open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ιωάννης (ύπατος το 467)

Ο **Ιωάννης**, λατιν.: *Iohannes* ( 440–482) ήταν πολιτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Η οικογένειά του καταγόταν από το Λυχνίδο, αλλά ο ίδιος καταγόταν από την Επίδαμνο (Δυρράχιο). Πιθανώς γεννήθηκε περίπου το 440. Το 467 ήταν *[[Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)|ύπατος]] ύστερος*, επιλεγμένος από την ανατολική Αυλή, μαζί με τον illustrius Πουσαίο. Μεταξύ 467 και 468 ήταν *comes et [[Μάγιστρος|magister officiorum]]* και αργότερα πραιτωριανός έπαρχος του Ιλλυρικού (ανέλαβε το αξίωμα το 479). Ήταν γνωστός ως δίκαιος διαχειριστής και προστάτης των τεχνών.

Το 479, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Θεοδώριχου Στράβωνα, ο Ιωάννης βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη, όπου η ζωή του κινδύνευσε δύο φορές. Πρώτα δέχθηκε επίθεση από ένα εξαγριωμένο πλήθος, και σώθηκε από τους ιερείς και τους τοπικούς ευγενείς. Αργότερα απειλήθηκε από εξεγερμένους στρατιώτες, και σώθηκε με την άφιξη του *[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]* Αδαμάντιου . Μαζί με τον Σαβινιανό Μάγνο, πρότεινε με επιτυχία στον Αυτοκράτορα Ζήνωνα να αρνηθεί ανακωχή με τον Θεοδώριχο, και να συνεχίσει να τον πολεμά.

Ο Ιωάννης απεβίωσε σε ηλικία 42 ετών. Ο Χριστόδωρος έγραψε δύο ποιήματα προς τιμήν του.

## Βιβλιογραφία
* Άρνολντ Χιου Μάρτιν Τζόουνς, Τζον Ρόμπερτ Μάρτινντεϊλ, Τζον Μόρις, «Ιωάννης 29», *Η Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, Cambridge University Press, 1971, , σελ.&nbsp;600–601.

Κατηγορία:Ύπαρχοι του Ιλλυρικού
Παύλος (ύπατος το 512)

Ο **Φλάβιος Παύλος**, λατιν.: *Flavius Paulus* (άκμασε το. 512) ήταν Ρωμαίος πολιτικός.

## Βιογραφία
Ο Παύλος ήταν γιος του Βιβιανού, υπάτου το 463, και αδελφός του Αδαμάντιου, *[[Πολίαρχος|praefectus urbi]]* της Κωνσταντινούπολης.

Ο Παύλος διορίστηκε αρχικά *[[Πατρίκιοι|πατρίκιος]]* και αργότερα, το 512, ύπατος. Για τον διορισμό του στην υπατεία, δανίστηκε 1000 λίβρες χρυσού από τον Ζηνόδοτο, αλλά δεν μπόρεσε να τις αποπληρώσει, καθώς ο πατέρας του, ο οποίος ήταν φημισμένος για τη γενναιοδωρία του, είχε διανείμει πολλά χρήματα κατά τη διάρκεια τής θητείας του. Ο Αυτοκράτορας Αναστάσιος Α΄ ήταν αυτός που αποπλήρωσε το χρέος στη θέση του, δίνοντας άλλες 1000 λίβρες χρυσού στον Παύλο ως δώρο.

Ήταν ένας ζηλωτής Χριστιανός και ο Σεβήρος της Αντιόχειας τού αφιέρωσε μία πραγματεία εναντίον του Ευτυχούς.

## Βιβλιογραφία
* Άρνολντ Χιου Μάρτιν Τζόουνς, «Πρ. Παύλος 34», *Η Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, σελ.&nbsp;854.

Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Χριστιανοί του 6ου αιώνα
Γκεόργκι Βασίλεφ

Με το ονοματεπώνυμο **Γκεόργκι Βασίλεφ**, μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα:

* Γκεόργκι Βασίλεφ (ποδοσφαιριστής, γενν. 1945)
* Γκεόργκι Βασίλεφ (ποδοσφαιριστής, γενν. 1946)

Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Σαβινιανός Μάγνος

Ο **Σαβινιανός Μάγνος**, λατιν.: *Sabinianus Magnus* (απεβ. το 481) ήταν στρατηγός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος πολέμησε στην εξέγερση του Θεοδώριχου Στράβωνα εναντίον του Αυτοκράτορα Ζήνωνα.

## Βιογραφία
Μεγάλο μέρος της βιογραφίας του Σαβινιανού Μάγνου είναι γνωστό μέσω του Χρονικού του Κόμη Μαρκελλίνου, ο οποίος παρουσιάζει μία ευνοϊκή άποψη. Όπως και ο Μαρκελλίνος, ήταν ένας από τους Ιλλυριούς που συμμετείχαν στην αυτοκρατορική διοίκηση και τον στρατό τον 5ο αι.  Η στάση του Μαρκελλίνου απέναντι στον Σαβινιανό έχει περιγραφεί ότι αντανακλά μία «σαφή ιλλυρική προκατάληψη». Ο Μαρκελλίνος μπορεί να είχε θετική άποψη για τον Σαβινιανό, λόγω προσωπικής ή οικογενειακής σχέσης. Η στάση του μπορεί επίσης να απηχεί τη γνώμη της ιλλυρικής κοινότητας των βετεράνων και των προσφύγων στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα. 

Το 479, στην Έδεσσα, έλαβε τους κωδίκιλους με τον διορισμό του στο βαθμό του *[[Μάγιστρος του στρατού|Magister militum]]* per Illyricum από τον *[[Πατρίκιοι|πατρίκιο]]* Αδαμάντιο, διαδεχόμενος τον Ονούλφο.

Εκείνη την εποχή, ο Αυτοκράτορας της Ανατολή Ζήνωνας έπρεπε να διαχειριστεί την εξέγερση του πρώην στρατηγού του, του αρχηγού των Οστρογότθων Θεοδώριχου Στράβωνα, ο οποίος δεν αναγνώρισε τη διαδοχή του Ζήνωνα το 474. Παρεμπόδισε τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Θεοδώριχου και Αδαμάντιου, αρνούμενος να ορκιστεί ότι οι όμηροι που ανταλλάχθηκαν θα ήταν ασφαλείς, επίσημα για θρησκευτικούς λόγους, αλλά στην πραγματικότητα επειδή αντιτίθετο στην πολιτική συμφιλίωσης με τους Γότθους. Στην πραγματικότητα, καθώς οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονταν, αποφάσισε να επιτεθεί στους Γότθους: κινούμενος με τον στρατό του στα νώτα του εχθρού: κατάφερε να σκοτώσει πολλούς από αυτούς, και να συλλάβει ένα μεγάλο μέρος των αποσκευών τους. Μόλις επέστρεψε στον Λυχνίδο, έλαβε την υποστήριξη του πραιτωριανού έπαρχου του Ιλλυρικού, Ιωάννη, και πρότεινε με επιτυχία στον Αυτοκράτορα να απορρίψει την εκεχειρία που υπεγράφη με τον Θεοδώριχο, και να συνεχίσει να τον πολεμά.

Η παρουσία του Σαβινιανού στο Ιλλυρικό μαζί με τον Γότθο στρατιώτη Γέντο εμπόδισε τον Θεοδώριχο να λεηλατήσει την περιοχή (479), αλλά αργότερα έχασε την εύνοια τής Αυλής και ο Αυτοκράτορας Ζήνων τον εκτέλεσε.

Ο Σαβινιανός Μάγνος ήταν ο πατέρας του Σαβινιανού, ο οποίος κατείχε το αξίωμα του υπάτου το 505. Ο ιστορικός του 6ου αι. κόμης Μαρκελλίνος αναφέρει ότι ήταν ένας αυστηρός διοικητής, αλλά ένας αληθινός υπερασπιστής του Ρωμαϊκού Κράτους. Το τμήμα για τον Μαρκελλίνο τελειώνει με την περιγραφή ότι ο Σαβινιανός Μάγνος απεβίωσε «πριν προλάβει να φέρει νέα βοήθεια στην εξαντλημένη Αυτοκρατορία». 

## Βιβλιογραφία
* 
* Arnold Hugh Martin Jones, John Robert Martindale, John Morris, "Sabinianus Magnus 4", *The Prosopography of the Later Roman Empire*, Cambridge University Press, 1971, , p.&nbsp;967.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ιλλυριοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Γκεόργκι Βασίλεφ (ποδοσφαιριστής, γενν. 1945)

Ο **Γκεόργκι Παρβάνοφ Βασίλεφ** (, 9 Ιουνίου 1945), γνωστός και με το ψευδώνυμο **Γκότσο**, είναι Βούλγαρος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Στη σταδιοδρομία του αγωνίστηκε στις Λοκομοτίβ Πλόβντιβ και Πιρίν Γκότσε Ντέλτσεφ.

## Σταδιοδρομία
Ο Βασίλεφ ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο το 1959 στο Γκότσε Ντέλτσεφ. Μέχρι το 1963 έπαιξε για την ομάδα της Πιρίν Γκότσε Ντέλτσεφ, και μετά από αυτήν, πήρε μεταγραφή για την Λοκομοτίβ Πλόβντιβ, όπου φόρεσε τη φανέλα του σύλλογου μέχρι το 1980. Επέστρεψε στην Πιρίν Γκότσε Ντέλτσεφ, όπου έπαιξε μέχρι το 1986 και έγινε ο κορυφαίος σκόρερ της Β΄ Κατηγορίας σε ηλικία 42 ετών.

Ο Βασίλεφ έπαιξε σε 386 αγώνες και σημείωσε 115 γκολ στην κορυφαία κατηγορία για την Λοκομοτίβ Πλόβντιβ. Έπαιξε 28 αγώνες και σημείωσε 12 γκολ στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με το σύλλογο, της οποίας είναι επίσης ο κορυφαίος διεθνής σκόρερ. Ο Βασίλεφ κατέκτησε την δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα Βουλγαρίας το 1973, και την τρίτη θέση το 1969 και το 1974 με την Λοκομοτίβ Πλόβντιβ. Έλαβε το «Τιμητικό σήμα της πόλης του Πλόβντιβ» το 2019.

Ο Βασίλεφ είναι ο μόνος μεταλλιούχος Ολυμπιανίκης στο ποδόσφαιρο με καταγωγή από το Πλόβντοβ, ο οποίος κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968, στην Πόλη του Μεξικού.

Έπαιξε σε 17 αγώνες και σημείωσε 10 γκολ για την Εθνική Βουλγαρίας, ενώ για την ομάδα νέων έπαιξε σε 6 αγώνες και σημείωσε 6 γκολ. Αγωνίστηκε με την Ολυμπιακή ομάδα Βουλγαρίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βουλγαρίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Βούλγαροι Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιρίν Γκότσε Ντέλτσεφ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Πλόβντιβ
Φλάβιος Αντωνίνος Μεσσάλα Βιβιανός

Ο **Φλαβιανός Αντωνίνος Μεσσάλα Βιβιανός**, λατιν.: *Flavius Antoninus Messala Vivianus*  (Ελληνικά: Βιβιανός; άκμασε το 459–463) ήταν διαχειριστής της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Ο Βιβιανός ήταν ο πατέρας του Παύλου (υπάτου το 512) και του Αδαμάντιου. Η πλήρης ονοματολογία του βρίσκεται σε ένα μνημείο από μία αβέβαιη επαρχία, υποδεικνύοντας ότι κατείχε τους βαθμούς του *[[Λαμπρότατος|vir illustris]]* και του *[[Πατρίκιοι|πατρίκιου]]*, και ότι είχε διατελέσει έπαρχος του πραιτωρίου και *ύπατος τακτικός*. 

Διετέλεσε πραιτωριανός έπαρχος της Ανατολής μεταξύ 459 και 460. Το 463 διορίστηκε ύπατος από την Ανατολική Αυλή, αλλά δεν αναγνωρίστηκε στη Δύση, όπου ο μόνος ύπατος ήταν ο Καικίνας Δέκιος Βασίλειος.

## Αναφορές

## Πηγές
* Άρνολντ Χιου Μάρτιν Τζόουνς, Τζον Ρόμπερτ Μάρτινντεϊλ, Τζον Μόρις, «Φλ. Βιβιανός 2», *Η Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, Cambridge University Press, 1971, , σελ.&nbsp;1179–1180.

## Περαιτέρω ανάγνωση
* H. Taeuber, and E. Weber, "Un consule del quinto secolo e un oggetto enigmatico", στο ML Caldelli, GL Gregori, S. Orlandi (επιμ.) (2008), *Epigrafia 2006: Atti della XIVe rencontre sur l'épigraphie al'épigraphie contributerio contribuerati alievi e collaboratori* (Ρώμη, 2008), σσ. 1063-69

Κατηγορία:Ύπαρχοι της Ανατολής
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Γέντο (Γότθος)

Ο **Γέντο**, λατιν.: *Gento* ήταν ένας Γότθος πολεμιστής του 5ου αι. στην υπηρεσία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν νυμφευεμένος με μία Ρωμαία από την Ήπειρο, και διοικητής μίας μονάδας Ρωμαϊκών στρατευμάτων. Το 479, όταν ο Θεοδώριχος ο Μέγας επιχείρησε να εγκαταστήσει τους Οστρογότθους στην Ήπειρο με τη βοήθεια του συγγενή του Σιδιμούνδ, ο Γέντο και ο στρατηγός της Ανατολικής Ρώμης Σαβινιανός Μάγνος ανέλαβαν την αποστολή να το αποτρέψουν.

## Δείτε επίσης
* Φραβίτα

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Γότθοι
Πουσαίος

Ο εκλαμπρότατος **Πουσαίος**, λατιν.: *illustrius Pusaeus* (άκμασε το 465-467) ήταν πολιτικός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Ο Πουσαίος ήταν μαθητής του νεοπλατωνικού φιλοσόφου Πρόκλου, στη σχολή του στην Αλεξάνδρεια. Άλλες αξιοσημείωτες προσωπικότητες ανήκαν στον ίδιο παγανιστικό κύκλο και σπούδασαν με τον Πουσαίο, όπως ο Παμπρέπιος (ποιητής και υποστηρικτής του σφετερισμού του θρόνου από τον Ίλλο), ο Μαρκελλίνος (αργότερα ημιανεξάρτητος στρατιωτικός διοικητής του Ιλλυρικού), ο Ανθέμιος (ύπατος και Δυτικός Αυτοκράτορας) και ο Μέσσιος Φοίβος Σεβήρος (ύπατος και *[[Πολίαρχος|έπαρχος της πόλης]]*). 

Το 465 ο Πουσαίος ήταν πραιτωριανός έπαρχος της Ανατολής. Το 467, ενώ ο παλαιός του φίλος Ανθέμιος καθόταν στον δυτικό θρόνο, κατείχε την υπατική εξουσία.

Μία λατινική επιγραφή, περιτριγυρισμένη από ελληνικές επιγραφές, εντοιχισμένη στα τείχη της Κωνσταντινούπολης (κοντά στον πέμπτο πύργο), αναφέρει: «Ο Πουσαίος, όχι λιγότερο από τον μεγάλο Ανθέμιο, ενίσχυσε πύργους και τείχη». 

## Σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
* O'Meara, Dominic, *Πλατωνόπολις: Πλατωνική Πολιτική Φιλοσοφία στην Ύστερη Αρχαιότητα*, Oxford University Press, 2003, , σελ.&nbsp;21.

Κατηγορία:Ύπαρχοι της Ανατολής
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Καικίνας Δέκιος Βασίλειος

Ο **Καικίνας Δέκιος Βασίλειος**, λατιν.: *Caecina Decius Basilius* (άκμασε το 458-468) ήταν πολιτικός της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ύπατος και δύο φορές πραιτωριανός έπαρχος της Ιταλίας.

## Βιογραφία
Ο Βασίλειος ανήκε στην ιταλική αριστοκρατία, και ήταν μέλος του ισχυρού *γένους των Καικινίων*.

Διετέλεσε πραιτωριανός έπαρχος της Ιταλίας το 458, υπό τον Αυτοκράτορα Μαϊοριανό.  Ο Αυτοκράτορας Λίβιος Σεβήρος (461–465) τίμησε τον Βασίλειο με την υπατεία τού έτους 463 (κατά τη διάρκεια του οποίου ήταν ήδη *[[Πατρίκιοι|πατρίκιος]]*), ονομάζοντάς τον επίσης πραιτωριανό έπαρχο της Ιταλίας, μία θέση που ο Βασίλειος κατείχε μέχρι το 465. 

Ο Γαλατο-Ρωμαίος ποιητής Σιδώνιος Απολλινάριος, που έφθασε στη Ρώμη το 467, αναφέρει ότι ο Βασίλειος ήταν ένας από τους δύο πιο σημαίνοντες πολιτικούς αξιωματούχους στη Ρώμη τη δεκαετία του 460, μαζί με τον Γεννάδιο Αβιηνό. Ο Σιδώνιος ζήτησε τη βοήθεια του Βασιλείου, καθώς χρειαζόταν να υποβάλει αίτηση στον Αυτοκράτορα Ανθέμιο εκ μέρους τού λαού του. Ο Βασίλειος τού πρότεινε να συνθέσει έναν πανηγυρικό λόγο προς τιμήν του Αυτοκράτορα, με την ευκαιρία της έναρξης τής θητείας τού Ανθέμιου (1 Ιανουαρίου 468). Μετά την κήρυξη, ο Βασίλειος μεσολάβησε στον Ανθέμιο για τον Σιδώνιο, και ο Αυτοκράτορας έκανε τον Γαλατο-Ρωμαίο ποιητή συγκλητικό, *πατρίκιο* και *[[Πολίαρχος|έπαρχο της πόλης]]*. 

Ο Βασίλειος είχε τρεις γιους, όλοι τους έγιναν ύπατοι: Καικίνας Μαβόρτιος Βασίλειος Δέκιος (ύπατος το 486), Δέκιος Μάριος Βενάντιος Βασίλειος (ύπατος το 484) και Basilius iunior (ύπατος το 480), που ταυτίζεται με τον Καικίνα  Δέκιο Μάξιμο Βασίλειο.

## Σημειώσεις


## Γενεαλογία

Κατηγορία:Πατρίκιοι
Σαφρανάλη

Η **σαφρανάλη** είναι οργανική ένωση που χημικά χαρακτηρίζεται ως μονοτερπενική αλδεΰδη και η οποία απομονώνεται από το σαφράν, το μπαχαρικό που αποτελείται από τα στίγματα των λουλουδιών του κρόκου (*Crocus sativus*). Είναι το συστατικό που είναι κυρίως υπεύθυνο για το ιδιαίτερο άρωμα του σαφρανιού.

Πιστεύεται ότι η σαφρανάλη είναι προϊόν αποικοδόμησης του καροτενοειδούς, ζεαξανθίνη, μέσω παραγωγής της ενδιάμεσης ένωσης, της πικροκροκίνης.

## Φαρμακευτική δράση
Η σαφρανάλη είναι μια αποτελεσματική αντισπασμωδική ουσία σε ζωικά πρότυπα και έχει αποδειχθεί ότι δρα ως αγωνιστής στους υποδοχείς GABAA. 

Επίσης, η σαφρανάλη παρουσιάζει υψηλή αντιοξειδωτική δράση, και συνδυαστικά δεικνύει κυτταροτοξικότητα προς τα καρκινικά κύτταρα *[[in vitro]]*. 

Ένας από τους αντικαρκινικούς μηχανισμούς δράσης της σαφρανάλης περιλαμβάνει τη διαταραχή της φυσιολογικής δυναμικής της συναρμολόγησης των μικροσωληνίσκων των κυττάρων. Έχει επίσης αποδειχθεί ότι διαθέτει αντικαταθλιπτικές ιδιότητες σε πειραματόζωα, καθώς και σε ανθρώπους, μετά από πιλοτικές δοκιμές που έγιναν.

## Φυσικές πηγές
Στη φύση ανευρίσκεται στα ακόλουθα φυτικά γένη ή είδη:

* *[[Microcystis]]* 
* *[[Aspalathus linearis]]* 
* *[[Camellia sinensis]]* 
* *[[Crocus sativus]]* (κρόκος)
* *[[Ficus carica]]* (φύλλο συκιάς)
* *[[Lycium chinense]]* 
* *[[Cuminum cyminum]]* (σπόρος κύμινου)
* *[[Centaurea sibthorpii]]* 
* *[[Centaurea amanicola]]*
* *[[Centaurea consanguinea]]*
* *[[Erodium cicutarium]]*
* *[[Calycopteris floribunda]]*
* *[[Sambucus nigra]]*
* *[[Citrus limon]]* (λεμονιά)
* *[[Achillea distans]]* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φυσικά προϊόντα
Κατηγορία:Αντιεπιληπτικά
Κατηγορία:Μονοτερπένια
Κατηγορία:Αντικαταθλιπτικά
Κατηγορία:Αλδεΰδες
Βασίλειος Βενάντιος

O **Δέκιος Βασίλειος Βενάντιος**, λατιν.: *(Decius) Basilius Venantius* (άκμασε το 508–533), ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης, που έζησε κατά την Οστρογοτθική κυριαρχία.

## Βιογραφία
Ήταν πιθανώς γιος του Δέκιου Μάριου Βενάντιου Βασίλειου, υπάτου το 484. Ο Βενάντιος είχε αρκετούς γιους, που έγιναν ύπατοι, συμπεριλαμβανομένου του Δέκιου, υπάτου του 529, και του Δέκιου Παυλίνου, υπάτου του 534.

Ο ίδιος ο Βενάντιος ήταν ύπατος το 508. Αργότερα, αλλά πριν από το 511, προήχθη στο αξίωμα του *[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]*. Το 533 ήταν ακόμη ζωντανός, και κατείχε ακόμη τον τίτλο του πατρικίου, με την ευκαιρία αυτή ο βασιλιάς Αθαλάριχος τον συνεχάρη για την προαγωγή τού γιου του Δέκιου Παυλίνου σε ύπατο, και (το πιο σημαντικό) για τον πλούτο, που χρειαζόταν για να χρηματοδοτήσει τους εορτασμούς, που συνόδευαν τόσο την προαγωγή του ίδιου, όσο και των αδελφών του.

## Βιβλιογραφία
* 
* Cassiodorus, *Variae epistolae*, IX, 23

Κατηγορία:Πατρίκιοι
Καικίνας Δέκιος Μάξιμος Βασίλειος

Ο **Καικίνος Δέκιος Μάξιμος Βασίλειος**, λατιν.: *Caecina Decius Maximus Basilius* (άκμασε το 480–483) ήταν Ρωμαίος πολιτικός. Ήταν ο πρώτος ύπατος που διορίστηκε υπό την κυριαρχία του Οδόακρου (480) και στη συνέχεια διετέλεσε πραιτωριανός έπαρχος της Ιταλίας.  Είναι περισσότερο γνωστός για την προεδρία του στην παπική εκλογή του πάπα Φήλικα Γ΄.

## Βιογραφία
Μέλος του γένους των Δεκίων, ο Βασίλειος ήταν γιος του Καικίνα Δεκίου Βασιλείου, ενός από τους δύο υπάτους του 463. Είχε τέσσερις γιους, οι οποίοι απέκτησαν όλοι ύπατο αξίωμα: τον Αλβίνο το 493 (πιθανώς τον πρώτο ύπατο που διορίστηκε από τον Θεοδώριχο τον Μεγάλο), τον Αβιηνό το 501, τον Θεόδωρο το 505 και τον Ινπορτούνο το 509.  Ήταν ο πρώτος ύπατος που είχε διοριστεί από τη Ρώμη από τον Ρούφιο Πόστουμιο Φήστο οκτώ χρόνια πριν.

Ως αρχηγός της Ρωμαϊκής Συγκλήτου, πρωθυπουργός του βασιλιά Οδόακρου και προστάτης των Πρασίνων, ο Βασίλειος ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς άνδρες στη μετα-Αυτοκρατορική Ρώμη.  Ως αποτέλεσμα, ο Βασίλειος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην παπική εκλογή του 483, ωφελούμενος από μία *ειδοποίηση* (admonitio) που είχε εκδώσει ο πάπας Σιμπλίκιος, η οποία τού έδινε δικαίωμα αρνησικυρίας στην εκλογή τού διαδόχου τού Σιμπλίκιου. Όταν έγινε σαφές ότι ο Σιμπλίκιος ήταν στην επιθανάτια κλίνη του, ο Βασίλειος συγκάλεσε συνάντηση της Συγκλήτου, του κλήρου και των κορυφαίων τοπικών επισκόπων, για να εκλέξουν τον επόμενο πάπα, Φήλικα Γ΄.  Στην ίδια σύνοδο εκδόθηκε ένας εκκλησιαστικός νόμος, που απαγόρευε την εκποίηση εκκλησιαστικής περιουσίας από μελλοντικούς πάπες. 

Τα πρακτικά μίας ρωμαϊκής συνόδου του 501 δείχνουν ότι ήταν νεκρός μέχρι εκείνη την ημερομηνία, και ένα απόσπασμα του Κασσιόδωρου δείχνει ότι το τέλος του συνέβη πριν οι γιοι του ενηλικιωθούν, αφήνοντας τη μητέρα τους υπεύθυνη για τη διαχείριση του νοικοκυριού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Δέκιος Μάριος Βενάντιος Βασίλειος

[μικρογραφία|301x301εσ|Επιγραφή που ανεγέρθηκε από τον Βασίλειο στο [Κολοσσαίο|Κολοσσαίον της Ρώμης, ένα από τα δύο αντίγραφα που δημιουργήθηκαν με την ευκαιρία μίας αποκατάστασης, που χρηματοδοτήθηκε από τον Βασίλειο μετά τις ζημιές από σεισμό (CIL ΣΤ΄, 1716 ).]]

Ο **Καικίνας Δέκιος Μάριος Βενάντιος Βασίλειος**, λατιν.: *(Caecina) Decius Marius Venantius Basilius* (άκμασε το 484) ήταν Ρωμαίος αξιωματούχος υπό την κυριαρχία του Oδόακρου.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Καικίνα Δέκιου Βασίλειου και αδελφός του Καικίνα Μαβόρτιου Βασίλειου Δέκιου και του Καικίνα Δέκιου Μάξιμου Βασίλειου, όλων Ρωμαίων υπάτων. Ο Βασίλειος Βενάντιος, ύπατος το 508, ήταν πιθανότατα γιος του.

Ο Βενάντιος ήταν *[[Πολίαρχος|έπαρχος της πόλης]]* (praefectus urbi) και ύπατος το 484, εργαζόμενος στο μετα-ρωμαϊκό βασίλειο του Οδόακρου και στη συνέχεια στο βασίλειο των Οστρογότθων, με συνεργάτη τον Θεοδώριχο τον Μέγα.

Χρηματοδότησε την αποκατάσταση των ζημιών, που προκλήθηκαν από σεισμό  στο Κολοσσαίον της Ρώμης· δύο επιγραφές σώζονται ακόμη, που αναφέρουν (C.I.L. VI, 1716 β και γ):

:DECIVS  MARIVS VENANTIVS BASILIVS, V[IR] C[LARISSIMVS] ET INL[VSTRIS], PRAEF[ECTVS] VRB[I], PATRICIVS, CONSVL ORDINARIVS, ARENAM ET PODIVM QVAE ABOMI NANDI TERRAEMO TVS RVINA, PROS TRAVIT SVM[P]T PRO PRIO RESTITVIT.
:Ο Δέκιος Μάριος Βενάντιος Βασίλειος, ανήρ ενδοξότατος και εκλαμπρότατος, έπραχος της πόλης, πατρίκιος και κανονικός ύπατος, την αρένα και την εξέδρα, που από τρομερό σεισμό καταστράφηκαν, με δικά του έξοδα αποκατέστησε.

## Βιβλιογραφία
* AHM Jones, John Robert Martindale, John Morris (1992), "  ", *Prosopography of the Later Roman Empire* . Τομ. II, σελ.&nbsp;218. 

Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Εριούλφ

Ο **Εριούλφ**, λατιν.: *Eriulf* (απεβ. το 391) ήταν Γότθος πολέμαρχος. Ήταν ηγέτης των Θερβιγγίων, οι οποίοι υπό τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄ είχαν εγκατασταθεί ως υπόσπονδοι (foederati) κατά μήκος του κάτω Δούναβη μέσω συνθήκης που συνήφθη το 382.  Ο Εριούλφ ηγήθηκε μίας από τις παρατάξεις μεταξύ των Γότθων που διέσχισαν τον Δούναβη το 376, ενώ η άλλη ακολούθησε τον Φραβίτα.  Αυτοί οι δύο ηγέτες αγωνίστηκαν να καλύψουν το κενό ηγεσίας μεταξύ των Θερβιγγίων, που υπήρχε από το 382. 

## Το τέλος
Το έτος 391, μερικοί από τους Θερβιγγούς εξεγέρθηκαν κατά της Ρωμαϊκής κυριαρχίας. Ο Εριούλφ ήταν ο ηγέτης αυτών των επαναστατών, και αντιτάχθηκε στον Φραβίτα, ο οποίος παρέμεινε πιστός στους Ρωμαίους. Δολοφονήθηκε από τους τελευταίους το 391 σε ένα συμπόσιο με τον Θεοδόσιο Α΄.  Ως αποτέλεσμα, ο Φραβίτα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γοτθική κοινωνία με τη Ρωμαία σύζυγό του, και κατατάχθηκε στον στρατό της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας,  όπου τού ανατέθηκε η διοίκηση του τακτικού στρατού. 

## Πηγές
* Arnold Hugh Martin Jones, John R. Martindale, John Morris: Η Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας . Ζώνη 1: 260 – 395 μ.Χ. Cambridge University Press, Cambridge 1971, S. 372 f.
* Herwig Wolfram : Die Goten. Von den Anfängen bis zur Mitte des sechsten Jahrhunderts. Entwurf einer historischen Ethnographie. 4. Auflage. Beck, Μόναχο 2001,  .

## Αναφορές

Κατηγορία:Γότθοι
Γεννάδιος Αβιηνός

Ο **Γεννάδιος Αβιηνός**, λατιν.: *Gennadius Avienus* (άκμασε το 450–460) ήταν ένας ισχυρός πολιτικός της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας . Διετέλεσε ύπατος το 450, μαζί με τον Βαλεντινιανό Γ΄. Το 452 ήταν απεσταλμένος του Αττίλα. Μαζί με τον πάπα Λέοντα Α΄ και τον Τριγέτιο διαπραγματεύτηκε με επιτυχία μία εκεχειρία. Απέκτησε έναν γιο και μία κόρη. Ο γιος του θα γινόταν ύπατος το 490.

## Βιογραφία
Ο Αβιηνός ήταν μέλος μίας αρχαίας και ευγενούς ρωμαϊκής οικογένειας, η οποία ανάγεται στον ύπατο του έτους 59, Μάρκο Βαλέριο Μεσσάλα Κορβίνο.  Ο Αβιηνός ήταν πατέρας του Ανίκιου Πρόβου Φαύστου, υπάτου το 490, και μίας κόρης που ονομαζόταν Στεφανία, της οποίας ο γιος Ρούφιος Μάγνος Φαύστος Αβιηνός, έλαβε το όνομα τού παππού του και έγινε ύπατος το 502.

Ο Αβιηνός εξελέγη ύπατος για το έτος 450, μαζί με τον Αυτοκράτορα Βαλεντινιανό Γ΄. Δύο χρόνια αργότερα, το 452, στάλθηκε από τον Βαλεντινιανό Γ΄ και τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο ως απεσταλμένος στον βασιλιά των Ούννων, Αττίλα, μαζί με τον Τριγέτιο και τον επίσκοπο Ρώμης Λέοντα Α΄. Κατάφεραν να διαπραγματευτούν ανακωχή με τον Αττίλα, παρά το γεγονός ότι ο ιστορικός Πρόσπερος ο Ακουιτανός υποβάθμισε τον ρόλο του Αβιηνού, αποδίδοντας όλη την επιτυχία στον Λέοντα Α΄, αγνοώντας τόσο τον Τριγέτιο, όσο και τον Αβιηνό.

Ο Αβιηνός κατείχε επίσης διάφορα άλλα αξιώματα, εκ των οποίων τουλάχιστον ένα ήταν πολιτικό, αλλά δεν έχουν διασωθεί λεπτομέρειες σχετικά με αυτό το θέμα.

Το 467 ο Γαλατο-Ρωμαίος ποιητής Σιδώνιος Απολλινάριος στάλθηκε στη Ρώμη, για να φέρει στον Αυτοκράτορα ένα αίτημα του λαού του. Λέει ότι ο Αβιηνός ήταν ένας από τους δύο πιο σημαίνοντες πολιτικούς αξιωματούχους στη Ρώμη τη δεκαετία του 460, μαζί με τον Καικίνα Δέκιο Βασίλειο.  Ωστόσο ο Αβιηνός διαφοροποιήθηκε από τον Βασίλειο, καθώς χρησιμοποίησε την επιρροή του για να προωθήσει τη σταδιοδρομία των δικών του συνεργατών, μη έχοντας χρόνο να φροντίσει όσους δεν βρίσκονταν στον κύκλο του. Ακόμη και αν ήταν πιο φιλόξενος από τον Βασίλειο, ο Αβιηνός ήταν λιγότερο αξιόπιστος.

## Σημειώσεις


## Γενεαλογία

## Βιβλιογραφία
* Άμορι, Πάτρικ, *Άνθρωποι και Ταυτότητα στην Οστρογοτθική Ιταλία, 489-554*, Cambridge University Press, 1997, , σελ.&nbsp;98.
* Gillett, Andrew, *Απεσταλμένοι και Πολιτική Επικοινωνία στη Δύση της Ύστερης Αρχαιότητας, 411-533*, Cambridge University Press, 2003, , σελ.&nbsp;114–115, 200.
* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, «Γεννάδιος Αβιηνός 4», *Η Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, Τόμος 2, Cambridge University Press, σελ.&nbsp;193–194.

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Ρούφιος Μάγνος Φαύστος Αβιηνός

Ο **Ρούφιος Μάγνος Φαύστος Αβιηνός**, λατιν.: *Rufius Magnus Faustus Avienus* ήταν πολιτικός της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Διορίστηκε ύπατος για το 502 με συνάδελφο τον Φλάβιο Πρόβο.

Ο πατέρας του ήταν ο Ανίκιος Πρόβος Φαύστος, ο οποίος ήταν ο κορυφαίος υποστηρικτής του πάπα Συμμάχου στο Λαυρεντιανό σχίσμα, και ο αδελφός του ήταν ο Εννόδιος Μεσσάλα, ένας από τους υπάτους για το 506. Ο Αβιηνός ήταν αργότερα πραιτωριανός έπαρχος της Ιταλίας (527–528).

## Αναφορές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Καικίνας Μαβόρτιος Βασίλειος Δέκιος

Ο **Καικίνας Μαβόρτιος Βασίλειος Δέκιος**, λατιν.: *Caecina Mavortius Basilius Decius* (άκμασε το 486–510) ήταν Ρωμαίος πολιτικός υπό την κυριαρχία του Οδόακρου. Ήταν ύπατος και έπαρχος της πόλης (*[[Πολίαρχος|praefectus urbi)]]* της Ρώμης το 486 και πραιτωριανός έπαρχος της Ιταλίας από το 486 έως το 493.

## Βιογραφία
Ο Δέκιος ήταν γιος του Καικίνα Δέκιου Βασίλειου, υπάτου το 463, και αδελφός του Δέκιου Μάριου Βενάντιου Βασίλειου (υπάτου το 484) και του Bασίλειου (υπάτου το 480, ταυτισμένος με τον Καικίνα Δέκιο Μάξιμο Βασίλειο). Έτσι ήταν μέλος του *γένους των Καικινίων*. Είχε έναν γιο, τον Βέτιο Αγόριο Βασίλειο Μαβόρτιο, ο οποίος ήταν ύπατος το 527.

Ο Δέκιος επανήλθε στην εύνοια υπό την κυριαρχία του Θεοδώριχου του Μεγάλου, ανακτώντας ένα μέρος των Ποντινών Βάλτων στο Λάτιο με δικά του έξοδα. Επαινέθηκε γι' αυτό σε μία επιστολή που υπέγραψε ο Θεοδώριχος, και ο Δέκιος έστησε μία επιγραφή στην Τερρακίνα, που ανέφερε ότι αυτό έγινε με εντολή του βασιλιά Θεοδώριχου. Γύρω στο 510, ο Δέκιος ήταν ένας από τους πέντε συγκλητικούς που διορίστηκαν, για να διερευνήσουν κατηγορίες ότι ο *[[Λαμπρότατος|εκλαμπρότατος]]* (vir illustris) Βασίλειος και ο Πραιτεξτάτος είχαν ασκήσει μαύρη μαγεία.

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφία
* Μπέρι, Τζον Μπάγκνελ, *Ιστορία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, τόμος 1 (Εκδόσεις Courier Dover, 1958) , σελ.&nbsp;409. (Η αναφορά είναι πολύ μικρή και δευτερεύουσα και πιθανώς θα έπρεπε να παραλειφθεί· αλλά αν διατηρηθεί, το έργο είναι διαδικτυακά ολόκληρο και το απόσπασμα βρίσκεται εδώ .)

Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Ανίκιος Πρόβος Φαύστος

Ο **Ανίκιος Πρόβος Φαύστος Νίγηρ**, λατιν.: *Anicius Probus Faustus Niger* (άκμασε το 490-512) ήταν πολιτικός της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος διετέλεσε ύπατος το 490 και πραιτωριανός έπαρχος της Ιταλίας από το 509 έως το 512.

## Βιογραφία
Ο Φαύστος ήταν γιος του Γενναδίου Αβιηνού, μέλους μίας αρχαίας και ευγενούς ρωμαϊκής οικογένειας, που ανάγεται στον Μάρκο Βαλέριο Μεσσάλα Κορβίνο, ύπατο του έτους 59.  Είναι γνωστό ότι είχε δύο αδέλφια, τον Ρούφιο Μάγνο Φαύστο Αβιηνό, ύπατο το 502, και τον Εννόδιο Μεσσάλα, ύπατο το 506. 

Ο Φαύστος μπορεί να είναι ο ίδιος πρώην ύπατος Φαύστος που αναφέρεται στο *[[Liber Pontificalis]]* ως ο μόνος αριστοκράτης, που υποστήριξε τον πάπα Σύμμαχο στη σύγκρουσή του με τον αντίπαπα Λαυρέντιο κατά τα έτη 502-506.

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφία
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Εννόδιος Μεσσάλα

Ο **Εννόδιος Μεσσάλα**  ήταν Ιταλός συγκλητικός στην Οστρογοτθική Ιταλία. Διορίστηκε ύπατος για το 506 με τον Αρεόβινδο Δαγαλάιφο Αρεόβινδο ως συνεργάτη του.

Πατέρας του ήταν ο Ανίκιος Πρόβος Φαύστος, ο κορυφαίος υποστηρικτής του πάπα Συμμάχου στο Λαυρεντιανό σχίσμα, και αδελφός του ήταν ο Ρούφιος Μάγνος Φαύστος Αβιηνός, ένας από τους υπάτους για το 502. Σύμφωνα με τον Μάγνο Φήλικα Εννόδιο, ο Μεσσάλα είχε λογοτεχνική κλίση (*Επ* . 8.3, 9.12) και το 512 αρραβωνιάστηκε μία πλούσια κοπέλα (*Επ* . 9.26.35).

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Καικίνας Δέκιος Φαύστος Αλβίνος

Ο **Καικίνος Δέκιος Φαύστος Αλβίνος**, λατιν.: *Caecina Decius Faustus Albinus* (άκμασε το 490–525) ήταν Ρωμαίος πολιτικός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδώριχου του Μεγάλου. Διετέλεσε ύπατος με τον Ευσέβιο το 493. Ο Κ. Δ. Φ. Αλβίνος είναι περισσότερο γνωστός για την ταύτισή του με τον συγκλητικό, τον οποίο ο Βοήθιος υπερασπίστηκε από κατηγορίες για προδοτική αλληλογραφία με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από τον *referandarius* Κυπριανό, μόνο και μόνο για να κατηγορήσει στη συνέχεια ο Κυπριανός τον Βοήθιο για το ίδιο έγκλημα. 

Ο Αλβίνος ήταν γιος του Καικίνου Δέκιου Μάξιμου Βασίλειου (υπάτου το 480) και αδελφός του Αβιηνού (υπάτου το 501), του Θεοδώρου (υπάτου το 505) και του Ινπορτούνου.  Ο Τζον Μούρχεντ υποστηρίζει ότι τα αδέλφια βρίσκονταν σε διαφορετικές πλευρές του Λαυρεντιανού σχίσματος, με τον Αλβίνο και τον Αβιηνό να υποστηρίζουν τον Σύμμαχο, και τον Θεόδωρο και τον Ινπορτούνο τον Λαυρέντιο.  Το *[[Liber Pontificalis]]* αναφέρει ότι ο Αλβίνος και η σύζυγός του Γλαφύρα, κατά τη διάρκεια της θητείας του Σύμμαχου, έκτισαν μία βασιλική αφιερωμένη στον Άγιο Πέτρο στη Βία Τρεβάνα, 27 μίλια από το κέντρο της Ρώμης, στο αγρόκτημα του Πακινιανού. 

Το 523 ή 524, ο *referandarius* Κυπριανός κατηγόρησε τον Αλβίνο για προδοτική αλληλογραφία, ενώπιον του βασιλιά Θεοδώριχου στην Αυλή του στη Βερόνα. Ο Βοήθιος, ο οποίος αργότερα εξήγησε ότι «αμέτρητες φορές παρενέβην στην εξουσία μου για να προστατεύσω τους άθλιους άνδρες από τον κίνδυνο, όταν κυνηγιόντουσαν από τις ατελείωτες ψευδείς κατηγορίες των βαρβάρων, στη συνεχή και ατιμώρητη επιθυμία τους για πλούτο»,  ανέλαβε να προστατεύσει τον Αλβίνο. Ο Κυπριανός κατηγόρησε στη συνέχεια τον Βοήθιο για το ίδιο έγκλημα. Ο Βοήθιος φυλακίστηκε, και τελικά εκτελέστηκε. Σύμφωνα με τα λόγια τού Τόμας Χότζκιν, «ο Αλβίνος εξαφανίζεται από την αφήγηση, αλλά πιθανότατα καταδικάστηκε μαζί με τον Βοήθιο». 

## Αναφορές

Κατηγορία:Πατρίκιοι
Ινπορτούνος

Ο **Ινπορτούνος**, λατιν.: *Inportunus* (άκμασε το 509-523) ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης, που έζησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδώριχου του Μεγάλου. Διετέλεσε ύπατος χωρίς συναδέλφους το 509.

Ο Ινπορτούνος ήταν γιος του Καικίνου Δέκιου Μάξιμου Βασίλειου (υπάτου το 480) και αδελφός του Αλβίνου (υπάτου το 493), του Αβιηνού (υπάτου το 501) και του Θεοδώρου (υπάτου το 505).  Ο Τζον Μούρχεντ υποστηρίζει ότι τα αδέλφια βρίσκονταν σε διαφορετικές πλευρές του Λαυρεντιανού σχίσματος, με τον Αλβίνο και τον Αβιηνό να υποστηρίζουν τον Σύμμαχο, και τον Θεόδωρο και τον Ινπορτούνο να υποστηρίζουν τον Λαυρέντιο. Ο Μούρχεντ υποστηρίζει επίσης ότι ο βασιλιάς Θεοδώριχος διόρισε τον Ινπορτούνο ύπατο για το 509 «ως αποζημίωση για τους οπαδούς τού ηττημένου Λαυρεντίου». 

Ενώ οργάνωνε τους αγώνες για να εορτάσει την υπατική του θητεία, ο Ινπορτούνος και ο αδελφός του Θεόδωρος κατηγορήθηκαν από τους Πράσινους ότι τους επιτέθηκαν και σκότωσαν ένα από τα μέλη τους. Μία σωζόμενη επιστολή του Θεοδώριχου διατάζει και τους δύο να δώσουν απαντήσεις σε αυτούς τους ισχυρισμούς ενώπιον του δικαστηρίου των *εκλαμπροτάτων (illustrius)* Κελιανού και του Αγαπητού. 

Το 523, ήταν μέλος της συνοδείας του πάπα Ιωάννη Α΄, ο οποίος είχε διαταχθεί από τον βασιλιά Θεοδώριχο να προχωρήσει στην Κωνσταντινούπολη, και να εξασφαλίσει την επιβολή του διατάγματος του Αυτοκράτορα Ιουστίνου Α΄ του 523 εναντίον των Αρειανών. Ο Θεοδώριχος απείλησε ότι εάν ο Ιωάννης Α΄ αποτύγχανε στην αποστολή του, θα υπήρχαν αντίποινα εναντίον των Ορθόδοξων στη Δύση. Άλλοι Συγκλητικοί που συνόδευαν τον πάπα Ιωάννη Α΄ ήταν ο αδελφός του Θεόδωρος, ο πρώην ύπατος Αγαπητός και ο πατρίκιος Αγαπητός. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Πατρίκιοι
Δέκιος Παυλίνος

Ο **Δέκιος** **Παυλίνος**, λατιν.: *Decius Paulinus* (άκμασε το 534), που μερικές φορές αναφέρεται ως «Παυλίνος ο νεότερος» για να διακρίνεται από τον Παυλίνο (ύπατο 498), ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης και πολιτικός. Διετέλεσε ο τελευταίος ύπατος της Ρωμαϊκής Συγκλήτου, καθώς μετά τη θητεία του, οι ύπατοι διορίζονταν μόνο στην Ανατολή.

## Βιογραφία
Ο Παυλίνος ήταν γιος του Βασιλείου Βενάντιου (υπάτου το 508) και αδελφός του Δέκιου (υπάτου το 529), γεγονός που τον καθιστά μέλος του γένους των Δεκίων. Στον Παυλίνο δεν δίνεται ρητά το όνομα Δέκιος σε καμία πηγή, αλλά μπορεί να συναχθεί από το γεγονός ότι ανήκε στο γένος. Τον Σεπτέμβριο του 533 διορίστηκε ύπατος από τον Αθαλάριχο, βασιλιά των Οστρογότθων, ο οποίος ανακοίνωσε την εκλογή του στη Σύγκλητο. Ξεκίνησε τη θητεία του τον Ιανουάριο του 534, με συνάδελφό του τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄. Ο Παυλίνος ήταν ο τελευταίος ύπατος, που διορίστηκε στη Δύση.    

## Αναφορές


Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Δέκιος (ύπατος το 529)

Ο **Δέκιος**, λατιν.: *Decius* (529–546) ήταν πολιτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μέλος του γένους των Δεκίων, διορίστηκε ύπατος το 529 χωρίς συνάδελφο.

## Βιογραφία
Ο Δέκιος ήταν γιος του Βασίλειου Βενάντιου (υπάτου το 508) και αδελφός του Δέκιου Παυλίνου (υπάτου το 534). Σύμφωνα με τον Άλαν Κάμερον και την Νταϊάν Σάουερ, ο Δέκιος είχε τουλάχιστον έναν ακόμη αδελφό, που διορίστηκε στην υπατεία. 

Τον Δεκέμβριο του 546 ο Δέκιος μαρτυρείται ως *[[Πατρίκιοι|πατρίκιος]]* στη Ρώμη. Τον ίδιο μήνα, όταν ο βασιλιάς των Οστρογότθων, Τωτίλα, ξεπέρασε τις Βυζαντινές άμυνες και μπήκε στην πόλη, ο Δέκιος μαζί με τον Ρούφιο Πετρόνιο Νικόμαχο Κηθεγό, τον πρόεδρο της Συγκλήτου (που ήταν ύπατος το 504) και ο Ανίκιος Φαύστος Αλβίνος Βασίλειος (ο οποίος ήταν γενικός ύπατος στη Ρώμη41). 

## Αναφορές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* Martindale, John, «Δέκιος 1», *Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, Τόμος 3, Cambridge University Press, 1992, σελ. 391.

Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Οίκος της Συνέλευσης (Εσουατίνι)

Ο **Οίκος της Συνέλευσης του [[Εσουατίνι]]** αποτελεί την Κάτω Βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της χώρας. Η Βουλή μπορεί να συζητήσει και να εγκρίνει νομοσχέδια, αν και, καθώς η χώρα είναι απόλυτη μοναρχία, ο ρόλος της είναι κυρίως συμβουλευτικός.

## Ιστορία
Η Βουλή της Εσουατίνι ιδρύθηκε το 1967, όταν το Νομοθετικό Συμβούλιο της Σουαζιλάνδης διαλύθηκε και θεσπίστηκε δικομματικό κοινοβούλιο στο νέο σύνταγμα.

## Σύνταγμα
Έως εβδομήντα έξι μέλη επιτρέπονται σύμφωνα με το άρθρο 95 (1) του Συντάγματος. Σήμερα είναι εξήντα έξι. Πενήντα πέντε μέλη εκλέγονται από μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες που αντιστοιχούν στα *[[tinkhundla]]* (φυλετικές κοινότητες). Δεκατέσσερα *tinkhundla* βρίσκονται στην Περιφέρεια Χχόχο, έντεκα στην Περιφέρεια Λουμπόμπο, δεκαέξι στην Περιφέρεια Μανζίνι και δεκατέσσερα στην Περιφέρεια Σισελουένι. Ο βασιλιάς διορίζει τα υπόλοιπα δέκα μέλη, εκ των οποίων τουλάχιστον οι μισοί πρέπει να είναι γυναίκες. Το εξηκοστό έκτο μέλος είναι ο πρόεδρος της Βουλής, ο οποίος εκλέγεται εκτός Βουλής. Αν το ποσοστό των γυναικών πέσει κάτω από 30%, μπορούν να εκλεγούν έως τέσσερις γυναίκες από τις διοικητικές περιφέρειες.

Κάθε μέλος πρέπει να είναι πολίτης του Εσουατίνι, τουλάχιστον 18 ετών, εγγεγραμμένος ψηφοφόρος και να έχει «πληρώσει όλους τους φόρους ή να έχει προβεί σε ρυθμίσεις ικανοποιητικές για τον Επίτροπο Φορολογίας».

Η Βουλή εκλέγει δέκα από τα τριάντα μέλη της άνω βουλής, της Γερουσίας, ενώ ο βασιλιάς διορίζει τα υπόλοιπα.

## Εκλογές
Οι υποψήφιοι αρχικά προτείνονται σε επίπεδο *tinkhundla* και επιλέγονται με μυστική ψηφοφορία από τους παραδοσιακούς αρχηγούς. Οι τρεις πρώτοι στη συνέχεια περνούν στις γενικές εκλογές, επίσης με μυστική ψηφοφορία, με πλειοψηφικό σύστημα εκλογής. Εδώ, ο υποψήφιος που λαμβάνει τις περισσότερες ψήφους σε κάθε εκλογική περιφέρεια εκλέγεται. Όλοι οι υποψήφιοι κατεβαίνουν ως ανεξάρτητοι, καθώς τα πολιτικά κόμματα απαγορεύονται στη χώρα, και υπηρετούν πενταετή θητεία.

Αποστολές παρατηρητών από την Κοινοπολιτεία των Εθνών ήταν παρούσες στις εκλογές του 2003, 2008 και 2013.

## Πρόεδροι του Οίκου της Συνέλευσης
Ο/Η Πρόεδρος εκλέγεται από τη Βουλή, είτε ανάμεσα στα δικά της μέλη (εκτός από τους υπουργούς) είτε από άτομα που δεν ήταν μέλη. Ακολουθεί μια ελλιπής λίστα των προέδρωντης Βουλής του Εσουατίνι πριν και μετά την μετονομασία της Σουαζιλάνδης σε Εσουατίνι. 

## Παραπομπές


Εσουατινι
Βουλευτικές εκλογές 2023 στο Εσουατίνι

Γενικές εκλογές στο Εσουατίνι διεξήχθησαν στις 29 Σεπτεμβρίου 2023.  Καθώς η χώρα είναι απόλυτη μοναρχία, ο ρόλος του κοινοβουλίου είναι κυρίως συμβουλευτικός.

## Εκλογικό σύστημα
Η Βουλή αποτελείται από 59 εκλεγμένες έδρες και έως δέκα που επιλέγονται από τον Νγκουενιάμα. Οι 59 εκλεγμένοι βουλευτές εκλέγονται με σύστημα δύο γύρων. Διεξάγεται μια αρχική εκλογή σε καθεμία από τις 385 αρχηγίες για να επιλεγεί ένας υποψήφιος για τις δευτερογενείς εκλογές, με μεταξύ τριών και είκοσι υποψηφίων σε κάθε αρχηγία. Στις δευτερογενείς εκλογές, η χώρα χωρίζεται σε 59 εκλογικές περιφέρειες (αυξημένες από 55 στις εκλογές του 2013); κάθε νικητής της αρχικής εκλογής στη συνέχεια συμμετέχει στην περιφέρεια που καλύπτει την αρχηγία του. Και οι δύο γύροι λειτουργούν με το σύστημα πρώτου σε ψήφους, με όλους τους υποψηφίους να συμμετέχουν ως ανεξάρτητοι.

## Εκλογικό σύστημα

Η Συνέλευση αποτελείται από 59 εκλεγμένες έδρες και έως δέκα που επιλέγονται από τον Νγκουενιάμα. Οι 59 εκλεγμένοι βουλευτές εκλέγονται με σύστημα δύο γύρων. Διεξάγεται μια αρχική εκλογή σε καθεμία από τις 385 αρχηγίες για να επιλεγεί ένας υποψήφιος για τις δευτερογενείς εκλογές, με μεταξύ τριών και είκοσι υποψηφίων σε κάθε αρχηγία. Στις δευτερογενείς εκλογές, η χώρα χωρίζεται σε 59 εκλογικές περιφέρειες (αυξημένες από 55 στις εκλογές του 2013); κάθε νικητής της αρχικής εκλογής στη συνέχεια συμμετέχει στην περιφέρεια που καλύπτει την αρχηγία του. Και οι δύο γύροι λειτουργούν με το σύστημα πρώτου σε ψήφους, με όλους τους υποψηφίους να συμμετέχουν ως ανεξάρτητοι.

## Αποτελέσματα
Η ψηφοφορία διεξήχθη σε ήρεμο κλίμα, αν και υπήρξε αντικείμενο εκκλήσεων για μποϊκοτάζ που εκφράστηκαν από την αντιπολίτευση. Η εκλογή από τον λαό των 59 μελών που είχαν προηγουμένως επιλεγεί από τους παραδοσιακούς αρχηγούς ακολούθησε τον διορισμό από τον βασιλιά δέκα επιπλέον μελών, τα περισσότερα εκ των οποίων προέρχονταν από τη βασιλική οικογένεια, καθώς και την αυτοδίκαιη συμμετοχή του γενικού εισαγγελέα, ο οποίος δεν είχε εκλεγεί ούτε διοριστεί. Τα μέλη της νέας Βουλής εξέλεξαν κατά τη διάρκεια του Οκτωβρίου 10 από τα 30 μέλη της Γερουσίας μέσω μιας έμμεσης και αμφιλεγόμενης ψηφοφορίας, με αρκετούς γερουσιαστές να κατηγορηθούν ότι εξαγόρασαν την έδρα τους διαφθείροντας τους βουλευτές, χωρίς οι καταγγελίες να οδηγήσουν σε ενέργειες από τις αρχές. Οι υπόλοιποι 20 γερουσιαστές διορίστηκαν από τον βασιλιά Μσουάτι Γ΄ στις 5 Νοεμβρίου, ολοκληρώνοντας έτσι την ανανέωση του Κοινοβουλίου.

## Πλαίσιο
Μετά την προσωρινή θητεία του Μγκουάγκουα Γκαμέντζε από τη διάλυση της βουλής στις 28 Σεπτεμβρίου για όλη τη διάρκεια της εκλογικής περιόδου, ο Μσουάτι Γ΄ διόρισε τον Ράσελ Ντλαμίνι στο αξίωμα του πρωθυπουργού στις 6 Νοεμβρίου. Ο βασιλιάς συνέχισε έτσι την παράδοση να αλλάζει πρωθυπουργό σε κάθε ανανέωση του κοινοβουλίου. Οι υπουργοί διορίστηκαν στη συνέχεια από τον βασιλιά κατόπιν συμβουλής του πρωθυπουργού.

## Παραπομπές


2023
Εσουατινι
Αβιηνός (ύπατος το 501)

Ο **Φλάβιος Αβιηνός**, λατιν.: *Flavius Avienus* (άκμασε το 501-509) ήταν Ρωμαίος πολιτικός κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του Θεοδώριχου του Μεγάλου. Διετέλεσε ύπατος με τον Πομπήιο ως συνάδελφό του το 501. 

Πιθανότατα ανήκε στο *γένος των Δεκίαων*. Ήταν γιος του Καικίνα Δέκιου Μάξιμου Βασίλειου (υπάτου το 480) και αδελφός του Κ. Δ. Φ. Αλβίνου (υπάτου το 493), του Θεοδώρου (υπάτου το 505) και του Ινπορτούνου (υπάτου το 509).  Ο Τζον Μούρχεντ υποστηρίζει ότι τα αδέλφια βρίσκονταν σε διαφορετικές πλευρές του Λαυρεντιανού σχίσματος, με τον Αλβίνο και τον Αβιηνό να υποστηρίζουν τον Σύμμαχο, και τον Θεόδωρο και τον Ινπορτούνο να υποστηρίζουν τον Λαυρέντιο. 

Είχεαλληλογραφία με τον Μάγνο Φήλικα Εννόδιο· έχει διασωθεί μία επιστολή του Εννόδιου προς τον Αβιηνό. 

Μέχρι το 507/509, ο Αβιηνός και ο αδελφός του Αλβίνος είχαν ήδη γίνει *[[πατρίκιοι]]*. Περίπου εκείνη την εποχή, αλλά μετά το τέλος τού πατέρα τους, τούς ζητήθηκε να γίνουν προστάτες των Πράσινων και να ορίσουν μία παντομίμα.

## Σημειώσεις


## Περαιτέρω ανάγνωση
* Martindale, John R., "Fl. Avienus iunior 3", *Prosopography of the Later Roman Empire*, Volume 2, Cambridge University Press, 1980, pp.&nbsp;577–581.

Κατηγορία:Πατρίκιοι
Αγαπητός (ύπατος το 517)

Ο **Φλάβιος Αγαπητός**, λατιν.: *Flavius Agapitus* (*[[Floruit|άκμασε]]* το 502–523) ήταν Ρωμαίος πολιτικός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδώριχου του Μεγάλου. Κατείχε την υπατεία με συνάδελφό του τον Φλ. Αναστ. Παύλ. Πρόβ. Σαβιν. Πομπ. Αναστάσιο το 517.

Ξεκίνησε την δημόσια σταδιοδρομία του αργά στη ζωή του, έχοντας ζήσει σε απομόνωση στη Λιγουρία, όπου ο Φήλ. Εννόδιος τον γνώρισε. Ο Εννόδιος βοήθησε τον Αγαπητό να αποκτήσει υψηλή θέση στην Αυλή του Θεοδώριχου του Μεγάλου το 502, και στη συνέχεια διορίστηκε έπαρχος της πόλης της Ρώμης. Η θητεία του αυτή αναφέρεται σε ένα νομικό έγγραφο από την εποχή του Θεοδώριχου. Κατά τη διάρκεια τής θητείας του ως αστικού επάρχου, ή λίγο αργότερα, έγινε πατρίκιος και διευθέτησε πολλές υποθέσεις, που επηρέαζαν τη Σύγκλητο.  Ο Εννόδιος σχολιάζει ότι είχε αποκτήσει ευνοϊκή φήμη στη Σύγκλητο, η οποία πιθανώς οδήγησε στον διορισμό του ως ύπατου.

Το 523, ο Αγαπητός ήταν μέλος της ακολουθίας του πάπα Ιωάννη Α΄, ο οποίος είχε διαταχθεί από τον βασιλιά Θεοδώριχο να προχωρήσει στην Κωνσταντινούπολη, και να εξασφαλίσει την επιβολή τού διατάγματος τού Αυτοκράτορα Ιουστίνου Α΄ του 523 εναντίον των Αρειανών. Ο Θεοδώριχος απείλησε ότι εάν ο Ιωάννης Α΄ αποτύγχανε στην αποστολή του, θα υπάρχουν αντίποινα εναντίον των Ορθόδοξων στη Δύση. Άλλοι Συγκλητικοί που συνόδευαν τον πάπα Ιωάννη Α΄ ήταν ο Ινπορτούνος, ο Θεόδωρος και ο πατρίκιος Αγαπητός. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Ευσέβιος (ύπατος το 489)

Ο Φλάβιος **Ευσέβιος**, λατιν.: *Flavius Eusebius* (5ος αι.) ήταν γραφειοκράτης της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Διετέλεσε magister officiorum (492-497) υπό την ηγεσία του Αυτοκράτορα Αναστασίου Α΄, και διορίστηκα δύο φορές ύπατος για την Κωνσταντινούπολη: μία φορά το 489 με τον Πετρώνιο Προβίνο ως ομόλογό του στη Δύση, και ξανά το 493 με τον Κ. Δ. Φ. Αλβίνο ως συνύπατό του.

Το γεγονός ότι διορίστηκε ύπατος δύο φορές, υποδηλώνει ότι είχε κάποια σχέση με τον Αυτοκράτορα Αναστάσιο Α΄. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Θεόδωρος (ύπατος το 505)

Ο **Θεόδωρος**, λατιν.: *Theodorus* (άκμασε το 505-523) ήταν Ιταλός πολιτικός κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Θεοδώριχου του Μεγάλου. Διετέλεσε ύπατος μαζί με τον Σαβινιανό ως συνάδελφό του το 505.

Ο Θεόδωρος ήταν γιος του Καικίνα Δέκιου Μάξιμου Βασίλειου (υπάτου το 480) και αδελφός του Κ. Δ. Β. Αλβίνου (υπάτου το 493), του Aβιηνού (υπάτου το 501) και του Iνπορτούνου (υπάτου το 509). 

Ενώ βοηθούσε τον αδελφό του Ινπορτούνο να οργανώσει τους αγώνες, για να γιορτάσει την υπατεία του Ινππρτούνου, οι δύο τους κατηγορήθηκαν από τους Πράσινους ότι τους επιτέθηκαν και σκότωσαν ένα από τα μέλη τους. Μία σωζόμενη επιστολή του Θεοδώριχου διατάζει και τους δύο να δώσουν απαντήσεις σε αυτούς τους ισχυρισμούς ενώπιον του δικαστηρίου του *εκλαμπροτάτου* (inlustrius) Καiλιανού και του Αγαπητού. 

Ο Τζον Μούρχεντ αναγνωρίζει τον Θεόδωρο ως τον παραλήπτη μiας σωζόμενης επιστολής από τον επίσκοπο Φουλγέντιο του Ρούσπε, γραμμένης το 520. Ενώ ο Φουλγέντιος παραδέχεται ότι δεν γνωρίζονται, γράφει στον Θεόδωρο λόγω ορισμένων κοινών φίλων, παρέχοντάς του πολλές πνευματικές συμβουλές, και καταλήγει ζητώντας από τον Θεόδωρο να μεταφέρει το;yς χαιρετισμούς του στη μητέρα και τη σύζυγό του. «Η επιστολή», σημειώνει ο Μούρχεντ, «παρέχοντας ελάχιστα συγκεκριμένες πληροφορίες για τον Θεόδωρο, αναμφίβολα ενδιαφέρει κυρίως τον ιστορικό της πνευματικότητας, αλλά μας επιτρέπει να εντοπίσουμε τον Θεόδωρο σε ένα άλλο πλαίσιο, αυτό του κύκλου που αλληλογραφούσε ο Φουλγέντιος». 

Το 523 ήταν μέλος της συνοδείας του πάπα Ιωάννη Α΄, ο οποίος είχε διαταχθεί από τον βασιλιά Θεοδώριχο να προχωρήσει στην Κωνσταντινούπολη, και να εξασφαλίσει την επιβολή του διατάγματος του Αυτοκράτορα Ιουστίνου Α΄ του 523 εναντίον των Αρειανών. Ο Θεοδώριχος απείλησε ότι εάν ο Ιωάννης Α΄ αποτύγχανε στην αποστολή του, θα υπήρχαν αντίποινα εναντίον των Ορθόδοξων στη Δύση. Άλλοι Συγκλητικοί που συνόδευαν τον πάπα Ιωάννη ήταν ο αδελφός του Ινπορτούνος, ο Αγαπητός και ο πατρίκιος Αγαπητός. 

## Αναφορές


Κατηγορία:Πατρίκιοι
Ανίκος Φαύστος Αλβίνος Βασίλειος

Ο **Ανίκιος Φαύστος Αλβίνος Βασίλειος**, λατιν.: *Anicius Faustus Albinus Basilius* ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο τελευταίος τακτικός ύπατος της ρωμαϊκής ιστορίας, που κατείχε το αξίωμα μόνος το 541.

## Βιογραφία
Η καταγωγή του είναι άγνωστη, αν και το όνομά του υποδηλώνει ότι ανήκε στις αριστοκρατικές ρωμαϊκές οικογένειες των Δεκίων και των Ανικίων: είναι πιθανό ο Βασίλειος να ήταν εγγονός του υπάτου του 480, Καικίνα Δεκίου Μαξίμου Βασιλείου, και ίσως να ήταν γιος του υπάτου του 493, Καικίνα Δεκίου Φαύστου Αλβίνου.

Όταν ο βασιλιάς των Οστρογότθων, Τωτίλας, υπερνίκησε τις Ρωμαϊκές (Βυζαντινές) άμυνες και εισήλθε στην πόλη τον Δεκέμβριο του 546, ο Βασίλειος, μαζί με τον Ρούφιο Πετρόνιο Νικόμαχο Κηθεγό, πρόεδρο της Συγκλήτου (ο οποίος είχε διατελέσει ύπατος το 504), και τον Δέκιο (ο οποίος είχε διατελέσει ύπατος το 529) διέφυγαν από τη Ρώμη με τον στρατηγό Βέσσα.  Σύμφωνα με το *[[Liber Pontificalis]]*, ο Βασίλειος και ο Κηθεγός έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ τους παρηγόρησε «και τους πλούτισε, όπως αρμόζει σε Ρωμαίους υπάτους».

Την 1η Ιανουαρίου 541 ανέλαβε την υπατεία στην Κωνσταντινούπολη χωρίς συνάδελφο. Με βάση το γεγονός ότι ο Βασίλειος ανέλαβε τα καθήκοντα τού υπάτου λίγους μήνες μετά την παράδοση της Ραβέννας στον Βελισάριο από τους Γότθους, είναι πιθανό ο διορισμός του από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ να είχε ιδιαίτερη σημασία: Ο Άλαν Κάμερον και η Νταϊάν Σάουερ σχολιάζουν ότι «η ιδιότητα τής υπατείας τού Βασιλείου συμβόλιζε την αποκατάσταση τής Ιταλίας και τής αριστοκρατίας της στην Αυτοκρατορία». Δεν καταγράφεται πόσο περισσότερο έζησε ο Βασίλειος, αφού έγινε ύπατος.

Ένα υπατικό δίπτυχο με το όνομα «Anicius Faustus Albinus Basilius» προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Φιλίππο Μπουοναρρότι το 1716 ότι να αναφέρεται σε αυτόν. Το υπατικό δίπτυχο του Αλβίνου Βασιλείου απαριθμεί τούς τίτλους του κατά την εποχή τής υπατείας: *[[Λαμπρότατος|vir inlustris]]*, *comes domesticorum*, *[[Πατρίκιοι|patricius]]* και consular ordinaris. Αυτή η ταύτιση ήταν γενικά αποδεκτή μέχρι το 1896, όταν ο H. Graeven υποστήριξε ότι ανήκε στον παππού τού Βασιλείου, Καικίνα Δέκιο Μάξιμο Βασίλειο, τον δυτικό ύπατο του 480, βασιζόμενος σε στυλιστικά επιχειρήματα. Πιο πρόσφατα, οι Κάμερον και Σάουερ υπερασπίστηκαν την ταύτιση του Μπουοναρρότι. 

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* 

Κατηγορία:Κόμητες των δομεστίκων
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Μια εποχή στην κόλαση

Το **Μια εποχή στην κόλαση** (Γαλλικά: *Une saison en enfer*) είναι ένα εκτενές ποίημα σε πεζό λόγο που γράφτηκε και εκδόθηκε το 1873 από τον Γάλλο ποιητή Αρθούρο Ρεμπώ. Είναι το μόνο έργο που εκδόθηκε από τον ίδιο τον Ρεμπώ. Το βιβλίο άσκησε σημαντική επιρροή σε μεταγενέστερους καλλιτέχνες και ποιητές, συμπεριλαμβανομένων των σουρεαλιστών.

Στα Ελληνικά το βιβλίο μεταφράστηκε από τον Νίκο Σπάνια και κυκλοφόρησε το 1981 από τις Εκδόσεις «γνώση». Επιπλέον, το ποίημα έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά και κυκλοφορεί και από τους εκδοτικούς οίκους Εκδόσεις Κείμενα, Κάπα Εκδοτική, Παρά Πέντε, Εκάτη και Γαβριηλίδης.

## Περιεχόμενο
O Karl Shapiro έγραψε για το ποίημα: «Είναι η ονειροφαντασία ενός παιδιού που του αρνήθηκαν τα Χριστούγεννα, που περιφρονεί την ψεύτικη θρησκεία που το πρόδωσε. Το καταχθόνιο μίσος τού παιδιού αυτού για τη μητέρα του, για την Εκκλησία και για την Πατρίδα, όλα μαζί γίνονται μια κραυγή μίσους κατά του πολιτισμού μας, που αποτελεί και το θέμα του ποιήματος.»

Το *Μια εποχή στην κόλαση* χωρίζεται χαλαρά σε εννέα μέρη, ποικίλης έκτασης. Διαφέρουν σημαντικά ως προς τον τόνο και την αφηγηματική τους κατανοησιμότητα. Ωστόσο, πρόκειται για ένα καλά και σκόπιμα επεξεργασμένο και αναθεωρημένο κείμενο. Αυτό γίνεται σαφές αν συγκρίνει κανείς την τελική έκδοση με τις προηγούμενες εκδόσεις. 

Το ποίημα αποτελείται από τα εξής μέρη.

* Μια εποχή στην κόλαση (*Une saison en enfer*)
* Αίμα κακό (*Mauvais sang*)
* Νύχτα κόλασης (*Nuit de l'enfer*)
* Παραλήρημα (*Délires*)
** Ι. Η μωρά παρθένος, Ο καταχθόνιος νυμφίος (*Ι. Vierge folle, L'Époux infernal*)
** ΙΙ. Αλχημεία της λέξης (*ΙΙ. Alchimie du verbe*)
* Το αδύνατο (*L'impossible*)
* Αστραπή (*L'éclair*)
* Πρωινό (*Matin*)
* Αποχαιρετισμός (*Adieu*)

## Δείτε επίσης
* Τα Άνθη του Κακού
* Τα άσματα του Μαλντορόρ

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικά ποιήματα
Ρούφιος Πετρόνιος Νικόμαχος Κηθεγός

Ο **Ρούφιος Πετρώνιος Νικόμαχος Κηθεγός**, λατιν.: *Rufius Petronius Nicomachus Cethegus* ήταν πολιτικός της Οστρογοτθικής Ιταλίας και της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Διορίστηκε ύπατος για το 504 μ.Χ. και κατείχε τη θέση χωρίς συνάδελφο. Πατέρας του ήταν ο Πετρόνιος Προβίνος, ύπατος για το 489 και εξέχων υποστηρικτής του αντιπάπα Λαυρεντίου.

Ο Τζον Μούρχεντ πρότεινε την ταύτιση της Κηθεγού με έναν Πετρόνιο της Ρώμης, ο οποίος με έναν Ρενάτο της Ραβέννας συζήτησαν με τον Σεβήρο της Αντιόχειας για τη φύση του Χριστού, ενώ ο Σεβήρος διέμενε στην Κωνσταντινούπολη (508–511). Εάν αυτή η ταύτιση είναι σωστή, θα τοποθετούσε τον Κηθεγό σε έναν κύκλο αριστοκρατικών διανοουμένων γύρω από τον Βοήθιο. 

Τον Δεκέμβριο του 546, όταν ο βασιλιάς των Οστρογότθων, Τωτίλας, υπερνίκησε τις Βυζαντινές άμυνες και εισήλθε στην πόλη της Ρώμης, ο Κηθεγός, ο οποίος λόγω της αρχαιότητάς του είχε γίνει πρόεδρος της Συγκλήτου («caput senatus»), ο Δέκιος (ο οποίος ήταν ύπατος το 529) και ο Ανίκιος Φαύστος Αλβίνος Βασίλειος (ο οποίος ήταν ύπατος το 541) διέφυγαν από τη Ρώμη με τον στρατηγό Βέσσα. Σύμφωνα με το *[[Liber Pontificalis]]*, ο Κηθεγός και ο Αν. Φ. Αλ. Βασίλειος έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' τους παρηγόρησε «και τους πλούτισε, όπως αρμόζει σε Ρωμαίους υπάτους». 

Ενώ διέμενε στην Κωνσταντινούπολη, ο Ιουστινιανός Α΄ χρησιμοποίησε δύο φορές τις υπηρεσίες του Κηθεγού, για να διαπραγματευτεί με τον πάπα Βιγίλιο σχετικά με την άρνηση του τελευταίου να καταδικάσει τα Τρία Κεφάλαια: η πρώτη ήταν στα τέλη του 551, όταν ο Βιγίλιος είχε φύγει από το Παλάτι της Πλακιδίας και είχε αναζητήσει καταφύγιο στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου του Ορμίσδα· η δεύτερη την άνοιξη του 552, όταν ο Βιγίλιος είχε φύγει ξανά από το Παλάτι της Πλακιδίας λίγο πριν τα Χριστούγεννα, και αυτή τη φορά βρίσκοντας καταφύγιο στην εκκλησία της Αγίας Ευφημίας στη Χαλκηδόνα.

Ήταν ακόμη ζωντανός το 558. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα