open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γουλιέλμος Χάουαρντ (απεβ. 1672)

Ο σερ **Γουλιέλμος Χάουαρντ**, αγγλ.: *sir William Howard* (π. 1599 – έως τις 7 Αυγούστου 1672) από την Οικογένεια Χάουαρντ, από το Τόλσμπερυ Χολ τού Έσσεξ, ήταν Άγγλος αυλικός και μέλος τού Κοινοβουλίου . 

Ήταν ο 4ος επιζών γιος τού Θωμά Χάουαρντ 1ου κόμη τού Σάφολκ, από τη σύζυγό του Αικατερίνη.  Το 1616 κληρονόμησε το αρχοντικό (manor) τού Τόλσμπερυ στο Έσσεξ μετά το τέλος τού μεγαλύτερου αδελφού του, Ερρίκου.  Χρίστηκε Ιππότης τού Μπαθ μαζί με δύο από τούς αδελφούς του τον Νοέμβριο τού 1616, όταν ο Κάρολος (Α΄) Στιούαρτ έγινε πρίγκιπας τής Ουαλίας.  Έγινε κύριος τού ιδιαίτερου θαλάμου τού πρίγκιπα, και ήταν μεταξύ εκείνων, που στάλθηκαν μετά από αυτόν στην Ισπανία το 1623.  Συμμετείχε στο Κρίκλεϊντ, όπου ο πατέρας του ήταν ο κύριος εκλογικός προστάτης, στα κοινοβούλια των ετών 1624, 1625 και 1626. 

Ήταν υποδιοικητής στην ομάδα των ευγενών συνταξιούχων από το 1639 έως τουλάχιστον το 1642. 

Έγινε μέλος τού Ολντ Σάρουμ στο Βραχύ Κοινοβούλιο, πιθανώς μέσω τής επιρροής τού Γουλιέλμου Σέσιλ 2ου κόμη τού Σόλσμπερυ, μίας μετριοπαθούς φωνής στη Βουλή των Λόρδων.  Μετά το ξεκίνημα τού Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου, ενώθηκε με τον βασιλιά στην Οξφόρδη, αλλά φαίνεται ότι έπαιξε μικρό ρόλο στη σύγκρουση, και έγραψε τη σύνθεσή του το 1646. 

Έγραψε τη διαθήκη του τον Ιούλιο τού 1672, και απεβίωσε λίγο αργότερα. 

## Αναφορές

Οικογένεια Χάουαρντ
Ροβέρτος Χάουαρντ (Βασιλικός)

Ο σερ **Ροβέρτος Χάουαρντ** Ιππότης τού Λουτρού, αγγλ.: *sir Robert Howard KB* (1598) 22 Απριλίου 1653) από την Οικογένεια Χάουαρντ ήταν Άγγλος γαιοκτήμονας, μέλος τού κοινοβουλίου και στρατιωτικός των Βασιλικών. Ενεπλάκη σε σκάνδαλο, όταν η ερωμένη τού Φραγκίσκη Κόουκ υποκόμισσα Πέρμπεκ, κρίθηκε ένοχη για μοιχεία, και κλήθηκε δύο φορές να εξηγήσει την εγκυμοσύνη της με τον γιο του στο Δικαστήριο τής Ύπατης Αρμοστείας.  Κατά τη διάρκεια τού Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου, ο Χάουαρντ ήταν επικεφαλής τής άμυνας τού Κάστρου Μπρίντγκνορθ, όταν αυτό παραδόθηκε στους Κοινοβουλευτικούς το 1646.

## Βιογραφία
Ο Ροβέρτος Χάουαρντ ήταν ο 5ος γιος τού Θωμά Χάουαρντ 1ου κόμη τού Σάφολκ και τής 2ης συζύγου του, Αικατερίνης. Ήταν θείος τού θεατρικού συγγραφέα σερ Ροβέρτου Χάουαρντ και αδελφός τού Θεόφιλου 2ου κόμη τού Σάφολκ, τού Θωμά κόμη τού Μπέρκσαϊρ και τού Εδουάρδου λόρδου Χάουαρντ τού Έσκρικ. 

Το 1626, μετά το τέλο τού μεγαλύτερου αδελφού τού Ροβέρτου, σερ Καρόλου Χάουαρντ τού Κλαν, ο Ροβέρτος κληρονόμησε το κάστρο Κλαν στο Σρόπσιρ. Ήταν ο επόμενος κληρονόμος σύμφωνα με τη διαθήκη τού θείου του, κόμη τού Νότιγχαμ. 

## Φραγκίσκη Βίλιερς
μικρογραφία|227x227εσ|Η Φραγκίσκη Κόουκ λαίδη Πέρμπεκ, η οποία έζησε με τον Ροβέρτο για πολλά χρόνια ως ανεπίσημη σύζυγός του.

## Μέλος του Κοινοβουλίου

## Υπέρ τού βασιλιά
δεξιά|μικρογραφία|Εκκλησία Σαιντ Τζορτζ, Κλουν.

## Ντάνβερς

## Αναφορές

Κατηγορία:Οικογένεια Χάουαρντ (αγγλική αριστοκρατία)
Θωμάς Χάουαρντ, 1ος κόμης του Μπέρκσιρ

Ο **Θωμάς Χάουαρντ**, 1ος Κόμης του Μπέρκσαϊρ, Ιππότης τού Λουτρού, αγγλ.: *Thomas Howard, 1st Earl of Berkshire, KB* (8 Οκτωβρίου 1587 - 16 Ιουλίου 1669) από την Οικογένεια Χάουαρντ, ήταν Άγγλος πολιτικός που συμμετείχε στη Βουλή των Κοινοτήτων μεταξύ 1605 και 1622. Χρίστηκε κόμης τού Μπέρκσιρ το 1626.

## Ο βίος του
μικρογραφία|Πάρκο Τσάρλτον, Μάλμεσμπουρυ, Γουίλτσιρ.

Ο Χάουαρντ γεννήθηκε στο Σάφρον Γουόλντεν τού Έσσεξ, δεύτερος γιος τού Θωμά Χάουαρντ 1ου κόμη τού Σάφολκ και τής συζύγου του Αικατερίνης Νάιβετ. Σπούδασε στο Κολλέγιο Μάγκνταλεν τού Κέιμπριτζ. Χρίστηκε ιππότης τού Λουτρού τον Ιανουάριο του 1605, όταν ο πρίγκιπας Κάρολος (Α΄) Στιούαρτ χρίστηκε δούκας τής Υόρκης.  Στη συνέχεια εντάχθηκε στην πρεσβεία τού συγγενή του Καρόλου Χάουαρντ 1ου κόμη τού Νότιγχαμ στην Ισπανία. 

Τον Νοέμβριο τού 1605, αν και ανήλικος, εξελέγη βουλευτής τού Λάνκαστερ σε επαναληπτικές εκλογές.  Χόρεψε στο *The Somerset Masque* στις 26 Δεκεμβρίου 1613.

Ο Χάουαρντ εξελέγη βουλευτής τού Γουίλτσιρ το 1614.  Το 1621 εξελέγη βουλευτής τού Κρίκλεϊντ.  Το 1621 χρίστηκε βαρόνος Χάουαρντ τού Τσάρλτον στο Γουίλτσιρ, και στις 7 Φεβρουαρίου 1626 χρίστηκε κόμης του Μπέρκσιρ. Κληρονόμησε το κτήμα Τσάρλτον Παρκ στο Γουίλτσιρ από τη μητέρα του. 

Ο Χάουαρντ κατείχε πολλά τοπικά αξιώματα και ήταν λόρδος Υποδιοικητής τού Όξφορντσιρ από το 1628.  Εντάχθηκε στο Ιδιαίτερο Συμβούλιο το 1639.  Στην έναρξη τού Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου φυλακίστηκε από το κοινοβούλιο, κατηγορούμενος για απόπειρα εκτέλεσης τής βασιλικής εντολής παράταξης στο Όξφορντσιρ. Στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος, σύμφωνα με τον Εδουάρδο Χάιντ 1ο κόμη τού Κλάρεντον, επειδή ήταν ένας αναποτελεσματικός άνθρωπος, «που δεν μπορούσε να βλάψει πουθενά».  Εντάχθηκε στον βασιλιά στην Οξφόρδη, όπου έγινε διδάσκαλος τού Καρόλου (Β΄) πρίγκιπα της Ουαλίας .  Το 1646 ο Χάουαρντ ήταν με τον πρίγκιπα τής Ουαλίας στο Τζέρσεϋ, αλλά δεν τον συνόδευσε στη Γαλλία. Αντ' αυτού, πήγε στην Ολλανδία και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αγγλία, όπου συμμετείχε στο Κοινοβούλιο για την περιουσία του το 1649. 

Μετά την Παλινόρθωση τού Καρόλου Β΄, ο Χάουαρντ επανεντάχθηκε στο Ιδιαίτερο Συμβούλιο.  Απεβίωσε τον Ιούλιο τού 1669, σύμφωνα με πληροφορίες από πτώση, και τάφηκε στο Αβαείο τού Γουέστμινστερ . 

## Οικογένεια
Ο Χάουαρντ νυμφεύτηκε τη λαίδη Ελισάβετ Σέσιλ, κόρη και συγκληρονόμο τού Γουλιέλμου Σέσιλ 2ου κόμη τού Έξετερ, το 1614. Απέκτησαν δεκατρία παιδιά:
* Κάρολος, 2ος κόμης τού Μπέρκσιρ (1615–1679).
* λαίδη Μαρία (1616–1679).
* Θωμάς, 3ος κόμης τού Μπέρκσιρ (1619–1706).
* Ερρίκος (θεατρικός συγγραφέας).
* Γουλιέλμος, παππούς του Ερρίκου Χάουαρντ 11ου κόμη τού Σάφολκ και 4ου τού Μπέρκσιρ
* σερ Ροβέρτος (1626–1698).
* λαίδη Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Τζον Ντράιντεν.
* Φίλιππος (1629–1717), συνταγματάρχης.
* λαίδη Φραγκίσκη, παντρεύτηκε τον Κόνιερς Ντάρσι 2ο κόμη τού Χόλντερνες.
* Ιάκωβος, δραματουργός.
* Άλγκερνον.
* Εδουάρδος, θεατρικός συγγραφέας.
* λαίδη Νταϊάνα (1636–1713).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Κατηγορία:Οικογένεια Χάουαρντ (αγγλική αριστοκρατία)
Νικηφόρος Ηλίας Τσεκούρας

Ο **Νικηφόρος Ηλίας Τσεκούρας** (γεννημένος περίπου στις αρχές της δεκαετίας του 2010) είναι Έλληνας ζωγράφος. Είναι άτομο στο φάσμα του αυτισμού και έχει αναδειχθεί για το ιδιαίτερο εικαστικό του έργο, το οποίο αποτελεί τρόπο επικοινωνίας με τον κόσμο και μέσο έκφρασης συναισθημάτων και εικόνων.

## Βιογραφία
Ο Νικηφόρος άρχισε να ζωγραφίζει από την ηλικία των δύο ετών, δείχνοντας έντονο ενδιαφέρον για τα χρώματα και τις εικόνες ήδη από τα πρώτα του χρόνια. Η ζωγραφική αποτελεί για εκείνον όχι απλώς δημιουργική δραστηριότητα αλλά κύριο μέσο επικοινωνίας και έκφρασης, ιδιαίτερα λόγω των ιδιαιτεροτήτων του στο φάσμα του αυτισμού.

Οι γονείς του Νικηφόρου φρόντισαν από μικρή ηλικία να καλλιεργήσουν τη μουσική παιδεία του με έργα των Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, αλλά και διάφορα εμβατήρια όπως τον Εθνικό Ύμνο και τη Μακεδονία ξακουστή.

Οι συχνές επισκέψεις σε μουσεία και χώρους τέχνης στάθηκαν η κατάλληλη αφορμή ώστε να καλλιεργηθεί η κλίση του προς τη ζωγραφική, ενώ εξίσου καθοριστική για την ανάπτυξη του ταλέντου του ήταν και η επίδραση που δέχτηκε από τη βυζαντινή αγιογραφία και εν γένει από την ελληνική παράδοση. Λατρεία μεγάλη έχει και για τον Παρθενώνα. Τον έχει χαρακτηρίσει το μουσείο όλης της Ελλάδας.

## Θέματα και στυλ

Ο Νικηφόρος συχνά αντλεί έμπνευση από την καθημερινότητα, τη φύση και τις εικόνες που τον περιβάλλουν, αποτυπώνοντας στον καμβά έναν κόσμο γεμάτο χρώμα και συναίσθημα. Η ζωγραφική αποτελεί για εκείνον έναν προσωπικό τρόπο να μιλά για όσα βλέπει, αισθάνεται και σκέφτεται, μετατρέποντας δύσκολες εμπειρίες σε δημιουργική έκφραση.

Το έργο του χαρακτηρίζεται από εκφραστικές γραμμές και έντονα χρώματα, με τα οποία μεταφέρει εικόνες που πηγάζουν από την παρατήρηση, τη φαντασία και τη βαθιά αίσθηση του κόσμου γύρω του. Μέσα από τη ζωγραφική ο Νικηφόρος δείχνει έναν διαφορετικό, καθαρό τρόπο αντίληψης και επικοινωνίας.

Ο Νικηφόρος δημιούργησε και ένα έργο για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Η μητέρα του είπε ότι καθώς δημιουργούσε το έργο έκλαιγε απαρηγόρητα, ενώ τα δάκρυα έπεφταν πάνω στον πίνακα.

## Εκθέσεις
Μέχρι σήμερα ο Νικηφόρος έχει δημιουργήσει περισσότερα από 600 έργα ποικίλων διαστάσεων και θεματολογίας, κυρίως με ακρυλικά, ενώ τα έργα του έχουν ήδη παρουσιαστεί σε τρεις ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων η έκθεση «Υπέροχα διαφορετικοί: Ένα άλλο φάσμα» στη Μυροβόλο και η έκθεση «Αρκεί να το πιστέψεις»  στη Sianti Gallery, σε εννέα ομαδικές στην Αθήνα, καθώς και στο εξωτερικό, όπως στη Φλωρεντία και στο Λονδίνο. Έχει επίσης διακριθεί με το 2ο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης με το έργο του «Κάλλος».

Τα έργα του έχουν επίσης παρουσιαστεί σε άλλα πλαίσια που αναδεικνύουν την προσωπική ερμηνεία του κόσμου μέσω της ζωγραφικής, υπογραμμίζοντας τη σημασία της τέχνης ως μέσου ενσωμάτωσης και έκφρασης για άτομα με διαφορετικές ανάγκες και τρόπους αντίληψης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Αυτισμός
Ζαν-Ζακ Ντεσαλίν

Ο **Ζαν-Ζακ Ντεσαλίν** (Γαλλική προφορά: [ʒɑ̃ ʒak dɛsalin]; 20 Σεπτεμβρίου 1758 - 17 Οκτωβρίου 1806) ήταν ο πρώτος Αυτοκράτορας της Αϊτής, ηγέτης της Επανάστασης της Αϊτής και ο πρώτος κυβερνήτης μιας ανεξάρτητης Αϊτής σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1805.  Αρχικά θεωρούμενος ως γενικός κυβερνήτης, ο Ντεσαλίν αργότερα ονομάστηκε Αυτοκράτορας της Αϊτής ως **Ζακ Α΄** (1804–1806) από στρατηγούς του Αϊτινού Επαναστατικού Στρατού και κυβέρνησε με αυτή την ιδιότητα μέχρι τη δολοφονία του το 1806.  Ηγήθηκε της αντίστασης κατά της γαλλικής κυριαρχίας του Αγίου Δομίνικου και τελικά έγινε ο αρχιτέκτονας της σφαγής των εναπομεινάντων Γάλλων κατοίκων της πρόσφατα ανεξάρτητης Αϊτής το 1804.  Μαζί με τον Toussaint Louverture, έχει αναφερθεί ως ένας από τους πατέρες του έθνους της Αϊτής.   Υπό την κυριαρχία του Ντεσαλίν, η Αϊτή έγινε η πρώτη χώρα στην Αμερική που κατάργησε οριστικά τη δουλεία.

Ο Ντεσαλίν υπηρέτησε ως αξιωματικός στον γαλλικό στρατό όταν ο Άγιος Δομίνικος απέκρουε τις ισπανικές και βρετανικές εισβολές. Αργότερα ανήλθε σε διοικητή της επανάστασης κατά της Γαλλίας. Ως κύριος υπολοχαγός του Toussaint Louverture, ηγήθηκε πολλών επιτυχημένων αποστολών, συμπεριλαμβανομένης της μάχης του Crête-à-Pierrot . Το 1802, ο Λουβερτούρ προδόθηκε, συνελήφθη και φυλακίστηκε στη Γαλλία, όπου και πέθανε. Στη συνέχεια, ο Dessalines έγινε ο ηγέτης της επανάστασης και ο Γενικός Αρχηγός του Στρατού των Ιθαγενών (Armée Indigène) στις 18 Μαΐου 1803. Οι δυνάμεις του νίκησαν τον γαλλικό στρατό στη Μάχη του Βερτιέρ στις 18 Νοεμβρίου 1803. Ο Άγιος Δομίνικος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητος στις 29 Νοεμβρίου και στη συνέχεια ως ανεξάρτητη Δημοκρατία της Αϊτής την 1η Ιανουαρίου 1804, υπό την ηγεσία του Ντεσαλίν, ο οποίος επιλέχθηκε από ένα συμβούλιο στρατηγών για να αναλάβει το αξίωμα του γενικού κυβερνήτη.

Διέταξε την σφαγή του εναπομείναντος γαλλικού πληθυσμού στην Αϊτή το 1804, σκοτώνοντας 3.000 έως 5.000 ανθρώπους και μια έξοδο χιλιάδων. Μερικοί ιστορικοί αναφέρουν την απειλή μιας γαλλικής επανεισβολής και επαναφοράς της δουλείας ως έναν από τους λόγους της σφαγής.   Ο Ντεσαλίν εξαίρεσε τους επιζώντες Πολωνούς Λεγεωνάριους, οι οποίοι είχαν αποστατήσει από τους Γάλλους, καθώς και τους Γερμανούς που δεν συμμετείχαν στο δουλεμπόριο.  Τους παραχώρησε πλήρη υπηκοότητα και τους κατέταξε ως *μαύρους* .  Οι εντάσεις παρέμειναν με τον μειονοτικό πληθυσμό μιγάδων, ο οποίος είχε αποκτήσει κάποια εκπαίδευση και περιουσία κατά την αποικιακή περίοδο.  

Ως Αυτοκράτορας, ο Ντεσαλίν επέβαλε την εργασία στις φυτείες για να προωθήσει την οικονομία και ξεκίνησε μια αυταρχική διακυβέρνηση. Το 1806, δολοφονήθηκε από μέλη της ίδιας του της διοίκησης και διαμελίστηκε από ένα βίαιο όχλο λίγο αργότερα.   Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, ο Ντεσαλίν είχε άρχισει να επανεκτιμάται ως σύμβολο του αϊτινού εθνικισμού. Ο εθνικός ύμνος της Αϊτής, "", γραμμένο το 1903, ονομάστηκε προς τιμήν του.  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Πάουλ Τιέμ

Ο **Πάουλ Τιέμ** (Paul Thiem, * 2 Νοεμβρίου 1858 στο Βερολίνο, Πρωσία· † 20 Αυγούστου ή 18 Σεπτεμβρίου 1922 στο Στάρνμπεργκ) ήταν Γερμανός ζωγράφος, γραφίστας, συγγραφέας και εικονογράφος παιδικών βιβλίων του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα.

## Βίος και έργο
Ο Πάουλ Τιέμ, γεννήθηκε στο Βερολίνο ως γιος του χρηματιστή και συλλέκτη έργων τέχνης Αδόλφου Τιέμ. Η μητέρα του ήταν κόρη του οργανίστα Σάμουελ Λέμπρεχτ Τίεμε από το Μπέρνσντορφ της Σαξονίας.

Από τον Ιανουάριο έως το Πάσχα του 1882 σπούδασε για λίγους μήνες ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βερολίνου και από το 1877 σπούδασε ιστορία της τέχνης στο Μόναχο, όπου έγραψε διδακτορική διατριβή για τον Τζοβάνι Μπατίστα Τιεπόλο.
Το 1883 έγινε δεκτός στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, όπου ήταν μαθητής του Νικόλαος Γύζης και του Λούντβιχ φον Λοφτς. Το 1896 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Στάρνμπεργκ, όπου έζησε και εργάστηκε μέχρι τον θάνατό του. Το κτήριο που είναι γνωστό ως *Villa Thiem* στην Josef-Fischhaber-Straße 27 αποτελεί ακόμη σήμερα μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης και χρησιμοποιείται ως χώρος δημιουργίας για καλλιτέχνες.

Ο Τιέμ έκανε πολλές μελέτες και ταξίδια στην Ευρώπη, μεταξύ άλλων στην Ελβετία, την Ιταλία και τον Κάτω Ρήνο. Αυτά τα ταξίδια διεύρυναν σημαντικά το καλλιτεχνικό του ρεπερτόριο και τον οδήγησαν σε μια βαθύτερη επεξεργασία διαφορετικών μορφών τοπίου και φωτισμού. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από ευαισθησία στην ατμόσφαιρα, τη σύνδεση της χωρικής βάθους με λεπτές χρωματικές μεταβάσεις και μια ζωγραφική γραφή που σηματοδοτεί μια αλλαγή από τον νατουραλισμό προς μια πιο υποκειμενική αντίληψη του τοπίου.

## Καλλιτεχνική σημασία
Ο Πάουλ Τιέμ θεωρείται ένας από τους επιδραστικούς ζωγράφους τοπίου στην γερμανική ιστορία της τέχνης. Τα έργα του συνδέονται στενά με τον νατουραλισμό του τέλους του 19ου αιώνα, αλλά εμφανίζουν ήδη στοιχεία μιας πιο σύγχρονης, υποκειμενικής αντίληψης του τοπίου. Αντιλαμβανόταν το τοπίο όχι μόνο ως απλή απεικόνιση της φύσης, αλλά ως συναισθηματική εμπειρία και καλλιτεχνική δήλωση. Επηρέασε νεότερες γενιές καλλιτεχνών μέσω της διδασκαλίας του και της ατμοσφαιρικής ποιότητας των σύνθεσεων τοπίου που δημιούργησε.

## Επιλεγμένα έργα
* «Erding», Neue Pinakothek, Μόναχο
* «Άποψη της Λουκέρνης», Neue Pinakothek, Μόναχο
* Τοπίο (προηγουμένως συλλογή Max Oberndorfer, χαμένο)
* «Σκάλα στο πάρκο»
* Πορτρέτο, Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη

## Λογοτεχνικό έργο
Εκτός από τη ζωγραφική του, ο Τιέμ εικονογράφησε παιδικά βιβλία, έγραψε θεατρικά έργα και τον χιουμοριστικό μυθιστόρημα Der Prinz und sein Onkel. Μεταξύ των δημοσιεύσεων του ήταν:

* Schneider Muck und andere Geschichten (1900)
* Der Prinz und sein Onkel (1908)
* Tugend und Teufel (1896)
* Aufschwung (1902)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου
Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου
Άιχστετ

Το **Άιχστετ** () είναι μικρή πόλη στη Βαυαρία της Γερμανίας, πρωτεύουσα ομώνυμου διαμερίσματος. ο πληθυσμός της στα τέλη του 2023 ήταν 13.867 κάτοικοι. Το Άιχστετ είναι έδρα ομώνυμης ρωμαιοκαθολικής επισκοπής, καθώς και του Καθολικού Πανεπιστημίου του Άιχστετ-Ίνγκολσταντ (του μοναδικού ρωμαιοκαθολικού πανεπιστημίου σε ολόκληρη τη Γερμανία) και του Ανατολικού Κολλεγίου του Άιχστετ (Collegium Orientale).

## Γεωγραφία και γεωλογία
Η πόλη είναι κτισμένη στην αριστερή κυρίως όχθη του ποταμού Άλτμυλ, στην περιοχή της Άνω Βαυαρίας και στην «καρδιά» του Φυσικού Πάρκου της Κοιλάδας του Άλτμυλ. Το Άιχστετ και η κοιλάδα βρίσκονται στον Φραγκονικό Ιούρα και είναι γνωστά για τα λατομεία που δίνουν τον ασβεστόλιθο του Ζόλνχόφεν (γερμ. *Solnhofen Plattenkalk*), με άφθονα απολιθώματα. Εκεί κοντά ανακαλύφθηκε το λεγόμενο «δείγμα του Βερολίνου» του «ιπτάμενου δεινόσαυρου» αρχαιοπτέρυγα, που ανεκάλυψε ο Γιάκομπ Νήμάγιερ.

## Ιστορία
Ο Άγιος Βιλιβάλδος ίδρυσε την Επισκοπή του Άιχστετ στην τοποθεσία ενός παλαιού σταθμού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την ονομασία *Aureatum* ή *Rubilocus* το έτος 741 μ.Χ.. Η πόλη απέκτησε τείχη και καταστατικό χάρτη το 908. Είχε ως κυβερνήτη έναν πρίγκιπα-επίσκοπο και εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους ήταν η έδρα πριγκιπάτου-επισκοπής έως την κοσμικοποίηση του 1802. Το 1806 ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Βαυαρίας, ως Πριγκιπάτο του Άιχστετ, το οποίο ο Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας χάρισε στον γαμπρό του, τον Εζέν ντε Μπωαρναί, το 1817. Το 1821 επανιδρύθηκε η επισκοπή και το 1855 το έδαφος του πριγκιπάτου επέστρεψε στο βαυαρικό στέμμα.

Το 870 το λείψανο της Αγίας Βαλπουργίας μεταφέρθηκε από την αρχική του θέση Χάιντενχαϊμ στο Άιχστετ, όπου το 1035 περιβλήθηκε από το ομώνυμο Αββαείο των Βενεδικτίνων, έως σήμερα.

Τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχε στην πόλη το στρατόπεδο αιχμαλώτων Oflag VII-B. Εκεί παρέμεινε και ο ηθοποιός Ντέσμοντ Λεουέλιν, ο γνωστός αργότερα «Q» σε πολλές ταινίες Τζέιμς Μποντ, ο οποίος συμμετείχε σε αυτοσχέδιες θεατρικές παραστάσεις για την ψυχαγωγία των συναιχμαλώτων του.

* Το *[[Hortus Eystettensis]]* («κήπος του Άιχστατ») ήταν σημαντικό βοτανικό βιβλίο του Μπαζίλιους Μπέσλερ (α΄ έκδοση το 1613).
* Στην πόλη διέμενε από το 1943 έως το 1955 ο ζωγράφος Καρλ Φρίντριχ Λίπμαν.

## Αξιοθέατα
Στην πόλη κυριαρχεί το κάστρο *Willibaldsburg * και ο καθεδρικός Ναός. Υπάρχουν επίσης άλλοι 12 ναοί και 10 μονές.

## Παραπομπές


Αιχστετ
Γιόχαν Βίλκε

Ο **Γιόχαν Καρλ Βίλκε** (, 6 Σεπτεμβρίου 1732 – 18 Απριλίου 1796) ήταν Σουηδός φυσικός γερμανικής καταγωγής, γεννημένος στο Βίσμαρ της βόρειας Γερμανίας.

Ο Γιόχαν Βίλκε ήταν γιος ενός πάστορα, ο οποίος το 1739 διορίσθηκε στον Γερμανικό Ναό της Στοκχόλμης. Ο Γιόχαν πήγε στο γερμανικό σχολείο της Στοκχόλμης και το 1749 εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Από το 1751 ταξίδευε σε άλλες χώρες και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Ρόστοκ το 1757 με τη δημοσίευση της διατριβής *De electricitatibus contrariis*. Το 1759 έγινε ο πρώτος στην ιστορία «Θαμιανός λέκτορας» της πειραματικής φυσικής στη Σουηδική Βασιλική Ακαδημία των Επιστημών, μια θέση που συστάθηκε από δωρεά του πλούσιου εμπόρου Σεμπάστιαν Ταμ, μέλους της Ακαδημίας. Ο Βίλκε έγινε ονομαστικά καθηγητής το 1770 και μόνιμος γραμματέας της Ακαδημίας το 1784. Πέθανε στη Στοκχόλμη σε ηλικία 63 ετών.

Οι δύο ερευνητικές περιοχές στις οποίες ο Βίλκε συνεισέφερε σημαντικά ήταν ο ηλεκτρισμός και η θερμιδική θεωρία. Το 1762 επενόησε μια ηλεκτροστατική γεννήτρια που αποτελούσε μια πρώτη μορφή του ηλεκτροφόρου, μιας συσκευής που εφεύρε το 1775 και διέδωσε ο Αλεσάντρο Βόλτα. Το 1772 ο Βίλκε υπελόγισε τη λανθάνουσα θερμότητα του πάγου. Το 1781 εισήγαγε την έννοια και τον όρο «ειδική θερμότητα» (*Specifica-varme*), σε αναλογία με τον όρο «ειδικό βάρος» (*Specifica-tyngd*). Το 1789 εκλέχθηκε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βίλκε Ιωάννης Κάρολος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 505

Κατηγορία:Σουηδοί φυσικοί
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Ουψάλα
Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών
Όαση Χάργκα

Η **Όαση Χάργκα** (αραβικά: الخارجة· κοπτικά: (ϯ)ⲟⲩⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲃ) είναι η νοτιότερη από τις πέντε δυτικές οάσεις της Αιγύπτου. Βρίσκεται στη Δυτική Έρημο, περίπου 200 χιλιόμετρα δυτικά της κοιλάδας του Νείλου. «Χάργκα» ή «Ελ Χάργκα» είναι επίσης το όνομα της μεγάλης πόλης που βρίσκεται στην όαση και αποτελεί την πρωτεύουσα του Κυβερνείου της Νέας Κοιλάδας. Η όαση, η οποία ήταν γνωστή στους Αρχαίους Αιγυπτίους ως «Νότια Όαση», στους Έλληνες ως «**ἡ Ἐξωτέρα**» και στους Ρωμαίους ως Oasis Magna ή **῎Οασις μεγάλη**, είναι η μεγαλύτερη από τις οάσεις της Λιβυκής Ερήμου της Αιγύπτου. Βρίσκεται σε κοίλωμα μήκους περίπου 160 χιλιομέτρων και πλάτους από 20 έως 80 χιλιόμετρα. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός της είναι 87.482 κάτοικοι (στοιχεία του 2023).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Μιρέλλα Κουτσοκώστα

Η **Μιρέλλα Κουτσοκώστα** (1945 - Νοέμβριος 2017) ήταν Ελληνίδα χορογράφος, χορεύτρια και ηθοποιός του κινηματογράφου. 

Υπήρξε μια εντυπωσιακή παρουσία στο ελληνικό καλλιτεχνικό στερέωμα κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960, συμμετέχοντας ως χορεύτρια και ηθοποιός σε θεατρικές επιθεωρήσεις και κινηματογραφικές ταινίες. Έγινε ευρύτερα γνωστή για τη συμμετοχή της στην ταινία *[[Μαγική Πόλις]]* (1954) του Νίκου Κούνδουρου, καθώς και για τον γάμο της με τον μουσικοσυνθέτη Γιώργο Κατσαρό.

## Καριέρα
Η καλλιτεχνική της πορεία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1950. Η πιο χαρακτηριστική της εμφάνιση έγινε στην ιστορική ταινία του Νίκου Κούνδουρου *[[Μαγική Πόλις]]* (1954), όπου εμφανίζεται στους τίτλους ως «Mirella». Στη συνέχεια, εργάστηκε κυρίως ως χορογράφος και χορεύτρια σε θεατρικές παραστάσεις και επιθεωρήσεις, ενώ συμμετείχε σε πλήθος ταινιών του «Χρυσού Ελληνικού Κινηματογράφου» κατά τη δεκαετία του 1960. 

Συχνά οι ρόλοι της ήταν μικροί, ενσαρκώνοντας συνήθως την «πελάτισσα κοσμικού κέντρου» ή τη χορεύτρια, προσδίδοντας γοητεία και κοσμοπολίτικο αέρα στις σκηνές διασκέδασης των ταινιών της εποχής.

## Προσωπική ζωή
Υπήρξε παντρεμένη με τον διακεκριμένο σαξοφωνίστα και συνθέτη Γιώργο Κατσαρό μέχρι το τέλος της ζωής της. 

Το ζευγάρι απέκτησε δύο γιους: τον Αντώνη Κατσαρό (γενν. 1977), ο οποίος σταδιοδρομεί ως αθλητικογράφος και παρουσιαστής και τον Αλέξανδρο Κατσαρό.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες χορογράφοι
Κατηγορία:Ελληνίδες χορεύτριες
Θεώρημα Σάλμον

Στην γεωμετρία, το **θεώρημα Σάλμον** (αναφέρεται και ως **θεώρημα Salmon**) είναι ένα θεώρημα που αφορά τα σημεία τομής τριών κύκλων με κέντρα το μέσο  τριών συντρέχουσων χορδών σε έναν κύκλο. 

Πιο συγκεκριμένα, έστω ένας κύκλος και τα σημεία του \rm P, A, B, \Gamma. Θεωρούμε τους τρεις κύκλους C_{\rm A}, C_{\rm B}, C_{\rm \Gamma} με κέντρα τα μέσα των χορδών \rm PA, \rm PB, και \rm P\Gamma αντίστοιχα. Έστω \rm P_A, \rm P_B και \rm P_\Gamma τα (δεύτερα) σημεία τομής των κύκλων C_{\rm B} και C_{\rm \Gamma}, των C_{\rm A} και C_{\rm \Gamma}, και των C_{\rm A} και C_{\rm B} αντίστοιχα. Τότε, τα \rm P_A, \rm P_B και \rm P_\Gamma είναι συνευθειακά. 

Όπως θα αποδείξουμε, η ευθεία στην οποία ανήκουν τα σημεία αυτά είναι η ευθεία Σίμσον του \rm P ως προς το τρίγωνο \rm AB\Gamma. 

## Απόδειξη

## Ονομασία

Το θεώρημα φέρει το όνομα του Άγγλου μαθηματικού Τζορτζ Σάλμον, που το δημοσίευσε στο περιοδικό *Nouvelle correspondance mathématique* (1874). Το θεώρημα εμφανίζεται επίσης στο *Annales de Mathématiques pures et appliquées* (1814), όπου δίνεται απόδειξη με την χρήση αναλυτικής γεωμετρίας.

## Δείτε επίσης
* Ευθεία Σίμσον
* Χορδή (γεωμετρία)

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


Κατηγορία:Θεωρήματα στη Γεωμετρία
Γκλάντις ΜακΓκάρεϋ

Η **Γκλάντις Λουίζε ΜακΓκάρεϋ** (γεννημένη ως **Τέιλορ**, 30 Νοεμβρίου 1920 - 28 Σεπτεμβρίου 2024) ήταν Αμερικανίδα ολιστική γιατρός και ιατρική ακτιβίστρια. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, η ΜακΓκάρεϋ προωθούσε καλύτερες πρακτικές γέννησης, ολιστική ιατρική και βελονισμό μέσω της ιατρικής  πρακτικής, ομιλίες και βιβλία της. Συσιδρύσε το Αμερικανικό Ολιστικό Ιατρικό Σύνδεσμο το 1978 και υπήρξε ως πρόεδρος του. Επίσης, συνίδρυσε την Ακαδημία Παραψυχολογίας και Ιατρικής και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Συμβουλίου Ομοιοπαθητικών Ιατρικών Εξεταστών της Αριζόνα.

Η ΜακΓκάρεϋ έλαβε ιατρικά βραβεία και άλλα βραβεία επίτευξης κατά τη διάρκεια της ζωής της, συμπεριλαμβανομένης της τιμής της ως πρωτοπόρος της Ολιστικής Ιατρικής από την Αμερικανική Ολιστική Ιατρική Ένωση και της εισαγωγής της στο Γυναικείο "Hall of fame" της Αριζόνας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ιατροί
Γερουσία (Μπελίζ)

Η **Γερουσία** είναι η άνω βουλή της Εθνοσυνέλευσης της Μπελίζ. Αποτελείται από 13 μέλη που διορίζονται για πενταετή θητεία από τον Γενικό Κυβερνήτη.

## Σύσταση και διορισμός

Οι γερουσιαστές διορίζονται από τον Γενικό Κυβερνήτη με τους εξής τρόπους:

6 κατόπιν συμβουλής του πρωθυπουργού

3 κατόπιν συμβουλής του αρχηγού της αντιπολίτευσης

1 από καθέναν από τους ακόλουθους οργανισμούς από κοινού: 
** το Συμβούλιο Εκκλησιών της Μπελίζ και την Ευαγγελική Ένωση Εκκλησιών 
** το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Μπελίζ και το Επιχειρηματικό Γραφείο της Μπελίζ 
** το Εθνικό Συνέδριο Συνδικάτων της Μπελίζ και τη Συντονιστική Επιτροπή Κοινωνίας των Πολιτών 
** μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) σε καλή κατάσταση

Στην πράξη, το κόμμα που κερδίζει τις γενικές εκλογές (καταλαμβάνοντας τις περισσότερες έδρες στην κάτω βουλή των αντιπροσώπων) ελέγχει επίσης τη Γερουσία. Σε προηγούμενες μορφές, διορίζονταν οκτώ γερουσιαστές: πέντε από τον πρωθυπουργό, δύο από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης και ένας από τον γενικό κυβερνήτη και το Συμβουλευτικό Συμβούλιο της Μπελίζ. Μία επιπλέον έδρα δόθηκε στην αντιπολίτευση από τη δεκαετία του 1990.

## Προϋποθέσεις διορισμού

Ελάχιστο όριο ηλικίας: 21 έτη

Υπηκοότητα: Υπηκοότητα του Μπελίζ

Διαμονή: στην Μπελίζ για τουλάχιστον ένα έτος πριν από την υποψηφιότητα

Ποιοι δεν μπορούν να είναι γερουσιαστές: μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων, μέλη των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας, άτομα που έχουν συμβάσεις εργασίας με την Κυβέρνηση.

### Διορισμοί στο Υπουργικό Συμβούλιο

Περιστασιακά, ένας πρωθυπουργός μπορεί να κρίνει απαραίτητο να διορίσει έναν γερουσιαστή σε θέση στο Υπουργικό Συμβούλιο. Η πρώτη τέτοια περίπτωση ήταν ο Κλ. Λ. Μπ. Ρότζερς υπό τον Τζορτζ Πράις το 1979, αφού έχασε την έδρα του στη Βουλή. Ο Πράις διόρισε επίσης τον Ραλφ Φονσέκα, ο οποίος δεν συμμετείχε στις γενικές εκλογές του 1989, σε θέση υφυπουργού μέχρι να θέσει υποψηφιότητα και να κερδίσει σε μια νεοσύστατη περιφέρεια το 1993.

Το 1997 το UDP διόρισε τον πρέσβη της Μπελίζ στο Μεξικό, Αλφρέδο "Φρεντ" Μαρτίνες, ως γερουσιαστή για να υπηρετήσει επίσης στο Υπουργικό Συμβούλιο ως υπουργός εμπορίου και βιομηχανίας.

## Συνεδριάσεις και καθήκοντα

Η Γερουσία παραδοσιακά συνεδριάζει την εβδομάδα αμέσως μετά από μια συνεδρίαση της Βουλής των Αντιπροσώπων. Οι γερουσιαστές συζητούν τα μέτρα που εστάλησαν από τη Βουλή για αναθεώρηση και έγκριση, και στη συνέχεια ψηφίζουν για το αν θα πρέπει να επιστραφούν ή να εγκριθούν.

## Αξιωματούχοι

Η Γερουσία εκλέγει τόσο έναν πρόεδρο όσο και έναν αντιπρόεδρο  κατά την πρώτη της συνεδρίαση μετά από τις γενικές εκλογές. Το πρόσωπο που εκλέγεται πρόεδρος μπορεί να είναι γερουσιαστής (υπό την προϋπόθεση ότι δεν κατέχει ταυτόχρονα υπουργική θέση) ή πρόσωπο εκτός της Γερουσίας. Ο αντιπρόεδρος πρέπει να είναι μέλος της Γερουσίας που δεν κατέχει υπουργικό χαρτοφυλάκιο. (Σύνταγμα, Άρθρ. 66)

## Κατάλογος προέδρων της Γερουσίας της Μπελίζ

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.ipu.org/parline/reports/2032_A.htm 

Μπελιζ
Το πέτρινο φέρετρο

***Το πέτρινο φέρετρο*** (αγγλικά: *Dead Man's Folly*) είναι  βρετανικοαμερικανική ταινία μυστηρίου του 1986, γυρισμένη για την τηλεόραση, με πρωταγωνιστή τον Βέλγο ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό της Άγκαθα Κρίστι.  Βασίζεται στο μυθιστόρημα *[[Το Πέτρινο Φέρετρο|Το πέτρινο φέρετρο]]* (1956) της Κρίστι. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Κλάιβ Ντόνερ και πρωταγωνιστεί ο Πίτερ Ουστίνοφ στον ρόλο του Πουαρό.

Το καστ περιλαμβάνει επίσης τους Τζιν Στέιπλετον, Τιμ Πίγκοτ-Σμιθ, Τζόναθαν Σέσιλ, Κόνστανς Κάμινγκς και Νικολέτ Σέρινταν. Τα γυρίσματα έγιναν κυρίως στο Γουέστ Γουάικομπ Παρκ στο Μπάκιγχαμσιρ της Αγγλίας.

## Πλοκή
Ο Ηρακλής Πουαρό και ο συνεργάτης του, λοχαγός Άρθουρ Χέιστινγκς, καλούνται από την εκκεντρική φίλη του Πουαρό, συγγραφέα μυθιστορημάτων μυστηρίου, Αριάδνη Όλιβερ, σε ένα αρχοντικό στο Ντέβον. Η Όλιβερ οργανώνει ένα "κυνήγι δολοφόνου" ως παιχνίδι για μια τοπική έκθεση που θα πραγματοποιηθεί στο Νας Χάουζ, αλλά την απασχολεί κάτι, το οποίο δεν μπορεί ακριβώς να διευκρινίσει.

Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν, στη διάρκεια του κυνηγιού δολοφονου, η Μαρλίν Τάκερ, η κοπέλα που υποδύεται τη «νεκρή», δολοφονείται στην πραγματικότητα. Λίγο αργότερα, η Χάτι Σταμπς, η κυρία του αρχοντικού, εξαφανίζεται μυστηριωδώς και το σώμα ενός ηλικιωμένου άνδρα ανασύρεται από το ποτάμι. Ο Πουαρό πρέπει να ανακαλύψει ποιος και τι κρύβεται πίσω από αυτά τα φαινομενικά ασύνδετα γεγονότα.

## Διανομή

* Πίτερ Ουστίνοφ ως Ηρακλής Πουαρό
* Τζειν Στέιπλετον ως Αριάδνη Όλιβερ
* Κόνστανς Κάμινγκς ως Έιμι Φόλιατ
* Τιμ Πίγκος-Σμιθ ως σερ Τζορτζ Σταμπς
* Τζόναθαν Σίσιλ ως λοχαγός Άρθουρ Χέιστινγκς
* Κένεθ Κράναμ ως επιθεωρητής Μπλαντ
* Σούζαν Γούντριτζ ως Αμάντα Μπρούις

## Συνέχειες
Το 1974, κυκλοφόρησε η ταινία Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές, με πρωταγωνιστή τον Άλμπερτ Φίνεϊ ως Ηρακλή Πουαρό. Καθώς ο Φίνεϊ δεν μπόρεσε να επαναλάβει τον ρόλο του το 1978, για την ταινία ''Έγκλημα στο Νείλο'', επιλέχθηκε για τον ρόλο ο Πίτερ Ουστίνοφ. Ο Ουστίνοφ επανέλαβε τον ρόλο στην ταινία *[[Δύο εγκλήματα κάτω από τον ήλιο]]* το 1982 και αργότερα συμμετείχε σε αρκετές τηλεταινίες στον ίδιο ρόλο. Εκτός από *Το πέτρινο φέρετρο*, κυκλοφόρησαν οι τηλεταινίες *Murder in Three Acts* και *Thirteen at Dinner*. Μια άλλη κινηματογραφική μεταφορά ενός μυθιστορήματος της Άγκαθα Κρίστι το 1988, το ''Ραντεβού με τον θάνατο'', σηματοδότησε την τελευταία ερμηνεία του Ουστίνοφ στον ρόλο του Βέλγου ντετέκτιβ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 
* 
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros.
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιβλία με τον Ηρακλή Πουαρό
Κατηγορία:Ταινίες του 1986
Κατηγορία:Τηλεταινίες
Κατηγορία:Αγκάθα Κρίστι
Κατηγορία:Ταινίες μυστηρίου
Κωστογιάννηδες Χανίων

Οι **Κωστογιάννηδες** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων.

## Γενικά στοιχεία
Οι Κωστογιάννηδες βρίσκονται στο δυτικό τμήμα, στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Κουτρύλης, σε υψόμετρο 610 μέτρων. Το χωριό απέχει περίπου 24 χιλιόμετρα Ν. από τον Κίσσαμο και 56 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από τα Χανιά ενώ βορειοανατολικά του είναι το Σηρακάρι (4 χιλιόμετρα οδικά). Το χωριό οφείλει το όνομά του στους πρώτους οικιστές του οι οποίοι ήταν οι  Κωστογιάννηδες.  

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Σηρικαρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Σαρηκάρι, τα Κιολιανά και τα Σινενιανά αποτελούν στην Κοινότητα Σηρικαρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κισσάμου του Δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2021 απογράφησαν 24 κάτοικοι.

Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές είναι:

## Παραπομπές


Κωστογιάννηδες
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Λατζιανά Χανίων

Τα **Λατζιανά** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων.

## Γενικά στοιχεία
Τα Λατζιανά βρίσκονται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, νότια του κόλπου Κισσάμου και σε υψόμετρο 155 μέτρων. Απέχουν περίπου 42 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από τα Χανιά, 10 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. (μέσω Νωπήγεια) από την Κίσσαμο (έδρα του δήμου) και 3 χιλιόμετρα Ν. από το Βουλγάρω του οποίου θεωρείται συνοικισμός. Το χωριό οφείλει το όνομά του στους πρώτους οικιστές του, την οικογένεια Λάτζηδων και σε αυτό υπάρχουν τα ερείπια του ναού της Αγίας Βαρβάρας. Θεωρείται η παλιότερη εκκλησία της περιοχής, η οποία ήταν το καθολικό μοναστηριού και πιθανολογείται ότι ανήκει στον 13ο αιώνα. 

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία και την Ένωση με την Ελλάδα, το 1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Περβολακίων. Το 1940 σταμάτησε να απογράφεται και άρχισε ξανά το 1971 στην κοινότητα Βουλγάρω. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Βουλγάρω, τα Δερμιζιανά, τον Μάκρωνα, το Μουρί και τα Χουδαλιανά αποτελούν την Κοινότητα Βουλγάρω που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μυθήμνης του Δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2021 απογράφησαν 20 κάτοικοι. 

Η δημογραφική πορεία του χωριού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Λατζιανά : Δήμος Κισσάμου στο youtube.com.
* Ναός Αγίας Βαρβάρας στα Λατζιανά στον Ταξιδιωτικό Οδηγό Κρήτης.
* Τεκμήρια  που σχετίζονται με αυτήν την τοποθεσία Λατζιανά Χανίων στον ιστότοπο searchculture.gr.
* Αγία Βαρβάρα - Λατζιανά Κισσάμου στο youtube.com. 
## Παραπομπές


Λατζιανά
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Θεοδωριανά Χανίων

Τα **Θεοδωριανά** είναι σχεδόν ακατοίκητος οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων.

## Γενικά στοιχεία
Τα Θεοδωριανά βρίσκονται στο δυτικό τμήμα του νησιού και στους νότιους πρόποδες του όρους Κουτρούλης, σε υψόμετρο 525 μέτρων. Το χωριό απέχει περίπου 27 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από την Κίσσαμο (έδρα του δήμου) και 59 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από τα Χανιά. Η ονομασία του προέρχεται από τους πρώτους οικιστές του, οι οποίοι ονομάζονταν Θεοδωράκηδες. Την περίοδο της Κατοχής, έγιναν στο χωριό πολλές εκτελέσεις πατριωτών από τους Γερμανούς Ναζί.

Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την Τουρκοκρατία και την Ένωση με την Ελλάδα, το 1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κεφαλίου. Το 1940 σταμάτησε να απογράφεται για να αρχίσει ξανά το 1961. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Κεφάλι, τον Αερινό, τα Παππαδιανά και τα Φελεσιανά αποτελούν την Κοινότητα Κεφαλίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιναχωρίου του Δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2021 απογράφησαν 3 κάτοικοι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παραδοσιακό τραγούδι από τα Θεοδωριανά.

## Παραπομπές


Μανεριανά
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου Καλύτερης Σκηνοθεσίας

Το **Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου Καλύτερης Σκηνοθεσίας** απονέμεται στα ετήσια Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου για να αναγνωρίσει έναν σκηνοθέτη που έχει επιδείξει εξαιρετική σκηνοθεσία στον κινηματογράφο. Το βραβείο απονέμεται από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου (EFA) και απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 1988 στον Γερμανό σκηνοθέτη Βιμ Βέντερς για την ταινία του *[[Τα Φτερά του Έρωτα|Τα φτερά του έρωτα]]*.

Ο Μίχαελ Χάνεκε είναι ο σκηνοθέτης με τις περισσότερες νίκες στην κατηγορία (τρεις νίκες), ακολουθούμενος από τους Πέδρο Αλμοδόβαρ, Πάολο Σορεντίνο, Πάβελ Παβλικόφσκι και ως Έστλουντ (δύο νίκες έκαστος). Ο Αλμοδόβαρ είναι ο σκηνοθέτης με τις περισσότερες υποψηφιότητες για το βραβείο (επτά). Το 2011, η Δανή σκηνοθέτρια Σουζάνε Μπιρ έγινε η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο, για την ταινία *Ίσως, αύριο*.

## Νικητές και υποψήφιοι

### Δεκαετία του 1980

### Δεκαετία του 2000

### Δεκαετία του 2010

### Δεκαετία του 2020

## Πολλαπλές νίκες και υποψηφιότητες

### Πολλαπλές νίκες

### Πολλαπλές υποψηφιότητες

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αρχείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου
Κατηγορία:Ευρωπαϊκά κινηματογραφικά βραβεία
Γκουίντο Βίλλα

Ο **Γκουίντο Βίλλα** (, 20 Νοεμβρίου 1867 – 12 Αυγούστου 1949) ήταν Ιταλός φιλόσοφος και ψυχολόγος, καθηγητής της θεωρητικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Παβίας, ο οποίος ασχολήθηκε κυρίως με την κριτική της λογοτεχνίας. Ο Βίλλα γεννήθηκε στην πόλη Λατιζάνα (σήμερα στην Περιφέρεια Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια) και πέθανε στο Καστέτζο.

Τον απασχόλησε το πρόβλημα της αιτιότητας και της ερμηνείας των ψυχικών λειτουργιών, το ερώτημα εάν υπάρχει ψυχική αιτιότητα που να μπορεί να ορισθεί τόσο αυστηρά όσο η φυσική αιτιότητα. Ο Βίλλα υποστηρίζει ότι τα προβλήματα της συνειδήσεως και της βουλήσεως δεν μπορούν ούτε να υπαχθούν στους νόμους της μηχανιστικής φυσικής, ούτε και να θεωρηθούν έξω από κάθε αιτιότητα: Υπάρχει μια «ψυχική ανάγκη» εντελώς διαφορετική από τη «μηχανική ανάγκη», και για τούτο η ψυχολογία δεν θα μπορέσει ποτέ να υπαχθεί στα σχήματα της φυσικής και των μαθηματικών.

Το έργο του Βίλλα *La psicologia contemporanea* (1899) μεταφράσθηκε στην ελληνική από τον Γεώργιο Κ. Γρατσιάτο και εκδόθηκε με τους ελληνικούς τίτλους *Εισαγωγή εις την σύγχρονον ψυχολογίαν* (α΄ έκδοση, 1908) και *Η σύγχρονος ψυχολογία* (β΄ έκδ., Ι.Δ. Κολλάρος - Βιβλιοπωλείον της «Εστίας», 1926). Τα υπόλοιπα έργα του δεν έχουν μεταφρασθεί στην ελληνική, αλλά μια απόδοση των τίτλων των κυριότερων είναι η εξής:

* *Για τις ψυχολογικές θεωρίες του [[Βίλχελμ Βουντ|Βουντ]]*
* *Ο σύγχρονος [[ιδεαλισμός]]*
* *Μια νέα κριτική της καντιανής ηθικής*

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8, σελ. 506

Κατηγορία:Ιταλοί ψυχολόγοι
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι
Κατηγορία:Κριτικοί της λογοτεχνίας
Ανρί Βιλά

Ο **Ανρί Ρενέ Πιερ Βιλά** (, 24 Δεκεμβρίου 1879 – 19 Μαρτίου 1972) ήταν Γάλλος μαθηματικός, που γεννήθηκε στο Παρίσι και είχε σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη της αεροδυναμικής.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ. Διετέλεσε καθηγητής της θεωρητικής μηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και κατόπιν καθηγητής της μηχανικής των ρευστών στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, από το 1927 μέχρι τον θάνατό του. Δίδαξε επίσης στην École normale supérieure και στην Ανώτατη Σχολή Αεροναυτικής. Ο Βιλά έγινε μέλος της γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 1932 και πρόεδρός της το 1948.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βιλλά στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 506

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Βιλαφράγκια βαθμίδα

[thumb|275px|Το [νότιο μαμούθ εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στο μέσο της Βιλαφράγκιας εποχής. Εδώ πληρης σκελετός του στο Εθνικό Μουσείο του Αμπρούτσο, στην Ιταλία.]] 
Η **Βιλ(λ)αφράγκια βαθμίδα** ή **Βιλλαφράγκια εποχή** (διεθνώς *Villafranchian*) είναι μια γεωλογική εποχή και αντίστοιχη στρώση (βαθμίδα) πετρωμάτων στην ιστορία της Γης. Η εποχή αυτή αλληλοεπικαλύπτεται σε μεγάλο βαθμό με την Πιατσέντσια βαθμίδα (*Piacenzian*, αλλιώς Πλακέντιος βαθμίδα ή και άστιος βαθμίδα) και χρησιμοποιείται ειδικότερα σε σχέση με την «Ευρωπαϊκή εποχή χερσαίων θηλαστικών». Η Βιλλαφράγκια εποχή άρχισε πριν από 3,5 εκατομμύρια έτη και τελείωσε πριν από 1,0 εκατομμύριο έτη.. Αυτό σημαίνει ότι εκτείνεται τόσο στο τελευταίο στάδιο της Πλειόκαινης όσο και στο αρχαιότερο μέρος της Πλειστόκαινης περιόδου. Τη Βιλαφράγκια βαθμίδα ονομάσε έτσι ο Ιταλός γεωλόγος Λορέντσο Παρέτο από μία σειρά χερσαίων ιζημάτων που βρέθηκαν κοντά στην κωμόπολη και δήμο Βιλλαφράνκα ντ'Άστι, κοντά στο Τορίνο. Παραδοσιακά η εποχή υποδιαιρείται στη μινδέλιο και στην γκύντσιο εποχή, ενώ με βάση την πανίδα της υποδιαιρείται σε 6 «μονάδες» που αντιστοιχούν στις τοποθεσίες Τριβέρσα, Μοντόπολι, Σαιν-Βαλιέ (*Saint-Vallier*), Ολιβόλα, Τάσσο και Φαρνέττα.

Ως μείζων βαθμίδα των ευρωπαϊκών γεωλογικών αποθεμάτων και εποχή, η Βιλλαφράγκια είναι σημαντική επειδή στη διάρκειά της έλαβε χώρα η πρώτη άφιξη του ανθρώπου στην Ευρώπη, λίγο πριν από το τέλος της. Η βαθμίδα συμπίπτει μερικώς με την Μπλανκάνια βαθμίδα στη Βόρεια Αμερική.

Η αρχή της Βιλαφράγκιας καθορίζεται τυπικά  από την πρώτη εμφάνιση του γένους βοοειδών *[[Λεπτόβους|Leptobos]]* στην Ιταλία. Η «Μέση Βιλαφράγκια» ορίζεται από το λεγόμενο «συμβάν ελέφαντα-ίππου», δηλαδή την ταυτόχρονη πρώτη εμφάνιση του είδους νότιο μαμούθ (*Mammuthus meridionalis*) και του ιπποειδούς *[[Equus stenonis]]* πρίν από περίπου 2,5 με 2,6 εκατομμύρια έτη. Το τέλος της Βιλαφράγκιας εποχής, το λεγόμενο «Επιβιλλαφράγκιο» (*Epivillafranchian*), σχεδόν συμπίπτει με το τέλος της Κατώτερης Πλειστόκαινης περιόδου και σημαδεύθηκε από πολλές εξαφανίσεις, όπως εκείνες του συγγενικού με τον μαχαιρόδοντα γένους *[[Megantereon]]* και του νότιου μαμούθ.

Στην Ελλάδα στρώματα της Βιλλαφράγκιας συναντώνται στη βόρεια ακτή της Πελοποννήσου: θαλασσογενή κροκαλοπαγή πετρώματα πάχους έως 800 μέτρων.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «βιλλαφράγκιος βαθμίς» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 512

Κατηγορία:Πλειστόκαινο
Κατηγορία:Πλειόκαινο
Μάαρντου

Το **Μάαρντου** (, ) είναι πόλη και δήμος της Εσθονίας, στην Επαρχία Χάργιου. Είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της πρωτεύουσας της χώρας, του Τάλιν, απέχοντας περίπου 15 χιλιόμετρα από αυτό προς τα ανατολικά. Ο δήμος καλύπτει έκταση 22,76&nbsp;km<sup>2</sup>, περιλαμβάνοντας και τη Λίμνη Μάαρντου, και στα μέσα του 2025 είχε πληθυσμό 16.875 κατοίκους.

Το Λιμάνι Μούουγκα, ο μεγαλύτερος εμπορικός λιμένας της χώρας, βρίσκεται μερικώς εντός των ορίων του δήμου.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, η εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού (τότε 16.738 κάτοικοι) ήταν η εξής: το 61,7% ήταν Ρώσοι, το 19,9% Εσθονοί, το 6,6% Ουκρανοί, το 5,7% Λευκορώσοι και το 1,5% Τάταροι. Η αναλογία των Εσθονών ήταν μία από τις μικρότερες στην κεντρική και τη δυτική Εσθονία. Οι Ρώσοι εξακολουθούν να αποτελούν την απόλυτη πλειονότητα των κατοίκων μέχρι σήμερα.

## Παραπομπές


Μααρντου
Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη

Η **Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη**, ΔΕΦΝΚ (Αγγλικά: *International Society of Friends of Nikos Kazantzakis*, ISFNK) είναι διεθνής, μη κερδοσκοπική πολιτιστική οργάνωση με σκοπό τη μελέτη, προβολή και διάδοση του έργου και της σκέψης του Έλληνα συγγραφέα, ποιητή και φιλοσόφου Νίκου Καζαντζάκη.

## Ιστορία και σκοποί
Η Εταιρεία ιδρύθηκε το 1988 στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης της Ελβετίας, με τη συμμετοχή της Ελένης Ν. Καζαντζάκη και του Γιώργου Ανεμογιάννη, ιδρυτή του Μουσείου Νίκου Καζαντζάκη στη Μυρτιά Ηρακλείου της Κρήτης, οι οποίοι ανακηρύχθηκαν και επίτιμα μέλη της. Ο κύριος σκοπός της εταιρείας είναι η προώθηση του έργου και της σκέψης του Νίκου Καζαντζάκη μέσα από διεθνείς συνεργασίες, μελέτες, εκδόσεις, εκδηλώσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα.

## Έδρα και οργάνωση
Η Εταιρεία λειτουργεί ως ένας παγκόσμιος πολιτιστικός σύνδεσμος με μέλη από πολλές χώρες και οργανώνεται σε εθνικά τμήματα και παραρτήματα. Τα μέλη είναι περισσότερα από 9000 και κατοικούν σε 131 χώρες και στις πέντε ηπείρους. Η αρχική έδρα της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη βρισκόταν στη Γενεύη, αλλά σήμερα έχει την επίσημη έδρα της στο Ηράκλειο Κρήτης στην Ελλάδα. Η Εταιρεία διοικείται από ένα εννεαμελές Παγκόσμιο Συμβούλιο, το οποίο εκλέγεται κάθε τρία χρόνια από τη Γενική Παγκόσμια Συνέλευση.

## Δραστηριότητες
Η Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη οργανώνει πληθώρα πολιτιστικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, όπως:

* Διεθνή συνέδρια, διαλέξεις και σεμινάρια σε συνεργασία με πανεπιστήμια και πολιτιστικούς φορείς.

* Εκδοτικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της ετήσιας τετράγλωσσης επιθεώρησης *Le Regard crétois* / *Η Κρητική Ματιά* και του τετραμηνιαίου ενημερωτικού δελτίου *Synthesis* σε πολλές γλώσσες.

* Πολιτιστικές εκδηλώσεις, κινηματογραφικές προβολές, αναγνώσεις, διαγωνισμούς και μαθητικούς διαγωνισμούς λογοτεχνίας και ζωγραφικής.

* Διεθνείς συνεργασίες με εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα για την προώθηση του έργου του Νίκου Καζαντζάκη σε νέους και μεγαλύτερους.

## Σημασία
Η Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη έχει συμβάλει στη διατήρηση, ανάδειξη και διεθνή προβολή του έργου του Νίκου Καζαντζάκη, ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς, προωθώντας παράλληλα τον πολιτιστικό διάλογο και τη μελέτη της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο επίσημος ιστότοπος της ΔΕΦΝΚ.

Κατηγορία:Νίκος Καζαντζάκης
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Στέφανος Λονζεσπέ

Ο **Στέφανος Λονζεσπέ**, αγγλ.: *Stephen Longespée* ( 1216 – 1260) από τον Οίκο των Πλανταγενετών ήταν Άγγλος ιππότης, που υπηρέτησε ως σενεσάλης τής Γασκώνης και δικαστής τής Ιρλανδίας.

## Ο βίος του
Ο Λονζεσπέ ήταν γιος τού Γουλιέλμου Λονζεσπέ 3ου κόμη τού Σόλσμπερι, και τής Έλας τού Σόλσμπερυ. Ήταν εξάδελφος τού βασιλιά Ερρίκου Γ΄ τής Αγγλίας. Η σύζυγός του Έμελιν ήταν κληρονόμος τού παππού της Γουόλτερ ντε Ρίντλσφορντ και έφερε κτήσεις στο Κόναχτ και το Λένστερ στην Ιρλανδία.  Το 1255 ο Λονζεσπέ διορίστηκε σενεσάλης τής Γασκώνης, όπου η διοίκησή του παρεμποδίστηκε από διαμάχες με τον εξάδελφό του βασιλιά Εδουάρδο Α΄.  Ο Εδουάρδος επέστρεψε Α΄ στην Αγγλία το 1255. Ο Λονζεσπέ παρέμεινε μέχρι το 1257 ως σενεσάλης, και στη συνέχεια επέστρεψε επίσης στην Αγγλία. Όταν ο Εδουάρδος Α΄ αναγνώρισε απρόθυμα τις Διατάξεις τής Οξφόρδης το 1258, ο Λονζεσπέ ήταν ένας από τούς τέσσερις συμβούλους, που δόθηκαν για να αποδεχτούν το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Το 1259 ο Λονζεσπέ διορίστηκε δικαστής τής Ιρλανδίας.  Απεβίωσε το 1260. 

## Οικογένεια
Ο Στέφανος νυμφεύτηκε μία μακρινή εξαδέλφη, την Έμελιν ντε Ρίντλσφορντ, η οποία ήταν χήρα τού Ούγου ντε Λασύ 1ου κόμη τού Ώλστερ, και κόρη τού Γουόλτερ ντε Ρίντλσφορντ (γιο ενός άλλου Γουόλτερ ντε Ρίντλσφορντ και τής Αμαμπίλις ΦιτςΧένρυ) και τής Ανόρα Βιτρέ. Είχαν τους ακόλουθους γνωστούς απογόνους:
* Εμελίν Λονζεσπέ (απεβ. 1291), παντρεύτηκε τον Μωρίς ΦιτςΤζέραλντ, είχε απογόνους.
* Έλα Λονζεσπέ (απεβ. 1276), παντρεύτηκε τον Ρότζερ λα Ζους και απέκτησε παιδιά.

## Πρόγονοι




## Αναφορές

## Αναφορές
* 
* 

Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών
Ιωάννης Χέιστινγκς, 3ος κόμης του Πέμπροκ

Ο **Ιωάννης Χέιστινγκς**, 3ος κόμης τού Πέμπροκ, αγγλ.: *John Hastings, 3rd Earl of Pembroke* (Οκτώβριος 1372 30 Δεκεμβρίου 1389) ήταν γιος τού Ιωάννη Χάστινγκς 2ου κόμη τού Πέμπροκ και τής Άννας Μάννυ 2ης βαρόνης Μάννυ. Ήταν επίσης βαρόνος Αμπεργκαβεννί.

## Ο βίος του
Διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βρέφος το 1375, και έλαβε επίσης γαίες μετά το τέλος τού Γουλιέλμου ντε Κάντιλουπ την ίδια χρονιά. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Λάνκαστερ, κόρη τού Ιωάννη τής Γάνδης το 1380, αλλά ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε (αυτός ήταν 8 ετών και εκείνη 17 ετών κατά τη στιγμή τού γάμου) και ακυρώθηκε, όταν αυτή έμεινε έγκυος από τον Ιωάννη Χόλλαντ, τον οποίο στη συνέχεια παντρεύτηκε.  Στη συνέχεια αυτός νυμφεύτηκε τη Φιλίππα Μόρτιμερ, κόρη τού Εδμόνδου Μόρτιμερ 3ου κόμη τού Μαρς, αλλά δεν απέκτησε παιδιά.

Ο Ριχάρδος Β΄ διοργάνωσε τη χριστουγεννιάτικη αυλή του στο Παλάτι τού Γούντστοκ το 1389, και ο δεκαεπτάχρονος Πέμπροκ συμμετείχε στα χριστουγεννιάτικα αθλήματα, συμπεριλαμβανομένης τής κονταρομαχίας. Ενώ έτρεχε σε μία διαδρομή εναντίον τού σερ Ιωάννη Ντε, χτυπήθηκε στη βουβωνική χώρα από τη λόγχη τού αντιπάλου του, και στη συνέχεια απεβίωσε από τα τραύματά του. Μετά το τέλος του, η κομητεία τού Πέμπροκ και η βαρωνία τού Μάννυ εξέλειπαν, ενώ η βαρωνία τού Χέιστινγκς πέρασε στον εξάδελφό του, Ιωάννη Χέιστινγκς 6ο βαρόνο τού Χέιστινγκς.  Επίσης, το κτήμα τού Τάνσταλ στο Κεντ πέρασε στον εξάδελφό του Ρέτζιναλντ Γκρέυ 3ο βαρόνο Γκρέυ ντε Ρούθυν.  Οι εξαδέλφοί του έκαναν αγωγές για χρόνια σχετικά με τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, αλλά η επίλυση καθυστέρησε κατά τη διάρκεια τής ανηλικότητας τού Εδουάρδου Χέιστινγκς 7ου βαρόνου Χέιστινγκς, αδελφού τού 6ου βαρόνου Χέιστινγκς.  Ο Πέμπροκ περιγράφηκε από τον χρονικογράφο ως κάτι, που θρηνούσαν τόσο ο απλός λαός όσο και η αριστοκρατία, λόγω τής ευγενικής και γενναιόδωρης φύσης του.

## Δείτε επίσης
* Ιερά Εξέταση Μετά Θάνατον #885.

## Αναφορές

Κατηγορία:Άγγλοι ευγενείς
Νίκος Γκομώλης

Ο **Νίκος Γκομώλης** (γενν. 1966) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός, γνωστός για τις τηλεοπτικές μεταδόσεις των εθνικών ομάδων υδατοσφαίρισης στην ΕΡΤ.

Από το 2022 είναι διευθυντής της ΕΡΑ Σπορ, αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση του αθλητικού ραδιοφώνου της ΕΡΤ. 

## Καριέρα
Ο Γκομώλης έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος και παραγωγός σε αθλητικές εκπομπές της κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Συμμετέχει σε εκπομπές της ΕΡΑ Σπορ, όπου σχολιάζει αθλητικά γεγονότα και αθλητική επικαιρότητα. 

Έχει καλύψει σημαντικά αθλητικά γεγονότα, όπως το Φάιναλ-4 του πόλο του 2023. Ειδικεύεται στις μεταδόσεις υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών. Ως δημοσιογράφος της ΕΡΤ, εμφανίζεται επίσης σε τηλεοπτικά και διαδικτυακά μέσα, όπως σε στούντιο παρουσιάσεων όπου προβάλλονται αθλητικές διοργανώσεις και η ελληνική ομάδα δημοσιογραφίας σε διεθνείς αγώνες. 

## Προσωνύμια
Είναι γνωστά τα προσωνύμια/παρατσούκλια που ο Νίκος Γκομώλης έχει προσδώσει σε αθλητές της υδατοσφαίρισης, όπως: 
* *Ελληνικό θωρηκτό* (Κώστας Κάκαρης)
* *Ελληνική Belharra* (Στέλιος Αργυρόπουλος)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Φελεσιανά Χανίων

Τα **Φελεσιανά** είναι σχεδόν ακατοίκητος οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων.

## Γενικά στοιχεία
Τα Φελεσιανά βρίσκονται στο δυτικό τμήμα του νησιού και στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Κουτρούλης, σε υψόμετρο 700 μέτρων. Το χωριό απέχει περίπου 26 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από την Κίσσαμο (έδρα του δήμου) και 58 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από τα Χανιά.  

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Κεφαλίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Κεφάλι, τον Αερινό, τα Θεοδωριανά και τα Παππαδιανά αποτελούν την Κοινότητα Κεφαλίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιναχωρίου του Δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2021 απογράφησαν 3 κάτοικοι. 
## Παραπομπές


Φελεσιανά
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου