open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
DDR

Η συντομογραφία **DDR** μπορεί να αναφέρεται:

* Στην πληροφορική σε διάφορα είδη DDR SDRAM της μνήμης τυχαίας προσπέλασης.
* Στην πρώην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας.
* Στην Ομπερλίγκα ανώτερη κατηγορία του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
* Στην  αεροπορική εταιρεία Interflug της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Κοινός σπίνος

Ο **σπίνος** (Fringillia coelebs) κοινώς σπίνος, γνωστός και με τα ονόματα σπιγγάρι και τσόνης· περιλαμβάνει πολλά γένη και είδη που απαντούν σχεδόν σε όλο τον κόσμο, εκτός από την Αυστραλία.
Είναι μικρόσωμο πουλί και μοιάζει με το σπουργίτι. Το ράμφος του είναι κοντό, ισχυρό και χοντρό στη βάση του. Η διαμόρφωση αυτή του επιτρέπει να σπάζει τα σκληρά περιβλήματα των σπόρων που αποτελούν την τροφή του. Παρουσιάζουν το φαινόμενο του φυλετικού διμορφισμού, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της αναπαραγωγής. Λέγεται ότι με το επίμονο κελάηδημά του μας προειδοποιεί για τον ερχομό του χιονιού. Θεωρείται,  χρήσιμο πουλί επειδή  τρώει διάφορα έντομα από τα οποία κινδυνεύουν οι καλλιέργειες. Το τραγούδι του διαφέρει από περιοχή σε περιοχή και μπορεί να ακουστεί από το Φεβρουάριο έως το Σεπτέμβριο.

Το μέγεθος του δεν ξεπερνά τα 16-18 εκατοστά. Διαθέτει κομψό παράστημα και όμορφο φτέρωμα με λαμπερά, εντυπωσιακά χρώματα. Συνήθως σχηματίζει σμήνη με πουλιά του είδους του αλλά και μικτά. Κινείται με ευκολία είτε στο έδαφος για τροφή, είτε πετώντας.

Αναπαράγεται συνήθως την άνοιξη και το θηλυκό γεννά 2-6 αυγά σε μια φωλιά που κατασκευάζει μόνο του με ιδιαίτερη φροντίδα πάνω σε δένδρα, βράχους  κτλ. Οι νεοσσοί είναι τυφλοί και ανίκανοι να βαδίσουν. Κατά τη διάρκεια της ωοτοκίας και της επώασης τα ζεύγη ζουν μόνα τους. Όταν όμως οι νεοσσοί μεγαλώσουν οι σπίνοι σχηματίζουν μεγάλα κοπάδια και μετακινούνται όλοι μαζί. Είναι πουλιά μεταναστευτικά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σπιζίδες
Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης
Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
1434 Μαργκό

Η **Μαργκό (Margot)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,239. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μαργκό εκτιμάται σε 29,65 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι **S** (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1353. Η Μαργκό περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 10 λεπτά.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Μαργκο
1435 Γκαρλένα

μικρογραφία|Η τροχιά του αστεροειδούς 1435 Γκαρλένα
Η **Γκαρλένα (Garlena)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,908. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα μιας γνωστής του καθηγητή Σάουμπ (*Schaub*), ενός υπολογιστή τροχιών αστεροειδών.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γκαρλένας εκτιμάται σε 17,62 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0432. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Γκαρλένα γύρω από τον εαυτό της.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Γκαρλενα
1436 Σαλόντα

μικρογραφία|3D μοντέλο του αστεροειδούς 1436 Σαλόντα
Η **Σαλόντα (Salonta)** είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,923. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Ούγγρο αστρονόμο Γκιόργκι Κούλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κονκόλυ της Ουγγαρίας και της έδωσε το όνομα της γενέτειράς του, της πόλης Σαλόντα της Ρουμανίας.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σαλόντα εκτιμάται σε 62,90 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0339. Η Σαλόντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 52 λεπτά.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Σαλοντα
Άλτο

Ο μουσικολογικός όρος **άλτο**, με ετυμολογική καταγωγή από τη λατινική λέξη *altus* (*ψηλός*), διέπεται από πολλές ερμηνείες και χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει μια μεγάλη γκάμα αντικειμένων, σχετιζόμενων με τη μουσική.

Όταν πρόκειται για μουσικά όργανα, ο προσδιορισμός *άλτο* αναφέρεται στα μέλη της κάθε οικογένειας οργάνων που διαθέτουν τη δεύτερη χαμηλότερη έκταση, κάτω δηλαδή απ' αυτήν της σοπράνο. Έτσι, για παράδειγμα, μπορεί να γίνει λόγος για *άλτο [[σαξόφωνο]]*, *άλτο [[φλάουτο]]* κ.ο.κ. Σε κάποιες οικογένειες οργάνων, όπως το τρομπόνι, το άλτο μέλος του τυγχάνει να έχει την ψηλότερη έκταση και έτσι δεν υπάρχει σοπράνο τρομπόνι. Στα γαλλικά, ο όρος άλτο αναφέρεται κυρίως στη βιόλα, αλλά χρησιμοποιείται και με την προαναφερθείσα σημασία.

Στη χορωδιακή μουσική, ο όρος άλτο προσδιορίζει τη δεύτερη ψηλότερη φωνή, εντός του πλαισίου της τετραφωνίας (σοπράνο - άλτο - τενόρος - μπάσος). Η αρχική σημασία του όρου ανάγεται στη μεσαιωνική μουσική, όπου ο όρος *contratenor altus* χρησιμοποιούνταν για να προσδιορίσει την ψηλότερη φωνή, στα πλαίσια της τρίφωνης αντίστιξης (οι άλλες δύο φωνές είναι ο *tenor* και ο *contratenor bassus*). Από τη σύντμηση του μεσαιωνικού όρου προκύπτουν και οι σημερινοί όροι κοντράλτο και κοντρα-τενόρος, ενώ ο όρος άλτο αποτελεί συντόμευση του αρχικού όρου.

Η έκταση της χορωδιακής φωνής της άλτο είναι περίπου Σολ3 - Φα5. Συχνά γίνεται σύγχυση μεταξύ των όρων άλτο και κοντράλτο, με τον πρώτο να ταυτίζεται με τον τύπο φωνής που εκτελεί το αντίστοιχο φωνητικό μέρος, κάτι που δεν ισχύει· άλτο είναι το φωνητικό μέρος (στα πλαίσια της τετραφωνίας, είτε σε ύφος αντιστικτικό, είτε σε ομοφωνικό) και όχι ο τύπος φωνής αυτός καθεαυτός. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το μέρος της άλτο αναλαμβάνουν γυναίκες με τύπο φωνής κοντράλτο ή μέτζο-σοπράνο, ή άνδρες με τύπο φωνής κόντρα-τενόρου. Ο δε τύπος φωνής χαρακτηρίζεται όχι μόνο από την έκταση, αλλά από το ιδιαίτερό του χρώμα, τη διάθεση της φωνής και την περιοχή κίνησης (*τεσιτούρα*).

Άλλες χρήσεις του όρου συναντώνται στο Μουσικό κλειδί της άλτο (κλειδί του Ντο), στο όρο *τενόρ αλτίνο* (βλ. κοντρα-τενόρος), αλλά και πιο σπάνια ως τύπος φωνής, εκτός του πλαισίου της Δυτικής Ευρωπαϊκής Μουσικής.

## Δείτε επίσης
* Φαχ, το γερμανικό σύστημα ταξινόμησης τύπων φωνής.
* Κοντράλτο
* Κοντρα-τενόρος
* Χορωδία

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Μουσικολογία
Κατηγορία:Χορωδιακή μουσική
Ηροφών

Ο **Ηροφών** γιος του Αναξαγόρα, ήταν Μακεδόνας γλύπτης στα τέλη του 2ου, με αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. 

Είναι γνωστός από μια επιγραφή στην Ολυμπία, όπου δημιούργησε ένα γλυπτό του Δία για τους Ηλείους κι άλλους Έλληνες προς τιμήν της Ρώμης.

## Αναφορές
*Επιγραφή Ολυμπίας
*http://books.google.com/books?id=VrHER1jYzhIC&pg=PA427&dq=Herophon&sig=Ln7VWokZpj1_WD-BYDTc0zUsvCw, Ο Ἡροφῶν - James Ussher

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Στήλη νέου ακοντιστή (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 7901)

Η ***Στήλη του νέου ακοντιστή*** που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου 7901 είναι αρχαίο αττικό επιτύμβιο ανάγλυφο που βρέθηκε στην Αθήνα το 1973 κοντά στα τείχη του Θεμιστοκλή. 
## Περιγραφή
Είναι από Πάριο μάρμαρο. Μέρη της στήλης έχουν χαθεί. Λείπει το κάτω μέρος από τη μέση του νέου, καθώς και το επάνω μέρος του κρανίου. Φέρει επιφανειακές φθορές στο σώμα, την κόμη και αλλού. Δεξιά και αριστερά η στήλη πλαισιώνεται από λεπτές ανάγλυφες ταινίες. Ο γυμνός νέος εικονίζεται ιστάμενος προς τα δεξιά, σε γαλήνια διάθεση. Οι μύες του σώματος είναι σφριγηλοί. Στο αριστερό χέρι κρατάει κάθετο δόρυ. Το δεξί ακολουθεί τη γραμμή του κορμού προς τα κάτω. Η μακρυά κόμη που φτάνει ως τους ώμους είναι πλεγμένη σε πλοκάμια. Το μέτωπο είναι στεφανωμένο με ταινία. Ίχνη χρωμάτων φανερώνουν ότι το υπόβαθρο της στήλης και η κόμη ήταν αρχικά ζωγραφισμένα με κόκκινο χρώμα. 
## Ερμηνεία
Είναι επιτύμβια στήλη. Υπολογίζεται ότι το αρχικό ύψος θα είχε 4,5 μέτρα, από τα οποία σώζονται μόλις 116 εκατοστά. Στην κορυφή ίσως να ήταν τοποθετημένη μια Σφίγγα. 
## Ιστορική τοποθέτηση
Το έργο προέρχεται από αττικό εργαστήριο και χρονολογείται στο έτη μεταξύ 550-540 π.Χ.
## Πηγές

* Νικόλαος Καλτσάς: *Sculpture in the National Archaeological Museum, Athens*, The J. Paul Getty Museum, Los Angeles 2002, ISBN 0-89236-686-9, S.&nbsp;52–53.
* 

Κατηγορία:Στήλες
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη
Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Λιοντάρι Μασάι

Το **λιοντάρι Μασάι** (Panthera leo nubica - Πάνθηρ ο λέων ο νουβικός) είναι υποείδος λιονταριού που ζει στην Κένυα, και όπως υποδηλώνει το όνομά του, αφθονεί στο εθνικό πάρκο Μασάι Μάρα.

## Τροφή και δίαιτα
Το λιοντάρι Μασάι, ακολουθώντας την κλασσική δίαιτα των λιονταριών της Αφρικής, τρέφεται με γκνου, βουβάλια, ζέβρες, γαζέλες, φακόχοιρους και καμηλοπαρδάλεις, χωρίς ωστόσο να αποκλείει και τα θνησιμαία ή και άλλα σαρκοφάγα, όπως τσακάλια και μικρά γατόπαρδων ή λεοπαρδάλεων. Βέβαια δεν λένε όχι και σε τροφές που βρίσκουν εύκαιρες, όπως ερπετά, στρουθοκαμήλους και άλλα πτηνά. Λέγεται μάλιστα ότι είδαν κάποτε ένα ζεύγος λιονταριών να τρώει ένα φρεσκοσκoτωμένο κροκόδειλο στο Μασάι Μάρα.
## Χαρακτηριστικά
thumb|left|Δυο λέαινες στο Μασάι Μάρα
thumb|left|Λιοντάρι στο Μασάι Μάρα
### Μέγεθος
Τα αρσενικά λιοντάρια Μασάι φτάνουν συνήθως 1,7-2,5 μέτρα μήκος, συμπεριλαμβανομένης και της ουράς. Οι λέαινες συνήθως φτάνουν τα 1,6-1,9 μέτρα. Τα αρσενικά ζυγίζουν περίπου 150-240 κιλά και τα θηλυκά 120-180. Τα λιοντάρια Μασάι, αρσενικά και θηλυκά έχουν ύψος ως τον ώμο 1,1-1,2 μέτρα.
### Χαίτη
Όταν τα αρσενικά λιοντάρια Μασάι (εκτός από τα λιοντάρια του Τσάβο) ωριμάσουν αποκτούν χαίτη. Οι χαίτες τα βοηθούν να φαίνονται επιβλητικότερα αποτρέποντας τις συγκρούσεις, προστατεύουν τα λιοντάρια στη διάρκεια των μαχών, και αναπαύουν το λαιμό τους.

## Παραπομπές


*"Ο θαυμαστός κόσμος των ζώων" εκδ. Χ. Τεγόπουλος - Ν. Νίκας

Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Κατηγορία:Λιοντάρια
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1904

Μετά από διακοπή δύο ετών, το 1904 διεξήχθη το **Γ΄ [[Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών]]**, το δεύτερο με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας από 6 ως 9 Μαΐου. Τα δύο προηγούμενα χρόνια η οξεία αντιπαράθεση ανάμεσα στον Εθνικό Γ.Σ. και στον Πανελλήνιο είχε οδηγήσει στη διάσπαση του ΣΕΓΑΣ (τότε ΣΕΑΓΣ) και στη ματαίωση των πρωταθλημάτων.

Πρωταθλητής σύλλογος θεωρείτο ο πολυνίκης, αφού η βαθμολογία εφαρμόστηκε πολύ αργότερα, από το 1930. Το έπαθλο για τον πολυνίκη σύλλογο ήταν ένα αντίγραφο του αρχαίου αγάλματος "Νίκη του Παιωνίου", που αποτελεί το έμβλημα του ΣΕΓΑΣ. Τα έπαθλα για τους αθλητές ήταν ασημένιο μετάλλιο για τον πρώτο και χάλκινο για τον δεύτερο, ενώ δεν βραβευόταν ο τρίτος, μια πρακτική που υπήρχε από τους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες.

## Χρονικό των αγώνων

Την Ελλανόδικο Επιτροπή των αγώνων αποτελούσαν ο πρίγκιπας Νικόλαος ως πρόεδρος και οι: Κομνηνός Μηλιώτης, Κ. Δαμιανός, Γεώργιος Χατζηανέστης, Α. Δίξων, Κ. Οικονομίδης, Γ. Αβέρωφ, Θ. Βελλιανίτης, Τ. Καράκαλλος. Χρονομέτρης ορίστηκε ο Ι. Σίδνεϋ Μέρλιν, αφέτης ο Σωκράτης Αρβανίτης, μετρητής ο Ιωάννης Χρυσάφης και βοηθός αλυτάρχη ο Αντ. Παναγιωτάκης. Επίσης, στο Στάδιο είχε οργανωθεί Σταθμός Πρώτων Βοηθειών υπό την διεύθυνση του ανθυπίατρου Δ. Ραφτάνη, ενώ για τους φιλάθλους είχαν τοποθετηθεί στα καθίσματα ψάθινα μαξιλαράκια.

Μετείχαν οκτώ σύλλογοι: τρεις από την Αθήνα (Πανελλήνιος, Εθνικός, Ακαδημαϊκό Γυμναστήριο), δύο από τη Σμύρνη (Πανιώνιος και Απόλλων), από τον Πειραιά ο Πειραϊκός Σύνδεσμος, από την Πάτρα η Γυμναστική Εταιρεία και από τη Λάρισα ο Μουσικός Γυμναστικός Σύλλογος. Τους αγώνες παρακολούθησε πλήθος κόσμου, παρουσία του Βασιλιά Γεωργίου Α΄ και της βασιλικής οικογένειας, του μητροπολίτη Αθηνών, του πρωθυπουργού και πολλών υπουργών της κυβέρνησης. Διεξήχθησαν 14 αγωνίσματα στίβου και άλλα εννέα γυμναστικής, άρσης βαρών, πάλης κλπ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο **[[Πανελλήνιος Γ.Σ.]]**, ο οποίος κυριάρχησε με 11 νίκες.

## Οι νικητές

## Κατάταξη

 Στο ομαδικό της γυμναστικής η εμφάνιση του Πανελληνίου θεωρήθηκε ως επίδειξη μετά την αποχώρηση του Εθνικού ΓΣ. 
 Η νίκη του Σπετσιώτη στο βάδην ακυρώθηκε εκ των υστέρων και ο σύλλογος αποσύρθηκε. 
 Ο "Μουσικός Γυμναστικός Σύλλογος Λαρίσης" είχε ιδρυθει το 1900.

## Πηγές
* "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 16/6/1949.
* "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 18/6/1949.
* "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 20/6/1949.
* "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 23/6/1949.
* "Σκριπ", 6/5/1904.
* "Σκριπ", 7/5/1904.
* "Σκριπ", 8/5/1904.
* "Σκριπ", 9/5/1904.

## Παραπομπές


Ανδρων
Κατηγορία:Στίβος το 1904
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Μάικλ (Νήσος του Μαν)

Η  Μάικλ (αγγλικά: Michael, μανξ: Maayl) είναι μια από τις 6 περιφέρειες της νήσου του Μαν. Πρωτεύουσα είναι η Μπάλαφ (Ballaugh). Η  Μάικλ βρίσκεται στο κεντρο-δυτικό τμήμα της χώρας.

## Ενορίες
* Τζέρμπι
* Μπαλάφ 
* Μάικλ

## Σύνορα
Η  Μάικλ συνορεύει στα βόρεια και τα ανατολικά με την Άυρ, στα ανατολικά με τη Γκαρφ και στα νότια με τη Γκλενφάμπα.

## Πόλεις
* Μπάλαφ (πρωτεύουσα)
* Τζέρμπι (Jerby)
* Μάικλ (πόλη)

Κατηγορία:Νήσος του Μαν
Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης ανδρών

Το **Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης ανδρών** είναι μια σειρά αλληλοσυνδεόμενων διοργανώσεων οι οποίες αφορούν επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς συλλόγους μπάσκετ στην Ελλάδα. Το σύστημα έχει μια ιεραρχική μορφή με δυνατότητα προβιβασμού και υποβιβασμού μεταξύ των διοργανώσεων σε διαφορετικά επίπεδα. Αποτελείται από οκτώ επίπεδα και 49 πρωταθλήματα με το υψηλότερο πρωτάθλημα να είναι αυτό της Greek Basket League. Τα τοπικά πρωταθλήματα ξεκινάνε από το πέμπτο επίπεδο και είναι 45 από τα 49 συνολικά.

## Σύστημα Πρωταθλημάτων

## Σημειώσεις
*Οι πληροφορίες για το σύνολο των πρωταθλήματων και των ομάδων προέρχονται από τις επίσημες ιστοσελίδες των τοπικών ενώσεων καλαθοσφαίρισης καθώς και από άλλες ιστοσελίδες.

Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ελληνικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης
Μέση περιφέρεια

Η Μέση (περιφέρεια) (αγγλικά: Middle, Μανξ: Medal) είναι μια από τις 6 περιφέρειες της νήσου του Μαν.Πρωτεύουσα είναι το Ντάγκλας. Η περιφέρεια βρίσκεται στο κεντρο-ανατολικό τμήμα της χώρας.

## Ενορίες
* Μπράνταν (Braddan)
* Μαρόουν (Marown)  
* Ντάγκλας (Douglas)
* Όγκαν (Onchan)

## Σύνορα
Η Μέση συνορεύει στα βορειοανατολικά με τη Γκραφ, στα βορειοδυτικά με την Άυρ, στα κεντρο-δυτικά με τη Γκλενφάμπα και στα νότια με τη Ράσεν (Rushen).

## Πόλεις
* Ντάγκλας (πρωτεύουσα κράτους)
* Μπράνταν
* Μαρόουν
* Όγκαν
* Σάντον (Santon)

Κατηγορία:Νήσος του Μαν
Περιφέρειες της νήσου του Μαν

μικρογραφία|η περιφέρειες της Νήσου του Μαν
Η νήσος του Μαν διαιρείται σε 6 περιφέρειες (sheadings). Αυτές είναι οι εξής:
KA

Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων **KA** ή **Ka** ή **kA** ή **ka** (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται κέι-έι) και **Κα** στην ελληνική γλώσσα, μπορεί να αναφέρεται:

## Γεωγραφικοί προσδιορισμοί
* Ως **Ka** στη Γεωργιανή γλώσσα κατά ISO 639-1.
* Ως **KA** στα αρχικά των πινακίδων της πόλης της Γερμανίας Καρλσρούη

## Επιστήμη & μονάδες μέτρησης
* Ως **K<sub>a</sub>** σε ορισμένη μπάντα συχνοτήτων (από 26,5 ως 40 GHz) λειτουργίας των φούρνων μικροκυμάτων
* Ως **kA** μονάδα μέτρησης, πολλαπλάσιο που αντιστοιχεί σε 103 Αμπέρ
* Ως **ka** μονάδα μέτρησης, πολλαπλάσιο που αντιστοιχεί σε 103 χρόνια

## Άλλες χρήσεις
* Ως KA σε μοντέλο αυτοκινήτου της αυτοκινητοβιομηχανίας Ford.
* Ως Ώρος Κα ή **Κα** στο βασιλιά της προδυναστικής περιόδου στην Αίγυπτο.
* Ως **ΚΑ΄** ή **κα΄** στον αριθμό 21 στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης
* Ως *[[Khan Academy|*'KA*']]*, αρχικά της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης *Khan Academy*.
Ανάγλυφο Μήδειας και Πελειάδων (Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου, αρ. SK 925)

Το **Ανάγλυφο Μήδειας και Πελειάδων** που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου με αριθμό καταλόγου SK 925 είναι αρχαίο αντίγραφο ελληνικού ανάγλυφου του 5ου αιώνα π.Χ. και βρίσκονταν σε ιδιωτικές συλλογές από την εποχή της Αναγέννησης.
## Ιστορική αναδρομή
Το ανάγλυφο είναι γνωστό από την εποχή της Αναγέννησης. Περί το έτος 1550 βρίσκονταν στην ιδιωτική συλλογή του Καρδινάλιου Νικκολό Ριντόλφι (Niccolò Ridolfi). Αργότερα τοποθετήθηκε στο Παλάτσο Στρότσι (Palazzo Strozzi) στην Φλωρεντία, και μετά στο Παλάτσο Νικκολίνι (Palazzo Niccolini). Αγοράστηκε το 1828 στη Ρώμη και εκτίθεται σήμερα στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου. 
## Περιγραφή
Είναι από μάρμαρο της Πεντέλης. Εικονίζει στα αριστερά την Μήδεια, που κρατάει στα χέρια της ένα μικρό κουτάκι και είναι έτοιμη να το ανοίξει. Φοράει διπλό χιτώνα, σανδάλια και κορώνα στο κεφάλι. Στα δεξιά δύο γυναίκες, οι θυγατέρες του μυθικού βασιλιά της Θεσσαλίας Πελία παίρνουν μέρος στη διαδραματιζόμενη σκηνή. Η μια από αυτές στο κέντρο του ανάγλυφου φοράει έναν απλό χιτώνα, ο οποίος αφήνει ακάλυπτο το αριστερό στήθος. Η σγουρή κόμη είναι πιασμένη πίσω στο κεφάλι και σχηματίζει στρογγυλό κότσο. Σκύβει τοποθετώντας έναν τρίποδα με λεκάνη μεταξύ αυτής και της Μήδειας. Η αδελφή της στο δεξιό μέρος φοράει χιτώνα. Στέκει σκεπτική με το πρόσωπο στραμμένο προς τον θεατή. Στο χέρι κρατάει κλαδί ελιάς.

## Ερμηνεία
Αρχικά η σκηνή περιείχε και ένα σπαθί, το οποίο αργότερα αντικαταστάθηκε από κάποιον εργάτη που το επισκεύασε. Η σκηνή περιγράφει την προετοιμασία ενός λουτρού που υποτίθεται ότι θα ξαναφέρει τη νιότη στον Πελία. Ο θεατής ξέρει ότι οι δύο αδελφές έχουν πέσει θύμα απάτης, ενώ η Μήδεια είναι έτοιμη να απολαύσει την εκδίκησή της. 

Πιστεύεται ότι το ανάγλυφο ετούτο ήταν μέρος του διακόσμου ενός βωμού της Αρχαίας Αγοράς, στον οποίο ανήκαν τρία άλλα γνωστά ανάγλυφα που περιέχουν παρόμοιες σκηνές. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, τα τέσσερα ανάγλυφα διακοσμούσαν τη ζωφόρο ενός νεκρικού ναϊσκου.

## Πηγές
* Μαξ Κούντζε: *Relief mit der Darstellung der Medea und den Peliaden*. In: Staatliche Museen zu Berlin. Preußischer Kulturbesitz. Antikensammlung (Hrsg.): *Die Antikensammlung im Pergamonmuseum und in Charlottenburg*. von Zabern, Mainz 1992, ISBN 3-8053-1187-7, σσ. 134–135.
* *[http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/berlin1891/0388 Medea und die Peliaden]*. In: Königliche Museen zu Berlin (Hrsg.), Αλεξάντερ Κόντσε (Vorarbeit): *Beschreibung der antiken Skulpturen mit Ausschluss der pergamenischen Fundstücke*. Spemann, Berlin 1891, σσ. 375–376. (Verzeichnis-Nr. 925)

Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη
Κατηγορία:Εκθέματα στο Άλτες Μουζέουμ Βερολίνου
Κατηγορία:Ανάγλυφα
Κατηγορία:Μήδεια
Ο Περσέας ελευθερώνει την Ανδρομέδα (Πιέρο ντι Κόζιμο)

Το έργο **Ο Περσέας ελευθερώνει την Ανδρομέδα** είναι πίνακας του εκκεντρικού Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Πιέρο ντι Κόζιμο.
Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 70χ123εκ. Εκτίθεται στην πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας.

## Ιστορία
Ο γνωστός για τις βιογραφίες των ζωγράφων  Τζόρτζο Βαζάρι, αναφέρει στα αρχεία του, ότι πρόκειται για παραγγελία, περίπου το 1513  μ.Χ στον καλλιτέχνη από τον Φίλιππο Στρότσι της γνωστής οικογενείας της Φλωρεντίας. Κατόπιν ο πίνακας  δωρήθηκε στον Sforza Almeni τον αρχιθαλαμηπόλο του δούκα Κόζιμο Α΄.

## Θέμα
μικρογραφία|αριστερά|Λεπτομέρεια από τον πίνακα
*Το κύριο θέμα του έργου είναι η εξόντωση του τρομερού θαλάσσιου τέρατος και η απελευθέρωση της Ανδρομέδας από τον μυθικό ήρωα Περσέα. Ο τόπος είναι η Αιθιοπία και η δράση ξεκινά με τον Περσέα να πετά στο πάνω δεξιό μέρος του πίνακα επιστρέφοντας από τη χώρα των Γοργόνων. Φορά την περικεφαλαία του Άδη και τα φτερωτά σανδάλια του Ερμή καθώς κρατά την αστραφτερή ασπίδα της Αθηνάς. Κατόπιν προσγειώνεται στο μέσον του πίνακα στην πλάτη του εξαγριωμένου δράκου,και ετοιμάζεται να δώσει το τελειωτικό κτύπημα με το το κοφτερό σπαθί. Πρόκειται για το ίδιο ξίφος με το οποίο είχε κόψει προηγουμένως το κεφάλι της Μέδουσας. Στην αριστερή πλευρά βλέπουμε την Ανδρομέδα δεμένη από τους γονείς της στον βράχο δίπλα στην θάλασσα να περιμένει την τιμωρία της.Στο κάτω μέρος του πίνακα  αριστερά διακρίνουμε τον γενειοφόρο άνδρα με το λευκό τουρμπάνι που πρόκειται για τον Κηφέα, πατέρα της Ανδρομέδας. Δίπλα του με το κόκκινο τουρμπάνι είναι ο Φινέας ο θείος και μέλλων σύζυγος της Ανδρομέδας. Απέναντι στην δεξιά πλευρά παρουσιάζεται ο πανηγυρισμός του πλήθους που κρατά δάφνες όταν ο Περσέας παραδίδει την Ανδρομέδα στον πατέρα της. Διακρίνονται οργανοπαίκτες που παίζουν με φανταστικά μουσικά όργανα και ο γενειοφόρος άνδρας πίσω από τον πατέρα της Ανδρομέδας θεωρείται σαν προσωπογραφία του καλλιτέχνη.
*Το θέμα του πίνακα έχει ερμηνευτεί και σαν αλληγορία για την επιστροφή των Μεδίκων στην πολιτική σκηνή και με τους επακόλουθους εορτασμούς την εποχή εκείνη για την σωτηρία της Φλωρεντίας.

## Παραπομπές


## Πηγές

*

Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Πιέρο ντι Κόζιμο
Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής
Κατηγορία:Ιταλικοί πίνακες
Κατηγορία:Εκθέματα της Πινακοθήκης Ουφίτσι (Φλωρεντία)
Γεωμορφολογία

## Ορισμός
[right|thumb|250px|[Ηφαίστειο|Ηφαιστειακός κώνος 122 μέτρων σε αλυκή της Αργεντινής.]]
Η **Γεωμορφολογία** είναι ο κλάδος της φυσικής γεωγραφίας που μελετά, ερευνά και αναλύει τις διεργασίες διαμόρφωσης του γήινου αναγλύφου. Δηλαδή ασχολείται με την μελέτη, κατανομή, προέλευση και εξέλιξη των μορφολογικών τύπων της επιφάνειας της γης. Επίσης, ασχολείται και με την ταξινόμηση των μορφολογικών τύπων του φλοιού της γης κατά κατηγορίες, με βάση τους γενεσιουργούς παράγοντες που προκαλούν τη δημιουργία τους.

## Εφαρμογές της Γεωμορφολογίας
1) Υλοποίηση τεχνικών έργων:

* Έργα οδοποιίας και κατασκευής σηράγγων

* Θεμελιώσεις μεγάλων κατασκευών και γεφυρών
* Φράγματα και αγωγοί μεταφοράς νερού
* Αγωγοί μεταφοράς πετρελαίου και αερίου

2) Περιβαλλοντικές μελέτες

3) Διαχείριση φυσικών πόρων

4) Αντιμετώπιση και διαχείριση φυσικών καταστροφών

5) Ανάδειξη και διαχείριση φυσικών γεω-μνημείων – δημιουργία γεωπάρκων

6) Γεωαρχαιολογικές έρευνες και μελέτες

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Φυσική γεωγραφία

Κατηγορία:Γεωγραφία
Ο Χοντρός και ο Λιγνός στα Κάτεργα

**Ο Χοντρός και ο Λιγνός στα Κάτεργα** (αγγλ. *Pardon Us*) γνωστό και ως **Οι Δύο Κατεργαρέοι** (αγγλ. *Jailbirds*) είναι αμερικάνικη κινηματογραφική κωμωδία του 1931 και η πρώτη κινηματογραφική ταινία μεγάλου μήκους με πρωταγωνιστές τους Χοντρό και Λιγνό (Όλιβερ Χάρντι και Σταν Λόρελ.

## Πλοκή
Βρισκόμαστε στον καιρό της ποτοαπαγόρευσης. Από μια κακή τύχη ο Χοντρός και ο Λιγνός πιάνονται να φτιάχνουν μπύρα. Το βάζουν στα πόδια και ξεφεύγουν από την αστυνομία, και φτάνουν σε μια βαμβακοφυτεία. Για να μην τους αναγνωρίσει κανείς αλείφουν τα πρόσωπά τους με καπνιά και κάνουν τους μαύρους. Για κακή τους τύχη όμως περνάει από εκεί ο διευθυντής των φυλακών, και τον πιάνει λάστιχο. Τους φωνάζει και τους βάζει να του αλλάξουν τη ρόδα. Ο Λιγνός επειδή έχει ένα κούφιο δόντι, σφυρά άθελά του κάθε φορά που ανασαίνει, και τελικά οι δυο τους συλλαμβάνονται και οδηγούνται στη φυλακή. Αρχικά αποφασίζουν να κάνουν απεργία πείνας, αλλά ο δεσμοφύλακας τους λέει τι νόστιμα ψητά και τούρτες θα έχει για φαΐ και τους κάνει να πεινάσουν. Τελικά τους φέρνει νερόβραστη σούπα και ψωμί. Στο μεταξύ οι άλλοι κρατούμενοι έχουν καταστρώσει σχέδιο γενικής απόδρασης και προμηθεύτηκαν λίγα όπλα. Στο κόλπο μπαίνουν όμως άθελά τους και ο Χονδρός και ο Λιγνός, και με τις γκάφες που κάνουν κατορθώνουν να αποτρέψουν την απόδραση. Η φυλακή πιάνει φωτιά, η θυγατέρα του διευθυντή κινδυνεύει να καεί, αλλά οι δυο γκαφατζήδες κατορθώνουν με τα πολλά να τη σώσουν. Μπαίνει η φρουρά, και τους βάζει όλους φυλακή. Ο διευθυντής για να τους ευχαριστήσει που απέτρεψαν την απόδραση και έσωσαν τη θυγατέρα του, τους δίνει παράσημο και τους αποφυλακίζει. Ο Λιγνός όμως, ακόμα και την τελευταία στιγμή θα κάνει την γκάφα του, και ο διευθυντής θα τους πάρει στο κυνήγι.

## Ιστορικό της ταινίας
Η ταινία ήταν αναπαραγωγή της παλαιότερης βωβής ταινίας *The Second Hundred Years* του 1927. Οι εργασίες γυρίσματος έγιναν το 1930 στο Λος Άντζελες και διήρκεσαν από τον Ιούνιο ως τον Νοέμβριο. Πρωτοκυκλοφόρησε στην Αμερική στις 15 Αυγούστου 1931. Αρχικά προορίζονταν για μικρή χιουμοριστική ταινία, ενώ για οικονομία θα χρησιμοποιούσε τα σκηνικά μιας άλλης ταινίας της MGM. Η MGM για αντάλλαγμα ζήτησε να αγκαζάρει τον Χοντρό και τον Λιγνό για μια δική της παραγωγή, πράγμα που ο παραγωγός Χαλ Ρόατς αρνιόταν κατηγορηματικά. Η συνεργασία με τα σκηνικά απέτυχε, και ο Ρόατς αναγκάστηκε να παραγγείλει δικά του, και να τα ακριβοπληρώσει. Για εμπορικούς λόγους λοιπόν η ταινία έγινε μακράς διαρκείας, για να βγουν τα έξοδα. Η πρώτη έκδοση είχε διάρκεια 69 λεπτών, η οποία συντομεύτηκε σε 54 λεπτά. Η ταινία εκτός από τα αγγλικά γυρίστηκε και στα γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και ισπανικά, τα οποία οι ηθοποιοί διάβαζαν από ταμπέλες πίσω από τη μηχανή. 
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 1930
Κατηγορία:Ταινίες του 1931
Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Χοντρός-Λιγνός στη Λεγεώνα των Ξένων

Το **Χοντρός-Λιγνός στη Λεγεώνα των Ξένων** (αγγλ. *The Flying Deuces*), γνωστό και ως **Αεροπόροι στη Λεγεώνα** (αγγλ. *Flying Aces*) είναι αμερικάνικη κωμωδία κινηματογράφου του 1939 με πρωταγωνιστές τους Χοντρό και Λιγνό (Όλιβερ Χάρντι και Σταν Λόρελ).

## Πλοκή
Ο χοντρός και ο λιγνός κάνουν διακοπές στο Παρίσι. Ο χοντρός ερωτεύεται την όμορφη θυγατέρα του ξενοδόχου, αλλά αυτή είναι αρραβωνιασμένη. Ο χοντρός είναι απαρηγόρητος και θέλει να πέσει στο ποτάμι για να πνιγεί, απαιτεί όμως από τον λιγνό να τον ακολουθήσει, γιατί είναι φίλοι. Στις τελευταίες στιγμές της ζωής τους οι δυο τους φιλοσοφούν περί μετενσάρκωσης, και ο χονδρός λέει ότι στην επόμενη ζωή μακάρι να είναι άλογο. Ξανά είναι έτοιμοι να πέσουν στο νερό, αλλά να σου ένας υπαξιωματικός περνάει και τους προτείνει να παν στη Λεγεώνα των Ξένων. Αμέσως ο χοντρός και ο λιγνός παρουσιάζονται και γίνονται λεγεωνάριοι. Εκεί όμως, επειδή δεν αντέχουν την αγγαρεία που τους έβαλαν να πλένουν ρούχα, κάνουν γραπτή παραίτηση. Ο διοικητής τους συλλαμβάνει και τους καταδικάζει σε θάνατο λόγω ανταρσίας και προσβολής. Με τη βοήθεια ενός αγνώστου καταφέρνουν να ξεφύγουν από το απόσπασμα και να αποδράσουν μέσα από ένα υπόγειο τούνελ. Μπαίνουν σε ένα αεροπλάνο, το βάζουν μπρος και απογειώνονται. Μετά από μια θεαματική ακροβατική πτήση συγκρούονται στο έδαφος και επιζεί μόνον ο λιγνός. Ο χοντρός έχει γίνει αγγελάκι και φεύγει πετώντας για τον ουρανό. 

Ο λιγνός μένει μόνος του και είναι καταπογοητευμένος που έχασε τον αγαπημένο του φίλο. Καθώς τριγυρνάει απαρηγόρητος βλέπει ένα άλογο με το καπέλο του χοντρού. Έχει ανθρώπινη φωνή, την ίδια με αυτή του χοντρού, και το ακούει να του λέει εκνευρισμένο: «*Εσύ φταις! Είδες τι μου έκανες τώρα;*»

## Ιστορικό του έργου
Οι εργασίες γυρίσματος ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1939 και διήρκεσαν μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Είναι παραγωγή του Μπόρις Μόρρος κατόπιν αδείας του παραγωγού Χαλ Ρόατς, που είχε αποκλειστικό συμβόλαιο με τους δύο καλλιτέχνες. Το έργο βασίζεται στην μικρή ταινία *Beau Hunks* του 1931, στην οποία επίσης πρωταγωνιστούσαν ο χοντρός και ο λιγνός. 
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 

Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 1930
Κατηγορία:Ταινίες του 1939
Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ράσεν

Η **Ράσεν** (αγγλικά: Rushen, μανξ: Roisien) είναι μια από τις 6 περιφέρειες της νήσου του Μαν. Πρωτεύουσα είναι η Κάσλταουν (Castletown). Η Ράσεν βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας.

## Ενορίες
* Ράσεν
* Άρμπρυ (Colby)
* Μαλού (Κάσλταουν)

## Σύνορα
Η Ράσεν συνορεύει στα βόρεια με τη Γκλενφάμπα.

## Πόλεις
* Κάσλταουν (πρωτεύουσα)(Castletown· Balleychashtal)
* Πόρτ Έριν (Port Erin· Purt Chiarn)
* Πόρτ Σαιντ Μέρι (Port St Mary· Purt le Voirrey)
* Κόλμπυ (Colby)
* Μπαλλαμπέγκ (Ballabeg)
* Μπαλλασάλλα (Ballasalla)

Κατηγορία:Νήσος του Μαν
Νταρ ες Σαλάμ

Το **Νταρ ες Σαλάμ**, αλλιώς *Νταρ Ες Σαλάμ* ή, ορθότερα, *Νταρ ες Σαλάαμ* ή *Νταρ ες Σαλαάμ*, (σουαχίλι:Dar es Salaam, αραβικά: دار السلام, Dār as-Salām,«ο Οίκος της ειρήνης ή το Λιμάνι της ειρήνης»), αλλιώς *Μζιζίμα* (Mzizima) είναι η πιο μεγάλη πόλη (2,5 εκατομμύρια κάτοικοι το 2003) της Τανζανίας και πρώην πρωτεύουσα της χώρας, (τωρινή πρωτεύουσα:Ντοντόμα). Αποτελεί σημαντικό οικονομικό κι εμπορικό κόμβο του Ινδικού ωκεανού.400px|right|thumb|Το Νταρ ες Σαλάμ, πριν πέσει η νύχτα

Ο πληθυσμός της πόλης αυξάνεται με ρυθμό 4,4% ετησίως. Το λιμάνι της πόλης αποτελεί το κυριότερο της Τανζανίας, λειτουργώντας διαμετακομιστικά σε εξαγωγές καφέ, βάμβακος και σισάλ (Sisal [*[[Agave sisalana]]*], ινώδης κάκτος για την παρασκευή σχοινιών). Οι τοπικές βιομηχανίες περιλαμβάνουν προϊόντα διατροφής, υφάσματα, τσιμέντο και φαρμακευτικά προϊόντα. Η πλειονότητα των κατοίκων ασπάζονται το μουσουλμανισμό. Ένας μεγάλος αριθμός μεταναστών προέρχεται από τη νότια Ασία.

## Ιστορία
Το 1859, ο *Άλμπερτ Ρόσερ* (Albert Roscher) από το Αμβούργο είναι ο πρώτος Ευρωπαίος που αποβιβάζεται στη *Μζιζίμα* («Υγιής πόλη»). Το 1866,ο σουλτάνος Σεγίντ Ματζίντ (Seyyid Madjid) από τη Ζανζιβάρη έδωσε το σημερινό όνομα της πόλης, που σημαίνει στα αραβικά «Οίκος της ειρήνης». Μετά από τον θάνατο του Ματζίντ το 1870, η πόλη παρήκμαζε, μέχρι την έλευση, το 1877, μίας γερμανικής εταιρείας αποικιακού χαρακτήρα, προερχόμενης από τις γερμανικές αποικίες της υπόλοιπης ανατολικής Αφρικής. Η ανάπτυξη της πόλης διευκολύνθηκε από τον διοικητικό κι εμπορικό χαρακτήρα που έλαβε από την *γερμανική ανατολική Αφρική* και από τη βιομηχανική πρόοδο ως αποτέλεσμα της κατασκευής της σιδηροδρομικής γραμμής που εξυπηρετούσε όλη την περιοχή στις αρχές του 1900. Η *γερμανική ανατολική Αφρική* κατακτήθηκε από τους Άγγλους κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετονομάσθηκε Τανγκανίκα. Παρά ταύτα το Νταρ ες Σαλάμ συνέχισε να αποτελεί διοικητικό και εμπορικό κέντρο της επικράτειας. Σύμφωνα με τον βρετανικό κανονισμό, οι ξεχωριστοί ευρωπαϊκοί και αφρικανικοί τομείς θα έπρεπε να αναπτύσσονται σε μία απόσταση από το κέντρο της πόλης.

Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη διήλθε μία περίοδο ταχείας ανάπτυξης κι ευημερίας. Στο πολιτικό σκηνικό, συγκροτείται  η *Εθνική Αφρικανική Ένωση της Τανγκανίκας*(TANU), η οποία καταφέρνει να ανέλθει στην εξουσία και να οδηγήσει τη χώρα στη ανεξαρτησία από το “*βρετανικό στέμμα*” το Δεκέμβριο του 1961.

Το Νταρ ες Σαλάμ συνέχισε να λειτουργεί ως πρωτεύουσα ακόμα και μετά την ένωση Τανγκανίκας-Ζανζιβάρης το 1964, δημιουργώντας έτσι το σύγχρονο κράτος της Τανζανίας. Ωστόσο, το 1973, με διάφορες διατάξεις αποφασίσθηκε η μεταφορά της πρωτεύουσας στη Ντοντόμα, η οποία βρίσκεται πιο κεντρικά,στο εσωτερικό της Τανζανίας. Η διαδικασία μεταφοράς της πρωτεύουσας δεν έχει πλήρως επιτευχθεί ακόμα, καθώς το Νταρ ες Σαλάμ παραμένει η σημαντικότερη πόλη.

## Οικονομία
Στην πόλη λειτουργεί η τσιμεντοβιομηχανία γερμανικών συμφερόντων Heidelberg Cement.

## Πανόραμα

thumb|center|upright=3.0|Πανόραμα του κέντρου του Νταρ ες Σαλάμ.

thumb|center|upright=3.6|Πανοραμική θέα του Νταρ ες Σαλάμ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Πόλεις της Τανζανίας
*
Βιτόριο Γκάσμαν

Ο **Βιτόριο Γκάσμαν** (), (1 Σεπτεμβρίου 1922 - 29 Ιουνίου 2000) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου καθώς επίσης σκηνοθέτης αλλά και Ιππότης Μεγαλόσταυρου της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας.
## Βιογραφία
[μικρογραφία|260x260εσ|Ο Γκάσμαν στην ταινία [Πόλεμος και ειρήνη (ταινία, 1956)|''Πόλεμος και ειρήνη'' (1956)]]
Ο Βιτόριο Γκάσμαν γεννήθηκε την 1 Σεπτεμβρίου του 1922 στη Γένοβα. Ο πατέρας του ήταν Γερμανός και η μητέρα του Εβραία. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του, έχοντας έμφυτη την ηθοποιία, μετέβη στη Ρώμη όπου και σπούδασε στην Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στη διάρκεια του Β' Π.Π., το 1942, ενώ από τον επόμενο χρόνο άρχισε να γίνεται γνωστός ερμηνεύοντας διάφορους ρόλους, κυρίως σε σκηνοθεσία του Λουκίνο Βισκόντι, που τον έκαναν πολύ σύντομα έναν από τους δημοφιλέστερους ηθοποιούς της εποχής του.

Το 1952 συγκρότησε δικό του θίασο, το ιταλικό "Θέατρο Τέχνης", συνεργαζόμενος με τον Λ. Σκουαρζίνα. Στο θεατρικό του ρεπερτόριο περιλαμβάνονταν έργα πολλών και διαφορετικών συγγραφέων μεταξύ των οποίων ήταν οι Αισχύλος, Σενέκας, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Χένρικ Ίψεν, Ούγκο Μπέτι, Τένεσι Γουίλιαμς, Ζαν Ανούιγ κ.ά.

Στον κινηματογράφο σημείωσε επίσης μεγάλη επιτυχία. Από ένα σύνολο 124 συμμετοχών του σε κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές, τόσο στην Ιταλία όσο και στο Χόλιγουντ, διακρίθηκε σε δραματικούς και κωμικούς ρόλους.

## Φιλμογραφία

## Προσωπική ζωή
Ο Βιτόριο Γκάσμαν είχε τελέσει τρεις γάμους. Πρώτη του σύζυγος ήταν η ηθοποιός Νόρα Ρίτσι με την οποία απέκτησε μία κόρη την Πάολα. Το 1952 νυμφεύθηκε στην Αμερική τη διάσημη ηθοποιό Σέλεϊ Γουίντερς, με την οποία απέκτησε επίσης μία κόρη, την Βιτόρια, πριν χωρίσουν το 1954, όπου και επέστρεψε στην Ιταλία. Ακολούθησε ο τρίτος του γάμος με την Ντιλέτα Ντ΄ Άντρεα με την οποία και απέκτησε τον γιο του Τζάκομο. Απεβίωσε αιφνίδια από μυοκαρδίτιδα, στην οικία του στη Ρώμη, στις 29 Ιουνίου, του 2000 σε ηλικία 78 ετών.

## Πηγές
* *[[Πάπυρος Larousse Britannica]]* τομ.17ος, σελ.446.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
*

Κατηγορία:Ιταλοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ιταλοί ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Εθνικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης Σίλβιο Ντ'Αμίκο
Σφίγγα των Ναξίων

Η **Σφίγγα των Ναξίων** είναι άγαλμα κολοσσιαίου μεγέθους που έστειλε γύρω στο 560 π.Χ. η Νάξος ως προσφορά στο ιερό του Απόλλωνα και στο μαντείο των Δελφών. Το συνολικό του ύψος έφτανε σχεδόν τα 12,5 μέτρα, κατείχε περίοπτη θέση στο ιερό και εξέφραζε συμβολικά την πολιτική, οικονομική και καλλιτεχνική υπεροχή της Νάξου κατά την αρχαϊκή περίοδο. Βρέθηκε το 1861 κατά τη διάρκεια ανασκαφών και φυλάσσεται στο αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών.

## Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|368x368px
Η Σφίγγα λαξεύτηκε σε έναν μεγάλο όγκο ναξιακού μαρμάρου. Στεκόταν πάνω σε έναν κίονα πρώιμου ιωνικού ρυθμού, ύψους περίπου 9,5 μέτρων, το οποίο επιστεφόταν από ιωνικό κιονόκρανο. Το συνολικό ύψος του μνημείου ήταν 12,45 μέτρα. Το έργο αυτό ήταν το αρχαιότερο ιωνικής κατασκευής στον χώρο του μαντείου, και ήταν τοποθετημένο μπροστά από τον πολυγωνικό τοίχο του ιερού, κοντά στον "Βράχο της Σίβυλλας".

Το κολοσσιαίο άγαλμα της Σφίγγας κατά τη συνήθη παράδοση και τη μυθολογική απεικόνιση, έφερε γυναικείο πρόσωπο με αινιγματικό χαμόγελο (το γνωστό "αρχαϊκό μειδίαμα"), πάνω σε σώμα λιονταριού με φτερά πουλιού. Οι φτερούγες είναι στραμμένες προς τα πίσω και γυρτές προς τα επάνω. Οι ανατομικές λεπτομέρειες και τα διακοσμητικά στοιχεία στα φτερά αποδίδονταν με εγχαράξεις, αλλά και χρώμα. Η κώμη στο μέτωπο είναι στεφανωμένη με ταινία, ενώ βόστρυχοι πέφτουν πίσω από τα αφτιά, φθάνοντας μέχρι τους ώμους.Αν και κολοσσιαίων διαστάσεων, τα χαρακτηριστικά του υποδηλώνουν ότι ίσως αποτελούσε αντίγραφο χάλκινου προτύπου μικρότερων διαστάσεων. 
## Επιγραφή
Στην κυλινδρική βάση φέρει την επιγραφή: 

**«ΔΕΛΦΟΙ ΑΠΕΔΩΚΑΝ ΝΑΞΙΟΙΣ ΤΑΝ ΠΡΟΜΑΝΤΗΙΑΝ ΚΑΤΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΘΕΟΛΥΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΟΝΤΟΣ ΕΠΙΓΕΝΕΟ».**

Πρόκειται για ψήφισμα των Δελφών, με το οποίο δινόταν στους Ναξίους το δικαίωμα της προμαντείας, δηλαδή το δικαίωμα να προηγούνται κατά τη λήψη χρησμών από το μαντείο των Δελφών.

## Ιστορική τοποθέτηση
Το μνημειώδες αυτό έργο ανάγεται στο 560 π.Χ. περίπου και είναι το αρχαιότερο ιωνικό αρχιτεκτονικό στοιχείο στο ιερό των Δελφών. Η επιγραφή της βάσης είναι μεταγενέστερη. Χρονολογείται γύρω στο 328-327 π.Χ. και αναφέρει ψήφισμα των Δελφών, σύμφωνα με το οποίο δινόταν στους κατοίκους της Νάξου το δικαίωμα της προμαντείας, δηλαδή η δυνατότητα να λαμβάνουν σειρά προτεραιότητας κατά τη λήψη χρησμών από το μαντείο των Δελφών.

## Έκθεση Φωτογραφιών

## Παραπομπές

## Πηγές
* 
* 
*Πάνος Βαλαβάνης, Ιερά και Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Ολυμπία – Δελφοί – Ίσθμια – Νέμεα – Αθήνα, Αθήνα, 2004.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Παρουσίαση της Σφίγγας από την "Encyclopedia Britannica".

Κατηγορία:Σφίγγες
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Κατηγορία:Μαντείο των Δελφών
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Τζωρτζ Αντώνιους

Ο **Τζωρτζ Αντώνιους** (George Habib Antonius, αραβικά: جورج حبيب أنطونيوس, 19 Οκτωβρίου 1891 – 21 Μαΐου 1942) ήταν Λιβανο-αιγύπτιος συγγραφέας και διπλωμάτης, εγκατεστημένος στην Παλαιστίνη, ένας από τους πρώτους ιστορικούς του Αραβικού εθνικισμού.

Γεννήθηκε το 1891, στo Deir el Qamar, του Λιβάνου. Έζησε τα περισσότερα χρόνια του στην Αίγυπτο και στο Λίβανο, όπου πέθανε το 1942. Υπήρξε μέλος της Βρετανικής Διοίκησης Παλαιστίνης και πολιτικός διαμεσολαβητής μεταξύ των Αράβων και των Βρετανών. Στο έργο του *Το Αραβικό Ξύπνημα*, περιγράφει την εξέλιξη του αραβικού εθνικισμού, της σημασία της αραβικής επανάστασης του 1916, και τις μηχανορραφίες πίσω από αυτόν. Η πολιτισμική κουλτούρα του Αντώνιους(ελληνορθόδοξη, αγγλική και αραβική παιδεία), του επέτρεψε να λειτουργεί σε διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα, που τον καθιέρωσε σαν αξιόπιστο μεσολαβητή μεταξύ Άγγλων και Αράβων.

Ο Αντώνιους πήρε μέρος στη Διάσκεψη του Λονδίνου (1939) για την Παλαιστίνη. Το βιβλίο του *Το Αραβικό Ξύπνημα*, κατέλαβε στις εργασίες του συνεδρίου. Το βιβλίο ανάγκασε τη βρετανική κυβέρνηση να αναγνωρίσει μυστικές υποσχέσεις της εποχής του πολέμου προς τους Άραβες και τις αντιφάσεις που ακολούθησαν. Το έργο του ασκεί σημαντική επιρροή στην κοσμική πλευρά του Παναραβισμού.

## Εργογραφία
George Antonius, *Arab awakening*, London: H. Hamilton, 1938

## Παραπομπές


Κατηγορία:Διπλωμάτες
Κατηγορία:Συγγραφείς πολιτικών θεμάτων
Κατηγορία:Αιγύπτιοι συγγραφείς
Κατηγορία:Λιβανέζοι συγγραφείς
Κατηγορία:Άραβες συγγραφείς
Κατηγορία:Αιγύπτιοι ιστορικοί
Κατηγορία:Λιβανέζοι ιστορικοί
Κατηγορία:Άραβες ιστορικοί
Σειρήνα της Κανόσα

Η **Σειρήνα της Κανόσα** () που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ισπανίας είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Κανόσα της Ιταλίας.

## Περιγραφή
Είναι αγαλμάτιο από τερακότα. Αναπαριστά Σειρήνα με σώμα γυναίκας, φτερούγες στους ώμους και πόδια και ουρά πουλιού. Κρατάει κιθάρα στο αριστερό. Στέκει όρθια με το δεξί χέρι υψωμένο πάνω από το κεφάλι με καταθλιπτική διάθεση.

## Ερμηνεία
Πρόκειται για ταφικό ανάθημα με ψυχοπομπό χαρακτήρα.

## Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο του 4ου αιώνα π.Χ.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

Κατηγορία:Αρχαία γλυπτική
Κανοσα
Κόρη της Ωσέρ (Μουσείο Λούβρου)

Η **Κόρη της Ωσέρ** (γαλλ. *Dame d'Auxerre*) που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι αρχαιολογικό εύρημα άγνωστης προέλευσης που βρέθηκε από τον Μαξίμ Κολλινιόν στις αποθήκες του Μουσείου της Οσέρ. Πιστεύεται ότι είναι εύρημα των πρώιμων αρχαιολογικών ανασκαφών στην Κρήτη στις αρχές του 19ου αιώνα.

## Περιγραφή
Το μικρό αγαλμάτιο είναι από ασβεστόλιθο. Αναπαριστά μια κόρη αρχαϊκού τύπου, ιστάμενη με την δεξιά παλάμη στο στήθος και το αριστερό χέρι στον αριστερό μηρό. Η παλάμη και ο πήχης είναι συνδεδεμένοι με το πόδι, ενώ ο βραχίονας αφήνει κενό λόγω της στενής μέσης. Ίχνη χρωμάτων υποδεικνύουν ότι στους αρχαίους χρόνους ήταν ζωγραφισμένη με έντονα χρώματα και πολύχρωμο διάκοσμο.

## Ερμηνεία
Ίσως να είναι ανάθημα σε θεά ή να αναπαριστάνει την Περσεφόνη.

## Ιστορική τοποθέτηση
Καλλιτεχνικά ανήκει στον δαιδαλικό ρυθμό της κρητικής τέχνης με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που συναντάμε στη Γόρτυνα. Χρονολογείται στο 650-625 π.Χ.
μικρογραφία|Ένα γύψινο αντίγραφο που δείχνει πιθανό χρωματισμό στο τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.

## Δείτε επίσης
* Μυκηναϊκή γυναικεία μορφή
## Πηγές

*Jean-Luc Martinez, 2000. *La Dame d'Auxerre* (Réunion des Musées Nationaux)  
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παρουσίαση της κόρης από το μουσείο του Λούβρου

Κατηγορία:Κόρες
Κατηγορία:Γλυπτά στο Μουσείο του Λούβρου
Κούρος του Διπύλου (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 3372 και 3965)

Ο **Κούρος του Διπύλου** που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο είναι ένα από τα πιο φημισμένα ευρήματα από το Δίπυλο. Σώζονται μόνο το κεφάλι και ένα χέρι. Αντίγραφο της κεφαλής βρίσκεται και στο αρχαιολογικό μουσείο της Βασιλείας. 
## Προέλευση του ευρήματος
Το κεφάλι βρέθηκε το 1916 στις αρχαιολογικές ανασκαφές του Διπύλου στον Κεραμεικό. 
## Περιγραφή
Είναι από νησιώτικό μάρμαρο. Αν κρίνουμε από το μέγεθος του κεφαλιού, ο κούρος πρέπει να είχε ύψος τριών μέτρων. Από το κεφάλι λείπει ένα τμήμα του σαγονιού του στόματος και της μύτης, ενώ φέρι μικρές φθορές στο μέτωπο, στο πρόσωπο και στο δεξί μάτι. Το ύφος είναι αυστηρό, αλλά καθόλου άκαμπτο. Οι αναλογίες είναι υπέροχες. Το πρόσωπο είναι εξαιρετικά υψηλό και λεπτό, ενώ καταλήγει σε στρογγυλό, ημικύκλιο πηγούνι. Το κούτελο καταλήγει επίσης σε στρογγυλό ημικύκλιο κρανίο, συμπληρώνοντας αρμονικά το σχήμα του προσώπου. Τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια στεφανώνονται από λεπτά φρύδια και ματόκλαδα. Η μύτη είναι μακριά, το κούτελο πολύ υψηλό. Η κόμη είναι πλεγμένη στον ώμο σε σχήμα στρογγυλό και δεμένα με κορδέλα που σχηματίζει κόμβο του Ηρακλή. 
## Ερμηνεία
Δεν ξέρουμε εάν ο κούρος ήταν επιτύμβιο ή για αναθηματικό άγαλμα. Επειδή βρέθηκε στο σημείο όπου το 479-478 π.Χ. ο Θεμιστοκλής είχε ιδρύσει το νεκροταφείο του Κεραμεικού, ενδέχεται ο κούρος ετούτος να έστεκε σε κάποιον τάφο. 
## Ιστορική τοποθέτηση
Το καλλιτεχνικό ύφος είναι δαιδαλικής προέλευσης, που ξεκίνησε στην Κρήτη στις αρχές της αρχαϊκής εποχής και εξελίχθηκε στην Αττική στα τέλη του έκτου με αρχές του έβδομου αιώνα π.Χ. Ο κούρος ετούτος σημαδεύει το τέλος της πρωτοαρχαϊκής και την αρχή της αρχαϊκής μνημειακής γλυπτικής. Πιστεύεται ότι είναι έργο του γλύπτη του Διπύλου.
## Δείτε επίσης
* Αρχαιοελληνική μνημειακή γλυπτική 
## Πηγές
* Νικόλαος Καλτσάς: *Sculpture in the National Archaeological Museum, Athens*, The J. Paul Getty Museum, Los Angeles 2002, ISBN 0-89236-686-9, S.&nbsp;56.
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Παρουσίαση της κεφαλής από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού 

 

Κατηγορία:Κούροι
Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Πάιονηρ 3

Το **Πάιονηρ 3 ( Pioneer III Probe )** ήταν ένα διαστημικό σκάφος που ξεκίνησε στις 5:45:12 UTC στις 6 Δεκεμβρίου 1958 από την Αμερικάνικη Βαλλιστική Αντιπροσωπεία Βλημάτων Στρατού, σε συνδυασμό με την Εθνική Υπηρεσία Αεροναυτικής και Διαστήματος (NASA). Αυτό το διαστημικό σκάφος προοριζόταν ως μια σεληνιακή αποστολή, αλλά δεν κατάφερε να πάει πέρα από το φεγγάρι και σε ηλιοκεντρική τροχιά, όπως είχε προγραμματιστεί, αλλά κατέληξε σε υψόμετρο 102.360 χιλιομέτρων προτού πέσει και πάλι στη Γη. Οι αναθεωρημένοι στόχοι του διαστημικού σκάφους ήταν για τη μέτρηση ακτινοβολίας στις *[[Ζώνες Βαν Άλεν]]*.

## Αποστολή
Το σχέδιο πτήσης του *Πάιονηρ 3* ήταν να περάσει δίπλα από το φεγγάρι μετά από 33,75 ώρες και στη συνέχεια να μπει σε ηλιακή τροχιά. Ωστόσο, ο κινητήρας έσβησε, λόγω έλλειψης καυσίμων, 3,7 δευτερόλεπτα μετά από την εκτόξευσή του και να εμποδίσει το διαστημικό σκάφος να φτάσει την ταχύτητα διαφυγής. Η γωνία ήταν περίπου 71 μοιρών αντί την προβλεπόμενη 68 μοιρών. Το διαστημικό σκάφος έφτασε σε υψόμετρο 102.360 χιλιομέτρων πριν πέσει πίσω στη Γη. Επανήλθε στη γήινη ατμόσφαιρα και κάηκε πάνω από την Αφρική στις 7 Δεκεμβρίου στις 19:51 UTC περίπου (14:51 EST). Το διαστημικό σκάφος επέστρεψε πληροφορίες για περίπου 25 ώρες από τις 38 ώρες της 6 λεπτά ταξιδιού. Τις υπόλοιπες 13 ώρες το σήμα δεν ήταν καλό λόγω της θέσης των δύο σταθμών παρακολούθησης. Η πληροφορίες που επέστρεψαν έδειξαν ότι η εσωτερική θερμοκρασία παρέμεινε περίπου 43° C κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της περιόδου.

Παρόλο που το *Πάιονηρ 3* δεν μπόρεσε να προσεγγίσει τη Σελήνη, τα στοιχεία που μας έδωσε είχαν ιδιαίτερη αξία για τον Τζέιμς Βαν Άλεν. Το δεδομένα του Πάιονηρ 3, εκτός από τα δεδομένα από τις προηγούμενες αποστολές *[[Explorer 1]]* και *[[Explorer 3]]*, οδήγησαν στην ανακάλυψη μιας δεύτερης ζώνης ακτινοβολίας γύρω από τη Γη. Η παγιδευμένη ακτινοβολία ξεκινά σε ύψος μερικών εκατοντάδων μιλίων από τη Γη (σε μία ζώνη που παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από το Σπούτνικ 2 και Σπούτνικ 3) και εκτείνεται για αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα στο διάστημα. Οι Ζώνες Βαν Άλεν γύρω από τη Γη παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά από τον *Τζέιμς Βαν Άλεν*, από τον οποίον πήραν και το όνομά τους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* NSSDC Master Catalog: Spacecraft Pioneer 3 
* Pioneer III probe

Κατηγορία:Πρόγραμμα Πάιονηρ
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1958
Περσική τάφρος

Η **Περσική Τάφρος** στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης, είναι τοποθεσία δίπλα στον Παρθενώνα, την οποία έχουν βρεθεί πολλά αρχαϊκά γλυπτά.

Όταν το έτος 480 π.Χ. οι Πέρσες μετά τη νίκη τους στην μάχη των Θερμοπυλών προχώρησαν στην εκκενωμένη Αθήνα, κατέστρεψαν την Ακρόπολη με τους ιερούς ναούς και όλα τα ιερά αναθήματα. Ο Περικλής λίγα χρόνια αργότερα ανέθεσε την ανακαίνιση της Ακρόπολης. Όλα τα ερείπια που βρίσκονταν ακόμα στην γύρω περιοχή μαζεύτηκαν στην αργότερα λεγόμενη περσική τάφρο και σκεπάστηκαν με χώμα. Η περσική τάφρος ανακαλύφθηκε στις ανασκαφές της Ακρόπολης στις αρχές του 19ου αιώνα. 

Τα απομεινάρια συντηρήθηκαν χάρι στη πλήρη σεβασμού δράση, και τα αγάλματα από τη τάφρο ανασκάφθηκαν μεταξύ 1863 και 1866 από το Γάλλο αρχαιολόγο Σαρλ Ερνέστ Μπελέ *(Charles Ernest Beulé)*. Τα υπόλοιπα ανακαλύφθηκαν τη περίοδο 1885–1890 από τον αρχαιολόγο Παναγιώτη Καββαδία και τους αρχιτέκτονες Βίλελμ Ντέρπφελντ *(Wilhelm Dörpfeld)* και Γκέοργ Κάβεραου *(Georg Kawerau)*. Συμπεριλαμβάνονται γνωστά γλυπτά όπως ο *[[Παις του Κριτίου]]*, ο *[[Μοσχοφόρος]]* και η *[[Αγγέλητος Αθηνά]]*. Λεπτομέρειες για την ανασκαφή δημοσιεύθηκαν το 1906. 
 
## Πηγές

* 
* 

Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη
Μπεζλιουντίβκα

Το **Μπεζλιουντίβκα** (Безлюдівка) είναι χωριό της περιοχής Χαρκίβ της Ουκρανίας. Απέχει 3 χλμ από το Χαρκίβ. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού  Ούντα (Uda) στη λεκάνη του βόρειου Ντόνετς. Ο  πληθυσμός του φτάνει τα  9.693 άτομα. Υπάρχουν ορθόδοξες εκκλησίες, 2 σχολεία, 3 βιβλιοθήκες, ένα νοσοκομείο, παιδικός σταθμός και 3 γήπεδα. Η λίμνη Μπεζλιουντόβσκι (Bezlyudovskiy) είναι κέντρο αναψυχής του χωριού και της περιοχής του Χαρκίβ.

## πηγή
* 1

Κατηγορία:Χωριά της Ουκρανίας
Ντέιβιντ Γκάρετ

thumb|right|250px|Το σήμα κατατεθέν του David Garrett
thumb|right|250px|Ο Ντέιβιντ Γκάρετ
[thumb|right|250px|Ο Ντέιβιντ Γκάρετ με την ορχήστρα του τον Ιανουάριο του 2010 στην [Κολωνία]]
Ο **Ντέιβιντ Γκάρετ** (γερμ./αγγλ. David Garrett, πραγματικό όνομα **Ντάβιντ Μπόνγκαρτς**, γερμ. David Bongartz, γενν. 1980) είναι Γερμανοαμερικάνος βιρτουόζος βιολιστής. 
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1980 στο Άαχεν. Ο πατέρας του ήταν Γερμανός, δικηγόρος στο επάγγελμα, η μητέρα του Αμερικανίδα, χορεύτρια του μπαλέτου. Το καλλιτεχνικό του όνομα είναι το επίθετο της μητρός του. Σε ηλικία τεσσάρων χρόνων πήρε δώρο ένα βιολί, και έμαθε να παίζει από τον πατέρα του, που του έκανε μάθημα μουσικής. Το ταλέντο του το ανακάλυψε ο σπουδαίος παγκοσμίου φήμης βιολιστής Γεχούντι Μενουχίν. Στα 11 του συμμετείχε σε συναυλίες με μεγάλες συμφωνικές ορχήστρες σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ταυτόχρονα γνωρίζει τη ροκ μουσική και παθιάζεται με αυτήν. Στα 13 του είναι ο νεότερος σολίστ βιολιού που έκλεισε ποτέ συμβόλαιο. Έκλεισε αποκλειστικό συμβόλαιο με την εταιρεία Deutsche Grammophon (*Γερμανικό Γραμμόφωνο*) σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών. Έπαιξε κοντσέρτα για βιολί του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ υπό τη διεύθυνση του Κλαούντιο Αμπάντο, ενώ ο Γεχούντι Μενουχίν τον αποκάλεσε «*καλύτερο βιολιστή της γενιάς του*». Συνέχισε τη μουσική του εκπαίδευση, κυκλοφόρησε πολλούς δίσκους και τιμήθηκε με πολλές βραβεύσεις. Θεωρείται ο καλύτερος βιρτουόζος σολίστας βιολιστής crossover, classical, pop, rock, της γενιάς του.

## Δισκογραφία
### Δίσκοι
* 1995: *Mozart: Violinkonzerte KV 218 und 271a, Sonate für Klavier und Violine B-Dur KV 454*
* 1995: *Violin Sonata*
* 1997: *Paganini Caprices*
* 2001: *Tchaikovsky, Conus: Violin Concertos*
* 2002: *Pure Classics*
* 2006: *Free*
* 2007: *Virtuoso*
* 2008: *Encore*
* 2009: *The Fascination of David Garrett*
* 2009: *David Garrett*
* 2009: *Classic Romance*
* 2010: *Rock Symphonies*
* 2011: *Legacy* 
* 2012:Music live in concert
* 2013:14
* 2013:Garrett vs Paganini
* 2014:Caprice
* 2014:Timeless
* 2015:Explosive

### Live-DVD
* 2009: *David Garrett Live - In Concert & In Private* (VÖ 9. Oktober 2009 DEAG Music/Warner)
* 2010: *David Garrett: Rock Symphonies - Open Air Live* (erschien am 1. Oktober 2010 Warner Music Group Germany)
* 2011:David Garrett:Legacy live in Baden Baden
* 2012:David Garrett:Music live in concert

## Πηγές
* Michael Fuchs-Gamböck, Thorsten Schatz: David Garrett. Der Rebell mit der Geige, Knaur-Taschenbuch-Verlag, München, 2010, ISBN 978-3-426-78431-0
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί