open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μάγια Τσόκλη

Η **Μάγια Τσόκλη** (Παρίσι,
5 Αυγούστου 1963), είναι Ελληνίδα ταξιδιωτική δημοσιογράφος και πρώην βουλευτής. 

Σπούδασε κοινωνιολογία στη Γαλλία και εργάστηκε στον χώρο της μόδας ως σχεδιάστρια για μια δεκαετία, προτού αρχίσει να ενδιαφέρεται για την ταξιδιωτική δημοσιογραφία και τα ντοκιμαντέρ. Η σειρά ντοκιμαντέρ «Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα» (1999-2003) και η συνέχειά της «Ταξιδεύοντας με τη Μάγια Τσόκλη» (2004-2013), με περισσότερες από 180 ώρες προγράμματος στη δημόσια τηλεόραση την έκαναν γνωστή στην Ελλάδα. Οι εκπομπές της, που γυρίστηκαν σε περισσότερες από 70 χώρες, έλαβαν πολλαπλά βραβεία.

Από το 2005 έως το 2010 η Μάγια ήταν αρχισυντάκτρια του περιοδικού Passport, ενός μηνιαίου ταξιδιωτικού περιοδικού που εκδιδόταν από τις εκδόσεις Καθημερινή.

Εκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 2009 ως υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ. Παραιτήθηκε το 2012, αφού ψήφισε το έκτο πακέτο λιτότητας.

Είναι δημιουργός διαφόρων ταξιδιωτικών περιοδικών και ιστοσελίδων, διευθύνει ένα υπαίθριο θέατρο και είναι συνιδρύτρια της NISSOS Beer, μιας διεθνώς βραβευμένης craft μπύρας που παρασκευάζεται στο νησί της Τήνου.

Είναι κόρη του Έλληνα καλλιτέχνη Κώστα Τσόκλη.

## Τηλεοπτικές εκπομπές
* *Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα* (1999-2004)
* *Ταξιδεύοντας με την Μαγία Τσόκλη* (2004-2013)
* *Μια μέρα* (2014)

## Παραπομπές

 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Travelling with Maya Tsoclis - Onos Productions

Κατηγορία:Έλληνες τηλεπαρουσιαστές
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Αικατερίνη Δωροθέα Φινκ του Φίνκενσταϊν

Η κόμισσα **Αικατερίνη-Δωροθέα** κόμισσα Φινκ του Φίνκενσταϊν, γερμ.: Katharina Dorothea Elisabeth Gräfin Finck von Finckenstein (6/7 Ιουνίου 1700 – 26 Ιουνίου 1728) ήταν μέλος της γερμανικής ευγενούς οικογένειας Φιννκ του Φίνκενσταϊν.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σένμπεργκ της Ανατολικής Πρωσίας και ήταν κόρη του Aλβέρτου-Χριστοφόρου κόμη Φινκ του Φίνκενσταϊν (1661–1730) και της Aρνόλντας-Καρλόττας του Κρόιτσεν (1673–1749). 

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε στο Σένμπεργκ στις 27 Νοεμβρίου 1720 τον Γεώργιο-Αδάμ Γ΄ κόμη του Σλήμπεν (1688–1737). Είχαν τρία παιδιά με τον τίτλο τού *κόμη* (της *κόμισσας) του Σλήμπεν*:
* Μαρία-Καρλόττα-Λουίζα 1721–1803, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Κορράδο κόμη Φινκ του Φίνκενσταϊν και είχε τέκνα.
* Κάρολος-Λεοπόλδος 1723–1788. Μία από τις κόρες του, η:
** Φρειδερίκη κόμισσα του Σλήμπεν, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Κάρολο-Λουδοβίκο δούκα του Σ.Χ.Σ.Μπεκ, μέλος της βασιλικής οικογένειας της Δανίας.
* Γεώργιος-Αδάμ Δ΄ 1728–1795, νυμφεύτηκε την Αικατερίνη-Ελισάβετ φον ντερ Μάρβιτς και είχε τεκνα.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Ελισάβετ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ

Η **Ελισάβετ**, γερμ.: *Elizabet von Schleswig-Holstein-Sonderburg* (24 Σεπτεμβρίου 1580 - 21 Δεκεμβρίου 1653 στο Ρύγκενβαλντε της Πομερανίας) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Γερμανίδα ευγενής. Ήταν κόρη του δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πομερανίας-Στετίν.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (1545-1622) και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ των Γουέλφων (1550-1586), κόρης του Ερνέστου Γ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν. Οι γονείς της είχαν παντρευτεί στις 10 Αυγούστου 1568 στο Κόλντινγκ.

Η Ελισάβετ παντρεύτηκε το 1615 με τον Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ δούκα της Πομερανίας. Έμειναν στο Ρύγκενβαλντε και μετά το 1625 στο Στετίν. Η αδελφή της Σοφία παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ. Η αδερφή της Άννα ήταν η δεύτερη σύζυγος τού πατέρα τού Φιλίππου Β΄, τού Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας.

Ο γάμος της έμεινε άτεκνος. Μετά το τέλος τού αδερφού τού Μπόγκισλαβ ΙΔ΄, τού Ούλριχ, το 1622, της υποσχέθηκαν το κάστρο Ρύγκενβαλντε ως κατοικία χηρείας. Μετακόμισε εκεί μετά το τέλος του Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ το 1637.

Το εισόδημα χηρείας (wittum) της περιλάμβανε την πόλη Ρύγκενβαλντε, με την οποία μάλωνε συχνά κατά τη διάρκεια της χηρείας της. Στο Ρύγκενβαλντε επέβλεψε την ολοκλήρωση  του περίφημου «αργυρού βωμού»  και τον δώρισε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Ρύγκενβαλντε, όπου παρέμεινε μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Απεβίωσε στο Ρύγκενβαλντε το 1653 και αρχικά τάφηκε στην εκκλησία του κάστρου Ρύγκενβαλντε. Αργότερα μεταφέρθηκε στον τάφο του Ερρίκου Ζ΄ της Δανίας στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1625 τον Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ δούκα της Πομερανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι

## Δείτε επίσης
* Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
* Οίκος των Γκρίφινς

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Martin Wehrmann: *Genealogie des pommerschen Herzoghauses*, Saunier, Stettin 1937, σελ.&nbsp;127.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Γενεαλογία

## Υποσημειώσεις

Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Αποΐνι Ηρακλείου

Το **Αποΐνι** ή **Αποΐνιο** είναι χωριό του Δήμου Γόρτυνας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, ο οποίος βρίσκεται σε υψόμετρο 320 μέτρα. Βρίσκεται σε  απόσταση περίπου 18 χλμ. ανατολικά από τους Άγιους Δέκα (έδρα δήμου) και 43 χλμ. νότια από το Ηρακλείου. Ως οικισμός εμφανίζεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ασημίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Σοκαρά, το Βελούλιο και τα Μετόχια Σοκαρά, αποτελούν την κοινότητα Σοκαρά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόφινα του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 180 κατοίκους.
## Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Αποινι
Αποινι
Φεστιβάλ Atlas

Το **Φεστιβάλ Atlas** είναι ένα ετήσιο φεστιβάλ μουσικής και τέχνης που πραγματοποιείται στο Expocenter στο Κίεβο της Ουκρανίας.

Το φεστιβάλ ιδρύθηκε ως *Σαββατοκύριακο Atlas* από τον Ντμίτρο Σιντορένκο και διοργανώνεται από την εταιρεία διοργάνωσης εκδηλώσεων PMK και την αίθουσα συναυλιών Atlas.  Το 2022, το φεστιβάλ μετονομάστηκε και πήρε το όνομα που έχει μέχρι σήμερα.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει πολλά είδη μουσικής, όπως ροκ, ίντι, χιπ χοπ και ηλεκτρονική χορευτική μουσική.

## Ιστορία

### 2015
Το πρώτο Σαββατοκύριακο Atlas πραγματοποιήθηκε στο Art-factory Platforma. Συνολικά 30 καλλιτέχνες πήραν μέρος στο φεστιβάλ και η ίδια η εκδήλωση συγκέντρωσε περισσότερα από 20.000 άτομα. 

Συμμετέχοντες: BoomBox, The Hardkiss, ONUKA, Τζαμάλα, Bahroma, O.Torvald, SunSay, The Maneken και άλλοι.

### 2016
Το 2016 ήταν η πρώτη φορά που το Σαββατοκύριακο Atlas πραγματοποιήθηκε στο Expocenter της Ουκρανίας. Η εκδήλωση συγκέντρωσε 130 καλλιτέχνες σε 6 σκηνές. 

Συμμετέχοντες: The Subways, Kwabs, Apocalyptica, Mashina Vremeni, GusGus, Splean, Τζαμάλα, BoomBox, 5'nizza, Monatik, ONUKA, Noize MC, Druha Rika, SunSay και άλλοι.

### 2017
Οι ημερομηνίες του φεστιβάλ του 2017 ήταν 28 Ιουνίου - 2 Ιουλίου.

Βασικοί συντελεστές: The Prodigy, Kasabian, Τζον Νιούμαν, Three Days Grace, Röyksopp, Monatik, Verka Serduchka, Rudimental, Yellow Claw.

Άλλοι καλλιτέχνες: Nothing but Thieves, The Hardkiss, BoomBox, Noize MC, O.Torvald, Royal Canoe, Therr Maitz, Dakh Daughters, ONUKA, Vivienne Mort, DETACH, Bondage Fairies, Stoned Jesus και άλλοι.

Στην εκδήλωση εμφανίστηκαν περισσότεροι από 250 συνολικά καλλιτέχνες σε 8 σκηνές κατά τη διάρκεια 5 ημερών. Περισσότερα από 350.000 άτομα επισκέφτηκαν το φεστιβάλ το 2017.

### 2018
Οι ημερομηνίες του φεστιβάλ του 2018 ήταν 3 Ιουλίου - 8 Ιουλίου.

Βασικοί συντελεστές: The Chemical Brothers, Placebo , Martin Garrix, Λάουρα Περγκολίτσι, Nothing But Thieves, Lost Frequencies, Tom Odell.

Το Σαββατοκύριακο Atlas 2018 το παρακολούθησαν συνολικά πάνω από 527.000 άτομα.

### 2019
Οι ημερομηνίες του φεστιβάλ του 2019 ήταν 9 Ιουλίου - 14 Ιουλίου.

Βασικοί συντελεστές: Liam Gallagher, The Black Eyed Peas, ASAP Rocky.

Το Σαββατοκύριακο Atlas 2019 το παρακολούθησαν πάνω από 538.000 άτομα.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος του Φεστιβάλ Atlas
* Κανάλι του Φεστιβάλ Atlas στο YouTube
Κατηγορία:Ετήσια γεγονότα
Κατηγορία:Φεστιβάλ μουσικής
Lisa

μικρογραφία
Η **Lalisa Manobal**, ή αλλιώς **Lisa**, είναι από την Ταϊλάνδη, γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1997. Είναι ράπερ και τραγουδίστρια και χορεύτρια . Είναι μέλος των Blackpink της YG Entertainment. Έχει ύψος 1,67 και είναι 48kg. 

## Βιογραφία

Γεννημένη ως Pranpriya Manobal στις 27 Μαρτίου 1997 στην επαρχία Buriram Province της Ταϊλάνδης, αργότερα άλλαξε νόμιμα το όνομά της σε Lalisa, που σημαίνει αυτός που επαινείται. Ανατράφηκε  στην Ταϊλάνδη από τη μητέρα της και τον Ελβετό πατριό της. Η μητέρα της ονομάζεται Chitthip Brüschweiler και ο πατριός της ονομάζεται Marco Brüschweiler και είναι γνωστός σεφ, που δραστηριοποιείται στην Ταϊλάνδη. Η Lisa ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της στο Praphamontree School I και II.

Ξεκίνησε μαθήματα χορού σε ηλικία τεσσάρων ετών και συμμετείχε σε αρκετούς διαγωνισμούς χορού καθ' όλη την παιδική της ηλικία, συμπεριλαμβανομένου του διαγωνισμού «To Be Number One», και έγινε μέλος της ενδεκαμελούς ομάδας χορού We Zaa Cool μαζί με τον BamBam του συγκροτήματος Got. Τον Σεπτέμβριο του 2009, η ομάδα συμμετείχε στον διαγωνισμό LG Entertainment Million Dream Sanan World, που μεταδόθηκε στο Channel 9, και κέρδισε το βραβείο «Special Team». Η Lisa συμμετείχε επίσης σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού ως εκπρόσωπος του σχολείου της με τίτλο «Top 3 Good Morals of Thailand», που διοργανώθηκε από το Κέντρο Προώθησης της Ηθικής στις αρχές του 2009, όπου κατέλαβε την δεύτερη θέση.
μικρογραφία
Το 2010, η 13-χρονη Lisa πέρασε από οντισιόν για να ενταχθεί στη δισκογραφική εταιρεία YG Entertainment στην Ταϊλάνδη. Από νεαρή ηλικία, εκδήλωσε ένα ενδιαφέρον για την K-Pop και θαύμαζε τους καλλιτέχνες Big Bang και 2ΝΕ1 ενώ επιθυμούσε κάποια στιγμή να ακολουθήσει μια παρόμοια καριέρα.

Το 2016 έκανε ντεμπούτο ως μέλος των Blackpink.

## Δισκογραφία
### Single albums
μικρογραφία

μικρογραφία|272x272εσ

### Singles

## Βιντεοκλίπ
### Μουσικά βίντεο

## Φιλμογραφία

### Τηλεοπτικές εκπομπές

## Βραβεία και υποψηφιότητες

### Παγκόσμια ρεκόρ

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Ταϊλανδοί τραγουδιστές
Τζεφ Φόρτενμπερι

Ο **Τζέφρι Λέιν Φόρτενμπερι** (αγγλικά: *Jeffrey Lane Fortenberry*, 27 Δεκεμβρίου 1960), είναι Αμερικανός πολιτικός και οικονομολόγος, που υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 1η περιφέρεια της πολιτείας της Νεμπράσκα από τον Ιανουάριο του 2005 έως τον Μάρτιο του 2022. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. 

Εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, στις εκλογές του 2004, με ποσοστό 54.2% έναντι 43.0% του τότε Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του. Έκτοτε είχε  επανεκλεγεί 8 φορές. Στις εκλογές του 2020, επανεκλέχθηκε με ποσοστό 59.0% έναντι 37.0% της Δημοκρατικής ανθυποψήφιάς της. Η περιφέρεια του Φόρτενμπερι, περιελάμβανε το Λίνκολν, και σημαντικό μέρος από τα προάστια της Όμαχα.

Στις 26 Μαρτίου 2022, ο Φόρτενμπερι ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί από την βουλευτική έδρα του, συνεπεία της ομοσπονδιακής καταδίκης του για ψευδείς δηλώσεις και απόκρυψη πληροφοριών, ύστερα από έρευνα του FBI. Στις 31 Μαρτίου 2022, παραιτήθηκε. Αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 15 χρόνια.

## Βιογραφία
Ο Τζεφ Φόρτενμπερι, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1960 στο Μπάτον Ρουζ της Λουιζιάνας. Σπούδασε Οικονομικά στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνας, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1982. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στη Δημόσια Πολιτική στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν της Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPP) το 1986. Επίσης, από το 1996, κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα (MTh) στη Θεολογία από το Καθολικό Πανεπιστήμιο Στούμπενβιλ στο Οχάιο.

Πριν την ενασχόλησή του με την πολιτική, έχει εργαστεί ως Οικονομολόγος, και ως Πολιτικός Αναλυτής. Από το 1997 έως το 2001, είχε υπηρετήσει ως Μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Λίνκολν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Νεμπράσκα
Ντμίτρο Σούροβ

Ο **Ντμίτρο Σούροβ** (ουκρανικά:Дмитр горович Шров,  γεν. στις 31 Οκτωβρίου 1981) είναι Ουκρανός πιανίστας, συνθέτης και τραγουδιστής-τραγουδοποιός, με έδρα το Κίεβο. Ήταν επίσης κριτής στην ουκρανική έκδοση της τηλεοπτικής εκπομπής *X-Factor* για τον όγδοο και ένατο κύκλο. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκπομπής, επέλεξε να σπάσει την κιθάρα ενός παίκτη, η οποία ήταν δώρο από τον πατέρα του.  Ο Σούροβ ήταν πιανίστας στα συγκροτήματα Okean Elzy (2001–2004), Esthetic Education (2004–2008) και Ζεμφίρα (2006–2009).

