open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
3η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η **3η Συμφωνία σε Μι ύφεση μείζονα,  K. 18** (γερμανικά: *Sinfonie in Es-Dur KV 18*) είναι μία συμφωνία, η οποία πιστευόταν ότι γράφτηκε από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, αλλά πλέον πιστώνεται στον Καρλ Φρίντριχ Άμπελ, Γερμανός σημαντικός συνθέτης της κλασικής περιόδου. Η συμφωνία αποτελείται από τρία μέρη.

## Υπόβαθρο
Η Συμφωνία είχε πιστωθεί στον Μότσαρτ, καθότι είχε βρεθεί στα υπάρχοντά του χειρόγραφό της, κι έτσι καταχωρήθηκε στον κατάλογο του Κέχελ, ενώ πρωτοκυκλοφόρησε και ως συμφωνία του Μότσαρτ από τον οίκο *Breitkopf & Härtel*. Αργότερα, ανακαλύφθηκε ότι επρόκειτο για έργο του Καρλ Φρίντριχ Άμπελ, και ο λόγος που ο Μότσαρτ ως αγόρι μικρό τότε, είχε χειρόγραφο της συμφωνίας ήταν για εκπαιδευτικούς λόγους. Τελικώς, η συμφωνία κυκλοφόρησε και υπό τον όνομα του Άμπελ, έχοντας διαφορές παρόλα αυτά από την κυκλοφορία του Μότσαρτ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Symphony in E-flat major, WK 18 (Abel, Carl Friedrich)](http://imslp.org/wiki/Symphony_No.3_(Mozart,_Wolfgang_Amadeus)) στο IMSLP.org

03
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ύφεση μείζονα
4η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η **4η Συμφωνία σε Ρε μείζονα,  K. 19** () είναι συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε κατά την περίοδο της Περιοδείας της οικογένειάς του στο Λονδίνο, όταν αυτός ήταν περίπου 9 ετών. 

## Υπόβαθρο
Το χειρόγραφο του Μότσαρτ δε έχει επιβιώσει, αλλά μέρη της συμφωνίας υπάρχουν με τον γραφικό χαρακτήρα του πατέρα του Λέοπολντ Μότσαρτ, τα οποία φυλάσσονται στη *[[Bayerische Staatsbibliothek]]*, στο Μόναχο. Πλέον είναι γνωστό ότι οι πρώιμες συμφωνίες του Μότσαρτ ερμηνεύονταν σε δημόσια κονσέρτα στο θέατρο *[[Theatre Royal Haymarket]]*, στο Λονδίνο. Είναι πιθανό ότι μέρη της συμφωνίας γράφτηκαν για μία από αυτά τα κονσέρτα, ωστόσο ο μουσικολόγος Zaslaw, θεωρεί ότι η Συμφωνία γράφτηκε ή τουλάχιστον ολοκληρώθηκε στη Χάγη.

## Ενορχήστρωση και δομή
Η συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 όμποε, 2 κόρνο και έγχορδα.

:
\relative c' {
  \key d \major
  \tempo "Allegro"
  d4~\f d8. a16 d4( fis8.) a,16 |
  d4~ d8. a16 d4( fis8.) a,16 |
  d8[ r b*\p] r a[ r g] r |
  fis8[ r g] r fis[ r e] r | <d, d'>4\f
}
</score>

Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη, με τον μικρό Μότσαρτ να ακολουθεί τα πρότυπα της κλασσικής περιόδου (γρήγορο-αργό-γρήγορο):

#*Allegro*, Ρε μείζονα, 4/4
#*Andante*, Σολ μείζονα, 2/4
#*Presto'', Ρε μείζονα, 3/8

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Symphony No.4 in D major, K.19 (Mozart, Wolfgang Amadeus)](http://imslp.org/wiki/Symphony_No.4_in_D_major,_K.19_(Mozart,_Wolfgang_Amadeus)) στο IMSLP.org

04
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε μείζονα
5η Συμφωνία (Μότσαρτ)

240px|thumb|right|O Μότσαρτ, περίπου στην ηλικία που έγραψε τη Συμφωνία.
Η **5η Συμφωνία σε Σι ύφεση μείζονα,  K. 22** (γερμανικά: *Sinfonie B-Dur Köchelverzeichnis 22*) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, η οποία γράφτηκε στη Χάγη το 1765, κατά την περιοδεία της οικογένειάς του. Κατά την παραμονή του στη Χάγη, ο Μότσαρτ ασθένησε βαριά, και πιθανώς αυτή τη Συμφωνία την έγραψε κατά την περίοδο της ανάρρωσής του.

## Ενορχήστρωση και δομή
Η συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 όμποε, 2 κόρνο και έγχορδα.

:
\relative c* {
  \override Score.NonMusicalPaperColumn #'line-break-permission = ##f
  \key bes \major
  \tempo "Allegro"
  <bes d,>2. d8.\trill( c32 d) |
  es8 r d r es r d r |
  f2\fp( d8) r d8.\trill( c32 d) |
  es8 r d r es r c r |
  bes2
}
</score>

Η Συμφωνία αποτελείται από τρία μέρη: 
#*Allegro*, 4/4
#*Andante*, 2/4
#*Allegro molto*, 3/8

Και τα τρία μέρη είναι χρωματισμένα κυρίως από το κόρνο. Το πρώτο μέρος ανοίγει με ευχάριστο Σι ύφεση μείζονα, και ακολουθείται από ένα πιο λυπητερό δεύτερο μέρος σε Σολ ελάσσονα. Το φινάλε κλείνει με ένα θορυβώδες μικρής διάρκειας τέλος. Το άνοιγμα του τρίτου θέματος είναι δανεισμένο από το φινάλε κονσέρτου του [[Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ]], τον οποίον ο Μότσαρτ είχε συναντήσει κάνα χρόνο πριν στο [[Λονδίνο]].  Το ίδιο θέμα θα εμφανιζόταν σε κατοπινή, εμφανώς, πιο ώριμη δουλειά του Μότσαρτ: το φινάλε της Β΄ Πράξης της *όπερας μπούφα* του 1786 *Οι Γάμοι του Φίγκαρο'', K. 492.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Symphony No.5 in B-flat major, K.22 (Mozart, Wolfgang Amadeus)](http://imslp.org/wiki/Symphony_No.5_(Mozart,_Wolfgang_Amadeus)) στο IMSLP.org

05
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι ύφεση μείζονα
6η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η **6η Συμφωνία σε Φα μείζονα, K. 43** (γερμανικά: *Sinfonie F-Dur Köchelverzeichnis 43*) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε το 1767, όταν ακόμα ήταν 11 ετών. Το χειρόγραφο της Συμφωνίας φυλάσσεται στην *Biblioteka Jagiellońska*, στην Κρακοβία.

## Υπόβαθρο και πληροφορίες
Σύμφωνα με την αναθεώρηση του Άλφρεντ Άινσταϊν, στον κατάλογο του Κέχελ, το 1937, η σύνθεση της Συμφωνίας ξεκίνησε στη Βιέννη και ολοκληρώθηκε στην πόλη Όλομουτς της Μοραβίας, όπου εκεί πάει η οικογένεια του Μότσαρτ εξ αιτίας της βιενέζικης επιδημίας (ευλογιά) που είχε ξεσπάσει τότε.

Η Συμφωνία που αποτελείται από τέσσερα μέρη, είναι η πρώτη που ο Μότσαρτ γράφει σε Φα μείζονα. Η πρεμιέρα της Συμφωνίας έγινε στις 6 Δεκεμβρίου του 1767.

## Ενορχήστρωση και δομή
Η Συμφωνία γράφτηκε για εξής μουσικά όργανά: 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κόρνο, φαγκότο, έγχορδα και ένα πληκτροφόρο continuo. Τα φλάουτα χρησιμοποιούνται στο δεύτερο μέρος και αντικαθιστούν τα όμποε. Για πρώτη φορά ο Μότσαρτ χρησιμοποιεί σε συμφωνία μέρη για βιόλα.

:
\relative c' {
  \key f \major
  \tempo "Allegro"
  f4\f a8. f16 c'4 c |
  c4( a8.) f16 c4 r8 c |
  f8-.[ r g-.] r a-.[ r bes-.] r |
  c4.( a8 bes4) g8( e) |
  f8-. r
}


Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη, στα οποία ο Μότσαρτ για πρώτη φορά εισάγει στο έργο του το μινουέτο και το τρίο, χαρακτηριστικά των επόμενων έργων του.

#*[[Tempo|Allegro]]*, 4/4
#*[[Tempo|Andante]]*, 2/4
#*[[Μινουέτοt|Menuetto]]* and Trio, 3/4
#*Allegro*, 6/8

Στο Andante μέρος, ο Μότσαρτ χρησιμοποιεί ένα θέμα, από την πρώιμη όπερα του *[[Apollo et Hyacinthus]]*, Κ39, στην οποία χρησιμοποιεί πιτσικάτο στα δεύτερα βιολιά και γοητευτικά εφέ στη βιόλα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Brown, A. Peter: *The Symphonic Repertoire* (Volume 2). Indiana University Press, Bloomington and London 2002 ISBN 025333487X.
* Giglberger, Veronika: (Preface), translated by J. Branford Robinson. In Wolfgang Amadeus Mozart: *Die Sinfonien I*, edited by  . Bärenreiter-Verlag, Kassel 2005 ISMN M-006-20466-3.
*Kenyon, Nicholas: *The Pegasus Pocket Guide to Mozart* Pegasus Books, New York 2006 ISBN 1-933648-23-6.
*Zaslaw, Neal: *Mozart's Symphonies:Context, Performance Practice, Reception* OUP, Oxford 1991 ISBN 0-19-816286-3.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*[Symphony No.6 in F major, K.43 (Mozart, Wolfgang Amadeus)](http://imslp.org/wiki/Symphony_No.6_(Mozart,_Wolfgang_Amadeus)) στο IMSLP.org

06
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα μείζονα
7η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η **7η Συμφωνία σε Ρε ελάσσονα, K. 45** (γερμανικά: *Sinfonie D-Dur Köchelverzeichnis 45*) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε το 1768, μετά την επιστροφή της οικογένειάς του από το Όλομουτς. Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη. Πιθανώς είναι η πρώτη που παρουσιάστηκε σε ιδιωτικό κονσέρτο. Στη συνέχεια η Συμφωνία δουλεύτηκε ξανά και χρησιμοποιήθηκε ως Ουβερτούρα της όπερας του,  *[[La finta semplice|La finta semplice, K. 51]]*,  η οποία γράφτηκε και παρουσιάστηκε ένα χρόνο αργότερα. Η Οβερτούρα χρησιμοποιήθηκε περαιτέρω για μία νέα συμφωνία, γνωστή στον κατάλογο του Κέχελ ως K. 46a. Το χειρόγραφο της συμφωνίας φυλάσσεται σήμερα στην *Staatsbibliothek Preusischer Kulturbesitz*, του Βερολίνου.

## Παραπομπές


;Βιβλιογραφία
* Giglberger, Veronika: (Preface), translated by J. Branford Robinson. In Wolfgang Amadeus Mozart: *Die Sinfonien I*, edited by  . Bärenreiter-Verlag, Kassel 2005 ISMN M-006-20466-3.
*Zaslaw, Neal: *Mozart's Symphonies: Context, Performance Practice, Reception* OUP, Oxford 1991 ISBN 0-19-816286-3

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Symphony No.7 in D major, K.45 (Mozart, Wolfgang Amadeus)](http://imslp.org/wiki/Symphony_No.7_(Mozart,_Wolfgang_Amadeus)) στο IMSLP.org

07
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε ελάσσονα
Ερρίκος Β΄ του Γκρουμπενχάγκεν

Ο **Ερρίκος Β΄ της Ελλάδας** (*Heinrich II. von Braunschweig Grubenhagen*, 1289 - 1351) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1322-1351), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ. Κυβερνούσε μαζί με τους αδελφούς του Ερνέστο Α' και Γουλιέλμο, ως το τέλος.

## Βιογραφία
Ήταν ο 3ος γιος του Ερρίκου Α΄ και της Αγνής των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαρκήσιου (margrave) του Μάισσεν. Ο Ερρίκος Α' *ο θαυμάσιος* ήταν ο ιδρυτής του πριγκιπάτου και είχε οκτώ γιους. Από αυτούς τρεις απεβίωσαν ως τα 32 έτη τους και δύο ακολούθησαν εκκλησιαστικά σταδιοδρομία. Έτσι όταν απεβίωσε το 1322 κυβέρνησαν από κοινού ο Ερρίκος Β', ο Ερνέστος Α' και ο Γουλιέλμος. Το πριγκιπάτο ήταν μάλλον μικρό σε σχέση με τα άλλα του δουκάτου των Γουέλφων και το 1324 συμφώνησαν να μην το διαιρέσουν, το επόμενο έτος όμως το χώρισαν. Ο Ερρίκος Β΄ δεν έλαβε μερίδιο, αλλά την όλη διοίκηση.

Το 1327 ακολούθησε τον Λουδοβίκο Δ΄ βασιλιά της Γερμανίας, ο οποίος πήγαινε στη Ρώμη για τη στέψη του. Συνέχισε το ταξίδι προς την Κωνσταντινούπολη, όπου επισκέφθηκε τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο, σύζυγο της αδελφής του Αδελαΐδας. Έφτασε στην Ιερουσαλήμ, όπου βρήκε ιερά λείψανα και επέστρεψε με αυτά το 1331. Απεβίωσε μετά το 1351. Από τους γιους του τέσσερις είχαν εκκλησιαστικό αξίωμα, ενώ άλλοι τρεις σταδιοδρόμησαν στη νοτιοανατολική Ευρώπη.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Γιούτα των Άνχαλτ, κόρη του Ερρίκου Α΄ μαρκήσιου (margrave) του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και είχε τέκνα:
* Αγνή, π. 1318-πριν το 1371, παντρεύτηκε τον Μπάρνιμ Γ΄ δούκα της Πομερανίας-Στεττίν.
* Όθων 1320-1399, νυμφεύτηκε πρώτα την Βιολάντε της Βαρκελώνης-Μαγιόρκας και έπειτα την Ιωάννα Καπετιδών-Ανζού, βασίλισσα της Νάπολης.
* Ιωάννης, π. 1321-μετά το 1346, αρχιμανδρίτης (canon) του Χάλμπερστατ.
* Λουδοβίκος, π. 1323-μετά το 1373, αρχιμανδρίτης (canon) του Καμίν.

Η Γιούτα απεβίωσε πριν το 1330 και ο Ερρίκος Β΄ έκανε 2ο γάμο με τη Ελβίς/Χέλβις (Ελοΐζ, Χέλβιχ) των Ιμπελέν κόρη του Φιλίππου σενεσάλη της Ιερουσαλήμ και είχε τέκνα:
* Φίλιππος, π. 1332 - 1369/70, κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ. Νυμφεύτηκε πρώτα την Χελιζία ντε Νταμπιέρ και έπειτα την Αλίκη των Ιμπελίν, χήρα του Ούγου Δ΄ βασιλιά της Κύπρου. Η κόρη από τον 1ο γάμο του:
**Χέλβις παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Α΄ βασιλιά της Κύπρου, γιο της Αλίκης των Ιμπελίν, από τον 1ο της γάμο με τον Ούγκο Δ΄.
* Ρίνταγκ, π. 1334-1364/67.
* Βαλτάζαρ, π. 1336-μετά το 1384, δεσπότης της Ρωμανίας, σύζυγος της Τζιακομπέλα Καετάνι ντι Φόντι.
* Θωμάς, π. 1338-π. 1384, ακολούθησε τους Αυγουστινιανούς μοναχούς.
* Μέλχιορ, π. 1341-1381, επίσκοπος του Οσναμπρύκ και του Σβερίν.
* Χέλβις παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ντε Νορές.

## Πηγές
*Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 11, p. 485-486

Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Δημάς

Ο **Δημάς** ήταν πρόσωπο της Καινής Διαθήκης, συνεργάτης του Απόστολου Παύλου.

## Βίος
Ο **Δημάς** είναι συνεργάτης του Απόστολου Παύλου και πρωτοαναφερεται στην Επιστολή προς Κολοσσαείς και στην Επιστολή προς Φιλήμονα.Πιθανότατα στην Ρώμη εγκατέλειψε τον Παύλο,ίσως επειδή φοβήθηκε πως θα είχε παρόμοια τυχη με εκείνη του Παύλου. Κατά τον ψευδο-ιππόλυτο ανήκε στους εβδομηνταδύο αποστόλους και αργότερα έγινε ιερέας των ειδώλων.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ανώνυμος, «Δημάς»,Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.4(1964),στ.1033

Δημας
8η Συμφωνία (Μότσαρτ)

240px|thumb|right|Ο Μότσαρτ, το 1770, δύο χρόνια μετά τη σύνθεση της Συμφωνίας.
Η **8η Συμφωνία σε Ρε ελάσσονα, K. 48** (γερμανικά: *Sinfonie D-Dur Köchelverzeichnis 48*) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε το 1768. Το έργο γράφτηκε στη Βιέννη, την περίοδο που η οικογένεια του Μότσαρτ είχε γυρίσει από το Σάλτσμπουργκ. Το χειρόγραφο της Συμφωνίας φυλάσσεται στην *Staatsbibliothek Preusischer Kulturbesitz*, στο Βερολίνο.

## Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία είναι γραμμένη για τα εξής μουσικά όργανα: 2 όμποε, 2 κόρνο, 2 τρομπέτες, Τυμπάνια και έγχορδα. Εν τω μεταξύ η χρήση τρομπέτας και τυμπανιού είναι ασυνήθιστη στις πρώιμες συμφωνίες του συνθέτη. Για αυτό η συμφωνία έχει χαρακτηριστική ως «τελετουργικό έργο».

:
\relative c*' {
  \key d \major
  \time 3/4
  \tempo "Allegro"
  d2.\f | a\p | d, | c,\f |
  b4~ b16 c a c b c a b |
  g8 g'4 g'8~ g16 e a g |
}
</score>

Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη:  

#[[Tempo|Allegro]], 3/4
#[[Tempo|Andante]], 2/4
#[[Μινουέτο|Menuetto]] and [[Ternary form|Trio]], 3/4
#M olto allegro,12/8

== Παραπομπές ==
<references />

== Βιβλιογραφία ==
*[[Nicholas Kenyon|Kenyon, Nicholas]]: *The Pocket Guide to Mozart* Pegasus Books, New York 2006 ISBN 1-933648-23-6
*[[Neal Zaslaw|Zaslaw, Neal]]: *Mozart's Symphonies: Context, Performance Practice, Reception'' OUP, Oxford 1991 ISBN 0-19-816286-3

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η παρτιτούρα της 8ης Συμφωνίας στο DME.at

08
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε ελάσσονα
Ιωσήφ Δημακόπουλος

Ο **Ιωσήφ Δημακόπουλος** ήταν ιερομόναχος και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης.

## Βιογραφία
Ήταν ιερομόναχος της Μονής Βουλκάνου της Μεσσηνίας. Στην Ελληνική Επανάσταση συμμετείχε σε διάφορες μάχες, όπως στην Άλωση της Τριπολιτσάς, στην Μάχη του Βαλτετσίου και στην Μάχη στα Τρίκορφα. Μετά το τέλος της Επανάστασης επανήλθε στη μονή της μετάνοιάς του, είτε ως μέλος του ηγουμενοσυμβουλίου ή είτε ως ηγούμενος. Ασχολήθηκε με την ανασυγκρότησή του μοναστηριού μετά την καταστροφή του από την απόβαση του Ιμπραήμ. Πέθανε το 1861.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες Χριστιανοί μοναχοί
9η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η **9η Συμφωνία σε Ντο μείζονα, K. 73/75a** (γερμανικά: *Sinfonie C-Dur Köchelverzeichnis 73*) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που πιθανώς γράφτηκε το καλοκαίρι του 1772, στο Σάλτσμπουργκ, ανάμεσα στο δεύτερο και το τρίτο ταξίδι του στην Ιταλία. Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη και είναι η πρώτη που ο Μότσαρτ χρησιμοποιεί τη Ντο μείζονα. Το χειρόγραφο της Συμφωνίας φυλάσσεται σήμερα στην  *Biblioteka Jagiellońska*, στην Κρακοβία.

## Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 φλάουτα, 2 όμποε, φαγκότο, 2 κόρνο, τυμπάνια, τσέμπαλο και έγχορδα. 

:
\relative c* {
  \tempo "Allegro"
  \partial 8 g8\f |
  c4:16 c16 c g g e'4:16 e16 e g, g |
  c16 c g g e e g g c,4 g*~\p |
  g4 f2 e4~ |
  e4 d2 c4~ |
  c4 b
}


Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη: 

#Allegro, 4/4
#Menuetto and Trio,3/4
#Molto allegro, 2/4

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Zaslaw, Neal: *Mozart's Symphonies: Context, Performance Practice, Reception* OUP, Oxford 1991 ISBN 0-19-816286-3

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Symphony No.9 in C major, K.73/75a (Mozart, Wolfgang Amadeus)](http://imslp.org/wiki/Symphony_No.9_(Mozart,_Wolfgang_Amadeus)) στο IMSLP.org
* H παρτιτούρα της 9ης Συμφωνίας του Μότσαρτ στο DME.ατ

09
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα
Πανάρετος Δημαρέσης

Ο **Πανάρετος Δημαρέσης** (1798 - ;) ήταν ιερομόναχος και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

## Βιογραφία
Γεννημένος το 1798 στην Ανεμόμυλο Καλαμάτας, ο Πανάρετος Δημαρέσης εκάρη μοναχός σε ιδιαιτέρως νεαρή ηλικία εντός της Μονής Βουλκάνου. Εντάχθηκε στο σώμα του Παπαφλέσσα και συμμετείχε στην άλωση της Τριπολιτσάς και στη Μάχη στα Δερβενάκια. Στο τέλος της Επανάστασης επανήλθε στη Μονή της μετανοίας του. Εκεί χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Το 1836 εστάλη ως έξαρχος στο μετόχιο της μονής στη Σμύρνη, του Φασουλά. Εκεί παρέμεινε για 28 χρόνια.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες Χριστιανοί μοναχοί
Όθων του Γκρουμπενχάγκεν

Ο **Όθων** (*Otto der Tarentiner*, 1320 - 1 Δεκεμβρίου 1398) ήταν δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και ο τέταρτος και τελευταίος σύζυγος της Ιωάννας Α' της Νάπολης. Είχε επίσης τον τίτλο του Πρίγκιπα του Τάραντα (1383 - 1393).

## Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Β΄ πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της πρώτης συζύγου του Γιούτας των Άνχαλτ, κόρης του Ερρίκου Α΄ μαρκήσιου (margrave) του Βρανδεμβούργου-Στένταλ.

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1353 τη Βιολάντε, κόρη του Βερεγκάριου του Βιλαράγκουτ, που όμως απεβίωσε πριν το 1372.

Έκανε τον μισθοφόρο (condottiero) και το 1370 επέτυχε να εκδιώξει τα στρατεύματα που είχαν καταλάβει την Προβηγκία, της οποίας κόμισσα ήταν η Ιωάννα Α΄ Καπετιδών-Ανζού. Το 1376 έκανε 2ο γάμο με την τρεις φορές χήρα Ιωάννα Α΄ βασίλισσα της Νάπολης, που ήταν οκτώ έτη μικρότερή του. Δεν απέκτησαν απογόνους και η βασίλισσα έψαχνε διάδοχο.

Την εποχή εκείνη έγινε το Δυτικό Σχίσμα: το 1378 έγιναν δύο πάπες, ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ στη Ρώμη και ο Αντίπαπας Κλήμης Ζ΄ στην Αβινιόν. Η Ιωάννα Α΄ πήρε το μέρος του Κλήμη Ζ΄, που τον υποστήριζε ο Κάρολος Ε΄ Βαλουά, βασιλιάς της Γαλλίας. Η βασίλισσα της Νάπολης έγινε σύμμαχος του Καρόλου Ε΄ και υιοθέτησε τον αδελφό του Λουδοβίκο των Βαλουά-Ανζού για να την διαδεχθεί. Ο Ουρβανός ΣΤ΄ κήρυξε την Ιωάννα Α΄ έκπτωτη του θρόνου και όρισε βασιλιά της Νάπολης τον Κάρολο Καπετιδών-Ανζού, βασιλιά της Ουγγαρίας. Ο Κάρολος μάζεψε στρατό από την Ουγγαρία και εκστράτευσε εναντίον της Νάπολης. Ο Όθων οδήγησε τον στρατό της Νάπολης εναντίον του, αλλά ηττήθηκε· ο νικητής έγινε βασιλιάς της Νάπολης ως Κάρολος Γ΄. Η Ιωάννα Α΄ φυλακίστηκε και στραγγαλίστηκε. Ο Όθων εξορίστηκε για πάντα και απεβίωσε στη Φότζα της Απουλίας.

## Οικογένεια
Το 1353 νυμφεύτηκε τη Βιολάντε, κόρη του Βερεγκάριου του Βιλαράγκουτ.

Πριν το 1372 απεβίωσε η Βιολάντε και ο Όθων νυμφεύτηκε το 1376 την Ιωάννα Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, βασίλισσα της Νάπολης.

Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.

## Πηγές
* www.Genealogy.eu of Miroslav Marek
* http://www.thepeerage.com/p11455.htm#i114544

Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα
Συνθήκη της Ουτρέχτης

Η **Συνθήκη** (ή αλλιώς **Ειρήνη της Ουτρέχτης**) αποτελεί μια σειρά συνθηκών που υπογράφηκαν μεταξύ της Γαλλίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών την περίοδο 1713-1715, τερματίζοντας έτσι τον πόλεμο για την ισπανική διαδοχή. Η Μεγάλη Βρετανία, αφού πρώτα υπέγραψε δυο συμφωνίες με τη Γαλλία (8 Οκτωβρίου 1711) ανάγκασε τη Δημοκρατία των Ηνωμένων Επαρχιών, (δηλαδή την Ολλανδία), να οργανώσει στην Ουτρέχτη συνέδριο, έτσι ώστε να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις των εμπλεκόμενων δυνάμεων ( 29 Ιανουαρίου 1712). Τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων κατέληξαν σε συμφωνίες, κυρίως από τη Γαλλία, την Ισπανία και τους πρώην αντιπάλους τους. Εν τω μεταξύ, ο Γερμανός αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ μαζί με τους ηγεμόνες όλων των γερμανικών βασιλείων ξεκίνησαν δικές τους διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία το 1714, στο Ράστατ και στο Μπάντεν. Η ειρηνική περίοδος στην Ευρώπη ξεκίνησε μετά την έναρξη διαπραγματεύσεων μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας, με τις οποίες υποχρέωνε τους άλλους εμπόλεμους να τερματίσουν τις βίαιες συγκρούσεις. Στις 17 Ιουλίου και στις 22 Αυγούστου 1712 οι Άγγλοι υπέγραψαν συμφωνία ειρήνης με τη Γαλλία, στην οποία συμμετείχε και η Πορτογαλία, το ιταλικό βασίλειο της Σαβοΐας και η Πρωσία. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ παραχώρησε στην Αγγλία ορισμένες περιοχές της Λατινικής Αμερικής, όμως κατέλαβε τη πόλη Λιλ, καθώς και άλλα χαμένα - κατά τη διάρκεια του πολέμου - εδάφη.

Στις 11 Απριλίου 1713 ο βασιλιάς της Ισπανίας Φίλιππος Ε' υπέγραψε συνθήκη με την οποία παρέδωσε στη Μεγάλη Βρετανία το Γιβραλτάρ, ενώ εγκατέλειψε τη Σικελία και την Ισπανία. Βάσει αυτής της συνθήκης οι Άγγλοι διατηρούν μέχρι και σήμερα τα κυριαρχικά τους δικαιώματα στο Γιβραλτάρ. Ταυτόχρονα, η Αυστρία κατέλαβε τις Ισπανικές Κάτω Χώρες που ανήκαν στην Ισπανία για 150 χρόνια. Η συνθήκη της  26ης Ιουνίου 1714 επανέφερε την ειρήνη με τις Ηνωμένες Επαρχίες (Ολλανδία) και εκείνη της  6ης Φεβρουαρίου του ίδιου έτους με την Πορτογαλία. Με τις συμφωνίες της Ουτρέχτης εγκαινιάστηκε μια περίοδος δόξας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ενώ αντίθετα τερματίστηκε ο γαλλικός επεκτατισμός.

Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες
Γιουχάρι Σαλαχλί

Το **Γιουχάρι Σαλαχλί** (επίσης, **Γιοχάρι-Σαλαχλί** και **Γιουχάρι-Σάλαχλι**) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Καζάχ του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 3.406 κατοίκων.

## Αξιοσημείωτοι ιθαγενείς
* Σαμάντ Βουργκούν - εξέχων ποιητής από το Αζερμπαϊτζάν, λαϊκός ποιητής της σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν (1943).

## Παραπομπές

* 

Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καζάχ
Ερνέστος Α΄ του Γκρουμπενχάγκεν

Ο **Ερνέστος Α΄ ** ο *Πρεσβύτερος* (π. 1297 - 9 Μαρτίου 1361) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν, που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ. Κυβέρνησε μαζί με τους αδελφούς του Ερρίκο Β' (ως το 1351) και Γουλιέλμο (ως το 1360).

## Βιογραφία
Ήταν ο 6ος γιος του Ερρίκου Α΄ και της Αγνής των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαρκήσιου (margrave) του Μάισσεν. Ο πατέρας του Ερρίκος Α΄  *ο θαυμάσιος* ήταν ο ιδρυτής του πριγκιπάτου του Γκρουμπενχάγκεν και είχε οκτώ γιούς. Από αυτούς τρείς απεβίωσαν ως τα 32 έτη τους και δύο ακολούθησαν εκκλησιαστικά σταδιοδρομία. Έτσι όταν απεβίωσε το 1322 κυβέρνησαν από κοινού ο Ερρίκος Β΄, ο Ερνέστος Α΄ και ο Γουλιέλμος. Το πριγκιπάτο ήταν μάλλον μικρό σε σχέση με τα άλλα του δουκάτου των Γουέλφων και το 1324 συμφώνησαν να μην το διαιρέσουν.

Ωστόσο το επόμενο έτος το χώρισαν και ο Ερνέστος Α΄ πήρε τις περιοχές γύρω από το Άινμπεκ και το Οστερόντε και το κάστρο Γκρουμπενχάγκεν. Οι κωμοπόλεις Άινμπεκ, Όστεροντε και Ντούντεστατ κυβερνιόταν από κοινού. Το 1351 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Β΄, του οποίου τα παιδιά είχαν φύγει και βρει την τύχη τους στη ΝΑ Ευρώπη, όπου απεβίωσαν (λίγο μετά το 1384) χωρίς άρρενες απογόνους. Επίσης ο νεότερος αδελφός του Γουλιέλμος απεβίωσε άτεκνος το 1360. Ο Ερνέστος Α΄ απεβίωσε το 1361 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτος Α΄, που ήδη από το 1359 είχε γίνει συγκυβερνήτης.

## Οικογένεια
Το 1335 νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κόρη του Ερρίκου Β΄ κόμη του Εμπερστάιν και είχε τέκνα:
* Αλβέρτος Α΄, π. 1339-1383, πρίγκιπας του Γκρούμπενχαγκεν.
* Ιωάννης, απεβ. 1401, αρχιμανδρίτης (canon) στο Χίλντεσχαϊμ, Άινμπεκ και Μάιντς.
* Αδελαΐδα, π. 1341-1406, παντρεύτηκε τον Μπόγκισλαβ Ε΄ δούκα της Πομερανίας.
* Αγνή, π. 1342-1394, παντρεύτηκε τον Ούλριχ κόμη του Χόχνσταϊν.
* Άννα, π. 1343-1409, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Η΄ κόμη του Χόχνσταϊν.
* Ερνέστος, π. 1346-1400/02, ηγούμενος του Κόβεϋ (Corvey) .
* Φρειδερίκος, π. 1350-1421, πρίγκιπας του Γκρούμπενχαγκεν.
* Άννα, π. 1360-1437, ηγουμένη στο Όστεροντε.

## Πηγές
* Ludwig Ferdinand Spehr (1877), "Ernst der Aeltere, Herzog von Braunschweig-Grubenhagen", *Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 6, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 257–258
* Paul Zimmermann: Das Haus Braunschweig-Grubenhagen. Wolfenbüttel, 1911

Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
11η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η **11η Συμφωνία σε Ρε μείζονα,  K. 84** (γερμανικά: *Sinfonie D-Dur Köchelverzeichnis KV 84*) είναι μία συμφωνία που αδιαμφισβήτητα θεωρούταν του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, όμως από το 2008 αμφισβητείται αυτό. Με την περίπτωση να ανήκει στον Μότσαρτ, τότε η σύνθεση έγινε το 1770, στην Μπολόνια ή στο Μιλάνο. Ένα χειρόγραφο της Συμφωνίας που βρέθηκε στη Βιέννη πίστωνε ξεκάθαρα τον Μότσαρτ, αλλά κείμενα που βρέθηκαν τον 19ο αιώνα την πιστώνουν στον Λέοπολντ Μότσαρτ και στον Καρλ Ντίτερς φον Ντίτερσντορφ.

Ο Neal Zaslaw γράφει: «Μία σύγκριση των αποτελεσμάτων στις αναλύσεις των έργων μας δείχνουν ότι το πρώτο μέρος, πιθανότερα και από τους τρεις συνθέτες να ανήκει στον Μότσαρτ». Παρόλα αυτά, η Συμφωνία αποτελείται από τρία μέρα και απουσιάζουν από αυτήν τα μέρη μινουέτο και τρίο, με τον Kenyon να σχολιάζει ότι «υπάρχει κάτι ξεχωριστό σε αυτή τη σύνθεση».

## Παραπομπές


## Πηγές
*Dearling, Robert: *The Music of Wolfgang Amadeus Mozart: The Symphonies* Associated University Presses Ltd, London 1982 ISBN 0-8386-2335-2
*Kenyon, Nicholas: *The Pegasus Pocket Guide to Mozart* Pegasus Books, New York 2006 ISBN 1-933648-23-6
*Zaslaw, Neal:*Mozart's Symphonies: Context, Performance Practice, Reception* OUP, Oxford 1991 ISBN 0-19-816286-3

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η παρτιτούρα της 11η Συμφωνίας στο DME.at

11
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε μείζονα
12η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η **12η Συμφωνία σε Σολ μείζονα,  K. 110/75b** (γερμανικά: *Sinfonie G-Dur Köchelverzeichnis 110 (75b)*) είναι μία συμφωνία του Βόλ, που γράφτηκε στο καλοκαίρι του 1771, στο Σάλτσμπουργκ. Η σύνθεση έγινε πριν το δεύτερο ταξίδι του Μότσαρτ στην Ιταλία, το οποίο έγινε μεταξύ Αυγούστου και Δεκέμβρη του 1771. Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη, με το πρώτο μέρος να είναι το μεγαλύτερο που είχε γράψει έως τότε ο Μότσαρτ. Αν και δεν υπάρχουν εξακριβωμένες πληροφορίες, η Συμφωνία, πιθανώς έκανε πρεμιέρα στο Μιλάνο, στις 22 με 23 Νοεμβρίου του 1771.

## Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 όμποε, 2 κόρνο, 2 φλάουτα, 2 φαγκότα, έγχορδα και ένα πληκτροφόρο continuo.

:
\relative c' {
  \tempo "Allegro"
  \key g \major
  \time 3/4
  g4\f b' c |
  d4. e8 d4 |
  g,,4 c' d |
  e4. f8 e4 |
  g,,4 b' c |
  d8( g) g( b) b( d) |
  d2
}


Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη:

#Allegro, 3/4
#Andante, 2/2
#Menuetto and Trio, 3/4
#Allegro, 2/4

Το μινουέτο διαθέτει μία τεχνική, την οποία πιθανώς την είχε μάθει ο Μότσαρτ, από την 23η Συμφωνία του Χάυντν (γραμμένη κι αυτή σε Σολ μείζονα).

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Zaslaw, Neal: *Mozart's Symphonies: Context, Performance Practice, Reception* OUP, Oxford 1991 ISBN 0-19-816286-3

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η παρτιτούρα της 12ης Συμφωνίας στο DME.at

12
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ μείζονα
Αλβέρτος Α΄ του Γκρουμπενχάγκεν

Ο **Αλβέρτος Α΄** (π. 1339 - μάλλον το 1383) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1361-1383), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ.

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου Α΄ πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της Αδελαΐδας, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Εμπερστάιν. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1361, αλλά ήδη δύο έτη πριν τον είχε συγκυβερνήτη. Παραχώρησε τις περιοχές Οστερόντε και Χέρτσμπεργκ στο νεότερο αδελφό του Φρειδερίκο. Είχε την έδρα του στο κάστρο Ζαλτσντερχέλντεν στο Άινμπεκ.

Ήταν εραστής της Ιστορίας και των Επιστημών, παρ' όλα αυτά οι ληστείες πλήθυναν κατά την περίοδό του. Ίσως εμπλεκόταν και ο ίδιος σε αυτές. Οι γείτονές του διαμαρτυρήθηκαν. Το 1361 μαζί με τον αδελφό του αρχιμανδρίτη (canon) Ιωάννη, διαφιλονίκησε με τον Όθωνα κόμη του Βάλντεκ, που το επόμενο έτος, στη μάχη του Αρνολντσχάουζεν, τους αιχμαλώτισε. Όταν ορκίστηκαν ότι δεν θα συνεχίσουν με αντεκδικήσεις, ελευθερώθηκαν.

Ο Αλβέρτος και οι υποτελείς του εισέβαλαν στη γειτονική Θουριγγία και έκαναν λεηλασίες. Τότε ο μαρκήσιος (landrave) Φρειδερίκος Γ΄, αφού οι απειλές του δεν εισακούσθηκαν, συγκέντρωσε στρατό 18.000 ανδρών, μεγάλο για την περίσταση και στρατοπέδευσε γύρω από το Άινμπεκ και το Ζαλτσντερχέλντεν, αλλά δεν έγινε τίποτε. Αποχωρώντας κατέστρεψε κωμοπόλεις και χωριά· κατέλαβε και γκρέμισε τα κάστρα των ληστών, υποτελών του Αλβέρτου. Ο πρίγκιπας εξαναγκάστηκε σε ειρήνη, σύντομα όμως την καταστρατήγησε, έτσι ο Φρειδερίκος Γ΄ εισέβαλε πάλι καταστρέφοντας το πριγκιπάτο.

Οι έριδες αυτές κατέστρεφαν τα οικονομικά του και αναγκαζόταν να υποθηκεύει ιδιοκτησίες του. Ενεχυρίασε την περιοχή του Χάμελιν (1365), το μερίδιό του στις περιοχές Άλτεβικ και Ζακ (1370), την πόλη του Χάμελιν (1372), το δικαστήριο, τον Ιουδαϊκό φόρο, τους μύλους του Μπράουνσβαϊχ. Επώλησε μερικά χωριά γύρω από το Άινμπεκ για 300 φλωρίνια του Ρήνου στον επίσκοπο του Χιλντεσχάιμ (1381).

Απεβίωσε μάλλον το 1383 και ετάφη στη μονή του Αγ. Αλεξάνδρου στο Άινμπεκ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή των Γουέλφων, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Μάγκνους Β΄ πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και είχε τέκνο:
* Ερρίκος π. 1383-1427, πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν.

## Πηγές
*Ferdinand Spehr (1875), "Albrecht II, Duke of Brunswick", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 1, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 263 – 264

Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Τρίβολος

Ο **τρίβολος** *(*'Tribulus*')*, είναι γένος φυτών που βρίσκεται σε πολλές θερμές περιοχές. Το πιο γνωστό μέλος, ο τρίβολος ο χερσαίος  (*Τ. terrestris)* είναι ένα ευρέως διαδεδομένο ζιζάνιο, αλλά και πηγή συμπληρώματος διατροφής. Το *T. terrestris* έχει ειπωθεί ότι αν ληφθεί ως συμπλήρωμα, αυξάνει τα φυσικά επίπεδα τεστοστερόνης. Δεν έχουν γίνει μελέτες που να δείχνουν μια άμεση συσχέτιση μεταξύ της χρήσης του *tribulus* και της αύξησης της φυσικής τεστοστερόνης.

Τα είδη *Tribulus* είναι πολυετή *(perennial)*, αλλά μερικά αναπτύσσονται στα ψυχρότερα κλίματα ως μονοετή *(annual)*. Τα φύλλα είναι αντίθετα και σύνθετα. Τα άνθη είναι τέλεια (ερμαφρόδιτα), με πενταπλή συμμετρία και γονιμοποιούνται από έντομα, . Η ωοθήκη χωρίζεται σε κοιλότητες, που με τη σειρά τους χωρίζονται από «ψευδοδιαφράγματα» (το τελευταίο διακρίνει το *Tribulus* από άλλα μέλη της οικογένειας).

Σε θερμές περιοχές, ορισμένα είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά. Κάποια, ιδίως τα *T. cistoides, T. longipetalus, T. terrestris* και *T. zeyheri*, θεωρούνται ζιζάνια. Το *Tribulus omanense* είναι το εθνικό λουλούδι του Ντουμπάι. Δεκατρία είδη *Tribulus* είναι αποδεκτά από «Τη Λίστα Φυτών» *("The Plant List")*, αλλά υπάρχουν πολλά άγνωστα ονόματα ακόμα τα οποία χρειάζονται περαιτέρω μελέτη.

## Σημειώσεις



;Παραπομπές σημειώσεων




## Παραπομπές




## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  ''Tribulus'' στη BoDD &ndash; Botanical Dermatology Database (Δεδομένων Βοτανικής Δερματολογίας)
*  Technical description of Zygophyllaceae  από «Τις Οικογένειες των Ανθοφόρων Φυτών» *(«The Families of Flowering Plants»)*, L. Watson και M. J. Dallwitz

Τριβολος
Απορροφητήρας

thumb|δεξιά|Απορροφητήρας σε διαμέρισμα
Ο **απορροφητήρας** είναι συσκευή η οποία τοποθετείται πάνω από τις εστίες μαγειρέματος στο χώρο της κουζίνας, ώστε να απορροφά τις μυρωδιές και τους ατμούς που δημιουργούνται από το μαγείρεμα, προκειμένου να παραμένει καθαρός ο αέρας.

## Ιστορικά στοιχεία
Ο απορροφητήρας αποτελεί εφεύρεση του 19ου αιώνα. Εφευρέθηκε στις ΗΠΑ κι ύστερα διαδόθηκε στον υπόλοιπο κόσμο. Στην Ελλάδα ήρθε στη δεκαετία του 1950.

## Τύποι
Οι απορροφητήρες κουζίνας κατηγοριοποιούνται σε γενικές γραμμές σε απορροφητήρες με αγωγούς και χωρίς αγωγούς. Αυτή η ταξινόμηση αυτών των απορροφητήρων κουζίνας βασίζεται αποκλειστικά στον τρόπο με τον οποίο οι απορροφητήρες επεξεργάζονται τον αέρα εισαγωγής. 

### Κουκούλες κουζίνας αγωγών
Οι απορροφητήρες κουζίνας με αγωγούς είναι ο πιο κοινός και βασικός τύπος απορροφητήρων κουζίνας. Όπως υποδηλώνει το όνομα, ένας απορροφητήρας κουζίνας με αγωγό διαθέτει έναν αγωγό που χρησιμοποιείται για την επεξεργασία και την απομάκρυνση του καπνού που παράγεται πάνω από τη σόμπα της κουζίνας. 

Οι απορροφητήρες μεγάλου μεγέθους χρησιμοποιούνται ευρέως όχι μόνο σε σπίτια αλλά και σε εμπορικά εστιατόρια και δημόσιες κουζίνες. 

Οι απορροφητήρες με αγωγούς έχουν συνήθως υψηλότερες τιμές CFM, επιτρέποντας πιο ισχυρή ροή αέρα, και το σύστημα αγωγών παρέχει άμεση ροή αέρα προς το ύπαιθρο.

### Απορροφητήρες κουζίνας χωρίς αγωγούς
Οι απορροφητήρες κουζίνας χωρίς επαφή δεν διαθέτουν αγωγούς που χρησιμοποιούνται για την επεξεργασία του αέρα. Αντίθετα, χρησιμοποιεί ισχυρό φιλτράρισμα του αέρα και στη συνέχεια αντλεί τον αέρα πίσω στο δωμάτιο. Αυτοί οι τύποι απορροφητήρων χρησιμοποιούνται συνήθως σε σπίτια. 

## Προεξοχή απορροφητήρα
Συνιστάται η χρήση μεγάλων προεξοχών απορροφητήρα για τον περιορισμό των πυρκαγιών μαγειρέματος σε χώρο απορροφητήρα που προστατεύεται από σύστημα καταστολής πυρκαγιάς.

## Επίπεδα θορύβου
Οι δυνατοί απορροφητήρες κουζίνας μπορούν να επηρεάσουν την ευημερία σας και να συμβάλουν ακόμη και στην απώλεια ακοής. Οι ανεμιστήρες μεταβλητής ταχύτητας τείνουν να είναι πιο θορυβώδεις στις υψηλότερες ταχύτητες και τα διάφορα μοντέλα μπορεί να έχουν διαφορετικά επίπεδα θορύβου. Οι αεριζόμενοι απορροφητήρες τείνουν να είναι πιο θορυβώδεις αλλά πιο αποδοτικοί από τους απορροφητήρες ανακυκλοφορίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Κατοικία
Κατηγορία:Οικιακές συσκευές
Κατηγορία:Κουζίνα (χώρος)
10η Συμφωνία (Μότσαρτ)

220px|thumb|right|Ο Μότσαρτ το 1770, ήτοι τη χρονιά της σύνθεσης τούτου του έργου.
Η **10η Συμφωνία σε Σολ μείζονα,  K. 74** (γερμανικά: *Sinfonie G-Dur Köchelverzeichnis 74*) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που πιθανώς γράφτηκε κατά την περίοδο του πρώτου του ταξιδιού στην Ιταλία, το 1770. Η Συμφωνία αποτελείται από δύο μέρη, με μία τυπική εκτέλεση της να διαρκεί 9 λεπτά περίπου. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* [Symphony No.10 in G major, K.74 (Mozart, Wolfgang Amadeus)](http://imslp.org/wiki/Symphony_No.10_(Mozart,_Wolfgang_Amadeus)) στο IMSLP.org
* H παρτιτούρα της 10ης Συμφωνίας στο DME.at

10
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ μείζονα
Σαλαχλί Κενγκερλί

Το **Σαλαχλί Κενγκερλί** (επίσης **Σαλακλί Κ'ενγκερλί**) είναι ένα χωριό της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας, στο έδαφος της μη αναγνωρισμένης δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. 

## Παραπομπές
* 

Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Ερρίκος του Γκρουμπενχάγκεν

Ο **Ερρίκος ο νικητής** (*Erich I.*, 1383 - 28 Μαΐου 1427) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1383-1427), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ. Στη μάχη του Οστερχάγκεν νίκησε τους τρεις κόμητες του Χόενσταϊν.

## Οικογένεια
Ήταν ο μόνος γιος του Αλβέρτου Α', πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της Αγνής A΄ των Γουέλφων, κόρης του Μάγκνους Β΄, πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ. Ο πατέρας του απεβίωσε μάλλον το έτος που γεννήθηκε ο Ερρρίκος, οπότε κηδεμόνας έγινε ο θείος του Φρειδερίκος. Ενηλικιώθηκε το 1402 και μετακινήθηκε στο Σαλτσντερχέλντεν, έδρα του πατέρα του.

Οι διαφωνίες του με τους δύο (εκ μητρός) θείους του Βερνάρδο Α΄ και Φρειδερίκο Α΄, με την πόλη του Μπράουνσβαϊγκ, με τον θείο του Φρειδερίκο και με τον λαντγράβο της Θουριγγίας επιλύθηκαν γρήγορα. Το 1406 σε διαμάχη με τους κυρίους του Χάρντενμπεργκ αιχμαλωτίστηκε. Τον ελευθέρωσαν μόνο με τη γραπτή υπόσχεση ότι δεν θα συνεχίσει με αντεκδικήσεις και την εγγύηση του Οστερόντε αμ Χαρτς. Το 1415 έκανε πόλεμο με τους τρεις κόμητες του Χόενσταϊν για την κομητεία του Μπαντ Λάουτερμπεργκ και τους νίκησε στο Οστερχάγκεν: ο ένας σκοτώθηκε στη μάχη και οι άλλοι δύο έπρεπε να αποκηρύξουν τα δικαιώματά τους και να πληρώσουν 8.000 φλωρίνια για την ελευθερία τους.

Η φιλονικία με τους κυρίους του Μπόρτφελντ και η φιλονικία με τον Φρειδερίκο Α΄, εκλέκτορα της Σαξονίας για την πόλη του Άινμπεκ, διευθετήθηκαν σύντομα. Το 1422 η κόρη του Αγνή, ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ του παραχώρησε ως φέουδο το Έλμπινγκεροντε. Το 1424 η Αδελαΐδα του Ίζενμπουργκ, ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ του παραχώρησε ως φέουδο το Ντούντερστατ και το Γκιμπολντσχάουζεν.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την τρίτη εξαδέλφη του Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρη του Όθωνα Α', πρίγκιπα του Γκέτινγκεν και είχε τέκνα:
* Ερρίκος Γ΄ 1416-1464, πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν.
* Ερνέστος Β΄ 1418-1466, πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν, διοικητής (provost) της μονής του Αγ. Αλεξάνδρου στο Άινμπεκ και μετά αρχιδιάκονος (canon) στο Χάλμπερστατ.
* Αλβέρτος Β' 1419-1485, πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν.
* Αγνή π. 1406-1439, ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ.
* Άννα1414-1474, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλβέρτο Γ΄ των Βίττελσμπαχ, δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και έπειτα τον Φρειδερίκο Γ΄ των Γουέλφων, πρίγκιπα του Κάλενμπεργκ.
* Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Καζιμίρ Ε΄ δούκα της Πομερανίας.

## Πηγές
*Ferdinand Spehr (1877), "Erich I., Herzog von Braunschweig-Grubenhagen", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 6, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 201–202

Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Toyota Crown

Το **Toyota Crown** είναι μια σειρά από πολυτελή σεντάν της Toyota, τα οποία στοχεύουν κυρίως στην αγορά της Ιαπωνίας, αλλά και σε άλλες ασιατικές αγορές. Η πρώτη γενιά του, εισήχθη το 1955 και το μοντέλο διαχρονικά είναι η επικρατούσα τάση στα μεγάλα sedan στην ιαπωνική αγορά. Επίσης, είναι το μακροβιότερο όνομα στην ιστορία της Toyota, ενώ ήταν και το πρώτο μοντέλο της εταιρείας που άρχισε να εξάγεται στις Ηνωμένες Πολιτείες - για την ακρίβεια, από το 1958. Από τον Ιούνιο του 2018 (σεζόν του 2019) μέχρι σήμερα, παράγεται η 15η γενιά του μοντέλου.
[thumb|left|Το [λογότυπο του Toyota Crown μεταξύ του 2003 και του 2018.]]

Σε μια λίγο μακρύτερη εκδοχή της πλατφόρμας του Crown, βασίζεται το Toyota Crown Majesta, που εμφανίστηκε μετά τη διεθνή καθιέρωση της Toyota Celsior / Lexus LS στα τέλη του 1989. Το Crown Majesta τοποθετείται ως ένα σύγχρονης αισθητικής πολυτελές σεντάν και ως εναλλακτική λύση αντί για το ρετρό αισθητικής σεντάν Toyota Century.

## Βιβλιογραφία
* ＧＰ企画センター [GP Planning Center], ed. (2006). 日本自動車史年表 [History Timeline of the Japanese Automobile]. Tokyo: GP Publications. ISBN 978-4-87687-286-2.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  (Ιαπωνία)
*  (Κίνα)

Crown
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Φρειδερίκος του Οστερόντε

Ο **Φρειδερίκος** (π. 1350 – 1421) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόμης του Οστερόντε (1361-1421), περιοχής που ανήκε στο πριγκιπάτο του Γκρουμπενχάγκεν και ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ.
## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Α' πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της Αδελαΐδας, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Εμπερστάιν. Το 1361 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλβέρτος Α', ο οποίος του παραχώρησε το Οστερόντε και το Χέρτσμπεργκ από την πατρική κληρονομία.

Το 1383 απεβίωσε ο Αλβέρτος Α', το ίδιο έτος που γεννήθηκε ο γιος του Έρικ και ο Φρειδερίκος ανέλαβε την κηδεμονία του. Το 1402 ο Έρικ ενηλικιώθηκε και μετέβη στον πύργο Ζαλτσντερχέλντεν, έδρα του πατέρα του. Αργότερα διαφώνησαν, αλλά γρήγορα λύθηκε η διαφορά.

Απεβίωσε το 1421 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Όθων.
## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κόρη του Βερνάρδος Ε΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και τέκνο του ήταν ο:
* Όθων 1396-1452, κόμης του Οστερόντε.

## Πηγές
*www.Welfen.de

Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
ORF Sport +

To **ORF Sport +** είναι Αυστριακό αθλητικό τηλεοπτικό κανάλι που ανήκει από το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα, ORF.
Το κανάλι είναι διαθέσιμο μέσω του δορυφόρου Astra 1KR, 19.2°E, καλωδιακά και επίγεια ψηφιακά (DVB-Τ), στην Αυστρία και σε μέρη της Ευρώπης .

## Ιστορία
Πριν από την έναρξη του ORF Sport Plus την 1η Μαΐου 2006, η TW1 μετέδιδε αθλητικά προγράμματα από το Μάιο του 2000 μέχρι την έναρξη του ORF Sport Plus.

Στις 22 οκτωβρίου 2007, το ORF Sport Plus διατίθεται σε DVB-T, μόνο στις πρωτεύουσες της Αυστρίας. Από την ημερομηνία αυτή, η TW1 ήταν διαθέσιμη μόνο στην καλωδιακή και δορυφορική.

## Προγράμματα
Η ORF Sport + παρουσιάζει ποικιλία από αθλητικά προγραμματα, συμπεριλαμβανομένων: Αμερικανικό ποδόσφαιρο, χόκεϊ επί πάγου, ποδόσφαιρο (UEFA Intertoto Cup), Χόκεϊ, Αντιπτέριση, Αντισφαίριση, Επιτραπέζια αντισφαίριση, Πετοσφαίριση, Χειροσφαίριση, κολύμβησης και το Εθνικό Πρωτάθλημα Γκολφ

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ORF Sport
* ORF Sport Plus TV listings

Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2006
Κατηγορία:Αυστριακοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Αστέρι της Ιταλίας

Το **Αστέρι της Ιταλίας** ή **Μεγάλο Αστέρι της Ιταλίας** (ιταλικά: *Stella d’Italia* ή *Stellone d'Italia*) είναι το αρχαιότερο σύμβολο ταυτότητας της ιταλικής γης. Σήμερα έχει συσχετιστεί με την Δεσπόζουσα Ιταλία (ιταλικά: *Italia turrita*), την αρχαία αλληγορική αναπαράσταση της Ιταλίας.

## Καταγωγή
Η μυθολογία για το «Αστέρι της Ιταλίας» πηγαίνει πίσω στον 6ο αιώνα π.Χ. όταν ο Σικέλιος ποιητής Στησίχορος, στο ποίημά του *Η πτώση της Τροίας* δημιουργεί τον μύθο του Αινεία: δραπετεύοντας από την Τροία, συνελήφθη και πυροβολήθηκε από τους Έλληνες και τελικά επέστρεψε στην Ιταλία, την γη των προγόνων του. Το διήγημα με τα ταξίδια του Αινεία στην θάλασσα, καθοδηγούμενος προς τις ιταλικές ακτές από το αστέρι της μητέρας του, ξαναχρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Βιργίλιο, ο οποίος έδωσε ζωή στην πολιτική παράδοση του «Αστεριού του Καίσαρα» (ιταλικά: *Caesaris Astrum*) και στην γεωγραφική παράδοση της Ιταλίας ως Εσπερίδα, από το αρχαίο όνομα που της έδωσαν οι Έλληνες. Και οι δυο παραδόσεις σχετίζονται με το βραδυνό αστέρι το οποίο ταυτίζει την Ιταλία ως την «χώρα του ηλιοβασιλέματος» αλλά και με το αστέρι της Αφροδίτης, της θεάς της αγάπης σαν καθολικής δύναμης, το οποίο ταυτίζει την Ιταλία σαν την χώρα του Έρωτα, τραγουδισμένη ως τέτοια από ποιητές.

## Το αστέρι και η εθνική προσωποποίηση
Το 1603, στην δεύτερη έκδοση της πραγματείας *Εικονολογία*, ο Τσέζαρε Ρίπα σύνδεσε το σύμβολο με την «Δεσπόζουσα Ιταλία» και δημιούργησε μια νεότερη εκδοχή της αλληγορικής προσωποποίησης της Ιταλίας: μια γυναίκα με ένα αστέρι που δεσπόζει στην κορυφή του στέμματος. Η πραγματεία του Ρίπα ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες μέχρι την δεκαετία του 1920, όπως τους Κανόβα, Μπισσόν, Μακκάρι, Μπάλλα και Σιρόνι. Η αλληγορική εικόνα της δεσπόζουσας και με το άστρο στην κορυφή Ιταλίας έγινε διάσημη κατά την Ιταλική Ενοποίηση καθώς εξαπλώθηκε μέσα από μια μεγάλη εικονογραφία από αγάλματα, διαζώματα και διακοσμητικά αντικείμενα, εξώφυλλα τουριστικών οδηγών, καρτ ποστάλ, εκτυπώσεις και εικονογραφήσεις περιοδικών. Κατά την περίοδο της Ιταλικής Ενοποίησης, επικαλούμενος το ταξίδι του Αινεία προς τις ιταλικές ακτές, ο φιλόπατρης Τζουζέπε Ματζίνι ανέφερε ξανά τον μύθο του εθνικού αστεριού ο οποίος αργότερα ανακτήθηκε από τον Καμίλο Μπένσο και τους νέους βασιλιάδες του Οίκου της Σαβοΐας. Το βασιλεύον σπίτι στην Ιταλία προσπάθησε ακόμα και να το πάρει υπό την κατοχή του, υποστηρίζοντας ότι ήταν το «Αστέρι της Σαβοΐας» (ιταλικά: *Stella Sabauda*), ένα οικογενειακό εραλδικό μοτίβο το οποίο όμως δεν αναφέρεται σε καμιά ιστορική μαρτυρία που προηγείται της ενοποίησης της Ιταλίας.

Το 1947 το «Αστέρι της Ιταλίας» συμπεριλήφθηκε στο κέντρο του επίσημου εμβλήματος της Ιταλικής Δημοκρατίας.

## Βιβλιογραφία
* Lista, Giovanni, La Stella d’Italia, Edizioni Mudima, Milan 2011, ISBN

Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ιταλίας
Όθων του Οστερόντε

Ο **Όθων ο νεότερος** (1396 - 1452) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόμης του Οστερόντε (1420-52), περιοχής του πριγκιπάτου του Γκρουμπενχάγκεν που ανήκε στο δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

## Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Φρειδερίκου κόμη του Οστερόντε και της Αδελαΐδας, κόρης του Βερνάρδου Ε΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Το 1421 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Οστερόντε. Την ίδια περίοδο πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν ήταν ο εξάδελφός του Έρικ και έπειτα από το 1427 οι δύο γιοί του Ερρίκος Γ΄ και Αλβέρτος Β΄. 

Το 1452 απεβίωσε άτεκνος και η κομητεία του Οστερόντε επανενώθηκε με το πριγκιπάτο του Γκρουμπενχάγκεν.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σονέτα, κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Νασσάου-Βάιλμπουργκ, αλλά δεν απέκτησε τέκνα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* www.Welfen.de

Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Καλλίμαχος (γλύπτης)

Ο **Καλλίμαχος** ήταν γλύπτης της Αρχαίας Ελλάδας που έζησε προς το τέλος του 5ου π.Χ. αιώνα. Αναφέρεται και ως τορευτής, δηλαδή αδριαντοποιός και είναι ασαφές αν η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα ή την Κόρινθο. Ορισμένοι τον αναφέρουν ως ζωγράφο, αρχιτέκτονα,  μαθητή του Πελοποννήσιου γλύπτη Πολύκλειτου αλλά και συνεργάτη των Φειδία, Ικτίνου, Καλλικράτη, Μνησικλή κατά την ανοικοδόμηση της Ακρόπολης που έγινε αμέσως μετά την ήττα των Περσών το 479 π.Χ. και εντάθηκε στα χρόνια του Περικλή. Σύμφωνα με τον Βιτρούβιο θεωρείται ο εμπνευστής του Κορινθιακού κιονόκρανου. Λέγεται ότι συνέλαβε την ιδέα βλέποντας ένα καλάθι με παιχνίδια, που βρισκόταν αφιερωμένα στον τάφο ενός κοριτσιού στην Κόρινθο, σκεπασμένο από μία τετράγωνη πλάκα και ανακατεμένο με φύλλα ακάνθου. Ο Πλίνιος περιγράφει τον Καλλίµαχο ως περίφηµο χαλκουργό με εµµονή στις λεπτοµέρειες η οποία άγγιζε την υπερβολή. Σύμφωνα µε τον Παυσανία ο Καλλίμαχος έφερε το επίθετο *κατατηξίτεχνος*.

## Έργο
Στον Καλλίμαχο εκτός από την έμπνευση του Κορινθιακού κιονόκρανου αποδίδονται από τους μελετητές αρκετά ακόμα έργα. Ένα από αυτά είναι οι  Καρυάτιδες στο Ερέχθειο αν και σύμφωνα με άλλους φιλοτεχνήθηκαν από τον Αλκαμένη. Πολύ γνωστό έργο του θεωρείται το ορειχάλκινο άγαλμα της Αφροδίτης για το οποίο υπάρχει μαρμάρινο άγαλμα στο μουσείο του Λούβρου. Ένα άλλο η *[[Επιτύμβια στήλη της Ηγησώς]]*, που ανακαλύφθηκε το 1870 σε οικογενειακό ταφικό περίβολο του Κεραμεικού. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι αυτός κατασκεύασε το περίφημο χρυσό λυχνάρι που έκαιγε χωρίς να σβήνει για δώδεκα μήνες στο εσωτερικό του Ερεχθείου μπροστά από το άγαλμα της Αθηνάς Πολιάδας. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φωτεινή Ζερβάκη, "Μαινάδες, Βάκχες, Καρυάτιδες, Lacaenae Saltantes. Χρυσά περίτμητα ελάσματα από την ελληνιστική νεκρόπολη της Ρόδου", σελ. 254 - 257
* Παυσανίας, Ἀττικὰ 1, 26, 5-7 από τη ψηφιακή βάση *Ψηφίδες*, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας
* Το μαρμάρινο αντίγραφο του αγάλματος της Αφροδίτης στο μουσείο του Λούβρου.
* Κορινθιακό κιονόκρανο στο youtube.com

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Βελούσινα

Η ** Βελούσινα** (σλαβομακεδονικά *Велушина*) είναι χωριό στον Δήμο Μπίτολα της Βόρειας Μακεδονίας. Η Βελουσίνα βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νότια του Μοναστηρίου στη διαδρομή R2333 (περίπου έξι χιλιόμετρα βόρεια των συνόρων με την Ελλάδα), στους πρόποδες του όρους Μπάμπα στην πεδιάδα της Πελαγονίας. Το Ποτάμι της Βελουσίνας περνά μέσα από το χωριό. Είχε 160 κατοίκους το 2002 (79 Αλβανούς, 73 Σλαβομακεδόνες, 5 Ρομά και 3 Σέρβους).

Ετυμολογικά η ονομασία του χωριού αυτού προέρχεται απο την τοπική σλαβική έκφραση «μεγάλη Ελεούσα» (*велика Елеуса* (προφ. «Βέλικα Ελεούσα») – *Велеушина*) και που αναφέρεται στην εκκλησία της Θεοτόκου Ελεούσας (*Богородица Елеуса, Μπογκορόντιτσα Ελεούσα*) που βρίσκεται στο χωριό. Είναι παρόμοια περίπτωση ονομασίας όπως του χωριού Ελεούσα (*Вељуса, Βελιούσα*), κοντά στην Στρώμνιτσα, με τον εκεί ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ελεούσας.

Η εκκλησία της Θεοτόκου Ελεούσας της Βελούσινα είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, είναι μια παλαιοχριστιανική βασιλική που χτίστηκε τον 4ο-5ο αιώνα στα χρόνια του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄. Βρίσκεται στην νοτιοανατολική πλευρά της Βελούσινα κοντά στην αρχαία Εγνατία Οδό και στον παλιό δρόμο Καστοριάς - Ηράκλειας. Σήμερα στον τοπικό πληθυσμό είναι γνωστή ως «παληά εκκλησία».

Κατά την Οθωμανική περίοδο ολόκληρος ο χριστιανικός πληθυσμός του χωριού ήταν σλαβόφωνος και υπαγόταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Χρησιμοποιώντας τη γλώσσα ως κριτήριο εθνικότητας, ο Ντίμιταρ Μπράνκοφ (ψευδώνυμο του γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας Ντίμιταρ Μίσεφ) κατέγραψε το 1905 στη Βελούσινα 880 κατοίκους, όλοι τους «Βούλγαροι πατριαρχικοί ελληνίζοντες» (γαλλικά: «Bulgares Patriarchistes Grécisants») και ότι στο χωριό λειτουργούσε ελληνικό σχολείο με είκοσι μαθητές. Περιγράφοντας στο αυτοβιογραφικό του αντιπολεμικό μυθιστόρημα *[[Η ζωή εν τάφω (μυθιστόρημα)|Η ζωή εν τάφω]]* την ανάρρωσή του κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στο Μακεδονικό Μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο σπίτι μιας αγροτικής οικογένειας στη Βελούσινα ο λογοτέχνης Στράτης Μυριβήλης έγραψε για τους κατοίκους του χωριού ότι «δὲ θέλουν νἆναι μήτε «Μπουλγκάρ», μήτε «Σρρπ» μήτε «Γκρρτς». Μοναχὰ «Μακεντὸν ὀρτοντόξ.»».

Στη Βελούσινα γεννήθηκε το 1887 ο έλληνας δάσκαλος και Μακεδονομάχος Πέτρος Χρήστου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Βελουσι
Βελουσι
Κρίστοφερ Ριβ

Ο **Κρίστοφερ Ριβ** (αγγλικά: *Christopher D'Olier Reeve*, 25 Σεπτεμβρίου 1952 - 10 Οκτωβρίου 2004) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός, σκηνοθέτης κινηματογραφικών ταινιών, ακτιβιστής και συγγραφέας. Συγκεκριμένα, έγινε διάσημος από την ιδιότητα του ως ηθοποιός. Είναι κυρίως γνωστός  από τον ρόλο του ως Σούπερμαν στην ομώνυμη σειρά ταινιών, με πρωταγωνιστή τον ίδιο.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1952 στην Νέα Υόρκη και πέθανε το 2004 στο Όρος Κίσκο. Ήταν παντρεμένος με την Ντάνα Μοροσίνι από το 1992 μέχρι και το θάνατο του, το 2004.  Για τον ρόλο του ως Σούπερμαν στην ομώνυμη ταινία του 1978 κέρδισε ένα βραβείο BAFTA του Πιο Υποσχόμενου Νεοαφιχθέντα σε Α' Ανδρικό Ρόλο.

Στις 27 Μαΐου 1995, είχε σοβαρό ατύχημα όταν έπεσε από ένα άλογο κατά τη διάρκεια ιππασίας στην Βιρτζίνια και έμεινε τετραπληγικός. Έμεινε παράλυτος ως τον θάνατο του και αφιερωσε τη ζωή του στην υποστήριξη της έρευνας για την αποκατάσταση της σπονδυλικής στήλης αλλά και τις νευρολογικές βλάβες. Δημιούργησε το Christopher & Dana Reeve  Foundation, το οποίο συγκέντρωσε εκατομμύρια δολάρια για την έρευνα και την βελτίωση της ποιότητας της ζωής ατόμων με παραπληγία ή τετραπληγία. Η συνεισφορά του υπήρξε καθοριστική για την πρόοδο στις θεραπείες αποκατάστασης νεύρων και την αναγέννηση των ιστών. 

## Φιλμογραφία
*1978 *Παγίδα*
*1993 *Τ' απομεινάρια μιας μέρας*
*1995 *Village of the Damned*
*2006 *Everyone's Hero*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κρίστοφερ Ρίβ στο IMDb

Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές