open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κράμπατ

μικρογραφία|Κραμπάτ κοράκι στο Σβάρτσκολμ.
Το **Κράμπατ** () είναι χαρακτήρας στη σορβική λαογραφία, που ονομάζεται επίσης " Σόρβος Φάουστ". Καταγεγραμμένος για πρώτη φορά το 1837, ο χαρακτήρας εξελίχθηκε από έναν κακό μάγο σε λαϊκό ήρωα και ωφέλιμο απατεώνα κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

## Προέλευση
Ο ιστορικός πυρήνας της λαϊκής ιστορίας είναι ο Γιόχαν Σάντοβιτς (1624 &ndash; 1704), ένας Κροάτης (Κράμπατ) διοικητής ιππικού, στον οποίο παραχωρήθηκε κτήμα στο Γκρος Σέρχεν (τώρα μέρος της Λόχσα) κοντά στο Χόγιερσβέρντα το 1691 από τον Ιωάννη Γεώργιο Γ', εκλέκτορα της Σαξονίας . 

## Ανάλυση
Η ιστορία της μαθητείας του Κράμπατ σε έναν κακό μάγο με επιβλαβείς δυνάμεις μπορεί να ταξινομηθεί, σε λαογραφικές μελέτες, ως Aarne-Thompson-Uther ATU 325, "Ο μαθητευόμενος του μάγου".

## Κατανομή
Το λαϊκό παραμύθι επικεντρώνεται στην περιοχή της Λοουσατίας, κυρίως στον οικισμό του Τσόρνι Χόουμτς (Čorny Chołmc), που σήμερα είναι μια συνοικία της πόλης Χόγιερσβέρντα, όπου λέγεται ότι ο Κράμπατ έμαθε τις μαγικές του δυνάμεις.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Jurij Pilk, Adolf Anders, "Der wendische Faust", *Sächsischer Erzähler.* *Illustrierte Beilage, Αρ. 14* (1896), επανεκτυπώθηκε ως "Die wendische Faust-Sage", *Bunte Bilder aus dem Sachsenlande* vol. 3 (1900), 191–201.
* 978-1-4008-8563-3 
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Brězan, Jurij, and Gregory H. Wolf. "The Survival of a Culture: An Interview with the Sorbian Author Jurij Brězan." World Literature Today 75, no. 3/4 (2001): 42-52. doi:10.2307/40156748.
* Jurich, Marilyn. "Children Stranded "Among These Dark Satanic Mills": The Child's Response to Evil in Fantasies From Four Different Countries." Journal of the Fantastic in the Arts 13, no. 3 (51) (2003): 271-81. www.jstor.org/stable/43308613.
* Kudela, Jean. "Jurij Brĕzan (1916-2006)". In: *Revue des études slaves*, tome 77, fascicule 1-2, 2006. Le théâtre d'aujourd'hui en Bosnie-Herzégovine Croatie, Serbie et Monténégro, sous la direction de Sava Andjelković et Paul-Louis Thomas. pp.&nbsp;309–310. [www.persee.fr/doc/slave_0080-2557_2006_num_77_1_7013]
* Raede, H. "LA LITTÉRATURE LUSACIENNE AU XXe SIÈCLE." Études Slaves Et Est-Européennes / Slavic and East-European Studies 9, no. 1/2 (1964): 38-48. www.jstor.org/stable/41055929.

Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Λαογραφία
Εθνικός ύμνος Σορβίας

"**Rjana Łužica**" (Κάτω Σορβικά : *Rědna Łužyca* ; κυριολεκτικά η "Όμορφη Λουσατία") είναι ο σορβικός εθνικός ύμνος. Γράφτηκε από τον ποιητή Χάντριτς Ζίτσλερ. Οι στίχοι δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στις 24 Αυγούστου 1827, στο περιοδικό της Λειψίας*, Serbska Nowina*. Τη μουσική του συνέθεσε στις αρχές του 1845 από ο Κόρλα Άουγκουστ Κόσορ ( ). Ο ύμνος παρουσιάστηκε δημόσια για πρώτη φορά στις 17 Οκτωβρίου 1845, στο Budyšin / Μπάουτζεν (Upper Sorbian *Budyšin*, Lower Sorbian: *Budyšyn*), German *Bautzen*, πρώην *Budissin)*.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

* Αγγλική μετάφραση από τον Reinhard F. Hahn ( http://lowlands-l.net/anniversary/serbscina-info.php, http://lowlands-l.net/gallery/hahn_rjana-luzica.php )
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Γιόχαν Κρύγκερ

Ο **Γιόχαν Κρύγκερ** (9 Απριλίου 1598 - 23 Φεβρουαρίου 1662) είναι γνωστός ως Γερμανός συνθέτης γνωστών ύμνων. Στην πραγματικότητα, ήταν σορβικής εθνικότητας βαπτισμένος ως Γιαν Κρίγκαρ (Jan Krygar). Ήταν επίσης ο εκδότης του πιο ευρέως χρησιμοποιούμενου λουθηρανικού ύμνου του 17ου αιώνα, του *[[Praxis pietatis melica]]*.

## Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Ο Κρούγκερ γεννήθηκε στο Γκρος Μπρέεσεν (τώρα μέρος του Γκούμπεν) ως γιος ενός πανδοχέα, του Γκέοργκ Κρούγκερ. Σπούδασε στο κοντινό λατινικό σχολείο (που τότε βρίσκονταν στο Γκούμπεν) έως το 1613 και το πρόγραμμα διδασκαλίας του σχολείου περιελάμβανε μουσική και τραγούδι. 

Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Σόοραου και το Μπρέσλαου για περαιτέρω εκπαίδευση και τέλος στο Ρέγκενσμπουργκ, όπου έλαβε μουσική εκπαίδευση από τον Πάουλους Χόμπεργκερ (1560–1634).  Το 1615 ταξίδεψε στο Βερολίνο, όπου σπούδασε θεολογία στο Ευαγγελικό Γυμνάσιο προς το Γκρι Μοναστήρι. Το 1616 εργάστηκε ως κατοίκον δάσκαλος στην οικογένεια φον Μπλούμενταλ. Οι μαθητές του περιλάμβαναν τον Γιοάχιμ Φρίντριχ φον Μπλούμενταλ. Από το 1620 σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Βίτενμπεργκ και εκπαιδεύτηκε περαιτέρω στη μουσική μέσω ιδιωτικών σπουδών.

## Καριέρα
Από το 1622 έως το θάνατό του, μία περίοδο 40 ετών, ήταν ταυτόχρονα καθηγητής στο γυμνάσιο *Zum Grauen Kloster* και ψάλτης της εκκλησίας αγίου Νικολάου στο Βερολίνο.

Ο Κρούγκερ συνέθεσε πολλά συναυλιακά έργα και έγραψε εκτενώς για τη μουσική εκπαίδευση. Το 1643 γνωρίστηκε με τον διάσημο συγγραφέα ύμνων Πάουλ Γκέρχαρντ, για τον οποίο έγραψε τη μουσική για διάφορους ύμνους. Το 1647 εκδίδει το σημαντικότερο γερμανικό λουθηρανικό ύμνο του 17ου αιώνα, τον *[[Praxis pietatis melica]]*. 

## Προσωπική ζωή
Το 1628, παντρεύτηκε τη χήρα ενός δημοτικού συμβούλου. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου, ο Κρούγκερ και η οικογένειά του υπέμειναν πολλές δυσκολίες, συμπεριλαμβανομένης της πείνας. Έπεσε άρρωστος με πανούκλα και σχεδόν πέθανε από αυτή την ασθένεια, χάνοντας πέντε παιδιά και τη γυναίκα του το 1636. Το 1637, έχοντας αναρρώσει από την ασθένεια, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τη 17χρονη κόρη ενός πανδοχέα, με την οποία απέκτησε δεκατέσσερα παιδιά, τα περισσότερα από τα οποία πέθαναν σε νεαρή ηλικία.  Μία από τις κόρες του παντρεύτηκε τον ζωγράφο Μίκαελ Κόνραντ Χιρτ, ο οποίος έκανε ένα πορτρέτο του Κρούγκερ το 1663. Ο Κρούγκερ πέθανε στο Βερολίνο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* Free scores by Johann Crüger in the Choral Public Domain Library (ChoralWiki)
* Free scores at the Mutopia Project

Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φυλακή του Μπουρέλ (Αλβανία)

Η **Φυλακή του Μπουρέλ** είναι μία φυλακή υψίστης ασφαλείας κοντά στην πόλη Μπουρέλ, της Αλβανίας, περίπου 90 χιλιόμετρα βόρεια των Τιράνων. Η φυλακή κατασκευάστηκε το 1939 ωστόσο χρησιμοποιήθηκε ως επί των πλείστων από το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα. Εκεί στέλνονταν διάφοροι πολιτικοί αντιφρονούντες του καθεστώτος ενώ υπάρχουν καταγγελίες ότι οι κρατούμενοι υποβάλλονταν σε βασανιστήρια. Με την κατάρρευση του κομμουνισμού και την ανάληψη της εξουσίας από το Δημοκρατικό κόμμα, το 1992, η φυλακή έκλεισε. Ωστόσο ξανάνοιξε το 1997 και έκτοτε λειτουργεί ως μία από τις 21 φυλακές της Δημοκρατίας της Αλβανίας.

## Ιστορία
Οι σχεδιασμοί για την φυλακή ξεκίνησαν από το 1937 κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ζόγου Α'. Η φυλακή άνοιξε το 1939 ως φυλακή υψίστης ασφαλείας. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Ενβέρ Χότζα κυριάρχησε στην Αλβανία και εγκαθίδρυσε μία κομμουνιστική δικτατορία. Ως εκ τούτου το καθεστώς χρησιμοποίησε τις φυλακές για να στέλνει εκεί του πολιτικούς αντιπάλους της. Οι κρατούμενοι υφίσταντο βασανιστήρια, υπέφεραν από την έλλειψη φαγητού και θέρμανσης και γενικά οι συνθήκες κράτησής τους ήταν απάνθρωπες. Για αυτόν τον λόγο η φυλακή ήταν διαβόητη ακόμα και έξω από τα σύνορα της Αλβανίας, σε όλες τις Βαλκανικές χώρες. Υπάρχει μία επιβεβαιωμένη απόπειρα απόδρασης κρατουμένων. Αυτή συνέβη το 1967 και στην διάρκειά της ένας κρατούμενος σκοτώθηκε ενώ άλλοι δύο οι οποίοι κατάφεραν να διαφύγουν αλλά τελικά συνελήφθησαν στα χωράφια λίγο πιο μακριά από την φυλακή.

Το 1991 καταρρέει το κομμουνιστικό καθεστώς στην Αλβανία και την επόμενη χρονιά διεξάγονται οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, τις οποίες κερδίζει το Δημοκρατικό κόμμα. Αυτό με απόφασή του κλείνει την φυλακή ως ένδειξη εκδημοκρατισμού της χώρας δεδομένου ότι η φυλακή είχε συνδεθεί με τα βασανιστήρια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Ωστόσο το 1997 η φυλακή άνοιξε ξανά. Από τότε λειτουργεί κανονικά ως φυλακή υψίστης ασφαλείας της Αλβανίας παρόλο που ακτιβιστές υποστηρίζουν το οριστικό κλείσιμο της φυλακής και την μετατροπή του σε μουσείο μνήμης της κομμουνιστικής δικτατορίας.

## Γνωστοί κρατούμενοι της φυλακής
* Κοστάτς Κότα, πρωθυπουργός της Αλβανίας την περίοδο της βασιλείας του Ζογ Α'. Πέθανε στην φυλακή το 1947.
* Φάτος Λουμπόνζα, πολιτικός αναλυτής και συγγραφέας. Φυλακίστηκε στην φυλακή την δεκαετία του 70, αλλά απελευθερώθηκε το 1991.
* Ντομ Σιμόν Τζουμπάνι, καθολικός ιερέας. Φυλακίστηκε για 26 χρόνια στην φυλακή του Μπουρέλ, ωστόσο απελευθερώθηκε το 1989.
* Ζεφ Πλούμι, καθολικός ιερέας και φραγκισκανός μοναχός. Απελευθερώθηκε το 1989.
* Πιέτερ Αρμπνόρι, καθηγητής που φυλακίστηκε για περισσότερα από 28 χρόνια πριν την απελευθέρωσή του του.
* Μπασκίμ Σέχου, γιος του πρωθυπουργού της Αλβανίας, Μεχμέτ Σέχου.

## Παραπομπές


Μπουρελ
Εσοχή Ροδόπης

Η **Εσοχή** είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γενικά στοιχεία
Η Εσοχή βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία. Το χωριό είναι κτισμένο στις πλαγιές του όρους Ακρίτας της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 400 μέτρα. Απέχει 28 χλμ. ΒΑ. από τη Φιλλύρα (έδρα δήμου) και 50 χλμ. ΒΑ. από την Κομοτηνή. Γεωγραφικά ανήκει στην περιοχή Νυμφαία και πολιτισμικά ανήκει στα Πομακοχώρια της Ροδόπης. Το χωριό καταγράφεται ως πομακικό από τον Βούλγαρο ιστορικό και γεωγράφο Στόγιαν Σίσκοφ στα 1916, ενώ ο Βούλγαρος ακαδημαϊκός Λιούμπομιρ Μίλετιτς στα 1918 προσθέτει ότι είχε 70 οικογένειες. Η ονομασία του επί τουρκοκρατίας ήταν *Εσίκ-Δερέ* και επίσημα αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Οργάνης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Εσοχής που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 289 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Ρίτσαρντ Κουκλίνσκι

Ο **Ρίτσαρντ Λέοναρντ Κουκλίνσκι** (αγγλικά: *Richard Leonard Kuklinski*, 11 Απριλίου 1935 - 5 Μαρτίου 2006) ήταν Αμερικανός κατά συρροήν δολοφόνος και εγκληματίας. Διεύθυνε μια σπείρα εμπορίου ναρκωτικών και είχε εμπλακεί σε διανομή πορνογραφικού υλικού από τα 12 του κιόλας χρόνια.  Ο Κουκλίνσκι σκότωσε αρκετά άτομα που αρχικά δελέασε και λήστεψε. Αστυνομικοί τον περιέγραφαν ως κάποιον που σκότωνε για κέρδος. Ζούσε με τη γυναίκα και τα παιδιά του σε προάστιο του Νιου Τζέρσεϊ.  Τον ήξεραν ως έναν στοργικό πατέρα και σύζυγο που νοιαζόταν για την οικογένειά του. Δήλωσαν ότι δεν γνώριζαν για τα εγκλήματά του. Του δόθηκε το ψευδώνυμο **The Iceman**, διότι είχε παγώσει κάποια από τα θύματα του, ώστε να είναι αδύνατο να προσδιοριστεί ο χρόνος θανάτου. Όταν συνελήφθη, ο Κουκλίνσκι ισχυρίστηκε ότι δούλεψε ως πληρωμένος δολοφόνος για την Αμερικανική Μαφία και ότι ήταν αυτός που σκότωσε τον Πολ Καστελλάνο, τον Ρόι ΝτεΜέιο και τον Τζίμι Χόφα. Πολλοί, όπως ο Μάικλ Φραντσίζ,  θεωρούν τους ισχυρισμούς του Κουκλίνσκι αβάσιμους και ανόητους, ενώ ορισμένοι δηλώνουν ότι το πιθανότερο είναι ο Κουκλίνσκι να μην είχε την παραμικρή σχέση με την Μαφία.

Ήταν επίσης αδερφός του Αμερικανού βιαστή και παιδεραστή Τζόζεφ Κουκλίνσκι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες
Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί
Κατηγορία:Πολωνοαμερικανοί
Κατηγορία:Αμερικανοί κατά συρροή δολοφόνοι
Πλαγιά Ροδόπης

Η **Πλαγιά** είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 200 μέτρων.

## Γενικά στοιχεία
Η Πλαγιά βρίσκεται σε απόσταση 10 χιλιομέτρων Α.-ΒΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 32 χιλιομέτρων Α. από την Κομοτηνή. Στα δυτικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος της Ραγάδας που λίγο μετά καταλήγει στον Λισσό ποταμό. Στην γύρω περιοχή υπάρχουν πολλά ερείπια από πολυάριθμες ιστορικές πηγές νερού ενώ περίπου στο 1 χιλιόμετρο από το χωριό επάνω σε λόφο υπάρχουν τα ερείπια βυζαντινού κάστρου. Η παλιά ονομασία του, επί τουρκοκρατίας, ήταν *Παγιαμλάρ* και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, ως Πλαγιά το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Πλαγιάς που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 268 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Ζαν-Ζοζέφ Σανφούρς

Ο **Ζαν-Ζοζέφ Σανφούρς** (*Jean-Joseph Sanfourche*, Μπορντώ, 25 Ιουνίου 1929 - Σαιν-Λεονάρντ-ντε-Νομπλάτ, 13 Μαρτίου 2010), γνωστός απλά ως Sanfourche, ήταν Γάλλος ζωγράφος, ποιητής, σχεδιαστής και γλύπτης. Έκανε ασκήσεις τέχνης και ήταν ο φίλος του Γκαστόν Σεσάκ, του Ζαν Ντυμπυφέ, του Ρομπέρ Ντουασνώ, με τον οποίο αντάλλασε αλληλογραφία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Σάλπη Ροδόπης

Η **Σάλπη** είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Η Σάλπη βρίσκεται στη δυτική άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής, ανατολικά της λίμνης Βιστωνίδας σε υψόμετρο 9 μέτρων. Απέχει 12 χιλιόμετρα Ν. από τον Ίασμο (έδρα δήμου), 23 χιλιόμετρα ΝΔ. από την Κομοτηνή και 38 χιλιόμετρα ΝΑ. από την Ξάνθη. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στους ποταμούς Κομψάτο (δυτικά και βόρεια) και Ασπροπόταμος ή Τραύος (ανατολικά και νότια) λίγο πριν εκβάλλουν στη λίμνη ενώ στα ανατολικά και νότια του περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Ξάνθης. Ο χριστιανικός πληθυσμός του έχει ρίζες από την Λάιστα Ηπείρου, ένα μέρος από το Σούλι και ένα μέρος είναι Σαρακατσάνοι ενώ ο μουσουλμανικός αποτελείται κυρίως από Ρομά. Οι κάτοικοι της Σάλπης  ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία (εκτροφή βουβαλιών).

## Ιστορικά στοιχεία
Πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε γύρω στον 16ο αιώνα από μια ομάδα Ελλήνων κατοίκων του βυζαντινού φρουρίου του Περιθεωρίου (Αναστασιούπολης) οι οποίοι δεν ακολούθησαν τους υπόλοιπους που εγκαταστάθηκαν στην σημερινή περιοχή του Ιάσμου, όταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το φρούριο για να αποφύγουν τα κρούσματα ελονοσίας και τις επιδρομές των πειρατών. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η αρχική τοποθεσία του ήταν δίπλα στον ποταμό Κομψάτο (στο εξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου) απ΄ όπου μετακινήθηκαν στην σημερινή τοποθεσία λόγω τής υπερχείλισης του ποταμού.

## Διοικητικά στοιχεία
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι *Σασαρλή* ή Σα-σαλλού (τουρκ. *Sagsalli*) Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, ως Σάλπη το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμβροσίας. Το 1926 με το ΦΕΚ 186Α - 07/06/1926 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Γλυκονέρι αποτελούν την δημοτική κοινότητα Σάλπης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιάσμου του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η δημοτική κοινότητα είχε πληθυσμό 538 κατοίκους ενώ ο οικισμός 470.. Η δημοτική κοινότητα το 2021 είχε πληθυσμό 433 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ψηφιακό φωτογραφικό υλικό του Πολιτιστικού Συλλόγου Σάλπης από τον ιστότοπο Γενικά Αρχεία Κράτους Νομού Ροδόπης

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου
Μεγάλη Βρύση Λακωνίας

Η **Μεγάλη Βρύση** είναι ορεινό χωριό της Λακωνίας του Δήμου Οινούντος, το οποίο βρίσκεται στο όρος Πάρνωνας, σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων.

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Megali-Vrysi* να υπάγεται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*), με αριθμό οικογενειών 31 και συνολικό πληθυσμό 136 άτομα. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Μεγάλη Βρύση στην Επαρχία Λακεδαίμονος με ίδιο αριθμό οικογενειών και συνολικό πληθυσμό (άνδρες: 63, γυναίκες: 73). 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστοσελίδα για τον οικισμό

Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Ομηρικό Ροδόπης

Το **Ομηρικό** είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ομηρικό βρίσκεται στη βόρεια άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής (ή κάμπος Ροδόπης) με υψόμετρο 100 μέτρα, σε απόσταση 16 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Κομοτηνή και 9 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Αρριανά (έδρα του δήμου). Δυτικά είναι η Γρατινή, βορειοδυτικά η τεχνητή λίμνη Γρατινής, ανατολικά το Νέο Καλλυντήρι και νότια το Λαμπρό. Το χωριό  περιβάλλεται από πλούσιο φυσικό τοπίο και ειδικότερα έχει αρκετούς αμπελόκηπους. Οι κάτοικοί του είναι μουσουλμάνοι αν έχουν μεταναστεύσει αρκετοί Πομάκοι από τους οικισμούς Άνω Βυρσίνη, Δρανιά, Κάρδαμο, Κόβαλο, Κύμη, Οργάνη, Σμιγάδα. Η παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας, είναι *Εμούρ-κιοϊ* και μετά την απελευθέρωση της Θράκης αναφέρεται ως Ομηρικό στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γρατινής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Ομηρικού που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 327 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Μαυρίκι Αρκαδίας

Το **Μαυρίκι** είναι ορεινό χωριό της Αρκαδίας. Είναι χτισμένο στις βορειοδυτικές πλαγιές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 900 μέτρων. Ο πληθυσμός του οικισμού είναι 54 κάτοικοι (απογραφή 2021).  

## Πληροφορίες
Το Μαυρίκι είναι ένας αγροτικός οικισμός με αρκετά παραδοσιακά χαμηλά σπίτια. Στις παρυφές της κεντρικής πλατείας βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και το δημοτικό σχολείο.

## Ιστορικό πληθυσμού
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι η εξής:

## Αξιοθέατα
Η περιοχή ήταν γνωστή λόγω του ιερού της Αρτέμιδας Κνακεάτιδος. Η πρόσβαση στον ναό της Αρτέμιδας Κνακεάτιδας γίνεται από χωματόδρομο λίγο έξω από το χωριό.

## Δείτε επίσης
* Ναός Αρτέμιδος Κνακεάτιδος

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας
Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης
Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Σανφούρς

Το **Σανφούρς** είναι γαλλικό επώνυμο, το οποίο είναι το επώνυμο των παρακάτω:  

* Ζαν-Ζοζέφ Σανφούρς, γνωστός απλά ως Σανφούρς (1929-2010), Γάλλος ζωγράφος, ποιητής, σχεδιαστής και γλύπτης.
* Ανρί Σανφούρς (1775-1841), Γάλλος στρατηγός
* Πιέρ Σανφούρς-Λαπόρτ (1774-1856), γάλλος δικαστής.
Σεισμός της Θήβας (1853)

Στις 18 Αυγούστου 1853 και ώρα 08:30 σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 6,8 Ρίχτερ με επίκεντρο την περιοχή της Θήβας.

## Σεισμός
Ο σεισμός είχε μέγεθος 6,8 Ρίχτερ και είχε επίκεντρο δυτικά της Θήβας κοντά στα χωριά Βάγια και Θεσπιές και ήταν επιφανειακός ενώ μετά από 40 χρόνια το 1893 σημειώθηκε ένας σεισμός 6,5 Ρίχτερ που πιθανόν προήλθε από το ίδιο ρήγμα.

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1853 σημειώθηκε μετασεισμός 6,4 Ρίχερ.

## Καταστροφές
Στην Θήβα κατέρρευσαν πολλά σπίτια και εκκλησίες μεταξύ αυτών και ο Ιερός Ναός μεγάλης Παναγιάς και Αγίου Δημητρίου, ο οποίος ξαναχτίστηκε το 1867 στην ίδια θέση, ενώ προκλήθηκαν μεγάλες κατολισθήσεις.

Στην Εύβοια το υδραγωγείο της Χαλκίδας υπέστη μεγάλες ζημιές ενώ το Ποντικονησο που είχε βυθιστεί το μισό από τον σεισμό του 1758 με επίκεντρο τον Ωρωπό με αυτόν βυθίστηκε σχεδων ολόκληρο.

Στην Αθήνα ο σεισμός έγινε έντονα αισθητός αλλά δεν προκλήθηκαν σοβαρές υλικές ζημιές

Από τον σεισμό προκλήθηκαν μεγάλες κατολισθήσεις με αποτέλεσμα να προκληθεί τσουνάμι στον Ευβοϊκό κόλπο

Αποτέλεσμα του σεισμού ήταν πολλά κτίρια στην Βοιωτία και την Εύβοια να καταρευσουν ή να υποστούν σοβαρές ζημιές ενώ από τους 30 ανθρώπους που εγκλωβίστηκαν οι 11 ανασύρθηκαν νεκροί.

Οι εντάσεις έφτασαν το IX και το X στην Θήβα, VIII στις Θεσπιές, VII στην Αθήνα και στην Χαλκίδα, ο σεισμός έγινε αισθητός από την Πάτρα μέχρι την Προύσα.

Ο μετασεισμός της 29ης Σεπτεμβρίου με μέγεθος 6,4 Ρίχτερ είχε μέγιστη αντιληπτή ένταση VIII-IX και κατέστρεψε ολοκληρωτικά κτίρια που είχαν υποστεί ζημιές από τον κύριο σεισμό και προκάλεσε νέες ζημιές σε άλλα.
## Δείτε επίσης
*Σεισμός της Θήβας (1893)
*Σεισμός της Θήβας (1914)

## Παραπομπές


Θηβα
Κατηγορία:Ιστορία της Θήβας
Ακάκι Σανίντζε

Ο **Ακάκι Σανίτζε** (, Νόγκα, Σαμτρέντια, Γεωργία, 26 Φεβρουαρίου 1887 - Τιφλίδα, Γεωργία, 29 Μαρτίου 1987) ήταν Γεωργιανός γλωσσολόγος και φιλόλογος.  

## Βιογραφία
Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Kutaisi το 1903.Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης το 1913. Δίδαξε στο τμήμα της Αρμενικής και της Γεωργιανής γλώσσας στην Αγία Πετρούπολη.  Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας (1918), όπου αργότερα έγινε διευθυντής του τμήματος Αρμενικής γλώσσας (1918-1930), της Γεωργιανής γλώσσας (1919-1945) και της αρχαίας Γεωργιανής γλώσσας. Ήταν Διδάκτωρ Φιλολογικών Επιστημών (1920), Καθηγητής (1920). Ήταν ο πρώτος διδάκτωρ  στο κρατικό πανεπιστήμιο της Τιφλίδας, και  τα έργα του στα γεωργιανά είναι τα πιο σημαντικά στη γλωσσολογία. Στη διάρκεια της καριέρας του εκπαίδευσε πολλούς Γεωργιανούς ιστορικούς και γλωσσολόγους.  Έγινε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ (1939) και της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών (1941). Το 1937 εξελέγη μέλος του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών της Πράγας. Το Ιούνιο του 1966 έγινε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Σίλλερ της Ιένας και το 1979 έγινε επίτιμο μέλος του Βρετανικού Συλλόγου Φιλολόγων.  Κατά τα έτη 1948-1950 υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών. Από το 1940 πολλές γενιές Γεωργιανών έχουν μάθει γεωργιανά μελετώντας τα βιβλία του Σανίντζε για τη Γεωργιανή γλώσσα και γραμματική. Έχει γράψει πάνω από 600 βιβλία, που αφορούν στη Γεωργιανή γλώσσα, τις διαλέκτους της Γεωργιανής γλώσσας, την ιστορία της Γεωργιανής γλώσσας. Ασχολήθηκε με τη σύνταξη λεξικού της Γεωργιανής γλώσσας.

Ο Σανίντζε αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης το 1909. Τα πολυάριθμα έργα του επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη επιστημονική έρευνα των Γεωργιανών και των Καρτβελιανών γλωσσών τόσο στη Γεωργία όσο και στο εξωτερικό με την καθοδήγηση του Νορβηγού Καρτβελολόγου  Χανς Βογκτ. Ασχολήθηκε επίσης με τη μελέτη της Καυκασιανής Αλβανικής γλώσσας, που είναι νεκρά γλώσσα πλέον. Επιπλέον μελέτησε αρχαίες Γεωργιανές επιγραφές και κείμενα.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, του απονεμήθηκαν:

* 3 τάγματα του Λένιν
* Τάγμα του κόκκινου πανό της εργασίας
* Τάγμα Φιλίας των Λαών
* Τάγμα του Διακριτικού της Τιμής
* Μετάλλιο ιωβηλαίου "Σε ανάμνηση της 100ης επετείου από τη γέννηση του Βλαντιμίρ Ιλίτς Λένιν"
* Μετάλλιο «Για την Εργασία»
Ο Σανίντζε πέθανε στις 29 Μαρτίου 1987 και ο τάφος του βρίσκεται στην είσοδο τριών κύριων κτηρίων του Πανεπιστημίου της Τυφλίδας.

## Δείτε επίσης

* Η γλώσσα των Γεωργιανών και η πολιτισμική τους ταυτότητα  άρθρο στην ιστοσελίδα www.maxmag.gr

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Σοβιετικοί γλωσσολόγοι
Κατηγορία:Γεωργιανοί γλωσσολόγοι
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Ψηλή Βρύση Αρκαδίας

Η **Ψηλή Βρύση** είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Τρίπολης στην Αρκαδίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 737 μέτρων, στις νοτιοανατολικές άκρες του οροπεδίου της Μαντίνειας. Τρεις συνοικίες σε τρεις λόφους σχηματίζουν τον οικισμό, ο πληθυσμός του οποίου (απογραφή 2021) είναι 34 κάτοικοι. Μέχρι το 1927 είχε την ονομασία *Μάνεσι*. Στις 30 Αυγούστου 1927 μετονομάστηκε σε *Ψηλή Ράχη*, ενώ στις 20 Σεπτεμβρίου 1928 απέκτησε τη σημερινή του ονομασία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας
Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης
Δημήτριος Χωματηνός

Ο **Δημήτριος Χωματηνός** ή **Χωματιανός** καταγόταν από την Κέα και ήταν Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Πρώτης Ιουστινιανής, Αχριδών και πάσης Βουλγαρίας από το 1216 έως το 1236, βυζαντινός ιερωμένος και δικαστής.

Η μεγάλη νομική του παιδεία του επέτρεψε να ασκήσει σημαντική επιρροή ως δικαστής, μεσολαβητής, εξομολόγος και σύμβουλος της βυζαντινής αυτοκρατορικής αυλής. Αυτό τον καθιστά χαρακτηριστικό εκπρόσωπο μιας εποχής όπου η δικαστική εξουσία μεταβιβάστηκε από τις αποδυναμωμένες κοσμικές αρχές στην Εκκλησία, και επίσης ένας από τους τελευταίους νομικούς που είχαν πλήρη γνώση των νόμων του Ιουστινιανού στην εποχή της νομικής αναγέννησης την εποχή της Μακεδονικής Δυναστείας.

Σύμφωνα με τον περίφημο Βυζαντινολόγο Ντόναλντ Νίκολ, το δικαστήριο του Χωματηνού στην Οχρίδα ήταν ένα σπάνιο κέντρο σταθερότητας και νόμου σε μια αβέβαιη και ταραχώδη εποχή. «Από την Κέρκυρα στα δυτικά μέχρι τη Δράμα στα ανατολικά, από το Δυρράχιο στα βόρεια μέχρι τα Ιωάννινα και την Άρτα στα νότια, ενάγοντες και κατηγορούμενοι έφερναν τα προβλήματά τους στον ανθρώπινο και μορφωμένο Αρχιεπίσκοπο». Σώζονται περί τα 150 αρχεία υποθέσεων που χειρίστηκε ο Χωματηνός, πράγμα που επέτρεψε στους ιστορικούς να αναπλάσουν μια σχετικά πλήρη εικόνα του νομικού και θεσμικού πλαισίου της ύστερης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Μια σημαντική εκκλησιαστική διαμάχη δικαιοδοσίας ανέκυψε αμέσως μετά την άφιξή του στην Οχρίδα (1216). Εκείνη την εποχή, οι Ανατολικές Ορθόδοξες επαρχίες στη Σερβία (Raška, Lipljan και Prizren) ήταν ακόμη υπό τη δικαιοδοσία του Αρχιεπισκόπου της Οχρίδας. Αυτό άλλαξε το 1219, όταν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μανουήλ Σαραντηνός, που τότε έδρευε στη Νίκαια, δημιούργησε μια νέα Αρχιεπισκοπή για τη Σερβία, διορίζοντας τον Σάββα Νεμάνιτς ως τον πρώτο Σέρβο Αρχιεπίσκοπο. Ο Δημήτριος Χωματηνός διαμαρτυρήθηκε και την άνοιξη του 1220 έστειλε τον επίσκοπο Ιωάννη των Σκοπίων ως απεσταλμένο στον Αρχιεπίσκοπο Σάββα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η Σερβία αποσπάστηκε από τη δικαιοδοσία του, και οι μετέπειτα προσπάθειές του να διορθώσει την κατάσταση το 1233 απέβησαν όλες άκαρπες.

Ο Δημήτριος Χωματηνός έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην αντιπαλότητα των δύο κύριων διαδόχων κρατών μετά την Δ΄ Σταυροφορία, της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας και του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Μαζί με τον Ιωάννη Απόκαυκο και τον Γεώργιο Βαρδάνη, ο Χωματηνός υπερασπίστηκε το αίτημα των Ηπειρωτών για πολιτική και εκκλησιαστική ανεξαρτησία από τη Νίκαια (όπου είχε εγκατασταθεί το εξόριστο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως), και το 1225 ή 1227, ήταν αυτός που έστεψε τον Ηπειρώτη μονάρχη Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα ως Βυζαντινό Αυτοκράτορα στη Θεσσαλονίκη. Αυτό προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Πατριάρχη Γερμανού Β΄, ο οποίος του έγραψε σε έντονο ύφος για το ζήτημα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Günter Prinzing (εκδ. Corpus Fontium Historiae Byzantinae 38). Βερολίνο 2002.
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου της Ηπείρου
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αχρίδος
Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι του 13ου αιώνα
Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι επίσκοποι του 13ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί νομικοί
Σβετλάνα Τομά

Η **Σβετλάνα Αντρέιεβνα Τομά** (, γεννηθείσα **Φομιτσόβα**, , 24 Μαΐου 1947, Κισινάου, Μολδαβική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Μολδαβή ηθοποιός. 

## Βιογραφία
Η Σβετλάνα Αντρέιεβνα Φομιτσόβα (μετέπειτα Τομά) γεννήθηκε στο Κισινάου της τότε Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Ο πατέρας της ήταν αγρότης και η μητέρα της Εβραία κομμουνίστρια, καθώς και οι πέντε αδελφές της, οι οποίες φύλαγαν στο υπόγειο τους συλλογή μιας παράνομης βιβλιογραφίας. Η Τομά, κατά τη δεκαετία του 1960, αποφοιτά από το Ρωσικό Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Τεχνών, από το τμήμα ηθοποιίας. Το 1966, έκανε το ντεμπούτο της στον μολδαβικό κινηματογράφο, με την ταινία *Krasnye polyany*. Γενικότερα, η καριέρα της περιστράφηκε στη Μολδαβία και τη Ρωσία. 

Ευεργετική ήταν η συνεργασία της με τον Μολδαβό σκηνοθέτη Εμίλ Λοτεάνου, στου οποίου πρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες, όπως το *Lăutarii* (1972), το *Anna Pavlova*  (1984) και, φυσικά, το *Queen of the Gypsies* (1975), το οποίο πρακτικά ήταν η ταινία που της έδωσε διεθνή αναγνώριση. Η δε ταινία αυτή προβλήθηκε σε 112 χώρες, ρεκόρ που δεν καταρρίφθηκε ποτέ στη Σοβιετική Ένωση, καθώς ούτε κι από τη Ρωσία έως και σήμερα. Το 1978, έγινε και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Η καριέρα της δεν περιορίστηκε στον κινηματογράφο, καθώς επεκτάθηκε και στο θέατρο, ειδικότερα τη δεκαετία του 1990, όπου έκανε πολλές περιοδίες.

Η συνεργασία της με έταιρους δημοφιλείς σκηνοθέτες συνεχίστηκε και σε άλλες δεκαετίες, με περισσότερο ξεχωριστές να είναι αυτές με τον Βλαντίμιρ Βενγκέροφ, στο *The Living Corpse* (1969), τον Γιαν Φριντ στο *Pious Martha* (1982), τον Πάβελ Τσουχράι, στο *People in the Ocean* (1979) και με τον Βλαντίμιρ Μπόσοφ, στο *Seven Shouts in the Ocean*, μεταξύ άλλων. Το 1999, μαζί και με άλλους καλλιτέχνες συμμετείχε στον δίσκο T*he Stars of Theater and Cinema are Singing*. Συμμετοχές έχει επίσης και στην τηλεόραση. Η Τομά, παντρεύτηκε τον Ολέγκ Λάτσιν, με τον οποίον απέκτησε μία κόρη, την Ιρίνα Λάτσινα, που κι αυτή είναι γνωστή ηθοποιός. Το 2001, τιμήθηκε με το Καλλιτεχνικό Βραβείο Ρωσίας και το 2008 με το Λαϊκό Μετάλλιο Τεχνών Μολδαβίας. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Μολδαβοί καλλιτέχνες
Κατηγορία:Μολδαβοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Κατηγορία:Σοβιετικοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Εβραίοι
Πομπηία (σύζυγος του Καίσαρα)

Η **Πομπηία**, λατιν.: Pompeia (άκμασε τον 1ος αι. π.Χ.) ήταν η δεύτερη ή τρίτη σύζυγος του Ιουλίου Καίσαρα.

## Βιογραφία

### Πρόωρη ζωή
Οι γονείς της ήταν ο Κόιντος Πομπήιος Ρούφος, γιος πρώην ύπατου και η Κορνηλία, κόρη του Ρωμαίου δικτάτορα Λ. Κ. Σύλλα.

### Γάμος
Ο Καίσαρας νυμφεύτηκε την Πομπηία το 67 π.Χ.,, αφού είχε υπηρετήσει ως quaestor (ταμίας) στην Ισπάνια (Ρωμαϊκή Ισπανία), η πρώτη του γυναίκα Κορνηλία απεβίωσε το 69 π.Χ. Ο Καίσαρας ήταν ανιψιός τού Γάιου Μάριου και η Κορνηλία ήταν κόρη του Λεύκιου Κορνήλιου Κίννα, έτσι σχετιζόταν με τους δύο ηγέτες της χαμένης *[[Δημοφιλής|λαϊκής]]* πλευράς στον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του 80 π.Χ.

Το 63 π.Χ. ο Καίσαρας εξελέγη στη θέση του Pontifex Maximus (Αρχιερέα) της Ρωμαϊκής κρατικής θρησκείας, αξίωμα που ήρθε με μία επίσημη κατοικία στη Via Sacra (Ιερά Οδό). Το 62 π.Χ. Η Πομπηία φιλοξένησε την εορτή της Bona Dea («Καλής Θεάς), στην οποίο κανείς άνδρας δεν είχε δικαίωμα να παρευρεθεί σε αυτό το σπίτι. Ωστόσο ένας νεαρός πατρίκιος με το όνομα Πόπλιος Κλόδιος Πούλχερ (pulcher = πανέμορφος), αφού μεταμφιέστηκε ως γυναίκα,  κατάφερε να εισχωρήσει, προφανώς με σκοπό να αποπλανήσει την Πομπηία. Συνελήφθη και διώχθηκε για ιεροσυλία. Ο Καίσαρας δεν έδωσε κανένα αποδεικτικό στοιχείο εναντίον του Π. Κλόδιου στη δίκη του και αυτός αθωώθηκε. Ωστόσο ο Καίσαρας χώρισε την Πομπηία, λέγοντας ότι "για τη σύζυγό μου δεν έπρεπε καν να υπάρχουν υποψίες".  Αυτό προκάλεσε μία παροιμία, που μερικές φορές εκφράζεται ως: "Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει να φαίνεται και τίμια".

### Μετέπειτα ζωή
Τίποτε δεν είναι γνωστό για τη ζωή της μετά το διαζύγιο, αλλά έχει προταθεί ότι μπορεί να παντρεύτηκε τον Πόπλιο Βατίνιο 

## Πολιτιστικές απεικονίσεις
Η Πομπηία απεικονίζεται σε διάφορα έργα μυθοπλασίας, συμπεριλαμβανομένων του *[[Lustrum (μυθιστόρημα)|Lustrum]]* του Ρόμπερτ Χάρις και του *[[Κύριοι της Ρώμης]]* της Κόλιν ΜακΚάλοθ. Στη σειρά *Masters of Rome* απεικονίζεται η εκδοχή ότι η Πομπηία παντρεύτηκε τον Πόπλιο.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 67 π.Χ. τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα στρατηγό, τρις ύπατο και δικτάτορα.

## Δείτε επίσης
* Γύροι Πομπηίας
* *[[Σύζυγος του Καίσαρα (παιχνίδι)|Σύζυγος του Καίσαρα]]*, έργο που πήρε το όνομά του από την Πομπηία

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Σύζυγοι αυτοκρατόρων
Κατηγορία:Ρωμαίες γυναίκες
Κατηγορία:Ιούλιος Καίσαρ
Έρζια

μικρογραφία|Η τρίχρωμη σημαία των Έρζια
[μικρογραφία|Γυναίκες Έρζια, οι οποίες φορούν παραδοσιακές ενδυμασίες των Έρζια, στο [Ράζκεν Οζκς του 2007, μια γιορτή των Έρζια στα μέσα του Ιούνη.]]
Οι **Έρζια** (έρζια: эрзят, μεταγραφή έρζιατ) είναι λαός φιννοουγγρικής καταγωγής, ο οποίος ανήκει στον κλάδο των βολγαϊκών λαών. Είναι ένα από τα έθνη της Ρωσίας και ζει στη δημοκρατία της Μορδοβίας κατά κύριο λόγο. Βέβαια, όπως γίνεται με όλες τις ρωσικές εθνικές μειονότητες, μικρές γηγενείς κοινότητες Έρζια ζουν και σε γειτονικές δημοκρατίες και περιφέρειες της Ρωσίας, αλλά και κοινότητες μεταναστών σε άλλες περιοχές της Ρωσίας.

Από ορισμένους εθνολόγους θεωρείται ότι είναι μια από τις δύο κύριες ομάδες των Μορδβίνων, μαζί με τους Μόκσα (οι Έρζια υπερτερούν αριθμητικά των Μόκσα), ενώ άλλοι θεωρούν ότι είναι μια ξεχωριστή εθνότητα. Η ρωσική κυβέρνηση έχει υποστηρίξει την άποψη ορισμένων μελών της εθνικής ελίτ που θεωρεί ότι αποτελούν συστατικό του μορδβινικού έθνους, αλλά πολλά μέλη του εθνοτικού κινήματος των Έρζια έχουν προβάλλει αντιδράσεις.

Οι Έρζια μιλούν ως μητρική γλώσσα την Έρζια, ενώ σχεδόν όλοι, αν όχι όλοι, μιλούν και τα ρωσικά. Στη Μορδοβία η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Ρώσοι και η περιοχή είναι αυτόνομη ρωσική δημοκρατία, τα ρωσικά είναι απαραίτητη γλώσσα για τους Έρζια. Ακόμη το μικρό μέγεθος των Έρζια και η κυριαρχία των ρωσικών καθιστούν τη γλώσσα τους ευάλωτη. Τα ρωσικά, ειδικά στη σταλινική εποχή, αντικατέστησαν τα Έρζια και τις μορδβινικές γλώσσες στη δεκαετία του 1930 στο κρατικό σύστημα. 

Στην απογραφή του 2010 57.008 άτομα δήλωσαν Έρζια. Οι περισσότεροι Έρζια είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, όπως και οι γείτονες τους, ενώ μικρές μειονότητες Έρζια είναι Λουθηρανοί (εισηγμένη από τους φινλανδούς ιεραποστόλους από την πτώση της ΕΣΣΔ και μετά) ή Ινεσκιπάζα (μια τοπική μονοθεϊστική θρησκεία). 

## Σύμβολα και πολιτισμός
Η σημαία των Έρζια είναι τρίχρωμη, αποτελούμενη από το λευκό στο πάνω μέρος, κόκκινο στη μέση και μαύρο στο κάτω μέρος. Το λευκό συμβολίζει την ελευθερία, το κόκκινο τη ζωή και το μαύρο τη γη.

Από το 1993, στις 16 Απριλίου εορτάζεται η ημέρα της Έρζια. Η 16 Απριλίου είναι η ημερομηνία γέννησης του πρώτου καθηγητή που ασχολήθηκε σε βάθος με τη γλώσσα Έρζια, του Ανατόλι Ριάμποφ. Στα έρζια η ημέρα της Έρζια λέγεται Эрзянь Келень Чи, σε μεταγραφή Ερζιάν Κελέν Τσι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru)
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Σέλες (Ανγκόλα)

Το **Σέλες** () είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Κουάνζα Σουλ στην Ανγκόλα. Ο δήμος είχε πληθυσμό 187.127 κατοίκους το 2014. Βρίσκεται στην ακτή του Ατλαντικού, περίπου 55 χιλιόμετρα δυτικά οδικώς από την Αμποΐβα και 78 χιλιόμετρα ανατολικά οδικώς από το Σούμπε. Μέχρι το 1975, η πόλη ονομαζόταν Βίλα Νόβα ντο Σέλες ή Βίλα ντο Σέλες (*Vila Nova do Seles* ή *Vila do Seles*).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Κήποι του Πασά

μικρογραφία|258x258εσ|Κτίσματα στους Κήπους του Πασά.
Οι **Κήποι του Πασά**, (γνωστοί επίσης και ως Δρακόσπιτα η άντρο των δερβισάδων) αποτελούν ένα μνημειακό πάρκο που βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη και η κατασκευή του ανάγεται γύρω στο 1904.

## Γενικά στοιχεία
Η περιοχή που κτίστηκε το πάρκο, ανήκε στην εκκλησιά, η οποία το 1875 παραχώρησε την περιοχή στην Φιλόπτωχο Αδελφότητα για την ίδρυση νεκροταφείου. Το 1901 η περιοχή αυτή πέρασε στην νομαρχία της οθωμανικής διοίκησης η οποία έχτισε το νοσοκομείο Χαμιδιέ (αργότερα Άγιος Δημήτριος) της οποίας η περιοχή του πάρκου ήταν ενταγμένη στον χώρο του νοσοκομείου όπως αναγράφεται σε μια επιγραφή. Το μνημείο με έκταση περίπου 1000 τ.μ. βρίσκεται ανατολικά των τειχών της πολής και πίσω από το νοσοκομείο Αγιος Δημήτριος, και αποτελείτε από μερικά κτίσματα φανταστικής αρχιτεκτονικής (*architecture douce*), που θυμίζουν σε αρκετά μεγάλο βαθμό το πάρκο Γκουέλ του Γκαουντί στην Βαρκελώνη. Το μνημειακό αυτό πάρκο χτίστηκε μέσα σε ένα πευκόδασος και τα κτίσματα ήταν κυρίως σιντριβάνια, με μια στοά, καθίσματα και μια στέρνα. Το νερό έπαιζε καθοριστικό ρολό στις κατασκευές καθώς κυλούσε στα αυλακιά, λίμναζε στις τεχνητές λίμνες και πεταγόταν από πίδακες. Σύμφωνα με μια μελέτη, των αρχιτεκτόνων Πελαγίας Αστρεινίδου και Κλεοπάτρας Θεολογίδου *«…να υποθέσουμε ότι το νερό ελεγχόταν, είτε έπεφτε με ορμή είτε επιτηδευμένα σταγόνα-σταγόνα ή κυλούσε σε μικρά ακάλυπτα αυλάκια για να ξαναπέσει με ορμή ή λίμναζε στη στέρνα».*

Η ονομασία του πάρκου δεν είναι δυνατό να εξακριβωθεί καθώς δεν υπάρχει κάποια γραπτή μαρτυρία του ονόματος αλλά είναι το ευρέως χρησιμοποιούμενο όνομα που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι της περιοχής. Παρομοίως είναι άγνωστος ο αρχιτέκτονας του πάρκου που πιθανολογείται ότι είναι Ιταλός. Μια άποψη που υπάρχει αναφέρει ότι οι κήποι ονομάστηκαν έτσι καθώς υπήρξαν το ησυχαστήριο του Οθωμανού μεράρχου Σεϊφουλάχ Πασά.

Τα υλικά κατασκευής του πάρκου είναι σιδερόβεργες, ακατέργαστες πέτρες στο χαμηλότερο σημείο των κτισμάτων και τούβλα στο ψηλότερο όπου αναγράφεται και η στάμπα της κεραμοποιίας Fratelli Allatini.

Κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 οι νεοφερμένοι Έλληνες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στα σπίτια των Τούρκων, λεηλάτησαν το μνημείο για να πάρουν το οικοδομικό υλικό για να επισκευάσουν τα σπίτια τους με αποτέλεσμα η σημερινή μορφή του πάρκου να διαφέρει δραματικά από την αρχική του.

Υπάρχει τέλος μια έντονη συνωμοσιολογία αστικών θρύλων των κάτοικων της περιοχής ότι το πάρκο χρησιμοποιήθηκε για τεκτονικές τελετές των οθωμανικών ταγμάτων και του ότι η περιοχή αυτή είναι ένα γεωγραφικά κομβικό γεωμαγνητικό σημείο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κήποι του Πασά - Οθωμανικά μνημεία 
* Αστικοί Μύθοι: Οι κήποι του Πασά
* «Οι Μοναδικοί Κήποι του Πασά»
* https://www.archaiologia.gr/wp-content/uploads/2011/06/7-13.pdf

Κατηγορία:Πάρκα στην Ελλάδα
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Ντιμίτρι Ουζνάτζε

Ο **Ντιμίτρι Ουζνάτζε** (; 2 Δεκεμβρίου 1886 - 9 Οκτωβρίου 1950, Τιφλίδα) ήταν Γεωργιανός ψυχολόγος και καθηγητής ψυχολογίας, συνιδρυτής του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας (TSU) και της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών (GAS).

## Ζωή και έργα
Ο Ντιμίτρι Ουζνάτζε γεννήθηκε το 1886 σε μια οικογένεια αγροτών, στο μικρό χωριό Σακάρα  στην επαρχία Κουτάισι (Δυτική Γεωργία). Εκδιώχθηκε από το γυμνάσιο Κουτάισι επειδή συμμετείχε στην επανάσταση του 1905. Εκείνη τη χρονιά πήγε στην Ελβετία και μετά στη Γερμανία, όπου εισήλθε στη σχολή φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Λειψίας, αποφοιτώντας το 1909. Το 1910 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης ( Χάλλε, Γερμανία) για το έργο του *Vladimir Solovev: Η Επιστημολογία και η Μεταφυσική του* (1909). Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Χάρκοβο το 1913. Επιστρέφοντας στο σπίτι το 1909, από τότε έως το 1917 δίδαξε ιστορία στο Γυμνάσιο Κουτάισι, και ήταν διευθυντής του σχολείου κοριτσιών Σινάτλε από το 1915 έως το 1917 

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Ουζνάτζε βοήθησε στην ίδρυση του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας (TSU). Από το 1918 έως το 1950, ο Ουζνάτζε ήταν καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος Ψυχολογίας του TSU. 

Το 1935 έλαβε Dr.Sci. πτυχίο Ψυχολογίας. Το 1941 ίδρυσε με άλλους επιστήμονες τη Γεωργιανή Ακαδημία Επιστημών (GAS). Από το 1941 έως το 1950 ήταν πρώτος διευθυντής του Ινστιτούτου Ψυχολογίας του GAS (τώρα το Ινστιτούτο Ψυχολογίας  Ουζνάτζε). Το 1946 ο Ουζνάτζε έλαβε τον τίτλο του Αξιέπαινου Επιστήμονα της Γεωργίας. 

Οι κύριοι τομείς της επιστημονικής δραστηριότητας του Ντιμίτρι Ουζνάτζε  ήταν: η φιλοσοφία και η ψυχολογία. Ήταν επίσης συγγραφέας της Θεωρίας της Στάσης και του Σετ και ιδρυτής της Γεωργιανής σχολής ψυχολογίας της παιδαγωγικής. Τα κύρια επιστημονικά έργα του Ουζνάτζε είναι: "Wladimir Solowjow: seine Erkenntnistheorie und Metaphysik" (μονογραφία, στα γερμανικά, Halle, 1910). "Henri Bergson" (μονογραφία, στα ρωσικά, Τιφλίδα, 1923). "Untersuchungen zur Psychologie der Einstellung" ("Acta Psychologica", τομ. IV, No.3, 1939, στα Γερμανικά) "The Psychology of Set" (μονογραφία, στα Αγγλικά, Νέα Υόρκη, 1966). "Ψυχολογικές έρευνες" (στα ρωσικά, αγγλικά περίληψη, Μόσχα, 1966). 

Ο Ουζνάτζε πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 1950 στην Τιφλίδα. Είναι θαμμένος στον κήπο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας
Κατηγορία:Γεωργιανοί επιστήμονες
Μικοναζόλη

Η **μικοναζόλη** (αγγλ. *miconazole*) είναι χημική δραστική ουσία η οποία ανήκει στις αζόλες και πιο συγκεκριμένα στις ιμιδαζόλες. Η πλήρης ονομασία της είναι -1-(2-(2,4-διχλωροβενζυλοξυ)-2-(2,4-διχλωροφαινυλ-)αιθυλο-1H-ιμιδαζόλη και ως φάρμακο -συνήθως ως αλοιφή- πωλείται με τις εμπορικές επωνυμίες *Combi*, *Daktarin*, *Monistat*, *Desenex*, *Sarmel*.

## Δράση
Η μικοναζόλη ανήκει στην κατηρορία των αντιμυκητιασικών. Λειτουργεί μειώνοντας ή εξαλείφοντας την ικανότητα των μυκήτων να παράγουν εργοστερόλη, ένα σημαντικό συστατικό δομικό στοιχείο της κυτταρικής μεμβράνης τους.

Η βασική δράση της εν λόγω αζόλης είναι ότι αλληλεπιδρά με τη δεμεθυλάση του κυτοχρώματος P-450, το οποίο είναι ένζυμο κρίσιμης σημασίας για τη μεταλλαγή της λανοστερόλης σε εργοστερόλη. Η εργοστερόλη αποτελεί βασικό συστατικό της κυτταρικής μεμβράνης των μυκήτων, οπότε η αναστολή της σύνθεσής της, έχει ως συνέπεια την αύξηση της διαπερατότητας της μεμβράνης των μυκήτων, εξ ου και την έξοδο του κυτταροπλασματικού περιεχομένου. Αυτή η αναστολή αυξάνει τη διαπερατότητα της μεμβράνης, οδηγώντας στην καταστροφή του μύκητα.

## Χρήσεις
Η εν λόγω ουσία συνδυαζόμενη με τη νιτρική της μορφή (νιτρική μικοναζόλη), με ή χωρίς υδροκορτιζόνη, χρησιμοποιείται ευρέως ως αντιμυκητιασικό σκεύασμα -αποτελεσματικά- για την καταπολέμηση λ.χ. μυκητιάσεων του δέρματος, δερματομυκητιάσεων που οφείλονται σε *Trichophyton sp.*, δερματοφυτία των ποδιών («πόδι αθλητού»), μηρογεννητικών πτυχών και σκελών (*Tinea cruris*), ή/και δερματομυκητιάσεων που οφείλονται σε ζυμομύκητες (Candida sp.) π.χ. καντιντιάσεις. Ακόμη εφαρμόζεται στον κόλπο, ως κρέμα ή αλοιφή σε ορισμένες περιπτώσεις. Η μικοναζόλη χρησιμοποιείται συχνά (σε μορφή κρέμας ή αλοιφής) για τη θεραπεία μυκητιασικών λοιμώξεων στο πέος, όπως η καντιντιασική βαλανίτιδα (male thrush), η οποία προκαλείται από τον μύκητα Candida albicans.

## Παρενέργειες
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν: φαγούρα ή ερεθισμό της περιοχής στην οποία εφαρμόζεται. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη θεωρείται ασφαλής για τα μωρά. 

## Κατοχύρωση
Η μικοναζόλη κατοχυρώθηκε με παγκόσμιο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1968 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1971. Η μικοναζόλη είναι ενταγμένη στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Κατηγορία:Αζόλες
Κατηγορία:Χλωροαρένια
Κατηγορία:Αιθέρες
Κατηγορία:Αντιμολυσματικοί παράγοντες
Μάρκος Βαλέριος Μεσάλλα Αππιανός

Ο **Μάρκος Βαλέριος Μεσάλα (Βαρβάτος) Αππιανός**, λατιν.: Marcus Valerius Messalla (Barbatus)  Appianus,   (περ. 45 π.Χ. - 12 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου. Ήταν ύπατος το 12 π.Χ. με συνύπατο τον Πόπλιο Σουλπίκιο Κουιρίνιο. 

## Οικογενειακό υπόβαθρο
Δεν είναι γνωστά πολλά για το οικογενειακό του υπόβαθρο και την πρώιμη ζωή. Ο Aππιανός μπορεί να ήταν γιος του Άππιου Κλαύδιο Πούλχερ υπάτου του 38 π.Χ. από μία ανώνυμη σύζυγο. Υιοθετήθηκε πιθανώς από τον Μάρκο Βαλέριο Μεσάλλα, αντικαταστάτη ύπατο το 32 π.Χ.

## Πολιτική σταδιοδρομία
Σύμφωνα με τον Γάλλο ιστορικό Φρ. Φρανσουά Κατρού ε Ρουγιέ, ο Aππιανός υπηρέτησε ως ταμίας (quaestor) στον στρατό του Μάρκου Αντώνιου, ενός της Τριανδρίας. Μετά από αυτό, λίγα είναι γνωστά για την εναπομείνασα πολιτική του σταδιοδρομία πέραν της υπατείας του το 12 π.Χ. Απεβίωσε πολύ αργότερα. 

## Οικογένεια
Περίπου το 14 π.Χ., ο Aππιανός νυμφεύτηκε την Κλαυδία Μαρκέλλα τη Νεότερη, κόρη της Οκταβίας της Νεότερης, αδελφής του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Aυγούστου.  Η Mαρκέλλα έφερε τον Aππιανό δύο παιδιά:
* Κλαυδία Πούλχρα 14 π.Χ.-26 μ.Χ., παντρευτηκε τον Πόπλιο Κουινκτίλιο Βάρο στρατηγό των τριών λεγεώνων που χάθηκαν στη μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού εναντίον του Αρμίνου των Γερμανών.
** Πόπλιος Κουινκτίλιος Βάρος ο Νεότερος 4-27, συγκλητικός.
* Μάρκος Βαλέριος Μεσσάλα Βαρβάτος (ύπατος το 20) ύπατος το 20. Νυμφεύτηκε τη Δομιτία Λεπίδα τη Νεότερη.
** Βαλερία Μεσσαλίνα 17/20-48, παντρεύτηκε τον Κλαύδιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα.

Αν και υπήρξαν κάποιες εικασίες ότι ο πατέρας της Κλ. Πούλχρας θα μπορούσε στην πραγματικότητα να ήταν ο Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ, γιος του Κλαυδίου.

## Bιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές

*  
* UGO FUSCO - GIAN LUCA GREGORI, A PROPOSITO DEI MATRIMONI DI MARCELLA MINORE E DEL MONVMENTVM DEI SUOI SCHIAVI E LIBERTI, aus: Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 111 (1996) 226-232, Dr. Rudolf Habelt, Dr. Rudolf Habelt
* M. Lightman & B. Lightman, Α έως Ω Αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων γυναικών, Infobase Publishing, 2008
* Jesuit François Catrou et Rouillé, Histoire romaine depuis la fondation de Rome [jusqu'a l'an 47 de J.-C.], avec des Notes historiques, géographiques et critiques ... par les RR. ΡΡ. Catrou et Rouillé de SJT 01-20 (ιστορικό romaine par Bernard Rothe, [sic pour Routh] T. 21)

Κατηγορία:Δυναστεία των Ιουλίων και Κλαυδίων
Χόβερλα

αριστερά|μικρογραφία|Τοπίο του βουνού τον χειμώνα του 2005
Το **όρος Χόβερλα** (, , , , , ), σε υψόμετρο 2.061 μέτρων, είναι το υψηλότερο όρος στην Ουκρανία το οποίο βρίσκεται στα Καρπάθια Όρη. Βρίσκεται στα ανατολικά Μπεσκίντι στην περιοχή Τσορνοχόρα. Οι πλαγιές καλύπτονται από δάση οξιών και ελάτων, πάνω από τα οποία υπάρχει μια περιοχή υποαλπικών λιβαδιών, τα πολόνινα. Στην ανατολική πλευρά υπάρχει η κύρια πηγή του ποταμού Προύθου. Το όνομα είναι ουγγρικής προέλευσης και σημαίνει οχυρό του χιονιού. Αποτελείται από αμμόπετρα.

Η ημερομηνία της πρώτης αναρρίχησης είναι άγνωστη. Στα τέλη του 19ου αιώνα το όρος έγινε δημοφιλής τουριστικός προορισμός, ειδικά στους τουρίστες από κοντινές περιοχές της Γαλικία. Το 1880 η πρώτη τουριστική διαδρομή ανάμεσα στη κορυφή του Χόβερλα και του Κράσνι Λουχ σηματοδοτήθηκε από τον Λέοπολντ Βάιγκελ της Γαλικιανής Εταιρείας των Τάτρα. Το 1881 ιδρύθηκε το πρώτο τουριστικό καταφύγιο.

Στον 20ό αιώνα το όρος έλαβε μια αυξημένη δημοφιλία ως προορισμός για ακραία αθλήματα. Μερικές διαδρομές ταξινομήθηκαν ως 1Α την χειμερινή περίοδο (από τα τέλη του φθινοπώρου μέχρι τον Μάιο), σύμφωνα με το σοβιετικό σύστημα κατάταξης. Σήμερα λόγω της δημοφιλίας του πολλοί άπειροι λάτρεις των ακραίων αθλημάτων προσπαθούν να ανέβουν σε αυτό το χειμώνα οδηγώντας σε τακτικά κρυοπαγήματα, ακόμη και σε θανάτους. Η πιο δημοφιλής προσέγγιση στην κορυφή ξεκινά από την βάση Ζάροσλιακ στα περίπου 1.100 μέτρα κατά μήκος μιας απότομης διαδρομής. Υπάρχει μια συντομότερη, απότομη διαδρομή που σηματοδοτείται με μπλε πινακίδες και μια μακρύτερη αλλά πιο σταθερή διαδρομή που σηματοδοτείται με πράσινες πινακίδες.

Τον Οκτώβριο του 2007 η Ευρασιατική Ένωδη Νέων του  ακροδεξιού φιλορωσικού Ευρασιατικού Κόμματος βανδάλισε τα ουκρανικά κρατικά σύμβολα που τοποθετήθηκαν στη κορυφή του Χόβερλα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουκρανίας
Υφαντές Ροδόπης

Οι **Υφαντές**, επίσημα οι **Υφανταί**, είναι οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Οι Υφαντές βρίσκονται στην πεδιάδα της Κομοτηνής σε υψόμετρο 30 μέτρων και απέχουν περίπου 5 χιλιόμετρα δυτικά από το κέντρο της πόλης. Στα ανατολικά του χωριού περνάει ο Βοσβόζης ποταμός, στα νότια η ΕΟ Κομοτηνής - Ξάνθης και η Εγνατία Οδός, στα βορειοδυτικά είναι ο αρχαιολογικός χώρος της Μαξιμιανούπολης - Μοσυνούπολης ενώ στα βόρεια περνάει η Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης και είναι η Πανεπιστημιούπολη Κομοτηνής. Στην περιοχή (ανατολικά και δίπλα στον Βοσβόζη) έχει εντοπιστεί προϊστορικός οικισμός που χρονολογείται στη νεολιθική εποχή και πρώιμη εποχή του Χαλκού καθώς και ίχνη κατοίκησης από την κλασική μέχρι και τη βυζαντινή εποχή. Το χωριό θεωρείται προσφυγικό γιατί σε αυτό εγκαταστάθηκαν, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών, αρχικά πρόσφυγες από την Πέτρα των Σαράντα Εκκλησιών της Ανατολικής Θράκης και στη συνέχεια από τον Πόντο, το Κυβερνείο, το Γάρς, τη Ρωσία και τη Γεωργία. Η περιοχή ήταν τσιφλίκια Ελλήνων και Οθωμανών γαιοκτημόνων που μεγάλος μέρος τους απαλλοτριώθηκε από τον Νικόλαο Πλαστήρα και δόθηκε στους ακτήμονες.

## Ονομασία - διοικητικά στοιχεία
Η παλιά ονομασία, από την τουρκοκρατία, είναι *Τσοχατζηλάρ* που στην τουρκική γλώσσα σημαίνει περιοχή που φτιάχνουν υφαντά. Μετά την απελευθέρωση της Θράκης αναφέρεται επίσημα με την ονομασία *Υφανταί* το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στο δήμο Κομοτηνής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Κομοτηνής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει ως πληθυσμό 371 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Υφαντές Ν. Ροδόπης στο https://www.youtube.com/
*Πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής και η αποκατάστασή τους στη Ροδόπη από τον ιστότοπο https://www.xanthinea.gr/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ροδόπης
Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής