open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κυάνιππος και Λευκονόη

Στην Ελληνική μυθολογία ο **Κυάνιππος** ήταν ένας μανιώδης Θεσσαλός κυνηγός,  γιος του Φόρακα και σύζυγος της **Λευκονόης** την οποία και υπεραγαπούσε αλλά και παραμελούσε λόγω της υπερβολικής κλίσης του στο κυνήγι. 

Η Λευκονόη όμως υποπτευόμενη ότι ο σύζυγός της την απατούσε, τον παρακολούθησε κάποτε που αναχώρησε για πολυήμερο ταξίδι και κρύφτηκε σε μία λόχμη (δασότοπο κρυψώνα) για να τον κατασκοπεύει καλύτερα . Εκεί όμως την ανακάλυψαν τα κυνηγητικά σκυλιά του Κυάνιππου τα οποία και τη κατασπάραξαν.
Όταν ο Κυάνιππος αναγνώρισε τη σύζυγό του, μέσα στην απελπισία του φόνευσε τους σκύλους και στη συνέχεια τους έκαψε στην ίδια φωτιά με τη σύζυγό του όπου εισήλθε και αυτός δίνοντας τέλος της ζωής του. 

Ο μύθος αυτός ήταν από τους σημαντικότερους που πρόβαλαν τόσο την άδικη υποψία και αποτελούσε ένα φραγμό – δίδαγμα στο βίο των αρχαίων Ελλήνων. 

## Αναφορές
*Πλουτάρχου, Συναγωγή Ιστοριών παραλλήλων Ελληνικών και Ρωμαϊκών. 
*[42] ΚΥΑΝΙΠΠΟΣ τῷ γένει Θετταλὸς ἐπὶ θήραν συνεχῶς ἐξῄει· ἡ δὲ νεόνυμφος αὐτοῦ ὑπολαβοῦσα διὰ τὸ πολλάκις ἐν ὕλαις μένειν συνήθειαν ἔχειν μεθ´ ἑτέρας κατ´ ἴχνος ἠκολούθησε τῷ Κυανίππῳ· καὶ ἔν τινι κατακρυβεῖσα συνδένδρῳ τὸ μέλλον ἀπεκαραδόκει. τῶν δὲ κλάδων σεισθέντων οἱ κύνες θηρίον εἶναι δόξαντες ὥρμησαν καὶ τὴν φίλανδρον ἀλόγου δίκην ζῴου διεσπάραξαν. ὁ δὲ Κυάνιππος τῆς ἀνελπίστου πράξεως αὐτόπτης γενόμενος ἑαυτὸν ἀπέσφαξεν· ὡς Παρθένιος ὁ ποιητής*

Κυανιππος και Λευκονοη
Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί
Διονύσιος Καλλυβωκάς

Ο **Διονύσιος Καλλυβωκάς** ή **Καλλιβωκάς** (Ζάκυνθος, 1806 - Αθήνα, 1877) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Αποτελεί έναν από τους εκπροσώπους της Επτανησιακής Σχολής.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1806 στη Ζάκυνθο. Έλαβε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον συμπατριώτη του Νικόλαο Καντούνη και συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά στη Ρώμη και αργότερα στη Βασιλική Ακαδημία της Φλωρεντίας, πόλη στην οποία παρέμεινε επί δώδεκα χρόνια, αντιγράφοντας για βιοποριστικούς λόγους πίνακες γνωστών ζωγράφων. 

Με την επιστροφή του στη Ζάκυνθο ίδρυσε ιδιωτική σχολή ζωγραφικής και ασχολήθηκε με την αγιογράφηση εκκλησιών. Δίδαξε στη Λευκάδα ενώ το 1858 διορίστηκε δάσκαλος σχεδίου στην Ιόνιο Ακαδημία, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1864. Το 1870 τιμήθηκε με χάλκινο βραβείο στην Έκθεση των Ολυμπίων για το έργο του *Ο Εσταυρωμένος* και το 1875 τιμήθηκε με αργυρό «*νομισματόσημο*» β΄ τάξεως για την παρουσίαση αντιγράφων έργων της Αναγέννησης και του Μπαρόκ.

## Έργο
Δημιούργησε πρωτότυπα έργα αλλά και αντίγραφα άλλων καλλιτεχνών. Ασχολήθηκε κυρίως με προσωπογραφίες και θρησκευτικές σκηνές. Η τεχνοτροπία του ήταν επηρεασμένη από τα ακαδημαϊκά πρότυπα του 18ου αιώνα. Οι προσωπογραφίες του θεωρούνται από τις πλέον χαρακτηριστικές απεικονίσεις της αστικής κοινωνίας των Επτανήσων κατά τον 19ο αιώνα. Στα συγκεκριμένα έργα εστίαζε στην απόδοση ευγενικών χαρακτηριστικών στα εικονιζόμενα πρόσωπα.
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Εθνική Πινακοθήκη: Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου - Ίδρυμα Ευριπίδη Κουτλίδη: Καλλιβωκάς Διονύσιος (1806 Ζάκυνθος - 1877 Αθήνα)

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Άγγελος Γιαλλινάς

Ο **Άγγελος Γιαλλινάς** (Κέρκυρα, 5 Μαρτίου 1857 - Κέρκυρα, 1939) ήταν Επτανήσιος ζωγράφος, που έγινε γνωστός κυρίως για τις υδατογραφίες του.

## Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1872 έως το 1875 παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στην Καλλιτεχνική Σχολή της Κέρκυρας με δάσκαλο τον Χαράλαμπο Παχή. Συνέχισε κατόπιν τις σπουδές του στη Βενετία, τη Νεάπολη και τη Ρώμη. Στην Ιταλία έλαβε την απόφαση να στραφεί προς την υδατογραφία. Επέστρεψε στην Κέρκυρα το 1878.
thumb|ληξιαρχική πράξη τέκνου του Άγγελου Γιαλλινά|left|239x239px
Η εκθεσιακή του δραστηριότητα εγκαινιάστηκε το 1875 με τη συμμετοχή του στο διαγωνισμό των Ολυμπίων ενώ το 1886 οργάνωσε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθηναϊκή Λέσχη. Εκεί γνωρίστηκε με τον τότε πρεσβευτή της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος του ανέθεσε τη φιλοτέχνηση επτά διάφορα τοπία. Έτσι, με αφορμή τη δημιουργία του λευκώματος αλλά και τις γνωριμίες που έκανε μέσω του πρέσβη, ταξίδεψε σε διάφορα μέρη όπως η Αίγυπτος, η Ιταλία, η Γαλλία, η Μικρά Ασία, η Κωνσταντινούπολη, η Ρόδος κλπ ζωγραφίζοντας τοπία και συμμετέχοντας σε εκθέσεις. Μεταξύ άλλων συμμετείχε σε εκθέσεις του Ζαππείου, το Παρνασσού, της Καλλιτεχνικής Έκθεσης Αθηνών, της Παγκόσμιας Έκθεσης Παρισιού κ.α. Το 1918 παρουσίασε ατομική έκθεση στην αίθουσα Geo της Αθήνας.  Το 1974, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, τον τίμησε μετά θάνατον με μεγάλη αναδρομική έκθεση υδατογραφιών του.

Το 1902 ο Γιαλλινάς ίδρυσε την Καλλιτεχνική Σχολή Κέρκυρας στην οποία δίδαξε και ο ίδιος ενώ το 1907/1908 ανέλαβε τη διακόσμηση του Αχίλλειου.

Οι ρομαντικές τοπιογραφίες του Γιαλλινά διακρίνονται για τη διάχυτη διαβάθμιση του χρώματος και την τέλεια απόδοση χαρακτηριστικών λεπτομερειών, χωρίς εντούτοις να πρόκειται για φωτογραφικές απεικονίσεις. Ο Γιαλλινάς δημιούργησε έτσι μία μοναδική στο είδος της σχολή που ξεφεύγει από την Επτανησιακή Σχολή και προσεγγίζει περισσότερο τον ακαδημαϊσμό της Σχολής του Μονάχου.

Το σπίτι του στην πάνω πλατεία της Κέρκυρας έχει μετατραπεί σε πινακοθήκη, ενώ έχει συγκροτηθεί ίδρυμα για τη διαχείρισή της, την ανάδειξη και την προβολή του έργου του. Τον Σεπτέμβριο του 2010 διαπιστώθηκε πως άγνωστοι αφαίρεσαν από εκεί άγνωστο αριθμό πινάκων του Κερκυραίου ζωγράφου, τα περισσότερα εκ των οποίων εντοπίστηκαν τον Νοέμβριο του 2016.

## Γκαλερί


File:Giallinas Angelos 35.jpg|Ο ναός του Ολυμπίου Διός με την Ακρόπολη
File:Giallinas Angelos Hadrian's gate 1.jpg|Πύλη του Αδριανού
File:Giallinas Angelos Pontikonisi 5.jpg|Ποντικονήσι
File:Giallinas Angelos Landscape.jpg|Τοπίο


## Παραπομπές

## Πηγές
*openarchives.gr (PDF) *Έλληνες καλλιτέχναι: Άγγελος Γιαλλινάς*, περιοδικό Εστία

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Χαράλαμπος Παχής

Ο **Χαράλαμπος  Παχής** (1844 – 1891) ήταν Έλληνας ζωγράφος και ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της Επτανησιακής ζωγραφικής Σχολής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Όταν ακόμα ήταν νέος, ένας εύπορος Άγγλος φιλότεχνος διέκρινε το ταλέντο του και του πρόσφερε υποτροφία για να σπουδάσει στην Ιταλία. Με αυτό τον τρόπο φοίτησε στη Νάπολη και στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά της Ρώμης το 1868-1869, με δασκάλους τον Ποντένι και τον Κονσόνι και αφού ταξίδεψε σε διάφορες περιοχές της Ευρώπης επέστρεψε στην Κέρκυρα το 1870. Αρχικά δίδαξε σε δημόσιο εκπαιδευτήριο της Κέρκυρας και έπειτα ίδρυσε ιδιόκτητη Καλλιτεχνική Σχολή, η οποία ανέδειξε μερικούς γνωστούς καλλιτέχνες όπως οι Τσιριγώτης, Γιαλλινάς και Σαμαρτζής. Απεβίωσε στην Κέρκυρα το 1891.

Όντας επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό φιλελληνισμό δημιούργησε έργα αναφερόμενα στην περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης αλλά και σε εθνικά γεγονότα των ετών που προηγήθηκαν ή την ακολούθησαν χρονικά («*Ο χορός του Ζαλόγγου*», «*Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄*», «*Η δολοφονία του Καποδίστρια*», κλπ). Ασχολήθηκε επίσης με θέματα λαογραφικού και ηθογραφικού ενδιαφέροντος καθώς και με προσωπογραφίες, τοπία και  αγιογραφίες. Μεταξύ άλλων, ανέλαβε την αγιογράφηση της ορθόδοξης μητρόπολης του Δυρραχίου της Αλβανίας.

## Τεχνοτροπία
Μέσα από τα έργα του Παχή είναι φανερή η επίδραση της ιταλικής σχολής του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα την οποία συνδυάζει με τα στοιχεία της Επτανησιακής Σχολής.

## Συμμετοχές & Διακρίσεις
Ο Χαράλαμπος Παχής τιμήθηκε με δύο βραβεία του Ιονίου Κράτους, δύο βραβεία του Βατικανού και με το χρυσό βραβείο της πρώτης  έκθεσης στην Κρήτη το 1900. Ο πίνακάς του *«Το Αρκάδι»* παρουσιάστηκε στην Πανελλήνια Έκθεση του Ζαππείου το 1875 κερδίζοντας το "*αργυρούν νομισματόσημον β΄ τάξεως*". Το 1878 συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού με μια τοπιογραφία.

## Έργα

Αρχείο:Kapodistrias murder by Pachis.jpg|Η δολοφονία του Καποδίστρια.
Αρχείο:Carnival in Kerkyra by Pachis.jpg| «Πρωτομαγιά στην Κέρκυρα».
Αρχείο:Landscape in Kerkyra by Pachis.jpg|Κερκυραϊκό τοπίο.
Αρχείο:Το Ποντικονήσι.jpg|Το Ποντικονήσι. Υδατογραφία σε χαρτί, 23 x 32 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.
Αρχείο:Χαράλαμπος Παχής.jpg|Τοπιογραφία, Σέπια σε χαρτί, 35 x 25 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Φώτου Γιοφύλλη: «Ιστορία της Νεοελληνικής Τέχνης», σ.σ. 212-213         
* Τώνη Σπητέρη: «3 αιώνες Ελληνικής Τέχνης», (Γ΄τόμος) σ. 224         
* Αντρέα Ιωάννου : « Η Ελληνική Ζωγραφική» σ. 180

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Εθνική Πινακοθήκη: Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου - Ίδρυμα Ευριπίδη Κουτλίδη: Παχής Χαράλαμπος (1844 Κέρκυρα - 1891 Κέρκυρα)
* 

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κωνσταντίνος Ιατράς

right|225px|thumb|Κ. Ιατράς ή Γιατράς, ''Μητέρα και κόρη'' (αχρονολόγητο;). Λάδι σε μουσαμά, 128 εκ. x 98 εκ. Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ο **Κωνσταντίνος Ιατράς** ή **Γιατράς** (Ζάκυνθος, 5 Σεπτεμβρίου 1811 &ndash; Ζάκυνθος, 28 Φεβρουαρίου 1888) ήταν επτανήσιος λόγιος που διακρίθηκε κυρίως στη ζωγραφική.

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και ήταν γιος του Ζήσιμου Ιατρά και της Αγγελικής Καληγέρου. Από μικρή ηλικία είχε αποφασίσει να γίνει ιερωμένος και ταυτόχρονα παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στην πατρίδα του, για να ολοκληρώσει κατόπιν τις σπουδές του στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά στην Ρώμη. Το 1832 ερωτεύτηκε την αγγλίδα Σάρα Χάρδιγκ όπου την έκλεψε και την παντρεύτηκε αφήνοντας και την ιεροσύνη, κόρη τους ήταν η υψίφωνος Ισαβέλλα.

Άνθρωπος πολυτάλαντος και πολυάσχολος, δίδαξε ζωγραφική στη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και τη Σμύρνη. 

Το 1875 έλαβε μέρος στην έκθεση των Ολυμπίων.

Γνώριζε αγγλικά και ιταλικά, έγραφε ποιήματα και αντέγραφε έργα μεγάλων ζωγράφων, αποτύπωσε  σε υδατογραφίες στιγμιότυπα, στάσεις, λαϊκές φορεσιές και ενδυμασίες των προσφύγων και των αγωνιστών που κετέφευγαν την εποχή εκείνη στα Επτάνησα από την ηπειρωτική Ελλάδα. Το πορτραίτο της κόρης του Ισαβέλλας (Ζαμπελάκι) είναι ενδεικτικό για τον εξιδανικευμένο του ρεαλισμό και την τάση του για ωραιοποίηση. Το διπλό πορτραίτο «Μητέρα και κόρη», ανήκει στις καλύτερές του επιτεύξεις.

Έγινε γνωστός κυρίως χάρη σε μερικές ενδιαφέρουσες προσωπογραφίες.

Ο Γιατράς ανήκει στους ζωγράφους της Επτανησιακής Σχολής. Ασχολήθηκε με την προσωπογραφία με μία διάθεση εξιδανίκευσης των μορφών, συμβάλλοντας με το έργο του στην αλλαγή τεχνοτροπίας που συντελέστηκε στα Επτάνησα στο β’ μισό του 19ου αιώνα.

Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη.

## Πηγές
* Λεωνίδα Ζώη, *Λεξικόν Ιστορικόν και Λαογραφικόν Ζακύνθου*, τόμος Α, Αθήνα 1963
* Στέλιος Λυδάκης, Οι Έλληνες Ζωγράφοι, Τόμος Γ ́, Μέλισσα
* Eθνική Πινακοθήκη Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Τέσσερις Αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής, Αθήνα 2000

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
https://www.nationalgallery.gr/artist/iatras-konstantinos/

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Λεωνίδεια

Τα **Λεωνίδεια** ήταν ετήσια εθνική εορτή των αρχαίων Σπαρτιατών προς τιμή του Λεωνίδα και των τριακοσίων πεσόντων στις Θερμοπύλες το 480 π.Χ.

Εκτός από τους πολιτικούς λόγους που εκφωνούνταν, οι οποίοι και είχαν επιμνημόσυνο χαρακτήρα, τελούνταν και ειδικοί προς τούτο αγώνες.Αναβίωσαν από το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου (Μεταξά) ανά την Ελλάδα και συνέχισαν στο Λεωνίδιο μέχρι την δεκαετία του 90 όπου και καταργήθηκαν.

Μετά απο 28 χρόνια, 17 Σεπτεμβρίου 2018, ο Δήμος Σπάρτης διοργάνωσε για μια ακόμα φορά τα Λεωνίδεια όπου συμπεριέλαβαν στην γιορτή την προβολή ενός βίντεο με θέμα την μάχη του 480 π.Χ. στις Θερμοπύλες αλλά και μία συναυλία με Αρχαιοελληνική μουσική.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίες σπαρτιατικές εορτές
Χαρταετός

thumb|Παραδοσιακός ελληνικός χαρταετός που πετά σε μεγάλο ύψος
Ο **χαρταετός** είναι μια ελαφριά κατασκευή, σκοπός της οποίας είναι να πετά με τη βοήθεια του αέρα.
Η συνήθεια του πετάγματος χαρταετού προέρχεται πιθανότατα από την Κίνα. Είναι δημοφιλής σήμερα στην Κίνα από την οποία μεταδόθηκε, στην Ιαπωνία, στην Ινδία, στην Ταϊλάνδη και στο Αφγανιστάν.  

* **Αρχαία Ελλάδα:** Υπάρχουν αναφορές, όπως ένα αγγείο της κλασικής εποχής που απεικονίζει κόρη να κρατά σαΐτα (είδος αετού). Ο μαθηματικός Αρχύτας ο Ταραντίνος (440-360 π.Χ.) αναφέρεται επίσης σε κάποιες πηγές ως πρωτοπόρος στη μελέτη αεροδυναμικών μοντέλων.

Στην Ελλάδα το πέταγμα του χαρταετού είναι μέρος των εθίμων της Καθαράς Δευτέρας και συγκεκριμένα του υπαίθριου εορτασμού της - τα λεγόμενα κούλουμα. Ο σκελετός των χαρταετών κατασκευάζεται από καλάμι, ελαφρύ ξύλο ή από πλαστικό, ενώ το μέρος που φέρνει αντίσταση στον αέρα από πλαστικό φύλλο ή χαρτί. Επίσης υπάρχουν και οι υφασμάτινοι χαρταετοί, ειδικοί όταν φυσάει πολύς αέρας. 

Σημαντικά σημεία του χαρταετού για επιτυχημένο πέταγμα είναι:
* τα ζύγια της καλούμπας
* τα ζύγια της ουράς
* το μέγεθος της ουράς

Οι χαρταετοί φτιάχνονται σε τεράστια ποικιλία σχημάτων. Παραδοσιακό σχήμα στην Ελλάδα είναι αυτό με τον εξάγωνο σκελετό.

200px|thumb|Χαρταετοί στο Seaport Village του Σαν Ντιέγκο

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτελεί το διάσημο πείραμα με τον χαρταετό

Κατηγορία:Έθιμα
Κατηγορία:Παραδοσιακά παιχνίδια
Κατηγορία:Τύποι αεροσκαφών
Κατηγορία:Σωματική δραστηριότητα και παιχνίδια επιδεξιότητας
Λήναια

μικρογραφία|299x299εσ
Τα **Λήναια** ήταν αρχαία ελληνική εορτή προς τιμήν του Διονύσου, η οποία ελάμβανε χώρα στην αρχαία Αθήνα κατά το μήνα Γαμηλιώνα 12 έως και 15η μεσούντος του μηνός (Γενάρη-Φλεβάρη) υπό την ευθύνη του αρμοδίου για τα θρησκευτικά ζητήματα άρχοντα βασιλιά.

## Ετυμολογία
Ετυμολογικά η ονομασία των εορτών αποδίδεται είτε στις γυναίκες που ορμούν σα *"Λήναι"* (μαινάδες) και όχι με τη λέξη *λήνος* (πατητήρι) όπως αναφέρουν παλαιότερες ετυμολογίσεις.

## Οργάνωση και περιεχόμενο
Ήταν παλαιότατη νυκτερινή εορτή, γι' αυτό και ήταν υπό την ευθύνη του αρμοδίου για τα θρησκευτικά ζητήματα άρχοντα Βασιλιά ενώ για τα Διονύσια ήταν ο ἄρχων ἐπώνυμος.

Το κοινό των Ληναίων ήταν αποκλειστικά αθηναϊκό, ενώ των Διονυσίων ήταν πανελλήνιο, αφού τον Ελαφηβολιώνα ήταν πια ξανά εφικτή η ναυσιπλοΐα.

Οι χορηγοί των Διονυσίων ήταν υποχρεωτικά Αθηναίοι πολίτες, ενώ στα Λήναια χορηγοί μπορούσαν να ήταν και μέτοικοι. Στα Διονύσια παρουσιάζονταν 10 κύκλιοι χοροί ανδρών, 10 αγοριών, 3 τραγικές τετραλογίες και 5 κωμωδίες —τρεις σε κάποιες περιπτώσεις κατά τα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Ως θρησκευτική γιορτή τα Λήναια ήταν πολύ αρχαιότερα των Διονυσίων. Κατά τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων αρχικά παρουσιάζονταν μόνο κωμωδίες. Απ΄τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. υπάρχουν μαρτυρίες για διαγωνισμό ηθοποιών. Περίπου στα 432 π.Χ. όμως  ξεκίνησε και επίσημος αγώνας τραγωδίας με την παρουσίαση δύο τραγωδιών από κάθε ποιητή. Οι θεατρικοί αγώνες όμως, τουλάχιστον οι αγώνες τραγωδίας, εισάγονται στα Λήναια μόλις τη δεκαετία του 440-430 π.Χ. Στα Λήναια παρουσιάζονταν 2 τραγικές διλογίες (δεν υπήρχε δηλαδή σατυρικό δράμα) και πέντε κωμωδίες.

Ο αγώνας τραγικών υποκριτών εισάγεται στα Διονύσια το 447 π.Χ., ενώ στα Λήναια τη δεκαετία 440-430.

Χώρος των εορτών θεωρείται το ιερό του θεού στις Λίμνες, αλλά από τον Ησύχιο και άλλες πηγές το ιερό του θεού στην Αγορά: "Ήταν ένας χώρος με έναν εκτεταμένο περίβολο και μέσα σ' αυτόν γίνονταν θεατρικοί αγώνες προτού κτιστεί το θέατρο (του Διονύσου)".

Εξ αυτής της εορτής πήρε το όνομά του και ο μήνας Ληναιών, που διατηρήθηκε έτσι σε άλλες ιωνικές πόλεις.

Μετά τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ., ανετέθη στους επιστάτες των Ελευσινίων μυστηρίων να βοηθούν στην διοργάνωση. Αυτό φαίνεται από το ότι στους θεατρικούς διαγωνισμούς, ο Δαδούχος κρατώντας έναν δαυλό, κραυγάζει προς το κοινό : «Κλείτε τον Θεόν»! 

Το κοινό κραυγάζει με την σειρά του: «Σεμέλι΄ Ίακχε πλουτοδότα». Ο Ίακχος είναι θεότητα των κραυγών που λόγω του συνειρμού του ονόματος, ενσωματώθηκε στον Βάκχο. Από την άλλη , ο ελευσινιακής προέλευσης χαρακτηρισμός *πλουτοδότης* είναι και επίθετο της Δήμητρας.

Απ τις πηγές διαφαίνεται η ύπαρξη ενός γυναικείου τελετουργικού στα Λήναια των Αθηναίων, παρά την υποτίμηση της εορτής μπροστά στην πολιτειακή επισημότητα της πομπικής νυχτερινής δαδοφορίας και των ποιητικών αγώνων της πόλης.

Τη νύχτα, μετά τους δραματικούς και ποιητικούς αγώνες, πραγματοποιούνταν εκτός απο τις δαδοφορίες και Φαλληφορίες με εκστατικό και σκωπτικό περιεχόμενο, απο άντρες και γυναίκες.

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφία
*H.W.PARKE Οι εορτές στην αρχαία Αθήνα

Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Walt Disney Pictures

Η **Walt Disney Pictures** είναι μια εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών, θυγατρική της Εταιρείας Walt Disney (Walt Disney Company). Στην πραγματικότητα ιδρύθηκε το 1929 με την ονομασία **Walt Disney Productions** αλλά μετονομάστηκε το 1983 σε Walt Disney Pictures, που είναι και η τωρινή της ονομασία. Ιδρύθηκε από τον Ουώλτ Ντίσνευ και τον αδερφό του, τον Ροί Ντίσνευ, και μέχρι και την δεκαετία του 1930 ασχολούνταν με την παραγωγή ταινιών μικρού μήκους. Το 1937, φέρνει στη μεγάλη οθόνη την πρώτη κινηματογραφική ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους, με την Χιονάτη και τους επτά νάνους. Από εκείνη την μέρα, και μέχρι σήμερα, η εταιρία έχει δημιουργήσει χιλιάδες κινούμενα σχέδια μικρού και μεγάλου μήκους.Απο την δεκαετία του 1950 και έπειτα η εταιρία παράγει και ταινίες ζωντανής δράσης, ενώ μόνο 44 ταινίες κινουμένων σχεδίων απο όλες τις ταινίες κινουμένων σχεδίων που έχει φτιάξει ποτέ η Ντίσνεϋ θεωρούνται ότι είναι κλασικές (Walt Disney Classics). Το 1992, η ταινία Η Πεντάμορφη και το Τέρας έγινε η πρώτη κινηματογραφική ταινία κινουμένων σχεδίων που κατάφερε να προταθεί για βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Οι περισσότερες ταινίες της Walt Disney Pictures χαρακτηρίστηκαν κατάλληλες για κάθε ηλικία σε Ελλάδα και Η.Π.Α., με εξαίρεσεις κυρίως τις ταινίες ζωντανής δράσης, όπως οι ταινίες των Πειρατών της Καραϊβικής, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως ακατάλληλες για ανηλίκους κάτω των δεκατριών ετών.

## Ταινίες της Walt Disney Pictures

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Εταιρίες παραγωγής κινουμένων σχεδίων
Κατηγορία:Εταιρίες παραγωγής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Κατηγορία:Στούντιο παραγωγής της Disney
Κατηγορία:The Walt Disney Company
Κατηγορία:The Walt Disney Studios
Σερτάν

Η **Σερτάν** (*Sertã*, προφορά: ) είναι πόλη-δήμος της Πορτογαλίας. Ο δήμος αποτελείται από 14 ενορίες. Καλύπτει 446,7 χλμ² και έχει 15.880 κατοίκους. Βρίσκεται στην επαρχία Καστέλο Μπράνκο. Ο δήμος είναι ορεινός και αποτελείται από διάσπαρτα χωριά, τα οποία περιβάλλονται από δάσος. Τα προϊόντα δασοκομίας είναι η κύρια πηγή εισοδήματος, ενώ τα προϊόντα βιομάζας χρησιμοποιούνται για την ηλεκτροδότηση των χωριών του δήμου. Η πόλη Σερτάν έχει 6.100 κατοίκους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστοσελίδα του δήμου  

Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Μαγκάιβερ

***Μαγκάιβερ*** (*MacGyver*, ορθή προφορά **Μακγκάιβερ**) είναι τηλεοπτική σειρά Αμερικάνικης παραγωγής με πρωταγωνιστές τους Ρίτσαρντ Ντιν Άντερσον και Ντάνα Έλκαρ, που έγινε διάσημη. Προβλήθηκε στο κανάλι ABC από τον Σεπτέμβριο του 1985 ως τον Δεκέμβριο του 1991, ενώ ακολούθησαν και άλλα 2 επεισόδια την άνοιξη του 1992 (συνολικά 139) και δύο τηλεταινίες μέσα στο 1994.

Ακολουθεί τις περιπέτειες του Άνγκους ΜακΓκάιβερ, ενός γενναίου και πολυμήχανου μυστικού πράκτορα που ανήκε στις ειδικές δυνάμεις. Χαρακτηριστικό του είναι η αποφυγή χρήσης όπλων και ο τρόπος που ξεπερνά τα εμπόδια με επιστημονικές γνώσεις και ευρεσιτεχνίες.

Σήμα κατατεθέν του αποτελεί ο ελβετικός σουγιάς του, με τον οποίο κάνει τα περισσότερα «μαστορέματά» του.

Θαυμαστές της σειράς έχουν καταρτίσει καταλόγους με τα προβλήματα που έχει λύσει, τον τρόπο του, και αναλύουν το πόσο πρακτικώς είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν αυτά στην πραγματική ζωή.

Τόσο στην αγγλική όσο και στην ελληνική καθομιλουμένη γλώσσα, η λέξη «Μαγκάιβερ» χρησιμοποιείται αστειευτικά για να δηλώσει κάποιον που βρίσκει τρόπους να αυτοσχεδιάσει, όπως και η λέξη 'McGyverism' («μαγκαϊβεριά»). Στην αγγλική γλώσσα μάλιστα υπάρχει και το ρήμα *to McGyver* («μαγκαϊβερίζω»).

Μαγκαιβερ
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company
Πούλιτζερ

Ο όρος **Πούλιτζερ** μπορεί να αναφέρεται:
* Στον Τζόζεφ Πούλιτζερ, Ουγγρικής καταγωγής Αμερικανό δημοσιογράφο.
* Στο Βραβείο Πούλιτζερ, ετήσιο βραβείο στις Ηνωμένες Πολιτείες για την έντυπη δημοσιογραφία.
Θεόδωρος Πάγκαλος

Το όνομα **Θεόδωρος Πάγκαλος** μπορεί να αναφέρεται στους:

* Θεόδωρος Πάγκαλος (στρατιωτικός) (1878-1952): Έλληνας στρατηγός και πολιτικός, δικτάτορας μεταξύ 1925-1926.
* Θεόδωρος Πάγκαλος (πολιτικός) (1938-): πρώην Αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης, πρώην υπουργός, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, εγγονός του προηγούμενου.
Τζον Ράσκιν

Ο **Τζον Ράσκιν** (*John Ruskin*, Λονδίνο 8 Φεβρουαρίου 1819 - 20 Ιανουαρίου 1900) ήταν Άγγλος συγγραφέας, ζωγράφος και κριτικός τέχνης. 

Στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται το *Modern Painters* (1843), έργο που υποστήριζε θερμά την τέχνη του Τέρνερ, το *The Seven Lamps Οf Architectur* (1848), *The Stones of Venice* (1851-1853), εργασίες που ανέδειξαν το κριτικό βάθος του πνεύματός του και επηρέασαν τη μετέπειτα Βικτωριανή τέχνη. Υποστήριξε θερμά τους καλλιτέχνες της Προ-Ραφαηλικής Περιόδου (Μιλέ, Χαντ, Ροσσέτι).

Από το 1867 κι ύστερα, κατείχε έδρα λέκτορος στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ και μεταξύ 1869-1884, δίδαξε ως Εξειδικευμένος Καθηγητής στο Ίδρυμα Καλών Τεχνών Οξφόρδης. Ίδρυσε Σχολή Καλών Τεχνών και Μουσείο στην Οξφόρδη, καθώς επίσης και Νυχτερινή Σχολή Καλών Τεχνών στο Μήρσμπρουκ για τους εκεί εργαζόμενους ναυτικούς.

Οι υδατογραφίες και οι πίνακές του εκτέθηκαν μεταξύ 1873-1884 στο *Old Water-Color Society*. Η ατμοσφαιρική αλπική θέα-ματιά του στον πίνακα *Σαμονί* αποτίει φόρο τιμής στον αγαπημένο του Τέρνερ.

## Κυριότερα έργα
[thumb|Ο Τζον Ράσκιν, φωτογραφημένος από τον [Λιούις Κάρολ, το 1874]]
* *The Poetry of Architecture* (1838)
* *The King of the Golden River* (1841)
* *Modern Painters* (1843)
* *Modern Painters II* (1846)
* *The Seven Lamps of Architecture* (1849)
* *Pre-Raphaelitism* (1851)
* *The Stones of Venice I* (1851)
* *The Stones of Venice II and III* (1853)
* *Architecture and Painting* (1854)
* *Modern Painters III* (1856)
* *The Harbours of England* (1856)
* *Political Economy of Art* (1857)
* *The Two Paths* (1859)
* *The Elements of Perspective* (1859)
* *Modern Painters IV* (1860)
* *Unto This Last* (1862)
* *Munera Pulveris (Δοκίμια Πολιτικής Οικονομίας)* (1862)
* *Cestus of Aglaia* (1864)
* *Sesame and Lilies* (1865)
* *The Ethics of the Dust* (1866)
* *The Crown of Wild Olive* (1867)
* *Time and Tide* (1867)
* *The Flamboyant Architecture of the Somme* (1869)
* *The Queen of the Air* (1869)
* *Verona and its Rivers* (1870)
* *Aratra Pentelici* (1872)
* *The Eagle's Nest* (1872)
* *Love's Meinie* (1873)
* *Ariadne Florentina* (1873)
* *Val d'Arno* (1874)
* *The Ethics of the Dust* (1875)
* *Mornings in Florence* (1877)
* *Fiction, Fair and Foul* (1880)
* *Deucalion* (1883)
* *St Mark's Rest* (1884)
* *Storm-Clouds of the Nineteenth Century* (1884)
* *Bible of Amiens* (1885)
* *Proserpina* (1886)
* *Praeterita* (1889)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Βιογραφικό κι οι λιγοστοί πίνακές του
* Η Βιβλιοθήκη Ράσκιν, στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ
* Πλήρες κείμενο του δοκιμίου ''Unto This Last''
* Αποφθέγματα του Τζον Ράσκιν
* Ο Ράσκιν στο Victorian Web
* Μουσείο Ράσκιν (Coniston)
* Το σπίτι του Τζον Ράσκιν

Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Κυτωρός

Οι **κυτωροί** ανήκουν στο προσωπικό των πλοίων, είναι οι κοινώς λεγόμενοι «αμπαρτζήδες» ή «αμπαριτζήδες», όνομα που οφείλεται από το χώρο εργασίας τους στο πλοίο  ιδιαίτερα στα κύτη (αμπάρια) και ανήκουν στο προσωπικό καταστρώματος ή αποτελούν ειδικούς εργάτες λιμένων (λιμενεργάτες).

Οι κυτωροί είναι επιφορτισμένοι με την επιμέλεια των κυτών, τη στοιβασία των εμπορευμάτων και γενικά τον ευτρεπισμό του φορτίου.

Στα πολεμικά πλοία χρέη αυτών κάνουν οι ναύτες καταστρώματος οι οποίοι και επιμελούνται το «φυλασσόμενο υλικό» που βρίσκεται στις αποθήκες των υπολόγων καλούμενοι στη κοινή γλώσσα του Π. Ναυτικού «μπαλαουρτζήδες» ή  «μπαλαουριτζήδες" όπου και η ονομασία της αποθήκης (μπαλαούρο).

Κατηγορία:Προσωπικό πλοίων
Κύφωνας

Ο **κύφωνας** (αρχ. κύφων) είναι το κυρτό ξύλο που περνιέται στο αυχένα των ζώων όταν αυτά είναι, όπως λέγεται, στο ζευγά και κυρίως στα βόδια.

Ειδικότερα όμως ο κύφωνας ήταν, στην αρχαιότητα, μέσο βασανισμού κατά των αιχμαλώτων, των κατάδικων και των δούλων (Ξενοφών «Ελληνικά» ΙΙΙ 3,11, Ησύχιος και Φώτιος).

Το όργανο αυτό ήταν ένα πλέγμα από κυρτά ξύλα, έτσι ώστε να κρατά από τον αυχένα τον τιμωρούμενο σκυφτό και ακίνητο. Παραστατική εικόνα της χρήσης αυτού του οργάνου παρέχει αγγείο που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου, όπου δύο αιχμάλωτοι αλυσοδεμένοι φέρονται με τις κεφαλές περασμένες μέσα σε ανοίγματα του οργάνου, ο ένας σκυφτός και ο άλλος σε ύπτια θέση.

Τον κύφωνα χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι κυρίως στις μαστιγώσεις και η δε έκθεση με το όργανο αυτό λεγόταν «κυφωνισμός».

Σήμερα ο κύφωνας χρησιμοποιείται μόνο σε κτηνοτροφικές μονάδες βοοειδών και σε κτηνιατρικές εργασίες.

Κατηγορία:Αρχαίος βίος
Κατηγορία:Ποινές
Κατηγορία:Βασανιστήρια
Κυχρεία

Τα **Κυχρεία** ή Κύχρεια ήταν αρχαία εορτή των Αθηναίων με την οποία τιμούσαν τον μυθικό βασιλιά της Σαλαμίνας τον Κυχρέα προς τιμή του οποίου υπήρχε και ομώνυμη πόλη, η Κυχρεία, παλιά πρωτεύουσα, προς τη νότια πλευρά της νήσου, απέναντι από την Αίγινα και που πολύ πιθανώς η ακρόπολη της οποίας να ήταν και ο «**Κυχρείος Πάγος**».

Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Εύζωνες

thumb|200px|Παράταξη ευζώνων στο στρατόπεδο της Προεδρικής Φρουράς, πρώην στρατόπεδο Βασιλέως Γεωργίου Β΄
Οι **Εύζωνοι** (στην καθομιλουμένη και «Εύζωνες», από το αρχαιοελληνικό επίθετο «εύζωνος» 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Η επίσημη ιστοσελίδα της Προεδρικής Φρουράς
*Official Homepage

## Εικόνες

File:King Otto of Greece.jpg|Όθων της Ελλάδας
File:Peytier - Members of the Greek regular army at parade, 1830.jpg|Άντρες του τακτικού "Τυπικού", 1830
File:Rumeliote light infantry at Argos.jpg|Ελαφρύ πεζικό Ρουμελιωτών, 1838
Image:Evzonas1908.jpg|Εύζωνας σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Evzonas2.jpg|Εύζωνας σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Αρχείο:Evzonas10.jpg|Εύζωνας σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Evzonas4.jpg|Εύζωνας σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι. 
Image:Evzones6.jpg|"Αλλαγή φρουράς ανακτόρων" σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Kritiki astinomia Evzonas.jpg|"Κρητικοί χωροφύλακες και εύζωνος εν στολή εκστρατείας", επιστολικό δελτάριο του c.1910
Image:Evzones1.jpg|"Χορός στρατιωτών της Ανακτορικής Φρουράς", επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Evzones1906.jpg|Χορός ευζώνων σε επιστολικό δελτάριο του 1906.
Image:Evzones2.jpg|Παρέλαση Ευζώνων σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Eyzones3.jpg|Παρέλαση Ευζώνων σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Foustanelas2.jpg|Ασπρόμαυρη φωτογραφία Εύζωνα σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Evzonas3.jpg|Ασπρόμαυρη φωτογραφία Εύζωνα σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Evzonas5.jpg|Ασπρόμαυρη φωτογραφία Εύζωνα σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Evzonas6.jpg|Ασπρόμαυρη φωτογραφία Εύζωνα σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Αρχείο:Evzonas at Lycabettus.jpg|Ασπρόμαυρη φωτογραφία εύζωνα της Keystone View Company, αρχές 20ού αι.
Image:Evzonas8.jpg|Ασπρόμαυρη φωτογραφία Εύζωνα με χειμερινή στολή σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Evzones4.jpg|Ασπρόμαυρη φωτογραφία αγήματος ευζώνων σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Evzones5.jpg|Ασπρόμαυρη φωτογραφία ευζώνων σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
Image:Evzones7.jpg|Ασπρόμαυρη φωτογραφία ευζώνων σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.
File:Izmir15Mayis1919.jpg|Εύζωνες στη Σμύρνη, 1919
File:Greek guard uniforms 1.jpg|Αξιωματικός


Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία
Κουλουβάχατα

**Κουλουβάχατα** είναι μία σύγχρονη νεοελληνική έκφραση που σημαίνει «άνω κάτω» π.χ.: «τα έκανε κουλουβάχατα», ή «τα βρήκα κουλουβάχατα».

Η έκφραση αυτή προήλθε από αντίστοιχη αραβική «κούλου ουάχαντ» που σημαίνει «όλα μαζί ένα». Αντίστοιχο είναι και το από τη τουρκική «αχταρμάς». Θεωρείται ότι η λέξη διαδόθηκε από τον τίτλο πολιτικού φυλλαδίου του δημοσιογράφου Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (Φαλέζ). 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκφράσεις
Παλίμψηστο

[250px|right|thumb|[Παλίμψηστο του Εφραίμ του Σύρου,στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας]]
Με τον όρο **παλίμψηστο** περιγράφονται αρχαία κείμενα σε πάπυρους και περγαμηνές ή ζωγραφικοί πίνακες που επικαλύφθηκαν με άλλο κείμενο ή εικόνα σε μεταγενέστερη εποχή για να χρησιμοποιηθούν ξανά ως βάση για τη δημιουργία νεότερων έργων. Η σύγχρονη τεχνολογία μας δίνει πλέον τη δυνατότητα, μέσω των ακτίνων Χ και της φωτογράφησης σε διάφορα μήκη κύματος φωτός, να διαβάζουμε το αρχικό κείμενο που υπήρχε στον πάπυρο

Η χρήση περγαμηνών για τη δημουργία παλίμψηστων, παρουσίασε μεγάλη έξαρση τον 7ο και στις αρχές του 8ου αιώνα, και ο μεγαλύτερος όγκος τους προέρχεται από τα ιρλανδικά μοναστικά ιδρύματα του *Luxeuil* και του *Bobbio*. Όσα κείμενα χάθηκαν (χριστιανικά, "αιρετικά", αρχαία κλασικά) δεν έπεσαν θύματα κάποιου διωγμού, κυρίως όσον αφορά στους "ειδωλολάτρες" συγγραφείς, αλλά συνέβη αυτό λόγω του μειωμένου αναγνωστικού ενδιαφέροντος των εν λόγω κειμένων, σε μια εποχή που η περγαμηνή ήταν υλικό εξαιρετικά πολύτιμο. Για τους κλασικούς συγγραφείς, η ζημιά ήταν σημαντική: στα παλίμψηστα που σώζονται, φαίνεται να έχουν σβηστεί έργα του Πλαύτου, του Τερεντίου, του Κικέρωνα, του Πλινίου κ.ά.

Το φαινόμενο αυτό του 7ου και 8ου αιώνα, είχε ανάλογες επιπτώσεις στην αρχαία γραμματεία, με την εποχή του αττικισμού και της δεύτερης σοφιστικής, όπου μεγάλος αριθμός κλασικών έργων έπεσε θύμα του γενικότερου πνεύματος του 2ου και 3ου αιώνα.

Ένα γνωστό παλίμψηστο που πρόσφατα διαβάστηκε ολόκληρο είναι το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη, που περιέχει τρεις πραγματείες του Αρχιμήδη:
* *[[Περί των Μηχανικών Θεωρημάτων]]*
* *[[Περι των επιπλεόντων Σωμάτων]]*
* *[[Οστομάχιον]]*

## Υποσημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* OPIB Virtual Renaissance Network activities in digitizing European palimpsests
* Brief note on economic and cultural considerations in production of palimpsests
* A fragment of Archimedes' Orrery (Italian and English versions)
* Ángel Escobar, ''El palimpsesto grecolatino como fenómeno librario y textual'', Zaragoza 2006

Κατηγορία:Παλαιογραφία
Κορυνηφόρος

**Κορυνηφόροι**  λέγονταν οι οπλισμένοι με κορύνη (ρόπαλο) εξ ου και ροπαλοφόροι.

Στην αρχαία Αθήνα υπήρχε αστυνομικό σώμα αποτελούμενο από κορυνηφόρους τους οποίους σύμφωνα με ψήφισμα του Αριστίωνα παρεχώρησαν οι Αθηναίοι στον Πεισίστρατο ως σωματοφύλακες για τη προστασία του από τυχόν αντιστασιαστές (561 π.Χ.).
Στην αρχή ο Πεισίστρατος τους χρησιμοποίησε για να καταλάβει την Ακρόπολη και να γίνει «Τύραννος» των Αθηνών τους οποίους και διατήρησε στη συνέχεια ως προσωπική του φρουρά, η οποία και εξελίχθηκε στη συνέχεια ως φρουρά για τους εκάστοτε Άρχοντες της Αθήνας.

Στη Σικυώνα πολύ νωρίτερα κορυνηφόροι ονομάζονταν δούλοι αντίστοιχοι με τους «Γυμνησίους» των Αργείων και τους «Είλωτες» των Σπαρτιατών. Τους δούλους αυτούς απελευθέρωσαν στη Σικυώνα οι Ορθαγορίδες και κατέστησαν αυτούς ελεύθερους μεν αλλά υποδεέστερους των άλλων πολιτών. Αυτοί ήταν που συμμετείχαν στους πολέμους ως Ψιλοί.

Κατά τους τελευταίους χρόνους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τα εκτελεστικά όργανα των καλουμένων Ειρηνάρχων στην Ανατολή λέγονταν επίσης «Κορυνηφόροι» και ήταν ανάλογα οπλισμένοι.

Ειδικά και κατά τη Βυζαντινή περίοδο  συνέχισαν να υπάρχουν αυτοί ως Βασιλικοί σωματοφύλακες. Κατά δε, τον 12ο αιώνα, ο οπλισμός των κορυνηφόρων (η κορύνη) απετέλεσε το κύριο όπλο των «απελατών. Ιστορική και εθιμική εξέλιξη των βασιλικών αυτών σωματοφυλάκων είναι οι σημερινές Βασιλικές ή Προεδρικές φρουρές καθώς και εκείνη του Βατικανού.

## Δείτε επίσης
* Κορύνη (οπλισμός)

Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της αρχαίας Ελλάδας
Κατηγορία:Αθηναϊκός στρατός
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Αρχαιότητας
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κυνόσαργες

μικρογραφία|270x270εσ|Χάρτης της αρχαίας Αθήνας όπου το Κυνόσαργες φαίνεται πάνω δεξιά
Το **Κυνόσαργες** ήταν περιοχή της Διομείας, δήμου της αρχαίας Αθήνας, ευρισκόμενο εκτός των τειχών της πόλης, νότια του Ναού του Ολυμπίου Διός, στην αριστερή όχθη του Ιλισού ποταμού· χονδρικά συμπίπτει με τη σημερινή συνοικία του Κυνοσάργους. Στην αρχαιότητα φιλοξενούσε τα Ηράκλεια εν Κυνοσάργει και διέθετε μάλιστα ένα από τα τρία μεγαλύτερα και σημαντικότερα γυμνάσια της Αθήνας (μαζί με την Ακαδημία Πλάτωνος και το Λύκειο): το **Κυνόσαργες.**

## Ο μύθος της ίδρυσης του Κυνοσάργους
Ονομάσθηκε έτσι διότι κάποτε όταν οι Αθηναίοι προσέφεραν θυσία στον Ηρακλή, ένας σκύλος πήγε και άρπαξε τους μηρούς του θυσίου ζώου και καταδιωκόμενος στη συνέχεια φτάνοντας στο σημείο αυτό (στο «*κυνός αργού*», δηλαδή «*του λευκού / ταχέος σκύλου*») τα εγκατέλειψε.

Οι Αθηναίοι μπροστά σε αυτό το απρόσμενο συμβάν έσπευσαν να συμβουλευτούν το Μαντείο των Δελφών με ποιον τρόπο έπρεπε να «εξιλεώσουν» τον ήρωα Ηρακλή. Τότε έλαβαν τον χρησμό να ιδρύσουν «ιερό» εκεί που ο σκύλος μετέφερε τους μηρούς από το θυσίασμα. Έτσι οι Αθηναίοι ίδρυσαν πράγματι «ιερό» και το ονόμασαν εκ του κυνός αργού Κυνόσαργες.

## Περιγραφή
Ήταν «ιερό» και γυμνάσιο για τους μη γνησίους (από πατέρα και μητέρα) Αθηναίων παίδες γι'αυτό και ήταν «καθ-ιερωμένο» στον νόθο και αυτόν Ηρακλή. Εκεί γυμναζόταν και ο Θεμιστοκλής, νόθος Αθηναίος λόγω αλλοδαπής μητέρας. Λέγεται ότι ο Θεμιστοκλής κατέβαλε πολλές προσπάθειες για να πείσει τους γνήσιους παίδες Αθηναίους να τον ακολουθήσουν στο Κυνόσαργες για να εξαλειφθεί αυτή η διάκριση. Τούτο όμως δεν φαίνεται να το κατόρθωσε αφού στα χρόνια του Πλουτάρχου υπήρχε ακόμη η διάκριση αυτή.

Φημισμένο ήταν και το άλσος που περιέβαλλε το Γυμνάσιο αυτό. Το γυμνάσιο του Κυνοσάργους χρησίμευε και ως κτήριο διδασκαλίας του μαθητή του Σωκράτη, Αντισθένη που υπήρξε ιδρυτής της φιλοσοφικής σχολής των κυνικών. 

Ο Ηρόδοτος αναφέρεται σε έναν βωμό στη περιοχή αυτή το 490/89 π.Χ., ο οποίος έγινε ονομαστό ιερό του Ηρακλή, και το οποίο συνδεόταν επίσης με τη μητέρα του Αλκμήνη, τη σύζυγο του Ήβη και τον βοηθό του Ιόλαο. 

Ευρήματα που ενισχύουν την ύπαρξη του Κυνοσάργους βρέθηκαν κατά τη διάρκεια εργασιών σε οικόπεδο πίσω από τον Άγιο Παντελεήμονα Ιλισού, στον σημερινό Νέο Κόσμο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Πλούταρχος: *Βίοι Παράλληλοι*. Έκδοση στα Γερμανικά, Τόμος Α΄, Εκδόσεις Georg Müller, Μόναχο και Λειψία 1913. Κεφάλαιο *Θεμιστοκλής*. ελληνικό κείμενο στην Βικιθήκη

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρχαία γυμνάσια της Αθήνας
Κατηγορία:Αρχαία ιερά της Αθήνας
Κουφονήσι

Με το όνομα **Κουφονήσι** αναφέρονται δύο νησιά της Ελλάδας:
*Κουφονήσι Κυκλάδων (ή Άνω Κουφονήσι), νησί των Κυκλάδων
*Κουφονήσι Λασιθίου, νησί του Λιβυκού πελάγους, νότια της Κρήτης
Βίλχελμ Μπράσε

Ο **Βίλχελμ Μπράσε** (πολωνικά **Wilhelm Brasse**) (3 Δεκεμβρίου 1917  - 23 Οκτωβρίου 2012) ήταν Πολωνός επιζών του Ολοκαυτώματος και ήταν επί τέσσερα χρόνια φωτογράφος του Στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς.

Ο Μπράσε, γιος Αυστριακού και Πολωνής, έμαθε το επάγγελμα του φωτογράφου στο Κατοβίτσε της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία το 1939 υπηρετούσε στον πολωνικό στρατό. Η προσπάθεια του το 1940 να διαφύγει στην ελεύθερη τότε ακόμη Γαλλία απέτυχε και συνελήφθη από τους Γερμανούς εθνικοσοσιαλιστές, οι οποίοι άφησαν στην επιλογή του να πολεμήσει για την Βέρμαχτ ή να κρατηθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αφού ο Μπράσε αποφάσισε να μην υπηρετήσει στην Βερμαχτ, μεταφέρθηκε στις 31 Αυγούστου 1940 στο Άουσβιτς (*Άουσβιτς Ι*), το οποίο τότε ήταν ακόμη στρατόπεδο για Πολωνούς αιχμάλωτους. 

## Στο Άουσβιτς

Μετά από δυο εβδομάδες καραντίνα ακολούθησαν μήνες καταναγκαστικής εργασίας, μέχρι που αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί ως φωτογράφος της υπηρεσίας αναγνώρισης. Η δουλειά του ήταν να φωτογραφίζει τους κρατούμενους που μεταφέρονταν εκεί για το αρχείο του στρατοπέδου. Συνολικά φωτογράφισε μεταξύ 40.000 και 50.000 κρατούμενους. Όταν το 1942 έφτασαν οι πρώτοι Εβραίοι κρατούμενοι στο Άουσβιτς και οι γιατροί του στρατοπέδου, όπως ο Δρ Γιόζεφ Μένγκελε, άρχισαν να πραγματοποιούν τα απάνθρωπα τους πειράματα με αυτούς, ο Μπράσε ήταν αναγκασμένος να φωτογραφίζει τα φρικιαστικά αποτελέσματα. 

Παρόλο που η SS επόπτευε τους συνεργάτες της υπηρεσίας αναγνώρισης αυστηρά (μεταξύ αυτών και τον Μπράσε), αυτοί κατάφεραν επανειλημμένως να βοηθήσουν στην διαφυγή κρατουμένων μέσω πλαστών εγγράφων. Επίσης‚ έστελναν πληροφορίες στην πολωνική αντίσταση στην Κρακοβία. 

Λίγο πριν από την απελευθέρωση του Άουσβιτς, το 1945, ο Μπράσε είχε εντολή να κάψει τις φωτογραφίες που είχε βγάλει, ώστε να εξαφανιστούν οι αποδείξεις για τις μαζικές δολοφονίες των εθνικοσοσιαλιστών. Αφού έβαλε φωτιά στις φωτογραφίες και στα αρνητικά (που δεν καίγονταν εύκολα) και ο επόπτης εγκατέλειψε τον θάλαμο, έσωσε ό,τι μπόρεσε. Χάρη στην ενέργεια του αυτή διατηρήθηκαν μέχρι σήμερα φωτογραφίες που δείχνουν τα εγκλήματα του Άουσβιτς.

## Μετά τον πόλεμο
Ο Μπράσε προσπάθησε να εργαστεί ξανά ως φωτογράφος, πράγμα όμως που δεν κατάφερε. Τα όσα είχε ζήσει στο Άουσβιτς αποτέλεσαν σε τέτοιο βαθμό τραύμα γι' αυτόν, που του ήταν αδύνατο να ξαναχρησιμοποιήσει φωτογραφική μηχανή. Εγκαταστάθηκε στο Ζύβιετς (Zywiec), λίγα χιλιόμετρα μόνο μακριά από το Άουσβιτς. Έπασχε μέχρι το τέλος της ζωής του από τις σωματικές συνέπειες της κακοποίησης, την οποίαν υπέστη εκεί κατά την κράτησή του. Ο σκηνοθέτης *Ίρεκ Ντομπροβόλσκι* διαιώνισε την ιστορία του στο ντοκιμαντέρ *Portrecista* (Ο Φωτογράφος).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πολωνοί φωτογράφοι
Κατηγορία:Πολωνοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Πολωνοί αυστριακής καταγωγής
Κατηγορία:Επιζήσαντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς
Κατηγορία:Επιζήσαντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν-Γκούζεν
Βιτρέ (Ιλ-ε-Βιλαίν)

Το **Βιτρέ** (γαλλικά: **Vitré**) είναι γαλλική πόλη και Δήμος (*commune*), που ανήκει στο νομό Ιλ-ε-Βιλαίν (*Ille-et-Vilaine*) της περιοχής της Βρετάνης. Έχει περίπου 18.000 κατοίκους και βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Γαλλίας, σε απόσταση 300 χιλιομέτρων από το Παρίσι.

Ανήκει στις περιοχές και επαρχίες της Γαλλίας που έχουν ανακηρυχθεί "περιοχές Τέχνης και Ιστορίας" (*Villes et Pays d'Art et d'Histoire*) λόγω της πλούσιας μεσαιωνικής κληρονομιάς που διαθέτει. Το ιστορικό κέντρο μοιάζει με αυτό μιας πόλης του 15ου ή 16ου αιώνα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Δημαρχείο του Βιτρέ και πληροφορίες
* Τουριστικές πληροφορίες 


Κατηγορία:Πόλεις της Βρετάνης
Κατηγορία:Οχυρωμένες πόλεις
Εστία (μυθολογία)

Κατά την ελληνική μυθολογία, η **Εστία** είναι η θεά της εστίας, της οικιακής ζωής και της οικογένειας, η οποία λάμβανε την πρώτη προσφορά σε κάθε θυσία που λάμβανε χώρα σε μια οικία και δεν είχε δημόσια λατρεία. Στη ρωμαϊκή μυθολογία, παρεμφερής αυτής είναι η Βέστα (ομόηχη λέξη, η οποία έχει προκύψει από δάνειο της ρίζας της) και προσωποποιούσε τη δημόσια εστία, της οποίας η λατρεία έδενε τους Ρωμαίους με μια μορφή ευρύτερης οικογένειας.

## Ετυμολογία

Το όνομά της σημαίνει «οίκος και εστία»: το σπίτι και τους ενοίκους του. Η Εστία συμβολίζει τη συμμαχία μεταξύ των αποικιών και των μητέρων-πόλεών τους.

## Γένεση

Η Εστία είναι η μεγαλύτερη κόρη της Ρέας και του Κρόνου, αδελφή του Δία, της Ήρας, του Άδη του Ποσειδώνα και της Δήμητρας. Αρχικώς, εντασσόταν στους ολύμπιους θεούς, αλλά, αργότερα, προσέφερε τον θρόνο στον Διόνυσο προκειμένου να λήξουν οι αψιμαχίες και έριδες μεταξύ τους. Έπειτα, φρόντιζε την *ιερή φλόγα* στον Όλυμπο. Οι βωμοί της περιελάμβαναν κάθε οικογενειακή εστία.

Αμέσως μετά τη γέννησή τους, ο Κρόνος κατάπιε την Εστία και τα αδέλφια της, πλην του Δία, ο οποίος, αργότερα, τους διέσωσε, οδηγώντας τους σε πόλεμο εναντίον του Κρόνου και των άλλων Τιτάνων.

## Ο Όρκος

Η Εστία ορκίστηκε να παραμείνει για πάντα παρθένα, αρνούμενη τα καλέσματα του αδελφού της Ποσειδώνα και του Απόλλωνα. Όταν, κάποτε, κινδύνευσε να βιαστεί από τον Πρίαπο, έναν ελάσσονα θεό της γονιμότητας, σώθηκε από το ογκάνισμα ενός όνου.

## Γενικά

Η Εστία ήταν μικρή θεότητα, δίχως αναφορά σε πολλούς μύθους, μα έπαιρνε την πρώτη θυσία στην οικία από μία γυναίκα ή, μερικές φορές, από άνδρες. Ποτέ δεν έφευγε από τον Όλυμπο.

Τέλος, η Εστία, η Αθηνά και η Άρτεμις ήταν οι μόνες Θεές που πάνω τους δεν είχε δύναμη η Αφροδίτη, η οποία είχε υποτάξει στο σύνολο, θεούς και ανθρώπους .
μικρογραφία|437x437px

## Ησίοδος-Θεογονία

## Σύμφωνα με τον Πλάτωνα
**[[Πλάτων]] -Νόμοι 745b**

## Ορφικός ύμνος Εστίας

## Γενεαλογικό Δέντρο

## Έκθεση Φωτογραφιών

File:Las vestales (José Rico Cejudo).jpg
File:Jean Raoux - Vestal Carrying the Sacred Fire.jpg
File:Philipp Friedrich von Hetsch (attr) Vestalin.jpg
File:Sacrificio a Vesta.jpg

File:Anthoni Schoonjans - The Vestal Virgins.jpg
File:Carl Friedrich Deckler Vestalin mit Efeugirlande.jpg
File:Constantin Hölscher Im Tempel der Vesta.jpg
File:Jean-baptiste-siméon chardin (attr.), le vergini vestali, 1760-70 ca.jpg
File:Vestatemplet med dets omgivelser.jpg

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
## Βιβλιογραφία
* Μυθολογία της Αρχαίας Ελλάδος, από τον Paul Decharme
* Marcel Detienne et Janet Lloyd, « The Gods of Politics in Early Greek Cities », *Arion* (automne 2004). 
* Mika Kajava, « Hestia Hearth, Goddess, and Cult », *Harvard Studies in Classical Philology*.
* Pierre Lévêque (helléniste)|Pierre Lévêque et Louis Séchan, *Les Grandes divinités de la Grèce*, Armand Colin, coll. « l'Ancien et le nouveau », Paris, 1990.
* Haiganuch Sarian, « Hestia », *LIMC* 5 (1990).

Κατηγορία:Δώδεκα θεοί του Ολύμπου

Κατηγορία:Θεότητες της οικίας και της εστίας
Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς
Μάχη της Βάρνας

Η **μάχη της Βάρνας** έλαβε χώρα στις 10 Νοεμβρίου, 1444 κοντά στη Βάρνα της ανατολικής Βουλγαρίας. Σε αυτή τη μάχη η οθωμανική αυτοκρατορία υπό τον σουλτάνο Μουράτ Β' νίκησε τον πολωνικό και τον ουγγρικό στρατό υπό τις διαταγές του Βλάντισλαβ Γ' της Βάρνας  και του Ιωάννη Ουνυάδη.

## Προοίμιο

Μετά από μία ανεπιτυχή εκστρατεία, το 1441/1442 ενάντια στο Βελιγράδι, ο οθωμανός σουλτάνος Μουράτ Β' υπέγραψε μια δεκάχρονη συνθήκη ανακωχής με την Ουγγαρία και έκανε ειρήνη με το εμιράτο Καραμάν τον Αύγουστο του 1444. Κατόπιν παραιτήθηκε από το θρόνο χάριν του 12χρονου γιου του **Μεχμέτ Β' Φατίχ** (γνωστότερος ως Μωάμεθ Β').

Παρά τη συνθήκη που υπέγραψε, η Ουγγαρία συνεργάστηκε με τη Βενετία και τον Πάπα Ευγένιο Δ' για να οργανώσει ένα νέο σταυροφορικό στρατό. Υπό την πίεση των νέων ο γιος ανακάλεσε τον Μουράτ Β' στο θρόνο. Εκείνος αρχικά αρνήθηκε επίμονα με την αιτιολογία ότι δεν ήταν πλέον σουλτάνος. Πείστηκε εντέλει από τον γιο του, ο οποίος του έγραψε: "Αν είσαι ο σουλτάνος, οδήγησε τις στρατιές σου. Αν είμαι εγώ ο σουλτάνος, με το παρόν σε διατάζω να έλθεις και να οδηγήσεις τις στρατιές μου".  Ο Μουράτ Β' δεν είχε άλλη επιλογή από το να αναλάβει και πάλι το θρόνο. 

## Δυνάμεις

Ο μεικτός χριστιανικός στρατός -που συνίστατο κύρια από ουγγρικές και πολωνικές δυνάμεις, μαζί με Τσέχους, παπικούς ιππότες, Βόσνιους, Κροάτες, Σέρβους, Βούλγαρους και Ρουμάνους- συναντήθηκε στο πεδίο της μάχης με τον αριθμητικά υπέρτερο οθωμανικό στρατό. Οι Ούγγροι ήσαν ελλειπώς εξοπλισμένοι και η βοήθεια από την Βλαχία, την Αλβανία και την Κωνσταντινούπολη δεν έφθασε ποτέ. Ο ουγγρικός στρατός ήταν μικρότερος και ασταθής. Δεν είχε σχεδόν καθόλου πεζικό, εκτός από 100 έως 300 Τσέχους μισθοφόρους τυφεκιοφόρους. Το υπόλοιπο του στρατού αποτελείτο από βαρύ ιππικό, κυρίως βασιλικό μαζί με μισθοφόρους και άλλα Επισκοπικές ίλες ή λάβαρα ευγενών.  

Οι Βενετοί με τον στρατάρχη Αλβίζε Λορεντάν είχαν υποσχεθεί ότι δε θα επέτρεπαν με το στόλο τους στους Οθωμανούς να περάσουν τον Βόσπορο. Εκεί θα συναντώνταν με πλοία του παπικού στόλου και θα κινούνταν κατά μήκος της ακτογραμμής προς την Κωνσταντινούπολη, εκτοπίζοντας τους Οθωμανούς από τα Βαλκάνια.

## Απώλειες

Οι 30.000 Σταυροφόροι συντρίφθηκαν από 120.000 Οθωμανούς. Περίπου οι μισοί στρατιώτες του ενωμένου στρατού σκοτώθηκαν. Ο θάνατος του Βλάντισλαβ Γ' στη μάχη άφησε την Ουγγαρία στα χέρια του τετράχρονου γιου του Λαντισλάους της Βοημίας και της Ουγγαρίας. Εις έκφραση ευγνωμοσύνης, ο βουλγαρικός λαός έδωσε στον Βλάντισλαβ Γ' το επωνύμιο 'της Βάρνας' (Varnenchik), από τον τόπο που πολέμησε και πέθανε. Με αυτή την ήττα σταμάτησε οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια παρεμπόδισης της διείσδυσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην ανατολική Ευρώπη για αρκετές δεκαετίες.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας
Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας
Κατηγορία:Βάρνα
Νατάσα Καραμανλή

Η **Αναστασία Παζαΐτη - Καραμανλή** του Μιχαήλ είναι σύζυγος του πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδας και πρώην αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, Κώστα Καραμανλή. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 14 Απριλίου του 1966 και κατάγεται από την Επανομή Θεσσαλονίκης. Είναι απόφοιτος του τμήματος Νηπιαγωγών της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Καρδίτσας (1987) και του τμήματος Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης της Παιδαγωγικής Σχολής του ΑΠΘ (1992) και κάτοχος διδακτορικού τίτλου του Τμήματος Ιατρικής του ίδιου πανεπιστημίου (2002) και κάτοχος πτυχίου του Τμήματος Ιατρικής του ίδιου πανεπιστημίου (2004).

Ξεκίνησε το αγροτικό της στη Νεμέα, ωστόσο το ολοκλήρωσε στην Κόρινθο. Από τις αρχές του 2007 εργάζεται στο Λαϊκό Νοσοκομείο της Αθήνας ως ειδικευόμενη Γενικής Χειρουργικής.

Οι σπουδές της κυρίας Καραμανλή και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες απέκτησε το διδακτορικό δίπλωμα στην ιατρική έχουν απασχολήσει πολλές φορές τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθώς έχει εκφραστεί η άποψη πως η απονομή του διπλώματος δεν έγινε με αξιοκρατικό τρόπο.

Το 1998 ίδρυσε μαζί με το Χρήστο Ζαχόπουλο τον πολιτιστικό σύλλογο «Ανέμη» που έχει το παιδί στο κέντρο του ενδιαφέροντός του, με πρώτη πρόεδρο την ίδια και αντιπρόεδρο το Ζαχόπουλο. Σήμερα παραμένει επίτιμη πρόεδρος του συλλόγου.

Η σχέση της με τον Κώστα Καραμανλή επισημοποιήθηκε στα τέλη του 1997. Ο γάμος τους έγινε τον Απρίλιο του 1998 στην Πρώτη Σερρών. Τον Ιούνιο του 2003 έγινε μητέρα των διδύμων, Αλέξανδρου και της Αλίκης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Νατασα
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Μαρίκα Μητσοτάκη

Η **Μαρίκα Μητσοτάκη** (29 Νοεμβρίου 1930 - 6 Μαΐου 2012), το γένος **Γιαννούκου**, ήταν σύζυγος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πρώην Πρωθυπουργού και επίτιμου προέδρου του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν μητέρα της Δημάρχου Αθηναίων και Υπουργού Εξωτερικών, Ντόρας Μπακογιάννη, καθώς και του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη.

## Βιογραφία
Ήταν γόνος της ευκατάστατης οικογένειας Γιαννούκου και σύζυγος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από το 1953. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του συζύγου της (1990-1993) απασχόλησε πολλές φορές την κοινή γνώμη μέσα από δημοσιεύματα του τύπου καθώς θεωρούνταν ότι η επιρροή που ασκούσε στο σύζυγό της επεκτεινόταν και σε θέματα θεσμικά, όπως την επιλογή ή απομάκρυνση υπουργών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε η σύγκρουσή της με τον τότε Υπουργό Βιομηχανίας Σταύρο Δήμα το 1991.

Η Μαρίκα Μητσοτάκη μαζί με το σύζυγο της ήταν κάτοχοι μιας ιδιαιτέρως πλούσιας αρχαιολογικής συλλογής. Η συλλογή αυτή επέστρεψε οριστικά στο κράτος από το ζεύγος Μητσοτάκη και τοποθετήθηκε στο Μουσείο Χανίων το 2000, αν και κάποια κομμάτια της είχαν ήδη επιστρέψει νωρίτερα από τους κατόχους τους.

Στις 17 Απριλίου 2012 η Μαρίκα Μητσοτάκη εισήχθη στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε, πέρα από τα κινητικά που είχε αποκτήσει λόγω της πολιομυελίτιδας, από την οποία προσεβλήθη σε νεαρή ηλικία. Απεβίωσε στις 6 Μαΐου του 2012, ανήμερα των βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* *Συνταγές... με ιστορία*, εκδ. Λιβάνη, 2011, σσ. 168, ISBN 978-960-14-2474-3

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* «Μαρίκα Μητσοτάκη: Το αλάτι και πιπέρι μιας πετυχημένης ζωής»

Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών
Κατηγορία:Οικογένεια Βενιζέλου
Μαρικα
Κορόκορε

thumb|right|250px|Μινιατούρα Κορόκορε στο Ναυτικό Μουσείο (Ινδονησία).
Η **Κορόκορε** ή Κοράκορα αποτελεί ιδιαίτερο τύπο πιρόγας στη Μαλαισία (Μαλαισιανή πιρόγα).

Είναι υπερμεγέθη με εξήντα περίπου κωπηλάτες και που μπορεί να κινηθεί σε μεγάλες αποστάσεις. Κατατάσσεται στις ελαφριές αβαθείς πιρόγες πεπλατυσμένες κατά τη τρόπιδα και με ανυψωμένα κατά πολύ τα «ακρώνεια» όπως οι βενετικές «γόνδολες».

Στη πρύμη του σκάφους στέκονται όρθιοι δύο ιθαγενείς πηδαλιούχοι που χειρίζονται δύο κοντά αλλά πολύ πεπλατυσμένα κουπιά ως πηδάλια για τη διακυβέρνηση αυτού του περίεργου ναυπηγήματος. Περιστασιακά χρησιμοποιούν αφαιρετό ιστό (κατάρτι) στον οποίο προσαρμόζουν ιστίο (πανί) από ψάθα.

Κατηγορία:Τύποι ελαφρών σκαφών