open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Τόξο (όπλο)

μικρογραφία|Σύγχρονη ανακατασκευή ιστορικού σύνθετου τόξου, με υαλονήματα και ξύλο.
[μικρογραφία|δεξιά|200px|Τόξο και [φαρέτρα.]]
Το **τόξο** είναι αρχαίο όπλο που αποτελείται από μια βέργα, στις άκρες της οποίας είναι δεμένη μια χορδή από σχοινί ή νεύρο. Η χορδή τεντώνεται και απελευθερώνεται απότομα την κατάλληλη στιγμή, δίνοντας βίαιη ώθηση στο βέλος, που το κάνει να πετάξει προς τον στόχο. Η δυναμική ενέργεια από το τέντωμα της χορδής μεταβιβάζεται κατά τη σύντομη απελευθέρωση της χορδής στο βέλος. Το τόξο κατασκευάζεται συνήθως από ξύλο καρυδιάς, φτελιάς ή μπαμπού, αλλά και από μέταλλο ή κέρατο (σύνθετο τόξο). Το μήκος του είναι 1 - 2,60 μέτρα, ανάλογα με τους λαούς, την εποχή και τη χρήση του. Το κυνηγετικό τόξο ξεπερνούσε συνήθως τα 2 μέτρα, ενώ το πολεμικό είχε μήκος περίπου 1,70 μέτρα. Η βολή μπορεί να ξεπεράσει τα 200 μέτρα σε απόσταση, με μέγιστο τα 650.

Αν εξαιρέσουμε το ακόντιο, το τόξο είναι το αρχαιότερο όπλο και χρονολογείται από την προϊστορική εποχή. Στην αρχαιότητα ήταν πολύ διαδεδομένο ως πολεμικό όπλο, κυρίως στους ανατολικούς λαούς, σε πολλούς από τους οποίους ήταν κύριο όπλο, ενώ οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν πιο πολύ δόρατα (με εξαίρεση τους Κρήτες) και οι Ρωμαίοι πιο πολύ τα ακόντια και τα ξίφη, αφήνοντας τους τοξότες συνήθως σε βοηθητικό ρόλο. Ενδείξεις για την χρήση τόξου ως πολεμικού όπλου στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο έχουμε ήδη από την Πρώιμη εποχή του Χαλκού. Μινωίτες και Μυκηναίοι χρησιμοποιούσαν σύνθετα τόξα σε εκτεταμένη βάση . Το τόξο ως όπλο ακολούθησε μια πτωτική πορεία χρήσης μετά την πτώση των Ανακτορικών Βασιλείων της Ελλάδος και κατα την Γεωμετρική εποχή, ενώ η χρήση του ανέκαμψε με την εμφάνιση των Σκυθών στον Ελληνικό χώρο κατά τον 8ο αιώνα. π.Χ. Τόξα Ελληνικού, Σκυθικού και Περσικού τύπου συναντώνται σε σειρά παραστάσεων Αγγείων της Ύστερης Αρχαϊκής και Πρώιμης Κλασσικής περιόδου.

Η χρήση του τόξου ως κοινό πολεμικό όπλο συνεχίστηκε μέχρι τον Μεσαίωνα, όπου οι ομάδες τοξοτών θεωρούνταν το "πυροβολικό" της εποχής. Άρχισε να αχρηστεύεται τον 14o αιώνα με την εμφάνιση της πυρίτιδας και εξαφανίστηκε κατά το πρώτο μισό του 15ου.

Το τόξο χρησιμοποιείται ακόμα, από πρωτόγονους λαούς που το κατασκευάζουν από μακρύ ξύλο μπαμπού με κύριο σκοπό το κυνήγι και σε μερικές περιπτώσεις από τις ειδικές δυνάμεις, κάποτε στην παραλλαγή της βαλλίστρας. Επίσης χρησιμοποιείται από αθλητές καθώς η τοξοβολία αποτελεί Ολυμπιακό αγώνισμα.

## Πηγές
* Σπύρος Μπάκας, "Composite Bows in Minoan And Mycenaean Warfare", Archaeological Journal "Syndesmoi", University of Catania, *Sympozjum Egejskie. Proceedings of The 2nd Students’ Conference in Aegean Archaeology: Methods – Researches – Perspective, Institute of Archaeology, University of Warsaw, Poland*, April 25th, 2014.pp 9-15 ISBN 979-12-200-0472-5
* Στρατιωτική Ιστορία: Τεχνικές Μάχης στον Αρχαίο Κόσμο 3000 π.Χ.-500 μ.Χ.: Δημήτρης Γεδεών: Εκδόσεις Σαββάλας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://web.archive.org/web/20061222204006/http://www.atarn.org/frameindex.htm

Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά όπλα
Κατηγορία:Όπλα
Στοματικό σεξ

[thumb|200px|[Πεολειχία: Ερεθισμός του πέους με το στόμα]]

[thumb|200px|Αιδοιολειχία από τοιχογραφία στην [Πομπηία]]

**Στοματικό σεξ** ονομάζονται οι σεξουαλικές πράξεις στις οποίες χρησιμοποιείται το στόμα και η γλώσσα ως μέσο ερεθισμού των γεννητικών οργάνων.

Στην περίπτωση ερεθισμού ανδρικού γεννητικού οργάνου, το στοματικό σεξ ονομάζεται πεολειχία. Στην περίπτωση ερεθισμού αιδοίου με τη γλώσσα και τα χείλη, το στοματικό σεξ ονομάζεται αιδοιολειχία (από το αρχαίο ρήμα *λείχω*, που σημαίνει «γλείφω»).

Ταυτόχρονη πεολειχία και αιδοιολειχία, ονομάζεται «εξήντα εννέα», επειδή η στάση των σωμάτων θυμίζει τον αριθμό 69. Το «εξήντα εννέα» μπορεί να συμβεί και με πεολειχία μεταξύ ανδρών και αιδοιολειχία μεταξύ γυναικών, αν πρόκειται για ομοφυλοφιλική και λεσβιακή αντίστοιχα συνεύρεση.

Ένα χαρακτηριστικό του στοματικού σεξ είναι ότι μπορεί κανείς να αποφύγει τη σύλληψη όταν μια εγκυμοσύνη είναι ανεπιθύμητη, χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει κάποιο μέσο αντισύλληψης, εφόσον δεν εισχωρεί σπέρμα στον κόλπο. Αντιθέτως με το στοματικό σεξ χωρίς προφυλάξεις δεν αποφεύγεται η μετάδοση σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων.

Το στοματικό σεξ χρησιμεύει και για προκαταρκτικό ερωτικό παιχνίδι.

## Άλλα ζώα
[thumb|right|Οι θηλυκές νυχτερίδες κάνουν [πεολειξία για να αυξήσουν το χρόνο ζευγαρώματος. Αυτό το είδος είναι το μόνο μη πρωτεύον που εκδηλώνει αυτή τη συμπεριφορά]]
Το στοματικό σεξ έχει παρατηρηθεί στο ζωικό βασίλειο μεταξύ πολλών ειδών. Έχει προταθεί ότι υπάρχει ένα εξελικτικό πλεονέκτημα λόγω της τάσης των πρωτευόντων, των μη πρωτευόντων και των ανθρώπων να έχουν στοματικό σεξ. Στοματικό σεξ, τουλάχιστον πεολειξία, υπάρχει επίσης μεταξύ των φρουτοφάγων νυχτερίδων του είδους *Cynopterus sphinx*· έχει παρατηρηθεί όταν οι νυχτερίδες ζευγαρώνουν. Αυτά τα ζευγάρια νυχτερίδας περνούν περισσότερο χρόνο ζευγαρώνοντας αν το θηλυκό γλείφει το αρσενικό παρά εάν δεν το κάνει.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σεξολογία
Κατηγορία:Στάσεις στο σεξ
Κατηγορία:Στοματικός ερωτισμός
Οϊτίν

Το **Οϊτίν** (γερμανικά: *Eutin*) αποτελεί με 17.213 κάτοικους τοπικό κέντρο του ανατολικού Χόλσταϊν στο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (*Schleswig-Holstein*) της Γερμανίας. 
Το πρώην σλαβικό Ούτιν (*Utin*) κατακτήθηκε στο 12ο αιώνα από ολλανδούς αποίκους. Το 1156 το Οϊτίν απέκτησε δικαίωμα αγοράς (Marktrecht). Τα δικαιώματα πόλης χορηγήθηκαν στο Οϊτίν το 1257. Αργότερα η πόλη έγινε έδρα της επισκοπής του Λύμπεκ, καθώς ότι το Λύμπεκ ήταν πλέον αυτοκρατορική ελεύθερη πόλη. Το 1803 έγινε μέρος του δουκάτου του Όλντενμπουργκ.

Στο κέντρο της πόλης επικρατεί χαρακτηριστική αρχιτεκτονική του 18ου αιώνα. Σε αυτή την περίοδο το Οϊτίν ήταν πολιτιστικό κέντρο του γερμανικού βορρά και τόπος κατοικίας πολλών ποιητών. Το διασημότερο πρόσωπο της πόλης είναι ο μεταφραστής της ομηρικής Οδύσσειας και Ιλιάδας στα γερμανικά Γιόχαν Χάινριχ Φος (Johann Heinrich Voss). Στην πόλη γεννήθηκαν ο συνθέτης Καρλ Μαρία φον Βέμπερ (Carl Maria von Weber), ο μαθηματικός Νικόλαος Μερκάτωρ και ο Ιούλιος Σμιτ Διευθυντής του Αστεροσκοπείου Αθηνών.

## Εκδηλώσεις
Μια φόρα το χρόνο διοργανώνεται στον κήπο του κάστρου το *Φεστιβάλ του Οϊτίν* *(Eutiner Festspiele)* εις μνήμην του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ, με όπερες, οπερέτες και κονσέρτα, εκ των οποίων τουλάχιστον ένα είναι του Βέμπερ. Στις 43 παραστάσεις έρχονται πάνω από 40.000 επισκέπτες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* http://www.eutiner-festspiele.de/ Το φεστιβάλ της Οϊτίν 
* http://www.eutin.de

Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας
Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Δημοσθένης Ζαδές

Ο **Δημοσθένης Ζαδές** (1918 - 14 Ιουλίου 1997) ήταν Έλληνας λόγιος και ποιητής. Γεννήθηκε το 1918 στην Κυπαρισσία. Το 1950 εξέδωσε την πρώτη του συλλογή με τον τίτλο *«Χθεσινά στόματα»*. Το 1952 η συλλογή του *«Πορεία προς το φως»* έλαβε το Α' Βραβείο στο Φιλαδέλφειο Διαγωνισμό. Επίσης από τους λογοτέχνες του Καΐρου έτυχαν βραβείων οι συλλογές του *«Δρασκελώντας τ΄ αστέρια»* και *«Το έπαθλον»*, η δε συλλογή του *«Μυστικές φωνές»* έλαβε έπαινο από διαγωνισμό του περιοδικού *«Μορφές»* της Θεσσαλονίκης. Πολλοί στίχοι των συλλογών του μεταφράσθηκαν στη γαλλική και τουρκική γλώσσα. Απεβίωσε στις 14 Ιουλίου του 1997.

## Εργογραφία
* " Κάτω εκεί στους Κορσεούς " :Νουβέλα Τυπ. Μαυρίδη, 1958
* " Γλαροφωλιές στη Φύμαινα " :Νουβέλα Τυπ. Μαυρίδη, 1960
* *Τό ἀγώνισμα τοῦ τόξου: (Θεατρικό σέ τρεῖς εἰκόνες)*, 1973 
* *Τοῦτο τό καλοκαίρι: Νουβέλα*, Τυπ. Στ. Βεντούρα, 1974 
* *Ἀλβανική ραψωδία, τό βιβλίο τῆς εἰρήνης: Μυθιστόρημα//, Νέα Σκέψη, 1975 
* *Γιά σμέρνες.. : Διηγήματα*, Ἑστία, 1977 
* *Ἀρίστος Σταθόπουλος: Ἓνας νεοέλληνας κλασσικός ποιητής καί πεζογράφος τῆς Τριφυλίας: Ἡ ζωή καί τό ἕργο του: Μελέτη*, Ἑστία, 1978 
* *Ἡ παρασημοφορία: Ποιήματα*, Τριφυλιακή Ἑστία, 1980 
* *Κυπαρισσία: Ἐλεγεῖο*, Τριφυλιακή Ἑστία, 1981 
* *Στη θέση του άλλου: Νουβέλα'', Τριφυλιακή Εστία, 1983
* Ο Βαβύλας και άλλα διηγήματα- Απο τον πόλεμο και τη κατοχη,1990

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 20ου αιώνα
Ασημάκης Θ. Ζαΐμης

Ο **Ασημάκης Ζαΐμης** (1867 - 1951), γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων, υπήρξε Έλληνας πολιτικός και Διευθυντής του Ελληνικού Μονοπωλίου.

Ήταν γιος του Θρασύβουλου Ζαΐμη και της Ελένης Μουρούζη. Αδελφός του ήταν ο Αλέξανδρος Ζαΐμης. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Καλαβρύτων. Για πολλά χρόνια υπήρξε Γενικός Διευθυντής των μονοπωλίων του Κράτους για τα οποία κατά γενική ομολογία της εποχής, του αναγνώρισαν την κατά υποδειγματικό τρόπο οργάνωση και λειτουργία τους.

Νυμφεύτηκε τη Λουκία Νέγρη, κόρη του Φωκίωνος Νέγρη υπουργού και προέδορυ της Ακαδημίας αθηνών και είχε τέκνα:
* Θρασύβουλος Α. Ζαΐμης αντιστράτηγος.
* Φωκίων Ζαΐμης υπουργός.
** Ανδρέας Φ. Ζαΐμης υφυπουργός.

## Πηγές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ασημάκης Ζαΐμης στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων
Ασημακης
Τόσκα

Η **Τόσκα** (Γαλλικά:La Tosca) είναι δράμα σε πέντε πράξεις του Βικτοριέν Σαρντού, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 24 Νοεμβρίου 1887 στο θέατρο δίπλα στην Porte Saint-Martin στο Παρίσι, από την Σάρα Μπερνάρ.
## Ιστορικό του έργου
Όταν ξεκίνησε τη συγγραφή του έργου ο Σαρντού βρισκόταν στο ζενίθ της καριέρας του και αυτό σήμαινε ότι είχε και ορκισμένους εχθρούς, που έκαναν τα πάντα για να τον εκθέσουν στα μάτια του κοινού. Πριν ακόμη ανέβει το έργο ο Σαρντού κατηγορήθηκε για λογοκλοπή, με αβάσιμους ισχυρισμούς. Οι αντίπαλοι του προσπάθησαν στη συνέχεια να μποϊκοτάρουν την πρώτη παράσταση με οργανωμένα γιουχαΐσματα. Αλλά και αυτό απέτυχε αφού η μεγάλη πλειοψηφία του κοινού, με βροντερό χειροκρότημα, κατέπνιξε τα γιουχαΐσματα. Την επόμενη μέρα ορισμένοι κριτικοί, εχθρικοί προς τον Σαρντού, συνέτριψαν το δράμα στις κριτικές τους, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την επιτυχία του έργου στη Γαλλία και διεθνώς.

Ο Σαρντού έγραψε δυο ρομαντικά μελοδράματα, τα δυο σημαντικότερα ήταν η *Φαιδώρα* (1882) και η *Τόσκα*, και τα δυο γράφτηκαν για τη Σάρα Μπερνάρ, τέλεια ερμηνεύτρια στους ρόλους αυτούς. Το έργο διαδραματίζεται στη Ρώμη του δέκατου ένατου αιώνα την εποχή της μάχης του Μαρένγκο. Ο συγγραφέας προσφέρει μια λεπτομερή περιγραφή του ιστορικού υπόβαθρου, χωρίς να παραμελεί καμία λεπτομέρεια μέσα από τους διαλόγους των χαρακτήρων. Τα έργα του Σαρντού γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους, αλλά δεν έχουν αντέξει στο πέρασμα του χρόνου. Μόνο η *Τόσκα* δοξάστηκε, από τη στιγμή που έγινε όπερα από τον Τζάκομο Πουτσίνι.

## Υπόθεση
Η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται τον Ιούνιο του 1800. Ο ζωγράφος Μάριο Καβαραντόσσι, εραστής της διάσημης αοιδού Τόσκα, με την κατηγορία ότι παρείχε άσυλο σε κάποιον δραπέτη, κατά διαταγή του Διευθυντή της Αστυνομίας Σκάρπια, συλλαμβάνεται και ρίχνεται στη φυλακή μέχρι την εις θάνατο καταδίκη του. Την παραμονή της εκτέλεσης η Τόσκα εκλιπαρεί τον διοικητή της Αστυνομίας να του χαρίσει τη ζωή. Εκείνος την διαβεβαιώνει πως τα όπλα των ανδρών του εκτελεστικού θα γεμίζονταν απλώς με πυρίτιδα αντί σφαιρών, με την προϋπόθεση να του δοθεί. Εκείνη υποκρίνεται ότι δέχεται την πρόταση και μόλις εξασφαλίζει την έγγραφη άδεια εξόδου που θα εξασφάλιζε και τη φυγή της με τον Μάριο φονεύει με ένα εγχειρίδιο τον Σκάρπια. Τελικά όμως ο Μάριο κατά την εκτέλεση πέφτει νεκρός από τα αληθινά πυρά του εκτελεστικού αποσπάσματος και η Τόσκα έξαλλη και απελπισμένη πέφτει στον Τίβερη.
 
## Από το θέατρο στην όπερα
Η *Τόσκα* υπήρξε μια μεγάλη θεατρική επιτυχία σε όλη την Ευρώπη. Με βάση το δράμα του Σαρντού οι Τζακόζα και Ίλικα έγραψαν το λιμπρέτο και ο Τζάκομο Πουτσίνι συνέθεσε την μουσική της όπερας Τόσκα, σε τρεις πράξεις, η οποία ανέβηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Κοστάντσι της Ρώμης στις 14 Ιανουαρίου του 1900. Πολύ αργότερα ως εξαιρετική ερμηνεύτρια του πρωταγωνιστικού ρόλου αναδείχθηκε η Ελληνίδα Μαρία Κάλλας.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Il 1800 fra storia vera e storia reinventata da Victorien Sardou, Περιγραφή της έκθεσης αφιερωμένης στην ''Τόσκα'',Tosca 1800 1900 2000
*TOSCA, ταινία του 1942

Κατηγορία:Θέατρο στη Γαλλία
Οι Ουγενότοι (όπερα)

**Οι Ουγενότοι** αποτελούν τίτλο όπερας σε πέντε πράξεις σε γαλλικό κείμενο του Ε. Σκριμπ και του Ε. Ντεσάν και μουσική του Γερμανού συνθέτη Τζάκομο Μέγιερμπεερ, η οποία πρωτοανέβηκε στην Όπερα των Παρισίων το 1836.

Το δράμα εκτυλίσσεται περί το 1572 και στρέφεται γύρω από τους έρωτες του Ραούλ ντε Νανζίς και της Βαλεντίνης ή Βελεντίνης ντε Σαιν Μπριζ κόμισσας του Νεβέρ, στους διωγμούς των Ουγενότων και τις σφαγές κατά την Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου.

Η όπερα *Ουγενότοι* κατατάσσεται μεταξύ των καλλιτέρων του Γάλλου μουσουργού.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Ουγενότοι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Όπερες
Προφήτης (όπερα)

Ο **Προφήτης** (πρωτότυπος τίτλος *Le prophète*) είναι μελόδραμα σε πέντε πράξεις του Τζιάκομο Μάγερμπεερ, σε λιμπρέτο του Σκριμπ. Ανέβηκε για πρώτη φορά στην Όπερα των Παρισίων το 1849.

Η υπόθεση του έργου φέρνει στη σκηνή τους αγώνες των Αναβαπτιστών. Αυτοί παρατηρώντας την μεγάλη ομοιότητα του νεαρού Ιωάννη ντε Λέϋντε με την προσωπογραφία του Βασιλιά Δαυίδ, τον οποίον τιμούσαν ως προφήτη στη πόλη του Μύνστερ, πείθουν αυτόν να εμφανισθεί ως προφήτης αυτών υποσχόμενοι πως θα τον βοηθήσουν να εκδικηθεί τον Κόμη του Άρμπεταλ, ο οποίος και του είχε απαγάγει την μνηστή του Βέρθα.

Ο Ιωάννης καταλαμβάνει πράγματι την πόλη του Μύνστερ όπου βρισκόταν αιχμάλωτη η μνηστή του και χρείεται "προφήτης - άρχοντας" στον Ναό με μεγαλοπρεπή τελετή.

Η μητέρα του όμως αναγνωρίζει στο πρόσωπο του ψευδοπροφήτη τον γιο της, ο οποίος όμως προκειμένου να μην αποκαλυφθεί η πλαστοπροσωπία του αρνείται ν΄ αναγνωρίσει την μητέρα του. Κατόπιν οι ίδιοι οι οπαδοί του τον προδίδουν στη Βέρθα και εκείνη με την σειρά της ανακαλύπτοντας τα αδικήματα που είχε διαπράξει ο εκλεκτός της αυτοκτονεί με ένα εγχειρίδιο μπροστά στα μάτια του. Εκείνος τότε για να μη συλληφθεί ζωντανός ανατινάζει το ανάκτορο και βρίσκει τον θάνατο μαζί με τους προδότες του, που επρόκειτο να τον παραδώσουν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα
Δημήτριος Γερμίδης

Ο **Δημήτρης Γερμίδης** (1936 - 24 Νοεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας οικονομολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου & συγγραφέας.

Ήταν γιος του στρατηγού και συγγραφέα Άγγελου Γερμίδη. Σπούδασε οικονομικά στη Θεσσαλονίκη και το Παρίσι, όπου αναγορεύτηκε Docteur d'État στις οικονομικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού, στο οποίο διατέλεσε και καθηγητής. Επίσης διατέλεσε καθηγητής οικονομικών επιστημών σε διάφορα πανεπιστήμια του κόσμου όπως των Παρισίων, της Νικαίας, της Λιλ κ.α.

Κατα την περίοδο 1989-1991 χρημάτισε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τραπεζών (1989-1991) και εν συνεχεία πρέσβης της Ελλάδας στον OOΣA (1991-1994). Επίσης ήταν πρόεδρος του Forum του Διεθνούς Οργανισμού των Γαλλόφωνων στην Ελλάδα ενώ είχε εργαστεί στην παγκόσμια τράπεζα, στον Ο.Η.Ε. και στην UNESCO. Ο Δημήτριος Γερμίδης υπήρξε κάποτε υποψήφιος στόχος της τρομοκρατική οργάνωσης 17 Νοέμβρη.

Είχε γράψει πολλά επιστημονικά και λογοτεχνικά βιβλία μεταξύ των οποίων τα: *«International Banks and Financial Markets in Developing Countries»* (1984), *«Le transfert technologique par les firmes multinationales»* (1977), *«Stratégie Syndicale et Inflation dans les Sociétés Modernes»* (1970), *«Le Maghreb la France et l’enjeu technologique»* (1976), *«Πληθωρισμός και Συνδικάτα»* (1976), *«Διεθνής Τραπεζική»* (1981), *«Θύελλα στην Παγκοσμιοποίηση. Από το κραχ του 1987 στην εξαθλίωση της παγκοσμιοποίησης»* (2005), *«Περιπλάνηση»* (2005), *«Μια Ανθοδέσμη για τον Mίδα»* (2003) κ.α.  

Απεβίωσε στις 24 Νοεμβρίου του 2006. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά.

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Το **Σλέσβιχ-Χόλσταϊν** (, , κάτω γερμανικά: *Sleswig-Holsteen*, , φρισικά: *Slaswik-Holstiinj*) είναι το πιο βόρειο από τα 16 ομοσπονδιακά κρατίδια της Γερμανίας. Η έκτασή του είναι 15.776 τετρ. χλμ., έχει 2,8 εκ. κατοίκους και πρωτεύουσά του είναι το Κίελο. Βρίσκεται στη βάση της χερσονήσου της Γιουτλάνδης μεταξύ της θάλασσας της Βαλτικής και της Βόρειας Θάλασσας.

## Ιστορία
Το σημερινό κρατίδιο πρωτοκατοικήθηκε περίπου το 4000 π.Χ. Στο δυτικό μέρος βρίσκονται ευρήματα γερμανικών φύλων, ενώ στο ανατολικό Σλαβικών φύλων. Ο Καρλομάγνος καταπολέμησε μεταξύ του 768 και του 811 τις τοπικές φυλές. 

Το προηγούμενο δουκάτο του Χόλσταϊν αποτελεί το νότιο μέρος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, ενώ το Σλέσβιχ αποτελεί το βόρειο μέρος. Επίσης το δουκάτο Λάουενμπουργκ και η προηγούμενη ελεύθερη και χανσεατική πόλη Λύμπεκ στο νοτιοανατολικό σημείο του κρατιδίου είναι μέρος του σημερινού Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Το προηγούμενο δουκάτο Σλέσβιχ (γερμ: Schleswig, δανικά: Slesvig) ή Νότιας Γιουτλάνδης (γερμ: Herzogtum Schleswig/Südjütland, δανικά: Sønderjylland) έχει διαιρεθεί μεταξύ της Δανίας και της Γερμανίας το 1920.

Το 1987 κλονίστηκε η πολιτική της Γερμανίας με την αυτοκτονία (ή τη δολοφονία) του πρωθυπουργού του κρατιδίου, Ούβε Μπάρσελ.

## Γεωγραφία
Στο δυτικό μέρος του κρατιδίου υπάρχουν πεδινά με ουσιαστικά κανέναν λόφο. Τα Νησιά βόρειας Φρισίας, καθώς επίσης και σχεδόν όλη η ακτή Βόρειας Θάλασσας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν είναι εθνικό πάρκο (Nationalpark Schleswig - Holsteinisches Wattenmeer) που είναι το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο στην κεντρική Ευρώπη. Το μόνο σε διεθνή ύδατα νησί της Γερμανίας, το Χέλγκολαντ (Ελιγολάνδη), βρίσκεται απομακρυσμένο στη Βόρεια Θάλασσα. Η ακτή της θάλασσας της Βαλτικής στην ανατολή του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν χαρακτηρίζεται από τους κόλπους, τα φιόρδ και τις ακτές απότομων βράχων.

Μεγάλες πόλεις είναι η πρωτεύουσα Κίελο, η πολύ κοντά στα σύνορα Φλένσμπουρκ και η ιστορική Λυβέκκη.

## Πολιτική

### Πρωθυπουργοί

### Εκλογές

## Φωτογραφίες


Αρχείο:Beltringharder Koog 0067.JPG |Εγγειοβελτιωτικά έργα πίσω από το ανάχωμα "Koog Beltringharder" στη Δυτική Ακτή
Αρχείο:Eiderstedt Vollerwiek KAP Hoefe.jpg |Έλη στη χερσόνησο Άιντερστετ
Αρχείο:Eckernfoerde - Strand am Hafen - Juni 2005.jpg |Η παραλία του Εκερνφέρντε
Αρχείο:Freshly thatched roof (Westerland).jpg |Παραδοσιακό σπίτι με εμφανές τούβλο και στέγη από χόρτο (στο νησί Ζυλτ)
Αρχείο:Westerhever Leuchtturm.jpg|Φάρος στο Βεστερχέφερ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν



## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Φλένσμπουργκ

Το **Φλένσμπουργκ** (γερμανικά: *Flensburg*, δανικά: *Flensborg*, Κατοσαξονικά: *Flensborg*, Φρισιακά: *Flansborj*) είναι πόλη στο βόρειο  Σλέσβιχ-Χόλσταϊν της Γερμανίας. Το Φλένσμπουργκ είναι το κέντρο της περιοχής Νοτιου Σλέσβιχ (*Südschleswig*). Μετά από το Κίελο και Λίμπεκ είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Οι κοντινότερες μεγαλύτερες πόλεις είναι το Κίελο (69 χλμ νότια) και η Όντενσε (Odense) στη Δανία (92 χλμ βορειοανατολικά). Το Φλένσμπουργκ είναι η δεύτερη πιο βόρεια πόλη της Γερμανίας μετά από το Βέστερλαντ στο νησί Ζιλτ (Sylt) και βρίσκεται περίπου 7 χλμ από τα δανικά σύνορα.

Κατά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το Φλένσμπουργκ υπήρξε η έδρα της Γερμανικής Κυβέρνησης με επικεφαλής τον Ναύαρχο Καρλ Ντένιτς, τον οποίο ο Χίτλερ όρισε ως διάδοχό του μετά την αυτοκτονία του.

Στη Γερμανία το Φλένσμπουργκ είναι γνωστό για: 
* Την εθνική υπηρεσία κυκλοφορίας και το αρχείο των παραβατών  
* Τη μπύρα Flensburger Pilsener
* Το κέντρο της δανικής εθνικής μειονότητας στη Γερμανία 
* Το χαιρετισμό *Moin* 
* Τις μεγάλες επιχειρήσεις ερωτικών προϊόντων Beate Uhse και Orion 
* Την ομάδα χάντμπολ SG Flensburg-Handewitt


File:Flensburg 2015-08 img15 view to Jürgensby.jpg|Άποψη του Φλένσμπουργκ (2015)
File:Flensburg Nordertor.jpg|Ο Βόρειος Πύργος της πόλης
File:Das Rote Schloss am Meer (Flensburg-Mürwik Juli 2014), Bild 07.JPG|Άποψη της ναυτικής σχολής του Μίρβικ
File:Flensburg Wasserturm Mürwik.jpg|Άποψη του πύργου νερού του Μίρβικ
File:Der Dampfer Alexandra fährt im Flensburger Hafen.JPG|Το ατμόπλοιο "Αλεξάνδρα" στο λιμάνι της πόλης
File:Kraftfahrt-Bundesamt (Fenster mit Rollos bilden an dem Tag Abkürzung KBA), Flensburg-Mürwik Mai 2014, Bild 06.JPG|Άποψη κτιρίου στο Φλένσμπουργκ


## Παραπομπές


## Πηγές

*  Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης

Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας
Κατηγορία:Πόλεις του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1950

Οι **ελληνικές εκλογές της [[5 Μαρτίου|5ης Μαρτίου]] [[1950]]** διεξήχθησαν από υπηρεσιακή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ιωάννη Θεοτόκη με το σύστημα της απλής αναλογικής του 1946 με μικρές τροποποιήσεις, (περιορισμός αριθμού εδρών από 354 σε 250). Κανένα κόμμα δε συγκέντρωσε απόλυτη πλειοψηφία. Τα μεγαλύτερα σε δύναμη κόμματα ήταν το Λαϊκόν Κόμμα του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη (18,80%), το Κόμμα Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου (17,24%), η Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου (Ε.Π.Ε.Κ.) με αρχηγό τον Νικόλαο Πλαστήρα (16,44%) και το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου με τον Γεώργιο Παπανδρέου (10,67%).

Στον πολιτικό χώρο της Δεξιάς πρώτο κόμμα αναδείχτηκε το Λαϊκόν Κόμμα (62 έδρες) ενώ άλλα κόμμα του χώρου έλαβαν μικρότερα ποσοστά (περίπου 18% των ψήφων και 24 έδρες). Το συνολικό ποσοστό των κομμάτων της Δεξιάς συγκριτικά με τις εκλογές του 1946 μειώθηκε σημαντικά, από 68% σε 35%.

Το Κέντρο το εκπροσωπούσαν τρία κόμματα (Φιλελεύθεροι, Ε.Π.Ε.Κ. και το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου) που έλαβαν συνολικό ποσοστό 44,3% και 136 έδρες.

Η Αριστερά παρουσιάστηκε στις εκλογές με το σχήμα της Δημοκρατικής Παρατάξεως (Δ.Π.) που ιδρύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου από τον Αλέξανδρο Σβώλο (Σ.Κ.-Ε.Λ.Δ.), τον Σταμάτιο Χατζήμπεη (Αριστεροί Φιλελεύθεροι) και τον Ιωάννη Σοφιανόπουλο που είχαν ήδη συνεργαστεί με το ΕΑΜ στο δημοψήφισμα του 1946. Η ΔΠ είχε και την υποστήριξη του ΚΚΕ, που ήδη από τα τέλη του 1949, όπως όριζε η απόφαση της 6ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του, προωθούσε την συγκρότηση ενός πανδημοκρατικού μετώπου. Η υποστήριξη αυτή του ΚΚΕ εκφράστηκε τελικά με την πριμοδότηση ορισμένων υποψηφίων της ΔΠ, κυρίως στα αστικά κέντρα. Η ΔΠ συγκέντρωσε τελικά το 9,70% των ψήφων και 18 έδρες.

## Αποτελέσματα
* **Εκλογικό Σύστημα** : Απλή αναλογική με ευρεία περιφέρεια
* **Εκλογικός νόμος** : Ν.5493/1932 όπως τροποποιήθηκε από τον Α.Ν. 1020/46 (ΦΕΚ Α' 71/27-2-1946)
* **Εκλογικές περιφέρειες** : 39
* **Σύνολο υποψηφίων** : 3.042
* **Νόμιμος πληθυσμός** : 7.395.219
* **Ψήφισαν** : 1.696.146

## Αποτελέσματα ανά Περιφέρεια

## Κόμματα που συμμετείχαν στις εκλογές

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1950)

## Σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ΓΓ της Κυβέρνησης - Η σύνθεση της κυβέρνησης υπ τον Σοφοκλή Βενιζέλο που σχηματίστηκε μετά την αναμέτρηση
* Στατιστική αποτελεσμάτων εκλογών του 1950 από το ΕΚΠΑ, Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Πέργαμος

Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Κατηγορία:Εκλογές του 1950
Λιμπρέτο

Ο όρος **λιμπρέτο** (ή λιβρέτο) προέρχεται εκ της Ιταλικής *libretto* (ουσιαστικό) που αποτελεί υποκοριστικό του *libro* (= βιβλίο) και περιγράφει το βιβλίο που περιέχει το κείμενο μιας όπερας ή εν γένει ενός δραματικού έργου. Μπορεί να αποτελείται από στίχους ή πρόζα. Το πρώτο γνωστό λιμπρέτο είναι αυτό που γράφτηκε από τον Οττάβιο Ρινουτσίνι (Ottavio Rinuccini) για την όπερα *[[Δάφνη (Τζάκοπο Πέρι)|Δάφνη]]*, σε μουσική του Τζάκοπο Πέρι, η οποία παρουσιάστηκε το 1598. Όλοι οι συγγραφείς λιμπρέτων ονομάζονται λιμπρετίστες, εξ αυτών, από τους πρώτους διάσημους, ήταν και ο Φελίτσε Ρομάνι (1788 - 1865).
Στα ελληνικά αποδίδεται συνήθως και με τον όρο "ποιητικό κείμενο".

## Ιστορικό
Η ιστορία του λιμπρέτου ξεκίνησε με την ιστορία της όπερας και είχε παίξει ήδη σημαντικό ρόλο στις πρώιμες μέρες αυτού του μουσικού είδους. Η σχέση μεταξύ συνθέτη και λιμπρέτου άλλαξε με τα χρόνια. Τον 18ο αιώνα, στη Γαλλία και στην Ισπανία , οι λιμπρετίστες ήταν σεβαστοί καλλιτέχνες που όλοι τους αναγνώριζαν ως ποιητές. Ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος, εκείνη την εποχή, ήταν ο Πιέτρο Μεταστάζιο, του οποίου τα λιμπρέτα μελοποιήθηκαν από πολλούς συνθέτες. Ειδικά την εποχή του Ρομαντισμού (τέλη του 18ου αιώνα) υπήρχαν συνθέτες, οι οποίοι έγραφαν οι ίδιοι το λιμπρέτο, όπως οι Άλμπερτ Λόρτσινγκ, Ρίχαρντ Βάγκνερ ή Αρρίγκο Μπόιτο.                                                                                                                                                                                                       

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Όπερα
Κατηγορία:Θεατρικά είδη
Κατηγορία:Μουσική
Πεύκο

Τα **πεύκα** είναι γυμνόσπερμα, αειθαλή, ρητινοφόρα κωνοφόρα δένδρα με 90 περίπου είδη ανά τον κόσμο, που ανήκουν στην οικογένεια των Πευκίδων (Pinaceae).

Ο φλοιός είναι παχύς και αυλακωτός, τα φύλλα βελονοειδή και φύονται κατά σπονδύλους ανά δύο, τρία ή πέντε, παραμένοντας στο πεύκο από 2 μέχρι 17 χρόνια. Στη βάση τους περιβάλλονται από ένα μεμβρανώδη κολεό και το χρώμα τους είναι ανοιχτό ως σκούρο πράσινο. 

Όλα τα βλαστικά μέρη του δέντρου διατρέχονται από αδενικά στοιχεία που έχουν τη μορφή αγωγών παράγοντας ρητίνη και αιθέρια έλαια.

Στη βάση κάθε μονοετούς βλαστού αναπτύσσονται αρσενικοί και θηλυκοί κώνοι. Είναι τα άνθη του πεύκου γνωστά με την ονομασία κουκουνάρια. 

Τα πεύκα αποτελούν πρόδρομα είδη στα δασικά οικοσυστήματα κι εγκαθίστανται σε ακραία περιβάλλοντα και σχηματίζουν φυτοκοινωνίες που διαμορφώνουν το περιβάλλον για τα επερχόμενα είδη. Π.χ. στην περιοχή της Αττικής τα πευκοδάση διαμορφώνουν το κατάλληλο περιβάλλον για τη φυσική εξέλιξη του οικοσυστήματος που θεωρητικά κυριαρχείται από δρυς (βελανιδιές). Είναι είδη που αγαπούν το φως, είναι ανθεκτικά στην ξηρασία και προτιμούν ασβεστολιθικά εδάφη.

## Περιγραφή
Τα πεύκα είναι αειθαλή, ρετινωδή δέντρα και σπάνια θάμνοι, με ύψος 3 με 80 μέτρα, με την πλειοψηφία των ειδών να έχουν ύψος 15 με 45 μέτρα. Τα χαμηλότερα είναι τα είδη Πεύκη η νάνα (Pinus pumila) και Πεύκη η κορυφόβια ή Πεύκη η κορυφήτης (Pinus culminicola), με ύψος μέχρι 3 μέτρα. Σε αντιδιαστολή, το ψηλότερο είναι η Πεύκη η βαριά ή πεύκη η βαρύξυλος (Pinus ponderosa), με ένα άτομο του είδος στο Όρεγκον να έχει ύψος 81,79 μέτρα, ενώ η Πεύκη η λαμπερτιανή μπορεί να ξεπεράσει σε ύψος τα 82 μέτρα.

Ο κορμός των περισσότερων ειδών είναι χοντρός και φολιδωτός. Τα κλαδιά μοιάζουν να σχηματίζουν δακτυλίδια στα σημεία που εκφύονται από τον κορμό, αν και σχηματίζουν σφικτές σπείρες. Είναι όλα μακρόβια δέντρα, με ηλικία από 100 μέχρι 1.000 έτη ή περισσότερο. Η πιο μακρόβια είναι η Πεύκη η μακραίωνη (Pinus longaeva), καθώς ένα δέντρο αυτού του είδος έχει μετρηθεί ότι έχει ζήσει 4.600 χρόνια, ο γηραιότερος ζων οργανισμός στη Γη. Δυστυχώς, ένα δέντρο ηλικίας 4.900 ετών του ίδιου είδους κόπηκε.

## Αναπαραγωγή
thumb|150px|Κουκουνάρια, τα σπόρια της κουκουναριάς.
Η αναπαραγωγή των πεύκων γίνεται μέσω των κώνων τους. Στους αρσενικούς κώνους υπάρχουν πολλοί μικροί «σάκοι» που φέρουν γύρη. Στους θηλυκούς κώνους βρίσκονται διατεταγμένα «λέπια» (τροποποιημένα φύλλα).

Κατά την άνοιξη οι γυρεόσακοι ανοίγουν και με τον άνεμο σκορπούν τη γύρη. Τα λέπια στους θηλυκούς κώνους ανοίγουν, δέχονται τη γύρη και κλείνουν. Η γονιμοποίηση γίνεται την επόμενη άνοιξη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 

Κατηγορία:Δέντρα
Κατηγορία:Πευκοειδή
Κατηγορία:Πευκώδη
Τροβατόρε

Ο ***Τροβατόρε*** (, που σημαίνει ***Ο τροβαδούρος***) είναι ιταλική όπερα σε τέσσερις πράξεις του συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι, σε λιμπρέτο του Σαλβατόρε Καμαράνο. Η υπόθεση του *Τροβατόρε* έχει βασιστεί σε ισπανικό δράμα που είχε συγγράψει ο Αντόνιο Γκαρθία Γκουτιέρεϋ. Ανεβάσθηκε για πρώτη φορά στη Ρώμη το 1853. Έπειτα στο Ιταλικό θέατρο στο Παρίσι στις 23 Δεκεμβρίου 1854 και με γαλλικό κείμενο του Ε. Πασίνι στην Όπερα των Παρισίων στις 12 Ιανουαρίου 1857.

## Υπόθεση του έργου
Η Τσιγγάνα *Ατζουτσένα* προκειμένου να εκδικηθεί τον θάνατο της μάγισσας μητέρας της, που είχε καεί ζωντανή επειδή ακριβώς ήταν μάγισσα, κατά διαταγή του κόμη *Ντε Λούνα*, έφθασε στο σημείο ν΄ απαγάγει το ένα από τα δύο παιδιά του κόμη, τον *Μανρικο* τον οποίο κράτησε κοντά της και μεγαλώνοντάς τον του δίδαξε τη τέχνη του τροβαδούρου (τραγουδιστής και ποιητής σε αυτοσχεδιασμούς).
Με το πέρασμα των χρόνων ο τροβαδούρος Μανρικο και ο αδελφός του, που εν τω μεταξύ είχε αναλάβει, μετά τον θάνατο του πατέρα τους, Κόμης ντε Λούνα βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον έρωτά τους προς την πανέμορφη *Λεονώρα*. Και ενώ η Λεονώρα αποδεδειγμένα αγαπάει τον τροβαδούρο, ο κόμης πλημμυρισμένος από εκδίκηση διατάζει πρώτα την σύλληψη τόσο του τροβαδούρου όσο και της τσιγγάνας, που τον συνόδευε, την Ατζουτσένα και ύστερα την φυλάκισή τους. Τότε η Λεονώρα προκειμένου να λυτρωθεί από τον κόμη πίνει δηλητήριο και πεθαίνει.
Ο Κόμης, μπροστά σ΄ αυτή την εξέλιξη, διατάζει να υποβληθεί ο «τροβαδούρος» σε φρικτά βασανιστήρια, ενώ ταυτόχρονα σύρει την τσιγγάνα Ατζουτσένα στον εξώστη για να τις δείξει τα βασανιστήρια που περναει ο γιος της, δίνοντας και την εντολή της εκτέλεσής του. Και την στιγμή που ο Μανρικο εκτελείται η Ατζουτσένα φωνάζει στον Κόμη με δυνατή φωνή: «Ήταν ο αδελφός σου»!

## Γνωστές άριες και σκηνές
Στη α΄ πράξη του έργου περίφημη είναι η άρια της Λεονώρας με τίτλο «ο φλογερός έρωτας».
Στη β΄ πράξη επίσης το τραγούδι της τσιγγάνας σε ρυθμό βαλς «η φλόγα λάμπει».
Στη γ΄ πράξη η μεγάλη άρια του ντε Λούνα «Το βλέμμα της, το γλυκό χαμόγελό της» και το φινάλε «Ω ουρανοί! Μανρικ» και, 
Στη δ΄ πράξη ανήκει η πιο γνωστή σκηνή του έργου: Καλόγεροι αόρατοι ψαλμωδούν το «Κύριε Ελέησον», η Λεόνώρα τραγουδάει ένα παραπονετικό άσμα, ενώ αμέσως μετά ακούγεται η φωνή του τροβαδούρου Μάνρικ που αποχαιρετά τη ζωή και την αγαπημένη του για να καταλήξει η σκηνή στη παραπάνω κραυγή της τσιγγάνας.

Κατηγορία:Όπερες του Τζουζέπε Βέρντι
Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Άδμητος (Χαίντελ)

Η όπερα ***Άδμητος, βασιλιάς της Θεσσαλίας*** (HWV 22) είναι ιταλική όπερα τριών πράξεων που είχε συνθέσει ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ για την Βασιλική Ακαδημία Μουσικής, σε λιμπρέτο του Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ. Η όπερα βασίζεται στην Άλκηστη του Ευριπίδη και ανέβηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Χέιμαρκετ του Λονδίνου, 31 Ιανουαρίου 1727. 

## Ρόλοι

Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Κατηγορία:Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
Απαγωγή από το Σεράι

Η ***Απαγωγή από το Σεράι*** ή «Αρπαγή από το Σεράι» (γερμ. *Die Entführung aus dem Serail*) είναι όπερα σε τρεις πράξεις του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Το λιμπρέτο είναι του Κρίστοφ Φρίντριχ Μπρέτζνερ με παραλλαγές του Γκότλιμπ Στέφανι. Το έργο αποτελεί ένα αριστούργημα χάριτος και δροσερότητας.

Σημειώνεται ότι η όπερα αυτή ήταν παραγγελία του Αυστριακού Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων και πρωτοπαίχθηκε στις 16 Ιουλίου 1782 στο Μπούργκτεατερ της Βιέννης. Η πρεμιέρα είχε επιτυχία και εδραίωσε τη φήμη του Μότσαρτ στη Βιέννη, ο οποίος είχε έρθει μόλις πριν ένα χρόνο στην πόλη, από τη γενέτειρά του, το Σάλτσμπουργκ. Η όπερα εκπλήρωσε μια παλιά επιθυμία του Αυτοκράτορα, δηλαδή να ανέβει στο Burgtheater μια επιτυχημένη γερμανική όπερα. Οι προηγούμενες παραστάσεις στο συγκεκριμένο χώρο είχαν επιτυχία μόνο και εφόσον ήταν παραλλαγές ή μεταφράσεις ξένων έργων.

## Υπόθεση του έργου
Η υπόθεση του έργου διασκευασμένη σε λιμπρέτο έχει ληφθεί από την κωμωδία του Μπρέτονερ "Μπελμόντε και Κωνστάντζα".

Ο **Σελήμ πασάς** αγαπάει με πάθος την πανέμορφη **Κωνστάντζα** (Κονστάνς), την οποία απέκτησε αγοράζοντάς την ως σκλάβα από κουρσάρους που είχαν ληστέψει το ισπανικό πλοίο του Μπελμόντε και είχαν αρπάξει όλες τις γυναίκες μεταξύ των οποίων την Κωνστάντζα, την υπηρέτριά της **Μπιόντα** καθώς και τον υπηρέτη του Μπελμόντε τον **Πετρίλο** και πούλησαν στη συνέχεια στον καλοκάγαθο πασά.

Ο **Μπελμόντε** όμως έχοντας διαφύγει την σύλληψή του ναυλώνει άλλο πλοίο και φθάνει κοντά στο σαράι για ν΄ απελευθερώσει τους φίλους του. Στο μεταξύ ο Σελήμ εξομολογείται στην Κωνστάντζα τον προς αυτήν έρωτά του η οποία όμως αρνείται να ενδώσει και του δηλώνει με παρρησία ότι αγαπάει τον Μπελμόντε, η δε Μπιόντα και ο Πετρίλο που συνδέονται αισθηματικά, καταστρώνουν σχέδια για την δραπέτευσή τους. Έτσι χάρις αυτών των ενεργειών τους επιτυγχάνεται συνάντηση της Κωνστάντζας με τον Μπελμόντε, μέσα στο ίδιο το σεράι του Πασά, τον οποίον ο Πετρίλο παρουσίασε στον αυθέντη του ως Ιταλό αρχιτέκτονα και τον πείθει να του αναθέσει τον εξωραϊσμό των κήπων του ανακτόρου που βρίσκονται σε άσχημη κατάσταση.

Έτσι, και οι τέσσερις τώρα αιχμάλωτοι καταστρώνουν από κοινού σχέδιο απόδρασής τους. Αφού μεθούν τον με κρασί και ναρκωτικό τον αρχιεπιστάτη του πασά **Οσμάν** θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Τη στιγμή, όμως, που έχουν φθάσει κοντά στη θάλασσα, η δραπέτευσή τους γίνεται αντιληπτή, συλλαμβάνονται και οδηγούνται στον Σελήμ. Ο Σελήμ ακούγοντας από το στόμα του Μπελμόντε την ιστορία της οικογένειάς του, συγκινείται και, μολονότι οι πρόγονοι των δύο ανδρών υπήρξαν θανάσιμοι εχθροί, ευσπλαχνίζεται τους νέους και τους αποδίδει την ελευθερία τους.

## Ορχήστρα
Η ορχηστρική σύνθεση της όπερας περιλαμβάνει τα εξής όργανα: 

* Ξύλινα πνευστά: δύο φλάουτα, δύο όμποε, δύο κλαρινέτα, δύο μπάσα κλαρινέτα, δύο φαγκότα.
* Χάλκινα πνευστά: δύο κόρνα, δύο τρομπέτες.
* Κρουστά: μπάσο, κύμβαλα, τρίγωνο.
* Βιολιά
* Πιάνο και τσέμπαλο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Όπερες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Βροχόμετρο

thumb|right|250px|Βροχόμετρο.
Το **βροχόμετρο** είναι ένα από τα επίγεια μετεωρολογικά όργανα για τη μέτρηση του ύψους της βροχής.

Ίσως το πρώτο μετεωρολογικό στοιχείο που φαίνεται να μετρήθηκε, όπως βεβαιώνεται και από την ιστορία, ήταν το ύψος της βροχής, εκ του γεγονότος ότι δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από ένα δοχείο περισυλλογής και ένας βαθμομετρικός κανόνας.

## Ιστορία
Το πότε ακριβώς χρησιμοποιήθηκε το πρώτο βροχόμετρο είναι άγνωστο. Κατά την αρχαιότητα οι Έλληνες φέρονται να κρατούσαν σημειώσεις βροχοπτώσεων από τον 5ο αιώνα π.Χ.

Στα θρησκευτικά βιβλία των Εβραίων αναφέρεται πως στην Παλαιστίνη μετρούσαν τη βροχή από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Στη μακρινή Κορέα χρησιμοποιούσαν μπρούτζινα δοχεία για τη μέτρηση της βροχής, πιθανώς λαμβάνοντας υπ' όψη και τον ήχο.

Σήμερα όλοι οι μετεωρολογικοί σταθμοί χρησιμοποιούν συνήθως το δεκαπλασιαστικό βροχόμετρο για τη μέτρηση του ύψους της βροχής.

## Δεκαπλασιαστικό βροχόμετρο
Το δεκαπλασιαστικό βροχόμετρο αποτελείται από ένα μεταλλικό κωνικό δοχείο που το άνω μέρος του απολήγει σε κυλινδρικό δακτύλιο με χείλη τελείως κυκλικά και λεπτά. Το κωνικό αυτό δοχείο στο κάτω άκρο του καταλήγει σε κυλινδρικό μεταλλικό σωλήνα που συγκοινωνεί με ένα γυάλινο σωλήνα που φέρεται τοποθετημένος παράλληλα προς αυτόν τον μεταλλικό σωλήνα.

Η κυκλική επιφάνεια του στομίου δηλαδή αυτή που ορίζεται από τα λεπτά χείλη του άνω μέρους του κυλινδρικού δακτυλίου είναι δεκαπλάσια του αθροίσματος των επιφανειών των κάθετων τομών (ως προς το διάμηκες) του μεταλλικού και του γυάλινου σωλήνα, εξ ου και ο χαρακτηρισμός του οργάνου «δεκαπλασιαστικό».

Συνεπώς το ύψος του νερού από τη βροχόπτωση στον γυάλινο σωλήνα είναι 10πλάσιο εκείνου που έπεσε πραγματικά στην επιφάνεια της Γης κατά τη διάρκεια κάποιας βροχόπτωσης. Κατά μήκος του γυάλινου σωλήνα υφίσταται κλίμακα σε εκατοστά και χιλιοστά του μέτρου, τα οποία και παριστούν χιλιοστά και δέκατα του χιλιοστού του μέτρου αντίστοιχα του πραγματικού ύψους της βροχής σε κάποια βροχόπτωση.

## Παρατηρήσεις
Επειδή το ίδιο αυτό το όργανο χρησιμοποιείται και για στερεά υδάτινα κατακρημνίσματα, όπως είναι το χιόνι και το χαλάζι, λαμβάνει την ονομασία χιονόμετρο ή χαλαζόμετρο, με τη διαφορά ότι γι' αυτές τις μετρήσεις λιώνουμε το χιόνι ή το χαλάζι και μετράμε το ύψος του νερού στο βροχόμετρο. Κατά μέσο όρο, έτσι εμπειρικά ένα εκατοστόμετρο χιονιού αντιστοιχεί με ένα χιλιοστόμετρο βροχής. Η αναλογία όμως αυτή δεν είναι απόλυτη εκ του γεγονότος ότι το χιόνι μπορεί να ποικίλλει στον βαθμό που είναι συμπιεσμένο, ισχύει περισσότερο σ' εκείνες τις περιπτώσεις μικρού σχετικά στρώματος χιονόπτωσης.

Επειδή τα βροχόμετρα μετρούν μόνο το ύψος της βροχής, αν απαιτούνται (ζητούνται) και άλλα βροχομετρικά στοιχεία (π.χ. διάρκεια, ένταση κλπ.) τότε χρησιμοποιούνται οι βροχογράφοι.

## Δείτε επίσης
* Βροχή
* Βροχογράφος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μετεωρολογικά όργανα
Κατηγορία:Βροχή
Μανόν Λεσκώ (όπερα του Πουτσίνι)

Η **Μανόν Λεσκώ** (*Manon Lescaut*) είναι όπερα του Τζάκομο Πουτσίνι, εμπνευσμένη από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Αββά Πρεβώ. Η όπερα έκανε πρεμειέρα το 1893 στο Τεάτρο Ρέτζιο του Τορίνου.

Η πλοκή εκτυλίσσεται στη Γαλλία και τη Λουιζιάνα στις αρχές του 18ου αιώνα, και κεντρικοί ήρωες είναι ο Ιππότης Des Grieux και η ερωμένη του Manon Lescaut. Ο Des Grieux προέρχεται από πλούσια οικογένεια ευγενών, αλλά απογοητεύει τον πατέρα του και χάνει τα δικαιώματα στην πατρική περιουσία όταν το σκάει με τη Μανόν. Στο Παρίσι οι δυο εραστές ζουν ευτυχισμένα, ενώ ο Des Grieux αγωνίζεται να ικανοποιήσει τα ακριβά γούστα της Μανόν. Δανείζεται χρήματα από τον φίλο του Tiberge και από απατεώνες χαρτοπαίκτες. Πολλές φορές τα χρήματα εξανεμίζονται, και η Μανόν αρχίζει να σκέφτεται να τον εγκαταλείψει για έναν πλουσιότερο άνδρα, καθώς δεν αντέχει τη σκέψη της φτωχής ζωής. 

Οι δυο εραστές έχοντας μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη, τελικά εξορίζονται στη Νέα Ορλεάνη, όπου η απουσία ταξικών διαφορών τους επιτρέπει να ζήσουν ήρεμα για ένα διάστημα. Αλλά όταν ο Des Grieux αποκαλύπτει ότι δεν είναι παντρεμένοι στον Κυβερνήτη και θέλει να παντρευτούν, ανοίγει την όρεξη του ανιψιού του κυβερνήτη ο οποίος διεκδικεί τη Μανόν. Στην απελπισία του ο Des Grieux προκαλεί τον ανιψιό του κυβερνήτη σε μονομαχία και τον αφήνει αναίσθητο. Νομίζοντας ότι τον έχει σκοτώσει και φοβούμενοι τα αντίποινα, το ζευγάρι διαφεύγει από την πόλη και περιπλανιέται στην άγρια Λουιζιάνα. Η Μανόν πεθαίνει από το κρύο και την εξάντληση το επόμενο πρωί, και ο Des Grieux επιστρέφει στη Γαλλία για να γίνει κληρικός αφού θάψει την αγαπημένη του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Όπερες του Τζάκομο Πουτσίνι
Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Εμιλιάνο Μερκάδο ντελ Τόρο

Ο **Εμιλιάνο Μερκάδο ντελ Τόρο** (Emiliano Mercado del Toro, 21 Αυγούστου 1891- 24 Ιανουαρίου 2007) ήταν υπεραιωνόβιος από το Πουέρτο Ρίκο, ο γηραιότερος μαχητής του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. To 2001, μετά το θάνατο του Φρεντ Χέιλ έγινε ο γηραιότερος άνδρας στον κόσμο και στις 11 Δεκεμβρίου του 2006 το γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο. Ως τον Ιανουάριο του 2005 αναγνωρίστηκε από το βιβλίο Γκίνες ως ο "μεγαλύτερος σε ηλικία άνδρας στον κόσμο, του οποίου η ηλικία αποδείχθηκε". Επίσης, ως βετεράνος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατέρριψε το ρεκόρ του Αντόνιο Τόντε, για το μακροβιότερο βετεράνο οποιασδήποτε στρατιωτικής δύναμης στον κόσμο (Ο Τόρο ήταν εκπαιδευόμενος όταν υπογράφηκε η ανακωχή του 1918). Δεν παντρεύτηκε ποτέ του αλλά είχε τρεις φιλενάδες. Πέθανε σε ηλικία 115 ετών και 5 μηνών, από φυσικά αίτια, το 2007.Τον διαδέχθηκε στον τίτλο του γηραιότερου άνδρα στον κόσμο ο Γιαπωνέζος Τομότζι Τανάμπε.

## Παραπομπές


Ντελ Τορο Εμιλιάνο Μερκάδο
Ντελ Τορο Εμιλιάνο Μερκάδο
Μανόν Λεσκώ

Ο τίτλος ***Μανόν Λεσκώ*** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* ''Μανόν Λεσκώ'' (μυθιστόρημα)
* ''Μανόν Λεσκώ'' (όπερα)
Κατάλογος των αυτοκινητοδρόμων της Γερμανίας

Οι **[[Γερμανικός Αυτοκινητόδρομος|γερμανικοί ομοσπονδιακοί αυτοκινητόδρομοι]]** () αριθμούνται σύμφωνα με συγκεκριμένο σύστημα το οποίο βρίσκεται σε ισχύ από τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Οι αυτοκινητόδρομοι με μονοψήφιο αριθμό (π.χ. A 1) είναι εθνικής ή ακόμη και διεθνούς σημασίας. Εκείνοι με διψήφιο αριθμό (π.χ. A 20) θεωρούνται συνήθως υπερεθνικής ή γενικότερα εθνικής σημασίας, ενώ αυτοί με τριψήφιο αριθμό (π.χ. A 999) είναι κατά κανόνα περιφερειακής ή αστικής σημασίας.

Στους ομοσπονδιακούς αυτοκινητόδρομους που φέρουν περισσότερα από ένα ψηφία, το πρώτο ψηφίο του αριθμού υποδηλώνει κατά προσέγγιση τη γεωγραφική τους θέση:
* 1&nbsp;=&nbsp;ευρύτερη περιοχή Βερολίνου, Λειψίας-Χάλλε, Δρέσδης
* 2&nbsp;=&nbsp;ευρύτερη περιοχή Αμβούργου/Βρέμης
* 3&nbsp;=&nbsp;ευρύτερη περιοχή Αννόβερου/Μπίλεφελντ/Όσναμπρικ
* 4&nbsp;=&nbsp;ευρύτερη περιοχή Ρουρ/Κάσσελ/Ρηνανίας-Παλατινάτου
* 5&nbsp;=&nbsp;ευρύτερη περιοχή Κολωνίας
* 6&nbsp;=&nbsp;ευρύτερη περιοχή Φραγκφούρτης, Μανχάιμ-Λουντβιχσχάφεν,
* 7&nbsp;=&nbsp;ευρύτερη περιοχή Σβάινφουρτ/Νυρεμβέργης/Έρφουρτ
* 8&nbsp;=&nbsp;ευρύτερη περιοχή Στουτγάρδης
* 9&nbsp;=&nbsp;ευρύτερη περιοχή Μονάχου

Κατά κανόνα, οι ομοσπονδιακοί αυτοκινητόδρομοι με ζυγό τελικό ψηφίο εκτείνονται κυρίως σε κατεύθυνση Δύσης–Ανατολής, ενώ εκείνοι με μονό τελικό ψηφίο ακολουθούν κατεύθυνση Βορρά–Νότου. Υπάρχουν ωστόσο και εξαιρέσεις, όπως για παράδειγμα οι A 14 και A 15.

## A 1 ως A 9

## A 10 ως A 19

## A 20 ως A 29

## A 30 ως A 39

## A 40 ως A 49

## A 50 ως A 59

## A 60 ως A 69

## A 70 ως A 79

## Α80 ως A89

## A 90 ως A 99

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

*
Κατηγορία:Κατάλογοι δρόμων
Σκέδαση Κόμπτον

Στη Φυσική, το **φαινόμενο Κόμπτον** αναφέρεται στη σκέδαση ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από φορτισμένα σωματίδια (συνήθως ελαφρώς δέσμια ηλεκτρόνια). Ήταν ένα από τα φαινόμενα που αδυνατούσε να εξηγήσει η κλασική φυσική και μία από τις πρώτες επιτυχίες της κβαντικής θεωρίας. Ονομάστηκε έτσι προς τιμή του Αμερικανού φυσικού Άρθουρ Κόμπτον (*Arthur Compton*), ο οποίος μελέτησε πειραματικά το πρόβλημα και κατάφερε να το εξηγήσει με τη βοήθεια της κβαντικής θεωρίας. Ο Κόμπτον τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1927 για την ανακάλυψή του.

## Περιγραφή του φαινομένου
[300px|thumb|right|Φωτόνιο μήκους κύματος '''λ''' έρχεται από αριστερά, σκεδάζεται σε ακίνητο στόχο και ένα νέο φωτόνιο μήκους κύματος '''λ’''' φεύγει με γωνία '''θ''' ως προς την ευθεία που ορίζει η αρχική διεύθυνση της προσπίπτουσας δέσμης [φωτόνιο|φωτονίων.]]

Ήδη από το 1922, ο Κόμπτον και οι συνεργάτες του είχαν αποδείξει πως η σκέδαση ακτίνων Χ από ηλεκτρόνια δεν μπορούσαν να εξηγηθούν με τη βοήθεια της κλασικής φυσικής. Σύμφωνα με την κλασική ερμηνεία, οι ακτίνες Χ θέτουν σε ταλάντωση το ηλεκτρόνιο όταν προσπίπτουν πάνω του. Αυτό στη συνέχεια επιταχύνεται και εκπέμπει με τη σειρά του ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Η ακτινοβολία αυτή θα έχει συχνότητα που θα εξαρτάται από τον χρόνο έκθεσης του ηλεκτρονίου στην ακτινοβολία, καθώς και από την ένταση της τελευταίας. Το πείραμα, όμως, έδειχνε πως η συχνότητα της σκεδαζόμενης ακτινοβολίας *εξαρτάται μόνο από τη γωνία σκέδασης*. Η κλασική θεωρία ήταν κατά συνέπεια ανεπαρκής για την εξήγηση του φαινομένου.

Ο Κόμπτον εκτέλεσε το πείραμα για διάφορες γωνίες σκέδασης και μετρώντας τα μήκη κύματος και την ένταση των σκεδαζόμενων δεσμών, παρατήρησε ότι υπήρχαν δύο κορυφές στην γραφική παράσταση της έντασης, συναρτήσει του μήκους κύματος. Η πρώτη κορυφή αντιστοιχούσε σε μήκος κύματος **λ**, το οποίο ήταν το μήκος κύματος της αρχικής δέσμης. Η δεύτερη κορυφή αντισοιχούσε σε μήκος κύματος **λ’**, του οποίου η σχέση με τη γωνία σκέδασης φαινόταν (βλέπε σχήμα στα δεξιά) από τον τύπο

:  \begin{align} \lambda'-\lambda = \frac{h}{m_{\textrm{e}}c}(1-\cos\theta) \end{align} 

όπου **h** η σταθερά δράσεως του Πλάνκ, **m<sub>e</sub>** η μάζα ηρεμίας του ηλεκτρονίου και **c** η ταχύτητα του φωτός. Η παραπάνω σχέση ονομάζεται μερικές φορές ως **εξίσωση του φαινομένου Κόμπτον** (ή απλά **εξίσωση του Κόμπτον**) και τα αποτελέσματα που έδινε ήταν πολύ κοντά στα αντίστοιχα πειραματικά του Κόμπτον. Οι υποθέσεις που εισήχθησαν στην θεωρητική της εξαγωγή ήταν:

* Η προσπίπτουσα ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία αποτελείται από φωτόνια με ενέργεια που δίνεται από τον τύπο του Πλανκ (E=hν)
* Τα φωτόνια, όντας σωματίδια, σκεδάζονται από ελαφρώς δέσμια ατομικά ηλεκτρόνια
* Τα ηλεκτρόνια κινούνται με σχετικιστικές ταχύτητες
* Η ενέργεια και η ορμή πριν και μετά την σκέδαση είναι διατηρούμενες ποσότητες

Για τους λόγους αυτούς το φαινόμενο αυτό υπήρξε ένας από τους πρώτους θριάμβους της κβαντικής θεωρίας.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Serway, *Physics for Scientists & Engineers, vol IV*.
* Σ. Τραχανάς (2009). *Κβαντομηχανική Ι*. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.

Κατηγορία:Κβαντική μηχανική
Κατηγορία:Φαινόμενα
Κατηγορία:Οπτική
Βαθυσκάφος

Τα **βαθυσκάφη** είναι ειδικής κατασκευής υποβρύχια σκάφη, που μπορούν να καταδυθούν αυτόνομα σε εξαιρετικά μεγάλα βάθη, εξ ου και η ονομασία τους, με σκοπό την παρατήρηση και εξερεύνηση του βυθού θαλασσών και λιμνών. 

## Γενικά
Οι διαστάσεις τους είναι σχετικά πολύ μικρές σε σχέση με τα συνήθη υποβρύχια των οποίων αποτελούν μινιατούρες, καθώς έχουν σχεδιαστεί για περιορισμένης έκτασης ερευνών βυθού, (κάθε φορά), και όχι για να μεταφέρουν υλικά και προσωπικό σε μεγάλες αποστάσεις. 

## Τύποι
Μπορεί να είναι συνδεδεμένα με καλώδια ή/και αγωγούς με το σκάφος επιφανείας, ή να είναι αυτόνομα.
Υπάρχουν επανδρωμένα και μη επανδρωμένα βαθυσκάφη. Τα μη επανδρωμένα ελέγχονται από το σκάφος επιφανείας με ενσύρματη ή ασύρματη επικοινωνία. Ένα ηλεκτρονικό σύστημα είναι εγκατεστημένο στο βαθυσκάφος για να ελέγχει τις κινήσεις του και να διεξάγει μετρήσεις και παρατηρήσεις με τα όργανα που διαθέτει. Τα επανδρωμένα βαθυσκάφη έχουν υψηλές τεχνολογικές απαιτήσεις, αφού πρέπει να είναι κατάλληλα για να φιλοξενήσουν ανθρώπους σε πολύ υψηλή πίεση. Έτσι, πρέπει να διαθέτουν τον απαιτούμενο χώρο, συστήματα υποστήριξης της ζωής και ιδιαίτερα στιβαρή κατασκευή.

## Σημασία
Τα βαθυσκάφη προσφέρουν πολλά ως εργαλείο εξερεύνησης της θάλασσας και του πυθμένα της και συνέβαλαν στην αποδοχή της θεωρίας των λιθοσφαιρικών πλακών, στην ανακάλυψη πολλών νέων μορφών ζωής και στην ανεύρεση ναυαγίων.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Τύποι πλοίων
Οινούσσες

Οι **Οινούσσες** ή Αιγνούσσα είναι συστάδα νησιών του Βορείου Αιγαίου, αποτελούμενη από 1 κατοικημένο νησί και 8 μικρότερα. Βρίσκονται περίπου 2 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Χίου και 8 χιλιόμετρα από τα παράλια της Μικράς Ασίας. Το νησί έχει 911 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021.

## Πληροφορίες
Στην αρχαιότητα το νησί ήταν φημισμένο για το καλό κρασί του και πιστεύεται ότι από τη ρίζα της λέξης οίνος προέρχεται και το όνομα Οινούσσες. Η ονομασία *Εγνούσα*, που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι του νησιού προέρχεται από το αρχαία όνομα του φυτού λυγαριάς, «άγνος», που υπάρχει παντού στο νησί.

Αναφέρεται ήδη κατά τον 6ο αι. π.Χ. από τον Εκαταίο και αργότερα από τον Θουκυδίδη. Ο Ηρόδοτος μάς πληροφορεί ότι όταν οι Φωκαείς ζήτησαν από τους Χίους να τους επιτρέψουν να εγκατασταθούν εκεί, ύστερα από την καταστροφή της πόλης τους από τους Πέρσες, οι Χίοι αρνήθηκαν να τους πουλήσουν το νησί για να μην χάσουν τα εμπορικά προνόμια. Στο νησί δεν έχουν πραγματοποιηθεί συστηματικές ανασκαφές, έχουν εντοπιστεί όμως λιγοστές αρχαιότητες (οικιστικά λείψανα, ψηφιδωτά κλπ).

Στο λιμάνι των Οινουσσών υπάρχει το άγαλμα της Οινουσσιώτισσας, μιας χάλκινης γοργόνας με στέμμα και ιστιοφόρο στο αριστερό χέρι. Το άγαλμα αποτελεί αναφορά στη ναυτική παράδοση του νησιού, καθώς οι ελάχιστοι πόροι των νησιών έστρεψαν τους κατοίκους προς τη ναυτιλία και δεν είναι τυχαίο ότι από εδώ κατάγονται πολλοί εφοπλιστές. Στο νησί βρίσκονται το Ναυτικό Λύκειο, το Ναυτικό Μουσείο, η Ακαδημία του Εμπορικού Ναυτικού, το Πνευματικό Κέντρο, ο ιστορικός ναός του Αγίου Νικολάου καθώς και η Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* "Οινούσες: Οινούσες ευφραίνουσες". Ειδικό αφιέρωμα περιοδικού Γεωτρόπιο τεύχος 85 σ. 86-90 (Νοέμ.. 2001)
* Αγλαΐα Αρχοντίδου Αργύρη, «Οινούσες» στο:Ανδρέας Βλαχόπουλος (επίμ.), Αρχαιολογία-νησιά του Αιγαίου, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα, 2005, σελ.134

## Προσωπικότητες
* Χρύσα Σαραντοπούλου, δημοσιογράφος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αναπτυξιακό Κέντρο Οινουσσών Αιγαίου
* Στοιχεία για τον δήμο Οινουσσών  από το Υπουργείο Εσωτερικών 
* Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου

### Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
* 
* 

Κατηγορία:Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου
Κατηγορία:Δήμος Οινουσσών
Μελάς Καστοριάς

Ο **Μελάς** είναι ορεινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στη Μακεδονία, ενώ διοικητικά ανήκει στη δημοτική ενότητα Κορεστίων του Δήμου Καστοριάς στη Δυτική Μακεδονία. Η προηγούμενη ονομασία του χωριού ήταν Στάτιστα λόγω του ομώνυμου ναού του Αγίου Ευσταθίου, μετονομάστηκε όμως σε Μελάς το 1927, καθώς είναι ο τόπος θανάτου του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά. Στο χωριό υπάρχει σήμερα Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα.

Ο οικισμός Μελάς υπήρξε στο παρελθόν έδρα κοινότητας στην οποία ανήκε και ο οικισμός Άνω Μελάς.

## Δείτε επίσης
* Μουσείο Παύλου Μελά
* Παύλος Μελάς

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το Στρατιωτικό Νεκροταφείο στο χωριό Μελάς της Καστοριάς (έτους 1949)
* Οπτικοακουστικό υλικό Μουσείο Παύλου Μελά

## Παραπομπές

*

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς
Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς