Σχολή Ashcan

[μικρογραφία|[Τζον Σλόαν|Τζον Φρεντς Σλόαν, *[[Αυτοπροσωπογραφία]]*, 1890, λάδι σε σκιά παραθύρου, 14 x 11 7/8 ίντσες, Μουσείο Τέχνης του Ντέλαγουερ, Δωρεά της Χέλεν Φαρ Σλόαν, 1970. Ο Τζον Σλόαν ήταν ηγετικό μέλος της Σχολής Ashcan.]]
Η **Σχολή Ashcan**, ή αλλιώς η **Σχολή Ash Can**, (*Σχολή των Σκουπιδοτενεκέδων*) ήταν καλλιτεχνικό κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τα τέλη του 19ου-αρχές του 20ού αιώνα, το οποίο παρήγαγε έργα που απεικόνιζαν σκηνές της καθημερινής ζωής στη Νέα Υόρκη, συχνά στις φτωχότερες γειτονιές της πόλης.

Οι καλλιτέχνες που εργάστηκαν σε αυτό το ύφος ήταν οι Ρόμπερτ Χένρι (1865–1929), Τζορτζ Λουκς (1867–1933), Γουίλιαμ Γκλάκενς (1870–1938), Τζον Σλόαν (1871-1951) και Έβερετ Σιν (1876-1953). Ορισμένοι από αυτούς γνωρίστηκαν σπουδάζοντας μαζί με τον διάσημο ρεαλιστή Τόμας Άνσουτζ στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια- άλλοι γνωρίστηκαν στα γραφεία εφημερίδων της Φιλαδέλφειας όπου εργάζονταν ως εικονογράφοι. Η Τερέζα Μπερνστάιν, η οποία σπούδασε στη Σχολή Σχεδιασμού για Γυναίκες της Φιλαδέλφειας, ήταν επίσης μέλος της Σχολής Ashcan. Ήταν φίλη με πολλά από τα πιο γνωστά μέλη της, συμπεριλαμβανομένης της Σλόαν, με την οποία συνίδρυσε την Εταιρεία Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών.

Το κίνημα, το οποίο εμπνεύστηκε από το επικό ποίημα του Ουώλτ Ουίτμαν *[[Leaves of Grass]]*, έχει θεωρηθεί εμβληματικό του πνεύματος της πολιτικής εξέγερσης της εποχής.

## Προέλευση και ανάπτυξη
αριστερά|μικρογραφία|Καλλιτέχνες και φίλοι της Σχολής Ashcan στο στούντιο του Τζον Φρεντς Σλόαν στη Φιλαδέλφεια, 1898
Η Σχολή Ashcan δεν ήταν ένα οργανωμένο κίνημα. Οι καλλιτέχνες που δούλεψαν σε αυτό το ύφος δεν εξέδωσαν μανιφέστα ούτε καν θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως μια ενιαία ομάδα με ταυτόσημες προθέσεις ή στόχους καριέρας. Ορισμένοι από τους καλλιτέχνες ήταν πολιτικά σκεπτόμενοι και άλλοι ήταν απολιτίκ. Η ενότητά τους συνίστατο στην επιθυμία τους να πουν ορισμένες αλήθειες για την πόλη και τη σύγχρονη ζωή που θεωρούσαν ότι είχαν αγνοηθεί από την ασφυκτική επιρροή της Παράδοσης Genteel στις εικαστικές τέχνες. Ο Ρόμπερτ Χένρι, κατά κάποιον τρόπο ο πνευματικός πατέρας αυτής της σχολής, «ήθελε η τέχνη να μοιάζει με τη δημοσιογραφία… ήθελε η ζωγραφική να είναι τόσο αληθινή όσο η λάσπη, όπως οι σβώλοι από σκατά αλόγου και χιόνι, που παγώνουν στο Μπρόντγουεϊ τον χειμώνα». Παρότρυνε τους νεότερους φίλους και μαθητές του να ζωγραφίζουν με το στιβαρό, αδέσμευτο, αχαλίνωτο πνεύμα του αγαπημένου του ποιητή, Ουώλτ Ουίτμαν, και να μη φοβούνται να προσβάλλουν το σύγχρονο γούστο. Πίστευε ότι τα αστικά περιβάλλοντα της εργατικής και της μεσαίας τάξης θα παρείχαν καλύτερο υλικό για τους σύγχρονους ζωγράφους από τα σχεδιαστήρια και τα σαλόνια. Έχοντας πάει στο Παρίσι και θαυμάζοντας τα έργα του Εντουάρ Μανέ, ο Χένρι παρότρυνε επίσης τους μαθητές του να .

Η ονομασία "σχολή Ashcan" είναι μια γλαφυρή αναφορά σε άλλες «σχολές τέχνης». Η προέλευσή του οφείλεται σε ένα παράπονο που βρέθηκε σε ένα έντυπο με την ονομασία *[[The Masses]]*, το οποίο ισχυριζόταν ότι υπήρχαν πάρα πολλές «εικόνες με στάχτες και κορίτσια που τραβούσαν τις φούστες τους στην οδό Horatio». Η συγκεκριμένη αναφορά δημοσιεύτηκε στο *The Masses* σε ένα σημείο κατά το οποίο οι καλλιτέχνες είχαν ήδη συνεργαστεί για περίπου 8 χρόνια. Διασκέδασαν με την αναφορά και το όνομα κόλλησε. Η Σχολή καλλιτεχνών Ashcan ήταν επίσης γνωστή ως «Οι Απόστολοι της Ασχήμιας». Ο όρος Σχολή Ashcan είχε αρχικά χρησιμοποιηθεί με χλευαστικό τρόπο. Η σχολή δεν είναι τόσο γνωστή για τις καινοτομίες στην τεχνική αλλά περισσότερο για τα θέματά της. Συνήθη θέματα ήταν οι πόρνες και οι αχρείοι του δρόμου. Το έργο των ζωγράφων της Ashcan τους συνδέει με φωτογράφους ντοκιμαντέρ όπως ο Τζέικομπ Ράις και ο Λιούις Γ. Χάιν. Αρκετοί ζωγράφοι της Σχολής Ashcan προέρχονταν από τον χώρο της έντυπης έκδοσης σε μια εποχή πριν η φωτογραφία αντικαταστήσει τις χειρόγραφες εικονογραφήσεις στις εφημερίδες. Ασχολήθηκαν με το δημοσιογραφικό εικονογραφικό ρεπορτάζ προτού εστιάσουν την ενέργειά τους στη ζωγραφική. Ο Τζορτζ Λουκς δήλωσε κάποτε: «Μπορώ να ζωγραφίσω με ένα κορδόνι παπουτσιού βουτηγμένο σε πίσσα και λαρδί». Στα μέσα της δεκαετίας του 1890 ο Ρόμπερτ Ανρί επέστρεψε στη Φιλαδέλφεια από το Παρίσι πολύ απηυδισμένος από το έργο των μεταϊμπρεσιονιστών και με την αποφασιστικότητα να δημιουργήσει ένα είδος τέχνης που να ασχολείται με τη ζωή. Προσπάθησε να εμφυσήσει αυτό το πάθος σε πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Η σχολή έχει αναφερθεί ακόμη και ως «η επαναστατική μαύρη συμμορία», μια αναφορά στη σκοτεινή παλέτα των καλλιτεχνών. Η ομάδα δέχτηκε επιθέσεις από τον Τύπο, ενώ μια από τις πρώτες εκθέσεις τους, το 1908 στη γκαλερί Μακμπέθ της Νέας Υόρκης, σημείωσε επιτυχία.

Πολλά από τα πιο διάσημα έργα της Ashcan ζωγραφίστηκαν την πρώτη δεκαετία του αιώνα, την ίδια εποχή που η ρεαλιστική μυθοπλασία του Στέφεν Κρέιν, του Θίοντορ Ντράιζερ και του Φρανκ Νόρις έβρισκε το κοινό της και οι δημοσιογράφοι που ασχολούνταν με την παρανομία εφιστούσαν την προσοχή στις συνθήκες στις φτωχογειτονιές. Η πρώτη γνωστή χρήση του όρου "ash can art" αποδίδεται στον καλλιτέχνη Art Young το 1916. Ο όρος μέχρι εκείνη την εποχή είχε εφαρμοστεί σε έναν μεγάλο αριθμό ζωγράφων πέρα από τους αρχικούς «Πέντε της Φιλαδέλφειας», συμπεριλαμβανομένων των Τζορτζ Μπέλλοους, Γκλεν Ο. Κόλμαν, Τζερόμ Μάγιερς, Γκίφορντ Μπιλ, Γιουτζίν Χίγκινς, Καρλ Σπρίνγκχορν και Έντουαρντ Χόπερ. (Παρά την ένταξή του στην ομάδα από ορισμένους κριτικούς, ο Χόπερ απέρριψε την εστίασή τους και δεν υιοθέτησε ποτέ τον χαρακτηρισμό- οι απεικονίσεις του σε δρόμους της πόλης ήταν ζωγραφισμένες με διαφορετικό πνεύμα, «χωρίς ούτε ένα τυχαίο στοιχείο της Ashcan στον ορίζοντα»). Φωτογράφοι όπως ο Τζέικομπ Ράις και ο Λιούις Χάιν θεωρήθηκαν επίσης καλλιτέχνες της Ashcan. Όπως πολλοί όροι της ιστορίας της τέχνης, η «τέχνη Ashcan» έχει μερικές φορές εφαρμοστεί σε τόσους πολλούς διαφορετικούς καλλιτέχνες που η σημασία της έχει αποδυναμωθεί.

Οι καλλιτέχνες της Σχολής Ashcan επαναστάτησαν τόσο κατά του αμερικανικού ιμπρεσιονισμού όσο και κατά του ακαδημαϊκού ρεαλισμού, των δύο πιο αξιοσέβαστων και εμπορικά επιτυχημένων τεχνοτροπιών στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα. Σε αντίθεση με το εξαιρετικά προσεγμένο έργο καλλιτεχνών όπως ο Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ, ο Γουίλιαμ Μέριτ Τσέις, ο Κένιον Κοξ, ο Τόμας Γουίλμερ Ντιούινγκ και ο Άμποτ Θάγιερ, τα έργα της Σχολής Ashcan ήταν γενικά πιο σκοτεινά στον τόνο και πιο αδρά ζωγραφισμένα. Πολλά αποτύπωσαν τις πιο σκληρές στιγμές της σύγχρονης ζωής, απεικονίζοντας παιδιά του δρόμου, πόρνες, αλκοολικούς, άκομψα ζώα, μετρό, πολυπληθείς πολυκατοικίες, κρεμασμένα ρούχα, θορυβώδη θέατρα, αιμόφυρτους πυγμάχους και παλαιστές στο χαλί. Ήταν η συχνή, αν και όχι αποκλειστική, εστίασή τους στη φτώχεια και τη σκληρή πραγματικότητα της αστικής ζωής που ώθησε ορισμένους κριτικούς και επιμελητές να τα θεωρήσουν πολύ ανησυχητικά για το ευρύ κοινό και τις συλλογές.

Η έλευση του μοντερνισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμανε το τέλος της προκλητικής φήμης της σχολής Ashcan. Με το Armory Show του 1913 και το άνοιγμα περισσότερων γκαλερί στη δεκαετία του 1910 που προωθούσαν το έργο των κυβιστών, των Φωβιστών και των εξπρεσιονιστών, ο Χένρι και ο κύκλος του άρχισαν να φαίνονται εξημερωμένοι στη νεότερη γενιά. Η εξέγερσή τους τελείωσε λίγο μετά την έναρξή της. Ήταν η μοίρα των ρεαλιστών του Ashcan να θεωρούνται από πολλούς λάτρεις της τέχνης ως πολύ ριζοσπαστικοί το 1910 και, από πολλούς άλλους, ως παλιομοδίτες το 1920.

## Σύνδεση με τους «Οκτώ»
Η σχολή Ashcan συνδέεται μερικές φορές με την ομάδα που είναι γνωστή ως «Οι Οκτώ», αν και στην πραγματικότητα μόνο πέντε μέλη αυτής της ομάδας (Χένρι, Σλόαν, Γκλάκενς, Λουκς και Σιν) ήταν καλλιτέχνες της Ashcan. Οι άλλοι τρεις - Άρθουρ Ντέιβις, Έρνεστ Λόουσον και Μορίς Πρέντεργκαστ - ζωγράφιζαν σε πολύ διαφορετικό ύφος, και η έκθεση που έφερε τους «Οκτώ» στην εθνική επικαιρότητα πραγματοποιήθηκε το 1908, αρκετά χρόνια μετά την έναρξη της τεχνοτροπίας Ashcan. Ωστόσο, η προσοχή που δόθηκε στην πολυδιαφημισμένη έκθεση της ομάδας στις γκαλερί Μακμπέθ της Νέας Υόρκης το 1908 ήταν τέτοια που η τέχνη Ashcan απέκτησε ευρύτερη έκθεση και μεγαλύτερες πωλήσεις και κριτική προσοχή από ό,τι είχε γνωρίσει μέχρι τότε.

Η έκθεση στις γκαλερί Μακμπέθ πραγματοποιήθηκε για να διαμαρτυρηθεί για την περιοριστική εκθεσιακή πολιτική της ισχυρής, συντηρητικής Εθνικής Ακαδημίας Σχεδίου και για να μεταδώσει την ανάγκη για ευρύτερες ευκαιρίες έκθεσης νέων έργων τέχνης με πιο διαφορετική και περιπετειώδη ποιότητα από αυτή που γενικά επέτρεπε η Ακαδημία. Όταν η έκθεση έκλεισε στη Νέα Υόρκη, όπου προσέλκυσε μεγάλη προσοχή, περιόδευσε στο Σικάγο, το Τολέδο, το Σινσινάτι, την Ινδιανάπολη, το Πίτσμπουργκ, το Μπρίτζπορτ και το Νιούαρκ στο πλαίσιο μιας περιοδεύουσας έκθεσης που οργανώθηκε από τον Τζον Σλόαν. Οι κριτικές ήταν ανάμεικτες, αλλά το ενδιαφέρον ήταν μεγάλο. Όπως συνόψισε το εγχείρημα η ιστορικός τέχνης Τζούντιθ Ζίλτσερ, «μεταφέροντας την τέχνη τους απευθείας στο αμερικανικό κοινό, οι Οκτώ απέδειξαν ότι ο πολιτιστικός επαρχιωτισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν λιγότερο διάχυτος από ό,τι συμπέραναν οι σύγχρονες και μεταγενέστερες αναφορές της περιόδου». Οι πωλήσεις και οι εκθεσιακές ευκαιρίες για τους ζωγράφους αυτούς αυξήθηκαν σημαντικά τα επόμενα χρόνια.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Brown, Milton. *American Painting from the Armory Show to the Depression.* Princeton: Princeton University Press, 1955.
* Brooks, Van Wyck. *John Sloan: A Painter's Life.* New York: Dutton, 1955.
* Doezema, Marianne. *George Bellows και Urban America.* New Haven: Yale University Press, 1992.
* Glackens, Ira. *William Glackens and the Ashcan School: The Emergence of Realism in American Art.* Νέα Υόρκη: Crown, 1957.
* Homer, William Innes. *Robert Henri and His Circle.* Ithaca: Cornell University Press, 1969.
* Hughes, Robert. *American Visions: The Epic Story of Art in America.* New York: Knopf, 1997.
* Hunter, Sam. *Modern American Painting and Sculpture.* New York: Dell, 1959.
* Kennedy, Elizabeth (επιμ.). *The Eight and American Modernisms.* Chicago: University of Chicago Press, 2009.
* Loughery, John. *John Sloan: Painter and Rebel*. New York: Henry Holt, 1997.
* Perlman, Bennard (επιμ.), introduction by Mrs. John Sloan. *Revolutionaries of Realism: The Letters of John Sloan and Robert Henri.* Princeton: Princeton University Press, 1997.

Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη