open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μιλένα Ρουντνίτσκα

Η **Μιλένα Ρουντνίτσκα** (ουκρανικά: *Мілена Рудницька*, , 15 Ιουλίου 1892 - 29 Μαρτίου 1979) ήταν Ουκρανίδα εκπαιδευτικός, ακτιβίστρια γυναικείων δικαιωμάτων, πολιτικός και συγγραφέας. Πρόκειται για μία από τις σπουδαιότερες μορφές του φεμινιστικού κινήματος, κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, στην περιοχή της Γαλικίας, κυκλοφορώντας πάμπολλα άρθρα σε διάφορα περιοδικά. Κατά την περίοδο που βρισκόταν στην πολωνική βουλή, έφερε στο προσκήνιο θέματα που αφορούσαν την καταπίεση μεταξύ άλλων. 

Γεννήθηκε στο Ζμπόριφ, της Αυστροουγγαρίας και ήταν κόρη της Όλγκα Σπίγκελ και του Ιβάν Ρουντνίτσκι.  Η Μιλένα ήταν το τρίτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας και η μοναδική κόρη, αυτής της διανοούμενης οικογένειας. Στο σπίτι της μιλούσαν την πολωνική γλώσσα,, αφού η μητέρα της ποτέ δεν κατάφερε να πάρει το ανώτατο πτυχίο της ουκρανικής γλώσσας, ωστόσο τα παιδιά της τα μεγάλωσε με τα πρότυπα του ουκρανικού έθνους. Η Μιλένα χάνει τον πατέρα της το 1906, στον οποίο είχε απεριόριστη αδυναμία, το γεγονός αυτό οδήγησε την οικογένεια να μετακομίσει στο Λβιβ. Τα πρώτα της γράμματα τα έμαθε στο σπίτι, ωστόσο, έβγαλε κανονικά το σχολείο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, εκεί στο Λβιβ. Αργότερα, σπούδασε και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ.

Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος τους ανάγκασε να μετακομίσουν ξανά, αυτή τη φορά στη Βιέννη, με τη Μιλένα, να σπουδάζει και στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, έως και το 1917, που πήρε το δίπλωμα της ως παιδαγωγός. Το 1918, ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα *Наша Мета*. Τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκε τον δικηγόρο Παύλο Λίσλακ, με τον οποίο απέκτησε και μία κόρη. Το 1920, βοήθησε στην ίδρυση της Ουκρανικής Ένωσης Γυναικών.  Από το 1921 έως και το 1928, ασχολιόταν με τη διδασκαλία, και μετά αποκλειστικά με κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Απεβίωσε στο Μόναχο, το 1979, σε ηλικία 86 ετών, όμως το 1993, η σορός της μεταφέρθηκε στο Λβιβ, όπου είναι ενταφιασμένα κι άλλα μέλη της οικογένειας. Το 1994, η Ιρίινι Μαρτινιούκ κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, το οποίο αφιερώνεται στη σπουδαιότητα του ρόλου που διαδραμάτισε για τα δικαιώματα των γυναικών η Ρουντνίτσκα στην Ουκρανία. Το 1998, κυκλοφόρησε βιβλίο με άρθρα, δοκίμια και έγγραφά της. 

## Παραπομπές
### Αναφορές


### Βιβλιογραφία

*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

Κατηγορία:Ουκρανοί δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ουκρανοί φεμινιστές
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ
Ιβάν Πατσάικιν

Ο **Ιβάν Πατσάικιν** , 26 Νοεμβρίου 1949 - 5 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Ρουμάνος προπονητής αγωνιστικού κανό και παλαίμαχος αθλητής κανό σπριντ. Συμμετείχε σε όλες τις σημαντικές διοργανώσεις μεταξύ του 1968 και του 1984, συμπεριλαμβανομένων πέντε συνεχόμενων Ολυμπιακών Αγώνων, και κέρδισε επτά ολυμπιακά μετάλλια (τα 4 χρυσά) και 22 μετάλλια παγκόσμιου πρωταθλήματος. Αυτό τον καθιστά τον πιο βραβευμένο Ρουμάνο αθλητή κανό όλων των εποχών. Αργότερα εργάστηκε ως προπονητής κανό, παρακολουθώντας πέντε επιπλέον Ολυμπιακούς Αγώνες υπό την ιδιότητα αυτή. Το 1990 του απονεμήθηκε το Ολυμπιακό Τάγμα και το 2006 μια εθνική δημοσκόπηση τον συμπεριέλαβε στον κατάλογο 100 μεγαλύτερων Ρουμάνων όλων των εποχών.

## Βιογραφία
μικρογραφία|319x319εσ|Ο Πατσαϊχίν με την κόρη του μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984
Ο Πατσαϊχίν γεννήθηκε σε ρωσική Λιποβανική οικογένεια στο χωριό Μίλα 23 (σημερινό Κρισάν). Ο πατέρας του Βικόλ ήταν ψαράς και η μητέρα του Αλεξάνδρα ήταν κοσμηματοποιός. Ξεκίνησε να ασχολείται με το κανό σε μικρή ηλικία εμπνευσμένη από τον παππού του και αποφάσισε να κυνηγήσει μια καριέρα στο κανό αφού παρακολούθησε μια τηλεοπτική εκπομπή δύο αθλητών του κανό από το χωριό του, τους Βικόλ Καλαμπίτσιοβ και Σεργκέι Κοβαλιόφ, κερδίζοντας τον παγκόσμιο τίτλο του 1966 στο νταμπλ. Το 1967, σε ηλικία 18 ετών, μετακόμισε στην πρωτεύουσα Βουκουρέστι, όπου εντάχθηκε στο σύλλογο Ντιναμό. Ήδη το 1968 συμπεριλήφθηκε στην εθνική ομάδα και κέρδισε χρυσό μετάλλιο στη κωπηλασία μαζί με τον Κοβαλιόφ. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972, ο Πατσαϊχίν έσπασε το κουπί του σε έναν αγώνα. Ωστόσο κατάφερε να ολοκληρώσει τον αγώνα, συνεχίζοντας με την χρήση ενός κομματιού ξύλου που έβγαλε από το πάτωμα του κανό, και συμπεριλήφθηκε στην επανάληψη. Κέρδισε την επανάληψη και τον τελικό αγώνα. Στα νταμπλ συνεργάστηκε και πάλι με τον Κοβαλιόφ και τερμάτισε δεύτερος, με διαφορά μόλις 0,03 δευτερόλεπτα πίσω από τους νικητές.

Ο Πατσαϊχίν πέρασε όλη τη σταδιοδρομία του στη Ντιναμό, πρώτα ως εκπαιδευόμενος και διαγωνιζόμενος, κάνοντας κωπηλασία 4000 με 5000 χλμ. ανά έτος στην ακμή του, και στη συνέχεια ως προπονητής. Οι πιο διάσημοι εκπαιδευόμενοι του είναι οι ολυμπιονίκες Φλορίν Ποπέσκου και Μίτικα Πρικόπ. Ένα άγαλμα του Πατσαϊχίν είναι εγκατεστημένο έξω από το κεντρικό γραφείο της Ντιναμό. Εκτός από το κανό, ίδρυσε επίσης τον σύνδεσμο Ιβάν Πατσαϊχίν - Μίλα 23 και ξεκίνησε το εθνικό εγχείρημα Rowmania με στόχο την προώθηση του τουρισμού κληρονομιάς και άλλων υπαίθριων δραστηριοτήτων. Ο Πατσαϊχίν έχει τη δική του σειρά ρούχων από φυσικά προϊόντα.

Το 1976 ο Πατσαϊχίν παντρεύτηκε την Γκεοργκιάνα, μια γυναίκα που γνώρισε τον Αύγουστο του 1975. Έχουν μια κόρη, την Ιβόνα Βεατρίκη (γεννημένη γύρω στο 1979), η οποία εργάζεται στην Εθνική Επιτροπή Διαπίστευσης Νοσοκομείων.

## Τιμητικές διακρίσεις
* Αργυρό Ολυμπιακό Τάγμα (1990)
* Τάγμα της Πιστής Υπηρεσίας (2000)
* Τάγμα Αθλητικής Αξίας (, 2008)
* Στρατιωτική τάξη Ταξίαρχος (1 Δεκεμβρίου 2004)
* *[[Nihil Sine Deo]]* (2010)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ρουμάνοι αθλητές
Κατηγορία:Ρουμάνοι Ολυμπιονίκες
Air Italy

H** Air Italy**, ήταν μια ιταλική αεροπορική εταιρεία, η οποία είχε έδρα την Όλμπια. Η **Air Italy** υπήρξε η δεύτερη μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία στην Ιταλία, μετά την Alitalia. H Air Italy είχε ως κύριο κόμβο το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαλπένσα. Διέκοψε την λειτουργία της στις 25 Φεβρουαρίου 2020.

## Ιστορία
Την 1η Μαρτίου 2018 η αεροπορική εταιρία Air Italy  ξεκίνησε επίσημα την λειτουργιά της. Η αεροπορική εταιρεία χρησιμοποιούσε τον στόλο της αεροπορικής εταιρίας Meridiana.

Στις 11 Μαΐου 2018 πραγματοποιήθηκε η παράδοση του πρώτου Boeing 737 MAX 8 της Air Italy.

Στις 11 Φεβρουαρίου 2020 μετά απόφαση των μητρικών της εταιριών, η Air Italy διέκοψε την λειτουργία της. Το πτητικό έργο ολοκληρώθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2020 οπότε και πραγματοποιήθηκε άρση της άδειας αερομεταφορέα.

## Εταιρική ταυτότητα

### Λογότυπο
Tο λογότυπο της αεροπορικής εταιρίας Air Italy ήταν σχεδιασμένο με καφέ και πράσινο  χρώμα. Τα χρώματα είναι χαλαρά με βάση το καφέ από το λογότυπο της αεροπορικής εταιρίας Qatar Airways.

## Προορισμοί
Η αεροπορική εταιρία Air Italy πραγματοποιούσε πτήσεις σε 31 προορισμούς στην Ευρώπη, στην Αφρική και στην Βόρεια Αμερική. Η αεροπορική εταιρεία εκτελούσε τις περισσότερες πτήσεις της από το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαλπένσα.

### Συμφωνίες κοινού κωδικού
Η Air Italy είχε πτήσεις κοινού κωδικού με τις ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες:

* Air Malta
* Air Moldova
* Blue Air
* Blue Panorama Airlines
* British Airways
* Iberia
* Qatar Airways
* S7 Airlines

## Στόλος




## Πηγές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα 

Κατηγορία:Ιταλικές αεροπορικές εταιρείες
Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα
Βλογκ

μικρογραφία|Vlogger
Ένα **video blog** ή αλλιώς **video log**, συνήθως συμπτυγμένο σε **vlog**, είναι μία μορφή blog με κύριο χαρακτηριστικό του το βίντεο. Αποτελεί επίσης μία μορφή διαδικτυακής τηλεόρασης. Τα vlog συνδυάζουν βίντεο (ή τον σύνδεσμο κάποιου βίντεο) με υποστηρικτικό κείμενο, φωτογραφίες και άλλα μεταδεδομένα. Οι εγγραφές μπορούν να γίνουν σε μία λήψη ή σε πολλαπλά κομμάτια. Τα vlog είναι περισσότερο διαδεδομένα στην πλατφόρμα κοινής χρήσης βίντεο, το YouTube.

Η χρήση βίντεο από τους blogger αποτελεί σύνηθες φαινόμενο. Τα τελευταία χρόνια όμως καθώς ο εξοπλισμός  γίνεται ολοένα και φθηνότερος και το υποστηρικτικό λογισμικό πιο εύκολα διαθέσιμο, το vlogging αποκτά άλλη διάσταση. Οποιοσδήποτε με πρόσβαση σε συσκευές εγγραφής βίντεο, όπως κινητό τηλέφωνο, βίντεο-κάμερα, τάμπλετ κτλ., σε συνδυασμό με έναν υπολογιστή υψηλής ταχύτητας, είναι σε θέση να δημιουργήσει το δικό του video vlog. Κύριοι υποστηρικτές αυτής της πλέον τόσο διαδεδομένης μόδας είναι η Google και η Yahoo.

Σε αντίθεση με άλλα μέσα, τα vlog έχουν ελεύθερο χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει πως οι δημιουργοί τους μπορούν να επιλέξουν ελεύθερα το θέμα που θα παρουσιάσουν, είτε αυτό είναι προσωπικό, είτε κοινωνικού περιεχομένου.

## Ιστορία
Στις 2 Ιανουαρίου 2000, ο Adam Kontras δημοσίευσε ένα βίντεο στο blog του προκειμένου να δείξει στους φίλους και τους συγγενείς του το γεγονός ότι μετακόμισε στο Λος Άντζελες, μη γνωρίζοντας τι θα ακολουθούσε και πως η ενέργειά του αυτή θα αποτελούσε τομή στην ιστορία των vlog.

Η μεγάλη δημοτικότητα του vlogging ξεκίνησε το 2005. Τα μέλη της ομάδας του Videoblogging της Yahoo αυξήθηκαν ραγδαία το 2005. Τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ιδρύθηκε και η πιο δημοφιλής πλατφόρμα κοινής χρήσης βίντεο, το YouTube. Ήδη τον Ιούλιο του 2006, είχε αναδειχθεί στην 5η πιο δημοφιλή διαδικτυακή πλατφόρμα, με 100 εκατ. προβολές βίντεο καθημερινά και με 65 χιλιάδες αναρτήσεις βίντεο την ημέρα.

## Τύποι

### Προσωπικό βλογκ (Personal vlog)
Το προσωπικό vlog είναι ένα βίντεο, το οποίο καταγράφεται συνήθως από ένα άτομο με σκοπό να προβάλλει πληροφορίες στο κοινό. Το κοινό αυτό δεν είναι τόσο ποικίλο, όσο εκείνο κάποιου οργανισμού ή εταιρείας.

### Απευθείας μετάδοσης βλογκ (Live broadcasting vlog)
Το 2008, το YouTube ανακοίνωσε τη δυνατότητα της απευθείας μετάδοσης, υπό την ονομασία  YouTube Live. Η δυνατότητα αυτή υιοθετήθηκε και από άλλες διαδικτυακές πλατφόρμες όπως το Instagram και το Facebook.

## Άλλα
Το vlog που έχει καταγραφεί από κάποιον, ενώ οδηγεί μοτοσυκλέτα, ονομάζεται «motovlog».

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Διαδικτυακά φαινόμενα
Κατερίνα Δαλάκα

Η **Κατερίνα Δαλάκα** (Μόναχο, 20 Αυγούστου 1992) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του στίβου.  

Το βασικό της αγώνισμα, με πανελλήνιες νίκες, είναι τα 400 μ. με εμπόδια (ατομικό ρεκόρ: 57.97, επίδοση που την τοποθετεί στην 7η θέση όλων των εποχών στην Ελλάδα). Υπήρξε Πανελληνιονίκης στα 100 μ., ενώ αγωνιζόταν και στα 200 μ και 400 μ. Είναι απόφοιτη του τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 

## Βιογραφία
Από μικρή ηλικία, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό καθώς μεγάλωσε σε αθλητική οικογένεια με γονείς γυμναστές και ιδιοκτήτες σχολής τάε κβον ντο. Πέτυχε πολλές διακρίσεις στο τάε κβον ντο και κατέκτησε μαύρη ζώνη. Ωστόσο την κέρδισε ο στίβος και συγκεκριμένα το αγώνισμα των 400 μέτρων με εμπόδια.

Η πρώτη της συμμετοχή σε πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν το 2006 σε αγώνα 300 μέτρων μετ' εμποδίων όπου κατέκτησε την πέμπτη θέση. Το 2007 έκανε πανελλήνιο ρεκόρ παγκορασίδων α' στους Πανελλήνιους Σχολικούς Αγώνες Στίβου Γυμνασίων-Λυκείων Ελλάδας και Κύπρου στα 300 εμπόδια με επίδοση 45.02, ρεκόρ το οποίο καταρρίφθηκε το 2013.

Είναι ενεργό μέλος της εθνικής ομάδας στίβου από το 2008 έως σήμερα σε όλες τις αγωνιστικές κατηγορίες (κορασίδες, νεανίδες, νέες γυναίκες, γυναίκες), εκπροσωπώντας την Ελλάδα σε βαλκανικούς και ευρωπαϊκούς αγώνες με αποκορύφωμα τη συμμετοχή της στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ομάδων στην Λιλ της Γαλλίας στα 400 μέτρα μετ' εμποδίων, όπου κατέκτησε την 8η θέση, και στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ανοικτού στίβου 2016 στο Άμστερνταμ με τη σκυτάλη 4x400 γυναικών.

## Ελληνικά πρωταθλήματα

### Πανελλήνιοι Αγώνες 2014

* 400 μ. με εμπόδια: 59.61 δεύτερα - *1η θέση*

### Πανελλήνιοι Αγώνες 2015

* 400 μ. με εμπόδια : 59.34 δεύτερα - 2η θέση

### Πανελλήνιοι Αγώνες 2016

* 200 μ (κλειστό): 24.83 δεύτερα - 3η θέση
* 100 μ. : 11.70 δεύτερα - *1η θέση*
* 400 μ. με εμπόδια : 58.43 δεύτερα - *1η θέση*

### Πανελλήνιοι Αγώνες 2017

* 60 μ (κλειστό): 7.50 δεύτερα - 5η θέση
* 200 μ (κλειστό): 24.57 δεύτερα - 2η θέση
* 100 μ. : 11.57 δεύτερα - 3η θέση
* 400 μ. με εμπόδια : 59.47 δεύτερα - *1η θέση*

### Πανελλήνιοι Αγώνες 2019

* 4×400 μ σκυταλοδρομία (κλειστό): 3:46.69 - *1η θέση* *(Σ.Δ.Υ. Αργολίδας)*
* 100 μ. : 12.17 - 8η θέση
* 4x400 μ σκυταλοδρομία: 3:42.06 - *1η θέση* *(Σ.Δ.Υ. Αργολίδας)*

## Διεθνείς διοργανώσεις

## Συμμετοχή στο Survivor

Η Κατερίνα Δαλάκα, έλαβε μέρος στο ριάλιτι για πρώτη φορά το 2018, κατακτώντας την δεύτερη θέση. 

Ένα χρόνο αργότερα, το 2019, έλαβε ξανά συμμετοχή κερδίζοντας έτσι την πρώτη θέση και το έπαθλο των 100.000€ όσον αφορά στην ελληνική ομάδα.  

Το 2023, συμμετείχε στην All Star εκδοχή του. Αποχώρησε λόγω παραβιάσεων των κανονισμών.  

Το 2024, συμμετείχε για τελευταία φορά στο παιχνίδι σύμφωνα με προσωπική της δήλωση κατακτώντας την τρίτη θέση. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Katerina DALAKA

Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας
Κατηγορία:Αθλητές στίβου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Survivor Ελλάδας
Δακτυλοβάμων

Ο **δακτυλοβάμων** είναι ζώο που στέκεται ή περπατά στα δάκτυλά του. Οι δακτυλοβάμονες περιλαμβάνουν πουλιά που περπατάνε (αυτό που θεωρούν πολλοί ότι είναι τα γόνατα των πουλιών είναι στην πραγματικότητα οι αστράγαλοι), γάτες, σκυλιά και πολλά άλλα θηλαστικά, αλλά όχι πελματοβάμονες ή οπληφόρα. Οι δακτυλοβάμονες γενικά κινούνται πιο γρήγορα και πιο ήσυχα από άλλα ζώα.

Υπάρχουν ανατομικές διαφορές μεταξύ των άκρων των πελματοβάμονων, όπως των ανθρώπων, και των άκρων των οπληφόρων και των δακτυλοβάνονων. Τα δακτυλοβάμονα ζώα και τα οπληφόρα έχουν σχετικά μακρά καρπιαία και ταρσαία και τα οστά που αντιστοιχούν στον ανθρώπινο αστράγαλο τοποθετούνται έτσι πολύ υψηλότερα στο άκρο από ό, τι σε έναν άνθρωπο. Σε ένα δακτυλοβάμον ζώο, αυτό επιμηκύνει αποτελεσματικά το πόδι, τόσο πολύ ώστε αυτά που συχνά θεωρούνται ως "χέρια" και "πόδια" ενός δακτυλοβάμονος ζώου αντιστοιχούν μόνο σε αυτά που θα ήταν τα οστά του ανθρώπινου δακτύλου του χεριού ή του ποδιού.

Οι άνθρωποι συνήθως περπατούν με τα πέλματα των ποδιών τους στο έδαφος, σε κίνηση πελματοβάμονα. Αντίθετα, τα δακτυλοβάμονα ζώα περπατούν στις απομακρυσμένες και ενδιάμεσες φάλαγγές τους. Η κίνηση του δακτυλοβάμονος είναι υπεύθυνη για το χαρακτηριστικό κυρτό σχήμα των ποδιών των σκύλων.

Τα οπληφόρα ζώα, όπως τα άλογα και τα βοοειδή, περπατούν μόνο στις πιο απομακρυσμένες άκρες των δακτύλων τους, ενώ στα δακτυλοβάμονα ζώα, περισσότερα από ένα τμήμα του δακτύλου έρχεται σε επαφή με το έδαφος, είτε άμεσα (όπως στα πουλιά) είτε μέσω των μαξιλαρακιών του πέλματος (όπως στους σκύλους).

## Παραδείγματα

* Μεσονυχίδες
* Δεινόσαυροι (δακτυλοβάμονες και ημι-δακτυλοβάμονες)
** Πτηνά
* Γουρούνια (ημι-δακτυλοβάμονες)
* Ιπποπόταμοι (ημι-δακτυλοβάμονες)
* Πακικήτος
* Θυλακίνος 
* Γάτες
* Ύαινες
* Σκύλοι
* Ελέφαντας (ημι-δακτυλοβάμονες)
* Καπιμπάρα (ημι-δακτυλοβάμονες)
* *[[Τρουκιδοκυνόδων]]* (ημι-δακτυλοβάμονες τουλάχιστον στα μπροστινά άκρα)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Yes, the Shin Bone Is Connected to the Ankle Bone

Κατηγορία:Ζώα
Κατηγορία:Ανατομία
Πελματοβάμονα

Στα χερσαία ζώα, **πελματοβάμονη κίνηση** σημαίνει το περπάτημα με τα δάκτυλα των ποδιών και τα μετατάρσια ισόπεδα στο έδαφος. 

Είναι μια από τις τρεις μορφές κίνησης, που υιοθετούνται από τα χερσαία θηλαστικά. Οι υπόλοιπες εναλλακτικές είναι ο δακτυλοβάμων, περπατώντας στα δάκτυλα με τη φτέρνα και τον καρπό μόνιμα ανυψωμένο, και τα οπληφόρα, περπατώντας πάνω στο νύχι ή τα νύχια των δακτύλων των ποδιών (την οπλή) με την φτέρνα/καρπό και τα δάκτυλα μονίμως ανασηκωμένα. 

Το πόδι ενός πελματοβάμονος θηλαστικού περιλαμβάνει τα οστά του άνω ποδιού (μηριαίο/βραχιόνιο) και το κάτω πόδι (κνήμη και περόνη/κερκίδα και ωλένη), καθώς και τα μετατάρσια/μετακάρπια, τα οστά που σε έναν άνθρωπο συνθέτουν την καμάρα του ποδιού και την παλάμη του χεριού. Το πόδι ενός οπληφόρου θηλαστικού περιλαμβάνει επίσης τις φάλαγγες, τα οστά των δακτύλων.

Μεταξύ των εξαφανισθέντων ζώων, τα περισσότερα πρώτα θηλαστικά, όπως οι παντόδοντες, ήταν πελματοβάμονες. Ένα πόδι πελματοβάμονα είναι η πρωταρχική κατάσταση για τα θηλαστικά· η δακτυλοβάμονη κίνηση ή των οπληφόρων εξελίχθηκε αργότερα. Μεταξύ των αρχόσαυρων, οι πτερόσαυροι ήταν εν μέρει πελματοβάμονες, περπατώντας σε όλο το οπίσθιο πόδι και τα δάκτυλα του χεριού-φτερού.

Τα είδη πελματοβάμονων θηλαστικών περιλαμβάνουν (αλλά δεν περιορίζονται σε αυτό):
*Πρωτεύοντα (συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων)
**[[Σαρκοφάγα]]*:
**Προκυνίδες: ρακούν
**Μουστελίδες: αδηφάγοι, ασβοί
**αρκούδες
**κόκκινα πάντα
**Βαρβουροαιλουρίδα
*τρωκτικά:  ποντίκια, αρουραίοι
*λαγόμορφα: κουνέλια
*σκατζόχοιροι
*ύρακες
**[[Μαρσιποφόρα]]*: οπόσουμ,   καγκουρώ

Τα κύρια πλεονεκτήματα ενός ποδιού πελματοβάμονος είναι η σταθερότητα και η ικανότητα να φέρει βάρος· τα πόδια των πελματοβαμόντων έχουν τη μεγαλύτερη επιφάνεια. Το κύριο μειονέκτημα ενός ποδιού πελματοβάμονος είναι η ταχύτητα. Με περισσότερα κόκκαλα και αρθρώσεις στο πόδι, το πόδι είναι και κοντότερο και βαρύτερο στο άκρο, γεγονός που καθιστά δύσκολη την ταχεία μετακίνηση.

Στους ανθρώπους και σε άλλους μεγάλους πιθήκους, ένα άλλο πιθανό πλεονέκτημα ενός ποδιού πελματοβάμονος είναι ότι μπορεί να ενισχύσει την πολεμική απόδοση.

Το πόδι του πελματοβάμονα εμφανίζεται κανονικά στους ανθρώπους σε στατικές στάσεις της ορθόστασης και του καθίσματος. Πρέπει επίσης να εμφανίζεται κανονικά στη βάδιση (περπάτημα). Η υπερτονικότητα, η σπαστικότητα, ο κλόνος, το περιορισμένο εύρος κίνησης, το μη φυσιολογικό νευρικό μοτίβο κάμψης και η μυϊκή συστολή της πελματιαίας κάμψης (κνήμη) μπορεί να συμβάλουν σε ένα άτομο μόνο να στέκεται ή/και να περπατά στα δάκτυλά του. Αυτό θα ήταν εμφανές από την παρατηρήσιμη άνοδο της φτέρνας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ζώα
Κατηγορία:Σπονδυλωτά
Κατηγορία:Ανατομία
Όλγα Κανίσκινα

Η **Όλγα Νικολάγιεβνα Κανίσκινα** (ρωσικά: *Ольга Николаевна Каниськина*, γενν. 19 Ιανουαρίου 1985, Μορδοβία) είναι Ρωσίδα πρώην αθλήτρια του στίβου που διακρίθηκε στο αγώνισμα των 20.000 μέτρων βάδην και νυν προπονήτρια. Στη διάρκεια της αθλητικής της καριέρας πέτυχε σημαντικές διακρίσεις σε επίπεδο κορυφαίων διοργανώσεων (Ολυμπιακοί Αγώνες, Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Στίβου κλπ), όμως τον Ιανουάριο του 2015 τιμωρήθηκε με αναδρομικό αποκλεισμό τριών ετών και δύο μηνών και ακύρωση όλων των αποτελεσμάτων της για το διάστημα 15 Ιουλίου - 16 Σεπτεμβρίου 2009 και 30 Ιουλίου - 8 Νοεμβρίου 2011, εξαιτίας εμπλοκής της σε υπόθεση ντόπινγκ.

## Καριέρα
Γεννήθηκε το 1985 στη Ναπολνάγια Τάβλα της ΑΣΣΔ της Μορδοβίας που τότε υπαγόταν στην ΣΟΣΔ Ρωσίας της Σοβιετικής Ένωσης. Εμφανίστηκε δυναμικά στο προσκήνιο το 2006 με την κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Γκέτεμποργκ, ενώ τον επόμενο χρόνο πρώτευσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που διοργανώθηκε στην Οσάκα της Ιαπωνίας. Τον Μάιο του 2008 αναδείχτηκε νικήτρια στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Τσεμποκσάρι και μερικούς μήνες αργότερα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, τερματίζοντας σε 1:26:31, επίδοση που συνιστούσε νέο ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα.

Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν νέες διακρίσεις που περιλάμβαναν χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2009 και του 2011, αλλά και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 2010. Παράλληλα, το 2012 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, χάνοντας από τη συμπατριώτισσά της, Έλενα Λασμάνοβα, η οποία σημείωσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Κατόπιαν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ακολουθώντας προπονητική καριέρα.

### Τιμωρία λόγω ντόπινγκ
Τον Ιανουάριο του 2015, η Κανίσκινα τιμωρήθηκε με αναδρομικό αποκλεισμό τριών ετών και δύο μηνών και με ακύρωση όλων των αποτελεσμάτων για το διάστημα 15 Ιουλίου - 16 Σεπτεμβρίου 2009 και 30 Ιουλίου - 8 Νοεμβρίου 2011, εξαιτίας της εμπλοκής της σε υπόθεση ντόπινγκ. Αυτή η εξέλιξη είχε ως άμεσες συνέπειες την αφαίρεση των μεταλλίων της από το 2009 μέχρι το 2012, αλλά και την παραίτησή της από τη διευθυντική θέση που κατείχε στο ρωσικό Ολυμπιακό Προπονητικό Κέντρο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου
Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Βενέρα Γκιμαντίεβα

Η **Βενέρα Γκιμαντίεβα** (ρωσικά: *Венера Фаритовна Гимадиева*, Καζάν, Σοβιετική Ένωση, 28 Μαΐου 1984) είναι διακεκριμένη Ρωσίδα υψίφωνος της όπερας με διεθνή καριέρα.

## Βιογραφία
Η Γκιμαντίεβα γεννήθηκε τον Μάιο του 1984 στο Καζάν της Ρωσίας (τότε αποτελούσε τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης) και σπούδασε αρχικά στο Μουσικό Κολέγιο της γενέτειράς της, από το οποίο αποφοίτησε το 2003 και κατόπιν στο Κρατικό Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης, από όπου ολοκλήρωσε τη φοίτησή της το 2009 (ως μέλος της τάξης *Σβετλάνα Γκορένκοβα*). Συνέχισε τις σπουδές της στην Όπερα της Αγίας Πετρούπολης και ακολούθως τον Οκτώβριο του 2009 έγινε δεκτή στο πρόγραμμα για νέους καλλιτέχνες του Θεάτρου Μπολσόι.

Στη συνέχεια προσελήφθη από το Θέατρο Μπολσόι, συμμετέχοντας σε μια σειρά παραστάσεων, όπως ο *[[Ριγκολέττο]]* (ενσαρκώνοντας τη Γκίλντα), *[[Η νύφη του Τσάρου]]* (στον ρόλο της Μάρφα), η *[[Υπνοβάτις]]* (ως Αμίνα), ο ''Μπόρις Γκοντούνοφ'' (στον ρόλο της Ξένιας) κ.ά. Παράλληλα, έχει εμφανιστεί - μεταξύ άλλων - στο θέατρο Λα Φενίτσε της Βενετίας, στην Όπερα του Παρισιού, στην Ουγγρική Κρατική Όπερα, στο Τεάτρο Ρεάλ της Μαδρίτης, στη Ζυρίχη, σε σκηνές του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γερμανίας, του Περού, των ΗΠΑ κ.α., ενώ το 2016 πραγματοποίησε την παρθενική της εμφάνιση στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου ως Βιολέτα Βαλερύ στην όπερα *[[Τραβιάτα]]*.

Η καριέρα της Γκιμαντίεβα περιλαμβάνει ακόμη συνεργασίες με τη Ρωσική Κρατική Ορχήστρα, το BBC (όπου εμφανίστηκε στο BBC Proms μαζί με την John Wilson Orchestra) και την ερμηνεία τραγουδιών στην ταταρική γλώσσα. 

Παράλληλα έχει λάβει διάφορες βραβεύσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται το βραβείο του Διεθνούς Διαγωνισμού Rimsky-Korsakov για το 2008, το ρωσικό Προεδρικό Βραβείο Νέων Πολιτιστικών Επαγγελματιών που της απονεμήθηκε το 2011 από τον τότε πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ και το Χρυσό Προσωπείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στην όπερα για την ερμηνεία της ως Αμίνα στην παράσταση *Υπνοβάτις* το 2014. Επιπλέον, η Γκιμαντίεβα διαθέτει τη φήμη μιας από τις κορυφαίες κολορατούρα σοπράνο της γενιάς της.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Υψίφωνοι
Φαράγγι Τούρντα

δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη τω φαραγγιών Τούρντα από το δυτικό τέλος
Το **Φαράγγι Τούρντα** (ρουμανικά: Cheile Turzii) είναι φυσικό καταφύγιο (στον ποταμό Χάσντατε) που βρίσκεται 6 χιλιόμετρα δυτικά της Τούρντα και περίπου 15 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Κλουζ-Ναπόκα, στην Τρανσυλβανία της Ρουμανίας.
μικρογραφία|250x250εσ|Το φαράγγι Τούρντα το 2011

## Γεωγραφία
Το φαράγγι, το οποίο σχηματίστηκε από τη διάβρωση του ιουρασσικού ασβεστόλιθου του βουνού, έχει μήκος 2 900 μέτρων και οι τοίχοι έχουν ύψη που φτάνουν τα 300 μέτρα. Η συνολική επιφάνεια του φαραγγιού είναι 324 εκτάρια. 

Το Φαράγγι Τούρντα περιλαμβάνει ένα από τα πλουσιότερα και πιο καρστικά γραφικά τοπία στη Ρουμανία. Περισσότερα από 1000 είδη φυτών και ζώων (μερικά σπάνια ή απειλούμενα, όπως το άγριο σκόρδο ή κάποια είδη αετού) ζουν εδώ.

Υπάρχουν 4 γέφυρες στην κοιλάδα του ποταμού Χάσντατε. 

## Ιστορία
Ο χώρος έχει κατοικηθεί από τη νεολιθική εποχή. 

Στο σημείο "Πιάτρα Ταϊατά" (ιστορικό μνημείο που βρίσκεται κοντά στο Ιζβολούρ Ρομιλόρ) βρισκόταν το κύριο ρωμαϊκό λατομείο της πόλης και η Ρωμαϊκή Ποτάισσα. Τον δέκατο ένατο αιώνα, όταν τα ίχνη των ρωμαϊκών εκμεταλλεύσεων ήταν ακόμη ορατά, έγιναν λεπτομερείς παρατηρήσεις σχετικά με τις τεχνικές διαχωρισμού των ασβεστολιθικών τεμαχίων. 

## Χλωρίδα
Περισσότερα από 1.000 είδη φυτών μπορούν να βρεθούν στο καταφύγιο: τα Allium obliquum, Dianthus integripetalus, και Viola jobi είναι μερικά από αυτά.

## Πανίδα
Στο καταφύγιο απαντώνται 67 είδη πουλιών, πεταλούδων, ψαριών, αμφίβιων και μερικών θηλαστικών (αλεπούδες, νυφίτσες, κουνάβια, αγριόχοιροι κλπ.).

## Σπήλαια
Υπάρχουν περίπου 60 γνωστά σπήλαια. Σχεδόν όλα έχουν μικρό μέγεθος (το μεγαλύτερο έχει μέγεθος 120 μέτρων). 

## Άλλα τουριστικά αξιοθέατα
Το φαράγγι Τούρντα απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα από δύο άλλα φαράγγια (Φαράγγι Τουρουλούι και Φαράγγι Μπορζέστι) καθώς και τον καταρράκτη Τσιουκάς.

Το φαράγγι Τούρντα είναι ένα από τα κύρια αξιοθέατα αναρρίχησης στη Ρουμανία.

## Γκαλερί

Tordai-hasadek.JPG|Άποψη των φαραγγιών Τούρντα από το δυτικό τέλος
Tordai hasadék ML.jpg|Άποψη των φαραγγιών Τούρντα από το ανατολικό τέλος
CheileTurzii02.jpg|Cheile Turzii
Cheile Turzii-Podeț-(48).JPG|Μια από τις γέφυρες του Φαραγγιού Τούρντα 
Cheile Turzii (2).jpg
CheileTurziiPesteraBalica.jpg|Το "Σπήλαιο του Μπάλικα" στο φαράγγι Τούρντα 
CheileTurziiCabana.jpg|Το σαλέ
2007 06210073Turda.JPG|Άποψη του φαραγγιού από τη Τούρντα 
Henric Trenk - Intrare in Cheile Turzii.jpg|Πίνακας του φαραγγιού Τούρντα από τον Χένρικ Τρενκ 


## Δείτε επίσης

* Κέιλε Μπικαζουλούι
* Σαλίνα Τούρντα
* Τουρισμός στη Ρουμανία

## Σημειώσεις


## Περαιτέρω ανάγνωση

* *Turda, date istorice*, Violeta Nicula, Editura Triade, pag. 64-66

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Turda Gorges Wallpapers 
* Turda tourism
* Cheile Turzii

Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρουμανίας
Πανελλήνια πρωταθλήματα υδατοσφαίρισης μικρών ηλικιών

Τα πανελλήνια πρωταθλήματα μικρών ηλικιών υδατοσφαίρισης διεξάγονται από την Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας σε εννέα κατηγορίες, τρεις για αγόρια, τέσσερις για κορίτσια και δύο μικτές:

Ο Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος με συνολικά 76 κατακτήσεις τίτλων σε όλες τις κατηγορίες, ενώ ακολουθεί ο Ναυτικός Όμιλος Χανίων με 44. 

## Πρωταθλήματα αγοριών

## Πρωταθλήματα κοριτσιών

## Παραπομπές


## Πηγές
* Οι τίτλοι στα ηλικιακά πρωταθλήματα Επίσημος στότοπος της ΚΟΕ.

Υδατοσφαίριση μικρών ηλικιών
Νεων
Ελλαδα
Καστέλλο της Ροδοδάφνης

Το ***Καστέλο της Ροδοδάφνης ή Πύργος Δουκίσσης Πλακεντίας*** είναι ανάκτορο στο λόφο Κουφού του Δήμου Πεντέλης που προοριζόταν για θερινή κατοικία της Σοφίας ντε Μαρμπουά-Λεμπρέν (Δούκισσα της Πλακεντίας).  

Το ανάκτορο ξεκίνησε να οικοδομείται το 1840 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη αλλά ο θάνατός της Δούκισσας (1854) δεν της επέτρεψε να δει ολοκληρωμένο το αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Καστέλλου της Ροδοδάφνης, το οποίο ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα. Μετά το θάνατο της Δούκισσας το οίκημα περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο ενώ από το 1961 έως το 1964 χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του βασιλέα Κωνσταντίνου Β'.  

Σήμερα οι χώροι του λειτουργούν ως πνευματικό κέντρο του Δήμου Πεντέλης. Στο κτήριο λειτουργεί βιβλιοθήκη ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες στο προάυλιο πραγματοποιούνται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις. 
## Ιστορία

Η Δούκισσα της Πλακεντίας στην προσπάθειά της να αγοράσει εκτάσεις στο Πεντελικό, συνάντησε την αντίδραση της Ιεράς Μονής Πεντέλης που είχε θέσει άτυπα ολόκληρο το όρος υπό τη διακυβέρνησή της, λόγω της εξάπλωσης του ασκητισμού από το μεσαίωνα. Το τίμημα που ζητούσε η Μονή ήταν απρόσιτο και χρειάστηκε η παρέμβαση της ελληνικής κυβέρνησης και ιδίως του γαλλόφιλου Κωλέττη, ώστε να προωθηθεί η αγορά, υποσχόμενη η Δούκισσα την πραγματοποίηση έργων κοινής ωφέλειας στην περιοχή. 

Το 1840 περιήλθε στην κυριότητα της έκταση 1738 στρεμμάτων στην περιοχή, αντί τιμήματος 7.512 δραχμών. Ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Κλεάνθη την οικοδόμηση του περιβόητου Καστέλλου της Ροδοδάφνης καθώς και τρία σπίτια, τη Maisonette (Μεζονέτα), την Plaisance (Πλακεντία) και τον Tourelle (Πυργίσκο). Για την κατασκευή τους συνεργάστηκαν ο Χανς Κρίστιαν Χάνσεν και ο μηχανικός Αλέξανδρος Γεωργαντάς. Η Δούκισσα προχώρησε στην κατασκευή μαρμάρινης πεντάτοξης γέφυρας πάνω από ρεματιά της πεντελικής γης, κρηνών, δύο λατομείων μαρμάρου, ενός κοιτώνα για τους λατόμους, ενώ χρηματοδότησε και τη διάνοιξη δρόμων στην Πεντέλη. 

Ο θάνατός της Δούκισσας (1854) δεν της επέτρεψε να δει ολοκληρωμένο το αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Καστέλλου της Ροδοδάφνης, το οποίο ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα.

Σήμερα ο χώρος λειτουργεί ως πνευματικό κέντρο του Δήμου Πεντέλης. 

## Πηγές

* Μπαδήμα - Φουντουλάκη, Όλγα. Σταμάτης Κλεάνθης 1802-1862. Δήμος Αθηναίων Πολιτισμικός Οργανισμός. 2001
* Παπανικολάου-Κρίστενσεν, Αριστέα. Χριστιανός Χάνσεν, Επιστολές & Σχέδια από την Ελλάδα. Ωκεανίδα. 1993

Κατηγορία:Πεντέλη
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Ελλάδα
Κεραμίδι

[thumb|right|Στέγες στη [Γερμανία]]
Το **κεραμίδι** είναι μικρή, συνήθως πήλινη, καμπυλωτή ή επίπεδη πλάκα, που χρησιμοποιείται για την επικάλυψη της στέγης ενός κτιρίου. Τα κεραμίδια συνήθως κατασκευάζονται από άργιλο και είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να κρατούν τη βροχή.

## Κεραμίδι: ένα ελληνικό προϊόν
[thumb|Κεραμίδια που χρησιμοποιούνταν στην [Αρχαία Ελλάδα]]
Τα κεραμίδια θεωρούνται ελληνική εφεύρεση, καθώς οι Έλληνες συνήθιζαν να χρησιμοποιούν στις στέγες τους λεπτές και λίγο καμπυλωτές κεραμικές πλάκες.

Τα πρώτα κεραμίδια για την επικάλυψη στεγών ανάγονται στην 3η χιλιετία π.Χ. και ανακαλύφθηκαν στο προελλαδικό «Σπίτι των κεραμιδιών» στη Λέρνη της Αργολίδας (βορειοανατολικά παράλια της Πελοποννήσου). Στην περιοχή βρέθηκαν συντρίμμια, τα οποία αποκαλύπτουν χιλιάδες κεραμίδια που έχουν πέσει από τη στέγη.

Επιπλέον, τα πρώτα ευρήματα κεραμιδιών στην αρχαϊκή Ελλάδα προέρχονται από μια πολύ περιορισμένη περιοχή γύρω από την Κόρινθο, στην οποία τα κεραμίδια άρχισαν να αντικαθιστούν τις στέγες σε δύο ναούς του Απόλλωνα και του Ποσειδώνα μεταξύ 700 και 650 π.Χ. Η διάδοση των κεραμιδιών και σε άλλα μέρη έγινε αρκετά γρήγορα.

Μέσα σε 50 περίπου χρόνια υπολογίζεται ότι έγιναν ευρέως γνωστά σε περιοχές γύρω από την ανατολική Μεσόγειο, όπως η κεντρική και νότια Ιταλία και η Μικρά Ασία. Τα κεραμίδια εκείνης της εποχής δεν είχαν καμία σχέση με τα σημερινά, καθώς υπολογίζεται ότι ζύγιζαν 3-6 κιλά περίπου το καθένα, και είχαν σχήμα c.

Αυτό που ώθησε στη διάδοση των κεραμιδιών, παρά το γεγονός ότι η τοποθέτησή τους δεν ήταν εύκολη σε σύγκριση με τις απλές οροφές από ξύλα ή καλάμια που υπήρχαν τότε, ήταν η ανθεκτικότητα τους στη φωτιά. Για το λόγο αυτό ξεκίνησε πρώτα η χρήση τους σε ναούς, καθώς επιθυμούσαν να τους προστατέψουν από ενδεχόμενη πυρκαγιά.

Στις μέρες μας, μαζί με τον πηλό, τα κεραμίδια επενδύονται και από άλλα υλικά, όπως τσιμέντο και πλαστικό, ώστε να αποκτήσουν αδιάβροχη επένδυση. Πλέον διατίθεται σε πολλά σχήματα.

Τα κεραμίδια στερεώνονται στο σκελετό της στέγης με καρφιά και τοποθετούνται σε παράλληλες σειρές. Κάθε σειρά επικαλύπτει την προηγούμενη, έτσι ώστε να είναι δυνατές η απομάκρυνση των όμβριων υδάτων και η κάλυψη των καρδιών που κρατούν τη σειρά από κάτω.

Υπάρχουν τριών ειδών κεραμίδια, τα οποία είναι και τα πιο διαδεδομένα:

*Τα παράγωγα του ρωμαϊκού imbrex,
*Τα παράγωγα του ρωμαϊκού tegula,
*Τα κεραμίδια συναρμογής.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά
Σοφία Ρούσοβα

Η **Σοφία Φεντόριβνα Ρούσοβα** (ουκρανικά: *Софія Федорівна Русова*, 18 Φεβρουαρίου 1856 - 5 Φεβρουαρίου 1940) ήταν Ουκρανέζα παιδαγωγός, συγγραφέας, υπέρμαχος των γυναικείων δικαιωμάτων και πολιτική ακτιβίστρια. Γεννήθηκε στο χωριό Ολεσίνα, της περιοχής Ρίπκι, στην περιφέρεια του Τσέρνιγκοφ, της Ουκρανίας, που ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ως Σοφία Λίντφορς. Ο πατέρας Φέντιρ είχε σουηδικές ρίζες ενώ η μητέρα της Χάνα Γκερβέ, γαλλικές ρίζες. Η οικογένεια μιλούσε κυρίως ρωσικά και γαλλικά. Σε πολύ μικρή ηλικία χάνει δύο αδέλφια, ενώ λίγο αργότερα πεθαίνει και η μητέρα της από φυματίωση, με τη μεγάλη αδελφή της να αναλαμβάνει να τη φροντίσει. Κατόπιν, η οικογένεια μετακόμισε στο Κίεβο, από όπου η Σοφία τελείωσε το γυμνάσιο Φουντουκλιέγεφ.

Περί το 1871, πεθαίνει και ο πατέρας της. Οι δύο αδελφές τότε μετακομίζουν σε ένα μικρότερο διαμέρισμα και ξεκινούν τη νέα, ανεξάρτητη ζωή τους, ωστόσο, ο θάνατος του πατέρα τους, τις στενοχωρεί βαθιά. Με την περιουσία που απέκτησαν από τον πατέρα, αποφάσισαν να ανοίξουν έναν παιδικό σταθμό στην ουκρανική πρωτεύουσα, που αυτή κατά αυτήν την περίοδο δεν είχε κανέναν. Έτσι, οι αδελφές σπούδασαν για να μάθουν μεθόδους για πρώιμη παιδική εκπαίδευση. Το 1872, ο πρώτος παιδικός σταθμός του Κιέβου άνοιξε από την Σοφία και την αδελφή της Μαρία. Γενικότερα, στην Ουκρανία θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες φιγούρες της εθνικής τους εκπαίδευσης. Η Ρούσοβα ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη και η πρώτη πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Γυναικών στην Ουκρανία.

Κατά την περίοδο που έζησε η Σοφία, η Ρωσική Αυτοκρατορία είχε κατακτήσει τελείως την Ουκρανία, η οποία σιγά σιγά γινόταν γνωστή ως η "Μικρή Ρωσία", αποκτώντας μία ιδιότητα περιφέρειες παρά έθνους. Κατά αυτήν την περίοδο προωθούνταν και το αντι-ουκρανικό συναίσθημα από την Αυτοκρατορία.  Το αυτοκρατορικό καθεστώς, υπό την ηγεσία του Τσάρου Αλεξάνδρου Β', εξέδωσε ένα διάταγμα, στο οποίο απαγορεύει τη χρησιμοποίηση της ουκρανικής γλώσσας σε οποιαδήποτε έντυπη μορφή. Οι Ουκρανοί διανοούμενοι όμως ήταν αποφασισμένοι να κυκλοφορήσουν όλο το έργο του Ταράς Σεβτσένκο. Η Σοφία με τον σύζυγό της Ολεξάντερ Ρούσοφ, ανέλαβαν αυτήν την επικίνδυνη αποστολή, περνώντας αρκετό καιρό στην Πράγα. Τελικά το ζευγάρι μεταφέρει το ολοκληρωμένο έργο, με πολύ ρίσκο στην Ουκρανία. Η Ρούσοβα φυλακίστηκε αρκετές φορές εξ αιτίας των "επαναστατικών" γραπτών. Το 1922, έφυγε από τη Σοβιετική Ουκρανία και εγκαταστάθηκε στην Πράγμα, όπου δίδασκε σε ουκρανικό ινστιτούτο από το 1924 έως και το 1939. Πέθανε σε ηλικία 84 ετών και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Ολσάνσκε.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Παιδαγωγοί
Κατηγορία:Ουκρανοί φεμινιστές
Μπανίν

Η **Ουμμ-Ελ-Μπανίν Ασαντουλαέφ**, περισσότερο γνωστή ως **Μπανίν**, (αζερικά: *Əsədullayeva Ümmülbanu (bəzi mənbələrdə Ümm-Əl-Banu) Mirzə qızı (Banin)*, 18 Δεκεμβρίου 1905 - 23 Οκτωβρίου 1992) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας, με αζερική καταγωγή. Γεννήθηκε στο Μπακού, το οποίο τότε ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Προπάππους της ήταν ο εκατομμυριούχος Μούσα Ναγκίεφ, ενώ ο πατέρας της ήταν ο Μίρζα Ασαντουλάγιεφ, ένας Αζέρος επιχειρηματίας και πολιτικός. Το 1923, μετακόμισε στη Γαλλία, λόγω της δουλειάς του πατέρας της, ο οποίος είχε διατελέσει και βουλευτής της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, μεταξύ του Δεκεμβρίου του 1918 και του Απριλίου του 1920.

Αργότερα μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, για λίγο καιρό όμως. Εκεί, παράτησε τον σύζυγό της, με τον οποίον είχε παντρευτεί αναγκαστικά, σε ηλικία μόλις 15 ετών και κατευθύνθηκε ξανά στη γαλλική πρωτεύουσα. Χρόνια αργότερα, κι ενώ διέμενε στο Παρίσι, συναντήθηκε με πολλές λογοτεχνικές προσωπικότητες, όπως ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Χενρί ντε Μοτερλά και ο Αντρέ Μαλρώ, συμβάλλοντας έτσι στο να παρακινηθεί και να ξεκινήσει την έκδοση βιβλίων. Η κατοπινή ζωή της Μπανίν, επικεντρώθηκε στην προώθηση της αζερικής ιστορίας και πολιτισμού στη Γαλλία και γενικότερα στην Ευρώπη. Οι φίλοι της και συγγραφείς, ο Γερμανός Ερνστ Γιούνγκερ και ο Ρώσος Ιβάν Μπούνιν, βλέπουν μέσα από τα βιβλία της μεταστροφή της στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Τα πιο γνωστά και σημαντικά της έργα πρέπει να θεωρύνται το *Jours caucasiens* (1946) και το *Jours parisiens* (1947). Άλλα γνωστά της έργα είναι, μεταξύ άλλων, το *Nami* (1942), το *J'ai choisi l'opium* (1959), το *Après* (1962), το *L'appel de la dernière chance* (1971) και το *Ce que Marie m’a raconté : le dit de la Servante Marie* (1991). Τα τελευταία της χρόνια, έγραψε πολλά άρθρα που αφορούσαν την κατάσταση στο Αζερμπαϊτζάν. Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών, το 1992, στο Παρίσι. Η γαλλική εφημερίδα *[[Le Figaro]]* έγραψε στην κηδεία της για αυτήν: «είναι ένα από εκείνα τα πρόσωπα του "La vie romanesque", που διασχίζουν έναν αιώνα, προσελκύοντας κάθε σημαντική μορφή της εποχής του».

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Αζέροι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Αζέροι συγγραφείς
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί
Φατίχ Αμιρχάν

Ο **Αμιρχάνοφ Μοχαμμετφατίχ Ζαρίφ ουλί** (επίσης γνωστός ως **Φατίχ Αμιρχάν**, Ταταρικά Αραβικά: فاتح اميرخان, Ταταρικά Κυριλλικά: Әмирхан(ов) Фатих (Мөхәммәтфатих) Зариф улы, ρωσικά: Амирха́н(ов) Фати́х (Мухамметфати́х) Зари́фович, Amirkhan(ov) Fatikh (Mukhammetfatikh) Zarifovich, ρωσικά: Фати́х Амирха́н, Fatikh Amirkhan, 1886–1926) ήταν Τάταρος κλασικός συγγραφέας, συντάκτης και δημοσιογράφος.

Ο Αμιρχάν γεννήθηκε το 1886 στο Καζάν, Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του ήταν μουλάς του Τζαμιού Παλαιάς Πέτρας Μοχαμματζαρίφ Αμιρχάνοφ, συγγραφέας του Κορανικού ταφσίρ και ιδρυτής του μεντρεσέ Αμιρχάνια.

Ο Αμιρχάν αποφοίτησε από το μεντρεσέ Μοχαμάντια στο Καζάν, το οποίο ήταν το πιο εξέχον ταταρικό εκπαιδευτικό ίδρυμα εκείνη την εποχή. Το 1906-1907 έζησε στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, όπου δημοσίευσε ένα ταταρικό περιοδικό για παιδιά.

Δουλεύοντας στο Καζάν, ο Αμιρχάν ήταν συντάκτης του Äl-İslax (Η Ανανέωση). Δημοσίευε άρθρα στις εφημερίδες Qoyaş (Ο Ήλιος), Yoldız (Το Αστέρι), İdel (Βόλγας), και στα περιοδικά Yalt-yolt (Ο Κεραυνός) και Añ (Η Συνείδηση).

Ο Φατίχ Αμιρχάν είναι συγγραφέας των ιστοριών Fätxulla hazrat (Fätxulla xäzrät) (1909), Xäyät (1911), Η Νεολαία (Yäşlär) (1913), ο Ανισοδύναμος (Tigezsezlär) (1915), το μυθιστόρημα Μισός Δρόμος Εμπρός (Urtalıqta, 1912). Σε αυτά τα γραπτά είχε αντικατοπτρίσει τα προβλήματα της κοινωνίας των Τατάρων στις αρχές του 20ού αιώνα και προσπάθησε να φανταστεί την ανθρώπινη συμπεριφορά των μελλοντικών γενεών. Το 1926 ο θείος Σαφιγκούλα επέκρινε τον δογματισμό και τον φανατισμό του μπολσεβικισμού. Αυτό το σατιρικό μυθιστόρημα δημοσιεύθηκε μόλις το 1991. Ο Αμιρχάν ήταν οπαδός του ρεαλισμού και υποστήριξε τον εθνικό χαρακτήρα στη λογοτεχνία. Ο Αμιρχάν διερεύνησε την κληρονομιά των λαϊκών διαφωτιστών, όπως ο Καγιούμ Νασιρί και έγραψε άρθρα σχετικά με τα έργα του Γκαλιασκάρ Καμάλ και του Γκαφούρ Κολαχμάτοφ. Ο Αμιρχάν ήταν ένας από τους θαυμαστές των λογοτεχνικών έργων του Τουκάι, στενού φίλου του. Για πολλά χρόνια ο Αμιρχάν είχε παραλύσει και τελικά πέθανε από φυματίωση το 1926.

## Σημειώσεις και παραπομπές


* 

Κατηγορία:Τάταροι
Αγιάζ Ισχάκι

Ο **Γκαγιάζ Ισχάκι** επίσης γνωστό ως **Αγιάζ Ισχάκι** (, , *Gajaz Ishaki*, 10 Φεβρουαρίου 1878 — 22 Ιουλίου 1954) ήταν ηγετικό πρόσωπο του ταταρικού εθνικού κινήματος, συγγραφέας, δημοσιογράφος, εκδότης και πολιτικός.

## Βιογραφία
Ο Γκαγιάζ Ισχάκι γεννήθηκε το 1878 στο χωριό Γιαουσίρμα κοντά στο Καζάν σε μια οικογένεια Τατάρων Μισάρ. Σε εκείνη την ηλικία έλαβε εκπαίδευση στο σπίτι από τον πατέρα του και μετά εστάλη να σπουδάσει σε μια θρησκευτική σχολή (μεντρεσέ). Συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Ρωσοταταρικό σχολείο δασκάλων (1898-1902).

Ο Γκαγιάζ Ισχάκι μετακόμισε στο Καζάν το 1904, όπου γνωρίστηκε με τους σοσιαλιστές και υιοθέτησε μερικές από τις απόψεις τους. Συμμετείχε σε επαναστατικές δραστηριότητες και, στη συνέχεια, συνελήφθη και απεστάλη σε φυλακή κοντά στην πόλη Αρχάγγελσκ στη βόρεια Ρωσία το 1907.

Μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917 ασχολήθηκε με δραστηριότητες που στόχευαν στην επίτευξη πολιτιστικής αυτονομίας για τους Τατάρους του Βόλγα και άλλους τουρκικούς λαούς της Ρωσίας. Ως αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων του, οι σοβιετικές αρχές ξεκίνησαν μια εκστρατεία παρενόχλησης και δίωξης εναντίον του και των συνεργατών του. Αναγκάστηκε να μεταναστεύσει το 1920. Μετά την εγκατάστασή του στη Γερμανία, ο Γκαγιάζ Ισχάκι άρχισε να δημοσιεύει το ταταρόγλωσσο περιοδικό "Milli Yul" ("Ο Τρόπος του Έθνους") το 1928.

Το 1939 το περιοδικό έκλεισε και ο Ισχάκι αποφάσισε να μεταναστεύσει στην Τουρκία. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, συμμετείχε σε πολιτικές δραστηριότητες. Σ΄αυτό το στάδιο ο κύριος στόχος του ήταν η αποκατάσταση της Ταταρικής εθνικότητας που χάθηκε το 1552 όταν το Χανάτο του Καζάν ηττήθηκε και προσαρτήθηκε από το Πριγκηπάτο της Μόσχας.

Καθ΄όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Γκαγιάζ Ισχάκι ταξίδεψε στην Πολωνία, τη Γερμανία, την Ιαπωνία, την Κίνα και την Τουρκία, όπου προσπάθησε να ιδρύσει ταταρικό τύπο και να ενώσει της διάσπαρτες ταταρικές κοινότητες.

Ο Γκαγιάζ Ισχάκι πέθανε το 1954 και τάφηκε στο νεκροταφείο Εντιρνεκαπί της Κωνσταντινούπολης.

## Βιβλιογραφία

* İsxaqıy, Ğayaz. Äsärlär unbiş tomda. Edited by M. Kh. (Mansur Khasanovich) Khasanov. Kazan: Tatarstan kitap näşriäte, 1998.
* Kamaliyeva, Alsu. Romantik Milliyetçi Ayaz İshakî. Ankara: Yayınları, 2009.
* Muhammed Ayaz İshaki: Hayatı Ve Faaliyeti, 100. Doğum Yılı Dolayısıyla. Ankara: Ayyıldız Matbaası, 1979.
* Säxapov, Äxmät. Ğayaz İsxaqıy : načalny etap tvorčestva : monografija. Kazań: Master Line, 2003.
* İshaki i tatarskaja literatura XX veka. Kazań: PIK Dom Piečati, 2003.
* Ахунов, Азат М. “Гаяз Исхаки «Кто он? Кто он, кто нашу нацию взрастил?».” Татарский мир, 2004, №3. https://web.archive.org/web/20180322003928/http://www.tatworld.ru/article.shtml?article=489&section=0&heading=0.
* Сахапов, Минахмет Ж. Золотая эпоха татарского ренессанса. Казань: Таткнигиздат, 2004.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τάταροι
Too young to wed; The secret world of child brides

Το Ντοκιμαντέρ "too young to wed; The secret world of child brides", είναι ένα Ντοκιμαντέρ κοινωνικού περιεχομένου .Δημιουργός του είναι η Stephanie  Sinclair, φωτογράφος και δημοσιογράφος.

## Θέμα
Το κυρίως θέμα του ντοκιμαντέρ είναι ο γάμος ανήλικων παιδιών σε πάνω απο 50 χώρες στο κόσμο.Η Sinclair έχει  συλλέξει σε μια ταινία εντεκα λεπτών τις φωτογραφίες και τα βίντεο πολλών γάμων ανηλικών αλλα και τις εξιστορήσεις πολλών κορίτσιων για τον εξαναγκαστικό τους γάμο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ντοκιμαντέρ
Πύργος Σογιεμπικά

Ο **Πύργος** **Σογιεμπικά **(, ), επίσης γνωστό ως Τζαμί του Χάνου, είναι ίσως το πιο γνωστό ορόσημο και αρχιτεκτονικό σύμβολο του Καζάν. Στο παρελθόν αποτελούσε το υψηλότερο κτίριο του κρεμλίνου της πόλης, που ήταν γνωστό για τους επομοναζόμενους κεκλιμένους πύργους. Στις αρχές του 20ου αιώνα, η κλίση υπολογίστηκε σε 194 εκατοστά. Ποικίλες μέθοδοι σταθεροποίησης χρησιμοποιήθηκαν για να ισιώσει ο πύργος στη δεκαετία του 1930 και της δεκαετίας του 1990, και δεν γέρνει περισσότερο.

Η ημερομηνία κατασκευής είναι άγνωστη. Αρκετοί μελετητές θέτουν την ημερομηνία κατασκευής του στο τέλος του 17ου και 18ου αιώνα, όταν οι κλιμακωτοί πύργοι ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς στη Ρωσία. Άλλοι θέτουν την ημερομηνία κατασκευής στον 16ο αιώνα, πιθανώς πριν το 1552.
αριστερά|μικρογραφία|Ο πύργος Σογιεμπικά είναι φτιαγμένος σε 6 κλίμακες και έχει μέγιστο ύψος 58 μέτρων.
Σύμφωνα με ένα θρύλο ο πύργος χτίστηκε πάνω από έναν αιώνα νωρίτερα από τους τεχνίτες του Ιβάν του Τρομερού σε μόλις μια εβδομάδα. Όπως λέει ο θρύλος, η βασίλισσα του Καζάν Σογιεμπικά έπεσε από τον υψηλότερο όροφο, απ'όπου πήρε και το όνομά του. Αυτός ο μύθος δε σχετίζεται με την πραγματική ιστορία του πύργου επειδή η Σογιεμπικά συνελήφθη με τη βία από τις Μοσχοβιτικές δυνάμεις το 1551 και μετακόμισε στην πόλη του Κασίμοφ και πέθανε χρόνια αργότερα (και η αυτοκτονία είναι μια ασυγχώρητη αμαρτία της βασίλισσας Μουσουλμανικής πίστης). Ο θρύλος ήταν δημοφιλής από τις αρχές του 18ου αιώνα.

Μερικοί υποστηρίζουν ότι ο πύργος είναι η μόνη σωζόμενη δομή από την προρωσική ταταρική ακρόπολη. Αν ο πύργος πραγματικά αντικατοπτρίζει ορισμένα πρωτότυπα χαρακτηριστικά της ταταρικής αρχιτεκτονικής, τότε το σχέδιο του σίγουρα θα έχει επηρεαστεί από τους πύργους του Κρεμλίνου στη Μόσχα. Οι υποστηρικτές της θεωρίας επισημαίνουν ότι οι μόνες παρόμοιες δομές χτίστηκαν στην Κεντρική Ασία, οι οποίες συνδέονταν πολιτιστικά και πολιτικά με το Χανάτο του Καζάν. Διάφορα γεγονότα υποστηρίζουν την εγκυρότητα αυτής της θεωρίας, όπως το μέγεθος της τοιχοποιίας, ότι δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που να υποστηρίζουν ρωσικό κτίριο και ο σεβασμός στον πύργο από τον τοπικό ταταρικό πληθυσμό.

Στην Αυτοκρατορική περίοδο, ο πύργος είχε έναν δικέφαλο αετό στην κορυφή, τον οποίο οι Μπολσεβίκοι αντικατέστησαν με ένα κόκκινο αστέρι. Σήμερα έχει μια Μουσουλμανική ημισέληνο στη κορυφή.

Στις αρχές του εικοστού αιώνα, ο αρχιτέκτονας Αλεξέι Σιούσεφ αναπαρήγαγε το περίγραμμα του κτηρίου στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Καζάν της Μόσχας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρωσία
Νατζίπ Τζιχάνοφ

Ο **Νατσίπ Γκαγιάζ ουλί Τσιχάνοφ** (ταταρικά κυριλλικά: Нәҗип Гаяз улы Җиһанов, ) ήταν Τάταρος συνθέτης, δάσκαλος και πολιτικός. Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου (Π.Η. 2 Ιανουαρίου) 1911 στο Ουράλσκ και πέθανε στις 2 Ιουνίου 1988.

Ο Τσιχάνοφ έγραψε οχτώ όπερες (με πιο αξιοσημείωτες τις *Αλτιντσάτς* και *Τζαλίλ*), τρία μπαλέτα, 15 συμφωνίες, άλλα συμφωνικά έργα (*Κιρλάι*, Σουίτα για Ταταρικά Θέματα, *Ναφισά*, συμφωνικά μυθιστορήματα και συμφωνικά τραγούδια μεταξύ αυτών), την καντάτα *Η δική μου Δημοκρατία* (1960), ρομαντισμούς, τραγούδια και άλλες συνθέσεις

Απέκτησε τον τίτλο του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ το 1957 και το βραβείο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας το 1981. Ο Τσιχάνοφ υπηρέτησε ως καλλιτεχνικός ηγέτης της Ταταρικής Όπερας και Μπαλέτου από το 1941 έως το 1943, πρόεδρος της Ένωσης Συνθετών του Ταταρστάν (1939-1977) και πρύτανης του Ωδείου του Καζάν από το 1945 έως το 1988. Έγινε καθηγητής το 1953. Το Ωδείο του Καζάν μετονομάστηκε προς τιμή του το 2000. Επίσης, ο Τσιχάνοφ ήταν ένας από τους ιδρυτές της Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας του Ταταρστάν. Υπό την ιδιότητά του ως πολιτικός, υπηρέτησε ως αντιπρόσωπος στο Ανώτατο Σοβιέτ της ΡΣΟΣΔ (1951-1959), στη Ταταρική ΑΣΣΔ (1963-1967 και 1977-1988) και πράγματι στη Σοβιετική Ένωση (1966-1970).

Απεβίωσε ξαφνικά στις 2 Ιουνίου 1988, μετά την εκτέλεση της νέας έκδοσης της όπερας Τζαλίλ κατά της Ημέρες Λογοτεχνίας και Τέχνης της Ταταρίας στη Μπασκιρική ΑΣΣΔ. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Αρσκ του Καζάν.  

## Όπερες
* *Qaçqın* (1939)
* *İrek* (1940), "Ελευθερία"
* *Altınçäç* (1941), "Το κορίτσι με τα χρυσά μαλλιά"
* *İldar* (1942)
* *Tüläk* (1945)
* *Namus* (1950), "Τιμή"
* *Cälil* (1957), βασισμένο στη ζωή του ποιητή Μουσά Τζαλίλ.

## Βιβλιογραφία
* 

## Παραπομπές και σημειώσεις


Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής
Μπεκίμ Φεχμίου

Ο **Μπεκίμ Φεχμίου** (σερβ: *Беким Фехмију*, αλβ: *Bekim Fehmiu*, Σαράγεβο, 1 Ιουνίου 1936 – Βελιγράδι, 15 Ιουνίου 2010) ήταν διακεκριμένος Αλβανός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ήταν ο πρώτος Αλβανός Ανατολικοευρωπαίος ηθοποιός που έκανε καριέρα στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

## Βιογραφία

### Καριέρα
Γεννήθηκε το 1936 στο Σαράγεβο της Γιουγκοσλαβίας (νυν πρωτεύουσα της Βοσνίας) και προερχόταν από αλβανική οικογένεια με καταγωγή από την Τζιακόβιτσα του Κοσσυφοπεδίου. Αργότερα, μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στο Πρίζρεν. Αρχικά ασχολήθηκε με τον αθλητισμό ως ερασιτέχνης πυγμάχος, δουλεύοντας παράλληλα ως εργάτης. Κατά την ηλικία των είκοσι ετών στράφηκε προς την υποκριτική και το 1960 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Βελιγραδίου.

Αν και πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1957, έγινε ευρύτερα γνωστός μερικά χρόνια αργότερα μέσω του πρωταγωνιστικού του ρόλου στην ταινία *Skupljači perja* του Σάσα Πέτροβιτς, η οποία γνώρισε διεθνή επιτυχία και ήταν υποψήφια για το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για το 1967. Κατόπιν πρωταγωνίστησε μαζί με την Ειρήνη Παππά στη μίνι σειρά της RAI, *Η Οδύσσεια*, όπου ενσάρκωσε τον Οδυσσέα (1968), ενώ το 1970 συμπρωταγωνίστησε με τον Σαρλ Αζναβούρ και την Καντίς Μπέργκεν στη δραματική περιπέτεια *Επικίνδυνοι τυχοδιώκτες*. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε ταινίες όπως *Οι αετοί πεθαίνουν δύο φορές* (1971), το *Permission to Kill* μαζί με τους Άβα Γκάρντνερ και Ντερκ Μπόγκαρντ (1975), το *Black Sunday* (1977) κ.ά.

Συνολικά, έλαβε μέρος σε περισσότερες από 40 ταινίες διεθνών παραγωγών (ΗΠΑ, Ιταλίας, συμπαραγωγές κλπ), ενώ διακρίθηκε και για τις εμφανίσεις του στο θέατρο, που ήταν ο κύριος τομέας της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας.

### Ύστερα χρόνια
Το 1987 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις πρακτικές του τότε προέδρου της Ένωσης Κομμουνιστών της Σερβίας, Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Οι τελευταίες δεκαετίες της ζωής του Φεχμίου σημαδεύτηκαν από την απογοήτευσή του για τις πολιτικές εξελίξεις της Γιουγκοσλαβίας και τους καταστροφικούς πολέμους που ακολούθησαν, ενώ στις αρχές του 2010 αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Αυτοκτόνησε στις 15 Ιουνίου του 2010 στο Βελιγράδι. Κατόπιν προσωπικής του επιθυμίας, η σορός του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες της σκορπίστηκαν στον ποταμό Μπίστριτσα κοντά στο Πρίζρεν. Ήταν παντρεμένος με τη Σέρβα ηθοποιό Μπράνκα Πέτριτς, με την οποία είχε αποκτήσει δύο γιους.

## Φιλμογραφία (ενδεικτική)

* *Ko puca otvorice mu se* (1965)
* *Skupljači perja* (1967)
* *Η Οδύσσεια* (1967, τηλεοπτική σειρά)
* *Επικίνδυνοι τυχοδιώκτες* (1970)
* *Οι αετοί πεθαίνουν δύο φορές* (1971)
* *Permission to Kill* (1975)
* *Black Sunday* (1977) 
* *Disperatamente Giulia* (1989, τηλεοπτική σειρά)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ηθοποιοί
Κατηγορία:Αλβανοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Κοσοβάροι

Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες