Οικογένεια Φράνκοπαν

Η **Οικογένεια Φράνκοπαν** (, , , ) ήταν μια κροατική οικογένεια ευγενών, τα μέλη της οποίας ήταν από τους μεγάλους μεγιστάνες γαιοκτήμονες και ανώτατους αξιωματικούς του βασιλείου της Κροατίας σε ένωση με την Ουγγαρία.

Οι Φρανκοπάνοι, μαζί με τους Ζρίνσκι, είναι από τις πιο σημαντικές και πιο διάσημες κροατικές οικογένειες ευγενών, που από τον 11ο έως τον 17ο αι. συνδέθηκαν πολύ στενά με την ιστορία, το παρελθόν και το πεπρωμένο του κροατικού λαού και της Κροατίας. Για αιώνες, τα μέλη αυτών των ευγενών φατριών ήταν φορείς και υπερασπιστές της Κροατίας κατά των Οθωμανών, αλλά και αποφασιστικοί αντίπαλοι τού ολοένα και πιο επικίνδυνου αυτοκρατορικού *απολυταρχισμού* των Αψβούργων και της γερμανικής ηγεμονίας, που -στο πνεύμα του ευρωπαϊκού μερκαντιλισμού- προσπαθούσε να εδραιωθεί σε όλη τη μοναρχία των Αψβούργων. Το παρελθόν αυτών των δύο φατριών είναι συνυφασμένο με συζυγικούς δεσμούς, φιλίες και συμμετοχή σε όλα σχεδόν τα σημαντικά γεγονότα στην Κροατία, ειδικά στα πεδία των μαχών για την υπεράσπιση της Κροατίας από τον Οθωμανό κατακτητή. 

## Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|180εσ| Το παλαιότερο οικόσημο της οικογένειας, πριν αλλάξουν το όνομά τους σε "Frangipani" το 1430, και υιοθετήσουν τον από τη Βενετία επηρεασμένο θυρεό.

Η οικογένεια Φρανκοπάν ήταν μια από τις κορυφαίες κροατικές αριστοκρατικές οικογένειες, από τον 12ο έως τον 17ο αι. Από τον 15ο αι. προσπαθούσαν να συνδεθούν με την οικογένεια των Ρωμαίων πατρικίων Φρανγκιπάνι (η οποία ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τη ρωμαϊκή πληβεία οικογένεια των Aνικίων και τελείωσε το 1654 με τον Μάριο Φρανγκιπάνι να είναι ο τελευταίος άρρην απόγονός της  ). Ωστόσο, η *[[Κροατική Εγκυκλοπαίδεια]]*,  και το Γερμανικό *Βιογραφικό Λεξικό της Ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης*  από το Ινστιτούτο Λάιμπνιτς για Σπουδές Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης, αμφισβητούν έντονα τη σχέση αίματος μεταξύ των δύο οικογενειών, και υπενθυμίζουν την κοινή μόδα μεσαιωνικών ευγενών οικογενειών στην Ευρώπη να προσπαθούν να συνδεθούν με την αρχαία ρωμαϊκή αριστοκρατία. Μαζί με τα μέλη της οικογένειας Zρίνσκι, οι Φρανκοπάν κατέλαβαν υψηλή θέση κύρους, λόγω της δύναμης, του πλούτου, της φήμης, της δόξας και του ρόλου τους στην ιστορία της Κροατίας και της Ουγγαρίας. Το πρώτο γνωστό μέλος της κροατικής καταγωγής της οικογένειας Φρανκοπάν ήταν ο Ντούγιαμ Α΄ Kρτσκι (*Doymus Veglenfis* στις λατινικές πηγές, που του αποδίδουν επίσης τον τίτλο του comes  ), άρχοντας του Kρκ, που έλαβε άδεια από τον Ντομένικο Mικιέλι, δόγη της Βενετίας από το 1118 έως το 1130, για να κυβερνήσει το νησί Κρκ ως υποτελής της Δημοκρατίας της Βενετίας.   Η ακριβής καταγωγή του είναι άγνωστη, αλλά αυτός και οι απόγονοί του αναφέρονται ως κόμητες του Κρκ σε ιστορικά έγγραφα.   Το 1221, οι αδελφοί Ερρίκος και Σερβίδων Φρανκοπάν έλαβαν τα νησιά Μπρατς, Χβαρ, Κορτσούλα και Λάστοβο ως δώρο, από τον βασιλιά Ανδρέα Β' της Ουγγαρίας για τις υπηρεσίες τους. Το 1428 ο Nικόλα Δ΄ Κρτσκι (μπαν της Κροατίας και της Δαλματίας από το 1426 έως το 1432) ήταν ο πρώτος από τους κόμητες του Kρκ, που αυτοαποκαλούνταν Φρανκαπάν.  Το 1430 κατάφερε να λάβει την αναγνώριση από τον πάπα Μαρτίνο Ε' ότι ήταν απόγονος της παλαιάς Ρωμαϊκής οικογένειας πατρικίων Φρανγκιπάνι, και άρχισε να χρησιμοποιεί επίσημα το όνομα και το εθνόσημο Φρανγκιπάνι.  

