open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Νικηφόρος Α΄ Ιεροσολύμων

Ο **Νικηφόρος Α**' ήταν πατριάρχης της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ από το 1020 έως το 1048.

Ήταν ελληνικής καταγωγής και καταγόταν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Διορίστηκε από τον Φατιμιδικό χαλίφη αλ-Χακίμ. Την εποχή του διορισμού του ήταν κατασκευαστής των οχυρών για τον χαλίφη. Λίγο ύστερα από την εκλογή του, ο Πατριάρχης Νικηφόρος επισκέφθηκε τον Αλ-Χακίμ στην πρωτεύουσά του στην Αίγυπτο. Τον παρακάλεσε να προστατεύσει τους Χριστιανούς που διώκονταν στους Αγίους Τόπους όσο και τον ίδιο. Ο Χαλίφης συμφώνησε να παράσχει προστασία. Μετά τον θάνατο του Αλ-Χακίμ το 1021, ο αυτοκράτορας Ρωμανός Γ' Αργυρός και ο Αλί αζ-Ζαχίρ, ο γιος του Αλ-Χακίμ, συμφώνησαν ειρήνη το 1030.

## Ανοικοδόμηση της Εκκλησίας του Παναγίου Τάφου
Στο μεταξύ, ο Πατριάρχης Νικηφόρος συνέχισε την ανοικοδόμηση της Εκκλησίας του Παναγίου Τάφου που ανακαινιζόταν -χτίστηκε μετά την καταστροφή του το 1009. Στην προσπάθεια ανοικοδόμησης, ο Πατριάρχης Νικηφόρος έλαβε βοήθεια από τον Ιωαννίκο , ο οποίος αργότερα θα τον διαδεχόταν. Ωστόσο, το 1034, η Ιερουσαλήμ επλήγη από σεισμό που προκάλεσε σημαντικές ζημιές στην πόλη και την Εκκλησία του Παναγίου Τάφου. Η ανοικοδόμηση της εκκλησίας προχωρούσε αργά. Το 1042, με την άνοδό του στο θρόνο της Κωνσταντινούπολης, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ' Μονομάχος χρηματοδότησε τελικά την ανοικοδόμηση της Εκκλησίας, καθώς και άλλων χριστιανικών εκκλησιαστικών μονάδων στους Αγίους Τόπους, βάσει της συνθήκης που συνήψε νωρίτερα ο Αλί αζ-Ζαχίρ και ο αυτοκράτορας Ρωμανός Γ'.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία», 1986
* Denis Deriev: *The History of the Church of Jerusalem.* Ιούνιος 1998, ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2017 
* Amnon Linder: Στο: Joshua Prawer, Haggai Ben-Shammai (Hrsg.): . NYU Press, New York City 1996, ISBN 0-8147-6639-0, σελ. 129, 131.

Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα
Terra (δορυφόρος)

Ο **Terra** (**EOS AM-1**) είναι ένας πολυεθνικός δορυφόρος επιστημονικής έρευνας της NASA σε τροχιά γύρω από τη Γη, ο οποίος μελετάει την ατμοσφαιρική κατακρήμνιση και τους κύκλους του νερού. Εκτοξεύτηκε στις 18 Δεκεμβρίου, 1999 πάνω σε ένα όχημα *[[Atlas IIAS]]* και άρχισε να συλλέγει δεδομένα στις 24 Φεβρουαρίου, 2000. Αποτελεί την ναυαρχίδα του Συστήματος Παρατήρησης της Γης (*Earth Observing System (EOS)*) ακολουθήθηκε από τον *[[Aqua (δορυφόρος)|Aqua]]* που εκτοξεύθηκε το 2002 και τον *[[Aura (δορυφόρος)|Aura]]* που εκτοξεύτηκε το 2004.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστότοπος του Terra της Nasa 

Κατηγορία:Μετεωρολογία
Κατηγορία:Τεχνητοί δορυφόροι
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1999
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Νικηφόρος

Ο **Νικηφόρος** διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Κύπρου περί τα έτη 1644-1674.

Το 1660 η Υψηλή Πύλη τον αναγνώρισε ως εθνάρχη του κυπριακού λαού. Το 1662 θεμελίωσε το σημερινό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη στη Λευκωσία. Το 1668 συνεκάλεσε Σύνοδο στη Μονή Αρχαγγέλου, η οποία κατεδίκασε τον Καλβινισμό. Την ίδια χρονιά διαπραγματεύτηκε, χωρίς όμως αποτέλεσμα, με το δούκα της Σαβοΐας Κάρολο-Εμμανουήλ Β΄ την απελευθέρωση της Κύπρου από τους Τούρκους.

Παραιτήθηκε το 1674 και πέθανε κάποια στιγμή μετά το 1676.

Νικηφόρος
Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες
Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Νικόδημος Ιεροσολύμων

Ο **Νικόδημος** (κατά κόσμον *Νικόλαος Τσιντσώνης*) διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων την περίοδο 1883-1890.

## Βιογραφικά στοιχεία
[thumb|left|250px|Σκίτσο του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Νικόδημου από το περιοδικό [Ποικίλη Στοά (περιοδικό)|Ποικίλη Στοά του 1882]]
Καταγόταν από τη Μηχανιώνα της Κυζίκου και γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 18 Νοεμβρίου 1828. Σε μικρή ηλικία τέθηκε υπό την προστασία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Αθανασίου Ε΄ και το 1845 προσελήφθη από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Εκάρη μοναχός το 1847 από τον Πατριάρχη Κύριλλο Β΄ και πήρε το όνομα *Νικόδημος*. Την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε διάκονος και το 1849 μπήκε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, την οποία όμως δεν τελείωσε, λόγω προβλημάτων υγείας. Από το 1851 ήταν αρχιδιάκονος και το 1860 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ορίστηκε πρωτοσύγκελλος του Πατριαρχείου. Με την ιδιότητα αυτή διετέλεσε έξαρχος του Παναγίου Τάφου στο Κισνόβιο της Βεσσαραβίας από το 1860 ως το 1872, οπότε μετέβη στην Κωνσταντινούπολη. Αντιτάχθηκε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Κύριλλο Β΄, ο οποίος αρνήθηκε να καταδικάσει το Βουλγαρικό σχίσμα.

Το 1875 ορίστηκε δραγουμάνος του Πατριαρχείου και από το 1877 ηγούμενος του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου στη Μόσχα, θέση από την οποία εργάστηκε για την εξομάλυνση των σχέσεων της Εκκλησίας της Ρωσίας με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, οι οποίες είχαν διαταραχθεί επί Πατριάρχου Κυρίλλου Β΄. Στις 3 Ιανουαρίου 1882 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Θαβωρίου.

Εξελέγη Πατριάρχης στις 4 Αυγούστου 1883 μετά την ακύρωση από την Οθωμανική κυβέρνηση της εκλογής του Φωτίου. Κατά την Πατριαρχία του έκτισε και ανακαίνισε σημαντικό αριθμό ναών και μονών, ενώ σχεδόν διπλασίασε τον αριθμό των δημόσιων σχολείων. Ως Πατριάρχης προώθησε τη ρωσική επιρροή στους Αγίους Τόπους, πράγμα το οποίο οδήγησε στην εξέγερση της Αγιοταφικής Αδελφότητας εναντίον του. Στις 18 Μαρτίου 1888 μάλιστα υπέστη αποτυχημένη δολοφονική επίθεση από κάποιον μοναχό Γαλακτίωνα, ο οποίος τον πυροβόλησε τέσσερις φορές. Στις 28 Μαρτίου 1888 ανακοίνωσε το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής του Σταυρού Ιεροσολύμων και υπέβαλε την παραίτησή του, η οποία όμως δεν έγινε δεκτή από την Ιερά Σύνοδο.

Η κακή κατάσταση των οικονομικών του Πατριαρχείου τον οδήγησε σε οριστική παραίτηση στις 30 Νοεμβρίου 1890. Η Αδελφότητα του έδωσε το δικαίωμα να αποσυρθεί στο Μετόχι του Αγίου Γεωργίου του Κρημνού στη Χάλκη των Πριγκηποννήσων. Εκεί παρέμεινε μέχρι τις 18 Φεβρουαρίου 1910, οπότε πέθανε από αποπληξία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Κοκκινιά

Η ονομασία **Κοκκινιά** μπορεί να αναφέρεται:
* στην Κοκκινιά (βουνό)
* στην συνοικία Παλαιά Κοκκινιά του δήμου Πειραιά
* στην παλιά ονομασία της Νίκαιας (Νέα Κοκκινιά), δήμου του Πειραιά

στους οικισμούς:
*Κοκκινιά Γρεβενών
*Κοκκινιά Θεσπρωτίας
*Κοκκινιά Κιλκίς
*Κοκκινιά Λακωνίας
*Κοκκινιά Κορινθίας
*Κοκκινιά Μεσσηνίας

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ανθισμένη αμυγδαλιά (ταινία)

Η ***Ανθισμένη αμυγδαλιά*** είναι μία ταινία εποχής του ελληνικού κινηματογράφου σε σενάριο του Δημήτρη Γιαννουκάκη (με βάση το θεατρικό έργο του ίδιου) και σκηνοθεσία του Χρήστου Αποστόλου.  Αναφέρεται στον ποιητή, πεζογράφο και δοκιμιογράφο Γεώργιο Δροσίνη, έναν από τους χαρακτηριστικότερους εκπροσώπους της Νέας Αθηναϊκής Σχολής, τον οποίο ενσαρκώνει ο Ανδρέας Μπάρκουλης. Ο τίτλος βασίζεται στο ποίημα-τραγούδι του Δροσίνη με τον ίδιο τίτλο: "Ανθισμένη αμυγδαλιά".

## Πλοκή
Η υπόθεση διαδραματίζεται σε μια μικρή γειτονιά της Αθήνας, στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Παναγής, ο οποίος διατηρεί καφενείο, τρέφει ερωτικά αισθήματα για μια γειτόνισσά του, τη Μαρίνα, που έχει φιλάσθενη και εύθραυστη κράση. Επειδή είναι ντροπαλός και διστάζει να της αποκαλύψει τι αισθάνεται για εκείνη, αφήνει κάθε πρωί ένα λουλούδι στο παράθυρό της, για να της δείξει τον έρωτά του.

Η Μαρίνα γνωρίζει έναν από τους θαμώνες του καφενείου του Παναγή, τον Γεώργιο Δροσίνη, ο οποίος της αρέσει και τον ερωτεύεται. Τα αισθήματα της Μαρίνας, τα οποία είναι αμοιβαία και για τον ποιητή, υποπίπτουν στην αντίληψη της αυστηρής μητέρας της, Ερατώς, που της απαγορεύει να βλέπει τον Δροσίνη. Στο μεταξύ, ο γιατρός που παρακολουθεί τη Μαρίνα ζητά το χέρι της σε γάμο από την Ερατώ, η οποία δέχεται αμέσως την πρόταση, χωρίς να ρωτήσει την κόρη της. Η κοπέλα φυσικά δεν συναινεί στην απόφαση της μητέρας της, επειδή είναι ακόμα ερωτευμένη με τον Δροσίνη, που όμως έχει φύγει για σπουδές στη Γερμανία.

Η Μαρίνα περιμένει υπομονετικά τον εκλεκτό της καρδιάς της να επιστρέψει από το εξωτερικό και, όταν εκείνος έρχεται για Πάσχα στην Ελλάδα, οι δυο νέοι συναντιούνται για να περάσουν μαζί το βράδυ της Ανάστασης. Παράλληλα, ο Παναγής σμίγει με μια άλλη κοπέλα της γειτονιάς και φίλη της Μαρίνας, την Άννα, η οποία τον αγαπούσε κρυφά από καιρό. 

## Διανομή ρόλων
* Ανδρέας Μπάρκουλης ...  Γεώργιος Δροσίνης**'
* [[Κάκια Αναλυτή]] ... Μαρίνα**'
* Νίκος Σταυρίδης ... Παναγής**'
* [[Ράλλης Αγγελίδης]] 
* [[Μαρίκα Αγγελοπούλου]] 
* [[Νίκος Φέρμας]]... Νταούφαλης
* [[Άρης Χρυσοχόος]] ... [[Δημήτριος Μπαϊρακτάρης]]
* [[Σταύρος Ιατρίδης (ηθοποιός)|Σταύρος Ιατρίδης]] ... γαλατάς
* [[Φραγκίσκος Μανέλλης]] ... πλανόδιος μανάβης
* [[Κώστας Μενδής]] ... υπάλληλος δημοτικού φωτισμού
*[[Ρίτα Μουσούρη]] ... Ερατώ, μητέρα Μαρίνας**'
* Λέλα Πατρικίου ... Πολυξένη
* Κώστας Ρηγόπουλος ... γιατρός**'
* [[Μίμης Ρουγγέρης]]
* [[Γιάννης Σπαρίδης]] ... σαλεπιτζής
* [[Κυβέλη Θεοχάρη]]
* [[Γιάννης Θειάκος]]
* [[Ντίνα Τριάντη]] ... Άννα**'
* Αίας Τριάντης
* Θανάσης Βέγγος ... κομπογιαννίτης

## Παραγωγή
Το ομότιτλο τραγούδι "Ανθισμένη αμυγδαλιά" που ακούγεται στην ταινία από τη χορωδία του Νίκου Τσιλίφη είναι μελοποιημένο ποίημα του ίδιου του Δροσίνη.

Η πρωταγωνίστρια, Κάκια Αναλυτή, ήταν σύζυγος του Κώστα Ρηγόπουλου, που ενσαρκώνει στην ταινία τον γιατρό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*''Ανθισμένη αμυγδαλιά'' στην IMDb
*''Ανθισμένη αμυγδαλιά'' στο Cine.gr

Ανθισμένη αμυγδαλιά
Κατηγορία:Ταινίες του 1959
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ηθογραφικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Μπουμπουλίνα (ταινία)

Το ***Μπουμπουλίνα*** είναι ταινία του ελληνικού κινηματογράφου σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου, σενάριο Νέστορα Μάτσα και Κώστα Ασημακόπουλου και παραγωγή της Φάρος Φιλμ. Αναφέρεται στην ηρωίδα της  Επανάστασης του 1821 Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, την οποία ενσαρκώνει η Ειρήνη Παπά. 

## Πλοκή
Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα μένει χήρα, όταν ο καπετάνιος άντρας της, Δημητρός Γιάννουζας, πνίγεται στη διάρκεια ενός ταξιδιού.Μένοντας μόνη με τρία παιδιά, η Λασκαρίνα παντρεύεται τον καπετάνιο Δημήτριο Μπούμπουλη, ο οποίος όμως σκοτώνεται σε μια μάχη ενάντια σε πειρατές. Μένοντας για δεύτερη φορά χήρα, η Λασκαρίνα αποφασίζει να μεταβεί από τις Σπέτσες στην Οδησσό, για να συναντηθεί με μέλη της Φιλικής Εταιρείας. Συννενοείται μαζί τους να έχει ενεργό συμμετοχή στην Επανάσταση, συνεισφέροντας με τα πλοία της αλλά και με προσωπικό αγώνα. Συμμετέχει, έτσι στις πολιορκίες του Ναυπλίου και της Τρίπολης με μεγάλη επιτυχία.

## Διανομή
* Ειρήνη Παπά - Λασκαρίνα Πινότση (Μπουμπουλίνα)**
* Ανδρέας Μπάρκουλης - Δημητρός Γιάννουζας
* Βασίλης Κανάκης - καπετάν Δημήτριος Μπούμπουλης
* Χριστόφορος Νέζερ - Πανάγος
* Διονύσης Παπαγιαννόπουλος - Μοχάμετ Αγάς
* Μιράντα Μυράτ - Σκεύω Πινότση
* Γεωργία Βασιλειάδου - Παρασκευούλα
* Κούλης Στολίγκας - Νικολιός
* Αρτέμης Μάτσας - Θανασός
* Νίκος Κούρκουλος - Γιάννος Γιάννουζας
* Λευτέρης Βουρνάς - Γεώργιος Γιάννουζας
* Γκίκας Μπινιάρης - Ιωάννης Κούτσης

## Παραγωγή
Πρόκειται για την πρώτη φορά που η Ειρήνη Παππά εμφανίστηκε σε κινηματογραφική ταινία.  Την ίδια κιόλας χρονιά, η Παπά ερμήνευσε ακόμα μία ηρωίδα της Επανάστασης, την κυρα-Φροσύνη, στην ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου *[[Η λίμνη των στεναγμών]]*.

Μέχρι το 2003, το μοναδικό αντίγραφο της ταινίας υπήρχε σε κασέτα VHS από παλιότερη μετάδοση της ΕΡΤ. Η ταινία τελικά αποκαταστάθηκε έπειτα από πρωτοβουλία του Εργαστηρίου Μελέτης Ελληνικού Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΜΕΚΤ) του τμήματος Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Μπουμπουλίνα
Κατηγορία:Ταινίες του 1959
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές βιογραφικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες
Μαδουρή Λευκάδας

Η **Μαδουρή** ή το **Μαδουρί** ή η **Μούδρα** είναι νησίδα του Ιονίου Πελάγους στις ανατολικές ακτές της Λευκάδας. 

## Γεωγραφικά στοιχεία
left|240px|thumb|το αρχοντικό της οικογένειας Βαλαωρίτη στη Μαδουρή
Η Μαδουρή βρίσκεται απέναντι από το Νυδρί της Λευκάδας, βορειοδυτικά του Σκορπιού και έχει έκταση 0,127 τ.χλμ.. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Τηλεβοϊδών νήσων καθώς και στο σύμπλεγμα των Πριγκηπονήσων. Το νησάκι είναι ιδιοκτησία της οικογένειας Βαλαωρίτη, όπου δεσπόζει και το αρχοντικό της. Επίσης υπάρχει και ένας ναός, ιδιοκτησίας Βαλαωρίτη, γοτθικού τύπου. Εκεί μεγάλωσε και έζησε ο ποιητής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης ενώ σήμερα η νήσος Μαδουρή βρίσκεται στην ιδιοκτησία του Νάνου Βαλαωρίτη και της Ελένης Καραπαναγιώτη, δισέγγονων του ποιητή.

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση των Επτανήσων (1864), το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 ως *Κομιλιό* να προσαρτάται στον τότε προσαρτάται στο δήμο Ταφίων, υπάγεται πλέον στο Δήμο Λευκάδας και δεν έχει μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2021).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Νησάκια της Λευκάδας - Η Μαδουρή, το νησί του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη  από τον ιστότοπο https://golefkas.gr/ 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επτάνησα
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Λευκάδας
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας
Σημαία της Μιανμάρ

thumb|Η σημαία της Μιανμάρ. Καθιερώθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2010.
Η **[[σημαία]] της [[Μιανμάρ]]** καθιερώθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2010, αντικαθιστώντας την προηγούμενη σοσιαλιστική σημαία. Η νέα σημαία αποτελείται από 3 οριζόντιες λωρίδες, χρώματος κίτρινου, πράσινου και κόκκινου από πάνω προς τα κάτω. Στο μέσο της σημαίας βρίσκεται ένα μεγάλο λευκό αστέρι. Δεν έχει ακόμα δοθεί επίσημη εξήγηση για το τι συμβολίζουν τα στοιχεία αυτά.

thumb|250px|right|Σημαία της Ενώσεως της Βιρμανίας (περ.1948 - 1974). <br /> Λόγος: 5:9

[thumb|250px|right|[Αρχείο:FIAV 111110.svg|23px Σημαία της Ένωσης της Βιρμανίας, από το 1974 ως το 2010).Λόγος: 5:9 (και 2:3 , 6:11)]]

Η προηγούμενη σημαία καθιερώθηκε στις 3 Ιανουαρίου  του 1974  την ίδια μέρα της ανακήρυξης της σοσιαλιστικής δημοκρατίας της Βιρμανίας, από το Νε Γουίν.
  
Το σχέδιο της νέας σημαίας δεν ήταν πολύ διαφορετικό από την προηγούμενη σημαία. Και οι δύο είχαν κόκκινο φόντο με μπλε τετράγωνο στην πάνω γωνία του ιστού. Ωστόσο, η εικόνα στο εσωτερικό του τετραγώνου άλλαξε και έγινε ένας τροχός με στάχυα ρυζιού.Αυτά τα σοσιαλιστικά σύμβολα αντιπροσωπεύουν τους αγρότες και τους εργάτες. Γύρω από αυτά βρίσκονται 14 πεντάκτινα αστέρια που συμβολίζουν τη διοικητική διαίρεση της Μιανμάρ. Το λευκό χρώμα συμβολίζει την αγνότητα, το μπλε την ειρήνη και το κόκκινο το θάρρος.

## Πρόσφατες προτάσεις
thumb|250px|right|Προτεινόμενη σημαία της Μιανμάρ (2006)
Μία πρόταση για αλλαγή της σημαίας σε τρίχρωμη απορρίφθηκε το 2006. Το αστέρι στη σημαία αυτή συμβόλιζε την ενότητα.

Ακολούθησε και νέα πρόταση, το Σεπτέμβριο του 2007. Στη νέα πρόταση το λευκό αστέρι είναι μεγαλύτερο και οι λωρίδες πιο πλατιές. . Η πρόταση αυτή συμπεριλήφθηκε στο νέο Σύνταγμα, το οποίο εγκρίθηκε το Μάιο του 2008 σε δημοψήφισμα. Το νέο Σύνταγμα και η νέα σημαία τέθηκαν επίσημα σε ισχύ το 2010.

## Ιστορικές σημαίες

Flag of Konbaung Dynasty (Nonrectangular).svg|Βιρμανική Αυτοκρατορία (1826 - 1885)
File:British Burma 1937 flag.svg|Βρετανική Βιρμανία
File:Flag of the State of Burma (1943-45).svg|Κράτος της Βιρμανίας (1943 – 1945)


## Παραπομπές


Μιανμάρ
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μιανμάρ
Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Εθνόσημο της Μιανμάρ

right|250px
Το **Εθνόσημο της Μιανμάρ** χρησιμοποιείται σε όλα τα επίσημα έγγραφα, όπως και στις εκδόσεις. Αποτελείται από δύο μυθικά λιοντάρια, που βρίσκονται απέναντι μεταξύ τους και στο κέντρο υπάρχει ο χάρτης της Μιανμάρ μπροστά από έναν τροχό. Το Εθνόσημο περιβάλλεται από παραδοσιακά βιρμανικά σχέδια με άνθη και από ένα αστέρι στην κορυφή.

Στα βιρμανικά υπάρχουν οι λέξεις *Pyidaungsu Socialist Thamada Myanmar-naing-gan-daw* που σημαίνουν "Ένωση της Σοσιαλιστικής Μυανμάρ". Καθιερώθηκε το 1974.

## Παραπομπές



Μιανμαρ
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μιανμάρ
Ιωάννης Α. Βαλαωρίτης

Ο **Ιωάννης Βαλαωρίτης** (17 Ιουνίου 1855- 16 Μαρτίου 1914) ήταν τραπεζίτης.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λευκάδα και ήταν γιος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και της Ελοΐζας Τυπάλδου. Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε για αρκετά χρόνια ως δικηγόρος. Τα επόμενα χρόνια ο Ιωάννης Βαλαωρίτης ανέλαβε πολλές πολιτικές θέσεις, όπως γενικός γραμματέας της εταιρείας σιδηροδρόμων Θεσσαλίας ενώ από το 1891 άρχισε να εργάζεται για την Εθνική τράπεζα, όταν και ανέλαβε γενικός γραμματέας αυτής. Το 1895 έγινε υποδιοικητής της Εθνικής τράπεζας και το 1911 αντικατέστησε στη θέση του προέδρου τον απερχόμενο Γεώργιο Στρέιτ. Εκλέχτηκε με τις εκλογές Αύγουστου 1910 πληρεξούσιος της Λευκάδας στην Α' αναθεωρητική βουλή. Πέθανε εξαιτίας σύγκρουσης ατμοπλοίου με σκάφος, στο οποίο επέβαινε ανοιχτά του Πειραιά.

Είχε συγγράψει αρκετά έργα, μεταξύ αυτών και την *ιστορία της Εθνικής Τράπεζας*. Διέμενε μόνιμα στην Αθήνα. Παιδιά του ήταν ο Κωνσταντίνος Βαλαωρίτης, διπλωμάτης, ο Αριστοτέλης Ι. Βαλαωρίτης και η Ελένη, σύζυγος Φίλιππου Δραγούμη. Εγγονός του είναι ο διάσημος ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης και δισέγγονή του η ηθοποιός Ναταλία Δραγούμη.

## Εργογραφία
### Βιβλία
* *[http://moneyingreece.org/el/history-of-the-national-bank-of-greece-1902 Η Ιστορία της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος]*, Τυπ. Ανέστη Κωνσταντινίδη, Αθήνα 1902.

### Άρθρα
* *Η Λατινική Νομισματική Ένωσις και τα αργυρά κέρματα – Μέτρα προς αντικατάστασιν των εν Ελλάδι κυκλοφορούντων χαρτίνων κερμάτων δι ’ αργυρών, Οικονομική Ελλάς (μέρος α')*, 19/2/1903.
* *Η Λατινική Νομισματική Ένωσις και τα αργυρά κέρματα – Μέτρα προς αντικατάστασιν των εν Ελλάδι κυκλοφορούντων χαρτίνων κερμάτων δι ’ αργυρών, Οικονομική Ελλάς (μέρος β')*, 26/2/1903.
* *Το ζήτημα των αργυρών κερμάτων*, *Αθήναι*, 8/6/1908.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Ιωάννης Α. Βαλαωρίτης, Ιστορικό Αρχείο Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, Αθήνα 2000. 

Ιωαννης Α
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκάδας
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες
Πατριάρχης Ρουμανίας Νικόδημος

Ο **Νικόδημος** (, κατά κόσμον *Νικολάε Μουντιάνου*, ) ήταν Πατριάρχης Ρουμανίας την περίοδο 1939-1948.

Γεννήθηκε στο χωριό Πιπίριγο της Μολδαβίας το 1865. Σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου. Το 1912 χειροτονήθηκε επίσκοπος Ουσίου. Το 1923 παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στη Μονή Νεάμτσου, της οποίας έγινε ηγούμενος. Το 1935 εξελέγη Μητροπολίτης Μολδαβίας και το 1939 Πατριάρχης Βουκουρεστίου και πάσης Ρουμανίας.

Πέθανε το 1948. Ο θάνατός του, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ήταν αντικομμουνιστής και φιλομοναρχικός, ενώ από το προηγούμενο έτος είχε εγκατασταθεί κομμουνιστικό καθεστώς στη χώρα, δημιούργησε πολλές ανεπιβεβαίωτες υπόνοιες για δολοφονία του. Ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό ναό του Βουκουρεστίου, δίπλα στον προκάτοχό του. Τον διαδέχτηκε ο φιλοκομμουνιστής Ιουστινιανός.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Mircea Păcurariu *Dicționarul Teologilor Români*, Ed. Univers Enciclopedic, București, 1996;
* Dr. Antonie Plămădeală *Mitropolitul Ardealului, Patru trepte în cei 60 de ani de patriarhat ortodox român*. În vol. „Alte file de calendar de inimă românească”, Sibiu 1988, p.&nbsp;44-69 (cuvântare ținută în Sala Sinodală din Palatul Patriarhal din București în ziua de 29 septembrie 1985);
* Gheorghe Vasilescu - *Nicodim, al doilea Patriarh al României*, în: Magazin istoric nr. 5, 1998, p.&nbsp;42-45;
* *Шкаровский М. В.* Православная Церковь Румынии в 1918—1950-х годах // Вестник церковной истории. 2011. — № 3-4. — С. 173—224.
* Pr. Gelu Aron, Patriarhul Nicodim Munteanu, Editura Arhiepiscopiei Dunării de Jos, Galați, 2019.

Κατηγορία:Πατριάρχες Ρουμανίας
Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Αδελαΐδα του Μωριέν

Η **Αδελαΐδα της Σαβοΐας** ή **Αδελαΐδα του Μωριέν** (γαλλικά: *Adelaide de Savoie*, 1100 – 18 Νοεμβρίου 1154) δεύτερη σύζυγος αλλά πρώτη βασίλισσα του Λουδοβίκου ΣΤ' της Γαλλίας ήταν κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Σαβοΐας και της Γκιζέλας της Βουργουνδίας,  ανιψιά του Κάλλιστου Β΄ που την επισκέφθηκε μια φορά στην αυλή της. Ο πατέρας της πέθανε (1103) και η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε τον Ρενιέ μαρκήσιο του Μομφερράτου. 

## Βασίλισσα των Φράγκων

Παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του τον βασιλιά των Φράγκων Λουδοβίκο τον Παχύ στο Παρίσι στις 3 Αυγούστου 1114,  έκανε μαζί του 8 παιδιά από τα ο οποία ο δεύτερος Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο των Φράγκων. Η Αδελαΐδα ήταν από τις πιο δραστήριες βασίλισσες του μεσαίωνα, το όνομα της εμφανίζεται σε 45 βασιλικά διατάγματα κατά την διάρκεια που ήταν βασιλιάς ο σύζυγος της Λουδοβίκος ΣΤ΄, ίδρυσε μαζί με τον σύζυγο της το μοναστήρι της Μονμάρτρης στα βόρεια προάστια του Παρισιού, σε αυτό αποσύρθηκε έναν χρόνο πριν τον θάνατο της (1153).

## Θρύλοι σχετικοί με την Αδελαΐδα

Μετά τον θάνατο του συζύγου της δεν αποσύρθηκε όπως οι περισσότερες βασίλισσες στην εποχή της αλλά παντρεύτηκε ξανά τον Ματθαίο Α΄ του Μοντμόρενσι με τον οποίο έκανε ένα παιδί και παρέμεινε παρούσα σε όλες τις δραστηριότητες της Φραγκικής αυλής.  Τάφηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Πέτρου στο κοιμητήριο της Μονμάρτης, ο τάφος της καταστράφηκε κατά την διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης.
Η Αδελαΐδα παριστάνεται σαν μια από τις δυο βασίλισσες που περιγράφονται σε έναν απαρχαιωμένο μύθο του Γουλιέλμου Ντουγκντάλ στον οποίο κάποια βασίλισσα σε μια κονταρομαχία ερωτεύθηκε έναν νέο ευγενή τον Γουλιέλμο του Αλμπίνι αλλά αυτός αφοσιωμένος στην Αδελίζα του Λουβέν αρνήθηκε να γίνει ο εραστής της. Η ζηλιάρα Αδελαΐδα τον παρέσυρε σε παγίδα ρίχνοντας τον στα νύχια ενός αγριεμένου λιονταριού, αλλά εκείνος το σκότωσε με γυμνά χέρια.

## Oικογένεια

Με τον βασιλιά της Φράγκων Λουδοβίκο ΣΤ' απέκτησαν :

* Φίλιππος 1116-1131, διάδοχος και συμβασιλιάς, απεβ. 15 ετών.
* Λουδοβίκος Ζ΄ 1120-1180, βασιλιάς της Γαλλίας.
* Ερρίκος 1121-1175, αρχιεπίσκοπος της Ρενς.
* Ροβέρτος Α΄ π.1123-1188, κόμης του Ντρε. Ιδρυτής του κλάδου των Καπετιδών-Ντρε.
* Κωνσταντία π.1128-1176, παντρεύτηκε πρώτα τον Ευστάθιο Δ΄ των Μπλουά κόμη του Μπουλόν και μετά τον Ραϋμόνδο Δ΄ κόμη της Τουλούζης.
* Πέτρος Α΄ 1126-1183, νυμφεύτηκε την Ελισάβετ κυρία του Κουρτεναί. Ιδρυτής του κλάδου των Καπετιδών-Κουρτεναί.
* Φίλιππος 1132-1161, αρχιδιάκονος του Παρισιού.

## Πρόγονοι



## Παραπομπές


## Πηγές
*Adelaide of Savoy, John Bell Henneman, Jr., Medieval France: An Encyclopedia, ed. William W. Kibler and Grover A. Zinn, (Routledge, 1995)
*C.W. Previte-Orton, The Early History of the House of Savoy, (Cambridge University Press, 1912)
*Mary Stroll, Calixtus the Second, 1119-1124, (Brill, 2004)
*Nolan, Kathleen D. Capetian Women
*Facinger, Marion F. "A Study of Medieval Queenship: Capetian France, 987–1237" Studies in Medieval and Renaissance History 5

Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Αδέλα της Ακουιτανίας

Η **Αδέλα της Ακουιτανίας** ή **Αδελαΐδα της Ακουιτανίας** (*Adélaïde d'Aquitaine*, 945 – 1004) ήταν βασίλισσα των Φράγκων και γενάρχισσα της δυναστείας των Καπετιδών.

Ήταν κόρη του Γουλιέλμου Γ΄ της Ακουιτανίας και της Αδέλας της Νορμανδίας, κόρης του Ρόλλο της Νορμανδίας. Ο πατέρας της υπέγραψε συνθήκη ειρήνης η οποία είχε σαν όρο και τον γάμο της Αδέλας με τον Ούγο Καπέτο, ο γάμος πραγματοποιήθηκε το 969.

Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου Ε΄ τελευταίου βασιλιά απο την δυναστεία των Καρολιδών εξελέγη νέος βασιλιάς των Φράγκων ο σύζυγος της Ούγος Καπέτος με την Αδελαίδα ως βασίλισσα. Ο Ούγος και η Αδέλα ανακηρύχθηκαν βασιλείς στο Σανλίς και στέφθηκαν στο Νογιόν.

Ο Ούγος είχε εμπιστοσύνη στην σύζυγο του που συμμετείχε σε πολλές διαπραγματεύσεις όπως με τον Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την σύζυγο του Θεοφανώ Σκλήραινα. Το 985 αντιπροσώπευσε την οικογένειά της στην λεγόμενη Σύνοδο των Ισχυρών Γυναικών (*colloquium dominarum*) όπου υπερασπίστηκε την διεκδίκηση του Όθωνα Γ΄ στον γερμανικό θρόνο.

## Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Ούγο Καπέτο της Γαλλίας απέκτησε:
* Εδβίγη π.970-μετά το 1013, παντρεύτηκε τον Ρέγκιναρ Δ΄ κόμη του Μονς.
* Ροβέρτος Β΄ 972-1031, βασιλιάς της Γαλλίας.
* Ζιζέλ 970-1002, παντρεύτηκε τον Ούγο Α΄ κόμη του Ποντιέ.
* Αδέλα 973-1063.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Αδέλα της Ακουιτανίας
*Αδέλα, σύζυγος του Ούγου Καπέτου

Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Κατηγορία:Κόμησσες του Παρισιού
Γκαστόν της Γαλλίας

Ο **Γκαστόν της Ορλεάνης** (γαλλ. *Gaston d'Orléans*, 24 Απριλίου 1608 – 2 Φεβρουαρίου 1660) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν πρίγκιπας της Γαλλίας, δούκας της Ορλεάνης και της Σαρτρ και κόμης του Μπλουά. 

Συμμετείχε σε αρκετές ανεπιτυχείς συνωμοσίες και εξεγέρσεις κατά των υπουργικών κυβερνήσεων κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αδελφού του, Λουδοβίκου ΙΓ΄, και της ανηλικότητας του ανιψιού του, Λουδοβίκου ΙΔ΄.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο *Γκαστόν Ιωάννης Βαπτιστής* γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1608 στο Aνάκτορο του Φονταινεμπλώ και ήταν το πέμπτο παιδί και ο τρίτος γιος του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Μεδίκων. 

Κατά τη γέννησή του έλαβε τον τίτλο του *[[Δούκας|Δούκα]] του [[Ανζού]]*, ενώ, όταν παντρεύτηκε (1628), έλαβε τα εδάφη και τους ανάλογους τίτλους της Ορλεάνης, του Μπλουά και της Σαρτρ. Έγινε αρχηγός του στρατού που πολιόρκησε τη Λα Ροσέλ το 1628, κάτι που τον έφερε σε συνεχείς πολιτικές διαμάχες σε όλο το διάστημα της ζωής του.

Σε δύο περιπτώσεις αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία μετά από συνωμοσίες της μητέρας του και του καρδιναλίου Ρισελιέ, και μετά την ήττα στο Λανγκντόκ βρήκε καταφύγιο στη Φλάνδρα. Συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του, Λουδοβίκο ΙΓ΄, αλλά συνωμοτώντας ξανά κατά του καρδινάλιου Ρισελιέ, αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα. Τότε υποτάχθηκε οριστικά στον αδελφό του και τον Ρισελιέ, αλλά δεν σταμάτησε τη δράση του ούτε εκεί, αφού μπλέχτηκε σε συνωμοσία δολοφονίας του Ρισελιέ το 1642.

Το 1643, με τον θάνατο του αδελφού του, διορίστηκε γενικός αρχιστράτηγος της Γαλλίας και πολέμησε κατά των Ισπανών στα βόρεια σύνορα της Γαλλίας (1648 - 1653). Με μεγάλη ευκολία άλλαξε στρατόπεδο οπότε και εξορίστηκε οριστικά το 1652 από τον καρδινάλιο Μαζαρέν στο Μπλουά, όπου έμεινε μέχρι τον θάνατό του.

Πέθανε το 1660 και ενταφιάστηκε στη Βασιλική του Αγίου Διονυσίου. Οι τίτλοι του πέρασαν στον ανιψιό του, Φίλιππο της Ορλεάνης.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1626 την 4η εξαδέλφη του Μαρία της Βουρβόνης, κόρη και κληρονόμο του Ανρί, Δούκα του Μονπανσιέ, και είχε τέκνο:
* Άννα Μαρία Λουίζα (1627 - 1693).

Η Μαρία απεβίωσε το 1627 μετά τη γέννηση της κόρης τους και ο Γκαστόν έκανε δεύτερο γάμο το 1632 με τη Μαργαρίτα, κόρη του Φραγκίσκου Β΄ της Λωρραίνης. Παιδιά του ήταν:
* Μαργαρίτα Λουίζα (1645 - 1721), παντρεύτηκε τον Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων, Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης.
* Ελισάβετ Μαργαρίτα (1646 - 1696), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ιωσήφ, Δούκα του Γκιζ.
* Φραγκίσκη Μαγδαληνή (1648 - 1664), παντρεύτηκε τον Κάρολο Εμμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας.
* Ιωάννης Γκαστόν (1650 - 1652).
* Μαρία Άννα (1652 - 1656).
Ο Γκαστόν είχε ακόμη δύο (νόθα) παιδιά:

1) Από τη Μαρί Πορσέ:
* Μαρί (1631 - ;), νόθη της Ορλεάνης

2) Από τη Λουίζ-Ροζέ ντε λα Μαρμπελιέ:
* Λουί (1638 - 1692), νόθος της Ορλεάνης, ιππότης του Σαρνύ, στρατηγός της Ισπανίας.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Κατηγορία:Δούκες της Ορλεάνης
Κατηγορία:Δούκες του Ανζού
Κατηγορία:Κόμητες του Μπλουά
Κατηγορία:Δούκες του Βαλουά
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Κατηγορία:Δούκες του Αλανσόν
Κατηγορία:Δούκες της Σαρτρ
Χριστόφορος Νέζερ (1903-1995)

Ο **Χριστόφορος Νέζερ** (1902-1995) ήταν Έλληνας ηθοποιός και αδερφός της Μαρίκας Νέζερ.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1903 (ή το 1902, καθώς στην αναγγελία κηδείας του αναφέρεται η ηλικία 93 ετών το 1995) και πέθανε στην Αθήνα το 1995.

Καταγόταν από τη βαυαρική οικογένεια Νέζερ, που είχε έρθει στην Ελλάδα με τον Όθωνα. Έλαβε μέρος σε αρκετές ταινίες του σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Πέθανε το 1995 και κηδεύτηκε στις 18 Μαΐου 1995 από τον ιερό ναό του νεκροταφείου του Βύρωνα. Κατέλιπε παιδιά και ανίψια.

## Φιλμογραφία

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Χριστόφορος Νέζερ στην imdb
* Ο Χριστόφορος Νέζερ στα 90lepta 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μοναστίρ (Τυνησία)

thumb|right|300px|Το Κάστρο του Μοναστίρ
Το **Μοναστίρ** (Αραβικά: المـنسـتير **al-munastîr**, από το  λατινικό *monasterium*), είναι παράλια πόλη και λιμένας της Τυνησίας, στην περιοχή Σαχέλ. Βρίσκεται στην Βορειο-ανατολική Τυνησία και είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Έχει πληθυσμό 41,400 ανθρώπων. Απέχει 20 χλμ. από την πόλη Σους και 160 χλμ. από την πρωτεύουσα Τύνιδα. Υπήρξε αλιευτικό λιμάνι που όμως εξελίχθηκε σε αξιόλογο τουριστικό θέρετρο.

## Ιστορία

Το Μοναστίρ ιδρύθηκε πάνω στα ερείπια της Φοινικικής - Αρχαίας Ρωμαϊκής πόλης Ρουσπίνα. Στην πόλη υπάρχει ένα καλοδιατηρημένο κάστρο το οποίο χτίστηκε το 796 μ.Χ. με σκοπό να ανιχνεύει την θάλασσα για εχθρικά πλοία και να φυλάσσει την πόλη από τις πειρατικές επιδρομές. Στο Μοναστίρ γεννήθηκε και ο πρώτος πρόεδρος της Τυνησίας Χαμπίμπ Μπουργκίμπα όπου βρίσκεται και το μαυσωλείο του.

## Μεταφορές

Στην πόλη υπάρχει το Διεθνές Αεροδρόμιο Χαμπίμπ Μπουργκίμπα (Habib Bourguiba International Airport) το οποίο συνδέει το Μοναστίρ με τις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες και ελέγχεται από την Tunisair.

## Το Μοναστίρ στον Κινηματογράφο

Το Μοναστίρ είναι γνωστό από τον κινηματογράφο καθώς μέσα στο φρούριό του έχουν γυριστεί σκηνές από την τηλεταινία «*[[Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (τηλεσειρά)|Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ]]*»  και την κωμωδία των Monty Python  «*[[Ένας Προφήτης... Μα τι Προφήτης!]]*» (*Life of Brian*).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* USMonastir.com, official web site of the local multi-sports team
* Monastir Photo Gallery

Κατηγορία:Κάστρα
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Κατηγορία:Λιμένες της Τυνησίας
Χριστόφορος Νέζερ (στρατιωτικός)

Ο **Χριστόφορος Νέζερ** (γερμ. *Christoph Neeser*) (1808-1883) ήταν Βαυαρός αξιωματικός (υπολοχαγός). 
## Βιογραφία
Το 1833 ήρθε στην Ελλάδα με τον Όθωνα. Στα μέσα Μαρτίου του ίδιου έτους, διορίστηκε φρούραρχος της Αθήνας από τον Ιάκωβο Νερουλό, Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων και επίτροπο του Όθωνα. Ήταν ο πρώτος χριστιανός φρούραρχος της πόλης. Την πρώτη Απριλίου παρέλαβε μαζί με το Βαυαρό ταγματάρχη Πάλιγκαν την Ακρόπολη από τον Τούρκο φρούραρχο της Αθήνας, Οσμάν Εφέντη.

Έγραψε απομνημονεύματα με τον τίτλο Τα πρώτα έτη της ιδρύσεως του Ελληνικού Βασιλείου. 

Ο Νέζερ παντρεύτηκε δύο φορές με Ελληνίδες και απέκτησε 26 παιδιά. Εγγόνια του ήταν η Μαρίκα Νέζερ, ο αδερφός της, Χριστόφορος Νέζερ και ο ξάδερφος της, Χριστόφορος Νέζερ. Ο ηθοποιός Γιώργος Πυρπασόπουλος είναι εγγονός της εξ αγχιστείας αδελφής της εγγονής του Μαρίκας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη, έκδοση 1979, τόμος 15, σελίδα 214*

Κατηγορία:Βαυαροί
Κοινότητα Οίας

Η **Κοινότητα Οίας** είναι διοικητικό τμήμα της Σαντορίνης και σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας αποτελείται από τα Κοινοτικά διαμερίσματα Οίας και Θηρασίας. Περιλαμβάνει, δηλαδή, το βόρειο τμήμα της Σαντορίνης και το νησί Θηρασία. Έχει πρωτεύουσα τον οικισμό Οία.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει συνολικά 1.141 κατοίκους.

Νέος πρόεδρος της Δημοτικής κοινότητας Οιας με βάση της εκλογές του 2019 είναι ο Αντώνιος Παγώνης.

Με βάση τα αποτελέσματα των Δημοτικών εκλογών του 2006, πρόεδρος της Κοινότητας Οίας είναι ο Γεώργιος Χάλαρης, ο οποίος ήταν πρόεδρος της κοινότητας τόσο την περίοδο 2002-2006, όσο και την περίοδο 1998-2002.

## Κοινοτικό διαμέρισμα Οίας
Το Κοινοτικό διαμέρισμα Οίας αποτελείται από τους οικισμούς Οία, Θόλος, Κολούμπος, Παράδεισος, Φοινικιά και τους όρμους Αμμουδιού και Αρμένης.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει συνολικά 1.141 κατοίκους, ενώ κατά την απογραφή του 1928, η περιοχή της Οίας είχε 1.416 κατοίκους.

## Κοινοτικό διαμέρισμα Θηρασίας
Το Κοινοτικό διαμέρισμα Θηρασίας από εδαφικής άποψης περιλαμβάνει το σύνολο του νησιού Θηρασία που έχει τα χωριά  Θηρασία, Αγία Ειρήνη, Αγριλιά, Ποταμός και τον όρμο Κόρφου.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει συνολικά 268 κατοίκους, ενώ κατά την απογραφή του 1928, η περιοχή της Θηρασιάς είχε 657 κατοίκους.

Κατηγορία:Σαντορίνη
Θηρασία

* Θηρασία νησί των Κυκλάδων.
* Θηρασία, ποιητική συλλογή του Δημήτρη Βάρου.
Θηρασία (ποιητική συλλογή)

**Θηρασία** είναι ο τίτλος μιας από τις ποιητικές συλλογές που έγραψε ο Δημήτρης Βάρος μέρη της οποίας μελοποιήθηκαν από τον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο και περιέχονται στους δίσκους του "Τολμηρή Επικοινωνία" και "Ηλεκτρικός Θησέας".
Τα τραγούδια ερμήνευσαν ο Παύλος Σιδηρόπουλος, οι «Νέοι Επιβάτες», η Μαρία Φωτίου, οι «Vox», το συγκρότημα "Μεθυσμένα Ξωτικά" κ.α. Πιό γνωστό από αυτά ο «Ηλεκτρικός Θησέας» με τον Π, Σιδηρόπουλο.

Ο ίδιος ο ποιητής σημειώνει στον πρόλογο: Έγραψα τη "Θηρασία" τα χρόνια 1979-1980 όταν οι Έλληνες έπαιρναν την απόφαση, με την πρώτη ευκαιρία, να στρίψουν το τιμόνι της χώρας στον "τρίτο δρόμο προς τον σοσιαλισμό". Είναι το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που άρχισε με την "Ανδρομέδα" και ολοκληρώθηκε με τη "Φρύνη" 
Η τριλογία αυτή ασχολείται με το πιο σημαντικό, μάλλον, πρόβλημα του σημερινού ανθρώπου ο οποίος παγιδευμένος σε μια ζωή έξω από τη φύση του αναζητά διεξόδους στο διάστημα με τη φαντασία του ("Ανδρομέδα") στην πολιτική με την ελπίδα του ("Θηρασία"), στις μικρές και μεγάλες προσωπικές του επαναστάσεις("Φρύνη").

Εκδόσεις Καστανιώτη (ISBN 960-03-2821-8)

•Αποσπάσματα: https://web.archive.org/web/20051101101046/http://www.varos.gr/

Κατηγορία:Νεοελληνικές ποιητικές συλλογές
Χριστόφορος Νέζερ (1887-1970)

Ο **Χριστόφορος Νέζερ** (Αθήνα, 1887 - 19 Φεβρουαρίου 1970) ήταν Έλληνας ηθοποιός και ξάδερφος της Μαρίκας Νέζερ και του συνονόματου ηθοποιού.
 
## Βιογραφία
Απόγονος της βαυαρικής οικογένειας των Νέζερ, που είχαν έρθει στην Ελλάδα με τον Όθωνα, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1887. Έκανε το ντεμπούτο του δίπλα στην Ευαγγελία Παρασκευοπούλου. Υπήρξε αυτοδίδακτος και αποτελεί παράδοξο και αξιοθαύμαστο φαινόμενο το γεγονός ότι μπόρεσε να διαπρέψει σε έργα και ρόλους με απαιτήσεις που προϋποθέτουν παιδεία και ειδική καλλιέργεια. Οι ερμηνείες του στον Αριστοφάνη και στον Μολιέρο παραμένουν πρότυπα. Οι δημιουργίες του είναι ανεπανάληπτες. Δεν ήταν μόνο το μεγάλο αυθεντικό ταλέντο του και η υποκριτική του φαντασία, αλλά και η πίστη του στο θέατρο και η άκρα ευσυνειδησία και εργατικότητα που χαρακτηρίζουν την 60χρονη προσφορά του στην ελληνική θυμέλη. Ο Χριστόφορος Νέζερ υπήρξε από τα βασικά στελέχη του Εθνικού Θεάτρου, το οποίο υπηρέτησε από την ίδρυσή του (1931).

Ο Χριστόφορος Νέζερ παντρεύτηκε τη Μερόπη Μερκούρη, ανιψιά του δημάρχου Αθηναίων Σπυρίδωνα Μερκούρη και θεία της Μελίνας Μερκούρη. Έκανε δύο γιους, τον Τρύφωνα και τον Ιάσονα.

Πέθανε στην Αθήνα τα μεσάνυχτα της 19ης Φεβρουαρίου του 1970, σε ηλικία 83 ετών. Ο θάνατός του πέρασε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

## Διακρίσεις
Το 1967, ο Νέζερ εμφανίστηκε στην ταινία μικρού μήκους *Όσο κρατάει μια φλόγα* και τιμήθηκε με ειδικό βραβείο για την προσφορά του στον ελληνικό κινηματογράφο στο 8ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.******

## Φιλμογραφία

## Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Νέζερ, ως ηθοποιός.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Χριστόφορος Νέζερ στην imdb
* 

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Μπουμπουλίνα (αποσαφήνιση)

Ο όρος **Μπουμπουλίνα** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

## Πρόσωπα
*Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

## Άλλα
*Μπουμπουλίνα Ι (ατμοβάρις)
*Μπουμπουλίνα ΙΙ (Οπλιταγωγό) / 93
*Μπουμπουλίνα (αντιστασιακή οργάνωση)
*''Μπουμπουλίνα'' (ταινία)
Τογιοχάρα Κουνιτσίκα

thumb|250px|''Σκηνή σε οικία'', Κουνιτσίκα
Ο **Τογιοχάρα Κουνιτσίκα** (,  1835-1900) ήταν Ιάπωνας καλλιτέχνης της παραδοσιακής τέχνης της ξυλογραφίας ουκίγιο-ε. Γεννήθηκε με το όνομα *Οσίμα Γιασοχάτσι* στο Έντο. Το 1852 κυκλοφόρησε η πρώτη υπογεγραμένη αφίσα του, και πήρε το γκο Kunichika το 1854. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τα έργα του που απεικονίζουν ηθοποιούς του Καμπούκι. Δημιούργησε επίσης πολλά έργα μπιτζίνγκα και έργα που απεικονίζουν ιστορικές σκηνές. Είχε αδυναμία στις όμορφες γυναίκες και στον τζόγο και ήταν συνεχώς  σε χρέη. Πέθανε την 19η Ιουλίου του 1900 και τάφηκε σε ένα βουδιστικό ναό. Ο Κουνιτσίκα έχει μια ιδιαίτερη θέση στο πάνθεον των καλλιτεχνών ουκίγιο-ε σαν ο καλλιτέχνης που κατάφερε να γεφυρώσει την καλλιτεχνική παράδοση με τις νέες τάσεις στην τέχνη (περίοδος Έντο-περίοδος Μέιτζι). Εισήγαγε πολλά δυτικότροπα στοιχεία στα έργα του και σήμερα θεωρείται σαν ένας από τους τελευταίους μεγάλους της ουκίγιο-ε.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιογραφία
* Έργα του Κουνιτσίκα

Κουνιτσίκα
Σαράκου

Ο **Τοσουσάι Σαράκου** (, ενεργός κατά την περίοδο 1790 - 1795) θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους Ιάπωνες καλλιτέχνες της παραδοσιακής τέχνης της ξυλογραφίας ουκίγιο-ε. Πολύ λίγες πληροφορίες υπάρχουν σήμερα για τη ζωή του πέρα από τα έργα του. Η δραστηριότητά του σαν καλλιτέχνης διήρκεσε μόνο 10 μήνες από τα τέλη του 1794 ώς τις αρχές του 1795.

thumb|right|250px| Οι 2 ηθοποιοί του Καμπούκι Μπαντο Ζέντζι και Σαγαμούρα Γιοντογκόρο, 1794

## Βιογραφία

Μία θεωρία που υπάρχει είναι ότι ο Sharaku δεν ήταν ένα πρόσωπο αλλά μία εικαστική συλλογική προσπάθεια πολλών καλλιτεχνών ουκίγιο-ε που σκοπό είχαν να βοηθήσουν κάποιο οίκο ξυλογραφίας. Το όνομα Σαράκου μεταφράζεται στα Ιαπωνικά σαν *ανοησία* και ίσως ήταν κάποιο αστείο επινόημα των καλλιτεχνών που το δημιούργησαν. Το γρήγορα εξελισσόμενο στυλ (4 διαφορετικές τεχνοτροπίες) που ο Σαράκου χρησιμοποίησε στην σύντομη καριέρα του δίνει λογική βάση στην θεωρία αυτή. 
Μια άλλη θεωρία για τη ζωή του είναι ότι σχετίζεται με τον μεγάλο καλλιτέχνη της ουκίγιο-ε Χοκουσάι. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί με την απουσία του Χοκουσάι στα καλλιτεχνικά πράγματα μεταξύ των χρόνων 1792 και 1796 περίοδο που το έργο του Σαράκου εμφανίστηκε.
Σχετκά με την απότομη εξαφάνισή του μία εξήγηση είναι ότι ο δάσκαλός του ήταν δυσαρεστημένος με τις απεικονίσεις ηθοποιών του λαϊκού θεάτρου Καμπούκι και ίσως προτιμούσε το πιο εξευγενισμένο Θέατρο Νο.

## Έργο
thumb|left|250px|Ο ηθοποιός Καμπούκι Σαγαμούρα Σοτζούρο ο Γ', 1794, 5Ος Μήνας
Η καριέρα του φαίνεται ότι τελείωσε άδοξα ίσως και λόγω της ρεαλιστικής και ριζοσπαστικής φύσης του έργου του που δημιούργησε μεγάλη εχθρότητα στην εποχή του στο Έντο.
Είναι πιθανόν ότι ο ρεαλισμός στα έργα του και η εμμονή στα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, να δημιούργησε αμηχανία στους πελάτες και τα έργα του ήταν δύσκολο να πουληθούν. Οι κριτικοί τέχνης της εποχής ήταν αμείλικτοι εναντίον του και ενδεχομένως αυτό να τον ανάγκασε να αποσυρθεί.
Παρότι τα έργα του δεν ήταν φημισμένα στην Ιαπωνία, Δυτικοί συλλέκτες τον ανακάλυψαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και εκφραστικότερους καλλιτέχνες ουκίγιο-ε και ίσως ο πρώτος καλλιτέχνης μοντέρνας τέχνης στην Ιαπωνία. Τα έργα του σήμερα αγοράζονται σε μυθικές τιμές στις δημοπρασίες έργων τέχνης.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Muneshige Narazaki, *Sharaku: The Enigmatic Ukiyo-e Master* (Kodansha, Tokyo, 1983)
* Harold G. Henderson, Louis V. Ledoux, *Sharaku's Japanese Theatre Prints: An Illustrated Guide to his Complete Work* (Dover Publications, New York, 1984)
* Matthi Forrer, "Hokusai" (Bibliotheque de l'Image, 1996)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Τοσουσάι Σαράκου 
* Σαράκου στο ΜΕΤ 

Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Μετς (Γαλλία)

μικρογραφία|δεξιά|Moyen Pont
Η **Μετς** (, ορθή προφορά *Μες*) είναι πόλη της βορειοανατολικής Γαλλίας, πρωτεύουσα του νομού του Μοζέλλα, ενός εκ των τεσσάρων της περιφέρειας της Λωραίνης. Ενώ η ιστορική πρωτεύουσα του Δουκάτου της Λωραίνης είναι η Νανσύ, σήμερα διοικητική πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η Μετς. Στην πόλη ομιλούνται η γαλλική και η γερμανική γλώσσα και έχει πληθυσμό περίπου 125.721 κατοίκων (2007).

## Ιστορία
Η Μετς ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους ως *Divodurum*, ενώ το σημερινό όνομα προέρχεται από τη φυλή *Mettis* των Κελτών. Από το 1871 έως το 1918 ανήκε στη Γερμανική αυτοκρατορία, ενώ η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν πάντα Γαλλική.

Από το όνομα της Μετς της Γαλλίας πήρε το όνομά του το Μετς της Αθήνας στον Ιλισό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Λωρραίνης
Χισικάουα Μορονόμπου

Ο **Χισικάουα Μορονόμπου** (, 1618 – 25 Ιουλίου 1694) ήταν Ιάπωνας καλλιτέχνης που έκανε γνωστή την τέχνη ουκίγιο-ε, ένα είδος ξυλογραφίας και ζωγραφικής, στα τέλη του 17ου αιώνα. 

## Βιογραφία
Ο Μορονόμπου ήταν ο γιος ενός πολύ γνωστού χαράκτη στο χωριό Χονταμούρα της επαρχίας Άγουα κοντά στην ακτή του Έντο. Στα νεανικά του χρόνια δούλεψε στο εργαστήριο του πατέρα του όπου έμαθε τα μυστικά της τέχνης της χαρακτικής. Μετά τη μετανάστευσή του στο Έντο, μαθήτευσε στις σχολές τέχνης ουκίγιο-ε Τόσα και Σχολή Κανό. Έχοντας ήδη μία πολύ ισχυρή γνώση των τεχνικών ζωγραφικής και χαρακτικής της εποχής του, μαθήτευσε στη συνέχεια με τον φημισμένο δάσκαλο ουκίγιο-ε Καμπούν. 

## Έργο
Το πρώτο υπογεγραμμένο έργο του χρονολογείται το 1672, παρότι ίσως δημιούργησε έργα πριν από αυτήν την χρονολογία. Στα μέσα του 1670 ο Μορονόμπου είχε ήδη καταξιωθεί σαν καλλιτέχνης του ουκίγιο-ε. Παρήγαγε πάνω από 100 εικονογραφημένα βιβλία (ίσως 150). Το ένα τέταρτο των έργων του ήταν ερωτικής φύσεως, ομοφυλοφιλικής, ετεροφυλοφιλικής αλλά και παιδεραστικής φύσεως. 

Ο Μορονόμπου θεωρείται ο ιδρυτής του ουκίγιο-ε. Αφομοίωσε έργα και τεχνοτροπίες προηγούμενών του καλλιτεχνών και δημιούργησε ένα πραγματικά νέο είδος τέχνης και ένα προσωπικό ύφος που επηρέασε γενεές καλλιτεχνών μετά τον θάνατό του. Τα έργα του χαρακτηρίζοταν από μια δραματικότητα που ελάχιστοι καλλιτέχνες του ουκίγιο-ε κατόρθωσαν. 

[left|thumb|300px|'''Πάνελ από σειρά έργων του Μορονόμπου ([1670-1680)]]Μερικά από τα έργα του είναι ζωγραφισμένα στο χέρι αλλά τα περισσότερα από τα έργα του ήταν ζωγραφισμένα στην τεχνική σούμι-ε (χρήση μάυρη χρωστικής μόνο). Τα έργα του Μορονόμπου είναι γκριζόμαυρα σχέδια που έρχονται σε αντίθεση με το λευκό του χαρτιού δημιουργώντας έμφαση στις γραμμές και στα σχήματα και κινήσεις των απεικονίσεων. Οι καμπυλωτές γραμμές στα έργα του έρχονται σε μόνιμη αντίθεση με τις ευθείες διαγώνιές του.

Οι συλλογές 12 εικόνων είναι πολύ συχνές στην Ιαπωνική τέχνη και ιδιαίτερα δημοφιλείς στις αυλές των ευγενών και αριστοκρατών από το 1500. Η ενασχόληση του Μορονόμπου με παρόμοιες συλλογές ήταν συμβατική αν και τα έργα του ανήκουν σε ένα είδος σούνγκα, που ονομάζεταιαμπούνα-ε και είναι ένα μη πορνογραφικό ερωτικής φύσεως είδος τέχνης ουκίγιο-ε.

## Δείτε επίσης
* Ουκίγιο-ε
* Σούνγκα
* Μπιτζίνγκα

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ουκίγιο-ε
* Έκθεση σούνγκα ουκίγιο-ε

Μορονομπου
Σούντο

Το **Σουντό** ( *shudō*) είναι η Γιαπωνέζικη παράδοση της παιδεραστικής ομοφυλοφιλίας διαδεδομένης και αποδεκτής στην κοινωνία των σαμουράι, από την μεσσαιωνική περίοδο μέχρι τα τέλος του 19ου αιώνα. Η λέξη αποτελεί μια συντομογραφία της λέξης γουακασούντο (若衆道), "η πλευρά(ή δρόμος) του νέου" ή ο δρόμος του νέου (若 *waka*) άντρα (衆 *shu*). Το ντο (道) σχετίζεται με την κινέζικη λέξη τάο που θεωρείται ως ο δρόμος της αφύπνισης. Ο γεροντότερος της σχέσης λεγόταν *νεντζά* (念者), και ο νεώτερος *γουακασού* (若衆).

## Βιβλιογραφία

*IHARA Saikaku (Paul Gordon Schalow, trans.). *The Great Mirror of Male Love.*  Stanford University Press, 1990.

*Leupp, Gary.  *Male Colors: The Construction of Homosexuality in Tokugawa Japan.*  University of California Press, 1997.

*Pflugfelder, Gregory.  *Cartographies of Desire: Male-Male Sexuality in Japanese Discourse, 1600-1950.*  University of California Press, 2000.

*Watanabe, Tsuneo and Jun'ichi Iwata, *The Love of the Samurai: A Thousand Years of Japanese Homosexuality* GMP, London, 1989 ISBN 0-85449-115-5

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο όμορφος δρόμος των σαμουράι

Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Ομοφυλοφιλία
Όρος Κόγια

Το **Όρος Κόγια** ( *Kōya-san*) είναι βουνό στην επαρχία Γουακαγιάμα στα νότια της Οσάκα στην Ιαπωνία. Το όρος κατοικήθηκε για πρώτη φορά από τον μοναχό Κουκάι το 1819 που ίδρυσε το μοναστήρι στο κέντρο του βουνού. Σήμερα το Βουνό Κόγια είναι γνωστό σαν την έδρα της θρησκευτικής σέκτας σινγκόν της ιαπωνικής Βουδιστικής θρησκείας. Βρισκόμενο σε υψόμετρο 800 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας, σε μια κοιλάδα περιστοιχιζόμενη από τις 8 κορυφές του βουνού, το μοναστήρι με τα χρόνια επεκτάθηκε και σήμερα αποτελέι μια πόλη, την Κόγια, όπου λειτουργεί μια θρησκευτική σχολή και πάνω από 100 ναοί, πολλοί από τους οποίους προσφέρουν κατάλυμα στους πολλούς προσκυνητές.

## Αξιοθέατα
Το βουνό φιλοξενεί τους εξής κύριους προσκυνηματικούς τόπους

* *Οκουνοΐν* (奥の院), που είναι το μαυσωλείο του Κουκάι, περιστοιχιζόμενο από έναν τεράστιο αμπελώνα (ο μεγαλύτερος της Ιαπωνίας)
* *Νταντζογκαράν* (壇上伽藍)
** *Κονπόν Ντάιτο* (根本大塔), μια παγόδα που σύμφωνα με τη δοξασία Σινγκόν αντιπροσωπεύει το κεντρικό σημείο ενός μαντάλα, που δεν αποτελεί μόνο το Όρος Κόγια αλλά και ολόκληρη την Ιαπωνία. 
* *Κονγκόμπου-τζι* (金剛峰寺), έδρα της σέκτας Σινγκόν.

Το 2004, η UNESCO ανεδειξε το όρος Κόγια μαζί με άλλες 2 τοποθεσίες της χερσονήσου Κίι ως μνημεία της παγκόσμιας κληρονομιάς.

## Εικόνες


File:Danjogaran Koyasan08n4272.jpg|Νταντζογκαράν Σάιτο
File:Danjogaran Koyasan23n3200.jpg|Νταντζογκαράν Τότο
File:Okunoin-Cemetery.jpg|Το κοιμητήριο Οκουνοΐν
File:Kongobuji Koyasan01n4272.jpg|Κονγκόμπου-τζι



## Δες Επίσης
* Κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO
* Όρος Φούτζι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιεροί και προσκηματικοί χώροι της οροσειράς Κιι (UNESCO)

Κατηγορία:Βουνά της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιαπωνία
Φραγκίσκος Α΄ των Μεδίκων

Ο **Φραγκίσκος Α' των Μεδίκων** (Francesco I de' Medici, 25 Μαρτίου 1541 – 19 Οκτωβρίου 1587) ήταν ο δεύτερος Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, κυβερνώντας από το 1574 έως το θάνατό του το 1587.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φραγκίσκος γεννήθηκε στη Φλωρεντία και ήταν υιός του Μεγάλου Δούκα Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων και της Ελεονώρας δε Τολέδο, κόρης του Πέδρο Άλβαρεθ μαρκησίου της Βιγιαφράνκα και αντιβασιλιά της Νάπολης. Ορίστηκε αντιβασιλιάς από τον πατέρα του το 1564.

Παντρεύτηκε το 1565 την Αρχιδούκισσα Ιωάννα της Αυστρίας (1548 - 1578), μικρότερη κόρη του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φερδινάνδου Α΄ και της Άννας της Βοημίας και της Ουγγαρίας. Ο γάμος δεν υπήρξε ευτυχισμένος, καθώς η Ιωάννα είχε παθολογική αγάπη στη γενέτειρά της, την Αυστρία, και ο Φραγκίσκος δεν ήταν ευχαριστημένος για το θέμα αυτό. Το ζευγάρι απέκτησε επτά παιδιά, ανάμεσα στα οποία τη μετέπειτα Βασίλισσα της Γαλλίας, Μαρία των Μεδίκων.

Αμέσως μετά τον πρόωρο θάνατο της Ιωάννας, ο Φραγκίσκος προχώρησε σε γάμο με τη Βενετσιάνα ερωμένη του, Μπιάνκα Καπέλλο, αφού είχε πρώτα απομακρύνει το σύζυγό της, έναν γραφειοκράτη από τη Φλωρεντία. Λόγω του γρήγορου γάμου ακούστηκαν πολλές φήμες ότι ο Φραγκίσκος και η Μπιάνκα συνωμότησαν για να δηλητηριάσουν την Ιωάννα. Ο Φραγκίσκος έκτισε και διακόσμησε για λογαριασμό της Μπιάνκα τη Βίλλα των Μεδίκων στο Πρατολίνο, και δέχθηκε το γιο της Αντώνιο (1576 - 1621) σαν δικό του παιδί.

Ο Φραγκίσκος ήταν αυταρχικός σαν τον πατέρα του, αλλά ενώ εκείνος είχε καταφέρει να διατηρήσει την ανεξαρτησία του κράτους του, αυτός δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την υποτέλεια στον πεθερό του, τον Αυτοκράτορα. Φορολογούσε μάλιστα σκληρά τους πολίτες του για να του πληρώνει μεγάλα ποσά.

Όπως και ο πατέρας του έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τις τέχνες. Ήταν απ' τους σημαντικότερους συλλέκτες του 16ου αιώνα, ενώ ήταν και ο ίδιος κατασκευαστής πορσελάνινων και πέτρινων αντικειμένων. Έκτισε το Θέατρο των Μεδίκων (που βρισκόταν μέσα στο Ουφίτσι) και ίδρυσε την *Accademia della Crusca*, ενώ ασχολήθηκε συστηματικά με τη χημεία και την αλχημεία.

Ο Φραγκίσκος και η Μπιάνκα πέθαναν την ίδια ημέρα πιθανότατα δηλητηριασμένοι ή, όπως πιστεύουν αρκετοί ιστορικοί, από πυρετό ελονοσίας. Το αξίωμα του Φραγκίσκου ανέλαβε κατόπιν ο μικρότερος αδελφός του, Φερδινάνδος Α΄ των Μεδίκων.

## Οικογένεια
Ο Φραγκίσκος απέκτησε με την πρώτη του σύζυγο, Ιωάννα των Αψβούργων, επτά παιδιά, από τα οποία επέζησαν τα εξής:
* Ελεονώρα 1566-1611, παντρεύτηκε τον Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα.
* Μαρία  1575-1642, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας.

## Πρόγονοι




## Πηγές
* Hibbert, Christopher (1979). The Rise and Fall of the House of Medici. Penguin Books. pp. 269–281.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* "The Medici Archive Project" 
* "Medici Family History"

Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Τοσκάνης