open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ευάγγελος Πολύζος

Ο **Ευάγγελος Πολύζος** (1943-2018) ήταν πολιτικός από την Πιερία. Διετέλεσε Δήμαρχος Κολινδρού και βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ), την περίοδο 1996-2007. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 ως τις 31 Αυγούστου 2014 ήταν Δήμαρχος στον Δήμο Πύδνας-Κολινδρού.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου του 1943 στον Κολινδρό. Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, άσκησε το επάγγελμα του ασφαλιστή και ήταν πατέρας τριών παιδιών.

## Πολιτική καριέρα
Εργάστηκε ως διοικητικός υπάλληλος και έπειτα γραμματέας στον δήμο Κολινδρού.
Εξελέγη βουλευτής το 1996, το 2000 και το 2004,  2ος με 10.108 σταυρούς. Διετέλεσε δήμαρχος Κολινδρού Πιερίας το 1990 και το 1994, πρόεδρος της ΤΕΔΚ Πιερίας (1990-1994) και νομαρχιακός σύμβουλος. Ήταν εκλεγμένος περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας (1991-1994) και αντιπρόεδρος της ΟΚΕ Εσωτερικών της ΝΔ (1996-2000).

Το 2005 ο Πολύζος δήλωσε ότι  «*σε όλα τα κόμματα υπάρχουν έντιμοι αλλά και άνθρωποι που χρηματίζονται*» και στις 7 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους τέθηκε εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας από τον Κώστα Καραμανλή, για ανυπόστατες καταγγελίες. Επανεντάχθηκε στην Κ.Ο. της ΝΔ  στις 30 Οκτωβρίου του 2006.
Το 2007 ο ίδιος έθεσε εαυτόν εκτός ψηφοδελτίων της ΝΔ και δεν ήταν υποψήφιος στις εκλογές εκείνης της χρονιάς.

Τον Φεβρουάριο του 2008 παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζωοτροφών, την οποία είχε αναλάβει πριν από τρεις μήνες, καταγγέλλοντας παρέμβαση του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Αλέξανδρου Κοντού, για εκτός διαδικασιών πρόσληψη δέκα ατόμων στο εργοστάσιο της Ξάνθης, ιδιαίτερης πατρίδας του υπουργού.
Τον Νοέμβριο του 2009 ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα.

## Δήμαρχος
Στις δημοτικές εκλογές του 2010, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου, εξελέγη δήμαρχος του νεοσύστατου δήμου Πύδνας-Κολινδρού από τον πρώτο γύρο, ως ανεξάρτητος, με ποσοστό 50,29% έναντι 43,27% για τον ανεξάρτητο Ευάγγελο Λάγδαρη  και 6,43% για τον υποψήφιο του ΚΚΕ,  Κώστα Δανιηλίδη.

## Θάνατος
Ο Ευάγγελος Πολύζος απεβίωσε στο νοσοκομείο της Κατερίνης, όπου νοσηλευόταν με καρδιολογικά προβλήματα, στις 26 Οκτωβρίου 2018.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Συλλυπητήρια ανακοίνωση του Προέδρου της Βουλής στην ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων.

Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κολινδρού
Άγιος Μάμας Χαλκιδικής

Ο **Άγιος Μάμας** είναι μεγάλος οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας στον δήμο Νέας Προποντίδας του νομού Χαλκιδικής. Βρίσκεται ανάμεσα στις χερσονήσους της Κασσάνδρας και της Σιθωνίας. Η απόστασή του από τη Θεσσαλονίκη είναι 70 χιλιόμετρα. Αριθμεί (2021) 1.093 κατοίκους, κύρια ασχολία των οποίων είναι η καλλιέργεια βρώσιμης ελιάς στον εύφορο κάμπο του χωριού και οι τουριστικές επιχειρήσεις.

Ανάμεσα στα άλλα, στον οικισμό υπάρχει νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, τοπική ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται στην Γ΄ κατηγορία του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος της ΕΠΣ Χαλκιδικής, καθώς επίσης και εκπολιτιστικός σύλλογος. Στο χωριό γίνεται το πανελλαδικά γνωστό πανηγύρι (εμποροπανήγυρη, παλαιότερα ζωοπανήγυρη) κάθε Σεπτέμβριο. Στον χώρο του πανηγυριού υπήρχε το παλιό ξωκκλήσι του Αγίου Μάμα, στον χώρο του όμως χτίστηκε ένας καινούριος ναός και ένα υπερσύγχρονο πολιτιστικό κέντρο .

## Τοπική κοινότητα Αγίου Μάμαντος
Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 21,465 χλμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Παπά Αλώνι και Πόρτες.

## Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

## Ιστορία
Στην «τούμπα» του Αγίου Μάμα η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ευρήματα, βάσει των οποίων η περιοχή κατοικήθηκε από το 5000 π.Χ. Από επιγραφή των αυτοκρατορικών χρόνων, που βρέθηκε κοντά στο χωριό και αναφέρει μια οικογένεια που κατοικούσε «εν Ολύνθω», εικάζεται ότι το όνομα της αρχαίας Ολύνθου διασώθηκε ως το τέλος της αρχαιότητας στον εδώ ρωμαϊκό οικισμό.

Το χωριό Άγιος Μάμας αναφέρεται σε έγγραφα του Αγίου Όρους τον 11ο αιώνα. Τον 15ο αιώνα υποτάχθηκε στους Τούρκους. Σε όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας ανήκε φορολογικά στο χάσι του Λόγγγου. Στην επανάσταση του 1821 το χωριό καταστράφηκε από τους Τούρκους και στην περιοχή έγινε η Μάχη των Ελών. Οι κάτοικοι του Αγίου Μάμαντα συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Μεταξύ αυτών διακρίθηκαν οι αγωνιστές Δημήτριος Πολύζος, Ιωάννης Πολύζος, Αυγερινός Ιωάννου και άλλοι.

Το παλιό χωριό ήταν τσιφλίκι του αρχαιολάτρη Πασά Μιχαήλ Μπέη από τις Σέρρες,ο οποίος είχε στολίσει την αυλή του με αρχαία ευρήματα από τους αρχαιολογικούς χώρους της Χαλκιδικής. Η πρώτη γνωστή ιστορική μαρτυρία για την εμποροζωοπανήγυρη χρονολογείται στο 1870.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Διακοπές στον Άγιο Μάμαντα

Αγιος Μαμας
Κατηγορία:Δήμος Μουδανιών
Κατηγορία:Δήμος Νέας Προποντίδας
Έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης

right|thumb|200px|Το Μείζον έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
right|thumb|200px|Το Μικρότερο έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
Το **έμβλημα της [[Βάδη-Βυρτεμβέργη|Βάδης-Βυρτεμβέργης]]** καθορίστηκε έπειτα από την ένωση των πρώην κρατιδίων της Γερμανίας, τη Βάδη, τη Βυρτεμβέργη-Βάδη και τη Βυρτεμβέργη-Χοεντσόλερν οι οποίες είχαν διαιρεθεί εξαιτίας των διαφορετικών δυνάμεων κατοχής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ένωση έγινε το 1952. Υπάρχουν δύο εμβλήματα: το Μείζον, που είναι πιο επίσημο και το μικρότερο. Το έμβλημα περιέχεται στη μη αστική σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

## Περιγραφή
Στο θυρεό εικονίζονται τρία μαύρα λιοντάρια με κόκκινες γλώσσες σε φόντο χρυσό. Το σύμβολο αυτό ήταν το έμβλημα του Δουκάτου της Σουαβίας και θεωρείται ότι έχει κοινή προέλευση και για τα δύο κρατίδια. Τα δύο ζώα που βαστούν το έμβλημα υποδηλώνουν και τα δύο κρατίδια: ο τάρανδος συμβολίζει τη Βυρτεμβέργη και ο γρύπας τη Βάδη.

Τα έξι μικρά εμβλήματα που βρίσκονται στην κορυφή συμβολίζουν τις ρίζες ορισμένων τμημάτων της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Από αριστερά προς τα δεξιά είναι:
* Φραγκονία: για τις πρώην φραγκονικές περιοχές στα βορειοανατολικά
* Οίκος των Χοεντσόλερν: για την ομώνυμη επαρχία
* Βάδη
* Βυρτεμβέργη
* Παλατινάτο: για την περιοχή γύρω από το Μανχάιμ και τη Χαϊδελβέργη
* Αυστρία: για την Άπω Αυστρία στο Νότο.

## Πηγές
* Σημαίες του Κόσμου

Κατηγορία:Βάδη-Βυρτεμβέργη
Βαδη
Δίομος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Δίομος** είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Γιος του Κολυττού, φίλος του Ηρακλή. Αυτός ο Δίομος έδωσε το όνομά του στον αττικό δήμο Διομείας και στην εορτή Διόμεια προς τιμή του Ηρακλή. Ο μύθος του αναφέρει ότι, όταν κάποτε ο Δίομος προσέφερε θυσία στη θεά Εστία, εμφανίσθηκε ένα άσπρο σκυλί, άρπαξε το *ιέρειον* (το κρέας της θυσίας) και έφυγε τρέχοντας. Ο Δίομος, φοβισμένος, ρώτησε το μαντείο, το οποίο του συνέστησε να χτίσει ένα βωμό του Ηρακλή στο σημείο όπου ο σκύλος έφαγε το κρέας. Η τοποθεσία αυτή ονομάσθηκε για τον λόγο αυτό *[[Κυνόσαργες]]* (*αργής* = λευκός). Αναφέρεται επίσης ότι, όταν ο Δίομος, ως ιερέας του Πολιέως Διός, έκανε θυσία, αναγκάσθηκε να σκοτώσει κάποιο ταύρο που άρπαξε τα θυσιαζόμενα. Σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού θεσπίσθηκε εορτή, που ονομάσθηκε Βουφόνια και εορταζόταν μαζί με τα Διπολίεια.
# Σικελός βοσκός, ο πρώτος κατά τον Επίχαρμο δημιουργός της βουκολικής ποιήσεως.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Διομος
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Βοσκοί στη μυθοπλασία
Διόκλεια (αγώνες)

: 

Εκτός από την αρχαία πόλη Διόκλεια Φρυγίας, στην αρχαία Ελλάδα με την ονομασία **Διόκλεια** αναφέρονταν αγώνες που γίνονταν στα Μέγαρα κατά την αρχή κάθε ανοίξεως, προς τιμή του μυθικού ήρωα Διοκλή, που είχε σύμφωνα με μία παράδοση σκοτωθεί σε μάχη για να σώσει τον φίλο του. Την ημέρα των αγώνων, εκτός των αθλητικών γεγονότων, οι νέοι της πόλεως συναγωνίζονταν γύρω από τον τάφο του Διοκλή ποιος θα δώσει το γλυκύτερο φιλί, και *«ο καταφιλήσας αυτών ήδιστα»* στεφόταν νικητής (*Σχόλια εις Θεόκριτον*, ΙΒ΄ 27 κ.ε.).

Σύμφωνα με τον αιτιολογικό μύθο της αυτοθυσίας του Διοκλή, που υπερασπιζόμενος τον ερωμένο του σε μάχη *«εκείνον μεν έσωσεν, αυτός δ' ετελεύτησεν»*, απώτερος σκοπός του αγώνα αυτού ήταν η ανάπτυξη ιδιαίτερης φιλίας μεταξύ των νέων πολιτών και της αγαστής συνεργασίας τους, υπερασπιζόμενοι έτσι ο ένας των άλλων επί παντός κινδύνου.

## Πηγές
* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica*, τόμος 21ος, σελίδα 123
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 11, σελ. 210

Διοκλεια
Διοκλεια
Δίρκη

Στην ελληνική μυθολογία η **Δίρκη** ήταν σύζυγος του Λύκου, ο οποίος ήταν βασιλιάς στη Θήβα. Η Δίρκη και ο σύζυγός της κατεδίωξαν την ανηψιά τους Αντιόπη, επειδή είχε μείνει έγκυος εκτός γάμου, και τη βασάνισαν. Υπεύθυνος για την εγκυμοσύνη ήταν όμως ο ίδιος ο πατέρας των θεών, ο Δίας, οπότε με τη βοήθειά του τα παιδιά που είχε προλάβει να γεννήσει η Αντιόπη σε μια σπηλιά, όταν μεγάλωσαν τιμώρησαν σκληρά τους διώκτες της μητέρας τους, τον Λύκο και τη Δίρκη: Σύμφωνα με τη χαμένη τραγωδία του Ευριπίδη *«Αντιόπη»*, σκότωσαν τη Δίρκη δένοντάς την στα κέρατα ενός ταύρου. Μετά, εγκαταστάθηκαν στη Θήβα και έγιναν θρυλικοί ήρωες της Βοιωτίας.

## Δείτε επίσης
* Αμφίονας της Αντιόπης.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Δίων (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο **Δίων** (Δίωνας) ήταν βασιλιάς της Λακωνίας, που είχε σύζυγό του την Αμφιθέα, κόρη του Πρώνακτα.

Ο Δίων και η Αμφιθέα είχαν τρεις κόρες: την Όρφη, τη Λυκώ και την Καρυά. 

Κάποτε το ζευγάρι φιλοξένησε τον Απόλλωνα. Ο θεός για ανταμοιβή υποσχέθηκε στην Αμφιθέα ότι θα έδινε στις κόρες της το δώρο της μαντικής υπό τον όρο ότι αυτές δεν θα πρόδιδαν ποτέ τους θεούς και ποτέ δεν θα ζητούσαν να μάθουν πράγματα που δεν τις αφορούσαν. 

Κάποτε ο Δίων φιλοξένησε και τον Διόνυσο στο ανάκτορό του. Ο Διόνυσος ερωτεύθηκε την Καρυά και η Καρυά τον Διόνυσο. Αφού ο θεός τελείωσε το μεγάλο ταξίδι του σε όλη τη Γη, ο θεός ξαναπέρασε από το παλάτι του Δίωνα, καθώς ο έρωτάς του για την Καρυά ήταν τόσο μεγάλος. Τότε όμως οι κόρες τον παρακολούθησαν για να μάθουν τα μυστικά του. Για τον λόγο αυτό οι θεοί τις μεταμόρφωσαν σε βράχια και την Καρυά σε *κάρυον* = κουκούτσι, το οποίο από τότε υπάρχει μέσα στους περισσότερους καρπούς. Οι Λακεδαιμόνιοι, όταν το έμαθαν αυτό από τη θεά Άρτεμη, αφιέρωσαν ναό στην *Αρτέμιδα Καρυάτιδα.*.

## Παραπομπές

## Πηγές
* *Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969*

Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Λακωνίας
Ιπποκράτης ο Συρακούσιος

Ο **Ιπποκράτης** από τις Συρακούσες ήταν εγγονός ενός Συρακουσίου εξορίστου που κατέφυγε στην Καρχηδόνα επειδή κατηγορήθηκε ότι έλαβε μέρος στη δολοφονία του Αγαθάρχου, γιου του Αγαθοκλή.

Μετά τη μάχη στις Κάννες (216 π.Χ.) και τον θάνατο του τυράννου των Συρακουσών Ιέρωνος Β΄, ο Ιπποκράτης στάλθηκε από τους Καρχηδονίους μαζί με τον αδελφό του για να προσελκύσει τη μεγάλη πόλη των Συρακουσών και να γίνει αρχηγός του φιλοκαρχηδονιακού κόμματος. Το 214 π.Χ. ο Ιπποκράτης, ως στρατηγός πλέον των Συρακουσίων, νίκησε μία μικρή ρωμαϊκή στρατιά επικεφαλής 2.000 ανδρών. Τότε ο Ρωμαίος στρατηγός Μάρκελλος ζήτησε από τις Συρακούσες και τους Λεοντίνους την έκδοση και παράδοση του Ιπποκράτη. Μετά την απόρριψη του αιτήματός του αυτού, επιτέθηκε κατά του Ιπποκράτη, ο οποίος κατόρθωσε να διαφύγει στην Ερβησσό και από εκεί στις Συρακούσες, όπου εκλέχθηκε για δεύτερη φορά στρατηγός. Το 212 π.Χ. ο Ιπποκράτης πέθανε με σχεδόν ολόκληρο τον στρατό του από επιδημία (*λοιμόν*), ενώ ήταν στρατοπεδευμένος κοντά στο μεγάλο λιμάνι των Συρακουσών.

## Πηγή
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 14, σελίδες 252-253.

Ιπποκρατης ο Συρακ
Διμοίτης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Διμοίτης** ήταν σύζυγος της Ευώπιδας, ανεψιάς του Τροιζήνα, η οποία συνδέθηκε παράνομα με τον ίδιο της τον αδελφό. Ο Διμοίτης μίλησε για τις σχέσεις της συζύγου του στον Τροιζήνα. Η Ευώπιδα τότε καταράστηκε τον Διμοίτη και μετά απαγχονίστηκε.

Αργότερα, ο Διμοίτης ερωτεύθηκε παράφορα το πτώμα μιας πνιγμένης γυναίκας που βρέθηκε στην παραλία. Το πτώμα σιγά-σιγά αποσυντέθηκε και ο Διμοίτης από την απελπισία του έκτισε για τη νεκρή ένα μεγαλόπρεπο τάφο και πάνω σε αυτόν αυτοκτόνησε.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Διμοιτης
Δολίος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Δολίος** ήταν ένας από τους κηπουρούς δούλους του Οδυσσέα, που αναφέρεται στην *[[Οδύσσεια]]* του Ομήρου. Ο Δολίος περιποιόταν τα κτήματα του κυρίου του κατά την απουσία του και, αν και γέρος πια, αξιώθηκε να συναντήσει και πάλι το αφεντικό του. Ο Δολίος, όπως αναφέρει η *Οδύσσεια*, είχε 6 γιους.
## Δείτε επίσης
* Από το μυθικό αυτό πρόσωπο πήρε το όνομά του ο αστεροειδής 10989 Δολίος (10989 Dolios), που ανακαλύφθηκε το 1978 και είναι μέλος της Τρωικής Ομάδας.

## Αναφορά
: *«Κι όπως κατέβη στις φυτιές δε βρήκε το Δολίο, / μήτε άλλον απ' τους δούλους του, μήτε κανένα γιο του / γιατί είχαν φύγει από νωρίς χαλίκια να συνάξουν, / να χτίσουν φράχτες στις φυτιές μαζί με το Δολίο.»* (*Οδύσσεια*, ραψωδία Ω, στ. 222-225, μετάφραση Α. Εφταλιώτη)

: *«Είπε και τρέχει ανοίγοντας την αγκαλιά ο Δολίος / κι έπιασε και του φίλησε το χέρι τού Οδυσσέα / κι έτσι με λόγια πεταχτά του μίλησε και τούπε: / «Μας ήρθες, πολυπόθητε και χιλιαγαπημένε, / ανέλπιστά μας, κι οι θεοί σε φέρανε οι ουράνιοι. / Γεια σου χαρά σου κι οι θεοί κάθε καλό ας σου δώσουν. / Και τούτο ξήγα μου σωστά, καλά να καταλάβω, / η Πηνελόπη αν έμαθε την είδηση πως ήρθες, / ή κάποιον να της στείλω ευτύς να της το παραγγείλω.»* (*Οδύσσεια*, ραψωδία Ω, στ. 397-405)

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Δολιος
Κατηγορία:Θνητοί της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ιθάκης
Διώνη (μυθολογία)

**Διώνη** είναι αρχαίο ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα). Στην ελληνική μυθολογία η **Διώνη** ήταν Τιτανίδα που ανήκει στην πρώτη γενιά των θεών. Υπάρχουν πολλές παραδόσεις για αυτή. Γιορτάζει την 1η Σεπτεμβρίου, την 1η Νοεμβρίου ή την 8 η Μαρτίου.

Σε μία από αυτές είναι κόρη του Ουρανού και της Γαίας, αδελφή του Κρόνου, της Τηθύος, της Ρέας, της Θέμιδας κ.ά.. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Διώνη ήταν μία από τις Ωκεανίδες, κόρες του Ωκεανού και της Τηθύος. Κάποιες φορές συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κόρες του Άτλαντα.

Η Διώνη παντρεύτηκε τον Τάνταλο και απέκτησαν δύο παιδιά, τη Νιόβη και τον Πέλοπα. Σύμφωνα με μία εκδοχή, κόρη της Διώνης ήταν η θεά Αφροδίτη. Κατά τον Ησύχιο, ο θεός Διόνυσος είναι γιος της Διώνης από το σμίξιμό της με τον Δία.

## Άλλες αναφορές
μικρογραφία|δεξιά|361x361px|Η Διώνη στη βόρεια πρόσοψη του βωμού της Περγάμου
Ο Στράβωνας αναφέρει ότι οι πρώτοι μάντεις στο μαντείο της Δωδώνης ήταν άντρες, αλλά αργότερα αντικαταστάθηκαν από τρεις γυναίκες γραίες, γιατί στον ίδιο χώρο λατρευόταν και η Διώνη ως Συν+ναός του Δία.

Για τους ορφικούς ύμνους η Διώνη ήταν κόρη του Ουρανού. Ο Όμηρος και κυρίως στην *[[Ιλιάδα]]* του βάζει την Αφροδίτη να σκύβει στα γόνατα της μητέρας της, Διώνης και εκείνη ως πραγματική της μητέρα την αγκαλιάζει και την παρηγορεί, όταν διαμαρτύρεται ότι τη λάβωσε ο λεοντόκαρδος Διομήδης την ώρα που έβγαζε έξω από τη μάχη τον γιο της, τον Αινεία. Ο Θεόκριτος στο "Συρακόσιαι ἢ Ἀδωνιάζουσαι" αναφέρει πως η Κυπρία Αφροδίτη είναι κόρη της Διώνης.

Ο Πλάτων στο *Συμπόσιον* διευκρινίζει ότι η νεότερη Αφροδίτη που καλείται και Πάνδημος είναι κόρη του Διός και της Διώνης.

Στον ομηρικό ύμνο του Απόλλωνα η θεά Διώνη παρευρίσκεται στη γέννηση του θεού Απόλλωνα στη Δήλο μαζί με τη Ρέα, την Αμφιτρίτη, τη Θέμιδα και άλλες πολλές.

Ο Στράβωνας επίσης μας αναφέρει έναν ιερό ναό αφιερωμένο σε αυτή τη θεά στο αρχαίο Λέπρεο της Ηλείας.
## Ετυμολογία
Σύμφωνα με μερικούς ερευνητές, η ύπαρξη της Διώνης προέκυψε ως αναγκαιότητα μετά την αλλαγή της θεότητας που λατρευόταν στο μαντείο της Δωδώνης. Στην αρχή (εποχή του χαλκού) και για πολλούς αιώνες στη Δωδώνη λατρευόταν η Γαία, αλλά μετά την είσοδο του Δωδεκάθεου στη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων η λατρεία του μαντείου μετατέθηκε στον Δία. Οι πανάρχαιες λατρευτικές συνήθειες των ιερέων και των κατοίκων της περιοχής όμως δεν μπορούσαν να αφήσουν το μαντείο χωρίς θηλυκή θεότητα. Έτσι αναγκάστηκαν να «εφεύρουν» τη Διώνη, παράγοντας, κατά την προσφιλή τους μέθοδο, το γυναικείο όνομα από αυτό του συζύγου: (**Δίας > Διώνη**). Δείγματα αυτής της συνήθειας συναντούμε ακόμα και σήμερα στα χωριά της Ηπείρου, όπως Γιώργος > Γιώργαινα κτλ.

## Πήραν το όνομά της
* Ο τέταρτος σε διαστάσεις δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου.
* Ο αστεροειδής 106 Διώνη (106 Dione), που ανακαλύφθηκε το 1868.
Περιοχή της Αττικής.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Ωκεανίδες
Δρύοπας

Στην ελληνική μυθολογία ο **Δρύοπας** (***Δρύοψ***) ήταν ο ηγεμόνας και γενάρχης μιας πανάρχαιας προ-ελληνικής φυλής που κατοικούσε στην αρχαία Ελλάδα. Η φυλή αυτή ήταν οι Δρύοπες, που έλαβαν το όνομά τους από αυτόν. Ο Δρύοπας αναφέρεται άλλοτε ως γιος του ποτάμιου θεού - ποταμού Σπερχειού και της Πολυδώρας (κόρης του Δαναού), ενώ άλλοτε ως γιος του θεού Απόλλωνα και της Δίας, κόρης του Λυκάονα. Την εποχή που ήταν ακόμα βρέφος η μητέρα του Δία τον έκρυψε σε μια βελανιδιά. Ως κόρη του Δρύοπα αναφέρεται η Δρυόπη και ως γιος του ο Κραγαλέας.

Ο Δρύοπας ήταν βασιλιάς των Δρυόπων που απέκτησαν το όνομα τους από τον ίδιο, στην Ασίνη Μεσσηνίας (σημερινή Κορώνη) τον λάτρευαν ως γενάρχη και ως υιό του Απόλλωνα με μια ετήσια γιορτή προς τιμή του. Ο τόπος λατρείας του Δρύοπα ήταν το ηρώο του ήρωα στην Ασίνη, περιείχε έναν πανάρχαιο ανδριάντα του. Ο Δρύοπας ήταν βασιλεύς ενός λαού που κατοικούσε γύρω από το Όρος Οίτη. Η αρχική κοιτίδα του πληθυσμού βρισκόταν στην κοιλάδα ανάμεσα στον Σπερχειό και τις Θερμοπύλες, έφταναν μέχρι τον Παρνασσό. Οι Ηρακλής και οι Μαλιείς κατέλαβαν την οχυρωμένη πρωτεύουσα τους στον Παρνασσό και τους εκδίωξαν οπότε διασκορπίστηκαν αλλά διατήρησαν το ίδιο όνομα. Οι Δρύοπες μετανάστευσαν κατόπιν ιδιαίτερα στην νότια Εύβοια αλλά και στην Κύθνο, την Κύπρο και την Ασίνη της Αργολίδας.

## Δείτε επίσης
* Με το όνομα **Δρύοπας** αναφέρονται εξάλλου ένας από τους 50 γιους του Πριάμου και ένας από τους συντρόφους του Αινεία.
* Στην Εντομολογία, *δρύοπας* (dryops) είναι ένα γένος από σκαθάρια που ανήκει σε ομώνυμη οικογένεια (δρυοπίδες).

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
*Antoninus Liberalis, The Metamorphoses of Antoninus Liberalis translated by Francis Celoria (Routledge 1992). 
*Bloch, René (2004). "Dryops". In Cancik, Hubert; Schneider, Helmuth (eds.). Brill's New Pauly: encyclopaedia of the ancient world. Τομ. 4. Brill. σ. 729. 
*Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William *Heinemann Ltd. 1918. 
*Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. 
*Strabo, The Geography of Strabo. Edition by H.L. Jones. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library.
*Strabo, Geographica edited by A. Meineke. Leipzig: Teubner. 1877. 
*The Homeric Hymns and Homerica with an English Translation by Hugh G. Evelyn-White. Homeric Hymns. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1914. Online version at the Perseus Digital Library.

Δρυοπας
Πατρίκιος (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Πατρίκιος** φέρονται οι:

* Πατρίκιοι, χαρακτηρισμός κάθε Ρωμαίου ευπατρίδη
* Άγιος Πατρίκιος Ιρλανδίας, Άγιος της Δυτικής Εκκλησίας
* Άγιος Πατρίκιος Προύσης, επίσκοπος Προύσας και άγιος της Ανατολικής Εκκλησίας
* Πατρίκιος (τίτλος), Βυζαντινός διοικητικός τίτλος
* Πατρίκιος ο Βυζαντινός, αξιωματούχος του Βυζαντίου

Με επίθετο Πατρίκιος φέρονται οι:
* Μηνάς Πατρίκιος, νομικός, Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
* Βασίλειος Πατρίκιος, ιατρός από τους πρώτους του ΕΕΣ
* Σπύρος Πατρίκιος, ηθοποιός
* (Ελένη) Λέλα Πατρικίου, ηθοποιός (*Κάλπικη Λίρα*), σύζυγος του Σπύρου Πατρίκιου
* Τίτος Πατρίκιος σύγχρονος ποιητής, κοινωνιολόγος
Δόλωνας

Στην ελληνική μυθολογία ο **Δόλωνας** (***Δόλων***) ήταν ο μόνος γιος του Τρωαδίτη κήρυκα Ευμήδη, ο οποίος είχε 5 κόρες.

Ο Δόλων δεν είχε ωραίο παράστημα, αλλά ήταν ταχύτατος στο τρέξιμο  (*«είδος μεν έην κακός, αλλά ποδώκης»*) και ήταν ο μόνος που δέχθηκε την πρόταση του Έκτορα να μπει ως κατάσκοπος στο στρατόπεδο των Αχαιών, για να μάθει τις αληθινές προθέσεις τους, κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Η ανταμοιβή του θα ήταν το άρμα και τ' αθάνατα άλογα του Αχιλλέα, όταν θα τελείωνε ο πόλεμος.

Ο Δόλων φόρεσε το τομάρι ενός λύκου και ξεκίνησε τη νύχτα. Τον αντιλήφθηκαν όμως ο Οδυσσέας και ο Διομήδης και τον αιχμαλώτισαν. Τον ανάγκασαν να αποκαλύψει το σύνθημα και τα μυστικά σχετικώς με τη διάταξη του στρατού των Τρώων και στη συνέχεια τον σκότωσαν.

Εκτός από την *[[Ιλιάδα]]* (Κ 314-348), ο Δόλωνας αναφέρεται και στην *[[Αινειάδα]]* του Βιργιλίου (βιβλίο ΧΙΙ), καθώς και στην τραγωδία *[[Ρήσος (τραγωδία)|«Ρήσος»]]* του Ευριπίδη (είναι ένα από τα πρόσωπα του δράματος).

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής **[[7815 Δόλων]]** (7815 Dolon), που ανακαλύφθηκε το 1987 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό κατάσκοπο.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Τρώες
Δρυόπη

Στην ελληνική μυθολογία η **Δρυόπη** ήταν κόρη του βασιλιά Δρύοπα γενάρχη και βασιλιά των Δρυόπων, σύμφωνα με μια δεύτερη πηγή ήταν κόρη του Εύρυτου πατέρα της Ιόλης. Η Δρυόπη ήρθε σε επαφή με τον θεό Απόλλωνα και έγινε η μητέρα του Άμφισσου που ίδρυσε την ομώνυμη πόλη Άμφισσα.

## Μύθος

Η Δρυόπη φύλαγε αρχικά τα κοπάδια του πατέρα της κοντά στο όρος Οίτη. Οι Αμαδρυάδες την προσέλκυσαν στις συντροφιές τους και της δίδαξαν τους χορούς και τα τραγούδια που άρεσαν στους θεούς. Σε αυτό το περιβάλλον την είδε ο θεός Απόλλων και την ερωτεύθηκε. Για να την πλησιάσει, μεταμορφώθηκε σε χελώνα. Οι κόρες διασκέδασαν με το ζώο και τελικώς η Δρυόπη το μετέφερε στο ανάκτορο του Δρύοπα. Σε κατάλληλη ευκαιρία ο Απόλλων μεταμορφώθηκε από χελώνα σε φίδι και ενώθηκε με τη Δρυόπη, η οποία κατατρομαγμένη δεν είπε λέξη στους γονείς της. Παντρεύτηκε όσο πιο γρήγορα γινόταν τον Ανδραίμονα, γιο του Οξύλου. Ο Άμφισσος που γεννήθηκε λίγο αργότερα ανήγειρε έναν ναό προς τιμή του πατέρα του Απόλλωνα σε μια πόλη που ίδρυσε με το όνομα του στους πρόποδες της Οίτης. Η Δρυόπη έγινε ιέρεια του Απόλλωνα στον ναό που ίδρυσε ο γιος της. Εδώ οι νύμφες ήρθαν να συνομιλήσουν με τη Δρυόπη, η οποία είχε γίνει ιέρεια του ναού. Αγαπώντας την, την πήραν μαζί τους και την μεταμόρφωσαν σε Νύμφη. Δύο γυναίκες της πόλης είπαν στους ανθρώπους ότι οι νύμφες είχαν πάρει τη Δρυόπη, οπότε οι νύμφες την μετέτρεψαν σε μία τεράστια λεύκα και μια πηγή ξεπήδησε από το έδαφος. 

Ο Οβίδιος αναφέρει μία παραλλαγή, κατά την οποία η Δρυόπη, όταν ακόμα ο Άμφισσος ήταν μικρό παιδί, πήγε στο βουνό κοντά σε μία λίμνη με κρυστάλλινο νερό. Επιθυμούσε να θυσιάσει στις Νύμφες, αλλά είδε ένα δέντρο με υπέροχα άνθη, από τα οποία έκοψε μερικά για να τα δώσει στον Άμφισσο. Δεν γνώριζε ότι το δέντρο αυτό ήταν η μεταμόρφωση της Λοτίδας. Γι' αυτό είδε αμέσως να τρέχει αίμα από τα κλαδιά του δέντρου. Η Λοτίδα από τον θυμό της μεταμόρφωσε τη Δρυόπη σε ένα δένδρο όμοιο με τον εαυτό της. Το περιστατικό αυτό το είδαν από μακριά μερικά κορίτσια και είχαν την απερισκεψία να το διηγηθούν: Μεταμορφώθηκαν και αυτά σε πεύκα.

* Ο Βιργίλιος στην *[[Αινειάδα]]* αναφέρει μία άλλη Δρυόπη, που αγαπήθηκε από τον Φαύνο.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία
Κατηγορία:Γυναίκες του Απόλλωνα
MarsDrive

Το **Mars Drive** είναι ένα διεθνές μη κερδοσκοπικό διαστημικό ίδρυμα με μέλη σε όλον τον κόσμο και παραρτήματα στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Αυστραλία και την Ασία. Ο σκοπός του είναι να προωθήσει την άμεση και ενεργό συμμετοχή του ευρέος κοινού στην εποίκηση και εξερεύνηση του διαστήματος.

Το Mars Drive οραματίζεται έναν «ένα διαστημικό πολιτισμό ο οποίος θα επεκτείνει τη ζωή προς τα έξω στο Σύμπαν». Η πρόθεσή του είναι να καταστήσει δυνατή τη γρήγορη εξάπλωση της ανθρωπότητας στο διάστημα, βρίσκοντας υποστηρικτές και βοηθώντας να συλλεχθούν κεφάλαια για την εξάπλωση της διαστημικής οικονομίας.

Προκειμένου να συντηρήσει τον δημόσιο, ιδιωτικό και μη κερδοσκοπικό διαστημικό τομέα, το Mars Drive αποσκοπεί στο να μεταφράσει την ευρείας κλίμακας υποστήριξη για διαστημική εξερεύνηση και εποίκηση σε χρηματοδότηση και παροχή υποτροφιών, περιορισμένων χρηματικών πακέτων (Έρευνα και Ανάπτυξη) και συγκέντρωση κεφαλαίων για ανάπτυξη διαστημικών υποδομών.

Τα προγράμματα προσέγγισης του κοινού του Mars Drive περιλαμβάνουν συμμετοχή στο *Second Life* και στο *[[MySpace]]*, και επίσης σε μία επιμορφωτική ιστοσελίδα για παιδιά που ονομάζεται *Kids4Mars*.

Σήμερα, το MarsDrive σχεδιάζει μια καινούρια διαστημική αποστολή στον Άρη. Ένα αρχικό προσχέδιο έχει ανακοινωθεί ήδη από το 2008. Ο πρώτος του σχεδιασμός αποστολής στον Άρη ήταν το "Mars for Less", το οποίο σχεδιάστηκε από τον Grant Bonin. Το Mars for Less ανασκοπήθηκε από επιστήμονες σε δημοσιεύσεις, όπως για παράδειγμα στο περιοδικό της Βρετανικής Διαπλανητικής Κοινότητας (*Journal of the British Interplanetary Society*) και στο περιοδικό «*The Space Review*». Το προσχέδιο επίσης παρουσιάστηκε στο Διεθνές Συνέδριο Διαστημικής Ανάπτυξης (*International Space Development Conference*) στο Λος Άντζελες.

To MarsDrive, επίσης, παράγει παιχνίδια, τέχνη, κόμικς και animations που σχετίζονται με το διάστημα και με τον Άρη και αποσκοπούν στο να εγείρουν το ενδιαφέρον σχετικά με την εποίκηση του διαστήματος και του Άρη. Τα μέλη του συμμετέχουν σε συνέδρια όπως το Διεθνές Συνέδριο Διαστημικής Ανάπτυξης (*ISDC- International Space Development Conference*) ή το ετήσιο συνέδριο της *[[Mars Society]]*.

Κατηγορία:Εξερεύνηση του διαστήματος
Οικογένεια Λόντου

Η **Οικογένεια Λόντου** ήταν παλιά αρχοντική οικογένεια της Αχαΐας, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στους απελευθερωτικούς αγώνες του ’21 και στην πολιτική ζωή του τόπου. Η απώτερη καταγωγή της οικογένειας ήταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, μετά την άλωση της οποίας από τους Οθωμανούς, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει για να εγκατασταθεί στις τότε ενετικές κτήσεις της νοτίου Ελλάδας, και συγκεκριμένα στον Κάλανο των Νεζερών. Γενάρχης της οικογένειας θεωρείται ο Γκολφίνος Λόντος.

Στον Κάλανο κατείχαν οικογενειακό πύργο, του οποίου τα ερείπια σώζονται ακόμα και στις μέρες μας. Διατηρούσαν ιππικό και πυροβολικό και βοηθούσαν τους Ενετούς εναντίον των Τούρκων. Τα περισσότερα μέλη της οικογένειας διετέλεσαν πρόξενοι της Ενετίας καθώς και πρόκριτοι της περιοχής, αν και πολλές φορές λόγω των αυθαιρεσιών αυτών, ο λαός προκαλούσε εξεγέρσεις. Με την συνθήκη του Πασάροβιτς (1718) οι Ενετοί παραχώρησαν τα κατεχόμενα τμήματα στους Τούρκους με αποτέλεσμα οι Λόντοι να κατέλθουν στα πεδινά μέρη της Αχαΐας και να εγκατασταθούν στη Βοστίτσα (σημερινό Αίγιο) και στην Πάτρα.

Έτσι από τον 18ο αιώνα η οικογένεια Λόντου χωρίστηκε σε δύο κλάδους:

* Στον κλάδο των Πατρών
* Στον κλάδο της Βοστίτσας

Προεπαναστατικώς ο κλάδος της Βοστίτσας ήταν ο ισχυρότερος με επιρροή σε όλη την Πελοπόννησο. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας, όμως μετά την αυτοκτονία του Ανδρέα Λόντου, επήλθε η φυσική πολιτική και οικονομική παρακμή. Τα σκήπτρα πήρε ο κλάδος των Πατρών, του οποίου μέλη συνέχισαν να διαδραματίζουν ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου μέχρι και το 1955, οπότε και πέθανε το τελευταίο σπουδαίο μέλος της οικογένειας, ο πρώην πρωθυπουργός Δημήτριος Μάξιμος. Στον πνευματικό χώρο την οικογένεια αντιπροσώπευε επάξια ο ποιητής και ιστορικός του Αιγίου Νύσης Μεταξάς-Μεσσηνέζης, δισέγγονος της Μαρίας Λόντου, αδελφής του Ανδρέα Σ. Λόντου.

Επιφανή μέλη της οικογένειας πριν κατέλθουν στην Πάτρα και τη Βοστίτσα ήταν:

* Γκολφίνος Λόντος, γενάρχης της οικογένειας και κτηματίας.
** Ανδρούτσος Λόντος, γιος του Γκολφίνου, πρόκριτος, κτηματίας, πρόξενος των Ενετών. 
*** Γκολφίνος Ανδρ. Λόντος, γιος του Ανδρούτσου, πρόκριτος, κτηματίας, πρόξενος των Ενετών και γενάρχης του κλάδου της Βοστίτσας.

## Παραπομπές και σημειώσεις
Kabel eins

Το **kabel eins** (στα γερμανικά ) είναι ιδιωτικός γερμανικός τηλεοπτικός σταθμός εθνικής εμβέλειας. Είναι ιδιοκτησία της *ProSiebenSat.1 Media AG*. Εξέπεμψε σήμα για πρώτη φορά στις 29 Φεβρουαρίου 1992 με ενημερωτικό και ψυχαγωγικό πρόγραμμα, τότε ακόμη με το όνομα *Kabelkanal*. Σήμερα το πρόγραμμά του περιλαμβάνει κατά ένα μεγάλο μέρος κλασικές αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες καθώς επίσης και τηλεοπτικές σειρές και ντοκιμαντέρ.

## Διευθυντές
*Donald P. T. McLoughlin (1992)
*Karlheinz Jungbeck (1992 - 1996)
*Ludwig Bauer (1996 - 1997)
*Nicolas Paalzow (1997 - 2000)
*Andreas Bartl (2000 - 2006)
*Guido Bolten (10 Ιανουαρίου 2006 - 31 Δεκεμβρίου 2008)
*Jürgen Hörner (1 Ιανουαρίου 2009 - 31 Μαρτίου 2011)
*Karl König (1 Απριλίου 2011 - 16 Ιανουαρίου 2013)
*Katja Hofem (17 Ιανουαρίου 2013 - 29 Φεβρουαρίου 2016)
*Marc Rasmus (από την 1η Μαρτίου 2016 μέχρι και σήμερα)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημη Ιστοσελίδα

Κατηγορία:Γερμανικοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1992
Λιλιανό Ηρακλείου

Το   **Λιλιανό** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 40,5 χιλιόμετρα. Οι λιγοστοί σήμερα κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία. Στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας, ενώ στην Αγία Παρασκευή η εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

## Ιστορικά στοιχεία
250px|thumb|right|Τείχη από την Αγία Παρασκευή Λιλιανού.
### Ονομασία
Η παλαιότερη γραφή του ονόματος του χωριού είναι *Λιλιανώ* και οφείλεται στο γεγονός ότι το τοπωνύμιο είναι ανδρωνυμικό, δηλαδή το χωριό των Λιλιανών. Δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές (όπως και η Αγία Παρασκευή) αλλά στην τουρκική του 1671 ως *Lilianó*, με 15 χαράτσα. Στην ίδια απογραφή βρίσκουμε και την Αγία Παρασκευή, με την ονομασία *Aya Paraski Hurdu*, με 17 χαράτσα. Το 1881 το
* Λιλιανώ* αναφέρεται στο Δήμο Καστελλίου με 93 κατοίκους και το 1920 το χωριό αναγράφεται με την ονομασία *Λιλιανά*, έδρα ομώνυμης κοινότητας με 152 κατοίκους. Το 1928 αναφέρεται ως Λιλιανό στην κοινότητα Μουκτάρων με 159 κατοίκους.
### Μνημεία
thumb|250px|Η τρίκλιτη βασιλική του Αγίου Ιωάννη στο νεκροταφείο του Λιλιανού
Η παρουσία της τρίκλιτης βασιλικής του Αγίου Ιωάννη υποδηλώνει ότι ο οικισμός υπήρχε από πριν, κατα τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο,ωστόσο ονομαζόταν διαφορετικά. Το μεσαίο κλίτος της βασιλικής έχει μεγαλύτερο ύψος. Μεταξύ τους επικοινωνούν με οξυκόρυφα τόξα που στηρίζονται σε κίονες με κιονόκρανα ιωνικού ρυθμού. Ο νάρθηκας είναι ανοικτός, με μεγάλο τόξο και η πόρτα και τα παράθυρα έχουν επίσης οξυκόρυφα τόξα. Οι τοίχοι είναι κτισμένοι με ξεστή λιθοδομή, με υλικά ανήκοντα σε παλιότερα κτήρια. Η εκκλησία στο σύνολό της χρονολογείται γύρω στο 12ο-13ο αιώνα. Μάλιστα αποτελεί το τελευταίο δείγμα ναού που κτίστηκε σύμφωνα με τα σχέδια των αρχαιοτέρων βασιλικών, τα οποία έκτοτε εγκαταλείπονται.
### Παραδόσεις
Στην Αγία Παρασκευή διατηρείται η παράδοση ότι κάποιος από την οικογένεια Χούρδου των Σφακίων εγκαταστάθηκε στη θέση του σημερινού οικισμού, σε ακαθόριστο χρονικό διάστημα. Ήταν γνωστό με την ονομασία Μετόχι Χούρδου ή Μάντρα του Χούρδου. Λίγο μετά, έφτασε και άλλος Σφακιανός, ο Χούλης, και εγκαταστάθηκε στο εν λόγω Μετόχι. Οι απόγονοι των προαναφερθέντων ανδρών ονομάζονται Χουρδάκηδες και Χουλάκηδες. Αργότερα οικοδομήθηκε ο ναός της Αγίας Παρασκευής, της οποίας το όνομα δόθηκε και στο σημερινό χωριό.

## Δείτε επίσης
* Κοινότητα Λιλιανού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Το Λιλιανό στην ιστοσελίδα του Δήμου Καστελλίου.

## Βιβλιογραφία
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου
Κατηγορία:Δήμος Καστελλίου
Άγιος Παντελεήμονας Χαλκιδικής

Ο **Άγιος Παντελεήμων** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας στο Δήμο Μουδανιών του νομού Χαλκιδικής. Αριθμεί 234 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011 . Κύρια ασχολία είναι η γεωργία. Από πολιτιστικής άποψης στον οικισμό δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος. Στα 2 χιλιόμετρα από το χωριό βρίσκεται η τοποθεσία Καραγάτσια, με πλατάνια και τρεχούμενα νερά. Η ονομασία του προέρχεται από τον Άγιο Παντελεήμονα, ναός του οποίου υπάρχει στον οικισμό. 
*Μέχρι το 1950 ο οικισμός ονομαζόταν *Βρωμόσυρτα*. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 10,203 χμ² (2011).

## Πληθυσμός

## Ιστορικά στοιχεία
Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι πρόσφυγες και οι πρόγονοί τους προέρχονται από το Νησί της Τενέδου την Προικόνησο της Μικράς Ασίας, από την Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης και από το Τσανάκκαλε (Δαρδανέλλια) Μικράς Ασίας. Στο χωριό ματαφέρθηκαν πολλά προσφυγικά έθιμα, με σημαντικότερο το κάψιμο του "Οβρηού", το Μεγάλο Σάββατο, έθιμο που απαντάται και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου περιφέρουν τα παιδιά το ομοίωμα του "Οβρυού" πάνω σε έναν γάϊδαρο στα σοκάκια του χωριού. Το βράδυ το ομοίωμα του Εβραίου καίγεται πάνω σε κλαδιά δέντρων, γεγονός που προκαλεί αντιδράσεις λόγω του αντισημητικού χαρακτήρα του εθίμου. Οι ντόπιοι κάτοικοι ήρθαν στο χωριό από τη Βάβδο και άλλα χωριά στις αρχές του 20ου αιώνα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πληροφορίες για το χωριό

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Αγιος Παντελεημων
Κατηγορία:Δήμος Μουδανιών
Κατηγορία:Δήμος Νέας Προποντίδας
Δήμος Ορμύλιας

Ο **Δήμος Ορμύλιας** ήταν ένας δήμος του νομού Χαλκιδικής που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πολυγύρου. Είχε  (πραγματικό) πληθυσμό 4.745 κατοίκους (απογρ. 2001). Έδρα του ήταν η Ορμύλια.  Προήλθε από τη συγχώνευση το 1999 των Κοινοτήτων Ορμύλιας και Μεταμόρφωσης. Στο δήμο περιλαμβάνονταν:
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Ορμυλίας Χαλκιδικής|Δ.δ. Ορμυλίας]] ** [ 4.033 ]  
::* η Ορμύλια [ 3.272 ]  
::* το Βατοπέδιο [ 236 ]  
::* ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου [ 124 ]  
::* η Νέα Σερμύλη [ 43 ]  
::* το Νησί [ 31 ]  
::* ο Όσιος Αρσένιος [ 14 ]  
::* η Παραλία Βατοπεδίου [ 40 ]  
::* τα Ψακούδια [ 273 ]  
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Μεταμορφώσεως Χαλκιδικής|Δ.δ. Μεταμορφώσεως]] ** [ 712 ]  
::* η Μεταμόρφωση [ 692 ]  
::* το Μετόχι [ 20 ]

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Στοιχεία για το Δήμο Ορμυλίας από το Υπουργείο Εσωτερικών 

Ορμυλίας


Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου
Άγιος Παντελεήμονας (αποσαφήνιση)

Ο **Άγιος Παντελεήμονας** μπορεί να αναφέρεται:

* Στον Άγιο Παντελεήμονα, άγιο της χριστιανικής Εκκλησίας.

* Σε τοπωνύμια, που έλαβαν την ονομασία τους από τον παραπάνω Άγιο.

** Οικισμοί **
* Άγιος Παντελεήμονας (Αθήνα), συνοικία της Αθήνας
* Άγιος Παντελεήμονας Αρκαδίας
* Άγιος Παντελεήμονας Αττικής
* Άγιος Παντελεήμονας Αχαΐας
* Άγιος Παντελεήμονας Βαρθολομιού Ηλείας
* Άγιος Παντελεήμονας Λεχαινών Ηλείας
* Άγιος Παντελεήμονας Ηρακλείου
* Άγιος Παντελεήμονας Θεσπρωτίας
* Άγιος Παντελεήμονας Ικαρίας
* Άγιος Παντελεήμονας Κέρκυρας
* Άγιος Παντελεήμονας Ορεινού Λασιθίου (Μακρύ Γιαλού)
* Άγιος Παντελεήμονας  Χανδρά Λασιθίου (Λεύκης)
* Άγιος Παντελεήμονας Σάμου
* Άγιος Παντελεήμονας Φλώρινας
* Άγιος Παντελεήμονας Χαλκιδικής

** Νησίδες **
* Άγιος Παντελεήμονας Οινουσσών

## Επίσης
* Παντελεήμων Κιλκίς, χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς

Αγιος Παντελ
Έμβλημα του Βερολίνου

thumb|150px|Το έμβλημα του κρατιδίου του Βερολίνου

Το **έμβλημα** του **[[Βερολίνο|Βερολίνου]]** χρησιμοποιείται από το ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας όπως επίσης και από την ίδια την πόλη. Η μαύρη αρκούδα που εικονίζεται περιέχεται στη σημαία του Βερολίνου. Η γλώσσα της και τα νύχια της είναι κόκκινα και παρουσιάζεται ελεύθερη.

## Ιστορία
Όταν το 12ο αιώνα και το 13ο αιώνα όλο και περισσότερες πόλεις ιδρύονταν, οι πόλεις χρειάζονταν σφραγίδες για επίσημες περιστάσεις, όπως για τα έγγραφα των αρχών. Στη συνέχεια αυτές αντικαταστάθηκαν από εμβλήματα. Το Βερολίνο και η Κελν (*Cölln*, όχι η σημερινή Κολωνία) ήταν υπό τη διοίκηση του Βραδεμβούργου. Το σύμβολο του τελευταίου ήταν ο κόκκινος αετός και αυτό ήταν το σύμβολο που είχε το Βερολίνο πριν την αρκούδα.

Η παλαιότερη γνωστή σφραγίδα του Βερολίνου χρονολογείται από το 1253. Εικονίζει τον αετό, σύμβολο του Βραδεμβούργου και στο κείμενο διαβάζουμε *SIGILLVM DE BERLIN BVRGENSIVM* (σφραγίδα των πολιτών του Βερολίνου). 

Οι κάτοικοι του Βερολίνου επέλεξαν για άγνωστους λόγους άλλο σύμβολο και αυτό ήταν η αρκούδα. Πιθανότατα να αναφέρεται στο προσωνύμιο του ηγεμόνα Αλβέρτου Α΄, που ήταν «αρκούδα». Άλλη εκδοχή κάνει λόγο για την πρώτη συλλαβή του ονόματος του Βερολίνου, που ακούγεται σαν «*Bär*» (αρκούδα στα γερμανικά). Ωστόσο, η λέξη «Βερολίνο» είναι σλαβική και σημαίνει σε ελώδη περιοχή. Υπάρχουν και άλλες θεωρίες για την ονομασία, οι οποίες όμως είναι υποθετικές.

## Πηγές
* Το Βερολίνο και το έμβλημά του 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Βερολινο
Εμβλημα
Σημαία του Βερολίνου

thumb|200px|Η σημερινή σημαία του Βερολίνου.
Η **[[σημαία]] του [[Βερολίνο|Βερολίνου]]** καθιερώθηκε στις 13 Μαΐου του 1954 και οι διαστάσεις της είναι 3:5.

## Αστική σημαία
Η αστική σημαία είναι τρίχρωμη, με οριζόντιες λωρίδες, χρωμάτων κόκκινου- λευκού- κόκκινου. Στη μεσαία λωρίδα, που είναι και μεγαλύτερη, υπάρχει η μαύρη αρκούδα που έχει το κεφάλι της αριστερά και τα νύχια με τη γλώσσα της να φαίνονται κόκκινα. Το ίδιο θεματικό μοτίβο απαντάται στο έμβλημα του Βερολίνου, με επιπρόσθετο όμως το θυρεό και το στέμμα πάνω από την αρκούδα.

## Κρατική σημαία
Η κρατική σημαία έχει τον ίδιο λόγο με την αστική, διαφέρει όμως στο ότι εμπεριέχει στη μεσαία λωρίδα το θυρεό και το στέμμα πάνω από τη μαύρη αρκούδα, ακριβώς δηλαδή το εθνόσημο του Βερολίνου.

## Ιστορικά στοιχεία
Το σχέδιο της σημαίας καθιερώθηκε το 1954 για το Δυτικό και έπειτα από την ενοποίηση, το 1990 και για το Ανατολικό Βερολίνο. Είναι άγνωστο πότε και από πού προήλθε η μαύρη αρκούδα ως σύμβολο για το Βερολίνο και υπάρχουν εκδοχές που κάνουν λόγο και για την ονοματοποιία του ζώου στα γερμανικά με την πόλη. Το 1861 και μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα η σημαία του Βερολίνου ήταν τρίχρωμη, παρόμοια στη μορφή με τη σημερινή σημαία της Γερμανίας.

## Πινακοθήκη

Image:Flag of Berlin 1861.svg |Σημαία του Βερολίνου, 1861-1911.
Image:Flag of East Berlin (1956-1990).svg|Σημαία του Ανατολικού Βερολίνου 1956-1990.
Image:Flag of Berlin (state).svg|Κρατική σημαία, 1954-2007.
Εικόνα:Flag of Berlin.svg|Σημερινή σημαία από το 1954.


## Πηγές
*H σημαία του Βερολίνου στις **Σημαίες του Κόσμου**.

## Βλέπε επίσης
*Έμβλημα του Βερολίνου

Κατηγορία:Βερολίνο
Βερολινο
Δηνάριο Λιβύης

260px|thumb|1 Δηνάριο
Το  **δηνάριο** (αραβικά: دينار) είναι το νόμισμα της Λιβύης. Ο κωδικός του  ISO 4217 είναι «LYD» και υποδιαιρείται σε 1000 ντιρχάμ (*dirham*) (درهم). Εισήχθη το 1971 και αντικατέστησε τη Λίρα Λιβύης, με την οποία είχε ίδια αξία. Εκδίδεται από την Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης, η οποία συντονίζει ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα στη χώρα. Το 1972 η  Διεθνής Αραβική Τράπεζα της Λιβύης για να ασχοληθεί με τις υπερπόντιες επενδύσεις.

## Κέρματα
Ως το 1975 τα παλιά νομίσματα είχαν αξίες σε μιλέμ (milliemes), ίδια με τα ντιρχάμ. Τη χρονιά εκείνη εισήχθησαν κέρματα σε ονομαστική αξία των 1, 5, 10, 20, 50 και 100 ντιρχάμ, που έφεραν το εθνόσημο της Ομοσπονδίας Αραβικών Δημοκρατιών. Αυτά ακολουθήθηκαν από δεύτερη σειρά κερμάτων σε ίδιες αξίες, με έναν καβαλάρη σε άλογο. Το 2004 κυκλοφόρησαν κέρματα του ¼ και του  ½ δηναρίου. 

Τα κέρματα των 1, 5, 10 και 20 χρησιμοποιούνται σπάνια αλλά παραμένουν νόμιμα στις συναλλαγές.

## Τραπεζογραμμάτια
Τραπεζογραμμάτια αξίας ¼, ½, 1, 5 και 10 δηναρίων κυκλοφόρησαν το 1971. Το 2002 προστέθηκαν τα χαρτονομίσματα των 20 δηναρίων. Ανάμεσα στα θέματα των χαρτονομισμάτων είναι και το πορτρέτο του Μουαμάρ Καντάφι, που απεικονίζεται στην εμπρόσθια όψη του χαρτονομίσματος 1 δηναρίου της 4ης σειράς.

### Φωτογραφίες

Image:Libya - half a dinar 2.jpg|Εμπρόσθια όψη χαρτονομίσματος του μισού δηναρίου.
Image:Libya - half a dinar 1.jpg|Πίσω όψη χαρτονομίσματος του μισού δηναρίου.
Image:Libya - 5 dinars 1.jpg|Μπροστινή όψη των 5 δηναρίων.
Image:Libya - 5 dinars 2.jpg|Πίσω όψη των 5 δηναρίων.
Image:Libyan bills.jpg|Δεσμίδα όλων των παραπάνω χαρτονομισμάτων


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης

Κατηγορία:Οικονομία της Λιβύης
Κατηγορία:Νομίσματα
Εκάεργος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Εκάεργος** ήταν ένας από τους Υπερβορείους ή Υπερβορέους. Μαζί με τον Όπι ήταν οι πρώτοι που προσέφεραν θυσία στον Απόλλωνα και στην Άρτεμι, στο νησί της Δήλου. Τους είχε ανατεθεί να μεγαλώσουν τα δύο θεϊκά βρέφη, τα οποία αντιστοίχως πήραν και ως επίθετα τα ονόματα των τροφών τους. Πραγματικά, ο Απόλλων και η Άρτεμις αποκαλούνταν με τα τελετουργικά-λατρευτικά επίθετα «Εκά(τ)εργος» και «Όπις». Ο μύθος πλάστηκε προκειμένου να ερμηνευθούν τα επίθετα αυτά.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Δρύας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Δρύας** αναφέρονται τα ακόλουθα οκτώ πρόσωπα:

# Γιος του θεού Άρη και αδελφός του Τηρέα. Ο Δρύας έλαβε μέρος στο κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου. Ο Τηρέας, όταν κάποτε έμαθε, ύστερα από προφητικά «σημεία», ότι ο γιος του Ίτυς θα σκοτωνόταν από συγγενικό χέρι, υποψιάσθηκε τον Δρύα, καθώς νόμισε ότι ο Δρύας με τον τρόπο αυτό θα επεδίωκε να σφετερισθεί τον θρόνο. Με βιασύνη λοιπόν σκότωσε τον Δρύα για να προλάβει να αποσοβήσει τον φόνο. Τελικώς όμως τον Ίτυν τον σκότωσε η Πρόκνη (βλ.λ.), ενώ ο Δρύας δεν είχε κανένα τέτοιο σχέδιο και ήταν εντελώς αθώος.
# Γιος του βασιλιά των Ηδωνών Λυκούργου. Ο Νέστορας τον αποκαλεί «ποιμένα λαού» (*[[Ιλιάδα]]*, Α 263). Σκοτώθηκε όταν ο πατέρας του τρελάθηκε και τον είδε σαν βλαστό κισσού, του ιερού φυτού του θεού Διονύσου, του οποίου τη λατρεία ο Λυκούργος προσπαθούσε να εξαλείψει. Ο Λυκούργος έκοψε τη μύτη, τα αυτιά και τα δάχτυλα του Δρύα. Τότε η γη της Θράκης ξεράθηκε από τη φρίκη και ένας μάντης προέβλεψε ότι η γη θα παρέμενε ξηρή και άγονη όσο θα ζούσε ο Λυκούργος, κι έτσι ο λαός του τον έβαλε και τον κομμάτιασαν άγρια άλογα. Μετά τον θάνατο του Λυκούργου, ο Διόνυσος απέσυρε την κατάρα του και η γη ξανάγινε εύφορη.
# Ο παππούς του προηγούμενου, πατέρας του Λυκούργου.
# Ο ένας από τους μνηστήρες της Παλλήνης ή Παλλάνης, που σκοτώθηκε με πλεκτάνη από τον Κλείτο, τον μετέπειτα σύζυγο της Παλλήνης.
# Ο πατέρας του Αμφιλόχου.
# Ο ένας από τους 50 «Αιγυπτιάδες», όπως είναι γνωστοί οι γιοι του Αιγύπτου. Παντρεύτηκε την Ευρυδίκη, μία από τις 50 Δαναΐδες, που τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου, όπως έπραξαν και οι άλλες 48 από τις αδελφές της.
# Στρατιωτικός αρχηγός από την Τανάγρα, που μαζί με χίλιους τοξότες πήγε να βοηθήσει στην άμυνα των Θηβών κατά των «Επτά επί Θήβας». Αυτός ο Δρύας σκοτώθηκε σε μάχη αυτής της εκστρατείας από άγνωστο χέρι.
# Πολεμιστής στο ελληνικό στρατόπεδο κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Σκοτώθηκε από τον Δηίφοβο.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Δρυας
Δρυας
Κατηγορία:Παιδιά του Άρη
Εκάτερος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Εκάτερος** είναι ένα πρόσωπο που αναφέρεται μόνο από τον Στράβωνα, ο οποίος είχε υπόψη του ένα, δυσερμήνευτο σήμερα, χωρίο του Ησιόδου. Σύμφωνα με αυτό το χωρίο, ο Εκάτερος και μία κόρη του Φορωνέως (πιθανότατα η Νιόβη) έγιναν γονείς των Κουρήτων και ενός πλήθους από δαίμονες, Νύμφες των βουνών και Σατύρους.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Εκατερος
USS Forrestal (CV-59)

Το αεροπλανοφόρο **Φόρεσταλ** (USS FORRESTAL CV-59) είναι το πρώτο που ναυπηγήθηκε αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για λογαριασμό του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και του οποίου τα σχέδια αποτέλεσαν ομώνυμη Κλάση πλοίων

Τη ναυπήγησή του ανέλαβαν τα ναυπηγεία Newport News S.B & DD Co που ανέλαβαν και το τρίτο της ίδιας κλάσης αεροπλανοφόρο Σαρατόγκα. Η ναυπήγησή του ξεκίνησε στις 14 Ιουλίου του 1952 (ημερομηνία που τέθηκε η τρόπιδα), καθελκύσθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1954 και εντάχθηκε στη δύναμη του αμερικανικού ναυτικού στις 1 Οκτωβρίου του 1955.

## Τεχνικά χαρακτηριστικά
*Εκτόπισμα 60.610 τόνοι, και με πλήρες φόρτο 82.402 τόνοι
*Mήκος (ολικό) 1067 πόδια ή 325 μέτρα
*Πλάτος (μέγιστο) 238 πόδια ή 73 μέτρα.
*Βύθισμα 37 πόδια ή 11,3 μέτρα
***Καταπέλτες** 4
***Αεροσκάφη** μεταφερόμενα, περίπου 85
*Οπλισμός 3 πυροβόλα των 20&nbsp;mm συνδεδεμένα με σύστημα "Φάλαγξ" και 4 των 40&nbsp;mm για χαιρετισμούς.
*Πύραυλοι 2 εκτοξευτήρες πυραύλων θαλάσσης/αέρος, θαλάσσης/θαλάσσης τύπου Σι Σπάροου (Sea Sparrow).
*Πρόωση 4 συνδεδεμένες τουρμπίνες τύπου Γουενστινχάουζ, σε 4 άξονες που καταλήγουν σε 4 ισάριθμες έλικες.
*Ταχύτητα (επιχειρησιακή) 33 κόμβοι.
*Χωρητικότητα δεξαμενών πετρελαίου 7.800 τόνοι.
*Πλήρωμα 5540, εκ των οποίων 552 αξιωματικοί και 4.988 στρατολογημένοι.

Σημείωση: Το όνομα στο πλοίο δόθηκε προς τιμή του Τζέιμς Φόρεσταλ. Το κόστος κατασκευής και του αρχικού εξοπλισμού του (εκτός των αεροσκαφών) έφθασε τα 189 εκατομμύρια δολάρια. Επιχειρησιακά εντάχθηκε στον 1ο στόλο ή στόλο του Ειρηνικού. Στις 29 Ιουλίου του 1967 κατά τις εργασίες παραβολής του σε λιμένα της Άπω Ανατολής σημειώθηκε έκρηξη στο κατάστρωμα πτήσης, όταν τα καύσιμα ενός αεροσκάφους πήραν φωτιά, με αποτέλεσμα ολόκληρο το αεροπλανοφόρο να τυλιχθεί στις φλόγες. Από την εκτεταμένη πυρκαγιά, έχασαν τη ζωή τους 134 άτομα.

## Παροπλισμός
Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1993 αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία και έκτοτε παραμένει παροπλισμένο, στη Φιλαδέλφεια, σε αναμονή διάθεσης, μετατροπής σε τεχνητό ύφαλο για ανάπτυξη αλιείας.

## Παραπομπές


## Πηγές
**Jane's Fighting Ships (y. 1985-1986)*

Forrestal
Εκάλη (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία η **Εκάλη** ήταν μια ηλικιωμένη γυναίκα που φιλοξένησε τον Θησέα όταν αυτός ξεκίνησε από την Αθήνα για να σκοτώσει τον ταύρο του Μαραθώνα. Το επόμενο πρωί, όταν ο Θησέας έφυγε από το σπίτι της για την αποστολή του, η Εκάλη προσέφερε θυσία στον Δία με την ευχή να επιστρέψει σώος ο ήρωας. Ο Θησέας σκότωσε τον ταύρο, αλλά επιστρέφοντας βρήκε την Εκάλη νεκρή μέσα στην καλύβα της. Τότε ίδρυσε ιερό του **«Εκαλείου Διός»** και θέσπισε την εορτή **«Εκαλήσιον»**, τιμώντας με λατρεία την Εκάλη. Από τότε η περιοχή εκείνη ονομάστηκε Εκάλη, και ήταν ένας από τους αρχαίους δήμους της Αττικής).

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Εκαλη
Εκαμήδη

Στην ελληνική μυθολογία η **Εκαμήδη** (< *ἑκοῦσα* (*ἑκών*, εκούσιος, με δική του θέληση) + *μήδομαι* (σκέφτομαι, συμβουλεύω), «αυτή που θέλει να συμβουλεύει») ήταν σκλάβα του Αχιλλέως, την οποία πήρε ο ήρωας από την Τένεδο, όταν σταμάτησε σε αυτό το νησί στο τέλος του ταξιδιού του για την Τροία και τον Τρωικό Πόλεμο. Η Εκαμήδη ήταν κόρη του Αρσινόου. Από μεταγενέστερους συγγραφείς ωστόσο θεωρήθηκε ότι ήταν σκλάβα του Νέστορα.

Η Εκαμήδη περιγράφεται ως «επιδέξια σαν θεά», «όμορφη» και «υπερήφανη». Στη μεγαλύτερη αναφορά της στην *[[Ιλιάδα]]*, σερβίρει στον Νέστορα και στον Μαχάονα «Πράμνειον οίνον», ένα ποτό με φαρμακευτικές ιδιότητες.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
*  (Ιταλικά)

Εκαμηδη
Εκαμηδη
Μπαρναούλ

Το **Μπαρναούλ** () είναι πόλη της Ρωσίας, στην όχθη του ποταμού Ομπ, πρωτεύουσα του Κράι Αλτάι. Ιδρύθηκε περίπου το 1730. Έχει πληθυσμό 612.401 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.

Το Μπαρναούλ είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά και βιομηχανικά κέντρα της Σιβηρίας. Έχει 5 πανεπιστήμια, 35 βιβλιοθήκες, διάφορα μουσεία, θέατρα και κινηματογράφους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
*  


Κατηγορία:Οικισμοί επί του Ομπ
Κατηγορία:Πόλεις του Κράι των Αλταΐων
Κατηγορία:Κυβερνείο του Τομσκ