open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Δεσμωτήριον

Το **Δεσμωτήριον** ήταν η φυλακή της αρχαίας Αθήνας, η οποία βρισκόταν στη νοτιοδυτική πλευρά της Αθηναϊκής Αγοράς . Χτίστηκε στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. 
[αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ| Μικρά δοχεία με [κώνειο που βρέθηκαν σε ανασκαφές φυλακών. Μουσείο Αρχαίας Αγοράς .]]
Το Δεσμωτήριον ανεγέρθη με βορειοανατολική-νοτιοδυτική κλίση. Γύρω από το κτίριο υπήρχαν εργαστήρια και άλλα κτίρια, κοντά στα δικαστήρια των Αθηνών. Εκεί κοντά βρισκόταν η λεγόμενη οδός Μαρμαροτεχνιτών. 

Το κτίριο είχε μήκος περίπου 40 μέτρα και πλάτος περίπου 17 μέτρα. Το κτίριο είχε 12 δωμάτια, οκτώ από τα οποία ήταν πιθανώς κελιά, και έναν προαύλιο χώρο που περιβαλλόταν από τοίχους. Τα δωμάτια βρίσκονταν κατά μήκος ενός διαδρόμου. Η φυλακή είχε μια είσοδο που ήταν εύκολο να φυλαχτεί. Η είσοδος έβλεπε προς την Αγορά στα βορειοανατολικά. Μάλιστα, εντός του, υπήρχαν και εγκαταστάσεις πλυντηρίων. Χρησιμοποιήθηκε ασβεστόλιθος για να κτιστεί η φυλακή. 

Η φυλακή χρησιμοποιήθηκε για τον σωφρονισμό των κατηγορουμένων κατά τη διάρκεια των δικών και για όσους καταδικάζονταν σε θάνατο εν αναμονή της εκτέλεσης της ποινής. Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί αντί για το πρόστιμο, μέχρι αυτό να πληρωθεί. Δεν είναι γνωστό εάν η φυλάκιση χρησιμοποιούνταν ως ποινή από μόνη της.  Ο δημοφιλέστερος τρόφιμος της φυλακής υπήρξε ο φιλόσοφος Σωκράτης, ο οποίος απεβίωσε εκεί το 399 π.Χ., αφού κατανάλωσε κώνειο μετά την καταδίκη του σε θάνατο.  Οι διάλογοι του Πλάτωνα, *[[Κρίτων|Κρίτωνας]]* και *[[Φαίδων (διάλογος)|Φαίδων]]*, βρίσκονται στη φυλακή.

Μόνο ένα μέρος των θεμελίων του κτηρίου διασώθηκε και διατηρήθηκε.  Στις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στον χώρο της φυλακής ανακαλύφθηκαν μικρά δοχεία, τα οποία πιθανότατα χρησιμοποιούνταν για την κατανάλωση του κωνείου στις εκτελέσεις, καθώς και ένα μικρό άγαλμα που απεικονίζει τον Σωκράτη.  Τα ευρήματα βρίσκονται στο Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς .

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Φυλακές
Κατηγορία:Σωκράτης
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα
Κατηγορία:Αρχαία Αγορά της Αθήνας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Παρθένο δάσος των Κόμι

Το **Παρθένο δάσος των Κόμι** (*Virgin Komi Forests* ; κόμι: Комилӧн вӧрзьӧдлытӧм вӧръяс ; ρώσικα : Де́вственные леса́ Ко́ми) είναι ένα φυσικό Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στα βόρεια Ουράλια Όρη της Δημοκρατίας Κόμι, στη Ρωσία. Με έκταση 32.800&nbsp;km² είναι το μεγαλύτερο παρθένο δάσος στην Ευρώπη.

## Γεωγραφία
Το Παρθένο Δάσος των Κόμι ανήκει στην οικοπεριοχή των Ουραλίων Όρεων. Τα κυρίαρχα είδη δέντρων είναι μεταξύ άλλων η σιβηρική ερυθρελάτη, η σιβηρική ελάτη και η σιβηρική λάρτσα ενώ τα πιο σημαντικά θηλαστικά είναι ο τάρανδος, το σαμπούκο, το μινκ και ο λαγός.

Η περιοχή αντιστοιχεί στο φυσικό καταφύγιο Pechora-Ilych της Ρωσίας και στο εθνικό πάρκο Yugyd Va. Ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς αναγνωρίστηκε το 1995 και κατέστη το πρώτο φυσικό Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς στη χώρα. Η αναγνώριση αυτή απέφερε στην περιοχή πρόσθετη χρηματοδότηση από το εξωτερικό και τη διέσωση από την επικείμενη υλοτομία από γαλλική εταιρεία (HUET Holding). Ωστόσο οι απειλές για τη διατήρησή του παραμένουν, κυρίως εξαιτίας της παράνομης υλοτομίας και της εξόρυξης χρυσού. Τα κοιτάσματα χρυσού στο βόρειο τμήμα του εθνικού πάρκου Yugyd-Va είχαν προγραμματιστεί να εξορυχθούν πριν το 1995.

## Απειλές
Παρά την αναγνώριση της περιοχής ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, οι προσπάθειες εξόρυξης χρυσού αντιμετωπίζονται από τον επικεφαλής της Δημοκρατίας και το Υπουργείο Περιβάλλοντος του Κόμι.

## Φωτογραφίες

File:Virgin Komi Forests-119480.jpg|Sosnogorsk, Δημοκρατία του Κόμι
File:Entrance to Pechora-Ilych Biosphere Reserve.jpg|alt=|Προστατευόμενη περιοχή Pechora-Ilych


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Παρθένο Δάσος του Κόμι (στη Λίστα Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO)
* Παγκόσμια Κληρονομιά UNEP-WCMC - Παρθένο Δάσος Κόμι
*Παρθένο Δάσος Κόμι στο Natural Heritage Protection Fund

Κομι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Ρωσία
Θέατρο του Κολόμβου

Το **Θέατρου του Κολόμβου** (ισπανικά: *Teatro Colón*) είναι κεντρική λυρική σκηνή στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Συγκαταλέγεται στις κορυφαίες λυρικές σκηνές στον κόσμο. Σύμφωνα με σχετική έρευνα του ειδικού της ακουστικής Λέο Μπερανέκ, το Θέατρο έχει την αίθουσα με την καλύτερη ακουστική για όπερα και τη δεύτερη καλύτερη για συναυλίες στον κόσμο.

Το σημερινό Θέατρο αντικατέστησε ένα άλλο, που άνοιξε το 1857. Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, εκκινήθηκαν οι διαδικασίες κατασκευής ενός νέου λυρικού θεάτρου, που εγκαινιάστηκε είκοσι χρόνια αργότερα, στις 25 Μαΐου 1908, με την όπερα *[[Αΐντα]]* του Τζουζέπε Βέρντι. Καθ' όλη τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, εταιρείες όπερας από όλον τον κόσμο επισκέπτονταν το Θέατρο, μεταβαίνονταν επίσης σε άλλες πόλεις, όπως το Μοντεβιδέο, το Ρίο ντε Τζανέιρο και το Σάο Πάολο. Μετά από αυτήν την πρώτη περίοδο διεθνούς επιτυχίας, το Θέατρο εισήλθε σε μια περίοδο παρακμής που οδήγησε στην απόφαση για εκτεταμένη ανακαίνισή του. Η ανακαίνιση διήρκεσε από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον Μάιο του 2010, οπότε άνοιξε εκ νέου, στις 24 Μαΐου 2010.

Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, στο Θέατρο του Κολόμβου εμφανίστηκαν οι κορυφαίες μορφές της όπερας, της λόγιας δυτικής μουσικής και του μπαλέτου, μεταξύ των οποίων οι Ρίχαρντ Στράους, Ιγκόρ Στραβίνσκι, Καμίγ Σαιν-Σανς, Αρτούρο Τοσκανίνι, Μαρία Κάλλας, Ενρίκο Καρούζο, Ρενάτα Τεμπάλντι, Λουτσιάνο Παβαρότι, Κίρι Τε Κανάουα, Μονσεράτ Καμπαγιέ, Άννα Πάβλοβα, Μάγια Πλιτσέσκαγια, Μαργκότ Φοντέιν, Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, Άρον Κόπλαντ, Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, Λέοναρντ Μπερνστάιν, Μστισλάβ Ροστροπόβιτς, Ζούμπιν Μέτα, Γεχούντι Μενουχιν, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Μωρίς Μπεζάρ, Πλάθιντο Ντομίνγκο, Χοσέ Καρρέρας, Βικτόρια ντελς Άνχελς, Μάρτα Άργκεριτς, Άστορ Πιατσόλα. Τα τελευταία χρόνια, στο Θέατρο εμφανίστηκαν και καλλιτέχνες της ποπ όπως οι Κρις Κόρνελ, Σάρα Μπράιτμαν και Τζος Στόουν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος του θεάτρου

Κατηγορία:Όπερα στην Αργεντινή
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αργεντινή
Κατηγορία:Χριστόφορος Κολόμβος
Φαιγκαιράς

Το **Φαιγκαιράς** (ρουμανικά: Făgăraș, γερμανικά: Fugreschmarkt, ουγγρικά: Fogaras) είναι πόλη στην κεντρική Ρουμανία, η οποία βρίσκεται στην κομητεία Μπρασόβ. Βρίσκεται επί του Άλυτου ποταμού, γνωστού σήμερα ως Ολτ, και έχει πληθυσμό 28.330 κατοίκους από το 2011. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Τρανσυλβανίας και είναι η κύρια πόλη μιας υποπεριοχής, της Γης του Άλυτου.

Το Φαιγκαιράς έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (*Cfb* στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Τζάο Τινγιανγκ

Ο **Τζάο Τινγιανγκ** (κινεζικά: 趙汀陽, πινγίν: Zhào Tīngyáng), γεννημένος το 1961 στο Γκουανγκντόνγκ της Κίνας είναι πολιτικός φιλόσοφος στον οποίο πιστώνεται ο εκσυγχρονισμός της αρχαίας κινεζικής αντίληψης της Tian-xia (Τιάν-σια).

## Βιογραφία
Ο Τζάο Τινγιανγκ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Renmin της Κίνας και την Κινεζική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών, όπου σήμερα είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας στην Κινεζική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών και ανώτερος συνεργάτης του Ερευνητικού Ινστιτούτου Berggruen του Πανεπιστημίου του Πεκίνου. Ήταν επίσης διακεκριμένος συνεργάτης Pusey στο Ινστιτούτο Harvard-Yenching το 2013.

Τα έργα του αφορούν κυρίως τη μεταφιλοσοφία, την ηθική και την πολιτική φιλοσοφία.

Το 2005, δημοσίευσε ''Το Σύστημα Τιαν-σια:'' ''Μια εισαγωγή στη Φιλοσοφία ενός Παγκόσμιου Ιδρύματος''*.*

Σύμφωνα με την ανασυγκρότηση του συστήματος tian-xia (όλοι/α-υπό τον ουρανό) από τον Τζάο, οι αρχαίες ελληνικές και κινεζικές παραδόσεις συναντιούνται αρμονικά, φέρνοντας αρμονία μεταξύ όλων των εθνών και των πολιτισμών. Ο κόσμος θα μπορούσε να βασιστεί σε δύο βασικές έννοιες:

* Στην δημοκρατία και την ορθολογική επικοινωνία, όπως στην αρχαία ελληνική Aγορά. 
* Σ' ένα παγκόσμιο σύστημα, όπως το «όλοι/α-υπό τον ουρανό» της αρχαίας κινεζικής δυναστείας Τζόου, που διήρκεσε 800 χρόνια.

Ο Τζάο Τινγιανγκ θεωρείτε ο σημαντικότερος εν ζωή φιλόσοφος της Κίνας.

## Βιβλιογραφία
Βιβλία (στα Αγγλικά και Κινεζικά):

* *[https://www.abebooks.co.uk/9787300142654/Tianxia-System-Introduction-Philosophy-World-7300142656/plp World System : An Introduction to Philosophy of the world system]* (στα Κινεζικά), 2005
* *Investigations of the Bad World: Political Philosophy as First Philosophy*, 2009
* *[https://link.springer.com/book/10.1007/978-981-13-5971-2 Redefining A Philosophy for World Governance]*, 2019
* *No Answers: Multiple Possibilities of Our World*, 2020
* *All under Heaven: The Tianxia System for a Possible World Order* (Great Transformations Book 3), 2021

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κινέζοι φιλόσοφοι
Πεντατονική κλίμακα

[μικρογραφία|Ημιτονική πεντατονική κλίμακα [Ντο (νότα)|ντο· σημειωτέον ότι η επανάληψη του ντο που απέχει μία οκτάβα από το βασικό ντο δεν συνεπάγεται συμπερίληψή του στην κλίμακα]]
Η **πεντατονική κλίμακα** είναι μια μουσική κλίμακα που αποτελείται από πέντε νότες ανά οκτάβα, σε αντίθεση με την επτατονική κλίμακα, η οποία έχει επτά νότες ανά οκτάβα (επτατονικές είναι οι μείζονες και οι ελάσσονες κλίμακες).
[μικρογραφία|Ανημιτονική πεντατονική κλίμακα [λα (νότα)· ομοίως εδώ, μόνο το βασικό λα συνιστά πάγιο στοιχείο της κλίμακας]]

Οι πεντατονικές κλίμακες αναπτύχθηκαν ανεξάρτητα από πολλούς αρχαίους πολιτισμούς και εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε διάφορα μουσικά είδη μέχρι σήμερα. Υπάρχουν δύο τύποι πεντατονικών κλιμάκων, αυτές που περιλαμβάνουν ημιτόνια («ημιτονικές») και αυτές χωρίς («ανημιτονικές» ή «ανημίτονες»).[μικρογραφία|350x350εσ|Χρήστη πεντατονικής κλίμακας στη σύνθεση του [Μωρίς Ραβέλ *Ma mère l'Oye* III. «Laideronnette, Impératrice des Pagodes», μέτρα&nbsp;9–13.]][μικρογραφία|350x350εσ|Χρήση πεντατονικής κλίμακας στο έργο του [Κλωντ Ντεμπυσί *Voiles*, Preludes, Βιβλίο I, αρ. 2, μέτρα&nbsp;43–45. ]]

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* , Μπόμπι ΜακΦέριν

Κατηγορία:Μουσικές κλίμακες
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Κριντ II

Το ***Κριντ II*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Creed II***) είναι μια αμερικανική αθλητική δραματική ταινία του 2018 σε σκηνοθεσία Στίβεν Κέιπλ Τζούνιορ σε σενάριο των Τζουέλ Τέιλορ και Σιλβέστερ Σταλόνε. Η ταινία είναι η συνέχεια του *[[Κριντ: Η Γέννηση ενός Θρύλου]]* (2015) και η όγδοη δόση της σειράς ταινιών *Ρόκι*. Πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, Σιλβέστερ Σταλόνε, Τέσσα Τόμπσον, Γουντ Χάρις, Φιλίσια Ρασάντ και Ντολφ Λούντγκρεν.

*Το Κριντ II* έκανε πρεμιέρα στις 14 Νοεμβρίου 2018, στο Lincoln Center στη Νέα Υόρκη και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη Mirror Releasing και διεθνώς από τη Warner Bros. Pictures στις 21 Νοεμβρίου. Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τις ερμηνείες (ιδιαίτερα αυτές των Σταλόνε, Τζόρνταν και Λούντγκρεν), την ανάπτυξη χαρακτήρων και τη σκηνοθεσία του Κέιπλ, ενώ σημείωσαν την προβλεψιμότητά της. Ήταν επίσης εμπορική επιτυχία, με εισπράξεις 214 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως.

Μια συνέχεια, *Κριντ III*, σε σκηνοθεσία του Τζόρνταν στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου 2023.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros.
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer
Κατηγορία:Ταινίες spin-offs
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φιλαδέλφεια
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νέο Μεξικό
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λας Βέγκας
Κατηγορία:Ταινίες του 2018
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές αθλητικές ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 2010
Κατηγορία:Rocky
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Λούντβιχ Γιόρανσον
Ηπειρώτικη μουσική

[εναλλ.=Bridge of Arta 126|μικρογραφία|Το [Γεφύρι της Άρτας, θέμα πολλών τραγουδι'ων της Ηπειρώτικης μουσικής]]
Η **μουσική της Ηπείρου** εντοπίζεται γεωγραφικά κατά κύριο λόγο στην ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου στη βορειοδυτική Ελλάδα, αλλά, ως ένα βαθμό, και στην υπόλοιπη Ελλάδα και στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου Πελάγους. Απαρτίζεται, εκτός από τα κομμάτια οργανικής μουσικής, από δημοτικά τραγούδια με χαρακτηριστικά γνωρίσματά τους την σχεδόν αποκλειστική χρήση πεντατονικών κλιμάκων και την παρδοσιακού τύπου πολυφωνία, που τραγουδιούνται από φωνητικά σύνολα αντρών και γυναικών.

Τα τραγούδια της ηπειρώτικης μουσικής χωρίζονται σε *[[μοιρολόγια]]*, *ποιμενικά* (το οργανικό μέρος των ποιμενικών αποκαλείται *[[Σκάρος (μουσική)|σκάρος]]*) και *καθιστικά* (ή *της τάβλας*). Το κλαρίνο είναι το συχνότερα χρησιμοποιούμενο μουσικό όργανο στην μουσική της Ηπείρου. Χρησιμοποιείται κυρίως για τη συνοδεία αργών και «βαρύθυμων» χορών, όπως ο «μενούσης», το φυσούνι, ο πωγωνίσιος συρτός στα δύο, ο συρτός στα τρία, ο ζαγορίσιος, ο κοφτός και ο τσάμικος. Άλλα όργανα της ηπειρώτικης μουσικής είναι το παραδοσιακό βιολί, η φλογέρα και το στεριανό λαούτο. Στους αξιόλογους ερμηνευτές της μουσικής της Ηπείρου συγκαταλέγονται κλαρινίστες όπως ο Τάσος και ο Πετρολούκας Χαλκιάς, τραγουδιστές όπως οι Αλέκος Κιτσάκης, Κώστας Τζίμας, Σάββας Σιάτρας, και, πιο πρόσφατα, ο λαουτιέρης Βασίλης Κώστας.

Το πολυφωνικό τραγούδι της Ηπείρου συνιστά μια πολυμελετημένη μουσική παράδοση με διάδοση πέραν των γεωγραφικών και πολιτισμικών ορίων του Ελληνισμού, Εκτός από την πεντατονία του, η πολύ παλαιά καταγωγή του πιστοποιείται από τον πολυφωνικό, συλλογικό, διαλεκτικό και τροπικό χαρακτήρα του.

## Παραπομπές

## Περαιτέρω βιβλιογραφία
* King, Christopher C. (2018). *[https://books.google.gr/books/about/Lament_from_Epirus.html?id=JYGtswEACAAJ Lament from Epirus: An Odyssey into Europe's Oldest Surviving Folk Music]* (στα αγγλικά). National Geographic Books. ISBN&nbsp;978-0-393-24899-9.
* Rice, Timothy· Porter, James (2017). *[https://books.google.gr/books?id=Gh03DwAAQBAJ The Garland Encyclopedia of World Music: Europe]* (στα αγγλικά), Routledge. ISBN&nbsp;978-1-351-54426-9.
* Speake, Graham (2021). *[https://books.google.gr/books?id=3ockEAAAQBAJ Encyclopedia of Greece and the Hellenic Tradition]*  (στα αγγλικά). Routledge. ISBN&nbsp;978-1-135-94206-9.
* Bucuvalas, Tina (2018). *[https://books.google.gr/books?id=E_Z1DwAAQBAJ Greek Music in America]* (στα αγγλικά). Univ. Press of Mississippi. ISBN&nbsp;978-1-4968-1974-1.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τραγούδια από την Πολιτσάνη
* Ηπειρώτικη Μουσική 

Κατηγορία:Ήπειρος
Κατηγορία:Παραδοσιακή μουσική
Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2019

Το **Σούπερ Καπ 2019** ήταν η 44η έκδοση του ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, ενός ετήσιου αγώνα ποδοσφαίρου που διοργανώνεται από την UEFA και διεκδικείται από τους πρωταθλητές των δύο κύριων ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων, του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στον αγώνα συμμετείχαν δύο αγγλικές ομάδες, η Λίβερπουλ, νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2018–19, και η Τσέλσι, η νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2018–19. Ο αγώνας διεξήχθη στο Vodafone Park στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας στις 14 Αυγούστου του 2019. Ο αγώνας ήταν το πρώτο εξ ολοκλήρου Αγγλικό Σούπερ Καπ και το όγδοο συνολικά στο οποίο συμμετείχαν δύο ομάδες από την ίδια χώρα. Στον αγώνα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το σύστημα βίντεο βοηθού διαιτητή (VAR).

Η Λίβερπουλ κέρδισε τον αγώνα με 5-4 στα πέναλτι μετά την ισοπαλία 2-2 στην παράταση για τον τέταρτο τίτλο Σούπερ Καπ της.

## Ομάδες

## Στάδιο
[μικρογραφία|αριστερά|Το Vodafone Park στην [Κωνσταντινούπολη φιλοξένησε τον αγώνα.]]
Αυτό ήταν ο πρώτος τελικός Σούπερ Καπ που διεξήχθη στην Τουρκία και η τρίτη φορά που διεξήχθη τελικός διασυλλογικής διοργάνωσης της UEFA στη χώρα, μετά τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2005 στο Ολυμπιακό Στάδιο Ατατούρκ και τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 2009  στο Στάδιο Σούκρου Σαρατσόγλου.

## Αγώνας
Ο νικητής του Τσάμπιονς Λιγκ ορίζεται ως «γηπεδούχος».



## Παραπομπές

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* 
* 2019 UEFA Super Cup: Istanbul, UEFA.com

2019
Επαρχία Σαν Λουίς

Το **Σαν Λουίς** (, ) είναι επαρχία της Αργεντινής που βρίσκεται κοντά στο γεωγραφικό κέντρο της χώρας (στον 32° νότιο παράλληλο). Γειτονικές επαρχίες είναι, από τα βόρεια με τη φορά των δεικτών του ρολογιού, η Λα Ριόχα, η Κόρδοβα, η Λα Πάμπα, η Μεντόσα και το Σαν Χουάν. Πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη πόλη, και ο πληθυσμός της επαρχίας, σύμφωνα με την απογραφή του 2022, είναι 540.905 κάτοικοι.

## Ιστορία
Η πόλη του Σαν Λουίς ιδρύθηκε το 1594 από τον Λουίς Χουφρέ ντε Λοάισα ι Μενέσες, αλλά στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε. Επανιδρύθηκε από τον Μαρτίν Γκαρσία Ονιές ντε Λογιόλα το 1596 με το όνομα *Σαν Λουίς ντε Λογιόλα*.

## Οικονομία
Η οικονομία του Σαν Λουίς ήταν, κατά την τελευταία περίοδο, μια από τις πλέον ανεπτυγμένες της Αργεντινής. Η παραγωγή της το 2006, η οποία εκτιμάται σε 3,386 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, απέφερε κατά κεφαλήν εισόδημα 9.203 δολάρια ΗΠΑ (λίγο πάνω από τον εθνικό μέσο όρο).

## Πολιτική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε εννέα νομούς (*departamentos*).
μικρογραφία|287x287εσ| Διοικητική διαίρεση (νομοί) του Σαν Λουίς και της πρωτεύουσας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Επαρχίες της Αργεντινής
Χιντέο Χοσόνο

Ο **Χιντέο Χοσόνο** (ιαπωνικά: 細野秀雄, αγγλ. *Hosono Hideo*, γεννημένος στις 7 Σεπτεμβρίου 1953), ForMemRS, είναι διακεκριμένος Ιάπωνας επιστήμων υλικών, ο οποίος έχει γίνει ευρέως γνωστός για την ανακάλυψη υπεραγωγών με βάση τον σίδηρο.

Είναι πρωτοπόρος στην ανάπτυξη ημιαγωγών διαφανών οξειδίων: πρότεινε μια ιδέα σχεδιασμού υλικού για έναν διαφανή ημιαγωγό άμορφου οξειδίου (TAOS) με μεγάλη κινητικότητα ηλεκτρονίων, απέδειξε την εξαιρετική απόδοση των τρανζίστορ λεπτής μεμβράνης TAOS για οθόνες επόμενης γενιάς και μετέτρεψε με επιτυχία ένα συστατικό τσιμέντου 12CaO·7Al2O3 σε διαφανή ημιαγωγό, μέταλλο και τελικά υπεραγωγό.

## Βραβεία
* 2009 – Βραβείο Bernd T. Matthias
* 2009 - Μετάλλιο Τιμής
* 2012 – Βραβέιο Nishina
* 2013 – Βραβευμένοι με παραπομπές Thomson Reuters
* 2015 – Αυτοκρατορικό Βραβείο της Ιαπωνικής Ακαδημίας
* 2016 – Βραβείο Ιαπωνίας
* 2017 – Εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας
* 2018 – Βραβείο Von Hippel
* 2023 – Βραβείο τεχνολογίας Eduard Rhein

## Επιλεγμένες δημοσιεύσεις
Σύμφωνα με το Web of Science, έχει συν-συγγράψει 5 άρθρα με περισσότερες από 1000 αναφορές το καθένα (ως Σεπτέμβριο 2019):

* 
* 
* 
* 
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιάπωνες φυσικοί
Αυστρο-Πρωσικός ανταγωνισμός

[μικρογραφία|305x305εσ|«Το Πρωσικό λιοντάρι περιτριγυρίζει τον Αυστριακό ελέφαντα» εικονογραφία του [Άντολφ φον Μέντσελ, 1846.]]
Η '''Αυστρία''' και η **[[Πρωσία]]** αποτελούσαν τα δύο ισχυρότερα κράτη στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τον 18ο και 19ο αιώνα και είχαν εμπλακεί σε έναν αγώνα για κυριαρχία επί των υπόλοιπων Γερμανικών κρατών. Ο ανταγωνισμός τους χαρακτηρίστηκε από μεγάλες εδαφικές συγκρούσεις με οικονομικές, πολιτιστικές και πολιτικές πτυχές. Αποτέλεσε κεντρικό στοιχείο στο λεγόμενο «Γερμανικό Ζήτημα» αναφορικά με τον καλύτερο τρόπο επίτευξης της Γερμανικής ενοποίησης του 19ου αιώνα. Οι δύο αντίπαλοι συναντήθηκαν για πρώτη φορά στους Σιλεσιανούς Πολέμους και στον Επταετή Πόλεμο στα μέσα του 18ου αιώνα, ενώ η σύγκρουση κορυφώθηκε με τον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο του 1866. 

Στα γερμανικά η σχέση των δύο κρατών περιγράφεται με τον όρο *Deutscher Dualismus* (*Γερμανικός Δυαδισμός*), ο οποίος αναφέρεται όχι μόνο στην σύγκρουση, αλλά και στην συνεργασία τους, όπως κατά την διάρκεια των Ναπολεόντιων Πολέμων. Οι δύο δυνάμεις κυριάρχησαν από κοινού στην Γερμανική Συνομοσπονδία, η οποία λειτουργούσε μόνο σε περιόδους συνεργασίας (1815-1848 και 1851-1859). Πολέμησαν επίσης στην ίδια πλευρά (εναντίον της Δανίας) στον Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ (1864).

Μετά από τον πόλεμο του 1866 (συγκρότηση της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας) και το 1871 (συγκρότηση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας) στο γερμανικό έθνος-κράτος κυριαρχούσε πλέον η Πρωσία. Καθώς η Αυστρία (πλέον γνωστή ως Αυστροουγγαρία) έπαψε να επιδιώκει την ηγεμονία στην Γερμανία, ο όρος *Deutscher Dualismus* έχασε την σημασία του. Η Γερμανική Αυτοκρατορία και η Αυστροουγγαρία σύντομα έγιναν στενοί σύμμαχοι, όπως αποδείχθηκε με την Διπλή Συμμαχία του 1879. Οι δύο χώρες ήταν οι κύριες Κεντρικές Δυνάμεις κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918). Μετά από τον πόλεμο, η Αυστροουγγαρία διαλύθηκε με την Συνθήκη του Αγίου Γερμανού και η Γερμανία έγινε δημοκρατία μετά την Νοεμβριανή Επανάσταση και την Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919).

## Δείτε επίσης
*Γερμανικό Ζήτημα
*Αυστροπρωσικός Πόλεμος
*Γερμανική ενοποίηση

Κατηγορία:19ος αιώνας στη Γερμανία
Κατηγορία:18ος αιώνας στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Κατηγορία:18ος αιώνας στη Μοναρχία των Αψβούργων
Κατηγορία:Σχέσεις Αυστρίας-Πρωσίας
Κατηγορία:Αυστριακή Αυτοκρατορία
Κατηγορία:Γεωπολιτική αντιπαλότητα
Σπύρος Λάμπρου

Ο **Σπύρος Λάμπρου** (γεν. 31 Μαρτίου 1975) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, παρουσιαστής ειδήσεων και ραδιοφωνικός παραγωγός.

## Βιογραφία
Γεννημένος στις 31 Μαρτίου 1975, έλκει την καταγωγή του από τα Δολιανά Αρκαδίας από την πλευρά της μητέρας του.

Παντρεύτηκε την Τίνα Σκουρλή ανήμερα των Χριστουγέννων του 2010, στον Ιερό Ναό της Αναλήψεως στο Κορωπί, τόπο διαμονής τους. Κουμπάροι του ζεύγους είναι ο Ζήσης Μούσιος και η σύζυγός του Τίνα Γεωργάκη, επίσης δημοσιογράφοι. Έχει δύο παιδιά: την κόρη Ειρήνη και τον μικρότερο γιο, Σωτήρη.

## Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1998 στο Mega Channel. Μετακόμισε στον Alpha το 2003, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 2020 εργάζεται στο Star Channel, όπου παρουσιάζει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Σαββατοκύριακου.

Το πρώτο του ζωντανό ρεπορτάζ ήταν στη συναυλία των Rolling Stones στην Ελλάδα.

Έχει καλύψει δημοσιογραφικά τον πόλεμο στο Ιράκ, τις φωτιές στην Ηλεία και τις πυρκαγιές στην Αττική το 2018.

Έχει παρουσιάσει πρωινές ενημερωτικές εκπομπές στον Alpha, όπως: «Πάνω στην Ώρα» (2009-2011) και «Alpha Ρεπορτάζ» (2017-2019)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι στο ραδιόφωνο
Γιάννης Πάνου

Ο **Γιάννης Πάνου (Παναγιωτόπουλος)** (Τρίπολη Αρκαδίας, 1943 – Αθήνα, Κυριακή 11 Οκτωβρίου 1998) ήταν Έλληνας πεζογράφος.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1943. Και οι δύο του γονείς κατάγονταν από τα Δολιανά Αρκαδίας.

Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στη Θεσσαλονίκη, στην οποία έζησε μέχρι το 1986. Δεν πήρε ποτέ το πτυχίο του καθώς στράφηκε στη λογοτεχνία.

Έκανε την πρώτη του λογοτεχνική εμφάνιση τον χειμώνα του 1971, στην αντιδικτατορική έκδοση «Νέα Κείμενα» (τρίτη έκδοση, σελ. 83-85) με το κείμενο «Εκείνα τα χρόνια».

Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «...από το στόμα της παλιάς Remington...» κυκλοφόρησε το Μάιο του 1981. Ο πρωταγωνιστής του, Δημήτριος, αν και δεν αναφέρεται ρητά, έλκει την καταγωγή του από τα Δολιανά, δηλαδή το χωριό καταγωγής του συγγραφέα. Το βιβλίο δέχτηκε πολλές εγκωμιαστικές κριτικές και κυκλοφόρησε σε πολλές διαδοχικές εκδόσεις. Τον Νοέμβριο του 2018 περιλήφθηκε στη «Συλλεκτική Σειρά Καστανιώτη για τα 50 Χρόνια», όπου και επανεκδόθηκε από τον οίκο, μαζί με άλλους 49 τίτλους βιβλίων. 

Μετά από παύση πολλών ετών, κυκλοφόρησε το δεύτερο και τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ιστορία των μεταμορφώσεων».

Συνεργάστηκε επίσης με το περιοδικό «Το Τέταρτο» (τεύχος 20, 1986, σελ. 60-62), ξεναγώντας τους αναγνώστες στην πόλη του Τρίπολη, με τον δικό του, ιδιόμορφο τρόπο στο κείμενο «"Η ΤΡΙΠΟΛΙΣ, η πόλις, η απερίγραπτος", μια περιήγηση με το συγγραφέα Γιάννη Πάνου», στη στήλη «Περίπατοι στις Πολιτείες».

Το 1986 εγκαθίσταται στην Αθήνα.

Υπήρξε ο σύντροφος στη ζωή της ηθοποιού και σκηνοθέτριας Ρούλας Πατεράκη, με την οποία συζούσαν στο Χαλάνδρι.

Απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1998, σε ηλικία 55 χρονών. Κηδεύτηκε στην Αγία Ειρήνη Αθηνών. Ο πρώην Υπουργός Πολιτισμού, Ευάγγελος Βενιζέλος, μόλις πληροφορήθηκε το θάνατό του, δήλωσε: «ο θάνατος του Γιάννη Πάνου στερεί τα ελληνικά Γράμματα από ένα συγγραφέα σπάνιας ευαισθησίας που γνώριζε όσο λίγοι τη διαπλοκή ιστορικότητας, αφηγηματικότητας και φιλοσοφικού στοχασμού».

## Εργογραφία
* *[[...από το στόμα της παλιάς Remington...]]* (1981, εκδόσεις Τρίλοφος)
* * Ιστορία των μεταμορφώσεων* (1998, εκδόσεις Καστανιώτη)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Μάχη του Κεμπέκ

O όρος **μάχη του Κεμπέκ** μπορεί να αναφέρεται:

* στη μάχη του Κεμπέκ το 1690, αποτυχημένη αγγλική επίθεση κατά τη διάρκεια του πολέμου της Μεγάλης Συμμαχίας.
* στη μάχη του Κεμπέκ το 1759 ή μάχη των Πεδιάδων του Αβραάμ, μάχη κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου.
* στη μάχη του Κεμπέκ το 1760 ή μάχη του Sainte-Foy, μάχη έξω από την πόλη του Κεμπέκ κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου.
* στη μάχη του Κεμπέκ το 1775, αποτυχημένη αμερικανική επίθεση κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Επαναστατικού Πολέμου.
Donkervoort

Η **Donkervoort** είναι ένας ολλανδικός κατασκευαστής σπορ αυτοκινήτων που παράγει οχήματα εξαιρετικά ελαφρού βάρους και τα οποία κατασκευάζονται στο χέρι.

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1978 από τον Joop Donkervoort, έναν Ολλανδό επιχειρηματία που έκανε το όνομά του ως ιδιοκτήτης μιας πολύ επιτυχημένης εταιρείας σπορ αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων.

Έχει παραγάγει μια ποικιλία οχημάτων, Donkervoort S7 (1978 έως 1984), Donkervoort S8 (1984 έως 1994), Donkervoort D10 (1988) - το οποίο κατασκευάστηκε για τη 10η επέτειο του Donkervoort και Donkervoort D8 (1993-2022) - που είναι η εταιρεία πιο πετυχημένο μοντέλο.

Η εταιρεία είναι γνωστή για τα σπορ οχήματα υψηλών επιδόσεων της, λόγω των εξαιρετικά ελαφρών αυτοκινήτων τους, ορισμένα μοντέλα φτάνουν τα 0–100&nbsp;km/h σε 2,8 δευτερόλεπτα.

Ο τύπος του οχήματος Donkervoort D8 επανασχεδιάστηκε από τον ιδρυτή Joop Donkervoort.

Από το 2022, η εταιρεία τερμάτισε τη γραμμή παραγωγής D8 και εισήγαγε ένα νέο μοντέλο, το F22.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ολλανδίας
Τζέιν Πίρσον

Η **Τζέιν Πίερσον** είναι Ουαλή σχεδιάστρια μόδας . Ξεκίνησε την πρώτη της συλλογή με το On|Off στην Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου τον Σεπτέμβριο του 2009. Έχει σχεδιάσει για τον  Αλεξάντερ ΜακΚουίν και τη Βίβιεν Γουέστγουντ . Η ειδικότητά της είναι να σχεδιάζει μόδες για καλλιτέχνες και ηθοποιούς. 

## Πρώιμη ζωή
Η Πίερσον γεννήθηκε στο Carmarthenshire  και μεγάλωσε στο Ντάλας του Τέξας .  Αποφοίτησε με πτυχίο BA Honors στη Δράμα από το Πανεπιστήμιο του Κεντ και αργότερα πήγε στη Σχολή Τεχνών της Δυτικής Ουαλίας, στο Πανεπιστήμιο του Glamorgan και αποφοίτησε με πρώτο πτυχίο BA Honors στο σχέδιο μόδας. Συνδύασε επίσης πρόσθετες ενότητες σπουδών από το Central Saint Martins College of Art and Design, Λονδίνο. Κέρδισε το London Graduate Fashion Week Ecological Design Award. 

## Επαγγελματική ζωή
Η Πίερσον σχεδίασε για τον Αλεξάντερ ΜακΚουίν .   Σχεδίασε επίσης για τη Βίβιεν Γουέστγουντ,  που της πρόσφερε επίσης μια θέση ως Βοηθός Σχεδιασμού.  Η Πίερσον δήλωσε ότι θαυμάζει πολύ τους McQueen, Vivienne Westwood, Yves Saint Laurent και Mugler. 

Η Πίερσον παρουσίασε την πρώτη της συλλογή στην On|Off, την εβδομάδα μόδας του Λονδίνου τον Σεπτέμβριο του 2009.  Όταν έδειξε τη 2012 συλλογή της το 2011, χρησιμοποίησε μπαλαρίνες αντί για μοντέλα για τη σειρά γυναικείων ενδυμάτων της «κατευθυντικής, πολυτελείας».  Το 2012, δημιούργησε μια σειρά γυναικείων ενδυμάτων κατά παραγγελία για την ουαλική μάρκα μόδας Melin Tregwynt .  Η παρουσίαση της Pierson για την Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου το 2013 συνοδεύτηκε από μια ταινία μικρού μήκους που δημιούργησε.  Καταγράφηκε ως ένα από τα ταλέντα της Vogue Italia το 2010, το 2011 και το 2012. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Profile on the British Fashion Council
* *[http://www.vogue.co.uk/brand/jayne-pierson Vogue] * Timeline Jayne Pierson's collections 

Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Κεντ
Κατηγορία:Βρετανοί σχεδιαστές μόδας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
SDMX

Η διεθνής πρωτοβουλία **SDMX** (*Statistical Data and Metadata eXchange*) αποσκοπεί στην τυποποίηση της περιγραφής και των διαδικασιών που χρησιμοποιούνται στην ανταλλαγή στατιστικών στοιχείων ή, γενικότερα, στο πώς γίνονται προσβάσιμα τα στατιστικά δεδομένα και μεταδεδομένα. Αρχικά, η έμφαση δόθηκε στην τυποποίηση της προσβασιμότητας μεταξύ υπερεθνικών οργανισμών και των χωρών μελών με τις οποίες διενεργείται ανταλλαγή και κοινοποίηση στατιστικών στοιχείων. Σήμερα τα πρότυπα SDMX τυποποιούν και διευκολύνουν γενικότερα την πρόσβαση στα στοιχεία με ενιαίο τρόπο από οποιονδήποτε χρήστη.

Οι οργανισμοί που υποστηρίζουν τη χρήση των προτύπων SDMX είναι η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (ΤΔΔ), η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat), το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (OHE, Διεύθυνση Στατιστικής) και η Παγκόσμια Τράπεζα.

Οι οργανισμοί αυτοί παίζουν σημαντικό ρόλο σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο στη συλλογή και δημοσιοποίηση στατιστικών στοιχείων για πολλούς κλάδους οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας (γεωργικές στατιστικές, οικονομικές και χρηματοοικονομικές στατιστικές, κοινωνικές στατιστικές, στατιστικές περιβάλλοντος, κλπ).

## Τεχνικά πρότυπα
Τα αρχεία SDMX έχουν δύο μορφές έκφρασης: 
* SDMX-ML (με χρήση σύνταξης XML) και 
* SDMX-EDI (με χρήση σύνταξης EDIFACT και βασιζόμενο στο παλαιότερο πρότυπο GESMES/TS). Η μορφή SDMX-EDI δεν υποστηρίζεται στις νεότερες αναθεωρήσεις του προτύπου.
Από το 2005 τα πρότυπα SDMX είναι αναγνωρισμένα και από το Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης (πρότυπο ISO 17369).

## Δείτε επίσης
* Δεδομένα
* ISO
* Μεταδεδομένα
* Στατιστική
* XML

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* SDMX (εκπαιδευτικό υλικό)
* Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (SDMX,  εκπαιδευτικό υλικό για την εκμάθηση SDMX) 
* Eurostat ( SDMX Info Space)
* Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (SDMX)
* Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (Διεύθνση Στατιστικής, SDMX)
* Πρότυπo ISO 17369 (SDMX)
* RDF Data Cube Vocabulary

Κατηγορία:Πρότυπα ISO
Τζόναθαν Μέιτζορς

Ο **Τζόναθαν Μάικλ Μέιτζορς** (*Jonathan Michael Majors*, γενν. 7 Σεπτεμβρίου 1989) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Αναδείχθηκε όταν πρωταγωνίστησε στην ανεξάρτητη ταινία μεγάλου μήκους *Ο Τελευταίος Μαύρος στο Σαν Φρασίνσκο* (2019) και το 2020 κέρδισε ευρύτερη προβολή ως πρωταγωνιστής στην τηλεοπτική σειρά του HBO *Lovecraft Country*, για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για το Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης. Έχει επίσης υποδυθεί τον Νατ Λαβ στο γουέστερν *The Harder They Fall* (2021) και τον Τζέσι Λ. Μπράουν στην πολεμική ταινία *Devotion* (2022). Από το 2021 μέχρι το 2023, εμφανιζόταν στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel ως ο Κανγκ ο Κατακτητής.

Τον Μάρτιο του 2023 ο Μέιτζορς συλλήφθηκε επειδή επιτέθηκε στην πρώην κοπέλα του. Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς κρίθηκε ένοχος και απολύθηκε από τη Marvel Studios.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2020

Το **Σούπερ Καπ 2020** ήταν η 45η έκδοση του ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, ενός ετήσιου αγώνα ποδοσφαίρου που διοργανώνεται από την UEFA και διεκδικείται από τους πρωταθλητές των δύο κύριων ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων, του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στον αγώνα συμμετείχαν ο γερμανικός σύλλογος Μπάγερν Μονάχου, νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2019–20, και η ισπανική Σεβίλλη, ο νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2019-20 . Παίχτηκε στο Αρένα Πούσκας στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας στις 24 Σεπτεμβρίου του 2020.

Ο αγώνας ήταν αρχικά προγραμματισμένος να διεξαχθεί στο Στάδιο Ντραγκάο στο Πόρτο της Πορτογαλίας, στις 12 Αυγούστου 2020.  Ωστόσο, αφού η πανδημία COVID-19 στην Ευρώπη προκάλεσε αναβολές στους τελικούς συλλόγων της προηγούμενης σεζόν, η Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA επέλεξε να αναθέσει τον επαναπρογραμματισμένο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2019–20 στην Πορτογαλία και ανέβαλε-μετέφερε το Σούπερ Καπ στη Βουδαπέστη.

Μετά από συζητήσεις με τις 55 ενώσεις μέλη της στις 19 Αυγούστου 2020,  η Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA αποφάσισε στις 25 Αυγούστου 2020 να χρησιμοποιήσει το Σούπερ Καπ 2020 ως πιλοτικό αγώνα για τον οποίο μειωμένος αριθμός θεατών, έως και 30% της χωρητικότητας του σταδίου, μπορεί να τους επιτραπεί η είσοδος και έγινε ο πρώτος επίσημος αγώνας της UEFA που είχε θεατές από τότε που οι διοργανώσεις τους επαναλήφθηκαν τον Αύγουστο του 2020.

Η Μπάγερν Μονάχου κέρδισε τον αγώνα με 2–1 μετά την παράταση για να εξασφαλίσει τον δεύτερο τίτλο της.

## Ομάδες

## Στάδιο
[εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|275x275εσ|Η [Αρένα Πούσκας στη Βουδαπέστη φιλοξένησε τον αγώνα.]]
Το Στάδιο Ντραγκάο ήταν προγραμματισμένο να διοργανώσει τον πρώτο του αγώνα Σούπερ Καπ UEFA. Είχε φιλοξενήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004 και τον τελικό του Nations League το 2019. Η πόλη του Πόρτο και η Πορτογαλία στο σύνολό της, ωστόσο, είχαν δει έναν αγώνα Σούπερ Καπ στο παρελθόν το 1987, καθώς το κατεδαφισμένο πλέον Estádio das Antas φιλοξένησε τον δεύτερο αγώνα.

Αυτός ήταν ο πρώτος τελικός διασυλλογικών διοργανώσεων της UEFA που φιλοξενήθηκε στο Αρένα Πούσκας και ο δεύτερος για τη Βουδαπέστη και την Ουγγαρία, έχοντας φιλοξενήσει τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών το 2019 στο Στάδιο Φερεντσβάρος. Πριν από τη μετεγκατάσταση, το στάδιο είχε επιλεγεί ως ένας από τους οικοδεσπότες για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2020 καθώς και για τον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ το 2022,  προτού προγραμματιστεί εκ νέου για το 2023.

## Αγώνας
Ο νικητής του Τσάμπιονς Λιγκ ορίζεται ως «γηπεδούχος».



## Παραπομπές

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* 
2020
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Ξενοδοχείο Ακταίον

Το **Ακταίον Παλλάς** ήταν ιστορικό ξενοδοχείο που βρισκόταν στις ακτές του Νέου Φαλήρου, στην Αττική. Θεμελιώθηκε το 1900 και άνοιξε τη 1η Ιουνίου 1903. Αρχιτέκτονας του κτιρίου ήταν ο Πάνος Καραθανασόπουλος. 

Το ξενοδοχείο κατασκευάστηκε από τον Ιωάννη Πεσμαζόγλου, διευθυντή της Τράπεζας Αθηνών, στο σημείο όπου παλαιότερα υπήρξε η έπαυλη ενός Κωνσταντίνου Γιαννόπουλου, η οποία κατασκευάστηκε το 1875 και θεωρείται πως ήταν η πρώτη κατοικία στη σύγχρονη περιοχή του Νέου Φαλήρου. Με την ολοκλήρωσή του ενοικιάστηκε μακροχρόνια στον Α. Μελιέ (A. Meslier), επιχειρηματία και ιδιοκτήτη του Ξενοδοχείου “Κρυστάλλ Παλλάς” στην Κωνσταντινούπολη. Διέθετε 160 δωμάτια. 

Στην περίοδο των Βαλκανικών πολέμων το ξενοδοχείο μετατράπηκε σε Ναυτικό Νοσοκομείο, ενώ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τους κατακτητές και στη συνέχεια βομβαρδίστηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να παραμείνει μόνο το ισόγειο.  

Το ισόγειο του ξενοδοχείου, το οποίο διατηρήθηκε, έγινε νυχτερινό κέντρο με την επωνυμία “ΣΙΝΙΚΟΝ” ενώ αργότερα μετονομάσθηκε σε «Studio 254». Τελικά, κατεδαφίστηκε ολοσχερώς το 1994. Στη τοποθεσία του σήμερα βρίσκεται συγκρότημα πολυκατοικιών και το Νοσοκομείο Metropolitan. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Αθήνα
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Πειραιά
Γερμανικό Ζήτημα

μικρογραφία|333x333εσ|Σατιρική αναπαράσταση της αποτυχίας της Γερμανικής ενότητας με κάθε Γερμανικό κράτος να βλέπει τον εαυτό του με διαφορετικό τρόπο, 1848.
Ο όρος **Γερμανικό Ζήτημα** αφορά τις διαπραγματεύσεις κατά τον 19ο αιώνα, και ιδίως κατά την διάρκεια της Άνοιξης των Εθνών και των Γερμανικών Επαναστάσεων του 1848, σχετικά με τον καλύτερο τρόπο επίτευξης της ενοποίησης όλων ή των περισσότερων κρατών της Κεντρικής Ευρώπης όπου κατοικούσαν Γερμανοί. Από το Συνέδριο της Βιέννης το 1815 έως το 1866, υπήρχαν περίπου 37 ανεξάρτητα γερμανόφωνα κράτη εντός της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Η *Großdeutsche Lösung* («λύση της Μεγάλης Γερμανίας») ευνοούσε την ενοποίηση όλων των γερμανόφωνων λαών κάτω από ένα κράτος υπό την κυριαρχία της Αυστρίας. Παρόλα αυτά, πολυεθνικός χαρακτήρας της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και ο αυξανόμενος εθνικισμός των άλλων εθνοτήτων δεν επέτρεπε την πραγματοποίηση της «Μεγάλης Γερμανίας». Η *Kleindeutsche Lösung* («λύση της Μικρής Γερμανίας») επεδίωκε να ενώσει κυρίως τα βόρεια κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας υπό την ηγεμονία της Πρωσίας και δεν περιελάμβανε κανένα τμήμα της Αυστρίας (είτε τις γερμανοκατοικημένες περιοχές της, είτε τις περιοχές της όπου κυριαρχούσαν άλλες εθνοτικές ομάδες). Η πρόταση αυτή ευνοήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας και θα γίνει ο στόχος του για τις επόμενες δεκαετίες. 

Μετά την ήττα της Αυστρίας στον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο του 1866, η Πρωσία εξασφαλίζει την ηγεμονία της και προχωρά στην πραγματοποίηση της Μικρής Γερμανίας με την διάλυση της Γερμανικής Συνομοσπονδίας (η οποία περιελάμβανε τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας) και την ίδρυση της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας το 1866-67. Μετά τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870, ο Όττο βον Μπίσμαρκ καταφέρνει να ολοκληρώσει την Γερμανική ενοποίηση με την ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871, από την οποία εξαιρέθηκε η Αυστρία (πλέον Αυστροουγγαρία). Και τα δύο κινήματα (Μεγάλης και Μικρής Γερμανίας) ήταν μέρος του αυξανόμενου γερμανικού εθνικισμού και ρομαντισμού και βασίστηκαν επίσης σε παρόμοιες προσπάθειες για την δημιουργία ενιαίων εθνικών κρατών που μοιράζονταν μια κοινή εθνότητα και γλώσσα, όπως η Ενοποίηση της Ιταλίας από τον Οίκο της Σαβοΐας και η Σερβική Επανάσταση. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο όρος επαναπροσδιορίστηκε για να αναφέρεται σε ζητήματα που αφορούσαν τη διαίρεση και την επανένωση της Γερμανίας.

## Δείτε επίσης

* Αυστρο-Πρωσικός ανταγωνισμός
* Γερμανική ενοποίηση

## Παραπομπές


Κατηγορία:19ος αιώνας στη Γερμανία
Κατηγορία:Εθνικά ζητήματα
Κατηγορία:Σχέσεις Αυστρίας-Πρωσίας
Ακκουασάντα Τέρμε

Το **Ακκουασάντα Τέρμε** (ιταλικά: *Acquasanta Terme*) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Λιμνία

Τα **Λιμνία** ήταν η δυτικότερη υποδιαίρεση της μεσαιωνικής αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος, αποτελούμενη από τη νότια ακτογραμμή του Ευξείνου Πόντου γύρω από τις εκβολές του ποταμού Ίρις.

Ο Άντονι Μπράιερ εντοπίζει την προέλευσή τους σε μια βυζαντινή βάση εφοδιασμού ονόματι Κίντη, που χρησιμοποιήθηκε από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνό στο χειμερινό ηλιοστάσιο του 1140. Τον επόμενο αιώνα, «τελικά έγινε το οχυρό των Τραπεζουντίων των Λιμνίων, με μια έδρα και δεκατρία αυτοκρατορικά φρούρια· φαίνεται στους λιμενοδείκτες μέχρι τον δέκατο έκτο αιώνα.» Το 1297 πέθανε ο Τραπεζούντιος Αυτοκράτωρ Ιωάννης Β΄ Μέγας Κομνηνός ενώ ευρίσκετο στα Λιμνία. Το 1317, σύμφωνα με τον Μπράιερ, αν και «ήταν ο τελευταίος και ταπεινότερος από τους βοηθούς επισκόπους της Αμάσειας οι επίσκοποί της ανέλαβαν τα μητροπολιτικά δικαιώματα της ηπειρωτικής πόλης». Από την άλλη, ο Σπυρίδων Βρυώνης εξηγεί ότι ο μητροπολίτης Αμασείας, ένας Κάλλιστος, ο οποίος είχε διοριστεί να καλύψει μια μακρόχρονη κενή θέση το 1315, δεν μπόρεσε να εισέλθει στην έδρα του και το 1317 ένα συνοδικό διάταγμα τον όρισε να διαμείνει στα Λιμνία «μέχρι να βελτιωθούν οι συνθήκες και οι Τούρκοι να του επιτρέψουν να εισέλθει στην Αμάσεια».

Το 1384 γίνεται η ακροτελεύτια αναφορά σε επίσκοπο Λιμνίων: σωζόμενο έγγραφο αναφέρει ότι ο επίσκοπος έλαβε εντολή να αναλάβει τη διοίκηση της Αμάσειας διότι ο μητροπολίτης δεν μπορούσε να εισέλθει στην επικράτεια. Το 1386 τον τζελεπή Τατζεντίν, εμίρη των Λιμνίων, διαδέχθηκε ο υιός του, Αλταμούρ. Μεταξύ των δύο ημερομηνιών, τα Λιμνία ξέφυγαν αμετάκλητα από τον έλεγχο των Τραπεζουντίων και κατέστησαν κτήση των Τουρκομάνων. Η τελευταία τους αναφορά είναι το 1580, στον χάρτη του Ορτέλιους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Τουρκίας
Λίμνη Σαμπλαίν

Η **λίμνη Σαμπλαίν** (γαλλικά: *Lac Champlain*), επίσης αναφερόμενη ως **λίμνη Τσάμπλεϊν** (αγγλικά: *Lake Champlain*), είναι λίμνη στην Βόρειο Αμερική και αποτελεί φυσικό σύνορο μεταξύ των πολιτειών του Βερμόντ και της Νέας Υόρκης. Εκτείνεται και εντός των ορίων του Καναδά, στην επαρχία Κεμπέκ. 

Καταλαμβάνει συνολικό εμβαδόν 1127 τχλμ υδάτινης περιοχής και 142 τχλμ νησιών. Το μέγιστο πλάτος της είναι 23χλμ.

Έλαβε το όνομά της από τον Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν, κυβερνήτη του Καναδά στις αρχές του 17ου αιώνα ο οποίος την ανακάλυψε με τους στρατιώτες του το 1609 όταν εκστράτευσε κατά των Ινδιάνων της περιοχής. 

Στις 11 Οκτωβρίου του 1776, κατά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ  στην νήσο Βαλκούρ εντός της λίμνης, δόθηκε η πρώτη ναυμαχία μεταξύ Βρετανών και Αμερικανών. 


Lake Champlain by Sentinel-2.jpg|Δορυφορική φωτογραφία της λίμνης από την διαστημική αποστολή Sentinel-2
Lake_Champlain,_Vermont.jpg|Η λίμνη Τσάμπλεϊν στο σημείο της πόλης Σάρλτοτ (Charlotte) του  Βερμόντ


## Παραπομπές


Σαμπλαιν
Σαμπλαιν
Κέμι

Το **Κέμι** είναι πόλη της Φινλανδίας, στην επαρχία της Λαπωνίας, χτισμένη στις εκβολές του ποταμού Κεμιγιόκι, στον Βοθνικό κόλπο.

Βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη Τόρνιο και στα σύνορα με τη Σουηδία. Απέχει 105 χιλιόμετρα από το Όουλου προς τα νότια και α117 χιλιόμετρα από το Ροβανιέμι στα βορειοανατολικά. Ιδρύθηκε το 1869 με διάταγμα του αυτοκράτορα Αλεξάνδρου Β' της Ρωσίας λόγω της γειτνίασής του με ένα λιμάνι βαθέων υδάτων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας
Βάλαροι

Οι **Βάλαροι** ήταν μία από τις τρεις εθνικές εθνικές ομάδες στην Σαρδηνία που αποτελούσαν τον Νουραγικό πολιτισμό την 2η χιλιετία π.Χ., οι άλλες δύο ήταν οι Κόρσοι και οι Ιλιείς. Ο Παυσανίας στο έργο του *"Ελλάδος Περιήγησις"* γράφει ότι οι Βάλαροι ήταν οι απόγονοι των Ιβήρων και Αφρικανών μισθοφόρων της Καρχηδόνας, σημειώνει επιπλέον ότι το *"Βάλαροι"* στην γλώσσα τους μεταφράζεται ως *"φυγάδες"*, όπως γράφει :

*"Πολλοί μισθοφόροι που υπηρετούσαν στον στρατό της Καρχηδόνας Λίβυοι ή Ίβηρες συγκρούστηκαν για την διανομή των λαφύρων και δραπέτευσαν στα ορεινά της Σαρδηνίας, το όνομα Μπαλάρι στην Κυρηναική γλώσσα μεταφράζεται ως δραπέτες ή φυγάδες"*

Ο ιστορικός Σαλλούστιος έγραψε ότι πιθανότατα η καταγωγή τους ήταν από τον οικισμό Πάλλας στην νότιο Κορσική. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Τζοβάνι Ούγκας το πρώτο κύμα ήταν ο Πολιτισμός του Λάγυνου, εγκαταστάθηκε στο νησί την Χαλκολιθική εποχή από Φραγκο-Ιβηρικούς πληθυσμούς που ζούσαν και στις Βαλεαρίδες. Το όνομα τους σχετίζεται με τον Μπάλαρο, αρχηγό στους Ουέττονες που ζούσαν στην Ιβηρική. Σύμφωνα με τον Ούγκας την Νουραγική εποχή οι Βάλαροι ζούσαν στο βορειοδυτικό μέρος του νησιού, βόρεια από τον ποταμό Τίρσο. Οι Ιλιείς κύριοι φορείς του Νουραγικού πολιτισμού που σχετίζονται με τους Σερντέν κατοικούσαν νότια του ποταμού, οι Κορσί κατοικούσαν στο βορειονατολικό άκρο, στο όρος Λιμπάρα απέναντι από την γειτονική νήσο Κορσική. Όταν κατέλαβαν την Σαρδηνία η Αρχαία Καρχηδόνα και η Ρωμαϊκή Δημοκρατία πολλοί από τους Βάλαροι μαζί με τους Ιλιείς αντιστάθηκαν σκληρά στους κατακτητές και αποσύρθηκαν στα ορεινά. Οι Βάλαροι και οι Ιλιείς γνώρισαν ωστόσο την συντριβή από τις λεγεώνες του Ρωμαίου στρατηγού Τιβέριου Γράκχου (177 π.Χ.), όπως γράφει ο Τίτος Λίβιος:

*"Οι Ιλιείς ενισχυμένοι με τους Βάλαροι επιτέθηκαν στην επαρχία ενώ βρισκόταν σε ειρήνη, δεν μπορούσε να αντισταθεί επειδή ο στρατός τους είχε εξασθενήσει σημαντικά και πολλοί είχαν πεθάνει από τον λιμό"*.

Ο Στράβων στο έργο του Γεωγραφικά τους καταγράφει σαν μία από τις τέσσερεις *"ορεινές φυλές"* που λεηλατούσαν τις Ιταλικές ακτές.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Ugas, Giovanni (2005). L'Alba dei Nuraghi. Cagliari: Fabula editrice.

Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Σαρδηνίας
NGC 560

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 560** είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Εκτιμάται πως απέχει περίπου 250 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και ότι έχει διάμετρο περίπου 150 χιλιάδων ετών φωτός. Ανήκει επίσης στο σμήνος γαλαξιών Abell 194. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) την 1η Οκτωβρίου 1785.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός)
0560
05430
01036
+00-04-151
Τζέικ Γουέσλι Ρότζερς

Ο **Τζέικ Γουέσλι Ρότζερς** (*Jake Wesley Rogers*, γενν. 19 Δεκεμβρίου 1996) είναι Αμερικάνος τραγουδιστής και στιχουργός.

## Βιογραφία
Μεγάλωσε στο Σπρίνγκφιλντ, Μιζούρι, όπου έμαθε να παίζει κιθάρα σε ηλικία 6 ετών και άρχισε να παίζει πιάνο και εκπαίδευση φωνής σε ηλικία 12 ετών. Άρχισε να παίζει σε θεατρικές παραγωγές στην 5η δημοτικού και να γράφει τραγούδια αμέσως μετά. Σε νεαρή ηλικία παρακολούθησε διαμορφωτικές συναυλίες για καλλιτέχνες όπως η Lady Gaga και η Νέλι Φουρτάντο. Βγήκε ως Γκέι στην 6η δημοτικού, και παρόλο που η οικογένειά του ήταν υποστηρικτική, ένιωθε ότι έπρεπε να κρύψει τον προσανατολισμό του λόγω του πολιτιστικού κλίματος στη γενέτειρά του.

Ο Ρότζερς μετακόμισε στο Νάσβιλ, Τενεσί σε ηλικία 18 ετών για να σπουδάσει σύνθεση τραγουδιών στο Πανεπιστήμιο Μπέλμοντ. Αποφοίτησε το 2018.

## Δισκογραφία
### ΕΠ
* *Evergreen* (2017)
* *Spiritual* (2019)
* *Pluto* (2021)
* *LOVE* (2022)

### Μονό άλμπουμ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*www.jakewesleyrogers.com
*Τζέικ Γουέσλι Ρότζερς στο IMDb
*Τζέικ Γουέσλι Ρότζερς στο Facebook
*Τζέικ Γουέσλι Ρότζερς στο Instagram
*Τζέικ Γουέσλι Ρότζερς στο Twitter
*Τζέικ Γουέσλι Ρότζερς στο YouTube
*Τζέικ Γουέσλι Ρότζερς στο Spotify

Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Κατηγορία:Αμερικανοί
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Τζον Αρντόιν

Ο **Τζον Αρντόιν** (, 8 Ιανουαρίου 1935 Λουιζιάνα – 18 Μαρτίου 2001 Κόστα Ρίκα), ήταν μουσικοκριτικός της εφημερίδας *The Dallas Morning News* για περισσότερα από 30 έτη. Τον συνέδεε φιλία με την επιφανή υψίφωνο Μαρίας Κάλλας, για την ζωή και το έργο της οποίας είχε ευρεία εγκυκλοπαιδική γνώση· συνέγραψε αρκετά βιβλία με θέμα τη μονωδό.

## Σταδιοδρομία
Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του, «το ραδιόφωνο ήταν ο πρώτος σημαντικός [τ]ου δίαυλος με όλο τον κόσμο». Κατά τον ίδιο, η ενασχόληση του με την όπερα ξεκίνησε στην ηλικία των 16 ετών.

Φοίτησε στο Πολιτειακό Κολέγιο Βορείου Τέξας και, έπειτα, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν. Απέκτησε πτυχίο στη σύνθεση και τη μουσική θεωρία. Εξέτισε τη στρατιωτική του θητεία στις Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ υπηρετώντας στην Ευρώπη. Επιστρέφοντας στην Αμερική, ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη σύνθεση, έχοντας εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη. Εργάστηκε ως αρχισυντάκτης του περιοδικού *Musical America* και, για κάποιο διάστημα, συνέγραφε τα συνοδευτικά κείμενα για τις συναυλίες της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης. Το 1966 προσελήφθη ως μουσικοκριτικός της εφημερίδας *The Dallas Morning News*, διατηρώντας αυτή τη θέση για περισσότερο από 3 δεκαετίες. 

Κατά τη δεκαετία του 1960 ανέπτυξε στενή φιλία με την υψίφωνο Μαρία Κάλλας, για τον βίο και την πολιτεία της οποίας είχε εκτενείς γνώσεις. Σύμφωνα με την εφημερίφα *[[The New York Times]]*, ο Αρντόιν «δεν επέτρεψε στη σχέση τους να επηρεάσει την κριτική του άποψη». Μάλιστα, η φιλία τους διεκόπη όταν εκείνος συνέγραψε μια αρνητική κριτική για κάποια εκ των εμφανίσεων της μονωδού κατά την παγκόσμια περιοδεία της το 1974. Παρόλα αυτά, ο Αρντόιν συνέχισε να ασχολείται με το έργο της, εκδίδοντας τα βιβλία του *Callas at Juilliard* (1988, επισκόπηση των σεμιναριακών μαθημάτων όπερας που παρέδωσε η Κάλλας στη Σχολή Τζούλιαρντ το 1971-1972) και *The Callas Legacy* (1997, δισκογραφία Κάλλας), δεκαετίες μετά τον θάνατο της μονωδού.

Το 1987 του απονεμήθηκε τίτλος Επίτιμου διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Βόρειου Τέξας για το έργο του στη μουσικοκριτική. Αποσύρθηκε από την *Dallas* *Morning News* το 1998 και εγκαταστάθηκε στο Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα. Πέθανε εκεί το 2001, από επιπλοκές κάποιου λεμφώματος.

## Εργογραφία
* *The Callas Legacy: The Complete Guide to Her Recordings on Compact Disc* (στα αγγλικά), Pompton Plains, NJ: Amadeus Press, Τέταρτη Έκδοση, 1995 .
* *Callas at Juilliard: The Master Classes*  (στα αγγλικά), Pompton Plains, NJ: Amadeus Press, 1984 
* John Ardoin, Gerald Fitzgerald, *Callas: the Art and the Life*  (στα αγγλικά), Νέα Υόρκη: Holt, Rinehart και Winston, 1974 
* *The Furtwängler Record* (στα αγγλικά), Pompton Plains, NJ: Amadeus Press, 1994  
* *Valery Gergiev and the Kirov: A Story of Survival* (στα αγγλικά), Pompton Plains, NJ: Amadeus Press, 2001 
* *The Stages of Menotti* (στα αγγλικά), Νέα Υόρκη: Doubleday, 1985 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κριτικοί της μουσικής
Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι
Π.Δ. 85/2022

Το **Π.Δ. 85/2022** (ΦΕΚ Ά 232) είναι Προεδρικό διάταγμα που φέρει τις υπογραφές των ΥΠΕΣ, Μάκη Βορίδη, ΥΠΕΠΘ, Νίκης Κεραμέως, ΑΝΥΠΟΙΚ, Θεοδώρου Σκυλακάκη και της ΠτΔ, Αικατερίνης Σακελλαροπούλου. Καθορίζει το προσοντολόγιο και κλαδολόγιο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αντιστοιχίζοντας και ενοποιώντας διαφόρους κλάδους του δημοσίου.

Η απόφαση για την υποβάθμιση των πτυχίων δραματικών και καλλιτεχνικών σχολών από ΤΕ που βρίσκονταν σε ΔΕ, που συνεπάγεται με αποδοχές ανειδίκευτου εργάτου, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από την πλειοψηφία του καλλιτεχνικού χώρου. Στις 4 Φεβρουαρίου 2023 φοιτητές και καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου προχώρησαν σε κατάληψη του χώρου προς ένδειξη διαμαρτυρίας. Στις 8 Φεβρουαρίου παραιτούνται όλοι οι διδάσκοντες της Σχολής και την επομένη της Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, ενώ είχε προηγηθεί κατάληψη στους χώρους της Σχολής και του Βασιλικού Θεάτρου. Ακολουθούν η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και η σχολή Θεάτρου ΑΠΘ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικοί Νόμοι