Δηλητηρίαση από μόλυβδο

Η **δηλητηρίαση από μόλυβδο** είναι ένας τύπος δηλητηρίασης από μέταλλο που προκαλείται από την έκθεση μολύβδου στον οργανισμό. Ο εγκέφαλος αποτελεί ευαίσθητο όργανο. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν κοιλιακό πόνο, δυσκοιλιότητα, κεφαλγία, ευερεθιστικότητα, προβλήματα μνήμης, αδυναμία τεκνοποίησης και μυρμήγκιασμα στα πάνω και κάτω άκρα. Ευθύνεται σχεδόν για το 10% της διανοητικής στέρησης άγνωστης αιτιολογίας και μπορεί να οδηγήσει σε συμπεριφορικές διαταραχές. Ορισμένες από τις επιπτώσεις μπορούν να θεωρηθούν μόνιμες. Σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστούν αναιμία, επιληπτικές κρίσεις, κώμα ή ακόμη και  θάνατος.

Η έκθεση στο μόλυβδο μπορεί να συμβεί από τον μολυσμένο αέρα, το νερό, τη σκόνη, τρόφιμα ή από βρώσιμα προϊόντα. Τα παιδιά βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο, καθώς είναι πιο πιθανό να βάλουν αντικείμενα στο στόμα τους, όπως εκείνα που περιέχουν μολυβδούχα χρώματα και απορροφούν μεγάλη ποσότητα μολύβδου από αυτήν που καταναλώνουνε. Η έκθεση μολύβδου στο εργασιακό περιβάλλον είναι συχνή αιτία δηλητηρίασης σε ενήλικες με ορισμένα επαγγέλματα να διατρέχουν ιδαίτερο κίνδυνο. Η διάγνωση γίνεται συνήθως με τη μέτρηση του επιπέδου μόλυβδου στο αίμα. Τα Κέντρα Ελέγχου Νοσημάτων (ΗΠΑ) έχουν ορίσει το ανώτατο όριο για το αίμα για ενήλικες σε 10 μg / dl (10 μg/100 g) και για παιδιά σε 5 μg / dl. &nbsp;&nbsp;&nbsp;Η αυξημένη συγκέντρωση μολύβδου μπορεί επίσης να ανιχνευθεί από αλλαγές στα κόκκινα αιμοσφαίρια ή πυκνά γραμμές στα οστά των παιδιών, όπως φαίνεται στις ακτινογραφίες.

Η δηλητηρίαση από μόλυβδο είναι αποτρέψιμη. Αυτό περιλαμβάνει ατομικές προσπάθειες, όπως η απομάκρυνση αντικειμένων που περιέχουν μόλυβδο που βρίσκονται στο σπίτι, μέτρα στο χώρο εργασίας όπως ο βελτιωμένος εξαερισμός και η παρακολούθηση, καθώς και με υιοθέτηση εθνικών πολιτικών όπως νόμοι που απαγορεύουν το μόλυβδο σε προϊόντα, (π.χ. χρώματα και βενζίνη), μειώνουν τα επιτρεπόμενα επίπεδα στο νερό ή το έδαφος και προβλέπουν τον καθαρισμό μολυσμένων νερών. [1]  Οι κύριες θεραπείες γίνονται με την αφαίρεση της πηγής μόλυβδου και η χρήση φαρμάκων που συνδέουν το μόλυβδο, ώστε να μπορεί να απομακρυνθεί από το σώμα, γνωστή ως θεραπεία χηλίωσης. Η θεραπεία χηλίωσης συνιστάται σε παιδιά όταν τα επίπεδα αίματος είναι μεγαλύτερα από 40-45 μg/dl. &nbsp;Οι φαρμακευτικές αγωγές που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν τη διμερκαπρόλη, δινάτριο άλας ασβεστίου του EDTA και η σουκκιμέρη.

Για το έτος 2021, ο μόλυβδος πιστεύεται ότι έχει οδηγήσει σε περισσότερους από 1,5 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως. Το 2019 εκτιμήθηκε ότι είχε σκοτώσει περισσότερα από 5 εκατομμύρια άτομα με δεύτερη αιτία μόνο τη καρδιακή νόσου. Συμβαίνει πιο συχνά στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Οι άνθρωποι χαμηλού εισοδήματος βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο. Ο μόλυβδος πιστεύεται ότι ευθύνεται για το 0,6% του παγκόσμιου φορτίου ασθενιών. Ο άνθρωπος εξορύσσει και χρησιμοποιεί τον μόλυβδο εδώ και χιλιάδες χρόνια. Οι περιγραφές της δηλητηρίασης από μόλυβδο χρονολογούνται τουλάχιστον από το 2000 π.Χ., ενώ οι προσπάθειες για τον περιορισμό της χρήσης μόλυβδου χρονολογήθηκαν τουλάχιστον τον 16ο αιώνα. Οι ανησυχίες για τα χαμηλά επίπεδα έκθεσης ξεκινούν τη δεκαετία του 1970, καθώς να μην υπάρχει ασφαλές όριο για την έκθεση σε μόλυβδο.

## Αναφορές