open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (χειροσφαίριση γυναικών)

:*Για όλες τις δραστηριότητες του συλλόγου, δείτε: [[Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς|Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.]]*

## Ιστορία
### Ίδρυση
Το 1995 εμφανίστηκε το γυναικείο τμήμα χειροσφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιώς, το οποίο πήρε μέρος στο πρωτάθλημα Ελλάδος της Α2 εθνικής κατηγορίας. Το ρόστερ της ομάδας στελέχωναν οι: Λάμπουρα, Γκουντουρά, Ντουσακλή, Χατζησταυράκη, Τσαούση, Παπαδοπούλου, Μοσχοβέλλη καθώς και άλλες αξιόλογες αθλήτριες. 

Το τμήμα πολύ γρήγορα παραμένει ανενεργό σε επίπεδο γυναικών.

### Νέα εποχή

Ο Ολυμπιακός απ' τις αρχές της δεκαετίας του 2020 καλλιεργεί τα τμήματα υποδομής και έχει και τις πρώτες επιτυχίες σε επίπεδο κορασίδων κατακτώντας το πρωτάθλημα ΕΣΧΑ για 2 συνεχόμενες χρονιές ενώ παράλληλα δίνει το παρόν και στην τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος, κατακτώντας και την 3η θέση το 2024. Η ομάδα αυτή θα είναι και η βάση της γυναικείας ομάδας που στις 18 Ιουλίου 2025 επιστρέφει στις επαγγελματικές κατηγορίες καθώς ο Ολυμπιακός ανακοινώνει την επανασύσταση του γυναικείου τμήματος και την συμμετοχή του στην Α2 κατηγορία.  

## Τίτλοι

### Μικρές Ηλικίες

* 2 **Πρωταθλήματα ΕΣΧΑ Κορασίδων**: 
** 2024, 2025

## Τρέχουσα σύνθεση
Η ομάδα όπως ήταν στις   

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
*Ολυμπιακός ΣΦΠ - Επίσημος Δικτυακός Τόπος  
* Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης Ελλάδος


Ολυμπιακος Πειραιως
Αρχιεπίσκοπος Κένυας Μακάριος

Ο **Αρχιεπίσκοπος Μακάριος** (κατά κόσμον *Ανδρέας Τηλλυρίδης*, Λεμεσός, 18 Απριλίου 1945) είναι Ελληνοκύπριος θεολόγος και ιεράρχης του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ο οποίος διατελεί Αρχιεπίσκοπος Γέρων Κένυας από το 2025.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Ανδρέας Τηλλυρίδης γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου, στις 18 Απριλίου 1945. Ολοκλήρωσε την εγκύκλια εκπαίδευση στο Λανίτειο Γυμνάσιο Λεμεσού. Κατά τα σχολικά έτη, ήταν μέλος της Χορωδίας του Σχολείου του, ενώ κατά τα εφηβικά του χρόνια ήταν μαθητής του Εθνικού Ωδείου Λεμεσού. 

Πραγματοποίησε σπουδές στη Μουσική στο Trinity College of Music, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σπούδασε Θεολογία στο Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου Παρισίων, από όπου και αποφοίτησε το 1972. Κατά την διάρκεια των σπουδών του παρακολούθησε και μαθήματα Βυζαντινολογίας στο Collège de France και στο École Pratique des Hautes Études. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές Εκκλησιαστικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ενώ στις 12 Ιανουαρίου 1977, αναγορεύτηκε διδάκτωρ διλοσοφίας από το ίδιο Πανεπιστήμιο. Το 1978 και για 3 έτη πραγματοποιεί με υποτροφία μεταδιδακτορικές σπουδές Ιστορίας Θρησκειών και Εκκλησιαστικής Ιστορίας στο Καθολικό Πανεπιστήμιο Λέουβεν. 

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, συνδέεται πνευματικά με τον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ, ο οποίος αποτέλεσε και πνευματικός του πατέρας. Υπηρέτησε ως λαϊκός στο ιεραποστολικό κλιμάκιο της Κένυας. Τον Ιανουάριο του 1977, με παρότρυνση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου Γ΄, μετέβη στο Ναϊρόμπι για να αναλάβει την προετοιμασία της λειτουργίας ιερατικής σχολής στην Κένυα, της οποίας και ανέλαβε διευθυντής. 

Χειροτονήθηκε διάκονος στις 19 Ιουλίου 1992 από τον Μητροπολίτη Αξώμης Πέτρο Α' και Πρεσβύτερος στις 20 Ιουλίου. Στις 25 Ιουλίου, χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Ριρούτας, βοηθός της Ιεράς Μητροπόλεως Ειρηνουπόλεως.

Στις 13 Ιανουαρίου 1998 εξελέγη Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε και στις 22 Φεβρουαρίου 2001 Μητροπολίτης Κένυας. Στις 24 Νοεμβρίου 2015, η Ιερά Μητρόπολις Κένυας μετονομάσθηκε σε Ιερά Μητρόπολις Ναϊρόμπης. Στις 24 Οκτωβρίου 2017, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄ τον ανύψωσε τιμητικώς σε γεροντική θέση. Στις 17 Φεβρουαρίου 2025, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄ τον ανύψωσε στη θέση του Έξαρχου Κένυας και πάσης Ανατολικής Αφρικής.

Στις 7 Οκτωβρίου 2025, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ο Πατριάρχης Θεόδωρος τον περικόσμησε με τον Μεγαλόσταυρο του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου και του απέδωσε τιμητικά τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου Κένυας και Εξάρχου πάσης Ανατολικής Αφρικής.

## Παραπομπές
Cur Deus Homo

μικρογραφία|261x261εσ|Cur Deus Homo του Άνσελμου. Μέσα του 12ου αιώνα.
Το ***Cur Deus Homo?,*** είναι βιβλίο γραμμένο από τον Άνσελμο Καντουαρίας, την περίοδο 1094–1098. Σε αυτό το έργο, ο Άνσελμος διατυπώνει με συστηματικό φιλοσοφικό και θεολογικό τρόπο τη λεγόμενη θεωρία της ικανοποίησης για την εξιλέωση. Σύμφωνα με αυτήν, η αμαρτία του ανθρώπου προσβάλλει τη θεία δικαιοσύνη και τάξη, δημιουργώντας ένα χρέος που ο άνθρωπος αδυνατεί να αποπληρώσει. Η σάρκωση και η θυσία του Χριστού καθίστανται, έτσι, αναγκαίες προκειμένου να αποδοθεί στον Θεό η οφειλόμενη ικανοποίηση. Η συγκεκριμένη αντίληψη άσκησε καθοριστική επιρροή στη δυτική θεολογία και αποτέλεσε κεντρικό στοιχείο της σκέψης του σχολαστικισμού.

Ο Άνσελμος αναφέρει πως ο λόγος για τον οποίο έγραψε το βιβλίο είναι:

αριστερά|μικρογραφία|471x471εσ|Άγαλμα του Άνσελμου, στο δεξί του χέρι κρατάει το Cur Deus Homo.

## Η έννοια της αναγκαιότητας (necessitas)
Το πραγματικά νέο στοιχείο στη θεωρία της ικανοποίησης του Ανσέλμου είναι η έννοια της αναγκαιότητας (necessitas). Ενώ ο Αυγουστίνος είχε χαρακτηρίσει τον τρόπο της λύτρωσής μας απλώς ως τον καταλληλότερο δυνατό (quo convenientior alius non fuit), ο Ανσέλμος θέλησε να αποδείξει την αναγκαιότητα του δρόμου που επέλεξε ο Θεός. Αυτό περιλάμβανε δύο νέες ιδέες: Πρώτον, ότι ο Θεός δεν θα μπορούσε να συγχωρήσει χωρίς ικανοποίηση (satisfactio). Και δεύτερον, ότι μια άπειρης αξίας ικανοποίηση, όπως εκείνη που συνιστά ο θάνατος του Θεανθρώπου, ήταν αναπόφευκτη, επειδή και η ενοχή του ανθρώπου πρέπει να νοηθεί ως άπειρη.

Η προσέγγιση της αναγκαιότητας (necessitas) δεν επικράτησε. Τόσο ο Αβελάρδος, όσο και οι αντίπαλοί του, ο Βερνάρδος του Κλαιρβώ και ο Γουλιέλμος του Σαιν-Τιερρύ, υποστήριξαν σε αντιδιαστολή με τον Ανσέλμο, ότι ο Θεός θα μπορούσε να λυτρώσει τους ανθρώπους και με άλλο τρόπο από αυτόν που τελικά επέλεξε.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 (στα Λατινικά)
Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Αραγωνίας

Οικόσημο του Βασιλείου της Αραγωνίας|μικρογραφία|200εσ

Αυτή είναι μια λίστα με τις/τους συζύγους των μοναρχών του Βασιλείου της Αραγωνίας.

## Κόμισσες της Αραγωνίας
*Νούνιλα Ίνιγεθ της Παμπλόνα (820-833)
*Ονέκα Γκαρθές της Παμπλόνα (?-?)
*Αθιβέγια της Γασκώνης (?-?)
*Σάντσα Γκαρθές της Παμπλόνα (?-?)

## Βασίλισσες της Αραγωνίας
*Ερμεσίνδα του Μπιγκόρ (1036-1049)
*Αγνή (1054-1063)
*Ισαβέλλα του Ουρζέλ (1065-1071)
*Φελίσια του Ρουσύ (1076-1094)
*Αγνή της Ακουιτανίας (1094-1097)
*Βέρθη της Αραγωνίας (1097-1104)
*Ουρράκα του Λεόν (1109-1115)
*Αγνή της Ακουιτανίας (1135-1137)
*Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ της Βαρκελώνης (1150-1162)
*Σάντσα της Καστίλης (1174-1196)
*Μαρία του Μονπελιέ (1204-1213)
*Ελεονώρα της Καστίλης (1221-1229)
*Γιολάνδη της Ουγγαρίας (1235-1251)
*Κωνσταντία Χοενστάουφεν της Σικελίας (1276-1285)
*Ισαβέλλα της Καστίλης (1291-1295)
*Λευκή του Ανζού (1295-1310)
*Μαρία των Λουζινιάν (1315-1322)
*Ελισένδα δε Μονκάδα (1322-1327)
*Ελεονώρα της Καστίλης (1329-1336)
*Μαρία της Ναβάρρας (1338-1347)
*Ελεονώρα της Πορτογαλίας (1347-1348)
*Ελεονώρα της Σικελίας (1349-1375)
*Σίβυλλα της Φορτιά (1377-1387)
*Γιολάντα του Μπαρ (1387-1396)
*Μαρία δε Λούνα (1396-1406)
*Μαργαρίτα του Πράδες (1409-1410)
*Ελεονώρα του Αλμπουρκέρκε (1412-1416)
*Μαρία της Καστίλης (1416-1458)
*Ιωάννα Ενρίκεθ (1458-1468)
*Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης (1479-1504)
*Ζερμαίν της Φουά (1505-1516)
*Ισαβέλλα της Πορτογαλίας (1526-1539)

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Μαγιόρκας
*Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Καστίλης
*Κατάλογος μοναρχών της Καστίλης
*Κατάλογος μοναρχών της Γαλικίας
*Κατάλογος βασιλικών συζύγων του Λεόν
*Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Ναβάρρας
*Κατάλογος Ισπανών βασιλικών συζύγων

Κατηγορία:Βασίλισσες της Αραγωνίας
Κατηγορία:Στέμμα της Αραγωνίας
Παλαιοπαναγία Λακωνίας

Η **Παλαιοπαναγία** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στη Λακωνία.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Η Παλαιοπαναγία βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Ταϋγέτου σε υψόμετρο 270 μέτρων και απόσταση περίπου 12 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη ενώ στα ανατολικά του χωριού  περνάει η ΕΟ Σπάρτης - Γυθείου. Στο χωριό έχει έδρα ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Ελαιοπαραγωγών Παλαιοπαναγιάς, ο οποίος ιδρύθηκε το 1965 από ντόπιους παραγωγούς. Οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς (ποσοστό άνω του 90% των καλλιεργούμενων εκτάσεων) καθώς και λίγα εσπεριδοειδή, κηπευτικά και στα πλέον ορεινά καρυδιές.

## Ιστορικά - διοικητικά στοιχεία
Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Palaeo-Panagia* να υπάγεται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*) → Τμήμα Μπαρδουνοχώρια *(Bardounia-Khoria)*, με αριθμό οικογενειών 10 και συνολικό πληθυσμό 27 άτομα. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως *Παλαιά Παναγιά* στην Επαρχία Λακεδαίμονος με συνολικό πληθυσμό 14 άτομα.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να ορίζεται έδρα στον τότε Δήμο Φάριδος μέχρι το 1842 οπότε έπαυσε να είναι. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Κρυονέρι και την Τόριζα αποτελούν την κοινότητα Παλαιοπαναγίας, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φαρίδος του Δήμου Σπάρτης ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 408 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Παλαιοπαναγία
Παλαιοπαναγία
Λογγάστρα Λακωνίας

Η **Λογγάστρα** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Λογγάστρα βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Μεσσηνία, στους βορειοανατολικούς πρόποδες του Ταϋγέτου σε υψόμετρο 540 μέτρων και περιοχή κατάφυτη από δένδρα. Η ονομασία της σύμφωνα με μία άποψη προέρχεται από τη λατινική έκφραση *logum castrum*, δηλαδή μακρινό φρούριο/κάστρο (σε αντιδιαστολή με το κάστρο του Μυστρά και της Άνω Βορδώνιας) ενώ σύμφωνα με άλλη από τη λέξη "λόγγος", δηλαδή δασώδης τόπος. Καθώς η θέση που κτίστηκε ο οικισμός είναι κατάφυτος από κάθε είδους δένδρα πιθανότερη φαίνεται η δεύτερη άποψη. Θρησκευτικά αξιοθέατα είναι: η ενοριακή εκκλησία των Ταξιαρχών, του Αγίου Δημητρίου και τα εξωκλήσια της Παναγίας και του Αγίου Νικολάου. 

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ο Άγγλος περιηγητής Ουίλιαμ Ληκ την αναφέρει ως *Longástra* (*Morea I,* *125* και *Μorea IΙΙ, 12*). Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Longastra* να υπάγεται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*), με αριθμό οικογενειών 75 και συνολικό πληθυσμό 351 άτομα. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως *Παρόριο* στην Επαρχία Λακεδαίμονος με αριθμό οικογενειών: 56 και συνολικό πληθυσμό 238 άτομα (άνδρες: 192, γυναίκες: 159).

Απογράφεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε Δήμο Βορδωνίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Καραβά αποτελούν την Κοινότητα Λογγάστρας, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μυστρά του Δήμου Σπάρτης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 248 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Λογγάστρα Λακωνίας στο youtube.com.
* Σουστιάνοι-Γούβες-Ξεροβούνα-Λογγάστρα στο el.wikiloc.com.

## Παραπομπές


Λογγάστρα
Λογγάστρα
Παλαιολόγιο Λακωνίας

Το **Παλαιολόγιο** (μέχρι το 1981 **Σκλαβική**) είναι οικισμός του Δήμου Σπάρτης στην Λακωνία και την Πελοπόννησο.

## Γενικά στοιχεία
Το Παλαιολόγιο βρίσκεται σε υψόμετρο 250 μέτρων και σε απόσταση περίπου 3 χιλιόμετρα δυτικά από το κέντρο της Σπάρτης. Δυτικά του χωριού είναι ο οικισμός Μυστράς, βόρεια η Μαγούλα ενώ διαθέτει οργανωμένο κάμπιγκ διακοπών. Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, το 1940, γραμμένο ως *Σκλαβική* να προσαρτάται στην κοινότητα Μυστρά. Το 1981 μετονομάστηκε σε Παλαιολόγιον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Μυστρά, το Βλαχοχώρι, τα Πικουλιάνικα και την Ταϋγέτη αποτελούν την κοινότητα Μυστρά, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Μυστρά του Δήμου Σπάρτης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 292 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

** έχει απογραφεί ως Σκλαβική*

## Παραπομπές


Παλαιολόγιο
Παλαιολόγιο
Κυστίδιο

Με την ονομασία **κυστίδιο** μπορεί να αναφέρονται οποιοδήποτε από τα παρακάτω.

* Κυστίδιο (βιολογία και χημεία)
* Κυστίδιο (μυκητολογία)
Πικουλιάνικα Λακωνίας

Τα **Πικουλιάνικα** είναι μικρός οικισμός στην Πελοπόννησο και την Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία - αξιοθέατα
Τα Πικουλιάνικα βρίσκονται στις βορειοανατολικές πλαγιές του Ταϋγέτου σε υψόμετρο 605 μέτρων με θέα   ανατολικά προς τον Πάρνωνα, νότια τη θάλασσα και βόρεια μέχρι και το αρκαδικό Μαίναλο. Απέχουν περίπου 10 χιλιόμετρα δυτικά από το κέντρο της Σπάρτης ενώ βορειοδυτικά του είναι η καστροπολιτεία του Μυστρά και βόρεια περνάει η ΕΟ Σπάρτης - Καλαμάτας. Η ονομασία τους προήλθε από το επώνυμο της οικογένειας Πίκουλα που κυριαρχούσε στην περιοχή το 1700-1900 και οι κάτοικοί του ήταν κυρίως  αγροτοκτηνοτρόφοι. Σήμερα αποτελεί τουριστικό προορισμό που διαθέτει λίγα τουριστικά καταλύματα και κέντρα για φαγητό και καφέ. Στη γύρω περιοχή υπάρχουν αρκετές πεζοπορικές διαδρομές.

## Ιστορικά - διοικητικά στοιχεία
Αναφέρονται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτώνται στον τότε Δήμο Σπάρτης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Μυστρά, το Παλαιολόγιο, τα Βλαχοχώρι και την Ταϋγέτη αποτελούν την κοινότητα Μυστρά, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Μυστρά του Δήμου Σπάρτης ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 54 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι: 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πεζοπορικές διαδρομές στα Πικουλιάνικα από τον ιστότοπο wikiloc.com.

## Παραπομπές


Πικουλιάνικα
Πικουλιάνικα
Η διαμονή (μυθιστόρημα)

***Η διαμονή*** () είναι μυθιστόρημα του Ανατολικογερμανού συγγραφέα και πολιτικού Χέρμαν Καντ που εκδόθηκε το 1977 στο Ανατολικό Βερολίνο και ταυτόχρονα στο Δυτικό. Το μυθιστόρημα θίγει το θέμα της συλλογικής ενοχής και της ατομικής αθωότητας παρουσιάζοντας την ιστορία ενός Γερμανού στρατιώτη της Βέρμαχτ που στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορήθηκε λανθασμένα για εγκλήματα πολέμου. 

Το μυθιστόρημα βασίζεται στις προσωπικές εμπειρίες του Καντ, ο οποίος μεταξύ 1945 και 1949 φυλακίστηκε ως αιχμάλωτος πολέμου σε στρατόπεδο εργασίας στη Βαρσοβία, καθώς και στο αίσθημα ενοχής που ένιωθε ότι ήταν μέλος του γερμανικού στρατού. Μαζί με τα μυθιστορήματα ''Η'' ''αίθουσα διαλέξεων'' και *Το* *αποτύπωμα,* είναι τα τρία πιο επιτυχημένα έργα του συγγραφέα.

## Υπόθεση
Οκτώβριος 1945. Ο Μαρκ Νίμπουρ, ένας 19χρονος Γερμανός αιχμάλωτος πολέμου, φτάνει στον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαρσοβίας με άλλους κρατούμενους. Μια Πολωνή που βρίσκεται στον σταθμό πιστεύει ότι τον αναγνωρίζει ως τον αξιωματικό των SS που δολοφόνησε την κόρη της κατά τη διάρκεια μιας επιδρομής στο Λούμπλιν. Ο Νίμπουρ τη βλέπει να μιλάει σε έναν από τους Πολωνούς φρουρούς του, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει τη συζήτηση. Λίγο αργότερα, τον απομακρύνουν και τον κλείνουν σε απομόνωση στη φυλακή.

Ο πρώην στρατιώτης του πεζικού δεν ξέρει γιατί κατηγορείται. Κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων, ένας Πολωνός αξιωματικός απαιτεί επανειλημμένα να γράψει το προσωπικό του ιστορικό και να αποκαλύψει το πραγματικό του όνομα. Ο Νίμπουρ επιμένει ότι είναι ο Μαρκ Νίμπουρ.

Ενώ βρίσκεται στη φυλακή, βιώνει το μίσος Πολωνών συγκρατούμενων και κατά τη διάρκεια της καταναγκαστικής εργασίας, του ανατίθενται τα πιο επικίνδυνα καθήκοντα. Για παράδειγμα, πρέπει να απομακρύνει πέτρες χωρίς κανέναν εξοπλισμό ασφαλείας, καθισμένος στον τοίχο ενός βομβαρδισμένου σπιτιού στην κατεστραμμένη Βαρσοβία, και σπάει το χέρι του σε ατύχημα.

Στο νοσοκομείο, μαθαίνει ότι ερευνάται για φόνο. Μεταφέρεται σε νέο κελί όπου ήδη κρατούνται άλλοι Γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου. Ανάμεσά τους επικρατεί αυστηρή στρατιωτική τάξη, βασισμένη στους προηγούμενους βαθμούς τους. Το στρατιωτικό πνεύμα και τα ναζιστικά ιδανικά αντικατοπτρίζονται στον μικρόκοσμο, στον οποίο ηγούνται ένας στρατηγός και ένας ταγματάρχης. Σιγά σιγά, ο Νίμπουρ συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται σε ένα κελί με δολοφόνους, δήμιους και πραγματικούς εγκληματίες πολέμου. Αρχίζει να απομακρύνεται, απομονώνεται και τελικά εξοστρακίζεται από αυτούς. Κατά τη διάρκεια των 8 μηνών φυλάκισής του στο κελί, του λένε συνεχώς ότι, ως Γερμανός στρατιώτης, φέρει προσωπική ενοχή.

Καθώς οι υπόλοιποι κρατούμενοι οδηγούνται για εκτέλεση ένας ένας, η ιστορία του Μαρκ Νίμπουρ τελικά γίνεται πιστευτή. Αν και ένας από τους πρώην συντρόφους του αρνείται να τον αναγνωρίσει κατά τη διάρκεια ανάκρισης, η κατηγορία της Πολωνής αναγνωρίζεται ως λανθασμένη και απελευθερώνεται.

## Διασκευή

* Το 1983 διασκευάστηκε σε ομώνυμη ταινία σε σκηνοθεσία Φρανκ Μπάγιερ και πρωταγωνιστή τον Σιλβέστερ Γκροτ. 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Ανατολικογερμανική λογοτεχνία
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κυδωνίτσα Λακωνίας

Η **Κυδωνίτσα** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στη Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Κυδωνίτσα βρίσκεται σε υψόμετρο 230 μέτρων και απόσταση περίπου 18 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από την Σπάρτη ενώ στα δυτικά του χωριού  περνάει η παράκαμψη Σπάρτης - Γυθείου και δίπλα / βορειοδυτικά είναι το Ξηροκάμπι. 

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 γραμμένη *Μούσγα* να προσαρτάται στον τότε δήμο Φάριδος και το 1955 να μετονομάζεται σε Κυδωνίτσα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Ξηροκάμπι αποτελούν την Κοινότητα Ξηροκαμπίου, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φαρίδος του Δήμου Σπάρτης ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 16 κάτοικοι και το 2011 ήταν 47

## Παραπομπές


Κυδωνίτσα
Κυδωνίτσα
Σουστιάνοι Λακωνίας

Οι **Σουστιάνοι** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Οι Σουστιάνοι βρίσκονται προς τα δυτικά όρια με την Μεσσηνία, στις βορειοανατολικές πλαγιές του Ταϋγέτου, σε υψόμετρο περίπου 660 μέτρων. Απέχει περίπου 13 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Σπάρτη ενώ στα νότιά τους περνάει η ΕΟ Καλαμάτα - Σπάρτη.

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφονται με την ονομασία *Sostiani* να υπάγεται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*), με αριθμό οικογενειών 38 και συνολικό πληθυσμό 161 άτομα. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως *Σωστιάνοι* στην Επαρχία Λακεδαίμονος με ίδιο αριθμό οικογενειών και συνολικό πληθυσμό (άνδρες: 78, γυναίκες: 83).

Απογράφονται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 γραμμένοι *Σούστιανη* στον τότε Δήμο Βορδωνίας. Το 1912 το όνομά τους διορθώνεται σε Σουστιάνοι  και ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Καραβά αποτελούν την Κοινότητα Σουστιάνων, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μυστρά του Δήμου Σπάρτης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 69 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σουστιάνοι, το 3ο χωριό της Λακωνίας που πλήρωσε με αίμα τους Ναζιστές κατακτητές στον ιστότοπο lakones.gr.
## Παραπομπές


Σουστιάνοι
Σουστιάνοι
Αλ-Μανσούρ Μπιλάχ των Φατιμιδών

Ο *Αμπού Ταχίρ Ισμαΐλ* , αραβ.:   (Ιανουάριος 914 – 18 Μαρτίου 953), περισσότερο γνωστός με το βασιλικό του όνομα **αλ-Μανσούρ Μπιλάχ** (αραβ.:     ), ήταν ο 13ος Ισμαηλίτης ιμάμης και 3ος χαλίφης τού χαλιφάτου των Φατιμιδών στην Ιφρικίγια, βασιλεύοντας από το 946 μέχρι το τέλος του. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλ-Καΐμ, μετά το τέλος τού τελευταίου, σε αυτό που πιθανότατα ήταν ένα αναίμακτο πραξικόπημα στο παλάτι. Την εποχή τής ανόδου τού αλ-Μανσούρ στον θρόνο, το μεγαλύτερο μέρος τού ηπειρωτικού βασιλείου των Φατιμιδών στην Ιφρικίγια είχε χαθεί, από μία μεγάλης κλίμακας εξέγερση κατά των Φατιμιδών, με επικεφαλής τον Χαριτζίτη ιεροκήρυκα Αμπού Γιαζίντ, ο οποίος πολιόρκησε την οχυρωμένη παράκτια πόλη-παλάτι τού αλ-Καΐμ, την αλ-Μαχντίγια. Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ήταν ένας ενεργός και δημόσια ορατός μονάρχης, αλλά μαστιζόταν από ασθένεια, η οποία οδήγησε στο πρόωρο τέλος του.

Ο αλ-Μανσούρ ανέλαβε αμέσως τον αγώνα κατά τής εξέγερσης με σημαντική ενέργεια, αλλά κράτησε μυστικό το τέλος τού πατέρα του, μέχρι μετά την τελική καταστολή τής εξέγερσης, κυβερνώντας αντ' αυτού ως ο φαινομενικά ορισμένος διάδοχος και «Σπαθί τού Ιμάμη». Αφήνοντας τον έμπιστο ευνούχο θαλαμηπόλο Τζαβντάρ να διευθύνει την κυβέρνηση στη θέση του, ο αλ-Μανσούρ βγήκε στο πεδίο τής μάχης αυτοπροσώπως, οδηγώντας τον στρατό των Φατιμιδών σε νίκη επί τού επαναστατικού στρατού έξω από το Καϊρουάν και καταδιώκοντας τα υπολείμματά του στα βουνά Χόντνα. Μετά από μία μακρά καταδίωξη, ο Αμπού Γιαζίντ τελικά στριμώχθηκε και συνελήφθη, πριν πεθάνει από τα τραύματά του στις 19 Αυγούστου 947. Μετά τον θάνατο τού Αμπού Γιαζίντ, ο αλ-Μανσούρ διακήρυξε δημόσια το χαλιφάτο του. Η νίκη του επί τού Αμπού Γιαζίντ εορτάστηκε ως θρίαμβος επί ενός «ψευδο-Μεσσία», και ως προάγγελος μίας νέας αρχής για τη δυναστεία και τη θεϊκή της αποστολή. Ο αλ-Μανσούρ πέρασε το υπόλοιπο τής βασιλείας του στην αλ-Μανσουρίγια, μία νέα πρωτεύουσα που ίδρυσε το 948. Κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του, εξασφάλισε επίσης την υποταγή των Βερβέρων Σανχάτζα υπό τον Ζιρί ιμπν Μανάντ, ανακατέλαβε την Ταχέρτ από τούς εξεγερμένους Βερβέρους Μικνάσα, κατέστειλε μία εξέγερση στην υπερπόντια επαρχία των Φατιμιδών τής Σικελίας, εξαπέλυσε ναυτικές επιδρομές εναντίον Ρωμαϊκών κτήσεων στη νότια Ιταλία, και ενεπλάκη σε έναν αυξανόμενο ανταγωνισμό με το αντίπαλο Ομεϋαδικό κράτος τής Κόρδοβας.
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ένας από τούς Τζεντάρ, τον οποίο επισκέφτηκε ο αλ-Μανσούρ κατά τη διάρκεια τής παραμονής του στην Ταχέρτ το 947.
μικρογραφία|250x250εσ|Το Μεγάλο Τζαμί τού Καϊρουάν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Ζωούπολη 2

Η ***Ζωούπολη 2*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Zootopia 2***) είναι αμερικανική κωμική ταινία buddy cop κινουμένων σχεδίων του 2025 σε παραγωγή από τη Walt Disney Animation Studios. Αποτελεί συνέχεια της *[[Ζωούπολη|Ζωούπολης]]* (2016), τη σκηνοθεσία της ανέλαβαν οι Τζάρεντ Μπους και Μπάιρον Χάουαρντ, το σενάριο ο Μπους και την παραγωγή η Ιβέτ Μερίνο. Οι Τζίνιφερ Γκούντγουιν, Τζέισον Μπέιτμαν, Σακίρα, Ίντρις Έλμπα, Άλαν Τούντικ, Νέιτ Τόρενς, Ντον Λέικ, Μπόνι Χαντ και Τζένυ Σλέιτ επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους από την πρώτη ταινία, πλαισιωμένοι από τους Κε Χούι Κουάν, Φόρτσουν Φάιμστερ, Άντι Σάμπεργκ, Ντέιβιντ Στράθερν, Πάτρικ Γουορμπάρτον, Κουίντα Μπράνσον και Ντάνι Τρέχο. Η ταινία ακολουθεί τους Τζούντι Χοπς και Νικ Γουάιλντ, τους πρωταγωνιστές της προηγούμενης ταινίας, οι οποίοι ερευνούν ένα καινούριο και μυστηριώδη ερπετό κάτοικο της Ζωούπολης.

Η ταινία *Ζωούπολη 2* έκανε πρεμιέρα στο El Capitan Theatre στο Χόλυγουντ στις 13 Νοεμβρίου 2025 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στις 26 Νοεμβρίου. Όπως και ο προκάτοχός της, έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Με προϋπολογισμό $150 εκατομμυρίων εισέπραξε $1.867 δισεκατομμύρια παγκοσμίως, με αποτέλεσμα να γίνει η δεύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων με τις μεγαλύτερες εισπράξεις όλων των εποχών, η ένατη ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις όλων των εποχών και η δεύτερη ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις του 2025. Στα Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2025 κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων και έλαβε υποψηφιότητα για το αντίστοιχο βραβείο στις Χρυσές Σφαίρες του 2025 (στις οποίες επίσης προτάθηκε για Κινηματογραφικό και Εισπρακτικο Επίτευγμα), στα Βραβεία Critics' Choice του 2025 και στα Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2025, μεταξύ άλλων διακρίσεων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2025
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 2020
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2025
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή
Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάικλ Τζακίνο
Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios
Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Αλ-Μουίζ λι-Ντιν Αλάχ των Φατιμιδών

Ο *Αμπού Ταμίμ Μαάντ αλ-Μουιζ λι-Ντιν Αλάχ* , αραβ.: أبو تميم معد المعزّ لدين الله (26 Σεπτεμβρίου 932 – 19 Δεκεμβρίου 975) ήταν ο 4ος χαλίφης των Φατιμιδών και ο 14ος ιμάμης των Ισμαηλιτών, βασιλεύοντας από το 953 έως το 975. Ήταν κατά τη διάρκεια τού χαλιφάτου του που το κέντρο εξουσίας τής δυναστείας των Φατιμιδών μεταφέρθηκε από την Ιφρικίγια (σύγχρονη Τυνησία) στην Αίγυπτο. Οι Φατιμίδες ίδρυσαν την πόλη τού Καΐρου (, «ο Νικηφόρος») το 969 ως τη νέα πρωτεύουσα τού χαλιφάτου των Φατιμιδών στην Αίγυπτο κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του.  Η οδός Αλ-Μουίζ στο Κάιρο φέρει το όνομά του, θεωρείται ο σημαντικότερος ιστορικός δρόμος στο Κάιρο, και περιλαμβάνει μνημειώδη κτίρια από την εποχή των Φατιμιδών, καθώς και από τις μεταγενέστερες Αγιουβιδικές, Μεμελουκικές και Οθωμανικές εποχές.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ηγεμόνων της Αιγύπτου
* Κατάλογος Ισμαηλιτών ιμάμηδων
* Κατάλογος Σιιτών Μουσουλμάνων
* Περιοχή Αλ-Χαλίφα
* Αλί ιμπν Μουχαμάντ αλ-Ιγιαντί

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Αλ-Φαΐζ μπι-Νασρ Αλάχ των Φατιμιδών

Ο *Αμπού αλ-Κασίμ Ισά ιμπν αλ-Ζαφίρ*, αραβ.:  (1149–1160), περισσότερο γνωστός με το βασιλικό του όνομα **αλ-Φαΐζ μπι-Νασρ Αλάχ** (  ), ήταν ο 13ος και προτελευταίος χαλίφης των Φατιμιδών, βασιλεύοντας στην Αίγυπτο από το 1154 έως το 1160, και ο 23ος ιμάμης τού κλάδου των Χαφιζί Ισμαηλιτών τού Σιιτικού Ισλάμ. Ο αλ-Φαΐζ ανέβηκε στον θρόνο σε ηλικία πέντε ετών, μετά τη δολοφονία τού πατέρα του από τον βεζίρη Αμπάς ιμπν Αμπί αλ-Φουτούχ, και πέρασε όλη του τη ζωή ως μαριονέτα τού διαδόχου τού Αμπάς, Ταλαΐ ιμπν Ρουζίκ. Υποφέροντας από επιληπτικές κρίσεις, ο αλ-Φαΐζ απεβίωσε από ένα επεισόδιο σε ηλικία ένδεκα ετών, και ο ανιψιός του, αλ-Αντίντ, ο τελευταίος χαλίφης των Φατιμιδών, τον διαδέχθηκε.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ηγεμόνων της Αιγύπτου

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Αλ-Αζίζ Μπιλάχ των Φατιμιδών

Ο *Αμπού Μανσούρ Νιζάρ*, αραβ.:  (10 Μαΐου 955 – 14 Οκτωβρίου 996), γνωστός με το βασιλικό του όνομα ως **αλ-Αζίζ Μπιλάχ** (αραβ.:     ), ήταν ο 5ος χαλίφης τής δυναστείας των Φατιμιδών, από το 975 έως το τέλος του το 996. Η βασιλεία του σημαδεύτηκε από την κατάληψη τής Δαμασκού και την επέκταση των Φατιμιδών στο Λεβάντε, η οποία έφερε τον αλ-Αζίζ σε σύγκρουση με τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ για τον έλεγχο τού Χαλεπίου. Κατά τη διάρκεια αυτής τής επέκτασης, ο αλ-Αζίζ έθεσε στην υπηρεσία του μεγάλο αριθμό Τουρκόφωνων και Νταλαμιτών σκλάβων-στρατιωτών, σπάζοντας έτσι το σχεδόν μονοπώλιο τής στρατιωτικής δύναμης των Φατιμιδών, που κατείχαν μέχρι τότε οι Βέρβεροι Κουτάμα.
δεξιά|μικρογραφία|302x302εσ|Χάρτης της Πρώιμης Ισλαμικής Συρίας και των επαρχιών της κατά τον 9ο-10ο αιώνα
μικρογραφία|250x250εσ|Θραύσμα μπολ με έφιππο πολεμιστή, 11ος αιώνας

## Δείτε επίσης
* Λίστα Ισμαηλιτών ιμάμηδων
* Κατάλογος ηγεμόνων της Ισλαμικής Αιγύπτου

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Άραβες στρατηγοί
Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Αλ-Ζαφίρ των Φατιμιδών

Ο *Αμπού Μανσούρ Ισμαΐλ ιμπν Χαφίζ*, αραβ.:   (Φεβρουάριος 1133 – Απρίλιος 1154), πιο γνωστός με το βασιλικό του όνομα **αλ-Ζαφίρ μπι-Αμρ Αλάχ** ( , "νικηφόρος με εντολή τού Θεού")  ή **αλ-Ζαφίρ μπι-Αντά Αλάχ** ( , "νικηφόρος επί των εχθρών τού Θεού),  ήταν ο 12ος χαλίφης των Φατιμιδών, βασιλεύοντας στην Αίγυπτο από το 1149 έως το 1154, και ο 22ος ιμάμης τού κλάδου Χαφαζί Ισμαϊλί τού Σιιτικού Ισλάμ.

Ο μελλοντικός αλ-Ζαφίρ γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1133,  ως ο 5ος γιος τού 11ου Φατιμίδη ιμάμη - χαλίφη, αλ-Χαφίζ λι-Ντιν Αλάχ (βασ. 1132–1149).  Καθώς όλοι οι μεγαλύτεροι αδελφοί του απεβίωσαν πριν από τον πατέρα τους, ο αλ-Ζαφίρ ορίστηκε διάδοχος. 
[εναλλ.=Map of the Middle East showing the Christian states of c. 1140 in colour|δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ|Πολιτικός χάρτης της [Λεβάντες|Λεβάντε περίπου ]]

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ηγεμόνων της Αιγύπτου

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Τραπεζαντή Λακωνίας

Η **Τραπεζοντή**, μέχρι το 2008 *Τραπεζαντή***,** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στη Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Τραπεζαντή βρίσκεται στην κοιλάδα του Ευρώτα, δυτικά του ποταμού σε υψόμετρο 220 μέτρων. Απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από την Σπάρτη ενώ στα ανατολικά της περνάει η ΕΟ Σπάρτης - Γυθείου. 

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Trapézondi* να υπάγεται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*) → Τμήμα Μπαρδουνοχώρια *(Bardounia-Khoria)*, με αριθμό οικογενειών 25 ενώ στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Τραπεζουντί στην Επαρχία Λακεδαίμονος με συνολικό πληθυσμό 15 άτομα.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 γραμμένη ως *Τραπεζοντή* να προσαρτάται στον τότε Δήμο Φάριδος. Το 1948 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1951 το όνομά της διορθώθηκε σε Τραπεζαντή για να διορθωθεί σε **Τραπεζοντή** το 2008. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα , που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φαρίδος του Δήμου Σπάρτης ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 261 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Τραπεζαντή
Τραπεζαντή
Σπαρτιά Λακωνίας

Η **Σπαρτιά** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στη Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Σπαρτιά βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Μεσσηνία, κοντά στη ρίζα της Ανίνας (κορυφογραμμής του Ταϋγέτου) σε υψόμετρο 850 μέτρων ενώ απέχει περίπου 37 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη. Το όνομά της πιθανότατα οφείλεται στους θάμνους «σπαρτά» που βρίσκονταν στην περιοχή. Οι πρώτοι κάτοικοι της πιθανολογείται ότι ήταν Τουρκοαλβανοί, οι οποίοι επόπτευαν την περιοχή μετά το 1775, ενώ αργότερα γύρω στο 1800 μετοίκησαν ελληνικές οικογένειες από την Καστάνια, τη Μηλιά αλλά και άλλα μέρη της Μάνης.

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Koutzandina* να υπάγεται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*) → Τμήμα Μπαρδουνοχώρια *(Bardounia-Khoria)*, με αριθμό οικογενειών 40 και συνολικό πληθυσμός 177 άτομα. Στο αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως *Κοτσατίνα* στην Επαρχία Λακεδαίμονος με αριθμό οικογενειών 17 και συνολικό πληθυσμό 72 άτομα (άνδρες: 37 και γυναίκες: 35).

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 γραμμένη ως *Κοτσαντίνα* να προσαρτάται στον τότε Δήμο Φελλίας. Το 1928 μετονομάστηκε σε Σπαρτιά και το 1932 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα , που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φαρίδος του Δήμου Σπάρτης ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 25 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Συλλογή λαογραφικής ύλης εκ του χωρίου Σπαρτιά ή Κοτσατίνα ή Κωτσατίνα, της επαρχίας Σπάρτης, του νομού Λακωνίας από την Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης "Πέργαμος" του Ε.Κ.Π.Α.
* Η πεζοπορική διαδρομή: Σπαρτιά - Κατ. ΕΟΣ Καλαμάτας - ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ - ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ - Κατ. ΕΟΣ Σπάρτης - Σπαρτιά από τον ιστότοπο el.wikiloc.com.
* Σπαρτιά Λακωνίας στο youtube.com.

## Παραπομπές


Σπαρτιά
Σπαρτιά
Προς ανατολάς

Ο όρος «**προς ανατολάς**», γνωστώς και με το λατινικό όρο «***ad orientem***», χρησιμοποιείται για να περιγράψουμε τον ανατολικό προσανατολισμό της χριστιανικής προσευχής και λατρείας.

Ο όρος «προς ανατολάς» αναφέρεται στην κατεύθυνση προς την οποία προσεύχονταν οι πρώτοι χριστιανοί, μια πρακτική που συνεχίζεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, στις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες, στην Εκκλησία Μαρ Θωμά των Συρίων, στην Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής, καθώς και στις Ανατολικές Καθολικές και Ανατολικές Λουθηρανικές Εκκλησίες. Ήταν ο κανονικός τρόπος προσευχής και λατρείας στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μέχρι τη δεκαετία του 1960 και παραμένει έτσι στην Τριδεντινή Λειτουργία. Ορισμένες Λουθηρανικές και Αγγλικανικές εκκλησίες συνεχίζουν να τελούν τις λειτουργίες τους *ad orientem*. Αν και η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού δεν διέταξε αλλαγή από το *ad orientem* στο *[[versus populum]],* δηλαδή τον ιερέα αντικριστά προς το εκκλησίασμα, η αλλαγή αυτή εξαπλώθηκε μετά τη σύνοδο και έγινε ο κανόνας. Το *ad orientem* πάντως δεν απαγορεύτηκε ποτέ: το Λειτουργικό του Παύλου μάλιστα προϋποθέτει στη διατύπωσή του ότι η Θεία Λειτουργία τελείται με τον ιερέα στραμμένο προς την αγία τράπεζα και το εκκλησίασμα να κοιτά προς την ίδια κατεύθυνση.

Από την εποχή της πρώιμης Εκκλησίας, η ανατολική κατεύθυνση της χριστιανικής προσευχής έχει βαθιά σημασία, όπως μαρτυρείται στα γραπτά των Πατέρων της Εκκλησίας. Τον 2ο αιώνα, οι Σύριοι χριστιανοί κρεμούσαν έναν σταυρό στον ανατολικό τοίχο του σπιτιού τους, συμβολίζοντας «τις ψυχές τους που στρέφονταν προς τον Θεό, συνομιλώντας μαζί του και μοιραζόμενες την πνευματικότητά τους με τον Κύριο». Δύο αιώνες αργότερα, ο Μέγας Βασίλειος  ανέφερε ότι «το να προσεύχεται κανείς στραμμένος προς την ανατολή ήταν από τους αρχαιότερους άγραφους νόμους της Εκκλησίας». Σχεδόν όλα τα χριστιανικά απολογητικά κείμενα του 7ου αιώνα στη συριακή και την αραβική γλώσσα εξηγούσαν ότι οι χριστιανοί προσεύχονταν προς την ανατολή επειδή «ο Κήπος της Εδέμ φυτεύτηκε στα ανατολικά (Γένεσις 2:8) και [...] στο τέλος του χρόνου, κατά τη Δευτέρα Παρουσία, ο Μεσσίας θα προσέγγιζε την Ιερουσαλήμ από την ανατολή».

Οι ενορίες της Κοπτικής Εκκλησίας, μιας Εκκλησίας της Προχαλκηδόνιας παράδοσης, είναι σχεδιασμένες να βλέπουν προς την ανατολή και γίνονται προσπάθειες να ανακαινιστούν ναοί που αποκτήθηκαν από άλλες χριστιανικές ομολογίες ώστε να ευθυγραμμιστούν με αυτόν τον παραδοσιακό προσανατολισμό.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Προσανατολισμός
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Χοσέ Μαρία Γουίδο

Ο **Χοσέ Μαρία Γουίδο Σιμπέιρα**  (, 29 Αυγούστου 1910–13 Ιουνίου 1975) ήταν Πρόεδρος της Αργεντινής από τις 29 Μαρτίου 1962 έως τις 12 Οκτωβρίου 1963, υπηρετώντας ως επικεφαλής μιας προσωρινής πολιτικής κυβέρνησης μετά την ανατροπή του Προέδρου Αρτούρο Φροντίζι από τον αργεντινό στρατό. Οι δεκαεννέα μήνες της θητείας του Γουίδο χαρακτηρίστηκαν από σοβαρή οικονομική ύφεση, ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ ανταγωνιστικών παρατάξεων εντός των ενόπλων δυνάμεων και αντιδημοκρατικά μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της συνεχιζόμενης απαγόρευσης των Περονιστών από την πολιτική σκηνή της Αργεντινής. Ωστόσο, ο Γουίδο, με την κριτική υποστήριξη της «νομιμόφρων» παράταξης του στρατού, επικράτησε στην αποστολή του να επαναφέρει την Αργεντινή σε συνταγματική διακυβέρνηση με γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Ιουλίου 1963.

Μετά την ολοκλήρωση της θητείας του, ο Γουίδο επέστρεψε στη Viedma για να συνεχίσει τη νομική του καριέρα. Επέστρεψε στη δημόσια υπηρεσία αποδεχόμενος μια θέση στην Hidronor S.A., μια κρατική υδροηλεκτρική εταιρεία που ιδρύθηκε από τον τότε δικτάτορα Ονγκάνια το 1967. Διορίστηκε πρόεδρος της Hidronor το 1973, αλλά παραιτήθηκε το επόμενο έτος.

Ο Γουίδο έπαιξε επίσης ενεργό ρόλο στη δημιουργία του κεντροδεξιού κόμματος Partido Provincial Rionegrino το 1972 υπό τον τότε κυβερνήτη Roberto_Requeijo. Το PRP θα παρέμενε μια σημαντική δύναμη στην επαρχιακή πολιτική μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Απεβίωσε στις 13 Ιουνίου 1975 στο Μπουένος Άιρες και είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Ρεκολέτα της πόλης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Κατηγορία:Αργεντινοί ισπανικής καταγωγής
Κατηγορία:Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αργεντινής
Versus populum

μικρογραφία|312x312εσ|Ο ιερέας κοιταεί ''versus populum'', δηλαδή προς τον λαό στην Θεία Λειτουργία στην Φραγκισκανή Εκκλησία στο Ξικομλιό της Ρουμανίας. Το εκκλησίασμα είναι στραμμένο προς την Αγία Τράπεζα, ενώ ο ιερέας αντικρίζει τον λαό από την άλλη, έχοντας την πλάτη του στραμμένη προς το αρτοφόριο.
Ο όρος **versus populum** (ελληνικά: «*προς τον λαό*») χρησιμοποιείται για να περιγράψει την λειτουργική στάση κατά την οποία ο ιερέας, τελώντας τη Θεία Λειτουργία, είναι στραμμένος προς το εκκλησίασμα από την απέναντι πλευρά της Αγία Τράπεζας. Η αντίθετη στάση, κατά την οποία ο ιερέας είναι στραμμένος προς την ίδια κατεύθυνση με το εκκλησίασμα, ονομάζεται *[[ad orientem]]* («προς ανατολάς» – ακόμη κι αν στην πράξη ο προσανατολισμός είναι άλλος) ή *ad apsidem* («προς την αψίδα» – ακόμη κι αν η Αγία Τράπεζα δεν σχετίζεται με την αψίδα του ναού ή αν ο ναός/παρεκκλήσιο δεν διαθέτει αψίδα).

Στις απαρχές του Χριστιανισμού θεωρούνταν ο κανόνας η προσευχή στραμμένη προς την ανατολή. Από τα μέσα του 17ου αιώνα και εξής, σχεδόν όλες οι νέες Άγιες Τράπεζες του Ρωμαϊκού Λειτουργικού κατασκευάζονταν εφαπτόμενες σε τοίχο ή στο Ντοσάλε, με το αρτοφόριο τοποθετημένο επάνω στην κύρια Αγία Τράπεζα ή ενσωματωμένο στο Ντοσάλε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο ιερέας να στρέφεται προς τον λαό, γυρίζοντας την πλάτη του στην Αγία Τράπεζα, για λίγες σύντομες στιγμές κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Κατηγορία:Προσανατολισμός
Μάικλ Πέιλιν

Ο **Σερ Μάικλ Έντουαρντ Πέιλιν** (, 5 Μαΐου 1943) είναι Άγγλος ηθοποιός, κωμικός, συγγραφέας και τηλεοπτικός παρουσιαστής. Ήταν μέλος της κωμικής ομάδας Monty Python. Tο 2013 έλαβε την υποτροφία BAFTA και το 2019 χρίστηκε ιππότης από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β'.

Ξεκίνησε στην τηλεόραση δουλεύοντας σε προγράμματα όπως το *Ken Dodd Show*, το *The Frost Report* και το *Do Not Adjust Your Set*. Συμμετείχε στο *[[Το ιπτάμενο τσίρκο των Μόντι Πάιθον|Ιπτάμενο τσίρκο των Μόντι Πάιθον]]* (1969–1974) μαζί με τους Τζον Κλιζ, Έρικ Άιντλ, Τέρι Γκίλιαμ, Τέρι Τζόουνς και Γκράχαμ Τσάπμαν. Έπαιξε σε μερικά από τα πιο διάσημα σκετς των Python, όπως τα *Argument Clinic*, *Dead Parrot sketch*, *The Lumberjack Song*, *The Spanish Inquisition*, *Bicycle Repair Man* και *The Fish-Slapping Dance*. Συνέχισε να συνεργάζεται με τον Τζόουνς ξεχωριστά από τους Python, γράφοντας μαζί του το *Ripping Yarns*.

Συνέγραψε και πρωταγωνίστησε στις ταινίες *[[Οι Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης]]* (1975), *[[Ένας Προφήτης... Μα τι Προφήτης!]]* (1979) και *Μόντι Πάιθονς, το νόημα της ζωής* (1983). Για την ερμηνεία του στην ταινία *[[Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα]]* (1988) έλαβε το βραβείο BAFTA Β΄ Ανδρικού Ρόλου. Άλλες αξιοσημείωτες ταινίες που συμμετείχε είναι *Το αδελφάτο των ιπποτών και ο δράκος της συμφοράς* (1977), *[[Υπέροχοι ληστές και τα κουλουβάχατα της ιστορίας]]* (1981), *The Missionary* (1982), *Το γουρούνι της αυτής μεγαλειότητας* (1984), ''Μπραζίλ'' (1985), *Τρομερά πλάσματα* (1997) και *[[Ο θάνατος του Στάλιν]]* (2017).

Από το 1980, έχει γυρίσει πολλά τηλεοπτικά ταξιδιωτικά ντοκιμαντέρ και είναι ευρέως αναγνωρισμένος συγγραφέας και παρουσιαστής. Υπήρξε ταξιδιωτικός συγγραφέας και σκηνοθέτης ταξιδιωτικών ντοκιμαντέρ σε προγράμματα που μεταδίδονται στο BBC. Από το 2009 έως το 2012 ήταν πρόεδρος της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι
Κατηγορία:Άγγλοι περιηγητές
Κατηγορία:Κωμικοί
Κατηγορία:Ιππότες
Κατηγορία:Αγνωστικιστές
Κατηγορία:Άγγλοι ιρλανδικής καταγωγής
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου
Σκαλοπάτια Καμόντο (Κωνσταντινούπολη)

μικρογραφία|«Σκαλοπάτια Καμόντο»
Τα **Σκαλοπάτια Καμόντο** () αποτελούν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και ιστορικά αρχιτεκτονικά αξιοθέατα στην περιοχή του Γαλατά στην Κωνσταντινούπολη. 

## Ιστορία
Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό, πεζοδρομημένο κλιμακοστάσιο με έναν ιδιαίτερο ελικοειδή σχεδιασμό, ο οποίος συνδυάζει Νεο-Μπαρόκ και πρώιμα Αρ Νουβό στοιχεία, σχεδόν σε στιλ Γκαουντί αν και χρονολογικά προηγείται του κύριου έργου του. Η χαρακτηριστική κυματοειδής τους μορφή λέγεται ότι σχεδιάστηκε για λόγους ασφαλείας ώστε να εμποδίζει τους ανθρώπους, ειδικά τα παιδιά, να γλιστρούν μέχρι κάτω σε περίπτωση ολίσθησης.

Οι σκάλες πήραν το όνομά τους από την πλούσια και επιφανή σεφαραδίτικη εβραϊκή οικογένεια τραπεζιτών Καμόντο, η οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην οικονομική ζωή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η κατασκευή τους, γύρω στο 1870-1880, παραγγέλθηκε από τον ισχυρό τραπεζίτη Αβραάμ Σάλομον Καμόντο.

Ο κύριος σκοπός ήταν πρακτικός: να δημιουργηθεί μια βολική συντόμευση που θα συνέδεε την κατοικία του στον επάνω δρόμο (Kart Çınar Sokak) με την εμπορική Οδό των Τραπεζών (Bankalar Caddesi) όπου εργαζόταν. Επίσης, παρείχαν εύκολη και ασφαλή πρόσβαση στα εγγόνια του για να φοιτούν στο κοντινό Αυστριακό Λύκειο του Αγίου Γεωργίου.

Η ταυτότητα του αρχιτέκτονα δεν έχει καθοριστεί. Ορισμένοι αποδίδουν το σχέδιο στον Γάλλο αρχιτέκτονα Raymond Charles Père, ενώ άλλες αναφορές κάνουν λόγο για τον Αρμένιο αρχιτέκτονα Sarkis Balyan.

## Σημερινή χρήση
Σήμερα, οι Σκάλες Καμόντο οδηγούν από την Οδό των Τραπεζών προς τις πιο ψηλές περιοχές κοντά στον Πύργο του Γαλατά. Αποτελούν ένα δημοφιλές σημείο για τουρίστες και φωτογράφους και θεωρούνται αναπόσπαστο κομμάτι των περιηγήσεων στην Κωνσταντινούπολη.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Bohle H. & Dimog J. (2014), Istanbul. Architekturführer (Architekturführer/Architectural Guide), DOM publishers

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη
Σίλβια Ριβέρα

Η **Σίλβια Ριβέρα** (, 2 Ιουλίου 1951 – 19 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Αμερικανίδα ακτιβίστρια για την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων και των τρανς ατόμων, η οποία ήταν επίσης διακεκριμένη κοινωνική λειτουργός στη Νέα Υόρκη. Αυτοπροσδιοριζόταν ως ντραγκ κουίν κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της και αργότερα ως τρανς και συμμετείχε σε διαδηλώσεις με το Gay Liberation Front.

Με τη στενή της φίλη, Μάρσα Π. Τζόνσον, συνίδρυσε τους Street Transvestite Action Revolutionaries (STAR), μια ομάδα αφιερωμένη στην υποστήριξη άστεγων νεαρών ντραγκ κουίν και  ομοφυλόφιλων και τρανς γυναικών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Κατηγορία:Τρανς άτομα
Κατηγορία:ΛΟΑΤ γυναίκες
Τζανίν Γκαροφάλο

Η **Τζανίν Γκαρόφαλο** (γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1964) είναι Αμερικανίδα κωμικός, ηθοποιός και πρώην συμπαρουσιάστρια στην εκπομπή *The Majority Report* του Air America Radio. Οι διακρίσεις της περιλαμβάνουν υποψηφιότητες για δύο βραβεία Primetime Emmy και ένα βραβείο Screen Actors Guild.

Η Γκαρόφαλο ξεκίνησε την καριέρα της ως stand-up κωμικός και στη συνέχεια έγινε μέλος του καστ στις εκπομπές *The Ben Stiller Show*, *The Larry Sanders Show* και *Saturday Night Live*. Έκτοτε, εμφανίστηκε σε περισσότερες από 50 ταινίες, με πρωταγωνιστικούς ή σημαντικούς ρόλους, ενώ παράλληλα εμφανίστηκε σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρώην Ρωμαιοκαθολικοί
Κατηγορία:Αμερικανίδες συγγραφείς
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί σκετς
Κατηγορία:Αμερικανοί ιταλικής καταγωγής
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι
Αβεναί-Βαλ-ντ'Ορ

Το **Αβεναί-Βαλ-ντ'Ορ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Μαρν, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρν
Ηλίας Σταυρόπουλος

Ο **Ηλίας Σταυρόπουλος** (γεννημένος την 6η Απριλίου 1995, στην Θεσσαλονίκη), είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας αγωνίζονταν κυρίως στη θέση του  πλάγιου αριστερού μεσοεπιθετικού. 
## Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Σταυρόπουλος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τις Ακαδημίες του Πρωτέα , στον Εύοσμο της Θεσσαλονίκης. Με την ομάδα του Πρωτέα, ο Ηλίας Σταυρόπουλος πανηγύρισε αρκετές επιτυχίες όπως την κατάκτηση του προπαιδικού πρωταθλήματος το 2007. Το 2009 μεταπήδησε στην Α.Ε. Φιλύρου. Έπαιξε για μια χρονιά στο Α` τοπικό Θεσσαλονίκης, όταν η ομάδα διεκδίκησε την άνοδό της στα μπαράζ. 

Το πλούσιο ταλέντο του κινητοποίησε τους ανθρώπους του Άρη Θεσσαλονίκης και σε ηλικία 16 ετών μεταπήδησε στα τμήματα υποδομής του Άρη. Μετά από μια διετία ως βασικό μέλος της Κ-19 του συλλόγου, υπέγραψε (2013) το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο  και μεταπήδησε στην πρώτη ομάδα. 

Ο Γιάννης Χατζηνικολάου τον ανέβασε στην πρώτη ομάδα και στις 18 Αυγούστου 2013 πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με τον Άρη σε εκτός έδρας αγώνα με τον Απόλλων Σμύρνης. Ο Σταυρόπουλος μπήκε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο στη θέση του Μιχάλη Μανιά.

Τη σεζόν 2013-14 πραγματοποίησε τις περισσότερες εμφανίσεις του με τους «κίτρινους», αγωνιζόμενος σε 17 αγώνες της Super League και μια συμμετοχή στο Κύπελλο Ελλάδας. 

Οι μεγάλες αλλαγές που έλαβαν χώρα στην ομάδα, το καλοκαίρι του 2014, με την εθελούσια πτώση στη Γ΄Εθνική, οδήγησαν στην ανανέωση του συμβολαίου του Σταυρόπουλου με τον Άρη. 

Συνολικά κατά την διετή παρουσία του στην πρώτη ομάδα του Άρη, ο Σταυρόπουλος κατέγραψε 33 εμφανίσεις (17 στην Α’ Εθνική, 11 στην Γ’ Εθνική, 1 στο Κύπελλο Ελλάδας, ενώ παράλληλα αγωνίστηκε και σε 4 αγώνες στο θεσμό του Κυπέλλου Γ Εθνικής.

Στις 10 Ιουλίου 2015, έμεινε ελεύθερος από τον Άρη για να συνεχίσει αρχικά στην Επισκοπή Ρεθύμνου και στη συνέχεια σε Καμπανιακό , στην κυπριακή Ομόνοια Αραδίππου , σε Π.Ο. Τρίγλιας  (με την οποία πέτυχε την άνοδο στη Γ’ Εθνική) και τέλος στον Ολυμπιακό Κυμίνων, όπου και έκλεισε την καριέρα του.  
## Παραπομπές

## Πηγές
* Προφίλ Η. Σταυρόπουλου στο transfermarkt.com
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ilias Stavropoulos Moments

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Επισκοπής Ρεθύμνου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Αραδίππου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Β΄ Κατηγορίας Κύπρου
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Χαράλαμπος Μωϋσιάδης

Ο **Μπάμπης Μωϋσιάδης** (γεννημένος στις 28 Φεβρουαρίου 1976), είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής, που αγωνίζονταν ως αμυντικός μέσος κι έχει συνδέσει το όνομά του και την καριέρα του κυρίως με τον Πατραϊκό, την Κέρκυρα και τον Άρη Θεσσαλονίκης.
## Ποδοσφαιρική καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1996 στον Πιερικό, αγωνιζόμενος στη Γ΄ Εθνικής και διακρίθηκε για την ταχύτητα και την μαχητικότητά του.

Έμεινε ελεύθερος το καλοκαίρι του 1997 και το Γενάρη του 1998 η διοίκηση της Κέρκυρας, στα πλαίσια της επένδυσής της στα ελληνικά ταλέντα, τον έφερε στο νησί. Στην εξάμηνη θητεία του στην Κέρκυρα αγωνίστηκε σε 9 αγώνες χωρίς να σημειώσει κάποιο τέρμα. Το καλοκαίρι του 1998 έμεινε ελεύθερος και υπέγραψε στον Ποσειδώνας Μηχανιώνας.

Τις σεζόν 2000/01,στη Γ΄ Εθνική (με 13 συμμετοχές και ένα γκολ) και 2001/02,στη Β΄ Εθνικής (με 14 συμμετοχές χωρίς γκολ) αγωνίστηκε στον Πατραϊκό. 

Τη σεζόν 2002/03 επέστρεψε στην Κέρκυρα, καταγράφοντας μια γεμάτη αγωνιστική χρονιά με 26 συμμετοχές και το καλοκαίρι του 2003 πραγματοποίησε το μεγάλο  άλμα στην καριέρα του, μεταγραφόμενος στον Πανηλειακό , με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε σε 25 αγώνες του πρωταθλήματος της Α’ Εθνική και σε 2 ματς για το  Κύπελλο, χωρίς να σημειώσει κάποιο τέρμα.

Το καλοκαίρι του 2004 μεταπήδησε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε μόλις σε ένα ματς για το πρωτάθλημα της Α Εθνικής και σε ένα ματς για το Κύπελλο.

Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τον Άρη, στις 28 Νοεμβρίου 2004 στον εντός έδρας αγώνα κόντρα στον Παναθηναικό (τελικό σκορ 1-1). 

Με τους «κίτρινους» αγωνίστηκε και τη σεζόν 2005/06 και συνολικά κα την παρουσία του στη Θεσσαλονίκη κατέγραψε 31 συμμετοχές (1 ματς Α΄ Εθνικής και 26 αγώνες Β΄ Εθνικής) καθώς και 2 εμφανίσεις (με ένα γκολ) στο Κύπελλο Ελλάδας αλλά και 2 ματς στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ κόντρα στη Ρόμα.

Το καλοκαίρι του 2006, έμεινες ελεύθερος από τον Άρη και συνέχισε την καριέρα του για μια σεζόν στον Αγροτικό Αστέρα, αγωνιζόμενος για μιάμιση σεζόν στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής. 
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη Α’ Εθνική της Ρουμανίας με τη φανέλα της FC Gloria Buzău, επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Θερμαϊκού Θέρμης.
Το καλοκαίρι του 2009, μετακόμισε στον Πυρσό Γρεβενών , ο οποίος αγωνίζονταν πλέον στη Γ’ Εθνική. Αγωνίστηκε για μια  σεζόν με τη γρεβενιώτικη φανέλα και ολοκλήρωσε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Προφίλ του Μπάμπη Μωϋσιάδη στο transfermarkt.gr
*Προφίλ του Μπάμπη Μωϋσιάδη στο worldfootball.net
*Profile at epae.org

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιερικού
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αγροτικού Αστέρα Ευόσμου Π.Μ.Α.Σ.
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μακεδονικού