open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αύλος Καικίνα Αλιηνός

Ο **Αύλος Καικίνα Αλιηνός**, λατιν.: *Aulus Caecina Alienus* (  40 – 79)   ήταν Ρωμαίος στρατηγός, που πολέμησε κατά τη διάρκεια του έτους των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων.

## Βιογραφία
Ο Καικίνας γεννήθηκε στη Βικετία (σύγχρονη Βιτσέντζα) γύρω στο 40 μ.Χ.  Διετέλεσε *[[Quaestor|ταμίας]] (quaestor)* της Βαιτικής Ισπανίας (νότιας Ιβηρικής) το 68 μ.Χ. Μετά το τέλος του Νέρωνα, προσχώρησε στον Γάλβα, ο οποίος τον διόρισε διοικητή της Λεγεώνας IV Μακεδονικής στο Μογοντιάκον στην Άνω Γερμανία. Το 68 μ.Χ., ως ταμίας, η δουλειά του ήταν να ελέγχει τα δημόσια χρήματα της συγκλητικής επαρχίας της Βαετίας. Πριν από το τέλος του 68 μ.Χ., ο Γάλβα πληροφορήθηκε ότι η Καικίνα είχε διοχετεύσει κεφάλαια στην τσέπη του.  Μετά από δίκη, ο Γάλβα τον καταδίκασε για υπεξαίρεση χρημάτων.

Έχοντας διωχθεί για υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, ο Καικίνα απευθύνθηκε στον Βιτέλλιο,  ο οποίος τον έστειλε στο Οροπέδιο της Ελβετίας με στρατεύματα από την Άνω Γερμανία.  Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, όπως καταγράφεται από τον Τάκιτο, λεηλάτησε τις Άκουαι Ελβετικαί μετά από εμπλοκές μεταξύ της Λεγεώνας XXI Rapax και των Ελβετών, και αργότερα νίκησε τους Ελβετούς υπό τον Κλαύδιο Σεβήρο στο Μπέτσμπεργκ.  Ο Βιτέλλιος τον έστειλε στη συνέχεια με μεγάλο στρατό στην Ιταλία. Ο Καικίνα διέσχισε τις Άλπεις μέσω του Μεγάλου Περάσματος του Αγίου Βερνάρδου,  αλλά ηττήθηκε κοντά στην Κρεμόνα από τον Σουητόνιο Παυλίνο, τον αρχιστράτηγο του Όθωνα. Στη συνέχεια, σε συνεργασία με τον Φάβιο Βάλη, ο Καικίνα νίκησε τον Όθωνα στην αποφασιστική Α΄ Μάχη του Βεδριάκου. 

Η ανικανότητα του Βιτέλλιου έβαλε τον Βεσπασιανό σε πειρασμό να πάρει τα όπλα εναντίον του. Ο Καικίνα, στον οποία είχε ανατεθεί η καταστολή της εξέγερσης, έγινε προδότης, και προσπάθησε να πείσει τον στρατό του να προσχωρήσει στον Βεσπασιανό, αλλά οι στρατιώτες τον αλυσόδεσαν. Μετά την ανατροπή του Βιτέλλιου απελευθερώθηκε, και έγινε δεκτός έχοντας την εύνοια του νέου Αυτοκράτορα. Το 79 μ.Χ. ενεπλάκη, μαζί με τον Έπριο Μάρκελλο, σε συνωμοσία εναντίον του Βεσπασιανού, και εκτελέστηκε στη Ρώμη με εντολή τού γιου τού Βεσπασιανού, Τίτου.    Λέγεται ότι ο Καικίνα σχεδίαζε να ανατρέψει τους Φλαβίους, υποκινώντας τα στρατεύματα. Ο Τίτος είχε ανακαλύψει μία ομιλία γραμμένη με το ίδιο το χέρι του Καικίνα, την οποία σκόπευε να διαβάσει στους στρατιώτες, για να εκτελέσει το σχέδιό του. 

Ο Τάκιτος περιέγραψε τον Καικίνα ως άνδρα με όμορφο παρουσιαστικό και απεριόριστη φιλοδοξία, έναν χαρισματικό ρήτορα και μεγάλο υποστηρικτή των στρατιωτών. 

## Δείτε επίσης
* γένος Καικινίων
* γένος Αλιηνών

## Παραπομπές


## Πηγές
* Τάκιτος, *[[Ιστορίες (Τάκιτου)|Ιστορίες]]*, i. 53, 61, 67–70, ii. 20–25, 41–44, iii. 13· Δίων Κάσσιος Ixv. 10–14, Ιξβ. 16; Plutarch, *Otho*, 7; Suetonius, *Titus*, 6; Ζωναράς ξι. 17.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Encyclopædia Britannica Aulus Caecina Alienus

Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
Ακρωτήριο Σαν Αντόνιο

thumb|285px|Χάρτης της δυτικής Κούβας του 1837, όπου σημειώνεται το ακρωτήριο ως ''Co.Sn.Antonio''.
Το **Ακρωτήριο Σαν Αντόνιο** (ισπαν. *Cabo San Antonio*), είναι το ακρωτήριο που αποτελεί το δυτικότερο σημείο της χερσονήσου Γουαναακαμπίμπες και του εδάφους του κράτους και της ομώνυμης νήσου Κούβας. Ορίζει το ένα άκρο του Πορθμού του Γιουκατάν, ενώ διοικητικώς υπάγεται στον Δήμο Σαντίνο της Επαρχίας Πινάρ δελ Ρίο. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του ακρωτηρίου είναι πλάτος 21° 51′ 50,57″ Βόρειο και μήκος 84° 57′ 13,53″ Δυτικό. Δεν αποτελεί ένα αιχμηρό άκρο προς τη θάλασσα, αλλά μια ομαλή ευρεία καμπύλη, καθώς το πραγματικό άκρο της χερσονήσου Γουαναακαμπίμπες είναι στραμμένο προς βορρά, και είναι το ακρωτήριο Πούντα Καχόν, σε ευθεία απόσταση 6,8 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοανατολικά από το Σαν Αντόνιο. Η περιοχή είναι πεδινή και καλύπτεται από πυκνό υποτροπικό δάσος.

Σύμφωνα με τον Διεθνή Υδρογραφικό Οργανισμό, η μήκους άνω των 200 χιλιομέτρων γεωδαιτική γραμμή ανάμεσα στον φάρο του Ακρωτηρίου Κατότσε, στο βόρειο άκρο της Χερσονήσου Γιουκατάν του Μεξικού, και στον φάρο του Ακρωτηρίου Σαν Αντόνιο αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Καραϊβική Θάλασσα προς νότο και τον Κόλπο του Μεξικού προς βορρά.

## Παραπομπές


Ακρωτηριο Σαν Αντονιο
Αγραφιώτης (αποσαφήνιση)

Το ελληνικό επώνυμο **Αγραφιώτης** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:

* Αλέξης Αγραφιώτης (γενν. 1970), συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας
* Αργύρης Αγραφιώτης (γενν. 1906), ποιητής
* Δημήτρης Αγραφιώτης (γενν. 1932), αρχιμουσικός, βιολονίστας και συνθέτης
* Δημοσθένης Αγραφιώτης (γενν. 1946), ποιητής και ζωγράφος/φωτογράφος
* Νικόλας Αγραφιώτης (γενν. 2000), ποδοσφαιριστής 
* Καπετάν Αγραφιώτης, ψευδώνυμο του οπλαρχηγού του Μακεδονικού Αγώνα Γρηγορίου Βαϊνά (1878-1970)

## Δείτε επίσης
* Άννα Αγραφιώτη
Νήσος Κάχα δε Μουέρτος

thumb|Το νησί Κάχα δε λος Μουέρτος όπως φαίνεται από μακριά.
Το **Κάχα δε Μουέρτος** (ισπαν. *Caja de Muertos*, δηλαδή στην κοινή ελληνική «νεκροσέντουκο», αγγλ. *Deadman's Chest* ή *Coffin Island*) είναι ακατοίκητο σήμερα μικρό νησί με έκταση 1,54 τετραγωνικό χιλιόμετρο (1.540 στρέμματα), που βρίσκεται κοντά στη νότια ακτή του Πουέρτο Ρίκο, στον Δήμο Πόνσε του οποίου και υπάγεται διοικητικώς. Τόσο η νήσος, που έχει  όσο και τα γύρω νερά προστατεύονται από το ομώνυμο φυσικό καταφύγιο, εξαιτίας της κυκλοφορίας ιθαγενών χελωνών και της οικολογικής αξίας του δάσους και των γειτονικών υφάλων. Το νησί δεν έχει μεν μόνιμο πληθυσμό, ωστόσο περιπατητές και λουόμενοι βρίσκονται συχνά εκεί. Είναι μακράν το μεγαλύτερο σε έκταση από τα επτά νησιά που υπάγονται στον Δήμο του Πόνσε.

## Ιστορία
Πέτρινα τέχνεργα που έχουν βρεθεί στο νησί υποδεικνύουν ότι άνθρωποι το επισκέπτονται εδώ και 40 περίπου αιώνες. Οι ιθαγενείς Ταΐνο επισκέπτονταν συχνά το νησί, κατά τις αλιευτικές τους εξορμήσεις, και όταν ηττήθηκαν από τους Ισπανούς το 1511 επεχείρησαν να καταφύγουν στο Κάχα δε Μουέρτος, αλλά λίγο αργότερα αιχμαλωτίσθηκαν ή σκοτώθηκαν. Επί δεκαετίες τον 17ο αιώνα το νησί είναι γνωστό ότι ήταν καταφύγιο-κρυψώνας για πειρατές και ναυτικούς που είχαν κάνει ανταρσία και είχαν καταλάβει τα πλοία τους.

## Παραπομπές


Καχα δε Μουερτος
Νήσος Μονίτο

thumb|Περισυλλογή Κουβανών ναυαγών στο Μονίτο από την αμερικανική ακτοφυλακή το 2015
Το **Μονίτο** (ισπαν. *Islote Monito*) είναι ακατοίκητο νησάκι περίπου 5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το πολύ μεγαλύτερο νησί Μόνα. Παρομοίως, η ονομασία του σημαίνει «πιθηκάκι» στην ισπανική γλώσσα, ενώ *Mona* σημαίνει «πίθηκος». Είναι ένα από τα τρία νησιά του Πορθμού Μόνα, που χωρίζει το Πουέρτο Ρίκο από την Ισπανιόλα. Το Μονίτο ανήκει στην Κονοπολιτεία του Πουέρτο Ρίκο, αλλά βρίσκεται πλησιέστερα στην Ισπανιόλα (57,5 χιλιόμετρα έναντι 74,7 χιλιομέτρων από την ακτή του Π. Ρίκο). 

Στο νησάκι, παρά τη μικρή του έκταση, συναντάται το σπάνιο είδος σαύρας *[[Sphaerodactylus micropithecus]]*, που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Η αμερικανική ακτοφυλακή έχει περισυλλέξει επανειλημμένα λαθρομετανάστες από τις απόκρημνες ακτές της νησίδας.

## Παραπομπές


Μονιτο
Λεύκιος Άννιος Βάσσος

Ο **Λεύκιος Άννιος Βάσσος**, λατιν.: *Lucius Annius Bassus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός της πρώιμης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του οποίου η γνωστή σταδιοδορμία άκμασε υπό τη βασιλεία του Βεσπασιανού. Υπήρξε ύπατος στο *διάστημα (nundinium)* του Νοεμβρίου έως τον Δεκέμβριο του 70 μ.Χ., ως συνάδελφος του Γάιου Λαικάνιου Βάσσου Καικίνα Παίτου.
 

Η παλαιότερη ιστορική αναφορά στον Βάσσο, προέρχεται από μία επιγραφή από το Κούριον της Κύπρου, όπου ήταν κυβερνήτης. Αυτή η επιγραφή, η οποία μπορεί να χρονολογηθεί μεταξύ 22 Αυγούστου 65 και 22 Αυγούστου 66, μαρτυρεί την ανέγερση ενός αγάλματος προς τιμήν του Αυτοκράτορα Νέρωνα κατά τη διάρκεια της θητείας του Βάσσου. Η επόμενη εμφάνισή του είναι στον Τάκιτο, ο οποίος μας λέει ότι ο Βάσσος ήταν διοικητής της Λεγεώνας ΧΙ Κλαυδίας, που είχε σταθμεύσει στη Δαλματία. Ο Τάκιτος δηλώνει ότι ο Βάσσος χειραγώγησε τον παραπονεμένο κυβερνήτη της Δαλματίας, Μάρκο Πομπήιο Σιλβάνο Σταβέριο Φλαβίνο, ώστε να υποστηρίξει τον Βεσπασιανό την κρίσιμη στιγμή.

Ο Βάσσος μπορεί να έζησε μέχρι την πρώτη δεκαετία του 2ου αι. μ.Χ. Ο Πλίνιος ο Νεότερος, σε μία επιστολή με την οποία συνιστούσε τον Κλαύδιο Πολλίωνα στον φίλο του Γάιο Ιούλιο Κορνούτο Τέρτυλλο, αναφέρει ότι ο Πολλίων είχε γράψει μία ευνοϊκή βιογραφία του πρόσφατα αποβιώσαντος Βάσσου, «μία ευγενή χειρονομία άξια επαίνου, καθώς είναι τόσο ασυνήθιστη, αφού πολλοί επικαλούνται τη μνήμη των νεκρών μόνο και μόνο για να γκρινιάζουν γι' αυτούς».
 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Κλέλια Ανδριολάτου

Η **Κλέλια Ανδριολάτου** (Θεσσαλονίκη, 12 Οκτωβρίου 1996) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και μοντέλο. Ξεκίνησε την καριέρα της στο μόντελινγκ σε ηλικία 14 ετών και έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της στη σειρά *[[Maestro (τηλεοπτική σειρά)|Maestro]]*, η οποία προβλήθηκε στο Mega και στη συνέχεια παγκοσμίως μέσω Netflix.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης. Στα 14 της ξεκίνησε να εργάζεται ως μοντέλο, αφού την ανακάλυψε η Έλενα Χριστοπούλου.

Εργάστηκε σε διεθνείς παραγωγές και φωτογραφήθηκε για τα περιοδικά *[[Vogue]]* και *[[ELLE]]*. Αργότερα σπούδασε Δημοσιογραφία και Δημόσιες Σχέσεις στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ενώ σπούδασε και υποκριτική στο Θέατρο των Αλλαγών, στο Θέατρο Επί Κολωνώ και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών.

## Καριέρα

### Τηλεόραση
Το 2014 έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο, με την σειρά «Μπρούσκο» του ANT1, όπου υποδύθηκε την Αλεξάνδρα.

Από το 2022 μέχρι το 2024 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Maestro» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, στον ρόλο της Κλέλιας, μιας νεαρής μουσικού. Η σειρά προβλήθηκε αρχικά στο MEGA και κατόπιν έγινε η πρώτη ελληνική σειρά στο Netflix.

### Κινηματογράφος
Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 2021, με την ταινία «18» (σκην. Βασίλης Δούβλης). Το 2023 πρωταγωνίστησε στην ταινία «Ο Τελευταίος Ταξιτζής» (σκην. Στέργιος Πάσχος). Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 64ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και έλαβε θετικές κριτικές, ενώ η Ανδριολάτου ήταν υποψήφια για το Βραβείο Ίρις Καλύτερης Ηθοποιού.

Το 2025 αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στην ταινία «Mykonos», μια διεθνή παραγωγή του Γιάννη Αντετοκούνμπο.

### Θέατρο
Το 2016 συμμετείχε στην κωμωδία «Ένα εξοχικό παρακαλώ» (σκην. Βασίλης Θωμόπουλος) στο Θέατρο Αθηνά. 

## Φιλμογραφία

### Τηλεόραση
* *Μπρούσκο* (2014–2015) – Αλεξάνδρα  
* *Maestro / Maestro in Blue* (2022–2024) – Κλέλια  

### Κινηματογράφος
* *18* (2021) – Μαρίνα  
* *Ο Τελευταίος Ταξιτζής* (2023) – Ελένη  
* *Mykonos* (2025) – (προσεχώς)

## Διακρίσεις
* Υποψηφιότητα για Βραβεία Ίρις (2024) – Καλύτερη Πρωταγωνίστρια για την ταινία *Ο Τελευταίος Ταξιτζής*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κλέλια Ανδριολάτου στο Instagram
* Klelia Andriolatou στο IMDb

Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα
Κατηγορία:Θεσσαλονικείς
Γάιος Λαικάνιος Βάσσος Καικίνα Παίτος

Ο **Γάιος Λαικάνιος Βάσσος Καικίνα Παίτος**, λατιν.: *Gaius Laecanius Bassus Caecina Paetus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός της πρώιμης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του οποίου η γνωστή σταδιοδορμία άκμασε υπό τη βασιλεία του Βεσπασιανού. Υπήρξε αντικαταστάτης ύπατος στο *διάστημα (nundinium)* του Νοεμβρίου έως τον Δεκέμβριο του 70 μ.Χ., ως συνάδελφος του Λεύκιου Άννιου Βάσσου. 

Το πλήρες, πολυώνυμο όνομά του είναι γνωστό από μία αναθηματική επιγραφή από τις Μιντούρνες, που ανέθεσε ένας σκλάβος ονόματι «Θησέας». Η τυπολογία τού ονόματός του οδήγησε τους μελετητές να συμφωνήσουν, ότι ο Καικίνα Παίτος ήταν γιος του Αύλου Καικίνα Παίτου, υπάτου του 37, και ότι υιοθετήθηκε από τον Γάιο Λαικάνιο Βάσσο, ύπατο του 64, μεταξύ της υπατείας του και της θητείας του ως κυβερνήτη.

Ο Καικίνα Παίτος μαρτυρείται ως υπατικός κυβερνήτης της Ρωμαϊκής Ασίας το 80/81. Υπηρέτησε επίσης στο συμβούλιο, που διαχειριζόταν την υδροδότηση της Ρώμης περίπου εκείνη την εποχή.

Πιστεύεται ότι είναι ο πατέρας του Γάιου Λαικανίου Βάσσου Καικίνα Φλάκκου, γνωστού από μία επιγραφή που βρέθηκε στο Βρινδήσιον. Ο Φλάκκος απεβίωσε νέος, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών.

## Δείτε επίσης
* γένος Λαεκανίων
* γένος Καικίνων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα
Μαρκία Σερουιλία

Η **Μαρκία Σερουιλία**, λατιν.: *Marcia Servilia* ή κοινώς γνωστή ως *Σερουιλία* (δεκαετία του '40 - 66 μ.Χ.) ήταν κόρη του Ρωμαίου συγκλητικού K. Μάρκιου Βαρέα Σοράνου. Ο πατέρας της ήταν μέλος της Στωικής Αντιπολίτευσης, που αντιτάχθηκε στην τυραννική διακυβέρνηση του Νέρωνα. Όταν αυτός καταδικάστηκε σε θάνατο από τον Νέρωνα το 65 ή 66, η Σερουιλία κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, με την κατηγορία ότι συμβουλεύτηκε μάγους υποτίθεται για να μάθει την τύχη τού πατέρα της.

## Καταγωγή
Ο πατέρας της Σερουιλίας ήταν ο Κόιντος Μάρκιος Βάρεα Σοράνος, ένας εξέχων Ρωμαίος συγκλητικός και η μητέρα της μπορεί να ήταν από το γένος των Σερβιλίων. Ο εκ πατρός θείος της Σερουιλίας ήταν ο Ρωμαίος συγκλητικός Κόιντος Μάρκιος Βάρε Σούρα, ο οποίος ήταν φίλος του μελλοντικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βεσπασιανού. Τα εκ πατρός εξαδέλφια της ήταν η Μαρκία (μητέρα της Ουλπίας Μαρκιανής και του μελλοντικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τραϊανού) και η Μαρκία Φουρνίλλα (η δεύτερη σύζυγος του μελλοντικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τίτου). Ο εκ πατρός παππούς της Κόιντος Μάρκιος Βάρεα Σοράνος ήταν αντικαταστάτης ύπατος (consul suffectus) το 34 και δύο φορές ανθύπατος της Αφρικής.

## Βιογραφία
Η Σερουιλία είχε μία αγαπημένη σχέση με τον πατέρα της. Είχε παντρευτεί τον συγκλητικό Γάιο Άννιο Πολλίωνα, ο οποίος κατηγορήθηκε για προδοσία το 37. Το 65 αυτός εξορίστηκε με εντολή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Νέρωνα.

Ο Τάκιτος περιγράφει τη Σερουιλία ως «νεαρή και ασύνετη». Ο ιστορικός αναφέρει ότι η Σερουιλία ήταν απαρηγόρητη για τον σύζυγό της, και ανησυχούσε για την τύχη του ηλικιωμένου πατέρα της. Το 66 η Σερουιλία και ο σύζυγός της Άννιος Πολλίων εκτελέστηκαν με εντολή του Νέρωνα, με την κατηγορία ότι συμβουλεύτηκαν μάγους δήθεν για να μάθουν την τύχη του πατέρα της.

## Γενεαλογία

## Δείτε επίσης
* *Σερβίλια* (όπερα), έργο βασισμένο στη Σερουιλία
* Κατάλογος Ρωμαίων γυναικών
* Γυναίκες στην αρχαία Ρώμη

## Παραπομπές

## Πηγές
* Τάκιτος, *[[Χρονικά (Τάκιτου)|Χρονικά]]*, xvi. 30, 32
* Μόλις. iv. Στο: Juvenal, Σάτιρα III. 116
* Κάσσιος Δίων lxii. 26.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* https://web.archive.org/web/20091019223803/http://geocities.com/Athens/Parthenon/7094/titus1.html

Κατηγορία:Μάρκιοι
Αντρέ Βιλμς

Ο **Αντρέ Βιλμς** (Γαλλικά: André Wilms, 29 Απριλίου 1947 – 9 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Γάλλος ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και θεατρικός σκηνοθέτης ο οποίος εμφανίστηκε επίσης σε γερμανικές και φινλανδικές ταινίες. Ο Βιλμς κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου του 1992 για την ερμηνεία του στην ταινία *Η ζωή των μποέμ* (1992) του Άκι Καουρισμάκι. 

Ο Βιλμς γεννήθηκε το 1947 στο Στρασβούργο της Αλσατίας. Έχει συνεργαστεί ως ηθοποιός στα έργα «Φάουστ» του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, «Ο θάνατος του Δαντόν» του Γκέοργκ Μπίχνερ και «Ο πόλος» του Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ. Ήταν γνωστός ως αγαπημένος ηθοποιός του Φινλανδού σκηνοθέτη Άκι Καουρισμάκι. Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 2022, σε ηλικία 74 ετών.

## Φιλμογραφία

## Βραβεία και υποψηφιότητες

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αξιωματικοί των Τεχνών και των Γραμμάτων
Μάργκοτ Φρίντλεντερ

Η **Μάργκοτ Φρίντλεντερ** (το γένος **Μπέντχαϊμ**, 5 Νοεμβρίου 1921 - 9 Μαΐου 2025) ήταν Γερμανίδα επιζήσασα του Ολοκαυτώματος και ακτιβίστρια. 

## Βιογραφία
Η Φρίντλεντερ γεννήθηκε ως Άννι Μάργκοτ Μπέντχαϊμ στο Βερολίνο στις 5 Νοεμβρίου 1921 και μεγάλωσε στην οδό Λίντενστρασσε στην περιοχή Κρόιτσμπεργκ. Η οικογένειά της κατείχε ένα εργοστάσιο κατασκευής κουμπιών που εφοδίαζε τα τοπικά στούντιο μόδας στην εβραϊκή συνοικία υφασμάτων.  Όταν ήταν 11 ετών, οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία. Εγγράφηκε σε μια σχολή τεχνών και χειροτεχνίας στο Βερολίνο το 1936, και εκπαιδεύτηκε για να γίνει εικονογράφος μόδας. Εργάστηκε ως μοδίστρα και στο εργοστάσιο Deuta στην οδό Οράνιενστρασσε και ήθελε να σχεδιάζει ρούχα. 

Μέχρι το 1938, ο αυξανόμενος διωγμός των Εβραίων ανάγκασε πολλούς να φύγουν ή να κρυφτούν. Το 1938, σε ηλικία 17 ετών, η Φρίντλεντερ έγινε μάρτυρας του πογκρόμ εναντίον εβραϊκών καταστημάτων και συναγωγών. Η μητέρα της ήταν πρόθυμη να μεταναστεύσει, αλλά ο πατέρας της, ο οποίος ήταν βετεράνος πολέμου, δεν ήθελε να φύγει από τη χώρα. Άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι ο πατέρας της μετανάστευσε στο Βέλγιο λίγο μετά το διαζύγιο των γονιών της και πριν από την έναρξη του πολέμου.

Αυτή και η οικογένειά της διώχθηκαν από τους Ναζί επειδή ήταν Εβραίοι. Γεννημένη και μεγαλωμένη στο Βερολίνο, αναγκάστηκε να κρυφτεί όταν η μητέρα και ο αδελφός της συνελήφθησαν από τη Γκεστάπο το 1943. Η Μάργκοτ συνελήφθη τον Απρίλιο του 1944 και απελάθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Τερέζιενσταντ, αλλά επέζησε. Αφού μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες με τον σύζυγό της το 1946, τελικά επέστρεψε για να ζήσει στο Βερολίνο το 2010 και άρχισε να μιλάει σε Γερμανούς νέους για τις εμπειρίες της στη ναζιστική Γερμανία και την επιβίωσή της παρά τις αντιξοότητες. Έλαβε διάφορες τιμητικές διακρίσεις και βραβεία για την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την καταπολέμηση του αντισημιτισμού, συμπεριλαμβανομένου του Ομοσπονδιακού Σταυρού Αξίας.

Απεβίωσε στις 9 Μαΐου 2025, σε ηλικία 103 ετών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος
Ορέστης Χαλκιάς

Ο **Ορέστης Χαλκιάς** είναι Έλληνας ηθοποιός και μουσικός, γνωστός κυρίως για τον ρόλο του Αντώνη στη δραματική σειρά *[[Maestro (τηλεοπτική σειρά)|Maestro in Blue]]* του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, η οποία προβλήθηκε στο Mega Channel και αποτέλεσε την πρώτη ελληνική σειρά που διανεμήθηκε παγκοσμίως μέσω του Netflix.

## Βιογραφία
Ο Χαλκιάς γεννήθηκε το 1994 στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Πυλαία της Θεσσαλονίκης. Κατάγεται από τη Μεσσηνία. Από νεαρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική και την υποκριτική. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, από όπου αποφοίτησε το 2012. Συμμετείχε σε σεμινάρια με τους Νικολάι Καρπόφ (κίνηση), Σαββίνα Γιαννάτου (φωνητικός αυτοσχεδιασμός), Σίμο Κακάλα (μάσκα) και άλλους.

## Καριέρα
Ο Χαλκιάς ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο και εμφανίστηκε σε παραστάσεις όπως *Ο Χορός της Φωτιάς* (2019), *Δόξα Κοινή* (2020) και *Labor* (2022)  *Μεμοράντουμ* (2024) . Στην τηλεόραση έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στη σειρά *Ήλιος* του ANT1. Το 2022, πρωταγωνίστησε στη σειρά *Maestro in Blue*, υποδυόμενος τον Αντώνη, έναν νεαρό που αντιμετωπίζει προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα. Η σειρά γνώρισε μεγάλη επιτυχία και προβλήθηκε παγκοσμίως μέσω του Netflix. Ζωή 2023 (1 επεισόδιο)(2 ρόλοι).

## Φιλμογραφία

### Τηλεόραση
* *Ήλιος* (2020) – Μάνος
* *Maestro in Blue* (2022–2024) – Αντώνης
* *Ζωή* (2023) 

### Κινηματογράφος
* *Magic Trap* (2024) – Πλάτων (φωνή)
* *Elemental (φωνή)* 
* * Wonka (φωνή)*

## Διακρίσεις
* Υποψηφιότητα για το Βραβείο Καλύτερου Νέου Ηθοποιού στα Βραβεία Ίρις 2023 για τον ρόλο του στο *Maestro in Blue*.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* orestis.chalkias στο Instagram
* 

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί
Φισοτά Άρτας

Τα **Φισοτά** είναι οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και τον Δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.

## Γενικά στοιχεία
Τα Φισοτά βρίσκονται στους βόρειους πρόποδες των Ορέων Βάλτου, σε υψόμετρο 480 μέτρα. Το χωριό απέχει 54 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από την Άρτα, 23 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου) και μόλις 1,5 χιλιόμετρα από τα Ρετσιανά. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1940 να απογράφεται στην κοινότητα Ρετσιανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Ρετσιανά, τον Άγιο Βλάσιο, τις Κρανιές και το Λιτέσι αποτελούν την κοινότητα Ρετσιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ηρακλείας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 12 κάτοικοι. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Καινίς

Η **Αντωνία Καινίς**, λατιν.: *Antonia Caenis* (απεβ. το 75 μ.Χ.), πρώην σκλάβα και γραμματέας της Αντωνίας της Νεότερης (μητέρας του Αυτοκράτορα Κλαύδιου), ήταν *η παλακίδα* (contubernalis) του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βεσπασιανού.    

## Βιογραφία
Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είχε οικογένεια στην Ιστρία (περιοχή που τώρα βρίσκεται στην Κροατία), με βάση ένα ταξίδι που έκανε εκεί (Σουητ. Δομιτ. 12.3). Στα 30 της χρόνια, η Καινίς, πιθανώς ακόμη σκλάβα, είχε μία ανεπίσημη σχέση με τον Βεσπασιανό, γνωστή ως *παλακεία (contubernium)*,  πριν από τον γάμο του. Σύμφωνα με τον Σουητόνιο, μετά το τέλος τής συζύγου τού Βεσπασιανού Δομιτίλλας της Πρεσβύτερης, ο Βεσπασιανός και η Καινίς, η οποία ήταν πλέον ελεύθερη, επανέλαβαν τη σχέση τους. Αυτή ήταν σύζυγός του «κατ' οίκον», μέχρι το τέλος της το 75 μ.Χ.

Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, είχε αξιοσημείωτη μνήμη και σημαντική επιρροή στη διοίκηση του Αυτοκράτορα, διεκπεραίωνε επίσημες υποθέσεις για λογαριασμό του, και προφανώς έβγαζε πολλά χρήματα από τη θέση της.  Ωστόσο ο Σουητόνιος αναφέρει, ότι ο γιος του Βεσπασιανού, Δομιτιανός, την αντιμετώπισε με ασέβεια, καθώς αρνήθηκε να την χαιρετήσει ως μέλος της οικογένειας. 

## Λαϊκή κουλτούρα
μικρογραφία| Επιγραφή προς τιμή της Καινίδας, Η Καινίδα περιγράφεται από τον ιστορικό Σουητόνιο ως η «σχεδόν σύζυγος» του Βεσπασιανού .
Η ζωή της Καινίδας και η ιστορία αγάπης της με τον Βεσπασιανό απεικονίζονται στο μυθιστόρημα της Λίντσεϊ Ντέιβις *«Η Πορεία της Τιμής»*. Είναι επίσης ένας χαρακτήρας που εμφανίζεται τακτικά στη σειρά βιβλίων του Ρόμπερτ Φάμπρι *Βεσπασιανός*, στην οποία απεικονίζεται ως μία από καιρό χαμένη μικρανιψιά του βασιλιά των Καινίων, μίας επαναστατικής φυλής στη Θράκη.

Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς, στο διήγημά του «Η Καινίδα σε αιμομιξία», τη χρησιμοποίησε ως ένα είδος αντιθετικού στοιχείου, για να παρουσιάσει αυτό, που τότε πίστευε ότι ήταν η υποκείμενη αιτία των δολοφονιών, που σχετίζονται με την εξουσία, οι οποίες καταγράφονται στο βιβλίο *«[[Εγώ, ο Κλαύδιος]]»*. Η ιστορία περιλαμβάνεται στο βιβλίο του "Occupation: Writer", και ο ίδιος παραδέχεται στην εισαγωγή αυτής της ανθολογίας, ότι δεν έχει εντοπίσει τον πραγματικό λόγο των δολοφονιών. 

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος σκλάβων
* Κλαυδία Ακτή, απελεύθερη, ερωμένη του Νέρωνα
* Γαλερία Λυσιστράτη, παλακίδα του Αντωνίνου Πίου
* Μαρκία (ερωμένη του Κόμμοδου)

## Αναφορές

## Πηγές
* Σουητώνιος, *[[Οι Δώδεκα Καίσαρες|Βίοι των Δώδεκα Καισάρων]]* : ''Βεσπασιανός'' 3, 21, ''Δομιτιανός'' 12.3
* Δίων Κάσσιος, *Ρωμαϊκή Ιστορία* 66.14
* Γουίλιαμ Σμιθ (1870), *Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρωμαίες γυναίκες
Γναίος Πομπήιος Κολέγα

Ο **Γναίος Πομπήιος Κολέγα**, λατιν.: *Gnaeus Pompeius Collega* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που κατείχε μία σειρά από αξιώματα στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα. Υπήρξε ύπατος στο διάστημα (nundinium) του Νοεμβρίου έως τον Δεκέμβριο του 71, με συνάδελφο τον Κόιντο Iούλιο Κόρδο.  Η πιο γνωστή δράση του Κολέγα ήταν η διερεύνηση της αιτίας μίας πυρκαγιάς στην Αντιόχεια, κατά τη διάρκεια της προσωρινής του θητείας ως κυβερνήτη της Συρίας.

Η *[[Cursus honorum|σειρά αξιωμάτων]]* (cursus honorum) του Κολέγα είναι μόνο εν μέρει γνωστή. Ήταν *[[Λεγάτος (Αρχαία Ρώμη)|λεγάτος λεγεώνας]]* (legatus legionis) ή διοικητής της Λεγεώνας IV *Scythica*, που στάθμευε στη Συρία το έτος 70.  Ο νεοδιορισμένος κυβερνήτης Λεύκιος Ιούνιος Καισένιος Παίτος δεν είχε ακόμη φθάσει, και ως ανώτερος στρατιωτικός αξιωματικός ο Κολέγα ήταν υπηρεσιακός κυβερνήτης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ξέσπασε πυρκαγιά στην Αντιόχεια, σύμφωνα με τον ιστορικό Ιώσηπο, η οποία κατέστρεψε την αγορά και τα παρακείμενα αστικά κτίρια και τα δικαστήρια. Η τοπική εβραϊκή κοινότητα κατηγορήθηκε γι' αυτή την πυρκαγιά, και οι πολίτες της Αντιόχειας άρχισαν να τους επιτίθενται. Μόνο με μεγάλη δυσκολία μπόρεσε ο Κολέγα να συγκρατήσει τους ταραξίες, και άρχισε να προσπαθεί να διαπιστώσει ποιος ήταν ένοχος για την έναρξη της πυρκαγιάς. Ανακάλυψε ότι όχι μόνο οι Εβραίοι ήταν αθώοι γι' αυτό το έγκλημα, αλλά ήταν «έργο κάποιων απατεώνων, οι οποίοι, υπό την πίεση των χρεών, φαντάστηκαν ότι αν έκαιγαν την αγορά και τα δημόσια αρχεία, θα απαλλάσσονταν από κάθε απαίτηση».  Είναι πιθανό ότι αυτή η επιτυχημένη ενέργεια, οδήγησε στον διορισμό του ως υπάτου τον επόμενο χρόνο.

Το άλλο γνωστό αξίωμα του Κολέγα ήταν κυβερνήτης της αυτοκρατορικής επαρχίας της Καππαδοκίας και της Γαλατίας, όπου δύο διαφορετικές επιγραφές μαρτυρούν τη διοίκησή του. Η μία είναι σε έναν στύλο μέτρησης απόστασης σε μίλια.  Η άλλη είναι μία αφιέρωση στην Αντιόχεια της Πισιδίας, που τιμά την προστασία του στην πόλη.  Ο Βέρνερ Εκ χρονολογεί τη θητεία του σε αυτήν την επαρχία από το έτος 73 έως το 77. 

Ο Γν. Πομπήιος Κολέγα έχει αναγνωριστεί ως ο πατέρας του κανονικού υπάτου του 93, Σέξτου Πομπήιου Κολέγα.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Μάρκος Αρεκίνος Κλήμης (ύπατος)

Ο **Μάρκος Αρεκίνος Κλήμης**, λατιν.: *Marcus Arrecinus Clemens* (άκμασε τον 1ο αι.), ήταν έπαρχος της Πραιτωριανής Φρουράς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βεσπασιανού. Σε αντάλλαγμα για την πιστή του υπηρεσία, ο Κλήμης προήχθη σε άλλες σημαντικές θέσεις, συμπεριλαμβανομένης της δύο φορές ύπατος και του επάρχου της πόλης (της Ρώμης).

Ο Αρεκίνος Κλήμης γεννήθηκε σε οικογένεια  ιππέων από το Πίσαυρον,  όντας ο ομώνυμος γιος του Μάρκου Αρένιου Κλήμη, Πραιτωριανού Επάρχου του Αυτοκράτορα Καλιγούλα. Αδελφή του Κλήμη ήταν η Αρρεκίνα Τερτούλλα, η πρώτη σύζυγος του μελλοντικού Αυτοκράτορα Τίτου. Παρά το γεγονός ότι ήταν μέλος της Συγκλήτου, τοποθετήθηκε επικεφαλής της Πραιτωριανής Φρουράς το 70 από τον πολιτικό σύμμαχο του Βεσπασιανού, Γάιο Λικίνιο Μουκιανό, εν μέσω ανησυχιών ότι ο νυν διοικητής, Άρριος Βάρος, αποκτούσε υπερβολική πολιτική επιρροή. Ο Αρένιος Κλήμης κατείχε τη θέση μέχρι τον Ιούνιο του 71, όταν τον αντικατέστησε ο γιος του Βεσπασιανού, Τίτος. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, ο Κλήμης επιλέχθηκε, επειδή ο πατέρας του Μάρκος Αρεκίνος Κλήμης, είχε διοικήσει με τιμή τη Φρουρά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Καλιγούλα. 

Μετά από αυτά τα γεγονότα, ο Κλήμης ανέλαβε καθήκοντα υπάτου το 73,  κυβέρνησε την επαρχία Ταρρακωνική Ισπανία, , έλαβε για δεύτερη φορά την υπατεία το 85,  και διορίστηκε έπαρχος της Ρώμης το 86.

Ο Σουητόνιος αφηγείται μία οδυνηρή ιστορία σχετικά με το τέλος του Κλήμη. Ο Αυτοκράτορας Δομιτιανός κάλεσε τον Κλήμη να τον συνοδεύσει σε μία διαδρομή. Καθώς περνούσαν από ένα άτομο που και οι δύο αναγνώρισαν, ο Δομιτιανός στράφηκε στον Κλήμη και ρώτησε: «θα ακούσουμε αυτόν τον κατεργάρη αύριο;» Την επόμενη ημέρα αποκαλύφθηκε ότι ο «κατεργάρης» ήταν ένας *κατήγορος (delator, πληροφοριοδότης)* που είχε απαγγείλει κατηγορίες στον Κλήμη. Ο πρώην *έπαρχος της πόλης* κρίθηκε ένοχος, και εκτελέστηκε.  Ωστόσο, ο Γκάβιν Τάουνεντ σημειώνει μία επιγραφή από τις Ρουδίες, στην άκρη της Ιταλίας, στην οποία ο Μ. Αρεκίνος Κλήμης τιμάται από τη σύζυγό του Κορνηλία Οσελίνα,  γεγονός που υποδηλώνει ότι ο Σουητόνιος έκανε λάθος, και ότι ο Κλήμης εξορίστηκε και πέθανε στην εξορία. 

## Αναφορές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 
* George W. Houston, "Vespasian's Adlection of Men in Senatum", *American Journal of Philology*, 98 (1977), pp. 35-63
* Brian W. Jones and R. Develin, "M. Arrecinus Clemens", *Antichthon*, 10 (1976), pp. 79–83.

Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Φλάβιος Λιβεράλις

Ο **Φλάβιος Λιβεράλις**, λατιν.: *Flavius Liberalis* ήταν Ρωμαίος του 1ου αι., ιππέας, που καταγόταν από το Φερέντιον (σημερινό Φερέντο, κοντά στο Βιτέρμπο), μία επαρχιακή πόλη στην Ιταλία. Ο Λιβεράλις υπηρέτησε ως ταμίας (quaestor) και αργότερα ως νομικός γραμματέας.

Ο Λιβεράλις έβαλε την κόρη του Φλαβία Δομιτίλλα να εμφανιστεί ενώπιον διαιτητικού συμβουλίου, για να αποδείξει το αίτημά της για Ρωμαϊκή υπηκοότητα, αντί για Λατινική. Αργότερα αυτή παντρεύτηκε τον μελλοντικό Αυτοκράτορα Βεσπασιανό. Τα παιδιά της με τον Βεσπασιανό ήταν η Δομητίλλα η Νεότερη και οι Αυτοκράτορες Τίτος και Δομιτιανός.

## Πηγές
* Σουητόνιος, *Οι πρώτοι Δώδεκα Καίσαρες*: Βεσπασιανός.

Κατηγορία:Φλάβιοι
Ίταλο Ρίγκι

Ο **Ίταλο Ρίγκι** (Italo Righi, γενν. στο Σασοφελτρίο στις 14 Ιουνίου 1959) είναι ένας Σανμαρινέζος πολιτικός, που από την 1η Απριλίου 2012 υπηρέτησε ως Κυβερνών Διοικητής του Σαν Μαρίνο μαζί με τον Μαουρίτσιο Ρατίνι, μέχρι την 1η Οκτωβρίου 2012.
Υπηρετεί για δεύτερη φορά στο ίδιο αξίωμα μαζί την Ντενίζε Μπροντσέτι από την 1η Απριλίου έως την 1η Οκτωβρίου 2025.

## Βιογραφία
Στη δεκαετία του '80 εντάχθηκε στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Αγίου Μαρίνου. Από το 1980 έως το 1994 ήταν μέλος της Δημαρχιακής Επιτροπής του Μοντετζαρντίνο και από το 1997 έως το 2007 υπηρέτησε ως δήμαρχος (Capitano di Castello) στο ίδιο χωριό. Τον Νοέμβριο του 2008 εισήλθε στο Μεγάλο και Γενικό Συμβούλιο και έγινε μέλος της Επιτροπής Εσωτερικών και Εξωτερικών Υποθέσεων.

Ζει ακόμα στο Μοντετζαρντίνο και εργάζεται ως εκπαιδευτής οδήγησης.

## Παραπομπές


Ριγκι
Δημάρι Άρτας

Το **Δημάριον** ή **Δημαριό** είναι οικισμός της Ηπείρου, στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και στον Δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.

## Γενικά στοιχεία
Το Δημαριό βρίσκεται κοντά στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, δυτικά των Ορέων Βάλτου, σε υψόμετρο 600 μέτρα. Απέχει περίπου 28 χιλιόμετρα ανατολικά από την Άρτα και 27 χιλιόμετρα νότια από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου).  

Συναντάται μὲ τὴν ονομασία "Δημαριό" σε χάρτη της αρχαιότητας που αφορά στην περιοχή της Ηπείρου, ο οποίος βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Άρτας, ενώ συναντάται σε ἐπίσημα ἐγγραφα, μετά την Τουρκοκρατία, με την ίδια ονομασία, το 1883, να προσαρτάται στον τότε δήμο Ηρακλείας και το 1988 να ορίζεται χειμερινή έδρα του.

Το 1962 το όνομά του καθιερώθηκε σε Δημάριον, αλλά στο ευρύ κοινό της περιοχής η ονομασία του συνεχίζεται να καλείται ως Δημαριό.  Ίσως, η προφορά αυτή βοηθά στην διαφοροποίησή του από την επαρχία του Δημαρίου που ανήκει στον Νομό Ξάνθης.

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του "Κλεισθένης Ι", μαζί με το Παλαιοχωράκι αποτελούν την κοινότητα Δημαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεωργίου Καραϊσκάκη, του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 118 κάτοικοι. 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Ντενίζε Μπροντσέτι

Η **Ντενίζε Μπροντσέτι** (Denise Bronzetti, γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1972) είναι πολιτικός από τον Άγιο Μαρίνο και κυβερνώσα διοικήτρια μαζί με τον Ίταλο Ρίγκι για ένα εξάμηνο, από την 1η Απριλίου έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2025. Προηγουμένως υπηρέτησε στην ίδια θέση από την 1η Οκτωβρίου 2012 έως την 1η Απριλίου 2013, με τον Τεοντόρο Λονφερνίνι. Ήταν πρωθύστερα μέλος του Μεγάλου και Γενικού Συμβουλίου.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1972 στο Σαν Μαρίνο. Μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο, η Μπροντσέτι εργάστηκε ως δημόσια υπάλληλος. Σε ηλικία 15 ετών εντάχθηκε στη νεολαία του *Partito Socialista Sammarinese*. Από τον Μάρτιο του 2003 έως τον Δεκέμβριο του 2007 ήταν μέλος της γραμματείας του PSS (ή του PSD). Υπήρξε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του PSD και ήταν πρόεδρος του κόμματος από τις 24 Ιουλίου 2009 έως την αποχώρησή της από το κόμμα τον Σεπτέμβριο του 2013.

Από το 1999 έως το 2002 διετέλεσε γραμματέας του συνδικάτου FUPI-CSdL και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της CSdL. Από το 1999 έως το 2002 ήταν μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Ισότητα και από τον Δεκέμβριο του 2002 έως τα τέλη του 2003 ήταν προσωπική βοηθός του υπουργού Δικαιοσύνης.

Στις εκλογές του 2006 εξελέγη στο Κοινοβούλιο του Σαν Μαρίνο, το Μεγάλο και Γενικό Συμβούλιο. Επανεξελέγη στο κοινοβούλιο στις εκλογές του 2008. Ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικών και μέλος της ομάδας του Σαν Μαρίνο στην Διακοινοβουλευτική Ένωση. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2012, μαζί με τον Τεοντόρο Λονφερνίνι, εξελέγη Κυβερνώσα Διοικήτρια, αρχηγός του κράτους του Σαν Μαρίνο, από το Μεγάλο και Γενικό Συμβούλιο για την περίοδο από 1 Οκτωβρίου 2012 έως 1 Απριλίου 2013. Στις εκλογές της 11ης Νοεμβρίου 2012 επανεξελέγη στο Μεγάλο και Γενικό Συμβούλιο. Είναι μέλος του Συμβουλίου των 12, της Μόνιμης Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής και συμμετέχει στην αντιπροσωπεία της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης στον ΟΑΣΕ. Έγινε κοινοβουλευτική επικεφαλής της ομάδας του PSD, αλλά παραιτήθηκε από το κόμμα στις 17 Σεπτεμβρίου 2013. Στη συνέχεια συνέχισε να στηρίζει την κυβέρνηση ως ανεξάρτητη βουλευτής. Στις βουλευτικές εκλογές του 2016, η Bronzetti κατέβηκε ως ανεξάρτητη με το ψηφοδέλτιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος (Partito Socialista, αρχικά: PS) και έλαβε τις περισσότερες ψήφους. Είναι μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Δικαιοσύνης και συμμετέχει στην αντιπροσωπεία του Σαν Μαρίνο στην Διακοινοβουλευτική Ένωση.

## Προσωπική ζωή
Η Μπροντσέτι είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κυβερνώντες Διοικητές του Αγίου Μαρίνου
Habemus papam

***Habemus papam*** («Έχουμε πάπα») είναι λατινική φράση που χρησιμοποιείται στην ανακοίνωση της εκλογής του νέου πάπα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, η οποία παραδοσιακά δίδεται από τον Πρωτοδιάκονο του Κολλεγίου των Καρδιναλίων (τον ανώτερο καρδινάλιο διάκονο στο Κολλέγιο) ή από τον ανώτερο καρδινάλιο διάκονο που συμμετέχει στο παπικό κονκλάβιο.

Η ανακοίνωση γίνεται από το κεντρικό μπαλκόνι (λότζια) της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, με θέα την πλατεία του Αγίου Πέτρου. Μετά την ανακοίνωση, ο νέος πάπας παρουσιάζεται στον λαό όπου δίνει την πρώτη του ευλογία Urbi et Orbi.

## Η έκφραση
Το κείμενο της ανακοίνωσης είναι εν μέρει εμπνευσμένο από Το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον (2:10-11), το οποίο καταγράφει τα λόγια του αγγέλου που αναγγέλλει στους βοσκούς τη γέννηση του Μεσσία:

*ἰδοὺ γὰρ εὐγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστὸς Κύριος, ἐν πόλει Δαυΐδ.*

Η υιοθέτηση αυτού του τύπου χρονολογείται από την εκλογή του Όντο Κολόννα ως Πάπα Μαρτίνου Ε΄ (1417), ο οποίος επελέγη ως νέος πάπας από τους καρδινάλιους και τους εκπροσώπους από διάφορες χώρες στη Σύνοδο της Κωνσταντίας.

Ακολουθεί η ανακοίνωση:


*Annuntio vobis gaudium magnum;
<u>habemus papam:</u>
Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum,
Dominum [praenomen],
Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem [nomen],
qui sibi nomen imposuit [nomen pontificale].*



*Σας αναγγέλλω με περισσεία χαρά;
<u>ότι έχουμε πάπα:</u>
τον επιφανέστατο και σεβασμιότατο Κύριο,
Κύριο [το όνομα του καρδιναλίου],
καρδινάλιο της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας [το επώνυμό του],
ο οποίος έλαβε το όνομα [το όνομα του πάπα].*


## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικισμός στη Ρώμη
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικισμός-επέκταση
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Καπ Γυναικών

Το **ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Καπ Γυναικών** (αγγλικά: *UEFA Women's* *Europa Cup*) είναι διοργάνωση γυναικείου ποδοσφαίρου, υπό την αιγίδα της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA). Το τρόπαιο είναι το δεύτερο σημαντικότερο σε διασυλλογικό επίπεδο στο ποδόσφαιρο γυναικών. Λειτουργεί ως δευτερεύουσα διασυλλογική διοργάνωση κάτω από το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών και θα διεξάγεται παράλληλα με αυτό. Δημιουργήθηκε για να επιτρέψει σε ομάδες από μικρότερα έθνη να παίζουν περισσότερα διεθνή παιχνίδια. Η Γερμανική Μπουντεσλίγκα Γυναικών και άλλα κορυφαία πρωταθλήματα δεν λαμβάνουν σταθερές θέσεις εκκίνησης σε αυτήν τη διοργάνωση, αλλά μπορούν να προκριθούν σε αυτήν τη διοργάνωση αφού δεν καταφέρουν να προκριθούν στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Η διοργάνωση αποτελείται μόνο από αγώνες νοκ άουτ, οι οποίοι διεξάγονται σε δύο αγώνες, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. 

Ο νικητής της διοργάνωσης κερδίζει μια θέση στην αρχική κατάταξη στον τελικό προκριματικό γύρο για την επόμενη σεζόν του Τσάμπιονς Λιγκ.  

Η πρώτη διοργάνωση είναι προγραμματισμένο να πραγματοποιηθεί τη σεζόν 2025–26.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα
Διάσελλο Άρτας

Το **Διάσελλο** είναι οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και τον Δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.

## Γενικά στοιχεία
Το Διάσελλο βρίσκεται στο νότιο τμήμα, σε υψόμετρο 410 μέτρα. Απέχει περίπου 31 χιλιόμετρα Α.- ΒΑ. από την Άρτα (μέσω Πέτα) και 30 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από την Άνω Καλεντίνη (έδρα του δήμου). Αξιοθέατα του χωριού είναι, στη βόρεια άκρη του και την τοποθεσία "Πλακοβίτσα", η *Γέφυρα Καμάρας* και ο *Νερόμυλος Μπαρδάκα*. Η γέφυρα είναι πέτρινη κατασκευή που γεφυρώνει τον Σκουλικαρίτη ποταμό, ο οποίος συνεχίζει και απολήγει στον Άραχθο ποταμό και έχει ένα μεγάλο τόξο ανοίγματος 18,20 μέτρα και ολικό ύψος, από το προστατευτικό στηθαίο μέχρι το νερό, 12,30 μέτρα.

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1920 με την ονομασία *Μπλαγκοβίτσα* **ν**α προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βελεντζικού. Το 1927 μετονομάστηκε σε Διάσελον και το 1929 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Παναγιά, την Κάτω Καρυά, τα Κοκκινοπήλια, την Λάκκα και τα  Προσήλια αποτελούν την κοινότητα Κλειδίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεωργίου Καραϊσκάκη του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 απογράφησαν 28 κάτοικοι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Γέφυρα Καμάρας η Πλακοβίτσας στον ιστότοπο https://dolihos.gr/.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άρτας
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Σάλεμ Σάλεχ μπιν Μπράικ

Ο **Σάλεμ Σάλεχ μπιν Μπράικ** (*Salem Saleh Salem bin Braik*, αραβικά: سالم صالح سالم بن بريك , γενν. στις 3 Απριλίου 1965)  είναι Υεμενίτης πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Υεμένης από τις 3 Μαΐου 2025 έως τις 15 Ιανουαρίου 2026.

## Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1965 στη Μουκάλα, μια παράλια πόλη στην ανατολική Υεμένη κατά μήκος του Κόλπου του Άντεν.

## Σταδιοδρομία
Πριν από τον διορισμό του ως πρωθυπουργού, ο μπριν Μπράικ κατείχε τη θέση του υπουργού Οικονομικών. Ωστόσο, αυτό συνέβη μετά την παραίτηση του Αχμέντ Αγουάντ μπιν Μουμπάρακ, ο οποίος παραιτήθηκε επικαλούμενος δυσκολίες στην άσκηση των καθηκόντων του, μεταξύ των οποίων και το γεγονός ότι εμποδίστηκε να πραγματοποιήσει ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου. Η θητεία του Μουμπάρακ χαρακτηρίστηκε από συγκρούσεις με τον Ρασάντ αλ Αλιμί, επικεφαλής του προεδρικού συμβουλίου της Υεμένης, σχετικά με την παύση αρκετών υπουργών της κυβέρνησης. Η πρωθυπουργία του μπιν Μπράικ συμπίπτει με μια περίοδο κατά την οποία η Υεμένη συνεχίζει να αντιμετωπίζει έναν παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο, με τους αντάρτες Χούτι να ελέγχουν σημαντικά τμήματα της χώρας, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας, Σαναά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εντείνει τις αεροπορικές επιδρομές κατά θέσεων των Χούτι, σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν τις επιθέσεις τους σε εμπορικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα.

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


Σαλεμ Σαλεχ
Κόιντος Βίβιος Σεκούνδος

Ο **Κόιντος Βίβιος Σεκούνδος**, λατιν.: *Quintus Vibius Secundus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δομιτιανού και του Τραϊανού. Ήταν ο αντικαταστάτης ύπατος για το *διάστημα (nundinium)* του Μαρτίου έως τον Απρίλιο του 86. 

Μέλος του *γένους των Βιβίων*, ο Βίβιος Σεκούνδος θεωρείται ο γιος του σημαντικού πολιτικού Λεύκιου Ιούνιου Κόιντου Βίβιου Κρίσπου.  Υπάρχει μία πιθανότητα ότι ο Σεκου΄νδος θα μπορούσε να σχετίζεται με τον αντικαταστάτη ύπατο Λεύκιο Βίβιο Σαβίνο, πατέρα της αυτοκράτειρας Βιβίας Σαβίνας. 

Μόνο ένα αξίωμα είναι γνωστό για τον Σεκούνδο: το 101/102 η κλήρωση τον ανέδειξε ως ανθύπατο (κυβερνήτη) της Ασίας. 

## Αναφορές

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Τζούλιαν Μπένετ, *Τραϊανός: Όπτιμους Πρίγκιπες : μια ζωή και μια εποχή* (Λονδίνο: Routledge, 1997) ,

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Φαδίλλα

Η **Αννία Αυρηλία Φαδίλλα**, λατιν.:  *Annia Aurelia Fadilla*, πιο γνωστή ως **Φαδίλλα** (π. 159 – μετά το 211)  ήταν μία από τις κόρες τού Μάρκου Αυρήλιου και της Φαυστίνας της Νεότερης. Ήταν αδελφή της Λουκίλλας και του Κόμμοδου. Η Φαδίλλα ονομάστηκε προς τιμήν της εκλιπούσας εκ μητρός θείας της, Αυρηλίας Φαδίλλας. Το επίθετο (cognomen) Φαδίλλα ήταν το επίθετο τής μητέρας και μίας ετεροθαλούς αδελφής του Αντωνίνου Πίου. Οι γονείς τής μητέρας της ήταν ο Aντωνίνος Πίος και η Φαυστίνα η Πρεσβύτερη, ενώ οι γονείς τού πατέρα της ήταν η Δομιτία Λουκίλλα και ο πραίτωρ Marcus Μάρκος Άννιος Βήρος.

## Βιογραφία
Η Φαδίλλα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της, παντρεύτηκε τον Μάρκο Πεδουκαίο Πλαύτιο Κουιντίλο,  έναν Ρωμαίο συγκλητικό, που αργότερα υπηρέτησε δύο φορές ως ύπατος και ως οιωνοσκόπος (augur), και ο οποίος ήταν ανιψιός του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Λεύκιου Βήρου (ο οποίος είχε συγκυβερνήσει με τον πατέρα της από το 161 έως το 169 και μέσω υιοθεσίας ήταν θείος της).  Η μητέρα του Πεδουκαίου Πλαύτιου Κουιντίλου ήταν η Κειονία Φαβία, αδελφή του Λεύκιου Βήρου. Η Φαδίλλα γέννησε δύο παιδιά στον Πεδουκαίο Πλαύτιο Κουιντίλο: έναν γιο, τον (Πλαύτιο) Κουιντίλο, και μία κόρη, την Πλαυτία Σερβίλλα.

Όταν ο πατέρας της απεβίωσε το 180, ο εναπομείνας αδελφός της, Κόμμοδος, τον διαδέχθηκε ως Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κόμμοδου, η Φαδίλλα και η οικογένειά της ζούσαν σε ένα ιδιωτικό παλάτι στον λόφο του Καπιτωλίου στη Ρώμη, το οποίο αργότερα παραχωρήθηκε, από τον μετέπειτα Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ελαγάβαλο (218–222) στη μητέρα του και έγινε ως μία από τις αγαπημένες κατοικίες της. Ο σύζυγος της Φαδίλλας έγινε ένας από τους κύριους συμβούλους του Κόμμοδου.

Σύμφωνα με τον Ηρωδιανό (Ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας 1.13.1), η Φαδίλλα προειδοποίησε τον Κόμμοδο για τον Μάρκο Αυρήλιο Κλέανδρο, έναν πραιτωριανό έπαρχο, ο οποίος γινόταν πολύ ισχυρός. Με τη βοήθεια μίας από τις αδελφές της, αποκάλυψε μία συνωμοσία στο παλάτι με στόχο την απομάκρυνση του Κόμμοδου το 189.  

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Κατηγορία:Ρωμαίες γυναίκες
Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα η Νεότερη

Η **Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα η Νεότερη**, λατιν.: *Annia Cornificia Faustina Minoris* (160–212 μ.Χ.) ήταν κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου και της συζύγου του Φαυστίνας της Νεότερης. Ήταν αδελφή της Λουκίλλας και του Κόμμοδου. Οι γονείς τής μητέρας της ήταν ο Aντωνίνος Πίος και η Φαυστίνα η Πρεσβύτερη, ενώ οι γονείς τού πατέρα της ήταν η Δομιτία Λουκίλλα και ο πραίτωρ Mάρκος Άννιος Βήρος. Ονομάστηκε προς τιμήν της αείμνηστης εκ πατρός θείας της Αννίας Κορνιφικίας Φαυστίνας.

## Βιογραφία
Η Κορνιφικία Φαυστίνα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη, και αργότερα παντρεύτηκε τον Αφρο-Ρωμαίο πολιτικό Μάρκο Πετρόνιο Σούρα Μαμερτίνο, ο οποίος διετέλεσε ύπατος το 182. Κάποια στιγμή μετά το 173, απέκτησαν έναν γιο, τον Πετρόνιο Αντωνίνο. Είναι πιθανό αυτή και η οικογένειά της να βρίσκονταν στο χειμερινό στρατόπεδο, όπου απεβίωσε ο Μάρκος Αυρήλιος στις αρχές του 180.

Ο αδελφός της Κόμμοδος διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως Αυτοκράτορας, και κάποια στιγμή μεταξύ 190 και 192, διέταξε τους θανάτους του συζύγου της, του γιου της, του κουνιάδου της και της οικογένειας της κουνιάδας της. Η Κορνιφικία επέζησε των πολιτικών εκτελέσεων του Κόμμοδου, και αργότερα παντρεύτηκε τον Λεύκιο Δίδιο Μαρίνο, έναν ισχυρό Ρωμαίο ευγενή ιππικής τάξης, που υπηρέτησε ως αντικαταστάητς επόπτης (procurator) σε διάφορες επαρχίες. Αργότερα έγινε φοροεισπράκτωρ και τριβούνος της πρώτης πραιτωριανής κοόρτης.

Κατά τη σύντομη βασιλεία του Περτίνακα (193), είχε μία σχέση με τον Αυτοκράτορα. Το 212, όταν η Κορνιφικία ήταν 50 ετών, ο Καρακάλλας διέταξε τον θάνατο αυτής και του γιου της,  εξαλείφοντας έτσι το τελευταίο επιζόν παιδί του Μάρκου Αυρηλίου και της Φαυστίνας της Νεότερης. Ο ιστορικός Κάσσιος Δίων κατέγραψε τον τρόπο θανάτου της:

: Τα τελευταία της λόγια ήταν: «φτωχή, δυστυχισμένη ψυχή μου, παγιδευμένη σε ένα ανάξιο σώμα, βγες έξω, ελευθερώσου, δείξε τους ότι είσαι κόρη του Μάρκου Αυρηλίου!» Έπειτα έβγαλε τα στολίδια της, συνήλθε, άνοιξε τις φλέβες της και πέθανε.

## Αναφορές

## Πηγές
* Σεπτίμιος Σεβήρος: ο Αφρικανός αυτοκράτορας, Από τον Anthony Richard Birley Έκδοση: 2 – 1999
* Ρωμαϊκή κοινωνική ιστορία: ένα βιβλίο πηγών Από τους Tim G. Parkin, Arthur John Pomeroy 2007
* Σχόλιο στις Επιστολές του Μ. Κορνήλιου Φρόντο, Από τους Michael Petrus Josephus van den Hout, Marcus Cornelius Fronto 1999
* Από τον Τιβέριο στους Αντωνίνους: Ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας 14–192 μ.Χ., του Αλμπίνο Γκαρζέτι, 1974.
* Stefan Priwitzer, *Faustina minor - Ehefrau eines Idealkaisers und Mutter eines Tyrannen quellenkritische Untersuchungen zum dynastischen Potential, zur Darstellung und zu Handlungsspielraeumen von Kaiserfrauen im Prinzipat* (Bonn00) althistorische Studien, 6).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κοιμόταν η Φαυστίνα η Νεότερη;  Archived  
* Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology 
* Φαυστίνα II  Archived  

Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Κατηγορία:Ρωμαίες γυναίκες
Κειονία Πλαυτία

Η **Κειονία Πλαυτία**, λατιν.: *Ceionia Plauti*'a**' (άκμασε τον 2ο αι.) ήταν Ρωμαία ευγενής και συγκαταλέγεται στα λιγότερο γνωστά μέλη της κυρίαρχης δυναστείας των Αντωνίνων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Η Πλαυτία ήταν η δεύτερη κόρη του συγκλητικού Λεύκιου Αίλιου Καίσαρα, του πρώτου υιοθετημένου διαδόχου του  Αυτοκράτορα Αδριανού (117–138) και της Αβιδίας.  Η Πλαυτία γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Το επίθετο (cognomen) *Πλαυτία* το κληρονόμησε από τη μητέρα της και τις γιαγιάδες της. Είχε τρία αδέλφια: την Κειονία Φαβία, τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Λεύκιο Βέρο που συγκυβέρνησε με τον Μάρκο Αυρήλιο από το 161 έως το 169, και τον Γάιο Αβίδιο Κειόνιο Κόμμοδο.  

Οι γονείς τής μητέρας της ήταν ο Ρωμαίος συγκλητικός Γάιος Αβίδιος Νιγρίνος και η υποτιθέμενη, αλλά μη καταγεγραμμένη ευγενής Πλαυτία. Αν και οι γονείς που είχαν υιοθετήσει τον πατέρα της ήταν ο Αυτοκράτορας Αδριανός και η αυτοκράτειρα Βιβία Σαβίνα, οι βιολογικοί γονείς του πατέρα της ήταν ο ύπατος Λεύκιος Κειόνιος Κόμμοδος και η ευγενής Πλαυτία.

Η Πλαυτία παντρεύτηκε τον Κόιντο Σερουίλιο Πούδενς, ύπατο το 166.  Η Πλαυτία γέννησε στον Πούδενς μία κόρη, που ονομαζόταν Σερουιλία, η οποία παντρεύτηκε τον Ιούνιο Λικίνιο Βάλβο, έναν άνδρα υπατικού βαθμού. Η Σερουιλία και ο Βάλβος είχαν έναν γιο, που τον έλεγαν Ιούνιο Λικίνιο Βάλβο. 

## Αναφορές

## Πηγές
* Άλαν Κ. Μπόουμαν, Πίτερ Γκάρνσεϊ, Ντόμινικ Ράθμπον, *Η αρχαία ιστορία του Κέιμπριτζ*, Τόμος 11, Δεύτερη έκδοση. 2000
* Άντονι Ρίτσαρντ Μπίρλεϊ, *Μάρκος Αυρήλιος* . Λονδίνο: Routledge, 2000.
* Guido Migliorati, *Cassio Dione e l'impero romano da Nerva ad Antonino Pio: alla luce dei nuovi* . , 2003.
* C. Konrad, *Ο Σερτώριος του Πλούταρχου: Ένα ιστορικό σχόλιο* . Τσάπελ Χιλ: Εκδόσεις Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας, 1994.

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Κατηγορία:Ρωμαίες γυναίκες