Γκιόργκι Σάροσι

Ο **Δρ. Γκιόργκι Σάροσι** (ουγγρικά: *Dr. Sárosi György*, γεννήθηκε ως *György Stefanicsics*
, 5 Αυγούστου 1912 – 20 Ιουνίου 1993) ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής. Θεωρούμενος ως ένας από τους καλύτερους στο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα παγκόσμια, οδήγησε την εθνική ομάδα της χώρας του στον τελικό του 3ου Παγκοσμίου Κυπέλλου, διοργάνωση στην οποία αναδείχθηκε δεύτερος σκόρερ και τρίτος καλύτερος παίκτης. 

Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του αγωνίστηκε με τη  Φερεντσβάρος, με την οποία κατέκτησε πολλαπλούς συλλογικούς τίτλους, ενώ ο ίδιος διακρίθηκε ως ένας από τους κορυφαίους σκόρερ της εποχής του αναδεικνυόμενος πρώτος  τουλάχιστον μια φορά σε όσες διοργανώσεις συμμετείχε. Παρότι ξεκίνησε αγωνιζόμενος ως μέσος, διέπρεψε ως κεντρικός επιθετικός, έχοντας αγωνιστικά προσόντα που τον έχουν χαρακτηρίσει ως έναν από τους πιο πλήρεις ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Μετά το τέλος της ενεργού δράσης, ακολούθησε σταδιοδρομία ως προπονητής απασχολούμενος κυρίως στην Ιταλία, παρά τις νομικές σπουδές του.

## Βιογραφία

### Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη, με το επίθετο *Stefanicsics* στις 5 Αυγούστου 1912, αλλά το οικογενειακό όνομα άλλαξε σε Σάροσι το 1932 για να ακούγεται πιο ουγγρικό. Ο πατέρας του ήταν Ούγγρος κροατικής καταγωγής και εργαζόταν ως ράφτης και η μητέρα του Ιταλίδα. Σπούδασε νομικά και άρχισε να ασκεί περιστασιακά το επάγγελμα του δικηγόρου κατά τη διάρκεια της νεαρής ηλικίας. Σε αυτά τα χρόνια του η οικογένειά του αντιμετώπισε επιδεινούμενα οικονομικά προβλήματα και η ανάγκη εξεύρεσης σημαντικών οικονομικών πόρων επιτακτική. Η αγάπη του για το ποδόσφαιρο, οι αθλητικές ικανότητές του και η επιρροή των δύο αδερφών του (ένας ποδοσφαιριστής και ένας κολυμβητής - αμφότεροι επιτυχημένοι) και με την παρότρυνση του πατέρα του, τον έστρεψαν στο άθλημα και κρατήθηκε σε αυτό για δεκαετίες. Μάλιστα, έχοντας ήδη ικανότητες και σε άλλα αθλήματα, όπως τένις, το πινγκ πονγκ και κυρίως η υδατοσφαίριση, η τελική επιλογή έγινε πραγματικά λίγο πριν την έναρξη της επαγγελματικής του δράσης.

### Καριέρα σε συλλόγους
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα νέων της Φερεντσβάρος σε ηλικία 15 ετών και στη συνέχεια αγωνίστηκε στην ερασιτεχνική ομάδα το 1929 έχοντας ήδη διακριθεί με κλήση στην εθνική ερασιτεχνική της Ουγγαρίας. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1930 αγωνίστηκε με την ερασιτεχνική εθνική Ουγγαρίας απέναντι στην αντίστοιχη της Τσεχοσλοβακίας, όπου η νίκη με 4–1 χάρισε τη δεύτερη θέση στο ερασιτεχνικό Ευρωπαϊκό Κύπελλο, που διοργανώθηκε για πρώτη φορά. Εκείνη τη χρονιά προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, όμως δεν είχε επέλθει οικονομική συμφωνία για το καθεστώς εργασίας του, με τις οικονομικές απαιτήσεις του πατέρα του να θεωρούνται υπέρογκες και το ντεμπούτο το του επίσημα να καθυστερεί. Στις 15 Μαρτίου 1931 συμμετείχε στον πρώτο του αγώνα πρωταθλήματος με αντίπαλο τη Μπάστια (αποτέλεσμα 7–0) αφήνοντας εξαιρετικές εντυπώσεις. Παρέμεινε εκεί μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας του το 1948, σημειώνοντας τον αριθμό ρεκόρ των 350 τερμάτων πρωταθλήματος, που τον κατατάσσουν στην κορυφή των σκόρερ του συλλόγου. 

