open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Φαχρελνισά Ζεΐντ

Η πριγκίπισσα **Φαχρελνισά Ζεΐντ** (τουρκ. *Fahrelnissa Zeid*, αραβ. الأميرة فخر النساء زيد, Πρίγκηπος, Κωνσταντινούπολη, 1901 – Αμάν, 5 Σεπτεμβρίου 1991) ήταν επιφανής Τούρκισσα ζωγράφος, το έργο της οποίας υπήρξε ποικιλόμορφο και χαρακτηρίζεται για τη σύνθεση Ισλαμικών και Βυζαντινών στοιχείων με επιρροές από τη δυτική τέχνη. Αναγνωρίζεται επίσης ως εκπρόσωπος της αφηρημένης και γεωμετρικής τέχνης.
## Βιογραφία
Γεννημένη στην Πρίγκηπο της Κωνσταντινούπολης το 1901, υπήρξε κόρη του Τούρκου διπλωμάτη και ιστορικού Σακίρ Πασά, μέλος επιφανούς οικογένειας διανοουμένων και πολιτικών. Η ενασχόλησή της με τη ζωγραφική ξεκίνησε όταν ήταν σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών και υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες που φοίτησαν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης. Ξεκίνησε τις σπουδές της το 1920 και το 1927 ταξίδεψε στο Παρίσι όπου σπούδασε στην Académie Ranson με δάσκαλο τον Ροζέρ Μπισιέρ (Roger Bissière). Επιστρέφοντας στη γενέτειρά της φοίτησε υπό την επίβλεψη του Ναμκ Ισμαΐλ (Namık Ismail) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και το 1942 προσχώρησε στην ομάδα καλλιτεχνών *D Group* που είχε ιδρυθεί το 1933 και αποτελούνταν από νέους Τούρκους ζωγράφους. Από το 1934, υπήρξε σύζυγος του πρίγκιπα Ζεΐντ Ιμπν Χουσεΐν, ο οποίος διαδέχτηκε τον βασιλιά Φαϊσάλ Β', αν και ο ίδιος δεν βασίλεψε αλλά ανέλαβε ρόλο πρεσβευτή της Δημοκρατίας του Ιράκ.
## Εκθέσεις
Ατομικές εκθέσεις της πραγματοποιήθηκαν αρχικά στην Τουρκία, την περίοδο 1944-46, καθώς και στη δυτική Ευρώπη, όταν εγκαταστάθηκε εκεί εκ νέου. Το 1951, 1953 και 1954 συμμετείχε στο Salon des Réalités Nouvelles του Παρισιού, ενώ μεγάλη έκθεση έργων της πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα το 1964. Το 1975 εγκαταστάθηκε στο Αμάν της Ιορδανίας, όπου και ανέλαβε να διδάσκει στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τέχνης. Στο Αμάν πραγματοποιήθηκε επίσης σημαντική αναδρομική έκθεσή της, στο Βασιλικό Κέντρο Τέχνης της πόλης.
## Το έργο της
Το έργο της περιλαμβάνει κυρίως ελαιογραφίες και υδατογραφίες, καθώς και λιθογραφίες και χαρακτικά. Οι πρώιμοι πίνακές της, με επιδράσεις από τη γαλλική ζωγραφική, απεικονίζουν πορτρέτα και σκηνές σε εσωτερικούς χώρους, ωστόσο κατά τη δεκαετία του 1940 στράφηκε περισσότερο στην αφηρημένη τέχνη. Στο Παρίσι, το έργο της επαινέθηκε από τον Αντρέ Μπρετόν. Επινόησε τη μέθοδο που ονόμασε *παλαιοκρύσταλλο*, κατά την οποία τοποθετούσε χρωματιστές πέτρες, σμάλτο και άλλα υλικά σε μείγμα γυάλινου πολτού και ρητίνης, το οποίο έθεταν σε κίνηση ηλεκτροκινητήρες. Συλλογές έργων της εκτίθενται σε μουσεία μοντέρνας τέχνης στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στο Σινσινάτι, στο Εδιμβούργο, στην Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα, ενώ αρκετά έργα της ανήκουν επίσης σε ιδιωτικές συλλογές.

## Βιβλιογραφία
* S. J. Vernoit: 'Zeid, Fahrelnissa', Grove Art Online, Oxford University Press, 2008
* *Kesişen zamanlar*, Istanbul Modern Sanat Μuzesi, κατάλογος έκθεσης 2006, ISBN 965-6167-08-4

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τούρκοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο

Η **Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο** ή **Νότιο Τιρόλο** (ιταλικά: *Provincia autonoma di Bolzano – Alto Adige*, γερμανικά: *Autonome Provinz Bozen – Südtirol*) είναι μία από τις δύο επαρχίες που αποτελούν την περιφέρεια του Τρεντίνο-Άνω Αδίγης στην Ιταλία και η μεγαλύτερη σε έκταση σε ολόκληρη τη χώρα. Η έκτασή της είναι 7.399,97 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 493.910 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Μπολτσάνο (*Bolzano*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 116 δήμους.

Μαζί με την επαρχία του Τρέντο και τις περιοχές του Βόρειου και Ανατολικού Τιρόλου στην Αυστρία, συνιστούν την ευρωπεριφέρεια της ιστορικής περιοχής του Τιρόλου.

Συνορεύει βόρεια με την Αυστρία, δυτικά με την Ελβετία, νοτιοανατολικά με την περιφέρεια του Βένετο (επαρχία του Μπελούνο), νότια με την επαρχία του Τρέντο και νοτιοδυτικά με τη Λομβαρδία (επαρχία του Σόντριο).

## Γλώσσα και ιδιώματα

Πηγή: Επαρχιακό Ινστιτούτο Στατιστικής - (ASTAT)

## Διοίκηση, Δήμοι και Διοικητικές Ενότητες
Η επαρχία του Μπολτσάνο, αριθμεί 116 δήμους, οι οποίοι είναι κατανεμημένοι σε 8 διοικητικές ενότητες.
thumb|419px|Διοικητικές Ενότητες της επαρχίας του Μπολτσάνο.





### Κύριοι Δήμοι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα τουρισμού

Κατηγορία:Επαρχίες του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε
Κατηγορία:Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο
Φικρέτ Μουαλά

Ο **Φικρέτ Μουαλά** (τουρκ. *Fikret Muallâ*, Κωνσταντινούπολη, 1903 - Νίκαια, 20 Ιουλίου 1967) ήταν Τούρκος ζωγράφος, γνωστός κυρίως μέσα από τα έργα του που απεικονίζουν τη ζωή στο Παρίσι, καθημερινές σκηνές και τοπία. Το ύφος του χαρακτηρίζεται από εξπρεσιονιστικά στοιχεία, με επιρροές από το κίνημα του φωβισμού, αν και ο ίδιος δεν ακολούθησε συστηματικά τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του ανήκει σήμερα σε ιδιωτικές συλλογές. Φιλοτέχνησε κυρίως υδροκομμιογραφίες (γκουάς) σε χαρτί και μικρής κλίμακας έργα, ενώ λιγοστές είναι οι ελαιογραφίες του.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Σε παιδική ηλικία, ένα ατύχημα τού προκάλεσε μερική αναπηρία, το οποίο σε συνδυασμό με το θάνατο της μητέρας του θεωρείται πως συντέλεσε στη διαμόρφωση του ασταθούς χαρακτήρα του. Μετά το γυμνάσιο ξεκίνησε σπουδές μηχανολογίας στη Γερμανία, όπου άρχισε να εκδηλώνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ζωγραφική, ταξιδεύοντας στην Ελβετία και στην Ιταλία επισκεπτόμενος μουσεία και εκθέσεις τέχνης. Αργότερα έζησε στο Παρίσι, όπου σπούδασε υπό την επίβλεψη του André Lhote, συχνάζοντας στις καλλιτεχνικές συνοικίες της εποχής. Επιστρέφοντας στη γενέτειρά του δούλεψε ως δάσκαλος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ παράλληλα εργάστηκε ως σχεδιαστής του λυρικού θεάτρου και φιλοτέχνησε εξώφυλλα βιβλίων και περιοδικές εκδόσεις. Στη δεκαετία του 1930, και ενώ αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και αλκοολισμού, εισήχθη προσωρινά σε νοσοκομείο ψυχικών νοσημάτων, συνέχισε ωστόσο να ζωγραφίζει και την ίδια περίοδο το έργο του άρχισε να αναγνωρίζεται στην Τουρκία, με αποκορύφωμα τη συμμετοχή του σε διεθνή έκθεση που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1939. Στην ίδια περίοδο ανήκουν και δύο διηγήματα (*Masal* και *Üsera Karargahı*) που έγραψε και δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό *Ses*.

Από τις αρχές του 1940 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου έζησε για περισσότερα από 26 χρόνια σε δυσχερή οικονομική κατάσταση και αντιμέτωπος με τον αλκοολισμό και ψυχικά προβλήματα. Ως ζωγράφος απέκτησε μεγαλύτερη φήμη μετά την πρώτη έκθεση έργων του στη γαλλική πρωτεύουσα το 1954, με έργα που είχε φιλοτεχνήσει για την Ντίνα Βιερνί. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 τέθηκε υπό την προστασία της Madame Anglés, η οποία στήριξε τον Μουαλά οικονομικά ενώ παράλληλα υπήρξε από τους κυριότερους αγοραστές έργων του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στη Νις. Από το Μάρτιο του 1967 εκδήλωσε εκ νέου συμπτώματα κατάθλιψης και εισήχθη αρχικά σε νοσοκομείο και αργότερα σε οίκο φροντίδας, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.

## Παραπομπές

## Πηγές
*'Mualla, Fikret', *Grove Art Online*, Oxford University Press, 2008
*Fikret Mualla, από τον ιστότοπο του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού της Δημοκρατίας της Τουρκίας

Μουαλα Φικρετ
Χοακίν Σάντσεθ

Ο **Χοακίν Σάντσεθ** (*Joaquín Sánchez Rodríguez*, 21 Ιουλίου 1981), ή απλά **Χοακίν**, είναι Ισπανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην θέση του δεξιού πλάγιου επιθετικού.

## Σταδιοδρομία Συλλόγων
**<big>Ρεάλ Μπέτις</big>**

Γεννήθηκε στο Πουέρτο ντε Σάντα Μαρία στις 21 Ιουλίου του 1981. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο το 1994 στις ακαδημίες της Μπέτις. Το 2000 προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα και εκεί έδειξε την αξία του. Εκρηκτική ταχύτητα, υψηλή τεχνική κατάρτιση και ικανότητα στο ένας εναντίον ενός είναι μερικά απο τα στοιχεία που τον έκαναν παγκοσμίως γνωστό. Στην ομάδα της Σεβίλλης αγωνίστηκε μέχρι το 2006, όπου και κατέκτησε το κύπελλο Ισπανίας το 2005.

**<big>Βαλένθια</big>**

Το καλοκαίρι του 2006 ο Χοακίν αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα. Παίρνει μετεγγραφή στη Βαλένθια ΚΦ έναντι του ποσού των 25 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο και αποτελεί ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου. Στην Βαλένθια αγωνίστηκε σε 158 παιχνίδια σκοράροντας συνολικά 18 γκολ και κατέκτησε ένα κύπελλο Ισπανίας το 2008.

**<big>Φιορεντίνα</big>**

Ο επόμενος σταθμός στην καριέρα του Χοακίν ήταν η Φιορεντίνα, τον Ιούνιο του 2013. Για πρώτη φορά πήγε σε ομάδα του εξωτερικού, σε ηλικία σχεδόν 32 ετών.

**<big>Μάλαγα</big>**
thumb|left|Ο Χοακίν σε δράση απέναντι στη Λεβάντε το 2011.Τον Ιούνιο του 2011, σε ηλικία 29 ετών, μεταγράφηκε στη Μάλαγα για το ποσό των 4 εκατομμυρίων ευρώ.

**<big>Ρεάλ Μπέτις</big>**

Στις 31 Αυγούστου 2015 επέστρεψε στην Ρεάλ Μπέτις, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο.

## Τίτλοι
**Ρεάλ Μπέτις**
* 2 Κύπελλα Ισπανίας: 2005, 2022

**Βαλένθια**
* 1 Κύπελλο Ισπανίας: 2008

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Στατιστικά του Χοακίν στην ιστοσελίδα lfp 
* Yahoo! Sport Statistics 
* 

Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλαγα ΚΦ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ18
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21
Επαρχία Τεμένους

Η **Επαρχία Τεμένους** περιελάμβανε μία στενόμακρη λωρίδα γης από βορρά προς νότο. Ανατολικά οριζόταν από την Επαρχία Πεδιάδος, δυτικά από την Επαρχία Μαλεβιζίου, στα νότια από την Επαρχία Μονοφατσίου και από βορρά από τον κόλπο του Ηρακλείου. Βρισκόταν γύρω από την πόλη του Ηρακλείου, ο οποίος αναφερόταν ως Paracandia και ανήκε στο βενετικό κράτος, χωρίς να είχε μοιραστεί στους αποίκους. Αποτελείτο από γηλόφους οι οποίοι ήταν από αμπελώνες και ελαιώνες. Στο κέντρο δέσποζε το ιερό βουνό του Δία, ο Γιούχτας. Η επαρχία εκκλησιαστικώς υπαγόταν στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης. 

## Δήμοι και Κοινότητες
Η Επαρχία Τεμένους απετελούσε από 2 δήμους και 8 κοινότητες, οι οποίες σήμερα βρίσκονται στούς δήμους Αρχανών-Αστερουσίων, Γορτύνης και Μινώα Πεδιάδος.

## Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα της Επαρχίας οφειλόταν σε φρούριο, το οποίο έκτισε ο Νικηφόρος Φωκάς στο ύψωμα Ρόκκα, κοντά στο σημερινό χωριό Κανλί Καστέλλι έπειτα από την καταστροφή του αραβικού Χάνδακα το 961. Το βυζαντινό φρούριο ανακαινίστηκε από τους Ενετούς και αποτέλεσε καταφύγιο για τον πρώτο Βενετό Δούκα της Κρήτης, Ιάκωβο Τιέπολο, κατά την επανάσταση των Αγιοστεφανιτών. Ο Τιέπολο έφυγε μεταμφιεσμένος σε γυναίκα από τον Χάνδακα και στη συνέχεια κήρυξε πόλεμο εναντίον του Μάρκου Σανούδου, Δούκα της Νάξου, μέχρι πρότινος συμμάχου του. Πολλά ερείπια του φρουρίου σώζονται σήμερα. Οι Βενετοί διατήρησαν το όνομα του φρουρίου και έπειτα από την Άλωση της Κρήτης από τους Τούρκους ονομάστηκε Κανλί Καστέλλι, που σημαίνει αιματοβαμμένο φρούριο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι κατά την έφοδο του 1647 για την κατάληψη του φρουρίου υπέστησαν πανωλεθρία, χωρίς να μπορέσουν να το καταλάβουν.

## Βιβλιογραφία
* 

Τεμενους
Ιερό της Μουνιχίας Αρτέμιδος

Το **Ιερό της Μουνιχίας Αρτέμιδος** ή **Ναός της Μουνιχίας Αρτέμιδος** ήταν από τους σημαντικότερους αρχαίους ναούς της Αττικής, αφιερωμένο στη θεά Άρτεμη. Βρισκόταν στη νότια πλευρά του λιμανιού της Μουνιχίας (το ευρύτερα γνωστό παλιότερα Τουρκολίμανο και κατόπιν Μικρολίμανο) στον Πειραιά, στη θέση που βρίσκεται ο Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος. Παίρνει το όνομα από τον τοπικό μυθικό ήρωα Βασιλέα Μούνιχο. 

Ο Ναός της Μουνιχίας Αρτέμιδος εκτός του θρησκευτικού χαρακτήρα φαίνεται πως στην αρχαιότητα έπαιζε και οικονομικό ρόλο. Από τα κείμενα των Λυσία και Δημοσθένη συμπεραίνεται ότι στον ναό αυτό κατέφευγαν όσοι Τριήραρχοι δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να αναλάβουν τα έξοδα της λεγόμενης "λειτουργίας". 

Φαίνεται επίσης πως ο ναός ήταν και ένα είδος ασύλου των πολιτών της αρχαίας Αθήνας που νόμιζαν ότι αδικούνται. Έτσι κατέφευγαν εκεί, αν διώκονταν από την Πολιτεία και, είτε ανέμεναν την εκδίκαση της ένστασής τους, είτε επέβαιναν (με την ανοχή των Αρχών) στα πλοία του προκείμενου λιμένα Μουνιχίας και αυτοεξορίζονταν.

Προς τιμή της Μουνιχίας Αρτέμιδος τελούνταν ετησίως τα Μουνίχια, σημαντική εορτή για την Αθήνα και η σημαντικότερη του αρχαίου Πειραιά, με αγώνες ναυτικού χαρακτήρα.

## Σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας
Κατηγορία:Αρχαία ιερά της Αθήνας
Κατηγορία:Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά
Κατηγορία:Αρχαίος Πειραιάς
Κατηγορία:Ναοί της Αρτέμιδος
Λιμένας Μουνιχίας

Ο **Λιμένας Μουνιχίας** είναι ο τρίτος και μικρότερος φυσικός λιμένας του Πειραιά. Η σύγχρονη ονομασία του είναι Μικρολίμανο. Έχει ωοειδές σχήμα και βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Πειραιά με θέα την είσοδο του Σαρωνικού. 

## Δομή κατά την αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα, όπως και οι άλλοι δύο λιμένες του Πειραιά, (Ζέας και τμήμα του Κεντρικού), χαρακτηριζόταν πολεμικός λιμένας (δηλαδή σημερινός ναύσταθμος) της αρχαίας Αθήνας. Γύρω από τη λιμενική λεκάνη, και σε απόσταση 60 μέτρων από την προκυμαία, υπήρχε περιφρακτικό τείχος για την προστασία των τότε δημοσίων λιμενικών εγκαταστάσεων. Δεν υπάρχουν λεπτομέρειες για την περίφρακτη αυτή λιμενική ζώνη. Ο λιμένας αυτός εισέδυε εντός του λόφου της Μουνιχίας εκ της οποίας και έλαβε το όνομά του παρέχοντας μεγάλη προστασία σε βόρειους, νότιους και δυτικούς ανέμους. Τότε είχε άνοιγμα εισόδου 37 μ. με ισχυρούς λιμενοβραχίονες, στα άκρα των οποίων υπήρχαν πύργοι που ενώνονταν με την περιτείχιση του Πειραιά. 

Ήταν λιμένας "κλειστός" όπως και οι άλλοι δύο λιμένες, δηλαδή από τους δύο πύργους κλείνονταν με ανελκόμενη κάθε φορά αλυσίδα. Έτσι ολόκληρος ο λιμένας αυτός βρισκόταν εντός των Πειραϊκών τειχών. Το ότι ο λιμένας Μουνιχίας ήταν πολεμικός, εξάγεται τόσο από επιγραφές που έχουν βρεθεί όσο και από ομολογία του Ισαίου. Το ότι ήταν μικρότερος των δύο άλλων το μαρτυρά ο μικρός αριθμός των νεωσοίκων, που ήταν μόνο 82 (κατά επιγραφές που βρέθηκαν). Οι νεώσοικοι αυτοί που ήταν γύρω από τον λιμένα είχαν μήκος ο καθένας 37 μ. και πλάτος 6,25 μ. και καταλάμβαναν κατά πλευρά μήκος προκυμαίας 512 μ., (το συνολικό μήκος της ήταν περίπου 600 μ.). Το υπόλοιπο τμήμα θα πρέπει να θεωρείται ως αναγκαίος χώρος επισκευών και ναυπήγησης των αρχαίων πολεμικών σκαφών. Στο χώρο αυτό θα πρέπει να φανταστούμε ότι θα πρέπει να υπήρχαν αποβάθρες ή τα λεγόμενα τότε "χώματα" για την απο-επιβίβαση των πληρωμάτων και την φορτοεκφόρτωση υλικών.

Επί της παραλίας του λιμένα Μουνιχίας φαίνεται πως υπήρχε κτίσμα αποθήκης υλικού, ως ένα είδος μικρής Σκευοθήκης για την εξυπηρέτηση των αναγκών των πλοίων. Στον λιμένα αυτό λιμενίζονταν τα αρχαία "ιερά πλοία" όπως η Πάραλος, η Σαλαμινία κ.α. κατά τις γιορτές των Μουνιχίων. Επίσης, απ' αυτόν τον λιμένα έφευγαν και οι θεωρούμενοι εχθροί του Αθηναϊκού κράτους καθώς και οι πολιτικοί εξόριστοι μεταξύ των οποίων και ο ρήτορας Αισχίνης.

Σημειώνεται πως στη θέση του λιμένα της Μουνιχίας, οι σύγχρονοι πρώτοι ερευνητές τοποθετούσαν το Φάληρο. Τη γνώμη αυτή υποστήριξαν με φανατισμό εκτός των ξένων ιστορικών αρχαιολόγων και πολλοί Έλληνες. Σήμερα η άποψη αυτή δεν υποστηρίζεται από κανέναν. Τελευταίος υποστηρικτής εκείνης της άποψης ήταν ο Perret G. το 1887 που αποπειράθηκε να ορίσει έτσι ως λιμένα Μουνιχίας τον λιμένα Ζέας, η γνώμη όμως αυτή ως τελείως αστήρικτη έμεινε άνευ συνέχειας.

## Παραπομπές

## Δείτε επίσης
*Μουνιχία
*Ακτή (αρχαιότητα)

Κατηγορία:Λιμένες της αρχαίας Αθήνας
Κατηγορία:Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά
Αντίοχος Ι΄ Ευσεβής

Ο **Αντίοχος Ι´ Ευσεβής** (92 π.Χ. ή 83 π.Χ.) ήταν ηγεμόνας της Δυναστείας των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν γιος του Αντίοχου Θ' του Κυζικηνού από άγνωστη σύζυγο και κυβέρνησε κατά την περίοδο 95 π.Χ. – 92 π.Χ. ή 83 π.Χ..

## Βιογραφικά στοιχεία
Κατά την περίοδο 114 / 113 π.Χ. το βασίλειο των Σελευκιδών στη Συρία διαιρέθηκε σε δύο τμήματα. Το νότιο κατείχε ο Αντίοχος Θ' Κυζικηνός, ενώ το βόρειο ο αδελφός του, Αντίοχος Η΄ Γρυπός. Η διαμάχη ανάμεσα στους δύο άνδρες για επικράτηση υπήρξε πολύχρονη.

Το 96 π.Χ. ο Αντίοχος Η΄ Γρυπός πέθανε από φυσικά αίτια και ο θρόνος περιήλθε στον αδελφό του, Αντίοχο Θ΄ Κυζικηνό, που για να σταθεροποιήσει την κατάσταση και να νομιμοποιήσει την ένωση του βασιλείου παντρεύτηκε τη χήρα του αδελφού του, βασίλισσα Κλεοπάτρα Σελήνη Α'. Ωστόσο τους πρώτους μήνες του 95 π.Χ. ο γιος του Γρυπού, ο Σέλευκος Στ' Επιφανής, νίκησε και θανάτωσε τον Αντίοχο, καταλαμβάνοντας την εξουσία. Εν τούτοις, μέχρι το τέλος του έτους, ο Σέλευκος απομακρύνθηκε από το θρόνο από τον Αντίοχο Ι' τον Ευσεβή, γιο του Κυζικηνού, ο οποίος έτσι εκδικήθηκε για τον πατέρα του. Και ο Αντίοχος νυμφεύεται την Κλεοπάτρα Σελήνη (αποτελώντας τον πέμπτο της σύζυγο). Επίδοξοι διεκδικητές του θρόνου όμως, αναδεικνύονται τρία ακόμη παιδιά του Γρυπού: ο Αντίοχος ΙΑ' Επιφανής, ο Δημήτριος Γ' Εύκαιρος και ο Φίλιππος Α' Φιλάδελφος. 

Την επόμενη περίοδο ο Αντίοχος Ι' Ευσεβής κυβέρνησε την Αντιόχεια και τα περίχωρα αυτής, μαχόμενος δίχως τελειωμό με τα ξαδέλφια του και τους εξωτερικούς εχθρούς του κράτους. Τα πρώτα χρόνια μετά το θάνατο του Σέλευκου, ο Αντίοχος ΙΑ' από κοινού με το Φίλιππο Α' πραγματοποίησε μια ανεπιτυχή απόπειρα κατάληψης της Αντιόχειας. Μετά την αποτυχία αυτή, ο Αντίοχος ΙΑ' εξαναγκάστηκε σε φυγή. Ωστόσο βρήκε το θάνατο από πνιγμό, καθώς προσπάθησε να διασχίσει έφιππος τον ποταμό Ορόντη το 92 π.Χ. Συνεχιστές των προσπαθειών του έγιναν τα αδέλφια του, Δημήτριος Γ' και Φίλιππος Α'.

Υπάρχει μια αβεβαιότητα γύρω από τα γεγονότα που οδήγησαν στην πτώση του: ο Ιώσηπος Φλάβιος διηγείται ότι σκοτώθηκε γύρω στο 90 π.Χ. ενώ αγωνιζόταν κατά των Πάρθων. Ο Αππιανός διηγείται μια άλλη εκδοχή: πως ο Αντίοχος Ι' ηττήθηκε όταν ο ηγεμόνας της Αρμενίας, ο Τιγράνης, εισέβαλε στη Συρία το 83 π.Χ. Σε αυτή την περίοδο είναι άγνωστο το τι συνέβη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τα προγενέστερα χρόνια. Ένας γιος του, ο Αντίοχος ΙΓ' ο Ασιατικός, έγινε (υποτελής) βασιλιάς της Συρίας όταν ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος ο Μέγας νίκησε τον Τιγράνη.

## Χρονολόγιο

## Πηγές
* Η αγγλόφωνη wikipedia.
* Αππιανός, *[http://www.livius.org/ap-ark/appian/appian_syriaca_14.html Συριακά] *, [§69]
* *www.livious.org,* Antiochus X Eusebes
* *virtualreligion.net,* Antiochus X Eusebes

## Δείτε επίσης
* Δυναστεία των Σελευκιδών
* Αντίοχος ΙΑ' Επιφανής
* Φίλιππος Α' Φιλάδελφος
* Δημήτριος Γ' Εύκαιρος
* Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
* Ελληνιστική περίοδος

Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Αντίοχος ΙΑ΄ Επιφανής

Ο **Αντίοχος ΙΑ΄ Επιφανής** (; – 92 π.Χ.) ήταν επίδοξος ηγεμόνας της Δυναστείας των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν γιος του Αντίοχου Η΄ του Γρυπού και της Τρύφαινας, παρέμεινε δε στο πολιτικό προσκήνιο κατά την περίοδο 95 π.Χ. – 92 π.Χ..

## Βιογραφικά στοιχεία
Κατά την περίοδο 114 / 113 π.Χ. το βασίλειο των Σελευκιδών στη Συρία διαιρέθηκε σε δύο τμήματα. Το νότιο κατείχε ο Αντίοχος Θ΄ Κυζικηνός, ενώ το βόρειο ο αδελφός του, Αντίοχος Η΄ Γρυπός. Η διαμάχη ανάμεσα στους δύο αδελφούς με στόχο τον έλεγχο ολόκληρου του βασιλείου ήταν μακροχρόνια.

Το 96 π.Χ. ο Αντίοχος Η΄ Γρυπός πέθανε από φυσικά αίτια. Ο θρόνος περιήλθε στον αδελφό του, Αντίοχο Θ΄ Κυζικηνό. Ο οποίος, για να σταθεροποιήσει την εξουσία του και να νομιμοποιήσει την ένωση του βασιλείου, παντρεύτηκε τη χήρα του αδελφού του, βασίλισσα Κλεοπάτρα Σελήνη Α΄. Ωστόσο τους πρώτους μήνες του 95 π.Χ. ο γιος του Γρυπού, ο Σέλευκος ΣΤ΄ Επιφανής, νίκησε και θανάτωσε τον Αντίοχο, καταλαμβάνοντας την εξουσία. Μέχρι το τέλος του έτους, ο Σέλευκος απομακρύνθηκε από το θρόνο από τον Αντίοχο Ι΄ τον Ευσεβή, γιο του Κυζικηνού, ο οποίος έτσι εκδικήθηκε για τον πατέρα του. Ο Αντίοχος νυμφεύτηκε την Κλεοπάτρα Σελήνη (ήταν ο πέμπτος της σύζυγος). Ως επίδοξοι διεκδικητές του θρόνου εμφανίστηκαν τρία ακόμη παιδιά του Γρυπού: ο Αντίοχος ΙΑ΄ Επιφανής, ο Δημήτριος Γ΄ Εύκαιρος και ο Φίλιππος Α΄ Φιλάδελφος. 

Την επόμενη περίοδο ο Αντίοχος Ι΄ Ευσεβής κυβέρνησε την Αντιόχεια και τα περίχωρά της, μαχόμενος αδιάκοπα με τα ξαδέλφια του και τους εξωτερικούς εχθρούς του κράτους. Τα πρώτα χρόνια μετά το θάνατο του Σέλευκου, ο Αντίοχος ΙΑ΄ από κοινού με το Φίλιππο Α΄ πραγματοποίησε ανεπιτυχή απόπειρα να καταλάβει την Αντιόχεια. Μετά την αποτυχία αυτή, ο Αντίοχος ΙΑ΄ εξαναγκάστηκε σε φυγή. Αλλά βρήκε το θάνατο από πνιγμό, επιχειρώντας να διασχίσει έφιππος τον ποταμό Ορόντη το 92 π.Χ. Τις προσπάθειές του συνέχισαν τα αδέλφια του, Δημήτριος Γ΄ και Φίλιππος Α΄.

## Χρονολόγιο

## Πηγές
* Η αγγλόφωνη wikipedia.
* Αππιανός, *[http://www.livius.org/ap-ark/appian/appian_syriaca_14.html Συριακά] *, [§69] 
* *www.livious.org,* Antiochus XI Epiphanes 
* *virtualreligion.net,* Antiochus XI Epiphanes

## Δείτε επίσης
* Δυναστεία των Σελευκιδών
* Αντίοχος Ι΄ Ευσεβής
* Δημήτριος Γ΄ Εύκαιρος
* Φίλιππος Α΄ Φιλάδελφος
* Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
* Ελληνιστική περίοδος

Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Επαρχία Βιάννου

Η **Επαρχία Βιάννου** βρισκόταν στη νοτιοανατολική άκρη του Νομού Ηρακλείου. Ανατολικά συνόρευε με την Επαρχία Ιεράπετρας, στα βόρεια με την Επαρχία Πεδιάδος, στα δυτικά με την Επαρχία Μονοφατσίου και στα νότια βρεχόταν από το Λιβυκό Πέλαγος. Έως το 1932 ανήκε στον Νομό Λασιθίου. Ολόκληρη η έκτασή της ήταν ορεινή. Τα κύρια προϊόντα που παρήγαγε ήταν λάδι, κηπευτικά, χαρούπια και μπανάνες στις παραλιακές περιοχές. 

Υπαγόταν από το 2001 εκκλησιαστικώς στην Ιερά Μητρόπολη Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου, πλην της κοινότητας Κάτω Σύμης η οποία υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας.

## Κοινότητες
Η Επαρχία Βιάννου απετελούσε από συνολικώς 11 κοινότητες, οι οποίες σήμερα βρίσκονται όλοι στον ομώνυμο δήμο.

## Ιστορικά στοιχεία
Την περίοδο της Ενετοκρατίας υπαγόταν στον Νομό Ηρακλείου, που λεγόταν τότε territorio di Candia στην Castelliana Belvedere, ως και την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η έδρα της Καστελανίας ήταν το φρούριο Μπελβεντέρε (Belvedere), που σημαίνει Καλλιθέα. Ονομάστηκε έτσι από την πανοραμική θέα που πρόσφερε σε ολόκληρη την πεδιάδα, από την κορυφή του λόφου Κάστελλος, στα βόρεια του χωριού Κάτω Καστελλιανά Μονοφατσίου, επί του οποίου ήταν το φρούριο. Οι ντόπιοι το έλεγαν Ριζόκαστρον και πολλές φορές έχουμε αναφορές σε αυτό με το όνομα Χρυσόκαστρο. Αυτό οικοδομήθηκε από Γενοβέζους και αναφέρεται σε έγγραφο του 1212. Μετά την εγκατάλειψη του φρουρίου, όταν απώλεσε τη στρατηγική του αξία, ιδρύθηκαν οι οικισμοί Κάτω και Άνω Καστελλιανά. Το 1583 αναφέρεται με 165 κατοίκους και με το όνομα Belvedre proprio.

Στη θέση του φρουρίου υπήρχαν τα ερείπια της αρχαίας πόλης Πριανσού και τα βενετικά οικοδομήματα του φρουρίου κτίστηκαν με οικοδομικά υλικά της. Κατά τον Οργανισμό Προσωρινής Πολιτείας του 1821 η Διοίκηση Ηρακλείας περιελάμβανε και τον Νομό Λασιθίου, άρα και την Επαρχία Βιάννου. Το 1881 η Βιάννος υπαγόταν στη Διοίκηση Λασιθίου και ανήκε σε αυτήν έως το 1934, οπότε υπήχθη στον Νομό Ηρακλείου, όπου ανήκει σήμερα.  

Το 1821 η Επαρχία Βιάννου μετονομάστηκε σε Αρκαδία. Το 1867 με Οργανικό Νόμο έλαβε το όνομα Επαρχία Βιάννου, από την αρχαία πόλη Βίεννα.  

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία
* 

Βιαννου
Καλλιπεύκη Λάρισας

Η **Καλλιπεύκη** είναι ορεινός οικισμός της δημοτικής ενότητας Γόννων του  δήμου Τεμπών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. . Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.054 μέτρων και απέχει 48 χιλιόμετρα από τη Λάρισα και 18 χιλιόμετρα από την Σκοτίνα Πιερίας.

## Ιστορία
Η παλιά του ονομασία του χωριού πριν 1927 ήταν «Νεζερός», η οποία προέρχεται από τη σλαβική ρίζα "έζερο" (το "ν" είναι ευφωνικό), που σημαίνει λίμνη. Η Καλλιπεύκη ιδρύθηκε κατά τους ύστερους ρωμαϊκούς χρόνους και υπήρξε από τον 10ο αιώνα έδρα επισκόπου, εξαρτώμενου από το Μητροπολίτη Λάρισας. Κεντρικό σημείο του Κάτω Ολύμπου, αποτέλεσε σπουδαία θέση των κλεφτών κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Μέχρι το 1911 υπήρχε στην περιοχή η λίμνη Ασκυρίδα ή Ασκουρίδα, η οποία αποξηράνθηκε και έδωσε θέση για καλλιεργήσιμες εκτάσεις 5.500 στρεμμάτων. Τα τελευταία χρόνια συζητείται η -εν μέρει- ανασύστασή της. Το σημερινό όνομα του χωριού οφείλεται στα ωραία πευκοδάση που το περιβάλλουν.

## Πρόσωπα
Στην Καλλιπεύκη γεννήθηκε το 1760, ο Στέργιος Χατζηκώστας. που έζησε στη Βιέννη. 'Ηταν έμπορος, φίλος, συνεργάτης και εκδότης έργων του Ρήγα Φεραίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Επαρχία Πεδιάδος

Η **Επαρχία Πεδιάδος** κατείχε το βορειοανατολικό τμήμα του Νομού Ηρακλείου. Αποτελούσε τη δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση Επαρχία της Κρήτης. Ανατολικά συνόρευε με την Επαρχία Μιραμπέλου και με την Επαρχία Λασιθίου, στα δυτικά με την Επαρχία Τεμένους, στα νότια με την Επαρχία Μονοφατσίου και την Επαρχία Βιάννου. Στα βόρεια βρεχόταν από το Κρητικό Πέλαγος. Τα κύρια προϊόντα που παρήγαγε ήταν λάδι, κρασί, σταφίδα και κηπευτικά. Η ονομασία της προερχόταν από το πεδινό της έδαφος και ειδικότερα από την πεδιάδα του Καστελλίου. Υπαγόταν εκκλησιαστικώς στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης και στην Ιερά Μητρόπολη Πέτρας και Χερρονήσου.

## Κοινότητες
Η Επαρχία Πεδιάδος απετελούσε από συνολικώς 62 κοινότητες, οι οποίες σήμερα βρίσκονται στούς δήμους Αρχανών-Αστερουσίων, Μινώα Πεδιάδος, Βιάννου και Ηρακλείου.

## Ιστορικά στοιχεία
Η Επαρχία αναφέρεται το 1271 σε έγγραφο με την ονομασία Castro di Pediada και όχι Castello, όπως όλα τα άλλα. Από αυτό μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι στη θέση του castello di Pediada κτίστηκε από τους Βυζαντινούς φρούριο, καθώς οι Βυζαντινοί ονόμαζαν τα φρούρια *κάστρα*. Ανακαινίστηκε από τους Βενετούς και αποτέλεσε έδρα του castellano της castellania di Pediada και αργότερα ως χώρος αποθήκευσης των σιτηρών του Λασιθίου. Σήμερα δε σώζεται τίποτε. Στη θέση του κάστρου αυτού περίπου είναι η θέση του σημερινού Γυμνασίου στο Καστέλλι. Διασώθηκε μόνο το όνομα του χωριού. Το 1821 δόθηκε η ονομασία *Χερρόνησος* στην Επαρχία, ωστόσο δεν επικράτησε.

## Βιβλιογραφία
* 

Πεδιαδος
Επαρχία Πυργιωτίσσης

Η **Επαρχία Πυργιωτίσσης** βρισκόταν στη νοτιοδυτική άκρη του Νομού Ηρακλείου και οριζόταν στα ανατολικά και νότια από την Επαρχία Καινουργίου και στα δυτικά από τις Επαρχίες Αμαρίου και Αγίου Βασιλείου στον Νομό Ρεθύμνης. Επίσης, στα βόρεια συνόρευε με την Επαρχία Μυλοποτάμου στον ίδιο Νομό. Σε αυτήν ανήκε το δυτικό τμήμα της Μεσαράς και παράγονταν πολλά κηπευτικά. Εκκλησιαστικώς υπαγόταν στην Ιερά Μητρόπολη Γορτύνης και Αρκαδίας.

## Κοινότητες
Η Επαρχία Πυργιωτίσσης απετελούσε από συνολικώς 11 κοινότητες, οι οποίες σήμερα βρίσκονται όλες στον δήμο Φαιστού.

## Ιστορικά στοιχεία
Η Επαρχία οφείλει την ονομασία της σε ναό της Παναγίας της Πυργιωτίσσης, ο οποίος υπήρχε πριν από το 1212 κοντά σε πύργο για την άμυνα της περιοχής από τους πειρατές. Ο πύργος πιστεύεται ότι βρισκόταν πάνω από το ναό και καταγράφεται σε βενετικούς χάρτες κοντά στη θάλασσα και στο Γεροπόταμο, που ονομαζόταν εκείνη την εποχή Μαλονίτης. Το 1558 κάηκε και ξανακτίστηκε σε σχέδιο του Guilio Savorgnan. Αργότερα καταστράφηκε ξανά από Τούρκους πειρατές και σκεπάστηκε με άμμο. Σήμερα δε σώζεται τίποτα με εξαίρεση το ναό, ο οποίος κτίστηκε στα νεότερα χρόνια, στα ερείπια του παλαιού ναού της Παναγίας. 

## Βιβλιογραφία
* 

Πυργιωτισσης
Σχινονήσι Σύρου

Το **Σχινονήσι** είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα που βρίσκεται απέναντι από την παραλία των Αγκαθωπών, στο νότιοδυτικό τμήμα της Σύρου. 

Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ποσειδωνίας, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης υπαγόταν στον Δήμο Ποσειδωνίας.

Το Σχινονήσι διαθέτει μια μικρή αμμώδη παραλία και λιγοστούς θάμνους και έχει ανακηρυχθεί περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Δίπλα του βρίσκεται το επίσης ακατοίκητο νησάκι Στρογγυλό. 

Στη νησίδα εντοπίστηκαν εν­δείξεις κατοίκησης από το 2800 - 1500 π.Χ. καθώς και θραύσματα κυψε­λών που θυμίζουν τις σημερινές και ανήκουν στην κλασική εποχή. Αντίθετα, μοναδικοί μόνιμοι κάτοικοι σήμερα είναι τα κουνέλια και τα χελιδόνια.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Σύρου - Ερμούπολης 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύρου
Επαρχία Καινουργίου

Η **Επαρχία Καινουργίου** βρισκόταν στο νοτιοδυτικό τμήμα του Νομού Ηρακλείου και συνόρευε στα ανατολικά με την Επαρχία Μονοφατσίου, στα δυτικά με την Επαρχία Πυργιωτίσσης, στα βόρεια με την Επαρχία Μαλεβιζίου και με την Επαρχία Μυλοποτάμου (η τελευταία στον Νομό Ρεθύμνης) και από τα νότια με το Λιβυκό Πέλαγος. Στην εν λόγω Επαρχία βρισκόταν η γονιμότερη περιοχή της πεδιάδας της Μεσαράς. Παράγονται κυρίως λάδι, σταφίδα, σιτηρά και άλλα.

## Δήμος και Κοινότητες
Η Επαρχία Καινουργίου απετελούσε από τον Δήμο Μοιρών και 30 κοινότητες, οι οποίες σήμερα βρίσκονται στους δήμους Γόρτυνας και Φαιστού.

## Ιστορικά στοιχεία
Η Επαρχία οφείλει την ονομασία της στην ενετική ονομασία Castel Nuovo, το οποίο κτίστηκε από τον Γενοβέζο Ενρίκο Πεσκατόρε (1206) δυτικά του σημερινού οικισμού Καστέλλι, μεταξύ Αγίων Δέκα και Μοιρών. Η ονομασία του φρουρίου μεταφράστηκε στα ελληνικά ως Νέο (Καινούργιο) Καστέλλι. Οι Βενετοί ονόμαζαν τις επαρχίες της Κρήτης από το όνομα του φρουρίου (castello), που είχαν στην καθεμιά. Συχνά αναφέρονται και οι ονομασίες Καινουρίου και Καινούργιου, οι οποίες θεωρούνται από μερικούς λανθασμένες. Με το όνομα Castel Nuovo αναφέρεται και σε ενετικό έγγραφο διανομής, το 1212. Τα τελευταία χρόνια ονομάστηκε Ψηλό Καστέλλι.

Το φρούριο αποπειράθηκαν να το καταλάβουν χωρίς επιτυχία οι επαναστάτες κατά τη Δημοκρατία του Αγίου Τίτου, το 1364. Αργότερα, όπως έγινε και σε άλλα επαρχιακά φρούρια, το κάστρο αυτό εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε. Γύρω από το λόφο βρίσκονταν τα σπίτια από τα οποία σώζονται ερείπια και τέσσερις εκκλησίες. Στη δυτική πλευρά ήταν οι κατοικίες των Εβραίων. Σύμφωνα με την παράδοση, οι εκκλησίες ήταν 101.

Το 1821 η επαρχία μετονομάστηκε σε Γορτύνη, όμως το όνομα αυτό δεν μπόρεσε να επικρατήσει.

## Βιβλιογραφία
* 

Καινουργιου
Επαρχία Μαλεβιζίου

Η **Επαρχία Μαλεβιζίου** αποτελούσε μία από τις επτά συνολικά Επαρχίες του Νομού Ηρακλείου. Κατείχε το βορειοδυτικό τμήμα του Νομού και συνόρευε στα βόρεια με το Κρητικό Πέλαγος, στα ανατολικά με την Επαρχία Τεμένους, στα νότια με τις Επαρχίες Καινουργίου και Μονοφατσίου, ενώ στα δυτικά με την Επαρχία Μυλοποτάμου στον Νομό Ρεθύμνης. Τα εδάφη της Επαρχίας ήταν κυρίως γήλοφοι, που καλύπτονταν από ελαιώνες και αμπελώνες. Παρήγαγε τη μεγαλύτερη ποσότητα κρασιών και σταφίδας, εξ ου και η ονομασία *πολύοινος*. Ονομαστό είναι το κρασί Μαλβαζία ή Μαλεβιζιώτικο (*malvasia*, *vin malvoisie*). Εκκλησιαστικώς υπαγόταν στην Αρχιεπισκοπή της Εκκλησίας της Κρήτης. Παλαιότερα, ως το 1821, υπαγόταν στην άλλοτε Επισκοπή Κνωσού, η οποία και καταργήθηκε έπειτα από τη σφαγή του Μητροπολίτη από τους Τούρκους.

## Κοινότητες
Η Επαρχία Μαλεβιζίου απετελούσε από συνολικώς 31 κοινότητες, οι οποίες σήμερα βρίσκονται στούς δήμους Ηρακλείου, Μαλεβιζίου και Γόρτυνας.

## Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα της Επαρχίας οφείλεται στο φρούριο *Castel Malvisin* ή *Malvicino*, από το οποίο σώζονται ερείπια σε λόφο, επάνω από τον οικισμό Κεραμούτσι. Η θέση λέγεται ακόμα και σήμερα Καστέλλι. Σύμφωνα με την ετυμολογία, το φρούριο ήταν κακός γείτονας (ενετικό *mal vicino*) των επαναστατών. Νεότεροι ερευνητές απέδειξαν ότι η ονομασία οφείλεται στην πολιορκητική μηχανή *malvesin*, που ήταν σε χρήση κατά τον Μεσαίωνα, είδος petriera, η οποία ονομαζόταν από τους Γάλλους και *mauvais voisin*. Το 1821 η Επαρχία μετονομάστηκε Επαρχία Κνωσού, ονομασία που δεν επικράτησε.

## Βιβλιογραφία
* 

Μαλεβιζιου
Πάττι Σμιθ

Η **Πάττι Σμιθ** (*Patricia Lee "Patti" Smith*, 30 Δεκεμβρίου 1946) είναι Αμερικανίδα τραγουδοποιός, ποιήτρια και εικαστικός καλλιτέχνης, που έγινε σημαίνουσα συνιστώσα του πανκ κινήματος της Νέας Υόρκης με τον πρώτο της δίσκο, *Horses* (1975).

Την αποκάλεσαν «νονά του πανκ»  καθώς συνδύασε το στυλ της μπητ ποίησης με το garage rock. Οι αναφορές της εισήγαγαν την γαλλική ποίηση του 19ου αιώνα στους αμερικανούς έφηβους, ενώ η τολμηρή γλώσσα της αψήφησε την εποχή της ντίσκο. Η Σμιθ είναι περισσότερο γνωστή για το τραγούδι της "Because the Night", το οποίο έγραψε μαζί με τον Μπρους Σπρίνγκστιν και έφθασε στο no 13 του Billboard Hot 100. Το 2005 η Patti Smith επονομάστηκε τιμητικά Διοικητής του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων από τον Γάλλο υπουργό Πολιτισμού, και το 2007 πήρε τη θέση της στο Rock and Roll Hall of Fame.

## Η ζωή της και η καριέρα της
Γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1946 στο Σικάγο. Η μητέρα της, Μπέβερλι, ήταν τραγουδίστρια της τζαζ, σερβιτόρα και μάρτυρας του Ιεχωβά. 

## Προσωπική ζωή
Σε ηλικία είκοσι ετών γέννησε μια κόρη, την οποία έδωσε για υιοθεσία. 
Παντρεύτηκε τον Αμερικανό κιθαρίστα Φρεντ Σμιθ το 1980, και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, έναν γιο και μια κόρη. Ο Σμιθ απεβίωσε το 1994.

## Δισκογραφία
### Στούντιο δίσκοι

"—" δηλώνει κυκλοφορίες που δεν μπήκανε στους πίνακες επιτυχιών.

### Ζωντανές ηχογραφήσεις

### Ομιλούμενοι δίσκοι

### Συλλογές

### EPs

### Singles

"—" δηλώνει κυκλοφορίες που δεν μπήκανε στους πίνακες επιτυχιών.

## Βιβλιογραφία
* *[[Seventh Heaven]]* (1972)
* *[[Witt]]* (1973)
* *[[Babel]]* (1978)
* *[[Woolgathering]]* (1992)
* *[[Early Work]]* (1994)
* *[[The Coral Sea]]* (1996)
* *[[Patti Smith Complete]]* (1998)
* *[[Strange Messenger]]* (2003)
* *[[Auguries of Innocence]]* (2005)
* *Poems (Vintage Classics) by William Blake - Edited by and with introduction by Patti Smith* (2007)
* *[[Land 250]]* (2008)
* *[[Trois]]* (2008)
* *[[Just Kids]]* (2010). Κυκλοφόρησε το 2015 στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κέδρος υπό τον τίτλο *Πάτι και Ρόμπερτ*.

* *[[M Train]]* (2015) 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Πάττι Σμιθ at MySpace
* Πάττι Σμιθ at Allmusic
* Πάττι Σμιθ at Internet Movie Database

Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Λαοδίκη Β΄ της Συρίας

Η **Λαοδίκη Β' ** (3ος αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Σελευκιδών ήταν βασίλισσα της Συρίας κατά την ελληνιστική εποχή. Ήταν αδελφή του Ανδρόμαχου, εγγονού του Σέλευκου Α΄ του Νικάτορος και πατέρα του επαναστάτη στρατηγού Αχαιού τού Νεότερου. Αποτέλεσε τη σύζυγο του βασιλιά Σέλευκου Β' του Καλλίνικου, ηγεμόνα των Σελευκιδών κατά την περίοδο 246 – 225 π.Χ..

Η βασιλεία του συζύγου της, τον οποίο και παντρεύτηκε το 246 π.Χ., χαρακτηρίστηκε από έναν σφοδρό πόλεμο με τους Πτολεμαίους, από την επανάσταση που κήρυξε ο αδελφός του, Αντίοχος Ιέραξ, καθώς και από διάφορα πλήγματα στην εδαφική ακεραιότητα του κράτους. Η Λαοδίκη έφερε στον κόσμο δύο αγόρια, που ανέβηκαν διαδοχικά στο θρόνο: τον Σέλευκο Γ΄ τον Κεραυνό και τον Αντίοχο Γ΄ τον Μέγα, ο οποίος και αποκατέστησε μεγάλο μέρος των χαμένων εδαφών της αυτοκρατορίας. Ακόμη είχε δύο κόρες, εκ των οποίων η μία ονομαζόταν Αντιοχίς και παντρεύτηκε τον βασιλιά Ξέρξη της Αρμενίας.

## Οικογένεια

Παντρεύτηκε τον γιο τού εξαδέλφου της, τον Σέλευκο Β΄ Καλλίνικο της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών και είχε τέκνα:

*Σέλευκος Γ΄ Κεραυνός π. 243 - 223 π.Χ., βασιλιάς της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
*Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας π. 241 - 187 π.Χ., βασιλιάς της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
*Αντιοχίς, παντρεύτηκε τον Ξέρξη των Οροντιδών βασιλιά της Σωφηνής και Κομμαγηνής.

## Χρονολόγιο

## Δείτε επίσης
* Δυναστεία των Σελευκιδών
* Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
* Ελληνιστική Περίοδος

## Παραπομπές



## Πηγές
* Η αγγλόφωνη wikipedia.
* *www.livius.com*, Laodice II 
* Πολύβιος, *[http://www.perseus.tufts.edu/cgi-bin/ptext?lookup=Plb.+1.1 Ιστορίες]*, Evelyn S. Shuckburgh (μετάφραση), Λονδίνο – Νέα Υόρκη, (1889)
* Γουίλιαμ Σμιθ, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, "Laodice (3)", Βοστώνη, (1867)

Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή
Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο

Η **Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο** (ιταλικά: *Provincia autonoma di Trento*) είναι μία από τις δύο επαρχίες που αποτελούν την περιφέρεια του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 6.212 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 513.357 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Τρέντο ή Τρίδεντο (*Trento*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 223 δήμους.

Μαζί με την επαρχία του Μπολτζάνο και τις περιοχές του Βόρειου και Ανατολικού Τιρόλου στην Αυστρία, συνιστούν την ευρωπεριφέρεια της ιστορικής περιοχής του Τιρόλου.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Μπολτζάνο, ανατολικά και νότια με την περιφέρεια του Βένετο (επαρχίες του Μπελούνο, της Βιτσέντσα και της Βερόνας) και δυτικά με τη Λομβαρδία (επαρχίες της Μπρέσια και του Σόντριο).

## Κύριοι Δήμοι

## Διοίκηση
Πρόεδρος του Τρέντο είναι ο Μαουρίτσιο Φουγκάτι από τις 2 Νοεμβρίου 2018 και επανεξελέγη στις εκλογές στις 22 Οκτωβρίου 2023.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Τουριστικός οδηγός
Ίθακος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ίθακος** ήταν Κερκυραίος στην καταγωγή ήρωας, γιος του Πτερελάου και της Αμφιμήδης, και απόγονος του Δία.

Αδέλφια του Ιθάκου ήταν ο Νήριτος και ο Πολύκτορας. Και τα τρία αυτά αδέλφια μαζί έφυγαν από την Κέρκυρα και πήγαν στην Ιθάκη, όπου ίδρυσαν βασίλειο. Τελικώς και το ίδιο το νησί πήρε το όνομα του Ιθάκου. Σύμφωνα με μία εκδοχή, αδελφοί του Ιθάκου ήταν και οι Τάφιος και Τηλεβόας.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ιθάκης
Ικμάλιος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ικμάλιος** ήταν ο τεχνίτης από την Ιθάκη, ο οποίος σχεδίασε και κατεσκεύασε το πολυτελές κρεβάτι της Πηνελόπης. Ο ίδιος επιμελήθηκε τη διακόσμησή του, από ελεφαντόδοντο και ασήμι. Αυτό το κρεβάτι δεν πρέπει να συγχέεται με το κρεβάτι του Οδυσσέα, που το είχε φτιάξει ο ίδιος ο Οδυσσέας πάνω στον κορμό ελιάς και η περιγραφή του από τον Οδυσσέα έκανε την Πηνελόπη να τον αναγνωρίσει μετά τη σφαγή των μνηστήρων.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ικμαλιος
Κατηγορία:Οδύσσεια
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ιθάκης
Μάριο Μπόνι

Ο **Μάριο Μπόνι** είναι Ιταλός πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 30 Ιουνίου 1963. Με ύψος 2,00 μέτρα αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ και του σμολ φόργουορντ.

Το παιχνίδι του χαρακτηριζόταν από τον εκρηκτικό χαρακτήρα και τη μαχητικότητά του. Το πάθος του για τη νίκη τον έκανε αγαπητό στην κερκίδα. Από το 1996 έως το 1998 αγωνίστηκε στον Άρη και και κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς το 1997 και το Κύπελλο Ελλάδας το 1998.

Το καλύτερο παιχνίδι του με τον Άρη το έκανε εναντίον της Μπενετόν Τρεβίζο στον ημιτελικό του κυπέλλου Κόρατς στο Παλαβέρντε το 1997. Ο Μάριο Μπόνι σημείωσε 25 πόντους με 4 τρίποντα απέναντι στην Μπενετόν του Μάικ Ντ'Αντόνι και των σπουδαίων πακτών όπως ο Ζέλικο Ρέμπρατσα και ο Χένρι Ουίλιαμς και οδήγησε τον Άρη σε μια ανέλπιστη αλλά καθόλα άξια πρόκριση στον τελικό του κυπέλλου Κόρατς.https://web.archive.org/web/20080405212958/http://www.sportime.gr/basket_inside.asp?article_id=76044

Στον τελικό του κυπέλλου Κόρατς απέναντι στην Τόφας Μπούρσα σημείωσε 16 πόντους στη Θεσσαλονίκη και 20 στην Προύσα.http://members.tripod.com/ierolohites/korac97.htm

## Ομάδες
* 1982-1983 Pallacanestro Piacenza  
* 1983-1985 Pallacanestro Vigevano  
* 1985-1994  Montecatini Basket  
* 1994-1995 Memphis Fire  
* 1995 Yakima Sun City  
* 1995-1996  Montecatini Basket  
* 1996-1997  Άρης
* 1997-1998  Άρης
* 1998  Virtus Roma  
* 1998-1999  Virtus Roma  
* 1999-2000 Los Lobos Cantabria  
* 2000-2002  Roseto  
* 2002-2004  Teramo  
* 2004-2005  Virtus Bologna  
* 2005-2006  Montecatini Basket  
* 2006- Casalpusterlengo

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Serie A 
*eurobasket.com



Κατηγορία:Ιταλοί καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Ρόμα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ροζέτο Σαρκς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Γιώργος Φλώρος

Ο **Γιώργος Φλώρος** είναι πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 23/2/1974. Αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ με ύψος 1,85.

Βασικός συντελεστής της εκπληκτικής πορείας της ομάδας του Α.Ο. Αμπελοκήπων από τις τοπικές κατηγορίες της ΕΣΚΑ στην Α1 μαζί με το Τζαννή Σταυρακόπουλο με προπονητή το Γιώργο Καλαφατάκη.

Το 1996 οι Αμπελόκηποι υποβιβάστηκαν στην Α2 μετά από 2 χρόνια και αποκτήθηκε από τον Άρη ο οποίος πλήρωσε 150 εκ. δραχμές στους Αμπελόκηπους  παρά το ενδιαφέρον και άλλων ομάδων. Κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς το 1997 και το Κύπελλο Ελλάδας το 1998. Το 2002 αποκτήθηκε από τον Α.Ο. Δάφνης και το 2003 από το Μακεδονικό.

Ο Γιώργος Φλώρος έχει αγωνιστει στις εθνικές ομάδες των ελπίδων και των νέων ανδρών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* basketpedya.com
* basket.gr
* Κύπελλο Κόρατς



Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ22
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμπελοκήπων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δάφνης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακεδονικού
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Ιλιονέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ιλιονέας** (***Ιλιονεύς***) είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:

# Ο μικρότερος γιος της Νιόβης και του Αμφίονα
# Γιος του Φόρβαντα από την Τροία
# Σύντροφος του Αινεία, δηλαδή ένας από τους Αινειάδες
# Τρωαδίτης γέροντας τον οποίο σκότωσε ο Διομήδης όταν λεηλατήθηκε η Τροία

* Ο αστεροειδής **[[5130 Ιλιονεύς]]** (5130 Ilioneus), που ανακαλύφθηκε το 1989 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τα τρία τελευταία από τα μυθικά αυτά πρόσωπα.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ιλιονεας
Ιλιονεας
Ιλιόνη

Στην ελληνική μυθολογία η **Ιλιόνη** ήταν η μεγαλύτερη στην ηλικία από τις θυγατέρες του βασιλιά της Τροίας, του Πριάμου, και της συζύγου του Εκάβης. Το όνομά της σχετίζεται με τη λέξη *Ίλιον* = Τροία. Η Ιλιόνη παντρεύτηκε τον βασιλιά της Θράκης Πολυμήστορα. Ξέφυγε έτσι από τα δεινά του Τρωικού Πολέμου και της αλώσεως της Τροίας, αφού ζούσε σε άλλο μέρος. Στον Πολυμήστορα μάλιστα έστειλε τον γιο του Πολύδωρο ο Πρίαμος με θησαυρό, προβλέποντας την άλωση, ώστε να σωθεί και ένας άρρενας απόγονός του. Ο Πολυμήστορας σκότωσε τον Πολύδωρο, για να οικειοποιηθεί τον θησαυρό, αλλά κατά μία εκδοχή η Ιλιόνη τον ξεγέλασε και στην πραγματικότητα ο Πολυμήστορας σκότωσε τον δικό του γιο, τον Δηίπυλο, τον οποίο είχε αποκτήσει με την Ιλιόνη. Η Ιλιόνη δεν εμπιστευόταν τον άνδρα της, γι' αυτό άλλαξε τα παιδιά και παρουσίαζε τον Πολύδωρο ως Δηίπυλο και τον Δηίπυλο ως Πολύδωρο. Τα μωρά είχαν την ίδια ηλικία και δεν ήταν εύκολο να τα ξεχωρίσει κανείς. Οι Αχαιοί μετά την πτώση της Τροίας είχαν στείλει μήνυμα στον Πολυμήστορα πως αν σκότωνε τον Πολύδωρο, θα του έδιναν γυναίκα την Ηλέκτρα, την κόρη του Αγαμέμνονα, και πολύ χρυσάφι. Ο Πολυμήστορας δελεάστηκε και τελικά σκότωσε τον γιο του πιστεύοντας ότι ήταν ο Πολύδωρος. Ο πραγματικός Πολύδωρος, όταν μεγάλωσε πήγε στο μαντείο του Απόλλωνα, για να μάθει ποιοι ήταν οι πραγματικοί γονείς του, επειδή είχε αμφιβολίες. Το μαντείο δεν του έδωσε σαφή απάντηση. Του είπε πως η μητέρα του πια είναι σκλάβα και η πατρίδα του στάχτη. Αυτός αφού επέστρεψε στη Θράκη είπε στην Ιλιόνη αυτά, που του ανέφερε το μαντείο και εκείνη του αποκάλυψε πως είναι αδελφός της, γιος του Πρίαμου και της Εκάβης. Ο Πολύδωρας, για να εκδικηθεί τον Πολυμήστορα, που είχε σχεδιάσει τη δολοφονία του, έπεισε την Ιλιόνη να τυφλώσει και ύστερα να σκοτώσει τον άνδρα της. Τελικά, η Ιλιόνη αυτοκτόνησε, γιατί δεν μπορούσε να αντέξει τα δεινά, που είχαν προκαλέσει οι Έλληνες στην πατρίδα της. Στην *[[Αινειάδα]]* ο Αινείας δίνει το σκήπτρο της Ιλιόνης στη Διδώ.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

## Παραπομπές


Ιλιονη
Κατηγορία:Τρώες
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Ίμβρασος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ίμβρασος** είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# Ηγεμόνας της Θράκης. Πήρε ως σύζυγό του την Αίνο και απέκτησαν ένα γιο, τον Πείροο, ο οποίος αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]*, καθώς ήταν (μαζί με τον Ακάμαντα) αρχηγός των Θρακών που συμμετείχαν στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχοι των Τρώων.
# Στην Ελληνική μυθολογία ο **Ίμβρασος** ήταν ποτάμιος θεός, γιος του θεού Απόλλωνα και της Νύμφης Ωκυρρόης. Ο ποταμός (χείμαρρος) βρίσκεται στη νήσο Σάμο, ονομαζόταν και «Παρθένιος», επειδή σε αυτόν γεννήθηκε αλλά και μετέπειτα λουζόταν η θεά Ήρα και ξαναγινόταν παρθένος.
# Το όνομα Ίμβραμος / Ίμβρασος απαντά και ως προελληνική καρική θεότητα της ευφορίας και της γονιμότητας που αντιστοιχούσε στον Ερμή του ελληνικού δωδεκαθέου.

## Βιβλιογραφία
* Head B.V. 1898: *Ιστορία των νομισμάτων* (μεταφρ.: Ι. Σβορώνου), εν Αθήναις.
* Θωμόπουλος Ι.Α. 1980: "Ίμβρος", *Ονόματα* 5: 23-29.
* Καράς Μ. 1987: *Η νήσος Ίμβρος: συμβολή εις την εκκλησιαστικήν ιστορίαν της*, Θεσσαλονίκη.
* Παπαγεωργίου Σ.Ν. 1994: *Ίμβρος: η ιστορία ενός ελληνικού νησιού*, Αθήνα.
* Τζαβάρας Ξ. 1998: "Ετυμολογίες ιμβριακών τοπωνυμίων", *Ίμβρος* 50: 12.

## Δείτε επίσης
* Ελληνική Μυθολογία
* Θράκη
* Σάμος
* Ίμβρος

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Σάμος
Κατηγορία:Ποτάμιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θράκης
Ίλος

Το όνομα Ίλος μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω:

* Ίλος του Δαρδάνου, θείος του ιδρυτή της Τροίας
* Ίλος του Τρώα, ο ιδρυτής της Τροίας
* Ίλος ο Ιασονίδης, ήρωας δισέγγονος του Ιάσονα.

* 18282 Ίλος, αστεροειδής της Τρωικής ομάδας.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ίλος του Δαρδάνου

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Ίλος Α΄** ήταν βασιλιάς των Δάρδανων. Ο Ίλος ήταν εγγονός του Δία και ένα από τα τέσσερα παιδιά του Δαρδάνου και της Βατείας, κόρης του Τεύκρου. Τα αδέλφια του ήταν ο διάδοχος του Εριχθόνιος της Τρωάδος και πιθανότατα ο Ζάκυνθος από τον οποίο πήρε το όνομα του η νήσος Ζάκυνθος. Ο Ίλος μετά από μακρόχρονη και ευημερούσα βασιλεία πέθανε χωρίς να αφήσει παιδιά, τον διαδέχθηκε ο δεύτερος αδελφός του Εριχθόνιος που έγινε ο προπάτορας της βασιλικής δυναστείας της Τροίας. Ο εγγονός του Εριχθόνιου Ίλος του Τρώα πήρε προς τιμήν του το όνομα του και ίδρυσε την Τροία. Ο Όμηρος καταγράφει σε μερικά σημεία την τοποθεσία, που βρισκόταν ο τάφος του Ίλου στο μέσο της πεδιάδας της Τροίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
*Dictys Cretensis, from The Trojan War. The Chronicles of Dictys of Crete and Dares the Phrygian translated by Richard McIlwaine Frazer, Jr. (1931-). Indiana University Press. 1966. Online version at the Topos Text Project.
*Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities. English translation by Earnest Cary in the Loeb Classical Library, 7 volumes. Harvard University Press, 1937-1950. Online version at Bill Thayer's Web Site
*Dionysius of Halicarnassus, Antiquitatum Romanarum quae supersunt, Vol I-IV. . Karl Jacoby. In Aedibus B.G. Teubneri. Leipzig. 1885. Greek text available at the Perseus Digital Library.
*Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library.
*Homer, Homeri Opera in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920. Greek text available at the Perseus Digital Library.
*Pseudo-Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.

Ιλος του Δαρδανου