open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Έγκμοντ Νήσοι

Οι **Έγκμοντ Νήσοι** ή **Έξι Νησιά** είναι μία από τις λίγες αναδυόμενες κοραλλιογενείς ατόλλες που αποτελούν το Αρχιπέλαγος Τσάγκος. 

Αυτή η μικρή ατόλλη βρίσκεται λιγότερο από 10 χλμ. νότια από τον βυθισμένο ύφαλο της νότιας περιφέρειας του Μεγάλου Τσάγκος Μπάγκος. Το πλησιέστερο νησί είναι η Ντέηντζερ Νήσος στο Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος, λιγότερα από 30 χλμ. στα βόρεια.

Η συνολική έκταση της είναι 29 χλμ², συμπεριλαμβανομένων της λιμνοθάλασσας και του περιβάλλοντος κοραλλιογενούς υφάλου. Η χερσαία έκταση είναι περίπου 4 χλμ². Το μεγαλύτερο νησί είναι το "Ιλ Συντ-Εστ" (*Ανατολικό Έγκμοντ*), όπου βρίσκεται και ο οικισμός, με έκταση 1,5 χλμ². Το "Ιλ Λουμπέν" είναι παρόμοιο σε μέγεθος, ενώ τα άλλα νησιά είναι μικρότερα. Όλα τα νησιά καλύπτονται με κοκοφοίνικες. 

Το Ιλ Συντέστ, το μεγαλύτερο νησί, αποικήθηκε για πρώτη φορά στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, την ίδια εποχή που και οι άλλες ατόλλες των Τσάγκος αποικήθηκαν από τους Γάλλους.

Ο πλοίαρχος Ρόμπερτ Μόρεσμπυ ερεύνησε την ατόλλη και την χαρτογράφησε το 1838. Εκείνη την περίοδο υπήρχε μια φυτεία καρύδας στην ατόλλη. Ένας υπερυψωμένος δρόμος είχε κατασκευαστεί που ένωνε τα νησιά και είχε γίνει και μερική επέκταση της ξηράς προς την θάλασσα. Σταδιακά κάποια από τα νησιά ενώθηκαν.

Τα Νησιά Έγκμοντ δεν κατοικούνταν πλέον στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, την περίοδο που οι Τσαγκόσσιοι ή Ιλουάζ εξορίστηκαν από το Αρχιπέλαγος Τσάγκος.

Υπάρχουν δύο περάσματα προς την λιμνοθάλασσα στον Βόρειο Δακτύλιο, το Φος Πας (Fausse Passe) στα βορειοανατολικά και ένα ευρύτερο πέρασμα στα βορειοδυτικά. Τα Νησιά Έγκμοντ είναι ένα από τα αγαπημένα σημεία αγκυροβόλησης για περιοδεύοντες κατόχους γιώτ που περνούν μέσα από τα Τσάγκος. 

Όλα τα νησιά βρίσκονται στον Νότιο Δακτύλιο του κοραλλιογενούς υφάλου. Και είναι, από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά:
* Ιλ Συντ-Εστ 
* Ιλ Τακαμάκα (ή Τατταμούκκα) 
* Ιλ Καρ Πατ (ή Καρπάθ)
* Ιλ Λουμπέν 
* Ιλ Σιπαγιέ 
* Ιλ ω Ρατ 

Δυτικά του Ιλ ω Ρατ υπήρχε μια μικρή νησίδα γνωστή ως Ιλότ ω Ρατ που τώρα έχει ενωθεί με το Ιλ ω Ρατ. 

Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος
Κατηγορία:Ατόλλες
Σημαία της Αρούμπα

thumb|188px| Λόγος σημαίας: 2:3

**Η εθνική σημαία της [[Αρούμπα]]** καθιερώθηκε στις 18 Μαρτίου του 1976. Το σχέδιο αποτελείται από ανοικτό γαλάζιο φόντο, το οποίο λέγεται «Λάρκσπουρ» ή «μπλε του ΟΗΕ», δύο στενές, παράλληλες, οριζόντιες γραμμές χρώματος κιτρίνου στο μισό κάτω μέρος και ένα κόκκινο με άσπρο αστέρι. Ημέρα εορτασμού της σημαίας είναι η 18η Μαρτίου, οπότε κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις με καρναβάλια και χορούς.

Τα σύμβολα στο σχέδιο έχουν πολλαπλή σημασία:

* Το μπλε φόντο συμβολίζει τον ουρανό, τη θάλασσα, την ειρήνη, την ελπίδα, το μέλλον της Αρούμπας και τους δεσμούς της με το χθες.
* Οι δύο στενές λωρίδες υποδηλώνουν κίνηση προς «χωριστό καθεστώς». Η μία λωρίδα εκπροσωπεί το κύμα τουριστών στην ηλιόλουστη Αρούμπα και η άλλη τη βιομηχανία και τον ορυκτό πλούτο (χρυσός και φωσφάτες παλιά, πετρέλαιο στις αρχές του 20ού αιώνα.[Το κίτρινο εκτός από το χρυσό, τον ήλιο και την αφθονία. λέγεται ότι συμβολίζει τα λουλούδια *ουάνγκλο*.
* Το αστέρι έχει ιδιαίτερα σύνθετο συμβολισμό. Είναι ασυνήθιστο για σημαία το γεγονός ότι έχει τέσσερις ακτίνες που αναφέρονται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, τα οποία αναφέρονται με τη σειρά τους στις πολλές χώρες προέλευσης των κατοίκων της Αρούμπας, όπως επίσης και στις 4 κύριες γλώσσες: Παπιαμέντο, ισπανικά, αγγλικά και ολλανδικά. Επίσης, το αστέρι εκπροσωπεί το ίδιο το νησί με το κόκκινο χώμα, τις λευκές αμμουδιές και τη γαλάζια θάλασσα. 
* Το κόκκινο συμβολίζει και το αίμα που χύθηκε από τους Αρουμπανούς στη διάρκεια τπυ πολέμου, την αγάπη για την πατρίδα και το βραζιλιάνικο ξύλο.
* Το λευκό συμβολίζει την αγνότητα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η σημαία της Αρούμπα στον ιστότοπο της κυβέρνησης www.aruba.com
* Ιστορικό της επιλογής της σημαίας από τη Sarah Bollinger

Κατηγορία:Αρούμπα
Αρούμπα
Ιωάννα του Πύργου

thumb|right|250px|Η Ιωάννα του Πύργου με τον σύζυγο της Δαυίδ Β' της Σκωτίας μπροστά στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο ΣΤ' - Χρονικά Εκατονταετούς Πολέμου.
Η **Ιωάννα του Πύργου** ή **Ιωάννα της Αγγλίας** (Πύργος του Λονδίνου 5 Ιουλίου 1321  – 7 Σεπτεμβρίου 1362) τρίτη σύζυγος του Δαυίδ Β' της Σκωτίας ήταν νεώτερη κόρη και παιδί του Εδουάρδου Β' της Αγγλίας και της Ισαβέλλας της Γαλλίας, νεώτερη αδελφή του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας.

## Βασίλισσα της Σκωτίας

Με τη συνθήκη του Νορθάμπτον, παντρεύτηκε στις 17 Ιουλίου 1328 τον Σκωτσέζο πρίγκηπα Δαυίδ, σε ηλικία 7 ετών ενώ ο ίδιος ήταν μόλις 4. Ο γάμος διήρκεσε 34 χρόνια χωρίς να αποκτήσουν παιδιά ενώ δεν υπήρχε καμιά αγάπη μεταξύ τους. Στις 7 Ιουνίου/1329 Ο πεθερός της Ροβέρτος Α' της Σκωτίας πέθανε και ο σύζυγος της Δαυίδ ανέβηκε στον θρόνο ως Δαυίδ Β', στέφθηκε βασίλισσα της Σκωτίας στο αβαείο του Σκόν τον Νοέμβριο του 1331.

## Ανατροπή του συζύγου της Δαυίδ Β' από τον θρόνο της Σκωτίας

Μετά τη νίκη του αδελφού της Εδουάρδου Γ' στη μάχη του Χάλιντον Χιλ εναντίον του συζύγου της (1333) τοποθετήθηκε βασιλιάς της Σκωτίας ο Εδουάρδος Μπάλλιολ η Ιωάννα με τον σύζυγο της κατέφυγαν στη Γαλλία. Ο ξάδελφος της μητέρας της Φίλιππος ΣΤ' της Γαλλίας τους δέχτηκε και τους πρόσφερε πολυτελή διαμονή στον πύργο του Γκαγιάρ.
Οι δυνάμεις του συζύγου της στη Σκωτία ανέκαμψαν ανατρέποντας τον Εδουάρδο Μπάλλιολ, το ζευγάρι τότε κατόρθωσε να επιστρέψει στη Σκωτία τον Ιούνιο του 1341 όπου ανέλαβε ξανά την κυβέρνηση της Σκωτίας, ο αδελφός της ο οποίος είχε αρχίσει τις εχθροπραξίες με τη Γαλλία αδιαφόρησε για τη Σκωτία. 
Στη *μάχη του Σταυρού του Νεβίλλ* (17 Οκτωβρίου 1346) η οποία έγινε με πρωτοβουλία της βασίλισσας Φιλίππης του Αινώ ο σύζυγος της συνελήφθη αιχμάλωτος, παρέμεινε φυλακισμένος 11 χρόνια στον Πύργο του Λονδίνου στην Αγγλία (1346 - 1357). Ο Εδουάρδος Γ' επέτρεπε στην αδελφή του να κάνει ελεύθερα επισκέψεις στον φυλακισμένο σύζυγο της αλλά δεν κατόρθωσε να μείνει καμιά φορά έγκυος.

## Τελευταία χρόνια

Μετά την απελευθέρωση του συζύγου της η Ιωάννα παρέμεινε στην Αγγλία και απέκτησε πολύ στενές σχέσεις με την ηλικιωμένη μητέρα της η οποία ήταν αιχμάλωτη του γιου της Εδουάρδου Γ' τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Η Ιωάννα πέθανε (1362) σε ηλικία 41 ετών στο κάστρο του Χέρτφορντσαιντ και τάφηκε στην εκκλησία του Χριστού στο Γκρέιφριαρς, δεν έχουν βρεθεί καθόλου ίχνη από τον τάφο της.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές



## Πηγές

*Ashley, Mike. The Mammoth Book of British Kings and Queens. London: Robinson Publishers, 1999. 
*Brown, Michael. The Wars of Scotland, 1214-1371. Edinburgh: Edinburgh University Press, 2004. 
*Marshall, Rosalind. Scottish Queens 1034–1714. East Linton: Tuckwell Press, 2003. 
*Mortimer, Ian. The Perfect King The Life of Edward III, Father of the English Nation. London: Vintage, 2008. 
*Panton, James. Historical Dictionary of the British Monarchy. Lanham, MD: Scarecrow Press, 2011.

Κατηγορία:Βασίλισσες της Σκωτίας (σύζυγοι βασιλέων)
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Ελεονώρα του Γούντστοκ

Η **Ελεονώρα του Γούντστοκ** (αγγλ.: *Eleanor of Woodstock*, 18 Ιουνίου 1318 - 22 Απριλίου 1355) ήταν Αγγλίδα πριγκίπισσα και δούκισσα του Γκέλντερς μέσω γάμου. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη και τρίτο παιδί του  Εδουάρδου Β' της Αγγλίας και της Ισαβέλλας της Γαλλίας,  αδελφή του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας και εγγονή από μητέρα του Φιλίππου Δ' της Γαλλίας.  Η Ελεονώρα ήταν αντιβασίλισσα του Γκέλντερς και κηδεμόνας του ανήλικου γιου της την περίοδο (1343 - 1344). 
Η πριγκίπισσα πήρε το όνομα της από πατέρα γιαγιάς της Ελεονώρας της Καστίλης. Δόθηκε στην φροντίδα της ξαδέλφης της Ελεονώρας της Κλάρας (1324), στην συνέχεια τέθηκε υπό την φροντίδα του Ραλφ του Μόθερμερ στον πύργο του στο Πλέσει μαζί με την αδελφή της Ιωάννα του Πύργου. Ο πατέρας της ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις να την παντρέψει με τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης, οι προσπάθειες απέτυχαν λόγω της διαφωνίας για το ύψος της προίκας της.
Η Ελεονώρα συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις που έκανε η μητέρα της με τον ξάδελφο της Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας (1330) να παντρέψει την ίδια και τον αδελφό της Ιωάννη της Κορνουάλης με δυο ξαδέλφια τους έναν γιο και μια κόρη αντίστοιχα του Φιλίππου, οι προσπάθειες πάλι απέτυχαν. 

## Γάμος με τον Ρέγκιναλντ του Χέλρε

Παντρεύτηκε σε ηλικία 14 ετών τον 45χρονο Ρέγκιναλντ Β΄ των Βάσενμπεργκ κόμη του Χέλρε (1332). Ο γάμος κανονιστηκε από την εξαδέλφη της μητέρας της, Ιωάννα των Βαλουά (1294–1352), αδελφή του Φιλίππου ΣΤ'. Ο γαμπρός ήταν χήρος με 4 κόρες, ενώ ήταν γνωστό ότι είχε αιχμαλωτίσει τον πατέρα του για περισσότερα από 6 χρόνια.
Απέπλευσε από το Σάντουιτς· η προίκα της περιείχε πληθώρα από Ισπανικά ενδύματα, καπέλα, γάντια, παπούτσια, ένα κρεβάτι, σπάνια μπαχαρικά και ζάχαρη. Έγινε δεκτή από τον Ρέτζιναλντ, με τον οποίο έκανε δύο γιους:

* Ρέγκιναλντ Γ΄ (1334 - 1371), δούκας του Χέλρε.
* Εδουάρδος (1336 - 1371), δούκας του Χέλρε.

Είχε προβληματική παιδική ηλικία, ήταν πολύ νευρική και ο σύζυγος της την έδιωχνε συχνά για να απαλλαχτεί από αυτήν με την κατηγορία ότι ήταν λεπρή. Προσπάθησε ο Ρέγκιναλντ να ακυρώσει τον γάμο, όταν έφτασε στην Αυλή αρνήθηκε ότι είναι λεπρή και προσπάθησε να πείσει τον σύζυγό της να ανακαλέσει την απόφασή του για διαζύγιο. Τελικά ο σύζυγός της απεβίωσε πέφτοντας από το άλογό του.(1343)  Μετά από 12 χρόνια χηρείας απεβίωσε και η Ελεονώρα σε ηλικία 37 ετών, φτωχή και ξεχασμένη σε ένα μοναστήρι. Ήταν τόσο περήφανη, που αρνήθηκε να ζητήσει βοήθεια από τον αδελφό της Εδουάρδο Γ΄.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
*Alison Weir: Isabella: She Wolf of France
*Mary Anne Everett Green: Lives of the English Princesses

Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών
Αγία Ερμιόνη Χίου

Η **Αγία Ερμιόνη** είναι χωριό της Χίου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Θυμιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μηνά, του δήμου Χίου και της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης* ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Η Αγία Ερμιόνη είναι παραθαλάσσιος οικισμός της A. NA. Χίου. Βρίσκεται σε ήπια λοφώδη ακτή, 3 περίπου χιλιόμετρα νότια του όρμου Καρφά, από τον οποίο χωρίζεται μέσω του ακρωτηρίου Πούντα. Έχει μεσοσταθμικό υψόμετρο 10 μέτρα και απέχει 9 χιλιόμετρα περίπου νότια της πόλης της Χίου. Το ακρωτήριο Πούντα είναι το πλησιέστερο σημείο της νήσου προς τη μικρασιατική ακτή (6,5 χλμ.), όπως και οι οικισμοί Αγία Ερμιόνη και Καρφάς.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε στις 19/03/1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Θυμιανών της Χίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Θυμιανών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Μηνά. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Μηνά και προσαρτήθηκε στον δήμο Χίου.

## Αξιοθέατα
*Το λιμανάκι του οικισμού (Μαντράκι)
*Το εκκλησάκι της Αγίας Ερμιόνης χτισμένο το 1754

## Παραπομπές


## Πηγές
*Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου: *Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας*. ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος, σελ. 5. (ΓΛΕ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Χάρτες «ROAD» (Χίος 1:60.000)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Google Earth
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χίου
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Α.Σ. Τρίκαλα 2000

Ο **Αθλητικός Σύλλογος Τρίκαλα 2000** ήταν ελληνικό αθλητικό σωματείο με κέντρο δραστηριοτήτων την πόλη των Τρικάλων, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Τρικάλων. Ιδρύθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1999 μετά από συγχώνευση των συλλόγων **Δαναός Τρικάλων** και **[[Α.Ο. Σπόρτιγκ Τρικάλων|Σπόρτιγκ Τρικάλων]]**. Διατηρούσε τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές όλων των ηλικιακών ομάδων. Αγωνιζόταν με χρώματα το μπλε και το λευκό.

## Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών

### Ιστορική αναδρομή
Τη αγωνιστική περίοδο 2002-03 η ομάδα των Τρικάλων αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια της Γ' Εθνικής Κατηγορίας και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Βορρά. Έχοντας προβιβαστεί στη Β' Εθνική, το πέρας της χρονιάς 2003-04 τη βρήκε στη 12η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην αμέσως χαμηλότερη κατηγορία. Παρόλα αυτά, την περίοδο 2004-05 κατέκτησε και πάλι την κορυφή στη Γ' Εθνική ανακτώντας το χαμένο έδαφος.

Την αγωνιστική περίοδο 2005-06 ισοβάθμισε στη 2η θέση της τελικής βαθμολογίας με τον Ιωνικό Λαμίας, με 20 νίκες και 10 ήττες, καταλαμβάνοντας επισήμως την 3η θέση λόγω των μεταξύ τους αποτελεσμάτων. Ο σύλλογος ήταν ανάμεσα σε εκείνους που έλαβαν εισιτήριο για την Α2 Εθνική, όπου και παρέμεινε για μία διετία.

Συγκεκριμένα, την περίοδο 2006-07 ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 8η θέση της βαθμολογικής κατάταξης, ενώ την περίοδο 2007-08 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής, έχοντας εξασφαλίσει μαθηματικά την άνοδο δύο αγωνιστικές πριν το τέλος της χρονιάς. Προπονητής του συλλόγου ήταν ο Γιάννης Τζήμας, ο οποίος πέντε χρόνια μετά επανέλαβε το ίδιο επίτευγμα με μια έτερη ομάδα από την ίδια πόλη, τα Τρίκαλα B.C.. Τον Αύγουστο του 2008 το σωματείο το Δ.Σ. του συλλόγου ανακοίνωσε τη σύσταση Ανώνυμης Εταιρίας (Κ.Α.Ε.), με την εκλογή προσωρινής διοικούσας επιτροπής, που θα είχε ως πρόεδρο τον Γιώργο Γιαννούλα.

Έχοντας φτάσει στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής ανδρικής καλαθοσφαίρισης, τα Τρίκαλα την περίοδο 2008-09 συγκέντρωσαν 6 νίκες και 20 ήττες. Η κατάληψη της 12ης θέσης - ισοβάθμισαν με το 13ο Αιγάλεω - τους επέτρεψε να παραμείνουν στην κατηγορία. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος αποκλείστηκαν στη 2η Αγωνιστική της Β' Φάσης όπου και γνώρισαν την ήττα με σκορ 70-63 από την Ολυμπιάδα Πατρών.

Η πορεία της ομάδας ολοκληρώθηκε το 2009-10 οπότε και, τερματίζοντας στη 13η θέση της βαθμολογίας, υποβιβάστηκε ως άτυχη ισοβαθμίας με τον Ηλυσιακό. Στο Κύπελλο αποκλείστηκε προσπαθώντας να μπει στην οκτάδα από τον ΠΑΟΚ με σκορ 89-83.

Αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες, η ομάδα των Τρικάλων αποφάσισε να αποχωρήσει εντελώς από τα εθνικά πρωταθλήματα και εν τέλει διαλύθηκε.

### Τίτλοι
* Γ΄ Εθνική καλαθοσφαίρισης ανδρών:
** 2002-03, 2004-05

## Παραπομπές


Κατηγορία:Α.Σ. Τρίκαλα 2000
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τρικάλων
Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ.
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1999
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1999
Α.Σ. Κολλεγίου ICBS

Ο **Αθλητικός Σύλλογος του Κολλεγίου ICBS** είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Γαλήνης Ωραιοκάστρου, στο Νομό Θεσσαλονίκης, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το ιδιόκτητο Κλειστό Γυμναστήριο (Forum) ICBS Ωραιοκάστρου. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1993 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το μπλε. Διαθέτει τμήματα καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, αντισφαίρισης και ποδοσφαίρου 5x5.

## Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών

### Ιστορικό
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του Κολλεγίου ICBS ξεκίνησε την πορεία του από το Πρωτάθλημα της Ε' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Θ. την περίοδο 1993-94. Τα επόμενα έξι χρόνια πέτυχε την ασυνήθιστη επίδοση των έξι διαδοχικών ανόδων. Συγκεκριμένα αγωνίστηκε στην Δ' Κατηγορία το 1994-95, στην Γ' Κατηγορία το 1995-96, στην Β' Κατηγορία το 1996-97 και στην Α' Κατηγορία το 1997-98 της οποίας κατέκτησε και το Πρωτάθλημα.

Κατά την αγωνιστική περίοδο 1998-99 συμμετείχε για πρώτη φορά σε εθνική κατηγορία, πετυχαίνοντας την κατάκτηση του Πρωταθλήματος της Γ' Εθνικής για τον Β' Όμιλο του Βορρά. Ακολούθησε μια 7ετής πορεία στη Β' Εθνική μέχρι και τη χρονιά 2004-05 οπότε και η κατάληψη της 4ης θέσης τον οδήγησε στην Α2 Εθνική Κατηγορία.

Την αγωνιστική περίοδο 2005-06 τερμάτισε στην 5η θέση της βαθμολογικής κατάταξης, πετυχαίνοντας παράλληλα να προκριθεί στη «Φάση των 16» του Κυπέλλου Ελλάδος. Την επόμενη χρονιά, 2006-07, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 7η θέση. Την περίοδο 2007-08 τερμάτισε λίγο χαμηλότερα, στη 10η θέση, ενώ την περίοδο 2008-09 στην 9η θέση.

Το καλοκαίρι του 2008 ο επικεφαλής της ομάδας του Κολλεγίου ICBS, Κώστας Τσοτσουμάνος, ήρθε σε επαφή με τους ιθύνοντες του Πανοράματος για πιθανή συγχώνευση των ομάδων και από κοινού συμμετοχή στην Α1 Εθνική. Τελικά ο Τσοτσουμάνος απέσυρε το ενδιαφέρον του υποστηρίζοντας πως «διαφοροποιήθηκε η σκέψη του ύστερα από αρνητικές απόψεις και δημοσιεύματα που εκφράστηκαν εις βάρος του για τη συγκεκριμένη κίνηση». Τελικά τον Ιούλιο του 2009 ανακοινώθηκε η συγχώνευση της ομάδας με εκείνη του Γ.Σ. Περάματος, διατηρώντας την ονομασία του δεύτερου.

Μετά την ολοκλήρωση της πορείας του στα επαγγελματικά πρωταθλήματα της Ε.Ο.Κ., ο σύλλογος αποφάσισε να προσφέρει αθλητικές υπηρεσίες αποκλειστικά σε παιδιά ηλικίας 7-17 ετών, τα οποία πλαισιώνουν τα τμήματα υποδομής.

## Τμήματα υποδομής
Κατά την αγωνιστική περίοδο 1995-96 η ομάδα των εφήβων του Κολλεγίου ICBS αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Ελλάδας.

## Γήπεδο
Έδρα της ομάδας είναι το ιδιόκτητο Κλειστό Γήπεδο ICBS Ωραιοκάστρου χωρητικότητας 800 θέσεων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Α.Σ. Κολλεγίου ICBS, επίσημος ιστότοπος.

Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντισφαίρισης
Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ.
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1993
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1993
Σχολαστικισμός

**Σχολαστικισμός** ονομάζεται το θεολογικό και φιλοσοφικό ρεύμα, που άκμασε από τον 12ο ως τον 14ο αιώνα στην ευρωπαϊκή Δύση, στον χώρο της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, και αποσκοπούσε στη συμφιλίωση της φιλοσοφίας που αναπτύχθηκε από τους αρχαίους κλασικούς φιλοσόφους, όπως ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας, με την μεσαιωνική θεολογία. Συχνά οι Σχολαστικοί θεολόγοι δεν περιορίζονταν στα θεολογικά ζητήματα, αλλά ασχολούνταν και με ζητήματα επιστημονικά, δίδασκαν δε θεολογία, αλλά και τα εγκύκλια μαθήματα της εποχής σε εκκλησιαστικές σχολές, σε Πανεπιστήμια και Μονές. Οι Σχολαστικοί έδιναν ιδιαίτερη έμφαση στην λογική θεμελίωση των θέσεων και χρησιμοποιούσαν τις φιλοσοφικές μεθόδους στο πεδίο της θεολογίας. Προσέγγιζαν δηλαδή τη θεολογία με τις επιστημονικές μεθόδους της εποχής, κύριος δε σκοπός της θεολογίας τους ήταν η μελέτη της Αγίας Γραφής και η ερμηνεία της διαμέσου της λογικής διερεύνησης.

Ο Σχολαστικισμός καλλιεργήθηκε από Ρωμαιοκαθολικούς μοναχούς, ενώ σημαντικότεροι εκπρόσωποί του θεωρούνται οι εξής:

* Πέτρος Αβελάρδος (1079-1142)
* Φραγκίσκος της Ασίζης (1182-1226)
* Ρογήρος Βάκων (1214-1294)
* Μποναβεντούρα (1221-1274)
* Θωμάς Ακινάτης (1225-1274)
* Βαρλαάμ ο Καλαβρός (1290-1348)

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Παναγιώτου, Π. Π.: «Ρογήρος Βάκων (Roger Bacon) ο πρίγκηπας της σκέψης στον Μεσαίωνα και η θεμελίωση της πειραματικής επιστήμης». Παρνασσός 25 (1983), 350-371.
* Κ. Γ. Αθανασόπουλος, Ancillae Theologiae: Το φιλοσοφείν και Θεολογείν κατά το Μεσαίωνα και το Βυζάντιο, εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 2004, σελ.350 (με πίνακες και λεπτομερή βιβλιογραφία στην Ελληνική, Λατινική, Αγγλική, Γαλλική και Γερμανική) (ISBN: 960-7956-94-X)
* Κ. Γ. Αθανασόπουλος, Φιλοσοφία στην Ευρώπη, τόμος Α: Η Φιλοσοφία στην Ευρώπη από τον 6ο ως τον 16ο αι., Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, Πάτρα 2001, σελ.203 (ISBN: 960-538-286-5)


Κατηγορία:Φιλοσοφικές παραδόσεις
Σταύρος Κουτόβας

Ο **Σταύρος Κουτόβας** (, 1890 - 24 Ιανουαρίου 1930) ήταν γνωστός συνδικαλιστής με δράση στις ΗΠΑ. Γεννήθηκε στην Θεσσαλία το 1890 και μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1913. Απο το 1921 ξεκίνησε να συμμετέχει σε εργατικούς αγώνες.Το 1927 πήγε στην Νέα Υόρκη όπου δημιούργησε το «Σπάρτακος» με σκοπό την οργάνωση των εργατών. Θέλησε να μεταβεί στην ΕΣΣΔ και να βοηθήσει στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Το 1930 συμμετείχε σε μια εκδήλωση συμπαράστασης σε απεργία, στην Νέα Υόρκη. Υπήρξε συμπλοκή με την αστυνομία και ένας αστυνομικός πυροβόλησε και τραυμάτησε τον Κουτόβα. Πέθανε στο νοσοκομείο 8 μέρες αργότερα.  Την επόμενη μέρα, το Κομμουνιστικό Κόμμα κάλεσε σε διαδήλωση στην οποία παρευρέθηκαν εκατοντάδες, ενώ στην κηδεία του, μαζεύτηκαν 20 χιλιάδες.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής
Κατηγορία:Κομμουνισμός
Καρίτσα Λάρισας

Η **Καρίτσα** ή **Καρύτσα** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.

## Γενικά στοιχεία
Η Καρίτσα βρίσκεται βορειοανατολικά της Λάρισας κοντά στις εκβολές του ποταμού Πηνειού στο Αιγαίο πέλαγος (Νότιος Θερμαϊκός κόλπος), σε υψόμετρο 300 μέτρα. Απέχει περίπου 54 χλμ. ΒΑ. από την Λάρισα και 34 χλμ. Β. από την Αγιά (έδρα του δήμου). Βορειοδυτικά του χωριού είναι το Στόμιο και νοτιοδυτικά το Κόκκινο Νερό.

Παλαιότερα η σωστή ορθογραφία ήταν Καρύτσα με το ύψιλον. Τα τελευταία χρόνια, όμως, η ορθογραφία έχει απλοποιηθεί και καθιερώθηκε σαν επίσημη ορθογραφία Καρίτσα με το γιώτα

## Προσωπικότητες
Από την Καρύτσα καταγόταν το ηγετικό στέλεχος του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ Σταύρος Κουτόβας (*Steve Katovis*), ο οποίος δολοφονήθηκε το 1930 στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια μιας εργατικής συγκέντρωσης. Επίσης από την Καρύτσα καταγόταν και ο επαναστάτης Γεώργιος Βόγιας  (γνωστός με το ψευδώνυμο «Καπετάν Καρτσιώτης»), καπετάνιος του ΕΛΑΣ και υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Έπεσε ηρωικά 21  Μαΐου, 1947 στον Κόζιακα του νομού Τρικάλων.

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 γραμμένη ως *Καρύτσα* (με "υ") να προσαρτάται στον τότε δήμο Ευρυμενών. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Καρίτσα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με την Αγία Παρασκευή, το Κόκκινο Νερό και την Πλατειά Άμμο αποτελούν την κοινότητα Καρίτσης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ευρυμενών του Δήμου Αγιάς και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 491 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές είναι:

## Βιβλιογραφία
* Κώστας Β. Σπανός, *Επιγραφές και ενθυμήσεις από τα χωριά Στόμιο και Καρύτσα της Λάρισας*, Θεσσαλονίκη 1979.
* *Πρακτικά της Ημερίδας για το Στόμιο και την Καρύτσα*, Λάρισα 2001. 
* Στέφανου Ριζάκη, *Ταξίδι Χωρίς Επιστροφή: Η ζωή και η δράση του Γιάννη Βόγια* , Εκδόσεις Φύλλα, Λάρισα 2004. 
* Χαράλαμπος Δημ. Βόγιας, *Η Καρύτσα του Κισσάβου: Ιστορία-Λαογραφία-Τραγούδια*, Εκδόσεις Φύλλα, Τρίπολη 2005.
* Στ. Γουλούλης και Σταυρούλα Σδρόλια (επιμέλεια), *Άγιος Δημήτριος Στομίου: Ιστορία – Τέχνη – Ιστορική γεωγραφία του μοναστηριού και της περιοχής των εκβολών του Πηνειού*, Έκδοση Νομαρχίας Λάρισας σε συνεργασία με τα Γενικά Αρχεία Λάρισας και την 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, Λάρισα 2010.

## Παραπομπές


Καρίτσα
Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Ησιόνη (μητέρα Τεύκρου)

Η **Ησιόνη** στην ελληνική μυθολογία ήταν κόρη του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα και της Στριμούς που πατέρας της ήταν ο Σκάμανδρος. Κατ' άλλη εκδοχή μητέρα της ήταν η Πλακία, κόρη του Ατρέα ή του Λεύκιππου. Ήταν αδελφή του Τιθωνού, του Λάμπου, του Κλιτύου, του Ικετάωνος και του Ποδάρκη (ή Πρίαμου). Είχε και δύο αδελφές, την Κύλλα και την Αστυόχη. Ο Ελλάνικος αναφέρει το εξής:

## Ο μύθος
Ο Ποσειδώνας και ο Απόλλωνας έχτισαν τα τείχη της Τροίας, αλλά ο Λαομέδων δεν τους έδωσε αμοιβή για το έργο τους. Για να τον τιμωρήσουν, ο Ποσειδώνας έστειλε στη χώρα του ένα θαλάσσιο κήτος (δράκοντα σύμφωνα με άλλη εκδοχή), το οποίο κατασπάραζε τους ανθρώπους, ενώ ο Απόλλωνας λοιμό που οδήγησε πλήθη στον θάνατο. Ο Λαομέδων ζήτησε τη συμβουλή του μάντη Φαινοδάμαντος για να απαλλάξει το βασίλειό του από το κακό αυτό. Η απάντηση ήταν ότι θα έπρεπε να παραδώσει την κόρη του Ησιόνη ως τροφή στο κήτος. 
Ο Ηρακλής ο οποίος εκστράτευε κατά των Αμαζόνων, φτάνοντας στην Τροία, βρήκε την Ησιόνη δεμένη σ' ένα βράχο. Ο Ηρακλής είπε στον Λαομέδοντα ότι θα σκοτώσει το κήτος και θα ελευθερώσει την Ησιόνη, αλλά ζήτησε ως αντάλλαγμα τα άλογα που είχε χαρίσει ο Δίας στον Ίλο, τον πατέρα του Λαομέδοντα, ως αποζημίωση επειδή άρπαξε τον γιο του, τον Γανυμήδη. Αφού έφερε εις πέρας το έργο του, ο Λαομέδων δεν του έδωσε τα άλογα. Ο Ηρακλής δεν αντέδρασε. Πραγματοποίησε την εκστρατεία κατά των Αμαζόνων, αλλά στην επιστροφή μαζί με τους φίλους του (ένας εκ των οποίων ήταν ο Τελαμώνας), κατέστρεψε ολοσχερώς την Τροία, σκότωσε τον Λαομέδοντα και όλους τους γιούς του, εκτός από τον Ποδάρκη τον οποίο αιχμαλώτισε, ενώ την Ησιόνη την έδωσε ως σύζυγο στον Τελαμώνα. Εκείνη τον παρακάλεσε να εξαγοράσει τον αδελφό της, δίνοντας ως αντάλλαγμα στον Ηρακλή την καλύπτρα της, όπως και έγινε. Γι' αυτό ο Ποδάρκης ονομάστηκε Πρίαμος (πρίαμαι = εξαγοράζω). Ο Τελαμώνας έζησε με την Ησιόνη στη Σαλαμίνα, αλλά ποτέ δεν έγινε νόμιμη σύζυγός του. Απέκτησαν έναν γιο, τον Τεύκρο, περίφημο τοξότη στον Τρωικό Πόλεμο. Αδελφός του Τεύκρου από άλλη μητέρα ήταν ο Αίαντας.
Άλλη εκδοχή του μύθου: ο Λαομέδων, όταν ο Ηρακλής σκότωσε το κήτος και ελευθέρωσε την Ησιόνη, εκπλήρωσε την υπόσχεσή του και του έδωσε την κόρη του και τα άλογα. Η Ησιόνη, μάλιστα, δέχτηκε να ακολουθήσει τον Ηρακλή, όχι επειδή το ήθελε αλλά επειδή φοβόταν μήπως η πόλη ξαναβρεθεί σε κίνδυνο και γίνει πάλι εξιλαστήριο θύμα. Ο Ηρακλής την άφησε στον πατέρα της για να πολεμήσει τις Αμαζόνες, αλλά στην επιστροφή του σκότωσε τον Λαομέδοντα επειδή δεν του είχε δώσει τα άλογα που του υποσχέθηκε, αλλά θνητά.

## Δείτε επίσης
*Τροία
*Ζώνη της Ιππολύτης
*Λαομέδων

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Τρώες
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Ανθρωποθυσία
Βασιλικά Ανώγεια Ηρακλείου

Τα **Βασιλικά Ανώγεια**  είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης και της τέως Επαρχίας Καινουργίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. 

Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι γύρω στα 57 χιλιόμετρα.

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια και την αμπελοκαλλιέργεια, όπως επίσης με την καλλιέργεια σιτηρών και πρώιμων κηπευτικών αλλά και την οικόσιτη κτηνοτροφία. Στο χωριό υπάρχει ο ναός της Αγίας Τριάδας και λειτουργούν περιφερειακό ιατρείο και Δημοτικό σχολείο. Στις  11 Ιουλίου του 1998 εγκαινιάστηκε  μεγάλο αρδευτικό έργο.

## Ιστορικά στοιχεία
Το τοπωνύμιο Ανώγεια απαντάται και σε άλλους νομούς στην Κρήτη. Το Βασιλικά δεν είναι εξακριβωμένο από πού προήλθε. Τα Ανώγεια αναφέρονται στο έγγραφο διανομής των φέουδων του 1182: "Έχοντες οι άρχοντες Φωκάδες εις τα μέρη του Χανδάκου και Ρεθύμνης τα σταυρωτά βουνά με τα βασιλικά και τοξικά ανώγια. Ωστόσο στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ 103) αναφέρεται ως *Anogia Catto* με 331 κατοίκους και *Anogia Apanno* με 50 κατοίκους και στους καταλόγους των Φραγκίσκος Μπαρόκιος αναφέρεται και Μπασιλικάτα, όπως και σε μεταγενέστερη απογραφή των Τούρκων του 1671. Στις απογραφές αυτές παραλείπεται το προσωνύμιο Βασιλικά. Με βάση τις πληροφορίες του Καστροφύλακα υπήρχε και το Απάνω Χωριό, σε απόσταση 200μ. όπου βρίσκεται σήμερα το κοιμητήριο του χωριού. Το χωριό αυτό καταστράφηκε και δεν είναι γνωστό πότε έγινε αυτό.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Φλαθιάκες αποτελούν κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 177 κατοίκους.

Δείτε: ***[[Κοινότητα Βασιλικών Ανωγείων]]***

## Σημειώσεις και παραπομπές

## Βιβλιογραφία
* 

Βασιλικά Ανωγεια
Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Ανώγεια (αποσαφήνιση)

Το **Ανώγεια**, μπορεί να αναφέρεται:

*Στα Βασιλικά Ανώγεια Ηρακλείου, χωριό του νομού Ηρακλείου
*Στα Ανώγεια Λακωνίας, οικισμό του νομού Λακωνίας
*στα Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου, κωμόπολη και δήμος της Κρήτης
*Στα Μικρά Ανώγεια Ρεθύμνου ή Ανώγεια, μικρός οικισμός κοντά στο Ρέθυμνο

Υπάρχουν επίσης και:
*το Ανώγειο Καρδίτσας και
*το Ανώγειο Πρέβεζας

Ανωγει
Σαλίμ Αλιγιάου Ιμπράου

Ο καθηγητής **Σαλίμ Αλιγιάου Ιμπράου ** (*Salim Aliyow Ibrow*) είναι Σομαλός πολιτικός.

Υπηρέτησε ως προσωρινός Πρωθυπουργός. Λίγο πριν αναλάβει στο αξίωμα αυτό ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Στο παρελθόν έχει υπηρετήσει σε πολλά και διαφορετικά υπουργεία, μεταξύ των οποίων σε αυτά της Οικονομίας, του Πολιτισμού και της Ανώτερης Εκπαίδευσης. Ήταν επίσης υποψήφιος για το αξίωμα του Προέδρου της Βουλής. Ανέλαβε Πρωθυπουργός (προσωρινά) στις 29 Οκτωβρίου του 2007. Αντικαταστάθηκε στις 22 Νοεμβρίου του 2007 από το Νουρ Χασάν Χουσεΐν.

## Παραπομπές


Ιμπραου
Ταύρος της Κρήτης

Ο **ταύρος της Κρήτης** ήταν θηρίο στην ελληνική μυθολογία. Η αιχμαλωσία του αποτέλεσε αντικείμενο του έβδομου άθλου του Ηρακλή.

## Η γέννηση του ταύρου
Σύμφωνα με μια εκδοχή, ο ταύρος ήρθε στον κόσμο μετά από αίτημα του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα. Συγκεκριμένα, ο Μίνωας υποσχέθηκε στον Ποσειδώνα ότι θα του θυσίαζε οτιδήποτε έβγαινε από τη θάλασσα. Τότε, αναδύθηκε μέσα από τη θάλασσα ο ταύρος, όμως ο Μίνωας, εκστασιασμένος από την ομορφιά του ζώου, θυσίασε άλλο ζώο στη θέση του ελπίζοντας ότι θα ξεγελούσε τον θεό. Ο Ποσειδώνας εκνευρίστηκε και έκανε τον ταύρο μανιακό, ο οποίος άρχισε να προξενεί τεράστιες καταστροφές στο νησί. 

Σύμφωνα με διαφορετική εκδοχή, ο Ποσειδώνας έκανε την Πασιφάη, σύζυγο του Μίνωα, να ερωτευτεί τον ταύρο. Από την ένωσή τους γεννήθηκε ο Μινώταυρος. Υπάρχει επίσης η εκδοχή σύμφωνα με την οποία ο ταύρος αυτός είχε χρησιμοποιηθεί για την αρπαγή της Ευρώπης.thumb|320x320px| Ο Ηρακλής αιχμαλωτίζει τον ταύρο της Κρήτης, λεπτομέρεια από ρωμαϊκό μωσαϊκό, Ιλλυρία Ισπανία|εναλλ.=|αριστερά

## Άθλος του Ηρακλή
Ο Ηρακλής αιχμαλώτισε τον ταύρο για χάρη του έβδομου άθλου του. Ο Ευρυσθέας, μάλιστα, θέλοντας να δυσκολέψει περισσότερο την αποστολή του Ηρακλή, διέταξε να του φέρει τον ταύρο ζωντανό. Έτσι ο ήρωας αναχώρησε για την Κρήτη. Ο Μίνωας δέχθηκε να του δώσει τον ταύρο, με την προϋπόθεση ότι θα κατάφερνε πρώτα να τον δαμάσει. Ο Ηρακλής αιχμαλώτισε τον ταύρο χρησιμοποιώντας ένα δίχτυ, τον κουβάλησε στους ώμους του και τον πήγε στις Μυκήνες, όπου και τον παρέδωσε στον Ευρυσθέα. Εκείνος τον ελευθέρωσε και τότε ο ταύρος, διασχίζοντας την Πελοπόννησο, έφτασε στον Μαραθώνα της Αττικής, όπου συνέχισε να προξενεί καταστροφές.

## Η εξόντωση του θηρίου
Ο Αιγέας, βασιλιάς της Αθήνας, ενοχλημένος από τις καταστροφές που δημιουργούσε το ζώο στην περιοχή του, ανέθεσε την εξόντωση του στον Ανδρόγεω, γιο του Μίνωα. Στήριξε τις ελπίδες του σε αυτόν καθώς είχε στεφθεί πρωταθλητής στα Παναθήναια. Όμως ο Ανδρόγεως διέψευσε τις προσδοκίες του Αιγέα. Απέτυχε να σκοτώσει τον ταύρο και έχασε και τη ζωή του. Μετά την αποτυχία του Ανδρόγεω ο γιος του Αιγέα, Θησέας, ανάλαβε την επικίνδυνη αποστολή. Κατόρθωσε να αιχμαλωτίσει τον ταύρο χωρίς τη χρήση όπλων και τον περιέφερε σύμφωνα με τον Πλούταρχο σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Τελικά τον θυσίασε στο δελφίνιο Απόλλωνα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Άθλοι του Ηρακλή
Κατηγορία:Άθλοι του Θησέα
Λότι

Το **λότι ** (**loti**, πληθυντικός: *μαλότι* - *maloti*) είναι το νόμισμα του Βασιλείου του Λεσότο. Υποδιαιρείται σε 100 λιζέντε ( *lisente* ή *sente*). Αυτό έχει ίδια αξία με το Ραντ της Νότιας Αφρικής σε αναλογία 1:1 και στο Λεσότο και τα δύο γίνονται δεκτά στις συναλλαγές. Το λότι τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1966 και το 1980 κόπηκαν τα πρώτα νομίσμστα για να αντικαταστήσουν το ραντ, ως τότε νόμιμο νόμισμα.

## Κέρματα
Το 1980 εισήχθησαν κέρματα με ημερομηνία 1979 σε ονομαστικές αξίες του 1 και των 2, 5, 10, 25 και 50 λισέντε όπως επίσης και του 1 λότι. Το 1996 κυκλοφόρησαν κέρματα των 2 και 5 μαλότι και ακολουθήθηκαν από αυτά των 20 λισέντε το 1998.

## Τραπεζογραμμάτια
Το 1980 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια με ημερομηνία 1979 σε ονομαστικές αξίες των 2, 5 και 10 μαλότι. Ακολούθησε η κυκλοφορία των χαρτονομισμάτων των 20 και 50 μαλότι το 1981, καθώς επίσης των 100 και 200 μαλότι το 1994.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κεντρική Τράπεζα του Λεσότο

Λοτι
Λοτι
Κριστιάν ντ' Οριολά

Ο **Κριστιάν ντ' Οριολά** (*Christian D'Oriola*) ήταν δις ολυμπιονίκης και τετράκις παγκόσμιος πρωταθλητής στην ξιφασκία. Θεωρείται ο μεγαλύτερος Γάλλος ξιφομάχος.

Γεννήθηκε στο Περπινιάν στις 3 Οκτωβρίου του 1928. Η πρώτη του επαφή με τα ξίφη ήταν από πολύ μικρή ηλικία, παίζοντας με τα σπαθιά του πατέρα του. Η πρώτη του παγκόσμια επιτυχία ήρθε το 1947 και ήταν η κατάκτηση του παγκοσμίου πρωταθλήματος. Θα ακολουθήσουν άλλοι 3 παγκόσμιοι τίτλοι (1949, 1953 και 1954).

Η ολυμπιακή σταδιοδρομία του ξεκίνησε το 1948 στο Λονδίνο, με το αργυρό μετάλλιο στο ατομικό φλερέ και το χρυσό στο αντίστοιχο ομαδικό αγώνισμα (με τους Μπουνιόλ, Μπουχάν, Λατάστ, Νετέρ και Μπονέν) νικώντας την ιταλική ομάδα. Το 1951 η ασθένειά του τον κρατά εκτός αγώνων σχεδόν για μια διετία. Το 1952 με την επιστροφή του θριάμβευσε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι με ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο ατομικό φλερέ με 8 νίκες έπειτα από συγκλονιστική αναμέτρηση με τον Ιταλό Μανγκιαρότι και συνετέλεσε για μία ακόμη φορά στη γαλλική νίκη στο ομαδικό.

Η επόμενη Ολυμπιάδα του, στη Μελβούρνη το 1956, θα φέρει ένα ακόμα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο ατομικό φλερέ. Η Γαλλία όμως δεν κέρδισε αυτή τη φορά στο ομαδικό καθώς έχασε από την ιταλική ομάδα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, ο Οριολά αποκλείστηκε από τον τελικό.

Συνολικά, ο Οριολά κατέκτησε συνολικά 6 ολυμπιακά μετάλλια, μεγάλο ρεκόρ για Ολυμπιακούς Αγώνες. Σε ηλικία 42 ετών έγινε πρωταθλητής Γαλλίας στη σπάθη το 1970. Ο πρώτος ξάδερφός του είναι επίσης αθλητής της ξιφασκίας. Ο ντ' Οριολά πέθανε στις 29 Οκτωβρίου του 2007.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Τα ολυμπιακά του μετάλλια 

Οριολα
Οριολα
Κατηγορία:Αθλητές της ξιφασκίας στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955
Σημαία των Νήσων Φερόες

[right|thumb|[Αρχείο:FIAV 110110.svg|23px Λόγος σημαίας: 8:11]]
[thumb|Η αρχική σημαία βρίσκεται τώρα σε ναό στη [Φόαμγιν (Fámjin)]]
Η **σημαία των [[Νήσοι Φερόες|Νήσων Φερόες]]** ονομάζεται ***Μέρκιδ*** () που σημαίνει πανό ή «σημάδι». Είναι ένας διπλός σταυρός, χρώματος μπλε εξωτερικά και κόκκινου εσωτερικά, σε λευκό φόντο. Το λευκό χρώμα που επικρατεί λέγεται ότι συμβολίζει τον καθαρό ουρανό, αλλά και τον αφρό των κυμάτων. Τα νησιά Φερόες έχουν Σύνταγμα από τις 5 Ιουνίου του 1953.

## Ιστορικά στοιχεία
Επινοήθηκε από φοιτητές στην Κοπεγχάγη το 1919 με επικεφαλής το Γενς Όλιβερ Λίσμπεργκ. Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στις 22 Ιουνίου εκείνης της χρονιάς σε ένα γάμο, στο Φαμγίν. Στις 25 Απριλίου του 1940 οι βρετανικές δυνάμεις κατοχής ενέκριναν τη σημαία για χρήση από τα σκάφη των νησιών Φερόες. Η 25η Απριλίου εορτάζεται σήμερα ως Ημέρα της Σημαίας (). Με την ειδική Πράξη στις 23 Μαρτίου 1948 η σημαία αναγνωρίστηκε από τη δανική κυβέρνηση ως εθνική σημαία των Φερόες.

## Πηγές

* Η σημαία στις *Σημαίες του Κόσμου*.

Φερόες
Κατηγορία:Νήσοι Φερόες
Εθνόσημο των Νήσων Φερόες

μικρογραφία|200px|Σύγχρονο εθνόσημο, που απεικονίζει ένα κριάρι

Το **[[εθνόσημο]] των [[Νήσοι Φερόες|Νήσων Φερόες]]** εμφανίζεται για πρώτη φορά σε μεσαιωνικό κάθισμα στο Kirkjubøur που χρονολογείται από το 15ο αιώνα περίπου.

Αποτελείται από έναν γαλάζιο θυρεό, ο οποίος απεικονίζει ένα κριάρι (*Veðrur*). Τα χρώματα αποτελούν έμπνευση από τα χρώματα της σημαίας των νησιών. Το εθνόσημο ήταν με τη μορφή αυτή περίπου από το 15ο αιώνα, αργότερα όμως εγκαταλείφθηκε και δεν επέστρεψε επίσημα παρά μόνο το 2004.

Η επαναφορά του εθνοσήμου έγινε επίσημα από τη δανική κυβέρνηση το 1948. Το νέο εθνόσημο άρχισε να χρησιμοποιείται από το 2004 και ως νέο στοιχείο είναι ότι έχει για επιπλέον χρώμα το κίτρινο.

## Πηγές

* Τα νησιά Φερόες στις *Σημαίες του Κόσμου*.

Κατηγορία:Νήσοι Φερόες
Φερόες
Πετανοί

μικρογραφία|354x354εσ
Οι **Πετανοί** αποτελούν μία από τις παραλίες της Κεφαλονιάς. Βρίσκονται στο δυτικό τμήμα του νησιού και συγκεκριμένα στην περιοχή της Παλικής. Η παραλία έχει πάρει τη σημερινή της μορφή μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1953. Εκεί υπάρχει οργανωμένη πλαζ με άμμο και μία παραλία με βότσαλα.

Πρόκειται για μια πανέμορφη παραλία με άσπρο βότσαλο και με πεντακάθαρα γαλαζοπράσινα νερά. Οι Πετανοί είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες παραλίες της Κεφαλονιάς, Έχει βραβευτεί με Γαλάζια σημαία και είναι άρτια οργανωμένη.Οι πετανοί έχουν μήκος περίπου ένα χιλιόμετρο.Η περιοχή έχει  πλήθος πηγών με γλυκά νερά και λέγεται οτι αναβλύζουν ακόμα και μέσα απο τη θάλασσα και για αυτό το λόγο, το νερό είναι δροσερό ακόμα και τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού.Είναι αλήθεια, πως, όταν σκάψεις µε τα χέρια σου στην αµµουδιά των Πετανών θα βρεις γλυκό νερό. Στα υψώµατα των Πετανών υπάρχουν πολλές πηγές νερού, όπως η ιστορική πηγή στις Χάλκες, στον Τυχιά, στα Ιριά ή Γυριά, στο Κεράσι και στη κατηφορική πηγή στο Γιούτι , που οι κάτοικοι των γύρων χωριών την έχουν κάνει πηγάδι. 

Δεξιά της παραλίας των πετανών βρίσκεται η παραλία  φωτεινοί. Λέγεται επίσης και το ακρωτήριο «της κυρά Άννας», όπου σύμφωνα με θρύλο, η κυρά Άννα πνίγηκε σε αυτή τη παραλία, για να σώσει το παιδί της απο την μανιασμένη θάλλασσα.Η παραλία των φωτεινών σε αντίθεση με τους πετανούς έχει κυρίωςμεγάλα βότσαλα  και στην άκρη  ψιλό βότσαλο. Έχει επίσης τους ίδιους απότομους γκρεμούς στα πλάγια όπως και οι πετανοί. Η παραλία των φωτεινών είναι κυριώς γνωστή στους κατοίκους των γύρω χωριών. 

Σύμφωνα με κάποιες εκδοχές το μέρος έχει λάβει το όνομα του από την συνένωση των λέξεων πετάω+νους. Σύμφωνα με κάποιες άλλες το όνομα έχει προέλευση Ομηρική, και προέρχεται από την λέξη “εηπετανοί”, το οποίο σημαίνει το τόπο που έχει πολλά νερά, καθ' όλο το έτος. 

Οι Πετανοί βρίσκονται κοντά στο Ληξούρι, στη δυτική πλευρά της χερσονήσου της Παλικής. Για να επισκεφθείτε την παραλία αυτή χρειάζεται να ακολουθήσετε το δρόμο προς την Ανωγή, την «πάνω μεριά» της χερσονήσου. Κοντά στους Πετανούς βρίσκεται το χωριό της Κοντογεννάδας, της Αγίας Θέκλης και των Καμιναράτων.

Στη διαδρομή προς την παραλία ο επισκέπτης μπορεί να αγναντέψει από ψηλά περικαλλές τοπίο. Το τοπίο είναι μαγικό και αυτό οφείλεται στην απαράμιλλη φυσική ομορφιά της περιοχής. Το πέτρωµα είναι αυτό που σε συνεργασία µε τη θάλασσα µέσα στους αιώνες δηµιούργησαν την λευκή παραλία. Όλη η περιοχή αυτή της Παλικής έχει ασβεστολιθικό πέτρωµα και, καθώς το κύµα το µάχεται, ασπρίζει και γαλακτώνει τη θαλάσσια περιοχή. Το αεικίνητο και φυσικό αυτό πάλεµα , που χρόνια τώρα εκεί γίνεται, συνεχίζει να µεγαλώνει την παραλία και εµείς να απολαµβάνουµε την οµορφιά της.Περιτριγυρίζεται από πελώριους απότομους βράχους και έχει πλούσια βλάστηση.

## Παραπομπές
Κεφαλονια, παραλιες

Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Κεφαλληνίας
Κατηγορία:Παραλίες της Κεφαλονιάς
Ντάνιελ Πάουτερ

Ο **Ντάνιελ Πάουτερ** (*Daniel Richard Powter*, 25 Φεβρουαρίου 1971) είναι Καναδός τραγουδιστής και μουσικός, περισσότερο γνωστός από την επιτυχία του  "Bad Day".

Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1971 και είναι δυσλεξικός. Έχει έναν αδερφό, τον Μάθιου.

Κυκλοφόρησε το πρώτο του  album "I'm Your Betty" το 2000. Δύο από τα δέκα τραγούδια αυτής της δισκογραφικής δουλειάς ακούστηκαν στο τηλεοπτικό πρόγραμμα "Higher Ground ".

Το πρώτο τραγούδι του Πάουτερ της piano pop, το "Bad Day " δεν κυκλοφόρησε στην πατρίδα του, τον Καναδά αλλά στην Ευρώπη στα μέσα του   2005. Επιλέχθηκε από την Coca-Cola ως το τραγούδι της διαφημιστικής εκστρατείας του αναψυκτικού στην Ευρώπη. Επιπλέον, το τραγούδι αυτό  έφτασε μέχρι την τρίτη θέση στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών της Γηραιάς Ηπείρου. Μάλιστα, ήταν στο νούμερο 1 στον Καναδά αλλά και σε Γερμανία και  Ιρλανδία, όπως και στην Ιταλία και δεύτερο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις ΗΠΑ έγινε νούμερο 1 στο Billboard Hot 100 και παρέμεινε εκεί για 7 εβδομάδες έπειτα από την κυκλοφορία του. Έτσι, ο Πάουτερ έγινε ο πρώτος Καναδός καλλιτέχνης μετά τον Μπράιαν Άνταμς το 1995, που κατάφερε να πάρει την πρωτιά στο Hot 100.

Τον Ιούλιο του 2005 ο Πάουτερ τραγούδησε στο Βερολίνο για τα παιδιά της Αφρικής, στα πλαίσια του Live 8, ταυτόχρονων συναυλιών σε πολλά μέρη του κόσμου για την αφύπνιση του κόσμου αναφορικά με την πείνα και τα προβλήματα των παιδιών στην Αφρική.

Το 2006 ήταν υποψήφιος για το βραβείο καλύτερου νέου καλλιτέχνη στα καναδικά βραβεία Juno. Ήταν επίσης υποψήφιος στα βραβεία Billboard Music Awards για το Hot 100 single της χρονιάς (με το  "Bad Day"), όμως δεν κέρδισε. Ωστόσο, το εν λόγω τραγούδι ψηφίστηκε νούμερο 1 στο Billboard  για το  2006.  Ακολούθησε η υποψηφιότητά του για βραβείο Γκράμι, το 2007.

Τα επόμενα τραγούδια του είχαν μέτρια ως ελάχιστη επιτυχία. 
## Δισκογραφία

### Singles




## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Επίσημος ιστότοπος του καλλιτέχνη 

Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές
Αυτόλυκος (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Αυτόλυκος** αναφέρονται τα παρακάτω δύο πρόσωπα:

* Γιος του θεού Ερμή και της Χιόνης ή του Δαιδαλίωνα και της Φιλωνίδας. Ο Αυτόλυκος ήταν δίδυμος αδελφός του Φιλάμμωνα. Νυμφεύθηκε την Αμφιθέα ή τη Νεαίρα και απέκτησαν την Αντίκλεια, τη μητέρα του Οδυσσέα. Παιδιά του Αυτολύκου ήταν ακόμα η Πολυμήδη, μητέρα του Ιάσονα, και ο Αίσιμος. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Αυτόλυκος είχε σύζυγό του τη Μήστρα, κόρη του Ερυσίχθονα. Ο Αυτόλυκος ζούσε στον Παρνασσό έχοντας δημιουργήσει λαμπρά κτήματα, πλούτο και οικογένεια με πολλούς γιους και θυγατέρες ενώ έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Επίσης είναι αυτός που έδωσε το όνομα στο βρέφος Οδυσσέα ως παππούς του. Ο Αυτόλυκος κατά τον Ησίοδο είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του Ερμή την ικανότητα να κλέβει και να μεταμορφώνει τα κλεμμένα. Από τον Αμύντορα έκλεψε ένα χάλκινο κράνος (την "κυνέη" όπως ονομαζόταν) και το δώρισε στον Οδυσσέα, που το φορούσε στη νυχτερινή εισβολή του μαζί με τον Διομήδη στην πόλη της Τροίας. Ο Αυτόλυκος όμως νικήθηκε από τον Σίσυφο, του οποίου προσπάθησε ανεπιτυχώς να κλέψει τα ζώα. Ο Σίσυφος ενυμφεύθη την Αντίκλεια θυγατέρα του Αυτόλυκου, η οποία σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, εγκατέλειψε τον Σίσυφο και έλαβε ως σύζυγο τον Λαέρτη εκ του οποίου εγεννήθη ο Οδυσσέας
* Γιος του Δημάχου από την Τρίκκη της Θεσσαλίας, ήρωας της Σινώπης. Το άγαλμά του που σμίλεψε ο Σθέννιος, μετέφερε στην Ρώμη ο Λούκουλλος. Αυτός ο Αυτόλυκος φέρεται ως ιδρυτής μαντείου. Ο Ηρακλής τον είχε αφήσει στη Σινώπη όταν περνούσε για την εκστρατεία του κατά των Αμαζόνων. Από εκεί, ύστερα, περνώντας οι Αργοναύτες τον πήραν μαζί τους.
* Στην Ελληνική Ιστορία με το όνομα **Αυτόλυκος** αναφέρονται και άλλα δύο πρόσωπα:
* Γιος του Λύκωνος και μίας γυναίκας από την Ρόδο, Αθηναίος Θορίκιος (αρχαίος Δήμος της Αθήνας που διεσπάσθη σε κοινότητες Καλυβίων Θορικού, Κουβαρά, Κερατέας),  ιδιαίτερης καλλονής, νικητής στο παγκράτιο κατά τα μεγάλα Παναθήναια του 422 π.Χ. Για τον εορτασμό της νίκης του Αυτόλυκου ο πλούσιος Αθηναίος Καλλίας παρέθεσε πολυτελές συμπόσιο ενώ ο Λεωχάρης σμίλεψε τον ανδριάντα του, κατά τον Ξενοφώντα. Ο Αυτόλυκος φονεύθηκε από τους τριάκοντα τυράννους γιατί αντιτάχθηκε στην πολιτικοστρατιωτική εξουσία τους στην Αθήνα.
* Μαθηματικός και αστρονόμος από την Πιτάνη της Αιολίδος (περίπου 360-290 π.Χ.). Υπήρξε διδάσκαλος του συμπατριώτη του ακαδημαϊκού Αρκεσιλάου. Σώζονται δύο μόνον συγγράμματά του, τα "Περὶ κινουμένης σφαίρας" και "Περὶ ἐπιτολῶν καὶ δύσεων". Στα έργα αυτά γίνεται για πρώτη φορά η εφαρμογή της γεωμετρίας στην εξέταση των ουρανίων φαινομένων. Κριτική έκδοση των έργων του Αυτολύκου έγινε από τον Hultsch στην Λειψία το 1885.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* Graves, Robert: *The Greek Myths*. Penguin Books, αναθεωρημένη έκδοση (1960), ανατύπωση 1986

Αυτολυκος
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Παιδιά του Ερμή
Κυριάκος Βίδας

Ο **Κυριάκος Βίδας** είναι Ελληνοαμερικάνος πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 7 Αυγούστου 1957.

Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε 4 πρωταθλήματα (1980, 1981, 1982, 1984) που ήταν και τα τελευταία μετά την επανάκαμψη του 1998 και 3 κύπελλα (1982, 1983, 1986) ενώ ήταν φιναλίστ κυπέλλου το 1985.

Υπήρξε 46 φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδος και σημείωσε 196 πόντους. Αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ του 1981 και ήταν από τους διακριθέντες στο Βαλκανικό πρωτάθλημα την ίδια χρονιά.

Όταν ολοκλήρωσε την καριέρα επέστρεψε στις ΗΠΑ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981
Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής
Γιώργος Σκροπολίθας

Ο **Γιώργος Σκροπολίθας** είναι πρώην καλαθοσφαιριστής, σήμερα προπονητής, ο οποίος γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1960 στην Πάτρα.

## Αθλητική καριέρα
Αγωνίστηκε στην Ε.Α. Πατρών και εν συνεχεία στο Σπόρτιγκ το 1979. Επόμενη ομάδα του ήταν ο Ολυμπιακός με τον οποίο αγωνίστηκε στον τελικό κυπέλλου Ελλάδος το 1983. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό και κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1984 και το κύπελλο το 1986 ενώ ήταν φιναλίστ κυπέλλου το 1985. Στον Παναθηναϊκό έπαιξε μέχρι το 1992.

## Εθνική Ελλάδος
Με την εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε το 1977-78 , συμμετείχε σε 13 αγώνες με την εθνική εφήβων και 7 με την εθνική παίδων, σκόραρε 25 πόντους. Ήταν επίσης διεθνής με την εθνική ενόπλων με την οποία ήταν 1ος στο παγκόσμιο ΣΙΣΜ του 1992, 4ος σε αυτό του 1991, και 3ος σε αυτό του 1990.

## Προπονητής καλαθοσφαίρισης
Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής, και ανέλαβε την περίοδο 1992-93 τη γυναικεία ομάδα μπάσκετ του Παναθηναίκού. Πέρασε από τον πάγκο των Α.Σ.Κεφαλονιά 2006-08, Ε.Α. Πατρών 2008-09, Εθνική ενόπλων 2009- ,  Με την εθνική ενόπλων έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας το 2009, το 2011 κατέκτησε την 2η θέση στο πρωτάθλημα χωρών του ΝΑΤΟ  και τη 2η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα ΣΙΣΜ το 2012. Το καλοκαίρι του 2012 συμφώνησε με την Αθλητική Γυμναστική Ένωση Ζακύνθου και ανέλαβε να καθοδηγήσει το νησιώτικο συγκρότημα στην παρθενική του συμμετοχή στη Γ' Εθνική.--87.203.89.198 14:30, 8 Αυγούστου 2012 (UTC) .

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Α.Γ.Ε. Ζακύνθου