open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σπύρος Σουρτζίνος

thumb|right|250px|«Η βάρκα». Ακουαρέλλα του Σπ. Σουρτζίνου (Συλλογή Γ. Κάρτερ)
Ο **Σπύρος Σουρτζίνος** είναι Έλληνας ζωγράφος.

## Βιογραφία
Ο Σπύρος Σουρτζίνος  γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1948.          

Σπούδασε στην Καλλιτεχνική Σχολή της γενέτειράς του με τον ζωγράφο Άγγελο Κόντη, ο οποίος τον μύησε και στην τεχνική της υδατογραφίας. Ο Σουρτζίνος είναι πτυχιούχος  συντηρητής έργων τέχνης, μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών, του "International Institute for Conservation of Historic and Artistic Works", καθώς και ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συντηρητών Αρχαιοτήτων. Επί αρκετά χρόνια εργάστηκε ως συντηρητής καλλιτεχνικών έργων στη Διεύθυνση Συντήρησης του Υπουργείου Πολιτισμού. Με τον δήμο Κερκυραίων έχει συνεργαστεί επανειλημμένως για τη συντήρηση ζωγραφικών έργων της Δημοτικής Πινακοθήκης. Από τις πιο σημαντικές εργασίες του είναι η συντήρηση και η αποκατάσταση της αυλαίας του παλαιού Θεάτρου *Σαν Τζιάκομο*, όπως και των τοιχογραφιών και πινάκων στα  Ανάκτορα του Αχίλλειου.

Από τις ατομικές του εκθέσεις οι κυριότερες έγιναν: στη «Αίθουσα Κρεωνίδης» (Αθήνα, 1981», στην Αναγνωστική Εταιρία Κέρκυρας (1983), στην Gallery Dada (Αθήνα, 1989), στη Δημοτική Πινακοθήκη Κέρκυρας (2003) και στον «Χώρο Τέχνης Willian James» (Αθήνα, 2006).  Συμμετείχε, εξάλλου, σε περισσότερες από 15 εκθέσεις στην Αθήνα, στην Πάτρα και την Κέρκυρα.

Όπως γράφει ο Στέλιος Λυδάκης («Ελεύθερος Κόσμος», 10.5.81), στα έργα του «οι αρετές που παρουσιάζει αφορούν κυρίως την αιθέρια και απαλή συσχέτιση των τόνων, που δημιουργούν μια «ιμπρεσσιονιστική» - ονειρική συμφωνία». Ο Σουρτζίνος έχει τιμηθεί με τον «Χρυσόν Σταυρόν» της Εκκλησίας του Οικουμενικού Θρόνου στα Δωδεκάνησα, από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο (Πάτμος, 1994) και από το δήμο Κερκυραίων με το Χρυσό μετάλλιο της Συνόδου Κορυφής το 2002. 

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 21ου αιώνα
Χίντου Κους

[thumb|225px|Χάρτης του 1879 που απεικονίζει την οροσειρά Ινδοκούς και τα περάσματα προς [Καμπούλ και ποταμό Ώξο.]]
To **Χίντου Κους** (*Hindu Kush*) ή **Ινδοκούς**  ή **Ινδοκαύκασος**, είναι μεγάλος ορεινός όγκος ή οροσειρά στη νοτιοκεντρική Ασία. Το μεγαλύτερο μέρος του ορεινού αυτού όγκου βρίσκεται εντός του Αφγανιστάν. Το μήκος του υπολογίζεται στα 1600 χιλιόμετρα και αναπτύσσεται μεταξύ της κοιλάδας του Αμού Ντάρια βορειοδυτικά, και της κοιλάδας του Ινδού ποταμού νοτιοανατολικά. Ο ορεινός όγκος Χίντου Κους αρχίζει από το Παμίρ, (στα πακιστανοκινεζικά σύνορα), και με κατεύθυνση νοτιοδυτική μέσω του Αφγανιστάν καταλήγει ως κεντρική οροσειρά κοντά στα ιρανοαφγανικά σύνορα.

Ολόκληρος ο όγκος του Ινδοκούχου διακρίνεται σε τρία κύρια τμήματα, στο ανατολικό, το κεντρικό (βόρεια της Καμπούλ), και το δυτικό γνωστό και ως Κοχ-ι-Μπάμπα. Έχει περί τις 25 κορυφές, υψηλότερη των οποίων είναι η Τίριχ Μιρ με υψόμετρο 7.708 μέτρα. Στο ανατολικό τμήμα αυτού του όγκου παρατηρούνται και κάποιοι κορυφο-παγετώνες, ενώ μεγάλα επιμέρους τμήματα αυτού είναι μονίμως χιονισμένα.

Η περιοχή είναι αραιοκατοικημένη και με περιορισμένους φυσικούς πόρους, με συνέπεια να παρατηρείται περιορισμένη γεωργία και κτηνοτροφία. Στον ορυκτό πλούτο του Χίντου Κους περιλαμβάνονται φυσικά κοιτάσματα ορυκτού αλατιού, αντιμονίου, γαιάνθρακα, κάποιων επμέρους μεταλλευμάτων, καθώς και πετρελαίου και φυσικού αερίου, που όμως παραμένουν αναξιοποίητα. Στις τοπικές πηγές ενέργειας περιλαμβάνονται και κάποιοι ακόμη υδροηλεκτρικοί σταθμοί.

## Πηγές

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*, τόμ. 61ος, σελ. 134

Χιντου Κους
Μπίγαν

Η πόλη **Μπίγαν** (*Siudad ti Vigan*) βρίσκεται στις Φιλιππίνες, στην επαρχία Ιλόκος Σουρ, της οποίας είναι και πρωτεύουσα. Βρίσκεται στις δυτικές ακτές της νήσου Λουσόν και βλέπει τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Το 1999, ανακηρύχθηκε από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς

Έχοντας ιδρυθεί το 16ο αιώνα, το Βιγκάν είναι ένα έξοχο παράδειγμα οργανωμένης ισπανικής αποικιακής πόλης, και παράλληλα εμπορικού κέντρου, στην Ασία. Η αρχιτεκτονική του αντανακλά τη μείξη πολιτισμικών στοιχείων από τις Φιλιππίνες, την Κίνα και την Ευρώπη, δίνοντας ως αποτέλεσμα έναν πολιτισμό και ένα αστικό τοπίο μοναδικό στη Νοτιοανατολική Ασία.

Το 2007, η πόλη είχε 47.246 κατοίκους, το 80% των οποίων προέρχονται από μείξη πληθυσμού Κίνας και Φιλιππίνων. Δήμαρχος της Βιγκάν είναι ο Φέρντιναντ Μεντίνα.

## Ονομασία
Κατά τις ισπανικές κατακτήσεις το 16ο αιώνα, ο κονκισταδόρ Χουάν ντε Σαλσέδο εξερεύνησε την επαρχία Ιλόκος και εγκατέστησε στρατιωτική βάση στη σημερινή περιοχή του Βιγκάν. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, όταν κατέφτασαν οι Ισπανοί στην περιοχή, κάποιος πρόσεξε την οργιώδη πράσινη βλάστηση στις όχθες του ποταμού Μεστίζο και ρώτησε έναν ιθαγενή για το όνομα του μέρους. Ο ιθαγενής, ο οποίος δεν καταλάβαινε ισπανικά, νόμιζε ότι τον ρωτούσαν για το όνομα του φυτού, οπότε απάντησε "μπιγκάα" κι έτσι πήρε την ονομασία της η πόλη Βιγκάν.

## Ιστορία
Η πόλη είναι η μόνη στις Φιλιππίνες που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και διασώζεται μέχρι σήμερα.

Αποτελούσε παράκτιο εμπορικό κέντρο πολύ πριν την έλευση των Ισπανών: από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας έφτασαν στο Νησί του Βιγκάν (Isla de Vigan) Κινέζοι έμποροι μέσω του ποταμού Μεστίζο, οι οποίοι αντάλλασσαν αγαθά από τα βασίλεια της Ασίας με χρυσάφι, κερί και άλλα προϊόντα. Άποικοι από άλλες περιοχές, κυρίως από την Κίνα, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κι έκαναν μεικτούς γάμους με τον ιθαγενή πληθυσμό.

Στις 20 Μαΐου 1572, οι Ισπανοί κατέφτασαν βόρεια της Μανίλα και στις 12 Ιουνίου έφτασαν στο Βιγκάν, όπου ιδρύθηκε από το Χουάν ντε Σαλσέδο η Βίγια Φερνανδίνα δε Βιγκάν (*Villa Fernandina de Vigan*), προς τιμήν του Φερδινάνδου, γιου του Φιλίππου Β' της Ισπανίας. Το 1576, ο Σαλσέδο επέστρεψε στην περιοχή με στρατιωτική συνοδεία και ιεραπόστολους για την κατήχηση της επαρχίας Ιλόκος. Ιδρύθηκε ισπανική πόλη, με σκοπό τον έλεγχο των γειτονικών περιοχών.

Από το 1645 ως το 1660, το Βιγκάν ήταν χωρισμένο σε 21 τομείς.

