Αλ-Αβάντ Αγιούμπ

Ο **Αλ-Μαλίκ αλ-Αβάντ Νατζμ αντ-Ντιν Αγιούμπ ιμπν Αντίλ Αμπού Μπακρ ιμπν Νατζμ αντ-Ντιν Αγιούμπ,** *Al-Malik al-Awhad Najm ad-Din Ayyub ibn al-Adil Abu Bakr ibn Najm ad-Din Ayyub* (πέθανε το 1210) ήταν ο τρίτος εμίρης (πρίγκιπας) Aγιουβίδης του εμιράτου Ντιγιάρ Μπακρ, με κέντρο τη Mαγιαφαρικίν, μεταξύ 1200 και 1210.  Ήταν ο 4ος γιος του σουλτάνου αλ-Αντίλ Α΄ της Αιγύπτου (βασ. 1200–1218). 

## Εμίρης του Μαγιαφαρικίν
Μετά την εκδίωξη του αλ-Αφντάλ από τη Δαμασκό, ο αλ-Αντίλ μοίρασε μεγάλο μέρος της επανενωμένης αυτοκρατορίας των Αγιουβιδών στους γιους του. Οι βορειότερες κτήσεις της αυτοκρατορίας, με κέντρο τη Μαγιαφαρικίν, παραχωρήθηκαν στον αλ-Αβάντ.  Ο Αλ-Αφδάλ και ο αλ-Αντίλ αργότερα κατέληξαν σε συμφωνία, με την οποία ο αλ-Αβάντ θα μεταβίβαζε τον έλεγχο τού Μαγιαφαρικίν στον αλ-Αφδάλ. Ωστόσο, ο αλ-Αβάντ αρνήθηκε να παραχωρήσει μέρος τού πριγκιπάτου του, και ο αλ-Αντίλ αρνήθηκε να παρέμβει. Είναι πιθανό ο ίδιος ο αλ-Αντίλ να διέταξε τον αλ-Αβάντ να αρνηθεί τη μεταβίβαση, λόγω της στρατηγικής σημασίας τού Μαγιαφαρικίν ως φρουρίου στην παραμεθόρια περιοχή. Κατά συνέπεια, ο αλ-Αφδάλ ένωσε τις δυνάμεις του με τον αδελφό του, αζ-Ζαχίρ Γκαζί, από το Χαλέπιο, ο οποίος αμφισβήτησε την κυριαρχία του αλ-Αντίλ. Σε μία προσπάθεια να κερδίσουν την υποστήριξη του Ιζ αλ-Ντιν Ουσαμά, του Αγιουβίδη εμίρη τού Ατζλούν, η προσέγγιση των αδελφών απέτυχε, όταν ο Ιζ αλ-Ντιν ενημέρωσε τον αλ-Αντίλ για τη συνωμοσία τους. Ακολούθησε μία βραχύβια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των δύο Αγιουβιδικών παρατάξεων στη Συρία. 

## Κατάκτηση της Αρμενίας
Ο αλ-Αβάντ ήταν κεντρικός στις προσπάθειες του αλ-Αντίλ να κατακτήσει τα εδάφη της Αρμενίας και της αλ-Τζαζίρα.  Ο αλ-Αβάντ εντάχθηκε σε έναν στρατό των Αγιουβιδών υπό την ηγεσία τού αδελφού του αλ-Ασράφ της Χαρράν, για να ανακουφίσει τον Ζενγκίδη εμίρη του Σιντζάρ, Κουτμπ αλ-Ντιν, από μία επίθεση του εξαδέλφου του Νουρ αντ-Ντιν Αρσλάν Σαχ Α΄ της Μοσούλης, του επικεφαλής *εμίρη* των Ζενγκιδών. Τον Απρίλιο του 1204 ο συνασπισμός των Αγιουβιδών νίκησε γρήγορα τις δυνάμεις του Νουρ αντ-Ντιν στη Νουσαϊμπίν, κυνηγώντας τους πίσω στη Μοσούλη, όπου επιτέθηκαν σε πολλά από τα γύρω χωριά. Μέχρι τον Σεπτέμβριο οι Αγιουβίδες είχαν συνάψει ειρήνη με τον Νουρ αντ-Ντιν. 

Το 1207, σε μία προσπάθεια να ελέγξει τον κεντρικό δρόμο μεταξύ Ντιγιάρ Μπακρ και ανατολικής Ανατολίας, ο αλ-Αβάντ εξαπέλυσε επίθεση εναντίον της αρμενικής πόλης Αχλάτ, η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Μπαλαμπάν. Κατάφερε να καταλάβει μία σειρά από μικρότερα φρούρια,  συγκεκριμένα το Μους και τα γύρω χωριά,  κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του, αλλά τελικά απέτυχε να κατακτήσει το Αχλάτ. Το 1208 ο αλ-Αντίλ έστειλε ενισχύσεις στον αλ-Αβάντ για μία δεύτερη προσπάθεια κατάληψης της πόλης.  Ο αλ-Αβάντ νίκησε τον Μπαλαμπάν κοντά στο Αχλάτ και κατέλαβε τα εδάφη γύρω από αυτήν.  Αφού υποχώρησε στο φρούριο της πόλης, ο Μπαλαμπάν προετοίμαζε το Αχλάτ για την επικείμενη επίθεση των Αγιουβιδών. Στη συνέχεια, σχημάτισε συμμαχία με τον Τουγκρίλ Σαχ, τον Σελτζούκο *εμίρη* του Ερζερούμ. Μαζί κατατρόπωσαν τον στρατό του αλ-Αβάντ, αλλά ο Τουγκρίλ σύντομα στράφηκε εναντίον τού Μπαλαμπάν και τον δολοφόνησε. Στη συνέχεια, ο Τουγκρίλ επιχείρησε να εισέλθει στο Αχλάτ, αλλά απορρίφθηκε από τον πληθυσμό, ο οποίος έστειλε απεσταλμένους προσκαλώντας τον αλ-Αβάντ να καταλάβει την πόλη. Μη αντιμετωπίζοντας αντίσταση, ο αλ-Αβάντ κατέλαβε το Αχλάτ αργότερα εκείνο το έτος. Στη συνέχεια, ο στρατός του προχώρησε στην κατάκτηση των στρατηγικών φρουρίων Μαντζικέρτ, Αρτζίς και Βαν, όλα βόρεια της λίμνης Βαν σε αρμενικό έδαφος. 
μικρογραφία|Νομίσματα του Aλ-Αβάντ Νατζμ αλ-Ντιν Αγιούμπ, 596-607 Έ.Ε. (1200–1210 μ.Χ.). Νομισματοκοπείο Μαγιαφαρικίν. Χρονολογείται 600 Έ.Ε. (1194–5 μ.Χ.).
Πριν εδραιωθεί ο έλεγχος των Αγιουβιδών, ο αλ-Αβάντ αντιμετώπισε εξεγέρσεις στο Αρτζίς και το Βαν. Καθώς προσπαθούσε να καταστείλει αυτές τις εξεγέρσεις, το Αχλάτ εντάχθηκε στην εξέγερση αργότερα το 1208. Με εντολή του αλ-Αντίντ, ο αλ-Ασράφ οδήγησε έναν στρατό περίπου 1.000 στρατιωτών για να υποστηρίξει τον αλ-Αβάντ, και οι Αγιουβίδες κατάφεραν να καταστείλουν την εξέγερση στο Αχλάτ, με αποτέλεσμα μία βαριά απώλεια ζωών.  Μέχρι το 1209 το χριστιανικό βασίλειο της Γεωργίας αμφισβήτησε την κυριαρχία των Αγιουβιδών στην ανατολική Μ. Ασία. Σε απάντηση, ο αλ-Αντίλ συγκέντρωσε και ηγήθηκε προσωπικά ενός στρατού, που περιλάμβανε τους *εμίρηδες* της Χομς, της Χάμα και του Μπάαλμπεκ, καθώς και ομάδες από άλλες Αγιουβιδικές ηγεμονίες, για να υποστηρίξουν τον αλ-Αβάντ και τον αλ-Ασράφ. Οι Γεωργιανοί αποσύρθηκαν από την περιοχή, όταν οι Αγιουβίδες πλησίασαν το Αχλάτ.  Καθώς οι Γεωργιανοί επέστρεψαν στο βασίλειό τους, ο αλ-Αβάντ συνέλαβε τον στρατηγό τους Ιβάν Μχαργκρτζέλι στα περίχωρα του Αχλάτ. Χρησιμοποιώντας τον Ιβάν ως διαπραγματευτικό χαρτί, ο αλ-Αβάντ συμφώνησε να τον απελευθερώσει με αντάλλαγμα 30 χρόνια ειρήνης με τη Γεωργία, τερματίζοντας έτσι την άμεση γεωργιανή απειλή για τους Αγιουβίδες. 

Από το 1207 και μετά, οι Αγιουβίδες ηγεμόνες του Χιλάτ αυτοαποκαλούνταν Αρμάν-Σαχ ή Σαχί-Αρμάν, «βασιλιάς της Αρμενίας».  

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Humphreys, Stephen (1977). From Saladin to the Mongols: The Ayyubids of Damascus, 1193-1260. SUNY Press. ISBN 978-0-87395-263-7.
* Ibn al-Athir (2007). D.S. Richards (ed.). The Chronicle of Ibn al-Athir for the Crusading Period from al-Kamil fi'l-ta'rikh, Part 2. Great Britain: Ashgate Publishing Ltd. ISBN 978-0-7546-4078-3.

Κατηγορία:Αγιουβίδες