open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ανάκτορο Ντουντζέρσκι (Τσελάρεβο)

Το **Ανάκτορο Ντουντζέρσκι** () είναι παλάτι στο Τσελάρεβο της Σερβίας. Το κτήριο ανεγέρθηκε από την οικογένεια Ντουντζέρσκι και βρίσκεται προς το παρόν σε φάση ανακατασκευής. Το ανάκτορο ανακηρύχθηκε Πολιτισμικό Μνημείο Εξαιρετικής Σημασίας το 1983 και προστατεύεται από τη Δημοκρατία της Σερβίας. 

## Οίκος Ντουντζέρσκι
Κατά την περίοδο από το έτος 1882 μέχρι και το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ορισμένα κάστρα τα οποία βρίσκονταν στη περιοχή της Βοϊβοντίνας, της σερβικής αυτής επαρχίας στο βόρειο τμήμα της χώρας, πέρασαν στην ιδιοκτησία του λαοφιλούς οίκου Ντουντζέρσκι, ο οποίος αποτελεούσε την πιο ισχυρή οικογένεια σε ολόκληρη την περιοχή της Βοϊβοντίνας την εποχή εκείνη. Τα μέλη του οίκου Ντουντζέρσκι έγιναν γνωστά κατά κύριο λόγο επειδή κέρδιζαν όλα τα χρήματά τους εργαζόμενοι οι ίδιοι σκληρά. Επίσης, οι Ντουντζέρσκι επένδυσαν πολλά χρήματα στην τοπική κοινότητα, ενώ παράλληλα βοήθησαν οικονομικά έναν αριθμό από καλλιτέχνες, ποιητές και επιστήμονες. Τα μέλη της οικογένειας Ντουντζέρσκι έγιναν γρήγορα οι πραγματικοί ήρωες για την κοινωνία τους. 

Η οικογένεια Ντουντζέρσκι είχε καταγωγή από το Γκάτσκο της Ερζεγοβίνης. Ο θρύλος λέει ότι ο Αβράμ Ντούντζερ έβγαλε στο φως ένα δοχείο με χρυσό στα τέλη του 17ου αιώνα, ενώ έσκαβε ως εργάτης. Ο γιος του, Γεδεών, αγόρασε ένα κτήμα κοντά στο Μπετσέι με αυτά τα χρήματα. Ωστόσο, η οικογένεια έγινε πλούσια χάρη στον γιο του Γεδεών, τον Λάζαρο Ντούντζερσκι (1833-1917), ο οποίος εμπορευόταν σιτηρά και άλλα αγαθά. Στη συνέχεια, επένδυσε τα χρήματα στην αγορά κτημάτων από Ούγγρους αριστοκράτες. Ο Λάζαρος Ντούντζερσκι είχε στην κατοχή του γη έκτασης 42.000 στρεμμάτων. Ο οικογενειακός χρονικογράφος Τρίβα Μιλιτάρ έγραψε ότι ο Λάζαρος συνήθιζε να ξυπνάει πριν από την αυγή, ότι επέβλεπε προσωπικά όλες τις εργασίες και ότι έδινε ο ίδιος οδηγίες σχετικά με την καλλιέργεια της γης. Μέσα σε δύο αιώνες, έγινε επίσης ισχυρότερος ως βιομηχανικός κατασκευαστής. Έφτιαξε και αγόρασε εργοστάσια, μύλους, και επίσης έχτισε δύο ζυθοποιεία. Οι γιοι του, Γεδεών και Τζόρτζι, συνέχισαν να ακολουθούν τα βήματα του πατέρα τους, μέχρι που ολόκληρη η περιουσία τους κατασχέθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μέσω εθνικοποίησης. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βοϊβοντίνα
Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία εξαιρετικής σημασίας στη Σερβία
Ντον Χίγκινς

Ο **Ντον Χίγκινς** (*Don Higgins*) είναι Νεοζηλανδός δημόσιος λειτουργός και διπλωμάτης, ο οποίος διορίστηκε Διαχειριστής του Τοκελάου τον Ιούνιο του 2022. Ο Χίγκινς υπηρέτησε προηγουμένως ως Ύπατος Αρμοστής της Νέας Ζηλανδίας στα Νησιά Σολομώντα, και από το 2014 έως το 2016 ως Ύπατος Αρμοστής στο Κιριμπάτι.

Την 1η Ιουνίου 2022, η υπουργός Εξωτερικών, Νανάια Μαχούτα, ανακοίνωσε τον διορισμό του Χίγκινς ως Διαχειριστή του Τοκελάου.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Νεοζηλανδοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Κατηγορία:Τοκελάου
Σέκα Σάμπλιτς

Η **Γιελισαβέτα** **«Σέκα»** **Σάμπλιτς** (, γενν. 13 Ιουνίου 1942)  είναι Σέρβα ηθοποιός. Έχει εμφανιστεί σε θέατρα του Βελιγραδίου, καθώς και στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Έχει κερδίσει σημαντικά θεατρικά βραβεία στη Σερβία, τη Γιουγκοσλαβία και τη Σερβία και Μαυροβούνιο.

## Προσωπική ζωή
Η Σάμπλιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βελιγράδι. Ο πατέρας της, ο Στέφαν Σάμπλιτς, ήταν Σερβοκροάτης από τη Μάλα Γκράντουσα στη Μπάνιγια, της Κροατίας - Σλαβονίας, στην Αυστροουγγαρία. Η μητέρα της, η Άννα Αβράμοβιτς, καταγόταν από το Ντόρτσολ της Σερβίας και ήταν σεφαραδίτικης εβραϊκής καταγωγής. Η Σάμπλιτς έχει έναν αδελφό, τον Σίνισα Σάμπλιτς.  Ο γιος της, ο Στέφαν Σάμπλιτς, είναι σκηνοθέτης του θεάτρου.  Η ανιψιά της, η Άννα Αλεξάντερ, είναι επίσης ηθοποιός. 

Ως έφηβη, η Σάμπλιτς έγραψε στο ημερολόγιό της: «Ο Θεός με άφησε να είμαι στη σκηνή κάθε βράδυ στη ζωή μου. Δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο, παρά μόνο να βρίσκονται στη σκηνή».  Και η εφηβική επιθυμία της Σάμπλιτς έγινε πραγματικότητα. Ξεκίνησε να ασχολείται με την υποκριτική από την ηλικία των 16 ετών στον ερασιτεχνικό θίασο Dadov, του οποίου είναι μία από τους ιδρυτές. Το 1965, αποφοίτησε πρώτη στην τάξη της με καθηγητή τον Μάτε Μιλόσεβιτς και την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο της στο έργο «Σταχτοπούτα» του Σέρβου συγγραφέα Αλεξάντρ Πόποβιτς. Τέσσερα χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε στην ταινία *Vrane* σε σκηνοθεσία των Λιούμπισα Κοζομάρα και Γκόρνταν Μίλιτς. Ακολούθησαν οι εμβληματικοί της ρόλοι στις παραγωγές *Maratonci trče počasni krug*, *Kako sam sistematski uništen od idiota*, *Davitelj protiv davitelja*. Ακόμη, είναι γνωστή για τους ρόλους της σε τηλεοπτικές σειρές, όπως *Bolji zivot*, *Otvorena vrata*, *Slozna braca*, *Srecni ljudi* Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα βραβείο που να μην έχει κερδίσει. 

Η Σάμπλιτς ήταν στενή φίλη των ηθοποιών Ντράγκαν Νίκολιτς και Μιλένα Ντράβιτς και ήταν επίσης κουμπάρα στον γάμο τους το 1971.

Το 2020, μετά από σχόλιά της για την κυβέρνηση στο εβδομαδιαίο έντυπο *NIN,* η Σάμπλιτς δέχτηκε επίθεση από τον βουλευτή Μάρκο Άτλαγκιτς του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος, ο οποίος την κατηγόρησε για αντιπατριωτική στάση.  Στη συνέχεια, ο πρόεδρος της χώρας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς, ζήτησε συγγνώμη στην ηθοποιό εκ μέρους του βουλευτή του. 

## Φιλμογραφία

## Βραβεία

* Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μοντρεάλ, βραβείο καλύτερης ηθοποιού, 1982, για την ερμηνεία της στην ταινία *Maratonci trče počasni krug*
* Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πούλα, βραβείο καλύτερης ηθοποιού, 1982, για την ερμηνεία της στην ταινία *Maratonci trče počasni krug*
* Φεστιβάλ Μέρες του Νούσιτς, βραβείο συνολικής προσφοράς ως κωμικού, 2006
* Βραβείο Λιούμπινκα Μπίμπιτς, 2006
* Χρυσή Γαλοπούλα, βραβείο καλύτερης ηθοποιού, 2006, για την ερμηνεία της στο *Svinjski otac*
* Βραβείο Ζάνκα Στόκιτς, βραβείο καλύτερης ηθοποιού, 2008

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σέρβοι ηθοποιοί
Κατηγορία:Γυναίκες ηθοποιοί
Εθνικό Θέατρο Νις

Το **Εθνικό Θέατρο** (Σερβικά, κυριλλικό αλφάβητο: Народно позориште у Нишу, Σερβικά, λατινικό αλφάβητο: Narodno Pozorište u Nišu) είναι ένα θέατρο το οποίο βρίσκεται στην πλατεία Σίντζελιτς, στη Νις της Σερβίας.

## Ιστορία
Το θέατρο ιδρύθηκε το 1887 με την επωνυμία Θέατρο Σίντζελιτς και διαμόρφωσε την πολιτιστική ανάπτυξη της πόλης της Νις για περισσότερα από 130 χρόνια. Το αρχικό όνομα αργότερα άλλαξε για να αντικατοπτρίζει την διευρυμένη σημασία του χώρου. Έτσι, ο φορέας αναδιοργανώθηκε το 1906 ως Εθνικό Θέατρο, μετά την αποπεράτωση του νέου κτηρίου στο οποίο θα στεγαζόταν έκτοτε.

Η χρυσή δημιουργική περίοδος του Εθνικού Θεάτρου της Νις συνδέεται με τον Λιούμπισα Ρούζιτς (1954 - 1964), τον διευθυντή του, και τον Μπόρα Τράικοβιτς, αναπληρωτή διευθυντή. 

## Εγκαταστάσεις
Το Εθνικό Θέατρο στη Νις βρίσκεται στην πλατεία Σίντελιτς και στγεγάζεται σε ένα κτήριο των αρχών του 20ού αιώνα, το οποίο έχει σχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα Βσέβολοντ Ταταρίνοφ, με κλασικά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά. Η πλατεία του θεάτρου διαθέτει 687 θέσεις και το κτήριο ανεγέρθηκε ως ένα σημαντικό πολιτιστικό κέντρο για την πόλη της Νις. 

## Δράση
Το θέατρο χρησιμεύει ως σημείο συνάντησης στο οποίο συγκεντρώνονται καλλιτέχνες από όλες τις χώρες των Βαλκανίων για να μοιραστούν ιστορίες που ξεπερνούν τα πολιτισμικά σύνορα των κρατών τους. Το φεστιβάλ του, το οποίο έχει τον τίτλο «Θέατρο στο Σταυροδρόμι» αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οι παραστάσεις μπορούν να συνδέσουν ανθρώπους που προέρχονται από πολλές διαφορετικές περιοχές. 

## Βραβεία και διακρίσεις
Το Εθνικό Θέατρο στη Νις έχει λάβει το Αγαλματίδιο του Γιοακίμ Βούιτς, το οποίο αποτελεί ένα βραβείο που αναγνωρίζει την καλλιτεχνική αριστεία του θεάτρου. Αυτή η τιμή συνδέει το θέατρο με μια σημαντική προσωπικότητα στην ιστορία του σερβικού θεάτρου. 

Στις 9 Μαρτίου του 2021, η Σερβική Ταχυδρομική Υπηρεσία (Пошта Србије / Pošta Srbije), με σκοπό να τιμήσει τα 125 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου στη Νις, κυκλοφόρησε ένα επετειακό γραμματόσημο με την πρόσοψη του θεάτρου να απεικονίζεται σε αυτό.  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πολιτισμός της Σερβίας
Κατηγορία:Νις (Σερβία)
Νεντέλκο Γκβοζντένοβιτς

Ο **Νεντέλκο Γκβοζντένοβιτς** (, 24 Φεβρουαρίου 1902 – 31 Ιανουαρίου 1988) ήταν Σέρβος ζωγράφος με παγκόσμια φήμη. Θεωρείται ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος της Σχολής Ζωγραφικής του Βελιγραδίου.

## Βιογραφία
Ο Γκβοζντένοβιτς γεννήθηκε στο Μόσταρ της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Το 1925, σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Μονάχου. Το 1929, εξέθεσε έργα του στο Salon d'atuomne του Βελιγραδίου. Τα έργα του απεικονίζουν πρόσωπα, τοπία, νεκρή φύση και κλειστούς χώρους.  Έχει αναφερθεί ότι τα έργα του αποπνέουν μια ποιητική ατμόσφαιρα. 

Ο Γκβοζντένοβιτς έφυγε για το Μόναχο το 1922, όπου εγγράφηκε σε ιδιωτικό διεθνές σχολείο υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Χανς Χόφμαν, και παρέμεινε εκεί μέχρι το 1924. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, επέστρεψε στο Βελιγράδι το 1926. Στην πόλη αυτή, πήρε μέρος στην πρώτη ομαδική του έκθεση το 1929 και έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση το 1934. Ήταν μέλος της Ομάδας των Δώδεκα από το 1937, αλλά και μέλος της Ομάδας των Έξι από το 1954. Με αυτές τις δύο ομάδες, εξέθετε τακτικά έργα του. 

Από το 1940, ο Γκβοζντένοβιτς ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Βελιγράδι. Το 1963, εξελέγη ως αναπληρωματικό μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών της οποίας έγινε τακτικό μέλος το 1970. Έκανε ατομικές εκθέσεις σε πολλές χώρες της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. Ζωγραφικά του έργα βρίσκονται σε πολλά μουσεία, γκαλερί και ιδιωτικές συλλογές. Ο Νεντέλκο Γκβόζντενοβιτς ήταν ένας από τους εμπνευστές της ίδρυσης του Οίκου Κληρονομιάς στο Βελιγράδι. Το 1980, δώρισε στην πόλη του Βελιγραδίου τη δική του κληρονομιά, η οποία αποτελείται από 562 έργα. Ο Γκβοζντένοβιτς έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, όπως: το βραβείο *Politika* το 1959, το βραβείο ζωγραφικής Nadežda Petrović στο Τσάτσακ και το βραβείο της Εβδόμης Ιουλίου το 1968. 

Τέλος, ο Νεντέλκο Γκβοζντένοβιτς ήταν ένας από τους καθηγητές του διάσημου Μόμο Κάπορ, ο οποίος όμως έγινε περισσότερο γνωστός ως μυθιστοριογράφος παρά ως ζωγράφος.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* НЕДЕЉКО ГВОЗДЕНОВИЋ (στα Κροατικά)

Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι
Ιουλιανός ο Παραβάτης (Νίκος Καζαντζάκης)

Ο **Ιουλιανός ο Παραβάτης** είναι έμμετρη τραγωδία του Νίκου Καζαντζάκη. Η τραγωδία συντέθηκε το 1939 στο σπίτι της κόρης του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον και ένα απόσπασμά της δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η Καθημερινή στις 8 Απριλίου 1940. Το 1948 ο Καζαντζάκης μετέφρασε το έργο στα Γαλλικά. To 1931 ο Καζαντζάκης έγραψε στον φίλο του Παντελή Πρεβελάκη ότι η μορφή του Iουλιανού τον είχε απασχολήσει πολλά χρόνια και είχε μελετήσει πολλά έργα γι’ αυτόν.

Το έργο έχει μεταφραστεί στα Ισπανικά, ενώ έχει παρουσιαστεί στο Παρίσι το 1948 και στο Εθνικό Θέατρο το 1959. Ακόμη μεταδόθηκε από το γαλλικό ραδιόφωνο το 1963 ή 1964 και από το Τρίτο Πρόγραμμα το 1989.

## Υπόθεση
Το έργο επικεντρώνεται στις τελευταίες στιγμές της ζωής του Ιουλιανού, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του εναντίον των Περσών το 363 μ.Χ. Ενώ ο περσικός στρατός κινείται για να τον περικυκλώσει, οι χριστιανοί οργανώνουν τη δολοφονία του.

Στην κορυφή της συνωμοσίας βρίσκονται ο Επίσκοπος, παλιός παιδαγωγός του Ιουλιανού και πλέον ένθερμος αντίπαλός του, η βασίλισσα Έλενα, σύζυγός του, η Μαρίνα, στενή του ακόλουθος χωρίς ερωτική σχέση, καθώς ο Ιουλιανός ζει σχεδόν ασκητικά, και ο νεαρός Στέφανος. Ο Επίσκοπος αναθέτει στη Μαρίνα να γοητεύσει και να σκοτώσει τον αυτοκράτορα, αλλά εκείνη, επειδή τον αγαπά, συνεχώς καθυστερεί την εκτέλεση του σχεδίου.

Ο Ιουλιανός παρουσιάζεται εσωτερικά διχασμένος ανάμεσα στην αρχαιοελληνική παράδοση και τη χριστιανική ηθική. Αν και περιφρονεί τους χριστιανούς και καταστρέφει τα ιερά τους σύμβολα, ταυτόχρονα βλέπει οράματα του Χριστού, δείχνει επιείκεια προς τους αντιπάλους του και μιλά για αγάπη και καλοσύνη. Αυτή η αντίφαση βαθαίνει την ψυχική σύγκρουση της Μαρίνας, που ελπίζει πως τελικά θα ασπαστεί τον χριστιανισμό.

Καθώς τα δυσοίωνα σημάδια πληθαίνουν, ο Ιουλιανός πληροφορείται τη συνωμοσία από τη Μαρίνα και αποφασίζει να εκδικηθεί. Καλεί τη βασίλισσα και, ύστερα από ερωτική τους συνάντηση, τη βάζει ως στοίχημα σε παιχνίδι με ζάρια με τους φρουρούς του και τη χάνει. Εκείνη δίνει τέλος στη ζωή της, ενώ οι στρατηγοί τον προειδοποιούν για την περσική απειλή και εισηγούνται αποχώρηση διά θαλάσσης. Ο Ιουλιανός αρνείται, διατάζει να καούν τα πλοία και επιστρέφει στη μάχη.

Τελικά, ο Στέφανος τον τραυματίζει θανάσιμα πισώπλατα, και ο Επίσκοπος πιέζει τη Μαρίνα να δώσει το τελειωτικό χτύπημα. Μετά από έντονο δισταγμό, εκείνη μοιράζεται με τον τραυματισμένο αυτοκράτορα ένα ποτήρι δηλητηριασμένο κρασί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Νίκου Καζαντζάκη
Ηπατίτιδα Ε

Η **Ηπατίτιδα Ε** είναι μια λοίμωξη του ήπατος από τον ιό της ηπατίδας Ε (HEV); και ανήκει στις ιογενείς ηπατίτιδες. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν κόπωση, ναυτία, πόνο στο συκώτι, σκούρα ούρα και κιτρινωπό δέρμα. Παρόλα αυτά πολλοί παραμένουν ασυμπτωματικοί. Η έναρξη των συμπτωμάτων συνήθως εμφανίζεται από 2 έως 10 εβδομάδες μετά την έκθεση και τα συμπτώματα διαρκούν 2 έως 6 εβδομάδες. Μερικές φορές, σε άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα, η λοίμωξη μπορεί να μην υποχωρήσει και μπορεί να οδηγήσει σε επιπλοκές όπως η κίρρωση. Σοβαρές λοιμώξεις που οδηγούν σεοξεία ηπατική ανεπάρκεια, μπορεί να εμφανιστούν σε έγκυες γυναίκες.

Μεταδίδεται κυρίως με την κατανάλωση μολυσμένου νερού, αν και μπορεί επίσης να μεταδίδεται μέσω κακοψημένου κρέατος. Δεν εξαπλώνεται συνήθως απευθείας μεταξύ των ανθρώπων. Ο ιός είναι θετικής πολικότητας, μη περιβαλλόμενος, μονοκλόνος ιός, RNA με εικοσαεδρική δομή. Η διάγνωση μπορεί να γίνει μέσω εξετάσεων αίματος ή κοπράνων. Η ασθένεια μπορεί να χωριστεί σε 8 γονότυπους από τους οποίους οι 4 προκαλούν κυρίως ασθένεια στους ανθρώπους. Άλλοι τύποι ιογενούς  ηπατίτιδας περιλαμβάνουν την  Α, Β ,Γ ,Δ και Χ.

Η πρόληψη επιτυγχάνεται με τη χρήση καθαρού νερού και των κατάλληλων εγκαταστάσεων υγιεινής. Ένα εμβόλιο (HEV 239) βρίσκεται σε διαθεσιμότητα για την πρόληψη της νόσου στην Κίνα. Η θεραπεία είναι γενικά συμπτωματική, και περιλαμβάνει την ανάπαυση και την  επαρκή κατανάλωση υγρών. Η ριμπαβιρίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για χρόνιες περιπτώσεις. Το 2015 η νόσος έχει προκαλέσει περίπου 44.000 θανάτους. Κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου της κύησης έως και το 25% των εγκύων γυναικών μπορεί να πεθάνουν.

Η ηπατίτιδα Ε εκτιμήθηκε ότι προσβάλλει περισσότερους από 19 εκατομμύρια ανθρώπους για το έτος 2017. Συμβαίνει πιο συχνά στον αναπτυσσόμενο κόσμο, ιδιαίτερα στην Ασία. Οι άνδρες ηλικίας 15 έως 30 ετών πιο συχνά προσβάλλονται. Μπορεί να εκδηλωθεί ως έξαρση λόγω της κακής πρόσβασης στο καθαρό νερό. Τα ξέσπασμα της ηπατίτιδας Ε χρονολογείται τουλάχιστον από το 1955 στο Νέο Δελχί. Ο ιός απομονώθηκε το 1983 από Ρώσους επιστήμονες που ερευνούσαν ένα ξέσπασμά του στο Αφγανιστάν.

## Αναφορές
Εθνικό θέατρο Σουμπότιτσα

Το **Εθνικό Θέατρο Σουμπότιτσα** (Σερβικά: Народно позориште у Суботици / Narodno Pozorište u Subotici, Κροατικά: Narodno kazalište u Subotici, Ουγγρικά: Népszínház) είναι ένα θέατρο στη Σουμπότιτσα της Σερβίας.

## Ιστορία του κτηρίου και ανοικοδόμηση
Το Εθνικό Θέατρο Σουμπότιτσα είναι το παλαιότερο θεατρικό κτήριο στη Σερβία και βρίσκεται υπό πλήρη ανακατασκευή από το 2013. Το αρχικό κτήριο του θεάτρου, το οποίο χτίστηκε το 1854 ως το πρώτο μνημειώδες δημόσιο κτίριο στη Σουμπότιτσα, σύμφωνα με το σχέδιο του Σκουλτέτι Γιάνος ως μέρος των δημόσιων κτιρίων τα οποία οικοδομήθηκαν στο κέντρο της πόλης. Μετά από πολλές παρεμβάσεις κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, η ανάγκη για μια ριζική ανακατασκευή έγινε επείγουσα τη δεκαετία του '90. Η διαδικασία σχεδιασμού ξεκίνησε το 1998 από μια διεθνή ομάδα εμπειρογνωμόνων και ολοκληρώθηκε το 2007, όταν ξεκίνησαν οι εργασίες ανακατασκευής, διακόπηκε αρκετές φορές για διάφορους λόγους και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. 

Το 2007, το κτήριο του θεάτρου κατεδαφίστηκε με σκοπό την ανακατασκευή του από τις δημοτικές αρχές, παρά το γεγονός ότι ανακηρύχθηκε ιστορικό μνημείο υπό κρατική προστασία το 1983 και το 1991 προστέθηκε στο Εθνικό Μητρώο ως μνημείο εξαιρετικής πολιτιστικής αξίας. Για τη διάσωση του αρχικού κτηρίου, διοργανώθηκε διεθνής εκστρατεία τόσο στη Σερβία όσο και στην Ουγγαρία. Οι φορείς ICOMOS και το INTBAU επίσης διαμαρτυρήθηκαν κατά της απόφασης, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Σύμφωνα με ορισμένες απόψεις, το παλιό κέντρο της Σουμπότιτσα υπέστη σοβαρή αισθητικά ζημία από αυτή την ενέργεια. Κάποια λιγοστά ερείπια του κατεστραμμένου κτηρίου φέρεται να θα ενσωματωθούν στο νέο θέατρο. Ωστόσο, η ιστορική νεοκλασική πρόσοψη του κτηρίου διατηρείται μέχρι σήμερα. 

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ανοικοδόμησης του θεάτρου, δημιουργήθηκε μια σειρά από τρισδιάστατα μοντέλα, καθώς και παραδοσιακές μακέτες από ξύλο, χαρτόνι ή χαρτί, σε διάφορες κλίμακες: 1:200, 1:75, 1:50, με αποκορύφωμα ένα ξύλινο μοντέλο που αντανακλά την ακουστική του νέου κύριου χώρου του θεάτρου, το οποίο δημιουργήθηκε σε κλίμακα 1:10. Η ομάδα σχεδιασμού θεώρησε τον αντίκτυπο αυτής της προσέγγισης εξαιρετικά σημαντικό και πολύτιμο για την κατανόηση της ροής του χώρου μεταξύ τριών διαφορετικών αιθουσών, οι οποίες συνδέονται για να σχηματίσουν μια τεράστια διαχωρίσιμη διαμήκη σκηνή. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία μείζονος σημασίας στη Σερβία
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σερβίας
NGC 3971

Ο **NGC 3971** είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 315 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 3 Φεβρουαρίου 1788 και ανεξάρτητα από αυτόν ο υιός του Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 10 Απριλίου 1831, με αποτέλεσμα να εγγράφεται στον Νέο Γενικό Κατάλογο και ως **NGC 3984**. Σχηματίζει ζεύγος με τον UGC 6905 (το οποίο καλείται [T2015] nest 103168), και ανήκει στο Υπερσμήνος της Κόμης. Πρόκειται επίσης για γαλαξία LINER και εντός του υπάρχει υπερμαζική μελανή οπή με εκτιμώμενη μάζα 9,6 × 108 ηλιακές μάζες.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Γαλαξίες LINER
3971
+05-28-047
37443
Κατηγορία:Υπερσμήνος της Κόμης
Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος
Όλγκα Γέβριτς

Η **Όλγα Γέβριτς** (Σερβικά: Олга Јеврић, 29 Σεπτεμβρίου 1922 – 10 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Σέρβα γλύπτρια.

## Βιογραφία
Η Όλγα Γέβριτς γεννήθηκε στο Βελιγράδι το 1922 και ήταν μέλος μιας ευκατάστατης οικογένειας. Μεγάλωσε στην πόλη του Βελιγραφίου, φοιτώντας στο σχολείο του Αγίου Ιωσήφ και στο Τρίτο Δημοτικό Σχολείο Θηλέων, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα και στη Μουσική Σχολή Στάνκοβιτς.  Το 1941 αποφοίτησε από το λύκειο, αλλά αρχικά απέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις για να σπουδάσει στο τμήμα γλυπτικής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Την επόμενη χρονιά, εισήχθη με επιτυχία τόσο στην Ακαδημία Καλών Τεχνών όσο και στην Ακαδημία Μουσικής στο Βελιγράδι.

Το 1948, η Γέβριτς αποφοίτησε από το τμήμα γλυπτικής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών, στην τάξη του καθηγητή Σρέτεν Στογιάνοβιτς (1898-1960), ο οποίος ήταν επίσης καθηγητής των Αλμπέρτο Τζακομέτι και Ανρί Ματίς.  Αποφοίτησε από τη Μουσική Ακαδημία το 1946, ενώ το 1949, απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα (ειδικό μάθημα) στην τάξη του προαναφερθέντος καθηγητή. Σπούδασε επίσης ιστορία της τέχνης στο Βελιγράδι.

Το 1974, έγινε δεκτή ως μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. 

Η πρώτη έκθεση της Γέβριτς πραγματοποιήθηκε το 1948 και από τότε έχει λάβει μέρος και έχει αποτελέσει το θέμα πολλών εκθέσεων τόσο στην εγχώρια όσο και στην εξωτερική πλευρά. Η Γέβριτς εκπροσώπησε τη Γιουγκοσλαβία στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1958 και πέρασε ένα χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με υποτροφία του Ιδρύματος Φορντ το 1966.  Τιμήθηκε με πολλές τιμητικές διακρίσεις.

Η Γέβριτς ήταν η πρώτη νέα δωρήτρια του Σπιτιού Κληρονομιάς του Βελιγραδίου.  Υπέγραψε σύμβαση δωρεάς στις 10 Φεβρουαρίου 2006 και κληροδότησε 47 από τα γλυπτά της, φτιαγμένα από οξείδιο του σιδήρου, σίδηρο, τσιμέντο, τερακότα και γύψο. Η μόνιμη έκθεση του έργου της περιλαμβάνει γλυπτά μικρής και μεσαίας κλίμακας που δημιουργήθηκαν κατά την περίοδο μεταξύ 1956-1998. 

Η Γέβριτς πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 2014 στο Βελιγράδι σε ηλικία 91 ετών. Το 2019, διοργανώθηκε στο Λονδίνο μια έκθεση η οποία περιελάμβανε 28 από τα γλυπτά της. 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιογραφία της Όλγκα Γέβριτς στο Σπίτι Κληρονομιάς του Βελιγραδίου

Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών
Κατηγορία:Σέρβοι καλλιτέχνες
Κατηγορία:Γλύπτριες ανά εθνικότητα
Αρχιεπίσκοπος Μόσχας Αμβρόσιος

Ο **Αμβρόσιος** (ρωσικά: *Амвро́сий Степанович Зертис-Каменский*, 17 Οκτωβρίου 1708 - 16 Σεπτεμβρίου 1771) ήταν αρχιεπίσκοπος Μόσχας και προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά τον 18ο αιώνα. Έχασε τη ζωή του το 1771, όταν λιντσαρίστηκε από τον όχλο κατά τη διάρκεια ταραχών.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1708 στη Νίζνα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινό Νίζιν της Ουκρανίας) και το κοσμικό του όνομα ήταν Αντρέι Στεπάνοβιτς Ζέρτις-Καμένσκι. Σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και ακολούθως τέθηκε υπό την προστασία του θείου του Βλαδίμηρου Καμένσκι, ο οποίος ήταν γέροντας στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Τα επόμενα χρόνια, ο Αμβρόσιος πραγματοποίησε σημαντικές σπουδές, πρώτα στην Ακαδημία του Κιέβου, κατόπιν στο Κολέγιο των Ιησουτών του Λβοφ και τέλος στην Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία της Μόσχας. Στη Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία έτυχε της προστασίας και εύνοιας του πρύτανη και ιεράρχη, Στέφανου Καλινόφσκι, τον οποίο ακολούθησε το 1734 στη Λαύρα του Αλεξάνδρου Νιέφσκι της Αγίας Πετρούπολης, όπου και εκάρη μοναχός. Με την πάροδο των ετών, ο Αμβρόσιος αναδείχθηκε καθηγητής και έφορος της εκεί σχολής, ενώ το 1748 χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης. Το 1753 εξελέγη επίσκοπος Περεσλάβλ και Δημητρόφσκ και το 1761 μετατέθηκε στη μητρόπολη Ποντόλσκ και Σαράισκ. Επρόκειτο για έναν μορφωμένο ιεράρχη, ο οποίος γνώριζε ελληνικά, λατινικά και εβραϊκά, ικανότητες που του επέτρεψαν να παρουσιάσει σημαντικό έργο στη μετάφραση πατερικών και λειτουργικών βιβλίων.
αριστερά|μικρογραφία|Χαρακτικό που απεικονίζει τον θάνατο του Αμβροσίου.
Τον Ιανουάριο του 1768 τοποθετήθηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Μόσχας. Στην αρχή της θητείας του προχώρησε στην ανακαίνιση διαφόρων εκκλησιών και μονών, κάποιες από τις οποίες με χρήματα και από την προσωπική του περιουσία. Σκοτώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1771 στο μοναστήρι του Ντονσκόι, εν μέσω επιδημίας πανώλης, από μαινόμενο πλήθος προσκυνητών.

Σχετικά με τις συνθήκες που οδήγησαν στον βίαιο θάνατο του Αμβροσίου, υποστηρίζεται πως το πλήθος οργίστηκε είτε από ενέργειά του να απομακρύνει από ναό της Μόσχας εικόνα της Παναγίας που θεωρείτο θαυματουργή (προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω συγχρωτισμός), είτε από πρότασή του ώστε οι προσκυνητές να καταβάλουν χρηματικά ποσά για αγαθοεργίες.

Παράλληλα, τη θέση του Αμβροσίου φαίνεται να επιβάρυνε και η δυσαρέσκεια του κλήρου της Μόσχας προς το πρόσωπό του από το γεγονός πως είχε απαγορεύσει την κατοχή ιερών οστών, καθώς και την ενοικίασή τους.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* *[[Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια]]*. τόμος **2ος**. Αθήναι: Αθ. Μαρτίνος. 1963.

Κατηγορία:Πατριάρχες Μόσχας
Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Μπέτα Βουκάνοβιτς

**Η Μπέτα Βουκάνοβιτς** (Σερβικά: Бета Вукановић, 18 Απριλίου 1872 – 31 Οκτωβρίου 1972), γνωστή και ως **Μπαμπέτ Μπαχμάγιερ**, ήταν Σέρβα ζωγράφος και αιωνόβια.

## Βιογραφία
Γεννημένη το 1872 στο Μπάμπεργκ της Άνω Φραγκονίας, η οποία ανήκε στη Γερμανική Αυτοκρατορία, η Βουκάνοβιτς ξεκίνησε την καλλιτεχνική της εκπαίδευση το 1890 με την εγγραφή της στην ιδιωτική σχολή καλών τεχνών των Καρλ Μαρ και Άντον Άζμπε στο Μόναχο,  όπου σπούδασε αρχικά ζωγραφική. Συνεργάστηκε επίσης με τον Άντον Άζμπε. Από το 1898, έζησε κυρίως στο Βελιγράδι. Τα πρώτα της έργα αντανακλούσαν την επιρροή της υπαίθριας ζωγραφικής στο Μόναχο, η οποία μετατράπηκε σε ιμπρεσιονισμό πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εξάλλου, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες Σέρβες ιμπρεσιονίστριες.  Το μεταγενέστερο ύφος της ήταν κυρίως ρεαλιστικό. Ζωγράφισε πολλούς πίνακες του σερβικού τοπίου και του λαού του. Η Μπέτα Βουκάνοβιτς ήταν μια απλή ζωγράφος και τα έργα που δημιουργούσε έφεραν έντονη και φωτεινή ιμπρεσιονιστική παλέτα. Όταν ο ιμπρεσιονισμός άρχισε να εξασθενεί, στράφηκε προς τον ρεαλισμό. Πήρε μέρος σε εκθέσεις στη Ρώμη (1902), στο Μόναχο, στο Παρίσι (1900) και σε άλλες πόλεις. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και συγκεκριμένα το 1926, πραγματοποίησε μια έκθεση στα Σκόπια. 

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Μπέτα Βουκάνοβιτς επισκέφθηκε τη Μακεδονία, όπου ταξίδεψε μαζί με τον Σερβικό Στρατό Ξηράς προς το Μακεδονικό Μέτωπο. Δυστυχώς, τα περισσότερα από τα σχέδια και τις ακουαρέλες της τα οποία φιλοτέχνησε στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης έχουν χαθεί ή καταστραφεί. 

Η Μπέτα Βουκάνοβιτς δημιούργησε σερβικές καλλιτεχνικές γελοιογραφίες και άφησε περίπου 500 χιουμοριστικά πορτρέτα συγχρόνων της από την κοινωνική και πολιτιστική σκηνή του Βελιγραδίου. 

## Προσωπική ζωή
Ο σύζυγος της Μπέτα Βουκάνοβιτς, με τον οποίο γνωρίστηκαν στο Μόναχο, όταν εκείνη σπούδαζε στη σχολή καλών τεχνών, ήταν ένας ιμπρεσιονιστής ζωγράφος, ο Ρίστο Βουκάνοβιτς (1873–1918), ο οποίος αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την Μπέτα Βουκάνοβιτς.  Ο Ρίστο Βουκάνοβιτς αναγνωρίστηκε ως ένας από τους καλλιτέχνες που είναι υπεύθυνοι για την υιοθέτηση νέων κατευθύνσεων στη σερβική τέχνη. Ο ίδιος, σπούδασε στην Αγία Πετρούπολη και στο Μόναχο, ενώ αργότερα δίδαξε σε διάφορα ιδρύματα.  Το ζευγάρι μετακόμισε μαζί στο Βελιγράδι, όπου το 1899 διηύθυναν από κοινού την πρώτη Σερβική Σχολή Σχεδίου. 

Η Μπέτα Βουκάνοβιτς πέθανε στο Βελιγράδι, σε ηλικία 100 ετών. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κληρονομιά
* Φωτογραφία της Μπέτα Βουκάνοβιτς Archived  
* Κανάλι στο YouTube
* Lični stavovi - Nepoželjni jer su Nemci, πρόσβαση στις 10 Μαΐου 2018 (στα Σερβικά)

Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Σέρβοι καλλιτέχνες
Κατηγορία:Αιωνόβιοι ανά εθνικότητα
Κατηγορία:Ζωγράφοι ανά αιώνα και εθνικότητα
Μυιίαση

Ως **μυιίαση** ονομάζεται η παρασιτική προσβολή του σώματος ενός ζωντανού ζώου από προνύμφες μυγών (σκουληκιών) που αναπτύσσονται μέσα στον ξενιστή ενώ τρέφονται με τον ιστό του. Αν και οι μύγες έλκονται συνήθως από ανοιχτές πληγές και τρίχωμα εμποτισμένο με ούρα ή κόπρανα, ορισμένα είδη (συμπεριλαμβανομένων των πιο συνηθισμένων μυιατικών μυγών - των Οιστρίδων, των Καλλιφορίδων και των Σαρκοφαγίδων) μπορούν να δημιουργήσουν προσβολή ακόμη και σε άθικτο δέρμα. Οι μη μυιατικές μύγες (όπως η κοινή οικιακή μύγα) μπορεί να είναι υπεύθυνες για τυχαία μυίαση.

Επειδή ορισμένα ζώα (ιδιαίτερα τα μη ιθαγενή οικόσιτα ζώα) δεν μπορούν να αντιδράσουν τόσο αποτελεσματικά όσο οι άνθρωποι στις αιτίες και τις επιπτώσεις της μυίασης, τέτοιες προσβολές αποτελούν ένα σοβαρό και συνεχιζόμενο πρόβλημα για τις κτηνοτροφικές βιομηχανίες παγκοσμίως, προκαλώντας σοβαρές οικονομικές απώλειες όπου δεν μετριάζονται από την ανθρώπινη δράση. Αν και συνήθως αποτελεί πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα για τα ζώα, η μυίαση είναι επίσης μια σχετικά συχνή ασθένεια για τους ανθρώπους σε αγροτικές τροπικές περιοχές όπου ευδοκιμούν οι μυιατικές μύγες και συχνά μπορεί να απαιτεί ιατρική φροντίδα για την χειρουργική αφαίρεση των παρασίτων.
μικρογραφία|251x251εσ|Μυιατική βλάβη στον λαιμό μιας γυναίκας.
Η μυίαση ποικίλλει σημαντικά στις μορφές που λαμβάνει και στις επιπτώσεις της σε όσους επηρεάζονται. Τέτοιες παραλλαγές εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το είδος της μύγας και από το πού βρίσκονται οι προνύμφες. Ορισμένες μύγες γεννούν αυγά σε ανοιχτές πληγές, άλλες προνύμφες μπορεί να εισβάλουν στο άθικτο δέρμα ή να εισέλθουν στο σώμα μέσω της μύτης ή των αυτιών, και άλλες μπορεί να καταποθούν εάν τα αυγά εναποτεθούν στα χείλη ή στην τροφή.  Μπορεί επίσης να υπάρξει τυχαία μυίαση που μπορεί να προκαλέσει η Eristalis tenax στους ανθρώπους μέσω του νερού που περιέχει τις προνύμφες ή σε μολυσμένα άψητα τρόφιμα. Το όνομα της πάθησης προέρχεται από την αρχαία ελληνική **μυῖα** (μύγα)
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας 2025–26

Για την **περίοδο 2025–26**, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αιτωλοακαρνανίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Αιτωλοακαρνανίας.

## Α Κατηγορία
Με βάση την προκήρυξη του πρωταθλήματος μετά το πέρας της κανονικής διάρκειας διεξάγονται play off ανόδου για τις θέσεις (1-6) διάρκειας ενός γύρου και play out παραμονής για τις θέσεις (9-11) διάρκειας επίσης ενός γύρου. Στα play off οι βαθμοί της κανονικής διάρκειας διαιρούνται διά του δύο ενώ στα play out οι ομάδες μεταφέρουν τους βαθμούς τους. Μετά το πέρας των play off/οut ο 1ος της βαθμολογίας κερδίζει την άνοδο στην Γ Εθνική και ο 11ος υποβιβάζεται στην Β κατηγορία.

### Α φάση (Κανονική διάρκεια)

### Β Φάση (Play off - out)
Ζλάτκο Σίμεντς

Ο **Ζλάτκο Σίμεντς** (*Zlatko Šimenc*, 29 Νοεμβρίου 1938 – 17 Μαρτίου 2026) ήταν Κροάτης παίκτης υδατοσφαίρισης και προπονητής (1969–1975) σλοβενικής καταγωγής. Ήταν μέλος της γιουγκοσλαβικής ομάδας που κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 και κατέλαβε την τέταρτη θέση το 1960. Κέρδισε τρία ακόμη μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα την περίοδο 1958–1966.

## Βιογραφία
Οι γονείς του Σίμεντς μετακόμισαν από τη Σλοβενία στην Κροατία πριν γεννηθεί ο ίδιος. Είχαν τρεις γιους και μία κόρη, με τον Ζλάτκο να είναι το μικρότερο παιδί. Ξεκίνησε την κολύμβηση σε ηλικία 11 ετών και στα είκοσί του στράφηκε στην υδατοσφαίριση και τη χειροσφαίριση. Προπονούνταν ως αμυντικός στην υδατοσφαίριση το καλοκαίρι και ως επιθετικός στη χειροσφαίριση τον χειμώνα, και κέρδισε εθνικούς τίτλους και στα δύο αθλήματα με τον σύλλογό του, τη Μλάντοστ. Μεταξύ 1955 και 1975 έπαιξε 101 αγώνες υδατοσφαίρισης και 24 αγώνες χειροσφαίρισης για τις εθνικές ομάδες της Γιουγκοσλαβίας.

Το 1958 ο Σίμεντς εγγράφηκε για να σπουδάσει νομική, αλλά τον επόμενο χρόνο μεταπήδησε στο νεοσύστατο ινστιτούτο φυσικής αγωγής στο Ζάγκρεμπ, από όπου αποφοίτησε το 1966. Αργότερα απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στις κοινωνικές επιστήμες και υποστήριξε τη διδακτορική του διατριβή στην κινησιολογία. Από το 1966 μέχρι τη συνταξιοδότησή του εργάστηκε στο Τμήμα Ομαδικών Αθλημάτων του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ και δημοσίευσε γύρω στις 60 επιστημονικές εργασίες και βιβλία για τη χειροσφαίριση και την υδατοσφαίριση. Παράλληλα, υπηρέτησε ως αθλητικός παράγοντας στις ομοσπονδίες υδατοσφαίρισης της Γιουγκοσλαβίας (1980–82) και της Κροατίας (1992–96) και ήταν μέλος της Κροατικής Ολυμπιακής Επιτροπής (1991–95). Ο γιος του Ντουμπράβκο έγινε επίσης Ολυμπιονίκης στην υδατοσφαίριση, ενώ η κόρη του Ίβα είναι προπονήτρια και πρώην αθλήτρια στη συγχρονισμένη κολύμβηση.

Ο Σίμεντς πέθανε στις 17 Μαρτίου 2026, σε ηλικία 87 ετών.

## Παραπομπές




## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Zlatko Šimenc στην Εγκυκλοπαίδεια LZMK

Κατηγορία:Κροάτες υδατοσφαιριστές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι υδατοσφαιριστές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964
Κατάλογος πρωθυπουργών του Βιετνάμ

Ο **Πρωθυπουργός της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ** (βιετναμέζικα: ), γνωστός ως Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών (βιετναμέζικα: Chủ tịch Hội đồng Bộ trưởng) από το 1981 έως το 1992, είναι το ανώτατο αξίωμα εντός της Κεντρικής Κυβέρνησης. Ο πρωθυπουργός είναι ταυτόχρονα Γραμματέας της Επιτροπής της Κυβερνητικής Ομάδας, ενός κομματικού οργάνου για κυβερνητικές υποθέσεις, και Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας και Ασφάλειας, ενός οργάνου της Εθνοσυνέλευσης. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του, το αξίωμα ήταν υπεύθυνο, τουλάχιστον θεωρητικά αλλά όχι πάντα στην πράξη, για τον χειρισμό των εσωτερικών πολιτικών του Βιετνάμ. Δεδομένου ότι το Βιετνάμ είναι ένα μονοκομματικό κράτος, με το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ να είναι το μοναδικό κόμμα που επιτρέπεται από το σύνταγμα, όλοι οι πρωθυπουργοί της Λαϊκής Δημοκρατίας και της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας υπήρξαν μέλη του κόμματος κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Ο σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Φαμ Μιν Τσιν, από τις 5 Απριλίου 2021. Κατατάσσεται έκτος στο Πολιτικό Γραφείο (Πολιτμπιρό).

Το Γραφείο του Πρωθυπουργού της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας αντλεί την καταγωγή του από τον Χο Τσι Μιν, τον πρώτο Πρωθυπουργό της Λαϊκής Δημοκρατίας. Το αξίωμα δεν έχει καμία επίσημη σύνδεση ή διαδοχή με τους αρχηγούς κυβέρνησης του πρώην Νότιου Βιετνάμ (με εξαίρεση τον Χουίν Ταν Φατ, κομμουνιστή και τελευταίο αρχηγό κυβέρνησης του Νότιου Βιετνάμ). Επίσημα υπήρξαν 8 πρωθυπουργοί του Βιετνάμ, αλλά υπήρξαν συνολικά 29 πρωθυπουργοί αν προσμετρηθούν οι πρωθυπουργοί της Αυτοκρατορίας του Βιετνάμ και του Νότιου Βιετνάμ.

Ο Πρωθυπουργός εκλέγεται κατόπιν πρότασης του Προέδρου του Βιετνάμ προς την Εθνοσυνέλευση και είναι υπόλογος στην Εθνοσυνέλευση, η οποία εκλέγει όλους τους υπουργούς της κυβέρνησης. Εκθέσεις δραστηριότητας του Πρωθυπουργού πρέπει να υποβάλλονται στην Εθνοσυνέλευση, ενώ η Διαρκής Επιτροπή της Εθνοσυνέλευσης επιβλέπει τις δραστηριότητες της Κεντρικής Κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού. Τέλος, οι βουλευτές της Εθνοσυνέλευσης έχουν το δικαίωμα να υποβάλλουν ερωτήσεις στον Πρωθυπουργό και σε άλλα μέλη της κυβέρνησης.

## Υπόμνημα

## [[Αυτοκρατορία του Βιετνάμ]] (1945)

## Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ (1945–76)
;Κατάσταση

## Κράτος του Βιετνάμ και Δημοκρατία του Βιετνάμ (1949–1975)

## Βιετνάμ (1976–σήμερα)
### Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ (1976–σήμερα)
;Κατάσταση

## Σημειώσεις και παραπομπές


Βιετναμ
Κατηγορία:Πολιτική του Βιετνάμ
Αρχηγός του Προεδρείου της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης

Ο Πρόεδρος της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης (κορεατικά:   최고인민회의 의장) είναι ο προεδρεύων αξιωματούχος της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης, του νομοθετικού σώματος της Βόρειας Κορέας.

Η Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση εκλέγει έναν πρόεδρο για να προεδρεύει των συνεδριάσεών της. Αντιπρόεδροι εκλέγονται μαζί με τον πρόεδρο.

Από το 1972 έως το 1998, ο πρόεδρος της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης ήταν ταυτόχρονα και Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης.

Ο πιο πρόσφατος πρόεδρος ήταν ο Πακ Ιν-τσολ, ο οποίος εξελέγη στις 23 Ιανουαρίου 2023 και υπηρέτησε έως τις 20 Σεπτεμβρίου 2025. Έκτοτε η θέση παραμένει κενή.

## Κατάλογος κατόχων του αξιώματος

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτική της Βόρειας Κορέας
Ταξχος

Ο όρος **Ταξχος** αποτελεί σύντμηση της λέξης Ταξίαρχος. Μπορεί να αναφέρεται σε:

* Ταξίαρχος, στρατιωτικό βαθμό
* Ταξίαρχος (Αστυνομίας), αστυνομικό βαθμό
Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κόμματος Κορέας

Ο **Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κόμματος της Κορέας** (κορεατικά:  조선로동당 총비서) είναι ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος της Κορέας (WPK), του κυβερνώντος κόμματος στη Βόρεια Κορέα, και ο ανώτατος ηγέτης της χώρας. Οι κομματικοί κανόνες ορίζουν ότι το κομματικό συνέδριο εκλέγει τον γενικό γραμματέα. Η κομματική συνδιάσκεψη και η Κεντρική Επιτροπή έχουν την εξουσία να παύουν και να εκλέγουν τον ηγέτη του κόμματος. Ο γενικός γραμματέας είναι ex officio πρόεδρος της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής του WPK και καθοδηγεί το έργο της γραμματείας. Επιπλέον, ο γενικός γραμματέας είναι αυτοδικαίως μέλος του Προεδρείου του WPK, του Πολιτικού Γραφείου του WPK και της Γραμματείας του WPK.

## Ιστορικό τίτλου

## Προκάτοχοι (1945–49)

### Εθνικό επίπεδο

### Στο Βορρά

## Ηγέτες του Εργατικού Κόμματος της Κορέας

### Ανά κάτοχο αξιώματος

## Σημειώσεις


## Παραπομπές

Πολιτική της Βόρειας Κορέας
Πρόεδρος της Βόρειας Κορέας

Ο Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας (κορεατικά: 조선민주주의인민공화국 주석) ήταν ο αρχηγός κράτους της Βόρειας Κορέας από το 1972 έως το 1998. Τη θέση κατείχε αποκλειστικά ο Κιμ Ιλ Σουνγκ από το 1972 μέχρι τον θάνατό του το 1994. Πέρα από Πρόεδρος, ο Κιμ ήταν επίσης Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κόμματος της Κορέας, Πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας (έως το 1993) και Ανώτατος Διοικητής του Λαϊκού Στρατού της Κορέας (έως το 1991).

Μετά τον θάνατό του το 1994, η θέση παρέμεινε κενή έως το 1998 και ο γιος του, Κιμ Γιονγκ Ιλ, δεν έλαβε τον τίτλο για να τον διαδεχθεί. Μια συνταγματική τροποποίηση το 1998 ανακήρυξε τον Κιμ Ιλ Σουνγκ ως αιώνιο πρόεδρο και κατήργησε τη θέση.

## Εκλογή
Το Σύνταγμα του 1972 όριζε ότι ο πρόεδρος εκλεγόταν από την Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση για θητεία τεσσάρων ετών. Μια συνταγματική τροποποίηση το 1992 αύξησε τη θητεία του προέδρου στα πέντε έτη, ώστε να συμπίπτει με τη θητεία της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης.

Το σύνταγμα δεν έθετε περιορισμό στο πόσες φορές μπορούσε να επανεκλεγεί ο πρόεδρος, ούτε όριζε γραμμή διαδοχής ή ποιος θα ήταν ο υπηρεσιακός πρόεδρος σε περίπτωση που ο Πρόεδρος δεν ήταν διαθέσιμος ή η θέση παρέμενε κενή.

## Εξουσίες
Το Σύνταγμα του 1972 όριζε ότι ο πρόεδρος ήταν ο αρχηγός του κράτους που αντιπροσώπευε την κρατική εξουσία.

Ο πρόεδρος ήταν ο επικεφαλής της Κεντρικής Λαϊκής Επιτροπής, η οποία ήταν υπεύθυνη κυρίως για τον καθορισμό της εσωτερικής πολιτικής της Βόρειας Κορέας. Σε απαραίτητες περιπτώσεις, ο πρόεδρος μπορούσε επίσης να καθοδηγεί τις συνεδριάσεις του Συμβουλίου Διοίκησης.

Ο πρόεδρος είχε την εξουσία να ελέγχει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας ως ο ανώτατος διοικητής των ενόπλων δυνάμεων και ο πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας.

Ο πρόεδρος είχε την εξουσία να προτείνει τον Αντιπρόεδρο ή τους Αντιπροέδρους, τον γενικό γραμματέα και τα μέλη της Κεντρικής Λαϊκής Επιτροπής, καθώς και τον Πρωθυπουργό, οι οποίοι στη συνέχεια εκλέγονταν από την Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση.

Ο πρόεδρος εξέδιδε τα διατάγματα της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης, τις αποφάσεις της Κεντρικής Λαϊκής Επιτροπής και τις αποφάσεις της Διαρκούς Επιτροπής της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης. Επίσης, είχε την εξουσία να εισάγει θέματα στην ημερήσια διάταξη των συνεδριάσεων της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης και να εκδίδει εντολές.

Είχε την εξουσία να επικυρώνει ή να ακυρώνει διεθνείς συνθήκες. Επίσης, ήταν επιφορτισμένος με την υποδοχή των διαπιστευτηρίων ή της ανάκλησης ξένων πρεσβευτών.

Ο πρόεδρος είχε την εξουσία να ασκεί το δικαίωμα της απονομής ειδικής χάρης.

Η τροποποίηση του 1992 εισήγαγε αλλαγές. Ο πρόεδρος δεν γινόταν πλέον αυτόματα πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας. Η εξουσία σύναψης διεθνών συνθηκών μεταφέρθηκε στην Κεντρική Λαϊκή Επιτροπή. Αντίθετα, ο πρόεδρος ήταν επιφορτισμένος με την έκδοση των επικυρωμένων ή ακυρωμένων συνθηκών.

Στην πράξη, ο Κιμ αντλούσε το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας του από τη θέση του ως ηγέτης του Εργατικού Κόμματος.

## Κατάλογος προέδρων

## Δείτε επίσης

Αντιπρόεδρος της Βόρειας Κορέας

Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κόμματος της Κορέας

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πολιτική της Βόρειας Κορέας
Γούντλαντ (Καλιφόρνια)

Το **Γούντλαντ** (αγγλικά: *Woodland*) είναι πόλη και έδρα της κομητείας Γιόλο στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Βρίσκεται περίπου 24 χλμ. βορειοδυτικά του Σακραμέντο και αποτελεί μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του Σακραμέντο.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, το Γούντλαντ είχε πληθυσμό 61.032 κατοίκων.

Η ιστορία του Γούντλαντ χρονολογείται από το 1850, όταν η Καλιφόρνια έγινε πολιτεία και ιδρύθηκε η κομητεία Γιόλο. Η περιοχή ήταν καλά αρδευόμενη, γεγονός που προσέλκυσε τους ανθρώπους στη γεωργία, καθώς το έδαφος ήταν πολύ εύφορο. Η πόλη άνοιξε ένα ομοσπονδιακό ταχυδρομείο το 1861 με τη βοήθεια του Φρανκ Σ. Φρίμαν από το Μιζούρι. Ένα χρόνο μετά από αυτό, το 1862, η έδρα της κομητείας μεταφέρθηκε από την Ουάσινγκτον (σημερινό Γουέστ Σακραμέντο) στο Γούντλαντ μετά τις πλημμύρες της Ουάσινγκτον. Η προσθήκη μιας σιδηροδρομικής γραμμής προς το Σακραμέντο και η πιο πρόσφατη προσθήκη της Διαπολιτειακής Οδού 5 βοήθησαν την πόλη να ευδοκιμήσει.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια
Κατηγορία:Έδρες κομητειών της Καλιφόρνια
Κατηγορία:Πόλεις στην κομητεία Γιόλο της Καλιφόρνια
Live (άλμπουμ, Iron Butterfly)

Το ***Live*** είναι το πρώτο live άλμπουμ των Iron Butterfly, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Απριλίου του 1970. Το τελευταίο άλμπουμ που ηχογραφήθηκε με το μακροχρόνιο κουαρτέτο των Μπραν, Μπούσι, Ντόρμαν και Ινγκλ, είναι το μόνο άλμπουμ των Iron Butterfly που δεν περιλαμβάνει περισσότερους από έναν τραγουδιστές στα κύρια φωνητικά. Ήταν μια εμπορική επιτυχία, φτάνοντας στο νούμερο 20 στο ''Billboard'' Album Chart.  

## Υποδοχή
Ο Στίβεν Τόμας Έρλεβιν του AllMusic βαθμολόγησε το άλμπουμ *Live* με τρία στα πέντε αστέρια. Χαρακτήρισε το άλμπουμ ως «ένα βαρετό ντοκουμέντο της βροντερής ζωντανής εμφάνισης των Iron Butterfly» και δήλωσε ότι η ζωντανή εκτέλεση του "In-A-Gadda-Da-Vida" ήταν «τρεις φορές πιο κουραστική» σε σχέση με την αρχική έκδοση. 

## Λίστα κομματιών

### Πλευρά ένα

# "In the Time of Our Lives" (Νταγκ Ινγκλ, Ρον Μπούσι) – 4:23
# "Filled with Fear" (Ινγκλ) – 3:27
# "Soul Experience" (Ινγκλ, Μπούσι, Έρικ Μπραν, Λι Ντόρμαν) – 3:55
# "You Can't Win" (Ντάνι Βάις, Ντάριλ ΝτεΛόουτς) – 2:48
# "Are You Happy" (Ινγκλ) – 3:20

### Πλευρά δύο

# "In-A-Gadda-Da-Vida" (Ινγκλ) – 19:00

## Charts

## Προσωπικό

### Iron Butterfly

* Έρικ Μπραν – κιθάρα
* Νταγκ Ίνγκλ – όργανο, κύρια φωνητικά
* Λι Ντόρμαν – μπάσο, δεύτερα φωνητικά
* Ρον Μπούσι – ντραμς

### Τεχνικό

* Ρίτσαρντ Πόντολορ – παραγωγός
* Μπιλ Κούπερ – μηχανικός
* Τζον Κρες – εξώφυλλο άλμπουμ
* Μπομπ Τζένκινς, Ρον Μπούσι – φωτογραφία

## Παραπομπές

Κατηγορία:Άλμπουμ του 1970
Κατηγορία:Live άλμπουμ των Iron Butterfly
Μέλισσα (Νίκος Καζαντζάκης)

Η **Μέλισσα** είναι τραγωδία του Νίκου Καζαντζάκη. Το έργο γράφτηκε το 1937 στην Αίγινα και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Νέα Εστία το 1939, ενώ το 1948 στο Παρίσι ο Καζαντζάκης μετέφρασε την τραγωδία στα Γαλλικά ελπίζοντας ότι θα ανέβαινε στο γαλλικό θέατρο. Ο Αλμπέρ Καμύ ενθουσιάστηκε με το έργο και πρότεινε στον Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν Λουί Μπαρό να το ανεβάσει, αλλά ο τελευταίος παρά την επιθυμία του δεν τα κατάφερε. Έχει χαρακτηριστεί τραγωδία αδρή και μεγαλοπρεπής, με χαρακτήρες ξεκάθαρους και υπερμεγέθεις.

## Υπόθεση
Η *Μέλισσα* αφηγείται την ταραγμένη οικογενειακή ιστορία του τυράννου της Κορίνθου, Περίανδρου (ο οποίος ήταν και ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας), και των δύο γιων του, Λυκόφρονα και Κύψελου. Στο επίκεντρο βρίσκεται η εμμονή όλων με τη νεκρή Μέλισσα, την αγαπημένη σύζυγο του Περίανδρου, την οποία ο ίδιος σκότωσε στο παρελθόν, όταν βαριά τραυματισμένος δεν άντεχε στη σκέψη πως εκείνη θα ζούσε περισσότερο από αυτόν. Το φάντασμα της Μέλισσας συνεχίζει να τους καταδυναστεύει.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δημήτρης Μαρωνίτης. *[https://www.greek-language.gr/periodika/mags/kritikh/1961/17-18/132108 «Η αντίληψη του τραγικού στον Καζαντζάκη. Η Μέλισσα και η πηγή της», Κριτική, τόμ. 3, τχ. 17-18 (Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 1961), σ. 182-195].* greek-language.gr. Ανακτήθηκε στις 20/03/2026.

Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Νίκου Καζαντζάκη
Νιλέτο

Ο **Ντανιίλ Σεργέγιεβιτς Πρίτκοφ** (Ρωσικά: Даниил Серге́евич Прытко́в   γεννημένος την 1η Οκτωβρίου 1991 στο Τιουμέν), περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα **Νιλέτο**, είναι Ρώσος τραγουδιστής και χορευτής.  Είναι μέλος της εκπομπής «Песни» στο κανάλι ТНТ (κύκλοι 1 & 2) και είναι επίσης μέλος του «Русский ниндзя» στο Channel One Russia. Η επιτυχία του "Lyubimka" από το 2019 έφτασε στην κορυφή των τσαρτ στη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη,  ενώ το μουσικό της βίντεο ξεπέρασε τις 500.000 προβολές στο YouTube μέσα σε μία μόνο μέρα.  Στις 8 Νοεμβρίου 2020 ο Νιλέτο αναδείχθηκε ως νικητής των MTV Europe Music Awards εκείνης της χρονιάς στην κατηγορία Καλύτερος Ρώσος Τραγουδιστής. 

## Βιογραφία
Ο Νιλέτο γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1991 στο Τιουμέν από ρωσική οικογένεια. Οι γονείς του είναι η Σβετλάνα και ο Σεργκέι  και έχει δύο μεγαλύτερες αδελφές.  Έμεινε στο Περμ, αλλά δεν πέρασε πολύ χρόνο εκεί.   Μέχρι την ηλικία των επτά ετών έζησε και πήγε σχολείο στην Γεκατερίνμπουργκ,   ενώ το 2018 μετακόμισε στη Μόσχα.  Ξεκίνησε μαθήματα χορού και φωνητικής από παιδί, ενώ αργότερα εργάστηκε ως δάσκαλος χορού για αρκετά χρόνια. 

Στις 6 Ιουνίου 2020, ο Νιλέτο ανάρτησε στο ιστολόγιό του μια έκκληση για νέες συνταγματικές τροποποιήσεις, η οποία προκάλεσε αναταραχή μεταξύ των θαυμαστών του και των μέσων ενημέρωσης.   Αφού αποκάλυψε ότι η έκκληση αυτή ήταν μέρος της εκπομπής *Comment Out*, ο Νιλέτο διέγραψε το βίντεο. 

Το τραγούδι του Νιλέτο με τον τίτλο "Crush" το οποίο κυκλοφόρησε το 2020 ήταν μια συνεργασία με τη σταρ του YouTube Κλάβα Κόκα, με την οποία τραγούδησαν ως ντουέτο.  

## Φιλμογραφία
Το 2018, ο Νιλέτο πήρε μέρος στην ταινία Бойцовая воля ως ο ράπερ Μαξ και το 2021, έκανε μια κάμεο εμφάνιση στην τηλεοπτική εκπομπή *Евгенич*.

Το 2020, έπαιξε στην εκπομπή *Besprintsipnye*, ενώ το 2024 ο Νιλέτο χάρισε τη φωνή του στον χαρακτήρα του μάγου, στην ταινία φαντασίας ανιμέισον *Formula vody*.

## Δισκογραφία

### Στούντιο άλμπουμ

* «Криолит»

### Μίνι άλμπουμ

* «Хентай»
* And There We Go
* «Ляля»
* «Голос черновиков»
* «Простым»
* «юбилейный 30»

## Βραβεία και υποψηφιότητες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Κούρος (Νίκος Καζαντζάκης)

Ο **Κούρος** είναι τραγωδία του Νίκου Καζαντζάκη. Η πρώτη γραφή του έργου έγινε στην Αντίμπ το 1949 και η δεύτερη το 1951, ενώ ο συγγραφέας μετέφρασε το έργο και στα Γαλλικά. Μουσική για το έργο έγραψε ο Γιάννης Μαρκόπουλος το 1977.

Το έργο έχει παρουσιαστεί στη Νέα Υόρκη, το Ηράκλειο και την Αθήνα, ενώ έχει μεταφραστεί στα Γαλλικά, τα Ισπανικά, τα Αγγλικά και τα Περσικά.

## Υπόθεση
Η υπόθεση του έργου βασίζεται στον μύθο του Θησέα, τον γιο του βασιλιά Αιγέα που για εννιά χρόνια ήταν αναγκασμένος να στέλνει από την Αθήνα στην Κρήτη επτά νέους και επτά νέες τροφή για τον Μινώταυρο. Τον τρίτο χρόνο ο Θησέας πηγαίνει και αυτός στην Κρήτη αποφασισμένος να παλέψει με τον Μινώταυρο. Τελικά, με τη βοήθεια της Αριάδνης, ο Θησέας καταφέρνει να δαμάσει το θηρίο και ο Μινώταυρος μεταμορφώνεται σε Κούρο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Νίκου Καζαντζάκη
Κομητεία Γιόλο

Η **Κομητεία Γιόλο** (αγγλικά: *Yolo County*) είναι κομητεία που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πολιτείας της Καλιφόρνια στις ΗΠΑ. Η κομητεία Γιόλο ήταν μία από τις αρχικές κομητείες της Καλιφόρνια, η οποία δημιουργήθηκε το 1850, όταν η Καλιφόρνια έγινε πολιτεία. Από την απογραφή του 2020, ο πληθυσμός ήταν 216.403. Η έδρα της κομητείας είναι το Γούντλαντ. Η κομητεία Γιόλο περιλαμβάνεται στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή του Σακραμέντο στην κοιλάδα του Σακραμέντο.

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η κομητεία έχει συνολική έκταση 1.024 τετραγωνικών μιλίων (2.650 km), εκ των οποίων τα 8.9 τετραγωνικά μίλια (23 km) (0.9%) είναι νερό

### Γειτονικές κομητείες
* Κομητεία Κολούσα - βόρεια
* Κομητεία Σάτερ - βορειοανατολικά
* Κομητεία Σακραμέντο - ανατολικά
* Κομητεία Σολάνο - νότια
* Κομητεία Νάπα - δυτικά
* Κομητεία Λέικ - βορειοδυτικά

### Πόλεις

* Γουέστ Σακραμέντο
* Γουίντερς
* Γούντλαντ
* Ντέιβις

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κομητείες της Καλιφόρνια
Οδυσσέας (Νίκος Καζαντζάκης)

Ο **Οδυσσέας** είναι μία από τις πρώτες τραγωδίες που έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης. Είναι  έμμετρη τραγωδία που γράφτηκε το 1915 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέα Ζωή το 1922. Ο Καζαντζάκης μετέφρασε το έργο στα Γαλλικά το 1948 στο Παρίσι.

## Υπόθεση
Το έργο ακολουθεί, σε γενικές γραμμές, τις τελευταίες ραψωδίες της ομηρικής Οδύσσειας, ενώ έχει επισημανθεί και η οφειλή του στο έργο του Γκέρχαρτ Χάουπτμαν *Το τόξο του Οδυσσέα* (1914).

## Δείτε επίσης
* Οδύσσεια (Νίκος Καζαντζάκης)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Νίκου Καζαντζάκη