Ερρίκος ΦιτςΆλαν-Χάουαρντ, 15ος δούκας του Νόρφολκ

Ο **Ερρίκος ΦιτςΆλαν-Χάουαρντ, 15ος δούκας του Nόρφολκ**, Ιππότης Περικνημίδος, Ιππότης Ταξιάρχης Τάγματος Βικτωρίας, Διάκριση Εθελοντή, Ιδιαίτερος Σύμβουλος,αγγλ.: *Henry Fitzalan-Howard, 15th duke of Norfolk, KG , GCVO , VD , PC* (27 Δεκεμβρίου 1847 11 Φεβρουαρίου 1917), με τον τίτλο λόρδος Μαλτρέιβερς μέχρι το 1856 και κόμης του Άρουντελ και του Σάρεϋ μεταξύ 1856 και 1860, ήταν Βρετανός ενωτικός πολιτικός και φιλάνθρωπος. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής Ταχυδρομείου μεταξύ 1895 και 1900, αλλά είναι περισσότερο γνωστός για το φιλανθρωπικό του έργο, το οποίο επικεντρώθηκε σε Καθολικούς σκοπούς και στην πόλη του Σέφιλντ.

## Καταγωγή
Ο Νόρφολκ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ερρίκου ΦιτςΆλαν-Χάουαρντ 14ου δούκα του Νόρφολκ, και της εντιμότατης Αυγούστας Μαρίας Μίνας Αικατερίνης, νεότερης κόρης του Έντμουντ Λάιονς 1ου βαρόνου Λάιονς. Ο Εδμόνδος ΦιτςΆλαν-Χάουαρντ 1ος υποκόμης ΦιτςΆλαν του Ντέργουεντ, ήταν ο νεότερος αδελφός του. Ο δούκας σπούδασε αρχικά στη Σχολή Ρητορικής, αλλά λόγω περιορισμών από την Καθολική Ιεραρχία δεν μπόρεσε να φοιτήσει ούτε στα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης ούτε του Κέιμπριτζ . Η ανώτερη εκπαίδευσή του συνίστατο σε μία Μεγάλη Περιοδεία στην Ευρώπη γύρω στο 1867 υπό την καθοδήγηση του κλασικού μελετητή και βιογράφου Ροβέρτου Όρνσμπυ.

## Δημόσια σταδιοδρομία
Ο Νόρφολκ διαδέχθηκε τη θέση του δούκα σε ηλικία 12 ετών, μετά το τέλος του πατέρα του στις 25 Νοεμβρίου 1860. Διαδέχθηκε επίσης το κληρονομικό αξίωμα του κόμη Στρατάρχη που κατείχαν οι δούκες του Νόρφολκ. Ταυτόχρονα, κληρονόμησε σχεδόν 50.000 στρέμματα, εκ των οποίων 19.400 στρέμματα στο Γουέστ Ράιντινγκ του Γιόρκσιρ, 21.000 στρέμματα στο Σάσεξ και 4.400 στρέμματα στο Νόρφολκ. 

Στις 5 Απριλίου 1871 τοποθετήθηκε λοχαγός στο μερικής απασχόλησης 9ο (Άρουντελ) Σώμα Εθελοντών Τυφεκιοφόρων του Σάσεξ, το οποίο είχε αναθρέψει ο πατέρας του λίγο πριν από το τέλος του. Προήχθη σε ταγματάρχη στο 2ο Σώμα Εθελοντών Τυφεκιοφόρων του Σάσεξ στις 4 Μαρτίου 1882. 

Το 1895 ορκίστηκε μέλος του Ιδιαιτέρου Συμβουλίου και διορίστηκε Γενικός Διευθυντής Ταχυδρομείου  από τον λόρδο Σόλσμπερι, θέση που κατείχε μέχρι τις αρχές του 1900, όταν παραιτήθηκε για να υπηρετήσει στον Πόλεμο των Μπόερ.  Το 1895 έγινε επίσης Δήμαρχος του Σέφιλντ. Υπηρέτησε δύο θητείες, κατά τις οποίες οργάνωσε τους μνημειώδεις εορτασμούς της πόλης προς τιμήν του Διαμαντένιου Ιωβηλαίου της βασίλισσας Βικτωρίας το 1897. Λίγο αργότερα διορίστηκε ο πρώτος λόρδος Δήμαρχος του Σέφιλντ, αλλά διατήρησε το αξίωμα μόνο μέχρι τον Νοέμβριο του 1897. Διορίστηκε επίτιμος Ελεύθερος Πολίτης της πόλης του Σέφιλντ τρία χρόνια αργότερα, τον Μάρτιο του 1900.  Τον Νοέμβριο του 1900 έγινε ο πρώτος Δήμαρχος του Γουέστμινστερ. 

Σε ηλικία 53 ετών, κατατάχθηκε εθελοντής για ενεργό υπηρεσία στον Β΄ Πόλεμο των Μπόερς, και έλαβε τον βαθμό του λοχαγού στο Αυτοκρατορικό Γιομάνρυ στις 7 Απριλίου 1900,  φεύγοντας από το Σαουθάμπτον για τη Νότια Αφρική τον ίδιο μήνα με το SS *Carisbrooke Castle*.  Ενώ πολεμούσε, τραυματίστηκε κοντά στην Πρετόρια και επέστρεψε στη Βρετανία με αναπηρία. Μετά το τέλος του πολέμου, προήχθη σε αντισυνταγματάρχη Διοικητή του εθελοντικού τάγματός του (τώρα 2ο Τάγμα Εθελοντών, Βασιλικό Σύνταγμα του Σάσεξ) στις 24 Δεκεμβρίου 1902,   με τον τιμητικό βαθμό του συνταγματάρχη από τις 7 Φεβρουαρίου 1903. 

Διορίστηκε πρόεδρος της Βασιλικής Επιτροπής για την Πολιτοφυλακή και τους Εθελοντές, η οποία ιδρύθηκε το 1903. Η επιτροπή προσπάθησε να ορίσει τον ρόλο των βοηθητικών δυνάμεων, και έκανε λεπτομερείς προτάσεις, για το πώς θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν οι ελλείψεις τους στην εκπαίδευση και τον εξοπλισμό. Η επιτροπή του Νόρφολκ πρότεινε έναν Στρατό Εσωτερικής Άμυνας, που θα δημιουργούνταν με υποχρεωτική θητεία, κάτι που δεν ήταν δημοφιλές στους Εθελοντές και τους Γιομάνρυ, και γρήγορα απορρίφθηκε. Ωστόσο, σε συνεργασία με την Επιτροπή Έλγιν για τον Πόλεμο στη Νότια Αφρική, το έργο της Επιτροπής του Νόρφολκ επηρέασε τη δημιουργία της Εδαφικής Δύναμης (TF) στο πλαίσιο των Μεταρρυθμίσεων Χάλντεϊν του 1908, οι οποίες ενέταξαν την παλαιά Εθελοντική Δύναμη.    Αποσύρθηκε από τη διοίκηση του 4ου Τάγματος, Βασιλικού Συντάγματος του Σάσεξ (όπως είχε γίνει το τάγμα στο TF) το 1913 μετά από 42 χρόνια υπηρεσίας. 

Υπό την ιδιότητά του ως κόμη Στρατάρχη, ο δούκας οργάνωσε τις κρατικές κηδείες του Γουλιέλμου Έουαρτ Γκλάντστον (1898), της βασίλισσας Βικτωρίας (1901) και του βασιλιά Εδουάρδου Ζ΄ (1910), καθώς και τις στέψεις του Εδουάρδου Ζ΄ (1902) και του Γεωργίου Ε΄ (1911).  

Εκτός από το ότι υπηρέτησε ως κόμης Στρατάρχης μεταξύ 1860 και 1917, ο Νόρφολκ ήταν λόρδος Υποδιοικητής του Σάσεξ μεταξύ 1905 και 1917.

Χρίστηκε Ιππότης της Περικνημίδας το 1886,  και έλαβε τον Μεγαλόσταυρο του Ιππότη του Βασιλικού Τάγματος της Βικτωρίας (GCVO) από τον βασιλιά Εδουάρδο Ζ΄ στις 11 Αυγούστου 1902, μετά τη στέψη του βασιλιά δύο ημέρες νωρίτερα.  

Διετέλεσε τρεις φορές πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Συντηρητικών Ενώσεων, και μέγας καγκελάριος της Πρίμροουζ Ληγκ.

## Φιλανθρωπία και Θρησκευτικό Έργο
[μικρογραφία|150εσ|Ο θυρεός του Κολεγίου του Σαιντ Έντμοιυντ, Κέιμπριτζ: Είναι αυτό του ιδρυτή Ερρίκου ΦιτςΆλαν-Χάουαρντ 15ου δούκα του Νόρφολκ (τέσερα μέρη: των Χάουαρντ, των [Θωμάς του Μπράδερτον, 1ος κόμης του Νόρφολκ|Μπράδερτον, των Γουόρεν, των ΦιτςΆλαν) με ένα καντόνι του Αγίου Εδμούνδου του Άμπινγκτον. Όλα μέσα σε ένα αργυρό περίγραμμα.]]

Όπως συνηθίζεται με τους δούκες του Νόρφολκ, αλλά κατ' εξαίρεση μέσα στη βρετανική αριστοκρατία, ο Νόρφολκ ήταν Καθολικός . Στον διπλό του ρόλο ως Πρώτου δούκα και ως του πιο εξέχοντος Καθολικού στην Αγγλία, ανέλαβε ένα πρόγραμμα φιλανθρωπίας, που χρησίμευσε εν μέρει στην επανένταξη των Καθολικών στην πολιτική ζωή. Γεννήθηκε μία γενιά μετά τον Νόμο περί Καθολικής Αρωγής του 1829, αλλά πριν από την ανασύσταση των Καθολικών επισκοπών το 1850. Μέχρι την ενηλικίωσή του ως δούκας το 1868, η διαδικασία της Καθολικής Χειραφέτησης είχε καταστήσει νόμιμη την ίδρυση καθολικών θεσμών, αλλά η πραγματικότητα 200 ετών νομοθεσίας υπέρ της Εκκλησίας της Αγγλίας, άφησε τους Καθολικούς με λίγες δικές τους δομές.

Η πρώτη μεγάλη ευεργεσία του Νόρφολκ τίμησε την ενηλικίωσή του ως δούκα. Στην έδρα των προγόνων του, το Κάστρο του Άρουντελ (όντας επίσης ένας από τους κόμητες του Άρουντελ), χρηματοδότησε την κατασκευή της Εκκλησίας της Παναγίας και του Αγίου Φιλίππου Νέρι μεταξύ 1868 και 1873. Αυτή η εκκλησία επιλέχθηκε αργότερα, για να χρησιμεύσει ως Καθεδρικός Ναός του Άρουντελ το 1965, και επαν-εγκαινιάστηκε το 1971, για να συμπεριλάβει τον Άγιο Φίλιππο Χάουαρντ 20ό κόμη του Άρουντελ, έναν από τους προγόνους του. 

Το 1875 ο Τζον Χένρι Νιούμαν έγραψε την απάντησή του στις αντι-καθολικές απόψεις του Γουίλιαμ Γκλάντστοουν, η οποία έλαβε τη μορφή δημόσιας επιστολής προς το Νόρφολκ (αφού το Νόρφολκ συμφώνησε με την πρόταση αυτή), με τίτλο *«Επιστολή προς τον Δούκα του Νόρφολκ*». 

Το 1877 νυμφεύτηκε την 1η του σύζυγο, τη λαίδη Φλόρα Χέιστινγκς. Αργότερα έγραψε: «Λίγο μετά τον πιο ευτυχισμένο γάμο μου, επιθύμησα να κτίσω μία εκκλησία ως ευχαριστήρια προσφορά στον Θεό». Για να τιμήσει αυτή την περίσταση, ανέλαβε την κατασκευή μίας εκκλησίας στην τιμητική του πατρίδα στο Νόργουιτς του Νόρφολκ. Αφού ξεκίνησε το 1882 με δωρεά 200.000 λιρών, η κατασκευή δεν θα ολοκληρωνόταν μέχρι το 1910, σχεδόν 23 χρόνια μετά το τέλος της λαίδης Φλόρας το 1887. Αυτή η εκκλησία επιλέχθηκε αργότερα, για να χρησιμεύσει ως Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Νόργουιτς, όταν επανιδρύθηκε η Καθολική Επισκοπή της Ανατολικής Αγγλίας το 1976.

Τη δεκαετία του 1890 ο Νόρφολκ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εκστρατεία, που έπεισε τις αρχές του Βατικανού να χαλαρώσουν τους περιορισμούς, που επιβάλλονταν στην εγγραφή Καθολικών φοιτητών στα μεγάλα αγγλικά πανεπιστήμια, με αποκορύφωμα τη συν-ίδρυση του Κολεγίου του Αγίου Εδμούνδου στο Κέιμπριτζ, μαζί με τον βαρόνο Ανατόλ φον Χούγκελ. Ήταν σημαντικός συνεισφέρων στο ταμείο του Πατέρα Ντέμιεν για την καταπολέμηση της λέπρας. Επίσης, δώρισε κεφάλαια για την κατασκευή του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ, και ήταν ο πρώτος καγκελάριος του μεταξύ 1905 και 1917.

Από το 1898 και μετά, επιμελήθηκε, μαζί με τον Κάρολο Τίνταλ Γκάτυ, το υμνολόγιο *Arundel Hymns*, στο οποίο ο Πάπας Λέων ΙΓ΄ συνέβαλε με πρόλογο με τη μορφή προσωπικής επιστολής. 

## Οικογένεια
Στις 18 Μαρτίου 1878 ο Νόρφολκ νυμφεύτηκε την 1η του σύζυγο, τη λαίδη Φλόρα Πολίνα Χέτυ Βαρβάρα Άμπνεϋ-Χέιστινγκς (13 Φεβρουαρίου 1854 - 11 Απριλίου 1887), κόρη του Καρόλου Άμπνεϋ-Χέιστινγκς 1ου βαρόνου Ντόνινγκτον και της Έντιθ Ρόντον-Χέιστινγκς 10ης κόμισσας του Λάουντον. Απέκτησαν ένα παιδί:
* Φίλιππος Ιωσήφ Μάριος ΦιτςΆλαν-Χάουαρντ, κόμης του Άρουντελ και του Σάρεϋ (7 Σεπτεμβρίου 1879 – 8 Ιουλίου 1902).

Ο γιος τους γεννήθηκε με σοβαρές σωματικές και νοητικές αναπηρίες, και «όλοι οι πόροι της ιατρικής επιστήμης εφαρμόστηκαν για το πάσχον βρέφος, αλλά μόνο με μερική επίδραση». 

Όταν ανακοινώθηκε το τέλος του σε ηλικία 22 ετών, αναφέρθηκε ότι «δεν μεγάλωσε ποτέ, παραμένοντας σε όλη του τη ζωή αγόρι, με γλυκό πρόσωπο, μισότυφλο, ξανθό, με σχεδόν αλμπίνο ξανθό, και υποφέροντας από γενική νευρική ανεπάρκεια». Οι γονείς του εξάντλησαν όλες τις οικονομικές και πνευματικές προσπάθειες, για να αναζητήσουν ιατρική και βοήθεια αποκατάστασης γι' αυτόν. 

Μετά το τέλος της δούκισσας από τη νόσο του Μπράιτ τον Απρίλιο του 1887, σε ηλικία 33 ετών, ο Νόρφολκ παρέμεινε άγαμος για σχεδόν 17 χρόνια. Η αδελφή του, λαίδη Μαρία Αντελίζα ΦιτςΆλαν-Χάουαρντ, μετακόμισε στο Κάστρο Άρουντελ, για να βοηθήσει στη φροντίδα του ανιψιού της. Ο δούκας έκτισε ένα μεγάλο σπίτι στο Γουίμπλεντον, όπου θα μπορούσε ακόμα να περνάει δύο ώρες την ημέρα με τον γιο του, ενώ η Βουλή των Λόρδων συνεδριάζει. Προς το τέλος της ζωής του, ο κόμης μπορούσε να οδηγεί τρίκυκλο για μεγάλα χρονικά διαστήματα γύρω από τον χώρο. Απεβίωσε το 1902. 

Στις 7 Φεβρουαρίου 1904,  σε ηλικία 56 ετών, ο Νόρφολκ νυμφεύτηκε, ως 2η σύζυγό του, την κόρη του εξαδέλφου του, την αξιότιμη Γκουέντολεν Κόνσταμπλ-Μάξγουελ, μεγαλύτερη κόρη του Μάρμαντουκ Κόνσταμπλ-Μάξγουελ 11ου λόρδου Χέρις του Τέρεγκλς και της αξιότιμης Άντζελας Μαρίας Σάρλοτ, κόρης του Εδουάρδου ΦιτςΆλαν-Χάουαρντ 1ου βαρόνου Χάουαρντ του Γκλόσοπ. Ήταν 30 χρόνια νεότερή του, και 27 ετών κατά τον γάμο τους. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
* λαίδη Μαρία Ρέιτσελ (27 Ιουνίου 1905 – 17 Αυγούστου 1992).
* Βερνάρδος, 16ος δούκας του Νόρφολκ (1908–1975).
* λαίδη Αικατερίνη Μαρία (1912-2000), παντρεύτηκε το 1940 τον Ιωσήφ Αντώνιο Μουρ Φίλιπς. Η λαίδη Αικατερίνη Φίλιπς ήταν θεία του πλοίαρχου Μαρκ Φίλιπς.  
* λαίδη Γουίνιφρεντ Αλίκη (1914–2006), παντρεύτηκε το 1943 τον αντισυνταγματάρχη Ιωάννη Εδουάρδο Μπρόουκ Φρίμαν.

Το 1908 η Γκουέντολεν δούκισσα του Νόρφολκ, διαδέχθηκε τον πατέρα της ως λαίδη Χέρις του Τέρεγκλς. Ο δούκας του Νόρφολκ απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1917, σε ηλικία 69 ετών, και τον διαδέχθηκε στο δουκάτο ο μοναδικός επιζών γιος του, Βερνάρδος. Μετά το τέλος του, ο λόρδος Τζ. Κέρζον είπε ότι ήταν ένας άνθρωπος «που ήταν διστακτικός για εξουσίες, που υπερέβαιναν το συνηθισμένο».  Η χήρα δούκισσα του Νόρφολκ απεβίωσε τον Αύγουστο του 1945, σε ηλικία 68 ετών. Τη διαδέχθηκε στο Σκωτικό Κοινοβούλιο ο γιος της, Βερνάρδος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Κατηγορία:Οικογένεια ΦιτςΆλαν
Κατηγορία:Άγγλοι Ρωμαιοκαθολικοί
Κατηγορία:Οικογένεια Χάουαρντ (αγγλική αριστοκρατία)