open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Τετράπλευρο Λάμπερτ

δεξιά|μικρογραφία| Ένα τετράπλευρο Λάμπερτ
Στη γεωμετρία, το **τετράπλευρο Λάμπερτ** είναι ένα τετράπλευρο στο οποίο τρεις από τις γωνίες του είναι ορθές. Ιστορικά, η τέταρτη γωνία ενός τετραπλεύρου Λάμπερτ είχε σημαντικό ενδιαφέρον, καθώς εάν μπορούσε να δειχθεί ότι είναι ορθή γωνία, τότε το αξίωμα των παραλλήλων θα μπορούσε να αποδειχθεί ως θεώρημα. Είναι πλέον γνωστό ότι η τέταρτη γωνία εξαρτάται από τη γεωμετρία στην οποία υπάρχει το τετράπλευρο. Στην υπερβολική γεωμετρία η τέταρτη γωνία είναι οξεία, στην Ευκλείδεια γεωμετρία είναι ορθή και στην ελλειπτική γεωμετρία είναι αμβλεία.

Ένα τετράπλευρο Λάμπερτ μπορεί να κατασκευαστεί από ένα τετράπλευρο Σακέρι, ενώνοντας τα μέσα της βάσης και της κορυφής του τετραπλεύρου Σακέρι. Αυτό το ευθύγραμμο τμήμα είναι κάθετο τόσο στη βάση όσο και στην κορυφή και έτσι το κάθε μισό του τετραπλεύρου Σακέρι είναι ένα τετράπλευρο Λάμπερτ.

## Το τετράπλευρο Λάμπερτ στην υπερβολική γεωμετρία
Στην υπερβολική γεωμετρία ένα τετράπλευρο Λάμπερτ *AOBF*, όπου οι γωνίες  \angle FAO, \angle AOB  και \angle OBF είναι ορθές και το σημείο *F* είναι απέναντι από το σημείο *O*, η γωνία  \angle AFB είναι οξεία και η καμπυλότητα ισούται με -1, ισχύουν οι ακόλουθες σχέσεις:

 \cosh OF = \cosh OA \cosh AF 

 \cosh OF = \cosh OB \cosh BF 

 \sin \angle AFB = \frac {\cosh OB}{ \cosh AF} = \frac {\cosh OA}{ \cosh BF } 

 \sin \angle AOF = \frac {\sinh AF}{ \sinh OF} 

 \cot \angle AFB = \tanh OA \sinh AF = \tanh OB \sinh BF 

 \cos \angle AOF = \frac {\tanh OA}{ \tanh OF} 

 \tan \angle AOF = \frac {\tanh AF}{ \sinh OA} 

 \sinh AF = \sinh OB \cosh BF 

 \tanh AF = \cosh OA \tanh OB 

 \sinh BF = \sinh OA \cosh AF 

 \tanh BF = \cosh OB \tanh OA 

Όπου  \tanh, \cosh  και \sinh είναι οι υπερβολικές συναρτήσεις.

## Δείτε επίσης

* Μη Ευκλείδεια γεωμετρία

## Βιβλιογραφικές αναφορές

* George E. Martin, *The Foundations of Geometry and the Non-Euclidean Plane*, Springer-Verlag, 1975
* MJ Greenberg, *Euclidean and Non-Euclidean Geometries: Development and History*, 4η έκδοση, WH Freeman, 2008.

Κατηγορία:Υπερβολική γεωμετρία
Κατηγορία:Τετράπλευρα
Aichi E10A

Η αεράκατος νυκτερινής αναγνώρισης **Aichi E10A**  (ονομασία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού: «**Υδροπλάνο Νυκτερινής Αναγνώρισης Τύπου 96**», συμμαχική ονομασία αναφοράς: «**Hank**») αναπτύχθηκε την δεκαετία του 1930 στην Ιαπωνία. Τα E10A εντάχθηκαν σε υπηρεσία το 1936 με το Αυτοκρατορικό Ναυτικό αλλά δεν έδρασαν την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διότι και τα δεκαπέντε που κατασκευάστηκαν είχαν αποσυρθεί πριν από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ. 

## Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Με βάση την εμπειρία που είχε αποκτηθεί από την αεράκατο AB-4, το Ναυτικό επεδίωξε το 1934 την απόκτηση ενός αεροσκάφους αναγνώρισης που θα μπορούσε να παρακολουθεί τις κινήσεις αντίπαλων στόλων υπό την κάλυψη της νύχτας. Ζητήθηκε από τις εταιρείες Aichi και Kawanishi να υποβάλουν προτάσεις.

Η σχεδίαση της Aichi έλαβε εσωτερικά την ονομασία AB-12 και επρόκειτο για ένα μονοκινητήριο διπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής με τριμελές πλήρωμα. Οι πτέρυγές του αναδιπλώνονταν προς τα πίσω προκειμένου να εξοικονομείται χώρος επί του πλοίου που θα το μετέφερε. Προωθούνταν από κινητήρα Aichi Τύπου 91, σε ωστική διάταξη.

Το αρχικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το Δεκέμβριο του 1934 και κατά τη διάρκεια των συγκριτικών δοκιμών αποδείχθηκε πιο σταθερό από το ανταγωνιστικό Kawanishi E10K. and so was ordered into production.

## Επιχειρησιακή ιστορία
Η αεράκατος εντάχθηκε σε υπηρεσία με το Ναυτικό τον Αύγουστο του 1936. Κατασκευάστηκαν δεκαπέντε αεροσκάφη τα οποία παρέμειναν επιχειρησιακά μέχρι και το 1941, όμως όλα τους είχαν αποσυρθεί όταν οι Ιάπωνες επιτέθηκαν στο Περλ Χάρμπορ.

## Δείτε επίσης

;Συγκρίσιμα αεροσκάφη
*Aichi AB-4
*Aichi E11A
*Supermarine Walrus

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Francillon, R.J. *Japanese Aircraft of the Pacific War*. London:Putnam, 1970. .
*Mikesh, Robert and Abe, Shorzoe. *Japanese Aircraft 1910-1941*. London:Putnam, 1990. .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

E10A
Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας
Κατηγορία:Αεράκατοι
Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου
Μνημείο του Άρτουρ Ρούμπινσταϊν (Λοτζ)

Το **Μνημείο του Άρτουρ Ρούμπινσταϊν** είναι μνημείο στην οδό Πιοτρκόφσκα, στο Λοτζ της Πολωνίας. Είναι μέρος της Έκθεσης των Σπουδαίων Λοτζιανών (Galeria Wielkich Łodzian), η οποία από το 1999 κοσμεί την οδό Πιοτρκόφσκα με μπρούτζινα υπαίθρια γλυπτά σε διάφορα σημεία της, μνημονεύοντας διάσημους ανθρώπους που συνδέονται με το Λοτζ.

Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν στις 23 Σεπτεμβρίου 2000, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Συνάντησης των Πολιτών του Λοτζ. Δημιουργός του έργου είναι ο Μάρτσελ Σιτένχελμ. Το μνημείο τοποθετήθηκε μπροστά από την πολυκατοικία στην οδό Πιοτρκόφσκα 78, όπου κάποτε ζούσε ο διάσημος πιανίστας.

Η χυτή μπρούτζινη φιγούρα απεικονίζει τον Άρτουρ Ρούμπινσταϊν με φράκο, καθισμένο σε ένα πιάνο, με τα χέρια του ακουμπισμένα στα πλήκτρα. Το ανασηκωμένο καπάκι του οργάνου μοιάζει με φτερό πουλιού. Δίπλα του τοποθετήθηκε ένα κλειδί πρίμων.

Η οικογένεια του Άρτουρ Ρούμπινσταϊν διαμαρτυρήθηκε για την ανέγερση του μνημείου. Εκ μέρους της οικογένειάς του, η κόρη του καλλιτέχνη, Έβα Ρούμπινσταϊν, έστειλε επιστολές διαμαρτυρίας στο Δημαρχείο του Λοτζ και στην Καγκελαρία του Πρωθυπουργού της Πολωνίας, υποστηρίζοντας ότι η μορφή του μνημείου και η χαμηλή καλλιτεχνική του αξία προσβάλλουν τη μνήμη του καλλιτέχνης. Λόγω της παρουσίας του μνημείου, η Έβα Ρούμπινσταϊν αρνιόταν να έρθει στο Λοτζ για 6 χρόνια για τελετές αφιερωμένες στον πατέρα της. Μεταξύ των εικαστικών καλλιτεχνών και της μουσικής κοινότητας στο Λοτζ, το γλυπτό προκάλεσε επίσης πολλές διαμάχες. Σχεδιάζεται η απομάκρυνση του υπάρχοντος μνημείου και η αντικατάστασή του με ένα πιο καλλιτεχνικά έργο αφιερωμένο στον ίδιο καλλιτέχνη.

Αρχικά, αφού κάποιος έριχνε ένα νόμισμα σε έναν μηχανισμό που ήταν κρυμμένος μέσα στο μνημείο, η συσκευή έπαιξε τυχαία ένα εκ των Κοντσέρτο του Σοπέν σε φα ελάσσονα, Κοντσέρτο για πιάνο του Τσαϊκόφσκι σε Β φλατ ελάσσονα, Βαλς του Σοπέν σε ντο ελάσσονα ή Πολωνέζα σε Λα ύφεση μείζονα, έργο 53 . Ωστόσο, μετά από παρέμβαση της *Sony BMG*, η οποία απαιτούσε δικαιώματα για τα τραγούδια, το πιάνο σταμάτησε να αναπαράγει μουσική.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Έκθεση των Σπουδαίων Λοτζιανών
Κατηγορία:Μνημεία στο Λοτζ
Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία
Λίλυ-Ρόουζ Ντεπ

Η **Λίλυ-Ρόουζ Μέλωντυ Ντεπ** (Αγγλικά: Lily-Rose Melody Depp, γέννηση: 27 Μαΐου 1999)  είναι γαλλοαμερικανίδα ηθοποιός. Γεννημένη από τους ηθοποιούς Τζόνι Ντεπ και Βανέσα Παραντί, ξεκίνησε την καριέρα της στον κινηματογράφο με έναν μικρό ρόλο στην ταινία *[[Χαυλιόδοντας (ταινία)|Χαυλιόδοντας]]* (2014) και ακολούθησε μια καριέρα ως μοντέλο. Πρωταγωνίστησε στα δράματα εποχής *The Dancer* (2016), *Planetarium* (2016) και *The King* (2019) και στη ρομαντική κομεντί *A Faithful Man* (2018).

Λίγα χρόνια αργότερα, πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική δραματική σειρά του HBO *The Idol* (2023) μαζί με τον Καναδό τραγουδιστή The Weeknd.

## Φιλμογραφία

### Κινηματογράφος

### Τηλεόραση

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γάλλοι αγγλικής καταγωγής
Κατηγορία:Αμερικανοί γερμανικής καταγωγής
Κατηγορία:Αμερικανοί αγγλικής καταγωγής
Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα
Χρυσή Μπάλα του 1983

[thumb|Ο [Μισέλ Πλατινί ήταν για πρώτη φορά νικητής του διαγωνισμού.]]

Η **Χρυσή Μπάλα του 1983**, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, τον Μισέλ Πλατινί στις 27 Δεκεμβρίου 1983. 

Ο Πλατινί ήταν ο δεύτερος Γάλλος που κέρδισε το βραβείο μετά τον Ρεϊμόν Κοπά (το 1958) και ο τρίτος παίκτης της Γιουβέντους μετά τον Ομάρ Σίβορι και τον Πάολο Ρόσι (το 1961 και το 1982, αντίστοιχα). 

## Κατάταξη

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη σελίδα της Χρυσής Μπάλας ''του France Football''
1983
Ανδρέας Ρίτζος

Ο **Ανδρέας Ρίτζος** (1421 - 1492) ήταν κορυφαίος Έλληνας ζωγράφος από την Κρήτη, ένας από τους ιδρυτές στην Κρητική Σχολή. Ο σημαντικότερος συνεργάτης του ήταν πιθανότατα ο Άγγελος Ακοτάντος και τα περισσότερα από τα έργα του ακολουθούν την παραδοσιακή Ελληνο-Ιταλική *"μανιέρα Γκρέκα"*. Τα παιδιά του, τα εγγόνια του και τα δισέγγονα του ήταν επίσης μεγάλοι ζωγράφοι. Ο Ανδρέας Ρίτζος, ο Άγγελος Ακοτάντος και ο Ανδρέας Παβίας είναι ιδρυτές στην Κρητική Σχολή, μαθητές τους θεωρούνται ο Γεώργιος Κλώντζας, ο Νικόλαος Τζαφούρης, ο Θεοφάνης ο Κρητικός, ο Μιχαήλ Δαμασκηνός και ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος. Σύμφωνα με το Εθνικό Ίδρυμα Νεοελληνικών Ερευνών έχουν διασωθεί 60 από τα έργα του.

## Βιογραφία

Ο Ανδρέας Ρίτζος γεννήθηκε στον Χάνδακα ως γιος του ναυτικού και κοσμηματοπώλη Νικολάου Ρίτζου και της Λαίδης Εργίνας. Οι γιοι του ήταν ο ζωγράφος Νικόλαος Ρίτζος και ο ζωγράφος και κοσμηματοπώλης Θωμάς Ρίτζος, εγγονός του ήταν ο επίσης διάσημος ζωγράφος Μανέας Ρίτζος. Ο Ανδρέας Ρίτζος καταγράφεται για πρώτη φορά ως ζωγράφος (27 Ιουλίου 1451), ο Μανέας Θεολογίτης συνεργαζόταν μαζί του (1454). Τα έγγραφα δείχνουν ότι την περίοδο 1460 - 1492 ήταν συνεχώς ενεργός ζωγράφος, σε έγγραφα καταγράφεται ότι είχε παραγγελίες για λογαριασμό του Ανδρέα Παβία και του Ιωάννη Ακοτάντου. Η σύζυγος του πέθανε (1482) και ο ίδιος μοίρασε την κληρονομιά της με τον γιο του Νικόλαο, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Νίκολα Γκρίττι. Μια σημαντική εικόνα από τα έργα του επέζησε της Παρθένου και του Θείου Βρέφους, την ίδια τακτική ακολούθησαν διάσημοι ζωγράφοι όπως οι Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια, Τσιμαμπούε, Φρα Αντζέλικο και Τζόττο που ακολούθησαν την *"μανιέρα Γκρέκα"*. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες της Κρητικής Σχολής πήραν στοιχεία από την Βενετική Σχολή. Ο ζωγράφος Ιωάννης Περμενιάτης που ζούσε στην Δημοκρατία της Βενετίας ήταν ο μόνος που ακολούθησε καθαρά την Βενετική Σχολή. Η μεγάλη δημοτικότητα του Ρίτζου δείχνει ότι οι περισσότεροι Κρητικοί καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν την *"μανιέρα Γκρέκα"* με αμέτρητες εικόνες της Παρθένου και του Θείου Βρέφους. Είχε πολλές αλληλεπιδράσεις με τον Παβία και τον Ακοτάντο αλλά μόνο ο Ανδρέας Παβίας ακολούθησε την Βενετική Σχολή. 

## Παραπομπές



## Πηγές

*Stathi, Maria G. (2007). The Painters of Crete School of the 15th century Andreas and Nikolaos Ritzos (PDF). Thessaloniki: Aristotle University of Thessaloniki. 
*Speake, Graham (2021). Renaissance, Veneto-Cretan Encyclopedia of Greece and the Hellenic Tradition. London And New York: Rutledge Taylor & Francis Group. 
*Hatzidakis, Manolis & Drakopoulou, Eugenia (1997). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume B. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E.

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι της Κρητικής Αναγέννησης
Στρατιωτικό Μουσείο Καλαμάτας

Το **Στρατιωτικό Μουσείο Καλαμάτας** εγκαινιάστηκε στις 10 Ιουνίου 2006 από τον τότε Υφυπουργό Εθνικής Άμυνας **Ιωάννη Λαμπρόπουλο** και τελεί υπό την Διοίκηση της ΙV Μεραρχίας Πεζικού. 

Mέσα από τα εκθέματά του, παρουσιάζει την νεότερη Ελληνική Ιστορία, από τoν Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του 1821 μέχρι τον πόλεμο της Κορέας καθώς και την συμβολή των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στις ειρηνευτικές αποστολές.

Το Στρατιωτικό Μουσείο, εκτός από την παρουσίαση της ελληνικής ιστορίας έχει ως στόχο και την παρουσίαση της τοπικής ιστορίας της Μεσσηνίας. Έτσι ξεχωριστό τμήμα του Μουσείου αποτελεί το βιβλίο των Μεσσήνιων Πεσόντων, όπου αναγράφονται όλα τα ονόματα των Μεσσήνιων νεκρών που έπεσαν κατά του αγώνες του Έθνους από το 1897 έως τον πόλεμο της Κορέας.

Στο κτήριο στεγαζόταν η Μητρόπολη Μεσσηνίας και παραχωρήθηκε στο ΓΕΣ από την Ιερά Μητρόπολη.
μικρογραφία|Στολή Έλληνα αξιωματικού του 1940
Είναι ένα διώροφο κτίσμα με αίθουσες που φιλοξενούν πλούσια ιστορικά κειμήλια και μία ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα «Ήχος και Φώς» για την προβολή ντοκιμαντέρ. Διαθέτει περιβάλλοντα χώρο όπου εκθέτονται τα άρματα μάχης και τα πυροβόλα και βρίσκεται πλησίον του ιστορικού κέντρου της Καλαμάτας.

## Εκθέματα
Η ξενάγηση στο μουσείο αρχίζει με εκθέματα στολών, πολεμικού και  φωτογραφικού υλικού από τον Αγώνα του 1821. Ακολουθεί ο Μακεδονικός Αγώνας, με ανάλογα εκθέματα και με ιδιαίτερη αναφορά στους Μεσσήνιους Μακεδονομάχους. Στη συνέχεια, παρουσιάζονται εκθέματα για τους Βαλκανικούς Πολέμους (ανάμεσά τους και λάφυρα των εχθρών).
μικρογραφία|Άρμα μάχης Μ48-Α5
Ένα μεγάλο τμήμα της έκθεσης είναι αφιερωμένο στη Μικρασιατική Καταστροφή. Ακολουθούν αφιερώματα στον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στις μάχες των Οχυρών και της Κρήτης, στη Μέση Ανατολή και στην Εθνική Αντίσταση. Επίσης γίνεται αναφορά στις ειρηνευτικές αποστολές του ελληνικού στρατού (Κορέα, Σομαλία, πρώην Γιουγκοσλαβία, πόλεμος Κόλπου, Αφγανιστάν).

Ξεχωριστή ενότητα του Στρατιωτικού Μουσείου Καλαμάτας αποτελεί η αίθουσα που είναι αφιερωμένη στην IV Μεραρχία Πεζικού και το 9ο Σύνταγμα Πεζικού.
Στον προαύλιο χώρο του μουσείου, τέλος, έχουν εγκατασταθεί ένα άρμα M48-A5, ένα τεθωρακισμένο όχημα Μ8, πυροβόλα όπλα κι ένα αεροσκάφος F-5.

## Παραπομές

Κατηγορία:Καλαμάτα
Κατηγορία:Στρατιωτικά μουσεία στην Ελλάδα
Νικόλαος Ρίτζος

Ο **Νικόλαος Ρίτζος** (Χάνδακας, 1440 - 1507) ήταν Έλληνας Αναγεννησιακός ζωγράφος στην Κρητική Σχολή. Ο πατέρας του ήταν ο διάσημος Κρητικός ζωγράφος Ανδρέας Ρίτζος, ο αδελφός του ο ζωγράφος Θωμάς Ρίτζος και γιος του ο επίσης διάσημος ζωγράφος Μανέα Ρίτζος. Ο Νικόλαος Ρίτζος και ο πατέρας του θεωρούνται ιδρυτές της Κρητικής Σχολής, επηρέασαν αμέτρητους ζωγράφους τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ιταλία. Η μορφή της τέχνης που χρησιμοποιούσαν ήταν η *"Ελληνική μανιέρα"*, η κλασσική Ελληνο-Ιταλική μορφή που χρησιμοποιούσαν τον Μεσαίωνα στην Κρήτη. Οι σύγχρονοι τους ήταν ήταν οι διάσημοι ζωγράφοι Ανδρέας Παβίας, Νικόλαος Τζαφούρης και ο Άγγελος Ακοτάντος. Η επίδραση τους φάνηκε σε διάσημους μεταγενέστερους ζωγράφους όπως ο Μιχαήλ Δαμασκηνός, ο Πέτρος Λαμπάρδος και ο Εμμανουήλ Λαμπάρδος. Έχουν διασωθεί εννέα από τα έργα του.

## Βιογραφία

Γεννημένος στον Χάνδακα (1440) ο Νικόλαος Ρίτζος ήταν γιος του διάσημου ζωγράφου Ανδρέα Ρίτζου και της Μαρίας. Παντρεύτηκε την Φραντζέσκα Σακελλάρη αδελφή του Ιωάννη Σακελλάρη, καταγράφεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο με τον πατέρα του. Σύμφωνα με αρχεία από την Δημοκρατία της Βενετίας η μητέρα του πέθανε στον Χάνδακα (24 Αυγούστου 1482). Ο Νικόλαος Ρίτζος μοίρασε την κληρονομιά με τον πατέρα του, την περίοδο (1486 - 1492) καταγράφεται σε μια σειρά από συναλλαγές με τον πατέρα του. Ο μοναχός του Όρους Σινά στον Χάνδακα Γεράσιμος Κυπραίος τον προσκάλεσε να φυλάξει 24 πολύτιμα αντικείμενα. Ο Νικόλαος Ρίτζος δημιούργησε μια μεγάλη σειρά από πολύτιμα αντικείμενα όπως εικόνες, κρίνες και τρίπτυχα. Τα αρχεία αναφέρουν ότι σε περίπτωση που πέθαινε ο μοναχός θα αποστέλλονταν 16 εικόνες στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Ρόδο. Τα υπόλοιπα αντικείμενα θα αποστέλλονταν σε μοναστήρια στις Σποράδες και στην Αμοργό. Ο Νικόλαος Ρίτζος αναγνωρίστηκαν σε τρείς εικόνες και σε διάφορα έγγραφα στον Χάνδακα (1503). Η σύζυγος του καταγράφεται ως χήρα (16 Μαρτίου 1507), αυτό δείχνει ότι πέθανε την περίοδο 1503 - 1507. Η υπογραφή του ήταν *"χείρ Νικολάου Ρίτζου υός του μαΐστρου Αν­δρέου"*.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Hatzidakis, Manolis (1987). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume A. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E.
*Hatzidakis, Manolis & Drakopoulou, Eugenia (1997). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume B. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E.
*Drakopoulou, Eugenia (2010). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume C. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E.

Κατηγορία:Ζωγράφοι της Κρητικής Αναγέννησης
Κατηγορία:Έλληνες ουμανιστές
Μνημείο του Φανοκόρου (Λοτζ)

Το **Μνημείο του Φανοκόρου** είναι μνημείο ενός ανώνυμου φανοκόρου, το οποίο αποκαλύφθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2007 δίπλα στην Πολυκατοικία του Ντάβιντ Σμουλέβιτς, στην οδό Πιοτρκόφσκα 37, στο Λοτζ της Πολωνίας. Η αφορμή ήταν η 100ή επέτειος του πρώτου σταθμού ηλεκτροπαραγωγής στο Λοτζ. Δημιουργοί του μνημείου είναι οι Θερμοηλεκτρικοί Σταθμοί του Λοτζ Α.Ε. και ο Σταθμός Ηλεκτροπαραγωγής του Λοτζ. Το μνημείο απεικονίζει ένα κομψό φανάρι οδού σε φυσικό μέγεθος και έναν φανοκόρο με μια λάμπα στο δεξί του χέρι, να στέκεται σε μια ανεμόσκαλα που στηρίζεται σε έναν στύλο. Δίπλα υπάρχει μια τσάντα, η οποία είναι επίσης ένας μνημειακός πάγκος στον οποίο μπορείτε να καθίσετε.

Το μνημείο του Μάρτσελ Σιτένχελμ αποτελεί μέρος της Έκθεσης των Σπουδαίων Λοτζιανών (Galerii Wielkich Łodzian), η οποία από το 1999 διακοσμεί την οδό Πιοτρκόφσκα με υπαίθρια μπρούντζινα γλυπτά σε διάφορα σημεία της οδούς, μνημονεύοντας διάσημους ανθρώπους που συνδέονται με το Λοτζ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Δημαρχείο του Λοτζ: Πινακοθήκη Σπουδαίων Λοτζιανών

Κατηγορία:Έκθεση των Σπουδαίων Λοτζιανών
Κατηγορία:Μνημεία στο Λοτζ
Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία
Φάντασος

μικρογραφία|260x260εσ|Ο Φάντασος στη δυτική γωνία της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Δρέσδης.
Ο **Φάντασος** (λατινικά: *Phantasos*, από την ελληνική λέξη *φαντασία*) εντοπίζεται στο έργο *[[Μεταμορφώσεις]]* του Ρωμαίου ποιητή Οβίδιου ως ένας από τους χίλιους γιούς του θεού Ύπνου (στα λατινικά *Somnus*). Έχει την δυνατότητα να εμφανίζεται στα όνειρα των ανθρώπων με τη μορφή άψυχων αντικειμένων, παίρνοντας παραπλανητική όψη, όπως γης, πέτρας, νερού, δέντρων, και άλλων στοιχείων.

Σύμφωνα με τον Οβίδιο, δύο από τα αδέρφια του ήταν ο Μορφέας, ο οποίος εμφανιζόταν στα όνειρα με ανθρώπινη μορφή, και ο Φοβήτωρ, ο οποίος εμφανιζόταν σε εφιάλτες παίρνοντας την μορφή άγριων ζώων. Τα ονόματα των τριών αδελφών δεν εντοπίζονται σε άλλες πηγές νωρίτερα από τον Οβίδιο και ίσως να αποτελούν δικές του επινοήσεις. Άλλοι μελετητές θεωρούν πως αυτοί οι θεοί των ονείρων και ιδιότητές τους, πιθανώς συμπεριλαμβανομένων και των ονομάτων τους, μπορεί να είναι δημιουργήματα της ελληνιστικής περιόδου.

## Δείτε επίσης
* Μηλινόη
* Κόσμος των ονείρων (μυθολογία)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Silent Hill: The Escape

Το **Silent** **Hill: The Escape** αποτελεί ένα πρώτου-προσώπου παιχνίδι σκοπευτή το οποίο αναπτύχθηκε για φορητές συσκευές του λογισμικού iOS ως spin-off της σειράς Silent Hill.

Το παιχνίδι παράχθηκε και διανεμήθηκε από την Konami ενώ έγινε ευρέως διαθέσιμο τον Δεκέμβριο του 2007 σε Ιαπωνία και Βόρεια Αμερική.

## Παραγωγή
Το παιχνίδι χρησιμοποιεί "τεχνολογία χειρονομιών", η οποία επιτρέπει στον παίκτη να ελέγχει τις ενέργειες στο παιχνίδι μέσω της ανατροφοδότησης εικόνας από την κάμερα του κινητού της συσκευής. Εκδόθηκε από την Konami μέσω του διανομέα της i-MODE.

## Πλοκή
Στο παιχνίδι ο παίκτης αναλαμβάνει τον έλεγχο ενός ανώνυμου πρωταγωνιστή που είναι παγιδευμένος σε διάφορα κτίρια του Silent Hill και προσπαθεί να δραπετεύσει πυροβολώντας τα εχθρικά τέρατα που παραμονεύουν στους δαιδαλώδεις διαδρόμους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Silent Hill
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2007
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια για κινητά
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία
Χρυσή Μπάλα του 1987

[μικρογραφία| Ο νικητής της Χρυσής Μπάλας του 1987, [Ρουντ Γκούλιτ]]
Η **Χρυσή Μπάλα του 1987**, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, όπως κρίθηκε από μία επιτροπή αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, τον Ρουντ Γκούλιτ .

## Κατάταξη

Πηγή: http://www.francefootball.fr/Ballon Or 1987

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη σελίδα της Χρυσής Μπάλας ''του France Football''

1987
Φίλιπ Μοριάρτι

Ο **Φίλιπ Μοριάρτι** (αγγλικά: Philip Moriarty, γενν. 1968, Λονδίνο) είναι Ιρλανδός φυσικός και καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ. Είναι γνωστός για τη δουλειά του στις νανοδομές και για τη συνεργασία του με τον Μπράντι Χάραν στο κανάλι Sixty Symbols στο YouTube.

## Εκπαίδευση και καριέρα
Ο Μοριάρτι παρακολούθησε τη Σχολή Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου από το 1990 ως το 1994, όπου έλαβε το διδακτορικό του το 1994 στη φυσική. Μέχρι το 1997, ήταν μεταδιδακτορικός ερευνητής στον τομέα της φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ. Ήταν λέκτορας στο Τμήμα Φυσικής μέχρι το 2003. Από το 2005 είναι Καθηγητής Φυσικής στη Σχολή Φυσικής και Αστρονομίας στο Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ.

Ο Μοριάρτι συμμετέχει συχνά στο κανάλι Sixty Symbols. Το 2016, ο Χάραν, ο Μαικλ Μέριφιλντ και ο Μοριάρτι τιμήθηκαν με το μετάλλιο και το βραβείο Κέλβιν από το Ινστιτούτο Φυσικής. Η αναφορά ήταν «για την καινοτόμο και αποτελεσματική προώθηση της κατανόησης της φυσικής από το κοινό μέσω του Sixty Symbols».

Ο Μοριάρτι είναι ο συγγραφέας του *When the Uncertainty Principle Goes to 11: Or How to Explain Quantum Physics with Heavy Metal*. Αυτό το βιβλίο ήταν υποψήφιο για το Physics World 's Book of the Year 2018. Έγραψε επίσης το βιβλίο «*<nowiki/>'Νανοτεχνολογία'»* για τη σειρά *Very Short Introductions* του Oxford University Press .

## Επιλεγμένες δημοσιεύσεις
* 
* 
* 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστότοπος της Σχολής
* Προσωπικό Ιστολόγιο
* https://www.independent.co.uk/news/education/higher/against-the-grain-i-didn-t-become-a-scientist-to-help-companies-profit-788328.html

Κατηγορία:Ιρλανδοί φυσικοί
Rossmann (εταιρεία)

Η **Dirk Rossmann Ε.Π.Ε.**, κοινώς αναφερόμενη ως **Rossmann** (), είναι μια από τις μεγαλύτερες αλυσίδες φαρμακείων στην Ευρώπη, με περίπου 56.200 υπαλλήλους και περισσότερα από 4.000 καταστήματα. Το 2019, η Rossmann είχε κύκλο εργασιών άνω των 10 δισεκατομμυρίων ευρώ στις Γερμανία, Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Τουρκία, Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο, Ισραήλ και Ισπανία.

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1972 από τον Ντιρκ Ρόσμαν, με την έδρα της στο Μπούρκβεντελ, κοντά στο Ανόβερο, στη Γερμανία. Η οικογένεια Ρόσμαν κατέχει το 60% της εταιρείας. Ο Όμιλος AS Watson με έδρα το Χονγκ Κονγκ κατέχει το 40%, το οποίο εξαγοράστηκε από την ολλανδική Kruidvat το 2004.

Η ποικιλία προϊόντων περιλαμβάνει έως και 21.700 είδη και μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με το μέγεθος του καταστήματος και την τοποθεσία. Εκτός από τα προϊόντα φαρμακείου με έμφαση στο δέρμα, τα μαλλιά, το σώμα, το μωρό και την υγεία, η Rossmann προσφέρει επίσης διαφημιστικά είδη («World of Ideas»), τροφές για κατοικίδια, υπηρεσία φωτογραφιών και μεγάλη ποικιλία από φυσικά τρόφιμα και κρασιά. Υπάρχει επίσης μια σειρά αρωμάτων με περίπου 200 εμπορικές μάρκες. Η Rossmann έχει 29 ιδιωτικές μάρκες με 4.600 προϊόντα (έως το 2019). Το 1997, παρουσιάστηκαν οι πρώτες δικές τις μάρκες Babydream, Facelle, Sunozon και Winston. Οι πιο γνωστές μάρκες της Rossmann είναι η Isana (περιποίηση δέρματος, μαλλιών και σώματος), η Alterra (φυσικά καλλυντικά), η domol (απορρυπαντικά καθαρισμού και πλυντηρίου) και η alouette (χαρτομάντηλα, κ.λπ.).
Το λογότυπο της εταιρείας αποτελείται από το όνομα με κόκκινο χρώμα και το σύμβολο ενός κένταυρου ενσωματωμένο στο γράμμα Ο: ένα μυθικό πλάσμα μισό άλογο και μισό άνθρωπος από την ελληνική μυθολογία, που συμβολικά στέκεται για το «Rossmann» (αγγλικά: «Horse man»). Οι μάρκες της εταιρείας έχουν ένα μικρό σύμβολο κένταυρου πάνω από το όνομα.
[μικρογραφία| Υποκατάστημα της Rossmann στην [Κορυτσά, Αλβανία]]
Από το 2018, η Rossmann δημοσιεύει μια έκθεση βιωσιμότητας για την ανάπτυξη εταιρικών δραστηριοτήτων προστασίας του κλίματος.

Το 2021, οι πωλήσεις αυξήθηκαν κατά 8,1%, στα 11,1 δισεκατομμύρια ευρώ. Υπάρχουν συνολικά 4.361 καταστήματα Rossmann, 2.231 από τα οποία βρίσκονται στη Γερμανία. Ο τρέχων αριθμός καταστημάτων στο εξωτερικό είναι: Πολωνία (1.580), Ουγγαρία (πάνω από 230), Τσεχία (πάνω από 150), Τουρκία (πάνω από 120), Αλβανία (15), Κοσσυφοπέδιο (6) και Ισπανία (5).

## Εικόνες



## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
Σιδηροδρομικός σταθμός Λοτζ Καλίσκα

Ο σιδηροδρομικός σταθμός **Λοτζ Καλίσκα** (πολωνικά: Łódź Kaliska) είναι ένας από τους δύο κύριους σιδηροδρομικούς σταθμούς του Λοτζ, στην κεντρική Πολωνία. Βρίσκεται δυτικά του κέντρου της πόλης, στην περιοχή Πολέσιε (Polesie) και αποτελείται από έξι πλατφόρμες. Το πρώτο συγκρότημα του σταθμού, σχεδιασμένο από τον Πολωνό αρχιτέκτονα Τσέσουαφ Ντομανιέφσκι, χτίστηκε το 1902 σε στυλ Αρ Νουβό. Στο εσωτερικό, υπήρχαν πολλά στοιχεία Αρ Νουβό, συμπεριλαμβανομένων κρυστάλλινων παραθύρων στις πόρτες, καθώς και ορειχάλκινα εξαρτήματα. Ο σταθμός εξυπηρετούσε τη σιδηροδρομική γραμμή Βαρσοβίας-Κάλις, που κατασκευάστηκε μεταξύ 1900 και 1902.

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1946 συνέβη ένα μεγάλο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο σταθμό, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 21 άνθρωποι. Το 1994 ολοκληρώθηκε ένα ολοκαίνουργιο συγκρότημα του σταθμού Λοτζ Καλίσκα, το οποίο χρησιμοποιείται από τότε. Ο σταθμός παρέχει συνδέσεις με όλες τις μεγάλες πόλεις της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένης της Βαρσοβίας, της Κρακοβίας, του Μπίντγκοστς, του Κατοβίτσε, του Πόζναν, του Βρότσουαφ, του Στσέτσιν και του Γκντανσκ, καθώς και της Πράγας στην Τσεχία. Ο σταθμός είναι ο τερματικός σταθμός του Προαστιακού Σιδηροδρόμου του Λοτζ (Łódzka Kolej Aglomeracyjna), ο οποίος εξυπηρετεί πόλεις στην περιοχή του Λοτζ.

## Πρόσβαση με ΜΜΜ
Ο σταθμός είναι προσβάσιμος με γραμμές τραμ και λεωφορείων:

* Στάση *Bandurskiego - *'Dworzec Łódź Kaliska***
** Τραμ: '''10A, 10B, 12, 14, 18'''
** Λεωφορεία: '''6''' (ZPK Markab), '''65B, 80, 86A, 86B, 99'''
* Στάση ''Włókniarzy - Mickiewicza'' (***Dworzec Łódź Kaliska***)
** Τραμ: '''8, 12'''
** Λεωφορεία: '''6''' (ZPK Markab), '''52, 65A, 80, 86A, 86B, 93, 99'''
* Στάση ''Włókniarzy - Karolewska'' (***Dworzec Łódź Kaliska***)
** Τραμ: '''8, 16'''
** Λεωφορεία: '''65A, 80, 86A, 86B, 97A, 97B, 99'''
* Τερματικός σταθμός λεωφορείων ***Dworzec Łódź Kaliska**''
** Λεωφορεία: **6** (ZPK Markab), **52, 93, 97A, 97B*'

== Υπηρεσίες τρένων ==
Ο σταθμός εξυπηρετείται από τις ακόλουθες υπηρεσίες:

* Υπεραστικές (IC) *Λοτζ Φαμπρίτσνα — Μπίντγκοστς — Γκντίνια* (*Κεντρικός σταθμός*)
* Υπεραστικές υπηρεσίες (IC) *Γκντίνια* *- Γκντανσκ - Μπίντγκοστς - Τόρουν - Κούτνο - Λοτζ - Τσενστοχόβα - Κατοβίτσε - Μπιέλσκο-Μπιάουα*
* Υπεραστικές (TLK) *Γκντίνια (Κεντρικός σταθμός)* *— Μπίντγκοστς/Γκρούντζιοντς — Λοτζ — Κατοβίτσε*
* Υπηρεσίες InterRegio (IR) *Λοτζ* *Καλίσκα — Βαρσοβία* (*Κεντρικός σταθμός*)
* Υπηρεσίες InterRegio (IR) *Όστρουφ Βιελκοπόλσκι — Λοτζ — Βαρσοβία* (*Κεντρικός σταθμός*)
* Υπηρεσίες InterRegio (IR) *Πόζναν* (*Κεντρικός σταθμός*) *— Όστρουφ Βιελκοπόλσκι — Λοτζ — Βαρσοβία* (*Κεντρικός σταθμός*)
* Περιφερειακές (PR) *Λοτζ* *Καλίσκα* *— Όστρουφ Βιελκοπόλσκι*
* Περιφερειακές (PR) *Λοτζ* *Καλίσκα* *— Όστρουφ Βιελκοπόλσκι — Πόζναν* (*Κεντρικός σταθμός*)
* Περιφερειακές (PR) *Λοτζ* *Καλίσκα* *—* Τσενστοχόβα
* Περιφερειακές (PR) *Λοτζ* *Καλίσκα* *— Σκαρζίσκο-Καμιένα''

## Δείτε επίσης
* Πολωνικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πρόγραμμα των αναχωρήσεων
* Φωτογραφίες του σταθμού

Καλισκα
Λοτζ Καλισκα
Χρυσή Μπάλα του 1988

[thumb|Ο [Μάρκο φαν Μπάστεν ήταν για πρώτη φορά νικητής το 1988.]]

Η **Χρυσή Μπάλα του 1988**, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, τον Μάρκο φαν Μπάστεν στις 27 Δεκεμβρίου 1988.  Υπήρχαν 27 ψηφοφόροι, από τις εξής χώρες:Αλβανία, Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχοσλοβακία, Δανία, Ανατολική Γερμανία, Αγγλία, Φινλανδία, Γαλλία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πολωνία, Πορτογαλία, Δημοκρατία της Ιρλανδίας, Ρουμανία, Σκωτία, Σοβιετική Ένωση, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία, Τουρκία, Δυτική Γερμανία και Γιουγκοσλαβία. Ο Βαν Μπάστεν ήταν ο τρίτος  Ολλανδίας που κέρδισε το βραβείο μετά τον Γιόχαν Κρόιφ (1971, 1973, 1974) και τον Ρουντ Γκούλιτ (1987).

## Κατάταξη

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* http://www.francefootball.fr/news/1988-marco-van-basten/423440
1988
Μπαουούτκα

Ο **Μπαουούτκα** (πολωνικά: Bałutka, προηγούμενη ονομασία: **Γιαμνίτσα** [Jamnica]) είναι ποταμός στη λεκάνη απορροής του ποταμού Όντερ, παραπόταμος του ποταμού Γούντκα, που διαρρέει την πόλη Λοτζ σε όλο το μήκος του.

Το αρχικό τμήμα του ποταμού είναι διοχετευμένο, λειτουργώντας ως συλλέκτης που αποστραγγίζει το νερό της βροχής από υπερχειλίσεις καταιγίδας. Από τη Λεωφόρο Βουουκνιάζι ρέει ως ρυθμιζόμενος ποταμός μέχρι τις εκβολές του ποταμού Γούντκα.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ποταμών της Πολωνίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποταμοί στο Λοτζ
Χρυσή Μπάλα του 1986

[μικρογραφία| Ο νικητής της Χρυσής Μπάλας του 1986, [Ιγκόρ Μπελάνοφ]]
Η **Χρυσή Μπάλα του 1986**, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, τον Σοβιετικό επιθετικό Ιγκόρ Μπελάνοφ στις 30 Δεκεμβρίου 1986.  Υπήρχαν 26 ψηφοφόροι, από τις εξής χώρες:Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχοσλοβακία, Δανία, Ανατολική Γερμανία, Αγγλία, Φινλανδία, Γαλλία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πολωνία, Πορτογαλία, Δημοκρατία της Ιρλανδίας, Ρουμανία, Σκωτία, Σοβιετική Ένωση, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία, Τουρκία, Δυτική Γερμανία και Γιουγκοσλαβία.  Ο Μπελάνοφ έγινε ο τρίτος Σοβιετικός που κέρδισε το βραβείο μετά τον Λεβ Γιασίν (1963) και τον Όλεχ Μπλόχιν (1975).

## Κατάταξη

## Σημειώσεις και παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη σελίδα της Χρυσής Μπάλας ''του France Football''
1986
Χρυσή Μπάλα του 1989

Η **Χρυσή Μπάλα του 1989**, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, τον Μάρκο φαν Μπάστεν στις 26 Δεκεμβρίου του 1989.  Υπήρχαν 27 ψηφοφόροι, από τις εξής χώρες: Αλβανία, Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχοσλοβακία, Δανία, Ανατολική Γερμανία, Αγγλία, Φινλανδία, Γαλλία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πολωνία, Πορτογαλία, Δημοκρατία της Ιρλανδίας, Ρουμανία, Σκωτία, Σοβιετική Ένωση, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία, Τουρκία, Δυτική Γερμανία και Γιουγκοσλαβία. Ο Φαν Μπάστεν κέρδισε για δεύτερη φορά στη Χρυσή Μπάλα.

## Κατάταξη

## Σούπερ Χρυσή Μπάλα
Το France Football απένειμε στον Αλφρέδο Ντι Στέφανο τη Σούπερ Χρυσή Μπάλα. Ο Αργεντινός θρύλος βγήκε πρώτος νικώντας τους Γιόχαν Κρόιφ και Μισέλ Πλατινί στην ψηφοφορία. Όλοι οι προηγούμενοι νικητές του βραβείου από το 1956 θεωρήθηκαν διαθέσιμοι για την υποψηφιότητα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η επίσημη σελίδα του France Football
1989
Χρυσή Μπάλα του 1991

[μικρογραφία|279x279εσ| Ο νικητής της Χρυσής Μπάλας του 1991, [Ζαν-Πιερ Παπέν|Ζαν Πιερ Παπέν]]
Η **Χρυσή Μπάλα του 1991**, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, τον Ζαν-Πιέρ Παπέν και δημοσιεύτηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1991. 

Ο Παπέν ήταν ο τρίτος Γάλλος που κέρδισε το βραβείο μετά τον Ρεϊμόν Κοπά (1958) και τον Μισέλ Πλατινί (1983, 1984 και 1985). Ήταν επίσης ο πρώτος παίκτης από το γαλλικό πρωτάθλημα που κέρδισε το τρόπαιο. 

## Κατάταξη

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη σελίδα της Χρυσής Μπάλας ''του France Football''
1991
Φόρεστ Σίτι (Τζοχόρ)

μικρογραφία| Ορίζοντας της Φόρεστ Σίτι
μικρογραφία| Άποψη από δρόμο της Φόρεστ Σίτι
Η **Φόρεστ Σίτι** () είναι ολοκληρωμένη οικιστική ανάπτυξη και ιδιωτική πόλη, η οποία βρίσκεται στο Ισκαντάρ Πουτερί, στο Τζοχόρ της Μαλαισίας, σε μια έκταση 1.370 εκταρίων πλάτους. Ανακοινώθηκε για πρώτη φορά το 2006 ως ένα εικοσαετές έργο και το έργο παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος» της Κίνας.

Διευθύνθηκε από τον τότε πρωθυπουργό της Μαλαισίας, Νατζίμπ Ραζάκ, το 2016, με την έγκριση του σουλτάνου του Τζοχόρ, Ιμπραχίμ Ισμαΐλ. Η Φόρεστ Σίτι είναι μια κοινοπραξία μεταξύ της *Esplanade Danga 88*, θυγατρικής της κρατικής κυβερνητικής θυγατρικής *Kumpulan Prasarana Rakyat Johor* (KPRJ), μέσω μιας κοινοπραξίας, Country Garden Holding Ltd (CGPV), με την CGPV να κατέχει το 60% των μετοχών, ενώ η KPRJ κατέχει το άλλο 40%. Η Φόρεστ Σίτι βρίσκεται υπό τη διαχείριση του Δημοτικού Συμβουλίου του Ισκαντάρ Πουτερί και της Αρχής Περιφερειακής Ανάπτυξης του Ισκαντάρ.

Η ανάπτυξη της Φόρεστ Σίτι είναι αμφιλεγόμενη. Το έργο δεν στόχευε σε ντόπιους Μαλαισιανούς, αλλά σε πολίτες της ανώτερης μεσαίας τάξης από την Κίνα που ήθελαν να μεταφέρουν τον πλούτο τους στο εξωτερικό, προσφέροντας σχετικά προσιτές παραθαλάσσιες ιδιοκτησίες σε σύγκριση με ακριβές παράκτιες πόλεις της χώρας τους, όπως η Σαγκάη. Ωστόσο, οι αρχικές ισχυρές πωλήσεις από την Κίνα κατέρρευσαν αφού ο ηγέτης της, Σι Τζινπίνγκ, εφάρμοσε συναλλαγματικό έλεγχο, συμπεριλαμβανομένου ενός ανώτατου ορίου 50.000 δολαρίων ετησίως στο πόσα θα μπορούσαν να ξοδέψουν οι αγοραστές εκτός της χώρας. Τέτοιες άτονες πωλήσεις επιδεινώθηκαν από την πολιτική κρίση στη Μαλαισία (2020-2022) και την πανδημία COVID-19, με το έργο να περιγράφεται ως «πόλη φάντασμα» το 2022. Το έργο, το οποίο βρίσκεται σε ανακτημένη γη, έχει επίσης επικριθεί για την πρόκληση μεγάλων ποσοτήτων καταστροφής οικοτόπων στην περιοχή.

## Δείτε επίσης
* Αναδασμός
* Ισκαντάρ Μαλαισίας
* Τζοχόρ Μπάχρου
* Πρωτοβουλία μιας ζώνης και ενός δρόμου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φόρεστ Σίτι - Επίσημος ιστότοπος
* Φόρεστ Σίτι - Σελίδα πόρων με πληροφορίες έργου και αρχείο ενημερώσεων ειδήσεων.

Κατηγορία:Ισκαντάρ Πουτερί
Κατηγορία:Πόλεις της Μαλαισίας
Κατηγορία:Πρωτοβουλία «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος»
Μιχαήλ Χρυσουλίδης

Ο **Μιχαήλ Χρυσουλίδης** (, , γεν. 1963) είναι Πολωνός, ελληνικής καταγωγής, ζωγράφος, εικονογράφος, σκηνογράφος ταινιών και θεάτρου.

## Βιογραφία
Ο Χρυσουλίδης είναι πτυχιούχος και λέκτορας στην Ακαδημία Καλών Τεχνών «Εουγκένιους Γκέπερτ» στο Βρότσουαφ. Διδάσκει σκηνογραφία ταινιών στο Τμήμα Σκηνογραφίας της Σχολής Εσωτερικού Σχεδιασμού. Το 2011 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα και το 2015 μεταδιδακτορικό στις καλές τέχνες.

Το 2019, ο Χρυσουλίδης τιμήθηκε με το Χάλκινο Μετάλλιο για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis.

Είναι νικητής δύο βραβείων στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γκντίνια: το 1994 για το καλλιτεχνικό σχήμα της ταινίας *Cudowne miejsce* («Όμορφο μέρος», μαζί με τους Μπεάτα Ολσέφσκα, Ταντέους Κοσαρέβιτς και Μιροσουάβα Βόιττσακ) και το 2000 για τη σκηνογραφία της ταινίας *Daleko od okna* («Μακριά από το παράθυρο»).

Παρουσίασε τους πίνακες και τα σχέδιά του σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Πολωνία και στο εξωτερικό και σε περισσότερες από 50 ατομικές εκθέσεις, όπως στις: Βρότσουαφ, Βαρσοβία, Λοτζ, Κρακοβία, Τορόντο (Καναδάς), Βερολίνο, Δρέσδη, Μόναχο, Λούντβιχσχαφεν, Χέρφορντ (Γερμανία), Θεσσαλονίκη, Παναγία Σουμελά (Ελλάδα), Κοπεγχάγη (Δανία), Ενκόιζεν, Μπόρνε, Ουλφτ (Ολλανδία) και Βρυξέλλες (Βέλγιο).

Έχει κάνει πάνω από 40 σκηνογραφίες για ταινίες μεγάλου μήκους, τηλεοπτικά θέατρα, σειρές και θεατρικές παραστάσεις.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος 

Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Πολωνοί σκηνογράφοι
Κατηγορία:Πολωνοί ελληνικής καταγωγής
Κατηγορία:Αποδέκτες του Χάλκινου Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Βίκτορ Μπρέγκι

Ο **Βίκτορ Μπρέγκι** (πολωνικά: Wiktor Brégy) (3 Σεπτεμβρίου 1903, Κίεβο - 20 Μαΐου 1976, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός τραγουδιστής (τενόρος) και σκηνοθέτης όπερας, γαλλικής καταγωγής.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γάλλου Λεόν Μπρεζί, που εργαζόταν στη Ρωσία, και της Ελληνίδας Αλεξάνδρας Διαμαντίδη. Είχε γαλλική υπηκοότητα. Το 1920 μετακόμισε με την οικογένειά του στη Βαρσοβία, όπου αποφοίτησε από το 41o Λύκειο Βαρσοβίας «Γιόαχιμ Λελέβελ». Σπούδασε τα έτη 1923–1925 στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας, ενώ σπούδασε φωνητική με την Αντέλα Βιλγκότσκα και στη συνέχεια με τη Μάρια Γουμπκόφσκα. Τα έτη 1925-1927 υπηρέτησε στο Γαλλικό Στρατό. Έκανε το ντεμπούτο του το 1927 με τον ρόλο του Τζόντεκ στην όπερα «Χάλκα», σε ένα περιοδεύον θέατρο. Το 1929 παντρεύτηκε τη Ζόφια, το γένος Σουχάνκουφ, παιδαγωγό της φωνητικής. Το 1928 ξεκίνησε να εργάζεται στην Όπερα της Βαρσοβίας, όπου εμφανίστηκε σε πάνω από 20 ρόλους σε τέσσερις σεζόν. Από το 1931 έως το 1933 ήταν σολίστ της Opéra Comique στο Παρίσι, από το 1934 έως το 1939 έπαιξε σε ελβετικές όπερες (στη Ζυρίχη, στη Βασιλεία και στη Βέρνη) και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Χάρη στις προσπάθειές του, το 1934, η «Χάλκα» του Στανίσουαφ Μονιούσκο ανέβηκε στην Όπερα της Βέρνης.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, διεξήγαγε διδακτικές δραστηριότητες στη Βαρσοβία. Έλαβε μέρος στο αντιστασιακό κίνημα. Το 1940 συνελήφθη ως Γάλλος πολίτης. Φυλακίστηκε στη Φυλακή Πάβιακ, μετά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Στούτχοφ και στο Αλτβόρβερκ, κοντά στο Γκρούντζιοντς, από όπου δραπέτευσε και έφτασε στην Κρακοβία.

Μετά τον πόλεμο, παρακολούθησε μαθήματα σόλο τραγουδιού και όπερας στη Μουσική Σχολή «Φρεντερίκ Σοπέν» στη Βαρσοβία. Το 1948 έγινε μόνιμος διευθυντής της Όπερας της Βαρσοβίας. Οργάνωσε το Opera Studio στο Γκντανσκ, το οποίο αργότερα μετατράπηκε σε Όπερα της Βαλτικής. Από το 1957 ήταν λέκτορας στην Κρατική Ανώτατη Μουσική Σχολή της Βαρσοβίας.

Με διαταγή του Προέδρου της Δημοκρατίας της Πολωνίας της 22ας Ιουλίου 1952, κατόπιν αιτήματος του Υπουργού Πολιτισμού και Τέχνης, τιμήθηκε με τον Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας *για τα προσόντα του στον τομέα του πολιτισμού και της τέχνης*. Το 1952 του απονεμήθηκε ομαδικά το Εθνικό Βραβείο 2ου Βαθμού.

Πέθανε στη Βαρσοβία και είναι ενταφιασμένος στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία (τμήμα 227-1-7,8).

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Βίκτορ Μπρέγκι: *Elements of Vocal Technique*, National Music Publishing House, Κρακοβία, 1974.
* Βίκτορ Μπρέγκι στο Culture.pl.
* Great Universal Encyclopedia PWN, τόμος II, σ. 132, PWN, Βαρσοβία 1963.

Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές όπερας
Κατηγορία:Πολωνοί γαλλικής καταγωγής
Κατηγορία:Πολωνοί ελληνικής καταγωγής
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Κώστας Τζόκας

Ο **Κώστας Τζόκας** (πολωνικά: Kostas Dzokas) είναι Πολωνός, ελληνικής καταγωγής, μουσικός, συνθέτης, ενορχηστρωτής και μουσικός παραγωγός.

## Βιογραφία
Ο Τζόκας Γεννήθηκε στην Ελλάδα. Τη δεκαετία του 1950, ως νεαρό αγόρι, μετανάστευσε με την οικογένειά του στην Πολωνία λόγω του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Ενώ σπούδαζε στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Στσέτσιν, δραστηριοποιήθηκε σε διάφορα ελληνικά ερασιτεχνικά συγκροτήματα. Το 1970 ίδρυσε και οργάνωσε ένα αντιπροσωπευτικό πανελλαδικό συγκρότημα της ελληνικής λαογραφίας, το Hellen. Το μουσικό συγκρότημα κέρδισε τεράστια δημοτικότητα με την πάροδο του χρόνου. Σε σχεδόν πέντε χρόνια, έδωσε εκατοντάδες συναυλίες σε όλη την Πολωνία και στο εξωτερικό. Ο Έλληνας τραγουδιστής Παύλος Ράπτης ξεκίνησε την καριέρα του με το συγκρότημα. Το 1975, μετά τη διάλυση του συγκροτήματος Hellen, ο Κώστας Τζόκας δημιούργησε ένα δεύτερο συγκρότημα, τους Prometheus, το οποίο, όπως και το Hellen, έπαιζε μουσική και τραγούδησε στην ελληνική νότα. Την ίδια χρονιά, στρατολόγησε στο συγκρότημα μια άγνωστη τότε 19χρονη ελληνικής καταγωγής, την *[[Ελένη Τζόκα|Ελένη]]*. Το 1980, ο Κώστας Τζόκας διέλυσε το συγκρότημα Prometheus, εστιάζοντας στην υποστήριξη της σόλο καριέρας της νεαρής σταρ Ελένης, και έγινε ο καλλιτεχνικός της επόπτης. Συνέθεσε επίσης τις πρώτες της επιτυχίες, μεταξύ των οποίων: «Po słonecznej stronie życia», «Miłość jak wino», «Nie myśl co będzie jutro», «Na miłość nie ma rady» και «Dyskoteka jak ze snu».

Ο Κώστας Τζόκας είναι ο συνθέτης των περισσότερων τραγουδιών της Ελένης Τζόκα. Είναι ο κουνιάδος της.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος της Ελένης

Κατηγορία:Πολωνοί μουσικοί
Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες
Κατηγορία:Πολωνοί ελληνικής καταγωγής
Μισέλ Σονί

Ο **Μισελ Σονί** (γαλλικά: Michel Sogny, 21 Νοεμβρίου 1947, Πω, Γαλλία) είναι Γάλλος πιανίστας, συνθέτης και συγγραφέας ουγγρικής καταγωγής. Αυτός δημιούργησε μια νέα μέθοδο διδασκαλίας πιάνου.  Αυτή η μέθοδος δίνει τη δυνατότητα σε μαθητές κάθε ηλικίας να κατακτήσουν το όργανο, ενώ γενικά θεωρείται ότι είναι αδύνατο να μάθουν πιάνο μετά την παιδική ηλικία.

## Βιογραφία
Ο κύριος Μισελ Σονη σπούδασε στην École Normale de Musique de Paris, όπου σπούδασε πιάνο υπό τον  Τσουλς Τζεντιλ και Ιβοννε Δεσπορτ Jules. Κατέχει πτυχίο λυτείας στη λογοτεχνία, μεταπτυχιακό στην ψυχολογία και διδακτορικό στη φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1974 υπό την επίβλεψη του Βλαδιμιρ Τζανκεβιτς.  Ο κύριος Μισελ Σονη είναι ο ιδρύτης του SOS Talents Foundation.

Μαζί με τον Βλανδιν Ολιβιερ δε Προύξ, εγγονό του Βαλέρι Τζιραρντ και Φρεντς Λίστ, ο κύριος Σόνη ήταν ένας από τα ιδρυτικά μέλη της Γαλλικής Ένωσης του Φραντς Λίστ.

## Η Μέθοδος του Μισέλ Σόνη για την δυδασκαλία του πιάνου
Με την μέθοδο αυτό δυδάσκουν στο Παρισι και στην Τζενεβα, στα σχολεία που ιδρύθηκε αυτός. Από στις 1974, περρισότερο από το 20 000 φοιτητές μάθουν πίανο με τη μέθοδο του Σόνη.

Η μέθοδος αποτελείται από δύο βασικά συστατικά: διδακτική εργασία – προλεγόμενες (Prolégomènes), που έχει μικρές ασκήσεις. Προλεγόμενες (Polégomènes) αναπτύσσει την αντίληψη της μουσικής συμφωνίας και ήχου. Το δεύτερο αποτελείται από έναν κύκλο ετιύδων που επικεντρώνονται στην ανάπτυξη τεχνικών δεξιοτήτων όπως η κίνηση και η στάση του χεριού.

Ένας από των μαθητων του Σόνη που άρχισε η πρακτική του πιάνου ως ενήλικας ήταν ο Γάλλος καθηγητής Μισελ Παρίς. Μετά την ολοκλήρωση του τετραετού κύκλου μαθημάτων μεθοδολογίας του Σόνη, σε ηλικία 30 ετών, έδωσε μια σόλο συναυλία στο Théâtre des Champs-Élysée υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.

Ένας από τους επιτυχημένως μαθητών ήταν Κλοντ Ζεβάκο, ο οπίος στις 1983-1984 έπιαξε στο Théâtre des Champs-Élysée.

Στις 1981, Ο Σενάτ της Γαλλίας επίσημα απέθυνε στον Υπουργό Πολιτισμού, Ζακ Λανγκ, για να σηζητησει την εφαρμογή της μεθοδολογίας του Μισέλ Σονη σε ολόκληρη τη Γαλλία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Michel Sogny Official Website
* Michel Sogny, l’art de la résilience Le Figaro
* Michel Sogny Academy 
* Michel Sogny Personal Website
* SOS Talents Foundation
* Works at Artchipel
* Michel Sogny

Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες
Κατηγορία:Γάλλοι πιανίστες
Football Manager 2023

Το ***Football Manager 2023*** (επίσημη συντομογραφία ***FM23***) είναι βιντεοπαιχνίδι προσομοίωσης προπόνησης ποδοσφαίρου, το οποίο αναπτύχθηκε από την Sports Interactive και δημοσιεύτηκε από τη Sega. Είναι μέρος της σειράς *[[Football Manager]]*. Κυκλοφόρησε στις 8 Νοεμβρίου 2022 για τις περισσότερες πλατφόρμες, με την πρώιμη πρόσβαση να ξεκινά δύο εβδομάδες πριν για PC και Mac, και η πλήρης κυκλοφορία του παιχνιδιού για το PlayStation 5 είχε καθυστερήσει. Το *Football Manager 2023 Console*, με τίτλο *Xbox Edition* στο *[[Football Manager 2022]]*, έγινε διαθέσιμη και στις κονσόλες Xbox και PlayStation, κάνοντας το ντεμπούτο της στην τελευταία. Το *Football Manager 2023 Mobile* είναι διαθέσιμο σε συσκευές Android και iOS, και το *Football Manager 2023 Touch* κυκλοφόρησε τόσο στο Nintendo Switch όσο και στο Apple Arcade.

Το *Football Manager 2023* είναι η πιο παιγμένη έκδοση του *Football Manager*, από τον Ιούνιο του 2023, με περισσότερους από διπλάσιους χρήστες από τον μέσο όρο. Τα παιχνίδια *Football Manager* συνήθως έχουν περίπου 2 εκατομμύρια παίκτες ετησίως, ωστόσο το FM23 υπερδιπλασίασε αυτό και είχε 5 εκατομμύρια παίκτες.

## Ιστορία
Το Νοέμβριο του 2022, το πολυαναμενόμενο *Football Manager 2023* *Console* για το PlayStation 5 ανακοινώθηκε πως θα καθυστερούσε να κυκλοφορήσει, σε μια μη ανακοινωμένη ημερομηνία. Στις 25 Ιανουαρίου 2023, ανακοινώθηκε ότι η εναρκτήρια έκδοση του παιχνιδιού για το PlayStation 5 θα κυκλοφορούσε την 1η Φεβρουαρίου.

## Χαρακτηριστικά
Σε αντίθεση με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, το FM23 αδειοδοτούσε τις διοργανώσεις συλλόγων της UEFA. Ως μέρος της συμφωνίας αδειοδότησης, το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών θα κάνει το ντεμπούτο του σε μια μελλοντική έκδοση του παιχνιδιού. Η συσκευασία έχει βελτιωθεί για να μειώσει το αποτύπωμα άνθρακα κατά 53%.

## Παραπομπές


2023
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2022
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Android
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo Switch
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του MacOS
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Xbox Series
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 5
NGC 4607

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 4607** είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 56 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύγθηκε από τον αστρονόμο R. J. Mitchell στις 24 Απριλίου 1854 και ανήκει στον σμήνος γαλαξιών της Παρθένου.

## Ενδεχόμενη αλληλεπίδραση με τον NGC 4606
Ο NGC 4607 ενδέχεται να είναι γαλαξίας-συνοδός του NGC 4606, με την απόσταση μεταξύ τους να είναι 55-66 χιλιάδες έτη φωτός. Παρόλα αυτά, εν αντιθέσει με τον NGC 4606, στον NGC 4607, δεν εντοπίζονται σημάδια παραμόρφωσης εξαιτίας βαρυτικής αλληλεπίδραση. Αυτό είναι αντίθετο με τα αναμενόμενα αποτελέσματα σε περίπτωση ισχυρής βαρυτικής αλληλεπίδρασης. Επιπλέον οι μετρήσεις της μετατόπισης στο ερυθρό δείχνουν διαφορά περίπου 600 km/s ανάμεσα στους δύο γαλαξίες, γεγονός που επίσης καθιστά απίθανη τη βαρυτική αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

## Δείτε επίσης
* NGC 4302 - Γαλαξίας του Σμήνους της Παρθένου με παρόμοια μορφή.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός)
4607
42544
07843
Κατηγορία:Σμήνος της Παρθένου
+02-32-176
Παλινόρθωση των Στιούαρτ

[μικρογραφία|320x320εσ|Ο βασιλιάς [Κάρολος Β΄ της Αγγλίας|Κάρολος Β' κατά τη στέψη του]]
Η **Παλινόρθωση των Στιούαρτ** (αγγλικά: Stuart Restoration) αναφέρεται στην αποκατάσταση της βασιλείας του Οίκου των Στιούαρτ στα βασίλεια της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας που έλαβε χώρα το 1660 όταν ο βασιλιάς Κάρολος Β' επέστρεψε από την εξορία στην ηπειρωτική Ευρώπη. Η προηγούμενη περίοδος του Προτεκτοράτου και των εμφυλίων πολέμων, που οδήγησαν στη δίκη και εκτέλεση του Καρόλου Α΄ το 1649 και την εξορία του γιου του Καρόλου Β΄, είναι γνωστή ως Μεσοβασιλεία (1649–1660).

Η ευκαιρία για την παλινόρθωση προέκυψε μετά τον θάνατο του Λόρδου Προστάτη Όλιβερ Κρόμγουελ το 1658, καθώς το σύστημα διακυβέρνησής του είχε αποδειχθεί μη βιώσιμο και ο γιος του Ρίτσαρντ Κρόμγουελ ακατάλληλος διάδοχος που δεν μπόρεσε να επανενώσει τους υποστηρικτές του.

Η εποχή τελείωσε το 1689 με την Ένδοξη Επανάσταση κατά την οποία ο Καθολικός Ιάκωβος Β' εκδιώχθηκε και η Προτεστάντισσα κόρη του Μαρία Β' και ο σύζυγός της Γουλιέλμος Γ΄ του Οίκου της Οράγγης-Νάσσαου ανέβηκαν στον αγγλικό θρόνο.

## Διάρκεια
Ο όρος *Παλινόρθωση* χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει την περίοδο αρκετών χρόνων μετά και πολύ συχνά καλύπτει ολόκληρη τη βασιλεία του Καρόλου Β' (1660–1685) και τη σύντομη βασιλεία του μικρότερου αδελφού του βασιλιά Ιακώβου Β’ (1685–1688). Σε ορισμένα πλαίσια καλύπτει και ολόκληρη την περίοδο των μεταγενέστερων μοναρχών Στιούαρτ μέχρι τον θάνατο της βασίλισσας Άννας και την άνοδο του βασιλιά του Οίκου του Αννόβερου Γεωργίου Α' το 1714. Για παράδειγμα, η κωμωδία της Παλινόρθωσης συνήθως περιλαμβάνει έργα που γράφτηκαν μέχρι το 1710.

## Αποικισμός
Η παλινόρθωση της μοναρχίας των Στιούαρτ το 1660, μετά την κατάργηση της βασιλείας το 1649 και ανακήρυξης της δημοκρατίας με το όνομα Κοινοπολιτεία της Αγγλίας με ηγέτη τον Όλιβερ Κρόμγουελ, είναι μια σημαντική περίοδος στη βρετανική ιστορία καθώς αντιστοιχεί στην επέκταση της βρετανικής αποικιακής αυτοκρατορίας στην Αμερική, όπου είχαν καταφύγει πολλοί υποστηρικτές του βασιλιά Καρόλου Β', του οποίου ο πατέρας Κάρολος <abbr>Α'</abbr> είχε αποκεφαλιστεί στις 30 Ιανουαρίου 1649.

## Παραπομπές
 

Κατηγορία:Πρώιμη νεότερη ιστορία της Αγγλίας
Ιάκωβος Μόσκος

Ο **Ιάκωβος Μόσκος** ή **Ιάκωβος Μόσχος** (Αστυπάλαια, περί το 1680 - Όρος Σινά, Αίγυπτος, δεκαετία 1730) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Το ίδιο επώνυμο είχαν άλλοι τρεις κορυφαίοι ζωγράφοι της εποχής του ο Ιωάννης Μόσχος, ο Ηλίας Μόσκος and Λέος Μόσχος. Τα έργα του σχετίζονται με την Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά, ζωγράφιζε στην τυπική *"Ελληνική μανιέρα"*, ήταν ενεργός τόσο την εποχή του Ροκοκό όσο και του Μπαρόκ στην Ελληνική τέχνη. Ο Ιωάννης Κορνάρος εξέθεσε τα έργα του, σχεδίαζε το ιερό Όρος Σινά με την τοποθεσία όπου ο Μωυσής πήρε τις 10 εντολές από τον Θεό. Έχουν διασωθεί 8 από τα έργα του.

## Βιογραφία

Ο Ιάκωβος Μόσκος γεννήθηκε στην Αστυπάλαια και ήταν έντονα ενεργός ζωγράφος στις αρχές του 18ου αιώνα (1700-1725), κατόπιν ταξίδευσε στο Όρος Σινά και έγινε μοναχός. Δεν υπάρχουν έγγραφα τα οποία να πιστοποιούν την συγγένεια του με τους άλλους τρεις κορυφαίους ζωγράφους με τους οποίους είχε το ίδιο επώνυμο, ήταν εξαιρετικά διαδεδομένο στην Κρητική Σχολή. Ο πίνακας του με θέα το Όρος Σινά και με σκηνές από την μοναστική ζωή ήταν το κορυφαίο ιστορικό κειμήλιο τόσο σε όλη την θρησκευτική κοινότητα του Όρους όσο και της Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Οι διαστάσεις του ήταν 28.7 Χ 39.1 Χ 1.9 εκατοστά με την επιγραφή *"ΘΕΟΒΑΔΙCΤΟΝ ΟΡΩC CΗΝΑ"*.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Collins, Kristen M. (2006). Holy Image, Hallowed Ground: Icons from Sinai. Los Angeles: California: J. Paul Getty Museum.
*Hatzidakis, Manolis; Drakopoulou, Evgenia (1997). Έλληνες Ζωγράφοι μετά την Άλωση (1450-1830). Τόμος 2: Καβαλλάρος - Ψαθόπουλος [Greek Painters after the Fall of Constantinople (1450-1830). Τομ. 2: Kavallaros - Psathopoulos]. Athens: Center for Modern Greek Studies, National Research Foundation.

Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Κατηγορία:Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά