open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ιωάννης Ζωναράς

Ο **Ιωάννης Ζωναράς** (μεσαιωνικά ελληνικά: *Ἰωάννης Ζωναρᾶς*, 12ος αιώνας) υπήρξε βυζαντινός χρονογράφος, θεολόγος και νομικός που έζησε στην Κωνσταντινούπολη.

## Βιογραφία και έργο
Οι λιγοστές πληροφορίες για τη ζωή του Ζωναρά αντλούνται κυρίως μέσα από τα έργα του. Οι ιστορικοί υποθέτουν ότι ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος (μέγας δρουγγάριος της βίγλης και πρωτασηκρήτις) επί βασιλέως Αλέξιου Α' Κομνηνού. Έχασε πιθανώς τη θέση του το 1118 και έγινε μοναχός στη νήσο Αγία Γλυκερία, τοποθεσία που όμως αμφισβητείται, ενώ κατ΄ άλλους αποσύρθηκε και μόνασε στον Άθω.

Ο Ζωναράς σχολίασε μεταξύ άλλων τις Οικουμενικές και τοπικές Συνόδους και τα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας. Εκτός αυτού συνέταξε δύο εκκλησιαστικά κείμενα νομικού περιεχομένου. Το σημαντικότερο έργο του είναι το χρονικό *Επιτομή Ιστοριών*, που καλύπτει την εποχή «από κτήσεως κόσμου» έως το έτος 1118 και θεωρείται ένα από τα πληρέστερα έργα του είδους του στην ελληνική γλώσσα. Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι ο Ζωναράς κατέγραψε το έργο αυτό όταν, μετά την άνοδο του Ιωάννη Β' Κομνηνού, εξορίστηκε και έγινε μοναχός. Για την *Επιτομή Ιστοριών* βασίστηκε σε πληθώρα πηγών, ορισμένες από τις οποίες, όπως η Ρωμαϊκή Ιστορία του Δίωνος Κασσίου, διατηρούνται μέσω του Ζωναρά. Το χρονικό διαδόθηκε πέρα από τα όρια του Βυζαντίου, καθώς μεταφράστηκε στην εκκλησιαστική σλαβονική. Σε τμήμα του έργου καταγράφεται η κριτική του Ζωναρά κατά του Αλέξιου Α΄, τον οποίο επικρίνει για τη διανομή δημοσίου χρήματος σε μέλη της οικογένειάς του.

## Εκδόσεις του Χρονικού
* *Ioannis Zonarae epitome historiarum*. Εκδ. Ludwig Dindorf. 6 Τόμοι, Λειψία 1868–1875. (*βλ. [[#Εξωτερικοί σύνδεσμοι|Εξωτερικοί σύνδεσμοι]]*)
* Thomas Banchich (μετάφραση): *The History of Zonaras: From Alexander Severus to the Death of Theodosius the Great*. Routledge, London-New York 2009.
* Erich Trapp (μετάφραση): *Militärs und Höflinge im Ringen um das Kaisertum. Byzantinische Geschichte von 969 bis 1118*. Byzantinische Geschichtsschreiber 16. Styria, Graz-Wien-Köln 1986.
* Ιωάννης Ζωναράς, Επιτομή Ιστοριών, τόμ. Α (1995), τόμ. Β (1998), τόμ. Γ (1999), πρωτότυπο και μτφρ.Ιορδάνης Γρηγοριάδης, (Κείμενα Βυζαντινής Ιστοριογραφίας 5), εκδ. Κανάκη, Αθήνα.

## Βιβλιογραφία
* Bruno Bleckmann: *Die Reichskrise des III. Jahrhunderts in der spätantiken und byzantinischen Geschichtsschreibung. Untersuchungen zu den nachdionischen Quellen der Chronik des Johannes Zonaras*. München 1992.
* Iordanis Grigoriadis: *Linguistic and literary studies in the Epitome historion of John Zonaras*. Thessaloniki 1998.
* Herbert Hunger: *Die hochsprachliche profane Literatur der Byzantiner*. Band 1, München 1978.
* Enrico V. Maltese: *Zonaras, Johannes*. In: *Lexikon des Mittelalters*. Band 9, Sp. 673f.
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Έργα του Ζωναράς στο Perseus Project
* 
* 
* 
* 
* 

Ζωναρας
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Δρουγγάριοι της βίγλης
Γιώργος Καρράς

Ο **Γιώργος Καρράς** είναι Έλληνας μουσικός και συνθέτης. Είναι γνωστός ως βασικός συνθέτης και μπασίστας του συγκροτήματος **[[Τρύπες]]**.

## Βιογραφικό

Ο Καρράς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 14 Νοεμβρίου του 1960. Το 1983 μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα δημιούργησαν το συγκρότημα Τρύπες του οποίου ήταν μπασίστας και έχει συνθέσει τα περισσότερα τραγούδια. Οι Τρύπες εξελίχθηκαν σε ένα από τα δημοφιλέστερα ελληνικά ροκ συγκροτήματα.

Το 1993 κυκλοφορησε, σε συνεργασία με τον Αγγελάκα, τον δίσκο Υπέροχο Τίποτα με  παραγωγή του Γιώργου Χριστιανάκη. Σε αυτό το άλμπουμ ο Γιώργος Καρράς εκδήλωνε τις αναζητήσεις του και σε άλλα είδη μουσικής εκτός από την ροκ και χρησιμοποίησε όργανα όπως ακορντεόν, τσέλο, κοντραμπάσο, βιολί και συνθεσάιζερ. Μετά από λίγο καιρό από την κυκλοφορία του, το άλμπουμ αυτό χρησιμοποιείται για την μουσική επένδυση ταινίας του Ελληνικού Κινηματογράφου.

Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το 2001 ο Καρράς ασχολήθηκε με τη μουσική κυρίως ερασιτεχνικά, με την εξαίρεση μιας συμμετοχής με το τραγούδι «Ξαναγυρίζω» στον προσωπικό δίσκο του Μπάμπη Στόκα *Στην άκρη της γιορτής*.

## Δισκογραφία

### Με τις Τρύπες
**[[Τρύπες (άλμπουμ)|Τρύπες]] (1985)*
**[[Πάρτυ στο 13ο Όροφο]] (1987)*
**[[Τρύπες στον Παράδεισο]] (1990)*
**[[Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια]] (1993)*
**[[Κράτα το Σώου Μαϊμού]] (1994)*
**[[Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι]] (1996)*
**[[Μέσα στη Νύχτα των Άλλων]] (1999)*
**1985-2000: Ένα Ταξίδι Που Ποτέ Δεν Τελειώνει (2002)* (Συλλογή, 3 CD και VCD)

### Παράλληλα πρότζεκτ
**[[Υπέροχο Τίποτα]]* (Γιώργος Καρράς, Γιάννης Αγγελάκας, Γιώργος Χριστιανάκης, 1993) 

### Συμμετοχές
*«Ξαναγυρίζω» στο *Στην άκρη της γιορτής* (Μπάμπης Στόκας, 2006) 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* YouTube - επίσημo κανάλι του Γιώργου Καρρά στο YouTube.
* SoundCloud  - επίσημo κανάλι του Γιώργου Καρρά στο SoundCloud.
* συνέντευξη - συνέντευξη του Γιώργου Καρρά σε ιστοσελίδα.

Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Κωδίκελος

Ο **Κωδίκελος** ή **Κωδίκελλος** αποτελούσε παλαιότερα νομικό θεσμό του Ρωμαϊκού Δικαίου και, ειδικότερα, επί κληρονομιών (κληρονομικό δίκαιο).

Με τον κωδίκελο παρεχόταν η ευχέρεια σ΄ όποιον δεν είχε συστήσει διαθέτη κληροδοσίας στη διαθήκη του, να μπορεί να συστήσει με ιδιαίτερη πράξη. Συνεπώς ο κωδίκελος αφορούσε πάντα την τελευταία επιθυμία, η οποία όμως δεν έπρεπε να περιλαμβάνει κληρονόμο.
Ο κωδίκελος συνεπώς μπορούσε να περιέχει όχι μόνο σύσταση κληροδοσίας αλλά και διάφορους άλλους όρους της τελευταίας επιθυμίας, όπως π.χ. διορισμό επιτρόπου, αποκλειόμενης όμως της κληρονομικής εγκατάστασης. Μπορούσε όμως και να συσταθεί κωδίκελος και επί αδιαθέτου διαδοχής.

## Διακρίσεις
Κατόπιν των παραπάνω οι κωδίκελοι διακρίνονταν σε δύο βασικές κατηγορίες:
* *Κωδίκελοι εκ διαθήκης*, που αναφέρονταν στην επέλευση της εκ διαθήκης διαδοχή (codicilli ad testamentum)
* *Κωδίκελοι εξ αδιαθέτου*, που αναφέρονταν στην επέλευση της εξ αδιαθέτου διαδοχής (codicilli ab iintestato facti).

## Ελληνική νομοθεσία
Ο θεσμός του κωδίκελου ίσχυσε στη σύγχρονη Ελλάδα μέχρι της εισαγωγής του Αστικού Κώδικα, και μάλιστα σύμφωνα με τις αρχές του ρωμαϊκού δικαίου. Μετά την εισαγωγή όμως του Αστικού Κώδικα, ο θεσμός του κωδίκελου καταργήθηκε μέσω των γενικών διατάξεων του άρθρου 1714, δια του οποίου ο κληρονομούμενος μπορούσε μέσω της διαθήκης του να προσπορίσει, σε οποιονδήποτε, περιουσιακή του ωφέλεια χωρίς να τον εγκαταστήσει και κληρονόμο του.

Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο
Ακραίφνιο Βοιωτίας

Το **Ακραίφνιο** (επίσημα **Ακραίφνιον**) είναι ημιορεινό χωριό του νομού Βοιωτίας σε υψόμετρο 180 μέτρα. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος του νομού, χτισμένο στις πλαγιές του όρους Πτώο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Ακραιφνίου της Δημοτικής Ενότητας Ακραιφνίου του Δήμου Ορχομενού και έχει πληθυσμό 1.058 κατοίκους. Μέχρι το 1933, το Ακραίφνιο έφερε το όνομα **Καρδίτσα**.

## Ιστορικά στοιχεία
Στην ευρύτερη περιοχή του οικισμού υπήρχε κατά την αρχαιότητα η πόλη *Ακραιφία* ή *Ακραίφνιο* ενώ κατά την ύστερη Φραγκοκρατία το Ακραίφνιο αναφέρεται στα επίσημα φραγκικά έγγραφα ως *Cardanica*. Σε οθωμανικό κατάστιχο του 1466 ονομάζεται ως Καρδίτσα (ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι το 1933 όταν δόθηκε στον οικισμό το όνομα του αρχαίου Ακραιφνίου) ενώ οι, κατανεμημένοι σε περίπου 15 εστίες, κάτοικοί του ήταν Αρβανίτες.

Στο διάστημα 1912 - 1998 το Ακραίφνιο υπήρξε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 αποτέλεσε έδρα του διευρυμένου δήμου Ακραιφνίου, ο οποίος περιλάμβανε και τις πρώην κοινότητες Κόκκινου και Κάστρου. Από το 2011, με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, εντάχθηκε διοικητικά στο δήμο Ορχομενού.

## Αξιοθέατα
Σημαντικότερα αξιοθέατα κοντά στον οικισμό είναι η αρχαία πόλη Ακραιφία ή Ακραίφνιο από την οποία σώζονται ερείπια της ακρόπολής της, ερείπια του ναού του Πτώου Απόλλωνα που αναφέρεται από τον Ηρόδοτο και περιγράφεται από τον Παυσανία. Σημαντικά χριστιανικά μνημεία είναι ο Ναός Αγίου Γεωργίου Ακραιφνίου  και η Μονή Πελαγίας - χτισμένη πιθανότερα κατά τον 16ο ή 17ο αιώνα. Φυσικό μνημείο της περιοχής είναι το σπήλαιο Σαρακήνο, που βρίσκεται στα όρια του κάμπου της Κωπαΐδας, δυτικά του χωριού, σε υψόμετρο 100 μέτρα και με θέα προς την Κωπαΐδα, τον Ελικώνα και τον Παρνασσό. Παρουσιάζει σημαντικό αρχαιολογικό ενδιαφέρον καθώς στο εσωτερικό του έχουν βρεθεί ευρήματα που ξεκινούν από το 40.000 π.Χ., και πλήθος άλλων ευρημάτων που ανάγονται στη νεολιθική εποχή.

## Δημογραφικά στοιχεία

## Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Όμιλος Απόλλων Ακραιφνίου με επίσημο έτος ίδρυσης το 1976, εκπροσωπεί το Ακραίφνιο στον αθλητισμό και πιο συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Ακραιφνίου, το ποδοσφαιρικό γήπεδο του χωριού. Ανήκει στη δύναμη της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βοιωτίας.

Έχει αναδείξει ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στις υψηλότερες κατηγορίες του Ελληνικού ποδοσφαίρου όπως ο Στέλιος Βασιλείου που αγωνίστηκε σε Λεβαδειακό, Παναιτωλικό και Παναχαϊκή μεταξύ άλλων αλλά και στις μικρότερες ηλικιακά Εθνικές ομάδες.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο ναός του Αγίου Γεωργίου Ακραιφνίου από το http://www.orchomenos.gr

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια της Βοιωτίας
Απολλόδωρος ο Δαμασκηνός

Ο **Απολλόδωρος ο Δαμασκηνός** υπήρξε αρχαίος μηχανικός, αρχιτέκτονας, πολιτικός και στρατιωτικός, ο οποίος έζησε στο τέλος 1ου με αρχές 2ου αιώνα. Παρά το ελληνικό του όνομα, ήταν Ναβαταίος.

## Βιογραφία
Ο Απολλόδωρος ο Δαμασκηνός γεννήθηκε στη Δαμασκό και έζησε στη Ρώμη την εποχή του αυτόκρατορα Τραϊανού και Αδριανού. Ο Τραϊανός του ανέθεσε την κατασκευή σημαντικών έργων με πιο σημαντικό τη Αγορά του Τραϊανού (*Forum Trajani*), η οποία οικοδομήθηκε μεταξύ 107 και 113. Επίσης σημαντικό έργο του θεωρείται η κατασκευή της γέφυρας του Δούναβη μήκους 1300 μέτρων, η οποία στηριζόταν σε 20 στύλους και ίχνη της σώζονται στο Ντέμπρετσεν της Ουγγαρίας. Αναφέρεται ότι εργάστηκε για την κατασκευή των λιμένων του Τσεντοτσέλε και της Όστιας όπου ελιμενίζοντο τα εμπορικά πλοία τα οποία μέσω του Τίβερη έφθαναν μέχρι τη Ρώμη. Μετά το θάνατο του Τραϊανού έπεσε σε δυσμένεια, εξορίστηκε και αργότερα σκοτώθηκε από τον Αδριανό.

## Εξωτερικές σελίδες
* 
* Ρωμαϊκό ανάγλυφο: μία από τις σκηνές του Κίονα στο Φόρουμ του Τραϊανού στη Ρώμη

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Ελικώνας Βοιωτίας

Ο **Ελικώνας** (ή *Ζερίκια* και *Ζερίκι*) είναι οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας.

## Γενικά στοιχεία
Ο Ελικώνας είναι χωριό του πρώην νομού Βοιωτίας, κτισμένο σε υψόμετρο 850 μέτρων σε ένα μικρό οροπέδιο του Ελικώνα. Πρόκειται για το ορεινότερο χωριό του Ελικώνα. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Λεβαδέων και έχει μόνιμο πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 κατοίκους είχε 31 κατοίκους. Ο Ελικώνας μέχρι το 1953 ονομαζόταν Ζερίκια οπότε και μετονομάστηκε σε Ελικώνα. Είναι ένα από τα χωριά που δημιούργησαν Αρβανίτες έποικοι στην περιοχή, περίπου στα μέσα του 14ου αιώνα.

## Ιστορικό διοικητικών  μεταβολών Ζερίκια
Τα Ζερίκια είχαν, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές  κατά τον 19ο, 20ό και 21ο αιώνα, που έχουν συνοπτικά ως εξής:

### Ζερίκια (Αττικής και Βοιωτίας)
* ΦΕΚ 18Α - 18/10/1835
Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Κορωνείας.
* ΦΕΚ 22Α - 18/12/1840
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Κορωνείας και προσαρτάται στο δήμο Πέτρας.
* ΦΕΚ 13Α - 08/05/1858
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Πέτρας και προσαρτάται στο δήμο Διστομίων.

### Ζερίκια (Βοιωτίας)
* ΦΕΚ 136Α - 08/07/1899
Ο οικισμός αποσπάστηκε στο νομό Βοιωτίας από το νομό Αττικής και Βοιωτίας.

### Ζερίκια (Αττικής και Βοιωτίας)
* ΦΕΚ 282Α - 04/12/1909
Ο οικισμός αποσπάστηκε στο νομό Αττικής και Βοιωτίας από το νομό Βοιωτίας.
* ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Διστομίων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ζερικίων.

### Ζερίκια (Βοιωτίας)
* ΦΕΚ 223Α - 26/07/1943
Ο οικισμός αποσπάστηκε στο νομό Βοιωτίας από το νομό Αττικής και Βοιωτίας.
* ΦΕΚ 195Α - 31/07/1953
Ο οικισμός μετονομάζεται σε Ελικών.

### Ελικών (Βοιωτίας)
* ΦΕΚ 195Α - 31/07/1953
Ο οικισμός προήλθε από τη μετονομασία του οικισμού Ζερίκια.
* ΦΕΚ 20Α - 23/01/1974
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Ελικώνος και προσαρτάται στο δήμο Λεβαδέων.

## Ιστορικά στοιχεία
Ο Ελικώνας υπήρξε μεγάλο χωριό της Βοιωτίας μέχρι και το πρόσφατο παρελθόν. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950 διατηρούσε πληθυσμό περισσότερο από 1.000 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 όμως ο πληθυσμός μειώθηκε κατακόρυφα και η μείωση συνεχίστηκε και την επόμενη δεκαετία με αποτέλεσμα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 το χωριό είχε σχεδόν ερημώσει. Ο κύριος λόγος της εγκατάλειψης του οικισμού ήταν η αστυφιλία, η φτώχεια του τοπικού πληθυσμού και η απομόνωση καθώς μέχρι την δεκαετία του 1980 δεν υπήρχε δρόμος που να συνδέει το χωριό απευθείας με τη Λιβαδειά. Μεγάλο μέρος των κατοίκων του χωριού που το εγκατέλειψαν εγκαταστάθηκαν στη Λιβαδειά σε μία συνοικία κοντά στο κάστρο της πόλης που ονομάζεται Ζαγαράς. Η πορεία του πληθυσμού με τις δραματικές διακυμάνσεις φαίνεται στον παρακάτω πίνακα:

Πορεία του πληθυσμού

Το χωριό αποτελούσε έδρα κοινότητας, στο διάστημα 1912-1974, οπότε και καταργήθηκε καθώς ο πληθυσμός του χωριού είχε ήδη μειωθεί δραματικά. Με την κατάργηση της κοινότητας το χωριό εντάχθηκε στον δήμο Λεβαδέων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Καθημερινή, Τα χωριά του Ελικώνα
* Σύλλογος Ελικωνίων Επαρχίας Λιβαδειάς

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια της Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Λεβαδέων
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1988)

To 1988 διοργανώθηκε το **39ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα** της Φόρμουλα 1, το οποίο περιελάμβανε 16 αγώνες. Τα γκραν-πρι της χρονιάς ξεκίνησαν στις 3 Απριλίου στη Βραζιλία και ολοκληρώθηκαν στις 13 Νοεμβρίου στην Αυστραλία.

Η σαιζόν ήταν από την αρχή έως το τέλος ο απόλυτος μονόλογος της Μακλάρεν, η οποία είδε τους οδηγούς της Άιρτον Σένα και Αλαίν Προστ να τερματίζουν πρώτοι δεκαπέντε φορές, ενώ έκαναν και δέκα 1-2 στο πόντιουμ. Η βρετανική ομάδα τελείωσε το πρωτάθλημα με την ασύλληπτη συγκομιδή των 199 βαθμών, υπερτριπλάσια της δεύτερης Φερράρι.

Στη βαθμολογία των οδηγών ο Προστ έπεσε θύμα του κανονισμού, βάσει του οποίου μέτρησαν στην τελική βαθμολογία μόνο τα ένδεκα καλύτερα αποτελέσματα κάθε οδηγού. Αυτό δεν επηρέασε καθόλου την κατάταξη από την τρίτη θέση και κάτω, αφού όλοι «πέταξαν» από πέντε εγκαταλείψεις ή αβαθμολόγητους τερματισμούς, επομένως οι βαθμοί τους παρέμειναν ίδιοι. Όμως η σειρά στην κορυφή ανατράπηκε: ο Προστ από 105 βαθμούς έπεσε στους 87, αναγκαζόμενος να πετάξει 3 δεύτερες θέσεις, ενώ ο Σένα από 94 έπεσε στους 90 (έχασε 1 έκτη και 1 τέταρτη) και πανηγύρισε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο της καριέρας του.

## Βαθμολογία οδηγών
Για το σύστημα βαθμολόγησης, βλ. Βαθμολόγηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1.

Με έντονα γράμματα, η κατάταξη του οδηγού που εκκίνησε απ' την pole position.

Στον κατάλογο δεν συμπεριλαμβάνονται 19 οδηγοί που δεν έλαβαν ούτε ένα βαθμό.

## Βαθμολογία κατασκευαστών
Όλα τα μονοθέσια χρησιμοποίησαν ελαστικά Goodyear.

Στη βαθμολογία των κατασκευαστών δεν ίσχυσε ο κανονισμός της αφαίρεσης των 5 χειρότερων αποτελεσμάτων.

***Βαθ''': Βαθμοί, από το άθροισμα βαθμολογίας των δύο μονοθεσίων της ομάδας''<br />***Νικ**: Νίκες''<br />***Πον*': Πόντιουμ, φορές που οδηγός της τερμάτισε στην πρώτη τριάδα*<br />***Pole**: Pole-positions, φορές που οδηγός της εκκίνησε απ' την πρώτη θέση της αφετηρίας''

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

1988
Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1988
141 Λούμεν

Ο **Λούμεν (Lumen)** είναι ένας μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,20. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τους Γάλλους αστρονόμους Πωλ και Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσαν από το Παρίσι, και πήρε το όνομά του από ένα βιβλίο: το *Lumen : Récits de l'infini* (1872) του Γάλλου αστρονόμου Καμίλ Φλαμαριόν.
 
## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λούμεν είναι 130 ή 118 χλμ.. Η μάζα του εκτιμάται σε 1,6 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό του Λούμεν εκτιμάται σε 2,5&nbsp;cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 400 περίπου φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 60 m/sec. Ο φασματικός τύπος του Λούμεν είναι **C** (ανθρακούχος) και συγκεκριμένα CPF κατά Tholen και Ch κατά SMASSII. Το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,067. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 100 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, αλλά η μέγιστη στο περιήλιο μπορεί να φθάσει και τους +2 βαθμούς Κελσίου.

Ο Λούμεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 19 ώρες και 52 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Λουμεν
142 Πολάνα

Η **Πολάνα** () είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,27. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομα της πόλεως αυτής των Βαλκανίων, που βρίσκεται στη χερσόνησο της Ίστρια και ανήκε τότε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Η τροχιά της Πολάνας βρίσκεται σε συντονισμό 1:2 με αυτή του πλανήτη Άρη, δηλαδή η Πολάνα εκτελεί μία περιφορά γύρω από τον Ήλιο στον ίδιο χρόνο που ο Άρης εκτελεί δύο.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πολάνας είναι 55,3 χλμ.. Η μάζα της εκτιμάται σε 180 τρισεκατομμύρια τόνους και η πυκνότητά της σε 2,0 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Πολάνας εκτιμάται σε 1,55&nbsp;cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 632 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 29,2 m/sec (105 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Πολάνας είναι **F** (ανθρακούχος, υπότυπος του C) και το γεωμετρικό της άλβεδο 0,047. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 94 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Πολάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 46 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Πολανα
143 Αδρία

Η **Αδρία (Adria)** είναι μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,12. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της προς τιμή της Αδριατικής Θάλασσας, στις ακτές της οποίας βρίσκεται η Πούλα.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αδρίας είναι 95,4 ± 0,7 χλμ. Μία επιπρόσθηση από την Αδρία έχει παρατηρηθεί μέχρι στιγμής, στις 21 Αυγούστου 2000 από την Ιαπωνία, και από τα δεδομένα της υπολογίσθηκε ένα σφαιροειδές σχήμα διαστάσεων 98 × 86 χλμ. Η μάζα της Αδρίας εκτιμάται σε 760 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2,0 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αδρίας εκτιμάται σε 2,51&nbsp;cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 390 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 47,5 m/sec (171 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Αδρίας είναι **C** (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,049. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 106 βαθμούς C κάτω από το μηδέν.

Η Αδρία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 22 ώρες και 18 δευτερόλεπτα, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η τιμή προέκυψε από φωτομετρικές παρατηρήσεις που έγιναν το 2008 από το Λας Κρούσες (Νέο Μεξικό).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αδρια
Ελικώνας (αποσαφήνιση)

Το όνομα **Ελικώνας** μπορεί να αναφέρεται στα:
* Ελικώνας, βουνό της Βοιωτίας
* Ελικώνας Βοιωτίας, χωριό της Βοιωτίας στο ομώνυμο βουνό
* Ελικώνας (ποταμός), ποταμός της Πιερίας
* Ελικώνας (λόφος), λόφος της Αθήνας στην περιοχή της Κυψέλης

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
144 Βιμπίλια

Η **Βιμπίλια (Vibilia)** είναι ένας μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,91 και φωτεινότερο φαινόμενο μέγεθος 9,97. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομα της θεάς των ταξιδιών της ρωμαϊκής μυθολογίας. Είναι το μόνο μεγάλο μέλος (από τα 180) της «Οικογένειας (αστεροειδών) της Βιμπίλιας», στην οποία έδωσε το όνομά της.

Ένδεκα επιπροσθήσεις αστέρων από τη Βιμπίλια έχουν παρατηρηθεί μέχρι σήμερα, όλες από το 1993 μέχρι το 2018.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βιμπίλιας είναι 142,4 χιλιόμετρα. Η μάζα της εκτιμάται σε 5,3 τετράκις εκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2,4 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Βιμπίλιας εκτιμάται σε 3,96&nbsp;cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 247 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 75,0 m/sec (270 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Βιμπίλιας είναι **C** (ανθρακούχος). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι περίπου 0,10. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 102 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Βιμπίλια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 49 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Βιμπιλια
145 Αδεόνα

Η **Αδεόνα (Adeona)** είναι μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,1. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από την Αντεόνα, ρωμαϊκή θεότητα του *νόστου* (επιστροφής στην πατρίδα). Είναι μέλος της πολυμελούς «Οικογένειας (αστεροειδών) της Αδεόνας», στην οποία έδωσε το όνομά της.

Τρεις επιπροσθήσεις αστέρων από την Αδεόνα έχουν καταγραφεί: Η πρώτη τον Νοέμβριο 1998, ορατή από τις ΗΠΑ, στον αστερισμό Μικροσκόπιον, η δεύτερη στις 9 Ιουλίου 2002, όταν ο αστεροειδής απέκρυψε έναν αστέρα μεγέθους 11,8, και τέλος στις 3 Φεβρουαρίου 2005, με αρκετούς παρατηρητές στην Ιαπωνία και απόκρυψη αστέρα μεγέθους 10,4.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αδεόνας είναι 151 χιλιόμετρα, όπως προέκυψε από παρατηρήσεις με τη μέθοδο ραντάρ από το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο το 2001, αλλά και από την επιπρόσθηση του 2005. Η μάζα της Αδεόνας εκτιμάται σε 2,1 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αδεόνας εκτιμάται σε 4,22&nbsp;cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 79,9 m/sec.

Ο φασματικός τύπος της Αδεόνας είναι **C** (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,06. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 103 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν.

Η Αδεόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 4 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αδεονα
Κερπινή

Με το όνομα **Κερπινή** συναντώνται δύο ορεινά χωριά της Πελοποννήσου:

*Η Κερπινή Αρκαδίας, χωριό στις πλαγιές του Μαινάλου.
*Η Κερπινή Αχαΐας, χωριό στις πλαγιές του Κερύνειου όρους.

## Δείτε επίσης
* Δήμος Κερπίνης
* Σιδηροδρομικός Σταθμός Κερπινής
* Στάση Κερπινής (οικισμός)

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Παγές

Οι **Παγές** ή Πηγές (Παγές κατά τη Δωρική διάλεκτο και Πηγές κατά την Αττική) ήταν αρχαία πόλη των Μεγαρέων χτισμένη στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου στη θέση του σημερινού παραθεριστικου οικισμού Αλεποχώρι. Αποτελούσαν το βόρειο επίνειο των Μεγάρων. Μεταξύ του 460 και 459 π.Χ. οι Μεγαρείς συμμάχησαν με την Αθήνα και οι Αθηναίοι εκμεταλεύτηκαν το λιμάνι για να αποκτήσουν πρόσβαση στον Κορινθιακό κόλπο. Η παρουσία των Αθηναίων στην Μεγαρίδα ήταν η κύρια αιτία για την έναρξη μιας σειράς συγκρούσεων μεταξύ των Πελοποννησιών και των αθηναίων που αναφέρονται ως Πρώτος Πελοποννησιακός Πόλεμος. Οι συγκρούσεις αυτές έληξαν το 446 π.Χ με την υπογραφή τριακονταετούς ειρήνης μεταξύ των αντιμαχόμενων. Με την συνθήκη ειρήνης η Αθήνα υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από τα λιμάνια των Μεγάρων Παγές και Νίσαια τα οποία ξαναπέρασαν πάλι στους Μεγαρείς. Οι Παγές το 193 π.Χ. έγιναν μέρος της Αχαϊκής Συμπολιτείας μέχρι την Ρωμαϊκή κατάκτηση το 146 π.Χ. Ο Περιηγητής Παυσανίας  αναφέρει την ύπαρξη αξιόλογου χάλκινου αγάλματος της Αρτέμιδος Σωτείρας

## Παραπομπές



Κατηγορία:Αρχαία Μεγαρίδα
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεγαρίδας
ΕΛΕΠΑΠ

Η **Ελληνική Εταιρία Προστασίας και Αποκατάστασης Αναπήρων Προσώπων (ΕΛΕΠΑΠ)**  είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, φιλανθρωπικό σωματείο ειδικώς αναγνωρισμένο από το κράτος. Ιδρύθηκε από ιδιώτες το 1937 με τη συμπαράσταση του Ιδρύματος Εγγύς Ανατολή, του υπουργείου Κρατικής Υγιεινής και του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών, και είναι το πρώτο ιδιωτικό ίδρυμα για την περίθαλψη, την θεραπεία, την εκπαίδευση την αποκατάσταση παιδιών με κινητικές αναπηρίες από λίγων ημερών έως 16 ετών και από το 1987 και για την επαγγελματική αποκατάσταση για ενήλικες από 18 ετών και άνω.

Η ΕΛΕΠΑΠ παρακολουθεί, συμμετέχει και συνεισφέρει στις διεθνής εξελίξεις συμμετέχοντας ως ενεργό μέλος στη Διεθνή Εταιρεία Αποκατάστασης, Rehabilitation International, στο τμήμα της στην Ευρωπαϊκή Ένωση RI ECA που είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Forum EDF και στην Ευρωπαϊκή Εταιρεία Ανάλυσης Βάδισης για Ενήλικους και Παιδιά (European Society of Movement Analysis for Adults and Children - ESMAC).

Διαρκής στόχος, είναι η στενή συνεργασία με όλους τους αρμόδιους φορείς –Κυβέρνηση, Υπουργεία, Αυτοδιοίκηση, Κοινωνικούς παράγοντες- και η ενημέρωση και ευαισθητοποίησή τους για άμεσες, δίκαιες και αποτελεσματικές θέσεις στα προβλήματα των παιδιών με κινητική αναπηρία.

Η ΕΛΕΠΑΠ έχει περιθάλψει περισσότερα από 100.000 παιδιά με κινητική αναπηρία (εγκεφαλική παράλυση, ορθοπαιδικές και νευρολογικές παθήσεις) υποστηρίζοντας το κάθε βήμα εξέλιξης, ακόμα και στην ενήλικη ζωή τους.

1.000 παιδιά σε ημερησία βάση σε πανελλαδικό επίπεδο συμμετέχουν στα θεραπευτικά, συμβουλευτικά και εκπαιδευτικά προγράμματα της ΕΛΕΠΑΠ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα του συλλόγου

Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
ΦφΛ Βόλφσμπουργκ (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η **ΦφΛ Βόλφσμπουργκ-Φούσμπαλ** (γερμανικά: *VfL Wolfsburg-Fußball*) είναι το ποδοσφαιρικό τμήμα του αθλητικού συλλόγου ΦφΛ Βόλφσμπουργκ (VfL Wolfsburg), που εδρεύει στην πόλη Βόλφσμπουργκ της Γερμανίας. Η ομάδα έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Γερμανίας το 2009 καθως και ένα κύπελλο Γερμανίας το 2015. Το γήπεδό της είναι το *Volkswagen Arena* (30.122 θέσεων) και τα χρώματά της το πράσινο και το άσπρο.

## Ιστορία του συλλόγου
Η ομάδα ιδρύθηκε λίγο μετά την ίδρυση της πόλης (1938), στις 12 Σεπτεμβρίου 1945, από εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen, με το όνομα **ΦΣΚ Βόλφσμπουργκ** (VSK Wolfsburg). Λίγους μήνες αργότερα, η ομάδα πέρασε μια ισχυρή κρίση, όταν όλοι οι παίκτες της, εκτός από έναν, αποχώρησαν για την FC Wolfsburg. Ο μόνος παίκτης που παρέμεινε, ο Γιόζεφ Μέιερ (Josef Meyer), μαζί με τον Βίλι Χέρμπερτ (Willi Hilbert) αποφάσισαν να υπογράψουν νέους παίκτες, ενώ άλλαξαν και το όνομα της ομάδας σε *VfL Wolfsburg*.

Τις επόμενες περιόδους σταδιακά άρχισε να ανεβαίνει κατηγορίες. Αφού κατέκτησε κάποια ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ανέβηκε σε επαγγελματική κατηγορία για πρώτη φορά το 1954. Το 1993 αγωνίστηκε τελικά στη δεύτερη κατηγορία Γερμανίας, ενώ το 1995 κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Γερμανίας, όπου έχασε από τη Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ (0-3). Το 1997 όμως τερμάτισε δεύτερη και προβιβάστηκε στη Μπουντεσλίγκα. Το 1999 τερμάτισε 6η, ενώ διεκδικούσε μέχρι τέλους την 4η θέση που οδηγούσε στο Τσάμπιονς Λιγκ (Champions League). Τελικά κέρδισε για πρώτη φορά την έξοδο στην Ευρώπη, στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ (UEFA Cup) της επόμενης σεζόν.

Από το 2000 έως το 2005 αγωνιζόταν στο κύπελλο Ιντερτότο (Intertoto Cup), ενώ το 2008 με προπονητή τον Φέλιξ Μάγκατ τερμάτισε 5η και κέρδισε ξανά την έξοδο στο κύπελλο UEFA. Το 2009, ξανά κάτω από την καθοδήγηση του Μάγκατ, τερμάτισε στην κορυφή του Γερμανικού πρωταθλήματος, έχοντας δύο παίκτες της που πέτυχαν πάνω από 20 γκολ (Γκραφίτε, Έντιν Τζέκο), ενώ και για πρώτη φορά κέρδισε την συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου.

## Τίτλοι
* **Bundesliga**: 2009
* **Κύπελλο Γερμανίας**: 2015
* **Σούπερ Καπ Γερμανίας**: 2015
* **Amateuroberliga Niedersachsen-Ost** (II): 1952, 1954, 1963
* **Oberliga Nord** (III): 1991, 1992

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επίσημος ιστότοπος
* Η σελίδα του συλλόγου στην UEFA

Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1945
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Κατηγορία:ΦφΛ Βόλφσμπουργκ
ΦΚ Ζυρίχη

Η **ΦΚ Ζυρίχη** (γερμανικά: *Fussballclub Zürich*) είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ελβετίας, που έχει έδρα στην πόλη της Ζυρίχης. Η έδρα της είναι το στάδιο Λέτσιγκρουντ («Letzigrund»), 25.000 θέσεων. Η ομάδα έχει κατακτήσει 12 φορές το πρωτάθλημα Ελβετίας και 10 φορές το κύπελλο Ελβετίας.

## Ιστορία του συλλόγου

Η ομάδα ιδρύθηκε την 1η Αυγούστου 1896 από πρώην μέλη τριών άλλων τοπικών ομάδων (FC Turicum, FC Viktoria, και FC Excelsior). Το πρώτο της πρωτάθλημα το κατέκτησε το 1901, αλλά μέχρι το 1924 δεν κατάφερε να επαναλάβει την ίδια πορεία. Μέχρι το 1930 η ομάδα είχε τμήματα και στην κωπηλασία, την πυγμαχία, τον στίβο και το χάντμπολ, αλλά αργότερα επικεντρώθηκε στο ποδόσφαιρο. 

Το 1924 επέστρεψε στη πρώτη θέση του πρωταθλήματος, αλλά μέχρι το 1960 δεν κατάφερε κάτι σημαντικό. Το 1934 υποβιβάστηκε ενώ επέστρεψε στη πρώτη κατηγορία το 1941, για να υποβιβαστεί ξανά το 1946. Το 1948 επανήλθε στη πρώτη κατηγορία αλλά για άλλη μία φορά υποβιβάστηκε το 1957. Τελικά επέστρεψε το 1959, για να αρχίσει μια περίοδο που θα χαρακτηρισθεί ως η «χρυσή εποχή» της ομάδας, από το 1960 έως το 1981, όταν πρόεδρός της ήταν ο Edwin Nägeli. Η ομάδα κατέκτησε 7 φορές το πρωτάθλημα και 5 φορές το κύπελλο Ελβετίας. Την περίοδο 1963-64 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου πρωταθλητριών, όπου έχασε από τη Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ κάτι παρόμοιο επανέλαβε και την περίοδο 1976-77, όταν αποκλείστηκε από την Λίβερπουλ.

Από το 1981 μέχρι το 2000 δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο τίτλο στην Ελβετία, ενώ για άλλη μια φορά υποβιβάστηκε κατηγορία, το 1988, για να επιστρέψει δύο χρόνια αργότερα. Το 1999 έφτασε μέχρι τούς 16 του κυπέλλου UEFA, όπου έχασε από τη ΑΣ Ρόμα, ενώ την επόμενη χρονιά κατέκτησε το κύπελλο Ελβετίας, επιστρέφοντας στις επιτυχίες. Το 2006 επέστρεψε στη κορυφή του πρωταθλήματος, ενώ το κατέκτησε και το 2007 και το 2009.

## Τίτλοι
Η ΦΚ Ζυρίχη έχει κατακτήσει 13 το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας και 7 φορές το Κύπελλο Ελβετίας ποδοσφαίρου ανδρών

* Πρωτάθληματα Ελβετίας: 1902, 1924, 1963, 1966, 1968, 1974, 1975, 1976, 1981, 2006, 2007, 2009, 2022 
* Κύπελλα Ελβετίας: 1966, 1970, 1972, 1973, 1976, 2000, 2005, 2014, 2016, 2018

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος 
* στατιστικά FC Zürich 

Ζ
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1896
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1896
Κωνσταντινάτο

Με την επίσημη ονομασία **κωνσταντινάτο**, ή κοινώς **κωσταντινάτο**, φέρεται χρυσό νόμισμα βυζαντινό, ενετικό και κυπριακό, κατά τον Φ. Χάσλουκ, των οποίων ο τύπος μοιάζει με αγιογραφία  των Αυτοκρατόρων Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης που ανάμεσά τους φέρεται ο χριστιανικός σταυρός.

## Λαογραφία
Περί των νομισμάτων αυτών υφίστανται πολλές λαϊκές παραδόσεις που αναπτύχθηκαν κυρίως κατά τη βυζαντινή περίοδο. Σύμφωνα μ΄ αυτές, οι έγκυες γυναίκες έφεραν κωσταντινάτα τόσο για την προφύλαξη των εμβρύων όσο και για την ευκολία του τοκετού. Επίσης κωσταντινάτα έφεραν και παιδιά ως φυλαχτά κατά της βασκανίας. Ακόμα πιστεύονταν πως τα κωσταντινάτα επιτάχυναν τη ζύμωση του φυράματος του αλεύρου και του γιαουρτιού.

Γενικά οι δοξασίες περί των κωσταντινάτων ανάγονται κυρίως στα αγιοποιημένα πρόσωπα που απεικόνιζαν σε συνδυασμό της ανεύρεσης του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη. Συνέπεια αυτών ήταν να θεωρείται το κωσταντινάτο σε ορισμένες των περιπτώσεων ακόμα και ίσης αξίας με το τίμιο ξύλο. 
Συγκεκριμένα υπήρχε η παράδοση ότι η Αγία Ελένη όταν βρήκε τον Σταυρό τον έκοψε στα δύο και το ένα τμήμα του το άφησε στα Ιεροσόλυμα, το δε άλλο μετέφερε στη Κωνσταντινούπολη. Τα δε πριονίδια από τον τεμαχισμό αυτό τέθηκαν σε χωνευτήρι με άλλα πολύτιμα μέταλλα από το κράμα των οποίων κόπηκαν τα κωσταντινάτα. 
Όμοια παράδοση απαντάται και μεταξύ των Ελληνοβλάχων στη Μακεδονία καθώς και στη Βουλγαρία όσο και στη Ρωσία, που ίσως να προήλθαν από βυζαντινό συναξάρι.

Μεταξύ δε άλλων παραδόσεων που αναπτύχθηκαν στα νησιά του Αιγαίου και στη Πελοπόννησο στα κωσταντινάτα αποδίδονταν και αιμοστατικές ιδιότητες κατά την γέννα, θεωρώντας ότι η κατοχή τους θεραπεύει το "γύρισμα (λύσιμο) του αφαλού". Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, η  κατοχή κωσταντινάτου από τους Έλληνες επαναστάτες  θεωρούνταν φυλαχτό για το "κακό βόλι". Επίσης ότι θεράπευε τον πυρετό, την επιληψία και τον ίκτερο. Στη Μάνη μέχρι σήμερα τα κωσταντινάτα θεωρούνται πολύτιμα οικογενειακά κειμήλια και μάλιστα όταν θεωρηθούν ότι ίσως να είναι και θαυματουργά τα τοποθετούν στα εικονίσματα, ενώ σε πολλά μέρη οι κάτοχοί τους κάθε Μεγάλη Πέμπτη τα προσκομίζουν στις εκκλησίες και τα λειτουργούν.

Συνέχεια των παραπάνω παραδόσεων είναι να προσφέρονται ακόμα και σήμερα σε νήπια χρυσά νομίσματα, (σε γεννήσεις και βαπτίσεις) ή συνηθέστερα ο χρυσός σταυρός που καθιερώθηκε μεταγενέστερα αντικαθιστώντας το κωσταντινάτο.

Κατηγορία:Νομισματική ιστορία της Ελλάδας
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα
Κατηγορία:Λαογραφία
Κούταβος

Ο **Κούταβος** (ιταλικά: *Cutavo*), επίσης γνωστός ως **λιμνοθάλασσα του Αργοστολίου**, είναι λιμνοθάλασσα της Κεφαλονιάς, ιχθυοβριθής, που βρίσκεται νοτιοανατολικά του μυχού του κόλπου του Αργοστολίου. Έχει ελλειψοειδές σχήμα με μέγιστο μήκος περίπου 6,5 χλμ. και ελάχιστο 1,1 χλμ. Το βάθος της είναι πολύ μικρό, μέχρι μία οργιά.

Η λιμνοθάλασσα του Κουτάβου αποτελεί τον τερματισμό της πεδιάδας της Κρανιάς, το δε στόμιό της αποφράσσεται σε μορφή χορδής τόξου με γέφυρα μήκους 1 χλμ. την οποία κατασκεύασαν οι Άγγλοι, επί αγγλικής κατοχής, και επί της οποίας και φέρεται αναμνηστική πυραμίδα. Η Γέφυρα Ντε Μποσέ, που πήρε το όνομά της από τον κατασκευαστή της Ελβετό μηχανικό Κάρολο-Φίλιππο Ντε Μποσέ (*De Bosset*), αξιωματικό του Αγγλικού στρατού και διοικητή της Κεφαλληνίας, αποτελεί πεζόδρομο από τον Ιούλιο του 2005 έπειτα από απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού για απαγόρευση της διέλευσης τροχοφόρων από το μνημείο.

## Φωτοθήκη


Αρχείο:Κούταβος 2412.jpg|Λιμνοθάλασσα Κουτάβου
Αρχείο:Βουβόκυκνος (Cygnus olor).jpg|Βουβόκυκνοι στη λιμνοθάλασσα Κούταβου



## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Κεφαλλονιάς
Κατηγορία:Λιμνοθάλασσες της Ελλάδας
Αμφίαλος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Αμφίαλος** είναι γνωστός ένας από τους νεαρούς ευγενείς Φαίακες που πήγαν στους αγώνες τους οποίους διοργάνωσε ο Αλκίνοος προς τιμή του Οδυσσέα. Σε αυτούς τους αγώνες ο Αμφίαλος ήταν πρώτος στο άλμα. Ο Αμφίαλος αναφέρεται στην *[[Οδύσσεια]]* του Ομήρου (ραψωδία θ, στίχοι 114 και 128), όπου παρατίθενται το όνομα του πατέρα του (Πολύνηος) και το όνομα του παππού του (Τέκτονας).

## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελίδα 66

Κατηγορία:Οδύσσεια
Βαγγέλης Σεβδίνογλου

Ο **Βαγγέλης Σεβδίνογλου** ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Γεννήθηκε στη Νίκαια στις 14 Ιανουαρίου 1933 και πέθανε στις 12 Μαΐου 2009 μετά από σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι.

Ξεκίνησε την καριέρα του στο μπάσκετ το 1951 όταν αγωνίστηκε στον Πειραϊκό. Το 1954 ο Μίσσας Πανταζόπουλος προπονητής της ΑΕΚ εισηγήθηκε την απόκτησή του. Στα επτά χρόνια που αγωνίστηκε ο Σεβδίνογλου στην ΑΕΚ ευτύχησε να κατακτήσει το πρώτο πρωτάθλημα της ΑΕΚ στην καλαθοσφαίριση το 1958.
 
Το 1961 όταν αποσύρθηκε από την αθλητική του σταδιοδρομία ασχολήθηκε με την προπονητική αναλαμβάνοντας τις ομάδες των Πειραϊκού (ανδρικής και γυναικείας ομάδας), Φοίνικα Πειραιά, Πορφύρα και Ιωνικού Νικαίας. Επέστρεψε στην ΑΕΚ το 1967 για να εργασθεί έως το 1970 στα τμήματα υποδομής του συλλόγου. Στη συνέχεια μεταπήδησε στον Ολυμπιακό για να αναλάβει τα τμήματα υποδομής του, ενώ παράλληλα υπήρξε βοηθός των Νίκου Μήλα και Φαίδωνα Ματθαίου που ήταν διαδοχικά οι προπονητές της ανδρικής ομάδας του Ολυμπιακού. Το 1973 ανέλαβε ο ίδιος την τεχνική ηγεσία των ερυθρολεύκων. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης (ΣΕΠΚ).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ιωνικού Νίκαιας
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς
Νταλλάρα Αουτομόμπιλι

[thumb|270px|Ο [Μπρούνο Σένα ενώ οδηγεί μια Dallara F304 στην Αυστραλία (Φόρμουλα 3, 2006).]]
Η **Νταλλάρα Αουτομόμπιλι** (Dallara Automobili) είναι ιταλική εταιρεία που κατασκευάζει αμαξώματα αγωνιστικών αυτοκινήτων με έδρα την Πάρμα. Ιδρύθηκε το 1972 και φέρει το επώνυμο του ιδρυτή της Τζιανπάολο Νταλλάρα. Είναι ο αποκλειστικός προμηθευτής του πρωταθλήματος GP2 και των περισσότερων ομάδων της Φόρμουλα 3.

Κατά το παρελθόν, είχε κάνει ένα σύντομο πέρασμα από τη Φόρμουλα 1 χωρίς επιτυχία. Πιο συγκεκριμένα, εισήλθε την σεζόν του 1988, σε συνεργασία με την BMS Scuderia Italia, μια ιταλική ομάδα ράλλυ. Δοκίμασε την τύχη της για πέντε πρωταθλήματα με κάκιστα αποτελέσματα, αφού σε 80 αγώνες είχε μόλις 2 τρίτες θέσεις, πολύ αραιούς βαθμολογούμενους τερματισμούς και συχνότατες εγκαταλείψεις. Μετά την σεζόν του 1992 η BMS, η οποία ήταν ο βασικός χρηματοδότης του εγχειρήματος, έλυσε τη συνεργασία και η ομάδα της Νταλλάρα αποσύρθηκε από το κορυφαίο μηχανοκίνητο πρωτάθλημα.

## Στατιστικά στη Φόρμουλα 1

¹ ΔΚ: Δεν κατατάχθηκε, διότι η συγκομιδή της ήταν 0 βαθμοί.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα της εταιρείας.
* Παρουσία στη Φόρμουλα 1 από το 4mula1.ro

Dallara
Κατηγορία:Ιταλικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Ζουλού γλώσσα

Η **Ζουλού** (Ζουλού: *isiZulu*) είναι μία γλώσσα Μπαντού που μιλιέται στη Νότια Αφρική από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Είναι επίσης μια από τις έντεκα επίσημες γλώσσες της χώρας.

## Φωνητικά
### Φωνήεντα

### Ημίφωνα

## Φράσεις

Ο ακόλουθος είναι ένας κατάλογος φράσεων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά το επίσκεψη μιας περιοχής όπου η αρχική γλώσσα είναι Ζουλού:

* Sawubona (Γεια σου)
* Sanibonani (Γεια σας)
* Unjani? (Τι κάνεις;)
* Ninjani? (Τι κάνετε;)
* Ngiyabonga (Ευχαριστώ)
* Ngubani igama lakho? (Ποιο είναι το όνομά σας;)
* Isikhathi sithini? (Τι ώρα είναι;)
* Ngingakusiza? (Μπορώ να σας βοηθήσω;)
* Uhlala kuphi? (Πού μένετε;)
* Uphumaphi? (Από πού είστε;)
* Yebo (Ναι)
* Cha (Όχι)
* Angazi (Δεν ξέρω)
* Ukhuluma isiNgisi na? (Μιλάτε αγγλικά;)

## Παράδειγμα κειμένων

Άρθρο Α' - Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

*Bonke abantu bazalwa bekhululekile belingana ngesithunzi nangamalungelo. Bahlanganiswe wumcabango nangunembeza futhi kufanele baphathane ngomoya wobunye.*

Μετάφραση: Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.

Κατηγορία:Νιγηροκονγκολεζικές γλώσσες
Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες
Κατηγορία:Γλώσσες της Νότιας Αφρικής
148 Γαλλία

Η **Γαλλία (Gallia)** είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,63. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τους Γάλλους αστρονόμους Πωλ και Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσαν από το Παρίσι και της έδωσαν το όνομα της πατρίδας τους στη λατινική του εκδοχή. Με τη σειρά του, ο αστεροειδής έδωσε το όνομά του στη μικρή «Οικογένεια της Γαλλίας», μια οικογένεια περίπου 200 αστεροειδών που έχουν παρόμοια φάσματα και τροχιές, ιδίως μια σχετικώς μεγάλη κλίση τροχιάς ως προς την εκλειπτική.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γαλλίας είναι 97,7 ± 3,7 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 980 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2,0 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Γαλλίας εκτιμάται σε 2,73&nbsp;cm/sec² (359 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ισημερινή ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 51,7 m/sec (186 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Γαλλίας είναι ο σχετικώς σπάνιος **R** (**GU** κατά Tholen και **S**. Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,164. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 106 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Γαλλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 20 ώρες και 40 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Γαλλια
Κατηγορία:Γαλλία
149 Μέδουσα

Η **Μέδουσα (Medusa)** είναι ένας αστεροειδής του εσώτατου τμήματος της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,79. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Γάλλο αστρονόμο Ανρί Ζοζέφ Αναστάζ Περοτέν, που παρατηρούσε από την Τουλούζη, και έλαβε το όνομα της μυθικής Μέδουσας.

Την εποχή που ανακαλύφθηκε, η Μέδουσα ήταν με διαφορά ο μικρότερος αστεροειδής που είχε βρεθεί ως τότε (παρότι αυτό δεν ήταν γνωστό τότε). Υπήρξε επίσης ο πλησιέστερος στον `Ηλιο που είχε ανακαλυφθεί ως τότε (μέση απόσταση), σπάζοντας το «ρεκόρ» του 8 Χλωρίς. Μόλις το 1898 ανακαλύφθηκαν πλησιέστεροι στον `Ηλιο (και επομένως και στη Γη) αστεροειδείς, ο 433 Έρως και ο 434 Ουγγαρία.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μέδουσας εκτιμάται σε 19,7 έως 23,7 χιλιόμετρα. Η μάζα της εκτιμάται σε 8 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2,0 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Μέδουσας εκτιμάται σε 0,55 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 1780 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 10,4 m/sec (37,4 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Μέδουσας είναι **S** (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 84 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Μέδουσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 26 ώρες και 1 ή 2 λεπτά, μια αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Μεδουσα
Ντυμπούκ (θέατρο)

[thumb|Η [Χάνα Ροβίνα στον ρόλο της Λεία, 1920]]
Το **Ντυμπούκ** (αγγλ. *Dybbuk*) είναι θεατρικό έργο του Ρωσοεβραίου δραματουργού Σαλόμ Άνσκι   (Solomon Ansky, 1863 - 1920), γραμμένο το 1914 στη γερμανοεβραϊκή γλώσσα Γίντις (Yiddish). Είναι μια συγκινητική ερωτική ιστορία ανάμεσα σε δύο νέους, μια ιστορία δαιμονοληψίας, που βασίζεται σε μια αρχαία εβραϊκή παράδοση.

Το Ντυμπούκ μεταφράστηκε σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες και παρουσιάστηκε στο θέατρο με μεγάλη επιτυχία, όπως στο "Θέατρο της Βίλνας" στη Λιθουανία και στο Θέατρο "Χαμπίμα" της Μόσχας από το Ρώσο σκηνοθέτη Γεβγένι Βαχτάνγκωφ (Yevgeny Vakhtangov, 1883 - 1922), μαθητή του Κονσταντίν Στανισλάφσκι. Το έργο έγινε επίσης ταινία για τον κινηματογράφο το 1937, καθώς και όπερα από τον εβραϊκής καταγωγής Αμερικανό συνθέτη Ντέιβιντ Τάμκιν (David Tamkin, 1906 - 1975).

## Πλοκή
Οι άνθρωποι στο "Ντυμπούκ" ανήκουν σε μια θρησκευτική ρωσοεβραϊκή αίρεση. Σε κάποια συναγωγή, μερικοί προσευχητές και μαθητές ψέλνουν το Ταλμούδ και περιμένουν ειδήσεις από τον πλούσιο έμπορο Σέντερ (Sender), αν βρήκε τον κατάλληλο γαμπρό για την όμορφη κόρη του Λεία (Leah). Ένας από τους παρευρισκόμενους μαθητές, ο Τσάνον (Channon), πέφτει νεκρός μόλις τα νέα έρχονται πως βρέθηκε γαμπρός για τη Λεία. 

Την ημέρα όμως του γάμου της, η Λεία, παρά την εκλογή του πατέρα της για το μελλοντικό άντρα της, αρνιέται επίμονα το γάμο με αλλαγμένη και παράξενη τη φωνή της. Τότε συμπεραίνουν πως ένα "ντυμπούκ" μπήκε στη νύφη και πως πρέπει να γίνουν ιερουργίες για να εξορκίσουν το πνεύμα.

Στη διάρκεια όμως της διαδικασίας, αποκαλύπτεται πως ο Τσάνον και η Λεία είχαν αρραβωνιασθεί σε μικρή ηλικία, αλλά ο πατέρας της, πλούσιος τώρα και με φιλοδοξίες μεγάλες, έσπασε τη γαμήλια αυτή συμφωνία. Στο μεταξύ τα ξόρκια τελειώνουν και κάποια στιγμή που η Λεία βρίσκεται μονάχη ακούει μέσα της τη φωνή του Τσάνον να την καλεί να ενωθεί μαζί του. Την ίδια στιγμή η Λεία πέφτει νεκρή.

## Παραπομπές

## Πηγές
* "Sixteen Famous European Plays", Solomon Ansky: "Dybbuk", The Modern Library, Random House Inc, New York, 1943.
* Δημήτρη Σφήκα: "Το Εβραϊκό Δράμα" (Θεατρικά Μελετήματα), Εφημ. *Νέα Καστοριά*, 12, 19 & 26 Σεπτεμβρίου 1965 και 3, 10 & 17 Οκτωβρίου 1965, Καστοριά.

Κατηγορία:Ρωσικά θεατρικά έργα
146 Λουκίνα

Η **Λουκίνα (Lucina)** είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,20. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα της θεάς του τοκετού στη ρωμαϊκή μυθολογία.

Δύο επιπροσθήσεις αστέρων από τη Λουκίνα έχουν καταγραφεί, το 1982 και το 1989. Κατά την πρώτη, ανιχνεύθηκε με πιθανότητα η ύπαρξη ενός μικρού δορυφόρου της (διαστάσεων περίπου 6 χιλιομέτρων), πράγμα που υποστηρίζουν και αστρομετρικές παρατηρήσεις που έγιναν το 2003.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λουκίνας υπολογίσθηκε σε 132,2 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,4 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λουκίνας εκτιμάται σε 3,7&nbsp;cm/sec² (265 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 70 m/sec (252 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Λουκίνας είναι **C** ή **Ch** (ανθρακούχος). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,036, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 104 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Λουκίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 33 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Λουκινα
Τσούκα Τζίνα

Η **Τσούκα Τζίνα** είναι το βουνό της Ηπείρου και αποτελεί τμήμα της Βόρειας Πίνδου. Το υψόμετρο στην κορυφή της Τσούκα Τζίνας φτάνει τα 1.833 μέτρα, είναι γεμάτη από έλατα πεύκα και στους πρόποδες της είναι χτισμένο το χωριό Ελατοχώρι. 
## Αναφορές


Κατηγορία:Βουνά των Ιωαννίνων
32η Μεραρχία Γρεναδιέρων Εθελοντών SS 30. Januar

Η **32η Ένοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων Εθελοντών SS "30. Januar"** (30 Ιανουαρίου) συγκροτήθηκε τον Ιανουάριο του 1945 από υπολείμματα άλλων μονάδων των Waffen-SS, καθώς και από προσωπικό και μαθητές σχολών των SS, αλλά και από ποικίλες άλλες μονάδες. Έλαβε τον τιμητικό τίτλο "30 Januar" από την 30ή Ιανουαρίου 1933, την ημέρα που ο Αδόλφος Χίτλερ ορκίστηκε καγκελάριος της Γερμανίας.

Η "30. Januar" πολέμησε υπαγόμενη στο V (5ο) Ορεινό Σώμα SS, στο μέτωπο του Όντερ, στα νότια του Φύρστενμπεργκ  και στη Μάχη του Βερολίνου. Δεν έφθασε ποτέ ωστόσο σε πλήρη δύναμη μεραρχίας, αριθμώντας περίπου μόνο 2.000 άνδρες.

## Διοικητές
*Συνταγματάρχης (Standartenführer) των SS Γιοχάνες Μύλενκαμπ (30 Ιανουαρίου 1945 - 5 Φεβρουαρίου 1945)
*Συνταγματάρχης των SS Γιοάχιμ Ρίχτερ (5 Φεβρουαρίου 1945 - 17 Φεβρουαρίου 1945)
*Oberführer  των SS Άντολφ Αξ (17 Φεβρουαρίου 1945 - 15 Μαρτίου 1945)
*Συνταγματάρχης των SS Χανς Κέμπιν (15 Μαρτίου 1945 - 8 Μαΐου 1945)

## Διάταξη μάχης
*86o Σύνταγμα Γρεναδιέρων Εθελοντών SS *Schill*
*87ο Σύνταγμα Γρεναδιέρων Εθελοντών SS *Kurmark*
*32o Σύνταγμα Πυροβολικού Εθελοντών SS 
*32ο Τάγμα Κυνηγών Αρμάτων SS 
*32ο Τάγμα Φουζιλιέρων SS 
*32ο Τάγμα Werfer SS 
*32ο Αντιαεροπορικό Τάγμα SS 
*32ο Τάγμα Μηχανικού SS 
*Τάγμα Πληροφοριών SS 
*32o Ιατρικό Τάγμα Πεδίου SS 

## Βιβλιογραφία
*Williamson, Gordon: SS, Οι Λεγεώνες του Τρόμου. Από τις οδομαχίες του Βερολίνου στα Waffen-SS. Εκδόσεις Anubis, Αθήνα 2007. ISBN 9789603066262

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μεραρχίες των Waffen-SS
Φύλο (αποσαφήνιση)

Η λέξη φύλο μπορεί να αναφέρεται:

*Στο φύλο δηλαδή στο γένος των ζωντανών οργανισμών,
*στο φύλο ή φυλή, μία ταξινομική βαθμίδα στη βιολογία,
*στο κοινωνικό φύλο, τον προσδιορισμό ενός ατόμου με βάση την αρρενωπότητα και τη θηλυκότητα και 
*στη φυλή (αναφέρεται και ως φύλο), εθνική, απομονωμένη ή νομαδική ομάδα ανθρώπων.

## Δείτε επίσης

*φύλλο