Ο Επινίκιος ύμνος (Χόφμαν)

***Ο Επινίκιος ύμνος*** () είναι νουβέλα του Ε. Τ. Α. Χόφμαν που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1816 στη συλλογή διηγημάτων *[[Νυχτερινά (Χόφμαν)|Νυχτερινά]]*.

Αναφέρεται στην ιστορία μιας τραγουδίστριας όπερας που έχασε τη φωνή της αφού έφυγε από την εκκλησία κατά τη διάρκεια της λειτουργίας. Το ανεξήγητο ψυχολογικό φαινόμενο συνδυάζεται με μια παρεμβαλλόμενη παρόμοια ιστορία από την ισπανική κατάκτηση της Γρανάδας, που τονίζει τη διαχρονικότητα των μυστηριωδών φαινομένων.

## Υπόθεση
Το έργο έχει τρεις κύριους χαρακτήρες: τον γιατρό, τον αρχιμουσικό και τον φιλοξενούμενο *Ενθουσιώδη ταξιδευτή*.  Αποτελείται από μια ιστορία-πλαίσιο και δύο παρεμβαλόμενες αφηγήσεις.

Ο αρχιμουσικός απογοητεύεται όταν μαθαίνει από τον γιατρό ότι η ταλαντούχα τραγουδίστρια Μπετίνα έχει χάσει αμετάκλητα τη φωνή της. Ο γιατρός δεν μπορεί να εξηγήσει πώς, αν και η κοπέλα είναι απόλυτα υγιής, κάθε φορά που προσπαθεί να τραγουδήσει, η φωνή της την εγκαταλείπει. Αλλά ο Ενθουσιώδης ταξιδευτής τους λέει ότι πιθανόν να ευθύνεται ο ίδιος για την πάθηση της Μπετίνας. Πέρυσι, όταν βρισκόταν πάλι στην πόλη, είδε το κορίτσι να διαπράττει μια ιερόσυλη πράξη: διέκοψε το τραγούδι της και εγκατέλειψε την εκκλησία κατά τη διάρκεια της λειτουργίας των *Αγίων* για να κάνει πρόβα για τον ''Μεσσία'' του Χέντελ και το φινάλε από τους *[[Οι Γάμοι του Φίγκαρο|Γάμους του Φίγκαρο]]*. Τότε, της είπε ότι είναι αμαρτία να φύγει και ότι δεν θα τραγουδήσει ξανά στην εκκλησία σύντομα. Φυσικά, δεν το εννοούσε σοβαρά αλλά τα λόγια του ακούστηκαν πολύ δυσοίωνα.

Αντιμέτωπος με τη δυσπιστία του γιατρού και την έκπληξη του αρχιμουσικού, ο ταξιδευτής τους αφηγείται μια παρόμοια περίπτωση που συνέβη το 1491 κατά την πολιορκία της Γρανάδας στο τέλος του Πολέμου της Γρανάδας. Ο αρχιμουσικός ανυπομονεί να την ακούσει και να γράψει μια όπερα γι' αυτήν.

Κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης της Ισαβέλλας και του Φερδινάνδου της Αραγωνίας στους Μαυριτανούς του εμιράτου της Γρανάδας, συνελήφθησαν πολλοί αιχμάλωτοι, ανάμεσά τους και η Σουλεμά, «το φως του τραγουδιού στη Γρανάδα». Η κοπέλα φιλοξενήθηκε στο μοναστήρι του ισπανικού στρατοπέδου και σύντομα βαφτίστηκε με το όνομα Χούλια. Από τότε, τραγουδούσε στη χορωδία των μοναχών, αν και κατά καιρούς, ιδιόρρυθμοι μαυριτανικοί ήχοι αναδύονταν από το τραγούδι της. Κάποτε, όταν η χορωδία έψαλλε τον *[[Επινίκιος ύμνος|Επινίκιο ύμνο,]]* η Χούλια ετοιμάστηκε να φύγει, η ηγουμένη το θεώρησε βλασφημία και πρόβλεψε ότι θα χάσει τη δύναμη του τραγουδιού της. Λίγο αργότερα, οι Μαυριτανοί πυρπόλησαν το μοναστήρι και απήγαγαν τη Χούλια που βρέθηκε πίσω στη Γρανάδα. Ωστόσο, δεν μπορούσε πια να τραγουδήσει. Πέρασαν αρκετές εβδομάδες, οι Ισπανοί νίκησαν και εγκαταστάθηκαν στη Γρανάδα. Μια ομάδα Ισπανών δέχθηκε επίθεση από Μαυριτανούς, τους κυνήγησαν και πυρπόλησαν το σπίτι στο οποίο κατέφυγαν. Ξαφνικά, οι Ισπανοί άκουσαν τη γνώριμη φωνή της Χούλιας. Οι πύλες άνοιξαν και η Χούλια, ντυμένη μοναχή, βγήκε ψάλλοντας με δυνατή φωνή τον *[[Επινίκιος ύμνος|Επινίκιο ύμνο]]* και πίσω της, οι Μαυριτανοί με ενωμένα τα χέρια τους στο στήθος τους σε σταυρό. Οι Ισπανοί υποχώρησαν έκπληκτοι και η Χούλια και οι Μαυριτανοί βάδισαν προς τον καθεδρικό ναό. Όλοι όσοι την ακολούθησαν αλλαξοπίστησαν και έλαβαν το ιερό βάπτισμα την ίδια μέρα.

Ο ταξιδευτής τελειώνει την ιστορία του και ο γιατρός τον κατηγορεί για τις «ευφάνταστες ιστορίες παραφροσύνης» που η Μπετίνα προφανώς άκουσε. Ο ταξιδευτής, ωστόσο, δικαιολογείται λέγοντας ότι αυτό ήταν σκόπιμο γιατί η ασθένεια της Μπετίνας απαιτούσε ψυχολογική θεραπεία για να ιαθεί. Τρεις μήνες αργότερα, ο ταξιδευτής επιστρέφει στην πόλη. Η Μπετίνα έχει συνέλθει και τραγουδάει ένα τραγούδι αφιερωμένο σ' αυτόν.

## Μετάφραση στα ελληνικά

* *Ο Επινίκιος ύμνος* περιλαμβάνεται στη συλλογή του Ε. Τ. Α. Χόφμαν *Νυχτερινά*, μετάφραση: Γιάννης Καλιφατίδης, εκδόσεις Σμίλη, 2015 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ε. Τ. Α. Χόφμαν
Κατηγορία:Γερμανικές νουβέλες
Κατηγορία:Ρομαντισμός