open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ευστάθιος Αντιοχείας

Ο **Ευστάθιος Αντιοχείας**, ενίοτε επονομαζόμενος **ο Μέγας**, ήταν επίσκοπος και πατριάρχης Αντιοχείας τον 4ο αιώνα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σίδη της Παμφυλίας. Γύρω στο 320 ήταν επίσκοπος Βεροίας (της Συρίας) και έγινε Πατριάρχης Αντιοχείας λίγο πριν την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο (325). Στη Σύνοδο αυτή διακρίθηκε για τον Αντιαρειανικό του ζήλο.

Η αντιαρειανική του πολεμική ενάντια στον Ευσέβιο Νικομηδείας τον κατέστησε αντιδημοφιλή σε πολλούς επισκόπους της Ανατολής, οι οποίοι συγκρότησαν Σύνοδο το 330 στην Αντιόχεια και τον καθαίρεσαν με την κατηγορία της μοιχείας, ποινή που επισφραγίστηκε από τον Αυτοκράτορα. Συγκεκριμένα, ο Ευστάθιος αντιδρούσε στην αυξανόμενη επιρροή του Ωριγένη και την αλληγορική του ερμηνεία των Γραφών, θεωρώντας τη θεολογική του σκέψη αρειανίζουσα. Έτσι, επιτίμησε τον Ευσέβιο, οπαδό του Ωριγένη, καθώς θεώρησε ότι αποκλίνει από τις αποφάσεις της Οικουμενικής Συνόδου, ενώ ο Ευσέβιος με τη σειρά του τον κατηγόρησε ως οπαδό του Σαβέλλιου. Ακολούθησε η Σύνοδος στην Αντιόχεια, στην οποία εμφανίστηκε κάποια γυναίκα, η οποία υποστηρίζεται ότι είχε δωροδοκηθεί για να καταγγείλει ότι είχε σχέση με τον Ευστάθιο και από τη σχέση αυτή απέκτησε και παιδί. Αν και ο λαός της Αντιόχειας αντέδρασε, ο Ευστάθιος καταδικάστηκε και εξορίστηκε στην Τραϊανούπολη της Θράκης, όπου και πέθανε περί το 337 (κατ' άλλους αργότερα, γύρω στο 360).

Αργότερα αποκαταστάθηκε η μνήμη του και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Ευστάθιο ως άγιο στις 21 Φεβρουαρίου. Ο λαός της Αντιόχειας, ο οποίος του είχε παραμείνει πιστός, ζήτησε και έλαβε το 482 τα λείψανά του από την Τραϊανούπολη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* A. E Burn. S. Eustathius of Antioch (London, Faith Press, 1926), σελ. 26	
* R. V. Sellers, Eustathius of Antioch and His Place in the History of Christian Doctrine (Cambridge, Cambridge University Press, 1928), σελ. 81
* R. W. Burgess, The Date of the Deposition of Eustathius of Antioch, Journal of Theological Studies, 51 (2000), σελ. 150-160.

Κατηγορία:Πατριάρχες Αντιοχείας
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Δημοκρατία της Ταϊβάν (1895)

Η **Δημοκρατία της Ταϊβάν** (Παραδοσιακά Κινέζικα 臺灣民主國 Απλοποιημένα Κινέζικα 台湾民主国  πίνγιν *Táiwān Mínzhǔguó* (*Ταϊγουάν Μιν-τσου-κουό*), κατά λέξη «Δημοκρατικό Κράτος της Ταϊβάν», γνωστή και ως **Δημοκρατία της Φορμόζα**) ήταν ένα σύντομης διάρκειας κράτος που ιδρύθηκε στην Ταϊβάν το 1895. Έλαβε χώρα στο μεσοδιάστημα μεταξύ της επίσημης παράδοσης της Ταϊβάν από την Δυναστεία Τσιν της Κίνας στην Ιαπωνική Αυτοκρατορία, ως απαίτηση της Συνθήκης Σιμονοσέκι και της άφιξης των Ιαπωνικών στρατευμάτων και την επακόλουθη ανάληψη Ιαπωνικής κυριαρχίας. Αν και πολλές φορές αναγνωρίζεται από ιστορικούς και πολιτικούς ως η πρώτη δημοκρατία στην Ασία, είχε προηγηθεί η Δημοκρατία του Λανφάν, η οποία ιδρύθηκε το 1777.

[thumb|150px|left|Πίνακας που παρουσιάζει την κατάληψη της [Ταϊπέι από Ιαπωνικές δυνάμεις.]]

Η δημοκρατία κηρύχθηκε από μια ομάδα ανώτερων αξιωματούχων και μέλη της τοπικής αριστοκρατίας, που ήταν υπέρμαχοι της δυναστείας Τσιν (清) (1644-1911), με την ελπίδα να εμποδιστεί η κατάκτηση της Ταϊβάν από την Ιαπωνία, η οποία της είχε παραχωρηθεί χωρίς όρους

από την Κίνα βάσει της συνθήκης Σιμονοσέκι. Πολλοί από αυτούς τους αξιωματούχους εγκατέλειψαν το νησί μετά την εισβολή της Ιαπωνίας. Στις 24 Μαΐου του 1895 στάλθηκε αγγλική μετάφραση της διακήρυξης ανεξαρτησίας σε όλες τις πρεσβείες που βρίσκονταν στο νησί, ενώ ακολούθησε επίσημη τελετή την επόμενη μέρα. Από την αρχή, οι ιδρυτές της Δημοκρατίας, ξεκαθάρισαν ότι οι πράξεις τους ήταν πράξεις αφοσίωσης στους Τσιν και αυτοανακηρύχθηκαν υποτελείς του κράτους των Τσιν.

Παρά την ομοιότητα του ονόματος, οι σύγχρονοι υπέρμαχοι μιας «Δημοκρατίας της Ταϊβάν» (στα πλαίσια του κινήματος της ανεξαρτησίας της Ταϊβάν) αποκηρύσσουν την όποια σύνδεση με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ή κοινώς Κίνα.

Ο λόγος είναι ότι εν αντιθέσει με την πρώτη δημοκρατία της Ταϊβάν, που ήταν δημιούργημα της αφοσίωσης στην ηπειρωτική Κίνα, οι θιασώτες της σύγχρονης Δημοκρατίας της Ταϊβάν έχουν ως επιδίωξη την εγκατάλειψη του σημερινού επίσημου ονόματος της χώρας (Δημοκρατία της Κίνας). Ελπίζουν δε στην υιοθέτηση ενός νέου συντάγματος για την Ταϊβάν (το σημερινό σύνταγμα είναι του 1911 και έχει ουσιαστικά μεταφερθεί από την Κίνα) καθώς και νέων εθνικών χαρακτηριστικών όπως της σημαίας και του ύμνου της χώρας.

Ταιβαν 1895
Κατηγορία:Ιστορία της Ταϊβάν
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ανατολικής Ασίας
Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Ντομινίκ Μποντί

Ο **Ντομινίκ Μποντί** (*Dominique Baudis*, 14 Απριλίου 1947 - 10 Απριλίου 2014) ήταν Γάλλος πολιτικός και Συνήγορος του Πολίτη.

Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 14 Απριλίου 1947. Διετέλεσε  δήμαρχος της Τουλούζης για πολλά χρόνια. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος, ξένος ανταποκριτής την περίοδο 1976 – 1977 και παρουσιαστής ειδήσεων μεταξύ 1977-1980. Εξελέγη δήμαρχος της Τουλούζης το 1983 αντικαθιστώντας στη θέση αυτή τον πατέρα του, Πιερ Μπωντί, εξελέγη ευρωβουλευτής το 1986, ενώ επανεξελέγη δήμαρχος Τουλούζης το 1988, το 1993 και το 1997. Στη συνέχεια από το 2001 ως το 2007 ήταν πρόεδρος του Γαλλικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου. Από τον Ιούλιο του 2011 ήταν Συνήγορος του Πολίτη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Γαλλίας
Κατηγορία:Δήμαρχοι γαλλικών πόλεων
Προτέριος Αλεξανδρείας

Ο **Προτέριος** (... - 28 Φεβρουαρίου 457) ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας μεταξύ των ετών 451 και 457.

Ως πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας έλαβε μέρος στην Δ' Οικουμενική Σύνοδο, η οποία καταδίκασε τον μονοφυσίτη Πατριάρχη Αλεξανδρείας Διόσκορο. Μετά την καθαίρεση του Διόσκορου, εξελέγη Πατριάρχης ο Προτέριος, με την Πατριαρχία του οποίου ξεκίνησε το Σχίσμα μεταξύ Κοπτικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αίγυπτο, το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα.

Οι Μονοφυσίτες δε δέχτηκαν ποτέ την εκλογή του. Δημιούργησαν προβλήματα και δολιοφθορές, ενώ για την τοποθέτησή του χρειάστηκε στρατιωτική δύναμη. Η κατάσταση οξύνθηκε περαιτέρω όταν την ηγεσία τους ανέλαβε ο πρεσβύτερος Τιμόθεος ο Αίλουρος. Αυτός περιερχόταν τις νύχτες στα κελιά μοναχών, λέγοντας ότι είναι άγγελος και προτρέποντάς τους σε ακοινωνησία με τον Προτέριο. Το 457 ξεκίνησαν αιματηρές συμπλοκές ανάμεσα στους οπαδούς τους, οι οποίες κατέληξαν στη δολοφονία του Προτέριου από μονοφυσίτες. Λέγεται μάλιστα ότι δολοφονήθηκε μέσα στην κολυμβήθρα ενός ναού, όπου κρυβόταν, και κατόπιν έσυραν με σκοινί το λείψανό του στους δρόμους της πόλης, το έδωσαν στα ζώα και στο τέλος το έκαψαν.

Ο Προτέριος ανακηρύχθηκε άγιος και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 28 Φεβρουαρίου. Δεν αναγνωρίζεται ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας από την Κοπτική Εκκλησία, η οποία μετά από αυτόν εκλέγει μέχρι σήμερα δικό της Πατριάρχη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Πατριαρχείο Αλεξανδρείας
* athos.edo.gr

Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Στρόμπολι

thumb|200px|''Έκρηξη του ηφαιστείου Στρόμπολι κατά το έτος 1980.''
Το **Στρόμπολι** () είναι ένα μικρό νησί στο Τυρρηνικό Πέλαγος, στο οποίο βρίσκεται ένα από τα τέσσερα ενεργά ηφαίστεια της Ιταλίας. Πρόκειται για μια από τις οκτώ Αιολίδες Νήσους, ένα ηφαιστειακό τόξο βόρεια της Σικελίας - μάλιστα είναι η κατ' εξοχήν Αιολίδα, καθώς εκεί πιστευόταν ότι κατοικούσε ο «ταμίας των ανέμων» (Στράβων 1.2.11).

Το σημερινό του όνομα είναι παραφθορά της αρχαιοελληνικής ονομασίας «Στρογγύλη», την οποία είχε αποκτήσει χάρις στο χαρακτηριστικό του σχήμα.

Στο νησί ζουν σήμερα από 400 έως 750 μόνιμοι κάτοικοι. Η οικονομία παραδοσιακά βασιζόταν στα μεσογειακά προϊόντα: ελιές, κρασιά, σύκα και ψάρια. Μέχρι το 19ο αιώνα οι καλλιέργειες ανθούσαν, με αποτέλεσμα το νησί να φιλοξενεί 4.000 μόνιμους κατοίκους. Η οικονομική ύφεση που προκλήθηκε εξαιτίας της Ενοποίησης της Ιταλίας, οι συνεχιζόμενες εκρήξεις του ηφαιστείου και σεισμοί, καθώς και ο περονόσπορος που τη δεκαετία του '30 έπληξε την πιο κερδοφόρα από τις τοπικές επιχειρήσεις, αυτή του κρασιού, οδήγησαν τους κατοίκους στη μετανάστευση με κύριους προορισμούς την Αυστραλία και την Αμερική, οδηγώντας το νησί σε ερήμωση.

Σήμερα βασική πηγή εσόδων, πέρα από την αγροτική παραγωγή που καλύπτει κυρίως τοπικές ανάγκες, είναι ο τουρισμός.

## Το ηφαίστειο

Το νησί οφείλει την ύπαρξή του στα υλικά που εναποθέτουν οι εκρήξεις του ηφαιστείου, κατά τη διάρκεια μιας μακραίωνης διαδικασίας που ξεκίνησε πριν από περίπου 160.000 χρόνια και συνεχίζεται αδιάκοπα μέχρι σήμερα. Η τελευταία μεγάλη έκρηξη έλαβε χώρα στις 2 Αυγούστου 2008.

Το ηφαίστειο στέκεται 926 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται σε ύψος 2.000 μέτρων πάνω από τον πυθμένα της. Στην κορυφή του υπάρχουν τρεις ενεργοί κρατήρες. Χαρακτηριστικό γεωλογικό στοιχείο του αποτελεί η λεγόμενη *«Sciara del Fuoco» (Ρυάκι της Φωτιάς)*, μια κοιλότητα σε σχήμα πετάλου που σχηματίστηκε με την πάροδο των τελευταίων 13.000 ετών, μετά από συνεχείς κατολισθήσεις στη βορειοδυτική πλευρά του κώνου.

Τα γεγονότα αυτά ενέπνευσαν τον Ρομπέρτο Ροσελίνι να γυρίσει το 1949 την ταινία *«Στρόμπολι»*, η οποία προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού και έδωσε ώθηση στον τουρισμό.

Βορειοανατολικά του νησιού υπάρχει μια βραχονησίδα, το Στρομπολίκιο, το οποίο είναι απομεινάρι ενός παλαιότερου κρατήρα του ίδιου ηφαιστείου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Συλλογή φωτογραφιών.
*Γεωλογική ιστορία του νησιού.

Στρομπολι
Στρομπολι
Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
Καρλ Φόσλερ

Ο **Καρλ Φόσλερ** (γερμ. Karl Vossler, Χοχενχάιμ 6 Σεπτεμβρίου 1872 – 19 Σεπτεμβρίου 1949, Μόναχο) ήταν Γερμανός γλωσσολόγος και λόγιος και σημαντικός μελετητής της αρχαίας Ρώμης. Ο Φόσλερ ήταν γνωστός για το ενδιαφέρον του στην ιταλική διανόηση, καθώς και ως υποστηρικτής του Μπενεντέτο Κρότσε. Εξέφρασε την υποστήριξή του για τις πολεμικές επιχειρήσεις της Γερμανίας κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπογράφοντας το *Μανιφέστο των Ενενήντα Τριών* το 1914.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Γερμανοί γλωσσολόγοι
Περιοχή Βέρνικε

Η **Περιοχή Βέρνικε** είναι μέρος του εγκεφάλου που αποτελεί κομμάτι του φλοιού, στον οπίσθιο τομέα της Άνω Κροταφικής Έλικας, η οποία περιβάλλει τον *ακουστικό φλοιό*, πάνω στην Πλάγια Σχισμή του Sylvius (το μέρος του εγκεφάλου που αποτελεί όριο ανάμεσα στον Κροταφικό και τον Βρεγματικό Λοβό). Μπορεί να περιγραφεί επίσης ως το άνω μέρος της *περιοχής Μπρόντμαν 22*, και, στους περισσότερους ανθρώπους, τοποθετείται στο Αριστερό Ημισφαίριο, αφού το Αριστερό Ημισφαίριο έχει εξέχοντα ρόλο ως προς τη γλωσσική ικανότητα. Φράγμα της μέσης εγκεφαλικής αρτηρίας σε τυχόν χτύπημα είναι δυνατόν να επηρεάσει τη σωστή λειτουργία της περιοχής Βέρνικε.

Η περιοχή Βέρνικε πήρε το όνομά της από τον Καρλ Βέρνικε, Γερμανό νευρολόγο και ψυχίατρο, ο οποίος, το 1874, ανακάλυψε ότι βλάβη στην περιοχή αυτή ήταν ικανή να προκαλέσει ένα συγκεκριμένο τύπο αφασίας, γνωστό πλέον ως *αφασία του Βέρνικε* ή *δεκτική αφασία*.

Αυτή η κατάσταση οδηγεί σε μείζονα εξασθένηση της γλωσσικής κατανόησης, και σε ομιλία που, ενώ παρουσιάζει φυσικό ρυθμό στην ακοή και σχετικά ομαλή σύνταξη, είναι στο μεγαλύτερό της μέρος άνευ σημασίας (κατάσταση που ονομάζεται ενίοτε *ευχερής αφασία*).

Το έργο του Βέρνικε αποτέλεσε το εφαλτήριο επιστημονικής μελέτης της περιοχής αυτής και του ρόλου που διαδραματίζει στην ομιλία. Συγκεκριμένα, είναι γνωστό ότι συνδέεται με την κατανόηση του εκφωνούμενου λόγου.

Συνδέεται με την *περιοχή του Μπροκά* μέσω της *τοξοειδούς δέσμης*, μία νευρική δίοδος, και με τον οπτικό φλοιό μέσω της *γωνιακής έλικας*. Έχει επίσης συνδέσμους με το *βασικό ακουστικό φλοιό*, κάτι που αποδεικνύει το ρόλο του στην κατανόηση των εκφωνουμένων λέξεων.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Εγκέφαλος
Κατηγορία:Νευρογλωσσολογία
Πάπας Δάμασος Β΄

Ο **Δάμασος Β΄** (*Papa Damaso II*, ... - 9 Αυγούστου 1048), κοσμικό όνομα **Πόππο φον Μπρίξεν**, ήταν Πάπας από τις 17 Ιουλίου 1048 έως το θάνατό του στις 9 Αυγούστου 1048. Ήταν ο δεύτερος Γερμανός πάπας που πρότεινε ο Αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄. Κατάγονταν από τη Βαυαρία και ήταν ο τρίτος Γερμανός που έγινε πάπας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Πόππο και ήταν επίσκοπος του Μπρίξεν όταν ο Αυτοκράτορας τον έκανε πάπα.

Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια είναι δηκτική στην περιγραφή των γεγονότων που οδήγησαν στην εκλογή του Δάμασου Β΄, σχολιάζοντας:

«*Μετά τον θάνατο του [[Πάπας Κλήμης Β΄|Πάπα Κλήμη Β΄]] (1046–47) τον Ιούλιο του 1047, η φατρία των [[Τούσκουλο|Τούσκουλου]] επαναδιεκδίκησε την εξουσία της στη [[Ρώμη]] και με τη μυστική βοήθεια του [[Βονιφάτιος Γ΄ της Τοσκάνης|Βονιφάτιου Γ΄ της Τοσκάνης]], ο [[Μαγράβος]] της Τοσκάνης, απεκατέστησε το άθλιο πλάσμα του, τον [[Πάπας Βενέδικτος Θ΄|Πάπα Βενέδικτο Θ΄]] (1032–44, 1045, 1047–48), ο οποίος συνέχισε με τον συνήθη τρόπο του να ντροπιάζει την παποσύνη για μια περίοδο 8 μηνών ακόμα, πριν εξαφανιστεί εντελώς από την ιστορία*».

## Εκλογή
Ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1047 στάλθηκε αντιπροσωπία από τον λαό της Ρώμης στον Ερρίκο Γ΄ με την είδηση του θανάτου του Κλήμη Β΄ στο Πόλτε της Σαξονίας, η οποία αξίωσε από τον Αυτοκράτορα ως Πατρίκιος Ρωμαίων, να ορίσει άξιο διάδοχο. Οι απεσταλμένοι, σύμφωνα με τις οδηγίες που είχαν λάβει, πρότειναν σαν κατάλληλο υποψήφιο τον Αρχιεπίσκοπο της Λυόν, Χάλιναρντ, ο οποίος ήταν και ικανός ομιλητής της Ιταλικής και είχε την εκτίμηση των Ρωμαίων. Ο Βονιφάτιος στην αρχή αρνήθηκε προφασιζόμενος την εγκατάσταση του Βενέδικτου Θ΄ στον θρόνο, αλλά η αποφασιστική απειλή του Ερρίκου Γ΄ τον ανάγκασε να υπακούσει τελικά. Μετά την απομάκρυνση του Βενέδικτου Θ΄, ο επίσκοπος του Μπρίξεν ενθρονίστηκε στο Λατερανό ως Πάπας Δάμασος Β΄ στις 17 Ιουλίου 1048. Το ποντιφικάτο του ωστόσο ήταν σύντομο, καθώς εικοσιτρείς ημέρες μετά πέθανε στην Παλεστρίνα, όπου είχε πάει λίγο μετά την ενθρόνισή του για να αποφύγει τη θερινή ζέστη της Ρώμης. Κηδεύτηκε στην εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου εκτός των Τειχών. Τον διαδέχτηκε ο Λέων Θ΄.

Το γεγονός της σύντομης διάρκειας της παποσύνηαρχιερατίας του Δάμασου Β΄, δημιούργησε φήμες ότι δηλητηριάστηκε, αλλά πιο πιθανή εκδοχή είναι ότι πέθανε από ελονοσία.

## Πηγές
* 

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Γερμανοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα
Μισέλ Ριφατέρ

Ο **Μισέλ Ριφατέρ** (Michel Riffaterre, 20 Νοεμβρίου 1924 — 27 Μαΐου 2006) ήταν σημαντικός Γάλλος κριτικός και θεωρητικός της λογοτεχνίας. Ακολούθησε γενικά στρουκτουραλιστική προσέγγιση. Είναι ιδιαίτερα γνωστός ειδικά για το βιβλίο του *Σημειολογία της Ποίησης*, και τις έννοιες του *υπογράμματος* και της *σύλληψης*.

Γεννήθηκε στο Bourganeuf, στην περιοχή της Λιμουζίν στη Γαλλία. Αφού τιμήθηκε με το βραβείο *concours général* στη γαλλική λογοτεχνία, άρχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Λυών. Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, εισήχθη στη Σορβόννη, όπου απέκτησε πτυχίο Μάστερ στις κλασσικές σπουδές το 1947, και έπειτα παρακολούθησε ως διδακτορικός φοιτητής μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, αποκτώντας εκεί το διδακτορικό του το 1955, και παραμένοντας εκεί για ολόκληρη την ακαδημαϊκή του καριέρα. Χρημάτισε πρόεδρος του Τμήματος Γαλλικής Φιλολογίας από το 1974 ως το 1983. Το 1982 προβιβάστηκε σε Πανεπιστημιακό Καθηγητή, τον υψηλότερο επαγγελματικό βαθμό στην Κολούμπια.

Ο Ριφατέρ διετέλεσε δύο φορές υπότροφος του Γκουγκενχάιμ (*Guggenheim Fellow*) και του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, μέλος της *Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών* (*American Academy of Arts and Sciences*), λειτουργός του τάγματος των *palmes académiques*, ενώ ήταν κάτοχος τιμητικών βαθμών των πανεπιστημίων *Μπλαιζ - Πασκάλ* και *[[Σορβόννη]]ς*. Εκτός από τη διδασκαλία στην Κολούμπια, ήταν επίτιμος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς, στο Κολέγιο της Γαλλίας, στο Γέιλ, στο Χάρβαρντ, στο Πανεπιστήμιο Σίτυ της Νέας Υόρκης, και στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Διετέλεσε, τέλος, πρόεδρος της *Κοινότητας Σημειολόγων της Αμερικής* (1986).

Αποσύρθηκε το 2004 και πέθανε στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη το 2006.

## Έργα
* *Le Style des Pleiades de Gobineau: Essai d'application d'une methode stylistique* (1957); doctoral dissertation
* *Essais de stylistique structurale* (1971); translated by Daniel Delas 
* *Semiotics of Poetry* (1978) 
* *La Production du texte* (1979) 1983 English translation Text Production
* *Fictional Truth* (1990)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πλήρης βιβλιογραφία (αγγλικά)
* Βιογραφία σε ιστοσελίδα του Παν/μου της Κολούμπια (αγγλικά)

Κατηγορία:Γάλλοι πανεπιστημιακοί
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Μάριο Ρεγκέιρο

Ο **Μάριο Ιγνάσιο Ρεγκέιρο Πίντος** *(Mario Ignacio Regueiro Pintos)*, γεννημένος στις 14 Σεπτεμβρίου 1978 στο Μοντεβιδέο, είναι Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Κλούμπ Ατλέτικο Λανούς, στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αργεντινής.

Ήταν για πέντε αγωνιστικές περιόδους στην ισπανική Ράσινγκ Σανταντέρ και κατόπιν πήρε μεταγραφή στη Βαλένθια ΚΦ το καλοκαίρι του 2005 για €1.2 εκατομμύρια.

Έχει μερικές εμφανίσεις με την Εθνική ομάδα της Ουρουγουάης, σημπεριλαμβανομένου και του παιχνιδιού κόντρα στην Αγγλία στο Άνφιλντ, στο Λίβερπουλ το 2006.

Πήρε το ισπανικό διαβατήριο τον Ιούνιο του 2006. Το καλοκαίρι του 2008, πήγε δανεικός από την Βαλένθια στον Άρη Θεσσαλονίκης για ένα έτος. Αφέθηκε ελεύθερος και πήρε μεταγραφή για τον Άρη ένα μήνα μετά, υπογράφοντας συμβόλαιο τεσσάρων χρόνων με την ελληνική ομάδα. Το συμβόλαιο του τερματίστηκε στις αρχές Ιουλίου και ο παίκτης έμεινε ελεύθερος για να υπογράψει στη Νασιονάλ του Μοντεβιδέο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μούρθια
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράθινγκ Σανταντέρ 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ Κλουμπ
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Σκάρφεια Φθιώτιδας

Η **Σκάρφεια**, είναι ένα χωριό της ανατολικής Λοκρίδας στη Στερεά Ελλάδα. Απέχει 28,9 χλμ από τη Λαμία και 11,5 χλμ από τα Καμένα Βούρλα. Το χωριό ονομαζόταν επί Τουρκοκρατίας **Άντερας**, ενώ μετονομάστηκε το 1931 στη σημερινή του ονομασία από την αρχαία πόλη-κράτος, *Σκάρφεια* ή *Σκάρφην*.

Γεωγραφικά περιγράφεται ως περιοχή της *Επικνημίδιας Λοκρίδας*, δυτικά του ποταμού *Βοάγριου*. Σήμερα, μετά από αρκετές διοικητικές μεταβολές στην τοπική αυτοδιοίκηση, ανήκει στον Δήμο Καμένων Βούρλων ως Τοπική Κοινότητα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Κατηγορία:Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Όσκαρ 2009

Ο όρος **Όσκαρ 2009** μπορεί να αναφέρεται:

*Στα Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2009, η απονομή των οποίων διεξήχθη στις 7 Μαρτίου 2010.
*Εσφαλμένα, στα Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2008, η απονομή των οποίων διεξήχθη στις 22 Φεβρουαρίου 2009.
Άντικλος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Άντικλος** (< *ἀντί-* (έναντι, εμπρός) + *κλέος* (δόξα), "αυτός που έχει μπροστά του τη δόξα" είτε "που τον περιμένει η δόξα") ήταν ένας από τους Αχαιούς που είχαν κρυφτεί μέσα στον Δούρειο `Ιππο. Η Ωραία Ελένη, οδηγημένη από κάποιο θεό-σύμμαχο των Τρώων, το ίδιο εκείνο βράδυ της ημέρας που οι Τρώες είχαν βάλει το ξύλινο άλογο μέσα στην πόλη τους, ζύγωσε σε αυτό μαζί με τον Δηίφοβο και το τριγύρισε τρεις φορές φωνάζοντας τα ονόματα των Ελλήνων αρχηγών, μιμούμενη μάλιστα τις φωνές των γυναικών τους. Τότε οι Διομήδης και Μενέλαος σηκώθηκαν και ήθελαν να βγουν έξω ή να απαντήσουν, αλλά ο Οδυσσέας τους συγκράτησε. *«Άφωνοι τότε οι Αχαιοί καθόντανε όλοι οι άλλοι / κι ήθελε μόνο ο *'Άντικλος*' σε σένα ν' απαντήσει, / μα του 'κλεινε το στόμα του με τα γερά του χέρια / σφιχτά ο Δυσέας άπαυτα, κι έτσι μας γλύτωσε όλους, / ωσότου αλάργα η Αθηνά σε πήρε πια η Παλλάδα»* (*[[Οδύσσεια]]*, δ 285-289), λέει ο Μενέλαος αργότερα στην Ελένη στη Σπάρτη. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Οδυσσέας δεν περιορίσθηκε απλώς να κλείσει το στόμα του Αντίκλου εκείνη τη βραδιά, αλλά τον έπνιξε. 

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής 7214 Άντικλος (7214 Anticlus), που ανακαλύφθηκε το 1973 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από αυτό το μυθικό πρόσωπο.

## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
* *Ομήρου Οδύσσεια*, αρχαίον κείμενον - έμμετρος μετάφρασις Ζησίμου Σίδερη, εκδ. οίκος Ιωάννου & Π. Ζαχαροπούλου, Αθήναι 1939
*  (Ιταλικά)

Αντικλος
Αντικλος
Σαν Τζοβάνι ιν Φιόρε

Η **Σαν Τζοβάνι ιν Φιόρε** (ιταλικά: *San Giovanni in Fiore*) είναι πόλη της νότιας Ιταλίας που βρίσκεται στην Κοζέντσα, στη Καλαβρία.

Η γύρω περιοχή της πόλης είναι πολύ εύφορη από το γεγονός ότι βρίσκεται μέσα στη κοιλάδα του ποταμού Νέτο. To 2013, ο δήμος είχε 17.543 κατοίκους. Το 1982 ο πληθυσμός της αριθμούσε περί τους 18.200 κατοίκους

Κατά τον Μεσαίωνα στη πόλη αυτή ιδρύθηκε ομώνυμο μοναστήρι που ιδρυτής του φέρεται να ήταν ο Ιωακείμ του Φιόρε.
 
## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.53ος, σελ. 148.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Καλαβρίας
Προς την Νίκην (χριστιανικό περιοδικό)

Το «**Προς την Νίκην**» είναι ελληνικό μηνιαίο χριστιανικό ορθόδοξο νεανικό περιοδικό με τόπο έκδοσης την Αθήνα και το οποίο κυκλοφορεί πανελλαδικά, καθώς και εκτός συνόρων της Ελλάδας.

Ιδιοκτήτης του περιοδικού είναι η Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», που εδρεύει στην Αθήνα.

Άρχισε να κυκλοφορεί το 1960 και το Μάιο του 2009 συμπλήρωσε το 710ο τεύχος του. Έμβλημα του περιοδικού αποτελεί η σημαιοφόρος σάλπιγγα (με ελληνική σημαία τετράγωνη - φρουρίων) περιβαλλόμενη από δάφνη. Κάθε τεύχος είναι 36σέλιδο γραμμένο σε πολυτονικό. Περιέχει θέματα νεανικού και θρησκευτικού περιεχομένου και εικονογράφηση. Τα γραφεία του περιοδικού στεγάζονται εντός κτιρίου το οποίο και αποτελεί έδρα της αδελφότητας, επί της Οδού Ισαύρων, στα Εξάρχεια. Η συντακτική ομάδα του αποτελείται από, περίπου, δώδεκα εκπαιδευτικούς, μέλη είτε της ίδιας της αδελφότητας είτε συνεργαζόμενων γυναικείων αδελφοτήτων. Παρά το γεγονός πως, αρχικώς, το περιοδικό διέθετε δικό του τυπογραφείο εντός του κτιρίου της αδελφότητας, ωστόσο, στην πορεία, οικονομικές δυσχέρειες το υποχρέωσαν στην παύση των αυτόνομων εκτυπώσεων και στη συνεργασία με ιδιωτικά τυπογραφεία της ευρύτερης περιοχής.

Με την απόφαση Γ2/2745/1991 του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ανανεώθηκε η άδεια διανομής του περιοδικού στα σχολεία Στοιχειώδους και Μέσης εκπαίδευσης. Η ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης) κατήγγειλε τις περιπτώσεις διαμοίρασης του περιοδικού σε σχολεία..

## Κριτική
Το περιοδικό έχει συγκεντρώσει την κριτική του Τύπου πολλές φορές, κυρίως για το περιεχόμενό του, αλλά και για τις πρακτικές διάδοσής του στα σχολεία. Το 2005, χαρακτηρίστηκε από δημοσιογράφο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας ως «χριστιανική προπαγάνδα σε σχολεία».

## Ομώνυμη έκδοση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος
Με τον ίδιο τίτλο *[[Προς την Νίκη (εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος)|Προς την Νίκη]]* κυκλοφορούσε και η καθημερινή εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος κατά την περίοδο 1948-1949. Σκοπός της εκδόσεως με το σύνθημα "*Όλοι στα άρματα! Όλα για τη νίκη!*" αποτελούσε η καθημερινή ενημέρωση των μαχητών του ΔΣΕ.

## Σημειώσεις-παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημος ιστότοπος του περιοδικού

Κατηγορία:Θρησκευτικά περιοδικά
Αλεξία Ροτσίδου

Η **Αλεξία Ροτσίδου** (Λεμεσός 12 Απριλίου 1966) είναι Κύπρια προπονήτρια της πετοσφαίρισης και πρώην διεθνής αθλήτρια. 

Γεννήθηκε στη Λεμεσό, έχει άλλα τρία αδέλφια και σπούδασε στη Αθήνα στη γυμναστική ακαδημία. Από μικρή ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και τη πετοσφαίριση. Αγωνίστηκε κατά σειρά στην ΑΕΛ Λεμεσού, στον Παναθηναϊκό, και τελείωσε την καριέρα της στην Α.Ε. Λεμεσού. Άρχισε την προπονητική της καριέρα στις νεανίδες του Παναθηναϊκού ενώ έχει καθίσει στον πάγκο πολλών ομάδων όπως ο Τριφυλλιακός Αθηνών, ο Απόλλων Λεμεσού, ο Πανιδαλιακός Δαλίου. Έχει πολλές συμμετοχές στην εθνική Κύπρου και έχει κατακτήσει πρωταθλήματα και κύπελλα Ελλάδος και Κύπρου. Είναι μέλος της επιτροπής του Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού «Αθλητισμός και γυναίκα». Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, όπως αυτό της καλύτερης αθλήτριας πετοσφαίρισης στην Κύπρο για το 1983 . 

Στις βουλευτικές εκλογές του 2001 ήταν υποψήφια βουλευτής Λεμεσού με το Αγωνιστικό Δημοκρατικό Κίνημα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές
Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Σαν Τζοβάνι Βαλντάρνο

Η **Σαν Τζοβάνι Βαλντάρνο** (ιταλικά: *San Giovanni Valdarno*) είναι μια πόλη της Ιταλίας στην επαρχία Αρέτσο (*Arezzo*), της Τοσκάνης. Βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Άρνο, εξ ου και η επωνυμία της πόλης, Βαλντάρνο. Ο πληθυσμός της το 1982 αριθμούσε περί τους 19.500 κατοίκους. 

Το αρχικό όνομα της πόλης ήταν «Κάστρο του Αγίου Ιωάννη» (*Castel San Giovanni*). Φέρεται να σχεδιάστηκε από τον Arnolfo di Cambio (αν και δεν είναι απόλυτα σαφές ποιος ολοκλήρωσε το έργο της αστικοποίησης), αρχικά ως φυλάκιο της κεντρικής κυβέρνησης της Φλωρεντίας, που εξελίχθηκε στη συνέχεια ως πόλη.

Ο σχεδιασμός του ιστορικού κέντρου βασίζεται στο πολεοδομικό σχέδιο και οργάνωση των ρωμαϊκών πόλεων, με μεγάλη κεντρική πλατεία, στην οποία δύο κύριοι δρόμοι διασταυρώνονται κάθετα, και οι οποίοι στη συνέχεια διασταυρώνονται επιμέρους με δευτερεύοντες δρόμους.

Η πόλη θεωρείται ότι είναι η γενέτειρα του ζωγράφου της Αναγέννησης Masaccio.

## Πηγές
* «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τόμ.53ος, σελ.148.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο
Λάπου Λάπου

Ο **Λάπου Λάπου** (*Lapulapu*, 1491 - 1542) ήταν ο βασιλιάς του νησιού Μακτάν στην περιοχή Βισάγιας των μετέπειτα Φιλιππίνων. Είναι γνωστός ως ο πρώτος ιθαγενής που αντιστάθηκε στους Ευρωπαίους αποίκους.

Το πρωινό της 21ης Απριλίου του 1521, ο Λάπου Λάπου μαζί με τους στρατιώτες της φυλής του αντιμετώπισαν τους Πορτογάλους στρατιώτες που διοικούσε ο Πορτογάλος Μαγγελάνος. Αργοτερα θα γινόταν γνωστή ως μάχη του Μακτάν. Σε αυτή τη μάχη σκοτώθηκε ο Μαγγελάνος και άλλοι Ισπανοί στρατιώτες.

Σύμφωνα με την προφορική παράδοση του πολιτισμού των Σούλου ο Λάπου Λάπου ήταν μουσουλμάνος αρχηγός φυλής. Το 1898 στη διακήρυξη της ανεξαρτησίας των Φιλιππίνων αναφέρεται ως Καλιπουλάκο, βασιλιάς του Μακτάν.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Agoncillo, Teodoro A. Magellan and Lapu-Lapu. Fookien Times Yearbook, 1965, p. 634.
* Alcina, Francisco, Historia de las Islas e Indios de Bisaya, MS 1668.
* Correa, Gaspar, Lendas de India, Vol. 2, p. 630.
* Cruz, Gemma, "Making Little Hero of Maktan."
* Estabaya, D. M., 445 Years of Lapu-lapu, Weekly nation 1: 26-27, April 25, 1966.
* Pigafetta, Antonio, Primo Viaje en Torno al Globo Terraqueo, Corredato di Notte de Carlo Amoteti, Milano, 1800.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιστορία των Φιλιππίνων
Κατηγορία:Πολιτισμός των Φιλιππίνων
Σουλτανάτο του Σούλου

Το **Σουλτανάτο του Σούλου** ήταν ένα μουσουλμανικό κράτος που αποτελούταν από πολλά νησιά στη θάλασσα Σούλου, στις νότιες Φιλιππίνες. Ιδρύθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 1405.

Στο απόγειό του το κράτος κατείχε εδάφη από το νησί του Μιντανάο έως το Βόρειο Βόρνεο.

## Δημιουργία του κράτους
Το 13ο αιώνα, άνθρωποι από τη φυλή Μινανγκαβάυ άρχισαν τον αποικισμό της δυτικής ακτής του νησιού Σουματέρα. Η συγκεκριμένη φυλή ήταν γνωστή για το εμπόριο μπαχαρικών που διεξήγε στο βασίλειο του Άσε. Σύμφωνα με πηγές, το 1405 ο Σαριφούλ Χασέμ Σιντ Αμπού Μπακρ, ένας Άραβας που καταγόταν από τη Τζοχόρ, ήρθε στην περιοχή από τη Μαλάκκα και ίδρυσε κατόπιν το Σουλτανάτο του Σούλου.

## Προσαρτήσεις και απώλειες
Περί το 1658, το σουλτανάτο προσάρτησε το Βόρειο Βορνέο, το οποίο παραχωρήθηκε από τον σουλτάνο του Μπρουνέι στο Σούλου, ως ανταπόδοση για τη βοήθεια που προσέφερε το Σούλου εναντίον μιας εξέγερσης στο Μπρουνέι. Την ίδια χρονιά το Σούλου παραχώρησε το νησί Παλαβάν στον σουλτάνο του Μιντανάο, Γκουνταράτ, ο οποίος παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα των Σούλου. Τελικώς, ο Γκουνταράτ παραχώρησε το Παλαβάν στην Ισπανία το 1705.

Κατηγορία:Ιστορία των Φιλιππίνων
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας
Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ
Σουλου
Σουλου
Σουλου
Ωρείθυια

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ωρείθυια**, που σημαίνει «αυτή που τρέχει σαν τρελή στο βουνό» (*«η εν τω όρει ως μανιώδης τρέχουσα»*), αναφέρονται τα παρακάτω πέντε πρόσωπα:
## Σύμφωνα με τη μυθολογία
# Μία από τις θυγατέρες του βασιλιά των Αθηνών Ερεχθέως και της συζύγου του Πραξιθέας. Ανάμεσα στα αδέλφια της Ωρειθυίας συγκαταλέγονται ο Κέκροπας Β΄, ο Άλκωνας, ο Ορνέας, ο Θέσπιος, ο Ευπάλαμος, ο Πάνδωρος, ο Μητίονας, η Μερόπη, η Κρέουσα, η Πρόκρις και η Πρωτογένεια. Την Ωρείθυια την ερωτεύτηκε τρελά ο Βορέας (ο θεός του βόρειου ανέμου) και έτσι την απήγαγε στις όχθες του Ιλισού. Ο Βορέας τη μετέφερε στον «Βράχο του Σαρπηδόνα», κοντά στον ποταμό Εργίνο, στη Θράκη. Εκεί την τύλιξε μέσα σε ένα σύννεφο και ενώθηκε βίαια μαζί της. Το ζευγάρι απέκτησε δίδυμους γιους, τον Ζήτη και τον Καλάι, καθώς και δύο κόρες, τη Χιόνη και την Κλεοπάτρα. Ο Αισχύλος έγραψε ένα σατυρικό δράμα σχετικώς με το περιστατικό, την «Ωρείθυια», το οποίο έχει χαθεί. Ο Πλάτων αναφέρει κάπως ειρωνικά, ότι ίσως υπάρχει μία λογική εξήγηση της ιστορίας: η Ωρείθυια μπορεί να έπεσε και να σκοτώθηκε στα βράχια του Ιλισού, όταν φύσηξε μια δυνατή ριπή βοριά και έτσι να ειπώθηκε ότι «την πήρε ο Βορέας». Προσθέτει και μία άλλη εκδοχή, κατά την οποία η αρπαγή της Ωρειθυίας έγινε όχι στον Ιλισό, αλλά στον Άρειο Πάγο (εκδοχή θεωρούμενη μεταγενέστερη και λιγότερο σοβαρή από τους νεότερους μελετητές).
# Μία από τις κόρες του αρχαιότερου βασιλιά των Αθηνών, του Κέκροπα. Η Ωρείθυια αυτή παντρεύτηκε τον Μακεδόνα, σύμφωνα με μία παράδοση και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Ευρωπό.
# Μία από τις Νηρηίδες, δηλαδή τις θυγατέρες του Νηρέα και της Δωρίδας. Η Νηρηίδα Ωρείθυια αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]* (Σ 48).
# Μία Νύμφη, γιαγιά του Άδωνη κατά τον Αντωνίνο Λιβεράλις (*Μεταμορφώσεις*, 34).
# Αμαζόνα, κόρη της βασίλισσας των Αμαζόνων Μαρπησίας. Μετά τον θάνατο της μητέρας της, έγινε εκείνη βασίλισσα μαζί με την Αντιόπη. Προσπάθησε να εμποδίσει την κλοπή της ζώνης της βασίλισσας Ιππολύτης από τον Ηρακλή, χωρίς επιτυχία. Όταν οι Έλληνες φεύγοντας, απήγαγαν την Αντιόπη, η Ωρείθυια συγκέντρωσε στρατό και πολιόρκησε την Αθήνα για να την πάρει πάλι πίσω. Όμως η Αντιόπη πέθανε κατά τη διάρκεια της μάχης και η Ωρείθυια τραυματίστηκε· μετά από λίγο πέθανε και εκείνη. Τη διαδέχθηκε η Πενθεσίλεια. 
[thumb|250px|Η αρπαγή της Ωρειθυίας, κόρης του Ερεχθέως, από τον Βορέα. Λεπτομέρεια από [Απουλία|Απουλιανή ερυθρόμορφη οινοχόη, 360 π.Χ..|αριστερά]]

## Στον Πλατωνικό Φαίδρο
**Πηγή:**από Βικιθήκη ΦΑΙΔΡΟΣ229b

**ΦΑΙΔΡΟΣ: εἰπέ μοι, ὦ Σώκρατες, οὐκ ἐνθένδε μέντοι ποθὲν ἀπὸ<BR>
**τοῦ Ἰλισοῦ λέγεται ὁ Βορέας τὴν Ὠρείθυιαν ἁρπάσαι;
**ΣΩΚΡΑΤΗΣ: λέγεται γάρ. **

ΦΑΙΔΡΟΣ: Για πες μου, Σωκράτη, από τον Ιλισό, εδώ
κάπου δεν λένε πως άρπαξε ο Βορέας την Ωρείθυια ;
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Έτσι λένε.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 708

Ωρειθυια
Ωρειθυια
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αμαζόνες
Κατηγορία:Μυθικές βασίλισσες των Αμαζόνων
Οι τρεις μορφές κυριαρχίας

Ο Μαξ Βέμπερ ξεχώρισε τρεις κατηγορίες πολιτικής κυριαρχίας και εξουσίας:
# **[[Χαρισματική κυριαρχία]]** (*[[οικογένεια|Οικογενειακή]] [[Θρησκεία|Θρησκευτική]]*),
# **[[Παραδοσιακή κυριαρχία]]** (*πατριάρχες,πατριμοναλισμός,Φεουδαρχία*) 
# **[[κυριαρχία του νόμου]]** (*σύγχρονη νομοθεσία και κράτος, γραφειοκρατεία*). 

Αυτοί οι τρεις τύποι κυριαρχίας ανήκουν σε μια εξελικτική ιεραρχία.

Ένα κράτος εξελίσσεται από την *χαρισματική κυριαρχία*, στην *παραδοσιακή κυριαρχία*, και τελικά μετατρέπεται σε *κράτος νόμιμης εξουσίας* το οποίο είναι χαρακτηριστικό της σύγχρονης δημοκρατίας.

## Χαρισματική κυριαρχία
Η χαρισματική κυριαρχία ανάγεται στην προσωπική γοητεία και και στη δύναμη της προσωπικότητας ενός ατόμου. Ο Βέμπερ σε ένα σεμινάριο την περιέγραψε ως «εξουσία αυτού που διαθέτει το χάρισμα». Την ξεχώρισε από τις άλλες μορφές κυριαρχίας υποστηρίζοντας ότι «οι άνθρωποι δεν τον υπακούουν λόγω της παράδοσης ή του αναστήματος, αλλά επειδή πιστεύουν σε αυτόν». Αυτή η μορφή κυριαρχίας συναντάται σε δικτατορίες όπου κάποιος ασκεί τον έλεγχο μέσω της προσωπικής του δημοτικότητας. Πολλά κράτη που βασίστηκαν σε αυτή τη μορφή κυριαρχίας δεν επιβίωσαν μετά το θάνατο ή την πτώση του «χαρισματικού» αρχηγού τους.

## Παραδοσιακή κυριαρχία
Στην παραδοσιακή κυριαρχία, η νομιμότητα της εξουσίας προέρχεται από την παράδοση. Ο Βέμπερ την περιέγραψε ως «κυριαρχία του παντοτινού παρελθόντος» και την προσδιόρισε ως πηγή εξουσίας των μοναρχιών.

## Κυριαρχία του νόμου
Στην κυριαρχία του νόμου ένας άνθρωπος ή ένας θεσμός ασκεί την εξουσία μέσω της νομιμότητας. Ο Βέμπερ προσδιόρισε τους «*νόμους*» ως το επίκεντρο αυτής της μορφής εξουσίας. Οι σύγχρονες δημοκρατίες είναι παραδείγματα της κυριαρχίας του νόμου. Οι άνθρωποι υπακούουν σε αυτή τη μορφή κυριαρχίας επειδή δημιουργείται η αίσθηση ότι είναι για το καλό τους και για το καλό της κοινωνίας.

## Γενικά συμπεράσματα
Ο Βέμπερ υποστήριξε ότι η κυριαρχία του νόμου είναι η πιο προοδευτική και πως αναπόφευκτα οι άλλες δυο μορφές κυριαρχίας εξελίσσονται σταδιακά σε αυτή τη μορφή. Στη θρησκεία μπορούμε να βρούμε ένα παράδειγμα των τριών μορφών: κληρικοί (παράδοση), Χριστός (χάρισμα), Ρωμαιοκαθολική εκκλησία (νόμος). Ο Βέμπερ πίστευε ότι κάθε ιστορική σχέση μεταξύ αρχόντων και υπηκόων μπορεί να αναλυθεί μέσω της τριμερούς κατανομής των μορφών κυριαρχίας.

## Αναφορές


Κατηγορία:Ορολογία της κοινωνιολογίας
Κατηγορία:Ιστορία της πολιτικής φιλοσοφίας
Κατηγορία:Εξουσία
Ξιφίας Ι (υποβρύχιο)

**Ξιφίας Ι ([[Υποβρύχιο]]) / 65, Υ-10**, Υποβρύχιο τύπου ‘LAUBEUE’

Παραγγέλθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση. Ιδίου τύπου υποβρύχια Ξιφίας Ι και Δελφίν Ι. Παρελήφθη τον Μάρτιο του 1913. Εκτόπισμα: 310/460 ΤΝ. – Ταχύτητα : 13/8,5 κόμβους. – Μέγιστο βάθος κατάδυσης : 36 μέτρα. – Ακτίνα ενεργείας με 8 κόμβους 2 ώρες. Με 6 κόμβους 7.5 ώρες και με 4,5 κόμβους 17,5 ώρες. – Οπλισμός : 4 εκτοξευτήρες τορπιλών των 45 εκ. εξωτερικά του σκάφους κάτω από  το ξύλινο κατάστρωμα. Δύο ΠΡ και 2 ΠΜ με γωνία 5 κατά το διάμηκες. 1 Τ/Σ εσωτερικώς του ΠΡ διαμέρισμα. Φόρτος συνολικά 6 τορπίλες ‘Σβάρτσκου’, πέντε σε θέσεις εκτόξευσης και μία εφεδρική. Παραλήφθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1912. Δεν συμμετείχε σε επιχειρήσεις.
Το 1916 κατασχέθηκε από τους Γάλλους και όταν επεστράφη ήταν σε κακή κατάσταση. Το 1920 παροπλίστηκε και στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκε σαν υδροφόρος.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τα Υ/Β "Δελφίν" - Υ/Β "Ξιφίας" στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Σαμάλ (άνεμος)

Ο άνεμος **Σαμάλ**, (προφέρεται με παχύ το σ), είναι ένας ισχυρός, ημερήσιος κυρίως, τοπικός άνεμος, κονιορτοβριθής του αραβικού κόλπου που πνέει συνηθέστερα πάνω από το Ιράκ τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το Κουβέιτ και που δημιουργεί σφοδρή αμμοθύελλα, τα αποτελέσματα της οποίας μπορεί να επεκταθούν μέχρι τη Συρία, τον Λίβανο και την ανατολική Μεσόγειο.

## Γενικά
Ο σαμάλ είναι ένας ισχυρός βορειοδυτικός άνεμος που κατέρχεται από τα υψίπεδα της ανατολικής Τουρκίας, του Ιράκ, (Κουρδιστάν), και του Ιράν που καταλήγει στον Αραβικό κόλπο (ή Περσικό κόλπο). Πνέει κυρίως από την άνοιξη μέχρι το καλοκάιρι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν παρατηρείται και σε άλλη εποχή (με μικρότερη όμως ένταση). Η δημιουργία του οφείλεται κυρίως στην εγγύτητα διαφορετικών κέντρων βαρομετρικών πιέσεων, που όσο εγγύτερα βρίσκονται τόσο θυελλώδης εμφανίζεται και ο οποίος στις πλείστες των περιπτώσεων δημιουργεί ψυχρό μέτωπο. Η διάρκεια αυτού μοιάζει περίπου με του ετησίες (μελτέμια) του Αιγαίου με μόνη διαφορά στην ένταση. 

Κατά την αραβική λαογραφία τους προδρόμους ανέμους του Σαμάλ, που αρχίζουν να πνέουν περί τα τέλη Μαρτίου τους ονομάζουν **Αλ Χάφαρ**, τους δυνατότερους των προδρόμων, που πνέουν περί τον Ιούνιο τους ονομάζουν **Μπάρι Θοραγιά**, από το όνομα της ανατολής των Πλειάδων (Θοραγιά). Από δε το τέλος του Ιουνίου αρχίζει ο κυρίως άνεμος ο **Σαμάλ**, που λέγεται και **Αλντεμπαράν** (από τον ομώνυμο αστέρα), ο οποίος και είναι περισσότερο βίαιος των προηγουμένων δημιουργώντας στην ορμή του τεράστια αμμοθύελλα.

thumb | 280px | Ενδεικτικός χάρτης δημιουργίας του ανέμου Σαμάλ 

## Συνήθης δημιουργία
Ο άνεμος Σαμάλ μπορεί να δημιουργηθεί κάθε φορά που ένα υψηλό βαρομετρικό που υφίσταται ή διέρχεται πάνω από τους ορεινούς όγκους της Ανατολικής Τουρκίας και του Κουρδιστάν. Λόγω της εγγύτατης γειτνίασης με τις εκταταμένες ερήμους του Ιράκ και της Σαουδικής Αραβίας πάνω από τις οποίες σημειώνονται, ένεκα των ανοδικών θερμών ρευμάτων χαμηλό βαρομετρικό τούτο έχει ως συνέπεια τη δημιουργία ισχυρών ψυχρών ρευμάτων που δημιουργούν καταιγίδα με ψυχρό μέτωπο που ανασηκώνει την άμμο δημιουργώντας εξίσου σφοδρή αμμοθύελλα. 
* Κατα τη διάρκεια του Χειμώνα είναι πολύ σπάνια η εκδήλωση τέτοιου ανέμου που αν παρατηρηθεί συνήθως μέσα στον Περσικό κόλπο, είναι επίσης σφοδρός όπως και το θέρος αλλά με πολύ περιορισμένη διάρκεια.

## Σημειώσεις
* Ο άνεμος αυτός που φθάνει και τους 43 κόμβους, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής λόγω ακριβώς του φαινομένου της αμμοθύελλας που δημιουργεί επιπρόσθετα, και η οποία μειώνει επικίνδυνα την ορατότητα. Οι διάφορες αρχές λιμενικών εγκαταστάσεων, αεροδρομίων και μεγάλων αυτοκινητοδρόμων των περιοχών που προσβάλλονται απ΄ αυτόν τον άνεμο, πριν την έλευση του μετώπου παρέχουν οδηγίες για άμεση διακοπή οποιονδήποτε μετακινήσεων, εργασιών φορτοεκφορτώσεων, ή απόπλου - αναχώρησης.
* Ο άνεμος Σαμάλ που μπορεί να παρατηρηθεί στην ανατολική Μεσόγειο εμφανίζεται συνήθως ως Βορειοανατολικός μέχρι Ανατολικός.

Κατηγορία:Άνεμοι
Κατηγορία:Τοπικοί άνεμοι
Δημητριάδα Ασσυρίας

Η **Δημητριάδα** ήταν ελληνιστική πόλη της Ασσυρίας, αναφερόμενη από τον γεωγράφο Στράβωνα και από τον Στέφανο Βυζάντιο. 

Ιδρύθηκε από κάποιον Δημήτριο, βασιλέα των Σελευκιδών, πιθανότατα από τον Δημήτριο Β' Νικάτορα, που επεχείρησε εκστρατεία κατά των Πάρθων. Άλλοι ερευνητές βλέπουν στο πρόσωπο του ιδρυτή της Δημητριάδος τον Δημήτριο Α΄Σωτήρα που ίδρυσε την πόλη το 160 π.Χ., σε ανάμνηση της νίκης του κατά του σφετεριστού του θρόνου Τιμάρχου. 

Νομίσματά της φέρουν στη μία όψη το κεφάλι της θεάς Τύχης και στην άλλη την επιγραφή: «ΔΗΜΗΤΡΙΕΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΩΙ ΤΙΓΡΕΙ».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ασσυρία
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Κατηγορία:Σελευκιδικές αποικίες
Κατηγορία:Αρχαίες ασσυριακές πόλεις
Μιντανάο

Το **Μιντανάο** είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Φιλιππίνων. Είναι ένα από τα τρία νησιωτικά συμπλέγματα των Φιλιππίνων μαζί με τη Λουσόν και τα Βισάγιας. Ιστορικά το νησί είναι γνωστό ως "Μεγάλες Μολούκες".

## Ιστορία
Το νησί έχει πάρει το όνομα του από τους Μαγκιντανάο ή Μόρο, οι οποίοι είναι μία από τις μεγάλες εθνότητες που ζουν στις Φιλιππίνες. Οι Μαγκιντανάο δημιούργησαν στο παρελθόν το Σουλτανάτο του Μιντανάο. Το Μιντανάο αρχικώς κατοικήθηκε από τους Νεγκρίτο και τους Αυστρονήσιους, οι οποίοι στη συνέχεια διασκορπίστηκαν στις υπόλοιπες Φιλιππίνες. Σήμερα το νησί αποτελείται από διάφορες εθνότητες γλωσσικές και φυλετικές.

Ο μουσουλμανισμός εξαπλώθηκε στο νησί τον 13ο αιώνα. Έπειτα δημιουργήθηκαν σουλτανάτα όπως το Σουλτανάτο του Μιντανάο και το Σουλτανάτο του Σούλου, τα οποία και ήρθαν σε σύγκρουση με τους Ισπανούς τον 16ο αιώνα.

Λανθασμένα πιστεύεται ότι ο μουσουλμανισμός είχε εξαπλωθεί σε όλο το νησί πριν την άφιξη των Ισπανών. Οι πληθυσμοί στα βόρεια και τα ανατολικά του νησιού πριν προσηλυτιστούν από τους Ισπανούς στον Χριστιανισμό λάτρευαν παγανιστικές θεότητες.

## Γεωγραφία
thumb|200px| Η έκταση του νησιού είναι 97.530 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχει πληθυσμό 21.582.540 κατοίκων. Στο νησί βρίσκεται το βουνό Άπο που είναι το υψηλότερο στις Φιλιππίνες.

## Διοίκηση
Το νησί χωρίζεται σε έξι διοικητικές περιφέρειες οι οποίες χωρίζονται σε 25 νομούς. Στις περιοχές όπου το μουσουλμανικό στοιχείο κυριαρχεί υπάρχει ημιαυτόνομο καθεστώς.

## Πολιτισμός
Επί το πλείστον οι κάτοικοι του νησιού μιλούν τη γλώσσα Σεμπουάνο. Το 63% είναι Χριστιανοί και το 36% Μουσουλμάνοι.Οι κάτοικοι του Μιντανάο έχουν αναπτύξει ένα ιδιαίτερο πολιτισμό που είναι διαφορετικός από τους άλλους πολιτισμούς των νότιων Φιλιππίνων

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Νησιά των Φιλιππίνων
Ζιλούρ Ραχμάν

Ο **Ζιλούρ Ραχμάν** (Zillur Rahman, জিল্লুর রহমান, 9 Μαρτίου 1929 - 20 Μαρτίου 2013) ήταν πολιτικός από το Μπανγκλαντές, πρόεδρος της χώρας από το 2009 μέχρι τον θάνατό του το 2013.

## Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Κισόργκανι. Ο πατέρας του, Μεχέρ Αλί Μιάν, ήταν διάσημος δικηγόρος και πρόεδρος της τοπικής και επαρχιακής επιτροπής του Μιμεσίνγκ. Απέκτησε πτυχίο Νομικής και μάστερ στην Ιστορία από το πανεπιστήμιο της Ντάκα.

## Πολιτική καριέρα
Ο Ραχμάν έλαβε μέρος στο κίνημα για τη γλώσσα Βεγγάλης του 1952. Αργότερα, ως υποψήφιος του συνδέσμου Αουάμι, εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου το 1970 στις εθνικές εκλογές του Πακιστάν. Στη διάρκεια του Απελευθερωτικού Πολέμου του Μπανγκλαντές ο Ραχμάν  έλαβε μέρος στην κυβέρνηση σε εξορία.

Έπειτα από τον πόλεμο ο Ραχμάν έγινε γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Αουάμι το 1972. Εξελέγη βουλευτής στο κοινοβούλιο το  1973 στις γενικές εκλογές της χρονιάς. Έπειτα από τη δολοφονία του Σεΐχ Μπουτζιμπούρ Ραχμάν ο Ζιλούρ συνελήφθη από τη στρατιωτική χούντα και έμεινε στη φυλακή για 4 χρόνια.  

Ο Ραχμάν θήτευσε ως υπουργός στην κυβέρνηση του Αουάφμι μεταξύ 1996 και 2001.

## Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε την πολιτικό Άιβι Ραχμάν η οποία ήταν γραμματέας του κόμματος επί Γυναικείων Υποθέσεων. Η Ραχμάν σκοτώθηκε σε επίθεση με χειροβομβίδες το 2004 στην Ντάκα, έργο ισλαμιστών τρομοκρατών.

Πέθανε στις 20 Μαρτίου 2013 στη Σιγκαπούρη ύστερα από χρόνια ασθένεια.

## Πρόεδρος
Ο Ραχμάν ανακηρύχθηκε ο 19ος πρόεδρος από την Εκλογική Επιτροπή του Μπανγκλαντές στις 11 Φεβρουαρίου του 2009 όταν κανένας άλλος υποψήφιος δεν έκανε αίτηση για την προεδρική εκλογή του 2009. Ορκίστηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 2009. 

Ήταν ανώτερο μέλος του Προεδρείου του Συνδέσμου Αουάμι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόεδροι του Μπανγκλαντές
Κατηγορία:Θύματα τρομοκρατικών ενεργειών
Τζέιμς Μάντσαμ

Ο **Τζέιμς Μάντσαμ** (*James Richard Marie Mancham*, 1939-2017) ήταν πολιτικός από τις Σεϋχέλλες που υπηρέτησε και ως πρόεδρος της χώρας.

## Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στη Βικτώρια στις 11 Αυγούστου 1939. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος από το 1976 ως το 1977. Νωρίτερα είχε υπηρετήσει ως πρώτος πρωθυπουργός στη νησιωτική χώρα, από το 1970 ως το 1976, οπότε διόρισε στο αξίωμα τον άνθρωπο που τον ανέτρεψε. Ανατράπηκε από τον πρωθυπουργό του, Φρανς-Αλμπέρ Ρενέ, με πραξικόπημα τον Ιούνιο του 1977. Ο Μάντσαμ ίδρυσε το Δημοκρατικό Κόμμα του οποίου ηγήθηκε ως τον Φεβρουάριο του 2005.

Τον Ιούλιο του 1993 ο Μάντσαμ ήταν υποψήφιος για πρόεδρος και ήρθε 2ος πίσω από τον Ρενέ με 36,72% των ψήφων. Το Μάρτιο του 1998 ήταν ξανά υποψήφιος και ήρθε 3ος με το 13,8% των ψήφων, πίσω από το Ρενέ και τον Γουάβελ Ραμκαλάουαν. Είναι επίσης συγγραφέας δύο βιβλίων, ένα για το πραξικόπημα με τίτλο *Βιασμένος Παράδεισος* και ένα πιο πρόσφατο που σχετίζεται με τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας.

Απεβίωσε στις 8 Ιανουαρίου 2017.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρόεδροι των Σεϋχελλών
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Σεϋχελλών
Πάπας Κλήμης Β΄

[thumb|150px|Άγαλμα του Κλήμη Β΄ στο [Χόρνμπουργκ]]
Ο **Κλήμης Β΄** (Clemens II, 1005 - 9 Οκτωβρίου 1047) ήταν Πάπας από τις 25 Δεκεμβρίου του 1046 έως το θάνατό του. Ήταν ο πρώτος από μία σειρά αναμορφωτών παπών από τη Γερμανία.

Γεννήθηκε ως Σούιντγκερ φον Μορσλέμπεν (Suidger, Graf von Morsleben und Hornburg) (στο Χόρνμπουργκ της Κάτω Σαξωνίας στη Γερμανία. Ήταν γιος του Κόμη Κόνραντ του Μορσλέμπεν και του Χόρνμπουργκ και της συζύγου του, Αμουλάρντ.

Το 1040 έγινε επίσκοπος του Μπάμπεργκ. Το 1046 συνόδευσε τον Βασιλιά Ερρίκο Γ΄ στην εκστρατεία του στην Ιταλία και τον Δεκέμβριο συμμετείχε στη Σύνοδο του Σούτρι, η οποία καθαίρεσε τους πρώην πάπες Βενέδικτο Θ΄ και Σίλβεστρο Γ΄ και έπεισε τον Γρηγόριο ΣΤ΄ να παραιτηθεί. Ο Βασιλιάς Ερρίκος πρότεινε τον Σουίντιγκερ και η σύνοδος τον εξέλεξε και έλαβε το όνομα *Κλήμης Β΄*. Αμέσως μετά την εκλογή, ο Ερρίκος και ο νέος Πάπας πήγαν στη Ρώμη, όπου ο Κλήμης έστεψε τον Ερρίκο Γ΄ Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

Το σύντομο ποντιφικάτο του Κλήμη Β΄ άρχισε με τη Σύνοδο της Ρώμης το 1047, η οποία βελτίωσε την κατάσταση στη Ρωμαϊκή Εκκλησία, κυρίως με διατάγματα κατά της σιμωνίας. Επιπλέον λύθηκε και η διαμάχη για την προτεραιότητα μεταξύ των επισκοπικών εδρών της Ραβέννας, του Μιλάνου και της Ακουηλία, υπέρ της Ραβέννας

Η εκλογή του δέχτηκε αργότερα κριτική από την αναμορφωτική ομάδα της παπικής αυλής, εξαιτίας της βασιλικής ανάμιξης στη διαδικασία και του γεγονότος ότι ο νέος Πάπας ήταν ήδη επίσκοπος άλλης επισκοπής. Αντίθετα με τη μετέπειτα πρακτική, η Κλήμης κράτησε την παλιά επισκοπική έδρα, έτσι ήταν επίσκοπος Ρώμης και επίσκοπος Μπάμπεργκ ταυτόχρονα.

Ο Κλήμης συνόδευσε τον Αυτοκράτορα στη θριαμβική πορεία του στη Νότια Ιταλία και επέβαλε στο Μπενεβέντο Ακοινωνησία για την άρνηση της πόλης να τους ανοίξει τις πύλες. Πηγαίνοντας με τον Ερρίκο στη Γερμανία αγιοποίησε τη Βιμποράντα, μια μοναχή του Αβαείου του Αγίου Γάλλου που μαρτύρησε από τους Ούνους το 925. Πέθανε κατά την επιστροφή του στη Ρώμη και τάφηκε κοντά στο Πέσαρο τον Οκτώβριο του 1047. Το λείψανό του μεταφέρθηκε στο Μπάμπεργκ και ενταφιάστηκε στο δυτικό χοροστάσιο του Καθεδρικού ναού του Μπάμπεργκ. Είναι ο μοναδικός Πάπας που βρίσκεται ενταφιασμένος βορείως των Άλπεων.

Μια πρόσφατη τοξικολογική μελέτη στα λείψανά του επιβεβαίωσε φήμες αιώνων ότι ο Πάπας είχε δηλητηριαστεί με οξικό μόλυβδο. Δεν είναι όμως βέβαιο το αν δολοφονήθηκε ή του χορηγήθηκε ο μόλυβδος σαν φάρμακο, καθώς η τοξικότητα του μολύβδου ήταν άγνωστη εκείνη την εποχή.

## Πηγές

* 

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Γερμανοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα
Κατηγορία:Μπάμπεργκ
Ντάνι Μπόιλ

Ο **Ντάνιελ Φράνσις "Ντάνι" Μπόιλ** (αγγλ.:*Daniel Francis "Danny" Boyle*), (γενν. 20 Οκτωβρίου 1956) είναι Άγγλος σκηνοθέτης και παραγωγός του κινηματογράφου, βραβευμένος με BAFTA, Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα. 

Γεννήθηκε στην Αγγλία και είναι γνωστός για ταινίες όπως Trainspotting, Slumdog Millionaire (για την οποία κέρδισε σημαντικά βραβεία, ανάμεσά τους και το Όσκαρ Σκηνοθεσίας), *[[127 Ώρες]], [[28 Μέρες Μετά]], [[Steve Jobs (ταινία)|Steve Jobs]], [[Sunshine]]* και ''Yesterday''*.*

## Φιλμογραφία
* *Μικρά Εγκλήματα Μεταξύ Φίλων (Shallow Grave)* (1994)
* *[[Trainspotting (ταινία)|Trainspotting]]* (1996)
* *Μια Αλλιώτικη Ζωή (A Life Less Ordinary)* (1997)
* *[[Η Παραλία (ταινία, 2000)|Η Παραλία]]* (2000)
* *[[28 Μέρες Μετά]] (28 Days Later)* (2002)
* *Εκατομμύρια (Millions)* (2004) 
* *[[Sunshine]]* (2007)
* *[[Slumdog Millionaire]]* (2008)
* *[[127 Ώρες]]* (2010)
* Trance(2013)
* Steve Jobs (2015)
* T2 Trainspotting (2017)
*Yesterday (2019)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Κατηγορία:Άγγλοι παραγωγοί ταινιών
Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου