open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Συνάφεια

Στην ελληνική γλώσσα η λέξη *συνάφεια* χαρακτηρίζει μια άμεση επαφή ή σχέση ή ακόμα και αλληλεξάρτηση.

Με τον όρο **συνάφεια** στη φυσική χαρακτηρίζεται μία από τις ιδιότητες της ύλης. Πρόκειται για μια διαμοριακή ελκτική δύναμη που αναπτύσσεται μεταξύ προσκείμενων μορίων διαφορετικών ουσιών. 

Οι ελκτικές δυνάμεις συνάφειας αναπτύσσονται σε μικρή ακτίνα δράσης, ενώ η έντασή τους μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τη φύση των υλικών.
Για παράδειγμα, το φαινόμενο που παρουσιάζουν οι σταγόνες της βροχής που συγκολλούνται στα τζάμια των οχημάτων προέρχεται από τέτοιες δυνάμεις συνάφειας. Το φαινόμενο αυτό μας υποχρεώνει επίσης να συμπεράνουμε ότι τελικά οι δυνάμεις συνάφειας μεταξύ σταγόνων βροχής και τζαμιών είναι ισχυρότερες από τις δυνάμεις συνοχής που ασκούνται μεταξύ των μορίων των σταγόνων της βροχής.

Ιδιαίτερη μελέτη της ιδιότητας αυτής γίνεται από την Υδροδυναμική στη ροή των ρευστών.

Κατηγορία:Ιδιότητες της ύλης
Κατηγορία:Δυναμική ρευστών
Ροβέρτος Β΄ του Αρτουά

Ο **Ροβέρτος Β΄ του Αρτουά** (*Robert II d'Artois*, Σεπτέμβριος 1250 – 11 Ιουλίου 1302) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν κόμης του Αρτουά (1250 - 1302).

## Βιογραφία
Ήταν μεταθανάτιος γιος του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Αρτουά και της Ματθίλδης των Ρετζινάρ, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης.

Ο Ροβέρτος Β΄ ήταν γενναίος στρατιώτης, συμμετείχε στη Σταυροφορία της Αραγωνίας και επιχείρησε να επιτεθεί στη Σικελία (1287). Από το 1288 ξεκίνησε εργασία σε ένα μεγάλο πάρκο στο Εντέν που περιείχε οπωροπωλεία, καλλιέργειες, ιχθυοτροφεία και κλειστούς χώρους για αγώνες. Ο κήπος περιείχε επίσης μηχανικά αγάλματα όπως και πιθήκους ντυμένους με δέρματα. Υπήρξε ικανός στρατιωτικός και νίκησε τους Φλαμανδούς στη *"μάχη του Φουρν"* (1297). Τον Ιούλιο του 1302 απεστάλη στη Δυτική Φλάνδρα, λεηλάτησε την ενδοχώρα και επιχείρησε να καταλάβει την Κόρτρεϊκ.

## Η μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών

Ο Ροβέρτος Β΄ αντιμετώπισε τον Φλαμανδικό στρατό στη *"μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών"* (11 Ιουλίου 1302), το ιππικό του προχώρησε επιτυχώς αλλά ο ίδιος τους διέταξε να γυρίσουν πίσω για να κάνει την τελική επίθεση. Το ιππικό κόλλησε στο βάλτο με αποτέλεσμα οι έμπειροι Φλαμανδοί να τους συντρίψουν, όσοι σώθηκαν επέστρεψαν στον Ροβέρτο για να κάνει την τελική επίθεση, ολόκληρος ο στρατός και ο ίδιος ο Ροβέρτος σφαγιάστηκαν από τους Φλαμανδούς.

## Οικογένεια
Με τον πρώτο γάμο του με την Αμικία των Κουρτεναί (1250 – 1275), κόρη τού Πέτρου κυρίου τού Κονς και απέκτησε:
* Μαώ 1268-1329, κόμισα του Αρτουά, παντρεύτηκε τον Όθωνα Δ΄ κόμη της Βουργουνδίας από τον Οίκο της Ιβρέας.
* Φίλιππος 1269-1298, κύρος του Κονς, Νονανκούρ, Κονφρόν.
** Ροβέρτος Γ΄ 1287-1342, κύριος του Κονς, Κονφρόν, κ.ά.

Μετά το τέλος της Αμικίας νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Αγνή του Νταμπιέρ (1237 - 1288) κληρονόμο του Μπουρμπόν (1277) και σε τρίτο γάμο (18 Οκτωβρίου 1298) τη Μαργαρίτα (απεβ. 1342), κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη τού Αινώ. Τον Ροβέρτο Β΄ κληρονόμησε η κόρη του Μαώ, παρά το ότι ο εγγονός τού Ροβέρτος Γ΄, γιος του Φιλίππου, προσπάθησε να διεκδικήσει το Αρτουά ανεπιτυχώς.

## Πρόγονοι





## Παραπομπές

## Πηγές
*Dunbabin, Jean (1991). A Hound of God: Pierre de la Palud and the Fourteenth-Century Church. Oxford University Press.
*Dunbabin, Jean (2011). The French in the Kingdom of Sicily, 1266–1305. Cambridge University Press.
*Funck-Brentano, Frantz (1922). The Middle Ages. Heinemann.
*Henneman Jr., John Bell (1995). "Artois". In Kibler, William W.; Zinn, Grover A.; Earp, Lawrence (eds.). Medieval France: An Encyclopedia. Routledge.
*Housley, Norman (1992). The Later Crusades, 1274–1580: From Lyons to Alcazar. Oxford University Press.
*Landsberg, Sylvia (1995). The Medieval Garden. Thames and Hudson.
*Macdougall, Elisabeth B., ed. (1986). Medieval Gardens. Dumbarton Oaks.

Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά
Κατηγορία:Κόμητες του Αρτουά
Επισκοπή Αμαθούντος

Η **Επισκοπή Αμαθούντος** είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπος της Επισκοπής υπήρξε ο Άγιος Τύχων, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 16 Ιουνίου. Άλλοι άγιοι της Επισκοπής είναι ο Άγιος Θεόπομπος και ο Άγιος Μνημόνιος. 

Πρώτος Επίσκοπος υπήρξε ο Αριστοκλειανός, τον οποίο ακολούθησαν οι Άγιος Μνημόνιος και Άγιος Τύχων. Τέταρτος Επίσκοπος ήταν ο Ηλιόδωρος ο οποίος έλαβε μέρος και στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Ακολούθησε ο Θεοδόσιος και κατόπιν ο Διονύσιος που μετείχε σε Σύνοδο στην Ιερουσαλήμ το 563 μ.Χ. Όγδοος Επίσκοπος υπήρξε ο Αλέξανδρος και επόμενος γνωστός είναι κάποιος Ιωάννης που έζησε τον 12ο αιώνα, ενώ τελευταίος αυτής της εποχής αναφέρεται ο Θεόδουλος. Κατά την Φραγκοκρατία, ο Επίσκοπος της περιοχής Λεμεσού μεταφέρει την έδρα του στα Λεύκαρα λόγω της καταστροφής της πόλης και φέρει τον τίτλο του *Επισκόπου Αμαθούντος και Προέδρου Νεμεσού και Κουρέων*. 

Από την Φραγκοκρατία η Επισκοπή Αμαθούντος μπήκε στην Επισκοπή Κιτίου (όταν οι 14 τότε Επισκοπές μειώθηκαν σε 4), και το 1962 μετά από εισήγηση του Μητροπολίτου Κιτίου Άνθιμου, ανασυστάθηκε η Επισκοπή Αμαθούντος και χειροτονήθηκε Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος ο **Καλλίνικος** Μαχαιριώτης ο οποίος ήταν βοηθός Επίσκοπος του Μητροπολίτου Κιτίου και υπηρέτησε μέχρι το 1973. Από το 1973 δημιουργήθηκε η Μητρόπολη Λεμεσού, παίρνοντας κομμάτι από την Κιτίου και ο Επίσκοπος της φέρει τον τίτλο *Μητροπολίτης Λεμεσού και Πρόεδρος Νεαπόλεως Αμαθούντος και Κουρίου*. Το 2007 ανεσυστάθη η πάλε ποτέ διαλαμψάσα Επισκοπή Αμαθούντος και ο Επίσκοπός της είναι βοηθός του Μητροπολίτου Λεμεσού.

Σήμερα, η **Χωρεπισκοπή Αμαθούντος**, έχει την έδρα της στην κοινότητα Άγιος Τύχωνας και σημερινός Επίσκοπος της Χωρεπισκοπής είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος, ο οποίος είναι Βοηθός Επίσκοπος του Μητροπολίτου Λεμεσού.

Οι κοινότητες που υπάγονται στην Χωρεπισκοπή Αμαθούντος σήμερα, είναι: Άγιος Τύχων, Ακαπνού, Αρακαπάς, Ασγάτα, Βάσα (Σανίδας), Βάκλα, Διερώνα, Επταγωνιά, Κελλάκι, Κλωνάρι, Μοναγρούλι, Μονή, Παρεκκλησιά, Πεντάκωμο, Πραστειό Κελλακίου, Προφήτης Ηλίας (παρα την Συκόπετρα), Πύργος, Σανίδα, Συκόπετρα καθώς και οι προσφυγικές κοινότητες: Αρμενοχώρι και Μονή (Άγιος Επίκτητος).

Η Επισκοπή ανασυστάθηκε στις 22 Μαΐου 2007, όταν και ψηφίσθηκε ο Χωρεπίσκοπος και χειροτονήθηκε την 10η Ιουνίου του ιδίου έτους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Άγιος Τύχων
* Η παλαίφατος Επισκοπή Αμαθούντος
* Ιερά Χωρεπισκοπή Αμαθούντος
* Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού
* Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Αμαθουντος
Φίλιππος του Αρτουά

Ο **Φίλιππος του Αρτουά** (*Philippe d'Artois*, 1269 – 11 Σεπτεμβρίου 1298) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν κύριος του Κονς, Νονανκούρ και Ντομφρόν. Ήταν γιος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Αρτουά, και της Αμικίας του Κουρτεναί, κόρης του Πέτρου κυρίου του Κονς-αν-Ους και Μεάν-συρ-Υβέρ.

## Βιογραφία
Νυμφεύτηκε τη Λευκή των Ντρε, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης, και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
* Μαργαρίτα (1285–1311), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο, κόμη του Εβρέ το 1301.
* Ροβέρτος Γ΄  1287-1342, κόμης του Ρίτσμοντ.
* Ισαβέλλα 1288 – 1344, μοναχή στο Πουασύ.
* Ιωάννα 1289 – μετά το 1347, παντρεύτηκε τον Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά.
* Μαρία 1291-1365, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ μαρκήσιο του Ναμύρ.
* Αικατερίνη 1296-1368, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ του Ποντιέ, κόμη τού Ωμάλ. Η κόρη τους:
** Ιωάννα τού Ποντιέ, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ΣΤ΄ των Μοντουάρ, κόμη τού Βαντόμ.

Πολέμησε υπό τις διαταγές του πατέρα του στη μάχη του Φυρν, όπου τραυματίστηκε σοβαρά. Δεν γιατρεύτηκε ποτέ από τα τραύματά του και πέθανε μετά από έναν χρόνο, δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα διαδοχής: τον διαδέχτηκε στην κομητεία του Αρτουά η αδελφή του Μαώ του Αρτουά. 

## Πρόγονοι





## Παραπομπές



## Πηγές

*Anquetil, Louis-Pierre and Gallais (Jean-Pierre, M.), Vincent Marie Viénot, Histoire de France depuis les Gaulois jusqu'à la mort de Louis XVI, (Rue Neuves Des Petit Champs, 1819)
*Crane, Mark; Raiswell, Richard; Reeves, Margaret, eds. (2004). Shell Games: Studies in Scams, Frauds, and Deceits (1300-1650). Centre for Reformation and Renaissance Studies.
*Dunbabin, Jean (2011). The French in the Kingdom of Sicily, 1266–1305. Cambridge University Press.
*de Lincy, Le Roux (1852). "Inventaires des Btens Meubles et Immeubles de la Comtesse Mahaut d'Artois Pilles par L'armee de son Neveu, en 1313". Bibliothèque de l'École des chartes, Troisieme Serie (in French). Librairie Droz. 3: 53-79.
*Morvan, Frederic (2009). La Chevalerie bretonne et la formation de l'armee ducale, 1260-1341 (in French). Presses Universitaires de Rennes.

Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά
Επισκοπή Αρσινόης

Η **Επισκοπή Αρσινόης** είναι μια επισκοπή που ανήκει στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπός της υπήρξε ο **[[Άγιος Αρίστων|Άγιος Αρίστων ο Θαυματουργός]]**, του οποίου η μνήμη γιορτάζεται στις 22 Φεβρουαρίου. Άλλοι άγιοι της επισκοπής είναι ο **[[Άγιος Θεοσέβιος]] μετά της συμβίας αυτού** που εορτάζει στις 12 Οκτωβρίου, ο **[[Άγιος Αναστάσιος]]** που γιορτάζει στις 17 Σεπτεμβρίου και ο Άγιος Αρκάδιος που γιορτάζει στις 6 Μαρτίου και στις 29 Αυγούστου μέρα του θανάτου του.

Σήμερα, η **Χωρεπισκοπή Αρσινόης**, έχει την έδρα της στη Περιστερώνα Χρυσοχούς και σημερινός Χωρεπίσκοπός της είναι ο κ. Παγκράτιος, Ηγούμενος της μονής Χρυσορρογιάτισσας  , ενώ ο προηγούμενος Χωρεπίσκοπος Νεκτάριος εξελέγη  Μητροπολίτης Κιτίου.

Η Επισκοπή ανασυστάθηκε στις 14 Μαΐου του 1996, μετά από πρόταση του τότε Μητροπολίτου Πάφου και έπειτα Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου Β΄ ότε και εψηφίσθη ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αρσινόης κ. Γεώργιος, νυν Αρχιεπισκόπου Κύπρου.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 2020, η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε νέο επίσκοπο Αρσινόης τον Ηγούμενο της Μονής Χρυσορρογιάτισσας , Παγκράτιο.  Χειροτονήθηκε στις 24 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Άγιος Αρίστων ο θαυματουργός επίσκοπος Αρσινόης
* Ιερά Μητρόπολις Πάφου
* Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου
* Περιστερωνοπηγή
* Βιογραφία του Θεοφ. Χωρεπισκόπου Αρσινόης

Αρσινοης
Επισκοπή Κουρίου

Η **Επισκοπή Κουρίου** είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπος της Επισκοπής υπήρξε ο Άγιος Φιλωνίδης, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 30 Αυγούστου και ο οποίος μαζι με τον Επίσκοπο Φιλάγριο συνέβαλαν στη διάδοση του Χριστιανισμού στην Κύπρο. Η Επισκοπή φαίνεται να είναι από αρχαιοτάτων χρόνων μιας και ο Επίσκοπος Ζήνων πήρε μέρος στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο.

Σήμερα, η Επισκοπή Κουρίου δεν έχει Εκκλησιαστική Περιφέρεια, αλλά έχει στενή σχέση με τη Μητρόπολη Λεμεσού, και ο σημερινός Μητροπολίτης Λεμεσού είναι και Πρόεδρος Κουρίου. Ο σημερινός Επίσκοπος Λεμεσού, είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού και Πρόεδρος Νεαπόλεως Αμαθούντος και Κουρίου κ. Αθανάσιος.

Η Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού συστάθηκε το 1973 παίρνοντας περιοχές από την Επισκοπή Κιτίου, και μαζί της ανασυστάθηκαν και οι πάλαι ποτέ διαλαμψάσεις Επισκοπές Αμαθούντος και Κουρίου.

## Σύνδεσμοι
* Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΟΝΕΙΔΗΣ Ιερομάρτυρας επίσκοπος Κουρίου
* Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού
* Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου
* Κούριο

Κουριου
Ιερά Μητρόπολις Κιτίου

Η **Ιερά Μητρόπολις Κιτίου** είναι μια από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κύπρου. Πρώτος επίσκοπός της κατά την παράδοση, και προστάτης της είναι ο Άγιος Λάζαρος, ο φίλος του Χριστού. Έδρα της είναι η Λάρνακα και επίσκοπός της από τις 30 Ιουλίου 2019 είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κιτίου, Υπέρτιμος και Έξαρχος Λάρνακος Νεκτάριος (Σπύρου).

## Ιστορικά στοιχεία
Η Επισκοπή Κιτίου είναι από τις αρχαίες Επισκοπές του νησιού. Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1191 – 1478), και πιο συγκεκριμένα το πρώτο μισό του 13ου αιώνα, οι αντιπρόσωποι της Λατινικής Εκκλησίας στην Κύπρο αποφάσισαν τη μείωση των ορθόδοξων επισκοπών από 14 σε 4 και τη μετακίνησή τους από τις πόλεις στα χωριά. Τότε, η Επισκοπή Κιτίου, αφού καταργήθηκε, συγχωνεύτηκε με την Επισκοπή Λευκωσίας.

Μετά την τουρκική κατάκτηση του 1571 η Επισκοπή Κιτίου επανασυστάθηκε και υπό την διοίκησή της περιελάμβανε και τις περιοχές που είχαν προηγουμένως οι Επισκοπές Κιτίου, Αμαθούντος, Λεμεσού και Κουρίου. Μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα η Μητρόπολη στεγαζόταν δίπλα από τον ιερό ναό του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, ο οποίος ήταν ο καθεδρικός. Γύρω στο 1760 μεταφέρθηκε από τον τότε Μητροπολίτη Κιτίου Μακάριο Α΄ (1737 – 1776) στον ιερό ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Κατά τα γεγονότα του 1821 σφαγιάστηκε ο Μητροπολίτης Κιτίου Μελέτιος Β΄(1810 – 1821).

Ο Μητροπολίτης Κιτίου Κυπριανός (1868-1886) ήταν ο πρώτος που έθεσε στους νέους κυρίαρχους Άγγλους το θέμα της εθνικής αποκατάστασης της Κύπρου όταν ήρθαν στην Κύπρο το 1878.

Το 1973 η Επισκοπή διχοτομήθηκε, δίνοντας κομμάτι στην νεοσύστατη Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού, το οποίο κάλυπτε τις αρχαίες Επισκοπές Κουρίου, Αμαθούντος και Νεαπόλεως (Λεμεσού). Το 2007 έδωσε και άλλες περιοχές στην ανασυσταθείσα πάλαι ποτέ διαλάμψασα Ιερά Μητρόπολη Τριμυθούντος.

Στις 19 Ιουνίου 2019 παραιτήθηκε ο τότε Μητροπολίτης Κιτίου Χρυσόστομος. Στις εκλογές της Κυριακής 28 Ιουλίου 2019 για την εκλογή του τριπρόσωπου, 70% του κλήρου και του λαού της Λάρνακας ψήφισε τον Αρσινόης Νεκτάριο (Σπύρου), ο οποίος εξελέγη στις 30 Ιουλίου 2019 από την Ιερά Σύνοδο ως ο νέος ποιμενάρχης της Μητρόπολης.

### Επισκοπικός κατάλογος

## Η Μητρόπολη σήμερα
Σήμερα, στην Ιερά Μητρόπολη Κιτίου υπάγονται ενορίες της Λάρνακας και των γύρω προαστίων και περιχώρων, καθώς επίσης και οι ανδρώες Ιερές Μονές Σταυροβουνίου και Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου και οι γυναικείες Ιερές Μονές Αγίων Μαρίνης και Ραφαήλ και Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο.

thumb|right|300px|Ναός του Λαζάρου στη Λάρνακα
Υπό την επίβλεψη της Μητρόπολης Κιτίου λειτουργούν σήμερα στη περιφέρειά της όλων των τύπων κατηχητικά σχολεία, ταμείο αγάπης, φιλόπτωχες αδελφότητες, χριστιανικές νεανικές ομάδες, θερινές κατασκηνώσεις, σχολή βυζαντινής μουσικής καθώς και θρησκευτική υπηρεσία στρατού.  

## Μονές
### Ανδρικές
* Σταυροβουνίου
* Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου
### Γυναικείες
* Αγίων Μαρίνης και Ραφαήλ
* Ιερά Μονή Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εκκλησία της Κύπρου, Ιστορικές Πληροφορίες Ιεράς Μητρόπολις Κιτίου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα


Κιτιου
Κατηγορία:Λάρνακα
Νόμος του Νερνστ

Στην ηλεκτρόλυση τα ηλεκτρόδια διακρίνονται σε απλά και σύνθετα και υπακούουν στο **Νόμο του Νερνστ**. Ο νόμος αυτός αφορά το δυναμικό που αναπτύσσεται γενικά από την επαφή μετάλλου-ηλεκτρολύτη και εφαρμόζεται σε συστήματα που περιέχουν οξειδωτή και αναγωγέα.  Ο πλήρης νόμος του Νερνστ για ένα σύστημα που περιέχει οξειδωτή και αναγωγέα εκφράζεται από τη σχέση:

E=E_0 + \frac{RT}{nF} \ln\frac{(OX)^b}{(red)^a}

OX = συγκέντρωση οξειδωτή
red = συγκέντρωση αναγωγέα
b,a = αριθμός moles από την στοιχειομετρική αντίδραση
Ε0 είναι το κανονικό δυναμικό, δηλαδή το δυναμικό που αναπτύσσεται μεταξύ ηλεκτροδίου και ηλεκτρολύτη, όταν ως ηλεκτρόδιο αναφοράς χρησιμοποιηθεί το ηλεκτρόδιο υδρογόνου. 

Σε υδατικό διάλυμα μετάλλου, αν Ε0 μετάλλου > Ε0 υδρογόνου τότε έχουμε αναγωγή του μετάλλου. Σε αντίθετη περίπτωση έχουμε οξείδωση.

Κατηγορία:Ηλεκτροχημεία
Νόμος του Νερστ
Σημαία της Ολλανδίας

thumb|Λόγος σημαίας: 2:3
Η **εθνική [[σημαία]] της [[Ολλανδία|Ολλανδίας]]**, αποτελεί την παλαιότερη τρίχρωμη σημαία που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα. Οι τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες έχουν χρώμα κόκκινο στο πάνω μέρος, λευκό και μπλε.

Ωστόσο, η εν λόγω σημαία δεν ήταν η πρώτη στη χώρα. Το 15ο αιώνα χρησιμοποιούνταν η σημαία του Άρχοντα της Βουργουνδίας. Αυτή η σημαία είχε λευκό φόντο και κλαδιά δάφνης σε σχήμα Χ, με φωτιές που σχημάτιζαν το Σταυρό της Βουργουνδίας.

[thumb|left|[Αρχείο:FIAV historical.svg|20pxΗ σημαία του Πρίγκιπα της Ολλανδίας]]
Οι Κάτω Χώρες εξεγέρθηκαν κατά της ισπανικής κυριαρχίας του Φιλίππου Β΄ και ο Οίκος της Οράγγης τάχτηκε με το μέρος των επαναστατών. Αυτοί είχαν για σημαία τη σημαία του Πρίγκιπα. Έπειτα από το 1630 η πορτοκαλί λωρίδα αντικαταστάθηκε από μία κόκκινη. Οι άλλες λωρίδες ήταν λευκού και μπλε χρώματος.

Η τρίχρωμη σημαία καταργήθηκε στη διάρκεια της γαλλικής κατοχής και επανήλθε το 1813, έπειτα από την επανάκτηση της ανεξαρτησίας της Ολλανδίας. Εκείνη την εποχή η σύγχρονη τρίχρωμη σημαία χρησιμοποιούνταν παράλληλα και ισότιμα με την πορτοκαλί του Οίκου της Οράγγης.

Στις 19 Φεβρουαρίου 1937, με Βασιλικό Διάταγμα από τη Βασίλισσα Βιλελμίνη, καθιερώθηκε η σημαία με τη σημερινή της μορφή, δηλ. με τα χρώματα κόκκινο, λευκό και γαλάζιο και η οποία μοιάζει κατά πολύ με τη Σημαία του Λουξεμβούργου καθώς η μόνη τους διαφορά είναι ότι στην Ολλανδική η μπλε λωρίδα είναι πιο σκούρα.

## Σημαίες των επαρχιών της Ολλανδίας
Οι σημαίες των επαρχιών της Ολλανδίας έχουν ως εξής:


Εικόνα:Flag Drenthe.svg|Ντρέντε
Εικόνα:Flevolandflag.svg|Φλέβολαντ
Εικόνα:Frisian flag.svg|Φρίσλαντ
Εικόνα:Flag of Gelderland.svg|Χέλντερλαντ
Εικόνα:Flag of Groningen.svg|Χρόνινγκεν
Εικόνα:NL-LimburgVlag.svg|Λιμβουργία
Εικόνα:North Brabant-Flag.svg|Βόρεια Βραβάντη
Εικόνα:Flag North-Holland, Netherlands.svg|Βόρεια Ολλανδία
Εικόνα:Flag Overijssel.svg|Οφεράισσελ
Εικόνα:Flag Zuid-Holland.svg|Νότια Ολλανδία
Εικόνα:Utrecht (province)-Flag.svg|Ουτρέχτη
Εικόνα:Flag of Zeeland.svg|Ζηλανδία


## Πηγές

* http://dutchrevolt.leidenuniv.nl/Nederlands/symbolen/rood%20wit%20blauw.htm - Ιστορία (στα ολλανδικά)

Ολλανδία
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ολλανδίας
Αμπάς Ελ Φασί

Ο **Αμπάς Ελ Φασί** (*Abbas El Fassi*, 1940-) είναι πολιτικός από το Μαρόκο και πρώην  πρωθυπουργός της χώρας από το 2007 ως τον Νοέμβριο του 2011. Ανήκει στο κόμμα Ιστικλάλ. Έγινε πρωθυπουργός στις 19 Σεπτεμβρίου του 2007, διαδεχόμενος τον παραιτηθέντα Ντρις Ζετού, ο οποίος ήταν ανεξάρτητος.

## Πρώτα χρόνια και διπλωματική καριέρα
Γεννήθηκε στο Μπερκάν στις 18 Σεπτεμβρίου 1940. Την περίοδο 1977 ως 1981, χρημάτισε υπουργός Οικιστικής Ανάπτυξης και το 1981-85 υπουργός για Κοινωνικά Θέματα. Ακολούθησε επίσης διπλωματική καριέρα, υπηρετώντας στις πρεσβείες της Τυνησίας (1985-90) και της Γαλλίας (1990-94). 

## Πολιτική καριέρα
Το 2000 και ως το 2002 χρημάτισε υπουργός Εργασίας και από το 2002 ως το 2007 υπουργός Προεδρίας. 

Τον Σεπτέμβριο του 2007 ο βασιλιάς Μοχάμετ ΣΤ΄ τον διόρισε πρωθυπουργό έπειτα από τη νίκη του κόμματος Ιστικλάλ στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Σεπτεμβρίου.

## Σκάνδαλα
Την περίοδο που υπηρετούσε ως πρεσβευτής του Μαρόκου στη Γαλλία εκδόθηκε στη χώρα αυτή το φυλλάδιο του Γκιλ Περό (Gilles Perrault) με τον τίτλο "Notre ami, le roi". Έπειτα από τη δημοσίευση αυτού του βιβλίου οι σχέσεις του Μαρόκου με το Παρίσι επιδεινώθηκαν..
Ο Ελ Φασί ενεπλάκη επίσης στο σκάνδαλο Αναζά (Annajat), όταν ήταν υπουργός Εργασίας. Αποτέλεσμα του σκανδάλου ήταν να γίνουν 4 αυτοκτονίες, 12 άτομα να φυλακιστούν και 90.000 να πέσουν θύματα της οικονομικής απάτης που χαρακτηριζόταν από την προσφορά εργασίας με πλαστά συμβόλαια..

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μαρόκου
Εθνόσημο της Ολλανδίας

Το **Βασιλικό εθνόσημο** (ολλανδικά: *Koninklijk wapen*), είναι το προσωπικό βασιλικό οικόσημο του μονάρχη του Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Η ολλανδική κυβέρνηση χρησιμοποιεί μία μικρότερη εκδοχή του εθνοσήμου, πολλές φορές μόνο με το στέμμα και το θυρεό. Τα στοιχεία του εθνόσημου καθορίστηκαν με βασιλικό διάταγμα του 1907 από τη Βασίλισσα Βιλελμίνη.

Το εθνόσημο έχει μεταξύ άλλων ένα λιοντάρι με στέμμα και στο δεξί του πόδι κρατάει ένα σπαθί, ενώ στο αριστερό επτά βέλη, όσες και οι επαρχίες της Ένωσης της Ουτρέχτης. Ο θυρεός στέφεται από το βασιλικό στέμμα της Ολλανδίας και τον βαστούν δύο λιοντάρια, που στέκονται σε περγαμηνή, η οποία φέρει το κείμενο «*Je Maintiendrai*» (που σημαίνει στα μεσαιωνικά γαλλικά «Θα υπομείνω»).

## Ιστορία και προέλευση του εθνοσήμου
Η παρούσα έκδοση του εθνοσήμου είναι σε χρήση από το 1907 και διαφέρει ελάχιστα από αυτήν του 1815. Από το 1815 μέχρι το 1907 όλα τα λιοντάρια φορούσαν το βασιλικό στέμμα και τα λιοντάρια που βαστούσαν το θυρεό είχαν μέτωπο προς τα μπροστά.

Το βασιλικό οικόσημο καθιερώθηκε από τον πρώτο μονάρχη της Ολλανδίας, το Γουλιέλμο Α΄, ο οποίος έγινε Βασιλιάς έπειτα από το Συνέδριο της Βιέννης, το 1815. Το ρητό «Je Maintiendrai» συμβολίζει περισσότερο τον Οίκο της Οράγγης.

Το οικόσημο της δυναστείας του Νάσσαου χρονολογείται γύρω στο 1250. Το εθνόσημο της Ολλανδίας ήταν επίσης σε χρήση ως μέρος της Δημοκρατίας της Βαταβίας (1795-1806).

## Εκδοχές και παραλλαγές
### Δημόσια διοίκηση
Οι διάφορες εκδοχές του ολλανδικού εθνόσημου χρησιμοποιούνται από την κυβέρνηση, το κοινοβούλιο και τα δικαστήρια. Η κυβέρνηση και οι οργανισμοί που την απαρτίζουν γενικά χρησιμοποιούν μια απλοποιημένη εκδοχή του εθνόσημου.

### Βασιλική οικογένεια
Τα μέλη της ολλανδικής βασιλικής οικογένειας χρησιμοποιούν τις δικές τους εξατομικευμένες εκδοχές που βασίζονται στο Βασιλικό εθνόσημο, το οποίο βασίζεται στα στοιχεία του οίκου Νάσσαου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Βασιλικός Οίκος της Ολλανδίας 

Ολλανδία
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ολλανδίας
Συνοχή

Με τον όρο **συνοχή** στη Φυσική χαρακτηρίζεται μία από τις ιδιότητες της ύλης. Πρόκειται για μια ελκτική δύναμη που αναπτύσσεται μεταξύ των μορίων ίδιας ουσίας, σε αντιδιαστολή της δύναμης συνάφειας που αναπτύσσεται σε μόρια διαφορετικών ουσιών.

Οι δυνάμεις συνοχής είναι εκείνες που συγκρατούν συνδεδεμένα τα μόρια των ουσιών και είναι ισχυρότερες στα στερεά, ασθενέστερες στα ρευστά  και ακόμη πιο ασθενείς στα αέρια. Με βάση την ισχύ αυτών των δυνάμεων διακρίνονται οι παραπάνω μορφές της ύλης ή η κατάσταση της ύλης. Γενικά οι δυνάμεις συνοχής είναι ηλεκτροστατικής φύσης. Όταν κάποια μόρια βρεθούν σε πολύ μικρές μεταξύ τους αποστάσεις απωθούνται, ενώ αν απομακρυνθούν έλκονται. Με αυτόν τον τρόπο, τα μόρια ισορροπούν σε μια ενδιάμεση απόσταση, όπου η δυναμική ενέργεια της αλληλεπίδρασης παρουσιάζει τη μικρότερη τιμή. Από αυτό το σημείο ισορροπίας προκειμένου τα μόρια να απομακρυνθούν ή να πλησιάσουν μεταξύ τους απαιτείται κάποια ενέργεια. Συνεπώς, για να επιτευχθεί αυτό θα πρέπει να καταναλωθεί έργο. Τόσο οι δυνάμεις συνοχής όσο και εκείνες της συνάφειας αναπτύσσονται σε μικρή ακτίνα και η έντασή τους ποικίλλει ανάλογα με τη φύση των υλικών.

Επισημαίνεται ότι στις δυνάμεις αυτές συνοχής οφείλεται το φαινόμενο της επιφανειακής τάσης καθώς και το ιξώδες που χαρακτηρίζει τα υγρά.

Ιδιαίτερη μελέτη της ιδιότητας αυτής γίνεται από την Υδροδυναμική στη ροή των ρευστών και στη κατάταξη αυτών.

Κατηγορία:Ιδιότητες της ύλης
Κατηγορία:Δυναμική ρευστών
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

Ο όρος ***Ο Χριστός ξανασταυρώνεται*** μπορεί να αναφέρεται στους όρους:
* *[[Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (μυθιστόρημα)]]* του Νίκου Καζαντζάκη
* *[[Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (ταινία)]]* του Ζυλ Ντασσέν
* *[[Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (τηλεοπτική σειρά)]]* της ΕΡΤ
Σπούτνικ 3

Ο ***Σπούτνικ 3*** (ρωσ. *Спутник-3*, *δορυφόρος 3*) ήταν ο τρίτος κατά σειρά σοβιετικός δορυφόρος τύπου Σπούτνικ που εκτοξεύθηκε στις 15 Μαΐου του Διεθνούς Γεωφυσικού Έτους 1958 από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν με πύραυλο φορέα R-7. Η αποστολή του ήταν να εξερευνήσει την εξώτερη ατμόσφαιρα καθώς και το εγγύς διάστημα. 

Λόγω βλάβης του οργάνου καταγραφής, ο δορυφόρος απέτυχε να εξερευνήσει την ακτινοβολία στην Ζώνη Βαν Άλλεν. 

## Ιστορικό
Τον Ιούλιο του 1956, η Σοβιετική εταιρεία Κορολιόβ συνέταξε ένα πρόγραμμα αναπτύξεως και κατασκευής του πρώτου γήινου δορυφόρου, ονόματι ISZ (τεχνητός γήινος δορυφόρος). Ο Σπούτνικ 3 αρχικά ήταν προορισμένος για την αποστολή αυτή. 

Οι εργασίες είχανε ξεκινήσει πυρετωδώς, όμως ενώ ο πύραυλος φορέας R-7 ήταν ήδη έτοιμος και η αποστολή θα μπορούσε να ξεκινήσει, η ανάπτυξη του Σπούτνικ 3 καθυστερούσε. Λόγω της μεγάλης βιασύνης για την πρωτιά του διαστήματος, ο Σεργκέι Κορολιόβ αποφάσισε να αντικαταστήσει τον ημιτελή δορυφόρο με τον πιο απλό Σπούτνικ 1 και να τον στείλει στο διάστημα, πράγμα που έγινε στις 4 Οκτωβρίου 1957. Η κατασκευή του Σπούτνικ 3 όλο και καθυστερούσε, έτσι ώστε στις 3 Νοεμβρίου 1957 ακολούθησε και δεύτερος δορυφόρος, ο Σπούτνικ 2. Τελικά στις 15 Μαΐου 1958 η εκτόξευση του Σπούτνικ 3 πέτυχε και η αποστολή ξεκίνησε.

## Τεχνικά χαρακτηριστικά και εξοπλισμός

Ο Σπούτνικ 3 ήταν ένα αυτόματο διαστημικό σκάφος διεξαγωγής επιστημονικών πειραμάτων. Το σκάφος εξωτερικά είχε γεωμετρική μορφή κώνου ύψους 3,57 μέτρων και στην βάση του είχε διάμετρο 1,73 μέτρων. 

Το βάρος του ήταν 1.327 κιλά. Ο επιστημονικός εξοπλισμός συμπεριελάμβανε δώδεκα όργανα για την καταμέτρηση της πίεσης και την ανάλυση της σύνθεσης της ανώτερης ατμόσφαιρας, την ανίχνευση και καταμέτρηση ιόντων, φωτονίων στις κοσμικές ακτίνες, βαρέων πυρήνων στις κοσμικές ακτίνες, μαγνητικών και ηλεκτροστατικών πεδίων, και των μετεωρικών σωματιδίων. 

Περνώντας μέσα από την Ζώνη Βαν Άλλεν οι καταμετρητές ανίχνευσαν την ακτινοβολία, αλλά λόγω βλάβης της μονάδας καταγραφής τα δεδομένα χάθηκαν και έτσι δεν μπόρεσαν να χαρτογραφηθούν. 

Το διαστημικό σκάφος παρέμεινε στην τροχιά του μέχρι τις 6 Απριλίου 1960, όταν υπό την έλξη της βαρύτητας τελικά έχασε ύψος και διείσδυσε στην ατμόσφαιρα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σπούτνικ
* Σπούτνικ 3 - Encyclopedia Astronautica
* Το ημερολόγιο του Σπούτνικ 3

Κατηγορία:Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1958
Συνάφεια (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Συνάφεια** μπορεί ν΄ αναφέρεται στις παρακάτω διαφορετικές περιπτώσεις:

* Συνάφεια ως όρος στη Φυσική, και ιδιαίτερα στην Υδροδυναμική.
* Συνάφεια (δίκαιο), ως όρος στο Αστικό Δίκαιο και στη Ποινική Δικονομία.
* Συνάφεια (ψυχολογία), ως όρος συμπεριφοράς, στη Ψυχολογία και Κοινωνιολογία.
* Θεωρία της συνάφειας, ως θεωρία μάθησης, κατά την Ψυχολογία και Παιδαγωγική.
Ιωάννης του Αρτουά του Ε

Ο **Ιωάννης του Αρτουά, κόμης του Ε** (*Jean d'Artois*, 29 Αυγούστου 1321 - 6 Απριλίου 1387), ο αποκαλούμενος και ως ο **ακτήμων** (sans-terre), ήταν γιος του Ροβέρτου Γ΄ του Αρτουά και της Ιωάννας των Βαλουά. Η κατάσχεση της περιουσίας του πατέρα του για απόπειρα απάτης το 1331 τον άφησε χωρίς κληρονομιά. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Το 1352 έγινε κόμης του Ε, καθώς ο τίτλος είχε κατασχεθεί με την εκτέλεση του προηγούμενου κατόχου της Ραούλ Β΄ των Μπριέν του Ε. Τραυματίστηκε σοβαρά στην μάχη του Πουατιέ στις 17 Σεπτεμβρίου 1356, και αιχμαλωτίστικε από τους Άγγλους.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα του Μελύν (1328–1389), κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Τανκαρβίλ στις 11 Ιουλίου 1352 και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:

* Ιωάννα 1353 - 1420, παντρεύτηκε τον Σιμόν ντε Τουάρ.
* Ροβέρτος Δ΄ 1356–1387, κόμης του Ε.
* Φίλιππος 1357–1397, κόμης του Ε.
* Ισαβέλλα 1361–1379, απεβίωσε 18 ετών.

## Πρόγονοι





## Παραπομπές


### Πηγές
* Anquetil, Louis-Pierre and Gallais (Jean-Pierre, M.), Vincent Marie Viénot, *Histoire de France depuis les Gaulois jusqu'à la mort de Louis XVI*, Rue Neuves Des Petit Champs, 1819.
* Froland, Louis, *Memoires concernans le comté-pairi d'Eu, et ses usages pretendus locaux*, 1722.
* Hare, Augustus John Cuthbert, *North-eastern France*, Hazell, Watson & Viney, Ld., 1890.
* Sumption, Jonathon, *The Hundred Years War: Trial by Fire*, University of Pennsylvania Press, 1999.

Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά
Ροβέρτος Δ΄ του Αρτουά του Ε

Ο **Ροβέρτος Δ΄** (*Robert IV d'Artois*, 1356 - 20 Ιουλίου 1387) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν Κόμης του Ε (1387)

## Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη κόμη του Ε και της Ισαβέλλας του Μελύν.

Έγινε κόμης του Ε το 1387, την ίδια όμως χρονιά, στις 20 Ιουλίου, δηλητηριάστηκε και πέθανε στο κάστρο ντελ Όβο στην Νάπολη. Την ίδια ημέρα δηλητηριάστηκε και η γυναίκα του, χωρίς να του δώσει απογόνους, έτσι τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Φίλιππος του Αρτουά του Ε.

## Οικογένεια
Το 1376 νυμφεύτηκε την Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου.

## Πρόγονοι





## Παραπομπές


Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά
Φίλιππος του Αρτουά του Ε

[thumb|250px|left|Γάμος του Φιλίππου του Αρτουά του Ε με τη [Μαρία του Μπερί ]]
Ο **Φίλιππος του Αρτουά, κόμης του Ε** (γαλλικά: *Philip of Artois, Count of Eu*, 1358 – 16 Ιουνίου 1397), κόμης του Ε (1387 - 1397) ήταν δεύτερος γιος του Ιωάννη του Αρτουά, κόμητος του Ε, και της Ισαβέλλας του Μελύν. Διαδέχθηκε τον αδελφό του Ροβέρτο Δ΄. Υπήρξε λαμπρός και ενεργητικός αξιωματικός, κυριεύοντας το 1383 την πόλη Μπουρμπούρ (Bourbourg) από τους Άγγλους. Σε ένα προσκύνημα που έκανε στους Αγίους Τόπους, αιχμαλωτίστηκε από τον σουλτάνο της Αιγύπτου και απελευθερώθηκε με την παρέμβαση των Βενετών. Το 1390 συμμετείχε στην ανεπιτυχή εκστρατεία του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Μπουρμπόν κατά της Μαχντίγια στην Τυνησία. Αργότερα (1392) διετέλεσε Κοντόσταυλος της Γαλλίας. Συμμετείχε εκ μέρους των Γάλλων και στη μάχη της Νικόπολης, όπου αιχμαλωτίστηκε εκ νέου και πέθανε σε αιχμαλωσία στις 16 Ιουνίου 1397.

## Οικογένεια

Το 1393 νυμφεύτηκε τη Μαρία του Μπερί (1367 – 1434) δούκισσα του Ωβέρν, κόρη του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ & Ωβέρν και παιδιά τους ήταν:

* Φίλιππος 1393 - 23 Δεκεμβρίου 1397, είχε ήδη αποβιώσει, όταν έφτασαν τα νέα στη Γαλλία ότι ο πατέρας του πέθανε στη φυλακή, Στον τάφο του καταγράφεται ως *"Κόμης"*, αλλά οι περισσότεροι ιστορικοί δεν τον αναγνωρίζουν.
* Κάρολος 1394-1472, κόμης του Ε.
* Μπόννη 1396 – 1425, παντρεύτηκε το 1413 τον Φίλιππο Β΄ κόμη του Νεβέρ και αργότερα το 1424 σε δεύτερο γάμο τον Φίλιππο Γ΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας.
* Αικατερίνη 1397 – 1418/22, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Μπορμπόν, κύριο του Καρενσύ.

## Πρόγονοι





## Παραπομπές


## Πηγές
*McLeod, Enid (1970). Charles of Orleans, Prince and Poet. Viking Press.
*Vaughan, Richard (2010). Philip the Good. The Boydell Press.
*Wilson, Katherine M. (1984). Medieval women writers. Manchester University Press.

Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Κάρολος του Αρτουά του Ε

Ο **Κάρολος του Αρτουά, κόμης του Ε** (*Charles of Artois, Count of Eu*, 1394 – 1472), κόμης του Ε (1397 - 1472) ήταν δεύτερος γιος του Φιλίππου κόμη του Αρτουά και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ.

## Βιογραφία
Διορίστηκε αντιπρόσωπος του βασιλιά στην Νορμανδία και κυβερνήτης των Παρισίων. Συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Άγγλους στη μάχη του Αζενκούρ και δεν απελευθερώθηκε πριν από το 1438.

Διορίστηκε υπασπιστής του βασιλιά της Νορμανδίας & του Γκυγιέν, όπως επίσης κυβερνήτης του Παρισιού κατά τον Πόλεμο για τη Δημόσια Ευημερία. Έκανε δύο γάμους, αλλά δεν κατόρθωσε να κάνει παιδιά και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ιωάννης Β΄ του Νεβέρ, γιος της αδελφής του Μπόννης (1396 – 1425) από τον πρώτο της γάμο.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα του Σαβέζ, που όμως απεβίωσε το 1449.

Το 1454 έκανε τον δεύτερο γάμο του με την Ελένη του Μελύν (απεβ, 1473). Δεν απέκτησε από τους γάμους του τέκνα.

## Πρόγονοι





## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Curry, Anne; Mercer, Malcolm, eds. (2017). The Battle of Agincourt. Yale University Press.

Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά
Ε (Σεν-Μαριτίμ)

Το **Ε**  (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Μαριτίμ, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας. Ο πληθυσμός της κυμαίνεται περίπου στους 8.000–8.500 κατοίκους. Έχει ανάκτορο και πανεπιστήμιο αναγεννησιακής μορφής, ενώ πήρε το όνομά της από παραφθορά, με τα χρόνια, του ονόματος του μικρού ποταμού *Ou*, γνωστού από τους μεσαιωνικούς χρόνους.

## Ιστορικά γεγονότα

Η κομητεία του Ε δημιουργήθηκε το 996 από τον δούκα Ριχάρδο Α΄ της Νορμανδίας για τον νόθο γιο του Γοδεφρείδο της Βριένης. Τον 12ο αιώνα, ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος Α΄ ο Λεοντόκαρδος που είχε υπό την κατοχή του την Νορμανδία, έκτισε την πόλη.

Η κομητεία αναδημιουργήθηκε το 1352, από τον Καπέτο δούκα Ιωάννη του Αρτουά του Ε. Το 1430 η Ιωάννα της Λωρραίνης πέρασε από την πόλη και έμεινε μια νύχτα.

Η πόλη παρέμενε ανεξάρτητη κομητεία ως το 1472 που κληρονομήθηκε από τον Ιωάννη, κόμη του Νεβέρ, αφού ο θείος του, κόμης Κάρολος του Αρτουά του Ε΄ πέθανε άτεκνος. Σε τρία χρόνια, το 1477, ενσωματώθηκε στο Βουργουνδιακό δουκάτο του Καρόλου του Ισχυρού. Αργότερα σκοτώθηκε σε μάχη, ενώ ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΑ΄ ανέλαβε εκστρατεία, προκειμένου να ενσωματώσει στο γαλλικό στέμμα τα εδάφη του Καρόλου, συμπεριλαμβανόμενου και του Ε.

Το ανάκτορο της πόλης καταστράφηκε το 1475 προκειμένου να αποτρέψει την κατάκτησή της από τους Άγγλους. Ανοικοδομήθηκε τον 15ο αιώνα στο κέντρο της πόλης και ολοκληρώθηκε έναν αιώνα αργότερα. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Φίλιππος της Γαλλίας το χρησιμοποιούσε ως θερινή κατοικία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Μαριτίμ
Διεθνές Γεωφυσικό Έτος

Με την ονομασία ***Διεθνές Γεωφυσικό Έτος*** (αγγλ. *International Geophysical Year*, ***IGY***), φέρεται μία συγκεκριμένη χρονική περίοδος, διάρκειας 18 μηνών, από την 1η Ιουλίου 1957 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1958 η οποία ορίστηκε από το Διεθνές Συμβούλιο Επιστημονικών Ενώσεων, (International Council for Science) ως βάση διεθνούς συμφωνίας για διεθνείς επιστημονικές έρευνες στην Ανταρκτική. 

Ο προσδιορισμός του Δ.Γ.Ε. ήταν το αποτέλεσμα προγραμματισμού ως  συνέχεια των δύο προηγηθέντων Διεθνών Πολικών Ετών 1882-83 και 1932-33. Συνέπεια των σπουδαίων αποφάσεων που λήφθηκαν κατά την 18μηνη αυτή περίοδο ήταν το διεθνές πολιτικό μορατόριουμ των κυβρνήσεων των 12 κρατών που έλαβαν μέρος  για συνεργασία και ανταλλαγή απόψεων των επιστημονικών ερευνών της Ανταρκτικής.

Μετά τη λήξη του Δ.Γ.Ε. και προ του κινδύνου τερματισμού και του μορατόριουμ και επαπειλούμενου του κινδύνου υπαγωγής της περιοχής σε πολιτικό χάος, οι ΗΠΑ επανεξετάζοντας την περιοχή γεωπολιτικά κάλεσε τις υπόλοιπες 11  χώρες για την συνυπόσχεση μιας διεθνούς ειρήνης στη περιοχή. Έτσι στις 15 Οκτωβρίου του 1959 συνομολογείται η περίφημη Συνθήκη της Ανταρκτικής που άρχισε να ισχύει από τις 23 Ιουνίου του 1961 

Την διεθνή αυτή συνθήκη υπέγραψαν τελικά επιστήμονες από 67 κράτη μέλη.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Επιστήμες Γης και Περιβάλλοντος
Κατηγορία:Ανταρκτική
Κατηγορία:Γεωφυσική
Θερμοχημεία

Η **Θερμοχημεία** είναι ιδιαίτερος κλάδος της Χημείας που σαν αντικείμενο μελέτης και έρευνας έχει τα θερμικά φαινόμενα που παρατηρούνται στις χημικές αντιδράσεις. Απλούστερα τις σημειούμενες μεταβολές της θερμικής ενέργειας των αντιδρώντων σωμάτων στη διάρκεια των χημικών αντιδράσεων, δηλαδή των θερμοτήτων των χημικών αντιδράσεων καθώς και τη θεωρητική εκμετάλλευση των εκάστοτε τιμών αυτών με τελική δυνατότητα ακόμα και την πρόβλεψη της κατεύθυνσης αυτών τούτων των αντιδράσεων. 
Η ανάπτυξη αυτού του κλάδου αποτελεί ιδιαίτερο τομέα έρευνας αλλά και εργαλείο τόσο στην ίδια τη Χημεία και Βιοχημεία όσο και στην Φυσικοχημεία και την Επιστήμη του Διαστήματος.

Η σημασία της Θερμοχημείας γίνεται περισσότερο αντιληπτή σε πολλά φαινόμενα, τόσο στη θεωρία τους όσο και στη πρακτική των εφαρμογών τους. Και τέτοια μπορεί να είναι ο λόγος (αιτία) των χημικών αντιδράσεων (εξώθερμων - ενδόθερμων), οι μεταβολικές καύσεις στο εσωτερικό των οργανισμών, η φωτοσύνθεση κ.λπ. Στο δε σύγχρονο τομέα έρευνας και τεχνολογίας η Θερμοχημεία είναι βασικός παράγοντας έρευνας στα καύσιμα και ακόμα ιδιαίτερα στην αναζήτηση νέων μορφών ενεργείας βιοκαυσίμων παράλληλα προς τις άλλες μορφές της.

* Σημειώνεται ότι ιστορικά η Θερμοχημεία είναι νεότερος γνωστικός χώρος της Θερμιδομετρίας η οποία είχε προηγηθεί, επί των ερευνών και μετρήσεων της οποίας βασίστηκε και αναπτύχθηκε θεωρητικά.
Όπως προαναφέραμε παραπάνω η θερμοχημεία χωρίζεται σε ενδόθερμη και εξώθερμη. Εξώθερμες είναι όταν εκλύουν- ελευθερώνουν θερμότητα στο περιβάλλον. Ενώ ενδόθερμη όταν απορροφούν θερμότητα από το περιβάλλον.

## Ειδικότερα

Ως μονάδα της θερμότητας λαμβάνεται η "Θερμίδα" (ή Θερμίς), το δε παραγόμενο εξωτερικό έργο μετριέται επίσης σε θερμίδες βάσει του θερμοδυναμικού ισοδύναμου της θερμότητας (1 τζάουλ = 0,239 θερμίδες).

Επίσης χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως αν κατά τη δημιουργία ενός σώματος σε χημική αντίδραση εκλύεται κάποιο ποσό θερμότητας, τότε κατά τη διάσπαση του ίδιου του σώματος, στα συστατικά του, απορροφάται το αυτό ποσό θερμότητας. Κατά το νόμο του Εσς το ποσό της εκλυομένης θερμότητας σε σειρά χημικών αντιδράσεων εξαρτάται μόνο από την αρχική και τη τελική μορφή των ουσιών που λαμβάνουν μέρος στην αντίδραση ή σειράς αντιδράσεων και όχι στις ενδιάμεσες μορφές που μπορεί να λάβουν.

*Η μελέτη των καταστάσεων ισορροπίας κατά τις χημικές αντιδράσεις καθώς και η εξάρτηση αυτών από τη θερμοκρασία είναι επίσης αντικείμενο της θερμοχημείας.

## Δείτε επίσης
* Θερμίδα
* Θερμιδομετρία
* Θερμιδόμετρο

## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.28ος, σελ.69.

Κατηγορία:Κλάδοι της χημείας
*
Θερμοχημεια
Ιωάννης Β΄ των Μπριέν

Ο **Ιωάννης Β΄**, γαλλ.: Jean II de Brienne (απεβ. 12 Ιουνίου 1294 στο Κλερμόν του Ουάζ) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν κόμης του Ε.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Αλφόνσου μεγάλου Καμεράριου της Γαλλίας και της Μαρίας των Λουζινιάν κόμισσας του Ε. Η μητέρα του ήταν κόμισσα του Ε και του Σεν-Μαριτίμ, διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν κόμης του Ε (1270).

## Οικογένεια
Ο Ιωάννης Β΄ ντε Μπριέν νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, κόρη του Γκυ Γ΄ του Σαιν-Πολ κόμη του Σαιν-Πολ (από τον Οίκο του Σατιγιόν). Απέκτησαν πέντε τέκνα :
* Ιωάννης Γ΄ απεβ. 11 Ιουλίου 1302 στην Μάχη του Κουρτραί (1302) ή Μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών κοντά στο Κουρτραί, κόμης του Ε.
* Ισαβέλλα απεβ. 1302/07, παντρεύτηκε τον Ζαν Β΄ ντε Νταμπιέρ υποκόμη του Τρουά.
* Ιωάννα απεβ. προς το 1325, παντρεύτηκε πρώτα τον Ραϊμόν ΣΤ΄ ντε Τυρέν, υποκόμη του Τυρέν († 1304) και έπειτα τον Ρενώ, άρχοντα του Πικινί, βιντάμ του Αμιάν.
* Μαργαρίτα απεβ. 1310, παντρεύτηκε τον Γκι Β΄ ντε Τουάρ υποκόμη του Τουάρ.
* Ματθίλδη απεβ. μετά το 1328, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο δε λα Θέρδα κύριο του Λουνέλ (Οίκος Ιβρέας-Καστίλης).

## Παραπομπές


## Πηγές
*Perry, Guy (2018). The Briennes: The Rise and Fall of a Champenois Dynasty in the Age of the Crusades, c. 950-1356. Cambridge University Press.
*Pollock, M.A. (2015). Scotland, England and France after the Loss of Normandy. The Boydell Press.

Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν
Ιωάννης Γ΄ των Μπριέν

Ο **Ιωάννης Γ΄** (απεβ. 11 Ιουλίου 1302 στο Κόρτρικ) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν κόμης του Ε.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ κόμη του Ε και της Βεατρίκης του Σαιν-Πωλ.

Διαδέχτηκε των πατέρα του ως Κόμης του Ε (1294). Σκοτώθηκε στην *"μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών"* που έγινε στην πόλη Κόρτριτζκ (Κουρτραί) όταν η κομητεία της Φλάνδρας επαναστάτησε το 1302 εναντίoν τού Φιλίππου Δ' της Γαλλίας.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Ιωάννα, κόμισσα του Γκιν (απεβ. 1331/1332), κόρη και διάδοχο του Βαλδουίνου κόμη του Γκιν. Μαζί της απέκτησε δύο παιδιά:
* τον γιο και διάδοχό του Ραούλ Α΄ κόμη του Ε και
* τη Μαρία, η οποία απεβίωσε μικρή.

## Παραπομπές


## Πηγές
*J. F. Verbruggen, The Battle of the Golden Spurs (Courtrai, 11 July 1302), transl. David Richard Ferguson, ed. Kelly Devries, (Boydell Press, 2002), 57,263
*Perry, Guy (2018). The Briennes: The Rise and Fall of a Champenois Dynasty in the Age of the Crusades, c. 950-1356. Cambridge University Press.
*Verbruggen, J. F. (2002). Devries, Kelly (ed.). The Battle of the Golden Spurs (Courtrai, 11 July 1302). Translated by Ferguson, David Richard. The Boydell Press.

Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν
Αλφόνσος του Μπριέν

150px|right|thumb|Το οικόσημο του Αλφόνσου της Βρυέννης.

Ο **Αλφόνσος** (Γαλλική γλώσσα: *Alphonse de Brienne*, Άκρα, 1227 - 25 Αυγούστου 1270) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν γιος του Ιωάννη ντε Μπριέν από την τρίτη σύζυγό του, Βερεγγάρια του Λεόν. Ήταν ο Μέγας Οικονόμος της Γαλλίας (1258). Με τον γάμο του (1250) με την Μαρία του Εξουντέν (1223 - 1260) έγινε κόμης του Ε. Ήταν επίσης Μέγας Αυλάρχης της Γαλλίας και πέθανε στην Ζ΄ Σταυροφορία. Με την σύζυγο του είχε 2 παιδιά :

* Ιωάννης Β΄ απεβ. 1294, κόμης του Ε.
* Λευκή, ηγουμένη στο αββαείο του Μωμπυσόν.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Perry, Guy (2018). The Briennes: The Rise and Fall of a Champenois Dynasty in the Age of the Crusades, c. 950-1356. Cambridge University Press.
*Pollock, M. A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296. The Boydell Press.

Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν
Ραούλ Α΄ των Μπριέν του Ε

Ο **Ραούλ Α΄** (δολοφονήθηκε στο Παρίσι στις 19 Ιανουαρίου του 1344 κατά τη διάρκεια ενός τουρνουά) από τον Οίκο του Μπριέν, ήταν κόμης του Ε (1302 - 1344). Υιός και διάδοχος του Ιωάννη Β΄ της Βρυέννης του Ε και της Ιωάννας κόμισσας του Γκιν. Διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν Κόμης του Ε (1302) και την μητέρα του στο Γκιν (1332) ενώ ορίστηκε (1329) Κοντόσταυλος της Γαλλίας. Με τον γάμο του (1315) με την Ιωάννα του Μελλό (που πέθανε το 1351) απέκτησε :

* Ραούλ Β΄ των Μπριέν του Ε, διάδοχος του πατέρα του.
* Ιωάννα
* Μαρία

## Παραπομπές


## Πηγές
*Dubois, Pierre (1956). The Recovery of the Holy Land. Translated by Brandt, Walther Immanuel. Columbia University Press.
*Perry, Guy (2018). The Briennes: The Rise and Fall of a Champenois Dynasty in the Age of the Crusades, c. 950-1356. Cambridge University Press.
*Wagner, John A., ed. (2006). "Appendix 6:Constables and Marshals of France and England during the Hundred Years War". Encyclopedia of the Hundred Years War. Greenwood Press.

Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν
Ραούλ Β΄ των Μπριέν του Ε

Ο **Ραούλ Β΄ των Μπριέν του Ε** (απεβ. 1350 στο Παρίσι) από τον Οίκο του Μπριέν, κόμης του Ε και του Γκιν (1344 - 1350). Υιός και διάδοχος του Ραούλ Α΄ των Μπριέν του Ε και της Ιωάννας του Μελλό. Διαδέχθηκε τον πατέρα του και στη θέση του Κοντόσταυλου της Γαλλίας. Παντρεύτηκε (1340) την Κατερίνα του Βωντ, χωρίς να κάνει παιδιά. Είχε όμως έναν εξώγαμο γιο, τον Ιωάννη του Μπουά που νομιμοποιήθηκε (1395), ο Γκάι Πέρι αμφισβητεί αυτή την πληροφορία.
Το 1346 συνελήφθη στην μάχη της Καέν από τον Τόμας Χόλαντ, πρώτο κόμη του Κεντ, και μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην Αγγλία. Σε τέσσερα χρόνια του επετράπη να επιστρέψει στο Παρίσι, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα για την απελευθέρωση, όπου για άγνωστο λόγο συνελήφθη από τον βασιλιά Ιωάννη Β΄ και εκτελέστηκε. Ο λόγος ήταν ίσως οι φήμες που κυκλοφορούσαν ότι ήταν έτοιμος να παραχωρήσει στους Άγγλους την κομητεία του Γκιν για την απελευθέρωση του. Μετά την εκτέλεσή του το δουκάτο του κατασχέθηκε από τον Γάλλο βασιλιά και αναδημιουργήθηκε σε δύο χρόνια (1352) από τον Ιωάννη του οίκου του Αρτουά.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Jones, Michael (2000). "The last Capetians and early Valois Kings, 1314-1364". In Jones, Michael (ed.). The New Cambridge Medieval History:c.1300-c.1415. Volume 6. Cambridge University Press.
*Perry, Guy (2018). The Briennes: The Rise and Fall of a Champenois Dynasty in the Age of the Crusades, c. 950-1356. Cambridge University Press.
*St.John, Graham E. (2010). "War, the church and English Men-at-Arms". In Given-Wilson, Chris (ed.). Fourteenth Century England VI. Boydell Press.
*Sumption, Jonathan (1999). The Hundred Years War: Trial by Fire. University of Pennsylvania Press.

Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν
Ελληνική Φλόγα

thumb|300px|right|Αεροσκάφος North American F-86 Sabre της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στα χρώματα του αεροπορικού ακροβατικού σμήνους «Ελληνική Φλόγα»
Η **Ελληνική Φλόγα** (Hellenic Flame) ήταν το δεύτερο ακροβατικό σμήνος της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, την περίοδο 1953-1967. Το όνομα Ελληνική Φλόγα το απέκτησε την δεύτερη περίοδο της ζωής του, ενώ στην τρίτη αποκαλούνταν **Νέα Ελληνική Φλόγα**.

## Ιστορία
Στις 30 Μαΐου 1953 συστάθηκε η 110 Πτέρυγα Μάχης στη Λάρισα, η οποία στελεχώθηκε με τέσσερα αεροσκάφη F-84G Thunderjet. Με τα εν λόγω μαχητικά, τα πρώτα αεριωθούμενα της ΕΠΑ, εξοπλίστηκε η 337 Μοίρα Διώξεως Βομβαρδισμού. Από αυτή τη μοίρα σχηματίστηκε το 1953 το πρώτο ακροβατικό σμήνος της Ελληνικής Αεροπορίας, γνωστό και ως acro-team. Μάλιστα η συγκρότηση του σμήνους αρχικά ήταν παράτυπη, καθώς ο τότε Μοίραρχος Επγος (Ι) Κ. Κόκκας συγκέντρωσε κάτω από μεγάλη μυστικότητα τρεις ικανούς πιλότους της Μοίρας (Υπσγο Δαμάσκο Δημήτριο, Υπσγο Στυλιανάκη Ιωάννη και Ανθσγο Παπαδημητρόπουλο Εμμανουήλ) και τους εκπαίδευσε, όντας εντυπωσιασμένος από επίδειξη του Αμερικανικού ακροβατικού σμήνους Sky Blazers.

Το δεύτερο ακροβατικό σμήνος της ΕΠΑ, το οποίο αποκτά πλέον το όνομα "Ελληνική Φλόγα", δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 1957 και εξοπλίστηκε με μαχητικά F-86Ε Sabre της 341 Μοίρα Αναχαίτισης Ημέρας. Η μοίρα υπαγόταν στην 113 Πτέρυγα Μάχης, η οποία είχε δημιουργηθεί ένα χρόνο πριν, με την παραλαβή των πρώτων αεροσκαφών αυτού του τύπου. Τα χρώματα του σμήνους ήταν κυανό, λευκό και πορτοκαλί. Το σμήνος έπαψε να υφίσταται τον Σεπτέμβριο του 1964.

Το τρίτο ακροβατικό σμήνος της ΕΠΑ, η "Νέα Ελληνική Φλόγα", σχηματίστηκε το 1967, από πέντε F-5 της 337 Μοίρα Αναχαίτισης Ημέρας (η οποία υπαγόταν στην 113ΠΜ), αλλά δυστυχώς έδρασε για μικρό χρονικό διάστημα. Έδρα του σμήνους ήταν το αεροδρόμιο *Σέδες*.

## Παραπομπές
thumb|300px|right|Αεροσκάφος F-86 Sabre της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στα χρώματα του αεροπορικού ακροβατικού σμήνους «Ελληνική Φλόγα»


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το Ξεπέταγμα των Αετών (Η ιστορία του Ελληνικού Ακροβατικού Σμήνους)
* Βίντεο από πτήση επίδειξης του σμήνους το 1956
* Το έμβλημα του σμήνους 1962-1965
* Σκίτσο F-84G με τα χρώματα του ακροβατικού σμήνους
* Φωτογραφία F-86Ε με τα χρώματα της Ελληνικής Φλόγας
* Σκίτσο F-86Ε με τα χρώματα της Ελληνικής Φλόγας 
* Φωτογραφία F-5 με τα χρώματα της Νέας Ελληνικής Φλόγας
* Νέα από την IPMS Ελλάδος, τεύχη 2/92, 3/92, 4/98
* Hellenic teams at Aerobatic Teams website

Κατηγορία:Αεροπορικά ακροβατικά σμήνη
Κατηγορία:Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
Επισκοπή Νεαπόλεως

Η **Επισκοπή Νεαπόλεως** είναι μια επισκοπή που ανήκει εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός επίσκοπος της επισκοπής υπήρξε ο άγιος Λεόντιος, ο οποίος έζησε όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μαυρίκιος (582-602). Άλλος γνωστός επίσκοπος ήταν και ο Τυχικός, ο οποίος μαζί με τους άλλους τότε επισκόπους συνέβαλε στη διάδοση και εδραίωση του Χριστιανισμού στην Κύπρο.

## Ιστορία και σημερινή εποχή
Σήμερα, η επισκοπή Νεαπόλεως δεν έχει επισκοπική περιφέρεια, καθώς έχει κατά κάποιον τρόπο αντικατασταθεί από τη Μητρόπολη Λεμεσού, ίσως και επειδή η σημερινή τοποθεσία της πόλεως Λεμεσού να είναι η περιοχή στην οποία παλαιά υπήρχε η πόλις Νεάπολη. Η Επισκοπή Λεμεσού συστάθηκε το 1973 παίρνοντας περιοχές από την Επισκοπή Κιτίου, και μαζί της ανασυστάθηκαν και οι πάλαι ποτέ διαλαμψάσες Επισκοπές Αμαθούντος και Κουρίου.

Η Επισκοπή Νεαπόλεως ανεσυστάθη τον Οκτώβριο του 2007, κατόπιν εισηγήσεως του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄ και είναι Χωρεπισκοπή. Ο Χωρεπίσκοπος είναι βοηθός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και η έδρα της Χωρεπισκοπής βρίσκεται μέσα στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου. Σημερινός Επίσκοπος Νεαπόλεως είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος, ο οποίος είναι ο απεσταλμένος αντιπρόσωπος Ιεράρχης της Εκκλησίας της Κύπρου στις Βρυξέλλες.

Κάπου [σε κάποια ιστορικά] αναφέρεται και η Επισκοπή *Θεοδοσιανής* για την οποία πιστεύεται ότι ίσως να πρόκειται περί της Επισκοπής Νεαπόλεως.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου 
* Εκκλησία της Κύπρου
* Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού
* Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Νεαπολεως
Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού

Η **Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού** είναι μια από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κύπρου. Η έδρα της είναι στην πόλη της Λεμεσού και Μητροπολίτης της είναι από τις 14 Φεβρουαρίου 1999 ο Αθανάσιος (Νικολάου).

## Ιστορικά στοιχεία
Η Μητρόπολη συστάθηκε το 1973 παίρνοντας περιοχές από την Επισκοπή Κιτίου, και μαζί της ανασυστάθηκαν και οι πάλαι ποτέ διαλάμψασες Επισκοπές Αμαθούντος και Κουρίου.

Φαίνεται να υπάρχει κάποια σχέση με την Επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία σήμερα δεν υπάρχει ως Μητρόπολη με δική της περιφέρεια, και έχει κατά κάποιον τρόπο αντικατασταθεί από τη Μητρόπολη Λεμεσού, ίσως επειδή η σημερινή τοποθεσία της πόλεως Λεμεσού να είναι η περιοχή στην οποία παλαιά υπήρχε η Νεάπολη. Υπάρχει όμως η Επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία ανασυστάθηκε τον Οκτώβριο του 2007 κατόπιν εισηγήσεως του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄ και είναι Χωρεπισκοπή. Ο Χωρεπίσκοπος είναι βοηθός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και η έδρα της βρίσκεται στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου. Σημερινός Επίσκοπος Νεαπόλεως είναι ο κ. Πορφύριος. Πιστεύεται ότι με την Επισκοπή Νεαπόλεως ταυτίζεται η Επισκοπή Θεοδοσιανής, για την οποία υπάρχουν ιστορικές αναφορές.

Βοηθός του Πανιερώτατου Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανάσιου είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος. Έδρα της Χωρεπισκοπής είναι η κοινότητα Άγιος Τύχωνας.

### Επισκοπικός κατάλογος

## Σύνδεσμοι
* Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού
* Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Λεμεσου
Κατηγορία:Λεμεσός