open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Παλάτι του Κένσινγκτον

Το **Παλάτι του Κένσινγκτον**- (Kensington Palace)  είναι μια από τις κατοικίες της βρετανικής βασιλικής οικόγενειας και  βρίσκεται στους Κήπους του Κένσινγκτον, στο Βασιλικό Προάστιο Κένσινγκτον και Τσέλσι στο Λονδίνο της Αγγλίας. Αποτελεί οικία της βρετανικής βασιλικής οικογένειας από τον 17ο αιώνα και σήμερα είναι η επίσημη κατοικία του βασιλικού οίκου.

Σήμερα τα δημόσια δωμάτια του Παλατιού είναι ανοιχτά για το κοινό και βρίσκονται υπό τη διαχείριση της μη κυβερνητικής οργάνωσης Historic Royal Palaces  Τα γραφεία και οι ιδιωτικοί χώροι διαμονής του Παλατιού παραμένουν στην ευθύνη του Βασιλικού Νοικοκυριού και συντηρούνται από το Βασιλικό Τμήμα Ιδιοκτησίας Νοικοκυριών. Το Παλάτι διαθέτει πολλά έργα ζωγραφικής και άλλα αντικείμενα από τη Βασιλική Συλλογή.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στο Λονδίνο
Κενσινγκτον
Μοντιίν Ιλίτ

Το **Μοντιίν Ιλίτ** (εβραϊκά: מוֹדִיעִין עִלִּית‬· αραβικά: موديعين عيليت‎, δηλ. "Άνω Μοντιίν") είναι ισραηλινός οικισμός Χαρεντί και πόλη στη Δυτική Όχθη, που βρίσκεται ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ. Το Μοντιίν Ιλίτ έλαβε καθεστώς πόλης από την ισραηλινή κυβέρνηση το 2008. Βρίσκεται έξι χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Μοντιίν-Μακκαμπίμ-Ρεούτ και αναφέρεται συχνά ως **Κιριάτ Σεφέρ** (δηλ. "Βιβλιούπολη" ), το όνομα της πρώτης γειτονιάς του, που ιδρύθηκε το 1994. Χτίστηκε στο έδαφος πέντε παλαιστινιακών χωριών: Νιλίν, Χαρμπάτα, Σάφφα, Μπιλίν και Ντιρ Καντίς. Το Μοντίν Ιλίτ περιλαμβάνει τις γειτονιές του Κιριάτ Σεφέρ και του Αχουζάτ Μπραχφέλντ (Κτήματα Μπραχφέλντ). Το 2017 είχε συνολικό πληθυσμό 70.081, καθιστώντας το τον μεγαλύτερο εβραϊκό οικισμό στην περιοχή.

Η διεθνής κοινότητα θεωρεί τους ισραηλινούς οικισμούς παράνομους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αλλά η ισραηλινή κυβέρνηση το αμφισβητεί αυτό.

## Συλλογή



470px

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δυτική Όχθη
Αλεξάντρ Ματρόσοφ

Ο **Αλεξάντρ Ματβέγιεβιτς Ματρόσοφ** (ρωσικά: Алекса́ндр Матве́евич Матро́сов, μπασκιρικά: Шәкирйән Юныс улы Мөхәмәтйәнов, ουκρανικά: Олександр Матвійович Матросов, 5 Φεβρουαρίου 1924 &ndash; 22 ή 27 Φεβρουαρίου 1943), γεννήθηκε στο Γιεκατερινοσλάβ (σημερινό Ντνίπρο) ήταν σοβιετικός στρατιώτης πεζικού κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου (Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος). Μεταθανάτια του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης για την παρεμπόδιση ενός γερμανικού πολυβόλου με το σώμα του.

## Πράξεις γενναιότητας
Ο Ματρόσοφ υπηρετούσε στο 2ο Ανεξάρτητο Τάγμα Τουφεκιών της 91ης Ανεξάρτητης Ταξιαρχίας Εθελοντών Σιβηρίας, που μετονομάστηκε αργότερα και το 254ο Σύνταγμα Τυφεκιών αναδιοργανώθηκε εντός του 56ου Στρατιωτικού Τμήματος Φρουράς του Σοβιετικού Στρατού. Ήταν οπλισμένος με ένα ελαφρύ πολυβόλο.

μικρογραφία|αριστερά|220px|Μνημείο του Ματρόσοφ στο Βελικίγιε Λούκι

Στις 22 Φεβρουαρίου του 1943, στην μάχη για την επανακατάληψη του χωριού Τσερνούσκι, κοντά στο Βελικίγιε Λούκι, το οποίο σήμερα ανήκει στην επαρχία Λοκνιάνσκι της περιφέρειας Πσκοφ, οι Σοβιετικές δυνάμεις προσπαθούσαν να καταλάβουν ένα γερμανικό βαρύ πολυβόλο, το οποίο καλυπτόταν με κάλυμμα άνθρακα εμποδίζοντας την είσοδο στο χωριό. Αυτό είχε σκοτώσει πολλά άτομα από τα ρωσικά στρατεύματα. Ο Ματρόσοφ έφτασε μέχρι το κάλυμμα και ξεκίνησε να το στοχεύει. Μια βολή χτύπησε μια νάρκη στο εσωτερικό της και το πολυβόλο σίγησε. Επανεκκίνησε λίγα λεπτά αργότερα. Σε αυτό το σημείο ο Ματρόσοφ τραβούσε τον εαυτό του και σφήνωσε το σώμα του στην υποδοχή, εμποδίζοντας πλήρως τη φωτιά από το να συνεχίσει και να φτάσει τους συμπολεμιστές του αλλά σαφώς σε βάρος της δικής του ζωής. Αυτό επέτρεψε στη μονάδα του να προχωρήσει, να καταλάβει το όπλο και στη συνέχεια να επανακτήσει το χωριό.

Για την αυτοθυσία του στη μάχη, ο Ματρόσοφ βραβεύτηκε μεταθανάτια με τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης και το Τάγμα του Λένιν.

Ο Στάλιν μετονόμασε επίσημα το σύνταγμά του σε σύνταγμα Ματρόσοφ.

### Παρόμοιες περιπτώσεις
Σύμφωνα με την Λαϊκή Ημερησία του Πεκίνου, η ιστορία του Ματρόσοφ ενέπνευσε επίσης τον Χουάνγκ Τζιχουάνγκ, έναν διάσημο κινέζο επαναστατικό μάρτυρα, να εκτελέσει παρόμοιο κατόρθωμα κατά τη διάρκεια του Κορεατικού πολέμου.

## Στον σύγχρονο πολιτισμό
Ο Ματρόσοφ είναι ο κύριος χαρακτήρας της πολεμικής ταινίας του 1947 Ιδιωτικός Αλεξάντερ Ματρόσοφ (Рядовой Александр Матросов), σε σκηνοθεσία του Λεονίντ Λούκοφ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Image
* A monument to Alexander Matrosov,  Moskovsky park of Victory, St. Petersburg

Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Κατσρίν

Το **Κατσρίν** (εβραϊκά: קַצְרִין) είναι ισραηλινός οικισμός οργανωμένος ως τοπικό συμβούλιο στα Υψώματα του Γκολάν γνωστός ως η «πρωτεύουσα του Γκολάν», είναι η δεύτερη μεγαλύτερη τοπική κοινότητα εκεί μετά το Ματζντάλ Σάμς, και η μεγαλύτερη εβραϊκή τοπική κοινότητα. Το 2016 είχε πληθυσμό 6.998 κατοίκους. Είναι η έδρα του περιφερειακού συμβουλίου του Γκολάν.

Προς τα νότια του Κατσρίν βρίσκεται η Θάλασσα της Γαλιλαίας, στα βόρεια το όρος Ερμών και στα δυτικά οι λόφοι της Άνω Γαλιλαίας του Ισραήλ.

Η διεθνής κοινότητα θεωρεί ότι οι ισραηλινοί οικισμοί στα Υψώματα του Γκολάν είναι παράνομοι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αν και η ισραηλινή κυβέρνηση το αμφισβητεί αυτό.

## Δημογραφικά στοιχεία
Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν νεαρά ζευγάρια και επαγγελματίες από το Τελ Αβίβ και την Χάιφα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μεγάλος αριθμός Εβραίων από την πρώην Σοβιετική Ένωση εγκαταστάθηκε στο Κατσρίν. Σήμερα, το ένα τρίτο των κατοίκων της πόλης είναι Εβραίοι από τη Σοβιετική Ένωση και οι απόγονοί τους. Θρησκευτικοί εκπαιδευτές μετακόμισαν επίσης στο Κατσρίν, ιδρύοντας ένα θρησκευτικό ημερήσιο σχολείο και μια προστρατιωτική ακαδημία. Το Κατσρίν χωρίζεται σε έξι γειτονιές: Γκαμλά, Ναβέ, Κεντμά, Αφέκ, Μπατρά και Χεν. Η κατασκευή υποδομής για μια επιπλέον γειτονιά ονόματι Γιοβέλ ξεκίνησε το 2018.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Πρίγκιπας της Οράγγης

Ο **Πρίγκιπας της Οράγγης** (ολλανδικά: *Prins van Oranje*) είναι τίτλος που αρχικά συνδέθηκε με το κυρίαρχο Πριγκιπάτο της Οράγγης, στη νότια Γαλλία. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης του 1713, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας παραχώρησε το Πριγκιπάτο της Οράγγης στον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας (διατηρώντας ταυτόχρονα τον τίτλο ως μέρος του δυναστικού τίτλου του). Μετά το θάνατο του Γουλιέλμου Γ΄ της Αγγλίας χωρίς ν' αφήσει απογόνους, προέκυψε διαφωνία μεταξύ του Ιωάννη Γουλιέλμου Φρίζο και του Φρειδερίκου Α΄ της Πρωσίας, η οποία εγκαταστάθηκε στη Συνθήκη της Κατανομής (1732), συνεπώς, ο γιος του Φρίζο, Γουλιέλμος Δ΄ μοιράστηκε τον τίτλο του «Πρίγκιπα της Οράγγης» (ο οποίος είχε συσσωρεύσει κύρος στην Ολλανδία και σε όλο τον προτεσταντικό κόσμο) με τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Α΄ της Πρωσίας. Ο τίτλος αποδίδεται παραδοσιακά στον κληρονόμο του Ολλανδού μονάρχη. Ο τίτλος αποδίδεται μέσω της απόλυτης πρωτοτοκίας από το 1983, που σημαίνει ότι ο κάτοχός του μπορεί να είναι είτε πρίγκιπας είτε πριγίπισσα της Οράγγης.

Η ολλανδική βασιλική δυναστεία, ο Οίκος της Οράγγης-Νασσάου, δεν είναι η μόνη οικογένεια που αξιώνει τον δυναστικό τίτλο. Οι αντίπαλες αξιώσεις για τον τίτλο έγιναν από γερμανούς αυτοκράτορες και βασιλιάδες του Οίκου των Χοεντσόλερν και από τον επικεφαλής της γαλλικής ευγενικής οικογένειας Μαϊγύ. Οι σημερινοί κάτοχοι του τίτλου είναι η Πριγκίπισσα Αικατερίνη Αμαλία της Ολλανδίας (Οράγγης-Νασσάου), ο Γεώργιος Φρειδερίκος, Πρίγκιπας της Πρωσίας (Χοεντσόλερν) και ο Γκυ, Μαρκήσιοτ του Μαϊγύ-Νελ (Μαϊγύ).

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Herbert H. Rowen, *The princes of Orange: the stadholders in the Dutch Republic*. Cambridge and New York: Cambridge University Press, 1988.
* John Lothrop Motley, "History of the United Netherlands from the Death of William the Silent to the Synod of Dort".  London:  John Murray, 1860.
* John Lothrop Motley, "The Life and Death of John of Barenvelt". New York & London:  Harper and Brothers Publishing, 1900.
* Petrus Johannes Blok, "History of the people of the Netherlands". New York:  G. P. Putnam's sons, 1898.
* Reina van Ditzhuyzen, *Het Huis van Oranje: prinsen, stadhouders, koningen en koninginnen*. Haarlem : De Haan, [1979].

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Treaty ceding the Principality to Louis XIV
* Treaty of Partition (1732)

Κατηγορία:Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Βέρα Καράλλι

Η **Βέρα Αλεξέγιεβνα Καράλλι** (ρωσικά: *Вера Алексеевна Каралли*, 27 Ιουλίου 1889 - 16 Νοεμβρίου 1972) ήταν Ρωσίδα χορεύτρια μπαλέτου, χορογράφος και ηθοποιός βωβών ταινιών, κατά τις αρχές του 20ού αιώνα. Η Καράλλι γεννήθηκε στη Μόσχα και αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου Μόσχας, το 1906, υπό τις οδηγίες του Αλεξάντερ Γκόρσκι. Μία από τις πρώτες της σημαντικές εμφανίσεις στο μπαλέτο έγινε το 1909, στις οποίες συμμετείχε και ο Σεργκέι Ντιαγκίλεφ, πράγμα που έγινε ξανά, το 1919 και το 1920. Ήδη από το 1915 είχε γίνει μπαλαρίνα του Θεάτρου Μπολσόι. 

Το 1914, ξεκίνησε και η επιτυχημένη καριέρα της στον βωβό κινηματογράφο και έγινε μία από τις πρώτες γυναίκες σελέμπριτι του κινηματογράφου στη Ρωσία. Η πρώτη της ταινία ήταν το δράμα του Πιοτρ Χαρντίνιν, *Ty pomnish' li*, στο οποίο συμπρωταγωνιστούσε με τον Ιβάν Μοτζούκιν. Μεταξύ το 1914 και το 1919, εμφανίστηκε σε 16 ταινίες, μέσα σε αυτές και η μεταφορά του έργου του Τολστόι, *[[Πόλεμος και Ειρήνη (Μυθιστόρημα)|Πόλεμος και Ειρήνη]]*, υπό τον τίτλο *Voyna i mir*. Η τελευταία της συμμετοχή στον κινηματογράφο, έγινε το 1921, με τη γερμανική ταινία *Die Rache einer Frau*.

Η Καράλλι, επίσης, υπήρξε ερωμένη του Μέγας Δούκας Ντμίτρι Πάβλοβιτς και συμπεριλήφθηκε μέσα στους συνωμότες για τον θάνατο του Ρασπούτιν, τον Δεκέμβριο του 1916. Φέρεται ότι ήταν μία από τις δύο γυναίκες, στο παλάτι του Φίλιξ Γιουσόποβ, τη νύχτα του θανάτου του Ρασπούτιν. Η άλλη ήταν η Μάριαν Πιστόχκολρς. Ο φερόμενος τρίτος άνδρας συνωμότης, δεν ταυτοποίησε ουδέποτε ωστόσο τις δύο γυναίκες δημοσίως. Κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Καράλλι διέφυγε στη Δύση. Κατά το 1920, συμμετείχε και συναυλία φιλανθρωπικού σκοπού, της οποίας τα έσοδα θα δίνονταν σε άλλους Ρώσους αυτοεξόριστους. Κατά αυτήν την εποχή, η Καράλλι έλαβε μαθήματα χορού. Από το 1930 έως και το 1935 ήταν στη ρουμανική όπερα, ενώ από το 1938 έως και το 1941, έζησε στη Γαλλία. Μετά από εκεί, πήγε στην Αυστρία, όπου πέρασε το υπόλοιπο του βίου της. Απεβίωσε στο Μπάντεν, το 1972 και ενταφιάστηκε στο Κεντρικό Νεκροταφείο της Βιέννης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*
*The Ballerina Gallery
*Andros On Ballet
*Danish Ballet Journal

Κατηγορία:Ρωσίδες χορεύτριες
Κατηγορία:Ρώσοι χορογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί βωβών ταινιών
Τσακτσάκ

Το **τσακτσάκ** (Γιαναλίφ: *Cəkcək*, ταταρικά κυριλλικά: Чәкчәк ή чәк-чәк, *çäk-çäk*, τατζικικά: чақчақ, *chaqchaq*, κιργιζικά: чак-чак, ουζμπεκικά: chak-chak, ρωσικά: чак-чак, *chak-chak*, μπασκιρικά: сәк-сәк, säk-säk, καζακικά: "шек-шек" (σεκ σεκ)) είναι ταταρικό γλυκό. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στο Ταταρστάν και το Μπασκορτοστάν, και αναγνωρίζεται ως το εθνικό γλυκό του Ταταρστάν στη Ρωσία.

Το τσακτσάκ είναι παρασκευασμένο από άζυμο κομμάτι ζύμης και τυλίσσεται σε μπάλες μεγέθους φουντουκιού, οι οποίες στη συνέχεια τηγανίζονται σε λάδι. Προαιρετικά, τα φουντούκια ή τα αποξηραμένα φρούτα προστίθενται στο μείγμα. Οι τηγανητές μπάλες στοιβάζονται σε ένα μέρος σε μια ειδική φόρμα και βρέχονται με ζεστό μέλι. Μετά την ψύξη και τη σκλήρυνση, το τσακτσάκ μπορεί προαιρετικά να διακοσμηθεί με φουντούκια και ξερά φρούτα.

Το παραδοσιακό γαμήλιο τσακτσάκ έχει το μεγαλύτερο μέγεθος και συχνά καλύπτεται από καραμέλες και κουφέτα. Το μεγαλύτερο τσακτσάκ (που ζύγιζε 1.000 κιλά) ετοιμάστηκε για τη γιορτή των 1000 ετών από την ίδρυση του Καζάν στις 29 Αυγούστου 2005.

Η κατανάλωση του τσακ-τσακ δεν συνιστάται για άτομα που πάσχουν από διαβήτη ή που έχουν αλλεργία στο μέλι και τους ανορεξικούς. Επίσης, δεν συνιστάται για ανθρώπους που έχουν δυσανεξία στα συστατικά του προϊόντος.

## Τύποι

* Αν η ζύμη είναι τηγανητή ως χυλοπίτα, το τσακτσάκ ονομάζεται **Μποχάρα καλαουάσε** (Бохара кәләвәсе, δηλαδή καλαουά της *[[Μπουχάρα]]*).
* Το **σεκ-σεκ** του Καζακστάν είναι παρόμοιο με το Μποχάρα καλαουάσε.
* Το ουζμπεκικό **τσακτσάκ **γίνεται με μισοστρογγυλεμένες σφαίρες, νουντλς και τύπους νιφάδων.
* Το τατζικικό **τσακτσάκ **παρασκευάζεται και με τους δύο τύπους, δηλαδή ως μπάλες και ως χυλοπίτες.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος ποικιλιών ντόνατ
* Κατάλογος τηγανιτών τροφών από ζυμάρι
* Κατάλογος ρωσικών πιάτων
* Ταταρικός πολιτισμός
* Ταταρική κουζίνα
* Λόκμα (ένα παρόμοιο πιάτο που προέρχεται από την Τουρκία)
* Στρουφφόλι
* Σατσίμα (ένα παρόμοιο πιάτο στη κουζίνα των Μαντσού)
* Γκαβάλου (ένα παρόμοιο πιάτο στην Ινδία)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* My Home - συνταγές ταταρικής κουζίνας

Κατηγορία:Κουζίνα του Τατζικιστάν
Μποορτσόγκ

Το **Μποορτσόγκ, μποορσόκ, μπαουϋρσάκ** ή **μπαουρσάκ** (μπασκιρικά: бауырһаҡ, καζακικά: бауырсақ, κιργιζικά: боорсок, μογγολικά: боорцог, ρωσικά: баурсак, ταταρικά: бавырсак, bawırsaq, ουζμπεκικά: bog'irsoq, τατζικικά: бусроқ, τουρκικά: pişi, bişi, tuzlu lokma, halka, τουρκμενικά: pişme) είναι ένα τροφή από τηγανητό ζυμάρι που βρίσκεται στις κουζίνες της Κεντρικής Ασίας, του Ιντέλ-Ουράλ, της Μογγολίας και της Μέσης Ανατολής. Είναι διαμορφωμένο σε τρίγωνα ή μερικές φορές σε σφαίρες. Η ζύμη αποτελείται από αλεύρι, μαγιά, γάλα, αυγά, μαργαρίνη, αλάτι, ζάχαρη και λίπος. Το τατζικικό μποορτσόγκ είναι συχνά διακοσμημένα με ένα σταυρωτό μοτίβο πατώντας το κάτω μέρος ενός μικρού σουρωτηριού στην ζύμη, πριν γίνει τηγανητό. 

Τρώγεται συχνά ως επιδόρπιο, με ζάχαρη, βούτυρο, ή μέλι. Μπορεί να θεωρηθούν ως μπισκότα, και δεδομένου ότι είναι τηγανητά, μερικές φορές συγκρίνεται με τα ντόνατ. Οι Μογγόλοι και οι τουρκικοί λαοί ρίχνουν μερικές φορές μποορτσόγκ στο τσάι. Στην Κεντρική Ασία, το μπαουρσάκι τρώγεται συχνά παράλληλα με το τσορμπά.

## Προετοιμασία
Η ζύμη για το μποορτσόγκ κυμαίνεται σε συστατικά από μια απλή ζύμη, έως μια γλυκότερη, πιο τραγανή ζύμη. Για παράδειγμα, μια τυπική κιργιζική συνταγή περιέχει ένα κομμάτι βούτυρο, 7 μερίδες αλατόνερου και 6 μερίδες γάλακτος, μαζί με μαγιά και αλεύρι, ενώ οι πιο πολύπλοκες συνταγές προσθέτουν αυγά και ζάχαρη.

Τα μποορτσόγκ παρασκευάζονται με το κόψιμο της επίπεδης ζύμης σε κομμάτια. Ενώ αυτό δεν γίνεται συνήθως στην Κεντρική Ασία, αυτά τα κομμάτια μπορούν να κοπούν σε διάφορα σχήματα πριν τηγανιστούν βαθιά. Αυτό είναι ιδιαίτερα συχνό μεταξύ των Μογγόλων. Το αρνίσιο λίπος χρησιμοποιείται παραδοσιακά από τους Μογγόλους, για να δώσει επιπλέον γεύση στο μποορτσόγκ, αλλά το φυτικό έλαιο μπορεί να αντικατασταθεί.

## Παγκόσμια ρεκόρ
Το μεγαλύτερο μπαουρσάκ βάρους 179 κιλών μαγειρεύτηκε στην Ουφά της Ρωσίας στις 20 Απριλίου 2014. 1,006 αυγά, 25&#x20;κιλά ζάχαρης, 70&#x20;κιλά αλευριού και 50 κιλά μπασκιρικού μελιού χρησιμοποιήθηκαν για την παρασκευή του. Ένα ρεκόρ Γκίνες σημειώθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2014 στο Αλμάτι κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Ημέρας της Μητέρας, όταν 856 κιλά μπαουρσάκ μαγειρεύτηκαν σε ένα μέρος σε μια μέρα. Η γιορτή πραγματοποιήθηκε με τη μορφή γαστρονομικής μάχης μεταξύ ομάδων πεθερών και νικών. Επτά ομάδες συμμετείχαν στο διαγωνισμό.

## Γκαλερί

Αρχείο:Frying boorsoq.jpg| Κιργιζικό μποορσόκ που μαγειρεύεται στο κάτω μέρος ενός καζάν 
Αρχείο:BaursakKZ.JPG|Καζακικό μπαουρσάκ
Αρχείο:İkrama hazır pişi.jpg|Τουρκικό πισί


## Βιβλιογραφία
*
*
*

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Συνταγή
* Συνταγή
* Συνταγή 
* Τηγάνισμα του μποορσόκ στη Κιργιζία
* My Home - συνταγές ταταρικής κουζίνας
Κατηγορία:Κουζίνα του Τατζικιστάν
Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα
Κατηγορία:Μογγολική κουζίνα
Zeppelin 106.7

Ο **Zeppelin 106.7** είναι μουσικός ραδιοφωνικός σταθμός της ΕΡΤ που ιδρύθηκε το 2021 και προσανατολίζεται κυρίως στη ροκ αλλά και σε άλλα είδη μουσικής.

Ξεκίνησε να εκπέμπει στους 106.7 από το κέντρο εκπομπής της Πάρνηθας όπου μέχρι πρότινος εξέπεμπε η ΕΡΤ Open και προγενέστερα το Ράδιο Φιλία (με την επαναλειτουργία της ΕΡΤ ενσωματώθηκε στη Φωνή της Ελλάδας) και παράλληλα στο πρότυπο DAB+ αντικαθιστώντας την *ΕΡΑ 7* (*Έβδομο Πρόγραμμα*) η οποία λειτουργούσε από τις 5 Ιανουαρίου 2018.

Ήταν ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός στην Ελλάδα που εξέπεμψε αποκλειστικά ψηφιακά και μέσω αυτού ξεκίνησαν να μεταδίδονται και τα υπόλοιπα κρατικά ραδιόφωνα.

Ο δημοσιογράφος και διευθυντής των μουσικών σταθμών της ΕΡΤ Φώτης Απέργης έδωσε την ιδέα για την ονομασία του σταθμού, και ο Νίκος Νικολακόπουλος ανέλαβε την επιμέλεια της ροής.

Ως ΕΡΑ 7 αναμετέδιδε ήχο από το κανάλι της Βουλής. Η διαδικασία ψηφιακής λήψης ήταν σε δοκιμαστική φάση, καθώς άλλαζαν συνέχεια τα τεχνικά χαρακτηριστικά της εκπομπής.

Η λήψη του σταθμού πραγματοποιείται οπουδήποτε είναι εφικτή η λήψη ψηφιακού σήματος στην Ελληνική επικράτεια, ενώ από το ραδιόφωνο η συχνότητα 106.7 λαμβάνεται μόνο στο νομό Αττικής (κέντρο εκπομπής Πάρνηθα) και σε τμήματα των Νομών Ευβοίας, Βοιωτίας, Κορινθίας, Αχαΐας, Αργολίδας, Φωκίδας, Φθιώτιδας και Κυκλάδων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία
Σαχ Ρουχ Χαν

Ο **Σαρούκ Καν** (χίντι: शाहरुख़ ख़ान*, Shah Rukh Khan*, 2 Νοεμβρίου 1965) είναι Ινδός ηθοποιός, παραγωγός και τηλεοπτική προσωπικότητα. Είναι γνωστός στα μέσα ως "Βασιλιάς του Μπόλυγουντ", "Βασιλιάς Χαν". Έχει εμφανιστεί σε πάνω από 80 ταινίες του Μπόλυγουντ και έχει κερδίσει αμέτρητα βραβεία/ διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένων 14 στα βραβεία Φίλμφεϊρ. Απέκτησε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα και έχει περιγραφεί ως ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς του κόσμου.  

Οι πρώτες εμφανίσεις του Χαν έγιναν σε μερικές τηλεοπτικές σειρές στα τέλη του 1980. Η πρεμιέρα του στο Μπόλυγουντ πραγματοποιήθηκε το 1992, με την ταινία Deewana. Στην αρχή της καριέρας του, πρωταγωνίστησε σε ταινίες με αντιηρωικούς ρόλους όπως το *Darr* (1993), *Baazigar* (1993) και *Anjaam* (1994). Η καριέρα του ανέβηκε στα ύψη όταν άρχισε να πρωταγωνιστεί σε ρομαντικές ταινίες, όπως  *Dilwale Dulhania Le Jayenge* (1995), *Dil To Pagal Hai* (1997), *Kuch Kuch Hota Hai* (1998), *Mohabbatein* (2000) and *Kabhi Khushi Kabhie Gham...* (2001). Ωστόσο, οι ρόλοι που την απογείωσαν ήταν αυτοί του αλκοολικού στο *Devdas* (2002), του φυσικού της ΝΑΣΑ στο *Swades* (2004), του προπονητή χόκεϊ στο *Chak De! India* (2007) και του άνδρα με σύνδρομο Άσπεργκερ στο *My Name Is Khan* (2010).  Οι πιο επικερδής ταινίες του περιλαμβάνουν τις *Chennai Express* (2013), *Happy New Year* (2014) , *Dilwale* (2015), *Raees* (2017). Μάλιστα, ο ίδιος βρίσκεται στην λίστα με τους πλουσιότερους ηθοποιούς παγκοσμίως. Πολλές ταινίες του παρουσιάζουν την εθνική ταυτότητα και τις συνδέσεις τους με μειονότητες, ή διαφορετικά φύλα, θρησκείες, καταγωγές και κοινωνικές τάξεις . Επίσης για την συνεισφορά του στον κινηματογράφο, η κυβέρνηση της Ινδίας τον τίμησε με το βραβείο Πάντμα Σρι καθώς και η κυβέρνηση της Γαλλίας με τα Τάγμα των Τεχνών και των Γραμμάτων και Λεγεώνα της Τιμής. 

Όσο αφορά το 2015, ο Χαν γίνεται συν-πρόεδρος της κινηματογραφικής εταιρίας *Red Chillies Entertainment* όπως και των θυγατρικών της. Ακόμη είναι ο συνιδρυτής της Ινδικής Πρέμιερ Λιγκ, στην ομάδα *Κολκάτα Νάιτ Ράιντερς* του κρίκετ. Το 2011 βραβεύτηκε με το βραβείο Πιραμίντε κον μάρνι από την Ουνέσκο για την στήριξη της εκπαίδευσης των παιδιών, και με το κρυστάλλινο βραβείο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ το 2018 για την ηγεσία του υπέρ των γυναικείων και παιδικών δικαιωμάτων στην Ινδία. Γενικότερα, αποτελεί πρόσωπο επιρροής για το κόσμο και για αυτό το λόγο το 2008 η εφημερίδα *Newsweek* τον χαρακτήρισε ως έναν από τους 50 πιο ισχυρούς ανθρώπους του κόσμου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ινδοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Αξιωματικοί των Τεχνών και των Γραμμάτων
LabGov

Το **LabGov** είναι εργαστήριο όπου άτομα της διεθνούς επιστημονικής κοινότητος πειραματίζονται πάνω σε ενδεχόμενα μοντέλα οργάνωσης και διακυβέρνησης, τα οποία μπορούν να εφαρμοστούν βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα και αφορούν τη κοινωνία, την οικονομία και το νομικό πλαίσιο των κρατών. Βασικός υπεύθυνος αυτού του εγχειρήματος είναι ο νομικός Christian Iaione. Το LabGov έχει σκοπό να αναπτύξει την πόλη του μέλλοντος με βάση την διακυβέρνηση των αστικών Κοινών, τη  χρήση γης από κοινού, την κοινωνική καινοτομία και την οικονομία του διαμοιρασμού. Το εργαστήριο αυτό, επιπλέον ενισχύει τη διακυβέρνηση των Κοινών στην Ιταλία, απ' όπου και προήλθε ο πρωτοποριακός «Κανονισμός της Μπολόνια», ένα εγχειρίδιο αμοιβαίας συνεργασίας μεταξύ του δημοσίου και της κοινωνίας των πολιτών για αστικά περιβάλλοντα. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εργαστήρια
Περεμέτς

Το **Περεμέτς** ( / *pərəməç* / *pärämäç*, μπασκιρικά: бәрәмес, μεταγραφή *beremes*; ) είναι μια ατομικού μεγέθους τηγανισμένη κρεατόπιτα ζύμης στις κουζίνες των Τατάρων του Βόλγα και των Μπασκίρ. Είναι φτιαγμένο από άζυμο ζυμάρι ή ζυμάρι με προζύμι και συνήθως γεμίζεται με αλεσμένο κρέας και ψιλοκομμένο κρεμμύδι. Αρχικά, το ψιλοκομμένο προ-μαγειρεμένο κρέας χρησιμοποιήθηκε ως γέμισμα, αλλά αργότερα το νωπό κρέας κρέας έγινε πιο κοινό. Εναλλακτικά, το περεμέτς μπορεί να γεμίσει με πατάτα ή κουάρκ.

Το Περεμέτς διαμορφώνεται συνήθως σε μια επίπεδη σφαίρα με ένα κυκλικό "παράθυρο" στη μέση. Σε αντίθεση με τα ντόνατ, η τρύπα δεν περνά καθόλου, αλλά γίνεται μόνο στην κορυφή, έτσι ώστε η γέμιση να είναι ορατή στη μέση. Το σχήμα είναι επομένως κάπως παρόμοιο με το ρωσικό βατρούσκα. Ωστόσο, το νοικοκυρεμένη ζύμωμα γύρω από την τρύπα δίνει στο κλασσικό περεμέτς το ιδιαίτερο σχήμα του.

Το περεμέτς σερβίρεται παραδοσιακά με ζωμό, κατίκ (γιαούρτι) ή αϊράνι.

Σήμερα, η γεμισμένη με κρέας έκδοση είναι δημοφιλής σε ολόκληρη τη Ρωσία και σε άλλες μετασοβιετικές χώρες όπου συνήθως αναφέρεται ως μπελιάς (, πληθυντικός беляши, *belyashi*). Αυτή η λέξη εμφανίστηκε στα ρωσικά στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και πιθανότατα προέρχεται από μια άλλη λέξη της ταταρικής γλώσσας, την bəleş, η οποία δηλώνει μια ψημένη πίτα πλήρους μεγέθους με κρέας και γέμιση πατάτας. Οι σύγχρονες παραλλαγές του μπελιάσι μπορούν επίσης να παρασκευαστούν χωρίς μια τρύπα στην κορυφή. Μαζί με το πιρόζκι και το τσιμπουρέκι, το μπελιάσι είναι κοινό φαγητό δρόμου στην περιοχή.
Αρχείο:Belyash.jpg|Παραδοσιακά διαμορφωμένο περεμέτς
Αρχείο:Belyash2.jpg|Ένα μισοφαγωμένο μπελιάς με γέμιση κρέατος


## Δείτε επίσης

* Κατάλογος ρωσικών πιάτων
* Οτσποτσμάκ
* Κιστιμπί

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σνακ
Κατηγορία:Φαγητό δρόμου
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το κρέας
Όγια Κοντάρ

Η **Όγια Κοντάρ** (κροατικά: *Oja Kodar*, 1941 -) είναι Κροάτισα ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Περισσότερη γνωστή στο ευρύ κοινό είναι ως η τελευταία σύντροφος του Όρσον Γουέλς. Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ, ως **Όλγκα Παλίνκας** από πατέρα Ούγγρο και μητέρα Κροάτισα. Με τον Γουέλς γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας *The Trial*, το 1961, στο Ζάγκρεμπ. Αυτήν την περίοδο, ο Γουέλς ήταν παντρεμένος με την Πάολο Μόρι. Λίγο αργότερα ξεκίνησαν τη σχέση τους, με τον Γουέλς να της δίνει και το καλλιτεχνικό όνομα Όγια Κοντάρ. Το 1970, ο ιταλικός τύπος άρχισε να μιλάει για τη σχέση τους, ωστόσο η γυναίκα του, δεν το γνώριζε έως και το 1984, όπου χώρισαν. Η οικία που διέμεναν μεταβιβάστηκε στη Κοντάρ και στην κόρη τους, Μπέατρις Γουέλς.

Εξ αιτίας της σχέσης της με τον Γουέλς, τα περισσότερα χρόνια της κινηματογραφικής της καριέρας, συνδέθηκαν με διάφορες δουλειές του Γουέλς, οι οποίες πολλές δεν τελεσφόρησαν. Το 1966, πηγαίνουν στη Γιουγκοσλαβία, για τα γυρίσματα της ταινίας *The Deep*, στο οποίο η Κοντάρ είχε βασικό ρόλο. Η ταινία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ λόγω οικονομικών και τεχνικών δυσκολιών, ωστόσο η Κοντάρ είχε πει ότι σε αυτό ευθύνεται η συμπρωταγωνίστρια της, Ζαν Μορό, η οποία ζήλευε τον ρόλο της. Ωστόσο, ο μοντέρ Μάουρο Μπονάνι, είχε πει ότι ο Γουέλς παράτησε την εν λόγω ταινία, όταν κατάλαβε ότι η Κοντάρ δεν ήταν κατάλληλη για τον βασικό ρόλο. Αργότερα, συμμετείχε στη συγγραφή του σεναρίου του έργου  *The Other Side of the Wind*, του οποίου τα γυρίσματα έγιναν μεταξύ το 1970 και το 1976. Το έργο δεν κυκλοφόρησε ποτέ, αλλά ενδέχεται να κυκλοφορήσει. 

Το 1989, η Κοντάρ έκανε το ντεμπούτο της ως σκηνοθέτης, στην ταινία *Jaded*. Το 1993, κυκλοφόρησε και η δεύτερη σκηνοθετική της δουλειά, το *Vrijeme za...*.  Το 1995, ήταν μέσα στους σκηνοθέτες και σεναριογράφους του γαλλογερμανικού ντοκιμαντέρ *Orson Welles: The One-Man Band*. Μαζί με το DVD του ντοκιμαντέρ, κυκλοφορούσε και το *F For Fake*, ένα ντοκιμαντέρ που αυτή και ο Γουέλς δούλευαν μαζί. Από το 2014, έχουν ξεκινήσει οι προσπάθειες της κυκλοφορίες του *The Other Side of the Wind*. Πολλοί κατηγορούν τη Κοντάρ για την καθυστέρηση, καθότι κρατάει μέρος των δικαιωμάτων. Τον Φεβρουάριο του 2017, η Κοντάρ υπέγραψε με εταιρείες στο Λος Άντζελες και το ντοκιμαντέρ αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2018.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Κροάτες ηθοποιοί
Κατηγορία:Κροάτες σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ένωση Σώστε τη Ρουμανία

Η **Ένωση Σώστε τη Ρουμανία** (, USR) είναι φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στη Ρουμανία. Το κόμμα ιδρύθηκε το 2016, μετά την επιτυχία της παράταξης "Ένωση «Σώστε το Βουκουρέστι»", στις τοπικές εκλογές του ίδιου χρόνου. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Νταν Μπάρνα.

Αφού καταχωρήθηκε επίσημα ως πολιτικό κόμμα το 2016 και ενώθηκε με το κόμμα Ένωση Σώστε το Βουκουρέστι και Ένωση για το Κοντλέα, απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της αρχικής βάσης μελών του από τα μέλη των δύο προαναφερθέντων κομμάτων. Επί του παρόντος, είναι το τρίτο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στο Κοινοβούλιο της Ρουμανίας μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2016 και το μόνο κόμμα στη χώρα που αντιτίθενται στο συνταγματικό δημοψήφισμα για την αλλαγή του ορισμού της οικογένειας.

Ωστόσο, δεδομένου ότι το κόμμα έχει σημαντικό αριθμό προοδευτικών και συντηρητικών βουλευτών, η θέση του κόμματος για τα ζητήματα των ΛΟΑΤ δεν είναι σαφώς καθορισμένη. Ο επικεφαλής του κόμματος Νταν Μπάρνα δήλωσε: "Ο γάμος ομοφυλόφιλων δεν είναι ακόμα ένα θέμα για τη δημόσια ατζέντα και δεν υπάρχει καμία πρωτοβουλία για την προώθηση του γάμου με άτομο ίδιου φύλου. Ίσως σε 20, 30 χρόνια οι επόμενες γενιές θα φροντίσουν για αυτό το πρόβλημα, αλλά για τώρα, αυτό δεν αποτελεί προτεραιότητα."

## Επικεφαλής του κόμματος

## Εκλογική απόδοση
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016, το κόμμα έλαβε 629.375 ψήφους για την Γερουσία και 625.154 ψήφους για την Βουλή των Αντιπροσώπων, με αποτέλεσμα να γίνει το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στη χώρα, μετά το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD) και το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PNL).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος

Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Ρουμανίας
Πόλεμος του Βασιλιά Γουλιέλμου

Ο **πόλεμος του βασιλιά Γουλιέλμου** (1688-97, επίσης γνωστός ως **δεύτερος ινδιανικός πόλεμος**  ή **πρώτος διαποικιακός πόλεμος** (γαλλικά: *première guerre intercoloniale*) αποτελούσε το βορειοαμερικανικό θέατρο των επιχειρήσεων του εννεαετούς πολέμου (1688-97, επίσης γνωστού ως πολέμου της Μεγάλης Συμμαχίας ή πολέμου του Συνδέσμου του Άουγκσμπουργκ). Ήταν ο πρώτος από τους έξι αποικιακούς πολέμους (δείτε τους τέσσερις γαλλικούς και ινδιάνικους πολέμους, τον πόλεμο του πατρός Ρέιλ και τον πόλεμο του πατρός Λε Λουτρ) που διεξήχθησαν μεταξύ της Νέας Γαλλίας και της Νέας Αγγλίας μαζί με τους αντίστοιχoυς εγγενείς συμμάχους τους πριν η Γαλλία παραχωρήσει τις υπόλοιπες ηπειρωτικές περιοχές της στη Βόρεια Αμερική, ανατολικά του ποταμού Μισσισσιππή το 1763.

Για τον πόλεμο του βασιλιά Γουλιέλμου, ούτε η Αγγλία ούτε η Γαλλία σκέφτηκαν να αποδυναμώσουν τη θέση τους στην Ευρώπη για να υποστηρίξουν την πολεμική προσπάθεια στη Βόρεια Αμερική. Η Νέα Γαλλία και η Συνομοσπονδία Γουαμπανάκι ήταν σε θέση να ανατρέψουν την επέκταση της Νέας Αγγλίας στην Ακαδία, ενώ το σύνορο της Νέας Γαλλίας ορίστηκε ως ο ποταμός Κένεμπεκ στο νότιο Μέιν.  Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Ράισβαϊκ του 1697 που τερμάτισε τον εννεαετή πόλεμο, τα όρια και τα φυλάκια της Νέας Γαλλίας, της Νέας Αγγλίας και της Νέας Υόρκης παρέμειναν ουσιαστικά αμετάβλητα.

Ο πόλεμος προκλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι δεν τηρήθηκαν οι συνθήκες και οι συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στο τέλος του πολέμου του βασιλιά Φίλιππου (1675-1678). Επιπλέον, οι Άγγλοι ανησυχούσαν ότι οι Ινδιάνοι θα λάμβαναν γαλλική ή ίσως ολλανδική βοήθεια. Οι Ινδιάνοι επέδραμαν στους Άγγλους και στους φόβους τους, κάνοντάς το να φαίνεται σαν να ήταν με τους Γάλλους. Οι Γάλλοι επέδραμαν επίσης, καθώς πίστευαν ότι οι Ινδιάνοι συνεργάζονταν με τους Άγγλους. Αυτά τα περιστατικά, εκτός από το γεγονός ότι οι Άγγλοι έβλεπαν τους Ινδιάνους ως υποκείμενα τους, παρά την απροθυμία των Ινδιάνων να υποταχθούν, οδήγησαν τελικά σε δύο συγκρούσεις, μεταξύ των οποίων ο πόλεμος του βασιλιά Γουλιέλμου.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* Scott Weidensaul, *The First Frontier: The Forgotten History of Struggle, Savagery and Endurance in Early America "Our Enemies are exceedingly cruel"* 
* John G. Reid. "Amerindian Power in the Early Modern Northeast: A Reappraisal." *[[William and Mary Quarterly]]*, 3rd series, 61 (2004), 77-106. Co-authored with Emerson W. Baker.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*King William's War (1689–97) at usahistory.info

Κατηγορία:Νέα Γαλλία
Κανονισμός της Μπολόνια

Ο «**Κανονισμός της Μπολόνια**», είναι κανονισμός που προωθεί τη συνεργασία μεταξύ των πολιτών στα πλαίσια των αστικών κοινών. Με τη βοήθεια του εργαστηρίου LabGov, οι αρχές της Μπολόνια διαπίστωσαν ότι ήταν απαραίτητο να υπάρξει η δημιουργία ενός καινούργιου θεσμικού και οικονομικού συστήματος βασισμένου στη συνεργατική διακυβέρνηση των πολιτών. Αυτό αποτέλεσε μια εναλλακτική πολιτική προσέγγιση της πόλης ως ένα πλαίσιο κοινωνικού συνεργατισμού με σκοπό τη νομική κατοχύρωση των πρωτοβουλιών των πολιτών με παράλληλη κυβερνητική υποστήριξη. Διάφοροι φορείς κι οργανισμοί ενασχόλησης με τα κοινά συμμετέχουν σε συνεργατικές διαδικασίες για την πόλη τους, με σκοπό τη φροντίδα και την αναγέννηση των αστικών κοινών.

Ο "Κανονισμός της Μπολόνια" είναι ένα θεσμικό πλαίσιο το οποίο υπογραμμίζει πώς οι τοπικές αρχές, οι πολίτες και η κοινότητα μπορούν να συν-διαχειριστούν, τους δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους της πόλης καθώς και τους πόρους της γενικότερα. Επιτρέπει σε ομάδες πολιτών να προτείνουν βελτιώσεις για τις γειτονιές τους, ενώ ταυτόχρονα δίνει τη δυνατότητα στην πόλη να βοηθιέται άμεσα από τους πολίτες. Με αυτό τον τρόπο η Τοπική Αυτοδιοίκηση λειτουργεί ως συντονιστής αυτής της τοπικής διακυβέρνησης. Η πόλη εκλαμβάνεται ως ένα συνεργατικό κοινωνικό οικοσύστημα κι όχι ως μια δεξαμενή πόρων τους οποίους διαχειρίζονται οι πολιτικοί φορείς. Η τοπική διακυβέρνηση ανασυγκροτείται με σκοπό τη καλλιέργεια πολυάριθμων αυτο-οργανωμένων πρωτοβουλιών για το κοινό όφελος.

## Προοπτικές κανονισμού
Ο «Κανονισμός της Μπολόνια» έχει επεκταθεί και σε άλλες πόλεις οι οποίες διερευνούν μεθοδολογίες και αρχές σχεδιασμού σε διάφορες μορφές δημόσιας διακυβέρνησης. «Τις περισσότερες φορές τα κοινά αφορούν τις κοινωνικές νόρμες σε μια άτυπη οργάνωση, η οποία είναι προσαρμοστική και διαισθητική. Αυτή η διαδικασία χαρακτηρίζεται από οργανική εξέλιξη και συνεπώς μεταβάλλεται διαρκώς. Άρα αυτό που εφαρμόζεται επιτυχώς σε μια περίπτωση πιθανόν να μην ταιριάζει στις υπόλοιπες».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αστικά κοινά
Τζαμί Γιβλί Μιναρέ

Το **Τζαμί Γιβλί Μιναρέ** (*Yivli Minare*, κυριολεκτικά: τζαμί του αυλακωτού μιναρέ), γνωστό και ως Ουλού Τζαμί (τουρκικά: *Ulu Cami*, μέγα τέμενος), είναι μουσουλμανικό τέμενος στην Αττάλεια, Τουρκία, το οποίο κατασκευάστηκε από τον Σελτζούκο Σουλτάνο Αλαεντίν Καϊκουμπάντ Α΄. Βρίσκεται εντός των τειχών της πόλης, στη περιοχή γνωστή ως Καλεϊτσί, και αποτελεί τμήμα ενός συγκροτήματος το οποίο περιλαμβάνει επίσης τον μεντρεσέ Γκιγιασεντίν Κειχιουσρέβ, το κατάλυμα του Σουλτάνου και των Δερβίσηδων. Ο μιναρές του τζαμιού είναι σύμβολο και τοπόσημο της πόλης.
 thumb|αριστερά|200px|Άποψη του τζαμιού

Το Τζαμί κατασκευάστηκε αρχικά το 1230, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Αλαεντίν Καϊκουμπάντ Α΄ (1220-1237) και ανακατασκευάστηκε πλήρως το 1373 μετά την καταστροφή του αρχικού τζαμιού. Οι Χαμιδίδες κατασκεύασαν το τζαμί στα θεμέλια μίας βυζαντινής εκκλησίας. Ο μιναρές του, ύψους 38 μέτρων, είναι κτισμένος επί τετράγωνου πέτρινου βάθρου και διαθέτει οχτώ αυλακωτά τμήματα. Μέχρι την κορυφή του έχει 90 σκαλοπάτια. Διαθέτει έξι θόλους και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα παραδείγματα πολύτρουλης κατασκευής στην Ανατολία.

Σήμερα το κτίριο στεγάζει το Εθνογραφικό Μουσείο Αττάλειας, του οποίου τα εκθέματα περιλαμβάνουν ρούχα, μαγειρικά σκεύη, κεντήματα, ταπετσαρίες, κιλίμια, σάκους και τέντες. Άνοιξε για το κοινό το 1974.

## Παραπομπές


## Πηγές
*
*
*163
*

Κατηγορία:Αττάλεια‎
Γιβλι Μιναρε
Κατηγορία:Σελτζουκική αρχιτεκτονική
Τιμούρ Σάφιν

Ο** Τιμούρ Μαρσέλεβιτς Σάφιν **(, γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1992) είναι ρώσος ξιφομάχος, ο οποίος κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014 και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.

## Καριέρα
Ο Σάφιν ξεκίνησε να ασχολείται με την ξιφομαχία όταν ήταν εννέα ετών, αφότου ήρθε ένας προπονητής για να κάνει μια παρουσίαση στο σχολείο του. Ειδικεύτηκε στο άθλημα στην Ουφά. Γρήγορα έδειξε το ταλέντο του και εντάχθηκε στην ρωσική ομάδα νέων το 2009. Κέρδισε ένα ατομικό χάλκινο μετάλλιο και ένα ομαδικό αργυρό μετάλλιο το 2011 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 στο Καζάν. Κέρδισε ένα ομαδικό ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων 2012 και στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής Νέων το ίδιο έτος στη Μόσχα. Τελείωσε την σεζόν 2011-12 στην 4η θέση της παγκόσμιας κατάταξης νέων. Το 2013 κέρδισε ένα διπλό χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 στο Τορούν.

Στην ανώτερη κατηγορία, έκανε την είσοδό του στη σεζόν 2013-14. Κέρδισε την Πρόκληση Ρεβένου μετά την ήττα στον τελικό του Ολυμπιακού πρωταθλητή Αντρέα Μπαλντίνι. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2014 στο Στρασβούργο, είχε ηττηθεί στον πίνακα τον 16 από χρυσό νικητή Τζέιμς Άντριου Ντέιβις, αλλά σε ομαδικό επίπεδο βοήθησε τη Ρωσία να κατακτήσει ένα χάλκινο μετάλλιο. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014 στο Καζάν πήρε το δρόμο προς τα ημιτελικά, νικώντας τον Γερμανό Πέτερ Γιόπιχ. Έχασε από τον Μα Τζιανφέι από την Κίνα και κέρδισε χάλκινο μετάλλιο. Γι΄αυτή την επίδοση ονομάστηκε ως ο ρηξικέλευθος της χρονιάς από την Ρωσική Ομοσπονδία Ξιφασκίας.

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Προφίλ στην ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Ξιφασκίας
* Προφίλ στην ιστοσελίδα της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ξιφασκίας

Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές
Ελίνα Γκαράντσα

Η **Ελίνα Γκαράντσα** (λετονικά: *Elīna Garanča*, 16 Σεπτεμβρίου 1976) είναι Λετονή Μεσόφωνος (mezzo-soprano) της όπερας. Γεννήθηκε στη Ρίγα, με μουσικό υπόβαθρο: ο πατέρας της ήταν χορογράφος και η μητέρα της τραγουδίστρια, καθώς και καθηγήτρια της Λετονικής Μουσικής Σχολής και της Λετονικής Εθνικής Όπερας.  Ο αδελφός της ο Γιάνις, αν και ασχολήθηκε τα πρώτα χρόνια με τη μουσική τελικά δεν ακολούθησε αυτόν τον κλάδο. Η Ελίνα ξεκίνησε να σπουδάζει φωνητική στη Ρίγα, στη Μουσική Ακαδημία Λετονίας, υπό τις οδηγίες του Σεργκέι Μαρτίνοφ, αποφοιτώντας το 1996. Κατόπιν, συνέχισε τις σπουδές της σε Βιέννη και Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι παντρεμένη με τον Βρετανό μουσικό Κάρελ Μαρκ Κιτσόν, με τον οποίον έχει αποκτήσει και δύο κόρες. 

Το 1999, κατέκτησε την πρώτη θέση  σε σημαντικό διαγωνισμό της Φινλανδίας, ξεκινώντας έτσι πρακτικά την καριέρα της στην Ευρώπη. Το 2003, η Γκαράντσα έγινε παγκοσμίως γνωστή στο Φεστιβάλ Σάλτσμπουργκ, όταν τραγούδησε Anio, από το έργο του Μότσαρτ *La clemenza di Tito*. Ευθύς αμέσως ξεκίνησαν κι άλλες σπουδαίες εμφανίσεις όπως στο *Werther*, το λιμπρέτο του Ζυλ Μασνέ, ως "Charlotte" και το *[[Έτσι κάνουν όλες]]* (Così fan tutte) του Μότσαρτ, ως Dorabella, με την εν λόγω παραγωγή να ανεβαίνει και στην Κρατική Όπερα Βιέννης, το 2004 και στο Παρίσι, το 2005. 

Το 2007, έκανε το ντεμπούτο της στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, στο έργο  *[[Ο Κουρέας της Σεβίλλης]]*, του Τζοακίνο Ροσσίνι, ως Ροζίνα. Η συγκεκριμένη παράσταση επαινέθηκε από τους κριτικούς με τον Μπέρναντ Χόλαντ των *[[The New York Times]]*, να την επαινεί μεταξύ άλλων για τη φωνή της, το παρουσιαστικό της και γενικότερα για όλη της την ερμηνεία. Το 2010, εμφανίστηκε ξανά στη Μετροπόλιταν Όπερα, αυτή τη φορά στο έργο του Ζωρζ Μπιζέ, *[[Κάρμεν]]*, αναλαμβάνοντας τον κεντρικό ρόλο. Αρκετές ερμηνείες της έχουν ηχογραφηθεί, όπως η προαναφερθείσα. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει λάβει αρκετές διακρίσεις και βραβεία όπως το Μεγάλο Μουσικό Βραβείο Λετονίας, το 2000 και το 2010, χρονιά στην οποία κέρδισε και το *Vocalist of the Year* από την *Musical America Award* και το *Singer of the Year*, από την MIDEM Classical Award. Το 2005, υπήρξε υποψήφια για βραβείο Grammy, για την ηχογράφηση της όπερας του Βιβάλντι *Bajazet*.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* ** (Really important are the shoes), Ecowin Verlag GmbH 2013, ; Garanča's auto-biography, written while on maternity leave for the second time, in German

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Elina Garanča's official website
*Schedule of Garanča's performances  on operabase.com
*Elīna Garanča singing Mozart

Κατηγορία:Λετονοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Τραγουδίστριες όπερας
Κατηγορία:Μεσόφωνοι
Παύλος Ορκόπουλος

Ο **Παύλος Ορκόπουλος** (Κόρινθος, 30 Νοεμβρίου 1953) είναι  Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, καθώς και πολιτευτής.

## Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Κόρινθο, απ' όπου έχει και καταγωγή. Είναι νυμφευμένος με την, επίσης ηθοποιό, Νίκη Χαντζίδου, έχουν αποκτήσει δύο παιδιά καθώς και εγγόνια.

Ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον συνδυασμό του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές του 2014. Επίσης, ήταν υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015, καθώς και στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών στις εκλογές του 2019, του Μαΐου και του Ιουνίου 2023.

## Καριέρα
### Τηλεόραση
Ξεκίνησε την καριέρα του στην τηλεόραση μέσα από την σειρά *Η επιστροφή* το 1982. Έχει παίξει επίσης σε δύο επεισόδια της σειράς Κοχλίας. Ακολούθησαν ρόλοι στις δημοφιλείς σειρές *Πατήρ υιός και πνεύμα*, η *Δίκη* και *Φόνος χωρίς ταυτότητα*. Άρχισε να γίνεται γνωστός μέσα από την σειρά *Μυρτώ* στον πρώτο του μεγάλο ρόλο ως Στέλιος Φιντάς. Ακολούθησε guest στην σειρά *Εξ Αδιαιρέτου*. Επίσης, συμμετείχε σε συνολικά έξι αυτοτελή επεισόδιά της σειράς *[[Ανατομία ενός εγκλήματος (ελληνική σειρά)|Ανατομία ενός εγκλήματος]]*. Έγινε ευρέως γνωστός και καθιερώθηκε από τον τηλεοπτικό ρόλο του Λουκά στην τηλεοπτική σειρά *[[Ντόλτσε Βίτα]]*. Ακολούθησαν δημοφιλείς σειρές όπως *[[Ο κακός βεζίρης]]*, *Δεσποινίς Μαργαρίτα* και *[[Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή]]*. Ακολούθησε ο κωμικός ρόλος του Αστυνόμου Ταχίνη στην σειρά *Miss Νταίζη*. Στην συνέχεια, συμμετείχε στην σειρά *Τα παιδιά της Νιόβης*. Η καριέρα του εκτοξεύτηκε μέσα από τον ρόλο του Θωμά Βουλινού στην σειρά *[[Στο παρά 5]]*. Ακολούθησαν ρόλοι στις σειρές Μπαμπά μην τρέχεις, Χαρά Αγνοείται, *[[Η Πολυκατοικία]]*, *[[Η Οικογένεια Βλάπτει]]* και *[[Το σπίτι της Έμμας]]*. Υποδύθηκε τον Μενέλαο Τριανταφύλλου στην οικογενειακή κωμωδία του Alpha TV *[[Το σόι σου]]* από το 2014 έως το 2019. Από το 2019 έως το 2022, συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά "Άγριες Μέλισσες", όπου υποδύθηκε τον Νέστορα Φαναριώτη.
Από τον Σεπτέμβριο του 2022 υποδύεται τον διοικητή Σπύρο Μαρκέτο στην επιτυχημένη σειρά του ΑΝΤ1 "Παγιδευμένοι". Από τον Σεπτέμβριο του 2025 συμμετέχει ξανά στο σόι σου, που επέστρεψε για έκτη σεζόν. 

### Κινηματογράφος
Έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο μέσα από την ταινία *Δεξιότερα της δεξιάς* το 1989, ενώ το 1986 συμμετείχε στην βιντεοταινία *Ερωτικές Τρέλες*. Συμμετείχε επίσης στην  ταινία *[[Πολίτικη κουζίνα (ταινία)|Πολίτικη κουζίνα]]*. Γνωστότερη συμμετοχή του στον κινηματογράφο ήταν αυτή στο σίκουελ ταινιών *[[Νήsos]]*. Τελευταία του συμμετοχή ήταν αυτή στην ταινία *Τζαμάικα*. και Αριάδνη Ζητείται ψεύτης και Fils de Grece: Τα παιδιά του Εμφυλίου και Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης και Suntan και Ευτυχία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Ασπίδα ΣΤΟΚ

Η **Ασπίδα ΣΤΟΚ** είναι αγώνας Ασπίδας που διεξαγόταν μεταξύ του νικητή του Πρωταθλήματος πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και του νικητή του Κυπέλλου Κυπελλούχων ΣΤΟΚ. Διεξαγόταν υπό την αιγίδα της Συνομοσπονδίας τοπικών ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ).  Κάθε πενταετία η Ασπίδα περιέρχεται στην κατοχή της ομάδας που την κατάκτησε τις περισσότερες φορές στην πενταετία αυτή. 

## Ιστορία

Ο θεσμός ξεκίνησε για πρώτη φορά το 2004 με την καθιέρωση αγώνα Ασπίδας στη μνήμη Νίκου Γρηγορίου. Το όνομα της νικήτριας ομάδας αναγράφεται πάνω στην Ασπίδα. Με τη συμπλήρωση πέντε διοργανώσεων η Ασπίδα δίνεται μόνιμα στην ομάδα που την κατακτά τις περισσότερες φορές. Η ασπίδα Νίκου Γρηγορίου δεν δόθηκε σε καμμιά ομάδα, αφού είχαμε 5 διαφορετικούς νικητές. Το 2009 ο θεσμός ανανεώθηκε για μια πενταετία στη μνήμη Δημήτρη Κουντουρή. Η Ασπίδα Δημήτρη Κουντουρή δεν δόθηκε σε καμμιά ομάδα, αφού ξανά είχαμε 5 ξεχωριστούς νικητές. Το 2014 ο θεσμός ανανεώθηκε για ακόμη μια πενταετία στη μνήμη Νίκου Ζαμπά. Η Ασπίδα Νίκου Ζαμπά δεν δόθηκε σε καμμιά ομάδα, αφού και πάλι είχαμε 5 ξεχωριστούς νικητές.  Το 2019 ο θεσμός ανανεώθηκε ξανά για μια πενταετία στη μνήμη Ρένου Πιπερίδη. Διεξήχθη για τελευταία φορά το 2024 και στη συνέχεια η ΣΤΟΚ αποφάσισε τον τερματισμό της διεξαγωγής του.   Πολυνίκεις ομάδες του θεσμού είναι η Δάφνη Τρούλλων, η Δυναμό Περβολιών, ο Κόρνος FC 2013 και ο Κούρης Ερήμης που έχουν απο δύο κατακτήσεις.

## Οι νικήτριες

Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι νικήτριες ομάδες κάθε χρονιάς.

Σημειώσεις:

1. Το 2004 αγώνας Ασπίδας ΚΝ Αγίου Ιωάννη Πιτσιλιάς-Μιλτιάδης Τάλας δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για τον νικητή.

2. Το 2005 αγώνας Ασπίδας ΑΠΕΠ Πελενδρίου-FC Επισκοπής δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για τον νικητή.

## Δείτε επίσης

* Σύστημα ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Κύπρου
* Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
* Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
* Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
* Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
* Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών)
* Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας

## Παραπομπές

## Πηγές
* Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου

Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κύπρου
Κατηγορία:Συνομοσπονδία Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου
Μίλαν Ράσταβατς

Ο **Μίλαν Ράσταβατς** (γεννημένος στις 1 Νοεμβρίου 1973) είναι Σέρβος προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής.

## Σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής

Ο Ράσταβατς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ακαδημία της Βοϊβοντίνας Νόβι Σαντ. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ως ποδοσφαιριστής, η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν τη σεζόν 1988-1989. Έπαιξε στην εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας (Κ-16) με τον Μίρκο Γιόζιτς ως προπονητή. Από τη σεζόν 1990-1991 έπαιξε στην ακαδημία Κ-19 της Βοϊβοντίνας Νόβι Σαντ, η οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γιουγκοσλαβίας με προπονητή τον Ίλιγια Πάντελιτς. Μετά από μία σεζόν στην Ντιναμό Πάντσεβο, πήρε μεταγραφή στην Mladost Bački Jarak στην πρώτη κατηγορία Σερβίας και Μαυροβουνίου, όπου το 1999 τελείωσε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 26 χρονών.

## Σταδιοδρομία ως προπονητής
Ο Ράσταβατς άρχισε την προπονητική του καριέρα στην Αλ-Νάσρ το 2000, ως βοηθός προπονητή. Αργότερα πέρασε στην ομάδα νέων της Σερβίας και στο γυναικείο τμήμα της χώρας του Κ-19, ενώ το 2013 υπέγραψε στην Ολίμπια Λιουμπλιάνα. Το 2014 πήρε την Βοϊβοντίνα Νόβι Σάντ, ενώ το 2017 ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Ξάνθης. Έπειτα από 2 χρόνια παρουσίας στον πάγκο της Ξάνθης, έφυγε από την θρακική ομάδα, για να αναλάβει τον Αστέρα Τρίπολης. Τον Μάιο του 2022, αντικαταστάθηκε από τον Ηρακλή Μεταξά, αφού απέτυχε να βγάλει τους Αρκάδες στα πλει-οφ.  Τον ίδιο μήνα, συμφώνησε με την Βοϊβοντίνα.  
Ο Ράσταβατς αποτέλεσε παρελθόν από την τεχνική ηγεσία της Βοϊβοντίνας μετά την εντός έδρας ισοπαλία με τη Ράντνικ (1-1) για το πρωτάθλημα Σερβίας. Την περίοδο 2024-25 βρισκόταν στην τεχνική ηγεσία του ΟΦΗ. Από τον Ιανουάριο του 2026 εώς τον Μάρτιο το 2026 ήταν για τρίτη φορά προπονητής του Αστέρα Τρίπολης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Ξάνθης
Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αστέρα Τρίπολης
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΗ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Πάντσεβο
Μαουγκοζάτα Σουμόφσκα

Η **Μαουγκοζάτα Σουμόφσκα** (πολωνικά: *Małgorzata Szumowska*, 26 Φεβρουαρίου 1973) είναι Πολωνέζα σκηνοθέτις, σεναριογράφος και παραγωγός του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Κρακοβία και αρχικά ξεκίνησε να σπουδάζει ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, παραμένοντας εκεί για δύο έτη. Ωστόσο, αργότερα εγκατέλειψε τις σπουδές της εκεί και ξεκίνησε σπουδές για τον κινηματογράφο, στο φημισμένο για αυτόν τον κλάδο κολέγιο του Λοτζ. Μερικοί εκ των πιο σημαντικών Πολωνών σκηνοθετών αποφοίτησαν από εκεί, όπως ο Αντρέι Βάιντα, ο Ρομάν Πολάνσκι και ο Κριστόφ Κισλόφσκι. Όσο ήταν μαθήτρια εκεί η Σουμόφσκα, έκανε μία ταινία μικρού μήκους, η οποία πήρε την 14η υψηλότερη βαθμολογία στην ιστορία της σχολής. Τιτλοφορούσε ως *Cisza* και απεικόνιζε μία πολωνική αγροτική οικογένεια. 

Το 1998, αποφοίτησε από το κολέγιο και το 2001, έκανε την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, ονόματι *Szczęśliwy człowiek* «Ευτυχισμένος άνθρωπος». Η πλοκή της αφορούσε περίπλοκες σχέσεις ανθρώπων, οι οποίες θα του οδηγήσουν, στην απόλυτη χαρά ή δυστυχία. Η ταινία υπήρξε υποψήφια στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ενώ την ίδια χρονιά έγινε και μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Το 2004, κυκλοφορεί και η δεύτερη ταινίας, με τίτλο *Ono*, η οποία αφορούσε μια έγκυο ανύπαντρη μητέρα, η οποία θέλει να κρατήσει το παιδί της. Το 2006, κυκλοφορεί και την τρίτη της ταινία, με τίτλο,  *33 sceny z zycia*, η οποία την βοήθησε πολύ στην καριέρα της. Η συγκεκριμένη ταινία έλαβε και Ειδικό Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο.

Ως παραγωγός, γνωστή είναι η συμμετοχή της στην ταινία του Λαρς φον Τρίερ, *Antichrist* (2009). Κατόπιν, το 2011, κυκλοφορεί και το *Elles*, στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Ζυλιέτ Μπινός.  Το 2013, κυκλοφόρησε και το δράμα της *W imię...*, το οποίο έλαβε το βραβείο Teddy στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και το Grand Prix, από το Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης. Κατόπιν κυκλοφόρησε το *Cialo* (2015) (για το οποίο πήρε Ασημένιο Άρκτος σκηνοθεσίας) και το *Twarz* (2018), από το οποίο έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής, στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Η Σούμοφσκα είναι κόρη του δημοσιογράφου Μασίε Σουμόφσκι και της Ντορότα Τεράκοφσκα, της οποίας η αδελφή ήταν κι αυτή σκηνοθέτης. Από το 2012, είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Ματέους Κοσιούκιεβιτς, με τον οποίον απέκτησε και μία κόρη, ωστόσο, έχει άλλη μία κόρη από μια παλαιότερη σχέση της. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Małgorzata Szumowska at culture.pl
*33 Scenes from Life - review
*Szumowska's Elles on the 2012 Berlinale Shortlist
*The Transposition of Loneliness at the 63rd Berlinale

Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι
Κατηγορία:Πολωνοί παραγωγοί ταινιών
Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Call the Police (Τραγούδι των G Girls)

To «**Call the Police**» είναι ένα τραγούδι που ηχογραφήθηκε από το Ρουμάνικο συγκρότημα G Girls. Κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή στις 14 Ιουνίου 2016 μέσω της δισκογραφικής Global Records και της Roton διεθνώς, ενώ διανεμήθηκε στην Ιταλία στις 15 Ιουλίου 2016 από την Ego. Το κομμάτι αυτό, που ήταν το ντεμπούτο του συγκροτήματος, γράφτηκε από τους Eric Turner και J-Son, καθώς οι Marcel Botezan και Sebastian Barac ανέλαβαν την παραγωγή. Το τραγούδι είναι ένα τυπικό "Eurodance" μουσικό κομμάτι που ενσωματώνει στοιχεία χορευτικής Ρουμάνικης μουσικής.

Οι μουσικοκριτικοί ήταν θετικοί με το τραγούδι, χαρακτηρίζοντάς το πιασάρικο και συγκρίνοντάς το με άλλες δουλειές του μέλους του συγκροτήματος Ίννα. Για λόγους προώθησης, οι Ρομάν Μπουρλάκα γυρίσαν ένα συνοδευτικό βιντεοκλιπ στο παλάτι. Κινήθηκε μέτρια εμπορικά. Αν και στην Πολωνία έφτασε στην 6η θέση του Top 100, στη Ρουμανία έφτασε μόλις στην 64η θέση.

Κατηγορία:Τραγούδια του 2016
Ηλίας Κουλουκουντής (αποσαφήνιση)

Το ονοματεπώνυμο **Ηλίας Κουλουκουντής** μπορεί να σχετίζεται με τα παρακάτω πρόσωπα:

* Ηλίας Κουλουκουντής (1856-1926), Έλληνας εφοπλιστής και τραπεζίτης.
* Ηλίας Κουλουκουντής (19ος αι.), Έλληνας καραβοκύρης και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
* Ηλίας Κουλουκουντής (γενν. 1937), Έλληνας εφοπλιστής και συγγραφέας.