open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Οδός σκοτεινών μαγαζιών

Η ***Οδός σκοτεινών μαγαζιών*** (γαλλικός τίτλος: *Rue des Boutiques obscures*) είναι το έκτο μυθιστόρημα του Πατρίκ Μοντιανό (Νόμπελ 2014) που δημοσιεύτηκε το 1978 από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ. Βραβεύτηκε την ίδια χρονιά με το βραβείο Γκονκούρ. Το έργο αναφέρεται σε έναν άνδρα που πάσχει από αμνησία και αποφασίζει να ερευνήσει το παρελθόν αναζητώντας την ταυτότητά του.

Το έργο ανοίγει in medias res και η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από πολυάριθμες αναδρομές, που συχνά συνδέονται με τις συγκεχυμένες αναμνήσεις του πρωταγωνιστή. Το περιβάλλον στο οποίο κινούνται οι χαρακτήρες είναι κυρίως το Παρίσι του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, που περιγράφεται με μεγάλη λεπτομέρεια τόσο ως προς τις καθημερινές του πτυχές όσο και ως προς τις πιο κρυφές και σκοτεινές όψεις του.  Αναπτύσσονται τα αγαπημένα θέματα του Μοντιανό: τα θέματα της μνήμης, του χρόνου, της ταυτότητας, της αναζήτησης.

## Υπόθεση
Ο Γκυ Ρολάν είναι ένας ντετέκτιβ που έχασε τη μνήμη του μετά από ένα μυστηριώδες ατύχημα που τον άφησε σε αμνησία για περισσότερα από 15 χρόνια πριν από την έναρξη της ιστορίας, η οποία διαδραματίζεται γύρω στο 1965. Όταν ο εργοδότης του συνταξιοδοτείται και κλείνει το γραφείο ντετέκτιβ όπου εργαζόταν για οκτώ χρόνια, ο Ρολάν ξεκινάει την αναζήτηση της δικής του ταυτότητας. 

Ανιχνεύοντας τα αδύναμα ίχνη του παρελθόντος του που φαίνεται να τελειώνει κατά τη διάρκεια του  Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μαθαίνει ότι το όνομά του είναι Τζίμι Πέντρο Στερν και είναι Ελληνοεβραίος από τη Θεσσαλονίκη που ζούσε στο Παρίσι με το υποτιθέμενο όνομα Πέντρο Μακ Εβόι και εργαζόταν για την πρεσβεία της Δομινικανής Δημοκρατίας. Αυτός και αρκετοί φίλοι του, η Ντενίζ Κουνερέζ Γαλλίδα μοντέλο που μοιράζεται τη ζωή του, ο Φρέντυ Χάουαρντ ντε Λιζ ένας Άγγλος από τον Μαυρίκιο, ο Γκαίη Ορλόφ ένας Αμερικανός χορευτής ρωσικής καταγωγής, ο Αντρέ Βιλντμαίρ ένας πρώην Άγγλος τζόκεϊ, όλοι μαζί αποφάσισαν το 1940 να φύγουν από το Παρίσι για να γλιτώσουν, καθώς η πόλη είχε γίνει επικίνδυνη γι' αυτούς κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η Ντενίζ και ο Πέντρο προσπάθησαν να διαφύγουν κρυφά μέσω Ελβετίας για την Πορτογαλία αλλά οι οδηγοί τους εγκατέλειψαν στα βουνά, αφήνοντάς τους μόνους, τον καθένα χωριστά, χαμένους στο χιόνι.

Έχοντας εν μέρει ανακτήσει τη μνήμη του, ο Γκυ Ρολάν αποφασίζει να αναζητήσει τον Φρέντι, ο οποίος πήγε να ζήσει στην Πολυνησία μετά τον πόλεμο. Όταν φτάνει στα Μπόρα Μπόρα, μαθαίνει ότι ο Φρέντι έχει εξαφανιστεί σε ναυάγιο λίγες μέρες νωρίτερα. Του απομένει μόνο μία τελευταία ένδειξη για να επανασυνδέσει τα νήματα του παρελθόντος του: μια διεύθυνση στη Ρώμη, στην οδό Σκοτεινών μαγαζιών αριθμός 2, όπου ο Τζίμι Πέντρο Στερν φέρεται ότι έζησε τη δεκαετία του 1930, όπου και κατευθύνεται.

## Μετάφραση στα ελληνικά

* *Οδός σκοτεινών μαγαζιών,* μετάφραση: Λήδα Παλλαντίου, εκδόσεις Κέδρος, 1988.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Χέρριτ Κλες Μπλέκερ

[δεξιά|μικρογραφία| ''[Κιβωτός της Διαθήκης|Η Κιβωτός της Διαθήκης αποκτάται στο Eben-Ezer*, 1640]]
*'Ο Χέρριτ Κλες Μπλέκερ*' (Gerrit Claesz Bleker, 1592, [[Χάαρλεμ]] &#x2013; 8 Φεβρουαρίου 1656, [[Χάαρλεμ]] ), ήταν [[Ολλανδός]] [[ζωγράφος]] της [[Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής|Χρυσής ολλανδικής Εποχής]] .

== Βιογραφία ==
Σύμφωνα με τον [[Άρνολντ Χαουμπράκεν]] το 1718, ο οποίος επανέλαβε μια λίστα ονομάτων από το βιβλίο του Τεόντορους Σρεφέλιους (Theodorus Schrevelius) του 1648 για το Χάαρλεμ, που ονομάσθηκε  *Harlemias*, ήταν καλός τοπιογράφος του Χάαρλεμ μαζί με τους [[Κορνέλις Φρόομ]], *γιο του Χέντρικ Κορνέλις Φρόομ , «Joh.* *Jakobsz.", ο οποίος βρισκόταν στην Ιταλία για πολλά χρόνια, "Nicol. Zuyker",'' Σάλομον φαν Ράουσντελ και Ρέγιερ φαν Μπλόμμεντελ (Reyer van Blommendael). 

Σύμφωνα με το RKD ήταν τοπιογράφος ιστορικών αλληγοριών που έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ λίγο πριν από το 1643 και αργότερα έγινε Δάσκαλος των Ντιρκ Μπλέκερ, (πιθανόν γιος του), Πίτερ Άντελααρ Ντάβιντ Ντέκερ και Πάουλους φαν ντερ Χους.  Ήταν πιθανώς μαθητής του Νικολάες Μούγιερτ (Nicolaes Moeyaert) . 

## Δείτε επίσης
* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Gerrit Claesz Bleker στο Artnet

Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Νορδικό Συμβούλιο

Το **Νορδικό Συμβούλιο** είναι το επίσημο όργανο για την επίσημη διακοινοβουλευτική συνεργασία μεταξύ των σκανδιναβικών χωρών. Ιδρύθηκε το 1952 και έχει 87 αντιπροσώπους από τη Δανία, τη Φινλανδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία καθώς και από τις αυτόνομες περιοχές των Νήσων Φερόε, τη Γροιλανδία και τις Νήσους Ώλαντ. Οι αντιπρόσωποι είναι μέλη του κοινοβουλίου στις αντίστοιχες χώρες ή περιοχές τους και εκλέγονται από αυτά τα κοινοβούλια. Το Συμβούλιο πραγματοποιεί τακτικές συνεδριάσεις κάθε χρόνο τον Οκτώβριο/Νοέμβριο και συνήθως μία επιπλέον σύνοδο ετησίως με συγκεκριμένο θέμα.  Οι επίσημες γλώσσες του συμβουλίου είναι τα δανικά, τα φινλανδικά, τα ισλανδικά, τα νορβηγικά και τα σουηδικά, αν και χρησιμοποιεί μόνο τις αμοιβαία κατανοητές σκανδιναβικές γλώσσες —δανικά, νορβηγικά και σουηδικά— ως γλώσσες εργασίας .  Αυτές οι τρεις αποτελούν την πρώτη γλώσσα του 80% περίπου του πληθυσμού της περιοχής και μαθαίνονται ως δεύτερη ή ξένη γλώσσα από το υπόλοιπο 20%. 

Το 1971, το Νορδικό Συμβούλιο Υπουργών, ένα διακυβερνητικό φόρουμ, ιδρύθηκε για να συμπληρώσει το συμβούλιο. Το Συμβούλιο και το Συμβούλιο των Υπουργών συμμετέχουν σε διάφορες μορφές συνεργασίας με γειτονικές περιοχές στη Βόρεια Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένου του γερμανικού κρατιδίου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, των χωρών της Μπενελούξ, των χωρών της Βαλτικής και της Ρωσίας.   

## Μέλη
Το Νορδικό Συμβούλιο έχει 8 μέλη ή συνδεδεμένα μέλη, 5 κυρίαρχα κράτη και 3 αυτοδιοικούμενες περιφέρειες.

## Διατελέσαντες Γενικοί Γραμματείς

## Προεδρία
Η προεδρία διαρκεί έναν χρόνο. Την προεδρία, από την 1η Ιανουαρίου 2026, ασκεί η Φινλανδία.

## Δείτε επίσης
* Μπενελούξ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Διεθνής ασφάλεια
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις
Κατηγορία:Παγκόσμια πολιτική
Κατηγορία:Γεωπολιτική
Κατηγορία:Διπλωματία
Κατηγορία:Οργανώσεις με έδρα την Ευρώπη
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί με έδρα την Ευρώπη
Κατηγορία:Νορδικές χώρες
Γιαν Χερριτς φαν Μπρόνκχορστ

Ο **Γιαν Χερριτς φαν Μπρόνκχορστ** (Jan Gerritsz van Bronckhorst, επίσης *Bronchorst* ή *Bronkhorst)*, 1603–1661) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης της Χρυσής ολλανδικής Εποχής. Θεωρείται σήμερα ως ήσσον μέλος των Καραβατζιστών της Ουτρέχτης .

## Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ο φαν Μπρόνκχορστ μαθήτευσε όταν ήταν ένδεκα ετών με τον χαράκτη γυαλιού Φέρμπρουγκ στην Ουτρέχτη. Εργάστηκε μαζί του για 6 μήνες και εργάστηκε με άλλους δύο υαλουργούς της Ουτρέχτης πριν ξεκινήσει μια Μεγάλη Περιοδεία το 1620. Δεν έφθασε πολύ μακριά πριν του προσφερθεί εργασία στο Αράς από τον υαλουργό Πιέτερ Ματτάις (Peeter Matthys). Μετά από έξι μήνες, συνέχισε στο Παρίσι το 1620, όπου εργάστηκε με τον υαλουργό Σαμύ (Chamu). Επέστρεψε στην Ουτρέχτη το 1622, όπου ο Κορνέλις φαν Πούλενμπουργκ  του δίδαξε να ζωγραφίζει.  Νυμφεύτηκε την Καταλάιντγε φαν Νόορτ (Catalijntje van Noort) το 1626. Σύχναζε στο στούντιο του Χέρριτ φαν Χόντχορστ. Το 1647 μετακόμισε στο Άμστερνταμ όπου δημιούργησε τα βιτρό και τις πόρτες οργάνων (σχεδόν το μόνο χώρο σε μια εκκλησία Καλβινιστών όπου μερικές φορές επιτρεπόταν η εικονιστική ζωγραφική) της *Nieuwe Kerk* (Νέας Εκκλησίας, ολοκληρώθηκε το 1655). Έχει περιγραφεί ως ο τελευταίος από τους μεγάλους ζωγράφους βιτρό στην Ολλανδία.   Σε αντίθεση με τη δουλειά του για εκκλησίες, οι κοσμικοί πίνακές του δείχνουν την επιρροή του Καραβάτζο και επίσης δείχνουν μια εντυπωσιακή τάση στον αισθησιασμό.  Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται οι γιοι του Γιαν Γιανς και Χέρριτ Γιανς, και ο Κέσαρ φαν Εφερντίνγκεν (Cesar van Everdingen). 
Αρχείο:Bronckhorst, Jan Gerritsz. van (1603-1661) - Muzikaal gezelschap aan een balustrade.jpg|*Μουσική συντροφιά*
Αρχείο:Jan G. van Bronckhorst The procuress.jpg|*Η μαστροπός*, 1636–1638, Εθνικό Μουσείο Brukenthal
Αρχείο:Jan Gerrit van Bronchorst - Young man playing a theorbo (Museo Thyssen-Bornemisza).jpg|*Νεαρός άνδρας που παίζει [[θεόρβη]]*, 1642–1645, Μυυσείο Thyssen-Bornemisza


## Δείτε επίσης
* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

## Παραπομπές


## Πηγές

* De Bie, Cornelis, βιογραφία του Jan Bronckhorst στο *Het Gulden Cabinet*, 1662, σ 278, στα Βιβλία Google
* 
* Web Gallery of Art βιογραφικό
* Jan Gerritsz van Bronckhorst στο Artnet

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Vermeer and The Delft School, πλήρης κατάλογος έκθεσης κειμένου από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, ο οποίος περιέχει υλικό για τον Γιαν Χερριτς φαν Μπρόνκχορστ

Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Ελίας φαν ντεν Μπρουκ

δεξιά|μικρογραφία| Λουλούδια σε βάζο, περ. 1690
Ο **Ελίας φαν ντεν Μπρουκ** (Elias van den Broeck, 1649, Αμβέρσα – τάφηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1708, Άμστερνταμ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος ανθέων της Χρυσής ολλανδικής Εποχής .

## Βιογραφία
Σύμφωνα με το RKD, το 1665 έγινε μαθητής του Κορνέλις Κικ (Cornelis Kick) στο Άμστερνταμ και το 1669 έγινε μαθητής του Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ στην Ουτρέχτη.  Καταγράφεται σε έγγραφο που αναφέρει την πρόθεσή του να πάει στην Ιταλία το 1672 (που μπορεί να μην έγινε).  Το 1673 συνόδευσε τον ντε Χέιμ στην Αμβέρσα, όπου έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά  εκεί.  Το 1685 επέστρεψε στο Άμστερνταμ, όπου έζησε «έξω από την πύλη της Ουτρέχτης στον Άμστελ πέρα από το *Bergenvaarderskamer* ».   Ο μαθητής του Φίλιπ φαν Κάουβενμπεργκ (Philip van Kouwenbergh) έγινε επίσης καλός ζωγράφος ανθέων. 

Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, γεννήθηκε στην Αμβέρσα και ήταν ο πρώτος και καλύτερος μαθητής του Ερνστ Στούφεν (Ernst Stuven), του οποίου τα έργα έδειχναν την επιρροή του ντε Χέιμ και ζωγράφισε κάθε λογής λουλούδια, βότανα, φίδια και σαλαμάνδρες.  Έμενε έξω από την πύλη της Ουτρέχτης στο Μόλενπαντ στο Άμστερνταμ όπου διατηρούσε κήπο για τις ανάγκες του εργαστηρίου του.  Ο Χαουμπράκεν ισχυρίζεται ότι απεβίωσε το 1711. 

## Δείτε επίσης
* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Christie's (Circle of Elias van den Broeck)
* Elias van den Broeck (Βιογραφία και επιλεγμένα έργα)

Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Αλμπέρ Ουεντραογκό

Ο **Αλμπέρ Ουεντραογκό** (Albert Ouédraogo, γενν. στην Ντορί της Μπουρκίνα Φάσο στις 6 Απριλίου 1969) είναι οικονομολόγος από την Μπουρκίνα Φάσο και μεταβατικός πρωθυπουργός από τις 3 Μαρτίου 2022.  Έγινε πρωθυπουργός μετά το πραξικόπημα του 2022. Έπειτα από την επίσημη ορκωμοσία του προέδρου Πολ-Ανρί Σανταογκό Νταμιμπά, ο τελευταίος τον διόρισε πρωθυπουργό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μπουρκίνα Φάσο
Ζακ Μεσρίν

Ο ** Ζακ Μεσρίν** (Jacques Mesrine,  ,,  28 Δεκεμβρίου 1936&nbsp;– 2 Νοεμβρίου 1979) ήταν Γάλλος εγκληματίας, υπεύθυνος για πολυάριθμες δολοφονίες, ληστείες τραπεζών, διαρρήξεις και απαγωγές σε Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Καναδά. Ο Μεσρίν δραπέτευσε επανειλημμένα από τη φυλακή και έγινε διεθνώς πρωτοσέλιδο κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιόδου ως φυγάδα, όταν τα κατορθώματά του περιέλαβαν την προσπάθεια απαγωγής του δικαστή που τον είχε καταδικάσει στο παρελθόν. Ταινία απαρτιζόμενη από δύο μέρη, η *Mesrine*, που κυκλοφόρησε το 2008, βασίστηκε στη ζωή του Μεσρίν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι εγκληματίες
Πανεπιστήμιο της Ορλεάνης

Το **Πανεπιστήμιο της Ορλεάνης** (γαλλ. *Université d'Orléans*) είναι παλαιότατο δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Ορλεάνη της Γαλλίας. Από τον Ιούλιο του 2015 είναι μέλος της Περιφερειακής Ομάδας Πανεπιστημίων «Λεονάρντο ντα Βίντσι».

## Ιστορία
Το έτος 1230, όταν οι διδάσκοντες στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού είχαν διασκορπισθεί, μερικοί από αυτούς κατέφυγαν στην Ορλεάνη και φαίνεται ότι κάποιοι παρέμειναν και δίδασκαν εκεί: το 1298, όταν ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ εξέδωσε το έκτο βιβλίο των *Decretals*, όρισε τους διδάκτορες του Πανεπιστημίου της Μπολόνια και τους «διδάκτορες της Ορλεάνης» προκειμένου να εκφέρουν τη γνώμη τους για αυτό. Αλλά και ο Άγιος Υβ (1253-1303) σπούδασε νομικά στην Ορλεάνη. Ο σημαντικότερος όμως στάθηκε ο Πάπας Κλήμης Ε΄, που μελέτησε εκεί «νομικά και γράμματα», καθώς με μια παπική βούλα που εκδόθηκε στη Λυών στις 27 Ιανουαρίου 1306, χάρισε στα διδακτικά ιδρύματα της Ορλεάνης τον τίτλο και τα προνόμια πανεπιστημίου.

Δώδεκα μεταγενέστεροι Πάπες εξεχώρησαν στο νέο πανεπιστήμιο πολλά άλλα προνόμια. Τον 14ο αιώνα είχε τουλάχιστον 5 χιλιάδες φοιτητές, προερχόμενους εκτός από τη Γαλλία (Λωρραίνη, Βουργουνδία, Καμπανία, Πικαρδία, Νορμανδία, Τουραίν, Γκιγιέν), από τη Γερμανία και τη Σκωτία. Τον 18ο αιώνα δίδαξε στο ίδρυμα ο εξέχων δικαστικός Ρομπέρ Ζοζέφ Ποτιέ.

Το σημερινό πανεπιστήμιο επανιδρύθηκε το 1960, μετά το κλείσιμο του μεσαιωνικού προκατόχου του κατά τη Γαλλική Επανάσταση, το 1793, και τη συγχώνευσή του με το Πανεπιστήμιο της Γαλλίας το 1808.

## Αξιοσημείωτοι απόφοιτοι
* Ιωάννης Καλβίνος (1509-1564), θεολόγος και κορυφαία προσωπικότητα της προτεσταντικής Μεταρρυθμίσεως
* Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν, γνωστός ως Μολιέρος (1622-1673), θεατρικός συγγραφέας, ένας από τους μεγαλύτερους κλασικούς κωμωδιογράφους παγκοσμίως
* Πιερ ντε Φερμά (1607-1665), μαθηματικός και νομικός
* Ύβ Ελορύ του Κερμαρτέν (θάν. 1303), προστάτης άγιος των δικηγόρων
* Γιόχαν Ρόιχλιν (1455-1522), Γερμανός λόγιος ουμανιστής και νομικός
* Γκιγιόμ Μπυντέ (1468-1540), λόγιος ουμανιστής, συνιδρυτής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας
* Ετιέν ντε Λα Μποεσί (1530-1563), δικαστής, συγγραφέας και πολιτικός φιλόσοφος
* Αγκριπά ντ'Ωμπινιέ (1552-1630), Ουγενότος συγγραφέας και ποιητής
* Τεοφράστ Ρενωντό (1586-1653), φιλάνθρωπος ιατρός
* Σαρλ Περώ (1628-1703), λαογράφος και συγγραφέας, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας
* Ζαν ντε Λα Μπρουιγιέρ (1645-1696), συγγραφέας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστότοπος

Ορλεανης
Πανεπιστημιο Ορλεανης
Κατηγορία:Ορλεάνη
Αλεξανδρής Άκληρος

Ο **Αλεξανδρής Άκληρος** (19ος αιώνας) ήταν Υδραίος αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, και συγκεκριμένα πυρπολητής. Αναφέρεται στο «Αρχείο αγωνιστών» ότι πολέμησε μαζί με τον, επίσης Υδραίο, πυρπολητή Δημ. Τζαπέλη ή Τζάπιλα στον Άθωνα, στο Τρίκερι, στο Γαρδίκι και αλλού.

Το 1824 το πυρπολικό του Άκληρου πυρπόλησε μια τουρκική κορβέττα μέσα στον Μαλιακό κόλπο, αλλά καθώς απομακρυνόταν με τη μικρή βάρκα του πυρπολικού, άκουσε μέσα από το αμπάρι της κορβέττας να φωνάζουν στα ελληνικά «βοήθεια», οπότε κατάλαβε ότι επρόκειτο για Έλληνες αιχμαλώτους. Τότε ο Άκληρος έστρεψε τη βάρκα και με κίνδυνο της ζωής του και εκείνης των συμπολεμιστών του πλησίασε το καιόμενο σκάφος. Αφού πολέμησε πολλή ώρα με τους Οθωμανούς, κατόρθωσε να ελευθερώσει τους Έλληνες από το αμπάρι και να τους μεταφέρει στην Αταλάντη. Το 1825 ο Άκληρος έλαβε μέρος σε άλλη επιχείρηση, με το πυρπολικό του Αναστάσιου Ρομπότση ή Ρομπότη, κατά την οποία πυρπόλησαν άλλη τουρκική κορβέττα.

Μετά το τέλος της Επαναστάσεως ο Άκληρος αποσύρθηκε στην Ύδρα, αλλά για τις υπηρεσίες του στον Αγώνα το ελληνικό κράτος δεν του έδωσε καμιά ανταμοιβή.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 3

Ακληρος, Αλεξανδρης
Άνω Κεφάλα Χανίων

Η  **Άνω Κεφάλα** είναι οικισμός της κοινότητας Βουκολιών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βουκολιών, του δήμου Πλατανιά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το πρόγραμμα *Καλλικράτης* και το σχέδιο *Καποδίστριας*, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.  
## Γεωγραφία
Η Άνω Κεφάλα είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις δυτικές υπώρειες της κορυφής «Πλατανιανή» (849 μέτρα) των Λευκών Ορέων και στη δυτική όχθη του μικρού ποταμού Ταυρωνίτη, νοτιοανατολικά του Ζυμπραγού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 430 μέτρα. Απέχει 34 χιλιόμετρα περίπου νοτιοδυτικά των Χανίων.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιών Ρουμάτων του νομού Χανίων. Το 1948 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βουκολιών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βουκολιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Βουκολιών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βουκολιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατανιά.
## Αξιοθέατα
*Η διαδρομή από Βουκολιές προς Σέμπρωνα, στον ποταμό Ταυρωνίτη
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Google Earth
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://www.youtube.com/watch?v=iIg73OR6ePo

Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χανίων
Ηλεκτρονικό κύκλωμα

Ένα **ηλεκτρονικό κύκλωμα** αποτελείται από μεμονωμένα ηλεκτρονικά εξαρτήματα , όπως αντιστάσεις , τρανζίστορ , πυκνωτές , επαγωγείς και διόδους , συνδεδεμένα με αγώγιμα καλώδια ή ίχνη μέσω των οποίων μπορεί να ρέει ηλεκτρικό ρεύμα . Αναφέρεται ως *ηλεκτρονικό* και όχι *ηλεκτρικό* , γενικά τουλάχιστον ένα ενεργό συστατικό πρέπει να είναι παρόντες. Ο συνδυασμός εξαρτημάτων και καλωδίων επιτρέπει την εκτέλεση διαφόρων απλών και πολύπλοκων λειτουργιών: τα σήματα μπορούν να ενισχυθούν, να πραγματοποιηθούν υπολογισμοί και τα δεδομένα να μετακινηθούν από το ένα μέρος στο άλλο.

Τα κυκλώματα μπορούν να κατασκευαστούν από διακριτά εξαρτήματα που συνδέονται με μεμονωμένα κομμάτια σύρματος, αλλά σήμερα είναι πολύ πιο συνηθισμένο να δημιουργούνται διασυνδέσεις με φωτολιθογραφικές τεχνικές σε πλαστικοποιημένο υπόστρωμα ( πλακέτα τυπωμένου κυκλώματος ή PCB) και συγκόλληση των εξαρτημάτων σε αυτές τις διασυνδέσεις για τη δημιουργία τελειωμένου κύκλωμα. Σε ένα ολοκληρωμένο κύκλωμα ή IC, τα συστατικά και οι διασυνδέσεις σχηματίζονται στο ίδιο υπόστρωμα, τυπικά ένας ημιαγωγός όπως το πυρίτιο με ντοπαρισμένο ή (λιγότερο συχνά) το αρσενίδιο του γαλλίου .

Ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα μπορεί συνήθως να κατηγοριοποιηθεί ως ένα αναλογικό κύκλωμα , ένα ψηφιακό κύκλωμα ή ένα κύκλωμα μικτού σήματος (ένας συνδυασμός αναλογικών κυκλωμάτων και ψηφιακών κυκλωμάτων). Η πιο διαδεδομένη συσκευή ημιαγωγών σε ηλεκτρονικά κυκλώματα είναι το MOSFET ( τρανζίστορ μετάλλου-οξειδίου-ημιαγωγού -φαινομένου πεδίου ).

Οι πλάκες ψωμιού , οι επιτραπέζιες πλάκες και οι σανίδες είναι συνηθισμένες για τη δοκιμή νέων σχεδίων. Επιτρέπουν στον σχεδιαστή να κάνει γρήγορες αλλαγές στο κύκλωμα κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης.

Τα αναλογικά ηλεκτρονικά κυκλώματα είναι αυτά στα οποία το ρεύμα ή η τάση μπορεί να μεταβάλλονται συνεχώς με την πάροδο του χρόνου ώστε να αντιστοιχούν στις πληροφορίες που αναπαρίστανται. Το αναλογικό κύκλωμα κατασκευάζεται από δύο θεμελιώδη δομικά στοιχεία: σειρές και παράλληλα κυκλώματα.

Σε ένα κύκλωμα σειράς, το ίδιο ρεύμα περνά μέσα από μια σειρά εξαρτημάτων. Μια σειρά από χριστουγεννιάτικα φώτα είναι ένα καλό παράδειγμα κυκλώματος σειράς: αν κάποιος σβήσει, όλοι το κάνουν.

Κατηγορία:Ηλεκτρονικά κυκλώματα
Μετασηπία

Η **μετασηπία** ((λατινική-επιστημονική ονομασία *Metasepia*) είναι γένος από μικρές σουπιές, που ζουν στον Ειρηνικό Ωκεανό. Χαρακτηρίζονται από το μικρό αλλά παχύ και σε σχήμα διαμαντιού κόκκαλο σουπιάς.

Το γένος αυτό περιλαμβάνει μόνο δύο γνωστά είδη, τα εξής:

* *[[Metasepia pfefferi]]* (μετασηπία του Πφέφερ)
* *[[Metasepia tullbergi]]*

## Παραπομπές


## Πηγές
* Norman, M.D.: *Cephalopods: A World Guide*, ConchBooks, 2000
* Ross, R. 2010: «Aquarium Invertebrates: ''Metasepia pfefferi'' – the aptly named Flamboyant Cuttlefish» , *Advanced Aquarist's Online Magazine*

Μετασηπια
Ακμέλλη

Η **ακμέλλη** είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στη μεγάλη οικογένεια σύνθετα και περιγράφηκε επιστημονικώς  το 1807. Είναι ιθαγενές όλης της αμερικανικής ηπείρου και έχει εισαχθεί από τον άνθρωπο στην Ασία, την Αφρική, τα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού και την Αυστραλία.

Γνωστό είδος ακμέλλης είναι το *[[Acmella oleracea]]*, που καλλιεργείται εδώ και αιώνες. Χρησιμεύει ως τροφή, ως φαρμακευτικό φυτό (είναι γνωστό και με την αγγλική κοινή ονομασία «toothache plant», δηλαδή «φυτό του πονόδοντου»), ως καλλωπιστικό φυτό, ακόμα και ως εντομοκτόνο.

Οι ακμέλλες είναι ετήσια ή πολυετή φυτά, με στελέχη που φθάνουν σε μήκος 10 έως 20 εκατοστά. Τα φύλλα εκφύονται αντίθετα, μπορεί να έχουν οδοντωτό ή ομαλό χείλος και συνήθως χνούδι. Οι κεφαλές ανθέων είναι συνήθως μοναχικές ή στις άκρες των κλαδιών. Υπάρχουν αρκετά έως πολλά δισκοειδή ανθίδια στην κάθε κεφαλή, με 4 ή 5 τριγωνικούς λοβούς. Είναι συνήθως κίτρινα ή κάποιες φορές πορτοκαλί, ακόμα και λευκά ή μοβ. Τα δισκοειδή ανθίδια είναι μονόκλινα, αλλά τυχόν ακτινωτά ανθίδια είναι θηλυκά.

## Είδη
Γενικώς αποδεκτά είδη στο γένος είναι τα εξής:

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* GRIN Αρχείο ειδών του ''Acmella'', στο «Germplasm Resources Information Network» (GRIN)

Ακμελλη
Κοριέντες

Το **Κοριέντες** (ισπαν. *Corrientes*, δηλαδή «ρεύματα») είναι μεγάλη πόλη της Αργεντινής, πρωτεύουσα της ομώνυμης Επαρχίας Κοριέντες. Στην απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 346.334 κατοίκους, όντας η δέκατη τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Είναι κτισμένη στην ανατολική όχθη του ποταμού Παρανά, σε μέσο υψόμετρο 52 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, περίπου χίλια χιλιόμετρα από το Μπουένος Άιρες και 300 χιλιόμετρα από την πόλη Ποσάδας. Βρίσκεται απέναντι από τη «δίδυμη» πόλη Ρεσιστένσια, πρωτεύουσα της Επαρχίας Τσάκο, που είναι κτισμένη στη δυτική όχθη του Παρανά.

Το Κοριέντες διαθέτει ένα μίγμα αποικιακής και σύγχρονης αρχιτεκτονικής και αρκετά δέντρα λαπάτσο, κοραλλόδεντρα, γιακαράντα και πορτοκαλιές. Κάθε χρόνο φιλοξενεί ένα από τα μεγαλύτερα καρναβάλια και φεστιβάλ τσαμαμέ σε όλη την Αργεντινή.

Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 21,3 °C, ενώ η μέση ετήσια βροχόπτωση 1.526 χιλιοστόμετρα.

Το Κοριέντες συνδέεται με τη Ρεσιστένσια με τη μεγάλη Γέφυρα Χενεράλ Μπελγκράνο, που εγκαινιάσθηκε το 1973. Η πόλη εξυπηρετείται από το «Διεθνές αεροδρόμιο Δρ. Φερνάνδο Πιραχίνε Νιβέυρο», που απέχει από αυτή μόλις 5 χιλιόμετρα. 

## «Αδελφές» πόλεις
Το Κοριέντες είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής πόλεις:

*  Ενκαρνασιόν της Παραγουάης 
*  Εστέπα της Ισπανίας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Γύρος της πόλης 
* Χάρτης

Κοριεντες
Μπαΐα Μπλάνκα

Η **Μπαΐα Μπλάνκα** (ισπαν. *Bahía Blanca*, που σημαίνει «λευκός κόλπος») είναι παραθαλάσσια πόλη της Αργεντινής, στο νοτιοδυτικό μέρος της Επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Στην απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 301.572 κατοίκους, όντας η δέκατη έβδομη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Η πόλη έχει σημαντικό λιμάνι στον Ατλαντικό Ωκεανό, με βάθος 15 μέτρα.

Η ονομασία της πόλεως οφείλεται στο χρώμα του αλατιού που καλύπτει το έδαφος στις ακτές και στον κόλπο, ο οποίος είναι στην πραγματικότητα το στόμιο του μικρού ποταμού Ναποστά και τον είδε ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος κατά την πρώτο στην ιστορία περίπλου της Γης, το 1520, όταν ήθελε πολύ να ανακαλύψει κάποιον πορθμό που θα συνέδεε τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό, παραπλέοντας τις ακτές της Νότιας Αμερικής.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστότοπος του Δήμου (στην ισπανική γλώσσα)
* Η Μπαΐα Μπλάνκα στα «Βικιταξίδια»

Μπαια Μπλανκα
Φοινικική άρκευθος

μικρογραφία|327x327εσ| ''Juniperus phoenicea''
Το είδος ***Juniperus phoenicea*** ή κοινώς ***φοινικική άρκευθος*** είναι άρκευθος που απαντάται σε όλη την λεκάνη της Μεσογείου, από το Μαρόκο και την Πορτογαλία ανατολικά μέχρι την Κροατία, την Ιταλία, την Τουρκία και την Αίγυπτο, νότια στα βουνά του Λιβάνου, στην περιοχή της Παλαιστίνης και στη δυτική Σαουδική Αραβία κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα, καθώς και στη Μαδέρα και τα Κανάρια Νησιά. 

Το είδος αυτό στην Ελλάδα απαντάται με τις κοινές ονομασίες: *θαμνοκυπάρισσο, άγριο κυπαρίσσι, κέδρος, ήμερος κέδρος, φίδα, βένι* ή *αόρατος.* Αναπτύσσεται ως επί το πλείστον σε χαμηλά υψόμετρα κοντά στις ακτές της θάλασσας αλλά φτάνει και σε υψόμετρο τα 2.400 μ. στα βουνά του Άτλαντα.

## Περιγραφή
Αναπτύσσεται είτε σαν μεγάλος θάμνος είτε σαν μικρό δέντρο, με ύψος 5-8 μέτρα και διάμετρο φυλλώματος 1-2 μέτρα, σε στρογγυλεμένη ή ακανόνιστη κορυφή. Ο φλοιός, ο οποίος μπορεί να ξεφλουδιστεί σε λωρίδες, και είναι σκούρος γκριζοκαφέ. 

## Είδη
Υπάρχουν δύο ποικιλίες του είδους που αντιμετωπίζονται ως υποείδη από ορισμένους συγγραφείς και ως ξεχωριστά είδη από άλλους:

* *Juniperus phoenicea* var. *phoenicea* = *J. phoenicea*. Χαρακτηριστικά: κώνοι σφαιρικοί, περίπου όσο το μήκος. Τα φύλλα είναι μικρά και αμβλεία. Ρίχνει την γύρη την άνοιξη.
* *Juniperus phoenicea* var. *turbinata* (συν. *Juniperus turbinata*). Χαρακτηριστικά: περιορίζεται σε παραθαλάσσια ενδιαιτήματα αμμόλοφων. Κώνοι οβάλ, στενότεροι. Τα φύλλα του είναι μακριά και λεπτά. Ρίχνει την γύρη το φθινόπωρο.

## Χρήσεις

Το ξύλο του είδους είναι πολύτιμο ιδίως σε νησιωτικές περιοχές. Έχει χαρακτηριστικά «νερά», είναι μετρίως βαρύ, εξόχως αρωματικό, και χαρακτηρίζεται από πολύ υψηλή αντοχή και φυσική διάρκεια και ανθεκτικότητα στη σήψη και στις προσβολές από έντομα και μύκητες.  

Στην Ελλάδα, ιδίως στις Κυκλάδες, τα Κύθηρα και αλλού χρησιμοποιείται για δομικές μικρές κατασκευές σε κατοικίες ως υποστηρίγματα, επίσης πάσσαλος για φράκτες και συχνά σε γεωργικά σκεύη. Παλιότερα η βασική του χρήση ήταν ως δομικό στοιχείο για δοκάρια στις στέγες και σε σκέπαστρα ή άλλα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χλωρίδα των Κανάριων νήσων
Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής
Άνω Κλεινές Φλώρινας

Οι **Άνω Κλεινές** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του  Δήμου Φλώρινας, της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Φλωρίνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
*Μέχρι το 1926 ο οικισμός ονομαζόταν *Άνω Κλέστινα* (η).
## Γεωγραφία
Οι Άνω Κλεινές είναι ορεινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Φλωρίνης. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Άνω Καλλινίκης-Ακρίτα και στις όχθες του Παλαιορέματος (Καλλινικιώτικου Ρέματος), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 635. Απέχει 8 χλμ. περίπου Β. της Φλώρινας. Η τοπική κοινότητα Άνω Καλλινίκης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 11,717 χμ² (2011).
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως *Άνω Κλέστινα* και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Φλωρίνης. Το 1926 μετονομάστηκε σε *Άνω Κλεινές*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Κλεινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κάτω Κλεινών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κάτω Κλεινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Φλωρίνης.
## Ιστορικά στοιχεία
Στο χωριό κατοικούσαν εξ΄ ολοκλήρου Οθωμανοί οι οποίοι έφυγαν το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών που έγινε ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Ο πληθυσμός του χωριού κατά τις απογραφές του 1920 ήταν 911 κάτοικοι όλοι τους Μουσουλμάνοι. Το 1928 υπήρχαν 584 Έλληνες από το χωριό Καβακλί Ανατολικής Θράκης αλλά και από χωριά της Φλώρινας που ήρθαν στις Άνω Κλεινές, όταν έφυγαν οι Μουσουλμάνοι. Το 1940 υπήρχαν 743 κάτοικοι και το 1951 υπήρχαν 656 κάτοικοι.
## Αξιοθέατα
*Ο ναός της Αγίας Τριάδας στη βόρεια είσοδο του οικισμού.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Περιοδικό «Κορφές», τεύχος 119
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://florina-history.blogspot.com/2011/04/blog-post_06.html
*http://www.foustanela.gr/plakidas/index.php?option=com_content&view=article&id=16&Itemid=76&lang=el
*https://www.youtube.com/watch?v=nBvd4xUk_PU

Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φλώρινας
Κολόν (Παναμάς)

Το **Κολόν** είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του Παναμά και σημαντικό λιμάνι στον Ατλαντικό Ωκεανό. Βρίσκεται κοντά στην είσοδο της περίφημης Διώρυγας του Παναμά από την πλευρά του Ατλαντικού, ενώ αντιστοίχως η Πόλη του Παναμά, πρωτεύουσα και μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της χώρας, βρίσκεται στην είσοδο της Διώρυγας από την πλευρά του Ειρηνικού Ωκεανού. Το Κολόν χαρακτηρίζεται έτσι παραδοσιακά ως η «δεύτερη πόλη της χώρας». Ο πληθυσμός του δήμου του Κολόν το 2016 ήταν 78.000 κάτοικοι περίπου, ενώ της μητροπολιτικής περιοχής του ήταν 241.817 κάτοικοι. Το Κολόν είναι η έδρα της ομώνυμης Επαρχίας Κολόν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 15, σελ. 817

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος του Δήμου του Κολόν
* «Colón City», εκτεταμένος ιστότοπος για την πόλη

Κολον
Κατηγορία:Διηπειρωτικές πόλεις
Χαμαντάν

Το **Χαμαντάν** ή **Χαμεντάν** (περσ. همدان, αρχ. περσ. *Ανγκμέτανα*), τα αρχαία **[[Εκβάτανα]]**, είναι πόλη του κεντροδυτικού Ιράν, πρωτεύουσα της ομώνυμης Επαρχίας Χαμαντάν. Στην απογραφή του 2019 είχε πληθυσμό 783.300 κατοίκους, με 230.775 οικογένειες.

Η πόλη πιστεύεται ότι είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις που βρίσκονται στο έδαφος του σημερινού Ιράν. Είναι πιθανό ότι αναφέρεται η κατάληψή της από τους Ασσυρίους το 1100 π.Χ.. Ο Ηρόδοτος την αναφέρει ως την πρωτεύουσα των Μήδων περί το 700 π.Χ..

Η πόλη είναι ορεινή, κτισμένη σε μια δασωμένη πλαγιά του όρους Αλβάντ της οροσειράς του Ζάγρου, σε υψόμετρο 1.850 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας (το ίδιο το Αλβάντ είναι αρκετά ψηλότερο από τον Όλυμπο).

Η ιδιαίτερη φύση και ιστορία αυτής της αρχαίας πόλεως που απέχει περίπου 360 χιλιόμετρα από την Τεχεράνη, προσελκύουν τουρίστες κυρίως κατά το θέρος. Τα κυριότερα αξιοθέατα στη σημερινή πόλη είναι οι επιγραφές του Γκαντζ-Ναμέ, το μνημείο του Αβικέννα και το μνημείο του Μπαμπά Ταχίρ.

* Το Χαμαντάν είναι η γενέτειρα του πρώτου Προέδρου του Ιράν μετά την Ιρανική Επανάσταση, του Αμπουλχασάν Μπανί-Σαντρ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η πόλη στον ιστότοπο *irantour.org*
* «Χαμαντάν: αρχαιότερο από την ίδια την Ιστορία» 

Χαμανταν
Ραστ (αποσαφήνιση)

Η ονομασία **Ραστ** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής τοπωνύμια:

* Ραστ (πόλη Ιράν), μεγάλη πόλη στο βόρειο Ιράν
* Ραστ (Ρουμανία), κωμόπολη της Ρουμανίας
* Σαχρεστάν του Ραστ, νομός (*σαχρεστάν*) του Ιράν
* Κοιλάδα Ραστ, κοιλάδα στο Τατζικιστάν
Κανάλι του Έλμπλονγκ

Το **Κανάλι του Έλμπλονγκ** (,  ) είναι κανάλι μήκους 80,5 χιλιομέτρων στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας της Πολωνίας, το οποίο εκτείνεται προς τα νότια από τη λίμνη Ντρούζνο (που συνδέεται από τον ποταμό Έλμπλονγκ με τη λιμνοθάλασσα του Βιστούλα) στον ποταμό Ντρβέντσα και τη λίμνη Γεζιόρακ. Μπορεί να φιλοξενήσει μικρά σκάφη εκτόπισης έως 50 τόνων. Η διαφορά στα επίπεδα του νερού πλησιάζει τα 100 μέτρα, και ξεπερνιέται χρησιμοποιώντας υδροφράχτες και ένα σύστημα κεκλιμένων επιπέδων μεταξύ λιμνών.

Σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για ψυχαγωγικούς σκοπούς. Θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία που σχετίζονται με την ιστορία της τεχνολογίας και ονομάστηκε ένα από τα Επτά Θαύματα της Πολωνίας. Το κανάλι ονομάστηκε επίσης ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (*Pomnik historii*), όπως ορίστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2011. Η καταλογοποίηση του διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.

## Ιστορία
Το κανάλι σχεδιάστηκε μεταξύ 1825 και 1844 από τον Γκέοργκ Στένκε, εκτελώντας την εντολή που έδωσε ο βασιλιάς της Πρωσίας.
μικρογραφία| Το κανάλι, περ. 1880, από τον Χέρμαν Πένερ
Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1844. Η διαφορά ύψους σε ένα τμήμα 9,5 χιλιομέτρων της διαδρομής μεταξύ των λιμνών ήταν πολύ μεγάλη για την κατασκευή παραδοσιακών υδροφραχτών. Αντ΄ αυτού χρησιμοποιήθηκε ένα έξυπνο σύστημα κεκλιμένων επιπέδων που βασίζονται σε αυτά που χρησιμοποιούνται στο Κανάλι Μόρις του Νιου Τζέρσεϊ, αν και το κανάλι περιλαμβάνει επίσης μερικούς υδροφράχτες. Αρχικά υπήρχαν τέσσερα κεκλιμένα επίπεδα, ενώ ένα πέμπτο προστέθηκε αργότερα, αντικαθιστώντας πέντε ξύλινους υδροφράχτες. Χτισμένο με το όνομα *Oberländischer Kanal* (Ορεινό Κανάλι) και ευρισκόμενο στο Βασίλειο της Πρωσίας, άνοιξε στις 29 Οκτωβρίου 1860. Από το 1945 το κανάλι βρίσκεται πλέον στην Πολωνία. Αφού επισκευάστηκαν οι ζημιές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποκαταστάθηκε σε λειτουργία το 1948 και τώρα χρησιμοποιείται για τουρισμό.

Το κανάλι ανακαινίστηκε μεταξύ 2011 και 2015 και τώρα είναι και πάλι ανοιχτό για ναυσιπλοΐα.

## Κεκλιμένα επίπεδα
Τα τέσσερα αρχικά κεκλιμένα επίπεδα είναι, κατά σειρά από το επίπεδο της κορυφής προς τα κάτω, το Μπουτσίνιετς (Buczyniec) με άνοδο 20,4 μ. και μήκος 224,8 μ., το Κόντι (Kąty) με άνοδο 18,83 μ. και μήκος 225,97 μ., το Ολεσνίτσα (Oleśnica) με άνοδο 21,97 μ. και μήκος 262 ,63 μ. και το Γελένιε (Jelenie) με άνοδο 21,97 μ. και μήκος 263,63 μ.. Το πέμπτο κεκλιμένο επίπεδο είναι το Νέο Καουούνι (Całuny Nowe) με άνοδο 13,72 μ.. Κατασκευάστηκε για να αντικαταστήσει πέντε ξύλινους υδροφράχτες κοντά στο Έλμπλονγκ. Κατασκευάστηκαν από το 1860 έως το 1880.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος
* Φωτογραφίες του καναλιού
* Άρθρο της φωνής της Βαρσοβίας
* Ένα ταξίδι στο κανάλι του Έλμπλονγκ  που περιγράφεται από τον Μάικλ Πάλιν

Ελμπλονγκ
Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Βοεβοδάτο της Βαρμίας-Μαζουρίας
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία της Πολωνίας
Μάρκους Σέντερ

Ο **Μάρκους Τόμας Τέοντορ Σέντερ** (Νυρεμβέργη:5 Ιανουαρίου 1967 - ) είναι Γερμανός πολιτικός που υπηρετεί ως Πρωθυπουργός της Βαυαρίας από το 2018 και ηγέτης της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU) από το 2019.

## Βιογραφία
Ο Σέντερ γεννήθηκε στη Νυρεμβέργη. Είναι γιος εργολάβου. Μετά την αποφοίτησή του από το Dürer-Gymnasium Nuremberg το 1986, ο Σέντερ υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία από το 1986 έως το 1987. Στη συνέχεια σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Erlangen–Nuremberg από το 1987, με υποτροφία από το Ίδρυμα Konrad Adenauer. Το 1998 αναγορεύτηκε διδάκτωρ νομικής με διατριβή στη νομική ιστορία με τίτλο «Από τις παλιές γερμανικές νομικές παραδόσεις σε ένα σύγχρονο δημοτικό διάταγμα: Η ανάπτυξη της δημοτικής νομοθεσίας στη Βαυαρία στη δεξιά όχθη του Ρήνου μεταξύ 1802 και 1818». 

### Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Σέντερ είναι μέλος του Landtag, του κρατιδιακού κοινοβουλίου της Βαυαρίας, από το 1994. Από το 2003 έως το 2007 ήταν γενικός γραμματέας του CSU. Υπό αυτή την ιδιότητα, συνεργάστηκε στενά με τον τότε πρωθυπουργό και πρόεδρο του κόμματος, Edmund Stoiber. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ήταν επίσης μέρος της ομάδας CDU/CSU στις διαπραγματεύσεις με το SPD για σχηματισμό κυβέρνησης μετά από τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2005.

Ως κρατιδιακός υπουργός Οικονομικών, ο Σέντερ ήταν επίσης ένας από τους εκπροσώπους του κρατιδίου στην Μπούντεσρατ. 

Τον Μάρτιο του 2018, εξελέγη πρωθυπουργός της Βαυαρίας για να αντικαταστήσει τον Horst Seehofer, ο οποίος είχε γίνει ομοσπονδιακός υπουργός Εσωτερικών στο νέο υπουργικό συμβούλιο της Άνγκελα Μέρκελ. Έλαβε 99 ψήφους από τους 169 βουλευτές.

Κατά της ελληνικής οικονομικής κρίσης, ο Σέντερ ήταν από τους υπέρμαχους του Grexit. 

## Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος από το 1999 και έχει τέσσερα παιδιά, ένα από προηγούμενο γάμο. Είναι επίσης μέλος της Ευαγγελικής Εκκλησίας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Δήμος Κλεωνών

Ο Τεως **Δήμος Κλεωνών** ήταν δήμος του νομού Κορινθίας που συστάθηκε με διάταγμα του Όθωνα στις 26 Μαΐου 1834 (Αριθμός ΦΕΚ 19 που δημοσιεύθηκε στο Ναύπλιο). Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1834 - 1912.

Με διάταγμα του Όθωνα στις 26 Μαΐου 1834 (Αριθμός ΦΕΚ 19 που δημοσιεύθηκε στο Ναύπλιο) γίνεται ο **Δήμος Κλεωνών**, με έδρα τον Άγιο Βασίλειο και περιλάμβανε τα χωρία Κοντόσταυλο με 553 κατοίκους, Μπουσμπάρδι, Στεφάνι  και ονομάζεται επίσημα στο ΦΕΚ αυτό με το όνομα Κλεωναί. Το 1840 τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής συγχωνεύθηκαν στον δήμο «Κλεωνών», με έδρα το Χιλιομόδι.

Ο τέως **Δήμος Κλεωνών Κορινθίας ** (1840 – 1912) συνόρευε με τους τ. δήμους: βόρεια Κορίνθου, δυτικά Νεμέας, ανατολικά Σολυγείας και νότια με το τ. δήμο Προσυμναίων Άργους. Το δήμο αυτόν περικλείουν τα όρη (Απέσας  873μ., διακλαδώσεις Τρητού, πρόβουνος Δαφνιάς  550μ.), ενώ την πεδιάδα των Κλεωνών που κατέρχεται προς Ν. μέχρι τη μονή του Αγίου Δημητρίου Στεφάνι, διασχίζουν χείμαρροι. Γύρω από την πρωτεύουσα του δήμου, το Χιλιομόδι υπάρχει πυκνή φυτεία λόγω των άφθονων υδάτων. Το Χιλιομόδι είναι κωμόπολη σε διαρκή εξέλιξη από το 1837 και μετά, κόμβος συγκοινωνίας προς Κόρινθο – Αθήνα και προς Δ. Κορινθία και Ν. Πελοπόννησο. Κοντά σ’ αυτό βρίσκονται η παλαιά και νέα Μονή Παναγίας της Φανερωμένης.

Το ανατολικό άκρο του δήμου κατέχει το πολυπληθές χωριό Αθίκια στο οποίο μετατοπίστηκαν περί το 1840 οι κάτοικοι του ερημωθέντος χωριού Ρυτού. Κοντά στη θέση Κιάφα και κοντά στο εξωκκλήσι του Αγίου Νικολάου βρέθηκε το 1846 το άγαλμα του Κούρου της Τενέας που κοσμεί τη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Νοτιότερα βρίσκεται το χωριό Άγιος Ιωάννης στα όρια του τ. δήμου Σολυγείας, βορειότερα το Νέο Αλαμάνο, που αντιτίθεται στο Παλιαλαμάνο. Βορειοδυτικά εκείνου βρίσκονταν το χωριό Νεοχώρι και κοντά σ’ αυτό ο Αψός (Μαψός), κοντά στον αρχαίο Μαυσό και τη μονή του Αγίου Νικολάου.

Στο δυτικό μέρος βρίσκεται ο Κοντόσταυλος (Αρχαίες Κλεωνές). Στα νότια όρια του δήμου συναντάμε το Αγιονόρι με το μεσαιωνικό φρούριο, ύψωμα κατάσπαρτο από εκκλησίδια με καταφανή ίχνη ζωηρά ή αμυδρά βυζαντινής προέλευσης. Το χωριό είναι γνωστό, γιατί στη στενή δίοδο, την Κλεισούρα Αγιονορίου, που οδηγεί από την πεδιάδα των Κλεωνών στην του Άργους καταστράφηκε στις 28 Ιουλίου 1822 ο στρατός του Δράμαλη. Αλλά και από το παρακείμενο χωριό Στεφάνι στις δυτικές πλαγιές της Νυφίτσας άλλη ορεινή οδός από τον Άγιο Βασίλειο, που βρίσκεται στο δρόμο Χιλιομοδίου προς Νεμέα, οδηγεί στην πεδιάδα της Αργολίδας. Σε απότομο κωνοειδή πρόβουνο κοντά στο χωριό Άγιος Βασίλειος βρίσκεται το ενετικό φρούριο. 

## Διοικητική διαίρεση του δήμου

Στο δήμο αυτό από το 1834 – 1912 ανήκαν τα χωριά: Χιλιομόδιον, Αγιονορίου, Αγίου Βασιλείου, Άγιος Ιωάννης, Αθικίων, Κλένια, Κοντόσταυλος, Κουταλά, Ομέρ – Τσαούσι, Στεφάνι, μοναί Κοιμήσεως της Θεοτόκου Φανερωμένης και Αγίου Δημητρίου Στεφανίου, Μαψός, Κουρτέσα, Μερζάκιον, Μπουζουμπάρδι, Νεοχώριον, Παληαλαμάνου, Πασιά, Σόΐκα και Σκούρογλι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*« Ο τέως Δήμος Κλεωνών Κορινθίας 19ος – 20ός αιώνας», Ηλίας Χρ. Ξενοφών & Ηλία Ξεν. Ζωή)

Κλεωνων
Δίκη για εγκλήματα πολέμου στο νησί Μπόρκουμ

Η **Δίκη για εγκλήματα πολέμου στο νησί Μπόρκουμ** διεξήχθη από τις 6 Φεβρουαρίου μέχρι τις 22 Μαρτίου 1946, στο Ανάκτορο του Λούντβιχσμπουρκ, βόρεια της Στουτγκάρδης.  

Αφορούσε στη κακοποίηση και τη δολοφονία επτά αξιωματικών της Αμερικανικής Αεροπορίας από άνδρες της Βέρμαχτ και Γερμανούς πολίτες, στο νησί Μπόρκουμ, στη βορειοδυτική Γερμανία, στις 4 Αυγούστου 1944. Από τους δεκαπέντε κατηγορούμενους οι τέσσερις καταδικάστηκαν σε θάνατο και οι τρεις εξ αυτών εκτελέστηκαν (του τέταρτου η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη) ενώ οι υπόλοιποι καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές κάθειρξης για τη κατηγορία της κακοποίησης ενώ απαλλάχτηκαν για τις δολοφονίες. Ένας κατηγορούμενος αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες. 

## Η δολοφονία των Αμερικανών αεροπόρων
Στις 4 Αυγούστου 1944 ένα αμερικανικό βομβαρδιστικό τύπου Boeing B-17G, της 486ης μοίρας βομβαρδισμού της Αμερικανικής Αεροπορίας, με επτά επιβαίνοντες, συνετρίβη στη βόρεια ακτή του νησιού Μπόρκουμ. Και οι επτά Αμερικανοί στρατιωτικοί επέζησαν της συντριβής και συνελήφθησαν από Γερμανούς στρατιώτες.  

Σύμφωνα με τα διεθνώς προβλεπόμενα σχετικά με τη μεταχείριση των αιχμαλώτων οι Αμερικανοί αιχμάλωτοι θα έπρεπε να μεταφερθούν στη γερμανική ενδοχώρα και να κρατηθούν σε μέρος που είχε οριστεί για τη κράτηση των αιχμαλώτων. Για το σκοπό αυτό οι επτά αιχμάλωτοι έπρεπε να παραδοθούν πρώτα στη γερμανική ναυτική βάση, που βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νησιού. Για τη μεταφορά τους στη ναυτική βάση όμως χρησιμοποιήθηκε η μακρύτερη από τις διαθέσιμες διαδρομές, που περνούσε από δρόμους με κίνηση μέσα στη πόλη Μπόρκουμ. Οι κρατούμενοι μεταφέρονταν πεζή, με τα χέρια πίσω από το κεφάλι σε όλη τη διαδρομή, με συνοδεία Γερμανών στρατιωτών που όμως είχαν εντολή να μην τους προστατέψουν σε περίπτωση επίθεσης από τους κατοίκους. Πριν ακόμα μπουν στη πόλη οι αιχμάλωτοι υπέστησαν ξυλοδαρμό από εργάτες που είχαν επιστρατευτεί για να κάνουν κάποια εργασία στη περιοχή (labour corps). Τα μέλη του εν λόγω αποσπάσματος στήθηκαν στις δύο πλευρές του δρόμου από περνούσαν οι αιχμάλωτοι και άρχισαν να τους χτυπούν. Ενώ η πομπή βρισκόταν έξω από το Μπόρκουμ δολοφονήθηκε ο ένας από τους εφτά αιχμαλώτους. Οι ξυλοδαρμοί και οι βιαιοπραγίες εις βάρος των υπολοίπων συνεχίστηκαν και μετά την είσοδο στη πόλη. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής ο δήμαρχος Jan Akkermann έβγαλε ένα πύρινο λόγο προς το συγκεντρωμένο πλήθος και το παρότρυνε να χτυπήσει τους αιχμαλώτους. Κάτοικοι επιτέθηκαν στους κρατούμενους ενώ συγχρόνως άλλα άτομα τους προέτρεπαν να τους σκοτώσουν. Τελικά οι έξι αιχμάλωτοι δολοφονήθηκαν κοντά στη ναυτική βάση.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί
Ασθενοφόρο

Το **ασθενοφόρο** είναι ένα ιατρικά εξοπλισμένο όχημα που μεταφέρει ασθενείς σε εγκαταστάσεις θεραπείας, όπως τα νοσοκομεία. Συνήθως παρέχεται στον ασθενή ιατρική περίθαλψη εκτός νοσοκομείου.

Τα ασθενοφόρα χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση επειγόντων ιατρικών περιστατικών από τις ιατρικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης (EMS). Για τον σκοπό αυτό, είναι γενικά εξοπλισμένα με προειδοποιητικά φώτα που αναβοσβήνουν και σειρήνες. Μπορούν να μεταφέρουν ταχέως παραϊατρικούς και άλλους πρώτους ανταποκριτές στον τόπο του συμβάντος, να μεταφέρουν εξοπλισμό για τη χορήγηση επείγουσας φροντίδας και να μεταφέρουν ασθενείς σε νοσοκομείο ή άλλη οριστική φροντίδα. Τα περισσότερα ασθενοφόρα χρησιμοποιούν σχεδιασμό βασισμένο σε φορτηγά ή φορτηγά pickup. Άλλοι έχουν τη μορφή μοτοσικλετών, λεωφορείων, λιμουζινών, αεροσκαφών και σκαφών.

Γενικά, ένα όχημα θεωρείται ασθενοφόρο αν μπορεί να μεταφέρει ασθενείς. Ωστόσο, ποικίλλει ανάλογα με τη δικαιοδοσία ως προς το αν ένα όχημα μεταφοράς ασθενών μη επείγουσας ανάγκης (που ονομάζεται επίσης ασθενοφόρο) υπολογίζεται ως ασθενοφόρο. Τα οχήματα αυτά δεν είναι συνήθως (αν και υπάρχουν εξαιρέσεις) εξοπλισμένα με εξοπλισμό υποστήριξης της ζωής και συνήθως επανδρώνονται από προσωπικό με λιγότερα προσόντα από το πλήρωμα των ασθενοφόρων έκτακτης ανάγκης. Αντίθετα, οι οργανισμοί EMS μπορεί επίσης να διαθέτουν οχήματα έκτακτης ανάγκης που δεν μπορούν να μεταφέρουν ασθενείς. Αυτά είναι γνωστά με ονόματα όπως μη μεταφορικά οχήματα EMS, fly-cars ή οχήματα απόκρισης.

Ο όρος ασθενοφόρο προέρχεται από τη λατινική λέξη "ambulare" που σημαίνει "περπατώ ή μετακινούμαι", γεγονός που παραπέμπει στην πρώιμη ιατρική περίθαλψη, όπου οι ασθενείς μετακινούνταν με ανύψωση ή τροχήλατη μεταφορά. Η λέξη σήμαινε αρχικά ένα κινούμενο νοσοκομείο, το οποίο ακολουθεί έναν στρατό στις μετακινήσεις του. Τα ασθενοφόρα (Ambulancias στα ισπανικά) χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά για επείγουσες μεταφορές το 1487 από τις ισπανικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μάλαγα από τους Καθολικούς Μονάρχες εναντίον του Εμιράτου της Γρανάδας. Κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου τα οχήματα για τη μεταφορά των τραυματιών από το πεδίο της μάχης ονομάζονταν βαγόνια ασθενοφόρων. Τα νοσοκομεία πεδίου εξακολουθούσαν να ονομάζονται ασθενοφόρα κατά τη διάρκεια του γαλλοπρωσικού πολέμου του 1870 και του σερβοτουρκικού πολέμου του 1876, παρόλο που τα βαγόνια αναφέρθηκαν για πρώτη φορά ως ασθενοφόρα περίπου το 1854 κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιατρική-επέκταση
Κατηγορία:Υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης
Κατηγορία:Οχήματα
Κατηγορία:Επείγουσα ιατρική
Εκκλησία του Αγίου Λεονάρδου (Λιπνίτσα Μουροβάνα)

Η **Εκκλησία του Αγίου Λεονάρδου** είναι γοτθική, ξύλινη εκκλησία του 15ου αιώνα στο χωριό Λιπνίτσα Μουροβάνα, η οποία μαζί με διάφορες εκκλησίες έχει χαρακτηριστεί ως μέρος των ξύλινων εκκλησιών της νότιας Ελάσσονος Πολωνίας από την UNESCO.

## Ιστορία
Η εκκλησία βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Ουσβίτσα (Uszwica), πέρα από το πρώην ανάχωμα στη Λιπνίτσα Μουροβάνα. Η εκκλησία χτίστηκε πιθανότατα στα τέλη του 15ου αιώνα, στη θέση μιας πρώην εκκλησίας. Σύμφωνα με την παράδοση της πόλης, ο ναός χτίστηκε το 1143 ή το 1203 - αυτή η χρονολογία φαίνεται στον βορειοανατολικό τοίχο του ιερού - στη θέση ενός πρώην παγανιστικού ναού.

Η εκκλησία βρίσκεται σήμερα σε μια σχεδόν ανέγγιχτη κατασκευή και ανήκει στις πιο αξιόλογες ξύλινες γοτθικές εκκλησίες στην Πολωνία. Η εκκλησία είναι προσανατολισμένη, χτισμένη από ξύλινο σκελετό. Το ιερό περιβάλλεται από τρία τείχη. Ο κυρίως ναός είναι πλατύτερος, σε σχήμα τετράγωνου. Τον 17ο αιώνα, ο ναός περιβαλλόταν με γραφικό *soboty* (ξύλινο υπόσκαμα που στηρίζεται σε πεσσούς), κατά την οποία κατασκευάστηκε ένα καμπαναριό. Η στέγη είναι καλυμμένη με ξύλινο πέταυρο, και σύμφωνα με την παράδοση, υπάρχουν μόνο παράθυρα στη νότια πλευρά του ναού, με τις πόρτες εισόδου στα νότια και δυτικά του ναού.

## Εικόνες

Αρχείο:Kosciol sw. Leonarda w Lipnicy Murowanej - X przykazan 13.08.08 p.jpg|Πολύχρωμο που απεικονίζει τις Δέκα Εντολές.
Αρχείο:Kosciol sw. Leonarda w Lipnicy Murowanej - oltarz 13.08.08 p.jpg|Βωμός με τον Άγιο Λέοναρντ.
Αρχείο:Church of St. Leonard (interior), Lipnica Dolna village, Bochnia county, Lesser Poland Voivodeship, Poland.jpg|Εσωτερικό της εκκλησίας.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία
Κατηγορία:Ξύλινες εκκλησίες στην Πολωνία
Φεραρία

Η **φεραρία** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Ferraria*) είναι γένος μονοκοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια της ίριδας, τα ιριδοειδή, και είναι ιθαγενές της τροπικής και της νότιας Αφρικής. Είναι ποώδη φυτά, που φθάνουν σε ύψος τα 30 έως 45 εκατοστά. Μερικά είδη φεραρίας έχουν δυσάρεστη στον άνθρωπο μυρωδιά, παρόμοια με εκείνη του σάπιου κρέατος, προκειμένου να προσελκύουν μύγες για την επικονίασή τους, ενώ άλλα είδη φεραρίας ευωδιάζουν. Η ονομασία του γένους δόθηκε προς τιμή του Ιταλού βοτανολόγου και εικονογράφου φυτών Τζοβάννι Μπαπτίστα Φερράρι (17ος αιώνας).

Μερικά είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά κήπου σε υποτροπικές περιοχές.

## Είδη
Γενικώς αποδεκτά είδη στο γένος είναι τα εξής

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ιριδοειδή
Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής
Ερεμούρος

Ο **ερεμούρος** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Eremurus*) είναι γένος φυλλοβόλων πολυετών μονοκοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια της αλόης, τα ασφοδελοειδή. Τα είδη του ερεμούρου είναι ιθαγενή στην ανατολική ΅Ευρώπη (στη Ρωσία και την Ουκρανία) και σε όλη την εύκρατη Ασία, από την Τουρκία μέχρι την Κίνα.

Η ταξιανθία αποτελείται από μακρόστενο και ψηλό βότρυ, του οποίου τα άνθη εκτείνουν τους ανθήρες τους γύρω από τον άξονα του στελέχους, όπως στο γένος καλλιστήμων. Αναλόγως με το είδος, ο βότρυς αποτελείται από πολλά, πυκνώς διατεταγμένα μικρά άνθη, με χρώμα που ποικίλλει στις αποχρώσεις του πορτοκαλί, του κίτρινου, του λευκού, του λευκορόδινου ή και του κοκκινο-πορτοκαλί. Τα γκριζοπράσινα μακριά φύλλα εκφύονται από τον σαρκώδη στέφανο της ρίζας. Ο ερεμούρος είναι γνωστός για τις χονδρές ρίζες του, που μοιάζουν με δάκτυλα και αναπτύσσονται από ένα κεντρικό σημείο. Ο βότρυς έχει μήκος/ύψος από ένα μέχρι και τρία μέτρα πάνω από το φύλλωμα, ανάλογα με το είδος. Τα περισσότερα είδη είναι ιθαγενή στην κεντρική και δυτική Ασία, αν και το *Eremurus thiodanthus* είναι ενδημικό της Κριμαίας.

## Καλλιέργεια
Ο ερεμούρος είναι είδος ανθεκτικό στο κρύο. Από τις δεκάδες είδη του, τα παρακάτω τρία είναι συνήθως εμπορικώς διαθέσιμα για καλλιέργεια:

* *E. himalaicus*, με ύψος έως περίπου 1,2 μέτρο και ολόλευκα άνθη
* *E. robustus*, με ύψος 2,4 μέχρι 3 μέτρα και ροζ ή λευκά άνθη
* *E. stenophyllus*, ένα κοντό είδος, που φθάνει σε ύψος τα 60 έως 90 εκατοστά και έχει κίτρινα άνθη.

Επιπλέον, το υβρίδιο των *E. olgae* και *E. stenophyllus*, γνωστό ως *Eremurus × isabellinus*, είναι διαθέσιμο σε αρκετές ποικιλίες, με εμπορικές ονομασίες όπως «Cleopatra» και «Πινόκιο».

Οι παρόμοιες με πλοκάμια χονδρές ρίζες του ερεμούρου τραυματίζονται εύκολα. Συνιστάται η φύτευση σε κώνο χώματος, με τις ρίζες να κρέμονται ελεύθερες από κάτω.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 
* Eremurus: Πληροφορίες από τον Βοτανικό Κήπο του Σικάγου
* Το γένος στην *Pacific Bulb Society*

Ερεμουρος