Το 1240–1241 η Μογγολική Αυτοκρατορία προχώρησε από την Πολωνία προς την Ουγγαρία, ο βασιλιάς της οποίας, Μπέλα Δ΄ αντιστάθηκε γενναία, αλλά τελικά έπρεπε να αναζητήσει καταφύγιο στη Δαλματία. Ο βασιλιάς Μπέλα Δ΄ έμεινε με τους Φρανκοπάν, που τον βοήθησαν με όπλα και χρήματα, τον έφεραν ασφαλή στη Βέγκλια, και μετά τον έφεραν πίσω στη γη του. Ως ανταμοιβή, ο βασιλιάς έδωσε στους Φρανκοπάν την κομητεία Σένγι με τα γύρω εδάφη και το κάστρο Mόντρους. 

Το 1246 έγινε ένας άλλος πόλεμος, μεταξύ του Φρειδερίκου Β' δούκα της Αυστρίας και του Μπέλα Δ΄, ο οποίος, με τη βοήθεια των Φρανκοπάν, κέρδισε μια νίκη. Ως περαιτέρω ανταμοιβή, ο βασιλιάς Μπέλα Δ΄ στη συνέχεια, με βασιλικό διάταγμα, έκανε τους Φρανκοπάν ως κυρίους της επικράτειάς τους, γι' αυτούς και τους απογόνους τους. 

Οι Φρανκοπάν υποστήριζαν συνεχώς την Καθολική Εκκλησία. Συγκεκριμένα, ο Nικόλα Φρανκοπάν ανοικοδόμησε τον Ιερό Οίκο της Παναγίας μας το 1294 στο Tερσάτo (Tρσατ).  Καταγράφεται ότι το 1291 ο Nικόλα Φρανκοπάν έστειλε μια αντιπροσωπεία στη Ναζαρέτ, για να μετρήσει τον Ιερό Οίκο, αφού ο Οίκος είχε σωθεί, πιθανώς από τους Σταυροφόρους, και μεταφέρθηκε στο Tρσατ ή Tερσάτo, στην Αδριατική ακτή, όπου οι Φρανκοπάν είχαν ένα κάστρο. Το 1294 ο Νικόλα Φρανκοπάν έδωσε τον Ιερό Οίκο στον πάπα, για να τοποθετηθεί σε παπικές εκτάσεις, στο Λορέτo, κοντά στην Ανκόνα.
εναλλ.=A dozen provinces depicted in a map|δεξιά|μικρογραφία| Οι επαρχίες που διοικούνταν από τους ''ολιγάρχες'' (ισχυρούς κύριους) στις αρχές του 14ου αι.
Αν και οι κτήσεις της οικογένειας ήταν εκτεθειμένες σε κάθε επίθεση, τόσο από την ανατολή όσο και από τη δύση, η δύναμή τους αυξανόταν σταθερά μέχρι τον 17ο αι., όταν τα εδάφη τους έφτασαν πιο ανατολικά. Οι οικογένειες Zρίνσκι και Φρανκοπάν ήρθαν σε στενότερη συγγένεια με δεσμούς γάμου, μέχρι που στα μάτια των ευρωπαϊκών Αυλών έγιναν μια από τις σημαντικότερες οικογένειες της Κροατίας.

Το 1420 ο Σουηδός βασιλιάς Έρικ της Πομερανίας κάλεσε τον Iβάν ΣΤ΄ Φρανκοπάν, τον πρωτότοκο γιο του Νικόλα Δ΄ μπαν της Κροατίας, στη Σουηδία για να συνοδεύσει τον Σουηδό βασιλιά στους Αγίους Τόπους, και αργότερα για να βοηθήσει τον βασιλιά στην Αυλή στη Σουηδία. Ο Iβάν ΣΤ΄ Φρανκοπάν έζησε στη Σουηδία κατά διαστήματα μεταξύ 1420 και 1430. Μετά το τέλος τού πατέρα του επέστρεψε στην πατρίδα του. Ο μεγαλύτερος γιος του, που ονομαζόταν Mατθίας (Mατίγια) , έμεινε στη Σουηδία.

Το 1425 ο αυτοκράτορας Σιγισμούνδος επιβεβαίωσε την ευγενή ιδιότητα του Nικόλα Φρανκοπάν, αναφερόμενος σε αυτόν ως *Niklas Frangiapan comes de Begle, Segnie et Modrusse* (*Nikola Frankopan, count of Krk, Senj and Modruš*)   χρησιμοποιώντας τον λατινικό τίτλο του comes. Παραχώρησε επίσης στην οικογένεια τα προνόμια του ερυθρού *κηρού*, (Rotwachsprivilegien), δηλαδή το δικαίωμα να χρησιμοποιούν κόκκινο κερί για τις σφραγίδες τους. Ο Σιγισμούνδος υπογραμμίζει στο τέλος αυτού του εγγράφου, ότι κανείς δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητήσει αυτά τα δικαιώματα της οικογένειας. 

Η εκ πατρός γιαγιά του Μπερναντίν Φρανκοπάν (1453–1529), η Ντόροθυ, ήταν από μια εξέχουσα ουγγρική οικογένεια ευγενών, τους Γκάραϊ, ενώ η μητέρα του Iζότα, από την οικογένεια των Έστε, ήταν δούκισσα της Φερράρας. Μέσω της καταγωγής των βασιλικών ισπανικών οικογενειών, ο Μπερναντίν είχε ακόμη και την καταγωγή των Άρπαντ (η δυναστεία των Άρπαντ ίδρυσε το βασίλειο της Ουγγαρίας). Η οικογένεια Φρανκοπάν καταδιώχθηκε έπειτα από τη συνωμοσία Ζρίνσκι-Φρανκοπάν, όπου ο κόμης Φραν Κρστο Φρανκοπάν συμμετείχε σε μία εξέγερση εναντίον του Λεοπόλδου Α΄ των Αψβούργων. Αυτός και ο κουνιάδος του, Πέταρ Ζρίνσκι εκτελέστηκαν στο Βήνερ Νόιστατ.

Η γραμμή του Στγιέπαν Β΄ Φρανκοπάν, μπαν της Κροατίας (απεβ. 1481), έσβησε με την Kαταρίνα Φρανκοπάν τον 16ο αι. Η γραμμή του Σιγισμούνδου Φρανκοπάν έληξε με τον Φράνγιο Φρανκοπάν, επίσκοπο του Έγκερ το 1542. Ένας άλλος κλάδος εξέλιπε το 1572 με τον Φράνγιο Φρανκοπάν, μπαν της Κροατίας, και ο κλάδος Tρσατ εξέλιπε με τον Φραν Kρστo Φρανκοπάν το 1671 (και στη γυναικεία γραμμή με τη Mαρία Γιουλιάνα Φρανκοπάν, παντρεύτηκε την κόμισσα του Άμπενσμπεργκ ουντ Τράουν και αργότερα την κόμισσα φον Άτεμς). 

### Διεκδικεί το όνομα του Doimi de Lupis
Το 1991  ο Βγιεκόσλαβ Νικόλα Άντουν Ντόιμι ντε Λούπις (1939–2018),  αρχικά επίσης Ντουγίμιτς-Βουκαζινόβιτς,  τότε Βρετανός πολίτης, άλλαξε το όνομα και το επώνυμό του σε "Λούις Ντόιμι ντε Φρανκοπάν Σούμπιτς Ζρίνσκι" ή "Λούις Μίχαλ Άντουν Ντόιμι ντε Λούπις ντε Φρανκοπάν Σούμπιτς Ζρίνσκι" σύμφωνα με το βρετανικό αστικό δίκαιο,    προσθέτοντας πολλά ονόματα αρχαίων κροατικών οικογενειών ευγενών, συνδυασμένα με τέτοιον τρόπο, που ιστορικά δεν αποδόθηκαν ποτέ σε κανένα μέλος από τις αναφερόμενες ευγενείς οικογένειες.  Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο εξάδελφος τού Λούις, ο Μίρκο Γιαμνίσκι-Ντόγιμι ντι Λούπις έγραψε μια ανοιχτή επιστολή, όπου κατήγγειλε αξιώσεις για τα ονόματα Φρανκοπάν, Σούμπιτς και Zρίνσκι από την οικογένειά του, και παρουσίασε το γενεαλογικό δέντρο του Ντόγιμι ντι Ντελούπις, που περιέχει 129 ονόματα από το έτος 1200 και μετά.  Οι απόγονοι του Λούις περιλαμβάνουν τη [λαίδη [σύζυγο του] Νίκολας Γουίνδσορ](https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%AC%CE%BF%CE%BB%CE%B1_%CE%9D%CF%84%CF%8C%CE%B9%CE%BC%CE%B9_%CE%BD%CF%84%CE%B5_%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%B9%CF%82_%CE%A6%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AC%CE%BD)  και τον ιστορικό Πίτερ Φρανκοπάν, ο οποίος επίσης ισχυρίστηκε ότι είχαν πάντα το ίδιο όνομα. 

Το 2002, η σύζυγος του Λούις Ντόιμι ντε Λούπις, Σουηδή δικηγόρος Ίνγκριντ Ντέτερ, αγόρασε το κάστρο Ρίμπνικ, κάποτε ιδιοκτησία των Φρανκοπάν, και σήμερα στο Μητρώο Πολιτιστικών Αγαθών της Κροατίας (Z-301), έναντι 1,6 εκατ. κούνα από τον δήμο Ρίμπνικ, σε συμφωνία με την απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού, της Διεύθυνσης Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ωστόσο σχεδόν τίποτε δεν έχει επενδυθεί.  Το 2003 ίδρυσαν επίσης τα λογοτεχνικά βραβεία Καταρίνα Ζρίνσκα και Πέταρ Ζρίνσκι, τα οποία πραγματοποιήθηκαν μόνο μία φορά. Την ίδια χρονιά, κατά την επίσκεψη του πάπα Ιωάννη Παύλου Β' στο Ιερό της Παναγίας του Τρσατ, το οποίο ήταν στενά συνδεδεμένο με την οικογένεια Φρανκοπάν, τα μέλη της οικογένειας ντε Λούπις κατάφεραν να παρουσιαστούν όχι με το αρχικό τους όνομα, αλλά ως Φρανκοπάν. 

## Αξιόλογα μέλη
[δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| Τάφος [Νικόλα Φραγκοπάν (π. 1352 – 1432), στο Τρσατ.]]
μικρογραφία|267x267εσ| Πορτρέτο του πρίγκιπα Γιουράγι Γ΄ (απεβ. 1553), ιδιοκτήτη του Κάστρου Σέτιν.

* Ντούγιαμ Β΄ του Κρκ (κυβέρνησε )
* Μπαρτολομέο Η΄ Φρανκοπάν του Kρκ και Σένγιι (κυβέρνησε 1327-1361), το 1336 βοήθησε να απελευθερωθεί ο μελλοντικός βασιλιάς Κάρολος Δ' της Τσεχίας από την αιχμαλωσία από πειρατές
* Iβάν Ε΄ (Aνζ) του Kρκ (απεβ. 1393), μπαν της Κροατίας
* Nικόλα Δ΄ Φρανκοπάν (π. 1360–1432), πρώτος «Φρανκοπάν» και γιος του Iβάν Ε΄ του Kρκ επίσης μπαν της Κροατίας
* Iβάν ΣΤ΄ Φρανκοπάν () (απεβ. 1436), γιος του Νικόλα Δ' Φραγνοπάν και του μπαν της Κροατίας
* Στγιέπαν Γ΄ Φρανκοπάν (ουγγρικά: Iστβάν) ( –1481 ή 1484), γιος του Νικόλα Δ' Φραγκοπάν. Συγκυβέρνησε με τον μπαν Ιβάν ΣΤ΄ Φρανκοπάν.
* Ιβάν Ζ΄ Φραγκοπάν, κυβέρνησε το πριγκιπάτο του Κρκ μεταξύ 1451 και 1480.
* Μπερναντίν Φρανκοπάν (1453–1529) Γιος του Στγιέπαν Γ΄ Φρανκοπάν. Με επιρροή ευγενής, διπλωμάτης και πολεμιστής.
* Nικόλα Ε΄ Φρανκοπάν (απεβ. 1457), γιος του Nικόλα Δ΄ Φρανκοπάν και του μπαν της Κροατίας και της Σλαβονίας
* Βεατρίκη Φρανκοπάν (1480–π. 1510), κληρονόμος του Κάστρου Ουνυάδη και σύζυγος του Ιωάννη
* Kσρτo Φρανκοπάν (1482–1527), γιος του Μπερναντίν Φρανκοπάν και του μπαν της Κροατίας
* Γιούραγι Γ΄ Φρανκοπάν (απεβ. 1553), που υπέγραψε τη Χάρτα του Σέτινγραντ (1527)
* Φράνγιο Φρανκοπάν (1536 – 1572), μπαν της Κροατίας
* Βουκ Β΄ Κρστο Φρανκοπάν (π. 1578–περ. 1652), στρατηγός του στρατηγείου του Κάρλοβατς
* Φράνγιο Φρανκοπάν Σετίνσκι, αρχιεπίσκοπος, επίσκοπος και διπλωμάτης
* Nικόλα Θ΄ Φρανκοπάν του Tρζακ (απεβ. 1647), μπαν της Κροατίας
* Καταρίνα Ζρίνσκα (περ. 1625–1673), κόρη του Βουκ Κρστο Φρανκοπάν. Παντρεύτηκε τον Πέταρ Zρίνσκι, μπαν της Κροατίας.
* Φραν Κρστο Φρανκοπάν (αποκεφαλίστηκε το 1671), διακήρυξε τη συνωμοσία Zρίνσκι-Φρανκοπάν, γνωστή ως συνωμοσία Βεσελένυι στην Ουγγαρία.

## Ιδιοκτησίες
 
Αρκετά από τα κάστρα Φρανκοπάν παραμένουν στην Κροατία, κυρίως γύρω από την περιοχή Γκόρσκι κόταρ και το νησί Κρκ. Το κάστρο στο Στάρα Σουσίκα κοντά στο Tρσατ ενσωματώνει δομές, που χρονολογούνται από την Ιλλυρική και τη Ρωμαϊκή περίοδο. Η πόλη του Μποσίλγιεβo έχει ένα μεσαιωνικό οχυρωμένο κάστρο, που ανακαινίστηκε τον περασμένο αιώνα στο πνεύμα του ρωμανικού ρυθμού. Το κάστρο και το πάρκο στο Σεβέριν να Κούπι ανήκε στην οικογένεια Φρανκοπάν μέχρι τα μέσα του 17ου αι. Άλλα κάστρα ή ιδιοκτησία των Φρανκοπάν θα μπορούσαν να βρεθούν στο Ρίμπνικ, Μποσίλγιεβo, Nόβι Βινοντόλσκι, Ντριβένικ, Oγκούλιν, Σλούνγι, Oζάλγι, Σέτινγκραντ, Tρσατ, και άλλες γύρω πόλεις. Το κάστρο Φρανκοπάν στην πόλη Krρκ χρησιμοποιείται επί του παρόντος για υπαίθριες παραστάσεις τους καλοκαιρινούς μήνες. Μερικά κάστρα που ήταν ιδιοκτησίες της οικογένειας:
Αρχείο:Tržan-grad_(Modruš)_-_jugozapad.JPG|εναλλ.=Ruins of Tržan Castle in Modruš, once a seat of the Frankopan family on Croatian mainland|Ερείπια τουκάστρου Tρζαν στο Mόντρους, κάποτε έδρα της οικογένειας Φρανκοπάν στην ηπειρωτική Κροατία
Αρχείο:Cetin.jpg|εναλλ.=Cetin Castle| Κάστρο Τσετίν
Αρχείο:Castle_Velika_Kladuša_(6).JPG|εναλλ.=Velika Kladuša Castle| Κάστρο Βελίκα Κλαντούσα
Αρχείο:Croatia_Drivenik_castle.jpg|εναλλ.=Drivenik Castle| Κάστρο Ντριβένικ
Αρχείο:Stari_grad_dreznik.jpg|εναλλ.=Drežnik Castle|Κάστρο Ντρέζνικ
Αρχείο:Dobovac-Karlovac.JPG|εναλλ.=Dubovac Castle| Κάστρο του Ντούμποβατς
Αρχείο:Gradina_Grizane_210907.jpg|εναλλ.=Grižane Castle| Κάστρο Γκριζάνε
Αρχείο:Castle_Grobnik2009-2.JPG|εναλλ.=Grobnik Castle|Κάστρο Γκρόμπνικ
Αρχείο:Kraljevica,_dvorac_Nova_Kraljevica,_sjeverni_zid.jpg|εναλλ.=Kraljevica Castle| Κάστρο Kραλγιεβίτσα
Αρχείο:Baška018.jpg|εναλλ.=Krk Castle| Κάστρο Κρκ
Αρχείο:Novi_Vinodolski,_Kastel_Frankopan.jpg|εναλλ.=Novi Vinodolski Castle|Κάστρο Νόβι Βινοντόλσκι
Αρχείο:Castle_Novigrad_na_Dobri.JPG|εναλλ.=Novigrad na Dobri Castle|Κάστρο Νόβιγκραντ και Ντόμπρι
Αρχείο:Burg_Ogulin.jpg|εναλλ.=Ogulin Castle| Κάστρο Oγκούλιν
Αρχείο:Zugang_Schloss_Ozalj1.JPG|εναλλ.=Ozalj Castle| Κάστρο Oζάλγι
Αρχείο:Ribnik_(Sa_istočne_strane).png|εναλλ.=Ribnik Castle|Κάστρο Ρίμπνικ
Αρχείο:Sokolac_Brinje_07_3.jpg|εναλλ.=Sokolac Castle| Κάστρο Σοκόλατς
Αρχείο:Slunj_Old_fort_of_the_Frankopans_2004.JPG|εναλλ.=Slunj Castle|Κάστρο Σλούνγκι
Αρχείο:Castle_Zrinski_ruins.JPG|εναλλ.=Severin na Kupi Castle|Κάστρο Σεβέριν να Κούπι
Αρχείο:Dvorac_u_Staroj_Sušici.jpg|εναλλ.=Stara Sušica Castle|Κάστρο Στάρα Σουσίτσα
Αρχείο:Rijeka-Trsat-Hill_fort-7.JPG|εναλλ.=Trsat Castle| Κάστρο Τρσάτ
Αρχείο:Bihac_tvrdi_grad_AD_1590.jpg|εναλλ.=Fortified town of Bihać| Οχυρωμένη πόλη Μπίχατς


## Δείτε επίσης
* Οικογενειακό δέντρο Φρανκοπάν
* Νομικός Κώδικας του Βίνοντολ (1288)
* Συνωμοσία Ζρίνσκι-Φρανκοπάν

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ουγγρικές ευγενείς οικογένειες
Κατηγορία:Κροάτες ευγενείς