open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Στάδιο δε Λα Καρτούχα

μικρογραφία|264x264εσ| Εξωτερική άποψη του σταδίου
Το **Στάδιο δε Λα Καρτούχα** (ισπανικά: Estadio de La Cartuja) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων που βρίσκεται στη Σεβίλλη της Ισπανίας. Χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες ποδοσφαίρου και συνήθως αναφέρεται απλά ως «la Cartuja». Ολοκληρώθηκε το 1999 για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου. Με χωρητικότητα 57.619 θέσεων, είναι το 6ο μεγαλύτερο στάδιο στην Ισπανία και το 2ο μεγαλύτερο στάδιο στην Ανδαλουσία. Ήταν το γήπεδο του τελικού του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2002-2003 μεταξύ της Σέλτικ και της Πόρτο.

## Ιστορία
Το στάδιο ήταν ένα από αυτά που συμπεριλήφθηκαν στις προσφορές της Σεβίλλης για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και του 2008. Μετά την αποτυχία της τελευταίας προσφοράς, το γήπεδο δεν χρησιμοποιήθηκε από κάποια από τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες της Σεβίλλης, καθώς τόσο η Ρεάλ Μπέτις όσο και η Σεβίλλη ΦΚ χρησιμοποιούν τα δικά τους γήπεδα. Ωστόσο, και οι δύο ομάδες έχουν εκφράσει την πρόθεσή τους να μετακομίσουν προσωρινά όσο ανακαινίζονται οι αντίστοιχες εγκαταστάσεις τους.

Το στάδιο διαχειρίζεται επί του παρόντος η Sociedad Estadio Olímpico de Sevilla SA, στην οποία συμμετέχουν η Περιφερειακή Κυβέρνηση της Ανδαλουσίας (40% ιδιοκτησία), η Κυβέρνηση της Ισπανίας (25%), το Δημοτικό Συμβούλιο της Σεβίλλης (19%), το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων της Σεβίλλης (13%) και το υπόλοιπο 3% μοιράζεται ομοιόμορφα μεταξύ των δύο ποδοσφαιρικών συλλόγων της Σεβίλλης: Ρεάλ Μπέτις και Σεβίλλη ΦΚ.

Η Εθνική Ισπανίας χρησιμοποιεί περιστασιακά το γήπεδο για εντός έδρας αγώνες της, με την τελευταία φορά να είναι το 2021. Το στάδιο έχει φιλοξενήσει στο παρελθόν τον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας. Ο εντός έδρας αγώνας της Ρεάλ Μπέτις εναντίον της Βιγιαρεάλ στις 31 Μαρτίου 2007 πραγματοποιήθηκε επίσης εδώ, μετά από προσωρινό αποκλεισμό από τον Στάδιο Μπενίτο Βιγιαμαρίν.

Η Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Αντισφαίρισης επέλεξε το στάδιο δύο φορές για να φιλοξενήσει τον τελικό του Ντέιβις Καπ, το 2004 και το 2011. Και στις δύο περιπτώσεις τοποθετήθηκε προσωρινή στέγη στη μία πλευρά του γηπέδου, όπου τοποθετήθηκε το χωμάτινο γήπεδο.

Στις 5 Φεβρουαρίου 2020, το στάδιο επιλέχθηκε από τη Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου για να φιλοξενήσει τέσσερις τελικούς του Κυπέλλου Ισπανίας, από το 2020 έως το 2023.

Στις 23 Απριλίου 2021, ανακοινώθηκε ότι το στάδιο θα χρησιμεύσει ως γήπεδο διεξαγωγής για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020. Αντικατέστησε το Στάδιο Σαν Μαμές στο Μπιλμπάο, το οποίο δεν μπόρεσε να εκπληρώσει τα αρχικά του καθήκοντα φιλοξενίας λόγω της πανδημίας COVID-19. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ UEFA, η Σεβίλλη φωταγωγήθηκε τη νύχτα με ένα σόου φωτός σε όλο το αστικό τοπίο.

## Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2020

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος
* Ισπανικά γήπεδα ποδοσφαίρου
* Φωτογραφίες του σταδίου Ναοί ποδοσφαίρου του κόσμου
* Στάδια της Ισπανίας (αγγλικά)

Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ισπανία
Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ισπανία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σεβίλλη
Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2020
Μάστερς (Σνούκερ)

Το **Μάστερς** είναι ένα τουρνουά σνούκερ στο οποίο μετέχουν μόνο προσκεκλημένοι παίκτες. Σε αντίθεση με τα περισσότερα τουρνουά σνούκερ που μετέχουν όσοι παίκτες βρίσκονται στην παγκόσμια λίστα κατάταξης, το Μάστερς είναι μια «κλειστή» διοργάνωση που μετέχουν μόνο οι 16 καλύτεροι παίκτες σύμφωνα με την παγκόσμια κατάταξη. 

Το Μάστερς είναι η δεύτερη παλαιότερη διοργάνωση μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Διεξάγεται ανελλιπώς από το 1975 και μαζί με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και το Πρωτάθλημα Ηνωμένου Βασιλείου, αποτελούν την τριάδα των μεγαλύτερων τουρνουά που ονομάζεται Triple Crown (Τριπλ Κράουν). Θεωρείται το δεύτερο σημαντικότερο τουρνουά στο σνούκερ πίσω από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα παρά το γεγονός ότι συμμετέχουν μόνο παίκτες με πρόσκληση και συγκεκριμένα οι 16 στην παγκόσμια κατάταξη. Το γεγονός ότι συμμετέχουν οι 16 παίκτες με την υψηλότερη θέση στην κατάταξη, καθιστά το Μάστερς ένα από τα δυσκολότερα τουρνουά για να κερδίσει κάποιος (μαζί με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα) εξαιτίας της παρουσίας των «ελίτ» παικτών του κόσμου.
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Masters_trophy_2012.JPG|μικρογραφία|Το τρόπαιο του Μάστερς από το 2004
Από το 1975 μέχρι και το 1980 μετείχαν οι 10 παίκτες με την υψηλότερη θέση στην κατάταξη. Το 1981 ο αριθμός αυξήθηκε στους 12 και συνέχεια στους 16 (1983-σήμερα). Το 2016, το τρόπαιο ονομάστηκε Πολ Χάντερ Τρόφι (Paul Hunter Trophy) προς τιμήν του τρεις φορές νικητή Πολ Χάντερ ο οποίος έφυγε από την ζωή το 2006 σε ηλικία 27 ετών. Ο νεότερος νικητής στην ιστορία είναι ο Ρόνι Ο'Σάλιβαν το 1995 σε ηλικία 19 ετών και 69 ημερών. Ο γηραιότερος νικητής είναι ο Στιούαρτ Μπίνγκχαμ που κέρδισε το τρόπαιο το 2020 σε ηλικία 43 ετών και 243 ημερών.

Από το 1975 όλα τα Μάστερς διεξάγονται στο Λονδίνο με εξαίρεση την σεζόν του 2021 που διεξήχθη κεκλεισμένων θυρών στην πόλη Μίλτον Κινς λόγω του COVID-19.
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:London_Masters_Arena.JPG|μικρογραφία|263x263εσ|Ο χώρος που διεξάγεται το Μάστερς από το 2012, το Alexandra Palace στο Λονδίνο

## Οι τελικοί

## Συγκεντρωτικός πίνακας νικητών

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μπιλιάρδο
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις
Οξική φλουπρεδνιδίνη

μικρογραφία|300x300εσ|Η περίπλοκη χημική δομή της οξικής φλουπρεδνιδίνης.
Η **οξική φλουπρεδνιδίνη** είναι φαρμακευτική δραστική ουσία, που εμπορικά έχει τις ονομασίες *Decoderm*, *Combi*, *Finicort*, μεταξύ άλλων, και αποτελεί ένα μέτριας ισχύος γλυκοκορτικοειδές που χρησιμοποιείται σε μορφή κρέμας για τη θεραπεία δερματικών φλεγμονών, όπως π.χ. ατοπική δερματίτιδα (έκζεμα) και δερματίτιδα εξ επαφής.

Η οξική φλουπρεδνιδίνη ανήκει στην κατηγορία των ισχυρών γλυκοκορτικοστεροιδών. Οι αντιαλλεργικές, αντικνησμώδεις, και αντιφλογιστικές ιδιότητες της, τυπικές των γλυκοκορτικοστεροϊδών, αποδείχθηκαν σε πολλαπλά πειράματα σε ασθενείς.

## Αντενδείξεις
Όπως και με τα άλλα κορτικοειδή, η οξική φλουπρεντνιδένη αντενδείκνυται σε δερματικές παθήσεις που προκαλούνται από βακτήρια, μύκητες ή ιούς, συμπεριλαμβανομένης της ακμής, της σύφιλης, της φυματίωσης, καθώς και της ροδόχρου ακμής και σε παιδιά κάτω των δύο ετών.

Δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για να κριθεί η ασφάλεια κατά την εγκυμοσύνη και τη γαλουχία.

## Παρενέργειες
Οι παρενέργειες είναι σπάνιες και περιλαμβάνουν τυπικές κορτικοειδείς αντιδράσεις, όπως ατροφία δέρματος, ραγάδες και στεροειδές ακμή.

Εμφανίζονται κυρίως όταν αντιμετωπίζονται μεγάλες δερματικές περιοχές (περισσότερο από το 10% της επιφάνειας του σώματος), όταν η θεραπεία συνεχίζεται για περισσότερες από δύο έως τέσσερις εβδομάδες, υπό αποφρακτική θεραπεία ή θεραπεία σε πτυχές του δέρματος. Έχουν επίσης περιγραφεί αντιδράσεις υπερευαισθησίας.

## Φαρμακολογία
Σε ορισμένες θεραπείες, ελάχιστη δραστική ουσία φτάνει στην κυκλοφορία του αίματος και τα επίπεδα κορτικοειδών (κορτιζόλη) του ίδιου του σώματος στο αίμα δεν επηρεάζονται. Κάτω από αποφρακτική θεραπεία, τα επίπεδα κορτιζόλης μπορούν να μειωθούν λόγω μιας αντίδρασης ανάδρασης μέσω του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-επινεφριδίων. Αυτή η αντίδραση ωστόσο δεν είναι κλινικά σημαντική.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου
Κατηγορία:Κορτικοστεροειδή
Κατηγορία:Στεροειδή
Άγιος Γεώργιος Αντιπάρου

Ο **Άγιος Γεώργιος** είναι οικισμός της Αντιπάρου. Υπάγεται διοικητικά στην Δημοτική Ενότητα Αντιπάρου του Δήμου Αντιπάρου, στην Περιφερειακή Ενότητα Πάρου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης''. Είναι ένας παράλιος παραθεριστικός οικισμός, ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, όπου τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει έντονη τουριστική και οικιστική ανάπτυξη.

## Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα της Αντιπάρου, στον όρμο του Δεσποτικού, ακριβώς απέναντι από τη νησίδα Τσιμηντήρι και το νησί Δεσποτικό της συστάδας Αντιπάρου. Έχει μέσο σταθμικό υψόμετρο 15 μέτρων και απέχει 11,5 χιλιόμετρα περίπου νοτιοδυτικά της Χώρας της Αντιπάρου. Συμπεριλαμβάνεται στο γεωγραφικό νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων. 

## Δημογραφία
### Πληθυσμιακή εξέλιξη

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αντιπάρου, η οποία το 2010 αναγνωρίστηκε ως δήμος.

## Αξιοθέατα
*Οι εντυπωσιακές θαλάσσιες σπηλιές νοτιοανατολικά του οικισμού, που οι ντόπιοι ονομάζουν «Επιτάφιο», (*πρόσβαση μόνο από τη θάλασσα).*
*Το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, με το μνημείο για τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης.
*Η υψηλότερη κορυφή Προφήτης Ηλίας (301 μ.) του νησιού με το φερώνυμο εκκλησάκι.
*Η νήσος Δεσποτικό με τον σημαντικό αρχαιολογικό της χώρο, απέναντι από τον οικισμό.
*Η νησίδα Τσιμηντήρι με τα αρχαιολογικά της ευρήματα, στον φυσικό όρμο/λιμάνι μεταξύ του οικισμού και της νήσου Δεσποτικού.
*Οι παραλίες που βρίσκονται κατά μήκος όλου του παραλιακού μετώπου του οικισμού, με κυριότερες τα τρια διαδοχικά κολπάκια της παραλίας «Κακό Ρέμα» καθώς και την αποκαλούμενη «Πλαζ Αγίου Γεωργίου» στην παραλία «Βαθύς Βώλος».
*Οι παραλίες της ευρύτερης περιοχής της νότιας Αντιπάρου και του Δεσποτικού όπως ο Γαρμπής και η Φανερωμένη νοτιότερα, καθώς και η μεγάλη παραλία «Λιβάδι» στην νότια πλευρά του Δεσποτικού.

## Πληροφορίες
Στο νοτιοδυτικό άκρο της Αντιπάρου αναπτύσσεται ο παραθεριστικός οικισμός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος εντάχθηκε στο σχέδιο πόλεως το 1976 (ΦΕΚ 209/Δ/16-07-1976) από τον *Οικοδομικό Συνεταιρισμό Χρυσοχόων, Αργυροχόων και Ωρολοπωλών Αθηνών και Προαστίων (Χ.Α.Ω.)*. Πραγματοποιήθηκαν για την εξυπηρέτηση των κατοίκων ρυμοτομικά έργα και γεωτρήσεις, το 2025 προχώρησε σημαντικά η κατασκευή του δικτύου ύδρευσης, και εντός του 2025 αναμενόταν η υπογειοποίηση του δικτύου διανομής (μέσης και χαμηλής τάσης) ηλεκτρικής ενέργειας του ΔΕΔΔΗΕ, έργο που ουδέποτε ξεκίνησε. Η περιοχή τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει έντονη τουριστική και οικιστική ανάπτυξη.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
* Χάρτες «ROAD» (Πάρος 1:50.000)
* Διαδίκτυο (συνήθως κρατικές επίσημες ιστοσελίδες)
* ΦΕΚ 209/Δ/1976-07-16

Κατηγορία:Χωριά της Αντιπάρου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Πάρου
Βιβλιοθήκη Κόκρεν

Η **Bιβλιοθήκη Κόκρεν** (αγγλικά: *Cochrane Library*, ονομάστηκε έτσι από τον Άρτσι Κόκρεν) είναι συλλογή από βάσεις δεδομένων Ιατρικής και άλλων ειδικοτήτων του τομέα της υγείας, που παρέχονται από τον Cochrane και άλλους οργανισμούς. Στον πυρήνα του αποτελεί τη συλλογή των **Αναθεωρήσεων Κόκρεν**, μιας βάσης δεδομένων από συστηματικές ανασκοπήσεις και μετα-αναλύσεις οι οποίες συνοψίζουν και μεταφράζουν τα αποτελέσματα ιατρικών ερευνών. Η Βιβλιοθήκη Κόκρεν στοχεύει στο να καταστήσει διαθέσιμα για μελέτη σωστά διενεργούμενες κλινικές δοκιμές και είναι μια σημαντική πηγή της ιατρικής βάση αποδείξεων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Κατηγορία:Ιατρικό λογισμικό
Κατηγορία:Βιβλιογραφία
Νόττινγκλι

Το **Νόττινγκλι** (αγγλικά: *Knottingley*) είναι κωμόπολη εντός του Αστικού Κέντρου του Γουέικφιλντ στο Δυτικό Γιόρκσαϊρ της Αγγλίας, επί του ποταμού Αιρ και του παλιού αυτοκινητόδρομου A1 προτού παρακαμφθεί ως Α1(Μ). Ιστορικά είναι τμήμα του Δυτικού Ράιντινγκ του Γιόρκσαϊρ. Έχει πληθυσμό 13.503 κατοίκων, αυξάνοντας στους 13.710 για το εκλογικό διαμέρισμα του Αστικού Κέντρου του Γουέικφιλντ στην Απογραφή του 2011. Συνθέτει την πλειοψηφία του εκλογικού διαμερίσματος του Νόττινγκλι που εκπροσωπείται στο Συμβούλιο του Γουέικφιλντ.

Μέχρι το 1699, ήταν σημαντικός ποτάμιος λιμένας της ενδοχώρας, αλλά εκείνη τη χρονιά, ο Αιρ κατέστη πλωτός μόνο μέχρι το Ληντς. Το Νόττινγκλι συνέχισε ως κέντρο ναυπήγησης σκαφών μέχρι τον 20ο αιώνα. Στα τέλη του 19ου αιώνα ξεκίνησε την υαλοπαραγωγή. Η κωμόπολη εξυπηρετείται από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόττινγκλι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Αβρούπολις

Ο **Αβρούπολις** (2ος αι. π.Χ.) ήταν βασιλιάς του θρακικού φύλου των Σαπαίων, «σύμμαχος και φίλος» («socius et amicus») των Ρωμαίων. Ο Αβρούπολις επιτέθηκε στις κτήσεις του Περσέως, του πρωτότοκου γιου του προσφάτως τότε αποβιώσαντος βασιλέως Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας περί το 179 π.Χ., και τις λεηλάτησε μέχρι την Αμφίπολη, γενόμενος κύριος και των χρυσωρυχείων του Παγγαίου. Στη συνέχεια εκδιώχθηκε από τον Περσέα, γεγονός που συνετέλεσε στο ξέσπασμα του Γ΄ Μακεδονικού Πολέμου, καθώς οι Ρωμαίοι ενοχλήθηκαν από την εκδίωξη του συμμάχου τους.

Μία από τις αξιώσεις που προέβαλε η Ρώμη όταν κήρυξε τον πόλεμο αυτόν, που σήμανε το τέλος του επίσημου Μακεδονικού Βασιλείου, ήταν και η επαναφορά του Αβρουπόλιδος στον θρόνο του Ορισμένοι συγγραφείς, αρχαίοι και νεότεροι, θεωρούν την εκδίωξη του Αβρουπόλιδος από τον Περσέα ως ένα βασικό αίτιο του Γ΄ Μακεδονικού Πολέμου, ενώ μεταγενέστεροι Ρωμαίοι συγγραφείς και σύγχρονοι μελετητές τείνουν να τη θεωρούν ως πράξη αυτοάμυνας, με τη Ρώμη να τη χρησιμοποιεί απλώς ως ένα πρόσχημα για τον πόλεμο με τον Περσέα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 144

Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Μακεδονικών Πολέμων
Αβρώ

Η **Αβρώ** ήταν η σύζυγος του αρχαίου βασιλιά της Λυδίας Κανδαύλη. Καθώς αναφέρει ο Ηρόδοτος, ο Κανδαύλης, περήφανος για την ομορφιά της γυναίκας του, θέλησε να τη δει γυμνή ο αρχηγός της βασιλικής φρουράς Γύγης, χωρίς να το γνωρίζει η Αβρώ. Μόλις η Αβρώ το αντιλήφθηκε, αισθανόμενη οργή και ταπείνωση από την πράξη του συζύγου της, παρεκίνησε τον Γύγη να δολοφονήσει τον Κανδαύλη, όπως και έγινε. Μετά τη δολοφονία, η Αβρώ παντρεύτηκε τον Γύγη και βασίλευσε μαζί του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 144

Αβρω
Διοσκορέα η κοινή

Η **διοσκορέα η κοινή** (*Dioscorea communis*) ή **βρυωνία η κοινή** (*Tamus communis*), γνωστή στην Ελλάδα με την κοινή ονομασία **αβρωνιά**, είναι είδος αναρριχητικού φυτού.

## Περιγραφή
Είναι ποώδες φυτό, που φθάνει σε ύψος τα 2 έως 4 μέτρα, με στελέχη που συστρέφονται αριστερόστροφα (δηλαδή αντίθετα με τη φορά των δεικτών του ρολογιού όπως τα βλέπουμε από επάνω). Τα φύλλα του είναι διατεταγμένα σπειροειδώς, καρδιόσχημα, με μήκος έως 10&nbsp;cm και πλάτος 8 cm, ενώ ο μίσχος τους φθάνει σε μήκος μέχρι 5 cm. Είναι δίοικο φυτό. Τα άνθη σχεδόν δεν ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο, είναι πρασινοκίτρινα και έχουν 6 πέταλα και διάμετρο 3 έως 6&nbsp;mm. Από τα αρσενικά άνθη σχηματίζονται λεπτούς βότρεις μήκους 5 έως 10&nbsp;cm, ενώ τα θηλυκά μικρότερα συσσωματώματα. Ο καρπός είναι ράγα με έντονο κόκκινο χρώμα και διάμετρο 1&nbsp;cm. Τα μέρη του φυτού είναι όλα δηλητηριώδη.

## Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Η βρυωνία η κοινή βρίσκεται στη φύση σε όλη την κεντρική Ευρώπη, τις Βρετανικές Νήσους, την Ελλάδα και την υπόλοιπη νότια Ευρώπη, τη βορειοδυτική Αφρική και τη δυτική Ασία. Απαντάται από τα Κανάρια Νησιά μέχρι το Ιράν και την Κριμαία.

Το φυτό είναι τυπικό δασικό είδος, από τα παραθαλάσσια μέχρι τα ορεινά δάση, αλλά μπορεί να φύεται και σε λιβάδια και φράκτες.

## Χρήσεις
Η διοσκορέα η κοινή είναι δηλητηριώδες φυτό, ακόμα και οι βολβοί της, εξαιτίας της σαπωνίνης που περιέχει. Για τον λόγο αυτόν δεν πρέπει να τρώγεται ωμή από τον άνθρωπο ή να χρησιμοποιείται εσωτερικά ως φάρμακο. Ωστόσο, οι νεαροί βλαστοί του τρώγονται καλά μαγειρευμένοι στη νότια Γαλλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και την Κροατία. Χρησιμεύει επίσης ως κατάπλασμα για μώλωπες και φλεγμονές αρθρώσεων. Πάντως έχει υποστηριχθεί ότι πρέπει να εφαρμόζεται με προσοχή στο δέρμα, επειδή έχει την τάση να προκαλεί οδυνηρούς πομφούς (προσωρινές φουσκάλες). Στον χυμό των καρπών και τα ριζώματα έχουν απομονωθεί οξαλικό ασβέστιο και ισταμίνη, που ερμηνεύουν τον δερματικό ερεθισμό και τη δερματίτιδα που προκαλεί η επαφή με το φυτό.

## Χημεία
Το ρίζωμα του φυτού περιέχει φαινανθρενοειδή, συγκεκριμένα τα εξής:

* 7-υδροξυ-2,3,4,8-τετραμεθοξυφαινανθρένιο
* 2,3,4-τριμεθοξυ-7,8-μεθυλενοδιοξυφαινανθρένιο
* 3-υδροξυ-2,4,-διμεθοξυ-7,8-μεθυλενοδιοξυφαινανθρένιο
* 2-υδροξυ-3,5,7-τριμεθοξυφαινανθρένιο
* 2-υδροξυ-3,5,7-τριμεθοξυ-9,10-διυδροφαινανθρένιο

## Εικόνες

Illustration Tamus communis0.jpg|Εικονογράφηση από το *Flora von Deutschland, Österreich und der Schweiz* (1885)
Tamus communis02.jpg|Φυτό του είδους *Dioscorea communis*
Dioscoreaceae - Tamus communis - Tamaro-3.JPG|Καρποί της διοσκορέας της κοινής
Dioscorea communis MHNT.BOT.2004.0.790.jpg|Αποξηραμένοι καρποί και σπόροι
Tamus_Communis_-_Kuke.JPG|Νεαρά βλαστάρια: το εδώδιμο μέρος της αβρωνιάς


## Παραπομπές


Διοσκορεα κοινη
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατάπλασμα

thumb|Μαθήτριες στη Βρετανία το 1942 μαθαίνουν πώς να παρασκευάζουν ένα κατάπλασμα.
Το **κατάπλασμα** είναι μαλακός υγρός πολτός, συχνά θερμασμένος και με προσθήκη φαρμακευτικών ουσιών, που απλώνεται πάνω σε ένα κομμάτι ύφασμα και τοποθετείται πάνω στο δέρμα για τη θεραπεία ενός μέρους του σώματος που πονά ή φλεγμαίνει. Μπορεί να εφαρμοσθεί και σε τραύματα.

Η αγγλική λέξη *poultice* για το κατάπλασμα προέρχεται από την ελληνική λέξη *πολτός*, δια της λατινικής (*puls, pultes*).

## Παραδείγματα
* Μερικοί Ινδιάνοι των ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν πολτό νεροκολοκύθας ή του φυτού που είναι γνωστό ως «ρόπαλο του διαβόλου» σε καταπλάσματα.
* Γενικότερα οι Ινδιάνοι παρασκεύαζαν καταπλάσματα από χιλιάδες διαφορετικά είδη φυτών ως μέρος της παραδοσιακής ιατρικής τους. Φυλές που αποδεδειγμένα έφτιαχναν ή και φτιάχνουν ακόμα καταπλάσματα από φυτά είναι μεταξύ άλλων οι Αμπενάκι, οι Αλεούτοι, οι Αντικοστιανοί, μερικές ομάδες των Απάτσι, οι Μαυροπόδαροι, οι Τσερόκι, μερικές ομάδες των Τσεγιέν,, οι Τσίκασω, οι Τσιπέγουα, οι Τσόκτω και οι Κομάντσι.
* Το ψωμί, τα δημητριακά, ακόμα και το πίτουρο, μπορούν να χρησιμεύσουν ως βάση καταπλασμάτων σε τραύματα, εξαιτίας της απορροφητικής τους ικανότητας.
* Υπάρχουν επίσης πολλά έτοιμα καταπλάσματα που πωλούνται.
* Τα καταπλάσματα που περιέχουν στάχτη μπορεί να προκαλέσουν χημικό έγκαυμα.

## Στην κτηνιατρική
[thumb|245px|Οι αλεσμένοι σπόροι [Λινάρι|λιναριού (*Linum usitatissimum*) χρησιμοποιούνται σε κατάπλασμα για φλεγμονές και τραύματα.]]
Καταπλάσματα εφαρμόζονται συχνά σε άλογα για την ανακούφισή τους από φλεγμονές. Τοποθετούνται συνήθως στο κάτω μέρος των ποδιών, τυλιγμένα με έναν σταβλικό επίδεσμο, προκειμένου να αντιμετωπισθούν οι συχνοί τραυματισμοί των τενόντων της περιοχής αυτής. Κάποιες φορές εφαρμόζονται καταπλάσματα προληπτικά, μετά από μεγάλη καταπόνηση του αλόγου, όπως μετά από ιπποδρομία ή υπερπήδηση εμποδίων, ώστε να αποτραπεί το πρήξιμο. Επίσης, σε περιπτώσεις αποστημάτων πληγών, όπου χρειάζεται να απορροφήσουν μια συσσώρευση πύου.

Θερμά καταπλάσματα μπορούν να εφαρμοσθούν σε περιοχή όπου επιθυμούμε μεγαλύτερη κυκλοφορία του αίματος. Συχνότερα ωστόσο καταπλάσματα χρησιμεύουν ως ψυκτικά μέσα σε αθλητικά άλογα, καθώς είναι συχνά ευκολότερα στη χρήση και φθηνότερα από ό,τι πολλά άλλα προϊόντα με τον ίδιο σκοπό. Το ψυκτικό κατάπλασμα εφαρμόζεται στα πόδια μετά την άσκηση, επί 9 έως 12 ώρες. Το σκοπούμενο αποτέλεσμα είναι ο μακροπρόθεσμος δροσισμός των ποδιών του αλόγου με την απαγωγή θερμότητας από το μέλος δια της εξατμίσεως. Μεταξύ καταπλάσματος και επιδέσμου τοποθετείται συνήθως μια υγρή εφημερίδα ή σελοφάν. Επίσης, το αποξηραμένο κατάπλασμα αποθηκεύει θερμότητα.

## Παραπομπές


Καταπλασμα
Φηγέας της Ψωφίδας

Στην Ελληνική μυθολογία ο **Φηγέας** ήταν βασιλιάς στην Αρκαδική Ψωφίδα που ανήκει διοικητικά σήμερα στην Αχαΐα, όταν ο Αλκμαίων δολοφόνησε την μητέρα του Εριφύλη τον δέχτηκε για εξαγνισμό. Η πόλη της Φηγείας που ονομαζόταν παλιότερα ο Ερύμανθος ακούγεται ότι πήρε το όνομα της από αυτόν, άλλαξε ωστόσο ξανά το όνομα του σε Ψωφίς. Ο Φηγέως ήταν γιος του ποτάμιου θεού Αλφειού, τα παιδιά του ήταν η Αλφεσιβοία, ο Τήμενος και ο Αξιόν ή ο Αγήνορας του Φηγέως, ο Πρόνοος και η Αρσινόη.

## Ο εξαγνισμός του Αλκμαίωνα και ο φόνος του

Οι Ερινύες καταδίωξαν άγρια τον Αλκμαίωνα για τον φόνο της μητέρας του και βρήκε καταφύγιο στην Ψωφίδα. Ο βασιλιάς της πόλης Φηγέας δέχτηκε να τον εξαγνίσει, στην συνέχεια του πρόσφερε το χέρι της κόρης του Αρσινόης με αντάλλαγμα να της δώσει το πέπλο και το περιδέραιο της Αρμονίας που είχε πάρει από τους Δελφούς. Η γη της Ψωφίδας έγινε αμέσως άγονη και οι κάτοικοι πείνασαν, αναγνώρισε ότι πλήρωσαν τις αμαρτίες του επειδή βρέθηκε στην γη του, τότε είδε σε όραμα ότι μόνο ο ποταμός Αχελώος θα μπορούσε να τον εξαγνίσει. Ο Αλκμαίων αναχώρησε βόρεια βρήκε τον ποταμό Αχελώο, δέχτηκε να τον εξαγνίσει και του ζήτησε να εγκαταλείψει την Αρσινόη και να πάρει σύζυγο την δική του κόρη Καλλιρρόη. Σε κάποια στιγμή η Καλλιρρόη του είπε ότι δεν μπορούσε να ζήσει μαζί του αν δεν πάρει το πέπλο και το περιδέραιο της Αρμονίας που είχε κάνει δώρο στην Αρσινόη. Ο Αλκμαίων αναχώρησε για την Ψωφίς, επισκέφτηκε ξανά τον Φηγέα, του εξήγησε την κατάσταση και τον έπεισε να πάρει πίσω το πέπλο και το περιδέραιο της Αρμονίας. Πριν αναχωρήσει ένας υπηρέτης του βασιλιά τον έπεισε ότι ο Αλκμαίων τον εξαπάτησε, ο Φηγέας τότε διέταξε τους γιους του Αγήνορα και Πρόνοο να τον σκοτώσουν. Ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος γράφει ο ίδιος ο Φηγέως σκότωσε με τα χέρια του τον πρώην γαμπρό του, μαζί με αυτόν σκότωσε και την εγγονή του, την κόρη που είχε αποκτήσει ο Αλκμαίων με την Αρσινόη.

## Η εκδικητική δολοφονία από τους γιους του Αλκμαίωνα

Όταν έμαθε η Καλλιρρόη ότι έμεινε πρόωρα χήρα παρακάλεσε τον Δία να μεγαλώσουν γρήγορα οι δύο γιοι της Ακαρνάν και Αμφότερος για να πάρουν εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα τους, ο Δίας το δέχτηκε. Ο Ακαρνάν και ο Αμφότερος συνάντησαν τους δολοφόνους του πατέρα τους Αγήνορα και Πρόνοο στα ανάκτορα του βασιλιά της Τεγέας Αγαπήνορα όπου έκαναν στάση στο ταξίδι σε Δελφούς ώστε να επιστρέψουν το πέπλο και το περιδέραιο της Αρμονίας. Στην συνέχεια πήγαν στην Ψωφίδα και σκότωσαν μέσα στα ανάκτορα τους γονείς τους, τον Φηγέα και την σύζυγο του.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Γάιος Ιούλιος Υγίνος, Fabulae
*Παυσανίας, Περιγραφή της Ελλάδας
*Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου

Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας
Άγιος Γεώργιος Φολεγάνδρου

Ο **Άγιος Γεώργιος** είναι οικισμός της Φολεγάνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Άνω Μεριάς, του δήμου Φολεγάνδρου, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Στις τελευταίες απογραφές έχει καταγραφεί χωρίς κατοίκους.

## Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός στο απώτατο βόρειο άκρο της Φολεγάνδρου, κοντά στο ακρωτήρι Κάστελλος. Αποτελεί, κατ’ ουσία, τον τελευταίο χωρικά, επίσημα καταγεγραμμένο οικισμό στο βόρειο τμήμα του νησιού. Βρίσκεται μετά την Άνω Μεριά, την έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας. Απέχει 10 χιλιόμετρα περίπου βορειοδυτικά της Χώρας Φολεγάνδρου.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 αλλά καταργήθηκε το 1940. Επανασυστάθηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άνω Μεριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Μεριάς και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Φολεγάνδρου (η οποία έγινε δήμος το 2010).  
## Αξιοθέατα
*Ίχνη προϊστορικού οικισμού στο ακρωτήρι Κάστελλος
*Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου
*Η παραλία του οικισμού, καθώς και αυτή της Λυγαριάς προς τα δυτικά

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Χάρτες «DEMO» (Φολέγανδρος 1:25.000)

Κατηγορία:Χωριά της Φολεγάνδρου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Αβροτονίτης

**Αβροτονίτης οίνος**, ή απλώς αβροτονίτης, ονομαζόταν από τους αρχαίους Έλληνες το κρασί (οίνος) που ήταν αρωματισμένος με *αβρότονον*, δηλαδή με το βοτάνι αρτεμισία (άψινθος ή αψέντι). Στην αρχαιότητα, τέτοιο κρασί παρασκεύαζαν στις ακτές της Προποντίδας, καθώς και στη Θράκη. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι το κρασί αυτό είχε ειδική ευεργετική επίδραση στον ίκτερο και στην ανορεξία.

## Δείτε επίσης
* Αβρότονον

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελίδα 144

Αβροτονιτ
Τζέισον Μιγιάρες

Ο **Τζέισον Στιούαρτ Μιγιάρες** (αγγλικά: *Jason Stuart Miyares*, 11 Φεβρουαρίου 1976), είναι Αμερικανός δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρετεί ως 48ος Γενικός Εισαγγελέας της Βιρτζίνια από τον Ιανουάριο του 2022. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. 

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων της Βιρτζίνια από την 82η περιφέρεια, από τον Ιανουάριο του 2016 έως τον Ιανουάριο του 2022. 

Εξελέγη στο αξίωμα του Γενικού Εισαγγελέα της πολιτείας, στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2021, ο Μιγιάρες κατάφερε να νικήσει τον εν ενεργεία Δημοκρατικό Γενικό Εισαγγελέα Μαρκ Χέρρινγκ, με οριακή διαφορά 50.4% έναντι 49.6% του Χέρρινγκ. Στις 15 Ιανουαρίου 2022, ορκίστηκε ως 48ος Γενικός Εισαγγελέας της Βιρτζίνια. 

Είναι ο πρώτος Γενικός Εισαγγελέας στην ιστορία της Βιρτζίνια, με Λατινοαμερικανική και Κουβανέζικη καταγωγή. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτειακοί Γενικοί Εισαγγελείς (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Βιρτζίνια
Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι
Κατηγορία:Λατινοαμερικανοί
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Βασίλειος Λαμπρινουδάκης

O **Βασίλης Λαμπρινουδάκης** (γεν.) είναι Έλληνας κλασικός αρχαιολόγος .

Σπούδασε Κλασική Αρχαιολογία και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αποφοίτησε εκεί το 1962, ήταν βοηθός από το 1964, πήρε το διδακτορικό του το 1971 και ήταν καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας από το 1978 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2006.

Ο κύριος τομέας έρευνας του Λαμπρινουδάκη είναι η τέχνη και η αρχιτεκτονική της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών θρησκειών και λατρειών. Διηύθυνε ανασκαφές και εργασίες αποκατάστασης στη Νάξο (Ιερό Υρίων, Ναός Σαγκρί κ.α.) και στην Επίδαυρο .

Είναι τακτικό μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και της Academia Europaea (2000) και αντεπιστέλλον μέλος του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και της Académie des Inscriptions et Belles-Lettres (από το 1999) και της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών (από το 2000). Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae / Thesaurus Cultus et Rituum Antiquorum από το 1980 έως το 2014.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Literatur von und über Vassilis Lambrinoudakis in der bibliografischen Datenbank WorldCat
## Παραπομπες


Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Μέλη της Academia Europaea
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Δεκαετία 560 π.Χ.

* 568 π.Χ.
** Ο Αμτάλκα διαδέχεται τον αδελφό του, τον Ασπέλτη, ως βασιλιάς του Κους
* 567 π.Χ.
** Ο εκθρονισμένος φαραώ Απρίης εισβάλλει στην Αίγυπτο με τη βοήθεια των Βαβυλωνίων, αλλά ηττάται από τον Άμασι Β΄.
* 565 π.Χ. 
**Ίδρυση της ελληνικής πόλης Αλαλίας  στην ανατολική ακτή της Κορσικής, αποικία των Φωκαέων.

Κατηγορία:Δεκαετίες
Δεκαετία 570 π.Χ.

* 571 π.Χ.
** 25 Νοεμβρίου – Ο Σέρβιος Τύλλιος, βασιλιάς της Ρώμης, εορτάζει με θρίαμβο τη νίκη του επί των Ετρούσκων.
** Ο Τζόου λιν γουάνγκ αντικαθιστά τον Τσιαν ως βασιλιάς της κινεζικής Δυναστείας Τζόου.

Κατηγορία:Δεκαετίες
Δεκαετία 540 π.Χ.

* 540 π.Χ.
** Ο Κύρος ο Μέγας επιτίθεται στη Βαβυλωνία.
** Οι Πέρσες καταλαμβάνουν την αρχαία πόλη της αρχαίας Λυκίας Ξάνθο
** Ιδρύεται η αρχαία ελληνική αποικία Ελέα στην περιοχή της Καμπανίας.
* Λαμβάνει ηχώρα στη θάλασσα της Κορσικής μεταξύ των Φωκαέων της Αλαλίας και συμμαχίας Ετρούσκων και Φοινίκων η ναυμαχία της Αλαλίας.
* 547 π.Χ.
** Ο Κροίσος καταλαμβάνει την περσική πόλη Πτερία και εξανδραποδίζει τους κατοίκους τους. Ο Πέρσης βασιλιάς Κύρος προσκαλεί τους Ίωνες να συμμαχήσουν μαζί του.
** Ο Κύρος πολιορκεί και καταλαμβάνει τις Σάρδεις.
** Λαμβάνουν χώρα οι μάχες της Θύμβρης και της Πτερίας μεταξύ του Κροίσου και του Κύρου του Μέγα.

Κατηγορία:Δεκαετίες
Μαρκολίνο Μόκο

Ο **Μαρκολίνο Ζοσέ Κάρλος Μόκο** (, Τσιτούε, Εκούνια, 19 Ιουνίου 1953) είναι πολιτικός από την Ανγκόλα. Ήταν ο 3ος πρωθυπουργός της Ανγκόλας από τις 2 Δεκεμβρίου 1992 έως τις 3 Ιουνίου 1996. Υπηρέτησε ως ο πρώτος Εκτελεστικός Γραμματέας της Κοινότητας Χωρών Πορτογαλικής Γλώσσας, γνωστής και ως Κοινοπολιτεία Lusophone.

## Σταδιοδρομία
Ο Μόκο απομακρύνθηκε από τη θέση του από τον Πρόεδρο Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος. Ο Σάντος απομάκρυνε ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο μαζί με τον διοικητή της κεντρικής τράπεζας σε μια προσπάθεια να θεωρηθεί αποφασιστικός. Ο Μόκο ήταν μέλος του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA), του κόμματος του Προέδρου, το οποίο ήταν το κυβερνών κόμμα μέχρι το 1991, λίγο πριν ο Μόκο γίνει Πρωθυπουργός (με διακοπή από μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, μετά από την οποία το MPLA έγινε και πάλι το κυβερνών κόμμα μέχρι σήμερα).

### CPLP
Τον Ιούλιο του 1996, ο Μόκο έγινε ο πρώτος Εκτελεστικός Γραμματέας της Κοινότητας Χωρών Πορτογαλικής Γλώσσας, ενός νέου διεθνούς οργανισμού στον οποίο προσχώρησαν η Πορτογαλία και οι περισσότερες από τις πρώην αποικίες της, συμπεριλαμβανομένης της Ανγκόλας. Η θητεία του Μόκο ως Εκτελεστικού Γραμματέα έληξε το 2000.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ανγκόλας
Άγιος Γεώργιος Βοιών Λακωνίας

Ο **Άγιος Γεώργιος** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βοιών, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης* 

Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου ανήκουν και οι οικισμοί Βιγκλάφια και Μεγάλη Σπηλιά.

## Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στη νοτιοανατολικά Λακωνία, στα βόρεια παράλια του όρμου Νεαπόλεως και στη μικρή πεδιάδα των Αγίων Αποστόλων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20 μέτρα. Απέχει 131 χιλιόμετρα περίπου νοτιοανατολικά της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 11,052 χμ² (2011).

## Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάμπου Βοιών. Το 1963 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάμπου Βοιών και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Γεωργίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοιών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βοιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας.

## Αξιοθέατα
* Η εκτεταμένη παραλία του Μάγγανου, στον όρμο Νεαπόλεως

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Σεισμός της Αθήνας (2019)

Ο **σεισμός της Αθήνας το 2019** σημειώθηκε στις 19 Ιουλίου και ώρα 14:13:15 είχε μέγεθος 5,2 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ και επίκεντρο 23 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αθήνας, στην περιοχή της Πάρνηθας, με εστιακό βάθος 10 χιλιόμετρα.

## Καταστροφές
Από τον σεισμό ένα κτίριο κατέρρευσε στην οδό Ερμού ενώ κατέρρευσε ένα μπαλκόνι πολυκατοικίας, στον Πειραιά κατέρρευσε ένας παλιός ταινιόδρομος, στο κτίριο της Βουλής παρατηρήθηκαν μικροζημιές στον μητροπολιτικό ναό Αθήνας έπεσαν σοβάδες ενώ στον ιερό ναό Αγίας Ειρήνης στην οδό Αιόλου έπεσε ο σταυρός της εκκλησίας, παρατηρήθηκαν ζημιές σε κτίρια της Αθήνας, 5 άνθρωποι τραυματίστηκαν. Στη μονή Δαφνίου κατέρρευσε τμήμα του εξωτερικού περίβολου, όμως οι ζημιές στο υπόλοιπο μνημείο ήταν μικρές.

Η Πυροσβεστική δέχθηκε 76 κλήσεις συνολικά για παροχή βοήθειας και απεγκλωβισμούς ατόμων, λόγω του σεισμού, στην περιοχή της Αττικής. Ειδικότερα, οι 45 κλήσεις αφορούν σε παροχή βοήθειας και οι 31 σε απεγκλωβισμούς ατόμων από ασανσέρ, όταν διακόπηκε το ρεύμα.

Λίγη ώρα μετά τον σεισμό, παρατηρήθηκαν προβλήματα στις τηλεπικοινωνίες κινητής και σταθερής τηλεφωνίας.

## Σεισμός
Ο σεισμός είχε μέγεθος 5,3 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 10 χιλιόμετρα σύμφωνα με το USGS ή 5,1 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 13 χιλιόμετρα σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο  και προήλθε από το ρήγμα της Πάρνηθας που είχε δώσει το καταστροφικό σεισμό της Αθήνας το 1999.

Την ίδια μέρα μετά από μισή ώρα (14:42:19) σημειώθηκε μετασεισμός 4,4 Ρίχτερ και στις (15:11:54) σημειώθηκε μετασεισμός μεγέθους 4,2 Ρίχτερ.

Η μετασεισμική ακολουθία συνεχίστηκε για μήνες στις 28 Ιουλίου 2019 ώρα (19:09:08) σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 4,6 Ρίχτερ και στις 27 Αυγούστου 2019 ώρα (09:24:40) σημειώθηκε νέος μετασεισμός 4,5 Ρίχτερ.

Στις 18 Φεβρουαρίου 2021 ώρα (05:04:32) στην ίδια περιοχή λίγο πιο βόρεια σημειώθηκε σεισμική δόνηση μεγέθους 3,7 Ρίχτερ και προήλθε από το ίδιο ρήγμα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Evaluation of macroseismic intensity, strong ground motion pattern and fault model of the 19 July 2019 Mw5.1 earthquake west of Athens
* The 19 July 2019 earthquake in Athens, Greece: A delayed major aftershock of the 1999 Mw = 6.0 event, or the activation of a different structure?

Αθηνα 2019
Κατηγορία:Ιστορία της Αθήνας
Άγιος Γεώργιος Κοίτας Λακωνίας

Ο **Άγιος Γεώργιος** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κοίτας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.  

## Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΔ. Λακωνία, στη δυτική πλευρά της Λακωνικής Μάνης. Βρίσκεται πάνω από τον όρμο του Μέζαπου, στον Μεσσηνιακό κόλπο, πολύ κοντά στον οικισμό Σταυρί και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει 90 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης. 

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μέσσης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη στον νομό Λακωνίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοίτας και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. 

## Αξιοθέατα
* Η «Εκκλησία της Επισκοπής», στην ομώνυμη τοποθεσία βόρεια του οικισμού, από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία της Μάνης. Πρόκειται για εξαιρετικής ποιότητας σύνολο, το σημαντικότερο στην περιοχή, που η τεχνοτροπία του συνδέεται με εκείνη της Κωνσταντινούπολης. Ο ναός χρονολογείται στα τέλη του 12ου αιώνα, ήταν ιδιόκτητος και ανήκε στον άρχοντα της περιοχής, τον Γεώργιο Δαιμονογιάννη. Είναι σταυροειδής με οκτάπλευρο τρούλο, ενώ στην τοιχοποιία του έχουν χρησιμοποιηθεί αρχαίο οικοδομικό υλικό, πώρινα λαξευτά μέλη και λιθόπλινθοι από βυσσινί μάρμαρο του Ταινάρου. Διασώζει σχεδόν ακέραιο τον γλυπτό του διάκοσμο, με  τέμπλο αρχικά μαρμάρινο και σήμερα κτιστό. Ξεχωρίζει το πεταλόμορφο τόξο της Ωραίας Πύλης, που είναι μοναδικό στον ελλαδικό χώρο. Σημαντικές είναι και οι τοιχογραφίες, που χρονολογούνται γύρω στο 1200, οι παλαιές και στον 18ο αιώνα, οι νεότερες. 
* Στην ίδια τοποθεσία της Επισκοπής υπάρχουν ίχνη μεσαιωνικού οικισμού και παραδοσιακά μανιάτικα πυργόσπιτα. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ΝΑΟΙ ΣΤΗ ΜΑΝΗ_ ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΙΤΑΣ (ΝΑΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣ)

 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Αβρώνιχος

Ο **Αβρώνιχος** (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Αθηναίος πλοίαρχος. Ο πατέρας του ονομαζόταν Λυσικλής.

Κατά τη Ναυμαχία του Αρτεμισίου το 480 π.Χ. ο Αβρώνιχος, επιβαίνοντας τριακοντόρου, ήταν ο σύνδεσμος του Λεωνίδα με τον αθηναϊκό στόλο. Πρώτος ο Αβρώνιχος ανήγγειλε στους Αθηναίους το τελικό αποτέλεσμα της Μάχης των Θερμοπυλών: *«...απικόμενός σφι εσήμαινε τα γεγονότα περί Λεωνίδην και τον στρατόν αυτού.»*

Μετά τους Περσικούς Πολέμους, όταν οι Αθηναίοι άρχισαν να ανεγείρουν τα Μακρά Τείχη, ο Αβρώνιχος και ο Αριστείδης ήταν οι *ξυμπρέσβεις* του Θεμιστοκλέους σε μια δύσκολη διπλωματική αποστολή: Να παραπλανήσουν τους Σπαρτιάτες και να καθυστερήσουν τις αντιδράσεις τους, μέχρι που το τείχος να έχει φθάσει στο αναγκαίο ύψος ώστε να είναι κατάλληλο για μάχη. Ο Αβρώνιχος και ο Αριστείδης, σύμφωνα με υπόδειξη που ο Θεμιστοκλής είχε κάνει στους Αθηναίους, έφθασαν στη Σπάρτη με σκόπιμη καθυστέρηση και ανήγγειλαν στον αρχηγό της αθηναϊκής αποστολής ότι η ανέγερση των τειχών είχε πλέον προχωρήσει αρκετά.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 145

Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ναυτικοί
Διονύσιος Μεδιολάνων

Ο **Διονύσιος** (ιταλικά: Dionysius ) ήταν επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, από το 349 έως το 355. Τιμάται ως Άγιος στην Καθολική και την Ανατολική Ορθόδοξη εκκλησία και η εορτή του είναι στις 25 Μαΐου.

Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του Διονυσίου πριν από την εκλογή του σε επίσκοπο Μεδιολάνων, που έγινε το 349. Ο Διονύσιος πιθανότατα ήταν ελληνικής καταγωγής. Ήταν φίλος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνστάντιου Β' πριν εκλεγεί επίσκοπος του Μεδιολάνου.

Η ιστορική περίοδος στην οποία έζησε ο Διονύσιος σημαδεύτηκε από συγκρούσεις μεταξύ των Αρειανών και των υποστηρικτών της πίστης της Συνόδου της Νίκαιας. Ακόμη και ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β' ευνόησε τα ημιαρειανά δόγματα. Το 355 ο Πάπας Λιβέριος ζήτησε από τον αυτοκράτορα να συγκαλέσει σύνοδο στο Μιλάνο, η οποία πραγματοποιήθηκε στη νεοανεγερθείσα νασιλική της πόλης. Η σύνοδος ωστόσο δεν υλοποίησε τις ελπίδες του Πάπα λόγω του συντριπτικού αριθμού των Αρειανών επισκόπων που ήταν παρόντες και της αναγκαστικής απουσίας του υπερασπιστή της Νίκαιας πίστης, Ευσεβίου του Βερτσέλι. Αρχικά ο Διονύσιος φαινόταν έτοιμος να ακολουθήσει τους Αρειανούς καταδικάζοντας τον Αθανάσιο της Αλεξάνδρειας, ο οποίος κατηγορήθηκε όχι για αίρεση αλλά για ασέβεια κατά του Αυτοκράτορα. Με τον ερχομό του Ευσέβιου η κατάσταση άλλαξε. Ο Ευσέβιος ζήτησε άμεση προσυπογραφή της πίστης Νίκαιας πίστης από τους επισκόπους. Ο Ευσέβιος, ο παπικός λεγάτος Λούσιφερ του Κάλιαρι και ο Διονύσιος υπέγραψαν, αλλά ο Αρειανός επίσκοπος Βαλένς της Μουρσίας διέλυσε βίαια την πράξη της πίστης.

Ο Κωνστάντιος, ασυνήθιστος στην ανεξαρτησία εκ μέρους των επισκόπων, μετέφερε τη σύνοδο στο παλάτι του και κακομεταχειρίστηκε σκληρά τον Ευσέβιο, τον Λούσιφερ και τον Διονύσιο, που εξορίστηκαν και οι τρεις (επίσης ο Πάπας Λιβέριος εξορίστηκε λίγο αργότερα). Ο Διονύσιος εξορίστηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας και αντικαταστάθηκε ως επίσκοπος Μεδιολάνων από τον Αρειανό Αυξέντιο που διορίστηκε από τον Αυτοκράτορα..

Ο Διονύσιος πέθανε εξόριστος μεταξύ 360 και 362..

Η εορτή του Διονυσίου γιορτάζεται στις 25 Μαΐου Σύμφωνα με μια ύστερη παράδοση, πιθανότατα όχι ιστορική, ο Αμβρόσιος έστειλε το 375 ή το 376 αντιπροσωπεία να περισυλλέξει το πτώμα του Διονυσίου και να το μεταφράσει στο Μιλάνο. Ακόμα κι αν είναι ιστορικά δύσκολο να προσδιοριστεί πότε ακριβώς τα λείψανα του Διονυσίου μεταφράστηκαν στο Μιλάνο, μια πρωτογενής πηγή αναφέρει ότι τα λείψανα βρίσκονταν ήδη στο Μιλάνο το 744. Ένα ιερό αφιερωμένο στον Διονύσιο ανεγέρθηκε στο Μιλάνο κοντά στην Πόρτα Βενέτσια, αλλά καταστράφηκε το 1549, ξαναχτίστηκε κοντά και σίγουρα γκρεμίστηκε το 1783 για να αφήσει χώρο για τους νέους κήπους. Το σκήνωμα του Διονυσίου μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Μιλάνου το 1532.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Αγάβαλλα

Τα **Αγάβαλλα** ήταν μια από τις αρχιεπισκοπές του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Ο Νείλος ο Δοξαπατρής, πατριαρχικός νοτάριος του 12ου αιώνα, στο έργο του *Σύνταγμα περί των πέντε πατριαρχικών θρόνων*, την κατατάσσει τρίτη μεταξύ των οκτώ μεγάλων αρχιεπισκοπών του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 150

Αγαβαλλα
Λουκία Φιλιππίνι

Η **Λουκία Φιλιππίνι** (ιταλ. *Santa Lucia Filippini*, 13 Ιανουαρίου 1672 – 25 Μαρτίου 1732) ήταν Ιταλίδα ιδρύτρια παρθεναγωγείων, που ανακηρύχθηκε Αγία από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

## Βίος
Η Λουκία Φιλιππίνι γεννήθηκε στο Κορνέτο-Ταρκίνια και ήταν το πέμπτο και τελευταίο τέκνο του Φιλίππο Φιλιππίνι και της Μανταλένα Πίκκι. Η ουκία ορφάνεψε μικρή και κατόπιν, σε ηλικία 6 ετών, πήγε να ζήσει με τους αριστοκράτες θείους της, που ενθάρρυναν τη θρησκευτική κλίση της εμπιστευόμενοι τη μόρφωσή της στις Βενεδικτίνες μοναχές.

Η δράση της Λουκίας άρχισε με την παρακίνηση και υπό την προστασία του Καρδιναλίου Μαρκαντόνιο Μπαρμπαρίγκο, ο οποίος της εμπιστεύθηκε το έργο της ιδρύσεως σχολείων για τα φτωχά κορίτσια. Αναθέτοντας στη Ρόζα Βενερίνι να εκπαιδεύει διδακτικό προσωπικό, η Λουκία συνίδρυσε με τον Μπαρμπαρίγκο την ομάδα «Ευσεβείς Διδάσκαλοι», το σημερινό ινστιτούτο «Maestre Pie Filippini» (αρχικά M.P.F.) της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η ομάδα ήταν αφιερωμένη στην εκπαίδευση των κοριτσιών στην πόλη Μοντεφιασκόνε, όπου τα δίδασκε ανάγνωση, ύφανση, κέντημα και τη χριστιανική θρησκεία. Δώδεκα χρόνια αργότερα, ο Καρδινάλιος συνέταξε ένα σύνολο κανόνων για την καθοδήγηση της Λουκίας και των ακολούθων της στο έργο τους και τη θρησκευτική ζωή τους. Το 1707 ο Πάπας Κλήμης ΙΑ΄ κάλεσε τη Λουκία στη Ρώμη προκειμένου να ιδρύσει σχολεία, τα οποία ακολούθως έθεσε υπό την ειδική προστασία του. Κατά τη διάρκεια του βίου της η Λουκία ίδρυσε συνολικά 52 σχολεία. Αναφέρεται ότι απεβίωσε από καρκίνο του μαστού σε ηλικία 60 ετών στο Μοντεφιασκόνε.

## Τίμησή της ως αγίας
Η Λουκία Φιλιππίνι ανακηρύχθηκε Αγία από τον Πάπα Πίο ΙΑ΄ στις 22 Ιουνίου 1930. Το άγαλμά της, έργο (1949) του γλύπτη Σίλβιο Σίλβα, καταλαμβάνει σήμερα την πρώτη άνω κόγχη από την κύρια είσοδο, στην αριστερή (νότια) πλευρά του κυρίως ναού, στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Η μνήμη της εορτάζεται την 25η Μαρτίου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πληροφορίες στο *catholic.org*, ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2014
*Το άγαλμά της στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου

Κατηγορία:Ιταλοί Ρωμαιοκαθολικοί άγιοι
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 18ου αιώνα
Φιλιππινι, Λουκια
Αγάγ

Ο **Αγάγ** (εβρ. אֲגַג) ήταν πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, βασιλιάς του νομαδικού έθνους των Αμαληκιτών, εχθρών των Ισραηλιτών.

Μελετητές έχουν προτείνει ότι η λέξη «Αγάγ» ήταν μια δυναστική γενική ονομασία για τους βασιλείς των Αμαληκιτών, ακριβώς όπως ο τίτλος «Φαραώ» χρησιμοποιείτο ως ονομασία των βασιλέων της Αρχαίας Αιγύπτου. Η ετυμολογία του ονόματος είναι αβέβαιη κατά τον John L. McKenzie (1995) ενώ ο Cox (1884) πρότεινε τη μετάφραση «υψηλός».

Στην Πεντάτευχο η έκφραση «η βασιλεία του θα υψωθεί περισσότερο εκείνης του Αγάγ και το βασίλειό του θα μεγαλώσει» αποδίδεται στον Βαλαάμ στους ''Αριθμούς'' (κδ΄ 7), στον τρίτο προφητικό λόγο του, για να χαρακτηρίσει έναν μελλοντικό Βασιλιά του Ισραήλ που θα ήταν «υψηλότερος» ακόμα και από τον βασιλιά των Αμαληκιτών. Ο συγγραφέας εδώ υπονοεί τη σημασία της λέξεως «αγάγ» ως «υψηλός» προκειμένου να υποδηλώσει ότι ο βασιλιάς του Ισραήλ θα ήταν ακόμα «υψηλότερος από τον Υψηλό». Η χρήση τέτοιων λογοπαιγνίων αποτελεί χαρακτηριστική τάση στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης.

Ο βασιλιάς Αγάγ ωστόσο αναφέρεται στο βιβλίο *[[Α΄ Βασιλειών]]* της Π. Διαθήκης ως ένα συγκεκριμένο ιστορικό πρόσωπο στις αρχές του 11ου αιώνα π.Χ., ο βασιλιάς εκείνος που εξόργισε τον Θεό εξαιτίας των κακουργιών που διέπραξαν οι Αμαληκίτες σε βάρος των Εβραίων. Τότε ο Θεός ανέθεσε, δια του προφήτη Σαμουήλ, στον βασιλιά Σαούλ να εξολοθρεύσει τον Αγάγ και τον λαό του. Πράγματι, ο Σαούλ κατατρόπωσε τους Αμαληκίτες και αιχμαλώτισε τον Αγάγ. Επέδειξε όμως οίκτο για τον νικημένο εχθρό του, γεγονός που ανάγκασε τον Σαμουήλ να εκτελέσει ο ίδιος τη θεϊκή προσταγή: *«Καὶ εἶπε Σαμουήλ· προσαγάγετέ μοι τὸν Ἀγὰγ βασιλέα Ἀμαλήκ. καὶ προσῆλθε πρὸς αὐτὸν Ἀγὰγ τρέμων, καὶ εἶπεν Ἀγάγ· εἰ οὕτω πικρὸς ὁ θάνατος; καὶ εἶπε Σαμουὴλ πρὸς Ἀγάγ· καθότι ἠτέκνωσε γυναῖκας ἡ ρομφαία σου, οὕτως ἀτεκνωθήσεται ἐκ γυναικῶν ἡ μήτηρ σου, καὶ ἔσφαξε Σαμουὴλ τὸν Ἀγὰγ ἐνώπιον Κυρίου ἐν Γαλγάλ.»* (*Α΄ Βασιλ.*, ιε΄ 32-33)

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Ο Αγάγ στην *Jewish Encyclopedia*

Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Κατηγορία:Ασιάτες βασιλείς
Μπλου Μάουντεν

Η **κορυφή Μπλου Μάουντεν** (αγγλ. *Blue Mountain Peak*) είναι η υψηλότερη κορυφή και βουνό στη νήσο και το κράτος Τζαμάικα και μία από τις υψηλότερες στην Καραϊβική, με υψόμετρο 2.256 μέτρα. Ανήκει στην οροσειρά Μπλου Μάουντενς (δηλαδή «Μπλε Βουνά» ή «Κυανά Όρη») και βρίσκεται στο σύνορο των ενοριών (διοικητικών διαιρέσεων) Πόρτλαντ και Σαιντ Τόμας της ανατολικής Τζαμάικα. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της κορυφής είναι 18°02΄48΄΄ Βόρειο πλάτος και 76°34΄45΄΄ Δυτικό μήκος.

Το βουνό είναι μέρος του Εθνικού Πάρκου Μπλου και Τζων Κρόου Μάουντενς, το οποίο ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 2015.

## Χλωρίδα
Ο φημισμένος Καφές του Μπλου Μάουντεν παράγεται από μικρές φυτείες πάνω στο βουνό, με τα μικρά «καφεχώρια» Κλάβερτυ Κότατζ και Χάγκλεϋ Γκαπ να είναι τα πλησιέστερα στην κορυφή.

Μερικά από τα είδη φυτών που βρίσκονται στο βουνό είναι ενδημικά σε αυτό, δηλαδή δεν βρίσκονται πουθενά αλλού στον κόσμο. Πολλά φυτά στα υψηλότερα μέρη έχουν μικρό μέγεθος, κάτι που οφείλεται στις χαμηλές θερμοκρασίες, οι οποίες αναστέλλουν την ανάπτυξη.

## Ορνιθοπανίδα

Αρχείο:Vervain hummingbird (Mellisuga minima).jpg|Κολίμπρι του είδους *[[Mellisuga minima]]* στον Λόφο Στρώμπερυ
Αρχείο:Jamaican Spindalis RWD4.jpg|Αρσενικό *[[Spindalis nigricephala]]* στα Μπλου Μάουντενς
Αρχείο:Setophaga pharetra Blue Mountains 1.jpg|*[[Setophaga pharetra]]* στα Μπλου Μάουντενς


## Ψυχαγωγία
Γενικότερα τα Μπλου Μάουντενς είναι αγαπημένος προορισμός για οδοιπορία και κατασκήνωση. Η «παραδοσιακή» διαδρομή του Μπλου Μάουντεν είναι η μήκους 11 χιλιομέτρων προς την κορυφή, που έχει υψομετρική διαφορά 910 μέτρα. Οι Τζαμαϊκανοί προτιμούν να φθάνουν στην κορυφή τη στιγμή της ανατολής του ήλιου, οπότε η άνοδος των 3 έως 4 ωρών γίνεται κυρίως στο σκοτάδι. Η ατμόσφαιρα είναι συνήθως πολύ καθαρή το πρωί και κάποιες φορές είναι ορατή η Κούβα πέρα μακριά. Για την ανάβαση χρειάζεται να πληρωθεί ένα ποσό στις αρχές του πάρκου.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος νησιών με τις υψηλότερες κορυφές

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η κορυφή στο *peakbagger.com*

Μπλου Μαουντεν