Ήταν ιδιαίτερα τεχνικός, ιδιαίτερα ευπροσάρμοστος, ένας πλήρης παίκτης, με ταχύτητα, κομψότητα με την μπάλα στα πόδια του έχοντας την ικανότητα να χρησιμοποιεί με ευχέρεια και τα δύο, ευελιξία, εξαιρετικός στο εναέριο παιχνίδι με το μεγάλο του ύψος και αποτελεσματικότητα στο γκολ, ένα πραγματικό πολυεργαλείο στα χέρια των προπονητών. Δεν διακρίνονταν για τη δύναμη του, ενώ η κατανόηση του παιχνιδιού ήταν κορυφαία. Μέχρι το 1933 αγωνίστηκε ως μέσος και δεν διακρίθηκε για την ικανότητα του στο σκοράρισμα, όμως ακόλουθα προωθήθηκε στη θέση του κεντρικού επιθετικού επιδεικνύοντας μεγάλη ικανότητα στην επίτευξη τερμάτων με πολλαπλούς τρόπους. Η ευχέρειά του με τη μπάλα συνέβαλε σημαντικά σε αυτό βασιζόμενος στα τεχνικά του προσόντα και όχι στα φυσικά παρά το γεγονός ότι διέθετε τέτοια. Λειτούργησε όμως και πολύ αποτελεσματικά και ως μέσος (χωρίς να χάσει την επαφή του με τα δίχτυα), ακόμα και σε ανασταλτικό ρόλο. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, ο Σάροσι συμπεριλήφθηκε στο *Europe's Star Eleven* που εκδόθηκε από τις La Gazzetta dello Sport, *Kicker* και * L'Auto*. Η σύμπτωση δεν εξέπληξε κανέναν, το περίεργο ήταν πώς κάθε ένα από τα τρία έγκριτα έντυπα επέλεξε τον παίκτη: το ιταλικό περιοδικό τον τοποθέτησε στο κέντρο της άμυνας, το γερμανικό περιοδικό τον επέλεξε ως μέσο και η γαλλική αθλητική εφημερίδα ως επιθετικό. Το γεγονός δείχνει ξεκάθαρα ότι ο Σάροσι μόνο μπορούσε να παίξει σε διάφορες θέσεις, αλλά και διέπρεψε σε όλες. «Στο ένα παιχνίδι έπαιζε πίσω και στο επόμενο τον έβρισκες στη μεσαία γραμμή ή μπροστά. Αυτό ήταν αρκετά εντυπωσιακό από μόνο του», είπε ο Σίλβιο Πιόλα, ο θρυλικός αντίπαλος του Ούγγρου. «Αλλά το πιο απίστευτο είναι ότι ήταν ο καλύτερος αμυντικός, ο καλύτερος μέσος και ο καλύτερος επιθετικός στον κόσμο» συμπλήρωσε.  

Ο πρώτος τίτλος του με ήρθε το 1932 με την κατάκτηση του πρωταθλήματος: σε μια πορεία που παρέμεινε στην ιστορία, η Φερεντσβάρος έγινε η πρώτη ομάδα στην ιστορία, και η μοναδική μέχρι σήμερα, που κέρδισε όλους τους αγώνες της σε εθνικό επαγγελματικό πρωτάθλημα: σημείωσε 22 νίκες έχοντας τέρματα 105–18 με 32 με το Σάροσι να αγωνίζεται σε 19 αγώνες πετυχαίνοντας τέσσερα γκολ, ενώ έχασε στον τελικό του Κυπέλλου. Συνεχίζοντας τις νίκες στο πρωτάθλημα και την επόμενη χρονιά, παρέμεινε αήττητη για 32 συνεχόμενους αγώνες, ρεκόρ κόσμου που παραμένει ακατάρριπτο. Ένα χρόνο αργότερα κατέκτησε το Κύπελλο στη νίκη επί της Ούιπεστ με 11–1 (σημείωσε τρία γκολ και έδωσε τέσσερις τελικές πάσες-ασίστ) στον τελικό, παρά το γεγονός ότι αγωνιζόταν ακόμα ως μέσος. Το αποτέλεσμα ήταν τελείως απροσδόκητο, καθώς η Ούιπεστ είχε νικήσει τη Φερεντσβάρος λίγες ημέρες νωρίτερα για το πρωτάθλημα και βρισκόταν στην ίσως καλύτερη περίοδο της ιστορίας της. Παραμένει η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία των τελικών της διοργάνωσης. Η σταδιοδρομία του με τη Φερεντσβάρος συνεχίστηκε πλούσια σε τίτλους, αφού κέρδισε σε 18 χρόνια καριέρας πέντε πρωταθλήματα (1931–32, 1933–34, 1937–38, 1939–40 και 1940–41), ισάριθμα κύπελλα (1932–33, 1934–35, 1941–42, 1942–43 και 1943–44), καθώς και ένα Κύπελλο Μιτρόπα. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Μιτρόπα του 1937, ο τελικός ήταν με τη Λάτσιο και στην συγκλονιστική ρεβάνς ο Σάροσι πέτυχε χατ τρικ στη Ρώμη στο τελικό 5–4, το δε τελευταίο γκολ το σημείωσε με την πλάτη στο τέρμα χαρίζοντας τη νίκη στην ομάδα του, που είχε νικήσει και στον πρώτο αγώνα με 4–2 πάλι με χατ-τρικ του Σάροσι. Το γκολ αυτό μνημονεύεται ως ένα από τα ωραιότερα (ή και το καλύτερο όλων) στην ιστορία του Ούγγρων ποδοσφαιριστών. Στις διοργανώσεις του Κυπέλλου Μιτρόπα ολοκλήρωσε τρεις φορές ως κορυφαίος σκόρερ. Έχοντας σημειώσει 49 τέρματα (σύμφωνα με την RSSSF 50) συνολικά είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Κυπέλλου Μιτρόπα. Το 1935–36 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 36 γκολ, τίτλο που ξανακέρδισε άλλες δύο φορές. Στο ημερολογιακό έτος 1937 σημείωσε συνολικά 68 τέρματα σε επίσημους αγώνες και ήταν πρώτος σκόρερ στον κόσμο. Το 1939–40 αναδείχθηκε ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Ουγγαρία, ενώ ήταν και πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 23 γκολ. Σε τρεις αγώνες πρωταθλήματος σημείωσε από έξι γκολ (νταμπλ χατ τρικ). Τελευταίο παιχνίδι του με τη Φερεντσβάρος ήταν στις 18 Απριλίου 1948 με αντίπαλο τη Βάσας (νίκη με 2–0).

### Διεθνής καριέρα
Με την Ουγγαρία, έκανε το ντεμπούτο του στις 21 Μαΐου 1931 σε αγώνα με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία 3–2 στο Βελιγράδι. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 2 Ιουλίου 1933 σε αγώνα με αντίπαλο την Σουηδία (αποτέλεσμα 2–5) στη 15η εμφάνισή του. Μεταξύ Μαρτίου 1934 και Δεκεμβρίου 1938, όταν έπαιζε πάντα στην επίθεση, σημείωσε 37 γκολ σε 29 διεθνείς αγώνες, έχοντας  εντυπωσιακό μέσο όρο.

Λίγο πριν την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1934, η Ουγγαρία νίκησε σε φιλικό αγώνα στη Βουδαπέστη την Αγγλία με 2–1, με το Σάροσι να σημειώνει το δεύτερο τέρμα. Η νίκη θεωρήθηκε ως η μεγαλύτερη επιτυχία του ποδοσφαίρου της χώρας μέχρι τότε. Κατά τη διάρκεια του Κυπέλλου, σημείωσε ένα γκολ με αντίπαλο την αυστριακή ''Wunderteam'' (ομάδα - όνειρο), που δεν ήταν αρκετό για να χαρίσει την πρόκριση στην ομάδα με τη νίκη 2–1 των Αυστριακών και σε ένα αγώνα που οι Ούγγροι αγωνίστηκαν στα τελευταία 17 λεπτά με εννέα παίκτες. Πρόβλημα τραυματισμού περιόρισε την απόδοσή του στη διοργάνωση, μη αγωνιζόμενος στον πρώτο αγώνα με την Αίγυπτο. Αλλά στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 η εθνική ομάδα της χώρας του ήταν πολύ ισχυρή και έφτασε στον τελικό. Στην πορεία ο αρχηγός Σάροσι σημείωσε πέντε γκολ σκοράροντας και στους πέντε αγώνες της ομάδας από ένα γκολ, ενώ στον τρίτο αγώνα με αντίπαλο τη Σουηδία σημείωσε ένα γκολ και έδωσε τρεις ασίστ. Στην τελική αναμέτρηση της 19ης Ιουνίου με αντίπαλο την Ιταλία, σκόραρε και πάλι δίνοντας και μια ασίστ για το πρώτο γκολ της Ουγγαρίας. Ήταν στενά μαρκαρισμένος στον αγώνα και η άμυνα της ομάδας παρουσιάστηκε αδύναμη σε σχέση με προηγούμενες συναντήσεις. Σκόραρε στο 70ό λεπτό, μειώνοντας σε 3–2 (για την Ιταλία), αλλά ο Σίλβιο Πιόλα διέλυσε κάθε ελπίδα των Μαγυάρων 15 λεπτά αργότερα με το τελευταίο γκολ του αγώνα (4–2), δίνοντας το Κύπελλο στους Ιταλούς. Σημείωσε γκολ σε κάθε παιχνίδι της νοκ-άουτ φάσης, ένα επίτευγμα που επαναλήφθηκε μόλις 84 χρόνια αργότερα, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 από τον Λιονέλ Μέσι. Ο Σάροσι συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα του Κυπέλλου και κέρδισε τη χάλκινη μπάλα και το αργυρό παπούτσι (επιβραβεύσεις ως τρίτος καλύτερος παίκτης και δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης). 

thumb|Ο Σάροσι (δεξιά) με τον Τζουζέπε Μεάτσα πριν την έναρξη του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1938

Στο Διεθνές Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης 1936–1938, εντυπωσίασε στη Βουδαπέστη στις 19 Σεπτεμβρίου 1937, όταν σημείωσε 7 γκολ μεταξύ του 34ου και 85ου λεπτού κατά τη διάρκεια της νίκης με 8–3 επί της δευτεραθλήτριας κόσμου Τσεχοσλοβακίας, απέναντι μάλιστα στον τότε θεωρούμενο καλύτερο τερματοφύλακα του κόσμου Φράντισεκ Πλάνιτσκα. Ήταν πρώτος σκόρερ στη διοργάνωση με 10 γκολ, που όμως δεν ολοκληρώθηκε.
Ήταν αρχηγός της επίλεκτης ομάδας της Κεντρικής Ευρώπης στον αγώνα της απέναντι σε  μια άλλη από τη Δυτική Ευρώπη που έπαιξε στο Άμστερνταμ το 1937. Η ομάδα του περιλάμβανε μεταξύ άλλων τους Ιταλούς Τζουζέπε Μεάτσα και Σίλβιο Πιόλα και το Τσεχοσλοβάκο Όλντσιχ Νεγέντλι. Το αποτέλεσμα ήταν 1–3 υπέρ της ομάδας της Κεντρικής Ευρώπης στο Ολυμπιακό στάδιο με 50.000 θεατές.
Ο τελευταίος του διεθνής αγώνας ήταν στο Βελιγράδι (πόλη που είχε ξεκινήσει τη διεθνή καριέρα 12 χρόνια νωρίτερα) στις 7 Νοεμβρίου 1943 κατά τη διάρκεια συνάντησης με τη Σουηδία.
Συνολικά, σημείωσε 42 γκολ σε 62 παιχνίδια (καταλαμβάνοντας τότε τη δεύτερη θέση στην ιστορία της εθνικής Ουγγαρίας πίσω από τον Ίμρε Σλόσσερ) για την εθνική μεταξύ 1931 και 1943.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1940 ξέσπασε η λεγόμενη διαμάχη συστήματος στο ουγγρικό ποδόσφαιρο. Παίκτες, προπονητές, δημοσιογράφοι και απλοί οπαδοί συγκρούονταν μεταξύ τους στις στήλες των εφημερίδων και των αθλητικών περιοδικών για να εκφράσουν τις απόψεις τους για το πώς να παίξουν καλύτερα ποδόσφαιρο. Σε 3–2–2–3 (απλοποιημένα 5–2–3) ή 5–3–2, ή στον νέο σχηματισμό WM αγγλικής προέλευσης του Χέρμπερτ Τσάπμαν. Ο Σάροσι υπήρξε σθεναρός υποστηρικτής της άποψης για τη διατήρηση των αρχών του συστήματος που καλλιεργήθηκε στις παραδουνάβιες χώρες, που τελικά επικρατεί και αργότερα έδωσε την καθολική αναγνώριση στην εθνική Ουγγαρίας. Ο Σάροσι (μαζί με τους Σλόσσερ και Γκιόργκι Ορτ) θεωρούνται ως οι σπουδαιότεροι παίκτες της Ουγγαρίας στο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα, είκοσι χρόνια πριν από την εμφάνιση της χρυσής ομάδας των Φέρεντς Πούσκας, Σάντορ Κότσις, Γιόζεφ Μπόζικ στη δεκαετία του 1950, οι οποίοι επισκίασαν με τα επιτεύγματά τους τις προηγούμενες γενιές. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 511 τέρματα σε 607 επίσημους αγώνες και 1.098 συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών. Σε επίσημους αγώνες σημείωσε συνολικά 60 χατ-τρικ.

### Προπονητής
Μετά τη λήξη της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας, ακολούθησε καριέρα προπονητή. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, εγκατέλειψε την Ουγγαρία (όπως και ορισμένοι επιτυχημένοι του αθλήματος)  στις αρχές του 1948 και πήγε στην Ιταλία. Αρχικά συμμετείχε σε δύο φιλικούς αγώνες με τη Ρόμα αλλά ήταν ήδη στα 35 του και αποφάσισε να μην συνέχισει το ποδόσφαιρο. Ξεκίνησε ως προπονητής με πρώτη την Μπάρι από την ερχόμενη σεζόν, και ακολούθησεαν η Γιουβέντους, η Τζένοα και η Ρόμα. Στη Γιουβέντους προσλήφθηκε το 1951 και κατέκτησε το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς, ενώ την επόμενη σεζόν ήταν δεύτερη. Η Γιουβέντους κατέκτησε το ένατο σκουντέτο της, με τρεις αγωνιστικές να απομένουν, επτά βαθμούς μπροστά από τη Μίλαν. Οι μπιανκονέρι είχαν την καλύτερη επίθεση (98 γκολ) και την καλύτερη άμυνα (δέχθηκαν 34 γκολ). Και τις δύο χρονιές η ομάδα είχε την καλύτερη επίθεση με διαφορά από τη δεύτερη σημειώνοντας συνολικά 171 γκολ. Ακολούθησαν αρκετές ακόμα σεζόν στην Ιταλία, όπου ασχολήθηκε περισσότερο με την ανακάλυψη νέων ταλέντων προτού δοκιμάσει την πρόκληση στην Ελβετία στη Λουγκάνο το 1962. Έκλεισε την προπονητική του σταδιοδρομία στην Ιταλία το 1974.

Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του έμενε στη Γένοβα, όπου και απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς, λίγες ημέρες πριν συμπληρώσει τα 81 του χρόνια σε οίκο ευγηρίας, όπου διέμενε με τη σύζυγό του. Ετάφη στο νεκροταφείο του *Staglieno*. Αγνοήθηκε επί δεκαετίες από τους Ούγγρους. Τον Αύγουστο του 2012, ενόψει της επετείου της γέννησής του, η Φερεντσβάρος τοποθέτησε ένα αναμνηστικό μετάλλιο προς τιμήν του στην ταφόπλακά του στο νεκροταφείο της Γένοβας. Το 1999 επιλέχθηκε από το περιοδικό *World Soccer* στην 89η θέση των καλύτερων ποδοσφαιριστών του 20ού αιώνα. Η IFFHS τον ψήφισε ως πέμπτο καλύτερο Ούγγρο ποδοσφαιριστή του αιώνα.

## Στατιστικά στοιχεία καριέρας

### Γενικά στατιστικά

Πηγή: RSSSF - Gyorgy Sarosi (2024)

### Στατιστικά στοιχεία διεθνούς σταδιοδρομίας

## Τίτλοι και διακρίσεις

**Φερεντσβάρος** 
* Πρωτάθλημα Ουγγαρίας (5): 1932, 1934, 1938, 1940, 1941
* Κύπελλο Ουγγαρίας (4): 1933, 1942, 1943, 1944
* Κύπελλο Μιτρόπα: 1937
**Ουγγαρία**
* Παγκόσμιο Κύπελλο φιναλίστ: 1938
**Ατομικές διακρίσεις**
* Παγκόσμιο Κύπελλο μπρούτζινη μπάλα: 1938
* Παγκόσμιο Κύπελλο αργυρό παπούτσι: 1938
* Παγκόσμιο Κύπελλο καλύτερη ομάδα: 1938
* *World Soccer* περιοδικό: Οι 100 καλύτεροι όλων των εποχών 
* Καλύτερος ποδοσφαιριστής στην Ουγγαρία: 1939–40 
* Πρωτάθλημα Ουγγαρίας πρώτος σκόρερ (4): 1935–36 (36 γκολ), 1939–40 (23 γκολ), 1940–41 (29 γκολ), ανεπίσημα : 1944 (13 γκολ)
* Κύπελλο Μιτρόπα πρώτος σκόρερ (3): 1935 (9 γκολ), 1937 (12 γκολ), 1940 (6 γκολ)
* Διεθνές Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης πρώτος σκόρερ (2): 1933–35 (7 γκολ), 1936–38 (10 γκολ)
* IFFHS: 5ος καλύτερος Ούγγρος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
*  

 

Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1934
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938
Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γιουβέντους
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Ρόμα
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπολόνια ΦΚ 1909
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τζένοα ΚΦΚ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α