open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μουτζατρία της Ινδίας

[μικρογραφία|Νόμισμα της Μουτζατρία στο όνομά του. Εμπρός όψη: δυσανάγνωστη ελληνική επιγραφή με βασιλιά επάνω σε άλογο. Πίσω όψη: επιγρ. σε Χαρόστι ''Kṣatrapasa Kharaosta putrasa Mujatriasa'' (Mουτζατρία, γιος του σατράπη [Χαραηώστης της Ινδίας|Χαραηώστη).]]
μικρογραφία|Νόμισμα του Μουτζατρία με παράσταση θεότητας που στέκεται.
μικρογραφία|Σύμφωνα με τον Joe Cribb (2015), αυτός ο τύπος νομίσματος, που συνήθως αποδίδεται στον Χαραηώστη, μπορεί να ανήκει στον γιο του Mουτζατρία.

Ο **Μουτζατρία**, *Mujatria* (Χαρόστι: **** , ), προηγουμένως αναγραφόμενος ως *Χατζατρία* (κυβέρνησε περίπου το 10 μ.Χ. ή 40-50 μ.Χ. σύμφωνα με πιο πρόσφατη έρευνα που βασίζεται στη νομισματική),  είναι το όνομα ενός Ινδο-Σκύθη ηγεμόνα, γιου του Χαραηώστη, όπως αναφέρεται στα νομίσματά του. 

Οι αρχαιολόγοι είχαν ανακαλύψει νομίσματα που εκδόθηκαν από έναν «γιο του Χαραηώστη», αλλά το πραγματικό όνομα τού ατόμου έλειπε από αυτά τα νομίσματα.  Το όνομα του ηγεμόνα στα νομίσματα έχει τελικά διαβαστεί ως «Μουτζατρία».  Ο πατέρας του, ο Χαραηώστης, είναι γνωστό, μέσω επιγραφικών στοιχείων από ενεπίγραφες λειψανοθήκες, ότι ήταν ήδη βασιλιάς, όταν αφιερώθηκε η αργυρή λειψανοθήκη Ιντραβάρμαν, η οποία με βεβαιότητα τοποθετείται πριν από το δοχείο Μπατζάουρ του 5-6 μ.Χ.  Επομένως, η βασιλεία του Χαραηώστη εκτιμάται συνήθως στο 10 π.Χ.-10 μ.Χ., γεγονός που υποδηλώνει ότι ο Μουτζατρία θα κυβέρνησε περίπου το 10 μ.Χ.-30 μ.Χ.

Σύμφωνα με τη μελέτη του Sten Konow για το λεοντόσχημο κιονόκρανο τής Ματούρα, αυτό το άτομο μπορεί να ήταν ο Χαγιουάρα, ο οποίος ήταν κουνιάδος του Ρατζουβούλα. Κυβέρνησε από περίπου το 10 μ.Χ. ως σατράπης της περιοχής τής Ματούρα. Είναι γνωστός μόνο από τα νομίσματά του.

Σύμφωνα με τον Joe Cribb, ωστόσο, ο πραγματικός Μουτζατρία βρισκόταν στην περιοχή του Τζαλαλαμπάντ στο ανατολικό Αφγανιστάν, και έζησε στα τέλη του 1ου αι. μ.Χ. 

Μία πρόσφατη μελέτη (2015) από τον Joe Cribb υποδηλώνει ότι τα στρογγυλά, υποβαθμισμένα αργυρά νομίσματα με σύμβολα τριών απολήξεων στο όνομα του Άζου, που συνήθως αποδίδονται στον πατέρα του Χαραηώστη, θα πρέπει στην πραγματικότητα να αποδίδονται στον Mουτζατρία.  Το δοχείο Μπιμάραν μπορεί επομένως να αφιερώθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Mουτζατρία. 

Είναι γνωστές επισημάνσεις (χτυπήματα επάνω σε παλαιότερο νόμισμα) τού ηγεμόνα των Κουσάν Βήμα Τάκτο σε νομίσματα του Μουτζατρία. Αυτό, μαζί με διάφορα ευρήματα θησαυρών (συνόλου νομιμάτων), υποδηλώνει τη σύγχρονη εποχή τού Μουτζατρία με τον ηγεμόνα των Κουσάν Κουτζούλα Καντφίση, προκάτοχο του Βήμα Τάκτο, και τον Ινδο-Σκύθη ηγεμόνα Σασάν. 

## Αναφορές

## Δείτε επίσης
* Γιουετσί
* Ελληνο-Βακτριανό Βασίλειο
* Ινδο-Ελληνικό Βασίλειο
* Ινδο-Παρθικό Βασίλειο
* Αυτοκρατορία των Κουσάν

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Ζειονίσης της Ινδίας

[μικρογραφία|Νόμισμα του Ζειονίση (π. 10 πΧ – 10 μΧ). Εμπρός όψη: ο βασιλιάς έφιππος με τόξο και μαστίγιο, επιγρ. ΣATΡAΠΟY ZEIONIΣOΥ, ΜΑΝΝΟΛΟΥ ΥΙΟΥ (δηλ. γιού του Μανιγκούλα), [Βουδισμός|βουδιστικό σύμβολο Τριράτνα. Πίσω όψη: βασιλιάς λαμβάνει το στέμμα από τη θεά της πόλης, η οποία κρατά κέρας αφθονίας , επιγρ. σε Χαρόστι MANIGULASA CHATRAPASA PUTRASA CHATRAPASA JIHUNIASA (σατράπη Ζειονίση, γιου του σατράπη Μανιγκούλα). Νομισματοκοπείο του νότιου Τσατς.]]

Ο **Ζειονίσης**, *Zeionises* (Ελληνικά: ,  επιγραφικό, Χαρόστι: ***'  , ***'  ) ήταν Ινδο-Σκύθης σατράπης.

## Το όνομα
Το όνομα τού Ζειονίση εμφανίζεται στην ελληνική μορφή  και στη μορφή Χαρόστι  (), και επάνω σε ένα αργυρό βάζο από τα Tάξιλα στη μορφή Χαρόστι  (), που προέρχεται από το όνομα στη γλώσσα Σάκα , που σημαίνει "ευεργέτης"

## Η βασιλεία του
Ο Ζειονίσης ήταν σατράπης τής περιοχής τού νότιου Τσατς για τον βασιλιά Άζη Β'.

Στη συνέχεια έγινε βασιλιάς, και κυβέρνησε σε μέρη της ινδικής υποηπείρου γύρω στο 10 π.Χ. - 10 μ.Χ., αλλά προφανώς έχασε την επικράτειά του λόγω της εισβολής των Ινδο-Πάρθων.

Τα νομίσματά του φέρουν το βουδιστικό σύμβολο τριράτνα στην εμπρόσθια όψη, και υιοθετούν παραστάσεις ελληνικών θεοτήτων, όπως η θεά Τύχη της πόλης.

Μία αργυρή κανάτα που βρέθηκε στα Τάξιλα υποδεικνύει, ότι ο Ζειονίσης ήταν ο «σατράπης του Τσούκσα, γιος του Μανιγκούλα, αδελφός τού μεγάλου βασιλιά», αλλά ποιος ήταν αυτός ο βασιλιάς παραμένει αβέβαιο. 

αριστερά|μικρογραφία|Ο Ινδο-Σκύθης Ζειονίσης. Περίπου 45-35 έως 5 π.Χ. Αβέβαιη νομισματοκοπία στην Τσούχσα (Τσαχ).

## Δείτε επίσης
* Γιουεζί
* Ελληνο-Βακτριανό Βασίλειο
* Ινδο-Ελληνικό Βασίλειο
* Ινδο-Παρθικό Βασίλειο
* Αυτοκρατορία των Κουσάν

## Αναφορές


## Πηγές
* « Το Μορφή της Αρχαίας Σκέψης. Συγκριτικές Μελέτες στις Ελληνικές και Ινδικές Φιλοσοφίες » του Thomas McEvilley (Allworth Press και η Σχολή Εικαστικών Τεχνών, 2002) 
* «Οι Έλληνες στη Βακτρία και την Ινδία», WW Tarn, Cambridge University Press.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Νομίσματα των Ζειονισών
* Ινδο-Σκυθική χρονολογία

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Ιντραβάσου της Ινδίας

Ο **Ιντραβάσου**, *Indravasu* (Χαρόστι: **𐨀𐨡𐨿𐨬𐨯𐨂** ) ήταν από τη δυναστεία των Απρατσαράγια, που κυβερνούσε στη Γκαντάρα με πρωτεύουσά του το Μπατζαούρ του σύγχρονου Πακιστάν. Διαδέχθηκε τον προηγούμενο Aπρατσαράγια, Βιτζαγιαμίτρα το 32 μ.Χ.

## Η λειψανοθήκη Ρουκάνα
Αναφέρεται σε μια πρόσφατα ανακαλυφθείσα επιγραφή στα Χαρόστι σε μία βουδιστική λειψανοθήκη (η «λειψανοθήκη Ρουκάνα», που δημοσιεύτηκε από τον Salomon το 2005), η οποία δίνει μία σχέση μεταξύ αρκετών εποχών τής περιόδου, και ειδικότερα, επιβεβαιώνει μία εποχή Γιαβάνα σε σχέση με την εποχή των Αζών. Ήταν γιος του βασιλιά Βιτζαγιαμίτρα.
 

## Η αργυρή βουδιστική λειψανοθήκη του πρίγκιπα Ιντραβάρμα
Αναφέρεται επίσης ως βασιλιάς των Απράκας σε μία άλλη επιγραφή:

:Ο Πρίγκιπας Ιντραβάρμα, γιος του διοικητή Βισπαβάρμα, μαζί με τη σύζυγό του εγκαθιστά αυτά τα σωματικά λείψανα στη δική του στούπα. Ο διοικητής Βισπαβάρμα και η Σισιρένα, η σύζυγος του διοικητή, τιμώνται (με το παρόν). Ο Ιντραβάσου, βασιλιάς των Απράκα, και η σύζυγός του Βασουμίτρα, η οποία είναι μητέρα ενός ζωντανού γιου, τιμώνται (με το παρόν)" — Αφιερωματική επιγραφή εγκαινίων σε Πράκριτ της Γκαντάρα στην αργυρή βουδιστική λειψανοθήκη του πρίγκιπα Ιντραβάρμα.[4]
 
## Σημειώσεις


## Αναφορές
* Baums, Stefan. 2012. «Κατάλογος και αναθεωρημένα κείμενα και μεταφράσεις επιγραφών σε λειψανοθήκες Gandharan». Στο: David Jongeward, Elizabeth Errington, Richard Salomon και Stefan Baums, *Gandharan Buddhist Reliquaries*, σελ. 212–213, 233–234, Σιάτλ: Πρόγραμμα Πρώιμων Βουδιστικών Χειρογράφων (Μελέτες Gandharan, Τόμος 1).
* Baums, Stefan και Andrew Glass. 2002–. ''Κατάλογος κειμένων Gāndhārī'', αρ. CKI 241 και CKI 405
* Senior, R.C. (2006). Indo-Scythian coins and history. Volume IV. Classical Numismatic Group, Inc. ISBN 978-0-9709268-6-9.

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Βιτζαγιαμίτρα της Ινδίας

[μικρογραφία|300x300εσ|Αργυρό νόμισμα του Βιτζαγιαμίτρα στο όνομα των [Άζης Α΄ της Ινδίας|Αζών. Εμπρός όψη: επιγρ. ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΖΟΥ. Πίσω όψη: το βουδιστικό σύμβολο τριράτνα αριστερά, επιγρ. σε Χαρόστι ΒΙΤΖΑΓΙΑΜΙΤΡΑ.]]
μικρογραφία|300x300εσ|Ο Βιτζαγιαμίτρα της δυναστείας των Απρατσαράγια. Επιγρ. ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΖΟΥ. Πίσω όψη: επιγρ. σε Χαρόστι ΒΙΤΖΑΓΙΑΜΙΤΡΑ.
μικρογραφία|300x300εσ|Ο Βιτζαγιαμίτρα των Απρατσαράγια. Επιγρ. ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΖΟΥ. Πίσω όψη: επιγρ. σε Χαρόστι ΒΙΤΖΑΓΙΑΜΙΤΡΑ.

Ο **Βιτζαγιαμίτρα**, *Vijayamitra,* ήταν ένας από τη δυναστεία των Απρατσαράγια (Apracharaja) που κυβέρνησε στη Γκαντάρα, με πρωτεύουσά του το Μπατζαούρ. Διαδέχθηκε τον προηγούμενο απρατσαράγια, Βισνουβάρνα, το 3 π.Χ. με βασιλεία που κράτησε μέχρι το 32 μ.Χ..

## Η λειψανοθήκη Ρουχάνα
Η Βιτζαγιαμίτρα αναφέρεται σε μία πρόσφατα ανακαλυφθείσα επιγραφή στα Χαρόστι σε μία βουδιστική λειψανοθήκη (η «λειψανοθήκη Ρουχάνα»,  που δημοσιεύτηκε από τον Salomon το 2005), η οποία δίνει μία σχέση μεταξύ αρκετών εποχών τής περιόδου, και ιδιαίτερα επιβεβαιώνει την εποχή Γιαβάνα σε σχέση με την εποχή των Αζών:

: «Στο 27ο έτος τής βασιλείας τού άρχοντα Βιτζαγιαμίτρα, του βασιλιά των Απράκα· στο 73ο έτος που ονομάζεται «των Αζών», στο 201ο έτος των Γιόνας (Ελλήνων), την 8η ημέρα του μήνα Σράβανα,· αυτή την ημέρα ιδρύθηκε [αυτή] η στούπα από τον Ρουχάνα, τη σύζυγο τού βασιλιά των Απράκα, [και] από τον Βιτζαγιαμίτρα, τον βασιλιά των Απράκα, [και] από τον Ιντραβάρμα (Ιντραβάσου ;), τον διοικητή (στρατηγό), [μαζί] με τις συζύγους και τούς γιους τους.»  

Αυτή η αφιέρωση υποδηλώνει ότι ο βασιλιάς Βιτζαγιαμίτρα ήταν οπαδός του Βουδισμού. Τα νομίσματά του φέρουν επίσης το βουδιστικό σύμβολο τριράτνα.

Δεδομένου ότι ο Βιτζαμίτρα λέγεται ότι βασίλευσε ήδη 27 χρόνια, καθώς η επιγραφή χρονολογείται στο 16 μ.Χ. (έτος 73 της εποχής των Αζών και 201 της εποχής των Γιαβάνα [Ελλήνων]), η βασιλεία του ξεκίνησε το 12 π.Χ. και έληξε πιθανώς λίγα χρόνια μετά την επιγραφή της λειψανοθήκης, γύρω στο 20 μ.Χ.

## Το δοχείο Σινκότ
Ο Βιτζαμίτρα έκανε επίσης μία δεύτερη επιγραφή στο δοχείο Σινκότ, το οποίο είχε αρχικά αφιερωθεί κατά τη βασιλεία του Ινδο-Έλληνα βασιλιά Μενάνδρου Α΄. 

## Σημειώσεις


## Αναφορές
* 

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Μπανταγιάσα της Ινδίας

[μικρογραφία|Νόμισμα του Μπραντ[ρ]αγιάσα. Εμπρός όψη: επιγρ. ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΖΩΙΛΟΥ. Πίσω όψη: [Αθηνά Αλκίδημος, επιγρ. Maharajasa Tratarasa Bhadrayashasa σε Χαρόστι, 35 μΧ]]

Ο **Μπανταγιάσα***, Bhadayasa*, επίσης *Μπαντραγιάσα* (Χαρόστι: **** ), ήταν ένας μικρός Ινδο-Σκύθης ηγεμόνας στις περιοχές τού Ανατολικού Παντζάμπ και της Μαθούρα στην Ινδία, κατά τον 1ο αι. μ.Χ. Θεωρείται ένας από τους Βόρειους Σατράπες. 

Είναι κυρίως γνωστός μέσω των νομισμάτων του, τα οποία αποτελούν άμεσες απομιμήσεις εκείνων του Ινδο-Έλληνα βασιλιά Ζωίλου Β΄ ή του υποθετικού Ζωίλου Γ΄. 

Ο Μπανταγιάσα θεωρείται γενικά διάδοχος του Ρατζουβούλα στο Ανατολικό Παντζάμπ. Ωστόσο, δεδομένου ότι τα νομίσματά του αντιγράφουν αυτά τού Ζωίλου Β΄ ή τού Ζωίλου Γ΄ και όχι τού μεταγενέστερου Στράτωνος Β΄ ή Στράτωνος Γ΄ (τον οποίο μιμήθηκε ο Ρατζουβούλα), ο Γιάκομπσον τοποθετεί τον Μπανταγιάσα πριν από την κυριαρχία αυτών των τελευταίων βασιλέων, γύρω στο 35 π.Χ. 

Περίπου την ίδια εποχή, ο Ινδο-Σκύθης ηγεμόνας Σοντάσα, γιος του Ρατζουβούλα, κυβέρνησε στη Ματούρα.

## Σημειώσεις

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Χωσιάρι Λακωνίας

Το **Χωσιάρι** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Το Χωσιάρι βρίσκεται στην Χερσόνησο Ταϋγέτου - Μάνη, σε υψόμετρο 30 μέτρα. Απέχει περίπου 46 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη και 12 χιλιόμετρα ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά, το 1920 γραμμένο *Χοσιάριο* (με "ο") να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καρυουπόλεως και το 1935 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας Το 1940 όνομά του οικισμού διορθώθηκε σε Χωσιάριον (με "ω"). Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 135 κάτοικοι.

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Χωσιάρι
Χωσιάρι
Μητροπολίτης Κιτίου Νεκτάριος

Ο **Μητροπολίτης Νεκτάριος**  (κατά κόσμον *Νεκτάριος Σπύρου*, Λάρνακα, 15 Ιανουαρίου 1969) είναι Ελληνοκύπριος θεολόγος και ιεράρχης της Εκκλησίας της Κύπρου, ο οποίος διατελεί Μητροπολίτης Κιτίου από το 2019.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Λάρνακα στις 15 Ιανουαρίου 1969. Σπούδασε θεολογία στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Το 1996 χειροτονήθηκε διάκονος στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Κοντού, εντάχθηκε στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής του Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου και δύο χρόνια αργότερα, το 1998, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στην ίδια Μονή, από τον Μητροπολίτη Κιτίου Χρυσόστομο.

Το 2005, μετέβη στο Λονδίνο για μεταπτυχιακές σπουδές στην Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Παράλληλα, υπηρετούσε στον κλήρο της Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας και διορίστηκε προϊστάμενος στον Ιερό Ναό Τιμίου Σταυρού και Αρχαγγέλου Μιχαήλ, στο Γκόλντερς Γκριν του Λονδίνου, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του 2007. Σύντομα προήχθη στο βαθμό του αρχιμανδρίτη από τον Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριο..

Στη συνέχεια επέστρεψε στην Κύπρο και από την 1η Ιανουαρίου 2008 υπηρέτησε ως πρωτοσύγκελλος της Μητρόπολης Κιτίου.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2008, κατόπιν εισήγησης του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου, εξελέγη ομόφωνα, από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου, Χωρεπίσκοπος Αρσινόης. Τρεις ημέρες αργότερα, στον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού στην Παλλουριώτισσα, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄ προεξήρχε της επισκοπικής του χειροτονίας.

Στις 26 Ιουλίου 2015, συμμετείχε στο 4ο Διαπεριφερειακό Φεστιβάλ Σλαβικής Τέχνης «Ρωσικό Πεδίο» στο έδαφος του συνόλου του παλατιού και του πάρκου Tsaritsyno στη Μόσχα.

Στις 30 Ιουλίου 2019 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου, Μητροπολίτης Κιτίου. Η ενθρόνισή του έγινε στις 6 Αυγούστου.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες
Νεκταριος
Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ού αιώνα
Προσήλιο Λακωνίας

Το **Προσήλιο** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Προσήλιο βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Ταϋγέτου και τη βόρεια Μάνη στην περιοχή των Μπαρδουνοχωρίων ή Μπαρδούνια ή Βαρδούνια. Είναι κτισμένο ανατολικά του ποταμού Σμήνος ή Μπαρδουνοπότομου, σε υψόμετρο 295 μέτρων. Απέχει περίπου 40 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη, 21 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου).

Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από τα αρχαία χρόνια. Σε κοντινό σπήλαιο βρέθηκαν ευρήματα (όπλα, εργαλεία κ.α.) που χρονολογήθηκαν στη νεολιθική εποχή (5.000 - 3.000 π.Χ.), στην τοποθεσία «Πέρα Βρύση» βρέθηκε ημικαταστραμμένος κούρος, άγνωστης χρονολογίας καθώς και μαρμάρινο κύπελλο που χρονολογείται από την κλασσική περίοδο και βρίσκεται στο Μουσείο του Γυθείου. Την Ρωμαϊκή εποχή, ο οικισμός έγινε γνωστός εξ' αιτίας του έργου ύδρευσης και άρδευσης του Γυθείου από τον ποταμό Σμήνο,  ενώ στη Βυζαντινή κατοικήθηκε από Σλάβους, οι οποίοι τελικά εκχριστιανίσθηκαν από του Βυζαντινούς και αφομοιώθηκαν με τους Έλληνες κατοίκους. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, λόγω της στρατηγικής θέσης του, αποτελούσε πεδίο διαμάχης ανάμεσα της ελεύθερης Μάνης και της τουρκικής εξουσίας, ενώ το χωριό διέθετε και τρεις πύργους, οι οποίοι συντηρούνται ακόμα και σήμερα.

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ο Άγγλος περιηγητής την αναφέρει ως *Strotza* (I, 264) με αριθμό σπιτιών: 70. Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Strountza* να υπάγεται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*) → Τμήμα Μπαρδουνοχώρια (*Bardounia-Khoria*) και να έχει πληθυσμό 9 οικογένειες (συνολικά 33 άτομα). Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Κόκκινα Λουριά στην Επαρχία Λακεδαίμονος με 9 οικογένειες (συν. 33 άτομα). 

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 με την παλιά ονομασία *Στρούντζα* να προσαρτάται στον τότε δήμο Κροκεών. Το 1912 το όνομα διορθώθηκε σε *Στροτζά* (ορίστηκε και έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας) για να μετονομαστεί τελικά το 1928 σε Προσήλιον Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Σμήνους του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 65 κάτοικοι.  

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο είναι: 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προσήλιο (Στρόντζα) στον ιστότοπο Οι Μανιάτες είναι παντού.
* Προσήλιο (Στρόντζα) Λακωνίας στο https://www.youtube.com/.

## Παραπομπές


Προσήλιο
Προσήλιο
Λουκία Σαράντη

Η **Λουκία Σαράντη** (Αθήνα, 1963) είναι Ελληνίδα επιχειρηματίας και πρόεδρος της βιομηχανίας ξύλου AKRITAS. Από το 2022, διατελεί πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Ελλάδος. Είναι πτυχιούχος στην διοίκηση επιχειρήσεων και το μάρκετινγκ.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1963 στη Αθήνα, όπου μεγάλωσε και πέρασε τα παιδικά της χρόνια.

Η Σαράντη έχει ενεργό συμμετοχή σε διάφορους οργανισμούς και φορείς:
* Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΒΕ, θέση στην οποία επανεξελέγη για δεύτερη συνεχή θητεία τον Οκτώβριο του 2025.
* Έφορος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κολλεγίου Ανατόλια στη Θεσσαλονίκη.
* Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΙΟΒΕ.
* Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΠΕΕΒΕ.
* Ανεξάρτητο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ALUMIL Α.Ε..

Τον Οκτώβριο 2025 στην Ορεστιάδα, η Σαράντη έλαβε τιμητικά τον τίτλο της Επίτιμης Διδάκτορα από το Τμήμα Δασολογίας και Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης για το συνολικό έργο της.

## Δυστύχημα στα Τέμπη
Τον Απρίλιο 2013, η Σαράντη μαζί με τον πατέρα της, Αθανάσιο Σαράντη, βρέθηκαν ένοχοι για το τροχαίο δυστύχημα στα Τέμπη το 2003 και καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε ποινή φυλάκισης 4 ετών, 11 μηνών και 15 ημερών έκαστος, για τις εξής κατηγορίες: ανθρωποκτονία εξ αμελείας κατά συρροή, σωματικές βλάβες κατά συρροή και διατάραξη της ασφάλειας των συγκοινωνιών, ποινή η οποια ήταν εξαγοράσιμη.

## Προσωπική ζωή
Διαμένει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Είναι παντρεμένη με τον πολιτικό μηχανικό, Νίκο Καιρίδη, και μαζί έχουν δύο ενήλικες θυγατέρες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ΣΒΕ
* Delphi Economic Forum

Κατηγορία:Ελληνίδες επιχειρηματίες
Κατάλογος συζύγων σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Αυτή είναι μια λίστα με τις συζύγους των Οθωμανών σουλτάνων, τις συζύγους και τις παλλακίδες των μοναρχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κυβέρνησαν την διηπειρωτική αυτοκρατορία από την ίδρυσή της το 1299 έως τη διάλυσή της το 1922.

## Τιμητικοί τίτλοι

### Χατούν
**[[Χατούν]]** ήταν τιμητικός τίτλος για τις γυναίκες κατά την Οθωμανική περίοδο, περίπου ισοδύναμος με τον αγγλικό όρο *Κυρία*. Ο όρος χρησιμοποιούνταν για τις συζύγους του Οθωμανού σουλτάνου. Όταν ο γιος μιας από τις συζύγους ανέβηκε στο θρόνο, αυτή έγινε *Βαλιδέ Χατούν* (Μητέρα του Σουλτάνου).

### Σουλτάνα
**[[Σουλτάνα]]** λέξη αραβικής προέλευσης, που αρχικά σήμαινε «εξουσία» ή «κυριαρχία». Στις αρχές του 16ου αιώνα, ο τίτλος του σουλτάνου, που έφεραν τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες της οθωμανικής δυναστείας, αντικαθιστούσε άλλους τίτλους με τους οποίους ήταν γνωστά τα εξέχοντα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας (κυρίως το «Χατούν» για τις γυναίκες και το «Μπεη» για τους άνδρες), με τις αυτοκρατορικές γυναίκες να φέρουν τον τίτλο του «Σουλτάνου» μετά το όνομά τους. Κατά συνέπεια, ο τίτλος «Βαλιδέ Χατούν» μετατράπηκε επίσης σε «Βαλιδέ Σουλτάν». Εκείνη την εποχή, δημιουργήθηκε ο τίτλος «Χασεκί Σουλτάν» και χρησιμοποιήθηκε για τη νόμιμη σύζυγο ή την κύρια σύζυγο του Οθωμανού Σουλτάνου.

Για παράδειγμα, η Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, μητέρα του Σουλεϊμάν και πρώτη Βαλιδέ Σουλτάν, και η Χουρέμ Σουλτάν, νόμιμη σύζυγος του Σουλεϊμάν και πρώτη Χασεκί Σουλτάν. Αυτή η χρήση υπογραμμίζει την οθωμανική αντίληψη για την κυρίαρχη εξουσία ως οικογενειακό προνόμιο. Προς τα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα, ο τίτλος χατούν και σουλτάν για τις αυτοκρατορικές συζύγους αντικαταστάθηκε από το Καντίν και Ικμπάλ.

### Καντίν
**[[Καντινεφέντι|Καντίν]]** ήταν ο τίτλος που δινόταν στις συζύγους του Σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε επίσημα για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Β΄. Ο Σουλτάνος μπορούσε να έχει έως και τέσσερις και μερικές φορές πέντε γυναίκες με τον αυτοκρατορικό τίτλο Καντίν και απεριόριστο αριθμό γυναικών με τον τίτλο Ικμπάλ.

### Ικμπάλ
**[[Χανιμεφέντι|Ικμπάλ]]** ήταν ο τίτλος που δινόταν στις επίσημες συζύγους του Σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι οποίες κατείχαν κατώτερο βαθμό της Καντίν. Το τιμητικό τους προσωνύμιο ήταν "*Χανίμ*".

## Σύζυγοι των Οθωμανών σουλτάνων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Οθωμανική Αυτοκρατορία
Βιντσέντζο Τσερρούλι

Ο **Βιντσέντζο Τσερρούλι** (, 20 Απριλίου 1859 – 30 Μαΐου 1927) ήταν Ιταλός αστρονόμος και ιδρυτής του Αστεροσκοπείου Κολλουράνια-Τέραμο στο Τέραμο της κεντρικής Ιταλίας, όπου γεννήθηκε.

Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης το 1881 και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Ο Τσερρούλι συνέταξε έναν κατάλογο αστέρων μαζί με τον Ελία Μιλλόσεβιτς, ο οποίος ήταν αστρονόμος στο Ποντιφικό Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο.

Το 1890, ίδρυσε το αστεροσκοπείο του, το οποίο ονόμασε «Κολλουράνια», εξοπλίζοντάς το με ένα διοπτρικό Cooke 40 cm, το οποίο είχε αγοράσει για 2000 λίρες (210.652 λίρες στο ισοδύναμο του 2020) από τον γιο του Βρετανού αστρονόμου, Τζέιμς Γουίγκλσγουορθ (James Wigglesworth) και το οποίο βρισκόταν στο Σκάρμπορο, πριν αποσυναρμολογηθεί και μεταφερθεί στο Τέραμο. Παρατήρησε επίσης τον Άρη και ανέπτυξε τη θεωρία ότι τα κανάλια του Άρη δεν ήταν πραγματικά αλλά μια οπτική ψευδαίσθηση, μια θεωρία που αργότερα επιβεβαιώθηκε.

Ανακάλυψε έναν αστεροειδή, τον 704 Ιντεράμνια, ο οποίος πήρε το όνομά του από τη λατινική ονομασία του Τέραμο, και είναι αξιοσημείωτος για τη σχετικά μεγάλη διάμετρο του, περίπου 350 χλμ., γεγονός που τον καθιστά το πέμπτο μεγαλύτερο σώμα στην παραδοσιακή ζώνη αστεροειδών. Ο Τσερρούλι πέθανε στο Μεράτε, της Επαρχίας του Λέκκο, το 1927.

## Ονομάσθηκαν προς τιμή του
* Ο κρατήρας Τσερρούλι μήκους 130 χιλιομέτρων στον Άρη.
* Ο αστεροειδής 366 Βικεντία (366 Vincentina).
* Ο αστεροειδής 31028 Τσερρούλι (31028 Cerulli).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Ίλια Μούρομετς (παγοθραυστικό, 1965)

Το *** Ίλια Μούρομετς*** () ήταν σοβιετικό παγοθραυστικό το οποίο παρέμεινε σε υπηρεσία από το 1965 μέχρι το 1993.

## Περιγραφή
Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ξεκίνησε στη Σοβιετική Ένωση η ανάπτυξη νέας κλάσης (Πρόγραμμα 97) παγοθραυστικών έχοντας ως βάση το παγοθραυστικό *[[Eisbär (παγοθραυστικό, 1941)|Eisbär]]* προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες του Σοβιετικού Ναυτικού αλλά και για πολιτική χρήση. Ναυπηγήθηκαν σε διάφορες διαμορφώσεις έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και εξελίχθηκαν στη μεγαλύτερη και μακροβιότερη κλάση παγοθραυστικών στην ιστορία. Μεταξύ άλλων ναυπηγήθηκαν και δύο πλοία του Προγράμματος 97Α, δίχως οπλισμό. Τα συγκεκριμένα, δηλαδή το *Ίλια Μούρομετς* και το αδελφό *[[Μπουράν (παγοθραυστικό)|Μπουράν]]*, 
θεωρούνται μερικές φορές ως ξεχωριστής υποκλάση (Πρόγραμμα 97K).

Είχαν ολικό μήκος 67,7 m, πλάτος 18 m και πλήρως έμφορτα βύθισμα 8,32 m και εκτόπισμα 2.935 t (2.889 LT). Οι τρεις ντηζελοκινητήρες τους μπορούσαν να αποδώσουν έως και 1800 hp έκαστος και ήταν συζευγμένοι με γεννήτριες που τροφοδοτούσαν τους ηλεκτροκινητήρες που κινούσαν δύο προπέλες στην πρύμνη και μία τρίτη στην πλώρη. Τα παγοθραυστικά του Προγράμματος 97Κ ήταν ικανά να διαρρηγνύουν πάγο πάχους 70-75 cm καλυμμένο με χιόνι, με πολύ χαμηλή αλλά σταθερή ταχύτητα.

## Ιστορία
Η ναυπήγηση του *Ίλια Μούρομετς* άρχισε στις 10 Μαρτίου 1965 στα Ναυπηγεία του Ναυαρχείου στο Λένινγκραντ. Καθελκύστηκε στις 30 Ιουνίου 1965 και παραδόθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Έφερε το όνομα του ομώνυμου Ρώσου λαϊκού ήρωα και εντάχθηκε στον Στόλο του Ειρηνικού.

Παροπλίστηκε στις 30 Ιουνίου 1993 και στη συνέχεια διαλύθηκε.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Σοβιετικά παγοθραυστικά
Σλοβενικό δημοψήφισμα 2024

Στις 9 Ιουνίου 2024 διεξήχθη ένα μη δεσμευτικό δημοψήφισμα με τέσσερα ερωτήματα στη Σλοβενία. Τα ερωτήματα ήταν:

*Πρέπει η Σλοβενία να επιτρέψει την καλλιέργεια και επεξεργασία της κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς στην επικράτειά της;
*Πρέπει η Σλοβενία να επιτρέψει την καλλιέργεια και κατοχή της κάνναβης για περιορισμένη προσωπική χρήση στην επικράτειά της;
*Είστε υπέρ της υιοθέτησης νόμου που θα ρυθμίζει το δικαίωμα στην ιατρικώς υποβοηθούμενη ευθανασία;
*Είστε υπέρ της εισαγωγής ανοικτών λιστών για τις εκλογές των βουλευτών στην Εθνοσυνέλευση, που θα εξασφαλίζουν ότι οι ψηφοφόροι θα έχουν καθοριστική επιρροή στην επιλογή του βουλευτή;

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


Σλοβενία
2024 δημοψήφισμα
Σαναέ Τακαΐτσι

Η **Σαναέ Τακαΐτσι** (Γιαματοκορίγιαμα:7 Μαρτίου 1961) είναι Ιαπωνίδα πολιτικός που διατελεί πρωθυπουργός της Ιαπωνίας από τις 21 Οκτωβρίου 2025, πρόεδρος του Φιλελευθέρου Δημοκρατικού Κόμματος από το 2025, μέλος της Σουγκίν από το 1993 έως το 2003 και από το 2005, κατείχε διάφορες υπουργικές θέσεις υπό τους πρωθυπουργούς Σίνζο Άμπε και Φουμίο Κισίντα. 

Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Νάρα, η Τακαΐτσι αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Κόμπε και εργάστηκε ως συγγραφέας, νομοθετική βοηθός και ραδιοτηλεοπτική παραγωγός πριν ξεκινήσει την πολιτική της καριέρα. Εξελέγη ως ανεξάρτητη στη Σουγκίν το 1993 και εντάχθηκε στο Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (LDP) το 1996. Κατείχε διάφορες θέσεις κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Άμπε, κυρίως ως Υπουργός Εσωτερικών και Επικοινωνιών. Ήταν υποψήφια στις εκλογές για την ηγεσία του LDP το 2021, αλλά αποκλείστηκε πριν από τον επαναληπτικό γύρο, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση. Από το 2022 έως το 2024, κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Φούμιο Κισίντα, διετέλεσε Υπουργός Οικονομικής Ασφάλειας. Η Τακαΐτσι έθεσε υποψηφιότητα για δεύτερη φορά για την ηγεσία του κόμματος το 2024, όπου ήρθε πρώτη στον πρώτο γύρο, αλλά έχασε οριακά σε επαναληπτικό γύρο από τον Σιγκέρου Ισίμπα. Επανέθεσε υποψηφιότητα το 2025 και κατέλαβε την πρώτη θέση και στους δύο γύρους ψηφοφορίας, αναλαμβάνοντας την προεδρία του κόμματος και νικώντας τον Σιντζίρο Κοϊζούμι.

Οι απόψεις της έχουν περιγραφεί ποικιλοτρόπως ως συντηρητικές και υπερσυντηρητικές. Η εσωτερική της πολιτική περιλαμβάνει την υποστήριξη της συνέχισης της Αμπενομικής και την αντίθεση στον γάμο ομοφυλοφίλων, την αναγνώριση ξεχωριστών επωνύμων για τους συζύγους και τη διαδοχή των γυναικών στον ιαπωνικό θρόνο. Η εξωτερική της πολιτική περιλαμβάνει την υποστήριξη της αναθεώρησης του Άρθρου 9 του Συντάγματος της Ιαπωνίας, το οποίο αποκηρύσσει τη χρήση στρατιωτικής βίας, και την ενίσχυση της Συμμαχίας ΗΠΑ-Ιαπωνίας. Θεωρείται φιλοταϊβανή. Μέλος της ιαπωνικής υπερεθνικιστικής οργάνωσης Nippon Kaigi, έχει υποστηρίξει ότι τα Ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου έχουν υπερεκτιμηθεί. Επισκέπτεται τακτικά το αμφιλεγόμενο ιερό Γιασουκούνι.

Έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην Ιαπωνία το 2025.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Υπουργοί της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Ιάπωνες εθνικιστές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Μάχη του Σολφερίνο

Η **Μάχη του Σολφερίνο** (που αναφέρεται στην Ιταλία ως *Μάχη του Σολφερίνο και του Αγίου Μαρτίνου*) στις 24 Ιουνίου 1859 είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη του συμμαχικού γαλλικού στρατού υπό τον Ναπολέοντα Γ΄ και του στρατού του Πεδεμοντίου-Σαρδηνίας υπό τον Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ (γνωστοί από κοινού ως Γαλλο-Σαρδηνική συμμαχία) εναντίον του αυστριακού στρατού υπό τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄. Ήταν η τελευταία μεγάλη μάχη στην παγκόσμια ιστορία όπου όλοι οι στρατοί βρίσκονταν υπό την προσωπική διοίκηση των μοναρχών τους. Ήσαν παρατεταγμένοι 300.000 στρατιώτες και από τις δύο πλευρές στη σημαντική μάχη, η μεγαλύτερη από τη Μάχη της Λειψίας το 1813. Ο αριθμός των διαθέσιμων στρατιωτών ήταν περίπου 130.000 αυστριακά στρατεύματα και συνολικά 140.000 γαλλικά και συμμαχικά στρατεύματα του Πεδεμοντίου. Ο πραγματικός αριθμός των εμπλεκόμενων στη μάχη ήταν προφανώς ακόμη μικρότερος. Μετά τη μάχη, ο Αυστριακός αυτοκράτορας απέφυγε την περαιτέρω άμεση διοίκηση του στρατού.

Η μάχη οδήγησε τον Ελβετό Ερρίκος Ντυνάν να γράψει το βιβλίο του «Μια Ανάμνηση του Σολφερίνο». Αν και δεν ήταν μάρτυρας της μάχης (η δήλωσή του περιέχεται σε μια «αδημοσίευτη σελίδα» που περιλαμβάνεται στην αγγλική έκδοση του 1939 που εκδόθηκε από τον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό), περιηγήθηκε στο πεδίο της μάχης μετά τη μάχη και συγκινήθηκε πολύ από αυτό που είδε. Ο Ερρίκος Ντυνάν διέμενε εκείνη την εποχή στο Καστιλιόνε ντελλε Στιβιέρε. Λέγεται ότι με την άμαξά του μετέφερε πολλούς τραυματισμένους στρατιώτες και από τις δύο πλευρές στον Ντουόμο του Καστιλιόνε ντελε Στιβιέρε, όπου τους φρόντισαν οι ντόπιες γυναίκες. Τρομοκρατημένος από τα βάσανα των τραυματισμένων στρατιωτών που άφησαν στο πεδίο της μάχης, ο Ντυνάν ξεκίνησε μια διαδικασία που οδήγησε στις Συμβάσεις της Γενεύης και στην ίδρυση του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Σήμερα στο Καστιλιόνε υπάρχει μουσείο του Ερυθρού Σταυρού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μάχες της Γαλλίας
Κατηγορία:Ναπολέων Γ΄
Κατηγορία:Μάχες της Αυστρίας
Σαρπηδόνης της Ινδίας

μικρογραφία|300x300εσ|Νόμισμα Σαρπηδόνη. Εμπρός όψη: κεφαλή με διάδημα και χιτώνα· τάμγκα μπροστά. Πίσω όψη: Νίκη όρθια κρατά στεφάνι και φοίνικα.
Ο **Σαρπηδόνης**, *Sarpedones*, που γράφεται επίσης *Σαρπαδόνης* (Χαρόστι : **𐨯𐨤𐨅𐨡𐨞** *Sa-pe-da-ṇa*) ήταν Ινδο-Πάρθος βασιλιάς. Ήταν υποδιοικητής ή συγγενής του Γονδοφάρη, και κυβέρνησε την περιοχή τού Σακαστάν, όπου έκοψε νομίσματα με τον τίτλο του βασιλιά των βασιλέων. 

## Αναφορές

## Πηγές
*  

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Πακόρης της Ινδίας

[μικρογραφία|Νόμισμα του Πακόρη. Εμπρός όψη: κεφαλή του βασιλιά, επιγρ. ΒΑΣΙΛΕΥΣ (ΒΑΣΙΛΕΩΝ) ΜΕΓΑ[Σ] ΠΑΚΟΡΗΣ.Πίσω όψη: Νίκη όρθια κρατά στεφάνι νίκης, επιγρ. στα Χαρόστι.](https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Pakores._Gondopharid_Dynasty.jpg)

Ο **Πακόρης***, Pacores,* (Αρχ. Ελληνικά: ΠΑΚΟΡΗϹ, Kharosthi: **𐨤𐨐𐨂𐨪** *Pa-ku-ra* , Αραμαϊκά :  pkwry ) (100 μ.Χ.–135 μ.Χ.) ήταν βασιλιάς, που κυβέρνησε τα απομεινάρια του Ινδο-Παρθικού βασιλείου στην Αραχωσία από το 100–130 μ.Χ. μετά τον Ουμπουζάνη.  Είναι γνωστός από νομίσματα, που κόπηκαν στο Σειστάν και το Κανταχάρ, κυρίως αργυρές δραχμές και αργυρά τετράδραχμα. Η εποχή τής βασιλείας του μπορεί να προσδιοριστεί, καθώς πολλά από τα νομίσματά του είναι επισημάνσεις (κτυπημένα επάνω σε προγενέστερα) εκείνων του Βήμα Τάκτο.

Είναι ο τελευταίος ηγεμόνας με επαρκείς μαρτυρίες. Μετά από τα νομίσματα αυτού, υπάρχει ένα μόνο σωζόμενο νόμισμα με το όνομα Αβδαγάσης Β΄ και ένα σύνολο Ινδο-Παρθικών νομισμάτων κακής κατασκευής με ανώνυμους ηγεμόνες, πριν κατακτήσει το βασίλειο η αυτοκρατορία των Κουσάν.

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Κριστίν Φρέλιχ. « Ινδοπαρθική Δυναστεία ». *Εγκυκλοπαίδεια Ιρανική.*

Κατηγορία:Ζωροάστριοι μονάρχες
Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Ετερόφρυνος

Ο **ετερόφρυνος** (λατινική-επιστημονική ονομασία *Heterophrynus*) είναι γένος αραχνιδίων που ανήκει στην τάξη αμβλύπυγοι (ζώα με μορφή ενδιάμεση μεταξύ αράχνης και σκορπιού). Ο ετερόφρυνος είναι το μοναδικό γένος της ομώνυμης υποοικογένειας **ετεροφρυνίνες** (*Heterophryninae*).

## Είδη
Στην εποχή μας (2023) αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής 17 είδη ετερόφρυνου:

* *Heterophrynus alces*, Pocock, 1902
* *Heterophrynus armiger*, Pocock, 1902
* *Heterophrynus awa*, Chirivi-Joya, Moreno-González & Fagua, 2020
* *Heterophrynus batesii* (Butler, 1873)
* *Heterophrynus boterorum*, Giupponi & Kury, 2013
* *Heterophrynus caribensis*, Armas, Torres-Contreras & Alvarez Garcia, 2015
* *Heterophrynus cervinus*, Pocock, 1894
* *Heterophrynus cheiracanthus* (Gervais, 1842)
* *Heterophrynus elaphus*, Pocock, 1903
* *Heterophrynus gorgo* (Wood, 1869)
* *Heterophrynus guacharo*, de Armas, 2015
* *Heterophrynus longicornis* (Butler, 1873)
* *Heterophrynus pumilio*, C.L. Koch, 1840
* *Heterophrynus seriatus*, Mello-Leitão, 1940
* *Heterophrynus silviae*, Giupponi & Kury, 2013
* *Heterophrynus vesanicus*, Mello-Leitão, 1931
* *Heterophrynus yarigui*, Alvarez Garcia, de Armas & Diaz Perez, 2015

## Παραπομπές


Ετεροφρυνος
Τριανταφυλλιά Λακωνίας

Η **Τριανταφυλλιά** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία. 

## Γενικά στοιχεία
Η Τριανταφυλλιά βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χερσονήσου Ταϋγέτου - Μάνη, κοντά στα παράλια του Μεσσηνιακού κόλπου σε υψόμετρο 205 μέτρα. Το χωριό απέχει περίπου 34 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου), 19 χιλιόμετρα νότια από το Οίτυλο και 2 χιλιόμετρα βόρεια από τον Πύργο Διρού ενώ στην ανατολική άκρη του περνάει η επαρχιακή οδός Αρεόπολης - Γερολιμένα. 

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Triandaphylia* να υπάγεται στην Επαρχία Δυτικής  Σπάρτης (*Sparte* *Occidentale*) → Τμήμα Μαΐνης (*Section de* *Maïni*) και να έχει πληθυσμό 6 οικογένειες (συνολικά 29 άτομα). 

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νικάνδρου μέχρι το 1940 οπότε σταμάτησε να απογράφεται. Άρχισε να απογράφεται ξανά στην κοινότητα Πύργου Διρού το 1971. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Πύργου Διρού, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 61 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

## Παραπομπές


Τριανταφυλλιά
Τριανταφυλλιά
Βισπαβάρμα της Ινδίας

Ο **Βισπαβάρμα**, *Vispavarma*, (Χαρόστι : **𐨬𐨁𐨭𐨿𐨤𐨬𐨪𐨿𐨨** ) ήταν στρατηγός των Απράτσα, που κυβέρνησε στη Γκαντάρα. Περιγράφεται σε πολλαπλές επιγραφές λειψανοθήκης, που φέρουν τον τίτλο «στρατεγά» δηλ. στρατηγός, ισοδύναμος με αυτόν του σεναπάτι και ήταν γιος του απρατσαράτζα Ιντραβάσου.

Ο Βισπαβάρμα είναι κυρίως γνωστός από μία αφιερωματική βουδιστική επιγραφή τού γιου του Ιντραβάρμα, ο οποίος τον αναφέρει ως πατέρα του. Η επιγραφή, η οποία είναι γραμμένη στα Χαρόστι, μεταφράζεται στα ελληνικά ως:

:Ο Πρίγκιπας Ιντραβάρμα, γιος του Διοικητή Βισπαβάρμα, μαζί με τη σύζυγό του εγκαθιστά αυτά τα σωματικά λείψανα στη δική του στούπα. Ο Διοικητής Βισπαβάρμα και η Σισιρένα, η σύζυγος του Διοικητή, τιμώνται [με το παρόν]. Ο Ιντραβάσου, βασιλιάς των Απράκα, και η σύζυγός του Βασουμίτρα, η οποία είναι μητέρα ενός ζωντανού γιου, τιμώνται [με το παρόν]. — Εναρκτήρια επιγραφή σε Πράκριτ της Γκαντάρα στην αργυρή βουδιστική λειψανοθήκη του πρίγκιπα Ιντραβάρμα.

Στην επιγραφή του δοχείου Μπατζαούρ, ο Βισπαράμα περιγράφεται περαιτέρω ως βασιλιάς των Aπράκα από τον γιο του Ιντραβάρμα, με την ημερομηνία της αφιέρωσης να είναι το 5-6 μ.Χ.:

:Στο 63ο έτος του εκλιπόντος μεγάλου βασιλιά Άγια [Άζη], τη 16η ημέρα του μήνα Κάρτια [Καρτίκα], σε αυτή την ευοίωνη (;) εποχή, ο πρίγκιπας Ιντραβάρμα [Ιντραβάρμαν], γιος τού βασιλιά των Απράκα, εγκαθιστά αυτά τα σωματικά λείψανα τού Κυρίου Σακιαμούνι. ... Παράγει τη μπράμα-αξία μαζί με τη μητέρα του, Ρουκχουνάκα, κόρη του Άτζι... Και αυτά τα σωματικά λείψανα, αφού μεταφέρθηκαν στην κατοχή τους από τη στούπα του σπηλαίου Μουράκα, τοποθετήθηκαν σε ένα ασφαλές (;), σίγουρο, βαθύ (;), αποθετήριο... —  Κείμενο του δοχείου Μπατζάουρ, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.

Δεδομένου ότι το δοχείο Μπατζάουρ υποδεικνύει ότι ο Βισπαβάρμα ήταν βασιλιάς το 5-6 μ.Χ., η βασιλεία του συνήθως χρονολογείται γύρω στο 0-20 μ.Χ.

## Δείτε επίσης
* Λειψανοθήκη
* Απράκα
* Μπατζάουρ

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Υβουζάνης της Ινδίας

δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Νόμισμα του Ινδο-Πάρθου βασιλιά Υβουζάνη.

Ο **Υβουζάνης**, *Ubouzanes*, (Αρχ. Ελληνικά: ΥΒΟΥΖΑΝΗϹ επιγραφικά) ήταν ηγεμόνας των υπολειμμάτων του Ινδο-Παρθικού βασιλείου στην Αραχωσία τον 1ο αι. μ.Χ. Ήταν γιος του Ορθάγνη.  Ήταν άγνωστος μέχρι τα τέλη του 20ού αι., όταν βρέθηκε ένα αποθησαυρισμένο σύνολο νομισμάτων στο Τζαμού. Ο νομισματολόγος Τζο Κριμπ τα ανέλυσε για πρώτη φορά το 1985, ανακαλύπτοντας ότι κάποια ανήκαν σε έναν νέο ηγεμόνα. Ο Κριμπ τον τοποθέτησε μεταξύ Ορθάγνη και Πακόρη 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ζωροάστριοι μονάρχες
Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Ελαιοχώρι Λακωνίας

Το **Ελαιοχώρι** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Το Ελαιοχώρι βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χερσονήσου Ταϋγέτου - Μάνης, στα όρια με τη Μεσσηνία και κοντά στα παράλια του Μεσσηνιακού κόλπου, σε υψόμετρο 370 μέτρα. Απέχει περίπου 32 χιλιόμετρα Δ.-νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και μόλις 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Οίτυλο. Στα βορειοανατολικά του, προς τις πλαγιές του Ταΰγετου, είναι το "σπήλαιοβάραθρο Πρόπαντη" με πλούσιο σταλακτιτικό διάκοσμο. 

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 γραμμένο ως *Νομπρεβίτσα* να προσαρτάται στον τότε δήμο Οιτύλου. Το 1955 μετονομάστηκε σε Ελαιοχώριον Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με το Οίτυλο, τα Αρφίγκια, το Καραβοστάσι και την Χοτάσια αποτελούν την Κοινότητα Οιτύλου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 46 κάτοικοι Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο είναι: 

* *απογράφεται ως Νομπρεβίτσα*

## Σημείωση
Στη Μάνη και τον Δήμο Δυτικής Μάνης στη Μεσσηνία υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Ελαιοχώρι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Συλλογή λαογραφικής ύλης εκ του χωρίου Ελαιοχωρίου Οιτύλου από την Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης "Πέργαμος".

## Παραπομπές


Ελαιοχώρι
Ελαιοχώρι
Νέο Οίτυλο Λακωνίας

Το **Νέο Οίτυλο** είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Το Νέο Οίτυλο βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χερσονήσου Ταϋγέτου - Μάνης, στα παράλια του Μεσσηνιακού κόλπου και τον Όρμο Λιμενίου σε υψόμετρο 10 μέτρα. Απέχει περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και μόλις 5 χιλιόμετρα νότια από το Οίτυλο. Αποτελεί καλοκαιρινό παραθεριστικό προορισμό εξ' αιτίας της αμμουδερής παραλίας (έκτασης) 2 χιλιομέτρων ενώ διαθέτει αρκετά καταλύματα αναψυχής, εστίασης και διαμονής. Νοτιοδυτικά του όρμου έχει εντοπιστεί ναυάγιο πλοίου με αμφορείς (πιθανολογείται του 1ου αιώνα π.Χ.).   

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 γραμμένο ως *Τσίπα* να προσαρτάται στον τότε δήμο Άρεος. Το 1903 μετονομάστηκε σε  Νέον Οίτυλον και το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με το Οίτυλο, Αρφίγκια, το Καραβοστάσι και την Χοτάσια αποτελούν την Κοινότητα Οιτύλου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 67 κάτοικοι 

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Νέο Οίτυλο
Νέο Οίτυλο
Αβδαγάσης της Ινδίας

Ο **Αβδαγάσης Α΄***, Abdagases I,* (αρχ. ελληνικά: Ἀβδαγάσης, επιγραφικά ΑΒΔΑΓΑΣΟΥ· Χαρόστι: **𐨀𐨬𐨡𐨒𐨮** *A-va-da-ga-ṣa*  ) ήταν Ινδο-Πάρθος βασιλιάς, ο οποίος κυβέρνησε τη Γκαντάρα και πιθανώς το μεγαλύτερο μέρος τής περιοχής τού Ινδού από περίπου το 46 έως το 60 μ.Χ. Ήταν ανιψιός και διάδοχος του Γονδοφάρη, ο οποίος είχε θέσει τα θεμέλια για το Ινδο-Παρθικό βασίλειο μετά την επανάσταση εναντίον των Αρσακιδών επικυριάρχων του περίπου το 19 μ.Χ.  Τον Αβδαγάση διαδέχθηκε ο Ορθάγνης ή ο Πακόρης. 

## Βιογραφία
Η προέλευση του Αβδαγάση είναι άγνωστη. Έχει υποστηριχθεί ότι ανήκε στον Οίκο των Σουρέν, μία εξέχουσα και ισχυρή οικογένεια εντός τής αυτοκρατορίας των Αρσακιδών. Λόγω τού τίτλου, το "Γονδοφέρνης" έχει αποδοθεί σε αυτή τη δυναστεία, χωρίς επαρκή απόδειξη. Ωστόσο, δεν έχουν βρεθεί άλλες αποδείξεις σχετικά με αυτό το επιχείρημα. Διαδέχθηκε τον θείο του Γονδοφάρη ως ηγεμόνας τής Γκανντάρα περίπου το 46 μ.Χ., ενώ ο Ορθάγνης τον διαδέχθηκε στη Δραγγιανή και την Αραχωσία.  Η μορφή τού Αβδαγάση είναι ασαφής. Σύμφωνα με τον Γαζερανί, είναι πιθανό ο Αβδαγάσης να ήταν το ίδιο πρόσωπο με έναν άλλο Αβδαγάση,  έναν ισχυρό και ισχυρό ευγενή των Σουρέν στην αυτοκρατορία των Αρσακιδών, ο οποίος ανήκε σε μία φατρία Πάρθων μεγιστάνων, που ήταν δυσαρεστημένοι με τον Πάρθο βασιλιά Αρτάβανο Β'. Οι Πάρθοι μεγιστάνες αρχικά είχαν ευνοήσει έναν εγγονό τού Φραάτη Δ', ο οποίος επίσης ονομαζόταν Φραάτης, ως καλύτερη επιλογή για βασιλιά. Ωστόσο, αυτός βρήκε ένα αιφνίδιο τέλος στη Συρία.  Οι Πάρθοι μεγιστάνες στράφηκαν στη συνέχεια σε έναν άλλο πρίγκιπα, τον Τιριδάτη Γ΄, ο οποίος στέφθηκε από τον Αβδαγάση. 

Μερικοί από τους Πάρθους μεγιστάνες, ωστόσο, ήταν υποστηρικτές του Αρτάβανου Β', λόγω τής ανησυχίας τους, ότι ο Αβδαγάσης θα γινόταν ο *[[de facto]]* ηγεμόνας τής αυτοκρατορίας των Αρσακιδών, με τον Τιριδάτη ως de jure ηγεμόνα.  Ως αποτέλεσμα, ο Αβδαγάσης και ο γιος του Σινάκος απέσυραν επίσης την υποστήριξή τους από τον Τιριδάτη.  Αυτό το γεγονός φαίνεται να συνέπεσε με την ανακήρυξη τής ανεξαρτησίας στο Σακαστάν από τον Οίκο των Σουρέν υπό τον Γονδοφάρη.  Η ταύτιση των δύο προσώπων "Αβδαγάση", αν και υποστηρίζεται από ορισμένους μελετητές, παραμένει αναποφάσιστη, λόγω έλλειψης νομισματικών στοιχείων.  Ο Αβδαγάσης βασίλευσε μέχρι περίπου το 60 μ.Χ., και τον διαδέχθηκε ο Ορθάγνης ή ο Πακόρης. 

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Νομίσματα του Αβδαγάση

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Ασπαβάρμα της Ινδίας

μικρογραφία|300x300εσ|Ο Ασπαβάρμα από τη δυναστεία των Απραχαράτζα. Εμπρός όψη: επιγρ. ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΖΟΥ.
μικρογραφία|Νόμισμα του Ασπαβάρμα (πίσω  όψη): η Αθηνά σε μία κίνηση ευλογίας· δεξιά το βουδιστικό σύμβολο τριράτνα.

Ο **Ασπαβάρμα** ή **Άσπα**, *Aspavarma* (Χαρόστι: 𐨀𐨭𐨿𐨤𐨬𐨪𐨿𐨨 *A-śpa-va-rma* ) ήταν στρατηγός των Απράχα που κυβέρνησε στη Γκαντάρα. Ήταν μέλους της δυναστείας των Aπραχαράτζα, γιος τού στρατηγού Iντραβάρμα που είχε βασιλεύσει το 50 μ.Χ.

## Επιγραφές
Ο Ασπαρβάμα ήταν γιος του βασιλιά των Απράκα Ιντραβάρμα, όπως είναι γνωστό από μία επιγραφή που ανακαλύφθηκε στα Τάξιλα,  ο οποίος είναι γνωστός ως γιος του Βισπαβάρμα σύμφωνα με την αργυρή Λειψανοθήκη του Ιντραβάρμα.

Η αργυρή λειψανοθήκη του Ιντραβάρμα, η οποία είναι γνωστό με βεβαιότητα ότι φτιάχτηκε πριν από το δοχείο του Μπατζάουρ, άρα πριν από το 5-6 μ.Χ., και ως εκ τούτου συνήθως χρονολογείται στα τέλη τού 1ου αι. π.Χ., περιγράφει τον παππού τού Ασπαβάρμα, Βισπαβάρμα, ως στρατηγό, και όχι ακόμη βασιλιά εκείνη την εποχή. Αυτό τείνει να επιβεβαιώσει ότι ο εγγονός του, Ασπαβάρμα, πιθανότατα κυβέρνησε αρκετά αργότερα, στα μέσα του 1ου αι. μ.Χ. 

Ο Ασπαβάρμα αναφέρεται επίσης σε κείμενα Γκανταρί, γραμμένα σε γραφή Χαρόστι, που χρονολογείται από την περίοδο αυτή. 

## Νομισματοκοπία
Τα νομίσματα απεικονίζουν τον βασιλιά έφιππο, να κρατάει ένα μαστίγιο στο δεξί του χέρι, σε στυλ που συνάδει με αυτό του Άζου Β΄ (ο οποίος πιθανώς ταυτίζεται με τον Άζου Α΄). Στην πίσω όψη η Αθηνά κάνει μία χειρονομία ευλογίας, και πλαισιώνεται από ένα βουδιστικό σύμβολο τριράτνα.

Σύμφωνα με τον Τζο Κριμπ, από νομισματικής άποψης, η Ασπαβάρμα ήταν σύγχρονος με τον Σασάν και τον Μουτζάτρια, λίγο πριν από την κυριαρχία τού ηγεμόνα των Κουσάν, Βήμα Τάκτο. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Γερμανοελβετική Σχολή του Γαλατά

Το κτίριο της **Γερμανοελβετικής Σχολής** βρισκόταν στο Yüksek Kaldırım του Γαλατά και στις αρχές του 20ού αιώνα, μετά από προσπάθειες του Πατριάρχου Ιωακείμ Γ' και με συνδρομές των Ομογενών αγοράστηκε και εν συνεχεία στεγάστηκε σε αυτό η Σχολή Γλωσσών και Εμπορίου της Κοινότητος Στυροδρομίου Πέραν. Λίγα χρόνια μετά την Συνθήκη της Λωζάνης και μετά την παύση λειτουργίας της Σχολής, ενοικιάστηκε στο Κράτος και στεγάστηκε το τουρκικό Ημιγυμνάσιο Beyoğlu. Αρχές της δεκαετίας του 1990 το κτίριο πουλήθηκε από την Κοινότητα σε τούρκο ιδιώτη.

Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία στην Τουρκία
Γαδάνα της Ινδίας

[μικρογραφία|Νόμισμα του Ορθάγνη (Γονδοφάρη Γ΄ Γαδάνα). Κόπηκε στο [Σιστάν|Σειστάν . Επρός όψη: κεφαλή του βασιλιά. Πίσω όψη: ο Ορθάγνης καθισμένος κρατά τόξο και τον στεφανώνει μία Νίκη.]]

Ο **Γονδοφάρης Γ΄** *Γουδάνα,* *Gondophares III Gudana* (Χαρόστι: **𐨒𐨂𐨡🐨𐨪 🐨🐨𐨜𐨣** *Gu-da-pha-ra Gu-ḍa-na*   ), ή **Γαδάνα**, επίσης ονομαζόμενος *Ορθάγνης* (Αρχ. Ελληνικά: OΡΘΑΓNHC ), ήταν Ινδο-Πάρθος βασιλιάς.  Μπορεί να κυβέρνησε περίπου το 20–30 μ.Χ. (25-55 μ.Χ. σύμφωνα με τον Μίτσινερ).  Ήταν ένας από τούς διαδόχους τού Γονδοφάρη Α΄, μαζί με τους Αβδαγάση, Σάση, Γονδοφάρη Β΄, Σαρπηδόνη και Πακόρη.  Μπορεί να κυβέρνησε από την Αραχωσία έως το Ανατολικό Παντζάμπ.  

## Σημειώσεις


Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Εκκλησία Αγίου Γεωργίου (Βουδαπέστη)

Η **Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου** (, ) στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, γνωστή εκεί απλώς ως «η σερβική εκκλησία», είναι σήμερα η μοναδική σερβική Ορθόδοξη εκκλησία στην ουγγρική πρωτεύουσα. Εκκλησιαστικώς υπάγεται στην Επαρχία Βούδας της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Πέστης, απέχοντας λιγότερο από 100 μέτρα από τη Βάτσι Ούτσα, τη γνωστή βασική εμπορική οδό της Βουδαπέστης. Το κτίριο προστατεύεται από το Ουγγρικό Εθνικό Γραφείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Η εκκλησία στη σημερινή μορφή της ανεγέρθηκε στη θέση μικρότερου μεγέθους, επίσης σερβικής, εκκλησίας το 1733.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Αγιου Γεωργιου Βουδαπεστης
Ναος Αγιου Γεωργιου
Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο
Γιάννης Τσουμαράκης

Ο **Γιάννης Τσουμαράκης** (Αθήνα, 2000) είναι Έλληνας ηθοποιός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάννης Τσουμαράκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιουλίου 2000. Αποφοίτησε από το Καλλιτεχνικό Σχολείο Γέρακα και εισήχθη το 2017 στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε αριστούχος το 2021. Σπουδάζει Φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) , γνωρίζει ακορντεόν, πιάνο και μιλάει αγγλικά και γαλλικά.

Συμμετείχε στις παραστάσεις «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» (2016), «Πέερ Γκυντ» (2017), «Αντόνιο ή το μήνυμα» της Λούλας Αναγνωστάκη (2021), «στο Στομάχι της Σιμόνης Σουλ» (2022), «Οι προβοκάτορες» (2022), «Μούρη γεμάτη μούρα» (2023), «Σάμερταϊμ» (2023), «Η κασέτα» (2024), «Blue Train» (2024, 2025), "Οιδίποδας" του Robert Eick στη Στέγη Ωνάση (2025), καθώς και στην οπερέτα «Οι Απάχηδες των Αθηνών» (2023).

Συμμετείχε στις σειρές «The Durrells» (2016), Στα 4 (2023), Η Μάγισσα (2023) και «Έχω Παιδιά» (2024-2025), καθώς και στην ταινία Shared Balcony (2019).

Τον Μάιο του 2025 του απονεμήθηκε το θεατρικό βραβείο «Δημήτρης Χορν».

Τον Ιούνιο του 2025 συμμετείχε στον χορό της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή που ανέβηκε στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Ulrich Rasche.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χορν
Βανασπάρα της Ινδίας

Ο **Βανασπάρα**, *Vanaspara*, (κυβέρνησε περίπου το 130 μ.Χ.) ήταν Ινδο-Άρειος ή Ινδο-Σκύθης Βόρειος Σατράπης (*Kshtrapa*). Αναφέρεται ως «σατράπης» (Βράχμι:28x28εσ22x22εσ11x11εσ, κ*σατράπα*, «σατράπης») τού ηγεμόνα των Κουσάν, Κανίσκα Α΄, σε επιγραφή που ανακαλύφθηκε στο Σάρναθ και χρονολογείται στο 3ο έτος του Κανίσκα Α΄ (περίπου το 130 μΧ), στην οποία ο Κανίσκα αναφέρει ότι ήταν, μαζί με τον «μεγάλο σατράπη» Χαραπαλάνα, κυβερνήτης των ανατολικών τμημάτων τής Αυτοκρατορίας του. 

Η επιγραφή ανακαλύφθηκε σε ένα πρώιμο άγαλμα ενός Μποντισάτβα, του Σαρνάθ Μπάλα Μποντισάτβα, που τώρα βρίσκεται στο Μουσείο Σαρνάθ. 

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ημερομηνίες του Κανίσκα και των Ινδο-Σκύθων

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Βασουδέβα Δ΄ της Ινδίας

Ο **Βασουντέβα Δ΄***, Vasudeva IV,* φέρεται να ήταν βασιλιάς που κυβερνούσε τα απομεινάρια του βασιλείου των Κουσάν από το Κανταχάρ.  Πιθανώς ήταν ο πατέρας τού Βασουντέβα Ε΄ της Καμπούλ.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Βασουδέβα Ε΄ της Ινδίας

Ο **Βασουδέβα Ε΄**, *Vasudeva V*, ή *Βασουντέβα της Καμπούλ*, ήταν ηγεμόνας των Κουσάν περίπου το 300 μ.Χ. Ήταν πιθανά παιδί τού Βασουδέβα Δ΄, που βασίλευε στην Καμπούλ. Η ύπαρξή του είναι αβέβαιη.  

## Αναφορές

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Βασουδέβα Γ΄ της Ινδίας

μικρογραφία|Χρυσό νόμισμα τού Βασουδέβα Γ΄, π. 360-365 μ.Χ. Εμπρός όψη: ο βασιλιάς όρθιος στραμμένος προς τα αριστερά, κρατά τρίαινα και λάβαρο, βωμός μπροστά· σύμβολα γύρω. Πίσω όψη: η θεά Αρντόκσο καθισμένη κατ' ενώπιον.

Ο **Βασουντέβα Γ΄***, Vasudeva III,* ήταν πιθανώς γιος του Βασουντέβα Β΄ και ηγεμόνας της αυτοκρατορίας των Κουσάν περίπου το 360-365 μ.Χ.

## Η βασιλεία του
Μέχρι τη βασιλεία τού Βασουντέβα Γ΄, η αυτοκρατορία των Κουσάν είχε περιέλθει σε ασήμαντη κατάσταση. Στη δύση η αυτοκρατορία των Σασανιδών αποτελούσε απειλή, και στην ανατολή οι εντόπιοι ιθαγενείς είχαν ανακτήσει την ανεξαρτησία τους. 

## Αμφισβητούμενη η ύπαρξή του
Η ύπαρξη του Βασουδέβα Γ΄ έχει αμφισβητηθεί,  όπως και η ύπαρξη τού υποτιθέμενου πατέρα του, Βασουδέβα Β΄.  Κανένα επιγραφικό στοιχείο δεν υποστηρίζει την ύπαρξή του. 

Έχει επίσης προταθεί, από νομισματικά στοιχεία, ότι μπορεί να υπήρχε ένας άλλος ηγεμόνας των Κουσάν, με το ίδιο όνομα και την ίδια βασιλική αρίθμηση με τον Βασουδέβα Γ΄. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Χαραπαλάνα της Ινδίας

Ο **Χαραπαλάνα***, Kharapallana,* (Bράχμι: , Αρχαία Ελληνικά: ΧΑΡΟΒΑΛΑΝΟ σε επιγραφές) ήταν ένας Ινδο-Σκύθης Βόρειος Σατράπης, που εξουσίασε περί το 130 μ.Χ.

## Το όνομα
Το όνομα Χαραπαλάνα μαρτυρείται στην ελληνική μορφή  (αρχ. ελλ.: Χαροβαλάνο)  και στη μορφή Bράχμι , τα οποία προέρχονται από το όνομα των Σάκα , που σημαίνει «υπέροχη νεότητα». 

## Βασιλεία
Αναφέρεται ως «μέγας σατράπης» (μπράχμι :13x13εσ13x13εσ28x28εσ22x22εσ11x11εσ, *Μαχακσατράπα*, «μεγάλος σατράπης») του ηγεμόνα των Κουσάν, Κανίσκα Α΄ σε επιγραφή, που ανακαλύφθηκε στο Σάρναθ και χρονολογείται στο 3ο έτος του Κανίσκα Α΄ (περίπου το 130 μΧ), στην οποία ο Κανίσκα Α΄ αναφέρει ότι ήταν, μαζί με τον σατράπη Βανασπάρα, κυβερνήτης των ανατολικών τμημάτων τής αυτοκρατορίας του. 

Η επιγραφή ανακαλύφθηκε σε ένα πρώιμο άγαλμα ενός Μποντισάτβα, του Σαρνάθ Μπάλα Μποντισάτβα, που τώρα βρίσκεται στο Μουσείο Σαρνάθ. 

Οι Βανασπάρα και ο Χαραπαλάνα κυβερνούσαν για τον Κανίσκα Α΄ τις ανατολικές επαρχίες τής αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένης της περιοχής Μπενάρες. 

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Dates of Kanishka and the Indo-Scythians

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς