Υπερφόρτωση σιδήρου

Με τον όρος **Υπερφόρτωση σιδήρου** εννοείται η συσσώρευση σιδήρου στον οργανισμό για οποιαδήποτε αιτία.

## Ορολογία
Ιστορικά, ο όρος αιμοχρωμάτωση χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να αναφερθεί σε αυτό που τώρα πιο συγκεκριμένα ονομάζεται αιμοχρωμάτωση τύπου 1 (ή HFE σχετιζόμενη με κληρονομική αιμοχρωμάτωση). Επί του παρόντος, αιμοχρωμάτωση (χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις), κυρίως ορίζεται ως υπερφόρτωση σιδήρου με κληρονομική / πρωταρχική αιτία, ή προερχόμενη από μεταβολική διαταραχή. Ωστόσο, ο όρος επί του παρόντος επίσης χρησιμοποιείται ευρύτερα για οποιαδήποτε μορφή υπερφόρτωσης σιδήρου, με αποτέλεσμα να χρειάζονται αναφορές για την αιτία, για παράδειγμα, κληρονομική αιμοχρωμάτωση. Η κληρονομική αιμοχρωμάτωση είναι ένα αυτοσωμικό υπολειπόμενο νόσημα με εκτιμώμενη επικράτηση στον πληθυσμό 2 στους 1.000 σε Καυκάσιους και με χαμηλότερη συχνότητα σε άλλες φυλές. Το γονίδιο που ευθύνεται για την κληρονομική αιμοχρωμάτωση (γνωστό και ως γονίδιο HFE) βρίσκεται στο χρωμόσωμα 6. Η πλειοψηφία των ασθενών με κληρονομική αιμοχρωμάτωση έχουν μεταλλάξεις σε αυτό το γονίδιο HFE. Η κληρονομική αιμοχρωμάτωση χαρακτηρίζεται από ένα αυξανόμενο ποσοστό της εντερικής απορρόφησης του σιδήρου και προοδευτική εναπόθεση σιδήρου σε διάφορους ιστούς που συνήθως αρχίζει να εκφράζεται την τρίτη με πέμπτη δεκαετία της ζωής, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σε παιδιά. Η πιο συνηθισμένη μορφή είναι η κίρρωση του ήπατος σε συνδυασμό με υποϋποφυσισμό, μυοκαρδιοπάθεια, διαβήτη, αρθρίτιδα, ή υπέρχρωση. Λόγω των σοβαρών επακόλουθων αυτής της ασθένειας, αν αφεθεί χωρίς θεραπεία και αναγνωρίζοντας ότι η θεραπεία είναι σχετικά απλή, η έγκαιρη διάγνωση πριν από τα συμπτώματα ή σημάδια που εμφανίζονται είναι σημαντική.

Σε γενικές γραμμές, ο όρος αιμοσιδήρωσης χρησιμοποιείται για να δείξει την παθολογική επίδραση της συσσώρευσης σιδήρου σε οποιοδήποτε όργανο, η οποία εμφανίζεται κυρίως με τη μορφή αιμοσιδηρίνης.  Μερικές φορές, η απλούστερη σιδήρωση όρος χρησιμοποιείται αντ 'αυτού.

Άλλοι ορισμοί διακριτικά αιμοχρωμάτωση ή αιμοσιδήρωση που χρησιμοποιούνται περιστασιακά περιλαμβάνουν:    
 
* Αιμοσιδήρωσης αιμοχρωμάτωση προκαλείται από την υπερβολικές μεταγγίσεις αίματος, δηλαδή, η αιμοσιδήρωση είναι μια μορφή δευτερογενούς αιμοχρωμάτωσης.
*Αιμοσιδήρωσης αιμοσιδηρίνη εναπόθεση εντός των κυττάρων, ενώ η αιμοχρωμάτωση είναι αιμοσιδηρίνη στο εσωτερικό των κυττάρων και διάμεσο χώρο .
*Αιμοσιδήρωσης υπερφόρτωση σιδήρου που δεν προκαλεί βλάβη στους ιστούς, ενώ η αιμοχρωμάτωση κάνει .
*Αιμοσιδήρωσης αυθαίρετα διαφοροποιείται από αιμοχρωμάτωση από την αναστρέψιμη φύση της συσσώρευσης σιδήρου στο δικτυοενδοθηλιακό σύστημα .

### Κλινική εικόνα
Τα όργανα που επηρεάζονται συνήθως από αιμοχρωμάτωση είναι το συκώτι, η καρδιά και οι ενδοκρινείς αδένες.

Η αιμοχρωμάτωση μπορεί να παρουσιαστεί με τα ακόλουθα κλινικά σύνδρομα:

*Κίρρωση του ήπατος
*Διαβήτης οφειλόμενος σε ανεπάρκεια των κυττάρων των νησίδων του παγκρέατος
*Μυοκαρδιοπάθεια
*Αρθρίτιδα (εναπόθεση πυροφοσφωρικού ασβεστίου στις αρθρώσεις)
*Ανεπάρκεια των όρχεων

### Αιτίες

Οι αιτίες μπορούν να διακριθούν μεταξύ πρωτευόντων κρουσμάτων (κληρονομική ή γενετικά καθορισμένη) και λιγότερο συχνά δευτερογενείς περιπτώσεις (που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής).

### Πρωτοπαθής αιμοχρωμάτωση

Είναι γεγονός ότι οι περισσότερες περιπτώσεις κληρονομικής αιμοχρωμάτωσης ήταν γνωστές για το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, αν και λανθασμένα θεωρήτω ότι εξαρτώνται από ένα γονίδιο. Η συντριπτική πλειοψηφία στην πραγματικότητα εξαρτάται από μεταλλάξεις του γονιδίου HFE που ανακαλύφθηκε το 1996, αλλά από τότε έχουν ανακαλυφθεί και άλλα και μερικές φορές ομαδοποιούνται ως «μη-κλασική κληρονομική αιμοχρωμάτωση», «μη-HFE σχετίζονται με κληρονομική αιμοχρωμάτωση», ή «μη-HFE αιμοχρωμάτωση».

Οι περισσότεροι τύποι κληρονομική αιμοχρωμάτωσης έχουν αυτοσωμική υπολειπόμενη κληρονομικότητα, ενώ ο τύπος 4 έχει αυτοσωμική κληρονομικότητα.

### Δευτεροπαθής αιμοχρωμάτωση

Σοβαρή χρόνια αιμόλυση από οποιαδήποτε αιτία, συμπεριλαμβανομένης ενδαγγειακής αιμόλυσης και αναποτελεσματικής ερυθροποίηση (αιμόλυση στο μυελό των οστών).
Πολλαπλές συχνές μεταγγίσεις αίματος (είτε ολικού αίματος ή απλά ερυθρά αιμοσφαίρια), τα οποία συνήθως απαιτούνται είτε από άτομα με κληρονομικές αναιμίες (όπως η β-μεσογειακή αναιμία, δρεπανοκυτταρική αναιμία, και Diamond-Blackfan αναιμία) ή με ηλικιωμένους ασθενείς με σοβαρή αποκτηθείσα αναιμία, όπως στα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα.
Περίσσεια παρεντερικά συμπληρώματα σιδήρου, όπως μπορεί να συμβεί σε οξεία δηλητηρίαση από σίδηρο
Περίσσεια διαιτητικού σιδήρου
Μερικές διαταραχές δεν προκαλούν συνήθως αιμοχρωμάτωση από μόνες τους, αλλά μπορούν να το κάνουν με την παρουσία άλλων προδιαθεσικών παραγόντων. Αυτά περιλαμβάνουν κίρρωση (κυρίως σχετίζονται με το αλκοόλ), στεατοηπατίτιδα από κάθε αιτία, πορφυρία cutanea tarda ή παρατεταμένη αιμοκάθαρση.

### Διάγνωση
Υπάρχουν διάφορες διαθέσιμες μέθοδοι για τη διάγνωση και παρακολούθηση φόρτου του σιδήρου μεταξύ των οποίων:

*Φερριτίνης ορού
*Βιοψία ήπατος
*HFE
*MRI

Η φερριτίνη ορού είναι μια χαμηλού κόστους, άμεσα διαθέσιμη, και ελάχιστα επεμβατική μέθοδος για την αξιολόγηση των αποθεμάτων σιδήρου του σώματος. Ωστόσο, το μείζον πρόβλημα με τη χρήση της ως δείκτη της υπερφόρτωσης σιδήρου είναι ότι μπορεί να είναι αυξημένη σε μια σειρά από άλλες ιατρικές καταστάσεις που δεν σχετίζονται με τα επίπεδα σιδήρου, συμπεριλαμβανομένων λοίμωξη, καρκινική φλεγμονή, πυρετό, ηπατική νόσο, νεφρική νόσο κά. Επίσης, η συνολική ικανότητα δέσμευσης σιδήρου μπορεί να είναι χαμηλή και επίσης να είναι φυσιολογική.

Η συνήθης πρακτική στη διάγνωση της αιμοχρωμάτωσης έχει πρόσφατα αναθεωρηθεί με Pietrangelo. Θετική HFE ανάλυση επιβεβαιώνει την κλινική διάγνωση της αιμοχρωμάτωσης σε ασυμπτωματικά άτομα με αιματολογικές εξετάσεις που δείχνουν αύξηση των αποθηκών σιδήρου, ή για δοκιμές πρόβλεψης των ατόμων με οικογενειακό ιστορικό αιμοχρωμάτωσης. Τα αλληλόμορφα που εξετάζονται από την HFE ανάλυση γονιδίων είναι εμφανείς στο ~ 80% των ασθενών με αιμοχρωμάτωση. Αρνητική έκθεση σε γονίδιο HFE δεν αποκλείει αιμοχρωμάτωση. Σε έναν ασθενή αρνητικό σε δοκιμές για το γονίδιο HFE, με αυξημένο σίδηρο χωρίς άλλο προφανή λόγο και με οικογενειακό ιστορικό ηπατικής νόσου, ενδείκνυται πρόσθετη αξιολόγηση της συγκέντρωσης σιδήρου στο ήπαρ. Στην περίπτωση αυτή, η διάγνωση της αιμοχρωμάτωσης βασίζεται στην βιοχημική ανάλυση και ιστολογική εξέταση βιοψίας ήπατος. Η αξιολόγηση του δείκτη σιδήρου στο ήπαρ (HII) θεωρείται ο «χρυσός κανόνας» για τη διάγνωση της αιμοχρωμάτωσης.

Η μαγνητική τομογραφία αναδεικνύεται ως εναλλακτική λύση για βιοψία ήπατος για τη μέτρηση της υπερφόρτωσης σιδήρου του ήπατος. Για τη μέτρηση των συγκεντρώσεων σιδήρου στο ήπαρ, R2-MRI (επίσης γνωστή ως FerriScan), έχει επικυρωθεί και τεθεί σε χρήση σε ιατρικά κέντρα. Δεν συνιστάται σε κατευθυντήριες γραμμές για την πρακτική αυτή τη στιγμή.

### Πρόγνωση
Το ένα τρίτο των μη θεραπευόμενων αναπτύσσει ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα.

### Θεραπεία
Θεραπεία ρουτίνας σε ένα κατά τα άλλα-υγιές άτομο αποτελείται από τακτικά προγραμματισμένες φλεβοτομίες (αιματοχυσία). Όταν διαγνωστεί για πρώτη φορά, η φλεβοτομία μπορεί να είναι αρκετά συχνή, ίσως έως και μία φορά την εβδομάδα, μέχρι τα επίπεδα σιδήρου να κυμαίνονται εντός φυσιολογικών ορίων. Μόλις οι δείκτες του σιδήρου και άλλοι βρίσκονται εντός των φυσιολογικών ορίων, οι φλεβοτομίες μπορεί να προγραμματιστούν κάθε μήνα ή κάθε τρεις μήνες ανάλογα με το ποσοστό της υπερφόρτωσης σιδήρου στον ασθενή.

Για όσους δεν μπορούν να ανεχθούν τη ρουτίνα άντλησης αίματος, υπάρχει χηλικός παράγοντας διαθέσιμος για χρήση. Το φάρμακο δεφεροξαμίνη συνδέεται με το σίδηρο στην κυκλοφορία του αίματος και βελτιώνει την εξάλειψή της μέσω των ούρων και των κοπράνων. Η τυπική θεραπεία για τη χρόνια υπερφόρτωση σιδήρου απαιτεί υποδόρια ένεση σε διάστημα 8-12 ώρες την ημέρα. Δύο νεότερα χηλικά φάρμακα σιδήρου που διαθέτουν άδεια για χρήση σε ασθενείς που λαμβάνουν τακτικές μεταγγίσεις αίματος για τη θεραπεία της θαλασσαιμίας (οι οποίοι αναπτύσσουν υπερφόρτωση σιδήρου ως αποτέλεσμα αυτής) είναι η δεφεριπρόνη.

Κατηγορία:Παθήσεις του αίματος
Κατηγορία:Σίδηρος