   Πληροφορίες για το Βατοπέδι  από τον ιστότοπο του Δήμου Ορμύλιας.

Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Δήμος Ορμύλιας
Καστέλλι Καινούργιου

Το  **Καστέλλι** (επίσημα: το ***Καστέλλιον***) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Φαιστού και της τέως Επαρχίας Καινουργίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. 

Η θέση του είναι στις υπώρειες του Ψηλορείτη, σε μικρή απόσταση στα ανατολικά από το φρούριο Καινούργιου, που λέγεται σήμερα Ψηλό Καστέλλι. Συνδέεται με το Ηράκλειο με ασφαλτόστρωτο δρόμο 49,8 χλμ. Η πρόσβαση μπορεί να γίνει με διακλάδωση στα δεξιά, στο 49ο χιλιόμετρο της κεντρικής αρτηρίας προς Φαιστό. Κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η ελαιοκομία και η αμπελοκαλλιέργεια. Παράγονται λάδι και κρασί. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Μαρίνα.

## Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού οφείλεται στο φρούριο, που λεγόταν *Castel Nuovo*. Το 1583 το χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του Καστροφύλακα με την ονομασία *Novo Proprio * με 644 κατοίκους. Ο τότε οικισμός ονομαζόταν Βούργος και βρισκόταν στις υπώρειες του λόφου Ψηλό Καστέλι, στο σημείο που ήταν και το φρούριο. Σήμερα σώζονται τα ερείπια του οικισμού.

Δείτε: ***[[Κοινότητα Καστελλίου Καινουργίου]]***
 
## Βιβλιογραφία
* 

## Παραπομπές


Καστελλι
Καστελλι Μοιρων
Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Α.Σ. Δίας Πατρών

Ο **Δίας** είναι αθλητικός σύλλογος Μπέιζμπολ στην Πάτρα. Ιδρύθηκε το 2000 με χρώματα το μπλε και άσπρο. 

## Ιστορία
Το τμήμα ιδρύθηκε το 2000 και συμμετείχε την επόμενη χρονιά στη Β΄εθνική κατηγορία. Στην Α΄εθνική αγωνίστηκε το 2002 αφού ανέβηκε σαν δευτεραθλητής αλλά από την επόμενη χρονιά συνέχισε στη Β΄ μιας και έπεσε ξανά. Μετά την κατάργηση της Β΄ Εθνικής το 2007 έπαιξε αλλά έμεινε στον πρώτο γύρο. Στα πρωταθλήματα του 2009 και 2010 κατετάγη τελευταία. Στο κύπελλο το 2001 έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, το 2002 αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο όπως και το 2004.

## Περίοδοι

## Παραπομπές


## Πηγές
*Panthers Patras

Διας Πατρων
Διας Πατρων
Διας Πατρων
Γιουσάφ Ραζά Γκιλάνι

Ο **Γιουσάφ Ραζά Γκιλάνι** (Makhdoom Syed Yousaf Raza Gillani), στην ουρντού: ** مخدوم سيد يوسف رضا گیلانى ** , ήταν ο 26ος Πρωθυπουργός του Πακιστάν (2008-2012). Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος της Βουλής (1993-1997), Ομοσπονδιακός Υπουργός (1985-1986) και αντιπρόεδρος του Πακιστανικού Κόμματος του Λαού.

## Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου του 1952 στο Καράτσι και κατάγεται από οικογένεια πολιτικών. Έλαβε τη στοιχειώδη εκπαίδευση στο Σχολείο Σεντ Μαίρη και στο Λα Σαλ. Το 1970 πήρε το Μπάτσελορ στις Καλές Τέχνες και αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο του Παντζάμπ το 1976.

## Πολιτική καριέρα
Ο Γκιλάνι ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα από τον Πακιστανικό Μουσουλμανικό Σύνδεσμο, επί στρατιωτικού νόμου, που είχε κηρύξει ο Ζία Ουλ Χακ. Υπήρξε υπουργός στην τρίχρονη κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Μουχάμεντ Χαν Τζουνέτζο. Από τον Απρίλιο του 1985 ως τον Ιανουάριο του 1986 ήταν Υπουργός Δημοσίων Έργων και από τον Ιανουάριο ως το Δεκέμβριο του 1986 χρημάτισε Υπουργός Σιδηροδρόμων.

Έγινε μέλος του Λαϊκού Κόμματος του Πακιστάν το 1988. Επί πρωθυπουργίας της Μπεναζίρ Μπούτο (1988-1990), ο Γκιλάνι υπηρέτησε στο Υπουργείο Τουρισμού (1989-90) και ξανά στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων, από τον Ιανουάριο του 1990 ως και τον Αύγουστο του ισίου έτους.

Στην περίοδο της κυβέρνησης Μπεναζίρ Μπούτο της περιόδου 1993-1996, εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής, αξίωμα που διατήρησε ως το 1997.

Εξελέγη επανειλημμένα βουλευτής στην περιφέρεια του Μουλτάν. Στις βουλευτικές εκλογές του 2008 κέρδισε τον ηγέτη του Μουσουλμανικού Συνδέσμου του Πακιστάν, (PML-Q) Σικαντάρ Χαγιάτ Μποσάν.

## Φυλάκιση
Στις 11 Φεβρουαρίου του 2001 ο Γκιλάνι φυλακίστηκε και κατηγορήθηκε για διαφθορά και κακή διαχείριση όταν ήταν Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης. Καταδικάστηκε για διαφθορά και εξέτισε σχεδόν έξι χρόνια στη φυλακή.

Έπειτα από φωνές διαμαρτυρίας για τη μεθοδευμένη φυλάκισή του, ο Γκιλάνι απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 2006.

## Πρωθυπουργία
Ο πολιτικός γνωστοποίησε την υποψηφιότητά του για το αξίωμα του Πρωθυπουργού, στις 22 Μαρτίου του 2008. Στις 24 Μαρτίου του 2008 ο Γκιλάνι εξελέγη στην πρωθυπουργία από το Κοινοβούλιο, νικώντας τον αντίπαλό του, Τσοντρί Περβέζ Ελάσι, από το κόμμα PML (Q), με 264 υπέρ έναντι 42 κατά. Την επομένη, ο Γκιλάνι ανέλαβε την πρωθυπουργία. Η κυβέρνηση συνασπισμού ορκίστηκε στις 31 Μαρτίου του 2008. Το φθινόπωρο του ιδίου έτους ο Γκιλάνι διέφυγε δολοφονικής απόπειρας. Την ευθύνη για τη δολοφονία ανέλαβαν οι Ταλιμπάν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* BBC News -- Προφίλ: Yusuf Raza Gilani
* Daily Times Yousaf Raza Gilani – Προφίλ

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Πακιστάν
Πατραϊκός

Το όνομα **Πατραϊκός** μπορεί να αναφέρεται στα:

* Πατραϊκός κόλπος

και στους αθλητικούς συλλόγους της Πάτρας:

* Πατραϊκός Όμιλος Φιλάθλων
* Πατραϊκός Αθλητικός Όμιλος, ιδρυμένος ως Π.Α.Σ. Πατραϊκός
* Ο.Φ.Ο.Α. Πατραϊκός (στίβος)
* Πατραϊκός (Μπέιζμπολ)
* Πατραϊκός Όμιλος Τροχοπέδιλων
Κύπελλο Ελλάδας μπέιζμπολ

Το **Κύπελλο Ελλάδος** στο μπέιζμπολ είναι η δεύτερη τη τάξει διοργάνωση μετά το Πανελλήνιο πρωτάθλημα. Διοργανώνεται από την Ελληνική Φίλαθλο Ομοσπονδία Μπέιζμπολ (ΕΦΟΜ).

## Ιστορία

Η πρώτη διοργάνωση έγινε το 2000 με την συμμετοχή 16 ομάδων από όλη την Ελλάδα και με σύστημα νοκ άουτ. Το ίδιο σύστημα έγινε και στη δεύτερη διοργάνωση που έγινε το 2001. Το 2002, στην τρίτη διοργάνωση, το σύστημα άλλαξε και οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους, Πάτρας και Αθήνας, οι ομάδες αγωνίστηκαν με το σύστημα νοκ άουτ και οι νικητές των δύο ομίλων σε μονό αγώνα διεκδίκησαν το κύπελλο Ελλάδας. Το 2003 δεν έγινε κύπελλο. Διοργανώθηκε την επόμενη χρονιά, το 2004, για τελευταία χρονιά και οι αγώνες έγιναν με το σύστημα νοκ άουτ. Πολυνίκης του θεσμού είναι ο Σπάρτακος Γλυφάδας. 

Το 2013 διεξάγεται το 5ο κύπελλο Ελλάδας στην ιστορία του θεσμού.

## Όλοι οι τελικοί

## Παραπομπές


Κυπελλο
μπειζμπολ
Μοελί

[thumb|right|Η επίσημη [σημαία του Μοελί|σημαία του Μοελί.]]
thumb|left|Χάρτης του Μοελί
Το **Μοελί** (**Mohéli**, γνωστό επίσης και ως **Mwali** ), είναι ένα από τα τρία νησιά που συναποτελούν το νησιωτικό κράτος Κομόρες. Βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό και αποτελεί μακράν το μικρότερο από τα νησιά Κομόρες.  Το 2006 είχε πληθυσμό γύρω στους 38.000 κατοίκους. Πρωτεύουσα έχει τη Φομπονί. Όπως και στα άλλα νησιά και στη Μαγιότ, έτσι και στο Μοελί, η κύρια εθνότητα είναι μίγμα από Μπαντού, Άραβες, Μαλαίσιους και Μαλαγάσιους.Αναφορικά με τη θρησκεία, οι περισσότεροι από τους κατοίκους είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι.

## Ιστορία
thumb|left|Η σημαία των αυτονομιστών
Ως το 1830 το Μοελί ήταν τμήμα του σουλτανάτου του Ντζουενί, το οποίο ήλεγχε επίσης το Ανζουάν, ένα γειτονικό νησί. Το 1830 ανέλαβαν τον έλεγχο του νησιού έποικοι από τη Μαδαγασκάρη με επικεφαλής το Ραμανετάκα, ο οποίος αργότερα άλλαξε το όνομά του σε Αμπντερεμάν και ιδρύθηκε το σουλτανάτο του Μουαλί. Το 1886 το νησί κηρύχθηκε γαλλικό προτεκτοράτο και το 1889 απέκτησε δικό του αποικιακό κάτοικο (τίτλος, *Resident*). Στη συνέχεια όμως το νησί υποβιβάστηκε στο αντίστοιχο αξίωμα στο Ανζουάν. Το 1909 το σουλτανάτο καταργήθηκε και η Γαλλία προσήρτησε το νησί.

Το 1975 το Μοελί συμφώνησε να ενωθεί με τις Κομόρες, μαζί με τα νησιά Μεγάλη Κομόρα και Ανζουάν. Στις 11 Αυγούστου του 1997 το Μοελί αποσπάστηκε από τις Κομόρες, μία εβδομάδα από παρόμοια απόσχιση του Ανζουάν. Οι αυτονομιστές ηγέτες του Μοελί ήταν ο Σαΐντ Μοχάμεντ Σοέφου, ο οποίος έγινε Πρόεδρος, και ο Σόιντρι Αχμέντ, ο οποίος έγινε Πρωθυπουργός. Το 1998 το Μοελί επανενώθηκε με τις Κομόρες και το 2002 επικύρωσε το νέο Σύνταγμα των νησιών Κομόρες, το οποίο κατοχύρωνε την ύπαρξη μιας αποκεντρωμένης κυβέρνησης και την παραχώρηση εξουσιών στις κυβερνήσεις των τριών νησιών. Το 2002 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές και νικητής αναδείχθηκε ο Μοχάμεντ Σαΐντ Φαζούλ. Οι υποστηρικτές του τελευταίου κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών στο Κοινοβούλιο, στη διάρκεια των βουλευτικών εκλογών του 2004. Έπειτα από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών του 2007 σε δύο γύρους τον Ιούνιο, Πρόεδρος αναδείχθηκε ο Μοχάμεντ Αλί Σαΐντ, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιουλίου του 2007. Στις 23 Μαΐου 2009 έγινε Κυβερνήτης.

Έπειτα από τις εκλογές του 2016, κυβερνήτης του Μοελί έγινε ξανά ο πρώην πρόεδρος, Μοχάμεντ Σαΐντ Φαζούλ, που ανέλαβε καθήκοντα στις 23 Μαΐου 2016.

right|120px|thumb|Γραμματόσημο του Μοελί, που τυπώθηκε επί γαλλικής αποικιοκρατίας, το 1906.

### 2019
Καθώς ήταν υποψήφιος ξανά για τις επόμενες προεδρικές εκλογές, ο κυβερνήτης Μοχάμεντ Σαΐντ Φαζούλ έλαβε άδεια σύμφωνα με το Σύνταγμα και αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Γιουσούφ Σαΐντ Μουασί στις 13 Φεβρουαρίου 2019.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νησιά των Κομορών
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής
Σημαία του Μοελί

thumb|right|Η επίσημη σημαία του Μοελί.
Η επίσημη **[[σημαία]] του [[Μοελί]]** αποτελείται από δύο κάθετες λωρίδες και το ισλαμικό σύμβολο. Το χρώμα που κυριαρχεί είναι το ανοικτό κίτρινο. Περίπου το 1/4 της σημαίας καταλαμβάνεται από μια κάθετη λωρίδα, χρώματος μαύρου. Στο Σύνταγμα του νησιού δε γίνεται λόγος για εθνικά σύμβολα. Το αστέρι και η ημισέληνος, λευκού χρώματος, συμβολίζουν το Ισλάμ, που αποτελεί την κύρια θρησκεία του νησιού.

## Σημαία αυτονομιστών
Από τις 11 Αυγούστου του 1997 οπότε αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητο, ως τις 28 Αυγούστου του ιδίου έτους, οι αυτονομιστές χρησιμοποιούσαν τη σημαία που έχει βασικά χρώματα το κόκκινο και το κίτρινο. Οι λωρίδες πάλι είναι κάθετες, με την κίτρινη να είναι δυσανάλογα μικρότερη από την κόκκινη λωρίδα. Η σημαία αυτή χρησιμοποιήθηκε ανεπίσημα και χρησιμοποιήθηκε ξανά στο παρελθόν από το 1842 ως το 1867. Από το 1830 ως το 1868 η σημαία ήταν απλώς κόκκινη. Την περίοδο της αντιβασιλείας από τη Γαλλία η σημαία ήταν με οκτώ συνολικά οριζόντιες λωρίδες, εναλλάξ κόκκινες και λευκές (το 1891-1904 χρησιμοποιήθηκε και μια παρόμοια σημαία, με τη διαφορά ότι περιείχε και ένα πράσινο τετράγωνο με την ισλαμική ημισέληνο και το αστέρι). Το 1886-1891 η σημαία ήταν κόκκινη με άσπρα αραβικά γράμματα.
## Ιστορικές σημαίες

File:Flag of the Mwali Sultanate.svg|Σημαία του Σουλτανάτου του Μουαλί, 1891-1904
File:Flag of Mohéli.svg|Σημαία των αυτονομιστών, 1997-1998
File:Flag of Mohéli (2002).svg|Επίσημη σημαία, 2002-2003


## Πηγές
* Η σημαία του Μοελί- Στοιχεία από τις **Σημαίες του Κόσμου**

Μοελι
Επαρχία της Κοζέντσα

Η **Επαρχία της Κοζέντσα** (ιταλικά: *Provincia di Cosenza*) είναι Επαρχία της Ιταλίας στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Η έκτασή της είναι 6.650 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 732.869 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Κοζέντσα (*Cosenza*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 155 Δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την Μπαζιλικάτα (επαρχίες των Ποτέντσα και Ματέρα), νότια με τις επαρχίες του Καταντζάρο και του Κροτόνε, ενώ βρέχεται δυτικά από την Τυρρηνική θάλασσα   και ανατολικά από το Ιόνιο πέλαγος.
Στην περιοχή υπάρχει μια μικρή κοινότητα πληθυσμού που ομιλεί την Οξιτανική γλώσσα (Γκουάρντια Πιεμοντέζε), ιδρύθηκε κατά τον 13ο αιώνα και 14ο αιώνα από Βαλδιστές που μεταφέρθηκαν εξαιτίας θρησκευτικών διώξεων. Πολλοί στην επαρχία μιλούν την διάλεκτο Αλβανικά Αρμπερές, έφτασαν στην περιοχή τον 16ο αιώνα ύστερα από διώξεις που είχαν υποστεί από την Οθωμανική αυτοκρατορία.

## Ιστορία

Τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης παρουσιάζονται στην Παλαιολιθική εποχή με θέσεις όπως το Σπήλαιο του Ρομίτο στο χωριό Παπασίδερο με τοιχογραφίες από Βοοειδή. Η πρώτη εγκατάσταση στην περιοχή ήταν η Ιταλική φυλή Βρέττιοι, από τον 8ο αιώνα π.Χ. ανήκε στην Μεγάλη Ελλάδα, την κατέκτησε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία (204 π.Χ.) και της έδωσαν την ονομασία *"Κοζέντσα"*. Οι Ελληνικές πόλεις Σύβαρις και Πανδοσία βρίσκονται στην παραλιακή ακτή. Ο βασιλιάς των Βησιγότθων Αλάριχος Α΄ κατέκτησε την πόλη από την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, σύμφωνα με τον θρύλο ο Αλάριχος τάφηκε στην Κοζέντσα με έναν τεράστιο θησαυρό. Επόμενοι κατακτητές ήταν η Βυζαντινή αυτοκρατορία και για λίγο χρόνο οι Λομβαρδοί, ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας την έκανε τον 12ο αιώνα πρωτεύουσα της Τέρρα Τζιορντάνα. Τα νεώτερα χρόνια πέρασε στο Βασίλειο της Νεαπόλεως και στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών, οι κάτοικοι ασχολήθηκαν με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Η φεουδαρχία καταργήθηκε τον 19ο αιώνα, η περιοχή έχει δεχτεί όλες τις εποχές σκληρές λεηλασίες.

## Κύριοι Δήμοι

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Reina, Gaetano (1989). La Calabria. Milan: Mursia.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επαρχία της Κοζέντσα
*Τα Οξιτανικά στην Ιταλία


Κοζεντσα
Α.Σ. Σπάρτακος Γλυφάδας

Ο **Α.Σ. Σπάρτακος Γλυφάδας** είναι αθλητικό σωματείο στη Γλυφάδα Αττικής. Ιδρύθηκε το 1979 και έχει τμήματα μπέιζμπολ, σόφτμπολ, αντισφαίρισης, ξιφασκίας και αντιπτέρισης.

## Μπέιζμπολ
Το τμήμα μπέιζμπολ είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος μπέιζμπολ στην Ελλάδα,καθώς έχει κατακτήσει τα περισσότερα τρόπαια τόσο στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα όσο και στο Κύπελλο Ελλάδος. Συγκεκριμένα ο Σπάρτακος έχει κατακτήσει έξι πρωταθλήματα και τρία κύπελλα.Στις 2 Δεκεμβρίου 2012 ο Σπάρτακος κατέκτησε το πιο πρόσφατο πρωτάθλημά του κερδίζοντας με 3-2 νίκες το Μαρούσι 2004 στη σειρά των τελικών,παρότι έχασε τους 2 πρώτους τελικούς και βρέθηκε να χάνει με 3-0 στην αρχή του 3ου αγώνα. Επίσης έχει πάρει μέρος στο κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης το 2007 στη Βουλγαρία καταλαμβάνοντας την 8η θέση, ενώ το 2011 ήταν οικοδεσπότης στον όμιλό του των προκριματικών του κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης. 

*Αναλυτικά η παρουσία του στα Πανελλήνια πρωταθλήματα:

### Τίτλοι
*Πανελλήνιο πρωτάθλημα: 2004, 2005, 2006, 2007, 2009, 2012
*Κύπελλο Ελλάδος: 2000, 2002, 2004

## Σόφτμπολ
Το τμήμα σόφτμπολ συμμετείχε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα από το 2003 που ιδρύθηκε έως το 2007 όταν και συγχωνεύτηκε με τη Δάφνη Αχαΐας. Έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Ελλάδος το 2005 ενώ είχε πρωταγωνιστήσει και στα υπόλοιπα. Το 2006 πήρε μέρος σαν πρωταθλήτρια στο Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης β΄κατηγορίας. Σε επίπεδο νεανίδων έχει μια τέταρτη θέση το 2003.

*Αναλυτικά η παρουσία του στα Πανελλήνια πρωταθλήματα:

### Τίτλοι
*Πανελλήνιο πρωτάθλημα: 2005

## Τρίαθλο
Στο τρίαθλο ο Σπάρτακος έχει κατακτήσει κι εκεί πανελλήνια πρωταθλήματα ενώ αθλητής του Σπάρτακου είναι ο Βασίλης Κρομμύδας, 8 φορές πρωταθλητής Ελλάδας.

### Τίτλοι
*Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντρών: 2004

## Αναφορές


Σπάρτακος
Σπάρτακος
Σπάρτακος
Σπαρτακος
Σπαρτακος
Σπαρτακος
Σπαρτακος
Κατηγορία:Δήμος Γλυφάδας
Μουνίχια

Τα **Μουνίχια** ήταν αρχαία σπουδαία ετήσια εορτή που γινόταν προς τιμή της Μουνιχίας Αρτέμιδος ο ιερός ναός της οποίας βρίσκονταν στον ομώνυμο λόφο της Μουνιχίας στον Πειραιά.

Κατά τον Πλούταρχο οι αρχαίοι Αθηναίοι εόρταζαν τη Μουνιχία Άρτεμη στις 16 του Μουνιχιώνα, που συμπίπτει με τη σύγχρονη 1η Απριλίου. Κατά τον Σουίδα φαίνεται πως η εορτή αυτή προήλθε από τον μυθικό ήρωα Μούνιχο και γιορτάζονταν από τους προϊστορικούς χρόνους. Αργότερα οι εορτές της Μουνιχίας Αρτέμιδας ενώθηκαν με τις επίσης ετήσιες εορτές των «επινίκιων» της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας.

Κατά την ημέρα της εορτής προσφέρονταν ιδιαίτερα γλυκίσματα τα λεγόμενα «αμφιφώνες». Στη συνέχεια ακολουθούσαν ναυτικοί αγώνες, λεμβοδρομίες, και επίδειξη των «ιερών πλοίων» στον ομώνυμο λιμένα Μουνιχίας.

Από τον Πειραιά η εορτή των Μουνιχίων μεταφέρθηκε και σε άλλες πόλεις της αρχαιότητας όπως στη Σικυώνα και σε πόλεις της Ιωνίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.13ος, σ.809.

Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Κατηγορία:Αρχαίος Πειραιάς
Α.Σ. Μαρούσι 2004

Ο **Αθλητικός Σύλλογος Μαρούσι 2004** είναι σύλλογος της Αθήνας. Ιδρύθηκε το 1998 και έχει τμήματα στίβου, άρσης βαρών, αντιπτέρισης, μπέιζμπολ και σόφτμπολ . 

## Μπέιζμπολ
Το Μαρούσι θεωρείται από τους μεγαλύτερους συλλόγους μπέιζμπολ στην Ελλάδα μαζί με τον Σπάρτακο Γλυφάδας. Έχει κατακτήσει 5 πρωταθλήματα στις 11 διοργανώσεις κάτι το οποίο δεν κατάφερε στο κύπελλο Ελλάδος όπου ήταν δύο φορές φιναλίστ. Οι πρώτοι παίκτες του συλλόγου ήταν Ελληνοαμερικάνοι και Ελληνοκαναδοί  κάτι το οποίο βοήθησε το Μαρούσι να κατακτήσει τα δύο πρώτα πρωταθλήματα αήττητος. Μία μόλις ήττα έκανε στο πρωτάθλημα του 2002 και του 2003. Χειρότερη χρονιά στην ιστορία του ήταν το 2005 που τερμάτισε 6ος. Επίσης και το 2007 όπου η ομάδα πέρασε αήττητη στην Β΄φάση αλλά εκεί χρησιμοποίησε τιμωρημένους παίκτες και μηδενίστηκε από το υπόλοιπο πρωτάθλημα τερματίζοντας 7η. Στο κύπελλο έχασε σε δύο συνεχόμενους τελικούς από το Νέο Πετρίτσι - τον μετέπειτα Άρη Θεσσαλονίκης - το 2001 με 17-7 και από τον Σπάρτακο Γλυφάδας το 2002 με 13-3.

Στην Ευρώπη έχει συμμετάσχει στο κύπελλο πρωταθλητριών Β΄κατηγορίας το 2001 παίρνοντας την 8η θέση, το 2002 7η θέση και το 2003 6η θέση.

### Τίτλοι
*Πρωτάθλημα Ελλάδος: 2000, 2001, 2002, 2003, 2011, 2013
*Κύπελλο Ελλάδος: 2013, 2014

## Σόφτμπολ
Στο σόφτμπολ το Μαρούσι είναι πολυνίκης στην χώρα μας με 8 τρόπαια και είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος στην Ελλάδα. Έχει κατακτήσει έξι πρωταθλήματα στις γυναίκες και 2 στις νεανίδες και έχει αγωνιστεί πολλές φορές στο κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ
  

ΝΕΑΝΙΔΕΣ
  

### Τίτλοι
*πρωτάθλημα Ελλάδος: 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010
*πρωτάθλημα Ελλάδος Νεανίδων: 2002, 2003

## Παραπομπές


Μαρούσι
Μαρούσι
Μαρούσι
Μαρουσι
Κατηγορία:Μαρούσι
Ελ Αλαμέιν

Το **Ελ Αλαμέιν** (*El Alamein* ή *Al Alamayn*) (αραβικά: العلمين) είναι πόλη της Βόρειας Αιγύπτου στα παράλια της Μεσογείου. Βρίσκεται 106 χιλιόμετρα (66 μίλια) δυτικά της Αλεξάνδρειας και 240 χιλιόμετρα (149 μίλια) βορειοδυτικά του Καΐρου. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν περίπου 5,788 άνθρωποι το 1996. 

Το όνομα της πόλης είναι παραφθορά του ονόματος του Αγίου Μηνά στα αραβικά. 
 
Μέχρι πρόσφατα η πόλη ήταν λιμένας μεταφόρτωσης πετρελαίου, όμως, όπως το σύνολο της βόρειας ακτής της Αιγύπτου, εξελίσσεται σε τουριστικό προορισμό. 

Το Ελ Αλαμέιν έπαιξε σημαντικό ρόλο στην έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καθώς στην περιοχή έλαβαν χώρα δύο εκτεταμένες μάχες: 
*Στην πρώτη μάχη του Ελ Αλαμέιν (1 Ιουλίου – 27 Ιουλίου 1942) η προέλαση των δυνάμεων του Άξονα προς την Αλεξάνδρεια ανασχέθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις, όταν τα γερμανικά πάνζερ, με τη βοήθεια των στούκας της Luftwaffe προσπάθησαν να περικυκλώσουν τις συμμαχικές θέσεις. 
*Στην δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν (23 Οκτωβρίου – 4 Νοεμβρίου 1942) οι συμμαχικές δυνάμεις έσπασαν τις γερμανικές γραμμές, αναγκάζοντας τις ναζιστικές δυνάμεις σε υποχώρηση μέχρι την Τυνησία. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ δήλωσε μετά τη μάχη «Αυτό δεν είναι το τέλος, ούτε καν η αρχή του τέλους, όμως είναι, ίσως, το τέλος της αρχής». 

## Τουρισμός
Υπάρχει τοπικό πολεμικό μουσείο με αντικείμενα από τον εμφύλιο πόλεμο και άλλες Βορειοαφρικανικές μάχες. Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να επισκεφτούν τα ιταλικά και γερμανικά στρατιωτικά νεκροταφεία στον λόφο Τελ ελ Εΐσα (*Tel el-Eisa Hill*), έξω από την πόλη. Το γερμανικό νεκροταφείο είναι ένα οστεοφυλάκιο που περιέχει τα λείψανα 4.200 Γερμανών στρατιωτών και το οποίο έχει κτιστεί σε ρυθμό μεσαιωνικού φρουρίου. Το ιταλικό νεκροταφείο είναι μαυσωλείο που περιέχει πολλούς τάφους. Οι τάφοι φέρουν τα ονόματα των νεκρών στρατιωτών, αρκετοί όμως φέρουν την επιγραφή «*IGNOTO*» (άγνωστος), εάν ο νεκρός δεν είχε αναγνωριστεί. 

Υπάρχει επίσης το συμμαχικό στρατιωτικό νεκροταφείο που περιέχει τάφους στρατιωτών από διαφορετικές χώρες οι οποίοι πολέμησαν με τους Βρετανούς. Σε αυτό έχουν στηθεί μνημεία για να τιμήσουν τη μνήμη των δυνάμεων από την Ελλάδα, τη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία και τη Νότια Αφρική. Το συμμαχικό νεκροταφείο αποτελείται από παράλληλες σειρές από ταφόπλακες, η κάθε μία από τις οποίες φέρει χαραγμένο το έμβλημα της μονάδας όπου ανήκε ο θανών, το όνομά του και έναν επικήδειο από την οικογένειά του.

## Σημειώσεις



## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Γεωγραφικές πληροφορίες για το Ελ Αλαμέιν

Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Ε
Αμυλοείδωση

Η **αμυλοείδωση** είναι σπάνια ασθένεια που εμφανίζεται όταν οι πρωτεΐνες που ονομάζονται ινίδια αμυλοειδούς συγκεντρώνονται στα όργανα. Τα ινιδία αμυλοειδούς είναι μια μη κανονική πρωτεΐνη που παράγεται συνήθως από τα κύτταρα στον μυελό των οστών και μπορεί να αποτεθεί σε οποιοδήποτε ιστό ή όργανο. Σε κάθε τύπο της νόσου οι πρωτεΐνες αυτές είναι μοναδικές και έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό, μετά από χρώση με τη χρωστική ερυθρό του Κονγκό, να λαμβάνουν πράσινη απόχρωση όταν εξετάζονται στο μικροσκόπιο πολωμένου φωτός.

## Κατηγοριοποίηση της αμυλοείδωσης

### Πρωτοπαθής αμυλοείδωση
Αυτή η πιο συνηθισμένη μορφή αμυλοείδωσης και επηρεάζει την καρδιά, τα νεφρά, τη γλώσσα, τα νεύρα και το έντερο. Η πρωτοπαθής αμυλοείδωση δεν συνδέεται με άλλες ασθένειες - εκτός από το πολλαπλούν μυέλωμα, μια μορφή καρκίνου μυελών των οστών, σε μειονότητα των περιπτώσεων.
Η αιτία της πρωτοπαθούς αμυλοείδωσης είναι άγνωστη, αλλά είναι γνωστό ότι η ασθένεια αρχίζει στον μυελό των οστών. Η αμυλοείδωση εμφανίζεται όταν τα κύτταρα στον μυελό των οστών παραγάγουν αντισώματα που δεν μπορούν να διαχωριστούν, αυτά τα αντισώματα στην συνέχεια συγκεντρώνονται στο αίμα και, τελικά, εγκαταλείπουν το αίμα και εναποτίθενται στους ιστούς ως αμυλοειδή, παρεμποδίζοντας με αυτόν τον τρόπο την κανονική λειτουργία του αίματος.

### Δευτεροπαθής αμυλοείδωση

Αυτή η μορφή αμυλοείδωσης εμφανίζεται σε συνδυασμό με τις χρόνιες μολύνσεις ή τις φλεγμονώδεις παθήσεις, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η φυματίωση, η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, το σύνδρομο Reiter, η ψωριασική αρθρίτιδα, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, η περιοχική εντερίτιδα, ο οικογενής μεσογειακός πυρετός, ή σε διάφορα νεοπλάσματα, όπως η νόσος Hodgkin και το υπερνέφρωμα. Η θεραπεία της ελλοχεύουσας ασθένειας μπορεί να βοηθήσει να σταματήσει αυτήν την μορφή αμυλοείδωσης.

### Κληρονομική αμυλοείδωση

Αυτή η μορφή αμυλοείδωσης είναι κληρονομική και επηρεάζει συνήθως τα νεύρα, την καρδιά και τα νεφρά.

## Συμπτώματα

Τα σημεία και τα συμπτώματα της αμυλοείδωσης εξαρτώνται από τα όργανα που έχουν επηρεαστεί από την ασθένεια. Το ευρύ φάσμα των συμπτωμάτων καθιστά συχνά την αμυλοείδωση δύσκολο να διαγνωσθεί, ενώ πολλές φορές μπορεί να μην υπάρχει κανένα σύμπτωμα όταν κάποιος νοσεί.
* Πρήξιμο των αστραγάλων και των ποδιών
* Αδυναμία
* Απώλεια βάρους
* Δυσκολία στην αναπνοή
* Μούδιασμα ή τσούξιμο στα χέρια ή/και τα πόδια
* Διάρροια
* Σοβαρή αδυναμία
* Πρήξιμο στη γλώσσα, μακρογλωσσία
* Αλλαγές στο δέρμα
* Αρρυθμία 
* Δυσκολία στην κατάποση

## Διάγνωση

Αν και οι εξετάσεις αίματος ή ούρων μπορούν να ανιχνεύσουν μια ανώμαλη πρωτεΐνη που θα μπορούσε να δείξει αμυλοείδωση, η μόνη οριστική δοκιμή για την αμυλοείδωση είναι μια βιοψία ιστού η οποία λαμβάνεται είτε από το ορθό, είτε από τα ούλα, είτε από το υποδόριο λίπος της κοιλίας.

## Θεραπεία

Η θεραπεία της αμυλοείδωσης περιλαμβάνει τη μεταμόσχευση κυττάρων των περιφερικών μίσχων του αίματος ή θεραπεία με melphalan (Alkeran, Alkeran IV), χημειοθεραπεία που χρησιμοποιείται επίσης στη θεραπεία ορισμένων τύπων καρκίνου, και δεξαμεθαζόνη (dexamethasone).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αυτοάνοσες ασθένειες
Κατηγορία:Μεταβολικές διαταραχές
Λεωνίδας Χρηστάκης

Ο **Λεωνίδας Χρηστάκης** (1928 - 29 Απριλίου 2009) ήταν Έλληνας συγγραφέας, ζωγράφος, ηθοποιός και επιμελητής εκδόσεων. Γεννήθηκε το 1928 στη Θεσσαλονίκη και πέθανε στην Αθήνα στις 29 Απριλίου του 2009.

## Βιογραφικά στοιχεία

Ο Λεωνίδας Χρηστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1928. Ήταν απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και της Σχολής Καλών Τεχνών. Επίσης, σπούδασε μουσική και ήταν ζωγράφος. Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και συμμετείχε σε πολλές αντιστασιακές δράσεις.

Για πολλά χρόνια ήταν στο στόχαστρο του μεταπολεμικού εμφυλιοπολεμικού κράτους λόγω της αριστερής, σχεδόν αναρχικής ιδεολογίας του καθώς και των θεμάτων που τον συγκινούσαν, τα οποία προέρχονταν κυρίως από το περιθώριο της κοινωνίας. Τον συγκινούσαν οι καλλιτέχνες, οι ποιητές αλλά και οι παραβάτες: ληστές, πόρνες, αλήτες, πρεζόνια, όπως δήλωνε ο ίδιος.  

Από τη δεκαετία του 1950 άρχισε να εκδίδει βιβλία και τα περιοδικά: "Κούρος", "Panderma" (*παντός δέρμα* ή *παντός τέρμα*, όπως λέει) και "Ιδεοδρόμιο". Ενώ, έχει συμμετάσχει και σε αρκετές ταινίες όπως Πάμπτωχοι Α.Ε.. 

Στην οικογενειακή του ζωή έκανε τρεις γάμους από τους οποίους απέκτησε δύο γιους. Πέθανε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2009.
## Περιοδικά
Εξέδωσε τα περιοδικά:
* **Κούρος**, 42 τεύχη.
* **Panderma**, 38 τεύχη
* **Ιδεοδρόμιο**, 126 τεύχη.
* Ο μικρός ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ
## Βιβλία
Μερικά από τα βιβλία του είναι:
* Ο Γιώργος Σεφέρης και η μουσική
* Παράβαση - Αναφορές επάνω σε θέματα παραβατικών εκφράσεων στις διάφορες μορφές συμπεριφοράς, συγγραφής και τέχνης 
* Πονηρές αφηγήσεις για τον Ράινερ Βέρντερ Φασμπίντερ
* Λουμίδης - Ένα αγνοημένο φυτώριο ποιητών 
* Ληστές - Αναφορές ανά τον κόσμο 
* Η ιστορία της αλητείας
* Τζούλιο Καΐμη - Ένας αποσιωπημένος λόγιος 
* Περικλής Γιαννόπουλος - Ο "τελευταίος" των Αθηναίων 
* Από το φέρετρο του Σεφέρη ...στο 1984 του Όργουελλ
* Onanisme - Αυνανίζομαι άρα υπάρχω 
* Τα ελγίνεια μάρμαρα. Το κυπριακό ζήτημα - Και άλλα πεζά κείμενα του ποιητή 1887-1901 
* Βιοπραγματική ονοματοθεσία - Ονομαστική αναφορά όλων των ανθρώπων που γνώρισε ο Λεωνίδας Χρηστάκης μέχρι τα εβδομήντα δύο του χρόνια 
* Χάος και κουλτούρα
* Ληστές - Παγκόσμια ιστορία της ληστείας 
* Το λεξικό της ντάγκλας

## Παραπομπές


## Πηγή
* Συνέντευξη στο Σταύρο Θεοδωράκη, εφ. Τα Νέα, 29-30/3/2008, σελ. 24-25.

Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 21ου αιώνα
Vought-Sikorsky 300

Το **Vought-Sikorsky VS-300** ήταν ελικόπτερο σχεδιασμένο από τον Ιγκόρ Σικόρσκι. Πέταξε πρώτη φορά στις 14 Σεπτεμβρίου 1939 και έφερε έναν μονό έλικα με τρεις λεπίδες που κινούνταν από ένα κινητήρα ισχύος 75 ίππων. Η πρώτη ελεύθερη πτήση του (χωρίς δεσμά) έγινε στις 13 Μαΐου 1940. Παρ' όλο που δεν ήταν το πρώτο ελικόπτερο που πέταξε, ήταν το πρώτο που έφερε τη διαμόρφωση που είναι η πλέον διαδεδομένη σήμερα.

## Παρόμοιες εξελίξεις
* Sikorsky R-4

## Βιβλιογραφία
* Munson, Kenneth. *Helicopters and Other Rotorcraft Since 1907*. London: Blandford, 1968.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* https://web.archive.org/web/20060318041447/http://www.thehenryford.org/museum/heroes/inventors/sikorsky.asp

VS
Κατηγορία:Αεροσκάφη Sikorsky
Ηετιώνεια

Με το όνομα **Ηετιώνεια** ή *Ηετιωνεία* ήταν κατά την αρχαιότητα ο πρώτος ορμίσκος αριστερά του εισερχομένου του κεντρικού λιμένα Πειραιά καθώς και η προεξοχή της ακτής που σχημάτιζε αυτόν. Το όνομά της οφείλεται όπως σημειώνουν ο Στέφανος Βυζάντιος και ο Αρποκρατίων στον μυθικό ήρωα του Πειραιά τον Ηετίωνα, που κατέκτησε την περιοχή.

Το 411 π.Χ. στην περιοχή αυτοί οι λεγόμενοι «τετρακόσιοι», προκειμένου να εμποδίσουν αποτελεσματικότερα τον πιθανό είσπλου του αττικού στόλου που βρισκόταν στη Σάμο και που τον θεωρούσαν πλέον εχθρικό προς αυτούς, έκτισαν τείχος από το εσωτερικό του οποίου και έλεγχαν με μικρή φρουρά τον είσπλου των πλοίων. Το τείχος εκείνο εκτεινόταν σε όλο το μήκος της βορειοδυτικής παραλίας του αρχαίου λιμένα και έφθανε μέχρι τον οχυρό πύργο της Ηετιωνείας όπου και συναντούσε το παλαιό τείχος του Θεμιστοκλή. Μεταξύ δε του παλαιού και του νέου τείχους ανήγειραν τη Μέγιστη Στοά όπου εκεί και υποχρέωναν τους εισαγωγείς σίτου ν΄ αποθηκεύουν αλλά και να τον πωλούν χονδρικά ώστε να πατάξουν την μέχρι τότε αισχροκέρδεια και να γίνεται ο έλεγχος αυστηρότερα. Η «Μέγιστη Στοά» δεν πρέπει να συγχέεται με την Ιπποδάμεια αγορά.

Στους νεότερους χρόνους με τις εν τω μεταξύ γεωλογικές μεταβολές η Ηετιώνεια άρχιζε από τον είσπλου στο λιμένα και κατέληγε προ των Αλών του Πειραιά, στον άλλοτε Λαρισαϊκό σιδηροδρομικό σταθμό. Στην έκταση αυτή περιλαμβάνονταν ο ορμίσκος της Ηετιωνείας και η ομώνυμη χερσονησίδα. Επί της χερσονησίδας εκείνης υπήρχαν παλαιότερα (μέχρι το 1910) το «Βασιλικό Λεμβαρχείον», η «Φαρική Βάση», τα «Συνεργεία Φάρων» και το «Βασιλικό επάκτιον πυροβολείον» που απέδιδε ναυτικούς χαιρετισμούς. Η άκρη της χερσονησίδας ήταν μικρή νησίδα επί της οποίας φέρονταν ναυτικός φανός και μεγάλος σημαιοφορικός ιστός. Πίσω ακριβώς από τη χερσονησίδα σχηματιζόταν ο ομώνυμος ορμίσκος.

thumb|left|220px|Αναπαράσταση της Ηετιώνειας Πύλης
thumb|220px|Σωζώμενα ερείπια Ηετιώνειας Πύλης
thumb|left|220px|Τμήμα της Ηετιώνειας Πύλης
thumb|220px|Διατομή τοιχίου Ηετιώνειας Πύλης
Με την πάροδο του χρόνου και την εγκατάσταση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς σε τίποτα σήμερα δεν θυμίζει, ούτε και κατά το σχήμα, η περιοχή, από την εικόνα που παρουσίαζε η Ηετιώνεια στα πρώτα έτη της σύστασης του Πειραιά, ως επίνειο της πρωτεύουσας της Ελλάδας. Το μόνο που διασώζεται είναι τα ερείπια της αρχαίας Ηετιώνειας πύλης, που βρίσκεται δυτικά των σημερινών σιδηροδρομικών γραμμών του παλαιού Λαρισαϊκού σιδηροδρομικού σταθμού.

## Ηετιώνεια Πύλη
Η **Ηετιώνεια Πύλη** αποτελούσε μεγάλο οχυρωματικό έργο στην εποχή του, χωρίς ιδιαίτερη αυλή, που όμως δέσποζε του αρχαίου λιμένα, αριστερά του εισερχομένου, λόγω ακριβώς του βραχώδους υψώματος που είχε ανεγερθεί. Έφερε δίφυλλη θύρα πλάτους 3,70 μ, ανάμεσα σε δύο πύργους διαμέτρου περίπου 10 μ. Το μέτωπο της πύλης προστατεύονταν από προτείχισμα και από μια μεγάλη σκαμμένη τάφρο πλάτους 3,5 μ. που μπροστά στην πύλη στένευε στα 1,80 όπου και υπήρχε ξύλινη κινητή γέφυρα, που στηρίζονταν σε κτιστούς πεσσούς.

Κατηγορία:Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αθήνα
Ηγησώ (περιοδικό)

180px|μικρογραφία|δεξιά|Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού ''Ηγησώ'', Φεβρ. 1908.
Το μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό ***Ηγησώ*** ιδρύθηκε και άρχισε να κυκλοφορεί στην Αθήνα το 1907, δημοσιεύοντας αποκλειστικά ποίηση. Το περιοδικό αυτό εξέδιδε ομάδα νέων λογοτεχνών της εποχής. Το πρώτο φύλλο εκδόθηκε το Μάιο του έτους εκείνου, το δε τελευταίο τον Φεβρουάριο του 1908.

Ιδρυτές του περιοδικού ήταν οι Φώτος Πολίτης, Γ. Ν. Πολίτης, Κώστας Βάρναλης, Λέανδρος Παλαμάς, Δ. Ευαγγελίδης (Μήτσης Καλαμάς), Ν. Καρβούνης, Λ. Κουμαριανός, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Ρώμος Φιλύρας, και Ν. Χατζάρας. Επίσης συνεργάτες στο περιοδικό ήταν και οι Ιωάννης Γρυπάρης, Γιάννης Βλαχογιάννης, Λάμπρος Πορφύρας, Παύλος Νιρβάνας, Ρήγας Γκόλφης, Άριστος Καμπάνης κ.ά.

Το περιοδικό αυτό δημοσίευε αποκλειστικά ποιήματα, η δε έκδοσή του είχε προκαλέσει ευμενή κριτική όχι μόνο Ελλήνων αλλά και ξένων λογοτεχνών.

Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Ελληνόκαστρο Καρδίτσας

Το **Ελληνόκαστρο** (παλιά ονομασία *Βούνιστα*) είναι οικισμός της δημοτικής ενότητας του  δήμου Μουζακίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται βόρεια της Λίμνης Πλαστήρα (ή Ταυρωπού) στα 550 μέτρα υψόμετρο. Είναι ένα χωριό με πολλές πέτρινες βρύσες και εντυπωσιακή θέα της Πίνδου. Πρωτοαναφέρεται  με το  μβ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ Σωτηριω  Ετει 1571 του τότε Μητροπολίτη Λαρίσης Ιερεμίου, του μετέπειτα οικουμενικού Πατριάρχου.  Αυτή η ημερομηνία θεωρείται ιδρυτική για τον οικισμό. Το Ελληνόκαστρο, σύμφωνα με την απογραφή 2011, έχει 74 κατοίκους και καλύπτει μία έκταση 11.628 στρεμμάτων.

Την παλιότερη γραπτή μνεία για το χωριό τη συναντούμε το 1662. Παλιότερα ονομαζόταν «*Χώρα Βούνιστα*» και πιθανή χρονολογία ίδρυσης του κατά την παράδοση είναι ο 14ος-15ος αιώνας. Η ονομασία Ελληνόκαστρο δόθηκε μετά το 1950 γιατί στην περιοχή υπάρχει η κορυφή «*Παλαιόκαστρο*», όπου υπάρχει κάστρο.

Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού, που κατά τους θερινούς μήνες με τους επισκέπτες αυξάνονται, ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Το χωριό πανηγυρίζει του Αγίου Πνεύματος και το Δεκαπενταύγουστο.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Σόπρον

Το **Σόπρον** (ουγγρικά: *Sopron*, ), παλαιότερα γνωστό ως **Έντενμπουργκ** (γερμανικά: *Ödenburg*, ), είναι πόλη στη δυτική Ουγγαρία, στις όχθες της λίμνης Φερτού. Η πόλη έχει 55.000 κατοίκους και είναι στα σύνορα με την Αυστρία. Η πόλη διαθέτει από το 1735 Πανεπιστήμιο και είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της χώρας. Απέχει 60 χιλιόμετρα από τη Βιέννη και 220 χιλιόμετρα από τη Βουδαπέστη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Πόλεις της Ουγγαρίας
Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Ουγγαρία
Μεγάλη Κομόρα

[thumb|Η [σημαία της Μεγάλης Κομόρας|σημαία της Μεγάλης Κομόρας.]]
Η **Μεγάλη Κομόρα** (**Grande Comore**) (επίσημη ονομασία **Νγκαζίντζα** και γνωστή ως **Νγκασίντζα**) είναι νησί στον Ινδικό Ωκεανό, στα ανοικτά των ακτών της Αφρικής. Αποτελεί το μεγαλύτερο νησί του κράτους Κομόρες. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους ανήκουν στην εθνότητα των Κομοριανών. Ο πληθυσμός της το 2006 ήταν γύρω στους 316.600 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Μορονί, που αποτελεί επίσης την εθνική πρωτεύουσα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 2002, κυβερνάται από έναν εκλεγμένο Πρόεδρο, όπως και τα άλλα νησιά με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να έχει πολύ περιορισμένες εξουσίες.

## Ιστορική αναδρομή
thumb|Η θέση της Μεγάλης Κομόρας στο αρχιπέλαγος των Κομορών
Επί πολλούς αιώνες, η Μεγάλη Κομόρα ήταν χωρισμένη σε δεκάδες σουλτανάτα, μεταξύ των οποίων τα Μπαμπάο, Ιτσάντρα, Μιτσαμιχούλι, Μπατζίνι, Χάμπου, Ουασίλι, Χαμάχαμε, Μπούντε, Χάμβου και Λα Ντόμπ. Οι σουλτάνοι ήταν επίσης γνωστοί ως φαλμ. 

To 1886 ο κυβερνήτης του Μπαμπάο, Σαΐντι Αλί ιμπν Σαΐντι Ομάρ, ένωσε τα σουλτανάτα της Μεγάλης Κομόρας και ιδρύθηκε ένα κράτος, η Ντζαζιντζά, με τα υπόλοιπα σουλτανάτα να παραμένουν αυτόνομα. Τον ίδιο χρόνο η Γαλλία εγκαθίδρυσε προτεκτοράτο στο νησί. Το 1893 ο Σαΐντι Αλί εξορίστηκε. Το νησί προσαρτήθηκε από τους Γάλλους το 1911 και τα σουλτανάτα καταργήθηκαν. Η Μεγάλη Κομόρα ενώθηκε με το Ανζουάν και το Μοελί και συστάθηκε η Ομοσπονδία των Κομορών, το 1975.

Το 1997 το κράτος Κομόρες άρχισε να παραπαίει, με την απόσχιση δύο νησιών, του Ανζουάν και του Μοελί. Η Μεγάλη Κομόρα ήταν το μοναδικό νησί που παρέμεινε υπό ομοσπονδιακό έλεγχο. Έως το 2002, όμως, η Μεγάλη Κομόρα επανενώθηκε με τα άλλα νησιά υπό ένα νέο Σύνταγμα. Πρόεδρος της Μεγάλης Κομόρας εξελέγη τον Μάιο του 2002 ο Αμπντού Σουλέ Ελμπάκ με ποσοστό μόλις 17% των ψήφων από τον πρώτο γύρο. Στον δεύτερο γύρο πήρε 60% και παρέμεινε στο αξίωμα έως τη διεξαγωγή νέων εκλογών, τον Ιούνιο του 2007. Στις εκλογές εκείνες εξελέγη πρόεδρος ο Μοχάμεντ Αμπντουλγουαχάμπ, ο οποίος στις 23 Μαΐου 2009 ορκίστηκε στο αξίωμα του Κυβερνήτη. Στις 23 Μαΐου 2011 νέος κυβερνήτης ανέλαβε ο Μουινί Μπαρακά Σαΐντ Σοϊλιχί (Mouigni Baraka Said Soilihi). Έπειτα από τις εκλογές του 2016 νέος κυβερνήτης εξελέγη ο Χασανί Χαμαντί, ο οποίος ορκίστηκε στις 23 Μαΐου.

### 2019
Καθώς ήταν υποψήφιος ξανά για τις επόμενες προεδρικές εκλογές, ο κυβερνήτης Ασανί Αμαντί έλαβε άδεια σύμφωνα με το Σύνταγμα και αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Αμπντουραχίμ Σαΐντ Μπακάρ στις 13 Φεβρουαρίου 2019. Κυβερνήτρια εξελέγη η Μουντίν Σιτί Φαρουατά, η οποία ανέλαβε καθήκοντα στις 23 Μαΐου 2019.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος της κυβέρνησης
* Πληροφορίες σχετικά με εκλογές στη χώρα
* World Statesmen

Κατηγορία:Νησιά των Κομορών