open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αρταράμα Α΄

Ο **Αρταράμα Α΄** ήταν βασιλεύς των Χουρριτών του Μιτάννι, στα τέλη του 15ου αιώνα π.Χ., γιος και διάδοχος του Σαούσταταρ. Η βασιλεία του συμπίπτει με αυτή των Αιγυπτίων Φαραώ Αμένοφις Β' και Τούθμωσις Δ΄. Δεν υπάρχουν πολλές πηγές σχετικά με την βασιλεία του, το όνομα του καταγράφεται στις Επιστολές της Αμάρνα ως ο πρώτος βασιλιάς των Μιτάννι που ίδρυσε συμμαχία με τον Τουθμώσι Δ΄ της Αιγύπτου. Το συμπέρασμα που προκύπτει με σκόρπιες σύγχρονες πηγές είναι ότι στην εποχή του το βασίλειο των Μιτάννι είχε εξασθενήσει από τις επιθέσεις των Χετταίων. Με απειλή να βρεθεί σε πόλεμο απέναντι σε δύο μέτωπα, τους Χιττίτες στα βόρεια και τους Αιγύπτιους στα νότια αποφάσισε να προσεγγίσει τον Αμένοφις Β΄ με πρόταση να μοιράσουν ειρηνικά τα εδάφη τους στην Συρία. Μια ειρηνική συνθήκη θα μπορούσε να εξελιχθεί σε στρατιωτική συμμαχία, οι Αιγύπτιοι ωστόσο τους θεωρούσαν ύποπτους και δεν έδιναν απάντηση για χρόνια. Σε κάποιο σημείο στην διάρκεια της βασιλείας του Τούθμωσις Δ΄ πρότεινε ο Φαραώ γάμο ανάμεσα στον ίδιο και την κόρη του Αρταράμα Α΄ αλλά ο ίδιος ο Αρταράμα Α΄ απέρριψε την πρόταση για άγνωστη αιτία. Οι Αιγύπτιοι αναγκάστηκαν να κάνουν επτά συνεχόμενες προτάσεις μέχρι ο Αρταράμα Α΄ αναγκαστεί τελικά να υποκύψει και να δεχτεί. Με τον γάμο αυτό γεννήθηκε ο εγγονός του ο μελλοντικός Αμένοφις Γ', τον ίδιο τον Αρταράμα Α΄ διαδέχθηκε στον θρόνο των Μιτάννι ο γιος του Σουττάρνα Β΄.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Bryce, Trevor (2005). The kingdom of the Hittites

Κατηγορία:Βασιλείς των Χουρριτών
Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων Απόστολος

Ο **Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων Απόστολος** (κατά κόσμον *Δανιηλίδης*, Γαλατάς Κωνσταντινούπολης, 28 Δεκεμβρίου 1952) είναι Έλληνας θεολόγος, και ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Απόστολος (κατά κόσμον Δανιηλίδης) γεννήθηκε στον Γαλατά της Κωνσταντινούπολης το 1952. Ολοκλήρωσε την εγκύκλια εκπαίδευση στην Αστική Σχολή Γαλατά, το Ζωγράφειο Γυμνάσιο και το Λυκειακό Τμήμα της Ιεράς Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ως υπότροφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, από όπου αποφοίτησε το 1975. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην ίδια Σχολή.

Διάκονος χειροτονήθηκε κατά τη διάρκεια των σπουδών του, στις 30 Δεκεμβρίου 1973, και πρεσβύτερος στις 21 Νοεμβρίου 1995. Τον Ιανουάριο του 1976 προσελήφθη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ως πατριαρχικός διάκονος και γραμματέας στο Α' Πατριαρχικό Γραφείο. Με πρόταση του Πατριάρχη Δημητρίου, ανέλαβε το 1984 Κωδικογράφος και το 1987 Υπογραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Συνόδευσε ως μέλος της πατριαρχικής συνοδείας τον Πατριάρχη Δημήτριο αλλά και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο σε πολλά επίσημα ταξίδια στο εξωτερικό και συμμετείχε σε πολλές αποστολές του Πατριαρχείου.

Στις 14 Νοεμβρίου 1995 εξελέγη παμψηφεί τιτουλάριος Μητροπολίτης Αγαθονικείας και χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 26 Νοεμβρίου στον Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι. Στις 21 Δεκεμβρίου 1995 ανέλαβε ηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Αγίας Τριάδος Χάλκης, θέση που διατήρησε έως το 2011, έχοντας παράλληλα την επιστασία για την Ιερά Πατριαρχική Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού και της Πατριαρχικής Σκήτης Αγίου Σπυρίδωνος στη Χάλκη.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 2000, η Αγία και Ιερά Σύνοδος τον εξέλεξε Μητροπολίτη Μοσχονησίων. Στις 29 Αυγούστου 2011 εξελέγη παμψηφεί από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου, Μητροπολίτης της Γεροντικής Ιεράς Μητροπόλεως Δέρκων, δίνοντας το μεγάλο μήνυμα την επόμενη ημέρα, στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Ενθρονίστηκε, την 1η Οκτωβρίου, στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Θεραπείων, παρουσία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. 

Είναι πρόεδρος της Εφορείας της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος Χάλκης, της Συνοδικής Επιτροπής επί του Αγίου Όρους, της Συνοδικής Οικονομικής Επιτροπής, της Συνοδικής Επιτροπής επί της ανακαινίσεως, εξωραϊσμού και συντηρήσεως του Πατριαρχικού Ναού και Οίκου και της Συνοδικής Επιτροπής επί των Συντάξεων και Νοσηλειών. Έχει αναλάβει πολλές φορές επίτροπος του Πατριάρχη, κατά την απουσία του από την Κωνσταντινούπολη.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κωνσταντινουπολίτες Έλληνες
Κατηγορία:Μητροπολίτες Δέρκων
Κατηγορία:Μητροπολίτες Μοσχονησίων
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Νίκος Θεοδωρακάτος

Ο **Νίκος Θεοδωρακάτος** (1921–2015) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Αγωνίστηκε σε όλη την του καριέρα στον Εθνικό Πειραιώς. Είχε το προσωνύμιο «Γίγαντας του Πειραιά».

Έγινε τερματοφύλακας του Εθνικού από το 1938 σε ηλικία 17 ετών. και αγωνίστηκε στην ομάδα για 10 χρόνια. Παρά το ότι δέχτηκε πρόταση από τον συμπολίτη Ολυμπιακό, δεν θέλησε να αλλάξει ομάδα. Κατέκτησε με τον Εθνικό το Πρωτάθλημα Πειραιά το 1939 επικρατώντας του Ολυμπιακού.

Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείου Σχιστού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Αρταράμα Β΄

O **Αρταράμα Β΄** ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα τον 14ο αιώνα π.Χ. βασιλιάς των Χουρριτών του Μιτάννι ως σφατεριστής του βασιλιά Τουσράττα. Ήταν πιθανότατα αδελφός του ή άλλο μέλος της βασιλικής οικογένειας. Ο διάδοχος του στον θρόνο των Μιτάννι ήταν ο γιος του Σουττάρνα Γ΄.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Pruzsinszky, Regine. "Emar and the Transition from Hurrian to Hittite Power". Representations of Political Power: Case Histories from Times of Change and Dissolving Order in the Ancient Near East, edited by Marlies Heinz and Marian H. Feldman, University Park, USA: Penn State University Press, 2021.

Κατηγορία:Βασιλείς των Χουρριτών
Ξένια Έντερ

Η **Ξένια Βλαντιμίροβνα Έντερ** (1895, Σλουτσκ - 1955, Λένινγκραντ) ήταν Ρωσίδα ζωγράφος του αβανγκάρντ. Σπούδασε κάτω από τον Μιχαήλ Ματιούσιν στα Ελεύθερα Κρατικά Καλλιτεχνικά Εργαστήρια (SVOMAS) της Πετρούπολης από το 1918 έως το 1922 και ήταν μέλος της ομάδας Ζορβέντ. Τα έργα της εκτέθηκαν στην έκθεση "Ζωγράφοι της Πετρούπολης όλων των τάσεων" το 1923 και στην 14η Μπιενάλε της Βενετίας το 1924. Τη δεκαετία του 1930, εργάστηκε ως σχεδιάστρια σε βιομηχανικό γραφείο κατασκευών. Η Έντερ απεβίωσε το 1955 στο Λένινγκραντ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Έργα της Ξένιας Έντερ στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Κατηγορία:Ρωσίδες ζωγράφοι
Μαρία Έντερ

Η **Μαρία Βλαντίμιροβνα Έντερ** (ρωσικά: *Мария Владимировна Эндер*, Αγία Πετρούπολη, 1897 - Λένινγκραντ, 1942) ήταν Ρωσίδα ζωγράφος και ερευνήτρια. Ήταν κόρη ενός κηπουρού γερμανικής καταγωγής. Ο προπάππους της ήταν Σάξονας  υαλουργός που εγκαταστάθηκε στην Πετρούπολη. Αποφοίτησε από το Τμήμα Λογοτεχνίας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου το 1918 και σπούδασε ζωγραφική, σχέδιο και μουσική υπό τον Μιχαήλ Ματιούσιν. Η Έντερ παρακολούθησε τα Κρατικά Ελεύθερα Εργαστήρια Τέχνης της Πετρούπολης (1918-1922), εστιάζοντας στον «χωρικό ρεαλισμό». Εργάστηκε στο Κρατικό Ινστιτούτο Καλλιτεχνικού Πολιτισμού (1923-1926), επικεφαλής της έρευνας στην αντίληψη της χρωματικής μορφής. Μερικά από τα έργα της παρουσιάστηκαν το 1923 στην *έκθεση ζωγραφικής των ζωγράφων της Πετρούπολης όλων των τάσων*, το 1924 στη *Δέκατη τέταρτη <bdi>[[Μπιενάλε της Βενετίας]]</bdi>*, καθώς και στην Documenta 14  το 2017.  Από το 1927 εργάστηκε στο *[[Φυσιολογία|Φυσικοφυσιολογικό]] Εργαστήριο* του Ινστιτούτου Ιστορίας της Τέχνης .

Η Έντερ ήταν γνωστή για την ανεξάρτητη έρευνά της στα χρωματικά χαρακτηριστικά και συμβουλεύτηκε τη ζωγραφική δημόσιων κτιρίων στο Λένινγκραντ. Συνέβαλε στο σχεδιασμό του Σοβιετικού Περίπτερου στις Παγκόσμιες Εκθέσεις στο Παρίσι (1937) και στη Νέα Υόρκη (1939). Η Έντερ πέθανε το 1942 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ και θάφτηκε σε κοινό τάφο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωσίδες ζωγράφοι
Γκούσταβ Κλούτσις

Ο **Γκούσταβ Γκουστάβοβιτς Κλούτσις** ( , , 4 Ιανουαρίου 1895 – 26 Φεβρουαρίου 1938) ήταν πρωτοπόρος Λετονός φωτογράφος και σημαντικό μέλος της κονστρουκτιβιστικής πρωτοπορίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι γνωστός για τη σοβιετική επαναστατική και σταλινική προπαγάνδα που παρήγαγε με τη σύζυγό του Βαλεντίνα Κουλαγίνα και για την ανάπτυξη τεχνικών φωτομοντάζ.

Γεννημένος το 1895 στη Λετονία, ο Γκούσταβ Κλούτσις ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Παιδαγωγική Σχολή του Βόλμαρ το 1912 και συνέχισε την εκπαίδευσή του στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ρίγας από το 1913 έως το 1915. Ακολούθησε μια περίοδος στην Πετρούπολη όπου εργάστηκε ως σκηνογράφος. Υπηρέτησε στο στρατό ως προσωπική φρουρά του Λένιν στο Σμόλνι, και στην φρουρά του Κρεμλίνου.

Στη Μόσχα σπούδασε στα ΣΒΟΜΑΣ και στα ΒΧΟΥΤΕΜΑΣ μέχρι το 1921, συνδέοντας τον εαυτό του με καλλιτέχνες όπως οι Μαλέβιτς, Γκάμπο και Πέβσνερ. Έγινε μέλος της ομάδας ΟΥΝΟΒΙΣ και αργότερα του ΙΝΧΟΥΚ, μετακινούμενος από τον Σουπρεματισμό στον Κονστρουκτιβισμό.

Έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και το 1922 ο Κλούτσις δημιούργησε μια σειρά προπαγανδιστικών έργων για την εορταστική πενταετία της Επανάστασης και το Τέταρτο Συνέδριο της Κομιντέρν. Αναγνωρίστηκε ως κορυφαίος καλλιτέχνης της πρωτοπορίας, με ευρύ φάσμα δημιουργικής δραστηριότητας που περιελάμβανε γραφιστική, σχεδιασμό αφισών, τυπογραφία, φωτομοντάζ, κατασκευές και οργάνωση μαζικών φεστιβάλ. Από το 1923 έως το 1925 εργάστηκε για το περιοδικό ΛΕΦ και δίδαξε στα ΒΧΟΥΤΕΜΑΣ για έξι χρόνια από το 1924, προτείνοντας τη δημιουργία του "Εργαστηρίου της Επανάστασης". Το 1928 συνέβαλε στην ίδρυση της ομάδας "Οκτώβρης" και το 1937 συμμετείχε στο σχεδιασμό του Σοβιετικού Περιπτέρου στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού. Συνελήφθη και εκτελέστηκε το 1938, και αποκαταστάθηκε το 1956.


File:Gustavs_Klucis_-_Construction_-_Google_Art_Project.jpg|*Κατασκευή*, 1921.
File:Gustav_Klutsis_and_Valentina_Kulagina_photomontage_by_Klutsis_1922.jpg|Ο Κλούτσις και η Κουλάγίνας το 1922, φωτομοντάζ του Κλούτσις.


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Έργα του Γκούσταβ Κλούτσις στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη
* Gustav Klutsis and Valentina Kulagina: Photography and Montage After Constructivism
* The International Museum of Collage, Assemblage and Construction – Gustav Klutsis
* Essay “Photomontage as a new form of agitation art” by Gustav Klutsis

Κατηγορία:Λετονοί ζωγράφοι
Μάγια Ρούντολφ

Η **Μάγια Ρούντολφ** (γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1972) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και κωμικός. Γεννήθηκε στο Γκάινσβιλ της Φλόριντα και μεγάλωσε στο Λος Άντζελες. Είναι κόρη της τραγουδίστριας Μίνι Ρίπερτον και του συνθέτη Ρίτσαρντ Ρούντολφ. Το 2000, η Μάγια Ρούντολφ έγινε μέλος του καστ στην κωμική εκμπομπή του NBC, Saturday Night Live (SNL). Κατά τη διάρκεια της θητείας της στην εκπομπή, έπαιξε υποστηρικτικούς ρόλους στις ταινίες 50 First Dates (2004), A Prairie Home Companion (2006), και Idiocracy (2006). 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εβραίοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί σκετς
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άλεξ Μυλωνά

Η **Άλεξ Μυλωνά** (Αθήνα, 1920 - 2016) ήταν Ελληνίδα γλύπτρια, γνωστή για την πολυδιάστατη και πειραματική προσέγγισή της στην τέχνη. 

## Βιογραφία
Από μικρή ηλικία, επέδειξε ταλέντο στο σχέδιο, ξεκινώντας τα πρώτα της μαθήματα ζωγραφικής σε ηλικία 8 ετών. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο εργαστήριο του Μιχάλη Τόμπρου. Το 1940, παντρεύτηκε τον πολιτικό Γεώργιο Μυλωνά, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες. Η ζωή της επηρεάστηκε από την πολιτική δίωξη του συζύγου της κατά τη δικτατορία, η οποία την οδήγησε στο Παρίσι, όπου είχε την ευκαιρία να επεκτείνει τους καλλιτεχνικούς της ορίζοντες. Στον κύκλο των γνωριμιών της ανήκαν επαγγελματίες όπως ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Χένρι Μουρ, ο Αλμπέρτο Τζακομέτι, ο Όσιπ Ζάντκιν και ο Ζαν Αρπ. 

Η Μυλωνά εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνή φόρα όπως η Μπιενάλε της Βενετίας, την Μπιενάλε Σάο Πάολο, και την Μπιενάλε του Παρισιού, και συνεργάστηκε με πολλές γκαλερί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Το έργο της παρουσιάστηκε σε σημαντικές εκθέσεις, όπως στο Salon de la Jeune Sculpture στο Παρίσι και στη Διεθνή Έκθεση του Μόντρεαλ. Το 1954 κέρδισε το Β΄ Πανελλήνιο βραβείο για το μνημείο των εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς στη Νίκαια. Η καλλιτεχνική της έκφραση περιλάμβανε πειραματισμούς σε πολλαπλά μέσα και υλικά, όπως τυπώματα, κολλάζ, υφάσματα, χαλιά και ζωγραφική.

Το 2002, ξεκίνησε το ύστατο έργο της δημιουργίας του , το οποίο τελικά πέρασε το 2007 στην αρμοδιότητα του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Το μουσείο αποτελούσε έναν ζωντανό οργανισμό, αντανακλώντας την προσωπικότητα και το έργο της Μυλωνά, ενώ παράλληλα υποστήριζε νεότερες τάσεις και προτάσεις στην τέχνη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Μουσείο Άλεξ Μυλωνά, MoMUS
* Μυλωνά Άλεξ (1923 - 2016), Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης
* Μυλωνά Άλεξ, Εθνική Πινακοθήκη

Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Άβυσσος (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Άβυσσος** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Άβυσσος (θαλάσσιο περιβάλλον)
* ''Η άβυσσος'' (μυθιστόρημα)
Ναυτία (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Ναυτία** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Ναυτία (τάση προς εμετό)
* ''Η ναυτία'' (μυθιστόρημα)
Σολομόν Νικρίτιν

Ο **Σολομόν Νικρίτιν** (, 1898–1965) ήταν Σοβιετικός καλλιτέχνης, κριτικός τέχνης και θεωρητικός, αναγνωρισμένος για τη συνεισφορά του στο ρωσικό κίνημα της πρωτοπορίας. Γεννημένος στο Τσερνίχιβ της Ουκρανίας, σπούδασε στη Σχολή Τέχνης του Κιέβου και αργότερα στη Μόσχα και την Πετρούπολη. Το 1920, μετά από μια σύντομη περίοδο στο Κίεβο, μετακόμισε στη Μόσχα και γράφτηκε στα Ανώτερης Τέχνης και Τεχνικής Στούντιο (VKhUTEMAS).

Ο Νικρίτιν ήταν πρωτοπόρος του κινήματος του «Προβολικτισμού» στην τέχνη, το οποίο ανέπτυξε γύρω στο 1922. Ίδρυσε επίσης το «Θέατρο Προβολής», επηρεασμένος από την εμβιομηχανική. Η ομάδα του κέρδισε εξέχουσα θέση στην «Πρώτη Έκθεση Συζήτησης Ενεργής Επαναστατικής Τέχνης» στη Μόσχα το 1924.

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και του 1930, ο Νικρίτιν εργάστηκε σε διάφορα έργα, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού της Κόκκινης Πλατείας για το Τρίτο Συνέδριο της Κομιντέρν και ηγήθηκε του «Αναλυτικού Γραφείου» στο Μουσείο Ζωγραφικής Πολιτισμού στη Μόσχα, θέση που κράτησε μέχρι το κλείσιμο του μουσείου το 1929. Ο πιο διάσημος πίνακας του, «Δίκη Λαού», φιλοξενείται στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ. Έγινε ένας από τους αγαπημένους καλλιτέχνες του συλλέκτη Γιώργου Κωστάκη, γεγονός που συνέβαλε στη διατήρηση πολλών έργων του.

Οι ατομικές εκθέσεις του Νικρίτιν πραγματοποιήθηκαν το 1926 και το 1927 στο Μουσείο Ζωγραφικού Πολιτισμού στη Μόσχα. Το 1932, μια έκθεση με έργα των Αχμέτεβ, Προυσάκοβ και Νικρίτιν πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα. Το 1969 διοργανώθηκε μεταθανάτια έκθεση. Το 2004 πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη μια μεγάλη προσωπική έκθεση, «Φωτεινές σφαίρες - σκοτεινοί σταθμοί».

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, συνέβαλε στις προπαγανδιστικές αφίσες «Παράθυρα ΤΑΣΣ». Μεταπολεμικά τιμήθηκε με τα μετάλλια "Για τη νίκη επί της Γερμανίας" (1945) και "Στη μνήμη της 800ης επετείου της Μόσχας" (1948).

Η κληρονομιά του Νικρίτιν στη σοβιετική τέχνη χαρακτηρίζεται από την καινοτόμο προσέγγισή του και τη σημαντική συνεισφορά του στο κίνημα της πρωτοπορίας. Πέθανε το 1965 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Βοστριακόφσκι στη Μόσχα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Έργα του Σολομών Νικρίτιν στην Συλλογή Κωστάκη, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, MoMUS

Κατηγορία:Ουκρανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες
Αλεξάντρ Ντρέβιν

Ο **Αλεξάντρ Νταβίντοβιτς Ντρέβιν** ( ,  , 3 Ιουλίου 1889 &#x2013; 26 Φεβρουαρίου 1938) ήταν Λετονο-Ρώσος ζωγράφος. 

## Βιογραφία
μικρογραφία| ''Πορτρέτο νεαρού άνδρα'', 1933
Ο Ντρέβιν γεννήθηκε στο Τσέσις της Λετονίας, τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας . Παρακολούθησε σχολή τέχνης στη Ρίγα υπό τον Βίλχελμς Πουρβίτις, προσαρμόζοντας έτσι αρχικά το στυλ της ιμπρεσιονιστικής ζωγραφικής  και πήγε για πρώτη φορά στη Μόσχα το 1914  Σπούδασε κοντά στον Κουζμά Πετρόφ - Βόντκιν. Από το 1917 εργάστηκε στο Τμήμα Καλών Τεχνών της Λαϊκής Επιτροπείας Παιδείας. Ο Ντρέβιν ήταν μέρος της ένωσης «Πράσινο Λουλούδι» των avant-garde καλλιτεχνών, κυρίως με τους Κόνραντ Ουμπάνς, Βαλντεμάρ Τόνε και Κάρλις Γιόχανσονς. Μεταξύ 1920 και 1921 ήταν μέλος του Ινκχούκ αλλά αργότερα αποχώρησε, μαζί με τους Βασίλι Καντίνσκι, Κλιουν και Ναντέζνα Ουντάλτσοβα, λόγω του στιλιστικού μανιφέστου Κονστρουκτιβισμού-Παραγωγισμού που παροτρύνει την απόρριψη της ζωγραφικής με καβαλέτο. Ο Ντρέβιν έγινε καθηγητής ζωγραφικής στο Βχουτέμας. Το 1922, στάλθηκε να εργαστεί στην *Πρώτη Έκθεση Ρωσικής Τέχνης* στην γκαλερί Βαν Ντίμεν στο Βερολίνο. Ταξίδεψε σε όλη τη Ρωσία, στο Καζακστάν, Αλτάι και Αρμενία δημιουργώντας μια σειρά από έργα τέχνης του σοβιετικού τοπίου. Αυτά τα ταξίδια οργανώθηκαν και επιβλέπονταν από αξιωματούχους της σοβιετικής τέχνης 
Ο Ντρέβιν ζωγράφιζε συχνά έναν «βάρβαρο πρωτογονισμό», χωρίς κανένα πολιτικό μήνυμα ή οποιονδήποτε σκοπό. Οι πίνακές του έχουν συγκριθεί με εκείνους του ντε Βλαμένκ. Οι πίνακες του Ντρέβιν σκόπιμα ήταν άδειοι από ψευδαισθήσεις και διακοσμητικά. Μετά από μια περίοδο κονστρουκτιβιστικής αφηρημένης ζωγραφικής, το στυλ του έγινε σταδιακά πιο ρεαλιστικό κατά τη δεκαετία του 1920. 

## Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος με τη Ναντέζνα Ουντάλτσοβα. Ο γιος τους ήταν ο Αντρέι Ντρέβιν, γεννημένος το 1921, ο οποίος έγινε γλύπτης.

Στις 17 Ιανουαρίου 1938, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης, ως μέρος της λεγόμενης « Επιχείρησης της Λετονίας», ο Ντρέβιν συνελήφθη από τη NKVD και εκτελέστηκε στις 26 Φεβρουαρίου στο πεδίο βολής Μπούτοβο κοντά στη Μόσχα. Αποκαταστάθηκε μετά θάνατον το 1957.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Έργα του Αλεξάντρ Ντρέβιν στη Συλλογή Κωστάκη - Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - MoMUS

Κατηγορία:Λετονοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες
Μια ζωή (αποσαφήνιση)

Ο τίτλος ***Μια ζωή*** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* ''Μια ζωή'' (μυθιστόρημα)
* ''Μια ζωή'' (τηλεοπτική σειρά)
Μανδαρίνος (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Μανδαρίνος** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Μανδαρίνος (κρατικός λειτουργός της Κίνας)
* Μανδαρίνος (πτηνό)
Ετιέν Μπεζού

Ο **Ετιέν Μπεζού** (γαλλικά: *Étienne Bézout,* 31 Μαρτίου 1730 – 27 Σεπτεμβρίου 1783) ήταν Γάλλος μαθηματικός που γεννήθηκε στο Νεμούρ, Σεν-ε-Μαρν, Γαλλία, και πέθανε στο Αβόν (κοντά στο Φονταινεμπλώ), Γαλλία.

## Έργο
Το 1758 ο Μπεζού εξελέγη συνεργάτης στη μηχανική της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Εκτός από πολυάριθμα δευτερεύοντα έργα, έγραψε το *Théorie générale des équations algébriques (Γενική θεωρία των αλγεβρικών εξισώσεων)*, που δημοσιεύτηκε στο Παρίσι το 1779, το οποίο περιείχε ιδιαίτερα πολλά νέα και πολύτιμα θέματα σχετικά με τη θεωρία της απαλοιφής και τις συμμετρικές συναρτήσεις των ριζών μιας εξίσωσης. Το 1764, σε μια εργασία στο *Histoire de l'académie Royale* χρησιμοποίησε ορίζουσες, αλλά δεν ασχολήθηκε να αναπτύξει την γενική θεωρία. Στην θεωρία αριθμών, η ταυτότητα του Μπεζού χρησιμοποιείται στην επίλυση διοφαντικών εξισώσεων.

Μετά το θάνατό του, ένα άγαλμα χτίστηκε στη γενέτειρά του, Νεμούρ, για να τιμήσει τα επιτεύγματά του.

Το 2000, ο μικρός πλανήτης 17285 Μπεζού πήρε το όνομά του.

### Δημοσιεύσεις
μικρογραφία| ''Cours de mathématiques, à l'usage du corps de l'artillerie'', 1798

* 

## Δείτε επίσης

* Μικρό θεώρημα του Μπεζού
* Θεώρημα Μπεζού
* Ταυτότητα του Μπεζού
* Πίνακας Μπεζού
* Πεδίο Μπεζού

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Κατηγορία:Αλγεβριστές
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί
Κλίμεντ Ρέντκο

O **Κλίμεντ Ρέντκο** ( , , Klyment Mykolayovych Redko), 15 (27) Οκτωβρίου 1897 - 18 Φεβρουαρίου 1956)  ήταν Ουκρανό-Ρώσος ζωγράφος - επιστήμονας, avant-garde καλλιτέχνης( Κονστρουκτιβιστής,  Σουπρεματιστής), και γραφίστας.

## Βιογραφία
Ο Κλίμεντ Ρέντκο γεννήθηκε στο Χολμ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (τώρα Χέουμ, Πολωνία ).

Το 1910-1914 σπούδασε στη Σχολή Αγιογραφίας της Λαύρας του Κιέβου και το 1918-1919 σπούδασε στην Ακαδημία Τέχνης του Κιέβου.

Το 1919–20 το Ρέντκο σπούδασε στο στούντιο της Αλεξάνδρα Έκστερ μαζί με τους μαθητές Σολομόν Νικρίτιν και Νίνα Γκένκε-Μέλερ. Εκείνη την περίοδο συμμετείχε στη διακόσμηση των δρόμων του Κιέβου και της Οδησσού για τις εορταστικές εκδηλώσεις της Επανάστασης, σε αφηρημένο στυλ μαζί με τις Έκστερ και Γκένκε-Μέλερ.

Το 1920–22 σπούδασε ζωγραφική στα Ανώτερα Καλλιτεχνικά-Τεχνικά Εργαστήρια της Μόσχας ( ΒΧουΤΕΜΑΣ ) στην τάξη του Βασίλι Καντίνσκι.και το 1922 συμμετείχε σε έκθεση του Μουσείου Ζωγραφικού Πολιτισμού στη Μόσχα, μαζί με τους Καζιμίρ Μαλέβιτς, Νικρίτιν και Αλεξάντερ Τίσλερ. Την ίδια χρονιά ο Ρέντκο έγραψε το *Μανιφέστο του Ηλεκτροοργανισμού*. Από το 1923 έως το 1924 ο Ρέντκο , μαζί με τον Νικρίτιν , ανέπτυξε τις θεωρίες του για *τον [[Ηλεκτροοργανισμός|Ηλεκτροοργανισμό]]* και *τον [[Λουμινισμός|Λουμινισμό]] ως αντίδραση στον Κονστρουκτιβισμό.*

Το 1926 έκανε ατομική έκθεση στη Μόσχα. 1928-30 στο Παρίσι. και το 1933 είχε ατομική έκθεση στη Μόσχα. Το 1941 εργάστηκε στο σχεδιασμό αφισών για το πρακτορείο ειδήσεων ΤΑΣΣ . Ο Ρέντκο πέθανε στη Μόσχα.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Έργα του Κλίμεντ Ρέντκο στη Συλλογή Κωστάκη, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - MoMUS

Κατηγορία:Μοντέρνοι καλλιτέχνες
Κατηγορία:Ρωσική πρωτοπορία
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ναντέζντα Ουντάλτσοβα

Η **Ναντέζντα Ουντάλτσοβα** (1885–1961) ήταν Ρωσίδα avant-garde καλλιτέχνιδα, αξιοσημείωτη για τη συμμετοχή της στα κυβιστικά και σουπρεματιστικά κινήματα. 

Γεννημένη στο Ορέλ της Ρωσίας, ξεκίνησε την καλλιτεχνική της εκπαίδευση στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας και αργότερα σπούδασε στο Παρίσι υπό τον Ανρί Λε Φωκονιέ και τον Ζαν Μετσίνγκερ.

Η Ουντάλτσοβα έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ρωσική πρωτοποριακή καλλιτεχνική σκηνή. Συμμετείχε στην έκθεση Jack of Diamonds το 1914, η οποία ήταν καίριας σημασίας για την εισαγωγή στυλ avant-garde στη Μόσχα. Επηρεασμένη από τον Βλαντιμίρ Τάτλιν, υιοθέτησε κυβιστικές τεχνικές και αργότερα εντάχθηκε στην ομάδα Σουπρέμους του Καζιμίρ Μαλέβιτς, ασπαζόμενη τον σουπρεματισμό.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Ουντάλτσοβα συμμετείχε σε κρατικά πολιτιστικά ιδρύματα και συμμετείχε ενεργά στη διδασκαλία, ιδίως στη Βχουτέμας, μια φημισμένη καλλιτεχνική και τεχνική σχολή. Το καλλιτεχνικό της στυλ εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, αντανακλώντας τις δυναμικές αλλαγές στη σοβιετική τέχνη και κοινωνία.

Η δεκαετία του 1930 έφερε προκλήσεις για την Ουντάλτσοβα , καθώς το πολιτικό κλίμα στη Σοβιετική Ένωση γινόταν όλο και πιο κατασταλτικό. Ο σύζυγός της, Αλεξάντρ Ντρέβιν, εκτελέστηκε το 1938 κατά τη διάρκεια των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Παρά τις προσωπικές και επαγγελματικές κακουχίες, συνέχισε να εργάζεται, αν και οι ευκαιρίες της ήταν περιορισμένες υπό τους περιορισμούς του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Μετά το θάνατο του Στάλιν, οι συνεισφορές της Ουντάλτσοβα στη ρωσική πρωτοπορία άρχισαν να αναγνωρίζονται πιο ανοιχτά. Συνέχισε να δημιουργεί τέχνη μέχρι τον θάνατό της το 1961 στη Μόσχα. Τα έργα της φυλάσσονται σε διάφορα μουσεία, συμπεριλαμβανομένης της Πινακοθήκης Τρετιακόφ του Ρωσικού Μουσείου, και του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζοντας τη διαρκή της επίδραση στη ρωσική τέχνη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Έργα της Ουνταλτσόβα στη Συλλογή Κωστάκη, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - MoMUS

Κατηγορία:Ρωσίδες ζωγράφοι
Σόδομα και Γόμορρα (αποσαφήνιση)

Το όνομα ** Σόδομα και Γόμορρα** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Σόδομα και Γόμορρα (βιβλικές πόλεις)
* ''Σόδομα και Γόμορρα'' (μυθιστόρημα)
Παιδί (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Παιδί** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Παιδί (νεαρός άνθρωπος)
* ''Το παιδί'' (μυθιστόρημα)
Πίνο Πασκάλι

Ο **Πίνο Πασκάλι**  (Pino Pascali, 1935–1968) ήταν Ιταλός καλλιτέχνης και βασικός εκπρόσωπος του κινήματος Arte Povera. 

Γεννημένος στο Μπάρι, σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης όπου γνωρίστηκε με τον Γιάννη Κουνέλλη. Ο Πασκάλι εργάστηκε αρχικά στην τηλεόραση ως σκηνογράφος και γραφίστας. Άρχισε να εκθέτει τα γλυπτά του στις αρχές της δεκαετίας του 1960, κερδίζοντας αναγνώριση για τα παιχνιδιάρικα και καινοτόμα έργα του.

Η τέχνη του Πασκάλι είναι γνωστή για την εξερεύνηση της ψευδαίσθησης και της πραγματικότητας, ιδιαίτερα στη σειρά «ψεύτικα γλυπτά», η οποία συνδύαζε ζωγραφική και γλυπτική. Δημιούργησε επίσης τη «σειρά Armi» των μη λειτουργικών όπλων που θυμίζουν παιχνίδι. Ένα από τα αξιοσημείωτα έργα του είναι το "32 m² di mare circa" (1967), μια εγκατάσταση που μοιάζει με θάλασσα από βαμμένο νερό σε δίσκους.

Η πολλά υποσχόμενη καριέρα του Πασκάλι διακόπηκε τραγικά από ένα ατύχημα με μοτοσικλέτα στη Ρώμη σε ηλικία 32 ετών. Το έργο του παραμένει επιδραστικό στη σύγχρονη τέχνη για τη δημιουργικότητα και το εννοιολογικό του βάθος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Αριστοκράτης απατεών

Ο ***Αριστοκράτης απατεών*** (Πρωτότυπος τίτλος: Le Gentleman d'Epsom) είναι Γαλλική κωμική ταινία του 1962 σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ και σε σενάριο των Αλμπέρ Σιμονίν, Ζιλ Γκρέιντζερ, Μισέλ Οντιάρ. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Λουί ντε Φινές και Μαντλέν Ρόμπινσον.

## Πλοκή
Ο Ρίτσαρντ, ένας απόστρατος ταγματάρχης βγάζει τα προς το ζειν, πουλώντας πληροφορίες σε παίκτες του ιπποδρόμου, οι οποίες είναι συνήθως ψεύτικες, ενώ πάντα επιδιώκει να βγάλει κέρδος από τις συναλλαγές του.

Παρόλα αυτά, οι περιστάσεις συνωμοτούν γενικά για να χάσει όλα του τα χρήματα και αναγκάζεται να ζητήσει τη βοήθεια της οικογένειάς του, εν μέρει απειλώντας να τους φέρει σε δύσκολη θέση με το να τον στείλουν στη φυλακή για τη μη τακτοποίηση των χρεών του.

Μια μέρα συναντά τη Μοντ, μια παλιά του αγάπη που έφτασε πολύ κοντά στο να την παντρευτεί, πριν αναγκαστεί να την εγκαταλείψει μετά από μια μεγάλη χασούρα στο ντέρμπι του Έπσομ. Η Μοντ είναι πλέον παντρεμένη με έναν τραπεζίτη και ζει στη Νέα Υόρκη. Οι δύο τους θα θυμηθούν για λίγο τις παλιές καλές μέρες, και εκείνος την προσκαλεί για δείπνο σε ένα εστιατόριο πολυτελείας, το οποίο όμως δεν μπορεί να πληρώσει.

Ο Ρίτσαρντ σχεδιάζει να εξοικονομήσει όσα χρήματα χρειάζεται από μια μεγάλη απάτη, αλλά σύντομα βρίσκεται ακόμη πιο βαθιά χρεωμένος. Ωστόσο η σωτηρία του στα μάτια της πρώην αγαπημένης του, έρχεται όταν κατά λάθο θα πέσει στα χέρια του ένα κουπόνι στοιχήματος σε ιπποδρομίες, με το οποίο και κερδίζει μια μικρή περιουσία.

## Διανομή ρόλων

## Κυκλοφορία
Στην Ελλάδα η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 20 Ιανουαρίου 1964 στις κινηματογραφικές αίθουσες Αλεξάνδρα και Μαξίμ στην Αθήνα.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Le Gentleman d'Epsom (1962) στο *Films de France*
* Le gentleman d'epsom στο defunes.de

Κατηγορία:Ταινίες του 1962
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μισέλ Οντιάρ
Άρωμα (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Άρωμα** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Άρωμα (μείγμα με ευχάριστη μυρωδιά)
* *[[Το άρωμα]]* (μυθιστόρημα)
Σιντάρτα

Το όνομα **Σιντάρτα** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Σιντάρτα Γκαουτάμα (πνευματικός δάσκαλος)
* ''Σιντάρτα'' (μυθιστόρημα)
Τα παιδιά της Νιόβης (αποσαφήνιση)

Ο τίτλος ***Τα παιδιά της Νιόβης*** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* *[[Τα παιδιά της Νιόβης]]* (μυθιστόρημα
* ''Τα παιδιά της Νιόβης'' (τηλεοπτική σειρά)
Μισέλ Φρανσουά

μικρογραφία| Pièce à Conviction, 2012
Ο **Μισέλ Φρανσουά** (*Michel François,* γεννημένος το 1956 στο Σιντ-Τρέιντεν) είναι Βέλγος εννοιολογικός καλλιτέχνης.

## Βιογραφία
Γεννημένος σε οικογένεια καλλιτεχνών, ο Μισέλ Φρανσουά σπούδασε θέατρο και μετά αποφοίτησε από την *École de Recherche Graphique* στις Βρυξέλλες. 

Από την αρχή της καριέρας του ως καλλιτέχνης στις αρχές της δεκαετίας του 1980, εξέθεσε τη δουλειά του σε όλη την Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Μεξικό, τη Βραζιλία και την Ιαπωνία. 

Ο Μισέλ Φρανσουά συμμετείχε σε δύο βασικά γεγονότα της σύγχρονης τέχνης, την Documenta 9 στο Κάσελ το 1992 και την 48η Μπιενάλε της Βενετίας, το 1999, όπου εκπροσώπησε το Βέλγιο δίπλα στην Ann Veronica Janssens με την εγκατάσταση *[[Horror vacui]]*. Αυτό του χάρισε διεθνή αναγνώριση.

Στη δεκαετία του 1990, ο Μισέλ Φρανσουά  εκπροσωπήθηκε στο Παρίσι από τη γκαλερί της Τζένιφερ Φλέι. Από το 2011, συνεργάζεται με την Galerie Kamel Mennour. 

Η πρώτη μονογραφική και αναδρομική έκθεση του καλλιτέχνη, σε μια κομβική στιγμή της καριέρας του, πραγματοποιήθηκε δέκα χρόνια αργότερα, το 2009, με *το Plans d'évasion*, που διοργάνωσε η SMAK στη Γάνδη και το *[[:fr:Institut d'art contemporain de Villeurbanne|Institut d'art contemporain de Villeurbanne]]*.

Το 2012, ο  Μισέλ Φρανσουά παρήγαγε μια προσωπική έκθεση στο CRAC Occitanie, *Pièces à conviction*, την ίδια στιγμή που παρουσίαζε τα έργα του σε χαρτί στην *[[Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών|École des Beaux-Arts]]* στο Παρίσι. 

Το 2023, το BOZAR των Βρυξελλών διοργάνωσε μια 40χρονη αναδρομική έκθεση για το έργο του, με τίτλο *Contre Nature*.

Ο Μισέλ Φρανσουά έχει εκθέσει το έργο του ευρέως σε όλη την Ευρώπη. Από το 2009 διδάσκει στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts στο Παρίσι και επίσης συνεργάζεται τακτικά με χορογράφους (Πιέρ Ντριλέρ, Αν Τερέσα Ντε Κεερσμάκερ). 

Ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες του Βελγίου. Το 1985 γνώρισε την Αν Βερόνικα Τζάνσενς, με την οποία έζησε και εργάστηκε για περίπου 30 χρόνια, πριν χωρίσει. Η κόρη τους, Λεόν Φρανσούα, είναι Βελγίδα ηθοποιός.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κατάλογος ατομικών και ομαδικών παραστάσεων του Michel François , *Mennour*
* Επιλεγμένες εκθέσεις των Michel François, *Hufkens*

* Bortolami Gallery, Νέα Υόρκη
* Xavier Hufkens
* Καμέλ Μενούρ 
* carlier | gebauer 
* New York Times Review 2006
* Art Slant Review 
* Ο Michel Francois στο Xavier Hufkens, Βρυξέλλες

Κατηγορία:Βέλγοι ζωγράφοι
Σαρλ Μποσούτ

Ο **Σαρλ Μποσούτ** (γαλλικά: *Charles Bossut* 11 Αυγούστου 1730 – 14 Ιανουαρίου 1814) ήταν Γάλλος μαθηματικός και *σύντροφος* των Εγκυκλοπαιδιστών. Γεννήθηκε στον Ταρτάρα της Λουάρ και πέθανε στο Παρίσι.

## Έργα
* *Traité élémentaire d'hydrodynamique* (1771) αργότερα επαναδιατυπώθηκε ως *Traité théorique et exérimental d'hydrodynamique* (1786–87)
* *Traité élémentaire de méchanique statique* (1772)
* 
* 
* *Cours de mathématiques* (1781)
* *Histoire générale des mathématiques* (1810)

Έγραψε μέρη της Encyclopédie για τα μαθηματικά με τον Ντ'Αλαμπέρ. Το 1768 έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών.

## Δείτε επίσης
* Ιστορία της μηχανικής των ρευστών

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Δίκη (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Δίκη** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Δίκη (νομική διαδικασία)
* Δίκη (μυθολογία)
* ''Η δίκη'' (μυθιστόρημα)
Γαλέρα (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Γαλέρα** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Γαλέρα (πλοίο)
* ''Γαλέρα'' (περιοδικό)
Κατερίνα

Ο όρος **Κατερίνα** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Κατερίνα (όνομα)
* ''Κατερίνα'' (περιοδικό)
* Κατερίνα (χαρακτήρας κόμικς)
Imagine

Ο τίτλος "**Imagine"** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

*  Imagine Dragons (μουσικό συγκρότημα)
* "Imagine" (τραγούδι, Τζον Λένον)
* "Imagine" (τραγούδι, Ariana Grande)
Κεμάλ (αποσαφήνιση)

Το όνομα **Κεμάλ** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ
* "Κεμάλ" (τραγούδι)
Lalala

Ο τίτλος ***Lalala*** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* "Lalala" (αμερικανικό τραγούδι)
* "La, la, la" (ισπανικό τραγούδι)
Γκίντερ Ίκερ

Ο **Γκίντερ Ίκερ** (*Günther Uecker*, 13 Μαρτίου 1930 - 10 Ιουνίου 2025) ήταν Γερμανός γλύπτης, καλλιτέχνης op και καλλιτέχνης
εγκατάστασης. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Η πρώιμη καλλιτεχνική του εκπαίδευση ξεκίνησε το 1949 στο Βίσμαρ, ακολούθησαν σπουδές στο Βερολίνο-Βάισεζιι και στην Kunstakademie Düsseldorf υπό τον Ότο Πάνκοκ. Το 1956, ο Ίκερ άρχισε να ενσωματώνει καρφιά στο έργο του.

Ο Ίκερ εντάχθηκε στην ομάδα ZERO το 1960, μαζί με τους Χάινς Μακ και Ότο Πίνε, εστιάζοντας στο φως, τα οπτικά φαινόμενα και τις διαδραστικές δομές θέασης. Η συνεργατική δουλειά της ομάδας περιελάμβανε εγκαταστάσεις «Salon de Lumière» σε διάφορες πόλεις. Μετά τη διάλυση της ZERO το 1966, ο Ίκερ συνέχισε να εξερευνά τη χρήση των καρφιών στην τέχνη του, δημιουργώντας κινητικές και ελαφριές σειρές καρφιών.

Τα έργα του, τα οποία περιλαμβάνουν ζωγραφική, αντικειμενική τέχνη, εγκαταστάσεις, σκηνικά και ταινίες, συχνά αντανακλούν το ενδιαφέρον του για την ανατολικοευρωπαϊκή πρωτοπορία και την ασιατική κουλτούρα. Οι αξιοσημείωτες συνεισφορές του Ίκερ περιλαμβάνουν την αίθουσα προσευχής για το Κτήριο του Ράιχσταγκ του Βερολίνου το 2000.

Ο Ίκερ υπηρέτησε ως καθηγητής στην Kunstakademie Düsseldorf από το 1974 έως το 1995. Ίδρυσε το ίδρυμα ZERO το 2008 μαζί με τους Mack, Piene και Mattijs Visser, διατηρώντας τα αρχεία και τα σχετικά έγγραφα της ομάδας.

Οι εκθέσεις του περιλαμβάνουν Documenta 4 στο Κάσελ, την Μπιενάλε της Βενετίας, ατομικές εκθέσεις στο Ντίσελντορφ, το Μόναχο και το Ουλμ και την πρώτη του ατομική έκθεση στις ΗΠΑ το 1966. Το 2021 παρουσίασε ένα νέο καλλιτεχνικό σκηνικό στο Παρίσι, εμπνευσμένο από μια επίσκεψη στα Στενά του Ορμούζ.

Τα έργα του Ίκερ βρίσκονται σε μεγάλα ιδρύματα σε όλο τον κόσμο και έχει επιτύχει σημαντικές πωλήσεις σε δημοπρασίες τέχνης, συμπεριλαμβανομένου του ρεκόρ 3,2 εκατομμυρίων δολαρίων για το "Spirale 1/Spirale 2" του σε δημοπρασία Christie's το 2017.

Απεβίωσε στις 10 Ιουνίου 2025, σε ηλικία 95 ετών.

## Φωτογραφίες

File:Oliver_Mark_-_Günther_Uecker,_Düsseldorf_2011.jpg|Günther Uecker, Ντίσελντορφ 2011, πορτραίτο από τον Όλιβερ Μαρκ.
File:Günther_Uecker,_barefoot,_by_Lothar_Wolleh.jpg|Günther Uecker, πορτραίτο από τον Λόθερ Βόλε.


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* ZERO foundation
* ZERO group
* A tribute to Günther Uecker with photos and interview from Cà Pesaro Venice exhibition, September 2012
* Upcoming exhibition at the Guggenheim Museum- ZERO: Countdown to Tomorrow 1950s–60s
* The Book of Job artist book, published by Har-El Printers & Publishers; collection of Deutsche Bundestag

Κατηγορία:Γερμανοί καλλιτέχνες
Βάσκο Ασκολίνι

Ο **Βάσκο Ασκολίνι** (, Ρέτζο νελλ’Εμίλια, 10 Μαΐου 1937 - ) είναι διάσημος Ιταλός φωτογράφος. Η καριέρα του στη φωτογραφία ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1960, χαρακτηριζόμενη από ένα ξεχωριστό προσωπικό στυλ που διαμορφώθηκε μέσω σπουδών στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Πανεπιστήμιο της Πάρμα.

Το έργο του Ασκολίνι συνδέεται κυρίως με το Δημοτικό Θέατρο Romolo Valli στο Ρέτζο Εμίλια, όπου συνεργάστηκε από το 1973 έως το 1990, εστιάζοντας στη φωτογραφία θεάτρου. Οι φωτογραφίες του από την ερμηνεία της Λίντσεϊ Κεμπ το 1979 έχουν αναγνωριστεί από τους κριτικούς ως «αγέρωχα εκφραστικές». Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, έστρεψε το ενδιαφέρον του προς τα αρχιτεκτονικά θέματα και τα μουσειακά αντικείμενα, φωτογραφίζοντας αρχιτεκτονικούς τόμους, στήλες, αγάλματα και μουσειακά αντικείμενα.

Τα έργα του έχουν εκτεθεί σε διάφορους καταξιωμένους χώρους, όπως το Rencontres d'Arles, το Μουσείο Nicéphore-Niépce στο Chalon-sur-Saône και το Μουσείο του Λούβρου. Οι φωτογραφίες του «θεατρικής περιόδου» εμφανίζονται σε συλλογές μεγάλων ιδρυμάτων όπως το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ, η Δημόσια Βιβλιοθήκη του Κέντρου Λίνκολν, το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν, το Ιταλικό Ίδρυμα για τη φωτογραφία στο Τορίνο, την Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού και το Μουσείο Καρναβαλέ. Ο Ασκολίνι εκπροσωπείται από τη γκαλερί Vrais Rêves στη Λυών της Γαλλίας.

Έχει λάβει πολλές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου του τίτλου Τάγμα των Τεχνών και των Γραμμάτων από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού το 2000 και το Μεγάλο Μετάλλιο της Πόλης της Αρλ. Έργα του βρίσκονται επίσης σε πολλά αναγνωρισμένα διεθνή ιδρύματα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  

Κατηγορία:Ιταλοί φωτογράφοι
Ελιζέο Ματιάτσι

μικρογραφία| "Le passeggiate"
Ο **Ελιζέο Ματιάτσι**  (*Eliseo Mattiacci,* 13 Νοεμβρίου 1940 - 25 Αυγούστου 2019) ήταν Ιταλός γλύπτης.

Γεννημένος στο Κάλι, ο Ματιάτσι μετακόμισε στη Ρώμη το 1964. Το 1967 η γκαλερί La Tartaruga άνοιξε την πρώτη ατομική έκθεση του Ματιάτσι, με το «*Tubo*» (Σωλήνας), έναν κίτρινο, επινικελωμένο σιδερένιο σωλήνα μήκους 150 μέτρων, σχεδιασμένο να αλλάξει την αντίληψη του περιβάλλοντος και να ενθαρρύνει το κοινό να τον τροποποιήσει. Το 1969 ανέβασε μια παραστατική δράση στην Galleria L'Attico μπαίνοντας στη γκαλερί με έναν συμπιεστή που συνθλίβει ένα μονοπάτι από στάχτη ποζολάνης.

Το 1967 ο Ματιάτσι ξεκίνησε να εκθέτει με τον Αλέξανδρο Ιόλα στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη.

Το 1972 προσκλήθηκε στην Μπιενάλε της Βενετίας .

Κατά τη δεκαετία του 1980, η έρευνα του Ματιάτσι επικεντρώθηκε στη χρήση του μετάλλου με το οποίο πραγματοποίησε έργα μεγάλης κλίμακας εμπνευσμένα από τα ενδιαφέροντά του για κοσμοαστρονομικά θέματα. Ένα από τα έργα του, το «Carro Solare del Montefeltro» (Ηλιακό Άρμα Μοντεφέλτρο), από το 1984, εκτέθηκε στην 41η Μπιενάλε της Βενετίας το 1988. 

Το 1993, η Fondazione Prada εγκαινίασε τον εκθεσιακό της χώρο στο Μιλάνο με μια έκθεση έργων του Ματιάτσι.

Ο Ματιάτσι ήταν ο αποδέκτης του 1995 του Βραβείου Fujisankei Hokone Open Air Museum Biennial Prize στο Τόκιο και του Βραβείου Γλυπτικής Αντόνιο Φελτρινέλι στη Ρώμη το 2008. Το 2013 ο Τζερμάνο Κελάν επιμελήθηκε μια περιεκτική μονογραφία για το έργο του που εκδόθηκε από την Skira .

Το 2016 το MART (Museo di Arte Moderna e Contemporanea di Trento e Rovereto) και το Forte di Belvedere στη Φλωρεντία πραγματοποίησαν μια ευρεία αναδρομική έκθεση του έργου του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Απόστολος Γεωργίου

Ο **Απόστολος Γεωργίου** (Θεσσαλονίκη, 1952 - ) είναι Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης της γενιάς του 1980. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1952 στη Θεσσαλονίκη όπου και ανατράφηκε. Αρχικά σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης από το 1971 έως το 1973, αλλά μεταπήδησε στη ζωγραφική, σπουδάζοντας στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας μέχρι το 1975. Η καριέρα του Γεωργίου σημαδεύεται από μια καθυστερημένη άνοδο στη φήμη, κερδίζοντας σημαντική αναγνώριση στα 60 του. Το έργο του χαρακτηρίζεται από μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση με γεωμετρικές και τολμηρές γραμμές. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1980 και επέλεξε να ζήσει στη Σκόπελο, ενώ από το 2006 κατοικεί μόνιμα στην Αθήνα. 

O Γεωργίου έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες ατομικές εκθέσεις σε γκαλερί και διοργανώσεις, κυρίως στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, στον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης (1993), στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (2007) και στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Αθήνας (2011). Η συμμετοχή του στην Documenta 14 το 2017, που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, ήταν ένα αξιοσημείωτο ορόσημο στην καριέρα του.

Ως κύριο χαρακτηριστικό της ζωγραφικής του Γεωργίου αναφέρεται ο ανθρωποκεντρισμός. Έχει επίσης ασχοληθεί με τη διδασκαλία, συμβάλλοντας στον ακαδημαϊκό χώρο στην Ελλάδα. Έργα του ανήκουν σε μουσεία, δημόσιες, καθώς και ιδιωτικές συλλογές, καταδεικνύοντας την επίδραση και τη θέση του στη σκηνή της σύγχρονης τέχνης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Αλ-Ούλα

Η **Αλ-Ούλα** (αραβικά: ٱلْعُلَا) είναι αρχαία αραβική πόλη-όαση στην επαρχία Μαδίνα, στην Σαουδική Αραβία. Βρίσκεται στην Χετζάζη, μια περιοχή που έχει εξέχουσα θέση στην ιστορία του Ισλάμ, καθώς και σε αρκετούς προϊσλαμικούς σημιτικούς πολιτισμούς. Η Αλ-Ούλα ήταν πόλη εμπορίου στην ιστορική διαδρομή του θυμιάματος που συνέδεε την Ινδία και τον Κόλπο με τον Λεβάντε και την Ευρώπη.

Η κοντινή γύρω περιοχή περιέχει μια μοναδική συγκέντρωση πολύτιμων αντικειμένων, συμπεριλαμβανομένων καλοδιατηρημένων αρχαίων λίθινων επιγραφών που απεικονίζουν την ανάπτυξη της αραβικής γλώσσας και μια συγκέντρωση βραχωδών κατοικιών και τάφων που χρονολογούνται από την περίοδο των Ναβαταίων και των Λεχίενων που συνέπεσαν με την ελληνορωμαϊκή επιρροή κατά την κλασική αρχαιότητα. Το πρώτο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO της Σαουδικής Αραβίας, η Έγρα, βρίσκεται 22 χλμ. βόρεια της πόλης, στο κυβερνείο Αλ-Ούλα. Χτισμένη πριν από περισσότερα από 2.000 χρόνια από τους Ναβαταίους, η Έγρα συγκρίνεται συχνά με την αδελφή της πόλη, Πέτρα, στην Ιορδανία. Εν τω μεταξύ, η αρχαία περιτειχισμένη πόλη της Αλ-Ούλα («Παλαιά Πόλη»), που βρίσκεται κοντά στην όαση που επέτρεπε τον οικισμό της, περιέχει ένα πυκνό σύμπλεγμα από πλίνθινα και πέτρινα σπίτια. Η Αλ-Ούλα ήταν επίσης η πρωτεύουσα των αρχαίων Λεχίενων (Δαιδανίτες).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οικισμοί στη Σαουδική Αραβία
Κατηγορία:Ιστορία της Αραβικής Χερσονήσου
Κατηγορία:Οάσεις
Καλοκαιρινές Κυθήρων

Οι **Καλοκαιρινές** είναι μικρός οικισμός των Κυθήρων και της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων.

## Γενικά στοιχεία
Οι Καλοκαιρινές βρίσκονται προς το νότιο τμήμα του νησιού σε υψόμετρο 350 μέτρα και απόσταση περίπου 17 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Κύθηρα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση με την Ελλάδα (28 Μαΐου 1864), το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να ορίζεται έδρα τους τότε νεοϊδρυθέντα δήμου Φρατσίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Δρυμώνα, τα Καλησπεριάνικα και τη Μονή Μυρτιδίων αποτελούν την κοινότητα Μυρτιδίων της δημοτικής ενότητας Κυθήρων που υπάγεται στο δήμο Κυθήρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 15 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων
Κάμπος Παλαιόπολης Κυθήρων

Ο **Κάμπος Παλαιόπολης** είναι πολύ μικρός οικισμός των Κυθήρων και της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων.

## Γενικά στοιχεία
Ο Κάμπος Παλαιόπολης βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, δίπλα και δυτικά από το αεροδρόμιο Κυθήρων, σε υψόμετρο 270 μέτρα, και απόσταση περίπου 19 χλμ. Β. από τα Κύθηρα (πόλη). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, για πρώτη φορά, το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Φριλιγκιανίκων στην οποία ανήκει, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, και υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κυθήρων του δήμου Κυθήρων ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 11 κάτοικοι.

## Σημείωση
Σε μικρή απόσταση βορειοδυτικά (περίπου 6 χλμ. οδικά) και την κοινότητα Ποταμού είναι ο συνώνυμος οικισμός Κάμπος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων
Κάμπος Ποταμού Κυθήρων

Ο **Κάμπος** Ποταμού είναι μικρός οικισμός των Κυθήρων και της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων.

## Γενικά στοιχεία
Ο Κάμπος βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, σε υψόμετρο 10 μέτρα, σε απόσταση περίπου 17 χλμ. Β. από τα Κύθηρα (πόλη) και 3 χλμ. Ν. από τον Ποταμό.

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση με την Ελλάδα (28 Μαΐου 1864), το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 με την παλιά του ονομασία **Ζαγλανικιάνικα** να προσαρτάται στον τότε δήμο Ποταμίων. Το 1954 με το ΦΕΚ 188Α - 19/08/1954 μετονομάστηκε σε Κάμπος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Αγία Αναστασία, την Αγία Πελαγία, τον Ποταμό  και τα Τριφυλλιάνικα αποτελούν την κοινότητα Ποταμού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κυθήρων του δήμου Κυθήρων ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 10 κάτοικοι.

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Σημείωση
Σε μικρή απόσταση (νοτιοανατολικά - περίπου 6 χλμ. οδικά) και στην κοινότητα Φριλιγκιανίκων είναι ο συνώνυμος οικισμός Κάμπος Παλαιόπολης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων
Κυριακή Τερζόγλου

Η **Κυριακή (Κική) Τερζόγλου** (22 Νοεμβρίου 2003, Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα διεθνής επαγγελματίας αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού στην Βόλεϊ Λιγκ της Ελλάδας ως κεντρική.

## Καριέρα
Η Κυριακή Τερζόγλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε την ενασχόληση της με το βόλεϊ σε ηλικία 10 ετών, αρχικά στις ακαδημίες του Α.Ο. Αγίου Αθανασίου, του Ηρακλή Γέφυρας, και της Ελπίδας Αμπελοκήπων, με την οποία κατέκτησε την τρίτη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ17 το 2019, καθώς και το βραβείο της καλύτερης μπλοκέρ της διοργάνωσης. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στον Π.Α.Ο.Κ, με τον οποίον κατέκτησε την πρώτη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ20 το 2020 και το βραβείο της καλύτερης μπλοκέρ της διοργάνωσης, την δεύτερη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ20 το 2021 και την πρώτη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ20 το2022, διοργάνωση στην οποία αναδείχθηκε πολυτιμότερη παίκτρια (MVP) και καλύτερη μπλοκέρ καταγράφοντας τρομερά νούμερα στους τελικούς.

Ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα με τον Π.Α.Ο.Κ. στον οποίον βρίσκεται τρεις διαδοχικές περιόδους, από το 2021 εώς το 2024, αγωνιζόμενη πλέον ως βασική. Με τον Π.Α.Ο.Κ. αγωνίζεται στην Βολεϊ Λιγκ της Ελλάδας, όπου έφτασε δυο σερί χρονιές στα ημιτελικά του πρωταθλήματος (2022, 2023), και στην ευρωπαϊκή διοργάνωση του Τσάλεντζ Καπ.

Θεωρείται μία από τις πιο ταλαντούχες κεντρικές στο χώρο του ελληνικού βόλεϊ.

## Διεθνής Καριέρα
Υπήρξε μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Ελλάδας.

Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Γυναικών το 2022 όπου αγωνίστηκε ως βασική στους Μεσογειακούς Αγώνες 2022 και στα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, σε ηλικία μόλις 18 ετών.

Με την Εθνική Γυναικών αγωνίστηκε επίσης και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών 2023.

Η Κυριακή Τερζόγλου μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2023 είχε πραγματοποιήσει 17 επίσημες συμμετοχές σε τρεις μεγάλες διοργανώσεις με την ελληνική εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών, σε ηλικία μόλις 19 ετών.

## Ατομικές Διακρίσεις

* 2019: Καλύτερη Μπλοκέρ Πανελληνίου Πρωταθλήματος Κ17 Γυναικών
* 2020: Καλύτερη Μπλοκέρ Πανελληνίου Πρωταθλήματος Κ20 Γυναικών
* 2022: Πολυτιμότερη Παίκτρια (MVP) Πανελληνίου Πρωταθλήματος Κ20 Γυναικών
* 2022: Καλύτερη Μπλοκέρ Πανελληνίου Πρωταθλήματος Κ20 Γυναικών

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κυριακή Τερζόγλου: Παρουσίαση - Ομάδες - Διακρίσεις women.volleybox.net
* 

Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης
Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος
Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟΚ
Φαντασία 2000

Το ***Φαντασία 2000*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Fantasia 2000***) είναι αμερικανική μουσική σπονδυλωτή ταινία κινουμένων σχεδίων του 1999 σε παραγωγή της Walt Disney Animation Studios και διανομή της Walt Disney Pictures. Είναι συνέχεια της ταινίας του 1940 *[[Φαντασία (ταινία, 1940)|Φαντασία]]*, και σαν τον προκάτοχό του αποτελείται από τμήματα κλασικής μουσικής. Οι Στιβ Μάρτιν, Ιτζάκ Πέρλμαν, Κουίνσι Τζόουνς, Μπέτι Μίντλερ, Τζέιμς Ερλ Τζόουνς, Πεν & Τέλερ, Τζίμι Λεβίν, και Άντζελα Λάνσμπερι συστήνουν κάθε τμήμα με σκηνές ζωντανής δράσης σε σκηνοθεσία από τον Ντον Χαν.

Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες για την δημιουργία μιας συνέχειας του *Φαντασία*, η The Walt Disney Company έλαβε την ιδέα αφότου ο Μάικλ Άισνερ έγινε ο διευθύνων σύμβουλος το 1984. Η ανάπτυξη σταμάτησε μέχρι την εμπορική επιτυχία του *Φαντασία* στο home video το 1991, η οποία έπεισε τον Άισνερ ότι υπήρχε αρκετό ενδιαφέρον από το κοινό για μια συνέχεια. Η μουσική για τα έξι από τα οχτώ τμήματα πραγματοποιήθηκε από την Ορχήστρα του Σικάγου που οργανώθηκε από τον Τζίμι Λεβίν. Η ταινία περιλαμβάνει το τμήμα *Ο μαθητευόμενος μάγος* από την πρώτη ταινία. Κάθε νέο τμήμα δημιουργήθηκε συνδυάζοντας παραδοσιακά κινούμενα σχέδια και κινούμενα σχέδια υπολογιστή. Το *Φαντασία 2000* επίσης συνδέεται γενικά με την Αναγέννηση της Disney.

Το *Φαντασία 2000* έκανε πρεμιέρα στις 17 Δεκεμβρίου του 1999 στο Carnegie Hall στην Νέα Υόρκη. Κυκλοφόρησε σε 75 κινηματογράφους IMAX παγκοσμίως από τις 1 Ιανουαρίου μέχρι τις 30 Απριλίου του 2000 και κυκλοφόρησε σε κανονικούς κινηματογράφους στις 16 Ιουνίου του 2000. Έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς, οι οποίοι θεώρησαν άδικη την σύγκριση του με τον προκάτοχό του. Έχοντας στοιχήσει $80–85 εκατομμύρια, εισέπραξε $90.9 εκατομμύρια παγκοσμίως.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1999
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1999
Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ
Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Κατηγορία:Αναγέννηση της Disney
NGC 7025

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 7025** είναι σπειροειδής γαλαξίας που απέχει περίπου 210 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Δελφίν. Επίσης είναι γαλαξίας LINER και η διάμετρός του εκτιμάται στα 161 χιλιάδες έτη φωτός.

Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) στις 17 Σεπτεμβρίου 1863.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Δελφίν (αστερισμός)
7025
66151
11681
Κατηγορία:Γαλαξίες LINER
+03-54-001