open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πηραμελόμορφα

Τα **πηραμελόμορφα** (***Peramelemorphia***) περιλαμβάνουν τα μπαντικότ και τα μπίλμπι, που αποτελούν σχεδόν όλα τα παμφάγα μαρσιποφόρα. Όλα τα μέλη αυτής της τάξεως είναι ενδημικά σε δύο "δίδυμες" χερσαίες μάζες, την  Αυστραλία και τη Νέα Γουινέα. Τα περισσότερα μοιράζονται τα χαρακτηριστικά των μπαντικότ: σώμα παχύ και κυρτό με μακρύ ρύγχος, αυτιά ίσια καλά ανεπτυγμένα, μακριά πόδια, σχετικά λεπτά, και λεπτή ουρά. ΤΟ βάρος τους κυμαίνεται μεταξύ 140 γραμμαρίων και 2&nbsp;χιλιογράμμων, αλλά η πλειονότητα των ειδών έχει βάρος συγκρίσιμο με μία μέσης γάτας (περίπου 1&nbsp;χιλιόγραμμο).

Η θέση των *Πηραμελομόρφων* στα μαρσιποφόρα ήταν για πολύ καιρό συγκεχυμένη και αμβισβητούμενη. Υπάρχουν δύο μορφολογικά χαρακτηριστικά που καταδεικνύουν τη συνεχή εξελικτική γραμμή από τους εκπροσώπους αυτής της ομάδας: η μορφή των ποδιών και τα δόντια. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά υποδεικνύουν αντίθετες εξελικτικές πορείες.

Όλα τα μέλη της τάξεως πολυπρωτόδοντα (που έχουν πολλά ζεύγη δοντιών στην κάτω γνάθο) και τα πηραμελόμορφα έχουν 3 ζεύγη. Αυτό υποδεικνύει ότι εξελίχθηκαν από τα *[[Δασυουρόμορφα]]*, σαρκοφάγα μαρσιποφόρα. Εντούτοις, έχουν ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό στην επιφάνεια του ποδιού: το δεύτερο και το τρίτο δάκτυλο είναι συγχωνευμένα. Αυτή η **συνδακτυλία** είναι χαρακτηριστικό των διπρωτόδοντων, φυτοφάγων μαρσιποφόρων που περιλαμβάνουν τα καγκουρώ, τους φασκολόμυες, τα οπόσουμ και τα κοάλα.

Οι απόπειρες για ανασχηματισμό του εξελικτικού παζλ υπέθεταν ότι η ομάδα εξελίχθηκε από σαρκοφάγα, διατηρώντας έτσι την οδόντωση των πολυπρωτοδόντων,  αναπτύσσοντας παράλληλα ανεξάρτητη συνδακτυλία στα πίσω άκρα τους.

Κατηγορία:Τάξεις θηλαστικών
Πόλεμος των Χωρικών

right|280px
Ο **Πόλεμος των Χωρικών** (*Deutscher Bauernkrieg*, κυριολεκτική μετάφραση "Γερμανικός πόλεμος των αγροτών" ή *Revolution des gemeinen Mannes*, "Επανάσταση των απλών ανθρώπων") ήταν μια θρησκευτική-κοινωνική εξέγερση των αγροτών, των μικροαστών και των εργατών ορυχείων της Γερμανίας ενάντια στους μεγάλους γαιοκτήμονες και την Καθολική εκκλησία, στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα.

Η εξέγερση ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1524 στη κοινότητα του Στύλινγκεν και στις άλλες περιοχές της Άνω Σουαβίας με αιτήματα που έθιγαν θεολογικά, αλλά και κοινωνικά ζητήματα. Στους μήνες που ακολούθησαν, πριν ακόμα υπάρξουν ένοπλες συγκρούσεις, οι ταραχές εξαπλώθηκαν και σε άλλες γερμανοφωνες περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης, κυρίως στη Θουριγγία και τη Σαξονία. Ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης ήταν ο θεολόγος Τόμας Μύντσερ (1489-1525), ο οποίος αρχικά υπήρξε μαθητής του Μαρτίνου Λούθηρου, όμως αργότερα αναδείχθηκε σε αντίπαλό του. Αυτό συνέβη καθώς ο Λούθηρος δεν υποστήριξε τους φτωχούς αγρότες, αλλά πήρε το μέρος των φεουδαρχών και των ιπποτών.

Τον Μάιο του 1525 οι μισθοφόροι στρατιώτες των φεουδαρχών και οι άπειροι σε πολεμικές συγκρούσεις χωρικοί, 8.000 περίπου από κάθε μεριά, συγκρούστηκαν έξω από τη πόλη Φρανκενχάουζεν. Οι χωρικοί ηττήθηκαν και ο πρωτεργάτης της εξέγερσης Μίντσερ πέθανε λίγο αργότερα στα χέρια των στρατιωτών. Οι φεουδάρχες συνέχισαν το κύμα της ένοπλης καταστολής σε όλη την κεντρική και νοτιοδυτική Γερμανία, που οδήγησε στον σφαγιασμό περίπου 80.000 χωρικών. Αργότερα, γύρω στο 1533 η εξέγερση αναζωπυρώθηκε με το κίνημα των Αναβαπτιστών και την κατάληψη της πόλης του Μύνστερ.

## Υποσημειώσεις


Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
Κατηγορία:Θρησκευτική ιστορία
Κατηγορία:Ιστορία του Προτεσταντισμού
Βασίλης Ζώτος ο Μολοσσός

Ο **Βασίλειος Ζώτος** (Δρόβιανη, 1837- Αθήνα, 1912), ο επονομαζόμενος **Μολοσσός**, υπήρξε Έλληνας λόγιος, φιλόσοφος, διδάσκαλος του Γένους και συγγραφέας. Η πνευματική και εκπαιδευτική του δράση εκτείνεται τόσο εντός των ορίων του ελληνικού κράτους όσο και εκτός αυτών. Κατά τις περιηγήσεις του στις ελληνικές περιοχές που τελούσαν υπό οθωμανική κυριαρχία, συνέλεξε και κατέγραψε εκτενές και πολύτιμο υλικό. Το έργο του συνιστά σήμερα σημαντική πρωτογενή πηγή για τη μελέτη, κατανόηση και ανάδειξη της ελληνικής παιδείας και της πνευματικής ζωής στους ελληνικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

## Βίος
Ο Βασίλειος Ζώτος ο Μολοσσός γεννήθηκε στην Δρόβιανη της Βορείου Ηπείρου το 1837. Εργάστηκε ως δάσκαλος στα Ιωάννινα. Σε ηλικία 29 ετών γίνεται απόπειρα να συλληφθεί από τις Τουρκικές αρχές επειδή θεωρήθηκε κατάσκοπος του Ελληνικού κράτους. Το πληροφορήθηκε εγκαίρως και καταφεύγει στην Ελλάδα και συμμετέχει στην Κρητική Επανάσταση. Επιστρέφει στην Ελλάδα αλλά καθώς επιθυμεί να γυρίσει στην ιδιαίτερη πατρίδα του οι Τούρκοι δεν του το επιτρέπουν. Ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη αλλά και στη Μικρά Ασία συγκεντρώνοντας υλικό για το ιστοριοδιφικό του έργο: αρχικά οι Τούρκοι τον υποψιάζονται για κατάσκοπο αλλά τελικά οι Σουλτανικές αρχές πείθονται για την αθωότητά του. Το Ελληνικό κράτος του απονέμει το παράσημο του Σωτήρος. Πέθανε στο Πτωχοκομείο Αθηνών τον Μάιο 1912

## Συγγραφικό έργο
* Η φέροπλος Ήπειρος, Λευκάδα 1867 
* Ηπειρωτικαί μελέται σε 4 τόμους (Τόμ. 1, Τόμ. 4.1, Τόμ. 4.2), Αθήναι 1875-1876
* Δρομολόγια Ελλάδος, Ηπείρου και Αλβανίας, Αθήναι 1878
* Διαίρεσις Ηπείρου, Θεσσαλίας και Μακεδονίας κατά Δήμους, Αθήναι 1879
* Δρομολόγια Θεσσαλίας, 1880
* Θεσσαλικαί μελέται Αθήναι 1882
* Ακουλουθία της αγίας μεγαλομάρτυρος και πανσόφου Αικατερίνης, Αθήναι 1900
* [Δρομολόγιον της ελληνικής χερσονήσου (με βιογραφία τού [Γουίλιαμ Γκλάντστοουν|Γλάδστωνος])], Αθήναι 1903
* Λεξικόν ή Αγιολόγιον περιέχον τους βίους όλων των Αγίων, 1904
* Δρομολόγια Σερβίας, Θράκης, 1904
* Δρομολόγια Μακεδονίας, 1906
* Δρομολόγια Ρουμανίας, Μικράς Ασίας, 1906

## Πηγές
* Κώστας Σαρδελλής, «Μ.Δ Ζώτος ο Μολοσσός (sic)», *Ιστορία Εικονογραφημένη*, τχ. 72 (Ιούνιος 1974), σελ. 126-127

Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Οι πρεσβευτές (Χόλμπαϊν)

250px|thumb|''Οι Πρεσβευτές'', Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.
***Οι πρεσβευτές*** είναι ελαιογραφία σε ξύλο του Χανς Χόλμπαϊν του νεότερου. Το έργο απεικονίζει τον Γάλλο πρεσβευτή Ζαν ντε Ντιντεβίγ στην αυλή του Άγγλου βασιλέα Ερρίκου Η΄ και τον επίσκοπο Ζωρζ ντε Σελβ. Ο Χόλμπαϊν τον ζωγράφισε στο χρονικό διάστημα που βρισκόταν στην Αγγλία, δηλαδή μετά το 1532. Οι πρεβευτές είχαν πάει στην αυλή του Ερρικου του Η' προσπαθώντας να τον πείσουν να μην διαζευγθεί την Αικατερίνη της Αραγωνίας. Ο πίνακας φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου

## Παρατηρήσεις
Τα εικονιζόμενα μαθηματικά όργανα στον πίνακα συμβολίζουν τη μάθηση που περιέχεται στο τετράπτυχο αλλά και την ισχύ που περιέχει αυτή η γνώση.

Holbein instruments de musique.JPG|
File:Holbein detail page de gauche livre des chants.JPG|
File:Holbein age Selve.JPG|
File:Holbein cadran polyédrique.JPG|
File:Celestial globe.jpg|
File:Holbein globe terrestre.JPG|
File:Holbein Europe.JPG|


## Παραπομπές


## Πηγές
*Ανώνυμου, «Οι πρεσβευταί. Ένα έργο του Χολμπάιν», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ. 72 (Ιούνιος 1974), σελ.113
*Richard Mankiewicz, Η ιστορία των μαθηματικών, μτφρ. Λεωνίδας Καρατζάς, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 2002

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πίνακες του 1533
Γύλος

Ο **γύλος** (επιστημονικό όνομα *Coris julis*), γνωστός και ως *γαϊτανούρι, ιλάρι*, *πουρπουριά*, *λεμοναριά* και *σπετσιάς*, είναι πολύχρωμο ψάρι το οποίο ανήκει στην οικογένεια των λαβρίδων. Απαντάται στη Μεσόγειο και στον βορειοανατολικό Ατλαντικό.

## Εξωτερικά Χαρακτηριστικά
Ο γύλος είναι μικρό ψάρι, με ατρακτοειδές στενόμακρο σώμα, μικρά μάτια, μυτερό ρύγχος και με μυτερά πυκνά δόντια. Το χρώμα του γύλου είναι καστανόμαυρο ή πράσινο στη ράχη και λευκό στην κοιλιά. Επίσης, στα πλευρά του έχει μια πορτοκαλο-κόκκινη γραμμή που φτάνει έως την ουρά του. Το βάρος του, συνήθως, φτάνει τα 150 γραμμάρια. Το μήκος του φτάνει τα 20 με 25 εκατοστά.

## Τόπος Διαβίωσης
Ο γύλος ζει στον πάτο της θάλασσας σε βραχώδεις και φυκώδεις περιοχές, σε βάθος από ένα μέχρι 60 μέτρα, αν και μόνο τα μεγάλα αρσενικά παραμένουν για αρκετή ώρα σε βαθιά νερά. Το χειμώνα τα ψάρια μετακινούνται σε βαθύτερα νερά.

## Τροφή
Ο γύλος τρώει διάφορα μαλάκια και άλλα μικρότερα ψάρια, όπως και μικρές γαρίδες. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
*  

Κατηγορία:Λαβρίδες
Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Καστέλλο ντι Ραπάλλο

Το **Καστέλλο ντι Ραπάλλο** είναι κάστρο το οποίο βρίσκεται στις ακτές του κόλπου της Γένοβας, στην ιταλική πόλη Ραπάλλο, χτισμένο κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα.

Βρίσκεται σε θέση, αντιθέτως με τα υπόλοιπα λιγουριανά φρούρια ή κάστρα, με μέτωπο στη θάλασσα επάνω στην προβλήτα *Vittorio Veneto*.

Στο εσωτερικό του βρίσκεται ένα μικρό παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Γκαετάνο, χτισμένο το 1688 με έναν χαρακτηριστικό τρούλο μαζί με το καμπαναριό του, τα οποία είναι ιδιαιτέρως εμφανή από την εξωτερική πλευρά του κάστρου.

Το κάστρο έχει κατηγοριοποιηθεί ως Εθνικό Ιταλικό Μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμικής Κληρονομιάς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία
Κατηγορία:Επαρχία της Γένοβας
Οδός Αγίου Γρηγορίου του Αρμενίου

Η **Οδός Αγίου Γρηγορίου του Αρμενίου** (ιταλικά: *Via San Gregorio Armeno*) είναι δρόμος στο Ιστορικό Κέντρο της Νάπολι.
thumb|right|Άποψη της ''Via San Gregorio Armeno''.
thumb|right|Πήλινα αγαλματίδια εκτεθειμένα κατά μήκος της οδού ''San Gregorio Armeno.''

Έλαβε την ονομασία του από την γειτονική εκκλησία του *San Gregorio Armeno* η οποία ανεγέρθηκε το 930. Διάσημη για τα καταστήματα πώλησης πήλινων διακοσμητικών αγαλματιδίων για την φάτνη, αποτελεί επίκεντρο του ενδιαφέροντος των τουριστών κατά την περίοδο πριν από τα Χριστούγεννα.

## Ιστορία
Η οδός αυτή είναι ιδιαίτερα παλιά και ανάγεται στην ρωμαϊκή περίοδο. Φαίνεται, μάλιστα, ότι η παράδοση αυτή των αγαλματιδίων έχει αρχαίες καταβολές, καθώς στον δρόμο αυτό υπήρχε ναός (στην θέση του οποίου υπάρχει σήμερα η εκκλησία *San Gregorio Armeno*) αφιερωμένος στην Κέρες, θεότητα στην οποία οι κάτοικοι άφηναν ως *ex-voto* αγαλματίδια από τερακότα τα οποία ήταν κατασκευασμένα στα κοντινά καταστήματα. 

Η οδός είναι επίσης γνωστή ως *platea nostraina* εις ανάμνηση του δέκατου πέμπτου επισκόπου της Νάπολι, *san Nostriano*, ο οποίος και διέταξε την κατασκευή θερμών στην περιοχή. Αναπόσπαστο τμήμα του ιστορικού κέντρου της πόλης, συνδέεται με τις κυριότερες οδικές αρτηρίες όπως η *via San Biagio dei Librai* και η *via Tribunali* (decumanus). 

Με το πέρας των αιώνων, διατήρησε μία χαρακτηριστική ζωντάνια. Παλαιότερα, τόπος πολιτισμικού και καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος ο οποίος φιλοξενούσε τα εργαστήρια ζωγράφων, γλυπτών, επιγραμματοποιών, χρυσοχόων και άλλων καλλιτεχνών, οι οποίοι χάρη στο ταλέντο τους κατέστησαν ευρέως γνωστές εκκλησίες και παλάτια της ευρύτερης περιοχής. Σήμερα, είναι κυρίως αφιερωμένη στην παραγωγή χριστουγεννιάτικων φατνών.

## Σχετικά Λήμματα
*Ιστορικό Κέντρο της Νάπολης
*Ναπολιτάνικη Φάτνη

Κατηγορία:Νάπολη
Καστέλ Σαντ'Έλμο

Το **Καστέλ Σαντ'Έλμο** είναι μεσαιωνικό κάστρο και μουσείο, το οποίο βρίσκεται επί του λόφου Βομέρο, στη Νάπολη της Ιταλίας. Παλαιότερα ήταν γνωστό ως *Paturcium*, ενώ βρίσκεται σε τοποθεσία στην οποία υπήρχε, κατά τον 10ο αιώνα, εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Έρασμο.

Το επιβλητικό αυτό κτίσμα, εν μέρει χτισμένο με κίτρινο ναπολιτάνικο πωρόλιθο, έχει τις καταβολές του σε νορμανδικό παρατηρητήριο που έφερε την ονομασία *Belforte*. Λόγω της στρατηγικής του θέσης, το κάστρο είχε πάντοτε σημαντική στρατηγική σημασία, καθώς από το σχετικά μεγάλο του υψόμετρο (250 μ.), ήταν δυνατό για κάποιον να ελέγχει το σύνολο της πόλης, τον κόλπο, καθώς και τις οδικές αρτηρίες που οδηγούσαν στους λόφους που περιτριγυρίζουν την πόλη.

Σήμερα, το κάστρο, πέραν μίας μόνιμης μουσειακής συλλογής, φιλοξενεί επίσης διάφορες εκθέσεις, πανηγύρεις και εκδηλώσεις, όπως το *Napoli Comicon* το οποίο λαμβάνει χώρα κάθε άνοιξη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νάπολη
Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία
Κατηγορία:Ιστορία της Νάπολης
Κλαύδιος Β΄ Γοτθικός

Ο **Μάρκος Αυρήλιος Κλαύδιος** (λατινικά: *Marcus Aurelius Claudius*, 10 Μαΐου 213 – Ιούλιος 270), περισσότερο γνωστός ως **Κλαύδιος Β΄ Γοτθικός**, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 268 έως το 270. Ικανότατος στρατιωτικός και πολιτικός ισχυροποίησε τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία σε πολλά μέτωπα, συνεχίζοντας την εποχή των αυτοκρατόρων - στρατιωτικών για τη Ρώμη. Πέθανε από λοιμώδη ασθένεια και τον διαδέχθηκε ο Κουιντίλλος.

## Η ανάρρηση στον θρόνο
Η καταγωγή του Κλαύδιου ήταν από περιώνυμη ιλλυρική οικογένεια της Δαρδανίας. Διακρίθηκε για τις στρατιωτικές του αρετές, όταν υπερασπίστηκε τις Θερμοπύλες κατά των βαρβάρων επί βασιλείας Δέκιου (238). Ως διοικητής της Ιλλυρίας κατά την εποχή των αυτοκρατόρων Βαλεριανού και Γαλλιηνού αντιμετώπισε επιτυχώς τις επί δέκα χρόνια επιδρομές των Γότθων στην περιοχή. Το 268 ανέλαβε αυτοκράτορας με την υποστήριξη των στρατιωτών του, κατόπιν εγκρίσεως της συγκλήτου και αποδεχόμενος τα αυτοκρατορικά εμβλήματα που του παρέδωσε ο Γαλλιηνός λίγο πριν το θάνατο του.

## Η βασιλεία

Ο Κλαύδιος Γοτθικός, ως ικανότατος στρατιωτικός και πολιτικός, αποκατέστησε γρήγορα την ισχύ της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε πολλά μέτωπα. Κατ´αρχάς επανέφερε τα εδάφη της Ισπανίας και Ναρβωνησίας συντρίβοντας τους βαρβάρους που πίεζαν ασφυκτικά τα δυτικά σύνορα της αυτοκρατορίας.  Αμέσως μετά νίκησε τους Αλαμανούς και τους Γότθους στη Ναϊσσό, (στην περίφημη μάχη της Ναϊσσού) καταστρέφοντας πολυπληθή και σημαντικό στρατό των τελευταίων , γεγονός που του προσέδωσε και τον τίτλο "Γοτθικός". Η επιτυχία του μνημονεύεται ως μία από τις μεγαλύτερες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά των βαρβάρων. Ωστόσο δεν είχε την ίδια επιτυχία στη Γαλατία, ούτε και στην προσπάθεια αποκατάστασης της ειρήνης στην Αίγυπτο. Επίσης δεν μπόρεσε να υποτάξει τη Ζηνοβία, βασίλισσα της Παλμύρας. Στην τελευταία του στρατιωτική του προσπάθεια, την απώθηση βαρβαρικού εχθρού στον Δούναβη, προσβλήθηκε από λοιμώδη νόσο και πέθανε στο Σίρμιο (270).

## Η απήχηση του στον Ρωμαϊκό λαό
Κατά τον βιογράφο του *Trebellius Pollion* ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στους Ρωμαίους. Αυτό αποδεικνύεται από την πόλη Κλαυδιούπολη που ιδρύθηκε και ανοικοδομήθηκε από τον Ρωμαίο έπαρχο της Αιγύπτου Πρόβο, στη θέση της Κυρήνης προς τιμήν του. Η μορφή του απεικονίζεται σε νομίσματα της εποχής, τα οποία στην άλλη του πλευρά απεικονίζουν τη Νίκη που του προσφέρει στέφανο.

## Παραπομπές


## Πηγές
### Πρωτογενείς

* Αυρήλιος Βίκτωρ, Epitome de Caesaribus
* Ευτρόπιος, Breviarium ab urbe condita
* Historia Augusta, Life of Claudius Note that the Historia Augusta is a late-4th-century hoax.
* Ιωάννης Ζωναράς, Compendium of History extract: Zonaras: Alexander Severus to Diocletian: 222–284
* Ζώσιμος, Historia Nova

### Δευτερογενείς

* 
**Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 34, σελίδα 81*
**Southern, Pat. *The Roman Empire from Severus to Constantine*, Routledge, 2001*
**Potter, David S. "Bryn Mawr Classical Review 2005.08.01." The Bryn Mawr Classical Review. 2004.*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές

*

Κατηγορία:Ρωμαίοι αυτοκράτορες
Φθαλικό οξύ

Το **φθαλικό οξύ** είναι ένα αρωματικό οργανικό οξύ με δύο καρβοξυλικές ομάδες (-COOH) στο μόριό του. Το παράγωγό του φθαλικός ανυδρίτης παίζει σημαντικό ρόλο στη χημική βιομηχανία.

## Σύνθεση
Η κλασική παρασκευή του φθαλικού οξέος βασίζεται στην καταλυτική οξείδωση του ναφθαλινίου προς φθαλικό ανυδρίτη και μετέπειτα υδρόλυση του τελευταίου προς φθαλικό οξύ. Μια πιο σύγχρονη μέθοδος χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη το ο-ξυλόλιο αντί του ναφθαλινίου.

## Ισομέρεια
Το μόριο του φθαλικού οξέος μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από την προσθήκη μιας δεύτερης καρβοξυλικής ομάδας στον βενζολικό δακτύλιο του βενζοϊκού οξέος. Τρία είναι τα ισομερή που μπορούν να προκύψουν με τον τρόπο αυτό, το φθαλικό, το ισοφθαλικό και το τερεφθαλικό οξύ:

Ο γενικός όρος «φθαλικά οξέα» χρησιμοποιείται για να γίνει αναφορά και στα τρία ισομερή, για παράδειγμα σε περίπτωση απροσδιόριστων μιγμάτων των τριών ενώσεων. Ωστόσο, η ονομασία «φθαλικό οξύ» αναφέρεται αποκλειστικά στο *ορθό* ισομερές, δηλαδή στην ένωση όπου οι δύο καρβοξυλομάδες βρίσκονται σε γειτονικά άτομα άνθρακα του βενζολικού δακτυλίου.

## Χρήσεις
Το φθαλικό οξύ και ο ανυδρίτης του είναι πρώτες ύλες για την παραγωγή των πολυεστερικών ρητινών, μέσω εστεροποίησης με πολυαλκοόλες όπως η γλυκερόλη. Το φθαλικό οξύ χρησιμοποιείται επίσης ως πρώτη ύλη για την παρασκευή χρωστικών ουσιών και πλαστικοποιητών. 
## Παραπομπές

## Δείτε επίσης
* Ισοφθαλικό οξύ
* Τερεφθαλικό οξύ
* Φθαλικός ανυδρίτης
* Φθαλικές ενώσεις

Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις
Κατηγορία:Δικαρβοξυλικά οξέα
Η εορτή της Αναλήψεως στη Βενετία

Ανήμερα της Αναλήψεως στην Βενετία, γινόταν μια μεγαλοπρεπής γιορτή: η τελετή της **"Μνηστείας με τη θάλασσα"** ή την **"Τελετή του Δακτυλίου"**, όπως ανεπίσημα ονομαζόταν.

## Ιστορία
Η αρχή της γιορτής έγινε στα 998 σε ανάμνηση της νίκης των Βενετών, υπό το δόγη Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο, κατά των Ναρεντίνων (γνωστών και σαν "Πειρατές της Νερέτβα" (Παγανιά)) και της κατάκτησης της Δαλματίας . Σε ανάμνηση λοιπόν αυτής της νίκης, που εδραίωσε την κυριαρχία της Γαληνότατης Δημοκρατίας στην Αδριατική, γινόταν μια τελετή την ημέρα της Αναλήψεως.

Για 180 χρόνια τελούνταν μια απλή έξοδος του Δόγη προς την θάλασσα. 
Επί πάπα Αλεξάνδρου Γ΄, αυτή η απλή επίσκεψη αντικαταστάθηκε από μια μεγαλοπρεπή γιορτή, κατά την οποία ο Δόγης "νυμφευόταν" την θάλασσα! Ήταν η «γαμήλια τελετή» του Δόγη με την Αδριατική.

## Η Τελετουργία

Ήταν μια τελετή θριάμβου και επίδειξης δύναμης στην οποία συμμετείχε σχεδόν όλη η πόλη της Βενετίας και την παρακολουθούσαν πολλοί ξένοι επίσημοι και μη. Ο Δόγης  ταξίδευε με τον *"Βουκένταυρο"* από τον Άγιο Μάρκο ως το Λίντο. Τον συνόδευαν κι άλλα πολλά σκάφη, πολεμικά και επιβατικά, που μετέφεραν τους επιφανείς επισκέπτες, τους επίσημους, τους κληρικούς, τις διάφορες συντεχνίες, τον απλό λαό. Όλοι σχεδόν  οι κάτοικοι συμμετείχαν στη γιορτή, μέσα σε πυροβολισμούς και μουσικές που παιάνιζαν πάνω στα πλεούμενα. 
  
Όταν το πλοίο έβγαινε από την λιμνοθάλασσα στο ανοιχτό πέλαγος, ο Πατριάρχης της Βενετίας έχυνε αγίασμα στην θάλασσα και ευλογούσε το δαχτυλίδι και τον Δόγη. Ύστερα ο Δόγης, μέσα από χρυσή χοάνη, έριχνε στο νερό ένα χρυσό δακτυλίδι-που ήταν τότε σύμβολο κυριαρχίας- λέγοντας «Desponsamus te, mare, in signum veri perpetuique dominii» (Σε νυμφευόμεθα, θάλασσα ως σημείον αληθούς και αιωνίου κυριαρχίας).

## Ο "Βουκένταυρος"
Ο "Βουκένταυρος" ήταν το επίσημο πλοίο του Δόγη. Δεν έμοιαζε με κανένα άλλο κι είχε μάλλον ονομαστεί έτσι από το ότι ήταν διπλάσιο από τον «Κένταυρο» που αναφέρει ο Βιργίλιος στην Αινειάδα, (Bicentauro=Δικένταυρος). Χωρούσε διακόσιους άντρες (2Χ100). Είχε μεγάλη χλιδή, και όλο το κατάστρωμα ήταν σαλόνι, στολισμένο με αγάλματα, τρόπαια, αναθήματα κ.ά. Ήταν ένας πλωτός ναός! 

## Η εορτή της Αναλήψεως στη Βενετία (πίνακας)
[thumb|320px|Ο Βουκένταυρος επιστρέφει στο Παλάτι των Δόγηδων την ημέρα της Αναλήψεως. Μόσχα, [Μουσείο Πούσκιν]]

Με θέμα την τελετή αυτή υπάρχουν αρκετοί πίνακες των Καναλέττο (Βαρκελώνη, Museu Nacional d'Art de Catalunya - Λονδίνο, Πινακοθήκη Ντάλουιτς - Μόσχα, Μουσείο Πούσκιν - Φιλαδέλφεια, Museum of Art) και του Francesco Guardi.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πίνακες
Κατηγορία:Βενετία
Κατηγορία:Τελετές
Αναληψεως
Μια ωραία πεταλούδα

{\time 2/4

  \new PianoStaff  f  c, }
      \repeat volta 2 {c  b,  b  c }
    }
  >>
}

Η αρχική μελωδία του τραγουδιού, όπως δημοσιεύτηκε από τον Τανταλίδη.
Το **Μια ωραία πεταλούδα** είναι παιδικό τραγούδι που απέδωσε στα ελληνικά το 1876 ο ποιητής και φιλόλογος Ηλίας Τανταλίδης.

## Ιστορία
Οι στίχοι και η μελωδία εκδόθηκαν το 1876 στη συλλογή του Ηλία Τανταλίδη *Άσματα εις Ευρωπαϊκήν Μελωδίαν*. Οι στίχοι και η μελωδία του έργου αυτού, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Τανταλίδης, είναι κατά το πολύ μεγαλύτερο μέρος ερανισμένο από Ευρωπαϊκές συλλογές, με τους στίχους προσαρμοσμένους στη μελωδία σε ελεύθερη απόδοση όπου ήταν δυνατόν, και σε πρωτότυπη απόδοση που ακολουθεί "το ήθος της απαγγελείας" σε άλλα. Το συγκεκριμένο τραγούδι δεν είναι καθαρό σε ποιο τραγούδι αντιστοιχεί, αλλά σίγουρα είναι Ρωσικό, καθώς όλο το Α΄ μέρος στο οποίο περιέχεται είναι ερανισμένο από συλλογή Ρωσικών παιδικών τραγουδιών του M. Bernardi (Πετρούπολη 1868) και άλλων Ρωσικών συλλογών. 

Στην Ελλάδα, υπάρχουν μαρτυρίες που υποδηλώνουν ότι το *Μια ωραία πεταλούδα* (με τους στίχους της δημοτικής) τραγουδιόταν τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1940.

## Στίχοι
Το πρωτότυπο τραγουδάκι έχει 7 στροφές των 4 στίχων και είναι γραμμένο στην καθαρεύουσα, ενώ η σύγχρονη απόδοση που τραγουδιέται σήμερα έχει 4 στροφές των 4 στίχων, αποτελεί απλοποίηση τον τριών πρώτων στίχων του πρωτότυπου, χωρίς τροποποίηση στην απόδοση, συν τον τελευταίο στίχο, ο οποίος δεν υπάρχει στο πρωτότυπο:

## Σύγχρονες εκτελέσεις
Η πρώτη ηχογράφηση του τραγουδιού έγινε από το Παιδικό συγκρότημα της Μαρίας Κυνηγού-Φλάμπουρα το 1967, σε δίσκο 45 στροφών σε ενορχήστρωση Δήμου Μούτση και Λευτέρη Παπαδόπουλου  . Η μελωδία είναι ελαφρώς διαφοροποιημένη από την αρχική, και είναι αυτή που έχει επικρατήσει σήμερα.  

Μια από τις πρώτες επίσης εκτελέσεις είναι αυτή της  Αγγελικής Καψάσκης-Λάμπρου, η οποία ηχογράφησε το τραγούδι το 1970 με την Παιδική χορωδία του Χατζηκυριακείου Ιδρύματος, επίσης σε δίσκο 45 στροφών, με τους ίδιους συντελεστές στη μουσική (Μούτσης-Παπαδόπουλος).

Από τότε έχουν ακολουθήσει πάμπολλες εκτελέσεις του τραγουδιού, μεταξύ των οποίων της Κικής Καψάσκη το 1991, του παιδικού συγκροτήματος "Τα Ζουζούνια" το 2000, και της Μαρίζας Κωχ το 2009.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Άσματα εις Ευρωπαϊκήν Μελωδίαν. / Στιχουργηθέντα και εκδιδόμενα υπό Η. Τανταλίδου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Μια ωραια πεταλουδα, εκτέλεση από το δίσκο του 1967
*Ζουζούνια - Μια ωραία πεταλούδα (Official) 
*Παρτιτούρα σύγχρονης παραλλαγής στη μελωδία

Κατηγορία:Παιδικά τραγούδια
Γκρίζα βιβλιογραφία

**Γκρίζα βιβλιογραφία** ονομάζεται η βιβλιογραφία η οποία δεν διακινείται μέσω οργανισμών των οποίων κύριος όγκος εργασιών είναι οι εκδόσεις. Τέτοια βιβλιογραφία μπορεί να είναι αναφορές, ερευνητικές εργασίες, εκδόσεις εταιρειών οι οποίες έχουν πνευματικά δικαιώματα και επειδή δεν τις διαχειρίζονται οργανισμοί οι οποίοι φροντίζουν για τον τρόπο παρουσίασης και την όσο είναι δυνατόν ευρύτατη διάδοση (για εμπορικούς σκοπούς), συχνά δεν είναι εύκολα προσβάσιμη ή ανιχνεύσιμη. Η γκρίζα βιβλιογραφία θεωρείται ότι περιλαμβάνει πληροφορίες σημαντικές για τους ερευνητές, γιατί συχνά έχει πρωτότυπο χαρακτήρα και γίνεται σημαντική προσπάθεια παγκοσμίως για να αυξηθεί η προσβασιμότητα σε αυτή.

Ο όρος «γκρίζα βιβλιογραφία» αναφέρεται στα ελληνικά μαζί με τον όρο «μη δημοσιευμένη βιβλιογραφία». Ο όρος προέρχεται από την αγγλική «grey literature». Ο όρος αυτός απαντάται στη βιβλιογραφία τουλάχιστον από το 1970, ενώ λεξικό της αγγλικής γλώσσας μεγάλης κυκλοφορίας αναφέρει ως πρώτη χρήση του το 1975.

Δημιουργοί γκρίζας βιβλιογραφίας είναι ενδεικτικά τα πανεπιστήμια, οι εταιρείες, οι κρατικοί οργανισμοί, οι ερευνητές και ιδιώτες.

Είδη γκρίζας βιβλιογραφίας είναι αδημοσίευτα χειρόγραφα, τεχνικές προδιαγραφές, πατέντες, διδακτορικές και διπλωματικές εργασίες καθώς και άλλες εργασίες που παράγονται σε πανεπιστήμια, κατάλογοι προϊόντων, στατιστικά στοιχεία, παρουσιάσεις, εφημερίδες που παράγονται και διακινούνται εσωτερικά σε οργανισμούς, προδημοσιεύσεις, κείμενα εργασίας, υλικό διδασκαλίας, εκπαιδευτικές σημειώσεις και πολλά άλλα. Ενδεικτικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναφέρει για υλικό που παράγεται από τα όργανά της:

*αναφορές
*αποτιμήσεις και μελέτες που γράφονται από εξωτερικούς συμβούλους
*παραδοτέα, αποτελέσματα εργασιών από οργανισμούς που χρηματοδοτούνται  από την Ευρωπαϊκή Ένωση
*κείμενα που είναι μόνο διαθέσιμα στο διαδίκτυο
*υλικό συνεδρίων και συναντήσεων
*λόγοι που εκφωνούνται από στελέχη της ΕΕ
*βιβλία και άρθρα που δημοσιεύονται από προσωπικό της ΕΕ σε διάφορα επαγγελματικές και επιστημονικές εκδόσεις

Ένα σημαντικό κοινό χαρακτηριστικό στα είδη της γκρίζας βιβλιογραφίας είναι ότι συχνά περιέχουν πληροφορίες που είναι μοναδικές και σημαντικές, οι οποίες δεν έχουν δημοσιευθεί με τους συμβατικούς τρόπους.

## Παραπομπές


Γκριζα βιβλι
Warhorse (συγκρότημα)

Οι **Warhorse** ήταν βρετανικό hard rock συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1970 από τον πρώην μπασίστα των Deep Purple, Νικ Σίμπερ.

## Βιογραφία
Ο Σίμπερ απολύθηκε από τους Deep Purple το καλοκαίρι του 1969, μετά την ηχογράφηση του ομώνυμου δίσκου τους. Λίγες ημέρες αργότερα, εντάχθηκε στο προσωπικό σχήμα της Μάρσα Χαντ και έπαιξαν ζωντανά στο φεστιβάλ "Isle of Wight" του 1969 μπροστά σε 150.000 θεατές. Θεωρώντας ότι τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος δεν ήταν ικανά να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις, ο Σίμπερ έφερε τους Τζεντ Πεκ στην κιθάρα και Μακ Πουλ στα τύμπανα.
Όταν η Χαντ έμεινε έγκυος και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την ενεργό δράση, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Warhorse, με τον Άσλι Χολτ στα φωνητικά και τον μετέπειτα κιμπορντίστα των Yes, Ρικ Γουέικμαν στα πλήκτρα. Ο Γουέικμαν έδωσε τη θέση του στον Φρανκ Ουίλσον το καλοκαίρι του 1970.
Οι Warhorse υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με την "Vertigo Records" και κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους το Νοέμβριο του 1970, μαζί με το σινγκλ "*St. Louis*", αποτυγχάνοντας όμως να μπουν στους καταλόγους επιτυχιών. Έδωσαν την πρώτη τους συναυλία ανοίγοντας για τους Mott the Hoople και περιόδευσαν για την προώθηση του δίσκου, αλλά δεν κατάφεραν να βελτιώσουν το επίπεδο των πωλήσεων τους.
Το 1971, ο Πιτ Παρκς αντικατέστησε το Πεκ στην κιθάρα και οι Warhorse ηχογράφησαν τον δίσκο "*[[Red Sea]]*", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς. Παρ’ όλα αυτά, η μηδαμινή προώθηση από την εταιρεία οδήγησε σε χαμηλές πωλήσεις και η "Vertigo" τους απέρριψε, διακόπτοντας τη συνεργασία τους.
Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Μακ Πουλ αποχώρησε για να ενταχθεί στους Gong, δίνοντας τη θέση του στον Μπάρνι Τζέιμς. Οι Warhorse συνέχισαν να πραγματοποιούν ζωντανές εμφανίσεις μέχρι το 1974, όταν οι Χολτ και Τζέιμς αποφάσισαν να συνεχίσουν με το προσωπικό σχήμα του Ρικ Γουέικμαν, με αποτέλεσμα ο Σίμπερ να διαλύσει τους Warhorse.
Το συγκρότημα έχει επανενωθεί για σύντομα χρονικά διαστήματα το 1985 και το 2005, με τη σύνθεση των Άσλι Χολτ, Νικ Σίμπερ, Πιτ Παρκς, Φρανκ Ουίλσον και Μακ Πουλ.

## Δισκογραφία
* *[[Warhorse (άλμπουμ)|Warhorse]]* (1970)
* *[[Red Sea]]* (1972)
* *Best Of Warhorse* (1986)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Nick Simper. Warhorse & Fandango History - Deep-Purple.net

Κατηγορία:Αγγλικά progressive rock συγκροτήματα
Κατηγορία:Αγγλικά rock συγκροτήματα
Εθνοτική ομάδα

μικρογραφία|Συλλογή εθνοτικών ομάδων.
**Εθνοτική ομάδα** ή **εθνότητα** ονομάζεται μία ορισμένη κοινωνική κατηγορία ανθρώπων που βασίζεται στην αντίληψη των μελών της ότι έχουν κοινή καταγωγή ή εμπειρίες. Τα μέλη μιας εθνοτικής ομάδας θεωρούν ότι μοιράζονται μια κοινή ιστορία και πολιτισμικές παραδόσεις που τους διαχωρίζουν από άλλες ομάδες.

Η εθνοτική ταυτότητα είναι περιστασιακή: εξαρτάται από την κοινωνική κατάσταση στην οποία βρίσκεται κάποιος, σπάνια είναι απόλυτη και ενδέχεται ένα άτομο να προσδιορίζεται με περισσότερες από μία τέτοιες ταυτότητες. Οι εθνοτικές ομάδες δεν είναι σταθερές: οι υπάρχουσες μεταβάλλονται ή εξαφανίζονται, όπως συνέβη π.χ. με τους Ουγενότους που μετεγκαταστάθηκαν στην Αγγλία και τις αγγλικές αποικίες στη Βόρεια Αμερική και αφομοιώθηκαν, και εμφανίζονται νέες.

Δύο βασικά χαρακτηριστικά που χρησιμοποιούνται για τον ορισμό μιας εθνοτικής ομάδας είναι η ύπαρξη ενός καταγωγικού μύθου και δεικτών εθνοτικού διαχωρισμού. Ο καταγωγικός μύθος αναφέρεται στις κοινές ιστορικές εμπειρίες που ενώνουν μια ομάδα και τη διαχωρίζουν από τις υπόλοιπες. Ονομάζεται μύθος όχι γιατί αναφέρεται σε μη πραγματικά γεγονότα, αλλά επειδή μέσα από μία επιλεκτική μεταχείριση των ιστορικών γεγονότων χρησιμεύει ως βάση για την κοινή ταυτότητα των μελών της ομάδας και την ξεχωριστή ύπαρξή της, δίνοντάς τους μία αίσθηση διαφορετικότητας και, συχνά, ανωτερότητας. Θέματα και έννοιες του μύθου καταγωγής κάθε εθνοτικής ομάδας βρίσκονται ενσωματωμένα στην κουλτούρα των μελών της που τον αφομοιώνουν ασυνείδητα. Οι δείκτες εθνοτικού διαχωρισμού είναι ο τρόπος με τον οποίο μια εθνοτική ομάδα καθορίζει τα μέλη της. Χρησιμεύουν όχι μόνο για την αναγνώριση των μελών μιας ομάδας μεταξύ τους, αλλά και για τη δήλωση της διαφοράς από όσους δεν είναι μέλη της. Ως τέτοιος δείκτης μπορεί να χρησιμοποιείται η γλώσσα, η θρησκεία και τα φυσικά χαρακτηριστικά ή, παλαιότερα, η ενδυμασία.

Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από Αμερικανούς κοινωνιολόγους στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Aπό τα τέλη της επόμενης δεκαετίας καθιερώθηκε στις κοινωνικές επιστήμες, ιδίως την κοινωνική ανθρωπολογία, απαντώντας στην ανάγκη περιγραφής των νέων κοινωνικών συνθηκών μετά το Β΄ Παγκόσμιο και στις θεωρητικές εξελίξεις της ανθρωπολογίας, αντικαθιστώντας την αποικιοκρατική ορολογία περί φυλών. Εισήλθε στο ελληνικό λεξιλόγιο τη δεκαετία του 1990.

## Παραπομπές


## Πηγές

*
*

Κατηγορία:Ανθρωπολογία
Κατηγορία:Σχέσεις πλειονότητας-μειονότητας
Φυλετισμός

Ο **φυλετισμός** (ή **ρασιαλισμός**) είναι η πίστη στο ότι το ανθρώπινο είδος χωρίζεται εκ φύσεως σε φυλές, οι οποίες κατά τα φαινόμενα αποτελούν διαφορετικές βιολογικές κατηγορίες μεταξύ τους. Πολλά λεξικά ορίζουν τον όρο "φυλετισμός" ως συνώνυμο του ρατσισμού.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ρατσισμός
Κατηγορία:Ανθρώπινη φυλή
Κατηγορία:Κάστα
Κατηγορία:Πολιτική και φυλή
Σχέδιο Β

Το **Σχέδιο Β** ήταν ακροαριστερό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 2010, ως **Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής**, με πρωτοβουλία του Αλέκου Αλαβάνου.

## Ιστορικό
Τον Φεβρουάριο του 2010, ο Αλέκος Αλαβάνος παρουσίασε σε συνέντευξη τύπου πολιτική πλατφόρμα με την ονομασία «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής», με σκοπό τη συμπόρευση των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς.

Παράλληλα, τέσσερις συνιστώσες που συμμετείχαν στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, Διεθνιστική Εργατική Αριστερά, Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς και Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα) υποστήριξαν την υποψηφιότητα του Αλέκου Αλαβάνου στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 για την θέση του περιφερειάρχη Αττικής. Στη συνέχεια έγιναν μέλη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, ωστόσο, αποχώρησαν αργότερα λόγω πολιτικών διαφωνιών.

Στις εκλογές του Μαΐου 2012, το Μέτωπο υποστήριξε την Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή.

Το Μάιο του 2013, το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής μετεξελίχθηκε σε πολιτικό κόμμα, με την ονομασία «Σχέδιο Β».

Εν όψει των ευρωεκλογών του 2014, πραγματοποιήθηκαν διαβουλεύσεις για κοινή κάθοδο με την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.. Ωστόσο δεν ευδοκίμησαν, και το Σχέδιο Β συμμετείχε αυτόνομα, λαμβάνοντας 0,20%.

Το Σχέδιο Β συμμετείχε στις εκλογές Ιανουαρίου του 2015 και στήριξε το ψηφοδέλτιο της πολιτικής συνεργασίας ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. - Μ.ΑΡ.Σ.. Στις εκλογές Σεπτεμβρίου του 2015, ανακοίνωσε επίσημα την στήριξη του κόμματος στη Λαϊκή Ενότητα.

Από το 2018 κι έπειτα, έχει αδρανοποιηθεί.

## Θέσεις
Κύριες θέσεις του Σχεδίου Β είναι η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, με ταυτόχρονη επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, ενώ εισηγείται ριζικές αλλαγές στο κοινοβουλευτικό και τραπεζικό σύστημα.

## Αποτελέσματα εκλογών
### Βουλή των Ελλήνων

### Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Αντικαπιταλιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Κατηγορία:Συνιστώσες της ΛΑ.Ε.
Αικατερίνη Εριέττα του Μπαλζάκ

Η **Αικατερίνη Εριέττα του Μπαλζάκ** (γαλλ. *Catherine Henriette de Balzac d'Entragues*, 1579-1633) ήταν ερωμένη του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας

## Βίος
Η Εριέττα γεννήθηκε το 1579. Πατέρας της ήταν ο Φραγκίσκος ντε Μπαλζάκ ντ΄Αντράγκ και μητέρα της η Μαρία Τουσσέ, άλλοτε ερωμένη του Καρόλου Θ'. Όταν ο Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας εκστράτευσε στη νότια Γαλλία με σκοπό να καταπνίξει μία τοπική εξέγερση, φιλοξενήθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στην οικία του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Είχε μόλις πεθάνει η Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ την οποία παρ' ολίγον θα παντρευόταν. Μία από τις κόρες του οικοδεσπότη του ήταν και η εικοσάχρονη τότε Εριέττα. Τον κερδίζει η γοητεία της και έτσι αρχίζει να την φλερτάρει. Εκείνη του ζητά μεταξύ άλλων και μια γραπτή υπόσχεση γάμου. Ο μόνος όρος τον οποίο θέτει ο Ερρίκος είναι να του χαρίσει εντός έξη μηνών ένα άρρενα απόγονο. Για τον πατέρα της Εριέττας δεν ήταν παρά μια ευκαιρία για να κερδίσει την βασιλική εύνοια. Έτσι διαπραγματευόμενος με τον υπόψηφιο γαμπρό του ζητά διάφορα αξιώματα. Τελικά ο Ερρίκος εγκαθιστά την Εριέττα στο Μέγαρο Λαρσάν. Τέλη Δεκεμβρίου 1599 καθίσταται έγκυος.

Στις 3 Νοεμβρίου 1601 γεννά ένα αγοράκι, τον Ερρίκο των Βουρβόνων, δούκα του Βερνέιγ. Η Εριέττα αξιώνει πως αυτή είναι η νόμιμη σύζυγος του Ερρίκου αφού εκπλήρωσε την βασική της υπόσχεση που ήταν η απόκτηση άρρενα απογόνου. Ο Ερρίκος νομιμοποιεί τον μικρό Έρρίκο. Η μητέρα του για να εξασφαλίσει τον γιο της, μια και θεωρεί πως εκπλήρωσε την βασική της υπόσχεση να χαρίσει στον βασιλιά της Γαλλίας έναν άρρενα απόγονο, ζητά να του δοθεί η διοίκηση της Νορμανδίας, του Ανζού, της Ορλεάνης και των πόλεων της περιοχής του Λίγηρος.

Τον Μάιο του 1604 καταγγέλλεται και αποκαλύπτεται στον Ερρίκο Δ' από τον βασιλιά της Αγγλίας μία συνωμοσία που σχεδίαζαν σε βάρος του και σε αυτή συνεργαζόταν πρόσωπα από τον Ισπανικό θρόνο. Μεταξύ των συνομοτών συγκατελεγόταν και ο πατέρας της Εριέττας, ο οποίος μετά από ανακρίσεις καταδικάζεται σε αποκεφαλισμό. Η ίδια κλείνεται σε μοναστήρι ως ύποπτη αφού έχει βρεθεί επιστολή που την ενοχοποιεί. Τελικά ο Ερρίκος δίνει χάρη στον πατέρα της και στην ίδια.

Μετά τη δολοφονία του Ερρίκου, η Εριέττα θα είναι ένα από τα πρόσωπα που ενοχοποιήθηκαν και ανακρίθηκε, αλλά ήταν η Μαρία των Μεδίκων η οποία παρενέβη για να μη καταδικασθεί.
Στην τελευταία περίοδο της ζωής της ασχολήθηκε με έργα αποκλειστικώς θρησκευτικά ιδρύοντας το Μοναστήρι του Τάγματος των Γαλάζιων Παρθένων. Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1633

## Παραπομπές


## Πηγή
*Jean Portefaix, «Εριέττα ντ' Αντράγκ. Η επίσημη ευνοουμένη του βασιλέως της Γαλλίας Ερρίκου Δ'»,Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.74 (Αύγουστος 1974), σελ.44-51

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Κατηγορία:Βασιλικές ερωμένες
Σαλονίνος

Ο **Σαλονίνος** (λατ. *Publius Licinius Cornelius Saloninus Valerianus*, 243 - 260) ήταν βραχύβιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας για ένα μήνα, πιθανώς τον Ιούλιο του 260, μαζί με τον πατέρα του Γαλλιηνό. Μητέρα του ήταν η Ελληνίδα Κορνηλία Σαλονίνα με καταγωγή από τη Βιθυνία. Χρίστηκε Καίσαρας από τον πατέρα του  το 258 και συναυτοκράτορας το 260. Δολοφονήθηκε από τον σφετεριστή του ρωμαϊκού θρόνου Ποστούμο.

## Πηγές

### Πρωτογενείς

### Δευτερογενείς
*Bengtson, Hermann – Bloedow, Edmund Frederick (1988). History of Greece: from the beginnings to the Byzantine era. University of Ottawa Press. p. 344. ISBN 0-7766-0210-1

## Παραπομπές και σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι αυτοκράτορες
Χρυσαυγή Αχαΐας

Η **Χρυσαυγή**, γνωστή και με την παλιότερη ονομασία της **Μπολιώτη**, είναι μικρό χωριό της Αχαΐας, ευρισκόμενο στους πρόποδες του Ερυμάνθου σε υψόμετρο 430 μέτρων περίπου, το οποίο υπάγεται διοικητικά στην Κοινότητα Ελληνικού της Δημοτικής Ενότητας Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου.

## Τοποθεσία
Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Νεοχώρι και Ελληνικό στα ανατολικά, Καλούσι στα νοτιοανατολικά, Τρούσα, Τρουσάκι και Κακαβουλαίικα στα νοτιοδυτικά, Άνω και Κάτω Σταροχώρι στα δυτικά και βορειοδυτικά αντίστοιχα, καθώς και οι οικιστικές περιοχές των Κοσμαιίκων και Γκαβαιίκων στα βόρεια.

Απέχει οδικώς 27 χλμ. περίπου από την πόλη της Πάτρας, 13 χλμ. περίπου από την έδρα του Δήμου Ερυμάνθου, την Χαλανδρίτσα, και 4 χλμ. από το Ελληνικό, έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας στην οποία υπάγεται.

## Ιστορία
Το χωριό (τότε Μπολιώτη) αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 18 Δεκεμβρίου του 1920 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κούμανη (νυν Ελληνικού) και έκτοτε αποτελεί τμήμα της σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Στις 16 Οκτωβρίου του 1940 η ονομασία «διορθώθηκε» σε *Μπολιότι*. Στις 10 Οκτωβρίου του 1955 το χωριό μετονομάστηκε σε *Χρυσαυγή*, ωστόσο η παλιά ονομασία παραμένει ιδιαίτερα γνωστή και σήμερα, επικρατώντας και κάποιες φορές της νεότερης.

## Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:

## Παραπομπές και υποσημειώσεις


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χρυσαυγής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/11/2017.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ελληνικού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/11/2017.
* Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Μπολότιον-Χρυσαυγή. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 15/11/2017.
* Αναζήτηση υψόμετρου από διεύθυνση στον χάρτη. advancedconverter.com. Ανακτήθηκε: 15/11/2017.
* Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 15/11/2017.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Φαρρών
Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Κατηγορία:Ελληνικό Αχαΐας
Καλαμάκι Καλαβρύτων

:*Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: [[Καλαμάκι Αχαΐας]]*
:*Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: [[Καλαμάκι]]*

Το **Καλαμάκι** της Επαρχίας Καλαβρύτων είναι πολύ μικρό χωριό του Νομού Αχαΐας.

## Τοποθεσία
Βρίσκεται στο ΝΑ τμήμα του Νομού Αχαΐας, στις δυτικές πλαγιές του βουνού "Ντουρντουβάνα" της νοτιότερης απολήξεως του Χελμού. Βρίσκεται πολύ κοντά στον Άρμπουνα στην περιφέρεια του οποίου και ανήκει.

## Ιστορία
Είναι μικρός οικισμός που πρωτοεμφανίζεται το 1961 σε εθνική απογραφή. Την 19/03/1961 αναγνώριζεται ως οικισμός και προσαρτάται στην τότε κοινότητα Άρμπουνα. Υπαγόταν μέχρι το 1997 στην τότε κοινότητα και ακολούθησε την πορεία της στις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του 1997 (σχέδιο Καποδίστριας) και του 2010 (σχέδιο Καλλικράτης).

## Δημογραφικά στοιχεία
Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές του 20ού αι. είναι η εξής:

Αν και στην απογραφή του 2011 εμφανίζεται να κατοικείται, δεν έχει ωστόσο μόνιμους κατοίκους τις τελευταίες δεκαετίες.

## Λοιπά στοιχεία
Στο χωριό υπάρχει το τοπωνύμιο "βρύση Καλαμακίου". Δεν πρέπει να συγχέεται με τα υπόλοιπα δύο ομώνυμα χωριά του Νομού Αχαΐας, δηλ. το Καλαμάκι Μόβρης Αχαΐας (πρώην Βίδοβα) και το Καλαμάκι Ωλενίας Αχαΐας (πρώην Χαρμπιλαίικα).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* eetaa.gr, Διοικητικές μεταβολές Οικισμών των ΟΤΑ - Καλαμάκιον Ν. Αχαΐας

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου
Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Δίαθλο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014

Το **[[δίαθλο]] στους [[Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2014|Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014]]** έγινε στο κέντρο χιονοδρομιών και διάθλου Λάουρα, κοντά στην Κρασνάγια Πολιάνα του Σότσι, στη Ρωσία. Συνολικά 11 αγωνίσματα διεξήχθησαν στις 8–22 Φεβρουαρίου 2014.

Για πρώτη φορά στα χρονικά, ένα αγώνισμα μικτής σκυταλοδρομίας διεξήχθη έπειτα από σχετική απόφαση του 2011 για ένταξη στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων.

## Πρόγραμμα αγωνισμάτων
Ακολουθεί το πρόγραμμα και των 11 αγώνων.

Όλες οι ώρες είναι (UTC+4).

### Νικητές στους άνδρες

### Νικήτριες στις γυναίκες

### Νικητές στο μικτό

### Πίνακας μεταλλίων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλήματα Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2014
2014
Ορέστης Κολοζώφ

Ο **Ορέστης Κολοζώφ** (Αλεξανδρούπολη, 6 Ιουνίου 1940- Αθήνα, 8 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Έλληνας πολιτικός, ηγετικό στέλεχος και βουλευτής του ΚΚΕ.

## Βιογραφικό
Ο Ορέστης Κολοζώφ γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη στις 6 Ιουνίου 1940. Ο πατέρας του ήταν ο Γιώργος Κολοζώφ (απλή συνωνυμία με το παλιό στέλεχος του ΚΚΕ Γιώργο Κολοζώφ) και μητέρα του η Άννα Κολοζώφ. Τελείωσε το δημοτικό στην Αλεξανδρούπολη και αργότερα εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου τελείωσε το Γυμνάσιο το 1959. Από μαθητής ακόμα συμμετείχε στους αγώνες της αριστεράς. Το 1960 πήγε για πανεπιστημιακές σπουδές στην Ιταλία και σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Πίζας.

Εντάχθηκε στην ΕΔΑ το 1963 και το 1967 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Το 1965 εξελέγη γενικός γραμματέας της Oμοσπονδίας Ελληνικών Φοιτητικών Συλλόγων Ιταλίας. Έλαβε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα κατά της χούντας των συνταγματαρχών, ενόσω βρισκόταν στην Ιταλία.

Ο Κολοζώφ εξελέγη αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ στο 9ο Συνέδριο και τακτικό της μέλος στο 10ο και 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Στο 11ο και στο 12ο Συνέδριο εξελέγη αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ. Από το 12ο μέχρι το 17ο Συνέδριο του Κόμματος διετέλεσε τακτικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Στο 17ο Συνέδριο του κόμματος, το 2005, εξελέγη μόνο στην ΚΕ. Στο 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ, τον Φεβρουάριο του 2009, δεν εξελέγη στην ΚΕ.
 
Από το 1978 έως το 2005 υπήρξε υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του ΚΚΕ.

Εξελέγη βουλευτής του ΚΚΕ στις εκλογές του 1993 στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών και το 1996 στη Β' Αθήνας.

Όταν διασπάστηκε το ΚΚΕ το 1968 ο Κολοζώφ συντάχθηκε με την ορθόδοξη πτέρυγα απέναντι στους αναθεωρητές του ΚΚΕ Εσωτερικού, όπως και στην περίοδο 1989 – 1991.

Ο Ορέστης Κολοζώφ πέθανε στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου 2014.

## Πηγές
# http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7820406
# Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Β΄ τόμος 1949-1968, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2011

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Σπήλαιο Νυμφολήπτου

Το **Σπήλαιο Νυμφολήπτου**, γνωστό και ως **Σπήλαιο Πανός** και **Σπήλαιο Αρχέδημου**, είναι σπηλιά στις νότιες πλαγιές του Υμηττού στην Αττική, στα βόρεια της Βάρης. Το σπήλαιο αποτελεί σημαντικό αρχαιολογικό χώρο καθώς στο εσωτερικό του είναι διακοσμημένο από το Θηραίο γλύπτη Αρχέδημο, του 5ου αιώνα π.Χ.. Το σπήλαιο στην αρχαιότητα ήταν ιερό των Νυμφών, του Απόλλωνα και του Πάνα. Το 1901 πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.

## Περιγραφή
Το σπήλαιο βρίσκεται στον λόφο Κρεβάτι, σε υψόμετρο 260 μέτρων, στη βόρεια Βάρη, στις νότιες πλαγιές του Υμηττού. Απέχει από τη Βάρη με τα πόδια περίπου μία ώρα (5 χιλιόμετρα χωματόδρομος από τη Σχολή Ευελπίδων), αλλά είναι πιο εύκολα προσβάσιμο από τη Βούλα και τον δρόμο που συνεχίζει μετά το κοιμητήριο. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το μικρό σπήλαιο Συκιά. Το σπήλαιο δεν είναι οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος. Το άνοιγμά του, με διαστάσεις 5 επί 2 μέτρα, είναι σχεδόν κάθετο και στο χείλος έχουν σκαλιστεί σκαλοπάτια τα οποία σήμερα έχουν καταστραφεί. Η κύρια αίθουσα του σπηλαίου, με μήκος 26, πλάτος 23 και ύψος 10 μέτρα, ήταν το ιερό και στα τοιχώματα έχουν λαξευθεί σκαλοπάτια και ανάγλυφες παραστάσεις. Χωρίζεται από ένα τοίχο από σταλακτίτες σε δύο τμήματα.

Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στο σπήλαιο χρονολογούνται από τον 6ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τις επιγραφές στο σπήλαιο, το σπήλαιο διαμορφώθηκε σε ιερό από τον Θηραίο γλύπτη Αρχέδημο, ο οποίος το διακόσμησε και σκάλισε σκαλοπάτια, επιγραφές και ανάγλυφα, με πιο σημαντικό ένα ακέφαλο άγαλμα θεάς καθισμένης σε θρόνο και αυτό που τον απεικονίζει να κρατάει σμίλη και σφυρί. Στην παράσταση αυτή, ο Αρχέδημος απεικονίζει τον εαυτό του να  φορά ένα τύπο ρούχου, που παραπέμπει άμεσα στη φουστανέλα. Έκτοτε το σπήλαιο αποτέλεσε χώρο λατρείας μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ., όταν και εγκαταλείφθηκε.

Ο πρώτος που επισκέφθηκε το σπήλαιο ήταν ο περιηγητής Ρίτσαρντ Τσάντλερ το 1765 και από τότε το επισκέφθηκαν και άλλοι περιηγητές οι οποίοι πέρασαν από την Αττική, συμπεριλαμβανομένου του Λόρδου Βύρωνα. Στο σπήλαιο διεξήχθησαν την περίοδο 1901-1902 ανασκαφές από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, με διευθυντή τον Τσαρλς Γουέλερ. Μέσα στο σπήλαιο ανακαλύφθηκαν εκατοντάδες λυχνάρια και ανάγλυφα, δύο από τα οποία εκτίθενται στη Συλλογή Γλυπτών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

## Παραπομπές


Νυμφοληπτου
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2014

thumb|400px|Χάρτης με τις χώρες που κατέκτησαν μετάλλιο κατά τη διάρκεια των Αγώνων.
<br />'''Υπόμνημα:'''<br />
 Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χρυσό μετάλλιο.<br />
 Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα αργυρό μετάλλιο.<br />
 Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χάλκινο μετάλλιο.<br />
 Χώρες που δεν κέρδισαν κανένα μετάλλιο.<br />
 Χώρες που δεν έλαβαν μέρος στους Αγώνες.
thumb|320px|Το χρυσό μετάλλιο των Αγώνων.
Ο **πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2014** είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014.

Συνολικά, 2.873 αθλητές από 88 χώρες έλαβαν μέρος σε 98 αγωνίσματα των 7 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Σότσι της Ρωσίας, το διάστημα 7-23 Φεβρουαρίου 2014. Από τις 88 συμμετέχουσες χώρες, οι 26 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες, ενώ 22 από αυτές πανηγύρισαν την κατάκτηση έστω ενός χρυσού.

Η διοργανώτρια Ρωσία κατέκτησε αρχικά 13 χρυσά μετάλλια και βρέθηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της στην κορυφή του πίνακα μεταλλίων μετά το 1994. Όμως, λόγω ενός μεγάλου σκανδάλου ντόπινγκ που ξέσπασε στην αποστολή, της αφαιρέθηκαν στη συνέχεια 4 χρυσά, 8 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο. Ωστόσο, το Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο, μετά από πολλές συνεδριάσεις, της επέστρεψε αργότερα 2 χρυσά, 7 ασημένια και το χάλκινο μετάλλιο.

Η Νορβηγία τερμάτισε στη δεύτερη θέση της κατάταξης και ο Καναδάς στην τρίτη, ενώ η Σλοβενία πανηγύρισε τα πρώτα της χρυσά μετάλλια σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

## Πίνακας μεταλλίων
[thumb|320px|Ο [Βίκτορ Αν κατέκτησε τρία χρυσά και ένα χάλκινο μετάλλιο για λογαριασμό της Ρωσίας σε αγωνίσματα της παγοδρομίας ταχύτητας μικρής πίστας.]]
[thumb|320px|Η [Ντάρια Ντομράτσεβα από τη Λευκορωσία κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια στο Σότσι σε αγωνίσματα του διάθλου.]]
Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2014 - Σότσι (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή)
* 
* 

Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2014
2014
Χιονοδρομία αντοχής στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014

Η **[[χιονοδρομία αντοχής]] στους [[Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2014|Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014]]** διεξήχθη στο κέντρο Λάουρα (Laura Biathlon & Ski Complex) κοντά στην πόλη Κρασνάγια Πολιάνα του Σότσι. 10 αγωνίσματα έγιναν συνολικά την περίοδο 8-23 Φεβρουαρίου 2014.

## Πρόγραμμα αγώνων
Ακολουθεί το πρόγραμμα και για τα 12 αγωνίσματα.

Όλες οι ώρες είναι (UTC+4).

### Αγωνίσματα ανδρών

### Αγωνίσματα γυναικών

## Πρόκριση
Ως και 20 αθλητές από μία Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή μπορούν να μπουν , με το μεγαλύτερο αριθμό των 12 για τους άνδρες και 12 για τις γυναίκες.

## Μετάλλια

## Συμμετέχουσες χώρες
310 αθλητές και αθλήτριες από 54 χώρες έλαβαν μέρος, με τον αριθμό των αθλητών/τριών σε παρένθεση. Η Χιλή έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο αγώνισμα αυτό. Η Δομινίκα για πρώτη φορά προκρίθηκε σε αγώνες τέτοιου είδους.. Οι αθλητές της Ινδίας είχαν δηλωθεί αρχικά να λάβουν μέρος ως ανεξάρτητοι, καθώς η χώρα τους είχε αποκλειστεί προσωρινά από τους αγώνες. Τελικά, η Ινδία έλαβε μέρος με τη σημαία της, καθώς ο αποκλεισμός άρθηκε.

*  (1)
*  (3)
*  (4)
*  (8)
*  (6)
*  (1)
*  (2)
*  (2)
*  (13)
*  (4)
*  (12)
*  (1)
*  (4)
*  (2)

*  (10)
*  (1)
*  (2)
*  (7)
*  (17)
*  (15)
*  (18)
*  (4)
*  (2)
*  (2)
*  (1)
*  (1)
*  (2)
*  (1)

*  (16)
*  (6)
*  (11)
*  (3)
*  (1)
*  (2)
*  (1)
*  (2)
*  (2)
*  (2)
*  (1)
*  (20)
*  (1)

*  (10)
*  (3)
*  (20)
*  (4)
*  (5)
*  (2)
*  (3)
*  (19)
*  (14)
*  (1)
*  (2)
*  (8)
*  (14)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αθλήματα Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2014
2014
Τόφι

Το **τόφι**, γνωστό και ως **καραμέλα βουτύρου**, είναι γλύκισμα που παρασκευάζεται από καραμελωμένη ζάχαρη ή μελάσσα, σε συνδυασμό με βούτυρο και αλεύρι ανάλογα με τις παραλλαγές της. Το μείγμα ζεσταίνεται έως ότου φτάσει τους 149-154 βαθμούς Κελσίου και κατά την παρασκευή του, συχνά αναμιγνύεται με ξηρούς καρπούς ή αποξηραμένα φρούτα.

Κατηγορία:Γλυκά