open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ώρος Κροκόδειλος

Ο **Ώρος Κροκόδειλος** *(Horus Crocodile)* ήταν βασιλιάς της προδυναστικής περιόδου της Αιγύπτου  και βασίλεψε περίπου κατά το 3170-3100. Είναι γνωστός από ιερογλυφικά σε σφραγιδόλιθο, που έχουν βρεθεί σε τάφο (Τάφος 315), στη νεκρόπολη της Ταρχάν. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Ώρος εκδικήθηκε τον θείο του για τον θάνατο του πατέρα του και ανέλαβε τη βασιλεία. Η ανάγνωση των ιερογλυφικών του σφραγιδόλιθου είναι δύσκολη, η γραμματοσειρά έχει πολλές ερμηνείες και είναι δύσκολο να διαβαστεί το όνομα του βασιλιά . Ο Έντουιν Βαν ντε Μπρινκ (Edwin van den Brink) ερμηνεύει το όνομα ως *κροκόδειλος, ο τύραννος*.

Από τη σφραγιδόλιθο έχουμε μέχρι στιγμής την παλαιότερη αναπαράσταση του θεού Sobek, με τη μορφή ενός κροκόδειλου, ο οποίος στηρίζεται πάνω σε φτερά στρουθοκαμήλου και ένα στέμμα. Το όνομα του ηγεμόνα θεωρείται ιερό όνομα της Sobek και για το λόγο αυτό δεν είναι το πραγματικό του αλλά τελετουργικό. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Francesco Raffaele: Ώρος Κροκόδειλος

## Παραπομπές
* Günter Dreyer: *Horus Krokodil, ein Gegenkönig der Dynastie 0, In: The Followers of Horus, Studies dedicated to Michael Allen Hoffman, 1949-1990, edit. by Renee Friedman und Barbara Adams*. Oxford 1992, S. 259-263
* C. M. van den Brink: *The incised serekh signs of Dynasties 0-1, In: J. Spencer (ed.), Aspects of Early Egypt*, London 1996, S. 147
* Toby: A. H. Wilkinson: *Early Dynastic Egypt*, London 1999, S. 56-57, ISBN 0-415-18633-1

Ω
Δίλοφο Ιωαννίνων

Το **Δίλοφο** είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων και ανήκει στο συγκρότημα των Ζαγοροχωρίων της Ηπείρου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές της Τύμφης. Το Δίλοφο υπάγεται στον Δήμο Ζαγορίου ενώ έως το 2010 ανήκε στον δήμο Κεντρικού Ζαγορίου. Ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ήταν 29 κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τον τουρισμό. Απέχει 32 χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα.

## Τοπωνύμιο
Το παλαιότερο όνομα του χωριού μέχρι το 1920 ήταν *Σωπετσέλι* ή *Σο(μ)ποτσέλι*, ονομασία η οποία στα σλάβικα και βλάχικα σημαίνει "τόπος με πολλά νερά".

## Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός χρονολογείται από το 540, όταν εισέβαλαν οι Σλάβοι στην Ήπειρο κι οι κάτοικοι του Πιτουρνίου μετοίκησαν στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα το χωριό. Αργότερα, και οι κάτοικοι ενός άλλου κοντινού χωριού με το τότε όνομα Ζλάροβο μετακινήθηκαν στο Σοποτσέλι, ίσως το 1583.

Το 1870, το χωριό είχε 550 κατοίκους και ένα ελληνικό σχολείο, ενώ αργότερα δυο, ένα θηλέων κι ένα αρρένων. Ωστόσο, μαστιζόταν από επιδρομές και ληστείες και έτσι μειώθηκε ο πληθυσμός του. Το 1940 είχε 140 κατοίκους.

## Οικισμός
Το Δίλοφο είναι από τα καλύτερα διατηρημένα χωριά του Ζαγορίου. Είναι χαρακτηριστικό δείγμα Ζαγορίτικης αρχιτεκτονικής, καθώς όλα τα κτίσματα είναι φτιαγμένα από τον τοπικό σχιστόλιθο, γι' αυτό τον λόγο το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός, όπου μόνο ανακατασκευάζονται ή αναστηλώνονται παλαιά κτίρια.

Η απαγόρευση διέλευσης αυτοκινήτων μέσα από τον οικισμό έχει βοηθήσει σημαντικά στην διατήρηση του παραδοσιακού χαρακτήρα του Κεντρικού Ζαγορίου. Ο χαρακτηρισμός μάλιστα του οικισμού ως παραδοσιακού και διατηρητέου έχει ενισχύσει τον αναλλοίωτο χαρακτήρα του μίας και σε αυτό επιτρέπονται μόνο αναστηλώσεις και ανακατασκευές παλαιών κτισμάτων.

## Αξιοθέατα
μικρογραφία|αριστερά|Πέτρινο γεφύρι κοντά στο Δίλοφο
Στα αξιοθέατά του περιλαμβάνονται πέτρινες βρύσες, λιθόστρωτα καλντερίμια, μικρά εκκλησάκια και αρχοντικά, ανάμεσα στα οποία και η ψηλότερη κατοικία στα Ζαγοροχώρια, ύψους 13,5 μέτρων, το αρχοντικό Μακρόπουλου. Σύμφωνα με την παράδοση, ο γιος ενός πλούσιου Ζαγορίτη παντρεύτηκε μία κοπέλα από το γειτονικό χωριό Κουκούλι. Όταν εγκαταστάθηκαν στο σπίτι του γαμπρού στο Δίλοφο, η κοπέλα εξέφρασε έντονη νοσταλγία για το χωριό της. Τότε λοιπόν, ο σύζυγος έκτισε το πανύψηλο αρχοντικό για να μπορεί η γυναίκα του να αγναντεύει το χωριό της από τα ψηλότερα πατώματα του.

## Πρόσωπα
* Κωνσταντίνος Παληός (1897-1985), γιατρός και πολιτικός.
* Γεώργιος Νουτσόπουλος (1932-2008), πρύτανης ΕΜΠ και υπηρεσιακός υπουργός.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου
Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Ανιάδα Ευρυτανίας

Η **Ανιάδα** είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Είναι χτισμένη μέσα σε πυκνό ελατοδάσος σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές του όρους Καλιακούδα και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Ευρυτανίας. Απέχει 25 χλμ. από το Καρπενήσι.

Η Ανιάδα ανήκει στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός Δήμος Ποταμιάς) και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 57 κατοίκους. Ως κοινότητα, αναγνωρίστηκε το 1912. Η τοπική κοινότητα Ανιάδας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 15,438 χμ² (2011).

Η ονομασία του λέγεται ότι προέρχεται είτε από τον αρχικό αριθμό των κατοικιών (9) ή από τους αρχαίους Αινιάνες. Ο οικισμός αρχικά βρισκόταν στη θέση Αϊ-Λιας, ωστόσο μετά από κατολισθήσεις οι κάτοικοι μετέβησαν στη σημερινή θέση και έφτιαξαν εννιά καλύβες στη σημερινή θέση και από εκεί πήρε και την ονομασία του το χωριό (Εννιάδα, Ανιάδα).

Στην Ανιάδα γεννήθηκε και έζησε ο λοχαγός Χαράλαμπος Μακρυκώστας  που έπεσε στην μάχη τού Κιλκίς (19-21 Ιουνίου 1913). Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία τού Γ.Ε.Σ. «*Στη διάρκεια της κινήσεως αυτής, φονεύθηκε ο Διοικητής του IV Τάγματος του 8ου Συντάγματος Λοχαγός Χαράλαμπος Μακρυκώστας, όταν επικεφαλής του Τάγματός του, το οδηγούσε προς τα εμπρός*». Μνημείο του σώζεται στο ύψωμα «Καμπάνι» τού Κιλκίς.

## Πληθυσμός

## Βιβλιογραφία
*Συλλογικό έργο, 2006, *Νομός Ευρυτανίας*, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας
Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Κατηγορία:Δήμος Ποταμιάς Ευρυτανίας
Κεντρική Αιτωλοακαρνανίας

Η **Κεντρική** είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Η Κεντρική είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις δυτικές πλαγιές των Βαρδουσίων (οροσειρά της Παπαδιάς) ανάμεσα στα βουνά Τσακαλάκι (Δ.), Σύρτα (Β.) και Μακριά Ράχη (ΝΑ.). Η γύρω περιοχή είναι κατάφυτη από έλατα, καστανιές και δρυς και πρόκειται για ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Απέχει 48 χλμ. ΒΑ από τη Ναύπακτο, μέσω Ευπαλίου και Λιμνίτσας. Η παλαιά σλαβική ονομασία του, μέχρι το 1928, ήταν **Ανδροβίτσα** ή **Ανδρίβιστα**.

### Τοποθεσίες
Σε υψόμετρο περίπου 700 μέτρα βρίσκεται ο οικισμός  που είναι ακατοίκητος εδώ και πολλές δεκαετίες.

Σε υψόμετρο 712 μέτρα αντίστοιχα βρίσκεται ο "Σέλλος" που αναφέρεται σε  ιστορικά βιβλία εδώ  και εκατοντάδες χρόνια. Ο Σέλλος αποτελείται από ένα κατάφυτο δάσος με πουρνάρια.
## Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός χρονολογείται από την τουρκοκρατία: αρχικά βρισκόταν νοτιότερα, αλλά μεταφέρθηκε λόγω προβλήματος ύδρευσης ή και εμφάνισης λοιμού. Η περιοχή αρχικά αποτελούσε τσιφλίκι μεγαλογαιοκτημόνων, που μεταβιβαζόταν διαδοχικά από τον ένα στον άλλο: οι ιδιοκτήτες της γης προσλάμβαναν εργάτες για την καλλιέργεια των χωραφιών, οι οποίοι εγκαθίσταντο στην περιοχή κι έτσι δημιουργήθηκε ο πρώτος οικισμός.

Αρχικά, ανήκε στην επαρχία Κραβάρων, αλλά το 1825 περιελήφθη στο Δήμο Αποδωτίας και από το 2010 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στον Δήμο Ναυπακτίας. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει, την περίοδο της τουρκοκρατίας, μεταξύ των χωριών της περιοχής των Κραβάρων να κατοικείται από 6 οικογένειες

Διαδραμάτισε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821 καθώς στα όρια της ευρύτερης περιοχής της Κεντρικής έλαβαν χώρα οι μάχες "της Παπαδιάς" και "των Μυρμηγκιαρίων". Η μάχη στα *"*Μυρμηγκιάρια*"* έγινε στις στις 22 Οκτωβρίου 1828 και ήταν συνέχεια της πολιορκίας των Τούρκων που είχε ξεκινήσει από το Σεπτέβριο στο χωριό Λομποτινά, σημερινή Άνω Χώρα, και με αρχηγό τον Σουλιώτη Κίτσο Τζαβέλλα. Επίσης, τα "Ταμπούρια του Καπετάν Σαφάκα" στα βορειοδυτικά της Κεντρικής είναι εκεί και μαρτυρούν την ύπαρξη των κλεφτών κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

## Διοικητικά στοιχεία
Η Κεντρική ανήκε στον Δήμο Αποδοτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 78 κάτοικοι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον ακατοίκητο οικισμό Σέλλο συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Κεντρικής που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του  Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 103 κάτοικοι.

### Απογραφές πληθυσμού

Με την απογραφή του 2021 οι κάτοικοι απαριθμούνται στους 111.
## Παραπομπές


## Πηγές
* Δ. Αινιάν, *Καραϊσκάκης. Τελευταία εκστρατεία*
* Σπ. Τρικούπη, *Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως*
* Π. Χρηστίδη, *Κεντρική Ναυπακτίας. Λαογραφική Μελέτη*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Ναυπακτίας 
* Πολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Κεντρικιωτών Ναυπακτίας ΄΄Η Αγία Παρασκευή΄΄ 

Κατηγορία:Κράβαρα
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Μανδρινή Αιτωλοακαρνανίας

Η **Μανδρινή** είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.020 μέτρων στις δυτικές πλαγιές του όρους Οξυάς των Βαρδουσίων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας.

## Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα, κατά τα χρόνια της Αιτωλικής Συμπολιτείας, οπότε και υπαγόταν στην Οφιονεία. Η ιστορία του οικισμού συμβαδίζει ως επί το πλείστον με την ιστορία Αιτωλίας και Ακαρνανίας, όταν επλήγησαν από πανώλη και από επιδρομές των Σλάβων, Βουλγάρων και Νορμανδών από τον 8ο ως το 12ο αιώνα.

Λόγω των τουρκικών διώξεων στην Πελοπόννησο των Ενετών, πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Έτσι, οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού πιθανότατα προήλθαν από το Παλούκι Ηλείας, απ' όπου και δικαιολογείται η παλιότερη ονομασία τους: μικρότερος ίσως αριθμός του πληθυσμού αυτού ίσως κατοίκησε στη Λεύκα Αιτωλοακαρνανίας.

Σύμφωνα με άλλη άποψη οι πρώτοι κάτοικοι προήλθαν από το χωριό Δούκας που εγκαταλείφθηκε λόγω καθιζήσεων και μερικοί από αυτούς έκτισαν την Τέρνοβα (σημερινό Δενδροχώρι) ενώ άλλοι την Παλούκοβα. Πιθανόν το βυζαντινό χωριό Δούκας να ανάγει το όνομά του στα χρόνια του Δεσποτάτου της Ηπείρου όταν η δυναστεία των Δούκα κυβερνούσε τον τόπο και η περιοχή αποτελούσε φέουδό της. Η ενωμένη Παλούκοβα κτίσθηκε στο χώρο του Μοναστηριού της Γέννησης της Θεοτόκου, τον σημερινό ενοριακό ναό της Μανδρινής.

Το 1886, στην περιοχή σημειώθηκε μεγάλη καθίζηση και υπέστη σοβαρές ζημιές. Το χωριό γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή του από τη δεκαετία του '10 ως τα τέλη της δεκαετίας του '30, όταν η κτηνοτροφία, με την οποία ασχολούνταν, τους απέφερε μεγάλα κέρδη. Η μεγάλη ενασχόληση των κατοίκων με την κτηνοτροφία και την διατήρηση ποιμνιοστασίων δικαιολογεί και το νεότερο όνομα της Μανδρινής.

## Διοικητικά στοιχεία
Από το 1997, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί τη Τοπική Κοινότητα Μανδρινής που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του  Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 102 κάτοικοι. Η παλαιά σλαβική ονομασία του χωριού μέχρι το 1928 ήταν **Μεγάλη Παλούκοβα**, σε αντίθεση με τη Λεύκα, που ονομαζόταν Μικρή Παλούκοβα. Η Μανδρινή, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ανήκε στον Δήμο Αποδοτίας, μια από τις πιο απομακρυσμένες κοινότητες του δήμου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 73 κάτοικοι.

### Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Αποδοτίας-Μανδρινή
* Αιτωλοακαρνανία - Ιστορία της Μανδρινής
* Ιστοσελίδα της Μανδρινής
* Πέργαμος - Συλλογή λαογραφικής ύλης εκ του χωρίου Μανδρινή, της επαρχίας Ναυπακτίας, του νομού Αιτωλοακαρνανίας.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Κατηγορία:Κράβαρα
Λιβαδάκι Αιτωλοακαρνανίας

Το **Λιβαδάκι** είναι οικισμός της Ναυπακτίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.

## Γενικά στοιχεία
Το Λιβαδάκι βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και σε υψόμετρο 1.160 μέτρων. Είναι κτισμένο στις βορειοανατολικές πλαγιές αντερείσματος του βουνού Κοκκινιάς (ή Κοκκινιά) σε περιοχή κατάφυτη από έλατα. Η παλαιά ονομασία του χωριού μέχρι το 1930 ήταν *Αβώρανη*. Το Λιβαδάκι ανήκει στον δήμο Πλατάνου και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 88 κάτοικοι.

Το αρχικό χωριό ήταν κτισμένο στη δεξιά όχθη του Ευήνου, στη σημερινή Παλιά Αβώρανη ή Αμπέλια, και μεταφέρθηκε στη σημερινή θέση λόγω της αύξησης του πληθυσμού του χωριού κατά την Τουρκοκρατία και της έλλειψης πόσιμου νερού γύρω στο 1575.

Στο χωριό γίνεται πανηγύρι ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο.

### Απογραφές πληθυσμού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Πλατάνου - Δ.δ. Λιβαδάκι
* Ιστορία του χωριού Λιβαδάκι
* Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Πέργαμος - Συλλογή λαογραφικού υλικού εκ του χωρίου Νέα Αβώρανη, της επαρχίας Τριχωνίδος., του νομού Αιτωλοακαρνανίας
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Κατηγορία:Κράβαρα
Πετρωτό Αιτωλοακαρνανίας

Το **Πετρωτό** είναι οικισμός της Ναυπακτίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Πετρωτό είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές των Βαρδουσίων σε υψόμετρο 1.070 μέτρα και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, ανάμεσα σε δύο χειμάρρους τον Κάκαβο και το Μέγα Ρέμα που σχηματίζουν τον ποταμό Κλινοβίτη στη θέση "Δίρεμα". Το χωριό απέχει 9 χλμ. νότια από την Δομνίστα, 22 χλμ. βόρεια από το Νεοχώρι και 92 χλμ. βόρεια από τη Ναύπακτο.

Ο οικισμός, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε την περίοδο της τουρκοκρατίας και αναφέρεται με το όνομα *Παλιονέχωρο*. Το 1826 τουρκικά στρατεύματα με αρχηγό τον Σκόδρα Πασά πηγαίνοντας από τη Δομνίστα για την πολιορκία του Μεσολογγίου, πέρασαν μέσα από το χωριό και το κατέστρεψαν. Οι περισσότεροι κάτοικοί του το εγκατέλειψαν και μετοίκησαν στη σημερινή θέση του Νεοχωρίου.

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Νεοχωρίου Ναυπακτίας με την ονομασία *Παλαιονεοχώριον* και το 1963 στο ΦΕΚ 91Α - 13/06/1963 να μετονομάζεται σε Πετρωτό. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Νεοχώρι συναποτελούν την Κοινότητα Νεοχωρίου Ναυπακτίας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πλατάνου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του είναι 19 κάτοικοι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στον Δήμο Πλατάνου και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ήταν 23 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Τιου

Ο **Τιού** (*Tiu* ή *Teyew*) ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου στην προδυναστική περίοδο. Το βασιλειό του ήταν στο σημερινό Δέλτα του Νείλου στην Κάτω Αίγυπτο.

Το όνομα του αναφέρεται στη Στήλη του Παλέρμο μαζί με άλλους βασιλείς της κάτω Αιγύπτου. Τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό για αυτόν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φαραώ της προδυναστικής Αιγύπτου
Τροβάτο Ευρυτανίας

Το **Τροβάτο** είναι οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.

## Γενικά
Το Τροβάτο είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές των Αγράφων και την κορυφή Ντελιδίμι αποτελώντας ένα από τα ορεινότερα χωριά της Ευρυτανίας. Το Τροβάτο υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Αγράφων. Απέχει περίπου 76 χιλιόμ. Β.-ΒΔ. από το Καρπενήσι και 38 Β. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και αποτελεί το βορειότερο χωριό του δήμου Αγράφων καθώς και ολόκληρης της Ευρυτανίας.
μικρογραφία|αριστερά|Ο ναός των Αγίων Θεοδώρων στην κεντρική πλατεία του χωριού

Είναι το μοναδικό χωριό της περιοχής που έχει ασφαλτοστρωμένο περιφερειακό δρόμο, αλλά όχι και οι γύρω περιοχές, στα περισσότερα χωριά του δήμου Αγράφων.

Παλαιότερα ήταν από τα μεγαλύτερα χωριά στα Άγραφα και κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η κτηνοτροφία. Από την περιοχή του Τροβάτου και των Βραγγιανών πηγάζει ο ποταμός Αγραφιώτης.
Οι οικισμοί του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος, οι Άγιοι Θεόδωροι, ο Άγιος Αθανάσιος, η Χιόνο, και τα Καβάκια.

Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 108 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής:

## Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ο πλάτανος στην κεντρική πλατεία
Νότια της ράχης «Κλεφτογιάννη», βρίσκεται το εκκλησάκι της Παναγίας, με αξιόλογες τοιχογραφίες του 1644, όπου μαθήτευσε για τέσσερα χρόνια (1614-1618) ο Ευγένιος Γιαννούλης ο Αιτωλός.

Ο Άγιος Δημήτριος είναι ο πρώτος συνοικισμός (κάτω μαχαλάς) από την είσοδο του χωριού. Εκεί υπάρχει ο ομώνυμος ναός του 1450, όπου φυλάσσεται τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού. Όπως μαρτυρά μαρμάρινη πλάκα, ο ναός φιλοξένησε το Παιδαγωγικό Φροντιστήριο Στερεάς (Σχολής Εθνικής Αντίστασης) της Π.Ε.Ε.Α. (Πολιτική Επιτροπή Εθνική Απελευθέρωσης) τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο 1944.

Στο Τροβάτο στεγάζεται επίσης Μουσείο Λαϊκής Τέχνης.

Η Πιασμένη γη ή το Γεφύρι της Αγάπης βρίσκεται στο Τροβατιανό ρέμα κοντά στην Κακιά Σκάλα. Πρόκειται για ένα περίεργο γεωλογικό φαινόμενο. Φαίνεται πως με το πέρασμα των χρόνων οι πλαγιές του φαραγγιού ενώθηκαν πάνω από το ρεύμα του ποταμού.
μικρογραφία|480x500px|κέντρο|Άγιος Δημήτριος

## Παραπομπές


## Πηγές

* Τάκης Ντάσιος, *Στ' Άγραφα*, Εκδόσεις Μίλητος, Αθήνα 1999. ISBN 960-8460-13-1
* 
* Σαλαγιάννης, Παναγιώτης Β. (2016). Τα Τροβατιανά (2016), ISBN 978-960-93-7602-0
* Συλλογικό έργο, *Νομός Ευρυτανίας*, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Εκδόσεις Δομή, Αθήνα 2006

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας
Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Η ανάπαυση του πολεμιστή

***Η ανάπαυση του πολεμιστή*** (γαλλικά: ***Le Repos du guerrier***) είναι μια Γαλλική δραματική ταινία του 1962 σε σκηνοθεσία Ροζέ Βαντίμ. Στην ταινία που βασίστηκε στο βραβευμένο ομότιτλο μυθιστόρημα της Κριστιάν Ροσφόρ πρωταγωνιστούν οι Μπριζίτ Μπαρντό και Ρομπέρ Οσέν.

## Περίληψη
Η Ζενεβιέβ είναι μια νεαρή όμορφη γυναίκα, συγκροτημένη και καθωσπρέπει αρραβωνιασμένη με τον Πιέρ. Εξαιτίας μιας κληρονομιάς θα ταξιδέψει στην Ντιζόν όπου θα γνωρίσει τυχαία τον Ρενό, σώζοντας τον από μια απόπειρα αυτοκτονίας. Ο αυτοκαταστροφικός νέος θα την ακολουθήσει στο Παρίσι και θα την παρασύρει σε μια δυσλειτουργική σχέση. Η Ζενεβιέβ όντας για πρώτη φορά πραγματικά ερωτευμένη είναι πρόθυμη να ανεχθεί όλες τις απιστίες και τις ταπεινώσεις του μηδενιστή εραστή της και απομακρύνεται σταδιακά από οικογένεια και φίλους.

## Παραγωγή
Η ταινία γυρίστηκε σε 35αρι έγχρωμο φιλμ με Σινεμασκόπ και μονοφωνικό ήχο τον Φεβρουάριο του 1962 και προβλήθηκε στις Γαλλικές αίθουσες στις 5 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Ντιζόν και στα *Paris Studios Cinéma* στο Παρίσι. Στην πρώτη προβολή το φιλμ έκοψε 2.872.000 εισιτήρια. 

## Μουσική
Τη μουσική της ταινίας που κυκλοφόρησε σε δίσκο από την *Barclay* τον Απρίλιο του 1963 συνέθεσε ο Μισέλ Μανιέ. Ο δίσκος περιλαμβάνει τα παρακάτω κομμάτια:
# *Le repos du guerrier (thème principal du film)* (04:11)
# *Surprise party chez Katov (1e partie)* (01:18)
# *Geneviève et Renaud* (02:48)
# *Surprise party chez Katov (2e partie)* (02:30)
Είναι ενδιαφέρον ότι ο συνθέτης 2 χρόνια αργότερα γράφει τη μουσική για μια ακόμη ταινία του Ρομπέρ Οσέν (*[[Angélique Marquise des Anges]] - Αγγελική, Μαρκησία των Αγγέλων*) χρησιμοποιώντας ένα σχεδόν ίδιο μουσικό μοτίβο.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πληροφορίες για τη μουσική της ταινίας.
*

Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ταινίες του 1962
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ροζέ Βαντίμ
Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Ασπρόρρευμα Ευρυτανίας

Το **Ασπρόρρευμα** ή **Ασπρόρεμα** είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ασπρόρεμα είναι χτισμένο στο βόρειο τμήμα του νομού, σε υψόμετρο 1.070 μέτρων, στις πλαγιές των Αγράφων. Απλώνεται στις όχθες του Ασπρορέματος, παραπόταμου του Αγραφιώτη. Είναι ιδιαίτερα απομονωμένο χωριό καθώς βρίσκεται μακριά από τους υπόλοιπους οικισμούς των Αγράφων και δεν έχει σύνδεση με ασφαλτοστρωμένο δρόμο με την γύρω περιοχή. Το Ασπρόρρευμα μαζί με τα Επινιανά, την Ανηφόρα, την Πτέρη και τη Δροσέλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Επινιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγράφων του Δήμου Αγράφων, του οποίου αποτελεί και τον δυτικότερο οικισμό. Ο πληθυσμός του το 1991 ήταν 34 κάτοικοι, το 2001 ήταν 73 κάτοικοι, ενώ κατά την απογραφή του 2011 εμφάνιζε μηδενικό πληθυσμό.
## Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

## Βιβλιογραφία

*Συλλογικό έργο, 2006, *Νομός Ευρυτανίας*, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή
*Τάκης Ντάσιος, 1999, *Στ' Άγραφα*, Αθήνα, Εκδόσεις Μίλητος, ISBN 960-8460-13-1

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας
Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Ρυάκι Ευρυτανίας

Το **Ρυάκι,** επίσημα *Ρυάκιον*, είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι **Καρυά**, το οποίο χρησιμοποιείται αρκετά και σήμερα. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές του όρους Παναιτωλικό και αποτελεί ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Ευρυτανίας. Υπάγεται διοικητικά στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός δήμος Δομνίστας) και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 40 κάτοικοι. Συναποτελεί, μαζί με το χωριό Μεσοκώμη την τοπική κοινότητα Μεσοκώμης.

Η απόσταση από το Καρπενήσι είναι 60 χλμ., από το Θέρμο 30 χλμ. και από το Αγρίνιο 60 χλμ.

## Βιβλιογραφία
*Συλλογικό έργο, 2006, *Νομός Ευρυτανίας*, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας
Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Κατηγορία:Δήμος Δομνίστας
Ροσκά Ευρυτανίας

Η **Ροσκά** είναι ορεινό χωριό του Νομού Ευρυτανίας. Βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 1.000 μέτρων ανάμεσα στα όρη Παναιτωλικό και Οξυά, η οποία αποτελεί απόληξη των Βαρδουσίων. Η Ροσκά ανήκει στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός Δήμος Δομνίστας) και απέχει 56 χλμ. από το Καρπενήσι. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 107 κατοίκους. Πολύ κοντά στη Ροσκά βρίσκεται το φαράγγι Πανταβρέχει, το οποίο έχει διαμορφωθεί από την ροή του ποταμού Κρικελλοπόταμου.

## Τοπική Κοινότητα Ροσκάς
Στην Τοπική Κοινότητα, εκτός του ομώνυμου χωριού, περιλαμβάνεται ο οικισμός Στουρνάρα (17 κάτοικοι). Ο συνολικός πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας Ροσκάς ανέρχεται σε 101 κατοίκους..

## Βιβλιογραφία
* Συλλογικό έργο, 2006, *Νομός Ευρυτανίας*, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας
Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Κατηγορία:Δήμος Δομνίστας
Σέλο Ευρυτανίας

Το **Σέλο** ή ο **Σέλλος** είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Είναι χτισμένο στις πλαγιές των Αγράφων σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Ευρυτανίας. Βρίσκεται κοντά  (ΒΑ.- 20 χλμ. οδηγικά) στο χωριό Μάραθος, την γενέτειρα του Κατσαντώνη, ενώ δυτικά του περνάει ο ποταμός Αγραφιώτης. Το Σέλο ανήκει στον Καλλικρατικό δήμο Αγράφων και απέχει 54 χλμ. ΒΑ. από το Καρπενήσι. Πλέον δεν κατοικείται.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

*Συλλογικό έργο, 2006, *Νομός Ευρυτανίας*, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας
Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Βαλάρι Ευρυτανίας

Το **Βαλάρι** είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας και υπάγεται διοικητικά στον καλλικρατικό δήμο Αγράφων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές των Αγράφων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Ευρυτανίας.  Ο πληθυσμός του το 1991 ήταν 30 κάτοικοι, το 2001 ήταν 103 κάτοικοι, ενώ κατά την Απογραφή του 2011 ανερχόταν σε 13 κατοίκους.Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Βραγγιανά, τον Δένδρο, τον Έλατο, την Καρυά και την Κουστέσα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βραγγιανών.

## Βιβλιογραφία
*Συλλογικό έργο, 2006, *Νομός Ευρυτανίας*, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή
*Τάκης Ντάσιος, 1999, *Στ' Άγραφα*, Αθήνα, Εκδόσεις Μίλητος, ISBN 960-8460-13-1

## Παραπομπές



Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας
Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Αρχαϊκή περίοδος (αρχαία Αίγυπτος)

Η **Αρχαϊκή περίοδος** της αρχαίας Αιγύπτου είναι η περίοδος που ακολουθεί αμέσως μετά την ενοποίηση της Κάτω και Άνω Αιγύπτου. Περιλαμβάνει την πρώτη και τη δεύτερη δυναστεία, που διαρκούν από την προδυναστική περίοδο (2686 π.Χ.) μέχρι τις αρχές του Παλαιού Βασιλείου. Κατά την πρώτη δυναστεία η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από την Άβυδο στη Μέμφιδα, σε ένα βασίλειο που επεκτείνεται από το Δέλτα του Νείλου, έως τον πρώτο καταρράκτη στο Ασουάν και τη χερσόνησο του Σινά. Η Άβυδος παραμένει το κέντρο της θρησκευτικής λατρείας. Τα διακριτικά γνωρίσματα του αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού, όπως η τέχνη, η αρχιτεκτονική και πολλές πτυχές της θρησκείας, πήραν το σχήμα τους κατά τη διάρκεια της Αρχαϊκής περιόδου.

Στην αρχαϊκή περίοδο στην Αίγυπτο δημιουργήθηκαν κτηματολόγια και αρδευτικά έργα, κατασκευή καναλιών για τη καλλιεργήσιμη γη. Διορίζονταν κυβερνήτες και βασιλικοί διοικητές. Τα κτίρια της κεντρικής κυβέρνησης ήταν συνήθως υπαίθρια ιερά κατασκευασμένα από ξύλο ή ψαμμίτη. Την ενοποίηση διευκόλυναν οι παρόμοιες διάλεκτοι που μιλούσαν σε Άνω και Κάτω Αίγυπτο. Παράλληλα άρχισε και η χρήση των πρώτων ιερογλυφικών, σε κατασκευές και πινακίδες, που δεν είναι εξακριβωμένο ακόμα πότε δημιουργήθηκαν. Την ίδια εποχή άρχισαν οι κατασκευές τύμβων - μασταμπάδων για τις ταφές των βασιλιάδων που ήταν οι πρόδρομοι των πυραμίδων που έκαναν την εμφάνιση τους στο παλαιό βασίλειο.

Μεγάλη άνθιση γνώρισε το εμπόριο με την περιοχή της Παλαιστίνης τη Νουβία και μέσω της Μεσογείου με πολλά κράτη. Γίνονταν εισαγωγές ξύλου, χαλκού και διάφορα εμπορεύματα. Με την ένωση των δυο βασιλείων, οι τοπικοί θεοί σταδιακά παίρνουν εθνική σημασία και λατρεύονται σε όλη την Αίγυπτο.

Στα *Αιγυπτιακά* του Μανέθωνα αναφέρεται ότι επί βασιλείας Βίνωθρι της 2ης δυναστείας αποφασίστηκε και οι γυναίκες να γίνονται βασίλισσες. Ο Ηρόδοτος αναφέρει μια βασίλισσα, τη Νίτωκρι, αντίθετα ο Διόδωρος ο Σικελιώτης δίνει 5 γυναίκες βασίλισσες.

## Χρονολόγηση

ImageSize = width:825 height:auto barincrement:30
PlotArea  = top:10 bottom:30 right:30 left:20
AlignBars = early

DateFormat = yyyy
Period     = from:-3100 till:-2500
TimeAxis   = orientation:horizontal
ScaleMajor = unit:year increment:50 start:-3100

Colors     =
  id:canvas      value:rgb(0.97,0.97,0.97)
  id:PA   value:green
  id:GP   value:red

Backgroundcolors = canvas:canvas

BarData =
  barset:Rulers

PlotData=
  width:8 align:left fontsize:M shift:(5,-4) anchor:till
  barset:Rulers

  from: -3050 till: -2884 color:PA text:1η Δυναστεία
  from: -2884 till: -2700 color:PA text:2η Δυναστεία
 
  barset:skip


## Παραπομπές


## Παραπομπές
* 
* 
* 
* Hermann A. Schlögl: *Das Alte Ägypten. Geschichte und Kultur von der Frühzeit bis zu Kleopatra.* München 2006. Verlag C. H. Beck, ISBN 3-406-54988-8
* Peter A. Clayton: *Die Pharaonen*, Weltbild Verlag 1998, ISBN 3-8289-0661-3

Αρχαικη περιοδος
Αρχαικη περιοδος
Βίκυ Μιχαλονάκου

Η **Βίκυ Μιχαλονάκου** είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος (τακτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ) και τηλεπαρουσιάστρια.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά, σπούδασε στη Ράλλειο Πρότυπο Σχολή, και μεταξύ άλλων σπούδασε Δημοσιογραφία και Δημόσιες Σχέσεις, Κοινωνικές & Πολιτικές Επιστήμες, Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού Δημοσιολογίας και Επικοινωνίας.

Από το 1977 και έπειτα έχει αρθρογραφήσει στις μεγαλύτερες ελληνικές εφημερίδες (Αθηναϊκή, Τα Νέα, Έθνος, Απογευματινή, Αυριανή, Kontra News) αλλά και ως ανταποκρίτρια στον ξένο τύπο (*Τα Νέα του Λονδίνου* με έδρα την Κύπρο). Επίσης έχει διακριθεί ως δημοσιογράφος για τις συνεντεύξεις της, στο Έθνος της Κυριακής καθώς και στον περιοδικό τύπο (Γράμματα & Τέχνες, Θησαυρός, Διπλωματική & Πολιτική Επιθεώρηση, Αθηνόραμα, Μικρή Οθόνη, Εικόνες).

Για χρόνια συμμετείχε ως παραγωγός εκπομπών στο ραδιόφωνο (ΕΡΑ 2 (Δεύτερο Πρόγραμμα), ANT1 Radio, Ραδιοφωνική Υπηρεσία Κυπρίων Αγγλίας κ.ά.), και ως αρχισυντάκτρια, συμπαρουσιάστρια και παρουσιάστρια σε ενημερωτικές εκπομπές και δελτία ειδήσεων σε ΕΤ1 και ΕΤ2 για μια δεκαετία (1987-1997). Για το δημοσιογραφικό και λογοτεχνικό της έργο έχει τιμηθεί με βραβεία και διακρίσεις. Έχει γράψει την αυτοβιογραφία του Στράτου Διονυσίου για τις Εκδόσεις Κάκτος.

Αίσθηση είχε προκαλέσει η παρουσίαση στο New Channel της εκπομπής *«Στο Ερωτοδικείο»* (1996-98), μιας παρωδίας δικαστικού περιεχομένου, που θεωρήθηκε *«προϊόν υποκουλτούρας»* για κάποιους, ενώ είχε και φανατικούς οπαδούς. Το 1998 στην εκπομπή επιβλήθηκε πρόστιμο από το ΕΣΡ. Την τηλεοπτική περίοδο 1998-1999 η εκπομπή της *«Vicky Gate»* ήταν μια εναλλακτική πρόταση στα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα που βρήκε πολλούς μιμητές. Από το 2001 έως το 2005 παρουσίαζε καθημερινά στο Extra Channel την ενημερωτική εκπομπή «Νέα Ήθη», με υψηλή τηλεθέαση.

Έκτοτε είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση, ενώ σπάνια έκανε εμφανίσεις στην τηλεόραση ως καλεσμένη, προκειμένου να σχολιάσει τα τηλεοπτικά δρώμενα. Από το 2010 μέχρι το 2014 παρουσίασε σε νέα βερσιόν την εκπομπή «Στην Πόλη των Παραισθήσεων» στο Kontra Channel.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Λυκόρτας

Ο **Λυκόρτας** ήταν στρατηγός των Αχαιών. Καταγόταν από τη Μεγαλόπολη και διατέλεσε στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας από το 180 π.Χ. και μετά. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο πατέρας του Πολύβιου, τον οποίο και δίδαξε αρκετά πράγματα για τον στρατό και την πολιτική. Υπήρξε φίλος του Φιλοποίμενος. Μετά το θάνατο του τελευταίου, εισέβαλε στην Μεσσήνη για να πάρει πίσω τη σορό του νεκρού στρατηγού. Ανάγκασε τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους να επανέλθουν στην Αχαϊκή ένωση. Αν και αυτός και ο γιος του Πολύβιος επιθυμούσαν την ουδετερότητα των Αχαιών στον πόλεμο των Ρωμαίων με τον Περσέα της Μακεδονίας, οι Ρωμαίοι συμπεριέλαβαν τον Πολύβιο μεταξύ των 1.000 ομήρων που κράτησαν στην Ιταλία για 17 έτη. Δεν γνωρίζουμε τίποτα για το τέλος του Λυκόρτα.

## Πηγή
* Κ. Παπαρρηγόπουλος: *Ιστορία του Ελληνικού Έθνους*

Λυκορτας
Κατηγορία:Στρατηγοί Αχαϊκής Συμπολιτείας
Κατηγορία:Αρχαίοι Μεγαλοπολίτες
Παλετοφόρο

Το **παλετοφόρο** είναι τύπος μηχανήματος για την μεταφορά φορτίου επάνω σε παλέτα ή μέσα σε ειδικό κιβώτιο μεταφοράς. Στη σύγχρονη εποχή, τέτοια μηχανήματα είναι απαραίτητα για τη διαχείριση των αγαθών στις αποθήκες, καθώς διευκολύνουν τη μετακίνηση φορτίων σε μικρές αποστάσεις. Ένα παλετοφόρο κινείται αποκλειστικά σε επίπεδα πατώματα και έχει συγκεκριμένα όρια στο βάρος και στη δυνατότητα ανύψωσης των φορτίων που μεταφέρει. Για πιο «βαριές» εργασίες, τα παλετοφόρα αντικαθίστανται από κάποιο περονοφόρο ανυψωτικό όχημα.

thumb|right|250px|Χειροκίνητο παλετοφόρο

## Όνομα
Το όνομά του είναι μια σύνθετη λέξη που προέρχεται από τις λέξεις «παλέτα», που είναι μια ξύλινη βάση στην οποία τοποθετείται το φορτίο, και το επίθημα «», που υποδεικνύει ότι το προηγούμενο συνθετικό είναι κάτι που μεταφέρεται.

thumb|right|250px|Ηλεκτροκίνητο παλετοφόρο

## Περιγραφή και τρόπος χρήσης
Το παλετοφόρο διαθέτει δύο περόνες (συνήθως από χάλυβα), οι οποίες σύρονται κάτω από τα «πόδια» της παλέτας ή του κιβωτίου μεταφοράς. Χάρη σε έναν μηχανισμό ανύψωσης οι περόνες σηκώνουν το φορτίο από το δάπεδο, ώστε με τη βοήθεια τροχών που βρίσκονται κάτω από τις περόνες να γίνει δυνατή η μετακίνησή του. Οι τροχοί αυτοί είναι σταθεροί, μη κατευθυνόμενοι και προσαρμοσμένοι σε έναν άξονα που συνδέεται άμεσα με έναν κεντρικό βραχίονα, όπου βρίσκεται το τιμόνι που επιτρέπει στο μηχάνημα να κατευθύνεται. Όταν το παλετοφόρο μεταφέρει το φορτίο στην επιθυμητή θέση, γίνεται καθίζηση των περονών, ώστε το φορτίο να εναποτεθεί στο δάπεδο και να γίνει δυνατή η αποδέσμευση του παλετοφόρου, σύροντας τις περόνες από τα κενά της παλέτας.

## Είδη
Κάποια παλετοφόρα διαθέτουν ενσωματωμένη ζυγαριά για την κατάδειξη του βάρους του φορτίου. Σε κάποια, η ανύψωση και η καθίζηση γίνονται χειροκίνητα με υδραυλικούς μηχανισμούς και σε άλλα με ηλεκτρικούς μηχανισμούς. Το μήκος των περονών μπορεί να κυμανθεί από 800 χιλιοστά ως και 1,5 μέτρα. Οι βαρύτεροι τύποι μπορούν να μεταφέρουν φορτίο ως 2,5 τόνους. Όσον αφορά τη μετακίνηση του ίδιου του παλετοφόρου και του φορτίου του μπορεί να γίνεται αποκλειστικά με έλξη από τον πεζό χειριστή του ή με υποβοήθηση από έναν ηλεκτροκινητήρα. Οι απλοί τύποi παλετοφόρων προσφέρουν ανύψωση φορτίου μερικών εκατοστών μόνο και έχουν σκοπό τη μετακίνηση από το ένα μέρος στο άλλο, ενώ πιο προηγμένοι τύποι επιτρέπουν την ανύψωση έως και 3,5 μέτρα και επιτρέπουν τον χειρισμό φορτίων που τοποθετούνται σε ράφια ή στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο. Ανάλογα με τον πωλητή, αυτά τα πιο προηγμένα μηχανήματα που έχουν τη δυνατότητα μεγαλύτερης ανύψωσης μπορεί να ονομάζονται είτε «*παλετοφόρα ανύψωσης*», είτε «*περονοφόρα ανύψωσης πεζού χειριστή*»· αποτελούν δε το ενδιάμεσο ανάμεσα σε ένα απλό παλετοφόρο και ένα περονοφόρο ανυψωτικό όχημα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ΠΑΛΕΤΟΦΟΡΟ
* Ηλεκτρικά Παλετοφόρα & Χειροκίνητα και περονοφόρα πεζού χειριστή-αποθήκης

## Δείτε επίσης
Περονοφόρο ανυψωτικό όχημα

Κατηγορία:Εργαλεία
Περονοφόρο ανυψωτικό όχημα

thumb|right|350px|Περονοφόρο ανυψωτικό όχημα
**Περονοφόρα ανυψωτικά οχήματα** ονομάζονται τύποι βοηθητικών οχημάτων, σχετικά βραδυκίνητων που χρησιμοποιούνται στη φορτο-εκφόρτωση και μεταφορά βαρέων φορτίων που είναι συσκευασμένα σε παλέτες ή κιβώτια. Σε αντίθεση με τα παλετοφόρα, έχουν σημαντική δυνατότητα ανύψωσης και μεταφοράς του φορτίου, ενώ ηλεκτροδοτούνται ή έχουν κινητήρα εσωτερικής καύσης για πηγή ενέργειας.

Μηχανήματα σαν αυτά χρησιμοποιούνται σε μεγάλες επιχειρήσεις (αναψυκτικών, αλουμινίων, ειδών υγιεινής κτλ.) με σκοπό την εξοικονόμηση χρόνου και την πιο γρήγορη μεταφορά των εμπορευμάτων σε μακρινές περιοχές. Είναι ένα είδος μικρού φορτηγού το οποίο στο μπροστινό του μέρος έχει δυο πιρούνες όπως ονομάζονται όπου τοποθετούνται τα προϊόντα για μεταφορά και στα οποία μπορούμε να ρυθμίσουμε το ύψος τους ανάλογα με το ύψος του φορτηγού ή της τοποθεσίας στην οποία θέλουμε να ξεφορτώσουμε τα εμπορεύματα. Ορισμένα έχουν την ικανότητα του σκαρφαλώματος και άλλα πολύ γρήγορη ταχύτητα.

Ονομάζονται περονοφόρα από τις μεγάλες μεταλλικές περόνες (κοινώς νύχια) με τις οποίες και ανυψώνουν τις παλέτες. Εξέλιξη αυτών είναι τα περονοφόρα που φέρουν διπλά αντιτακτά ζεύγη περόνων με τα οποία μπορούν ν΄ αγκαλιάζουν μια συσκευασία, ακόμα και κυλινδρική, να την υψώσουν και να την μετακινήσουν δεξιά - αριστερά, άνευ μετακίνησης του οχήματος, καθώς επίσης και να την αναστρέψουν μέχρι 180° για ταχύτερη στοιβασία. 
* Η οδήγηση και χρήση αυτών των οχημάτων απαιτεί ιδιαίτερη άδεια. 

Στην Ελλάδα ονομάζονται συχνά και *Κλαρκ* από συνήθεια αν και Clark είναι το όνομα της κατασκευαστικής εταιρείας των πρώτων οχημάτων αυτού του είδους. Τέτοια οχήματα απαντώνται κυρίως σε βιομηχανικές ζώνες, λιμένες, αεροδρόμια, κ.λπ. που περιλαμβάνονται στους τεχνικούς εξοπλισμούς τους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Information der Handelskammer Hamburg über den Gabelstaplerführerschein
* ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΟΝΟΦΟΡΩΝ

Κατηγορία:Εργαλεία
Οδοστρωτήρας

thumb|Σύγχρονος οδοστρωτήρας
Ο **οδοστρωτήρας** είναι τύπος οχημάτων για την συμπίεση του υλικού και την ευθυγράμμιση του οδοστρώματος.

## Ιστορική αναδρομή
Οδοστρωτήρες χρησιμοποιούνται από το 1830 στην κατασκευή δρόμων και σε άλλες παρεμφερείς εργασίες. Οι πρώτες κατασκευές ήταν απλοί κύλινδροι μεγάλου βάρους που τους έσερναν άλογα. Ο κύλινδρος κατασκευάζονταν από πέτρα. Αργότερα από μαντέμι που το γεμίζαν πέτρες ή νερό. Από την δεκαετία του 1860, και με την ανακάλυψη της ατμομηχανής, κατασκευάστηκαν ατμοκινούμενα οχήματα οδοστρωτήρες. Στις αρχές του 20ού αι. εμφανίστηκαν οι πρώτοι οδοστρωτήρες με μηχανή ντίζελ. 


Αρχείο:Deutsches Straßenmuseum, Germersheim. Horse-drawn road roller 01.jpg|Οδοστρωτήρας του 1800 με άλογο
Αρχείο:Steam roller Aveling & Porter 01.jpg|Ατμοκίνητος οδοστρωτήρας του 1902
Αρχείο:Walze7469b.jpg|Οδοστρωτήρας με μηχανή ντίζελ της δεκαετίας του 1950

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* χρήσιμες περιγραφές
* Übersicht zu den deutschen Herstellern von Walzen
* Dampfwalze Ruthemeyer bei ''dampfkultur.de''

Κατηγορία:Εργαλεία
Μπεάτα Ασημακοπούλου

Η **Μπεάτα (Ευδοκία****) Ασημακοπούλου** (28 Ιουνίου 1932 - 20 Απριλίου 2009) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

## Βιογραφία
Έκανε σπουδές στη σχολή του Τάκη Μουζενίδη. Η πρώτη της κινηματογραφική παρουσία ήταν στην ταινία "Καταδικασμένη κι απ' το παιδί της" το 1955. Το 1960 παντρεύτηκε τον Ορέστη Λάσκο.

Στην ταινία "η καφετζού" του 1956 αναγράφεται ως "Μπέμπα Ασημακοπούλου". Ίσως λάθος εκ παραδρομής, ίσως τότε να χρησιμοποιούσε αυτό το όνομα και μετά να το έκανε "Μπεάτα".

Πέθανε στις 20 Απριλίου του 2009, από καρκίνο. Είναι ενταφιασμένη στο Κοιμητήριο του Δήμου Αγίου Δημητρίου.

## Φιλμογραφία
### Κινηματογράφος

### Βιντεοταινίες

### Τηλεοπτικές σειρές

### Ελεύθερο θέατρο

### Τηλεοπτικό θέατρο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Σιδηρίτης

Ο **σιδηρίτης** (αγγλ. siderite και spathic iron) είναι ανθρακικό ορυκτό του σιδήρου. Το όνομά του αποδόθηκε το 1845 από την ελληνική λέξη *σίδηρος* λόγω του περιεχομένου συστατικού του. Όταν οι κρύσταλλοί του είναι καλοσχηματισμένοι, αποκαλείται *spathic iron* ή *sparry iron*, επειδή μοιάζουν με αυτούς των αστρίων, ενώ οι σφαιροειδούς υφής κρύσταλλοι αποκαλούνται «σφαιροσιδηρίτες» (spherosiderite).

Σχηματίζει δύο ισόμορφες σειρές: Μαγνησίτης - Σιδηρίτης και Ροδοχρωσίτης - Σιδηρίτης. Συγχέεται συχνά με ασβεστίτη και δολομίτες, λόγω χρώματος, σχισμού και υφής, αλλά έχει πολύ υψηλότερη πυκνότητα. Αναβράζει με την επίδραση υδροχλωρικού οξέος (HCl).

Είναι ορυκτό συχνά απαντώμενο σε ιζηματογενείς σιδηρούχες αποθέσεις και μεταμορφωσιγενείς σχηματισμούς. Εμφανίζεται επίσης σε υδροθερμικές φλέβες, ενώ είναι σπανιότερος σε γρανιτικούς και νεφελινικούς πηγματίτες. Ανευρίσκεται επίσης σε καρμπονατίτες, ενώ μια παραλλαγή του, η **σιδηρομιγής άργιλος**, εμφανίζεται συχνά στα όρια των φλεβών γαιάνθρακα στα ανθρακωρυχεία. Αυτή η εμφάνιση συντείνει στην εκδοχή ότι έχει και βιογενετική προέλευση, σε συνθήκες έλλειψης οξυγόνου και χαμηλού pΗ.

Σχετίζεται με χαλαζία, φθορίτη, βαρύτη και σιδηροπυρίτη.

Είναι ευρύτατα διαδεδομένο ορυκτό και απαντά σε πολλές περιοχές της Γης.

## Πηγές
* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 
* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Minerals.net

## Βιβλιογραφία
* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

## Σημειώσεις


Σιδηρίτης
Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά
Αγροστρωτήρας

thumb|Αγροστρωτήρας τύπο Καίμπριτζ
Ο **αγροστρωτήρας** ή **αγροτικός κύλινδρος** είναι αγροτικό μηχάνημα για την συμπίεση του μαλακού χώματος και την συντριβή σβόλων χώματος. Η επίδρασή τους οφείλεται στο βάρος του κυλίνδρου και το προφίλ, που μπορεί να είναι λείο, κοφτερό ή αιχμηρό.
Αρχικά κατασκευάζονταν από ξύλο και πέτρα, ενώ από τον 19ο αι. και μετά συνηθίζεται η αποκλειστική χρήση σιδήρου.

Κατηγορία:Γεωργικά εργαλεία
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών 1999

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών για το έτος 1999 διεξήχθη στο κλειστό γυμναστήριο Γεώργιος Μόσχος στη Νέα Φιλαδέλφεια, στις 6/8 Μαΐου 1999.

Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της ΑΕΚ.

## Πρωταθλητές

## Πηγές
*sportline

1999
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1999
Κατηγορία:Δήμος Φιλαδελφείας-Χαλκηδόνος
Κατάφυτο Τρικάλων

Το **Κατάφυτο** είναι οικισμός στην Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.

## Γενικά στοιχεία
Το Κατάφυτο είναι χτισμένο στις όχθες του Ασπροποτάμου, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές της νότιας Πίνδου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Το Κατάφυτο ανήκει στην Κοινότητα Ασπροποτάμου και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 18 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 47.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοινότητα Ασπροποτάμου - Κατάφυτο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων
Κατηγορία:Κοινότητα Ασπροποτάμου Τρικάλων
Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Δολιανά Τρικάλων

Τα **Δολιανά** είναι ορεινό χωριό του Νομού Τρικάλων. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στις πλαγιές της νότιας Πίνδου και αποτελούν έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Τα Δολιανά ανήκουν στον Δήμο Μετεώρων και ο πληθυσμός τους το καλοκαίρι ανέρχεται σε 70 κατοίκους. 

Η Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού ή Αγ. Ζώνης, ιδρύθηκε στα τέλη του 18ου αι. και καταστράφηκε το 1943 από τους Γερμανούς. Σώθηκε μόνον ο ναός του Τιμίου Σταυρού, 1.500 περίπου μ. έξω από το χωριό στο δρόμο που οδηγεί στα Δολιανά. Η Μονή, πάντοτε ήταν μετόχι της Ιεράς Μονής Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Αποτελεί μνημείο σπάνιας αρχιτεκτονικής αξίας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την πολυπλοκότητα του κεντρικού τρούλου. Η αρχική κατασκευή του ναού χρονολογείται στα 1770, ενώ η λαϊκής τεχνοτροπίας διακόσμησή του στα 1792.Επισκευάστηκε μεταξύ 1840 - 1848 και γνώρισε δεύτερη επισκευή το 1900. Το 1943 υπέστη καταστροφές από τους Γερμανούς κατακτητές, ενώ τα τελευταία χρόνια έγιναν εργασίες στερέωσης από την αρχαιολογική υπηρεσία. Το Μοναστήρι είναι επισκέψιμο συγκεκριμένες ώρες από τον μήνα Απρίλιο μέχρι τον μήνα Οκτώβριο και πανηγυρίζει μεγαλοπρεπώς ,με τη συμμετοχή πολλών πιστών, στην εορτή της Αγίας Ζώνης όπου την παραμονή τελείται πολύωρη Ιερά Αγρυπνία με τη Συμμετοχή μοναζουσών και ιερέων από την Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων και φυσικά στις 14 Σεπτεμβρίου, εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. 

Πριν την κατοχή, στα Δολιανά υπήρχαν γύρω στα 80 σπίτια, σχολείο και οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν μόνιμοι. Παρ όλα αυτά, οι Γερμανοί έκαψαν όλο το χωριό και απέμειναν μόνο 3 σπίτια.

Στον οικισμό σήμερα αριθμούνται 22 σπίτια και το καλοκαίρι περίπου 70 κάτοικοι. Τον χειμώνα ο πληθυσμός μειώνεται δραματικά στους 10 κατοίκους. 

Στο χωριό υπάρχει ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου ο οποίος πανηγυρίζει στις 14 Αυγούστου και λειτουργείται μερικά Σάββατα του καλοκαιριού καθώς επίσης και στις 23 Αυγούστου. Επίσης το χωριό κοσμείται από έναν τεράστιο βράχο που ονομάζεται Τσούκα και από έναν μεγάλο λόφο ο οποίος οδηγεί τους κατοίκους του Κάτω Μαχαλά στους κατοίκους του Άνω Μαχαλά που ονομάζεται «Τζάνα». Ακόμα υπάρχουν πολλές παραδοσιακές βρύσες με πεντακάθαρο τρεχούμενο νερό που μπορεί να τις βρει κανείς μέσα από μονοπάτια. Το νερό των βρύσεων αυτών είναι πολύτιμο για τους κατοίκους του οικισμού καθώς το νερό της βρύσης δεν είναι πόσιμο.   

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Υπουργείο Πολιτισμού - Μονή Τιμίου Σταυρού Δολιανών 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων
Κατηγορία:Κοινότητα Ασπροποτάμου Τρικάλων
Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Κουμπουριανά Καρδίτσας

Τα **Κουμπουριανά** είναι ορεινό χωριό του νομού Καρδίτσας. Είναι χτισμένα σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές των Αγράφων και αποτελούν έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Τα Κουμπουριανά ανήκουν στην Κοινότητα Αθαμανών του Δήμου Αργιθέας και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 69 κάτοικοι ενώ του 2001 ήταν 87 κάτοικοι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επιμορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Κουμπουριανιτών

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Ρώσσης Καρδίτσας

Ο **Ρώσσης** είναι οικισμός της Θεσσαλίας και της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Ρώσσης είναι χτισμένος στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Βουτσικάκι των Αγράφων σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Απέχει 28 χλμ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 3 χλμ. Δ. από το Πετρίλο. Αξιοθέατο του χωριού είναι ο τρίκογχος με τρούλλο ναός της Γέννησης του Χριστού με τοιχογραφίες του 17ου αιώνα στον οποίο διασώζεται λιθανάγλυφη επιγραφή με χρονολογία 1662 και από το 1985 έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πετρίλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Πετρίλο, τα Αργυραίικα, τους Βασιλάδες, τους Βασιλάδες, το Χαλκιόπουλο και τη Χάρη αποτελούν την κοινότητα Πετρίλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικής Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 36 κάτοικοι.

### Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Πετροχώρι Καρδίτσας

Το **Πετροχώρι** είναι οικισμός της Θεσσαλίας και της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές του όρους Κούρλιακα των Αγράφων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Το Πετροχώρι ανήκει στον Δήμο Αργιθέας και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είναι 85 κάτοικοι.

Η παλιά του ονομασία από την περίοδο της τουρκοκρατίας είναι *Σπυρέλο* και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1883, μετά την ένωση της Θεσσαλίας, στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στο δήμο Αργιθέας. Το 1947 με το ΦΕΚ 9Α - 16/01/1947 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1957 με το ΦΕΚ 253Α - 14/12/1957 μετονομάστηκε σε  Πετροχώριον.

Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

## Δημογραφικά στοιχεία
Η πρόσφατη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού, βάσει των εθνικών απογραφών, είναι η εξής:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Αργιθέας Καρδίτσας - Πετροχώρι
* χωριό Πετροχώρι - η περιοχή «Πατλιά»

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Χάρις Καρδίτσας

Η **Χάρις** (ή **Χάρη**) είναι ορεινό χωριό της Θεσσαλίας και της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Χάρη είναι χτισμένος στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Βουτσικάκι των Αγράφων σε υψόμετρο 1.080 μέτρων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Απέχει περίπου 59 χλμ. από την Καρδίτσα, 32 χλμ. ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 1,5 χλμ. (οδικά) ΝΑ. από το Πετρίλο. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Αξιοθέατο του χωριού είναι η εκκλησία Κοίμηση της Θεοτόκου (του 1885) *"Πρόκειται για σταυρεπίστεγο ναό με τρούλλο που χρονολογείται στα τέλη του 17ου αιώνα η στις αρχές του 18ου αιώνα",* χαρακτηρισμένο από το 1985 ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 με την ονομασία *Κρανιά* να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πετρίλου και το 1963 στο ΦΕΚ 91Α - 13/06/1963 να μετονομάζεται σε *Χάρις*. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Πετρίλο, τα Αργυραίικα, τους Βασιλάδες, τους Βασιλάδες, το Χαλκιόπουλο και τη Ρώσση αποτελούν την κοινότητα Πετρίλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικής Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 48 κάτοικοι.

### Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές

 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Δεύτερη δυναστεία Φαραώ της Αιγύπτου

Η **Δεύτερη δυναστεία** Φαραώ της Αιγύπτου ξεκινά με τη βασιλεία του Βόηθου (ή *Hotep-sekhemwy*) από το 3050 π.Χ. έως το  2686 π.Χ. Υπάρχει αβεβαιότητα ως προς τα ονόματα, τον αριθμό και τη σειρά των βασιλέων, διότι οι πηγές είναι αντιφατικές και υπάρχει έλλειψη τεκμηρίωσης. Ο Αιγύπτιος ιστορικός Μανέθων, αριθμεί εννέα βασιλείς, και πρωτεύουσα τους ήταν η Θίνης. Η Στήλη του Παλέρμο μας δίνει επίσης λίγες πληροφορίες για τη δυναστεία. 

Την περίοδο αυτή, οι Αιγύπτιοι βασιλείς αναλώνονταν σε πολέμους με τη Νουβία. Οι βασιλείς χρησιμοποιούν στο όνομα τους το Σεθ αντί του Ώρος της πρώτης δυναστείας.



## Πηγές
**Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Μανέθωνος Αιγυπτιακά*, Εκδόσεις Γεωργιάδης, Γ΄έκδοσις, Αθήνα 1996, ISBN 960-316-059-8
* Carolus Mullerus, *Fragmenta historicorum Graecorum*, από τα Google Books
* Ο κατάλογος του Μανέθωνα

Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου