open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κατάλογος συζύγων του Ολδεμβούργου

Μια βασιλική σύζυγος είναι η σύζυγος ενός κυβερνώντος μονάρχη. Οι σύζυγοι μοναρχών στο Μεγάλο Δουκάτο του Ολδεμβούργου και τα προηγούμενα κράτη του δεν είχαν συνταγματικό καθεστώς ή εξουσία, αλλά πολλές είχαν σημαντική επιρροή στη σύζυγό τους.
120εσ|μικρογραφία|Η Σοφία Μαγδαληνή του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ
120εσ|μικρογραφία|Η Λουίζα της Μεγάλης Βρετανίας
120εσ|μικρογραφία|Η Ιουλιανή Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ

## Κόμισσα του Ολδεμβούργου (1088–1774)
*Ριχέτσα του Ντίτμαρσεν (1088-1108/12)
*Άιλικα του Βερλ-Ρίτμπεργκ (1108-1142)
*Κουνιγούνδη του Βέρσφλεθ (1142-1169)
*Σαλώμη του Βίκρατ (1169-1209/11)
*Ματθίλδη του Βόλντενμπεργκ (1209/11-1251)
*Αγνή του Άλτενα-Ίζενμπουργκ (1209/11-1238)
*Ριχέτσα του Χόια (1238-1272)
*Χεβδίγη του Όλντενμπουργκ-Βιλντεσχάουζεν (1272-?)
*Γιούτα του Μπέντχαϊμ-Τέκλενμπουργκ (?-1278)
*Ελισάβετ του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (1294-1298)
*Χεβδίγη του Ντίπχολτς (?-1305)
*Χεβδίγη του Άλτμπρουχαουζεν (1305-1324)
*Ματθίλδη του Μπρόνκχορστ (1305-1338)
*Ίνγκεμποργκ του Χόλσταϊν-Πλεν (1344-1368)
*Κουνιγούνδη του Ντίπχολτς (1368-1386)
*Ελισάβετ του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (1391-1398)
*Αγνή του Χόνσταϊν-Χάιρινγκεν (1398-1404)
*Χεβδίγη του Χόλσταϊν (1423-1436)
*Αδελαΐδα του Τέκλενμπουργκ (1453-1477)
*Άννα του Άνχαλτ-Ζέρμπστ (1498-1526)
*Σοφία της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1566-1571)
*Ελισάβετ του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ (1576-1603)
*Σοφία Αικατερίνη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (1635-1667)
*Σοφία Αμαλία του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (1667-1670)
*Καρλόττα Αμαλία της Έσσης-Κάσσελ (1670-1699)
*Λουίζα του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο (1699-1721)
*Άννα Σοφία Ρέβεντλοβ (1721-1730)
*Σοφία Μαγδαληνή του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ (1730-1746)
*Λουίζα της Μεγάλης Βρετανίας (1746-1751)
*Ιουλιανή Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ (1752-1766)
*Καρολίνα Ματθίλδη της Μεγάλης Βρετανίας (1766-1773)
*Βιλελμίνη Λουίζα της Έσσης-Ντάρμστατ (1773)
*Ουλρίκα Φρειδερίκη Βιλελμίνη της Έσσης-Κάσσελ (1773-1774)

## Δούκισσα του Ολδεμβούργου (1774–1829)
*Ουλρίκα Φρειδερίκη Βιλελμίνη της Έσσης-Κάσσελ (1774-1785)

## Μεγάλη Δούκισσα του Ολδεμβούργου (1829–1918)
*Καικιλία της Σουηδίας (1831-1844)
*Ελισάβετ της Σαξονίας-Αλτεμβούργου (1853-1896)
*Ελισάβετ Αλεξανδρινή του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1900-1918)

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Δανίας
*Κατάλογος αυτοκρατορικών συζύγων της Ρωσίας
*Κατάλογος ηγετών του Ολδεμβούργου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*House of Oldenburg, family tree of the Counts of Oldenburg and Wildeshausen
Οζόνα

Η **Οζόνα** () είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Κρόκετ στην πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 2,663 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Τέξας
Ριχάρδος του Ωτβίλ

Ο **Ριχάρδος**, ιταλ.: *Riccardo di Altavilla* (π. 1045–1110) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν ευγενής ιππότης τής οικογένειας Ωτβίλ, των κατακτητών τής Νότιας Ιταλίας κατά τον 11ο αι.

## Βιογραφία
Ο Ριχάρδος γεννήθηκε γύρω στο 1045, ως γιος τού Δρόγωνα/Ντρόγκο, ενός Νορμανδού τυχοδιώκτη, μετά κόμη τής Απουλίας, και τής Αλτρούδης τού Σαλέρνο, μίας Λομβαρδής πριγκίπισσας. Ήταν ανιψιός τού Ροβέρτου Γυισκάρδου και τού Ρογήρου Α΄ τής Σικελίας. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1051, ήταν πολύ νέος για να τον διαδεχθεί στον θρόνο, και ο θείος του Ουμφρέδος Ωτβίλ εξελέγη κόμης. Μετά το τέλος τού Ουμφρέδου, τα παιδιά του Αβελάρδος και Ερμάνος, παραβλέπονταν από τον θείο τους Γυισκάρδο. Ενώ ο Αβελάρδος επαναστάτησε, διεκδικώντας την κληρονομιά, ο Ριχάρδος συμμάχησε με τον Γυισκάρδο και τον Ρογήρο Α΄. Ο Ριχάρδος ήταν παρών με τον Γυισκάρδο στην πτώση τού Μπάρι τον Απρίλιο τού 1071, και πολέμησε σθεναρά εναντίον των επαναστατημένων εξαδέλφων του και των συμμάχων τους μεταξύ 1078 και 1080, οπότε απεβίωσε ο Αβελάρδος. Για την υποστήριξή του, ο Ριχάρδος επικυρώθηκε ως κόμης τής Καστελανέτα, τής Όρια και τής Μοτόλα από τον θείο του.

Το 1101 ο Ριχάρδος διορίστηκε σενεσάλης τής Απουλίας & τής Καλαβρίας από τον γιο και διάδοχο τού Γυισκάρδου, τον εξάδελφό του, Ρογήρο Α΄ Μπόρσα δούκα της Απουλίας & Καλαβρίας.

## Πηγές
* Ghisalberti, Albert (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: II Albicante &#x2013; Ammannati* . Ρώμη, 1960.
* Gwatkin, HM, Whitney, JP (επιμ.) κ.ά. *Η Μεσαιωνική Ιστορία του Κέιμπριτζ: Τόμος III* . Cambridge University Press, 1926.
* Νόριτς, Τζον Τζούλιους . *Οι Νορμανδοί στο Νότο 1016-1130* . Λονδίνο: Longmans, 1967.
* Chalandon, Ferdinand. *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie* . Παρίσι, 1907.
* Gravett, Christopher, και Nicolle, David. *Οι Νορμανδοί: Ιππότες Πολεμιστές και τα Κάστρα τους* . Οξφόρδη: Osprey Publishing, 2006.
* Μπιτς, Τζορτζ. *Ένας Νορμανδο-Ιταλός τυχοδιώκτης στην Ανατολή: Ο Ριχάρδος του Σαλέρνο* . 1993.

Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ
Ροδόλφος του Μοντεσκαλιόζο

Ο **Ροδόλφος,** επίσης *Ρούντολφ*, *Ραλφ* ή *Ραούλ*, καλούμενος *Μακκαβαίος ή* *Μακκαβέο (απεβ.* το 1108) ήταν ο δεύτερος Νορμανδός κόμης τού Μοντεσκαλιόζο από το τέλος τού πατέρα του, Ροβέρτου κόμη του Μοντεσκαλιόζο το 1080.

Κατά τη διάρκεια τής τριετούς περιόδου μεταξύ τού τέλους τού Γυισκάρδου το 1085 και τής ειρήνης μεταξύ των γιων του, Βοημούνδου Α΄ και Ρογήρου Α΄ Μπόρσα, ο Ροδόλφος και πολλοί άλλοι βαρόνοι εκμεταλλεύτηκαν τον αδελφικό εμφύλιο πόλεμο, για να ενισχύσουν τις δικές τους γαίες και εξουσίες.

Το 1087 ο Ροδόλφος νυμφεύτηκε την Έμμα (1070 &#x2013; 1120), την τέταρτη και νεότερη κόρη του Ρογήρου Α΄ τής Σικελίας και τής πρώτης συζύγου του Ιουδήθ του Εβρέ. Προηγουμένως αυτή είχε αρραβωνιαστεί για λίγο τον Φίλιππο Α΄ τής Γαλλίας, και στη συνέχεια ήταν παντρεμένη για μερικά χρόνια με τον Γουλιέλμο ΣΤ΄ κόμη τής Ωβέρνης. Ο αδελφός του Γοδεφρείδος απεβίωσε κατά τη διάρκεια τής Α΄ Σταυροφορίας στη μάχη τού Δορλυλαίου. Όταν ο Ροδόλφος απεβίωσε χωρίς απογόνους, η Έμμα κυβέρνησε τα εδάφη του μέχρι το τέλος της. Το 1124 ο ετεροθαλής αδελφός της Ρογήρος Β΄ εισέβαλε στην κομητεία, διεκδικώντας την για το στέμμα.

## Αναφορές
* ''Λεξικό Μεσαίωνα'' .

Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία
Πληκτροδακτυλία

Η **πληκτροδακτυλία**, γνωστή και ως **Ιπποκρατικά δάκτυλα**, είναι παραμόρφωση των ονύχων των δακτύλων των χεριών ή των ποδιών, η οποία σχετίζεται με διάφορες ασθένειες, ανωμαλίες και δυσλειτουργίες, ορισμένες εκ γενετής, κυρίως της καρδιάς και των πνευμόνων. Όταν εμφανίζεται μαζί με υγρό στις αρθρώσεις, αρθραλγίες, καθώς και ανώμαλη ανάπτυξη του δέρματος και των οστών, ονομάζεται υπερτροφική οστεοαρθροπάθεια.

Η πληκτροδακτυλία συνδέεται με καρκίνο του πνεύμονα, πνευμονικές λοιμώξεις, διάμεση πνευμονοπάθεια, κυστική ίνωση ή καρδιαγγειακή νόσο. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί οικογενώς, χωρίς να συνοδεύεται από άλλα ιατρικά προβλήματα.

Η πληκτροδακτυλία έχει αναγνωριστεί ως ένδειξη νόσου ήδη από την εποχή του Ιπποκράτη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πνευμονολογία
Ροβέρτος Γ΄ του Λοριτέλο

μικρογραφία|Το άγαλμα του ''il sedente'' (του καθισμένου) στον καθεδρικό ναό τού Ρούβo μπορεί να απεικονίζει τον ιδρυτή του, Ροβέρτο τού Ροτιτέλο.

Ο **Ροβέρτος τής Μπασουνβίλα**, επίσης *Μπαζουνβίλα* ή *Μπασονβίλ* (*π.* 1125 – 15 Σεπτεμβρίου 1182) ήταν κόμης τού Κονβερσάνο (από το 1138) και τού Λοριτέλο (από το 1154, ως Ροβέρτος Γ΄). Η οικογένειά του είχε μακρά ιστορία στο Βασονβίλ, κοντά στη Διέππη.

Ο Ροβέρτος (Β΄) ήταν γιος τού Ροβέρτου Α΄ κόμη τής Μπασουνβίλα, στον οποίο είχε παραχωρηθεί το Κονβερσάνο από τον Ρογήρο Β΄ τής Σικελίας. Ο Ροβέρτος Γ΄ κληρονόμησε αυτήν την κτήση μετά το τέλος τού πατέρα του. Ο Ρογήρος Β΄ είχε αργότερα λόγο να κατασχέσει την κομητεία τού Λοριτέλο από τον Γουλιέλμο, συγγενή του. Στην επιθανάτια κλίνη του, ζήτησε από τον γιο του Γουλιέλμο Α΄ τής Σικελίας να διορίσει τον Ροβέρτο ως κόμη τού Λοριτέλλο, μία σχεδόν αυτόνομη θέση. Ωστόσο σύντομα ενεπλάκη (πραγματικά ή ψευδώς) σε εξέγερση, και κατέφυγε πρώτα στη Γερμανική Αυλή τού Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσα, και στη συνέχεια στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική Αυλή τού Μανουήλ Α΄ Κομνηνού στην Κωνσταντινούπολη. Μπορεί να διεκδίκησε τον θρόνο, βάσει πλαστής διαθήκης. Είχε τη βοήθεια τού Ιωάννη Δούκα όταν επέστρεψε, για να ηγηθεί τής εξέγερσης τού 1155-1156, αλλά ο Ρωμαίος στρατηγός Μιχαήλ Παλαιολόγος απεβίωσε στο Μπάρι, και ο Γουλιέλμος νίκησε τα Αυτοκρατορικά στρατεύματα.

Με τη Συνθήκη τού Μπενεβέντο το 1156, ο πάπας Αδριανός Δ΄ εγγυήθηκε το δικαίωμα τού Ροβέρτου να εγκαταλείψει ειρηνικά το βασίλειο, αλλά αντ' αυτού ανανέωσε τα σχέδιά του για τη γη τής επισκοπής τού Πέννε. Το 1157 ενθαρρύνθηκε στις επαναστατικές του προσπάθειες από έναν νέο απεσταλμένο τού Μανουήλ Α΄. Αυτός ήταν ο Αλέξιος Αξούχος, γιος τού επικεφαλής συμβούλου τού Μανουήλ, Ιωάννη Αξούχου.  Αν και ο κοντόσταυλός του, Ριχάρδος τής Μάνδρας, συνελήφθη, διέφυγε από τον βασιλικό στρατό, και συνέχισε αψηφώντας την εξουσία τού Γουλιέλμου Α΄. Το 1161 κατέκτησε πολλά εδάφη στα νότια. Ο Γουλιέλμος Α΄ απάντησε κυνηγώντας τον από τον Τάραντα, και σχεδόν ισοπεδώνοντας το Σαλέρνο. Ωστόσο το 1163 αναγκάστηκε να καταφύγει ξανά στον Φρειδερίκο Α΄ Χοενστάουφεν.

Το 1167 ήταν με τον στρατό τού Ρενάλδος τού Ντάσελ στη Μάχη τού Μόντε Πόρτσιο στις 29 Μαΐου, όταν ηττήθηκε ένας μεγάλος Ρωμαϊκός στρατός.

Το 1169 η Μαργαρίτα τής Ναβάρρας, αντιβασίλισσα τού Γουλιέλμου Β΄ και χήρα τού Γουλιέλμου Α΄, και το συμβούλιο των συμβούλων της αποκατέστησαν τον Ροβέρτο σε όλες τις προηγούμενες κτήσεις του. Η χήρα του, Αδελίζα, κόρη τού Ρογήρου Β΄, κληρονόμησε το Κονβερσάνο.

## Σημειώσεις

## Πηγές
* ''Λεξικό των Μεσαίων Λεκτόρων'' .
* Το Μολίζε κατά την Νορμανδική περίοδο.
* Νόριτς, Τζον Τζούλιους . *Το Βασίλειο στον Ήλιο 1130-1194* . Λόνγκμαν: Λονδίνο, 1970.
* Νόριτς, Τζον Τζούλιους. *Βυζάντιο: Η Παρακμή και η Πτώση* . Νέα Υόρκη: Alfred A. Knopf, 1996.
* Μάθιου, Ντόναλντ. *Το Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας* . Cambridge University Press : 1992.
* Χούμπεν, Χούμπερτ. *Ρογήρος Β΄ της Σικελίας: Ένας ηγεμόνας μεταξύ Ανατολής και Δύσης* . Μετάφραση: GA Loud και Diane Milbourne. Cambridge University Press : 2002.

Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία
Αλέξανδρος του Τελέζε

Ο **Αλέξανδρος τού Τελέζε**, ιταλ.: *Alessandro Telesino* ήταν Ιταλός χρονικογράφος και ιστορικός, και ηγούμενος τού Σαν Σαλβατόρε, κοντά στο Τελέζε, στη Νότια Ιταλία από πριν από το 1127 έως πριν από τον Νοέμβριο του 1143.

Το πιο διάσημο έργο του είναι *"Οι πράξεις τού βασιλιά Ρογήρου τής Σικελίας"* (*Gesta Rogeri* ), ένα σε μεγάλο βαθμό βιογραφικό έργο, που καλύπτει τη βασιλεία τού Ρογήρου Β' τής Σικελίας. Το έργο αυτό γράφτηκε κατόπιν αιτήματος και με την υποστήριξη τής Ματθίλδης, ετεροθαλούς αδελφής τού Ρογήρου Β΄ και, από το 1131, αποξενωμένης συζύγου τού Ρανούλφου Β' Ντρένγκοτ κόμη τού Αλίφε. Καλύπτει λεπτομερώς μόνο τα χρόνια μετά το 1127, καταλήγοντας απότομα το 1136. Αν και γράφτηκε για την αδελφή τού Ρογήρου Β΄ και σύζυγο τού μεγαλύτερου εχθρού του, ήταν σίγουρα συμπαθητικό προς τον Ρογήρο Β΄. Υπάρχει μία σαφής αντίθεση με το χρονικό τού συγχρόνου του Φάλκο τού Μπενεβέντο, ο οποίος αντιτάχθηκε στον Ρογήρο Β΄ σε όλα.

## Αναφορές

## Πηγές
* Νόριτς, Τζον Τζούλιους . *Οι Νορμανδοί στο Νότο 1016-1130* . Longmans: Λονδίνο, 1967.
* Norwich, John Julius. *Το Βασίλειο στον Ήλιο 1130-1194* . Longman: Λονδίνο, 1970.
* Αλέξανδρος της Τελέζης, μετάφραση GA Loud. *Οι πράξεις του Ρογήρου της Σικελίας* . Εισαγωγή και βιβλία ένα, δύο, τρία και τέσσερα.
* Πέρσι (Στρέραθ), Σάντρα. *Les liens d'homme à homme dans l'entourage du roi Roger de Sicile d'après l'«Ystoria Rogerii Regis Sicilie Calabrie atque Apulie d'Alexandre de Telese»* / *Διαπροσωπικές σχέσεις στην ακολουθία του βασιλιά της Σικελίας σύμφωνα με τον βασιλιά της Σικελίας της Καλαβρίας, atque Apulie του Αλεξάνδρου της Telese* . Μεταπτυχιακή Διατριβή (Επιβλέπων καθηγητής: Mme le Professeur Huguette Taviani-Carozzi). Université de Provence. 2002

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* *[http://www.alim.dfll.univr.it/alim/letteratura.nsf/(cercaVolumi)/08F240BA3FB34BD7C1256FDC00293269?OpenDocument De rebus gestis Rogerii Siciliae regis]* (στα Λατινικά)

Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία
Ριχάρδος του Μολίζε

Ο **Ριχάρδος τής Μάντρα** (απεβ. π. 1170) ήταν Νορμανδός ευγενής στο βασίλειο τής Σικελίας, διορισμένος κόμης τού Μολίζε και καγκελάριος από τη αντιβασίλισσα επίτροπο Μαργαρίτα τής Ναβάρρας.

Ο Ριχάρδος ήταν γιος τού Ούγου Β΄ κόμη τού Μολίζε και τής Κλεμέντσας, νόθης κόρης τού Ρογήρου Β΄ τής Σικελίας.

Το 1157, ως κοντόσταυλος τού Ροβέρτου Β΄ τής Μπασουνβίλα, συνελήφθη από τον βασιλιά Γουλιέλμο Α΄. Εντάχθηκε στη συνωμοσία του Ματθαίου Βοννέλου το 1161, αλλά όταν ο Σίμωνας πρίγκιπας τού Τάραντα και ο Τανκρέδος τού Λέτσε επιτέθηκαν στο παλάτι και ο Γουλιέλμος συνελήφθη, ο Ριχάρδος έβαλε το σώμα του ανάμεσα σε ορισμένους ιδιαίτερα βίαιους ιππότες, και έσωσε τη ζωή τού βασιλιά. Γι' αυτό, ανταμείφθηκε, όταν η επανάσταση κατέρρευσε. Μετά το τέλος τού Γουλιέλμου το 1166, η βασίλισσα Μαργαρίτα ανέλαβε την αντιβασιλεία για τον νεαρό Γουλιέλμο Β΄. Τού έδωσε την παλαιά και σημαντική κομητεία τού Μολίζε και την καγκελαρία, επειδή εμπιστευόταν την αφοσίωσή του στη βασιλική οικογένεια.

Το 1167 κατηγορήθηκε ότι είχε σχέση με τη βασίλισσα, η οποία ήταν προφανώς ερωτευμένη μαζί του. Ωστόσ, αυτοί οι ισχυρισμοί πιθανότατα είχαν σκοπό, οι εχθροί του να προκαλέσουν τον αδελφό τής βασίλισσας, Ερρίκο κόμη τού Μοντεσκαλιόζο, να ενεργήσει εναντίον τού Ριχάρδου. Ωστόσο εκείνη τη χρονιά η Μαργαρίτα τον αντικατέστησε ως καγκελάριο με τον Στέφανο του Περς.

Το 1168 ο Βοημούνδος τής Ταρσία κατηγόρησε τον Ριχάρδο για συνωμοσία εναντίον τού νέου καγκελάριου. Μία μονομαχία προγραμματίστηκε, όταν ο Ροβέρτος κόμης τής Καζέρτα εμφανίστηκε με μία δεύτερη κατηγορία. Υποστηρίχθηκε ότι η πόλη Μάνδρα τής Απουλίας, μεταξύ άλλων κοντά στην Τρόια, αποσπάστηκαν παράνομα από το στέμμα. Συγκροτήθηκε ένα σώμα ενόρκων από τους ομοϊδεάτες του, και τον έκρινε ένοχο για παράνομη κατοχή των εδαφών μετά τη φυγή του καΐδη Πέτρου. Τού αφαιρέθηκαν όλες οι εκτάσεις του, και όταν παραπονέθηκε στον βασιλιά, φυλακίστηκε. Είναι πιθανό ότι ολόκληρη η δίκη στηρίχθηκε από τον Γιλβέρτο κόμη τής Γκραβίνα, πολιτικό αντίπαλο τού Ριχάρδου. Αφού κατηγορήθηκε για συνωμοσία εναντίον τού βασιλιά, τυφλώθηκε επίσης. Αλλά μετά το τέλος του, ο γιος του Ρογήρος παρέμεινε ελεύθερος να τον κληρονομήσει ως κόμης τού Μολίζε.

## Πηγές
* Νόριτς, Τζον Τζούλιους . *Το Βασίλειο στον Ήλιο 1130-1194* . Λόνγκμαν: Λονδίνο, 1970.
* Μάθιου, Ντόναλντ. *Το Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας* . Cambridge University Press : 1992.

Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία
Ροβέρτος Α΄ του Κονβερσάνο

Ο **Ροβέρτος Α΄ της Μπασουνβίλα** (επίσης *Μπασουνβίλας* και *Μπασονβίλ*) ( 1080 - 1138 ή 1140) ήταν Νορμανδός βαρόνος από το Μολίζε. Η οικογένειά του καταγόταν από το Βασονβίλ, κοντά στη Διέππη.

Το 1110 ο Ροβέρτος νυμφεύτηκε την Ιουδήθ, τη νεότερη κόρη τού Ρογήρου Α΄ τής Σικελίας και τής δεύτερης συζύγου του  Ερεμβούργας του Μορταίν.

Το 1132 ο Αλέξανδρος, κόμης τού Κονβερσάνο, κατέφυγε στη Δαλματία, και ο βασιλιάς Ρογήρος Β΄ τού στέρησε τα εδάφη του. Το 1135 ο Ρογήρος έδωσε το πριγκιπάτο τής Κάπουα στον γιο του Αλφόνσο και την κομητεία τού Κονβερσάνο στον κουνιάδο του Ροβέρτο, "έναν άνδρα στο άνθος τής νεότητάς του, ταυτόχρονα ευγενικό και πολύ δραστήριο σε ιπποτικές πράξεις", σύμφωνα με τον Αλέξανδρο τού Τελέζε.

Ο Ροβέρτος απεβίωσε λίγο αργότερα, και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Ροβέρτος Β΄ κόμης τής Μπασουνβίλα.

Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία
Μεσχετία

εναλλ.=map of Meskheti|μικρογραφία|273x273εσ|Χάρτης της Μεσχετίας και των υποπεριοχών της
**Μεσχετία** ή **Μεσκέτι** ή **Μεσχέτι** ( , τουρκικά: Meshetya) ή **Σαμτσχέ** ( ), επίσης γνωστή ως **[[Μοσχία]]** στις αρχαίες πηγές, είναι μια ορεινή περιοχή στη νοτιοδυτική Γεωργία.

## Ιστορία
μικρογραφία|Ιστορική Μεσχετία τον 8ο-10ο αιώνα
Αρχαίες φυλές γνωστές ως Μούσκοι (ή Μόσχοι) και Μοσσύνοικοι ήταν οι πρώτοι γνωστοί κάτοικοι της περιοχής της σύγχρονης περιοχής Σάμτσχε-Τζαβαχέτι. Μερικοί μελετητές αποδίδουν στους Μοσσύνοικους την εφεύρεση της σιδηρομεταλλουργίας.

Μεταξύ της 2ης χιλιετίας π.Χ. και του 4ου αιώνα π.Χ., η Μεσχετία ήταν μέρος του βασιλείου των Τάοχων. Στη συνέχεια, μέχρι τον 6ο αιώνα, ήταν μέρος του Βασιλείου της Ιβηρίας.

Κατά τον 10ο-15ο αιώνα, αυτή η περιοχή ήταν μέρος του ενιαίου Γεωργιανού Βασιλείου. Τον 16ο αιώνα ήταν το ανεξάρτητο Πριγκιπάτο της Σάαμτσχε, μέχρι που καταλήφθηκε και προσαρτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Το 1829-1917 η περιοχή ήταν μέρος του Κυβερνείου Τιφλίδας και στη συνέχεια για λίγο (1918–1921) μέρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας. Μεταξύ 1921-1990, ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, ως Γεωργιανή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.

Η Μεσχετία αποτελεί πλέον μέρος της περιοχής Σάμτσχε-Τζαβαχέτι, μαζί με το Τζαβαχέτι και το Τόρι.

## Δημογραφικά στοιχεία

### Εθνοτικές ομάδες

#### Γεωργιανοί
Οι Μεσχέτιοι ή Μέσχοι είναι μια υποομάδα των Γεωργιανών, του ιθαγενούς πληθυσμού της Μεσχετίας. Οι Μεσχέτιοι μιλούν τη μεσχετική διάλεκτο και είναι κυρίως Γεωργιανοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί στο θρήσκευμα, ενώ ένα μέρος τους είναι Καθολικοί.

#### Μεσχέτιοι Τούρκοι
[μικρογραφία|Ανεπίσημη σημαία των [Μεσχέτιοι Τούρκοι|Μεσχέτιων Τούρκων]]
Οι Μεσχέτιοι Τούρκοι είναι οι πρώην κάτοικοι της περιοχής Μεσκέτι της Γεωργίας κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία. Απελάθηκαν στην Κεντρική Ασία μεταξύ 15-25 Νοεμβρίου 1944 από τον Ιωσήφ Στάλιν και εγκαταστάθηκαν στο Καζακστάν, το Κιργιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Από τους 120.000 που απελάθηκαν βίαια σε βαγόνια μεταφοράς ζώων, συνολικά 10.000 έχασαν τη ζωή τους. Σήμερα είναι διασκορπισμένοι σε μια σειρά από άλλες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. 

Υπάρχουν 500.000 έως 700.000 Μεσκέτιοι Τούρκοι σε εξορία στο Αζερμπαϊτζάν και την Κεντρική Ασία.   Οι περισσότεροι Μεσκέτιοι Τούρκοι είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι.

## Δείτε επίσης

* Μεσχέτιοι
* Ιστορία της Γεωργίας
* Πολιτισμός της Γεωργίας
* Γεωργιανοί
* Μεσέχ

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παύλος Ινγκόροκβα: Παραμόρφωση της ιστορικής πραγματικότητας σχετικά με τα νότια μέρη (Μεσκέτι και Νότιο Κάρτλι) της Γεωργίας.


Κατηγορία:Καύκασος
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Γεωργίας
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γεωργίας
Μοσχία

Η **Μοσχία** (Μεσχετία, πιθανώς συγγενής με τους Μούσκους) είναι μια ορεινή περιοχή της Γεωργίας ανάμεσα στην Ιβηρία, την Αρμενία και την Κολχίδα. Τα Μόσχια Όρη ήταν η συνδετική αλυσίδα μεταξύ του Καυκάσου και του Αντίταυρου. Οι άνθρωποι αυτής της περιοχής ήταν γνωστοί ως Μόσχοι. Πιθανώς είχαν σχέση με τους Μούσκους.

Υπάρχει η υπόθεση ότι οι Μόσχοι κατάγονταν από τη βιβλική φυλή Μοσόχ.

Ο Στράβων αναφέρει τα Μοσχικά Όρη ως ενωμένα με τον Καύκασο. Λέει ότι η χώρα των Μοσχών βρισκόταν πάνω από τους ποταμούς Φάσι, Γλαύκο και Ίππο. Σε αυτή «βρίσκεται ο ναός της Λευκοθέας, που ιδρύθηκε από τον Φρίξο, και το μαντείο του Φρίξου, όπου δεν θυσιάζεται ποτέ κριάρι. Κάποτε ήταν πλούσια χώρα, αλλά στην εποχή μας την λεηλάτησε ο Φαρνάκης και λίγο αργότερα ο Μιθριδάτης της Περγάμου».

Σύμφωνα με τον διάσημο μελετητή των καυκάσιων σπουδών Κύριλλο Τουμανώφ, οι Μοσχοί ήταν οι πρώιμες πρωτογεωργιανές φυλές, που ενσωματώθηκαν στο πρώτο πρώιμο γεωργιανό κράτος της Ιβηρίας. 

Οι Μούσκοι αναφέρονται στις σφηνοειδείς πινακίδες του Τιγλάθ-Πιλεσέρ Α΄ της Ασσυρίας, που χρονολογούνται από το 1115–1100 π.Χ. Οδήγησε μια εκστρατεία εναντίον τους στα βόρεια της Κομμαγηνής και στα βουνά της Γεωργίας και της Αρμενίας. Σύμφωνα με τον Ιγκόρ Ντιάκονοφ, οι Μούσκοι πιθανώς ήταν ομιλητές της πρωτοαρμενικής, οι οποίοι μετέφεραν τη γλώσσα τους από τα Βαλκάνια σε όλη τη Μικρά Ασίααναμειγνυόμενοι με Χουρρίτες (και Ουράρτου) και Λουβιανούς στην πορεία. 

Ωστόσο, η σύνδεση μεταξύ των Μούσκων και των αρμενικών γλωσσών είναι αρκετά ασαφής και πολλοί σύγχρονοι μελετητές έχουν απορρίψει μια άμεση γλωσσική σχέση. Επιπλέον, η γενετική έρευνα δεν υποστηρίζει σημαντική ανάμειξη στο αρμενικό έθνος μετά το 1200 π.Χ., καθιστώντας τους Μούσκους, εάν πράγματι μετανάστευσαν από μια βαλκανική ή δυτική ανατολική πατρίδα κατά τη διάρκεια ή μετά την Κατάρρευση της Εποχής του Χαλκού, απίθανους υποψήφιους για τους Πρωτοαρμενίους. Ωστόσο, όπως έχουν τοποθετήσει και άλλοι (τουλάχιστον την ανατολική) πατρίδα των Μούσκων ή Μεσχίων στην περιοχή του Νότιου Καυκάσου, όπου ως επί το πλείστον ομιλείται η γεωργιανή γλώσσα ως μητρική τους γλώσσα.

Μεσαιωνικοί χάρτες αναφέρουν με την περιοχή των Μοσχών αρμενικά και ιβηρικά μέρη. 

## Δείτε επίσης

* Μούσκοι
* Μεσχετία

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία

* Γκεσένιους, Βίλχελμ. *Εβραϊκό και Αγγλικό Λεξικό της Παλαιάς Διαθήκης, συμπεριλαμβανομένης της βιβλικής Χαλδαϊκής: Από τα Λατινικά του Γουίλιαμ Γκεσένιους,* Μετάφραση από τον Έντουαρντ Ρόμπινσον. (Βοστώνη: Crocker and Brewster, 1854)
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γεωργίας
Κατηγορία:Περιοχές της Γεωργίας
Ακιλισηνή

Η **Ακιλισηνή**, γνωστή και ως **Εκεγεάτς (**Ekegheats ή Yekeghyats, παλαιά αρμενικά: Եկեղեաց / Ekełeac) στα αρμενικά, ήταν μια περιοχή της επαρχίας Άνω Αρμενίας της ιστορικής Αρμενίας. 

Επρόκειτο για μια λωρίδα γης κατά μήκος του ποταμού Άνω Ευφράτη ή Αρσανία, περιοχή που αντιστοιχεί περίπου στη σημερινή επαρχία Ερζιντζάν της Τουρκίας. Οι κύριες πόλεις της περιοχής αυτής ήταν η Ερζνκά (σημερινό Ερζιντζάν, Τουρκία) και το Ανί-Καμάχ (σημερινό Κεμάχ, Τουρκία) κοντά στην αρχαία νεκρόπολη των Αρσακιδών βασιλιάδων της Αρμενίας. 

Η κοιλάδα Ερζνκά, την οποία διασχίζει ο ποταμός Άνω Ευφράτης, ήταν η τοποθεσία του σημαντικότερου προχριστιανικού ιερού στην Αρμενία, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στην αρμενική θεά Αναχίτ. Ο ναός, του οποίου η τοποθεσία δεν έχει ακόμη εντοπιστεί, βρισκόταν σε έναν οικισμό ονόματι Ερέζ. Λόγω της σύνδεσής του με τη θεά, η περιοχή ονομαζόταν επίσης *Αναχτακάν* («της Αναχίτ», που αντιστοιχεί στο λατινικό **, το ίδιο από τον όρο *[[Αναΐτις]]*, το όνομα της θεάς στις λατινικές και ελληνικές κλασικές πηγές). 

Υπό τη δυναστεία των Αρσακιδών, η Ακιλισηνή ανήκε στον οίκο του Γρηγορίου του Φωτιστή (των Γρηγοριδών) και μερικές φορές ονομαζόταν *Γκαβάρ Λουσαβόρχι* («περιοχή του Φωτιστή»).

Μεταξύ 387 και 390, η Αρμενία διαιρέθηκε με συνθήκη μεταξύ Περσών και Ρωμαίων, γνωστή ως Συνθήκη Ειρήνης της Ακιλισηνής, η οποία υπογράφηκε πιθανώς το 387. Το δυτικό τμήμα τέθηκε υπό την επιρροή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και το υπόλοιπο υπό την επιρροή της Περσίας, μιας περιοχής που ονομάζεται Περσαρμενία. Τα σύνορα μεταξύ των δύο τμημάτων της Αρμενίας παρέμειναν σταθερά για περίπου διακόσια χρόνια και εκτείνονταν κατά μήκος μιας ακανόνιστης γραμμής που εκτεινόταν από ανατολικά της Καρίν (Ερζερούμ) έως ανατολικά της Μαρτυριόπολης (Μαγιαφαρικίν). Οι περιοχές Δερζηηνή, Κελζηνή, Ακιλισηνή, Χορσάνη, Νταραναλί, Βαλαβιτηνή, Αστιανηνή, Σωφηνή και Ανζιτηνή παρέμειναν υπό ρωμαϊκή επιρροή . Οι υπόλοιπες έγιναν γνωστές ως Περσαρμενία. 

Με την τελική διάλυση του βασιλείου του Αρσάκη Γ΄ το 390, ως αποτέλεσμα του θανάτου του, η Ακιλισηνή συμπεριλήφθηκε στην επαρχία της Εσωτερικής Αρμενίας. Από το 439, αποτελούσε μέρος των κτήσεων της οικογένειας των Μαμικονιάν, ενός από τους ευγενείς οίκους  της Αρμενίας,  από την γαμήλια ένωση των Μαμικονιάν και των Γρηγοριδών.  

Το 528, με την αναδιοργάνωση των αρμενικών επαρχιών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υπό τον Ιουστινιανό Α΄, ήταν μέρος της Μεγάλης Αρμενίας μέχρι την τελική μεταφορά της, το 536, στην Πρώτη Αρμενία, η οποία περιελάμβανε όλη την Εσωτερική Αρμενία και πρώην εδάφη της αρχικής Πρώτης Αρμενίας. Σε αυτήν την αναδιοργάνωση, ο Ιουστινιανός κατάργησε το τοπικό πριγκιπάτο των Μαμικονιάν και πρέπει να μετανάστευσαν στη Σασσανιδική Αρμενία.  Αυτή η επαρχία διατήρησε αυτό το όνομα μέχρι το τέλος της βασιλείας του Ηράκλειου.  

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Αρμενίας
Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας
Δημοσιά Αργολίδας

Η **Δημοσιά** είναι πολύ μικρός οικισμός της Αργολίδας στην Πελοπόννησο.

