Δρόγων του Ωτβίλ

Ο **Δρόγων του Ωτβίλ** (Νορμανδία, περί το 1010 - 10 Αυγούστου 1051) μέλος του Οίκου των Ωτβίλ ήταν ο δεύτερος Κόμης της Απουλίας & Καλαβρίας (1046 - 1051) στη Νότια Ιταλία. Ο Δρόγων ήταν υιός του Τανκρέδου κυρίου του Ωτβίλ και της πρώτης συζύγου του Μουριέλας, αδελφός και διάδοχος του Γουλιέλμου Α΄ του *Σιδηρόχειρα* κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας (1046). Στην αρχή ήταν αρχηγός των Νορμανδών που βρέθηκαν στην υπηρεσία του Γουαϊμάρο''΄//.υ Δ' πρίγκιπα του Σαλέρνο, αλλά μετά το 1047 έγινε ανεξάρτητος πρίγκιπας, που έδινε όρκο υποτέλειας μονάχα στον βασιλιά της Γερμανίας.

## Κατάκτηση της Απουλίας

Οκτώ γιοί του Τανκρέδου εγκατέλειψαν τη Νορμανδία, και έφθασαν στην Νότια Ιταλία αναζητώντας την τύχη τους (1035). Ο Δρόγων και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμος *Σιδηρόχειρ* πολέμησαν το 1038-40 μαζί με τον Γεώργιο Μανιάκη Κατεπάνω της Ιταλίας εναντίον των Σαρακηνών της Σικελίας. Κατά τη μοιρασιά της λείας ο Μανιάκης πρόσβαλε τον αρχηγό των Λομβαρδών, και αργότερα αυτοί εξεγέρθηκαν (1041). Το επόμενο έτος ο Δρόγων υποστήριξε το Λομβαρδό Γουαϊμάρο Δ' πρίγκιπα του Σαλέρνο εναντίον των Ρωμαίων (Βυζαντινών) και μπήκε στην υπηρεσία του.

Οι Νορμανδοί κατέκτησαν περιοχές στην Απουλία, και το 1042 οι αρχηγοί τους συγκεντρώθηκαν στο Μέλφι (μεταξύ Απουλίας και Καλαβρίας), εξέλεξαν ηγέτη τους (*"κόμη"*) τον Γουλιέλμο Α΄ *Σιδηρόχειρα*, και ζήτησαν από τον Γουαϊμάρο Δ΄ να μοιράσει σε 12 φέουδα τις περιοχές που κατέλαβαν. Ο Γουλιέλμος Α΄ έγινε βαρόνος του Άσκολι, ο Δρόγων της Βενόζα και ο Πέτρος του Τράνι. Ο αδελφός του αποκαλούσε τον εαυτό του *"κόμη των Νορμανδών της Απουλίας & Καλαβρίας"*. Το 1044 πολεμούσε για λογαριασμό του Γουλιέλμου Α΄, και το επόμενο έτος κατέλαβε το Μποβίνο από τους Ρωμαίους (Βυζαντινούς).

## Κόμης της Απουλίας & Καλαβρίας

Το 1046 απεβίωσε ο αδελφός του, και ζήτησε να τον διαδεχθεί ως ηγέτης (*κόμης*) των Νορμανδών τη· θέση διεκδίκησε και ο Πέτρος Α΄ του Τράνι, αλλά ο Γουϊμάρος Δ' υποστήριξε τον Δρόγονα. Ο Δρόγων νυμφεύτηκε την Αλτρούδη του Σαλέρνο, μία πριγκίπισσα Λομβαρδικής καταγωγής (1047). Ακολούθησε συμφωνία με το αβαείο του Μόντε Κασίνο, με την οποία έπεισε τον Γουϊμάρο Δ΄ να απελευθερώσει τον Ραϊνούλφο Ντρένγκοτ κόμη της Αβέρσα που είχε αιχμαλωτίσει (1047). Ο βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ της Γερμανίας επισκέφθηκε τη Νότια Ιταλία, και δέχθηκε όρκο υποτέλειας από τον Δρόγονα (3 Φεβρουαρίου 1047)· ο βασιλιάς έκανε απονομή των περιοχών, που είχε υπό τον έλεγχό του.

Μετά την επίσημη αναγνώριση του Ερρίκου Γ΄, ο Δρόγων απέκτησε τον τίτλο *"Δούκας και Κύριος ολόκληρης της Ιταλίας και κόμης όλων των Νορμανδών της Απουλίας & Καλαβρίας"*. Ο ιστορικός Φερντινάν Χαλαντόν γράφει, ότι αν και έγινε υποτελής τού βασιλιά, εξακολουθούσε να είναι φεουδαρχικά υποτελής στον πρίγκιπα τού Σαλέρνο. Ο νεότερος ετεροθαλής αδελφός του Ροβέρτος Γυϊσκάρδος (*"Γυϊσκάρδος"* : *"Πανούργος"*) ήρθε από την Νορμανδία πριν το 1050, και μπήκε στην υπηρεσία τού Πανδόλφου Δ΄ πρίγκιπα της Κάπουα, αντιπάλου τού Γουαϊμάρου Δ΄· ο Δρόγων τον διέταξε να αφήσει τη θέση. Οι νέο-αφιχθέντες Νορμανδοί προκάλεσαν μεγάλες ταραχές, και ο επόμενος πρίγκιπας της Κάπουα Ριχάρδος Ντρένγκοτ επιτέθηκε και αιχμαλώτισε τον Δρόγονα, ελευθερώθηκε όμως με τη μεσολάβηση τού Γουαϊμάρου Δ΄ το 1047/8.

## Δολοφονία

Ο πάπας Λέων Θ΄ επισκέφθηκε τη Νότια Ιταλία, με εντολή τού βασιλιά να *"αποκαταστήσει την ελευθερία της εκκλησίας"* (1051). Ο πάπας ανάγκασε με πίεση τον Δρόγονα να υποσχεθεί, ότι οι Νορμανδοί θα σταματήσουν τις λεηλασίες. Κατά την επιστροφή του δολοφονήθηκε κοντά στο Μποβίνο από τον Λομβαρδό Αργυρό του Μπάρι, που οι Ρωμαίοι (Βυζαντινοί) τον είχαν κάνει Κατεπάνω της Ιταλίας, και σχεδίαζε την ανάκτηση τής Απουλίας. Ετάφη στην εκκλησία της Αγ. Τριάδος στη Βενόζα. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ουμφρέδος του Ωτβίλ. Κάποιος Ριχάρδος (π.1045 - 1110) που συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία, έχει αναγνωριστεί σαν γιος του Δρόγονα.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Raoul Manselli. "Altavilla, Drogone d'". Dizionario Biografico degli Italiani, vol. 2, Alberto Ghisalberti (ed.) Rome: Istituto dell'Enciclopedia italiana, 1960.
*H. M. Gwatkin and J. P. Whitney, edd. The Cambridge Medieval History, vol. 3. Cambridge: Cambridge University Press, 1926.
*John Julius Norwich. The Normans in the South, 1016–1130. London: Longmans, 1967.
*Ferdinand Chalandon. Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie. Paris: 1907.
*Christopher Gravett and David Nicolle. The Normans: Warrior Knights and their Castles. Oxford: Osprey Publishing, 2006.
*George Beech. A Norman-Italian Adventurer in the East: Richard of Salerno. 1993.

Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ
Κατηγορία:Κόμητες της Απουλίας και της Καλαβρίας