Βλαντίμιρ Μπουκόφσκι

Ο **Βλαντίμιρ Κωνσταντίνοβιτς Μπουκόφσκι** (, 30 Δεκεμβρίου 1942 - 27 Οκτωβρίου 2019) ήταν Σοβιετικός και Ρώσος ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα και συγγραφέας. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970, ήταν εξέχουσα προσωπικότητα στο σοβιετικό κίνημα των αντιφρονούντων, γνωστός στην πατρίδα του και στο εξωτερικό. Πέρασε συνολικά δώδεκα χρόνια στις ψυχιατρικές φυλακές-νοσοκομεία, τα στρατόπεδα εργασίας και τις φυλακές της Σοβιετικής Ένωσης κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Μπρέζνιεφ. 

Μετά την απέλασή του από τη Σοβιετική Ένωση στα τέλη του 1976, ο Μπουκόφσκι παρέμεινε σε έντονη αντίθεση με το σοβιετικό σύστημα και τις αδυναμίες των διαδόχων καθεστώτων στη Ρωσία. Ακτιβιστής, συγγραφέας,  και νευροφυσιολόγος,   είναι εξυμνημένος για τη συμμετοχή του στην εκστρατεία για την αποκάλυψη και τον τερματισμό της πολιτικής κακοποίησης της ψυχιατρικής στη Σοβιετική Ένωση. 

Μέλος του διεθνούς συμβουλευτικού συμβουλίου του Ιδρύματος Μνήμης Θυμάτων του Κομμουνισμού,  διευθυντής του Ταμείου Ευγνωμοσύνης (που ιδρύθηκε το 1998 για να τιμήσει και να υποστηρίξει πρώην αντιφρονούντες),  και μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου του Ιδρύματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με έδρα τη Νέα Υόρκη, ο Μπουκόφσκι ήταν Ανώτερος Εταίρος του Ινστιτούτου Cato στην Ουάσινγκτον 

Το 2001, ο Μπουκόφσκι έλαβε το Μετάλλιο Ελευθερίας Τρούμαν-Ρίγκαν, το οποίο απονέμεται ετησίως από το 1993 από το Ίδρυμα Μνήμης των Θυμάτων του Κομμουνισμού. 

## Πρώτα χρόνια
Ο Βλαντίμιρ Μπουκόφσκι γεννήθηκε από Ρώσους γονείς στην πόλη Μπελεμπέι στην Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία των Μπασκίρ (σήμερα Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσική Ομοσπονδία), στην οποία η οικογένειά του εκκενώθηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, αυτός και οι γονείς του επέστρεψαν στη Μόσχα, όπου ο πατέρας του, Κονσταντίν (1908–1976), ήταν ένας γνωστός Σοβιετικός δημοσιογράφος.  Κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους του στο σχολείο, ο Βλαντιμίρ αποβλήθηκε επειδή δημιούργησε και επιμελήθηκε ένα μη εξουσιοδοτημένο περιοδικό. Για να πληροί τις προϋποθέσεις για να υποβάλει αίτηση για θέση στο πανεπιστήμιο, ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του σε βραδινά μαθήματα.  Ο Μπουκόφσκι εγγράφηκε στο τμήμα βιολογίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας, αλλά αποβλήθηκε σε ηλικία 19 ετών επειδή επέκρινε σοβιετικούς κρατικούς οργανισμούς, όπως η Κομσομόλ.

## Σοβιετική περίοδος

Τον Σεπτέμβριο του 1960, ο Μπουκόφσκι εισήλθε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας για να σπουδάσει βιολογία. Εκεί, αυτός και μερικοί φίλοι του αποφάσισαν να αναβιώσουν τις άτυπες αναγνώσεις ποίησης στην Πλατεία Μαγιακόφσκι, οι οποίες ξεκίνησαν μετά τα αποκαλυπτήρια ενός αγάλματος του ποιητή στο κέντρο της Μόσχας το 1958. Ταυτόχρονα ήρθαν σε επαφή με προηγούμενους συμμετέχοντες στις αναγνώσεις, όπως ο Βλαντιμίρ Οσίποφ, ο εκδότης του Boomerang (1960), και ο Γιούρι Γκαλάνσκοφ, ο οποίος εξέδωσε το Phoenix (1961), δύο παραδείγματα λογοτεχνικού Σαμιζντάτ.

Τότε ήταν που ο 19χρονος Μπουκόφσκι έγραψε τις κριτικές του σημειώσεις για την Κομμουνιστική Ένωση Νέων ή Κομσομόλ. Αργότερα, σε αυτό το κείμενο δόθηκε ο τίτλος «Θέσεις για την Κατάρρευση της Κομσομόλ» από την KGB. Ο Μπουκόφσκι απεικόνισε την ΕΣΣΔ ως μια «παράνομη κοινωνία» που αντιμετώπιζε μια οξεία ιδεολογική κρίση. Η Κομσομόλ ήταν «ετοιμοθάνατη», υποστήριξε, έχοντας χάσει τόσο την ηθική όσο και την πνευματική της εξουσία, και ζήτησε τον εκδημοκρατισμό της. Αυτό το κείμενο, και οι άλλες δραστηριότητές του, έφεραν τον Μπουκόφσκι στην προσοχή των αρχών. Ανακρίθηκε δύο φορές πριν αποβληθεί από το πανεπιστήμιο το φθινόπωρο του 1961.

Ο Μπουκόφσκι συνελήφθη την 1η Ιουνίου 1963. Αργότερα καταδικάστηκε ερήμην λόγω της «παραφροσύνης» του, βάσει του Άρθρου 70.1 («Αντισοβιετική ζύμωση και προπαγάνδα») του Ποινικού Κώδικα της ΡΣΣΔ. Η επίσημη κατηγορία ήταν η δημιουργία και κατοχή φωτοτυπιών αντισοβιετικής λογοτεχνίας, δηλαδή δύο αντιτύπων του απαγορευμένου έργου «Η Νέα Τάξη» του Μίλοβαν Τζίλας. Ο Μπουκόφσκι εξετάστηκε από Σοβιετικούς ψυχιάτρους, κηρύχθηκε ψυχικά άρρωστος («νωθρή σχιζοφρένεια») και στάλθηκε για θεραπεία στο Ειδικό Ψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Λένινγκραντ, όπου παρέμεινε για σχεδόν δύο χρόνια, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1965. Εκεί γνώρισε τον Στρατηγό Πέτρο Γκριγκορένκο, έναν συγκρατούμενό του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρώσοι απομνημονευματογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς
Κατηγορία:Ρώσοι ακτιβιστές