## Γενικά στοιχεία
Η Δημοσιά βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Μαυροβούνι, βορειοδυτικά του όρους Δίδυμο σε υψόμετρο 400 μέτρων. Απέχει περίπου 34 χιλιόμετρα Α. από το Ναύπλιο και 12 Α.-ΝΑ. από το Λυγουριό (έδρα του δήμου). 

Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Αδαμίου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με το Αδάμι και τον Άγιο Νικόλαο αποτελούν την κοινότητα Αδαμίου που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Ασκληπιείου του Δήμου Επιδαύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 21 κάτοικοι.  

## Παραπομπές


Δημοσιά
Δημοσιά
Χάνι Μερκούρη Αργολίδας

Το **Χάνι Μερκούρη** είναι πολύ μικρός οικισμός της Αργολίδας στην Πελοπόννησο.

## Γενικά στοιχεία
Το Χάνι Μερκούρη βρίσκεται σε υψόμετρο 290 μέτρων, δίπλα στην επαρχιακή οδό Ναυπλίου - Λυγουριού, 3 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά πριν το Λυγουριό (έδρα του δήμου) και 20 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. Ναύπλιο. 

Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Αδαμίου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι ανήκει στην κοινότητα Ασκληπιείου που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Ασκληπιείου του Δήμου Επιδαύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 11 κάτοικοι.  

## Παραπομπές


Χάνι Μερκούρη
Χάνι Μερκούρη
Κοκκινάδες Αργολίδας

Οι **Κοκκινάδες** είναι μικρός οικισμός της Αργολίδας στην Πελοπόννησο.

## Γενικά στοιχεία
Οι Κοκκινάδες βρίσκονται στον επαρχιακό δρόμο Ναυπλίου - Επιδαύρου, σε υψόμετρο 280 μέτρων. Απέχουν περίπου 18 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από το Ναύπλιο και 6 Δ.-ΝΔ. από το Λυγουριό (έδρα του δήμου). 

Αναφέρονται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1928 να προσαρτώνται στην κοινότητα Λυγουρίου μέχρι το 1940 οπότε σταμάτησαν να απογράφονται. Άρχισαν να απογράφονται ξανά το 1961 όταν στον οικισμό προσαρτήθηκε και ο καταργούμενος οικισμός Άγιος Νικόλαος  Λυγουρίου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι ανήκει στην κοινότητα Ασκληπιείου που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Ασκληπιείου του Δήμου Επιδαύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 48 κάτοικοι.  

## Παραπομπές


Κοκκινάδες
Κοκκινάδες
Trans Euro Trail

Η **Trans Euro Trail** (TET) είναι μια *off-road* διαδρομή GPX ( GPS Exchange Format) για μοτοσικλέτες , μήκους περίπου 100.000 χιλιομέτρων, που διασχίζει την Ευρώπη. Η διαδρομή αποτελείται κατά μεγάλο μέρος από χωματόδρομους, στους οποίους ισχύουν οι κώδικες οδικής κυκλοφορίας και κανονισμοί της κάθε χώρας στην οποία ανήκουν. Ιδρύθηκε από τον Τζων Ρος (John Ross) και είναι διαθέσιμη από το 2017.

Εθελοντές «ελεγκτές διαδρομών» () συντηρούν τις διαδρομές στις αντίστοιχες χώρες τους, διατηρώντας της λειτουργικές, με τη βοήθεια των χρηστών, οι οποίοι μέσω  και προσωπικά σχόλια που παρέχουν, πληροφορούν ως προς την εύρεση και την διαχείρηση της TET.

## Οργάνωση
Η TET διοικείται από μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που ακολουθεί το βρετανικό δίκαιο, ώντας της μορφής . Η διαδρομή και το λογότυπο είναι εμπορικά σήματα για την αποτροπή κλοπής και κατάχρησης.

## Διαδρομή

### Σύνοψη
Η TET έχει δύο κύρια τμήματα:

* Δυτικό (Σουηδία, Νορβηγία, Δανία, Γερμανία, Ελβετία, Ολλανδία, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ανδόρρα, Ισπανία και Πορτογαλία)
* Ανατολικό (Φινλανδία, Βαλτικά κράτη, Πολωνία, Ουκρανία, Ρουμανία, Σερβία, Βουλγαρία, Ελλάδα, Βαλκάνια και Ιταλία)

### Όλες οι χώρες και διαδρομές

## Κώδικας δεοντολογίας
Υπάρχει ένας κώδικας δεοντολογίας που έχει μεταφραστεί σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Συνοπτικά, τα τρία σημεία στο τέλος του κώδικα δεοντολογίας είναι:

Η διαδρομή προσφέρεται δωρεάν προς λήψη.

Η TET έχει εμπνευστεί από τη διαδρομή Trans America Trail (TAT).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αρχική – Trans Euro Trail – Αρχική σελίδα της TET
* 

## Παραπομπές
Εξοχή Επιδαύρου Αργολίδας

Η **Εξοχή** είναι μικρός οικισμός της Αργολίδας στην Πελοπόννησο.

## Γενικά στοιχεία
Η Εξοχή βρίσκεται στα όρια με την Περιφέρεια Αττικής, κοντά στον Κόλπο Επιδαύρου και σε υψόμετρο 245 μέτρων. Απέχει περίπου 39 χιλιόμετρα Α. από το Ναύπλιο και 17 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από το Λυγουριό (έδρα του δήμου). Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, όπως οι περισσότεροι στην ευρύτερη περιοχή της Τραχειάς. 

Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Τραχείας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι ανήκει στην κοινότητα Τραχειάς που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Επιδαύρου του Δήμου Επιδαύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 13 κάτοικοι.

## Σημείωση
Στην ίδια περιφερειακή ενότητα (Αργολίδας) αλλά Δήμο Άργους - Μυκηνών είναι ο συνώνυμος οικισμός Εξοχή. 

## Παραπομπές


Κοκκινάδες
Κοκκινάδες
Σταυρός Αργολίδας

Ο **Σταυρός** είναι μικρός οικισμός της Αργολίδας στην Πελοπόννησο.

## Γενικά στοιχεία
Ο Σταυρός βρίσκεται κοντά στα ανατολικά όρια με την Περιφέρεια Αττικής σε υψόμετρο 310 μέτρων. Απέχει περίπου 42 χιλιόμετρα ανατολικά από το Ναύπλιο και 20 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Λυγουριό (έδρα του δήμου). 

Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 με την ονομασία *Γιαννοκαλυβαίικα* να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τραχείας και το 1962 να μετονομάζεται σε Σταυρός. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι ανήκει στην κοινότητα Τραχειάς που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Επιδαύρου του Δήμου Επιδαύρου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 27  κάτοικοι.  

## Παραπομπές


Σταυρός
Σταυρός
ΣΣ Γιούβε Στάμπια

Η **Σοσιέτα Σπορτίβα Γιούβε Στάμπια** είναι μια ιταλική επαγγελματική ομάδα που εδρεύει στο Καστελλαμμάρε ντι Στάμπια της ιταλικής περιφέρειας Καμπανία. 

Χρησιμοποιεί ως γήπεδο το στάδιο Ρομέο Μέντι. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, η Γιούβε Στάμπια αγωνίζεται στη Σέριε Β, τη δεύτερη κατηγορία του ιταλικού ποδοσφαιρικού συστήματος, μετά την άνοδό της τη σεζόν 2024–25.

## Διακρίσεις

#### Καμπιονάτο Ιτάλια Λιμπεράτα

* Νικητές: 1945

#### [[Σέριε Γ]]

* Πρωταθλητές: 1950–51, 2018-2019

#### Σέριε Γ1

* Προβιβασμός: 2010–11 (έπειτα από πλέι-οφ)

#### Σέριε Γ2

* Πρωταθλητές: 1992–93, 2009–10

#### [[Σέριε Δ]]

* Προβιβασμός: 1971–72, 1978–79, 1990–91, 2003–04

#### Κόπα Ιτάλια (Σέριε Γ)

* Νικητές: 2010–11

#### Κόπα Ιτάλια (Σέριε Δ)

* Νικητές: 2003–04

## Παραπομπές

Κατηγορία:ΣΣ Γιούβε Στάμπια
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1907
Αχμέντ εσ-Σικελί

Ο **Αχμέντ εσ-Σικελί**, αραβ.:أَحْمَد الصِّقِلِّي, *ʾAḥmad aṣ-ṣiqillī*, που βαπτίστηκε Χριστιανός με το όνομα **Πέτρος**, ήταν ευνούχος και καΐδης τού Ντιβάν τού βασιλείου τής Σικελίας κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Γουλιέλμου Α΄. Η ιστορία του καταγράφηκε από τους συγχρόνους του Χριστιανούς Ρομουάλδου Γκουάρνα και Ούγου Φαλκάνδου από τη Σικελία και τον Μουσουλμάνο ιστορικό Ιμπν Χαλντούν.

Ο Πέτρος γεννήθηκε ως μουσουλμάνος στην Τζέρμπα από μία Βερβερική οικογένεια τής φυλής Σαντγουίκ. Μετά τον προσηλυτισμό του, εισήλθε στην υπηρεσία τού στέμματος τής Σικελίας, και ανήλθε στον βαθμό τού ναυάρχου στο ναυτικό. Κατά την κατάληψη τού «βασιλείου τής Αφρικής» τού Ρογήρου Α΄ από τους μουσουλμάνους (1159), ο Πέτρος οδήγησε 160 πλοία σε μία επιδρομική εκστρατεία στις μουσουλμανο-κρατούμενες Βαλεαρίδες Νήσους. Αργότερα προσπάθησε να ανακουφίσει την πολιορκημένη Μαχντία στη Βόρεια Αφρική με τον ίδιο στόλο, αλλά λίγο μετά τη μάχη γύρισε, και υποχώρησε προς τη Σικελία. Ενώ οι Αραβικές πηγές αποδίδουν έναν ανεμοστρόβιλο στη διασπορά τού στόλου, ο Ούγος Φαλκάνδος ισχυρίζεται, ότι ο Πέτρος ήταν «μόνο κατ' όνομα και ενδυμασία Χριστιανός, και Σαρακηνός στην καρδιά». Ο ισχυρισμός τού Φαλκάνδου πιθανότατα μπορεί να διαψευσθεί, τουλάχιστον σε σχέση με αυτό το σημείο τής ζωής τού Πέτρου, καθώς ο ναύαρχος δεν έχασε την εύνοια τής Αυλής. Στην πραγματικότητα, προήχθη στο αξίωμα τού μεγάλου θαλαμηπόλου.

Το 1162 ο Πέτρος αντικατέστησε τον αποβιώσαντα Κόμη Σιλβέστρο κόμη τού Μαρσίκο στην τριανδρία των αξιωματούχων -συμπεριλαμβανομένων τού Ματθαίου τού Αγιέλο και του Ριχάρδου Παλμέρ- στους οποίους ο βασιλιάς είχε εμπιστευτεί τη διοίκηση τού βασιλείου από τη δολοφονία τού καγκελαρίου του, Μάγιο τού Μπάρι, το 1160. Μετά το τέλος τού συζύγου της το 1166, η Μαργαρίτα τής Ναβάρρας, βασιλομήτωρ τώρα, ανέλαβε την αντιβασιλεία για τον νεαρό γιο της Γουλιέλμο Β΄. Δεν εμπιστευόταν ούτε την αριστοκρατία, ούτε την εκκλησία, και έτσι στράφηκε στους παλατινούς αξιωματούχους και την τριανδρία, από τους οποίους δεν εμπιστευόταν τον Ματθαίο τού Αγιέλο. Προώθησε τον αρχιευνούχο Πέτρο στην υψηλότερη θέση τού βασιλείου, αυτή που κατείχε προηγουμένως ο Μάγιο τού Μπάρι, αλλά δεν τού έδωσε τον τίτλο που είχε ο Μάγιο, τού αρχιναυάρχου ("εμίρη των εμιρών", *ammiratus ammiratorum*).

Ο Πέτρος περιφρονήθηκε από την αριστοκρατία, και σύντομα ο εξάδελφος τής βασίλισσας, ο Γιλβέρτος, κόμης τής Γκραβίνα, συνωμοτούσε εναντίον τής ζωής του. Ανίκανος ούτε να διατηρήσει τον έλεγχο τής Σικελίας, ούτε να ελέγξει τον Γιλβέρτο, ο Πέτρος αρχικά ενίσχυσε τη σωματοφυλακή του, και τελικά διέφυγε, παίρνοντας μαζί του μία ποσότητα θησαυρού, και φέρνοντας σε μεγάλη αμηχανία την αντιβασίλισσα. Παίρνοντας ξανά το όνομα γέννησής του, Αχμέντ, και επιστρέφοντας στο Ισλάμ, πέρασε στην Αφρική, και έγινε διοικητής τού στόλου τού χαλίφη  Γιουσούφ Α΄ των Αλμοαδών. Σύμφωνα με τον Ιμπν Χαλντούν, ο οποίος τον αποκαλεί Αχμέντ *ες-Σικελί* («Αχμέντ ο Σικελός»), πολέμησε με ανδρεία εναντίον Χριστιανών εχθρών.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  "Il Gaito Pietro" Archived 2011-07-22 at the Wayback Machine

Κατηγορία:Ευνούχοι
Κατηγορία:Ναύαρχοι του Μεσαίωνα
Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Σικελίας
Κλωντ Βαν Τάυν

Ο **Κλωντ Χ. Βαν Τάυν** (, 16 Οκτωβρίου 1869 – 21 Μαρτίου 1930) ήταν Αμερικανός ιστορικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, γνωστός κυρίως για τα βιβλία του σχετικώς με την Αμερικανική Επανάσταση, με ένα εκ των οποίων, το *The War of Independence* (= «ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας», 1929), κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ το 1930.

Ο Βαν Τάυν γεννήθηκε στην κωμόπολη Τεκούμση του Μίσιγκαν και γονείς του ήταν ο Λώρενς και η Χέλενα Βαν Τάυν. Ο Κλωντ άρχισε σταδιοδρομία ως τραπεζικός υπάλληλος, αλλά μετά από λίγα χρόνια παραιτήθηκε για να σπουδάσει ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Μετά την απόκτηση του πτυχίου του το 1896 μετεκπαιδεύθηκε στη Γερμανία και το Παρίσι, και επιστρέφοντας στις ΗΠΑ εκπόνησε διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Από το 1903 ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν μέχρι τον θάνατό του, μετά από μακρά ασθένεια, σε ηλικία 60 ετών. Μερικά έργα του:

* *The loyalists in the American Revolution* (1903)
* *The Causes of the War of Independence* (1922)
* *India in Ferment* (1923)
* *England & America: Rivals in the American Revolution' (1927)


==Παραπομπές==
<references />

==Πηγές==
* Το λήμμα «Βαν Τάιν Κλαύδιος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια'' «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 755

Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Νικητές Βραβείου Πούλιτζερ
Σερήνος ο Αντινοεύς

Ο **Σερήνος ο Αντινοεύς** (αρχ. ελλ. *Σερῆνος*, περ. 300-360 μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας μαθηματικός της ύστερης αρχαιότητας από τη Θηβαΐδα της Ρωμαϊκής Αιγύπτου.

Ο Σερήνος γεννήθηκε είτε στην Αντινόεια, είτε στην Αντινοόπολη, την πόλη της Αιγύπτου που είχε ιδρύσει ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αδριανός, με δύο πηγές να βεβαιώνουν ότι γεννήθηκε στη δεύτερη. Κάποτε πιστευόταν ότι γεννήθηκε στην Άντισσα της Λέσβου, αλλά η εκδοχή αυτή αποδείχθηκε ότι βασιζόταν πάνω σε ένα λάθος.

Ο Σερήνος συνέγραψε ένα βιβλίο με σχόλια στα *Κωνικά* του Απολλωνίου, που δεν σώθηκε. Ωστόσο γνωρίζουμε από τον Θέωνα τον Αλεξανδρέα ότι το κυριότερο πόρισμα των σχολίων αυτών ήταν ότι: Από έναν αριθμό γωνιών που υποτείνονται σε σημείο της διαμέτρου κύκλου, το οποίο δεν είναι το κέντρο του κύκλου, και οι πλευρές τους ορίζουν ίσα τόξα του κύκλου, η γωνία που βρίσκεται πιο κοντά προς το κέντρο είναι πάντοτε μικρότερη από τη γωνία που βρίσκεται μακρύτερα από το κέντρο. Ο Σερήνος ήταν ο ίδιος σημαντικός μαθηματικός, έχοντας συγγράψει δύο βιβλία με τίτλους *Περί κυλίνδρου τομής* και *Περί κώνου τομής*, τα οποία συνδέθηκαν με τα *Κωνικά* του Απολλωνίου. Η σύνδεση αυτή τα βοήθησε να επιβιώσουν μέχρι σήμερα.

Στον πρόλογο των *Περί κυλίνδρου τομής* ο Σερήνος γράφει ότι το κίνητρό του για τη συγγραφή του έργου ήταν ότι «πολλοί μελετητές της γεωμετρίας είχαν τη λανθασμένη αντίληψη ότι η πλάγια τομή ενός κυλίνδρου διαφέρει από την πλάγια τομή ενός κώνου, που είναι γνωστή ως έλλειψη, ενώ είναι η ίδια καμπύλη». Το έργο περιέχει 33 προτάσεις, από τις οποίες οι 5 τελευταίες ασχολούνται με ένα πρόβλημα της οπτικής. Ο Σερήνος δίνει έναν ορισμό των παραλλήλων ευθειών που γενικώς θεωρήθηκε γελοίος.

Ως προς το *Περί κώνου τομής*, στις πρώτες 57 προτάσεις ο Σερήνος ασχολείται κυρίως με τα εμβαδά των τριγωνικών τομών ορθών και σκαληνών κώνων που δημιουργούνται από επίπεδα που διέρχονται από την κορυφή των κώνων. Βρίσκει το πότε το εμβαδό ενός τριγώνου ενός συγκεκριμένου είδους είναι μέγιστο. Οι προτάσεις 58 έως 69 αποτελούν ένα διαφορετικό μέρος του βιβλίου και ασχολούνται με τους όγκους ορθών κώνων σε σχέση με τα ύψη τους, τις βάσεις τους και τα εμβαδά των τριγωνικών τομών.

Τα δύο σωζόμενα έργα του Σερήνου εκδόθηκαν σε νεοελληνική έκδοση για πρώτη φορά το 2001 από τον Ευάγγελο Σπανδάγο, με δική του απόδοση στη νεοελληνική γλώσσα και σχόλια (εκδ. Αίθρα, Αθήνα 2001, ISBN 978-960-7007896), σε ενιαίο τόμο 349 σελίδων.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Ivor Bulmer-Thomas: το λήμμα για τον Σερήνο στο *Dictionary of Scientific Biography*, Νέα Υόρκη 1970-1990

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Σαρωμένες εκδόσεις των ''Περί κυλίνδρου τομής'' και ''Περί κώνου τομής'' στο *wilbourhall.org* (κείμενο στη γερμανική, τη λατινική και την αρχαία ελληνική)

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Κατηγορία:Γεωμέτρες
Ματθίλδη ΦιτζΡόι, κόμισσα του Περς

Η **Ματθίλδη ΦιτζΡόι**, αγγλ.: *Matilda FitzRoy, Countess of Perche* (π. 1080/1100 – 25 Νοεμβρίου 1120), κόμισσα τού Περς, ήταν ανάμεσα σε πολλά μέλη τής αγγλικής βασιλικής οικογένειας, που πνίγικαν στο ναυάγιο τού *Λευκού Πλοίου* στα ανοιχτά τού Μπαρφλέρ.

## Ο βίος της
Η Ματθίλδη ή Μωντ, ήταν νόθη κόρη τού βασιλιά Ερρίκου Α΄ τής Αγγλίας από μία ερωμένη, που αναφέρεται μόνο ως Έντιθ.  Δεν είναι γνωστό τίποτε για την οικογένεια τής μητέρας της. Ο πατέρας της ήταν ο νεότερος γιος τού Γουλιέλμου Α΄ τού Κατακτητή και τής συζύγου του Ματθίλδης τής Φλάνδρας. 

Κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα, τα νόθα παιδιά δεν αναγνωρίζονταν πάντα από τούς πατέρες τους (και πολλά παρέμεναν άγνωστα), αλλά ο Ερρίκος Α΄ αναγνώρισε τουλάχιστον 20 από τα «φυσικά» του παιδιά, συμπεριλαμβανομένης τής Μωντ.  Αναγνωρίστηκε ως κόρη του από τον Ορντέρικ Βιτάλις, ο οποίος πρόσθεσε, ότι ο βασιλιάς αύξησε την εξουσία τού συζύγου της, αυξάνοντας σημαντικά τα κτήματα και τον πλούτο του στην Αγγλία.  Ο πατέρας της τής έδωσε γη στο Γουίλτσιρ ως προίκα. 

Το 1103,, η Ματθίλδη παντρεύτηκε τον Ροτρού Γ΄ κόμη τού Περς, ως δεύτερη σύζυγό του.  Παντρεύτηκε ταυτόχρονα με την ετεροθαλή αδελφή της Ιουλιανή τού Φοντεβρώ.  Ο Ροτρού Γ΄ ήταν άμεσος υποτελής τού βασιλιά Ερρίκου Α΄ στην Αγγλία, όπου κατείχε φέουδα *jure uxoris*, συζυγικώ δικαιώματι. Τού δόθηκε επίσης το φέουδο ντε Μπελέλμ στη Νορμανδία, με την δήμευση τού Ροβέρτου ντού Μπελέμ. 

## Το ''Λευκό Πλοίο''
Στο ναυάγιο του *Λευκού Πλοίου*, το βράδυ τής 25ης Νοεμβρίου 1120, ο Γουλιέλμος τού Μάλμεσμπουρι σημείωσε την τύχη τής κόμισσας:
 
## Οικογένεια
Η Ματθίλδη και ο Ροτρού είχαν δύο κόρες: 
* Φιλίππη, παντρεύτηκε τον Ηλία Β΄ κόμη τού Μέιν και απέκτησε απογόνους  
* Φελίσια 

## Σημειώσεις

## Αναφορές

Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών
Γιάννης Καρακάσης

μικρογραφία|'''Γιάννης Καρακάσης MW'''
Ο **Γιάννης Καρακάσης** (γενν, 1971) είναι Έλληνας συγγραφέας και σύμβουλος οίνου. Είναι κάτοχος του τίτλου Master of Wine MW. Ασχολείται με την επικοινωνία, την εκπαίδευση και την αξιολόγηση κρασιού με εστίαση στον ελληνικό αμπελώνα. Είναι δημιουργός της ιστοσελίδας karakasis.mw και ιδρυτής του Great Greek Wines. Έχει δημοσιεύσει βιβλία και ετήσιες αναφορές που έχουν τύχει κάλυψης από διεθνή μέσα.

## Εκπαίδευση και τίτλοι
Το 1993 αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων ως μάχιμος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, όπου υπηρέτησε κυρίως ως χειριστής ελικοπτέρων. Αποστρατεύτηκε το 2011 ως αντιπλοίαρχος ΠΝ με περίπου 1500 ώρες πτήσης. Το 2015 απέκτησε τον τίτλο Master of Wine.

## Σταδιοδρομία
Δραστηριοποιείται ως συγγραφέας, εκπαιδευτής και σύμβουλος οινικών επιχειρήσεων. Το **2016** δημιούργησε το karakasis.mw με θεματολογία γύρω από τον ελληνικό και διεθνή αμπελώνα. Κείμενα και συνεντεύξεις του έχουν παρουσιαστεί ή αναφερθεί σε ειδικά μέσα, μεταξύ άλλων στο The Buyer και στο JancisRobinson.com, ενώ πτυχές του έργου του για το Ασύρτικο και τη Σαντορίνη έχουν καλυφθεί από το The World of Fine Wine . Είναι δημιουργός του ετήσιου ψηφιακού οδηγού **Greek Wine Explained**, ο οποίος έχει παρουσιαστεί και κριθεί από ανεξάρτητα διεθνή μέσα. Το **2019** ίδρυσε τη σχολή κρασιού **First Growth** στη Λεμεσό. Την ίδια περίοδο ίδρυσε την πρωτοβουλία **Great Greek Wines**, η οποία έχει τύχει διεθνούς κάλυψης. Επιπλέον έχουν δημοσιευθεί συνεντεύξεις και αφιερώματα σε ελληνικά μέσα ευρείας κυκλοφορίας.

## Διακρίσεις
Το βιβλίο του **The Wines of Santorini** που εκδόθηκε το 2020 περιλήφθηκε στη **longlist** των βραβείων **André Simon** το 2021 και έχει αποτελέσει αντικείμενο κριτικής και παρουσίασης σε διεθνή μέσα όπως το JancisRobinson.com.

## Επιλεγμένη εργογραφία

* *Τα Φυσικά Κρασιά στην Ελλάδα* 2018
* *The Wines of Santorini* 2020
* *Greek Wine Explained* ετήσια έκδοση 2024 έως σήμερα
## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 21ου αιώνα
Γουάνγκ Σι-φου

Ο *Γουάνγκ Σι-φου*' (κινεζ. 王實甫, απλοποιημένη γραφή 王实甫, πινγίν *Wáng Shífǔ*, 1250 – πιθανώς 1337), γνωστός και με την ενήλικη προσφώνηση **Γουάνγκ Ντεχσίν** (王德信) ήταν σημαντικός Κινέζος θεατρικός συγγραφέας της Δυναστείας Γιουάν.

Γεννήθηκε στο Ντάντου, μέρος του σημερινού Πεκίνου και πρωτεύουσα της Δυναστείας Γιουάν. Οι προγόνοι του κατάγονταν από την πόλη Παοτίνγκ της Επαρχίας Χεμπέι και η οικογένειά του ανήκε στην τάξη των ευγενών. Ο πατέρας του ήταν στρατηγός στην υπηρεσία του Τζένγκις Χαν. Ο Γουάνγκ, υπό την επίδραση των γονέων του, άρχισε σταδιοδρομία ως αξιωματούχος στην τοπική αυτοδιοίκηση σε επίπεδο κομητείας. Κατόπιν προάχθηκε στον διερευνητή-απογραφέα όλης της Επαρχίας Σανσί. Ωστόσο, εξαιτίας του χαρακτήρα και των ενδιαφερόντων του επέλεξε τελικώς να «αποδράσει» από τη σταδιοδρομία του αξιωματούχου και να αφοσιωθεί στη λογοτεχνική δημιουργία.

Συνολικώς αποδίδονται στον Γουάνγκ 14 θεατρικά έργα, από τα οποία σώζονται μόνο τα τρία. Τα τρία αυτά έχουν τους τίτλους *[[Η ιστορία του Δυτικού Θαλάμου]]* (*Xi Xiang Ji*), *Λι Τσουν Χαλ* και *Πο Γιάο Τσι*. Το πρώτο, μια αισθηματική κωμωδία, είναι ένα από τα γνωστότερα κινεζικά έργα όλων των εποχών και παραμένει δημοφιλές μέχρι σήμερα. Πρόκειται για μια εκτεταμένη τζατζιού (雜劇/杂剧), μια μορφή οπερέτας.

Τα έργα του Γουάνγκ χαρακτηρίζονται από την περιγραφή των συναισθηματικών μεταπτώσεων των προσώπων τους με τρόπο λεπτό και ευφημιστικό, διαμορφώνοντας την εικόνα τους. Επίσης εστιάζουν στην προοικονομία για να στρέψουν την πλοκή, να δημιουργήσουν απροσδόκητο δραματικό αποτέλεσμα και να αποδώσουν την πολυσύνθετη πραγματικότητα της ζωής.

Ο Γουάνγκ ανέπτυξε μια εντελώς νέα, δική του δομή συγγραφής σε σχέση με το παραδοσιακό ρεπερτόριο τζατζιού, που αποτελείτο από έναν κύκλο πέντε συνδεόμενων έργων. Από τη δραματοποίηση και ανασύνθεση μιας αισθηματικής ιστορίας που ήταν ήδη δημοφιλής στα τέλη του 12ου αιώνα, ο Γουάνγκ επινόησε και το δικό του ύφος γραφής. Η επιτυχία του έργου του υποδεικνύει ότι πιθανώς ήταν ένας έμπειρος επαγγελματίας στην πρώτη περίοδο του κινεζικού θεάτρου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Τάσος Ν. Πετρής: το αντίστοιχο λήμμα «Βανγκ Τσι Φου» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 760
* Wang, Shifu: *The Moon and the Zither: The Story of the Western Wing*, επιμέλεια, μετάφραση και Εισαγωγή των Stephen H. West και Wilt L. Idema, με μια μελέτη της ξυλογραφικής εικονογραφήσεώς του από τον Yao Dajuin, University of California Press, Berkeley 1991, ISBN 0520068076

Κατηγορία:Κινέζοι συγγραφείς
Κατηγορία:Κινέζοι θεατρικοί συγγραφείς
Λούπος Πρωτοσπαθάριος

[μικρογραφία|αριστερά|250x250εσ|Μία ρωμαϊκή στήλη στο [Μπρίντιζι, που φέρει την ατελή επιγραφή:ILLUSTRIS PIUS ACTIB(US) ATQ(UE) REFULGENSP(RO)TOSPATHA(RIUS) LUPUS URBEM HANC STRUXIT AB IMOQUAM IMPERATORES MAGNIFICIQ(UE) BENIGNI ... (Ο Λύκος Πρωτοσπαθάριος, ένδοξος και ευσεβής στις πράξεις ευεργεσίας του, ανοικοδόμησε από τα θεμέλια αυτή την πόλη, ώστε οι μεγαλοπρεπείς και καλοπροαίρετοι Aυτοκράτορες...)Αναφέρεται στην ανοικοδόμηση το;y Μπρίντιζι μετά από επιθέσεις των Σαρακηνών τον 9ο αι., επομένως οποιαδήποτε σύνδεση με τον υποτιθέμενο συγγραφέα των *Annales Barenses* πρέπει να είναι στην καλύτερη περίπτωση αδύναμη.]]

Ο **Λούπος Πρωτοσπαθάριος του Μπάρι**, λατιν.: *Lupus Protospatharius Barensis* ήταν ο φημισμένος συγγραφέας τού *Chronicon rerum in regno Neapolitano gestarum* (που ονομάζεται επίσης *Annales Lupi Protospatharii*), μίας συνοπτικής ιστορίας τής Νότιας Ιταλίας (Mezzogiorno) από το 805 έως το 1102. Κατονομάζεται ως συγγραφέας μόνο από τον 17ο αι. Ο Λούπος, μαζί με δύο άλλα χρονικά τού Μπάρι, το *[[Annales Barenses]]* και το *[[Anonymi Barensis Chronicon]]*, χρησιμοποίησαν ορισμένα χαμένα αρχαία χρονικά τού Μπάρι έως το 1051. Ο Γουλιέλμος τής Απουλίας φαίνεται να χρησιμοποίησε τα ίδια χρονικά. Ο Λούπος χρησιμοποίησε επίσης τα χαμένα χρονικά τής Ματέρα. Ίσως το πιο ασυνήθιστο για τον Λούπο είναι η μέθοδος χρονολόγησης, που χρησιμοποιεί. Ξεκινά τη χρονολόγησή τού έτους από την 1η Σεπτεμβρίου, και έτσι τοποθετεί τα γεγονότα των τεσσάρων τελευταίων μηνών ενός δεδομένου έτους στο επόμενο έτος.

## Αναφορές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Lupus Protospatarius Barensis, ''Rerum in Regno Neapolitano Gestarum Breve Chronicon ab Anno Sal. 860 vsque ad 1102.'' at The Latin Library.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία
Κατάλογος μοναρχών του Αννόβερου

Ο **Κατάλογος μοναρχών του Αννόβερου** ξεκινάει από το 1692 έως το 1814, ως Εκλεκτοράτο του Αννόβερου και ο διάδοχός του, διοικούνταν από τον Οίκο του Αννόβερου. Εκείνη την εποχή, τα κράτη αυτά ήταν μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

Στις 12 Οκτωβρίου 1814, κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης αναβαθμίστηκε σε βασίλειο, μέχρι την προσάρτηση του βασιλείου από την Πρωσία στις 20 Σεπτεμβρίου 1866.

## Κατάλογος Εκλεκτόρων του Αννόβερου
*Ερνέστος Αύγουστος (1692-1698)
*Γεώργιος Α΄ Λουδοβίκος (1708-1727)
*Γεώργιος Β΄ Αύγουστος (1727-1760)
*Γεώργιος Γ΄ Γουλιέλμος Φρειδερίκος (1760-1806)

## Κατάλογος Βασιλέων του Αννόβερου
*Γεώργιος Γ΄ (1814-1820)
*Γεώργιος Δ΄ (1820-1830)
*Γουλιέλμος Δ΄ (1830-1837)
*Ερνέστος Αύγουστος Α΄ (1837-1851)
*Γεώργιος Ε΄ (1851-1866)

## Δείτε επίσης
*Βασίλειο του Αννόβερου
*Εκλεκτοράτο του Ανόβερου
*Οίκος του Αννόβερου

Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Κατηγορία:Βασιλείς του Αννόβερου
Κατηγορία:Κατάλογοι μοναρχών
Τσάρος Πασών των Ρωσιών

Ο **Τσάρος ή η Τσαρίνα Πασών των Ρωσιών**, επίσημα ο Κυρίαρχος, Τσάρος και Μέγας Πρίγκιπας Πασών των Ρωσιών, ήταν ο τίτλος του Ρώσου μονάρχη από το 1547 έως το 1721. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το κράτος ήταν τσαρικό κράτος.

Ο πρώτος Ρώσος μονάρχης που στέφθηκε τσάρος ήταν ο Ιβάν Δ΄, ο οποίος είχε τον τίτλο του κυρίαρχου και του μεγάλου πρίγκιπα. Το 1721, ο Πέτρος Α΄ υιοθέτησε τον τίτλο του αυτοκράτορα και ανακήρυξε τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο παλιός τίτλος συνέχισε να χρησιμοποιείται ευρέως για να αναφέρεται στον αυτοκράτορα.

## Τίτλος
Ο πλήρης τίτλος διέφερε μεταξύ των τσάρων. Ο πλήρης τίτλος του Αλέξιου ήταν:

«Με τη Χάρη του Θεού, Εμείς, ο Μέγας Ηγεμόνας, Τσάρος και Μέγας Πρίγκιπας Αλεξέι Μιχαήλοβιτς, Απόλυτος Μονάρχης όλης της Μεγάλης, Μικρής και Λευκής Ρωσίας, Μόσχας, Κιέβου, Βλαντιμίρ, Νόβγκοροντ. Ο Τσάρος του Καζάν, Αστραχάν, Σιβηρίας, Ηγεμόνας του Πσκοφ και Μέγας Πρίγκιπας του Τβερ, Γιουγκόρσκ, Περμ, Βιάτκα, Βουλγαρίας και άλλων, Ηγεμόνας και Μέγας Πρίγκιπας του Νόβγκοροντ της Κάτω Γης, Τσερνίγκοφ, Ριαζάν, Ροστόφ, Γιαροσλάβλ, Μπελοόζερο, Ουντόρια, Ομπτόρια, Κόντια, και Ηγεμόνας όλων των Βόρειων Χωρών, ο Ηγεμόνας των Ιβηρικών Χωρών, των Τσάρων της Καρταλινίας και της Γεωργίας και των Καμπάρντιων Χωρών, των Τσερκάσι και των Ορεινών Πρίγκιπων και πολλών άλλων Κρατών και Χωρών της Ανατολής και της Δύσης, και του Βορρά από Πατέρα και Παππού, και Κληρονόμο, και Ηγεμόνα, και Κάτοχο».

## Κατάλογος τσάρων

## Δείτε επίσης
*Αυτοκράτορας Πασών των Ρωσιών
*Κατάλογος μοναρχών της Ρωσίας

## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Τσάροι
Προ παντός...ψυχραιμία

Το ***Προ παντός...ψυχραιμία*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1951 σε σκηνοθεσία των Μίμη Φωτόπουλου και Ντίνου Ηλιόπουλου, οι οποίοι έχουν και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το σενάριο έγραψε ο Μίμης Φωτόπουλος σε συνεργασία με τον Στυλιανό Μήτρου.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία δύο φίλων, του Μίμη και του Φίκη, οι οποίοι προσπαθώντας να επιβιώσουν κάνουν δουλειές του ποδαριού. Μετά από καταστάσεις και παρεξηγήσεις θα καταλήξουν να γίνουν ένα επιτυχημένο κωμικό ντουέτο σε νυχτερινό κέντρο.

Το *Προ παντός...ψυχραιμία* έκανε πρεμιέρα στις 12 Μαρτίου 1951 και προβλήθηκε στους κινηματογράφους «Ιντέαλ», «Πάνθεον» και «Σταρ»,  της Αθήνας. Έκοψε 53.851 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 7η θέση ανάμεσα σε 13 ελληνικές ταινίες της σεζόν 1950–51.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1951
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες