open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ρόζα Δωροθέα Ρίτερ

Η **Ρόζα-Δωροθέα Ρίτερ** (γερμ.: *Rosa-Dorothea Ritter*, 1759-1833), ήταν η βασιλική ερωμένη του Γουλιέλμου Α΄, εκλέκτορα της Έσσης, από το 1779 έως το 1788.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γιόχαν-Γκέοργκ Ρίτερ και της Μαρίας-Μαγδαληνής Βιτς. Αντικατέστησε την Καρλόττα-Χριστίνα Μπυισίν. Το 1788, κατηγορήθηκε από τον Γουλιέλμο Α΄ ότι είχε άλλον ερωτικό σύντροφο και αντικαταστάθηκε από την Καρολίνα φον Σλότχαϊμ.

## Οικογένεια
Ως ερωμένη του Γουλιέλμου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης είχε τέκνα, που έφεραν το επώνυμο *φον Χάυναου*:
* Γουλιέλμος-Κάρολος (1779–1856).
* Γεώργιος-Γουλιέλμος (1781–1813).
* Φίλιππος-Λούντβαϋ (1782-1843).
* Βιλελμίνα (1783–1866).
* Mαυρίκιος (1784–1812).
* Mαρία-σοφία (1785–1865).
* Γιούλιους-Γιάκομπ (1786–1853), στρατηγός στην Αυστρία.
* Όθων (1788–1791).

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Βασιλικές ερωμένες
Καρολίνα του Μπέρλεπς

Η **Καρολίνα φον Μπέρλεπς**, γερμ.: Caroline von Berlepsch (9 Ιανουαρίου 1820 - 21 Φεβρουαρίου 1877) ήταν μέλος του ευγενούς Οίκου του Μπέρλεπς και έγινε η τρίτη σύζυγος του Γουλιέλμου Β΄ εκλέκτορα Έσσης-Κάσσελ.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1820 στο Μπαντ Χέρσφελντ και ήταν κόρη του Χέρμαν-Λουδοβίκου βαρόνου του Μπέρλεπς και της Mελουζίνε φον Kρούζε.

Στις 28 Αυγούστου 1843 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄, ο οποίος ήταν 43 ετών μεγαλύτερός της, στο Βίλχελμσμπαντ (τώρα τμήμα του Χάναου). Ήταν η τρίτη σύζυγός του, μετά το τέλος της πρώτης συζύγου του Αυγούστας της Πρωσίας (τέταρτης κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας) το 1841, και της δεύτερης συζύγου του Αιμιλίας κόμισσας του Ράιχενμπαχ-Λέσονιτς το 1843. Αυτός ήταν ένας μοργανατικός γάμος, επειδή αυτή εθεωρείτο μικροευγενής και ως εκ τούτου δεν ταίριαζε για έναν εκλέκτορα με εξουσία. Η κύρια κατοικία του ζεύγους ήταν η Φρανκφούρτη, δεδομένου ότι ο εκλέκτορας είχε από το 1830 ουσιαστικά παραιτηθεί από τη διακυβέρνηση υπέρ του γιού του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ από τον πρώτο (μη μορκανατικό) γάμο του.

Το 1844 ο εκλέκτορας αναβίβασε την Καρολίνα στην *βαρόνη του [[Φρανκφούρτη-Μπέργκεν-Ένκχαϊμ|Μπέργκεν]]* και το 1846 αυτή έλαβε τον αυστριακό τίτλο της *κόμισσας του Μπέργκεν*.

Μετά το τέλος του Γουλιέλμου Β΄ το 1847 η Καρολίνα παντρεύτηκε για 2η φορά, με τον Κάρολο-Αδόλφο κόμη του Χόχενταλ (1811, Ντόλκαου - 1875) στις 28 Οκτωβρίου 1851 στη Φρανκφούρτη. Μαζί του είχε δύο γιους:
* Kάρολος-Αδόλφος-Φίλιππος-Γουλιέλμος φον Χόχενταλ (1853–1909)  .
* Κάρολος-Λουδοβίκος φον Χόχενταλ (γενν. 1857).

Ο Κάρολος-Αδόλφος απεβίωσε στις 9 Οκτωβρίου 1875 στο Kνάουταϊν. Η Καρολίνα απεβίωσε στις 21 Φεβρουαρίου 1877 στο Kνάουταϊν, τώρα μέρος του Λάιπτσιχ (Λειψίας). 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


 
Κατηγορία:Γερμανοί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Γερμανίδες βαρώνισσες
Κατηγορία:Κόμισσες της Αυστρίας
Λουίζα φον Μπόζε

Η **Λουίζα-Βιλελεμίνη**, γερμ.: Louise-Wilhelmine-Emilie, grafin von Bose, που γεννήθηκε ως κόμισσα του Ράινμπαχ-Λέσονιτς, γερμ.: grafin von Reichenbach-Lessonitz, (1813 - 1883) από τον Οίκο της Έσσης ήταν ευεργέτιδα των πενήτων και προστάτιδα των τεχνών και των επιστημών, ιδιαίτερα των φυσικών επιστημών. 

## Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη από τα οκτώ παιδιά του Γουλιέλμου Β΄ εκέκτορα της Έσσης-Κάσσελ και της δεύτερης συζύγου του Αιμιλίας κόμισσας του Ράιχενμπαχ-Λέσονιτς. Η Λουίζα ήταν η αγαπημένη κόρη του πατέρα της, ο οποίος, όπως λέγεται, εκτίμησε την ευφυΐα και την γλυκιά, χαρωπή φύση της.

Παντρεύτηκε τον Κάρολο-Αύγουστο κόμη του Μπόζε (1814-1887) το 1845 και το ζεύγος ζούσε στη Φρανκφούρτη, στο Βήσμπαντεν και στο Μπάντεν-Μπάντεν. Η Λουίζα κληρονόμησε μία τεράστια περιουσία από τη μητέρα της, την Αιμιλία κόμισσα του Ράιχενμπαχ-Λέσονιτς, την κόρη του Γιόχαν-Κρίστιαν Όρτλεπ εμπόρου χρυσού. Η περιουσία της Αιμιλίας είχε αποτιμηθεί σε 48 εκατομμύρια μάρκα τη στιγμή του τέλους της, ποσό που ισοδυναμεί με δισεκατομμύρια δολάρια στη σημερινή οικονομία και κατανεμήθηκε εξίσου μεταξύ της Λουίζας και των έξι επιζόντων αδελφιών της.

αριστερά|μικρογραφία|Η Λουίζα και ο Κάρολος φον Μπόζε (Μνημείο Μπόζε στη Λουίζενστρασε στο Κάσσελ). Το μνημείο φέρει την επιγραφή ''Γνώρισε τον εαυτό σου''.

Ο κόμης και η κόμισσα φον Μπόζε δημιούργησαν πολλά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένης μίας δωρεάς 733.500 χρυσών μάρκων στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ,το παλαιότερο ίδρυμα ανώτερης εκπαίδευσης του Βερολίνου. Η δωρεά επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για ιατρική έρευνα, τόσο μέσω υποτροφιών σε φοιτητές ιατρικής, όσο και για επιχορηγήσεις σε ταξίδια και βοήθεια σε ενεργούς γιατρούς. Ο κόμης και η κόμισσα φον Μπόζε παρείχαν σημαντική χρηματοδότηση για την εκπαίδευση των μη προνομιούχων και παραμελημένων παιδιών στο Kάσσελ, περιοχής που έζησε μικρή η Λουίζα, και ιδρύθηκε το Νοσοκομείο Παίδων του Μπράμπαντ (καταστράφηκε το 1943), το οποίο φρόντιζε για τους διδασκάλους της Έσσης, τις χήρες και τα ορφανά. Ήταν ευεργέτες της Εθνικής Εταιρείας Έρευνας Ζένκενμπεργκ στη Φρανκφούρτη και το Ίδρυμα Κόμισσα Λουίζα φον Μπόζε χρηματοδότησε τη δημιουργία του Οδοντιατρικού Ινστιτούτου στο Πανεπιστήμιο του Mάρμπουργκ. Το Μουσείο Μπόζε στη Λουίζενστρασε (= οδός Λουίζας) στο Κάσσελ πήρε το όνομά της, όπως και το σχολείο των κοριτσιών (Λουίζενσουλε), που ίδρυσε το 1855 και το οποίο παραμένει ενεργό σήμερα.

Το Ίδρυμα Λουίζα φον Μπόζε περιήλθε στην πόλη Κάσσελ μετά το τέλος της και περιλάμβανε την εκτενή συλλογή έργων τέχνης της, η οποία αργότερα αποτέλεσε τον πυρήνα της συλλογής της Νέας Πινακοθήκης, μαζί με άλλα προσωπικά αναμνηστικά, έπιπλα και έγγραφα.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1845 τον Κάρολο-Αύγουστο κόμη του Μπόζε.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Βινεγκρέτ (σαλάτα)

Το βινεγκρέτ () ή **Ρωσικό βινεγκρέτ** είναι μια σαλάτα της Ρωσικής κουζίνας η οποία αποτελεί δημοφιλές πιάτο στη Ρωσία και άλλα μετασοβιετικά κράτη. Περιλαμβάνει μαγειρεμένα λαχανικά σε κύβους (κόκκινα παντζάρια, πατάτες, καρότα), κομμένα κρεμμύδια, καθώς και λάχανο τουρσί ή / και αλατισμένα τουρσιά. Άλλα συστατικά που μπορούν να προστεθούν είναι τα πράσινα μπιζέλια ή τα φασόλια. Η ονομασία της σαλάτας προέρχεται από το βινεγκρέτ, το οποίο χρησιμοποιείται και ως σάλτσα. Ωστόσο, παρά το όνομα, το ξύδι συχνά παραλείπεται στη σύγχρονη σαλάτα βινεγκρέτ και χρησιμοποιείται μόνο ηλιέλαιο ή άλλο φυτικό έλαιο. Μερικοί μάγειρες προσθέτουν άλμη από τα αγγουράκια ή λάχανο τουρσί.

Μαζί με ρωσική σαλάτα και τη ρέγγα με σάλτσα, το βινεγκρέτ σερβίρεται ως *[[ζακούσκι]]* στα εορταστικά τραπέζια των ρωσόφωνων.

Παρά τη μεγάλη δημοτικότητα στη Ρωσία και την Ουκρανία, οι βασικές συνταγές για μικτές σαλάτες υιοθετήθηκαν από τις δυτικοευρωπαϊκές κουζίνες ήδη από τον 19ο αιώνα. Αρχικά, ο όρος βινεγκρέτ αναφερόταν σε οποιοδήποτε μείγμα μαγειρεμένων λαχανικών σε κύβους ντυμένο με ξύδι. Αργότερα η έννοια μεταβλήθηκε σε οποιαδήποτε μικτή σαλάτα με παντζάρια. Τα σύγχρονα ρωσικά και ουκρανικά βιβλία μαγειρικής εξακολουθούν να αναφέρουν τη δυνατότητα προσθήκης μανιταριών, κρέατος ή ψαριών, αλλά αυτό είναι σπάνιο.

Σε όλη την Βόρεια Ευρώπη υπάρχουν παρόμοιες σαλάτες με παντζάρια. Παραδείγματα είναι η σαλάτα με ρέγκα και η σαλάτα με παντζάρια στη Βόρεια Γερμανική και σκανδιναβική κουζίνα καθώς και το ροσόλι σε Φινλανδική κουζίνα, με το όνομα του τελευταίου να προέρχεται από τη λέξη *ρασόλ* (), τη ρωσική λέξη για άλμη.

## Εικόνες

Αρχείο:Vinigret.jpg|Σαλάτα βινεγκρέτ με φασόλια
Αρχείο:Vinaigrette salad.jpg|Σαλάτα βινεγκρέτ με πράσινα μπιζέλια


## Παραπομπές


Κατηγορία:Σοβιετική κουζίνα
Κατηγορία:Ουκρανική κουζίνα
Κατηγορία:Ρωσική κουζίνα
Κατηγορία:Σαλάτες
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Επαρχίες της Νορβηγίας

Οι **Επαρχίες της Νορβηγίας** (νορβηγικά: *Landskap i Norge*) χωρίζεται ιστορικά σε διάφορες περιοχές. Πολλές περιοχές έχουν βαθιές ιστορικές ρίζες και συμπίπτουν μόνο εν μέρει με τις σημερινές διοικητικές μονάδες των κομητειών και των δήμων. 

Η Νορβηγία αποτελείται από 11 επαρχίες και ορίζονται από γεωγραφικά χαρακτηριστικά, συχνά κοιλάδες, οροσειρές, φιόρδ, πεδιάδες ή ακτές ή τους παραπάνω συνδυασμούς. Πολλές από αυτές τις περιοχές ήταν μικρά βασίλεια μέχρι την πρώιμη εποχή των Βίκινγκς.

## Επαρχίες
*Άγκντερ (Agder)
*Βέστλαντ (Vestland)
*Βέστφολντ ογκ Τέλεμαρκ (Vestfold og Telemark)
*Βίκεν (Viken)
*Ίνλαντετ (Innlandet)
*Μέρε ογκ Ρόμσνταλ (Møre og Romsdal)
*Νόρντλαντ (Nordland)
*Όσλο (Oslo)
*Ρόγκαλαντ (Rogaland)
*Τρέντελαγκ (Trøndelag)
*Τρομς ογκ Φίνμαρκ (Troms og Finnmark)

## Γεωγραφικά διαμερίσματα
Οι επιμέρους επαρχίες της Νορβηγίας αποτελούν τμήματα μεγαλύτερων γεωγραφικών περιοχών, αυτές των Διαμερισμάτων.

Τα Γεωγραφικά διαμερίσματα της Νορβηγίας είναι:
*Βόρεια Νορβηγία (Nord-Norge)
*Τρέντελαγκ (Midt-Norge)
*Δυτική Νορβηγία (Vestlandet)
*Νότια Νορβηγία (Sørlandet)
*Ανατολική Νορβηγία (Østlandet)

## Δείτε επίσης
*Κομητείες της Νορβηγίας
*Γεωγραφικά διαμερίσματα της Νορβηγίας

Κατηγορία:Γεωγραφία της Νορβηγίας
Κατηγορία:Επαρχίες της Νορβηγίας
Ιωάννης Αλεπούς

Ο **Ιωάννης Αλεπούς** ήταν Έλληνας Μαραθωνοδρόμος, ο οποίος συμμετείχε στο αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου στους Μεσολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1906. Ήταν η μεγάλη ελπίδα των Ελλήνων για την επανάληψη του άθλου του Σπύρου Λούη, ο οποίος στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1896,είχε κερδίσει την πρώτη θέση. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα ότι ο Αλεπούς ήταν από το Αμαρούσιον (Μαρούσι), όπως και ο Σπύρος Λούης.

## Πέμπτος στον μαραθώνιο δρόμο στους Μεσολυμπιακούς της Αθήνας (1906)
Παρά τη φιλότιμη προσπάθειά του, ο Αλεπούς τερμάτισε 5ος στον μαραθώνιο δρόμο στους Μεσολυμπιακούς Αγώνες του 1906. Μάλιστα, κατά την αγωνιστική προσπάθειά του, τού προκλήθηκε αιμορραγία στη μύτη . Πρώτος τερμάτισε ο Καναδός Shering, o οποίος ήταν σιδηροδρομικός στο επάγγελμα και ήλθε στην Ελλάδα για να συμμετάσχει στους Μεσολυμπιακούς αγώνες με δανεικά από φίλους και γνωστούς .

## "Εάν δεν νικήσω, θα προτιμήσω να πεθάνω"
Φημολογήθηκε ότι ο Αλεπούς θεωρούσε σίγουρη τη νίκη του στον μαραθώνιο και πριν από τον αγώνα είπε: "Εάν δεν νικήσω, θα προτιμήσω να πεθάνω". 
Ωστόσο, αυτή η δήλωση διαψεύσθηκε από τους συναθλητές του Lennharz και Teutenberg, οι οποίοι έγραψαν ότι τη δήλωση αυτή δεν την έκανε ποτέ ο Αλεπούς . Πάντως, ο Αλεπούς ούτε πρώτος τερμάτισε, αλλά ούτε και πέθανε, δεδομένου ότ έζησε πολλά χρόνια μετά τον αγώνα.

## "Ο Αλεπούς έφαγε τις κότες"
Οι εφημερίδες της εποχής απέδωσαν την αποτυχία του (αν μπορεί να θεωρηθεί αποτυχία η 5η θέση σε αγώνισμα ολυμπιακών αγώνων) στο ότι την προηγουμένη του αγώνα ημέρα υπερκατανάλωσε φαγητό. Ως λογοπαίγνιο, μάλιστα, συναφές με το όνομά του, ο Αλεπούς κατηγορήθηκε ότι το βράδυ πριν από τον αγώνα "ενέσκηψε ακράτητος εις ένα φιλικόν ορνιθώνα". Ανάλογα σχολιαστικά λογοπαίγνια έγιναν για τον συναθλητή του Κουτουλάκη, ο οποίος εγκατέλειψε τον αγώνα στο 26ο χιλιόμετρο .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι
Ναός Αγίου Ιωάννη Θεολόγου (Πλάκα)

Ο **ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου** είναι βυζαντινός ναός στην Πλάκα της Αθήνας. Ο ναός χρονολογείται στις αρχές του 12ου αιώνα και είναι ένας από τους λίγους βυζαντινούς ναούς της Αθήνας που διασώζεται χωρίς ιδιαίτερες μεταγενέστερες προσθήκες. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες που έχουν χρονολογηθεί στις αρχές του 13ου αιώνα. Αρχιτεκτονικά ανήκει στους σταυροειδής εγγεγραμμένους ναούς με δύο κίονες. Ο τρούλος του είναι αθηναϊκού τύπου.

## Ιστορικά στοιχεία
Ο ναός δεν αναφέρεται στα ιστορικά αρχεία. Είναι πιθανόν να ήταν μετόχι της Μονής Αγίου Ιωάννη Θεολόγου στην Πάτμο. Στην οροφή του ναού βρέθηκε νόμισμα του Αλέξιου Κομνηνού.Ο ναός τη δεκαετία του 1960 ήταν σε κακή κατάσταση και to 1975 έγιναν εργασίες στερέωσης, αποκατάστασης της οροφής με ανακεράμωση, ανοίχθηκαν τα παράθυρα του τρούλου μέχρι την αρχική τους βάση και τοποθετήθηκαν φεγγίτες. 

## Περιγραφή
Ο ναός είναι κτισμένος με το πλινθοπερίκτιστο σύστημα, με χρήση λευκών λίθων και πλίνθων. Στο κατώτερο τμήμα της βόρειας πλευράς έχουν χρησιμοποιηθεί μεγαλύτεροι λίθοι. Στη νότια πλευρά και στη δεξιά αψίδα του ιερού η τοιχοποιία είναι από αργολιθοδομή, πιθανόν μετά από εργασίες αποκατάστασης. Στο παρελθόν στη βόρεια πλευρά βρισκόταν είσοδος η οποία αργότερα έγινε παράθυρο. Πάνω από τα ανοίγματα στη βόρεια και δυτική πλευρά βρίσκονται προβάλλοντα πλίνθινα τόξα με αετώματα. Ο ναός ανήκει στους δικίονους σταυροειδείς εγγεγραμμένους ναούς, στους οποίους ο τρούλος υποστηρίζεται από δύο κίονες και δύο πεσσούς. Ο τρούλος είναι αθηναϊκού τύπου, οκτάγωνος, με λευκούς μαρμάρινους ημικίονες στις ακμές. Τα κιονόκρανα του ναού είναι ρωμαϊκά κορινθιακού ρυθμού σε δεύτερη χρήση. Το ξύλινο τέμπλο και το δάπεδο είναι νεότερης εποχής. Στα ανατολικά έχει τρεις ημιεξαγωνικές αψίδες.

Kατά τη διάρκεια εργασιών στον ναό το 1975 αποκαλύφθηκαν τοιχογραφίες των αρχών του 13ού αιώνα, σε επαρχιακό στυλ της αθηναϊκής σχολής. Είναι από τις λίγες τοιχογραφίες εκείνης της περιόδου που σώζονται στην Αθήνα. Στον τρούλο βρίσκεται ο Παντοκράτορας, στην αψίδα του ιερού η ένθρονη Παναγία με το Θείο Βρέφος, στην καμάρα του ιερού η Ανάληψη του Ιησού, στη βόρεια πλευρά του ιερού διακρίνεται έφιππος άγιος, πιθανόν ο Άγιος Γεώργιος και στο νότιο τοίχο ο Άγιος Βασίλειος. Ανάμεσα στα παράθυρα διακρίνονται αμυδρά δύο προφήτες, στο βόρειο τοίχου του νάρθηκα ολόσωμος άγιος με τη μορφή διακόνου που κρατεί κιβώτιο και θυμιατήρι. Στην πρόθεση απεικονίζονται στρατιωτικοί άγιοι και μάρτυρες και οι ισαπόστολοι Κωνσταντίνος και Ελένη. Οι τοιχογραφίες παρουσιάζουν ομοιότητες με αυτές σε ναούς του 13ου αιώνα στον Ωρωπό, το Κρανίδι και την Εύβοια. Στο νότιο τμήμα του ναού βρέθηκαν έξι στρώματα τοιχογραφιών.

Ο ναός σήμερα είναι παρεκκλήσι της ενορίας του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιωαννης Θεολογος
Κατηγορία:Πλάκα
Πλακα
Ερνέστος Φρειδερίκος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ

Ο **Ερνέστος-Φρειδερίκος**, γερμ.: Ernst Friedrich von Hessen-Philippsthal-Barchfeld (28 Ιανουαρίου 1789 Μπάρχφελντ - 19 Απριλίου 1850, κάστρο Αουγκούστεναου Χέρλεσχαουζεν) από τον Οίκο της Έσσης-Κάσσελ ήταν Γερμανός ευγενής και Ρώσος στρατηγός του ιππικού.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1789 στο Μπάρχφελντ της Θουριγγίας, ως δευτερότοκος γιος του Αδόλφου (1742-1803) λαντγκράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και της Λουίζας των Βέττιν (1752-1805), κόρης του Αντώνιου-Ούλριχ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.

Όταν η πατρίδα του κατακλύστηκε από τους Γάλλους, κατέφυγε στη Ρωσία και έγινε δεκτός στη Ρωσική υπηρεσία ως αντισυνταγματάρχης στο 6ο Σύνταγμα "Τζέγκερ" στις 29 Μαΐου 1808.

Στις 23 Οκτωβρίου 1811 απολύθηκε από την υπηρεσία για λόγους υγείας, αλλά επανήλθε στις 23 Ιουνίου 1812 με την προαγωγή σε συνταγματάρχη και τον διορισμό του στο ιππικό. Συμμετείχε στον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812 για την απελευθέρωση της Ευρώπης από τον Ναπολέοντα. Τραυματίστηκε σοβαρά στις 29 Αυγούστου 1812 στη Μάχη του Μποροντίνο, όταν το πόδι του σχίστηκε από μπάλα κανονιού. Στις 22 Αυγούστου 1826 προήχθη σε υποστράτηγο.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1836, κατόπιν αιτήματός του, αποδεσμεύτηκε από την υπηρεσία με τον βαθμό τού στρατηγού τού ιππικού και με το δικαίωμα να φορά στολή. Επιπλέον, ως ένδειξη της ιδιαίτερης εύνοιας του Τσάρου Νικολάου Α΄, του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι για την εξαιρετική του υπηρεσία.

Ταξίδεψε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου η εξαδέλφη του, Αδελαΐδα της Σαξονίας-Μάινινγκεν (σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου), τον υποστήριξε στην εύρεση ενός καλού τεχνίτη για ένα τεχνητό πόδι. Ο Eρνέστος-Φρειδερίκος έλαβε τιμητικά τον Μεγαλόσταυρο του ιππότη του Τάγματος του Λουτρού και όταν απεβίωσε ο Γουλιέλμος Δ΄, ήταν παρών στη στέψη της ανιψιάς εκείνου Βικτώριας.

Ο Ερνέστος-Φρειδερίκος απεβίωσε στις 19 Απριλίου 1850 στο Χέρλεσαουζεν.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* το άρθρο στη γερμανική Wikipedia, Ernst von Hessen-Philippsthal-Barchfeld.

## Αναφορές σε βιβλιογραφία


Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Ελεονώρα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ

Η **Ελεονώρα**, γερμ.: Eleonore von Löwenstein-Wertheim (16 Φεβρουαρίου 1686 - 22 Φεβρουαρίου 1753) ήταν κόρη του πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Βαπτισμένη ως Ελεονώρα-Μαρία-Άννα, ήταν γνωστή ως Ελεονώρα, που σημαίνει «αληθινή και αέναη ομορφιά».

## Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του  Mαξιμιλιανού-Καρόλου-Αλβέρτου πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ και της Μαρίας-Πολυξένης-Κούεν κόμισσας του Λίχτενμπεργκ και Μπέλαζι, και γεννήθηκε στη Βιέννη. Ο πατέρας της, που είχε εισέλθει στην αυτοκρατορική υπηρεσία από νεαρή ηλικία, ήταν αυτοκρατορικός σύμβουλος από το 1684 και έτσι αυτή γεννήθηκε στη Βιέννη, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, που τότε κυβερνούσε ο Λεοπόλδος Α΄.

Η μητέρα της ήταν μέλος της οικογένειας που κυβερνούσε την κομητεία Λίχτενμπεργκ ουντ Μπέλαζι. Οι γονείς της ήταν εξαδέλφια. Η ίδια θα παντρευόταν τον εξάδελφό της. Η εκ πατρός θεία της Μαρία-Άννα πριγκίπισσα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ, είχε παντρευτεί τον Γουλιέλμο λάντγκραβο της Έσσης-Ράινφελς-Ρότενμπουργκ, πατέρα του συζύγου της Ερνέστου-Λεοπόλδου της Έσσης-Ρότενμπουργκ, ο οποίος ήταν κληρονόμος εκείνου.

Το ζεύγος παντρεύτηκε στη Φρανκφούρτη στις 9 Νοεμβρίου 1704· η νύφη ήταν 18 και ο γαμπρός 20. Έγιναν γονείς δέκα παιδιών, πέντε από τα οποία θα είχαν απογόνους. Επέζησε του συζύγου της κατά τρία έτη.

Η μεγαλύτερη εγγονή της Ελεονώρα της Σαβοΐας, έλαβε το όνομά της. Μεγαλύτερος εγγονός της ήταν ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Γ΄ της Σαρδηνίας.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Ερνέστο-Λεοπόλδο λάντγκραβο της Έσσης-Ρότενμπουργκ και είχε τέκνα:
* Ιωσήφ (1705–1744), διάδοχος.
* Πολυξένη (1706–1735), παντρεύτηκε τον Κάρολο-Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας.
* Φραγκίσκος-Αλέξανδρος (1710–1739), απεβ. 29 ετών.
* Ελεονώρα (1712–1759), παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Χριστιανό των Βίττελσμπαχ, κόμη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ.
* Καρολίνα (1714–1741), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Ερρίκο Α΄ των Βουρβόνων, πρίγκιπα του Κονντέ.
* Κωνσταντίνος (1716–1778), λάντγκραβος της Έσσης-Ρότενμπουργκ.
* Χριστίνα (1717–1778), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Βίκτωρα των Σαβοΐας, πρίγκιπα του Καρινιάνο.
* Σοφία (1709–1711), απεβ. 2 ετών.
* Βιλελμίνη-Μαγδαληνή-Λεοπολδίνη (1707–1708), απεβ. 1 έτους.
* Γουλιέλμος (1708), απεβ. νήπιο.

## Πηγές
* Hans-Günter Kittelmann: *Kleiner Führer durch die Rotenburger Quart 1627–1834 und das Fürstenhaus Hessen-Rotenburg.* Geschichtsverein Altkreis Rotenburg. Π.&nbsp;28–43

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Ματθίλδη της Έσσης

Η **Ματθίλδη**, γερμ.: Mathilde of Hesse (4 Ιουλίου 1473 στο Μπλάνκενσταϊν - 19 Φεβρουαρίου 1505 στην Κολωνία) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Άνω Έσσης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Κλέβης.

## Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Γ΄ λαντγκράβου της Άνω Έσσης (1441-1483) και της συζύγου του Άννας (1443-1494), κόρης του Φιλίππου Α΄ κόμη του Κατσενελνμπόγκεν.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε στις 3 Νοεμβρίου 1489 στο Ζοστ με τον Ιωάννη Β΄ δούκα της Κλέβης, με το παρωνύμιο "ο Παιδοποιός" (1458-1521) και είχαν τέκνα:
* Ιωάννης Γ΄ (1490–1539), δούκας της Κλέβης και κόμης του Λα Μαρκ.
** Άννα της Κλέβης, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας ως η 4η σύζυγός του.
* Άννα (1495–1567), παντρεύτηκε το 1518 με τον Φίλιππο Γ΄ κόμη του Βάλντεκ-Άιζενμπεργκ.
* Αδόλφος (1498–1525), διορίστηκε από τον εξάδελφο τού πατέρα του Φίλιππο κύριο του Ράβενσταϊν και Βάινενταλ ως διάδοχός του, αλλά απεβίωσε πριν από τον Φίλιππο το 1528.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Δούκισσες της Κλέβης
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Μονή Τιμίου Προδρόμου Συκής

Το **Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου Συκής** ανεγέρθηκε με χρήματα των οπλαρχηγών του Πηλίου, Κυριάκου και Στέργιου Μπασδέκη το 1795. Γραφικό, επιβλητικό, χτισμένο με πέτρα και ξύλο, βρίσκεται στην είσοδο του χωριού Συκή, 1 χιλιόμετρο νότια της πλατείας.

Ζουμπανιώτες μάστορες ανέλαβαν το χτίσιμο του, ενώ ο γλυπτός διάκοσμος του φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Σπ. Μήλιο. Το Μοναστήρι καταστράφηκε εν μέσω της Επανάστασης, στις 2 Μαΐου του 1822, και ανακαινίσθηκε το 1835 από Αργαλαστιώτες μάστορες των οικογενειών Πέτρου και Κοσμά. Εγκαινιάστηκε στις 24 Ιουνίου 1844 και κατοικούνταν από άνδρες μοναχούς, αδιάκοπα για έναν ολόκληρο αιώνα. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εγκαταλείφθηκε από τους μοναχούς του, ενώ το 1971 ξεκίνησε μία προσπάθεια για αναστήλωση του με πόρους των κατοίκων του χωριού.

Το 1984, με σχετική άδεια του τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος Χριστόδουλου, εγκαταστάθηκε στη Μονή γυναικεία κοινοβιακή αδελφότητα, η οποία παραμένει ως τις μέρες μας. Στην είσοδο της Ιεράς Μονής σήμερα υπάρχει Πρόναος που οδηγεί στο Καθολικό και στα κελιά διαμονής των μοναζουσών. Πρόσφατα στα βορειοανατολικά του προαυλίου χώρου άρχισε να χτίζεται ο Ιερός Ναός των Αγίων Πάντων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μονές της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Συκης
Λιναρία η γενιστόφυλλος

Η **Λιναρία η γενιστόφυλλος** (*Linaria genistifolia*), ανήκει στην οικογένεια Scrophulariaceae (Σκροφουλαριίδες) και αποτελεί είδος της Νοτιοανατολικής και Κεντρικοανατολικής Ευρώπης. Κατανέμεται σ’ όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, στα νησιά του Βορειανατολικού Αιγαίου και στις Σποράδες. Συναντάται σε χέρσους αγρούς, στις άκρες των δρόμων και σε θέσεις με ανθρωπογενή επιβάρυνση. Χαρακτηρίζεται από τον χαλαρό βότρυ και την κίτρινη στεφάνη μήκους μέχρι 22 mm, συμπεριλαμβανομένου και του πλήκτρου. Διακρίνεται από το συγγενικό του *Linaria dalmatica* από τα πιο στενά φύλλα και την σχετικά μικρότερη στεφάνη (μήκους 2-5 cm στο *Linaria dalmatica* ). Ανθίζει Μάιο-Σεπτέμβριο.

## Πηγές
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).

* Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. I-ΙΙΙ)

* Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 3, Cambridge University Press

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/0d7730fa-3f65-4fda-a5d0-db735fd69fd4

* https://www.greekflora.gr/el/flowers/2722/Linaria-genistifolia

* http://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=308351&size=medium

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατηγορία:Λαμιώδη
Κυβερνήτης της Φλόριντα

Ο **Κυβερνήτης της Φλόριντα** (αγγλικά: *Governor of Florida*), είναι ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος της πολιτείας της Φλόριντα. Ο Κυβερνήτης, είναι ο αρχηγός του εκτελεστικού κλάδου και επικεφαλής της πολιτειακής κυβέρνησης της Φλόριντα. Επίσης, είναι ο ανώτατος αρχηγός των στρατιωτικών, αστυνομικών και ναυτικών δυνάμεων της πολιτείας.

Ο Κυβερνήτης, έχει καθήκον να επιβάλλει τους πολιτειακούς νόμους, ενώ έχει την εξουσία να ασκήσει βέτο σε νομοσχέδια που ψηφίζονται στο νομοθετικό σώμα της Φλόριντα, να συγκαλέσει το νομοθετικό σώμα, καθώς και να χορηγήσει χάρη.

Ο Κυβερνήτης της Φλόριντα, εκλέγεται από κοινού μαζί με τον Αντικυβερνήτη της Φλόριντα, ύστερα από καθολική ψηφοφορία ανά τέσσερα χρόνια. Ο Κυβερνήτης, έχει μία φορά ακόμη δικαίωμα επανεκλογής στο αξίωμα, οπότε το ανώτατο όριο παραμονής στο αξίωμα, διαμορφώνεται στα οκτώ χρόνια.

Σημερινός και 46ος Κυβερνήτης της Φλόριντα, είναι ο Ρεπουμπλικανός **[[Ρον ντε Σάντις]]**, από τις 8 Ιανουαρίου 2019.

## Προϋποθέσεις
Για να θέσει κάποιο άτομο υποψηφιότητα για το αξιώμα του Κυβερνήτη της Φλόριντα, πρέπει να έχει συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας του, να είναι πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και να διαμένει ή να είναι εγγεγραμμένος ψηφοφόρος στην πολιτεία της Φλόριντα για τουλάχιστον επτά χρόνια.

## Πρώην Κυβερνήτες (εν ζωή)

Αρχείο:Bob Martinez.jpg|**[[Μπομπ Μαρτίνεζ]]** - (Ρ), (γενν. 1934), υπηρέτησε: 1987-1991
Αρχείο:Buddymackay (cropped).JPG|**[[Μπάντι Μακέι]]** - (Δ), (γενν. 1933), υπηρέτησε: 1998-1999
Αρχείο:Jeb Bush 2013 CPAC by Gage Skidmore.jpg|**[[Τζεμπ Μπους]]** - (Ρ), (γενν. 1953), υπηρέτησε: 1999-2007
Αρχείο:Gov charlie crist.jpg|**[[Τσάρλι Κριστ]]** - (Ρ), (γενν. 1956), υπηρέτησε: 2007-2011
Αρχείο:Governor Rick Scott 2013.jpg|**[[Ρικ Σκοτ]]** - (Ρ), (γενν. 1952), υπηρέτησε: 2011-2019


## Παραπομπές

__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__

Φλοριντα
Ιερώνυμος Πολλάτος

Ο **Ηλίας-Ιερώνυμος Πολλάτος** είναι Έλληνας πεζογράφος.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιερώνυμος Πολλάτος γεννήθηκε το 1949 στα Φαρακλάτα Κεφαλονιάς. Λόγω του μετεμφυλιακού κλίματος και των διώξεων, η οικογένειά του μετεγκαταστάθηκε στα Καμίνια του Πειραιά όπου και τελείωσε το Εσπερινό Οικονομικό Γυμνάσιο Πειραιά. Στη συνέχεια σπούδασε δημοσιογραφία και γραφικές τέχνες. Σήμερα ζει στην Πεύκη.

## Το έργο του
"Αντίδωρο ή Άθωνος περιδιάβασις", εκδόσεις Καστανιώτης, 2004 [οδοιπορικό].

"Συνεχόμενοι λυγμοί", εκδόσεις Το Ροδακιό, 2007 [συλλογή διηγημάτων].

"Ο σκοτεινός κύριος του Βέρτεκοπ", εκδόσεις Το Ροδακιό, 2009 [μυθιστόρημα].

"Τα Καμίνια εντός, 14+1 διηγήματα" εκδόσεις Ι.Μ.Τ.Ι.Ι.Ε., 2013 [συλλογή διηγημάτων].

### Θεατρικές παραστάσεις
Το 2006 διήγημα από το βιβλίο Συνεχόμενοι Λυγμοί ανέβηκε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου («Τρία νεοελληνικά έργα σε πρώτη παρουσίαση. Versus. Τραστ. Συνεχόμενοι λυγμοί.» ).

Το 2010 ο Ιερώνυμος Πολλάτος έκανε τη διακειμενική σύνθεση και επεξεργασία του θεατρικού έργου «Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι: Ιδού εγώ» (θέατρο «Επί Κολωνώ- Σκηνή “Βlack Βox”», σκηνοθεσία Τ. Τζαμαργιά).

Το 2018 συνέγραψε το θεατρικό έργο «Hotel Marina» (Από Μηχανής Θέατρο, σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη).

### Έγραψαν για το έργο του
"Υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα χώρος για ένα εθνικό μυθιστόρημα; " Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Ελευθεροτυπία.

"Τύχες σολωμικού χειρογράφου", Μάρη Θεοδοσοπούλου, Ελευθεροτυπία.

"Βιογραφήσεις και μυθοποιήσεις του Δ. Σολωμού", Κατερίνα Τικτοπούλου , Θέματα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Εικοστού Αιώνα, Τιμητικός Τόμος για την Έρη Σταυροπούλου, εκδόσεις GUTENBERG .

"Μοναχικοί και ανυπεράσπιστοι", Μάρη Θεοδοσοπούλου, EX LIBRIS.

"Άγιον Όρος, η άσβεστη φλόγα", επιλογή-επιμέλεια Θανάσης Θ.Νιάρχος, εκδόσεις Καστανιώτης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 21ου αιώνα
Ελισάβετ της Βυρτεμβέργης (1412-1476)

Η **Ελισάβετ**, γερμ.: Elisabet von Württemberg (μετά το 1412 - μετά τις 29 Απριλίου 1476) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη τού κόμη της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε  κόμισσα του Βέρντενμπεργκ.

## Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Έμπερχαρντ Γ΄ κόμη της Βυρτεμβέργης και της Eλισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας.

Αρχικά είχε μνηστευτεί με τον Aλβέρτο Γ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας στις 15 Ιανουαρίου 1528. Ωστόσο, μετά τον μυστικό γάμο του με την υπηρέτρια Αγνή Μπέρναουερ, αργότερα παντρεύτηκε τον Ιωάννη Δ΄ κόμη του Βέρντενμπεργκ στην Αυλή του Λουδοβίκου Α΄ κόμη της Βυρτεμβέργης-Ούραχ.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Δ΄ κόμη του Βέρντενμπεργκ και είχε τέκνο:
* Ιωάννης Β΄ π.1430-1486, κόμης του Βέρντενμπεργκ.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Μανουήλ Καλέκας

Ο **Μανουήλ Καλέκας** (απεβ. το 1410) ήταν μοναχός και θεολόγος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Καταγόταν από την ίδια οικογένεια από την οποία καταγόταν και ο πατριάρχης Ιωάννης Καλέκας (1334-1347). Έγινε μοναχός και εισήλθε στο τάγμα των Δομινικανών της Λατινικής Εκκλησίας. Υπήρξε αντίπαλος του Γρηγορίου Παλαμά και των Ησυχαστών και οπαδός της ένωσης των δύο εκκλησιών. Πέθανε στην Μυτιλήνη.

## Βιογραφία
Ο Καλέκας ήταν μαθητής του Δημητρίου Κυδώνη. Έζησε στην Ιταλία, την Κρήτη και τη Λέσβο, όπου μετέφρασε τα έργα του Βοήθιου και του Άνσελμου του Καντέρμπουρυ στα ελληνικά  και πολλά λατινικά λειτουργικά κείμενα, όπως τη «Λειτουργία του Αμβροσίου» (*Missa Ambrosiana*) και τη «Γέννηση του Κυρίου» (*Nativitate Domini*). Ο Καλέκας μετέφρασε το *[[Ιωάννειο κόμμα|Comma Johanneum]]* (φράση στην Α΄ επιστολή του Ιωάννου) στα ελληνικά από τη Βουλγάτα (λατινική μετάφραση της Βίβλου του 4ου αι.).

Ο Καλέκας ήταν Ενωτικός και προσπάθησε να συμφιλιώσει την Ανατολική και τη Δυτική Εκκλησία. Το 1390 έγραψε ένα έργο, κατηγορώντας τους Βυζαντινούς για τον χωρισμό τους από τη Δυτική Εκκλησία.

Όταν κλήθηκε να υπογράψει τον *Τόμο* του Παλαμά (την επίσημη δήλωση της Ορθοδοξίας, που εκδόθηκε το 1351 στη Σύνοδο των Βλαχερνών), ως αποτέλεσμα των αντιπ-Παλαμικών γραφών του αρνήθηκε να το κάνει και του επιβλήθηκαν κυρώσεις. Κατέφυγε στο Πέραν, τη Γενουατική συνοικία της Κωνσταντινούπολης, για να αποφύγει τη δίωξη. Το 1396 έγραψε μία επιστολή, που επέπληξε τον Μανουήλ Β΄, στην οποία ο Αυτοκράτορας απάντησε με πικρία. 

Συμμετείχε στη συνοδεία των 40 ατόμων του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, κατά το ταξίδι του Αυτοκράτορα στην Ουγγαρία-Γερμανία, Δανία, Αγγλία, Γαλλία και Αραγωνία. Όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1403, προς έκπληξή του δεν είχε θερμή υποδοχή από τους παλαιούς του φίλους. Ως αποτέλεσμα αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στους Δομινικανούς της Μυτιλήνης, όπου απεβίωσε το 1410.

## Έργα του
* Περί ουσίας και ενεργείας
* Πραγματεία κατά της πλάνης των Γραικών
* Περί Αγίου Πνεύματος
* Περί της Αγίας Τριάδος

### Διαδικτυακά
* 

## Παραπομπές

## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα,τ.26
* Martin A. Jugie ''The Palamite Controversy''

## Δείτε επίσης
* Βυζαντινοί λόγιοι στην Αναγέννηση

Κατηγορία:Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Δουκάτο της Θουριγγίας

Το **Δουκάτο της Θουριγγίας** (γερμανικά: *Herzogtum Thüringen*) ήταν ανατολικό μεθοριακό σύνορο του Μεροβιανού βασιλείου της Αυστρασίας, που ιδρύθηκε περίπου το 631 από τον Βασιλιά Δαγοβέρτο Α΄, αφού τα στρατεύματά του είχαν ηττηθεί από τις δυνάμεις της σλαβικής συνομοσπονδίας του Σάμο στη Μάχη του Γογκάστισμπουργκ.

Αναδημιουργήθηκε με την Αυτοκρατορία των Καρολιδών και οι δούκες, διορίστηκαν από τον βασιλιά μέχρι να απορροφηθούν από τους σαξονικούς δούκες το 908. Από το 1111/12 περίπου το έδαφος κυβερνήθηκε από τους Λανδγράβους της Θουριγγίας ως Πρίγκιπες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Gerd Tellenbach. *Königtum und Stämme in der Werdezeit des Deutschen Reiches*. Quellen und Studien zur Verfassungsgeschichte des Deutschen Reiches in Mittelalter und Neuzeit, vol. 7, pt. 4. Weimar, 1939.

Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Τζαμί Ασλάν Πασά

Το **Τζαμί Ασλάν Πασά** είναι Οθωμανικό τζαμί στα Ιωάννινα. Το τζαμί χτίστηκε το 1618 στο κάστρο της πόλης, αντικαθιστώντας την Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, η οποία κατεδαφίστηκε μετά την αποτυχημένη εξέγερση του 1611 με επικεφαλή τον Διονύσιο τον Φιλόσοφο. Από το 1933 το κτίριο του τζαμιού στεγάζει το Δημοτικό Εθνογραφικό Μουσείο Ιωαννίνων.

Ένας μεσογειακός κυκλώνας κατέστρεψε τον μιναρέ στην κορυφή του τζαμιού τον Σεπτέμβριο του 2018, και προγραμματίστηκε επισκευή σε αυτόν, όπου και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 2019. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα
Κατηγορία:Πρώην τζαμιά στην Ελλάδα
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Ιωάννινα
Ερριέττα, κόμισσα του Μονμπελιάρ

Η **Ερριέττα**, γερμ.: Henriette von Mömpelgard, γαλλ.: de Montbéliard (1387 - 14 Φεβρουαρίου 1444) από τον Οίκο του Μονφωκόν ήταν εγγονή και διάδοχος του κόμη του Μονμπελιάρ, έτσι έγινε κόμισσα του Μονμπελιάρ από το 1397 έως το 1444. Με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Βυρτεμβέργης.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ερρίκου του Ορμπ (απεβ. 1396) και της Μαρίας των Σατιγιόν, κόρης του Γκωσέρ Ι΄ υποκόμη του Μπλαινύ. Κληρονόμησε τον πάππο της Στέφανο των Μονφωκόν κόμη του Μονμπελιάρ  (γιου του Ερρίκου Α΄ κόμη του Μονμπελιάρ). Η Μαρία των Σατιγιόν ήταν κόρη της Ιωάννας του Κουσύ, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κυρίου του Κουσύ. 

Παντρεύτηκε τον Έμπερχαρντ Δ΄ κόμη της Βυρτεμβέργης και κυβερνούσε την πόλη του Μονμπελιάρ μαζί με τον σύζυγό της. 

Λόγω αυτού του γάμου, το Μονμπελιάρ έγινε μέρος της Βυρτεμβέργης. Με το τέλος του συζύγου της το 1419, η Ερριέττα ανέλαβε επίτροπος για τον ανήλικο γιο της. 

Το 1422 η κόρη της Άννα (1408–1471) παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Κάτσενελνμπογκεν στο Ντάρμστατ· ο γάμος ήταν ένας από τους πιο υπέροχους μεσαιωνικούς γάμους, με προίκα 32.000 φλορίνια. 

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Έμπερχαρντ Δ΄ κόμη  Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
* Άννα 1408-1471, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Κάτσενελνμπογκεν.
* Λουδοβίκος Α΄ 1412-1450, κόμης της Βυρτεμβέργης-Ούραχ.
* Ούλριχ Ε΄ 1413-1480, κόμης της Βυρτεμβέργης.

## Δείτε επίσης
* Ιστορία της Βυρτεμβέργης
* Franche-Comté

## Σημειώσεις και αναφορές


 
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Μεγάλο Τζαμί της Κωνστάντζας

Το **Μεγάλο Τζαμί της Κωνστάντζας** (), αρχικά γνωστό ως **Τζαμί του Καρόλου Α**' (   είναι τζαμί στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας. Έχει καταχωρηθεί ως ιστορικό μνημείο από το Εθνικό Ινστιτούτο Ιστορικών Μνημείων της Ρουμανίας. 

Το τζαμί αναφέρεται από την ισλαμική κοινότητα της Κωνστάντζα ως Βασιλικό Τζαμί (, ). 

## Ιστορία
Το Μεγάλο Τζαμί της Κωνστάντζας βρίσκεται στην τοποθεσία του πρώην Τζαμιού *Mahmudia (Geamia Mahmudia*), που χτίστηκε το 1822 από τον Χαφίζ Χουσεΐν  Πασά και πήρε το όνομά του από τον Οθωμανικό Σουλτάνο Μαχμούτ Β'. Το Μεγάλο Τζαμί της Κωνστάντζας ανατέθηκε το 1910 από τον Ρουμάνο Βασιλιά Κάρολο Α'. Η κατασκευή ξεκίνησε στις 24 Ιουνίου 1910 με τον πρώτο ακρογωνιαίο λίθο να τοποθετείται παρουσία του Σπίρου Χαρέτ, σύγχρονου Υπουργού Θρησκευμάτων της Ρουμανίας, του Σεφά Μπέη, σύγχρονου οθωμανού πρέσβη στο Βουκουρέστι και του Οθωμανού πρόξενου στην Κωνστάντζα.  Το έργο χρηματοδοτήθηκε από τη ρουμανική κυβέρνηση και τον επιχειρηματία Ίον Νέκουλτσα και ολοκληρώθηκε η κατασκευή του το 1912. 

Το τζαμί εγκαινιάστηκε επίσημα από τον Κάρολο Α' στις 31 Μαΐου 1913.  Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο Σουλτάνος Μεχμέτ Ε' έδωσε το Τάγμα του Μετζιτιέ στον αρχιτέκτονα Βίκτωρ Στεφανέσκου. Ο Βασιλιάς Κάρολος έδωσε επίσης στον Στεφανέσκου ένα ρολόι. 

## Αρχιτεκτονική
Το τζαμί χτίστηκε σε νεο-αιγυπτιακό και νεοβυζαντινό στιλ με στοιχεία νεο-ρομανικής αρχιτεκτονικής. Ο σχεδιαστής του, Γεώργιος Κωνσταντινέσκου, σχεδίασε το τζαμί σύμφωνα με το τζαμί Κόνια στην Ανατολία (Τουρκία).  Ο Βίκτωρ Στεφανέσκου υπηρέτησε ως αρχιτέκτονας του έργου. Οι εργολάβοι χρησιμοποίησαν υλικά από τούβλα και πέτρα για το τζαμί, και οπλισμένο σκυρόδεμα για τον τρούλο και τον μιναρέ. Το τζαμί ήταν η πρώτη κατασκευή στη Ρουμανία, που κατασκευάστηκε με οπλισμένο σκυρόδεμα.   Η κύρια πύλη κατασκευάστηκε με πέτρα από τη Δοβρουτσά, ενώ η πόρτα από κάτω κατασκευάστηκε από μαύρο μάρμαρο με επίστρωση χαλκού. Οι εσωτερικοί κίονες κατασκευάστηκαν από μάρμαρο από το Καμπουλούνγκ. 

Ο μιναρές χτίστηκε σε νεο-μαυριτανικό στιλ και έχει ύψος 47 μέτρα. Ο θόλος έχει ύψος 25 μέτρα και διάμετρο 8 μέτρα. 
Αρχείο:Moscheea Carol I.jpg|
Αρχείο:Carol I mosque Constanta.JPG|


## Παραπομπές
 

Κατηγορία:Τζαμιά στη Ρουμανία
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρουμανία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρουμανία
Χέντβιχ της Βυρτεμβέργης

Η **Χέντβιχ**, γερμ.: Hedwig von Württemberg (15 Ιανουαρίου 1547, Βασιλεία - 4 Μαρτίου 1590, Μάρμπουργκ) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Μάρμπουργκ.

## Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Χριστόφορου δούκα της Βυρτεμβέργης (1515–1568) και της Άννας-Μαρίας των Χόεντσολερν (1526–1589), κόρης του Γεωργίου μαργράβου του Βραδεμβούργου-Άνσμπαχ-Κούλμπαχ.

Παντρεύτηκε στις 10 Μαΐου 1563 στη Στουτγκάρδη τον Λουδοβίκο Δ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Μάρμπουργκ (1537-1604). Ως αυστηρή Λουθηρανή είχε σημαντική επιρροή στον άνδρα της. Ως αποτέλεσμα, παρέμεινε με τον δούκα της Βυρτεμβέργης σε στενή θρησκευτική ένωση, αλλά επίσης ήρθε σε αντιπαράθεση με τον αδελφό του Γουλιέλμο Δ΄, ο οποίος ήθελε να ενώσει όλες τις προτεσταντικές δυνάμεις στη Γερμανία.

Η Χέντβιχ απεβίωσε το 1590 και τάφηκε δίπλα στον άνδρα της κάτω από το ίδιο μνημείο, με το άγαλμά της στην εκκλησία της Αγ. Μαρίας στο Mάρμπουργκ.

## Oικογένεια
Παντρεύτηκε το 1563 τον Λουδοβίκο Δ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Μάρμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι

## Αναφορές και πηγές


## Βιβλιογραφία
* Wilhelm Münscher: ''Versuch einer Geschichte der hessischen reformirten Kirche'' σελ. 34

Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης
Alpro

Η **Alpro** είναι ευρωπαϊκή εταιρεία με έδρα τη Γάνδη του Βελγίου (το εργοστάσιο βρίσκεται στο Βέφελχεμ). Εμπορεύεται βιολογικά, μη οργανικά, μη γενετικά τροποποιημένα φυτικά προϊόντα, όπως τρόφιμα και ποτά από σόγια, αμύγδαλα, φουντούκια, κάσιους, ρύζι, βρώμη ή καρύδα. Η Alpro απασχολεί πάνω από 1.200 άτομα στην Ευρώπη και διαθέτει τρεις εγκαταστάσεις παραγωγής προϊόντων στο Βέλγιο, στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα περισσότερα από τα προϊόντα της προορίζονται για κατανάλωση στην Ευρώπη, καθώς η πλειονότητα των δραστηριοτήτων της βρίσκεται εκεί.

Από το 2010, μέσα σε πέντε χρόνια η εταιρεία κατάφερε να αυξήσει τις πωλήσεις της κατά 80% και να φτάσει τα 506 εκ. ευρώ. Βλέποντας την αυξανόμενη ζήτηση για τα προϊόντα της, η εταιρεία σχεδιάζει την επέκταση των εγκαταστάσεων της στο Βέλγιο και στο ΗΒ μέχρι το 2025. Η ζήτηση αυτή δείχνει ότι οι καταναλωτές ενδιαφέρονται ολοένα και περισσότερο για τα υποκατάστατα των γαλακτακομικών προϊόντων για λόγους υγείας, ευημερίας ή προστασίας του περιβάλλοντος. H παγκόσμια αγορά γάλακτος φυτικής προέλευσης αναμένεται να ξεπεράσει τα 14 δις ευρώ, ενώ η αγορά των γαλακτοκομικών υποκατάστατων, συμπεριλαμβανομένων των ποτών, γιαουρτιών, παγωτών και τυριών, αναμένεται ν' αξίζει 30.4 δις ευρώ μέχρι το 2024.

## Προϊόντα
Η Alpro διανέμει φυτικά προϊόντα με βάση τη σόγια χρησιμοποιώντας τις μάρκες Belsoy, Alpro Soya και Provamel. Στα προϊόντα της εταιρείας περιλαμβάνονται γάλατα, γιαούρτια, κρέμες, επιδόρπια, μαργαρίνες και παγωτά με βάση τη σόγια. Άλλα προϊόντα φυτικής προέλευσης της εταιρείας είναι γάλατα με βάση τα αμύγδαλα, φουντούκια, κάσιους, ρύζι, βρώμη ή καρύδα, όπως επίσης γιαούρτια με βάση τη καρύδα.

Η επωνυμία Provamel χρησιμοποιείται αποκλειστικά για βιολογικά προϊόντα (συμπεριλαμβανομένων πολλών βιολογικών προϊόντων Alpro Soya), τα οποία πωλούνται μόνο από ανεξάρτητους λιανοπωλητές υγιεινής διατροφής.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επιχειρήσεις τροφίμων
Άννα της Βυρτεμβέργης

Η **Άννα**, γερμ.: Anna von Württemberg, πολων.: Anna Wirtemberska (12 Ιουνίου 1561, Στουτγκάρδη - 7 Ιουλίου 1616, Χόινουφ) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης, ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Ολάβα-Βόλουφ και μετά δούκισσα της Λεγκνίτσα.

## Βιογραφία
Ήταν η έβδομη κόρη του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης και της Άννας-Μαρίας των Χόεντσολερν, κόρης του Γεωργίου μαγράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.

Στο Μπζεγκ στις 16 Σεπτεμβρίου 1582 η Άννα παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Γεώργιο, δεύτερο γιο του Γεωργίου Β΄ του *Ευσεβούς*, δούκα του Μπζεγκ. Το ζεύγος είχε παιδιά τον Γεώργιο-Χριστόφορο και τη Βαρβάρα, αλλά και τα δύο απεβίωσαν λίγο μετά τη γέννηση.

Ο Γεώργιος Β΄ απεβίωσε στις 7 Μαΐου 1586 και οι δύο γιοι του κληρονόμησαν μόνο την Oλάβα-Βόλουφ ως συγκυβερνήτες, επειδή αυτός άφησε το Μπζεγκ στη χήρα του Bαρβάρα ως *ιδιοκτησία της χήρας* (πολων.: οprawa wdowia). Η Άννα και ο σύζυγός της εγκατέστησαν την κατοικία τους στην Ολάβα. Ο Ιωάννης-Γεώργιος απεβίωσε εκεί έξι χρόνια αργότερα, στις 6 Ιουλίου 1592.

Με τη διαθήκη τού συζύγου της, η χήρα Άννα έλαβε το δουκάτο της Ολάβα ως ιδιοκτησία της, με πλήρη κυριαρχία μέχρι το τέλος της. Ωστόσο δύο χρόνια αργότερα, στις 24 Οκτωβρίου 1594, η Άννα παντρεύτηκε τον δύο φορές χήρο Φρειδερίκο Δ΄ δούκα της Λεγκνίτσα. Σύμφωνα με τους όρους της *ιδιοκτησίας της χήρας*, η δικαιούχος έχανε τα εδάφη της εάν ξαναπαντρευόταν ή γινόταν μοναχή. Έτσι από την Άννα αφαιρέθηκε η διακυβέρνηση επί της Oλάβα, η οποία περιήλθε στον Ιωακείμ-Φειδερίκο, αδελφό του πρώτου συζύγου της.

Ο Φρειδερίκος Δ΄ απεβίωσε στις 27 Μαρτίου 1596, μετά από μόνο 17 μήνες γάμου, χωρίς παιδιά. Η Άννα, χήρα για δεύτερη φορά, αποσύρθηκε στο Χόινουφ, όπου απεβίωσε 20 έτη αργότερα.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1582 τον Ιωάννη-Γεώργιο των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Ολάβα-Βόλουφ και είχε τέκνα:
* Γεώργιος-Χριστόφορος, Βαρβάρα, απεβ. νήπια.

Ο Ιωάννης-Γεώργιος απεβίωσε το 1592 και έπειτα η Άννα έκανε δεύτερο γάμο, το 1594, με τον Φρειδερίκο Δ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Λεγκνίτσα. Δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πρόγονοι

## Βιβλιογραφικές αναφορές
*  [ αυτο-δημοσιευμένη πηγή ] 
* Γυναικολογική βάση δεδομένων από τον Herbert Stoyan

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βυρτεμβέργης
Ντέιβιντ Γκάρικ

Ο **Ντέιβιντ Γκάρικ** (*David Garrick*)  (19 Φεβρουαρίου 1717 - 20 Ιανουαρίου 1779) ήταν Άγγλος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, ιδιοκτήτης θεάτρου και παραγωγός που επηρέασε σχεδόν όλες τις πτυχές του θεάτρου καθ' όλη την διάρκεια του 18ου αιώνα. 
Ήταν μαθητής και φίλος του Σάμιουελ Τζόνσον. Εμφανίστηκε σε αρκετά ερασιτεχνικά θεατρικά έργα και με την εμφάνισή του στον ομώνυμο ρόλο του έργου του Σαίξπηρ  Ριχάρδος ο Γ', έλαβε την αναγνωρισιμότητα του κοινού και των κριτικών.

Εντυπωσιασμένος από τον ρόλο του στον Ριχάρδο τον Γ', ο θεατρικός επιχειρηματίας Τσαρλς Φλίτγουντ προσέλαβε τον Γκάρικ για μια σεζόν στο "Theatre Royal", της "Drury Lane". Ο Γκάρικ παρέμεινε  στο θέατρο αυτό για τα επόμενα πέντε χρόνια αναβαθμίζοντας τον εαυτό σε συνέταιρο της επιχείρησης. Αυτή η ενέργεια οδήγησε τον Γκάρικ να γίνει διευθυντής του  "Theatre Royal", της "Drury Lane", για τα επόμενα 29 χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων έγινε ένα από τα ηγετικά θέατρα στην Ευρώπη. Την ημέρα του θανάτου του, τρία χρόνια μετά την συνταξιοδότησή του από το Drury Lane και το θέατρο, κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο Αββαείο του Ουέστμινστερ όπου τάφηκε στην «».

Ως ηθοποιός, ο Γκάρικ προώθησε την ρεαλιστική υποκριτική η οποία του χάρισε αναγνωρισιμότητα στην αρχή της καριέρας του. Η υποκριτική του ικανοποίησε ένα μεγάλο μέρος του κοινού ενώ η σκηνοθεσία του σε αρκετούς από τους καλύτερους ηθοποιούς του αγγλικού θεάτρου επηρέασε το ύφος τους επίσης. Κατά την θητεία του ως διευθυντής στο Drury Lane, ο Γκάρικ φρόντισε επίσης να αναμορφώσει την συμπεριφορά του κοινού. Παρόλο που αυτό προκάλεσε την δυσαρέσκεια ενός μέρους του θεατρόφιλου κοινού, αρκετές από τις μεταρρυθμίσεις του απέδωσαν καρπούς. Ο Γκάρικ προώθησε μεταρρυθμίσεις και σε ζητήματα σκηνοθεσίας, όπως στην σκηνογραφία, τα κοστούμια και τα ειδικά εφέ.

Η επιρροή του Γκάρικ επεκτάθηκε και στην λογοτεχνική πλευρά του θεάτρου. Οι κριτικοί δήλωναν ομόφωνα ότι δεν ήταν καλός θεατρικός συγγραφέας αλλά ότι η προσπάθειά του να φέρει τον Σαίξπηρ κοντά στο σύγχρονο κοινό είναι σημαντική. Επιπλέον, εισήγαγε αρκετά παλαιότερα θεατρικά έργα στο ρεπερτόριό του που ενδέχεται να είχαν ξεχαστεί. Στο ρεπερτόριό του περιλαμβάνονταν πολλά έργα της εποχής της . Πράγματι, ενώ επηρέασε το θέατρο προς το καλύτερο, κέρδισε μια καλύτερη φήμη για τους ανθρώπους του θεάτρου. Αυτό το επίτευγμα οδήγησε τον Σάμιουελ Τζάκσον να σχολιάσει ότι "το επάγγελμά του έκανε τον ίδιο πλούσιο και το ίδιο το επάγγελμα του ηθοποιού σεβαστό".

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

*
*
*
*
*
*Freedley, George and Reeves, John A. (1968). *A History of the Theatre.* New York, Crown.
*
*
*
*
*
* 
*
*
*
*
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* David Garrick at the Eighteenth-Century Poetry Archive (ECPA)
* 
* 
* 'David Garrick as Richard III' by William Hogarth at the Walker Art Gallery, Liverpool
* Garrick's Temple to Shakespeare
* Garrick Theatre Lichfield
*Hiss’d of ye English Stage – The Diary Junction Blog
* Garrick Theatre, Bonavista, Newfoundland
*Between Tragedy and Comedy at Waddesdon Manor

Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Καμάλ Χαασάν

Ο **Κάμαλ Χαασάν** (*Kamal Haasan*, 7 Νοεμβρίου 1954) είναι Ινδός ηθοποιός, χορευτής, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, τραγουδιστής, στιχουργός και πολιτικός που εργάζεται στον κινηματογράφο Ταμίλ. Ο Χαασάν εργάστηκε επίσης σε ταινίες χίντι, τελούγκου, καναντά και μπενγκάλι. Θεωρείται ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς στην ιστορία του ινδικού κινηματογράφου. Η εταιρεία παραγωγής του, Raaj Kamal Films International, έχει κάνει την παραγωγή σε αρκετές από τις ταινίες του. Η συνεισφορά του Χαασάν στον κινηματογράφο έχει επαινεθεί από τους συγχρόνους του σε όλη την ινδική βιομηχανία κινηματογράφου και αποτελεί επιρροή για τους ηθοποιούς και τους κινηματογραφιστές στην βιομηχανία κινηματογράφου ταμίλ. Έχει κερδίσει τέσσερα National Film Awards και 19 Filmfare Awards. Το 1984 βραβεύτηκε με το Kalaimamani award και το 1990 με το βραβείο Padma Shri, με το βραβείο Padma Bhushan το 2014 και με το Ordre des Arts et des Lettres το 2016. Στο 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Μουμπάι το 2013 βραβεύτηκε με το Lifetime Achievement Award.

Ο Χαασάν ξεκίνησε την καριέρα του ως παιδί ηθοποιός στην ταινία ταμίλ *Kalathur Kannamma* (1960), για την οποία κέρδισε το President's Gold Medal. Εκεί συνάντησε τον σκηνοθέτη Vaaranam Vijay, ο οποίος θεωρείται ότι διαμόρφωσε τις υποκριτικές δεξιότητες του Χαασάν. Είναι γνωστός για την ευελιξία του στην υποκριτική και έχει ενσαρκώσει μια ποικιλία ρόλων. Η αναγνωρισιμότητά του ως πρωταγωνιστής ήρθε στην δραματική ταινία *Apoorva Raagangal* (1975), σε σκηνοθεσία του K. Balachander, όπου ενσάρκωσε έναν επαναστάτη νέο που ερωτεύεται μια μεγαλύτερη γυναίκα. Κέρδισε το πρώτο National Film Award για τον ρόλο του ως δάσκαλος που φροντίζει μια γυναίκα η οποία πάσχει από αμνησία στην ταινία *Moondram Pirai* (1983). Απέκτησε φήμη από την συμμετοχή του στις ταινίες του Mani Ratnam *Nayakan* (1987) και του S. Shankar *Indian* (1996), στις οποίες κέρδισε το δεύτερο και τρίτο National film award αντίστοιχα. Από τότε, έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, μεταξύ των οποίων *Hey Ram* (2000), *Virumaandi* (2004), *Dasavathaaram* (2008), στην οποία ενσάρκωσε δέκα ρόλους, και *Vishwaroopam* (2013), στις οποίες έκανε ο ίδιος την παραγωγή. Ο Χαασάν έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 220 ταινίες και το 2019 έγινε ένας από τους ελάχιστους ηθοποιούς στην Ινδία που συμπλήρωσαν 60 χρόνια παρουσίας στον κινηματογράφο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*
*
*

Κατηγορία:Ινδοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Ινδοί καλλιτέχνες
Κατηγορία:Ινδοί παραγωγοί ταινιών
Δουκάτο της Αυστρίας

Το **Δουκάτο της Αυστρίας** (γερμανικά: *Herzogtum Österreich*) ήταν ένα μεσαιωνικό πριγκιπάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ιδρύθηκε το 1156 από το "Privilegium Minus", όταν το Μαργραβινάτο της Αυστρίας, αποσπάστηκε από τη Βαυαρία και ανήλθε σε δουκάτο. 

Οι άρχοντες Δούκες του Οίκου των Μπάμπενμπεργκ εξαλείφθηκαν στην αρσενική γραμμή, υπήρχαν έως και τρεις δεκαετίες αντιπαλότητας για την κληρονομιά και την κυριαρχία, έως ότου ο Γερμανός βασιλιάς Ροδόλφος Α΄ ανήλθε, ως ο πρώτος μονάρχης της δυναστείας των Αψβούργων το 1276. 

Στη συνέχεια, η Αυστρία έγινε η κληρονομιά και η προγονική πατρίδα της δυναστείας και ο πυρήνας της Μοναρχίας των Αψβούργων. Το 1453, ο αρχιδουκικός τίτλος των αυστριακών ηγεμόνων, που εφευρέθηκε από τον Δούκα Ροδόλφος Δ΄, από το πλαστό "Privilegium Maius" του 1359, αναγνωρίστηκε επίσημα από τον αυτοκράτορα των Αψβούργων Φρειδερίκο Γ΄.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ιστορία της Αυστρίας
Λιβαδάκι Ηλείας

Το **Λιβαδάκι,** επίσημα Λιβαδάκιον, είναι ορεινό χωριό της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Λιβαδάκι βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Ξηχόρτι σε υψόμετρο 488 μέτρα. Απέχει 33 χλμ. Α.-ΝΑ. από τα Κρέστενα και 15 χλμ. ΒΔ. από την Ανδρίτσαινα ενώ είναι κτισμένος ανάμεσα στον Ράπτη (ΒΔ.) και την Πτελέα (ΝΔ.). Στα βόρεια του χωριού, μέχρι την Καλλιθέα (Β.) και τα Μπαρακίτικα (ΒΔ.) εκτείνεται το Καταφύγιο Άγριας Ζωής Ζαχοβούνι-Πρεσκαβίτα συνολικής έκτασης 13.000 στρεμμάτων. Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας με την ονομασία *Νίβιτσα* και επίσημα για πρώτη φορά, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στο δήμο Τυπαναίων. Το 1919 με το ΦΕΚ 69Α - 26/03/1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Λιβαδάκιον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Ράπτη  και την Πτελέα αποτελούν την τοπική κοινότητα Λιβαδακίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αλιφείρας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 291 κατοίκους ενώ ως οικισμός 153.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας