open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Λουδοβίκος της Γαλλίας (1661-1711)

Ο **Λουδοβίκος της Γαλλίας** (*Louis de France*, 1 Νοεμβρίου 1661 – 14 Απριλίου 1711) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν ο μεγαλύτερος γιος και το μοναδικό επιζών τέκνο από τα παιδιά του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας.

Υπήρξε «*γιος ενός βασιλιά, πατέρας ενός βασιλιά, αλλά ποτέ ο ίδιος βασιλιάς*».

## Βιογραφικά στοιχεία
Ονομάστηκε *[[Δελφίνος (τίτλος)|μέγας δελφίνος]]*, όχι τόσο λόγω της υψηλότατης βασιλικής του θέσης, όσο των μεγάλων σωματικών του διαστάσεων. Ο πατέρας του ανέθεσε την εκπαίδευσή του στον μεγάλο συγγραφέα της εποχής Ζακ Μπενίν Μποσσυέ. Παρά τις φήμες που τον έλεγαν έξυπνο, ήταν αποδεδειγμένα ακαμάτης και οκνηρός, περνώντας ημέρες ολόκληρες με μοναδική ασχολία να χτυπάει το πόδι του με ένα καλάμι.

Δεν πήρε ενεργό μέρος στα πολιτικά δρώμενα της χώρας, αλλά ως διάδοχος του θρόνου περιστοιχιζόταν από ένα συμβούλιο σκευωρών. Στάλθηκε στην χώρα του Ρήνου στον Πόλεμο της Μεγάλης Συμμαχίας, όπου, παίρνοντας το Φίλιππσμπουργκ, επέτυχε να αποτρέψει τους αυτοκρατορικούς από το να εισέλθουν στην Αλσατία.

Η μόνη μεγάλη διεθνής διπλωματική επιτυχία που σημείωσε στη ζωή του ήταν η εξασφάλιση της διαδοχής του ισπανικού θρόνου στον δεύτερο γιο του, Φίλιππο. Ο Φίλιππος διαδέχθηκε τον Κάρολο Β΄ της Ισπανίας ως *Φίλιππος Ε΄*. Επέτυχε έτσι να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον κλάδο των Βουρβόνων-Ισπανίας για δύο μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη, την Ισπανία και τη Νάπολη-Σικελία. Φημιζόταν για την μεγάλη συλλογή έργων τέχνης, που είχε στις Βερσαλλίες.

Πέθανε σε ηλικία 50 ετών από φυσικά αίτια, πριν από τον πατέρα του.

## Οικογένεια
Νυμφεύθηκε πρώτα το 1680 τη Μαρία Άννα Βικτωρία των Βίττελσμπαχ (1660–1690), κόρη του Φερδινάνδου Μαρία της Βαυαρίας, και παιδιά του ήταν:

* Λουδοβίκος (1682-1712), Δούκας της Βουργουνδίας, Δελφίνος (διάδοχος) της Γαλλίας, απεβ. 30 ετών.
* Φίλιππος Ε΄ (1683-1746), Βασιλιάς της Ισπανίας, πιο πριν Δούκας του Ανζού.
* Κάρολος (1686-1714), Δούκας του Μπερύ, του Αλανσόν και του Ανγκουλέμ.

Το 1690 απεβίωσε η Μαρία Άννα Βικτωρία και το 1695 ο Λουδοβίκος νυμφεύθτηκε μυστικά της ερωμένη του Μαρία Αιμιλία ντε Ζολύ του Σουάν. Ο γάμος ήταν μοργανατικός. Ο γιος τους απεβίωσε 2 ετών.

Από μη νόμιμες σχέσεις του είχε φυσικά τέκνα· με τη Φρανσουάζ Πιτέλ:
* (νόθη) Ανν Λουίζ ντε Μπουρμπόν (1695-1716), παντρεύτηκε τον Αν Εράρ ντ' Αβωγκούρ.
* (νόθη) Σαρλότ ντε Φλερύ (1697-1750), παντρεύτηκε τον Ζεράρ Μισέλ ντε Λα Ζονσέρ.

Με την ερωμένη του Μαρί Ανν Σωμόν ντε Λα Φορς:
* (νόθη) Λουίζ Εμιλί ντε Βωτεντάρ 1694-1719, παντρεύτηκε τον Νικολά Μεσναζέ.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Οίκος των Γκριμάλντι

thumb|Το οικόσημο του Οίκου των Γκριμάλντι.
Ο **Οίκος των Γκριμάλντι** (ιταλικά: Grimaldi) συνδέεται με την ιστορία της Δημοκρατίας της Γένοβας και του πριγκιπάτου του Μονακό. Η οικογένεια Γκριμάλντι κατάγεται από τον Γκριμάλντο, έναν Γενοβέζο πολιτικό κατά την διάρκεια των πρώτων σταυροφοριών. Ήταν ο γιος του Όθωνα Κανέλλα (Otto Canella), εκλεγμένος σύμβουλος της Γένοβας το 1133, και στη συνέχεια ο Γκριμάλντο εκλέχτηκε κι αυτός το 1160, 1170 και πάλι το 1184. Οι πολυάριθμοι εγγονοί του και τα παιδιά τους οδήγησαν τις θαλάσσιες αποστολές σε όλη τη Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα, και σύντομα τη Βόρεια Θάλασσα, και έγιναν γρήγορα μια από τις ισχυρότερες οικογένειες της Γένοβας.

Το 1297, οι Γκριμάλντι κατέλαβαν την περιοχή του Μονακό, την οποία και κυβερνούν μέχρι σήμερα υπό τον Πρίγκιπα Αλβέρτο Β΄.

## Γενεαλογία Οίκου Γκριμάλντι του Μονακό

## Γενεαλογία Οίκου Γκουαγιόν ντε Ματινιόν του Μονακό

## Γενεαλογία Οίκου ντε Πολινιάκ του Μονακό

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* http://www.grimaldi.org/ - Ιστορία και γενεαλογία των Γκριμάλντι.
Κάρολος της Γαλλίας (1686-1714)

Ο **Κάρολος** (γαλλ. *Charles de France, duc de Berry*, 31 Αυγούστου 1686 – 4 Μαΐου 1714) του Οίκου των Βουρβόνων ήταν πρίγκιπας της Γαλλίας και δούκας του Μπερρύ.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν το τρίτο παιδί και ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου, Μεγάλου Δελφίνου της Γαλλίας, και εγγονός του πανίσχυρου Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Μητέρα του ήταν η Μαρία Άννα Βικτωρία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φερδινάνδου Μαρία της Βαυαρίας.

Με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, Λουδοβίκου, ο Κάρολος άρχισε να έχει βλέψεις να γίνει αντιβασιλιάς στο νεαρό διάδοχο μετά τον θάνατο του παππού του. Αν και δεν είχε καμιά σχέση ως τότε με την πολιτική, άρχισε να προπονείται εντατικά, καθώς ήταν ο μόνος υποψήφιος, αφού ο δεύτερος μεγαλύτερος αδελφός του, Φίλιππος, βρισκόταν στην Ισπανία και είχε κόψει κάθε σχέση με το γαλλικό Στέμμα. Πέθανε όμως αιφνίδια σε ηλικία 27 ετών σε ένα κυνηγητικό ατύχημα στις Βερσαλλίες, όταν έπεσε από το άλογό του το 1714, έναν χρόνο πριν από τον θάνατο του παππού του, έτσι την αντιβασιλεία ανέλαβε ο Λουδοβίκος Αύγουστος των Βουρβόνων, Δούκας του Μαιν, ο οποίος ήταν δισέγγονος του Λουδοβίκου ΙΔ΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1710 τη Μαρία Λουίζα Ελισάβετ των Βουρβόνων, κόρη του Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης, μέλλοντα αντιβασιλέα της Γαλλίας. Ο γάμος τους ήταν ανεπιτυχής, καθώς τα τρία παιδιά που έκαναν πέθαναν λίγους μήνες μετά τη γέννησή τους.

* κόρη (21 - 23 Ιουλίου 1711).
* Κάρολος, Δούκας του Αλανσόν (26 Μαρτίου - 16 Απριλίου 1713).
* Μαρία Λουίζα Ελισάβετ (16 - 17 Ιουνίου 1714).

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Κατηγορία:Δούκες του Μπερί
Κατηγορία:Δούκες του Ανγκουλέμ
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Κατηγορία:Δούκες του Αλανσόν
Γιάννης Καραμητσόπουλος

Ο **Γιάννης Καραμητσόπουλος** (1965-15 Απριλίου 2011), ήταν ποιητής και εκδότης.

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1965, όπου και απεβίωσε τον Απρίλιο του 2011 σε ηλικία 46 χρόνων. Πρωτοδημοσίευσε το 1989 στο περιοδικό *Εμβόλιμον*. Ακολούθησαν δημοσιεύσεις ποιημάτων, κριτικών σημειωμάτων και άρθρων του πολιτιστικού περιεχομένου σε λογοτεχνικά περιοδικά, όπως: *Η λέξη*, *[[Περίπλους (περιοδικό)|Περίπλους]]*, *Ελίτροχος*, *Φηγός*, *Παρουσία*, *Φιλολογική Πρωτοχρονιά*, *Εξώπολις*, *Νουμάς* και άλλα. Ποιήματά του έχουν ανθολογηθεί σε πανελλήνιες ποιητικές ανθολογίες, έχουν απαγγελθεί από τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς της Ελλάδας και της Κύπρου, έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και στα γαλλικά και έχουν μελοποιηθεί. 

Προλόγισε και επιμελήθηκε την *Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών*, έκδοση του περιοδικού *Εμβόλιμον* (1993). Από το 1994 έως το 2001 ήταν διευθυντής του περιοδικού *Ίβυκος* (Επιθεώρηση για τον ποιητικό λόγο). Το 1998 ίδρυσε τις *Εκδόσεις Ίβυκος* εκδίδοντας βιβλία ποίησης, πεζογραφίας, δοκιμίου και μελέτης καθώς και βιογραφίες. Ήταν μέλος της *[[Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών|Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών]]* και της *Ένωσης Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών*.

## Ποιητικές συλλογές
**Πορφυρά χρώματα* (1989)
**Στα βήματα του χρόνου* (1992)
**Το πορφυρό σώμα της μνήμης* (1996)
**Αλεξιβρόχιον* (1997)
**Εκ των υστέρων* (2000)
**Εν εκστάσει* (2003)
**32 νυχτερινά επεισόδια* (2006). 

## Πηγές
* Agrinio News,  Έφυγε ο Αγρινιώτης ποιητής Γιάννης Καραμητσόπουλος, 16-4-2011.

Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010
Μόλορχος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Μόλορχος** ήταν βοσκός στη Νεμέα, ο οποίος φιλοξένησε τον Ηρακλή όταν ο ήρωας ήρθε να σκοτώσει τον Λέοντα της Νεμέας, κάτι που απετέλεσε τον πρώτο από τους 12 άθλους του. Ο Μόλορχος, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που απέδωσε στον Ηρακλή θεϊκές τιμές.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Μολορχος
Μολορχος
Κατηγορία:Βοσκοί στη μυθοπλασία
Ζακ Τατί

Ο **Ζακ Τατί** (γαλλικά: Jacques Tati, 9 Οκτωβρίου 1907 - 4 Νοεμβρίου 1982) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και κωμικός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε ως Ζακ Τάτισεφ από Ρώσο πατέρα και Ολλανδέζα μητέρα στο Παρίσι. Σήμερα θεωρείται από τους πρωτοπόρους του σύγχρονου κινηματογράφου.

## Έργο
Ο Τατί γύρισε συνολικά μόνο έξι μεγάλες ταινίες, σε πέντε από τις οποίες παίζει το ρόλο του Κυρίου Ιλό (Monsieur Hulot). Η μεγαλύτερη επιτυχία του θεωρείται η ταινία *[[Ο θείος μου]]* στη οποία ο Κύριος Ιλό είναι ο αγαθός συμπέθερος σε μια οικογένεια βιομηχάνων. Σε μια κοινωνία παριστάνει το άτομο μιας παλαιάς εποχής και η άγνοιά του των νέων συνθηκών κρίνει με πολύ χιούμορ τις νέες καταστάσεις. Η ταινία ενεργεί ως συμπαραδηλούμενη κριτική προς την αναπτυσσόμενη μοντερνιστική αρχιτεκτονική που στα τέλη τις δεκαετίας του 1950 αποτελούσε την προδιαγεγραμμένη δομική σύνθεση των προαστίων του Παρισιού. Έχει συνεπώς υποτεθεί ότι η ταινία είναι και μια μεταφορική αντίδραση στη σχολή του γλωσσολογικού δομισμού, που εκείνη την εποχή γνώριζε μεγάλη άνθηση χωρίς να διασπά του σημαινόμενο του γέλιου, όσο θα ήθελε ο Τατί.  

Η μεγάλη επιτυχία τον παροτρύνει στην ταινία *[[Playtime]]* που περιγράφει τη ζωή στο Παρίσι του μέλλοντος. Όλα είναι πλέον σύγχρονα και ανώνυμα. Η κοινωνική κριτική υπερτερεί και τα αστεία είναι ελάχιστα. Σήμερα αυτή η ταινία θεωρείται από ειδικούς η καλύτερη ταινία του Τατί, αν και μνημονεύεται συνήθως μόνο για την άριστη σκηνοθεσία της (και όχι για κοινωνικούς λόγους). Η κοινωνική  κριτική άλλωστε διέφευγε από το μεταστρουκτουραλιστικό μοντέλο του 1960, το οποίο καταστρατηγούσε την κλασσική μαρξιστική θεωρία του κοινωνικού προτσές (Prozess) και συνήγαγε στην εξωιστορική αποκείμενη συνείδηση του προαλλοτριωμένου υποκειμένου. Κατά τον γνωστό κριτικό Ντίκι, αυτό το σημείο αποτελεί και την αφομοίωση του νιτσεϊκού στοιχείου από τον Τατί δίνοντας μια ξεχωριστή οντότητα στο μη-είναι της "αποδομημένης επαρχίας". Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι πρόκειται για ένα έργο που κηρύσσει όχι μόνο την προνεοτερικότητα αλλά και αυτό που η σύγχρονη αποδόμηση στην αρχιτεκτονική ερμηνεύει ως αστική έξοδο.   

Το τελευταίο του μεγάλο έργο ήταν η πολύ κωμική ταινία *[[Ο κύριος Ιλό στο χάος της κυκλοφορίας]]*. Ο πρωταγωνιστής Ιλό είναι ένας βιομηχανικός σχεδιαστής που δουλεύει για μια εταιρία οχημάτων, και κατά την διάρκεια της οργάνωσης μιας έκθεσης κάποια πράγματα πάνε στραβά. Η μεγάλη επιτυχία όμως δεν κάλυψε τα χρέη της προηγούμενης.

## Ταινίες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  
* Playtime.com.gr 
*Kathimerini.gr "Ο γελοιογράφος των μοντέρνων καιρών, Ζακ Τατί"
*Tovima.gr "Το φαινόμενο Ζακ Τατί"
*Naftemporiki.gr για την ταινια "Playtime"

Κατηγορία:Γάλλοι κωμικοί
Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κυριάκος Ιωάννου

Ο **Κυριάκος Ιωάννου** (26 Ιουλίου 1984) είναι Κύπριος αθλητής του άλματος εις ύψος.

Το ατομικό του ρεκόρ στο άθλημα, το οποίο αποτελεί και εθνικό ρεκόρ της Κύπρου, είναι 2.35 μέτρα. Το πέτυχε στο 11ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που πραγματοποιήθηκε στην Οσάκα της Ιαπωνίας το 2007. Με αυτό τον τρόπο ισοφάρισε την καλύτερη επίδοση στον κόσμο για το 2007 και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Με τη διάκριση του αυτή χάρισε στην Κύπρο το πρώτο μετάλλιο στην ιστορία της σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου. 

Την επιτυχία αυτή την επανέλαβε και στον κλειστό στίβο, το Μάρτιο του 2008, στο αντίστοιχο παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Βαλένθια. Ο Ιωάννου έκανε άλμα 2,30μ. στις 8 Μαρτίου και κατέκτησε την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο. Στο 12ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2009 στο Βερολίνο, κέρδισε με επίδοση 2,32μ. το ασημένιο μετάλλιο.

## Διακρίσεις

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άλτες του ύψους
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές του στίβου
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005
Κατηγορία:Κύπριοι Μεσογειονίκες
Μέσα Βουνό Θήρας

Το **Μέσα Βουνό** είναι βουνό της Σαντορίνης με μέγιστο υψόμετρο 366 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στην νοτιοανατολική άκρη του νησιού. Στην κορυφή του βουνού χτίστηκε τον 9ο αιώνα π.Χ. από τους Δωριείς η Αρχαία Θήρα, η οποία ήταν κατοικημένη μέχρι και τους πρώιμους Βυζαντινούς χρόνους. Σήμερα, στους πρόποδες της βόρειας πλευράς του βουνού βρίσκεται το χωριό Καμάρι, ενώ στους πρόποδες της νότιας πλευράς βρίσκεται το χωριό της Περίσσας.

## Ονομασία
Τα παλαιότερα χρόνια το Μέσα Βουνό είχε την ονομασία **βουνό του Αγίου Στεφάνου** λόγω του παλαιοχριστιανικού ναού του Αγίου Στεφάνου που υπάρχει σε αυτό, ενώ *Μέσα Βουνό* ονομαζόταν ο "αυχένας" που ένωνε το Βουνό του Αγίου Στεφάνου με το βουνό του Προφήτη Ηλία, ο οποίος αυχένας σήμερα ονομάζεται **Σελλάδα**.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Θήρας
Κατηγορία:Βουνά των νησιών του Αιγαίου
Χριστιανική Οργάνωση Ειρήνης

Η **Χριστιανική Οργάνωση Ειρήνης** (**ΧΟΕ**) είναι ένα θρησκευτικό Σωματείο αναγνωρισμένο από το Πρωτοδικείο Αθηνών με την υπ΄ αρ. 9000/1959 απόφασή του και τις μετέπειτα τροποποιήσεις αναγνωρισμένες από το ίδιο Πρωτοδικείο. Ιδρύθηκε το έτος 1959 από τον Στυλιανό Γιαννετάκη (1904-1999), ο οποίος υπήρξε πρόεδρος της ΧΟΕ επί σαράντα συναπτά έτη. Ο Γιαννετάκης καταγόταν από τα Χανιά της Κρήτης. Σύμφωνα με τη ΧΟΕ, το Σωματείο δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. H έδρα του είναι στην Αθήνα (οδός Σωκράτους 41). Συνιδρυτές της ΧΟΕ υπήρξαν ο γαμπρός του Γιαννετάκη, Νικόλαος Μουτσάκης (στη Θεσσαλονίκη) και ο κουμπάρος του Αστέριος Χασιώτης (στη Λάρισα). Έμβλημα του Σωματείου είναι «Η Βασιλεία της Αγάπης» και σύνθημά του «Μόνο η αγάπη του Χριστού θα σώσει τον κόσμο».

Στο παρελθόν υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις ότι πρόκειται για μια παραθρησκευτική οργάνωση η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως "ορθόδοξη", μια αίρεση με κρυπτο χιλιαστικές θέσεις. Αξιόλογες πνευματικές μορφές της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως ο π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος (βλ. το βιβλίο του με τίτλο "Διάλογος με τη ΧΟΕ") και άλλοι, έχουν επισημάνει τις αντιεκκλησιαστικές θέσεις και τις κακοδοξίες της οργάνωσης. Σύμφωνα με τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, η Χ.Ο.Ε. μέσα από τα κείμενα και τη δράση της παρουσίαζε σοβαρές δογματικές αποκλίσεις από την Ορθόδοξη Εκκλησία αναφορικά κυρίως με το Χριστολογικό, Σωτηριολογικό και Εσχατολικό δόγμα. Όταν εκλήθη να δώσει εξηγήσεις, η ΧΟΕ δήλωσε μετάνοια, ότι πιστεύει και αποδέχεται άπαντα τα δόγματα της Ορθοδόξου Πίστεως. Υπό αυτή την προϋπόθεση, βρέθηκε υπό την εποπτεία της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Ιεράς Συνόδου αυτής (υπ' αρ. 1555/2004 εγύκλιος). 

Σήμερα, η πρώην ΧΟΕ εμφανίζεται και με άλλο όνομα, ως Σωματείο "Α.Θ.Α.ΖΩ". Ιδρυτής του νυν "Α.Θ.Α.ΖΩ" είναι ο Νικόλαος Μουτσάκης, ο γαμπρός του Στυλιανού Γιαννετάκη που δεν βρίσκεται πια εν ζωή. Ο πρόεδρος του Α.Θ.Α.ΖΩ Νικόλαος Μουτσάκης ισχυρίζεται ότι του εμφανίστηκε ο Θεός και ότι έλαβε θεϊκή κλήση και αποστολή να ιδρύσει τη συγκεκριμένη οργάνωση. Παρουσιάζεται ως ο αρχηγός και “ποιμένας” των μελών της οργάνωσης (λαϊκός), λειτουργώντας –όπως ο ίδιος υποστηρίζει– ως γέφυρα του λαού προς τη σωτηρία. Παραδόξως, το ίδιο ακριβώς "θαύμα" ισχυριζόταν ότι είχε βιώσει και ο πεθερός του Στυλιανός Γιαννετάκης όταν ίδρυσε τη ΧΟΕ. Ορισμένα από τα μέλη της πρώην ΧΟΕ και νυν ΑΘΑΖΩ, συμπεριλαμβανομένου του μέντορά τους Ν. Μουτσάκη, εκκλησιάζονται κατά βούληση σε ορθόδοξους ναούς, προβάλλοντας το ΑΘΑΖΩ ως ένα χριστιανικό φιλανθρωπικό σωματείο με δράσεις αιμοδοσίας, δενδροφυτεύσεων, ανάγνωσης της Αγίας Γραφής κ.ά. Επειδή η προηγούμενη ονομασία (ΧΟΕ) ταυτίστηκε με την αίρεση, το Σωματείο Α.Θ.Α.ΖΩ. αποτελεί κατ' ουσίαν τη συνέχεια της ΧΟΕ. 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χριστιανικές οργανώσεις
Οι Δύο Βαβυλώνες

Το βιβλίο ***Οι Δύο Βαβυλώνες***, με πλήρες όνομα ***Οι Δύο Βαβυλώνες ή Η Παπική Λατρεία Αποδεικνύεται ότι Είναι η Λατρεία του Νεβρώδ και της Σεμίραμης***, αποτελεί έργο χριστιανικής απολογητικής που συνέγραψε ο Προτεστάντης ιερέας Αλεξάντερ Χίσλοπ. Η πρώτη έκδοση έγινε στο Εδιμβούργο το 1853.

Στο ογκώδες αυτό βιβλίο (η ελληνική έκδοση αριθμεί 694 σελίδες) η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία ταυτίζεται με «» της Αποκάλυψης (κεφ. 17-19), ενώ παρουσιάζεται πλήθος στοιχείων αναφορικά με κοινές θρησκευτικές απόψεις και πρακτικές τα οποία επιτρέπουν να «διαφανεί καθαρά πόσα πολλά δανείστηκε η Καθολική Εκκλησία από την αρχαία Βαβυλώνα». Αυτά αφορούν μεταξύ άλλων τα εξής:

*Ιεροτελεστίες που υπάρχουν σε χριστιανικές θρησκείες πηγάζουν από την ειδωλολατρία.
*Η λατρεία της Παρθένου Μαρίας είναι το σύγχρονο αντίστοιχο της λατρείας θηλυκών θεοτήτων, η οποία ανάγεται στη βαβυλωνιακή λατρεία της Αστάρτης.
*Έθιμα επίσημων εορτασμών όπως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα έχουν υιοθετήσει στοιχεία της βαβυλωνιακής λατρείας.
*Η παπική λατρεία αποτελεί την λατρεία του βασιλιά της Βαβυλώνας, Νεβρώδ και της συζύγου του Σεμίραμης.
*Ο Πάπας αποτελεί αντίστοιχο του αρχιερέα-βασιλιά της Βαβυλώνας.
*Το «ειδωλολατρικό σύμβολο» του σταυρού «εισχώρησε» στη χριστιανική λατρεία προερχόμενο από τις αρχαίες μυστηριακές θρησκείες των Χαλδαίων και των Αιγυπτίων.
*Βασικά χαρακτηριστικά της λατρείας που αφορούν για παράδειγμα τα λατρευτικά αντικείμενα (εικόνες και άλλα ομοιώματα), τις γιορτές, τις διδασκαλίες, τις τελετουργίες, τη λατρεία λειψάνων, το ιερατείο κ.α. των παραδοσιακών χριστιανικών εκκλησιών πηγάζουν από την αρχαία Βαβυλώνα.
*Οι τριάδες θεοτήτων προϋπήρχαν του Χριστιανισμού στις αρχαίες θρησκείες παγκόσμια και παρουσιάζονταν με ειδωλολατρικές απεικονίσεις.

Οι *Δύο Βαβυλώνες* ήταν καρπός πολυετών ερευνών και μελετών του συγγραφέα. Η υποδοχή του κοινού στο βιβλίο, ξεπέρασε τα αναμενόμενα και έκτοτε κυκλοφόρησε σε δεκάδες εκδόσεων στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1983 από τις εκδόσεις Β. Γιαννίκος και πλέον έχει εξαντληθεί.

## Υποσημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* *[https://web.archive.org/web/20050203181254/http://philologos.org/__eb-ttb/ The Two Babylons or The Papal Worship, Proved to be the Worship of Nimrod and His Wife]*: διαθέσιμο στον ιστότοπο philologos.org .

Κατηγορία:Προτεσταντική θεολογία
Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα
Προς τον Λαό

Το φυλλάδιο ***Προς το Λαό*** είναι μια περιοδική έκδοση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, που διανέμεται δωρεάν με την φροντίδα των Ιερών Μητροπόλεων. Τυπώνεται από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος και πραγματεύεται σύγχρονα θρησκευτικά ζητήματα, τα οποία συνήθως άπτονται της επικαιρότητας.

Το πρώτο φυλλάδιο εκδόθηκε τον Μάρτιο του 1980 με θέμα «Εκκλησία και 1821». Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2023 είχαν εκδοθεί 52 τεύχη. Μεταξύ άλλων, φυλλάδια *Προς τον Λαό* εκδόθηκαν για το ζήτημα της αφαίρεσης θρησκεύματος από τα δελτία ταυτοτήτων, την έξαρση των ναρκωτικών και του AIDS, το ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας και την Πανδημία COVID-19.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θρησκευτικά περιοδικά
Φρανκ Μπάρτλεμαν

Ο **Φρανκ Μπάρτλεμαν** (*Frank Bartleman*, 14 Δεκεμβρίου 1871 - 23 Αυγούστου 1936), ήταν ο χρονικογράφος και ιστορικός της έκχυσης του Αγίου Πνεύματος στην οδό Αζούζα 312, στο Λος Άντζελες, το 1906 (γεγονός ορόσημο για τους Πεντηκοστιανούς).

## Βιογραφία
Ο Φρανκ Μπάρτλεμαν γεννήθηκε σε μια φτωχή αγροτική οικογένεια κοντά στο Κάρβεσβιλ της Πενσυλβάνια από πατέρα Ρωμαιοκαθολικό, και μητέρα Κουάκερη.

Όντας ασθενικός, αφού τελείωσε το δημοτικό ασχολήθηκε για λίγο στη φάρμα του πατέρα του, αλλά αντιμετωπίζοντας δυσκολία με τη βαριά αγροτική ζωή, σε ηλικία 17 ετών έφυγε από το σπίτι του.

Στις 15 Οκτωβρίου 1893, βρισκόμενος στην Φιλαδέλφεια, αναγεννήθηκε και πίστεψε στο Θεό, από τη μαρτυρία Βαπτιστών. Αν και ο Βαπτιστής ποιμένας, του πρότεινε να πληρώσει τα έξοδα για να σπουδάσει σε Βιβλικό κολέγιο με την προοπτική μιας επαγγελματικής καριέρας ιεροκήρυκα, ο 22χρονος Μπάρτλεμαν του δήλωσε ότι «προτιμά την φτώχεια και την υπηρεσία στους δρόμους παρά την άνεση των μισθωτών». Από το 1897 και μετά ακολούθησε ομάδες της Γουεσλεηανής Αγιαστικής Κίνησης, και έκανε παρέα με μαύρους σοκάροντας τους λευκούς «αναγεννημένους». Επιπλέον δίδασκε με έμφαση την «θεία θεραπεία».

Στις 2 Μαΐου 1900, παντρεύτηκε την Βουλγαρικής καταγωγής Άννα Λαντ, που είχε υιοθετηθεί και μεγαλώσει από Μεθοδιστές ιεραποστόλους που δρούσαν στη Βουλγαρία, και ήταν υπεύθυνη σε ένα ίδρυμα παραστρατημένων κοριτσιών.

Ο Φρανκ Μπάρτλεμαν αρνήθηκε την προσφορά του πεθερού του να γίνει μισθωτός ποιμένας σε μια Μεθοδιστική εκκλησία λέγοντας ότι οι άνθρωποι αυτοί «είναι (πνευματικά) νεκροί και συμβιβασμένοι». Απέκτησε τέσσερα παιδιά. Το πρώτο του παιδί, η Εσθήρ, πέθανε σε ηλικία τριών ετών, μόλις είχαν μετακομίσει στο Λος Άντζελες.

Αυτή την εποχή (1906-1909) έγινε η έκχυση στην οδό Αζούζα, την οποία εξιστορεί στο γνωστό «Χρονικό» του. Το «Χρονικό» το συνέταξε στα 1909. Παράλληλα έγραψε πέντε ακόμη βιβλία, ενώ τύπωσε 100 φυλλάδια που τα μοίραζε κατά χιλιάδες και έγραψε 550 άρθρα-ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκαν σε Αγιαστικά και αργότερα Πεντηκοστιανά περιοδικά.

Μετά το 1910 ο Μπάρτλεμαν ταξίδευε αδιάκοπα, κηρύττοντας σε όλες σχεδόν τις ΗΠΑ, και δύο φορές (1911 και 1913) κατά τη διάρκεια μεγάλων περιοδειών, επισκέφθηκε Αποστολικές κοινότητες, σε πολλές άλλες χώρες.

Αργότερα, ήλθε σε οξεία σύγκρουση με την Ευαγγελική πτέρυγα του Πεντηκοστιανισμού, κριτικάροντας τον εθνικισμό τους και την ύπαρξη της Αμερικανικής σημαίας πάνω στους άμβωνες, ενώ κατέκρινε εξίσου τον Μαρξισμό και τον Καπιταλισμό (που πολλοί θεωρούσαν σαν το σύστημα του Θεού). Έμεινε ανένδοτος στην άρνηση του για συμμετοχή στον «πυρετό» του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, δηλώνοντας ότι «Οι αληθινοί Χριστιανοί δεν μπορεί να είναι "μέρος του κόσμου". Τους πολέμους τους κάνει ο κόσμος και αυτός ας βρει υποστηρικτές να σκοτώσουν άλλους ανθρώπους.».

Τέλος ζήτησε την ανοχή των άλλων Πεντηκοστιανών σ’ όσους βάπτιζαν μόνο στο όνομα του Ιησού (*Jesus Only*).

Πέθανε στις 23 Αυγούστου 1936 και θάφτηκε στο Μπούρμπανκ της Καλιφόρνια.

Μπάρτλεμαν
Μπάρτλεμαν
Καθολική Αποστολική Εκκλησία

[thumb|Η πρώην Καθολική Αποστολική Εκκλησία της [Στοκχόλμη|Στοκχόλμης που χτίστηκε το 1889-90, και από τη δεκαετία του 1970 λειτουργεί σαν Ελληνορθόδοξη εκκλησία.]]
Η **Καθολική Αποστολική Εκκλησία** (αγγλ.: *Catholic Apostolic Church*) υπήρξε μια Χριστιανική Αντβεντιστική εκκλησιαστική ομάδα που ιδρύθηκε το 1831 στο Λονδίνο από τους Χένρυ Ντράμοντ και Έντουαρντ Ίρβινγκ και αργότερα δραστηριοποιήθηκε στη Γερμανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες χώρες. Πίστευε στον επικείμενο δεύτερο ερχομό του Ιησού Χριστού και διαμόρφωσε μια ιεραρχία με αποστόλους, ευαγγελιστές και διδασκάλους. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, έπαψε να υφίσταται.

## Υποσημειώσεις


Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Κατηγορία:Αντβεντισμός
AMG

Η **AMG International** (**Advancing the Ministries of the Gospel International**, δηλ. «Προωθώντας τις Διακονίες της Διεθνούς του Ευαγγελίου», προηγουμένως *American Mission to the Greeks*, δηλ. «Αμερικανική Αποστολή προς τους Έλληνες», και *American Committee for the Evangelization of the Greeks*, δηλ. «Αμερικανική Επιτροπή για τον Ευαγγελισμό των Ελλήνων») είναι μια μεγάλη παγκόσμια Χριστιανική ιεραποστολική οργάνωση με πρόεδρό της τον αιδ. Σπύρο Ζωδιάτη, Δ.Θ. και ανήκει στον χώρο των Υπερδογματικών Χριστιανικών κινήσεων.

Ιδρύθηκε το 1942 και διατηρεί ιεραποστολικό έργο σε 50 περίπου χώρες , με ένα βασικό διπλό σκοπό: «την κάλυψη των φυσικών, αλλά και των πνευματικών αναγκών των ανθρώπων». Φροντίζει για την παροχή τροφής, ενδυμασίας, ιατρικής περίθαλψης και μόρφωσης στους ανθρώπους, πράγματα που είναι απόλυτα αναγκαία για το σώμα και τη διάνοιά τους. Παράλληλα προωθεί την Αγία Γραφή. 

Στην Ελλάδα οι δραστηριότητές της εκτείνονται στις Εκδόσεις «Ο Λόγος». Εκδίδει δύο περιοδικά στην Ελληνική γλώσσα  (*[[Η Φωνή του Ευαγγελίου]]* και ο *[[Επιούσιος Άρτος]]*).

## Υποσημειώσεις


## Ιστοσελίδες
*Προωθώντας τις Διακονίες του Ευαγγελίου
*AMG International
* Ιστορικό της AMG 

Κατηγορία:Ευαγγελικαλισμός
Κατηγορία:Χριστιανικές οργανώσεις
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ελλάδα
Επιούσιος Άρτος

Ο ***Επιούσιος Άρτος*** αποτελεί ένα διμηνιαίο χριστιανικό περιοδικό «οικογενειακής λατρείας με καθημερινά αναγνώσματα, προσευχή και σκέψεις για όλη την ημέρα», με ημερολογιακή μορφή. Σήμερα το κάθε τεύχος του Επιούσιου Άρτου κυκλοφορεί σε 3 εκ. αντίτυπα σε 46 γλώσσες, 83 εκδόσεις και 106 χώρες. Είναι ιδιοκτησία της AMG και η ελληνική έκδοση κυκλοφορεί σε συνεργασία με τις Εκδόσεις «Ο Λόγος».

Κατηγορία:Θρησκευτικά περιοδικά
Σάλσα (μουσική)

thumb|250px|right|Συγκρότημα που παίζει Σάλσα
Η **Σάλσα** είναι ένα είδος λαϊκής μουσικής με προέλευση την Κούβα. Το 1950 διαδόθηκε και στις ΗΠΑ. Από τότε συνδέθηκε με την μουσική Τζαζ αλλά και αφομοίωσε άλλες μουσικές τάσεις και επιρροές, διατηρώντας όμως πάντοτε το δικό της ξεχωριστό ρυθμό.

## Δείτε επίσης
*Σάλσα (χορός)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Latin Music USA , Public Broadcasting Service (PBS) TV documentary, October 2009.

Κατηγορία:Μουσικά είδη
Κατηγορία:Μουσική στη Νέα Υόρκη
Αριστομένης (Μεσσήνιος ήρωας)

Ο **Αριστομένης** υπήρξε ο αρχηγός και ο ήρωας των Μεσσηνίων κατά το Β’ Μεσσηνιακό Πόλεμο (685-668 π.Χ.). Στο μακροχρόνιο αυτό πόλεμο για την απελευθέρωση της Μεσσηνίας από τους Σπαρτιάτες, ο Αριστομένης είχε πολλές στρατιωτικές επιτυχίες, όμως η προδοσία του Αριστοκράτη, βασιλιά της Αρκαδίας, που απέσυρε τα στρατεύματά του σε μια κρίσιμη μάχη, διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του πολέμου. Ο Αριστομένης μαζί με τον στρατό του και τους υπόλοιπους Μεσσήνιους κλείστηκε στο φρούριο της Εΐρας, όπου και πολιορκήθηκε για 11 χρόνια (682 π.Χ.-671 π.Χ.), οπότε και προδόθηκε για δεύτερη φορά από τον Αριστοκράτη. Ο Αριστομένης πέθανε στη Ρόδο, κοντά στο βασιλιά Δαμάγητο, ο οποίος ήταν γαμπρός του από την τρίτη κόρη του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Μεσσηνιακών Πολέμων
Αρμινιανισμός

thumb|right|Ο Ιάκωβος Αρμίνιος
Ο **Αρμινιανισμός** είναι Χριστιανικό Προτεσταντικό θεολογικό κίνημα που πιστεύει, σε αντίθεση με τον Καλβινισμό, ότι ο άνθρωπος σώζεται από τον Θεό με την ελεύθερη όμως, θέλησή του. Ο ρόλος της Θείας Πρόνοιας είναι μονάχα καθοδηγητικός και η πίστη δεν μπορεί να αποκτηθεί με ανθρώπινες δυνάμεις. Επίσης πιστεύει πως η αληθινή πίστη είναι αυτή που εκδηλώνεται με αγαθές πράξεις, ενώ η πτώση των πρωτόπλαστων Αδάμ και Εύας προήλθε από την ελεύθερη θέλησή τους, με αποτέλεσμα την απώλεια της αρχικής ευτυχίας και δικαιοσύνης, όχι όμως και την τάση του ανθρώπου προς το καλό και αγαθό. 

Ιδρυτής του Αρμινιανισμού υπήρξε ο Ολλανδός θεολόγος Ιάκωβος Αρμίνιος. Ο Αρμινιανισμός καταδικάστηκε από τις Συνόδους Ντόρντρεχτ της Ολλανδίας (1618-1619) και Αλλαί της Γαλλίας (1610). Η Αρμινιανιστική θεολογική σκέψη έχει επηρεάσει Χριστιανικά κινήματα όπως ο Μεθοδισμός και ο Πεντηκοστιανισμός.

## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Έργα του Ιάκωβου Αρμίνιου
* Η κοινότητα των Evangelical Arminians


Κατηγορία:Χριστιανικά κινήματα
Κατηγορία:Μεθοδισμός
Πρόκοπ ο Φαλακρός

Ο **Πρόκοπ ο Φαλακρός**
ή **Προκόπιος** (τσεχική γλώσσα: *Prokop Holý*, 1380 - 30 Μαΐου 1434) ήταν ο ηγέτης των Χουσιτών από τη Βοημία. Ήταν οπαδός του Ζίσκα, μετά το θάνατο του οποίου έγινε ηγέτης των Ταβοριτών. Πραγματοποίησε επιδρομές στη Σιλεσία, στη Σαξονία και τη Φραγκονία, νικώντας κατ’ επανάληψη τα γερμανικά στρατεύματα. Σκοτώθηκε στη μάχη του Λίπανι, στην Ουγγαρία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βοημοί
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους
Λουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας

Ο **Λουδοβίκος Α΄ της Ισπανίας** (, 25 Αυγούστου 1707 - 31 Αυγούστου 1724) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας, ήταν βασιλιάς της Ισπανίας. Βασίλεψε για επτά μήνες, μεταξύ 14 Ιανουαρίου και 31 Αυγούστου του 1724. 

Ο *Λουδοβίκος Φίλιππος* γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 25 Αυγούστου 1707 και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και της πρώτης του συζύγου Μαρίας Λουίζας της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας. Διαδέχτηκε τον πατέρα του, μετά την παραίτηση εκείνου, αλλά απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα από ευλογιά. Μετά τον θάνατό του, ο πατέρας του επέστρεψε στον θρόνο.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1722 τη Λουίζα Ελισάβετ των Βουρβόνων (1709 - 1742), κόρη του Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης. Η προίκα της ήταν τεράστια: 4.000.000 γαλλικές λίβρες. Δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Κατηγορία:Πρίγκιπες των Αστουριών
Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών
Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας

Ο **Φερδινάνδος ΣΤ΄** (ισπανικά: *Fernando VI de España*, 23 Σεπτεμβρίου 1713 - 10 Αυγούστου 1759) του Οίκου των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν βασιλιάς της Ισπανίας από το 1746 έως τον θάνατό του. Ήταν γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Λουίζας της Σαβοΐας. Παντρεύτηκε το 1729 τη Βαρβάρα της Πορτογαλίας, με την οποία δεν απέκτησε απογόνους. Έμεινε γνωστός με τα προσωνύμια *Πολυμαθής* και *Δίκαιος*.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη. Ήταν το τέταρτο (δεύτερο επιβιώσαν) παιδί και ο τέταρτος (δεύτερος επιβιώσας) γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, ιδρυτή του κλάδου των Βουρβόνων-Ισπανίας, πλάγιου κλάδου των Καπετιδών-Βουρβόνων της Γαλλίας, από την πρώτη σύζυγό του Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας.

Η νεανική του ζωή ήταν περιπετειώδης, αφού η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του, Ελισάβετ Φαρνέζε, γυναίκα δεσποτική και φιλόδοξη, προσηλώθηκε αποκλειστικά στα δικά της παιδιά. Τα παιδιά τού συζύγου της από τον πρώτο του γάμο τα θεώρησε σαν εμπόδιο απέναντι στις φιλοδοξίες των δικών της, κάνοντας οτιδήποτε προκειμένου να τους προξενήσει ζημιά. Η μελαγχολία και υποχονδρίαση του πατέρα του τη βοηθούσε μάλιστα στα σχέδια της, αφού -ανίκανος ο ίδιος- της είχε δώσει τις περισσότερες εξουσίες.

Νυμφεύτηκε το 1729 τη Βαρβάρα των Μπραγκάνσα, μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας. Αναφέρεται ότι την πρώτη φορά που συνάντησε τη σύζυγό του, έπαθε ένα ισχυρότατο σοκ.

### Άτολμος βασιλιάς
Ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ ήταν -όπως και ο πατέρας του- μελαγχολικός, άτολμος και δύσπιστος για τις ικανότητες του. Την ατολμία του την έδειξε και στην πολιτική του, όπου στον πόλεμο μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας κράτησε ουδετερότητα, αρνούμενος να υποστηρίξει την πατρική του χώρα.

Ήταν πολύ διστακτικός στη λήψη αποφάσεων και αυτό είναι κάτι που επέτρεψε στον ικανότερο υπουργό του, μαρκήσιο Θένον ντε Σομοδεβίγια υ Βενγκοετσέα, να μπλεχτεί σε επικίνδυνες συνωμοσίες, αλλά τελικά απολύθηκε και φυλακίστηκε.

Το κυνήγι και η μουσική ήταν τα κυριότερα ενδιαφέροντά του· έγινε προστάτης τού διάσημου τραγουδιστή Φαρινέλλι, τα τραγούδια τού οποίου έδιωχναν τη μελαγχολία του. Με τον θάνατο της συζύγου του Βαρβάρας (1758), περιέπεσε σε μία κατάσταση οριστικής τρέλας, που τον οδήγησε και στο δικό του τέλος σε έναν χρόνο σε ηλικία 45 ετών. Δεν ήθελε κανένα ρούχο και περιφερόταν τις νύχτες στα πάρκα άπλυτος, αξύριστος, με τις πιτζάμες του.

Δεν άφησε παιδιά και τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του, Κάρολος.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1729 τη Βαρβάρα των Μπραγκάνσα, κόρη του Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


|-

Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Κατηγορία:Πρίγκιπες των Αστουριών
Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών
Σαν Σεμπαστιάν

thumb|right|250px|Το Παλάτι Μιραμάρ στο Σαν Σεμπαστιάν
right|275px|thumb|Ο καθεδρικός του Σαν Σεμπαστιάν
Το **Σαν Σεμπαστιάν** (ισπαν. *San Sebastián*, βασκ. *Donostia* "Ντονόστια"), είναι πόλη και μικρό τουριστικό λιμάνι (διαθέτοντας μαρίνα), στη βόρεια Ισπανία, πρωτεύουσα της επαρχίας Γκιπούθκοα της αυτόνομης Χώρας των Βάσκων, σημαντική για την αλιεία, και μοντέρνο θέρετρο με μια υπέροχη παραλία, γνωστή ως *La Concha*, (Λα Κόντσα, ή παραλία Λα Κόντσα).

Το Σαν Σεμπαστιάν ιδρύθηκε το 1524 και η παλαιά πόλη στηρίζεται σε έναν αμμώδη ισθμό που συνδέει την ηπειρωτική χώρα με το δύσκολο και απότομο Μόντε Ουργούλ, το οποίο περιβάλλεται από το φρούριο Λα Μότα του 16ου αιώνα. Η σύγχρονη πόλη εκτείνεται κατά μήκος των όχθεων του ποταμού Ουρουμέα ή Ρίο Ουρουμέα.

Στο Σαν Σεμπαστιάν βρίσκονται  πολλές από τις εκθέσεις τέχνης της Ισπανίας, ενώ υπάρχει και το Παλάτι Μιραμάρ και το παλάτι Αγιέτε με τους υπέροχους κήπους τους, οι θερινές κατοικίες του Βασιλιά. Στη πόλη του Σαν Σεμπαστιάν στεγάζονται δύο πανεπιστήμια το  Ντέουστο και το πανεπιστήμιο της χώρας τον Βάσκων . Ο πληθυσμός της πόλης είναι 186.185 κάτοικοι (2011).
## Ιστορία
Στις 31 Αυγούστου 1813, κατά τον Ιβηρικό πόλεμο και συγκεκριμένα κατά τη δεύτερη γαλλική εκστρατεία στην Ισπανία, το Σαν Σεμπαστιάν δέχθηκε επίθεση από Βρετανικούς και Πορτογαλικούς στόλους, οι οποίοι κατέστρεψαν ολοκληρωτικά την πόλη, βάζοντάς της φωτιά, η οποία υπόψη είχε καταληφθεί από στρατεύματα του Ναπολέοντα και αποτελούσε τότε συνοριακή πόλη της Γαλλίας. Έπειτα λοιπόν από αυτή την καταστροφική επίθεση, οι κάτοικοι της πόλης αποφάσισαν να ξαναχτίσουν την πόλη από την αρχή. Μόνο ένας δρόμος κατάφερε να επιβιώσει από την επίθεση αυτή, ο οποίος σήμερα ονομάζεται 31 Αυγούστου, και σε κάθε επέτειο το βράδυ ο δρόμος αυτός, που βρίσκεται στην παλιά πόλη γεμίζει αναμμένα κεριά.
## Αδελφοποιημένες Πόλεις
* Ντάιρα ντε Μποχαδόρ - Δυτική Σαχάρα
* Μαρουγκάμι - Ιαπωνία
* Πλίμουθ - Ηνωμένο Βασίλειο
* Ρένο - ΗΠΑ
* Τρέντο - Ιταλία
* Βιζμπάντεν - Γερμανία
* Μπατούμι - Γεωργία
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τουριστικός Οδηγός Σαν Σεμπαστιάν 
*Σελίδα Υποψηφιότητας του Σαν Σεμπαστιάν για Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2016 

Κατηγορία:Λιμένες
Κατηγορία:Πόλεις της Γκιπούθκοα
Μεγιστίας

Ο **Μεγιστίας** ήταν μάντης καταγόμενος από την Ακαρνανία. Ακολούθησε μαζί με τον γιό του εθελοντικά τους Έλληνες στις Θερμοπύλες.

Στην Αρχαία Ελλάδα οι μάντεις έπαιζαν σημαντικό ρόλο στον πόλεμο. Κάθε μάχη άρχιζε και τελείωνε με μια θυσία. Ο μάντης ήταν αυτός που μελετούσε τα σπλάχνα του ζώου και αποφάσιζε αν οι οιωνοί ήταν καλοί ή όχι. Ο Μεγιστίας κατά την τελευταία μέρα της μάχης και αφού είχε παρθεί η απόφαση για την αναχώρηση των υπόλοιπων Ελλήνων (εκτός των Σπαρτιατων, Θεσπιών και Θηβαίων) έδιωξε με αυτούς τον μοναχογιό του και παρέμεινε μέχρι το τέλος.

Οι Ακαρνάνες έστησαν μνημείο προς τιμήν του, επάνω στο οποίο υμνούσαν, με επίγραμμα του Σιμωνίδη, το θάρρος και την αυτοθυσία που έδειξε.

## Βιβλιογραφία
* Εγκυκλοπαίδεια «Δομή», τόμος 21ος, Εκδόσεις «Δομή» του εκδοτικού Οργανισμού Τεγόπουλου-Μανιατέα, 1996, σελ. 279

Κατηγορία:Αρχαίοι Αιτωλοακαρνάνες
Κατηγορία:Μάντεις
Φίλιππος Α΄ της Πάρμας

Ο **Φίλιππος** (ιταλ. *Filippo di Parma*, 15 Μαρτίου 1720 - 18 Ιουλίου 1765) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν δούκας της Πάρμα (1748 - 1765).

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος (2ος από τον 2ο γάμο) του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας από τη 2η σύζυγό του Ελισάβετ Φαρνέζε, κόρη του Οδοάρδου, Διαδόχου της Πάρμας. 

Στη Μαδρίτη ήταν ένα παιδί γνωστό για το μεγάλο ενδιαφέρον του στις τέχνες και τη μουσική. Η μητέρα του ανήκε στην οικογένεια Φαρνέζε, η οποία διοικούσε το δουκάτο της Πάρμα, της Πλακεντίας και τις γύρω από αυτές περιοχές. Το δουκάτο της Πάρμα διοικήθηκε (1731 - 1735) από τον αδελφό του Κάρολο, ο οποίος το αντάλλαξε με την Αυστρία με το Βασίλειο των Δύο Σικελιών (1734-1759) στον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής. Ο αδελφός του έγινε ο *Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας* (1759-1788).

Δώδεκα χρόνια αργότερα, με τη Συνθήκη της Αιξ-λα-Σαπέλ (1748), η Αυστρία χάνει το δουκάτο και ο Φίλιππος γίνεται ο νέος δούκας, ιδρύοντας τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας.

Πεφωτισμένος ηγεμόνας, προστάτης των γραμμάτων, των τεχνών και της φιλοσοφίας, έδιωξε τους Ιησουίτες, ακολουθώντας τον δρόμο του αδελφού του Καρόλου (1768). Πέθανε εντελώς ξαφνικά το 1765 σε ηλικία 45 ετών στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ενώ συνόδευε την κόρη του, Μαρία Λουίζα, που ταξίδευε στην Ισπανία για να παντρευτεί τον ινφάντη Κάρολο.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1739 τη Λουίζα Ελισάβετ των Βουρβόνων, κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας, και είχε τέκνα:
* Ισαβέλλα Μαρία (1741 - 1763), παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
* Φερδινάνδος (1751 - 1802), Δούκας της Πάρμα.
* Μαρία Λουίζα (1751 - 1891), παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ της Ισπανίας.
Ο γάμος τους ήταν δυστυχισμένος και η Λουίζα Ελισάβετ πέθανε το 1759 σε ηλικία 32 ετών από ευλογιά.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες της Πάρμας
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Κατηγορία:Δούκες της Γκουαστάλα
UDP flood attack

Η επίθεση **UDP flood** (*UDP flood attack*) είναι μία υποπερίπτωση των επιθέσεων άρνησης υπηρεσιών (Denial of Service - DOS) στην οποία χρησιμοποιούνται πακέτα UDP. Η αντίστοιχη μορφή επίθεσης υπάρχει και για πακέτα TCP και μάλιστα είναι πολύ πιο συνηθισμένη.

Μία επίθεση UDP flood περιλαμβάνει την αποστολή ενός πολύ μεγάλου αριθμού UDP πακέτων σε τυχαίες πόρτες ενός υπολογιστή. Ο υπολογιστής που δέχεται την επίθεση θα πρέπει αρχικά να διαπιστώσει εάν κάποια από τις υπηρεσίες του ακούει στην συγκεκριμένη πόρτα και εάν δεν ακούει να απαντήσει με ένα πακέτο ICMP Destination Unreachable. Άρα λοιπόν, η εισροή μεγάλου αριθμού UDP πακέτων στον υπολογιστή που υφίσταται την επίθεση τον αναγκάζει να απαντήσει με εξίσου μεγάλο αριθμό πακέτων ICMP, γεγονός που τελικά εμποδίζει άλλους απλούς χρήστες από το να χρησιμοποιήσουν τις υπηρεσίες του υπό επίθεση υπολογιστή.

Ο επιτιθέμενος μπορεί στο πεδίο Source Address των πακέτων UDP να μην χρησιμοποιήσει την δικιά του διεύθυνση IP, αλλά κάποια άλλη τυχαία διεύθυνση. Με τον τρόπο αυτό παραμένει ανώνυμος και ο υπολογιστής που δέχεται την επίθεση δεν μπορεί να τον εντοπίσει. Επιπροσθέτως τα πακέτα ICMP που στέλνει ο υπολογιστής που υφίσταται την επίθεση δεν τον επηρεάζουν καθόλου.

Η αντιμετώπιση αυτής της απειλής μπορεί να γίνει με κατάλληλη ρύθμιση του firewall ούτως ώστε απλά να αγνοεί τα πακέτα που προορίζονται για πόρτες στις οποίες δεν ακούει κάποια συγκεκριμένη υπηρεσία.

## Δείτε επίσης
* UDP
* TCP
* IP
* Firewall

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* | Ο αγγλικός ορισμός της επίθεσης UDP flood από το ηλεκτρονικό λεξικό ewords.
* | Συμβουλές που δίνει ο οργανισμός CERT για την προστασία των χρηστών έναντι των επιθέσεων UDP flood. 

Κατηγορία:Επιθέσεις άρνησης υπηρεσιών
Αθανάσιος Μπίμπας

thumb|361x361px
Ο **Αθανάσιος Μπίμπας** γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην Αρκαδία, στην σημερινή επαρχία Μεγαλοπόλεως. Υπήρξε Φιλικός και συμμετείχε ενεργά στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 σε διάφορες μάχες στις περιοχές στην Καρύταινα και στην Μεγαλόπολη. Μετά την απελευθέρωση και την ίδρυση του Ελληνικού κράτους και για την προσφορά και τη συμμετοχή του στον Αγώνα του 1821 το Βασίλειο της Ελλάδος και το Υπουργείο των Στρατιωτικών τον τίμησαν με το χάλκινο αριστείο μετά διπλώματος.
Στο δίπλωμα αυτό αναφέρεται:

----

*Αριθμός 11091
<div style='text-align: center;'>
ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
</div><div style='text-align: center;'>
Αφού η Αυτού Μεγαλειότης ο Βασιλεύς επε΄φόρτισε το Υπουργείον των Στρατιωτικών να απονείμει εις τον Αθανάσιον Μπίμπαν εντίμως μεθέξαντα του υπέρ ανεξαρτησίας της Ελλάδος ηρωικού αγώνος το συστηθέν την 18/30 Σεπτεμβρίου [[1835]] χαλκούν αριστείο, παραδίδεται τούτο εις αυτόν με την άδειαν του να το φέρει εις πάσαν περίστασιν και προς πιστοποίησιν τούτου του εγχειρίζεται συγχρόνως και το παρόν Δίπλωμα
</div>
<div style='text-align: center;'>
Εν Αθήναις τη 5 Απριλίου [[1843]]
Το Υπουργείον των Στρατιωτικών
(υπογραφή δυσανάγνωστη)
ο Διευθυντής του γραφείου 
(υπογραφή δυσανάγνωστη)*


Μπιμπας Αθνανασιος
Μπιμπας Αθνανασιος
Κατηγορία:Χάλκινο αριστείο του Αγώνα
Μάριος Ποντίκας

Ο **Μάριος Ποντίκας** (1942 – 17 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, πεζογράφος και διαφημιστής.

## Bιογραφία
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1942. Το 2005 έγινε μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος.

## Έργα του
# *Η Πανοραμική Θέα μιας Νυκτερινής Εργασίας*, ανέβηκε την περίοδο 1971-72 στο Θέατρο Στοά, Εκδ. Κάλβος
# *Ο Λάκος και η Φάβα*, Θέατρο Στοά 1972-73
# *Το τρομπόνι*, Δράμα 1973, Θεατρικό Εργαστήρι Θεσσαλονίκης 1973-74, Νέα Σκηνή Εθνικού Θεάτρου 1974, Ελληνικό Θέατρο Ελληνικής Κοινότητας της Στοκχόλμης 1976 Εκδ. Κάλβος
# *Η Διαθήκη*, Θεσσαλικό Θέατρο 1977 (εμπνευσμένο από το διήγημα του Δημήτρη Χατζή "Η Διαθήκη του καθηγητή")
# *Θεατές*, Θέατρο Στοά 1978, 79, Εκδ. Κέδρος
# *Εσωτερικαί Ειδήσεις*, Κωμωδία Θέατρο Στοά 1980
# *Ο Γάμος*, Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» Καρόλου Κουν 1980, Εκδ. Κάλβος
# *Δραπέτης Γηροκομείου*, Διηγήματα, 1973, Εκδ. Κάλβος στη σειρά «Σύγχρονοι Έλληνες Πεζογράφοι»
# *Η γυναίκα του Λωτ*, Θέατρο Στοά 1980
# *Ορθός λόγος*, Δράμα 1987
# *Κοίτα τους*, Σάτιρα 1990
# *Ο Δολοφόνος του Λάιου*. 2004

## Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων έργων του Μ. Ποντίκα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Συνάξεις του Θεού

Οι **Συνάξεις** ή **Συναθροίσεις του Θεού** (αγγλ.: *Assemblies of God*), είναι το μεγαλύτερο Πεντηκοστιανικό Χριστιανικό δόγμα παγκοσμίως. Αριθμούν 357,760 εκκλησίες σε πάνω από 212 χώρες, με 66,383,778 μέλη. Είναι το τέταρτο μεγαλύτερο Χριστιανικό δόγμα παγκοσμίως, μετά την Καθολική την Ορθόδοξη και Αγγλικανική Εκκλησία. Οι Συνάξεις προτιμούν να εμφανίζονται ως αδελφότητα εκκλησιών, παρά ως ένα δόγμα.

Όντας ένας ευαγγελιστικός και ιεραποστολικός συνεταιρισμός εκκλησιών, οι Συνάξεις του Θεού ιδρύθηκαν το 1914 στο Χοτ Σπρινγκς του Αρκάνσας, από μια ομάδα ανεξάρτητων εργατών του Ευαγγελίου. Αν και οι μορφές λατρείας ποικίλλουν, τα άρθρα της πίστης περιλαμβάνουν τη σωτηρία μέσω της μετάνοιας και της πίστης προς τον Ιησού Χριστό, το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα που συνοδεύεται με ομιλία σε ξένες γλώσσες, τη Θεία θεραπεία, και την «Αρπαγή της Εκκλησίας». Κάθε τοπική εκκλησία είναι κυρίαρχη στη διαχείριση των τοπικών υποθέσεων. Τα περιφερειακά θέματα αντιμετωπίζονται από τις συνόδους περιοχής, και μια γενική σύνοδος γίνεται κάθε δύο χρόνια. Ένα εκτελεστικό δεκαπενταμελές πρεσβυτέριο διατηρεί τα γραφεία στο Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι, όπου βρίσκεται και το διεθνές κέντρο των Συνάξεων του Θεού.

## Υποσημειώσεις


## Βλέπε επίσης
* Εκκλησία Hillsong
* Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής
* Πεντηκοστιανισμός
* Γλωσσολαλιά

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα των Συνάξεων του Θεού

Κατηγορία:Εκκλησίες της Πεντηκοστής
Κατηγορία:Πεντηκοστιανισμός
Μανώλης Φάμελλος

Ο **Μανώλης Φάμελλος** (Αθήνα, 24 Δεκεμβρίου 1968) είναι Έλληνας τραγουδιστής και τραγουδοποιός της έντεχνης και ποπ/ροκ μουσικής. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία ως μέλος του συγκροτήματος *[[Οι Ποδηλάτες]]*, ενώ από το 1999 ακολουθεί σόλο καριέρα.

Οι ρίζες του είναι από την Φολέγανδρο και την Πελοπόννησο, ενώ το 1970 μετακόμισε μαζί με τους γονείς του στη Θεσσαλονίκη όπου και έκανε τα πρώτα του βήματα στη μουσική.

Είναι μικρότερος αδερφός του πολιτικού Σωκράτη Φάμελλου.

## Δισκογραφία
Με τους *Ποδηλάτες* έχει κυκλοφορήσει τους εξής δίσκους:

* *Μανώλης Φάμελλος και οι Ποδηλάτες (+5 ανεκδοτα τραγουδια)* (1993)
* *Στο πάρκο των σκύλων* (1996)
* *Μαύρη αγάπη* (1998)

Μόνος του έχει κυκλοφορήσει τους δίσκους:

* *Καθώς μικραίνει η μέρα* (1999)
* *Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι* [cd single] (2000)
* *Η ευτυχία είναι αυτό...* (2000)
* *Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι (remixes)* (2001)
* *Χαρταετός* [cd single] (2002)
* *Μια πολιτεία στο βυθό* (2003)
* *Ποτέ όπως πριν* (2005)
* *Η ψυχή του πάρτυ* (2006)
* *Η στιγμή που κρατάει για πάντα* (2009)
* *Τι υπάρχει πιο πέρα;* (2011)
* *Γύρω από τον ήλιο* (2014)
* *Η εποχή των σκουπιδιών* (2018)

Επίσης έχει συνεργαστεί δισκογραφικά και με άλλους καλλιτέχνες όπως οι: Νίκος Ζιώγαλας, Γιώργος Δημητριάδης, Νίκος Πορτοκάλογλου, Κάθοδος των Μυρίων, Γιώργος Νταλάρας, Τα Φώτα που Σβήνουν, Φένια Παποδήμα, Δημήτρης Κοργιαλάς, Ευγένιος Δερμιτάσογλου, Πέτρος Γαϊτάνος, Σταύρος Λογαρίδης, Grzegorz Turnau, Ελισάβετ Σπανού, Mark Eitzel, Ζακ Στεφάνου, Χάρις Αλεξίου, Στάθης Δρογώσης, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ελένη Πέτα, Πάνος Μουζουράκης, Βασίλης Καζούλης και ο Γιάννης Κότσιρας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η επίσημη ιστοσελίδα του Μανώλη Φάμελλου
* Ανεπίσημη ιστοσελίδα για το Μανώλη Φάμελλο
* 

Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Έβαν Τζέιμς

Ο **Έβαν Τζέιμς** (*Evan James*, ουαλικά: *Ieuan ap Iago* Ιέιαν απ Ιάγκο) ήταν ένας Ουαλός ποιητής, που γεννήθηκε το 1809.

Το επάγγελμα του ήταν υφαντής και έμπορος υφασμάτων, ενώ διατηρούσε και πανδοχείο.

Μαζί με το γιο του, Τζέιμς Τζέιμς, συνέθεσαν  τον εθνικό ύμνο της Ουαλίας :  «Η γη των προγόνων μου» (“Wlad fy Nhadau”  ή “Land of my Fathers”). Στον Έβαν, λόγω της ιδιότητας του ως ποιητή αποδίδονται οι στίχοι, ενώ στον Τζέημς η μουσική.
 
Πέθανε το  1893, ενώ το 1930 αφιερώθηκε μνημείο σε αυτόν και το γιο του στην πόλη Ποντιπρίδ (*Pontypridd*), όπου πέρασε τη μισή και πλέον ζωή του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  **Gathering the jewels**, The website for Welsh cultural history http://www.gtj.org.uk/en/item1/2846 και http://www.gtj.org.uk/en/item1/2843

Κατηγορία:Ουαλοί ποιητές
Παντελής Καλιότσος

Ο **Παντελής Καλιότσος** (15 Νοεμβρίου 1925 - 9 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν Έλληνας πεζογράφος. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1925 στην Αθήνα. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε μέσα σε μεγάλες στερήσεις. Σε ηλικία δέκα χρονών αρρώστησε και πέρασε δυο χρόνια στο νοσοκομείο της Βούλας. Πήγε στο νυχτερινό γυμνάσιο και βιοπάλεψε σκληρά. Αργότερα εργάστηκε για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.

Η Δεκεμβριανή νύχτα τιμήθηκε το 1979 με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 
Το βιβλίο του τα Ξύλινα Σπαθιά κέρδισε το Βραβείο του Διαγωνισμού Παιδικού Βιβλίου στην Κόστα Ρίκα το 1997.
To Ένα σακί μαλλιά πήρε το Πρώτο Βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου το 1997.
Το 2002 'η σφεντόνα του Δαβίδ' τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου, το Βραβείο του περιοδικού «Διαβάζω» και το Βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.Πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου 2016, σε ηλικία 91 ετών.

## Έργα του

#Μάθημα δολοφονίας (1971) 
#Το Ιζεντόρε και τ' αηδόνι (1981) 
#Τα γουρούνια (1981) 
#Στρατιωτικές ασκήσεις (1989) (συλλογή από διηγήματα)
#Το συμπόσιο (1989)
#Διωγμός απ' την κόλαση (1991)
#Ο μεσαίος τοίχος (1992)
#Η μύγα (1994) (τα διηγήματα «Η μύγα», «Παιδική Χαρά», «Πασχαλινή Ιστορία» και «Ο Καταραμένος Κυνηγός»)
#Τα ξύλινα σπαθιά (1994)
#Φανταστική παράγραφος 7 (1994)
#Η τριλογία της λεωφόρου Ι: Μάθημα δολοφονίας (1994)
#Η τριλογία της λεωφόρου ΙΙΙ: Φανταστική παράγραφος 7 (1994)
#Πατέρας και γιος (1995)
#Ένα σακί μαλλιά (1996)
#Τον αιώνα που ξύπνησε ο πηλός (1998)
#Ο μεσαίος τοίχος (2000)
#Η σφεντόνα του Δαβίδ (2001) (Βραβείο Παιδικού Βιβλίου του περιοδικού «Διαβάζω» του 2002)
#Η τριλογία της λεωφόρου ΙΙ: Η συμπεριφορά του κενού (2004)
#Η συμπεριφορά του κενού (2004)
#Το εργαστήριο του μυθιστοριογράφου (2005) (2004)
#Δεκεμβριανή νύχτα (2006)
#Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου (2006)
#Οι ονειροπόλοι (2007)
#Ποιους θα δαγκώσω άμα λυσσάξω (2009)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Παντελής Καλιότσος στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Βασίλης Βασικεχαγιόγλου

Ο **Βασίλης Βασικεχαγιόγλου** (Πειραιάς, 1962 - ) είναι Έλληνας ποιητής και θεατρικός συγγραφέας.

## Εργογραφία
### Θεατρικά έργα
**Θρόνος Α΄*, εκδόσεις Άγρα, 1996, ISBN 960-325-157-7
**Κανών* , εκδόσεις Άγρα, 1994,  ISBN 960-325-089-9
**Η Δεισιδαίμων Γη των Φωνών*, εκδόσεις Άγρα, 1992, 
**Χερσών*, εκδόσεις Απόστροφος, 2000
** Το Πλάτωμα*, εκδόσεις Απόστροφος, 2001, ISBN 960-7430-45-Χ

### Ποιητικά έργα
**60 Τολμηρές στάσεις * , εκδόσεις Άγρα, 1990, 
**Οι εκτάσεις της νύχτας αυτής* ,εκδόσεις Διάττων , 1987
**Η Ελαφρόπετρα του Βασικεχαγιόγλου*, εκδόσεις Απόστροφος, 2000, ISBN 960-7430-44-1
**Δυόμιση Ντουζίνες και Δύο Σκέρτσα μπροστά στο Ομοίωμα της Santa Felicia delle Bestiae*, εκδόσεις Απόστροφος, 2002, ISBN 960-7430-52-2

### Μεταφράσεις
**Ηρακλής Πουαρό- ο φόνος του Ρότζερ Ακρόυντ* ,Αγκάθα Κρίστι, εκδόσεις Άγρα
**Πήτερ Παν*, Μάθιου Τζέημς Μπάρυ, εκδόσεις Άγρα, 1987
**Παιδικά Χριστούγεννα στην Ουαλία*, Ντίλαν Τόμας,εκδόσεις Ρόπτρον, 1988
**Ένας ξεχασμένος ποιητής και άλλα διηγήματα*, Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ,εκδόσεις Ρόπτρον, 1988
**Πρώτες εντυπώσεις από την Ελλάδα*, Χένρυ Μίλλερ, εκδόσεις Νεφέλη, 1985

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς