Αναγνωριστικός δορυφόρος

[δεξιά|μικρογραφία|275x275εσ| Αεροφωτογραφία του συγκροτήματος του [Οσάμα μπιν Λάντεν στην πακιστανική πόλη Αμποταμπάντ που έγινε από τη CIA.]]
δεξιά|μικρογραφία|Ένα μοντέλο ενός γερμανικού αναγνωριστικού δορυφόρου SAR-Lupe μέσα σε έναν πύραυλο Cosmos-3M.
Ένας **αναγνωριστικός δορυφόρος** ή **δορυφόρος πληροφοριών** (συνήθως, αν και ανεπίσημα, αναφέρεται ως **κατασκοπευτικός δορυφόρος** ) είναι ένας δορυφόρος παρατήρησης της Γης ή δορυφόρος επικοινωνιών που αναπτύσσεται για στρατιωτικές εφαρμογές ή εφαρμογές πληροφοριών.

Ο τύπος πρώτης γενιάς (δηλαδή του Corona  και του Zenit) τράβηξε φωτογραφίες, στη συνέχεια εκτόξευσε κάψουλες φωτογραφικού φιλμ που θα κατέβαινε πίσω στην ατμόσφαιρα της Γης. Οι κάψουλες του Corona ανακτήθηκαν στον αέρα καθώς επέπλεαν με αλεξίπτωτα. Αργότερα, τα διαστημόπλοια διέθεταν συστήματα ψηφιακής απεικόνισης και κατέβασαν τις φωτογραφίες μέσω κρυπτογραφημένων ραδιοζεύξεων.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι περισσότερες διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με τους δορυφόρους αναγνώρισης είναι σε προγράμματα που υπήρχαν μέχρι το 1972, καθώς αυτές οι πληροφορίες έχουν αποχαρακτηριστεί λόγω της ηλικίας τους. Ορισμένες πληροφορίες σχετικά με προγράμματα πριν από αυτό το χρονικό διάστημα εξακολουθούν να είναι διαβαθμισμένες πληροφορίες και ένας μικρός όγκος πληροφοριών είναι διαθέσιμος για τις επόμενες αποστολές.

Μερικές ενημερωμένες δορυφορικές φωτογραφίες αναγνώρισης έχουν αποχαρακτηριστεί κατά καιρούς ή έχουν διαρρεύσει, όπως στην περίπτωση των φωτογραφιών KH-11 που στάλθηκαν στο *Jane's Defense Weekly* το 1984, ή του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ που ανέβασε στο Twitter μια διαβαθμισμένη φωτογραφία των συνεπειών μιας αποτυχημένης δοκιμής του ιρανικού πυραύλου 99.

## Ιστορία
Στις 16 Μαρτίου 1955, η Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών διέταξε επίσημα την ανάπτυξη ενός προηγμένου δορυφόρου αναγνώρισης για την παροχή συνεχούς επιτήρησης «προεπιλεγμένων περιοχών της Γης» προκειμένου «να προσδιοριστεί η κατάσταση της πολεμικής ικανότητας ενός πιθανού εχθρού».

Στα μέσα του τέλους της δεκαετίας του 1950, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Σοβιετική Ένωση ενδιαφέρθηκαν για τους δορυφόρους αναγνώρισης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν το πρόγραμμα CORONA, το οποίο περιλάμβανε αρκετές σειρές εκτοξεύσεων που ξεκινούσαν το 1959 και ολοκληρώθηκαν το 72. Αυτό το πρόγραμμα τέθηκε ως προτεραιότητα για τη φωτογράφιση απαγορευμένων περιοχών, την αντικατάσταση του Lockheed U-2 και λόγω της δημόσιας ανησυχίας για ένα τεχνολογικό χάσμα μεταξύ της Δύσης και της Σοβιετικής Ένωσης. Επιταχύνθηκε σημαντικά μετά τη εκτόξευση ενός U-2 το 1960.

Εν τω μεταξύ, στη Σοβιετική Ένωση, ένα διάταγμα που εξουσιοδότησε την ανάπτυξη του sputnik προφανώς επέτρεπε ένα πρόγραμμα για έναν δορυφόρο που θα χρησιμοποιηθεί για αναγνώριση φωτογραφιών. Αυτό το σχέδιο εξελίχθηκε στο Vostok, ενώ μια άλλη έκδοση έγινε η Zenit, που ήταν ένας μη επανδρωμένος δορυφόρος αναγνώρισης. Η Zenit εκτοξεύτηκε από το 1961 έως το 1994, ωστόσο η τελευταία πτήση το 1994 ήταν ως δοκιμαστικό ωφέλιμο φορτίο.

Τόσο οι δορυφόροι CORONA όσο και οι δορυφόροι Zenit έπρεπε να ανακτηθούν προκειμένου να έχουν πρόσβαση στο χρησιμοποιημένο φιλμ, κάτι που τους κάνει να διαφέρουν από τους μελλοντικούς δορυφόρους αναγνώρισης που θα μπορούσαν να μεταδώσουν φωτογραφίες χωρίς να επιστρέψουν φιλμ στη γη.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Δορυφόροι
Κατηγορία:Κατασκοπεία