open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μεγάλο Πιτόν

300px|thumb|Το Ηφαιστειακό Σύμπλεγμα των Πιτόν. Διακρίνεται το Μεγάλο Πιτόν στα δεξιά.

Το **Μεγάλο Πιτόν ** (***Gros Piton***) είναι ένα από τα δύο βουνά που αποτελούν το Ηφαιστειακό Σύμπλεγμα των Πιτόν και βρίσκονται στον Κόλπο του Σουφριέρε (*Soufrière*), στην νοτιοδυτική ακτή της Αγίας Λουκίας. Το Μεγάλο Πιτόν βρίσκεται στο νότιο άκρο του κόλπου και έχει ύψος 770 μέτρα, καθιστώντας το την δεύτερη ψηλότερη κορυφή της Αγίας Λουκίας, μετά το Όρος Γκίμι (*Mount Gimie*). 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Πληροφορίες σχετικά με τα Πιτόν
*Το Ηφαιστειακό Σύμπλεγμα των Πιτόν - UNESCO World Heritage Centre

Κατηγορία:Βουνά της Αγίας Λουκίας
Θήβαι Αιγύπτου

Ως **Θήβαι** της Αιγύπτου, αρχαιοελλην. μεταγραφή: , εννοείται η αρχαία πόλη *Νιούτ* (στην Αιγυπτιακή: niwt, [Η] Πόλη) και *Νιούτ ρεσέτ* (niwt-rst, [Η] Νότια Πόλη). Βρίσκεται περίπου 800 χλμ. νότια της Μεσογείου, στην ανατολική όχθη του Νείλου. 

Η αρχαία πόλη υπήρξε πρωτεύουσα της Ουασέτ, της τέταρτης *[[Νομή (Αίγυπτος)|νομής]]* της Άνω Αιγύπτου, αν και το όνομα Ουασέτ χρησιμοποιείτο για να προσδιορίσει και την ίδια την πόλη. Οι Θήβες έγιναν πρωτεύουσα της Αιγύπτου κατά την 11η Δυναστεία τού Μέσου βασιλείου και κατά την 18η δυναστεία του Νέου Βασιλείου, αν και οι περισσότερες υπηρεσίες ελέγχου και διαχείρισης της Αιγύπτου παρέμειναν στη Μέμφιδα. Κατά τη 19η δυναστεία η διοικητική έδρα μετακινήθηκε στο Δέλτα του Νείλου. Τα αρχαιολογικά κατάλοιπα των Θηβών προσφέρουν μία ουσιαστική μαρτυρία για τον αιγυπτιακό πολιτισμό στην περίοδο της ακμής του.

Ως έδρα της μεμφιτικής κοσμογονίας και της Τριάδας των Αμούν, Μουτ και Κχονσού, οι Θήβες ήταν γνωστές στην αρχαία Αιγυπτιακή κατά το τέλος του Νέου Βασιλείου ως *Νιούτ-ιμν* (niwt-imn), «Η Πόλη του Αμούν». Αυτή η ονομασία, στη Βίβλο αναφέρεται ως נא אמון *nōˀ ˀāmôn* (*Ναούμ* 3:8) και φέρει το ίδιο νόημα πιθανώς με την ονομασία נא (*Νο*) (*Ιεζεκιήλ* 30:14). Στην αρχαία Ελληνική αναφέρεται ως *Διόσπολις*, εξαιτίας της ταύτισης τού Δία με τον Αμούν, στα συμφραζόμενα του ελληνοαιγυπτιακού συγκρητισμού, ενώ ήδη από την αρχαϊκή περίοδο ο Όμηρος σχολιάζει τα πλούτη των Θηβών στην Ιλιάδα. Η Διόσπολις ονομάστηκε επίσης *μεγάλη*, για να διαχωρίζεται από τις άλλες πόλεις, που έφεραν το ίδιο όνομα· στη ρωμαϊκή περίοδο ονομάζεται *Diospolis Magna*.

## Αρχαιολογικά πεδία

### Ανατολική όχθη
* Ο ναός του Καρνάκ
* Ναός του Λούξορ

### Δυτική όχθη
* Κοιλάδα των Βασιλέων 
* Κοιλάδα των Βασιλισσών
*Μεντινέτ Χαμπού (ταφικός ναός του Ραμσή Γ')
* Ραμέσσειο (ταφικός ναός του Ραμσή Β')
*Ντέιρ ελ Μεντίνα (οικισμός των εργατών που κατασκεύαζαν τους βασιλικούς τάφους της Κοιλάδας)
* Τάφοι των ευγενών
*Ντέιρ ελ-Μπάχρι (ναοί των Μεντουχοτέπ Β', Χατσεψούτ, Τούθμωση Γ' και βασιλικοί τάφοι)
* Μαλκάτα (ανάκτορο του Αμένωφι Γ')
* Κολοσσοί του Μέμνωνα (ταφικός ναός του Αμένωφι Γ').

## Σημειώσεις παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Εγχείρημα Χαρτογράφησης των Θηβών
* Ψηφιακό πολυμεσικό αρχείο για τις Θήβες

Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αίγυπτο
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αιγύπτου
Σόφη Ζαννίνου

Η **Σόφη (Σοφία) Ζαννίνου** (στα δημοτολογικά στοιχεία ως Σοφία Παπαδοπούλου) (Θεσσαλονίκη, 16 Μαΐου 1951) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, στις 16 Μαΐου 1951.

Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1963. Ήταν κόρη του Ζαννίνο και της Τζένης, πρώην σύζυγος του Νίκου Τζαβάρα και μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Φιόνα Τζαβάρα.

Το 2017 συμμετέχει στον 4ο κύκλο του σόου "Your Face Sounds Familiar" ως καθηγήτρια υποκριτικής των διαγωνιζομένων.

## Φιλμογραφία
### Κινηματογράφος

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Άρζος Έβρου

Ο **Άρζος** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τριγώνου, του δήμου Ορεστιάδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Έβρου, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν από το πρόγραμμα *Καλλικράτης* και το σχέδιο *Καποδίστριας*, ανήκε στην επαρχία Ορεστιάδας του νομό Έβρου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θράκης.
*Μέχρι το 1923 ο οικισμός ονομαζόταν *Κουλακλί* ή *Κουλουλί*.
## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Άρζος είναι πεδινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Έβρου. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Άρδα, (δεξιού παραποτάμου του ποταμού Έβρου) και πάνω στην επαρχιακή οδό Πλάτης-Μαρασίων, αρκετά κοντά στις Καστανιές Έβρου και στα σύνορα με την Τουρκία,  σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45 μέτρων. Απέχει 142 χιλιόμετρα περίπου βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης.

## Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή έχει ανακαλυφθεί κιβωτιόσχημος τάφος του 4ου αιώνα π.Χ. με σημαντικά ευρήματα της ελληνιστικής περιόδου όπως χάλκινο κράνος, (περικεφαλαία), χάλκινη ραμφόστομη οινοχόη, χάλκινος μικρός κάδος και χάλκινη λεκάνη τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής. Στο χωριό εγκαταστάθηκαν παλαιότεροι κάτοικοι του Ορτάκιοϊ και της Αδριανούπολης. Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1913, ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έπειτα για σύντομο χρονικό διάστημα μέχρι το 1919 πέρασε στους Βούλγαρους κι έπειτα ενώθηκε με την Ελλάδα. Ως αποτέλεσμα, έγινε ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ του βουλγαρικού και τουρκικού πληθυσμού με Έλληνες πρόσφυγες της Τουρκίας.

## Αξιοθέατα
*Η θέση και καταφύγιο άγριας ζωής «Καλός Γιαλός» στον Άρδα
*Ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, στο νοτιοκεντρικό τμήμα του οικισμού, που εορτάζει με πανηγύρι
*Το κτήριο του παλαιού δημοτικού σχολείου
## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ο οικισμός είχε την ονομασία *Κουλακλί* ή *Κουλουλί* μέχρι το 1923. Αναγνωρίστηκε επίσημα το 1924 με τη σημερινή του ονομασία και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ριζίων του νομού Έβρου. Το 1934 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ριζίου και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άρζου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τριγώνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τριγώνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεστιάδος.

Η τοπική κοινότητα Άρζου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 23,135 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Καναδάς.

### Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Google Earth
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*http://www.mariailiaki.gr/17189-αρζός-το-ακριτικό-χωριό-του-έβρου/ 
*https://www.youtube.com/watch?v=7cQYQxdSh1A
*https://www.facebook.com/groups/110973144551/

Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Έβρου
Σωτήρης Τζεβελέκος

Ο **Σωτήρης Τζεβελέκος** (Θεσσαλονίκη, 7 Φεβρουαρίου 1945) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κυριαζή Χαρατσάρη. Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε το 1968, στο έργο του Μολιέρου "Ταρτούφος". Έπειτα μετακόμισε στην Αθήνα και συνεργάστηκε με πολλούς και αξιόλογους θιάσους. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο κατά τη δεκαετία του ’70. Έχει αρκετές συμμετοχές και στην τηλεόραση.

Είναι σύζυγος της ηθοποιού Έφης Θεοχάρη. Για ένα διάστημα εργάστηκε ως ταξιτζής.

## Διάκριση

Το 2025 στο πλαίσιο του 66ου διεθνούς φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση για την «προσφορά του στον πολιτισμό».

## Φιλμογραφία

**Βιντεοταινίες**

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Στρατονίκη της Μακεδονίας

Η **Στρατονίκη** (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασίλισσα της Μακεδονίας κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Αντιγονιδών. Παππούδες της υπήρξαν δύο από τους σημαντικότερους στρατηγούς του Αλεξάνδρου του Μέγα: ο Σέλευκος ο Νικάτωρ από την πλευρά του πατέρα της, Αντίοχου Α', και ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος (προπάππους για την ακρίβεια) από την πλευρά της μητέρας της, Στρατονίκης. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Η νεαρή πριγκίπισσα των Σελευκιδών ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου με τον Δημήτριο Β', ανηψιό της μητέρας της, ο οποίος και ανήλθε στον θρόνο της Μακεδονίας το 239 π.Χ. Το ζευγάρι απέκτησε μία κόρη, την Απάμα, η οποία πολύ αργότερα νυμφεύτηκε τον βασιλιά της Βιθυνίας, Προυσία Α', φέρνοντας στον κόσμο τον διάδοχό του, Προυσία Β'. 

Όταν ο Αλέξανδρος Β' της Ηπείρου απεβίωσε, η χήρα βασίλισσα Ολυμπιάδα ανέλαβε την κηδεμονία των ανήλικων παιδιών του, καθώς και τη διακυβέρνηση του κράτους. Συνειδητοποιώντας πως οι Αιτωλοί επιβουλεύονταν τμήμα της Ακαρνανίας, το οποίο είχε παραχωρηθεί στον άνδρα της σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του σε καιρό πολέμου, απευθύνθηκε στη Μακεδονία για βοήθεια. Καθώς δεν μπορούσε απλώς να βασιστεί στον οίκτο του Δημητρίου, ο οποίος είχε πλέον ανέλθει στον θρόνο, του προσέφερε σε αντάλλαγμα το χέρι της κόρης της, Φθίας. Ο Δημήτριος δέχτηκε την πρόταση, κάτι που φυσικά εξόργισε τη σύζυγό του, Στρατονίκη. Η τελευταία αναχώρησε τελικά από τη Μακεδονία, βρίσκοντας καταφύγιο στο πατρικό της στη Συρία, όπου βασίλευε πλέον ο ανηψιός της Σέλευκος Β' ο Καλλίνικος. 

Εκεί προσπάθησε μάταια να προκαλέσει πόλεμο τιμής ανάμεσα στα δύο κράτη, ή κατά μια άλλη εκδοχή να πείσει τον Σέλευκο να την παντρευτεί. Ο βασιλιάς είχε ωστόσο την προσοχή του στραμμένη αλλού, στον πόλεμο που διεξήγαγε εναντίον του Αντίοχου Ιέρακα. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, η Στρατονίκη εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να εγείρει επανάσταση στο πρόσωπό του στην Αντιόχεια. Με την άφιξη του Σέλευκου όμως, εκδιώχθηκε εύκολα από την πόλη καταφεύγοντας στη Σελεύκεια, όπου πολιορκήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και τελικά θανατώθηκε.

## Δείτε Επίσης
* Αντίοχος Α' Σωτήρ
* Δημήτριος Β' Αιτωλικός
* Δυναστεία των Αντιγονιδών
* Δυναστεία των Σελευκιδών
* Ελληνιστική περίοδος
* Μακεδονικό βασίλειο

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
**Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)**
* Ευσέβιος ο Καισαρείας, *«Χρονικό»*, Αγγλικά
* Ιουστίνος, *«Επιτομή της Ιστορίας του Πομπήιου Τρώγου»*, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά

**Δευτερογενείς πηγές**
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Κώστας Τσάκωνας

Ο **Κώστας Τσάκωνας** (Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 1943 - 4 Νοεμβρίου 2015) ήταν ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, περισσότερο γνωστός από τις κωμικές ταινίες *[[Μάθε παιδί μου γράμματα]]*, *[[Κλασική περίπτωση βλάβης]]* και *[[Η μεγάλη απόφραξη]]*.

## Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1943 στην Αθήνα. Ο Κώστας Τσάκωνας τελείωσε τη Διπλάρειο Σχολή με την ειδικότητα του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου του Λεωνίδα Τριβιζά και στη δραματική σχολή «Βεάκη».

## Σταδιοδρομία
Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε με εντελώς τυχαίο τρόπο σε μια ταινία μικρού μήκους του Κώστα Ζυρίνη. Στην συνέχεια έπαιξε σε πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους στον κινηματογράφο, το θέατρο αλλά και στην τηλεόραση. Χαρακτηριστικός ήταν ο ρόλος του στην ταινία *[[Μάθε παιδί μου γράμματα]]*.

Ο ηθοποιός τραυματίστηκε σοβαρά το 2004 όταν ένα δέντρο έπεσε στο κεφάλι του και σε συνδυασμό με διάφορα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν, δεν ήταν πλέον σε θέση να εργασθεί στο θέατρο. Τα προβλήματα υγείας και η δυσχερής οικονομική του κατάσταση τον οδήγησαν να σκεφτεί να κάνει απεργία πείνας, ως ένδειξη διαμαρτυρίας το Πάσχα του 2011.

## Θάνατος
Ο Κώστας Τσάκωνας άφησε την τελευταία του πνοή το απόγευμα της Τετάρτης 4 Νοεμβρίου του 2015, πέντε χρόνια μετά το σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, που του προκάλεσε μεγάλη αστάθεια, ενώ πάλευε με τον καρκίνο.

## Φιλμογραφία
### Ηθοποιός

### Σεναριογράφος

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Θεόδωρος Έξαρχος, *Έλληνες ηθοποιοί (Έτος γέννησης από το 1941 μέχρι το 1950)*, πρόλογος: Κώστας Γεωργουσόπουλος-Βασίλης Παπαβασιλείου, Τόμοι Α'-Β', Εκδόσεις Γκόνη, Αθήνα 2009. ISBN 978-960-86367-9-8

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Κώστας Τσάκωνας  στο cine.gr
* Φιλμογραφία  του *Κώστα Τσάκωνα*

Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Προσφυγή στην άγνοια

**Προσφυγή στην άγνοια**, ή *argumentum ad ignorantiam*, είναι η λογική πλάνη κατά την οποία μία πρόταση θεωρείται αληθής ή ψευδής λόγω έλλειψης απόδειξης ή στοιχείων.

## Γενική δομή

# *Δεν υπάρχει απόδειξη εναντίον του Χ.*
# *Άρα Χ.*

# *Δεν υπάρχει απόδειξη για το Χ.*
# *Άρα, μη-Χ.*

## Παραδείγματα

# *Δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι δεν υπάρχει Θεός.*
# *Άρα, ο Θεός υπάρχει.*

# *Δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι υπάρχει Θεός.*
# *Άρα, ο Θεός δεν υπάρχει.*

## Κριτική

Γενικά, η δεύτερη μορφή της προσφυγής στην άγνοια είναι αποδεκτή στην επιστημονική μέθοδο, λόγω της αδυναμίας να αποδείξουμε μία αρνητική δήλωση και λόγω της μη διαψευσισμότητας των θετικών δηλώσεων. Οι επιστημολόγοι υποδεικνύουν ότι μία θετική δήλωση είναι αδύνατο να διαψευσθεί, κάτι το οποίο θα απαιτούσε παντογνωσία, ενώ μία αρνητική δήλωση είναι σαφώς ευκολότερο, με την υπόδειξη της ύπαρξης της εν λόγω αμφισβητούμενης οντότητας. Άρα, σε συνδυασμό με το ξυράφι του Όκαμ, η επιστημονική μέθοδος δεν υποθέτει την ύπαρξη οντοτήτων χωρίς κάποια απόδειξη, αν και η ύπαρξή τους είναι πιθανή λογικά.

Η *λογικά πιθανή ύπαρξη* χρίζει ιδιαίτερης προσοχής για *το τι ακριβώς θεωρεί η επιστήμη λογικό και άρα πιθανό*. Παραδείγματος χάριν εάν κάποιος ρίξει ένα νόμισμα 1.000.000 φορές η επιστήμη δεν θεωρεί παράλογο τον ισχυρισμό ούτε θεωρεί ότι είναι «σχεδόν βέβαιο» ότι **δεν** θα έρθει 1.000.000 φορές γράμματα. Η πιθανότητα να έρθει 1.000.000 φορές γράμματα είναι 2−1.000.000, αριθμός μεγαλύτερος του μηδενός άρα όχι απίθανο και ούτε παράλογο να το ισχυριστεί κάποιος. Η αδυναμία της επιστήμης να αποδείξει ως απίθανο αυτόν τον ισχυρισμό δεν σημαίνει φυσικά ότι θα βρεθεί ποτέ άνθρωπος που θα στοιχηματίσει στο σενάριο του 1.000.000 φορές γράμματα. Αντίθετα η ύπαρξη θεϊκών οντοτήτων, όπως του Ρα, Θωρ, Δία και άλλων αρχαίων ή σύγχρονων θεών γίνεται αποδεκτή από την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων και η αδυναμία της επιστήμης να αποδείξει την «μη ύπαρξη τους» απετέλεσε και αποτελεί το ισχυρότερο επιχείρημα των θεϊστών διαχρονικά. 

Στο βιβλίο του «The Demon-Haunted World» (Κεφάλαιο 12 - The Fine Art of Baloney Detection) ο Καρλ Σαγκάν συνόψισε την προσφυγή στην άγνοια λέγοντας «Η απουσία αποδείξεων δεν αποτελεί απόδειξη της απουσίας».

Η προσφυγή στην άγνοια σε συνδυασμό με την προσφυγή στην αυθεντία και το το σύνδρομο της αγέλης έχουν διαχρονικά χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιούνται για την χειραγώγηση των μαζών, την εξάπλωση και αποδοχή από την πλειοψηφία των ανθρώπων λανθασμένων θέσεων και ιδεών καθώς και στην αποδοχή σαν πραγματικότητα απίθανων ισχυρισμών. Τρανταχτά παραδείγματα παγκόσμιας εμβέλειας είναι η θανάτωση του Σωκράτη για ασέβεια προς ανύπαρκτους θεούς, κυνήγι μαγισσών τον μεσαίωνα, σύγχρονους θρησκευτικούς φανατισμούς, πίστη σε ανύπαρκτους θεούς με ανθρωποθυσίες και μακροχρόνιους θρησκευτικούς πολέμους, το ολοκαύτωμα της ναζιστικής Γερμανίας και άλλα πολλά.

## Βλέπε επίσης
* Ξυράφι του Όκαμ
* Διαψευσιμότητα
* Το σύνδρομο της αγέλης
* Προσφυγή στην αυθεντία

## Πηγές
* Fallacy Files

Κατηγορία:Λογική πλάνη
Κατηγορία:Άγνοια
Μάχη της Αμιένης

Με την ονομασία **Μάχη της Αμιένης** παρέμεινε στη νεότερη παγκόσμια ιστορία η μεγάλη πολεμική προσπάθεια την οποία ανέλαβαν στις 8 Αυγούστου 1918 η 4η Βρετανική Στρατιά και η 1η Γαλλική Στρατιά ως Σύμμαχες Δυνάμεις υπό την γενική αρχηγία του Άγγλου Στρατάρχη Σερ Ντάγκλας Χέιγκ. Η μάχη που επακολούθησε την επίσης μεγάλη επίθεση που είχαν αναλάβει οι Γερμανοί τον Μάρτιο του ίδιου έτους και η οποία είχε ανακοπεί σε απόσταση μόλις 14 χλμ. περίπου από την Αμιένη, εξ ου και το όνομά της, και που εξελίχθηκε μετά από σφοδρούς και αδιάκοπους αγώνες σε γενική προέλαση των συμμαχικών δυνάμεων η οποία και τελικά εξανάγκασε τους Γερμανούς να συνθηκολογήσουν στις 11 Νοεμβρίου του 1918.

Η κυρίως μάχη της Αμιένης διήρκεσε από της 8ης μέχρι της 21ης Αυγούστου, δηλαδή 13 ολόκληρα 24ωρα. Σ΄ αυτήν δε ενεπλάκησαν 32 συμμαχικές και 42 γερμανικές Μεραρχίες. Οι σύμμαχες δυνάμεις πέτυχαν κατ΄ αυτήν προέλαση σε βάθος 10 - 20 χλμ. με συνολικό μήκος μετώπου περίπου 75 χλμ. όπου και συνέλαβαν άνω των 40.000 Γερμανών αιχμαλώτων ενώ κυρίευσαν περί τα 600 πυροβόλα.
Το σημαντικότερο όμως αποτέλεσμα της έκβασης αυτής ήταν ότι είχε δημιουργηθεί τέτοιας έκτασης ρήγμα του γερμανικού μετώπου που συνέπειά του ήταν η συνθηκολόγηση. Δεν ήταν όμως και μικρότερης αξίας ο αντίκτυπος της έκβασης της μάχης αυτής επί του ηθικού των αντιμαχομένων στρατευμάτων. Όλες οι προσπάθειες του γερμανικού Ανωτάτου Αρχηγείου όπως αποκαταστήσει το κλονισμένο ηθικό των Γερμανών στρατιωτών απέβησαν άκαρπες, ενώ αντίθετα οι συμμαχικές δυνάμεις καταχωρούσαν την επιτυχία τους αυτή στη πρώτη σελίδα στην ιστορία της συμμαχικής νίκης του 1918.

*Σημείωση: Οι αναφερόμενες στο παρόν άρθρο ως Σύμμαχες Δυνάμεις αφορούν τις μεταξύ τους δυνάμεις έναντι των Γερμανών και όχι απαραίτητα Σύμμαχες με άλλες Χώρες.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Α
Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Ζαν Πολ Προυστ

Ο **Ζαν Πολ Προυστ ** (*Jean-Paul Proust*, 3 Μαρτίου 1940 - 8 Απριλίου 2010) ήταν Γάλλος πολιτικός, υπουργός του κράτους του Μονακό, θέση που ισοδυναμεί με το αξίωμα του πρωθυπουργού. Ήταν ο δεύτερος τη τάξει μετά τον Πρίγκιπα του Μονακό. Από το γάμο του απέκτησε δύο παιδιά.

## Προφίλ
Γεννήθηκε στο Βαάς Vaas (Sarthe) στις 3 Μαρτίου του 1940. Μεταξύ άλλων έκανε Νομικές Σπουδές και επίσης φοίτησε στο Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών του Παρισιού. Ήταν επί πολλά χρόνια μέλος της Πολιτοφυλακής της Γαλλίας. Την περίοδο 1989 με 1991 ήταν Νομάρχης της Γουαδελούπης και από το 2001 μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου 2004 ήταν αρχηγός της αστυνομίας στο Παρίσι.

Ανέλαβε Κρατικός υπουργός την 1η Ιουνίου του 2005, τρεις μήνες μετά το διορισμό του από τον Πρίγκιπα και τη γαλλική κυβέρνηση. Υπηρέτησε ως τις 29 Μαρτίου 2010, οπότε τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Μισέλ Ροζέ.  Όπως όλοι οι πρωθυπουργοί του Μονακό, ο Προυστ δεν είχε γεννηθεί στο Μονακό. Πέθανε στις 8 Απριλίου 2010.
## Παραπομπές


## Πηγές
* Βιογραφία στον επίσημο ιστότοπο της Κυβέρνησης του Μονακό.

Κατηγορία:Υπουργοί Επικρατείας του Μονακό
Σημαία του Τόγκο

[μικρογραφία|250px|δεξιά|[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:1.618 (ή 500:809)]]
Η **[[σημαία]] του [[Τόγκο]]** καθιερώθηκε στις 27 Απριλίου 1960. Αποτελείται από 5 ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος πράσινου (επάνω και κάτω) εναλλάξ με κίτρινο. Την πάνω αριστερά γωνία καταλαμβάνει κόκκινο τετράγωνο, με μήκος πλευράς όσο είναι το πάχος τριών λωρίδων. Μέσα σε αυτό υπάρχει ένα λευκό πεντάκτινο αστέρι. 

Η σημαία χρησιμοποιεί τα παναφρικανικά χρώματα της Αιθιοπίας, ωστόσο στο σχέδιο μοιάζει με τη Σημαία της Λιβερίας.

Η σημαία σχεδιάστηκε από τον Άχγι Πολ. Ο λόγος του μήκους της προς το πλάτος είναι 1,618, προσεγγίζει δηλαδή την χρυσή τομή.

## Προγενέστερες σημαίες

Image:Flag of Togo (1957-1958).svg|1957-1958
Image:Flag of Togo (1958-1960).svg|1958-1960


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σημαίες του Κόσμου:Τόγκο

Τογκο
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τόγκο
Έμβλημα του Τόγκο

μικρογραφία|Έμβλημα του Τόγκο
Το **[[έμβλημα]] του [[Τόγκο]]** καθιερώθηκε τον Απρίλιο του 1980.

Στο εθνόσημο υπάρχουν δύο κόκκινα λιοντάρια, που συμβολίζουν τη γενναιότητα των κατοίκων. Το βέλος και το τόξο ζητούν επαγρύπνηση από όλους τους πολίτες και ενεργοποίηση για την προστασία των πολιτικών ελευθεριών του έθνους. Ανάμεσα στα λιοντάρια υπάρχει ένας χρυσός θυρεός με τα αρχικά **RT** (=République Togolaise, Δημοκρατία του Τόγκο). Η Σημαία του Τόγκο παρουσιάζεται δύο φορές από επάνω.

Στην κορδέλα αναγράφονται στα γαλλικά οι λέξεις "Union, Paix, Solidarite" (Ενότητα, Ειρήνη, Αλληλεγγύη). Παλαιότερα, στη θέση τους βρίσκονταν οι λέξεις "Travail, Liberté, Patrie" (Εργασία, Ελευθερία, Πατρίδα).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τόγκο
Τογκο
Γεδεών

Ο **Γεδεών** είναι Βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, Νεβι'ίμ. Ήταν Εβραίος Κριτής, γιος του Ιωάς, από την πόλη  Εφραθά (Οφρά). Διακρίθηκε σε αγώνες κατά "ειδωλολατρών" γκρεμίζοντας τους βωμούς του Τύριου θεού Βάαλ. Αργότερα κλήθηκε από τον Θεό να βοηθήσει τον Ιουδαϊκό λαό που καταπιεζόταν από τους Μαδιανίτες τους οποίους πολέμησε και νίκησε, επιτυγχάνοντας μια τεσσαρακονταετή ειρήνη. Δεν δέχθηκε όμως το βασιλικό στέμμα που του πρόσφεραν οι Εβραίοι και πέθανε σε βαθύ γήρας.

Μετά τον θάνατό του ο Ιουδαϊκός λαός επανήλθε και πάλι στη λατρεία του Βάαλ η δε οικογένεια του Γεδεών που απαρτιζόταν από 70 γιους εξολοθρεύτηκε από τον Αβιμέλεχ, γιο που απέκτησε με μία δευτέρας σειράς σύζυγο και παλλακή του που καταγόταν απο την Συχέμ.

## Δείτε επίσης
* Γεδεωνίτες

## Παραπομπές


Γεδεων
Γεδεων
Γεδαλίας

Ο **Γεδαλίας** είναι Βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη. Υπήρξε Κυβερνήτης της Ιουδαίας και είχε διορισθεί από τον ίδιο τον Ναβουχοδονόσορα. Μετά όμως από λίγους μήνες δολοφονήθηκε.

**Β΄ Βασιλέων κεφ. 25*, 
**Ιερεμίας κεφ. 39:14 - 41:18*.

Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Ιωάς

Το όνομα **Ιωάς** μπορεί να αναφέρεται σε ένα απο τα οκτώ Βιβλικά πρόσωπα:

*Ο Ιωάς του Ιούδα Βασιλιάς του Ιούδα,  γιος του Οχοζία και της Σιβιά.
*Ο Ιωάς του Ισραήλ, βασιλιάς του βασιλείου του Ισραήλ για 16 χρόνια, γιος και διάδοχος του Ιωάχαζ.
*Ο Ιωάς, πατέρας του Γεδεών, απ' τη συγγένεια Αβιέζερ, της φυλής Μανασσή.
*Ο Ιωάς, γιος και αξιωματούχος του βασιλιά Αχαάβ.
*Ο Ιωάς, απόγονος του Ιούδα, από την συγγένεια Σηλά.
*Ο Ιωάς, γιος του Βεχέρ, απόγονος του Βενιαμίν, αρχηγός οικογένειας και πολεμιστής.
*Ο Ιωάς, απόγονος του Βενιαμίν, ένας από αυτούς που ήρθαν στη Σικλάγ για να βοηθήσουν το Δαβίδ, όταν τον καταδίωκε ο Σαούλ.
*Ο Ιωάς, ένας από τους διαχειριστές της περιουσίας του βασιλιά Δαβίδ, επί των ελαιοαποθηκών.
Γέεννα

Η **Γέεννα** είναι μια ιστορική γεωγραφική περιοχή που βρίσκεται στα νότια της Ιερουσαλήμ. Πρόκειται για μια στενή και βαθιά κοιλάδα που κείτεται στα δυτικά και νοτιοδυτικά της σημερινής Παλαιάς Πόλης Ιεροσολύμων, νότια του όρους Σιών. Συναντά την κοιλάδα Κέδρων, που ξεκινά βορειοανατολικά της Παλαιάς Πόλης, κοντά στην Κολυμβήθρα του Σιλωάμ, στη νοτιοανατολική μεριά της Αρχαίας Ιερουσαλήμ.

Η ονομασία της κοιλάδας προέρχεται εκ του εβραϊκού *Γκε Χιννώμ* ή *Γκε μπεν Χιννώμ* που σημαίνει «**Κοιλάδα του Εννώμ**» ή «**Κοιλάδα του υιού του Εννώμ**». 

Η κοιλάδα μνημονεύεται για πρώτη φορά στην Εβραϊκή Βίβλο (*[[Ιησούς του Ναυή (βιβλίο)|Ιησούς του Ναυή]]*, 15:8) ως σύνορο μεταξύ της επικράτειας των Φυλών του Ιούδα και του Βενιαμίν. Η Γέεννα (ελληνοποιημένη μορφή του ονόματος της κοιλάδος του Εννώμ) αναφέρεται επίσης στην Καινή Διαθήκη και σύμφωνα με τις αφηγήσεις είναι ο τόπος της αιώνιας πύρινης Κόλασης, όπου θα τιμωρηθούν, μετά θάνατο, οι αμαρτωλοί και αμετανόητοι άνθρωποι.

Κατά την αρχαιότητα, επί της κοιλάδας του Εννώμ είχε εγκατασταθεί το χάλκινο άγαλμα του Μολώχ, Εθνικού θεού των Ιουδαίων, στον οποίο προσφέρονταν ως θυσία ολοκαυτώματα ζώων και ανθρώπινα παιδιά. Ο Ιωσίας αχρήστεψε τον ιερό τόπο του Τοφέθ, που πιθανότατα βρισκόταν στην κοιλάδα του Εννώμ, ο δε Ιερεμίας διακήρυξε ότι θα τιμωρηθούν όλοι οι Ισραηλίτες που βεβήλωσαν την κοιλάδα με θυσίες αθώων, εξ ου και χρησιμοποιήθηκε ο όρος «γέεννα» ή «γέεννα του πυρός» για να υποδηλώσει έναν τόπο απονέκρωσης.  

Εκεί επίσης γίνονταν θανατικές εκτελέσεις, απέθεταν τα νεκρά σώματα των παραβατών και έκαιγαν τα απορρίμματα της πόλης της Ιερουσαλήμ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Κατηγορία:Κοιλάδες του Ισραήλ
Κατηγορία:Ιερουσαλήμ
Εύφορβος ο Τρώας

Ο **Εύφορβος** είναι ομηρικό πρόσωπο στην ελληνική μυθολογία. Ήταν Τρώας πολεμιστής, γιος του Πανθόου και της Φροντίδος, αδελφός του Πολυδάμαντα και του Υπερήνορα, ο πρώτος που τραυμάτισε τον Πάτροκλο, ο οποίος στη συνέχεια φονεύθηκε από τον Έκτορα. Στη μάχη για τη σωρό του Πατρόκλου, ο Μενέλαος φόνευσε τον Εύφορβο που ήταν από τους σημαντικότερους Τρώες πολεμιστές και συνέλεξε τον οπλισμό του. Τον οπλισμό αυτό του Ευφόρβου ο Μενέλαος στη συνέχεια αφιέρωσε στον Ηραίο ναό του Άργους. Σύμφωνα με τον Παυσανία, τον 2ο αιώνα ΚΕ, μπορούσε κανείς ακόμα να δει την ασπίδα του στο Ηραίο. 

Αναφέρεται ότι ο Πυθαγόρας, οπαδός της μετενσάρκωσης, (καί όχι τής μετεμψύχωσης) δήλωνε ότι σε προηγούμενη ζωή ήταν ο Εύφορβος και ότι από Τρώας έγινε Ίωνας, και από πολεμιστής φιλόσοφος.

## Δείτε επίσης
* Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος), αναπαράσταση πανοραμικής τοιχογραφίας μεγαλογραφίας του φημισμένου αρχαίου έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου.
* Ο αστεροειδής 4063 Εύφορβος (4063 Euforbo), που ανακαλύφθηκε το 1989 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό πολεμιστή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τρώες
Φλορίντο (Χαίντελ)

**Φλορίντο** (*Der beglückte Florindo*) (HWV 3) ονομάζεται όπερα του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ που παραγγέλθηκε από τον Ράινχαρντ Κάιζερ, διευθυντή της Όπερας του Αμβούργου. Η Όπερα παρουσιάστηκε στο θέατρο στο Gänsemarkt του Αμβούργου το 1708, πιθανώς υπό την διεύθυνση του Κρίστοφ Γκράουπνερ μετά την αναχώρηση του Χαίντελ για την Ιταλία. Ο Φλορίντο αρχικά ήταν μέρος της όπερας Φλορίντο και Δάφνη, η οποία χωρίστηκε πριν τις παραστάσεις (το άλλο μέρος της οποίας είναι η Δάφνη. Το λιμπρέτο γράφτηκε από τον Χάινριχ Χινς. Από την όπερα σώζονται ελάχιστα αποσπάσματα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Κατηγορία:Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
Κορωνίδα

Η ονομασία **Κορωνίς** ή **Κορωνίδα** μπορεί να αναφέρεται σε:

## Πρόσωπα
* Κορωνίς (μυθολογία), πρόσωπο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.

## Παλαιογραφία
* Κορωνίς (σύμβολο κειμένου), σύμβολο σε ελληνικούς παπύρους που υποδηλώνει το τέλος ενότητας ή κειμένου.
* Κορωνίς (σημείο στίξης), σημείο στίξης σε θέση αποστρόφου της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.

## Γεωγραφία
; Οικισμοί
* Κορωνίδα Αργολίδας, οικισμός της περιφερειακής ενότητας Αργολίδας.
* Κορωνίδα Νάξου ή *Κωμιακή*, οικισμός της Νάξου.
; Νήσοι
* Κορωνίδα Αργολίδας (νήσος), νησί του Αργολικού κόλπου.

## Αστρονομία
* 158 Κορωνίς, αστεροειδής της Κύριας Ζώνης.
* Οικογένεια της Κορωνίδος, οικογένεια αστεροειδών.
Κορωνίς (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, η **Κορωνίς** ήταν κόρη του Φλεγύα, βασιλιά των Λαπιθών στη
Θεσσαλία. Η Κορωνίς ήταν η μητέρα του θεού της Ιατρικής, του Ασκληπιού, τον οποίο γέννησε με τον Απόλλωνα.

## Μυθολογικές εκδοχές
Οι μυθολογικές εκδοχές σχετικά με την Κορωνίδα ποικίλλουν, με ορισμένα κοινά βασικά σημεία, όπως τον βίαιο θάνατό της. Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, ο Απόλλωνας σκότωσε την Κορωνίδα εξαιτίας μιας απιστίας της, αλλά έσωσε το παιδί τους (τον Ασκληπιό) από το σώμα της, που είχε αρχίσει να καίγεται στην πυρά. Κατά τον Πίνδαρο και τον Ησίοδο ο μύθος σχετίζεται με τη θεσσαλική πόλη Λακέρεια. Εκεί, στους πρόποδες του Πηλίου, η Κορωνίς ενώθηκε με τον Απόλλωνα. Σύμφωνα με άλλη παράδοση αυτό έγινε στην Τρίκκη, τα σημερινά Τρίκαλα, στις όχθες του ποταμού Ληθαίου. Τέλος, αναφέρεται ότι η Κορωνίδα γέννησε τον Ασκληπιό στην Πελοπόννησο, όπου είχε ακολουθήσει τον πατέρα της σε κάποια εκστρατεία του (στην Τρίκκη της Μεσσηνίας ή στην Επίδαυρο ή στην Αρκαδία).

Ο Πίνδαρος αναφέρει ότι ο Ασκληπιός δεν ήταν καν γιος της Κορωνίδας, αλλά της Αρσινόης, και τον
παρέλαβε η Κορωνίς όταν αυτός ήταν νήπιο. Επειδή η Κορωνίς φοβήθηκε ότι θα την άφηνε ο Απόλλωνας, δημιούργησε ερωτικό δεσμό και με τον `Ισχυ, γιο του Ελάτου. Μόλις το έμαθε αυτό ο Απόλλων, είτε από τις μαντικές του ικανότητες, είτε επειδή του το είπε το ιερό πτηνό του, ο κόρακας, τόξευσε την Κορωνίδα με τα βέλη της Αφροδίτης. Μάλιστα, σύμφωνα με τον μύθο, όταν ο κόρακας ανέφερε στο αφεντικό του τα δυσάρεστα νέα, ο Απόλλωνας άλλαξε το χρώμα του από ασημένιο ή λευκό, που υποτίθεται ότι ήταν μέχρι τότε, σε μαύρο (Οβίδιος, *Μεταμορφώσεις*).

Ο Παυσανίας γράφει ότι στο Ασκληπιείο της Τιτάνης υπήρχε ξόανο της Κορωνίδας, στο οποίο αποδίδονταν θεϊκές τιμές.

Ακόμα, σύμφωνα με βοιωτικό μύθο, υπήρχαν *δύο* **Κορωνίδες**, αδελφές, η **Μητιόχη** και η **Μενίππη**, κόρες του Ωρίωνα, που ζούσαν στον Ορχομενό. Κάποτε, όταν οι Ορχομένιοι θέλησαν να ελευθερωθούν από μια επιδημία που τους είχαν στείλει οι θεοί για άγνωστο λόγο, οι Κορωνίδες θυσιάστηκαν με τη θέλησή τους. Ο Άδης και η Περσεφόνη παρέλαβαν από την πυρά τα καιόμενα σώματα των δύο αδελφών και τα μετέφεραν στα έγκατα της Γης, ενώ από την πυρά ανέβηκαν προς τα ουράνια δύο κομήτες. Ο βοιωτικός αυτός μύθος φαίνεται ότι αποτελεί μεταγενέστερη ανάπλαση του παλαιού θεσσαλικού.

Τέλος, στον μυθικό Διονυσιακό Κύκλο, η Κορωνίς εμφανίζεται ως νύμφη, μία από τις Υάδες, που ανέθρεψε μαζί με τις αδελφές της Φιλία και Κλείδη τον Διόνυσο με εντολή του Δία. Αργότερα, όταν ο Βούτης απήγαγε την Κορωνίδα και την εξανάγκασε να τον παντρευτεί, τιμωρήθηκε από τον Διόνυσο, που του εμφύσησε ιερή μανία (τρέλα).

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής 158 Κορωνίς (158 Koronis), που ανακαλύφθηκε το 1876, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο ή πρόσωπα.

## Παραπομπές


## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Γυναίκες του Απόλλωνα
Επιφαινομεναλισμός

Ο **επιφαινομεναλισμός** (εκ του επιφαινόμενου) είναι φιλοσοφική θεωρία κατά την οποία η συνείδηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά επιφαινόμενο, δηλαδή πρόσθετο επακόλουθο ή συν-εκδηλωμένο φαινόμενο των νευρικών και φυσιολογικών γενικότερα λειτουργιών, εξ ου και η ονομασία της θεωρίας αυτής. Η συνείδηση δηλαδή δεν έχει ιδία υπόσταση αλλά και ούτε η ψυχή οντότητα που να μπορεί ουσιωδώς να συμβάλλει στη παραγωγή των ψυχικών φαινομένων. Τα δε λεγόμενα ψυχικά φαινόμενα, κατά τη θεωρία αυτή, δεν είναι παρά συνέπειες των φυσιολογικών λειτουργιών κυρίως του εγκέφαλου. Ουσιαστικά, είναι μια φιλοσοφική θέση στο γενικό πρόβλημα της σχέσης ύλης και πνεύματος. Η συμπεριφορά του σώματος εξηγείται ως μυς που συστέλλονται αφού λάβουν σήματα από τα νεύρα και τα νευρικά αυτά σήματα παράγονται από άλλα νευρικά κύτταρα ή από τις φυσικο-χημικές διαδικασίες των αισθητήριων οργάνων. Για παράδειγμα, ο Χάξλεϊ (1874), που υποστήριζε αυτή την άποψη θεωρούσε ότι τα ψυχικά συμβάντα είναι κάτι ανάλογο με την ατμομηχανή που περιστασιακά σφυρά εκπέμποντας ατμό, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν συνεισφέρει στο έργο που παράγει. 

Κύριοι θιασώτες της θεωρίας αυτής θεωρούνται οι ψυχολόγοι Ριμπώ, Φίσερ, Ρισέ καθώς και πολλοί φιλόσοφοι "υλίζοντες" ή οπαδοί του ψυχοφυσικού παραλληλισμού, αν και οι αρχαίες θεωρίες περί ψυχής, ιδιαίτερα ανάμεσα στους οπαδούς του αριστοτελιανισμού, φαίνεται να προσομοιάζουν μερικές σύγχρονες συζητήσεις, που ξεκινούν στον 19ο αιώνα, για την αποτελεσματικότητα των νοητικών γεγονότων. Τότε, δυο αιώνες πριν, η δυαδική προσέγγιση στο ερώτημα σώμα-ψυχή θεωρούνταν ορθή και συνεπώς οι σχετικές φιλοσοφικές προσεγγίσεις αντανακλούν αυτήν την αντίληψη. Οι νεότερες προσεγγίσεις είναι κυρίως μέσα στα πλαίσια του υλιστικού μονισμού και αντανακλούν αυτή τη βασική αντίληψη. Και μαζί με τα νεότερα και συνεχή επιτεύγματα της νευρο-φυσιολογίας και των σχετικών κλάδων της ιατρικής, θα θεωρούσε κάποιος ότι το θέμα έχει σχεδόν κλείσει. Όμως, παρόλα αυτά, η συζήτηση συνεχίζεται με κάποια ένταση.



Κατηγορία:Φιλοσοφία του νου
Κατηγορία:Φιλοσοφικές θεωρίες
Κατηγορία:Θεωρία του νου
Αδμήτη

Στην ελληνική μυθολογία η **Αδμήτη** ήταν κόρη του βασιλέα των Μυκηνών Ευρυσθέα και της Αντιμάχης. Επομένως ήταν εγγονή, από τη μητέρα της, του Ωκεανού και της Τηθύος (κατά μία εκδοχή υπήρχε και μία από τις Ωκεανίδες που ονομαζόταν Αδμήτη). Αδελφός της Αδμήτης ήταν ο Περιμήδης.

Η Αδμήτη υπήρξε η αιτία για ένα από τους 12 άθλους του Ηρακλή, όταν φανέρωσε στον πατέρα της τη σφοδρή της επιθυμία να έχει δική της τη ζώνη της βασίλισσας των Αμαζόνων, της Ιππολύτης, που της την είχε δώσει ο ίδιος ο θεός Άρης. Ο Ευρυσθέας τότε διέταξε τον Ηρακλή να τη φέρει.

Σύμφωνα με άλλο μύθο, η Αδμήτη ήταν ιέρεια στο ναό της θεάς Ήρας στο Άργος. Κάποτε έφυγε από το Άργος παίρνοντας μαζί της και το άγαλμα της θεάς, και πήγε στη νήσο Σάμο, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό της. Την επέτειο της αφίξεως της Αδμήτης στο νησί εόρταζαν οι αρχαίοι του κάτοικοι με επισημότητα και μεγαλοπρέπεια, γιατί πίστευαν ότι αυτό έγινε μετά από εντολή της θεάς Ήρας, η οποία έτσι φανέρωσε την εύνοια και ιδιαίτερη αγάπη της προς τη νήσο. Από τότε η Σάμος έγινε κέντρο της λατρείας της Ήρας.

## Γενεαλογία

## Δείτε επίσης
* Από την Αδμήτη πήρε το όνομά του ο αστεροειδής 398 Αδμήτη (398 Admete), που ανακαλύφθηκε το 1894.

## Πηγές
* *[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]*, ii. 5. § 9
* Ιωάννης Τζέτζης: *Ad Lycophron*, 1327
* Αθήναιος: *[[Δειπνοσοφισταί]]*, τ. 15, σελ. 447
* Schmitz, Leonhard (1867): «Admete» (1) & (2), στο: Smith, William: *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, τόμος 1, Βοστώνη, σελ. 19

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Ηρακλής
Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Ευφραίος

Ο **Ευφραίος** ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος του 4ου αιώνα π.Χ. από τον Ωρεό της Εύβοιας και για κάποιο χρόνο μέλος της Ακαδημίας, μέχρι που συστήθηκε από τον Πλάτωνα ως σύμβουλος στον ηγεμόνα της Μακεδονίας, τον Περδίκκα Γ'. Σ' αυτόν είχε αρκετή επιρροή, ωστόσο όταν ανέλαβε το θρόνο ο Φίλιππος Β' επέστρεψε στη πατρίδα του και ανέλαβε την αρχηγία της εναντίον του Φιλίππου πολιτικής μερίδας. Μετά τις μακεδονικές επιτυχίες αυτοκτόνησε για να μη υποστεί την εκδίκηση του Φιλίππου.

Κατά τον Αθήναιο όμως: "Ο Ευφραίος ζούσε στην αυλή του βασιλιά [της Μακεδονίας] Περδίκκα, και δεν βασίλευε λιγότερο από αυτόν, ενώ ήταν φαύλος και συκοφάντης. Συγκρότησε την αυλή ["Εταιρίαν"] του βασιλιά με τόσο ψυχρό τρόπο, που αν δεν ήξερες Γεωμετρία και φιλοσοφία δεν καθόσουν στο συμπόσιο . Γι αυτό και ο Παρμενίωνας τον έπιασε και τον σκότωσε στον Ωρεό, όταν έγινε βασιλιάς ο Φίλιππος, όπως λέει ο Καρύστιος στα "Ιστορικά υπομνήματα" του" (Δειπνοσοφιστών ΙΑ, e 119) 

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Ευβοείς
Κατηγορία:Αυτόχειρες
Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι
Αιθαλίδης

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Αιθαλίδης** ήταν γιος του θεού Ερμή και της Ευπολεμείας, κόρης του Μυρμιδόνα. Ο Αιθαλίδης έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία ως κήρυκας και τοξότης, μαζί με δύο άλλους γιους του Ερμή, τον Εύρυτο και τον Εχίονα.

Ο Αιθαλίδης είχε τεράστια μνήμη, χάρισμα που έλαβε από τον πατέρα του, και δεν ξεχνούσε ποτέ τίποτα, ακόμα και όταν... πέθανε και κατέβηκε στον Άδη. Ο Ερμής τον αγαπούσε ιδιαίτερα, τόσο πολύ ώστε κατάφερε να πείσει τον Δία να ορίσει ότι ο Αιθαλίδης θα έμενε μία μέρα στον κάτω κόσμο και μία μέρα στον επάνω κόσμο.

Ο φιλόσοφος Πυθαγόρας πίστευε ότι είχε ξαναζήσει στη γη ως Αιθαλίδης, δηλαδή ότι ο ίδιος ήταν μετενσάρκωση της ψυχής του.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Αιθαλιδης
Εκκλησιαστική ιστορία

**Εκκλησιαστική Ιστορία** ονομάζεται η επί της βάσης της αντικειμενικής εκτιμήσεως και της εκκλησιολογικής αξιολογήσεως των σωζόμενων πηγών επιστημονική έκθεση της όλης εξελίξεως του εσωτερικού και του εξωτερικού βίου της Εκκλησίας κατά την ανάπτυξη της στο χώρο και στο χρόνο, ως μιας αδιάκοπης και αυθεντικής συνεχίσεως της ιστορικής πορείας για την εκπλήρωση της αποστολής στον κόσμο. 

Ο Ιησούς Χριστός σε αυτή προβάλλεται ως όχι μόνο ως κέντρο αλλά και ανακεφαλαίωση της ιστορίας του ανθρωπίνου γένους. 

## Πηγές
*Βλασίου Φειδά, *Εκκλησιαστική ιστορία*.

Κατηγορία:Ιστορία
Κατηγορία:Ιστορία ανά θέμα
*
Κατηγορία:Τομείς της ιστορίας
Εθνικά Πάρκα Λίμνης Τουρκάνα

Τα **Εθνικά Πάρκα Λίμνης Τουρκάνα** (αγγλικά: *Lake Turkana National Parks*) είναι μια ομάδα από τρία πάρκα τα οποία βρίσκονται στην Κένυα. Χαρακτηρίστηκαν Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1997 και επεκτάθηκαν το 2001. Οι λόγοι της σημαντικότητας των πάρκων, που οδήγησαν στην ένταξή τους στον κατάλογο της UNESCO, είναι το γεγονός ότι αποτελούν σημείο στάσης των αποδημιτικών 
πτηνών, καθώς και τόπο όπου υπάρχουν Κροκόδειλοι του Νείλου, Ιπποπόταμοι και φίδια. Επίσης στην περιοχή Koobi Fora της Λίμνης Τουρκάνα υπάρχουν απολίθωματα που είναι μοναδικά στον κόσμο.

Τα Εθνικά Πάρκα της Λίμνης Τουρκάνα αποτελούνται από το Εθνικό Πάρκο Σιμπιλόι και τα δύο νησιά της Λίμνης Τουρκάνα.

## Δείτε επίσης

* Εθνικό Πάρκο Όρους Κένυα
* Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Τα Εθνικά Πάρκα Λίμνης Τουρκάνα - UNESCO World Heritage Centre
*Η επίσημη ιστοσελίδα των Εθνικών Πάρκων της Λίμνης Τουρκάνα
* Τα Εθνικά Πάρκα Λίμνης Τουρκάνα στο wcmc.org.uk
*Τα Εθνικά Πάρκα Λίμνης Τουρκάνα στο worldheritagesite.org

Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κένυα
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Κένυας
Ευρωπαϊκή Οδός 65

thumb|300px|Η Ε65 (S3) κοντά στο Σβινόουστσιε της Πολωνίας
thumb|300px|Η Ε65 (S3) στη Ριέκα, Κροατία
thumb|300px|Η Ε65 στη γέφυρα του ποταμού Αλιάκμονα στην Κοζάνη, Ελλάδα.

Η **Ευρωπαϊκή Οδός Ε65 (Ε65)** του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών ξεκινάει στο Μάλμοε της Σουηδίας και καταλήγει στα Χανιά της Κρήτης. Έχει συνολικό μήκος 3.800 χιλιομέτρων και διέρχεται από 12 ευρωπαϊκές χώρες. Ο χαρακτηρισμός της οδού δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 36Δ/2006.

Επίσης στις 30 Ιανουαρίου 2021 εγκρίθηκε η φυσική συνέχεια του Ελληνικού τμήματος του Αυτοκινητόδρομου Ε65 προς τα Γρεβενά, όπου θα συνδέεται με την Εγνατία Οδό.

## Διαδρομή
* Σουηδία
**Ε65: Μάλμοε - Υστάντ.
* Βαλτική θάλασσα, θαλάσσια διαδρομή Υστάντ - Σβινόουστσιε.
* Πολωνία
**Εθνική οδός S3: Σβινόουστσιε - Βόλιν - Γκολένιωφ - Στσέτσιν - Γκορζώφ Βιελκοπόλσκη - Σβιεμπόντζιν - Ζιελόνα Γκόρα - Λούμπιν - Λέγκνιτσα - Ελένια Γκόρα.
*Τσεχία
** Εθνική οδός I/10: Χαρρασώφ - Ζέλεζνυ Μπροντ - Τούρνωφ.
**Εθνική οδός R10: Τούρνωφ - Μλάντα Μπόλεσλαβ - Πράγα.
** Αυτοκινητόδρομος D1: Πράγα - Γίχλαβα - Μπρνο.
** Αυτοκινητόδρομος D2: Μπρνο - Λάνζχοτ.
*Σλοβακία
** Αυτοκινητόδρομος D2: Κούτυ - Μπρατισλάβα - Τσούνοβο.
*Ουγγαρία
**Αυτοκινητόδρομος Μ15: Ράϊκα - Χεγκυεσχάλομ - Μοσονμαγκυοάροβαρ.
**Οδός 86: Μοσονμαγκυοάροβαρ - Τσόρνα - Σζομπάτχελυ - Κόρμεντ.
**Οδός 76: Κόρμεντ - Ζαλαέγκερσζεγκ.
**Οδός 74: Ζαλαέγκερσζεγκ - Ναγκυκάνιζσα.
**Αυτοκινητόδρομος Μ7: Ναγκυκάνιζσα - Λετένυε.

* Κροατία
** Α4: Γκόριτσαν - Νόβι Μαρώφ - Ζάγκρεμπ.
** Περιφερειακός Ζάγκρεμπ: Ζάγκρεμπ
** Α1: Ζάγκρεμπ - Κάρλοβατς - Βοσίλιεβο.
** Α6: Βοσίλιεβο - Ριέκα.
** D8 (A7): Ριέκα - Σένι.
** D8: Σένι - Ζαντάρ.
** Α1: Ζαντάρ - Σίμπενικ - Σπλίτ - Όπουζεν.

* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
** Οδός 2: Νέουμ.

* Κροατία
** D8: Στον - Ντουμπρόβνικ - Ντέμπελι Μπριέγκ.

*Μαυροβούνιο
**Οδός 2: Χέρτσεγκ Νόβι - Πέτροβατς - Ποντγκόριτσα - Μπιέλο Πόλιε - Μπατς.

* Σερβία
** Μ2: Σπίλιανη - Ριμπάριτσε.

* Κοσσυφοπέδιο
** Οδός 2: Μπάνιε - Κόσοβσκα Μητρόβιτσα - Πρίστινα - Ουρόσεβατς - Χάνι Ελεζίτ.

* Βόρεια Μακεδονία
** Οδός Μ3: Μπλάτσε - Σκόπια.
** Οδός Μ4: Σκόπια - Κίτσεβο - Αχρίδα. 
** Οδός Μ5: Αχρίδα - Μοναστήρι
** Οδός 26: Μοναστήρι - Μετζίτλια.

* Ελλάδα
**Αυτοκινητόδρομος 27: Ολόκληρος (Νίκη - Βεύη - Κοζάνη).
**Αυτοκινητόδρομος 2 (Εγνατία Οδός): Τμήμα Κοζάνη - Α/Κ Αυτοκινητοδρόμων 2 & 3.
**Aυτοκινητόδρομος 3 (Κεντρικής Ελλάδας): Ολόκληρος (Εγνατία - Λαμία)
**Αυτοκινητόδρομος 1 (Α.Θ.Ε.): Τμήμα Λαμία - Α/Κ Θερμοπυλών.
**Εθνική Οδός 27: Α/Κ Θερμοπυλών - Μπράλος - Άμφισσα - Ιτέα.
**Εθνική Οδός 48: Ιτέα - Αντίριο.
**Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου
**Αυτοκινητόδρομος 8 (Ολυμπία Οδός): Τμήμα Ρίο - Αίγιο - Κόρινθος.
**Αυτοκινητόδρομος 7 (Οδός Κεντρικής Πελοποννήσου): Ολόκληρος (Κόρινθος - Τρίπολη - Καλαμάτα).
**Αιγαίο Πέλαγος, θαλάσσια διαδρομή Καλαμάτα - Κίσσαμος.
**Αυτοκινητόδρομος 90 (Β.Ο.Α.Κ.): Τμήμα Κίσσαμος - Χανιά.

65
65
65
65
65
65
65
65
65
65
65
65
Κατηγορία:Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
Έσλινγκεν

Το **Έσλινγκεν αμ Νέκαρ** (**[[Γερμανική γλώσσα|γερμ.:]]** *Esslingen am Neckar*) είναι πόλη στη νοτιοδυτική Γερμανία, το οποίο ανήκει στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης και είναι η δέκατη μεγαλύτερη πόλη του. Βρίσκεται 14 χλμ. νοτιοανατολικά της Στουτγκάρδης. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέκαρ (*Neckar*). Ο ποταμός διασχίζει την πόλη από νοτιοανατολικά προς βορειοδυτικά. Το Έσλινγκεν είναι γνωστό στην ευρύτερη περιοχή για το μεσαιωνικό χριστουγεννιάτικο παζάρι του (γερμ.: *Weihnachtsmarkt*). 

## Ιστορία
Τον 1ο αιώνα μ.Χ. η περιοχή έγινε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υπήρχε μια ρωμαϊκή αποθήκη στην περιοχή της Ομπερέσλινγκεν. Το Έσλινγκεν αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 777 ως *Ezlinga*. Έλαβε δικαιώματα πόλης το 1229 υπό τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄. Στο διάστημα μεταξύ του 13ου και 16ου αιώνα υπήρξαν πολλές συγκρούσεις μεταξύ της ελεύθερης αυτοκρατορικής πόλης και τους κόμητες της Βυρτεμβέργης. Περίπου ο μισός πληθυσμός έχασε τη ζωή του στον Τριακονταετή Πόλεμο μεταξύ 1618 και 1648, λόγω της πείνας ή επιδημιών. Το Έσλινγκεν έχασε την ανεξαρτησία του ως αυτοκρατορική πόλη το 1803, οπότε έγινε μέρος του Δουκάτου της Βυρτεμβέργης.

Το Έσλινγκεν κατελήφθη από στρατιώτες των ΗΠΑ τον Απρίλιο του 1945, προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η πόλη υπέστη πολύ μικρή ζημιά.

## Hochschule Esslingen (Ανωτάτη Σχολή Εφαρμοσμένων Επιστημών του Έσλινγκεν)
Η πόλη είναι έδρα της  Ανωτάτης Σχολής Εφαρμοσμένων Επιστημών του Έσλινγκεν (γερμανικά: Hochschule Esslingen), γνωστής κυρίως για την μηχανολογία και τη μηχανική αυτοκινήτων. Ιδρύθηκε το 1868 και προσφέρει προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σε διάφορους τομείς, όπως μηχανολογία, μηχανική αυτοκινήτου, ηλεκτρολόγων μηχανικών, μηχανικών υπολογιστών, και άλλους. Η σχολή έχει στενούς δεσμούς με τη βιομηχανία και προσφέρει πολλές ευκαιρίες για πρακτική άσκηση και συνεργασία με εταιρείες. Είναι ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια εφαρμογών στην Γερμανία και ελκύει φοιτητές από όλο τον κόσμο. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος του δήμου  
* Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών του Έσλινγκεν 

Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Ιωάννης Χονδρογιάννης

Ο **Γιάννης Χονδρογιάννης** (Προφήτης Σμύρνης, 1910 - Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 2005) ήταν Έλληνας ιατρός, γυμναστής και πολιτικός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Χονδρογιάννης γεννήθηκε το Μάρτιο του 1910 στο προάστιο της Σμύρνης Παράδεισο. Με τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκε για λίγο με την οικογένειά του στη Χίο. Αργότερα έφτασαν στην Αθήνα. Αργότερα εγκαταστάθηκαν στον προσφυγικό συνοικισμό του Ταύρου, στα λεγόμενα "Γερμανικά". Για να αντεπεξέλθει στις οικονομικές απαιτήσεις των σπουδών, καθώς οι γονείς του ως πρόσφυγες δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν, γράφτηκε ταυτόχρονα με την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Σχολή Γυμναστών, πράγμα το οποίο τότε ήταν επιτρεπτό. Έτσι, ως πρωτοετής φοιτητής της σχολής γυμναστών εργάστηκε σε ιδιωτικά δημοτικά σχολεία και αργότερα ως πτυχιούχος σε ιδιωτικά λύκεια και γυμνάσια. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή το 1939, οπότε εγκατέλειψε το επάγγελμα του γυμναστή. 

Έθεσε υποψηφιότητα για τον δήμο της πόλης και εκλέχθηκε δημάρχος Ταύρου στις δημοτικές εκλογές του 1954. Διετέλεσε δήμαρχος τις περιόδους 1952-1967 και 1974-78. Μετά την αποχώρησή του από την πολιτική και την συνταξιοδότησή του από την ιατρικό επάγγελμα, εξέδωσε πέντε ποιητικές συλογές (*Και επι γής ειρήνη*, *Όταν οι μνήμες*, *Ευλογημένη Μάνα*, *Αγάπη*, *Φλογέρα της ψυχής μου* και ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. 

Απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών στις 27 Οκτωβρίου 2005 στην Αθήνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμαρχοι Ταύρου
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές
Εθνικό Πάρκο Όρους Κένυα

Το **Εθνικό Πάρκο του Όρους Κένυα** (***Mount Kenya National Park***) δημιουργήθηκε το 1949 με σκοπό την προστασία της περιοχής γύρω από το Όρος Κένυα, το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Αφρικής. 1300 χλμ² του πάρκου είναι δάσος με τα 715 χλμ² πάνω από τα 3000 μέτρα υψόμετρο. Το πάρκο χαρακτηρίστηκε  Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1997.

Η κυβέρνηση της Κένυας είχε τέσσερις λόγους να δημιουργήσει ένα εθνικό πάρκο γύρω από το Όρος Κένυα. Αυτοί ήταν τουρισμός που απέφερε σημαντικά στην τοπική και εθνική οικονομία, η διατήρηση μίας περιοχής σπάνιας ομορφιάς, η προστασία της βιοποικιλότητας μέσα στο πάρκο και η προστασία των υδάτινων πηγών της περιοχής.

Στα χαμηλότερα ύψη ζουν μαϊμούδες και Αφρικανικά Βουβάλια. Μερικά μεγαλύτερα θηλαστικά, όπως ελέφαντες συναντιούνται ως και τα 4.500 μέτρα υψόμετρο.

Ένα μικρό τμήμα του πάρκου συνορεύει με κατοικούμενες περιοχές και για το λόγο αυτό προστατεύεται με ηλεκτροφόρο σύρμα, ώστε να κρατηθούν οι ελέφαντες μακρυά από τα γειτονικά χωράφια. Το ηφαιστειογενές έδαφος (το΄Όρος Κένυα είναι εσβεσμένο ηφαίστειο) και οι μεγάλες ποσότητες γλυκού νερού της περιοχής καθιστούν την περιοχή ιδανική για τη γεωργία.

## Δείτε επίσης

* Εθνικά Πάρκα Λίμνης Τουρκάνα
* Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

## Πηγές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το Εθνικό Πάρκο Όρους Κένυα - UNESCO World Heritage Centre
* Το Εθνικό Πάρκο Όρους Κένυα στο worldheritagesite.org

Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κένυα
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Κένυας
Βίλεμ Σχάουτεν

thumb|right|300px|Το ταξίδι του Σχάουτεν

Ο **Βίλεμ Σχάουτεν** (*Willem Cornelisz Schouten*, 1577 - 1625) ήταν Ολλανδός θαλασσοπόρος και εξερευνητής, που ανακάλυψε την Παπούα Νέα Γουινέα.

Το 1615 οι Σχάουτεν και Τζέικομπ Μέιρ έπλευσαν από το Τέξελ της Ολλανδίας αναλαμβάνοντας μια αποστολή εκ μέρους της Ολλανδικής εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, με σκοπό την εύρεση μιας νέας διαδρομής στον Ειρηνικό από την Ολλανδία μέχρι τα νησιά Μολούκες. Το 1616 έφτασε σε ένα ακρωτήριο, στην σημερινή Παπούα Νέα Γουινέα, το οποίο ονόμασε Ακρωτήριο Χορν σε ανάμνηση της γενέτειράς του, της ολλανδικής πόλης Χόορν (Hoorn). Ακολούθησε τις βόρειες ακτές της Νέας Ιρλανδίας και της Νέας Γουινέας και επισκέφτηκε τα παρακείμενα νησιά, που έγιναν γνωστά ως *νησιά Σχάουτεν*. Αν και ανακάλυψε μια άγνωστη διαδρομή, η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών τον κατηγόρησε για παραβίαση του μονοπωλίου της. Ο Σχάουτεν συνελήφθη (απελευθερώθηκε όμως αργότερα) και το σκάφος του δημεύτηκε στην Ιάβα. Ο Σχάουτεν περιέγραψε τα ταξίδια του στο ημερολόγιό του, που δημοσιεύθηκε στα ολλανδικά στο Άμστερνταμ το 1618 και σύντομα μεταφράστηκε σε διάφορες άλλες γλώσσες.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Alexander H. Bolyanatz, "Where Is Claes Pietersz Bay? An Episode in the History of the Sursurunga of New Ireland", *Ethnohistory* 45:2 (1998), p. 319-347.
* Dirk J. Barreveld, Tegen de Heeren van de VOC - Isaac Le Maire En De Ontdekking Van Kaap Hoorn, Sdu uitgeverij, 2002

Κατηγορία:Εξερευνητές της Παπούα Νέας Γουινέας
Κατηγορία:Ολλανδοί θαλασσοπόροι
Πάιας Γουίνγκτι

Ο **Πάιας Γουίνγκτι** (*Paias Wingti*, 2 Φεβρουαρίου 1951) είναι πολιτικός από την Παπούα Νέα Γουινέα και πρώην πρωθυπουργός της το 1985-1988 και 1992-1994. 

Γεννήθηκε το 1951 και κατάγεται απο την φυλή *Jika* . Το 1977 εκλέχτηκε για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο και από το 1985 είναι πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος του Λαού . Έχει διατελέσει κυβερνήτης της δυτικής επαρχίας το 1995-1997 και από το 2002 ως το 2007. Στις εκλογές του 2007 απέτυχε να επανεκλεγεί.. Μαζί με τη βουλευτική έδρα έχασε και το αξίωμα του Κυβερνήτη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Παπούα Νέας Γουινέας