Γιώργος Πολ. Ιωαννίδης

Ο **Γιώργος Πολ. Ιωαννίδης** (γεν. 1956) είναι Έλληνας ζωγράφος, σκηνογράφος και αρχιτέκτονας. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ανήκει στους σύγχρονους Έλληνες δημιουργούς με σημαντική παρουσία στην Ιταλία, όπου σπούδασε και εργάστηκε επί σειρά ετών. Ζει και δραστηριοποιείται μεταξύ Θεσσαλονίκης και Φλωρεντίας.

Η ζωγραφική του πορεία εκτείνεται σε περισσότερες από πέντε δεκαετίες και χαρακτηρίζεται από έντονη εκφραστικότητα, ποιητική διάσταση και ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό. Το έργο του αντλεί στοιχεία από διαφορετικές περιόδους της ιστορίας της τέχνης, τα οποία συνδυάζει σε ένα προσωπικό εκλεκτικό ύφος όπου συνυπάρχουν το συμβολικό, το αλληγορικό και το υπερρεαλιστικό στοιχείο. Μέσα από τη μορφή, το φως και τη χρωματική δραματικότητα, ο Ιωαννίδης πραγματεύεται ζητήματα όπως η ζωή, ο θάνατος, η αγωνία και η ελπίδα.

Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στην Ιταλία, σε μουσεία, πινακοθήκες και πολιτιστικά ιδρύματα, ενώ συμμετοχές και παρουσιάσεις του έχουν καταγραφεί στην Ψηφιακή Πλατφόρμα του Ινστιτούτου Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης (ΙΣΕΤ). Δημιουργίες του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

## Βιογραφία

### Σπουδές
**1974–1980:** Σπουδάζει Αρχιτεκτονική στο *Università Iuav di Venezia* και Καλές Τέχνες στην *Accademia di Belle Arti di Venezia*, υπό την καθοδήγηση του Βενετού ζωγράφου Emilio Vedova. Παράλληλα παρακολουθεί το μάθημα της Καλλιτεχνικής Ανθρώπινης Ανατομίας με τον καθηγητή Nedo Fiorentin.

**1980–1985:** Συνεχίζει τις σπουδές του στην *Accademia di Belle Arti di Firenze*, με ειδίκευση στη Ζωγραφική υπό την καθοδήγηση των καθηγητών Silvio Loffredo και Giancarlo Caldini και στη Σκηνογραφία με τον Domenico Viggiano.

**1985:** Απονέμεται το Δίπλωμα Ζωγραφικής με τη διάκριση «Άριστα, ομοφώνως».

**1982–1984:** Μαθητεύει στη Φλωρεντία, στο studio του ζωγράφου Pietro Annigoni, ιδιαίτερα γνωστού για τα πορτρέτα της Βασίλισσας Ελισάβετ και άλλων σημαντικών προσωπικοτήτων του 20ού αιώνα.

### Καλλιτεχνικό έργο

Το καλλιτεχνικό έργο του Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη συνδυάζει εικονιστικά και αφηρημένα στοιχεία με εξπρεσιονιστική ένταση στο χρώμα, ενσωματώνοντας επιδράσεις από την Αναγέννηση και τη συμβολική τέχνη. Μέσα από την ανθρώπινη μορφή διερευνά θεμελιώδη ζητήματα της ύπαρξης, όπως η μνήμη, ο χρόνος, η απώλεια και η λύτρωση, μετατρέποντας τη ζωγραφική διαδικασία σε στοχαστική αλληγορία της ανθρώπινης εμπειρίας.

Χρησιμοποιεί την τεχνική των επάλληλων διαφανών στρωμάτων (), η οποία δημιουργεί ένα εφέ βάθους.  Η μέθοδος, που συναντάται στην αναγεννησιακή ζωγραφική και στους Γιαν βαν Άικ και Ρέμπραντ, παρέχει βάθος και ένταση φωτός, αλλά απαιτεί χρονοβόρα εργασία και οδηγεί σε περιορισμένη ετήσια παραγωγή.
Με ισχυρές αντιθέσεις φωτός και χρώματος, ο Ιωαννίδης εξερευνά τη σχέση του ανθρώπου με τον χρόνο, τη φθορά και το υπερβατικό στοιχείο. Επανερχόμενα μοτίβα —ανθρώπινες μορφές, σταυροί, άλογα, πουλιά και πλήθη— συγκροτούν ένα σταθερό εικονογραφικό λεξιλόγιο στη ζωγραφική του. Όπως επισημαίνει η ιστορικός τέχνης Αναστασία Μανιουδάκη (2018), τα μοτίβα αυτά λειτουργούν ως φορείς δραματικότητας και λυτρωτικού νοήματος, συνδυάζοντας τη σωματικότητα με την αλληγορική διάσταση του έργου.

Στη σύγχρονη περίοδό του, τα ίδια σύμβολα αποκτούν, σύμφωνα με την ιστορικό τέχνης Αννίτα Αποστολάκη (2018), ακόμη μεγαλύτερη ηθική και κοινωνική βαρύτητα, καθώς λειτουργούν ως εικαστικά σχόλια πάνω στη μνήμη, την κρίση και την ανθρώπινη αντίσταση απέναντι στη βία και στην αδικία.

Το έργο του διαφοροποιείται από τα μοντερνιστικά και μεταμοντέρνα ρεύματα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Ο Ιωαννίδης παραμένει προσηλωμένος στις αξίες της παραστατικής ζωγραφικής και των κλασικών τεχνικών, αποστασιοποιούμενος από την αφηρημένη και την εννοιολογική τέχνη. Όπως σημειώνει ο ιστορικός τέχνης Giulio Guardi (2013), «ακολουθεί έναν μοναχικό δρόμο, σε πείσμα της εποχής του, εγκαταλείποντας οριστικά την προστασία του κατεστημένου της τέχνης», ενώ οι πίνακές του «φέρουν μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική και δραματική σφραγίδα που διατηρεί ζωντανή την παράδοση της Αναγέννησης».

### Διδακτικό έργο
Ο Γιώργος Πολ. Ιωαννίδης έχει δραστηριοποιηθεί επί τρεις δεκαετίες στον χώρο της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Δίδαξε ζωγραφική, ελεύθερο σχέδιο, αισθητική αγωγή και ιστορία της τέχνης σε ιδρύματα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς και σε ιδιωτικά εργαστήρια. Η διδακτική του δραστηριότητα χαρακτηρίστηκε από έμφαση στη μελέτη της ανθρώπινης μορφής, στη χρωματική παρατήρηση και στη διασύνδεση θεωρίας και πράξης.

## Εμβληματικά έργα
Η ενότητα περιλαμβάνει τρία εμβληματικά έργα που θεωρούνται αντιπροσωπευτικά της εξέλιξης και της θεματικής ωριμότητας του καλλιτέχνη.

## Δημιουργικές περίοδοι του έργου του
Το έργο του Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη διαρθρώνεται σε πέντε κύριες δημιουργικές περιόδους, όπως προκύπτει από την ανάλυση των εκθεσιακών καταλόγων και των μελετητών του έργου του, από τα πρώιμα έργα της δεκαετίας του 1960 έως την ύστερη, ώριμη φάση που χαρακτηρίζεται από υπαρξιακή και στοχαστική διάσταση.

### Περίοδος Ι (1966–1979): Πρώιμη περίοδος
Τα πρώιμα έργα της περιόδου αυτής περιλαμβάνουν τοπιογραφίες και μελέτες πορτρέτων που αποτυπώνουν την αφύπνιση ενός νεαρού καλλιτέχνη με ιδιαίτερη ευαισθησία στη μορφή και το φυσικό φως. Κατά τις καλοκαιρινές του παραμονές στη Χαλκιδική, ο Ιωαννίδης ζωγράφιζε *en plein air*, μελετώντας τη μεταβαλλόμενη φωτεινότητα του μεσογειακού τοπίου. Παράλληλα, επηρεάζεται από την ενασχόλησή του με τη βιβλιογραφία των μεγάλων ιμπρεσιονιστών ζωγράφων, αναπτύσσοντας ήδη πριν από τις σπουδές του στην Ιταλία μία προσωπική αντίληψη για το χρώμα και τη δομή της εικόνας και διαμορφώνοντας σταδιακά τη δική του εικαστική γλώσσα.

Τα έργα ηλικίας 10–18 ετών μαρτυρούν μια πρώιμη προσήλωση στην ανθρώπινη μορφή και στη διερεύνηση του φωτός ως βασικού εκφραστικού μέσου.


Περίοδος Ι (1966–1979) – επιλογή έργων




*Θεσσαλονίκη – Άνω Πόλη*, 1974, ελαιογραφία σε λινό, 50 × 70 εκ.



### Περίοδος ΙΙ (1980–1990): Εξπρεσιονιστική περίοδος
Κατά τη δεκαετία του 1980 ο Ιωαννίδης συγκροτεί τη δική του ζωγραφική ταυτότητα, απομακρυνόμενος από τις ακαδημαϊκές επιρροές της ιταλικής του εκπαίδευσης. Το έργο του συνδυάζει παραστατικά και αφηρημένα στοιχεία, με έμφαση στη χρωματική ένταση, στη δραματική σύνθεση και στη σταδιακή διαμόρφωση ενός προσωπικού εξπρεσιονιστικού ιδιώματος. Ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης Χρύσανθος Χρήστου (1991) επισημαίνει ότι στη ζωγραφική του Ιωαννίδη «συνδυάζονται παραστατικά και αφηρημένα στοιχεία», ενώ καθοριστικό ρόλο παίζουν «το ιδεολογικό του υπόβαθρο, ο δυναμικός χώρος και οι τονισμένες εξπρεσιονιστικές, δραματικές διατυπώσεις»· στοιχεία που ενισχύονται από την παρουσία ανθρώπινων μελών και σωμάτων σε διαφορετικές κλίμακες, τα οποία «παλεύουν να βρουν κυριολεκτικά τον εαυτό τους», προσδίδοντας στο έργο μια βαθιά τραγική διάσταση. Την ίδια περίοδο, ο Giancarlo Caldini (1986), Καθηγητής Ζωγραφικής της Accademia di Belle Arti di Firenze, αναφέρεται στη ζωγραφική του Ιωαννίδη ως μια σύνθεση όπου οι διαχωρισμοί μεταξύ «παραστατικού» και «αφηρημένου» χάνουν το νόημά τους. Κατά τον Caldini, ο καλλιτέχνης διατηρεί ισχυρή επαφή με την «εικαστική καταγωγή» της ζωγραφικής, ενώ η χρωματική υφή, η διαδικασία εργασίας και η οργάνωση των μορφοπλαστικών στοιχείων αποκαλύπτουν μια λογική και λυρική εξέλιξη του έργου του μέσα στον χρόνο.

Η εξπρεσιονιστική αυτή δεκαετία χαρακτηρίζεται από έντονη δραματικότητα, αποσπασματικές ανθρώπινες μορφές και μια έκδηλη προσπάθεια του καλλιτέχνη να ορίσει τη δική του σχέση ανάμεσα στη μορφή, στο χρώμα και στη συμβολική δύναμη της ανθρώπινης φιγούρας.


Περίοδος ΙΙ (1980–1990) – επιλογή έργων



*Ωδή στη Χαρά*, 1984, ελαιογραφία και φύλλο αργύρου σε λινό, 177 × 154 εκ., ιδιωτική συλλογή.





*Ο Μεγάλος Ερωτικός*, 1990, ελαιογραφία σε λινό, 161 × 132 εκ., ιδιωτική συλλογή.


### Περίοδος ΙΙΙ (1991–1994): Μεταμοντέρνα περίοδος
Η σύντομη αυτή φάση σηματοδοτεί έναν δημιουργικό διάλογο του Ιωαννίδη με την ιστορία της τέχνης. Εμβληματικά έργα προηγούμενων δημιουργών επανερμηνεύονται μέσα από σύγχρονες χρωματικές και συμβολικές επεξεργασίες, ενώ οι συνθέσεις οργανώνονται με έντονες γεωμετρικές γραμμές και λυρικές αποχρώσεις. Τα έργα της περιόδου αυτής εκφράζουν θαυμασμό και δημιουργική αναδημιουργία, όχι μίμηση. Σύμφωνα με την ιστορικό τέχνης Κάτια Κιλεσσοπούλου, το έργο του Ιωαννίδη της δεκαετίας του 1990 χαρακτηρίζεται από «ιδιότυπο εκλεκτισμό» που συνδυάζει στοιχεία αφηρημένου εξπρεσιονισμού, λυρικής και γεωμετρικής αφαίρεσης, καθώς και αναφορές στη μεγάλη ζωγραφική του παρελθόντος, ενταγμένα σε ένα πλαίσιο μεταμοντέρνων τάσεων.

Η χρωματική ζωντάνια, η διαύγεια και η αισθητική αισιοδοξία αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά της περιόδου, πριν τη μετάβαση του καλλιτέχνη σε πιο δραματικές και αλληγορικές θεματικές κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1990.


Περίοδος ΙΙΙ (1991–1994) – επιλογή έργων


{| class="wikitable" style="width:100%; text-align:center; border:0; background:transparent; border-collapse:collapse;"

### Περίοδος IV (1995–2010): Συμβολική και Αλληγορική Περίοδος
Κατά τη συγκεκριμένη περίοδο ο Ιωαννίδης διαμορφώνει μια ώριμη ζωγραφική γλώσσα που ισορροπεί ανάμεσα στη δραματική αφήγηση και τον επικό λυρισμό. Όπως σημειώνει η ιστορικός τέχνης Μαρία Μελέντη (2015), η ματιά του καλλιτέχνη «μας οδηγεί σε μία συγκλονιστική εμπειρία, πρωτόγνωρη αλλά και γεμάτη μνήμη», ενώ οι εικόνες του αντλούν μορφολογικά στοιχεία από την Αναγεννησιακή, Φλαμανδική και Ισπανική ζωγραφική παράδοση.

Στα έργα αυτής της περιόδου, πανό διαμαρτυρίας, τοίχοι με επιγραφές και γκροτέσκες ιπποειδείς μορφές —σύγχρονοι Κενταύροι— συγκροτούν ένα εικαστικό περιβάλλον όπου ο ανθρώπινος αγώνας παρουσιάζεται ως σύγκρουση ανάμεσα στο τραγικό και στο ποιητικό στοιχείο. Το έργο του Ιωαννίδη, βαθιά ανθρωποκεντρικό και κοινωνικά στοχαστικό, συνδυάζει επιρροές από τη μεγάλη ευρωπαϊκή παράδοση με στοιχεία της νεοελληνικής τέχνης, διαμορφώνοντας έναν νέο «τόπο» ζωγραφικής — μια γέφυρα ανάμεσα στη μνήμη και στη σύγχρονη ιστορική εμπειρία. Στο πλαίσιο αυτό, ο φιλόλογος Αλέκος Τζιόλας (2010) επισημαίνει τον πολυστυλιστικό χαρακτήρα του έργου του Ιωαννίδη: «Αναγεννησιακός, φλαμανδικός, ιμπρεσιονιστής, εξπρεσιονιστής, κυβιστής, σουρεαλιστής… όλα τα αναπλάθει δημιουργικά και δεξιότεχνα τα υπερβαίνει», στοιχείο που συνοψίζει τη συνθετική και αφομοιωτική δύναμη της ζωγραφικής του. Παράλληλα, η ιστορικός τέχνης Κάτια Κιλεσσοπούλου (2000) αναφέρει ότι σε αρκετά έργα της περιόδου —ιδίως σε ολιγόχρωμες ή ασπρόμαυρες συνθέσεις— ο καλλιτέχνης εστιάζει σε θέματα που αφορούν το παιδί και την κακοποίησή του. Η «ροδαλή και φασματική παρουσία» της παιδικής μορφής μέσα σε «εφιαλτικό περιβάλλον υπομνήσεων και συμβολισμών» εντείνει τη ζοφερή ατμόσφαιρα και αναδεικνύει τον στοχασμό του πάνω στα αδιέξοδα της σύγχρονης ζωής.


Περίοδος IV (1995–2010) – επιλογή έργων


### Περίοδος V (2011–σήμερα): Ώριμη περίοδος

Κατά την περίοδο αυτή, η ζωγραφική του Ιωαννίδη αποκτά έντονο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα, αντανακλώντας τις κρίσεις και τις μεταβαλλόμενες συνθήκες της σύγχρονης εποχής. Σύμφωνα με την ιστορικό τέχνης Αννίτα Αποστολάκη, οι πρόσφατες συνθέσεις του αντλούν έμπνευση «από την περιρρέουσα κρίση και τον αντίκτυπό της στην κοινωνία», παρουσιάζοντας φίδια, όρνια, σκυλιά, σταυρούς και παιδικές μορφές ως σύμβολα «της απάτης, της αγριότητας και της απληστίας». Παρά τον ζοφερό χαρακτήρα, η Αποστολάκη επισημαίνει ότι ο καλλιτέχνης δεν επιδιώκει την απόγνωση· τα άλογα και ο σταυρός λειτουργούν ως σύμβολα αντίστασης και αναγέννησης. Η σειρά ολοκληρώνεται με μια αλληγορική παρουσίαση του έργου «Επιμύθιο», στο οποίο αποδίδεται ο χρόνος ως ωρολόγιος δίσκος με οφθαλμό στο κέντρο, συμβολίζοντας την αποκάλυψη της αλήθειας και τη δικαίωση της αρετής. Η Αποστολάκη συσχετίζει το μοτίβο αυτό με τις εικονολογικές αναλύσεις του Erwin Panofsky, που περιγράφουν τον χρόνο ως φορέα αποκάλυψης και ηθικής τάξης.

Η εικονογραφία της περιόδου χαρακτηρίζεται από σταυρούς, άλογα, ανθρώπινες μορφές και πτηνά, μοτίβα που λειτουργούν ως φορείς μνήμης, κρίσης και ηθικής αντίστασης. Επιπλέον, η φιλόλογος Μπετίνα Παπαδοπούλου (2013) επισημαίνει ότι ο άνθρωπος στα έργα της περιόδου παρουσιάζεται ως «θύμα της θηριωδίας του φασισμού», ενώ σύμβολα όπως το φίδι, τα σκυλιά ή τα αλογόμορφα τέρατα λειτουργούν ως αλληγορικές απεικονίσεις της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής βαρβαρότητας.

Ο ιστορικός τέχνης Giulio Guardi χαρακτηρίζει τη ζωγραφική της περιόδου ως «συνδυασμό εικονιστικής και αφηρημένης ζωγραφικής με εξπρεσιονιστική ένταση», τονίζοντας ότι ο καλλιτέχνης «ακολουθεί έναν μοναχικό δρόμο» σε απόσταση από τα κυρίαρχα ρεύματα. Ο ίδιος επισημαίνει τη δύναμη του σχεδίου, το οποίο «ανασύρει στο φως τα σπαράγματα ζωής και τις ακρωτηριασμένες συνειδήσεις».

Ο ψυχίατρος Giancarlo Feltrinelli σημειώνει ότι η ζωγραφική του «διαπραγματεύεται την ανθρώπινη τραγωδία», αποτυπώνοντας «κραυγές αγανάκτησης, αδικίας και μοναξιάς», ενώ τα μεγάλης κλίμακας έργα της δεκαετίας του 2010 αναδεικνύουν την άμεση κριτική του απέναντι στη βία, τον πόλεμο και τις κοινωνικές ανισότητες.

Σε δημοσιογραφική κριτική της περιόδου, η ζωγραφική του Ιωαννίδη έχει περιγραφεί ως «απεγνωσμένη κραυγή ζωής», με έμφαση στη βία, την ανθρώπινη οδύνη και την κοινωνική αγωνία, στοιχεία που ενισχύουν τον χαρακτήρα της ως πράξης ηθικής αντίστασης.

Η περίοδος αυτή διακρίνεται για την τεχνική ωριμότητα, τη στοχαστική διάθεση και την εμβάθυνση σε υπαρξιακά θέματα, τα οποία αποτελούν κεντρικό άξονα της ύστερης δημιουργίας του.


Περίοδος V (2011–σήμερα) – επιλογή έργων


## Άλλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες

### Προσωπογραφία
Ο Γιώργος Πολ. Ιωαννίδης έχει ασχοληθεί συστηματικά με την προσωπογραφία, παράλληλα με τις μεγάλες συμβολικές του συνθέσεις. Από πρώιμες μελέτες —όπως η σπουδή του 1968 εμπνευσμένη από «Η Σφαγή της Χίου»— έως πορτρέτα προσωπικοτήτων των γραμμάτων και των τεχνών, η προσωπογραφία λειτουργεί ως χώρος εικαστικής παρατήρησης και ψυχολογικής διερεύνησης.  
Στο πλαίσιο αυτό, ο Αλέκος Τζιόλας έχει επισημάνει την ιδιαίτερη σημασία του σχεδίου και της μελέτης της ανθρώπινης μορφής μέσα από έναν συνδυασμό ρεαλισμού και εκφραστικότητας, στο συνολικό έργο του καλλιτέχνη.

### Design
Κατά την περίοδο 1978–1994, ο Ιωαννίδης σχεδίασε σειρά χειροποίητων χαλιών, εντάσσοντας εικαστικά στοιχεία στον χώρο του design. Τα έργα αυτά χαρακτηρίζονται από γεωμετρικά και στυλιζαρισμένα μοτίβα, με χρωματικές αρμονίες που κυμαίνονται από διακριτικούς τόνους έως πιο έντονες αντιθέσεις. Τα χαλιά κατασκευάζονταν με την τεχνική *hand-tufted*, με παχύ πέλος και ανάγλυφες μορφές, ενώ πολλά από τα σχέδια αξιοποιούσαν ελληνικά μοτίβα, όπως μαιάνδρους, σε σύγχρονη αισθητική απόδοση. Όλα τα σχέδια ήταν νομικά κατοχυρωμένα και έφεραν την υπογραφή του καλλιτέχνη. Η συλλογή παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο ο Ιωαννίδης συνδέει την εφαρμοσμένη τέχνη με εικαστικά στοιχεία της ζωγραφικής του, επεκτείνοντας τη δραστηριότητά του πέρα από τον παραδοσιακό καμβά.

## Εκθέσεις
Η εκθεσιακή δραστηριότητα του Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη, σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχει καταγραφεί στο αρχείο του Ινστιτούτου Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης (ΙΣΕΤ).

Ο Γιώργος Πολ. Ιωαννίδης παρουσιάζει το έργο του κυρίως σε μουσεία, πινακοθήκες και πολιτιστικά ιδρύματα, τα οποία διαθέτουν οργανωμένο εκθεσιακό πλαίσιο και ιστορική ή καλλιτεχνική βαρύτητα.

Παράλληλα έχει συμμετάσχει και σε επιλεγμένες εκθέσεις ιδιωτικών γκαλερί, ακολουθώντας σταθερά κριτήριο ποιότητας και συνοχής με τη θεματική και αισθητική του κατεύθυνση.

Πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση το 1968, σε ηλικία μόλις 12 ετών, στο ξενοδοχείο Capsis της Θεσσαλονίκης. Εκθέτει ομαδικά από το 1973 σε Ιταλία, Ελλάδα, Γαλλία, Λουξεμβούργο, Γερμανία, ΗΠΑ και Ρωσία, ενώ έχει πραγματοποιήσει 25 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και την Ιταλία, μεταξύ των οποίων και δύο αναδρομικές.

Ενδεικτικά αναφέρονται:

### Ατομικές εκθέσεις (επιλογή)
* **2018** – *Inferno*, Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο, Αθήνα.

* **2017** – *Φως εκ των Ένδον* (Αναδρομική 1966–2017), Πινακοθήκη Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη.

* **2015** – *Κραυγές*, Δημοτική Πινακοθήκη, Παλαιά Ανάκτορα, Κέρκυρα.

* **2013** – *Προμηθέων Τόποι*, Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο, Θεσσαλονίκη.

* **2010** – *Απάνθισμα (Αναδρομική 1967–2010)*, Casa Bianca, Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης.

* **2000** – *Πάθη του Πολέμου*, Alatza Imaret, Θεσσαλονίκη.
* **1995** – Αίθουσα Τέχνης Relics, Θεσσαλονίκη.

* **1993** – Αίθουσα Τέχνης Αντήνωρ, Αθήνα.

* **1992** – Νομαρχιακό Μέγαρο, Αίθουσα Εκθέσεων «Ολύμπιας», Πιερία.

* **1990** – Gallery Relics, Θεσσαλονίκη.
* **1985** – Αίθουσα Τέχνης Πανσέληνος, Θεσσαλονίκη.
* **1983** – Mengeli Gallery, Φλωρεντία, Ιταλία.
* **1982** – Gallery  Κοχλίας, Θεσσαλονίκη.
* **1980** – Canale Gallery, Βενετία, Ιταλία.
* **1979** – Pyramide Gallery, Φλωρεντία, Ιταλία.
* **1968** – Ξενοδοχείο Capsis, Θεσσαλονίκη.

### Ομαδικές εκθέσεις (επιλογή)
Η συμμετοχή του Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό έχει καταγραφεί στο αρχείο του Ινστιτούτου Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης (ΙΣΕΤ).

* **2017** – *Το Δικαίωμα να Είσαι Άνθρωπος*, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη.

* **2016** – *Γυναίκα: μητέρα, κόρη, σύζυγος, φίλη…*, The President’s Gallery, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ.

* **2012** – *Ελλάς: Ένα Όραμα των Ονείρων μου* – Συλλογή Δημοτικής Πινακοθήκης Θεσσαλονίκης, Gallery Manege, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία.
* **2011** – Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη», Θεσσαλονίκη.
* **1995** – Πινακοθήκη Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη.
* **1993** – *Δημήτρια ’93*, Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης.
* **1993** – Σικάγο, ΗΠΑ.
* **1992** – Βόννη, Γερμανία.
* **1992** – Λουξεμβούργο.
* **1983** – Indiana Gallery, Τεργέστη, Ιταλία.
* **1981** – *Expo Art*, Νάπολη, Ιταλία.
* **1980** – Juda Gallery, Παρίσι, Γαλλία.
* **1979** – Il Ponte Gallery, Βενετία, Ιταλία.

*(και άλλες εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό)*

## Συλλογές
Έργα του Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη βρίσκονται σε δημόσιες συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με ψηφιακά προσβάσιμα τεκμήρια στους επίσημους ιστότοπους των ιδρυμάτων, μεταξύ των οποίων:

* Πινακοθήκη Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Θεσσαλονίκη)
* MOMus – Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης
* Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης
* Δημοτική Πινακοθήκη Κέρκυρας
* Μουσείο Βορρέ
* Πινακοθήκη Πιερίδη
* Galleria di Belle Arti (Φλωρεντία)

Επιπλέον, έργα του βρίσκονται σε σημαντικές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στην Ιταλία.

## Κριτικές, μελέτες και παρουσιάσεις

Κριτικές, μελέτες και παρουσιάσεις του έργου του Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη έχουν καταγραφεί στον ελληνικό και διεθνή Τύπο, καθώς και στο αρχείο Τύπου του Ινστιτούτου Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης (ΙΣΕΤ).

Το έργο του έχει αποτελέσει αντικείμενο μελέτης από ιστορικούς και κριτικούς τέχνης, πανεπιστημιακούς και επιμελητές εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ των οποίων οι Χρύσανθος Χρήστου, Giulio Guardi, Giancarlo Caldini, Αναστασία Μανιουδάκη και Αννίτα Αποστολάκη.

Παρουσιάσεις και αφιερώματα έχουν δημοσιευθεί σε θεσμικούς φορείς και πολιτιστικά μέσα, όπως:

* Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών – «Ο Μυστικός Κόσμος του Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη» (διάλεξη, 2018).
* The Greek Foundation – «Amputated Consciousness – Fragments of Life» (2021).
* CultureNow – «Κραυγές» (παρουσίαση έκθεσης, 2015).
* Cityportal.gr – «Φως εκ των Ένδον» (2018).

Το 2025 δημοσιεύθηκε διαδικτυακά το εικαστικό αφιέρωμα «Προμηθέων Τόποι», εμπνευσμένο από την ποίηση της Μαριάνθης Αλειφεροπούλου Χαλβατζή.

## Βιβλιογραφία – Πηγές
* Κομίνη–Διαλέτη, Δώρα. *Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών: Ζωγράφοι, Γλύπτες, Χαράκτες, 16ος–20ός αιώνας*. Εκδόσεις Μέλισσα, Αθήνα, 1997.
* Χρήστου, Χρύσανθος. *Η ζωγραφική του Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη*. Εκθεσιακός Κατάλογος, 1991.
* Caldini, Giancarlo. *Επιστολή για τον Γιώργο Πολ. Ιωαννίδη*. Φλωρεντία, 1986.
* Τζιόλας, Αλέκος. *Απάνθισμα*. Εκθεσιακός κατάλογος, Casa Bianca – Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, 2010. 
* *Κατάλογος Έκθεσης Κραυγές*. Δημοτική Πινακοθήκη Κέρκυρας, 2015. 
* Κιλεσσοπούλου, Κάτια. *Οι Καλές Τέχνες στη Θεσσαλονίκη κατά την περίοδο 1912–1967*. University Studio Press.
* *Εικαστικές Τέχνες – Θεσσαλονικείς Δημιουργοί*. Δήμος Θεσσαλονίκης – Δημοτική Πινακοθήκη, 1988.
* *Κοινωνική Επιθεώρηση*, τεύχος Νοεμβρίου–Δεκεμβρίου 2014. «Αναζητώντας τη Λύτρωση στη ζωγραφική του Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη».
* *Κατάλογος Έκθεσης Inferno*. Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών, 2018.
* *Κατάλογος Έκθεσης Προμηθέων Τόποι*. Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, 2013.
* Guardi, Giulio. *Ακρωτηριασμένες συνειδήσεις και σπαράγματα ζωής*. Ρώμη, 2013.
* Feltrinelli, Giancarlo. *Φως εκ των Ένδον*. Πινακοθήκη Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, 2016.
* Κιλεσσοπούλου, Κάτια. *Πάθη του Πολέμου*. Κατάλογος Έκθεσης, Alatza Imaret, Θεσσαλονίκη, 2000.
* Αποστολάκη, Αννίτα. *Inferno – Τέχνη σε Περιόδους Κρίσης*. Κατάλογος Έκθεσης, Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών, 2018. 
* Μανιουδάκη, Αναστασία. «Ο Μυστικός Κόσμος του Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη». Διάλεξη, Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών, 2018. 
* Παπαδοπούλου, Μπετίνα. *Ο άνθρωπος θύμα της θηριωδίας του φασισμού*. Εκθεσιακό κείμενο, Θεσσαλονίκη, 2013. 
* *Κατάλογος Έκθεσης Φως εκ των Ένδον*. Πινακοθήκη Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, 2017. 
* *Portfolio Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη*. 2025.
* Ιστοσελίδα του Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη – Βιογραφία και έργα: https://www.g-ioannidis.gr
**Σημείωση:** Οι εικόνες των έργων ζωγραφικής που περιλαμβάνονται στο λήμμα
αναρτώνται στο Wikimedia Commons με την άδεια του καλλιτέχνη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα
*  Wikimedia Commons – Έργα και πολυμέσα για τον Γιώργο Πολ. Ιωαννίδη
* MOMus – Συλλογές: «Θυσία» (Ιωαννίδης Γιώργος)
* Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης – Συλλογή - ελαιογραφία του Γ. Ιωαννίδη
* USEUM – σελίδα καλλιτέχνη
* Ερευνητικό Κέντρο Νικίας – σελίδα καλλιτέχνη

Ιωαννίδης, Γιώργος Πολ.
Ιωαννίδης, Γιώργος Πολ.
Ιωαννίδης, Γιώργος Πολ.
Ιωαννίδης, Γιώργος Πολ.