open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γάιος Βιψτάνος Απρονιανός

Ο **Γάιος Βιψτάνιος Απρονιανός**, λατιν.: *Gaius Vipstanus Apronianus* (απεβ. το 91) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που ήταν *[[Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)|ύπατος]]* το 59 μ.Χ. με συνάδελφο τον Γάιο Φοντέιο Καπίτωνα.  Ο Απρονιανός έγινε αργότερα ανθύπατος (κυβερνήτης) της Αφρικής·  ήταν επίσης μέλος των αδελφών των αγρών.

Το επίθετο (cognomen) Aπρονιανός δημιουργεί αβεβαιότητα. Σύμφωνα με τα λόγια του Ρόναλντ Σάυμ, το όνομά του υποδηλώνει ότι ήταν «είτε Απρόνιος υιοθετημένος από έναν Λεύκιο Βιψτάνο, είτε Βιψτάνος του οποίου ο πατέρας είχε νυμφευτεί μία Απρονία», και στη συνέχεια υπονοεί ότι ο πατέρας της γυναίκας θα μπορούσε να ήταν ο ύπατος του 39, Λεύκιος Απρόνιος Καισιανός.  Η περαιτέρω σχέση του με άλλους Βιψτανούς είναι άγνωστη.

Ο Απρονιανός ενσωματώθηκε στους *αδελφούς των αγρών* (fratresa arvales) το 57. Παρέμεινε μέλος του θρησκευτικού συλλόγου μέχρι τον θάνατό του 34 χρόνια αργότερα, γεγονός που τον κατέστησε ένα από τα μακροβιότερα μέλη των αδελφών των αγρών. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Τίτος Σέξτιος Αφρικανός

δεξιά|μικρογραφία|298x298εσ| Ο οβελίσκος του Tίτου Σέξτιου Αφρικανού στο μουσείο Staatliche Sammlung für Ägyptische Kunst.

Ο **Τίτος Σέξτιος Αφρικανός**, λατιν.: *Titus Sextius Africanus,* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που αποτράπηκε από την Αγριππίνα τη Νεότερη να νυμφευτεί την Ιουνία Σιλάνα.  Υπηρέτησε ως ύπατος το 59 μ.Χ.  Το 62 μ.Χ. έκανε την απογραφή στις επαρχίες της Γαλατίας, μαζί με τον Κόιντο Βολου΄σιο Σατουρνίνο και τον Mάρκο Τρεβέλιο Μάξιμο. Ο Σατουρνίνος και ο Αφρικανός ήταν αντίπαλοι και μισούσαν και οι δύο τον Τρεβέλιο, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε την αντιπαλότητά τους για να τους υπερνικήσει.  Ο Αφρικανός καταγράφεται να παρακολουθεί τις συναθροίσεις των αδελφών των αγρών (fratres arvales) από το 54 έως το 66.  Ο Τίτος Σέξτιος Κορνήλιος Αφρικανός, ο οποίος υπηρέτησε ως ύπατος του Τραϊανού το 112 μ.Χ., ήταν συγγενής του Αφρικανού.

## Δείτε επίσης

## Αναφορές

## Πηγές
* Smith, William, ed. (1870). "Africanus, T. Sextius". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 1. p. 57.

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Γναίος Πεδάνιος Φούσκος Σαλινάτωρ (ύπατος το 61)

Ο **Γναίος Πεδάνιος Φούσκος Σαλινάτωρ**, λατιν.: *Gnaeus Pedanius Fuscus Salinator* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε υπό το Πριγκιπάτο. Διετέλεσε ύπατς στο *διάστημα (nundinium)* του Ιουλίου-Αυγούστου 61, ως συνάδελφος του Λεύκιου Βελήιου Πατέρκουλου.  Είναι γνωστός αποκλειστικά από επιγραφές.

Οι Πεδάνιοι ήταν μία εύπορη οικογένεια, της οποίας οι ρίζες βρισκόταν στην αποικία του Μπαρτσίνο (σύγχρονη Βαρκελώνη) στην Ταρρακωνική Ισπανία. Ο Σαλινάτωρ μπορεί να είναι γιος του Λεύκιου Πεδάνιου Σεκούνδου, υπάτου το 43, και πιστεύεται ότι είναι ο πατέρας του Γναίου Πεδάνιου Φούσκου Σαλινάτορα, υπάτου το 83 ή το 84. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Πόπλιος Πετρόνιος Τουρπιλιανός

Ο **Πόπλιος Πετρόνιος Τουρπιλιανός**, λατιν.: *Poplius Petronius Turpilianus*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που κατείχε διάφορα αξιώματα στα μέσα του 1ου αι. μ.Χ., με πιο αξιοσημείωτο αυτό του κυβερνήτη της Βρετανίας. Ήταν ένας κανονικός ύπατος το έτος 61, με συνάδελφό του τον Λεύκιο Ιούνιο Καισένιο Παίτο. 

Ήταν ο (υιοθετημένος;) γιος του Πόπλιου Πετρόνιου και της Πλαυτίας, αδελφής του Αύλου Πλαύτιου, ο οποίος ήταν ο κατακτητής και πρώτος κυβερνήτης της Βρετανίας.

## Βιογραφία
Διετέλεσε ύπατος το 61, αλλά το δεύτερο εξάμηνο του ίδιου έτους παραιτήθηκε από το αξίωμα, και διορίστηκε κυβερνήτης της Ρωμαϊκής Βρετανίας, αντικαθιστώντας τον Γάιο Σουητόνιο Παυλίνο, ο οποίος είχε απομακρυνθεί από το αξίωμά του μετά την εξέγερση της Βουδίκας. Σε αντίθεση με τα τιμωρητικά μέτρα του Σουητόνιου, ο Πετρόνιος ακολούθησε μία συμφιλιωτική προσέγγιση, και διεξήγαγε λίγες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Το 63 αντικαταστάθηκε από τον Mάρκο Τρεβέλιο Μάξιμο, και διορίστηκε *επιμελητής ύδρευσης* (curator aquarum,επιθεωρητής υδραγωγείων) στη Ρώμη.

Το 65 του απονεμήθηκε θρίαμβος, προφανώς για την αφοσίωσή του στον Αυτοκράτορα Νέρωνα. Μετά το τέλος τού Νέρωνα το 68, ο Σέρβιος Σουλπίκιος Γάλβα, κυβερνήτης της Ταρρακωνικής Ισπανίας, ονομάστηκε Αυτοκράτορας από τη Σύγκλητο. Κατά τη διάρκεια της πορείας του από την Ισπανία στη Ρώμη, ο Γάλβας εκτέλεσε με συνοπτικές διαδικασίες τον Πετρόνιο (ή τον διέταξε να αυτοκτονήσει) ως διοικητή διορισμένο από τον Νέρωνα.

## Αναφορές

### Πρωτογενείς πηγές
* Τάκιτος, *Αγρικόλα* 16 · *[[Χρονικά (Τάκιτου)|Χρονικά]]* 14:29, 14:39, 15:72 · *[[Ιστορίες (Τάκιτου)|Ιστορίαι]]* 1:6, 1:37
* Πλούταρχος, ''Βίος του Γάλβα'' 15
* Φροντίνος, ''Περί της Υδροδότησης της Ρώμης'' 2:102.10

### Δευτερογενείς πηγές
* William Smith (επιμ.) (1870), *Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας* Vol 3 p. 1192 
* Kevin K Carroll (1979), «Η ημερομηνία της εξέγερσης του Boudicca», *Britannia* 10, σελ. 197-202
* Άντονι Ρ. Μπίρλεϊ (1981), *Οι* Φάστι *της Ρωμαϊκής Βρετανίας*

## Υποσημειώσεις

Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Πόπλιος Σουλπίκιος Σκριβόνιος Πρόκουλος

Ο **Πόπλιος Σουλπίκιος Σκριβόνιος Πρόκουλος**, λατιν.: *Publius Sulpicius Scribonius Proculus* (απεβ. το 67 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη βασιλεία του Νέρωνα. Διετέλεσε ύπατος στο *διάστημα (nundinium)* από τον Σεπτέμβριο έως τον Οκτώβριο του 56, ως συνάδελφος του αδελφού του **Πόπλιου Σουλπίκιου Σκιριβόνιου Ρούφου**.  Και οι δύο αδελφοί καταγγέλθηκαν από τον *κατήγορο (delator)* Γάιο Πάκιο Αφρικανό στον αυτοκράτορα Νέρωνα, ο οποίος κάλεσε τους άνδρες στην Αχαΐα με ψευδή προσχήματα. Μόλις έφτασαν, κατηγορήθηκαν βάσει του *lex maiestas,* και αναγκάστηκαν να αυτοκτονήσουν. 

## Βιογραφίες
Οι βίοι των αδελφών είναι γνωστές μόνο εν μέρει. Ο M. Α. Σπάιντελ σημειώνει ότι η προέλευση των Σουλπικίων Σκριβωνίων δεν είναι γνωστή, αλλά πιθανότατα προέρχονται από την Ιταλία.  Ο πατέρας των δύο ανδρών αναγνωρίζεται ως ο συγκλητικός Σκριβόνιος Πρόκουλος, τον οποίο είχε δολοφονήσει ο Αυτοκράτορας Καλιγούλας. 

Η *[[Cursus honorum|σειρά αξιωμάτων]]* (cursus honorum) τους είναι γνωστό μόνο από την υπατεία του. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι, όταν έγινε μία εξέγερση στους Ποτιόλους το έτος 58, την οποία ένας συγκλητικός δεν μπόρεσε να καταστείλει, ο Αυτοκράτορας όρισε μία κοόρτη στον Πρόκουλο και τον Ρούφο, και τους έστειλε στην πόλη για να αποκαταστήσουν την τάξη.  Μία επιγραφή από την αποικία Λούνα (σύγχρονο Λούνι) πιστοποιεί, ότι διορίστηκε *επιμελητής δημοσίων έργων* (curator operum publicorum). 

Το πιο σημαντικό αξίωμα που κατείχε ο Πρόκουλος ήταν κυβερνήτης της αυτοκρατορικής επαρχίας της Κάτω Γερμανίας. Αποδεικτικά στοιχεία για την ημερομηνία της θητείας του παρέχονται από ένα στρατιωτικό δίπλωμα με ημερομηνία 17 Ιουνίου 65,  και ένα αφιέρωμα κτιρίου από το έτος 66.  Η θητεία του ως κυβερνήτη τερματίστηκε, όταν ο Αυτοκράτορας Νέρων κάλεσε τους δύο αδελφούς στο μοιραίο ραντεβού τους στην Αχαΐα.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Πόπλιος Μάριος

Ο **Πόπλιος Μάριος**, Πόπλιου υιός, λατιν.: *Publius Marius P. f.* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και κανονικός ύπατος το 62, με συνεργάτη τον Λεύκιο Αφίνιο Γάλλο.  Αν και ο Φροντίνος καταγράφει, ότι ο Μάριος διορίστηκε *επιμελητής ύδρευσης* (curator aquarum, δηλ. υδραγωγείων) το 64, δεν γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο γι' αυτόν. 

Ο Τζορτζ Χιούστον επισημαίνει, ότι αυτός ο ύπατος δεν είχε πιστοποιημένο επίθετο (cognomen) και το "Κέλσος" προστέθηκε με βάση μία προκαταρκτική ανάγνωση ενός κερωμένου πίνακα από την Πομπηία, CIL IV, 3340.151. 

Πριν από το αξίωμα του Μάριου, οκτώ από τους δέκα συνηθισμένους υπάτους προέρχονταν από οικογένειες υπάτων· οι μισοί από αυτούς μπορούσαν να εντοπίσουν την καταγωγή τους σε άνδρες, που κατείχαν το αξίωμα του υπάτου κατά τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Η Τζούντιθ Γκίνσμπουργκ υποστηρίζει ότι ο Νέρωνας, ο οποίος είχε επηρεαστεί από τον πραιτοριανό έπαρχό του , Σέξτο Αφράνιο Βούρο, και τον διδάσκαλό του, Σενέκα τον Νεότερο, είχε εγκαταλείψει την πολιτική κατευνασμού των μελών αυτών των οικογενειών των υπάτων, και πλέον διόριζε άνδρες που ήταν γνωστοί για τη «φιλία, την προσφορά και την αφοσίωση».  Αν έχει δίκιο, αυτή είναι η μόνη ένδειξη που έχουμε για την προσωπικότητά του.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Γκαμπριέλε Τίντι (ποιητής)

**Γκαμπριέλε Τίντι** (ιταλικά: Gabriele Tinti, 18 Δεκεμβρίου 1979) είναι Ιταλός ποιητής, συγγραφέας, κριτικός τέχνης και μεταφραστής.

## Βιογραφία
Έχει συνεργαστεί με το Getty Center, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, το Βρετανικό Μουσείο, το Μουσείο Τέχνης της Κομητείας του Λος Άντζελες και τα Καπιτωλινά Μουσεία, μεταξύ πολλών άλλων πολιτιστικών ιδρυμάτων. Τα ποιήματά του έχουν ερμηνευθεί από ηθοποιούς όπως ο Άμπελ Φεράρα, ο Γουίλεμ Νταφόε και ο Κέβιν Σπέισι.

## Έργα

* *All Over* (2013)

* *Last Words* (2016)

* *The Earth Will Come to Laugh and to Feast* (2020)

* *Rovine* (2021)

* *Sanguinamenti* (2022)

* *Confessions* (2023)

* *Hungry Ghosts* (2024)

Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P345
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P856
Γάιος Λαικάνιος Βάσσος

Ο **Γάιος Λαικάνιος Βάσσος**, λατιν.: *Gaius Laicanius Bassus*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Διετέλεσε κανον''ικός'' ύπατος για το έτος 64 μ.Χ. με συνάδελφο τον Mάρκο Λικίνιο Κράσσο Φρούγι. 

Καταγόμενος από την Πόλα ή τη Φασάνα της Ιστρίας, όπου η οικογένειά του κατείχε σημαντικά κεραμοποιεία, ο Βάσσος ήταν γιος του Γάιου Λαικάνου Βάσσου, υπάτου το 40. Με βάση το όνομα του Γάιου Λαικάνιου Βάσσου Καικίνα Παίτου, οι ειδικοί υποθέτουν ότι ο Λαικάνιος Βάσσος υιοθέτησε τον Παίτο, ύπατο το 70, ο οποίος ήταν ο βιολογικός γιος του Aύλου Καικίνα Παίτου, υπάτου το 37. Αυτή ήταν πιθανότατα μία υιοθεσία εκ διαθήκης, όπου ο Παίτος πρόσθεσε το όνομα τού Βάσσου στο δικό του, σε αντάλλαγμα για ένα κληροδότημα, καθώς υπάρχουν ενδείξεις ότι ο νεότερος άνδρας χρησιμοποιούσε συχνά το όνομα που έλαβε κατά τη γέννηση.  Το όνομα ενός δεύτερου άνδρα, του Γάιου Λεκάνιου Βάσσου Πάκιου Παιλίγνου, κυβερνήτη της Κρήτης και Κυρηναϊκής, έχει οδηγήσει ορισμένους ερευνητές να υποθέσουν, ότι μπορεί να υιοθετήθηκε και από τον Λαικάνο Βάσσο. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Γάιος Μέμμιος Ρέγουλος

Ο **Γάιος Μέμμιος Ρέγουλος**, λατιν.: *Gaius Memmius Regulus,* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός του 1ου αι. Ήταν κανονικός ύπατος το 63 μ.Χ., με συνάδελφο τον Λεύκιο Βεργίνιο Ρούφο. 

## Καταγωγή
Ο Γ. Μ. Ρέγουλος ήταν γιος του Πόπλιου Μέμμιου Ρέγουλου, αντικαταστάτη υπάτου (consul *suffectus)* το 31 μ.Χ.   Ο παππούς του, Πόπλιος Μέμμιος Ρέγουλος, είχε νυμφευτεί μία γυναίκα από το Ρουσκίνo, στην επαρχία Ναρβωνική Γαλατία. Αν και το έτος γέννησής του είναι αβέβαιο, ο Ρέγουλος γεννήθηκε κατά το δεύτερο μισό της βασιλείας του Αυτοκράτορα Τιβέριου. Ο πατέρας του ήταν κυβερνήτης της Αχαΐας το 35 μ.Χ., και τόσο ο πατέρας όσο και ο γιος τιμήθηκαν με διάφορα αγάλματα.

## Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ρέγουλος διορίστηκε κανονι*κός* ύπατος το 63 μ.Χ., κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα. Συνάδελφός του ήταν ο Λεύκιος Βεργίνιος Ρούφος. Υπηρέτησαν έξι ολόκληρους μήνες, από την 1η (calendae) του Ιανουαρίου έως την 1η (calendae) του Ιουλίου.   Ο πατέρας του Ρέγουλου είχε αποβιώσει δύο χρόνια νωρίτερα, και δεν έζησε για να δει τον γιο του να φτάνει στο απόγειο της σταδιοδορμίας του.  Μετά τη θητεία του ως υπάτου, ο Ρέγουλος εντάχθηκε στο ιερατείο του Αυγούστου (*sodales Augustales),* και αργότερα στο ιερατείο του Κλαυδίου (*[[sodales Claudialium]])*. 

## Δείτε επίσης
* γένος Μεμμίων

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Gaius Plinius Secundus (Pliny the Elder), *[[Natural History (Pliny)|Historia Naturalis]]* (Natural History).
* Publius Cornelius Tacitus, *[[Annals (Tacitus)|Annales]]*.
* Gaius Suetonius Tranquillus, *[[The Twelve Caesars|De Vita Caesarum]]* (Lives of the Caesars, or The Twelve Caesars).
* Lucius Cassius Dio Cocceianus (Cassius Dio), *Roman History*.
* *[[Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology]]*, William Smith, ed., Little, Brown and Company, Boston (1849).
* Theodor Mommsen *et alii*, *[[Corpus Inscriptionum Latinarum]]* (The Body of Latin Inscriptions, abbreviated *CIL*), Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften (1853–present).
* Paul A. Gallivan, "Some Comments on the ''Fasti'' for the Reign of Nero", in *[[Classical Quarterly]]*, vol. 24, pp.&nbsp;290–311 (1974).
* *Der Neue Pauly: Enzyklopädie der Antike. Das klassische Altertum und seine Rezeptionsgeschichte*, Hubert Cancik, Helmuth Schneider, eds., J. B. Metzler, Stuttgart (1996–2012).

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Μάρκος Άννιος Αφρινός

Ο **Μάρκος Άννιος Αφρινός**, λατιν.: *Marcus Annius Afrinus*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος κατείχε διάφορα αξιώματα στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα. Διετέλεσε ύπατος τον Ιούλιο-Αύγουστο του 66, με συνάδελφο τον Γάιο Πάκιο Αφρικανό.  Είναι γνωστός κυρίως από επιγραφές.

Ο Μπερνάρ Ρεμύ δηλώνει ότι τίποτε δεν είναι γνωστό για την καταγωγή του, αλλά σημειώνει ότι ο Κ. Καστίγιο υπονοεί, ότι ο Αφρινός μπορεί να προέρχεται από τη Βαιτική Ισπανία.  Η *[[Cursus honorum|σειρά αξιωμάτων (cursus honorum]])* του Aφρινού είναι ελλιπώς γνωστό. Το πρώτο του αξίωμα που καταγράφεται, ήταν αυτό τού κυβερνήτη της αυτοκρατορικής επαρχίας της Γαλατίας της Μ. Ασίας από το 49 έως το 54 περίπου. Εικάζεται ότι ήταν δημοφιλής κυβερνήτης, καθώς το όνομα και το πορτρέτο του εμφανίζονται στα νομίσματα του Κλαυδικονίου.  Για άγνωστους λόγους, η προαγωγή του στην υπατεία καθυστέρησε πολύ. Σύμφωνα με τη *[[Lex annales]]*, για τους μη πατρίκιους το κενό μεταξύ πραίτορα και υπάτου ήταν 12 χρόνια, ενώ στον Αφρινό χρειάστηκαν τουλάχιστον 17 χρόνια, για να προαχθεί στο προξενείο. 

Γνωρίζουμε μόνο ένα αξίωμα από το υπατικό τμήμα της σειράς αξιωμάτων του. Ο Αφρινός ήταν κυβερνήτης της αυτοκρατορικής επαρχίας της Παννονίας, αμέσως μετά τον Λεύκιο Τάμπιο Φλαβιανό στα τέλη του 69, μέχρι το έτος 73.  Η ζωή του μετά είναι ένα κενό στις πηγές.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Γάιος Λούκιος Τελεσινός

Ο **Γάιος Λούκιος Τελεσινός** (Gaius Luccius Telesimus) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τον 1ο αι. μ.Χ. Ήταν κανονικός ύπατος για το έτος 66, με συνάδελφό του τον Γάιο Σουητόνιο Παυλίνο.  Στον «*Βίο του Απολλώνιου* Τυανέως» του Φιλόστρατου, ο Τελεσινός απεικονίζεται ως ευσεβής ύπατος, που συνομιλεί με τον Απολλώνιο από τα Τύανα. Επιτρέπει στον Απολλώνιο την είσοδο στους ναούς της Ρώμης, την κατοικία του εκεί, και την υιοθέτηση των μεταρρυθμίσεων του Απολλώνιου από τους ναούς. Σύμφωνα με τον Φιλόστρατο, ο Τελεσινός συνέχισε να σπουδάζει φιλοσοφία υπό τον Απολλώνιο.

## Επιγραφές
*
*
**RMD* III 2016
*

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Μπιρ Μογκρέιν

Το **Μπιρ Μογκρέιν** (αραβ. عين بن تيلي) είναι χωριό και κοινότητα στη βόρεια Μαυριτανία, κοντά στο σύνορο με τη Δυτική Σαχάρα, στην Περιφέρεια Τιρίς Ζεμούρ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 το χωριό είχε 1.613 κατοίκους, ενώ η όλη κοινότητα 3.897 κατοίκους. Η μέση ετήσια βροχόπτωση στο Μπιρ Μογκρέιν είναι μόλις 38 χιλιοστόμετρα.

Το Μογκρέιν είναι συνοριακός σταθμός με τη Δυτική Σαχάρα. Το αντίστοιχό του κατά τη διάρκεια της ισπανικής εποχής του Ρίο δε Όρo είναι η θέση Χουέλτα Θεμούρ. Λόγω των επί δεκαετίες πολεμικών συγκρούσεων στην περιοχή της Δυτικής Σαχάρας, υπήρξε σημαντική παρουσία ναρκών ξηράς στο έδαφος της κοινότητας, στο τέλος του πολέμου, οι οποίες καθαρίστηκαν από τις τοπικές αρχές.

## Παραπομπές


Μπιρ Μογκρειν
Αντεκύμ-Πατά

Το **Αντεκυμέ-Πατά** (γαλλ. *Antécume-Pata*) είναι παραμεθόριο χωριό στη Γαλλική Γουιάνα, υπερπόντια περιοχή της Γαλλίας, συγκεκριμένα στην κοινότητα Μαριπασουλά, τη μεγαλύτερη σε έκταση κοινότητα ολόκληρης της Γαλλικής Δημοκρατίας. Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2009 ήταν 150 κάτοικοι.

Το χωριό ιδρύθηκε από τον Αντρέ Κονιά (*André Cognat*, 1938-2021), Γάλλο αρχηγό της φυλής Ουαγιάνα. Το Αντεκυμέ-Πατά διεθέτει νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Παρότι στο σχολείο διδάσκεται η γαλλική γλώσσα, οι κάτοικοι ομιλούν μεταξύ τους τη σράναν τόνγκο, κοινή γλώσσα της ευρύτερης περιοχής.

Το Αντεκυμέ-Πατά βρίσκεται στα σύνορα με το Σουρινάμ, περί τα επτά χιλιόμετρα στον ποταμό Λάουα πάνω από το χωριό Κουμακαχπάν και Παλασίσι.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Αντεκυμε-Πατα
Καγιοντέ

Το **Καγιοντέ** (γαλλ. *Kayodé*) είναι χωριό στη Γαλλική Γουιάνα, υπερπόντια περιοχή της Γαλλίας. Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με εκτίμηση του 2020 ήταν περίπου 350 κάτοικοι, οι οποίοι ανήκουν στις φυλές ιθαγενών Ουαγιάνα και Τέκο, Το Καγιοντέ είναι κτισμένο στην όχθη του ποταμού Ταμπόκ, παραπόταμου του ποταμού Λάουα. Ο Ταμπόκ είναι σήμερα ρυπασμένος από παράνομη εξόρυξη χρυσού, γεγονός που βλάπτει την υγεία των κατοίκων του χωριού, που ψαρεύουν και λούονται στο ποτάμι.

Το 1988 λειτούργησε για πρώτη φορά δημοτικό σχολείο με νηπιαγωγείο στο Καγιοντέ, που επεκτάθηκε εννέα χρόνια αργότερα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
*  

Καγιοντε
Αλ Κιρς

Το **Αλ Κιρς** (περσ. الکایرس) είναι χωριό της νοτιοδυτικής Σαουδικής Αραβίας, στην Επαρχία Τζιζάν. Το Αλ Κιρς βρίσκεται αρκετά κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα και κοντά στα σύνορα με την Υεμένη, και είναι κτισμένο σε πεδινό έδαφος.

## Παραπομπές


Κιρς, Αλ
Ταμπόκ

Ο **Ταμπόκ** (γαλλ. *Tampok*) είναι ποταμός στη ζούγκλα της δυτικής Γαλλικής Γουιάνας. Αποτελεί μεγάλο δεξιό παραπόταμο του ποταμού Λάουα (όπως ονομάζεται ο άνω ρους του ποταμού Μαρονί). Ο Ταμπόκ έχει μήκος 268 χιλιόμετρα και ρέει γενικώς από τα ανατολικά προς τα δυτικά.

 
## Παραπομπές


Ταμποκ
Παράθα

Η **παράθα** είναι ένα επίπεδο ψωμί τυπικό των χωριών της ινδικής υποηπείρου. Είναι ένα ψωμί φτιαγμένο με αλεύρι σίτου σε ένα ζεστό τηγάνι με γκι/λάδι και γενικά είναι γεμιστό με διάφορα λαχανικά: πατάτα, πανίρ (ινδικό τυρί) κ.λπ.

Είναι ένα άζυμο ψωμί, το οποίο συνήθως αποτελείται από αλεύρι, νερό και αλάτι. Περιέχει λιγότερο νερό από την πίτα και αντί για την μαγιά βασίζεται σε ειδική τεχνική ανοίγματος, διπλώματος, και στρώσεων με λιωμένο βούτυρο για να μετατραπεί σε τρυφερό, σχεδόν τραγανό ψωμί. Η παρασκευή του μπορεί να γίνει είτε σε στρογγυλό τηγάνι με βούτυρο, που ονομάζεται ταβάς, είτε σε ένα μαντεμένιο τηγάνι.

Προέρχεται από την ινδική υποήπειρο, με την παλαιότερη αναφορά να αναφέρεται στα πρώιμα μεσαιωνικά σανσκριτικά, στην Ινδία. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή επίπεδα ψωμιά στην ινδική υποήπειρο (Ινδία, Πακιστάν, Νεπάλ, Σρι Λάνκα, και Μπανγκλαντές).


Αρχείο:Paratha stuffed with Moong Dal in North India.jpg|Παράθα με γέμιση φασολιού ροβίτσα.
Αρχείο:Paratha prep3.JPG|Παράθα με γέμιση από πατάτα.
Αρχείο:Cooking paratha in ghee at a shop in parathe wali gali, Delhi, India.jpg|Μαγειρεύοντας παράθα σε ένα γκι (μαγειρικό λίπος) (Δελχί, Ινδία).
Αρχείο:Paratha (Flatbrad).jpg|Μαγειρεύοντας παράθα πάνω σε ζεστή επιφάνεια (Κανιακουμάρι, Ινδία).


## Χαρακτηριστικά στοιχεία
Η παράθα μπορεί να έχει στρογγυλό, τετράγωνο ή τριγωνικό σχήμα. Η γέμιση συνήθως αναμειγνύεται με αλεύρι και παρασκευάζεται με παρόμοιο τρόπο με το ρότι, αν και υπάρχει μια παραλλαγή στην οποία μια μπάλα ζύμης από αλεύρι ανοίγεται και η γέμιση τοποθετείται στο κέντρο. Οι δύο παραλλαγές διαφέρουν ως προς την εσωτερική ζύμη: ενώ η πρώτη είναι πιο λεπτή, η δεύτερη είναι ελαφρώς πιο χοντρή, και στο εσωτερικό διακρίνονται ορισμένες στρώσεις γέμισης.

Η κατανάλωση της παράθα έχει επίσης ορισμένες κοινωνικές διαφοροποιήσεις. Ο χρόνος που αφιερώνεται για την παρασκευή της σε σύγκριση με το ρότι (το οποίο είναι ένα πολύ συνηθισμένο καθημερινό ψωμί) την καθιστά ιδανικό προϊόν για να προσφερθεί σε διακεκριμένους καλεσμένους ή για να ετοιμαστεί για ειδικές περιστάσεις.

Το ψωμί αυτό πιστεύεται ότι άρχισε να πρωτοφτιάχνεται στη βόρεια Ινδία, αν και δεν είναι απολύτως σαφές από ποιες βόρειες κουζίνες εμπνεύστηκε. Η προέλευσή του φαίνεται να έχει προέλθει από διαφορετικές επιρροές: Σίντι, Παντζάμπι, Γκαρουάλι, Μπιτζάρι, Μπενγκάλι και ούτω καθεξής. Εξαπλώθηκε σε όλη τη Νότια Ασία, έτσι μπορούμε να δούμε αυτό το ψωμί να μαγειρεύεται σχεδόν σε όλη την Ινδία. Στο νότο, η *[[κεράλα]] παράθα* είναι ένα πολύ δημοφιλές ψωμί, όπως επίσης είναι δημοφιλές σε όλη την Ινδία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ινδική κουζίνα
Κατηγορία:Πακιστανική κουζίνα
Κατηγορία:Ψωμιά
Άππιος Άννιος Γάλλος

Ο **Άππιος Άννιος Γάλλος**, λατιν.: *Appius Annius Gallus*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατηγός, που άκμασε κατά τον 1ο αι. Κατείχε το αξίωμα του υπάτου το 67, με συνεργάτη τον Λεύκιο Βερουλάνο Σεβήρο.  Ο αντικαταστάτης ύπατος του 67 αναγνωρίζεται συνήθως ως ο στρατηγός, που υποστήριξε τον Όθωνα κατά τη διάρκεια του έτους των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων.

## Βιογραφία

### Στρατιωτική σταδιοδρομία υπό τον Όθωνα
Εκτός από τη θητεία του ως αντικαταστάτη υπάτου, η ζωή του Γάλλου πριν από το έτος 69 είναι μία κενή περίοδος. Εκείνο το έτος, ο ενιαύσιος Αυτοκράτορας Όθων τον επέλεξε ως έναν από τους στρατηγούς του. Ο Γάλλος, μαζί με τον Γάιο Σουητόνιο Παυλίνο και τον Αύλο Μάριο Κέλσο, οδήγησαν τα συγκεντρωμένα στρατεύματα βόρεια από τη Ρώμη, για να αντιμετωπίσουν τις λεγεώνες, που υποστήριζαν τον Βιτέλλιο κοντά στον ποταμό Πάδο.  Ο Τάκιτος σημειώνει, ότι ο Γάλλος ανέλαβε τη διοίκηση των ηγετικών στοιχείων μαζί με τον Τίτο Βεστρίκιο Σπουρίνα.  Μόλις έφτασαν στον Πάδο, ο Όθων έστειλε τον Σπουρίνα να καταλάβει την Πλακεντία, ενώ αυτός βάδιζε προς τη Βερόνα. Μόλις άκουσε ότι οι άνδρες τού Σπουρίνα είχαν περικυκλωθεί από στρατιώτες πιστούς στον Βιτέλλιο, ο Γάλλος κινήθηκε για να βοηθήσει τον συνεργό του, αλλά σταμάτησε στο Βεδριάκον, όταν έφτασε η είδηση ότι ο εχθρός είχε εκδιωχθεί, μετά από μία ανεπιτυχή επίθεση. 

Ο Γάλλος δεν ήταν παρών στη μάχη του Βεδριάκον που ακολούθησε, επειδή είχε τραυματιστεί από πτώση από το άλογό του.  Μαζί με τον Σουητόνιο Παυλίνο και τον Μάριο Κέλσο αντιτάχθηκε στην άμεση εμπλοκή με τους άνδρες του Βιτέλλιου, συμφωνώντας με τη συμβουλή τους ότι ο Όθων θα ήταν καλύτερα να περιμένει, μέχρι να φθάσουν οι λεγεώνες από τα Βαλκάνια. Παρ' όλα αυτά, ο Αυτοκράτορας Όθων αγνόησε τη συμβουλή τους, και οι άνδρες του ηττήθηκαν στο Βεδριάκον.  Όταν ο Βέδιος Ακουίλα, διοικητής μίας από τις λεγεώνες που υποστήριζαν τον Όθωνα, επέστρεψε στο στρατόπεδο, και βρέθηκε να είναι πιθανό θύμα μίας δολοφονικής ομάδας ηττημένων στρατιωτών, ο Άννιος Γάλλος παρενέβη, και του έσωσε τη ζωή. 

### Υπό τον Βεσπασιανό
Παρά το γεγονός ότι υποστήριξε έναν από τους ανεπιτυχείς αντιπάλους για τα αυτοκρατορικά εμβλήματα, ο Γάλλος κατάφερε να αποφύγει να γίνει θύμα των επακόλουθων προγραφών. Στη συνέχεια, εμφανίζεται ως στρατηγός υπό τον Βεσπασιανό, με αποστολή να βοηθήσει στην καταστολή των Σεκουανών, οι οποίοι είχαν επαναστατήσει μαζί με τους Βαταβιανούς.  Ο Βέρνερ Εκ το θεωρεί αυτό ως απόδειξη, ότι ο Γάλλος είχε διοριστεί κυβερνήτης της Άνω Γερμανίας προς το τέλος του έτους 69, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 72, όταν αντικαταστάθηκε από τον Γναίο Πινάριο Κορνήλιο Κλήμην . 

Οι ενέργειές του, μετά την επιστροφή του στη Ρώμη από την Άνω Γερμανία, δεν είναι γνωστές.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Μάρκος Αρούντιος Ακουίλα (ύπατος το 66)

**Ο Μάρκος Αρούντιος Ακύλας**, λατιν.: *Marcus Arruntius Aquila* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που άκμασε κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Κατείχε το αξίωμα του αντικαταστάτη υπάτου το 66, με συνάδελφο τον Mάρκο Βέτιο Βολάνο.  Τού ονόματός του στις *Acta Arvalia* (CIL VI, 2044 ) λείπει το επίθετο (cognomen), το οποίο ο Τζιουζέπε Καμοντέκα ανακατασκεύασε από μία αδημοσίευτη κηρώδη πλάκα από το Ηράκλειο. 

Ο Ακύλας καταγόταν από οικογένεια από το Πατάβιον, απόγονος του Αρούντιου Ακύλα, κυβερνήτη της Γαλατίας το 6 π.Χ., ο οποίος είχε έναν γιο ονόματι Μάρκο.  Είναι γνωστός ως πατέρας του Μάρκου Αρούντιου Ακύλα, υπάτου το 77. Το γεγονός ότι ο γιος του έγινε ύπατος 11 χρόνια αργότερα, οδήγησε τον Ρόναλντ Σάυμ να υποψιαστεί, ότι ο πρεσβύτερος Ακύλας «ήταν περισσότερο από ώριμος σε ηλικία», όταν ανέλαβε τις φάσκεις.  Ο Aκουίλα είναι πιθανώς συγγενής με τον Λεύκιο Αρούντιο Στέλλα, ύπατο το 100.

Η σταδιοδορμία του δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή. Μόνο ένα από τα αξιώματα που κατείχε, είναι γνωστό: ένας χιλιομετρικός στύλος, που ανακτήθηκε από τη Λυκία βεβαιώνει, ότι διετέλεσε επίτροπος (procurator) του Αυτοκράτορα Κλαύδιου το 50 μ.Χ. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Τεβφίκιγε

Το **Τεβφίκιγε** (τουρκικά: Tevfikiye) είναι χωριό στην περιοχή των Δαρδανελλίων της Τουρκίας, στην ομώνυμη επαρχία. Ο πληθυσμός του είναι 425 κάτοικοι (2021). Βρίσκεται δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο της Τροίας.

Ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, κυρίως από Βούλγαρους μετανάστες κατά την περίοδο των μεγάλων πληθυσμιακών μετακινήσεων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Λόγω της γειτνίασής του με την αρχαία Τροία, το χωριό έχει αποκτήσει πολιτιστική σημασία και έχει διαμορφωθεί σε «αρχαιολογικό χωριό» με θεματικά στοιχεία εμπνευσμένα από την ελληνική μυθολογία. Τον Ιούνιο του 1920 απελευθερώθηκε προσωρινά από τον Ελληνικό Στρατό κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, αλλά ανακαταλήφθηκε από τους Τούρκους το 1922. Σήμερα, αποτελεί σημείο ενδιαφέροντος για τους επισκέπτες της αρχαίας Τροίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Κλεόπα Εμσούγια

Ο **Κλεόπα Εμσούγια** (*Cleopa David Msuya*, 4 Ιανουαρίου 1931 – 7 Μαΐου 2025) ήταν ο πρωθυπουργός της Τανζανίας από τις 7 Νοεμβρίου 1980 έως τις 24 Φεβρουαρίου 1983 και ξανά από τις 7 Δεκεμβρίου 1994 έως τις 28 Νοεμβρίου 1995.

## Προσωπική ζωή
Ο Μσούγια γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1931 στο Τσομβού του Ουσάνγκι, στην περιοχή Μουάνγκα της περιφέρειας Κιλιμάντζαρο. Φοίτησε στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Μακερέρε από το 1952 έως το 1955 και εργάστηκε για την κοινωνική και κοινοτική ανάπτυξη σε αγροτικές περιοχές από το 1956 έως το 1964. 

## Πολιτική σταδιοδρομία
Από το 1964, υπηρέτησε ως Μόνιμος Γραμματέας σε διάφορα υπουργεία: στο Υπουργείο Κοινοτικής Ανάπτυξης και Πολιτισμού (1964-65), στο Υπουργείο Εγκατάστασης Γαιών και Ανάπτυξης Υδάτων (1965-67), στο Υπουργείο Οικονομικών Υποθέσεων και Σχεδιασμού (1967-70) και στο Υπουργείο Οικονομικών (1970-72).

Διορίστηκε υπουργός Οικονομικών στις 18 Φεβρουαρίου 1972 και υπηρέτησε σε αυτή τη θέση μέχρι να γίνει υπουργός Βιομηχανίας στις 3 Νοεμβρίου 1975. Μετά από πέντε χρόνια ως υπουργός Βιομηχανίας, έγινε πρωθυπουργός τον Νοέμβριο του 1980, υπηρετώντας έως τον Φεβρουάριο του 1983. Στη συνέχεια, επανήλθε ως υπουργός Οικονομικών από τον Φεβρουάριο του 1983 έως τον Νοέμβριο του 1985. Στις 6 Νοεμβρίου 1985 ο ρόλος του διευρύνθηκε και έγινε υπουργός Οικονομικών, Οικονομικών Υποθέσεων και Σχεδιασμού έως τον Μάρτιο του 1989.

## Μετέπειτα χρόνια
Μετά τη συνταξιοδότησή του, ο Εμσούγια παρέμεινε ενεργός στο κόμμα Chama Cha Mapinduzi (CCM). Το 2006, παρέμεινε μέλος της Εθνικής Εκτελεστικής Επιτροπής του CCM. Ήταν επίσης πρόεδρος του Φόρουμ Ανάπτυξης Κιλιμάντζαρο.

Στις 23 Οκτωβρίου 2019, σε ηλικία 88 ετών, διορίστηκε καγκελάριος του Ινστιτούτου Άρντι από τον πρόεδρο της Ηνωμένης Δημοκρατίας της Τανζανίας. Απεβίωσε από καρδιακές επιπλοκές στις 7 Μαΐου 2025, σε ηλικία 94 ετών, σε νοσοκομείο στο Νταρ ες Σαλάμ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τανζανίας
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Τανζανίας
Καμινίτο

Το **Καμινίτο** ("μικρό πεζοδρόμιο" ή "μικρό μονοπάτι" στα ισπανικά) είναι ένας δρόμος-μουσείο, ένα παραδοσιακό σοκάκι, που βρίσκεται στη Λα Μπόκα, μια γειτονιά του Μπουένος Άιρες, στην Αργεντινή. Η περιοχή έχει ιδιαίτερη πολιτιστική σημασία καθώς αποτέλεσε έμπνευση για τη μουσική του διάσημου τραγουδιού τάνγκο "Caminito (1926)", που συνέθεσε ο Αργεντίνος μουσικός Juan de Dios Filiberto.

Κοντά στο Καμινίτο βρίσκεται η Vuelta de Rocha, που αποτελεί ιστορικό μέρος της πόλης του Μπουένος Άιρες.

## Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, ένα μικρό ρυάκι (παραπόταμος του ποταμού Ριατσουέλο), περνούσε κατά μήκος της περιοχής στην οποία βρίσκεται τώρα το Καμινίτο. Αργότερα, αυτή η περιοχή έγινε γνωστή ως *Puntin*, που είναι το υποκοριστικό της γέφυρας στη διάλεκτο της Γένοβας (μια μικρή γέφυρα που διευκόλυνε τη διάσχιση πάνω από το ρυάκι). Όταν το ρυάκι "ξηράθηκε", τη θέση του πήραν οι σιδηροδρομικές γραμμές Ferrocarril Buenos Aires y Puerto de la Ensenada. Στο τέλος του Καμινίτο, κατά μήκος της οδού Garibaldi, υπάρχουν ακόμα και σήμερα κάποιες εγκαταλελειμμένες ράγες.  

Το 1954, ο σιδηροδρομικός σταθμός έκλεισε και το Καμινίτο έγινε χωματερή, αποκτώντας αρνητική φήμη στην περιοχή. Τα επόμενα χρόνια, ο Benito Quinquela Martín, Αργεντίνος μουσικός που έμενε στην περιοχή, επιμελήθηκε τις κατόψεις των κτιρίων του εγκαταλελειμμένου κεντρικού δρόμου, χρησιμοποιώντας παστέλ χρώματα. Μέχρι το 1960 είχε τοποθετηθεί μία ξύλινη σκηνή στο νότιο άκρο του δρόμου, ενώ το 1972 η η σκηνή αντικαταστάθηκε με γειτονικό θέατρο. Ο Benito Quinquela Martín ήταν φίλος του Juan de Dios Filiberto, Αργεντίνου συνθέτη τάγκο, δημιουργού του έργου "Caminito (1926)".  

**Καμινίτο**  
Αρχείο:Caminito-1939.jpg|Το *Καμινίτο* ως σιδηροδρομικός σταθμός το 1939
Αρχείο:Caminito_1960.png|Το *Καμινίτο* το 1960, έχοντας πρόσφατα αναστηλωθεί
Αρχείο:Caminito_Buenos_Aires_Argentina.jpg|Ο στίχος *Caminito*, πέρασε στην αιωνιότητα από τον Juan de Dios Filiberto
Αρχείο:Caminito_Farolito.jpg|Παστέλ αποχρώσεις στο *Καμινίτο*
Αρχείο:Caminito_Havanna_Buenos_Aires.jpg|Πινακίδα στο μαγαζί Havanna στο *Καμινίτο* 


## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Caminito Street in La Boca neighbourhood
Βουλευτικές εκλογές στο Τατζικιστάν 2025

Οι **κοινοβουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο [[Τατζικιστάν]]** στις 2 Μαρτίου 2025 για την εκλογή της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων. Οι εκλογές διεξήχθησαν χωρίς την παρουσία ανεξάρτητων παρατηρητών και οδήγησαν, όπως αναμενόταν, σε σαρωτική νίκη του κυβερνώντος Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος.

## Εκλογικό σύστημα
Οι 63 βουλευτές της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων εκλέγονται με δύο μεθόδους: 41 μέλη εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το σύστημα δύο γύρων, ενώ 22 έδρες κατανέμονται με αναλογική εκπροσώπηση σε μία ενιαία εθνική περιφέρεια, με εκλογικό όριο 5%. Οι ψηφοφόροι καταθέτουν μία ψήφο για έναν υποψήφιο στην μονοεδρική τους περιφέρεια, ενώ το συνολικό πλήθος ψήφων σε όλες τις περιφέρειες χρησιμοποιείται για τον καθορισμό των εδρών αναλογικής εκπροσώπησης. Σε κάθε περιφέρεια, απαιτείται συμμετοχή τουλάχιστον 50% για να θεωρηθεί έγκυρη η εκλογή.

Είκοσι πέντε από τα 33 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται έμμεσα από τα νομαρχιακά και δημοτικά συμβούλια των πέντε περιφερειών του Τατζικιστάν για θητεία πέντε ετών, με κάθε περιφέρεια να εκπροσωπείται από ίσο αριθμό μελών. Τα υπόλοιπα οκτώ μέλη διορίζονται από τον πρόεδρο της χώρας.

## Αποτελέσματα

## Αντιδράσεις
Η Ρωσία, η Κίνα και οι γειτονικές χώρες της Κεντρικής Ασίας υποστήριξαν τα αποτελέσματα των εκλογών, ενώ ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη αρνήθηκε να στείλει παρατηρητές λόγω έλλειψης «επίσημων εγγυήσεων» ότι θα τους επιτρεπόταν να πραγματοποιήσουν την αποστολή τους. Η εκλογική επιτροπή του Τατζικιστάν δεν εξέδωσε επίσης διαπιστεύσεις σε μέσα ενημέρωσης που δεν σχετίζονται με την κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων του τοπικού παραρτήματος του Radio Free Europe/Radio Liberty και του Asia-Plus, επικαλούμενη διοικητικά ζητήματα.

## Παραπομπές


2025
Τατζικισταν
Μπριγκίτε Χάας

Η **Μπριγκίτε Χάας** (*Brigitte Haas* (, γενν. στις 27 Δεκεμβρίου 1964) είναι δικηγόρος και πολιτικός από το Λίχτενσταϊν και πρωθυπουργός του Λιχτενστάιν από το 2025. Είναι η πρώτη γυναίκα στο πρωθυπουργικό αξίωμα στην ιστορία του πριγκηπάτου.

## Πρώτα χρόνια
Η Χάας μεγάλωσε στο Σάαν και ολοκλήρωσε μια μαθητεία στη δημόσια διοίκηση του Λιχτενστάιν προτού σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης.

Διετέλεσε αναπληρώτρια γενική διευθύντρια του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου του Λιχτενστάιν από το 2004 έως το 2019 και γενική διευθύντρια του από τον Αύγουστο του 2019 έως το 2025.

## Πρωθυπουργός του Λιχτενστάιν
Η Χάας ήταν υποψήφια της Πατριωτικής Ένωσης για τη θέση της Πρωθυπουργού στις γενικές εκλογές του 2025. Οι εκλογές οδήγησαν σε νίκη του κόμματος και η Χάας διορίστηκε πρωθυπουργός στις 10 Απριλίου 2025, ηγούμενη νέας κυβερνητικής συμμαχίας με το Προοδευτικό Κόμμα Πολιτών. Πριν από την εκλογή της, η Χάας θεωρούνταν άγνωστη πολιτικά, αλλά ανέλαβε την υποψηφιότητα του κόμματός της μετά την απόφαση του απερχόμενου πρωθυπουργού Ντάνιελ Ρις να μην διεκδικήσει ξανά το αξίωμα.  

## Προσωπική ζωή
Η Χάας ζει στη Βαντούζ και είναι παντρεμένη με τον Χούμπερτ Όσπελτ.

## Παραπομπές


Χαας
Χαας
Χαας
Κέτλτοφτ

Το **Κέτλτοφτ** (αγγλ. *Kettletoft*) είναι χωριό και μικρό λιμάνι στο νησί Σάντι του αρχιπελάγους των Ορκάδων, που ανήκει στη Σκωτία. Το χωριό έχει λιγότερους από 400 κατοίκους και βρίσκεται στη νότια ακτή του νησιού. Συνδέεται με επαρχιακές οδούς με τους μικρούς οικισμούς Σκαρ στα βόρεια και Νόρθγουολ στα βορειοανατολικά. Η αποβάθρα του Κέτλτοφτ, μαζί με το νεωλκείο («γλίστρα»), εγγράφηκαν ως διατηρητέα κτίσματα «Κατηγορίας B» στις 16 Σεπτεμβρίου 1999.

## Παραπομπές


Κετλτοφ
Μπάλφουρ (Ορκάδες)

Το **Μπάλφουρ** (αγγλ. *Balfour*) είναι χωριό και λιμάνι στο νησί Σάπινσι, του αρχιπελάγους των Ορκάδων, που ανήκει στη Σκωτία. Πρόκειται για το μοναδικό χωριό στο νησί και στην απογραφή του 2011 είχε 307 κατοίκους. Είναι κτισμένο στον όρμο Έλγουικ, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ως αγκυροβόλιο από τον Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας προτού εκείνος πλεύσει προς νότο και ηττηθεί από τους Σκωτσέζους το έτος 1263 στη Μάχη του Λαργκς. Σήμερα στο λιμάνι του Μπάλφουρ υπάρχουν αμυντικά ψευδοτείχη. Το χωριό είναι γνωστό για το ομώνυμο Κάστρο του Μπάλφουρ, που παραγγέλθηκε από τον συνταγματάρχη Ντέιβιντ Μπάλφουρ και κτίσθηκε το 1847 από τον Εδιμβουργιανό αρχιτέκτονα Ντέιβιντ Μπράυς — σήμερα λειτουργεί ως ξενοδοχείο. Υπάρχει δρομολόγιο πορθμείου προς το Κέρκουολ, που από το 1990 εξυπηρετείται από πλοία Ρο-Ρο.

## Παραπομπές


Μπαλφουρ
Our Last Summer (τραγούδι)

Το "**Our Last Summer**" αποτελεί κομμάτι του έβδομου άλμπουμ του σουηδικού συγκροτήματος ABBA, με τίτλο *[[Super Trouper]]*. Οι συνθέτες του κομματιού είναι ο Μπένι Άντερσον και ο Μπιορν Ούλβεους.

Ο Ούλβεους εμπνεύστηκε το τραγούδι αναπολώντας έναν εφηβικό του έρωτα. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στο Παρίσι, συνάντησε μια κοπέλα από την πόλη του που εργαζόταν εκεί ως νταντά. "Δεν είχε συμβεί κάτι ερωτικό μεταξύ μας στη Σουηδία", ανέφερε χαρακτηριστικά, "αλλά το Παρίσι τείνει να έχει τέτοιου είδους επίδραση στους ανθρώπους, και έτσι έγινε και με εμάς. Με πήγε βόλτα στο Καρτιέ Λατέν, στα Ηλύσια Πεδία και στον Πύργο του Άιφελ, αλλά για να είμαι ειλικρινής δε θυμάμαι πολύ από το Παρίσι. Κυρίως θυμάμαι εκείνη!"

Η ηχογράφηση του τραγουδιού ξεκίνησε στις 4 Ιουνίου 1980 στο Polar Music Studios. Το κομμάτι ερμηνεύει η Άνι-Φριντ Λίνγκσταντ, ενώ η ηχογράφηση υπάρχει και σε φωτογραφικά ντοκουμέντα του Anders Hanser.

Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τη γέφυρα του τραγουδιού, μπορεί να διακρίνει λίγη από τη μελωδία του κομματιού "Anthem" (σε σόλο κιθάρας από το Λάσσε Γουέλλαντερ), που αργότερα έμελλε να ενταχθεί στο μιούζικαλ Chess. Ο Άντερσον και ο Ούλβεους δούλευαν πάνω  στη μελωδία του "Anthem" για αρκετά χρόνια αλλά δεν είχαν βρει τρόπο να το εντάξουν σε κομμάτι των ABBA. Όταν τελικά το επέλεξαν για το μιούζικαλ "Chess", ήλπιζαν ότι κανείς δεν θα παρατηρούσε ότι μέρος του είχε ήδη χρησιμοποιηθεί στο "Our Last Summer".

Το κομμάτι ακούγεται στο *[[Mamma Mia! (μιούζικαλ)|Mamma Mia!]]*, μιούζικαλ βασισμένο στα τραγούδια των ABBA, στην ταινία του 2008 με το ίδιο όνομα, και στο **. Η τελευταία εκδοχή του κομματιού έλαβε βραβείο Silver από την BPI το 2022.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τραγούδια του 1980
Κατηγορία:Τραγούδια των ABBA
Μπρίνιαν

Το **Μπρίνιαν** (αγγλ. *Brinian*) είναι μικρό χωριό με λιμανάκι στη νότια ακτή του νησιού Ράουσι του αρχιπελάγους των Ορκάδων, που ανήκει στη Σκωτία. Ο πληθυσμός του χωριού σήμερα είναι περίπου 200 κάτοικοι. Η διατηρητέα έπαυλη Τρούμλαντ (*Trumland*) βρίσκεται στα δυτικά του χωριού, και λίγο πιο πάνω υπάρχερι ο θολωτός νεολιθικός τάφος («τούμπα») Taversöe Tuick. Το Μπρίνιαν υπάγεται στην ενορία Ράουσι και Έτζιλσυ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πληροφορίες

Μπρινιαν
Λάυνες

Το **Λάυνες** (αγγλ. *Lyness*) είναι χωριό και μικρό λιμάνι στην ανατολική ακτή του νησιού Χόυ, νότιου νησιού του αρχιπελάγους των Ορκάδων, που ανήκει στη Σκωτία. Το χωριό υπάγεται στην ενορία των Γουόλς και Φλότα

Τη δεκαετία του 1920 το Λάυνες ήταν για μικρό διάστημα η έδρα της εταιρείας ανακτήσεως μετάλλων Cox and Danks, που ανακτούσε χάλυβα από τον γερμανικό στόλο που είχαν βυθίσει οι ίδιοι οι Γερμανοί μετά την ήττα τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο λιμάνι του Λάυνες βρισκόταν η «Προσερπίνα», η κυριότερη βάση του βρετανικού στόλου στο Σκάπα Φλόου.

## Παραπομπές


Λαυνες
Πήρογουολ

Το **Πήρογουολ** (αγγλ. *Pierowall*) είναι παραλιακό χωριό με 100 περίπου κατοίκους και λιμάνι, στο νησί Γουέστρι, βόρειο νησί του αρχιπελάγους των Ορκάδων, που ανήκει στη Σκωτία. Το Πήρογουολ είναι κτισμένο σε ομώνυμο κλειστό όρμο της ανατολικής ακτής του νησιού. Είναι ο μεγαλύτερος οικισμός του Γουέστρι και ο πληθυσμός του αυξήθηκε από 108 κατοίκους το 1961 σε περισσότερους από 300 σήμερα. Διαθέτει γυμνάσιο, ταχυδρομείο, τραπεζικό υποκατάστημα, πυροσβεστικό σταθμό, ένα ξενοδοχείο και μια ψαροταβέρνα..

Υπάρχει ποικιλία ιστορικών ερειπίων στην περιοχή του χωριού, από τη Νεολιθική εποχή, την Εποχή του Σιδήρου, τον Μεσαίωνα και μεταγενέστερα. Ξεχωρίζει ένα μεγάλο παγανιστικό νεκροταφείο των Βίκινγκ, στους αμμόλοφους δίπλα στο χωριό, από όπου ανακτήθηκαν τέχνεργα, μεταξύ των οποίων ένα χρυσό βραχιόλι μπράτσου.

## Παραπομπές


Πηρογουολ
Γναίος Άρριος Αντωνίνος

Ο **Γναίος Άρριος Αντωνίνος**, λατιν.: *Gnaeus Arrius Antoninus* (γενν. το 31) ήταν ο εκ μητρός παππούς του Αυτοκράτορα Αντωνίνου Πίου.

## Βιογραφία
Μέλος του γένους των Αρρίων, μίας οικογένειας με υπατική τάξη, ο Αντωνίνος ήταν επίσης κάτοχος αξιώματος, έχοντας διατελέσει δύο φορές ύπατος: την πρώτη φορά το 69 με τον Αύλο Μάριο Κέλσο ως συνεργάτη του,  και τη δεύτερη το 97 με τον Γάιο Καλπούρνιο Πίσωνα ως συνεργάτη του.  Ο Αντωνίνος ήταν επίσης ανθύπατος της Ασίας το 78/79.  Ο Αντωνίνος ήταν φίλος και αλληλογραφούσε με τον συγκλητικό και ιστορικό Πλίνιο τον Νεότερο. Η *[[Ιστορία των Αυγούστων]]* τον περιγράφει ως «δίκαιο άτομο», που λυπήθηκε τον Νέρβα, όταν εκείνος έγινε Αυτοκράτορας το 96.  Ο Τζον Γκρέιντζερ σημειώνει ότι «ήταν η ανώτερη προσωπικότητα, σε ένα ισχυρό αριστοκρατικό δίκτυο, που επικεντρώθηκε στη Ναρβωνική Γαλατία, και επεκτάθηκε στην Ισπανία, του οποίου τα μέλη περιλάμβαναν τους Τ. Αυρήλιο Φούλβος, Π. Ιούλιο Λούπο και Μ. Άννιο Βέρο». 

## Οικογένεια
Ο Άρριος Αντωνίνος νυμφεύτηκε τη Βοϊονία Προκίλλα, με την οποία απέκτησε δύο κόρες: την Αρρία Αντωνίνα και την Αρρία Φαδίλλα. Η Αρρία Φαδίλλα παντρεύτηκε τον Tίτο Αυρήλιο Φούλβο, κανονικό ύπατο το 89, και μόνο τέκνο τους ήταν ο Τίτος Αυρήλιος Φούλβος Βοιόνιος Άρριος Αντωνίνος, ο οποίος, ως Αντωνίνος Πίος, έγινε Αυτοκράτορας (138-161). Ο πατέρας του Αντωνίνου Πίου είχε αποβιώσει, όταν εκείνος ήταν νέος. Μετά το τέλος τού Φούλβου, η Αρρία Φαδίλλα παντρεύτηκε τον Πόπλιο Ιούλιο Λούπο, αντικαταστάτη ύπατο το 98, και του γέννησε δύο κόρες, την Ιουλία Φαδίλλα και την Αρρία Λουπούλα.

Ο Αντωνίνος μεγάλωσε τον εγγονό του Αντωνίνο Πίο, και όταν απεβίωσε, ο Αντωνίνος Πίος κληρονόμησε τα χρήματά του. Μέσω των κληρονομιών και των δύο πλευρών, ο Αντωνίνος Πίος έγινε ένας από τους πλουσιότερους άνδρες της Ρώμης.

Η Αρρία Αντωνία παντρεύτηκε τον Λεύκιο Καισένιο Παίτο και είχε τέκνο τον Λεύκιο Καισένιο Αντωνίνο αντικαταστάτη ύπατο το 128.

## Αναφορές

## Πηγές
* Βιογραφία του Αντωνίνου Πίου

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Γναίος Καικίλιος Σίμπλεξ

Ο **Γναίος Καικίλιος Σίμπλεξ**, λατιν.: *Gnaeus Caecilius Simplex*, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στα μέσα του 1ου αι. μ.Χ. Ο ενιαύσιος Αυτοκράτορας Βιτέλλιος τον διόρισε ύπατο κατά τη διάρκεια του έτους των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων, με συνάδελφό του τον Γάιο Κουίνκτιο Αττικό, αντικαθιστώντας τον Μάρτιο Μάκερ και τον Κουίνκτιο Αττικό. Πολλοί πίστευαν ότι ο Σίμπλεξ είχε δωροδοκήσει τον Βιτέλλιο για να διοριστεί σε αυτό το αξίωμα, και κατηγορήθηκε γι' αυτό στη Σύγκλητο. Ωστόσο ο Βιτέλλιος υπερασπίστηκε τον Σίμπλεξ και «αργότερα απένειμε στον Σίμπλεξ μία υπατεία, που δεν είχε εξαγοραστεί με έγκλημα ή χρήματα». 

Το πρώτο γνωστό αξίωμά του ήταν ότι έγινε ανθύπατος (κυβερνήτης) της Σαρδηνίας, η οποία εκείνη την εποχή ήταν δημόσια επαρχία. Κατείχε αυτό το αξίωμα κατά την περίοδο 67/68.  Κατά τη διάρκεια της υπατικής του θητείας τους δύο τελευταίους μήνες του έτους 69, ο Σίμπλεξ καταγράφεται για δύο πράξεις. Η πρώτη ήταν η ευθύνη της καταγραφής των ονομάτων των εθελοντών, που ήθελαν να ενταχθούν στον στρατό του Βιτέλλιου εναντίον των δυνάμεων του Βεσπασιανού .  Η δεύτερη, το πρωί της 18ης Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, ήταν να αρνηθεί να δεχτεί το στιλέτο του Βιτέλλιου, όταν επιχείρησε να το δώσει ως μορφή παραίτησης από το αξίωμα του Αυτοκράτορα. 

Μία επιγραφή από το Μούστι της Τυνησίας -που δημοσιεύτηκε το 2009- παρέχει πρόσθετες πληροφορίες για τον Σίμπλεξ.  Μία από αυτές είναι ότι ο Σίμπλεξ ήταν ανθύπατος (κυβερνήτης) της Αφρικής, πιθανότατα στα τέλη της δεκαετίας του '80. Το δεύτερο είναι ότι παρέχει όχι μόνο το όνομά του (praenomen) *Γναίος*, αλλά και ένα δεύτερο και προηγουμένως άγνωστο επώνυμο (gentilicum), *το Πινάριος*. Υπάρχουν δύο άλλοι συγκλητικοί, που φέρουν την ονομασία "Γναίος Πινάριος": ο Γναίος Πινάριος Κορνήλιος Κλήμης, αντικαταστάτης ύπατος είτε το 71, είτε το 72, και ο Γναίος Πινάριος Αιμίλιος Κικατρίκουλα, ύπατος στο 72. Αυτό οδήγησε την Όλι Σαλομίες στο συμπέρασμα, ότι «η πιο οικονομική εξήγηση για την ύπαρξη των τριών σύγχρονων Γαΐων Πιναρίων θα ήταν να υποθέσουμε έναν κατά τα άλλα άγνωστο Γάιο Πινάριο, πιθανώς έναν άνθρωπο με περιουσία, αλλά ίσως χωρίς απογόνους, ο οποίος θα μπορούσε να είχε υιοθετήσει με διαθήκη τρεις πολλά υποσχόμενους νεότερους συγκλητικούς». 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Λούκιος Βεργίνιος Ρούφος

μικρογραφία|250x250εσ| Τάφος του Λούκιου Βεργίνιου Ρούφου, στη Λαδίσπολι.
Ο **Λούκιος Βεργίνιος Ρούφος**, λατιν.: *Lucius Verginius Rufus* (15 μ.Χ. - 97· μερικές φορές λανθασμένα ονομάζεται Λούκιος Βιργίνος Ρούφος) ήταν Ρωμαίος διοικητής της Άνω Γερμανίας στα τέλη του 1ου αι. Διετέλεσε τρεις φορές ύπατος (το 63, το 69 και το 97). Γεννήθηκε κοντά στο Κόμον, την γενέτειρα του Πλίνιου του Πρεσβύτερου και του Πλίνιου του Νεότερου.

Ο Βεργίνιος Ρούφος γεννήθηκε στη Βόρεια Ιταλία ως μέλος γένους ιππέων. Έγινε ύπατος το 63 υπό τον Αυτοκράτορα Νέρωνα. Μετά την υπατεία του, ο Βεργίνιος Ρούφος έγινε κυβερνήτης της Άνω Γερμανίας. Όταν ο Γάιος Ιούλιος Βίνδηξ επαναστάτησε εναντίον του Νέρωνα το 67, ο Βεργίνιος Ρούφος οδήγησε στρατό εναντίον του, και νίκησε τον επαναστάτη το 68 κοντά στη σημερινή Μπεζανσόν. Μετά την πτώση του Νέρωνα, οι λεγεώνες υπό τον Βεργίνιο Ρούφο τον χαιρέτησαν ως Αυτοκράτορα έναντι του Σέρβιου Σουλπίκιου Γάλβα (σύμμαχου του Βίνδηκα), αλλά ο Βεργίνιος Ρούφος αρνήθηκε να δεχτεί την πορφύρα. Μετά το τέλος του Μάρκου Σάλβιου Όθωνα τον Απρίλιο του 69, οι στρατιώτες πρόσφεραν ξανά τον θρόνο στον Βεργίνιο, αλλά εκείνος τον αρνήθηκε και πάλι. Ο Βεργίνιος κατέφυγε σε ένα κτήμα στο Άλσιον, στις ακτές της Ετρουρίας, βορειοδυτικά της Ρώμης. Εκεί μελετούσε, συνέθετε ποιήματα και είχε έναν λογοτεχνικό κύκλο.

Μετά τη δολοφονία του Αυτοκράτορα Δομιτιανού, ο Μάρκος Κόκειος Νέρβας εξελέγη Αυτοκράτορας από τη Σύγκλητο. Ο Νέρβας επέλεξε ως συνύπατό του για το 97 τον ηλικιωμένο Βεργίνιο Ρούφο, ο οποίος είχε δελεαστεί να επιστρέψει από τη συνταξιοδότησή του. Ωστόσο, όταν ο Βεργίνιος Ρούφος επρόκειτο να εκφωνήσει μία ομιλία, έριξε κάτω ένα βιβλίο που κρατούσε, και ενώ έσκυψε για να το σηκώσει, γλίστρησε και έσπασε το ισχίο του. Απεβίωσε λίγο αργότερα σε ηλικία 82 ετών, και η κηδεία του έγινε με κρατική τελετή.

Στην δημόσια ταφή με την οποία τιμήθηκε, ο ιστορικός Τάκιτος (τότε ύπατος) εκφώνησε τον επικήδειο λόγο. Ο Πλίνιος ο Νεότερος, ο γείτονάς του και ο φύλακάς του, έχει καταγράψει τις γραμμές, που ο Βεργίνιος είχε διατάξει να χαραχθούν στον τάφο του: *Hic situs est Rufus, pulso qui Vindice quondam Imperium asseruit non sibi sed patriae* ("Εδώ βρίσκεται ο Ρούφος, ο οποίος αφού νίκησε τον Βίνδηκα, δεν ανέλαβε την εξουσία, αλλά την έδωσε στην πατρίδα".

Τα ερείπια του τάφου του βρίσκονται στη Λαδίσπολι και η κοντινή ρωμαϊκή βίλα μπορεί να ήταν δική του. 

## Δείτε επίσης
* γένος Βεργινίων

## Αναφορές

## Πηγές
* Δίων Κάσσιος, *Ρωμαϊκή Ιστορία* 63.23.1-24.4
* Γουέλς, Κόλιν. *Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.* Κέιμπριτζ, Μασαχουσέτη: Χάρβαρντ, 1992. 153-154
* Πλίνιος, *Επιστολές*, Βιβλίο II.1, IX.19
* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Virginius Rufus, Lucius". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Livius.org: Lucius Verginius Rufus  Archived

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Βουλιαγμένο Άρτας

Το **Βουλιαγμένο** είναι οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και τον Δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.

## Γενικά στοιχεία
Το Βουλιαγμένο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφέρεια Θεσσαλίας και δυτικά του Άραχθου ποταμού ενώ είναι κτισμένο στις βορειοανατολικές πλαγιές των Ορέων Βάλτου, σε υψόμετρο 700 μέτρα. Απέχει 65 χιλιόμετρα Α. από την Άρτα (μέσω Μεγαλόχαρης), 33 χιλιόμετρα Α.-ΝΑ. από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου - μέσω Μεγαλόχαρης) και 7 χιλιόμετρα ΒΔ. από τον Μεσόπυργο. Απογράφεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1940 στην κοινότητα Μεσοπύργου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Μεσόπυργο, το Αλωνάκι, τη Βελανιδιά, τη Βρυσούλα, τα Κανάλια και τον Παλαιόμυλο αποτελούν την κοινότητα Μεσοπύργου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τετραφυλίας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 29 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Αγόρω Παπαβασιλείου

Η **Αγόρω Παπαβασιλείου** είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ελευθέρας πάλης και της πάλης στην άμμο, με διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο.

Γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1982 στο Τσιρτσίκ της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Αγωνίζεται στην κατηγορία των 63 κιλών και έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε πολλές διεθνείς διοργανώσεις.

Ανάμεσα στα έτη 2005 και 2013 συμμετείχε σε πληθώρα διεθνών διοργανώσεων της United World Wrestling, αγωνιζόμενη κυρίως στην κατηγορία των 63 κιλών. Το 2015 συμμετείχε στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του Μπακού, εκπροσωπώντας την Ελλάδα στην ελευθέρα πάλη. Το 2021 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 70 κιλών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πάλης στην Άμμο. Η επίδοσή της αναγνωρίστηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, ενώ συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στους κορυφαίους αθλητές και αθλήτριες του ελληνικού αθλητισμού για το έτος 2021, σύμφωνα με τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου.

Η συνολική της παρουσία στον χώρο της πάλης την καθιστά μια από τις σημαντικότερες Ελληνίδες αθλήτριες του αθλήματος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ελευθέρας πάλης