open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γιώργος Μπαρλάς

Ο **Γιώργος Μπαρλάς** είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαριστής και προπονητής.

Αγωνίστηκε στο Σπόρτιγκ και υπήρξε ένας από τους κορυφαίους αθλητές της ομάδας. Ως καλαθοσφαιριστής του Ολυμπιακού κατέκτησε 1 πρωτάθλημα Ελλάδας (1976) και 2 κύπελλα Ελλάδας (1976, 1977). Ως προπονητής του Ολυμπιακού κατέκτησε το κύπελλο το 1980 και ήταν φιναλίστ κυπέλλου Ελλάδος το 1983.

Με την εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 91 αγώνες και σημείωσε 699 πόντους (7,7 μ.ο.). Αγωνίστηκε στα Ευρωμπάσκετ 1965, Ευρωμπάσκετ 1967 και Ευρωμπάσκετ 1969.

Είναι ο πατέρας του καλαθοσφαιριστή Παναγιώτη Μπαρλά ο οποίος κατέκτησε με την Εθνική Εφήβων το Μουντομπάσκετ Εφήβων το 1995.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*Αθλητική Ηχώ 17 Σεπτεμβρίου 1974

Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ
Κώστας Μουρούζης

Ο **Κώστας Μουρούζης** (Αθήνα, 10 Μάιος 1934 - Αθήνα, 11 Ιουνίου 2014) υπήρξε καλαθοσφαιριστής και προπονητής κερδίζοντας το προσωνύμιο «η αλεπού των πάγκων».

## Καριέρα καλαθοσφαιριστή
Αγωνίστηκε στον Τρίτωνα από το 1948 έως το 1955. Σε ηλικία 17 ετών αγωνίστηκε στην Εθνική Ελλάδος και τη μικτή Αθηνών. Από το 1955 και για πέντε χρόνια αγωνίστηκε με τη Τζίρα Μπολόνια, με την οποία αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ιταλικού πρωταθλήματος το 1956. Το 1959 επέστρεψε για να αγωνιστεί και πάλι στον Τρίτωνα ως παίκτης - προπονητής. Δυο χρόνια αργότερα εγκατέλειψε την αθλητική καριέρα του μετά από πνευμονικό πρόβλημα.

Αγωνίστηκε με την εθνική Ελλάδος σε 24 αγώνες και σημείωσε 242 πόντους (10 μ.ο.). Συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955 και Ευρωμπάσκετ 1961.

## Καριέρα προπονητή
Ακολούθησε σταδιοδρομία προπονητή. Από το 1962 ως το 1966 διετέλεσε προπονητής του Τρίτωνα, ενώ στη συνέχεια, μεταπήδησε στον Παναθηναϊκό, δημιουργώντας την πρώτη του «δυναστεία». Ο Μουρούζης έμεινε στον πάγκο του «τριφυλλιού» από το 1966 ως το 1974. Κατέκτησε 6 πρωταθλήματα με τον Παναθηναϊκό (1967, 1969, 1971, 1972, 1973, 1974). Οδήγησε επίσης τον Παναθηναϊκό στα ημιτελικά του κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1972 (αποκλείστηκε από την ιταλική Ίνις Βαρέζε) και στα ημιτελικά του κυπέλλου Κυπελλούχων το 1969 (αποκλείστηκε από τη σοβιετική Ντινάμο Τιφλίδας).

Το 1975-76 ήταν προπονητής της ΑΕΚ και ήρθε δεύτερος στο κύπελλο Ελλάδος. Το 1978 τον βρήκε πρωταθλητή και κυπελλούχο στον πάγκο του Ολυμπιακού. Την επόμενη χρονιά οδήγησε την ομάδα του Πειραιά στη ημιτελική φάση των 6 στο κύπελλο πρωταθλητριών όπου κατατάχθηκε 6ος με μία νίκη (79-77 τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στο Παπαστράτειο) και εννιά ήττες. Την ίδια σεζόν ο Ολυμπιακός έχασε το πρωτάθλημα λόγω τιμωρίας στο ματς με τον Άρη, ενώ ήταν και φιναλίστ του κυπέλλου όπου έχασε στον τελικό από τον Παναθηναϊκό με σκορ 79-72. Αποχώρησε το 1980.

Το 1981 ανέλαβε τον Μίλωνα και μετά τον Εσπερο Καλλιθέας. Το 1986-87 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό και την επόμενη σεζόν έγινε τεχνικός διευθυντής. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ανέλαβε τον Εθνικό Πειραιώς στη Β' Εθνική.

Ως προπονητής της Εθνικής Ελλάδος το 1973-74 σε 40 αγώνες πέτυχε 22 νίκες και 18 ήττες. Οδήγησε την εθνική ομάδα στο Ευρωμπάσκετ του 1973 στη Βαρκελώνη, όπου κατετάγει 11η μεταξύ δώδεκα ομάδων.

Απεβίωσε τον Ιούνιο του 2014.

## Πηγές
*Κώστας Μουρούζης: «Έφυγε η «αλεπού των πάγκων»

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*ΕΟΚ καριέρα προπονητή
*καριέρα προπονητή
*ΜΟΥΡΟΥΖΗΣ ΚΩΣΤΑΣ - spake.gr

Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρίτωνα Αθηνών
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Τρίτωνα Αθηνών
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955
Συμμετοχή της Ενωμένης Ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες

thumb|200px|Η Ολυμπιακή σημαία υπό την οποία αγωνίστηκαν οι αθλητές της Ενοποιημένης Ομάδας
**Ενωμένη Ομάδα** ή **Κοινοπολιτεία** ήταν το όνομα με το οποίο αγωνίστηκαν το 1992 στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αλμπερβίλ της Γαλλίας και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στη Βαρκελώνη, οι αθλητές από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες εκτός των Βαλτικών χωρών.

## Λεπτομέρειες
Η διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης σε 15 ανεξάρτητα κράτη, που πραγματοποιήθηκε σταδιακά το δεύτερο εξάμηνο του 1991, έθεσε ζήτημα για τον τρόπο συμμετοχής των αθλητών της στους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, στην Αλμπερτβίλ και στη Βαρκελώνη. Οι τρεις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Βαλτικής, η Εσθονία, η Λιθουανία και η Λετονία, είχαν αποσχιστεί νωρίτερα και οι εθνικές ολυμπιακές επιτροπές τους αναγνωρίστηκαν εγκαίρως από τη διεθνή ολυμπιακή επιτροπή, συνεπώς οι αθλητές των χωρών αυτών θα συμμετείχαν με τα χρώματα της πατρίδας τους. 

Οι αθλητές της Ενοποιημένης Ομάδας αγωνίστηκαν υπό την ολυμπιακή σημαία και με τον ολυμπιακό ύμνο στα ομαδικά ολυμπιακά αθλήματα και αγωνίσματα. Στη θερινή ολυμπιάδα στα ατομικά αθλήματα και αγωνίσματα εκπροσωπούσαν τη χώρα τους και για τους νικητές παιζόταν ο εθνικός ύμνος της χώρας τους. 

Ο επίσημος κωδικός της Ενοποιημένης Ομάδας ήταν **EUN** και προήλθε από το γαλλικό **''E**quipe **UN**ifiée* σύμφωνα με τους κανονισμούς της [[Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή|ΔΟΕ]].

Μερικές φορές η Ενοποιημένη Ομάδα αναφέρεται άτυπα ως *Κοινοπολιτεία*, όρος που προέρχεται από την [[Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών]], που ήταν η προσωρινή ένωση που αντικατέστησε την [[ΕΣΣΔ]]. Όμως, το 1992 η [[Γεωργία]] δεν ανήκε ακόμα στην Κοινοπολιτεία.

== Μετάλλια ==
Στις δύο συμμετοχές της στις Ολυμπιάδες η *'Ενοποιημένη Ομάδα''' κατέκτησε συνολικά 135 μετάλλια: 54 χρυσά, 44 αργυρά και 37 χάλκινα.

## Χώρες της Ενοποιημένης Ομάδας
Στη χειμερινή ολυμπιάδα της Αλμπερτβίλ με την Ενοποιημένη Ομάδα μετείχαν μόνο οι έξι από τις δώδεκα χώρες. Οι υπόλοιπες δεν έστειλαν αθλητές. Στη θερινή ολυμπιάδα της Βαρκελώνης μετείχαν και οι δώδεκα.

Ενωμενη Ομαδα
Ολυμπιακοι
Μαγούλιανα Αρκαδίας

Τα **Μαγούλιανα** είναι ορεινό χωριό της Αρκαδίας και ένας από τους ορεινότερους οικισμούς μόνιμης κατοίκησης της Πελοποννήσου σε υψόμετρο 1.170 μέτρα, νοτιοανατολικά του Μαίναλου.  

Βρίσκεται πλησίον του Αργυροκάστρου όπου παραθέριζαν οι Βιλαρδουίνοι. Ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας της Δημοτικής Ενότητας Βυτίνας και έχει πληθυσμό 117 κατοίκους (απογραφή 2011). Έχει χαρακτηριστεί επίσημα παραδοσιακός οικισμός.

## Ονομασία
Η ονομασία προέρχεται πιθανότατα από την σλαβική λέξη "Magila", που σημαίνει λόφος-ύψωμα. Το 1927 μετονομάστηκε σε "Αργυρόκαστρο" όπως και πολλά χωριά εκείνη την περίοδο που είχαν σλαβικά ή λατινικά ονόματα, σύντομα όμως το όνομα αυτό εξέπεσε λόγω αντιδράσεων των κατοίκων.

## Ιστορία
Σύμφωνα με διάφορες πηγές το χωριό ιδρύθηκε μεταξύ 1530 και 1600 από πέντε οικισμούς, Άγιος Αθανάσιος (Κάστρο), Άγιος Κωνσταντίνος (Λειβάδι), Άγιος Ιωάννης (Καμπέας), το Πετροβούνι και το Μεγίστου ή Κατσίποδας, με σκοπό να γλυτώσουν από τις επιδρομές των Λαλαιών Τούρκων. 
 
Τα Μαγούλιανα αποτέλεσαν έδρα του Δήμου Μυλάοντος ως το 1912 όταν και καταργήθηκαν οι περισσότεροι δήμοι και θεσπίστηκε ο θεσμός των κοινοτήτων.

Σπουδαία ήταν η συνεισφορά του χωριού κατά την Επανάσταση του 1821. Υπήρξε πατρίδα του Φώτιου Χρυσανθόπουλου (Φωτάκου), Α΄ υπασπιστή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και συγγραφέα, όπως και άλλων πολλών οπλαρχηγών, καθώς και άλλων επιφανών ανθρώπων.

## Δημογραφική εξέλιξη

## Δημοτικό Διαμέρισμα Μαγουλιάνων
Στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μαγουλιάνων, εκτός από το ομώνυμο χωριό, ανήκει επίσης ο μικρός οικισμός Παν που βρίσκεται πάνω στον οδικό άξονα Βυτίνας - Δημητσάνας, χτισμένος σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 , ανέρχεται μόλις σε 17 κατοίκους.

## Πρόσωπα
* Φώτιος Χρυσανθόπουλος (Φωτάκος), Α΄ υπασπιστής του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη
* Ηλίας Μαριολόπουλος, φυσικός-μετεωρολόγος, πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών
* Κωνσταντίνος Γόντικας, βουλευτής, υπουργός
* Δημήτριος Γόντικας, βουλευτής, πρόεδρος βουλής
* Αναγνώστης Παπαγιαννακόπουλος, αγωνιστής 1821
* Θεοδόσιος Παπαγιαννακόπουλος, αγωνιστής 1821
* Κωνσταντίνος Πετρόπουλος, αγωνιστής 1821
* Λιάκος Κοσμόπουλος, αγωνιστής 1821

## Δείτε επίσης
* Μαγουλιανίτικα Πάτρας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας
Κατηγορία:Δήμος Βυτίνας
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου
Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας
Πολιτική της Αϊτής

Η Αϊτή είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, με Αρχηγό Κράτους τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος ασκεί εκτελεστική εξουσία και έχει πολλές αρμοδιότητες. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων,  καθώς επίσης και από τη Γερουσία. Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι από το 2021 ο Αριέλ Ανρί. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο και έχει μειωμένες εξουσίες. 

## Νομοθετική εξουσία

Η **Βουλή των Αντιπροσώπων** (, αϊτινά: *Chanm Depite*) είναι η Κάτω Βουλή της Αϊτής.Η Βουλή απαρτίζεται από 119 μέλη (προηγουμένως 99) , οι οποίοι εκλέγονται με την ψήφο του λαού για θητεία 4 ετών.  Δεν υπάρχει όριο για ανανέωση θητείας για τους αντιπροσώπους.

Τα 119 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το σύστημα των 2 γύρων. Ένας δεύτερος γύρος διεξάγεται σε περίπτωση που κανείς υποψήφιος δεν θα έχει την πλειοψηφία που απαιτείται προκειμένου να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο.  Τον Μάρτιο του 2015 με ένα νέο εκλογικό διάταγμα καθορίστηκε ότι η νέα Βουλή θα αποτελείται από 119 μέλη και η Γερουσία θα παραμείνει με 30 μέλη.

Η **Γερουσία** (, αϊτινά: *Sena *) είναι η Άνω Βουλή του νομοθετικού σώματος της Αϊτής, της Εθνοσυνέλευσης. Η Κάτω Βουλή της Εθνοσυνέλευσης είναι η Βουλή των Αντιπροσώπων. Η Γερουσία απαρτίζεται από 30 μέλη, με τρία μέλη από κάθε διοικητικό διαμέρισμα. Προτού συσταθεί το διαμέρισμα της Νιπς το 2003, υπήρχαν 27 έδρες. Οι γερουσιαστές εκλέγονται για εξαετή θητεία με την ψήφο του λαού, με το 1/3 να εκλέγονται κάθε διετία. Δεν υπάρχει όριο για ανανέωση της θητείας των γερουσιαστών. Μπορεί να επανεκλέγονται επ' αόριστο.

## Εκλογές

Στις προεδρικές εκλογές του 2011 πρόεδρος εξελέγη ο Μισέλ Μαρτελί στον δεύτερο γύρο. Οι επόμενες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2015, όμως ο δεύτερος γύρος ακυρώθηκε και έπειτα από ταραχές ο πρόεδρος Μαρτελί αποχώρησε και τελικά στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2016 πρόεδρος εξελέγη ο Ζοβενέλ Μοΐζ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Haiti's New Government Faces Historic Dilemmas U.S. Institute of Peace Briefing, Μάιος 2006
* Διεθνής Αποστολή Επίβλεψης των εκλογών στην Αϊτή

## Παραπομπές
Θειική δερματάνη

Η **θειική δερματάνη** είναι μια γλυκοζαμινογλυκάνη που εμφανίζεται κυρίως στο δέρμα αλλά επίσης και στο αίμα, τα αγγεία, τις καρδιακές βαλβίδες, τους τένοντες και τους πνεύμονες.

## Δομή
Αποτελείται από μια επαναλαμβανόμενη δισακχαριτική μονάδα που περιέχει ένα κατάλοιπο αμινοσακχάρου, μια αρνητικά φορτισμένη θειική ομάδα και μία αρνητικά φορτισμένη καρβοξυλική ομάδα.

## Βιβλιογραφία
* Jeremy M. Berg, John L. Tymoczko, Lubert Stryer, *Βιοχημεία*, τόμος Ι, (μτφρ Α. Αλετράς, Θ. Βαλκανά, Δ. Δραΐνας, Κ. Δραΐνας, Η. Κούβελας, Γ. Κ. Παπαδόπουλος, Μ. Φράγκου-Λαζαρίδη) Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2005, ISBN 960-524-190-0.

Κατηγορία:Πολυσακχαρίτες
Γομάτι Χαλκιδικής

[μικρογραφία|Λίθινη ανθρωπόμορφη στήλη (Εποχή του Χαλκού περίπου 3000-2000 π.Χ.), Γομάτι Χαλκιδικής, [Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη]]
Το **Γομάτι** είναι οικισμός του νομού Χαλκιδικής, στα βόρεια του Σιγγιτικού Κόλπου και στις υπώρειες του όρους Αθούλη. Αποτελεί ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αριστοτέλη με τρεις συνολικά οικισμούς, συμπεριλαμβανομένης της έδρας του δήμου. 

## Τοποθεσία
Η απόστασή του χωριού από τη Μεγάλη Παναγία είναι 20 περίπου χιλιόμετρα και από τη Θεσσαλονίκη γύρω στα 108 χιλιόμετρα. Κοντά στον οικισμό βρίσκονται αρκετές παραλίες, όπως το Καστρί, η Μαλαθριά, το Δεβελίκι, η Χιλιαδού, ο Πύργος και άλλες. Κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η γεωργία, η αλιεία και η κτηνοτροφία, όπως επίσης και εργάζονται στα μεταλλεία. 

Η έλλειψη υποδομής στον τομέα της αξιοποίησης των υδάτων αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την ανάπτυξη του αγροτουρισμού. Στο χωριό υπάρχει μεταξύ άλλων νηπιαγωγείο, Πολιτιστικό Σύλλογο Γυναικών καθώς επίσης και ποδοσφαιρική ομάδα. Πανηγυρίζει στις 9 Μαρτίου (βλ. κουρμπάνι) και 15 Αυγούστου, οπότε εορτάζει ο ιερός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου και των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Το χαρακτηριστικότερο έθιμο του χωριού (χρονολογείται από το 10ο αι.) είναι ο μεγάλος «φανός» που καίγεται το βράδι της Αναστάσεως. 

Λίγο έξω από το χωριό υπάρχει βυζαντινό τοξωτό γεφύρι και το εκκλησάκι του τοπικού Αγίου Γεωργίου, που έζησε στην περιοχή έως τις αρχές του 19ο αι. Ο Άγιος Γερβάσιος (18ος αι.) μόνασε στο Άγιο Όρος και γεννήθηκε και αυτός στο Γομάτι. Μεγάλο πανηγύρι με πολιτιστικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις γίνεται του «Αη-Λια».

Επίσης κοντά στο Δημοτικό Διαμέρισμα Γοματίου λειτουργούν δύο κατασκηνώσεις: η μία είναι η χριστιανική κατασκήνωση του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος Θεσσαλονίκης και η άλλη είναι ιδιωτική και ονομάζεται Ελαιώνες.

## Δ.δ. Γοματίου
Με 637 κατοίκους συνολικά το 2001, το Δημοτικό Διαμέρισμα Γοματίου συγκροτούν οι οικισμοί:

* το *Γομάτι* [ 591 ], έδρα.
* το *Δεβελίκι* [ 44 ], παραλιακό.
* ο *Πύργος Χιλιαδούς* [ 2 ], επίσης παραλία.

## Ιστορικά στοιχεία
Το 946 μ.Χ. ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης ίδρυσε μονή, γύρω από την οποία μετά χρόνια σχηματίστηκε οικισμός. Το έτος 1300 οι κάτοικοι αριθμούσαν περί τους 1200. Σύμφωνα με μια εκδοχή το όνομα ίσως οφείλεται στον επιστάτη Γόματο, ο οποίος επέβλεπε την περιοχή υπό τη Διοίκηση του Αγίου Όρους. Επίσης ο οικισμός ίσως οφείλει το όνομά του σε πρόσφυγες του όρμου και του εγκαταλειμμένου πλέον χωριού Γοματίου της Λήμνου. 

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν ένα από τα 12 Μαδεμοχώρια.Το Γομάτι αποτελούσε Μετόχι των Ιερών Μονών Ιβήρων και Ξηροποτάμων, ενώ καταστράφηκε ολοσχερώς από σεισμό το 1932. Κατά την Επανάσταση του 1821, οι Γοματιανοί συμμετείχαν με πολλούς αγωνιστές, όπως ο Απόστολος Βασιλείου (1800-1833), ο Μιχαήλ Νικολάου και ο καπετάν Στεριανός Μαρίνος, ο οποίος ήταν πληρεξούσιος της Χαλκιδικής στην Α' Εθνοσυνέλευση Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Δήμος Αριστοτέλη
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Δήμος Παναγίας
Ίσμαρος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ίσμαρος** ήταν γιος του Ευμόλπου, ο οποίος μαζί με τον πατέρα του κατέφυγε στον βασιλιά των Θρακών, τον Τεγύριο. Ο Τεγύριος πάντρεψε την κόρη του με τον Ίσμαρο. Και από εκεί όμως ο Εύμολπος αναγκάσθηκε να απομακρυνθεί, καθώς αποκαλύφθηκε ότι είχε λάβει μέρος σε μία συνωμοσία κατά του Τεγυρίου. Τότε βρήκε καταφύγιο στην Ελευσίνα. Μετά τον θάνατο του Ισμάρου, ο Εύμολπος μετακλήθηκε στη Θράκη από τον Τεγύριο, με τον οποίο συμφιλιώθηκε και τον διαδέχθηκε στον θρόνο μετά από επιθυμία του ίδιου του Τεγυρίου.

Ο Ίσμαρος έδωσε το όνομά του στην πόλη της Θράκης Ίσμαρο, την πρωτεύουσα των Κικόνων που αναφέρονται στην *[[Οδύσσεια]]*.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ισμαρος
Ισμαρος
Ισθμιάδης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ισθμιάδης** ήταν ο σύζυγος της Πελάργης, θυγατέρας του Ποτνέως. Ο Ισθμιάδης και η Πελάργη αποκατέστησαν στη Βοιωτία τη λατρεία των Καβείρων, την οποία είχαν αποδιοργανώσει οι «Επτά». Μετά τον θάνατο της συζύγου του, ο Ισθμιάδης φρόντισε να της αποδοθούν θεϊκές τιμές για τον ιερό της ζήλο προς τους θεούς, μετά από σχετικό χρησμό που έδωσε το Μαντείο της Δωδώνης.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ισθμιαδ
Πέτρος ο πελεκάνος

thumb|right|200px|Πέτρος (ο Δεύτερος)
Ο **Πέτρος ο πελεκάνος** (περ. 1952 - 2 Δεκεμβρίου 1985) ήταν ένας ροδοπελεκάνος που έγινε η επίσημη μασκότ του νησιού της Μυκόνου.

Το 1958 ένας ντόπιος ψαράς βρήκε έναν πληγωμένο πελεκάνο. Του προσέφερε περίθαλψη και αφού είχε πια αναρρώσει ο πελεκάνος έμεινε.
Οι κάτοικοι του νησιού τον φρόντιζαν και σταδιακά κατέληξε να είναι η μασκότ του νησιού.

## Θάνατος
Στις 2 Δεκεμβρίου του 1985 το πτηνό σκοτώθηκε. Συγκεκριμένα χτυπήθηκε από τροχοφόρο το Νοέμβριο του 1985 ημέρα Παρασκευή που τον παρέσυρε κατά λάθος και μεταφέρθηκε αεροπορικώς και βαριά τραυματισμένο στη Θεσσαλονίκη όπου πέθανε. Το πτηνό είχε χωθεί κάτω από τις ρόδες του αυτοκινήτου και ο οδηγός του έβαλε μπρος χωρίς να το αντιληφθεί. Σύμφωνα με το πιστοποιητικό θανάτου του πτηνού, το πουλί ήταν ηλικίας περίπου 33 ετών. Το πτώμα του πελεκάνου ταριχεύτηκε στη Θεσσαλονίκη έπειτα από παραγγελία του Δήμου Μυκόνου 

Σήμερα, υπάρχουν τρεις πελεκάνοι που ζουν στο νησί της Μυκόνου. Ένας από αυτούς ονομάζεται και αυτός *Πέτρος*.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Η ιστορία του Πέτρου του Πελεκάνου
* Βίντεο του 1967 - Τα 9α γενέθλια του Πέτρου του Πελεκάνου, Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο.

Πετρ
Κατηγορία:Μύκονος
Ισοδαίτης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ισοδαίτης** είναι δαίμονας, ο οποίος διανέμει τα δώρα του εξίσου σε όλους, εμφανίζεται ως επίθετο του Διονύσου Ζαγρέα. Τον αναφέρει ο Αρποκρατίων. Τον λάτρευαν οι γυναίκες ελευθερίων ηθών στην αρχαία Ελλάδα. Ο Ησύχιος τον ταυτίζει με τον Πλούτωνα, ενώ αργότερα ταυτίσθηκε με τον θεό Διόνυσο. Δηλαδή ουσιαστικά ο Διόνυσος απαντάται σε 4 διαδοχικές προσωποποιήσεις: Διόνυσος - Ζαγρεύς - Νυκτέλιος - Ισοδαίτης.

## Πηγές
* Plut. de Ei. ap. Delph. 9.
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ισοδαιτη
Ίστρος

Η λέξη **`Ιστρος** μπορεί να αναφέρεται στα:

* Ίστρος (μυθολογία): Ποτάμιος θεός της ελληνικής μυθολογίας και, αντίστοιχα, στον κάτω ρου του Δούναβη.
* Ίστρος (πόλη): αρχαία ελληνική πόλη στις εκβολές του ποταμού Ίστρου (Δούναβη).
* Ίστρος ο Καλλιμάχιος ή Κυρηναίος, Έλληνας ιστορικός του 3ου αιώνα π.Χ..
* Ίστρος ο Καλλατιανός, Έλληνας από την Καλλάτιδα (σημερινή Μανγκάλια της Ρουμανίας) ο οποίος αναφέρεται από το Στέφανο το Βυζάντιο ως συγγραφέας του έργου «περί τραγωδίας».

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ίστρος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο **`Ιστρος** ήταν ποτάμιος θεός, γιος του Ωκεανού και της Τηθύος. Αντιστοιχούσε στον κάτω ρου του ποταμού Δούναβη (τουλάχιστον μεταγενέστερα, στη ρωμαϊκή εποχή). Ο Ησίοδος αποκαλεί τον Ίστρο *«καλλιρέεθρον»* (*[[Θεογονία]]* 339). Αδέλφια του Ίστρου ήταν ο Έλωρος και ο Ακταίος, οι οποίοι πολέμησαν στη Μυσία, στο πλευρό του Τηλέφου.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ιστρος
Ιστορίδα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ιστορίδα** (***Ιστορίς***) είναι γνωστή μία θυγατέρα του μάντη Τειρεσία στην υπηρεσία της Αλκμήνης. Σύμφωνα με μία τοπική παράδοση που αναφέρει ο Παυσανίας (Θ΄ 11, 3), η Ιστορίδα έκανε ό,τι η Γαλινθιάδα: Την εποχή που η Αλκμήνη ήταν έγκυος στον Ηρακλή, η ζηλιάρα θεά Ήρα, σύζυγος του Δία, του οποίου νόθος γιος ήταν ο Ηρακλής, είχε απαγορεύσει στην Ειλείθυια, τη θεότητα του τοκετού, να βοηθήσει την Αλκμήνη να γεννήσει. Το αντίθετο μάλιστα, έστειλε την Ειλείθυια να εμποδίσει τη γέννα. Η Ειλείθυια πήγε και κάθισε στο πεζούλι σταυρώνοντας τα δάχτυλα των χεριών της πάνω στα γόνατά της. Πάνω από μία εβδομάδα πέρασε έτσι και η Αλκμήνη κόντεψε να πεθάνει. Τότε η Ιστορίδα σκέφθηκε ένα τέχνασμα για να εξουδετερώσει τα μάγια της Ειλείθυιας: βγήκε έξω από το παλάτι προσποιούμενη τη χαρούμενη και ανήγγειλε ότι η Αλκμήνη είχε γεννήσει με τη βοήθεια του Δία. Η Ειλείθυια ακούγοντας τις φωνές της Ιστορίδας πετάχτηκε πάνω ξαφνιασμένη, νιώθοντας τις αρμοδιότητές της παραβιασμένες. Εκείνο όμως που είχε σημασία είναι ότι ξέμπλεξε τα δάχτυλά της και έτσι έλυσε χωρίς να το θέλει τα μάγια. Αμέσως η Αλκμήνη «ελευθερώθηκε» και γέννησε τον Ηρακλή, αλλά και τον Ιφικλή, γιο του συζύγου της Αμφιτρύωνα.
## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ιστοριδα
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Ίσχενος

Στην ελληνική μυθολογία ο **`Ισχενος** ήταν ένας από τους Γίγαντες. Κατά την παράδοση, πατέρας του ήταν ο «Γίγας», γιος του θεού Ερμή. Ο `Ισχενος θυσιάσθηκε με τη θέλησή του για να σωθεί η χώρα από λιμό. Μετά τον θάνατό του τον τιμούσαν με θυσίες, αφού τον έθαψαν στον Κρόνιο Λόφο, κοντά στο στάδιο της Ολυμπίας. Αργότερα ο τάφος του ταυτιζόταν με τον τάφο του Ταραξίππου, όπως και ο ίδιος με τον Ταράξιππο.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969.

Κατηγορία:Γίγαντες
Ιταλός (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ιταλός** ήταν ήρωας που έδωσε το όνομά του στην Ιταλία (ο «επώνυμος ήρωας» της Ιταλίας). Η χώρα μέχρι τότε ονομαζόταν Αυσονία από τον Αύσονα. Σχετικά με την καταγωγή του υπάρχουν αρκετές παραδόσεις. Κατά μία εκδοχή ήταν βασιλιάς του Βρουττίου καταγόμενος από την Οινωτρία. Ο Ιταλός έδωσε νόμους στους υπηκόους του και εκπολίτισε τον λαό του. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, ο βασιλιάς Ιταλός καταγόταν από τη Σικελία (άποψη που ανάφέρει ο Θουκυδίδης, 6.2.4), τη Λιγουρία ή την Κέρκυρα. Λεγόταν ότι ήταν εγγονός του Μίνωα ως γιος της κόρης του Σατυρίας. Είναι προφανές ότι υπάρχει μεγάλη σύγχυση των μύθων που σχετίζονται με τον Ιταλό. Κάποιες παραδόσεις τον συγχέουν με την Κίρκη και τον Οδυσσέα. Πιθανώς ήταν γιος της Πηνελόπης και του Τηλεγόνου.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ιταλος
Ιταλος
Κατηγορία:Βασιλείς της ρωμαϊκής μυθολογίας
Ίσσα (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ίσσα** ή ΄Ισση είναι γνωστή κυρίως μία θυγατέρα του Μακαρέως, η οποία έδωσε το όνομά της στην αρχαία πόλη Ίσσα της Λέσβου. Την Ίσσα την ερωτεύθηκε ο Ερμής ή ο Απόλλων, ή ίσως και οι δύο αυτοί θεοί. Πιστεύεται ότι τουλάχιστον ο γιος της ο Πρύλις, μάντης στη Λέσβο, είχε πατέρα τον Ερμή. Για να την πλησιάσει ο Απόλλων, μεταμορφώθηκε σε βοσκό.

* Εξάλλου, με το όνομα Ίσσα ή Πύρρα ή Κερκύσηρα κυκλοφορούσε ο Αχιλλέας ανάμεσα στις κόρες του Λυκομήδη όταν κρυβόταν στη Σκύρο.
* Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Ίσσα γέννησε το παιδί του Ερμή, τον μάντη Πρύλι, ο οποίος έδωσε τον χρησμό στον Αγαμέμνονα για το πως θα πέσει η Τροία.
* Ίσσα ονομάζεται και η δυτικότερη νήσος απέναντι των Δαλματικών ακτών (σημ. Vis).

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
* Κάλλια Μ. Χυτήρογλου: «Μέγα Λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας και Λατρείας», εκδόσεις Αγγελάκη, Αθήνα 2011

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί
Σον Κη-Τσονκ

thumb|Η περικεφαλαία στο Εθνικό Μουσείο της Κορέας
Ο **Σον Κη-Τσονκ** (29 Αυγούστου 1912 - 15 Νοεμβρίου 2002) ήταν ο πρώτος κορεάτης ολυμπιονίκης που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον μαραθώνιο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου του 1936 ως μέλος της ιαπωνικής αντιπροσωπείας.

## Η αρχαιοελληνική περικεφαλαία
Στη Νότια Κορέα βρίσκεται σήμερα μία ορειχάλκινη αρχαία ελληνική περικεφαλαία (800; - 700 π.Χ.) 21.5 εκ. ύψους. Απονεμήθηκε στον Σον Κη-Τσονκ ως ενθύμιο της νίκης του στο μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου του 1936. Φέρεται ότι κατασκευάστηκε στην Κόρινθο, και ότι ανακαλύφθηκε στην Ολυμπία από τον Γερμανό αρχαιολόγο Ερνστ Κούρτιους (Ernst Curtius) το 1875. 

Αρχικά προοριζόταν για τον νικητή του μαραθωνίου. Εντούτοις, δεν δόθηκε λόγω πιέσεων της ιαπωνικής επιτροπής. Τελικά, μετά από 50 χρόνια, μέσω της βοήθειας ελληνικής εφημερίδας Βραδυνή δόθηκε στον Σον Κη-Τσονκ το 1986. Το 1987 η περικεφαλαία κηρύχθηκε ως ο 904ος νοτιοκορεατικός εθνικός θησαυρός.

## Πηγές
* Σύντομο βιογραφικό- στον επίσημο ιστότοπο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες αθλητές
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936
Κανλικά Τραπεζούντας

Η ονομασία **Κανλικά** προέρχεται από τις τουρκικές λέξεις Κανλί-καγιά που σημαίνουν ματωμένος βράχος.  Βρισκόταν σε μικρή απόσταση -περίπου 4-5 χλμ- νότια της Τραπεζούντας και συγκροτήθηκε από οικογένειες που κατέφυγαν εκεί κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, εξαιτίας των θηριωδιών των περίφημων τερεμπέηδων της Ματσούκας. Οχτακόσιες οικογένειες, μας πληροφορεί ο Νίκος Λαπαρίδης, την περίοδο εκείνη, κατέφυγαν στην Τραπεζούντα και άλλα παραθαλάσσια μέρη.  Οικογένειες από το Χαμουρί, το Σκαλίτα, τη Λαραχανή κ.λ.π. ήταν αυτές που συγκρότησαν τον οικισμό, χτίζοντας σπίτια σε κτήματα που αγόρασαν από Οθωμανούς μπέηδες.Το γλωσσικό ιδίωμα των κατοίκων του Κανλικά διατήρησε πολλά στοιχεία απ’ αυτό της Ματσούκας, όπως και διατηρήθηκαν έθιμα ανάλογα. 

Η κύρια πηγή εισοδήματος των κατοίκων του Κανλικά ήταν η σχέση τους με την αγορά της Τραπεζούντας. Αγωγιάτες, παπλωματάδες, ραφτάδες, τσαγκάρηδες, έμποροι, υπάλληλοι, ξυλουργοί, μαστόροι, τενεκετζήδες κ.λ.π. ήταν τα επαγγέλματα που εξασκούσαν.  Ανεβοκατέβαιναν πρωί-βράδυ στην πόλη και εξασφάλιζαν στις οικογένειές τους ένα καλό εισόδημα.  Παράλληλα η περιορισμένη γεωργία και κτηνοτροφία λειτουργούσαν ως σοβαρό συμπλήρωμα της οικογενειακής οικονομίας, με πρωταγωνιστές τις γυναίκες, οι οποίες κατέβαζαν και πουλούσαν στην Τραπεζούντα τα προϊόντα τους, γιαούρτια, υλιστόν, μιντζίν, βούτορον, αβγά κ.α.

Διθέσιο ήταν το δημοτικό σχολείο, όπου δίδασκαν δάσκαλοι, απόφοιτοι του Φροντιστηρίου Τραπεζούντας, συνήθως ντόπιοι.  Στη μνήμη της Κοίμησης της Θεοτόκου (τη Παναίας) ήταν αφιερωμένος ο ενοριακός ναός του χωριού. Υπήρχαν και τα εξωκλήσια της Αγίας Πελαγίας που γιόρταζε στις 4 Μαίου, του Αγίου Ακινδύνου που γιόρταζε στις 22 Αυγούστου και της Ευαγγελίστριας που γιόρταζε στις 25 Μαρτίου.  Απλωμένα τα σπίτια σε μεγάλη και ειδυλλιακή έκταση έμοιαζαν με εξοχικές κατοικίες μέσα σε μια καταπράσινη φύση.  Πολλές χριστιανικές οικογένειες από την Τραπεζούντα παραθέριζαν στο Κανλικά, για το ευχάριστο και δροσερό του κλίμα.  Η μικρή απόσταση από την Τραπεζούντα, διευκόλυνε την έφεση για σπουδές, ιδίως κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Επιστήμονες και κυρίως δάσκαλοι ήρθαν στην Ελλάδα με την ανταλλαγή.  Ο οικισμός αποδιοργανώθηκε το 1922 όταν πια η διαβίωση εκεί έγινε αφόρητη και οι κάτοικοι πήραν το δρόμο της προσφυγιάς προς την Ελλάδα κυρίως.

Σήμερα το Κανλικά, (Beştaş-Μπεστάς το ονόμασαν οι τουρκικές αρχές, που σημαίνει πέντε πέτρες), κατοικείται στην πλειοψηφία του, από Θοανήτες-Τονιαλήδες που έχουν ως μητρική τους γλώσσα τα ρωμαίϊκα-ποντιακά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τραπεζούντα
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Οχυρό Δράμας

Το **Οχυρό** είναι οικισμός του Νομού Δράμας. Βρίσκεται σε απόσταση 40 περίπου χιλιομέτρων βορειοδυτικά της πόλης της Δράμας. Αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Κάτω Νευροκοπίου. Παλιά ονομαζόταν *Λίσσα* η *Λύσε*. Στην απογραφή του 2021 κατέγραψε 314 κατοίκους, ενώ σε αυτή του 2011 κατέγραψε 514. Στο χωριό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο το οποίο δεν λειτουργεί ,καθώς και λαογραφικό και στρατιωτικό μουσείο, το οποίο ιδρύθηκε με ιδιωτική πρωτοβουλία και συντηρείται από τους ίδιους τους κατοίκους.

Κοντά στο χωριό βρίσκεται το Οχυρό Λίσσε, το μοναδικό οχυρό το οποίο δεν έπεσε από τους Γερμανούς, αλλά παραδόθηκε μόνο όταν η Θεσσαλονίκη έπαψε να βρίσκεται στα χέρια των Ελλήνων.

## Ιστορικά στοιχεία
[μικρογραφία|Το [Οχυρό Λίσσε]]
Το Οχυρό μέχρι το 1922-23 κατοικούνταν από Τούρκους και Βουλγάρους σε δυο ξεχωριστούς μαχαλάδες (γειτονιές). Στη νότια πλευρά βρισκόταν ο τουρκικός μαχαλάς και στη βόρεια ο βουλγαρικός.

Με την ανταλλαγή των πληθυσμών και την αποχώρηση των Τούρκων και Βουλγάρων στο χωριό εγκαταστάθηκαν Έλληνες προερχόμενοι από τη Μικρά Ασία και τη Θράκη.

Στον βουλγαρικό μαχαλά του Οχυρού υπήρχε η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου που μέχρι το 1972 αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Τη χρονιά εκείνη ανεγέρθηκε κοντά στην κεντρική πλατεία ο νέος ενοριακός ναός της Αγίας Τριάδος. Στον οικισμό βρίσκονται επίσης τα εξωκλήσια της Αγίας Παρασκευής, και των Αγίων Θεοδώρων, καθώς και το εικονοστάσι του Αγίου Κωνσταντίνου στην είσοδο του χωριού.

## Δημογραφικά στοιχεία
Η πρόσφατη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού, βάσει των εθνικών απογραφών, είναι η εξής:

## Ονομασία
Την ονομασία Οχυρό την έλαβε το 1936 όταν άρχισαν τα οχυρωματικά έργα της λεγόμενης γραμμής Μεταξά. Το οχυρό που κατασκευάστηκε στον παρακείμενο του χωριού λόφο, ονομάστηκε Λίσσε από την παλιά ονομασία του χωριού και το χωριό, Οχυρό. Έγινε δηλαδή ανταλλαγή ονομάτων.

## Οικονομία
Η βασική ασχολία των κατοίκων μέχρι και τη δεκαετία του '60 ήταν η καλλιέργεια καπνών. Καλαμπόκι, σιτάρι, φασόλια, ρεβίθια και πατάτες καλλιεργούνταν μόνο για κάλυψη οικογενειακών αναγκών. Σχεδόν όλες οι οικογένειες είχαν και έναν «μπαξέ» για την παραγωγή των κηπευτικών τους. Μερικοί ασχολούνταν με την κτηνοτροφία διατηρώντας κοπάδια με πρόβατα και κατσίκια.

Η δύσκολη αγροτική ζωή ανάγκασε πολλούς σε εσωτερική μετανάστευση προς Θεσσαλονίκη και Αθήνα για να ολοκληρωθεί η ερήμωση του χωριού τη δεκαετία του ’60 με τη μετανάστευση στη Γερμανία.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δύο είναι οι βασικές καλλιέργειες, της πατάτας και του καλαμποκιού. Η πατάτα διοχετεύεται στην εγχώρια αγορά και το καλαμπόκι γίνεται τροφή για την παραγωγή γάλακτος. Η τεχνητή Λίμνη Λευκογείων που δημιουργήθηκε αρδεύει όλο τον κάμπο Νευροκοπίου, έχει συμβάλει σημαντικά στην αύξηση της γεωργικής παραγωγής και κατ' επέκταση και της κτηνοτροφικής. Στο χωριό υπάρχουν οργανωμένες και μη κτηνοτροφικές μονάδες που παράγουν πρόβειο και αγελαδινό γάλα.

## Παραπομπές


Οχυρο
Οχυρο
Κοινόχρηστοι χώροι

**Δημόσιοι χώροι** είναι οι δημόσιοι κοινόχρηστοι χώροι όπως κάθε είδους δρόμοι, πλατείες άλση και γενικά οι προοριζόμενοι για κοινή χρήση ελεύθεροι χώροι, που καθορίζονται από το εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο του οικισμού ή έχουν τεθεί σε κοινή χρήση με οποιονδήποτε άλλο νόμιμο τρόπο. Μέρος των δημόσιων χώρων είναι και τα πεζοδρόμια, οι χώροι πρασίνου και το οδικό δίκτυο.

Στις πολυκατοικίες **Κοινόχρηστοι χώροι** ονομάζονται τα πλατύσκαλα, κλιμακοστάσια, το ασανσέρ, ο κήπος, η είσοδος, η ταράτσα και γενικά όλοι οι ιδιωτικοί χώροι που προορίζονται για κοινή χρήση.

Κατηγορία:Χωροταξία - Πολεοδομία
Μεραρχία

**Μεραρχία** ονομάζεται μεγάλος στρατιωτικός σχηματισμός του στρατού ξηράς με δυνατότητα διεξαγωγής μεγάλων σε έκταση πολεμικών επιχειρήσεων, επιθετικών ή αμυντικών, με συνδυασμένη χρησιμοποίηση των επιμέρους όπλων από τα οποία συγκροτείται και δια του συνόλου των μέσων που διαθέτει.

Η γένεση του σχηματισμού αυτού οφείλεται στον Γάλλο στρατάρχη ντε Μπρολί που οργάνωσε το 1770 τη γαλλική στρατιά στο πεδίο της μάχης σε μεραρχίες, αντικαθιστώντας την παλαιότερη κατάτμηση που ήταν «πτέρυγες» και «κέντρο». Ωστόσο, ο ελληνικός όρος «*Μεραρχία*» ανήκει στην αρχαία ελληνική μακεδονική εποχή. Ο Αρριανός στο έργο του «Τακτική» αποκαλεί «μεραρχία» τη στρατιωτική μονάδα που απαρτίζεται από 2.000 στρατιώτες, δύο χιλιαρχίες.

Κατά τη Γαλλική Επανάσταση το 1796, ο Καρνώ οργάνωσε το στρατό της Γαλλικής Δημοκρατίας σχηματίζοντας Μεραρχία αποτελούμενη από 12.000- 15.000 στρατιώτες. Αυτή αποτελούνταν από δύο ταξιαρχίες,από δύο συντάγματα πεζικού η κάθε μία, ενός ανεξάρτητου επίσης συντάγματος πεζικού, δύο συνταγμάτων ιππικού και ενός έφιππου πυροβολικού μεταβλητής δύναμης. 
Αυτή η σύνθεση της Μεραρχίας, με μικρές παραλλαγές, ακολουθήθηκε και από τις Μεγάλες Δυνάμεις μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια όμως του πολέμου αυτού κατέστη ανάγκη της ενίσχυσης της μεραρχίας με πυροβολικό με ανάλογη μείωση του πεζικού έτσι ώστε να μη μειώνεται η μαχητική της αξία, λόγω της αποδοχής του οπλοπολυβόλου και της άφθονης χρησιμοποίησης του πολυβόλου.

Έτσι πρώτα στη Γαλλία και μετά στη Γερμανία η Μεραρχία οργανώθηκε από τρία συντάγματα πεζικού με τέσσερις μοίρες πυροβολικού, κατ΄ ελάχιστο, συνεπώς μειώθηκε κατά ένα σύνταγμα πεζικού και αυξήθηκε κατά μία μοίρα πυροβολικού των τριών πυροβολαρχιών κατ΄ ελάχιστο.

Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αξιοπρόσεκτη ήταν η πολύ μεγάλη ισχύς πυρός της αμερικανικής μεραρχίας με οργανική ενίσχυση αρμάτων μάχης, την οποία και συγκροτούσαν τρία συντάγματα πεζικού των τριών ταγμάτων έκαστο, μίας ίλης βαρέων αρμάτων και ενός λόχου βαρέων όλμων, 6 μοιρών πυροβολικού των 105 χλστμ. και 155 χλστμ. και μιας ισχυρής ομάδας αντιαεροπορικού πυροβολικού.
Αντίθετα η ιταλική στρατιωτική διοίκηση στη προσπάθειά της να αυξήσει τον αριθμό των μεραρχιών της, σχημάτισε αυτές από δύο μόνο συντάγματα. Πλην όμως στον πόλεμο κατά της Ελλάδας την έλλειψη του τρίτου συντάγματος την κάλυψε με ενίσχυση των μεραρχιών της με τάγματα μελανοχιτώνων, Αλβανών και άλλων ανεξάρτητων μονάδων.

## Ελληνικός στρατός
Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ο ελληνικός στρατός ήταν συγκροτημένος σε μεραρχίες εκ δύο ταξιαρχιών πεζικού από δύο συντάγματα εκάστη με μικρή δύναμη πυροβολικού. Μετά το 1907 και με τη τελική οργάνωση του 1912 η μεραρχία αποτελείτο από τρία συντάγματα πεζικού και ένα σύνταγμα πυροβολικού. Με την οργάνωση αυτή έγιναν όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις από το 1912 μέχρι το 1941. Μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς στη νέα ανασυγκρότηση του ελληνικού στρατού υπήρξε για λίγο η τάση της αντικατάστασης των συνταγμάτων με ταξιαρχίες πλην όμως εγκαταλείφθηκε. Αργότερα όμως επανήλθε σε ισχύ.
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1984

Οι **Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1984**, γνωστοί ως **14οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες**, διοργανώθηκαν στο Σεράγεβο της Γιουγκοσλαβίας (σημερινή Βοσνία-Ερζεγοβίνη). Ήταν οι πρώτοι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες που έγιναν σε σοσιαλιστική χώρα. Άλλες υποψήφιες πόλεις ήταν το Σαππόρο της Ιαπωνίας και το Φάλουν της Σουηδίας.

## Μασκότ
Η επιλογή της μασκότ των 14ων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων έγινε από τους αναγνώστες γιουγκοσλαβικών εφημερίδων οι οποίοι ψήφισαν την αγαπημένη τους ανάμεσα σε έξι σχέδια. Νικήτης ήταν ο Βούτσκο (Vučko), ένας μικρός λύκος, του οποίου σχεδιαστής ήταν ο Σλοβένος Ζόζε Τρόμπετς.

## Αθλήματα
* Αλπικό σκι
* Δίαθλο
* Μπόμπσλεϊ
* Χόκεϊ επί πάγου
* Καλλιτεχνικό πατινάζ
* Λουτζ
* Σκι (Σκι αντοχής, Βόρειο σύνθετο, Άλμα)
* Πατινάζ ταχύτητας

## Σημαντικές Στιγμές
* Ήταν οι πρώτοι Αγώνες επί προεδρίας Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ.
* Η κούρσα 20 χλμ. προστέθηκε στο πρόγραμμα του σκι γυναικών.
* Ο σκιέρ Γιούρε Φράνκο, κέρδισε το πρώτο Ολυμπιακό μετάλλιο της Γιουγκοσλαβίας, το ασημένιο στο γιγαντιαίο σλάλομ.
* Η Μαρίγια Λίσα Χαμαλάινεν (Φινλανδία) κέρδισε και τα τρία αγωνίσματα του σκι αντοχής.
* Ο Γκαετάν Μπουσέρ (Καναδάς) και η Κάριν Ένκε (Ανατολική Γερμανία), κέρδισαν δύο χρυσά μετάλλια ο καθένας στο πατινάζ ταχύτητας.
μικρογραφία|250px|Η Ολυμπιακή δάδα
* Η Αυστρία, αν και χώρα με παράδοση στα χειμερινά σπορ, κέρδισε μόλις ένα χάλκινο μετάλλιο.
* Ο διαθλητής Έρικ Κβάλφος (Νορβηγία) κέρδισε ένα σετ μεταλλίων, χρυσό στα 10 χλμ., ασημένιο στη σκυταλοδρομία και χάλκινο στα 20 χλμ.
* Τα αδέρφια, Φιλ και Στηβ Μάχρε (ΗΠΑ), κέρδισαν την πρώτη και δεύτερη θέση στο σλάλομ.
* Η Τζέιν Τόρβιλ και ο Κρίστοφερ Ντίν (Μ. Βρετανία), πήραν το άριστα στην καλλιτεχνική βαθμολογία στον χορό στον πάγο του καλλιτεχνικού πατινάζ.
* Η Καταρίνα Βίτ (Ανατολική Γερμανία) κέρδισε το χρυσό στο καλλιτεχνικό πατινάζ γυναικών.
* Η τελετή λήξης πραγματοποιήθηκε στο κλειστό γήπεδο του πατινάζ. Ήταν η τελευταία φορά που έγινε κάτι τέτοιο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

## Εγκαταστάσεις
### Εγκαταστάσεις Σεράγεβο
* Ολυμπιακό Στάδιο Κόσεβο - Τελετή έναρξης
* Αίθουσα Ζέτρα - Καλλιτεχνικό πατινάζ, χόκεϊ επί πάγου, τελετή λήξης
* Παγοδρόμιο Ζέτρα - Πατινάζ ταχύτητας
* Αίθουσα Σκεντερίγια - Χόκεϊ επί πάγου

### Ορεινές εγκαταστάσεις
* Μπιελάσνιτσα - Αλπικό σκι ανδρών
* Τζαχορίνα - Αλπικό σκι γυναικών
* Ίγκμαν, Βέλικο Πόλιε - Σκι αντοχής, Βορινό σύνθετο, δίαθλο
* Ίγκμαν, Μάλο Πόλιε - Μπόμπσλέιγκ, λουτζ

### Άλλες εγκαταστάσεις
* Ολυμπιακό Χωριό, Μοϊμίλο
* Κέντρο τύπου, Ντομπρίνια

## Συμμετέχουσες Χώρες

## Πίνακας Μεταλλίων
Νέα Ρόδα Χαλκιδικής

Τα **Νέα Ρόδα** είναι παραθαλάσσιος οικισμός του νομού Χαλκιδικής. Θεωρείται ο μεγαλύτερος προσφυγικός οικισμός της βόρειας Χαλκιδικής. Το 2011 είχε 1.153 κατοίκους και αποτελεί έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος που υπάγεται στον Δήμο Αριστοτέλη. Το καλοκαίρι ο πληθυσμός του πολλαπλασιάζεται.

Βρίσκεται στο στενότερο σημείο της χερσονήσου του Άθω και βρέχεται από τη θάλασσα από δύο πλευρές. Κύρια ασχολία των κατοίκων του χωριού είναι η γεωργία, η αλιεία και ο τουρισμός. Απέχει 6 χιλιόμετρα από την Ιερισσό. Κύριος ναός είναι ο ναός της Θεοτόκου και του Αγ. Νικολάου, στον οποίο βρίσκεται εικόνα της Παναγίας, που μεταφέρθηκε από τους πρώτους κάτοικους, πρόσφυγες από τα Σκοπιά της νήσου Αλώνης, της θάλασσας του Μαρμαρά. Το εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων δεσπόζει πάνω από το λιμάνι και του Αγίου Μοδέστου στο λειβάδι.

Στα Νέα Ρόδα υπάρχουν μεταξύ άλλων ιατρείο, φαρμακείο, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, σχολή ταπητουργίας, σχολή θαλάσσιων αθλημάτων και πολιτιστικός σύλλογος με χορευτικό τμήμα. Δραστηριοποιείται επίσης ποδοσφαιρική ομάδα καθώς και ομάδα καλαθοσφαίρισης.

## Δ.δ. Νέων Ρόδων
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Νέων Ρόδων, αριθμούσε 1.156 κατοίκους το 2001. Οι οικισμοί που το συναποτελούν είναι:

* τα *Νέα Ρόδα* [ 1.148 ]
* το *Μετόχι Αγίου Παύλου* [ 8 ]
* η *Σκάλα* [ 0 ]

## Ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία
Το χωριό ιδρύθηκε το 1923 στη θέση Πρόβλακας από πρόσφυγες προερχόμενους από τα Ρόδα της Προποντίδας, στη Μικρά Ασία. Είναι όμως γνωστό από την εποχή των Περσικών Πολέμων. Εκεί, σε ένα σημείο, ο Ξέρξης άνοιξε διώρυγα περίπου 1.800 μ., για να αποφύγει τον περίπλου του Άθω. Η προαναφερθείσα θέση όμως του Πρόβλακα ετυμολογείται από τις λέξεις πριν + αυλάκι, αναφερόμενο στο έργο αυτό.

Στη Νέα Ρόδα διοργανώνεται διήμερο πολιτιστικών εκδηλώσεων με παραδοσιακή τράπεζα, και χορούς της παλιάς πατρίδας, στις 22 και 23 Αυγούστου, γιορτή για τα εννιάμερα της Παναγίας. Την τελευταία Δευτέρα του Ιουλίου λαμβάνει χώρα η Γιορτή Σαρδέλας.

## Πηγές
*  Πληροφορίες για το χωριό από τον ιστότοπο της Ιερισσού.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Δήμος Σταγίρων-Ακάνθου
Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας
Κατηγορία:Δήμος Αριστοτέλη
Επαρχία του Βερτσέλλι

Η **επαρχία του Βερτσέλλι** (ιταλικά: *Provincia di Vercelli*) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.088 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 177.114 (2007) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Βερτσέλλι (*Vercelli*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 86 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Βερμπάνια και την Ελβετία, ανατολικά με την επαρχία της Νοβάρας και τη Λομβαρδία (επαρχία της Παβίας), νότια με την επαρχία της Αλεξάνδρειας και δυτικά με την επαρχία του Τορίνο, την επαρχία της Μπιέλλα και την Κοιλάδα της Αόστης. 

## Κύριοι Δήμοι

330px

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα της επαρχίας του Βερτσέλλι


Βερτσελλι
Επαρχία της Αλεσσάντρια

Η **επαρχία της Αλεσσάντρια** (ιταλικά: *Provincia di Alessandria*) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.560 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 435.196 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Αλεσσάντρια (*Alessandria*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 190 δήμους.

Γεωγραφικά βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του Πεδεμόντιου και συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Βερτσέλλι, δυτικά με την επαρχία του Τορίνο, ανατολικά με τη Λομβαρδία (επαρχία της Παβίας), νότια με τη Λιγουρία (επαρχίες της Σαβόνας και της Γένοβας) και νοτιοανατολικά με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία της Πιατσέντσα). 

## Κύριοι Δήμοι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Αλεσσαντρια
Αρθούρος Μένσελ

Ο **Αρθούρος Μένσελ** ήταν Άγγλος υποναύαρχος από τους πλέον διακεκριμένους υδρογράφους του κόσμου. Συνδέθηκε ιδιαίτερα με την Ελλάδα τόσο στην αποτύπωση των ακτών με πληθώρα υδρογραφικών ερευνών, όσο και για τις ιδιαίτερες μελέτες του στο φαινόμενο των ρευμάτων του Ευρίπου.
## Βιογραφία
Στην αρχή έφθασε στις ελληνικές θάλασσες ως ύπαρχος του "Σπιτφάιρ" και με τον διάσημο επίσης κυβερνήτη του, Sprait, χαρτογράφησε τις κρητικές ακτές (1851-1856). ¨Όταν προήχθη σε αντιπλοίαρχο τοποθετήθηκε κυβερνήτης στο "Firefly" και χαρτογράφησε όλη την ακτή της Συρίας (1857-1861). Αργότερα ως κυβερνήτης του "Hydra" όλες τις ακτές του Ιονίου (1862-1865). Προηγουμένως όμως από το 1862 με το ίδιο πλοίο άρχισε τις έρευνες και τη μελέτη του φαινομένου του Ευρίπου, αφού προηγουμένως χαρτογράφησε όλη τη περιοχή. Επί των ερευνών του αυτών το 1865 κατέληξε σε σαφή συμπεράσματα που αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε σχετικής εργασίας και έρευνας τα οποία και οδήγησαν λίγο πριν το θάνατό του, τον Δημήτριο Αιγινήτη στην οριστική λύση του αινιγματικού προβλήματος.

Αργότερα όταν ο Α. Μένσελ προάχθηκε σε υποναύαρχο όπου και αδυνατώντας πλέον να συνεχίσει τις υδρογραφικές μελέτες του, αναγκάσθηκε να παραιτηθεί. Τόσο είχε αγαπήσει την Ελλάδα που ήλθε και εγκαταστάθηκε οριστικά στη Χαλκίδα όπου και νυμφεύθηκε τη Γαλλίδα Fanny - Cesca Thies, συνεχίζοντας τις έρευνές του μέχρι το τέλος της ζωής του. Εκεί γνωρίστηκε και με τον κυβερνήτη της ελληνικής ημιολίας "Μεθώνη" Ανδρέα Α. Μιαούλη το 1871 που υπό την εποπτεία του πρώτου συνέχισε κι αυτός παρόμοιες έρευνες.
Το 1887 ο Α. Μένσελ διορίστηκε μέλος της "Επιτροπής Φάρων" από τον Υπουργό Γ. Θεοτόκη προκειμένου κατά το έγγραφο του διορισμού του "*παράσχη την πολύτιμον συνδρομήν του εις την ελληνικήν κυβέρνησιν δι΄ έργον όπερ θα είναι το συμπλήρωμα των εργασιών του δι΄ ας αφιέρωσε τον βίον του και δι άς θα τον ευγνωμονήσουν άπαντες οι ναυτιλλόμενοι*".

Κοντά στη γέφυρα του Ευρίπου και επί της Ευβοϊκής ακτής ο Μένσελ είχε ανεγείρει κομψή αντισεισμική έπαυλη (cottage) που μέχρι τελευταία χρησιμοποιήθηκε ως ξενοδοχείο "Ο Εύριπος". Πέθανε τον Μάρτιο του 1890 και τάφηκε στη Χαλκίδα.

## Δείτε σχετικά
*Υδρογραφία
*Παλίρροια του Ευρίπου

## Παραπομπές


## Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ. 13ος, σ.260

Κατηγορία:Υδρογράφοι
Στρατονίκη Χαλκιδικής

Η  **Στρατονίκη** είναι ορεινό χωριό του νομού Χαλκιδικής. Η θέση της είναι στους πρόποδες του Στρατονικού Όρους και διαθέτει θέα στον Ακάνθιο κόλπο, στον Άθωνα και στον κόλπο του Αγίου Όρους. Το 2011 είχε πληθυσμό 561 κατοίκους. Αποτελεί επίσης ομώνυμη τοπική κοινότητα στον Δήμο Αριστοτέλη (και πρώην Δήμο Σταγείρων-Ακάνθου). Οι κάτοικοι της Στρατονίκης απασχολούνται στα μεταλλεία, στην υλοτομία και στην κτηνοτροφία. Είναι ένα από τα ιστορικά «Μαντεμοχώρια» της ανατολικής Χαλκιδικής, υπήρξε η πρωτεύουσα της συνομοσπονδίας 12 χωριών με την επωνυμία «Κοινόν του Μαδεμίου» και κατά τον 19ο αιώνα στην Στρατονίκη (τότε Ίσβορος) ήταν η έδρα του Επισκόπου Ιερισσού. Απέχει 92 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, 23 χλμ. από την Ιερισσό και 52 χλμ. από τον Πολύγυρο. Στον οικισμό λειτουργούν ιατρείο, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο και πολιτιστικός σύλλογος. Το Δημοτικό Σχολείο είναι ένα εξαιρετικό, διόροφο κτίριο του 1913 από λαξευμένη πέτρα, εξαιρετικής αισθητικής μοναδικό στο είδος του. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια είναι κλειστό με ότι αυτό συνεπάγεται. Πολιτιστικές εκδηλώσεις γίνονται τον Αύγουστο, στο πανηγύρι του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου, στον οποίο είναι αφιερωμένη η κύρια εκκλησία στο χωριό, και στις 27 Δεκεμβρίου διοργανώνεται η «Γιορτή του πατσά», την οποία διοργανώνει ο Σύλλογος γυναικών Στρατονίκης/Σταγείρων και προσφέρουν ζεστό πατσά, άφθονο κρασί και τσίπουρο, ζωντανή μουσική και χορευτικά από τους συλλόγους των γύρω χωριών.

## Δημοτικό Διαμέρισμα Στρατονίκης
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Στρατονίκης (Δήμου Αριστοτέλη) αριθμούσε 738 κατοίκους το 2001. Οι οικισμοί που το συναποτελούν είναι:
* η Στρατονίκη [ 750 ], έδρα
* η Ελευθερόνησος (νησίδα) [ 0 ], ακατοίκητη
* το Κρυονέρι [ 38 ]

## Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|αριστερά|Υπαίθριο σχολείο στη Στρατονίκη, το 1932.
Το όνομα του χωριού πιστεύεται ότι οφείλεται στην αδελφή του βασιλέα της Μακεδονίας Περδίκκα, Στρατονίκη. Ο Περδίκκας έκτισε την πόλη Στρατονίκη προς τιμήν της αδερφής του, σύμφωνα με την εικασία. Ωστόσο το πραγματικό παλιό όνομα του χωριού έως το 1926 ήταν Ίσβορος. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας (από τον 16ο αιώνα, οπότε αναδιοργανώθηκαν τα μεταλλεία από τον Σουλτάνο) το χωριό αναπτύχθηκε εξαιτίας των μεταλλείων, στα οποία εργάζονταν Έλληνες, Εβραίοι, Τούρκοι, Κιρκάσιοι, Αλβανοί κ.ά. λαοί των Βαλκανίων. Το 1821 συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση της Χαλκιδικής, αναδεικνύοντας σημαντικές μορφές αγωνιστών, όπως ο Δημήτριος Σταγειρίτης, ο Νικόλαος Σταγειρίτης, ο Νικόλαος Κλονής και άλλοι. Από τη Στρατονίκη καταγόταν ο λόγιος του 19ου αιώνα Αθανάσιος Σταγειρίτης.

## Διοικητική ιστορία
Η κοινότητα Ισβόρου νομού Θεσσαλονίκης συστάθηκε στις 9 Ιουλίου 1918 με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Μετονομάστηκε σε Στρατονίκη στις 22 Ιανουαρίου 1924. Η κοινότητα αποσπάστηκε στην επαρχία Λιαριγκόβης του νομού Χαλκιδικής από την επαρχία Χαλκιδικής του νομού Θεσσαλονίκης στις 2 Σεπτεμβρίου 1924. Ως κοινότητα λειτούργησε μέχρι το 1997 οπότε προσαρτήθηκε στον δήμο Σταγείρων - Ακάνθου.

### Κοινοτάρχες και δήμαρχοι

## Παραπομπές


## Πηγές

* 

Κατηγορία:Δήμος Αριστοτέλη
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Δήμος Σταγίρων-Ακάνθου
Συντεχνία

Με τον όρο **συντεχνία** εννοείται συνεργατικός και συνεταιρικός θεσμός μεταξύ τεχνιτών. Η συντεχνία *μεταφορικά* είναι ενίοτε γνωστή και ως "αδελφότητα", δηλαδή μία οργάνωση ή ένας σύλλογος ανθρώπων που έχουν κάποιο κοινό ενδιαφέρον, δοξασία ή/και προσδοκία για το μέλλον. Τα μέλη των συντεχνιών, όταν αυτές έχουν την έννοια της αδελφότητας, είναι συνήθως συνδεδεμένα μεταξύ τους με σταθερούς δεσμούς και με την ίδια την συντεχνία με ισχυρές δεσμεύσεις. Οι περισσότερες συντεχνίες εφαρμόζουν περιοριστικά κριτήρια για την αποδοχή κάποιου ατόμου στο δυναμικό τους.

## Δείτε επίσης
*Συντεχνία (Ελλάδα)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 


Κατηγορία:Χειροτεχνία
Κατηγορία:Οικονομία του Μεσαίωνα
Μάχη του Σατσίλε

Η **Μάχη του Σατσίλε** έγινε στις 16 Απριλίου 1809 μεταξύ 40.000 Αυστριακών υπό τον Αρχιδούκα Ιωάννη και 36.000 Γάλλων και Ιταλών υπό τον Ευγένιο (*Eugène de Beauharnais*), Αντιβασιλέα της Ιταλίας.

Στις 9 Απριλίου 1809 η Αυστρία κήρυξε τον πόλεμο στη Γαλλία. Ο Αρχιδούκας Ιωάννης πέρασε με τον στρατό του τα ιταλικά σύνορα, αναγκάζοντας τους Γάλλους να υποχωρήσουν και να ανασυνταχθούν. Ωστόσο, πριν από τις απειλητικές κινήσεις των Αυστριακών, ο Πρίγκηπας Ευγένιος, τοποθέτησε το στράτευμά του στα όρια μεταξύ Φρίουλι και Βενετίας και ειδικότερα στην πόλη του Σατσίλε, όπου και οργάνωσε την άμυνά του για επερχόμενη επίθεση.

Οι Αυστριακοί έφτασαν στο Σατσίλε στις 16 Απριλίου, ύστερα από διαδοχικές μικρής κλίμακας επιχειρήσεις στο Πορντενόνε και το Οσπενταλέττο. Το μεγαλύτερο μέρος των μαχών διεξήχθη γύρω από τις γέφυρες που υπήρχαν στον κοντινό ποταμό. Οι μάχες κράτησαν ως το πρωί, οπότε μια πλευρική επίθεση των Αυστριακών ανάγκασε τους Γάλλους σε υποχώρηση ως τον ποταμό Πιάβε, όπου οι δύο πλευρές θα συναντιούνταν ξανά.

Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας
Κατηγορία:Ιστορία της Αυστρίας
Μερισμός (ρητορική)

Στη Ρητορική, **μερισμός** ονομάζεται το σχήμα λόγου κατά το οποίο μια συνολική πράξη ή ολότητα διαιρείται στα διάφορα μέρη της. Το σχήμα αυτό χρησιμοποιήθηκε πολύ από τους αρχαίους Έλληνες ρήτορες, όπως για παράδειγμα: «*τα γ΄ εν αυτη τη πόλει νυν άμεινον έχει. Και τι αν ειπείν τις έχει; Τας επάλξεις ας κονιώμεν, και τας οδούς ας επισκευάζομεν, και κρήνας και λήρους;*» (Δημοσθένους Ολυνθιακός Γ΄ 29).

Όμως ο τρόπος αυτός έκφρασης απαντάται και στον Όμηρο.

## Πηγές
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.13ος, σ.278

Κατηγορία:Ρητορική
Μερισμός (φιλοσοφία)

Στη φιλοσοφία **μερισμός** ή **διαίρεση** ονομάζεται η κατάτμηση ενός πραγματικού όντος στις έννοιες των μερών του, από τα οποία και συνίσταται, π.χ. το δένδρο μερίζεται στη ρίζα, τον κορμό και τους κλάδους. Η έννοια που καταμερίζεται (π.χ. το δένδρο) ονομάζεται *μεριστέα*, ενώ οι επιμέρους έννοιες (π.χ. ρίζα, κορμός, κλάδοι) καλούνται *μέλη* (του μερισμού).

Ο φιλοσοφικός μερισμός διαφέρει της φιλοσοφικής διαίρεσης από το ότι σε αυτόν δεν γίνεται ανεύρεση και κατάταξη των επιμέρους εννοιών κατά αυτές τις έννοιες, αλλά από ορισμένο σύνολο διαχωρίζονται τα συστατικά μέρη του. Θα μπορούσε επιγραμματικά να λεχθεί πως στον μεν μερισμό διαιρείται ένα ενιαίο σύνολο στα μέρη του, ενώ στη διαίρεση το γένος στα επιμέρους είδη του.

## Πηγές
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 13ος, σσ. 277-278

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες
Κατηγορία:Φιλοσοφική μεθοδολογία
Κατηγορία:Συστήματα ταξινόμησης