open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κλίβους Σουβουράνους

[μικρογραφία|Η [Πύλη Εσκουιλίνα|Πόρτα Εσκουιλίνα, όπου τη Κεκλιμμένη Οδός στα Σούβουρα ενώνεται με το Σέρβιο Τείχος.]]
Η **Κεκλιμένη Οδός στα Σούβουρα**, λατιν.: Clivus Suburanus, ήταν ένας δρόμος στην αρχαία Ρώμη. Ήταν μία ακανόνιστη συνέχεια από την κοιλάδα Σούβουρα, που υψωνόταν μεταξύ του Όππιου λόφου και του Κίσπιου λόφου μέχρι την Πόρτα Εσκουιλίνα στα Σέρβια Τείχη  Τα υπολείμματα της πλακόστρωσής της υποδηλώνουν, ότι κατευθυνόταν κατά μήκος της σημερινής διαδρομής των Βία ντι Σάντα Λούτσια ιν Σέλτσι, Βία ντι Σαν Μαρτίνο και Βία ντι Σαν Βίτο.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Βιβλιογραφία
* Samuel Ball Platner, "Cliva", *A Topographical Dictionary of Ancient Rome*, Oxford University Press, 1929, σελ. 125.

Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Βίκους Λόνγκους

**Βίκους Λόνγκους** (), δηλαδή **Μακρά Οδός**,  ήταν ονομασία δρόμου στην Περιοχή VI της αρχαίας Ρώμης, που ένωνε τη Σουβούρα με την κορυφή του Κυρινάλιου λόφου κατά μήκος της κοιλάδας μεταξύ του Κυρινάλιου και του Βιμινάλιου λόφου.

Ο Τ. Λίβιος (Χ.23.6.) τον αναφέρει σε σχέση με την αφιέρωση ενός βωμού στην *Aιδώ Πληβεία* (Pudicitia Plebeia) το 296 π.Χ.: αναφέρει ότι επάνω στον δρόμο υπήρχαν ιερά στη *θεά του Πυρετού* (Febris) και την *Τύχη* (Fortuna). Το όνομά του επιβεβαιώνεται από δύο επιγραφές της αυτοκρατορικής εποχής (CIL VI, 9736, CIL VI 10023). Ένα μεγάλο τμήμα του άκρου του δρόμου καταστράφηκε, για να κτιστούν οι Θέρμες του Διοκλητιανού.

## Βιβλιογραφία
* L Richardson Junior, ''A New Topographical Dictionary of Ancient Rome'', σελ 425

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Βίκους Πατρίκιους

**Βίκους Πατρίκιους** , δηλαδή η **Οδός Πατρικίων**, ήταν ονομασία δρόμου στην αρχαία Ρώμη. Ξεκινούσε από το Aργκιλέτουμ (όπου διαχωρίζεται στο Βίκους Πατρίκιους και το Κλίβους Σουβουράνους), διέσχιζε τους λόφους Κίσπιο και Βιμινάλιο και κατέληγε στην Πόρτα Βιμινάλε σταΣέρβια Τείχη.

## Βιβλιογραφία
* Samuel Ball Platner, "Vici", A Topographical Dictionary of Ancient Rome, Oxford University Press, 1929, σελ. 576.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Γιώργος Σίδερης (ποδοσφαιριστής, 1948)

Ο **Γιώργος Σίδερης** (γενν. Πάτρα, 15 Αυγούστου 1948 - απεβ. Πάτρα, 28 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Η θέση του ήταν στα μετόπισθεν.    

Ήταν ιδιαίτερα καλός στον αέρα με το κεφάλι, όπου και για αυτό είχε αποκτήσει το παρατσούκλι «Σημαδούρας».   

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Πάτρα, στις 15 Αυγούστου του 1948. Μεγάλωσε στην περιοχή του Αγίου Γερασίμου και από παιδί έπαιζε στις γύρω αλάνες ποδόσφαιρο. 

Σε εφηβική ηλικία, κατά την δεκαετία του ’60, πήγε στην Προοδευτική Πατρών, της οποία προπονητής τότε ήταν ο Γιώργος Καπουράλος. Κλήθηκεκαι από τη Μικτή Πατρών όντας ακόμα μαθητής. 

Το 1966 πήρε μεταγραφή για την Παναχαϊκή, με την φανέλα της οποίας έπαιξε για πολλά χρόνια γνωρίζοντας μεγάλες στιγμές, όπως την άνοδο και καθιέρωση της ομάδας στην Α' Εθνική καθώς και την κατάκτηση τέταρτης θέσης τη σεζόν 1973-74, που είχε ως αποτέλεσμα την εξασφάλιση του ευρωπαϊκού εισιτηρίου για τη συμμετοχή στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1974-75, κάτι πρωτοφανές για το σωματείο, που αποτέλεσε την πρώτη ελληνική επαρχιακή ομάδα που καταφέρνει κάτι τέτοιο. 

Το 1976 μεταγράφεται στον Α.Π.Σ. Πάτραι￼ όπου αγωνίζεται τα χρώματα του για έναν χρόνο και την επόμενη σεζόν (1977-78) παίρνει μεταγραφή στον Πανηλειακό. Το 1978 επιστρέφει στην ομάδα του Πάτραι και το 1979 γίνεται παίκτης της Θύελλας Πατρών. Νωρίτερα, είχε και πρόταση να πάει στον Παναιτωλικό αλλά τελικά η μεταγραφή δεν πραγματοποιήθηκε.

Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελλάδος Ενόπλων. Επίσης, ήταν μέλος της Ελληνικής Αστυνομίας, από την οποία αποστρατεύτηκε το 1987. 

Απεβίωσε στις 28 Ιανουαρίου του 2022 σε ηλικία 74 ετών. Η κηδεία του τελέστηκε την 1η Φεβρουαρίου στον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέα Πατρών και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Παραλίας Πατρών. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Βίκους Ιουγκάριους

μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης της κεντρικής Ρώμης κατά τη διάρκεια της Αυτοκρατορίας συμπεριλαμβανομένου του ''Βίκους Γιουγκάριους'' κάτω αριστερά.

Ο **Βίκους Ιουγκάριους** , που σημαίνει **Οδός των κατασκευαστών ζυγών** (για το ζέψιμο των βοδιών) ήταν ένας αρχαίος δρόμος που οδηγούσε στη Ρωμαϊκή Αγορά. Ήταν πολύ παλαιός, ίσως και αρχαιότερος από την ίδια τη Ρώμη. Η λατινική λέξη *jugarius* σημαίνει «ζυγός» (για βόδια) και «ράχη».

Ο Βίκους Γιουγκάριους ερχόταν στην Αγορά από τα νοτιοδυτικά, κατά μήκος του ώμου του Καπιτωλίνου λόφου και μεταξύ του Ναού του Κρόνου (Saturnus) και της Ιουλίας Βασιλικής, κοντά στη λίμνη του Σερβίλιου. Η Αψίδα του Τιβερίου (τώρα δεν υπάρχει πια) είχε κτιστεί, για να περάσει ο δρόμος από εδώ. Το άλλο άκρο του, στα νότια του Πεδίου του Άρεως, ήταν κοντά στο Αγορά των Κηπευτικών. Αυτή ήταν η έκταση του δρόμου στην περίοδο της Ύστερης Δημοκρατίας και τους Αυτοκρατορικούς χρόνους, αλλά την προηγούμενη εποχή, ήταν πολύ μεγαλύτερος, εκτεινόμενος μέχρι τον Κυρινάλιο λόφο και αντιπροσώπευε ένα μέρος της αρχικής εμπορικής οδού προς τον ποταμό Τίβερη. Το αρχαίο όνομά του μπορεί στην πραγματικότητα να σήμαινε αρχικά έναν «στα υψηλά δρόμο». κάτι σαν «ο δρόμος κατά μήκος της κορυφογραμμής, της ράχης [του Καπιτωλίου]», αντί για τη μεταγενέστερη έννοια του «ζυγού».

Ένα σημείο στον δρόμο γνωστό ως *Equimaelium* ίσως διασώζει την κατεδάφιση του σπιτιού του ιππέα Σπούριου Μαίλιου.

## Ετυμολογία
Οι λατινικές λέξεις που σχετίζονται με το *jugarius* περιλαμβάνουν το *jugalis* («ζευγμένος μαζί, συζευγμένος») και το *jugo* («παντρεύομαι» ή «ενώνομαι»). Μερικές λέξεις που προέρχονται από αυτή τη λατινική ρίζα είναι (στα αγγλικά): "yoke", "join", "juncture", "conjugal" και ακόμη και "yoga" (από τη σανσκριτική ρίζα *yuj*, που σημαίνει "θέτω υπό τον ζυγό" ή "ζευγνύω, ενώνω"). Η *Juga*, ή *Jugalis*, είναι ένα επίθετο της θεάς Juno (Ήρας) στην ιδιότητά της ως θεάς του γάμου (πιστευόταν ότι συνέδεε το νέο ζευγάρι στον γάμο). Ως *Juno Juga* (Ήρα της Σύζευξης, του Γάμου) είχε έναν βωμό στο Βίκους Γιουγκάριους· η ακριβής τοποθεσία του είναι άγνωστη. Αν και πίστευαν οι αρχαίοι ότι αυτό έδωσε το όνομά του στον δρόμο, στην πραγματικότητα μάλλον έγινε το αντίστροφο.

## Δείτε επίσης
* Εκκλησία της Σάντα Μααρία ντελα Κονσολατσιόνε

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Άλτα Σεμίτα

Ο **Υψηλός Στίβος** , ήταν ένας δρόμος στην αρχαία Ρώμη, που έδωσε το όνομά του σε μία από τις 14 περιοχές της Ρώμης της εποχής του Αυγούστου.

Η **Άλτα Σεμίτα** οδηγούσε την κυκλοφορία στη Ρώμη από την Οδό του Άλατος (Via Salaria), που υπήρχε από την προϊστορική εποχή, προς το κέντρο της πόλης. Η μεγάλη αρχαιότητα του δρόμου υποδηλώνεται επίσης από το *semita*, μία λατινική λέξη που συνήθως σημαίνει «μονοπάτι» και δεν χρησιμοποιείται για κανέναν άλλο ρωμαϊκό δρόμο. Ο δρόμος κατευθυνόταν πιθανότατα κατά μήκος της σύγχρονης Βία ντελ Κουιρινάλε και Βία Βέντι Σετέμπρε, στη ράχη του Κυρινάλιου λόφου, δημιουργώντας μία ευθεία διαδρομή νοτιοδυτικά από την Πόρτα Κολλίνα στα Σέρβια Τείχη προς έναν σημαντικό ναό από την εποχή του Αδριανού στον λόφο Σαλουτάρις. Πιθανότατα συνδέθηκε με το Βίκους Ιουγκάριους.

Μπορεί επίσης ο δρόμος που ονομαζόταν Άλτα Σεμίτα στην εποχή της Δημοκρατίας να μην ήταν ο ίδιος με αυτόν, που ήταν γνωστός στην μετέπειτα Αυτοκρατορία.

Οι κατάλογοι περιφερειών ονομάζουν την Περιοχή VI ως Άλτα Σεμίτα, από την οδό. Ο ναός του *Γένους των Φλαβίων* (templum Gentis Flaviae) βρισκόταν στην Άλτα Σεμίτα, σύμφωνα με τον περιφερειακό κατάλογο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ταεκβοντό ανδρών και γυναικών 2021

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ταεκβοντό που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Ταεκβοντό στο Ωραιόκαστρο της Θεσσαλονίκης, διεξήχθη το διήμερο 18-19 Νοεμβρίου 2021. Την πρώτη θέση κατέλαβε ο Αίαντας Αγ. Δημητρίου με τέσσερα χρυσά, τρία ασημένια μετάλλια και ένα χάλκινο,ενώ ακολούθησαν το Αθλητικό Κέντρο Ευκαρπίας Άθλησις (2-0-1) και ο ΑΣ Hwarang Μαχητές (2-0-0). 

**ΑΝΔΡΕΣ** 

**ΓΥΝΑΙΚΕΣ**

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τάε κβον ντο στην Ελλάδα
Γιάννης Ψαρράς

Ο **Γιάννης Ψαρράς** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του αριστερού μπακ.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε στον Πειραιά, στις 27 Απριλίου του 1958. Αγωνίστηκε από μικρός στις ομάδες υποδομών της Παναχαϊκής και το 1975, στα 17 του χρόνια, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα. 

Στην Πάτρα αγωνίστηκε δίπλα σε παίκτες της «μεγάλης ομάδας» που συμμετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1974-75) και ποδοσφαιριστές της όπως ο Δαβουρλής και ο Μιχαλόπουλος, όπου, θαύμαζε ως μικρότερος ευρισκόμενος στις ακαδημίες. Όντας παίκτης της Παναχαϊκής αγωνίστηκε με την ομάδα στην Α΄ Εθνική και στο Κύπελλο Ελλάδος, που το 1977 έφτασε και μέχρι τα ημιτελικά της διοργάνωσης για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου.  

Έμεινε στην Παναχαϊκή μέχρι το 1981. Τον Ιανουάριο εκείνου του έτους μετέβη στην Θεσσαλονίκη για τον ΠΑΟΚ, που αποτέλεσε την πρώτη μεταγραφή που έγινε στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο κατά τη χειμερινή περίοδο.

Με τον ΠΑΟΚ πανηγύρισε το 1985 το τίτλο του πρωταθλήματος, τον δεύτερο στην ιστορία της ομάδας. Αγωνίστηκε επίσης στην Ευρώπη και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με κορυφαία στιγμή τον αγώνα με την Μπάγερν Μονάχου μέσα στη Γερμανία, όπου οι Θεσσαλονικείς, έπειτα το 0-0 της κατάμεστης Τούμπας που είχε προηγηθεί, άγγιξαν την πρόκριση σε βάρος των Βαυαρών αλλά το απέτυχαν αφού μετά τη δεύτερη λευκή ισοπαλία στην κανονική διάρκεια, οδηγήθηκαν στην παράταση και τελικά στην διαδικασία των πέναλτι όπου αποκλείστηκαν με σκορ 9-8. Είχε εκτελέσει και σκοράρει πέναλτι και ο Ψαρράς.

Με τον «Δικέφαλο» αγωνίστηκε μέχρι το 1987, όταν και επέστρεψε στην ομάδα της αχαϊκής πρωτεύουσας. 

Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τις φανέλες της Αχαϊκής και του Ατρόμητου Αντιρρίου. Το 1993 επέστρεψε και ολοκλήρωσε την καριέρα του στην Παναχαϊκή.

Ο Γιάννης Ψαρράς υπήρξε και διεθνής με τη φανέλα των μικρότερων ομάδων της Εθνικής Ελλάδος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νίκης Βόλου
Γιώργος Σπανοσωτηρόπουλος

Ο **Γιώργος Σπανοσωτηρόπουλος** ήταν Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής. Είχε το προσωνύμιο «Σπανάκιας». 

Γεννήθηκε στην Πάτρα και υπήρξε ποδοσφαιριστής της Παναχαϊκής. 

Απεβίωσε στις 15 Οκτωβρίου του 2011 και η κηδεία έγινε στις 17 Οκτωβρίου στον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά στο Β΄ Κοιμητήριο Πατρών στην προσοχής της Λεύκας.

Αδελφός του είναι ο Μπάμπης Σπανοσωτηρόπουλος, επίσης πρώην ποδοσφαιριστής της Παναχαϊκής.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ Ελλάδας
Πετσάλη Ιωαννίνων

Η **Πετσάλη** είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γενικά στοιχεία
Η Πετσάλη βρίσκεται σε υψόμετρο 300 μέτρα και βόρεια του ποταμού Τύρια. Απέχει 35 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 64 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και 29 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Βόρεια του χωριού είναι ο Βουτσαράς και η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμετσίτσας, ανατολικά τα Κούρεντα των οποίων θεωρείται συνοικισμός. 

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1920 να απογράφεται στην κοινότητα Κουρέντων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Κούρεντα  αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κουρέντων της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 21 κατοίκους.

## Σημείωση
Στον ίδιο δήμο και τη δημοτική ενότητα Εκάλης υπάρχει ο ομόηχος οικισμός Πετσάλι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Λαουτομίαι

Οι **Λαουτουμίαι**, λατιν.: Lautumiae, ήταν λατομεία πωρόλιθου (τόφφου) , που έγιναν ένα τοπογραφικό σημείο (τοπόσημο) στην αρχαία Ρώμη. Ευρίσκοντο στη βορειοανατολική πλαγιά του Καπιτωλίνου λόφου, σχηματίζοντας τη μία πλευρά της Γραικόστασης, όπου συγκεντρώνοντο οι ξένες πρεσβείες πριν εμφανιστούν ενώπιον της Ρωμαϊκής Συγκλήτου.

Ο *Κλίβους Λαουτουμιάρουμ* (Clivus Lautumiarum) ήταν ο δρόμος (clivus: "πλαγιά", "δρόμος με κλίση") στον οποίο ευρίσκοντο τα λατομεία. Ο Πλάτνερ προσδιορίζει τον δρόμο, ως αυτόν που περνούσε μεταξύ της Κουρίας και του Ναού της Ομόνοιας, που έγινε ο **Κλίβους Αργεντάριους** στην μετέπειτα εποχή της Αυτοκρατορίας , αλλά ο Κλίβους Αργεντάριους πιστεύεται επίσης ότι ήταν ένας ξεχωριστός δρόμος. Στην ανάλυση του Πλάτνερ ήταν έτσι ένας από τους έξι δρόμους, που οδηγούσαν στην Αγορά, την οποία ο δρόμος συνέδεε με την Πόρτα Φοντινάλις, από εκεί αποτελούσε τον άμεσο σύνδεσμο με το Πεδίον του Άρεως, έως ότου το ρυμοτομικό σχέδιο τροποποιήθηκε από το κτίριο των Αυτοκρατορικών Αγορών. Το **Βίκους Λαουτουμιάρουμ** (Vicus Lautumiarum) αναφέρεται στην περιοχή ως γειτονιά ή συνοικία (βλ. vicus).

Τα ίδια τα λατομεία χρησιμοποιήθηκαν ως υπόγειες φυλακές, κυρίως για κρατούμενους χαμηλής κοινωνικής θέσης, όπως σκλάβους. Ήταν δίπλα ή κοντά στο Tullianum ή Carcer, σχηματίζοντας μαζί του ένα συγκρότημα σωφρονισμού, που περιλάμβανε την Tαρπήια Πέτρα και τη Γεμόνιαν κλίμακα. Το όνομα *Lautumiae* θεωρείται ότι προέρχεται από τα latomia (λατομεία) των Συρακουσών, όπου χρησιμοποιούντο ως φυλακές. Παρά τη δήλωση του Βάρρο ότι ο Σέρβιος Τύλλιος σχεδίασε έναν υπόγειο θάλαμο σύμφωνα με τα *latomiae των Συρακουσών*, η λέξη πιθανότατα τέθηκε σε χρήση κάπου μεταξύ των ετών 212 και 180 π.Χ. 

Η φωτιά του 210 π.Χ. έκαψε μία περιοχή κατά μήκος της βορειοανατολικής πλευράς της Ρωμαϊκής Αγοράς, όπως οριοθετήθηκε από τα Λαουτουμίαι. Το Atrium Maenium βρισκόταν στο *lautumiis* στο *Κλίβους Αργεντάριους*.

## Κλίβους Αργεντάριους
Αν και ο Πλάτνερ ταύτισε τον Clivus Argentarius ("Οδό των Τραπεζιτών") με τα Λαουτουμίαι, ο Λώρενς Ρίτσαρντσον διακρίνει τα δύο στο *Ένα νέο τοπογραφικό λεξικό της αρχαίας Ρώμης* (1992). Ο Ρίτσαρντσον αναγνωρίζει τον Κλίβους Αργεντάριους ως τον δρόμο που συνδέει τη Ρωμαϊκή Αγορά με το Πεδίον του Άρεως, δηλ. εκτείνεται από το Vulcanal και κατά μήκος του μπροστινού μέρους του Carcer (Tullianum) επάνω από τη βορειοανατολική πλαγιά του λόφου του Καπιτωλίου. Μόνο οι μεσαιωνικές πηγές αναφέρουν έναν *Κλίβους Αργεντάριους*, αλλά αυτή η ορολογία πιθανότατα αντανακλά την αρχαία οικονομική δραστηριότητα, που επικεντρωνόταν στα γραφεία των *argentarii*, επαγγελματιών τραπεζιτών.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Βίκους Τούσκους

μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης της κεντρικής Ρώμης κατά την εποχή της Αυτοκρατορίας, που δείχνει τον Βίκους Τούσκους στο κέντρο.

Ο **Τοσκανικός Δρόμος** ή **Δρόμος των Ετρούσκων**, λατιν.: Vicus Tuscus, ήταν ένας αρχαίος δρόμος στην πόλη της Ρώμης, που εκτεινόταν νοτιοδυτικά από τη Ρωμαϊκή Αγορά μεταξύ της Ιουλίας Βασιλικής και του Ναού των Κάστορα και Πολυδεύκη προς την Αγορά του Βοός και τον Μέγιστο Ιππόδρομο μέσω της δυτικής πλευράς του Παλατίνου λόφου και Βελάμπρουμ. 

## Ιστορία
Το όνομα του Βίκους Τούσκους πιστεύεται ότι προήλθε από τη μετανάστευση των Ετρούσκων στη Ρώμη. Δύο ξεχωριστά ιστορικά γεγονότα, λέγεται από αρχαίους συγγραφείς, ότι οδήγησαν στο όνομα. Ο Κ. Τάκιτος λέει ότι το όνομα προήλθε από τους Ετρούσκους, που είχαν έρθει για να βοηθήσουν τους Ρωμαίους εναντίον του Τίτου Τάτιου, ενός ηγεμόνα των Σαβίνων που εισέβαλε στη Ρώμη περί το 750 π.Χ., αφού οι Ρωμαίοι είχαν απαγάγει γυναίκες των Σαβίνων και αργότερα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Ρωμαϊκής Αγοράς.  Ο Τ. Λίβιος από την άλλη πλευρά λέει, ότι το όνομα προήλθε από τα απομεινάρια του στρατού των Κλουσίων, που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά τον πόλεμο μεταξύ Κλουσίου και Αρικίας το 508 π.Χ.

Κάποιοι λένε ότι ο οικισμός αποτελείτο από εργάτες, των οποίων η αποστολή στη Ρώμη ήταν να κατασκευάσουν τον ναό του Διός Αρίστου Μεγίστου (Jupiter Optimus Maximus). 

Ο Διονύσιος αναφέρει ότι η ρωμαϊκή σύγκλητος παρείχε στους Ετρούσκους ένα μέρος, για να κτίσουν σπίτια κοντά στο Bίκους Τούσκους. 

## Ιστορικό
Αν και αρχικά ήταν μία κατοικημένη περιοχή πλούσιων οικογενειών, στη Δημοκρατική εποχή το Βίκους Τούσκους έγινε κόμβος του ρωμαϊκού εμπορίου: υπήρχαν πολλά *καταστήματα* (horrea) και στις δύο πλευρές, όπως βιβλιοπωλών.  Σύμφωνα με τις *Επιστολές* του Οράτιου, βιβλία πωλούντο μπροστά από τα αγάλματα του *θεού της Βλάστησης* των Ετρούσκων Vertumnus και του Iανού Διπρόσωπου (Janus Geminus) στην Τοσκανική Οδό και μέσα στην Αγορά.  Οι έμποροι με τη μεγαλύτερη επιρροή ήταν εξειδικευμένοι έμποροι θυμιάματος και αρωμάτων (λατιν.: *turarii*), με αποτέλεσμα το δεύτερο όνομα του δρόμου: Vicus Turarius.  Ο Σ. Προπέρτιος κατέγραψε, ότι αυτοί οι έμποροι έκαναν θυσίες στον Vertumnus, το άγαλμα του οποίου βρισκόταν στον Βίκους Τούσκους. 

## Λειτουργία
Ο Βίκους Τούσκους χρησιμοποιήθηκε συχνά ως σημαντικό μονοπάτι επικοινωνίας μεταξύ της Ρωμαϊκής Αγοράς και της Αγοράς του Βοός με τον Μέγιστο Ιππόδρομο.  Όταν οι Ρωμαίοι έκαναν μία ιεροτελεστία θυσίας στους θεούς τους, δύο λευκές αγελάδες οδηγούντο μέσω του Βίκους Τούσκους και του Βελάμπρουμ μέσω της Αγοράς του Βοός, για να φτάσουν στον Ναό της Ήρας Βασίλισσας (Juno Regina) στον Αβεντίνο λόφο. 

Κατά τη διάρκεια των Ρωμαϊκών Εορτών (Ludi Romani), ο Βίκους Τούσκους ήταν μία διαδρομή για πομπές. Αγάλματα θεών σε αμάξια παρήλαυναν εδώ από τον Καπιτωλίνο λόφο μέχρι τον Μέγιστο Ιππόδρομο.  Ο Τ. Μ. Πλαύτος μας λέει επίσης (*[[Curculio (έργο του Πλαύτου|Σιταρόψειρας]] (Curculio)*, IV 482), ότι γύρω στο 193 π.Χ. αυτό ήταν το σημείο για την ανδρική πορνεία στη Ρώμη. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Αρχαία Ρώμη
Σπήλαιο Δράκαινας

Το **Σπήλαιο Δράκαινας** βρίσκεται στον Πόρο Κεφαλονιάς.
## Περιγραφή
Το σπήλαιο βρίσκεται στο Νοτιοανατολικό μέρος της Κεφαλονιάς, στο φαράγγι του Βόχυνα και σε υψόμετρο 70 μ. Η δημιουργία του οφείλεται σε τεκτονικές διαδικασίες και στη χημική διάβρωση του μητρικού ασβεστολιθικού πετρώματος. Έχει με εμβαδόν 190 τ.μ. και βορειοδυτικό προσανατολισμό.
## Ιστορία
Αρχαιολογικές ανασκαφές που έγιναν από το 1992 φανέρωσαν τη χρήση του σε διάφορες περίοδους στο πέρασμα της ιστορίας. Πρώτα από τη Νεότερη Νεολιθική Περίοδο μέχρι την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού και μετά ως αρχαίος ελληνικός ναός από το τέλος του 7ου αιώνα π.Χ. μέχρι το 2ο αιώνα π.Χ. Στη σύγχρονη εποχή χρησιμοποιήθηκε για λόγους κτηνοτροφίας.
## Ανακάλυψη και βελτίωση
Από το 1992 γίνονται ανασκαφές στο χώρο του σπηλαίου της Δράκαινας υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχικά έγιναν εργασίες βελτίωσης της κατάστασης εξαιτίας παράνομων ανασκαφών και από το 1994 γίνεται συστηματική ανασκαφή. Τα αποτελέσματα αυτών των εργασιών έχουν δημοσιευτεί σε συνέδρια και επιστημονικά περιοδικά.
## Διαχείριση
Το σπήλαιο Δράκαινας υπάγεραι στην Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας - Σπηλαιολογίας. Δεν επιτρέπεται η πρόσβαση σε επισκέπτες.
## Δείτε επίσης
*  Κεφαλονιά
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Welcome to Drakaina Cave 
* Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού 

Κατηγορία:Σπήλαια της Ελλάδας
Haiku OS

Το **Haiku** (επίσης γνωστό ως Haiku OS) είναι ελεύθερο και ανοιχτού κώδικα λειτουργικό σύστημα για προσωπικούς υπολογιστές. Αναπτύσσεται ως συνέχεια του BeOS από μια ανεξάρτητη ομάδα εθελοντών και προορίζεται για οικιακή χρήση, ενώ είναι συμβατό με τα πρότυπα POSIX.

## Ιστορικό
Μετά την εμπορική αποτυχία του λειτουργικού συστήματος BeOS και την πώληση, τον Αύγουστο του 2001 και σε τιμή 11 εκατ. $,  της ιδιοκτησίας του στην εταιρεία Palm, η οποία δεν θα συνέχιζε την ανάπτυξη του προϊόντος, παρουσιάστηκε έντονο ενδιαφέρον για την συνέχεια υποστήριξης του συστήματος μέσω ενός μοντέλου ανοιχτού κώδικα. Ωστόσο, η πρόταση για πώληση μιας άδειας και την μεταβίβαση του κώδικα στην ενδιαφερόμενη κοινότητα δεν εγκρίθηκε από την Palm.

Την ίδια χρονιά ξεκινούν εγχειρήματα λειτουργικού συστήματος ανοιχτού κώδικα που έχουν ως στόχο να δημιουργήσουν έναν κλώνο του BeOS. Όλα σχεδόν έπαψαν να αναπτύσσονται μέσα σε πέντε χρόνια από το 2001. Από αυτά επιβίωσε μόνο το εγχείρημα OpenBeOS.

Για την υποστήριξη του εγχειρήματος OpenBeOS ιδρύθηκε το 2003 η μη κερδοσκοπική οργάνωση *Haiku Inc.* με έδρα τη Νέα Υόρκη, από τον ιδρυτή του εγχειρήματος, Μάικλ Φίππς.

To 2004, μετά από απαίτηση της Palm, το εγχείρημα OpenBeOS μετονομάζεται σε Haiku.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Haiku Inc.
* Haiku Depot (αποθετήριο εφαρμογών)

Κατηγορία:Λογισμικό ανοικτού κώδικα
Κατηγορία:Λειτουργικά συστήματα
Πατσάς

thumb|250px|Πατσάς σερβιρισμένος στην Ελλάδα
Ο **πατσάς** (, ) είναι σούπα που φτιάχνεται από στομάχι αγελάδας ή αρνιού (το οποίο αποκαλείται και αυτό πατσάς). Θεωρείται ευρέως (όχι όμως παγκοσμίως) ως θεραπεία της μέθης.

Παγκόσμια ημέρα πατσά είναι η 24η Οκτωβρίου, η οποία καθιερώθηκε μετά από πρωτοβουλία της «Επιτροπής Εμπορίας Πατσά» της Αγγλίας.

## Μέση Ανατολή και Νοτιοανατολική Ευρώπη
δεξιά|μικρογραφία| ''Σιραμπί''
Ο πατσάς είναι ένα συνηθισμένο πιάτο στις κουζίνες των Βαλκανίων, της Ανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Θεωρείται ευρέως θεραπεία της μέθης.

Στην ιρανική κουζίνα, το σιραμπί (*sirabi)* γνωστό και ως *sirab shir-dun* είναι το όνομα της σούπας πατσά και μπορεί να γίνει είτε με πατσά μοσχαρίσιο ή αγελαδινό ή αρνίσιο πατσά.

### Βουλγαρία
μικρογραφία| Σκεμπέ τσορμπά
Στη Βουλγαρία, η σκεμπέ τσορμπά (  ) φτιάχνεται με ολόκληρο στομάχι χοιρινό, μοσχαρίσιο ή αρνί βρασμένο για λίγες ώρες, κομμένο σε μικρά κομμάτια που έχει γίνει ζωμός. Η σούπα είναι καρυκευμένη με αλεσμένη κόκκινη πάπρικα η οποία τηγανίζεται για λίγο (запръжка), και συχνά προστίθεται μικρή ποσότητα γάλακτος. Παραδοσιακά, η σούπα σερβίρεται με σκόρδο πολτοποιημένο σε ξύδι και καυτερή κόκκινη πιπεριά. Υπάρχει μια παραλλαγή της σούπας με έντερα αντί για πατσά.

### Ρουμανία
μικρογραφία| Τσιορμπά ντε μπούρτα
Η ρουμανική ονομασία της ξινής σούπας πατσά είναι *ciorbă de burtă* (από το *ciorbă* «ξινή σούπα» 
 
Κατηγορία:Σούπες
Σωτήρης Λεγάτος

Ο **Σωτήρης Λεγάτος** (1934-2009) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής. Υπήρξε σπουδαίος παίκτης της Παναχαϊκής και της Θύελλας Πατρών.  

## Βιογραφικό
Κατά την δεκαετία του ’50 και μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60 ήταν ποδοσφαιριστής της Θύελλας. 

Την φανέλα της Παναχαϊκής φόρεσε ως βασικό της μέλος κατά την δεκαετία του ’60, σε μια ανοδική πορεία για την ομάδα που μετείχε σταθερά στη νεοϊδρυθείσα Β΄ Εθνική και που κατέφερε να κερδίσει την μεγάλη άνοδο στην στην Α΄ Εθνική.

Αφότου «κρέμασε τα παπούτσια του» ανέλαβε προπονητής στην Παναχαϊκή τέσσερις φορές.

Απεβίωσε ξημερώματα της 7ης Οκτωβρίου του 2009, στην Πάτρα και η κηδεία του τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας Πατρών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θύελλας Πατρών
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κλίβους Καπιτολίνους

μικρογραφία|Ο Κεκλιμένος δρόμος του Καπιτωλίου ξεκινά γύρω από το ναό του Κρόνου.

Ο **Επικλινής δρόμος του Καπιτωλίου**, λατιν.: Clivus Capitolinus, ήταν ένας κεντρικός δρόμος προς τον Καπιτωλίνο λόφο, που ξεκινά από την κορυφή της *[[Ρωμαϊκή Αγορά (Ρώμη)|Ρωμαϊκής Αγοράς]]* δίπλα στην Αψίδα του Τιβερίου ως συνέχεια της Ιεράς Οδού. Προχωρώντας γύρω από το Ναό του Κρόνου και στρίβοντας προς τα νότια μπροστά από το Περιστύλιο των Θεών Συγκατάθεσης, στη συνέχεια ανεβαίνει στην πλαγιά του Καπιτωλίνου λόφου στον ναό του Διός Αρίστου Μεγίστου στην κορυφή του. Αυτό ήταν παραδοσιακά το τελευταίο και κορυφαίο μέρος όλων των ρωμαϊκών θριάμβων.

Ο δρόμος είναι σημαντικός ως ένας από τους παλαιότερους δρόμους της Ρώμης, καθώς και ως κεντρική τοποθεσία γύρω από ναούς και δικαστικά γραφεία, που οδηγούσε στον μεγαλύτερο και σημαντικότερο από τους ναούς της Δημοκρατικής εποχής. Λέγεται ότι ο Ιούλιος Καίσαρας ανέβηκε αυτόν τον δρόμο γονατισμένος, για να αντισταθμίσει έναν κακό οιωνό κατά τη διάρκεια τού θριάμβου του.

Η παλαιότερη ιστορία του δρόμου καθώς και του ίδιου του λόφου δεν είναι απολύτως σαφής, καθώς πολλά από τα παλαιότερα αρχεία της Ρώμης καταστράφηκαν σε μία λεηλασία της πόλης. Ο δρόμος μπορεί να ήταν μέρος της αρχικής διαδρομής προς τον οικισμό των Σαβίνων, που άλλαξε, όταν κτίστηκε ο Ναός του Σατούρνου. Οι λόφοι της Ρώμης έχουν εκτεταμένη κατασκευή, κτισμένη επάνω σε αρχαίες ετρουσκικές πέτρες, που φαίνονται στο πίσω μέρος των υπόλοιπων θαλάμων της Στοά των Δώδεκα μεγάλων Θεών.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Clivus Capitolinus, Encyclopædia Britannica

Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Κατηγορία:Αρχαία Ρώμη
Μπάμπης Σπανοσωτηρόπουλος

Ο **Μπάμπης Σπανοσωτηρόπουλος** είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Η θέση του ήταν κοντά μεσάια γραμμή κυρίως ως μεσοαμυντικός και παρότι δεξιοπόδαρος χρησιμοποιούσε με ευχέρεια και τα δύο του πόδια.

Υπήρξε κυρίως ποδοσφαιριστής της Παναχαϊκής ήδη από μικρή ηλικία, ενώ έχει θητεία και στον ΠΑΟΚ με τον οποίο στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδος το 1985.

Αδελφός του είναι ο επίσης πρώην παίκτης της Παναχαϊκής, Γιώργος Σπανοσωτηρόπουλος που είχε το προσωνύμιο «Σπανάκιας», με το οποίο ενίοτε αποκαλούσαν και τον νεότερο Μπάμπη.

## Βιογραφικό

### Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1958 στην Πάτρα. Από μικρός έπαιζε στις αλάνες ποδόσφαιρο, συχνά σε εκτάσεις κοντά Στάδιο της Παναχαϊκής.

Ξεκίνησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα από από πολύ μικρός στον Πανιώνιο Πατρών, που εκείνη την εποχή ήταν σαν θυγατρική για την ομάδα της Παναχαϊκής. Έπειτα έγινε παίκτης της Παναχαϊκής στα νεανικά της τμήματα και αργότερα στην πρώτη ομάδα. 

### Ποδοσφαιρική καριέρα
Στην Παναχαϊκή συνυπήρξε και με παίκτες που αποτελούσαν πρότυπα του  και τους θαύμαζε όταν ήταν στις εφηβικές ομάδες, όπως ο Δαβουρλής, ο Μιχαλόπουλος και ο Στραβοπόδης, οι οποίοι ήταν βασικά μέλη της χρυσής φουρνιάς των κοκκινόμαυρων που ανέβασε την ομάδα στην πρώτη κατηγορία με πρωταγωνιστικό ρόλο και έπαιξε στην Ευρώπη και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. 

Το Δεκέμβριο του 1984 πήρε μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ, με τον οποίο υπέγραψε (πενταετές) κλειστό συμβόλαιο. Εκεί βρήκε τον καλό του φίλο και συμπαίκτη του στην Παναχαϊκή, Γιάννη Ψαρρά. Με τους Θεσσαλονικείς κατέκτησε το πρωτάθλημα την περίοδο 1984-85, το οποίο ήταν το δεύτερο στην ιστορία του συλλόγου.

Επέστρεψε στην Παναχαϊκή. Αργότερα, έγινε παίκτης του Πάτραι και μετά του Πανηλειακού. 

Επέστρεψε στην πόλη του για λογαριασμό του Εθνικού Πατρών με τα χρώματα του οποίου αγωνίστηκε για δυο χρονιές. Έπειτα έπαιξε με την φανέλα της ￼￼Αχαϊκής για μια χρονιά και έκλεισε την καριέρα του στον Παναιγιάλειο.

### Προπονητική καριέρα
Αφότου αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, πήρε δίπλωμα προπονητικής. 

Πρώτα προπόνησε τον Ατρόμητο Πατρών και μετά τον Αετό Ρίου￼. Διετέλεσε βοηθός προπονητή στην Παναχαϊκή για αρκετό χρονικό διάστημα και πάλι προπονητής στην Θύελλα Πατρών αρχικά στους νέους και μετά στην πρώτη ομάδα για πιο μικρή περίοδο. 

Επέστρεψε στις τάξεις της Παναχαϊκής, αναλαμβάνοντας τις ακαδημίες της Παναχαΐδος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κλίβους Σκάουρι

Ο **Κεκλιμένος δρόμος του Σκάουρι**, λατιν.: Clivus Scauri, ήταν ένας αρχαίος ρωμαϊκός δρόμος, που αρχικά διακλαδιζόταν από τον δρόμο που συνέδεε τον Μέγιστο Ιππόδρομο με το Κολοσσαίο κατά μήκος του κοιλώματος μεταξύ των λόφων Παλατίνου και Καίλιου της Ρώμης. Ακολουθούσε την ανατολική πλευρά του τελευταίου, μέχρι την κορυφή του, που σήμερα είναι γνωστή ως Πιάτσα ντελα Ναβιτσέλα. Στο αρχικό τμήμα ο δρόμος έχει διατηρήσει την παλιά ονομασία. Γίνεται *Βία ντι Σ. Πάολο ντελα Κρότσε* πιο επάνω στο λόφο.

μικρογραφία|Ο Κλίβους Σκάουρι.

Ο Κλίβους Σκάουρι ξεκινά τώρα από την εκκλησία του Σαν Γκρεγκόριο αλ Τσέλιο και προχωρά κατά μήκος και κάτω από τα στηρίγματα της Βασιλικής των Σάντι Τζιοβάννι ε Πάολο αλ Τσέλιο. Το όνομα της οδού εμφανίζεται μόνο σε έγγραφα του 6ου και 10ου αι., αλλά είναι πιθανώς αρχαίο και μπορεί να είναι το *Βίκους Σκάουρι* μίας επιγραφής. Πιθανότατα οφείλει την προέλευσή του στην οικογένεια των Αιμιλίων Σκάουρι, πιθανώς στον Mάρκο Αιμίλιο Σκάουρο.

Ο δρόμος έχει διατηρήσει αρκετά μία αρχαία εμφάνιση, με ορισμένα τμήματα να πλαισιώνονται από σπίτια από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μεγάλα τμήματα των προσόψεων να διατηρούνται και να συνδέονται μεταξύ τους. Στα δεξιά απέναντι από την Πιάτσα Σάντι Τζιοβάννι ε Πάολο υπάρχουν υπολείμματα κτιρίων από πλίνθους του 3ου αι., που αποτελούνται από μία σειρά από ταβέρνες (μικρά καταστήματα), με ίχνη δεύτερου ορόφου. Στην πλατεία, στη βάση του καμπανίλε, υπάρχουν ερείπια του ναού του θεϊκού Κλαυδίου. Το τελευταίο τμήμα του δρόμου οδηγεί στην Πόρτα Καιλιμοντάνα, που διατηρείται ως η Αψίδα των Δολαμπέλλα και Σιλανού. Ο αρχικός σκοπός αυτής της αψίδας ήταν πιθανώς να υποστηρίξει έναν κλάδο του Άκουα Μάρκια.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Περάτης Ιωαννίνων

Ο **Περάτης** ή το **Περάτη** είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Περάτης βρίσκεται σε υψόμετρο 680 μέτρα ενώ απέχει 10 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 16 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό συγκαταλέγεται στα Γραμμενοχώρια, είναι νοτιοανατολικά από το Γραμμένο και χαρακτηριστικό του είναι οι τέσσερις εκκλησίες που υπάρχουν σε αυτό. Η πρώτη και ενοριακή είναι του Προφήτη Ηλία, οι άλλες δύο της Αγίας Τριάδας και της Κοίμησης της Θεοτόκου και τέλος του Αγίου Νικολάου που είναι η παλαιότερη (τέλη του 16ου αιώνα). Η ονομασία του σύμφωνα με την τοπική παράδοση οφείλεται στον πρώτο οικιστή του που που πριν 300 χρόνια ήρθε από το Πέραμα Ιωαννίνων. Άλλη εκδοχή, αναφέρει οτι στα θεμέλια της κοινότητος βρίσκεται η αρχαία πόλη Πασσαρών, η πρωτεύουσα των Μολοσσών, το όνομα της οποίας σημαίνει πέρασμα εξ ού και Περάτη. Να σημειωθεί ότι το κανονικό όνομα είναι η Περάτη και όχι ο Περάτης. Αναφορά για την κοινότητα, κάνει ο περιηγητής Πουκεβίλ, ο οποίος το επισκέπτεται περίπου στα 1815, με άδεια απο τον Αλή Πασά για να δει αρχαιότητες. Κάτοικοι της Περάτης απο την οικογένεια Μπέχλη, συμμετείχαν στην Ελληνική Λεγεώνα στον πρώτο Κριμαικό πόλεμο. Λόγω των διωγμών  απο  το τουρκικό κράτος δεν επέστρεψαν ποτέ, ωστόσο έστειλαν σημαντικά ποσά για να χτιστεί η εκκλησία του Προφ. Ηλία και το καμπαναριό του. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Περάτης της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 39 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Έφορος (αρχαιολογία)

Ο **έφορος** είναι, στην Ελλάδα, πρόσωπο υπεύθυνο για τη διαχείριση αρχαιολογικής εφορίας, διοικητικό διαμέρισμα το οποίο, συνήθως, αντιστοιχεί στις περιφερειακές ενότητες της χώρας.

Οι έφοροι υπάγονται διοικητικά στο ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, όπου και υφίσταται μία Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων, καθώς και μία Γενική Διεύθυνση Αναστήλωσης, Μουσείων και Τεχνικών Έργων. Στα τέλη του 20ού αιώνα, η χώρα διέθετε, συνολικά, 25 εφορείες προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων, 14 εφορείες βυζαντινών αρχαιοτήτων, καθώς και 8 εφορείες νεωτέρων μνημείων.

## Παραπομπές


## Πηγές

*  
* 

Κατηγορία:Αρχαιολογία στην Ελλάδα
Πετσάλι Ιωαννίνων

Το **Πετσάλι** είναι ορεινό καμποχώρι της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Πετσάλι βρίσκεται βορειοδυτικά της λίμνης Παμβώτιδας (Ιωαννίνων), στην πεδιάδα της Λαψίστας και σε υψόμετρο 490 μέτρα. Το χωριό απέχει 20 χιλιόμετρα ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 13 χλμ. ΒΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία και κτηνοτροφία. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία Γενεθλίων της Θεοτόκου, ο οποίος κτίστηκε το 1790 από μοναχούς της Μονής Ασπραγγέλων ενώ σημαντική θεωρείται και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στην παλιά τοποθεσία του χωριού, που υπολογίζεται ότι έχει κτιστεί πιο πριν (1730).

### Ονομασία
Το όνομά του πιθανολογείται ότι προέρχεται  από την ηπειρωτική οικογένεια Πετσάλη που κατοίκισε την περιοχή τον 14ο αιώνα. Ένας άλλος τοπικός θρύλος αναφέρει ότι η ονομασία δόθηκε στο μέρος από τον Αγά του τόπου στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Λέγεται ότι έδωσε εντολή να γίνουνε μετρήσεις με κέντρο το μέρος που βρίσκεται σήμερα το σχολείο του χωριού και για ακτίνα ένα νήμα από πέτσα βοδιού (εξού και το όνομα). Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η αρχική του τοποθεσία ήταν βορειότερα, περιμετρικά της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου απ' όπου οι τότε κάτοικοι του μετακινήθηκαν στη σημερινή θέση λόγο λοιμώξεων. Το χωριό και η γύρω του περιοχή, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν ιδιωτικά τσιφλίκια τα οποία απαλλοτριώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους το 1923.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πετσαλίου της δημοτικής ενότητας Εκάλης που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2021 ως πληθυσμό έχε 270 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Πετράλωνα Ιωαννίνων

Τα **Πετράλωνα** είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Τα Πετράλωνα απέχουν περίπου 7 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 14 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό είναι κτισμένο σε λόφο, με υψόμετρο 720 μέτρα και έχει θέα τόσο προς το Γραμμένο με τα γύρω χωριά όσο και τον Κόντσικα. Συγκαταλέγεται και αυτό στα Γραμμενοχώρια και ενοριακός ναός του είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, η οποία σύμφωνα με την τοπική παράδοση ήταν το καθολικό παλιού μοναστηριού. Πρόκειται για βασιλική με νάρθηκα που κτίστηκε το 1797 και το εσωτερικό της διακοσμείται περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο. 

Η ονομασία του από την περίοδο της τουρκοκρατίας είναι *Ντόμπρου* ή *Δοβρό* και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε  *Παλαιά Αλώνια* και το 1969 με το ΦΕΚ 234Α - 17/11/1969 σε  Πετράλωνα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πετραλώνων της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 126 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Μαμπαρούμα

Η **Μαμπαρούμα** (αγγλικά: Mabaruma) είναι μικρή πόλη και το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Ένα (Μπαρίμα-Ουάινι) της Γουιάνας. Βρίσκεται κοντά στον ποταμό Αρούκα (στα σύνορα με τη Βενεζουέλα) σε ένα στενό οροπέδιο περιτριγυρισμένο από τροπικό δάσος σε υψόμετρο 13 μέτρων. Απέχει 240 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή από την πρωτεύουσα της χώρας, το Τζώρτζταουν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, έχει πληθυσμό 1.254 κατοίκους.

Η Μαμπαρούμα έχει ισημερινό τροπικό κλίμα (Af) με έντονες έως πολύ έντονες βροχοπτώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γεωγραφία της Γουιάνας
Σουλόπουλο Ιωαννίνων

Το **Σουλόπουλο** είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γενικά στοιχεία
Το Σουλόπουλο βρίσκεται σε υψόμετρο 263 μέτρα ενώ απέχει 21 χλμ. Δ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 27 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Βόρεια και δυτικά, παράλληλα με τον ποταμό Καλαμά (Θύαμις), περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Στο ποταμό υπήρχε το "γεφύρι του Γκίνου" που κατασκευάστηκε το 1788 με χορηγία του Χατζημάνθου Γκίνου από τους Νεγάδες και την περίοδο της κατοχής, στις 22 Ιουνίου 1943, ανατινάχτηκε από τον ΕΔΕΣ και τους Άγγλους.

Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 με την παλιά του ονομασία *Σούλι Ντίνου* στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε *Σουλόπουλον*. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Μικρό Σουλόπουλο αποτελούν την τοπική κοινότητα Σουλοπούλου της δημοτικής ενότητας Ευρυμενών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό ως κοινότητα 45 κατοίκους ενώ ως οικισμός 25.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Σκήτη Βογορόδιτσας

Η **Σκήτη Βογορόδιτσας** (), επίσης γνωστή ως **Σκήτη Θεοτόκου**, είναι ορθόδοξη σκήτη υπαγόμενη στη Μονή Αγίου Παντελεήμονος στην αυτόνομη μοναστική πολιτεία του Αγίου Όρους, στην Ελλάδα. Αποτελεί τη βουλγαρική σκήτη του Αγίου Όρους, ενώ είναι αφιερωμένη στην Παναγία.

Η Σκήτη Βογορόδιτσας ευρίσκεται εντός δασώδους έκτασης μεταξύ των μοναστηριών του Βατοπεδίου και του Παντοκράτορος. Παλαιότερα, αποτελούσε τοποθεσία της Μονής Ξυλουργού. Το κυριακό της σκήτης είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Η σκήτη ακολουθεί τις αρχές του κοινοβιακού μοναχισμού. Το 2011, η σκήτη αριθμούσε δύο μοναχούς.

## Παραπομπές


Βογοροδιτσα
Κατηγορία:Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Άγιο Όρος)
Μικρό Σουλόπουλο Ιωαννίνων

Το **Μικρό Σουλόπουλο** είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Μικρό Σολόπουλο βρίσκεται σε υψόμετρο 228 μέτρα ενώ απέχει 22 χλμ. Δ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 28 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Δυτικά του χωριού, ανάμεσα από το Σουλόπουλο, περνούν ο ποταμός Καλαμάς (Θύαμις) και η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Βόρεια και σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων και σε περιοχή κατάφυτη με νερά να αναβλύζουν από πολλές γωνιές, υπάρχει ο νερόμυλος- νεροτριβή της Γερομήτσιανης. Κτίστηκε στα τέλη περίπου του 18ου αιώνα για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής και από το 1993 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 με την παλιά του ονομασία *Σουλόπουλο* στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ραϊκου. Το 1928 το όνομά του διορθώθηκε σε Μικρό Σουλόπουλο.  Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Σουλόπουλο αποτελούν την τοπική κοινότητα Σουλοπούλου της δημοτικής ενότητας Ευρυμενών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 20 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Οι νερόμυλοι της Ηπείρου από τον ιστότοπο https://www.dinfo.gr/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Γιακουμπά Ουαταρά

**Ο Μπιλί Γιακουμπά Ουαταρά** (*Billy Yakuba Ouattara*, γεννήθηκε 24 Ιανουαρίου 1992 στην Τέπα,  Γκάνα) είναι Γκανογάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την ΑΣ Μονακό του Γαλλικού Πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας.

## Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ουαταρά ξεκίνησε για πρώτη φορά την επαγγελματική του σταδιοδρομία στη Γαλλία με την Ελάν Σαλόν του Γαλλικού Πρωταθλήματος το 2012 ως 20χρονος. Έπαιξε με αυτήν την ομάδα για δύο χρόνια προτού υπογράψει μονοετές συμβόλαιο με την ΑΣΚ Ντενάν-Βολτέρ ΠΑ, που αγωνιζόταν στην 2η Γαλλίας (LNB Pro B) εκείνη την εποχή. Κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς, βοήθησε την ομάδα να φτάσει στους τελικούς του LNB Pro B πριν χάσει τελικά τη σειρά από την Γερ-Τουλόν Βαρ Μπασκέτ . Στις 24 Ιουλίου 2015, ο Ουαταρά υπέγραψε με την ΑΣ Μονακό Μπασκέτ στο Μονακό, επιστρέφοντας στην Πρώτη Κατηγορία (Pro A) εκείνη τη χρονιά.  Κατά τη δεύτερη χρονιά του στο Μονακό, ο Ουαταρά ονομάστηκε Γάλλος Pro A All-Star και βοήθησε το Μονακό να κερδίσει το Λίντερς Καπ απέναντι στην ΑΣΒΕΛ Μπασκέτ το 2017.

Ο Ουαταρά υπέγραψε αμφίδρομο συμβόλαιο με τους Μπρούκλιν Νετς του NBA στις 21 Ιουλίου 2017, και έγινε ο πρώτος γεννημένος στο εξωτερικό παίκτης που υπέγραψε αμφίδρομη συμφωνία με ομάδα του NBA. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, θα είχε προγραμματίσει να μοιράσει χρόνο μεταξύ των Μπρούκλιν Νετς και της θυγατρικής τους στην G League, των Λονγκ Άιλαντ Νετς, με το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του να περνά στη θυγατρική ομάδα του Λονγκ Άιλαντ. Ωστόσο, λόγω προβλημάτων τραυματισμών καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς, δεν θα είχε ποτέ την ευκαιρία να παίξει με την ομάδα των Μπρούκλιν Νετς, έχοντας παίξει μόνο σε ένα παιχνίδι της G League με τους Λονγκ Άιλαντ Νετς εκείνη την περίοδο. Στις 17 Δεκεμβρίου 2017, ο Ουαταρά παραιτήθηκε από τους Νετς.  Στις 17 Ιανουαρίου 2018, ο Ουαταρά επαναγοράστηκε από τους Λονγκ Άιλαντ Νετς . 

Στις 30 Μαρτίου 2018, ο Ουαταρά υπέγραψε για το υπόλοιπο της περιόδου 2017-18 με το Μονακό. 

Στις 17 Ιουλίου 2020 υπέγραψε με την Κοοσούρ Ρεάλ Μπέτις του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB).
Στις 20 Ιουλίου 2021 υπέγραψε με την ΑΣ Μονακό του Γαλλικού Πρωταθλήματος (LNB Pro A). Η ΑΣ Μονακό παίζει επίσης στην Ευρωλίγκα.

## Εθνική ομάδα
Από το 2017 αγωνίζεται με την εθνικής Γαλλίας με την οποία έχει 12 συμμετοχές.

## Παραπομπές

 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ στο NBADraft.net
* Προφίλ του Eurobasket.com
* Προφίλ basketball-reference.com

Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λονγκ Άιλαντ Νετς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Κατηγορία:Γάλλοι καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Γκανέζοι καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ελάν Σαλόν
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣ Μονακό
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023
Αλ-Χάσακα

Η **Αλ-Χάσακα** (αραβικά: ٱلْحَسَكَة, κουρδικά: Hesekê حەسیچە, συριακά: ܚܣܝܟܐ) είναι η πρωτεύουσα του Κυβερνείου Αλ Χάσακα, στη βορειοανατολική άκρη της Συρίας. Με πληθυσμό 188.160 κατοίκους το 2004, η Αλ-Χάσακα συγκαταλέγεται στις δέκα μεγαλύτερες πόλεις της Συρίας και η μεγαλύτερη στο κυβερνείο. Είναι το διοικητικό κέντρο ενός ναχιγέ («υποδιαμέρισμα») που αποτελείται από 108 κοινότητες με συνολικό πληθυσμό 251.570 κατοίκους το 2004.

Το 1992, η Αλ-Χάσακα περιγράφηκε ως «μια αραβική πόλη με αυξανόμενο κουρδικό πληθυσμό». Στην περιοχή ζουν και άλλες μειονότητες, όπως οι Ασσύριοι και ένας μικρότερος αριθμός Αρμενίων.

Η Αλ-Χάσακα βρίσκεται 80 χιλιόμετρα νότια της πόλης Καμισλί. Ο ποταμός Αβώρ, παραπόταμος του Ευφράτη, ρέει δυτικά προς ανατολικά μέσα από την πόλη. Ο ποταμός Μυγδόνιος ρέει στον Αβώρ από τα βόρεια προς την Αλ-Χάσακα. Ένα τμήμα της πόλης είναι περίκλειστον έδαφος που ελέγχεται από την κυβέρνηση της Συρίας, το οποίο περιλαμβάνει το κέντρο της πόλης και διάφορα κυβερνητικά κτίρια, με την υπόλοιπη πόλη (και τη γύρω ύπαιθρο) να ελέγχεται από την Συρία

.

## Συλλογή

Αρχείο:St George cathedral - Hassaké, Syria - كاتدرائية مار جرجس.jpg|Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Γεωργίου
Αρχείο:Tal hajar Quarter in AL-Hasakah.JPG|Η γειτονιά Τελ Χατζάρ στην Αλ-Χάσακα


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Κατηγορία:Άνω Μεσοποταμία
Άιν Ίσσα

Η **Άιν Ίσσα** (αραβικά: عين عيسى, που σημαίνει *Πηγή του [[Ιησούς|Ιησού]]*) ή **Μποζάνε** (κουρδικά: بۆزانێ Bozanê) είναι πόλη στο Διαμέρισμα Τελ Αμπιάντ του Κυβερνείου Αρ-Ράκκα στη Συρία. Βρίσκεται στο ήμισυ της απόστασης μεταξύ της παραμεθόριας πόλης των συριοτουρκικών συνόρων, Τελ Αμπιάντ, και της περιφερειακής πρωτεύουσας Ράκκα.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, η πόλη έχει πληθυσμό 6.730 κατοίκους, ενώ ο ναχιγές 40.912.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Τελ Αμπιάντ

Το **Τελλ Αμπιάντ** (αραβικά: تَلّ أَبْيَض, κουρδικά: كري, Girê Spî, αρμενικά: Թել Աբյադ, κλασικά συριακά: ܬܠ ܐܒܝܕ) είναι πόλη στη βόρεια Συρία. Είναι το διοικητικό κέντρο του Διαμερίσματος Τελλ Αμπιάντ εντός του Κυβερνείου Αρ-Ράκκα.  Βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Μπαλίχ και αποτελεί διχοτομημένη πόλη με τη συνοριακή πόλη Ακτσάκαλε στην Τουρκία.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, η πόλη έχει 14.825 κατοίκους και ο ναχιγές 44.671. Η πλειονότητα των κατοίκων του Τελλ Αμπιάντ και του Διαμερίσματος Τελλ Αμπιάντ είναι Άραβες, με κουρδική, τουρκμενική και αρμενική μειονότητα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Λευκωνιά Χίου

Η **Λευκωνιά** είναι παραθαλάσσιος οικισμός της ανατολικής Χίου. Παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα των Θυμιανών της επαρχίας και του Νομού Χίου. Σήμερα υπάγεται στη Δημοτική κοινότητα Θυμιανών της Δημοτικής ενότητας Αγίου Μηνά του Δήμου Χίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Λευκωνιά έχει μόνιμο πληθυσμό 128 κατοίκους, μια αύξηση 85,5% σε σχέση με τους 69 κατοίκους της απογραφής του 2001.

## Παραπομπές


Λευκωνια
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Χέρμαν Βίλκερ

Ο **Χέρμαν Βίλκερ** (γερμ. *Hermann Wilker*, 24 Ιουλίου 1874 – 27 Δεκεμβρίου 1941) ήταν Γερμανός κωπηλάτης, που κέρδισε μετάλλια σε δύο διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων, εκπροσωπώντας τη Γερμανική Αυτοκρατορία και τον σύλλογο «Κωπηλατική ένωση του Λούντβιχσχαφεν» (*Ludwigshafener Ruderverein*).

Ο Βίλκερ γεννήθηκε στην κωμόπολη Φλόμερσάιμ, προάστιο του Φράνκενταλ στη σημερινή Ρηνανία-Παλατινάτο, και είχε έναν αδελφό. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 στο Παρίσι κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα της τετρακώπου μετά πηδαλιούχου, μαζί με τους Ερνστ Φέλε, Όττο Φικάιζεν και Καρλ Λέχλε. Δώδεκα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης, ο 37χρονος Βίλκερ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο το ίδιο αγώνισμα, μαζί με τους Άλμπερτ Άρνχάιτερ, Όττο Φικάιζεν και Ρούντολφ Φικάιζεν. Αυτό ήταν το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στην ιστορία που κέρδισε η γερμανική κωπηλασία. Αλλά και στο αγώνισμα της δικώπου άνευ πηδαλιούχου ήταν μαζί με τον Όττο Φικάιζεν ένα ανίκητο δίδυμο σε 26 συνεχόμενους αγώνες, κερδίζοντας όλα τα Πρωταθλήματα Γερμανίας από το 1908 μέχρι και το 1912. 

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936, ο Βίλκερ συμμετέσχε ως κριτής-επόπτης της κωπηλασίας. Επίσης έγραψε σύγγραμμα με τίτλο *Das Rudern* (= «Η κωπηλασία»). Μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 67 ετών ασχολείτο ενεργά με το άθλημα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Χέρμαν Βίλκερ στο *sports-reference.com* (αρχειοθετημένη ιστοσελίδα)
* Ο Χ. Βίλκερ στον ιστότοπο της ΔΟΕ 

Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της κωπηλασίας
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της κωπηλασίας
Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Χρυσοί ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912
Ρεγκντανβιμάμπη

Η **ρεγκντανβιμάμπη** (εμπορική ονομασία: Regkirona), είναι ένα ανθρώπινο μονοκλωνικό αντίσωμα που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της COVID-19. Το αντίσωμα στρέφεται κατά της πρωτεΐνης ακίδας του SARS-CoV-2. Αναπτύχθηκε από την εταιρεία Celltrion. Το φάρμακο χορηγείται με έγχυση (στάγδην) σε φλέβα, 7 ημέρες από την έναρξη των συμπτωμάτων. Η δόση εξαρτάται από το σωματικό βάρος του ασθενούς.

Είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία COVID-19 σε ενήλικες που δεν χρειάζονται συμπληρωματικό οξυγόνο και που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να εξελιχθεί σοβαρά η νόσος τους. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν αντιδράσεις που σχετίζονται με την έγχυση, συμπεριλαμβανομένων αλλεργικών αντιδράσεων και αναφυλαξίας, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν έως και 1 στα 1.000 άτομα που λαμβάνουν το φάρμακο.

Η ρεγκντανβιμάμπη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση (marketing authorization) στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Νοέμβριο του 2021.

## Κλινικές δοκιμές
Η κύρια μελέτη στην οποία συμμετείχαν 1.315 ασθενείς με COVID-19 έδειξε ότι το Regkirona οδήγησε σε λιγότερες νοσηλείες ή οξυγονοθεραπεία ή θάνατο, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (placebo). Μεταξύ των ασθενών με αυξημένο κίνδυνο να γίνει σοβαρή η ασθένειά τους, το 3,1% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με Regkirona (14 στους 446) νοσηλεύτηκαν, χρειάστηκαν συμπληρωματικό οξυγόνο ή πέθαναν εντός 28 ημερών από τη θεραπεία σε σύγκριση με το 11,1% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο (48 από τους 434 ).

## Χρήση
Το φάρμακο χορηγείται μόνο με ιατρική συνταγή σε εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης. Εκεί οι ασθενείς μπορούν να παρακολουθούνται κατά τη λήψη της έγχυσης και για τουλάχιστον 1 ώρα μετά, για να μπορούν να αντιμετωπιστούν επαρκώς οι τυχόν σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις που θα προκύψουν, συμπεριλαμβανομένης της αναφυλαξίας.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αντιιικά φάρμακα