open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αντώνης Φωκάς

Ο **Αντώνης Φωκάς** (1889 - 1986) ήταν Έλληνας ενδυματολόγος.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του ιατρού Γεράσιμου Φωκά. Μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο Δημήτριος Φωκάς, αντιναύαρχος και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Σπούδασε οικονομικά στη Λωζάννη και ασχολήθηκε με το θέατρο. Αρχικά εμφανίστηκε ως ηθοποιός σε διάφορες παραστάσεις και στη συνέχεια, το 1919, άρχισε να αναλαμβάνει ενδυματολογικές δουλειές για να εξελιχθεί σε αποκλειστικό συνεργάτη του Εθνικού Θεάτρου (1931 - 1966). Ο όρος *ενδυματολόγος* εισήχθη στο ελληνικό θέατρο ειδικά για τον Αντώνη Φωκά. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με την Κατίνα Παξινού, τον Αιμίλιο Βεάκη, την Μαρίκα Κοτοπούλη κ.α. Συνολικά υπολογίζεται ότι δημιούργησε κουστούμια για 224 παραστάσεις του Εθνικού Θέατρου.

Για την καλλιτεχνική του δραστηριότητα τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Β. Τάγματος του Γεωργίου του Α΄ (1939) και με το Αργυρό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών (1978). 

Απεβίωσε στην Αθήνα. Από το 1920 μέχρι και το 1954 εργάστηκε στη Λαΐκή Τράπεζα.

## Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Φωκάς εργάστηκε ως ενδυματολόγος

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

## Πηγές


## Βιβλιογραφία
* Αντώνης Γλυτζουρής, «Eύα Πάλμερ-Σικελιανού και Αντώνης Φωκάς: Η κοσμική ερασιτεχνία, ο Αισθητισμός και οι απαρχές της ενδυματολογίας στο νεοελληνικό θέατρο», στον τόμο Ελληνική Σκηνογραφία-Ενδυματολογία, (επιμ. Αγνή Μουζενίδου), Πρακτικά Ημερίδας, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα, 2002, σσ. 128-142.

Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι
Κατηγορία:Αργυρός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Γεώργιος Σ. Καραϊσκάκης

Ο **Γεώργιος Καραϊσκάκης** (1876 - 1956) ήταν Έλληνας πολιτικός και στρατιωτικός.

Γεννήθηκε στα Φουρνά Ευρυτανίας και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Καραϊσκάκη, στρατιωτικού και βουλευτού, και εγγονός του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Ήταν αξιωματικός του στρατού και είχε ενεργή συμμετοχή, τότε με τον βαθμό του ταγματάρχη, στην ίδρυση του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Στις εκλογές του 1906 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καρδίτσας ως ανεξάρτητος και επανεξελέγη, ως βουλευτής Τρικάλων, σε αυτές του Αυγούστου 1910 και του Μαΐου 1915. Προώθησε τα συμφέροντα των αγροτών και αναμείχθηκε στην εξέγερση του Κιλελέρ. Ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος δεν αναφέρεται ιδιαίτερα κολακευτικά στην προσωπικότητα του Καραϊσκάκη χαρακτηριζοντάς τον μετριότητα. 

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1956.

## Πηγές


Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας
Γεωργιος Σ
Κατηγορία:Βενιζελισμός
Γεωργιος Σ
Κατηγορία:Γεώργιος Καραϊσκάκης
Δημήτριος Κριεζής

Με το όνομα **Δημήτριος Κριεζής** υπήρξαν οι:

* Δημήτριος Ι. Κριεζής Έλληνας αγωνιστής του 1821, στρατιωτικός και πολιτικός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους
* Δημήτριος Α. Κριεζής (υπουργός), γιος του Αντωνίου Κριεζή (του 1796-1865), υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Ν. Δηλιγιάννη του 1895
Σκύλης

Ο **Σκύλης** ήταν βασιλιάς των Σκυθών που αναφέρεται από τον Ηρόδοτο. 

Ήταν γιος του Αριαπείθεου και αδελφός του Οκταμασάδη. Η μητέρα του ήταν Ελληνίδα και του δίδαξε τα ελληνικά γράμματα. Ανέβηκε στο θρόνο όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε με δόλο από τον βασιλιά των Αγάθυρσων και παντρεύτηκε μία από τις γυναίκες του, την Οποίη. Στις επιτυχίες του συγκαταλέγεται η κατάκτηση της ελληνικής αποικίας Ολβίας των Μιλησίων, στον Εύξεινο πόντο. Ο Σκύλης έχοντας λάβει ελληνική παιδεία προσπάθησε να εισάγει στην Σκυθία ελληνικά έθιμα, ελληνικούς νόμους, την ελληνική γλώσσα και τη λατρεία του Διονύσου και των Βακχών. Δυσαρεστημένοι Σκύθες τον ανέτρεψαν από τη εξουσία και ανέδειξαν βασιλιά τον αδελφό του Οκταμασάδη, από άλλη μητέρα, την Τήρεω. Μαθαίνοντας το, ο Σκύλης, κατέφυγε στην αυλή του Σιλτάκη, ο οποίος όμως τον παρέδωσε στον αδελφό του και αποκεφαλίστηκε. 

## Πηγές
*[...] 78 1 Οὗτος μέν νυν οὕτω δὴ ἔπρηξε διὰ ξεινικά τε νόμαια καὶ Ἑλληνικὰς ὁμιλίας. πολλοῖσι δὲ κάρτα ἔτεσι ὕστερον Σκύλης ὁ Ἀριαπείθε [...] Σκύλεω δὲ Ὀκταμασάδης αὐτοῦ ταύτῃ ἀπέταμε τὴν κεφαλήν. οὕτω μὲν περιστέλλουσι τὰ σφέτερα νόμαια Σκύθαι, τοῖσι δὲ παρακτωμένοισι ξεινικοὺς νόμους τοιαῦτα ἐπιτίμια διδοῦσι. Ηροδότου Ιστορίαι, Μελπομένη

Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Σκυθών
Σπυρίδων Καραϊσκάκης

Ο αντιστράτηγος **Σπυρίδων Καραϊσκάκης** (Επισκοπή Καλάμου, 1825 - Αθήνα, 1899) ήταν Έλληνας πολιτικός και στρατιωτικός του 19ου αιώνα.
## Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του ήρωα της επανάστασης του 1821 Γεωργίου Καραϊσκάκη και της Εγκολπίας Σκυλοδήμου που ανήκε στην ομώνυμη ισχυρή αρματολική οικογένεια. Γεννήθηκε στην, υπό αγγλική τότε κατοχή - προστασία, νήσο Κάλαμο  όπου είχε καταφύγει εκεί η μητέρα του με άλλα γυναικόπαιδα με την εκδήλωση της Επανάστασης. Σε ηλικία εννέα ετών τέθηκε υπό την προστασία του Βασιλέως Όθωνα και αργότερα στάλθηκε με υποτροφία του ίδιου στο Μόναχο, στην εκεί προπαιδευτική στρατιωτική σχολή όπου και παρέμεινε επί πενταετία. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1842, εισήλθε στην στρατιωτική σχολή Ευελπίδων, που έδρευε τότε στον Πειραιά, αλλά δεν αποφοίτησε καθώς αποβλήθηκε από αυτή το 1846 λόγω της συμμετοχής του στη στάση των Ευελπίδων. Κατ΄ άλλες όμως πηγές αποφοίτησε της σχολής κανονικά το 1849 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Τρία χρόνια αργότερα κατατάχθηκε ως ανθυπολοχαγός στα ελαφρά σώματα της Οροφυλακής. Έλαβε μέρος στην Επανάσταση της Ηπείρου (1854) ως επικεφαλής στην πολιορκία της Άρτας και αργότερα συμμετείχε στις επιχειρήσεις για την πάταξη των ληστών της υπαίθρου. Έπειτα μετατάχθηκε στην υπηρεσία του βασιλιά Όθωνα τον οποίο ακολούθησε στην εξορία του το 1862.

Το 1864 τελικώς επέστρεψε στην Ελλάδα και αποτέλεσε έναν εκ των τριών υποψηφίων αρχηγών της Εθνοφυλακής των Αθηνών. Το 1884 διορίστηκε φρούραρχος Κερκύρας ενώ αργότερα ανέλαβε την αρχηγία του Γ΄ Σώματος Στρατού με έδρα την Άρτα.  

Ασχολήθηκε παράλληλα με την πολιτική και το 1865 εξελέγη βουλευτής Βάλτου. Επανεξελέγη βουλευτής Ευρυτανίας αυτή τη φορά το 1875 αναλαμβάνοντας στην σχηματιζόμενη κυβέρνηση Κουμουνδούρου το υπουργείο στρατιωτικών. Επανεξελέγη βουλευτής Ευρυτανίας στις εκλογές του 1879 και βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 1881 παραμένοντας στα έδρανα μέχρι το 1884, έτος κατά το οποίο παραιτήθηκε από την βουλευτική του ιδιότητα για να αφοσιωθεί στα στρατιωτικά του καθήκοντα. Διετέλεσε άλλες τρεις φορές υπουργός στρατιωτικών στις κυβερνήσεις του Χαρίλαου Τρικούπη το 1878, 1880 και 1882, οπότε και παραιτήθηκε από το υπουργικό του αξίωμα.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1899. Ήταν παντρεμένος με την μοναχοκόρη του Γεωργίου Βαρβάκη και δισέγγονη του Ιωάννη Βαρβάκη και είχε αποκτήσει δύο κόρες και έναν γιο, τον Γεώργιο Σ. Καραϊσκάκη.

## Πηγές

# 

Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Κατηγορία:Βουλευτές Ευρυτανίας
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών
Σπυριδων
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Οροφυλακής
Σπυριδων
Κατηγορία:Γεώργιος Καραϊσκάκης
Αραβική Λεγεώνα

Η **Αραβική Λεγεώνα** (αλ-Γιέις αλ-Αραμπί) υπήρξε ο τακτικός στρατός της Υπεριορδανίας και αργότερα Ιορδανίας στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.

## Δημιουργία
Μετά τη νίκη τους στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία μοιράστηκαν τις κτήσεις της ηττημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Μέση Ανατολή. Οι Γάλλοι πήραν τη Συρία και τον Λίβανο και οι Βρετανοί την Παλαιστίνη, την Υπεριορδανία (μετέπειτα Ιορδανία) και το Ιράκ.

Τον Οκτώβριο του 1920, μετά την κατοχή της Υπεριορδανίας, οι Βρετανοί σχημάτισαν μια στρατιωτική μονάδα με την ονομασία Εφεδρική Δύναμη Ερήμου αποτελούμενη από 150 άνδρες υπό τη διοίκηση του Λοχαγού Φρέντερικ Τζέραρντ Πηκ για να προστατεύει την περιοχή ενάντια σε εσωτερικές και εξωτερικές απειλές.

Η μονάδα αυτή γρήγορα αναπτύχθηκε σε 1.000 άνρρες αραβικής καταγωγής που είχαν υπηρετήσει στον Οθωμανικό Στρατό στο παρελθόν, στα χρόνια κατοχής της Υπεριορδανίας από τους Τούρκους.

Στις 22 Οκτώβρη 1923, οι αστυνομικές δυνάμεις της Υπεριορδανίας συγχωνεύτηκαν με την Εφεδρική Δύναμη Ερήμου, υπό τον Πηκ ακόμα, ο οποίος τώρα ήταν υπάλληλος του Εμιράτου της Υπεριορδανίας.

Η δύναμη ανέλαβε αστυνομικά καθήκοντα για να διατηρήσει το νόμο και την τάξη ανάμεσα στις φυλές της Υπεριορδανίας και να φρουρεί τη σημαντική οδική αρτηρία Ιερουσαλήμ-Αμμάν.

Η δύναμη ονομάστηκε Αραβικός Στρατός *Al Jeish al Arabi* αλλά ήδη ήταν επισήμως γνωστός ως Αραβική Λεγεώνα. Η Αραβική Λεγεώνα χρηματοδοτείτο από τους Βρετανούς και διοικείτο από Βρετανούς αξιωματικούς,οι οποίοι είχαν παραιτηθεί έπειτα από χρόνια καριέρας από τον Βρετανικό Στρατό και πρόσφεραν την εμπειρία τους στον στρατό της Υπεριορδανίας.
Την 1η Απριλίου 1926, δημιουργήθηκε η Συνοριακή Δύναμη Υπεριορδανίας από τον πυρήνα της Αραβικής Λεγεώνας. Την αποτελούσαν μόλις 150 άντρες εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν εγκατεστημένοι κατά μήκος των οδικών αξόνων της Υπεριορδανίας. Κατά τη χρονική αυτή διάρκεια, η Αραβική Λεγεώνα μειώθηκε στους 900 άντρες και απογυμνώθηκε από τα πολυβόλα της, το πυροβολικό της και τα στρατεύματα επικοινωνιών της. 

Το 1939, ο Τζον Μπάγκοτ Γκλαμπ, πιο γνωστός ως Γκλαμπ Πασά, έγινε διοικητής της Λεγεώνας και τη μεταμόρφωσε στον καλύτερα εκπαιδευμένο αραβικό στρατό.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι και Αναφορές
*About The Arab Legion  
*The Arab Legion and the Defense of Jerusalem 
*Encyclopedia Britannica 
*1956 - King of Jordan sacks British general (BBC article and video)

Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ιστορία της Ιορδανίας
Κατηγορία:Στρατός της Ιορδανίας
Λεύκη Καβάλας

Η **Λεύκη** είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας σε υψόμετρο 50 μέτρα. Από το 2011 αποτελεί μαζί με την Νέα Καρβάλη και την Άνω Λεύκη τη δημοτική κοινότητα Νέας Καρβάλης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καβάλας του  Δήμου Καβάλας. Συνορεύει στα βόρεια με την Άνω Λεύκη και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη Νέα Καρβάλη (3 χλμ.), απέχει δε από την Καβάλα 12 χλμ. βορειοανατολικά. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 διαθέτει 48 μόνιμους κατοίκους.

Το όνομα του χωριού προκύπτει από τις πολλές λεύκες που υπάρχουν στην περιοχή. Το πέτρινο γεφύρι της περιοχής με κοινή απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων, του Υπουργείου Πολιτισμού και του Δήμου Καβάλας χαρακτηρίστηκε τον Ιούλιο του 2018 ως μνημείο. Στη Λεύκη διεξάγονται πολλές γιορτές με σημαντικότερες εκείνη του συλλόγου Ποντίων Νέας Καρβάλης-Λεύκης, του Αγίου Γεωργίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Καβάλας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καβάλας
Άσπρη Άμμος Καβάλας

Η **Άσπρη Άμμος** είναι παραθαλάσσιο χωριό της περιφερειακής ενότητας Καβάλας. Υπάγεται διοικητικά στο δήμο Καβάλας και συγκεκριμένα στην ομώνυμη δημοτική κοινότητα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 48 μόνιμους κατοίκους.

## Γενικά στοιχεία
Η Άσπρη Άμμος είναι χτισμένη σε υψόμετρο 50 μέτρων σε απόσταση περίπου 6 χλμ. ανατολικά της πόλης της Καβάλας. Αναφέρεται για πρώτη φορά ως αυτόνομος οικισμός κατά την απογραφή του 1961 όταν και είχε 51 κατοίκους ενώ διοικητικά βρισκόταν μέχρι το 1997 εντός των ορίων της επαρχίας Καβάλας. Μετά τις αλλαγές που προήλθαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του σχεδίου Καποδίστρια συμπεριλήφθηκε στον δήμο Καβάλας. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται η ομώνυμη παραλία.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Καβάλας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καβάλας
Θεόδωρος Ροδοκανάκης

Ο **Θεόδωρος Ροδοκανάκης** (, 1797-1882) ήταν Έλληνας έμπορος και εθνικός ευεργέτης.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αι. στη Χίο. Απεβίωσε το 1882 στην Οδησσό. Γονείς του ήταν ο Παύλος και η Γιάννα ("Γιανγκά" στα ρωσικά αρχεία). Εμφανίζεται στην Οδησσό το 1819 και το ίδιο έτος υποβάλλει αίτηση για να πάρει την υπηκοότητα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το αίτημά του ικανοποιήθηκε και σύντομα άρχισε επιτυχημένη επιχειρηματική καριέρα. Παντρεύτηκε την Ενριέτα Γαλάτη, κόρη του Έλληνα εμπόρου Θωμά Γαλάτη, την οποία γνώρισε σε ένα ταξίδι του στη Βιένη. Στην Οδησσό γεννήθηκαν και τα τέσσερα παιδιά τους που έφεραν τα ονόματα Ιφιγένεια, Αριάδνη, Μαρία και Περικλής. Η πρώτη κόρη παντρεύτηκε τον Μ. Αγέλαστο με τον οποίο εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία, η Αριάδνη τον Νικ. Μαυροκορδάτο με τον οποίο έμεινε στην Οδησσό, όπως και η Μαρία που παντρεύτηκε τον μακρυνό συγγενή της οικογενείας Εμμανουήλ Ροδοκανάκη. Ο Περικλής, παρά την γραπτή στη διαθήκη του επιθυμία του πατέρα του να παντρευτεί Ελληνίδα, πήρε ως σύζυγο την Βεντσεσλάβα Μπαρτσέβσκαγια. 

## Επιχειρηματικό έργο
Ο Θ. Ροδοκανάκης ίδρυσε εμπορική επιχείρηση με το ίδιο όνομα με την οποία διεξήγαγε εμπόριο μεταξύ Οδησσού, Ταγκανρόγκ, Ροστόφ, Ντουμποσάρι, Ευπατόρια. Ήταν ο ένας από τους δύο μόνο επιχειρηματίες της Οδησσού που έκανε εμπόριο με ιδιόκτητο πλοίο, το "Μιχαήλ". Επίσης είχε επενδύσει αγοράζοντας μετοχές σε διάφορες βιομηχανίες της Ρωσίας.

## Ευεργετικό έργο
Σύστησε στην Αθήνα πλούσιο διαγωνισμό. Δώρισε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο αξιόλογη βοτανική συλλογή. Ανέγειρε στην Οδησσό μεγαλοπρεπές Ελληνικό Παρθεναγωγείο, το οποίο φέρει το όνομά του.

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* Салтан А. Н. История олигархов. Одесский негоциант Феодор Родоканаки. – Режим доступа: **http://oligarh.org.ua/node/356** . – 23.02.16.

Θεοδωρος
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Πρωτοθύης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Πρωτοθύης** ήταν βασιλιάς των Σκυθών.

Τον αναφέρει ο Ηρόδοτος ότι την εποχή που οι Μήδοι και οι σύμμαχοι τους πολιορκούσαν την πρωτεύουσα των Ασσυρίων Νίνον εισέβαλε με μεγάλο στρατό στην Ασία αναγκάζοντας τους Κιμμέριους που είχαν εισβάλει στην Ασία να επιστρέψουν στην Ευρώπη. 

## Πηγές
*[...] περικατημένῳ τὴν Νίνον ἐπῆλθε Σκυθέων στρατὸς μέγας, ἦγε δὲ αὐτοὺς βασιλεὺς ὁ Σκυθέων Μαδύης Προτοθύεω παῖς· οἳ ἐσέβαλον μὲν ἐς τὴν Ἀσίην Κιμμερίους ἐκβαλόντες ἐκ τῆς Εὐρώπης, τούτοισι δὲ ἐπισπόμενοι φεύγουσι οὕτω ἐς τὴν Μηδικὴν χώρην ἀπίκοντο. [...] Ηροδότου Ιστορίαι, Κλειώ

Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Σκυθών
Αραρά

Η **Αραρά** (*Arara*) είναι μια μικρή πόλη της πολιτείας Παραΐμπα της Βραζιλίας. Απέχει περίπου 150 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Παραΐμπα, Ζοάο Πεσσόα, με την οποία συνδέεται μέσω του αυτοκινητοδρόμου PB-105. 

Η πρώτη εγκατάσταση στην πόλη έγινε το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, από ομάδες από μεταφορείς εμπορευμάτων (*Tropeiros*), που αποφάσισαν να δημιουργήσουν στην περιοχή μια πόλη. Η περιοχή , που αρχικά ανήκε στους ανθρώπους της φυλής Καρίρι, ήταν πλούσια σε δέντρα που στην τοπική διάλεκτο ονομάζονταν Baraúna. Τα δέντρα αυτά χρησίμευαν στους μεταφορείς για την ξεκούρασή τους κατά την διάρκεια των μεταφορών εμπορευμάτων μεταξύ των γειτονικών πόλεων. Για τον λόγο αυτό η περιοχή είναι γνωστή ως «Baraúnas das Araras». Το «αραρά», που είναι και το όνομα της πόλης, προέρχεται από το γεγονός πως στην περιοχή υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός παπαγάλων Μακάο (στα πορτογαλικά arara).  Η πόλη μεγάλωσε και ενώ αρχικά αποτελούσε διαμέρισμα της πόλης Σερράρια, το 1961 ανεξαρτητοποιήθηκε από αυτή. 

Πολιούχος της πόλης είναι η Παναγία του Ελέους, η εκκλησία της οποίας χτίσθηκε το 1887. Προς τιμή της διοργανώνεται πανηγύρι από τις 6 έως τις 9 Σεπτεμβρίου. Η οικονομία της πόλης βασίζεται στο εμπόριο, τις υπηρεσίες, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Λεωνίδας Πετροπουλάκης

Ο **Λεωνίδας Πετροπουλάκης** (1829-1887) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός του 19ου αιώνα.

## Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από τη Λακωνία και από τις σημαντικότερες οικογένειες της Μάνης. Πατέρας του ήταν ο γερουσιαστής και βουλευτής Δημήτριος Πετροπουλάκης. Πολέμησε μαζί με τον πατέρα του στη Θεσσαλική Επανάσταση το 1854.

Διορίστηκε διοικητής του Γ' συντάγματος πεζικού. Πολέμησε στα σύνορα και διακρίθηκε. Κατά την επανάσταση της Κρήτης το 1866 ο Πετροπουλάκης ήταν αρχηγός μεγάλου σώματος Λακώνων που πολέμησαν εκεί υπέρ της απελευθέρωσης της νήσου.

Συντέλεσε στην καταστολή της εξέγερσης στο Ναύπλιο εναντίον του βασιλιά Όθωνα το 1860. Αρνήθηκε να αναγνωρίσει την προσωρινή κυβέρνηση μετά από την έξωση του Όθωνα και οχυρωμένος στη Ράχη με 1.000 άνδρες, απέκρουσε τον κυβερνητικό στρατό. Αμνηστεύτηκε από τον βασιλιά Γεώργιο Α΄.

Η επαρχεία Γυθείου επανειλημμένα τον έστειλε αντιπρόσωπό της στη Βουλή, και δύο φορές εκλέχτηκε πρώτος βουλευτής Λακωνίας. 

Το 1886 έδρασε στο Γκριτζοβόλι κατά τις ελληνοτουρκικές ταραχές. 

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 14 Φεβρουαρίου 1887. Στην κηδεία του παρευρέθη ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, το προεδρείο της βουλής, οι βουλευτές και χιλιάδες λαού. Ένα σύνταγμα πεζικού απένειμε στρατιωτικές τιμές. Γιος του ήταν ο επίσης ηρωικός βουλευτής Γεώργιος Πετροπουλάκης.

## Πηγές
* 
* 
* Νέα Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (τόμος 27, σελ. 70), εκδόσεις Χάρη Πάτση Α.Ε. 1980.

Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας
Αχμέντ Αρίφ Εφέντι

Ο **Αχμέντ Αρίφ Εφέντι** (γ. Φιλιππούπολη, 1252/1836, θ. Κωνσταντινούπολη, 1327/1909) ήταν οθωμανός καλλιγράφος του 19ου αιώνα. Γεννημένος στη Φιλιππούπολη (Πλόβντιβ) της Βουλγαρίας, διδάχτηκε τις γραφές σουλούς και νεσίχ από τον Ισμαϊλ Σαμπίρ. Το 1293/1876 κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου αρχικά εργάστηκε ως οπωροπώλης στη συνοικία Σαράτσχανέ, γεγονός για το οποίο αναφέρεται συχνά και ως «Μπακάλ» Αρίφ Εφέντη. 

Ο καλλιγράφος Σεβκί Εφέντι ενθάρρυνε τον Αρίφ να συνεχίσει το καλλιγραφικό έργο του και τελικά έγινε δάσκαλός του. Από τον Σεβκί Εφέντι απέκτησε το δεύτερο δίπλωμά του (τουρ. *icazet*) και αφού εγκατέλειψε το οπωροπωλείο του αφοσιώθηκε στην καλλιγραφία, διδάσκοντας παράλληλα στο μεντρεσέ του τεμένους Νουροσμάνιγιε, αλλά και κατ' οίκον. Επιφανέστερος μαθητής του ήταν ο Σεΐχ Αζιζούρ Ριφάι (1288/1871&mdash;1353/1934), ο οποίος διέδωσε την τεχνοτροπία του Μεχμέντ Σεβκί Εφέντι σε περισσότερες χώρες. Μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη, έζησε παράλυτος κατά τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του. Πέθανε κατά τη διάρκεια του ραμαζανιού του 1327/1909 και τάφηκε στο κοιμητήριο του Εντιρνέ Καπού.

Το έργο του περιλαμβάνει πληθώρα καλλιγραφικών συνθέσεων στις γραφές σουλούς και νεσίχ. Ξεχωρίζει η μπισμιλάχ που συνέθεσε σε μία από τις εισόδους του τεμένους Σεχζαντέ.

## Πηγές
*M. Ugur Derman, *Masterpieces of Ottoman Calligraphy*, κατάλογος έκθεσης Μουσείου Sakıp Sabancı, 2004
Αριφ
Λάμπρος Νάκος

Ο **Λάμπρος Νάκος** ή **Νάκου** ήταν Έλληνας από τη Λιβαδειά, Φιλικός και συντελεστής στην Επανάσταση του 1821 και ως αγωνιστής αλλά και ως πολιτικός, εκλεγμένος πληρεξούσιος σε πολλές εθνοσυνελεύσεις και μινίστρος (υπουργός).

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λάμπρος ήταν γιος του Νικόλαου Νάκου, προεστού και διοικητή της Λιβαδειάς πριν την επανάσταση. Την 1η Απριλίου 1821 κήρυξε την επανάσταση μαζί με τον Ιωάννη Λογοθέτη και Ιωάννη Φίλωνος στη Λιβαδειά. Πήρε μέρος στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου

και το 1822 έγινε μινίστρος της Αστυνομίας όταν τον επέλεξε το Εκτελεστικό του 1822
. 
Ήταν επίσης πληρεξούσιος Λιβαδειάς το 1826-1827 στην Γ' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου
, 
στην Γ' Εθνοσυνέλευση της Ερμιόνης
 
και στην Γ' Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας
, αλλά και στην Ε' Εθνοσυνέλευση του 1832
 
στο Ναύπλιο.

Αδελφός του ήταν ο Ιωάννης Νάκος, και αυτός αγωνιστής στην επανάσταση.

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Έλληνες μινίστροι της Αστυνομίας
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ηλίας Τανταλίδης

Ο **Ηλίας Τανταλίδης** (1818 – 1876) ήταν Έλληνας ποιητής και καθηγητής στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1818 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Σπούδασε αρχικά στην πατριαρχική του Γένους Σχολη, και μετά στην Σχολή της Ξηροκρήνης. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στην ακμάζουσα Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. 

Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και προσλήφθηκε από τον δεινό φιλόλογο και άριστο ιατρό Στέφανου Καραθεωδορή ως ιδιαίτερου διδασκάλου των τέκνων του, τα οποία δίδαξε επί έξι χρόνια. 

Το 1840 ο Τανταλίδης πήγε στην Αθήνα για να διευρύνει τις γνώσεις του παρακολουθώντας εκεί μαθήματα ανώτερων Μαθηματικών στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο. Παρακολούθησε επί τρία χρόνια φιλοσοφία και φιλολογία. 

Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και επιχείρησε την έκδοση εκκλησιαστικού περιοδικού συγγράμματος, το οποίο όμως δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει, διότι, το 1845 η όρασή του ασθένησε και τυφλώθηκε. 

Διορίστηκε και δέχτηκε το 1846 έδρα καθηγητού των Ελληνικών γραμμάτων στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, στην οποία δίδαξε επί τριάντα χρόνια με μεγάλη επιτυχία ως τον θάνατό του. Τόσο σπάνια ήταν η ισχυρή θέλησή του, που οδηγούμενος από τον υπηρέτη του πήγαινε τακτικά στην αίθουσα των παραδόσεων και δίδασκε.

Απεβίωσε σε ηλικία 58 ετών στην Κωνσταντινούπολη το 1876 από οξεία περιτονίτιδα. 

## Ποιήματα
Από παιδί είχε κλίση στην ποίηση. Στη Σμύρνη ως σπουδαστής και μόλις δέκα χρονών εξέδωσε το πρώτο του ποιητικό έργο, την «Ωδή εις τον Μάιον». Εικοσαετής εξέδωσε τα «Παίγνια» και έλαβε εξέχουσα θέση ανάμεσα στους ποιητές της Ελλάδας. Τρίτο ποιητικό του έργο είναι τα «Ιδιωτικά στιχουργήματα», που το 1860 στην Τεργέστη.

Στην συλλογή του *Άσματα εις Ευρωπαϊκήν Μελωδίαν* του 1876 περιλαμβάνεται το γνωστό παιδικό τραγούδι *[[Μια ωραία πεταλούδα]]*, σε ελέυθερη απόδοση και μουσική Ρώσικου τραγουδιού. 

Άλλα έργα του περιλαμβάνουν τα * Άσματα άνευ Ευρωπαϊκής μελωδίας *, 1878, και τα * Άσματα προς χρήσιν των Ελληνοπαίδων *, 1880.

## Παραπομπές

## Πηγές

* 

Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Κατηγορία:Α' Αθηναϊκή Σχολή
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Χρύσα Παππά

Η **Χρύσα Παπά** (Θεσσαλονίκη 11 Ιουνίου 1979) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

## Βιογραφία
Αποφοίτησε από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Προσκήνιο το 2000 και από το Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 2004. Εκτός από την ενασχόληση με το θέατρο και την τηλεόραση, διδάσκει υποκριτική σε παιδιά γυμνασίου λυκείου (saint paul)  ανεβάζοντας ετησίως παραστάσεις.

## Τηλεόραση

### Κινηματογράφος

### Θέατρο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ευτέρπη (έντυπο)

Η **Ευτέρπη** ήταν ελληνικό περιοδικό του 19ου αιώνα. Ήταν το πρώτο ελληνικό εικονογραφημένο περιοδικό και σημείωσε ιδιαίτερο σταθμό στην ιστορία της νεώτερης ελληνικής λογοτεχνίας. Κυκλοφόρησε την 1η Σεπτεμβρίου 1847 από τον Γρηγόριο Καμπούρογλου. Συνεργάτες ήταν σημαντικοί λόγιοι της εποχής, όπως ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, ο Νικόλαος Λιβαδέας, ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο Κωνσταντίνος Λεβίδης και άλλοι. Η Ευτέρπη έφερε σε επαφή το Ελληνικό κοινό με την Ευρωπαϊκή φιλολογική κίνηση. 

Ο τίτλος του από τον δεύτερο τόμο διακοσμήθηκε με ξυλογραφημένη απεικόνιση της Ακρόπολης. Στο περιεχόμενό του κυριαρχούσαν μεταφρασμένα μυθιστορήματα, διηγήματα, περιγραφές τόπων, ταξιδιών, εξερευνήσεων μακρινών χωρών, βιογραφίες διάσημων ανθρώπων, εγκυκλοπαιδικές γνώσεις από την φυσική, αστρονομία, αρχαιολογία και άλλες επιστήμες.
## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Γρηγόριος Καμπούρογλου

Ο **Γρηγόριος Καμπούρογλου** ή **Καμπούρογλους** (1810- 1868) ήταν Έλληνας  εκδότης του 19ου αιώνα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν πρωτότοκος γιος του Δημήτριου Καμπούρογλου, ενός από τους πιο θερμούς φιλικούς. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1810. Στα 1821 ο παππούς του σφάχτηκε από τους Τούρκους, και ο πατέρας του έστειλε τα παιδιά δεξιά και αριστερά πριν καταφύγει και αυτός κρυφά στη Βιέννη. Ο Γρηγόριος έφτασε στην Οδησσό σε κάποιον οικογενειακό φίλο. Μπήκε στο σχολείο Ρισελιέ, όπου είχε συμμαθητές τον Πέτρο Παραρρηγόπουλο και τον Αλέξανδρο Ρίζο Ραγκαβή.  

Στα χρόνια του Καποδίστρια ήλθε στο Ναύπλιο και στην Αίγινα και τέλος στην Αθήνα, όπου κατοίκησε στο σπίτι του φιλικού Γεωργίου Λασσάνη, γραμματικού του Αλέξανδρο Υψηλάντη. 

Εξέδωσε την εφημερίδα *Courier* σε ελληνική και γαλλική γλώσσα, έπειτα την *Εβδομάδα*, την *Πατρίδα*, τον *Παρατηρητή* και το περιοδικό ''Ευτέρπη''. Ήταν παντρεμένος με τη λαογράφο Μαριάννα Σωτηριανού-Γέροντα και γιος τους ήταν ο λογοτέχνης και ακαδημαϊκός Δημήτριος Καμπούρογλου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Αρέθουσα Συρίας

Η **Αρέθουσα** ήταν ελληνιστική πόλη στη Συρία. 

Βάσει του ιστορικού Αππιανού ο Σέλευκος ο Νικάτωρ έκτισε την πόλη στις όχθες του ποταμού Ορόντη, 22 χιλιόμετρα βορείως της Εμέσης (Hama). Μητρόπολή της ήταν η Αρέθουσα της Χαλκιδικής (ιωνική αποικία). Μέχρι την πόλη αυτή (ή έως και την Έμεσα) οριοθετείτο η βόρεια Συρία (Σελευκίς) και εκτεινόταν προς νότο η Κοίλη Συρία. Μετά την κατάργηση του σελευκιδικού βασιλείου, η πόλη κυβερνούταν από το φύλαρχο των Εμεσηνών Σαμψικέραμο και στη συνέχεια από τον υιό του Ιάμβλιχο.

Κατά τη βυζαντινή περίοδο η πόλη κατέστη έδρα επισκόπου, όπου μάλιστα διασώζεται λίστα των επισκόπων της (325 - 680 μ.Χ.). Γνωστός επίσκοπός της ήταν ο άγιος Μάρκος Αρέθουσας που επί των χρόνων του Ιουλιανού του Παραβάτη κατέστρεψε ειδωλολατρικό ναό. Ο τελευταίος τον διέταξε να τον ξανακτίσει πράγμα που δεν εισακούστηκε από τον επίσκοπο. Για να αποφύγει την οργή του αυτοκράτορα ο Μάρκος εγκατέλειψε την Αρέθουσα, αλλά επέστρεψε στην πόλη για να προστατεύσει το ποίμνιό του από τα αντίποινα του Ιουλιανού. Τελικά το μαινόμενο παγανιστικό πλήθος της πόλης τον βασάνισε. Στα χρόνια της Α' Σταυροφορίας η Αρέθουσα έγινε έδρα Καθολικού επισκόπου πράγμα που διατηρήθηκε μέχρι προσφάτως. Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται στην σημερινή Er-Rastan της κεντρικής Συρίας, της οποίας η ονομασία προέρχεται από εξαραβισμό της αρχαίας ελληνικής.

## Πηγές
* Johann Gustav Droysen, *«Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου»*.
* Getzel M. Cohen, *«The Hellenistic settlements in Syria, the Red Sea Basin, and North Africa»*.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Ιάκωβος Παξιμάδης

Ο **Ιάκωβος Παξιμάδης** (1788/9 - 21 Φεβρουαρίου 1884) ήταν Έλληνας αγωνιστής του '21 και πολιτικός της νεοσύστατης Ελλάδας.
## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Τήνο το 1788 ή 1789. Από νεαρή ηλικία ο Ιάκωβος Παξιμάδης αφιερώθηκε στην υπηρεσία του αγώνα. Διετέλεσε επίσης Πληρεξούσιος σε όλες σχεδόν τις Εθνικές Συνελεύσεις, Βουλευτής, Πρόεδρος της Βουλής, Γερουσιαστής, και σε άλλες ανώτατες δημόσιες υπηρεσίες. 

Τιμήθηκε με το παράσημο των ανωτέρων Ταξιαρχών.

Απεβίωσε την Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 1884 στην Αθήνα σε ηλικία άνω των ενενήντα ετών.
## Πηγές
* Ιάκωβος Παξιμάδης συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* 

Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές
Κατηγορία:Έλληνες γερουσιαστές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Στυλιανός Λυκούδης

Ο **Στυλιανός Λυκούδης** (23 Μαρτίου 1878 - 1958) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ως αξιωματικός διακρίθηκε στην Υπηρεσία Φάρων συνδέοντας το όνομά του με την ανάπτυξη του φαρικού δικτύου στην Ελλάδα.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Ερμούπολη και ήταν γιος του νομικού και λογοτέχνη Εμμανουήλ Λυκούδη και της Δήμητρας Μπλατσή. Από την πλευρά του πατέρα καταγόταν από παλιά βυζαντινή οικογένεια που μέλη της έζησαν στη Βενετία, τη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και την Κεφαλλονιά. Θείος του ήταν ο υποστράτηγος Πέτρος Λυκούδης ενώ η αδερφή του είχε παντρευτεί τον αξιωματικό και πολιτικό Αθανάσιο Μιαούλη. Εισήχθηκε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1891 από όπου αποφοίτησε το 1895 με τον βαθμό του σημαιοφόρου. Ήταν ο νεότερος τότε σε ηλικία αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού. Το 1910 ανέλαβε κυβερνήτης στο αντιτορπιλλικό "Λόγχη", το 1914 έγινε πλωτάρχης, το 1920 πλοίαρχος για να αποστρατευθεί τελικώς το 1941 με τον βαθμό του αντιναυάρχου. Η υπηρεσία του στο Βασιλικό Ναυτικό υπολογίζεται σε 53 έτη, 8 μήνες και 5 ημέρες, πράγμα που τον καθιστά τον μακροβιότερο "εν υπηρεσία" αξιωματικό που υπηρέτησε ποτέ στο Βασιλικό Ναυτικό. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής σταδιοδρομίας του διετέλεσε διευθυντής της επιτροπής Φαρών του υπουργείου Ναυτικών, τομέα με τον οποίο συνέδεσε το όνομά του, εκδίδοντας μάλιστα μελέτη υπό τον τίτλο *«Ιστορικόν των φάρων των ελληνικών ακτών από της αρχαιότητος μέχρι σήμερον»*, καθώς και καθηγητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων.

Το 1928 εξελέγη πρόσεδρο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1939 ομόφωνα τακτικό μέλος της αυτής. Μετά τον θάνατο του την έδρα του στην Ακαδημία Αθηνών την αναπλήρωσε, ύστερα από αρκετά χρόνια, ο αντιναύαρχος Δημήτριος Φωκάς. Είχε συγγράψει διάφορες ιστορικές μελέτες και ασχολήθηκε με τη γλωσσολογία και τη ναυτική ορολογία. Παράλληλα συνεργαζόταν με ελληνικές εγκυκλοπαίδειες, λεξικά και εφημερίδες. Το Πολεμικό Ναυτικό τον τίμησε ονομάζοντας "Στυλιανό Εμ. Λυκούδη" ένα από τα εφοδιαστικά πλοία των φάρων.

Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Λουγγή και απέκτησε μια κόρη, την Μπέλλα.

## Πηγές


Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του 20ού αιώνα
Σπάρτα Ρότερνταμ

Η **Σπάρτα Ρότερνταμ** (ολλανδικά: *Sparta Rotterdam*) είναι η παλαιότερη Ολλανδική ομάδα ποδοσφαίρου, που εδρεύει στο Ρότερνταμ.

## Ιστορία

Ο σύλλογος ιδρύθηκε την 1η Απριλίου 1888, σαν ομάδα κρίκετ, ενώ το τμήμα ποδοσφαίρου ιδρύθηκε τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Το 1890 το ποδοσφαιρικό τμήμα έπαιξε τον πρώτο του αγώνα, ενώ 2 χρόνια μετά το τμήμα κρίκετ σταμάτησε να λειτουργεί. Ένα χρόνο μετά, το 1893 το μοναδικό τμήμα της Σπάρτα προβιβάστηκε στην υψηλότερη βαθμίδα του ποδοσφαίρου της Ολλανδίας, όμως αποσύρθηκε το 1897. 

Το 1909 κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της, ενώ το ξανακατέκτησε την τριετία 1911-1913, καθώς και το 1915. 

Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, από το 1955 ως το 1957 προβιβάστηκε από την Εέρστε Κλάσε στην Ερεντιβίζιε. Το 1958 κατέκτησε το πρώτο της κύπελλο Ολλανδίας ενώ το επόμενο έτος κατέκτησε το της πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα.

Το 1962 κατακτάει ένα ακόμα κύπελλο, ενώ στο Κύπελλο Ιντερτότο προκρίθηκε στα προημιτελικά, όπου αποκλείστηκε από την Σλόβαν Μπρατισλάβας με 6-1 . Ένα χρόνο μετά, το 1963 δημιουργήθηκε το τμήμα σκάουτινγκ του συλλόγου.

Μέχρι το 2002 η Σπάρτα αγωνιζόταν στην Ερεντιβίζιε, όμως υποβιβάστηκε, χάνοντας στα Play Offs ανόδου/υποβιβασμού. Με τον ίδιο τρόπο προβιβάστηκε 3 χρόνια μετά. Όμως το 2010 υποβιβάστηκε και απο τότε αγωνίζεται στην Εέρστε Ντιβίζιε. Τη σεζόν 2012-13 κατέκτησε την 3η θέση.

## Χρώματα

Το χρώμα της Σπάρτα βγήκε όταν ένα στελέχη του Δ.Σ. παρακολούθησαν έναν αγώνα της Σάντερλαντ το 1899. Εντυπωσιάστηκαν από την φανέλα, όπου την καθιερώσανε στην αρχική εμφάνιση της ομάδας.

## Στάδιο

Η Σπάρτα χρησιμοποιεί για τους εντός έδρας αγώνες το Σπάρτα Στάντιον Χετ Καστέελ. Χτίστηκε το 1915 και χωράει 10.599 άτομα .

## Τίτλοι
*6 Πρωταθλήματα Ολλανδίας: 1909, 1911, 1912, 1913, 1915, 1959 
*3 Κύπελλα Ολλανδίας: 1958, 1962, 1966

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Η επίσημη ιστοσελίδα(Ολλανδικά)

Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1888
Κατηγορία:Ρότερνταμ
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1888
Μαθιόλα η πολιά

Η **Matthiola incana** (**Μαθιόλα η πολιά**) είναι πολυετές φυτό με καταγωγή από τις μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες. Εξαιτίας των όμορφων λουλουδιών του απαντάται πολύ συχνά σε κήπους και ανθώνες. Η καλλωπιστική του αξία οφείλεται στην πλούσια ανθοφορία, την ποικιλοχρωμία και το άρωμα των ανθέων.

## Χαρακτηριστικά γνωρίσματα
Καλλιεργείται ως ετήσιο φυτό (διετές). Έχει θαμνοειδή μορφή με βλαστούς όρθιους, διακλαδιζόμενους, ύψους 25-70 εκατοστών, ελαφρά ξυλοποιημένους στη βάση. Τα φύλλα του είναι επιμήκη, λογχοειδή, κατ' εναλλαγή, σταχτοπράσινα καλυμμένα με χνούδι, όπως και οι βλαστοί.

Τα άνθη είναι μονά ή διπλά, σε επάκριες ταξιανθίες - «στάχεις» και χρώματα απαλά (κόκκινο, ρόδινο, ιώδες, λευκό κ.ά.) μάλλον παρά λαμπερά, με έντονο άρωμα. Ανθίζει κατά τον Απρίλιο - Μάιο, ίσως και Ιούνιο. Τα διπλά άνθη, που έχουν και εμπορική αξία, οφείλονται στη μεταλλαγή εξαιτίας της οποίας τα αναπαραγωγικά όργανα έχουν μετατραπεί σε πέταλα και για το λόγο αυτό είναι άγονα.

Υπάρχουν ποικιλίες νάνες, ύψους 25 - 30 εκατοστών, μέτριες 30 - 50 εκατοστών και ψηλές 50 - 70 εκατοστών, διαφόρων χρωμάτων.

## Πολλαπλασιασμός
Γίνεται με σπόρο που λαμβάνεται από φυτά με «μονά» άνθη και σπέρνεται τέλη Αυγούστου - αρχές Σεπτεμβρίου. Τα σπορόφυτα που πρόκειται να δώσουν «διπλά» άνθη ξεχωρίζουν είτε από το σπορείο, είτε κατά τη μεταφύτευση γιατί:
* Μόλις φυτρώσουν έχουν κοτυληδόνες ανοικτού πράσινου χρωματισμού, ενώ εκείνα για μονά άνθη έχουν κοτυληδόνες σκουροπράσινες.
* Τα νεαρά φυτά έχουν ανοιχτοπράσινο χρώμα και φύλλα επιμήκη, χνουδωτά, κυματοειδή στην κορυφή, ενώ εκείνα της καρδιάς είναι κατσαρά. Αντίθετα τα φυτά για «μονά» άνθη έχουν σκουροπράσινο χρώμα, πιο συμμαζεμένη ανάπτυξη και φύλλα κοντόχοντρα, στρογγυλεμένα και εκείνα της καρδιάς διατεταγμένα σε κύκλο.

Το φυτό αναπτύσσεται σε όλα σχεδόν τα εδάφη που έχουν καλή αποστράγγιση, προτιμά όμως τα λίγο βαριά και πλούσια. Ευδοκιμεί καλά και στα αργιλλοασβεστοειδή εδάφη και αντέχει στις παραθαλάσσιες περιοχές. Θέλει ηλιαζόμενες θέσεις, μπορεί να αναπτυχθεί όμως και στην ημισκιά. Ένα κρυολόγημα στα νεαρά φυτά προκαλεί τη δημιουργία περισσότερων στελεχών και ανθέων. Εάν τα φυτά κλαδευτούν μετά την άνθηση μπορούν να διατηρηθούν και για δεύτερο χρόνο.

## Εχθροί και ασθένειες
Τα φυτά προσβάλλονται πολλές φορές στο σπορείο από σηψιρριζίες λόγω υπερβολικής υγρασίας. Άλλοι μύκητες που προσβάλλουν τα φυτά είναι η σκωρίαση, ο περονόσπορος και το ωίδιο. Από τα έντομα προβλήματα δημιουργούν οι κάμπιες (πιερίδα), που κατρώγουν τα φύλλα, οι αφίδες και οι θρίπες.

## Χρήσεις
Οι νάνες και οι μέτριες ποικιλίες φυτεύονται ομαδικά σε χλοοτάπητες ή σε ανθώνες, αλλά και σε φυτοδοχεία. Γενικά είναι κατάλληλες και για άνθη που προορίζονται για ανθοδοχεία.

## Πηγές

**«8η Ανθοκομική Έκθεση Δήμου Αιγάλεω»*, Ενημερωτικό Φυλλάδιο (2010)

Κατηγορία:Σταυρανθή
Κατηγορία:Αρωματικά φυτά
Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά
Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα
Κατηγορία:Άνθη
Ουνουνέννιο

Το **Ουνουνέννιο**, είναι η προσωρινή ονομασία από την IUPAC για το υπερβαρύ χημικό στοιχείο με τον ατομικό αριθμό 119 και προσωρινό σύμβολο το Uue. Είναι επίσης γνωστό ως εκαφράγκιο ή στοιχείο 119. Σήμερα,μόνο επιστημονικές ομάδες έχουν πει ότι το ανακάλυψαν. Δεδομένου ότι είναι κάτω από τα αλκαλικά μέταλλα θα μπορούσε να έχει ιδιότητες παρόμοιες με εκείνες του φραγκίου ή και ως εκ τούτου είναι εξαιρετικά δραστικά με το νερό και τον αέρα (αν τα σχετικιστικά αποτελέσματα θα μπορούσαν να το καταστήσουν λιγότερο δραστικό από το φράγκιο). Μια προβλεπόμενη κατάσταση οξείδωσης είναι το 1. Ωστόσο, σε αντίθεση με όλα τα άλλα αλκαλιμέταλλα, αυτό έχει επίσης προβλεφθεί για να δείξει την κατάσταση οξείδωσης +3.
Το Ουνουνέννιο θα είναι το πρώτο στοιχείο στην όγδοη περίοδο του περιοδικού πίνακα και το έβδομο στη σειρά των αλκαλιμετάλλων.

## Δείτε Επίσης

* Ογκανέσσιο
* Ουνμπινίλιο

Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Κατηγορία:Αλκάλια
Ειρηναίος Ασώπιος

Ο **Ειρηναίος Ασώπιος**  (1825-1905) ήταν Έλληνας συγγραφέας και κριτικός.

## Βιογραφία
Ο **Ειρηναίος Ασώπιος** γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1825 στην Κέρκυρα. Πατέρας του ήταν ο Κωνσταντίνος Ασώπιος λόγιος και καθηγητής στην Ιόνιο Ακαδημία. Η μητέρα του λεγόταν Ελένη Ασημακοπούλου. Η οικογένειά του καταγόταν από την Ήπειρο. Το οικογενειακό τους όνομα ήταν **Ράδος**, που το άλλαξε ο Αθανάσιος Ψαλίδας, σχολάρχης του Κωνσταντίνου Ασώπιου. Ανάδοχος του Ειρηναίου ήταν ο Φρειδερίκος Γκύλφορδ, του οποίου είχε το όνομα, επειδή το *Ειρηναίος* είναι το *Φρειδερίκος* εξελληνισμένο Αφού αποφοίτησε από την Ιόνιο Ακαδημία, σπούδασε φιλολογία (γράφτηκε τον Οκτώβριο του 1842) και ιατρική (μετά από προτροπή του πατέρα του τον Οκτώβριο του 1843) στην Αθήνα, και στην Πίζα το 1845.Το 1846 δημοσίευσε το πρώτο του άρθρο. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ στο πανεπιστήμιο της Πίζας και έως το 1852 έμεινε στη Φλωρεντία, όπου εργάστηκε ως ιατρός.

Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Παρίσι (από τον Νοέμβριο του 1852 έως τον Ιούνιο του 1856) για την τελειοποίηση των κλασικών σπουδών. Εκεί συνεργάστηκε με περιοδικά και εφημερίδες, και γνωρίστηκε με τον Αλέξανδρο Δουμά και το Χάινριχ Χάινε, τον οποίο πρώτος έκανε γνωστό στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό με τη δημοσίευση, σε πέντε συνέχειες, μίας διεξοδικής βιογραφίας εκείνου στο περιοδικό του *[[Χρυσαλλίς]]*. Στην Αθήνα επέστρεψε το 1857 και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 1905.

## Έργο
Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, ασχολήθηκε με την έκδοση του περιοδικού *Χρυσαλλίς* από την 1η Ιανουρίου 1863 έως τις 30 Δεκεμβρίου 1866 και του *[[Αττικό Ημερολόγιο|Αττικού Ημερολογίου]]* από το 1867 έως το 1896. Παράλληλα, τα έτη 1888, 1889, 1890 έβγαζε το *Ημερολόγιον των  Κυριών* Στον χώρο της λογοτεχνίας ασχολήθηκε με το χρονογράφημα, ενώ έγραψε επίσης ιστορικές πραγματείες και ευθυμογραφήματα. Μέσα από τα περιοδικά με τα οποία συνεργάστηκε, άσκησε κριτική στην ελληνική κοινωνία, που έφτανε έως τον σαρκασμό. Θεωρείται πρόδρομος της ελληνικής ευθυμογραφίας. Το μόνο έργο που εξέδωσε, ήταν το 1903 η συλλογή χρονογραφημάτων και μελετών με τίτλο *Παλαιά και Νέα* σε έναν μόνο τόμο, χωρίς συνέχεια. στη σειρά της Βιβλιοθήκης Μαρασλή

## Παραπομπές


## Πηγές
*Κωνσταντίνος Δημαράς, «*Ελληνισμός*», στο: Κ.Θ.Δημαράς, Σύμμικτα Α' Από την παιδεία στην λογοτεχνία, (επιμ.Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ.202-204
*Κωνσταντίνος Δημαράς, «Ειρηναίος Ασώπιος», στο: Κ.Θ.Δημαράς, Σύμμικτα Α' Από την παιδεία στην λογοτεχνία, (επιμ.Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ.205-206
*Κωνσταντίνος Δημαράς, «Ο Ασώπιος πάλι», στο: Κ.Θ.Δημαράς, Σύμμικτα Α' Από την παιδεία στην λογοτεχνία, (επιμ.Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ.207-208
*Κ.Γ.Κασίνης, «Λόγιοι του ΙΘ' αιώνα: Ειρηναίος Ασώπιος (1825-1905). Ακμές του βίου και του έργου του», Ηπειρωτικά χρονικά, τομ.28 (1986-1987), σελ.155-193

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*Βιογραφικό σημείωμα  από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 19ου αιώνα
Ιωάννης Σούτσος (αποσαφήνιση)

Με το ονοματεπώνυμο *'Ιωάννης Σούτσος* μπορεί να αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
* Ο Ιωάννης Μ. Σούτσος του Μιχαήλ Β΄ Βόδα, (1812-1892) Έλληνας διπλωμάτης.
* Ο Ιωάννης Α. Σούτσος του Αλεξάνδρου, (1803 - 1890) καθηγητής του Πανεπιστημίου
Ιωάννης Σούτσος

Ο **Ιωάννης Σούτσος** (1804-1890) ήταν καθηγητής και Πρύτανις του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1804 στο Αρναούτκιοϊ στην ευρωπαϊκή του Βοσπόρου όχθη. Η καταγωγή του ήταν από επιφανή Βυζαντινή οικογένεια. Ο πατέρας του διορίστηκε δυο φορές ηγεμόνας της Βλαχίας και ακόμη μία φορά ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας. 

Διδάχθηκε τα πρώτα του γράμματα στην πατρίδα του και στο Βουκουρέστι. Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1821 στο Βουκουρέστι, ο νεαρός Ιωάννης μαζί με την μητέρα του και όλη την οικογένεια κατέφυγαν στην Τρανσυλβανία, για να σωθούν από την καταδιωκτική μανία των Τούρκων που είχε ξεσπάσει μετά την καταστροφή του Υψηλάντη.
[thumb|left|160px|Επιστολή του Ιωάννη Σούτσου ως διευθυντή του [Γραφείον της Δημοσίου Οικονομίας|Γραφείου Δημοσίου Οικονομίας προς τον Υπουργό Εσωτερικών σχετικά με την επιτυχή ολοκλήρωση της απογραφής του 1861]]
Ο Σούτσος ήλθε στην Ελλάδα το 1829 και παρέμεινε μια τριετία για να σπουδάσει νομικά και πολιτικές επιστήμες. Αργότερα πήγε στην Ελβετία και Γαλλία για να συμπληρώσει τις σπουδές του. 

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1835 και διορίστηκε πάρεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, και το 1837 έκτακτος καθηγητής της πολιτικής οικονομίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο από τους πρώτους. Εκλέχτηκε Πρύτανις το 1847, και από το 1859 ήταν επίτιμος καθηγητής. 

Από το 1851 ως το 1852 υπηρέτησε ως Νομάρχης Αχαΐας και Ήλιδος.

Διετέλεσε διευθυντής του Γραφείου Δημοσίου Οικονομίας του Υπουργείου Εσωτερικών την περίοδο 1860-1863, και διέκοψε την πανεπιστημιακή του υπηρεσία για μια μόνον τριετία όταν διετέλεσε σύμβουλος Επικρατείας από το 1864 ως το 1867.

Παρέμεινε καθηγητής ως τον θάνατό του και ήταν ο πρώτος καθηγητής που συμπλήρωσε πενήντα χρόνια διδασκαλίας. Στην εορτή της πεντηκονταετίας του η Νομική Σχολή του δώρισε εις ένδειξη τιμής μαρμάρινη προτομή, έργο της σμίλης του καλλιτέχνη Γεωργίου Βρούτου.

Απεβίωσε το 1890.

## Πηγές
* Ιωάννης Σούτσος συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* 
* 
* 

Κατηγορία:Οικογένεια Σούτσου
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας και Ήλιδος
Ελίζα Σούτσου

Η **Ελίζα Σούτσου** (Αθήνα, 1837 - Αθήνα, Ιανουάριος 1887) ήταν Ελληνίδα λογοτέχνις του 19ου αιώνα. Ασχολήθηκε κυρίως με τις μεταφράσεις.

## Βιογραφικά στοιχεία
Η Ελίζα Σκαρλάτου Σούτσου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1837. Ήταν κόρη του Φαναριώτη στρατηγού Σκαρλάτου Σούτσου και της Ναδίνας ή Ελπίδας Α. Καντακουζηνού. Απέκτησε σημαντική μόρφωση και διακρίθηκε για την ευρεία της γλωσσομάθεια. Ασχολήθηκε κυρίως με μεταφράσεις από τις οποίες άλλες εκδόθηκαν σε αυτοτελή βιβλία και άλλες σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής. Μεταξύ άλλων μεταφράστηκαν από την Σούτσου  «*Η Μαγδαληνή*» του Ιουλίου Σανδώ (1879), «*Η ιδιωτική αγαθοεργία εν Παρισίοις ή αι μικραί αδελφαί των απόρων*» του Μαξίμ ντυ Καμπ (1884), «*Η παρά το Παλέρμο Μονή των Καπουτσίνων*» του Αλέξανδρου Δουμά, «Οι μάρτυρες της Επιστήμης» του Τισσανδιέ κ.ά. Παράλληλα συνεργάστηκε με διάφορα έντυπα όπως η Εστία, η Ποικίλη Στοά, η Εβδομάς, η Revue du Monde κ.ά.

Απεβίωσε, ούσα ανύπαντρη, στις αρχές Ιανουαρίου του 1887 στην Αθήνα εξαιτίας καρδιακού νοσήματος που είχε επιδεινώσει την υγεία της από το προηγούμενο έτος. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε παρουσία του πρωθυπουργού Χαρίλαου Τρικούπη και του υπουργού Εξωτερικών Στέφανου Δραγούμη ενώ εκφωνήθηκε επικήδειος λόγος από τον συγγενή της και πανεπιστημιακό καθηγητή, Ιωάννη Σούτσο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ελίζα Σούτσου συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* 

Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Οικογένεια Σούτσου
Μεχμέντ Σεβκί Εφέντι

Ο **Μεχμέντ Σεβκί Εφέντι** (τουρκ. Mehmed Sevki Efendi, γ. Κασταμονού, 1245/1829, θ. Ιστανμπούλ, 1304/1887) ήταν οθωμανός καλλιγράφος του 19ου αιώνα. 
## Βιογραφία
Γεννημένος στην Κασταμονή, νότια της Μαύρης Θάλασσας, εγκαταστάθηκε στην Ιστανμπούλ σε μικρή ηλικία, όπου έλαβε τα πρώτα μαθήματα καλλιγραφίας από τον θείο του Μεχμέντ Χουλουσί Εφέντι. Διδάχτηκε τις γραφές σουλούς, νεσίχ και ρικά και απέκτησε το δίπλωμά του το 1257/1841. Αντιλαμβανόμενος το ταλέντο του Σεβκί, ο θείος του τον παρακίνησε να συνεχίσει τις σπουδές του στην καλλιγραφία υπό την επίβλεψη ενός ανώτερου δασκάλου, όπως ο Μουσταφά Ιζέτ, ωστόσο ο Σεβκί αρνήθηκε, δείχνοντας την εμπιστοσύνη του στον Χουλουσί Εφέντι.  

Η επιλογή του Σεβκί Εφέντι να μην μαθητεύσει στο πλευρό του Μεχμέντ Ιζέτ λειτούργησε μάλλον ευεργετικά, καθώς κατάφερε να διαμορφώσει ένα προσωπικό καλλιγραφικό ύφος, που αργότερα θα αναφερόταν ως ο «τρόπος του Σεβκί», εμπνεόμενος από το έργο του Χαφίζ Οσμάν και άλλων καινοτόμων καλλιγράφων. Επαινέθηκε από τον Μεχμέντ Σαμί Εφέντι, ο οποίος φέρεται να δήλωσε πως ο Σεβκί «δεν ήταν σε θέση να γράψει ένα γράμμα άσχημα, ακόμα κι αν το ήθελε». Το έργο του, που αναγνωρίζεται για την ιδιαιτερότητά του, περιλαμβάνει 25 αντίγραφα του Κορανίου, πληθώρα συλλογών με προσευχές και συνθέσεις μικρής αλλά και μεγάλης κλίμακας. Εργαζόταν στη Γραμματεία του Υπουργείου Πολέμου, αλλά παράλληλα ασχολήθηκε και με τη διδασκαλία της καλλιγραφίας, ενώ υπήρξε δάσκαλος των γιων του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β'. Επιφανείς μαθητές του ήταν ο Αχμέντ Αρίφ Εφέντι, ο Φεχμί Εφέντι (θ. 1333/1915), ο Μεχμέντ Χουλουσί Εφέντι (θ. 1326/1908) και ο Ζιγιαεντίν Εφέντι. Πέθανε το 1304/1887 και τάφηκε στο κοιμητήριο Μερκέζ Εφέντι, κοντά στον τάφο του θείου και δασκάλου του.
## Πηγές
*M. Ugur Derman, *Masterpieces of Ottoman Calligraphy*, κατάλογος έκθεσης Μουσείου Sakıp Sabancı, 2004
Σεβκι
Ετιέν Ζοφρουά ντε Σεν Ιλέρ

Ο **Ετιέν Ζοφρουά ντε Σεν Ιλέρ** (*Étienne Geoffroy Saint-Hilaire*, 15 Απριλίου 1772 - 19 Ιουνίου 1844) ήταν Γάλλος φυσιοδίφης ο οποίος καθιέρωσε την αρχή της «ενότητας της σύνθεσης». Ήταν συνάδελφος του Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ και επεξέτεινε και υπεραμύνθηκε των εξελικτικών του θεωριών. Οι επιστημονικές απόψεις του Ζοφρουά είχαν μια υπερβατική αντίληψη εν αντιθέσει με τις υλιστικές απόψεις του Λαμάρκ, και ήταν παρόμοιες με αυτές των Γερμανών μορφολογιστών, όπως του Λόρεντζ Όκεν. Πίστευε στην υποκείμενη ενότητα των σχεδίων των οργανισμών, και την πιθανότητα μεταλλαγής των ειδών με τον χρόνο, συγκεντρώνοντας στοιχεία για τους ισχυρισμούς του μέσω έρευνας στη συγκριτική ανατομία, την παλαιοντολογία και την εμβρυολογία.

## Η θεωρία του Ζοφρουά
Ο Ζοφρουά ήταν θεϊστής, πίστευε δηλαδή σε ένα Θεό αλλά και σε ένα κυριαρχούμενο από νόμους Σύμπαν χωρίς υπερφυσική παρέμβαση στις λεπτομέρειες της ύπαρξης. Αυτή η αντίληψη ήταν κοινή κατά τον Διαφωτισμό, συμβαδίζοντας με την απόρριψη της θείας αποκάλυψης και των θαυμάτων καθώς και την μη ερμηνεία της Βίβλου ως τον κυριολεκτικό λόγο του Θεού. 

Η θεωρία του Ζοφρουά δεν ήταν θεωρία κοινής καταγωγής, αλλά μία εξέλιξη ενός υπάρχοντος δυναμικού σε ένα δεδομένο τύπο. Για αυτόν, το περιβάλλον ήταν άμεση αιτία οργανικής αλλαγής. Αυτή η άποψη έχει χαρακτηριστεί από τον Ερνστ Μάιερ ως *Ζοφρουαϊσμός*. Αυτό δεν έχει σχέση με τις αντιλήψεις του Λαμάρκ, για τον οποίο μία αλλαγή στις *συνήθειες* ήταν αυτή που προκαλούσε αλλαγές στο ζώο. Η άμεση επίδραση του περιβάλλοντος δεν γίνεται δεκτή σήμερα από κανένα εξελικτικό βιολόγο. Ακόμα και ο Σερ Ουίλιαμ Λόρενς γνώριζε το 1816 ότι το κλίμα αυτό καθεαυτό δεν επηρεάζει άμεσα τις διαφορές ανάμεσα στις ανθρώπινες φυλές.
## Κληρονομιά
Το όνομά του δόθηκε στη Γάτα του Ζοφρουά (*Leopardus geoffroyi*), το πιο κοινό και λιγότερο προστατευόμενο είδος αγριόγατας της Νοτίου Αμερικής. Στα ταξίδια του στη Νότια Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1800, μελέτησε τη γάτα και αναγνώρισε πέντε υποείδη, βάσει της γεωγραφικής τους κατανομής.

## Παραπομπές


## Πηγές
*
*
*
*

Κατηγορία:Γάλλοι βιολόγοι
Αληθινό γεωγραφικό μήκος

Στην αστροδυναμική, το αληθινό γεωγραφικό μήκος είναι είδος τροχιάς, στην οποία ένα σώμα μπορεί να περιστρέφεται γύρω από ένα άλλο σώμα και θα μπορούσε πραγματικά να βρεθεί αν η κλίση του ήταν μηδενική. Μαζί με την κλίση και τον αύξοντα δεσμό, το πραγματικό μήκος μπορεί να μας πει την ακριβή κατεύθυνση από το κεντρικό αντικείμενο κατά την οποία το σώμα θα έπρεπε να βρισκόταν σε μια δεδομένη στιγμή.

## Υπολογισμός
το αληθινό γεωγραφικό μήκος l\, μπορεί να υπολογισθεί σύμφωνα με τα παρακάτω:

l=\bar{\omega} + \nu\, 

όπου:
*\bar{\omega}\, η κοντινότερη απόσταση σε ένα σώμα κατά την τροχιά αληθινού γεωγραφικού μήκους
*\nu\, είναι η πραγματική ανωμαλία της τροχιά.

Κατηγορία:Ουράνιο σύστημα συντεταγμένων
Κατηγορία:Τροχιές
Ευθύμιος Καστόρχης

Ο **Ευθύμιος Καστόρχης** (1810-1889) ήταν καθηγητής λατινικής φιλολογίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1810, και ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στην Αίγινα. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου με υποτροφία της Ελληνικής Κυβέρνησης. Επέστρεψε από τη Γερμανία το 1845 και ένα χρόνο αργότερα διορίστηκε καθηγητής στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Το 1848 ορίστηκε υφηγητής της λατινικής φιλολογίας και ελληνικών αρχαιοτήτων στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Το 1858 διορίστηκε τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου, και διατήρησε τη θέση του μέχρι τον θάνατό του. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Πανεπιστήμιο εισηγήθηκε την ίδρυση της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης και του αναγνωστηρίου της. 

Χρημάτισε επανειλημμένα συγκλητικός και κοσμήτορας της φιλοσοφικής σχολής (1863-1864, 1867-1868, 1880-1881), καθώς και πρύτανης το ακαδημαϊκό έτος 1871-72. 

Ήταν πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας το 1881 καθώς και σύμβουλός της (1858-1863, 1867-1880, 1882 και 1864-1889). Από το 1871 ως το 1881 κυκλοφόρησε μαζί με τον συνάδελφό του, Στέφανο Κουμανούδη το περιοδικό *«Αθήναιον»*. Ακόμη ίδρυσε τον «Ροδοκανάκειο Φιλολογικό Αγώνα».

Απεβίωσε από εγκεφαλική αποπληξία τέλη Ιουνίου 1889 στην Αθήνα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ευθύμιος Καστόρχης συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* 

Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Αναλώσιμο σύστημα εκτόξευσης

right | thumb |Αναλώσιμο σύστημα εκτόξευσης
Το ** αναλώσιμο σύστημα εκτόξευσης** (αγγλικά: expendable launch system) είναι ένα σύστημα εκτόξευσης το οποίο χρησιμοποιεί αναλώσιμο όχημα εκτόξευσης για την μεταφορά φορτίου στο διάστημα. Τα οχήματα που χρησιμοποιούνται στα αναλώσιμο συστήματα εκτόξευσης είναι σχεδιασμένα για μία και μόνο χρήση, μετά την εκτόξευση τα στοιχεία τους δεν επαναφέρονται για να χρησιμοποιηθούν σε άλλη εκτόξευση. Το σύστημα συνήθως αποτελείται από πύραυλο πολλαπλών σταδίων το οποίο σταδιακά αποκολλάται με την ύψωση του πυραύλου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πύραυλοι
Κατηγορία:Διαστημικές πτήσεις