Το 1906, ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο των Βορείων Φιλιππίνων, το παλαιότερο κρατικό πανεπιστήμιο στη Βόρεια Λουσόν.

Σήμερα, η πόλη χωρίζεται σε 39 κοινότητες.

Το 2007, σεισμός μεγέθους 5,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ συνέβη στις βόρειες Φιλιππίνες, χωρίς θύματα. Το επίκεντρο εντοπίστηκε 46 χιλιόμετρα από το Βιγκάν.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* City government of Vigan
* Official website of Vigan, Ilocos Sur
* 360° Tour, Vigan 
* Longanisa Vigan Festival

Κατηγορία:Πόλεις των Φιλιππίνων
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Λαοδίκη της Καππαδοκίας

Η **Λαοδίκη** ήταν πριγκίπισσα του ελληνιστικού βασιλείου του Πόντου και βασίλισσα της Καππαδοκίας στο πλευρό του βασιλιά Αριαράθη ΣΤ΄. Γονείς της ήταν ο Μιθριδάτης Ε΄ του Πόντου και η σύζυγός του, Λαοδίκη ΣΤ΄. Αδελφός της ήταν ο διαβόητος βασιλιάς του Πόντου, Μιθριδάτης ΣΤ΄ ο Ευπάτωρ. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Το χέρι της Λαοδίκης δόθηκε στο βασιλιά της Καππαδοκίας, Αριαράθη Στ'. Ο Πόντος προχώρησε στην κίνηση αυτή αποσκοπώντας να προσαρτήσει τα εδάφη της χώρας στη δική του επικράτεια. Το ζεύγος απέκτησε δύο γιους, που έμειναν γνωστοί στην ιστορία ως Αριαράθης Ζ' και Αριαράθης Η'. Τελικά ο Αριαράθης δολοφονήθηκε με διαταγές του Μιθριδάτη Ευπάτορα, δια μέσου ενός ευγενούς, του Γόρδιου. 

Ο Μιθριδάτης σκόπευε να προσωρήσει ακόμη παραπέρα, θανατώνοντας και τους ανηιψιούς του. Το κενό εξουσίας που δημιούργησαν τα γεγονότα αυτά εκμεταλλεύτηκε ο βασιλιάς Νικομήδης Γ' της Βιθυνίας για να εισβάλλει στην Καππαδοκία. Από την πλευρά της η Λαοδίκή, φοβούμενη πως ο Μιθριδάτης είχε δυσοίωνα σχέδια για την ίδια και τα παιδιά της, συμμάχησε με τον Νικομήδη προχωρώντας μάλιστα σε γάμο μαζί του. 

Ο Μιθριδάτης, οργισμένος με την εξέλιξη αυτή των πραγμάτων εξαπέλυσε επίθεση κατά της Καππαδοκίας, υποστηρίζοντας πως το μόνο που ήθελε ήταν να βοηθήσει την αδερφή του. Τελικά απέπεμψε τις δυνάμεις της Βιθυνίας από τη χώρα διατηρώντας για λίγο τη Λαοδίκη στο θρόνο. Σύντομα όμως, ανέβασε στο θρόνο έναν από τους γιους του, ο οποίος ήταν μόλις οκτώ ετών, συνεχίζοντας στην ουσία ο ίδιος να κυβερνά τη χώρα.

Οι κάτοικοι της Καππαδοκίας, αποπειράθηκαν τότε χωρίς αποτέλεσμα να τοποθετήσουν έναν από τους γιους της Λαοδίκης στο θρόνο. Βλέποντας τα γεγονότα αυτά και φοβούμενος πως η Βιθυνία θα γίνει ο επόμενος στόχος του Μιθριδάτη, ο Νικομήδης έστειλε στη Ρώμη έναν όμορφο νέο να διεκδικήσει το θρόνο της Καππαδοκίας, ισχυριζόμενος πως ήταν γιος του βασιλιά Αριαράθη, συμμάχου των Ρωμαίων. Τον συνόδεψε και η Λαοδίκη ώστε να υποστηρίξει ότι από τον Αριαράθη Στ' απέκτησε τρία παιδιά αντί για δύο. Τελικά η Σύγκλητος διαβλέποντας τις δολοπλοκίες των δύο βασιλέων απέσπασε την Καππαδοκία από το Μιθριδάτη και την Παφλαγονία από το Νικομήδη, προσφέροντας μάλιστα στους δύο λαούς την ελευθερία τους.

## Πηγές
*Ιουστίνος, *«Επιτομή της Ιστορίας του Πομπήιου Τρώγου»*

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
*Καππαδοκία
*Ελληνιστική περίοδος

Κατηγορία:Δυναστεία των Αριαραθιδών
Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες του Πόντου
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Καππαδοκίας
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Βιθυνίας
Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Μαρωνίτες της Κύπρου

Οι Μαρωνίτες είναι μία από τις θρησκευτικές ομάδες της Κύπρου, η τρίτη μεγαλύτερη μετά τους ορθοδόξους και τους μουσουλμάνους. Ανήκουν στην Μαρωνίτικη Εκκλησία, μία από τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες που εδρεύει στον Λίβανο και έχει πλήρη κοινωνία με την Εκκλησία της Ρώμης και τον Πάπα. Πήραν το όνομά τους από τον Άγιο Μάρωνα.

Πιστεύεται ότι κατοίκησαν για πρώτη φορά στην Κύπρο στα τέλη του 7ου αιώνα όταν ο Ιουστινιανός Β´ μετακίνησε τους Μαρδαΐτες από τις ακριτικές περιοχές της Συρίας στην περιοχή της Αττάλειας, όπου η μικρή απόσταση με την Κύπρο ώθησε αρκετούς να μετακινηθούν και να κατοικήσουν στα βορειοδυτικά της νήσου. Νέο κύμα Μαρωνιτών κατέφθασε στην Κύπρο στα τέλη του 8ου αιώνα μετά τις αιματηρές διώξεις που δέχτηκαν σε Συρία και σε Λίβανο από τους Άραβες Μουσουλμάνους κατακτητές. Μεταναστεύσεις υπήρξαν και στη διάρκεια των επόμενων αιώνων με αποκορύφωμα την μαζική μετανάστευση του 13ου αιώνα όταν σύμφωνα με τον Γάλλο ιστορικό Μας Λατριέ έφτασαν τους 80.000 και ζούσαν σε 60 χωριά.

Το 1316 ιδρύθηκε στη Λευκωσία η Μαρωνίτικη αρχιεπισκοπή, με πρώτο επίσκοπο τον Ανανία, η οποία μετά τον θάνατο του Κύπριου Επισκόπου Λουκά το 1673, μεταφέρθηκε στη Βηρυτό για να επιστρέψει ξανά στη Λευκωσία το 1988. Από το 1840 ακολουθούν το λατινικό ημερολόγιο. Πριν την τουρκική εισβολή του 1974, οι Μαρωνίτες κατοικούσαν σε τρία χωριά της επαρχίας Κερύνειας, τα Μαρωνίτικα χωριά όπως λέγονταν, ο Κορμακίτης, ο Ασώματος και η Καρπάσια, και ένα χωριό στην επαρχία Λευκωσίας,την Αγία Μαρίνα. Σήμερα οι Μαρωνίτες υπολογίζονται στους 8.000-10.000 και είναι διασκορπισμένοι σε όλη τη νήσο, εκτός από ελάχιστους εγκλωβισμένους μεγάλης ηλικίας, ενώ διαθέτουν δικούς της συλλόγους, σχολεία, αλλά και γλώσσα. Έχουν δικές τους εκκλησίες, μοναστήρια και νεκροταφεία. 

Στη πολιτική, οι Μαρωνίτες, με την ανεξαρτησία το 1960 βάση του άρθρου 9 περί θρησκευτικών ομάδων μπορούν να εκλέγουν έναν εκπρόσωπο στη Βουλή των Αντιπροσώπων, χωρίς όμως δικαίωμα ψήφου.

Οι Μαρωνίτες της Κύπρου έχουν τη δική τους γλώσσα, την Κυπριακή Μαρωνιτική Αραβική. Η Κυπριακή Μαρωνιτική Αραβική Γλώσσα, ομιλείται μονάχα στο χωριό Κορμακίτης και γίνεται προσπάθεια αναβίωσης της γλώσσας, μέσω της μη Κυβερνητικής οργάνωσης, Χκι Φι Σάννα.

## Δείτε επίσης
* Ελληνοκύπριοι
* Τουρκοκύπριοι
* Μαρωνίτες
* Μαρωνίτικη Εκκλησία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κοινότητα Μαρωνιτών Κύπρου

*
*
Ζαμπίντ

Η **Ζαμπίντ** ή **Ζεμπίντ** (αραβ. *زبيد*) είναι μία πόλη στη δυτική Υεμένη, που απέχει 16 χιλιόμετρα από τις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας. Πήρε το όνομά της από την Ουάντι Ζαμπίντ, που βρίσκεται νότια της πόλης.

Πρόκειται για μια από τις αρχαιότερες πόλεις της χώρας. Ιδρύθηκε το 820 από το Μοχάμεντ ιμπν Ζιγιάντ, απεσταλμένο του χαλίφη Αλ-Μαμούν. Αποτέλεσε πρωτεύουσα της Υεμένης από το 13ο ως το 15ο αιώνα και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον Αραβικό και Ισλαμικό Κόσμο, καθώς θεωρούνταν σημαντικό κέντρο μάθησης λόγω του φημισμένου ισλαμικού πανεπιστημίου που είχε ιδρυθεί εκεί και των 53 τουλάχιστον ιερατικών σχολών, όπου διδάσκονταν όλα τα δογματικά παρακλάδια του Ισλάμ. Ήταν κέντρο υφαντουργίας, βαφής υφασμάτων και βυρσοδεψίας.

Η Ζαμπίντ ανακηρύχθηκε από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1993, ως σημαντικός αρχαιολογικός και ιστορικός χώρος λόγω της αστικής και στρατιωτικής αρχιτεκτονικής της. Εξέχοντα σημεία της πόλης αποτελούν τα τείχη της, το Μεγάλο Τζαμί και τα απομεινάρια του παλαιού πανεπιστημίου.

Σήμερα, η πόλη βρίσκεται σε παρακμή και κινδυνεύει να καταστραφεί: περίπου το 40% των κατοικιών της πόλης αντικαταστάθηκαν από σκυρόδετα κτίρια, ενώ άλλες κατοικίες και το παραδοσιακό σουκ της πόλης έχουν υποστεί μεγάλες φθορές. Γι' αυτό το λόγο, η κυβέρνηση της Υεμένης αιτήθηκε να συμπεριληφθεί η περιοχή στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε Κίνδυνο, κάτι που έγινε από την UNESCO το 2000.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Zabid Website
* Zabid @ Encyclopaedia Britannica
* Zabid @ Nationmaster
* Όμιλος UNESCO Ιστορίας Τέχνης και Θεάτρου - Zabid

Κατηγορία:Πόλεις της Υεμένης
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο
Ζώσιμος (αποσαφήνιση)

Με την ονομασία **Ζώσιμος** είναι γνωστοί οι εξής:
* Ζώσιμος, ιστορικός του 5ου αιώνα.
* Πάπας Ζώσιμος, επίσκοπος της Ρώμης από το 417 έως το 418.
* Ζώσιμος ο Πανοπολίτης, Έλληνας αλχημιστής του 4ου - 5ου αιώνα.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Σωκράτης Χρηστός

Ο **Σωκράτης** από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν ένας πρίγκιπας του βασιλικού οίκου της Βιθυνίας, κατά την ελληνιστική εποχή, ο οποίος κυβέρνησε για μία σύντομη χρονική περίοδο τον 1ο αιώνα π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Νικομήδης Γ' ο Ευεργέτης.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικομήδης Γ' είχε ήδη έναν νόμιμο γιο από τη σύζυγό του, την Αριστονίκη, ο οποίος βασίλεψε αργότερα με το όνομα Νικομήδης ο Φιλοπάτωρ. Ωστόσο απέκτησε κι έναν γιο ακόμη, τον Σωκράτη, από την παλλακίδα του, την Αγνή. Γύρω στο 94 π.Χ. ο Νικομήδης έστειλε την Αγνή και τον γιο της στην Κύζικο, την ιδιαίτερή της πατρίδα, μαζί με 500 τάλαντα για την ανατροφή του.

Αργότερα ο Σωκράτης έγινε δεκτός με τιμές από τον βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη τον Ευπάτορα, ο οποίος επωφθαλμιούσε τα εδάφη της Βιθυνίας. Ο Μιθριδάτης του έδωσε το τιμητικό όνομα *«ο Χριστός»*. Ο Σωκράτης μετέβη κατόπιν στη Ρώμη προκειμένου να διεκδικήσει τον θρόνο της Βιθυνίας. Όταν οι προσπάθειές του αποδείχτηκαν άκαρπες, ντροπιασμένος δεν επέστρεψε στον Μιθριδάτη, αλλά κατέφυγε στην Εύβοια, στο σπίτι κάποιου Κορνηλίου, Ρωμαίου από την τάξη των ιππέων. 

Όταν οι Ρωμαίοι διέταξαν τον Μιθριδάτη να επιστρέψει την Καππαδοκία στον Αριοβαρζάνη Α' τον Φιλορωμαίο, ο οποίος είχε κάνει προσφυγή σε εκείνους, ο βασιλιάς υπάκουσε τη διαταγή, ωστόσο διέθεσε στον Σωκράτη ένα στρατό, με τον οποίο ο τελευταίος πήρε στα χέρια του την εξουσία της Βιθυνίας από τον Νικομήδη τον Φιλοπάτορα, που ήταν ο εκλεκτός των Ρωμαίων. Τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα γύρω στο 92 με 90 π.Χ.

Ωστόσο, η Ρώμη αντέδρασε και αρνήθηκε να δεχτεί την παρουσία του Σωκράτη στον θρόνο. Την περίοδο που βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τον Μιθριδάτη, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για το θέμα, με αποτέλεσμα ο Μιθριδάτης να φροντίσει ο ίδιος για την εξόντωση του πρώην ευνοουμένου του, προκειμένου να τους εξευμενίσει.

## Χρονολόγιο

## Πηγές
*Justinus, *«Επιτομή της Ιστορίας του Πομπήιου Τρώγου»*
*Granius Licinianus, *«Ιστορία»*
*Αππιανός, *«Ρωμαϊκή Ιστορία: Μιθριδατικοί Πόλεμοι»*
*Μέμνων, *«Ιστορία της Ηράκλειας»*

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
*Βιθυνία
*Ελληνιστική περίοδος

Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βιθυνίας
Κατηγορία:Δυναστεία των Νικομηδιδών
Βας της Βιθυνίας

Ο **Βας** (περ. 397 π.Χ. - 326 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν ηγεμόνας της Βιθυνίας, στη Μ. Ασία.

## Βίος
Ο Βας ήταν γιος του Βοτείρα. Ανέβηκε στο θρόνο το 376 π.Χ. και βασίλεψε για πενήντα περίπου χρόνια, έως το 326 π.Χ.. Όταν ο Αλέξανδρος το 334 π.Χ. νίκησε στη μάχη του Γρανικού, ανέθεσε στον Κάλα την κατάληψη της υπόλοιπης Μικράς Ασίας. Ο Βας αντέκρουσε ένα καλά εξοπλισμένο στράτευμα και διατήρησε την ανεξαρτησία της περιοχής. Σύμφωνα με τον Φώτιο πέθανε σε ηλικία 71 ετών. Θεωρείται ο πρώτος ανεξάρτητος ηγεμόνας της περιοχής, αν και ο γιος και διάδοχός του, ο Ζιποίτης Α΄ ήταν ο πρώτος που διεκδίκησε επισήμως τον τίτλο του βασιλιά πολεμώντας ενάντια στους διαδόχους του Αλέξανδρου.

## Πηγές
*Μέμνων ο Ηρακλείδης, *«Ιστορία της Ηράκλειας»*

## Σημειώσεις


Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βιθυνίας
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Κατηγορία:Δυναστεία των Νικομηδιδών
Μπέκια

thumb|190px|right|Τοπίο από την Μπέκια του 1966
Η **Μπέκια** (αγγλικά: *Bequia*, ορθή προφορά μπεκ-ουέι, beck-way) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Γρεναδίνων. Αποτελεί τμήμα του κράτους Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες και απέχει γύρω στα 15 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της χώρας, Κίνγκσταουν. Έχει πρωτεύουσα το Πορτ Ελίζαμπεθ. Το νησί αποτελεί προορισμό για πολλούς τουρίστες, ιδιαίτερα την περίοδο των πασχαλινών εκδηλώσεων. Είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου επιτρέπεται, με περιορισμούς, το κυνήγι φάλαινας από τη Διεθνή Φαλαινοθηρική Επιτροπή. Έχει αεροδρόμιο, που έχει το όνομα του Τζέιμς Μίτσελ, από το 1992.

## Γεωγραφία
Στο νησί, εκτός από την πρωτεύουσα, βρίσκονται και τα χωριά Πέιτζετ Φαρμ (Paget Farm), Λόουερ Μπέι (Lower Bay), Λα Πομπ (La Pompe), Χάμιλτον (Hamilton), Μάουντ Πλέζαντ (Mount Pleasant) και Μπέλμοντ (Belmont). Κυριότερο φυσικό λιμάνι είναι το Αντμιράλτι Μπέι (Admiralty Bay). Στις δυτικές ακτές βρίσκεται το Πορτ Ελίζαμπεθ.

## Δημογραφία
Ο συνολικός πληθυσμός είναι γύρω στους 4.300 κατοίκους. Ο ιθαγενής πληθυσμός είναι κυρίως μίγμα Αφρικανών, Καραΐβων Ινδιάνων και Σκωτσέζων.

## Ονομασία
Το όνομα του νησιού σημαίνει «νησί των σύννεφων» στην αρχαία γλώσσα των Αραουάκων. Το όνομα των νησιών ήταν επίσης "Becouya". Ανεπίσημος ύμνος της Μπέκια θεωρείται το "*Only in Bequia*", που έγραψε ένας ντόπιος, ο Ράφαελ Χόλντερ (Raphael "Socony" Holder).

## Ιστορία
Το νησί αποτελούσε προορισμό εμπόρων και αλιέων, καθώς η απομακρυσμένη του θέση καθυστέρησε τον εποικισμό του. Το 18ο αιώνα τέθηκε υπό γαλλικό έλεγχο και με τη Συνθήκη του Παρισιού (1763), το νησί, μαζί με τη Γρενάδα και τις υπόλοιπες Γρεναδίνες, παραχωρήθηκε στη Βρετανία. Το 1779 καταλήφθηκε από τους Γάλλους σε παραβίαση της συμφωνίας, για να δοθεί στους Άγγλους αργότερα. Στις αρχές του 18ου αιώνα άρχισε να αναπτύσσεται η βιομηχανία ζάχαρης. Παράλληλα, το νησί απέκτησε παγκόσμια φήμη για την παραγωγή του φυτού αραρούτι.

Ο πατέρας του Αλεξάντερ Χάμιλτον, Τζέιμς, εγκαταστάθηκε το 1774, βάσει ειδικού προγράμματος της βρετανικής κυβέρνησης, στην Μπέκια από το νησί Σαιντ Κρουά, όπου είχε μεγαλώσει ο γιος του. Ο μεγαλύτερος αδερφός του Αλέξανδρου επισκέφθηκε την Μπέκια το 1790, σε αντίθεση με τον Αλέξανδρο. Επίσης, ο Τζέιμς Χάμιλτον ποτέ δεν επισκέφθηκε το γιο του Αλέξανδρο στην Αμερική, παρότι ο τελευταίος του έστελνε συχνά χρήματα και παρακλήσεις για να επισκεφθεί τουλάχιστον την περιοχή.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πληροφορίες 
* Τουριστικός Οργανισμός
* Bequia Express
* Admiralty Transport

Κατηγορία:Νησιά του Αγίου Βικέντιου και Γρεναδίνων
Καμπούλ (ποταμός)

[thumb|220px|left|Κρεμαστή [γέφυρα επί του Καμπούλ]]
thumb|Η ίδια κρεμαστή πεζογέφυρα

Ο ποταμός **Καμπούλ**, ή **Καμπάλ**, (αρχαία ελληνικά: Κωφής, γεν.: Κωφήνος, αιτ.: Κωφήνα,  Παστού: کابل سیند, Περσικά & Ουρντού: دریای کابل), είναι ένας από τους σημαντικότερους ποταμούς του Αφγανιστάν.

Πηγάζει από τα όρη Σάγκλαχ Γκάμα του Αφγανιστάν. Το συνολικό του μήκος είναι 700 περίπου χλμ. πριν ενωθεί με τον Ινδό ποταμό, στην Αττόκ, (πόλη της περιοχής Παντζάμ του Πακιστάν). Σημαντικότερες πόλεις από τις οποίες διέρχεται ο Καμπούλ είναι η πρωτεύουσα Καμπούλ, η Σαχαρμπάχ, και η Τζαλαλαμπάτ, Μεγαλύτεροι παραπόταμοι του Καμπούλ ποταμού είναι: ο Λογκάρ, ο Παντζσίρ, ο Κουνάρ, ο Αλινγκάρ και ο Μπάρα.

Ο ποταμός Καμπούλ τον περισσότερο χρόνο παραμένει σχεδόν ξεροπόταμος που όμως κατά τη διάρκεια του Καλοκαιριού που λιώνουν τα χιόνια αυτός γεμίζει. Παρότι συνδέεται κατά τον ρου του με τους άλλους παραποτάμους του ,για ιστορικούς λόγους συνεχίζεται η ονομασία του μέχρι την εκβολή του στον Ινδό ποταμό.

## Ιστορία
Ο ποταμός αναφέρεται στο έργο *[[Ριγκ Βέδα]]*, το αρχαιότερο γραπτό κείμενο του Ινδουισμού, με το όνομα *Kubhā*. Το σανσκριτικό αυτό όνομα άλλαξε αργότερα σε *Kābul*." Ο ποταμός αργότερα έδωσε το όνομά του στην περιοχή και εν τέλει στον οικισμό της Καμπούλ η οποία σήμερα είναι η πρωτεύουσα του Αφγανιστάν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ποταμοί του Αφγανιστάν
Κατηγορία:Ποταμοί του Πακιστάν
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ασίας
Μπόσγουελ Ουίλιαμς

Ο **Μπόσγουελ Ουίλιαμς** (αγγλικά: *Boswell Williams*, 16 Μαΐου 1926 - 20 Ιουλίου 2014) ήταν πολιτικός από την Αγία Λουκία. Υπηρέτησε στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη του κράτους, το διάστημα 1980-1982.

## Πολιτική καριέρα
Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Βιε Φορτ (Vieux Fort) και υπηρέτησε το διάστημα από το 1974 ως το 1979. Επιλέχθηκε για το αξίωμα του Γενικού Διοικητή από την Ελισάβετ Β΄ στις 19 Ιουνίου 1980. Αντικατέστησε το Σερ Άλεν Μοντγκόμερι Λιούις, πατέρα του πρώην πρωθυπουργού Βόαν Λιούις (Vaughan Lewis). Ο διορισμός του στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη (προσωρινός ως τις 16 Δεκεμβρίου του 1981) προκάλεσε αντιθέσεις από πλευράς αντιπολίτευσης. Αντιμετώπισε τη χειρότερη συνταγματική κρίση στην ιστορία της χώρας του μετά την άρνηση της πρότασης για τον προϋπολογισμό που είχε κάνει ο πρωθυπουργός Άλαν Λουίζι. Λιγότερο από δύο χρόνια από τότε που ανέλαβε στο αξίωμα, παραιτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1982.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Αγίας Λουκίας
Πάπας Φήλιξ Δ΄

Ο **Φήλιξ Δ΄** (Papa Felice IV, ... - 22 Σεπτεμβρίου 530) ήταν Πάπας από τις 12 Ιουλίου του 526 έως το θάνατό του το 530.

Καταγόταν από το Σάμνιον και ο πατέρας του ονομαζόταν Καστόριος. Μετά τον θάνατο του Ιωάννη Α΄  στα χέρια του βασιλιά των Οστρογότθων Θευδέριχου, οι παπικοί εκλογείς υπέκυψαν στην επιθυμία του ηγεμόνα και εξέλεξαν τον καρδινάλιο Φήλικα, Πάπα. Η υποστήριξη του Φήλικα από τον βασιλιά των ώθησε να διεκδικήσει μεγαλύτερα προνόμια για την Εκκλησία.

Εξελέγη μετά από ένα διάστημα δύο μηνών μετά τον θάνατο του Ιωάννη.

Ένα αυτοκρατορικό διάταγμα εγγυήθηκε ότι οι υποθέσεις ενάντια στον κλήρο ενέπιπταν στη δικαιοδοσία του Πάπα. Ο Φήλιξ διευκρίνισε τη χάρη και την ελεύθερη βούληση σε απάντηση μίας έκκλησης για την αντιμετώπιση του Ημιπελαγιανισμού στη Γαλατία.

Ο Πάπας Φήλιξ επιχείρησε να ορίσει ως διάδοχό του τον Βονιφάτιο Β΄. Η αντίδραση της γερουσίας ήταν να απαγορεύσει τη συζήτηση για τη διαδοχή όσο ο Πάπας ήταν εν ζωή, και την αποδοχή μίας ανάλογης υποψηφιότητας.

Η πλειοψηφία του κλήρου αντιτιθέμενη στην επιθυμία του Φήλικα εξέλεξε τον Διόσκορο για Πάπα, και μόνο η μειοψηφία στήριξε τον Βονιφάτιο.

Ο Φήλιξ έχτισε τον ναό των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού στις Αυτοκρατορικές αγορές.

## Σημειώσεις


## Πηγές

* στην *[[Καθολική Εγκυκλοπαίδεια]]* του 1913 
* Opera Omnia από την Πατρολογία του Μιν με αναλυτικά ευρετήρια 

        

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 6ου αιώνα
Φήλιξ Δ΄
Πάπας Φήλιξ

Το όνομα **Πάπας Φήλιξ** μπορεί να αναφέρεται σε έναν από τους:

*Πάπας Φήλιξ Α΄ Άγιος
*Αντιπάπας Φήλιξ Β΄
*Πάπας Φήλιξ Γ΄
*Πάπας Φήλιξ Δ΄ και 
*Πάπας Φήλιξ Ε΄.
Βίνσεντ Φλουασάκ

Ο **Σερ Βίνσεντ Φλουασάκ** (Sir Vincent Floissac, 1928-2010) ήταν δικαστικός και πολιτικός από την Αγία Λουκία, μέλος του Ανακτοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο πλήρης τίτλος του ήταν Εξοχότατος (**The Rt. Hon. Sir Vincent Floissac**). Από το 1987 ως το 1988 υπηρέτησε προσωρινά στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη της χώρας του. Επιπρόσθετα, ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Γερουσίας.

## Πολιτική και δικαστική καριέρα
Γεννήθηκε το 1928. Υπηρέτησε ως ανώτατος δικαστής και επικεφαλής του Εφετείου (Court of Appeal) στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ανατολικής Καραϊβικής (1991-96). Εξάλλου, ήταν μέλος του Εφετείου των Σεϋχελλών (1988-91) και εκπροσώπησε την Αγία Λουκία σε πολλές περιφερειακές διοργανώσεις αντισφαίρισης. 

Έγινε προσωρινός Γενικός Κυβερνήτης στις 30 Απριλίου του 1987. Η θητεία του τερματίστηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1988. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη ο Στάνισλος Τζέιμς.

Πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 2010.

## Παραπομπές


Φλουασακ
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου
Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα

Ο **Άλβαρο Μαρσέλο Γκαρσία Λινέρα** (ισπαν. *Álvaro Marcelo García Linera*) είναι πολιτικός από τη Βολιβία, αντιπρόεδρος της χώρας από το 2006 έως το 2019. Εξελέγη μαζί με τον πρόεδρο Έβο Μοράλες. Αμφότεροι ανήκουν στο κόμμα Κίνημα για το Σοσιαλισμό.

## Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1962 στην Κοτσαμπάμπα. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Αγίου Αυγουστίνου και στη συνέχεια ξεκίνησε σπουδές στα μαθηματικά στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, τις οποίες όμως δεν ολοκλήρωσε. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του έγινε μέλος μιας σειράς πειραματικών κοινοτήτων από Μαρξιστές αυτόχθονες, με την ονομασία "Ayllus Rojos", που δραστηριοποιούνταν στα βορειοδυτικά της Βολιβίας. Όταν οι προσπάθειές του αυτές απέτυχαν, ο Γκαρσία Λινέρα στράφηκε προς την οργάνωση ενός αντάρτικου στρατού, με το όνομα  Τούπακ Κατάρι (ισπ. Túpac Katari). Συνελήφθη ενώ έκανε ζημίες σε πύργους διανομής ηλεκτρικού ρεύματος σε αγροτική περιοχή της Λα Πας και φυλακίστηκε, ενώ του απαγγέλθηκαν και κατηγορίες για πρόκληση ταραχών και τρομοκρατία. Ενώ ήταν έγκλειστος στη φυλακή, σπούδασε Κοινωνιολογία. Έπειτα από την αποφυλάκισή του εργάστηκε ως καθηγητής πανεπιστημίου και έγινε γνωστός για την υποστήριξη των αριστερών πολιτικών κινημάτων στη Νότια Αμερική και των κινημάτων υπέρ των αυτοχθόνων (παρότι ο ίδιος είναι λευκός και προέρχεται από ανώτερη κοινωνική τάξη). Εξελέγη αντιπρόεδρος στις προεδρικές εκλογές του 2005. Ανέλαβε καθήκοντα στις 22 Ιανουαρίου του 2006, διαδεχόμενος τον Κάρλος Μέσα. Υποστήριξε θερμά την κρατικοποίηση της βιομηχανίας υδρογονάνθρακα της χώρας του.

## Βιβλία στα ελληνικά
*(2014) *Κράτος, επανάσταση και ηγεμονία*, εκδόσεις Α/Συνέχεια
*(2015) *Κράτος, δημοκρατία και σοσιαλισμός. Μια ανάγνωση με αφετηρία τον Πουλαντζά*, εκδόσεις Α/Συνέχεια

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ: Evo Morales and the New Wave of Democracy in Latin America '''(Audio)'''— ηχητικό απόσπασμα από το *Radio Tomate Latino*

Κατηγορία:Βολιβιανοί πολιτικοί
Χερσίας

Ο **Χερσίας** ήταν αρχαίος Έλληνας επικός ποιητής από τον Ορχομενό της Βοιωτίας.

Τον Χερσία αναφέρει ο Πλούταρχος στο "Συμπόσιο των επτά Σοφών", αποδίδοντάς του έτσι ιδιαίτερη αξία. Το ποιητικό του έργο, όμως, φέρεται πως είχε ήδη χαθεί κατά τα χρόνια του Παυσανία (9,38,6).

Στον Χερσία αποδίδεται το επίγραμμα που φέρεται στον τάφο του Ησιόδου στον Ορχομενό.

## Παραπομπές


## Πηγές
*"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν Ηλίου" τ.18ος, σ.616
*"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τ.61ος, σ.78

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές
Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Κατηγορία:Ορχομενός Βοιωτίας
Τύρβη (εορτή)

Η **Τύρβη** ήταν μία αρχαία ελληνική τοπική θρησκευτική εορτή, που γινόταν στο όρος Χάον της βόρειας Πελοποννήσου, ένα απότομο ύψωμα μεταξύ Άργους και Τεγέας, δίπλα στον ποταμό Εράσινο, προς τιμή του Διονύσου. Κατά τη διάρκεια της Τύρβης λάβαινε χώρα ένας διθυραμβικός χορός, η **«Τυρβασία»**, και μία μελωδική εκτέλεση μουσικής με πνευστά όργανα (αυλούς), η λεγόμενη **«σικιννοτύρβη»**, που εκτελούσαν χορευτές ντυμένοι σάτυροι. Το γεγονός αυτό φαίνεται να συνδέεται και με τον Πάνα. Η Τύρβη περιγράφεται από τον Παυσανία στα *«Κορινθιακά»* (Β΄ 24, 6).

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.58ος, σελ.317.
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Τυρβη
Κατηγορία:Άργος
Τυρίμμας (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Τυρίμμας** αναφέρεται ένας βασιλιάς της Ηπείρου. Ο Οδυσσέας μετά την εξολόθρευση των μνηστήρων πήγε στην περιοχή του για να συμβουλευθεί το Μαντείο της Δωδώνης και για άλλες υποθέσεις. Ο Τυρίμμας τον φιλοξένησε με μεγάλη εγκαρδιότητα. Ο Οδυσσέας εκεί δημιούργησε ερωτικό δεσμό με τη θυγατέρα του Τυρίμμα, την Ευίππη, η οποία γέννησε ένα παιδί τους, τον Ευρύαλο, ο οποίος έμελλε να σκοτωθεί αργότερα κατά λάθος από τον πατέρα του.
## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Τυριμμας
Τυρρηνός

Στην Ελληνική μυθολογία και την Ετρουσκική μυθολογία με το όνομα **Τυρρηνός** είναι γνωστός ένας γιος του Άτυος και της Καλλιθέας ή (σύμφωνα με άλλη εκδοχή) του ήρωα Ηρακλή και της Ομφάλης, ή ακόμα γιος του Τηλέφου και της Ιέρας, συνεπώς αδελφός του Τάρχωνος, (οπότε ο Τυρρηνός συγκαταλέγεται στους Ηρακλείδες). Σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, ο Τυρρηνός ήταν αδελφός του Λυδού. Ο Τυρρηνός ταξίδεψε από τη Λυδία μαζί με τη σύζυγό του Σαρδώ στην Ιταλία, όπου και εγκαταστάθηκαν. Εκεί έγινε βασιλιάς του λαού που πήρε το όνομά του (Τυρρηνοί), ενώ έδωσε το όνομά του και στη χώρα. 

Στην Ιταλία, ο Τάρχωνας αναφέρεται ως αδελφός του Τυρρηνού, αμφότεροι υπήρξαν οι μυθικοί ιδρυτές της Ετρουσκικής Ομοσπονδίας των 12 πόλεων. Ο Ηρόδοτος τον περιγράφει σαν σωτήρα των Ετρούσκων επειδή τους έσωσε από την πείνα που μάστιζε την εποχή του πατέρα του την Λυδία.. Το όνομα Ετρούσκοι δόθηκε στον λαό αυτό από τους Έλληνες, οι Ιταλοί τον χρησιμοποίησαν για την Τυρρηνική θάλασσα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica*, τόμ. 58ος 
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* Ηρόδοτος, *[[Ηροδότου Ιστορίαι]]*, Βιβλίο Α΄ (Κλειώ)
* Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, *Ρωμαϊκή Αρχαιολογία*
* Mrs. Hamilton Grey, Chapter I, "The Rasena"
* Nancy Thomson de Grummond, Etruscan Myth, Sacred History, and Legend, "Foundation Myths and Legends"

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Τυρρηνος
Τυρρηνος
Κατηγορία:Βασιλείς της ρωμαϊκής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθολογικά αρχέτυπα
Άξυλος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Άξυλος** είναι γνωστός ένας Θρακιώτης, γιος του Τεύθραντα από την πόλη Αρίσβη. Ο Άξυλος πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο στο πλευρό των Τρώων και σκοτώθηκε στο πόλεμο αυτό από τον Διομήδη μαζί με τον ακόλουθό του και ηνίοχό του Καλήσιο. Αναφέρεται στην *Ιλιάδα* (Ζ 12-13) και ως «Τευθρανίδης» από το όνομα του πατέρα του.

Στην πατρίδα του ο Άξυλος ήταν περίφημος για τα φιλόξενα αισθήματά του. Ο Όμηρος αναφέρει ότι κοντά στο σπίτι του είχε χτίσει ένα ξενώνα όπου έβρισκε καταφύγιο ο κάθε περαστικός ταξιδιώτης. Από αυτό δικαιολογείται η φράση «Αξύλου φιλοξενία», που μεταχειρίζονταν οι αρχαίοι `Ελληνες σε περιπτώσεις μεγάλης φιλοξενίας.

## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αξυλος
Αξυλος
Αριστόμαχος του Ταλαού

Στην ελληνική μυθολογία ο **Αριστόμαχος του Ταλαού** ήταν γιος του Ταλαού και της Λυσιμάχης, αδελφός του Αδράστου και πατέρας του Ιππομέδοντα, ενός από τους επτά στρατηγούς που πολιόρκησαν τη Θήβα. Παρότι ο Ιππομέδοντας σκοτώθηκε κατά την εκστρατεία αυτή, ο Αριστόμαχος απέκτησε από αυτόν έναν εγγονό, τον Πολύδωρο.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 188

Αριστομαχος
Χέρσελτ

Η **Χέρσελτ** είναι πόλη (δήμος) του Βελγίου στη περιφέρεια της Αμβέρσας, βόρεια βορειοανατολικά του Άαρσχοτ.

Σήμερα ο δήμος της Χέρσελτ περιλαμβάνει την πόλη Χερσελτ και τις όμορες πόλεις Ράμσελ, Μπλάουμπεργκ, Βέργκομ και Βάρεντογκ. Παλαιότερα η Χέρσελτ αποτελούσε γεωργικό κέντρο. Η έκτασή της φθάνει περίπου τα 52,5 τ.χλμ. Ο πληθυσμός της το 1980 ανέρχονταν σε 11.100 κατοίκους. Στις 1 Ιανουαρίου του 2006 αριθμούσε περί τους 13.836 κατοίκους.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τ.61ος σ.78.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επίσημη ιστοσελίδα της Χέρσελτ

Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Αριστόμαχος ο Ηρακλείδης

Στην ελληνική μυθολογία ο ** Αριστόμαχος των [[Ηρακλείδες|Ηρακλειδών]]** ήταν 3ος απόγονος του Ηρακλή. Ήταν γιος του Κλεοδαίου, που ήταν γιος του  Ύλλου. Διάδοχος στην προσπάθεια των προγόνων του να επιστρέψουν στην Πελοπόννησο, ο Αριστόμαχος πήρε όπως και εκείνοι σχετικό χρησμό από το περιώνυμο Μαντείο των Δελφών. Ο χρησμός που του δόθηκε, όπως τουλάχιστον τον κατάλαβε ο ίδιος, έλεγε ότι οι θεοί θα του χάριζαν τη νίκη αν ακολουθούσε τη «σύντομη οδό». Πίστεψε ότι η φράση σήμαινε τον Ισθμό, αλλά όταν προσπάθησε να περάσει σκοτώθηκε εκεί σε μάχη και οι Ηρακλείδες επέστρεψαν στη Στερεά Ελλάδα για μια ακόμα φορά. Η Πελοπόννησος κατακτήθηκε τελικώς από τους γιους του: τον Τήμενο (ο πρωτότοκος), τον Κρεσφόντη και τον Αριστόδημο, που πέρασαν από το Αντίρριο στο Ρίο της Αχαΐας.
## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 188

Αριστομαχος
Αμίλητο νερό

Στην ελληνική λαογραφία με τον όρο **αμίλητο νερό** ονομάζεται το νερό εκείνο που μεταφέρεται από νεαρές κοπέλες (ανύπαντρες), για την εκτέλεση του λεγόμενου μαντικού εθίμου του "Κλήδονα". Συγκεκριμένα το αμίλητο νερό μεταφέρεται με στάμνες από πηγή ή πηγάδι ή ποταμό, το βράδυ της παραμονής του εορτασμού της γέννησης του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή στις 24 Ιουνίου, και αμέσως μετά τη δύση του Ηλίου. Χαρακτηρίζεται **αμίλητο** διότι θα πρέπει κατά τη μεταφορά του οι κοπέλες να κρατήσουν απόλυτη σιγή έναντι οποιωνδήποτε αστειοτήτων, πειραγμάτων, προκλήσεων ή και εκφοβισμών, αν υποστούν από τ΄ αγόρια που προστρέχουν στο δρόμο τους ειδικά γι΄ αυτό το σκοπό.

Εξ αυτού προέρχεται και η έκφραση "*τ΄ ακούω στον Κλείδωνα*" που σημαίνει δεν δίνω σημασία ούτε απαντώ για κάτι.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Λαογραφία
Κατηγορία:Εκφράσεις
Υακίνθια

Τα **Υακίνθια** ήταν μία αρχαία ελληνική θρησκευτική τοπική εορτή, από τις σημαντικότερες, που γινόταν στις Αμύκλες, κοντά στη Σπάρτη, κάθε χρόνο τον μήνα **[[Υακίνθιο]]**, αντίστοιχο του Ιουνίου ή των αρχών του αττικού Εκατομβαιώνα. Το όνομα προήλθε από τον Υάκινθο, τον πανέμορφο ερωμένο του θεού Απόλλωνα. 

Σχετικές πληροφορίες μας δίνουν ο Αθήναιος και ο Δίδυμος. Ο Ξενοφών γράφει ότι οι Σπαρτιάτες διέκοπταν ακόμα και τις εκστρατείες τους ώστε να μπορούν να παρευρίσκονται στα Υακίνθια. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι έφθαναν στο σημείο να διαπραγματεύονται ανακωχές ειδικά για τον λόγο αυτό. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, κατά τη Νικίειο ειρήνη οι Αθηναίοι, σε ένδειξη «καλής θελήσεως» προς τη Σπάρτη, υποσχέθηκαν να βοηθήσουν στη διεξαγωγή των εορταστικών εκδηλώσεων των Υακινθίων.

Η γιορτή λάβαινε χώρα στην ιερή **Υακινθίδα οδό** έξω από τις Αμύκλες και διαρκούσε τρεις ημέρες. Η πρώτη ημέρα ήταν αφιερωμένη στον θάνατο του Υακίνθου, πένθιμη, και απαγορεύονταν τα άσματα και οι παιάνες, ενώ προσφέρονταν θυσίες για τους νεκρούς. Οι υπόλοιπες δύο ημέρες ήταν αφιερωμένες στον Απόλλωνα, ήταν χαρούμενες (ιδίως η δεύτερη) και γιορτάζονταν τόσο από τους ελεύθερους όσο και από τους δούλους (είλωτες) και τους ξένους. Κατά τη δεύτερη ημέρα οι νέοι έπαιζαν κιθάρα και αυλό ή τραγουδούσαν, ενώ άλλοι συμμετείχαν σε ιπποδρομίες. Αρκετές χορωδίες ανταγωνίζονταν στην πόλη, τραγουδώντας και χορεύοντας. Θυσιάζονταν αίγες που προσφέρονταν στις *κοπίδες*, υπαίθριες δεξιώσεις κάτω από σκηνές, όπου οι πολίτες προσκαλούσαν φίλους και συγγενείς. Στον Απόλλωνα προσφερόταν ένα πέπλο (*«χιτών»*) υφασμένο από παρθένες (όπως γινόταν στην Αθηνά κατά τα Παναθήναια).

## Παραπομπές

## Δείτε επίσης
* Κάρνεια
* Γυμνοπαιδιαί

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* Michael Pettersson: *Cults of Apollo at Sparta: The Hyakinthia, the Gymnopaidiai, and the Karneia*, Paul Åströms Forlag, Στοκχόλμη 1992



Κατηγορία:Αρχαίες σπαρτιατικές εορτές
Υακινθίδες

Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα **Υακινθίδες** είναι γνωστές οι 4 θυγατέρες του Υακίνθου, των οποίων τα ονόματα ήταν: Αιγληίδα, Ανθηίδα, Λυπαία και Ορθαία. 

Σύμφωνα με την κυρίαρχη αττική παράδοση, οι Υακινθίδες θυσιάστηκαν από τον πατέρα τους στον τάφο του Κύκλωπα Γεραιστού, μετά από χρησμό, ώστε να σωθεί η πόλη των Αθηνών από μία επιδημία που αποδεκάτιζε τον πληθυσμό κατά την πολιορκία των Αθηνών από τον βασιλιά Μίνωα.

Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή, Υακινθίδες ονομάζονταν οι 6 θυγατέρες του Ερεχθέως, οι οποίες θυσιάστηκαν στον «Λόφο Υακίνθου» για τη σωτηρία της Αθήνας από τους Βοιωτούς, που την πολιορκούσαν.

## Παραπομπές

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Υακινθιδες
Υλλείς

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Υλλείς** είναι γνωστή μία από τις τρεις πρωταρχικές φυλές των Δωριέων — οι άλλες δύο ήταν οι Δυμάνες και οι Πάμφυλοι. 

Πήραν το όνομά τους από τον Ύλλο, γιο του Ηρακλή και της Δηιάνειρας. Οι Υλλείς εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα και στην νήσο Θήρα.

Αναφέρονται και άλλοι Υλλείς του Ηρακλή αλλά γιοι της Μελίτης. Με τον καιρό θεωρούνταν έθνος ιλλυρικό.

Ειδικότερα ωστόσο, Υλλείς ονομάσθηκαν μία ομάδα Δωριέων που εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα, καθώς και μια άλλη ομάδα Δωριέων που εγκαταστάθηκαν στη νήσο Θήρα, γνωστή από επιγραφές που βρέθηκαν (***«Υλλέων Νύμφαι»***). Από την κορινθιακή αποικία στην Κέρκυρα, οι Υλλείς έκαμαν πολλές αποικίες στην Αδριατική Θάλασσα. 

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Υλλεις
Υπερμνήστρα

Κατά την ελληνική μυθολογία, με το όνομα **Υπερμνήστρα** απαντώνται τα εξής δύο, διαφορετικά, πρόσωπα:

# Μία από τις Δαναΐδες, η μόνη από τις 50 αδελφές που δεν υπάκουσε στην εντολή του πατέρα τους Δαναού και δεν σκότωσε τον σύζυγό της, Λυγκέα, την πρώτη νύχτα του γάμου της. Για την πράξη της αυτή οδηγήθηκε από τον πατέρα της σε δίκη, αλλά αθωώθηκε από τους Αργείους. Ο Αισχύλος είχε πραγματευθεί την Κρίση της Υπερμήστρας σε μια χαμένη του τραγωδία. Είναι γνωστή περισσότερο με το όνομα **[[Υπερμήστρα]]**, όπου και παραπέμπουμε.
# Η μητέρα του Αμφιαράου, Αργεία, ηρωίδα, της οποίας ο τάφος βρισκόταν κοντά σε εκείνον της παραπάνω Δαναΐδας. Αυτή η Υπερμνήστρα ήταν θυγατέρα του Θεστίου και της Ευρυθέμιδας, ήταν, δηλαδή, μία από τις «Θεστιάδες». Σύζυγος της Υπερμνήστρας ήταν ο Οικλής και, εκτός από τον Αμφιάραο, είχαν και πολλά άλλα τέκνα, από τα οποία αναφέρονται η Ιφιάνειρα και η Πολύβοια. Αδέλφια της Υπερμνήστρας ήταν οι Ίφικλος, Εύιππος ή Τοξέας, Πλήξιππος, Ευρύπυλος, Αλθαία και Λήδα. Επομένως, η Υπερμνήστρα ήταν θεία των Διοσκούρων και του σημαντικού ήρωα Μελεάγρου.

## Γενεαλογικό δένδρο

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Δαναΐδες
Ύπνος (μυθολογία)

[μικρογραφία|Χυτή προτομή του Ύπνου στο [Μουσείο Πούσκιν της Μόσχας]]
 
Στην ελληνική μυθολογία, ο **Ύπνος** ήταν θεός ή δαίμονας, που αποτελούσε την προσωποποίηση του ύπνου. Σύμφωνα με τον Ησίοδο στη *[[Θεογονία]],* ο Ύπνος και ο δίδυμος αδελφός του, ο Θάνατος, ήταν «δεινοί Θεοί» που κατοικούσαν στον Τάρταρο, παιδιά της Νύχτας και του Ερέβους. Ο Ύπνος μυθολογείται ότι είχε είτε χίλιους, είτε τρεις γιους ή αδελφούς (εκτός από τον Θάνατο): τον Μορφέα, τον Φοβήτορα και τον Φάντασο.
Κατά τον Όμηρο, που τον αποκαλεί *νήδυμο* (γλυκύ), τόπος κατοικίας του Ύπνου ήταν η νήσος Λήμνος,  ενώ από τους μεταγενέστερους συγγραφείς του αποδιδόταν μια δική του φανταστική πατρίδα, η «Νήσος των Ονείρων».Επίσης ο Ύπνος λατρευόταν πολύ στην κυρίως Ελλάδα. Σημαντικά κέντρα της λατρείας του Ύπνου ήταν η Επίδαυρος, η Τροιζήνα και η Ολυμπία.
Τον θεωρούσαν ήσυχο και πράο θεό ή δαίμονα, που πλανιόταν στη γη και τον απεικόνιζαν πότε ως ωραίο νέο, που έσπερνε στη Γη γλυκά όνειρα ή κοιμόταν σε μια κλίνη, πότε ως δαίμονα με φτερά, που μετέφερε ένα νεκρό με το θάνατο.
## Ο ύπνος στην τέχνη
Ο *Ύπνος* απασχόλησε την τέχνη με πολλές μορφές και συχνά τον απεικονίζουν με φτερά αετού ή πεταλούδας στο μέτωπο ή με ένα κέρας, από το οποίο σκορπίζονται τα όνειρα. Στην αρχαία τέχνη, ο Ύπνος απεικονίζεται ως γυμνός νέος, μερικές φορές με γενειάδα και φτερά στο κεφάλι, ή ως κοιμώμενος άνδρας πάνω σε κρεβάτι από πούπουλα με μαύρες κουρτίνες γύρω, ενώ ο Μορφέας αποτρέπει τυχόν θορύβους που θα μπορούσαν να τον ξυπνήσουν. Αρχικά τα όνειρα εμφανίζονταν ως αδελφοί ή αδελφές του Ύπνου, αλλά αργότερα το όνειρο καθιερώθηκε ως γιός του Ύπνου. Ο Ερμής ήταν κι αυτός θεός του Ύπνου. Στην κιβωτό του Κυψέλου, στην Ολυμπία, τα δύο αδέλφια, δηλαδή ο Ύπνος και ο θάνατος, εικονίζονται σαν αγοράκια που κοιμούνται στην αγκαλιά της μητέρας τους, ο Θάνατος ζωγραφισμένος με μαύρο χιτώνα και ο Ύπνος με άσπρο. Στη Σπάρτη η απεικόνισή του συνοδεύεται πάντα από εκείνη του Θανάτου. Σε μεταγενέστερα χρόνια ο Θάνατος και ο Ύπνος συγχωνεύτηκαν σε μία θεότητα.[μικρογραφία|200px|Ο Θάνατος και ο Ύπνος μεταφέρουν το νεκρό κορμί του [Σαρπηδών|Σαρπηδόνα. Παράσταση από ερυθρόμοφρο κύλικα των αρχών του 5ου αι. π.Χ., Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο|αριστερά]]

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής 14827 Ύπνος (14827 Hypnos), που ανακαλύφθηκε το 1986, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό θεό.
* Ύπνος (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 267)
* Ύπνος (Μουσείο ντελ Πράδο, αρ. 89-Ε)

## Παραπομπές


### Πηγές
* Emmy Patsi-Garin, *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Υπνος
Υπνος (μυθολογία)
Υστήρια

Τα **Υστήρια** ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική τοπική εορτή. 

Λάμβανε χώρα στο Άργος της Πελοποννήσου κάθε χρόνο προς τιμή της θεάς της ομορφιάς και του έρωτα, της Αφροδίτης. Θεωρείται τοπική αργείτικη ονομασία των Αφροδισίων εορτών προς τιμήν της θεάς, που γίνονταν σε όλο τον ελλαδικό χώρο.

Αναφορές υπάρχουν για την τέλεσή τους και στην Κύπρο, πρακτική που ήρθε από την Κόρινθο. Κατά τον Ιωάννη Λυδό, πραγματοποιούνταν την δεύτερη μέρα του Απριλίου και θυσίαζαν αγριόχοιρους ως εκδίκηση για τον θάνατο του Άδωνι. Η θυσία χοίρων φέρει διχογνωμία μεταξύ των αρχαίων συγγραφέων, αφενός επειδή παλαιότερα οι θυσίες στην Αφροδίτη ήταν αναίμακτες, αφετέρου γιατί η θεότητα απεχθανόταν τους χοίρους λόγω ακαθαρσίας και του θανάτου του Άδωνι. Ωστόσο, αργότερα θυσίαζαν αρσενικά ζώα για τελετουργικούς σκοπούς.

## Ετυμολογία
Ετυμολογικά, το όνομα των Υστηρίων προήλθε από τους χοίρους, που θυσιάζονταν κατά τη διάρκεια της γιορτής αυτής, καθώς *υς* στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει «χοίρος».

## Παραπομπές

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Υστηρια
Υστηρια
Δήμος Αετού Φλώρινας

Ο **δήμος  Αετού** ήταν δήμος του νομού Φλώρινας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμυνταίου. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού. Καταλάμβανε έκταση 137.484 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.727 κατοίκους. Έδρα του ήταν ο Αετός.

## Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 8 δημοτικά διαμερίσματα:
: ** Δ.δ. Αετού ** -- ο Αετός 
: ** Δ.δ. Αγραπιδιών ** -- οι Αγραπιδιές 
: ** Δ.δ. Αναργύρων ** -- οι Ανάργυροι
: ** Δ.δ. Ασπρογείων **  
::* τα Ασπρόγεια
::* η Περικοπή 
: ** Δ.δ. Βαλτονέρων ** -- τα Βαλτόνερα 
: ** Δ.δ. Λιμνοχωρίου ** -- το Λιμνοχώρι 
: ** Δ.δ. Πεδινού ** -- το Πεδινό 
: ** Δ.δ. Σκλήθρου ** -- το Σκλήθρο

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου
*Στοιχεία για τον δήμο Αετού από το Υπουργείο Εσωτερικών 

Αετου
Νυμφαίο

Το όνομα **Νυμφαίο** μπορεί να αναφέρεται: 
*Στο Νυμφαίον (αρχαιότητα): Τύπος αρχαιοελληνικού ή ρωμαϊκού κτίσματος
*Στις παρακάτω αρχαίες ελληνικές αποικίες:
**Νυμφαίο Ιωνίας: Αρχαία ελληνική αποικία στην Ιωνία
**Νυμφαίο Ιλλυρίας: Αρχαία ελληνική αποικία στην Ιλλυρία
**Νυμφαίο Κριμαίας: Αρχαία ελληνική αποικία στην Κριμαία
*Στον σύγχρονο οικισμό:
**Νυμφαίο Φλώρινας: Χωριό του νομού Φλώρινας
Αισθητική οδοντιατρική

**Αισθητική οδοντιατρική** ονομάζεται ο κλάδος της οδοντιατρικής επιστήμης που ασχολείται με παρεμβάσεις που έχουν ως στόχο την βελτίωση της εμφάνισης των δοντιών και γενικότερα του στόματος. Παρόλα αυτά η αισθητική οδοντιατρική διατηρεί τις βασικές αρχές της κλασσικής οδοντιατρικής.

## Περιστατικά
Περιστατικά με αισθητική παρέμβαση του οδοντιάτρου που έχουν ως στόχο την βελτίωση του χαμόγελου του.

## Δυνατότητες
Η αισθητική οδοντιατρική προσπαθεί με τις παρεμβάσεις της να προσεγγίσει τον φυσικό τρόπο κατασκευής των δοντιών, πετυχαίνοντας ένα άριστο και φυσικό αισθητικό αποτέλεσμα. 

Τα σημερινά σύγχρονα υλικά που χρησιμοποιούνται για τις αισθητικές παρεμβάσεις προσεγγίζουν την δομή του φυσικού δοντιού, προσδίδοντας μεγαλύτερη φυσικότητα στο τεχνητό δόντι.

Επιπλέον οι σύγχρονοι τρόποι παρέμβασης των οδοντιάτρων στα δόντια γίνονται με τέτοιο τρόπο ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι όποιες φθορές των φυσικών δοντιών.

Τα πιο συνηθισμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει η αισθητική οδοντιατρική είναι:
* Κίτρινα ή δόντια
* Κενά ανάμεσα στα δόντια
* Ορθοδοντικά προβλήματα
* Ανισοϋψή ή ανισομεγέθη δόντια
* Υπερτροφικά ή άνισοϋψή ούλα
* Σπασμένα / Ραγισμένα δόντια

## Υπηρεσίες
Οι υπηρεσίες της αισθητικής οδοντιατρικής όπως προσφέρονται από τις οδοντιατρικές κλινικές και τους οδοντιάτρους είναι:
* Η Λεύκανση 
* Το Βοnding ή όψεις σύνθετης ρητίνης
* Οι Εμφράξεις σύνθετης ρητίνης
* Οι Όψεις Πορσελάνης
* Τα Ένθετα - Επένθετα Πορσελάνης ή Σύνθετης Ρητίνης
* Σχεδιασμός χαμόγελου

## Πηγές


# Αισθητική Οδοντιατρική - Γενικά
# Αισθητική Οδοντιατρική - Έσπασε το δόντι μου
Κατηγορία:Οδοντιατρική
Ινστιτούτο Ιστορίας Ναυτιλίας και Λιμενικού Σώματος

Το **Ινστιτούτο Ιστορίας Ναυτιλίας και Λιμενικού Σώματος** (ΙΙΝΛΣ) είναι ένα ιδιαίτερο ΝΠΙΔ, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που εδρεύει στον Πειραιά και που τελεί υπό την εποπτεία του ΥΕΝΑΝΠ.

Αντικειμενικοί σκοποί του Ινστιτούτου αυτού είναι αφενός η έρευνα και η μελέτη της ιστορίας και της εξέλιξης της Ελληνικής Εμπορικής Ναυτιλίας και αφετέρου η συλλογή, συντήρηση και η έκθεση/προβολή ναυτικών κειμηλίων ιστορικού ενδιαφέροντος, τόσο επί της ναυτιλίας όσο και επί του Λιμενικού Σώματος.

Για τους παραπάνω σκοπούς το εν λόγω Ινστιτούτο έχει εγκατασταθεί στο χώρο του άλλοτε ιστορικού θεάτρου «Παλλάς» του Πειραιά, επί της λεωφόρου Γρηγορίου Λαμπράκη, πρώην Βασιλίσσης Σοφίας, αρ. 154, παρά τον λιμένα Ζέας (Πασαλιμάνι). Σημειώνεται ότι ο χώρος αυτός για αρκετές δεκαετίες χρησιμοποιούνταν ως γενικός χώρος εξετάσεων, αρμοδιότητας ΥΕΝ. Σήμερα όμως έχει διαμορφωθεί ανάλογα σε σπουδαίο μουσειακό χώρο που χωρίζεται σε τμήματα ιστορικών περιόδων, με χώρους προβολών, πλούσια ναυτική και ναυτιλιακή βιβλιοθήκη και πολλά εκθέματα, ξεκινώντας από την παλαιολιθική εποχή μέχρι τη σύγχρονη.

Στην προσπάθεια για την ενημέρωση του κοινού και την προσέλκυση νέων στο ναυτικό επάγγελμα, στον παραπάνω χώρο του ΙΙΝΛΣ λειτουργεί διαρκής έκθεση με θέμα «Ελλήνων Νήες», που παρουσιάζεται σε ποικίλλες ενότητες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα του ΙΙΝΛΣ 

Κατηγορία:Μουσεία στον Πειραιά
Κατηγορία:Ναυτικά μουσεία στην Ελλάδα
Κατηγορία:Λιμενικό Σώμα
Κατηγορία:Ελληνική ναυτιλία
Ρόμπερτ Λίντελ

Ο **Ρόμπερ Λίντελ** (13 Οκτωβρίου 1908 – 23 Ιουλίου 1992) ήταν Άγγλος συγγραφέας και ακαδημαϊκός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τένμπριτζ Γουέλς το 1908 και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αίγυπτο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Την περίοδο 1933-38 εργάστηκε ως βοηθός στο Τμήμα Δυτικών Χειρογράφων της βιβλιοθήκης Μπόντλιαν. Το 1940 μετέβη στην Αθήνα, αλλά λόγω της Γερμανικής Εισβολής έφυγε για την Αίγυπτο το επόμενο έτος. Διετέλεσε λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας και λέκτορας και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κάιρο. Το 1953 επέστρεψε στην Αθήνα και εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών μέχρι το 1972. Την περίοδο 1963-68 ήταν πρόεδρος του Αγγλικού Τμήματος. Πέθανε στην Αθήνα το 1992.

## Έργα
### Μυθιστορήματα
* *The Last Enchantments*, New York: Appleton-Century-Crofts 1949.
* *Unreal City*, London: Cape 1952.
* *The Deep End*, London: Longmans 1968.
* *Stepsons*, London: Longmans 1969.
* *Elizabeth & Ivy*, London: Peter Owen 1986.
* *The Aunts*, London: Peter Owen 1987.
* *Kind Relations*, London: Peter Owen 1994.
* *The Rivers of Babylon', London: Peter Owen 1995.

=== Επιστημονικά ===
* *A Treatise on the Novel*, London: Cape 1947.
* *Some Principles Of Fiction*, London: Cape 1953.
* *Aegean Greece*, London: Cape 1954.
* *The Novels of I Compton-Burnett*, London: Gollancz 1955.
* *Byzantium and Istanbul*, London: Cape 1956.
* *The Morea*, London: Cape 1958.
* *The Novels of Jane Austen*, London: Longmans 1963.
* *Mainland Greece*, London: Longmans 1965.
* *The Novels of George Eliot*, London: Duckworth 1977.
* *A Mind at ease. Barbara Pym and her novels*, London: Peter Owen 1989.
* *Twin Spirits. The Novels of Emily and Anne Brontë*, London: Peter Owen 1990.

=== Βιογραφία ===
* *Cavafy*, London: Duckworth 1974.
** *Καβάφης''. Εκδόσεις Ίκαρος 1980.

## Παραπομπές


## Πήγες
* Νεκρολογία στην Independent

Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς