open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σέξτος Τέδιος Βαλέριος Κάτουλος

Ο **Σέξτος Τέδιος Βαλέριος Κάτουλος**, λατιν.: *Sextus Tedius Valerius Catullus,* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου.

## Βιογραφία
Διετέλεσε ύπατος από τον Μάιο έως τον Νοέμβριο του 31 μ.Χ. ως συνεργάτης του Φαύστου Κορνήλιου Σύλλα Λούκουλου.  Ως ύπατος ήταν συνήθως γνωστός ως Σέξτος Τέδιος ή Σέξτος Τέδιος Βαλεριανός. Το *γένος του (gentilicium)* του γράφεται **Teidius** στους Πίνακες της Νόλα (*Fasti Nolani,* CIL X, 1233 ) και στις Πράξεις των ιερέων των Αγρών (*Acta Arvalia)*.

Σύμφωνα με την έρευνα της Όλι Σαλωμίης, ο Τέδιος γεννήθηκε ως «Λεύκιος Βαλέριος Κάτουλος», γιος του ομώνυμου χρηματιστή, και υιοθετήθηκε με συμβόλαιο από έναν συγκλητικό ονόματι Σέξτο Τέδιο/Τείδιο -- ένα συμπέρασμα που «έχει, φυσικά, επισημανθεί από πολλούς μελετητές».  Η Σαλωμίη αναφέρει επίσης, ότι ο γιος του ήταν ο Βαλέριος Κάτουλος που αναφέρεται ως αρχιερέας (pontifex) σε μία επιγραφή που βρέθηκε στο Λανούβιον,  και ο οποίος «σχεδόν σίγουρα ταυτίζεται» με τον Βαλέριο Κάτουλο, που αναφέρεται από τον Σουητόνιο ως ομοερωτικό σύντροφο του Αυτοκράτορα Καλιγούλα (*Σουητώνιος* 36.3). 

## Δείτε επίσης
* γένος Τεδίων
* γένος Βαλερίων

## Αναφορές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Ρόναλντ Σάιμ, «Ο πρώτος πρόξενος της Βερόνας», *Ρωμαϊκά Έγγραφα*, τόμ. VII σελ. 492-495
* Serena Zoia, «Una nuova iscrizione del console Sextus Teidius Valerius Catullus», *Rivista Storica dell'Antichità*, 50 (2011), σσ. 145-160

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ολυμπιακά Όρη

thumb|450px|Τα Ολυμπιακά Όρη τον χειμώνα, όπως φαίνονται από τα ανατολικά. Η μεγάλη δίδυμη κορυφή στα αριστερά ονομάζεται Δε Μπράδερς και στα δεξιά διακρίνεται το Όρος Κόνστανς.
Τα **Ολυμπιακά Όρη** (αγγλικά: Olympic Mountains) είναι οροσειρά που βρίσκεται στην Ολυμπιακή Χερσόνησο, στον Βορειοδυτικό Ειρηνικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα όρη, τα οποία αποτελούν μέρος των Οροσειρών της Ακτής του Ειρηνικού, δεν είναι ιδιαίτερα ψηλά – η υψηλότερη κορυφή είναι το Όρος Όλυμπος, ύψους 2.432 μέτρων· ωστόσο, οι ανατολικές πλαγιές τους υψώνονται απότομα από τη στάθμη της θάλασσας στο Πιούτζιτ Σάουντ, ενώ οι δυτικές τους πλαγιές χωρίζονται από τον Ειρηνικό Ωκεανό μέσω μιας χαμηλής παραλιακής πεδιάδας πλάτους 20 - 35 χιλιομέτρων. Αυτές οι πυκνοδασωμένες δυτικές πλαγιές είναι το υγρότερο μέρος στις 48 συνορεύουσες πολιτείες των ΗΠΑ. Τα περισσότερα από τα βουνά προστατεύονται εντός των ορίων του Ολυμπιακού Εθνικού Πάρκου και των γειτονικών τμημάτων του Ολυμπιακού Εθνικού Δάσους.

Τα βουνά βρίσκονται στο δυτικό τμήμα της Πολιτείας Ουάσινγκτον των Ηνωμένων Πολιτειών και εκτείνονται σε τέσσερις κομητείες: Κλάλλαμ, Γκρέις Χάρμπορ, Τζέφερσον και Μέισον. Φυσιογεωγραφικά, αποτελούν τμήμα του ευρύτερου γεωγραφικού διαμερίσματος του Ειρηνικού Συνόρου, το οποίο με τη σειρά του αποτελεί μέρος του μεγαλύτερου Ορεινού Συστήματος του Ειρηνικού.

Τα Ολυμπιακά Όρη έχουν τη μορφή ενός θολωτού συμπλέγματος από κορυφές με απότομες πλαγιές, που περιβάλλονται από χαμηλότερους λόφους πυκνά καλυμμένους με δάση και διασχίζονται από βαθιές κοιλάδες. Περιβάλλονται από νερό στις τρεις πλευρές τους ενώ η γενική μορφή της οροσειράς είναι λίγο πολύ κυκλική ή κάπως πεταλοειδής, και το αποστραγγιστικό της σύστημα είναι ακτινικό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οροσειρές των ΗΠΑ
Κατηγορία:Ουάσινγκτον (πολιτεία)
NGC 7713

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 7713** είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Γλύπτη. Έχει εκτεταμένες περιοχές όπου παρατηρείται έντονος σχηματισμός νέων αστέρων. Εκτιμάται ότι απέχει 31 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και πως η διάμετρός του είναι περίπου 40 χιλιάδες έτη φωτός. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 4 Οκτωβρίου 1836.

## Υπερκαινοφανής
Έχει παρατηρηθεί ένας υπερκαινοφανής στον NGC 7713: ο τύπου ΙΙ **SN 1982L** την 21η Ιουλίου 1982.

## Παραπομπές


## Αναφορές

7713
Κατηγορία:Γλύπτης (αστερισμός)
71866
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες
NGC 1009

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 1009** είναι μεγάλος σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Η ταχύτητά του συγκριτικά με την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου είναι  και κατά συνέπεια βάσει του νόμου του Χαμπλ απέχει περίπου 269 εκατομμύρια έτη φωτός. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Έντουαρντ Σουίφτ (Edward Swift) το 1886. Άλλες μελέτες, που δεν στηρίζονται στη μετατόπιση προς το ερυθρό, δίνουν εκτιμήσεις της τάξεως των 300 εκατομμυρίων ετών φωτός για την απόσταση.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός)
1009
09995
02129
Γάιος Οκτάβιος Λαίνας

Ο **Γάιος Οκτάβιος Λαίνας**, λατιν.: *Gaius Octavius Laenas,* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Διετέλεσε ύπατος το δεύτερο μισό του 33 μ.Χ. ως συνεργάτης του Λεύκιου Σάλβιου Όθωνα. Ο Λαίνας ήταν επίσης *επιμελητής ύδρευσης (curator aquarum)*, δηλαδή επιβλέπων των υδραγωγείων και της ύδρευσης της Ρώμης από τον θάνατο του Μάρκου Κόκειου Νέρβα, περίπου από το έτος 33 έως το έτος 38.

Ο Οκτάβιος Λαίνας είναι σημαντικός για γενεαλογικούς λόγους, όπως εξηγεί ο Ρόναλντ Σάυμ. Ήταν γιος ενός άλλου Οκταβίου Λαίνα, του οποίου η παρουσία δεν αναφέρεται στις πηγές, και της Σεργίας «υποθετικά κόρης του πατρίκιου Λ. Σεργίου Πλαύτου». Εκτός από τον μελλοντικό ύπατο, ο πρεσβύτερος Λαίνας και η Σεργία απέκτησαν επίσης μία κόρη, τη Σεργία Πλαυτίλλα, η οποία παντρεύτηκε τον Μάρκο Κόκειο Νέρβα. Στα παιδιά τους περιλαμβανόταν ο μελλοντικός Αυτοκράτορας Μ. Κ. Νέρβας. Ο νεότερος Λαίνας νυμφεύτηκε τη Ρουβελία Βάσα, κόρη του εκ μητρός εξαδέλφου του Γάιου Ρουβέλιου Βλάνδου, υπάτου το 18. Το ότι ο Βλάνδος ήταν νυμφευμένος, είτε πριν, είτε μετά τη γέννηση της Ρουβελίας, με την Ιουλία Λιβία, δισεγγονή του Αυτοκράτορα Τιβέριου, αυτό, συνδέει τον Λαίνα με την κυρίαρχη δυναστεία των Ιουλιο-Κλαυδίων.

Μαζί ο Λαίνας και η Ρουβελία Βάσα είναι γνωστό ότι απέκτησαν τουλάχιστον ένα παιδί, έναν πιθανολογούμενο γιο, ο οποίος ήταν ο παππούς του Σέργιου Οκτάβιου Λαίνα Ποντιανού, υπάτου το 131.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
K-1 (υποβρύχιο)

Το ***K-1*** ήταν το πρώτο υποβρύχιο της ομώνυμης κλάσης δώδεκα σκαφών που ναυπηγήθηκαν για το Σοβιετικό Πολεμικό Ναυτικό στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Τα σκάφη αυτά μετέφεραν πολλές τορπίλες και επιπλέον είχαν τη δυνατότητα να ποντίσουν νάρκες. Εντάχθηκε στη δύναμη του Βόρειου Στόλου το 1940 και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πραγματοποίησε δεκαέξι πολεμικές περιπολίες, συμπεριλαμβανομένων οκτώ για την πόντιση ναρκών. Χάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1943, πιθανότατα διότι προσέκρουσε σε νάρκη που είχε ποντίσει γερμανικό καταδρομικό. 

## Περιγραφή

Παρόλο που τα σκάφη της κλάσης *[[Υποβρύχιο κλάσης Πράβντα|Πράβντα]]* δεν ήταν επιτυχημένα, η ηγεσία του Σοβιετικού Ναυτικού επέμεινε στην απόκτηση «καταδρομικών υποβρυχίων» που θα ήταν ικανά να επιχειρούν μακριά από την ΕΣΣΔ. Το 1936 εγκρίθηκε η ναυπήγηση τέτοιων σκαφών που θα είχαν επιπλέον δυνατότητα πόντισης ναρκών. Το εκτόπισμά τους ήταν 1490&nbsp;t (1470&nbsp;LT) στην επιφάνεια και 2104&nbsp;t (2071&nbsp;LT) σε κατάδυση. Είχαν ολικό μήκος 97,7&nbsp;m, πλάτος 7,4&nbsp;m και βύθισμα 4,5&nbsp;m όταν ήταν πλήρως έμφορτα. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 80&nbsp;m. Το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 66 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτες.

Στην επιφάνεια προωθούνταν χάρη σε δύο ντιζελοκινητήρες 9DKR οι οποίοι μπορούσαν να αποδώσουν έως και 8400&nbsp;hp και η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης ήταν 21&nbsp;kn. Εν καταδύσει προωθούνταν από δύο ηλεκτροκινητήρες PG11 μέγιστης ισχύος 1200&nbsp;hp χάρη στους οποίους μπορούσαν να φθάσουν τους 10,3&nbsp;kn. Η ακτίνα δράσης στην επιφάνεια έφθανε τα  με ταχύτητα πλεύσης 10,3&nbsp;kn και εν καταδύσει τα  με ταχύτητα 3,1&nbsp;kn.

Τα υποβρύχια της κλάσης *Κ* διέθεταν έξι τορπιλοσωλήνες των 533&nbsp;mm στην πλώρη και τέσσερις, ίδιου διαμετρήματος, στην πρύμνη. Μπορούσαν να μεταφέρουν έως και δώδεκα τορπίλες. Στο κατάστρωμα υπήρχαν δύο πυροβόλα των 100&nbsp;mm ενώ αντιαεροπορική κάλυψη παρείχαν δύο όπλα των 45&nbsp;mm.

## Επιχειρησιακή ιστορία

Το *Κ-1* εντάχθηκε στον Στόλο της Βαλτικής και στις 26&nbsp;Μαΐου 1940 απέπλευσε από το Λένινγκραντ με προορισμό το Πολιάρνι στο Όμπλαστ του Μούρμανσκ. Έφθασε στον προορισμό του διασχίζοντας το κανάλι που συνδέει τη Λευκή Θάλασσα με τη Βαλτική. Στις 6&nbsp;Αυγούστου του ίδιου έτους εντάχθηκε στη δύναμη του Βόρειου Στόλου. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου πραγματοποίησε δεκαέξι περιπολίες, εκ των οποίων οι οκτώ αφορούσαν στην πόντιση ναρκών. Στις 11 Αυγούστου 1942 προσέκρουσε σε νάρκη και υπέστη ζημιές αλλά κατάφερε να επιστρέψει στη βάση του. Η τελευταία του αποστολή άρχισε στις 5&nbsp;Σεπτεμβρίου 1943 και κατέληξε στη απώλεια του υποβρυχίου, πιθανότατα διότι προσέκρουσε σε νάρκη που είχε ποντίσει το γερμανικό καταδρομικό *[[Admiral Hipper (καταδρομικό)|Admiral Hipper]]*.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
*
* 

K01
Κατηγορία:Σοβιετικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων (ύπατος το 56)

Ο **Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων**, λατιν.: *Publius Cornelius Scipio* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Ήταν ύπατος για το έτος 56 ως συνάδελφος του Κόιντου Βολούσιου Σατουρνίνου.  Καθώς ανήκει στο γένος των Κορνελίων Λεντούλων, ενός από τους πατρίκιους κλάδους των Κορνηλίων, το όνομά του μπορεί να ήταν Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλος Σκιπίων.

Ο Π. Κ. Σκιπίων ήταν γιος του Πόπλιου Κορνήλιου Λέντουλου Σκιπίωνα, υπάτου το 24, και της πρώτης του συζύγου, το όνομα της οποίας δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί. Ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Ασιατικός, ύπατος το 68, είναι γνωστό ότι ήταν ο νεότερος ετεροθαλής αδελφός του. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Σκιπίωνες
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Ασιατικός

Ο **Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Ασιατικός**, λατιν.: *Publius Cornelius Scipio Asiaticus,* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Διετέλεσε ύπατος στο διάστημα υπατείας του (nundinium) από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 68, ως συνάδελφος του Γάιου Βελίκιου Νατάλι.  Τόσο ο Ασιατικός όσο και ο Βελίκιος Νατάλις επιλέχθηκαν για να γίνουν ύπατοι από τον Αυτοκράτορα Σ. Σ. Γάλβα. 

Αν και δεν είναι σαφές από το όνομά του, ο Ασιατικός ήταν μέλος των Κορνηλίων Λεντούλων, ενός από τους πατρικίους κλάδους του γένους των Κορνηλίων. Ο πατέρας του ήταν ο Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλος Σκιπίων, ύπατος το 24, και η μητέρα του η όμορφη Ποππαία Σαβίνα η Πρεσβύτερη. Ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο Πόλιος Κορνήλιος Σκιπίων, ύπατος το 56.  Το Aσιατικός είναι το τελευταίο γνωστό μέλος των Κορνηλίων Λεντούλων.

Ο Ασιατικός όφειλε το τελευταίο στοιχείο τού ονόματός του στο γεγονός ότι γεννήθηκε, όταν ο πατέρας του ήταν κυβερνήτης της Ασίας.  Αυτό παρέχει μία σημαντική ένδειξη για το έτος γέννησής του. Ο παλαιότερος Σκιπίων πιστευόταν ότι ήταν κυβερνήτης το 36/37. Ωστόσο ο Ρόναλντ Σάυμ επισημαίνει μία επιγραφή, που ανακαλύφθηκε στη Λυδία, η οποία υποδεικνύει ότι η ημερομηνία της θητείας τού Σκιπίωνα εμπίπτει στο 41/2. Η παλαιά ημερομηνία προφανώς βασίζεται στο ότι ο Ασιατικός διορίστηκε ύπατος στη μικρότερη ηλικία, που επιτρέπεται από τη νομοθεσία Lex annales, η οποία για έναν πατρίκιο είναι τα 32 έτη. Ωστόσο με βάση τα νέα στοιχεία, ο Ασιατικός ανέλαβε την ανώτατη εξουσία ήδη από την ηλικία των 26 ετών. «Αυτό υπενθυμίζει την εύνοια που παρέχεται στους ευγενείς, που βρίσκονται σε στενή γειτνίαση με τη δυναστεία», γράφει ο Σάυμ, «και μπορεί να ενθάρρυνε τις προβλέψεις για μία επικείμενη επιλογή διαδόχου». 

Ο Ασιατικός εξαφανίζεται από την ιστορία μετά την υπατεία του. Το έτος των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων ακολούθησε αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του από τον Βιτέλλιο, και ο Βιτέλλιος ήταν διαβόητος για τη δολοφονία ενός από τους εξαδέλφους του Ασιατικού, του Γναίου Κορνήλιου Δολαβέλλα, εν μέρει επειδή ο Αυτοκράτορας Γάλβας θεωρούσε τον Δολαβέλλα διάδοχό του.  Η παρόμοια εγγύτητα του Ασιατικού θα τον είχε θέσει σε παρόμοιο κίνδυνο. Ωστόσο, δεδομένου ότι η γνώση μας για την εποχή είναι ελλιπής, οτιδήποτε, από έναν πρόωρο θάνατο μέχρι μία επιτυχημένη συγκλητική σταδιοδρομία και πολλά παιδιά, είναι εξίσου πιθανό.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Πότης Κατράκης

Ο **Πότης Κατράκης** (Δαιμονιά Λακωνίας, 16 Μαρτίου 1930) είναι πολυβραβευμένος Έλληνας ποιητής και συγγραφέας. 

## Βιογραφία
Ο Πότης Κατράκης σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στον Πειραιά. Το 1966 ξεκίνησε να ασχολείται και με τη λογοτεχνία, όταν εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ο Επίορκος». Είναι μέλος της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών και Επίτιμος Αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς, ενώ διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος Πειραιώς, Αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς και πρόεδρος σε διάφορα σωματεία. Κατοικεί στον Πειραιά. 

## Λογοτεχνικό έργο
Ο Πότης Κατράκης έχει εκδώσει περίπου 300 λογοτεχνικά βιβλία, μεταξύ των οποίων 10 μυθιστορήματα, 1 νουβέλα, 9 συλλογές διηγημάτων, 20 θεατρικά έργα, 6 δοκί­μια, 1 ταξιδιωτικό και 219 ποιη­τικές συλλογές, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται πάνω από 19.000 ποιήματα σε παραδοσιακή, μοντέρνα και μεταμοντέρνα ποίηση. Από αυτά τα ποιήματα τα 8.000 είναι σε στίχους για τραγούδια, εκ των οποίων τα 100 έχουν μελοποιηθεί σε τραγούδια.

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Ρωσικά, Ισπανικά, Κινεζικά, Μογγολικά, Αλβανικά, Βουλγαρικά, Πορτογαλικά, Πολωνικά κ.ά.

## Βραβεία
Ο Πότης Κατράκης έχει βραβευθεί με τρία αριστεία γραμμάτων και έχει τιμηθεί με 54 βραβεία σε εθνικούς και διεθνείς διαγωνισμούς, αλλά και από διάφορους πολιτιστικούς φορείς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Βιβλιονέτ, Πότης Κατράκης.

Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Ποππαία Σαβίνα η Πρεσβύτερη

Η **Ποππαία Σαβίνα η Πρεσβύτερη**, λατιν.: *Poppaea Sabila Major* (π. 10 – π. 47 μ.Χ.) ήταν μία ευγενής γυναίκα, που έζησε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Κατά τη διάρκεια τής ζωής της ήταν φημισμένη για την ομορφιά της, αλλά όπως γράφει ο Ρόναλντ Σάυμ, «η φήμη και οι χάρες της σχεδόν σβήστηκαν από την ομώνυμη κόρη της», την Ποππαία Σαβίνα τη Νεότερη. 

Η Ποππαία Σαβίνα ήταν κόρη του Γάιου Ποππαίου Σαβίνου, *νέου ανθρώπου* (homo novus) και υπάτου του 9 μ.Χ. Αυτή ήταν σύζυγος του Τίτου Ολλίου, ο οποίος ήταν φίλος του έπαρχου της πραιτωριανής φρουράς Σηιανού.Ο σύζυγός της αυτοκτόνησε μετά την πτώση του Σηιανού. Με τον Όλλιο απέκτησε μία κόρη, που θα γινόταν η μελλοντική αυτοκράτειρα του Νέρωνα. Μετά το τέλος του Όλλιου παντρεύτηκε τον Πόπλιο Κορνήλιο Λέντουλο Σκιπίωνα, ύπατο το 24 μ.Χ. Ο Σκιπίωνας είχε έναν γιο από προηγούμενο γάμο, τον Πόπλιο Κορνήλιο Λέντουλο Σκιπίωνα τον Νεότερο (ύπατο το 56 μ.Χ.). Με την Ποππαία Σαβίνα την Πρεσβύτερη απέκτησαν έναν γιο, τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Ασιατικό, ύπατο το 68. 

Η πτώση της ήρθε κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του Αυτοκράτορα Κλαύδιου. Η σύζυγός του, Βαλ. Μεσσαλίνα, επιθυμούσε να κατέχει τους Κήπους του Λούκουλλου, οι οποίοι ανήκαν στον Δέκιμο Βαλέριο Ασιατικό, ύπατο το έτος 35 και ξανά το 46. Με βάση τα κουτσομπολιά ότι η Ποππαία Σαβίνα και ο Ασιατικός ήταν εραστές, η Μεσσαλίνα έδωσε εντολή στον υπηρέτη της Σουίλιο να κατηγορήσει τον Ασιατικό για προδοσία, και να κατηγορήσει το ζευγάρι για μοιχεία. Ο Ασιατικός δικάστηκε στα ιδιαίτερα δωμάτια του Αυτοκράτορα, αλλά αντί να ομολογήσει την ενοχή του, τού επετράπη να αυτοκτονήσει. Εν τω μεταξύ η Μεσσαλίνα είχε πράκτορες να παρενοχλούν την Ποππαία Σαβίνα με απειλές φυλάκισης, κάτι που οδήγησε στην αυτοκτονία της. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Σέρβιος Σουλπίκιος Γάλβα (πραίτωρ το 54 π.Χ.)

Ο **Σέρβιος Σουλπίκιος Γάλβα**, λατιν.: *Servius Sulpicius Galba,* ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός, πραίτωρ το 54 π.Χ. και ένας από τους δολοφόνους του Ιουλίου Καίσαρα.

Ως λεγάτος της ΧΙΙ Λεγεώνας του Ιούλιου Καίσαρα κατά τη διάρκεια των Γαλατικών Πολέμων του, νίκησε τους Ναντουάτες το 57 π.Χ. στη μάχη του Οκτόδουρου. 

Ο Σέρβιος Γάλβα είχε στη συνέχεια μία διαμάχη με τον Καίσαρα για ένα χρέος, και επίσης ένιωσε ότι η φιλία του με τον Καίσαρα του κόστισε την εκλογή του ως υπάτου το 49 π.Χ.  Το 45 π.Χ. ο Γάλβας παραπονέθηκε ότι οι Συγκλητικοί δεν τυγχάνουν του δέοντος σεβασμού.  Σύμφωνα με τον Σουητόνιο, ο Καίσαρας είχε μία σχέση με τη σύζυγο του Γάλβα, Ποστουμία, το οποίο προκάλεσε περισσότερο θυμό. 

Αργότερα, εξοργισμένος από την αντίθεση του Καίσαρα στην εκστρατεία του για την ανάδειξη του υπάτου, ο Σέρβιος Γάλβα προσχώρησε στη συνωμοσία με τον Μ. Ι. Βρούτο και τον Γ. Κάσσιο Λ., και κατά συνέπεια καταδικάστηκε σε θάνατο από τη νομοθεσία του Κ. Πέδιου. Ήταν ο προπάππος του ομώνυμου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Σ. Σ. Γάλβα. 

## Δείτε επίσης
* Δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα
* Γένος των Σουλπικίων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Τίτος Όλιος

Ο **Τίτος Όλλιος**, λατιν.: *Titus Ollius* (απεβ. το 31 μ.Χ.) ήταν εξέχων Ρωμαίος πολίτης και πατέρας της Ποππαίας Σαβίνας, της αυτοκράτειρας συζύγου του Νέρωνα ,στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η καταγωγή του βρίσκεται στην Κούπρα Μαριτίμα, μία πόλη του Πικηνού. Μία επιγραφή που βρέθηκε εκεί, φέρει το όνομά του και το όνομα τριών από τους απελευθέρους του.  Ο Όλιος ενεπλάκη στη συνωμοσία του Σηιανού εναντίον του Τιβέριου, και αυτοκτόνησε. 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ποππαία Σαβίνα την Πρεσβύτερη, κόρη του Γάιου Ποππαίου Σαβίνου και είχε κόρη την:
* Ποππαία Σαβίνα, παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα Νέρωνα.
** Κλαυδία Αυγούστα (63 μ.Χ.) απεβ. 3 μηνών.

## Σημειώσεις

## Περαιτέρω ανάγνωση
*  (edd.), *Prosopographia Imperii Romani saeculi I, II et III*, Berlin, 1933 – . (***PIR<sup>2</sup>***)

Κατηγορία:Ρωμαίοι ανά αιώνα
Κόιντος Βολούσιος Σατουρνίνος

Ο **Κόιντος Βολούσιος Σατουρνίνος**, λατιν.: *Quintus Volusius Saturninus* (γενν. το 25 μ.Χ.  ) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός που έζησε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Διετέλεσε ύπατος το έτος 56, με συνάδελφό του τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα. 

## Καταγωγή
Οι Βολούσιοι, σύμφωνα με τον Τάκιτο, ήταν ένα αρχαίο και διακεκριμένο γένος συγκλητικών, που ποτέ δεν ξεπέρασε το αξίωμα του πραίτωρα, μέχρι που ο παππούς του Σατουρνίνου, Λεύκιος Βολούσιος Σατουρνίνος, επέτυχε αυτή τη διάκριση.  Ο πατέρας του Σατουρνίνου, ονόματι επίσης Λεύκιος Βολούσιος Σατουρνίνος, όχι μόνο προσχώρησε σε αυτό το αξίωμα, αλλά έλαβε μία κρατική κηδεία υπό τον Αυτοκράτορα Νέρωνα και την Κορνήλια Λεντούλα.  Ο Σατουρνίνος είναι γνωστό ότι ήχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Λεύκιο Βολούσιο Σατουρνίνο και μία αδελφή, τη Βολουσία Κορνηλία. 

Κληρονόμησε τη μεγάλη έπαυλη των Βολουσίων (villa dei Volusii) κοντά στον Λούκος Φερονίαι, η οποία ανήκε στην οικογένεια από τον 1ο αι. π.Χ. και πιθανότατα αποκτήθηκε από τον Αυτοκράτορα μετά τον θάνατό του.

## Σταδιοδρομία
Οι σωζόμενες επιγραφές δείχνουν ότι ένα σύνολο σκλάβων και απελευθέρων του είχαν ταφεί σε ένα ομαδικό ταφικό μνημείο (columbarium) στην Αππία Οδό.  Ο Τάκιτος περιγράφει τον Κρόνο ως άνθρωπο *αριστοκρατικής ιδιότητας* .

Η πολιτική σταδιοδρομία του Σατουρνίνου είναι γνωστή, μόνο από τη στιγμή που ανέλαβε το αξίωμα του υπάτου. Το 61–63 πραγματοποίησε απογραφή στη Γαλατία, μαζί με τον Τίτο Σέξτιο Αφρικανό και τον Μάρκο Τρεμπέλιο Μάξιμο. Ο Σατουρνίνος και ο Αφρικανός ήταν αντίπαλοι. Ωστόσο, και οι δύο μισούσαν τον Μάξιμο, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε την αντιπαλότητά τους για να τους κερδίσει.  Βασισμένο σε επιγραφές, η *αποθήκη σίτου του Βολούσιου* (horrea Volusiana) κτίστηκε είτε από τον παππού του Λεύκιο Βολούσιο Σατουρνίνο, ύπατο του 12 π.Χ., είτε από τον ίδιο τον Σατουρνίνο. 

Μία επιγραφή βεβαιώνει ότι ο Σατουρνίνος ήταν επίσης μέλος αρκετών ρωμαϊκών ιερατείων.  Αυτοί ήταν οι *ιερείς του Αυγούστου* (sodales Augustales), οι *ιερείς του Τίτου* (sodales Titii) και οι αινιγματικοί αδελφοί των αγρών (fratres arvales). Μία άλλη επιγραφή βεβαιώνει την παρουσία του Σατουρνίνου στις τελετές τους το έτος 63. 

## Οικογένεια
Ο Σατουρνίνος νυμφεύτηκε μία γυναίκα, που ονομαζόταν Τορκουάτα· το όνομά της μας είναι γνωστό από την ταφική πλάκα ενός από τους σκλάβους της.  Η Τορκουάτα γέννησε στον Σατουρνίνο τα ακόλουθα παιδιά: 
* Λεύκιος Βολούσιος Σατουρνίνος, ύπατος το 87
* Βολουσία Τορκουάτα. Πιστεύεται ότι παντρεύτηκε τον Μάρκο Λικίνιο, του οποίου το όνομα προκύπτει από την πιθανολογούμενη εγγονή τους Λικινία Κορνηλία Βολούσια Τορκουάτα, Μάρκου κόρη. 
* Κόιντος Βολούσιος Σατουρνίνος, ύπατος το 92

## Αναφορές

## Πηγές
* Τάκιτος - Τα Χρονικά της Αυτοκρατορικής Ρώμης
* G. Rickman, *Ρωμαϊκές Σιτοβολώνες και Αποθήκες*, Αρχείο CUP, 1971
* Σούζαν Τρετζιάρι, «Οικογενειακή Ζωή στο Προσωπικό των Βολούζι», *Συναλλαγές της Αμερικανικής Φιλολογικής Εταιρείας*, 105 (1974-1975)

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Βολουσία Κορνηλία

Η **Βολουσία Κορνηλία**, λατιν.: Volusia Cornelia επίσης γνωστή ως *Κορνηλία Βολουσία*  ήταν Ρωμαία γυναίκα από την τάξη των πατρικίων, που έζησε στα τέλη του 1ου αι. Ήταν η κόρη του συγκλητικού Κόιντου Βολούσιου Σατουρνίνου, υπάτου το 92.  Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη . Το επίθετό της (cognomen) της *Κορνηλία*, το κληρονόμησε από την εκ πατρός προγιαγιά της Κορνηλία Λεντούλα, κόρη του υπάτου του 3 π.Χ., Λεύκιου Κορνήλιου Λεντούλου  από το γένος των Κορνηλίων.

## Επιγραφές
Η Βολουσία είναι γνωστή από διάφορες σωζόμενες επιγραφές. Τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι ήταν μία πλούσια, διακεκριμένη γυναίκα  της τάξης των συγκλητικών.  Κατείχε μία ιδιωτική πολυτελή έπαυλη (villa) στο Νέμι, προηγουμένως ιδιοκτησία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Καλιγούλα.  Σε μία περιοχή της βίλας, η Βολουσία ανακαίνισε ένα θέατρο.  Το θέατρο χρησιμοποιούνταν για την ψυχαγωγία των επισκεπτών, που τύχαινε να βρίσκονται στη βίλα, όπως μέλη της οικογένειας, φίλοι που μοιράζονταν διακοπές, γείτονες ιδιοκτήτες βιλών, και επιφανείς που ήταν προσκεκλημένοι σε δείπνο.  Μετά την αποκατάσταση του θεάτρου, η πράξη της καταγράφηκε σε μία μνημειώδη επιγραφή  με έχει διακοσμητικές λαβές.  Ένας κλάδος του γένους των Βολουσίων είχε περιουσία (praedium) στην περιοχή του Nέμι, και βρέθηκε επίσης ένας σωλήνας (fistulae) που έφερε το όνομα Βολουσία. 

Η επιγραφή, η οποία χρονολογείται από τα μέσα του 1ου αι., αναφέρει στα λατινικά:

: Volvsia Q. f. Cornelia theatrvm
: vetvstate corrvptvm restitvit et excolivit

: Η Βολουσία Κορνηλία, κόρη του Κόιντου, αποκατέστησε και διακόσμησε το θέατρο, που είχε υποστεί ζημιές από τα χρόνια. 

Η πλάκα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Ρώμης. Ήταν επίσης δωρήτρια στο Ιερό της Άρτεμης (Diana) στο Νέμι. 

Η παρακάτω επιτύμβια επιγραφή είναι αφιερωμένη στη μνήμη της κομμώτρια της Βολουσίας. Η λατινική επιγραφή που βρίσκεται στη Ρώμη μεταφράζεται ως εξής:

: Προς τα αποχωρήσαντα πνεύματα:
: έλα, κομμώτρια της Κορνηλίας Βολουσίας.
: Αυτή έζησε είκοσι χρόνια. Ο Ελλάνικος (το έφτιαξε αυτό)
: για μία άξια σύζυγο. (CIL VI, 7296, Ρώμη) 

## Αναφορές

## Πηγές
* Ο Κόσμος της Τάξης - Εικόνες της Τάξης: Προστάτες - Volusia Cornelia
* B. Levick, *Τιβέριος ο Πολιτικός*, Routledge, 1999
* *Biographischer Index der Antike* (Google eBook), Walter de Gruyter, 2001
* A. Marzano, *Ρωμαϊκές Βίλες στην Κεντρική Ιταλία: Μια Κοινωνική και Οικονομική Ιστορία*, BRILL, 2007
* CMC Green, *Ρωμαϊκή Θρησκεία και η Λατρεία της Νταϊάνα της Αρίσια*, Cambridge University Press, 2007
* SR Joshel, *Δουλεία στον Ρωμαϊκό Κόσμο*, Cambridge University Press, 2010

Κατηγορία:Ρωμαίες γυναίκες
Μάρκος Κόκειος Νέρβα (νομικός)

Ο **Μάρκος Κόκειος Νέρβα**, λατιν.: *Marcus Cocceius Nerva* (πριν το 5 π.Χ. &#x2013; 33 μ.Χ.) ήταν μέλος της ακολουθίας του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τιβέριου και διάσημος νομικός. Ήταν γιος του Μάρκου Κόκειου Νέρβα, και παππούς του Αυτοκράτορα Νέρβα. 

Το 24 μ.Χ. ο Τιβέριος τον διόρισε επικεφαλής των επιμελητών ύδρευσης (*curatores aquarum)*, μίας τριμελούς επιτροπής υπεύθυνης για την υδροδότηση της Ρώμης.  Το 33 λιμοκτόνησε εκούσια, παρά τις παρακλήσεις του Τιβέριου. Εξηγώντας το, ο Τάκιτος γράφει: «Όσοι γνώριζαν τις σκέψεις του, έλεγαν, ότι καθώς έβλεπε πιο προσεκτικά τις δυστυχίες του κράτους, επέλεξε, με θυμό και ανησυχία, έναν έντιμο θάνατο, όσο ήταν ακόμα ασφαλής και ακλόνητος».  Από αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε ότι απελπίστηκε από τις τυραννίες της πραιτωριανής φρουράς, και αυτοκτόνησε ως μορφή διαμαρτυρίας, ενώ μπορεί να ανησυχούσε για την ασφάλειά του.

## Στη δημοφιλή κουλτούρα
Τον υποδύθηκε στην ταινία *[[Καλιγούλας (ταινία)|Καλιγούλας]]* ο Σερ Τζον Γκίλγκουντ. Τον υποδύθηκε ο Ντόναλντ Έκκλς στην τηλεοπτική σειρά *Οι Καίσαρες* (1968). Αναφέρεται ως χαρακτήρας στο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Γκρέιβς του 1934*[[Εγώ, ο Κλαύδιος|, «Ο Κλαύδιος»]]*, αλλά δεν εμφανίζεται στην τηλεοπτική μεταφορά του BBC το 1976.

## Δείτε επίσης
* γένος Κοκείων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Γάιος Πετρόνιος

δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης που δείχνει τις περιοχές της Αιγύπτου και της Νουβίας (όπως η Νάπατα), όπου πολέμησε ο Πετρόνιος.
Ο **Γάιος** (ή Πόπλιος) **Πετρόνιος**, λατιν.: *Gaius/Publius Petronius*, (απεβ. μετά το 20 π.Χ.) ήταν ο δεύτερος και στη συνέχεια ο τέταρτος έπαρχος της Ρωμαϊκής Αιγύπτου.

## Ιστορία
Ο Πετρόνιος ηγήθηκε μίας εκστρατείας στο σημερινό κεντρικό Σουδάν εναντίον του βασιλείου του Κους στη Μερόη, του οποίου η βασίλισσα Ιμαναρένατ είχε προηγουμένως επιτεθεί στη Ρωμαϊκή Αίγυπτο. Αποτυγχάνοντας να αποκτήσει μόνιμα κέρδη, ισοπέδωσε την πόλη Ναπάτα και υποχώρησε προς τα βόρεια.

Ο Στράβων περιγράφει έναν πόλεμο με τους Ρωμαίους τον 1ο αι. π.Χ. Μετά τις αρχικές νίκες της Κανδάκης Αμανιρένας εναντίον της Ρωμαϊκής Αιγύπτου, οι Κουσίτες της βόρειας Νουβίας ηττήθηκαν και η Ναπάτα λεηλατήθηκε. 

Η καταστροφή της πρωτεύουσας Ναπάτα δεν ήταν ένα συντριπτικό πλήγμα για τους Κουσίτες, και δεν πτόησε την Κανδάκη αρκετά, ώστε να την εμποδίσει να εμπλακεί ξανά σε μάχη με τον ρωμαϊκό στρατό.

Η επίθεση του Γάιου Πετρόνιου ίσως είχε αναζωογονητική επίδραση στο βασίλειο. Τρία χρόνια αργότερα, το 22 π.Χ., μία μεγάλη δύναμη Κουσιτών κινήθηκε βόρεια, με σκοπό να επιτεθεί στο Κασρ Ιμπρίμ. Ειδοποιημένος για την προέλαση, ο Πετρόνιος βάδισε ξανά νότια, και κατάφερε να φτάσει στο Κασρ Ιμπρίμ, και να ενισχύσει την άμυνά του, πριν φθάσουν οι εισβολείς Κουσίτες.

Οι αρχαίες πηγές δεν δίνουν κάποια περιγραφή της μάχης, που ακολούθησε. Κάποια στιγμή οι Κουσίτες έστειλαν πρεσβευτές, για να διαπραγματευτούν μία ειρηνευτική συμφωνία με τον Πετρόνιο, και πιθανώς να αποδεχτούν ένα καθεστώς όπως «κράτους-πελάτη» της Ρώμης.

Μέχρι το τέλος της δεύτερης εκστρατείας, μετά από άλλα χρόνια μαχών, ο Πετρόνιος δεν είχε πιά διάθεση να συνεχίσει τον πόλεμο, ασχολούμενος περαιτέρω με τους Κουσίτες. Έτσι οι Κουσίτες κατάφεραν να διαπραγματευτούν μία συνθήκη ειρήνης με ευνοϊκούς όρους , και το εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών αυξήθηκε.

## Δείτε επίσης
* Ρωμαϊκή Αίγυπτος
* Ναπάτα
* Βασίλειο του Κους

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφία
* Έντουαρντς, Ντέιβιντ Ν. (2004). *Το Νουβικό Παρελθόν* . Λονδίνο: Routledge. σελ. 348 Σελίδες.  .
* Λεκλάντ, Τζιν (2004). *Η αυτοκρατορία του Κους: Ναπάτα και Μερόε* . Λονδίνο: UNESCO. σελ. 1912 Σελίδες.ISBN&nbsp; .
* Ρότζερ Σ. Μπάγκναλ. *Publius Petronius, Αυγουστανός Νομάρχης της Αιγύπτου* . Στο: Naphtali Lewis (επιμ.): *Papyrology* (Yale Classical Studies XXVIII) (1985). Σ. 85–93.

Κατηγορία:Ρωμαίοι κυβερνήτες της Αιγύπτου
Μηλιά Τετραφυλίας Άρτας

Η **Μηλιά** ή **Μηλέα** είναι πολύ μικρός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας.

## Γενικά στοιχεία
Η Μηλιά βρίσκεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Κοκκινόλακκος, σε υψόμετρο 750 μέτρα. Απέχει 57 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Άρτα (μέσω Τετράκωμου) και 37 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην κοινότητα Καστανέας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Καστανιά, τον Πέτρου και τους Τσελιγγάδες αποτελούν την κοινότητα Καστανέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τετραφυλίας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 9 κάτοικοι. 
## Σημείωση
Στην ίδια περιφερειακή ενότητα και το Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Μηλιά Αγνάντων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Ρουβελία Βάσα

Η **Ρουβελία Βάσα**, λατιν.: *Rubellia Bassa* (γεννημένη μεταξύ 33-38) ήταν κόρη του Γάιου Ρουβέλιου Βλάνδου, υπάτου το 18 μ.Χ., και της συζύγου του Ιουλίας Λιβίας (θανατώθηκε το 43) είτε μίας προηγούμενης συζύγου του.

## Πιθανή αυτοκρατορική καταγωγή
Έχει υποτεθεί από τον Ρόναλντ Σάυμ  μεταξύ άλλων, ότι η μητέρα της ήταν η Ιουλία Λιβία (κόρη του Δρούσου Ιουλίου Καίσαρα και της Λιβίλλας), γεγονός που καθιστά την Βάσα δισεγγονή του Τιβέριου, και μικρανιψιά του Αυγούστου μέσω της αδελφής του Οκταβίας της Νεότερης. Ωστόσο αυτή η καταγωγή είναι αβέβαιη, επειδή ο πατέρας της Γάιος Ρουβέλιος Βλάνδος, νυμφεύτηκε την Ιουλία όταν ήταν περίπου 55 ετών, γεγονός που καθιστά πιθανό έναν προηγούμενο γάμο (πιθανώς με μία Λαικανία Βάσα), και η Ρουβελία Βάσα μπορεί να ήταν κόρη του Βλάνδου από αυτή τη θεωρητική σύζυγο. Έχει υποστηριχθεί, ότι το κίνητρο για τον γάμο του Βλάνδου και της Ιουλίας ήταν, το ότι ο Τιβέριος ήθελε έναν ώριμο σύζυγο για την εγγονή του, ο οποίος να είχε ελάχιστες πολιτικές φιλοδοξίες, και επομένως να μην αποτελούσε απειλή για τη θέση τού διαδόχου του Τιβέριου Γέμελλου.

Η Βάσα είχε τουλάχιστον έναν αδελφό ή ετεροθαλή αδελφό, έναν αδελφό ονόματι Γάιο Ρουβέλιο Πλαύτο, ο οποίος ήταν ένας από τους πλησιέστερους διαδόχους εξ αίματος του Τιβέριου, όντας εγγονός του Δρούσου Ιούλιου Καίσαρα. Ο Πλαύτος αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει το 62, και η σύζυγός του Αντιστία Πολίτα και τα παιδιά του εκτελέστηκαν τέσσερα χρόνια αργότερα, ίσως επειδή τα παιδιά ήταν άμεσοι απόγονοι προηγούμενων Ρωμαίων Αυτοκρατόρων. Άλλα αδέλφια μπορεί να ήταν ο Γάιος Ρουβέλιος Βλάνδος και ο Ρουβέλιος Δρούσος, ένα παιδί που απεβίωσε πριν από την ηλικία των τριών ετών.

## Οικογένεια
Η Ρουβελία Βάσα νυμφεύτηκε τον Γάιο Οκτάβιο Λαίνα, εκ μητρός θείο του μελλοντικού Αυτοκράτορα Νέρβα. Ο Σάυμ σημειώνει, ότι ο Σέργιο Οκτάβιο Λαίνα Ποντιανό, ύπατος το 131 υπό τον Αυτοκράτορα Αδριανό, έστησε μία αφιέρωση στη γιαγιά του, "[Rub]elliae / [Bla]ndi f(iliae) Bassae / Octavi Laenatis / Sergius Octavius / Laenas Pontiaetimus".   Αυτός ο ασαφής σύνδεσμος είναι ίσως μία συνέχεια της γραμμής αίματος των Ιουλιο-Κλαυδίων κατά τον 2ο αι.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ρωμαίων γυναικών

## Αναφορές
Λαδόπιτα

Η **λαδόπιτα** είναι μια παραδοσιακή ελληνική πίτα με βασικό συστατικό το ελαιόλαδο. Είναι μια νηστίσιμη πίτα. Συναντάται σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Έτσι υπάρχει η λαδόπιτα της Λευκάδας, της Σκύρου, της Μάνης, της Κιμώλου, της Ηπείρου, της Λέσβου, κ.α. Στην Λευκάδα η λαδόπιτα λέγεται και χουσμερή και προσφέρεται στις γιορταστικές εκδηλώσεις, όπως οι γάμοι και τα βαφτίσια, ενώ την Πρωτοχρονιά προσφέρεται ως βασιλόπιτα. Στην Σκύρο η λαδόπιτα αποτελεί ένα έδεσμα που σερβίρεται χειμώνα - καλοκαίρι.

Τα βασικά υλικά που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή της είναι το ελαιόλαδο, το νερό, και το αλεύρι. Ανάλογα την περιοχή, χρησιμοποιούνται επιπλέον το σιμιγδάλι, η μαγιά, ο χυμός πορτοκαλιού, το σουσάμι, η κανέλα, και η ζάχαρη (ή το μέλι). Ο τρόπος ψησίματος επίσης ποικίλλει. Έτσι, η λαδόπιτα μπορεί να είναι τηγανητή ή ψημένη στον φούρνο. Στην αλμυρή της εκδοχή, μπορεί να συνοδευτεί από μυζήθρα ή ξινοτύρι (αιγοπρόβειο τυρί), ενώ στη γλυκιά της εκδοχή, από κανέλα, ζάχαρη, μέλι ή πετιμέζι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πίτες
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Λεύκιος Αντίστιος Βήτος (ύπατος το 55)

Ο **Λεύκιος Αντίστιος Βήτος**, λατιν.: *Lucius Antistius Vetus* (απεβ. το 65 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που έζησε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Διετέλεσε ύπατος για το έτος 55, ως συνεργάτης του Αυτοκράτορα Νέρωνα. 

Θεωρείται ότι είναι γιος του Γάιου Αντίστιου Βήτου, υπάτου το 23, και ο αδελφός του Γάιου Αντίστιου Βήτου, υπάτου το 50. Ο Πάουλ φον Ρόχντεν εικάζει ότι ο Βήτος μπορεί να ταυτίζεται με τον Λ. Αντίστιο Αιμίλιο Βήτο οιωνοσκόπο, Γαΐου υιό, που αναφέρεται στην επιγραφή CIL XIV, 2849.  Η κόρη του, Αντιστία Πολίτα, παντρεύτηκε τον συγκλητικό Ρουβέλιο Πλαύτο.

Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως υπάτου, ο Βήτος διορίστηκε κυβερνήτης της Άνω Γερμανίας, όπου επιχείρησε την κατασκευή μίας διώρυγας, που θα ένωνε τους ποταμούς Ρήνο και Ροδανό, και θα διευκόλυνε την κυκλοφορία.  Αντικαταστάθηκε σε αυτή τη θέση το έτος 56 από τον Τίτο Κουρτίλιο Μανκίια. Η κλήρωση του έδωσε τη θέση του κυβερνήτη της Ασίας για το 64/65· κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, φυλάκισε τον Κλαύδιο Δεμιανό για σοβαρά εγκλήματα.

Ωστόσο, το έτος 65 ο Βήτος κέρδισε την εχθρότητα του Αυτοκράτορα Νέρωνα. Ο Τάκιτος ισχυρίζεται, ότι αυτό συνέβη, επειδή ήταν πεθερός του Ρουβέλιου Πλαύτου, τον οποίο ο Νέρωνας είχε εκτελέσει αρκετά χρόνια πριν,  αν και ο Βήτος κατηγορήθηκε επίσης για αδικήματα από τον απελεύθερό του Φορτουνάτο και τον Κλαύδιο Δεμιανό. Ο Νέρων είχε απελευθερώσει τον Δεμιανό, σε αντάλλαγμα για τις κατηγορίες του εναντίον τού Βήτου.  Αφού ο Βήτος αποσύρθηκε στο κτήμα του στις Φορμίες, η κόρη του Πολίτα προσπάθησε να υπερασπιστεί την υπόθεσή του ενώπιον του Αυτοκράτορα, αλλά επειδή της απαγορευόταν να τον πλησιάσει, σύμφωνα με τον Τάκιτο «στεκόταν στις πόρτες του, και τον παρακαλούσε να ακούσει έναν αθώο άνθρωπο». Παρ' όλα αυτά ο Νέρωνας την αγνόησε, και εκείνη επέστρεψε στον πατέρα της με ειδήσεις για την επικείμενη κρίση του από τη Σύγκλητο. Ο Βήτος τότε απελευθέρωσε τους σκλάβους του, δίνοντάς τους όλα τα χρήματα που είχε ετοιμάσει, και διέταξε τον καθένα να πάρει από τα υπάρχοντά του ό,τι μπορούσε να κουβαλήσει, και μαζί με την κόρη του και την πεθερά του Σεξτία, οι τρεις αυτοκτόνησαν. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Μηλιανά Άρτας

Τα **Μηλιανά** ή **Μελιανά** είναι οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας.

## Γενικά στοιχεία
Τα Μηλιανά βρίσκονται προς τα όρια με την Περιφέρεια Θεσσαλίας, στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Κοκκινόλακκος, σε υψόμετρο 660 μέτρα σε περιοχή με τρεχούμενα νερά και πλούσια βλάστηση. Απέχει 59 χιλιόμετρα Α._ΒΑ. από την Άρτα και 29 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου). Ενοριακός ναός του χωριού είναι η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου που είναι στην ανατολική είσοδό του.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την τουρκοκρατία, το 1883 να προσαρτώνται στον τότε δήμο Τετραφυλίας. Από το 1940 έως το 1964 αναφέρονταν ως *Μελιανά*. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Αλώνια, τις Άνω Καρυές, την Λαγκάδα, την Πέρδικα και τον Πύργο αποτελούν την κοινότητα Μηλιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τετραφυλίας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 88 κάτοικοι.
 
## Σημείωση
Μέχρι και το 1991, στην ίδια περιφερειακή ενότητα και το Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων απογραφόταν ο συνώνυμος οικισμός Μηλιανά Κάτω Καλεντίνης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Μάρκος Ασίνιος Μάρκελος

Ο **Μάρκος Ασίνιος Μάρκελος**, λατιν.: *Marcus Asinius Marcellus* ήταν το όνομα δύο ανδρών του γένους των Aσινίων.

## Mάρκος Ασίνιος Μάρκελος ο πρεσβύτερος
**Ο Μ. Ασίνιος Μάρκελος** ο πρεσβύτερος ήταν ύπατος το 54 ως συνάδελφος του Μάνιου Ακίλιου Αβιόλα·  ήταν η ίδια χρονιά που απεβίωσε ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος. Σύμφωνα με τον Πάουλ φον Ρόντεν, ο Μάρκελος ήταν γιος του Μάρκου Ασίνιου Αγρίππα, υπάτου το 25, και εκ πατρός εγγονός της Βιψανίας Αγριππίνας, αν και παραδέχεται την πιθανότητα ο Μάρκελος να ήταν εγγονός της Ασινίας και του Μάρκου Κλαύδιου Μάρκελου. 

Ο Μάρκελος ήταν συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Αυτοκρατόρων Κλαύδιου και Νέρωνα . Το έτος 60 ο Μάρκελος ενεπλάκη σε ένα σκάνδαλο, που αφορούσε έναν συγγενή ενός πραίτορα, ο οποίος πλαστογράφησε τη διαθήκη του. Οι συνεργάτες στο σκάνδαλο ατιμάστηκαν, και τιμωρήθηκαν. Αν και ο Μάρκελος επίσης ατιμάστηκε και οι συνεργοί του εκτελέστηκαν, διέφυγε την τιμωρία, επειδή παρενέβη ο Αυτοκράτορας Νέρωνας: φέρεται να ήταν «δισεγγονός του Γ. Ασίνιου Πολλίωνα, και είχε χαρακτήρα που δεν ήταν καθόλου αξιοκαταφρόνητος». 

## Mάρκελος Ασίνιος Μάρκελος ο νεότερος
Ο Μ. Ασίνιος Μάρκελος ο νεότερος ήταν κανον''ικός'' ύπατος το 104 ως συνάδελφος του Σέξτου Άτιου Σουβουράνου Αιμιλιανού μ και γιος ή εγγονός τού υπάτου του 54.  Ο Έντμουντ Γκρόαγκ υποστήριξε, ότι ταυτίζεται με τον ομώνυμο άνδρα, που αναφέρεται ως μέλος του συλλόγου των αρχιερέων γύρω στο 101/102 μ.Χ.  Τίποτε περισσότερο δεν είναι γνωστό γι' αυτόν.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Βελεντζικό Άρτας

Το **Βελεντζικό** είναι οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας.

## Γενικά στοιχεία - αξιοθέατα
Το Βελεντζικό βρίσκεται σε υψόμετρο 820 μέτρα. Απέχει 44 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από την Άρτα, 14 χιλιόμετρα Α.-ΝΑ. από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου). Ενοριακός ναός του χωριού είναι η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων όπου φυλάσσεται η Αγία Κάρα του Αγίου Παρθενίου. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. 

### Αξιοθέατα

* Στα δυτικά του χωριού, στη μέση δασώδους ερημικής βουνοπλαγιάς, είναι η ιστορική Ιερά Μονή Παναγίας Ροβελίστας που η ίδρυσή της ανάγεται στις αρχές του 10ου αιώνα. 
* Η φυσική γέφυρα στην τοποθεσία Μουρμουρίτα ή "Διαβολογέφυρο Μουρμουρίτας" και την κοίτη του χείμαρρου Γερομπόρου, ανάμεσα από τα χωριά Βελεντζικό και Παλιοδιάσελλο.

## Ιστορικά - διοικητικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|341x341εσ|Τα χωριά δυτικά της Άρτας σε χάρτη του 1887. Το Βελεντζικό και η Σκουληκαριά  είναι στο δεξιό τμήμα.
Το Βελεντζικό αναφέρεται από τον  Φρανσουά Πουκεβίλ στο έργο «Ταξίδι στην Ελλάδα», το οποίο εκδόθηκε το 1820 όταν καταγράφει την πορεία του προς την γειτονική Σκουληκαριά.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την τουρκοκρατία, το 1883 να προσαρτάται στον τότε Δήμο Ηρακλείας και το 1883 να ορίζεται χειμερινή έδρα του. Το 1892 ορίστηκε θερινή έδρα του δήμου Ηρακλείας ενώ το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Ασφακερό, το Κάρπινο, το Σελλί και την Πηγή αποτελούν την κοινότητα Βελεντζικού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ηρακλείας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 79 κάτοικοι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιερά Μονή Ροβελίστας Άρτας στον ιστότοπο Μοναστήρια της Ελλάδος.
* Το διαβολογέφυρο της Μουρμουρίτας στο Βελεντζικό Άρτας στον ιστότοπο
* Η πεζοπορική διαδρομή: Άρτα, Ανω Καλεντίνη, Βελεντζικο, Σκουληκαριά, Γιαννιωτι, Χελώνα Πέτρα, Φλωριαδα, Χρυσορραχη, Κομπότι, Άρτα στον ιστότοπο https://el.wikiloc.com/.
* Αφιέρωμα στο Βελεντζικό Άρτας στο https://www.youtube.com/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Πύργος Άρτας

Ο **Πύργος** είναι πολύ μικρός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας.

## Γενικά στοιχεία
Ο Πύργος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφέρεια Θεσσαλίας, στις δυτικές όχθες του Αχελώου, σε υψόμετρο 345 μέτρα. Απέχει 68 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από την Άρτα, 38 χιλιόμετρα Α. από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου) και 9 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από τα Μηλιανά. Πολύ κοντά και βορειοανατολικά του είναι η Πέρδικα και νοτιοδυτικά ο Μεσόπυργος.

Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, το 1940 με την ονομασία *Τσιφλίκιον* να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μελιανών. Το 1954 μετονομάστηκε σε Πύργος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Μηλιανά, τα Αλώνια, τις Άνω Καρυές, την Λαγκάδα και την Πέρδικα αποτελούν την κοινότητα Μηλιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τετραφυλίας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 13 κάτοικοι.
 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Αρχιπέλαγος του Σολομώντα

μικρογραφία|Αρχιπέλαγος του Σολομώντα.
Το **Αρχιπέλαγος του Σολομώντα** (αγγλ.: *Solomon Archipelago*) είναι χερσαία και θαλάσσια οικοπεριοχή στον Ειρηνικό Ωκεανό. Περιλαμβάνει τα τροπικά ωκεάνια ύδατα που περιβάλλουν το μεγαλύτερο μέρος του αρχιπελάγους των Νήσων Σολομώντα (εκτός από τα Νησιά Σάντα Κρουζ, τα οποία αποτελούν μέρος της θαλάσσιας οικοπεριοχής του Βανουάτου, με τα δάση να αποτελούν μέρος της οικοπεριοχής των τροπικών δασών του Βανουάτου), και περιλαμβάνει τα νησιά Μπουγκενβίλ και Μπούκα της Παπούα Νέας Γουινέας και τα γύρω ύδατα.

Το Μπουγκενβίλ είναι το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους, ενώ γεωγραφικά αποτελεί μέρος του Αρχιπελάγους του Σολομώντα, είναι πολιτικά αυτόνομη περιοχή της Παπούα Νέας Γουινέας.

Τα τροπικά δάση των Νήσων Σολομώντα αποτελούν μέρος της οικοπεριοχής των Ανατολικών Μελανησιακών Νήσων, γνωστής και ως υγρά δάση Σολομώντα-Βανουάτου-Μπίσμαρκ, η οποία είναι μια βιογεωγραφική περιοχή στην υποπεριοχή Μελανησία της Ωκεανίας. 

Αυτή η οικοπεριοχή αποτελείται από τροπικά πεδινά και ορεινά δάση σε ωκεάνια νησιά. Τα νησιά αποτελούνται κυρίως από ορεινά δάση, αν και μόνο μερικά από αυτά έχουν υψόμετρο μεγαλύτερο από 1000 μέτρα σε υψόμετρο. Οι τύποι βλάστησης σε αυτήν την περιοχή περιλαμβάνουν μαγκρόβια δάση και αλμυρούς βάλτους, παράκτια βλάστηση, βάλτους γλυκού νερού, παραποτάμια δάση, διαφορετικούς τύπους πεδινών τροπικών δασών και ορεινά τροπικά δάση.   Οι κάτοικοι των Νησιών Σολομώντα χρησιμοποιούν δέντρα από διαφορετικά είδη δασών για στέγαση, τροφή και ιατρικούς σκοπούς.  Μεγάλες εκτάσεις φυσικού δάσους κάτω από 400 μέτρα έχουν υλοτομηθεί ή σχεδιάζεται να υλοτομηθούν. Η αποψίλωση δασών για τη γεωργία αυτοσυντήρησης μειώνει επίσης την ποσότητα του φυσικού δάσους. 

Το αρχιπέλαγος του Σολομώντα έχει πλούσια και ποικίλη θαλάσσια ζωή, συμπεριλαμβανομένων κοραλλιογενών υφάλων και λιβαδιών με θαλάσσια βλάστηση. Το αρχιπέλαγος αποτελεί μέρος του Κοραλλιογενούς Τριγώνου, της περιοχής του δυτικού Ειρηνικού με τη μεγαλύτερη στον κόσμο ποικιλία κοραλλιών και ειδών κοραλλιογενών υφάλων. Η βασική έρευνα για τη θαλάσσια βιοποικιλότητα το 2004,  εντόπισε 494 είδη κοραλλιών, συμπεριλαμβανομένων εννέα δυνητικά νέων ειδών και επέκτεινε το γνωστό εύρος των 122 ειδών κοραλλιών ώστε να συμπεριλάβει τα νησιά Σολομώντα.  Η έρευνα του 2004 κατέγραψε επίσης 1.019 είδη ψαριών των υφάλων, εκ των οποίων τα 47 ήταν επεκτάσεις της περιοχής εξάπλωσης των ειδών. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νήσοι Σολομώντα
Νήσοι Σάντα Κρουζ

μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης των Νήσων Σάντα Κρουζ
[δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Μια φωτογραφία [NASA|της NASA από το Νέντο, το μεγαλύτερο από τα νησιά Σάντα Κρουζ]]
[δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης των «Νήσων της Βασίλισσας Καρλότας», βασισμένος στην εξερεύνηση του [Φίλιπ Κάρτερετ το 1767]]

Τα **νησιά Σάντα Κρουζ** (αγγλ.:*Santa Cruz Islands*) σχηματίζουν ένα αρχιπέλαγος στην επαρχία Τεμότου, στα Νησιά Σολομώντα. Βρίσκονται περίπου 250 ναυτικά μίλια νοτιοανατολικά του αρχιπελάγους των Νήσων Σολομώντα, ακριβώς βόρεια του αρχιπελάγους του Βανουάτου και θεωρούνται μέρος της οικοπεριοχής των τροπικών δασών του Βανουάτου. Ο όρος Νήσοι Σάντα Κρουζ χρησιμοποιείται μερικές φορές για να συμπεριλάβει όλα τα νησιά της επαρχίας Τεμότου, στα Νησιά Σολομώντα.

## Γεωγραφία
Το μεγαλύτερο νησί είναι το Νέντο, το οποίο είναι επίσης γνωστό ως το **νησί Σάντα Κρουζ**. Η Λάτα, που βρίσκεται στο Νέντο, είναι η μεγαλύτερη πόλη και η πρωτεύουσα της επαρχίας Τεμότου.

Άλλα νησιά που ανήκουν στην ομάδα της Σάντα Κρουζ  είναι το Βανικόρο (το οποίο στην πραγματικότητα αποτελείται από δύο νησιά, το Μπάνιε και τον μικρό γειτονικό Τεάνου) και το Ουτουπούα.  

Τα νησιά Σάντα Κρουζ είναι ηλικίας μικρότερης των πέντε εκατομμυρίων ετών και ωθήθηκαν προς τα πάνω από την τεκτονική καταβύθιση της Ινδοαυστραλιανής πλάκας η οποία κινείται προς τα βόρεια, κάτω από την πλάκα του Ειρηνικού. Τα νησιά αποτελούνται κυρίως από ασβεστόλιθο και ηφαιστειακή τέφρα πάνω από ασβεστόλιθο.

## Σεισμός του 2013
Τα νησιά Σάντα Κρουζ επλήγησαν από τον σεισμό και το επακόλουθο τσουνάμι στις 6 Φεβρουαρίου 2013 στα Νησιά Σολομώντα. Ο σεισμός προκάλεσε τσουνάμι ύψους 1 μέτρου στη Λάτα, που έφτασε περίπου 500 μέτρα στην ενδοχώρα. Το αεροδρόμιο και οι περιοχές με χαμηλό υψόμετρο πλημμύρισαν, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους εννέα άνθρωποι, πέντε από τους οποίους ήταν ηλικιωμένοι και ένα παιδί. Περισσότερα από 100&nbsp;σπίτια στο νησί υπέστησαν ζημιές και οι υπηρεσίες ύδρευσης και ηλεκτρικού ρεύματος διακόπηκαν. Αναφέρθηκε ότι σχεδόν όλα τα σπίτια στο χωριό Νέλα παρασύρθηκαν από τα νερά και ορισμένα σπίτια στο χωριό Βένγκα μετακινήθηκαν από το νερό.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχιπελάγη του Ειρηνικού Ωκεανού
Κατηγορία:Νήσοι Σολομώντα
Λεύκιος Κορνήλιος Βόκχος

Ο **Λεύκιος Κορνήλιος Βόκχος**, λατιν.: *Lucius* *Cornelius Bocchus* ήταν Λουζιτανός  από τη Ρωμαϊκή Ισπανία, που έγραψε για τη φυσική ιστορία.  

Αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν τα γραπτά του, τα οποία διαφορετικά έχουν χαθεί. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος παρέχει ένα απόσπασμα από το χρονικό του Κορνήλιου Βόκχου, και τον αναφέρει ως μία από τις πηγές του. 

## Σταδιοδρομία

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ντελπόρτ, Φρεντερίκ. Τα ορυχεία : Η ιστορία του εμπορίου μας
* Corpus Scriptorium Latinorum 
* Χόφμαν, Γιόχαν Γιάκομπ (1635-1706)
* Historia da Lingua Portuguesa. Ρεβίστα Λουζιτάνα. τόμος XXV, Ν 1-4

Κατηγορία:Ρωμαίοι ανά αιώνα
Τίτος Κουρτίλιος Μανκία

Ο **Τίτος Κουρτίλιος Μανκίας**, λατιν.: *Titus Curtilius Mancia* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος κατείχε διάφορα αξιώματα στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα στα μέσα του 1ου αι. Υπήρξε ύπατος στο διάστημα υπατείας του (nundinium) Νοεμβρίου έως Δεκεμβρίου του έτους 55, ως συνάδελφος του Γναίου Κορνήλιου Λέντουλου Γαιτουλικού.  Δεν είναι γνωστός κανένας άλλος συγκλητικός με το επώνυμο (gentilicium) αυτό, επομένως ο Mανκία φαίνεται να ήταν *νέος άνθρωπος (homo novus)*. 

Η προέλευσή του δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, ωστόσο υπάρχουν αρκετές ενδείξεις, ότι προερχόταν από τη Ναρβωνική Γαλατία. Εκείνη την εποχή αρκετοί συγκλητικοί προέρχονταν από αυτήν την επαρχία, πιθανώς λόγω της επιρροής του συμβούλου του Νέρωνα, Σέξτου Αφρανίου Βούρου. Επιπλέον, η κόρη του παντρεύτηκε τον Γναίο Δομίτιο Λουκανό, μέλος της Nαρβωνικής αριστοκρατίας.  Η εγγονή του, Δομίτια Λουκίλλα η Πρεσβύτερη, ήταν, μέσω της κόρης της Δομιτίας Καλβίλας της, γιαγιά του Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου.  

## Ο βίος του
Λεπτομέρειες για τη ζωή του Μανκία γίνονται γνωστές μόνο μετά την υπατική του θητεία. Σύμφωνα με τον αρχαίο συγγραφέα Φλέγοντα από τις Τράλλεις, ήταν κυβερνήτης της αυτοκρατορικής επαρχίας της Άνω Γερμανίας μέχρι το έτος 56, ως διάδοχος του Λεύκιου Αντίστιου Βήτου.  Εξακολουθούσε να κατέχει αυτό το αξίωμα το έτος 58, καθώς ο Τάκιτος βεβαιώνει, ότι ο συνάδελφός του στην Κάτω Γερμανία, Λεύκιος Δούβιος Άβιτος, του ζήτησε για το έτος αυτό στρατιωτική υποστήριξη για την εκστρατεία εναντίον των Αμψιβαρίων. Ο Μανκία φαίνεται ότι συμφώνησε με το αίτημα του Δούβιου, και εκστράτευσε με στρατό πέρα από τον Ρήνο.  Δεν είναι γνωστό πότε ο Μανκία παραιτήθηκε από τη θέση του κυβερνήτη. Πιθανότατα παρέμεινε στην Άνω Γερμανία μέχρι τον διορισμό του Πόπλιου Σουλπίκιου Σκριβόνιου Πρόκουλου, το έτος 63. 

Αρκετές αρχαίες επιγραφές μαρτυρούν τη *Lex Manciana*, νομοθεσία για τη διαχείριση της κρατικής και αυτοκρατορικής γαιοκτησίας στην επαρχία της Αφρικής. Διάφοροι μελετητές έχουν υποθέσει από το όνομά της, ότι τη θέσπισε ο Τίτος Κουρτίλιος Μανκίας. Με τη σειρά τους, έχουν υποστηρίξει ότι ήταν είτε κυβερνήτης, είτε έκτακτος απεσταλμένος του Αυτοκράτορα σε αυτήν την επαρχία, είτε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα, είτε της δυναστείας των Φλαβίων.  Τελικά, ωστόσο, δεν είναι βέβαιο εάν ο Μανκία συνδέεται με τη νομοθεσία, ούτε εάν αυτός δημιουργήθηκε καν κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Ο Πλίνιος ο Νεότερος αναφέρει σε μία από τις επιστολές του ότι ο Μανκία αντιπαθούσε τον γαμπρό του, Δομίτιο Λουκανό. Για τον λόγο αυτό, άφησε την κληρονομιά του στην εγγονή του, με τον όρο ότι ο Λουκανός θα την απελευθέρωνε από την εξουσία του ως αρχηγός της οικογένειας (pater familias)· αυτό θα εμπόδιζε τον Λουκανό να επωφεληθεί από την κληρονομιά. Αυτό έκανε ο Λουκανός, μόνο και μόνο για να την υιοθετήσει ο αδελφός του Γναίος Δομίτιος Τούλλος, κάτι που επέτρεψε και στους δύο αδελφούς να επωφεληθούν από την κληρονομιά της. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής περιόδου