open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πολυδάμας ο Θεσσαλός

[μικρογραφία|[Ημίδραχμο της Ολυμπίας, χρονολογούμενο μεταξύ 91ης  (416 π.Χ.) και 94ης (404 π.Χ.) διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων|291x291εσ]]
Ο **Πολυδάμας ο Θεσσαλός**  γιος του Νικία, ήταν αρχαίος αθλητής και Ολυμπιονίκης στο παγκράτιο το 408 π.Χ.  από τη Θεσσαλική πόλη Σκοτούσσα. Φημιζόταν για τη δύναμη του.

## Σύμφωνα με τον Παυσανία
Κατά τον Παυσανία, ήταν ο πιο μεγαλόσωμος άνθρωπος που έζησε ποτέ.

Η φήμη του δεν οφείλονταν μόνο στην νίκη του στο Παγκράτιο αλλά και σε διηγήσεις όπως η σύλληψη χωρίς όπλα ενός ζωντανού λιονταριού πάνω στον Όλυμπο, ότι μπήκε σε ένα κοπάδι βοοειδών, άρπαξε τον αγριότερο και μεγαλύτερο ταύρο από τα πίσω πόδια και τον κρατούσε από τις οπλές, οι οποίες του έμειναν στα χέρια όταν το ζώο διέφυγε, ότι έπιασε με το ένα του χέρι ένα άρμα που έτρεχε πολύ γρήγορα και το σταμάτησε.

Κάποτε ο Πολυδάμας προσκλήθηκε από τον βασιλιά των Περσών Δαρείο τον Νόθο, ο οποίος ήθελε να πεισθεί αν η φήμη του ήταν δικαιολογημένη ή όχι. Εκεί, στα Σούσα, ο Πολυδάμας μονομάχησε άοπλος με τρεις ενόπλους άνδρες ταυτοχρόνως, τρεις από τους «Αθανάτους», και τους σκότωσε. Η μόνη παράδοση που αναφέρεται σε ήττα του σχετίζεται με τη συμμετοχή του σε Ολυμπιακούς Αγώνες για δεύτερη φορά, οπότε έχασε σε έναν αγώνα από τον Πρόμαχο, αλλά οι Θεσσαλοί δεν δέχονταν αυτή την παράδοση.

Για τον θάνατό του αναφέρεται ότι όταν ράγισε η οροφή ενός σπηλαίου μέσα στο οποίο βρισκόταν ο Πολυδάμας πίνοντας με φίλους του, ενώ οι φίλοι του έφυγαν, εκείνος, νομίζοντας ότι μπορεί να συγκρατήσει με τα χέρια του τους βράχους, καταπλακώθηκε και πέθανε.

Σύμφωνα με τον Παυσανία, στην Ολυμπία υπήρχε χάλκινος ανδριάντας του Πολυδάμαντα. Ήταν έργο του Λυσίππου βορειοδυτικά του επιβλητικού ναού και επάνω σε υψηλό βάθρο έφερε επιγραφές και ανάγλυφες παραστάσεις των άθλων του Πολυδάμαντα. Από το βάθρο σώζονται δύο κομμάτια στις τρεις πλευρές των οποίων διακρίνονται ανάγλυφες παραστάσεις από την πάλη του στην αυλή του Δαρείου και από το δάμασμα του λιονταριού.

Το 2015 τοποθετήθηκε μνημείο προς τιμή του Πολυδάμα στην κεντρική πλατεία της Σκοτούσσας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Παυσανίας: *Ελλάδος περιήγησις, [[s:Ηλιακών Β|Ηλιακών Β]]*
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* 

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Βίγο

Η **Βίγο** (ισπανικά: *Vigo*), ισπ.  προφορά ΔΦΑ: [ˈbiɣo]  είναι πόλη και λιμάνι της Ισπανίας, η μεγαλύτερη πόλη της Γαλικίας. Βρίσκεται στη βορειοδυτική Ισπανία, κοντά στα σύνορα με την Πορτογαλία, και βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Είναι το μεγαλύτερο αλιευτικό λιμάνι στον κόσμο, και ένα από τα μεγαλύτερα εμπορευματικά. Το 2003 από το λιμάνι της Βίγο διακινήθηκαν 673.874 τόνων ψαριών. Η πόλη κατά την απογραφή του 2007 είχε πληθυσμό 294.772 κατοίκων, και η μητροπολιτική της περιοχή 659.632 κατοίκων, δέκατη τέταρτη κατά πληθυσμό μητροπολιτική περιοχή της Ισπανίας.

Η Βίγο αποτελεί τη βάση εταιρειών αλιευτικών προϊόντων με ισχυρή παρουσία σε χώρες όπως η Νότια Αφρική, Ναμίμπια, Μοζαμβίκη, Αυστραλία, Αργεντινή, τα Νησιά Φόκλαντ, Χιλή και Περού. Το ψάρι αυτό αποστέλλεται στην Ισπανία καθώς και σε χώρες όπως η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Γαλλία και άλλες πιο μακρινές αγορές, ακόμη και στην Ασία. Γνωστότερη από αυτές τις εταρείες είναι η Pescanova, μεγαλύτερη αλιευτική εταιρία του κόσμου. Στη Βίγο υπάρχει επίσης βαριά βιομηχανία, κυρίως ναυπηγεία με ειδικότητα στην κατασκευή αλιευτικών σκαφών καθώς και ένα μεγάλο εργοστάσιο της PSA Peugeot Citroën.

Στη Βίγο γίνονται σημαντικές εμπορικές εκθέσεις, όπως η CONXEMAR, ένα ετήσιο γεγονός αφιερωμένο στα κατεψυγμένα αλιευτικά προϊόντα. Εδώ γίνεται επίσης κατά περιόδους η Παγκόσμια Έκθεση Αλιείας.

## Λιμάνι
Οι διάφορες αποβάθρες που αποτελούν μέρος του λιμένα του Βίγο είναι, από τα δυτικά προς τα ανατολικά, οι ακόλουθες: 
* Terminal Bouzas. Είναι χωρισμένη σε δύο ζώνες, την αποβάθρα για πλοία ro-ro, και τη δεξαμενή για επισκευές. 
* Springs Beiramar Berbes, για τον ελλιμενισμό των σκαφών της ανοικτής θάλασσας και της παράκτιας αλιείας. 
* Pier για πλοία. 
* Wharf για σπορ. 
* Ο Springs. Εμπορικές αποβάθρες σε περισσότερα από 1.500 μέτρα μήκος, που προορίζονται για υγρά και γενικά φορτία, με σιδηροδρομική σύνδεση. 
* Terminal Guixar. Προκυμαία μήκους 769 μ. για την μεταφορά εμπορευματοκιβωτίων, με σιδηροδρομική σύνδεση.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημη σελίδα

Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Κατηγορία:Λιμένες
Κατηγορία:Γαλικία
Αρτέμης Φάουλ

Με τον τίτλο **Αρτέμης Φάουλ** () αναφέρεται σειρά μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας με δόσεις χιούμορ από τον Ιρλανδό συγγραφέα Όουεν Κόλφερ. Έχει κυκλοφορήσει σε 40 χώρες και έχει πουλήσει 8 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ σύντομα θα βγει και σε ταινία.

Το κύριο θέμα της είναι οι σχέσεις ανθρώπων και ξωτικών. Συγκεκριμένα ο Αρτέμης ένας ιδιοφυής νεαρός, ο οποίος, αποφασίζει να κλέψει λίγο χρυσάφι από τα ξωτικά για να αποκαταστήσει την περιουσία της οικογένειάς του. Για να το πετύχει αυτό οργανώνει ένα μεγαλοφυές σχέδιο το οποίο όμως δεν υπολόγισε τη δύναμη των ξωτικών.

Στην Ελλάδα η σειρά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

## Βιβλία
**Τα Χίλια Πρόσωπα**

Ο Αρτέμης Φάουλ ένα δωδεκάχρονο παιδί με εγκληματικό μυαλό, σκέφτεται ένα πανέξυπνο σχέδιο για να αποκαταστήσει την περιουσία της οικογένειας του. Απαγάγει ένα ξωτικό και ζητάει από τη φυλή του λίτρα σε χρυσό. Ωστόσο τα ξωτικά πολιορκούν το μέγαρο της οικογένειάς του με τον τεχνολογικό τους εξοπλισμό. Μετά από πολλές μάχες, ο Αρτέμης βγαίνει νικητής.

**Περιπέτεια στην Αρκτική**

**Ο Κώδικας της Αιωνιότητας** 

**Η Παγίδα**

**Η Χαμένη Αποικία**

**Το παράδοξο του χρόνου**

## Ταινία
Η ταινία γυρίζεται από τη Miramax και βγήκε στους κινηματογράφους το 2014.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.artemisfowl.com
* https://web.archive.org/web/20090126105858/http://artemis-fowl.co.uk/
* http://www.eoincolfer.com
* http://www.artemisfowl.co.uk

Κατηγορία:Ιρλανδικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας
Πολυδάμας ο Τρώας

Ο **Πολυδάμας ο Τρώας** ήταν ένας από τους γενναιότερους Τρώες κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Γονείς του ήταν ο Πάνθοος και η Φροντίς, ήταν δηλαδή αδελφός του Ευφόρβου και του Υπερήνορα. Διετέλεσε υπασπιστής του Έκτορα, με τον οποίο ήταν φίλοι· λέγεται μάλιστα ότι είχαν γεννηθεί την ίδια νύχτα, παρότι ο Πολυδάμας δεν καταγόταν από βασιλική ή αριστοκρατική γενιά (διαφορετικά ο Όμηρος θα το ανέφερε). 

Εκτός από θαρραλέος πολεμιστής, ο Πολυδάμας ήταν φημισμένος οιωνοσκόπος και συνετός σύμβουλος των Τρώων: σε πολλές μάχες στην *[[Ιλιάδα]]* προτείνει προσεκτική στρατηγική μάχης, που κάποτε γίνεται δεκτή αλλά συχνότερα απορρίπτεται από τον Έκτορα, ο οποίος προτιμά την άμεση επίθεση. Στη ραψωδία Σ΄ ο Πολυδάμας συμβουλεύει τους Τρώες να αποσυρθούν από το πεδίο της μάχης μετά τον θάνατο του Πατρόκλου, αλλά ο Έκτορας αφήνει τον στρατό εκεί καθώς ο Αχιλλέας επανέρχεται στην ενεργό δράση και σκοτώνει πολλούς Τρώες πολεμιστές (στο τέλος και τον ίδιο τον Έκτορα).

Ο Όμηρος δεν αναφέρει τίποτα σχετικά με τον θάνατο του Πολυδάμαντα. Σύμφωνα με μία εκδοχή, ο Πολυδάμας σκοτώθηκε από τον Αίαντα, άλλες όμως αρχαίες πηγές γράφουν ότι ο Πολυδάμας σώθηκε κατά την άλωση της Τροίας αφού ήταν εκείνος ο οποίος παρέδωσε την πόλη στους Αχαιούς.
## Δείτε επίσης
* Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος), αναπαράσταση πανοραμικής τοιχογραφίας μεγαλογραφίας του φημισμένου αρχαίου έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου.
## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Πολυδαμας ο Τρ
Γκέγκηδες

**Γκέγκας** ή *Γκέγκης* ονομάζεται αυτός που ανήκει στην αλβανική φυλή των Γκέγκηδων, που είναι εγκατεστημένοι στα βόρεια της Αλβανίας κοντά στα σύνορα με την άλλοτε Γιουγκοσλαβία.

Γενικότερα οι Γκέγκηδες διακρίνονται από τις άλλες αλβανικές φυλές, όπως είναι οι Τόσκηδες, Λιάπηδες, Τσάμηδες κ.λπ., και ανθρωπολογικά, πολύ δε περισσότερο από τα έθιμά τους και το γλωσσικό ιδίωμά τους. Είναι γενικά μεγαλόσωμοι, ξανθοί, γαλανομάτες.

Ως προς τη θρησκεία τους, επί το πλείστον είναι μουσουλμάνοι και σ' ένα πολύ μεγάλο ποσοστό χριστιανοί καθολικοί, πλην όμως με πολύ χαμηλή θρησκευτική συνείδηση μεταξύ των δογμάτων. Χαρακτηριστική επ΄ αυτού είναι η δημώδης παροιμία που αναφέρεται στην θρησκεία: Εκεί που βρίσκεται το σπαθί βρίσκεται και η πίστη ( Ku është shpata është besa). 

Επί τουρκοκρατίας, οι Γκέγκηδες στις περισσότερες περιοχές του βορρά δεν ήταν αναγκασμένοι να πληρώνουν τους φόρους των Οθωμανών και μπορούσαν να  χρησιμοποιούν το δικό τους αυτόνομο δικαιϊκό σύστημα. Εν τούτοις ήταν αναγκασμένοι να προσέρχονται σε μάχη όποτε το ζητούσαν οι Οθωμανοί με αντάλλαγμα τη διατήρηση της αυτονομίας και αυτοδιοίκησής τους. Ένα απομεινάρι αυτού του γεγονότος είναι και ο παροιμιώδης τύπος του θεάτρου Σκιών "Βελή Γκέγκας". Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Οθωμανοί στρατηγοί χρησιμοποίησαν τους Γκέγκηδες σε πολλές επιχειρήσεις, κυρίως όμως στην πολιορκία του Μεσολογγίου. Επίσης οι Σουλτάνοι όρισαν τους Γκέγκηδες ως ακρίτες κατά του Μαυροβουνίου και της Σερβίας. Τέλος, εξ αυτών αποτελείτο και η περιβόητη σουλτανική ανακτορική φρουρά των Αρναούτηδων (η ονομασία των Τούρκων για τους Αλβανούς). όπως και επίσης πάνω από 30 Μεγάλοι Βεζύρηδες, το αντίστοιχο ενός πρωθυπουργού.

## Δείτε επίσης
* Γκεγκική διάλεκτος

## Πηγές
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικό Λεξικόν Ηλίου*, τ. 5ος, σ. 469

Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Κατηγορία:Αλβανικές φυλές
Κατηγορία:Γκεγκερία
Μανίλα

Η **Μανίλα** (φιλιππινέζικα: *Maynila*) και επισήμως *Η πόλη της Μανίλας* (φιλιππινέζικα: Lungsod ng Maynila), είναι πρωτεύουσα των Φιλιππινών. Ο συνολικός πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής της πόλης είναι 11.553.427 κάτοικοι. Η πόλη βρίσκεται στο νησί Λουσόν, στα βόρεια του νησιωτικού συμπλέγματος των Φιλιππίνων. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά την Κουεζόν.

Η Μανίλα ήταν το αποικιακό κέντρο της Ισπανίας στην περιοχή των Φιλιππίνων από τον 16ο ως τον 19ο αιώνα.

## Δείτε επίσης
*Εθνική Βιβλιοθήκη των Φιλιππινών

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Πόλεις των Φιλιππίνων
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Ταμάρα Τοντέβσκα

Η **Ταμάρα Τοντέβσκα** (1 Ιουνίου 1985), γνωστή ως **Ταμάρα**, είναι Βορειομακεδόνισσα τραγουδίστρια. Ο πατέρας της κατάγεται από τη Βόρεια Μακεδονία, ενώ η μητέρα από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Το 2008 εκπροσώπησε τη χώρα της μαζί με τον Ράντε Βρετσάκοφσκι και τον Άντριαν Γκάξατον με το τραγούδι *Let me love you* (Άσε με να σε αγαπήσω), το οποίο δεν πέρασε στον τελικό. Το 2019 η Τοντέβσκα εκπροσώπησε ξανά τη χώρα της στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, με το τραγούδι "Proud". Προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό στις 18 Μαΐου, όπου έλαβε συνολικά 305 βαθμούς και κατέλαβε την 7η θέση.

## Δισκογραφία
*Sino (2005)
*Eden Den (2015)

Κατηγορία:Βορειομακεδόνισσες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Βόρεια Μακεδονία
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2008
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ηλίας Δεστούνης

Ο **Ηλίας Δεστούνης**, (1889-1948), ήταν Έλληνας ηθοποιός από την Κεφαλληνία.

## Βιογραφία
Μετά τις πρώτες του εγκύκλιες σπουδές στο Αργοστόλι, ήλθε στην Αθήνα και έγινε μαθητής του καθηγητή ορθοφωνίας και απαγγελίας Μάρκου Σιγάλα με πρόθεση να ασχοληθεί με το θέατρο. Με πρόταση του δασκάλου του προσλήφθηκε στο Θέατρο Ωδείου που διεύθυνε τότε ο σκηνοθέτης Θωμάς Οικονόμου, όπου και διέπρεψε σε πολλούς χαρακτηριστικούς και κωμικούς ρόλους.

Το 1922 μετείχε στον θίασο του Αιμίλιου Βεάκη στο θέατρο "Αθήναιον" με σημαντικό ρόλο. Το 1931, μετά από πολλές απογοητεύσεις, προσλήφθηκε από το Βασιλικό Θέατρο (Ελλάδα) όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, διακρινόμενος σε ρόλους καρατερίστα όπως ως μοναδικός "Μωραΐτης" στο έργο "Βαβυλωνία" ή ως τυφλός στον "Ιούδα" του Σπύρου Μελά.

Ο Ηλίας Δεστούνης ασχολήθηκε επίσης ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική και την ποίηση αφήνοντας αρκετά αξιόλογα έργα, αντικείμενο επίσης της ερασιτεχνικής του απασχόλησης ήταν και η αρχιτεκτονική. Πέθανε στην Αθήνα το 1948.

## Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Η. Δεστούνης συμμετείχε ως ηθοποιός. 

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.5ος, σελ.895-896.
* Έλληνες - Ελληνίδες ηθοποιοί
* Θόδωρος Έξαρχος: Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες. Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
* www.90lepta.com

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κώστας Σταυρόπουλος

Ο **Κώστας Σταυρόπουλος**  ήταν ο πρώτος αρχιεκφωνητής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, εγγονός του εθνικού ευεργέτη Πανταζή  Βασσάνη. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αίγυπτο και πέθανε στην Αθήνα στις 4 Ιανουαρίου 1974. «*Θέλγει με τη φωνή του τους ακροατές, οι οποίοι μόλις ανοίξουν το ραδιόφωνο και τον ακούσουν: Είναι ο Σταυρόπουλος!, λένε με θαυμασμό*». Αυτά, μεταξύ άλλων επαίνων, είχε γράψει ο γνωστός δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας Αλέκος Λιδωρίκης στην εφημερίδα *Ασύρματος*, στις 25 Ιουλίου 1940• ένα χρόνο, δηλαδή, μετά την πρόσληψή του Κ. Σταυρόπουλου στη νεοσύστατη Ελληνική Ραδιοφωνία. Είχε προσληφθεί ύστερα από έναν πανελλήνιο διαγωνισμό για την κάλυψη μιας θέσης εκφωνητή. Από τους 180 υποψήφιους, πέτυχε πρώτος, εκτός συναγωνισμού. Και είναι ο πρώτος και ο μόνος στην Ελλάδα, που δημιούργησε παράδοση και «σχολή» εκφωνητών.

Ο Σταυρόπουλος εκφωνούσε συνήθως τα βραδινά δελτία ειδήσεων, όλους τους λόγους των επισήμων και τις πιο υπεύθυνες εκπομπές.

Είναι ο εκφωνητής που μετέδωσε το ανακοινωθέν της κήρυξης του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41 κι αυτός που κάθε βράδυ στις 23:20 μετέδιδε το λακωνικό ανακοινωθέν του Ελληνικού Στρατηγείου. Στις 5 Απριλίου το 1941 διάβασε την περίφημη «Ανοιχτή επιστολή»  προς τον Αδόλφο Χίτλερ του Γ. Α. Βλάχου και την επομένη το πρωί, το ανακοινωθέν της κήρυξης του Ελληνογερμανικού πολέμου. Κι όταν τα εχθρικά στρατεύματα έμπαιναν στην Αθήνα, ο Σταυρόπουλος μπροστά στο μικρόφωνο, με φωνή που έπαλλε από συγκίνηση, εκφωνούσε: 

«Προσοχή! *Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών ύστερα από λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι γερμανικός και θα μεταδίδει ψέματα. Έλληνες, μη τον ακούτε. Ο πόλεμός μας συνεχίζεται και θα συνεχισθεί μέχρι της τελικής νίκης. Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων*». 

Το απόσπασμα αυτής της συγκλονιστικής μετάδοσης κι άλλα πολεμικά ανακοινωθέντα, ηχογραφήθηκαν μετέπειτα από τον ίδιο τον Σταυρόπουλο για το ηχητικό ντοκιμαντέρ σε δίσκο «Ο Μεγάλος Πόλεμος» και είναι αυτό που μεταδίδεται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς στα επετειακά τους αφιερώματα για την 28η Οκτωβρίου του 1940.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Κατηγορία:Ελληνικό ραδιόφωνο
Πολυκάονας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πολυκάονας** (***Πολυκάων***) είναι γνωστός ένας γιος του βασιλιά της Λακωνίας Λέλεγα και της Νύμφης Κλεοχαρείας. 

Ο Πολυκάων πήρε ως σύζυγό του τη φιλόδοξη Μεσσήνη (ο πατέρας της ήταν ο βασιλιάς του Άργους Τρίοπας ή Φόρβαντας). 

Όταν ο αδελφός του Πολυκάονα, ο Μύλης, διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως βασιλιάς της Λακωνίας, η Μεσσήνη δεν ήθελε να είναι η σύζυγος ενός κοινού ανθρώπου, οπότε μάζεψε στρατό από το Άργος και τη Λακωνία, κατέλαβαν μαζί με τον Πολυκάονα στη Μεσσηνία, χώρα που πήρε το όνομα της Μεσσήνης, ίδρυσαν εκεί το Βασίλειο της Μεσσηνίας και ο Πολυκάονας έγινε ο πρώτος βασιλιάς της. 

Ίδρυσαν επίσης την πόλη Ανδανία, όπου και έχτισαν το ανάκτορό τους. 

Στα χρόνια της βασιλείας τους, τους επισκέφθηκε ο Καύκωνας, ο οποίος εισήγαγε στον τόπο τη λατρεία των Μεγάλων Θεών.
## Πηγές
* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Πολυκαονας
Πολύειδος (μυθολογία)

Ο **Πολύειδος** ή και **Πολύιδος** ήταν περίφημος μάντης της Κορίνθου, δισέγγονος του Μελάμποδα και γιος του Κοιρανού. Δύο κατορθώματά του είναι πολύ γνωστά: Το ένα είναι ότι βοήθησε τον Βελλεροφόντη να δαμάσει τον Πήγασο και το άλλο ότι ανέστησε τον νεαρό Γλαύκο. Αυτό το τελευταίο θα το κατάφερνε όποιος μπορούσε να περιγράψει το χρώμα μιας αγελάδας του κοπαδιού του Μίνωα, το χρώμα της οποίας άλλαζε τρεις φορές τη μέρα. Ο Μίνωας κάλεσε τότε τους ικανότερους ανθρώπους του και τους ζήτησε να περιγράψουν το χρώμα του θαυμαστού αυτού ζώου. Ο Πολύιδος είπε πως το ζώο αυτό είχε το χρώμα του μούρου: άσπρο στην αρχή (άγουρο), κόκκινο αργότερα και τελικά μαύρο (ώριμο). Ο Μίνωας έκλεισε τότε τον Πολύιδο κάπου μαζί με το πτώμα του Γλαύκου και τον διέταξε να ξαναδώσει τη ζωή στον γιο του. Καθώς ο Πολύιδος καθόταν δίπλα στο πτώμα, είδε να προχωρά προς αυτό ένα φίδι, φοβήθηκε μήπως το φάει ή το βλάψει και το σκότωσε. Λίγο αργότερα όμως φάνηκε δεύτερο φίδι που, βλέποντας το πρώτο νεκρό, έφυγε για να επιστρέψει σε λίγο έχοντας στο στόμα του ένα χόρτο, με το οποίο άγγιξε το νεκρό φίδι και αμέσως αυτό αναστήθηκε. Ο Πολύιδος άρπαξε τότε το χόρτο, άγγιξε με αυτό τον νεκρό Γλαύκο και αυτός αναστήθηκε. Ο Μίνωας όμως δεν έμεινε ευχαριστημένος και πριν αφήσει τον Πολύιδο να επιστρέψει στην πατρίδα του, του ζήτησε να μάθει την τέχνη στον Γλαύκο. Ο Πολύιδος υπάκουσε, αλλά φεύγοντας έφτυσε στο στόμα του Γλαύκου, κάνοντάς τον να ξεχάσει όλα όσα είχε μάθει.

Κόρες του Πολυείδους ήταν η **Μαντώ** και η **Αστυκράτεια**. Οι δύο αδελφές είχαν ενταφιασθεί στα Μέγαρα, στην είσοδο του ναού του θεού Διονύσου που είχε ιδρύσει εκεί ο πατέρας τους. Ορισμένες πηγές ταυτίζουν αυτή τη Μαντώ με την κόρη του Μελάμποδα που αναφέρεται από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη.

Γιός του, ήταν ο Ευχήνορας
## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin, *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* Pierre Grimal, *Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας*,University Studio Press, Αθήνα, 1991, σ. 573

Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Βαταβική Επανάσταση

Ο όρος **Βαταβική Επανάσταση** αναφέρεται στην πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική αναταραχή που σημάδεψε το τέλος της Ολλανδικής Δημοκρατίας, τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα. Στην Ολλανδία αυτή η περίοδος λέγεται, μαζί με την Ναπολεόντεια, Γαλλο-Βαταβική περίοδος. Διήρκεσε 20 χρόνια, από τα οποία τρία ήταν υπό γαλλική κατοχή.

Όπως σε κάθε άλλη χώρα της Ευρώπης μια μερίδα των Ολλανδών αποζητούσε μια πιο ειλικρινή κυβέρνηση και μια πιο ίση κοινωνία. Ο λαός χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα : από τη μία πλευρά, οι Πορτοκαλί (βασιλόφρονες) οι οποίοι υποστήριζαν τον ηγεμόνα Γουλιέλμο Ε', πρίγκιπα της Οράγγης, και από την άλλη οι Πατριώτες, που όντας επηρεασμένοι από την Αμερικανική Επανάσταση και τις ιδέες του Διαφωτισμού, ήθελαν μια πιο δημοκρατική κυβέρνηση.

Η χώρα βρισκόταν σε μεγάλη οικονομική κρίση, λόγω της κήρυξης πολέμου από την Αγγλία, απόρροια της αναγνώρισης της ανεξαρτησίας της Αμερικής από την Ολλανδία. Ο τέταρτος Αγγλο-Ολλανδικός πόλεμος (1780-1784) απέβη καταστροφικός για το Ολλανδικό εμπόριο και τη βιομηχανική παραγωγή.

Το 1786 και το 1787 η κατάσταση οξύνθηκε. Οι Πατριώτες ίδρυσαν τις *schuttersgenootschappen* («ενώσεις τυφεκιοφόρων»), μικρές ένοπλες ομάδες ανδρών που εξασκούνταν στην χρήση τυφεκίων.

Μέχρι το 1787 αυτές οι ένοπλες ομάδες πολιτών κατέλαβαν αρκετές πόλεις και περιοχές. Το 1785 ο Γουλιέλμος ο Ε' εγκατέλειψε το δυτικό τμήμα της χώρας και κατέφυγε στο Ναϊμέχεν, καθώς οι Πολιτείες της Ολλανδίας δεν διατίθονταν να στείλουν τα στρατεύματά τους εναντίον των Πατριωτών. Η εξουσία του Γουλιέλμου ανασυστήθηκε μόνο μετά την παρέμβαση του αδερφού του, βασιλιά της Πρωσίας, ο οποίος έστειλε προς βοήθεια του μία δύναμη 26.000 ανδρών.

Όμως η σταθερότητα δεν επρόκειτο να διαρκέσει. Οι Πατριώτες συνέχισαν την δράση τους, με μυστικές συγκεντρώσεις, ή ως πολιτικοί πρόσφυγες στην βόρεια Γαλλία. Το 1789 ξεσπά στη Γαλλία η Γαλλική Επανάσταση, και οι Γάλλοι είναι αποφασισμένοι να την "μεταδώσουν" σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη.

Στα τέλη του Δεκέμβρη 1794, Γαλλικά και Ολλανδικά Πατριωτικά στρατεύματα υπό τον στρατηγό Κάρολο Πισεγκρύ προέλασαν δια μέσου των παγωμένων ποταμών της Ολλανδίας, και εγκαθίδρυσαν την Βαταβική Δημοκρατία. Ο Γουλιέλμος ο Ε' κατέφυγε στην Αγγλία όπου προκήρυξε πως όλες οι Ολλανδικές αποικίες θα υποτάσσονταν στους Βρετανούς - οι οποίοι κήρυξαν πόλεμο στην Μπαταβική Δημοκρατία. Μερικές από τις αποικίες αυτές δεν επέστρεψαν πότε υπό Ολλανδική κυριαρχία, όπως η Σρι Λάνκα και η Νότια Αφρική.

Αρκετά πραξικοπήματα ακολούθησαν το 1798, το 1801 και το 1805 που έφεραν διαφορετικές ομάδες των Πατριωτών στην εξουσία. Τελευταίος κυβερνήτης της Βαταβικής Δημοκρατίας ήταν ο Ρούτγκερ Γιαν Σχιμελπένινκ.

Η Βαταβική Επανάσταση τερματίστηκε το 1806, όταν το Βασίλειο της Ολλανδίας ιδρύθηκε, με βασιλιά τον αδερφό του Ναπολέοντα Α΄, Λουί Βοναπάρτη.

Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας
Κατηγορία:Επαναστάσεις
Πορτοκαλί (πολιτική παράταξη)

Οι **Πορτοκαλί** ήταν μια πολιτική παράταξη στην Ολλανδία και το Βέλγιο κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Υπερασπίζονταν τον Οίκο της Οράγγης εναντίον των Πατριωτών οι οποίοι αντιτίθονταν στο "τοπαρχικό" (ηγεμονικό) καθεστώς. Στο Βέλγιο η παράταξη "επέζησε" μέχρι και τη δεκαετία του 1830, κινούμενη δυναμικά εναντίον της Βελγικής Επανάστασης και της τάσης για ανεξαρτησία.

Κατηγορία:Ιστορία του Βελγίου
Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας
Κατηγορία:Πολιτική του Βελγίου
Κατηγορία:Πολιτική της Ολλανδίας
Ράντκο Δημητρίεφ

Ο **Ράντκο Δημητρίεφ** (*Радко Димитриев*, 24 Σεπτεμβρίου 1859 - 18 Οκτωβρίου 1918) ήταν Βούλγαρος στρατιωτικός κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εκπαιδεύτηκε στη στρατιωτική σχολή της Αγίας Πετρούπολης και διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο στη συνωμοσία για την εκθρόνιση του ηγεμόνα της Βουλγαρίας Αλέξανδρου Μπράτεμπεργκ. Σημαντικός επίσης ήταν ο ρόλος του στους Βαλκανικούς πολέμους και ειδικότερα στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο όταν μετά την πρώτη αναδίπλωση των βουλγαρικών στρατευμάτων, στις 21 Ιουνίου του 1913 (π.ημ.), διορίστηκε από τον Βασιλέα Φερδινάνδο αρχιστράτηγος, σε αντικατάσταση του αρχιστρατήγου Μιχαήλ Σαβόφ.

Με την ιδιότητά του αυτή και προ της μεγάλης προέλασης των ελληνικών στρατευμάτων ο Ρ. Δημητρίεφ συγκέντρωσε τον όγκο του βουλγαρικού στρατού εναντίον των Ελλήνων περιοριζόμενος έναντι των Σέρβων σε απλή άμυνα. Ακολούθησαν οι παρά τη Κρέσνα σφοδρές ελληνοβουλγαρικές μάχες που κατέληξαν όμως στη κατατρόπωση των Βουλγάρων και προέλαση των Ελλήνων.

Με την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Δημητρίεφ φανατικός ρωσόφιλος έσπευσε και κατατάχθηκε στο ρωσικό στρατό αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της 3ης ρωσικής Στρατιάς όπου και αρχικά σημείωσε σημαντικές επιτυχίες. Όμως τον Μάιο του 1915 σχεδόν υπερφαλαγγίστηκε από τη Στρατιά του Μάκενσεν, όπου και υπέστη μεγάλη ήττα που είχε ως αποτέλεσμα και τον τερματισμό της σταδιοδρομίας του.

Έχοντας αποβάλει τη βουλγαρική του υπηκοότητα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη προσχώρηση της Βουλγαρίας στη παράταξη των Κεντρικών Δυνάμεων, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Ρωσία, όπου και τελικά φονεύθηκε από μπολσεβίκους στη ρωσική επανάσταση.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.5ος, σ.928

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί
Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Καρπάθικη σούστα

Η **Καρπάθικη σούστα** είναι ένας σχεδόν συρτός χορός με ήσυχα βήματα και χωρίς ιδιαίτερα σουσταρίσματα. Είναι ο μόνος χορός του νησιού, στον οποίο επιτρέπεται γυναίκες να χορεύουν στο μπροστινό μέρος και κατάγεται από τα κάτω χωριά της Καρπάθου (Απέρι, Βωλάδα, Όθος, Πυλές, Μενετές, Αρκάσα), όπου και χορεύεται, σε αντίθεση με τα βόρεια χωριά. 

Έχει παρομοιασθεί πολλές φορές με τα κύματα της θάλασσας, χάρη στον τρόπο που χορεύεται. Παλαιότερα θεωρούνταν ως ο χορός των γυναικών και των γερόντων ως ξεκούραστος χορός. Στην Όλυμπο της Καρπάθου δεν χορεύεται ως αυτόνομος χορός, αλλά ως μουσικοχορευτική φιγούρα του Πάνω Χορού. Στα κεντρικά χωριά του νησιού, Σπόα και Μεσοχώρι, καθώς και στα Νότια είναι από τους κυριότερους χορούς και χορεύεται μεμονωμένα ή μόνο από τον πρωτοχορευτή με τις χορεύτριές του.

Η μουσική της Σούστας, σε αντίθεση με αυτήν του Πάνω Χορού, αποτελείται από δοξαριές που παίζονται κυρίως στη χαμηλοκουρδισμένη μεσαία χορδή της καρπάθικης λύρας.

Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί
Κατηγορία:Νησιώτικο τραγούδι
Σουστα
Κατηγορία:Κάρπαθος
S/2007 S 2

Ο **S/2007 S 2** είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Η ανακάλυψη του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna την
1η Μαΐου του 2007, από παρατηρήσεις που έκαναν από τον Ιάνουαριο του 2007, μέχρι την 18η και 19η Απριλίου του 2007. Ο S/2007 S 2 έχει διάμετρο περίπου 6 χλμ. και η τροχιά του πραγματοποιείται σε απόσταση 16.054.500 χλμ., σε 759,2 ημέρες, σε μια κλίση των 176,65 μοιρών προς την εκλειπτική, σε μια ανάδρομη κατεύθυνση και με εκκεντρότητα 0,237
.

Ο S/2007 S 2 είχε χαθεί για ένα διάστημα μετά την ανακάλυψή του, ωστόσο τον Οκτώβριο του 2019 ανακοινώθηκε ο επανεντοπισμός του.

## Σημειώσεις παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Οι δορυφόροι του Κρόνου από τον Σκοτ Σέπαρντ 
* Institute for Astronomy Saturn Satellite Data
* MPEC 2007-J09: ''S/2007 S 2, S/2007 S 3'' May 1, 2007 (discovery and ephemeris)

Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Νορμανδοί

**Νορμανδοί** ή **Νορμαννοί** (γαλλικά: *Normands,* λατινικά: *Nortmanni*) ονομάζονταν πληθυσμοί το όνομα των οποίων εμφανίστηκε το πρώτο μισό του 10ου αιώνα, αρχικά στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Νορμανδία. Οι πληθυσμοί αυτοί προερχόταν από Βίκινγκ κατακτητές της περιοχής, με στοιχεία του τοπικού Μεροβιγγειανού πολιτισμού, Φράγκων με γερμανικές καταβολές και Ρωμαίων της Γαλατίας. Οι Νορμανδοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε όλη την Ευρώπη, αλλά και στην Ανατολή: Από το Δουκάτο της Νορμανδίας στην πατρίδα τους, στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία, αλλά και σε άλλες περιοχές του Βυζαντίου (Ήπειρος, Μακεδονία), στην κατάκτηση της Αγγλίας, στις ηγεμονίες των Σταυροφορικών κρατών της Ανατολής, της Ουτρεμέρ, αλλά και στην Κύπρο. Το 1185 οι Νορμανδοί κατέλαβαν τη Θεσσαλονίκη, παρά την ηρωική άμυνα των κατοίκων, και τη λεηλάτησαν, θανατώνοντας 7.000 Θεσσαλονικείς.

Σήμερα διασώζεται το νορμανδικό τμήμα του κάστρου των Ιωαννίνων.

## Δείτε επίσης
* Μάχη του Δημητρίτζη
* Δεύτερη άλωση Θεσσαλονίκης

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Πατριώτες (Ολλανδία)

[300px|thumb|Ασκήσεις μιας Exercitiegenootschap στην αγορά της πόλης [Σνεκ το 1786]]

Οι **Πατριώτες** (ολλανδικά: *Patriotten*) ήταν μια πολιτική παράταξη στην Ολλανδία κατά τη Βαταβική Επανάσταση, το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Είχαν επικεφαλής τον Γιόαν φαν ντερ Κάπελεν τοτ ντεν Πολ, και άρχισαν να εδραιώνουν τη δύναμη τους τον Νοέμβρη του 1782.

Οι Πατριώτες έδωσαν αγώνες για την απομάκρυνση του "τοπάρχη" (stadholder) Γουλιέλμου Ε', πρίγκιπα της Οράγγης. Δυσαρεστημένοι από την κληρονομική μεταβίβαση των διοικητικών αξιωμάτων, την παρακμή του εμπορίου της Ολλανδικής Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, τη γενικευμένη ανεργία στον τομέα της βιομηχανίας υφασμάτων, την έκβαση του τέταρτου Αγγλο-Ολλανδικού πολέμου, η Ολλανδική Διακήρυξη Ανεξαρτησίας, η επιρροή της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ καθώς και η επιθυμία για "περισσότερη" δημοκρατία ώθησαν τις μεσαίες και ανώτερες τάξεις να απαιτήσουν εκ νέου τα δικαιώματά τους (που καταγράφηκαν για πρώτη φορά κατά την Ένωση της Ουτρέχτης το 1579). Η μεγαλύτερη μερίδα των κατώτερων τάξεων υποστήριζε το υπάρχον καθεστώς.

Συγκρότησαν εθνοφρουρές και παραστρατιωτικές ομάδες όπως τα Exercitiegenootschapen (λόχοι ασκήσεων), διεκδικώντας από τον πρίγκιπα και τις κυβερνήσεις των επαρχιών να επιτρέπουν τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση και στους μη-Καλβινιστές. Οι Πορτοκαλί (βασιλόφρονες), οι ρεπουμπλικάνοι και οι δημοκρατικοί ήταν οι τρεις ομάδες στις οποίες χωρίζονταν οι ευγενείς, αν και από το καλοκαίρι του 1785 και μετά όλο και περισσότεροι ρεπουμπλικάνοι υποστήριζαν τον Γουλιέλμο. Ο πρίγκιπας δεν ήταν πρόθυμος να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις ή να πάρει τις απαραίτητες αποφάσεις. Οι Πορτοκαλί κυβερνήτες της Ουτρέχτης εκδιώχθηκαν από την τοπική εθνοφρουρά υπό τον Κουίντ Οντάατγιε, ενώ ο Πατριώτης Χέρμαν Βίλεμ Ντάεντελς απέτυχε να καταλάβει μια θέση στην τοπική κυβέρνηση του Χάτεμ μετά από παρέμβαση των βασιλικών στρατευμάτων.

Τον Σεπτέμβρη του 1787, μετά την ήττα των Πατριωτικών τοπικών εθνοφρουρών από τα πρωσικά στρατεύματα του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ, πολλοί από τους Πατριώτες κατέφυγαν στη Γαλλία και εγκαταστάθηκαν γύρω από την περιοχή της Δουνκέρκης, όπου ομιλούνταν τα Ολλανδο-Φλαμανδικά.

Στην Ολλανδία πέντε πολιτικοί ταγοί καταδικάστηκαν σε θάνατο, και παρόλο που οι ποινές δεν εκτελέστηκαν, όλοι αναγκάστηκαν να διαφύγουν από τη χώρα. Το 1789, δύο σημαντικοί ηγέτες, ο Φρανσουά Άντριαν φαν ντερ Κεμπ και ο Άνταμ Γκέραρντ Μάπα έφτασαν στις ΗΠΑ μετά από πρόσκληση του Τζωρτζ Ουάσινγκτων. Το 1795, λίγα χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση, οι εναπομείναντες Πατριώτες της Βόρειας Γαλλίας επέστρεψαν στη χώρα τους, και με τη βοήθεια γαλλικών στρατευμάτων ίδρυσαν τη Βαταβική Δημοκρατία.

Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας
Κατηγορία:Πολιτική της Ολλανδίας
Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας

Η **Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας** είναι από τις μεγαλύτερες και κεντρικότερες λεωφόρους της Αθήνας. Αποτελεί έναν από τους ακριβότερους δρόμους της πόλης και χωρίζει τη συνοικία του Κολωνακίου από το Παγκράτι και τα Ιλίσια. Η λεωφόρος αυτή, καθώς ξεκινά από την πλατεία Συντάγματος και κατευθύνεται βόρεια προς την Κηφισιά, είχε ονομαστεί αρχικά *Λεωφόρος Κηφισιάς*. Την 1η Μαρτίου του 1932 όμως το τμήμα από την πλατεία Συντάγματος μέχρι τους Αμπελοκήπους έλαβε το σημερινό όνομα προς τιμήν της βασίλισσας Σοφίας, ενώ το υπόλοιπο τμήμα διατήρησε την ονομασία λεωφόρος Κηφισίας. Μερικά από τα σημαντικά κτίρια που βρίσκονται κατά μήκος της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας είναι η Βουλή των Ελλήνων, το υπουργείο Εξωτερικών, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, το Πολεμικό Μουσείο, το Μουσείο Μπενάκη, το Βυζαντινό Μουσείο, το Σαρόγλειο Μέγαρο, το γνωστό ξενοδοχείο Χίλτον κ.ά. Οι πρεσβείες της Αιγύπτου, της Αργεντινής, της Αυστρίας, της Δανίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Λιθουανίας, της Μάλτας, της Νορβηγίας, της Πορτογαλίας και της Χιλής βρίσκονται επίσης στο ιστορικό αυτό δρόμο.

Από την Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας ξεκινά βόρεια (για να καταλήξει νότια στο Παναθηναϊκό Στάδιο) και η οδός Ηρώδου Αττικού, όπου βρίσκονται το Προεδρικό Μέγαρο και το Μέγαρο Μαξίμου. Αποτελεί τμήμα της Εθνικής Οδού 1 και κλάδο της Εθνικής Οδού 54.
[thumb|Η Λεωφόρος Βασ. Σοφίας, διακρίνεται το [Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης|Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλ. Διακυβέρνησης.]]
[μικρογραφία|Το κτήριο του [Μουσείο Μπενάκη|Μουσείου Μπενάκη στη Βασ. Σοφίας]]

## Ιστορικό
[μικρογραφία|Η πρεσβεία της [Αίγυπτος|Αιγύπτου στην Αθήνα]]
Η λεωφόρος ασφαλτοστρώθηκε για πρώτη φορά κατά τον 20ό αιώνα. Επίσης προστέθηκαν γραμμές τρόλεϊ στις άκρες της λεωφόρου, ενώ νεοκλασικά κτήρια χτίστηκαν στις δύο πλευρές του δρόμου. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο Πόλεμο, χτίστηκαν μοντέρνα κτήρια οκτώ με δέκα ορόφων, ενώ επίσης προστέθηκαν σηματοδότες κυκλοφορίας και φωτισμός. Σήμερα η Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας έχει στο δυτικό της τμήμα τέσσερις λωρίδες για κατεύθυνση προς δυτικά και δύο λωρίδες για κατεύθυνση προς ανατολικά, ενώ στο υπόλοιπο της λεωφόρου υπάρχουν τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση, συμπεριλαμβανομένης και λωρίδας κίνησης λεωφορείων.

## Σημαντικά κτίρια της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας
### Πολιτισμός
*Μουσείο Μπενάκη 
*Εθνικός Κήπος της Αθήνας 
*Πολεμικό Μουσείο Αθηνών 
*Εθνική Πινακοθήκη
*Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 
*Μέγαρο Σταθάτου, τμήμα του Μουσείου Γουλανδρή Κυκλαδικής Τέχνης. 
*Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο
*Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών & Μουσικής Β & Μ Θεοχαράκη

### Ιδρύματα
*Βουλή των Ελλήνων
*Υπουργείο Εξωτερικών
*Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
*Γραφεία της Ε.Ε. στην Αθήνα 
*Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών 
*Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα 
*αρκετές άλλες πρεσβείες

### Νοσοκομεία
*Αρεταίειο Νοσοκομείο 
*Νοσοκομείο Αλεξάνδρα 
*Ιπποκράτειο Νοσοκομείο
*Αιγινήτειο Νοσοκομείο 

### Ξενοδοχεία
*Hilton Αθηνών

Βασιλισσης Σοφιας
Σαμπίνο ντ' Ακούντο

Ο φιλέλληνας Ιταλός ποιητής **Σαμπίνο Ντ’ Ακούντο** γεννήθηκε στην Ιζέρνια του Μολίζε το 1916. Οι σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης ήταν δύσκολες, γιατί επιχείρησε να τηρήσει εκεί μια στάση ανοιχτής κριτικής ενάντια στο φασισμό. Κανονικά σπούδασε στην Ακαδημία Δραματικής Τέχνης της Ρώμης, στο τμήμα σκηνοθεσίας.  Σε λίγο, άρχισε ο πόλεμος και επιστρατεύτηκε. Στο κλίμα της πολεμικής αναταραχής ετοιμάστηκε να πραγματοποιήσει μιαν οργανωμένη αντίσταση ενάντια στο καθεστώς. Όμως, ο πειστικός λόγος του φίλου και συντρόφου του Άλντο Μόρο, απέτρεψε αυτή την επισφαλή του κίνηση.

Το 1943 πήρε μέρος σε μια σύγκρουση ανάμεσα σε Γερμανούς και Ιταλούς αντιφασίστες. Οι Ναζί τον συλλαμβάνουν, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει και να έλθει αμέσως σ’ επαφή με τις πρώτες αντιστασιακές ομάδες. 

Στις 10 Σεπτεμβρίου η Ιζέρνια βομβαρδίζεται από τους συμμάχους. Επιστρέφοντας στη γενέτειρά του βρίσκει το σπίτι του γκρεμισμένο και 4000 νεκρούς  συντοπίτες του.  Θα ξαναρχίσει τη ζωή του ως δημοσιογράφος. Το 1946 εκλέγεται Δημοτικός Σύμβουλος και το  1953 Δήμαρχος της Ιζέρνια. Ήδη έχουν κυκλοφορήσει οι ποιητικές συλλογές του  «Στο πρόχωμα», «Σιωπηλή  Παρουσία», «Γράμμα από το Μολίζε»  και «Αόριστες μέρες» για τις οποίες θα τιμηθεί με το βραβείο «Παντότζι», το χρυσό μετάλλιο της πόλης, τα βραβεία  «Ταρκουίνια Μαρίνα Βέλκα», «Μιλένιο» και το δημοσιογραφικό «Παλλαβιτσίνι». Άλλες του συλλογές:  «Μνήμη κι αγάπη», «Ο χρόνος και η Ανάμνηση»  κ.ά.  Το 1970 ιδρύει το Συνδικάτο Ελεύθερων Συγγραφέων με πρόεδρο τον Ντιέγκο Φάμπρι.

Το 1957 ο Σαμπίνο Ντ’ Ακούντο είχε επισκεφθεί την Ελλάδα από την οποία απεκόμισε υπέροχες εμπνεύσεις. Η βαθιά αγάπη του κι ο θαυμασμός του για τη χώρα του Ομήρου εκφράζονται μ’ έξοχα λυρικά ποιήματα στο «Ταξιδιωτικό Σημειωματάριο»  του,  που θα κυκλοφορήσει το 1960. Εκεί, η ελληνική ομορφιά, οι αρχαίοι και οι βυζαντινοί χώροι, η Αθήνα, το Δαφνί, η Κόρινθος, η Ιθάκη, η Κέρκυρα, θα γίνουν σχήματα και προσχήματα έκφρασης ενός φανταστικού προϋπάρχοντος δεσμού με το ελληνικό πνεύμα, καθώς κι επιβεβαίωση μιας αναζωογονημένης ελληνολατρείας.

Ο Σαμπίνο Ντ’ Ακούντο πέθανε το 2004.

Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Κιπτσάκοι

Με τον όρο **Κιπτσάκ** ή **λαοί Κιπτσάκ** (Kipchak, Qipchaq, Qifjaq, Xifjaq, Kimchag, Kimcha'ud, Kuchak,Kyfchak, Kimaks, Kibi, Kukiji, Kujshe, Kuche, Kyueshe, Kushi, Kushu, Kuchuk, Cuman, Quman, Comani, Kumandy, Kun-ok, Kun, Kangli, Kengeres, Qangli, Seyanto, Sirs, Tele, Falven, Falones, Val(e)we(n,) Phalagi, Skythicon, Sakaliba, Khartesh, Plavci, Plawcy, Plauci, Plawci, Palycz(ok), Polovetsy, Polovtsy) εννοείται η χαλαρή συνομοσπονδία τουρκικών φύλων που κατείχε περί τα μέσα του 11ου αιώνα την αχανή, ευρασιατική στέπα, που εκτείνεται από την επικράτεια βόρεια της Αράλης και δυτικά ως την επικράτεια βορείως της Μαύρης θάλασσας στη σημερινή Ρωσία και Ουκρανία. Το πιθανότερο είναι πως η απώτερη προέλευση αυτής της συνομοσπονδίας είναι φύλα που κατοικούσαν κοντά στα κινεζικά σύνορα και μετακινήθηκαν προς τη δυτική Σιβηρία κατά τον 9ο αιώνα. Περί τα μέσα του 10ου αιώνα μετακινήθηκαν ακόμα περισσότερο δυτικά στην εντεύθεν του Βόλγα περιοχή, το δυτικό Καζακστάν. Τα διαφορετικά ονόματα με τα οποία απαντώνται, όπως Κουμάν, Πολόβτσυ κ.ά. σημαίνουν συνήθως «χλωμός»

## Παραπομπές - σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Codex Cumanicus 
*Χρονολόγιο

Κατηγορία:Τουρκικά φύλα
Αργύριος Καρράς

Ο **Αργύρης Καρράς** είναι Έλληνας καθηγητής ποινικού δικαίου.

## Βιογραφικό
Σπούδασε νομική και ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα φτάνοντας στην θέση του καθηγητής ποινικού δικαίου στο τμήμα νομικής του πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1974 ορίστηκε επικεφαλής της πρώτης άτυπης διοικούσας επιτροπής της Οργάνωσης Νέων Νέας Δημοκρατίας (ΟΝΝΕΔ) ενώ δύο χρόνια αργότερα διορίστηκε γενικός γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1978. Τον ίδιο χρόνο ανέλαβε την θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου παιδείας (1978 - 1980) και την περίοδο 1992 - 1993. Την περίοδο 2002 - 2004 διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), θέση από την οποία παραιτήθηκε για να αναλάβει χρέη γραμματέα στο υπουργικό συμβούλιο που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές του Μαρτίου. Παρέμεινε μέχρι και το 2009, οπότε και ανέλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

## Συγγραφικό έργο
Ως καθηγητής έχει συγγράψει αρκετά νομικά βιβλία μεταξύ των οποίων *Επίτομη ερμηνεία του κώδικα ποινικής δικονομίας* (2005, εκδόσεις Σακκούλα), *Ποινικό Δικονομικό Δίκαιο* (2007, εκδόσεις Σακκούλα) κ.α. Τον Μάρτιο του 2010 εκδόθηκε ο τιμητικός τόμος για τον Αργύρη Καρρά.

Κατοικεί στην Αθήνα και είναι παντρεμένος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες νομικοί
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς της Κυβέρνησης
Φυλή

Με τον όρο **φυλή** (*αγγλικά* tribe) στην ανθρωπολογία και την κοινωνιολογία εννοείται μια θεωρητική μορφή κοινωνικής οργάνωσης, βασισμένη σε μικρότερες ομάδες που διακρίνονται για την προσωρινή ή μόνιμη πολιτική τους ενσωμάτωση και καθορίζεται από παραδόσεις κοινής καταγωγής ή κοινό ιδρυτικό μύθο, κοινή γλώσσα πολιτισμό και κοινή κυρίαρχη ιδεολογία.

Στη βιολογία, η φυλή είναι μια ταξινομική βαθμίδα πάνω από το γένος, αλλά κάτω από την οικογένεια και την υποοικογένεια. Μερικές φορές υποδιαιρείται σε υποφυλές *(subtribes)*.

Επίσης, ο όρος **φυλή** (*αγγλικά* race) χρησιμοποιείται για την κατηγοριοποίηση των ανθρώπων βάσει κάποιων κοινών χαρακτηριστικών.

## Διαφορετικοί ορισμοί για την έννοια της φυλής

Σε ό,τι αφορά στην ελληνική ιστορική πραγματικότητα και ονοματοδοσία ο όρος φυλή εκ του αρχαιοελληνικού *φύεσθαι* σημαίνει τρία διαφορετικά πράγματα:

#Άθροισμα ανθρώπων που διακρίνονται από άλλους βάσει χαρακτηριστικών γνωρισμάτων, όπως είναι για παράδειγμα η κοινή καταγωγή. Η συγκεκριμένη νοηματική απόδοση ταυτίζεται σχεδόν με τον παραπάνω ορισμό. (φυλή των Δωριέων, φυλή των Ιώνων κ.λπ.).
#Άθροισμα ανθρώπων βάσει συνοίκησης, π.χ. οι δέκα φυλές του Κλεισθένη. Μορφή κοινωνικής οργάνωσης που δεν είχε καθόλου σχέση με ζητήματα καταγωγής. Πρβλ το Λατινικό *tribus*.
#Στρατιωτικό τμήμα απαρτιζόμενο από ανθρώπους της ίδιας φυλής

Ο αγγλικός όρος tribe (=φυλή) εκ του λατινικού *tribus* προέκυψε στην αρχαία Ρώμη, όπου χρησιμοποιείτο για να δηλώσει μια διοικητική διαίρεση του κράτους ή μία από τις τρεις πρωταρχικές φυλές των Ρωμαίων.

## Δεσμός
Οι μικρότερες ομάδες που λειτουργούν ως θεμέλιο για τη συγκρότηση της φυλής (αγγλ: band μτφρ. συνήθως ως δεσμός) αντιπροσωπεύουν συγκεντρώσεις 5-80 ανθρώπων που διακρίνονται για τον ηθικό ή ψυχικό δεσμό τους ή κάποια μορφή αμοιβαίας εγγύησης. Πρόκειται για μικρές κοινωνικές μονάδες που αντιστοιχούν πρακτικά στη διευρυμένη οικογένεια. 

Κατά τον 19ο αιώνα οι ανθρωπολόγοι οι γεωγράφοι και οι εξερευνητές θεωρούσαν αυτή τη διευρυμένη οικογένεια ως πρωταρχική μονάδα κοινωνικής οργάνωσης σε μοντέλα μονογραμμικής πολιτισμικής ανάπτυξης και χρησιμοποιούνταν συχνότερα για να περιγράψει κυνηγετικές και τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες. Παρά το γεγονός ότι η μονογραμμική ανάπτυξη έχει απορριφθεί ως μοντέλο κοινωνικής εξέλιξης, ο όρος συνεχίζει να είναι δημοφιλής, καθώς υποδεικνύει το μέγεθος μιας ομάδας με αμοιβαίους δεσμούς και έναν πρωτογενή έστω βαθμό κοινωνικής ιεραρχίας.

## Παραπομπές-σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 


Κατηγορία:Εθνολογία
Κατηγορία:Αυτάρκεια
Κατηγορία:Πολιτική ανθρωπολογία
Καλλίδρομο

Το **Καλλίδρομο** (παλαιότερη ονομασία «Σαρώματα»), είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας με υψόμετρο 1.399 μέτρα (κορυφή Γκιόζα). Βρίσκεται στον Νομό Φθιώτιδας, μεταξύ του βόρειου Ευβοϊκού κόλπου και της κοιλάδας του Κηφισού ποταμού και καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα της τέως επαρχίας Λοκρίδας. Βόρεια συνδέεται με το όρος Οίτη. Το Καλλίδρομο είναι από τα χαμηλότερα βουνά στα οποία κυριαρχεί το έλατο. Κυρίως η βόρεια πλευρά του καλύπτεται από πυκνό ελατόδασος. Ωστόσο, Το βουνό έχει ποικιλία βλάστησης και κατά τόπους φύονται μαυρόπευκα και δρύες, ενώ σε χαμηλότερα υψόμετρα αείφυλλα πλατύφυλλα. Στις πλαγιές του σχηματίζονται αρκετά υδάτινα ρεύματα ενώ κοντά στην κορυφή του σχηματίζεται η μικρή λίμνη Νευρόπολη. Μεγάλο τμήμα του, στο οποίο περιλαμβάνεται κυρίως η βόρεια πλευρά του, έχει χαρακτηριστεί τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.

Η περιοχή του Καλλιδρόμου έχει πλούσια ιστορία. Κατά την αρχαιότητα, στους πρόποδες και στις πλαγιές του ιδρύθηκαν πολυάριθμες πόλεις, όπως η Δρυμαία, το Τεθρώνιο και οι Θερμοπύλες. Η περιοχή του Καλλιδρόμου ήταν χωρισμένη μεταξύ δύο ελληνικών φύλων. Η δυτική του πλευρά ανήκε στους Φωκείς και η ανατολική του στους Λοκρούς.

Σήμερα το Καλλίδρομο διαθέτει αξιόλογες διαδρομές για πεζοπορία. Στις πλαγιές του διεξάγεται συχνά το ράλι Ακρόπολις, ενώ η ομώνυμη σήραγγα που δόθηκε σε λειτουργία το 2018 αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες της Ελλάδας και χρησιμοποιείται από τη νέα σιδηροδρομική γραμμή Τιθορέας - Λειανοκλαδίου - Δομοκός (τμήμα του σιδηροδρομικού άξονα Αθηνών - Θεσσαλονίκης).

## Εικόνες

Αρχείο:Kallidromo lake-Λίμνη Καλλίδρομου.jpg|Λίμνη Καλλιδρόμου
Αρχείο:ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΟ 037.jpg|Το μικτό δάσος
Αρχείο:ΚΑΛΙΔΡΟΜΟ3.jpg|Βράχια
Αρχείο:ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΟ 056.jpg|Λίμνη
Αρχείο:ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΟ 001.jpg|Ποταμός
Αρχείο:ΚΑΛΙΔΡΟΜΟ8.jpg|Πλατανόδασος
Αρχείο:ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΟ 127.jpg|Νεαροί κώνοι κεφαλληνιακής ελάτης
Αρχείο:ΚΑΛΙΔΡΟΜΟ13.jpg|Λυγαριά
Αρχείο:ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΟ 125.jpg|Αμανίτης
Αρχείο:ΚΑΛΙΔΡΟΜΟ5.jpg|Υμενόπτερο 


## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουνά της Φθιώτιδας
Κηφισός (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Κηφισός** αναφέρονται:

* Κηφισός Μυθική θεότητα της Αττικής.
* Κηφισός: Ποταμός της Αττικής
* Κηφισός: Ποταμός που διαρρέει τους νομούς Βοιωτίας και Φθιώτιδας

Επίσης:
* Θριάσιος Κηφισός: (ή Ελευσινιακός Κηφισός) Αρχαία ονομασία του Σαρανταπόταμου της Αττικής
* Κηφισίς Λίμνη: Η αρχαία ονομασία της λίμνης Κωπαΐδας
* Σταθμός ΚΤΕΛ (Κηφισός): σταθμός υπεραστικών λεωφορείων στην Αθήνα
Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος

Ο **Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος** (1898 - Λονδίνο, 9 Μαΐου 1980) ήταν Έλληνας ποιητής και πολιτικός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν δευτερότοκος γιος του Επαμεινώνδα Εμπειρίκου, γόνου μεγάλης εφοπλιστικής οικογένειας της Άνδρου, και της Όλγας Κουμουνδούρου, κόρης του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου. Ασχολήθηκε από μικρός με την ποίηση, συνδέθηκε φιλικά με τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1918. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα, στο οποίο υπηρέτησε για τρία χρόνια πριν παραιτηθεί.

Λόγω της έλλειψης αρρένων απογόνων από τους δύο γιους του Κουμουνδούρου, υιοθετήθηκε από τον βουλευτή, Σπύρο Κουμουνδούρο, αδερφό της μάνας του, και πρόσθεσε το επώνυμο "Κουμουνδούρος" δίπλα στο "Εμπειρίκος". Το 1928 πούλησε το κτήμα Κουμουνδούρου που είχε κληρονομήσει στην Τροιζήνα. Ανέλαβε παράλληλα το κόμμα του θείου του στη Μεσσηνία εκλεγόμενος το 1926, 1932, το 1933 και το 1935 βουλευτής. Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη μάλιστα διετέλεσε Γενικός διοικητής Ηπείρου (13 Μαρτίου 1933 - 21 Μαρτίου 1934). Στη συνέχεια όμως έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Ελβετία, όπου διέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στη Βέρνη διορίστηκε σύμβουλος τύπου στην ελληνική πρεσβεία.

Παράλληλα ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και την ποίηση εκδίδοντας πολλές κριτικές και ποιητικές συλλογές. Συγκεκριμένα εξέδωσε δύο τόμους για την κρητική λογοτεχνία και την κρητική ζωγραφική κατά την Αναγέννηση, μια κριτική για τη μελέτη του Λεκόντ ντε Λιλ που βραβεύθηκε από τη Γαλλική ακαδημία, "Ιωάννης ο Χρυσόστομος" κ.α.

Απεβίωσε στο Λονδίνο το 1980 και κηδεύτηκε στη Γενεύη στις 14 Μαΐου. Από τον πρώτο γάμο του απέκτησε τρία παιδιά μεταξύ των οποίων τον Φίλιππο Εμπειρίκο, εφοπλιστή, και τη Μαρία Εμπειρίκου, σύζυγο επίσης Εμπειρίκου.

## Πηγές


Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας
Αλεξανδρος
Αλεξανδρος
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου
Κουσιτικές γλώσσες

thumb|250px|Η περιοχή που ομιλούνται οι Κουσιτικές γλώσσες (σκούρο πράσινο)

Οι **Κουσιτικές γλώσσες** αποτελούν κλάδο των Αφροασιατικών γλωσσών και ομιλούνται στο Κέρας της Αφρικής. Ο κλάδος περιλαμβάνει σαράντα πέντε γλώσσες που ομιλούνται κυρίως στην Αιθιοπία, την Ερυθραία, την Τανζανία, το Τζιμπουτί, τη Σομαλία τη βορειοδυτική Κένυα και το Σουδάν. Χωρίζονται σε τέσσερεις διακριτούς κλάδους: τον κλάδο Μπέτζα που αντιπροσωπεύει τις Βόρειες Κουσιτικές γλώσσες, τον κλάδο των κεντρικών κουσιτικών γλωσσών ή Αγκάου, τις ανατολικές Κουσιτικές  και τις νότιες κουσιτικές γλώσσες.

## Ταξινομήσεις

Από το 1963 έως σήμερα έχουν προταθεί διαφορετικές ταξινομήσεις των Κουσιτικών γλώσσών, όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα:

## Ethnologue
Σύμφωνα με το *[[Ethnologue]]* οι διακριτές ομάδες αναλύονται σε 45 γλώσσες

*Κουσιτικές (45 συνολικά γλώσσες)
**Κεντρικές Κουσιτικές (4)
***Ανατολικές (1): Ξαμτάνγκα [xan] (γλώσσα της Αιθιοπίας)
***Βόρειες (1): Μπιλέν [byn] (γλώσσα της Ερυθραίας)
***Νότιες (1): Αούνγκι [awn] (Αιθιοπική)
***Δυτικές (1): Κιμάντ [ahg] (Αιθιοπική)
**Ανατολικές Κουσιτικές (33 γλώσσες)
***Μπουν [bnl] (Γλώσσα της Σομαλίας)
***Ντουλάι (3): Μπούσα [dox] (Αιθιοπική), Γκαγουάντα [gwd] (Αιθιοπική), Τσαμάι [tsb] (Αιθιοπική)
***Υψιπέδων (7): Αλάμπα-Κ'αμπίνα [alw] (Αιθιοπική), Μπούρτζι γλώσσα|Μπούρτζι [bji] (Αιθιοπική), Γκεντέο [drs] (Αιθιοπική), Χαντίγια [hdy] (Αιθιοπική) Καμπάατα [ktb] (Αιθιοπική), Λιμπίντο [liq] (Αιθιοπική), Σιντάμο [sid] (Αιθιοπική)
***Κόνσο-Γκίντολε (2): Ντιράσα [gdl] (Αιθιοπική), Κόνσο [kxc] (Αιθιοπική)
***Ορόμο (5): Όρμα [orc] (Γλώσσα της Κένυας), Ορόμο, Μποράνα-Άρσι-Γκούτζι [gax] (Αιθιοπική), Ανατολική Ορόμο, [hae] (Αιθιοπική), Δυτική Ορόμο, Κεντροδυτική Ορόμο [gaz] (Αιθιοπική), Γουάατα [ssn] (Γλώσσα της Κένυας)
***Ρεντίλε-Μπόνι (2): Αγουίρ [bob] (Γλώσσα της Κένυας), Ρεντίλε [rel] (Γλώσσα της Κένυας)
***Σάχο-Αφάρ (2): Αφάρ [aar] (Αιθιοπική), Σάχο [ssy] (Γλώσσα της Ερυθραίας)
***Σομάλι (6): Νταμπάρε [dbr] (Σομαλική), Γκαρέ [gex] (Σομαλική), Τζιίντου [jii] (Σομαλική), Μάαυ [ymm] (Σομαλική), Σομάλι [som] (Σομαλική), Τούνι [tqq] (Σομαλική)
***Δυτικές Όμο-Τάνα (4): Αρμπόρε [arv] (Αιθιοπική), Μπαΐσο [bsw] (Αιθιοπική), Νταασανάχ [dsh] (Αιθιοπική), Ελ Μόλο [elo] (Γλώσσα της Κένυας)
***Γιαάκου (1): Γιαάκου [muu] (Γλώσσα της Κένυας)
**Βόρειες Κουσιτικές (1): Μπέτζα, επίσης Μπενταουιγιέτ, [bej] (Γλώσσα του Σουδάν)
**Νότιες Κουσιτικές (7): Αασάξ [aas] (Γλώσσα της Τανζανίας), Αλάγκουα [wbj] (Γλώσσα της Τανζανίας), Μπουρούνγκε [bds] (Γλώσσα της Τανζανίας), Νταχάλο [dal] (Γλώσσα της Κένυας), Γκορόουα [gow] (Γλώσσα της Τανζανίας), Ιράκου [irk] (Γλώσσα της Τανζανίας), Κου'άντζα [wka] (Γλώσσα της Τανζανίας)

## Παραπομπές-σημειώσεις


Κατηγορία:Αφροασιατικές γλώσσες
Ρούτγκερ Γιαν Σχιμελπένινκ

200px|thumb|right|Ο Σχιμελπένινκ με την οικογένειά του
Ο **Ρούτχερ Γιαν Σχιμελπένινκ** (Ντέβεντερ, 31 Οκτωβρίου 1761 - Άμστερνταμ, 15 Φεβρουαρίου 1825), Λόρδος του Νίινχαους, Πέκενταμ και Γκέλικουμ, ήταν Ολλανδός πολιτικός της Μπαταβικής Δημοκρατίας και επενδυτής στην Ολλανδική Κτηματική Εταιρεία.
## Βιογραφία
Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν από το 1781 ως το 1784. Έγινε δικηγόρος στο Άμστερνταμ το 1784. Ήταν ένας από τους αρχηγούς της Μπαταβικής Επανάστασης ενάντια στον Γουλιέλμο τον Ε', πρίγκιπα της Οράγγης, όταν τα Γαλλικά στρατεύματα νίκησαν τον βασιλικό Ολλανδικό στρατό τον Ιανουάριο του 1795.

Ήταν μέλος της Μπαταβικής Εθνοσυνέλευσης (1796 - 1798) και ανήκε στην παράταξη των μετριοπαθών ενωτικών, που συντονίζονταν για μια πιο σταθερή κυβέρνηση. Διετέλεσε πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης και "κεφαλή" του κράτους της Μπαταβικής Δημοκρατίας δύο φορές (17 Μαΐου 1796 με 30 Μαΐου 1796 και 15 Μαΐου 1797 με 29 Μαΐου 1797.

Στάλθηκε ως πρέσβης της Ολλανδίας στη Γαλλία το διάστημα 1798-1801 και από το 1803 ως το 1805, καθώς και στην Αγγλία από το 1802 ως το 1803. Το 1805 ο Ναπολέων Α΄ τον διόρισε μοναδικό κυβερνήτη της Μπαταβικής Δημοκρατίας υπό τον τίτλο "Raadpensionaris" (Μέγας Σωματοφύλαξ του Κοινοβουλίου) και κυβέρνησε για ένα χρόνο. Έμεινε άνεργος από το 1806 ως το 1811. Η Ολλανδία έγινε τμήμα της Γαλλίας το 1810 και ο Σχιμελπένινκ διετέλεσε βουλευτής στη Γαλλική Σύγκλητο από το 1811 ως το 1813. Τέλος, διετέλεσε μέλος της βουλής του βασιλείου της Ηνωμένης Ολλανδίας το διάστημα 1815-1830.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ολλανδοί πολιτικοί