open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Νασίρ αντ-Ντιν Μαχμούντ

Ο **Νασίρ αλ-Ντιν Μαχμούντ**, *Nasir al-Din Mahmud* (1216 - 1234), ήταν ο Ζενγκίδης κληρονομικός εμίρης της Μοσούλης από το 1219 έως το 1234 (απεβίωσε σε ηλικία 18 ετών). Ήταν διάδοχος του αδελφού του Νουρ αλ-Ντιν Αρσλάν Σαχ Β΄, και ήταν μόλις τριών ετών όταν ανέβηκε στο θρόνο.  Ήταν ο τελευταίος Ζενγκίδης ηγεμόνας της Μοσούλης, και παρέμεινε υπό τον έλεγχο του αταμπέγκ της Μοσούλης, Μπαντρ αλ-Ντιν Λουλού.  Ο Μπαντρ αλ-Ντιν Λουλού μπορεί να δολοφόνησε τον νεαρό ηγεμόνα μετά το τέλος τού εκ μητρός πάππου εκείνου, του εμίρη του Ερμπίλ, Μουζαφάρ αλ-Ντιν Γκιοκμπορί. Ο Λουλού άρχισε στη συνέχεια να κυβερνά τη Μοσούλη από μόνος του.
 
[μικρογραφία|300εσ|Nασίρ αλ-Ντιν Μαχμούντ. 616-631 Έ.Ε. (1219-1234 μ.Χ.) Νομισματοκοπείο [Μοσούλη|αλ-Μαουσίλ. Χρονολογείται 627 Έ.Ε (1231-2 μ.Χ.). *Εμπρόσθια όψη:* εστεμμένη σελτζουκική μορφή, που κρατάει ημισέληνο, καθισμένη , κατ΄ ενώπιον, ανάμεσα σε δύο αστέρια· τύπος νομισματοκοπείου και χρονολογία Έ.Ε. π. *Οπίσθια όψη:* Kαλιμά και το όνομα και οι τίτλοι του χαλίφη των Αββασιδών σε πέντε γραμμές· το όνομα και οι τίτλοι του Nασίρ αλ-Ντιν Μαχμούντ στο εξωτερικό περιθώριο. ]]

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Patton, D. (1988) *Ibn al-Sāʿi's Account of the Last of the Zangids*, *Zeitschrift der Deutschen, Morgenländischen Gesellschaft*, Vol. 138, Νο. 1, σελ. 148-158, Harrassowitz Verlag Stable URL: https://www.jstor.org/stable/43377738 https://www.jstor.org/stable/pdf/43377738.pdf?ab_segments=0%2Fdefault-2%2Fcontrol&refreqid=search%3A0d1f0c4334be857c6b08e6172ee428b1

Κατηγορία:Ζενγκίδες
Λιποίδημα

Το **λιποίδημα** είναι μια διεύρυνση και των δύο ποδιών λόγω της αυξησης του λίπους κάτω από το δέρμα, η οποία είναι φύσει δυσανάλογη. Ο πόνος και ο εύκολος μωλωπισμός  είναι δυνατόν επίσης να εμφανιστούν και τα συμπτώματα γενικότερα επιδεινώνονται με το πέρασμα του χρόνου. Τα κάτω άκρα γενικά δεν προσβάλλονται, αν και μερικές φορές τα άνω άκρα μπορούν να επηρεάζονται. Οι γυναίκες οποιουδήποτε βάρους μπορούν να είναι επιρρεπείς προς αυτήν την πάθηση. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν κατάθλιψη.

Ενώ η αιτία παραμένει άγνωστη, πιστεύεται ότι ενέχει γενετικούς και ορμονικούς παράγοντες. Συχνά είναι κληρονομικό. Σε αρχικό στάδιο τουλάχιστον το λεμφικό σύστημα είναι φυσιολογικό. Η διάγνωση βασίζεται στα συμπτώματα και στην εξέταση. Άλλες παρόμοιες παθήσεις περιλαμβάνουν το οίδημα των κάτων άκρων και το λεμφαιδήμα. Διαγιγνώσκεται συνήθως εσφαλμένα ως παχυσαρκία.

Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει θεραπεία, η αγωγή μπορεί να βοηθήσει. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει μια υγιεινή διατροφή και άσκηση για τη διατήρηση ενός υγιούς βάρους, ωστόσο, η πάθηση συχνά αντιστέκεται στην απώλεια βάρους Οι κάλτσες συμπίεσης μπορούν να σταθούν αρωγοί όσον αφορά τον πόνο και το περπάτημα. Η λιποαναρρόφηση δύναται να βοηθήσει σε σοβαρά συμπτώματα.

Το λιποίδημα εκτιμάται ότι επηρεάζει έως και το 11% των γυναικών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρατηρείται σχεδόν μόνο στις γυναίκες. Η έναρξη συνήθως εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της εφηβείας, της κύησης ή της εμμηνόπαυσης. Η πάθηση περιγράφεται για πρώτη φορά το 1940, με τα πρώτα κριτήρια για τη διάγνωση να χαρτογραφούνται το 1951.

## Αναφορές
Bye Bye Love (τραγούδι, The Cars)

Το "**Bye Bye Love**" είναι ένα τραγούδι από το αμερικανικό rock συγκρότημα the Cars με έδρα την Βοστώνη. Το τραγούδι περιλαμβάνεται στο πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος ''The Cars'' το 1978. Γράφτηκε από τον αρχηγό του συγκροτήματος Ρικ Όκασεκ και ερμηνεύτηκε από τον μπασίστα Μπέντζαμιν Ορ. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας του 2011, *[[Super 8 (ταινία, 2011)|Super 8]]*.

## Παρασκήνιο
Το "Bye Bye Love" είναι ένα από τα παλαιότερα τραγούδια των Cars και χρονολογείται στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Το τραγούδι ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά και ηχογραφήθηκε ως demo από το συγκρότημα Cap'n Swing, στο οποίο συμμετείχαν ως μέλη οι Όκασεκ, Ορ και ο κιθαρίστας Έλιοτ Ίστον. Σε αυτή την πρώιμη έκδοση, το επαναλαμβανόμενο θέμα των πλήκτρων μεταξύ των στίχων είχε σημαντικές διαφορές.

Στην συνέχεια έγινε η αναβίωση του τραγουδιού για να εμφανιστεί στο *The Cars* το 1978. Αν και το τραγούδι δεν κυκλοφόρησε ως single, έχει λάβει τακτική αναπαραγωγή από τότε που κυκλοφόρησε το άλμπουμ.  

## Υποδοχή
Ο κριτικός του *[[Rolling Stone|Rolling Stone,]]* Κιτ Ράχλις, δήλωσε στην κριτική του για το *The Cars* ότι «τα τραγούδια θριαμβεύουν και -- στις πιο σκληρές, πιο γωνιώδεις στιγμές τους ('Bye Bye Love,' 'Don't Cha Stop') -- γρυλίζουν».  Ο Τζέιμ Γουέλτον, συγγραφέας του *1001 Albums You Must Hear Before You Die*, περιέγραψε το κομμάτι ως «αγαπημένο των θαυμαστών», επαινώντας τον Έλιοτ Ίστον ως «αφανή ήρωα, ο οποίος γεμίζει τραγούδια όπως το 'Bye Bye Love' με εκπληκτικά καλά γεμίσματα».  Ο κριτικός του AllMusic, Γκρεγκ Πράτο, το αποκάλεσε μία από τις «λιγότερο γνωστές συνθέσεις [που] είναι εξίσου συναρπαστικές» με τις «γνωστές επιτυχίες» στο *The Cars*.  Ο κριτικός του *Ultimate Classic Rock,* Ντέιβ Σουάνσον, το αξιολόγησε ως το 5ο καλύτερο τραγούδι του Μπέντζαμιν Ορ με τους Cars, λέγοντας ότι μοιράζεται το «ίδιο σπουδαίο pop πνεύμα» με το τραγούδι των Everly Brothers με τον ίδιο τίτλο.  Το τραγούδι "Down Boys" των Warrant είναι επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό από τη δομή του τραγουδιού.

Το άλμπουμ-φόρος τιμής *[[Substitution Mass Confusion: A Tribute to The Cars]]* ονομάστηκε από έναν στίχο του τραγουδιού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τραγούδια των The Cars
Κατηγορία:Τραγούδια του 1978
Ριχάρδος Σέσιλ (αυλικός)

Ο σερ **Ριχάρδος Σέσιλ,** αγγλ.: **sir Richard Cecil** (π. 1495 – 19 Μαρτίου 1553) ήταν Άγγλος ευγενής, πολιτικός, αυλικός και κύριος του Μπέργκλεϋ (Μπέρλη) στην ενορία του Στάμφορντ Μπάρον, στο Νορθάμπτονσιρ. Ο πατέρας του, σερ Δαβίδ Σέσιλ, Ουαλικής καταγωγής, ανήλθε στην εύνοια του βασιλιά Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας, και έγινε υψηλός σερίφης του Νορθάμπτονσιρ το 1532 και το 1533, και απεβίωσε το 1541.

Ο Ριχάρδος ήταν επίσης αυλικός. Το 1517 ήταν βασιλικός αυλικός. Το 1520 ήταν παρών στο Πεδίο του Χρυσού Υφάσματος. Ανήλθε σε Υπεύθυνο των Ενδυμάτων και φύλακας του Κάστρου Γουόρικ. Διετέλεσε υψηλός σερίφης του Ράτλαντ το 1539, και ήταν ένας από εκείνους που έλαβαν ένα σημαντικό μερίδιο από τα λάφυρα των μοναστηριών. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα Χέκινγκτον, κόρη και κληρονόμο του Γουλιέλμου Χέκινγκτον του Μπορν, στο Λίνκολνσιρ. Απέκτησε έναν γιο, τον Γουλιέλμο Σέσιλ κύριο Μπέργκλεϋ (1520–1598), και τρεις κόρες.
μικρογραφία|Ο τάφος του σερ Ριχάρδου Σέσιλ στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου, στο Στάμφορντ.
Όταν ο Ριχάρδος απεβίωσε, άφησε πίσω του μία άφθονη περιουσία στις κομητείες του Ράτλαντ, του Νορθάμπτονσιρ και αλλού. Απεβίωσε στο σπίτι του στο Κάνον Ρόου, και τάφηκε στην εκκλησία της Αγίας Μαργαρίτας στο Γουέστμινστερ. Η Ιωάννα έμεινε χήρα για 35 χρόνια, και απεβίωσε στις 10 Μαρτίου 1587. Ο Ριχάρδος και η Ιωάννα έχουν ένα κοινό μνημείο στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο Στάμφορντ.

## Οικογένεια
Έστειλε τον γιο του:
* Γουλιέλμο στα σχολεία γραμμάτων του Στάμφορντ και του Γκράνθαμ, και το 1535 ο Γουλιέλμος εισήλθε στο Κολέγιο του Αγίου Ιωάννη του Κέιμπριτζ. Αρχικά ακαδημαϊκά επιτυχημένος, μετά ο Γουλιέλμος δυσαρέστησε τον πατέρα του, όταν σχετίστηκε με τη Μαρία Τσικ, κόρη μίας χήρας της περιοχής, η οποία είχε μία περιουσία μόνο 40 λιρών για προίκα. Ο Γουλιέλμος απομακρύνθηκε από εκεί από τον πατέρα του αμέσως, πριν προλάβει να πάρει το πτυχίο του, και εγγράφηκε ως φοιτητής στο Γκρέυ'ς Ινν το 1541. Αν το κίνητρο ήταν να αποτραπεί ο γάμος, αυτό απέτυχε. Δύο μήνες αφότου έφθασε στο Λονδίνο, ο Γουλιέλμος νυμφεύτηκε τη Μαρία, πιθανώς κρυφά. Ο Θωμάς, ο μελλοντικός κόμης του Έξετερ και ο μόνος καρπός αυτής της ένωσης, γεννήθηκε στο Κέιμπριτζ στις 5 Μαΐου 1542, επομένως πιθανώς στο σπίτι της γιαγιάς του. Ο γάμος ήταν τόσο δυσάρεστος για τον Ριχάρδο, που λέγεται ότι άλλαξε τη διαθήκη του, ή τουλάχιστον, ότι σκόπευε να το κάνει. Αλλά η νεαρή σύζυγος δεν έζησε πολύ, αποβιώνοντας στις 22 Φεβρουαρίου 1544. 
Από τις κόρες του, η:
* Άννα (που ονομαζόταν επίσης Αγνή) παντρεύτηκε τον Θωμά Γουάιτ από το Τάξφορντ του Νοτς. Η:
* Μαργαρίτα παντρεύτηκε (1) τον Ρότζερ Κέιβ (βλ. βαρονέτοι Κέιβ-Μπράουν-Κέιβ), ανιψιό του σερ Άμπροουζ Κέιβ, και (2) τον Άμπροουζ Σμάιθ από το Χάζμπαντς Μπόσγουορθ, κομητεία Λέικ. Η Ελισάβετ παντρεύτηκε (1) τον Ροβέρτο Γουίνγκφιλντ και (2) τον Ούγο Άλινγκτον.

## Αναφορές


Κατηγορία:Οικογένεια Σέσιλ
All Mixed Up (τραγούδι, The Cars)

Το "**All Mixed Up**" είναι ένα τραγούδι του συγκροτήματος the Cars και το τελευταίο κομμάτι από το ομώνυμο πρώτο άλμπουμ τους του 1978. Γράφτηκε από τον αρχηγό του συγκροτήματος Ρικ Όκασεκ.

## Παρασκήνιο
Στο άλμπουμ, το "All Mixed Up" γεφυρώνεται με το "Moving in Stereo". Κυκλοφόρησε ως B-side του single "Good Times Roll", το τραγούδι έχει λάβει ευρεία αναπαραγωγή σε αμερικανικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς FM rock και γενικά παίζεται συνοδευόμενο από το "Moving in Stereo" σε ραδιοφωνικούς σταθμούς AOR και κλασικής rock. Το τραγούδι κυκλοφόρησε επίσης ως single στην Ολλανδία, συνοδευόμενο από το "You're All I've Got Tonight" (επίσης από το άλμπουμ *The Cars* .) 

Το "All Mixed Up" περιλαμβάνει τον μπασίστα Μπέντζαμιν Ορ στα κύρια φωνητικά στην στούντιο έκδοση, αν και ο Όκασεκ τραγούδησε τα κύρια φωνητικά στην demo έκδοση. Το τραγούδι έδωσε στον Γκρεγκ Χοκς την ευκαιρία να απομακρυνθεί από τα πολλά συνθεσάιζερ του και να παίξει το τελευταίο σόλο σαξοφώνου, το μοναδικό στη δισκογραφία των Cars. Το "All Mixed Up" περιείχε επίσης το πεντάλ Mu-Tron Octavider, που ο Μπέντζαμιν Ορ θυμήθηκε ότι «έπρεπε να έχει». 

Ο κριτικός του *Classic Rock History,* Μπράιαν Κατσετζιάν, αξιολόγησε το "Moving in Stereo" συνδυασμένο μαζί με το "All Mixed Up" ως το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών των Cars.  Η κριτικός του *Classic Rock History,* Έμιλι Φάγκαν, το κατέταξε ως το 4ο καλύτερο τραγούδι των Cars το οποίο ερμηνεύεται από τον Ορ, λέγοντας ότι «αποτελεί παράδειγμα της ικανότητας του συγκροτήματος να συνδυάζει πιασάρικες pop μελωδίες με βαθύτερα, πιο εσωστρεφή θέματα».  Ο κριτικός του *Ultimate Classic Rock,* Ντέιβ Σουάνσον, το αξιολόγησε ως το 2ο καλύτερο τραγούδι των Cars από τον Μπέντζαμιν Ορ, λέγοντας ότι: «Η στοιχειωτική ατμόσφαιρα η οποία δημιουργείται σε αυτό το κομμάτι δεν έχει όμοιό της στον κατάλογο του συγκροτήματος» και ότι «η φωνή του Ορ είναι γεμάτη λαχτάρα, σύγχυση και δράμα». 

## Άλλες εκδοχές

* Όταν ο κιθαρίστας των Cars, Έλιοτ Ίστον και ο πληκτράς Γκρεγκ Χοκς, προσέλαβαν νέους μουσικούς για να αντικαταστήσουν τον Όκασεκ, τον εκλιπόντα Ορ και τον ντράμερ Ντέιβιντ Ρόμπινσον, επέλεξαν τον Τοντ Ρούντγκρεν ως κύριο τραγουδιστή, αλλά το "All Mixed Up" και η επιτυχημένη μπαλάντα "Drive" ερμηνεύτηκαν από τον μπασίστα/τραγουδιστή Κασίμ Σάλτον.
* Αυτό το τραγούδι διασκευάστηκε αργότερα από τους Red House Painters στο άλμπουμ τους του 1996, *[[Songs for a Blue Guitar]]*.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Singles της Elektra Records
Κατηγορία:Τραγούδια του 1978
Κατηγορία:Singles του 1978
Κατηγορία:Τραγούδια των The Cars
Κύκλος Λέστερ

Στην γεωμετρία, ο **κύκλος Λέστερ** ενός τριγώνου είναι ο κύκλος που περιλαμβάνει το περίκεντρο του τριγώνου, το κέντρο του κύκλου Όιλερ του τριγώνου και τα δύο σημεία Φερμά του τριγώνου.

Το **θεώρημα Λέστερ** λέει ότι αυτά τα τέσσερα σημεία είναι ομοκύκλια. 

Ο κύκλος και το θεώρημα παίρνουν το όνομά τους από τον June Lester που δημοσίευσε για αυτά το 1997. Η απόδειξη που έδωσε χρησιμοποιεί μιγαδικούς αριθμούς. Έκτοτε διάφορες αποδείξεις έχουν δημοσιευθεί που χρησιμοποιούν στοιχειώδη γεωμετρία, διανύσματα και άλλα μέσα.

## Δείτε επίσης
* Σημείο Φερμά
* Περίκεντρο τριγώνου
* Κύκλος Όιλερ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τρίγωνα
Ντανισμέντ Γκαζί

Ο **Ντανισμέντ Γκαζί**, *Danishmend Gazi* (περσ.: دانشمند غازی), ή *Ντανισμέντ Ταϊλού*', ή *Ντανισμέντ Αχμέντ Γκαζί* (απεβ. το 1085), ήταν ο Τουρκομάνος στρατηγός των Σελτζούκων και αργότερα ιδρυτής του μπεϊλίκ των Δανισμενδιδών. Μετά την τουρκική προέλαση στη Μ. Ασία που ακολούθησε τη Μάχη του Μαντζικέρτ, η δυναστεία του ήλεγχε τις βόρειο-κεντρικές περιοχές της Μ.Ασίας.

## Ο βίος του
Η ήττα του Ρωμαϊκού (Βυζαντινού) στρατού στη Μάχη του Μαντζικέρτ και ο επακόλουθος εμφύλιος πόλεμος επέτρεψε στους Τούρκους, συμπεριλαμβανομένων των δυνάμεων που ήταν πιστές στον Ντανισμέντ Γκαζί, να καταλάβουν σχεδόν ολόκληρη τη Μ. Ασία. Ο Ντανισμέντ Γκαζί και οι δυνάμεις του κατέλαβαν ως εδάφη τους την κεντρική Μ. Ασία, κατακτώντας τις πόλεις Νεοκαισάρεια, Τοκάτ, Σεβάστεια και Ευχάιτα από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Σύμφωνα με τον Μιχαήλ τον Σύρο, κυβέρνησε την Καππαδοκία το 1085, και πιθανότατα απεβίωσε την ίδια χρονιά. Ωστόσο ο Αμίν Μααλούφ ισχυρίζεται στο *έργο του «Οι Σταυροφορίες Μέσα από τα Μάτια των Αράβων»* ότι ο Ντανισμέντ Γκαζί απάντησε στο κάλεσμα του Κιλίτζ Αρσλάν να υπερασπιστεί τη Μ. Ασία από τις επιδρομές χριστιανικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια της Α΄ Σταυροφορίας το 1097.  Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γκαζί Γκιουμουστιγκίν.

## Ο θρύλος
Ο Ντανισμέντ Γκαζί είναι η κεντρική μορφή στο *Ντανισμεντναμέ* («Ιστορία του Ντανισμέντ»), ένα επικό μυθιστόρημα του 13ου αι. στην τουρκική γλώσσα. Σε αυτή την αλληγορία, γεγονότα από τη ζωή του Ντανισμέντ Γκαζί αναμειγνύονται με τα θρυλικά κατορθώματα του Άραβα πολεμιστή του 8ου αι. Σαγίντ Μπατλ Γκαζί και του Πέρση ήρωα Αμπού Μουσλίμ της πρώιμης περιόδου των Αββασιδών. 

Οι θρύλοι που αποτελούν *το Danishmendnâme* συγκεντρώθηκαν από την τουρκική προφορική παράδοση για πρώτη φορά με εντολή του Σελτζούκου σουλτάνου Καϊκουμπάντ Α΄, έναν αιώνα μετά το τέλος τού Ντανισμέντ. Η τελική μορφή που έχει φθάσει στις ημέρες μας, είναι μία συλλογή που συντάχθηκε υπό τις οδηγίες του Οθωμανού σουλτάνου Μουράτ Β΄ στις αρχές του 15ου αι.

## Το όνομα
Υπάρχει επίσης κάποια σύγχυση σχετικά με το όνομά του, και μία κάποια απόκλιση μεταξύ των μελετητών σχετικά με τα ονόματα που χρησιμοποιούνται γι' αυτόν. Είχε το ίδιο όνομα με τον γιο του, Γκιουμουστεκίν. Ο πατέρας συχνά αναφέρεται εν συντομία ως Ντανισμέντ Γκαζί, ενώ ο γιος του ονομάζεται Γκαζί Γκιουμουστεκίν. Επιπλέον, η δυναστεία των Δανισμενδιδών αναφέρεται επίσης ότι είχε οικογενειακό δεσμό με τη δυναστεία των Σελτζούκων. Ήταν ο εκ μητρός θείος τού Σελτζούκου ηγεμόνα Σουλεϊμάν ιμπν Κουτουλμίς.  

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* (περιορισμένη προεπισκόπηση)  *Οι Νέες Ισλαμικές Δυναστίες: Ένα Χρονολογικό και Γενεαλογικό Εγχειρίδιο* . Εκδόσεις Πανεπιστημίου Εδιμβούργου . ISBN&nbsp; .
* Ειρήνη Μελίκοφ (1960): *Danishmendname* *La Geste de Melik Danishmend*, μετάφραση και εισαγωγή σε ένα τουρκικό έπος του 13ου αι.
* Yazici, Tahsin (1993). "DĀNEŠMAND". Encyclopaedia Iranica, Vol. VI, Fasc. 6. pp. 654–655.

Κατηγορία:Στρατηγοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Δανισμενδίδες
Moving in Stereo

Το "**Moving in Stereo**" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού rock συγκροτήματος the Cars. Εμφανίστηκε στο πρώτο τους άλμπουμ, *[[The Cars (άλμπουμ)|The Cars]]*, το οποίο κυκλοφόρησε το 1978. Το έγραψαν οι Ρικ Όκασεκ και ο πληκτράς του συγκροτήματος, Γκρεγκ Χοκς και το ερμηνεύει ο μπασίστας Μπέντζαμιν Ορ.

## Υποδοχή
Αν και δεν κυκλοφόρησε ως single, εκτός από το Ηνωμένο Βασίλειο όπου ήταν η Β-side του "My Best Friends Girl", το "Moving in Stereo" αναπαρήχθη σε ραδιοφωνικούς σταθμούς album-oriented rock στις Ηνωμένες Πολιτείες, συχνά σε συνδυασμό με το τραγούδι "All Mixed Up", που ακολουθεί στο άλμπουμ.  Το τραγούδι συνεχίζει να αναπαράγεται σε ραδιοφωνικούς σταθμούς κλασικής rock μουσικής. 

Ο Ντόναλντ Α. Γκουαρίσκο του AllMusic περιέγραψε το τραγούδι ως «ένα από τα καλύτερα πειραματικά κομμάτια των Cars», σημειώνοντας ότι «ακούγεται σαν μια new wave ενημέρωση των Roxy Music της εποχής του Ίνο».  Ο κριτικός του *Classic Rock History,* Μπράιαν Κατσετζιάν, αξιολόγησε το "Moving in Stereo" σε συνδυασμό με το "All Mixed Up" όπως κυκλοφόρησε στο άλμπουμ ως το καλύτερο τραγούδι των Cars.  Η κριτικός του *Classic Rock History,* Έμιλι Φάγκαν, το αξιολόγησε ως το 7ο καλύτερο τραγούδι των Cars το οποίο ερμήνευσε ο Ορ, λέγοντας ότι «αιχμαλωτίζει μια αίσθηση αποπροσανατολισμού και αδράνειας, με τον Ορ να παραδίδει στίχους οι οποίοι φαίνεται να παρασύρονται μεταξύ πραγματικότητας και μιας ονειρικής κατάστασης».  Ο κριτικός του *Ultimate Classic Rock,* Ντέιβ Σουάνσον, το αξιολόγησε ως το 4ο καλύτερο τραγούδι των Cars του Μπέντζαμιν Ορ, δηλώνοντας ότι «η ατμοσφαιρική διάθεση του κομματιού βάζει τον ακροατή σε μια μετα-ψυχεδελική ομίχλη αργά το βράδυ». 

Μια demo έκδοση η οποία ηχογραφήθηκε το 1977, στην οποία συμμετείχαν μόνο οι Όκασεκ και Χοκς, κυκλοφόρησε στο *The Cars: Deluxe Edition* το 1999.

## Διασκευές

* Οι Fu Manchu στο δέκατο στούντιο άλμπουμ τους, *[[We Must Obey]]*.
* Οι Byzantine διασκεύασαν το τραγούδι στο άλμπουμ τους *The Cicada Tree* του 2017. 

## Σε άλλα μέσα
Ένα ορχηστρικό μέρος του "Moving in Stereo" χρησιμοποιήθηκε εμφανώς στην ταινία μεγάλου μήκους του 1982 *[[Πλακατζήδες και Μπουμπούκια]]*, στην οποία συνοδεύει τη φαντασίωση του χαρακτήρα του Έντουαρντ Ρέινχολντ όπου ο χαρακτήρας της Φοίβη Κέιτς βγάζει το μπικίνι της ενώ τον αγκαλιάζει. Αν και το τραγούδι έγινε δημοφιλές στην ταινία, δεν συμπεριλήφθηκε στο soundtrack άλμπουμ.

Το "Moving In Stereo" ήταν ένα από τα τελευταία τραγούδια τα οποία έπαιξαν ζωντανά οι Nirvana. 

Το "Moving in Stereo" συμπεριλήφθηκε στην μουσική επένδυση του 3ου κύκλου του Stranger Things. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Τραγούδια του 1978
Κατηγορία:Τραγούδια των The Cars
Δαβίδ Σέσιλ (αυλικός)

Ο σερ **Δαβίδ Σέσιλ, ειρηνοδίκης**, αγγλ.:  s*ir David Cecil, JP* (  1460 –  1540) ήταν Ουαλός γαιοκτήμονας, αυλικός και μέλος του Κοινοβουλίου (MP). Είναι γνωστός ως ο γενάρχης της Οικογένειας Σέσιλ, η οποία αργότερα απέκτησε εξέχουσα θέση και ανήλθε στην ιεραρχία, συμπεριλαμβανομένων των υπαρχόντων μαρκησίων του Έξετερ και του Σόλσμπερυ.

## Ο βίος του
Γεννήθηκε σε Ουαλική οικογένεια, ο 3ος γιος του Ριχάρδου Σέσιλ απ Φίλιπ Σάισιλτ από το Άλτ-υρ-Ίνις στα σύνορα του Χέρεφορντσιρ και του Μονμάουθσιρ, αλλά εγκαταστάθηκε κοντά στο Στάμφορντ του Λίνκολνσιρ.

Ο Δαβίδ Σίτσιλτ του Άλτιρινις ήταν ένας από τους πολλούς Ουαλούς υποστηρικτές του Ερρίκου Τυδώρ, συμμετέχοντας στην εκστρατεία του τελευταίου το 1485, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη στο Μπόσγουορθ και την ανάδειξη του Τυδώρ ως βασιλιά Ερρίκο Ζ΄ της Αγγλίας. 

Ο Σέσιλ ήταν δημοτικός σύμβουλος του Στάμφορντ το 1504–1505, 1515–1516 και 1526–1527. Το 1506 διορίστηκε δημοτικός σύμβουλος, θέση που διατήρησε για το υπόλοιπο της ζωής του. Εξελέγη μέλος του Κοινοβουλίου του Στάμφορντ το 1504, το 1510, το 1512, το 1515 και το 1523. Διετέλεσε αρχισυντάκτης από το 1513 μέχρι το τέλος του και διορίστηκε ειρηνοδίκης (JP) για το Ράτλαντ από το 1532, και υψηλός σερίφης του Νορθάμπτονσιρ από τον Ιούνιο του 1532 έως τον Νοέμβριο του 1533.

## Οικογένεια
Πιθανότατα απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 1540, και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Στάμφορντ. Είχε νυμφευτεί δύο φορές: την Αλίκη, κόρη του Ιωάννη Ντίκονς από το Στάμφορντ, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους και την Ιωάννα, κόρη του Θωμά Ρος από το Ντάουσμπιυ του Λίνκολνσιρ και χήρα του Εδουάρδου Βίλερς από το Φλορ του Νορθάμπτονσιρ, με την οποία απέκτησε μία κόρη. Τον διαδέχθηκε ο γιος του:
* Ριχάρδος.

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Οικογένεια Σέσιλ
Γκαζί Γκιουμουστιγκίν

Ο **Γκαζί Γκιουμουστιγκίν**, *Gazi Gümüshtigin* (απεβ. το 1104), επίσης γνωστός ως Μελικγκαζί Γκιουμουστιγκίν, ήταν ο δεύτερος ηγεμόνας των Δανισμενδιδών, τους οποίους ο πατέρας του, Ντανισμέντ Γκαζί, είχε εγκαταστήσει στην κεντροανατολική Μ. Ασία μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ.

## Βιογραφία
μικρογραφία|Οι κτήσεις του Γκιουμουστιγκίν στη Μ. Ασία το 1097.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του όταν εκείνος απεβίωσε το 1084. Ο Γκιουμουστιγκίν χρησιμοποίησε σκόπιμα βυζαντινή απεικόνιση στα νομίσματά του, με τη μία όψη να απεικονίζει έναν Χριστό με φωτοστέφανο, και την άλλη μία ελληνική επιγραφή που τον χαρακτήριζε ως «τον μεγάλο εμίρη», για να επιβεβαιώσει την εξουσία του. 

Κατά τη διάρκεια της Α΄ Σταυροφορίας, βρέθηκε ακριβώς στο δρόμο των προελαυνόντων Σταυροφόρων και βρέθηκε στην πλευρά των ηττημένων στη Μάχη του Δορυλαίου το 1097. Μετά το τέλος της Α΄ Σταυροφορίας, κατάφερε να αιχμαλωτίσει τον Βοημούνδο Α΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας τον Αύγουστο του 1100 , και την πόλη της Μελιτηνής από τον Αρμένιο ηγεμόνα της Γαβριήλ, το 1101.  Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός προσέφερε στον Γκιουμουστιγκίν 260.000 μπεζάντ, αλλά η προσφορά ακυρώθηκε, επειδή ο Σελτζούκος σουλτάνος του Ρουμ δεν έλαβε μερίδιο, ξεκινώντας μία σύγκρουση μεταξύ των Δανισμενδιδών και των Σελτζούκων του Ρουμ. Ο Βοημούνδος Α΄ στη συνέχεια έπεισε τον Γκιουμουστιγκίν να δεχτεί 100.000 μπεζάντ, τα οποία στη συνέχεια συγκέντρωσαν οι σύμμαχοί του, έτσι ώστε να απελευθερωθεί τον Μάιο του 1103. 

Λίγο μετά την ανακατάληψη της Αττάλειας το 1104 από τους Ρωμαίους, απεβίωσε από ασθένεια, και οι Ρωμαίοι ανέκτησαν την πόλη. Ομοίως, οι Σελτζούκοι υπό τον Κιλίτζ Αρσλάν Α΄ κατάφεραν να πάρουν τον έλεγχο της Μαλάτειας το 1106. 

## Στη δημοφιλή κουλτούρα
Ο ηθοποιός Μαχμέτ Πολάτ εμφανίζεται ως ένας χαρακτήρας που ονομάζεται "Gümüştekin Bey" στην τουρκική τηλεοπτική σειρά Diriliş: Ertuğrul, η οποία βασίζεται στον Γκαζί Γκιουμουστεγκίν.

## Αναφορές

Κατηγορία:Δανισμενδίδες
Εμίρ Γκαζί

Ο **Εμίρ Γαζί***, Emir Gazi* ή γνωστός ως **Εμίρ Μελιγκαζί** ήταν ο 3ος ηγεμόνας των Δανισμενδιδών και ο μεγαλύτερος γιος του Γκαζί Γκιουμουστιγκίν.

## Ο βίος του
Μετά το τέλος του Γκαζί Γκιουμουστιγκίν, η χώρα χωρίστηκε σε δύο. Ο Εμίρ Γκαζί κυβέρνησε τη Σεβάστεια και τα περίχωρα, ενώ ο αδελφός του Σουνγκούρ κατέλαβε τη Μαλάτεια. Ο Σουνγκούρ αργότερα εντάχθηκε στο σουλτανάτο του Ρουμ, το οποίο βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Κιλίτζ Αρσλάν Α΄. Ο Εμίρ Γκαζί ήταν ο πεθερός του Μεσούντ Α΄, γιου του Κιλίτζ Αρσλάν Α΄. Μετά το τέλος του Κιλίτζ, το 1107, υποστήριξε τον Μεσούντ, με αποτέλεσμα να ανέλθει στο θρόνο το 1116. Μετά από αυτό, ο Εμίρ Γκαζί επέκτεινε τις εξουσίες του.

Υποστήριξε τον Μεσούντ εναντίον τού αδελφού τού Μεσούντ, Μελίκ Αράμπ. Το 1127, ο Μελίκ Αράμπ έστησε ενέδρα στον γιο του Εμίρ Γκαζί, Μελίκ Μεχμέτ Γκαζί, και τον συνέλαβε αιχμάλωτο. Αργότερα, ο Μελίκ Αράμπ βάδισε εναντίον του Εμίρ Γκαζί, με αποτέλεσμα βαριές απώλειες. Αργότερα κατέφυγε στους Ρωμαίους (Βυζαντινούς). 

Το 1130 συμμάχησε με τον Λέοντα Α΄ πρίγκιπα της Αρμενίας, εναντίον του σταυροφόρου Βοημούνδου Β΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας, ο οποίος σκοτώθηκε στην επακόλουθη μάχη. Το κεφάλι του Βοημούνδου Β΄ ταριχεύτηκε και στάλθηκε στον χαλίφη των Αββασιδών στη Βαγδάτη. Ο Εμίρ Γκαζί ίσως να είχε καταφέρει να κατακτήσει περισσότερα εδάφη στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας, αν δεν είχε παρέμβει ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός, ο οποίος επιθυμούσε να ασκήσει τη δική του επιρροή στην Αντιόχεια.

Το 1131 πολιόρκησε το κάστρο του Καϊσούν (σήμερα κοντά στο χωριό Τσακιρχουγιούκ) στην κομητεία της Έδεσσας, αλλά υποχώρησε με την άφιξη του Ζοσλέν Α΄ κόμη της Έδεσσας, τον οποίο ο Μελικγκαζί πίστευε ότι είχε ήδη αποβιώσει.

Λόγω των στρατιωτικών του επιτυχιών, ο χαλίφης των Αββασιδών Αλ-Μουσταρχίντ αναγνώρισε τον Γκαζί ως Μελίκ (βασιλιά) λίγο πριν το τέλος εκείνου το 1134, μετά τον οποίο το κράτος των Δανισμενδιδών άρχισε να καταρρέει υπό την πίεση των Ρωμαίων και του σουλτανάτου του Ρουμ. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Δανισμενδίδες
Μελίκ Ζιουνούν

₠

Ο **Μελίκ Ζιουνούν,** *Melik Zünnun* (απεβ. το 1175) ή Ντουλ Νουν, ήταν ο 5ος ηγεμόνας των Δανισμενδιδών.

## Ο βίος του

### Πρώτη βασιλεία
Ο Ζιουνούν ανακηρύχθηκε διάδοχος από τον πατέρα του Μελίκ Μεχμέτ Γκαζί, ωστόσο εκθρονίστηκε από τον Γιαγιμπασάν. Ο Γιαγιμπασάν και οι άλλοι δύο αδελφοί του Αΐν ελ-Ντεβλέ και Νασρεντίν Μουχαμάντ, βάδισαν στην Καισάρεια, και ο Ζιουνούν κατέφυγε στον πεθερό του, Μεσούντ Α΄. Ο Μεσούντ Α΄ ήθελε να ενσωματώσει την επικράτεια των Δανισμενδιδών στο δικό του σουλτανάτο του Ρουμ.

### Δεύτερη βασιλεία
Μετά το τέλος του Μελίκ Ισμαήλ σε μία εξέγερση στο παλάτι,  ο Ζιουνούν βρισκόταν εκείνη την εποχή στη Συρία. Με την υποστήριξη του Νουρεντίν Ζενγκί, εισήλθε στη Σεβάστεια με 3.000 στρατεύματα. Ωστόσο, μετά το τέλος του Νουρεντίν, τα στρατεύματα επέστρεψαν στη Συρία. Ο Κιλιτζ-Αρσλάν Β΄ άρχισε να επιτίθεται στους Δανισμενδίδες, και κατέλαβε τη Σεβάστεια, τη Νεοκαισάρεια και την Τοκάτη.

Ο Ζιουνούν κατέφυγε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και ο κλάδος των Δανισμενδιδών της Σεβάστειας εξέλειπε. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Δανισμενδίδες
Γιαγκιμπασάν

Ο **Νιζαμετίν Γιαγκιμπασάν**, *Nizamettin Yağıbasan*, στις βυζαντινές πηγές: Ἰαγιπαζάνης, ή Νιζάμ αλ-Ντιν Γιαγκιμπασάν (που σημαίνει «επιδρομέας του εχθρού» ή «συντρίβοντας τον εχθρό») ήταν ο 6ος ηγεμόνας των Δανισμενδιδών και θείος του Μελίκ Ζιουνούν.

## Η εποχή του
Όταν ο Σελτζούκος σουλτάνος Αλπ Αρσλάν νίκησε τον Ρωμαϊκό στρατό στη μάχη του Μαντζικέρτ το 1071, μία σειρά από τουρκμενικά μπεϊλίκια (πριγκιπάτα) ιδρύθηκαν σε πρώην Ρωμαϊκά εδάφη στη Μ. Ασία πριν από την ενοποίησή τους υπό το σουλτανάτο του Ρουμ. Η δυναστεία των Δανισμενδιδών ήταν μία από τις σημαντικότερες οικογένειες αυτής της περιόδου, ιδρύοντας μία σειρά από μπεϊλίκια με επίκεντρο τη Σαμασότα (Σαμόσατα). Μετά την Α΄ Σταυροφορία, κυριάρχησαν, και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ήταν ισότιμοι, με τους αποδυναμωμένους Σελτζούκους. 

## Εμφύλιος
Ο Γιαγκιμπασάν ήταν εγγονός του Γκαζί Γκιουμουστιγκίν, και γιος του Eμίρ Γκαζί. Ο Εμίρ Γκαζί απεβίωσε το 1146 στο Καϊσερί (Καισάρεια). Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ζιουνούν στην Καισάρεια. Ωστόσο, καθαιρέθηκε από τον Γιαγκιμπασάν που διέμενε στο Σιβάς (Σεβάστεια).  Περίπου αυτή την εποχή, ο Γιαγκιμπασάν έγινε υπήκοος τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, όπως μαρτυρείται από μία ελληνική σφραγίδα του Χριστού Εμμανουήλ που γράφει «Ὁ δούλος τοῦ βασιλέως ἀμυρᾶς Ἰαγιπαζάνης» (Yağıbasan, εμίρης και υπηρέτης του εμίρη).  

Μετά από μία περαιτέρω διαίρεση από έναν τρίτο αδελφό στη Μαλάτεια, η δύναμη των Δανισμενδιδών άρχισε να παρακμάζει. Ο Μεσούτ Α΄ των Σελτζούκων είδε την ευκαιρία να τερματίσει την κυριαρχία των Δανισμενδιδών στη Μ. Ασία. Κατέλαβε τη Σεβάστεια, και το 1150 ο Γιαγιμπασάν συμφώνησε να γίνει υποτελής των Σελτζούκων. 

## Πόλεμοι εναντίον των Σελτζούκων και των Αρτουκιδών
Το 1155 ο Μεσούτ Α΄ απεβίωσε, και τον διαδέχθηκε ο Κιλίτζ Αρσλάν Β΄. Ο Γιαγιμπασάν συμμάχησε με τους άλλους Δανισμενδίδες ηγεμόνες, και επιτέθηκε στον Κιλίτζ Αρσλάν Β΄, για να αποκτήσει το προηγούμενο καθεστώς του μπεϊλίκ. Αλλά στη μάχη του Ακσαράι, ηττήθηκε. Παρ' όλα αυτά, σύντομα με τη βοήθεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατάφερε να καταλάβει το Ελμπιστάν (Πλαστεντία) από τους Σελτζούκους. Συνέχισε τις εκστρατείες του και λεηλάτησε πολλά φρούρια των Αρτουκιδών.  Με αυτή την πολιτική βρέθηκε παγιδευμένος ανάμεσα στους Σελτζούκους και τους Αρτουκίδες. Αλλά οι Σελτζούκοι της Συρίας τους συμφιλίωσαν.

## Το τέλος
Ο Γιαγκιμπασάν απεβίωσε το 1164. Τον διαδέχθηκε ο Mελίκ Μουκαχίντ Γκαζί.

## Μεντρεσέδες του Γιαγκιμπασάν
Στο Τοκάτ, υπάρχει ένα μεντρεσέ - τζαμί που ανατέθηκε από τον Γιαγκιμπασάν. Ο μεντρεσές με τετράγωνο σχέδιο είχε κατασκευαστεί το 1151.  Υπάρχει ένας άλλος μεντρεσές, που ανατέθηκε επίσης από τον Γιαγκιμπασάν στο Νικσάρ (Νεοκαισάρεια). 

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Οικονομίδης, Νικόλαος. «Les Danishmendides, entre Byzance, Bagdad et le sultanat d'Iconium», *Revue Numismatique* 25 (1983), σσ. 189-207.

Κατηγορία:Ασιάτες του 12ου αιώνα
Κατηγορία:Δανισμενδίδες
Αλ-Μουσταλί

Ο Αμπού αλ-Κασίμ Αχμάντ ιμπν αλ-Μουστανσίρ, *Abū al-Qāsim Aḥmad ibn al-Mustanṣir*, αραβ.: أبو القاسم أحمد بن المستنصر (15/16 Σεπτεμβρίου 1074 – 11/12 Δεκεμβρίου 1101), περισσότερο γνωστός με το βασιλικό του όνομα **αλ-Μουσταλί μπιλάχ**, *al-Mustaʿlī biʾllāh* (, κυριολεκτικά:"αυτός που ανήλθε από τον θεό"), ήταν ο 9ος Φατιμίδης χαλίφης και ο 19ος ιμάμης  του Μουσταλί Ισμαηλισμού.

Αν και δεν ήταν ο μεγαλύτερος (και πιθανότατα ο νεότερος) από τους γιους του χαλίφη αλ-Μουστανσίρ Μπιλάχ, ο αλ-Μουσταλί έγινε χαλίφης μέσω των μηχανορραφιών του κουνιάδου του, του βεζίρη αλ-Αφντάλ Σαχανσάχ. Σε απάντηση, ο μεγαλύτερος αδελφός του και πιθανότερος υποψήφιος για τη διαδοχή τού πατέρα τους, ο Νιζάρ, εξεγέρθηκε στην Αλεξάνδρεια, αλλά ηττήθηκε και εκτελέστηκε. Αυτό προκάλεσε μεγάλη διάσπαση στο κίνημα των Ισμαηλιτών. Πολλές κοινότητες, ειδικά στην Περσία και το Ιράκ, αποσχίστηκαν από την επίσημα χρηματοδοτούμενη ιεραρχία των Ισμαηλιτών, και σχημάτισαν το δικό τους κίνημα Νιζαριτών, θεωρώντας τον Νιζάρ και τους απογόνους του ως τους νόμιμους ιμάμηδες.

Καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του, ο αλ-Μουσταλί παρέμεινε υποτελής στον αλ-Αφντάλ, ο οποίος ήταν ο *de facto* ηγεμόνας του χαλιφάτου των Φατιμιδών. Η κεντρική περιοχή του χαλιφάτου στην Αίγυπτο γνώρισε μία περίοδο καλής διακυβέρνησης και ευημερίας, αλλά οι Φατιμίδες υπέστησαν αποτυχίες στη Συρία, όπου αντιμετώπισαν την προέλαση των Σουνιτών Σελτζούκων Τούρκων. Ο αλ-Αφντάλ κατάφερε να ανακτήσει την πόλη-λιμάνι της Τύρου, ακόμη και να ανακαταλάβει την Ιερουσαλήμ στην αναταραχή που προκλήθηκε από την άφιξη της Α΄ Σταυροφορίας στη βόρεια Συρία. Παρά τις προσπάθειες των Φατιμιδών να συμμαχήσουν με τους Σταυροφόρους εναντίον των Σελτζούκων, οι τελευταίοι προχώρησαν νότια και κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ τον Ιούλιο του 1099, σφραγίζοντας την επιτυχία τους με μία σημαντική νίκη επί του στρατού των Φατιμιδών με επικεφαλής τον αλ-Αφντάλ στη Μάχη της Ασκαλώνος λίγο αργότερα. Ο αλ-Μουσταλί απεβίωσε το 1101, και τον διαδέχθηκε ο πεντάχρονος γιος του, αλ-Αμίρ.

[εναλλ.=Photo of a ragged white piece of fabric with woven bands of decoration|μικρογραφία|Ένα τουρμπάνι ή σάλι που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αλ-Μουσταλί, με ένα τιράζ που διακήρυττε «την άμεση νίκη του υπηρέτη του Αλλάχ και του στενού του φίλου [Αλ-Μουίζ λι-Ντιν Αλάχ των Φατιμιδών|Μαάντ Αμπού Ταμίμ, του ιμάμη Αχμάντ αλ-Κασίμ αλ-Μουσταλί μπι-Αλάχ και των γιων του».]]

[εναλλ.=Medieval miniature showing the attack on a city, with a crowned figure on a tower in the centre|δεξιά|μικρογραφία|Η [Πολιορκία της Ιερουσαλήμ (1099)|κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τους Σταυροφόρους, μικρογραφία του 14ου αι.]]

## Δείτε επίσης
* Λίστα Ισμαηλιτών ιμάμηδων
* Κατάλογοι ηγεμόνων της Αιγύπτου

## Υποσημειώσεις

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1994-1995

Το πρωτάθλημα της **[[Α2 Εθνική Πετοσφαίρισης Γυναικών|Α2 Εθνικής κατηγορίας βόλεϊ γυναικών]]** για τη περίοδο **1994-95**, διεξήχθη σε έναν όμιλο με συμμετοχή 12 ομάδων. Η αγωνιστική περίοδος ξεκίνησε τον Οκτώβριο 1994. 

Ο πρωταθλητής **[[Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (πετοσφαίριση γυναικών)|Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.]]** και ο δευτεραθλητής **[[Ε.Α. Λάρισας]]** ανέβηκαν απευθείας στην Α1 για την περίοδο 1995-1996. 

Ο Α.Ο. Αιγάλεω, ο ΠAΟΔ και ο ΖΑΟΝ υποβιβάστηκαν στη Β' Εθνική.

## Κατάταξη
{|
|valign="top"|

* Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ήττα: 1 βαθμός
* Στις ισοβαθμίες η κατάταξη έγινε με βάση την διαφορά στα σετ και ακολούθως στη διαφορά συνολικών πόντων στο Πρωτάθλημα.

## Β' Εθνική 1994-95
* Άνοδος από τη Β' Εθνική στην Α2 Περιόδου 1995-96
** Α.Π.Σ. Αίας Ευόσμου (1ος όμιλος)
** ΑΓΣ Αρτεμις Κορυδαλλού (2ος όμιλος)

## Παραπομπές


## Πηγές
*YEARBOOKS ΤΗΣ ΕΠΕΣΘ 1995



1994 1995
Α2 Γυναικων
Α2 Γυναικων
Αμπούλ-Κασίμ αλ-Ταγίμπ

Ο **Αμπούλ-Κασίμ αλ-Ταγίμπ ιμπν αλ-Αμίρ,** *Abū'l-Qāsim al-Ṭayyib ibn al-Āmir* (αραβ.:  ) ήταν, σύμφωνα με την αίρεση Ταγιμπί του Ισμαηλισμού, ο 21ος ιμάμης. Μοναχογιός του χαλίφη αλ-Αμίρ μπι-Αχκάμ Αλάχ, ο αλ-Ταγίμπ ήταν βρέφος όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας του. Εν μέσω της επακόλουθης διαμάχης για την εξουσία, ο αλ-Ταγίμπ εξαφανίστηκε. Οι σύγχρονοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι απεβίωσε ή σκοτώθηκε κρυφά από έναν από τους αντίπαλους ισχυρούς άνδρες. Μέχρι το 1132, ο θείος του αλ-Χαφίζ αυτοανακηρύχθηκε χαλίφης και ιμάμης, διαδεχόμενος τον αλ-Αμίρ. Αυτό δεν έγινε δεκτό από τους Ισμαηλίτες της Υεμένης, οι οποίοι υποστήριξαν τα δικαιώματα του αλ-Ταγίμπ.

Αυτό σηματοδότησε τη δημιουργία δύο αντίπαλων αιρέσεων του Μουσταλί Ισμαηλισμού: των Χαφιζί, που ακολούθησαν τον αλ-Χαφίζ, και των Ταγιμπί, που ακολούθησαν τον αλ-Ταγίμπ. Οι Ταγιμπί υποστηρίζουν ότι ο αλ-Ταγίμπ διασώθηκε από το Κάιρο και μεταφέρθηκε σε ασφαλές μέρος, αλλά αυτός και όλοι οι επόμενοι ιμάμηδες Ταγιμπί παρέμειναν κρυμμένοι. Η κοινότητα Ταγιμπί, αντ' αυτού, καθοδηγείται από μία ακολουθία «απόλυτων ιεραποστόλων» (νταΐ αλ-μουτλάκ).

## Δείτε επίσης
* Μουχάμαντ αλ-Μαχντί
* Απόκρυψη (Ισλάμ)

## Αναφορές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 
* 
* 

Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Σουλαϊμάν ιμπν Νταούντ

Ο **Σουλαϊμάν ιμπν Νταβούντ***, Sulaymān ibn Dāwūd* (αραβ.:), γνωστός με το βασιλικό όνομα Μπαντρ αλ-Ντιν*, Badr al-Dīn* () μεταξύ των πιστών Ισμαηλιτών, ήταν ο 26ος και τελευταίος ιμάμης του Ισμαηλισμού Χαφιζί. Όπως και ο πατέρας του, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε αιχμαλωσία στα χέρια της κυβέρνησης των Αγιουβιδών. Απεβίωσε προφανώς άτεκνος, τερματίζοντας έτσι τη σειρά των ιμάμηδων Χαφιζί.

## Ο βίος του
Το χαλιφάτο των Φατιμιδών καταργήθηκε από τον Σαλαντίν το 1171.   Στη συνέχεια, ο Σαλαντίν και οι Αγιουβίδες διάδοχοί του φυλάκισαν τα επιζώντα μέλη της δυναστείας των Φατιμιδών, συμπεριλαμβανομένου του πιθανού κληρονόμου, Νταούντ ιμπν αλ-Αντίντ, ο οποίος εξακολουθούσε να αναγνωρίζεται από τους πιστούς Χαφιζί Ισμαηλίτες ως ο νόμιμος ιμάμης τους.   Μία σειρά από φιλο-Φατιμιδικές συνωμοσίες και εξεγέρσεις στη δεκαετία του 1170 απέτυχαν να ανατρέψουν το νέο καθεστώς των Αγιουβιδών,   και ο Νταούντ πέρασε τη ζωή του στη φυλακή, μέχρι το τέλος του το 1207-8. 

Παρά τον διαχωρισμό των ανδρών και των γυναικών κρατουμένων, ο Νταούντ προφανώς κατάφερε να αποκτήσει δύο γιους, λέγεται ότι με σκλάβες που εισήγαγαν κρυφά στα δωμάτιά του. Ο Σουλεϊμάν, στον οποίο αποδόθηκε το επίθετο Μπαντρ αλ-Ντιν (κυριολεκτικά: η πανσέληνος της Πίστης) από τους οπαδούς του, ήταν ο μεγαλύτερος. Μόλις η μητέρα του τον συνέλαβε, λέγεται ότι μεταφέρθηκε λαθραία στην Άνω Αίγυπτο, όπου επικρατούσε φιλο-Φατιμιδικό αίσθημα, και όπου γεννήθηκε ο γιος της. Αργότερα, πιθανώς υπό τον Αγιουβίδη σουλτάνο αλ-Καμίλ (βασ. 1218–1238 ), ο Σουλεϊμάν συνελήφθη και περιορίστηκε στην Ακρόπολη του Καΐρου, όπου κρατούνταν και η υπόλοιπη επιζώσα φυλή των Φατιμιδών. 

Ο Σουλεϊμάν απεβίωσε το 1248, προφανώς άτεκνος, τερματίζοντας έτσι την άμεση γραμμή των Φατιμιδών. Μερικοί Ισμαηλίτες αντάρτες ισχυρίστηκαν ότι είχε έναν γιο που ήταν κρυμμένος, επαναλαμβάνοντας το κοινό μοτίβο του «Κρυφού Ιμάμη».   Μέχρι το 1298, ένας υποτιθέμενος που ισχυριζόταν ότι ήταν ο Νταούντ, γιος του Σουλεϊμάν, εμφανίστηκε στην Άνω Αίγυπτο, αλλά μέχρι τότε οι Ισμαηλίτες είχαν περιοριστεί σε μικρούς απομονωμένους θύλακες, τα τελευταία ίχνη των οποίων εξαφανίστηκαν τον 14ο αι.  

## Αναφορές

## Πηγές
*  
*  

Κατηγορία:Αποβιώσαντες υπό κράτηση
ΚΑτηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Αλ-Αμίρ μπι-Αχάμ Αλάχ

Ο Αμπού Αλί αλ-Μανσούρ ιμπν αλ-Μουσταλί, *Abu Ali al-Mansur ibn al-Musta'li* , αραβ.: (31 Δεκεμβρίου 1096 – 7 Οκτωβρίου 1130), περισσότερο γνωστός με το βασιλικό του όνομα **αλ-Αμίρ μπι-Αχάμ Αλάχ** (αραβ.: ) ήταν ο 10ος Φατιμίδης χαλίφης, που κυβέρνησε από το 1101 έως το τέλος του το 1130, και ο 20ός ιμάμης του κλάδου Μουσταλί Ισμαηλιτών του Σιιτικού Ισλάμ.

Ο αλ-Αμίρ διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλ-Μουσταλί, σε ηλικία πέντε ετών. Για τα πρώτα είκοσι χρόνια της βασιλείας του, ο αλ-Αμίρ ήταν μαριονέτα του θείου και πεθερού του, του βεζίρη αλ-Αφντάλ Σαχανσάχ, ο οποίος κυβέρνησε το κράτος των Φατιμιδών και περιόρισε τον αλ-Αμίρ, όπως και τον αλ-Μουσταλί πριν από αυτόν, στο παλάτι. Τον Δεκέμβριο του 1121 ο αλ-Αφντάλ δολοφονήθηκε, επίσημα από πράκτορες του αντίπαλου κλάδου Νιζαρί του Ισμαηλισμού, αν και ορισμένες μεσαιωνικές αναφορές κατηγορούν τον αλ-Αμίρ και τον αρχιγραμματέα τού αλ-Αφντάλ, αλ-Μαμούν αλ-Μπαταϊχί. Ο αλ-Αμίρ και ο αλ-Μπαταϊχί κινήθηκαν γρήγορα για να αποτρέψουν τη διαδοχή ενός από τους γιους του αλ-Αφντάλ, φυλακίζοντάς τους και μεταφέροντας τούς τεράστιους θησαυρούς που είχε συσσωρεύσει ο αλ-Αφντάλ στο χαλιφικό παλάτι. Ο αλ-Μπαταϊχί διορίστηκε νέος βεζίρης, αλλά ο αλ-Αμίρ ανέλαβε ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στην κυβέρνηση, και εμφανιζόταν σε εντυπωσιακές δημόσιες τελετές. Τελικά το 1125 ο αλ-Αμίρ απέλυσε και φυλάκισε τον αλ-Μπαταϊχί, κυβερνώντας έκτοτε χωρίς βεζίρη.

Παρά τις επανειλημμένες στρατιωτικές προσπάθειες του αλ-Αφντάλ και του αλ-Μπαταϊχί εναντίον των Σταυροφόρων στην Παλαιστίνη, η βασιλεία του αλ-Αμίρ είδε την προοδευτική απώλεια των παράκτιων οχυρών των Φατιμιδών στο Λεβάντε, εκτός από την Ασκαλόνα. Ο αλ-Αμίρ φρόντισε να ενισχύσει τις σχέσεις του με το βασίλειο των Μουσταλί Ισμαηλών Σουλαϊχιδών στην Υεμένη, και εξέδωσε μία δήλωση της ορθοδοξίας των Μουσταλί, την αλ-Χινταγιά αλ-Αμιριγιά το 1122, αντικρούοντας τους ισχυρισμούς των Νιζαρί περί νομιμότητας. Η δολοφονία του από πράκτορες των Νιζαρί το 1130, αφήνοντας μόνο τον βρέφος γιο του αλ-Ταγίμπ ως κληρονόμο, έριξε το καθεστώς των Φατιμιδών σε μία διαμάχη διαδοχής, κατά την οποία αυτό σχεδόν κατέρρευσε. Η κυριαρχία των Φατιμιδών αποκαταστάθηκε με τη διαδοχή τού εξαδέλφου τού αλ-Αμίρ, αλ-Χαφίζ λι-Ντιν Αλάχ, το 1132, η οποία οδήγησε στη διαίρεση του Μουσταλί Ισμαηλισμού στους αντίπαλους κλάδους Χαφιζί και Ταγιμπί.
[εναλλ.=Map of the Middle East showing the Christian states of c. 1135 in colour|δεξιά|μικρογραφία|344x344εσ|Πολιτικός χάρτης της [Λεβάντες|Λεβάντε .]]

## Δείτε επίσης
* Λίστα Ισμαηλιτών ιμάμηδων
* Κατάλογοι ηγεμόνων της Αιγύπτου

## Υποσημειώσεις

## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Ρένα Στάμου

Η **Ρένα Στάμου** (πραγματικό όνομα: **Ειρήνη Δασκαλάκη Σεβδαλή**, Χανιά, 7 Απριλίου 1923 ή 1930 – Λονδίνο, 22 Μαρτίου 2022) ήταν Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια. Έχει χαρακτηριστεί ως μια από της καλύτερες «δεύτερες φωνές» του λαϊκού και του ρεμπέτικου. 

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης στις 4 Ιουλίου του 1930. Τα πρώτα δώδεκα χρόνια της ζωής της διέμενε στο Ορφανοτροφείο Ηρακλείου, ενώ αργότερα μετακόμισε με την μητέρα της στον Πειραιά. Στα 18 της έμεινε με την Ρίτα Αμπατζή, εμπνέοντάς της για την είσοδο στο λαϊκό τραγούδι. Το 1949 μπήκε στη δισκογραφία ηχογραφώντας δυο τραγούδια του Γιώργου Μητσάκη, τη «Σεμιχά» και το «Φτοχωκόριτσο», που κυκλοφόρησαν σε δίσκους φωνογράφου. Το 1950 ο παραγωγός της Κολούμπια Νίκανδρος Μηλιόπουλος της έδωσε το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο Ρένα Στάμου.  Το 1953, ο Στέλιος Καζαντζίδης έκανε τις πρώτες του ηχογραφήσεις με τη Στάμου ως τα πρώτα βήματα της δισκογραφικής του πορείας. Το πιο γνωστό τραγούδι από αυτή τη σειρά, με τα χαρακτηριστικά σεγόντα της, είναι το «Απόψε με εγκατέλειψες» του Στέλιου Χρυσίνη, το οποίο γνώρισε πολλές επανεκτελέσεις. 

Η καλλιτεχνική διαδρομή της Ρένας Στάμου ταυτίστηκε με την άνθηση του κλασικού λαϊκού τραγουδιού, καθώς η ερμηνεύτρια συνεργάστηκε με τις κορυφαίες προσωπικότητες του είδους. Στο ενεργητικό της καταγράφονται συμπράξεις με θεμελιώδεις δημιουργούς και ερμηνευτές, μεταξύ των οποίων οι Μάρκος Βαμβακάρης, Βασίλης Τσιτσάνης, Απόστολος Καλδάρας, Γιάννης Παπαϊωάννου και Ρίτα Αμπατζή. Παράλληλα, η σταδιοδρομία της περιλαμβάνει κοινές εμφανίσεις και ηχογραφήσεις με σημαντικούς καλλιτέχνες όπως οι Γιώργος Μητσάκης, Στέλιος Καζαντζίδης και Γιώργος Ζαμπέτας.

Στις 29 Μαΐου 2011, έδωσε συναυλία με το μουσικό σύνολο Μουσουτού στο Λονδίνο, με τα έσοδα να ενισχύουν τον σύλλογο Το Χαμόγελο του Παιδιού.

## Θάνατος
Το 2015 μεταβιβάστηκε στο Λονδίνο σε κέντρο κινητικής αποκατάστασης, ωστόσο δεν κατάφερε να γυρίσει λόγω βεβαρημένης υγείας, πάσχοντας από την νόσο Αλτσχάιμερ τα τελευταία 4 χρόνια της ζωής της. Έφυγε από την ζωή στις 22 Μαρτίου του 2022. Καθώς ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά, η Εκκλησία της Ελλάδος αρνήθηκε την ταφή της στην Ελλάδα.

## Παραπομπές
Σουλαϊμάν ιμπν αλ-Χαφίζ

Ο **Σουλαϊμάν ιμπν αλ-Χαφίζ,** *Sulaymān ibn al-Ḥāfiẓ* ήταν ο μεγαλύτερος γιος του 11ου Φατιμίδη χαλίφη και ιμάμη του Ισμαηλισμού Χαφιζί, αλ-Χαφίζ. Ορισμένος διάδοχος του θρόνου, υπηρέτησε ως βεζίρης για δύο μήνες το 1134, πριν από το τέλος του εν ενεργεία.

## Ο βίος του
Ο Σουλαϊμάν ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φατιμίδη χαλίφη αλ-Χαφίζ (βασ. 1132–1149 ).  Ο αλ-Χαφίζ είχε ανέλθει στο θρόνο υπό αμφίβολες συνθήκες, και δεν ήταν γιος του προηγούμενου χαλίφη, αλ-Αμίρ, αλλά εξάδελφός του. Αυτό το γεγονός δημιούργησε μία κρίση νομιμότητας και ένα σχίσμα μεταξύ των πιστών Ισμαηλιτών, διαιρώντας τους στους κλάδους Χαφιζί και Ταγιμπί.  

Αφού απέλυσε τον υπερβολικά ισχυρό βεζίρη Αμπούλ-Φαθ Γιανίς, ο αλ-Χαφίζ αρχικά κυβέρνησε χωρίς βεζίρη που θα μπορούσε να απειλήσει τον θρόνο του.   Το 1134 ο αλ-Χαφίζ διόρισε τον Σουλαϊμάν τόσο ως διάδοχο (βαλί αντ αλ-μουσλιμίν) όσο και ως βεζίρη. Ήταν η πρώτη φορά που ένας Φατιμίδης πρίγκιπας, ή ακόμα και ο διάδοχος, διοριζόταν στο αξίωμα αυτό. Με αυτή την ασυνήθιστη ανάθεση εξουσίας πληρεξουσίου στα χέρια τού Σουλαϊμάν, ο χαλίφης σκόπευε να εδραιώσει τη διαδοχή στη γραμμή του, αλλά ο Σουλαϊμάν απεβίωσε δύο μήνες αργότερα.  

Αυτό έθεσε για άλλη μία φορά υπό αμφισβήτηση το υποτιθέμενο αλάθητο του αλ-Χαφίζ ως ιμάμη των Ισμαηλιτών.  Ο νεότερος αδελφός του Σουλεϊμάν, Χαϊνταρά, διορίστηκε αμέσως διάδοχος και βεζίρης, αλλά αυτό προκάλεσε τον φθόνο ενός άλλου γιου του αλ-Χαφίζ, του Χασάν, ο οποίος επαναστάτησε εναντίον τού αδελφού και τού πατέρα του, και συνέλαβε τον βεζίρη, μόνο και μόνο για να σκοτωθεί μετά από μία σύντομη θητεία τρόμου από έναν ισχυρό στρατιωτικό άνδρα, τον Μπαχράμ αλ-Αρμανί.   

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* Daftary, Farhad (2007). The Ismāʿı̄lı̄s: Their History and Doctrines (Second ed.). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-61636-2.
* Halm, Heinz (2014). Kalifen und Assassinen: Ägypten und der vordere Orient zur Zeit der ersten Kreuzzüge, 1074–1171 [Caliphs and Assassins: Egypt and the Near East at the Time of the First Crusades, 1074–1171] (in German). Munich: C. H. Beck. doi:10.17104/9783406661648-1. ISBN 978-3-406-66163-1. 
  
Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Νιζάρ ιμπν αλ-Μουστανσίρ

Ο **Αμπού Μανσούρ Νιζάρ ιμπν αλ-Μουστανσίρ**, *Abu Mansur Nizar ibn al-Mustansir*, αραβ.: (1045 - 1095) ήταν Φατιμίδης πρίγκιπας και ο μεγαλύτερος γιος του 8ου Φατιμίδη χαλίφη και 18ου Ισμαηλίτη ιμάμη, αλ-Μουστανσίρ. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 1094, ο ισχυρός βεζίρης, αλ-Αφντάλ Σαχανσάχ, ανέβασε τον νεότερο αδελφό του Νιζάρ, αλ-Μουσταλί, στο θρόνο του Καΐρου, παρακάμπτοντας τις αξιώσεις του Νιζάρ και άλλων μεγαλύτερων γιων του αλ-Μουστανσίρ. Ο Νιζάρ δραπέτευσε από το Κάιρο, επαναστάτησε και κατέλαβε την Αλεξάνδρεια, όπου βασίλευσε ως χαλίφης με το βασιλικό όνομα αλ-Μουσταφά λι-Ντιν Αλάχ (αραβ.:  ) Στα τέλη του 1095 ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε στο Κάιρο, όπου εκτελέστηκε με τειχισμό.

Κατά τη διάρκεια του 12ου αι. ορισμένοι από τους πραγματικούς ή φερόμενους ως απογόνους του Νιζάρ προσπάθησαν, χωρίς επιτυχία, να καταλάβουν τον θρόνο από τους Φατιμίδες χαλίφες. Πολλοί Ισμαηλίτες, ειδικά στην Περσία, απέρριψαν το ιμαμάτο του αλ-Μουσταλί, και θεωρούσαν τον Νιζάρ ως τον νόμιμο ιμάμη. Ως αποτέλεσμα, αποσχίστηκαν από το καθεστώς των Φατιμιδών, και ίδρυσαν τον Νιζαρικό κλάδο του Ισμαηλισμού, με τη δική τους γραμμή ιμάμηδων, που ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν από τον Νιζάρ. Αυτή η γραμμή συνεχίζεται μέχρι σήμερα στο πρόσωπο του Αγά Χαν.

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ισμαηλική Ιστορία: AL-NIZAR (487-490/1095-1097), Η Εταιρεία Κληρονομιάς.

Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Παναγιώτης Βλάμος

P._Vlamos|thumb

Ο Παναγιώτης Βλάμος (γεν. 1970)  είναι Έλληνας μαθηματικός, καθηγητής στο Τμήμα Πληροφορικής του Ιονίου Πανεπιστημίου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά και έλκει την καταγωγή του από τα Αλάτσατα της Μικράς Ασίας. Σπούδασε στο τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και εκπόνησε με επιτυχία διδακτορική διατριβή στη Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Από το 2000 διδάσκει στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο ενώ το 2004 εκλέχθηκε στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, όπου και σήμερα είναι Καθηγητής, μέλος του Συμβουλίου Διοίκησης του Πανεπιστημίου και Διευθυντής του Εργαστηρίου Βιοπληροφορικής και Ανθρώπινης Ηλεκτροφυσιολογίας (BiHeLab) του τμήματος Πληροφορικής. https://di.ionio.gr/gr/department/staff/90-vlamos/ Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Ελληνικής Πρωτοβουλίας ενάντια στη νόσο Αλτσχάιμερ (HIAAD)https://hiaad.gr/.

**Ερευνητικό έργο**

Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στη μαθηματική μοντελοποίηση, τα εφαρμοσμένα και διακριτά μαθηματικά και τη βιοπληροφορική. Στο ερευνητικό του έργο συγκαταλέγονται παραπάνω από 300 επιστημονικές εργασίες σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά ή/και πρακτικά πανελληνίων και διεθνών συνεδρίων. Έχει μάλιστα καθιερώσει στο πλαίσιο των δράσεων του Εργαστηρίου Βιοπληροφορικής και Ανθρώπινης Ηλεκτροφυσιολογίας (BiHeLab), το οποίο διευθύνει,   τον θεσμό των παγκόσμιων  συνεδρίων GeNeDis (Genetics, Geriatrics and Neurodegenerative Diseases Research), όπου πραγματοποιούνται από το 2014 κάθε δυο έτη. Επιπροσθέτως είναι συγγραφέας 16 εκπαιδευτικών βιβλίων, ενώ ανήκει και στη συντακτική ομάδα  του «*Handbook of Computational Neurodegeneration*», το οποίο εκδόθηκε το 2023.Το έργο του σύμφωνα με τα τρέχοντα στοιχεία έχει παραπάνω από 2000 ετεροαναφορές. 

**Διακρίσεις**

Για τις σπουδές του έχει λάβει σειρά υποτροφιών (ΙΚΥ και Ιδρύματος Μποδοσάκη). Παράλληλα έχει διακριθεί με το Βραβείο GREEN DREAMS 2009 της Λέσχης Επιχειρηματικότητας από κοινού με τους Μ.Αρβανίτη και Μ.Αυλωνίτη. Το 2013 έλαβε βραβείο ερευνητικής προσφοράς στο τομέα της Βιοπληροφορικής, από την  Ελληνική Μαθηματική Εταιρία. Πέρα των παραπάνω δημοσιεύσεις και άρθρα του έχουν βραβευθεί σε συνέδρια. Ενδεικτικά: Η εργασία «Μοναδικές και κοινές ανοσογενετικές υπογραφές σε λεμφοϋπερπλαστικά σύνδρομα της οριακής ζώνης: Οντογενετικές προεκτάσεις», απέσπασε το Βραβείο καλύτερης ανακοίνωσης στο 26ο Πανελλήνιο Αιματολογικό Συνέδριο του 2015.  Αντίστοιχα, με το βραβείο καλύτερης δημοσίευσης αναγνωρίστηκε η εργασία «A Bioinformatics Pipeline for Evaluating Protein Misfolding Impact on the Tertiary Structure in Alzheimer’s Disease» στο *13ο International Conference on Bioinformatics, Biocomputational Systems and Biotechnologies BIOTECHNO 2021.* 

## Παραπομπές
Πρύτανης (ακαδημαϊκός τίτλος)

δεξιά|μικρογραφία|Ανακήρυξη Πρύτανη σε πανεπιστήμιο της κεντρικής Ευρώπης.

Ο **Πρύτανης** (από το λατινικό *rector*, που σημαίνει «άρχοντας» ή «κυβερνήτης») είναι το ανώτερο διοικητικό στέλεχος σε ένα ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, δηλαδή σε ένα ΑΕΙ.  

Ο τίτλος μπορεί να αναφέρεται και σε αξιωματούχο σε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. 

Εκτός του αγγλόφωνου κόσμου, ο πρύτανης είναι συχνά ο ανώτατος αξιωματούχος ενός πανεπιστημίου, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες ο ανώτατος αξιωματούχος στη διοικητική ιεραρχία ενός πανεπιστημίου αναφέρεται συχνά ως *chancellor* ή *president*. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις χώρες της Κοινοπολιτείας των Εθνών, ο επικεφαλής εκτελεστικός αξιωματούχος ενός πανεπιστημίου ονομάζεται vice-chancellor.  

Ο όρος και το αξίωμα του πρύτανη μπορούν να αναφέρονται και ως πρυτανεία (*rectorate*). Ο τίτλος χρησιμοποιείται ευρέως σε πανεπιστήμια της Ευρώπης και είναι πολύ συνηθισμένος στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Χρησιμοποιείται επίσης στο Μπρουνέι, στο Μακάο, στο Πακιστάν, στις Φιλιππίνες, στην Ινδονησία, στο Ισραήλ και στη Μέση Ανατολή. Στα αρχαία πανεπιστήμια της Σκωτίας, ο πρύτανης, που εκλέγεται από τους φοιτητές (και στο Εδιμβούργο και από το προσωπικό), είναι τυπικά το τρίτο ανώτερο αξίωμα του πανεπιστημίου και ιστορικά ήταν υπεύθυνος για την προεδρία του πανεπιστημιακού δικαστηρίου (*university court*). 

## Παραπομπές
Schmitz Cargobull

Η **Schmitz Cargobull AG** είναι γερμανική εταιρεία κατασκευής ημιρυμουλκούμενων, ρυμουλκούμενων και αμαξωμάτων φορτηγών. Η έδρα της εταιρείας βρίσκεται στο Horstmar της Γερμανίας και η καταστατική της έδρα βρίσκεται στη γειτονική πόλη Altenberge στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Η επιχείρηση απασχολούσε 6.500 υπαλλήλους κατά το οικονομικό έτος 2018/2019 και σημείωσε κύκλο εργασιών 2.290 δισεκατομμυρίων ευρώ. Οι οικογένειες των Δρ. Heinz Schmitz, Peter Schmitz και Bernd Hoffmann κατέχουν ίσα μερίδια στην εταιρεία.

Η εταιρεία συνέχισε να επεκτείνεται κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και ιδιαίτερα μετά την πρώτη πετρελαϊκή κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν οι μεγάλης κλίμακας παραγγελίες από την Εγγύς Ανατολή αύξησαν την ταχύτητα ανάπτυξης της εταιρείας. Η έναρξη του πολέμου Ιράν-Ιράκ έθεσε τέλος στις παραγγελίες από αραβικές χώρες τη δεκαετία του 1980 και η Schmitz Cargobull αντιμετώπισε κρίση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα