open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Εξωμύτης Θήρας

Ο **Εξωμύτης** ή παλιότερα *Εξεμύτης* είναι χωριό και ακρωτήρι στο νοτιότερο άκρο της Σαντορίνης. Το χωριό Εξωμύτης, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, έχει 513 κατοίκους, ενώ ανήκει διοικητικά στην Δημοτική Ενότητα Θήρας του Δήμου Θήρας. 

## Οι λαξευτοί τάφοι και η Όχεντρα
Στους βράχους, στα δεξιά του δρόμου από την Περίσσα προς τον Εξωμύτη, υπάρχουν αρχαίοι λαξευτοί τάφοι. Σε έναν από τους βράχους, πάνω από ταφικά μνημεία, είναι σκαλισμένη μία τεράστια οχιά, η **Όχεντρα** ή *Έχεντρα* (Αρχαία Ελληνικά *όχεντρα*: "οχιά, έχιδνα").

## Το λιμάνι της αρχαίας Ελευσίνας
Μέσα στην θάλασσα, κοντά στο ακρωτήριο του Εξωμύτη, θεωρείται ότι είναι βυθισμένο το λιμάνι της αρχαίας πόλης της **Ελευσίνας**, η οποία αναφέρεται από τον Πτολεμαίο τον Γεωγράφο ως μία από τις πόλεις της Σαντορίνης.

## Εικόνες από τον Εξωμύτη

Image:ExomitisCape.jpg|Το ακρωτήριο Εξωμύτης.
Image:GraveCutInTheRock001.JPG|Λαξευτοί τάφοι.
Image:GraveCutInTheRock002.JPG|Λαξευτός τάφος.
Image:Tomb001.JPG|Ταφικό Μνημείο.
Image:Tomb002.JPG|Ταφικό Μνημείο.
Image:Tomb003.JPG|Ταφικό Μνημείο.
Image:Echendra001.JPG|Η Όχεντρα.
Image:Echendra002.JPG|Η Όχεντρα.
Image:Echendra003.JPG|Η Όχεντρα.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Τουρμάρχης

**Τουρμάρχης** ονομαζόταν ο διοικητής της ***τούρμας*** (Λατινικά *turma*: «ίλη ιππικού»), η οποία ήταν μονάδα του Βυζαντινού στρατού.

## Τουρμάρχες και Ακρίτες
Προκειμένου το Βυζάντιο να αντιμετωπίσει τις επιδρομές των Αράβων, η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε ***θέματα***-στρατιωτικές μονάδες,μετακινούμενες ανα την επικράτεια. Όταν οι μονάδες αυτές απέκτησαν μόνιμη εγκατάσταση,θέματα ονομάστηκαν οι περιοχές εγκατάστασής τους.Σε κάθε *θέμα* υπήρχε τακτικός στρατός για την αντιμετώπιση των εισβολέων και την προστασία των αμάχων. Ειδικοί αξιωματικοί, οι οποίοι ονομάζονταν ***εξπηλάτορες***, στέλνονταν στις κατοικημένες περιοχές του θέματος οι οποίες βρίσκονταν στο δρομολόγιο της επιδρομής και οργάνωναν την μεταφορά των αμάχων σε οχυρωμένες περιοχές ή στα βουνά. Σε γενικές γραμμές το σύστημα άμυνας του Βυζαντίου προέβλεπε έγκαιρη προειδοποίηση σε περίπτωση επιδρομής, συλλογή πληροφοριών, αντιμετώπιση των επιδρομών, όταν αυτό ήταν δυνατό και συχνά διεξαγωγή επιδρομών σε αραβικά εδάφη ως αντίποινα. Αυτά τα καθήκοντα τα αναλάμβανε ο τακτικός στρατός και ιδιαίτερα οι τουρμάρχες και οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που αναφέρονται στις Βυζαντινές πηγές ως Ακρίτες.

Οι τουρμάρχες  κατά τον 9ο αι. είχαν στις διαταγές τους όχι περισσότερους από 6000 περίπου άνδρες. Λεγόταν παλαιότερα και **''στρατηλάτη**ς''. 

Η μέγιστη διαίρεση ενός στρατού αποτελούνταν από 3 τούρμες, την δεξιά, την κεντρική και την αριστερή και σε κάθε μία επικεφαλής ένας τουρμάρχης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι
Αντώνιος Ν. Πετραλιάς

Ο **Αντώνιος Πετραλιάς** (1908 - 1978) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.

Γεννήθηκε στη Δίβρη (Λαμπεία) και ήταν γιος του Νικόλαου Πετραλιά, γόνου της αρχοντικής οικογένειας Πετραλιά και εγγονός του Αυγερινού Πετραλιά. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Επέστρεψε και άσκησε το επάγγελμα του ιατρού στην Αμαλιάδα, της οποίας το 1951 θα χρηματίσει δήμαρχος. Υπηρέτησε την Εθνική Αντίσταση και επικηρύχτηκε από τους Ναζί. Το 1956 εκλέχτηκε βουλευτής Ηλείας για πρώτη φορά, λειτούργημα το οποίο διατήρησε μέχρι το 1977. Κατά την περίοδο 1963-1965, χρημάτισε Α’ & Β’ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τελευταία φορά έθεσε υποψηφιότητα στις εκλογές του 1974, οπότε και επανεκλέχθηκε βουλευτής Ηλείας. 

Απεβίωσε το 1978. Γιος του ήταν, ο επίσης βουλευτής Αυγερινός (Ρένος) Πετραλιάς (1933 - 2016).

Πετραλιάς Αντώνιος
Αντώνιος
Π
Π
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Στέφανος Πετραλιάς

Ο **Στέφανος Πετραλιάς** (1900 - 1958) ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής του νομού Ηλείας.

Γεννήθηκε στη Δίβρη (Λαμπεία) Ηλείας και ήταν γιος του Νικόλαου Αυγ. Πετραλιά (Επάρχου Θηβών και Μεγαρίδος), γόνου της αρχοντικής οικογένειας Πετραλιά και εγγονός του Αυγερινού Πετραλιά. Αδερφός του ήταν ο Αντώνιος Πετραλιάς βουλευτής Ηλείας και Αντιπρόεδρος της Βουλής. Ο Στέφανος Πετραλιάς σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος στον Πύργο Ηλείας. Κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία το 1922 προσέφερε τις υπηρεσίες του πολεμώντας, ως στρατιώτης, μέχρι τη Μάχη του Σαγγαρίου. Επίσης κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Στέφανος Πετραλιάς προσέφερε εκ νέου τις υπηρεσίες του στην πατρίδα ως έφεδρος αξιωματικός στην στρατιωτική δικαιοσύνη. 

Την περίοδο της κατοχής μαζί με την σύζυγό του Γιώτα Γκοτσίνα αντιστάθηκαν στους κατακτητές λαμβάνοντας μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Μάλιστα το 1944 εκλέχτηκε μέλος της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης "Κυβέρνηση του βουνού". Το 1951 εκλέχτηκε βουλευτής Ηλείας με το κόμμα της ΕΠΕΚ του Νικολάου Πλαστήρα. Το 1953 ο Στέφανος Πετραλιάς ήταν ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος του Γεωργίου Καρτάλη.

Απεβίωσε το 1958 και είχε δύο παιδιά, το Νικόλαο Πετραλιά, πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου, ομότιμο καθηγητή, σήμερα, του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρο του Ινστιτούτου "Νίκος Πουλαντζάς" καθώς και τη Φανή Πετραλιά, δημοσιογράφο και Α΄ Αντιπρόεδρο του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ. 

Αναλυτική βιογραφική μελέτη για τον Στέφανο Πετραλιά υπάρχει στο βιβλίο: "Δίβρη (Λαμπεία) Ηλείας, Ιστορικά Μελετήματα, 19ος - 20ός αι.", Βιβλιοθήκη του Πνευματικού Κέντρου Δίβρης, Αθήνα 2009, του Νικολάου Αναστασόπουλου, Λέκτορα νεώτερης ιστορίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Στέφανος
Π
Γ΄ Εθνική καλαθοσφαίρισης ανδρών

Η **Γ΄ Εθνική Κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών** ή **National League 2** είναι η τέταρτη τη τάξει εθνική κατηγορία στην πυραμίδα των πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα. Οι ομάδες προβιβάζονται στη Β΄ Εθνική Κατηγορία (National League 1) ενώ αντίστοιχα υποβιβάζονται στις τοπικές κατηγορίες. Διεξάγεται υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Οι ομάδες της Γ**΄** Εθνικής Κατηγορίας έχουν δικαίωμα συμμετοχής στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδας ξεκινώντας από τις πρώτες προκριματικές φάσεις της διοργάνωσης.

## Ιστορία
Η Γ΄ Εθνική Κατηγορία ξεκίνησε επίσημα την αγωνιστική περίοδο 1987–1988. Τις αγωνιστικές περιόδους 1987–1988 και 1988–1989, διεξήχθη με προκριματική φάση σε 6 ομίλους (3 Νότιας και 3 Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδας) και τελική φάση 2 ομίλων, από την οποία προέκυψαν οι υπέρ-πρωταθλητές Νοτίου και Βορείου ομίλου.

Από την αγωνιστική περίοδο 1989–1990 διεξάγεται σε 4 ομίλους (2 Νότου και 2 Βορρά) με συμμετοχή 14 ομάδων σε κάθε όμιλο (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) και οι 4 πρωταθλήτριες προβιβάζονται αυτόματα στη Β΄ Εθνική Κατηγορία.

Το καλοκαίρι του 2009 η Ε.Ο.Κ. αποφάσισε τη μείωση των ομίλων της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας από 4 σε 2 των 16 ομάδων ο καθένας από την αγωνιστική περίοδο 2010–2011. Αυτό τελικά δεν πραγματοποιήθηκε και το πρωτάθλημα συνεχίστηκε σε 4 ομίλους.

Η αγωνιστική περίοδος 2019–2020 διακόπηκε πρόωρα εξαιτίας της πανδημίας του Covid-19 με την ανακήρυξη των πρωταθλητών και των ομάδων που ανέβηκαν. Το καλοκαίρι του 2020 αποφασίστηκε η αναδιάρθρωση των εθνικών κατηγοριών εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Η Γ΄ Εθνική της αγωνιστικής περιόδου 2020–2021 πραγματοποιήθηκε σε 6 ομίλους.

## Πρωταθλητές

## Μπαράζ ανόδου
Από το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1991–1992 διεξάγεται μπαράζ ανόδου στην Γ΄ Εθνική μεταξύ των πρωταθλητών Τ.Ε. Λέσβου, Τ.Ε. Σάμου, Τ.Ε. Χίου, Τ.Ε. Δωδεκανήσου και Ε.Σ.Κ. Κυκλάδων.

## Συμμετοχές ομάδων στην Γ΄ Εθνική (1988–2026)
Από την καθιέρωση της Γ΄ Εθνικής ως τρίτη κατηγορία την περίοδο 1987–88 ως σήμερα (περίοδος 2025–26), συνολικά 429 ομάδες έχουν μετάσχει, οι εξής:

## Παραπομπές


## Πηγές
* Πρωταθλητές Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας, πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Πρωτάθλημα Γ΄ Ανδρών
Σημαία της Μποτσουάνας

[right|thumb|200px|[Αρχείο:FIAV 111000.svg|20px Λόγος σημαίας: 5:8]]
Η εθνική **[[σημαία]] της [[Μποτσουάνα]]** καθιερώθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1966, ημέρα της ανεξαρτησίας της χώρας.

Η εθνική σημαία της Μποτσουάνα (Setswana: folaga ya Botswana) αποτελείται από ένα γαλάζιο πεδίο κομμένο οριζόντια στο κέντρο από μια μαύρη λωρίδα με ένα λεπτό λευκό πλαίσιο. Εγκρίθηκε το 1966 για να αντικαταστήσει το Union Jack, ήταν η σημαία της Δημοκρατίας της Μποτσουάνα από τότε που η χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία εκείνη τη χρονιά. Είναι μια από τις λίγες αφρικανικές σημαίες που δεν χρησιμοποιεί ούτε τα χρώματα του παναφρικανικού κινήματος ούτε τα χρώματα του κορυφαίου πολιτικού κόμματος της χώρας.

## Ιστορία
Το 1885, η Bechuanaland έγινε προτεκτοράτο του Ηνωμένου Βασιλείου εντός της αποικιακής αυτοκρατορίας του. Αυτό συνέβη αφού οι ηγέτες του λαού της Τσουάνα διαπραγματεύτηκαν με τους Βρετανούς για να τους προσφέρουν προστασία από τους Μπόερς, οι οποίοι εισέβαλαν στα εδάφη τους από τη γειτονική Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία. Παρά τη νέα αυτή προστασία, η Νότια Αφρική συνέχισε να πιέζει τους Βρετανούς να τους επιτρέψουν να προσαρτήσουν την Bechuanaland στην ένωσή τους. Αυτό δεν συνέβη λόγω της εκτεταμένης αντίθεσης από τον λαό Μπατσουάνα, και η Bechuanaland κέρδισε την ανεξαρτησία από τη Βρετανία το 1966. το νέο έθνος μετονομάστηκε σε Μποτσουάνα.

Πριν αποκτήσει την ανεξαρτησία της, η Μποτσουάνα δεν είχε τη δική της χαρακτηριστική αποικιακή σημαία, με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου να χρησιμεύει ως  σημαία του προτεκτοράτου. Όταν δημιουργήθηκε η εθνική σημαία της Μποτσουάνα το 1966, σχεδιάστηκε συμβολικά για να έρχεται σε αντίθεση με τη σημαία της Νότιας Αφρικής, καθώς η τελευταία χώρα κυβερνούσε υπό καθεστώς απαρτχάιντ. Ως εκ τούτου, η μαύρη λωρίδα με το λευκό πλαίσιο ήρθε να επισημάνει την ειρήνη και την αρμονία μεταξύ των ανθρώπων αφρικανικής και ευρωπαϊκής καταγωγής που κατοικούν στη Μποτσουάνα. Η νέα σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά τα μεσάνυχτα της 30ής Σεπτεμβρίου 1966, την ημέρα που η Μποτσουάνα έγινε ανεξάρτητη χώρα.
[μικρογραφία|Η θέση της [Μποτσουάνα|Μποτσουάνας στην Αφρική]]

## Σχέδιο
Τα χρώματα της σημαίας έχουν πολιτιστική, πολιτική και περιφερειακή σημασία. Το γαλάζιο αντιπροσωπεύει το νερό — συγκεκριμένα, με τη μορφή της βροχής, καθώς είναι ένας πολύτιμος πόρος στη Μποτσουάνα, η οποία βασίζεται στη γεωργία και υποφέρει από συχνές ξηρασίες λόγω του ξηρού και άνυδρου κλίματος της ερήμου Καλαχάρι. Το μπλε παραπέμπει επίσης στο σύνθημα που εμφανίζεται στο εθνόσημο της Μποτσουάνα - Πούλα, που σημαίνει "Ας πέσει βροχή" στη Σετσουάνα - καθώς και στη ζωή, η οποία συντηρείται από το νερό. Η μαύρη ζώνη με το λευκό πλαίσιο έχει δύο έννοιες. Πρώτον, συμβολίζουν την αρμονία και τη συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων διαφορετικών φυλών που ζουν στη Μποτσουάνα, καθώς και τη φυλετική ποικιλομορφία της χώρας. Επιπλέον, αντιπροσωπεύουν τις ρίγες της ζέβρας, του εθνικού ζώου της Μποτσουάνα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σημαίες του Κόσμου:Μποτσουάνα[μικρογραφία|Η σημαία του προέδρου της [Μποτσουάνα|Μποτσουάνας]]

## Παραπομπές


Μποτσουανα
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μποτσουάνας
Εθνόσημο της Μποτσουάνας

200px|right
**Το [[εθνόσημο]] της [[Μποτσουάνα]]** καθιερώθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1966. Ο κεντρικός θυρεός στηρίζεται από δύο ζέβρες. Το σχήμα του θυρεού είναι ίδιο με το σχήμα των παραδοσιακών ασπίδων στην ανατολική Αφρική. Στο πάνω μέρος της ασπίδας υπάρχουν 3 γεωργικοί τροχοί, σύμβολο της βιομηχανίας.

## Συμβολισμός
Τα τρία κύματα συμβολίζουν το νερό και δείχνουν στο ρητό του έθνους: *pula* που απλώς σημαίνει "βροχή". Το εν λόγω ρητό δείχνει επίσης τη σημαία που έχει για τη χώρα το νερό. Το ρητό βρίσκεται στο κάτω μέρος του εθνοσήμου, πάνω σε μπλε πανό. Στο κάτω μέρος της ασπίδας διακρίνουμε το κεφάλι ενός ταύρου, ο οποίος αντιπροσωπεύει τη σημασία της κτηνοτροφίας στη χώρα. Οι ζέβρες απεικονίζονται επειδή το εν λόγω ζώο είναι αναπόσπαστο μέρος των ζώων. Η ζέβρα στα δεξιά κρατάει σόργο, σημαντικό γεωργικό προϊόν της Μποτσουάνας. Η αριστερή ζέβρα κρατάει έναν χαυλιόδοντα από ελεφαντόδοντο , σύμβολο του εμπορίου ελεφαντόδοντου.

## Παραπομπές


Μποτσουανα
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μποτσουάνας
Μονή Φανερωμένης Κορινθίας

Η **Ιερά Μονή Φανερωμένης Κορινθίας** βρίσκεται κοντά και ΝΔ. του χωριού Χιλιομόδι. Είναι γυναικεία Μονή που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα. Ιδρύθηκε το 1700. Το Καθολικό της Ιεράς Μονής κοσμείται με αγιογραφίες μεταβυζαντινής τέχνης. 

Στη διάρκεια της Επανάστασηςτου 1821 η Μονή Φανερωμένης Κορινθίας χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο των Ελλήνων Αγωνιστών καθώς και καταφύγιο του άμαχου πληθυσμού της γύρω περιοχής. Πολύ πρόσφατα κινδύνεψε από πυρκαγιά που προκλήθηκε στη γύρω δασική έκταση.

Το μοναστήρι τιμάται στην Κοίμηση της Θεοτόκου 15 Αυγούστου**,** εορτάζει δε **στις 23 Αυγούστου** την απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με τριήμερο εορταστικό πρόγραμμα. 

Ο όρος «Απόδοσις» κατά την εκκλησιαστική παράδοση σημαίνει την ολοκλήρωση μιας μεγάλης χριστιανικής εορτής που ξεκίνησε πριν από οκτώ ημέρες. Είναι συνήθεια που παρέλαβαν οι Χριστιανοί από τους Ιουδαίους.  Πρόκειται για μεγάλη ***γιορτή*** γνωστή σε όλους ως εννιάμερα της Παναγίας.  

Εκτός της Ηγουμένης στη Μονή υπηρετούν 11 μοναχές. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*To Κιάτο μας 

Φανερωμένης
Στεφανόπουλος

Το επώνυμο **Στεφανόπουλος** αναφέρεται σε παλιά οικογένεια της Ηλείας αλλά και σε άλλα πρόσωπα που διέπρεψαν σε διαφόρους τομείς: 

## Οικογένεια Στεφανόπουλου

* Στέφανος Στεφανόπουλος, βουλευτής Ηλείας και πρόεδρος της βουλής
** Ανδρέας Στεφανόπουλος, βουλευτής Ηλείας και γιος του Στέφανου
*** Βάσος Στεφανόπουλος, βουλευτής Ηλείας και γιος του Ανδρέα
**** Στέφανος Β. Στεφανόπουλος, βουλευτής Ηλείας, πανεπιστημιακός και γιος του Βάσου. Σύζυγος του ήταν η επίσης βουλευτής Φωτεινή Δεκάζου Στεφανοπούλου
** Χρήστος Στεφανόπουλος, βουλευτής Ηλείας, δήμαρχος Πύργου & Δίβρη και γιος του Στέφανου
*** Στέφανος Στεφανόπουλος, πρωθυπουργός της Ελλάδας
*** Γεώργιος Στεφανόπουλος, βουλευτής Ηλείας

## Υπόλοιποι
* Δημήτριος Στεφανόπουλος, δικηγόρος και πολιτικός.
* Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, δικηγόρος, βουλευτής, υπουργός και τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, γιος του προηγούμενου.
* Τζορτζ Στεφανόπουλος, Ελληνοαμερικανός πολιτικός σύμβουλος.

Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Φανοκλής

Ο **Φανοκλής** ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής της Ελληνιστικής περιόδου. Ανήκει στην ομάδα των ελεγειακών ποιητών των Αλεξανδρινών χρόνων. Ακολούθησε τη λογοτεχνική σχολή του Φιλίτα και συγκεκριμένα την ερωτική ελεγεία. Από το ελεγειακό ερωτικό του ποίημα που επιγράφεται «Έρωτες ή Καλοί» και του οποίου οι στίχοι αναφέρουν διηγήσεις περί αγάπης νεανίδων της εποχής του έχουν διασωθεί μόνο 28 στίχοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές
Μονή Φανερωμένης Λακωνίας

Η **Μονή Φανερωμένης Λακωνίας**, παλαιότερα Λακεδαίμονος, βρίσκεται κοντά στη κοινότητα Αναβρυτή της Λακωνίας και ακριβώς επί της πλησίον βουνοκορφής. 

Το καθολικό της Μονής αυτής είναι αφιερωμένο στο γενέθλιο της Θεοτόκου και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου κατ΄ έτος. 

Επίσημα αποτελεί Μετόχι Ιεράς Μονής στο οποίο προΐσταται εφημέριος.

## Τοποθεσία
Απέχει από την Σπάρτη περίπου μισή ώρα, μέσω διαδρομής με θέα προς την κοιλάδα του ποταμού Ευρώτα.

## Ιστορία
Χτίστηκε λίγο πριν τα μέσα του 19ου αιώνα πάνω σε ερείπια παλαιότερου ναού, που ήταν επίσης αφιερωμένος στην Παναγία. 

Κτήτορας ήταν ο Ιερομόναχος Αθανάσιος Λαδόπουλος, ο οποίος με απόφαση της Ιεράς Συνόδου κατά το έτος 1890 προήχθη σε Αρχιμανδρίτη. Μετά τον θάνατό του, περιήλθε στην κυριότητα της Ιεράς Μονής Αγίων Τεσσαράκοντα.

Στις 16 Νοεμβρίου 1943, γερμανικά στρατεύματα κατοχής λεηλάτησαν, ανατίναξαν και πυρπόλησαν το ιερό μετόχι. Η μονή ανοικοδομήθηκε μετά τον πόλεμο.

## Παραπομπές

Φανερωμενη Λακωνιας
Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Φούρνος

thumb|right|150px|Ένας αρχαίος κυκλαδικός φορητός φούρνος
**Φούρνος** (*αγγλ.* oven) είναι μια συσκευή, ή μια ειδική εγκατάσταση, για τη δημιουργία υψηλής θερμοκρασίας εντός αυτής. Στον οικιακό χώρο δημιουργήθηκε από την εστία, τον ειδικό χώρο που χρησιμοποιούνταν εν είδει κουζίνας στους προϊστορικούς οικισμούς. Εκτός από την χρήση στη μαγειρική, μεγάλοι φούρνοι χρησιμοποιούνται και στη βιομηχανία, καθώς και στη φανοποιΐα για την εκτέλεση συγκεκριμένου τύπου βαφών αυτοκινήτου. Η θέρμανση του φούρνου μπορεί να δημιουργηθεί με ηλεκτρισμό ή με φλόγα. Υπάρχουν και φούρνοι που χρησιμοποιούν την ηλιακή ενέργεια.

## Ιστορία
Οι φούρνοι χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά από τον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού. Οι αρχαίοι Έλληνες πρωτοχρησιμοποίησαν φούρνο για την παρασκευή του ψωμιού.


File:Φούρνος χωριάτικος.jpg
File:Toaster oven.jpg
File:Lehmbackofen.jpg
File:PompeiiOven.JPG


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Οικιακές συσκευές
Κατηγορία:Εστίες
Σίδερο (συσκευή)

thumb|right|120px|Σύγχρονο ηλεκτρικό σίδερο
thumb|right|120px|Σίδερο παλιού τύπου, που λειτουργούσε με κάρβουνα. Το πάνω μέρος με το χερούλι άνοιγε προς τα πίσω και στο εσωτερικό τοποθετούνταν αναμμένα κάρβουναΤο **σίδερο** είναι μια οικιακή συσκευή που χρησιμοποιείται για να ισιώνει υφάσματα και ιδιαίτερα ρούχα. Για αυτή την διαδικασία του σιδερώματος χρησιμοποιείται θερμότητα, πίεση και ατμός. Το ηλεκτρικό σίδερο μετατρέπει ηλεκτρική ενέργεια σε θερμότητα και τη μεταφέρει σε έναν μεταλλικό πάτο. Ένας θερμοστάτης περιορίζει την θερμοκρασία σε 220 °C. Ένα μικρό δοχείο περιέχει το απαραίτητο νερό (συνήθως αποσταγμένο) που μετατρέπεται σε ατμό και βοηθάει στο σιδέρωμα, μαλακώνοντας τις ίνες των ρούχων.

## Ιστορία
Χρησιμοποιείται στα ρούχα από τον 15ο αιώνα. Τότε, για να σιδερώσουν, απλά ζέσταιναν μεταλλικές πλάκες στην εστία του σπιτιού. Αργότερα το σίδερο έγινε κανονική μεταλλική συσκευή, περίπου στο σχήμα που το γνωρίζουμε σήμερα, με κάρβουνα που τοποθετούνταν στο εσωτερικό του, πάνω από την πλάκα. Τα σύγχρονα σίδερα λειτουργούν με ηλεκτρικό ρεύμα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Οικιακές συσκευές
Αγριολίδης

Ο **Αγριολίδης** ή **Αγριαλής** ήταν Τουρκοκρητικός γενίτσαρος και αρχηγός των τουρκικών δυνάμεων του Μεγάλου Κάστρου (Ηράκλειο Κρήτης) στα χρόνια της ελληνικής επανάστασης. 

## Δράση
Κατά την προεπαναστατική περίοδο ο Αγριολίδης ήταν γνωστός ως ένας από τους γενίτσαρους της κρητικής υπαίθρου που καταπίεζαν ποικιλοτρόπως το χριστιανικό στοιχείο. Μάλιστα, η δράση του είχε ως επακόλουθο να γίνει στόχος του ονομαστού χαΐνη Δημήτρη Λόγιου ή Βαρούχα, ο οποίος σκοτώθηκε το 1811 στην προσπάθειά του να τον εξοντώσει.  

Μετά το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης, ο Αγριολίδης τέθηκε επικεφαλής των γενίτσαρων και τρομοκρατούσε τους πληθυσμούς και λεηλατούσε τις γύρω περιοχές, για να αποτρέψει την εξάπλωση της επανάστασης στην Κρήτη. Μετά όμως την αποστολή στην Κρήτη του βαρώνου Ράινεκ (μέσα Ιουλίου 1828) ως αντιπροσώπου του Καποδίστρια, οι Κρητικοί αναθάρρησαν και ξέσπασε νέο επαναστατικό κίνημα. Ο Αγριολίδης τέθηκε εκ νέου επικεφαλής ενόπλων, έπεσε όμως σε ενέδρα στον Άγιο Ιωάννη Μεσαράς και σκοτώθηκε το Αύγουστο του 1828. Ο θάνατός του Αγριολίδη και ο αποκεφαλισμός της σορού του θεωρήθηκε ως εκδίκηση των επαναστατών για τον θάνατο του οπλαρχηγού Ιωάσαφ Ξωπατέρα ή Ξέπαπα. 

Η μεταφορά του ακέφαλου πτώματος του Αγριολίδη στο Ηράκλειο εξόργισε τους Οθωμανούς, οι οποίοι προχώρησαν σε γενική σφαγή του ελληνικού πληθυσμού στην πόλη και τις γύρω περιοχές, με τα θύματα να ανέρχονται στα 800 περίπου άτομα. Η σφαγή αυτή είναι γνωστή ως η "σφαγή του Αγριολίδη" ή "αρμπεντές του Αγριολίδη". Τη μεθεπόμενη μέρα οι σφαγές συνεχίστηκαν στο Ρέθυμνο και στην Αρχοντική και ίσως να γενικεύονταν, αν δεν επενέβαιναν οι Μεγάλες Δυνάμεις.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής
Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί
Κατηγορία:Οθωμανική Κρήτη
Κατηγορία:Τουρκοκρητικοί
Αλιγάτορας

Ο **αλιγάτορας** είναι ερπετό που ανήκει στην οικογένεια των κροκοδειλιδών. Είναι μεγαλόσωμο ζώο και μοιάζει στις γιγάντιες σαύρες, στα υδρόβια και στα αρπακτικά. Ζει κατά αγέλες σε λίμνες και ποτάμια των τροπικών περιοχών, όπου παραμονεύει το θήραμα του κρυμμένο μέσα στο νερό. Το ζευγάρωμα γίνεται τη νύχτα μέσα στο νερό, προς τον Απρίλιο. Χάρη στη ζύμωση των φυτικών υλικών, μέσα στη φωλιά διατηρείται θερμοκρασία ευνοϊκή για την επώαση των αυγών.

Οι αλιγάτορες κινούνται με δυσκολία στην ξηρά, αλλά κολυμπούν γρήγορα και αθόρυβα στο νερό. Έχουν πολύ μεγάλο στόμα και δυνατά δόντια. Τρέφονται κυρίως με ψάρια, βατράχους, μικρά καρκινοειδή, χελώνες, μικρά θηλαστικά και πουλιά. Ο *[[Αμερικάνος αλιγάτορας]]* (Αλιγάτορας του Μισισιπή - Alligator mississippiensis) ζει στις ΗΠΑ, κυρίως στον ποταμό Μισισιπή. Ο *[[Κινεζικός αλιγάτορας]]* (Αλιγάτορας ο σινικός - Alligator sinensis), ο οποίος είναι μικρότερος, ζει στον ποταμό Γιανγκ τσε Κιανγκ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Αλιγατορίδες
Μισέλ Πενσώ

Ο **Μισέλ Πενσώ** (γαλλ.: *Michel Pinseau*) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας, γνωστός ως σχεδιαστής της ιδέας του μεγαλύτερου σε ύψος μιναρέ παγκοσμίως (210 μέτρα), στο μεγαλύτερο τζαμί του κόσμου, το Τέμενος Χασάν Β' στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Δάφνη ΙΙ (τορπιλοβόλο)

Το τορπιλοβόλο **Δάφνη ΙΙ / 57** παραγγέλθηκε μαζί με του ίδιου τύπου τορπιλοβόλα Αίγλη Ι, Αλκυόνη Ι, Αρέθουσα, Δωρίς Ι και Θέτις ΙΙ από την Ελληνική κυβέρνηση στα ναυπηγεία German VULKAN Werks AG. Stettin–Bredow του Στετίνου της Γερμανίας το 1912 αντί του ποσού των 500.000 μάρκων το καθένα και ναυπηγήθηκε την περίοδο 1912-1914.

Έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Τον Αύγουστο του 1925 ήταν το πρώτο πολεμικό πλοίο που έσπευσε στη Νέα Καμένη της Σαντορίνης για την παρακολούθηση της ηφαιστειακής δραστηριότητας κατά την οποία αναδύθηκε νησί το οποίο για αυτόν τον λόγο ονομάστηκε **Δάφνη**. Το νησί αργότερα ενώθηκε με την Νέα Καμένη αλλά παραμένει η ονομασία **Λάβες Δάφνης** ως τοποθεσία της Νέας Καμένης. Εκποιήθηκε για διάλυση το 1926.

## Βασικά χαρακτηριστικά

Το εκτόπισμα του ήταν 145 τόνοι και είχε μέγιστη ταxύτητα 21 κόμβους. Ο οπλισμός του ήταν 3 τορπιλοσωλήνες Σβάρτσκωφ των 45 εκατοστών και 2 πυροβόλα των 6 λιβρών.

## Πηγές

* Κ. Παΐζης Παραδέλης "Τα πλοία του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού 1830-1979" Εκδ. ΓΕΝ,  σελ.16-17 και 50.

Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Μονή Φανερωμένης Ιεράπετρας

Η **Ιερά Μονή Φανερωμένης** **Ιεράπετρας** είναι ιστορική Μονή που βρίσκεται στην Κοινότητα Ιεράπετρας του Δήμου Ιεράπετρας και της τέως Επαρχίας Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης, προς τα νοτιοδυτικά του όρμου «Παχεία Άμμος» και υπάγεται στην περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας. 

Η Μονή αυτή είναι περισσότερο γνωστή στους κατοίκους της Κρήτης ως Μονή «Παναγία των Γουρνιών». Το καθολικό της Μονής είναι κτισμένο μέσα σε σπήλαιο εντός του οποίου και βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας κατά τον 15ο αιώνα όπου και φέρεται ότι κτίσθηκε ο ναός και στη συνέχεια το μοναστήρι.
αριστερά|μικρογραφία|170x170εσ|Φωτογραφία από το εσωτερικό του καθολικού.
Η Ιερά Μονή Φανερωμένης Κρήτης είναι ανδρώα μονή αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου και εορτάζει τον Δεκαπενταύγουστο. Πλην του Ηγουμένου τη μονή υπηρετούν 3 μοναχοί. Διοικητικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας. Στους αδερφούς της Μονής συγκαταλέγεται ο Επίσκοπος Κομάνων Μιχαήλ.

Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται επίσημα για πρώτη φορά το 1925 στην τότε *Κοινότητα Κεντρίου*. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην Κοινότητα Ιεράπετρας ομώνυμης δημοτική ενότητας καθώς ομωνύμου δήμου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 3 μοναχοί ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 2.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Ιεράπετρας

## Παραπομπές


Φανερωμενης
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Ίλια Ίβιτς

Ο **Ίλια Ίβιτς** (σέρβικα: *Илија Ивић*, 17 Φεβρουαρίου 1971) είναι Σέρβος πρώην ποδοσφαιριστής και πρώην τεχνικός διευθυντής της ΑΕΚ.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1971 στο Ζρένιανιν της Σερβίας (πρώην Γιουγκοσλαβίας). Ως ποδοσφαιριστής αγωνίσθηκε στην Πρόλετερ Ζρένιανιν, στον Ερυθρό Αστέρα, στον Ολυμπιακό, στην Τορίνο, στον Άρη και στην ΑΕΚ, όπου έκλεισε και την καριέρα του. Υπήρξε και μία φορά διεθνής με την ομάδα της Γιουγκοσλαβίας, το 1998.

Μετά το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας έγινε τεχνικός διευθυντής της ΑΕΚ μέχρι το 2007 όταν έφυγε για να πάει στον Ολυμπιακό στο ίδιο πόστο και ακολούθως στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου.

## Στατιστικά καριέρας

## Προσωπική ζωή
Αδελφός του είναι ο επίσης πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής Βλάνταν Ίβιτς.

Το 2001 παντρεύτηκε, έπειτα από έξι χρόνια σχέσης, την Ελληνίδα γυμνάστρια Ελένη Πετρουλάκη. Το ζευγάρι έχει αποκτήσει τέσσερις κόρες: την Άννα-Μαρία (γενν. 16 Ιανουαρίου 2005), τις δίδυμες Δωροθέα και Μίλα (γενν. 28 Φεβρουαρίου 2007) και την Ηλιάνα (γενν. 1 Ιουλίου 2010).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί συνδέσμοι
* Reprezentacija.rs (σερβικά)

Ιβιτς Ιλια
Ιβιτς Ιλια
Ιβιτς Ιλια
Ιβιτς Ιλια
Ι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Προλέτερ Ζρένιανιν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ιερά

Η **Ιερά** ήταν ηφαιστειογενές νησί που αναδύθηκε από την θάλασσα στο εσωτερικό της καλντέρας της Σαντορίνης το 197 π.Χ. Αναφέρεται από τον Στράβωνα, τον Πλούταρχο, τον Παυσανία, τον Ιουστίνο, τον Ευσέβιο από την Καισάρεια  και τον Αμμιανό Μαρκελλίνο.

Με βάση τον Στράβωνα, οι πρώτοι που τόλμησαν να ανέβουν στο νησί ήταν οι Ρόδιοι και την ονόμασαν Ιερά λόγω της μυστηριώδους εμφάνισης της. Μάλιστα έφτιαξαν πάνω στο νησί ιερό αφιερωμένο στον Ποσειδώνα *τον Ασφάλιον*. Άλλο όνομα της νήσου ήταν **Αυτομάτη**.

Αν και στις διάφορες πηγές υπάρχει μία σύγχυση για το κατά πόσο το νησί Ιερά είναι η Παλαιά Καμένη, η επικρατέστερη άποψη είναι ότι το νησί αργότερα βυθίστηκε στην θάλασσα και ταυτίζεται με τον ύφαλο **Μπάγκος**, κοντά στον οποίο το 1570 ή 1573 μ.Χ. εμφανίστηκε η Μικρή Καμένη

Κατηγορία:Σαντορίνη
Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών

Η **Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών** Μαγνησίας **«Ψυχής Άκος»** είναι μία από τις παλαιότερες βιβλιοθήκες στον ελλαδικό χώρο. Η βιβλιοθήκη λειτουργεί στις Μηλιές Μαγνησίας, επάνω στο Πήλιο, σε απόσταση 26 χλμ. ανατολικά από τον Βόλο.

## Ιστορία
Η Βιβλιοθήκη Μηλεών ιδρύθηκε το 1814 με την μορφή Σχολής από τρεις μηλιώτες λογίους ιερείς και υπέρμαχους του Διαφωτισμού: τον Άνθιμο Γαζή, τον Γρηγόριο Κωνσταντά και τον Δανιήλ Φιλιππίδη. Οι ιδρυτές της τής έδωσαν το όνομα *Ψυχής Άκος*, που σημαίνει *θεραπεία ψυχής*. Αρχικός σκοπός των ιδρυτών της Σχολής ήταν να δημιουργήσουν μία Ακαδημία, κάτι σαν πανεπιστήμιο, αλλά οι οθωμανικές Αρχές αρνήθηκαν να δώσουν άδεια για κάτι τέτοιο.

Το κτίσιμο της Σχολής ολοκληρώθηκε το 1817, με την οικονομική συνδρομή των δύο πρώτων ιδρυτών, οι οποίοι πρόσφεραν για τον σκοπό αυτό 500 χρυσά φλουριά ολλανδικά, αλλά και την συνεισφορά πολλών άλλων πηλιορειτών. Ο Γαζής πρόσφερε στην Σχολή και την προσωπική του βιβλιοθήκη. Η Σχολή εμπλουτίστηκε επίσης με πλούσιο για την εποχή εποπτικό υλικό, όπως επιστημονικά όργανα, χάρτες, κ.ά.

Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, η Σχολή διέκοψε την λειτουργία της, μιας και οι ιδρυτές της ήταν μεταξύ των πρωτεργατών των επαναστατών. Η Σχολή επαναλειτούργησε το 1834 με την φροντίδα του Γρηγορίου Κωνσταντά. Όταν πέθανε ο Κωνσταντάς το 1844, η Σχολή έκλεισε οριστικά. 

Το 1928, με δωρεά της μηλιώτισσας Κρυσταλλίας Οικονομάκη, χτίστηκε κοντά στην πλατεία του χωριού η σημερινή Βιβλιοθήκη για να στεγάσει τα διασωθέντα βιβλία και όργανα της Σχολής. Ωστόσο, το 1943, όταν οι Γερμανοί πυρπόλησαν τις Μηλιές, το μεγαλύτερο μέρος από την συλλογή βιβλίων της Σχολής καταστράφηκε. Έτσι σήμερα στο Ιστορικό Τμήμα της Βιβλιοθήκης σώζονται περίπου 1.700 τίτλοι (3.000 τόμοι) διαφόρων ιστορικών εντύπων που έχουν τυπωθεί από το 1497 έως το 1899, καθώς και πολλά χειρόγραφα που χρονολογούνται από τον 10ο έως τον 18ο αι. μ.Χ.

Η Βιβλιοθήκη Μηλεών έγινε δημόσια το 1955 και το 1973 απέκτησε και έναν ακόμη όροφο. Το Δανειστικό Τμήμα της περιλαμβάνει περίπου 13.000 τίτλους βιβλίων και περιοδικών και εμπλουτίζεται συνεχώς. Στην Βιβλιοθήκη λειτουργεί επίσης Δημόσιο Κέντρο Πληροφόρησης με ελεύθερη πρόσβαση στο Διαδίκτυο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
* Europeana
*Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη

## Βιβλιογραφία
# Β. Σκουβαράς και Κ. Μακρής, *Αρχαιολογικός και ιστορικός οδηγός Θεσσαλίας*. Εκδόσεις Όμηρος, Βόλος 1999, σσ. 66&ndash;69.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα
Βιβλιοθηκη
Σημαία της Λετονίας

[right|thumb|300px|[Αρχείο:FIAV 110100.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]]

Η **[[σημαία]] της [[Λετονία]]ς** επανακαθιερώθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1990. Η ίδια σημαία ήταν σε χρήση από την ανεξάρτητη Λετονία από το 1918 μέχρι το 1940, οπότε η χώρα καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και προσαρτήθηκε στην τελευταία.

## Ιστορικά
μικρογραφία|Η πιο παλιά επιζούσα εκδοχή της σημαίας της Λετονίας εκθέτεται στο μουσείο ιστορίας και τεχνών της πόλης Cēsis.
Η κόκκινη- λευκή- κόκκινη σημαία αναφέρθηκε πρώτα στα κεφάλαια του Χρονικού της Λιβονίας του Ντίτλεμπ φον Άλνπεκε (*Livländische Reimchronik*). Αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο κατατάσσει τη λετονική σημαία μεταξύ των αρχαιότερων στην Ευρώπη. Στο χρονικό γίνεται λόγος για μία μάχη του 1280, στην οποία αρχαία λετονικά φύλα από το Κέσις (Βόρεια Λετονία) ήρθαν σε πόλεμο, φέροντας μια κόκκινη σημαία με λευκή λωρίδα. 

Ο θρύλος κάνει λόγο για έναν θανάσιμα τραυματισμένο στη μάχη, αρχηγό της φυλής, που το σώμα του το τύλιξαν με ένα λευκό πανί. Ένα μέρος του πανιού παρέμεινε λευκό, ενώ οι δύο άκρες του έγιναν κόκκινες, λόγω του αίματος του ηγέτη. Στην επόμενη μάχη το σεντόνι που τον τύλιξαν το χρησιμοποίησαν για σημαία και αυτή τη φορά η μάχη στέφθηκε με επιτυχία. Από τότε τα χρώματα αυτά τα χρησιμοποίησαν όλες οι φυλές της χώρας. 

Το σημερινό σχέδιο της σημαίας δημιουργήθηκε από τον Άνσις Κιρούλις (Ansis Cīrulis) τον Μάιο του 1917. Με ειδικό διάταγμα της Βουλής, το σχέδιο υιοθετήθηκε επίσημα ως σημαία του έθνους στις 15 Ιουνίου 1921.

## Χρώματα και αναλογίες
Το «κόκκινο» χρώμα στη σημαία της Λετονίας είναι στην πραγματικότητα καστανό (κόκκινο με μαύρο και μοβ). Οι χρωματικές αναλογίες της σημαίας είναι 2:1:2 και η αναλογία του μήκους με το πλάτος είναι 1:2.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πληροφορίες από το Λετονικό Ινστιτούτο (Ανακτήθηκε 27 Απριλίου 2011)
* Σημαίες και εμβλήματα του Λετονικού Ναυτικού (Ανακτήθηκε 27 Απριλίου 2011)

Σημαια
Λετονία
Εθνόσημο της Λετονίας

right|thumb|Εθνόσημο της Λετονίας
thumb|right|Μικρό βελτιωμένο Εθνόσημο της Λετονίας
right|thumb|Μικρό εθνόσημο

Το **[[εθνόσημο]] της [[Λετονία]]ς** δημιουργήθηκε έπειτα από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας, στις 18 Νοεμβρίου 1918. 

Αποτελείται από ένα μείγμα συμβόλων κρατικών και εθνικών αλλά και συμβόλων ιστορικών περιοχών της χώρας. Ο ήλιος στο επάνω μέρος του εθνόσημου συμβολίζει την κρατική οντότητα. Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ο ήλιος είχε 17 ακτίνες, που συμβόλιζαν τις 17 κατοικημένες επαρχίες της χώρας. Τα τρία αστέρια πάνω από το εθνόσημο αγκαλιάζουν την ιδέα του να συμπεριληφθούν οι ιστορικές περιοχές Βίντζεμε, Λατγαλία και η Κουρλάνδη - Σεμιγαλλία σε μία ενιαία Λετονία.

Περιοχές με ιστορική και πολιτιστική σημασία, εμφανίζονται επίσης στο εθνόσημο. Η Δυτική Λετονία (Κουρλάνδη και Σεμιγαλλία) συμβολίζονται με ένα κόκκινο λιοντάρι. Οι Βιντζέμε και Λατγαλία (Ανατολική Λετονία) παρουσιάζονται από το πτηνό με κεφάλι αετού και αργυρό χρώμα, σύμβολο που χρονολογείται από το 1566. 

Το σημερινό εθνόσημο σχεδιάστηκε από το Λετονό καλλιτέχνη Ρίχαρντς Ζάρινς. Υπάρχουν τρεις τύποι του εθνόσημου σήμερα:

* Το *Μεγάλο Εθνόσημο* χρησιμοποιείται από τον Πρόεδρο της Λετονίας, το Κοινοβούλιο, τον Πρωθυπουργό, το Υπουργικό Συμβούλιο και τα κυβερνητικά Υπουργεία, το Ανώτατο Δικαστήριο και το Γενικό Εισαγγελέα, όπως επίσης και από τις λετονικές διπλωματικές και προξενικές αποστολές.

* Το *Μικρό Βελτιωμένο Εθνόσημο* χρησιμοποιείται από κοινοβουλευτικούς οργανισμούς, το Υπουργικό Συμβούλιο και άλλους οργανισμούς.

* Το *Μικρό Εθνόσημο* χρησιμοποιείται από κυβερνητικά ιδρύματα, τις δημοτικές αρχές και τα παιδαγωγικά ιδρύματα, σε επίσημα έγγραφα.

Στη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής, ως εθνόσημο χρησιμοποιούνταν το αντίστοιχο της σοβιετικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας της Λετονίας, το οποίο αντικαταστάθηκε το 1990 με αυτό που ήταν σε χρήση από το 1918 μέχρι την κατοχή.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Πληροφορίες για το εθνόσημο από το Ινστιτούτο της Λετονίας

Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Λετονίας
Λετονία
Περιβόλια Ηλείας

Τα **Περιβόλια** είναι ορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 640 μέτρα.

## Γενικά στοιχεία
Τα Περιβόλια βρίσκονται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, σε απόσταση 42  χλμ. ΝΔ. από τη Ζαχάρω (μέσω Θολού), 74 χλμ. ΝΔ. από τον Πύργο  και 40 χλμ. ΒΔ. από την Κυπαρισσία. Στο χωριό διαμένουν λιγοστοί μόνιμοι κάτοικοι (, που όμως πολλαπλασιάζονται τους θερινούς μήνες. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 46. Στην πλατεία του χωριού υπάρχει αιωνόβιος πλάτανος.

Το παλαιότερο όνομα **Γάρδιτσα** θεωρείται παραφθορά του σλαβικού "*Gradista*", που σημαίνει "οριοθετημένος, οχυρωμένος τόπος", χωρίς όμως να εντοπίζεται διαχρονικά κάποια φρουριακή κατασκευή στην περιοχή.

Η μετονομασία του χωριού από "Γάρδιτσα" σε "Περιβόλια" έγινε το 1930 και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ με αριθμό 251/1930 και υπογράφθηκε από τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας Αλέξανδρο Ζαΐμη και τον υπουργό εσωτερικών. Συγκεκριμένα αναφέρει: *"... Η Κοινότης Γάρδιτσας της επαρχίας Ολυμπίας του αυτού νομού μετονομάζεται εις Κοινότητα Περιβολίου"*

Τα Περιβόλια είναι τόπος καταγωγής του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως (2006-2007) Βύρωνα Πολύδωρα, του παλαιού προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών Σωτηρίου Πολύδωρα, του δικηγόρου - ιστοριοδίφη Στάικου Πανταζή, του παλαιού Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Θανάση Καφιρη, αλλά και πολλών άλλων επιφανών δικαστικών, δικηγόρων, αξιωματικών, επιστημόνων και επιχειρηματιών, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον διακεκριμένο Παιδίατρο-  Νεογνολογο  στο Λονδίνο Διονύση  Αλεξάνδρου και τον πανεπιστημιακό Οικονομολόγο Γιωργο  Αλεξάνδρου,  , ο οποιος έχει διδάξει και συνεχίζει να διδασκει σε πανεπιστήμια της Αγγλίας και της Ολλανδίας.  

## Αξιοθέατα
Όσοι βρίσκονται στα Περιβόλια μπορούν να επισκεφθούν το ποτάμι Νέδα, καθώς και πολλά αρχαία μνημεία με κορυφαίο από αυτά τον Ναό του Επικουρίου Απόλλωνος, τον λεγόμενο «Παρθενώνα της Πελοποννήσου», έργο του Ικτίνου. Επίσης το Ναό της Αθηνάς, το  τείχος, μήκους 3 χλμ., την κρήνη της Αρχαίας Φιγαλείας κ.ά.

## Φωτοθήκη

Αρχείο:Γάρδιτσα2.jpg|Γάρδιτσα
File:Γάρδιτσα3.jpg|Γάρδιτσα
Αρχείο:Κρήνη Αρχαίας Φιγαλίας.jpg|Κρήνη Αρχαίας Φιγαλίας


## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Φιγαλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Ενρίκο Φέρμι

Ο **Ενρίκο Φέρμι** (*Enrico Fermi*, 29 Σεπτεμβρίου 1901 – 28 Νοεμβρίου 1954) ήταν Ιταλός φυσικός, ο οποίος τιμήθηκε το 1938 με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής.

Ο Φέρμι μελέτησε τα υποατομικά σωματίδια και ανέπτυξε τη Στατιστική Φέρμι-Ντιράκ, την οποία ακολουθούν τα σωματίδια που αποκλήθηκαν από το επώνυμό του φερμιόνια και αποτελούν τη συνηθισμένη ύλη του Σύμπαντος. Επίσης, διατύπωσε τη θεωρία της ραδιενέργειας β. Το 1942 κατασκεύασε τον πρώτο ατομικό αντιδραστήρα, στο Σικάγο των Η.Π.Α., με την οποία πέτυχε την πρώτη τεχνητή αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση. Κατόπιν συμμετέσχε και στην κατασκευή της ατομικής βόμβας, μαζί με πολλούς άλλους διάσημους φυσικούς της εποχής του.

## Βιογραφία
Ο Ενρίκο Φέρμι γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν το τρίτο παιδί του Αλμπέρτο Φέρμι, τμηματάρχη του Υπουργείου Σιδηροδρόμων, και της δασκάλας Ίντα ντε Γκάττις (*Ida de Gattis*). Η αδελφή του Μαρία ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερη του Ενρίκο, ενώ ο αδελφός του Τζούλιο ένα έτος μεγαλύτερός του. Ο Ενρίκο σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Το 1924 έγινε υφηγητής της φυσικής στο πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Έκανε στατιστικές έρευνες γύρω από τη συμπεριφορά των αερίων. Μαζί με τον Άγγλο φυσικό Πωλ Ντιράκ (Paul Dirac) ανέπτυξε τη στατιστική Φέρμι - Ντιράκ, που έχει επίσης εφαρμογή στα ηλεκτρόνια και στα πρωτόνια, που γενικότερα λέγονται φερμιόνια. 

## Σταδιοδρομία στην Ιταλία
Το 1926 ο Φέρμι έγινε καθηγητής της φυσικής στο πανεπιστήμιο της Ρώμης. Ασχολήθηκε με την πυρηνική φυσική και διατύπωσε τη θεωρία για την εξήγηση της ακτινοβολίας β από ραδιενεργά σώματα. Αργότερα ασχολήθηκε με τις πυρηνικές αντιδράσεις νετρονίων - ύλης και κατάφερε να δημιουργήσει τεχνητά ραδιενεργά ισότοπα. Λίγο αργότερα πειραματίστηκε με τα βραδέα νετρόνια και τις αντιδράσεις που προκαλούν στο ουράνιο. Για τις εργασίες του αυτές τιμήθηκε το 1938 με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής. Αργότερα εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια στο ινστιτούτο πυρηνικών ερευνών του Σικάγου, που σήμερα φέρει το όνομά του. Ασχολήθηκε με την παραγωγή ενέργειας από τη σχάση του ουρανίου. Σε συνεργασία με άλλους επιστήμονες κατόρθωσε να δημιουργήσει το 1942 τον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα. Ο τρόπος διάταξης του ουρανίου στην κορυφή του αντιδραστήρα ονομάστηκε στήλη Φέρμι. Ερεύνησε επίσης την περίθλαση των νετρονίων, τις ιδιότητες των κοσμικών ακτίνων και των μεσονίων. Έργα του είναι: Εισαγωγή στην ατομική φυσική (1928), Μόρια και κρύσταλλοι (1934), Θερμοδυναμική (1937), Στοιχειώδη σωματίδια (1951) κ.ά.
## Παραπομπές


## Πηγές
* Alberto Macchiavello: «Η πρώτη διάσπασις του ατόμου έγινε στην Ιταλία», *Ιστορία Εικονογραφημένη*, τεύχ. 56 (Φεβρουάριος 1973), σσ. 60-65

Κατηγορία:Ιταλοί φυσικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί
Κατηγορία:Ιταλοί εφευρέτες
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Κατηγορία:Ιταλοί νομπελίστες
Κατηγορία:Αγνωστικιστές
Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Θεωρητικοί της σχετικότητας
Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί
Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης

Το **Μελισσοχώρι** είναι κωμόπολη στην Θεσσαλονίκη με πληθυσμό 3.406 κάτοικους (απογραφή 2021). Βρίσκεται σε υψόμετρο 220 μέτρων, στο βόρειο τμήμα του νομού, προς τα όρια με το Κιλκίς και σε απόσταση 19 χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη της Θεσσαλονίκης. 

Υπάγoνταν διοικητικά στο Δήμο Μυγδονίας, ενώ σήμερα ανήκει στο Δήμο Ωραιοκάστρου. Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη προϊστορικού οικισμού. Οι κάτοικοι του Μελισσοχωρίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821, με γνωστότερο αγωνιστή το Νέστορα Στεργίου. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, σπουδαία ήταν η συνεισφορά του οπλαρχηγού Χαράλαμπου Στακόπουλου, καθώς και του Αθανάσιου Σταυρούδη που, μεταξύ άλλων, σχεδίασε και οργάνωσε την εκτέλεση του φιλότουρκου ηγεμόνα της Σάμου, Ανδρέα Κοπάση.

Η κωμόπολη αποτέλεσε έδρα του Ελληνικού γενικού στρατηγείου κατά τη μάχη του Κιλκίς (1913). Παλαιότερα ονομαζόταν Μπάλτζια.

## Φωτοθήκη


Αρχείο:Konstantinos of Greece in Baldzha 1913.jpg|Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος στο Μελισσοχώρι το 1913.
Αρχείο:Macedonia Greek Costume Baltza.JPG|Γυναικεία παραδοσιακή ενδυμασία.



## Πρόσωπα
* Νέστωρ Στεργίου, αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
* Χαράλαμπος Στακόπουλος, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
* Αθανάσιος Σταυρούδης, Μακεδονομάχος
* Νίκος Ταχιάος, Υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Κωμοπόλεις της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Δήμος Ωραιοκάστρου
Γανόχωρα Πιερίας

Η **Γανόχωρα** (799 κάτοικοι με βάση την απογραφή του 2011) είναι πεδινό χωριό του νομού Πιερίας, σε υψόμετρο 75 μέτρων. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Κατερίνης και αποτελεί φερώνυμη Τοπική Κοινότητα, με έναν οικισμό. Η θέση της είναι στα βόρεια της Κατερίνης. Η απόστασή της από την Κατερίνη είναι 5 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια καπνού και, επίσης, με τα ακτινίδια και τα αμπέλια.
μικρογραφία|Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στη Γανόχωρα.

## Υποδομή
Έχει τετραθέσιο Δημοτικό Σχολείο (Γανοχώρας και Άνω Αγίου Ιωάννη) και μονοθέσιο Νηπιαγωγείο, γεωργικό συνεταιρισμό, αγροτικό ιατρείο και μορφωτικό - πολιτιστικό σύλλογο, με το όνομα "Θρακικός Γανόχωρας". Ο αθλητικός σύλλογος Θρακικός Γανόχωρας αγωνίζεται στη Γ΄ ερασιτεχνική στο ποδόσφαιρο.  Αρκετοί από τους κατοίκους έχουν μεταναστεύσει σε χώρες του εξωτερικού. Ο κεντρικός ναός της είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, ενώ υπάρχει και το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου.

## Ιστορικά
Το χωριό κατοικήθηκε μετά το 1922 από πρόσφυγες προερχόμενους από τη Γανόχωρα της Ανατολικής Θράκης, στα νοτιοδυτικά παράλια της Προποντίδας. Το όνομα Γανόχωρα προήλθε από την ένωση δύο χωριών, του Γάνου και της Χώρας.

Αρχικά το χωριό ήταν ένα δάσος.  Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν *Τουργία* ή *Τουργιά*. Η ονομασία είναι τούρκικη (*durya*) και σημαίνει "αλτ!" και ήταν προσταγή των Τούρκων σε όσους έβρισκαν , για να καθίσουν εκεί. Ένα άτομο από το χωριό εκτελέστηκε στη Ρητίνη, στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Το 1930 κατασκευάστηκε νέο διδακτήριο.  Ενδιαφέρον παρουσιάζει η γιορτή του Αγίου Γεωργίου αλλά και του Αγίου Ιωάννη του Ριγανά τον Ιούνιο, οπότε ανάβουν φωτιές.Η Τουργιά ονομάστηκε Γανόχωρα το 1926.

## Παραπομπές


Γανοχωρα
Γανόχωρα
Βαλδουίνος Ε΄ του Αινώ

Ο **Βαλδουίνος Ε΄ του Αινώ** (*Boudewijn de Moedige*, 1150 - 17 Δεκεμβρίου 1195) μέλος του Οίκου της Φλάνδρας, ήταν κόμης του Αινώ (1171 - 1195), Η΄ ως κόμης της Φλάνδρας (1191 - 1194) συζυγικώ δικαιώματι (jure auxoris) και μαργράβος του Ναμύρ (1189 - 1195) 

## Βιογραφία

Ο Βαλδουίνος Ε΄ ήταν γιος και διάδοχος του Βαλδουίνου του Κτίστη και της Αλίκης του Ναμύρ, διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Αινώ.
Παντρεύτηκε στον τρίτο της γάμο την εξαδέλφη του Μαργαρίτα Α΄ της Φλάνδρας (1169), με τον γάμο έγινε κληρονόμος και κόμης της Φλάνδρας όταν η Μαργαρίτα διαδέχθηκε στην Φλάνδρα τον άτεκνο αδελφό της Φίλιππο της Αλσατίας (1191). Η κομητεία της Φλάνδρας επέστρεψε στον Οίκο της Φλάνδρας ύστερα από τέσσερις γενιές. Στο Ναμύρ διαδέχθηκε από τον άτεκνο υπέργηρο θείο του Ερρίκο Δ΄ του Λουξεμβούργου αδελφό της μητέρας του Αλίκης (1189).
Ο Βαλδουίνος Ε΄ περιγράφεται ως *"ο κόμης Βαλδουίνος με τα μπλε μάτια"*.

## Οικογένεια

Με τη σύζυγό του Μαργαρίτα Α΄ (από τον Οίκο της Λωρραίνης), κόρη και κληρονόμο του Τιερί κόμη της Φλάνδρας, απέκτησε:
* Ισαβέλλα 1170-1190, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας.
* Βαλδουίνος ΣΤ΄ 1171-1205, κόμης τού Αινώ, Θ΄ ως κόμης της Φλάνδρας και Α΄ ως Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης.
* Γιολάντα 1175-1219, Λατίνα αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης, παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ κύριο του Κουρτεναί.
* Φίλιππος Α΄ 1175-1212, κόμης τού Ναμύρ.
* Ερρίκος 1176-1216, Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης.
* Σιβύλλη 1179-1217, παντρεύτηκε τον Γκυσάρ Δ΄ κύριο του Μπωζώ.
* Ευστάθιος απεβ. 1219, αντιβασιλιάς της Θεσσαλονίκης. Νυμφεύτηκε μία ανώνυμη Αγγελίνα, κόρη του Μιχαήλ Α΄ δεσπότη της Ηπείρου.
* Γοδεφρείδος.

## Πρόγονοι

## Γενεαλογία Λατίνων αυτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Edward Le Glay, Histoire des comtes de Flandre jusqu'à l'avènement de la Maison de Bourgogne, Comptoir des Imprimeurs-unis, Paris, MDCCCXLIII.
*Georges-Henri Dumont, Histoire de la Belgique, Histoire/Le Cri, Bruxelles 1977
*Cécile et José Douxchamps, Nos dynastes médiévaux, Wepion-Namur 1996, José Douxchamps, éditeur

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΔΡΟ ΤΗΣ ΚΟΜΗΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΝΩ
*ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΔΡΟ ΤΗΣ ΚΟΜΗΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΦΛΑΝΔΡΑΣ
*ΟΙ ΒΑΡΟΝΟΙ ΤΟΥ ΜΠΩΜΟΝ

|-

|-

Κατηγορία:Οίκος της Φλάνδρας
Κατηγορία:Μαργράβοι του Ναμύρ
Κατηγορία:Κόμητες του Αινώ
Δημήτριος Γόντικας

Ο **Δημήτριος Γόντικας** (1888- 7 Μαρτίου 1967) ήταν Έλληνας βουλευτής και  πολιτικός του Κόμματος Φιλελευθέρων, ο οποίος χρημάτισε Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων την περίοδο 1950 - 1952. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Μαγούλιανα Αρκαδίας και ήταν γιος του Βασίλειου Γόντικα. Αδερφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Γόντικας. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και για αρκετά χρόνια ιδιώτευσε ως δικηγόρος στον Πύργο Ηλείας. Το 1932 και το 1936 εκλέχτηκε με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Στις εκλογές του 1946, 1950 και 1951 εκλέχτηκε ξανά με το Κόμμα Φιλελευθέρων, το 1956 με την Δημοκρατική Ένωση, το 1958 πάλι με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1961 με την ΕΡΕ.

Επίσης διετέλεσε υπουργός Εφοδιασμού στην κυβέρνηση Σοφούλη & Σοφοκλή Βενιζέλου  Επίσης χρημάτισε πρόεδρος της βουλής των Ελλήνων την περίοδο 1950-1952. Ήταν επίσης πρόεδρος του ελληνοαμερικανικού ινστιτούτου Αθηνών καθώς και του Ελληνογιουγκοσλαβικού συνδέσμου.

Με τη σύζυγό του Κλειώ είχε δύο παιδιά, τον μετέπειτα βουλευτή και ευρωβουλευτή Κωστή Γόντικα και τον Ηλία-Ελευθέριο Γόντικα. Εγγόνια του είναι οι Δημήτρης Γόντικας και Δημήτρης Η. Γόντικας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πρίνστον.

Πέθανε στην Αθήνα και η κηδεία του έγινε στον Πύργο στις 7 Μαρτίου 1967, σε στενό οικογενειακό κύκλο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δημήτριος Γόντικας στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Σατόσι Κον

Ο **Σατόσι Κον** (, Kon Satoshi, 12 Οκτωβρίου 1963 – 24 Αυγούστου 2010) ήταν Ιάπωνας σκηνοθέτης, animator, σεναριογράφος και εικονογράφος μάνγκα. Ανάμεσα στις δουλειές του ξεχωρίζουν τα διακεκριμένα φιλμ *[[Perfect Blue]]* (1997), *[[Millennium Actress]]* (2001), *[[Tokyo Godfathers]]* (2003) και *[[Paprika (ταινία του 2006)|Paprika]]* (2006), καθώς και η τηλεοπτική σειρά *[[Paranoia Agent]]* (2004). Όλες οι σκηνοθετικές δουλειές του έχουν γίνει για λογαριασμό της εταιρείας Madhouse ενώ χαρακτηρίζονται από ρεαλιστικούς χαρακτήρες, περίπλοκες ψυχολογικές καταστάσεις και την ανάμειξη των ονείρων με την πραγματικότητα.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σαππόρο του νησιού Χοκάιντο. Φοίτησε στην ακαδημία τεχνών Μουζασίνο με σκοπό να γίνει ζωγράφος. Αποφοιτώντας ξεκίνησε να δουλεύει με τον Κατσουχίρο Οτόμο στο μάνγκα *World Apartment Horror*. Η είσοδος του στα άνιμε έγινε με την ταινία *[[Roujin Z]]* (1991) του Οτόμο, στην οποία εργάστηκε ως σχεδιαστής σκηνικών. Οι πρώτες δουλειές του Κον ήταν έντονα επηρεασμένες από τον Οτόμο. Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο έγινε με το ψυχολογικό θρίλερ *[[Perfect Blue]]* (1997), που επηρεάστηκε από τα δημιουργήματα του Φίλιπ Κ. Ντικ. Μετά από δύο ακόμα επιτυχημένες ταινίες, τα *[[Millennium Actress]]* και *[[Tokyo Godfathers]],* ξεκίνησε να δουλεύει στην τηλεόραση με την σειρά *[[Paranoia Agent]]* (2004). Η σειρά διερευνούσε θέματα όπως ο ανθρώπινος ψυχισμός και τα αρχέτυπα μέσα στο πλαίσιο της μοντέρνας ιαπωνικής κουλτούρας. Το 2006 ολοκλήρωσε την ταινία *[[Paprika (ταινία του 2006)|Paprika]]* που έγινε επιτυχία και διανεμήθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο μέσα στο 2007.

Ο Κον στα έργα του πολύ συχνά μπλέκει τα όρια φαντασίας και πραγματικότητας σε σημείο που η διάκριση μεταξύ τους να μην είναι πλέον εφικτή. Ασχολείται επίσης με θέματα που τα παραδοσιακά anime δεν θίγουν. Στο *Tokyo Godfathers* (2003) ασχολήθηκε με τους άστεγους των μεγαλουπόλεων, θέμα που αποφεύγεται στις ταινίες του ιαπωνικού σινεμά.

Απεβίωσε στις 24 Αυγούστου του 2010 λίγο πριν τα 47α γενέθλια του, από καρκίνο στο πάγκρεας.

## Φιλμογραφία

## Βιβλιογραφία

### Μάνγκα

### Άλλα έργα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα
*  στην IMDb

Κατηγορία:Σκηνοθέτες κινουμένων σχεδίων
Κατηγορία:Ιάπωνες σεναριογράφοι
Κατηγορία:Madhouse
Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες κινηματογράφου