## Τα πρώτα χρόνια
Ο Σούροβ γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1981 στη Βίνιτσα. Ο πατέρας του, Ιγκόρ Σούροβ, είναι ποιητής και ζωγράφος  και η μητέρα του δασκάλα και μουσικός. Ο Ντμίτρο άρχισε να παίζει πιάνο σε ηλικία τεσσάρων ετών.  

Ο Σούροβ σπούδασε στο λύκειο Ογκίστ Ρενουάρ στη Λιμόζ της Γαλλίας και στη Γιούτα των Ηνωμένων Πολιτειών όπου τραγουδούσε στη χορωδία και έπαιζε στο σχολικό συγκρότημα τζαζ και στην κλασική ορχήστρα, όπου ερμήνευε συνθέσεις της περιόδου του μπαρόκ. Έπαιξε επίσης και στο κουαρτέτο «Barbershop».  Αφού επέστρεψε από τις ΗΠΑ, ο Σούροβ έκανε αίτηση στο Εθνικό Γλωσσολογικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου.

## Καριέρα
Ο Σούροβ εντάχθηκε στο συγκρότημα Okean Elzy ως μέλος του το 2000. Αργότερα, το 2001, έγινε μόνιμο μέλος του συγκροτήματος και κέρδισε δημοτικότητα δίπλα στο ολοένα και πιο δημοφιλές συγκρότημα. Το 2004, ο Σούροβ έφυγε από το συγκρότημα για να ενταχθεί σε ένα νεοσύστατο συγκρότημα, με το όνομα Esthetic Education, μαζί με ένα ακόμη μέλος των Okean Elzy, τον μπασίστα Yuriy Khustochka. Οι Esthetic Education παρέμειναν ενεργοί μέχρι το 2008. Το 2009, ο Σούροβ  ξεκίνησε το δικό του συγκρότημα που ονομάζεται "Pianoбой".

Ο Σούροβ ήταν ένας από τους συνδιοργανωτές του φεστιβάλ *Moloko Music Fest* του Κιέβου το 2008 και το 2009 ως μέρος του *Gogolfest*.  Συνέθεσε μουσική για πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της *Khottabych* αλλά και για τη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά *[[Υπηρέτης του Λαού|Υπηρέτης του λαού]],* καθώς και για κωμωδίες και επιδείξεις μόδας. Είναι brand ambassador της Yamaha Corporation στην Ουκρανία.  Τον Απρίλιο του 2021, ενώ ενεργούσε ως κριτής για το *X-Factor Ukraine*, ο Σούροβ έσπασε μια κιθάρα που ανήκε στον διαγωνιζόμενο Σεργκέι, επειδή θεωρούσε ότι η απόδοσή του ήταν κατώτερη του επιτρεπτού. Ο Σεργκέι είχε κληρονομήσει την κιθάρα από τον εκλιπώντα πατέρα του και ήταν ένα από τα λίγα αντικείμενα που είχε από εκείνον ως κειμήλιο. Ο Σούροφ δεν ζήτησε συγγνώμη ούτε αποζημίωσε τον Σεργκέι, παρά το συμβόλαιό του το οποίο έλεγε ότι οι κριτές δεν είχαν το δικαίωμα να αγγίξουν τα αντικείμενα των διαγωνιζομένων χωρίς άδεια, πόσο μάλλον να τα καταστρέψουν.

## Προσωπική ζωή
Ο Σούροβ παντρεύτηκε την Όλγα Ταρακάνοβσκα το 2002.  Στις 23 Αυγούστου 2003, η Όλγα γέννησε έναν γιο, τον Λεβ Σούροβ. Η οικογένεια ζει στο Κίεβο.

## Παραπομπές

## Εξωτερικές πηγές

* 
* Αισθητική Αγωγή , *Киевский Рок Клуб*

Κατηγορία:Ουκρανοί πιανίστες
Κατηγορία:Ουκρανοί μουσικοί
Βιρτζίνια Ράγκι

Η **Βιρτζίνια Ράγκι** (*Virginia Elena Raggi* ; 18 Ιουλίου 1978) είναι Ιταλίδα δικηγόρος και πολιτικός που υπηρέτησε ως δήμαρχος της Ρώμης από το 2016 έως το 2021. Εκπροσωπώντας το αντιπολιτευόμενο Κίνημα Πέντε Αστέρων η Ράγκι  ήταν η πρώτη γυναίκα δήμαρχος της Ρώμης.  

## Βιογραφία
Η Ράγκι γεννήθηκε και μεγάλωσε στο ένατο διαμέρισμα της Ρώμης και σπούδασε νομική στο Roma Tre University, με ειδίκευση στο δικαστικό και εξωδικαστικό αστικό δίκαιο. Παρά το γεγονός ότι δεν έχει προηγούμενη πολιτική εμπειρία, η γέννηση του γιου της αποτέλεσε το έναυσμα για την ενασχόλησή της με την πολιτική. Αρχικά ήταν μέλος τοπικών συμβουλίων της περιοχής της προτού ενταχθεί στο Κίνημα 5 Αστέρων για την ένατη επαρχία της Ρώμης το 2011.

Την στιγμή της εκλογής της, η Ράγκι ζούσε με την οικογένειά της στο προάστιο Οττάβια στην βόρεια Ρώμη. Είναι παντρεμένη με τον Αντρέα Σεβερίνι, με τον οποίο απέκτησε ένα παιδί το 2009.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
* of Virginia Raggi

Κατηγορία:Ιταλίδες πολιτικοί
Κατηγορία:Ιταλίδες δικηγόροι
Κατηγορία:Δήμαρχοι της Ιταλίας
Κοινότητα Σοκαρά

Η **Κοινότητα Σοκαρά** είναι κοινότητα του δήμου Γόρτυνας στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1926 με το ΦΕΚ 301Α - 13/09/1926, γραμμένη ως *Σωκαρά*, σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Σωκαράς αποσπάστηκε από την Κοινότητα Ασημίου και ορίστηκε έδρα της κοινότητας. Το 1940 μετά την μετονομασία του σε Σοκαρά μετονομάστηκε και η κοινότητα. Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Σοκαρά περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αποΐνι, Βελούλι και Μετόχια Σοκαρά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

* Αποΐνι, το (180)
* Βελούλι, το (1)
* Μετόχια Σοκαρά, τα (88)
* Σοκαράς, ο (496)

Συνολικά η κοινότητα έχει 765 κατοίκους και εκπροσωπείται από τριμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ανδρέα Ψαράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σοκαρά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Κώδικας της Βίβλου

Ο **κώδικας της Βίβλου** ( εβραϊκά : הצופן התנ"כי , *hatzofen hatanachi* ), επίσης γνωστός ως **κώδικας της Τορά**, είναι ένα υποτιθέμενο σύνολο κωδικοποιημένων λέξεων σε ένα εβραϊκό κείμενο της Τορά που, σύμφωνα με τους υποστηρικτές, έχει προβλέψει σημαντικά ιστορικά γεγονότα. Η στατιστική πιθανότητα να προκύψει τυχαία ο κώδικας της Βίβλου έχει ερευνηθεί διεξοδικά και τώρα θεωρείται ευρέως στατιστικά ασήμαντη, καθώς παρόμοια φαινόμενα μπορούν να παρατηρηθούν σε οποιοδήποτε αρκετά εκτενές κείμενο. Το θέμα έχει διαδοθεί στη σύγχρονη εποχή από το βιβλίο του Michael Drosnin *[[The Bible Code]]* και η ταινία *[[The Omega Code]]*. Μερικά τεστ που υποτίθεται ότι έδειχναν στατιστικά σημαντικούς κώδικες στη Βίβλο δημοσιεύτηκαν ως «προκλητικό παζλ» σε ένα ακαδημαϊκό περιοδικό με κριτές το 1994, το οποίο προφέρθηκε «λυμένο» σε μια επόμενη εργασία του 1999 που δημοσιεύτηκε στο ίδιο περιοδικό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εβραϊκή Βίβλος
Κατηγορία:Αριθμολογία
Ιβάν Λούτσκιεβιτς

Ο **Ιβάν Λούτσκιεβιτς (Ivan Luckievič)** ( ; πολωνικά: Iwan Łuckiewicz, 9 Ιουνίου 1881 - 20 Αυγούστου 1919) ήταν ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας στις αρχές του 20ου αιώνα, δημοσιολόγος και αρχαιολόγος. Ήταν αδελφός του Άντον Λούτσκιεβιτς.

## Πρώιμη ζωή
Ο Λούτσκιεβιτς γεννήθηκε στο Σιαουλιάι της επαρχίας Κάουνας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στην οικογένεια ενός μικρού ευγενή, που εκείνη την εποχή εργαζόταν ως υπάλληλος σιδηροδρόμων. 

Το 1890 ξεκίνησε τις σπουδές του στο Γυμνάσιο Λιεπάγια και ακολούθησε το Γυμνάσιο του Μινσκ από το 1897 έως το 1902. Ακολούθησαν σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης και στο Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Μόσχας.

## Συμμετοχή σε επαναστατικές δραστηριότητες
Το 1903 ο Λούτσκιεβιτς έγινε ένας από τους ιδρυτές της Λευκορωσικής Επαναστατικής Συνέλευσης (αργότερα Λευκορωσική Σοσιαλιστική Συνέλευση). Φυλακίστηκε για λίγο για τις πολιτικές του δραστηριότητες και το 1904 μετακόμισε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

Το 1905 ο Λούτσκιεβιτς επέστρεψε στο Μινσκ, για να λάβει ενεργό μέρος στα γεγονότα της Ρωσικής Επανάστασης του 1905. Υπό την απειλή σύλληψης, έφυγε για το Βίλνιους στις αρχές του 1906.

## Ηγετική προσωπικότητα του κινήματος ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας
Εκείνη την εποχή το Βίλνιους γινόταν «το πιο σημαντικό κέντρο του λευκορωσικού πνευματικού ακτιβισμού» και ο Λούτσκιεβιτς συμμετείχε ενεργά στο κίνημα πολιτιστικής αναγέννησης και ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας. 

Συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του εκδοτικού οίκου "Nasha Khata" ("Το σπίτι μας") και της Λευκορωσικής Εκδοτικής Εταιρείας και στην έκδοση των πρώτων λευκορωσικών εφημερίδων "Nasha Dolya " ("Το πεπρωμένο μας"), " Nasha Niva " ( "Το χωράφι μας με καλαμπόκι") και " Homan " .  

Επίσης, ίδρυσε μια λευκορωσική λέσχη όπου παιζόταν ερασιτεχνικό δράμα και το Λευκορωσικό Γυμνάσιο της Βίλνια, όπου δίδαξε τοπική παράδοση και Λευκορωσικές σπουδές.

## Ασθένεια και θάνατος
Στα τέλη της δεκαετίας του 1910 ο Λούτσκιεβιτς προσβλήθηκε από φυματίωση. Το 1919 πήγε σε ένα πολωνικό θέρετρο στο Ζακοπάνε ,όπου υπέκυψε στην ασθένεια στις 20 Αυγούστου.

Το 1991 οι στάχτες του μεταφέρθηκαν από την Πολωνία και θάφτηκαν εκ νέου στο νεκροταφείο Ράσος στο Βίλνιους. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Λευκορώσοι πολιτικοί
Βερόνικα Τέιλορ

Η **Κάθλιν ΜακΙνέρνεϊ** (αγγλικά: Kathleen McInerney), περισσότερο γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα **Βερόνικα Τέιλορ**  (αγγλικά: Veronica Taylor) (γενν. 4 Δεκεμβρίου του 1965) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής, γνωστή για τη μεταγλώττιση της σε αγγλόφωνες διασκευές ιαπωνικών anime.  Είναι ιδιαίτερα γνωστή τις φωνές του Ash Ketchum και της μητέρας του, Delia στο anime ''Pokémon'' για τις πρώτες οκτώ σεζόν του. Άλλες φωνές που έχει κάνει είναι η Amelia Wil Tesla Seyruun από το *[[Slayers]]*, η Sailor Pluto από το ''Sailor Moon'' και *[[Sailor Moon Crystal]]*, η Nico Robin στη μεταγλώττιση του 4Kids του *[[One Piece]]* και η April O'Neil στη σειρά ''Χελωνονιντζάκια'' του 2003.

Έχει δώσει τη φωνή της για βιντεοπαιχνίδι σε χαρακτήρες όπως το Cosmos από το Dissidia 012 Final Fantasy, το Dissidia Final Fantasy και το Dissidia Final Fantasy NT. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας το πραγματικό της όνομα, είναι αφηγήτρια για διάφορα ηχητικά βιβλία, όπως το τέταρτο τόξο από τη σειρά Warriors.

Η Τέιλορ ήθελε να ασχοληθεί επαγγελματικά από τότε που ήταν στη πρώτη της παράσταση όταν ήταν πέντε ετών.Σπούδασε υποκριτική στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής και στο Πανεπιστήμιο Μπράνταϊς. Εργάστηκε ως δασκάλα στο γυμνάσιο Pigeon Forge για ένα χρόνο ενώ ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός φωνής.

Η Τέιλορ έχει επίσης αφηγηθεί ηχητικά βιβλία γραμμένα από τους Τζούντι Μπλουμ, Γουέντι Μας, Ντανιέλ Στιλ, Λίντα Καστίγιο, Ράσελ Γκινς, Λουίζ Έρντριχ και Μαίρη Κέι Άντριους μεταξύ άλλων.Έχει επίσης αφηγηθεί για τον Gayle Foreman.

Έχει δώσει τη φωνή της σε σειρές όπως *[[Yu-Gi-Oh! Duel Monsters]]*, *Mew Mew Power,Ah! My Goddess: Flights of Fancy, Dragon Ball Super, The God of High School* κ.α..

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος της Βερόνικα Τέιλορ
* 
* 
* Veronica Taylor στο Instagram

Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Ιβάν Σβιτλίντσι

Ο **Ιβάν Ολεξίγιοβιτς Σβιτλίντσι** (αλλιώς γνωστός και ως **Σβετλίντσι**; , 1929 – 1992) ήταν Ουκρανός ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας και Σοβιετικός αντιφρονών.

## Βιογραφία
Ο Ιβάν Σβιτλίντσι γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1929 στο Πολοβικίνο της περιφέρειας Λουγκάνσκ από αγροτική οικογένεια.  

Το 1952 αποφοίτησε από τη φιλολογική σχολή του Πανεπιστημίου του Χαρκόβου. Το 1954 απέκτησε το διδακτορικό του στο Ινστιτούτο Λογοτεχνίας Σεφτσένκο στο Κίεβο. Την περίοδο ανάμεσα στο 1954 και το 1965 εργάστηκε ως συντάκτης στο λογοτεχνικό περιοδικό *Dnepr*. 

Ο Σβιτλίντσι ανέπτυξε στενή σχέση με τον Βασίλ Σιμονένκο και τον βοήθησε να κυκλοφορήσει τα ποιήματά του σε έντυπη μορφή καθώς και σε κασέτες με ανεπίσημες ηχογραφήσεις.  Η ποίηση του Σβιτλίντσι με τη σειρά της μεταφράστηκε στα ρωσικά από τον αντιφρονούντα Γιούλι Ντανιέλ. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Σβιτλίντσι ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ομίλου Δημιουργικής Νεολαίας στο Κίεβο. Η λέσχη των Ουκρανών αριστερών διανοούμενων βρισκόταν υπό στενή παρακολούθηση από την ουκρανική πτέρυγα της Κα Γκε Μπε. Τον Αύγουστο του 1965, ο Σβιτλίντσι συνελήφθη για τη συμμετοχή του στον όμιλο και φυλακίστηκε για ένα χρόνο σε στρατόπεδο εργασίας. 

Τον Ιανουάριο του 1971 ο Σβιτλίντσι μαζί με άλλα 18 άτομα συνελήφθη σε σχέση με την υπόθεση του Γιαροσλάβ Ντόμπος. Ο Ντόμπος ήταν ένας 24χρονος Βέλγος με ουκρανικές ρίζες που είχε στρατολογηθεί από μια ουκρανική εθνικιστική οργάνωση για να διανείμει αντικομμουνιστικό υλικό στην Ουκρανία. Ο Σβιτλίντσι ήταν ανάμεσα στις βασικές επαφές του Ντόμπος και καταδικάστηκε σε επτά χρόνια καταναγκαστική εργασία και πέντε χρόνια εξορία.  Εξέτισε την ποινή του στο στρατόπεδο εργασίας Perm-35. 
μικρογραφία|206x206εσ| Ο τάφος του Σβιτλίντσι στο νεκροταφείο Baikove
Το 1977, ο Αντρέι Ζαχάρωφ συμπεριέλαβε το όνομα του Σβιτλίντσι σε μια έκκληση προς τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζίμι Κάρτερ. 

Ο Σβιτλίντσι αφέθηκε ελεύθερος τον Ιανουάριο του 1983. Επέστρεψε βαριά άρρωστος, έχοντας υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο στο στρατόπεδο εργασίας. Τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του δεν μπορούσε να κινηθεί ούτε να μιλήσει. 

Ο Ιβάν Σβιτλίντσι πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 1992. Τάφηκε στο Κίεβο, στο νεκροταφείο Baikove . 

Ο Σβιτλίντσι έγινε μέλος του International PEN Club το 1978 και της Ένωσης Συγγραφέων της Ουκρανίας το 1990.  Το 1989 ο Σβιτλίντσι τιμήθηκε με το βραβείο Βασίλ Στους.  Το 1994 του απονεμήθηκε μετά θάνατον το Εθνικό Βραβείο Σεφτσένκο. 

Ο Σβιτλίντσι ήταν αδελφός της αντιφρονούσας και ακτιβίστριας για τα ανθρώπινα δικαιώματα Νάντια Σβίλιτσνα. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποιητές του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ουκρανοί ποιητές
Κατηγορία:Ουκρανοί ακτιβιστές
Τουλίσκουφ

Το **Τουλίσκουφ** (πολωνικά: Tuliszków) είναι πόλη του Πόβιατ Τούρεκ, στο Βοεβοδάτο της Μεγάλης Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 3.176 κάτοικοι (2020). Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ο τόπος ενός από τα πρώτα εβραϊκά γκέτο στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία μετά τη ναζιστική γερμανική και σοβιετική εισβολή το 1939. Το γκέτο σχηματίστηκε τον Δεκέμβριο του 1939 ή τον Ιανουάριο του 1940.

## Ιστορία
Η παλαιότερη αναφορά του Τουλίσκουφ από το 1320 προέρχεται από το Χρονικό του Κάσπερ Νιεσιέτσκι, το οποίο γράφτηκε τρεις αιώνες αργότερα. Γνωστό στα λατινικά ως *Tviliskow*, *Tuliscov* ή *Tuliscovo* (σημαίνει εδάφη αλεπούδων), έλαβε προνόμια πόλης το 1458, μετά τη Μάχη του Γκρούνβαλντ. Στο οικόσημο του Τουλίσκουφ εμφανίζεται ο ιππότης «Γιάνους του Τουλίσκουφ» που κρατά το σπαθί του Γκρούνβαλντ. Η πόλη αναπτύχθηκε σημαντικά τον 19ο αιώνα, αν και της αφαιρέθηκαν τα προνόμια πόλης από τον τσάρο το 1870 ως εκδίκηση για την Ιανουαριανή Εξέγερση κατά της ρωσικής κατοχής. Μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1881. Ο πληθυσμός του Τουλίσκουφ ήταν περίπου 2.000 στις αρχές του 20ου αιώνα. Μετά την επιστροφή της Πολωνίας στην ανεξαρτησία, τα προνόμια πόλης της αποκαταστάθηκαν. Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία ο πληθυσμός αυξήθηκε σε 2.600 κατοίκους πριν από το 1939.

### Εβραϊκή κοινότητα
Η εβραϊκή κοινότητα ήταν 250 άτομα στην απογραφή του 1921, με επικεφαλής τον ραβίνο Γιόελ Φοκς, μέλος του κόμματος Μιζράχι. Η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930 ανάγκασε ορισμένες οικογένειες να φύγουν αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.

Λίγο μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία, στις 8 Οκτωβρίου 1939 το πρώτο γκέτο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δημιουργήθηκε στο Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι. Μετά από αυτό δημιουργήθηκαν γκέτο στις περισσότερες κοινότητες στην Πολωνία. Οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν στα φτωχότερα μέρη της πόλης και αναγκάστηκαν να ζουν σε άθλια κατάσταση, με πολλούς ανθρώπους να καταλαμβάνουν κάθε δωμάτιο.

Υπήρχαν μόνο 230 Εβραίοι στο Τουλίσκουφ κατά την έναρξη του πολέμου, περίπου το 10% του γενικού πληθυσμού. Τον Δεκέμβριο του 1939, οι Γερμανοί εισβολείς διέταξαν τη δημιουργία μιας Γιούντενρατ και ανάγκασαν όλους τους ενήλικες Εβραίους να φορέσουν το αστέρι του Δαβίδ και η κοινότητα απογυμνώθηκε από χρήματα και τιμαλφή. Μέσα σε λίγες εβδομάδες σχηματίστηκε το γκέτο και το ηλεκτρικό ρεύμα κόπηκε από αυτό τον χειμώνα. Οι ισχυρότεροι Εβραίοι πιέστηκαν σε καταναγκαστική εργασία. Το γκέτο εκκαθαρίστηκε τον Οκτώβριο του 1941 και όλοι οι Εβραίοι –άντρες, γυναίκες και παιδιά– απελάθηκαν στο γκέτο διέλευσης στο Κοβάλε Πάνσκιε. Μερικοί δραπέτευσαν από αυτό το γκέτο και επέστρεψαν στο Τουλίσκουφ για να κρυφτούν. Άλλοι στάλθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας κοντά στο Πόζναν ή στο Λοτζ. Οι περισσότεροι από αυτούς στο γκέτο του Κοβάλε Πάνσκιε στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέλμνο. Μόνο ένας Εβραίος του Τουλίσκουφ είναι γνωστό ότι επέζησε του πολέμου.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου της Μεγάλης Πολωνίας
Κατηγορία:Πόβιατ Τούρεκ
Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Μπάμπα Βάνγκα

Η **Βαγγελίγια Πάντεβα Γκουστέροβα** (*Vangeliya Pandeva Gushterova* ; γεννημένη Surcheva ; βουλγάρικα : Вангелия Пандева Гущерова, γεννημένη Сурчева ; 3 Οκτωβρίου 1911 - 11 Αυγούστου 1996), κοινώς γνωστή ως **Μπάμπα Βάγγα** (*Baba Vanga* ; βουλγάρικα : Баба Ванга, λογοτεχνικά  'Γιαγιά Βάγγα'), ήταν Βουλγάρα μυστικίστρια και βοτανολόγος. Τυφλή από μικρή ηλικία, η Μπάμπα Βάγγα πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο χωριό Ρούπιτε της Βουλγαρίας.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και κατά την δεκαετία του 1980, έγινε ευρέως γνωστή στην Ανατολική Ευρώπη του Συμφώνου της Βαρσοβίας για την διορατικότητα και τις προγνωστικές ικανότητές της. Η Ζένι Κοσταντίνοβα ισχυρίστηκε το 1997 ότι εκατομμύρια άνθρωποι πίστευαν πως διέθετε παραφυσικές ικανότητες.

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Stephen Kinzer: *[https://www.nytimes.com/1995/04/05/world/rupite-journal-for-a-revered-mystic-a-shrine-now-of-her-own.html Rupite Journal; For a Revered Mystic, a Shrine Now of Her Own]* in *[[The New York Times]]*, April 5, 1995
* An article by Natalia Baltzun, translated by Kristina Hristova (Bulgaria) 
* Vanga's Prophecies: Product of the Bulgarian Secret Services 

Κατηγορία:Βούλγαροι
Κατηγορία:Μυστικιστές
Ιρόκο

280px|μικρογραφία|Πανέμορφο δένδρο ιρόκο (''Milicia excelsa'') στην Ουγκάντα.
Το **ιρόκο** (**iroko**), επίσης γνωστό και ως ***odum***, είναι είδος δέντρου της τροπικής -κεντρικής και δυτικής- Αφρικής, που ανήκει στα πλατύφυλλα είδη και μπορεί να ζήσει μέχρι και 500 έτη. 

## Γενικά
Η ονομασία αυτή είναι κοινή και εμπορική ονομασία για το είδος αυτό που ανήκει στο γένος ***Milicia***, στο οποίο υπάρχουν μόνον δύο αναγνωρισμένα είδη, το *Milicia excelsa* και *Milicia regia*, που ως δέντρα φτάνουν τα 30-40 μ. σε ύψος. Το όνομα του γένους *Milicia* εδόθη προς τιμήν του Milici (19ος και 20ος αιώνας), ενός διοικητή στην πορτογαλική Ανατολική Αφρική (βλ. σημερινή Μοζαμβίκη).

Το δέντρο αυτό είναι γνωστό στη φυλή των Γιορούμπα ως  ,  ή  και πιστεύεται ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Το ιρόκο είναι γνωστό στους ανθρώπους των Igbo ως  ξύλο. Είναι ένα από τα είδη ξυλείας που μερικές φορές αναφέρονται -στην αγορά- ως **αφρικανικό τικ**, αν και δεν σχετίζεται με την οικογένεια του γνήσιου *Tectona grandis*. Το χρώμα του ξύλου ιρόκο είναι αρχικά κίτρινο αλλά βαθμιαία σκουραίνει σε πιο πλούσιο καφέ με την πάροδο του χρόνου.
μικρογραφία|300px|Εμφάνιση του ξύλου iroko
## Είδη
Το ιρόκο αποδίδεται κυρίως από το είδος *Milicia excelsa*. Σε μεγάλο μέρος της βιβλιογραφίας για αυτήν την ξυλεία, τα ονόματα των δέντρων που την αποδίδουν δίνονται ως *Chlorophora excelsa* (συν. *Milicia excelsa*) και *Chlorophora regia* (συν. *Milicia regia*). Το είδος *Milicia excelsa* περιλαμβάνεται επί του παρόντος ως *«χαμηλότερου κινδύνου/σχεδόν απειλούμενου»* στην Κόκκινη Λίστα της IUCN.

Και τα δύο είδη είναι δίοικα, με αρσενικά και θηλυκά άνθη σε ξεχωριστά άτομα.

## Χρήσεις
Το ξύλο του ιρόκο χρησιμοποιείται για διάφορους σκοπούς, όπως π.χ. κατασκευή σκαφών, οικιακά δάπεδα,  έπιπλα και εξωτερικά κουφώματα (πόρτες - παράθυρα). Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, χρησιμοποιήθηκε σε τμήμα βασκικού μουσικού οργάνου κατασκευασμένο από ξύλινες σανίδες, λόγω του ζωηρού ήχου του. Το ιρόκο ήταν το ξύλο που επιλέχθηκε για τα στασίδια στη Βασιλική της Παναγίας της Ειρήνης.

Είναι εξαιρετικά ανθεκτικό ξύλο, δεν απαιτεί τακτική συντήρηση με έλαια ή βερνίκι όταν χρησιμοποιείται σε εξωτερικούς χώρους, αν και είναι δυσκολοδούλευτο είδος με εργαλεία χειρός καθώς τείνει να θρυμματίζεται εύκολα και αμβλύνει τα εργαλεία κοπής πολύ γρήγορα.

Οι μόνες αναφερόμενες ανεπιθύμητες παρενέργειες που είναι γνωστό ότι προκαλούνται από τη σκόνη του -κατά τη μηχανική του κατεργασία- είναι το άσθμα, η δερματίτιδα και το εξάνθημα.

## Περαιτέρω μελέτη
* A Tree Made of Stone: ''Milicia excelsa''
* CIRAD (France) - ''Iroko''
* Τροπικά είδη ξύλου - ''Iroko'' 
* ''Iroko'' - The Wood Database

## Πηγές


Κατηγορία:Τροπικά δάση
Κατηγορία:Ξύλο
Κατηγορία:Είδη ξύλου
Βασίλ Στέφανικ

Ο **Βασίλ Σεμένοβιτς Στέφανικ** (, 14 Μαΐου 1871 &#x2013; 7 Δεκεμβρίου 1936) ήταν σημαντικός Ουκρανός μοντερνιστής συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής. Ήταν επίσης μέλος του αυστριακού κοινοβουλίου κατά το διάστημα από το 1908 έως το 1918.

## Βιογραφία
[μικρογραφία| Μνημείο αφιερωμένο στον Βασίλ Στέφανικ στο [Λβιβ]]
μικρογραφία| Ο Βασίλ Στέφανικ απεικονίζεται σε ουκρανικό γραμματόσημο του 1996

### Τα πρώτα χρόνια
Ο Βασίλ Στέφανικ γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1871 στο χωριό Ρούσιβ, το οποίο ήταν χτισμένο στην ιστορική περιοχή Ποκούτια, που τότε αποτελούσε μέρος της Αυστροουγγαρίας. Ήταν γιος ενός ευκατάστατου αγρότη.

Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση του Στέφανικ ολοκληρώθηκε στο σχολείο της πόλης Σνιάτιν. Αργότερα, φοίτησε στο πολωνικό γυμνάσιο στην Κολομίγια και στο Ντροχόμπιτς. Ο Στέφανικ αποβλήθηκε από το γυμνάσιο της Κολομίγια λόγω της συμμετοχής του σε μια επαναστατική ομάδα. Τελικά, αποφοίτησε από το γυμνάσιο του Ντροχόμπιτς και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας το 1892.

### Θάνατος
Ο Στέφανικ πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 1936 στο ίδιο χωριό στο οποίο γεννήθηκε, το Ρούσιβ, το οποίο, όμως, την εποχή του θανάτου του ανήκε πλέον στην Πολωνία.

## Στον πολιτισμό
*Το* *γαλάζιο βιβλίο* του Στέφανικ επανεκδόθηκε στην Ουκρανία το 1966 με τον τίτλο *Τα φύλλα του σφενδαμιού* σε μια έκδοση με πλούσια εικονογράφηση.

Τρεις ιστορίες από το *Γαλάζιο βιβλίο* ήταν η βάση για το σενάριο της κλασικής ουκρανικής ταινίας του 1968 *Kaminnyy khrest* (Ο πέτρινος σταυρός) του σκηνοθέτη Λεονίντ Οσίκα.

## Στο εξωτεριό
Ο Στέφανικ ανησυχούσε βαθιά για τη μοίρα των Ουκρανών που είχαν μεταναστεύσει στον Καναδά και τους ανέφερε συχνά στα πολλά του γραπτά. Μια από τις ιστορίες του, *Ο πέτρινος σταυρός* (Kaminnyi Khrest), που αργότερα έγινε ταινία, είναι μια συγκλονιστική αφήγηση με θέμα την αναχώρηση ενός μετανάστη από το χωριό του, το Στέφανικ. Ο άνθρωπος στον οποίο βασίζεται το βιβλίο πέθανε το 1911, στο Χίλιαρντ της Αλμπέρτας.

Το μνημείο που ανεγέρθηκε για να τιμήσει τη μνήμη του Βασίλ Στέφανικ βρίσκεται στο χωριό Ουκρανικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ανατολικά του Έντμοντον της Αλμπέρτας. Πρόκειται για ένα άγαλμα που ήταν δώρο από την Ουκρανία προς τον Σύνδεσμο Ενωμένων Ουκρανοκαναδών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια της Ουκρανίας: Vasyl Stefanyk
* «Eye on Culture» με την Tania Stech, Kontakt TV, Vasyl Stefanyk

Κατηγορία:Αυστροούγγροι πολιτικοί
Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
Καρολίνα Ερνεστίνα του Έρμπαχ-Σένμπεργκ

Η **Καρολίνα Ερνεστίνη** (γερμ. *Karoline Ernestine του Erbach-Schönberg*, 20 Αυγούστου 1727 ή 20 Ιουλίου σύμφωνα με άλλες πηγές, στο Γκέντερν, Όμπερχεσσεν, Έσση-Ντάρμστατ, στην τότε Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία - 22 Απριλίου 1796, Έμπερσντορφ) του Οίκου του Έρμπαχ ήταν κόμισσα του Έρμπαχ-Σένμπεργκ και με το γάμο της έγινε κόμισσα Ρόυς του Έμπερσντορφ.

## Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γεωργίου Αυγούστου του Έρμπαχ-Σένμπεργκ και της Φερδινάνδης Ερριέττας, κόρης του Λουδοβίκου Χριστιανού του Στόλμπεργκ-Γκέντερν. 

Η Καρολίνα Ερνεστίνη απεβίωσε στο Έμπερσντορφ της Θουριγγίας στις 22 Απριλίου 1796, σε ηλικία 68 ετών.

Η κόρη της, Aυγούστα, ήταν η γιαγιά της βασίλισσας Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του συζύγου αυτής, Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΚΔ΄ κόμη Ρόις-Έμπερσντορφ στις 28 Ιουνίου 1754 στο Tούρναου της Βαυαρίας, και απέκτησε πέντε επιζήσαντα παιδιά, όλα γεννημένα στο Έμπερσντορφ, Ρόις-Γύνγκερε-Λίνιε της Θουριγγίας:
* Ερρίκος ΜΣΤ΄ (1755 - 1757).
* Αυγούστα (1757 - 1831), παντρεύτηκε το Φραγκίσκο της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ.
** Βικτωρία (1786 - 1861), παντρεύτηκε πρώτα τον Έμιχ Κάρολο του Λάινινγκεν (η δεύτερη σύζυγός του) και μετά τον Εδουάρδο του Ηνωμένου Βασιλείου, Δούκα του Κεντ και Στράθερν.
*** Βικτώρια (1819 - 1901), Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου.
* Λουίζα Χριστίνα (1759 - 1840), παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΜΓ΄ του Ρόυς-Κέστριτς.
* Ερρίκος ΝΑ΄ (1761 - 1822), Κόμης Ρόυς του Έμπερσντορφ.
* Ερνεστίνη Φερδινάνδη (1762 - 1763).
* Ερρίκος ΝΓ΄ (1765 - 1770).
* Ερριέττα (1767 - 1801), παντρεύτηκε τον Έμιχ Κάρολο του Λάινινγκεν (η πρώτη σύζυγός του).

## Παραπομπές σε πηγές

Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Ρόις
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Ανατόλι Ζλένκο

Ο **Ανατόλι Μαξίμοβιτς Ζλένκο** (2 Ιουνίου 1938  – 1 Μαρτίου 2021 ) ήταν Ουκρανός διπλωμάτης. Υπηρέτησε ως πρώτος ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας  από το 1990 έως το 1994  και ξανά από το 2000 έως το 2003.  Ο Ζλένκο είχε διατελέσει Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ουκρανίας στα Ηνωμένα Έθνη από το 1994  έως το 1997.  

## Προσωπική ζωή και καριέρα
Γεννημένος στις 2 Ιουνίου 1938, στο χωριό Στάβισε της Περιφέρειας Κιέβου, ο Ζλένκο αποφοίτησε από το κολέγιο μεταλλευτικής του Κιέβου το 1959 και έγινε υπεύθυνος εξορύξεων στο ορυχείο "Maksymivka-Pologa", που βρίσκεται στην Καντίιβκα (τότε η πόλη ονομαζόταν Σέρχο / Σέργο). Το 1967 ο Ζλένκο αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κιέβου και στη συνέχεια έγινε διπλωματικός ακόλουθος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. 

Το 1973, ο Ζλένκο έγινε μέλος του προσωπικού της Γραμματείας της UNESCO στο Παρίσι. Στη συνέχεια έγινε μόνιμος εκπρόσωπος της ΕΣΣΔ στην UNESCO, τον Οκτώβριο του 1983. Τον Απρίλιο του 1987, έγινε Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας και στη συνέχεια έγινε Πρώτος Αναπληρωτής για ένα χρόνο, μεταξύ Ιουλίου 1989 και Ιουλίου 1990. 

## Υπουργός Εξωτερικών
[μικρογραφία| Ο Ανατόλι Ζλένκο ως Υπουργός Εξωτερικών με τον [Ιρανοί|Ιρανό πρόεδρο Μοχάμαντ Χατάμι στις 19 Ιουλίου 2003]]
Το 1990, ο Ζλένκο έγινε ο πρώτος υπουργός Εξωτερικών της πρόσφατα ανεξάρτητης Ουκρανίας.   Προώθησε έντονα τις σχέσεις της Ουκρανίας με τη Δυτική Ευρώπη.

Η πρώτη θητεία του Ζλένκο ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1994, οπότε και έγινε Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ουκρανίας στα Ηνωμένα Έθνη μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1997, υπηρετώντας στη συνέχεια ως Πρέσβης της Ουκρανίας στη Γαλλία μέχρι το 2000. Με αυτήν την ιδιότητα ο Ζλένκο επέστρεψε στην προηγούμενη θέση του ως Αντιπρόσωπος της Ουκρανίας στην UNESCO, ενώ τον Νοέμβριο του 1998 διορίστηκε επίσης Πρέσβης της Ουκρανίας στην Πορτογαλία. Στη συνέχεια επέστρεψε στη θέση του ως Υπουργού Εξωτερικών, έως ότου βγήκε στη σύνταξη το 2003.  Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργός εξωτερικών, ο Ζλένκο είχε δεχθεί επίσκεψη από τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, Γιώργο Α. Παπανδρέου. 

Το 2010, ο Ζλένκο διορίστηκε Κοσμήτορας της Σχολής Διεθνών Σχέσεων του Σλαβικού Πανεπιστημίου του Κιέβου. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Ουκρανίας
Αλαμαννιά Άνδρου

Η **Αλαμαννιά** είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Όρμου Κορθίου, της δημοτικής ενότητας Κορθίου, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

## Γεωγραφία
Η Αλαμαννιά είναι ηπειρωτικός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού, στην αρχή μικρού φαραγγιού στις νότιες υπώρειες του Γερακώνα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 21 χλμ. περίπου Ν. της Χώρας Άνδρου (μέσω Μεσαριάς).

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου της Άνδρου. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καππαριάς. Το 1927 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καππαριάς και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Όρμου Κορθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Όρμου Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου.
## Ονομασία
Ο οικισμός οφείλει την ονομασία του στο κοινό επίθετο «Αλαμάννος» πολλών από τους κατοίκους του.
## Διατηρητέα
Οι παρακάτω εκκλησίες και ξωκκλήσια του οικισμού έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία: Αγία Μονή, Μεταμόρφωσις, Αγία Παρασκευή, Άγιος Γεώργιος στο Φανό, Άγιος Ιωάννης, Αγία Μαρίνα, Παναγία στο Παλιόκαστρο, Αγία Φωτεινή, Άγιος Βλάσιος (κοιμητηριακή), Άγιος Πολύκαρπος.
## Αξιοθέατα
*Η πετρόχτιστη βρύση με τη δεξαμενή και τις καμάρες, στο ανατολικό τμήμα του οικισμού
*Το γήπεδο στο νότιο τμήμα του οικισμού
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άνδρου
Αλαμάννος Κορινθίας

Ο **Αλαμάννος** είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας Αθικίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου)  Σαρωνικού, του δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
* Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν *Αλαμάνος*.
## Γεωγραφία
Ο Αλαμάννος είναι χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες των Ονείων ορέων, κοντά στην επαρχιακή οδό Κορίνθου-Νεμέας (ΕΟ 7) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 220. Απέχει 12 χλμ. περίπου Ν.ΝΔ. της Κορίνθου.
## Πληθυσμός
Ο Αλαμάννος έχει διατηρήσει σταθερό τον πληθυσμό του απο την αναγνώριση του το 1928 με μικρές αυξομειώσεις ανάμεσα στις απογραφές.

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 ως *Αλαμάνος* και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αθηκίων (Αθικίων) του -τέως- νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε *Αλαμάννος* και το 1949 υπήχθη στον νομό Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αθικίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Σαρωνικού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σαρωνικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων.
## Αξιοθέατα
* Η μονή Ευαγγελίστριας, στα Όνεια όρη, βορειοανατολικά του οικισμού
* Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία, στα Όνεια όρη, βορειοανατολικά του οικισμού
## Παραπομπές

## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* eetaa.gr

Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
Κάστρο της Κοπεγχάγης

Το **Κάστρο της Κοπεγχάγης** (δανικά: *Københavns Slot*) ήταν κάστρο στο Σλότσχολμεν, στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Κτίστηκε στα τέλη του 14ου αι., στη θέση του σημερινού Ανακτόρου Κρίστιανσμποργκ.
[μικρογραφία|250x250εσ| Το κάστρο της Κοπεγχάγης φαίνεται σε εικονογράφηση από τον Δανικό Άτλα του [Πέντερ Χάνσεν Ρέζεν.]]

## Ιστορία
Το 1167, ο επίσκοπος Άμπσαλον (π. 1128–1201) ίδρυσε ένα φρούριο στη νησίδα Σλότσχολμεν στο λιμάνι της Κοπεγχάγης. Αποτελείτο από μία αυλή με πολλά κτίρια και περιβαλλόταν από τοίχο για προστασία. Κατά τα χρόνια μετά την κατεδάφιση του κάστρου του επισκόπου Άμπσαλον από τη Χανσεατική Ένωση το 1369, τα ερείπια στο νησί καλύφθηκαν με χωματουργικά έργα, επάνω στα οποία κτίστηκε το νέο οχυρό, το κάστρο της Κοπεγχάγης. Το 1343 ο βασιλιάς Βάλντεμαρ Δ΄ ανέλαβε το κάστρο του Άμπσαλον, αλλά μετά το τέλος του το 1375 το δικαίωμα στην ιδιοκτησία επέστρεψε στην επισκοπή Ρόσκιλντε.

Το κάστρο είχε εξωτερικό τείχο (κορτίνα) και περιβαλλόταν από μία τάφρο, που είχε εσωτερική διάμετρο περίπου 50 μέτρα και με έναν μεγάλο, συμπαγή πύργο ως πύλη εισόδου. Το κάστρο ήταν ακόμα ιδιοκτησία του επισκόπου τού Ρόσκιλντε, μέχρι που ο βασιλιάς Έρικ της Πομερανίας σφετερίστηκε τα δικαιώματα του κάστρου το 1417. Η Χανσεατική Ένωση επιτέθηκε στο κάστρο στον βομβαρδισμό της Κοπεγχάγης κατά τη διάρκεια του Δανο-Χανσεατικού Πολέμου (1426–1435). Η επίθεση καταπολεμήθηκε το 1428 από τη βασίλισσα Φιλίππη, η οποία ηγήθηκε της άμυνας από το κάστρο της Κοπεγχάγης.

Από τα μέσα του 15ου αι. το κάστρο χρησίμευε ως κύρια κατοικία και κέντρο διακυβέρνησης του Δανού μονάρχη. Το κάστρο επεκτάθηκε και ξανακτίστηκε αρκετές φορές. Ο βασιλιάς Χριστιανός Δ΄, πρόσθεσε ένα κωδωνοστάσιο στον μεγάλο πύργο εισόδου, ο οποίος με το όνομα Μπλε Πύργος απέκτησε τη φήμη ως φυλακή. Στη δεκαετία του 1720 ο βασιλιάς Φρειδερίκος Δ΄ ανοικοδόμησε πλήρως το κάστρο, αλλά έγινε τόσο βαρύ, που τα τείχη άρχισαν να υποχωρούν και να ραγίζουν. Έγινε λοιπόν φανερό στον βασιλιά Χριστιανό ΣΤ΄, τον διάδοχο του Φρειδερίκου Δ΄, αμέσως μετά την άνοδό του στο θρόνο το 1730, ότι έπρεπε να κτιστεί ένα εντελώς νέο κάστρο. Η κατεδάφιση του υπερεκτεταμένου και απαρχαιωμένου κάστρου της Κοπεγχάγης ξεκίνησε το 1731, για να δημιουργηθεί χώρος για το πρώτο ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Frydendal, Flemming (2005) *Ruinerne under Christiansborg* (København: Slots- og Ejendomsstyrelsen)
* Hvidt, Kristian; Ellehøj, Svend; Norn, Otto (1975) *Christiansborg Slot I-II.* *Udgivet af Folketingets præsidium* (København: Nyt Nordisk Forlag Arnold Busck)

Κατηγορία:Κάστρα στη Δανία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές αποπερατωμένα τον 14ο αιώνα
Κατηγορία:Ιστορία της Κοπεγχάγης
Φρουσιούνα Αργολίδας

Η **Φρουσιούνα** (*παλιότερα: Φρουσίνα, Φροσύνα*) είναι ορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Τραχύ (Αρμενιάς) πάνω από το οροπέδιο της Αλέας σε υψόμετρο 800 μέτρων. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Φρουσιούνας της δημοτικής ενότητας Αλέας του δήμου Άργους - Μυκηνών της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2021 καταγράφτηκαν 11 μόνιμοι κάτοικοι. Το χωριό απέχει 42 χιλιόμετρα από το Άργος και 16 χιλιόμετρα από την Σκοτεινή. 

## Πληθυσμός
Η Φρουσιούνα γνώρισε σε γενικές γραμμές μικρή πληθυσμιακή αύξηση από το 1879 μέχρι και το 1940, με μικρή μείωση το 1889 και μεγάλη το 1920. Μεταπολεμικά κτυπήθηκε από το κύμα της αστυφιλίας και ο πληθυσμός της μειώθηκε σημαντικά. Το 2021 κατέγραψε τεράστια μείωση του πληθυσμού σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αργολίδας
Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Μιχαΐλο Μιλοβάνοβιτς

Ο **Μιχαΐλο Μιλοβάνοβιτς** (Γκοστίνιτσα, Σερβία, 24 Φεβρουαρίου 1879 &#x2013; Ούζιτσε, Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, 28 Νοεμβρίου 1941) ήταν Σέρβος ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Συλλόγου Ζωγράφων της Σερβίας (*Udruženja likovnih umetnika Srbije*). Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μιλοβάνοβιτς ήταν πολεμικός ζωγράφος της Ανώτατης Διοίκησης του Σερβικού Στρατού και, ως εκ τούτου, ζωγράφιζε πορτρέτα των Βοϊβόδων Ραντομίρ Πούτνικ, Ζιβόγιν Μίσιτς, Στέπα Στεπάνοβιτς και Πέταρ Μπόγιοβιτς, καθώς και του στρατηγού Παβλ Γιούρισιτς Στουρμ, του βασιλιά Πέτρου Α΄ της Σερβίας και του αντιβασιλέα Αλεξανδου Α΄ της Γιουγκοσλαβίας. 
μικρογραφία|275x275εσ| Ειρήνη (1917)
## Βιογραφία
Το 1905, ο Μιχαΐλο Μιλοβάνοβιτς εγγράφηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, στην οποία σπούδασε αρχικά υπό τη διεύθυνση του Λούντβιχ φον Χέρτεριχ και στη συνέχεια του Χιούγκο φιν Χάμπερμαν, ενός ζωγράφου ο οποίος φημιζόταν για τα πορτρέτα του. Ο Μιλοβάνοβιτς αποφοίτησε από την Ακαδημία το 1909.  Στη συνέχεια, ο Μιλοβάνοβιτς πήγε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πράγας όπου συναντήθηκε με αρκετούς συμπατριώτες του. 

Το 1912, ο Μιλοβάνοβιτς επέστρεψε στην πατρίδα του με την έναρξη του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου και κατατάχθηκε στον στρατό ως εθελοντής. Άλλοι Σέρβοι καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και οι συνάδελφοί του Ντράγκομιρ Γκλίσιτς, Πέταρ Ρανόσοβιτς και Μίλαν Μιλοβάνοβιτς  ζωγράφιζαν και σχεδίαζαν επίσης στην πρώτη γραμμή. Το 1915, ο Μιλοβάνοβιτς συμμετείχε στην ιδιαίτερα δύσκολη υποχώρηση του σερβικού στρατού μέσω της Αλβανίας.

Ο Μιχαΐλο Μιλοβάνοβιτς σκοτώθηκε στο Ούζιτσε στα τέλη Νοεμβρίου του 1941 από τους κομμουνιστές παρτιζάνους του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο οι οποίοι υποτίθεται ότι τον μπέρδεψαν με έναν Άγγλο κατάσκοπο.  Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά την εποχή της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ο Μιλοβάνοβιτς επισκιάστηκε εντελώς, ενώ το όνομά του παραλείφθηκε βολικά από τις εγκυκλοπαίδειες που ήταν αφιερωμένες σε θέματα τέχνης. Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, οι αρχές του πολιτισμού στο Βελιγράδι απέδωσαν τους περισσότερους πίνακες του Μιχαΐλο Μιλοβάνοβιτς στον Μίλαν Μιλοβάνοβιτς. 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Gallery of Paintings by Mihailo Milovanović στο YouTube

Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς