Πρώτο Όραμα

[σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Joseph_Smith_first_vision_stained_glass.jpg|μικρογραφία|[Υαλογραφία|Υαλογράφημα που αναδεικνύει το Πρώτο Όραμα του Τζόζεφ Σμιθ, δημιουργημένο το 1913 από άγνωστο καλλιτέχνη (Church History Museum, Σολτ Λέικ Σίτι)]]Το **Πρώτο Όραμα** (αποκαλούμενο επίσης ως «**εμπειρία στο άλσος**» από τα μέλη της αμερικανικής Κοινότητας του Χριστού) αναφέρεται σε μια θεοφάνεια, την οποία οι Άγιοι των Τελευταίων Ημερών πιστεύουν ότι βίωσε ο Τζόζεφ Σμιθ στις αρχές της δεκαετίας του 1820, σε δασώδη περιοχή του Μάντσεστερ της Νέας Υόρκης, γνωστή ως Ιερό Άλσος (*Sacred Grove*). Ο Σμιθ περιέγραψε την εμπειρία αυτή ως όραμα, κατά το οποίο δέχθηκε θεϊκή καθοδήγηση από τον Θεό Πατέρα και τον Ιησού Χριστό.

Σύμφωνα με την αφήγηση που κατέγραψε το 1838, ο Σμιθ κατευθύνθηκε στο δάσος για να προσευχηθεί και να ζητήσει φώτιση σχετικά με το ποια εκκλησία όφειλε να ακολουθήσει. Τότε, όπως διηγείται, περιέπεσε στη δίνη μιας σκοτεινής δύναμης που λίγο έλειψε να τον καταβάλει. Στην ύστατη στιγμή, διασώθηκε από δύο «ένδοξες Οντότητες» που αιωρούνταν επάνω του –οι οποίες ερμηνεύονται ως ο Θεός Πατέρας και ο Ιησούς–. Μία από αυτές του απεκάλυψε ότι δεν έπρεπε να ενταχθεί σε καμία από τις υπάρχουσες εκκλησίες, διότι όλες δίδασκαν πλανεμένα δόγματα.

Μεταξύ των ετών 1832 και 1842, ο Σμιθ συνέγραψε ή υπαγόρευσε πλείονες εκδοχές του οράματός του· δύο εξ αυτών εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του. Η συνέπεια και οι αποκλίσεις ανάμεσα στις αφηγήσεις αποτελούν αντικείμενο εκτεταμένης συζήτησης: άλλοι μελετητές τις θεωρούν ενδείξεις θεολογικής εξέλιξης, ενώ άλλοι απλώς διαφοροποίηση δευτερευουσών λεπτομερειών. Το Πρώτο Όραμα κατέχει εξέχουσα θέση στη θεολογία των Αγίων των Τελευταίων Ημερών ως απαρχή της Αποκατάστασης. Ωστόσο, στους πρώιμους οπαδούς του κινήματος δεν ήταν ευρύτερα γνωστό. Η εμπειρία του Σμιθ δημοσιεύθηκε το 1842 και κατέστη κανονικό κείμενο το 1880, αλλά η ιδιαίτερη έμφαση στη διδασκαλία του μέσα στην Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών αναπτύχθηκε μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα. Για τους πιστούς, το Πρώτο Όραμα επιβεβαιώνει διδασκαλίες όπως η σωματική φύση του Θεού Πατέρα και η μοναδικότητα του Αποκαταστημένου Ευαγγελίου (*Restored Gospel of Jesus Christ*) ως της μόνης αληθινής οδού προς την ύψιστη σωτηρία.

## Η αφήγηση του οράματος
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:SacredGroveRockFence.jpg|δεξιά|μικρογραφία|Ο Τζόζεφ Σμιθ δήλωσε πως το πρώτο όραμα του συνέβη σε ένα άλσος με δέντρα κοντά στο σπίτι του
Ο Σμιθ συνέγραψε ή υπαγόρευσε διάφορες εκδοχές της ιστορίας του, ενώ και τρίτοι που άκουσαν τη διήγηση κατέγραψαν όσα θυμούνταν. Συνολικά, οι πηγές αυτές περιγράφουν τα εξής:

Ο Σμιθ ανέφερε ότι το Πρώτο Όραμα έλαβε χώρα σε ένα άλσος δέντρων κοντά στην οικία του. Σε ηλικία περίπου δώδεκα ετών (1817–1818), άρχισε να ενδιαφέρεται ζωηρά για θρησκευτικά ζητήματα και να αισθάνεται βαριά την ενοχή των αμαρτιών του. Μελετούσε τη Βίβλο και εκκλησιαζόταν, αλλά οι αφηγήσεις διαφέρουν: σε ορισμένες εκδοχές είχε ήδη συμπεράνει ότι καμία υφιστάμενη ομολογία δεν στηριζόταν στην καθαρή διδασκαλία του Ιησού, ενώ σε άλλες υποστηρίζεται ότι η ιδέα της καθολικής πλάνης των εκκλησιών δεν «είχε διαπεράσει την καρδιά του» έως ότου έλαβε το όραμα. Μέσα σε αυτό το κλίμα θρησκευτικής αγωνίας αποφάσισε να στραφεί στον Θεό διά της προσευχής. Σε πρώιμη καταγραφή, δηλώνεται ότι η προσευχή του είχε ως σκοπό να ζητήσει έλεος για τις αμαρτίες του, ενώ μεταγενέστερες τονίζουν την επιθυμία του να πληροφορηθεί ποια εκκλησία όφειλε να ακολουθήσει. Ένα ανοιξιάτικο πρωινό κατευθύνθηκε σε ερημικό άλσος κοντά στο σπίτι του για να προσευχηθεί. Εκεί, δίπλα σε ένα κούτσουρο όπου είχε αφήσει την αξίνα του από την προηγούμενη ημέρα, προσευχήθηκε μεγαλόφωνα για πρώτη φορά στη ζωή του.

Η προσευχή του διακόπηκε από «ον από τον αόρατο κόσμο». Ο Σμιθ ισχυρίστηκε ότι η παρουσία αυτή προκάλεσε πρήξιμο στη γλώσσα του, ώστε δεν μπορούσε να μιλήσει. Άλλος λογαριασμός αναφέρει πως άκουσε βήματα πίσω του, και, όταν προσπάθησε να προσευχηθεί ξανά, ο θόρυβος δυνάμωνε και τον έκανε να πεταχτεί όρθιος, χωρίς ωστόσο να διακρίνει κανέναν. Σε αρκετές αφηγήσεις περιγράφει ότι καλύφθηκε από πυκνό σκότος και ότι θεώρησε πως επρόκειτο να καταστραφεί. Στη σκοτεινότερη εκείνη στιγμή, γονάτισε για τρίτη φορά ωστέ να προσευχηθεί και, συγκεντρώνοντας όλη του τη δύναμη, συνέχισε να προσεύχεται, νιώθοντας ότι θα βυθιστεί στην ανυπαρξία. Τότε, όπως διηγείται, λύθηκε η γλώσσα του και παρουσιάστηκε το όραμα.

Ο Σμιθ ανέφερε ότι είδε στύλο φωτός, λαμπρότερο από τον μεσημβρινό ήλιο, ο οποίος κατέβαινε αργά επάνω του, εντεινόμενος σε λάμψη όσο πλησίαζε και φωτίζοντας τον χώρο σε μεγάλη ακτίνα. Όταν το φως άγγιξε τις κορυφές των δέντρων, φοβήθηκε μήπως αρπάξουν φωτιά. Μα όταν τον περικύκλωσε, ένιωσε «ιδιάζουσα αίσθηση». «O νους του αποσπάστηκε από τα γήινα αντικείμενα που τον περιέβαλλαν και τυλίχθηκε σε ουράνιο όραμα».

Μέσα στο όραμα είδε μία ή περισσότερες «Οντότητες», οι οποίες περιγράφονται ποικιλοτρόπως στις εκδοχές. Στην πρώτη γραπτή καταγραφή του, σημειώνει ότι «είδε τον Κύριο». Σε ημερολογιακές εγγραφές, κάνει λόγο για «επίσκεψη Αγγέλων» ή «όραμα αγγέλων» με την παρουσία «ενός προσώπου» και κατόπιν «ενός άλλου προσώπου» που μαρτυρούσε ότι «ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού», καθώς και «πολλών αγγέλων». Στις ύστερες εκδοχές του, ο Σμιθ δηλώνει με συνέπεια ότι είδε δύο oντότητες, οι οποίες εμφανίστηκαν διαδοχικά. Οι oντότητες αυτές «έμοιαζαν απολύτως μεταξύ τους στα χαρακτηριστικά και την όψη». Η πρώτη περιγραφόταν ως «με λευκή επιδερμίδα, γαλανά μάτια, και λευκό ύφασμα στους ώμους, με το δεξί χέρι γυμνό». Σε μεταγενέστερες εκδοχές, η μία Οντότητα τον προσφώνησε με το όνομά του και, δείχνοντας την άλλη, είπε: «Ούτος είναι ο αγαπητός μου Υιός· άκουσέ τον». Παρότι ο Σμιθ δεν προσδιόρισε πάντοτε ρητώς τις Οντότητες, οι περισσότεροι Άγιοι των Τελευταίων Ημερών τις θεωρούν τον Θεό Πατέρα και τον Ιησού Χριστό.

Σε δύο αφηγήσεις, ο Σμιθ αναφέρει ότι ο Κύριος του είπε πως οι αμαρτίες του είχαν συγχωρεθεί, ότι όφειλε να υπακούει στις εντολές, ότι ο κόσμος είχε διαφθαρεί και ότι πλησίαζε η Δευτέρα Παρουσία. Σε μεταγενέστερες εκδοχές, όταν εμφανίστηκαν οι oντότητες, ο Σμιθ τις ρώτησε: «Κύριε, σε ποια εκκλησία πρέπει να ενταχθώ;» ή «Να προσχωρήσω στη Μεθοδιστική Εκκλησία;» Η απάντηση που έλαβε ήταν ότι «όλες οι θρησκευτικές ομολογίες εσφαλμένα διδάσκουν, και καμία δεν αναγνωρίζεται από τον Θεό ως η εκκλησία και η βασιλεία Του». Όλες οι εκκλησίες και οι λειτουργοί τους χαρακτηρίζονταν ως «διεφθαρμένοι», και «όλα τα σύμβολα πίστεώς τους ήταν βδέλυγμα ενώπιον του Θεού». Του απαγορεύθηκε να ενταχθεί σε οποιαδήποτε, αλλά του αποκαλύφθηκε ότι το πλήρωμα του ευαγγελίου θα του γινόταν γνωστό σε μελλοντικό χρόνο. Όταν αποσύρθηκε το όραμα, ο Σμιθ διαπίστωσε ότι ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα στο έδαφος.

## Ιστορικό πλαίσιο
Ο Σμιθ γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1805 στην αμερικάνικη πολιτεία του Βερμόντ και το 1816 η οικογένειά του μετοίκησε σε φάρμα λίγο έξω από την πόλη Παλμύρα της Νέας Υόρκης. Κατά τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα, η αμερικανική κοινωνία χαρακτηριζόταν από πληθώρα θρησκευτικών επιλογών. Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Μεγάλης Αφύπνισης (αγγλικά: *Second Great Awakening*), θρησκευτικές αναβιώσεις λάμβαναν χώρα σε πολλές κοινότητες των βορειοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών. Η θρησκευτική ατμόσφαιρα στην περιοχή όπου ζούσε η οικογένεια Σμιθ υπήρξε τόσο έντονη ώστε σήμερα αναφέρεται με τον όρο «καμένη περιοχή» (burned-over district). Στην ίδια την Παλμύρα πραγματοποιήθηκαν μεγάλες πολυομολογιακές αναβιώσεις τα έτη 1816–17 και 1824–25. Σε ακτίνα οκτώ μιλίων από τη φάρμα των Σμιθ λειτουργούσαν τουλάχιστον τέσσερις μεθοδιστικές, τρεις πρεσβυτεριανές, δύο βαπτιστικές και αρκετές κουάκερ κοινότητες. Παρ’ όλα αυτά, μόνο περίπου το 11% των κατοίκων της Παλμύρας ανήκε επισήμως σε κάποια εκκλησία το 1820, ποσοστό αντίστοιχο με τον εθνικό μέσο όρο.

Πέρα από την οργανωμένη θρησκεία, η οικογένεια Σμιθ εκτέθηκε και σε άλλα θρησκευτικά ή φιλοσοφικά ρεύματα. Ένα μεγάλο, ασαφώς ορισμένο, πλήθος Αμερικανών της εποχής κατατάσσεται στην κατηγορία των «αναζητητών» (*seekers*). Η ομάδα αυτή ασπαζόταν ετερόκλητες πεποιθήσεις, μεταξύ των οποίων ότι τα δόγματα ήταν περιττά και ότι η αποστολική εκκλησία δεν υπήρχε πλέον στη γη. Παράλληλα, η λαϊκή μαγεία και οι παραδόσεις των λεγόμενων *cunning folk* ήταν διαδεδομένες στην Παλμύρα, συχνά σε συνύπαρξη με τον χριστιανισμό. Ο Ντεϊσμός –η αντίληψη ότι ο Θεός υπάρχει αλλά δεν παρεμβαίνει στον κόσμο– κέρδιζε επίσης έδαφος στην αμερικανική κουλτούρα, ενισχυμένος από τη δημοσίευση του έργου του Τόμας Πέιν *Η Εποχή της Λογικής*.

Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Μπούσμαν χαρακτήρισε τη θρησκευτική παράδοση της οικογένειας Σμιθ ως «θρησκευτική αρένα». Όπως και πολλοί άλλοι Αμερικανοί των συνόρων στις αρχές του 19ου αιώνα, οι Σμιθ πίστευαν σε οράματα, όνειρα και άλλες μορφές επικοινωνίας με τον Θεό. Το 1811, ο παππούς του Σμιθ από τη μητέρα του, Σόλομον Μακ, περιέγραψε μια σειρά από οράματα και θεϊκές φωνές που οδήγησαν στη μεταστροφή του στον χριστιανισμό σε ηλικία 76 ετών.

Η μητέρα του, Λούσι Μακ Σμιθ, είχε λάβει ένα «βάπτισμα πιστού» νωρίς στον γάμο της, χωρίς όμως να προσχωρήσει επίσημα σε κάποια ομολογία. Ο πατέρας του, Τζόζεφ Σμιθ ο πρεσβύτερος, συνδύαζε στοιχεία δεϊσμού και αναζητητισμού, επιδεικνύοντας σκεπτικισμό έναντι της οργανωμένης θρησκείας, χωρίς ωστόσο να είναι άθρησκος. Πριν γεννηθεί ο Σμιθ, η Λούσι αποσύρθηκε σε άλσος κοντά στο σπίτι της στο Βερμόντ και προσευχήθηκε για την απόρριψη του ευαγγελικού χριστιανισμού από τον σύζυγό της. Το ίδιο βράδυ είδε όνειρο, το οποίο ερμήνευσε ως προφητεία ότι ο Σμιθ πρεσβύτερος θα αποδεχόταν αργότερα το «καθαρό και αμόλυντο Ευαγγέλιο του Υιού του Θεού». Η ίδια ανέφερε ότι ο σύζυγός της είδε σειρά ονείρων ή οραμάτων μεταξύ 1811 και 1819, το πρώτο από τα οποία συνέβη όταν ο νους του ήταν «έντονα απασχολημένος με το ζήτημα της θρησκείας». Το πρώτο αυτό όραμα τον επιβεβαίωσε στην άρνησή του να ενταχθεί σε κάποια οργανωμένη εκκλησία. Ο πατέρας του Σμιθ έγινε επίσης μέλος της τοπικής μασονικής στοάς, μαζί με τον μεγαλύτερο γιο του, Χάιρουμ, λίγο μετά την εγκατάστασή τους στην Παλμύρα.

Ο μεγαλύτερος αδελφός του Σμιθ, ο Άλβιν, δεν συνδέθηκε με καμία εκκλησία. Μετά τον θάνατό του στα τέλη του 1823, η Λούσι στράφηκε για παρηγοριά στη θρησκεία και εντάχθηκε επίσημα στην Πρεσβυτεριανή εκκλησία το 1824 ή 1825, μαζί με τα παιδιά της Χάιρουμ, Σάμουελ και Σοφρονία.
[σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Sacred_Grove_(1907).jpg|δεξιά|μικρογραφία|Φωτογραφία του Ιερού Άλσους από τον [:en:George Edward Anderson|George Edward Anderson (αγγλικά), γύρω το 1907]]

### Χρονολόγηση του Πρώτου Οράματος
Ο Σμιθ δεν έδωσε ποτέ συγκεκριμένη ημερομηνία για το αναφερόμενο όραμά του, αλλά είπε ότι συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 1820, όταν βρισκόταν στην εφηβεία του. Στην αφήγηση του 1832 αναφέρει ότι από την ηλικία των δώδεκα έως τα δεκαπέντε του χρόνια συλλογιζόταν την κατάσταση του κόσμου στην καρδιά του, τοποθετώντας το όραμα το 1821. Ο γραφέας του, Φρέντερικ Γ. Ουίλιαμς, πρόσθεσε στην αφήγηση του 1832 ότι συνέβη «στο δέκατο έκτο έτος της ηλικίας του» ή το 1821. Στην αφήγηση του 1838 ο Σμιθ δήλωσε ότι το όραμα έλαβε χώρα «νωρίς την άνοιξη του έτους 1820». Στις αφηγήσεις του 1835 και του 1842 έγραψε ότι συνέβη όταν ήταν «περίπου δεκατεσσάρων ετών».

Οι ιστορικοί έχουν εξετάσει συμφραζόμενα στοιχεία από τις αφηγήσεις για να προσδιορίσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια την ημερομηνία. Στην αφήγηση του 1838 ο Σμιθ ανέφερε τα ακόλουθα γεγονότα:

* «Κάποια στιγμή, στο δεύτερο έτος μετά τη μετοίκησή μας στο Μάντσεστερ, υπήρξε στην περιοχή όπου ζούσαμε μια ασυνήθιστη θρησκευτική διέγερση».
* «Η διέγερση αυτή άρχισε με τους Μεθοδιστές».
* «Η διέγερση σύντομα έγινε γενική σε όλες τις ομολογίες εκείνης της περιοχής […] και μεγάλα πλήθη ενώθηκαν με τις διάφορες θρησκευτικές παρατάξεις, γεγονός που προκάλεσε αναστάτωση και διχασμό ανάμεσα στους ανθρώπους».
* «Η οικογένεια του πατέρα μου προσηλυτίστηκε στην Πρεσβυτεριανή πίστη και τέσσερα μέλη της ενώθηκαν με αυτή την Εκκλησία, δηλαδή η μητέρα μου Λούσι, τα αδέλφια μου Χάιρουμ και Σάμουελ Χάρισον, και η αδελφή μου Σοφρονία».
* «Ήταν ένα πρωινό μιας όμορφης, καθαρής ημέρας, νωρίς την άνοιξη».

Κάθε μία από αυτές τις λεπτομέρειες έχει αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης έρευνας και έχει συζητηθεί ευρέως ανάμεσα σε ιστορικούς, επικριτές, απολογητές και πολεμικούς συγγραφείς, προκαλώντας ποικίλες ιστορικές και θεολογικές ερμηνείες.

Το φθινόπωρο του 1967, ο πάστορας Γουέσλεϋ Π. Ουόλτερς δημοσίευσε φυλλάδιο υποστηρίζοντας ότι η «ασυνήθιστη θρησκευτική διέγερση» που περιέγραψε ο Σμιθ ταυτιζόταν με την αναβίωση της Παλμύρας του 1824 και επομένως ήταν αναχρονιστικό να τοποθετείται στο 1820. Το φυλλάδιο προκάλεσε αναστάτωση και ισχυρή αντίδραση από μελετητές του Πανεπιστημίου Μπρίγκαμ Γιανγκ (BYU). Την άνοιξη του 1968, ο καθηγητής Τρούμαν Γ. Μάντσεν συγκέντρωσε περίπου τρεις δεκάδες μελετητές για να απαντήσουν στον Ουόλτερς και έγραψε στην Πρώτη Προεδρία της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών ότι το «Πρώτο Όραμα έχει τεθεί υπό σοβαρή ιστορική επίθεση». Η θέση του Ουόλτερς και οι απαντήσεις που προκάλεσε διαμόρφωσαν το πλαίσιο της ιστορικής διαμάχης.

#### Χρονολόγηση της μετοίκησης στο Μάντσεστερ
Οι τοπικές μετακινήσεις της οικογένειας Σμιθ έχουν χρησιμοποιηθεί σε προσπάθειες να προσδιοριστεί η ημερομηνία του οράματος. Ο Σμιθ έγραψε ότι το Πρώτο Όραμα συνέβη «το δεύτερο έτος μετά τη μετοίκησή μας στο Μάντσεστερ». Τα στοιχεία για την ημερομηνία αυτής της μετοίκησης έχουν ερμηνευθεί από πολλούς πιστούς ως υποστηρικτικά για το 1820 και από μη πιστούς ως υποστηρικτικά για το 1824.

Τα αρχεία φορολόγησης γης του Μάντσεστερ δείχνουν αύξηση στην αποτίμηση της περιουσίας των Σμιθ το 1823. Επειδή η φορολογική αποτίμηση αυξήθηκε τότε, οι επικριτές υποστηρίζουν ότι οι Σμιθ ολοκλήρωσαν την καλύβα τους το 1822, γεγονός που τοποθετεί το Πρώτο Όραμα περίπου το 1824. Ο Τζόζεφ Σμιθ πρεσβύτερος φορολογήθηκε για πρώτη φορά για γη στο Μάντσεστερ το 1820. Το 1821 και 1822 η αποτίμηση της γης ήταν 700 δολάρια, αλλά το 1823 αυξήθηκε στα 1000 δολάρια, γεγονός που ίσως δείχνει «ότι οι Σμιθ είχαν ολοκληρώσει την κατασκευή της καλύβας τους και εκκαθάρισαν σημαντικό τμήμα της γης τους».

Αντιθέτως, απολογητές των Μορμόνων υποστηρίζουν ότι το 1818 οι Σμιθ κατασκεύασαν κατά λάθος μια καλύβα 59 πόδια βορειότερα της πραγματικής γραμμής ιδιοκτησίας (δηλαδή εντός Παλμύρας και όχι Μάντσεστερ) και ότι η αύξηση της αποτίμησης το 1823 σχετιζόταν με την ολοκλήρωση ξύλινου σπιτιού στη μεριά του Μάντσεστερ, δίπλα στη συνοριακή γραμμή Παλμύρας–Μάντσεστερ. Η ερμηνεία αυτή ενισχύει την τοποθέτηση του Πρώτου Οράματος στο 1820.

#### Χρονολόγηση των θρησκευτικών αναβιώσεων
Ο Ρίτσαρντ Μπούσμαν έγραψε ότι ο Σμιθ «άρχισε να ανησυχεί για τη θρησκεία στα τέλη του 1817 ή στις αρχές του 1818, όταν οι απόηχοι της αναβίωσης του 1816 και 1817 εξακολουθούσαν να γίνονται αισθητοί». Ο Μίλτον Β. Μπάκμαν σημείωσε ότι θρησκευτικές εξάρσεις έλαβαν χώρα το 1819–1820 σε ακτίνα πενήντα μιλίων από το σπίτι του Σμιθ: «Τα εκκλησιαστικά αρχεία, οι εφημερίδες, τα θρησκευτικά περιοδικά και άλλες σύγχρονες πηγές αποκαλύπτουν ξεκάθαρα ότι μεγάλες αφυπνίσεις σημειώθηκαν σε περισσότερες από πενήντα πόλεις ή χωριά της δυτικής Νέας Υόρκης κατά την αναβίωση του 1819–1820 … Πρωτογενείς πηγές επίσης καταγράφουν ότι μεγάλα πλήθη ενώθηκαν με τις μεθοδιστικές, πρεσβυτεριανές και καλβινιστικές βαπτιστικές κοινότητες στην περιοχή όπου ζούσε ο Τζόζεφ Σμιθ».

Ο Ρίτσαρντ Λόιντ Άντερσον επισήμανε ότι το 1818 πραγματοποιήθηκε στην Παλμύρα μια κατασκήνωση Μεθοδιστών με περίπου 400 συμμετέχοντες, γεγονός που επιβεβαιώνεται από σύγχρονο ημερολόγιο. Αυτό συμφωνεί με το χρονικό διάστημα τριών ετών κατά το οποίο ο Σμιθ προβληματιζόταν για ζητήματα θρησκείας, όπως αναφέρεται στην αφήγηση του 1832. Ο Μπάκμαν επίσης επικαλέστηκε στοιχεία για κατασκήνωση Μεθοδιστών στην Παλμύρα τον Ιούνιο του 1820.

#### Χρονολόγηση της μεταστροφής της οικογένειας Σμιθ στον Πρεσβυτεριανισμό
Στην αφήγηση του 1838 για το Πρώτο Όραμα (που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1842 και έχει κανoνικοποιηθεί από την Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών), η απόφαση της οικογένειάς του να ενωθεί με την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία παρουσιάζεται να συμβαίνει το ίδιο έτος με το Πρώτο Όραμα.

Το πρόχειρο αντίγραφο της ιστορίας της Λούσι Μακ Σμιθ δεν αναφέρει καθόλου το Πρώτο Όραμα. Ωστόσο, το καθαρό αντίγραφο, που γράφτηκε από τον ίδιο γραφέα και βρισκόταν στην κατοχή της Λούσι (και στο οποίο κατοχύρωσε πνευματικά δικαιώματα), περιέχει στο κείμενο αντίγραφο της αφήγησης του 1838, ξεκινώντας με τα λόγια του Ιωσήφ: «Ήμουν τότε στο δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας μου». Μετά την αφήγηση του Πρώτου Οράματος, η Λούσι συνεχίζει: «Από τότε έως τις 21 Σεπτεμβρίου 1823, ο Ιωσήφ συνέχισε να εργάζεται κανονικά με τον πατέρα του· και τίποτε στο διάστημα αυτό δεν συνέβη που να ήταν ιδιαίτερα σπουδαίο…».

Στο σημείο αυτό η Λούσι περιγράφει τις επισκέψεις του άγγελου Μορόνι και την υπόσχεση για τις χρυσές πλάκες, ακολουθούμενη από τον θάνατο του Άλβιν τον Νοέμβριο του 1823. Στη συνέχεια δηλώνει ότι η ίδια και μερικά από τα παιδιά της αναζήτησαν παρηγοριά στη θρησκευτική αναβίωση μετά τον θάνατο του Άλβιν. Αυτή η δήλωση έχει ερμηνευθεί ως αναφορά στη δική της ένταξη και εκείνη των τριών παιδιών της (Χάιρουμ, Σάμουελ και Σοφρόνια) στην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία.

Εάν αυτό ισχύει, και αν η δήλωση του Ιωσήφ ότι η οικογένεια ενώθηκε με την Εκκλησία το ίδιο έτος με το Πρώτο Όραμα είναι ακριβής, τότε το Πρώτο Όραμα θα είχε λάβει χώρα το 1824. Ωστόσο, αυτό το συμπέρασμα προϋποθέτει την αγνόηση τόσο της δήλωσης του Σμιθ ότι το όραμα συνέβη στο δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας του όσο και της χρονολογίας που δίνει η Λούσι στο καθαρό αντίγραφο. Εναλλακτικά, ο Ντ. Μάικλ Κουίν υποστηρίζει ότι η αφήγηση του Σμιθ αποτελεί συγχώνευση γεγονότων διαφόρων ετών, μια τυπική βιογραφική τεχνική για την απλοποίηση της αφήγησης.

#### Χρονολόγηση της «όμορφης, καθαρής ημέρας»
Στην αφήγηση του 1838, ο Σμιθ δήλωσε ότι το όραμα συνέβη «ένα πρωινό όμορφης, καθαρής ημέρας, νωρίς την άνοιξη του 1820». Δύο μέλη της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών συνεργάστηκαν και διατύπωσαν σε ιστότοπό τους την άποψη ότι η ημερομηνία ήταν η 26η Μαρτίου 1820, στηριζόμενοι σε ερμηνεία του ημερολογίου του Ενώχ, σε συνδυασμό με μετεωρολογικά δεδομένα και αρχεία παραγωγής σιροπιού σφενδάμου. Ο Μαρκ Στέικερ, ειδικός στον χώρο του Ιερού Άλσους, σημειώνει ότι η πρώιμη άνοιξη θα αντιστοιχούσε «πιθανότερα σε κάποια στιγμή του Μαρτίου, του Απριλίου ή στις πρώτες εβδομάδες του Μαΐου».

## Καταγεγραμμένες αφηγήσεις του οράματος

Η σημασία του Πρώτου Οράματος στο κίνημα των Αγίων των Τελευταίων Ημερών εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου. Υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία ότι ο Σμιθ συζητούσε δημόσια το Πρώτο Όραμα πριν το 1830. Ο Μορμονικός ιστορικός Τζέιμς Μπ. Άλεν σημειώνει:

*«Το γεγονός ότι καμία από τις διαθέσιμες σύγχρονες γραπτές πηγές για τον Τζόζεφ Σμιθ τη δεκαετία του 1830, καμία από τις εκδόσεις της Εκκλησίας εκείνης της δεκαετίας και καμία σύγχρονη εφημερίδα ή αλληλογραφία που έχει βρεθεί έως σήμερα δεν αναφέρει την ιστορία του Πρώτου Οράματος, αποτελεί πειστική απόδειξη ότι στην καλύτερη περίπτωση είχε περιορισμένη κυκλοφορία στα πρώτα χρόνια».*

### Αναφορά του 1830 στην πρώιμη χριστιανική αναγέννηση
Τον Ιούνιο του 1830, ο Σμιθ έδωσε την πρώτη σαφή αναφορά σε μια σημαντική προσωπική θρησκευτική εμπειρία, πριν από την επίσκεψη του αγγέλου Μορόνι. Εκείνη την εποχή, ο Σμιθ και ο συνεργάτης του Όλιβερ Κάουντερι (Oliver Cowdery), ίδρυαν την Εκκλησία του Χριστού, την πρώτη εκκλησία των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Στο «Διδαχή και Διαθήκες της Εκκλησίας του Χριστού», ο Σμιθ διηγήθηκε την πρώιμη ιστορία του, σημειώνοντας:*«Διότι, αφού φανερώθηκε πράγματι [στον Σμιθ] ότι είχε λάβει άφεση αμαρτιών, παρασύρθηκε ξανά στις ματαιότητες του κόσμου, αλλά αφού μετανόησε ειλικρινά, ο Θεός τον επισκέφθηκε μέσω ενός αγίου αγγέλου… και του έδωσε δύναμη, με το μέσο που είχε ήδη προετοιμαστεί, ώστε να μεταφράσει ένα βιβλίο».*Δεν παρέχεται περαιτέρω εξήγηση για αυτήν τη «φανέρωση». Αν και η αναφορά συνδέθηκε αργότερα με το Πρώτο Όραμα, οι αρχικοί ακροατές της θα την κατανοούσαν ως μια ακόμα από τις πολλές εμπειρίες αναβίωσης, όπου ο πιστός διαβεβαίωνε ότι οι αμαρτίες του είχαν συγχωρηθεί.

### Η αφήγηση του Σμιθ το 1832
Η παλαιότερη σωζόμενη *αφήγηση του* Πρώτου Οράματος γράφτηκε από τον Σμιθ το 1832 σε ένα βιβλίο επιστολών, αλλά η ύπαρξή του δεν ήταν γνωστή εκτός του Τμήματος Εκκλησιαστικής Ιστορίας μέχρι τη δημοσίευσή της το 1965. Κάποια στιγμή γύρω στο 1930, οι σελίδες στις οποίες ήταν γραμμένη η αφήγηση σκίστηκαν από το βιβλίο επιστολών, αφαιρέθηκαν από τη συλλογή του Εκκλησιαστικού Ιστορικού και τοποθετήθηκαν σε ιδιωτικό χρηματοκιβώτιο υπό την κατοχή του Αποστόλου Joseph Fielding Smith. Το 1952, ο Γενικός Αρχή Levi E. Young συναντήθηκε με τον ερασιτέχνη ιστορικό LaMar Peterson και του μίλησε για μια «περίεργη αφήγηση» με τον γραφικό χαρακτήρα του Ιωσήφ, η οποία δεν ανέφερε τον Θεό Πατέρα. Το 1964, ο Peterson ενημέρωσε τους Jerald και Sandra Tanner για την αφήγηση, και εκείνοι κατόπιν ζήτησαν άδεια από τον Joseph Fielding Smith να τη δουν, αλλά τους αρνήθηκαν. Το 1964, ο Smith εξουσιοδότησε να δείξουν την αφήγηση στον Paul R. Cheesman, φοιτητή του BYU που εργαζόταν πάνω στη μεταπτυχιακή του διατριβή. Οι Tanner απέκτησαν αντίγραφο του απομαγνητοφωνημένου κειμένου της διατριβής και η αφήγηση δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1965.

*[T]he Lord heard my cry in the wilderness and while in <the> attitude of calling upon the Lord <in the 16th year of my age> a pillar of fire light above the brightness of the sun at noon day come down from above and rested upon me and I was filled with the spirit of god and the <Lord> opened the heavens upon me and I saw the Lord and he spake unto me saying Joseph <my son> thy sins are forgiven thee. go thy <way> walk in my statutes and keep my commandments behold I am the Lord of glory I was crucifyed for the world that all those who believe on my name may have Eternal life <behold> the world lieth in sin and at this time and none doeth good no not one they have turned aside from the gospel and keep not <my> commandments they draw near to me with their lips while their hearts are far from me and mine anger is kindling against the inhabitants of the earth to visit them according to th[e]ir ungodliness and to bring to pass that which <hath> been spoken by the mouth of the prophets and Ap[o]stles behold and lo I come quickly as it [is] written of me in the cloud <clothed> in the glory of my Father ...."*

Μετάφραση:

*Ο Κύριος άκουσε την κραυγή μου στην έρημο, και ενώ βρισκόμουν σε <στάση> επίκλησης προς τον Κύριο (στο 16ο έτος της ηλικίας μου), μια στήλη φωτιάς, φως πάνω από τη λαμπρότητα του ήλιου το μεσημέρι, κατέβηκε από ψηλά και στάθηκε επάνω μου· και γέμισα με το Πνεύμα του Θεού και ο <Κύριος> άνοιξε τους ουρανούς επάνω μου και είδα τον Κύριο, και μου μίλησε λέγοντας: «Ιωσήφ, <γιε μου>, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου· πήγαινε στον <δρόμο> σου, περπάτησε στα διατάγματά μου και φύλαξε τις εντολές μου· ιδού, εγώ είμαι ο Κύριος της δόξας· σταυρώθηκα για τον κόσμο, ώστε όλοι όσοι πιστεύουν στο όνομά μου να έχουν αιώνια ζωή· <ιδού>, ο κόσμος κείται στην αμαρτία αυτή τη στιγμή και κανείς δεν πράττει το καλό, όχι ούτε ένας· έχουν απομακρυνθεί από το Ευαγγέλιο και δεν τηρούν <τις> εντολές μου· με πλησιάζουν με τα χείλη τους ενώ οι καρδιές τους είναι μακριά από εμένα· και η οργή μου ανάβει εναντίον των κατοίκων της γης, για να τους επισκεφθώ σύμφωνα με την ασέβειά τους και να φέρω σε πέρας εκείνο που <έχει> λαληθεί από το στόμα των προφητών και αποστόλων· ιδού και δες, έρχομαι γρήγορα, όπως είναι γραμμένο για εμένα, μέσα στην νεφέλη, <ενδεδυμένος> με τη δόξα του Πατέρα μου…»*

Σε αντίθεση με τις μεταγενέστερες αφηγήσεις του, η εκδοχή του 1832 δίνει έμφαση στην προσωπική συγχώρεση και δεν αναφέρει ούτε την εμφάνιση του Θεού Πατέρα ούτε τη φράση «Αυτός είναι ο αγαπητός μου Υιός· άκουσέ τον». Επιπλέον, ο Σμιθ σημείωσε ότι πριν βιώσει το Πρώτο Όραμα, η προσωπική μελέτη των γραφών τον είχε οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η ανθρωπότητα είχε «αποστατήσει από την αληθινή και ζωντανή πίστη και καμία κοινωνία ή ομολογία δεν είχε θεμελιωθεί στο Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού όπως καταγράφεται στην Καινή Διαθήκη».

### Η αφήγηση του Όλιβερ Κάουντερι (1834)
Σε αρκετά τεύχη του μορμονικού περιοδικού *Messenger and Advocate* (1834–35), ο Όλιβερ Κάουντερι έγραψε μια πρώιμη βιογραφία του Τζόζεφ Σμιθ. Σε ένα από τα τεύχη, ο Κάουντερι εξηγούσε ότι ο Σμιθ είχε μπερδευτεί από τις διάφορες θρησκείες και τις τοπικές αναβιώσεις κατά τη διάρκεια του «15ου έτους» της ηλικίας του (1820), γεγονός που τον οδήγησε να αναρωτηθεί ποια εκκλησία ήταν η αληθινή. Στο επόμενο τεύχος της βιογραφίας, ο Κάουντερι διευκρίνιζε ότι η αναφορά στο «15ο έτος» ήταν τυπογραφικό λάθος και ότι, στην πραγματικότητα, οι αναβιώσεις και η θρησκευτική σύγχυση είχαν λάβει χώρα στο «17ο έτος» του Σμιθ.

Σύμφωνα με τον Κάουντερι, η θρησκευτική αυτή σύγχυση ώθησε τον Σμιθ να προσευχηθεί στο υπνοδωμάτιό του, αργά το βράδυ της 23ης Σεπτεμβρίου 1823, αφού οι υπόλοιποι είχαν κοιμηθεί, για να μάθει ποια από τις ανταγωνιζόμενες δογματικές παρατάξεις ήταν η σωστή και αν «υπήρχε ένα Ύψιστο Ον». Σε απάντηση στην προσευχή του, εμφανίσθηκε ένας άγγελος και του χορήγησε την άφεση των αμαρτιών του. Το υπόλοιπο της διήγησης παραλληλίζει κατά προσέγγιση την αργότερη περιγραφή του Σμιθ για μια επίσκεψη αγγέλου το 1823, ο οποίος του μίλησε για τις χρυσές πλάκες.

Κατά συνέπεια, η αφήγηση του Κάουντερι, που περιγράφει μία μόνη όραση, διαφέρει από την αφήγηση του Σμιθ του 1832, η οποία περιλαμβάνει δύο διακριτές οράσεις — μία το 1821 που προκλήθηκε από θρησκευτική σύγχυση (το Πρώτο Όραμα) και μια ξεχωριστή σχετικά με τις πλάκες στις 22 Σεπτεμβρίου 1822. Η αφήγηση του Κάουντερι επίσης διαφέρει από την αφήγηση του Σμιθ του 1842, η οποία περιλαμβάνει το Πρώτο Όραμα το 1820 και μια δεύτερη όραση στις 22 Σεπτεμβρίου 1823.

### Η αφηγήσεις του Σμιθ το 1835
Την 9η Νοεμβρίου 1835, ο Σμιθ υπαγόρευσε μια αφήγηση του Πρώτου Οράματος στο ημερολόγιό του αφού την είχε διηγηθεί σε έναν ξένο που είχε επισκεφθεί το σπίτι του νωρίτερα εκείνη την ημέρα. Ο Σμιθ είπε ότι, όταν ήταν προβληματισμένος σχετικά με θρησκευτικά θέματα, είχε πάει σε ένα άλσος για να προσευχηθεί· αλλά η γλώσσα του έμοιαζε πρησμένη μέσα στο στόμα του και είχε διακοπεί δύο φορές από τον ήχο κάποιου που περπατούσε πίσω του. Τελικά, καθώς προσευχόταν, είπε ότι του λύθηκε η γλώσσα, και είδε μια στήλη φωτιάς εντός της οποίας εμφανίστηκε ένα απροσδιόριστο «πρόσωπο». Κατόπιν άλλο απροσδιόριστο πρόσωπο είπε στον Σμιθ ότι οι αμαρτίες του είχαν συγχωρεθεί και «βεβαίωσε [τον Σμιθ] ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού». Μια παρενθετική σημείωση στο κείμενο αναφέρει: «και είδα πολλούς αγγέλους σε αυτή την όραση». Ο Σμιθ είπε ότι αυτή η όραση συνέβη όταν ήταν δεκατεσσάρων ετών και ότι όταν έγινε δεκαεπτά, «είδα άλλη όραση αγγέλων κατά τη διάρκεια της νύχτας αφού είχα αποσυρθεί στo κρεβάτι» — αναφερόμενος στη μεταγενέστερη επίσκεψη του αγγέλου Μορόνι που του έδειξε την τοποθεσία των χρυσών πλακών. Ο Σμιθ δεν ταυτοποίησε κανένα από αυτά τα πρόσωπα ή αγγέλους ως «τον Κύριο», όπως είχε κάνει στην αφήγηση του 1832.

Λίγες μέρες αργότερα, στις 14 Νοεμβρίου 1835, ο Σμιθ διηγήθηκε την ιστορία σε έναν άλλο επισκέπτη, τον Εράστους Χολμς. Στο ημερολόγιό του, ο Σμιθ κατέγραψε ότι είχε διηγηθεί τη ζωή του «μέχρι τη στιγμή που έλαβα την πρώτη επίσκεψη αγγέλων, η οποία ήταν όταν ήμουν περίπου δεκατεσσάρων ετών».

### Αφήγηση του Σμιθ το 1838

Το 1838, ο Σμιθ άρχισε να υπαγορεύει μια ιστορία, εισάγοντάς την ως «Έχω παρακινηθεί να γράψω αυτή την ιστορία ... σε σχέση τόσο με εμένα όσο και με την Εκκλησία.» Αυτή η ιστορία περιέλαβε νέα εκδοχή του Πρώτου Οράματος, η οποία δημοσιεύθηκε αργότερα σε τρία τεύχη του περιοδικού *Times and Seasons*. Αυτή η εκδοχή ενσωματώθηκε αργότερα στο Πολύτιμο Μαργαριτάρι και κανονικοποιήθηκε από την Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών ως Τζόζεφ Σμιθ-Ιστορία — γι’ αυτό συχνά αποκαλείται «η κανονικοποιημένη εκδοχή» της ιστορίας του Πρώτου Οράματος.

Η κανονικοποιημένη εκδοχή διαφέρει από την έκδοση του 1840 διότι περιλαμβάνει τη διακήρυξη «Ούτος είναι ο αγαπημένος μου Υιός· άκουσέ Τον» από μία των εμφανιζόμενων Οντοτήτων, ενώ η εκδοχή του 1840 δεν την περιλαμβάνει. Η κανονικοποιημένη εκδοχή αφηγείται ότι την άνοιξη του 1820, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου «σύγχυσης και αντιπαραθέσεων μεταξύ των διαφόρων ομολογιών» και ύστερα από «ασυνήθιστη διέγερση επί του θέματος της θρησκείας», ο Σμιθ είχε αμφιταλαντευθεί σχετικά με το ποια από τις διάφορες χριστιανικές ομάδες θα έπρεπε να ενταχθεί. Ενώ βρισκόταν σε αναταραχή, διάβασε από την Επιστολή Ιακώβου: «Εἰ δέ τις ὑμῶν λείπεται σοφίας, αἰτήτω παρὰ τοῦ διδόντος Θεοῦ πᾶσιν ἁπλῶς καὶ οὐκ ὀνειδίζοντος, καὶ δοθήσεται αὐτῷ·».

Ένα πρωί, βαθειά επηρεασμένος από αυτήν τη γραφή, ο δεκατετράχρονος Σμιθ πήγε στα ξύλα κοντά στο σπίτι του, γονάτισε και άρχισε την πρώτη του φωνητική προσευχή. Σχεδόν αμέσως αντιμέτωπος με μια κακή δύναμη που εμπόδιζε την ομιλία του, καλύφθηκε από σκοτάδι και θεώρησε ότι επρόκειτο να καταστραφεί. Συνέχισε την προσευχή σιωπηρά, ζητώντας τη βοήθεια του Θεού, αν και είχε δεχθεί την πιθανότητα της καταστροφής. Εκείνη τη στιγμή ένα φως, λαμπρότερο από τον ήλιο, κατέβηκε προς αυτόν και τον ελευθέρωσε από τη δύναμη του κακού.

Μέσα στο φως, ο Σμιθ «είδε δύο πρόσωπα να στέκονται στον αέρα». Το ένα δείχνοντας προς το άλλο είπε: «Ούτος είναι ο αγαπημένος μου Υιός· άκουσέ Τον». Ο Σμιθ ρώτησε ποια θρησκευτική σέκτα έπρεπε να ενταχθεί και του είπαν να μην ενταχθεί σε καμία, διότι όλες οι υπάρχουσες θρησκείες είχαν διαφθείρει τις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού.

Στην αφήγηση του 1838 ο Σμιθ έγραψε ότι έκανε μια έμμεση αναφορά στο όραμα προς τη μητέρα του το 1820, λέγοντάς της την ημέρα που συνέβη ότι είχε «διδαχθεί για τον εαυτό του ότι ο Πρεσβυτεριανισμός δεν είναι αληθινός.» Η Λούσι δεν αναφέρει αυτή τη συνομιλία με τα δικά της λόγια στο ημερολόγιό της, αλλά συμπεριέλαβε στην αφήγησή της το κείμενο από την αφήγηση του 1838 του Ιωσήφ αυτούσιο.

Ο Σμιθ έγραψε ότι «δεν μπορούσε να βρει κανέναν που να τον πιστέψει» για την εμπειρία του. Ανέφερε ότι λίγο μετά την εμπειρία είπε την ιστορία της αποκάλυψής του σε έναν μεθοδιστή ιερέα, ο οποίος απάντησε «με μεγάλη περιφρόνηση, λέγοντας πως όλα ήταν από τον διάβολο, πως δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα όπως όραματα ή αποκαλύψεις στις ημέρες αυτές· ότι όλα αυτά είχαν παύσει με τους αποστόλους και ότι ποτέ δεν θα ξαναϋπήρχαν». Επίσης είπε ότι η αφήγηση του οράματος του «προκάλεσε πολύ προκατάληψη εναντίον μου ανάμεσα σε λειτουργούς της θρησκείας, και υπήρξε αιτία μεγάλης δίωξης, η οποία συνέχισε να αυξάνεται.» Δεν υπάρχει υπαρκτό τεκμήριο από τη δεκαετία του 1830 για αυτήν τη δίωξη πέρα από τη μαρτυρία του ίδιου του Σμιθ. Καμία από τις πρώτες αντιμορμονικές δημοσιεύσεις δεν ανέφερε το Πρώτο Όραμα. Ο Σμιθ επίσης είπε ότι είπε σε άλλους την ιστορία του οράματος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1820, και κάποια μέλη της οικογένειας λένε ότι τον άκουσαν να το αναφέρει, αλλά κανείς πριν το 1823, όταν ο Σμιθ είπε ότι είχε τη δεύτερη όραση. Η μητέρα του Ιωσήφ κατέγραψε τις διώξεις εκείνης της περιόδου (1820–1823) στην απομνημόνευσή της, αναφέροντας: «Από τότε έως τις 21 Σεπτεμβρίου 1823, ο Ιωσήφ συνέχισε ως συνήθως να εργάζεται με τον πατέρα του· και τίποτε κατά το διάστημα αυτό δεν συνέβη που να ήταν πολύ σπουδαίο· αν και υπέφερε, όπως κάποιος φυσιολογικά θα υπέθετε, κάθε είδους αντίθεση και δίωξη από τις διάφορες τάξεις της θρησκείας.»

### Αφήγηση του Όρσον Πρατ το 1840
Τον Σεπτέμβριο του 1840, ο Όρσον Πρατ δημοσίευσε έκδοση του Πρώτου Οράματος στην Αγγλία. Αυτή η εκδοχή δηλώνει ότι μετά που ο Σμιθ είδε το φως, «ο νους του αποσπάστηκε από τα φυσικά αντικείμενα με τα οποία περιβαλλόταν· και τυλίχτηκε σε ουράνια όραση.» Η αφήγηση του Πρατ αναφέρεται σε «δύο ένδοξα πρόσωπα που ήταν ακριβώς όμοια μεταξύ τους στα χαρακτηριστικά και στην όψη».

### Επίστολη του Ουέντουορθ το 1842
Το 1842, δύο χρόνια προτού πεθάνει, ο Σμιθ έγραψε στον Τζον Ουέντουορθ, εκδότη της εφημερίδας *Chicago Democrat*, περιγράφοντας τις βασικές πεποιθήσεις της εκκλησίας του και συμπεριλαμβάνοντας μια αφήγηση του Πρώτου Οράματος. Ο Σμιθ είπε ότι ήταν «περίπου δεκατεσσάρων ετών» όταν έλαβε το Πρώτο Όραμα. Όπως και στην αφήγηση του Πρατ, η Επιστολή Wentworth ανέφερε πως «ο νους του αποσπάστηκε από τα αντικείμενα με τα οποία περιβαλλόταν, και τυλίχθηκε σε ουράνια όραση», και ότι είχε δει «δύο ένδοξα πρόσωπα που ακριβώς έμοιαζαν στο πρόσωπο και στην όψη, περιβαλλόμενα από λαμπρό φως που επισκίαζε τον ήλιο στο μεσημέρι.» Ο Σμιθ είπε ότι του ειπώθηκε πως καμιά θρησκευτική ομολογία «δεν αναγνωριζόταν από τον Θεό ως τη δική Του Εκκλησία και Βασιλεία» και ότι του διατάχθηκε να «μην ακολουθήσει αυτές».

### Πηγές σε μεταγενέστερες αναμνήσεις του Σμιθ
Στο πρόχειρο προσχέδιο της αυτοβιογραφίας της, η μητέρα του Σμιθ, Λούσι Μακ Σμιθ, περιγράφει ότι ο γιος της επισκέφθηκε το 1823 από άγγελο, ο οποίος του είπε «…δεν υπάρχει αληθινή εκκλησία πάνω στη Γη», αλλά δεν περιλαμβάνει αφήγηση του Πρώτου Οράματος. Το καθαρό αντίγραφο της αυτοβιογραφίας, που προετοίμασε η Λούσι υπό την επίβλεψη γραφέα που είχε επίσης γράψει το προσχέδιο, περιλαμβάνει στην αφήγηση αντίγραφο της έκδοσης του 1838 του Πρώτου Οράματος από το *Times and Seasons*.

Αργότερα στη ζωή του, ο αδελφός του Σμιθ, Ουίλιαμ, έδωσε δύο αφηγήσεις του Πρώτου Οράματος, τοποθετώντας το στο 1823, όταν ο ίδιος ήταν δωδεκάχρονος. Ο Ουίλιαμ είπε ότι η θρησκευτική διέγερση στην Παλμύρα είχε συμβεί το 1822–23 (αντί για την πραγματική ημερομηνία 1824–25), ότι προκλήθηκε από τη δραστηριότητα ενός Μεθοδιστή, του αιδεσιμότατου Τζορτζ Λέιν, «μεγάλου κηρυγματοφόρου αναβιώσεων», και ότι η μητέρα τους και κάποια από τα αδέλφια τότε είχαν ενταχθεί στην Πρεσβυτεριανή εκκλησία.

Ο Ουίλιαμ Σμιθ ισχυρίστηκε ότι βασιζόταν στην αφήγηση που ο Τζόζεφ είχε πει στον ίδιο και στην υπόλοιπη οικογένεια την ημέρα μετά το Πρώτο Όραμα: 

Σε αφήγηση του 1884, ο Ουίλιαμ πρόσθεσε ότι όταν ο Τζόζεφ πρωτοείδε το φως πάνω από τα δέντρα στο άλσος, κατέρρευσε αναίσθητος για αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα, μετά το οποίο ξύπνησε και άκουσε «το πρόσωπο που είχε δει» να του μιλά.

### Άλλες αφηγήσεις του Οράματος

#### Έμμεσες αφηγήσεις

### Αναμνήσεις και αρχεία άλλων πρώιμων Αγίων των Τελευταίων Ημερών

## Σύγκριση των γραπτών αφηγήσεων

Στις πρώτες γραπτές αφηγήσεις του Πρώτου Οράματος, το κεντρικό θέμα είναι η προσωπική συγχώρεση, ενώ στις μεταγενέστερες αφηγήσεις η έμφαση μετατοπίζεται στην αποστασία και διαφθορά των εκκλησιών. Στις πρώιμες αφηγήσεις, ο Σμιθ φαίνεται διστακτικός να μιλήσει για το όραμα· στις μεταγενέστερες εκδοχές, αναφέρονται διάφορες λεπτομέρειες που δεν υπήρχαν στις πρώτες αφηγήσεις.

Οι Τζέραλντ και Σάντρα Τάνερ επικαλούνται τις πολλαπλές εκδοχές του Πρώτου Οράματος ως απόδειξη ότι ίσως επινοήθηκε από τον Σμιθ. Για παράδειγμα, επισημαίνουν συγκεκριμένα ότι παραμένει ασαφές μεταξύ των διαφόρων εκδοχών:

* – αν ο Σμιθ ήταν 14 ή 15 ετών τη στιγμή του οράματος,
* – αν είχε παρευρεθεί σε θρησκευτική αναζωπύρωση την ίδια περίοδο,
* – αν οι υπερφυσικές μορφές του είπαν ότι οι αμαρτίες του συγχωρήθηκαν,
* – αν οι μορφές αυτές ήταν άγγελοι, ο Ιησούς, ο Θεός, ή κάποιος συνδυασμός,
* – και αν ο Σμιθ είχε ήδη καταλήξει μόνος του στο συμπέρασμα ότι όλες οι εκκλησίες ήταν ψευδείς πριν βιώσει το όραμα.

Ωστόσο, ο Στίβεν Πρόθερο υποστηρίζει ότι οποιοσδήποτε ιστορικός θα ανέμενε να βρει διαφορές σε αφηγήσεις που γράφτηκαν με πολλά χρόνια διαφορά, και ότι τα βασικά στοιχεία είναι παρόντα σε όλες τις αφηγήσεις.

Μερικοί πιστοί θεωρούν ότι οι διαφορές μεταξύ των αφηγήσεων είναι υπερβολικά τονισμένες. Ο Ρίτσαρντ Λ. Άντερσον έγραψε: «Ποιο είναι το κύριο πρόβλημα στην ερμηνεία τόσων διαφορετικών αφηγήσεων; Το πρώτο πρόβλημα είναι ο ερμηνευτής. Κάποιος αντιλαμβάνεται αρμονία και συνδέσεις, ενώ άλλος υπερτονίζει τις διαφορές.» Άλλοι πιστοί θεωρούν ότι οι διαφορές μεταξύ των αφηγήσεων αντικατοπτρίζουν την ωρίμανση και την αύξηση της γνώσης του Σμιθ με την πάροδο του χρόνου.

Ο παρακάτω πίνακας συγκρίνει τα στοιχεία των αφηγήσεων του Πρώτου Οράματος

## Ερμηνείες και αντιδράσεις στο Πρώτο Όραμα
Ο Σμιθ είπε ότι δέχθηκε διώξεις από τοπικούς «θρησευτικούς εκπρόσωπους» αφότου κοινοποίησε την ιστορία του. Ο ιστορικός Ντ. Μάικλ Κουίν σημείωσε ότι εκείνη την εποχή η οικογένεια Σμιθ εφάρμοζε διάφορες παραδόσεις της λαϊκής μαγείας της περιοχής (*Cunning Folk*) που είχαν επικριθεί από ηγέτες της οργανωμένης θρησκείας, και ότι το όραμα ίσως έδωσε στον Σμιθ το θάρρος να αγνοήσει αυτούς τους ηγέτες και να συνεχίσει να συμμετέχει ενεργά στην κουλτούρα των *Cunning Folk*.

Μεταξύ των σύγχρονων ομολογιών του κινήματος των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, το Πρώτο Όραμα τυπικά θεωρείται ως ένα σημαντικό (συχνά το *πιο* σημαντικό) γεγονός στην αποκατάσταση της Εκκλησίας του Χριστού. Ωστόσο, οι διάφορες ομολογίες διαφέρουν στη διδασκαλία τους σχετικά με την ακριβή σημασία και τις λεπτομέρειες του οράματος. Οι κοσμικοί μελετητές και οι μη Μορμόνοι βλέπουν το όραμα ως σκόπιμη απάτη, ψευδή ανάμνηση, ψύχωση ή παραισθητική εμπειρία, ή κάποιο συνδυασμό αυτών.

### Η Θεϊκή Κεφαλή στη θεολογία των Αγίων των Τελευταίων Ημερών
Το Πρώτο Όραμα συχνά χρησιμοποιείται για να εικονογραφήσει διάφορες θεολογικές διδασκαλίες της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών σχετικά με τα χαρακτηριστικά του Θεού και τη φύση της Θεϊκής Κεφαλής. Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών διδάσκει ότι το όραμα δείχνει πως τα μέλη της Θεϊκής Κεφαλής είναι τρεις χωριστές οντότητες.

Στην ακαδημαϊκή έρευνα θεωρείται ότι οι διαφορές στις αφηγήσεις του πρώτου οράματος του Σμιθ αντανακλούν την εξελισσόμενη αντίληψη του για τη Θεϊκή Κεφαλή. Για παράδειγμα, οι αναφορές στον Θεό στα πρώιμα γραπτά του Σμιθ, συμπεριλαμβανομένου και του Βιβλίου του Μόρμον, μπορούν να ερμηνευθούν ως πιο τριαδικές ή μοδαλιστικές, όπου ο Θεός είναι μία ενιαία οντότητα που εμφανίζεται σε διαφορετικούς τρόπους — πότε ως Πατέρας, πότε ως Υιός — πάντα όμως ως έκφραση του ίδιου ενός Θεού. Ο μοδαλισμός ήταν διαδεδομένος στην επαρχία της βόρειας Νέας Υόρκης εκείνη την εποχή, επομένως η εμφάνιση ενός μεμονωμένου προσώπου (του Ιησού) στην αφήγηση του 1832 θα ήταν συνεπής με την κυρίαρχη μοδαλιστική σκέψη.

Οι πρώιες αποκαλύψεις και γραφές του Σμιθ συχνά αναφέρονταν στην ένωση του Πατρός και του Υιού, αλλά μετά τον Μάιο του 1833 δεν αναφέρθηκε πάλι ότι ο Θεός Πατέρας και ο Ιησούς ήταν ένα και το αυτό πρόσωπο. Το 1835 δημοσιεύθηκαν οι «Διάλεξες περί Πίστεως» (*Lectures on Faith*) ως μέρος του βιβλίου Διδαχή και Διαθήκες, διδάσκοντας μια μορφή διθεϊστικής θεολογίας όπου ο Πατέρας είναι «πρόσωπο του πνεύματος» και ο Υιός «πρόσωπο της σκήνωσης», εμφανιζόμενοι εξωτερικά όμοιοι, με το Άγιο Πνεύμα να λειτουργεί ως το κοινό νου ανάμεσά τους. Οι μεταγενέστερες αφηγήσεις του Πρώτου Οράματος από τον Τζόζεφ Σμιθ αντανακλούν τη θεολογία των Διαλέξεων περί Πίστεως· για παράδειγμα, στην αφήγηση του 1835 σημειώνεται ότι «ένα πρόσωπο εμφανίστηκε στη μέση αυτού του στύλου φλογός, […] Άλλο πρόσωπο σύντομα εμφανίστηκε, όμοιο προς το πρώτο». Μέχρι τις δεκαετίες του 1840 ο Σμιθ διδάσκει μια μορφή κοινωνικού τριαδισμού — ότι τα μέλη της Θεϊκής Κεφαλής είναι ξεχωριστά και διακεκριμένα άτομα ενωμένα στον σκοπό.

Οι μελετητές της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών γενικώς δεν αποδέχονται την άποψη ότι οι πρώιμοι Άγιοι των Τελευταίων Ημερών ήταν μοδαλιστές ή διτριαδιστές. Ο ίδιος ο Σμιθ επίσης απέρριψε την κριτική ότι οι απόψεις του για τον Θεό είχαν μεταβληθεί, δηλώνοντας: «Πάντοτε διακήρυττα ότι ο Θεός είναι μια διακεκριμένη υπόσταση, ο Ιησούς Χριστός ένα ξεχωριστό και διακεκριμένο πρόσωπο από τον Θεό Πατέρα, και ότι το Άγιο Πνεύμα είναι ένα διακεκριμένο πρόσωπο και Πνεύμα· και αυτά τα τρία αποτελούν τρία διακεκριμένα πρόσωπα και τρεις Θεούς».

### Πρώιμη επίγνωση από τους Αγίους των Τελευταίων Ημερών
Η σημασία του Πρώτου Οράματος στο κίνημα εξελίχθηκε με τον χρόνο. Οι πρώτοι πιστοί δεν γνώριζαν τις λεπτομέρειες του οράματος έως το 1840, όταν οι πρώτες αφηγήσεις δημοσιεύθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία. Μια αφήγηση του Πρώτου Οράματος δεν εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το 1842, λίγο πριν από τον θάνατο του Σμιθ. Η Γιαν Σιπς (Jan Shipps) έχει γράψει ότι το όραμα ήταν «πρακτικώς άγνωστο» έως ότου μια αφήγηση αυτού δημοσιεύθηκε το 1842. Ο μορμονικός ιστορικός Ρίτσαρντ Μπούσμαν (Richard Bushman) έγραψε: «Κατ’ αρχάς, ο Ιωσήφ ήταν απρόθυμος να μιλήσει για το όραμά του. Οι περισσότεροι πρώιμοι νέοι πιστοί πιθανώς ποτέ δεν άκουσαν για την όραση του 1820.»

### Ερμηνεία και χρήση από την Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών
Σύμφωνα με την Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, το όραμα διδάσκει ότι ο Θεός Πατέρας και ο Ιησούς Χριστός είναι ξεχωριστά όντα με δοξασμένα σώματα από σάρκα και οστά· ότι η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε κυριολεκτικώς κατ’ εικόνα του Θεού· ότι ο Σατανάς είναι πραγματικός αλλά ο Θεός είναι απείρως ανώτερος· ότι ο Θεός ακούει και απαντά την προσευχή· ότι καμμία άλλη σύγχρονη εκκλησία δεν έχει το πλήρωμα του ευαγγελίου του Χριστού· και ότι οι αποκαλύψεις δεν έχουν παύσει. Στον 21ο αιώνα, το όραμα κατέχει εξέχουσα θέση στο πρόγραμμα προσηλυτισμού της Εκκλησίας.

Ένας επίσημος ιστότοπος της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερώ ναποκαλεί το Πρώτο Όραμα «το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία του κόσμου μετά τη γέννηση, τη διακονία και την ανάσταση του Ιησού Χριστού». Το 1998, ο πρόεδρος της εκκλησίας Γκόρντον Μπ. Χίνκλεϊ (Gordon B. Hinckley) διακήρυξε:Η όλη υπόθεσή μας ως μέλη της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών βασίζεται στην εγκυρότητα αυτού του ένδοξου Πρώτου Οράματος. Ήταν το άνοιγμα της κουρτίνας για να ξεκινήσει αυτή, η αποκάλυψη του πλήρωμα των καιρών. Τίποτε επάνω στο οποίο στηρίζουμε τη διδασκαλία μας, τίποτε που διδάσκουμε, τίποτε που ζούμε, δεν έχει μεγαλύτερη σημασία από αυτήν την αρχική δήλωση. Υποστηρίζω ότι αν ο Τζόζεφ Σμιθ μίλησε με τον Θεό Πατέρα και τον Αγαπημένο Του Υιό, τότε όλα τα υπόλοιπα που διακήρυξε είναι αληθή. Αυτή είναι η μεντεσές πάνω στην οποία γέρνει η πύλη που οδηγεί στο μονοπάτι της σωτηρίας και της αιώνιας ζωής.Το 1961, ο Χίνκλεϊ είχε πάει ακόμη παραπέρα: «Ή ο Τζόζεφ Σμιθ μίλησε με τον Πατέρα και τον Υιό ή δεν μίλησε. Αν δεν μίλησε, διαπράττουμε βλασφημία.» Παρομοίως, σε συνέντευξη του Ιανουαρίου 2007 για το ντοκιμαντέρ του PBS *The Mormons*, ο Hinckley είπε για το Πρώτο Όραμα: «Είτε είναι αληθές είτε ψευδές. Αν είναι ψευδές, συμμετέχουμε σε μια μεγάλη απάτη. Αν είναι αληθές, είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο […] Αυτός είναι ο ισχυρισμός μας. Εκεί στεκόμαστε, και εκεί θα πέσουμε, αν πέσουμε. Αλλά δεν πέφτουμε. Στεκόμαστε απλώς ασφαλείς σε εκείνη την πίστη.»

Μια έρευνα του Pew Research του 2012 μεταξύ αυτοπροσδιοριζόμενων μελών της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών ρώτησε έαν ήταν σημαντικό η πιστή στο ότι ο Τζόζεφ Σμιθ είδε τον Θεό Πατέρα και τον Ιησού Χριστού για να είναι κάποιος «καλός Μορμόνος». Το 80% απάντησε ότι αυτό είναι ουσιώδες, το 13% ότι είναι σημαντικό αλλά όχι ουσιώδες, και το 6% ότι είναι λίγο ή καθόλου ουσιώδες.

### Ιστορική χρήση
Ο πρόεδρος της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών Τζόζεφ Φ. Σμιθ στο Ιερό Άλσος το 1905, βοηθώντας να αναδειχθεί το Πρώτο Όραμα ως θεμέλιος λίθος της θεολογίας της Εκκλησίας.

Η κανονική ιστορία του Πρώτου Οράματος δεν τονίστηκε ιδιαίτερα στα κηρύγματα των άμεσων διαδόχων του Σμιθ, του Μπρίγκαμ Γιανγκ και του Τζον Τέιλορ, εντός της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Ο Hugh Nibley σημείωσε ότι, αν και ένα «αγαπημένο θέμα του Μπρίγκαμ Γιανγκ ήταν η απτή, προσωπική φύση του Θεού», ο Young «δεν το τεκμηριώνει αυτό αναφέροντας το Πρώτο Όραμα». Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Γιανγκ δεν δίδασκε για το Πρώτο Όραμα· το δίδαξε σαφώς σε πολλαπλές περιστάσεις.

Ο Taylor έδωσε πλήρη αφήγηση της ιστορίας του Πρώτου Οράματος σε επιστολή του 1850 καθώς ξεκινούσε ιεραποστολική εργασία στη Γαλλία, και ίσως αναφέρθηκε σε αυτήν σε ομιλία του το 1859 Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1870 και της δεκαετίας του 1880, ο Taylor έκανε πολλαπλές, ρητές αναφορές στο Πρώτο Όραμα στις ομιλίες, τα βιβλία και τις επιστολές του. Αυτές περιλαμβάνουν την επιστολή του του 1886 προς την οικογένειά του, μία από τις τελευταίες του μεγάλες θεολογικές διακηρύξεις, στην οποία έγραφε «ο Θεός αποκάλυψε τον Εαυτό Του, όπως και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, στον δούλο Του, τον Προφήτη Τζόζεφ Σμιθ».

Τρεις μη-μορμόνοι μελετητές του μορμονισμού — οι Ντάγκλας Ντέιβις, Κέρτ Βίντμερ και Γιαν Σίπς — συμφωνούν ότι η έμφαση της εκκλησίας στο Πρώτο Όραμα ήταν «μια όψιμη ανάπτυξη», η οποία απέκτησε επιδραστικό στάτους εντός της μορμονικής σκέψης μόνο στα τέλη του 19ου αιώνα. Η πρώτη σημαντική οπτική απεικόνιση του Πρώτου Οράματος ζωγραφίστηκε από τον Δανό νεοφώτιστο C. C. A. Christensen κάπου μεταξύ 1869 και 1878· ο George Manwaring, εμπνευσμένος από τον καλλιτέχνη, έγραψε ένα ύμνο για το Πρώτο Όραμα («Oh, How Lovely Was the Morning», αργότερα μετονομασμένο σε «Joseph Smith's First Prayer - Η πρώτη Προσευχή του Τζόζεφ Σμιθ»), που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1884.

Ο Widmer αναφέρει ότι ήταν πρωτίστως μέσω «των κηρυγμάτων μετά το 1883 του Αποστόλου George Q. Cannon που η σύγχρονη ερμηνεία και σημασία του Πρώτου Οράματος στον μορμονισμό άρχισε να διαμορφώνεται». Όπως έχει γράψει η συμπαραστεκόμενη αλλά μη-μορμονική ιστορικός Jan Shipps, «Όταν η πρώτη γενιά της ηγεσίας πέθανε, αφήνοντας την κοινότητα κυρίως ελεγχόμενη από άνδρες που δεν γνώρισαν τον Ιωσήφ, το Πρώτο Όραμα αναδύθηκε ως σύμβολο που μπορούσε να κρατήσει τον δολοφονημένο μορμονικό ηγέτη στο επίκεντρο». Η εκατονταετηρίδα του οράματος το 1920 «ήταν πολύ μακριά από την σχεδόν πλήρη έλλειψη αναφοράς σε αυτό μόλις πενήντα χρόνια νωρίτερα». Μέχρι το 1939, ακόμη και ο George D. Pyper, υπεύθυνος της Κυριακής Σχολής της Εκκλησίας και διευθυντής της Χορωδίας των Μορμόνων Ταμπερνάκλ, έκρινε «παράξενο ότι κανένας από τους πρώτους συνθέτες τραγουδιών δεν έγραψε με οικειότητα για το Πρώτο Όραμα».

Ο πρόεδρος της Εκκλησίας Τζόζεφ Φ. Σμιθ βοήθησε να αναχθεί το Πρώτο Όραμα στο σύγχρονο καθεστώς του ως πυλώνας της θεολογίας της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Σε μεγάλο βαθμό μέσω της επιρροής του Joseph F. Smith, η αφήγηση του 1838 ενσωματώθηκε στον κανόνα της εκκλησίας το 1880, όταν το ιστορικό του Σμιθ κανονικοποιήθηκε ως μέρος του βιβλίου «Πολύτιμο Μαργαριτάρι». Μετά το τέλος της πολυγαμίας στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Τζόζεφ Φ. Σμιθ προώθησε έντονα το Πρώτο Όραμα, και σύντομα αυτό αντικατέστησε την πολυγαμία στο μυαλό των πιστών ως το κύριο στοιχείο που ορίζει τον μορμονισμό και την αντίληψη ότι η πίστη διώκεται από τους έξω. Από το 1905 έως το 1912, η ιστορία του Πρώτου Οράματος άρχισε να ενσωματώνεται σε εκκλησιαστικές ιστορίες, προσηλυτιστικά φυλλάδια και εγχειρίδια μαθημάτων της Κυριακάτικης Σχολής. Ως αποτέλεσμα, η πίστη στο Πρώτο Όραμα θεωρείται σήμερα θεμελιώδης για την πίστη, δεύτερη μόνο σε σημασία μετά την πίστη στη θεότητα του Ιησού.

Το 1920, η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών τίμησε την εκατονταετηρίδα στο Ιερό Άλσος για να γιορτάσει τα 100 χρόνια από το Πρώτο Όραμα. Στην διακοσιοστή επέτειο το 2020, κυκλοφόρησε βίντεο με τον πρόεδρο της εκκλησίας Ράσελ Μ. Νέλσον να διαβάζει την «Αποκατάσταση του Πληρώματος του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού: Δίγλωσση Διακήρυξη για τα Διακόσια Έτη» στο άλσος, το οποίο προβλήθηκε στη γενική συνέλευση της εκκλησίας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το γεγονός, όπως το περιγράφει η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών στα Ελληνικά

## Παραπομπές