open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Λευκός Οίκος (Πάρκο Γουαζιένκι)

μικρογραφία|Τραπεζαρία.
Ο **Λευκός Οίκος** (πολωνικά: *Biały Dom* ή *Biały Domek*) είναι κλασικιστικό κτίριο που βρίσκεται στο Πάρκο Γουαζιένκι της Βαρσοβίας, στην Πολωνία. Χτίστηκε το 1774–1776 σύμφωνα με σχέδιο του Ντομένικο Μερλίνι, ο οποίος του έδωσε τα χαρακτηριστικά μιας καλοκαιρινής βίλας προαστίων.

Είναι η πρώτη εγκατάσταση που χτίστηκε στο Πάρκο Γουαζιένκι από τον Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι.

## Περιγραφή
Είναι ξύλινο κτίσμα τετράγωνου σχήματος με επίστρωση γύψου και το ίδιο σχήμα των προσόψεων είναι διακοσμημένο με κιγκλίδωμα στην άκρη της οροφής και εξώστη με θέα στη μέση. Το κέντρο του κτιρίου καταλαμβάνεται από μια σκάλα γύρω από την οποία υπάρχουν τα εξής δωμάτια: τραπεζαρία, καθιστικό, υπνοδωμάτιο, οκταγωνικό γραφείο, γκαρνταρόμπα και χώροι υγιεινής.

Οι θεμελιώδεις τοίχοι του παλατιού είναι πολύ χοντροί, όπου σε ορισμένα σημεία έχουν πάχος 2,5 μέτρα. Αυτό έγινε για να προστατευθεί τη δομή, που στέκεται σε μια βαλτώδη περιοχή, από την ολίσθηση. Την ίδια λειτουργία έχει και το υπόγειο κανάλι αποστράγγισης υδάτων που περιβάλλει τους τοίχους, το οποίο υπάρχει ακόμα και σήμερα. Στη νότια πρόσοψη υπάρχει ένα ηλιακό ρολόι του 1776 που υποστηρίζεται από τη φιγούρα ενός Φαύνου.

Το 1778, σύμφωνα με το σχέδιο του Γιόχαν Κρίστιαν Κάμζετσερ, ο Βασιλικός Περίπατος χαρακτηρίστηκε μια ευρεία λεωφόρος που συνέδεε τον Λευκό Οίκο με το Παλάτι των Λουτρών.

Κατά τα έτη 1801–1805 (σύμφωνα με άλλη πηγή 1801–1804), κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΗ΄ της Γαλλίας ζούσε εκεί εξόριστος με το όνομα Κόμης της Λιλ.

Το κτίριο δεν καταστράφηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την ανακαίνιση, ο Λευκός Οίκος άνοιξε για το κοινό το 1968.

Στις 8 Μαΐου 2013, την ονομαστική εορτή του βασιλιά, τοποθετήθηκε μια προτομή του Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι κοντά στον Λευκό Οίκο.

Το 2019 ολοκληρώθηκε νέα ανακαίνιση του κτιρίου, κατά την οποία αποκαλύφθηκαν, μεταξύ άλλων, γνήσια μέρη πολύχρωμων και κομμάτια πινάκων στην κρεβατοκάμαρα.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πάρκο Γουαζιένκι
Κατηγορία:Κλασικιστική αρχιτεκτονική στην Πολωνία
Οίκος του Νατουρόβιτς (Βαρσοβία)

Ο **Οίκος του Νατουρόβιτς** (πολωνικά: *Dom Narutowicza*) είναι κτίριο που βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του Πάρκου Γουαζιένκι, στη Βαρσοβία της Πολωνίας.

Κατά τα έτη 1920–1922, εκεί έζησε ο Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς, ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Πολωνίας.

## Περιγραφή
Το κτίριο χτίστηκε τη δεκαετία του 1830 και πιθανότατα προοριζόταν για να στεγάσει καντονίστες ή ανώτερους στρατιωτικούς. Είναι μονώροφο και η πρόσοψη είναι διακοσμημένη με στρογγυλές πλάκες.

Ονομάζεται Οίκος του Νατουρόβιτς επειδή εκεί ζούσε ο Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς. Αυτό μνημονεύεται από μια πλάκα τοποθετημένη στον τοίχο του κτιρίου το 1923, η οποία γράφει: *Ο Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς, ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Πολωνίας, έζησε σε αυτό το σπίτι από τις 7 Σεπτεμβρίου 1920 έως τις 14 Δεκεμβρίου 1922* (*Gabrjel Narutowicz pierwszy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej mieszkał w tym domu od 7 IX 1920 r. do 14 XII 1922 r*)*.* Το κτίριο μερικές φορές συγχέεται με τη Βίλα του Νατουρόβιτς - το ιδιόκτητο του σπίτι στην οδό Παρκόβα 23, στο οποίο ο πρόεδρος μετακόμισε λίγες μέρες μετά την ορκωμοσία του.

Επί του παρόντος, το κτίριο στεγάζει ένα νηπιαγωγείο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πάρκο Γουαζιένκι
Στρατώνας των Καντονιστών (Βαρσοβία)

Ο **Στρατώνας των Καντονιστών** (πολωνικά: *Koszary Kantonistów* ή *Koszary Inwalidów*) είναι κτίριο στο Πάρκο Γουαζιένκι, στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Είναι η έδρα του Μουσείου Κυνηγιού και Ιππασίας.

## Περιγραφή
Το κτίριο ανεγέρθηκε το 1826–1828, σε μια επιμήκη ορθογώνια κάτοψη. Σχεδιαστής ήταν ο Γιάκουμπ Κουμπίτσκι ή Βίλχελμ Χένρικ Μίντερ.

Είναι ένα διώροφο κτίριο στρατώνων με υπόγειο και σοφίτα. Έχει μια απλή, κλασικιστική εμφάνιση.

Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Powszechna, ένας καντονιστής είναι *ένας υποψήφιος που προορίζεται για στρατιωτική θητεία, που επιλέγεται ως νεοσύλλεκτος από μια συγκεκριμένη περιφέρεια, δηλ. καντόνι*. Αυτή η έννοια αναφέρεται στους κανόνες στρατολόγησης στον Πρωσικό Στρατό, που εισήχθησαν το 1733 από τον Φρειδερίκο Α΄ και ίσχυαν μέχρι το 1813.

Από την 1η Ιουλίου 1983, το κτίριο στεγάζει το Μουσείο Κυνηγιού και Ιππασίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Εικονική περιήγηση – Στρατώνες των Καντονιστών

Κατηγορία:Πάρκο Γουαζιένκι
Κατηγορία:Κλασικιστική αρχιτεκτονική στην Πολωνία
Dr Pepper

Το **Dr Pepper** είναι αναψυκτικό που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1880 από τον Αμερικανό φαρμακοποιό Τσαρλς Άλντερτον στο Γουέικο του Τέξας, και πωλήθηκε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1904. Το ποτό κατασκευάζεται από την Keurig Dr Pepper στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το ποτό κατασκευάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα από την The Coca-Cola Company, και στον Καναδά και την Ευρώπη από την PepsiCo. Οι παραλλαγές περιλαμβάνουν το Diet Dr Pepper και ξεκινώντας από τη δεκαετία του 2000, εισήχθη μια σειρά από πρόσθετες γεύσεις.

Αν και το Dr Pepper έχει ομοιότητες με τη κόλα, η Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) έχει αποφασίσει ότι το Dr Pepper δεν είναι κόλα,ούτε μια μπύρα ρίζας, ούτε ένα αναψυκτικό με γεύση φρούτων. Μάλλον, λέγεται ότι ανήκει σε μια κατηγορία του είδους του, που ονομάζεται "σόδα πιπεριού", ονομάστηκε για τη μάρκα. Άλλα αναψυκτικά αυτής της κατηγορίας, όπως το Dublin Original και το Pibb Xtra, έχουν παρόμοια γεύση.

Το Dr Pepper είναι το δεύτερο αναψυκτικό με τις περισσότερες πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και το έκτο με τις περισσότερες πωλήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αναψυκτικά
Κατηγορία:Ανθρακούχα ποτά
Σταθμός Eλικώνος (Μετρό Αθήνας)

Ο **Σταθμός Ελικώνος** είναι ένας από τους σταθμoύς του Μετρό της Αθήνας, και συγκεκριμένα στο Γαλάτσι επί της γραμμής 4. Ο σταθμός αναμένεται να εγκαινιαστεί και να παραδοθεί στο κοινό το 2030 μαζί με τους άλλους σταθμούς της πρώτης φάσης της Γραμμής 4.

Η αρχική ονομασία του σταθμού ήταν **Πάρνηθος**, επειδή βρίσκεται στη συμβολή των οδών Αγίας Γλυκερίας και Πάρνηθος, αλλά στη συνέχεια άλλαξε σε **Ελικώνος**. Πήρε το όνομα του από τον λόφο Ελικώνα, που βρίσκεται δίπλα από τον σταθμό. Επειδή μάλιστα ο λόφος αυτός είναι γνωστός και ως «Αλεπότρυπα», αρχικά είχε εξεταστεί και το σενάριο να ονομαστεί ο σταθμός «Αλεπότρυπα», ενώ είχαν εξεταστεί και τα υποψήφια ονόματα «Άνω Κυψέλη» και «Αγία Γλυκερία». 

Ο σταθμός αυτός θα είναι ο πιο βαθύς της γραμμής 4, σε μέγιστο βάθος 36,4 μέτρα.

Στο στάδιο χάραξης της γραμμής 4 μετά την μελέτη ανάπτυξης μετρό Αθηνών του 2000, διερευνήθηκαν δύο θέσεις σταθμών από την τότε Αττικό Μετρό (νυν Ελληνικό Μετρό) στην Πάρνηθος και στην Ομορφοκκλησιά, ωστόσο και οι δύο δεν περιλήφθησαν στον σχεδιασμό του 2012. Από το 2014, με παρεμβάσεις της επιτροπής κατοίκων Κυψέλης-Γαλατσίου και με ερωτήσεις στο κοινοβούλιο στις οποίες επικαλούνται την μεγάλη απόσταση για σταθμούς μεταξύ των σταθμών Γαλατσίου και Κυψέλης (1.400 μέτρα) και με θετικές αποφάσεις από τα δημοτικά συμβούλια Γαλατσίου και Αθηναίων, καθώς και από την περιφέρεια Αττικής, στα τέλη Δεκεμβρίου 2017 η τότε Αττικό Μετρό αποφάσισε να περιληφθεί ένας επιπλέον σταθμός μετρό στην περιοχή Ελικώνος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Ελικωνος
Σταθμός Γαλάτσι (Μετρό Αθήνας)

Ο **Σταθμός Γαλάτσι** είναι ένας από τους σταθμούς του Μετρό της Αθήνας στο Γαλάτσι, μαζί με το Άλσος Βεΐκου και τον Ελικώνα επί της γραμμής 4. Ο σταθμός θα εγκαινιαστεί και θα παραδοθεί στο κοινό το 2030 μαζί με τους άλλους σταθμούς της φάσης Α της Γραμμής 4.

Ο Σταθμός Γαλάτσι θα βρίσκεται στη συμβολή της Λεωφόρου Ομορφοκκλησιάς (Βεΐκου) και επί της συνέχειας αυτής, οδό Αγ. Γλυκερίας με την Λεωφόρο Γαλατσίου. Ο σταθμός θα είναι μεγάλος σε έκταση και θα έχει μόνο δύο επίπεδα, σε σύγκριση με τα τρία επίπεδα που συνηθίζονται στους νεότερους σταθμούς του Μετρό της Αθήνας.

## Παραπομπές


Γαλατσι
Μουσείο Κυνηγιού και Ιππασίας (Βαρσοβία)

Το **Μουσείο Κυνηγιού και Ιππασίας** (πολωνικά: *Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa*) είναι μουσείο στο Πάρκο Γουαζιένκι της Βαρσοβίας, στην Πολωνία, που συλλέγει αντικείμενα και εκλαϊκεύει τη γνώση στον τομέα της φύσης, του κυνηγιού και της ιππασίας. Από το 2018, είναι παράρτημα του Βασιλικού Μουσείου Γουαζιένκι.

Στεγάζεται στον Στρατώνα των Καντονιστών και στους Στάβλους του Κουμπίτσκι.

## Ιστορία
Το 1982 δύο πρωτοβουλίες συνδυάστηκαν: η ίδρυση ενός μουσείου κυνηγιού και ενός μουσείου ιππασίας. Το συνδυασμένο μουσείο ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1983. Διευθυντής έγινε ο Τόμας Κονάρσκι (μέχρι το 1993). Οι πρώτες μικρές εκθέσεις - κατά τη διάρκεια της προσαρμογής των κτιρίων στο Πάρκο Γουαζιένκι - διοργανώθηκαν στα κεντρικά γραφεία της Πολωνικής Κυνηγετικής Ένωσης στην Οδό Νόβι Σφιατ. Η πρώτη μόνιμη έκθεση στον Στρατώνα των Καντονιστών, με τίτλο «Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας», άνοιξε το 1985.

Το 1993, ο Πιοτρ Βούμπερτ Σφίντα έγινε διευθυντής του Μουσείου.

Το 1995, το Μουσείο απέκτησε μέρος των Στάβλων του Κουμπίτσκι.

Το 2017, ο Υπουργός Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς συγχώνευσε την εγκατάσταση με το Βασιλικό Μουσείο Γουαζιένκι την 1η Ιανουαρίου 2018.

## Εικόνες

Αρχείο:MJ5_DSC0726.JPG|σύνδεσμος=Plik:MJ5_DSC0726.JPG|εναλλ.=Koszary Kantonistów| Ο Στρατώνας των Καντονιστών.
Αρχείο:JM16_DSC0742.JPG|σύνδεσμος=Plik:JM16_DSC0742.JPG|εναλλ.=Stajnia Kubickiego| Οι Στάβλοι του Κουμπίτσκι.
Αρχείο:Stajnie_Kubickiego_Muzeum_Łowiectwa_i_Jeździectwa_05.JPG|σύνδεσμος=Plik:Stajnie_Kubickiego_Muzeum_Łowiectwa_i_Jeździectwa_05.JPG|εναλλ.=Powozownia w Stajni Kubickiego (ekspozycja archiwalna)| Άμαξες στους Στάβλους του Κουμπίτσκι (αρχειακή έκθεση).


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δικτυακός τόπος (πολωνικά)
* Wirtualny Spacer – Koszary Kantonistów (πολωνικά)
* Wirtualny Spacer – Stajnia Kubickiego (πολωνικά)

Κατηγορία:Πάρκο Γουαζιένκι
Κυνηγιου Ιππασιας Μουσειο
Γιούζεφ Ορουόφσκι (αρχιτέκτονας)

[μικρογραφία|Ο τάφος του Γιούζεφ Ορουόφσκι στο [Κοιμητήριο Ποβόνσκι.]]
Ο **Γιούζεφ Ορουόφσκι** (πολωνικά: *Józef Orłowski*, γενν. 1819, Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι - 16 Ιανουαρίου 1880, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός αρχιτέκτονας.

## Βιογραφία
Από το 1838 εργάστηκε στη Βαρσοβία για τον Άντζεϊ Γκοουόνσκι. Κατά τα έτη 1850–1856, δραστηριοποιήθηκε στο Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι και στη συνέχεια επέστρεψε στη Βαρσοβία. Στα έργα του, βασιζόταν σε ιστορικά στυλ.

Το 1857, έλαβε τον βαθμό του οικοδόμου 3ης τάξης και το 1858 έγινε αρχιτέκτονας της πόλης της Βαρσοβίας. Από το 1872 ήταν μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης.

Πέθανε ξαφνικά από καρδιακή νόσο. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι (τμήμα 33-1-4/5).

## Έργα
* Νοσοκομείο του Αγίου Πνεύματος στη Βαρσοβία (1857–1861)
* Εκκλησία του Αγίου Στανίσλαου στη Βαρσοβία (1858–1860)
* Παλάτι του Μπιερνάτσκι στη Βαρσοβία (1860)
* αποκατάσταση του Βασιλικού Κάστρου στη Βαρσοβία (1862–1863) 
* Νέος Πορτοκαλεώνας στο Πάρκο Γουαζιένκι (1860, με τον Άντολφ Λούβε)
* Συγκρότημα κτιρίων του 5ου Πυροσβεστικού Σώματος της Βαρσοβίας, στην Πράγκα
* Ανακατασκευή του Παλατιού Γιαμπουονόφσκι μετά την πυρκαγιά (1864–1868)
* Οίκος του Μπάιερ (Κρουλέφσκα 1/ Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε 9, ανύπαρκτο)
* Αρχοντικό στο Μπζεζίνι

## Τιμές
Παρασημοφορήθηκε με το Τάγμα του Αγίου Στανίσλαου (Β Τάξης) και το Τάγμα της Αγίας Άννας (Β Τάξης).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολωνοί αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Αγίου Στανίσλαου (Οίκος των Ρομανώφ)
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αγίας Άννας
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Νέος Πορτοκαλεώνας (Πάρκο Γουαζιένκι)

Ο **Νέος Πορτοκαλεώνας** (πολωνικά: *Nowa Pomarańczarnia*) είναι κτίριο στο Πάρκο Γουαζιένκι της Βαρσοβίας, στην Πολωνία. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του κήπου, στο μονοπάτι που ονομάζεται Οδός Βιλάνουφ ή Κινέζικο Μονοπάτι.

## Περιγραφή
Χτίστηκε το 1860-1861 σύμφωνα με το σχέδιο των Άντολφ Λούβε και Γιούζεφ Ορουόφσκι ως η δεύτερη εγκατάσταση στο Πάρκο Γουαζιένκι για το σκοπό αυτό. Για να το ξεχωρίζουν, ο πρώην πορτοκαλεώνας του Στανίσουαφ ονομαζόταν Παλιός Πορτοκαλεώνας.

Το κύριο μέρος του κτιρίου είναι μια επιμήκης αίθουσα, στην οποία έχουν τοποθετηθεί υαλοπίνακες στη νότια πλευρά. Στο κεντρικό τμήμα, η οροφή έχει εγκάρσιο άκρο ανοιχτό με ημιροζέτες από χυτοσίδηρο και στις δύο πλευρές. Οι δύο κύριες όψεις (μέτωπες) σχεδιάστηκαν σε δύο διαφορετικά σχέδια. Σε μία από αυτές (νότια), η διαίρεση μεταξύ των παραθύρων δημιουργείται από ψηλούς, λεπτούς κίονες χυτοσίδηρου. Στο κεντρικό τμήμα της νότιας πρόσοψης, που αποτελείται από δύο ξεχωριστά τμήματα ενός πλήρους τοίχου, υπάρχουν παράθυρα με παρεμβαλλόμενα γλυπτά (όρθιες μορφές των Βερτούμνου και Πομόνα στη μέση, που συμβολίζουν το Φθινόπωρο και το Χειμώνα στο επάνω μέρος), κατασκευασμένα από τον Λέον Μολατίνσκι. Το ισόγειο καταλαμβάνεται από μονοαξονικά υψηλότερα τμήματα διακοσμημένα στο πάνω μέρος με στρογγυλά φύλλα πλακών, που αποτελούν φόντο για πέτρινες προτομές, που αυτή τη φορά απεικονίζουν την Άνοιξη και το Καλοκαίρι.

Το κυρίως δωμάτιο προοριζόταν αρχικά για την αποθήκευση εξωτικών δέντρων κατά την κρύα εποχή. Υπάρχει ένας μόνιμος κήπος εδώ με μια ποικιλία φυτών, συμπεριλαμβανομένων των τροπικών.

Το εστιατόριο Belvedere, που ανήκει στην Άννα Βόζνιακ-Στάρακ, λειτουργεί στο κτίριο από το 1992.

## Δείτε επίσης

* Παλιός Πορτοκαλεώνας (Πάρκο Γουαζιένκι)

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* 
* 

Κατηγορία:Πάρκο Γουαζιένκι
Angry Birds

Το ***Angry Birds*** είναι Φινλανδικό franchise πολυμέσων που δημιουργήθηκε από τη Rovio Entertainment και ανήκει στη Sega. Η σειρά παιχνιδιών εστιάζεται σε πολύχρωμα θυμωμένα πτηνά που προσπαθούν να προστατέψουν τα αυγά τους από πράσινα γουρούνια. Εμπνευσμένο από το *Crush the Castle*, το αρχικό παιχνίδι έχει λάβει επαίνους για τον διασκεδαστικό του τρόπο παιχνιδιού, το κωμικό του στιλ και τη χαμηλή του τιμή. Η δημοτικότητά του οδήγησε στη δημιουργία πολλών spin-off: εκδοχές του που κυκλοφόρησαν σε υπολογιστές και κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών, μια τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων με τίτλο *[[Angry Birds Toons]]* (2013–2016) και δύο κινηματογραφικές ταινίες κινουμένων σχεδίων, *[[Angry Birds: Η Ταινία]]* (2016) και *[[Angry Birds: Η Ταινία 2]]* (2019), με μια τρίτη ταινία να βρίσκεται σε ανάπτυξη. 

Μέχρι τον Ιανουάριο του 2014, το παιχνίδι είχε εγκατασταθεί πάνω από 2 δισεκατομμύρια φορές σε όλες τις πλατφόρμες, περιλαμβάνοντας και τις κανονικές και τις ειδικές εκδοχές. Μέχρι τον Ιούλιο του 2015, τα παιχνίδια της σειράς είχαν εγκατασταθεί πάνω από 3 δισεκατομμύρια φορές συνολικά, με αποτέλεσμα να γίνει η freemium σειρά βιντεοπαιχνιδιών με τις περισσότερες εγκαταστάσεις όλων των εποχών. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς αρχικά κυκλοφόρησε στις 11 Δεκεμβρίου 2009 για το iOS. Εκείνη την περίοδο, επικρατούσε η πανδημία γρίπης 2009, οπότε το προσωπικό αποφάσισε να χρησιμοποιήσει γουρούνια για τους εχθρούς των Angry Birds. Η εταιρεία αργότερα κυκλοφόρησε το παιχνίδι σε άλλα συστήματα smartphone, όπως το Android. Η πρώτη συνέχεια της βασικής σειράς, *Angry Birds 2*, κυκλοφόρησε στις 30 Ιουλίου 2015. 

## Βιντεοπαιχνίδια

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 


Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν κόμικς
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν ταινίες
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν τηλεοπτικά προγράμματα
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Φινλανδία
Άννα δούκισσα του Ωμάλ

Η **Άννα**, γαλλ.: *Anne de Lorraine-Guise-Aumale* (1600 - 10 Φεβρουαρίου 1638) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ ήταν δούκισσα του Ωμάλ από το 1618 έως το 1638 ιδίω δικαιώματι (suo jure). Ήταν κόρη του Καρόλου Α΄ δούκα του Ωμάλ, και της Mαρίας του Ελμπέφ.

## Βιογραφία
Η Άννα της Λωρραίνης-Ωμάλ παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Σαβοΐας (1572 - 1632) δούκα του Νεμούρ, στις 18  Απριλίου 1618 και είχε τέκνα:

* Λουδοβίκος (1615 - 1641), δούκας του Νεμούρ και του Ωμάλ.
* Φραγκίσκος Παύλος (1619 - 1627).
* Κάρολος Αμεδαίος (1624 - 1652), δούκας του Nεμούρ και του Ωμάλ. Νυμφεύτηκε το 1643 την Ελισάβετ των Βουρβόνων-Βαντόμ (1614-1665).
* Ερρίκος Β΄ (1625 - 1659), αρχιεπίσκοπος της Ρενς, μετά δούκας του Nεμούρ και του Ωμάλ. Νυμφεύτηκε τη Mαρία των Βαλουά-Λονγκυεβίλ (1625-1707) το 1657.

Με την ευκαιρία αυτού του γάμου, ανέκτησε το δουκάτο του Ωμάλ, το οποίο είχε δοθεί στον πατέρα της το 1595.

## Αναφορές

## Πηγές
* Georges Poull, La Maison ducale de Lorraine, Nancy, Presses universitaires de Nancy, 1991, 575 p. [détail de l’édition] (ISBN 2-86480-517-0), p. 434-436 ;
* Robert Descimon et José Javier Ruiz Ibanez, Les ligueurs de l'exil. Le refuge catholique français après 1594 [archive] , Seyssel, Champ Vallon, 2005

### Σχετικά άρθρα
* Κατάλογος με πριγκίπισσες της Λωρραίνης
* Γυναίκες του Οίκου της Σαβοΐας

Κατηγορία:Δούκισσες του Νεμούρ
Κατηγορία:Οίκος της Γκιζ
Παλάτι του Μισλεβίτσε

Το **Παλάτι του Μισλεβίτσε** (πολωνικά: *Pałac Myślewicki*) είναι παλάτι που βρίσκεται στο Πάρκο Γουαζιένκι, στη Βαρσοβία της Πολωνίας.

## Ιστορία
Το παλάτι χτίστηκε με εντολή του Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι στα έτη 1774–1779, σύμφωνα με το σχέδιο του Ντομένικο Μερλίνι, σε νεοκλασικό στυλ. Το όνομά του προέρχεται από το κοντινό, ανύπαρκτο πλέον, χωριό Μισλεβίτσε.

Αρχικά, εκεί ζούσαν βασιλικοί αυλικοί και αργότερα το χρησιμοποίησε ο πρίγκιπας Γιούζεφ Πονιατόφσκι (τα αρχικά του βρίσκονται στην επιγραφή πάνω από την είσοδο).

Στην περίοδο του Μεσοπολέμου, καταλήφθηκε από τον διοικητή της Βαρσοβίας, Μπολέσουαφ Βιενιάβα-Ντουουγκοσόφσκι και στη συνέχεια από τον αναπληρωτή πρωθυπουργό, Εουγκένιους Κφιατκόφσκι.

Το παλάτι επέζησε του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το Τμήμα Ιστορικής Αρχιτεκτονικής του Γραφείου Ανοικοδόμησης της Πρωτεύουσας οργάνωσε αποθήκη επίπλων και αρχιτεκτονικών λεπτομερειών σε αυτό. Το παλάτι παρέμεινε κυβερνητικό κτίριο. Στο κτίριο στεγάζονταν ξενώνες του Γραφείου του Υπουργικού Συμβουλίου. Εκεί έμειναν μεταξύ άλλων: ο ηγέτης της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, η Πρωθυπουργός της Ινδίας, Ίντιρα Γκάντι και ο Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ρίτσαρντ Νίξον. Η εγκατάσταση πέρασε στη δικαιοδοσία του Βασιλικού Μουσείου Γουαζιένκι το 1980.

Κατά τα έτη 1958–1970, πραγματοποιήθηκαν εμπιστευτικές συνομιλίες μεταξύ των πρέσβεων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στην τραπεζαρία του παλατιού, με αποτέλεσμα τη σύναψη διπλωματικών σχέσεων μεταξύ αυτών των χωρών. Οι εκδηλώσεις αυτές μνημονεύονται με μια πλακέτα στην είσοδο.

Το 2015, ολοκληρώθηκε η ανακαίνιση του Παλατιού του Μισλεβίτσε, η οποία ήταν μέρος των μεγαλύτερων εργασιών ανακαίνισης που πραγματοποιήθηκαν στο Πάρκο Γουαζιένκι. Στη συνέχεια, επισκευάστηκε το δοκάρι της οροφής, αντικαταστάθηκε το χάλκινο κάλυμμά του και ανακαινίστηκε η πρόσοψη. Το 2019, ένα μνημείο του Μπολέσουαφ Βιενιάβα-Ντουουγκοσόφσκι αποκαλύφθηκε μπροστά από το παλάτι.

## Εικόνες

Αρχείο:Zaleski_Myślewicki_Palace_in_Warsaw.jpg|σύνδεσμος=Plik:Zaleski_Myślewicki_Palace_in_Warsaw.jpg|εναλλ.=Pałac Myślewicki ok. 1850| Το Παλάτι του Μισλεβίτσε γύρω στο 1850.
Αρχείο:Interior_of_the_Myślewicki_Palace_in_Warsaw_DSC_1543.JPG|σύνδεσμος=Plik:Interior_of_the_Myślewicki_Palace_in_Warsaw_DSC_1543.JPG|εναλλ.=Pokój koncertowy na parterze| Αίθουσα χορωδιών στο ισόγειο.
Αρχείο:Pałac_Myślewicki_w_Warszawie_2022m.jpg|σύνδεσμος=Plik:Pałac_Myślewicki_w_Warszawie_2022m.jpg|εναλλ.=Jadalnia na pierwszym piętrze pałacu| Η τραπεζαρία στον πρώτο όροφο του παλατιού.
Αρχείο:Tablica_Pałac_Myślewicki_Łazienki_Królewskie_w_Warszawie.jpg|σύνδεσμος=Plik:Tablica_Pałac_Myślewicki_Łazienki_Królewskie_w_Warszawie.jpg|εναλλ.=Tablica upamiętniająca rozmowy amerykańsko-chińskie prowadzone w latach 1958–1970| Πλακέτα για τις συνομιλίες ΗΠΑ-Κίνας που διεξήχθησαν το 1958-1970.


## Παραπομπές



Κατηγορία:Πάρκο Γουαζιένκι
Κατηγορία:Παλάτια στη Βαρσοβία
Κατηγορία:Νεοκλασική αρχιτεκτονική στη Βαρσοβία
Γάλα άλκης

μικρογραφία|Μικρή άλκη που θηλάζει από τη μητέρα του.
μικρογραφία|Άρμεγμα άλκης σε φάρμα στη Ρωσία.
Το **γάλα άλκης** είναι το γάλα που παράγει μία άλκη (*Alces alces*). Αν και καταναλώνεται συνήθως από τα μικρά μιας άλκης, η παραγωγή του έχει επίσης εμπορευματοποιηθεί στη Ρωσία και τη Σουηδία.

## Θρεπτικά συστατικά
Το γάλα άλκης είναι υψηλό σε βουτυρικό λίπος (10%) και στερεά (21,5%), σύμφωνα με δεδομένα που συλλέχθηκαν από ρωσική άλκη. Η έρευνα σε γάλα βορειοαμερικανικής άλκης είναι σε λιγότερο προηγμένη κατάσταση από τη Ρωσία, αλλά φαίνεται να δείχνει ότι η βορειοαμερικανική άλκη έχει ακόμη υψηλότερες συγκεντρώσεις στερεών στο γάλα της. Η άλκη γαλακτοφορεί μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου και ανάλογα με την προμήθεια υψηλής ποιότητας ζωοτροφών, οι συγκεντρώσεις θρεπτικών συστατικών και λίπους στο γάλα αυξάνονται συνήθως κατά τις πρώτες 25 ημέρες του κύκλου γαλακτοφορίας, οι οποίες θεωρούνται ότι είναι η περίοδος κορύφωσης. Οι συγκεντρώσεων θρεπτικών συστατικών, λίπους και μεταλλικών στοιχείων μειώνονται για το υπόλοιπο της περιόδου γαλακτοφορίας. Ωστόσο, σε σύγκριση με το αγελαδινό γάλα, το γάλα άλκης εξακολουθεί να έχει πολύ υψηλότερα επίπεδα αργίλιου, σιδήρου, σελήνιου και ψευδαργύρου.

## Κτηνοτροφία και πώληση
Το γάλα άλκης παράγεται εμπορικά στη Ρωσία. Ένα σανατόριο, το Σανατόριο Ιβάν Σουσάνιν, σερβίρει ακόμη και γάλα άλκης στους πελάτες με την πεποίθηση ότι τους βοηθά να αναρρώσουν από ασθένειες ή να διαχειριστούν τις χρόνιες ασθένειες πιο αποτελεσματικά  Μερικοί Ρώσοι ερευνητές έχουν προτείνει ότι το γάλα άλκης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη των γαστρεντερολογικών ασθενειών στα παιδιά, λόγω της δραστηριότητας της λυσοζύμης.

Το Σπίτι της Άλκης (**) στο Μπιουχόλμ της Σουηδίας, που διευθύνεται από τον Κρίστερ και την Ούλα Γιοχάνσον, πιστεύεται ότι είναι ο μόνος παραγωγός τυριού άλκης στον κόσμο. Το 2007 είχε τρεις άλκες που παρήγαγαν γάλα, το γάλα των οποίων παράγει περίπου 300 κιλά τυρί ανά έτος, το οποίο πωλείται για περίπου 1.000 δολάρια (ισοδύναμο με 1.469 δολάρια το 2023) το κιλό. Το γάλα άλκης που έχει αναδευτεί στεγνώνει, οπότε μπορεί να χρειαστεί έως και 2 ώρες αρμέγματος σε σιωπή για να αποκτηθεί πλήρη απόδοση 2 λίτρων. Ο Ρώσος ερευνητής άλκεων Αλεξάντερ Μιναέφ είχε επίσης προηγουμένως προσπαθήσει να φτιάξει τυρί άλκης, αλλά δήλωσε ότι, λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνες γάλακτος, το τυρί σκληραίνει πολύ γρήγορα. Έως το 2007 δεν γνώριζε για κάποια προσπάθεια να παρασκευαστεί παγωτό από γάλα άλκης.

## Δείτε επίσης
* Γαϊδουρίσιο γάλα
* Γάλα καμήλας
* Κατσικίσιο γάλα
* Πρόβειο γάλα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Älgens Hus (Swedish)/Elk House (English), Christer and Ulla Johansson's farm
* Moose juice: an alternative to cow's milk?, Russia Today (YouTube)

αλκης γαλα
Μνημείο του Τσίπριαν Νόρβιντ (Βαρσοβία)

Το **Μνημείο του Τσίπριαν Νόρβιντ** (πολωνικά: *Pomnik Cypriana Kamila Norwida*) είναι μνημείο στο Πάρκο Γουαζιένκι, στη συνοικία Ουγιάζντουφ της Βαρσοβίας, στην Πολωνία. Είναι λευκό λίθινο γλυπτό με τη μορφή του Τσίπριαν Νόρβιντ, συγγραφέα, ποιητή, ζωγράφου, γλύπτη και φιλόσοφου του 19ου αιώνα, τοποθετημένο σε ένα βάθρο από γρανίτη. Το μνημείο αποκαλύφθηκε το 2006, την 185η επέτειο του έτους του θανάτου του Νόρβιντ.

Το λευκό λίθινο γλυπτό απεικονίζει το πάνω μισό του Τσίπριαν Νόρβιντ, όπου φοράει μακρύ παλτό, και με το ένα χέρι τοποθετημένο στο στήθος του. Το κεφάλι του είναι κατεβαμένο. Στο κάτω μέρος του γλυπτού αναγράφεται η λέξη «*Norwid*». Στο βάθρο υπάρχει κείμενο που λέει *Cóż wiesz o pięknem?... Kształtem jest miłości*, που μεταφράζεται σε *Και τι ξέρεις εσύ για την ομορφιά;... Είναι το σχήμα της αγάπης*. Είναι μία φράση από το ποίημα του Νόρβιντ του 1851, με τίτλο *Promethidion*.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πάρκο Γουαζιένκι
Κατηγορία:Μνημεία στη Βαρσοβία
Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία
Κατηγορία:Λίθινα γλυπτά
Βιλαέτι του Ικονίου

Το **Βιλαέτι του Ικονίου** (οθωμανικά τουρκικά: *Vilāet-i Konya*) ήταν διοικητική εδαφική οντότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Μικρά Ασία που περιλάμβανε το σύνολο ή τμήματα των αρχαίων περιοχών της Παμφυλίας, της Πισιδίας, της Φρυγίας, της Λυκαονίας, της Κιλικίας και της Καππαδοκίας.

## Δημογραφικά στοιχεία
Στις αρχές του 20ου αιώνα, το bιλαέτι του Ικονίου φέρεται να είχε έκταση 91.620 km2, ενώ τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της πρώτης οθωμανικής απογραφής του 1885 (που δημοσιεύτηκε το 1908) έδωσαν τον πληθυσμό 1.088.100. Η ακρίβεια των αριθμών πληθυσμού κυμαίνεται από «κατά προσέγγιση» έως «απλώς εικασιακή» ανάλογα με την περιοχή από την οποία συγκεντρώθηκαν. Από το 1920, λιγότερο από το 10% του πληθυσμού περιγράφονταν ως χριστιανοί, με την πλειοψηφία των χριστιανικών πληθυσμών δίπλα στη θάλασσα.

## Ιστορία
Δημιουργήθηκε το 1864 προσθέτοντας στο παλιό εγιαλέτι της Καραμανίας το δυτικό μισό των Αδάνων και μέρος της νοτιοανατολικής Ανατολίας.

## Οικονομία
Ο πληθυσμός ήταν ως επί το πλείστον αγροτικός και κτηνοτροφικός. Οι μόνες βιομηχανίες ήταν η ταπητουργία και η κατασκευή βαμβακερών και μεταξωτών ειδών. Υπήρχαν ορυχεία χρωμίου, υδραργύρου, θείου, κιννάβαρης, αργεντοφόρου μολύβδου και αλατιού. Οι κύριες εξαγωγές ήταν αλάτι, ορυκτά, όπιο, βαμβάκι, δημητριακά, μαλλί και ζώα. και τις εισαγωγές υφασμάτων, καφέ, ρυζιού και πετρελαίου. Το βιλαέτι διέσχιζε ο σιδηρόδρομος της Ανατολίας και περιείχε την σιδηροδρομική κεφαλή της οθωμανικής γραμμής από τη Σμύρνη.

## Διοικητικές διαιρέσεις
Σαντζάκια του βιλαετιού:

*Σαντζάκι του Ικονίου
*Σαντζάκι της Νίγδης
*Σαντζάκι του Μπουρντούρ
*Σαντζάκι της Αττάλειας
*Σαντζάκι του Χαμινταμπάντ

## Παραπομπές


Ικονιου
Κατηγορία:Ικόνιο
Άσος ο Σκύλος

Ο ***Άσος ο Σκύλος*** (πολωνικά: *Pies As*) είναι γλυπτό από ψαμμίτη στο Πάρκο Γουαζιένκι της Βαρσοβίας, στην Πολωνία. Απεικονίζει ένα φανταστικό κυνηγόσκυλο, τον Άσο (πολωνικά: *As*), έναν κύριο χαρακτήρα του μυθιστορήματος *As* του 1896 του Άντολφ Ντιγκασίνσκι. Είναι αντίγραφο ενός γλυπτού του 1903 από τον Τσέσουαφ Μακόφσκι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πάρκο Γουαζιένκι
Κατηγορία:Μνημεία στη Βαρσοβία
Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία
Κατηγορία:Γλυπτά από ψαμμίτη
Κατηγορία:Αγάλματα φανταστικών χαρακτήρων
Άγαλμα των Μπόλεκ και Λόλεκ

Το **Άγαλμα των Μπόλεκ και Λόλεκ** (πολωνικά: *Pomnik Bolka i Lolka*) είναι άγαλμα στο κέντρο της Μπιέλσκο-Μπιάουα, μπροστά από το νότιο κτίριο του εμπορικού κέντρου Galeria Sfera.

Τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος πραγματοποιήθηκαν στις 19 Μαΐου 2011. Απεικονίζει τους δύο φανταστικούς χαρακτήρες Μπόλεκ και Λόλεκ να δείχνουν με τα δάκτυλά τους σε μια υδρόγειο σφαίρα, όπου αναγράφεται η πόλη (*Bielsko-Biała*). Είναι οι κύριοι χαρακτήρες των δημοφιλών κινουμένων σχεδίων *Bolek και Lolek*, που παρήχθησαν το 1963–1964 στο Studio Filmów Rysunkowych στην Μπιέλσκο. Σύμφωνα με επίσημες πηγές, το γλυπτό, όπως και το Άγαλμα του Ρεξ, που βρίσκεται επίσης στην πόλη, χυτεύθηκαν με μπρούντζο και το ύψος του είναι περίπου 130 εκατοστά. Το βάρος ολόκληρου του αγάλματος είναι περίπου 254 κιλά.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Μπιέλσκο-Μπιάουα
Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία
Κατηγορία:Χάλκινα γλυπτά
Κατηγορία:Αγάλματα φανταστικών χαρακτήρων
Βιλαέτι της Βηρυτού

Το **Βιλαέτι της Βηρυτού** (οθωμανικά τουρκικά: *Vilāet-i Beyrut*) ήταν διοικητική εδαφική οντότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ιδρύθηκε από τις παράκτιες περιοχές του Βιλαέτι της Συρίας το 1888 ως αναγνώριση της νέας σημασίας της τότε ακμάζουσας πρωτεύουσάς της, Βηρυτού, η οποία είχε γνωρίσει αξιοσημείωτη ανάπτυξη τα προηγούμενα χρόνια — μέχρι το 1907, η Βηρυτό διαχειριζόταν το 11 τοις εκατό, το διεθνές εμπόριο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκτεινόταν από λίγο βόρεια της Γιάφα μέχρι το λιμάνι της Λαττάκειας. Οριοθετήθηκε από το βιλαέτι της Συρίας στα ανατολικά, το βιλαέτι του Χαλεπίου στα βόρεια, το αυτόνομο Μουτεσαριφλίκι της Ιερουσαλήμ στα νότια και τη Μεσόγειο Θάλασσα στα δυτικά.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, φέρεται να είχε έκταση 11.773 τετραγωνικά μίλια (30.490 km2), ενώ τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της πρώτης οθωμανικής απογραφής του 1885 (δημοσιεύθηκε το 1908) έδωσαν τον πληθυσμό 533.500. Ήταν η 4η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή των 36 επαρχιών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

## Διοικητικές διαιρέσεις
Σαντζάκια του βιλαετιού:

*Σαντζάκι της Λαττάκεια
*Σαντζάκι της Τρίπολη
*Σαντζάκι της Βηρυτού
*Σαντζάκι της Άκρα 
*Σαντζάκι της Ναμπλούς

## Παραπομπές


Βηρυτου
Κατηγορία:Βηρυτός
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1958

Το '''Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών''' της περιόδου 1958 ήταν το 6ο στην ιστορία του θεσμού και το τελευταίο κατά την πρώτη περίοδο του θεσμού, αφού ο Εθνικός Πειραιά κατέκτησε για 6η συνεχή φορά το θεσμό.  

## Προκριματικοί αγώνες
Παραπομπή:

## Β' Φάση
Εθνικός Π., Ολυμπιακός και Παλαιό Φάληρο προκρίθηκαν αυτόματα.

Παραπομπή:

## Γ' Φάση
Εθνικός Π. και Άρης προκρίθηκαν χωρίς αγώνα.

Παραπομπές:

## Τελικός
Δεν διεξήχθησαν ημιτελικοί αφού ο Άρης και ο Αχιλλέας Πατρών παραιτήθηκαν από τη συνέχεια του θεσμού.

Πηγή:

### Συνθέσεις

* **[[Αρχείο:600px_Blu_e_Bianco_Strisce.png|22x22εσ|600px Blu e Bianco Strisce]]** Εθνικός Πειραιά: Θυμαράς, Χατζηκυριακάκης, Μακρής, Καλφαμανώλης, Ανδρεάδης. Γαρύφαλλος, Γεωργιάδης
* σύνδεσμος=|εναλλ.=|22x22εσ Ν.Ο. Πατρών: Γκανασούλης, Μουκίδης, Παπαδόπουλος, Νικολακόπουλος, Βικάτος, Μολόχας, Μπακούλιας

### Ακολουθία τερμάτων

#### Α' ημίχρονο

* **[[Αρχείο:600px_Blu_e_Bianco_Strisce.png|22x22εσ|600px Blu e Bianco Strisce]]** Γαρύφαλλος 1–0
* **[[Αρχείο:600px_Blu_e_Bianco_Strisce.png|22x22εσ|600px Blu e Bianco Strisce]]** Γαρύφαλλος 2–0
* **[[Αρχείο:600px_Blu_e_Bianco_Strisce.png|22x22εσ|600px Blu e Bianco Strisce]]** Γαρύφαλλος 3–0
* **[[Αρχείο:600px_Blu_e_Bianco_Strisce.png|22x22εσ|600px Blu e Bianco Strisce]]** Ανδρεάδης 4–0

#### Β' ημίχρονο

* **[[Αρχείο:600px_Bianco_con_striscia_Blu_centrale.svg|σύνδεσμος=|εναλλ.=|22x22εσ]]** Μολόχας 4–1
* **[[Αρχείο:600px_Blu_e_Bianco_Strisce.png|22x22εσ|600px Blu e Bianco Strisce]]** Ανδρεάδης 5–1
* **[[Αρχείο:600px_Bianco_con_striscia_Blu_centrale.svg|σύνδεσμος=|εναλλ.=|22x22εσ]]** Νικολακόπουλος 5–2

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών
Λουκάς Καρυτινός

Ο **Λουκάς Καρυτινός** (Αθήνα, 1952) είναι Έλληνας διευθυντής ορχήστρας και πιανίστας. Από την 1η Οκτωβρίου 2020 είναι καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών.

## Βιογραφία
Ο Καρυτινός ξεκίνησε τη μουσική του εκπαίδευση στο Ωδείο Αθηνών, παρακολουθώντας μαθήματα πιάνου και ανώτερων θεωρητικών. Αργότερα, έλαβε το πτυχίο Νομικής από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Την περίοδο 1976–1981 φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Δυτικού Βερολίνου, συμμετέχοντας εκ παραλλήλου σε σεμινάρια διεύθυνσης ορχήστρας στο Πανεπιστήμιο Μοτσαρτέουμ του Σάλτσμπουργκ, με τους Ότμαρ Σουίτνερ και Βάλτερ Βέλερ.

## Δισκογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας
Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Οίκος του Άρο

Ο **Οίκος του Άρο**, ισπαν.: *Casa de Haro* ήταν μία από τις πιο ισχυρές οικογένειες της Καστίλης κατά τον Μεσαίωνα, που υποστήριξε σθεναρά τις επεκτατικές πολιτικές του Αλφόνσου ΣΤ' της Καστίλλης. Ως ανταμοιβή, ο Ίνιγο Λόπεθ ονομάστηκε ο πρώτος κύριος του Βισκάγι.

Στις αρχές του 16ου αι. τα άρρενα μέλη της οικογένειας δε Άρο έκαναν επιγαμίες με τον Οίκο του Σοτομαγιόρ (Sotomayor), ιδρύοντας έναν κλάδο που συνέχισε να κυριαρχεί στη μαρκιωνία του Κάρπιo, που ιδρύθηκε το 1559 από τον βασιλιά Φίλιππο Β' της Ισπανίας.

## Γενεαλογία του Οίκου δε Άρο

## Βιβλιογραφία
* Salazar y Castro, Luis, *Historia genealógica de la Casa de Haro*, Dalmiro de la Válgoma y Díaz-Varela, Μαδρίτη, 1959.
* Baury, Ghislain, «Diego López 'le bon' et Diego López 'le mauvais' : σχόλιο s'est construite la mémoire d'un magnat du règne d'Alphonse VIII de Castille», *Berceo*, n°144, 2003, p.&nbsp;37-92. http://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=698041
* Baury, Ghislain, « Los ricoshombres y el rey en Castilla : El linaje Haro, 1076-1322 », *Territorio, Sociedad y Poder : Revista de Estudios Medievales*, 6, 2011, σελ .&nbsp;53-72. http://www.unioviedo.es/reunido/index.php/TSP/article/view/9468/9281 .
* Baury, Ghislain, « La grande aristocratie et le système judiciaire dans le royaume de Castille (XIIe-XIIIe s.). Les sentences des ricoshombres du lignage Haro », Bruno Lemesle et Benoît Garnot (σκην.), *Autour de la sentence judiciaire du Moyen Âge à l'époque contemporaine*, Dijon, EUD, 2012,, σελ.&nbsp;239-248.
* Baury, Ghislain, *Les religieuses de Castille.* *Patronage aristocratique et ordre cistercien, XIIe-XIIIe siècles*, Rennes, Presses Universitaires de Rennes, 2012, .

## Δείτε επίσης
* Βάσκοι σενιόριος

Κατηγορία:Ισπανικές οικογένειες
Σιδηροδρομικός σταθμός Παλαιοχωρίου

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Παλαιοχωρίου** ήταν στάση που εξυπηρετούσε τον κοντινό οικισμό του Παλαιοχωρίου στην περιοχή της Ημαθίας και εντασσόταν στο δίκτυο της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης - Φλώρινας. Η στάση βρίσκεται βόρεια του οικισμού και λειτουργούσε ως σταθμός εξυπηρέτησης των τοπικών πληθυσμών.

Η στάση καταργήθηκε κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα λόγω της υψηλής εγγύτητάς του με τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Λιανοβεργίου.

## Ιστορικό
**19ος - 20ός Αιώνας**

Ο Σιδηροδρομικός σταθμός Παλαιοχωρίου διαθέτει μια απλή αποβάθρα και ένα ανεξάρτητο κτίριο για την αναμονή των επιβατών το οποίο κατασκευάστηκε κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα και είναι ενταγμένος στην σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Φλώρινας, η οποία κατασκευάστηκε το 1894 με σκοπό την διασύνδεση της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας. Έκτοτε για αρκετές δεκαετίες εξυπηρετούσε την μετακίνηση των επιβατών στην ευρύτερη περιοχή της Ημαθίας προς την Φλώρινα και την Θεσσαλονίκη.

**21ος Αιώνας**

Κατά την αναβάθμιση της γραμμής την περίοδο 2003-2006, ο σταθμός καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον κοντινό Σιδηροδρομικό Σταθμό Λιανοβεργίου. Η υποδομή του σταθμού δεν καταστράφηκε και διασώζεται έως και σήμερα.

## Δομή σταθμού
Δεν διασώζεται η τοπογραφική απεικόνιση του συγκεκριμένου σιδηροδρομικού σταθμού.

## Υπηρεσίες
Η στάση του Παλαιοχωρίου δεν εξυπηρετείται προς το παρόν από υπηρεσίες επιβατικών αμαξοστοιχιών.

## Παραπομπές

Παλαιοχώρι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στην Ημαθία
Sprite (ποτό)

Το **Sprite** είναι ένα διαυγές αναψυκτικό με γεύση λεμόνι-λάιμ, που δημιουργήθηκε από την The Coca-Cola Company. Το Sprite έρχεται σε άλλες γεύσεις, όπως κράνμπερι, κεράσι, σταφύλι, πορτοκάλι, τροπικό, τζίντζερ και βανίλια. Το Sprite δημιουργήθηκε κυρίως για να ανταγωνιστεί το 7 Up.

## Ιστορία
Η επωνυμία Sprite δημιουργήθηκε περίπου το 1955 για μια σειρά ποτών με γεύσεις όπως φράουλα και πορτοκάλι, από τον Τι. Σι. «Μπάντ» Έβανς, εμφιαλωτής με έδρα το Χιούστον, ο οποίος διένειμε επίσης προϊόντα Coca-Cola. Τα δικαιώματα για το όνομα αποκτήθηκαν από την The Coca-Cola Company το 1960.

Το ποτό λεμόνι-λάιμ γνωστό σήμερα ως Sprite αναπτύχθηκε στη Δυτική Γερμανία το 1959 ως Fanta Klare Zitrone και εισήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες με το όνομα Sprite το 1961 ως ανταγωνιστής του 7 Up.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αναψυκτικά
Αρσαμπώ του Μπουρμπόν

Ο **Αρσαμπώ** ο Νεότερος, γαλλ.: *Archambaud de Bourbon* (29 Ιουνίου 1140 - 26 Ιουλίου 1169) από τον Παλαιό Οίκο του Μπουρμπόν, ήταν διάδοχος στην κυριότητα του Μπουρμπόν. Ήταν γιος του Aρσαμπώ Ζ΄ κυρίου του Μπουρμπόν και της Αγνής της Σαβοΐας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις  Ιουνίου 1140. Το 1164 νυμφεύτηκε την Αλίκη της Βουργουνδίας (με το παρωνύμιο Αλά), κόρη του Eύδη Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Μαρίας του Μπλουά.

Στο ζεύγος γεννήθηκε μια κόρη, η:
* Ματθίλδη (ή Μαώ).

Το 1169 ο Aρσαμπώ ο Νεότερος κληροδότησε τις προσόδους του Eστιβαρέγ στους μοναχούς του Σαπέλ-Ωντ, με διαθήκη, για τη σωτηρία της ψυχής του, και ως επανόρθωση για ορισμένες υπερβολές που διέπραξε στο μοναστήρι του Σαπέλ-Ωντ, στο οποίο είχε εισβάλει με ένα στράτευμα ξένων τυχοδιωκτών .

Απεβίωσε στις  Ιουλίου 1169, πριν από τον πατέρα του, μην προλαβαίνοντας έτσι να τον διαδεχθεί στην κυριότητα του Μπουρμπόν, που περιήλθε στο μοναχοπαίδι του.

Μετά το τέλος τού Aρσαμπώ, η χήρα του παντρεύτηκε τον Εύδη του Ντεόλ, και μετά χήρεψε ξανά λίγα χρόνια αργότερα. Τελείωσε τις μέρες της στο Αβαείο του Φοντεβρώ.

## Σημειώσεις και παραπομπές

Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Αλίκη της Βουργουνδίας

Η **Αλίκη**, γαλλ.: *Alix de Bourgogne* (άλλο όνομα Ala) (1146 - 1209) από τον Οίκο της Ιβρέας έγινε η "μαντάμ ντε Μπουρμπόν" μετά από τον γάμο της με τον Aρσαμπώ διάδοχο της κυριότητας του Μπουρμπόν. Στη συνέχεια έγινε μοναχή και μετά ηγουμένη στο αβαείο του Φοντεβρώ. Ήταν κόρη του Εύδη Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και Mαρίας των Μπλουά, κόρης του Θεοβάλδου Β΄ κόμη της Καμπανίας.

## Βιογραφία
Το 1164 παντρεύτηκε πρώτα τον Aρσαμπώ, γιο του Αρσαμπώ Ζ΄ κυρίου του Μπουρμπόν. Όμως ο σύζυγός της απεβίωσε το 1169 πριν από τον πατέρα του, μη μπορώντας έτσι να τον διαδεχθεί στην κυριότητα του Μπουρμπόν, που περιήλθε στο μοναχοπαίδι τους, τη Ματθίλδη.

Η Αλίκη, όπως και η κόρη της Ματθίλδη, τέθηκε υπό την προστασία τού αδελφού της Ούγου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας, που πάντρεψε την ανιψιά του Ματθίλδη με έναν από τους υποτελείς του, τον Γκωσέ Δ ντε Mακόν, κύριο του Σαλέν .

Γύρω στο 1171 παντρεύτηκε για 2η φορά, με τον Εύδη ντε Ντεόλ, κύριο του Σατωμεγιάν, γιο του Eμπ κυρίου του Ντεόλ (Déols) και της Ντενίζ ντ'Αμπουάζ.

Το 1196, μετά τον δεύτερο γάμο τής κόρης της Ματθίλδης με τον Γκυ Β΄ κύριο του Νταμπιέρ, αποσύρθηκε στο αβαείο του Φοντεβρώ όπου βρισκόταν ήδη η μητέρα της Mαρία του Μπλουά, την οποία διαδέχθηκε ως ηγουμένη του Φοντεβρώ . Ωστόσο, απεβίωσε λιγότερο από έναν χρόνο, αφότου ορίστηκε ηγουμένη χωρίς να έχει ακόμη ενθρονιστεί επίσημα.

## Οικογένεια
Το 1164 παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Αρσαμπώ διάδοχο του Μπουρμπόν (απεβ. το 1169), γιο του Aρσαμπώ Ζ΄ κυρίου του Μπουρμπόν, και της Αγνής της Σαβοΐας, από τον οποίο είχε ένα τέκνο:
* Ματθίλδη Α΄ κυρία του Μπουρμπόν, παντρεύτηκε πρώτα τον Γκωσέ Δ΄ του Μακόν, κύριο του Σαλέν, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη. Όταν αυτή τον διαζεύχθηκε, παντρεύτηκε για 2η φορά τον Γκυ Β΄ κύριο του Νταμπιέρ, από τον οποίο απέκτησε επτά παιδιά.

Πάλι όταν έμεινε χήρα, παντρεύτηκε περί το 1171 τον Eύδη του Ντεόλ, κύριο του Σατωμεγιάν, γιο του Eμπ, κυρίου του Ντεόλ και της Ντενίζ του Αμπουάζ, από τον οποίο δεν απέκτησε τέκνα.

## Σχετικά άρθρα
* Δούκες της Βουργουνδίας
* Παλαιός Οίκος του Μπουρμπόν

## Παραπομπές και Βιβλιογραφία

### Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Ernest Petit, *Ιστορία των Δουκών της Βουργουνδίας της Καπετιανής φυλής*, 1888.

Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας
Ερμενγάρδη του Τουσύ

Η **Ερμενγάρδη**, γαλλ.: *Ermengarde de Toucy* , κυρία του Σαμπλαί, ήταν η κόρη του Ιτιέ Γ΄ κυρίου του Tουσύ  (απεβ. 1147) και της Ελισάβετ/Αλίκης του Ζουανύ.

## Βιογραφία
Ο Eρμενγάρδη παντρεύτηκε γύρω στο 1155 τον Γουλιέλμο Α΄ κύριο του Νταμπιέρ, από τον οποίο απέκτησε πέντε παιδιά:
* Γκυ Β΄ (απεβ. 1216), κοντόσταυλος της Καμπανίας, κύριος του Μταμπιέρ, του Μπουρμπόν και του Μονλυσόν.
* Mιλόν, ζούσε το 1228.
* Ελβίν, παντρεύτηκε τον Ιωάννη τον *Ευλογημένο* (Bienheureux), κύριο του Μονμιράγ και του Λα Φερτέ-Γκωσέ, υποκόμη του Mω και κοντόσταυλο της Γαλλίας, γιο του Αντρέ ντε Μονμιράγ και της Ιλντιάρντ ντ'Ουαζύ υποκόμισσας του Μω. Απέκτησε έξι τέκνα: ο Ερρίκος Δ΄ είναι ένας απόγονός της μέσω του Ανγκεράν Γ΄ του Κουσύ.
* Eλισάβετ, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο του Ασπρεμόν, και έγινε μητέρα του Αγίου Γκομπέρ.
* Oντέτ (απεβ. 1212), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ ντε Τουρότ (απεβ. 1236), σατελάνο του Νουαγιόν.

Ο Γουλιέλμος Α΄ και η Ερμενγάρδη διαζεύχθηκαν πριν από το 1172. Αυτή έκανε δεύτερο γάμο με τον Ντρε Δ΄ ντε Μελό, κοντόσταυλο της Γαλλίας, από τον οποίο απέκτησε άλλα τέσσερα παιδιά:
* Γκυγιώμ, κύριος του Σαιν-Μπρι, νυμφεύτηκε την Ελισάβετ του Μον-Σαιν-Ζαν.
* Ντρε, κύριος των Λος και Σατιγιόν-συρ-Ιντρ, που παντρεύτηκε την Ιζαμπέλ ντε Μαγιέν, κόρη του Ζυαέλ ντε Μαγιέν και της Ζερβαίζ ντε Ντινάν.
* Aγνή, παντρεύτηκε με τον Γκαρνιέ Γ΄ ντε Τραινέλ, κύριο του Mαρινύ.
* Μια κόρη, παντρεύτηκε με τον Aρσαμπώ του Μονλυσόν, κύριο του Moνλυσόν: εξ ου και πιθανώς η Βεατρίκη του Μονλυσόν, σύζυγος του Aρσαμπώ Η΄ των Βουρβόνων (Ο Ερρίκος Δ΄ είναι απόγονός της).

## Σημειώσεις και παραπομπές

Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Αλίκη της Λωρραίνης

Η **Αλίκη**, γαλλ.: *Alix de Lorraine* **(**1145 - 1200) από τον Οίκο της Λωρραίνης, ήταν κόρη του Ματθαίου Α΄ δούκα της Λωρραίνης, και της Ιουδήθ/Μπέρτας των Χοενστάουφεν (1123 - 1195), κόρης του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Σουαβίας. Ο εξάδελφος της Αλίκης (ανιψιός της Μπέρτας) νυμφεύτηκε την Ειρήνη Αγγελίνα.

## Βιογραφία
Παντρεύτηκε για πρώτη φορά το 1165 με τον Ούγο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας ( 1148 – 1192 ), από τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά:
* Eύδης Γ΄ (1166-1218), δούκας της Βουργουνδίας.
* Aλέξανδρος (1170-1205), κύριος του Μονταγύ, συγγραφέας του κλάδου των κυρίων του Μονταγύ.
* Ντούς/Ντούλτσε (1175- μετά το 1219), παντρεύτηκε τον 1196 με τον Σίμωνα του Σεμύρ (απεβ. 1219), κύριο του Λυζύ.
* Aλίκη (απεβ. 1177), παντρεύτηκε τον Μπερώ Ζ΄ κύριο του Μερκέρ.

Ο Ούγος Γ΄ την αποκήρυξε το 1183.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Henry Bogdan, La Lorraine des ducs, sept siècles d'histoire, Perrin, 2005 [détail des éditions] (ISBN 2-262-02113-9)

Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Σπύρος Ν. Ταραβήρας

Ο **Σπύρος Ν. Ταραβήρας** (Αθήνα, 1960) είναι Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών.

## Βιογραφία
Ο Σπύρος Ν. Ταραβήρας γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Κατά τα έτη 1978 έως και 1982 σπούδασε στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθησε, κατά τα έτη 1982 έως και 1988, θεωρητικές σπουδές θεάτρου, τηλεόρασης και κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φραγκφούρτης. Παράλληλα, από το 1986 έως και το 1987, εκπαιδεύτηκε ως οπερατέρ και διευθυντής φωτογραφίας στον Κρατικό Σταθμό Ραδιοτηλεόρασης Γερμανίας (ARD). Συνέχισε, κατά τα έτη 1988 έως και 1994, σπουδές σκηνοθεσίας στην Κρατική Ακαδημία Τηλεόρασης και Κινηματογράφου στο Μόναχο, ενώ από το 1994 έως και το 1998 ήταν Βοηθός Καθηγητή στο Τμήμα Σκηνοθεσίας και Σεναρίου στην Κρατική Ακαδημία Τηλεόρασης και Κινηματογράφου στο Μόναχο.

Το 2024 ήταν ανάμεσα στα μέλη της επιτροπής επιλογής της ελληνικής υποψηφιότητας για τη συμμετοχή στα βραβεία Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας. 

Ο Σπύρος Ν. Ταραβήρας είναι ψηφίζον μέλος στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία – European Film Academy EFA και είναι το μοναδικό στην Ελλάδα ψηφίζον μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου – Hochschule für Fernsehen und Film München HFF-M.

## Φιλμογραφία
* *Copyright*. 35mm, 7', 1989.
* *Ντουέτο*. 35mm, 12', 1990.
* *Runaway*. 35mm, 15', 1991.
* *Το κουκλόσπιτο*. 35mm, 15', 1993.
* *Ηλιοβασίλεμα στη Βενετία*. 35mm, 15', 1998.
* *Μπαζ*. Digital Beta 16:9, 120', 2005.

## Διακρίσεις
Ο Σπύρος Ν. Ταραβήρας έχει συμμετάσχει επανειλημμένα σε Διεθνή Φεστιβάλ, όπως στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας 1998 (Διαγωνιστικό Τμήμα), Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 1999, και έχει βραβευτεί μεταξύ άλλων με το Χρυσό Κρατικό Γερμανικό Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, το Friedrich-Wilhelm-Murnau, Γερμανία, με Κρατικά Βραβεία του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού και Βραβεία / Διακρίσεις του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.

Το ντοκιμαντέρ του *Μπαζ* το 2005 απέσπασε το Βραβείο Ποιότητας καλύτερου ντοκιμαντέρ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Μολδαβία (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Μολδαβία**, αναφέρεται σε μία περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης, που καταλαμβάνει μία έκταση η οποία μοιράζεται σήμερα στα κράτη της Ρουμανίας (Δυτική Μολδαβία, νότια Μπουκοβίνα), της σημερινής Δημοκρατίας της Μολδαβίας (όλη, εκτός από την Υπερδνειστερία που *de jure* είναι μέρος της) και της Ουκρανίας (Μπουντζάκ, βόρεια Μπουκοβίνα). Επίσης μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
* Δημοκρατία της Μολδαβίας, σύγχρονο κράτος το οποίο αποτελεί το ανατολικό μέρος της περιοχής και η οποία καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της υπο-περιοχής της Βεσσαραβίας.
* Δυτική Μολδαβία, περιοχή η οποία αποτελεί το δυτικό μέρος της περιοχής, η οποία βρίσκεται σήμερα υπό την επικράτεια της Ρουμανίας.
**Ιστορικά:**
* Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μολδαβίας (1940-41, 1944-1991) και η Μολδαβική ΑΣΣΔ (1924-1940), ιστορικά ενωσιακά κρατίδια της Σοβιετικής Ένωσης, με επικράτεια που ταυτίζεται με την σημερινή Δημοκρατία της Μολδαβίας (συμπεριλαμβανομένης και της *de facto* αποσχισθείσας Υπερδνειστερίας)
* Μολδαβική Λαϊκή Δημοκρατία (1917-1918), βραχύβιο κράτος που κάλυπτε την περιοχή της Βεσσαραβίας.  
* Ηγεμονία της Μολδαβίας, ιστορικό κράτος (1346-1859) στην ευρύτερη περιοχή.
Γιώργος Καντιμοίρης

Ο **Γιώργος Καντιμοίρης**, γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου 1982 στη Ρόδο, είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής, οποίος αγωνίζονταν στη θέση του τερματοφύλακα.

## Καριέρα
Ο Καντιμοίρης ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομών του Ιωνικού και το 2002 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου. 

Αν και παρέμεινε επί μια πενταετία στον Ιωνικό, με εξαίρεση τον εξάμηνο δανεισμό του στη Ρόδο το 2004, κατέγραψε ελάχιστες συμμετοχές μιας και η ομάδα διέθετε πιο έμπειρους πορτιέρο. Έτσι ο Καντιμοίρης χρειάστηκε να περιμένει μέχρι την τελευταία αγωνιστική της σεζόν 2004/05 για να πραγματοποιήσει το επίσημο ντεμπούτο του στην Α’ Εθνική κατηγορία στο αγώνα Ιωνικός- Skoda Ξάνθης 1-1. 

Τη σεζόν 2007-08 έμεινε ελεύθερος από την ομάδα της Νίκαιας και επέστρεψε στην Ρόδο, η οποία αγωνίζονταν στο πρωτάθλημα της Νοτίου ομίλου της Γ’ Εθνικής

Το Γενάρη του 2008 μετακόμισε στην Νίκη Βόλου, η οποία αγωνίζονταν στον Βόρειο όμιλο του ιδίου πρωταθλήματος. 

Τη σεζόν 2008/09 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Φωκικού Άμφισσας καταγράφοντας 30 συμμετοχές.

Το 2010 μετακόμισε στην Βέροια, στην οποία πρόσφερε τις υπηρεσίες του έως το 2017, αγωνιζόμενος με τη «Βασίλισσα του Βορρά» σε Super League και Β’ Εθνική, αποτελώντας έναν από τους καλύτερους γκολκίπερ της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου.

Το 2017, ο πολύπειρος τερματοφύλακας πήρε μεταγραφή στον Άρη Θεσσαλονίκης. 

Τη σεζόν 2017/18  ο Καντιμοίρης αποτέλεσε το βασικό τερματοφύλακα των "κιτρίνων"  καταγράφοντας 20 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής και μια στο θεσμό του Κύπελλο Ελλάδας, συμβάλλοντας σημαντικά στην άνοδο της ομάδας στην Ά Εθνική.
Στις 5 Ιουλίου 2018 ανανέωσε για ακόμη ένα έτος το συμβόλαιό του με τον Άρη. 
Ωστόσο, τη σεζόν 2018/19, παρέμεινε στη σκιά του Χούλιαν Κουέστα και αγωνίστηκε μόνο στον αγώνα κυπέλλου εναντίον του Εργοτέλη, στις 20 Δεκεμβρίου 2018.

Τον Οκτώβρη του 2019 ο Καντιμοίρης ανέλαβε το τμήμα Κ10 της Ακαδημία Ποδοσφαίρου Βέροιας. 

Το Σεπτέμβριο του 2023, ο Καντιμοίρης επέστρεψε στην ενεργό δράση για χάρη της Βέροια 1960.

## Παραπομπές

## Εξωτερικές Πηγές
*Γιώργος Καντιμοίρης

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Ρόδου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Φωκικού Άμφισσας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Βιλαέτι της Συρίας

Το **Βιλαέτι της Συρίας** (οθωμανικά τουρκικά: *Vilāet-i Sûriye*) γνωστό και ως **Βιλαέτι της Δαμασκού**, ήταν διοικητική εδαφική οντότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, σύμφωνα με πληροφορίες είχε έκταση 62.180 τετραγωνικά χιλιόμετρα (24.009 τετραγωνικά μίλια), ενώ τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της πρώτης οθωμανικής απογραφής του 1885 (δημοσιεύθηκε το 1908) έδωσαν τον πληθυσμό 1.000.000. Η ακρίβεια των αριθμών πληθυσμού κυμαίνεται από «κατά προσέγγιση» έως «απλώς εικασιακή» ανάλογα με την περιοχή από την οποία συγκεντρώθηκαν.

## Ιστορία
Το 1864 εκδόθηκε ο νόμος του βιλαέτι. Ο νέος επαρχιακός νόμος εφαρμόστηκε στη Δαμασκό το 1865 και η μεταρρυθμισμένη επαρχία ονομάστηκε Σουριγιά/Σουριγιέ, αντανακλώντας μια αυξανόμενη ιστορική συνείδηση μεταξύ των ντόπιων διανοουμένων. Η Ιερουσαλήμ διαχωρίστηκε από την υπόλοιπη επαρχία και έγινε ένα ανεξάρτητο σαντζάκι της Ιερουσαλήμ που αναφερόταν απευθείας στην Κωνσταντινούπολη και όχι στη Δαμασκό. Ομοίως, το Όρος Λίβανος είχε μετατραπεί σε αυτοδιοικούμενο μουτεσαριφλίκι το 1864.

Το 1872, δημιουργήθηκε μια νέα διοικητική περιφέρεια, με κέντρο το Μαάν, αλλά το κόστος για τη νέα διοικητική μονάδα υπερέβαινε κατά πολύ τα έσοδα και έκλεισε το επόμενο έτος. Το 1884, ο κυβερνήτης της Δαμασκού έκανε μια πρόταση για την ίδρυση ενός νέου βιλαέτι της νότιας Συρίας, αν και τίποτα δεν προέκυψε από αυτό.

Το 1888 σχηματίστηκε ένα βιλαέτι της Βηρυτού από τις παράκτιες περιοχές του βιλαετίου της Συρίας. Τον Μάιο του 1892, έγινε μια άλλη πρόταση για μια περιφερειακή κυβέρνηση με κέντρο το Μαάν, η οποία εγκρίθηκε τον Αύγουστο. Στα μέσα του 1895, το κέντρο αυτής της μουτεσαριφλίκι μεταφέρθηκε στο Καράκ (μουτεσαριφλίκι του Καράκ), σηματοδοτώντας τη νοτιότερη έκταση της οθωμανικής κυριαρχίας στο βιλαέτι της Συρίας.

Από το 1897, το βιλαέτι της Συρίας χωρίστηκε σε τέσσερα σαντζάκια: Δαμασκό, Χάμα, Χαουράν και Καράκ. Πρωτεύουσα του βιλαετιού ήταν η Δαμασκός.

## Παραπομπές


Συριας
Κατηγορία:Ιστορία της Συρίας
Κατηγορία:Οθωμανική Συρία