Αλ-Ασράφ Μουσά ιμπν Αντίλ

Ο **Αλ-Ασράφ** ή **αλ-Ασράφ Μουσά** ή **Αλ-Ασράφ Σαχ Αρμάν,** *al-Ashraf Musa ή Al-Ashraf Shah Arman*  (απεβ. στις 27 Αυγούστου 1237), πλήρως γνωστός ως Αλ-Ασράφ Μουσά Αμπούλ-Φαθ αλ-Μουζαφάρ αντ-Ντιν, ήταν Κούρδος ηγεμόνας της δυναστείας των Αγιουβιδών.

## Κυβερνήτης της Τζαζίρα (1201–1229)
[μικρογραφία|350εσ|Πορτρέτο του [Σαλαντίν σε ντιρχάμ που κόπηκε υπό τον Αλ-Ασράφ Μουσά το 1215-1216, με την επιγραφή στην εμπρόσθια όψη: *«Ο Νικηφόρος Βασιλιάς, η Δικαιοσύνη του Κόσμου και της Πίστης, Γιουσούφ ιμπν Αγιούμπ»* .     Πιθανό νομισματοκοπείο τού Μαγιαφαρικίν, με ημερομηνία 1215.  Παρόμοια νομίσματα κόπηκαν και κατά τη διάρκεια της ζωής του Σαλαντίν. ]]

Γιος του σουλτάνου αλ-Αντίλ Α΄, ο αλ-Ασράφ τοποθετήθηκε από τον πατέρα του στο Χαρράν το 1201 ως κυβερνήτης της Τζεζίρε. Συνέχισε να κυβερνά την περιοχή μετά το τέλος τού πατέρα του το 1218, μέχρι το 1229.

### Κατάκτηση του Χιλάτ
Το 1207 το Σαχ-Αρμάν καταλήφθηκε από τους Αγιουβίδες, οι οποίοι από καιρό εποφθαλμιούσαν το Αχλάτ. Οι Αγιουβίδες είχαν έρθει στην πόλη κατόπιν πρόσκλησης του λαού του Αχλάτ, μετά τη δολοφονία του τελευταίου ηγεμόνα Σοκμενλί από τον Τογκρούλσαχ, τον ηγεμόνα (melik) του Ερζερούμ εκ μέρους του σουλτανάτου του Ρουμ και αδελφό του σουλτάνου Καϊκουβάδ Α΄. Μέχρι το 1209 η Γεωργία αμφισβήτησε την κυριαρχία των Αγιουβιδών στα αρμενικά υψίπεδα, και ηγήθηκε ενός απελευθερωτικού πολέμου για τη νότια Αρμενία. Ο Γεωργιανός στρατός πολιόρκησε το Χλατ. Σε απάντηση, ο Αγιουβίδης σουλτάνος αλ-Αντίλ Α΄ συγκέντρωσε και ηγήθηκε προσωπικά ενός μεγάλου στρατού, που περιλάμβανε τους εμίρηδες της Χομς, της Χάμα και του Μπάαλμπεκ, καθώς και αποσπάσματα από άλλες Αγιουβιδικές ηγεμονίες, για να υποστηρίξουν τον αλ-Αβάντ εμίρη της Τζαζίρα. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, ο Γεωργιανός στρατηγός Ιβάνε Μχαργκρτζέλι έπεσε κατά λάθος στα χέρια τού αλ-Αβάντ στα περίχωρα του Αχλάτ. Χρησιμοποιώντας τον Ιβάν ως διαπραγματευτικό χαρτί, ο αλ-Αβάντ συμφώνησε να τον απελευθερώσει, με αντάλλαγμα μία τριακονταετή εκεχειρία με τη Γεωργία, τερματίζοντας έτσι την άμεση Γεωργιανή απειλή για τους Αγιουβίδες. Αυτό έφερε τον αγώνα για τα αρμενικά εδάφη σε αδιέξοδο,  αφήνοντας την περιοχή της λίμνης Βαν στους Αγιουβίδες της Δαμασκού. 

Κατά τη διάρκεια της θητείας του, έκοψε μερικά νομίσματα με την εικόνα του Σαλαντίν και την επιγραφή *«Ο Νικηφόρος Βασιλιάς, η Δικαιοσύνη του Κόσμου και της Πίστης, Γιουσούφ ιμπν Αγιούμπ»*, ακολουθώντας το πρότυπο προηγούμενων νομισμάτων της εποχής τού ίδιου τού Σαλαντίν. 

Τα νομίσματά του κόπηκαν στο Mαγιαφαρικίν, Σιντζάρ, Αχλάτ, Eρμπίλ, Χαράν. 

Πήρε την Γεωργιανή πριγκίπισσα Τάμτα ως μία από τις συζύγους του. 

## Εμίρης της Δαμασκού (1229–1237)
Μετά το τέλος του αδελφού του αλ-Μουαζάμ το 1227, ο αλ-Ασράφ έλαβε αίτημα από τον ανιψιό του, γιο του αλ-Μουαζάμ, Αν-Νασίρ Νταβούντ, για βοήθεια στην αντίθεσή του στον αδελφό του αλ-Καμίλ της Αιγύπτου. Αντ' αυτού, ο αλ-Ασράφ και ο αλ-Καμίλ κατέληξαν σε συμφωνία να μοιράσουν τις γαίες του ανιψιού τους μεταξύ τους. Ο αλ-Ασράφ κατέλαβε τη Δαμασκό τον Ιούνιο του 1229 και ανέλαβε τον έλεγχο της πόλης, υπηρετώντας ως εμίρης της Δαμασκού μέχρι το τέλος του το 1237. Κατέλαβε και το Μπάαλμπεκ το 1230. Σε αντάλλαγμα, παραχώρησε τις γαίες του στη Μεσοποταμία στον αλ-Καμίλ και αναγνώρισε την υπεροχή του, ενώ ο αν-Νασίρ έπρεπε να αρκεστεί στην κατοχή ενός πριγκιπάτου με κέντρο το Κεράκ στην περιοχή της Υπεριορδανίας. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο αλ-Ασράφ άρχισε να διαφωνεί με την εξουσία του αδελφού του, και το 1237 συμμάχησε με τον Καϊκουβάδ Α΄, τον Σελτζούκο σουλτάνο του Ρουμ, και διάφορους Αγιουβίδες πρίγκιπες που έδρευαν στη Συρία, εναντίον του αλ-Καμίλ. Ωστόσο, ο Καϊκουβάδ απεβίωσε στις αρχές του καλοκαιριού εκείνου του έτους, και ο ίδιος ο αλ-Ασράφ απεβίωσε στις 27 Αυγούστου, διαλύοντας τη συμμαχία. Τον αλ-Ασράφ διαδέχθηκε στη Δαμασκό ο νεότερος αδελφός του, ας-Σαλίοχ Ισμαήλ. 

## Δείτε επίσης
* Τζαμί Ακσάμπ

## Αναφορές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αγιουβίδες