open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 2002–03

Για την **περίοδο 2002–03**, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών ήταν η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο σύνολο του λεκανοπεδίου της Αττικής.

## Πρωτάθλημα
### Α' Κατηγορία
Στην Α' κατηγορία αγωνίζονται 36 ομάδες, δηλαδή 18 σε κάθε όμιλο και σύμφωνα με την προκήρυξη, η 1η κάθε ομίλου κερδίζει μια θέση στο περιφερειακό πρωτάθλημα με σκοπό την άνοδο στη Δ' Εθνική, ενώ οι 3 τελευταίες υποβιβάζονται στη Β' κατηγορία. Το πρωτάθλημα άρχισε τον Σεπτέμβριο και τελείωσε 18 Μαΐου.

#### 1ος Όμιλος

#### 2ος Όμιλος

### Β' Κατηγορία
Στη Β' κατηγορία αγωνίζονται 72 ομάδες σε 4 ομίλους, δηλαδή 18 ανά όμιλο, όπως και στην Α'. Προβιβάζονται αυτομάτως οι 2 πρώτες, ενώ υποβιβάζονται οι 2 τελευταίες κάθε ομίλου και ακόμα 2 έπειτα από μπαράζ μεταξύ των 16ων. Το πρωτάθλημα διεξήχθη από τον Σεπτέμβριο έως τις 25 Μαΐου.

#### 1ος Όμιλος

#### 2ος Όμιλος

#### 3ος Όμιλος

#### 4ος Όμιλος

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2002-2003
Κελλάρια Λασιθίου

Τα **Κελλάρια** είναι μικρό χωριό της Κοινότητος Ζάκρου του δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. 

Βρίσκεται 32 χιλιόμετρα από τη Σητεία και 5 χιλιόμετρα από την Ζάκρο. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 250 μέτρων και περιβάλλονται από καλλιέργειες ελιάς και αμπελιού.

## Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη μνεία στα Κελλάρια γίνεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όπου αναφέρεται ως *Kelaria* με 10 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 100 κατοίκους. Το 1900 είχε 115 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναγράφεται ως Κελάρια, με 55 κατοίκους. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ζάκρου όπου και παρέμεινε μέχρι το 1997, όταν με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ιτάνου. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010 εντάχθηκε στον δήμο Σητείας.

Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

## Περιγραφή
Ο οικισμός είναι κτισμένος αμφιθεατρικά στην πλαγιά λόφου. Το παλαιότερο τμήμα του χωριού είναι το βορειοανατολικό και το οποίο είναι αυτό σε μεγαλύτερο υψόμετρο, πιθανόν επειδή ήταν εγγύτερα σε διαθέσιμο οικοδομικό υλικό, και σήμερα είναι εγκαταλελειμμένο. Το χωριό στη συνέχεια αναπτύχθηκε κατά μήκος του δρόμου που το διασχίζει. Οι δρόμοι εντός του χωριού είναι στενοί και δεν επιτρέπουν τη διέλευση αυτοκινήτων.

Στο νότιο τμήμα του χωριού, δίπλα στο παλιό ελαιουργείο, βρίσκεται η εκκλησία του χωριού. Στο νοτιοδυτικό τμήμα και σε απόσταση από τα υπόλοιπα κτίρια βρίσκεται το πρώην σχολικό κτίριο, το οποίο λειτουργεί πλέον ως αποθήκη. Επί του επαρχιακού δρόμου βρίσκεται η βρύση του χωριού. Σώζεται επίσης ο εγκαταλελειμμένος κοινοτικός φούρνος. Το νεκροταφείο βρίσκεται περίπου ένα χιλιόμετρο έξω από το χωριό και είναι περιτειχισμένο. Στο χωριό απουσιάζουν καταστήματα και χώροι εστίασης. Τα σπίτια του χωριού είναι όλα μονώροφα και χωρίζονται στα δίχωρα καμαρόσπιτα και στα σπίτια τύπου Π με κεντρική αυλή. Τα σπίτια είναι πετρόκτιστα με φέρουσα αργολιθοδομή ενώ οι οροφές αποτελούνται από κλαδιά ελιάς και πατημένο πηλό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Κομητεία Γουινεμπάγκο (Άιοβα)

Η **Κομητεία Γουινεμπάγκο** () είναι κομητεία στην πολιτεία της Άιοβα των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 10,679 κατοίκους. Η διοικητική πρωτεύουσα (*έδρα*) είναι το Φόρεστ Σίτυ.

Η κομητεία ιδρύθηκε το 1847 και πήρε το όνομά της από τη φυλή των ιθαγενών Γουινεμπάγκο.

## Γεωγραφία

Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η κομητεία έχει συνολική έκταση 402 τετραγωνικά μίλια (1.040 km2 ), εκ των οποίων τα 400 τετραγωνικά μίλια (1.000 km2 ) είναι γη και τα 1,2 τετραγωνικά μίλια (3,1 km2 ) (0,3%) καλύπτονται από ύδατα (λίμνες, ποτάμια).Είναι η πέμπτη μικρότερη κομητεία της Αϊόβα σε έκταση και η δεύτερη μικρότερη σε συνολική έκταση.

### Γειτονικές κομητείες

* Κομητεία Φρίμπορν, Μινεσότα (βορειοανατολικά)
* Κομητεία Ουόρθ (ανατολικά)
* Κομητεία Σέρο Γκόρντο (νοτιοανατολικά)
* Κομητεία Χάνκοκ (νότια)
* Κομητεία Κόσουθ (δυτικά)
* Κομητεία Φάριμπολτ, Μινεσότα (βορειοδυτικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κομητείες της Άιοβα
Κομητεία Γουίνεσικ

Η **Κομητεία Γουίνεσικ** () είναι κομητεία στην πολιτεία της Άιοβα των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 20,070 κατοίκους. Η διοικητική πρωτεύουσα (*έδρα*) είναι η Ντεκόρα.

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η κομητεία έχει συνολική έκταση 690 τετραγωνικών μιλίων (1.800 km2 ) , εκ των οποίων τα 690 τετραγωνικά μίλια (1.800 km2 ) είναι γη και τα 0,3 τετραγωνικά μίλια (0,78 km2 ) καλύπτονται από ύδατα (λίμνες, ποτάμια).

### Γειτονικές κομητείες

* Κομητεία Χιούστον, Μινεσότα (βορειοανατολικά)
* Κομητεία Αλαμάκι (ανατολικά)
* Κομητεία Κλέιτον (νοτιοανατολικά)
* Κομητεία Φαγιέτ (νότια)
* Κομητεία Τσίκασο (νοτιοδυτικά)
* Κομητεία Χάουαρντ (δυτικά)
* Κομητεία Φίλμορ, Μινεσότα (βορειοδυτικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κομητείες της Άιοβα
Κομητεία Γούντμπερι

Η **Κομητεία Γούντμπερι** () είναι κομητεία στην πολιτεία της Άιοβα των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 105.941κατοίκους,γεγονός που την καθιστά την έκτη πιο πυκνοκατοικημένη κομητεία στην πολιτεία. Η διοικητική πρωτεύουσα (*έδρα*) είναι το Σιου Σίτυ.

## Ιστορία
Αρχικά ιδρύθηκε το 1851 ως κομητεία Γουάκο, αλλά το 1853 η Νομοθετική Συνέλευση της Αϊόβα άλλαξε το όνομα σε κομητεία Γούντμπερι προς τιμήν του Λέβι Γούντμπερι (1789–1851), γερουσιαστή και κυβερνήτη του Νιου Χάμσαϊρ, ο οποίος υπηρέτησε ως δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου από το 1844 μέχρι τον θάνατό του.

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η κομητεία έχει συνολική έκταση 878 τετραγωνικών μιλίων (2.270 km2) , εκ των οποίων τα 873 τετραγωνικά μίλια (2.260 km2 ) είναι γη και τα 4,9 τετραγωνικά μίλια (13 km2 ) (0,6%) καλύπτονται από ύδατα (λίμνες, ποτάμια).Είναι η τρίτη μεγαλύτερη κομητεία σε έκταση στην Αϊόβα.

### Γειτονικές κομητείες

* Κομητεία Πλύμουθ (βόρεια)
* Κομητεία Τσερόκι (βορειοανατολικά)
* Κομητεία Άιντα (ανατολικά)
* Κομητεία Μονόνα (νότια)
* Κομητεία Θέρστον, Νεμπράσκα (νοτιοδυτικά)
* Κομητεία Ντακότα, Νεμπράσκα (δυτικά)
* Κομητεία Γιούνιον, Νότια Ντακότα (βορειοδυτικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κομητείες της Άιοβα
Ελένη Αντωνίου Αντωνάκου

Η **Ελένη Αντωνάκου**(Πειραιάς 15 Αυγούστου 1935 - Αθήνα 13 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας.

## Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1935. Σπούδασε Γαλλική φιλολογία στο **[[Γαλλικό Ινστιτούτο Αθήνων]]** κι εργάστηκε στο **Αρσάκειο Ψυχικού** και στη **Σχολή Σταυριανού**. Το 1982 εξέδωσε το 1ο της βιβλίο ποιημάτων για παιδιά που έχει τον τίτλο **Σκόρπια φύλλα**. Ακολούθησαν πολλά ακόμα βιβλία με παραμύθια. Στις 9 Μαρτίου του 1967 παντρεύτηκε το Δικηγόρο **Κωνσταντίνο Αντωνάκο** απ' τον οποίο απέκτησε 2 παιδιά: Την Κατερίνα και το Γιάννη. Ο σύζυγός της πέθανε στις 17 Μαΐου του 2003.

## Θάνατος
Η Ελένη Αντωνάκου πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου του 2021 σε ηλικία 86 ετών μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου το οποίο υπέστη. Κηδεύτηκε στις 15 Δεκεμβρίου στο **Νεκροταφείο Σχιστού**.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Πηνελόπη (όνομα)

μικρογραφία|''Η Πηνελόπη περιμένοντας τον Οδυσσέα'' (π. 1900), Χίβα ΚούμανςΤο **Πηνελόπη** είναι ένα ελληνικό γυναικείο όνομα. Η σημασία του είναι αβέβαιη, αλλά ίσως να προέρχεται από την ελληνική λέξη *πηνέλοψ*, που σημαίνει *[[πάπια]]* ή αναφέρεται σε ένα άλλο υδρόβιο πτηνό ιερό της αρχαίας Ελλάδας. Το όνομα μπορεί επίσης να προέρχεται από την ελληνική *λέξη* **' που σημαίνει ''υφάδι'' και είτε **' που σημαίνει *[[μάτι]]*. Το όνομα αναβίωσε στην Αγγλόσφαιρα στα μέσα του 16ου αι. και έκτοτε χρησιμοποιείται περιστασιακά.
## Δημοτικότητα
Το όνομα Πηνελόπη έχει αυξηθεί σε δημοτικότητα τα τελευταία χρόνια. Είναι από τα πιο δημοφιλή ονόματα για κορίτσια σε Αυστραλία, Καναδά, Αγγλία, Ουαλία, Ιταλία, Νέα Ζηλανδία, Σκωτία και Ηνωμένες Πολιτείες.

## Άτομα με το όνομα Πηνελόπη

* Πηνελόπη Αναστασοπούλου (1977-), Ελληνίδα ηθοποιός και παρουσιάστρια 
* Πηνελόπη Δέλτα (1874–1941), Ελληνίδα συγγραφέας 
* Πηνελόπη Κάσας (1943-2013), Ελληνοαμερικανίδα συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής 
* Πηνελόπη Κουγιανού-Γκόλντμπεργκ (1963-), Ελληνίδα οικονομολόγος 
* Πενέλοπε Κρουζ (1974-), Ισπανίδα ηθοποιός 
* Πηνελόπη Παυλοπούλου (1996-), Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια 
* Πηνελόπη Πιτσούλη (1947-), Ελληνίδα ηθοποιός 
* Πηνελόπη Πλάκα (1991-), Ελληνίδα ηθοποιός 
* Πενέλοπη Σφίρις (1945-), Αμερικανίδα σκηνοθέτρια, παραγωγός και σεναριογράφος 
* Πηνελόπη Τσιλίκα (1988-), Ελληνίδα ηθοποιός 

## Φανταστικοί χαρακτήρες
* Πηνελόπη, η σύζυγος του Οδυσσέα στην *[[Οδύσσεια]]* του Ομήρου 
* Πηνελόπη, χαρακτήρας στην αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων *[[Η Barbie Ραπουνζέλ|Μπάρμπι Ραπουνζέλ]]* (*Barbie as Rapunzel,* 2002) με τη φωνή της Ρένας Καζάκου στην ελληνική μεταγλώττιση 
* Πενέλοπε (Πένυ) Μπέντζαμιν (Τζένιφερ Κόνελι), χαρακτήρας στην ταινία δράσης *[[Top Gun: Maverick]]* (2022) του Τζόζεφ Κοζίνσκι 
* Πηνελόπη Μπλόσομ, η μητέρα της Σέριλ Μπλόσομ στα *Archie Comics* και *[[Ρίβερντεϊλ]]* του CW
* Πενέλοπε Κλέιντ, χαρακτήρας στην ταινία *[[Παράξενος Κόσμος (ταινία)|Παράξενος κόσμος]]*
* Πηνελόπη Κλιαργουότερ, χαρακτήρας της σειράς *[[Χάρι Πότερ]]*
* Πηνελόπη Παρκ, ένας χαρακτήρας στην ταινία *[[Legacies]]*
* Η Πενέλοπε Παφ, χαρακτήρας στην τηλεοπτική σειρά *[[Μπομπ Σφουγγαράκης (τηλεοπτική σειρά)|Μπομπ Σφουγγαράκης]]*
* Πηνελόπη Πούσικατ, ένας χαρακτήρας από το franchise *[[Looney Tunes]]*
* Πηνελόπη Σαφάι, χαρακτήρας στη σειρά *[[Gossip Girl]]*

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Κατηγορία:Γυναικεία ονόματα
Τεμιστόκλε Σολέρα

Ο **Τεμιστόκλε Σολέρα** (ιταλ. *Temistocle Solera*, 25 Δεκεμβρίου 1815 &ndash; 21 Απριλίου 1878) ήταν Ιταλός συνθέτης και λιμπρετίστας της όπερας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σολέρα γεννήθηκε στη Φερράρα, αλλά σπούδασε στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο της Βιέννης και στο Πανεπιστήμιο της Παβίας. Σε όλη τη ζωή του συμμετείχε ενεργά στην αντίσταση κατά της αυστριακής κατοχής και μια φορά φυλακίσθηκε για τη δράση του. Συνέγραψε αρκετή λογοτεχνία, εκτός των άλλων και το μυθιστόρημα *Μικελίνο*, σε ύφος επηρεασμένο από τον Αλεσσάντρο Μαντσόνι. Στη συνέχεια βρήκε επαρκή ασχολία για βιοπορισμό στη συγγραφή λιμπρέτων, ιδίως με τη συνεργασία του με τον κορυφαίο συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι, που άρχισε το 1839 και κράτησε μερικά χρόνια.

Αργότερα ο Σολέρα εργάσθηκε ως ο ιμπρεσάριος του Βασιλικού Θεάτρου της Μαδρίτης. Απεβίωσε στο Μιλάνο σε ηλικία 62 ετών.

## Κατάλογος των σημαντικότερων έργων του
### Μουσικές συνθέσεις όπερας
* *Ildegonda* (1840)
* *Il contadino d'Agliate* (1841, αναθεωρ. ως *La fanciulla di Castelguelfo* το 1842)
* *Genio e sventura* (1843)
* *La hermana de Pelayo* (= «Η αδελφή του Πελάγιο», 1845). Ο Πελάγιος των Αστουριών θεωρείται ως εθνικός ήρωας των Ισπανών, ηγέτης της αντιστάσεως των Χριστιανών στα Καντάβρια Όρη εναντίον της εισβολής των Αράβων στις αρχές του 8ου αιώνα.

### Λιμπρέτα
#### Για τον Βέρντι
* *[[Ομπέρτο (όπερα)|Ομπέρτο]]* (1839)
* *[[Ναμπούκο]]* (1842)
* *[[Οι Λομβαρδοί στην Πρώτη Σταυροφορία]]* (1843)
* *[[Τζοβάννα ντ' Άρκο]]* (1845)
* *[[Αττίλας (όπερα)|Αττίλας]]* (1846)
#### Για άλλους συνθέτες
* *Γκαλεόττο Μανφρέντι* (του Κάρλο Ερμάν, 1842)
* *La conquista di Granata* (του Εμίλιο Αριέτα, 1850)
* *La fanciulla delle Asturie* (του Μπενεντέττο Σέκκι, 1856)
* *Sordello*, ανεβασμένο και υπό τον τίτλο *L'Indovina* (Αντόνιο Μπούτσι 1856, Σαλβαδόρ Χινέρ Βιδάλ 1870)
* *Pergolese* (του Στέφανο Ρονκέττι-Μοντεβίτι, 1857)
* *Vasconcello* (του Άνχελο Βιγιάνις, 1858)
* *Una notte di festa* (του Άνχελο Βιγιάνις, 1859)
* *L'espiazione* (του Ακίλλε Πέρι, 1861)
* *Zilia* (Γάσπαρ Βιγιάτε, 1877)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Σολέρα στο *OperaGlass*

Κατηγορία:Ιταλοί λιμπρετίστες
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες όπερας
Τερέζ Λεβασέρ

Η **Μαρί-Τερέζ Λεβασέρ** (γαλλ. *Marie-Thérèse Levasseur*, 21 Σεπτεμβρίου 1721 – 12 Ιουλίου 1801), γνωστή και ως **Τερέζ Λε Βασέρ** (*Thérèse Le Vasseur*) ή και **Λαβασέρ** (*Lavasseur*) ήταν η Γαλλίδα συγκάτοικος, ερωμένη, μετέπειτα σύζυγος και χήρα του σημαντικού Ελβετού φιλοσόφου Ζαν-Ζακ Ρουσσώ.

Η Λεβασέρ καταγόταν από μια ευυπόληπτη οικογένεια που περιήλθε σε δεινή οικονομική κατάσταση. Ο πατέρας της είχε μια θέση κρατικού αξιωματούχου στην Ορλεάνη σχετική με το νόμισμα, την οποία έχασε το 1744, ενώ η μητέρα της είχε κατάστημα, το οποίο τελικώς απέτυχε ως επιχείρηση, οπότε η Τερέζ με τη μητέρα της μεταγκαταστάθηκαν στο Παρίσι σε αναζήτηση εργασίας. Αργότερα πήγε να τις συναντήσει και ο πατέρας της.

Η Λε Βασέρ γνώρισε τον Ρουσώ στο Παρίσι, το 1745, ενώ εργαζόταν ως πλύστρα, ράφτρια και υπεύθυνη δωματίων στο Ξενοδοχείο Saint-Quentin στη οδό des Cordiers (κοντά στη Σορβόννη), όπου διέμενε και γευμάτιζε ο Ρουσώ. Εκείνη ήταν τότε 24 ετών και εκείνος 33. Σύμφωνα με τον Ρουσώ απέκτησαν μαζί πέντε παιδιά, και όλα δόθηκαν στο ίδρυμα για τα εγκαταλειμμένα βρέφη (*Enfants-Trouvés*), το πρώτο το 1746 και τα άλλα το 1747, το 1748, το 1751 και το 1752. Στις *[[Οι εξομολογήσεις (Ρουσσώ)|Εξομολογήσεις]]* του ο Ρουσώ γράφει ότι η Τερέζ δεν ήταν αρκετά έξυπνη και την εκμεταλλευόταν η οικογένειά της.

Οι δυο τους παντρεύτηκαν στο Μπουργκουάν στις 29 Αυγούστου 1768, αλλά η τελετή του γάμου ήταν νομικώς άκυρη. Σε κάθε περίπτωση, η Τερέζ παρείχε στον Ρουσώ υποστήριξη και φροντίδα, και όταν ο φιλόσοφος πέθανε έγινε η μοναδική κληρονόμος των υπαρχόντων του, των χειρογράφων του και των πνευματικών δικαιωμάτων των έργων του.

Μετά τον θάνατο του Ρουσσώ το 1778, η Λεβασέρ παντρεύτηκε τον Ζαν-Ανρί Μπαλύ, έναν υπηρέτη του Ρενέ ντε Ζιραρντέν, τον Νοέμβριο του 1779 και έζησαν στο Λε Πλεσί-Μπελβίλ μέχρι τον θάνατό της το 1801, σε ηλικία 79 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Jean-Daniel Candaux: «Thérèse Levasseur ou les avatars d'une image (1762-1789)» στα *Cahiers Isabelle de Charrière/Belle de Zuylen Papers*, νο. 7, 2012 σσ.&nbsp;99-108
* Giovanni Incorvati: «Translations dissymétriques: crimes et droits d’un couple dans la *Correspondance* de Rousseau», στο *Lire la correspondance de Rousseau*, επιμ. Jacques Berchtold και Yannick Séité, Droz, Γενεύη 2007 (*Annales de la Société Jean-Jacques Rousseau*, XLVII), σσ.&nbsp;75-123
* Guyot, Charly: *Plaidoyer pour Thérèse Levasseur*, εκδ. Ides et Calendes, Neufchâtel 1962
* «Jean-Jacques Rousseau and informal education»

Λεβασερ, Τερεζ
Σουλαμίτ Ραν

Η **Σουλαμίτ Ραν** (αγγλ. *Shulamit Ran*, εβρ. שולמית רן ) είναι Ισραηλινή και Αμερικανίδα συνθέτρια και καθηγήτρια μουσικής σύνθεσης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου από το 1973 έως το 2015.

Γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1949 στο Τελ Αβίβ και μετέβη στη Νέα Υόρκη έχοντας πάρει υποτροφία για σπουδές στο Κολέγιο Μουσικής Μάνες της Νέας Σχολής σε ηλικία μόλις 14 ετών. Για το έργο της «Συμφωνία» (*Symphony*, 1990) κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ Μουσικής. Υπήρξε η δεύτερη γυναίκα που κέρδισε το Πούλιτζερ Μουσικής, με την πρώτη να είναι η Έλεν Τέιφ Ζούιλικ το 1983. Επίσης η Ραν έχει ερμηνεύσει μουσική ως πιανίστρια στο Ισραήλ, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Δικές της συνθέσεις έχουν ερμηνευθεί σε όλο τον κόσμο από ευρεία ποικιλία ορχηστρών και συνόλων μουσικής δωματίου. Η Ραν είναι μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σελίδα της Shulamit Ran στον ιστότοπο του Πανεπιστημίου του Σικάγου

Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κατηγορία:Ισραηλινοί συνθέτες
Κατηγορία:Εβραίοι συνθέτες
Κατηγορία:Γυναίκες μουσικοί
Χάινριχ Μάρσνερ

Ο **Χάινριχ Άουγκουστ Μάρσνερ** (γερμ. *Heinrich August Marschner*, 16 Αυγούστου 1795 – 14 Δεκεμβρίου 1861) ήταν Γερμανός συνθέτης γνωστότερος για τις όπερες που συνέθεσε. Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες γερμανικής όπερας ανάμεσα στον Βέμπερ και τον Βάγκνερ.

Ο Μάρσνερ γεννήθηκε στο Τσίταου της νοτιοανατολικής Σαξονίας και προοριζόταν αρχικώς για σταδιοδρομία νομικού. Μετά όμως από μια συνάντηση με τον Μπετόβεν το 1815 ή το 1816, απεφάσισε να αφιερωθεί στη μουσική και εγκαταστάθηκε στο Πρεσβούργο. Από το 1821, εργάσθηκε ως συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας για τα δημοτικά θέατρα της Δρέσδης, της Λειψίας (από το 1827) και για το θεάτρο της αυλής του Αννόβερου (από το 1830), όπου η όπερα *Hans Heiling* (1833) τον καθιέρωσε ανάμεσα στους κορυφαίους Γερμανούς συνθέτες όπερας της εποχής εκείνης. Ο συνθέτης απεβίωσε στο Αννόβερο σε ηλικία 66 ετών.

Ο Χάινριχ Μάρσνερ έχει θεωρηθεί ως ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες ολόκληρης της Ευρώπης από το 1830 μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Ανταγωνιζόταν τον Βέμπερ και ήταν προσωπικός φίλος του Μπετόβεν και του Μέντελσον. Οι όπερές του περιέχουν συχνά θεματικό υλικό βασισμένο στα δημοτικά τραγούδια της χώρας του, μια τάση που είχε ξεκινήσει ο Βέμπερ με το *[[Der Freischütz]]* (1821). Η τελευταία του όπερα, το *Austin*, που παρουσιάσθηκε στη σκηνή για πρώτη φορά το 1852, δεν συνάντησε καλή υποδοχή. Αργότερα η διαρκώς αυξανόμενη φήμη του Βάγκνερ τον επεσκίασε. Σήμερα ο Μάρσνερ είναι κυρίως γνωστός για τις όπερες *[[Χανς Χάιλιν]]* (1833), *[[Der Vampyr]]* (1828) και το *[[Der Templer und die Jüdin]]* (1829), αν και συνέθεσε συνολικώς 23 όπερες. Η ικανότητά του να «απεικονίζει» τον υπερφυσικό τρόμο με μουσική είναι ιδιαιτέρως εμφανής στις δύο πρώτες από τις παραπάνω όπερες, και σε κάποιες από τις μπαλάντες του όπως τη «Die Monduhr».

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιογραφικά, *JMucci.com*

Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες όπερας
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού
Έλεν Τέιφ Ζούιλικ

Η **Έλεν Τέιφ Ζούιλικ** (αγγλ. *Ellen Taaffe Zwilich*, γενν. 30 Απριλίου 1939) Αμερικανίδα συνθέτρια, η πρώτη γυναίκα στην ιστορία που κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ Μουσικής. Τα πρώτα έργα της χαρακτηρίζονται από την εξερεύνηση της ατονικότητας, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 μετατοπίσθηκε σε ένα μεταμοντέρνο, νεορομαντικό ύφος. Η Ζούιλικ έχει αποκληθεί «από τους συχνότερα ερμηνευόμενους και γνήσια δημοφιλείς εν ζωή συνθέτες της Αμερικής». Η Ζούιλικ ήταν «διακεκριμένη καθηγήτρια» της μουσικής στην έδρα «Francis Eppes» του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Φλόριντα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος

Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Λουδοβίκος Α΄ του Τουάρ

Ο **Λουδοβίκος Α΄***, γαλλ.: Louis I of Thouars* (π. 1310 – 7 Απριλίου 1370) ήταν υποκόμης του Τουάρ από το 1333 έως το 1370, και κόμης του Ντρε *συζυγικώ δικαιώματι* (jure uxoris) από το 1345 έως το 1355. Ήταν επίσης άρχοντας του Ταλμόν και του Μωλεόν. Ο Λουδοβίκος Α΄ ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ υποκόμη του Τουάρ, και της Λευκής της Βραβάντης.

## Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον θείο του, Ούγο Β΄, ως υποκόμης του Τουάρ το 1333. Ο Λουδοβίκος Α΄ ήταν σύμμαχος του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας καθόλη τη διάρκεια τής βασιλείας εκείνου, και υπηρέτησε στον γαλλικό στρατό εναντίον του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας ως σημαιοφόρος από το 1338 έως το 1341, στο πρώτο στάδιο του Εκατονταετούς Πολέμου. Αργότερα πολέμησε στο πλευρό του βασιλιά Ιωάννη Β΄ του Καλού στη μάχη του Πουατιέ στις 19 Σεπτεμβρίου 1356. Με τη Συνθήκη του Μπρετινύ (8 Μαΐου 1360), το Τουάρ περιήλθε υπό αγγλικό έλεγχο, και ο Άγγλος Τζον Σάντος κατέλαβε την πόλη στις 3 Νοεμβρίου 1361. Η σύζυγος τού υποκόμη, η Ιωάννα, έδωσε όρκο πίστης στον βασιλιά της Αγγλίας το 1363.

Ο Λουδοβίκος Α΄ απεβίωσε στο Ταλμόν στις 7 Απριλίου 1370. Ο γιος του, Σίμων, διαδέχθηκε την κομητεία του Ντρε μετά το τέλος της Ιωάννας το 1355, αλλά το τέλος του Σίμωνα το 1365 σήμαινε ότι η μεγαλύτερη κόρη του, Περονέλ κόμισσα του Ντρε, κληρονόμησε τον Τουάρ μετά το τέλος εκείνου.

## Οικογένεια
Το 1330 ο Λουδοβίκος νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα, κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη του Ντρε, και της Περονέλ ντε Συλύ. Απέκτησαν δύο γιους και τρεις κόρες:
* Σίμωνν, κόμης του Ντρε (απεβ. 12 Ιουλίου 1365 σε μία κονταρομαχία (tournois) την ημέρα του γάμου του. Τάφηκε στο παρεκκλήσιο του Ε, ο οποίος παντρεύτηκε την Ιωάννα του Αρτουά (1353 – 1420).
* Ιωάννης, κύριος του Λα Σαιζ-λε-Βικόν και του Μορτάν (απεβ. Ιούνιος 1355).
* Περονέλ, παντρεύτηκε τον Aμωρύ ντε Κραόν και στη συνέχεια τον Κλεμάν Ρουώλ.
* Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Γκυ ντε Νεσλ, στη συνέχεια τον Ινζελζέ ντ'Αμπουάζ και τέλος τον Γκιγιώμ ντ'Αρκούρ.
* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Τομάς κύριο του Σεμιγέ & Μορτάν, και στη συνέχεια τον Τουρπέν, κύριο του Κρισαί στο Τουρέν.

Τον Ιούλιο του 1361 έκανε 2ο γάμο, και νυμφεύτηκε την Ιζαμπώ του Αβωγκούρ, κόρη του Ερρίκου Δ' του Αβωγκούρ και της Ιωάννας του Αρκούρ, χήρας του Γοδεφρείδου Η' ντε Σατωμπριάν (1314–1347), χωρίς να αποκτήσει άλλους απογόνους.

## Πηγές
* 
* 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Ιωδίδια

Ένα ιόν **ιωδιδίου** (iodide) ή **ιωδιούχο** είναι το I−.  Οι ενώσεις με ιώδιο σε τυπική κατάσταση οξείδωσης −1 ονομάζονται **ιωδίδια**. Στην καθημερινή ζωή, το ιώδιο συναντάται συχνότερα ως συστατικό του ιωδιούχου αλατιού, το οποίο πολλές κυβερνήσεις επιβάλλουν. Παγκοσμίως, η ανεπάρκεια ιωδίου επηρεάζει δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους και είναι η κύρια αποτρέψιμη αιτία νοητικής αναπηρίας 

## Δομή και χαρακτηριστικά ανόργανων ιωδιδίων
Το ιωδίδιο είναι ένα από τα μεγαλύτερα μονοατομικά ανιόντα. Του αποδίδεται ακτίνα περίπου 206 πικόμετρα. Για λόγους σύγκρισης, τα ελαφρύτερα αλογονίδια είναι σημαντικά μικρότερα: το βρωμίδιο (196&nbsp;pm), το χλωρίδιο (181&nbsp;pm) και το φθορίδιο (133&nbsp;pm). Εν μέρει λόγω του μεγέθους του, το ιωδίδιο σχηματίζει σχετικά ασθενείς δεσμούς με τα περισσότερα στοιχεία.

Τα περισσότερα ιωδιούχα άλατα είναι διαλυτά στο νερό, αλλά συχνά λιγότερο από τα αντίστοιχα χλωριούχα και βρωμιούχα. Το ιωδίδιο, όντας μεγάλο, είναι λιγότερο υδρόφιλο σε σύγκριση με τα μικρότερα ανιόντα. Μία συνέπεια αυτού είναι ότι το ιωδιούχο νάτριο είναι ιδιαίτερα διαλυτό στην ακετόνη, ενώ το χλωριούχο νάτριο δεν είναι. Η χαμηλή διαλυτότητα του ιωδιούχου αργύρου και του ιωδιούχου μολύβδου αντανακλά τον ομοιοπολικό χαρακτήρα αυτών των μεταλλικών ιωδιδίων. Μια δοκιμή για την παρουσία ιόντων ιωδιδίου είναι ο σχηματισμός κίτρινων ιζημάτων αυτών των ενώσεων κατά την επεξεργασία ενός διαλύματος νιτρικού αργύρου ή νιτρικού μολύβδου(II).

Τα υδατικά διαλύματα ιωδιούχων αλάτων διαλύουν το ιωδίδιο καλύτερα από το καθαρό νερό. Αυτό το φαινόμενο οφείλεται στον σχηματισμό του ιόντος τριιωδιδίου, το οποίο είναι καφέ:
:I− + I2 ⇌ 

### Οξειδοαναγωγή, συμπεριλαμβανομένων των αντιοξειδωτικών ιδιοτήτων
Τα ιωδιούχα άλατα είναι ήπια αναγωγικά μέσα και πολλά αντιδρούν με οξυγόνο για να δώσουν ιώδιο. Αναγωγικό μέσο είναι ένας χημικός όρος για ένα αντιοξειδωτικό. Οι αντιοξειδωτικές του ιδιότητες μπορούν να εκφραστούν ποσοτικά ως οξειδοαναγωγικό δυναμικό:

:2I− ⇌ &nbsp;I2 + 2e−*E*° = 0.54&nbsp;volts (ως προς πρότυπο ηλεκτρόδιο υδρογόνου)

Επειδή το ιωδίδιο οξειδώνεται εύκολα, ορισμένα ένζυμα το μετατρέπουν εύκολα σε ηλεκτρονιόφιλους παράγοντες ιωδίωσης, όπως απαιτείται για τη βιοσύνθεση μυριάδων φυσικών προϊόντων που περιέχουν ιωδίδιο. Το ιωδίδιο μπορεί να λειτουργήσει ως αντιοξειδωτικό είδος που μπορεί να καταστρέψει το όζον. και δραστικές μορφές οξυγόνου όπως υπεροξείδιο του υδρογόνου:
:2&nbsp;I− + υπεροξειδάση + H2O2 + τυροσίνη, ιστιδίνη, λιπίδιο, κλ.π. → ιωδοενώσεις + H2O + 2&nbsp;e−

## Αντιπροσωπευτικά ιωδίδια

## Φυσική παρουσία
Ο ιωδαργυρίτης—φυσικός, κρυσταλλικός ιωδιούχος άργυρος—είναι το πιο κοινό ιωδιούχο ορυκτό που είναι γνωστό σήμερα. Ιωδιούχα ανιόντα μπορεί μερικές φορές να βρεθούν και σε συνδυασμό με υδράργυρο, χαλκό και μόλυβδο, αλλά τα ορυκτά με τέτοιες συνθέσεις είναι ακόμη πιο σπάνια.

## Άλλα οξοανιόντα
Το ιώδιο μπορεί να έχει κατάσταση οξείδωσης −1, +1, +3, +5 ή +7. Είναι επίσης γνωστός ένας αριθμός ουδέτερων οξειδίων του ιωδίου.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 


Κατηγορία:Ανιόντα
Κατηγορία:Διατροφικά αντιοξειδωτικά
Κατηγορία:Αποσπώμενες ομάδες
Περονέλ του Ντρε

Η **Περονέλ**, γαλλ.: *Péronnelle de Thouars, vicomtesse de Thouars et comtesse de Dreux* (π. 1330 – 30 Οκτωβρίου 1397) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόμισσα του Ντρε από το 1365 έως το 1377 και υποκόμισσα του Τουάρ από το 1370 έως το 1397. Ήταν κόρη της Ιωάννας Β΄ κόμισσας του Ντρε και του Λουδοβίκου Α΄ υποκόμη του Τουάρ . Με το τέλος της, ο πρεσβύτερος κλάδος του Οίκου των Τουάρ, ο οποίος είχε τον έλεγχο της υποκομητείας για περισσότερους από πέντε αιώνες, εξέλειπε.

Παντρεύτηκε για πρώτη φορά το 1345, τον Aμωρύ Δ΄ του Κραόν, κύριο του Κραόν, του Σαιν-Μωρ, του Σαντοσέ, του Ενγκράν και του Σαμπλέ. Μετά το τέλος του το 1373, παντρεύτηκε το 1376 τον Ρουώ ντε Μπουαμενάρ, ονομαζόμενο Τριστάν, κύριο των Ιλ ντε Ρε, Μαράν και Γκαμάνς, γιο του Αντρέ Α΄ και της Μαρίας ντε Μονφωκόν. Απεβίωσε το 1396. Και οι δύο σύζυγοι έγιναν υποκόμητες του Tουάρ *συζυγικώ δικαιώματι (jure uxoris)* μετά τον γάμο τους με την Περονέλ.

Το 1378 ο Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας παραχώρησε το Μπενόν και τις εξαρτήσεις του στην Περονέλ και τον Τριστάν, σε αντάλλαγμα για την κομητεία του Ντρε. Δύο επιστολές του Ζιλμπέρ Χαστέ, καστελάνου και διοικητή του Μπενόν, δήλωναν την εκτέλεση αυτής της διαταγής από τον Κάρολο Ε΄ στις 28 Αυγούστου και την 1η Σεπτεμβρίου. Πλούσιο χάρη σε αυτή την πώληση, το ζευγάρι έκανε αρκετές δωρεές σε εκκλησίες, κυρίως στο μοναστήρι των Ιακωβίνων στο Tουάρ.

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Οίκος του Ντρε
Βόμβα λευκού φωσφόρου

Οι **βόμβες λευκού φωσφόρου** περιέχουν την χημική ουσία λευκός φώσφορος και χρησιμοποιούνται για την αποκάλυψη της θέσης του εχθρού. 

Οι βόμβες φωσφόρου έχουν απαγορευτεί ρητά από τη συνθήκη της Γενεύης το 1970 αφού ο φώσφορος όταν χρησιμοποιείται ως όπλο ξεπερνά τους 800°c και προκαλεί σοβαρά εγκαύματα. Ακόμη η απορρόφηση φωσφόρου από το σώμα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη καθώς οδηγεί σε βλάβες των νεφρών, του ήπατος και της καρδιάς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Όπλα
Κατηγορία:Φωσφόρος
Σύλβια Κονσταντινίδις

Η **Μαρία Σύλβια Καστίγιο Κονσταντινίδις** (ισπαν. *Maria-Silvia Castillo Constantinidis*, αγγλ. *Sylvia Constantinidis*, γενν. 3 Δεκεμβρίου 1962) είναι Βενεζουελανή συνθέτρια, πιανίστρια και Διευθύντρια ορχήστρας, που σταδιοδρόμησε κυρίως στις ΗΠΑ.

## Βιογραφικά
Η Σύλβια Κονσταντινίδις γεννήθηκε στη Βενεζουέλα και άρχισε να μαθαίνει μουσική σε νεαρή ηλικία στο Καράκας, όπου είχε διδασκάλους μεταξύ άλλων τη Μοδέστα Μπορ, τον Αλβέρτο Γκράου (*Alberto Grau*), τη Βεατρίς Μπιλμπάο και την Ισαμπέλ Αρέτς. Συνέχισε τις σπουδές της στη Σχολή Μαρτενό στο Παρίσι. Κατόπιν εργάσθηκε ως πιανίστρια στη Βενεζουέλα, παίζοντας με ορχήστρα και περιοδεύοντας, αλλά πήρε και ένα θεωρητικό πτυχίο από το Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας. Τη δεκαετία του 1990 πήρε μεταπτυχιακό δίπλωμα (master) πιάνου και αργότερα δεύτερο master, στη Μουσική θεωρία και Σύνθεση, από το Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι. Επιπλέον έχει ένα δίπλωμα «προηγμένων μεταπτυχιακών σπουδών στη μουσική» από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.

## Επιλεγμένα μουσικά έργα
Η Κονσταντινίδις συνθέτει για ορχήστρα, για σύνολο μουσικής δωματίου, για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Μερικά έργα της στην κλασική φόρμα είναι τα εξής:

* *Macondo Poem*, Op. 41, για πίκολο, φλάουτο, όμποε, κλαρίνο και φαγκότο, 2005
* *Études de Concert*, Op. 51, για πιάνο
* *Études de Concert*, Op. 52, για βιολοντσέλο και πιάνο, 2007
* *Treize Études*, Op. 53, για ορχήστρα, 2006-7
* *Cantos de Espanha*, κοντσέρτο για τσέμπαλο και ορχήστρα, Op. 63, 2008-9
* *Pierrot et Colombine*, Op. 68, κοντσέρτο για βιολί, μαρίμπα και ορχήστρα,

## Βιβλία και άρθρα
* 
*  
* "Start Method", συλλογή εκπαιδευτικού υλικού για μαθήματα πιάνου, εγχόρδων, φωνής, σολφέζ, μουσικής θεωρίας και εξασκήσεως του «αυτιού»
* 
* 
* 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος
* Επίσημο «κανάλι» στο ''Youtube''

Κατηγορία:Βενεζουελάνοι συνθέτες
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες
Κατηγορία:Αμερικανοί διευθυντές ορχήστρας
Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Φρέντερικ Ντίλιους

Ο **Φρέντερικ Θήοντορ Άλμπερτ Ντίλιους** (αγγλ. *Frederick Theodore Albert Delius*, 29 Ιανουαρίου 1862 – 10 Ιουνίου 1934) ήταν Άγγλος συνθέτης γερμανικής καταγωγής. Γεννήθηκε στο Μπράντφορντ και βαπτίσθηκε ως **Φριτς Τέοντορ Άλμπερτ Ντέλιους**. Ανήκε σε οικογένεια εύπορων εμπόρων, αλλά αντιστάθηκε στις προσπάθειες να ασχοληθεί με το εμπόριο. Στάλθηκε στη Φλόριντα των ΗΠΑ το 1884 για να διαχειρισθεί μια φυτεία εσπεριδοειδών, αλλά σύντομα αμέλησε τα καθήκοντά του και το 1886 επέστρεψε στην Ευρώπη.

Ξεκίνησε να συνθέτει μουσική επηρεασμένος και από την αφροαμερικανική μουσική που άκουσε κατά τη διαμονή του στη Φλόριντα. Μετά από μια σύντομη περίοδο τυπικών μουσικών σπουδών στη Γερμανία το 1886, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι αρχίζοντας πλέον να βιοπορίζεται αποκλειστικά από τη σύνθεση μουσικής Εκεί (και αργότερα στο Γκρεζ-συρ-Λουέν) έζησε με τη Γερμανίδα σύζυγό του, τη ζωγράφο Γιέλκα Ρόζεν, την υπόλοιπη ζωή του, με εξαίρεση τα έτη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Οι πρώτες επιτυχίες του Ντίλι σημειώθηκαν στη Γερμανία, όπου ο Χανς Χάυμ και άλλοι διευθυντές ορχήστρας προήγαν τη μουσική του από τα τέλη του 19ου αιώνα. Στη Βρετανία οι συνθέσεις του Ντίλιους δεν ερμηνεύονταν τακτικά σε προγράμματα συναυλιών μέχρι το 1907, όταν άρχισε να την εντάσσει στα προγράμματά του ο Τόμας Μπήτσαμ, που διεύθυνε την παγκόσμια πρεμιέρα του πλήρους έργου του Ντίλιους *A Mass of Life* στο Λονδίνο το 1909. Ο ίδιος μαέστρος «ανέβασε» την όπερα *A Village Romeo and Juliet* στο Κόβεντ Γκάρντεν το 1910 και διοργάνωσε ένα εξαήμερο «φεστιβάλ Ντίλιους» στο Λονδίνο το 1929, ενώ ηχογράφησε και πολλά έργα του συνθέτη. Μετά το 1918, ο Ντίλιους άρχισε να υποφέρει από τα συμπτώματα σύφιλης: παρέλυσε μερικώς και τυφλώθηκε. Ωστόσο κατάφερε να ολοκληρώσει μερικά ύστερα έργα από 1928 μέχρι το 1932 με τη βοήθεια ενός γραφέα, του μετέπειτα συνθέτη Έρικ Φένμπυ.

Ο λυρισμός στις πρώιμες συνθέσεις του Ντίλιους είναι επηρεασμένος από τη μουσική Ευρωπαίων συνθετών όπως ο Έντβαρντ Γκριγκ και ο Ρίχαρντ Βάγκνερ. Καθώς ωρίμασε, ανέπτυξε ένα δικό του μοναδικό ύφος, χαρακτηριζόμενο από τη δική του ενορχήστρωση και τις χρήσεις χρωματικής αρμονίας. Η μουσική του Ντίλιους υπήρξε δημοφιλής μόνο κατά διαστήματα, ενώ συχνά δέχθηκε επιθέσεις από μουσικοκριτικούς. Η «Εταιρεία Delius», που ιδρύθηκε το 1962 από τους πιο αφοσιωμένους οπαδούς του, συνεχίζει να προάγει τη γνώση σχετικώς με τηζωή και τα έργα του συνθέτη, ενώ χρηματοδοτεί τον ετήσιο διαγωνισμό «Delius Prize» για νέους μουσικούς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες
Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού
Κατηγορία:Άγγλοι άθεοι
Κατηγορία:Τυφλοί μουσικοί
Καρού

thumb|right|285px|Χαρακτηριστικό τοπίο του Καρού, νοτίως του χωριού Matjiesfontein
Η λέξη **Καρού** (αφρικ. *Karoo*, από τη λέξη της γλώσσας κοράνα που σημαίνει «ανοικτό επίπεδο τοπίο») είναι μια ημιερημική φυσική περιοχή της Νότιας Αφρικής. Δεν υπάρχει ακριβής ορισμός για το τι αποτελεί το Καρού, οπότε ούτε η έκτασή του ορίζεται με ακρίβεια. Το Καρού καθορίζεται εν μέρει από την τοπογραφία, τη γεωλογία και το κλίμα του, και πάνω απ' όλα, από τις λιγοστές βροχοπτώσεις, τον ξηρό αέρα, τον ουρανό χωρίς σύννεφα και ακραίες θερμοκρασίες. Το Καρού φιλοξενούσε επίσης ένα καλά διατηρημένο οικοσύστημα πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, το οποίο εκπροσωπείται πλέον από πολλά απολιθώματα. 

Το Καρού απετέλεσε ένα σχεδόν απροσπέλαστο φράγμα στο εσωτερικό από το Κέιπ Τάουν, και οι πρώτοι τυχοδιώκτες, εξερευνητές, κυνηγοί και ταξιδιώτες στον δρόμο προς τον Οράγγη το καταδίκασαν ομόφωνα ως ένα τρομακτικό μέρος «μεγάλης ζέστης, μεγάλων παγετών, μεγάλων πλημμυρών και μεγάλης ξηρασίας». Σήμερα είναι ακόμα ένας τόπος μεγάλης ζέστης και παγετών, με ετήσια βροχόπτωση μεταξύ 50 και 250 mm, αν και σε ορισμένα από τα βουνά μπορεί να είναι 250 έως 500 mm υψηλότερη από ό,τι στις πεδιάδες. Ωστόσο, βρέθηκε υπόγειο νερό σε όλο το Καρόο, το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί από γεωτρήσεις, καθιστώντας δυνατούς μόνιμους οικισμούς και εκτροφή πρόβατων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έρημοι της Νότιας Αφρικής
Κατηγορία:Φυσιογραφικές διαιρέσεις
Λε Βίλλι

Η ***Λε Βίλλι*** (ιταλ. *Le Villi*) είναι όπερα-μπαλέτο σε δύο πράξεις (και αρχικώς μονόπρακτη) του Ιταλού συνθέτη Τζάκομο Πουτσίνι, με λιμπρέτο του Φερντινάντο Φοντάνα βασισμένο στο διήγημα «Les Willis» του Γάλλου Ζαν-Μπατίστ Αλφόνς Καρ. Δεν πρέπει να συγχέεται με την όπερα *[[Λα Βάλλυ]]* του Αλφρέντο Καταλάνι. Η ιστορία του Καρ βασιζόταν με τη σειρά της στους κεντροευρωπαϊκούς θρύλους των «βίλα», που είναι το σλαβικό αντίστοιχο των Νυμφών της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και των νεράιδων της ελληνικής λαογραφίας. (Οι ίδιοι θρύλοι αποτελούν και την έμπνευση για το μπαλέτο *[[Ζιζέλ]]*.) Η όπερα στην αρχική της μορφή παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στο Τεάτρο Νταλ Βέρμε του Μιλάνου στις 31 Μαΐου 1884, όντας η πρώτη χρονικά όπερα του Πουτσίνι, ο οποίος αργότερα θα δημιουργούσε έργα όπως η *[[Τόσκα (όπερα)|Τόσκα]]*. Η παράσταση της μονόπρακτης εκδοχής της *Λε Βίλλι* διαρκεί κατά μέσο όρο 64 λεπτά της ώρας.

## Ιστορικό
Η *Λε Βίλλι* γράφηκε ως συμμετοχή στον διαγωνισμό *Casa Musicale Sonzogno*, που διαφημίσθηκε τον Απρίλιο του 1883 για μια νέα όπερα «εμπνευσμένη από τις καλύτερες παραδόσεις της ιταλικής όπερας», η οποία θα μπορούσε να είναι σοβαρή, κωμική ή ειδύλλιο και θα κρινόταν από επιτροπή στην οποία θα συμμετείχε και ο Αμίλκαρε Πονκιέλλι. Δυστυχώς η συμμετοχή του Πουτσίνι δεν έγινε δεκτή, επειδή το χειρόγραφο ήταν πολύ δυσανάγνωστο.

Ωστόσο οι υποστηρικτές του Πουτσίνι, μεταξύ των οποίων και ο Αρρίγκο Μπόιτο, χρηματοδότησαν την πρώτη παράσταση, της οποίας η ευνοϊκή υποδοχή οδήγησε στη δημοσίευση της όπερας από τον Τζούλιο Ρικόρντι. Η μητέρα του Πουτσίνι έλαβε το εξής τηλεγράφημα τη νύκτα της πρεμιέρας στο Τεάτρο Νταλ Βέρμε: «Θέατρον υπερπλήρες - τεραστία επιτυχία - υπερέβη προσδοκίας - 18 φορές εξήλθαν δια χειροκρότημα εις το τέλος - το φινάλε επανελήφθη τρις». Ο Ρικόρντι κάλεσε μετ' επιτάσεως τον συνθέτη να επεκτείνει το έργο και ο Πουτσίνι το έπραξε αμέσως, παράγοντας μια νέα εκδοχή πριν το τέλος του έτους, η οποία ακολουθήθηκε από τροποποιήσεις το 1885 και την τελική «βερσιόν» το 1889.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Dry, Wakeling: *Living Masters of Music, Giacomo Puccini*, εκδ. John Lane, The Bodley Head, Λονδίνο 1906
* Girardi, Michele: *Puccini: His International Art*, μετάφρ. Laura Basini, University of Chicago Press, Σικάγο 2002, ISBN 0-226-29758-6

Κατηγορία:Όπερες του Τζάκομο Πουτσίνι
Ρία Πατεράκη

Η **Γρηγορία (Ρία) Πατεράκη**, γεννημένη στις 28 Δεκεμβρίου 1993 στα Χανιά, είναι Ελληνίδα αθλήτρια της καλαθοσφαίρισης. Διαθέτοντας ύψος 185 εκατοστά, αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ και σέντερ. Από το καλοκαίρι του 2023 αγωνίζεται με τα χρώματα του Κρόνου Αγίου Δημητρίου. Έχει αγωνιστεί σε όλες τις αναπτυξιακές εθνικές ομάδες της Ελλάδας, ενώ μετρά και δύο συμμετοχές με την Εθνική Ελλάδας Γυναικών.

## Στατιστικά διεθνών διοργανώσεων
*Τελευταία ενημέρωση*: *25 Ιουλίου 2025*

#### Διοργανώσεις με την Εθνική Ελλάδος
Σύμφωνα με το αρχείο της FIBA, η Πατεράκη παρουσίασε τις ακόλουθες επιδόσεις σε διεθνείς επίσημες διοργανώσεις με την Εθνική Ελλάδας Γυναικών: 

#### Διοργανώσεις νέων με την Εθνική Ελλάδος
Σύμφωνα με το αρχείο της FIBA, η Πατεράκη παρουσίασε τις ακόλουθες επιδόσεις σε διεθνείς νεανικές διοργανώσεις: 

## Εξωαγωνιστική ζωή
Η Ρία είναι κόρη του Στυλιανού Πατεράκη και της Ελισάβετ Κουτσοδόντη.

Έχει πραγματοποιήσει σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων με αθλητική υποτροφία στις Ηνωμένες Πολιτείες και συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο Λαμάρ (2011-2012) και το Πανεπιστήμιο Τέξας Γούμαν'ς (2012-2015). Παράλληλα με τον αθλητισμό, εργάζεται ως σύμβουλος ανάπτυξης επιχειρήσεων στον ιδιωτικό τομέα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Γρηγορία Πατεράκη, συμμετοχές με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος, επίσημος ιστότοπος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. 
* Grigoria Pateraki, στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο της FIBA. 
*  Grigoria Pateraki, στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο της FIBA για τα Πρωταθλήματα 3x3. 
* Grigoria Pateraki, στατιστικά στον ιστότοπο EuroBasket.com. 
* Ria Pateraki, στατιστικά στον ιστότοπο FlashScore.com. 
* Ria Pateraki, στατιστικά στον ιστότοπο Sports-reference.com για το γυναικείο κολλεγιακό πρωτάθλημα. 
* Ria Pateraki, στατιστικά στον ιστότοπο του Πανεπιστημίου Λαμάρ. 
* Ria Pateraki, στατιστικά στον ιστότοπο του Πανεπιστημίου Τέξας Γούμαν'ς. 
* 
* 
* Ria Pateraki, επίσημος λογαριασμός στο LinkedIn. 

Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κ20
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κ18
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κ16
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας 3x3 Open
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ο.Α. Χανίων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΔΑΣΑΛ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες NCAA
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πανιωνίου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Δάφνης Αγίου Δημητρίου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Γ.Σ. Εσπερίδων Καλλιθέας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εύνικου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πρωτέα Βούλας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Κρόνου Αγίου Δημητρίου
Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Κατηγορία:Σέντερ
Ντέιβιντ Χέρλυ

Ο **Ντέιβιντ Τζων Χέρλυ** (αγγλ. *David John Hurley*, γενν. 26 Αυγούστου 1953) είναι Αυστραλός αξιωματικός και πολιτικός, που διετέλεσε ο 27ος Γενικός Κυβερνήτης της Αυστραλίας, από το 2019 μέχρι το 2024. Προηγουμένως, από το 2014 έως το 2019, ήταν Κυβερνήτης της Νέας Νότιας Ουαλίας.

Ο Χέρλυ προερχόταν από τον στρατό, με στρατιωτική σταδιοδρομία 42 ετών που τον οδήγησε μέχρι και στη Σομαλία, στα πλαίσια της Επιχειρήσεως «Solace» το 1993, και στη διοίκηση της Α΄ Ταξιαρχίας του αυστραλιανού στρατού. Αποστρατεύθηκε τον Ιούνιο του 2014 με τον βαθμό του στρατηγού, έχοντας διατελέσει τελικώς Αρχηγός της Αυστραλιανής Αμυντικής Δύναμης (το αντίστοιχο του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ της Ελλάδας), από τις 4 Ιουλίου 2011.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Αυστραλίας
Κατηγορία:Αυστραλοί στρατιωτικοί
Θετικιστικό ημερολόγιο

Το **θετικιστικό ημερολόγιο** ήταν μια πρόταση αναμόρφωσης του ημερολογίου που εκπόνησε ο Ωγκύστ Κοντ το 1849. ο Κοντ ανέπτυξε ένα ηλιακό ημερολόγιο με 13 μήνες των 28 ημερών και μια επιπλέον εορταστική μέρα προς τιμήν των νεκρών, φθάνοντας συνολικά τις 365 ημέρες.

Αυτή η επιπλέον ημέρα προστίθεταν στον τελευταίο μήνα και βρισκόταν εκτός του εβδομαδιαίου κύκλου, ώστε η πρώτη μέρα κάθε μήνα να είναι πάντα Δευτέρα. Σε δίσεκτα έτη, μια δεύτερη εορταστική ημέρα (επίσης εκτός εβδομάδας) προστίθετο για να τιμήσει τις «ιερές γυναίκες», παράλληλα με την ημέρα μνήμης των νεκρών.

Το σύστημα ακολουθούσε τους κανονισμούς του Γρηγοριανού ημερολογίου για τον προσδιορισμό των δίσεκτων ετών και ξεκινούσε την 1 Ιανουαρίου. Το Έτος 1 της «Μεγάλης Κρίσης» (δηλαδή της Γαλλικής Επανάστασης) αντιστοιχούσε στο 1789 του κλασικού Γρηγοριανού ημερολογίου.

Όπως και τα άλλα σχέδια του Κοντ, το θετικιστικό ημερολόγιο δεν γνώρισε ποτέ ευρεία υιοθέτηση.

## Οι Μήνες
Οι μήνες θα έπαιρναν το όνομα τους, με χρονολογική ιστορική σειρά, από σημαντικά πρόσωπα της δυτικοευρωπαϊκής ιστορίας στα πεδία της επιστήμης, της θρησκείας, της φιλοσοφίας, της βιομηχανίας και της λογοτεχνίας. Κάθε μέρα του έτους δεν θα έπαιρνε το όνομά της ούτε από αγίους της Καθολικής Εκκλησίας (όπως στο Γρηγοριανό ημερολόγιο) ούτε από γεωργικές εργασίες της Ιλ-ντε-Φρανς (όπως στο Γαλλικό Επαναστατικό ημερολόγιο), αλλά από προσωπικότητες της ιστορίας από διάφορα πεδία.

Οι εβδομάδες και οι μέρες θα αφιερωνόντουσαν επίσης σε μεγάλες ιστορικές μορφές. Συνολικά, το Θετικιστικό Ημερολόγιο «περιλαμβάνει τα ονόματα 558 σημαντικών ανδρών όλων των εποχών, ταξινομημένων ανάλογα με το πεδίο δραστηριότητάς τους»

Κακόφημοι ιστορικοί χαρακτήρες συμπεριλήφθηκαν επίσης, προκειμένου να τιμωρούνται με «αιώνια κατάρα». Ο Ναπολέων, σύμφωνα με τον Κοντ, άξιζε ιδιαίτερα αυτή τη μοίρα.

# Μωυσής
# Όμηρος
# Αριστοτέλης
# Αρχιμήδης
# Καίσαρας
# Αγιος Παύλος
# Καρλομάγνος
# Δάντης 
# Γκουτένμπεργκ
# Σαίξπηρ
# Ντεκάρτ
# Φρειδερίκος  
# Μπιτσά

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Μπορίς Κρίστοφ

Ο **Μπορίς Κρίστοφ** (ιταλ. *Boris Christoff*, βουλγ. Борис Кирилов Христов, 18 Μαΐου 1914 &ndash; 28 Ιουνίου 1993) ήταν Βούλγαρος τραγουδιστής της όπερας, που θεωρείται ευρύτατα ως ένας από τους σπουδαιότερους βαθύφωνους του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη και γονείς του ήταν ο Κύριλ Χρίστοφ και η Ράινα Τεοντόροβα. Ο παππούς του Χρίστο Σοβιτσάνοφ ήταν περίφημος ψάλτης στην Μπίτολα (Μοναστήριο) της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας Μετεγκαταστάθηκε με τον πατέρα τού τραγουδιστή στη Φιλιππούπολη μετά την αποτυχημένη Εξέγερση του Ίλιντεν. Αλλά και ο Κύριλ ήταν καλός τραγουδιστής, με φωνή τενόρου, και τραγουδούσε τόσο σε εκκλησιαστικές όσο και σε κοσμικές χορωδίες, ακόμα και για το ραδιόφωνο (*Radio Sofia*). Ο Μπορίς επέδειξε από ενωρίς το ταλέντο του στο τραγούδι και συμμετείχε στην ονομαστή χορωδία Γκούσλα της Σόφιας Ωστόσο πήρε πτυχίο Νομικής το 1938 και εντάχθηκε στο δικαστικό σώμα. Συνέχισε να τραγουδά στον ελεύθερο χρόνο του στην Γκούσλα, με τεράστια επιτυχία ως ο σολίστ της το 1940. Επίσης έψελνε στη χορωδία του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκ και της Ακαδημαϊκής Χορωδίας. Χάρη σε μια κρατική υποτροφία, ο Κρίστοφ πήγε τον Μάιο του 1942 στην Ιταλία, όπου επί δύο έτη διδάχθηκε το βασικό ιταλικό ρεπερτόριο για βαθύφωνους από τον μεγάλο βαρύτονο της παλαιότερης γενεάς Ρικκάρντο Στρατσιάρι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βούλγαροι τραγουδιστές
Κατηγορία:Βαθύφωνοι
Ojārs Siliņš

Ο Ojārs Siliņš (γεννημένος στις 20 Ιουλίου 1993) είναι ένας Λετονός επαγγελματίας παίκτης μπάσκετ για την Legia Warsaw της Πολωνικής Λιγκας Μπάσκετ (PLK).
Τζων Α. Άγκνιου

Ο **Τζων Α. Άγκνιου** (αγγλ. *John A. Agnew*, γενν. 29 Αυγούστου 1949) είναι Άγγλος γεωγράφος που σταδιοδρόμησε κυρίως στις ΗΠΑ (έγινε και πρόεδρος της Αμερικανικής Ενώσεως Γεωγράφων). Ειδικεύθηκε στην πολιτική γεωγραφία και έγινε γνωστός για τα έργα του στη γεωπολιτική.

Γεννήθηκε στην κωμόπολη Μίλομ και σπούδασε στα Πανεπιστήμια του Έξετερ και του Λίβερπουλ (Αγγλία), καθώς και στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο (ΗΠΑ). Από το 1975 έως το 1995 ήταν καθηγητής της γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο του Σύρακιουζ. Ο Άγκνιου δίδαξε πολιτική γεωγραφία, ιστορία της γεωγραφίας και γεωγραφία της Ευρώπης και της Μεσογείου. Ολoκλήρωσε τη σταδιοδρομία του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA).

## Παραπομπές


Αγκνιου, Τζων
Γιοάνες ντε Λάετ

Ο **Γιοάνες ντε Λάετ** (ολλανδ. *Joannes* ή *Johannes De Laet*, εκλατινισμένα *Ioannes Latius*, 1581 &ndash; Δεκέμβριος 1649) ήταν Ολλανδός γεωγράφος, που διετέλεσε διευθυντής της Ολλανδικής Εταιρείας των Δυτικών Ινδιών. Το σημαντικότερο έργο του ήταν η *Ιστορία του Νέου Κόσμου*, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1625 υπό τον πλήρη ολλανδικό τίτλο *Nieuwe Wereldt ofte Beschrijvinghe van West-Indien, uit veelerhande Schriften ende Aen-teekeningen van verscheyden Natien*. Αυτό αποκλήθηκε «πιθανώς η καλύτερη περιγραφή της αμερικανικής ηπείρου που εκδόθηκε τον 17ο αιώνα». Ο ντε Λάετ υπήρξε ο πρώτος που εξέδωσε χάρτες με τα τοπωνύμια «Μανχάταν», «Νέο Άμστερνταμ» (η σημερινή Νέα Υόρκη) και «Μασαχουσέτη».

## Παραπομπές


Ντε Λαετ, Γιοαν
Αγάπιος Τομπούλης

**Ο Αγάπιος Τομπούλης** ( **Χαγκόπ Σταμπουλιάν** ) ( 1891–1965 ) ήταν διάσημος Αρμένιος και Έλληνας ουτίστας , ρεμπέτικης και ελληνικής λαϊκής μουσικής , αρμενικής λαϊκής μουσικής , τουρκικής λαϊκής μουσικής και εβραϊκής λαϊκής μουσικής , γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη . Είναι γνωστός ως συνεργάτης της Ρόζας Εσκενάζυ .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Κατηγορία:Αρμένιοι μουσικοί
Φθοροξυλαιθάνιο

Το **φθοροξυλαιθάνιο** είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο και φθόριο, με μοριακό τύπο **C<sub>2</sub>H<sub>5</sub>FO**. Είναι ένας εστέρας του υποφθοριώδους οξέος (HOF), δηλαδή θεωρητικά παράγεται με εστεροποίηση του τελευταίου με αιθανόλη. Σύμφωνα με το μοριακό τύπο του έχει τρία (3) ισομερές θέσης: 
# Την 1-φθοραιθανόλη με ημισυντακτικό τύπο CH3CHFOH, που είναι μια ασταθής αλαλκανόλη, σε δυο (2) οπτικά ισομερή, που αφυδροφθοριώνεται γρήγορα σχηματίζοντας αιθανάλη.
# Τη 2-φθοραιθανόλη, με ημισυντακτικό τύπο FCH2CH2OH.
# To μεθοξυφθορομεθάνιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3OCH2F.

## Πηγές

* Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, *Οργανική Χημεία*, Αθήνα 1972
* Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
* SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
* Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
* Διαδικτυακός τόπος JOC (Journal of Organic Chemisrty).

## Παρατηρήσεις και παραπομπές


Κατηγορία:Αλοξυλαλκάνια
Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου
Ρότζερ Τόμλινσον

Ο **Ρότζερ Τόμλινσον** (αγγλ. *Roger Frank Tomlinson*, 17 Νοεμβρίου 1933 – 7 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Άγγλος γεωγράφος που σταδιοδρόμησε στον Καναδά. Ο Τόμλινσον είναι ο «πατέρας» των σύγχρονων Συστημάτων Γεωγραφικών Πληροφοριών (GIS)

Ο Τόμλινσον γεννήθηκε στο Νιουμάρκετ της Αγγλίας και προτού σπουδάσει υπηρέτησε επί τριετία (1951-1954) στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία ως ιπτάμενος. Στη συνέχεια εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ και κατόπιν στο Πανεπιστήμιο Ακάντια του Καναδά, παίρνοντας δύο πτυχία, στη γεωγραφία και τη γεωλογία αντιστοίχως.

## Παραπομπές


Τομλινσον, Ροτζερ
Επιχείρηση Πελεκάνος

Η **Επιχείρηση Πελεκάνος** (*γερμανικά: Unternehmen Pelikan*), γνωστή και ως *Projekt 14*, ήταν ένα γερμανικό σχέδιο για την καταστροφή της Διώρυγας του Παναμά κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στα μέσα του 1943 η Βέρμαχτ είχε ολοκληρώσει τις προετοιμασίες για την μεταφορά δύο αεροπλάνων Ju 87 με αναδιπλούμενα φτερά πάνω σε δύο υποβρύχια σε ένα ανώνυμο Κολομβιανό νησί κοντά στις ακτές του Παναμά, να συναρμολογηθούν τα αεροπλάνα, να εξοπλιστούν με "ειδικές βόμβες" και στη συνέχεια να τα στείλει να επιτεθούν στο φράγμα Γκατούν. Μετά την ολοκλήρωση της αποστολής, οι πιλότοι θα πετούσαν σε μια ουδέτερη χώρα και θα αναζητούσαν εσωτερικό μέσο. Η Γερμανία, ωστόσο, ακύρωσε το σχέδιο, για άγνωστους λόγους, την τελευταία στιγμή. Οι φήμες μεταξύ των Γερμανών που σχεδίασαν το σαμποτάζ ήταν ότι είχε ακυρωθεί λόγω προδοσίας.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους τύπους σχεδίων περιλάμβαναν πράξεις δολιοφθοράς χρησιμοποιώντας πράκτορες που βρίσκονταν στη θέση τους και/ή προσγειώνονταν με υποβρύχια.

## Βλέπε επίσης

* Επιχείρηση Μπολιβάρ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κατασκοπεία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Κυκλοφιλίνη Α

Η **κυκλοφιλίνη Α** γνωστή επίσης ως **πεπτιδυλο-προλυλο-ισομεράση** (αγγλ. *Cyclophilin A* ή *Peptidylprolyl isomerase A (PPIA)*) είναι μια πρωτεΐνη που ανήκει στις ισομεράσες πεπτιδυλο-προλυλικής σχέσης, οι οποίες καταλύουν την ισομερίωση πεπτιδικών δεσμών που προηγούνται της προλίνης. Η ένωση συμμετέχει σε ποικίλες κυτταρικές λειτουργίες, όπως η αναδίπλωση πρωτεϊνών, η ενδοκυττάρια σηματοδότηση και η απόκριση στο οξειδωτικό στρες.

Η κυκλοφιλίνη Α είναι επίσης ο κυριότερος κυτταρικός υποδοχέας της κυκλοσπορίνης Α, ενός ανοσοκατασταλτικού φαρμάκου και διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην αναστολή της καλσινευρίνης και, κατ’ επέκταση, στην καταστολή της ενεργοποίησης των Τ-λεμφοκυττάρων.

Η υπερέκφραση της πρωτεΐνης έχει συνδεθεί με παθολογικές καταστάσεις, όπως φλεγμονώδεις νόσοι και ορισμένα είδη καρκίνων.

## Δομή και λειτουργίες
Η κυκλοφιλίνη Α είναι μια σχετικά μικρή πρωτεΐνη (~18 kDa) και διαθέτει δομή βαρελοειδούς τύπου (β-barrel), χαρακτηριστική των κυκλοφιλινών. Ο ενεργός της χώρος έχει υψηλή συγγένεια για προλίνη-περιέχουσες πεπτιδικές αλληλουχίες.

Έχει ποικίλες βιολογικές λειτουργίες, που σχετίζονται με τα εξής:
* Συμμετέχει στην αναδίπλωση πρωτεϊνών εντός του κυτταροπλάσματος.
* Δρα ως χημοκίνης σε καταστάσεις φλεγμονής, όταν εκκρίνεται εξωκυτταρικά.
* Αλληλεπιδρά με ιικές πρωτεΐνες, όπως στην περίπτωση του ιού HIV-1, παίζοντας ρόλο στην αντιγραφή του.

## Δείτε επίσης
* Κυκλοφιλίνη Β
* Κυκλοσπορίνη Α

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωτεΐνες
Κατηγορία:Ανοσολογία
Κομητεία Πόουπ

Η **Κομητεία Πόουπ** μπορεί να αναφέρεται σε διαφορετικές κομητείες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής:

* Κομητεία Πόουπ (Άρκανσο)
* Κομητεία Πόουπ (Ιλινόι)
* Κομητεία Πόουπ (Μινεσότα)

Κατηγορία:Ονομασίες κομητειών των Ηνωμένων Πολιτειών