open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ιλλυροί Αυτοκράτορες

μικρογραφία|250x250εσ| Τα Ρωμαϊκά Βαλκάνια

Οι **Ιλλυροί Aυτοκράτορες** ήταν μία ομάδα Ρωμαίων Aυτοκρατόρων κατά τη διάρκεια της Κρίσης του 3ου αι., που κατάγονταν από την περιοχή του Ιλλυρικού (τα σύγχρονα Δυτικά Βαλκάνια) και ανατράφηκαν κυρίως από τις τάξεις του Ρωμαϊκού στρατού (όπου κατατάσσονται μεταξύ τους οι λεγόμενοι «Αυτοκράτορες των στρατώνων»).  Τον 2ο και 3ο αι. το Ιλλυρικό και οι άλλες παραδουνάβιες επαρχίες (Δακία, Ραιτία, Παννονία, Μοισία) είχαν τη μεγαλύτερη συγκέντρωση Ρωμαϊκών δυνάμεων (12 λεγεώνες, μέχρι το ένα τρίτο του συνολικού στρατού) και αποτελούσαν σημαντικό πεδίο στρατολόγησης. Η πρόοδος αυτών των χαμηλών επαρχιωτών διευκολύνθηκε από μία σημαντική αλλαγή στην αυτοκρατορική πολιτική από την εποχή του Γαλλιηνού (253–268), όταν οι ανώτεροι στρατιωτικοί βαθμοί έπαψαν να αναλαμβάνονται αποκλειστικά από συγκλητικούς. Αντίθετα, επαγγελματίες στρατιώτες ταπεινής καταγωγής, που είχαν ανέλθει στον βαθμό του *[[primus pilus|πρώτου εκατόνταρχου]]* (primus pilus) -που συνεπαγόταν επίσης την είσοδο στο τάξη των ιππέων- τοποθετήθηκαν ως επικεφαλής των λεγεώνων και συμπλήρωσαν τη δομή διοίκησης του στρατού.

Δεδομένου ότι ο Δέκιος προερχόταν από το συγκλητικό υπόβαθρο, η ιστορική περίοδος των Ιλλυρών Αυτοκρατόρων αρχίζει με τον Κλαύδιο Β΄ *Γοτθικό* το 268 και συνεχίζεται το 284 με την άνοδο του Διοκλητιανού και τον θεσμό της Τετραρχίας.  Αυτή η περίοδος ήταν πολύ σημαντική στην ιστορία της Αυτοκρατορίας, καθώς αντιπροσωπεύει την ανάκαμψη από την Κρίση του 3ου αι., μία μακρά περίοδο σφετερισμών και στρατιωτικών δυσκολιών. Όλοι οι Ιλλυριοί Αυτοκράτορες ήταν εκπαιδευμένοι και ικανοί στρατιώτες και ανέκτησαν τις περισσότερες από τις επαρχίες και τις θέσεις που έχασαν οι προκάτοχοί τους, συμπεριλαμβανομένης της Γαλατίας και των ανατολικών επαρχιών της Συρο-Παλαιστίνης. Ωστόσο άνδρες Ιλλυρικής ή Θρακο-δακικής καταγωγής συνέχισαν να είναι εξέχοντες στην Αυτοκρατορία κατά τον 4ο αι. και μετά.

Από την περιοχή της Παννονίας κατάγονταν και οι μεταγενέστερες δυναστείες τού Βαλεντινιανού και Θεοδοσίου (364-457 μ.Χ.).

## Κατάλογος
Ακολουθούν οι Αυτοκράτορες με καταγωγή από την Ιλλυρία και τα έτη εξουσίας τους: 
* Δέκιος 249-251
* Ερέννιος Ετρούσκος 251
* Οστιλιανός 251
* Κλαύδιος Β΄ *Γοτθικός* 268-270
* Κουιντίλλος 270
* Αυρηλιανός 270-275
* Πρόβος 276-282
* Διοκλητιανός 284-305
* Μαξιμιανός *Ερκούλιος* 286-305
* Κωνστάντιος Α΄ *Χλωρός* 305-306
* Γαλέριος 305-311
* Κωνσταντίνος Α΄ 306-337
* Λικίνιος 308-324
* Κωνστάντιος Β΄ 337-361
* Ιοβιανός 363-364
* Βαλεντινιανός Α΄ 364-375
* Ουάλης 364-378
* Γρατιανός 375-383
* Βαλεντινιανός Β΄ 375-392
* Μαρκιανός 450-457
* Αναστάσιος Α΄ 491-518
* Ιουστίνος Α΄ 518-527
* Ιουστινιανός Α΄ 527-565

Δείτε επίσης τον Κατάλογο των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων για περισσότερες λεπτομέρειες.

* Το υψηλόβαθμο ιππικό ονομαζόταν επίσης  *Ιλλυροί Ιππείς* (Equites Illyriciani)*.*

## Δείτε επίσης
* Θρακο-ρωμαίοι (Θράκες εκρωμασμένοι)
* Ιλλυρο-ρωμαίοι (Ιλλυροί εκρωμαϊσμένοι)

## Bιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Ιλλυριοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι αυτοκράτορες
Ήμονα

Η **Ήμονα**, πολυτονικώς Ἤμονα, ήταν ρωμαϊκό φρούριο στην περιοχή όπου ο πλωτός ποταμός Λιουμπλιάνιτσα πλησίαζε πιο κοντά στον Λόφο του Κάστρου, εξυπηρετώντας το εμπόριο μεταξύ των ντόπιων αποίκων - εποίκων από το βόρειο τμήμα της ρωμαϊκής Ιταλίας - και της υπόλοιπης αυτοκρατορίας. Η Ήμονα ήταν η ανατολικότερη πόλη της περιοχής, αν και παλαιότερα εικαζόταν ότι ήταν μέρος της Παννονίας ή της επαρχίας Ιλλυρίας, αλλά τα αρχαιολογικά ευρήματα από το 2008 απέδειξαν το αντίθετο. Από τα τέλη του 4ου έως τα τέλη του 6ου αιώνα, η Ήμονα ήταν η έδρα επισκοπάτου που είχε έντονες επαφές με τον εκκλησιαστικό κύκλο του Μιλάνου, που αντικατοπτρίζεται στην αρχιτεκτονική του παλαιοχριστιανικού συγκροτήματος κατά μήκος της οδού Έριαβετς στη σημερινή Λιουμπλιάνα.

Οι Βησιγότθοι στρατοπέδευσαν δίπλα στην Ήμονα τον χειμώνα του 408/9, οι Ούννοι της επιτέθηκαν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας τους το 452, οι Λογγοβάρδοι πέρασαν από εκεί καθοδόν προς την Ιταλία το 568 και μετά ήρθαν οι επιδρομές των Αβάρων και των Σλάβων. Το αρχαίο νεκροταφείο στο Ντράβλιε υποδεικνύει ότι οι αρχικοί κάτοικοι και οι εισβολείς μπορούσαν να ζουν ειρηνικά δίπλα-δίπλα για αρκετές δεκαετίες. Μετά το πρώτο μισό του 6ου αιώνα δεν έμεινε ζωή στην Ήμονα. Η ελίτ της Αναγέννησης της Λιουμπλιάνας του 18ου αιώνα μοιράστηκε το ενδιαφέρον για την Αρχαιότητα με την υπόλοιπη Ευρώπη, αποδίδοντας την ίδρυση της Λιουμπλιάνας στον μυθικό Ιάσονα και τους Αργοναύτες. Άλλες αρχαίες ρωμαϊκές πόλεις που βρίσκονται στη σημερινή Σλοβενία περιλαμβάνουν το Ναύπορτον (λατινικά: Nauportus, η σημερινή Vrhnika), την Κέλεια (λατινικά: Celeia, τώρα Τσέλιε), το Neviodunum (τώρα το χωριό Ντέρνοβο) και το Poetovium (Πτούι).

## Συλλογή

Αρχείο:Emona.png|Εικόνα της Ήμονας, πιστή στην κλίμακα βάσει τον 1ο αιώνα μ.Χ., με οικοδομικά τετράγωνα, τείχη, πύλες και πύργους. Να σημειωθεί ότι το υψηλό επίπεδο των σύγχρονων δρόμων και των τειχών εξακολουθούν να επικαλύπτονται.
Αρχείο:Emona v Ljubljani (6).jpg|Τείχη της Νότιας Ήμονας με πίνακα πληροφοριών. Αυτή η τοποθεσία είναι ένα από τα σημεία σε ένα μονοπάτι μήκους 2 χιλιομέτρων, που συνδέει τις τοποθεσίες δέκα αρχαίων τοποθεσιών στη σημερινή Λιουμπλιάνα. Προτεινόμενη αφετηρία: Μουσείο Πόλεως της Λιουμπλιάνας.
Αρχείο:Emona3.JPG| Ανασκαφές στο εργοτάξιο της προγραμματισμένης νέας Εθνικής και Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης της Σλοβενίας. Μία από τις ανακαλύψεις ήταν το αρχαίο ρωμαϊκό δημόσιο λουτρό.
Αρχείο:Argonauts building Emona Valvasor XIII 9.jpg|Απεικόνιση των Αργοναυτών να κτίζουν την Ήμονα, εκδοθείσα στο έργο Η Δόξα του Δουκάτου της Καρνιόλης (1689) από τον Γιόχαν Βάικχαρντ φον Βάλβασορ.
Αρχείο:ZgodnjekrscanskiCenter-Ljubljana.JPG| Παλαιοχριστιανικό κέντρο στην Ήμονα


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές της Ευρώπης
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γεωγραφία
Προοδευτικό Εργατικό Κίνημα

Το **Προοδευτικό Εργατικό Κίνημα** () ήταν σημαντικό κεντροαριστερό πολιτικό κόμμα στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και, μέχρι τη δεκαετία του 2000, ήταν το μοναδικό πολιτικό κόμμα που επικράτησε του Εργατικού Κόμματος της Αντίγκουα σε εκλογική αναμέτρηση.

## Ιστορία
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1968 υπό την ηγεσία του Τζορτζ Ουόλτερ και του Ντόναλντ Χάλστεντ, οι οποίοι προερχόταν από το Συνδικάτο Εργαζομένων της Αντίγκουα, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1967 ως απόσχιση από το Εμπορικό και Εργατικό Συνδικάτο της Αντίγκουα το οποίο συνδεόταν με το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα. Στις εκλογές του 1971, έλαβε το 57,7% των ψήφων και 13 από τις 17 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, στην πρώτη φορά που το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα ηττήθηκε σε εκλογές. Ο Ουόλτερ έγινε πρωθυπουργός.

Μια σειρά από σκάνδαλα διαφθοράς που αφορούσαν υπουργούς του κόμματος, μαζί με μία σοβαρή οικονομική ύφεση που προκλήθηκε από την πετρελαϊκή κρίση του 1973, οδήγησαν σε μείωση της υποστήριξης προς το κόμμα. Παρ' όλ' αυτά, έλαβε τις περισσότερες ψήφους στις εκλογές του 1976. Ωστόσο, έλαβε μόνο πέντε έδρες, ενώ το Εργατικό Κόμμα έλαβε 11.

Στις εκλογές του 1980, το κόμμα έχασε το μεγαλύτερο μέρος της υποστήριξης του και έλαβε μόνο τρεις έδρες. Μια περαιτέρω μείωση οδήγησε στην απώλεια της κοινοβουλευτική του εκπροσώπησης μετά τις εκλογές του 1984, στις οποίες το κόμμα έλαβε 356 ψήφους.

Δεν συμμετείχε στις εκλογές του 1989 και, το 1992, ήταν ένα από τα τρία κόμματα που συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν το Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εργατικά κόμματα
Κατηγορία:Πολιτική της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Σπονσιανός

Ο **Σπονσιανός**, λατιν.: *Sponsianus* (άκμασε από το 244 και μετά) πιστεύεται ότι ήταν ένας Ρωμαίος σφετεριστής, ο οποίος προσπάθησε να καταλάβει τον θρόνο κατά τη δεκαετία του 240, πιθανότατα κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Φιλίππου του Άραβα. Η μόνη απόδειξη για την ύπαρξή του είναι ένα *[[Aureus|χρυσό νόμισμα]]* (aureus) αμφιβόλου ποιότητας.

## Απόδειξη
Τα μόνα στοιχεία που βρέθηκαν για την ύπαρξή του ήταν από έναν μόνο *aureus*, που βρέθηκε το 1713 στην Τρανσυλβανία, ανάμεσα σε νομίσματα που έφεραν την επιγραφή του Φίλιππου του Άραβα και του Γορδιανού Γ΄, που έφεραν την επιγραφή του Σπονσιανού. Ο νομισματολόγος Ανρί Κοέν πίστευε ότι ήταν «πολύ κακής ποιότητας πλαστογραφίες της εποχής μας». Ωστόσο σύμφωνα με τον αρχαίο νομισματολόγο Γουάιν Σάιλς, καθώς οι σφετεριστές και οι Αυτοκράτορες της εποχής ήταν συχνά εφήμεροι, η έλλειψη νομισμάτων δεν πρέπει να θεωρείται ως απόδειξη ότι ο Σπονσιανός δεν υπήρχε στην πραγματικότητα.  Τα προβλήματα με τον *aureus* είναι δύο: πρώτον η εμπρόσθια όψη του νομίσματος είναι «βάρβαρη και παράξενη» σύμφωνα με τα ευρήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορικής Νομισματοκοπίας και η πίσω όψη του νομίσματος φαίνεται να είναι αντίγραφο ενός δημοκρατικού δηναρίου που κόπηκε το 135 π.Χ. 

## Ιστορία
Με βάση τη θέση του *aureus*, εάν είναι νόμιμη, θα τοποθετούσε την περίοδο διακυβέρνησης τού Σπονσιανού κάποια στιγμή στη δεκαετία του 240.  Πιστεύεται ότι αυτό θα είχε λάβει χώρα εξ ολοκλήρου στην κυριαρχία του Φιλίππου του Άραβα (244–249 μ.Χ.).  Με βάση την τοποθεσία του *aureus* του Σπονσιανού, πιστεύεται ότι οργάνωσε την εξέγερσή του στην Παννονία. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

### Αναφορές

### Bibliography

*
*
*
*
*

Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Ιοταπιανός

Ο **Ιοταπιανός**, λατιν.: *Jotapianus*, πλήρες όνομα Marcus F. Ru. Jotapianus (απεβ. π. 249) ήταν σφετεριστής στις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Φιλίππου του Άραβα, γύρω στο 249. Ο Ιοταπιανός είναι γνωστός από τα σπάνια νομίσματά του και από αφηγήσεις στους Αυρήλιο Βίκτωρα (*Caesares* xxix.2), Ζώσιμο (i.20.2 και i.21.2) και Πολέμιο Σίλβιο (*[[Laterculus]]*).

## Βιογραφία

### Καταγωγή
Ο Ιοταπιανός ήταν μέλος της αυτόχθονης αριστοκρατίας της Εγγύς Ανατολής. Το όνομά του είναι παρόμοιο με εκείνο της βασίλισσας Ιουλίας Ιοτάπας του βασιλείου της Κομμαγηνής, επομένως θα μπορούσε να ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας της Κομμαγηνής των Οροντιδών, η οποία είχε χάσει την εξουσία της υπέρ των Ρωμαίων υπό τον αυτοκράτορα Βεσπασιανό το 72.

Ο Αυρήλιος Βίκτωρ αναφέρει, ότι ο Ιοταπιανός ισχυριζόταν ότι κατάγεται από έναν Αλέξανδρο. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, αναφερόταν στον Αλέξανδρο Σεβήρο, ενώ άλλοι μελετητές σημειώνουν ότι ο βασιλιάς Αντίοχος Α΄ Θεός της Κομμαγηνής ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τον Έλληνα βασιλιά Αλέξανδρο τον Μεγάλο. Θα μπορούσε να είναι πιθανός απόγονος των τέκνων του Γαΐου Ιουλίου Αλεξάνδρου και της Ιουλίας Ιοτάπας της Κομμαγηνής, δηλ. των Γάιου Ιούλιου Αγρίππα ή του αδελφού του Γάιου Ιούλιου Αλεξάνδρου Βερενικιανού ή της αδελφής τους Ιουλίας Ιοτάπας, από την Ηρωδιανή Δυναστεία.

### Εξέγερση και θάνατος
Ο Ιοταπιανός ηγήθηκε μίας εξέγερσης που ξεκίνησε στη Συρία, προς το τέλος της διακυβέρνησης του Φιλίππου, ενάντια στην αύξηση της φορολογίας που διέταξε ο rector *Orientis* Πρίσκος, αδελφός του Φιλίππου. Είναι πιθανό ότι ο Φίλιππος ευνόησε κατά κάποιο τρόπο την Αραβία έναντι των άλλων ανατολικών επαρχιών, αφού η κυριαρχία του δεν έγινε αθόρυβα αποδεκτή από τον τοπικό πληθυσμό. Ο Ιοταπιανός έκανε την Αντιόχεια πρωτεύουσά του, αλλά η εξέγερση έλαβε τέλος και ο Ιοταπιανός σκοτώθηκε από τους δικούς του στρατιώτες, πιθανώς κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του αυτοκράτορα Δεκίου.

### Νομισματοκοπία
Έχουν βρεθεί νομίσματα, που εκδόθηκαν από τον Ιοταπιανό. Όλα είναι αντωνινιανοί, όλα δείχνουν ένα χονδροειδές σχέδιο και όλα έχουν πίσω επιγραφή VICTORIA AVG., που εορτάζει μία νίκη των εξεγερμένων επί των στρατευμάτων του Φιλίππου ή μάλλον «τη δύναμη του αυτοκράτορα να κατακτήσει» (*Roman Imperial Coins*, 4.3). Έχει προταθεί ότι ο Ιοταπιανός εξέδωσε επίσης χρυσά νομίσματα (aureus), κανένα από τα οποία δεν είναι γνωστό ότι έχει διασωθεί.

Η εμπρός όψη έχει την επιγραφή IMP. M. F. RV. OTAPIANUS AV[G]. Τα νομίσματα είναι η μόνη πηγή για τα ονόματά του: το M. F. RV. θα μπορούσε να επεκταθεί ως Marcus Fulvius Rufus. Επιπλέον, η τεχνοτροπία τους υποδηλώνει, ότι η εξέγερση ήταν σύντομη και εξαπλώθηκε σε μία μικρή περιοχή, αφού ο Ιοταπιανός δεν έλεγχε κανένα σημαντικό νομισματοκοπείο.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Meckler, Michael and Christian Körner, "Jotapianus", s.v. "Philip the Arab and Rival Claimants of the later 240s", in DIR (1999).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Νιτρικό αιθυλαμμώνιο

[μικρογραφία|270x270εσ|Τυπικό [ιοντικό υγρό – το **νιτρικό αιθυλαμμώνιο**]] Το **νιτρικό αιθυλαμμώνιο**, ή αλλιώς **νιτρική** **αιθυλαμίνη** (αγγλ. *ethylammonium nitrate, EAN*) είναι άλας που φέρει τον χημικό τύπο  ή () ·  και αποτελεί τυπικό ιοντικό υγρό, συχνά χρησιμοποιούμενο σήμερα.

Είναι άοσμο, χαρακτηρίζεται από άχρωμο έως ελαφρώς κιτρινωπό και έχει σημείο τήξης 12°C. Η ένωση αυτή αρχικά περιγράφηκε από τον χημικό *Paul Walden* το 1914, και θεωρείται σήμερα ως το πρώτο αναφερθέν ιοντικό υγρό σε θερμοκρασία δωματίου.

## Σύνθεση & ιδιότητες
Το νιτρικό αιθυλαμμώνιο δύναται να παραχθεί με θέρμανση νιτρικού αιθυλεστέρα με αλκοολικό διάλυμα αμμωνίας, ή με αντίδραση αιθυλαμίνης με πυκνό νιτρικό οξύ. Έχει σχετικά χαμηλό ιξώδες -0,28 poise ή 0,028 Pa·s στο 25&nbsp;°C- και επομένως υψηλή ηλεκτρική αγωγιμότητα, περίπου 20 mS·cm −1 στους 25&nbsp;°C. Βράζει στους 240&nbsp;°C και αποσυντίθεται περίπου στους 250&nbsp;°C. Το ειδικό του βάρος στους 20 °C είναι 1,261 g/cm3.

Το ιόν αιθυλαμμωνίου () έχει τρία -εύκολα- αποσπώμενα πρωτόνια τα οποία είναι τετραεδρικώς διατεταγμένα γύρω από το κεντρικό άτομο του αζώτου, ενώ η διαμόρφωση του ανιόντος  είναι επίπεδη. Παρά τις δομικές διαφορές, το ιοντικό υγρό EAN έχει πολλές παρόμοιες ιδιότητες με το ύδωρ, όπως π.χ. σχηματισμός μικκυλίων, συσσώρευση υδρογονανθράκων, αρνητική ενθαλπία και εντροπία της διάλυσης των αερίων. Παρομοίως, δύναται να σχηματίσει τρισδιάστατα δίκτυα δεσμών υδρογόνου.

## Χρήσεις
Το νιτρικό αιθυλαμμώνιο χρησιμοποιείται ως ηλεκτρικά αγώγιμος διαλύτης στην ηλεκτροχημεία και ως μέσο κρυστάλλωσης πρωτεϊνών. Έχει θετική επίδραση στην αναδίπλωση της μετουσιωμένης λυσοζύμης, με την απόδοση αναδίπλωσης περίπου στο 90%. Η δράση αναδίπλωσης εξηγήθηκε ως εξής: Η αιθυλική ομάδα του νιτρικού αιθυλαμμωνίου αλληλεπιδρά με το υδροφοβικό μέρος της πρωτεΐνης και έτσι την προστατεύει από τη διαμοριακή σύνδεση, ενώ το φορτισμένο τμήμα του σταθεροποιεί τις ηλεκτροστατικές αλληλεπιδράσεις. Πρόσφατα έχει χρησιμοποιηθεί σε κατεργασίες της νανοκυτταρίνης για την παραγωγή νέων σύνθετων προϊόντων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ενώσεις αμμωνίου
Κατηγορία:Ιοντικά υγρά
Τανζού Τσολάκ

Ο **Τανζού Τσολάκ** (τουρκικά: *Tanju Çolak*, γεννήθηκε 10 Νοεμβρίου 1963) είναι Τούρκος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Τη σεζόν 1987–88 ήταν πρώτος σκόρερ των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων (Χρυσό Παπούτσι) με 39 γκολ, ενώ μία ακόμα φορά ήταν δεύτερος και μία τρίτος.

## Βιογραφία

Ξεκίνησε αγωνιζόμενος με την ομάδα νέων της Σαμψούντα. Από εκεί πήγε στη Σαμσουνσπόρ το 1981, όπου ήταν πρώτος σκόρερ και τις δύο σεζόν πρωταθλήματος 1985–86 και 1986–87. Το 1985–86 ήταν τρίτος σκόρερ στην Ευρώπη με 33 γκολ. Μετακόμισε στη Γαλατασαράι στο τέλος της σεζόν 1986–87. Ήταν ο πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη (Χρυσό Παπούτσι) με 39 γκολ τη σεζόν 1987–88. Είναι ο μοναδικός Τούρκος ποδοσφαιριστής μέχρι σήμερα που έχει κερδίσει αυτό το βραβείο, ενώ η επίδοσή του είναι ρεκόρ όλων των εποχών στην Τουρκία. Την ίδια χρονιά ήταν και πρώτος σκόρερ του κόσμου. Ήταν πρώτος σκόρερ τις χρονιές 1990–91 (δεύτερος στην Ευρώπη με 31 γκολ) και 1991–92 και πήρε μεταγραφή στη Φενέρμπαχτσε  στο τέλος της σεζόν. Στις 6 Δεκεμβρίου 1992 στον αγώνα της Φενέρμπαχτσε με την Καρσίγιακα (7–1) σημείωσε 6 γκολ, ρεκόρ στην ιστορία του πρωταθλήματος που παραμένει.

Σημείωσε συνολικά 240 γκολ του και έφτασε στον τίτλο του πρώτου σκόρερ της ιστορίας του τουρκικού πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας καταρρίπτοντας το ρεκόρ του Μετίν Οκτάι και μάλιστα μόνο σε εννέα σεζόν, μεταξύ 1982–83 και 1985–93. Το ρεκόρ του καταρρίφθηκε από τον Χακάν Σουκούρ το 2007–08. Η IFFHS τον επέλεξε στους θρύλους της. 

Αγωνίστηκε για την εθνική ομάδα της Τουρκίας, όπου συμμετείχε 31 φορές, σημειώνοντας 9 γκολ.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε με την πολιτική χωρίς επιτυχία. Ο μικρότερος αδελφός του, Γιουτζέλ Τσολάκ είναι επίσης πρώην ποδοσφαιριστής.

## Τίτλοι και διακρίσεις

**Γαλατασαράι**
* Πρωτάθλημα Τουρκίας : 1987–88
* Κύπελλο Τουρκίας : 1990–91
* Σούπερ Καπ Τουρκίας : 1988

**Ατομικές διακρίσεις**
* Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Τουρκίας (5): 1985–86 , 1986–87 , 1987–88, 1990–91 , 1992–93
* Κορυφαίος σκόρερ ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων (Ευρωπαϊκό Χρυσό Παπούτσι) : 1987–88 (39 γκολ)
* Δεύτερος σκόρερ ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων (Ευρωπαϊκό Αργυρό Παπούτσι) : 1990–91 (31 γκολ) 
* Τρίτος σκόρερ ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων (Ευρωπαϊκό Χάλκινο Παπούτσι) : 1985–86 (33 γκολ)
* IFFHS legends

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαμσουνσπόρ 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε  
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιστανμπούλσπορ ΑΣ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας 
Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Παπουτσιού
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κλεώνυμος της Σπάρτης

Ο **Κλεώνυμος της Σπάρτης** ήταν επιφανές μέλος της βασιλικής οικογένειας της Σπάρτης από την Δυναστεία των Αγιαδών, δεύτερος γιος του βασιλιά Κλεομένη Β΄ και διεκδικητής του θρόνου. Οι Σπαρτιάτες δεν του επέτρεψαν να ανέβει στον θρόνο επειδή ήταν βίαιος και τυραννικός, διάδοχος ορίστηκε ο ανεψιός του Αρεύς Α΄, από τότε έτρεφε μίσος απέναντι στην πόλη του. Οι Λουκανοί επιτέθηκαν στον Τάραντα και ο Κλεώνυμος μετέβη στην Ιταλία σαν αρχηγός της Σπαρτιάτικης διοίκησης για να βοηθήσει την αποικία (303 π.Χ.). Οι πηγές προκαλούν σύγχιση επειδή ο Διόδωρος Σικελιώτης και ο Τίτος Λίβιος παρέχουν διαφορετικές πληροφορίες. Ο ιστορικός Τόμας Λένσαου γράφει ότι έγιναν δύο διαφορετικές εκστρατείες, η πρώτη ήταν αυτή που καταγράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης (303 π.Χ.) και η δεύτερη του Τίτου Λίβιου (302 π.Χ.). Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη ο Κλεώνυμος συγκρότησε έναν τεράστιο στρατό, οι Λουκανοί φοβήθηκαν και ζήτησαν ειρήνη, κατόπιν ο Κλεώνυμος μετέβη στο Μεταπόντιον, από εκεί στην Κέρκυρα που την κυρίευσε εύκολα. Όταν έμαθε ότι ο Τάραντας και οι υπόλοιπες πόλεις επαναστάτησαν επέστρεψε στον Τάραντα, στην αρχή νίκησε αλλά ηττήθηκε στην επόμενη νυχτερινή επίθεση, τα περισσότερα από τα πλοία του χάθηκαν και επέστρεψε στην Κέρκυρα. Την ίδια χρονιά (302 π.Χ.) ο Κλεώνυμος επέστρεψε σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο στην Ιταλική χερσόνησο και κατέκτησε μιά πόλη τις Θουπίαι αλλά η Ρωμαϊκή Δημοκρατία τον ανάγκασε να οπισθοχωρήσει. Ανέβηκε βόρεια στην Αδριατική θάλασσα και έφτασε στις ακτές της Βενετίας. Ο στόλος του μπήκε στο στόμιο του ποταμού Μπρέντα και έφτασε στην Πάντοβα. Οι τοπικές φυλές ωστόσο τον συνέτριψαν και καταστράφηκαν τα 4/5 του στόλου του, εγκατέλειψε την Πάντοβα.

Το όνομα του Κλεώνυμου αναφέρεται ξανά όταν είχε επιστρέψει στην Αρχαία Σπάρτη (293 π.Χ.), πήγε να βοηθήσει τους Βοιωτούς που εξεγέρθηκαν εναντίον του Δημήτριου του Πολιορκητή αλλά όταν έφτασε ο Μακεδονικός στρατός αποσύρθηκε. Αν και υπερήλιξ αποφάσισε ο Κλεώνυμος να παντρευτεί σε δεύτερο γάμο την πολύ νεότερη του ευγενή Χιλονίς, την αγάπησε ταυτόχρονα ο μικρανεψιός του γιος του Αρεύς Α΄ και μετέπειτα βασιλιάς Ακρότατος ο Λακεδαιμόνιος. Ο Κλεώνυμος εγκατέλειψε εξοργισμένος την Σπάρτη και εγκαταστάθηκε στην αυλή του βασιλιά της Ηπείρου Πύρρου του Μέγα (275 π.Χ.). Ο Πύρρος επιτέθηκε αργότερα στην Σπάρτη με βεβαιότητα ότι θα την κατακτήσει αφού ο βασιλιάς Αρεύς και ο στρατός του απουσίαζαν στην Κρήτη αλλά η δυναμική αντίσταση των γυναικών τον ανάγκασε να λύσει την πολιορκία (272 π.Χ.). Την ίδια εποχή το Άργος δέχτηκε επίθεση από τον βασιλιά της Μακεδονίας Αντίγονο Γονατά και ο Πύρρος κλήθηκε για βοήθεια από τους οπαδούς του στην πόλη. Ο Κλεώνυμος εξαφανίζεται από τότε σε όλες τις ιστορικές πηγές.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Thomas Lenschau: Kleonymos 3). In: Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft (RE), vol. XI 1 (1921)

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μισθοφόροι
Κατηγορία:Λουκανία
Λιμάνι των Αγίων Σαράντα

thumb|Το λιμάνι των Αγίων Σαράντα
Το **Λιμάνι των Αγίων Σαράντα** () είναι λιμένας της Βορείου Ηπείρου στην πόλη των Αγίων Σαράντα της Αλβανίας. Από το 2012, το λιμάνι υφίσταται επέκταση για να συμπεριλάβει τερματικό σταθμό κρουαζιερόπλοιων. Λόγω του μικρού μεγέθους του λιμανιού, οι γραμμές κρουαζιερόπλοιων δεν μπορούν να δέσουν στο λιμάνι. Αντ' αυτού, ένα γρήγορο σκάφος εξυπηρετεί τους τουρίστες μπρος και πίσω μεταξύ των κρουαζιέρων και του λιμανιού.

## Δείτε επίσης
*Άγιοι Σαράντα
*Μεταφορές στην Αλβανία
*Οικονομία της Αλβανίας
*Τουρισμός στην Αλβανία
*Αλβανική Ριβιέρα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λιμένες της Αλβανίας
Κατηγορία:Άγιοι Σαράντα
Απόθεμα Βιόσφαιρας Καρπαθίων

thumb|Θέα του αποθέματος βιόσφαιρας των Καρπαθίων
Το **Απόθεμα Βιόσφαιρας Καρπαθίων** (ουκρανικά: Карпатський біосферний заповідник) είναι καταφύγιο βιόσφαιρας το οποίο ιδρύθηκε ως φυσικό καταφύγιο το 1968 και έγινε μέρος του Παγκόσμιου Δικτύου Αποθεμάτων Βιόσφαιρας της UNESCO το 1992. Από το 2007, μαζί με μεγαλύτερο μέρος του καταφυγίου, ορισμένες περιοχές του Εθνικού Πάρκου του Ποταμού Ουζ συμπεριλήφθηκαν στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ως μέρος των αρχαίων και αρχέγονων δασών οξιάς των Καρπαθίων και άλλων περιοχών της Ευρώπης.

Βρίσκεται στα ανατολικά τμήματα της Περιφέρειας Υπερκαρπαθίας· αποτελείται από έξι ξεχωριστούς ορεινούς όγκους διατήρησης και δύο βοτανικά ζακάζνικ (Τσόρνα Χόρα και Γιούλιβσκα Χόρα) με συνολική έκταση 57.880 εκταρίων. Το μεγαλύτερο μέρος του αποθέματος καλύπτεται από παρθένα δάση. Διοικητικά, το καταφύγιο βιόσφαιρας βρίσκεται σε τέσσερις περιοχές της Περιφέρειας Υπερκαρπαθίας της Ουκρανίας.

## Διαίρεση επικράτειας
Η επικράτεια του Αποθέματος Βιόσφαιρας των Καρπαθίων χωρίζεται σε διάφορες λειτουργικές ζώνες: πυρήνας (Α) και ζώνες προστασίας (Β), ζώνη του ρυθμιζόμενου προστατευόμενου καθεστώτος (D) και ανθρωπογενή τοπία (C). Διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τα καθεστώτα χρήσης της φύσης. Αυτός ο διαχωρισμός βοηθά στην επίτευξη της καταλληλότερης ισορροπίας μεταξύ των αναγκών προστασίας της φύσης και των απαιτήσεων των ντόπιων πληθυσμών.

## Χλωρίδα και πανίδα
Η χλωρίδα του Αποθέματος Βιόσφαιρας Καρπαθίων αποτελείται από 262 είδη μυκήτων, 392 είδη λειχήνων, 440 είδη βρύων και 1062 είδη τραχειόφυτων. Η φυκώδης χλωρίδα περιλαμβάνει 465 είδη. 64 είδη φυτών που εκπροσωπούνται σε αυτό το απόθεμα περιλαμβάνονται στο Ουκρανικό Κόκκινο Βιβλίο Δεδομένων καθώς και στην IUCN και στις Ευρωπαϊκές Κόκκινες Λίστες. Η πανίδα του αποθέματος βιόσφαιρας των Καρπαθίων αντιπροσωπεύεται από 64 είδη θηλαστικών, 173 πτηνά, 9 ερπετά, 13 αμφίβια, 23 ψάρια και περισσότερα από 10.000 είδη ασπόνδυλων. 72 από αυτά τα είδη περιλαμβάνονται στο Ουκρανικό Κόκκινο Βιβλίο Δεδομένων και στην IUCN καθώς και στις Ευρωπαϊκές Κόκκινες Λίστες.

## Συλλογή

Карпатський морозний ранок.jpg|Τοπίο του αποθέματος της βιόσφαιρας των Καρπαθίων.
Після грози ).jpg|Τα ορεινά βοσκοτόπια μετά από καταιγίδα.
За селом 2.jpg|Τοπίο του καταφυγίου βιόσφαιρας των βορείων Καρπαθίων, κοντά στο Ράχιβ. Οκτώβριος 2014.
Шпиці 3.jpg|Θέα των βουνών του αποθέματος της βιόσφαιρας των Καρπαθίων καλυμμένα με σύννεφα. Αύγουστος 2018.
Ранковий краєвид з полонини Кукул на Говерлу і Петрос.jpg|alt=Une colline neigeuse bordée d'une épaisse forêt, chapeautée d'un nuage rasant. Sur la colline une clairière avec quelques chalets.|Η βιόσφαιρα τον Νοέμβριο 2014.
Вид на селище Дземброня.jpg|alt=Paturages et forêt en montagne, dans les près quelques maisons éparses, une clôture.|Η βιόσφαιρα τον Ιούλιο 2015.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουκρανίας
Κατηγορία:Καρπάθια
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ουκρανία
Λιντίτα Νικόλα

Η **Λιντίτα Νικόλα** (αλβανικά: Lindita Nikolla, γεννηθείσα στις 22 Οκτωβρίου 1965) είναι Αλβανίδα πολιτικός που υπηρετεί ως Πρόεδρος του Κοινοβουλίου από τις 10 Σεπτεμβρίου 2021. Προηγουμένως υπηρέτησε ως Υπουργός Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας από τον Σεπτέμβριο του 2013 έως τον Μάιο του 2017, όπου παρέδωσε προσωρινά τη θέση στη Μιρέλα Καραμπίνα στο πλαίσιο προεκλογικής συμφωνίας μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Η κ. Νικόλα διορίστηκε εκ νέου Υπουργός Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας τον Σεπτέμβριο του 2017 έως το 2019.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί
Πακατιανός

Ο **Πακατιανός**, λατιν.: *Pacatianus*, πλήρες όνομα Tiberius Claudius Marinus Pacatianus (απεβ. π. 248) ήταν σφετεριστής στην περιοχή του Δούναβη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά την εποχή του Φιλίππου του Άραβα.

## Βιογραφία
Είναι γνωστός από νομίσματα και από αναφορές στον Ζώσιμο και τον Ζωναρά, που λένε ότι ήταν αξιωματικός σε μία από τις λεγεώνες του Δούναβη. Σύμφωνα με τον Ζώσιμο, οι εξεγέρσεις του Πακατιανού στη Μοισία (πιθανότατα ήλεγχε το Βιμινάκιο) και του Ιοταπιανού στη Συρία ώθησαν τον Φίλιππο να κάνει πρόταση στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο να παραιτηθεί, αλλά ο συγκλητικός Δέκιος (που εστάλη από τον Φίλιππο για να αντιμετωπίσει την εξέγερση), προέβλεψε σωστά ότι ο Πακατιανός θα σκοτωθεί σύντομα από τους δικούς του άνδρες, πριν από την άφιξη εκείνου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Körner essay on usurpers 
* Pacatianus coinage

Κατηγορία:Μοισία
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Συμμετοχή της Ερυθραίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η **[[Ερυθραία]]** μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους **[[Ολυμπιακοί Αγώνες|Ολυμπιακούς Αγώνες]]** από το 2000.

## Γενικές πληροφορίες
Έως την ανεξαρτητοποίησή της τον Μάιο του 1993, η Ερυθραία ήταν η βορειότερη επαρχία της Αιθιοπίας και οι Ερυθραίοι αθλητές αγωνίζονταν υπό τη σημαία της Αιθιοπίας. Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή της χώρας ιδρύθηκε το 1996, αναγνωρίστηκε μερικώς από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή το 1998 και πλήρως ένα χρόνο αργότερα. Η πρώτη εμφάνιση της Ερυθραίας σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Θερινούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ με 3 αθλητές. Έκτοτε, έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων με συνολικά 36 αθλητές. Η μεγαλύτερη επιτυχία για τη χώρα ήρθε από τον Ζερσενέι Ταντέσε το 2004, όταν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 10.000 μέτρα ανδρών του στίβου.

Το 2018, η Ερυθραία πραγματοποίησε στην Πιόνγκτσανγκ το ντεμπούτο της και σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, με τον Σάνον-Ογκμπνάι Αμπέντα στο άθλημα της αλπικής χιονοδρομίας. Ο ίδιος αθλητής ήταν ο μοναδικός εκπρόσωπος της χώρας και στους Χειμερινούς Αγώνες του 2022, καταλαμβάνοντας την 39η θέση στο γιγαντιαίο σλάλομ.

## Σημαιοφόροι

### Σημαιοφόροι σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

### Σημαιοφόροι σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

## Συμμετέχοντες
### Συμμετέχοντες ανά άθλημα

#### Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

#### Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

### Συμμετέχοντες ανά διοργάνωση

#### Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

#### Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

* Η στήλη "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετοχών σε κάθε άθλημα και όχι τον αριθμό των αθλητών, καθώς κάποιοι έχουν λάβει μέρος σε περισσότερες από μία διοργανώσεις.
* Η σειρά "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων κάθε Ολυμπιάδας.

## Πίνακας μεταλλίων

### Μετάλλια σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

### Μετάλλια σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες

### Μετάλλια ανά άθλημα

## Ολυμπιονίκες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 

Ερυθραια
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ερυθραία
Δομίτιος Αλέξανδρος

Ο **Λεύκιος Δομίτιος Αλέξανδρος**, λατιν.: *Lucius Domitius Alexander* (απεβ. γύρω στο 311), πιθανότατα γεννημένος στη Φρυγία, ήταν εκπρόσωπος (vicarius) στην Αφρική, όταν ο Aυτοκράτορας Μαξέντιος τον διέταξε να στείλει τον γιο του ως όμηρο στη Ρώμη. Ο Δομίτιος Αλέξανδρος αρνήθηκε και αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας το 308 

Την πιο λεπτομερή -αν και κάπως συγκεχυμένη περιγραφή- της εξέγερσης δίνει ο Ζώσιμος (ΙΙ, 12 και 14). Αναφέρει ότι ο Μαξέντιος έστειλε το πορτρέτο του στην Αφρική, για να αναγνωριστεί ως Αυτοκράτορας εκεί. Τα στρατεύματα αντιστάθηκαν λόγω της πίστης τους στον Γαλέριο. Ο Μαξέντιος διέταξε τον Δομίτιο Αλέξανδρο, τον βικάριο της Αφρικής, να στείλει τον γιο του στη Ρώμη, για να εξασφαλίσει την πίστη του. Ο Δομίτιος Αλέξανδρος αρνήθηκε και στέφθηκε αυτοκράτορας από τον στρατό του. Το περιστατικό προκλήθηκε πιθανότατα από τη σύγκρουση μεταξύ του Μαξέντιου και του πατέρα του Μαξιμιανού στις αρχές του 308 και ο Ζώσιμος έκανε σύγχυση τον Γαλέριο με τον Μαξιμιανό στην αφήγηση του. 

Εκτός από τις επαρχίες της βόρειας Αφρικής (σημερινή Αλγερία, Τυνησία και δυτική Λιβύη), ο Δομίτιος Αλέξανδρος έλεγχε επίσης τη Σαρδηνία. Την εποχή της ένταξής του ήταν ήδη σε προχωρημένη ηλικία. Υπάρχουν στοιχεία σε μια επιγραφή (CIL viii, 22183), ότι ο Δομίτιος Αλέξανδρος και ο Κωνσταντίνος Α΄ συμμάχησαν σε αντίθεση με τον Μαξέντιο. Ο Σαλαμά προτείνει, ότι το αργότερο το σύμφωνο συνήφθη μέχρι το φθινόπωρο του 310. 

Ο Μαξέντιος έστειλε τον πραιτοριανό έπαρχό του Ρούφιο Βολουσιανό και κάποιον Ζήνα για να καταπνίξουν την εξέγερση, έτσι ο Δομίτιος Αλέξανδρος αιχμαλωτίστηκε και στη συνέχεια εκτελέστηκε με στραγγαλισμό.  Προφανώς τα στρατεύματά του δεν πρόβαλαν μεγάλη αντίσταση. Ο Μαξέντιος ανταπέδωσε με κατασχέσεις της περιουσίας των υποτιθέμενων υποστηρικτών του Δομίτιος Αλέξανδρου. Το έτος τού τέλους της βασιλείας του Δομίτιος Αλεξάνδρου είναι αντικείμενο συζήτησης: έχουν προταθεί ημερομηνίες, που κυμαίνονται από το 309 έως το 311.

## Noμίσματα
Υπάρχει ένας χάλκινος φόλλις 6,53 γραμ., που κόπηκε στην Καρχηδόνα. Στη μία όψη υπάρχει το δαφνοστεφές κεφάλι προς τα δεξιά του Δομίτιου Αλεξάνδρου και στην άλλη όψη προσωποποίηση της Καρχηδόνας, που στέκεται με μακρύ ένδυμα με το κεφάλι προς αριστερά, κρατώντας φρούτα στα χέρια της. Επιγρ.:IMP. ALEXANDER P. F. AVG. / [INVICT]A ROMA FELIX KARTHAGO, PK.

## Σημειώσεις

## Bιβλιογραφικές αναφορές
* Barnes, Timothy D., *The New Empire of Diocletian and Constantine*, Cambridge (Mass.) 1981, σελ.&nbsp;14στ.
* Chastagnol, André, *Les Fastes de la Préfecture de Rome au Bas-Empire*, Παρίσι 1962, σελ.&nbsp;54 επ.
* Paschoud, Francois (επιμ. ), *Zosime: Histoire Nouvelle*, Παρίσι 2000, σελ.&nbsp;213 επ.
* Ferdinando Angeletti, *L'insurrezione di Lucio Domizio Alessandro (308 – 310 d.* *ΝΤΟ.).* *– Storia della prima insurrezione d'Africa* στο *Storiadelmondo N. 75* – Roma 2014

Κατηγορία:Ρωμαίοι ευγενείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Αγκάθια Λασιθίου

Ο **Αγκαθιάς** είναι οικισμός της Κοινότητας Παλαικάστρου του δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου της Κρήτης.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Αγκαθιάς είναι πεδινός οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται κοντά στους ανατολικούς πρόποδες του υψώματος «Μόδι» (539 μέτρα) και δίπλα στην επαρχιακή οδό Ζίρου-Παλαικάστρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40 μέτρα. Απέχει 84 χιλιόμετρα περίπου ανατολικά του Αγίου Νικολάου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαικάστρου του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαικάστρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιτάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας.
## Αξιοθέατα
*Ο μινωικός οικισμός στη θέση Ρουσόλακκος, από τους σπουδαιότερους στην Κρήτη.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Αγγειοσάρκωμα

Το **αγγειοσάρκωμα** είναι σπάνιος και επιθετικός καρκίνος, ο οποίος ξεκινά από τα ενδοθηλιακά κύτταρα που επενδύουν τα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων ή των λεμφικών αγγείων. Δεδομένου ότι είναι κατασκευασμένα από αγγειακή επένδυση, μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε και σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά οι ηλικιωμένοι επηρεάζονται συχνότερα και το δέρμα είναι η πιο προσβεβλημένη περιοχή, με περίπου το 60% των περιπτώσεων να είναι . Συγκεκριμένα, το τριχωτό της κεφαλής αποτελεί το ~50% των περιπτώσεων αγγειοσαρκώματος, αλλά αυτό εξακολουθεί να είναι 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ασθένειες
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Κατηγορία:Ογκολογία
Αγκαιριά Πάρου

Η **Αγκαιριά** είναι χωριό της Πάρου. Αποτελεί έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, του δήμο Πάρου, της περιφερειακής ενότητας Πάρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Πάρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. 
*Η Αγκαιριά έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Η Αγκαιριά είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα της Πάρου. Βρίσκεται κοντά στους νότιους πρόποδες του υψώματος «Καβαλέτος» (329 μ.), πάνω στον παραλιακό επαρχιακό δρόμο Παροικιάς-Μάρπησσας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40 μέτρα. Απέχει 8 χιλιόμετρα περίπου νότια της Παροικιάς.

## Δημοτική κοινότητα
Η δημοτική κοινότητα Αγκαιριάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 33,092 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς : Άγιος Ιωάννης Τρυπητής, Αλυκή, Ανερατζά, Βουτάκος Αγκαιριάς,  Καμάρι, Μακριά Μύτη, Μονή Αγίων Θεοδώρων και Τηγάνι. Οι οικισμοί (νησίδες) Γλαροπούντα και Παντερονήσι καταργήθηκαν το 2011. 
### Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)
## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λευκών του νομού Κυκλάδων. Το 1928 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγκεριάς (Αγκαιριάς). Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγκαιριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Πάρου. 
## Αξιοθέατα
*Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου
*Το Μνημείο Πεσόντων
*Η Μονή Αγίων Θεοδώρων, 3,5 χλμ. βορειοανατολικά του οικισμού
*Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, 5 χλμ. βορειοανατολικά του οικισμού. Εδώ υπάρχει πέτρινος τύμβος με τα οστά του Νικόλαου Στέλλα, ο οποίος εκτελέστηκε από τους Γερμανούς, το 1944, σε ηλικία 19 ετών
*Οι παραλίες «Φάραγγας», «Φρα Στεφανίδια» και «Πηγαδάκι», νοτιοανατολικά του οικισμού

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Χάρτες «ROAD» (Πάρος 1:50.000)
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Πάρου
Αμπντούλα Σαχίντ

[250px|μικρογραφία|δεξιά|Συνάντηση του Σαχίντ με τον [Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών|Υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Μάικ Πομπέο στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Ουάσινγκτον (20 Φεβρουαρίου 2019).]]
Ο **Αμπντούλα Σαχίντ** (Ντιβέχι: ޢަބްދުﷲ ޝާހިދު) είναι πολιτικός από τις Μαλδίβες, ο οποίος είναι ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας από το 2018. Είναι, επίσης, ο Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, όντας ο πρώτος πολιτικός από τις Μαλδίβες που κατέχει αυτή τη θέση.
## Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Σαχίντ ξεκίνησε να εργάζεται στο Υπουργείο Εξωτερικών των Μαλδιβών το 1984, ενώ αργότερα απέκτησε το πτυχίο του στις πολιτικές επιστήμες από το Κολλέγιο Προηγμένης Εκπαίδευσης της Καμπέρα το 1987. Το 1990 έγινε μέλος του συμβουλευτικού σώματος του Προέδρου Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1994. Στο μεταξύ, απέκτησε μάστερ από τη Σχολή Φλέτσερ του Πανεπιστημίου Ταφτς το 1991.
## Σταδιοδρομία
Ο Σαχίντ διετέλεσε Πρόεδρος του Κοινοβουλίου των Μαλδιβών από το 2009 μέχρι το 2014, έχοντας εκλεγεί σε αυτή τη θέση στις 28 Μαΐου 2009, συγκεντρώνοντας 42 από συνολικά 75 ψήφους. Ο ίδιος έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μετάβαση των Μαλδιβών στη δημοκρατία. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος των Μαλδιβών, καθώς και βουλευτής για την εκλογική περιφέρεια Χενβέιρου Ουθούρου.

Έχει εκπροσωπήσει, επίσης, τη χώρα του στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, στην Κοινοπολιτεία των Εθνών, στο Κίνημα των Αδεσμεύτων και στον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης.
### Μέλος του Κοινοβουλίου
Ο Σαχίντ εξελέγη για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο των Μαλδιβών το 2000, ενώ συμμετείχε στο ειδικό σώμα που συγκροτήθηκε για τη διαμόρφωση του νέου Συντάγματος των Μαλδιβών την περίοδο 2004-2008.
### Υπουργός Εξωτερικών
Ο Σαχίντ διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών από τις 23 Αυγούστου 2007 μέχρι τις 11 Νοεμβρίου 2008, κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ.

Ο ίδιος ήταν μέλος του Λαϊκού Κόμματος των Μαλδιβών μέχρι τις 15 Απριλίου 2013, οπότε και αποχώρησε ώστε να ενταχθεί στο Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδιβών τρεις μέρες μετά.
### Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών
Στις 7 Ιουνίου 2021, ο Σαχίντ εξελέγη Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, συγκεντρώνοντας 143 ψήφους υπέρ, 48 κατά και καμία ψήφο αποχής ή άκυρη ψήφο.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτικοί των Μαλδίβων
Αγκάλη Φολεγάνδρου

Η **Αγκάλη** είναι οικισμός της Φολεγάνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Άνω Μεριάς, του δήμου Φολεγάνδρου, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Η Αγκάλη είναι παράλιος οικισμός στο κεντρικό τμήμα της Φολεγάνδρου. Βρίσκεται ακριβώς στο μέσο του νησιού, στον μυχό του όρμου Βαθέος, μεταξύ Χώρας και Άνω Μεριάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140 μέτρα. Απέχει 4,5 χιλιόμετρα περίπου δυτικά της Χώρας Φολεγάνδρου.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
μικρογραφία
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1897 αλλά καταργήθηκε το 1940. Επανασυστάθηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άνω Μεριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Μεριάς και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Φολεγάνδρου (η οποία έγινε δήμος το 2010).

## Αξιοθέατα
*Η παραλία του οικισμού
*Η παραλία «Γαλίφος», δυτικά του οικισμού
*Η παραλία «Φυρά», νότια του οικισμού
*Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, στη φερώνυμη παραλία δυτικά του οικισμού

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Χάρτες «DEMO» (Φολέγανδρος 1:25.000)

Κατηγορία:Χωριά της Φολεγάνδρου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Χιλονίς

Η **Χιλονίς** ήταν πριγκίπισσα στην Αρχαία Σπάρτη που έγινε διαδοχικά κόρη, σύζυγος, αδελφή και γιαγιά σε τέσσερις βασιλείς : Λεωνίδας Β΄, Κλεόμβροτος Β΄, Κλεομένης Γ΄ της Σπάρτης και Αγησίπολις Γ΄ αντίστοιχα. Οι γονείς της ήταν ο βασιλιάς της Σπάρτης Λεωνίδας Β΄ και η Κρατησίκλεια μια γυναίκα Περσικής καταγωγής. Η Χιλονίς έγινε βασίλισσα της Σπάρτης όταν με πρωτοβουλία του Έφορου Λύσανδρου εκθρονίστηκε ο πατέρας και τον αντικατέστησε ο σύζυγος της Κλεόμβροτος Β΄, η ίδια επέλεξε ωστόσο να μην μείνει στην πόλη σαν βασίλισσα και να ακολουθήσει τον πατέρα της στην εξορία. Την επόμενη χρονιά τελείωσε η θητεία του Εφόρου Λύσανδρου, ο Λεωνίδας Β΄ επέστρεψε στην Σπάρτη με πρόθεση να τιμωρήσει τον γαμπρό του με θάνατο. Η Χιλονίς τον παρακάλεσε να του χαρίσει την ζωή και να τον στείλει μόνο εξορία, ο πατέρας της υπέκυψε χάρη στην αδυναμία που της είχε. Η Χιλονίς αποφάσισε για δεύτερη φορά να εγκαταλείψει την Σπάρτη, ακολούθησε τον σύζυγο της αυτή την φορά στην εξορία μαζί με τα δύο παιδιά τους.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Plutarch, Parallel Lives, Agis
*Pausanias, Description of Greece
*Smith, William "Dictionary of Greek and Roman Antiquities edited",Little, Brown Co, 1870
*Sarah B. Pomeroy, Spartan Women, Oxford University Press, 2002

Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Σπάρτης
Αμπντ αλ Κούρι

[thumb|Φωτογραφία του νησιού από την [NASA]]
Το **Αμπντ αλ Κούρι** (αραβικά: عبد الكوري) είναι ένα βραχώδες νησί στο κανάλι Γκουαρνταφούι. Αποτελεί τμήμα του Αρχιπελάγους της Σοκότρα του Κυβερνείου Σοκότρα της Υεμένης, και βρίσκεται περίπου 105 χλμ νοτιοδυτικά του νησιού Σοκότρα. Είναι γεωγραφικά πιο κοντά στη Σομαλία. Αποτελείται από γρανίτη και διορίτη και καλύπτεται από ασβεστόλιθο. Υπάρχει διένεξη μεταξύ της Υεμένης και της κυβέρνησης της Σομαλίας για την κυριαρχία του νησιού.

Έχει πληθυσμό 450 κατοίκους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αμφισβητούμενα νησιά
Ευρωπαϊκό τσακάλι

thumb|Ένα ευρωπαϊκό τσακάλι
Το **ευρωπαϊκό τσακάλι**, ή ο **ευρωπαϊκός θως** (*Canis aureus moreoticus - Κύων ο χρυσός ο [[Πελοπόννησος|μωραΐτικος]]*), είναι υποείδος του χρυσού τσακαλιού που υπάρχει στην Μικρά Ασία, τον Καύκασο και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο φυσιοδίφη Ιζιντόρ Ζοφφρουά Σαντ-Ιλαίρ κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας του Μοριά. Υπήρχαν περίπου 70.000 τσακάλια στην Ευρώπη σύμφωνα με μια πηγή· άλλη πηγή δίνει μια εκτίμηση από 97.000 έως 117.000. Αν και βρίσκεται κυρίως στη νοτιοανατολική Ευρώπη, η εμβέλειά του έχει αυξηθεί ώστε να περιλαμβάνει τμήματα της Βαλτικής στη βορειοανατολική Ευρώπη, την Ιταλία, με πιο πρόσφατες θεάσεις στη Δυτική Ευρώπη (Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία και πολλές άλλες χώρες στην περιοχή αναφέρουν τα ευρωπαϊκά τσακάλια ως περιπλανώμενα.). Μια θεωρία, η οποία έχει διατυπωθεί για να εξηγήσει την ταχεία εξάπλωση του είδους από τη δεκαετία του 1970 για να αποικίσει ευρωπαϊκές περιοχές στις οποίες πιθανότατα δεν ήταν ποτέ ιστορικά αυτόχθον, είναι ότι οι πληθυσμοί γκρίζων λύκων είναι λιγότερο άφθονοι από ό,τι στο ιστορικό παρελθόν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θηλαστικά της Ελλάδας
Βασιανός

Ο **Βασιανός**, λατιν.: Vassianus (απεβ. 316 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, τον οποίο ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ κανόνισε να νυμφευτεί την ετεροθαλή αδελφή του, Αναστασία.  Το 314 ο Κωνσταντίνος Α΄ ήλπιζε να ανυψώσει τον Βασιανό στον αυτοκρατορικό βαθμό του *[[Καίσαρας|Καίσαρα]]*, αλλά ο *συναύγουστος* τού Κωνσταντίνου Α΄ στην Ανατολή Λικίνιος αντιτάχθηκε επιτυχώς στην κίνηση.  Σύμφωνα με το *[[Ανώνυμος Βαλεσιανός|Anonymus Valesianus]]*, ένα λατινικό χρονικό που συντάχθηκε κατά την ύστερη αρχαιότητα, αργότερα ο Βασιανός κατηγορήθηκε για συνωμοσία κατά τού θρόνου και εκτελέστηκε από τον Κωνσταντίνο Α΄. 

## Βιογραφία
Η επιλογή του Βασιανού πιθανότατα πρέπει να γίνει κατανοητή υπό το φως τού γεγονότος, ότι ο αδελφός του Βασιανού, Σενέσιο, ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος στην υπηρεσία του Λικινίου, συναδέλφου του Κωνσταντίνου Α΄ στην Ανατολή, και έτσι αυτός ο γάμος ενίσχυσε τον δεσμό μεταξύ των δύο *Αυγούστων*.

Τον επόμενο χρόνο, το 316, ο Κωνσταντίνος Α΄ έστειλε τον ετεροθαλή αδελφό του Ιούλιο Κωνστάντιο στον Λικίνιο στο Σίρμιον, με την πρόταση να αναβιβάσει τον Βασιανό στον βαθμό του Καίσαρα και με εξουσία στην Ιταλία. Ο Λικίνιος αρνήθηκε να αναγνωρίσει το διορισμό. Επιπλέον, είπε στον Σενέσιο να επικοινωνήσει με τον αδελφό του και να τον βάλει να σκοτώσει τον Κωνσταντίνο Α΄, να πάρει τα όπλα και να κατακτήσει την Ιταλία για τον Λικίνιο. Η συνωμοσία ανακαλύφθηκε  και ο Βασιανός συνελήφθη και θανατώθηκε. Ο Κωνσταντίνος Α΄ ζήτησε από τον Λικίνιο να τού παραδώσει τον Σενέσιο, αλλά ο Λικίνιος αρνήθηκε και ανέτρεψε τα αγάλματα του συναδέλφου του στην Ήμονα, στα σύνορα μεταξύ των δύο σφαιρών επιρροής. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν στο ξέσπασμα των εχθροπραξιών μεταξύ τού Κωνσταντίνου Α΄ και τού Λικινίου, ένα επεισόδιο εμφυλίου πολέμου γνωστό ως *[[Μάχη των Cibalae|bellum Cibalense]]*.

Πρόσφατες προσωπογραφικές μελέτες υποδηλώνουν, ότι ο Bασιανός και ο Σενέσιο ήταν μέλη των οικογενειών των *[[Anicia gens|Aνικίων]]* και των *Nummii Albini Seneciones* . 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

### Πρωταρχικές πηγές
* *[[Origo Constantini]]*, 5,14–15.
* Ευσέβιος Καισαρείας, *Vita Constantini*, 1.47.1
* Zosimus, *Historia nea*, II.18–20.

### Δευτερεύουσες πηγές
* Charles Matson Odahl (2004). *Constantine and the Christian Empire* Routledge, σελ. 144.ISBN&nbsp;
*  

Κατηγορία:Ύστεροι Ρωμαϊκοί Αυτοκρατορικοί πολιτικοί αξιωματούχοι
Κατηγορία:Δυναστεία του Κωνσταντίνου
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Μισθωτή δουλεία

Η **μισθωτή δουλεία** είναι όρος ο οποίος χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια κατάσταση όπου το σύνολο των προς το ζην ενός ατόμου εξαρτάται από μισθούς (ή μισθό), ειδικά όταν οι μισθοί είναι χαμηλοί, οι συνθήκες είναι κακές και το άτομο έχει ελάχιστες έως καθόλου ρεαλιστικές πιθανότητες ανοδικής κινητικότητας.  Στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, η μισθωτή σκλαβιά (ή μισθοί πείνας) αναφέρεται στην εκμετάλλευση της εργασίας διατηρώντας τους μισθούς χαμηλούς ή στάσιμους προκειμένου μια επιχείρηση να μεγιστοποιήσει την υπεραξία της. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά για να επικρίνει την εκμετάλλευση της εργασίας και την κοινωνική διαστρωμάτωση, με την πρώτη να θεωρείται κυρίως ως άνιση διαπραγματευτική δύναμη μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, ιδιαίτερα όταν οι εργαζόμενοι αμείβονται με συγκριτικά χαμηλούς μισθούς και με τη δεύτερη να περιγράφεται ως έλλειψη αυτοδιαχείρισης των εργαζομένων, εκπλήρωση επιλογών εργασίας και ελεύθερου χρόνου σε μια οικονομία.  Η κριτική της κοινωνικής διαστρωμάτωσης καλύπτει ένα ευρύτερο φάσμα επιλογών απασχόλησης οι οποίες δεσμεύονται από τις πιέσεις μιας ιεραρχικής κοινωνίας να εκτελέσει κατά τα άλλα ανεκπλήρωτο έργο που στερεί από τους ανθρώπους τον «χαρακτήρα του είδους»  όχι μόνο υπό την απειλή της ακραίας φτώχειας και της πείνας, αλλά και κοινωνικό στίγμα και  της θέσης .    Ιστορικά, πολλές σοσιαλιστικές οργανώσεις και ακτιβιστές έχουν υποστηρίξει την εργατική αυτοδιαχείριση ή τους εργατικούς συνεταιρισμούς ως πιθανές εναλλακτικές λύσεις στη μισθωτή εργασία.  

## Παραπομπές

Κατηγορία:Δουλεία
Κατηγορία:Σοσιαλισμός
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αμοιβαία βοήθεια (θεωρία οργάνωσης)

Στη θεωρία της οργάνωσης, η **αμοιβαία βοήθεια** είναι η εθελοντική αμοιβαία ανταλλαγή πόρων και υπηρεσιών για αμοιβαίο όφελος. Τα έργα αλληλοβοήθειας είναι μια μορφή πολιτικής συμμετοχής στην οποία οι άνθρωποι αναλαμβάνουν την ευθύνη να φροντίζουν ο ένας τον άλλον και να αλλάζουν τις πολιτικές συνθήκες.

## Προέλευση
Ο όρος «αμοιβαία βοήθεια» διαδόθηκε από τον αναρχικό φιλόσοφο Πιοτρ Κροπότκιν στη συλλογή δοκιμίων του *Mutual Aid: A Factor of Evolution*, ο οποίος υποστήριξε ότι η συνεργασία, όχι ο ανταγωνισμός, ήταν ο κινητήριος μηχανισμός πίσω από την εξέλιξη.   Ο Κροπότκιν υποστήριξε ότι η αλληλοβοήθεια έχει ρεαλιστικά πλεονεκτήματα για την επιβίωση ανθρώπων και ζώων και έχει προωθηθεί μέσω της φυσικής επιλογής, και ότι η αλληλοβοήθεια είναι αναμφισβήτητα τόσο αρχαία όσο ο ανθρώπινος πολιτισμός.  Αυτή η αναγνώριση του ευρέως διαδεδομένου χαρακτήρα και του ατομικού οφέλους της αμοιβαίας βοήθειας βρισκόταν σε αντίθεση με τις θεωρίες του κοινωνικού δαρβινισμού που έδιναν έμφαση στον ατομικό ανταγωνισμό και την επιβίωση του ισχυρότερου και ενάντια στις ιδέες φιλελεύθερων όπως ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, που πίστευαν ότι η συνεργασία είχε κίνητρο, από την καθολική αγάπη. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αριστερά (πολιτική)
Κατηγορία:Συνδικαλισμός
Κατηγορία:Σοσιαλισμός
Κατηγορία:Κομμουνισμός
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αγκισαράς Ηρακλείου

Ο **Αγκισαράς** είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Χερσονήσου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

Η λέξη Αγκισαράς σημαίνει περιοχή με πολλούς αγκίσαρους. Ο αγκίσαρος ή αλαδανιά (*[[:en:Cistus creticus|Cistus creticus]]*) είναι κρητικό βότανο που αφθονεί στην περιοχή.
## Γεωγραφία
Ο Αγκισαράς είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο ΒΑ. τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται, στην ευρύτερη τουριστική περιοχή της Χερσονήσου, κοντά στην εθνική οδό Ηρακλείου-Αγίου Νικολάου (ΕΟ 90) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 24 χλμ. περίπου Α. του Ηρακλείου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χερσονήσου Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χερσονήσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Χερσονήσου.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*eetaa.gr

Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου