Αν Άπλμπαουμ

Η **Αν Ελίζαμπεθ Άπλμπαουμ** () (γενν. 25 Ιουλίου 1964) είναι Πολωνή-Αμερικανίδα δημοσιογράφος και ιστορικός. Έχει γράψει εκτενώς για τον Μαρξισμό-Λενινισμό και την ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Έχει εργαστεί στο *[[The Economist]]* και στο *[[The Spectator]]*, και ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής της *[[The Washington Post|Washington Post]]* (2002–2006). Η Άπλμπαουμ κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ το 2004 για το *[[Γκουλάγκ: Η αληθινή ιστορία]]*, το οποίο δημοσιεύτηκε την προηγούμενη χρονιά. Είναι συγγραφέας προσωπικού για το *[[The Atlantic]]* και ανώτερη συνεργάτης στο Ινστιτούτο The Agora στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς.

## Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Άπλμπαουμ γεννήθηκε στην Ουάσιγκτον. Έχει δηλώσει ότι μεγάλωσε σε μια «πολύ αναμορφωμένη» εβραϊκή οικογένεια. Οι πρόγονοί της ήρθαν στην Αμερική από τη σημερινή Λευκορωσία. Αποφοίτησε από τη Σχολή Sidwell Friends (1982). Απέκτησε Bachelor of Arts, *summa cum laude*, στην ιστορία και τη λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο Γέιλ, όπου παρακολούθησε το μάθημα σοβιετικής ιστορίας που δίδαξε ο Βόλφγκανγκ Λέονχαρτ το φθινόπωρο του 1982. Ως φοιτήτρια, η Άπλμπαουμ πέρασε το καλοκαίρι του 1985 στο Λένινγκραντ της Σοβιετικής Ένωσης (τώρα Αγία Πετρούπολη, Ρωσία), κάτι που, όπως έχει γράψει, βοήθησε στη διαμόρφωση των απόψεών της. Επίσης εξελέγη στην Φι Βήτα Κάπα. Ως υπότροφος στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου, απέκτησε μεταπτυχιακό στις διεθνείς σχέσεις (1987). Σπούδασε στο Κολλέγιο Σαιντ Άντονις της Οξφόρδης, προτού γίνει ανταποκρίτρια του *[[The Economist]]* και μετακομίσει στη Βαρσοβία το 1988.

## Καριέρα
Από το 1998, η Άπλμπαουμ έμενε στην Πολωνία, όπου συνέχισε να γράφει για την *[[The Sunday Telegraph]]* και άλλες εφημερίδες. Το 2001, έκανε μια μεγάλη συνέντευξη με τον Βρετανό πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ. Ανέλαβε επίσης ιστορική έρευνα για το βιβλίο της *[[Γκουλάγκ: Η αληθινή ιστορία]]* (2003) σχετικά με το σύστημα των σοβιετικών στρατοπέδων φυλακών, το οποίο κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ για τη γενική μη μυθοπλασία το 2004. Ήταν επίσης υποψήφια για Εθνικό Βραβείο Βιβλίου, για το βραβείο βιβλίου των *[[Los Angeles Times]]* και για το Βραβείο Εθνικού Κύκλου Κριτικών Βιβλίου. 

Από το 2001 έως το 2005, η Άπλμπαουμ έζησε στην Ουάσιγκτον και ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής της *[[The Washington Post]]*. Έγραψε για ένα ευρύ φάσμα θεμάτων πολιτικής των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της υγειονομικής περίθαλψης, της κοινωνικής ασφάλισης και της εκπαίδευσης. Έγραψε επίσης μια στήλη για την *The Washington Post* η οποία συνεχίστηκε για δεκαεπτά χρόνια. Η Άπλμπαουμ ήταν για λίγο ένα συμπληρωματική συνεργάτης στο American Enterprise Institute, μια συντηρητική δεξαμενή σκέψης. Επιστρέφοντας στην Ευρώπη το 2005, η Άπλμπαουμ ήταν μέλος της συντροφιάς Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου/Άξελ Σπρίνγκερ στην Αμερικανική Ακαδημία στο Βερολίνο, στη Γερμανία, το 2006.

Το δεύτερο ιστορικό της βιβλίο, *Σιδηρούν παραπέτασμα: Συνθλίβοντας την Ανατολική Ευρώπη (1944-1956)*, δημοσιεύτηκε το 2012 από την Doubleday στις ΗΠΑ και την Penguin Books στο Ηνωμένο Βασίλειο. Προτάθηκε για ένα Εθνικό Βραβείο Βιβλίου, που προκρίθηκε για το Βραβείο PEN/Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ το 2013.

Από το 2011 έως το 2016, δημιούργησε και διηύθυνε το Forum Μεταβάσεων στο Ινστιτούτο Λεγκάτουμ, μια διεθνής δεξαμενή σκέψης και εκπαιδευτικό φιλανθρωπικό ίδρυμα με έδρα το Λονδίνο. Μεταξύ άλλων έργων, διεξήγαγε ένα διετές πρόγραμμα που εξετάζει τη σχέση μεταξύ δημοκρατίας και ανάπτυξης στη Βραζιλία, την Ινδία και τη Νότια Αφρική, δημιούργησε τα έργα «Το Μέλλον της Συρίας» και το «Μέλλον του Ιράν» για μελλοντικές θεσμικές αλλαγές στο αυτές οι δύο χώρες, και ανέθεσε μια σειρά εγγράφων για τη διαφθορά στη Γεωργία, τη Μολδαβία και την Ουκρανία. Αναφέρεται ότι αποχώρησε από το ινστιτούτο αφού κράτησε μια σκληρή στάση υπέρ του Brexit μετά το δημοψήφισμα της ΕΕ.

Μαζί με το περιοδικό *[[Foreign Policy]]* δημιούργησε το Democracy Lab, έναν ιστότοπο που εστιάζει σε χώρες σε μετάβαση προς, ή μακριά από τη δημοκρατία και που έκτοτε έγινε Democracy Post στην *The Washington Post*. Έτρεξε επίσης το «Πέρα από την Προπαγάνδα» (Beyond  Propaganda), ένα πρόγραμμα που εξέταζε την προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση του 21ου αιώνα. Ξεκίνησε το 2014 και το πρόγραμμα προέβλεπε μεταγενέστερες συζητήσεις σχετικά με τις «ψευδείς ειδήσεις». Το 2016, αποχώρησε από το Ινστιτούτο Λεγκάτουμ λόγω της στάσης της για το Brexit μετά τον διορισμό της ευρωσκεπτικίστριας Φίλιπα Στάουντ ως Διευθύνουσα Σύμβουλο και εντάχθηκε στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου ως Καθηγήτρια Πρακτικής στο Ινστιτούτο Παγκόσμιων Υποθέσεων. Εκεί, διηύθυνε το Arena, ένα πρόγραμμα για την παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα του 21ου αιώνα. Το φθινόπωρο του 2019 μετέφερε το έργο στο Ινστιτούτο Agora στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς.

Τον Οκτώβριο του 2017, δημοσίευσε το τρίτο της ιστορικό βιβλίο, *[[Ο Κόκκινος λιμός: Ο πόλεμος του Στάλιν εναντίον της Ουκρανίας]] ,* μια ιστορία του Γολοντομόρ. Το βιβλίο κέρδισε το Βραβείο Λάιονελ Γκέλμπερ και το Βραβείο Νταφ Κούπερ για δεύτερη φορά, καθιστώντας την τη μοναδική συγγραφέα που κέρδισε ποτέ το βραβείο δύο φορές.

Τον Νοέμβριο του 2019, το *The Atlantic* ανακοίνωσε ότι η Άπλμπαουμ εντάχθηκε στο περιοδικό ως συγγραφέας προσωπικού από τον Ιανουάριο του 2020. Συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο του *[[Prospect (περιοδικό)|Prospect]]* το 2020 με τους κορυφαίους 50 στοχαστές για την εποχή του COVID-19.

Τον Ιούλιο του 2020 κυκλοφόρησε το *[[Το λυκόφως της Δημοκρατίας]]*. Εν μέρει απομνημονεύματα και εν μέρει πολιτική ανάλυση, ήταν μπεστ σέλερ του *[[Der Spiegel]]* και των *[[The New York Times]]*.

## Προσωπική ζωή
Το 1992, η Άπλμπαουμ παντρεύτηκε τον Ραντόσουαφ Σικόρσκι, ο οποίος αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός Άμυνας της Πολωνίας, Υπουργός Εξωτερικών και Διευθύνων του Σέιμ. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το ζευγάρι έχει δύο γιους, τον Αλεξάντερ και τον Ταντέους. Έγινε Πολωνή υπήκοος το 2013. Μιλάει πολωνικά και ρωσικά, εκτός από αγγλικά.

## Βιβλιογραφία (επιλεγμένη)

* *Gulag: A History*, Doubleday, 2003, 677 σελίδες, ; Χαρτόδετο, Bantam Dell, 2004, 736 σελίδες, 
* *Iron Curtain: The Crushing of Eastern Europe, 1944–1956*, Allen Lane, 2012, 614 σελίδες,  / Doubleday 
* *Gulag Voices: An Anthology*, Yale University Press, 2011, 224 σελίδες,, σκληρό εξώφυλλο
* *From a Polish Country House Kitchen*, Chronicle Books, 2012, 288 σελίδες, , σκληρό εξώφυλλο
* *Red Famine: Stalin's War on Ukraine,* Penguin Randomhouse, 2017
* *Twilight of Democracy: The Seductive Lure of* Autoritarianism, Doubleday, 2020, 224 σελίδες, , σκληρό εξώφυλλο
* «Οι κακοί κερδίζουν». *Ο Ατλαντικός.* 15 Νοεμβρίου 2021.
* *Wybór* (Επιλογή), Agora, 2021, 320 σελίδες, ISBN 978-8326838569, σκληρό εξώφυλλο

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 2005 Παραπομπή για το βραβείο Πούλιτζερ για το ''Gulag: A History''
* «Anne Applebaum, Opinion Writer» *[[The Washington Post]]*
*    – 1:20 διάλεξη της Αν Άπλμπαουμ που εκφωνήθηκε στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου, ηχογραφήθηκε τη Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2013.

Κατηγορία:Αμερικανίδες αρθρογράφοι
Κατηγορία:Πολωνοί αρθρογράφοι
Κατηγορία:Πολωνές δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί
Κατηγορία:Αμερικανίδες συγγραφείς
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς
Κατηγορία:Πολωνοί αντικομμουνιστές
Κατηγορία:Αμερικανοί περιηγητές
Κατηγορία:Ιστορικοί του κομμουνισμού
Κατηγορία:Ιστορικοί της Σοβιετικής Ένωσης
Κατηγορία:Ιστορικοί της Ρωσίας
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Γέιλ
Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Πολωνίας