open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αμπάρο Ποτς ι Γκασκόν

Η **Αμπάρο Ποτς ι Γκασκόν** (ισπανικά: *Amparo Poch y Gascón*, 15 Οκτωβρίου 1902 - 15 Απριλίου 1968)  ήταν Ισπανίδα πασιφίστρια, ιατρός και ακτιβίστρια κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου. Γεννήθηκε στη Σαραγόσα. Κατά τη δεκαετία του 1930 υπήρξε μία από τους ιδρυτές του αναρχοφεμινιστικού κινήματος Libres Mujeres. 

Η Ποτς υπήρξε μέλος της Εθνικής Συνομοσπονδιάς Εργατών πριν τον πόλεμο, ήτοι πριν από τις άλλες δύο (Σαορνίλ και Κομαποσάδα) που ίδρυσαν τις Ελεύθερες Γυναίκες. Η Ποτς, επίσης, υπήρξε και συνιδρυτής της  *Liga Española de Refractarios a la Guerra*, ομάδα αντιστασιακών. Κατά την περίοδο του Εμφυλίου ήταν ενεργό μέλος της *Orden del Olivo*. Πέθανε στην εξορία της, στην Τουλούζ, το 1968.

## Βιβλιογραφία
*Ackelsberg, Martha A. *Free Women of Spain: Anarchism and the Struggle for the Emancipation of Women*. Bloomington, IN: Indiana University Press, 1991.
*Nash, Mary. *Defying Male Civilization: Women in the Spanish Civil War*. Denver, CO.: Arden Press, 1995.
*Spanish text: Antonina Rodrigo: *Una Mujer Libre: Amparo Poch y Gascón: Médica Anarquista*, Flor del Viento Ediciones, 2002, 300 pages.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελεύθερες Γυναίκες
Κατηγορία:Ισπανοί αναρχικοί
Κατηγορία:Ισπανοί φεμινιστές
Κατηγορία:Ισπανοί αντιφασίστες
Κατηγορία:Ειρηνιστές
Βουλευτικές εκλογές του Ουζμπεκιστάν (2019–20)

**Κοινοβουλευτικές εκλογές** πραγματοποιήθηκαν στο Ουζμπεκιστάν στις 22 Δεκεμβρίου 2019, με τον δεύτερο γύρο στις 25 από τις 150 εκλογικές περιφέρειες να διεξάγεται στις 5 Ιανουαρίου 2020.  Πρόκειται για τις πρώτες εκλογές που διενεργήθηκαν μετά τον θάνατο του Ισλάμ Καρίμοφ το 2016.  Το κυβερνών Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα του Ουζμπεκιστάν παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα στο Νομοθετικό Σώμα κερδίζοντας 53 από τις 150 έδρες. Και τα πέντε κόμματα που έλαβαν μέρος στις εκλογές θεωρήθηκαν φίλα προσκείμενα στον πρόεδρο Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ .  

## Εκλογικό σύστημα
Τα 150 μέλη του Νομοθετικού Σώματος εκλέχθηκαν από μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες χρησιμοποιώντας το σύστημα των δύο γύρων . Ένας δεύτερος γύρος πραγματοποιήθηκε επίσης σε εκλογικές περιφέρειες όπου η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν μικρότερη από 33%.  

Με την υιοθέτηση του νέου εκλογικού κώδικα τον Ιούνιο του 2019,  πρόκειται για τις πρώτες εκλογές στις οποίες εκλέχθηκαν άμεσα όλες οι έδρες στο νομοθετικό σώμα. Προηγουμένως δεκαπέντε έδρες είχαν διατεθεί για το Οικολογικό Κίνημα.  Άλλες μεταρρυθμίσεις περιελάμβαναν μια νέα απαίτηση να επιλέγονται όλες οι υποψηφιότητες από ένα πολιτικό κόμμα και μια ελάχιστη ποσόστωση 30% των γυναικών υποψηφίων για κάθε κόμμα.  

## Εκστρατεία
Συνολικά 744 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 150 έδρες, που αντιπροσωπεύουν πέντε κόμματα που θεωρούνται πιστά στον πρόεδρο. Ένας επίσημος διάλογος μεταξύ ηγετών των κομμάτων πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά.  Τα κόμματα της αντιπολίτευσης απαγορεύτηκαν, συμπεριλαμβανομένου του Δημοκρατικού Κόμματος Erk, του οποίου ο ηγέτης Μουχάμαντ Σάλιχ παρέμεινε στην εξορία.  Ωστόσο, μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών, ο πρόεδρος Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ και ο πρόεδρος της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής έκαναν σπάνιες δημόσιες αναγνωρίσεις για την ύπαρξη κομμάτων της αντιπολίτευσης και δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο να τους επιτραπεί να συμμετάσχουν σε μελλοντικές εκλογές.   Οι δηλώσεις αυτές έγιναν μέσα σε ένα ξέσπασμα των διαδηλώσεων εναντίον της έλλειψης σε αγαθά και κατά των υψηλών τιμών κατά την περίοδο της προεκλογικής εκστρατείας,       ενώ σημειώθηκε και αύξηση στη χρήση των κοινωνικών δικτύων για να συζητηθούν τα πολιτικά ζητήματα στη χώρα .   

Στον δεύτερο γύρο, 50 υποψήφιοι  διεκδίκησαν τις υπόλοιπες 25 έδρες και σε εκείνους συμπεριλαμβάνονται 15 από το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα του Ουζμπεκιστάν, 11 από το  Δημοκρατικό Κόμμα Εθνικής Αναγέννησης του Ουζμπεκιστάν, 10 από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Δικαιοσύνης, 9 από το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Ουζμπεκιστάν και πέντε από το Οικολογικό Κόμμα.  

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές

19 20
Ουζμπ
Ουζμπ
Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Πάβλοβνα της Ρωσίας

Η **Αλεξάνδρα Πάβλοβνα** (ρωσ. *Александра Павловна*, 9 Αυγούστου 1783 - 16 Μαρτίου 1801) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Ρωσίας και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας και παλατινή (κόμισσα) της Ουγγαρίας.

## Βιογραφία
Ήταν το τρίτο παιδί και η πρώτη κόρη του Παύλου της Ρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας (''Μαρίας Φιόντοροβνας''), κόρης του Φρειδερικου Β΄ Ευγενίου της Βυρτεμβέργης.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1799 τον Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινό (Κόμη) της Ουγγαρίας. Απέκτησαν ένα θνησιγενές τέκνο:

* Αλεξανδρινή Παυλίνα (8 Μαρτίου 1801).

Η Αλεξάνδρα Πάβλοβνα πέθανε στις 16 Μαρτίου 1801 λίγες μέρες μετά τον τοκετό σε ηλικία 17 ετών. Ο θάνατός της και η δολοφονία του πατέρα της στις 24 Μαρτίου 1801 συντάραξαν την οικογένειά τους.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* Volovik Oleg Evgenyevitch. Velikaya Kniaginya Alexandra Pavlovna. Semia, Jizny, Sudba, Pamiaty. Interpressfact. 2005. Budapest. ISBN 963-218-146-8 http://dinastia.org | http://rulit.org 
* Beeche, Arturo, The Grand Duchesses, Eurohistory, 2004. ISBN 0-9771961-1-9
* Palmer, Alan, Alexander I tsar of War and Peace, 1974. ISBN 0-06-013264-7
* Troyat, Henri, Catherine the Great, 1980. ISBN 0-425-05186-2

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ
Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Αετόλυμα

Το **Αετόλυμα** είναι βουνό ή λόφος στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας και πιο συγκεκριμένα στη Λοκρίδα, στον σημερινό Δήμο Λοκρών. Υψώνεται πάνω από τον όρμο της Λάρυμνας και έχει υψόμετρο κορυφής 350 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στην κορυφή του βρίσκεται σημείο του παλαιότερου Ελληνικού Γεωδαιτικού Δικτύου Β΄ τάξεως.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελ. 264

Κατηγορία:Λόφοι της Ελλάδας
Κατηγορία:Δήμος Λοκρών
Κατηγορία:Βουνά της Φθιώτιδας
Αζάρι Τούσι

Ο **Αζάρι Τούσι** (περσ. آذری طوسی), ή **Σαΐχ Τζαλαλουντινί Αλίι Χάμζα ιμπνι Μαλίκ Χασίμιι Μπαϋχάκιι Ισφαραϊνί Μαρβαζί** (1380-1462) ήταν Πέρσης ποιητής. Το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο σε μέρος της βιβλιογραφίας και σε έργα του είναι **Νουριντίν**.

Ο Αζάρι γεννήθηκε και πέθανε στο Εσφαράγιεν της βόρειας Περσίας, ενώ έζησε για αρκετό καιρό στο Τους, από όπου και η επωνυμία του. Το όνομα του πατέρα του ήταν Ισμαήλ Σαχ Μπαγκντάντι Αλί ιμπν Μαλίκ. Από τα πρώτα νεανικά του χρόνια ο Αζάρι άρχισε να γράφει ποιήματα, τα οποία υπέγραφε ως «Αζάρι». Αναφέρεται ότι το έργο του *Τζαβαΐρ-ουλ-Ασράρ* γράφηκε το 1430.

Ο Αζάρι ήταν μυστικιστής και θρησκόληπτος, και για τον λόγο αυτόν επονομάσθηκε «Βασιλιάς των πιστών». Ταξίδεψε δύο ή περισσότερες φορές ως προσκυνητής στη Μέκκα με τα πόδια, και εκεί συνέγραψε βιβλίο υπό τον τίτλο *Σαγιέ-αλ-σαμπάκ*. Μετά την επιστροφή του από τη Μέκκα, ταξίδεψε στις Ινδίες και έγραψε εκεί, στο Σουλτανάτο Μπαχμανί, μερικά έργα του, παραμένοντας για καιρό στο κάστρο του Αχμάντ Σαχ Μπαχμανί, καθώς έγινε δεκτός εκεί με πολύ σεβασμό. Πολλά από τα ποιήματά του διαβάζονται μέχρι σήμερα σε όλες τις γλώσσες των μουσουλμανικών εθνών.

## Τα έργα του
* *[[Μπαχμαν-ναμέ]]*
* *Ιμομίγια*
* *Μαφοτέχ-ουλ-Ασράρ*
* *Σαγιέ-αλ-σαμπάκ*
* *Σαμαρότ*
* *Τζαβαΐρ-ουλ-Ασράρ*

## Παραπομπές


## Πηγές
* Б. Норик: Биобиблиографический словарь среднеазиатской поэзии (γ΄ έκδ.: τόμος XVII, 2017)

Αζαρι
Γεωθερμική βαθμίδα

thumb|275px|right|Η αύξηση της θερμοκρασίας με το βάθος στο εσωτερικό της Γης, σύμφωνα με εκτιμήσεις
Η **γεωθερμική βαθμίδα** είναι ο ρυθμός με τον οποίο αυξάνεται η θερμοκρασία ως συνάρτηση του αυξανόμενου βάθους από την επιφάνεια προς το εσωτερικό της Γης. Μακριά από τα όρια μεταξύ τεκτονικών πλακών η γεωθερμική βαθμίδα έχει τιμές από 25 έως 30&nbsp;°C ανά χιλιόμετρο βάθους κοντά στην επιφάνεια, στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Παρότι το πρόθεμα «γεω-» αναφέρεται στη Γη, η έννοια μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντιστοίχως και σε άλλους πλανήτες.

Η εσωτερική θερμότητα της Γης προέρχεται από ένα άθροισμα της θερμότητας που παραμένει από τον σχηματισμό του πλανήτη πριν απο δισεκατομμύρια έτη, της θερμότητας που εκλύεται ακόμη από τη διάσπαση ραδιενεργών ισοτόπων, της λανθάνουσας θερμότητας που εκλύεται από την κρυστάλλωση του πυρήνα και πιθανώς θερμότητας από άλλες πηγές. Τα κυριότερα ισότοπα που εκλύουν σήμερα θερμότητα στο βαθύ εσωτερικό της Γης είναι το κάλιο-40, το ουράνιο-238, το ουράνιο-235 και το θόριο-232. Στο κέντρο του πλανήτη η θερμοκρασία εκτιμάται σε 6.000 έως 7.000&nbsp;K. Επειδή μεγάλο μέρος της θερμότητας παράγεται από τη ραδιενεργό διάσπαση, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι κατά την πρώιμη ιστορία της Γης, προτού τα ισότοπα με μικρούς χρόνους ημιζωής εξαντληθούν, η παραγωγή θερμότητας στο εσωτερικό της Γης θα ήταν πολύ μεγαλύτερη: θα πρέπει να ήταν διπλάσια από τη σημερινή πριν από περίπου 3&nbsp;δισεκατομμύρια έτη, οπότε και η γεωθερμική βαθμίδα ήταν υπερδιπλάσια (καθώς υπήρχε και μεγαλύτερη θερμοκρασία εξαιτίας του πλησιέστερου χρονικά σχηματισμού της Γης). Μεγαλύτερη γεωθερμική βαθμίδα συνεπάγεται ταχύτερα ρεύματα μεταφοράς υλικού στον μανδύα και άρα ταχύτερες κινήσεις των τεκτονικών πλακών, επιτρέποντας τη δημιουργία πετρωμάτων όπως ο κοματιίτης, που δεν είναι δυνατό να σχηματισθούν πλέον.

## Δείτε επίσης
* Θερμοβαθμίδα
* Γεωθερμία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωδυναμική
Κατηγορία:Γεωθερμική ενέργεια
Κατηγορία:Δομή της Γης
Κατηγορία:Γεωλογικές διεργασίες
Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (Νέα Υόρκη)

Ο **Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου** (αγγλικά: *Cathedral of St. John the Divine*) είναι ο καθεδρικός ναός της Επισκοπικής Εκκλησίας της Νέας Υόρκης. Βρίσκεται στον αριθμό 1047 της Λεωφόρου Άμστερνταμ, στην περιοχή Μόρνινγκσαϊντ Χάιτς του Μανχάταν.

Ο ναός είναι ημιτελής, καθώς μόνο τα δύο τρίτα του προγραμματισμένου κτηρίου έχουν ολοκληρωθεί. Παρά το γεγονός αυτό, με εσωτερικό εμβαδό 11.200 τετραγωνικών μέτρων, είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος χριστιανικός ναός στην Οικουμένη, και ο μεγαλύτερος σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική. Το μήκος του φθάνει τα 183 μέτρα, ενώ το ύψος της οροφής είναι 54 μέτρα. Εξαιτίας του μεγάλου χώρου του εσωτερικού του, ο ναός έχει χρησιμοποιηθεί για εκατοντάδες εκδηλώσεις και εκθέσεις τέχνης.

Το αρχικό σχέδιο σμίγει τον νεοβυζαντινό και τον νεορωμανικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, και με αυτό άρχισε η ανέγερση του ναού, στις 27 Δεκεμβρίου 1892. Ωστόσο, το 1909 το συνολικό σχέδιο άλλαξε σε νεογοτθικό. Η ολοκλήρωση του κυρίως ναού καθυστέρησε μέχρι το 1941 εξαιτίας προβλημάτων στη χρηματοδότηση και από τότε μικρή πρόοδος έχει σημειωθεί. Μετά τις ζημιές που προκάλεσε μια μεγάλη πυρκαγιά σε μέρος του ναού το 2001, ο ναός ανακαινίσθηκε και επαναφιερώθηκε το 2008. Παραμένουν στα σχέδια οι πύργοι πάνω από τη δυτική πρόσοψη, η νότια κάθετη πτέρυγα και μία προταθείσα κεραία. Το υλικό κατασκευής είναι η πέτρα, με γρανίτη και ασβεστολιθικό πέτρωμα.

Η περιβάλλουσα ιδιοκτησία περιλαμβάνει αρκετά άλλα κτήρια: το Ορφανοτροφείο Leake & Watts, τον Οίκο της Αγίας Πίστεως, τη Σχολή Χορωδίας και την κατοικία του επισκόπου. Αυτά έχουν δημιουργηθεί σε αρκετούς διαφορετικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς και η ανέγερσή του καθενός κράτησε για δεκαετίες, με το ορφανοτροφείο να είναι προγενέστερο του ίδιου του ναού. Στις 21 Φεβρουαρίου 2017 το όλο αυτό συγκρότημα ανακηρύχθηκε «τοπόσημο της πόλεως» (*official city landmark*) από την αρμόδια επιτροπή του δήμου.

## Πηγές
* Dolkart, Andrew S.: *Morningside Heights: A History of its Architecture and Development*, Columbia University Press, Νέα Υόρκη 1998, ISBN 978-0-231-07850-4
* Federal Writers' Project: *New York City Guide*, εκδ. Random House, Νέα Υόρκη 1939, σσ. 380-383, ISBN 978-1-60354-055-1 (ανατύπωση Scholarly Press, 1976)
* Jackson, Kenneth T.: *The Encyclopedia of New York City* (2η έκδ.), Yale University Press, 2010, ISBN 978-0-300-11465-2
* Quirk, Howard: *The living cathedral St. John the Divine: a history and guide*, εκδ. Crossroad, Νέα Υόρκη 1993, ISBN 978-0-8245-1237-8

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Καθεδρικος Αγιου Ιωαννη Θεολ
Αγιου Ιωαννη Θεολογου Νεας Υ
Νεα Υορκη
Ανώτατη Συνέλευση (Ουζμπεκιστάν)

Η **Ανώτατη Συνέλευση** (     , Κυριλλικό *Олий Мажлис* ) είναι το κοινοβούλιο του Ουζμπεκιστάν. Διαδέχθηκε το Ανώτατο Σοβιέτ το 1995 και ήταν μονοθάλαμο έως ότου μια μεταρρύθμιση που υλοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2005 δημιούργησε ένα δεύτερο νομοθετικό σώμα. 

Το Νομοθετικό Σώμα έχει 150 βουλευτές εκλεγμένους σε  εδαφικές εκλογικές περιφέρειες. Η Γερουσία έχει 100 μέλη, 84 εκλεγμένα από τις περιφέρειες, από την Αυτόνομη Δημοκρατία του Καρακαλπακστάν και από την πρωτεύουσα, Τασκένδη, και άλλα 16 που ορίστηκαν από τον Πρόεδρο του Ουζμπεκιστάν. 

Τα μέλη σε αμφότερα τα νομοθετικά σώματα υπηρετούν πενταετή θητεία.

## Ιστορία
Το Ανώτατο Σοβιέτ της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν (ουζμπεκικά:      , ) λειτουργούσε στη χώρα κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής ως κύριο νομοθετικό σώμα. Από την ίδρυσή του τον Ιούλιο του 1938, όταν πέτυχε το Πανευρωπαϊκό Συνασπισμό Σοβιετικών, πραγματοποίησε 12 συσκέψεις :  

* 1η σύγκληση (1938 &#x2013; 1946) 
* 2η σύγκληση (1947 &#x2013; 1950) 
* 3η σύγκληση (1951 &#x2013; 1954) 
* 4η σύγκληση (1955 &#x2013; 1959) 
* 5η σύγκληση (1959 &#x2013; 1962) 
* 6η σύγκληση (1963 &#x2013; 1966) 
* 7η σύγκληση (1967 &#x2013; 1970) 
* 8η σύγκληση (1971 &#x2013; 1974) 
* 9η σύγκληση (1975 &#x2013; 1979) 
* 10η σύγκληση &#x2013; 
* 11η σύγκληση &#x2013; 
* 12η σύγκληση (1990 &#x2013; 1994) 

Στις 31 Αυγούστου 1991, κατά την έκτακτη 6η σύνοδο του Ανώτατου Σοβιέτ, ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία και κυριαρχία του Ουζμπεκιστάν.  Το 1992 το Σοβιέτ μετονομάστηκε έτσι ώστε να αντικατοπτρίζει το νέο καθεστώς ανεξαρτησίας της χώρας.  Μετά την τελευταία σύγκληση, το Ανώτατο Σοβιέτ διαλύθηκε και μετατράπηκε στην Ανώτατη Συνέλευση τον Φεβρουάριο του 1995. 

## Πινακοθήκη

Αρχείο:Stamps of Uzbekistan, 2006-052.jpg|Το εσωτερικό της Ανώτατης Συνέλευσης 
Αρχείο:Tashkent sept 2002 (6218449796).jpg|Το εξωτερικό της Ανώτατης Συνέλευσης 
Αρχείο:Uzbekistan parliament building night view.jpg|Το κτίριο τη νύχτα 
Αρχείο:Uzbekistan 5000 sum2.jpg|Το κτίριο σε τραπεζογραμμάτιο 


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πολιτική του Ουζμπεκιστάν
Κατηγορία:Εθνικά νομοθετικά σώματα
Κράτος Δικαίου (Αρμενία)

Το **Κράτος Δικαίου** ( , προφέρεται: Ορινάτς Γερκίρ) είναι ένα κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα  στην Αρμενία. Ιδρύθηκε το 1998 από τον Αρμένιο πολιτικό Αρτούρ Μπαγκντασαριάν, ο οποίος παραμένει πρόεδρος του κόμματος ως τώρα. 

## Ιστορία
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1998 και το όνομά του σημαίνει κράτος δικαίου. Συμμετείχε, για πρώτη φορά, στις Αρμενικές βουλευτικές εκλογές του 1999, συγκέντρωσε το 5,37% των ψήφων και πήρε τις 6 από τις 131 έδρες του Κοινοβουλίου. Στις εκλογές του 2003, το κόμμα συγκέντρωσε το 12,98% των ψήφων και πήρε τις 19 από τις 131 έδρες του Κοινοβουλίου. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007, συγκέντρωσε το 7,13% των ψήφων και πήρε τις 9 από τις 131 έδρες του Κοινοβουλίου.

Στις προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου του 2008, ο πρόεδρος του Κράτους Δικαίου, Αρτούρ Μπαγκντασαριάν, ήταν υποψήφιος και ήρθε τρίτος, συγκεντρώνοντας το 16,69% των ψήφων. Στις βουλευτικές εκλογές του 2012, το Κράτος Δικαίου συγκέντρωσε το 5,47% των ψήφων και πήρε τις 6 από τις 131 έδρες του Κοινοβουλίου. 

Το 2017, το Κράτος Δικαίου μετονομάστηκε σε "Αρμενική Αναγέννηση" και προσχώρησε σε μία πολιτική συμμαχία με το Κόμμα Ενωμένων Αρμενίων, της οποίας ηγήθηκε ο Ρούμπεν Αβαγκιάν. Στις βουλευτικές εκλογές του 2017 η Αρμενική Αναγέννηση συγκέντρωσε το 3,72% των ψήφων και έμεινε εκτός κοινοβουλίου. Την 13η Φεβρουαρίου 2018 το κόμμα επανήλθε στο αρχικό του όνομα. Το κόμμα αρχικά αρνήθηκε να συμμετάσχει στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές του 2018. Τελικά, συμμετείχε αλλά συγκέντρωσε μόνο το 0,99% των ψήφων και έμεινε εκτός Κοινοβουλίου.

## Εκλογική ιστορία
### Βουλευτικές εκλογές

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στην Αρμενία
Γερουσία του Ουζμπεκιστάν

Η **Γερουσία** (  ) είναι η Άνω Βουλή της Oliy Majlis, δηλαδή της Ανώτατης Συνέλευσης της Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν . 

## Σύνθεση
Η Γερουσία αποτελείται από 100 μέλη: 

* 84 εκλεγμένους γερουσιαστές 
* 16 γερουσιαστές που διορίζονται από τον πρόεδρο. 

## Εκλογή
Οι γερουσιαστές εκλέγονται έμμεσα από εκλεκτορικό σώμα που απαρτίζεται από μέλη τοπικών συμβουλίων, με τις 14 περιφέρειες της χώρας να αποτελούνται από 12 επαρχίες συν την πρωτεύουσα Τασκένδη και την ημιαυτόνομη δημοκρατία του Καρακαλπακστάν , οι οποίες η καθεμιά εκλέγει γερουσιαστές για να συμπληρωθούν 6 έδρες. Οι γερουσιαστές υπηρετούν πενταετείς θητείες.  

Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν στις 16–17 Ιανουαρίου 2020.

## Πρόεδροι της Γερουσίας του Ουζμπεκιστάν

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Ουζμπεκισταν
Γερουσια
Νομοθετικό Σώμα του Ουζμπεκιστάν

Το **Νομοθετικό Σώμα** () είναι η Κάτω Βουλή της Ανώτατης Συνέλευσης της Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν. Αριθμεί 150 μέλη, από τα οποία τα 135 εκλέγονται για πενταετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος των δύο γύρων και άλλα 15 που εκλέγονται από το Οικολογικό Κίνημα του Ουζμπεκιστάν.. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όλοι οι ουζμπέκοι πολίτες (άντρες και γυναίκες) που έχουν συμπληρώσει τα 18 τους χρόνια πριν την ημέρα των εκλογών. Το δικαίωμα του εκλέγεσθαι έχουν όσοι έχουν συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας τους πριν την ημέρα των εκλογών και είναι κάτοικοι Ουζμπεκιστάν για τουλάχιστον τα τελευταία πέντε χρόνια. Δεν έχουν δικαίωμα εκλογής και συμμετοχής στην ψηφοφορία όσοι ή όσες αναγνωρίζονται από δικαστήριο ως ανίκανοι να ψηφίσουν, όπως και άτομα που είναι υπό κράτηση με δικαστική απόφαση.

Η ψηφοφορία είναι ελεύθερη και μυστική. Ο έλεγχος της βούλησης των ψηφοφόρων δεν επιτρέπεται.

Για την εκλογή του Νομοθετικού Σώματος έχουν συσταθεί 135 εδαφικές περιφέρειες. Η κάθε περιφέρεια εκλέγει έναν βουλευτή.

## Πρόεδροι του Νομοθετικού Σώματος του Ουζμπεκιστάν

## Παραπομπές


## Τελευταίες εκλογές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πολιτική του Ουζμπεκιστάν
Άγγελος Διονυσίου

Ο **Άγγελος Διονυσίου** (Αθήνα, 21 Φεβρουαρίου 1957) είναι Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1957  στην Αθήνα. Είναι γιος του τραγουδιστή Στράτου Διονυσίου και αδερφός των επίσης τραγουδιστών Στέλιου και Διαμαντή. Παντρεύτηκε τρεις φορές και έχει τρία παιδιά καθώς κι εγγόνια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Αστέρης Κοββατζής

Ο **Αστέρης Κοββατζής** (1916–1983) ήταν Έλληνας λογοτέχνης.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αστέρης Κοββατζής γεννήθηκε το 1916 στο Κιάτο. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο υπήρξε επικεφαλής λόχου όλμων. Επέστρεψε στην Αθήνα από το μέτωπο του πόλέμου λόγω τραυματισμού. Το 1941 διορίστηκε στο Πρωτοδικείο Αθηνών, ενώ στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών και τη Γενική Διεύθυνση Τύπου. Το 1957 μεταφέρθηκε στο Λονδίνο όπου διετέλεσε υπάλληλος του γραφείου τύπου της εκεί ελληνικής πρεσβείας. Επισκεπτόταν την Ελλάδα ανά περιόδους μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1977 έχοντας φτάσει στον βαθμό του αναπληρωτή γενικού διεθυντή. Ήταν μέλος της London Hellenic Society, έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Λογοτεχνίας του Λονδίνου, ενώ έλαβε τον τίτλο του Οφικίου του Άρχοντος Διδασκάλου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Πέθανε στην Αθήνα το 1983 μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο και τάφηκε στο Κιάτο.

## Εργογραφία
Η πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία έγινε το 1938 με την ποιητική πλακέτα *Σπουδές γι’ ακουαρέλες*, ενώ το 1939 εξέδωσε την ποιητική συλλογή *Επιστροφή* έχοντας επηρεαστεί από τον νεορομαντισμό και τον νεοσυμβολισμό. Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο του περιοδικού Πνευματική Ζωή για το διήγημα *Εγκατάλειψη* το οποίο δημοσίευσε μέσω αυτού. Το 1951 το μυθιστόρημά του *Χωριάτες* έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο της ομάδας των 12. Δημοσίευε επίσης κείμενά του μέσω των περιοδικών Νέα Εστία, Φιλολογική Πρωτοχρονιά, Φιλολογική Κυριακή και Πειραϊκά Γράμματα, ενώ υπήρξε βιβλιοκριτικός στα περιοδικά Φιλολογικά Χρονικά και Ελληνική Δημιουργία, και τις εφημερίδες Ημέρα, Απογευματινή και Εμπρός του Λονδίνου.

Τα έργα του Κοββατζή έχουν ηθογραφικό χαρακτήρα με στοιχεία από την παιδική του ηλικία στο Κιάτο. Περιέγραφε καταστάσεις και συναισθήματα με ρεαλιστικό και ζωντανό τρόπο και λυρική συναισθηματική χροία. Χρησιμοποίησε διδακτικό λόγο για να γεφυρώσει τις αντιθέσεις της ιδιοσυγκρασίας του, με στόχο να επισημάνει τη θεωρία του περί επιστροφής των Ελλήνων στις παραδόσεις τους. Αν και ανήκει στη μεταπολεμική γενιά της ελληνικής πεζογραφίας βρέθηκε απέναντι και επέκρινε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό των έργων των λογοτεχνών της Γενιάς του ’30.

;Ποίηση
* *Σπουδές γι’ ακουαρέλες*, 1938
* *Επιστροφή*, 1939
;Πεζογραφία
* *Πρώτη άνοιξη*, 1944
* *Κάτω απ’ τον γαλάζιο ουρανό*, 1946
* *Χωριάτες*, 1950
* *Χαμένοι ταξιδιώτες*, 1965
* *Γράμματα σ’ ένα φίλο*, 1985

## Βιβλιογραφία
* Στεργιόπουλος Κώστας, «Αστέρης Κοββατζής», *Η Μεταπολεμική πεζογραφία· Από τον πόλεμο του ’40 ως τη δικτατορία του ‘67*, σσ. 104-121. Αθήνα, Σοκόλης, 1988
* Τροπαιάτης Άλκης, «Κοββατζής Αστέρης», *Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας*. Αθήνα, εκδ. Χάρη Πάτση, χ.χ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αστέρης Κοββατζής στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
* Κείμενα του Αστέρη Κοββατζή στο περιοδικό Νέα Εστία

Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Μικρονησιακές εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης (2019)

**Εκλογές για Συντακτική Συνέλευση** διεξήχθησαν στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας στις 5 Νοεμβρίου 2019. Οι εκλογές διεξήχθησαν έπειτα από ένα δημοψήφισμα τον Μάρτιο του 2019, στο οποίο το 61% των πολιτών υπερψήφισαν την σύγκληση συντακτικής συνέλευσης.

Η Συνέλευση είχε 24 αντιπροσώπους: 11 από την πολιτεία Τσουκ, 7 από την Πονπέι και από τρεις από τις πολιτείες Κοσράε και Γιαπ.

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2019
Μικρονησια Συντακτ
Λένα Ζευγαρά

Η **Λένα Ζευγαρά** (Καρδιτσομαγούλα, 24 Μαρτίου 1992) είναι Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια. Θεωρείται ως ένα από τα ανερχόμενα ονόματα του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Καρδιτσομαγούλα του Νομού Καρδίτσας. Αποφοίτησε από το τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Το πρώτο της τραγούδι κυκλοφόρησε το 2015 από την δισκογραφική εταιρία Spicy Music με τίτλο "Θάλασσα ή Αγάπη". Δειλά δειλά ξεκίνησε διάφορες συνεργασίες σε νυχτερινά κέντρα με πολλούς μεγάλους καλλιτέχνες, ενώ στην πρώτη της δουλειά είχε συνεργαστεί με τον Βασίλη Καρρά. 

Το 2018 κυκλοφορεί το τραγούδι "Όνειρα" σε μουσική Μιχάλη Τουρατζίδη και στίχους Βασίλη Καρρά, από τη δισκογραφική εταιρεία M.T.

Το καλοκαίρι του 2019 κυκλοφόρησε ένα medley με το video clip "Σήμερα Και Αύριο και το "Έλα Έλα" το οποίο έγινε τεράστιο hit εκείνο το καλοκαίρι. Το φθινόπωρο έρχεται υπογραφή συμβολαίου με την Panik Platinum, το label της Panik Records.

Τον χειμώνα του 2019-2020 εμφανίζεται στο νυχτερινό κέντρο Tokyo Theater, στην Αθήνα.

Τον Μάιο του 2020 κυκλοφόρησε από την Panik και την Μ.Τ ένα medley σε live έκδοση και με τίτλους "Ήμαρτον" και "Δεν Έχεις Τον Θεό Σου" μαζί με το video clip

Δισκογραφία:

## Πηγές


Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Λευκορωσικές βουλευτικές εκλογές (2019)

Οι **[[Λευκορωσία|Λευκορωσικές]] βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν την 17η Νοεμβρίου 2019.

Οι βουλευτικές εκλογές έπρεπε να πραγματοποιηθούν κατά τις 6 Σεπτεμβρίου 2020. Ωστόσο, στην ετήσια ομιλία του προς το έθνος την 19η Απριλίου 2019, ο πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο ανακοίνωσε ότι θα διεξαχθούν το 2019, και τελικά προγραμματίστηκαν για την 17η Νοεμβρίου 2019. 

## Εκλογικό σύστημα
Τα 110 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέχθηκαν με πλειοψηφικό σύστημα σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. 

## Αποτελέσματα
Από τους 110 εκλεγμένους βουλευτές οι 89 ήταν ανεξάρτητοι και οι 21 μέλη φιλοκυβερνητικών πολιτικών κομμάτων. Κέρδισε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Λευκορωσίας που πήρε τις 11 έδρες. Το Δημοκρατικό Κόμμα Εργασίας και Δικαιοσύνης ήρθε δεύτερο με 6 έδρες, το Λευκορωσικό Πατριωτικό Κόμμα κέρδισε δύο, ενώ το Αγροτικό Κόμμα και το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα πήραν από μία έκαστο. 

Στις εκλογές του 2016 η αντιπολίτευση κέρδισε δύο έδρες, αλλά αυτήν την φορά καμία. Το αντιπολιτευόμενο Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα έχασε την έδρα του όπως και ο μοναδικός αντιπολιτευόμενος ανεξάρτητος βουλευτής. 

Από τους 110 εκλεγμένους βουλευτές οι 44 είναι γυναίκες, οι δύο ήταν ηλικίας κάτω των 30 ετών και οι 30 είναι επανεκλεγμένοι. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Εκλογές στη Λευκορωσία
Λευκορωσ
Βραβεία Γκράμι του 2011

Τα **53α Ετήσια Βραβεία Γκράμι** απονεμήθηκαν σε τελετή στις 13 Φεβρουαρίου, 2011, στο Στέιπλες Σέντερ του Λος Άντζελες. Μεταδόθηκαν τηλεοπτικά από το CBS και τα παρακολούθησαν 26,6 εκατ. τηλεθεατές. Η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ τιμήθηκε ως MusiCares Person of the Year δύο βραδιές πριν την τηλεοπτική απονομή στις 11 Φεβρουαρίου. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν την 1η Δεκεμβρίου 2010 και παρουσιάστηκαν συνολικά 109 βραβεία. Η περίοδος για τις υποψηφιότητες ήταν ως και τις 30 Σεπτεμβρίου 2010.

Το συγκρότημα των Arcade Fire κέρδισαν το Γκράμι για το Άλμπουμ της Χρονιάς για το *The Suburbs * το οποίο έγινε το πρώτο ίντι τραγούδι που κέρδισε το εν λόγω βραβείο, και εξέπληξε πολλούς τηλεθεατές και κριτικούς. Για πρώτη φορά τιμήθηκαν μουσικοί που έγραψαν ένα τραγούδι για ένα βιντεοπαιχνίδι. Το τραγούδι Baba Yetu που συνέθεσε και ενορχήστρωσε ο Κρίστοφερ Τιν κέρδισε το βραβείο Καλύτερης ενορχήστρωσης σε ορχηστρικό κομμάτι με συνοδεία τραγουδιστή. Η Εσεράνσα Σπάλντινγκ τιμήθηκε με το Γκράμι καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη. Οι Lady Antebellum κέρδισαν πέντε βραβεία, ανάμεσα στα οποία εκείνα του Γκράμι για τον Δίσκο της Χρονιάς και του Γκράμι για το Τραγούδι της Χρονιάς με το "Need You Now". Περισσότερα από ένα Γκράμι απέσπασαν επίσης οι: Ντέιβιντ Φροστ (παραγωγός), Τζον Λέτζεντ, Lady Gaga, Jay-Z και Τζεφ Μπεκ με τρία βραβεία ο καθένας. Το συγκρότημα The Black Keys, ο Eminem, ο Χέρμπι Χάνκοκ, η Αλίσια Κιζ, οι The Roots, ο Usher, ο Κρίστοφερ Τινς και ο BeBe Winans κέρδισαν από δύο βραβεία ο καθένας.

## Παραπομπές


2011
Στέφανος Δάνδολος

Ο **Στέφανος Δάνδολος** (Αθήνα, 1970) είναι Έλληνας συγγραφέας και δημοσιογράφος.

## Βιογραφία
Ο Δάνδολος γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 1996 έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα, το *Υπνοβάτες του Σεπτέμβρη*, το οποίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις Δελφίνι, και ακολούθησαν πολλά ακόμα, από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, Πατάκη, και Ψυχογιός.

Διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και λογοτεχνικές επιθεωρήσεις του εξωτερικού. Το 2008 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Young Writers’ World Festival που πραγματοποιήθηκε στη Σεούλ.

Το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο Μπότση για το σύνολο του πεζογραφικού του έργου. Διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας *[[Η Βραδυνή|Βραδυνή]]*.

Το ιστορικό του μυθιστόρημα *Ιστορία χωρίς όνομα*, που έχει βραβευτεί τρεις φορές με το βραβείο Κοινού, διασκευάστηκε από τον θεατρικό σκηνοθέτη Κώστα Γάκη για να παρουσιαστεί τον Ιανουάριο 2020 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με πρωταγωνιστές τον Τάσο Νούσια και την Μπέτυ Λιβανού. Η παράσταση τιμήθηκε με 4 θεατρικά βραβεία Θεσσαλονίκης. 

Το 2022, το βιβλίο του *Φλόγα και Άνεμος,* με θέμα τη ζωή της ηθοποιού Κυβέλης, και τον έρωτά της με τον πολιτικό Γεώργιο Παπανδρέου, μεταφέρθηκε στην τηλεόραση και προβλήθηκε στην ΕΡΤ . Την Κυβέλη Αδριανού υποδύθηκε η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, και στο cast εμφανίστηκαν πολλοί γνωστοί ηθοποιοί, ανάμεσα τους η Πέγκυ Τρικαλιώτη, ο Άρης Λεμπεσοπουλος, ο Αναστάσης Ροϊλος, η Κόρα Καρβούνη, ο Αργύρης Πανταζαρας κ.α.   

Επίσης το 2020 ο Στέφανος Δάνδολος έγραψε τον θεατρικό μονόλογο με τίτλο «Βράδυ Τρίτης στην άκρη του κόσμου» τον οποίο ερμήνευσε η Κατερίνα Διδασκάλου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά». 

Το 2024 ο Στέφανος Δάνδολος δημοσίευσε το μυθιστόρημα «Τα Αηδόνια της Σιωπής» (εκδόσεις Ψυχογιός), με θέμα τα Δεκεμβριανά, και το ταξίδι ενός ηλικιωμένου μέσα στη φλεγόμενη Αθήνα.   

## Έργα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Νόρμαν (Οκλαχόμα)

Το **Νόρμαν** (*Norman*) είναι πόλη στην πολιτεία Οκλαχόμα των ΗΠΑ, ευρισκόμενη πολύ κοντά (32 χιλιόμετρα) στην πρωτεύουσά της και μεγαλύτερη πόλη, την Οκλαχόμα Σίτι. Το Νόρμαν είναι έδρα (και μεγαλύτερη πόλη) της κομητείας Κλίβελαντ, αλλά και μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της Οκλαχόμα Σίτι. Ο πληθυσμός του αυξάνεται συνεχώς και σήμερα εκτιμάται σε 123.000 κατοίκους, ενώ κατά την απογραφή του 2010 ήταν 110.925 κάτοικοι, είναι δηλαδή η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Οκλαχόμα.

Το Νόρμαν δημιουργήθηκε κατά τον «πυρετό γης» του 1889, που άνοιξε πρώην εκτάσεις από Εδάφη των Ινδιάνων στην εγκατάσταση Αμερικανών εποίκων. Η πόλη πήρε το όνομά της προς τιμή του Άμπνερ Νόρμαν (Abner Norman), του πρώτου τοπογράφου μηχανικού της περιοχής, και αναγνωρίσθηκε ως πόλη στις 13 Μαΐου 1891, οπότε είχε περίπου χίλιους κατοίκους.

Η πόλη έχει εξέχουσα ανώτερη εκπαίδευση, καθώς αποτελεί την έδρα του Πανεπιστημίου της Οκλαχόμα, του μεγαλύτερου ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος στην πολιτεία, με περίπου 32.000 φοιτητές. Το πανεπιστήμιο είναι γνωστό για τις αθλητικές ομάδες του, που έχουν το προσωνύμιο «Σούνερς» («Sooners»), ενώ διατηρεί και αρκετά μουσεία, από τα οποία το Μουσείο Τέχνης Fred Jones, που κατέχει τη μεγαλύτερη συλλογή γαλλικής ιμπρεσιονιστικής τέχνης που έχει δωρηθεί ποτέ σε αμερικανικό πανεπιστήμιο.

Το Εθνικό Κέντρο Καιρού, στην πανεπιστημιόπολη, στεγάζει κρατικούς και ιδιωτικούς οργανισμούς που συνεργάζονται για να βελτιώσουν την κατανόηση γεγονότων που σχετίζονται με την ατμόσφαιρα της Γης. Το Νόρμαν βρίσκεται σε μία γεωγραφική περιοχή στην οποία οι ανεμοστρόβιλοι είναι ιδιαιτέρως συχνοί και ισχυροί. Η μητροπολιτική περιοχή της Οκλαχόμα Σίτι, που περιλαμβάνει και το Νόρμαν, θεωρείται η πλέον ευεπίφορη σε ανεμοστρόβιλους περιοχή του κόσμου. Το Κέντρο Προγνώσεων Θυελλών (SPC), τμήμα της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA), βρίσκεται στο Εθνικό Κέντρο Καιρού SPC και προβλέπει έντονες θύελλες και εμφανίσεις ανεμοστρόβιλων σε όλες τις ΗΠΑ.

## Γεωγραφία
Στο Πληροφοριακό σύστημα γεωγραφικών ονομάτων της Γεωλογικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Νόρμαν δίνονται ως: πλάτος 35°13'21" Βόρειο και μήκος 97°26'22" Δυτικό. Αυτή είναι μία θέση στο κέντρο της πόλεως.

Η πόλη έχει συνολική έκταση 490,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία τα 463,0 είναι ξηρά και τα 27,6 καλύπτονται από νερά.

Το κέντρο αυτής της μεγάλης περιοχής απέχει 30 χιλιόμετρα από το κέντρο της Οκλαχόμα Σίτι, από την οποία χωρίζεται από τον δήμο Μουρ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Νορμαν
Αθήναιον (ρωμαϊκή σχολή)

Το **Αθήναιον** (λατιν. *Athenaeum*) ήταν μια σχολή (*ludus*) που ίδρυσε ο Αυτοκράτορας Αδριανός το 135 μ.Χ. στην Αρχαία Ρώμη, για την προαγωγή των λόγιων και των επιστημονικών μελετών (*ingenuarum artium*). Της έδωσε το όνομα αυτό από το όνομα της αγαπημένης του πόλεως, της Αθήνας, που θεωρείτο ακόμη ως το κέντρο της διανοήσεως. Το Αθήναιον βρισκόταν κοντά στον Καπιτωλίνο λόφο: η ακριβής θέση του ανακαλύφθηκε το 2009 κατά τη διάρκεια εκσκαφής για την κατασκευή της γραμμής C του Μετρό της Ρώμης, στο μέσο της σημερινής Πιάτσα Βενέτσια.

## Ιστορική διαδρομή
αριστερά|μικρογραφία|292x292εσ|Ανασκαφές του Αθήναιου: άποψη του διαδρόμου μεταξύ του κεντρικού και του νότιου μεγάρου
Η σχολή ήταν επανδρωμένη με μόνιμους καθηγητές για κάθε κλάδο του επιστητού. Για παράδειγμα, την εποχή του Θεοδοσίου Β´ υπήρχαν τρεις καθηγητές της ρητορικής, δέκα της γραμματικής, πέντε της σοφιστικής, ένας της φιλοσοφίας και δύο της νομικής. Πληρώνονταν μεγάλους μισθούς, ώστε να διδάσκουν και ταυτοχρόνως να μελετούν την ειδικότητά τους με άνεση. Επιπλέον της διδασκαλίας αυτών των *magistri*, υπήρχαν ποιητές, ρήτορες και κριτικοί της λογοτεχνίας που ήταν συνηθισμένοι να απαγγέλλουν τα έργα τους εκεί, και αυτές τις δημόσιες διαλέξεις τις τιμούσαν κάποτε με την παρουσία τους και οι ίδιοι οι Αυτοκράτορες. Υπήρχαν και άλλοι χώροι για αυτές τις διαλέξεις, όπως η Βιβλιοθήκη του Τραϊανού, ενώ κάποτε ενοικίαζαν και μια αίθουσα.

Tο Αθήναιον φαίνεται ότι συνέχισε να λειτουργεί ως σχολή υψηλού κύρους ακόμα και αρκετά μετά τη διάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μέχρι και τον 6ο αιώνα. Λίγα είναι ωστόσο γνωστά για τις λεπτομέρειες των μελετών στο Αθήναιον. Στο σύνταγμα του έτους 370 υπάρχουν κάποιες ρυθμίσεις για τους σπουδαστές στη Ρώμη, από τις οποίες διαφαίνεται ότι θα πρέπει να ήταν μεγάλο και σημαντικό ίδρυμα. Αυτό επιβεβαιώνεται από χωρία στα έργα των Πατέρων της Εκκλήσίας και άλλων αρχαίων συγγραφέων, από τους οποίους μαθαίνουμε ότι νέοι άνδρες από όλα τα μέρη, μετά την ολοκλήρωση της συνηθισμένης εκπαιδεύσεώς τους σε σχολεία και κολέγια της πόλεώς τους ή της επαρχίας τους, πήγαιναν στη Ρώμη ως ένα είδος «ανώτερου πανεπιστημίου», ώστε να ολοκληρώσουν την παιδεία τους.

Παρόμοιες σχολές άνοιξαν μεταγενέστερα στο Μιλάνο και στην Κωνσταντινούπολη (το Πανδιδακτήριο υπήρχε ήδη από το 425 ως Πανεπιστήμιο Κωνσταντινουπόλεως), αλλά και σε άλλες πόλεις της ύστερης Αυτοκρατορίας, όπως η Καρχηδόνα, το Λούγδουνο (Λυών) και η Νίμη (Νιμ).

## Άλλες χρήσεις
Στους νεότερους χρόνους ο όρος «Athenaeum» χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα σε διάφορες χώρες για βιβλιοθήκες, μουσεία, σχολές, πνευματικά κέντρα και κατά επέκταση για θέατρα και κινηματογράφους, έντυπα, πνευματικές λέσχες και εταιρείες (βλ. Ατενέουμ).

## Πηγές
* Smith, William (επιμ.): *[[Λεξικό των ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων|Dictionary of Greek and Roman Antiquities]]*, έκδ. John Murray, Λονδίνο 1870
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σσ. 425-426

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαϊκός πολιτισμός
Κατηγορία:Αδριανός
Κατηγορία:Ελληνορωμαϊκές σχέσεις στην κλασική αρχαιότητα
Αιγόσαγες

Οι **Αιγόσαγες** ήταν ένα κελτικό φύλο (Γαλάτες) που κατοικούσαν σε αμφότερες τις πλευρές του Ελλησπόντου, πρώτα στη Θράκη και αργότερα και στην Τρωάδα και τη Μυσία της ασιατικής πλευράς. 

Προερχόμενοι πιθανώς από το Βασίλειο της Τύλιδος στην ενδότερη Θράκη, πέρασαν στη Μικρά Ασία, όπου στρατολογήθηκαν από τον ηγεμόνα Άτταλο Α΄ της Περγάμου, που ήθελε να τους χρησιμοποιήσει ως μισθοφόρους στον πόλεμό του εναντίον του Σελευκίδη πρίγκιπα Αχαιού. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πολύβιο, οι Αιγόσαγες συμπολέμησαν πράγματι με τον Άτταλο, ωστόσο μετά από την έκλειψη Σελήνης της 1ης Σεπτεμβρίου του 218 π.Χ. αρνήθηκαν να υπακούσουν. Τότε ο Άτταλος, μπροστά στον κίνδυνο εξεγέρσεως, τους οδήγησε πίσω στην πατρίδα τους στον Ελλήσποντο, υποσχόμενος να τους χαρίσει γη στην περιοχή ανάμεσα στη Λάμψακο και την Αλεξάνδρεια Τρωάδα. 
 
Μετά την αποχώρηση του ηγεμόνα, οι Αιγόσαγες ξεκίνησαν να λεηλατούν πόλεις στον Ελλήσποντο, επιδεικνύοντας μεγάλη βαρβαρότητα, και πολιόρκησαν την Τροία, αλλά εμποδίστηκαν από τον στρατηγό Θεμίστη του Πτολεμαίου Δ΄ του Φιλοπάτορα κατά την εκστρατεία του στην Αιολίδα. Τότε οι Γαλάτες στράφηκαν κατά των εδαφών της Αβύδου, καταλαμβάνοντας τη μικρή πόλη Αρίσβη, την οποία και χρησιμοποιούσαν ως εφαλτήριο των επιδρομών τους στη γύρω περιοχή. Στην περίπτωση αυτή ηττήθηκαν σε μάχη από τον βασιλιά Προυσία Α΄ της Βιθυνίας, που, αφού νίκησε τους άνδρες στη μάχη, δεν δίστασε να θανατώσει και σχεδόν όλες τις γυναίκες και τα παιδιά που συνελήφθησαν στο στρατόπεδο των αντιπάλων του, ενώ άφησε τους άνδρες του να πάρουν μαζί ό,τι βρέθηκε εκεί. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 577

Αιγοσαγ
Ζαΐρ Αζγκούρ

Ο **Ζαΐρ Ισαάκοβιτς Αζγκούρ** (Заир Исаакович Азгур, 1908 – 18 Φεβρουαρίου 1995) ήταν Λευκορώσος γλύπτης της σοβιετικής περιόδου και ακαδημαϊκός.

Ο Αζγκούρ γεννήθηκε στο Κυβερνείο του Μογκίλεφ (σήμερα στην Περιφέρεια Βιτσέμπσκ της Λευκορωσίας) από γονείς εβραϊκής καταγωγής και σπούδασε στην εκεί Τεχνική Σχολή από το 1922 μέχρι το 1925. Κατόπιν, από το 1925 έως το 1928, σπούδασε στην Αγία Πετρούπολη (τότε Λένινγκραντ). Η πρώτη έκθεση έργων του έγινε το 1923. Εργάσθηκε κυρίως στο Μινσκ, όπου ένα από τα έργα του ήταν η φιλοτέχνηση αναγλύφων για το μέγαρο της όπερας. Κατά τη δεκαετία του 1940 δημιούργησε μία σειρά προτομών ηρώων του πολέμου και στρατιωτικών ηγετών. Στην Παγκόσμια Έκθεση του 1958, στις Βρυξέλλες, κέρδισε αργυρό μετάλλιο για το άγαλμα του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ. Μνημεία βασισμένα πάνω σε δικά του σχέδια ανεγέρθηκαν στο Λουχάνσκ και το Μινσκ το 1947, στο Μποροντίνο το 1949, στο Σούζνταλ το 1950 και στο Λενινογκόρσκ (ένα μνημείο του Λένιν) το 1957. Στην ύστερη σταδιοδρομία του έκανε εκθέσεις στο Βουκουρέστι και στο Παρίσι.

Τα γλυπτά του Αζγκούρ θεωρούνται από τα γνησιότερα δείγματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Διακρίνονται για τις κανονικές αναλογίες τους, τη σμιλευτική δεξιοτεχνία και κυρίως τη βαθιά ανθρώπινη έκφραση, που μαζί με την απλότητα συνιστούν τα βασικά γνωρίσματα της τέχνης του. Αντιπροσωπευτικότερα δείγματα του έργου του θεωρούνται οι προτομές του Φ. Τζερτζίνσκι (στο κυβερνητικό μέγαρο του Μινσκ), των ηρώων Μ. Σελνίτσκι και Μόλοτσκ, το προαναφερθέν άγαλμα του Ταγκόρ, όπως και αυτό του Λου Σιν, καθώς και τα μνημεία «Στον παρτιζάνο θείο Τάλας» στο Πετρικόφ και «Ο Λένιν στο Κασσίνο».

Το σπίτι και ατελιέ του Αζγκούρ στο Μινσκ είναι σήμερα μουσείο.

## Τιμητικές διακρίσεις
* Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας
* Δύο παράσημα του Τάγματος του Λένιν
* Παράσημο του Τάγματος της Οκτωβριανής Επανάστασης
* Δύο παράσημα του Τάγματος της Κόκκινης Σημαίας της εργασίας
* Παράσημο του Τάγματος του Ερυθρού Αστέρα
* Βραβείο της Φιλίας των Λαών
* Μετάλλιο της «Νίκης επί της Γερμανίας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-1945»
* Μετάλλιο «Για την Άξια εργασία στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-1945»
* Μετάλλιο «Αντάρτες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου»
* Μετάλλιο «Βετεράνος της Εργασίας»
* Δύο Κρατικά Βραβεία της Ε.Σ.Σ.Δ.
* Τίτλος του Λαϊκού Καλλιτέχνη της Ε.Σ.Σ.Δ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* John Milner: *A Dictionary of Russian and Soviet Artists, 1420-1970*, Antique Collectors' Club, Woodbridge, Suffolk, 1993
* Επισκόπηση του Μουσείου Αζγκούρ
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 285

Κατηγορία:Σοβιετικοί γλύπτες
Κατηγορία:Λευκορώσοι γλύπτες
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Αζέμιλκος

Ο **Αζέμιλκος** ('zmlk\) ήταν ο βασιλιάς της Τύρου κατά την πολιορκία της από τον Μέγα Αλέξανδρο το 332 π.Χ..

Ο Αλέξανδρος είχε ήδη καταλάβει ειρηνικά τις πόλεις Βύβλο και Σιδώνα, οπότε η Τύρος απέστειλε πρέσβεις στον Αλέξανδρο, συμφωνώντας να πραγματοποιήσουν το θέλημά του. Η απάντηση του Αλεξάνδρου ήταν ότι επιθυμούσε να εισέλθει στην πόλη για να θυσιάσει στο ιερό του Μελκ-καρτ, μιας φοινικικής θεότητας που ταυτιζόταν (από τον Αλέξανδρο) με τον Ηρακλή. Ο ίδιος ο Αζέμιλκος απουσίαζε με τον περσικό στόλο του Αυτοφραδάτη στο Αιγαίο εκείνες τις ημέρες και οι Τύριοι, αβέβαιοι ως προς το ποιος θα επικρατούσε στον πόλεμο Μακεδόνων-Περσών, απάντησαν πως θα υπάκουαν σε οποιαδήποτε άλλη διαταγή, αλλά ότι απαγόρευαν σε Πέρσες και Μακεδόνες εξίσου να μπουν στην πόλη. Ουσιαστικά, θυσία στο ιερό του Μελκ-καρτ στην Παλαίτυρο μπορούσε να προσφέρει μόνο ο εκάστοτε βασιλέας της Τύρου και η όποια αποδοχή του αιτήματος του Αλεξάνδρου θα ήταν *de facto* αναγνώριση της κυριαρχίας του. Ο Αλέξανδρος θύμωσε και μετά από πολιορκία επτά μηνών (δέκα με τα διαλείμματα) άλωσε την Τύρο, οπότε ο βασιλιάς Αζέμιλκος και αρκετοί άλλοι επίσημοι της πόλεως (μεταξύ των οποίων και πρέσβεις από την Καρχηδόνα) κατέφυγαν στον ναό του Μελκ-καρτ. Ο Αλέξανδρος έδωσε χάρη σε όλους αυτούς, ενώ διέταξε να πουληθούν οι υπόλοιποι 30.000 κάτοικοι της Τύρου ως δούλοι. Αργοτερα ο Αζέμιλκος αφέθηκε ελεύθερος να φύγει και στον θρόνο του τοποθετήθηκε από τον Αλέξανδρο ως κυβερνήτης ο Αβδαλώνυμος (αναφέρεται και ως Αβδολώνυμος ή Αλώνυμος ή Βαλλώνυμος). Η βασιλεία καταργήθηκε.

Ο Αζέμιλκος είναι κατά τα άλλα κυρίως γνωστός από τα νομίσματά του, μικρούς στατήρες των 18 χιλιοστομέτρων, που απεικονίζουν τον Μελκ-καρτ να ιππεύει έναν μυθικό ιππόκαμπο πάνω στα κύματα στη μία πλευρά, και στην άλλη πλευρά μία κουκουβάγια και το φοινικικό γράμμα Ayin (για τον Αζέμιλκο), περιβαλλόμενο από μία σειρά φοινικικών αριθμητικών ψηφίων που υποδεικνύουν το έτος κοπής του νομίσματος κατά τη βασιλεία του. Υπάρχουν τουλάχιστον 15 γνωστά έτη κοπής αυτών των νομισμάτων, από το 347 έως το 332 π.Χ.. Αυτά τα νομίσματα είναι από τα αρχαιότερα νομίσματα με χρονολογία που μπορούν να αποδοθούν σε κάποιον συγκεκριμένο ηγεμόνα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 287

Κατηγορία:Ασιάτες βασιλείς
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Χάντε Φράσερ

Η **Χάντε Φράσερ** (*Jade Fraser*, 8 Ιανουαρίου 1993 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός. 

Έχει μια μεγαλύτερη αδελφή την Αναΐ, επίσης ηθοποιό. Σε ηλικία 17 ετών έγινε δεκτή στο Centro de Educación Artística. Ήταν ενεργό μέλος του Hashomer Hatzair Mexico. 

Πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση σε ηλικία 13 ετών στην ταινία *Dragonball Evolution*. Έχει κάνει τηλεοπτικές διαφημίσεις και διαφημίσεις για καραμέλες.

Συμμετείχε στο Expo Fest 15, ένα γκαλά που παρουσιάζει θεματική επίδειξη μόδας quinceañera το 2014 και το 2015. Επίσης φωτογραφήθηκε για την κατάλογο γυναικείων ενδυμάτων Cklass για τη συλλογή της Άνοιξης του 2015.

## Φιλμογραφία
**[[Dragonball Evolution]]* - 2009 (ταινία, γκεστ εμφάνιση)
**Niña de mi corazón* - 2010, ως Χιμένα Αριόχα
**Como dice el dicho* - 2012/16 (σειρά, 8 επεισόδια)
**[[Άβυσσος του πάθους|Abismo de pasión]]* - 2012, ως Σαμπρίνα Τοβάρ
**La rosa de Guadalupe* - 2013, ως Έρικα/Ελένα (Επεισόδιο:"Tenerte entre mis brazos")
**Cásate conmigo, mi amor* - 2013, ως Ανίτα (σειρά)  
**[[Αληθινή αγάπη|Amores verdaderos]]* - 2013, ως Φάτιμα (3 επεισόδια)
**[[Για πάντα αγάπη μου|Por siempre mi amor]]* - 2013/14, ως Ιλιάνα Πορτίγιο
**[[Μέχρι το τέλος του κόσμου|Hasta el fin del mundo]]* - 2014/15, ως Ντανιέλα Ριπόλ Μπάντι
**Gélidas caricias* - 2015, ως Σουσάνα
**[[Γιατί δεν με αφήνεις|A que no me dejas]]* - 2015/16, ως Καρολίνα Ολβέρα
**Yago* - 2016, ως Χούλια Μίτσελ/Φαμπιάνα Γιαμπόλσκι Αραμπούρου
**Aladino y la lámpara mágica* - 2016, ως Πριγκίπισσα Γιασμίν
**Busco novio para mi novia* - 2016, ως Σολ (ταινία)
**[[Ο σύζυγος μου έχει οικογένεια|Mi marido tiene familia]]* - 2017/19, ως Λίντα Ερμίνια Κόρσεγα Γκόμες
**Por amar sin ley* - 2018, ως Ροσίο ντε Ντούραν (6 επεισόδια)
**[[Οι Κόρες της Σελήνης|Hijas de la luna]]* - 2018, ως Χουάνα Σολεδάδ Γκαρσία/Χουάνα Σολεδάδ Οροπέσα Γκαρσία
**Vencer el miedo* - 2020, ως Κριστίνα Ντουράν Μπράτσο

## Βραβεία & υποψηφιότητες
;Βραβεία TVyNovelas

;Βραβεία TV Adicto Golden

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* 
* 
* 

Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου
Άννα Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης

Η **Άννα Μαρία Λουίζα** (γαλλ. *Anne-Marie-Louise d'Orleans*, 29 Μαΐου 1627 – 5 Απριλίου 1693) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του Δούκα της Ορλεάνης. Διαδέχθηκε τη μητέρα της ως δούκισσα του Μονπανσιέ. Έμεινε γνωστή στην Αυλή ως η *Μεγάλη Δεσποινίς* για να διακρίνεται από τις νεότερες συγγενείς της.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παλάτι του Λούβρου το 1627 και ήταν η μοναχοκόρη του Γκαστόν, Δούκα της Ορλεάνης, και της Μαρίας των Βουρβόνων, κόρης και κληρονόμου του Ερρίκου, Δούκα του Μονπανσιέ. Η μητέρα της πέθανε έξι ημέρες μετα τη γέννησή της. Η Άννα Μαρία Λουίζα είχε ακόμη πέντε αδέλφια από το δεύτερο γάμο του πατέρα της με τη Μαργαρίτα της Λωρραίνης. Για να τιμήσει την καταγωγή της από τον πατέρα του, Ερρίκο Δ΄, ο εξάδελφός της, Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας, δημιούργησε τον τίτλο της *Εγγονής της Γαλλίας*.  

Η Άννα Μαρία Λουίζα έγινε μία από τις πλουσιότερες κληρονόμους της Ιστορίας, αλλά έμεινε άγαμη, αφήνοντας την περιουσία της στον εξάδελφό της Φίλιππο, Δούκα της Ορλεάνης (ιδρυτή του κλάδου των Βουρβόνων-Ορλεάνης). Αν και τη ζήτησαν σε γάμο ο Κάρολος Β΄ της Αγγλίας, ο Αλφόνσος ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας, η ίδια ερωτεύθηκε τον αυλικό Αντουάν Νομπάρ ντε Κωμόν, Δούκα του Λοζύν. Όταν ζήτησε από τον εξάδελφό της, Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, την άδεια να παντρευτεί τον αυλικό, σκανδαλίστηκε όλη η Αυλή, καθώς ήταν μία υπέρβαση, ένας γάμος μέλους κατώτερης κοινωνικής τάξης με συγκριτικά ανώτερης (*mésalliance*). 

Έμεινε γνωστή για τη στάση της στην *[[Σφενδόνη (εξέγερση)|εξέγερση της Σφενδόνης]]*, για το ότι έφερε τον διάσημο συνθέτη Ζαν-Μπατίστ Λυλλύ στην Αυλή του Βασιλιά και για τις *[[Απομνημονεύματα|Αναμνήσεις]]* της.

Πέθανε το 1693 σε ηλικία 65 ετών στο Παλάτι του Λουξεμβούργου και ενταφιάστηκε στη Βασιλική του Αγίου Διονυσίου.

## Πρόγονοι





## Πηγές
* Barker, Nancy Nichols: *Brother to the Sun King; Philippe, Duke of Orléans*, Johns Hopkins University Press, Baltimore/London, 1989
* Cartwright, Julia: *Madame: A life of Henrietta, daughter of Charles I and Duchess of Orléans*, Seeley and Co.Ltd, London, 1900
* Saintsbury, George (1911). "Montpensier, Anne Marie Louise d'Orléans, Duchesse de" . In Chisholm, Hugh (ed.). *Encyclopædia Britannica*. 18 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 789–790.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Κατηγορία:Δούκισσες του Μονπανσιέ
Λόρε Γκρανιέβιτς

Η **Λόρε Γκρανιέβιτς** (*Lore Graniewicz*, 5 Μαΐου 1991 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός. 

Το 2012 έκανε το ντεμπούτο της στη σειρά *La rosa de Guadalupe* και το 2015 έπαιξε στην τηλενουβέλα *Amores con trampa*. Το 2018 πρωταγωνίστησε στην τηλενουβέλα *[[Οι Κόρες της Σελήνης|Hijas de la luna]]*.

## Φιλμογραφία
**La rosa de Guadalupe* - 2012/14 (σειρά)
**Amores con trampa* - 2015, ως Ίλντα ντε λας Μερσέδες Σάντσεζ
**[[Απλά Μαρία|Simplemente María]]* - 2016, ως Κλάουδια Λασκουρέιν 
**Para Ti Siempre, Mamá* - 2016, ως Κλάουδια (μικρού μήκους)
**Como dice el dicho* - 2014/17 (σειρά) 
**[[Οι Κόρες της Σελήνης|Hijas de la luna]]* - 2018, ως Χουάνα Μπάρμπαρα Τρεβίνιο/Χουάνα Μπάρμπαρα Οροπέσα Τρεβίνιο
**La bella y las bestias* - 2018 (6 επεισόδια) 
**Como tú no hay dos* - 2020

## Βραβεία & υποψηφιότητες
;Βραβεία TV Adicto Golden

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Γιώργος Κοτανίδης

Ο **Γιώργος Κοτανίδης** (23 Μαΐου 1945 Δράμα  - 28 Ιανουαρίου 2020 Αθήνα) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας.

## Βιογραφία
Μέχρι τα δώδεκά του έζησε στη Δράμα, τόπο καταγωγής των γονιών του που είχαν έρθει ως πρόσφυγες από τον Πόντο. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου, εγκαταλείποντας τις σπουδές του στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου. Ήταν ένας από τους δημιουργους του Ελεύθερου Θεάτρου στο Άλσος Παγκρατίου και αργότερα στη διάρκεια της θεατρικής του καριέρας συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους και σκηνοθέτες, παίζοντας θεατρικούς ρόλους όλων των ειδών. Ενσάρκωσε, επίσης, αρκετούς ρόλους στον ελληνικό και διεθνή κινηματόγράφο, όπως και στην τηλεόραση. Πολιτικοποιημένος και ενταγμένος στην Αριστερά συμμετείχε στο φοιτητικό κίνημα. Για τη δράση του κατά της δικτατορίας φυλακίστηκε και βασανίστηκε επανειλημμένα.

Απεβίωσε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στην Αθήνα σε ηλικία 74 ετών.

## Εργογραφία

### Θέατρο
* Το δείπνο (Θέατρο 2019) Σύγχρονο Θέατρο
* Το δείπνο (Θέατρο 2018) Σύγχρονο Θέατρο
* Ομπίντα (Θέατρο 2018) Ιδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" Θέατρο/ κεντρική σκηνή
* Ομπίντα (Θέατρο 2017) Ιδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" Θέατρο/ κεντρική σκηνή
* Ομπίντα (Θέατρο 2016) Ιδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" Θέατρο/ κεντρική σκηνή
* “QED” ή «Τι απέδειξε ο κύριος Φάυνμαν» (Θέατρο 2015) Ιδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" Θέατρο/ κεντρική σκηνή
* Δυτική αποβάθρα (Θέατρο 2014) Εθνικό Θέατρο-Κτίριο Τσίλλερ Σκηνή "Νικος Κούρκουλος"
* Δυτική αποβάθρα (Θέατρο 2014) Εθνικό Θέατρο-Κτίριο Τσίλλερ Σκηνή "Νικος Κούρκουλος"
* Πρόβα νυφικού (Θέατρο 2014) Εθνικό Θέατρο Rex Σκηνή "Μαρίκα Κοτοπούλη"
* Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα (Θέατρο 2013) Εθνικό Θέατρο-Κτίριο Τσίλλερ Κεντρική σκηνή
* Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα (Θέατρο 2013) Εθνικό Θέατρο-Κτίριο Τσίλλερ Κεντρική σκηνή
* Ο Ορφέας στον Άδη (Θέατρο 2012) Εθνικό Θέατρο-Κτίριο Τσίλλερ Σκηνή "Νικος Κούρκουλος"
* Περικλής (Θέατρο 2011) Εθνικό Θέατρο-Κτίριο Τσίλλερ Κεντρική σκηνή

### Φιλμογραφία

### Σκηνοθεσία
* Ομπίντα (Θέατρο 2018) Ιδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" Θέατρο/ κεντρική σκηνή
* Ομπίντα (Θέατρο 2017) Ιδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" Θέατρο/ κεντρική σκηνή
* Ομπίντα (Θέατρο 2016) Ιδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" Θέατρο/ κεντρική σκηνή

### Συγγραφή
* (2015)	*Ηθοποιός σημαίνει φως;*, Γαβριηλίδης
* (2011) *Όλοι μαζί, τώρα!*, Εκδόσεις Καστανιώτη
* (2004)	*Οι σαλτιμπάγκοι*, Εκδόσεις Καστανιώτη
* (1999)	*Απρόσμενα αισθήματα*, Γαβριηλίδης
* (1995)	*Περί Μαιάνδρου*, Γαβριηλίδης

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου