Αντόνιο Ζοζέ Σεγκούρο

Ο **Αντόνιο Ζοζέ Μαρτίνς Σεγκούρο** (*António José Martins Seguro*, στην Πεναμακόρ, στις 11 Μαρτίου 1962) είναι Πορτογάλος πολιτικός του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS), πρόεδρος της Πορτογαλίας από τις 9 Μαρτίου 2026,  μετά τη νίκη του στις πορτογαλικές προεδρικές εκλογές του 2026. 

Ο Σεγκούρο διετέλεσε γενικός γραμματέας του PS από το 2011 έως τον Σεπτέμβριο του 2014, κατά την οποία ήταν επίσης ηγέτης της αντιπολίτευσης στο πορτογαλικό κοινοβούλιο.

## Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Σεγκούρο γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1962 στο Πεναμακόρ, ως ο τρίτος και νεότερος γιος του Ντομίνγκος Σάντσες Σεγκούρο (1926–2017) και της Μαρία ντο Σέου Μαρτίνς (1927–2011). Η οικογένεια αποτελούνταν κυρίως από εργάτες γης από την περιοχή της Μπέιρα Μπάισα· ο πατέρας του Σεγκούρο, Ντομίνγκος, διατηρούσε ένα πρακτορείο τύπου. Εισήλθε στην πολιτική σε πολύ νεαρή ηλικία και έγινε μέλος του Πορτογαλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS) ως νέος. Παρακολούθησε τον πρώτο κύκλο σπουδών στην οργάνωση και διοίκηση επιχειρήσεων στο ISCTE – Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Λισαβόνας, αλλά δεν αποφοίτησε. Ο Σεγκούρο κατέχει πτυχίο στις διεθνείς σχέσεις, το οποίο του απονεμήθηκε αργότερα από το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας.

## Σταδιοδρομία
### Πρώιμος ακτιβισμός, υπουργός και ευρωβουλευτής
Ο Σεγκούρο αναμείχθηκε σε πολιτικές δραστηριότητες από πολύ νεαρή ηλικία, πάντα συνδεδεμένος με το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS). Διετέλεσε διαδοχικά γενικός γραμματέας της Σοσιαλιστικής Νεολαίας, πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας και πρόεδρος του Φόρουμ Νεολαίας των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά στη Πορτογαλική Εθνοσυνέλευση το 1991. Το 1995 το Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές, οδηγώντας τον ηγέτη Αντόνιο Γκουτέρες στον σχηματισμό κυβέρνησης. Ο Σεγκούρο αρχικά ήταν υφυπουργός Θεμάτων Νεολαίας και, από το 1997, υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ. Έπαιξε επίσης τον ρόλο του συντονιστή της Διαρκούς Επιτροπής του Πορτογαλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και του προέδρου της Δημοτικής Συνέλευσης του Πεναμακόρ. Στις ευρωεκλογές του 1999, ο Σεγκούρο εξελέγη Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όντας το δεύτερο όνομα σε μια λίστα της οποίας ηγείτο ο πρώην πρόεδρος Μάριο Σοάρες.

Ο Σεγκούρο υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής μεταξύ Ιουλίου 1999 και Ιουλίου 2001, όντας τακτικό μέλος της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων (σε αυτά τα καθήκοντα ήταν συντάκτης της Έκθεσης για τη Συνθήκη της Νίκαιας και το Μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης), και ήταν επίσης αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Αντιπροσωπείας για τις Σχέσεις με την Κεντρική Αμερική και το Μεξικό, αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και πρόεδρος της πορτογαλικής σοσιαλιστικής αντιπροσωπείας.

Ο Σεγκούρο παραιτήθηκε από ευρωβουλευτής το 2001 για να υπηρετήσει ως υπουργός στο Συμβούλιο του Πρωθυπουργού, ξανά υπό τον Αντόνιο Γκουτέρες. Το 2002, επέστρεψε στη Συνέλευση της Δημοκρατίας, υπηρετώντας ως ο Σοσιαλιστής Κοινοβουλευτικός ηγέτης από το 2004 έως το 2005. Διορίστηκε επίσης μέλος της Εθνικής Γραμματείας του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Συνδύασε αυτές τις θέσεις με τη συμμετοχή στη Δημοτική Συνέλευση της Γκουβέια μετά την εκλογή του στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2001.

Μετά την παραίτηση του Φέρο Ροντρίγκες από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του PS το 2004, ο Σεγκούρο θεωρήθηκε πιθανός υποψήφιος για την εκλογή ηγεσίας, αλλά πείστηκε από τον Ζόρζε Κοέλιο να μην θέσει υποψηφιότητα καθώς "δεν ήταν η ώρα του". Αντιτάχθηκε στην ηγεσία του Ζοζέ Σόκρατες σε αρκετές στιγμές, διαρρηγνύοντας την κομματική πειθαρχία για να καταψηφίσει τον νόμο για τα οικονομικά των κομμάτων, να αντιταχθεί στις αυξήσεις του φόρου κατανάλωσης και υπερασπιζόμενος τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τη Συνθήκη της Λισαβόνας.
### Γενικός Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος

Αφού ο πρωθυπουργός Ζοζέ Σόκρατες παραιτήθηκε από Γενικός Γραμματέας του PS τη νύχτα των εκλογών της 5ης Ιουνίου 2011, έχοντας χάσει τις γενικές εκλογές με διαφορά μεγαλύτερη από την αναμενόμενη, ο Σεγκούρο εξελέγη ηγέτης του κόμματος στις 23 Ιουλίου 2011, κερδίζοντας το 68% των ψήφων έναντι του αντιπάλου του, Φρανσίσκο Ασίς, ο οποίος έλαβε 32%.

Ως γενικός γραμματέας, ο Σεγκούρο αποφάσισε να απέχει από τον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2012 που πρότεινε η κυβέρνηση Πάσος Κοέλιο, χαρακτηρίζοντας την απόφασή του ως μια «βίαιη, αλλά εποικοδομητική αποχή», μια απόφαση που κατέληξε να προκαλέσει επικρίσεις στο εσωτερικό του PS. Υπό την ηγεσία του Σεγκούρο, το Σοσιαλιστικό Κόμμα κατάφερε να επιτύχει ένα από τα καλύτερα αποτελέσματά του στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2013 και κέρδισε τις ευρωεκλογές του 2014 με τον Φρανσίσκο Ασίς ως κύριο υποψήφιο, αν και με οριακή διαφορά. Τα αποτελέσματα των εκλογών του 2014 θεωρήθηκαν οριακά και ανεπαρκή, γεγονός που ώθησε τον Δήμαρχο της Λισαβόνας Αντόνιο Κόστα να αμφισβητήσει τον Σεγκούρο και να θέσει υποψηφιότητα για την ηγεσία του κόμματος.

Στις πρώτες προκριματικές εκλογές ανοιχτές στους υποστηρικτές του κόμματος, ο Κόστα νίκησε τον Σεγκούρο με συντριπτική διαφορά. Ο Σεγκούρο παραιτήθηκε από την ηγεσία την ίδια ημέρα, αφήνοντας τον Κόστα ως Γενικό Γραμματέα. Στη συνέχεια, ο Σεγκούρο αποσύρθηκε στην ιδιωτική ζωή. Αφού υπερασπίστηκε με επιτυχία τη μεταπτυχιακή του διατριβή, άρχισε να διδάσκει στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Λισαβόνας.
## Πρόεδρος

Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2026 στις 18 Ιανουαρίου, κανένας υποψήφιος δεν εξασφάλισε πλειοψηφία· ο Σεγκούρο κέρδισε μια σχετική πλειοψηφία 31%, και ο Αντρέ Βεντούρα (ηγέτης του δεξιού λαϊκιστικού κόμματος Chega) ήρθε δεύτερος με 23,5%· οι δύο υποψήφιοι με τις περισσότερες ψήφους αναμετρήθηκαν σε έναν επαναληπτικό δεύτερο γύρο στις 8 Φεβρουαρίου. Αυτή ήταν μόλις η δεύτερη φορά που μια άμεση πορτογαλική προεδρική εκλογή δεν κερδήθηκε από την πρώτη ψηφοφορία, όπως συνέβη και στις εκλογές του 1986. Στην ομιλία νίκης του για τον πρώτο γύρο, στο Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο του Κάλντας ντα Ραΐνια, ένας βραχνιασμένος Σεγκούρο υπογράμμισε τον μη κομματικό χαρακτήρα της εκστρατείας του και κάλεσε όλους τους «δημοκράτες, προοδευτικούς και ανθρωπιστές» να τον στηρίξουν στον δεύτερο γύρο προκειμένου να «νικήσουν τον εξτρεμισμό και εκείνους που σπέρνουν το μίσος και τον διχασμό μεταξύ των Πορτογάλων», παίρνοντας αποστάσεις από τον αντίπαλό του. Τη νύχτα των εκλογών και την επόμενη ημέρα, ο Σεγκούρο έλαβε την υποστήριξη αρκετών σημαντικών προσωπικοτήτων των κεντροδεξιών έως δεξιών πολιτικών κομμάτων PSD, IL και CDS–PP.

Ο Σεγκούρο κέρδισε τον δεύτερο γύρο με συντριπτική διαφορά, νικώντας τον Αντρέ Βεντούρα με 66,8% των ψήφων, και εξελέγη πρόεδρος. Πέτυχε το ρεκόρ του υψηλότερου αριθμού ψήφων που έχουν δοθεί ποτέ σε προεδρική εκλογή, αφού έλαβε περισσότερες από 3,5 εκατομμύρια ψήφους. Στην ομιλία νίκης του, υποσχέθηκε ότι τα πράγματα δεν θα παρέμεναν ίδια και ότι θα ήταν ο Πρόεδρος «όλων, όλων, όλων των Πορτογάλων».

Ορκίστηκε πρόεδρος στις 9 Μαρτίου 2026 στην Συνέλευση της Δημοκρατίας, με την παρουσία του βασιλιά Φιλίππου ΣΤ΄ της Ισπανίας, του προέδρου Ζοάο Λουρένσο της Ανγκόλας, του προέδρου Ντανιέλ Τσάπο της Μοζαμβίκης, του προέδρου Ζοζέ Ράμος Όρτα του Τιμόρ-Λέστε, του προέδρου Ζοζέ Μαρία Νέβες του Πράσινου Ακρωτηρίου και του προέδρου Κάρλος Βίλα Νόβα του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε.

## Παραπομπές


Σεγκ
Σεγκ