open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πλάτων Ροδοκανάκης

Ο **Πλάτων Ροδοκανάκης** (2 Ιανουαρίου 1883 - 16 Ιανουαρίου 1919) ήταν Έλληνας συγγραφέας, ιστορικός, ερευνητής και δημοσιογράφος. 

## Σύντομο βιογραφικό σημείωμα
Γεννήθηκε στη Σμύρνη, όπου είχαν εγκατασταθεί οι Χιώτες προγόνοι του, ενώ ήταν συγγενής εξ αίματος του Kάλβου. Φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, καθώς προοριζόταν για κληρικός. Μεταστράφηκε όμως προς τη δημοσιογραφία, την οποία εξάσκησε αρχικά στη Σμύρνη και μετά στην Αθήνα, εργαζόμενος στις εφημερίδες *[[Ακρόπολις (εφημερίδα)|Ακρόπολις]]* και *[[Εστία (εφημερίδα)|Εστία]]*, κυρίως ως χρονογράφος. Ωραιοπαθής και αισθησιακός, ο Πλάτων Ροδοκανάκης έγραψε σε κομψό ύφος ποιήματα, πεζά ( όπως «De profundis» (1908), «Το φλογισμένο ράσο» (1911, αυτοβιογραφικό αφήγημα), «Το βυσσινί τριαντάφυλλο» (1912, αφηγήματα), κ.ά.), ιστορικές μελέτες («Βυζαντινά πολύπτυχα»( 1916), «Η βασίλισσα και αι βυζαντιναί αρχόντισσαι» (1920), καθώς και το ποιητικό δράμα «Άγιος Δημήτριος», που παίχτηκε από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη το 1917. Στη σκηνή ανεβάστηκαν και τα μονόπρακτά του «Η θεατρίνα», «Ο πιερόττος» και «Το τσακάλι» (1912), καθώς και το ιστορικό δράμα «Η Κλυταιμνήστρα». Ρομαντικός και ταυτόχρονα παρνασσικός, συνοδοιπόρος του καβαφικού αισθητισμού, ενώ κατά τον Nάσο Βαγενά ο Ροδοκανάκης είναι «ένας συγγραφέας που θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόδρομος των υπερρεαλιστών μας». Ο Πλάτων Ροδοκανάκης διετέλεσε επίσης έφορος Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών. 

Το 2008 ανέβηκε η θεατρική διασκευή του «Βυσσινί τριαντάφυλλου» από την ομάδα «Όχι παίζουμε», σε σκηνοθεσία Γιώργου Σαχίνη και δραματουργική έρευνα του κοινωνιολόγου Άρη Ασπρούλη. Το 2019 ανέβηκε στον προαύλιο χώρο του Ασύλου Ανιάτων (τελευταία Αθηναϊκή οικία της οικογένειας Ροδοκανάκη) και στο Jubilee Theatre (Roehampton University) στο Λονδίνο, η θεατρική παράσταση "Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού" σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη και έρευνα αρχείου και τεκμηρίων του Άρη Ασπρούλη, η οποία βασιζόταν στη ζωή του Πλάτωνα Ροδοκανάκη, στις απόκρυφες πτυχές των γραπτών του και στις ανέκδοτες ιστορίες γύρω από την ξακουστή οικογένειά του.

## Πηγές
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν* «Ηλίου», τ. 16, σελ. 667
* *Πλάτων Ροδοκανάκης: De Profundis* εκδ. Στιγμή, σελ. 65

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*6 παραθέματα.
* Το πεζοτράγουδο «Ο ύμνος του μαχαραγιά» από τη συλλογή ''De profundis''
* 
* Κ.Παλαμάς, "Το Βυσσινί Τριαντάφυλλο", ''Νουμάς'', 331, 15-2-1909 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του 20ού αιώνα
Ροδοκανάκης Πλάτων
Μπανούσης Καβατσέλος

Ο **Μπανούσης Καβατσέλος** ήταν τουρκαλβανός τοπάρχης που άκμασε ως λήσταρχος κατά των Ελλήνων στο δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα.
## Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν από τη Λιαπουριά. Κλήθηκε με άλλους ομοίους του από τους Τούρκους προκειμένου να καταπνίξει τα Ορλωφικά που είχαν εκδηλωθεί κυρίως στη Πελοπόννησο. Έτσι έφθασε το έτος εκείνο με 200 Λιάπηδες από τη Χιμάρα και εγκαταστάθηκε στη περιοχή της Κορώνης. Από εκεί, αν και τελικά η επανάσταση εκείνη είχε πνιγεί, επί δέκα συνεχή περίπου χρόνια ο Καβατσέλος είχε επιδοθεί σε σειρά λεηλασιών κυρίως σε χωριά της Μεσσηνίας, σκορπώντας τον φόβο και τον τρόμο.

Οι δραστηριότητές του αυτές έγιναν γνωστές στον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, ο οποίος και διέταξε τον αρχιναύαρχο (μιρί-μιράν) Γκαζί Χασάν Πασά να σπεύσει και να τον συλλάβει, καθώς και άλλους ομοίους αλβανούς λήσταρχους. Πράγματι ο Γκαζί Χασάν Πασάς αποκαλούμενος τότε από τους Έλληνες «Χασάν Πασάς Μουστάκας» αποβιβάστηκε στη Μεσσηνία με αρκετό ασκέρι (1779) όπου και αμέσως απέκλεισε όλα τα περάσματα των ορίων της Μεσσηνίας ξεκινώντας τμηματικά μια γενική εκκαθάριση κατά των λήσταρχων Αλβανών. 

Ο Μπανούσης Καβατσέλος ακολουθούμενος από λίγους συντρόφους του στη προσπάθειά του να διαφύγει στην Αρκαδία βρέθηκε αντιμέτωπος  με  τουρκικό απόσπασμα στα μεσσηνιακά όρια όπου πολεμώντας όμως με γενναιότητα τελικά έπεσε μαχόμενος, καθώς και όλοι οι σύντροφοί του. Μετά δε την  γενική εκκαθάριση ο Γκαζί Χασάν Πασάς αφού παρέμεινε επί τετράμηνο στη Πελοπόννησο, (Μεσσηνία, Λακωνία, Αρκαδία, Αργολίδα), επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, απ΄ όπου και ανέλαβε άλλες αποστολές.

## Πηγές
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΓ΄, σελ.425.

Καβατσελος
Καβατσέλος
Καβατσελος
Κατηγορία:18ος αιώνας
Κατηγορία:Ορλωφικά
Κατηγορία:Ληστές
63 Αυσονία

Η **Αυσονία (Ausonia)** είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,55. Ανακαλύφθηκε το 1861 από τον Ιταλό αστρονόμο Ανιμπάλε ντε Γκάσπαρις, ο οποίος παρατηρούσε από τη Νάπολη και της έδωσε το όνομα της αρχαίας ονομασίας της Ιταλίας (βλ.λ. Αύσονες).

Με βάση την καμπύλη φωτός της Αυσονίας έχει προταθεί η ύπαρξη ενός μικρού φυσικού δορυφόρου της.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αυσονίας υπολογίσθηκε σε 103,1 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,1 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αυσονίας είναι 2,88&nbsp;cm/sec² (340 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 54,5 m/sec (196 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Αυσονίας είναι **S** (λιθώδης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1586 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 93 βαθμούς C κάτω από το μηδέν.

Η Αυσονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 18 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αυσονια
62 Ερατώ

Η **Ερατώ (Erato)** είναι ένας μεγάλος σκούρος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,76. Ανακαλύφθηκε το 1860 από τους Γερμανούς αστρονόμους Ότο Λέσερ και Βίλχελμ Φέρστερ, οι οποίοι παρατηρούσαν από το Βερολίνο και της έδωσαν το όνομα της Μούσας της λυρικής ποιήσεως στην ελληνική μυθολογία.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ερατούς υπολογίσθηκε σε 95,4 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 910 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ερατούς είναι 2,67&nbsp;cm/sec² (366 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 50,4 m/sec (181 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Ερατούς είναι μάλλον **C** (ανθρακούχος), αν κρίνουμε από το σκούρο χρώμα της επιφάνειάς της. Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0608 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 βαθμούς C κάτω από το μηδέν.

Η Ερατώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες 13 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Ερατω
Μιχαήλ Εμμανουήλ Ροδοκανάκης

Ο **Μιχαήλ (Μισέλ) Εμμανουήλ Ροδοκανάκης** (*Michel Emmanuel Rodocanachi*, 1821 - 1901) ήταν ένας Έλληνας έμπορος και τραπεζίτης στο Λονδίνο, πρόσωπο με μεγάλη επιρροή.

Οι γονείς του ήταν πλούσιοι έμποροι στη γενέτειρά τους, τη Χίο, απόγονοι των αρχοντικών οικογενειών Ροδοκανάκη, Βλαστού και Μαυροκορδάτου. Μετά τη Σφαγή της Χίου εγκαταστάθηκαν στη Μασσαλία, όπου και επανίδρυσαν την εφοπλιστική και εμπορική επιχείρησή τους με την επωνυμία *Rodocanachi Sons & Co.*.

Αναγνωρίζοντας τη σημασία της παρουσίας στην αγορά του Λονδίνου, έστειλαν το 1830 τον γιο τους Μιχαήλ εκεί ως αντιπρόσωπο των συμφερόντων τους. Εκεί ο Μιχαήλ συνεργάσθηκε με άλλα μέλη της οικογένειας που εμπορεύονταν σιτηρά στην Οδησσό, την Αγία Πετρούπολη, την Ιταλία και τη Μασσαλία. Το 1853 επέστρεψε στη Μασσαλία για να παντρευτεί την Αριάδνη Μιχ. Πετροκοκκίνου.

Στο Λονδίνο έγινε μέλος της *[[Baltic Exchange]]* και, με τη βοήθεια και άλλων μελών της ελληνικής διασποράς, ιδίως των Αδελφών Ράλλη, αγόρασε πλοία για τη μεταφορά των σιτηρών που εμπορευόταν και ίδρυσε εταιρείες όπως τη *[[Royal Automobile Club]] Buildings Co.*.

Αυτή η οικονομική υποδομή του έδωσε την ευκαιρία να ιδρύσει μαζί με τους Πετροκόκκινο και Σκυλίτση την *Imperial Bank* και την *[[Τράπεζα Αθηνών]]*. Ακόμα και όταν η *Imperial bank* αγοράσθηκε από τη *[[Midland Bank]]*, ο γιος του Μιχαήλ, ο Εμμανουήλ Ροδοκανάκης (1855–1932) «κληρονόμησε» τη διεύθυνσή της μαζί με τις άλλες οικογενειακές εταιρείες.

Ο Μιχαήλ Εμμ. Ροδοκανάκης υπήρξε ενεργό μέλος της ελληνορθόδοξης κοινότητας του Λονδίνου και συγκέντρωσε χρήματα για την ανέγερση του εκεί καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του μετακόμισε στο Γουόρθινγκ καθώς η υγεία του χειροτέρευε, όπου και ονόμασε την οικία του «Χίος», αλλά τελικά πέθανε στο Λονδίνο και είναι θαμμένος μαζί με τον γιο του Εμμανουήλ στο εκεί Κοιμητήριο του Γουέστ Νόργουντ.

## Παραπομπές


## Πηγές-εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Christopher Long: Η οικογένεια Rodocanachi της Χίου
* Άρθρο των *[[The Times|Times]]* (Rodocanachi Sons & Co'') 27/11/1929, 2/9/1933
Ροδοκανακης Μιχαηλ
Ροδοκανακης Μιχαηλ
Κατηγορία:Οικογένεια Ροδοκανάκη
Τζωρτζ Ροδοκανάκης

Ο **Τζωρτζ Ροδοκανάκης** (*George Rodocanachi*, 27 Φεβρουαρίου 1875 – 1944) ήταν Έλληνας ιατρός που βοήθησε δραπέτες των Συμμάχων και Εβραίους πρόσφυγες στην κατεχόμενη Γαλλία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Τζωρτζ Ροδοκανάκης γεννήθηκε στο Λίβερπουλ της Αγγλίας και ήταν μέλος της αρχοντικής οικογένειας των Ροδοκανάκηδων. Σπούδασε στη Μασσαλία, πήρε το πτυχίο της Ιατρικής στο Παρίσι το 1903 και άρχισε να ασκεί την Παιδιατρική στη Μασσαλία. Το 1907 πήρε ως σύζυγό του τη Φανή Βλαστού (ο γάμος έγινε στο Λονδίνο) και το ζεύγος εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία. Το μοναχοπαίδι τους Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 1908.

Το 1915 ο Ροδοκανάκης πήρε τη γαλλική υπηκοότητα και πολέμησε με το γαλλικό σώμα των αλπινιστών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκεκριμένα στην Αλσατία και στη Μάχη του Σομμ. Δύο φορές πληγώθηκε και μία φορά δηλητηριάσθηκε από πολεμικά αέρια. Τιμήθηκε τότε με τον Πολεμικό Σταυρό (Croix-de-Guerre) και το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στην εργασία του στην παιδιατρική κλινική της Μασσαλίας.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την ανακωχή της Γαλλίας του Βισύ με τη ναζιστική Γερμανία, ο Ροδοκανάκης περιέθαλψε Βρετανούς στρατιώτες που δεν είχαν μπορέσει να διαφύγουν στη Δουνκέρκη. Στη συνέχεια συνάντησε την Elizabeth Haydon-Guest, με την οποία συνεργάσθηκε για την απόκρυψη δραπετών και Εβραίων προσφύγων. `Οταν ο Ίαν Γκάροου ίδρυσε το δίκτυο διαφυγής «Πατ Λάιν», το σπίτι του Ροδοκανάκη στη Μασσαλία έγινε ένα από τα κυριότερα «ασφαλή σπίτια» του δικτύου. Ο ίδιος ο Γκάροου έμεινε εκεί μέχρι τη σύλληψή του από τη γαλλική αστυνομία το 1941.

Με τη βοήθεια της συζύγου του και λίγων συνεργατών, ο Ροδοκανάκης βοήθησε πολλούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων αρκετούς αεροπόρους των Συμμάχων που είχαν καταρριφθεί. Τους έκρυβε σπίτι του και τους έβγαζε πλαστές ταυτότητες μέχρι που να μπορέσουν να διαφύγουν, είτε δια των Πυρηναίων, είτε με βρετανικό υποβρύχιο.

Ο Ροδοκανάκης βοήθησε και Εβραίους να διαφύγουν στις ΗΠΑ. Το προξενείο των ΗΠΑ τον είχε ορίσει εξεταστή ιατρό για τους Εβραίους μετανάστες. Χρησιμοποίησε τη θέση αυτή για να παρέχει ιατρικά πιστοποιητικά σε Εβραίους πρόσφυγες για να δικαιολογήσει τη μετανάστευσή τους στην Αμερική.

Το άγχος της μυστικής του δραστηριότητας είχε ως αποτέλεσμα τη χειροτέρευση της στηθάγχης του.

Τελικά το δίκτυο Πατ Λάιν προδόθηκε. Στις 25 Φεβρουαρίου 1943 έξι άνδρες της Γκεστάπο ήρθαν στο σπίτι του Ροδοκανάκη και τον συνέλαβαν. Η σύζυγός του αργότερα είπε ότι υποψιαζόταν τον θυρωρό. Ο Ροδοκανάκης επέμεινε να περιποιείται στη φυλακή τους άλλους φυλακισμένους. Στις 17 Δεκεμβρίου 1943 ο Ροδοκανάκης μεταφέρθηκε σε φυλακή της Κομπιέν και στις 17 Ιανουαρίου 1944 στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, όπου και απεβίωσε από καρδιακά προβλήματα την άνοιξη του 1944. Η σύζυγός του πέθανε γύρω στα 1946.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μνήμη Ροδοκανάκη από τους Φανή Ροδοκανάκη και Christopher Long

Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι αντιστασιακοί
Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Κατηγορία:Οικογένεια Ροδοκανάκη
Δάφνη (Τζάκοπο Πέρι)

***Δάφνη*** (ιταλ. *Dafne*) είναι ο τίτλος όπερας με πρόλογο και έξι σκηνές του Ιταλού συνθέτη της Αναγέννησης Τζάκοπο Πέρι, σε λιμπρέτο του Οτάβιο Ρινουτσίνι που με τη σειρά του είναι βασισμένο στις *Μεταμορφώσεις* του Οβίδιου. Θεωρείται πως αποτελεί ιστορικά το πρώτο έργο όπερας, και συντέθηκε την περίοδο 1594-8. Μόνο ένα μικρό απόσπασμα της μουσικής διασώζεται, από το οποίο φαίνεται πως ο Πέρι συνεργάστηκε με τον ισχυρό αριστοκράτη και συνθέτη Τζάκοπο Κόρσι. Χαρακτηρίζεται ως το έργο που σφυρηλάτησε το θεατρικό ύφος (*stile rappresentativo*) του Πέρι, όπως ο ίδιος το περιέγραψε αναλυτικά στον πρόλογο της όπερας *[[Ευρυδίκη (Πέρι)|Ευρυδίκη]]* (1600). 

Το λιμπρέτο είναι εμπνευσμένο από τον ελληνικό μύθο της νύμφης Δάφνης, όπως αυτός εμφανίζεται στις *Μεταμορφώσεις* του Οβίδιου, σύμφωνα με τον οποίο ο Απόλλων τη μεταμορφώνει σε φυτό όταν εκείνη αρνείται τον έρωτά του. Σε συμβολικό επίπεδο πραγματεύεται τη φύση της τέχνης. Στο ίδιο θέμα βασίστηκαν εκατοντάδες οπερατικά λιμπρέτι κατά την περίοδο 1600-1866, γεγονός που καθιστά με μεγάλη πιθανότητα το πρωτότυπο κείμενο του Ρινουτσίνι σημαντική επιρροή των μεταγενέστερων δημιουργών. Το 1607, ο Ρινουτσίνι διασκεύασε το λιμπρέτο για την ομώνυμη όπερα του Μάρκο ντα Γκαλιάνο που παρουσιάστηκε το επόμενο έτος στη Μάντοβα. Μια διασκευή της Δάφνης, αποτέλεσε επίσης την πρώτη γερμανική όπερα, σε μουσική του Χάινριχ Συτς και λιμπρέτο του Μάρτιν Όπιτζ.

Οι ακριβείς χρονολογίες των παρουσιάσεων της όπερας δεν είναι γνωστές με βεβαιότητα. Σύμφωνα με τον Μάρκο ντα Γκαλιάνο, η πρώτη παρουσίαση χρονολογείται το 1597 και πραγματοποιήθηκε στο παλάτι του Κόρσι στη Φλωρεντία, παρουσία του Τζοβάνι Άντζελο Μέντιτσι και άλλων ευγενών της πόλης. Κατά τον Ρινουτσίνι, παίχτηκε αρχικά μπροστά σε ένα μικρό και ενθουσιώδες κοινό και αργότερα μια βελτιωμένη έκδοση του έργου παρουσιάστηκε στο Παλάτσο Κόρσι.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Hanning, Barbara R.: «Dafne» στο *The New Grove Dictionary of Opera*, Ed. Stanley Sadie, Grove Music Online, Oxford Music Online, 2009
* Randel, Don Michael: «Dafne» στο *The Harvard dictionary of music*, Harvard University Press, 2003
* Kimbell, David R.B.: *Italian Opera*, Cambridge University Press, 1994

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Δαφνη
Δαφνη
65 Κυβέλη

Η **Κυβέλη (Cybele)** είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής, που περιφέρεται στην εξωτερική (δηλαδή προς την πλευρά του Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,62. Ανακαλύφθηκε το 1861 από τον Γερμανό αστρονόμο Βίλχελμ Τέμπελ, ο οποίος παρατηρούσε από τη Μασσαλία και της έδωσε το όνομα της αρχαϊκής θεάς της Γης. Για την ακρίβεια, μία μικρή διαμάχη υπήρξε ως προς την ονοματοδοσία: Ο Τέμπελ παρεχώρησε την τιμή της ονοματοδοσίας του νέου αστεροειδή στον Καρλ Άουγκουστ φον Στάινχάιλ ως αναγνώριση των επιτευγμάτων του στην κατασκευή τηλεσκοπίων. Ο φον Στάινχάιλ επέλεξε το όνομα «Μαξιμιλιανή» προς τιμή του τότε βασιλιά Μαξιμιλιανού Β΄ της Βαυαρίας (αδελφού του βασιλιά της Ελλάδας `Οθωνα). Ωστόσο εκείνη την εποχή έδιναν στους αστεροειδείς που ανακαλύπτονταν αρχαία ελληνορωμαϊκά γυναικεία ονόματα, οπότε κάποιοι αστρονόμοι διαμαρτυρήθηκαν για την επιλογή του σύγχρονου ονόματος. Για τον λόγο αυτό, επιλέχθηκε τελικώς το όνομα «Κυβέλη». Το «Μαξιμιλιανή» δόθηκε τελικώς στον αστεροειδή με αύξοντα αριθμό 1217 προς τιμή άλλου προσώπου.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Η τροχιά του αστεροειδή Κυβέλη 65. Εργαστήριο αεριώθησης, Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια (Κάλτεκ).
Η μέση διάμετρος της Κυβέλης υπολογίσθηκε σε 237 ή 273 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 17,8 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Το 1985 ο Green έδωσε μία μεγαλύτερη εκτίμηση για τη μέση διάμετρο της Κυβέλης, στα 330 χλμ., ενώ το 2004 ο Müller υπελόγισε με βάση θερμοφυσική προτυποποίηση (TPM) διαστάσεις 302 επί 290 επί 232 χλμ. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Κυβέλης υπολογίζεται σε 6,63&nbsp;cm/sec² (148 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 125,5 m/sec (452 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Κυβέλης είναι **C** (ανθρακούχος) ή **P** (κατά Tholen), ενώ το άλβεδό της είναι 0,05 (0,071 το γεωμετρικό). Η εξέταση του φάσματος υπερύθρου δείχνει χαρακτηριστικό απορροφήσεως παρόμοιο με εκείνο του φάσματος του αστεροειδή 24 Θέμις και μπορεί να ερμηνευθεί από την παρουσία πάγου νερού: Η Κυβέλη ίσως καλύπτεται από ένα στρώμα σκόνης πυριτικών ορυκτών ανακατεμένης με ποσότητες πάγου και οργανικών στερεών ενώσεων. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 123 βαθμούς C κάτω από το μηδέν.

Η Κυβέλη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες 4 λεπτά και 53 δευτερόλεπτα.

## Επιπροσθήσεις και πιθανός δορυφόρος
Η πρώτη επιπρόσθηση αστέρα από την Κυβέλη που παρατηρήθηκε ποτέ έγινε στις 17 Οκτωβρίου 1979 και παρατηρήθηκε από την τότε ΕΣΣΔ. Ο αστεροειδής εμφανίσθηκε να έχει ακανόνιστο σχήμα με μέγιστη διάσταση («χορδή») 245 χλμ. Κατά την ίδια επιπρόσθηση, παρατηρήθηκε μία ένδειξη για την ύπαρξη ενός πιθανού δορυφόρου της Κυβέλης με διαστάσεις περί τα 11 χιλιόμετρα.
Δύο ακόμα επιπροσθήσεις έχουν παρατηρηθεί ακόμα μέχρι σήμερα από την Κυβέλη:

* Στις 24 Αυγούστου 2008, του αστέρα 12,7 μεγέθους 2UCAC 24389317 στον Οφιούχο.
* Στις 11 Οκτωβρίου 2009, ενός αστέρα 13,4 μεγέθους στον αστερισμό Υδροχόο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Κυβελη
66 Μάγια

Η **Μάγια (Maja)** είναι ένας μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,36. Ανακαλύφθηκε το 1861 από τον Αμερικανό αστρονόμο Χόρας Παρνέλ Τατλ, ο οποίος παρατηρούσε από τις ΗΠΑ και της έδωσε το όνομα της Μαίας, της μικρότερης από τις Πλειάδες στην αρχαία ελληνική μυθολογία.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μάγιας υπολογίσθηκε σε 72,8 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 400 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Μάγιας είναι 2,03&nbsp;cm/sec² (482 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 38,5 m/sec (139 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Μάγιας είναι **C** (ανθρακούχος). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,062 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 102 βαθμούς C κάτω από το μηδέν.

Η Μάγια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες 44 λεπτά και 6 δευτερόλεπτα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Μαγια
68 Λητώ

Η **Λητώ (Leto)** είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,78. Ανακαλύφθηκε το 1861 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από τo Ντίσελντορφ, και πήρε το όνομα της μητέρας του Απόλλωνα, της Λητούς, στην ελληνική μυθολογία.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρός της Λητούς υπολογίσθηκε σε 122,6 χλμ., ενώ η μάζα της σε 1,9 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λητούς εκτιμάται σε 3,43&nbsp;cm/sec², δηλαδή είναι 285 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής εκτιμάται σε 64,8 m/sec (233 χιλιόμετρα την ώρα).

Η Λητώ περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της μία φορά κάθε 14 ώρες και 51 λεπτά. Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,228 και ο φασματικός τύπος της **S** (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 106 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προσομοίωση τροχιάς (Java Applet) / Εφημερίδα

Λητω
Αμυνόμαχος

Το όνομα **Αμυνόμαχος** έφεραν κατά την αρχαιότητα οι παρακάτω δύο Αθηναίοι:

# Γιος του Φιλοκράτους από τον Δήμο Βατής. Αυτός ο Αμυνόμαχος ήταν ένας από τους κληρονόμους του φιλοσόφου Επικούρου.
# Παππούς του προηγούμενου, που αναφέρεται σε μία επιγραφή του 350 π.Χ. στον κατάλογο των πρυτάνεων της Αθήνας. Ο πατέρας του κατά την επιγραφή λεγόταν επίσης Φιλοκράτης (*«Αμυνόμαχος Φιλοκράτους»*).

## Πηγές
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5 (Αθήνα 1968), σελίδα 197

Αμυνομαχ
Μάχη του Καβοφονιά

Η **μάχη του Καβοφονιά** είναι μία από τις πρώτες μάχες κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 που αν και υπήρξε ολέθρια για τους Τούρκους δεν είναι τόσο γνωστή. Στη πραγματικότητα η μάχη αυτή ήταν απόκρουση απόβασης, που δόθηκε ακριβώς στο ομώνυμο σήμερα ακρωτήριο της ΒΔ. Σάμου, πρώην ακρωτήριο Τζώρτζης ή Αγίας Παρασκευής, από το ομώνυμο παρεκκλήσιο που υπήρχε σ΄ αυτό, ακριβώς απέναντι από τον όρμο της Μυκάλης.

## Η εξέλιξη των γεγονότων
Συγκεκριμένα στις 3 Ιουλίου του 1821 ο Οθωμανός στόλαρχος Καρά Αλή προσπάθησε ν΄ αποβιβάσει στρατεύματα στη Σάμο προκειμένου να την κυριεύσει αν και τελούσε υπό την προστασία του Σουλτάνου. Μετά όμως την πρώτη αυτή αποτυχία προσποιούμενος την αποχώρηση διέταξε δύο ημέρες μετά στις 5 Ιουλίου απόβαση γεμίζοντας 40 περίπου λέμβους με γενίτσαρους και Αζάπηδες, τις οποίες και κατεύθυνε προς το εν λόγω ακρωτήριο, προκειμένου να προβεί στη συνέχεια σε κυκλοτερή επίθεση.

Παρακολουθώντας όμως οι Σαμιώτες οπλαρχηγοί τις κινήσεις του Καρά Αλή αντελήφθησαν το σχέδιό του και έσπευσαν στο σημείο εκείνο ο Καπετάν Σταμάτης Γεωργιάδης (χιλίαρχος), με τον Λυκούργο Λογοθέτη μαζί με 50 περίπου Σαμιώτες και 24 Κρητικούς από τα Σφακιά υπό τον Χατζηγιώργη Μουριανό, όπου και επέπεσαν με ορμή και λύσσα στους Οθωμανούς που προσπαθούσαν να βγουν στη ξηρά με συνέπεια να τους σκοτώσουν σχεδόν όλους, που αποπειράθηκαν την απόβαση, περί τους 700.

Ο όλεθρος αυτός κατά ένα μεγάλο μέρος οφείλονταν αφενός στη παντελή έλλειψη ναυτοσύνης των επιβατών των λέμβων, όπου στη προσπάθειά τους ν΄ αλλάξουν σημείο απόβασης προκειμένου να σωθούν σημειώθηκε ανατροπή των λέμβων, και αφετέρου στην άγνοια κολύμβησης. Παρά ταύτα 12 γενίτσαροι κατάφεραν να βγουν και για πολλές ώρες αμύνονταν σθεναρά από ένα σπήλαιο που είχαν καταφύγει μέχρι που έπεσαν και αυτοί μαχόμενοι.

Η έκβαση αυτής της μάχης ήταν επόμενο να επιδράσει ευεργετικά στο ηθικό των Σαμίων μέχρι να καταπλεύσει ο ελληνικός στόλος που έδωσε τέρμα στην εκστρατεία εκείνη κατά της Σάμου. Από τότε το ακρωτήριο αυτό ονομάζεται Καβοφονιάς.

Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Κατηγορία:Ιστορία της Σάμου
Αμφίθεος

Με το όνομα **Αμφίθεος** είναι γνωστά τα παρακάτω πρόσωπα της ελληνικής αρχαιότητας:

# Θηβαίος πολιτικός που ήταν επικεφαλής της δημοκρατικής παρατάξεως μαζί με τον Ανδροκλείδη και τον Γαλαξείδωρο. Υπήρξε από τους σημαντικότερους υποστηρικτές της συμμαχίας Θηβών και Αθηνών το 395 π.Χ., που έγινε η αιτία του Κορινθιακού Πολέμου. Ο Αμφίθεος φυλακίσθηκε από τους ολιγαρχικούς, αλλά απελευθερώθηκε το 379 π.Χ. από τους οπαδούς του Πελοπίδα, που επικράτησαν. Αυτός ο Αμφίθεος αποκαλείται από τον Παυσανίας και **Αμφίθεμις**.
# Ιστοριογράφος από την Ηράκλεια που έζησε μεταξύ του 250 και του 150 π.Χ.. Κατά τον Φώτιο συνέγραψε την ιστορία της γενέτειράς του.
# Αθηναίος δημαγωγός, γιος του Λύκινου, που διακωμωδήθηκε (με αφορμή το όνομά του) από τον Αριστοφάνη στο έργο του *[[Αχαρνής]]*. Στην κωμωδία αυτή, ο Αμφίθεος παριστάνεται ως γιος της θεάς Δήμητρας και του Τριπτόλεμου.

## Πηγές
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5 (Αθήνα 1968), σελίδα 227

Αμφιθεος
Αμφιθεος
Αμφιθεος
Μονάδα Διαχείρισης Μνήμης

[μικρογραφία|Η ΜΔΜ 68451 θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μέσα σε έναν μικροεπεξεργαστή [Motorola 68010]]
Η **μονάδα διαχείρισης μνήμης** (**ΜΔΜ**, αγγλ. **Memory Management Unit** ή **MMU**), ανήκει στο υλικό του υπολογιστή (hardware) και είναι υπεύθυνη για την διαχείριση των προσβάσεων στην κύρια μνήμη έπειτα από αντίστοιχο αίτημα της κεντρικής μονάδας επεξεργασίας (CPU). Μερικές από τις λειτουργίες της είναι η μετάφραση των εικονικών σε φυσικές διευθύνσεις, η προστασία της μνήμης, ο έλεγχος της κρυφής μνήμης (cache), η διαχείριση του διαύλου (bus), καθώς και άλλες λειτουργίες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας
Κατηγορία:Ψηφιακά κυκλώματα
Κατηγορία:Διαχείριση μνήμης
Άορνον

Το **Άορνον** ήταν μαντείο στην Αρχαία Ελλάδα, ευρισκόμενο στην Θεσπρωτία εντός σπηλαίου γνωστού ως **Χαρώνειον άντρον** ή **χάσμα**, από το οποίο και αναδύονταν δηλητηριώδεις ατμοί. Η ονομασία του σπηλαίου, "Χαρώνειον άντρον", αντικατοπτρίζει την πεποίθηση σύμφωνα με την οποία επρόκειτο για πύλη εισόδου προς τον Άδη, τον ελληνικό Κάτω Κόσμο. Σε μια εκδοχή του μύθου, ο Ορφέας ταξιδεύει ως το Άορνο προκειμένου να ανακτήσει την σύζυγό του, Ευρυδίκη, από τον Άδη.

## Δείτε επίσης
*Λίβηθρα
*Πιμπλεία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ελληνικής Μυθολογίας
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Θεσπρωτίας
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αρχαίας Ηπείρου
Κατηγορία:Θάνατος στην Ελληνική Μυθολογία
Κατηγορία:Αρχαία μαντεία
Κατηγορία:Ορφέας
Ξενηλασία

Η **ξενηλασία** ήταν μια πρακτική που λάμβανε χώρα στο αρχαίο σπαρτιατικό κράτος, βάσει της οποίας δεν επετρεπόταν σε κανέναν ξένο να μετοικίσει ή να διαμείνει στην πόλη αρκετό καιρό ώστε να συλλέξει πληροφορίες για την κατάσταση και τη στρατιωτική της ισχύ. Κατά τα φαινόμενα δεν εφαρμόστηκε ιδιαίτερα από άλλες πόλεις-κράτη της αρχαίας Ελλάδας.

Η λέξη είναι σύνθετη και προέρχεται από το «ξένος» και το ρήμα «», το οποίο σημαίνει «οδηγώ, καθοδηγώ». Σύμφωνα με το γεωγράφο Στράβωνα, *«ο [[Ερατοσθένης ο Κυρηναίος|Ερατοσθένης]] ισχυριζόταν πως η ξενηλασία, δηλαδή η προγραφή των ξένων, ήταν κοινό έθιμο των βαρβαρικών φυλών»*. Ομοίως, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης ονομάζει την Έξοδο των Εβραίων από την Αίγυπτο ως «ξενηλασία», με την έννοια δηλαδή της αποπομπής.  

Ο σπαρτιατικός θεσμός περιγράφεται σε ένα σχόλιο στο Θουκυδίδη ως: *«η πράξη του να διώχνει κανείς τους ξένους»*. Ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς, λεξικογράφος του 6ου αιώνα μ.Χ., παρέχει δύο ορισμούς: *«το φαινόμενο της απαγόρευσης στους ξένους να ενσωματώνονται»*  και *«το να χτυπά κανείς τους ξένους ενώ τους διώχνει»*. Ομοίως, ένα υπόμνημα στο έργο του Φωτίου αναφέρει: *«οι Λακεδαιμόνιοι είχαν το συνήθειο να αποπέμπουν τους ξένους με χτυπήματα»*.  

Ο Θουκυδίδης αποδίδει την πρακτική αυτή στην επιθυμία της Σπάρτης να διαφυλάξει τα κρατικά της μυστικά και την ασφάλειά της: η Αθήνα *«είναι ανοικτή σε όλους, και δεν συμβαίνει ποτέ, με ξενηλασίες, να απαγορεύουμε στον οποιοδήποτε μια μελέτη ή ένα θέαμα, το οποίο εφόσον δεν είναι κρυφό, θα μπορούσε να παρατηρηθεί από κάποιον εχθρό και να του αποβεί χρήσιμο»*. Για τον Ξενοφώντα, τα κίνητρα των Σπαρτιατών υπήρξαν ακόμη βαθύτερα: *«άλλοτε έδιωχναν τους ξένους και απαγόρευαν στους πολίτες να φύγουν μακρυά από την πατρίδα, από φόβο να μην δοκιμαστεί η αρετή τους από τις απρέπειες των ξένων»*. Η πρακτική της ξενηλασίας αποδίδεται στη νομοθεσία του Λυκούργου, από κοινού με την απαγόρευση των περιττών πολυτελειών και την καθιέρωση νομίσματος από σίδηρο.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*  Thomas J. Figueira, *« Xenelasia and social control in classical Sparta »*, Classical Quarterly 53 (2003) σελ. 44-74.
*  Zaikov A. V. « ''Spartan xenelasiai »'', Antichnaya Drevnost i Srednie Veka (Ekaterinburg: The Ural State University, 1999) 30. σελ. 6–25. (Зайков А. В. Спартанские ксенеласии // Античная древность и средние века. Екатеринбург: Уральский государственный университет, 1999. Вып. 30. Стр. 6–25).

Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη
Κατηγορία:Ρατσισμός
Κατηγορία:Απομονωτισμός
Πίμπλεια

Η **Πίμπλεια** ήταν μικρή αρχαία ελληνική πόλη της Πιερίας.

Ο αρχαίος ιστορικός Στράβων περιγράφει την Πίμπλεια ως κώμη του γειτονικού Δίου. Η τοποθεσία της ταυτίζεται με το σύγχρονο χωριό Αγία Παρασκευή, 2 χλμ νότια του Δίου.

Ήταν διάσημη ως τόπος γέννησης και διαμονής του μυθικού Ορφέα και διέθετε ευρέως γνωστά μνημεία και πηγές, αφιερωμένα στη λατρεία του ήρωα. Τιμώνταν επίσης οι μούσες, με το επίθετο Πιμπληίδες.

Πέρα από τη στενή της σύνδεση με τον Ορφέα και τις Μούσες, η Πίμπλεια φαίνεται πως διατηρούσε ιδιαίτερο ρόλο στην πολιτισμική γεωγραφία της Πιερίας. Η θέση της κοντά σε πλούσιες φυσικές πηγές συνέβαλε στην ανάπτυξη μικρών ιερών και λατρευτικών χώρων, τα οποία προσέλκυαν προσκυνητές από τις γειτονικές πόλεις. Κατά την κλασική και ελληνιστική περίοδο, η περιοχή ενσωματώθηκε στο θρησκευτικό δίκτυο του Δίου, λειτουργώντας συμπληρωματικά προς τα μεγάλα ιερά και τους χώρους εορτασμών που είχαν αναπτυχθεί εκεί.

Οι αρχαιολογικές και τοπογραφικές έρευνες στην ευρύτερη περιοχή έχουν εντοπίσει ενδείξεις συνεχούς κατοίκησης, καθώς και διάσπαρτα οικοδομικά κατάλοιπα που πιθανώς ανήκουν στην αρχαία κώμη. Αν και δεν έχουν πραγματοποιηθεί συστηματικές ανασκαφές, η συσχέτιση των πηγών με την πρώιμη λατρεία των Μουσών και του Ορφέα θεωρείται σημαντικό στοιχείο για την κατανόηση της πολιτισμικής ταυτότητας της Πίμπλειας.

Στους ρωμαϊκούς χρόνους η περιοχή φαίνεται πως υποβαθμίστηκε διοικητικά, καθώς το Δίον μετατράπηκε σε κύριο αστικό και θρησκευτικό κέντρο της Πιερίας. Ωστόσο, η παράδοση που συνέδεε την Πίμπλεια με τον Ορφέα συνέχισε να επιβιώνει μέσα από λόγιες αναφορές και τοπικούς μύθους, ενισχύοντας τη φήμη της ως τόπος με σημασία για την αρχαία θρησκευτικο-ποιητική παράδοση.

Σήμερα, η ταύτιση της θέσης με την Αγία Παρασκευή θεωρείται η επικρατέστερη στην επιστημονική βιβλιογραφία, και η περιοχή μελετάται στο πλαίσιο της ευρύτερης χαρτογράφησης των ιερών και των μυθολογικών τόπων της αρχαίας Πιερίας.

## Πηγές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Πιερίας
Κατηγορία:Πιερική μυθολογία
Πρόεδρος του Παλάου

Ο **Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Παλάου** είναι ο αρχηγός κράτους και της κυβέρνησης  του Παλάου. Ο Πρόεδρος εκλέγεται με άμεση εκλογή από τον λαό για θητεία 4 ετών και μπορεί να επανεκλεγεί για δεύτερη συνεχή θητεία μόνο μία φορά. Πρώτος πρόεδρος της χώρας ήταν ο Χαρούο Ρεμελίκ από το 1981 ως τη δολοφονία του, το 1985.

## Κατάλογος προέδρων
Όλοι οι κάτοχοι του αξιώματος ήταν ανεξάρτητοι πολιτικά. 

## Τελευταίες εκλογές

## Παραπομπές


*
Προεδρο
Κατάλογος πρωθυπουργών του Τουβαλού

Ο **Πρωθυπουργός του Τουβαλού** είναι ο αρχηγός κυβερνήσεως του Τουβαλού. Σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας, ο πρωθυπουργός πάντοτε πρέπει να αποτελεί μέλος του κοινοβουλίου και εκλέγεται από το κοινοβούλιο με μυστική ψηφοφορία. Επειδή δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα στο Τουβαλού, οποιοσδήποτε που είναι μέλος του κοινοβουλίου μπορεί να διοριστεί στην πρωθυπουργία. Μετά την έγκριση από το κοινοβούλιο, η ορκωμοσία του πρωθυπουργού γίνεται μερίμνη του γενικού κυβερνήτη.

Η θέση θεσμοθετήθηκε όταν το Τουβαλού κέρδισε την ανεξαρτησία του το 1978, παρότι το αξίωμα θεωρείται ως συνέχεια του παλαιότερου αξιώματος του επικεφαλής υπουργού (chief minister), το οποίο συστάθηκε το 1975. Σε περίπτωση θανάτου ενός πρωθυπουργού, όπως συνέβη μία φορά, υπηρεσιακός πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης μέχρι την εκλογή ενός νέου πρωθυπουργού από το κοινοβούλιο. Ο πρωθυπουργός μπορεί να αποχωρήσει από την εξουσία αν υποβάλει την παραίτησή του, έχοντας ηττηθεί σε μία πρόταση δυσπιστίας από το κοινοβούλιο, ή αν αποτύχει να επανεκλεγεί βουλευτής (χάσει την έδρα του).

Αρκετοί πρώην πρωθυπουργοί διορίστηκαν στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη.

## Πρωθυπουργοί του Τουβαλού <small>(1975–σήμερα)</small>

**Σημειώσεις**

# Ο Τουιλίμου υπηρέτησε ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός έπειτα από το θάνατο του Ιονάτανα.  

## Παραπομπές


*
Τουβαλου
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1938

Το **Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1938** ήταν η τρίτη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στη Γαλλία. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ιταλία για δεύτερη συνεχόμενη φορά, νικώντας στον τελικό την Ουγγαρία με αποτέλεσμα 4-2. Στα τελικά της διοργάνωσης συμμετείχαν 16 ομάδες, από τις οποίες απέμειναν τελικά 15, λόγω της αποχώρησης της Αυστρίας, η οποία στο μεταξύ είχε προσαρτηθεί στη Ναζιστική Γερμανία. Η Αγγλία, που κλήθηκε να αντικαταστήσει την Αυστρία αρνήθηκε, με αποτέλεσμα το Παγκόσμιο κύπελλο να διεξαχθεί με 15 ομάδες.

## Επιλογή

Η απόφαση για την επιλογή της διοργανώτριας χώρας έγινε από την Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΦΙΦΑ) στο Βερολίνο στις 13 Αυγούστου 1936. Τελικώς, επελέγη η Γαλλία, έναντι της Αργεντινής και της Γερμανίας, ήδη από τον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας. Μάλιστα η απόφαση αυτή, να διοργανωθεί δεύτερο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στην Ευρώπη (μετά τη διοργάνωση της Ιταλίας το 1934) πυροδότησε μεγάλες αντιδράσεις στη Νότια Αμερική, όπου πιστευόταν ότι η διοργάνωση θα έπρεπε να εναλλάσσεται ανάμεσα στις δύο ηπείρους. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Εθνική ομάδα της Αργεντινής αρνήθηκε τότε να δηλώσει συμμετοχή, σε ένδειξη διαμαρτυρίας γιατί δεν ανέλαβε αυτή το συγκεκριμένο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Για την ιστορία, ήταν το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργανώθηκε πριν ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, με την επόμενη διοργάνωση να λαμβάνει χώρα μόλις το 1950 στη Βραζιλία.

Από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 ίσχυσε για πρώτη φορά η απευθείας πρόκριση της διοργανώτριας χώρας, καθώς και της νικήτριας της προηγούμενης διοργάνωσης (με το σκεπτικό να της δοθεί η ευκαιρία να υπερασπιστεί τον τίτλο της), αν και τελικώς η πρόκριση της προηγούμενης νικήτριας καταργήθηκε μετά τη διοργάνωση του 2002. Ως αποτέλεσμα, η προηγούμενη νικήτρια Ιταλία και η οικοδέσποινα Γαλλία προκρίθηκαν απευθείας στη διοργάνωση του 1938 και όλες οι άλλες χώρες έδωσαν προκριματικούς αγώνες.

## Στατιστικά

Στους 18 αγώνες που έγιναν, σημειώθηκαν 84 γκολ, δίνοντας έτσι μέσο όρο 4,67 γκολ ανά αγώνα.

## Πόλεις που φιλοξένησαν τους αγώνες
* Αντίμπ
* Μπορντώ
* Χάβρη
* Λιλ
* Λυών
* Μασσαλία
* Παρίσι
* Ρενς
* Στρασβούργο
* Τουλούζη

## Αποτελέσματα

## Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938

## Καλύτερη ενδεκάδα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Παγκόσμιο Κύπελλο 1938 - Γαλλία, www.fifa.com 
* Το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου
* Η γέννηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου
*  Ζιλ Ριμέ - Ο εμπνευστής του Παγκοσμίου Κυπέλλου


Κατηγορία:Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στη Γαλλία
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1934

Το **Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1934** ήταν η δεύτερη διοργάνωση του θεσμού του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στην Ιταλία. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ιταλία, νικώντας στον τελικό την Τσεχοσλοβακία στην παράταση με σκορ 2-1. 

Στο δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο, πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά προκριματική φάση, με συνολική παρουσία 32 ομάδων τότε. Στα τελικά της διοργάνωσης συμμετείχαν 16 ομάδες, οι περισσότερες από την Ευρώπη. Δεν συμμετείχε η κάτοχος του τροπαίου Ουρουγουάη, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την άρνηση πολλών ευρωπαϊκών ομάδων να ταξιδέψουν στη Νότια Αμερική και να συμμετάσχουν στο προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, το οποίο φιλοξένησε στη χώρα της.

Ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι έκανε τα πάντα για να φέρει τη διοργάνωση στην πατρίδα του. Στόχος του να καρπωθεί την πιθανή επιτυχή έκβαση με την ιταλική εθνική ομάδα να είναι ίσως η ισχυρότερη της διοργάνωσης. Δαπάνησε υπέρογκα ποσά για να κατασκευάσει νέα στάδια και να εκσυγχρονίσει τις υποδομές της χώρας, ενώ επιδότησε τη μετάβαση από το εξωτερικό σε ποσοστό έως 70 %. Η FIFA, μπροστά στην αρτιότητα του φακέλου της ιταλικής υποψηφιότητας και ύστερα από δισταγμούς, ανέθεσε τελικά τη διοργάνωση στη φασιστική Ιταλία στις 9 Οκτωβρίου 1932. Οι επικρίσεις όμως, ειδικά προς το πρόσωπο του Ζυλ Ριμέ, ήταν αξιοσημείωτες. Επίσης, ήταν το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο με παγκόσμια ραδιοφωνική μετάδοση.

## Πόλεις που φιλοξένησαν τους αγώνες
* Ρώμη
* Φλωρεντία
* Μπολώνια
* Τζένοα
* Μιλάνο
* Νάπολη
* Τεργέστη
* Τορίνο

## Αποτελέσματα

Μόλις μία ισοπαλία σημειώθηκε στη διοργάνωση του 1934, που ήταν και η πρώτη ισοπαλία στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων, καθώς στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, που είχε γίνει το 1930, δεν σημειώθηκε καμία ισοπαλία στους 18 αγώνες που έγιναν και μάλιστα χωρίς να οδηγηθεί κανένας αγώνας στην παράταση. Στις 12 Ιουνίου 1934, Ιταλία και Ισπανία ήρθαν ισόπαλες 1-1, μετά και από παράταση. Στον επαναληπτικό αγώνα, κέρδισε η Ιταλία με σκορ 1-0. Συνολικά έγιναν 17 αγώνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934. Η τελική επικράτηση της Ιταλίας στη διοργάνωση δεν είχε αντίστοιχο της επιτυχίας αντίκτυπο με βάση τον τρόπο που σημειώθηκε. 6 από τους 11 παίκτες της καλύτερης ενδεκάδας της διοργάνωσης ήταν Ιταλοί.

## Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου 1934

## Σκόρερ
**5 γκολ**
* Όλντσιχ Νεγέντλι  
**4 γκολ**
*  Έντμουντ Κόνεν 
*  Άντζελο Σκιάβιο

## Καλύτερη ενδεκάδα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παγκόσμιο Κύπελλο 1934 - Ιταλία, www.fifa.com 
* Το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου
* Η γέννηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου
*  Ζιλ Ριμέ - Ο εμπνευστής του Παγκοσμίου Κυπέλλου


Κατηγορία:Διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ιταλία
Μαρία της Αγγλίας (1496-1533)

Η **Μαρία Τυδώρ** (*Mary Tudor*, 18 Μαρτίου 1496 - 25 Ιουνίου 1533), τρίτη κόρη του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας και της Ελισάβετ της Υόρκης, ήταν βασίλισσα της Γαλλίας από το γάμο της με το Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας. Επιπλέον, ήταν αδελφή του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου, κατέφυγε σε δεύτερο γάμο με τον Τσαρλς Μπράντον, 1ο Δούκα του Σάφφοκ.

Στη νεότητα της ήταν πασίγνωστη σαν μια από τις πιο όμορφες πριγκίπισσες της Ευρώπης. Αρραβωνιάστηκε (1507) τον Κάρολο της Καστίλης, αργότερα αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά ο αρραβώνας διαλύθηκε. Στις 9 Οκτωβρίου 1514, σε ηλικία 18 ετών παντρεύτηκε τον 52χρονο βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΒ΄, προκειμένου να αποκτήσει διάδοχο, αφού δεν είχε αποκτήσει γιο από τον προηγούμενο γάμο του, αλλά ο Βασιλιάς πέθανε μόλις τρεις μήνες μετά τον γάμο, προτού προλάβει να καταστήσει έγκυο τη Μαρία. Ο νέος βασιλιάς, Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας, προσπάθησε να πετύχει έναν αξιόλογο γάμο για τη νεαρή Μαρία, αλλά η Μαρία ήταν ήδη ερωτευμένη με τον Τσαρλς Μπράντον, Δούκα του Σάφφοκ, κάτι που ήταν γνωστό στον αδελφό της, Ερρίκο Η΄, που δεν τον ενέκρινε λόγω του ότι δεν προερχόταν από βασιλική οικογένεια.

Όταν έστειλε τον Μπράντον στη Γαλλία το 1515 να φέρει πίσω την αδελφή του, του ζήτησε να μην τη ζητήσει σε γάμο, όμως τελικά παντρεύτηκαν μυστικά στη Γαλλία στις 3 Μαρτίου του ίδιου έτους. Αυτή η πράξη ισοδυναμούσε με προδοσία για τον Μπράντον, εφ' όσον παντρεύτηκε μέλος της βασιλικής οικογένειας χωρίς τη συγκατάθεση του βασιλιά. Ο Ερρίκος όταν έμαθε τον μυστικό γάμο χωρίς την έγκρισή του εξοργίστηκε και οι σύμβουλοί του πρότειναν φυλάκιση ή εξορία για τον Μπράντον, αλλά τελικά λόγω της μεγάλης του συμπάθειας για την αδελφή του και τον Μπράντον, υπέκυψε και συναίνεσε να παντρευτούν και επίσημα στις 13 Μαΐου 1515, με μόνη επίπτωση ένα πρόστιμο.

Ζώντας στην Αγγλική αυλή, αποκαλείτο "Γαλλίδα βασίλισσα". Ήρθε σε σύγκρουση με τον αδελφό της το 1520, όταν εκείνος αποφάσισε να εκδώσει διαζύγιο από την προσωπική φίλη της, Αικατερίνη της Αραγονίας, ενώ είχε έντονο μίσος με την επόμενη σύζυγο του, Ανν Μπολέυν, με την οποία είχαν συναντηθεί για πρώτη φορά στη Γαλλία.

## Οικογένεια
Με τον δεύτερο σύζυγο της Τσαρλς Μπράντον, Δούκα του Σάφφοκ, απέκτησε δύο κόρες κι ένα γιο:
* Χένρυ Μπράντον (1516 - 1522).
* Φραγκίσκη Μπράντον (1517 - 1559), παντρεύτηκε τον Χένρυ Γκρέυ, Μαρκήσιο του Ντόρσετ, και απέκτησε μεταξύ άλλων τη:
** Λαίδη Τζέην Γκρέυ, βασίλισσα της Αγγλίας για 9 ημέρες.
* Έληνορ Μπράντον (1519 - 1547), παντρεύτηκε τον Χένρυ Κλίφφορντ, Κόμη του Κάμπερλαντ.
* Χένρυ Μπράντον (περ. 1523 - 1534), 1ος Κόμης του Λίνκολν.
Εκτός από τα δικά της παιδιά, η Μαρία μεγάλωσε και τις δύο κόρες του Μπράντον από το δεύτερο γάμο του με την Ανν Μπράουν.

Μετά το θάνατο της Μαρίας, ο Τσαρλς Μπράντον παντρεύτηκε τρίτη φορά την κηδεμονευόμενή του και αρραβωνιαστικιά του γιού του, Κάθριν Ουίλλομπυ, και απέκτησαν 2 γιούς.

## Πρόγονοι

Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Κατηγορία:Οίκος των Τυδώρ
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες
Αμπούτζα

Η **Αμπούτζα** είναι η πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Βρίσκεται περίπου στο κέντρο της χώρας και ο πληθυσμός της είναι 7.937.932 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2006. Η πόλη χτίστηκε τη δεκαετία του '80 και επισήμως έγινε πρωτεύουσα της Νιγηρίας στις 12 Δεκεμβρίου του 1991.

## Ιστορία
Τα σχέδια για τη μεταφορά της πρωτεύουσας της χώρας από το Λάγος υπήρχαν από αρκετά νωρίς, λόγω των εθνοτικών και θρησκευτικών διαιρέσεων αλλά και λόγω της άνθησης του πληθυσμού στο Λάγος όπου έκανε της συνθήκες διαβίωσης μη υποφερτές. Η λογική ήταν παρόμοια με τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Βραζιλίας Μπραζίλια. Η θέση ορίστηκε τελικά στο κέντρο της χώρας στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και ο στόχος ήταν να προσφέρει ουδετερότητα και να διατηρεί την εθνική ενότητα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ξεκίνησαν τα έργα αλλά, λόγω της οικονομικής και πολιτικής αστάθειας, τα αρχικά στάδια της πόλης δεν είχαν ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το σχέδιο για την Αμπούτζα έγινε από μια κοινοπραξία που αποτελείται από τρεις αμερικανικές εταιρείες. Μετά την επίσημη μεταφορά της πρωτεύουσας από το Λάγος οι περισσότερες χώρες έχουν μεταφέρει τις πρεσβείες τους στην Αμπούτζα.
thumb|left|250px|Η Αμπούτζα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστοσελίδα για την Αμπούτζα


Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Κατηγορία:Πόλεις της Νιγηρίας
Κατηγορία:Πόλεις που οικοδομήθηκαν για να γίνουν πρωτεύουσες
Ινστιτούτο

Ο όρος **Ινστιτούτο**, πολιτογραφημένος στα ελληνικά (διεθνής όρος), κρίνεται μάλλον πολυσήμαντος. Ένα ινστιτούτο είναι οργανωσιακός φορέας που δημιουργήθηκε για συγκεκριμένο σκοπό, και γενικά ο όρος χαρακτηρίζει κάθε οργάνωση πολλών προσώπων με κύριο σκοπό επιδίωξης και εφαρμογής κάποιου κοινού σχεδίου που κατά κανόνα αποβλέπει σε ανώτερη επιστημονική, ή εκπαιδευτική, ή τεχνική ανάπτυξη, ή ακόμα και ηθική δημιουργία.
 
Κατά τον γενικό αυτόν ορισμό θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει ακόμα και την Πολιτεία και την Εκκλησία ως και τα διάφορα ιδρύματα αυτών ως ινστιτούτα, χαρακτηρισμός όμως που δεν συμβαίνει εξ αφορμής του περιορισμένου κάθε φορά αριθμού μελών τους.

Με το χρόνο η έννοια αυτή περιορίστηκε σε κυρίως πνευματικά, επιστημονικά (ερευνητικά), και τεχνολογικά ιδρύματα, τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά. Στην Ευρώπη μάλιστα περιλαμβάνονται και ιδιωτικές σχολές, με οικότροφους μαθητές, όπως ιδιαίτερα παιδαγωγικά οικοτροφεία.

Τον όρο αυτόν χρησιμοποιούν επίσης και θρησκευτικά τάγματα με τη σημασία του εσωτερικού κανονισμού ή του καταστατικού τους εξ ου και περιληπτικά και η σύγχρονη ονομασία πολλών τέτοιων ταγμάτων.

Στην Ελλάδα ο όρος αυτός συνηθίζεται περισσότερο σε ονομασίες επιστημονικών ερευνητικών κέντρων, πνευματικών ιδρυμάτων, ιδρυμάτων αρχαιολογικής έρευνας, καθώς και από φορείς ταχύρυθμης εκπαίδευσης, σεμιναρίων και φροντιστηρίων.
Ψήφος εμπιστοσύνης

**Ψήφος εμπιστοσύνης** ονομάζεται η ψηφοφορία που προτείνεται από μια κυβέρνηση στο νομοθετικό σώμα για να καταγραφεί η εμπιστοσύνη των αντιπροσώπων προς την κυβέρνηση. Η πρόταση ψηφίζεται ή απορρίπτεται με κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Σε περίπτωση μη κύρωσης της ψήφου η κυβέρνηση παραιτείται ή, αν δεν παραιτηθεί, ο αρχηγός του κράτους (σε κοινοβουλευτικά και προεδρικά συστήματα είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας) διαλύει το κοινοβούλιο και προκηρύσσει εκλογές. Η ψήφος εμπιστοσύνης μπορεί να προταθεί από την κυβέρνηση συλλογικά ή για οποιοδήποτε μέλος της, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού. Συνήθης λόγος για ψήφο εμπιστοσύνης είναι για να πάρει η κυβέρνηση τη συγκατάθεση του κοινοβουλίου για την ολοκλήρωση σημαντικών κοινοβουλευτικών έργων. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να ενώσει ένα διαιρεμένο κόμμα ή κυβέρνηση, δημιουργώντας μια αίσθηση «ενότητας για όλους», δημιουργώντας έτσι δίαυλο επικοινωνίας κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

## Ελλάδα
Στην Ελληνική Δημοκρατία, η διαδικασία αυτή αναφέρεται στο άρθρο 84 του Συντάγματος της Ελλάδας με τίτλο "Εμπιστοσύνη της Βουλής-Αρχή της δεδηλωμένης", όπου εξηγείται ότι η κυβέρνηση εξαρτάται από την εμπιστοσύνη της Βουλής.

## Δείτε επίσης
* πρόταση δυσπιστίας
* πρόταση μομφής

## Παραπομπές


Ψηφος εμπιστοσυ
Λευκή Άκρα

right|150px|thumb|Υποθετικός χάρτης πόλεως κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ.

Η **Λευκή Άκρα** ιδρύθηκε το 325/4 π.Χ. από Έλληνες αποίκους στην νοτιοανατολική Ιβηρία, εκεί που βρίσκεται σήμερα το Αλικάντε. Πρέπει να κτίστηκε από την Μασσαλία, που την περίοδο εκείνη είχε προσλάβει στον στρατό της ορεσίβιους Κρήτες και σφενδονήτες Ροδίους για να εποπτεύουν τις κινήσεις των Καρχηδονίων στα νότια. Η πόλη ήταν γνωστή και ως *Λευκή ακρόπολις*, ονομασία που οφείλει σε κάποιο φυσικό της χαρακτηριστικό. Η ελληνική αποικία βρισκόταν στην φυλή των *Κωντεστανών*. 

Κατά το 236 π.Χ., ο Καρχηδόνιος στρατηγός Αμίλκας Βάρκας εξεστράτευσε στην Ιβηρική χερσόνησο εναντίον των Ρωμαίων και επανίδρυσε την Λευκή Άκρα ως φοινικικό εμπορείο. Μετά το 201 π.Χ. ο Ρωμαίος ύπατος Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων κυρίευσε την πόλη, μετονομάζοντάς την σε **Lucentum** (δηλαδή φωτεινή πόλη, από το ελληνικό *Λυκανδός*).

Κατά την ρωμαιοκρατία η Λευκή Άκρα πλουτίστηκε με θέατρο, λουτρά, αποχέτευση κ.ο.κ. Έφθασε στο αποκορύφωμά της κατά τον 1ο π.Χ.-1ο αι. μ.Χ., αλλά στους μεταγενέστερους αιώνες (2ο με 3ο αιώνα) έπεσε σε παρακμή. Αιτία υπήρξε ο ανταγωνισμός με την γειτονική και επίσης ελληνική Ελίκη (σημ. Έλτσε (*Elche*)) που υπερείχε σε ποιότητα ύδατος και σε επικοινωνία δια ξηράς. Αυτό οδήγησε σε ερήμωση της πόλης. Από την ρωμαϊκή κατοχή περιήλθε στους Βησιγότθους (5ος αιώνας) και στην περίοδο 554 -620 μ.Χ. στην βυζαντινή κυριαρχία.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στην Ιβηρική Χερσόνησο
Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ισπανίας
Αθηνά Παρθένος (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 129)

Η **Αθηνά Παρθένος** είναι αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Λέγεται επίσης **Αθηνά της Βαρβακείου**, επειδή βρέθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1880 κοντά στη Βαρβάκειο Σχολή.

## Περιγραφή
Το άγαλμα είναι από μάρμαρο της Πεντέλης. Παριστάνει τη θεά Αθηνά. Στέκει όρθια πάνω σε βάθρο. Ο πέπλος που πέφτει με πάμπολλες πτυχές φτάνοντας ως το έδαφος, είναι ανοιχτός στη δεξιά πλευρά. Η μέση είναι ζωσμένη. Η αιγίδα που προστατεύει τον θώρακα φέρει την κεφαλή της Μέδουσας και είναι σκεπασμένη με λέπια, ενώ περιβάλλεται από τα σώματα φιδιών. Την κεφαλή σκεπάζει μια περικεφαλαία που φτάνει ως τον σβέρκο και είναι στολισμένη με άλογα. Στους καρπούς, αντί για κοσμήματα φοράει φίδια. Η παλάμη του δεξιού χεριού είναι ανοιχτή και σαν να κρατάει την αιωρούμενη Νίκη. Μια στήλη υψώνεται από το έδαφος μέχρι το χέρι αυτό, δίνοντας διάσταση στον χώρο. Το αριστερό χέρι ξεκουράζεται στην ασπίδα που είναι όρθια, ελαφρά γυρμένη και ακουμπισμένη στη γη.

## Ερμηνεία
Το άγαλμα παριστάνει τη θεά Αθηνά. Χαρακτηριστικά της είναι η μεγαλοπρέπεια, η φιλειρηνικότητα, αλλά και η πολεμική υπεροχή. Βρίσκεται σε εγρήγορση, αλλά όχι σε μάχη, αφού ο πολεμικός της εξοπλισμός είναι κοντά, αλλά όχι σε χρήση.

## Καλλιτεχνική επιρροή
Ο Φειδίας, με το έργο του αυτό, και ιδίως με το πολύ μεγαλύτερο γνήσιο, που είχε γύρω στα 12 μέτρα ύψος και ήταν ντυμένο με περίπου 1.400 κιλά χρυσάφι και άφθονο έβενο εδραίωσε και καλλιτεχνικά τη φήμη του χρυσού αιώνα του Περικλή.

## Ιστορική τοποθέτηση
Σύμφωνα με την περιγραφή της Ακρόπολης από τον Παυσανία συμπεραίνουμε ότι το άγαλμα είναι αντίγραφο του χρυσελεφάντινου αγάλματος της Αθηνάς του Φειδία που κοσμούσε την Ακρόπολη. Είναι το πρώτο ολοκληρωμένο έργο που μας δίνει μια πλαστική εντύπωση του υπέροχου πρωτότυπου.

## Πηγές

* 

Παρθενος
Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Άγιος Μαρτίνος

Το **Άγιος Μαρτίνος** μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:

* Άγιος Μαρτίνος (νήσος), νήσος που βρίσκεται στην Καραϊβική Θάλασσα. 
* Άγιος Μαρτίνος (Γαλλία), υπερπόντια κοινότητα της Γαλλίας που βρίσκεται στην Καραϊβική Θάλασσα. 
* Άγιος Μαρτίνος (Ολλανδία), συστατική χώρα του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, πρώην μέλος των Ολλανδικών Αντίλλων. 
* Πάπας Μαρτίνος Α΄, Πάπας Ρώμης από το 649 ως το 655, άγιος της Ορθόδοξης και της Καθολικής εκκλησίας.