open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Έγκιντ φον Κόμπελ

Ο **Έγκιντ φον Κόμπελ** (γερμανικά: Egid von Kobell, επίσης Ägid ή  Aegid Kobell, από το 1809 **Ιππότης του Κόμπελ**) (7 Απριλίου 1772, Μάνχαϊμ - 17 Ιουνίου 1847, Μόναχο) ήταν μέλος του Κρατικού Συμβουλίου της Βαυαρίας.

## Βιογραφία
Οι γονείς του ήταν ο ζωγράφος και διευθυντής γκαλερί, Φέρντιναντ Κόμπελ (1740–1799) από το Μάνχαϊμ και η μητέρα του, η Μαρία Άννα Λέντερερ (1744–1820) από το Ντίσελντορφ. Ένα από τα αδέρφια του ήταν ο ζωγράφος Βίλχελμ φον Κόμπελ (1766-1853). Το 1793 μετακόμισε μαζί του από το Μάνχαϊμ στο Μόναχο.

Ο Έγκιντ ήταν επί 35 χρόνια γραμματέας της κυβέρνησης της Βαυαρίας, επίσης επιθεωρητής της εξοχικής περιουσίας Tegernsee που απέκτησε ο Βασιλιάς Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας το 1817. Το 1809 έγινε Ιππότης, το 1817 Ταξιάρχης του Τάγματος της Πολιτικής Αξίας, το 1834 μέλος της Αντιβασιλείας της Ελλάδας, το 1835 Πρέσβης στην Αθήνα και το 1836 πραγματικός Σύμβουλος Επικρατείας. Πέτυχε να αντικατασταθεί το Ναύπλιο από την Αθήνα ως πρωτεύουσα της Ελλάδας, η οποία του απένειμε την τιμητική υπηκοότητα. Ο γιος του, Βίλχελμ Σεμπάστιαν φον Κόμπελ (1801-1875), τον διαδέχθηκε ως Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Επικρατείας για 40 χρόνια. Τα άλλα δύο αδέρφια του Έγκιντ, ο Ίνοσεντ (1765-1818) και ο Φραντς (1779-1850), ήταν ανώτερος δευτεροβάθμιος δικαστής και δικαστής αντίστοιχα, δηλαδή γενικοί γραμματείς του Υπουργείου Εσωτερικών.

Ο Έγκιντ φον Κόμπελ είχε δύο κόρες με τη σύζυγό του, την Άντονι φον Γκάιζερ (1779-1816): την Σόφι (1797-1846), η οποία παντρεύτηκε τον γιο του Φρίντριχ φον Σλίχτεγκρολ, Άντονιν (1793-1873) και την Καρολίνε (1801-1884), η οποία παντρεύτηκε τον ορυκτολόγο και ποιητή διαλέκτου Φραντς φον Κόμπελ (1803–1882), γιος του ομώνυμου θείου της. Η κόρη του τελευταίου ζευγαριού ήταν η συγγραφέας Λουίζ φον Κόμπελ (1827-1901).

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 

## Παρατηρήσεις

# Από το 1799 γραμματέας του υπουργείου επικρατείας και υπουργείο συνεδρίων, από το 1808 ήταν γενικός γραμματέας του κρυφού συμβουλίου, από το 1817 ως τιτουλικό συμβούλιο της επικρατείας, γενικός γραμματέας του συμβουλίου της επικρατείας.
# Από το 1832 ο Otto von Wittelsbach, ένας ως το 1835 ανήλικος υιός του Λουδοβίκου  του πρώτου, πρώτος βασιλιά της Ελλάδας.

Κατηγορία:Γερμανοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Πρέσβεις στην Ελλάδα
Κατηγορία:Βαυαροί
Ρουσλάν Χόμτσακ

Ο **Ρουσλάν Χόμτσακ** (ουκρανικά: *Русла́н Бори́сович Хомча́к*) είναι Ουκρανός στρατηγός που υπηρετεί ως αναπληρωτής γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Αμύνης και Ασφάλειας της Ουκρανίας και ως πρώην ανώτατος διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας μέχρι τις 28 Μαρτίου 2020, κατέχοντας επίσης την θέση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου.

Προηγουμένως, από τις 21 Μαΐου 2019, εργαζόταν ως Ανώτατος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας και ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου. Στις 28 Μαρτίου 2020, με διάταγμα του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι διασπάστηκαν οι θέσεις του αρχιστράτηγου και του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Την ίδια μέρα ο Ζελένσκι απέλυσε τον Χόμτσακ από την θέση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου και τον διόρισε αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων ενώ ο Σέρχιι Κόρνιτσικ διορίστηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Στις 27 Ιουλίου 2021 ο Χόμτσακ απολύθηκε από την θέση του ανώτατου διοικητή των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας και διορίστηκε πρώτος αναπληρωτής γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας και Ασφάλειας της Ουκρανίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ουκρανοί στρατιωτικοί
Σεργκέι Κοζλόφ

Ο **Σεργκέι Κοζλόφ** (ρωσικά: *Сергей Иванович Козлов*· ουκρανικά: *Сергій Іванович Козлов*) διορίστηκε πρωθυπουργός της μη αναγνωρισμένης Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ στις 25 Δεκεμβρίου 2015. Είναι στρατηγός της Λαϊκής Πολιτοφυλακής του Ντονμπάς και διαδέχθηκε τον Γκενάντι Τσίπκαλοφ.

Προηγουμένως, κατείχε την θέση του υποδιοικητή του Σώματος της Δημοκρατίας.

Το 1981 ο Κοζλόφ φοίτησε στην Ανώτερη Στρατιωτική Σχολή της Αεροπορίας Βοροσίλοβγκραντ.

Από το 1994 έως το 2005, ο Κοζλόφ υπηρέτησε στην κρατική υπηρεσία έκτακτης ανάγκης της Ουκρανίας.

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ
Σεργκέι Αξιόνοφ

Ο **Σεργκέι Βαλεριέβιτς Αξιόνοφ** (ρωσικά: Сергей Валерьевич Аксёнов, ουκρανικά: Сергій Валерійович Аксьонов) (26 Νοεμβρίου 1972) είναι Ρώσος πολιτικός, ο οποίος από τις 9 Οκτωβρίου 2014 υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Κριμαίας, ένα διεθνώς αμφισβητούμενο ομοσπονδιακό κρατίδιο της Ρωσίας, που βρίσκεται στην κριμαϊκή χερσόνησο.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπάλτσι στις 26 Νοεμβρίου 1972. Ο πατέρας του ήταν αρχηγός μια ομάδας που ονομαζόταν Ρωσική Κοινότητα της Βόρειας Μολδαβίας στο Μπάλτσι.

Το 1989 μετακόμισε στην Κριμαία και σπούδασε στρατιωτικός μηχανικός στην Συμφερόπολη. Ωστόσο, η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης συνέβη πριν προλάβει να αποφοιτήσει και γίνει αξιωματικός του στρατού. Έπειτα αρνήθηκε να ορκιστεί πίστη στην Ουκρανία, την οποία θεωρούσε ως «ένα άδικα αποκομμένο παράρτημα της Ρωσίας».

Από το 1993 έως το 1998, ήταν υποδιευθυντής μιας εταιρείας με το όνομα *Greki* («Έλληνες»), μιας επιχείρησης σχετικής με προϊόντα διατροφής. Από τον Οκτώβριο 1998 έως τον Μάρτιο 2001, ήταν αναπληρωτής διευθυντής της εταιρείας *Asteriks* και από τον Απρίλιο 2001 είναι αναπληρωτής διευθυντής της εταιρείας *Eskada*. Είναι επίσης επικεφαλής του οργανισμού ελληνορωμαϊκής πάλης της Κριμαίας, του αθλητικού συλλόγου Hwarang-do. Έλαβε το ουκρανικό διαβατήριό του στις 12 Αυγούστου 1997.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*The new premier of Crimea will be the leader of Russian Unity. Ukrayinska Pravda. 27 Φεβρουαρίου 2014.
* Shuster, S. *[https://web.archive.org/web/20140911014517/http://time.com/19097/putin-crimea-russia-ukraine-aksyonov/ Putin’s Man in Crimea Is Ukraine’s Worst Nightmare]*. . 10 Μαρτίου 2014
* Mikhelson, A. Under nickname Goblin: who is ordered to hand over Crimea to Putin. Ukrayinska Pravda. 15 Μαρτίου 2014
* Sergei Aksyonov. ORD.

Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Βλαντίμιρ Πασκόφ

Ο **Βλαντίμιρ Πασκόφ** (ρωσικά: Владимир Игоревич Пашков· 4 Φεβρουαρίου 1961) είναι Ρώσος αξιωματούχος ο οποίος υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ από το 2020, ένα από τα δυο μη αναγνωρισμένα ανεξάρτητα κράτη στην ανατολική Ουκρανία, και γενικός διευθυντής της ZAO Vneshtorgservis, μιας εταιρείας που έχει ως στόχο τη διαχείριση βιομηχανιών που έχουν προσχωρήσει στο DPR και στο LPR. 

Το 2018 του επιβλήθηκαν κυρώσεις από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, στα πλαίσια των μέτρων που έχουν πάρει οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον όσων υποστηρίζουν τη Ρωσική πλευρά στη διένεξη Ουκρανίας - Ρωσίας. Τον Φεβρουάριο 2020, ένας εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου Πούτιν αρνήθηκε ότι ο Πάσκοφ εκπροσωπούσε τη ρωσική κυβέρνηση.

Προηγουμένως, ο Πάσκοφ ήταν αναπληρωτής κυβερνήτης της περιφέρειας Ιρκούτσκ αλλά παραιτήθηκε από τη θέση του λίγο πριν την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ουκρανία στη Ρωσία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ
Σικόνγκε

Το **Σικόνγκε** (*Sikonge*) είναι πόλη και αστικό τμήμα στην Περιοχή Σικόνγκε, στην Περιφέρεια Ταμπόρα, στην Τανζανία, Ανατολικής Αφρικής. Είναι η διοικητική αρχή - πρωτεύουσα στην Περιοχή Σικόνγκε.

Κατά το 2012, το αστικό τμήμα είχε πληθυσμό 24.917 άτομα.
Η πόλη χωρίζεται σε δύο μέρη, την περιοχή των ιεραποστολών και των καταστημάτων. Η εκκλησία των Μοραβιανών (Χριστιανών) έκτισαν την εκκλησία και την ιεραποστολή των παρακείμενα της πόλεως, αλλά η περιοχή αναπτύχτηκε με την προσθήκη σχολείων, ενός νοσοκομείου και ενός κολλεγίου νοσοκομειακής καθώς και οικημάτων. Από την πλευρά των καταστημάτων, οι Άραβες είχαν την παραδοσιακή τους αγορά (παζάρι), τις αποθήκες και τα οικήματά τους. Στην πλευρά των καταστημάτων υπάρχει και ένα δημόσιο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, μία τράπεζα, δικαστήρια και μία Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.

## Διοικητικές διαιρέσεις
Το τμήμα του Σικόνγκε διαιρείται από την πόλη του Σικόνγκε και τρία χωριά: το Μλογκόλο (*Mlogolo*), το Μκολύε (*Mkolye*) και την Ιγκαλούλα (*Igalula*)

## Πληροφορίες εκπαιδευτικές
Το Δευτεροβάθμιο Σχολείο Λάνγκουα (*Langwa Secondary School*) είναι ένα από τα δευτεροβάθμια σχολεία της περιοχής. Το σχολείο ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2007. Το Δευτεροβάθμιο Σχολείο Λάνγκουα βρίσκεται στο Κιλολέϊ (*Kilolei*), Μιμπόνο (*Mibono*) περί τα 43 χλμ. από την πρωτεύουσα. Ο σημερινός διευθυντής του σχολείου είναι ο *Jackson Mkaka*.

## Δείτε επίσης
* Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας
* Περιφέρεια Ταμπόρα
* Περιοχή Σικόνγκε

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Ταμπόρα 
Κατηγορία:Πόλεις της Τανζανίας
Μακεντόνιβκα (περιφέρεια Λουχάνσκ)

Η **Μακεντόνιβκα** (ουκρανικά: Македонівка) είναι χωριό στην επαρχία Λουτούχυνε της περιφέρειας Λουχάνσκ της Ουκρανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός της είναι 599 άτομα. Όργανο της τοπικής αυτοδιοίκησης αποτελεί το συμβούλιο του χωριού Κάμιανκα.

Ουκρανικά ομιλούν 509 κάτοικοι, περίπου δηλαδή το 85% του χωριού· ενώ ρωσικά ομιλούν 87 κάτοικοι, περίπου δηλαδή το 15%.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Ουκρανίας
Ρεζερπίνη

μικρογραφία|350x350εσ|Η εξαιρετικά περίπλοκη χημική δομή της ρεζερπίνης.
Η **ρεζερπίνη** (αγγλ. *reserpine*) -η οποία αποτελεί χημική ένωση που ανήκει στα αλκαλοειδή και απαντάται ως σπάνια φυσική τοξίνη σε ορισμένα φυτά- είναι φαρμακευτική δραστική ουσία που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης, συνήθως σε συνδυασμό με ένα θειαζιδικό διουρητικό ή αγγειοδιασταλτικό. 

## Γενικά
Κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η συνδυασμένη θεραπεία με ρεζερπίνη με ένα θειαζιδικό διουρητικό μειώνει τη θνησιμότητα των ατόμων με οξεία υπέρταση. Αν και η χρήση της ρεζερπίνης ως μεμονωμένου φαρμάκου έχει μειωθεί από τότε που εγκρίθηκε για πρώτη φορά από τον Αμερικανικό Οργανισμό Φαρμάκων (FDA), το 1955, η συνδυασμένη χρήση της ρεζερπίνης και ενός θειαζιδικού διουρητικού ή αγγειοδιασταλτικού εξακολουθεί να συνιστάται σε ασθενείς που δεν δύνανται να επιτύχουν επαρκή μείωση της αρτηριακής πίεσης. Το σύνθετο χάπι ρεζερπίνης -  υδροχλωροθειαζίδης ήταν το 17ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο από τα 43 συνδυαστικά αντιϋπερτασικά χάπια που ήταν διαθέσιμα το 2012.

## Δράση
Οι αντιϋπερτασικές δράσεις της ρεζερπίνης οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις αντινοαδρενεργικές της επιδράσεις, οι οποίες είναι αποτέλεσμα της ικανότητάς της να εξαντλεί τις κατεχολαμίνες (μεταξύ άλλων νευροδιαβιβαστών μονοαμίνης) από τις απολήξεις των περιφερικών συμπαθητικών νεύρων. Αυτές οι ουσίες εμπλέκονται στον έλεγχο του καρδιακού ρυθμού, της δύναμης της καρδιακής συστολής και της περιφερειακής αγγειακής αντίστασης.

Σε δόσεις από 0,05 έως 0,2 mg την ημέρα, η ρεζερπίνη είναι καλά ανεκτή. Η πιο κοινή παρενέργεια που προκαλεί είναι το ρινικό μπούκωμα.

Η ρεζερπίνη έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για την ανακούφιση των ψυχωτικών συμπτωμάτων. Μελέτη ανασκόπησης διαπίστωσε ότι σε άτομα με σχιζοφρένεια, η ρεζερπίνη και η χλωροπρομαζίνη είχαν παρόμοια ποσοστά ανεπιθύμητων ενεργειών, αλλά ότι η ρεζερπίνη ήταν λιγότερο αποτελεσματική από τη χλωροπρομαζίνη για τη βελτίωση της γενικότερης ψυχολογικής κατάστασης ενός ατόμου.

## Ιστορικό
Η ρεζερπίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1952 από αποξηραμένη ρίζα του φυτού *Rauvolfia serpentina* (γνωστό ως ινδικό φιδίσιο), που ήταν γνωστό ως *Sarpagandha* και είχε χρησιμοποιηθεί για αιώνες στην Ινδία για τη θεραπεία ψυχικών ασθενειών, καθώς και του πυρετού και των δαγκωμάτων φιδιών.

O ίδιος ο Μαχάτμα Γκάντι το χρησιμοποιούσε ως ηρεμιστικό. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον *Robert Wallace Wilkins* το 1950. Η μοριακή του δομή αποσαφηνίστηκε το 1953 και η φυσική του διαμόρφωση δημοσιεύτηκε το 1955. Εισήχθη το 1954, δύο χρόνια μετά τη χλωροπρομαζίνη. Η πρώτη ολική σύνθεση αυτής της φυσικής ένωσης ολοκληρώθηκε από τον ιδιοφυή Αμερικανό οργανικό χημικό Ρόμπερτ Μπερνς Γούντγουορντ το 1958.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αλκαλοειδή
Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες
Κατηγορία:Ινδόλια
Κατηγορία:Αρωματικοί αιθέρες
Αντικρατισμός

**Ο αντικρατισμός** είναι κάθε προσέγγιση της κοινωνικής, οικονομικής ή πολιτικής φιλοσοφίας που απορρίπτει τον κρατισμό. Αντικρατικός είναι αυτός ο οποίος αντιτίθεται στην παρέμβαση του κράτους σε προσωπικές, κοινωνικές και οικονομικές υποθέσεις. Στον αναρχισμό, αυτό χαρακτηρίζεται από την πλήρη απόρριψη κάθε ακούσιας ιεραρχικής εξουσίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κρατισμός
Κατηγορία:Ελευθερισμός
Αντισταλινική αριστερά

Η **αντισταλινική αριστερά** είναι ένας όρος-ομπρέλα για διάφορα είδη αριστερών πολιτικών κινημάτων που αντιτάχθηκαν στον Ιωσήφ Στάλιν, τον σταλινισμό και το πραγματικό σύστημα διακυβέρνησης που εφάρμοσε ο Στάλιν ως ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης μεταξύ 1927 και 1953. Αυτός ο όρος αναφέρεται και στις υψηλόβαθμες πολιτικές προσωπικότητες και τα κυβερνητικά προγράμματα τα οποία αντιτάχθηκαν στον Ιωσήφ Στάλιν και τη μορφή του κομμουνισμού του, όπως ο Λέον Τρότσκι και άλλοι παραδοσιακοί μαρξιστές της αριστεράς.

Κατηγορία:Ιστορία του σοσιαλισμού
Κατηγορία:Ιωσήφ Στάλιν
Κατηγορία:Σταλινισμός
Αντιαυταρχισμός

Ο **αντιαυταρχισμός** είναι αντίθεση στον αυταρχισμό, ο οποίος ορίζεται ως «μια μορφή κοινωνικής οργάνωσης που χαρακτηρίζεται από υποταγή στην εξουσία», «υπέρ της πλήρους υπακοής ή της υπαγωγής στην εξουσία σε αντίθεση με την ατομική ελευθερία» και στην αυταρχική κυβέρνηση. Οι **αντιεξουσιαστές** συνήθως πιστεύουν στην πλήρη ισότητα ενώπιον του νόμου και στις ισχυρές πολιτικές ελευθερίες . Μερικές φορές ο όρος αυτός χρησιμοποιείται εναλλακτικά με τον αναρχισμό, μια ιδεολογία που συνεπάγεται την αντίθετη εξουσία ή την ιεραρχική οργάνωση στη συμπεριφορά των ανθρώπινων σχέσεων, συμπεριλαμβανομένου του κρατικού συστήματος. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιδεολογίες
Δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος

[thumb|340px|Χάρτης που εμφανίζει τις τρεις υπερδυνάμεις του υποθετικού Δεύτερου Ψυχρού Πολέμου: <br /> [Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Ρωσία 
 Κίνα]]
Ο όρος **Δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος** () ή **Νέος Ψυχρός Πόλεμος** χρησιμοποιείται για να περιγράψει την έξαρση και ένταση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ του δυτικού κόσμου (ειδικά των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και της Ρωσίας με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, καθώς και νέους παράγοντες, όπως είναι η Κίνα, η Βόρεια Κορέα, η Ινδία και το Ιράν. Αυτός ο όρος μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να αναφερθεί σε μια λανθάνουσα σύγκρουση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας, όπως ο Εμπορικός Πόλεμος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας. 

## Υπόβαθρο
Το 1998, ο Τζορτζ Κίναν περιέγραψε την ψηφοφορία που έγινε στη Γερουσία των ΗΠΑ για επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς ώστε να συμπεριλάβει την Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχική Δημοκρατία ως «την αρχή ενός νέου ψυχρού πολέμου» και προέβλεψε ότι «οι Ρώσοι θα αντιδράσουν σταδιακά αρκετά αρνητικά και αυτό θα επηρεάσει την πολιτική». Ο δημοσιογράφος Έντουαρντ Λούκας δημοσίευσε το 2008 το βιβλίο του "Ο Νέος Ψυχρός Πόλεμος: Πώς το Κρεμλίνο απειλεί τόσο τη Ρωσία όσο και τη Δύση" (The New Cold War: How the Kremlin Menaces both Russia and the West), υποστηρίζοντας ότι ένας νέος ψυχρός πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Δύσης είχε ήδη ξεκινήσει.

Τον Ιούνιο του 2019, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια Στίβεν Λάμυ και Ρόμπερτ Ίνγκλις συμφώνησαν ότι ο «νέος ψυχρός πόλεμος» θα αποσπούσε την προσοχή των πολιτικών κομμάτων από μεγαλύτερα ζητήματα όπως η παγκοσμιοποίηση, η υπερθέρμανση του πλανήτη, η παγκόσμια φτώχεια, η αυξανόμενη ανισότητα και ο λαϊκισμός. Ωστόσο, ο Λάμυ ανέφερε ότι ο νέος ψυχρός πόλεμος δεν είχε ακόμη ξεκινήσει, ενώ ο Ίνγκλις είπε ότι είχε ήδη ξεκινήσει. Ο Ίνγκλις ανέφερε επιπλέον ότι η Κίνα αποτελεί πολύ μεγαλύτερη απειλή από τη Ρωσία στον κυβερνοπόλεμο, αλλά όχι τόσο όσο ο ακροδεξιός λαϊκισμός μέσα από φιλελεύθερα κράτη όπως οι ΗΠΑ.

Στην ομιλία του τον Σεπτέμβριο του 2021, στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ανέφερε ότι οι ΗΠΑ «δεν επιδιώκουν έναν νέο ψυχρό πόλεμο ή έναν κόσμο χωρισμένο σε άκαμπτα στρατόπεδα» και ότι οι ΗΠΑ θα συνεργαστούν «με κάθε έθνος που θα προχωρήσει και θα επιδιώξει ειρηνική επίλυση σε κοινές προκλήσεις», παρά τις «έντονες διαφωνίες σε άλλους τομείς, γιατί όλοι θα υποστούμε τις συνέπειες της αποτυχίας μας».

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση

* Monaghan, Andrew. A'New Cold War'?: Abusing History, Misunderstanding Russia. London: Chatham House, 2015. 
* Smith, Nicholas Ross. A New Cold War?: Assessing the Current US-Russia Relationship. Springer, 2019. 
* Woodward, Jude. The US Vs China: Asia's New Cold War?. Manchester University Press, 2017. 

## Δείτε επίσης
*Σχέσεις Ρωσίας - ΝΑΤΟ

Κατηγορία:Συγκρούσεις παγκόσμιας κλίμακας
Κατηγορία:Γεωπολιτική αντιπαλότητα
Κατηγορία:Σχέσεις Ρωσίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης
Κατηγορία:Σχέσεις Ρωσίας-Ηνωμένων Πολιτειών
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Κατηγορία:Πυρηνικά όπλα
Κατηγορία:Πυρηνικός πόλεμος
Ακάκιος Βεροίας

Ο **Ακάκιος της Βέροιας** (περ. 322 - περ. 433 μ.Χ.) ήταν ένας Ρωμαίος επίσκοπος, ο οποίος ασχολήθηκε ενεργά με τα εκκλησιαστικά ζητήματα του πρώιμου Χριστιανισμού. Απέκτησε φήμη για τον ασκητισμό του, την καλοσύνη του, την άμεμπτη επισκοπική του διακονία, τη θεολογική κατάρτιση και διαλλακτικότητα, καθώς και την ευσέβειά του.

Έγινε μοναχός σε νεαρή ηλικία στην μονή της Γινδάρου, κοντά στην Αντιόχεια. Για την ενεργή πολιτική του έναντι του Αρειανισμού χειροτονήθηκε επίσκοπος της Βέροιας το 378 από τον Ευσέβιο των Σαμοσάτων. Ενώ ήταν ιερέας, ο Ακάκιος (μαζί με τον Παύλο, άλλον ιερέα) έγραψε στον Επιφάνιο Σαλαμίνος μια επιστολή, ως συνέπεια της οποίας ο τελευταίος συνέθεσε το Πανάριόν του (374–376). Αυτή η επιστολή περιλαμβάνεται στο έργο. Το 377–378, στάλθηκε στη Ρώμη για να αντικρούσει τον Απολλινάριο Λαοδικείας ενώπιον του Πάπα Δάμασου Α΄. Ήταν παρών στην Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381 και μετά το θάνατο του Μελετίου Αντιοχείας πήρε μέρος στη χειροτονία του Φλαβιανού στην Έδρα της Αντιόχειας. Ο Φλαβιανός τον έστειλε στη συνέχεια στον Πάπα για να λύσει το σχίσμα μεταξύ των Εκκλησιών της Δύσης και της Αντιόχειας.

Στη συνέχεια, ο Ακάκιος συμμετείχε στην Σύνοδο της Δρυός (403), κατά την οποία ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος καθαιρέθηκε και εξορίστηκε χωρίς να δεχτεί να απολογηθεί. Μετά το θάνατο του Φλαβιανού, ο Ακάκιος συμμετείχε στην επιλογή του νέου πατριάρχη του Πορφύριου, ενός μελετιανού που θεωρούνταν ανάξιος για την επισκοπή. Υπερασπίστηκε το Νεστόριο ενάντια στον Κύριλλο Αλεξανδρείας όταν ο πρώτος κατηγορήθηκε για αίρεση, αν και ο ίδιος δεν ήταν παρών στη Πρώτη Σύνοδο της Εφέσου (431) λόγω του προχωρημένου της ηλικίας του. Ωστόσο, έπαιξε σημαντικό μεσολαβητικό ρόλο και εργάστηκε για να συμφιλιώσει τον Κύριλλο Αλεξανδρείας και τους ανατολικούς Επισκόπους σε Σύνοδο που έγινε στη Βέροια το 432 μ.Χ.

Ο Ακάκιος πέθανε περίπου το 433, σε ηλικία άνω των 100 ετών. Σώζονται τρεις από τις επιστολές γραμμένες στα ελληνικά, μία προς τον Κύριλλο και δύο προς τον Αλέξανδρο, Επίσκοπο Ιεραπόλεως.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Συγγραφείς του 4ου αιώνα
Κέλετρον

To **Κέλετρον** ήταν αρχαία πόλη στην Ορεστίδα της Άνω Μακεδονίας. Βρισκόταν σε μια χερσόνησο στο εσωτερικό μιας μεγάλης λίμνης, την χώριζε από την ξηρά ένας Ισθμός. Ο Ιεροκλής ο γραμματικός καταγράφει το Κέλετρον ως *"Κελαινίδιον"*. Η πόλη ήταν επίσης γνωστή με το όνομα *"Ιουστινιανούπολις"*. Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος ο Ρωμαίος Ύπατος Σουλπίκιος κατέκτησε το Κέλετρον, από εκεί επέστρεψε στους Δασσαρήτες και ανέκτησε την Ιλλυρική Απολλωνία από την οποία είχε ξεκινήσει την εκστρατεία. Η αρχαία πόλη είναι φανερό ότι βρίσκεται στην ίδια θέση και ταυτίζεται με την σημερινή Καστοριά. Η λίμνη με το ίδιο όνομα έχει μήκος 10 χιλιόμετρα και πλάτος 6, η χερσόνησος έχει περίμετρο περίπου 10 χιλιόμετρα και η μύτη της βρίσκεται κοντά στο κέντρο της λίμνης. Στην Βυζαντινή αυτοκρατορία οικοδομήθηκε ένα τείχος έξω από τον Ισθμό με μια τάφρο που μετέτρεψε την πρωτεύουσα σε νησί, στην μέση του τείχους οικοδομήθηκε ένας πύργος στον οποίο βρισκόταν η μοναδική είσοδος στην πόλη. Τα ερείπια ενός άλλου τείχους με πολλούς στρογγυλούς πύργους είναι εμφανή από ένα δεύτερο τείχος που διέσχιζε στο μέσο την χερσόνησο και χώριζε μέχρι τον 19ο αιώνα την Ελληνική από την Οθωμανική συνοικία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Wesseling apud loc.; William Martin Leake, Northern Greece.
* Richard Talbert, ed. (2000). Barrington Atlas of the Greek and Roman World. Princeton University Press.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το Αρχαίο Κέλετρον

Κατηγορία:Αρχαία Ορεστίδα
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Καστοριάς
Τζοβάννι ντελλι Αγκοστίνι

Ο **Τζοβάννι ντελλι Αγκοστίνι** (*Giovanni Degli Agostini*, 10 Δεκεμβρίου 1701 – 9 Αυγούστου 1755) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πιο συγκεκριμένα βιογράφος, αλλά και βιβλιοθηκάριος και Φραγκισκανός Ρωμαιοκαθολικός μοναχός. Γεννήθηκε και απεβίωσε στη Βενετία.

Ως μοναχός διακόνησε στην Κέρκυρα, τη Νάπολη και την Πάντοβα. Μετέπειτα, θέλοντας να προσφέρει στη γενέτειρά του πόλη, αφοσιώθηκε στην αναβίωση και την οργάνωση της βιβλιοθήκης του ναού Σαν Φραντσέσκο ντελλα Βίνια στη Βενετία (του ενός από τους δύο ναούς των Φραγκισκανών στην πόλη). Η συγγραφική παραγωγή του αποτελείται κυρίως από αναρίθμητες κριτικές βιογραφίες Βενετών συγγραφέων, που έζησαν από τον 15ο αιώνα μέχρι την εποχή του, δηλαδή τις πρώτες δεκαετίες του 18ου αιώνα. Ο Τζοβάννι ντελλι Αγκοστίνι έγραψε στην ιταλική και όχι στη λατινική γλώσσα, με το έργο του να συμπυκνώνεται στην έκδοση *Notizie istorico-critiche intorno la vita, e le opere degli scrittori viniziani*, Raccolte, esaminate, e distese da f. Giovanni Degli Agostini, εκδ. Simone Occhi, 2 τόμοι, Βενετία 1752-1754. Ο τίτλος του έργου αποδίδεται στην ελληνική ως «Ιστορικοκριτικαί σημειώσεις αφορώσαι τον βίον και τα έργα των Ενετών συγγραφέων». Επανεκδόθηκε με εισαγωγή του Ugo Stefanutti το 1975 (εκδ. Arnaldo Forni, Μπολόνια).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αγκοστίνι, πατέρας Ιωάννης» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 559

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το σχετικό λήμμα στην ιταλική εγκυκλοπαίδεια *[[Treccani]]* 

Κατηγορία:Ιταλοί βιογράφοι
Κατηγορία:Βιβλιοθηκάριοι
Κατηγορία:Ιταλοί μοναχοί
Λαρέντο

Το **Λαρέντο** (αγγλ. *Laredo*, προφορά στις ΗΠΑ: /ləˈreɪdoʊ/) είναι πόλη στην πολιτεία Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, έδρα της Κομητείας Γουέμπ. Το Λαρέντο βρίσκεται στα σύνορα Ηνωμένων Πολιτειών και Μεξικού, στη βόρεια όχθη του Ρίο Γκράντε, απέναντι από την πόλη Νουέβο Λαρέδο του Μεξικού που βρίσκεται στην άλλη όχθη του ποταμού. Το Λαρέντο ιδρύθηκε το 1755 και από χωριό αναπτύχθηκε τόσο, ώστε έγινε η πρωτεύουσα της βραχύβιας Δημοκρατίας του Ρίο Γκράντε και κατόπιν το μεγαλύτερο ποτάμιο λιμάνι πάνω στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού. Η οικονομία του Λαρέντο βασίζεται και σήμερα στο εμπόριο με το Μεξικό. Πολλές μεγάλες μεταφορικές εταιρείες έχουν αποθήκες ή άλλες εγκαταστάσεις στην πόλη. Τα σύνορα διασχίζουν 4 οδικές γέφυρες και μία σιδηροδρομική γέφυρα.

Σύμφωνα με εκτίμηση του 2019, ο πληθυσμός του Λαρέντο ήταν 262.491 κάτοικοι, μια αύξηση κατά 11,2% σε σχέση με την απογραφή του 2010. Με βάση αυτόν τον πληθυσμό, το Λαρέντο είναι η δέκατη μεγαλύτερη πόλη του Τέξας, η 88η μεγαλύτερη των ΗΠΑ και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ από όσες βρίσκονται στα σύνορα με το Μεξικό, μετά το Σαν Ντιέγκο και το Ελ Πάσο. Η μητροπολιτική περιοχή του περιλαμβάνει όλη την Κομητεία Γουέμπ, που δεν έχει άλλη αξιόλογη πόλη.

Το Λαρέντο ξεχωρίζει για τη μεγάλη αναλογία ισπανόφωνων κατοίκων, που είναι 95,6%, η υψηλότερη σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη πόλη των ηπειρωτικών ΗΠΑ. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος είναι μία από τις πόλεις με τη μικρότερη ποικιλομορφία πληθυσμού στις ΗΠΑ.

Στην πόλη υπάρχει ομώνυμο κολέγιο, ενώ διατηρεί παράρτημα το Πανεπιστήμιο A&M του Τέξας. Το Λαρέντο έχει το δικό του Διεθνές Αεροδρόμιο, ενώ η απέναντι μεξικανική πόλη, το Νουέβο Λαρέδο, έχει ξεχωριστό Διεθνές Αεροδρόμιο.

Ο μεγαλύτερος εορτασμός στην πόλη είναι τα Γενέθλια του Προέδρου Ουάσινγκτον και διαρκεί σχεδόν έναν μήνα, προσελκύοντας δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος του Δήμου

Λαρεντο
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τέξας
Μπαρτολομέ Αγουέρο

Ο **Μπαρτολομέ Ιδάλγο Αγουέρο** (*Bartolomé Hidalgo Agüero*, 1530 – 5 Ιανουαρίου 1597) ήταν ένας από τους πρώτους Ισπανούς χειρουργούς ιατρούς που είναι γνωστοί στην ιστορία.

Ο Μπαρτολομέ Αγουέρο γεννήθηκε στη Σεβίλλη. Μετά τις σπουδές του και όταν απέκτησε εμπειρία από την εξάσκηση της χειρουργικής, εκπαίδευσε ο ίδιος, ελλείψει σχολών εξειδικευμένης εκπαιδεύσεως, πολυάριθμους μαθητές. Επιπλέον, φρόντισε να καταγράψει τους καρπούς της εμπειρίας του, ώστε να μη χαθούν και να χρησιμεύσουν και στις επόμενες γενεές: όσο ακόμα ζούσε εκδόθηκε το βιβλίο του *Avisos de cirugía contra la común opinión* (Σεβίλλη 1584), ενώ επτά έτη μετά τον θάνατό του, από τα υπόλοιπα γραπτά του συγκεντρώθηκε υλικό και εκδόθηκε επιμελημένο υπό τον τίτλο *Thesoro de la verdadera cirugía y vía particular contra la común* (Σεβίλλη 1604), που αποτελεί σημαντική προσφορά του στην επιστήμη.

Η πιο θεμελιώδης ίσως συνεισφορά του στη χειρουργική γνώση της εποχής του ήταν η χρήση της «ξηράς μεθόδου» στην αντιμετώπιση των πληγών.

Ο Αγουέρο απεβίωσε τιμημένος και πολύ γνωστός στην εποχή του στη γενέτειρά του, τη Σεβίλλη, σε ηλικία 66 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αγκουέρο, Βαρθολομαίος ντε-» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 561

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Gómez Ocaña, Dr. J.: «El doctor Bartolomé Hidalgo de Agüero, renombrado el Pareo Español. Breves Noticias de su vida y obras.», άρθρο στην * Bulletin hispanique*, έτος 1912, νο. 14-1, σσ. 96-100 (στην ισπανική)

Κατηγορία:Ισπανοί ιατροί
Κατηγορία:Χειρουργοί
Γκρέις Αγκυλάρ

Η **Γκρέις Αγκυλάρ** (, 2 Ιουνίου 1816 – 16 Σεπτεμβρίου 1847) ήταν Αγγλίδα μυθιστοριογράφος, ποιήτρια, και συγγραφέας σε θέματα εβραϊκής ιστορίας και θρησκείας. Αν και έζησε λίγα χρόνια, το συγγραφικό έργο της είναι μεγάλο σε όγκο, καθώς έγραφε από την παιδική ηλικία της. Μεγάλο μέρος του έργου της πρωτοεκδόθηκε μετά τον θάνατό της, και αυτές οι μεταθανάτιες εκδόσεις περιλαμβάνουν τα γνωστότερα έργα της, τα μυθιστορήματα *Home Influence* (= «Η επίδραση του σπιτιού») και *A Mother's Recompense* (= «Η ανταμοιβή της μητέρας»).

Η Γκρέις ήταν το πρωτότοκο τέκνο Σεφαρδιτών Εβραίων προσφύγων από την Πορτογαλία, εγκατεστημένων στον λονδρέζικο Δήμο του Χάκνεϋ. Εξαιτίας μιας χρόνιας ασθένειας, δεν πήγαινε σχολείο και τη μόρφωσή της ανέλαβαν οι γονείς της, ιδίως η μητέρα της. Αργότερα ο πατέρας της τη δίδαξε την ιστορία των Εβραίων της Ιβηρικής, όταν ασθενούσε ο ίδιος από φυματίωση, γεγονός που είχε προκαλέσει την εγκατάσταση της οικογένειας σε παράλια τοποθεσία. Αφότου η Γκρέις επεβίωσε και της ιλαράς σε ηλικία 19 ετών, άρχισε να ακολουθεί μια σοβαρή συγγραφική σταδιοδρομία, ακόμα και με υγεία που ποτέ δεν αποκαταστάθηκε πλήρως.

Το πρώτο έργο της Αγκυλάρ που εκδόθηκε ήταν μια ανώνυμη ποιητική συλλογή με τίτλο *The Magic Wreath of Hidden Flowers*. Τρία έτη αργότερα μετέφρασε στην αγγλική το έργο του Ισαάκ Ορόμπιο ντε Κάστρο *Israel Defended*, κατόπιν παρακλήσεως του πατέρα της. Αργότερα το έργο της *The Spirit of Judaism* (= «Το πνεύμα του Ιουδαϊσμού») προσέλκυσε το ενδιαφέρον και σημείωσε εκδοτική επιτυχία, τόσο στη Μεγάλη Βρετανία όσο και στις ΗΠΑ.

Κατά τη δεκαετία του 1840 τα μυθιστορήματα της Αγκυλάρ άρχισαν να έχουν τακτικούς αναγνώστες και η συγγραφέας επανεγκαταστάθηκε στο Λονδίνο με τους γονείς της. Παρά την επιτυχία της, η ίδια και η μητέρα της χρειαζόταν να διατηρούν ένα εβραϊκό σχολείο αρρένων προκειμένου να έχουν οικονομική ρευστότητα, πράγμα για το οποίο η Αγκυλάρ λυπόταν εξαιτίας του χρόνου και της ενέργειας που της αφαιρούσε από τη συγγραφή. Το 1847 έπαθε παράλυση από τη σπονδυλική στήλη, γεγονός που δεν την απέτρεψε από το να επισκεφθεί τον αδελφό της στη Φραγκφούρτη. Η κατάσταση της υγείας της χειροτέρευσε όμως και πέθανε εκεί σε ηλικία 31 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αγκουιλάρ Γκρέις» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 561

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιβλία της Αγκυλάρ στο Project Gutenberg

Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Γυναίκες μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Βρετανοί Εβραίοι
Κατηγορία:Εβραίοι ποιητές
Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες
Ζοζέφ Αγκούμπ

Ο **Ζοζέφ Αγκούμπ** (*Joseph Agoub*, 1795-1832) ήταν Γάλλος ανατολιστής.

Ο Αγκούμπ γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου και σπούδασε στη Μασσαλία. Το 1820, σε ηλικία μόλις 25 ετών, διορίσθηκε καθηγητής της αραβικής γλώσσας στο Παρίσι. Συνέγραψε πολλές μελέτες με θέμα την ιστορία και τη φιλολογία των Αράβων, που δημοσιεύθηκαν όμως μόνο σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά. Το μοναδικό βιβλίο του το έγραψε μαζί με τον Φελίξ Μενζέν, έμπορο και συγγραφέα χωρίς ανώτερες σπουδές, και είχε τίτλο *Histoire de l'Égypte sous le gouvernement de Mohammed-Aly* (= «Ιστορία της Αιγύπτου υπό τη διακυβέρνηση του Μοχάμεντ Άλη», εκδ. Edme-François Jomard, 1823). Το 1830 ο Αγκούμπ απολύθηκε από την εργασία του, παρά τις διαμαρτυρίες των φίλων του, και επέστρεψε ψυχικά τραυματισμένος για την απόλυσή του στη Μασσαλία, όπου και πέθανε δύο χρόνια αργότερα, σε ηλικία 37 ετών.

## Πηγές
* Το λήμμα «Αγκουμπ Ιωσήφ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 562

## Βιβλιογραφία
* Henry Guys: *Notice historique sur la vie et les ouvrages de M. Joseph Agoub*, 1861

Αγκουμπ
Μάρκος Διάδοχος

Ο **Μάρκος Διάδοχος** ή **Μάρκος Ζύγρων** ήταν Χριστιανός συγγραφέας του 4ου αιώνα μ.Χ. και επίσκοπος της πόλης Ζυγρίς της Μαρμαρικής. Λίγα είναι γνωστά για εκείνον, όπως το ότι βρέθηκε στο στενό περιβάλλον του Πατριάρχη Αθανασίου της Αλεξάνδρειας. Κατά τη διάρκεια της τρίτης εξορίας του Αθανασίου, στον πατριαρχικό θρόνο ανήλθε ο αρειανός Γεώργιος ο Καππαδόκης (356-361 μ.Χ.). Εκείνο το διάστημα ο Μάρκος, όπως και άλλοι επίσκοποι, καθαιρέθηκε και εξορίστηκε.

Σώζεται έργο, με τίτλο *Λόγος κατά Αρειανών*, στο οποίο περιλαμβάνεται το όνομα του Μάρκου. Εκδόθηκε το 1694 στη Βασιλεία από τον Ιωάννη Ρουδόλφο Βετεστένιο και αποτελεί ευρύτερο μέρος του χειρόγραφου κώδικα του Αγίου Αθανασίου. Ο χειρόγραφος κώδικας φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη της Βιέννης. Η Ζυγρίς υπαγόταν διοικητικά στο Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας και για τον λόγο αυτό ο Μάρκος συμμετείχε στη Σύνοδο που συγκάλεσε ο Αθανάσιος το 362 κατά την βασιλεία του Αυτοκράτορα Ιουλιανού.

## Παραπομπές

Μαρκος Δ
Φελίξ Μενζέν

Ο **Φελίξ Μενζέν** (*Félix Mengin*) ήταν Γάλλος έμπορος, προσωρινά πρόξενος της Γαλλίας στο Κάιρο της Αιγύπτου, όπου είχε μεταβεί με την αποστολή του Μεγάλου Ναπολέοντα. Χωρίς να έχει κάποιες ανώτερες σπουδές, ο Μενζέν συνέγραψε αρκετά βιβλία με θέμα την ιστορία της Αιγύπτου, της Αραβικής χερσονήσου και άλλων αραβικών χωρών. Ξεχωρίζει το έργο που συνέγραψε μαζί με τον Γάλλο ανατολιστή Ζοζέφ Αγκούμπ, καθηγητή της αραβικής γλώσσας, με τίτλο *Histoire de l'Égypte sous le gouvernement de Mohammed-Aly* (= «Ιστορία της Αιγύπτου υπό τη διακυβέρνηση του Μοχάμεντ Άλη», εκδ. Edme-François Jomard, 1823).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Κατηγορία:Έμποροι
Αγουαδίγια

Η **Αγουαδίγια** (ισπανικά: *Aguadilla*) είναι πόλη και δήμος του Πουέρτο Ρίκο, που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού, δυτικά της πόλεως Ισαβέλα. Η πόλη ιδρύθηκε το 1775 από τον Λουίς δε Κόρδοβα. Στην απογραφή του 2020, ο πληθυσμός του δήμου ήταν 55.101 κάτοικοι, που αποκαλούνται «Αγουαδιγιάνος» (*Aguadillanos*).

## Ονομασία και προσωνύμια
Η σημερινή ονομασία αποτελεί συντόμευση της αρχικής, που ήταν **Σαν Κάρλος δε λα Αγουαδίγια** (*San Carlos de La Aguadilla*). Το «Αγουαδίγια» είναι υποκοριστικό του Αγουάδα, ονομασίας της πόλεως και δήμου που βρίσκεται στα νότια της Αγουαδίγια. Ωστόσο σήμερα η Αγουαδίγια έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από την Αγουάδα. Η Αγουαδίγια αποκαλείται και με περιγραφικά προσωνύμια («παρατσούκλια»), όπως *Jardín del Atlántico* (= «Κήπος του Ατλαντικού»), *Pueblo de los Tiburones* (= «Πόλη των καρχαριών») και *La Villa del Ojo de Agua* (= «Πόλη της πηγής», από την πηγή νερού που τροφοδοτούσε τους πρώτους κατοίκους και τους Ισπανούς στρατιώτες και σήμερα βρίσκεται στην Πλατεία Ελ Παρτέρε στο κέντρο της πόλεως).

## Γεωγραφία
Η πόλη είναι κτισμένη σε γεωγραφικές συντεταγμένες 18°25΄48΄΄ Βόρειο πλάτος και 67°09΄16΄΄ Δυτικό μήκος (κέντρο της πόλεως). Ο δήμος έχει έκταση 95 τετραγωνικά χιλιόμετρα ξηράς ενώ τού αντιστοιχούν και άλλα 101 τετρ. χιλιόμετρα χωρικών υδάτων, και το μέσο υψόμετρο της εκτάσεώς του υπολογίζεται σε 99 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Υποδιαιρείται σε 16 δημοτικά διαμερίσματα (*barrios*). Η περιοχή του είναι ελαφρώς λοφώδης σε πεδινό υπόβαθρο. Το λιμάνι της πόλεως «βλέπει» προς τα δυτικά.

Ο Δήμος Αγουαδίγια φιλοξενούσε επί πέντε δεκαετίες (από το 1936 έως το 1973) στο βόρειο άκρο του, την αεροπορική βάση Ράμυ (*Ramey*) των ΗΠΑ, που μετά το κλείσιμό της άφησε το διεθνές Αεροδρόμιο Ραφαέλ Ερνάντες, το οποίο χρησιμοποιείται σήμερα ως πολιτικός αερολιμένας και δευτερευόντως ως στρατιωτικός, και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε αριθμό επιβατών αεροδρόμιο του Πουέρτο Ρίκο. Απέχει οδικώς 8 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλεως της Αγουαδίγια.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Στατιστικά πληθυσμού ανά δημοτικό διαμέρισμα από το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ
* Η Αγουαδίγια στο *Welcome to Puerto Rico!*
* Χάρτης

Αγουαδιγια
Ρίο Γκράντε δε Λοΐσα

Ο **Ρίο Γκράντε δε Λοΐσα** (ισπαν. *Rio Grande de Loíza*, αγγλ. *Great River of Loíza*, *Grande de Loíza River*, ή απλώς *Loíza River*) είναι ποταμός στο μεγάλο νησί του Πουέρτο Ρίκο. Είναι ο μεγαλύτερος ποταμός του Πουέρτο Ρίκο σε ποσότητα ροής νερού και ο δεύτερος σε μήκος, μετά τον Río de la Plata. Ρέει από νότο προς βορρά και εκβάλλει στη βόρεια ακτή της νήσου, στον Ατλαντικό Ωκεανό, μερικά χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας του νησιού, του Σαν Χουάν.

Ο ποταμός έχει μήκος περίπου 64 χιλιόμετρα. Πηγάζει στον Δήμο του Σαν Λορένσο, σε υψόμετρο 1.073 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας (και 625 μ. η κύρια πηγή). Διαρρέει τους δήμους Σαν Λορένσο, Κάγουας, Γκουράβο, Τρουχίγιο Άλτο, Καρολίνα, Κανόβανας και Λοΐσα, σχηματίζοντας την ομώνυμη τεχνητή Λίμνη Λοΐσα στη διαδρομή του.

## Παραπομπές


Ριο Γκραντε δε Λοισ
Γεωγραφία του Πουέρτο Ρίκο

thumb|right|285px|Η μεγαλόνησος του Πουέρτο Ρίκο όπως φωτογραφήθηκε από το διάστημα.
Η **Ελεύθερη Συνδεδεμένη Πολιτεία του [[Πουέρτο Ρίκο]]**, κοινοπολιτεία (*Commonwealth of Puerto Rico*) με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αποτελείται από ένα μεγάλο, ομώνυμο νησί, τρία μικρότερα και αρκετές νησίδες και βραχονησίδες. Αυτό το αρχιπέλαγος βρίσκεται ανάμεσα στην Καραϊβική Θάλασσα και τον ανοικτό βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, ανατολικά από την Ισπανιόλα, δυτικά από τις Παρθένους Νήσους και βόρεια της Βενεζουέλας.

Η κύρια νήσος του Πουέρτο Ρίκο είναι η μικρότερη και ανατολικότερη από τις κύριες νήσους των Μεγάλων Αντιλλών και έχει σχήμα που μοιάζει αξιοπρόσεκτα πολύ με ορθογώνιο παραλληλόγραμμο. Με έκταση 9.104 τετρ. χιλιόμετρα είναι το 82ο μεγαλύτερο νησί της Γης, ελάχιστα μικρότερο από την Κύπρο και λίγο μεγαλύτερο από την Κρήτη. Μόνο δύο νησιά των ΗΠΑ το ξεπερνούν σε έκταση: η μεγαλόνησος της Χαβάης και το Κόντιακ. Τα μικρότερα νησιά του Πουέρτο Ρίκο περιλαμβάνουν τα Βιέκες, Κουλέμπρα και Μόνα, και τις νησίδες Ντεσετσέο, Κάχα δε Μουέρτος και άλλες. Από αυτές μόνο οι Κουλέμπρα και Βιέκες έχουν μόνιμους κατοίκους.

## Φυσική γεωγραφία
Το έδαφος του μεγάλου νησιού του Πουέρτο Ρίκο είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του ορεινό και διασχίζεται στον άξονα ανατολή-δύση από μία ενιαία ορεινή ζώνη, που περιλαμβάνει τις οροσειρές της Κεντρικής Κορδιλιέρας, με ψηλότερη κορυφή τη Σιέρρα δε Πούντα (1.339 μέτρα), και της Σιέρρα δε Λουκίγιο. Το ορεινό αυτό σύστημα είναι απότομο προς νότο και σχετικά ομαλό προς βορρά, όπου δημιουργούνται στενές αλλά εύφορες παραθαλάσσιες πεδιάδες. Σε μικρότερη έκταση, πεδινή ζώνη υπάρχει και στο νότιο τμήμα του νησιού.

Οι βόρειες και νότιες ακτές του νησιού είναι αρκετά απόκρημνες, σε αντίθεση μάλλον με τις δυτικές και ανατολικές. Γενικό γνώρισμα των νότιων ακτών είναι ότι δεν υπάρχουν λιμάνια προφυλαγμένα από τους ισχυρούς ανέμους της περιοχής. Μικρά νησιά περιβάλλουν τις ακτές, όπως και σειρά από σκοπέλους.

Ο μεγαλύτερος σε παροχή νερού ποταμός του Πουέρτο Ρίκο είναι ο Ρίο Γκράντε δε Λοΐσα, ενώ ο μακρύτερος ο Ρίο δε λα Πλάτα με μήκος 74 χιλιόμετρα. Επιπλέον, το νησί διαρρέεται από πολλούς χειμάρρους, κυρίως προς βορρά. Τα μικρά αυτά ποτάμια γενικά ξεκινούν από το κεντρικό σύστημα ορεινών όγκων που διατρέχει το νησί. Οι λίμνες του νησιού είναι και αυτές μικρές και σχετίζονται με τα υδροηλεκτρικά έργα που εκμεταλλεύονται τους υδάτινους πόρους ορισμένων από τα ποτάμια του Πουέρτο Ρίκο. Στις ακτές παρατηρείται και αριθμός λιμνοθαλασσών.

### Κλίμα
Το βόρειο μέρος του νησιού βρίσκεται υπό την επίδραση των βορειοανατολικών αληγών ανέμων, που δημιουργούν άφθονες βροχές και πυκνότατη τροπική βλάστηση, ενώ το νότιο μέρος είναι ξηρότερο και στις πλαγιές των βουνών υπάρχουν στέπες και αρκετές άγονες εκτάσεις. Το κλίμα είναι καθαρά τροπικό, κυρίως στο βόρειο μέρος του νησιού, που πλήττεται συχνά από τροπικές θύελλες και τυφώνες.

## Πηγές
* Rafael Picó: The Geographic Regions of Puerto Rico, 1950, OCLC number 1649057
* Dr. José F. Cadilla, Ángel Cruz, Sara Diez-Trigo: *Elementos de Geografía de Puerto Rico*, 1988
Καθεδρικός του Μύνστερ

Ο **Καθεδρικός Ναός του Μύνστερ** ή **Καθεδρικός του Αποστόλου Παύλου** (στα γερμανικά: **St.-Paulus-Dom**) είναι η έδρα της Καθολικής Επισκοπής του Μύνστερ, στη Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία, στη Γερμανία.  

Ο ναός, που χτίστηκε το 13ο αιώνα, έχει στοιχεία τόσο του γοτθικού όσο και του ρομανικού ρυθμού καθώς ενσωματώθηκαν σ' αυτόν τμήματα του προηγούμενου καθεδρικού της πόλης, που ήταν χτισμένος στο ίδιο σημείο.    

Στο ναό βρίσκεται ο τάφος του επισκόπου του Μύνστερ, Clemens August Graf von Galen, ο οποίος στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είχε επικρίνει έντονα το ναζιστικό καθεστώς και είχε καταδικάσει τη δολοφονία χιλιάδων ανθρώπων με το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 και το 2005 ανακηρύχθηκε όσιος από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ'. 

## Παραπομπές
 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στη Γερμανία
Άγκουας ντα Πράτα

Το **Άγκουας ντα Πράτα** (πορτογ. *Águas da Prata*) είναι κωμόπολη και δήμος της νότιας Βραζιλίας, στην πολιτεία Σάου Πάουλου. Ο πληθυσμός της είναι 8.221 κάτοικοι (εκτίμηση του 2020) και η έκταση του δήμου 143&nbsp;τετραγωνικά χιλιόμετρα. Απέχει οδικώς 238 χιλιόμετρα από το Σάο Πάολο.

Η ονομασία Άγκουας ντα Πράτα σημαίνει στην πορτογαλική γλώσσα «νερά του αργύρου» ή «ασημένια νερά». Πράγματι, η πόλη αποτελεί κέντρο υδροθεραπείας. Ο πληθυσμός της τη δεκαετία του 1960 αναφέρεται ως 2.500 κάτοικοι.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 562

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Σώπατρος ο Απαμεύς

Ο **Σώπατρος ο Απαμεύς** ήταν ένας σημαντικός σοφιστής και νεοπλατωνικός φιλόσοφος του 3ου-4ου αιώνα μ.Χ. από την Απάμεια της ρωμαϊκής Συρίας.

## Βίος
Ο Σώπατρος ήταν μαθητής του φιλοσόφου Ιάμβλιχου, μετά το θάνατο του οποίου (325 μ.Χ.) μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου απόλαυσε την εύνοια και την προσωπική φιλία του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄. O Αυτοκράτορας τον είχε ορίσει επόπτη των τελετών ιδρύσεως της Κωνσταντινούπολης. Το λεξικό του Σούδα αναφέρει ότι ο Σώπατρος έγραψε διάφορα έργα, συμπεριλαμβανομένου ενός που ονομαζόταν *Περί Προνοίας* και ενός άλλου που ονομαζόταν *Περί τῶν παρ΄ ἀξίαν εὐπραγούντων ἢ δυσπραγούντων*. Πιθανόν, από τα πιο σημαντικά έργα που αποδίδονται στον Σώπατρο είναι το *Περί Διαιρέσεως Ζητημάτων* και οι λύσεις που περιλαμβάνονται εκεί.

Ο ιστορικός Σωζομενός αναφέρει ότι ο Κωνσταντίνος ζήτησε από τον Σώπατρο εξαγνισμό, αφού σκότωσε τον γιο του Κρίσπο και ότι ο Σώπατρος το αρνήθηκε. Ο Σώπατρος ήταν μία από τις πολλές προσωπικότητες που θανατώθηκαν με διαταγή Κωνσταντίνου Α΄, λίγο πριν το 337 μ.Χ. Ο Ζώσιμος αποδίδει τον θάνατό του στις μηχανορραφίες του Αβλάβιου. Ο Ευνάπιος ισχυρίζεται κι εκείνος ότι ο Σώπατρος κατηγορήθηκε από τον Κωνσταντίνο για εκτέλεση μαγείας, εμποδίζοντας μέσω μαγικών τεχνών έναν στόλο φορτωμένο με σιτηρά να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Eunapius, ''Lives of the Sophists''
*Photius' *[[Bibliotheca (Photius)|Bibliotheca]]*   Cod. 161 at The Tertullian Project
* Sigma 845  in Suda On Line project 
* Sigma 848  in  Suda On Line project 

Κατηγορία:Συγγραφείς του 4ου αιώνα
Μαρίτσα Αγλαβίτου

Η **Μαρίτσα Φεοντόροβνα Αγλαβίτου** (18ος αιώνας) ήταν Ελληνορωσίδα που έγινε διάσημη ως ιππεύτρια, αλλά και για την πολυτάραχη και ασυνήθιστη ζωή της. Η φήμη για τις καταπληκτικές της ικανότητες στη ιππασία έφθασε μέχρι τη Μεγάλη Αικατερίνη, που την κάλεσε να γίνει μέλος της Αυλής της, ώστε να τη συνοδεύει στα κυνήγια της.

Ο Ρώσος συγγραφέας Λέσκιν έγραψε εκτεταμένη βιογραφία της, στην οποία μνημονεύονται όλα τα επεισόδια της έντονης ζωής της ιδιόρρυθμης Ελληνορωσίδας. Η Μαρίτσα Φεοντόροβνα συμπεριφερόταν σαν πραγματική Αμαζόνα και ζούσε μαζί με τους Κοζάκους. Στο τέλος ερωτεύθηκε τον αταμάνο (αρχηγό τους) Νικόλα Αλεξίεβιτς Γκράντιν, την είχαν ζητήσει όμως πολλοί Κοζάκοι αρχηγοί σε γάμο. Τότε η Αγλαβίτου προήρυξε αγώνες ανάμεσα στους υποψήφιους μνηστήρες της. Οι αγώνες ήταν πολύ σκληροί και δύο από τους συμμετασχόντες σκοτώθηκαν σε αυτούς. Νίκησε ο αταμάνος Γκρούιτς. Αλλά η Μαρίτσα, που δεν ήθελε να τον παντρευτεί, αγωνίσθηκε η ίδια μαζί του και τον νίκησε. Εκείνος για να την εκδικηθεί σκότωσε τον Γκράντιν. Τότε η Αγλαβίτου από την απελπισία της αυτοκτόνησε, πέφτοντας με το άλογό της σε έναν άγριο γκρεμό.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελίδα 581

Αγλαβιτου, Μαριτσα Φ
Astora

Η **Astora** είναι εταιρεία που δραστηριοποιείται στον χώρο αποθήκευσης φυσικού αερίου στη Γερμανία από τον Φεβρουάριο του 2012 ως άμεση θυγατρική της Wingas. Στο Rehden της Κάτω Σαξονίας, η Astora διαθέτει τη μεγαλύτερη υπόγεια εγκατάσταση αποθήκευσης φυσικού αερίου στη Δυτική Ευρώπη – με όγκο 4,4 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων αερίου λειτουργίας. Αυτό αντιστοιχεί στην ετήσια απαίτηση δύο εκατομμυρίων μονοκατοικιών ή περίπου το ένα πέμπτο της χωρητικότητας αποθήκευσης φυσικού αερίου στη Γερμανία. Η δεξαμενή Rehden είναι ένα πρώην κοίτασμα φυσικού αερίου που παρήχθη από την Wintershall εκείνη την εποχή. Η Astora λειτουργεί ένα από τα μεγαλύτερα σπήλαια αποθήκευσης φυσικού αερίου στη Γερμανία στο Jemgum της Κάτω Σαξονίας από το 2013. Ο όγκος του φυσικού αερίου θα είναι έως και 1 δισεκατομμύριο κυβικά μέτρα έως το 2018. Τον Μάιο του 2007, η εγκατάσταση αποθήκευσης φυσικού αερίου Haidach κοντά στο Straßwalchen στο Σάλτσμπουργκ άνοιξε με όγκο αποθήκευσης έως και 1,2&nbsp;δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου από την Astora, την Rohöl-Aufsuchungs AG (RAG) και την Gazprom Export. Μέχρι το 2011, αυτή η εγκατάσταση αποθήκευσης, η οποία ήταν συνδεδεμένη μόνο με το γερμανικό δίκτυο φυσικού αερίου, επεκτάθηκε σε 2,6&nbsp;δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα επεκτάθηκε. Έχει επίσης συνδεθεί με το αυστριακό δίκτυο φυσικού αερίου από το 2014.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας
Ναός της Αγίας Τριάδας (Χαλέπι)

Ο **Ναός της Αγίας Τριάδος, στο [[Χαλέπι]]** (στην αρμενική γλώσσα: **Սուրբ Երրորդութիւն Եկեղեցի**, **Sourp Yerrortutyun**; στην αραβική γλώσσα: **كنيسة الثالوث الأقدس**) ανήκει στη Καθολική Αρμενική Εκκλησία.  

Αρχιτέκτονας του ναού, που θυμίζει τον Καθεδρικό Ζβαρτνοτς (Zvartnots), στη νοτιοδυτική Αρμενία, (γι΄αυτό λέγεται και Zvartnots) ήταν ο Πασκάλ Παμπουτζιάν (Pascal Paboudjian). Ο ναός καθαγιάστηκε το 1965, στη 50η επέτειο της Γενοκτονίας των Αρρμενίων και ανακαινίστηκε το 1990.  Στο εκκλησιαστικό συγκρότημα στεγάζεται το σχολείο Ζβαρτνοτς, που είναι γνωστό στα αραβικά ως Σχολείο al-Farah (στα αραβικά: مدرسة الفرح) και ανήκει στην Αρμενική Καθολική Αρχιεπαρχία του Χαλεπίου (Armenian Catholic Archeparchy of Aleppo). 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκκλησίες στη Συρία
Αγλαΐας ο Βυζαντίνος

Ο **Αγλαΐας ο Βυζαντίνος** ήταν Έλληνας ιατρός, που έζησε κατά τη βυζαντινή εποχή, σε άγνωστο αιώνα ή αιώνες. Ο Αγλαΐας συνέγραψε ένα έμμετρο ιατρικό σύγγραμμα, το οποίο εξέδωσε πρώτος ο Μπουσεμάκερ. Το σύγγραμμα αυτό επιγράφεται *«Προς τας αρχομένας υποχύσεις»*. Χειρόγραφα σώζονται στην Αμβροσιανή Βιβλιοθήκη του Μιλάνου, στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενετίας και στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας στο Παρίσι.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελίδα 581

Αγλαιας Βυζαντινος
Αρίστιδες Αγκραμόντε

Ο **Αρίστιδες Αγκραμόντε υ Σιμόνι** (*Aristides Agramonte y Simoni*, 3 Ιουνίου 1868 &ndash; 19 Αυγούστου 1931) ήταν Κουβανός ιατρός παθολόγος και βακτηριολόγος, με εξειδίκευση στην τροπική ιατρική.

Ο Αγκραμόντε γεννήθηκε στο Καμαγουέι της Κούβας και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Του δόθηκε η υπηκοότητα των ΗΠΑ και το 1898 ο Τζωρτζ Μίλερ Στέρνμπεργκ (στρατιωτικός ιατρός που θεωρείται ο πρώτος βακτηριολόγος στην ιστορία των ΗΠΑ) τον διόρισε βοηθό χειρουργού στον αμερικανικό στρατό και τον έστειλε στην Κούβα προκειμένου να μελετήσει μια επιδημία κίτρινου πυρετού. Αργότερα ο Αγκραμόντε υπηρέτησε στην «Επιτροπή κίτρινου πυρετού», μια επιτροπή του στρατού των ΗΠΑ υπό τον Γουόλτερ Ρηντ, η οποία ερεύνησε τη μετάδοση της νόσου και επιβεβαίωσε την ανακάλυψη του (επίσης Κουβανού) επιδημιολόγου Κάρλος Φίνλεϋ ότι μεταδιδόταν από το τσίμπημα του είδους κουνουπιού *[[Aedes aegypti]]*.

Εκτός από αυτές τις έρευνες, ο Αρίστιδες Αγκραμόντε ερεύνησε επίσης την πανούκλα, τον δάγκειο πυρετό, το τράχωμα, την ελονοσία, τη φυματίωση, τον τυφοειδή πυρετό και άλλες νόσους. Μετά τη θητεία του στην Επιτροπή κίτρινου πυρετού, έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας.

## Δημοσιεύσεις
* 
* 
* 
*  Ανατυπώθηκε από το περιοδικό το 1983: 
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κουβανοί επιστήμονες
Κατηγορία:Βακτηριολόγοι
Ντεσνά

Ο **Ντεσνά** (ουκρ. και ρωσ. Десна) είναι μεγάλος ποταμός της Ουκρανίας και της Ρωσίας, μείζων αριστερός παραπόταμος του Δνείπερου, αν και η ονομασία του σημαίνει «δεξί χέρι» στην ανατολική παλαιοσλαβική γλώσσα. Με συνολικό μήκος 1.130 χιλιόμετρα, από τα οποία τα 591 σε ουκρανικό έδαφος, είναι ο πέμπτος σε *συνολικό* μήκος από όσους ποταμούς διαρρέουν την Ουκρανία (μετά τον Δούναβη, τον Δνείπερο και τον Δνείστερο). Η λεκάνη απορροής του Ντεσνά έχει έκταση 88.900 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Στην Ουκρανία το πλάτος του ποταμού είναι από 60 μέχρι 250 μέτρα, με μέσο βάθος 3 μέτρα. Η μέση ετήσια παροχή του στη συμβολή του με τον Δνείπερο είναι 360 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Ο Ντεσνά παγώνει από τις αρχές Δεκεμβρίου μέχρι τις αρχές Απριλίου. Εκτός αυτής της περιόδου, είναι πλωτός από το Νόβχοροντ-Σιβέρσκι μέχρι τη συμβολή του με τον Δνείπερο, μια διαδρομή περίπου 535 χιλιομέτρων.

Τον Ιούνιο του 2020 η στάθμη του νερού του ποταμού έφθασε στο χαμηλότερο σημείο της τα τελευταία 140 χρόνια για μήνα Ιούνιο, 5 μέτρα κάτω από το μέσο όρο για αυτή την εποχή του έτους.

## Γεωγραφία
### Ρους
Ο Ντεσνά πηγάζει από τα υψώματα του Σμολένσκ στο Όμπλαστ (Περιφέρεια) του Σμολένσκ, ανατολικά-νοτιοανατολικά από την πόλη Σμολένσκ. Πιο συγκεκριμένα, η πηγή του βρίσκεται σε ένα δάσος κοντά στο χωριό Ναλέτι. Αρχικώς ο ποταμός ρέει προς νότο, μέσα σε ομαλή και βαλτώδη κοιλάδα, προς την πόλη Μπριάνσκ, όπου η δεξιά του όχθη υψώνεται.

Μετά τη συμβολή του με τον Σεΐμ κοντά στα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας, ο Ντεσνά πλαταίνει και διαχωρίζεται σε αρκετούς μικρότερους κλάδους. Η δεξιά όχθη του χαμηλώνει και πάλι κοντά στην πόλη Τσερνίχιβ, αλλά και παρακάτω, κοντά σε έναν από τους παραποτάμους του, του Οστέρ, μετά τη συμβολή του οποίου ο Ντεσνά συνεχίζει τον ρου του μέσα σε μια βαλτώδη πεδιάδα, μέχρι τη συμβολή του με τον Δνείπερο κοντά στο Κίεβο.

### Παραπόταμοι
Ο Ντεσνά έχει πολλούς παραπόταμους. Οι σημαντικότεροι (μήκος μεγαλύτερο των εκατό χιλιομέτρων) που συναντούμε κατερχόμενοι τον ποταμό είναι με τη σειρά:

* Βέτμα (αριστερός)
* Μπολβά (αριστερός)
* Νάβλια (αριστερός)
* Νερούσσα (αριστερός)
* Σούντοστ (δεξιός)
* Ούμπιντ (δεξιός)
* Σεΐμ (αριστερός)
* Σνοβ (δεξιός)
* Οστέρ (αριστερός)

### Πόλεις και κωμοπόλεις επί του Ντεσνά
* Γιέλνια επί του Ντεσνά (Ρωσία)
* Ντεσνογκόρσκ (Ρωσία)
* Ζούκοφκα (Ρωσία)
* Σελτσό (Ρωσία)
* Μπριάνσκ (Ρωσία)
* Τρουμπτσέφσκ (Ρωσία)
* Νόβχοροντ-Σιβέρσκι (Ουκρανία)
* Τσερνίχιβ (Ουκρανία)
* Οστέρ (Ουκρανία)
* Κίεβο (Ουκρανία)

Επίσης, η Μονή Σβένσκι βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Ντεσνά και Σβεν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το λήμμα για τον Ντεσνά στη «Διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια της Ουκρανίας»

Κατηγορία:Ποταμοί της Ουκρανίας
Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας