open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σπούριος Καρβίλιος Μάξιμος

Ο **Σπούριος Καρβίλιος**, Γάιου υιός, Γάιου εγγονός, λατιν.: *Spurius Carvilius, C. f., C. n.,* που αργότερα ονομάστηκε **Μάξιμος**, ήταν το πρώτο μέλος του πληβείου *γένους των Καρβιλίων* που έλαβε την υπατεία, την οποία κατείχε το 293 π.Χ., και ξανά το 272 π.Χ.

## Πρώιμη σταδιοδρομία
Γεννημένος στην τάξη των ιππέωνι, ο Καρβίλιος υπηρέτησε ως αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 299 π.Χ., και έξι χρόνια αργότερα ανέλαβε την πρώτη του υπατεία με τον Λεύκιο Παπίριο Κούρσορα. Συναντήθηκαν με μεγάλη επιτυχία εναντίον των Σαμνιτών, με τον Καρβίλιο να παίρνει το Aμιτέρνον, το Κομίνιον, το Παλουμβρίνον και το Ερκουλάνεον. Ο Καρβίλιος στάλθηκε στη συνέχεια στην Ετρουρία, όπου οι Φαλίσκοι είχαν διαρρήξει την ειρήνη. Κατέλαβε την πόλη Τροΐλιον και πέντε άλλες οχυρές τοποθεσίες, νίκησε τον στρατό των Φαλισκανών, και τους έδωσε ειρήνη με αντάλλαγμα ένα μεγάλο πρόστιμο.

Επιστρέφοντας στη Ρώμη, ο Καρβίλιος εόρτασε έναν θρίαμβο, μοίρασε μεγάλο μέρος της λείας που είχε αρπάξει στους στρατιώτες του, πλήρωσε 380.000 λίβρες μπρούντζου στο θησαυροφυλάκιο, και χρησιμοποίησε το υπόλοιπο για να πληρώσει για την ανέγερση ενός ναού στη Δύναμη της Τύχης (*Fors Fortuna)*. Χρησιμοποιώντας χάλκινα όπλα που πήραν από τους Σαμνίτες, κατασκεύασαν ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Δία στο Καπιτώλιο, το οποίο λέγεται ότι ήταν τόσο υψηλό, που μπορούσε να φανεί από τον ναό στο Αλβανόν Όρος. Σύμφωνα με τον μύθο, αρκετός μπρούντζος έπεσε από το άγαλμα κατά τη διάρκεια της στίλβωσής του, ώστε ο Καρβίλιος ζήτησε ένα άγαλμα του εαυτού του να χυθεί από αυτόν, και να τοποθετηθεί στα πόδια του κολοσσού.    

Το επόμενο έτος, ο Καρβίλιος διορίστηκε λεγάτος στον ύπατο Δέκιμο Ιούνιο Βρούτο, ο οποίος δεν είχε στρατιωτική εμπειρία. Ο ιστορικός Mάρκος Βελήιος Πατέρκουλος αναφέρει επίσης ότι ο Καρβίλιος κατείχε το αξίωμα του τιμητή (censor), πιθανότατα το 289 π.Χ.  

## Δεύτερη υπατεία
Ο Καρβίλιος εξελέγη ύπατος για δεύτερη φορά το 272 π.Χ., μαζί με τον πρώην συνάδελφό του, Λεύκιο Παπίριο Κούρσορα, με την ελπίδα ότι θα τελείωναν τον πόλεμο με τους Σαμνίτες, πριν ο Πύρρος επιστρέψει στην Ιταλία. Αν και οι λεπτομέρειες του πολέμου δεν καταγράφηκαν, οι ύπατοι νίκησαν τους Σαμνίτες, τους Λουκανούς, τους Βρούτιους και τους Ταραντίνους και πανηγύρισαν έναν δεύτερο θρίαμβο.    

Ο Καρβίλιος ήταν ο πατέρας του Σπούριου Καρβίλιου Μάξιμου Ρούγα, υπάτου το 234 και το 228 π.Χ. 

## Δείτε επίσης
* Γένος των Καρβιλίων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.
Άππιος Κλαύδιος Ρούσος

Ο **Άππιος Κλαύδιος Ρούσος**, λατιν.: *Appius Claudius Russus*, ήταν Ρωμαίος ύπατος το 268 π.Χ. Θριάμβευσε επί των Πικεντών, αλλά απεβίωσε κατά τη διάρκεια άσκησης του αξιώματός του. 

## Καταγωγή
Ο Κλαύδιος ήταν μέλος του πατρικίου γένους των Κλαυδίων. Ο πατέρας του ήταν ο διάσημος Ρωμαίος πολιτικός Άππιος Κλαύδιος Καίκος, ο οποίος ήταν δύο φορές ύπατος, τιμητής και δικτάτορας.  Ένας θείος, ο Άππιος Κλαύδιος Καύδηξ, ήταν ύπατος το 264,  και μεταξύ των αδελφών του ήταν ο Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ, ύπατος το 249,  και ο Γάιος Κλαύδιος Κένθων, ύπατος το 240, και στη συνέχεια τιμητής και δικτάτορας, όπως ο πατέρας του. 

## Σταδιοδρομία
Ο Κλαύδιος κατείχε την υπατεία το 268 π.Χ. με συνάδελφο τον Πόπλιο Σεμπρώνιο Σόφο.   Νίκησαν την εξέγερση των Πικεντών, που είχε ξεκινήσει τον προηγούμενο χρόνο, και πανηγύρισαν θριάμβους.    Ίδρυσαν επίσης τις αποικίες Aριμίνον και Bενεβέντον.    Ο Κλαύδιος απεβίωσε πριν εγκαταλείψει το αξίωμα, αν και κανένας από τους Ρωμαίους ιστορικούς δεν αναφέρει τις συνθήκες. 

Ο Σουητώνιος αναφέρει έναν Κλαύδιο Ρούσο, που έστησε ένα άγαλμα του εαυτού του φορώντας ένα διάδημα στην Αππία Αγορά (, Forum Appii), δηλώνοντας ότι προσπάθησε να διεκδικήσει την κατοχή της Ιταλίας μέσω των *πελατών* του.  Η ταύτισή του με τον Άππιο Κλαύδιο Ρούσο, τον ύπατο του 268 π.Χ., δεν είναι βέβαιη, αλλά συνάδει με τη σειρά, με την οποία ο Σουητώνιος απαριθμεί τους διάφορους προγόνους του Τιβέριου. Ο Μπρώτον υποδηλώνει, ότι ο Σουητόνιος μπορεί να υπαινίσσεται κάτι κακό, που σχετίζεται με το τέλος τού Κλαύδιου κατά το έτος τής θητείας του. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Τίτος Λίβιος ( Λίβιος ), *Ιστορία της Ρώμης* .
* Marcus Velleius Paterculus, *Ρωμαϊκή Ιστορία* .
* Gaius Suetonius Tranquillus, *[[Οι Δώδεκα Καίσαρες|De Vita Caesarum]]* (Ζωές των Καίσαρων ή Οι Δώδεκα Καίσαρες).
* Lucius Annaeus Florus, *Epitome de T. Livio Bellorum Omnium Annorum DCC* (Epitome of Livy: All the Wars of Seven Hundred Years).
* Eutropius, *Breviarium Historiae Romanae* (Σύντμηση της Ιστορίας της Ρώμης).
* *[[Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας|Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας]]*, William Smith, ed. , Little, Brown and Company, Βοστώνη (1849).
* T. Robert S. Broughton, *The Magistrates of the Roman Republic*, American Philological Association (1952–1986).

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Φάβιος Πίκτωρ (ύπατος)

Ο **Γάιος Φάβιος Πίκτωρ**, λατιν.: *Gaius Fabius Pictor*, ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον τρίτο αιώνα π.Χ.

## Καταγωγή
Ήταν μέλος του γένους των Φαβίων. Ο πατέρας του, μετά το τέλος του Β' Σαμνιτικού Πολέμου, είχε κάνει όρκο στον ναό του Κουιρίνιου και το 304 π.Χ. διέταξε να τον στολίσουν με ζωγραφικές εικόνες, άρα και το επίθετό του (cognomen) Pictor*.*  Ο αδερφός του Γάιος Φάβιος Πίκτωρ ήταν ο ύπατος Νουμέριος Φάβιος Πίκτωρ το 266 π.Χ.

## Σταδιοδρομία
Ο ίδιος ο Γάιος υπηρέτησε ως ύπατος το 269 π.Χ. με συνάδελφό του τον Κόιντο Ογούλνιο Γάλλο.  Εκείνη τη χρονιά, διεξήγαγε πόλεμο κατά των φυλών των Σαμνιτών και των Μεσαπίων. Επιπλέον, τα αργυρά νομίσματα κόπηκαν για πρώτη φορά στην Ιταλία. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Αρχαίας Ρώμης
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Φάβιοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.
Πόπλιος Δέκιος Μος (ύπατος το 312 π.Χ.)

μικρογραφία

Ο **Πόπλιος Δέκιος Μος**, λατιν.: *Publius Decius Mus* (απεβ. το 295 π.Χ.), του πληβείου γένους των Δεκίων, ήταν Ρωμαίος ύπατος τα έτη 312 π.Χ., 308 π.Χ., 297 π.Χ. και 295 π.Χ. Ήταν μέλος μίας οικογένειας, που φημιζόταν για τη θυσία τους στο πεδίο της μάχης για τη Ρώμη.

## Πρώτη και δεύτερη υπατεία
Ο Πόπλιος Δέκιος Μος, γεννημένος γιος του υπάτου του 340 π.Χ. Πόπλιου Δέκιου Μυ, εξελέγη ύπατος το 312 π.Χ. μαζί με τον Mάρκο Βαλέριο Κόρβο. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος με τους Σαμνίτες, ο Μος έπρεπε να μείνει στη Ρώμη λόγω ασθένειας, και ήταν ο συνάδελφός του που στάλθηκε για να διαχειριστεί τον πόλεμο. Όταν οι Ετρούσκοι συμμετείχαν στον πόλεμο στο πλευρό των εχθρών της Ρώμης, ο Μος έλαβε εντολή από τη Σύγκλητο να διορίσει έναν δικτάτορα.

Το 309 π.Χ. υπηρέτησε ως λεγάτος υπό τον δικτάτορα Λεύκιο Παπίριο Κούρσορα, και τον επόμενο χρόνο εξελέγη ξανά ύπατος, αυτή τη φορά με συνάδελφό του τον Quintus Fabius Maximus Rullianus . Ενώ ο συνάδελφός του χειρίστηκε τον πόλεμο κατά του Σάμνιου, στον Μους ανατέθηκε ο πόλεμος κατά των Ετρούσκων στον οποίο ήταν τόσο επιτυχημένος που οι Ετρούσκοι έκαναν μήνυση για ανακωχή.

Το 306 π.Χ. ο Μος διορίστηκε ως ο διοικητής του ιππικού στον δικτάτορα Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Βαρβάτο. Το 304 π.Χ. ο Mυς και ο Ρουλιανός εξελέγησαν τιμητές. Το 300 π.Χ. ο Μος υποστήριξε επιτυχώς την αιτία του ανοίγματος του αξιώματος του αρχιερέα στους πληβείους, εναντίον του Αππίου Κλαύδιου Καίκου.

## Γ΄ Σαμνιτικός Πόλεμος
Το 297 π.Χ. ο Μος και ο Ρουλιανός εξελέγησαν ξανά ύπατοι. Αυτή τη φορά και οι δύο ύπατοι έπρεπε να πάνε στο Σάμνιον για να κάνουν πόλεμο. Σε αυτή την εκστρατεία ο Μος μπόρεσε να νικήσει έναν στρατό Σαμνιτών κοντά στο Mαλεβέντον. Το επόμενο έτος είδε τη διοίκησή του στο Σάμνιο να ανακαλείται ως ανθύπατος.

Ο Γ΄ Σαμνιτικός Πόλεμος είδε τη Ρώμη να αντιτίθεται σε έναν τρομερό συνασπισμό Ετρούσκων, Σαμνιτών, Ουμβρίων και Γαλατών. Όταν ο Ρουλιανός κλήθηκε ομόφωνα στην υπατεία, όρισε ως προϋπόθεση για να αποδεχτεί ότι ο Mυς θα είναι και πάλι συνάδελφός του, έτσι το 295 π.Χ. ο Mυς εκλέχθηκε σε 4η υπατεία. Ενώ ο Μος τοποθετήθηκε για πρώτη φορά στο Σάμνιον, τα γεγονότα στα βόρεια υπαγόρευσαν να ενωθούν και οι δύο ρωμαϊκοί στρατοί, για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό. Όταν οι στρατοί συγκρούστηκαν κοντά στο Σεντίνον, ο Π. Δέκιος Μος διοικούσε την αριστερή πτέρυγα του ρωμαϊκού στρατού. Αντιμέτωποι με τους Γαλάτες, τα στρατεύματά του άρχισαν να υποχωρούν στις επιθέσεις τους και ο Μος ακολούθησε το παράδειγμα τού πατέρα του εκτελώντας την *αυτοθυσία (devotio)*, αφιερώνοντας τον εαυτό του και τον εχθρικό στρατό ως θυσίες στους θεούς τού κάτω κόσμου, και στη συνέχεια ορμώντας στον εχθρό, όπου έπεσε στη μάχη.

Ο Πόπλιος Δέκιος Μυε ήταν ο πατέρας του υπάτου του 279 π.Χ., Πόπλιου Δέκιου Μυ.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* Tίτος Λίβιος, *Ab Urbe Condita* ix. 40, 41, 44, 46, x. 7—.9, 14—-17, 22, 24- 26—29.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα π.Χ.
Τίτος Μάνλιος Τορκουάτος (ύπατος το 299 π.Χ.)

Ο **Τίτος Μάνλιος Τορκουάτος**, Τίτου υιός, λατιν.: *Titus Manlius Torquatus, Τ. f.* (απεβ. το 299 π.Χ.) ήταν πατρίκιος Ρωμαίος της εποχής της Δημοκρατίας, ύπατος για το 299 π.Χ., εκλεγμένος μαζί με έναν πληβείο συνύπατο, τον Μάρκο Φούλβιο Παιτίνο, Γναίου υιό.

## Καταγωγή
Οι Mάνλιοι ήταν ένα από τα παλαιότερα και πιο διακεκριμένα γένη πατρικίων στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Ένας Γναίος Μάνλιος Κιγκινάτος είχε επιλεγεί ύπατος το 480 π.Χ., τέσσερα χρόνια αφότου ο πρώτος Φάβιος έγινε ύπατος. Οι εξέχοντες ύπατοι της οικογένειας περιελάμβαναν τον ύπατο των αρχών του 4ου αι. Mάρκο Μάνλιο Καπιτωλίνο, Τίτου υιό (του οποίου η σταδιοδορμία χαρακτηρίστηκε από *το ότι το γένος* του απαγόρευσε τη χρήση του ονόματος (*praenomen)* *Mάρκος* στη συνέχεια) και τον ύπατο του 4ου αι. Tίτο Μάνλιο Ιμπεριόσο Τορκουάτο, Λεύκιου υιό. Ο Τίτος καταγόταν από αυτόν τον τελευταίο ύπατο, αξιοσημείωτο όχι μόνο για τις στρατιωτικές του επιτυχίες, αλλά και για την εκτέλεση τού γιου του για ορμητική παραβίαση της στρατιωτικής πειθαρχίας. Δεν είναι σαφές εάν οι ύπατοι Aύλος Μάνλιος Τορκουάτος Αττικός, ύπατος το 244 π.Χ. και το 241 π.Χ., και Τίτος Μάνλιος Τορκουάτος, ύπατος το 235 π.Χ. και το 224 π.Χ. και τιμητής το 231 π.Χ., ήταν γιοι ή με άλλο τρόπο συγγενείς του.

## Το τέλος
Σύμφωνα με τον Τ. Λίβιο, ο Τίτος Μάνλιος απεβίωσε από πτώση από το άλογό του, ενώ ετοίμαζε τα στρατεύματά του να βαδίσουν στην Ετρουρία.

: Η επαρχία της Ετρουρίας ανατέθηκε με κλήρο στον ύπατο Τίτο Μάνλιο. ο οποίος, όταν μόλις είχε μπει στη χώρα του εχθρού, καθώς εξασκούσε το ιππικό, κινούμενος με πλήρη ταχύτητα, πετάχτηκε από το άλογό του, και παραλίγο να σκοτωθεί επί τόπου. τρεις μέρες μετά την πτώση, απεβίωσε. (Livy V:11)

Ορισμένοι ιστορικοί όπως η Τζούλιε Έντριου και ο E. T.  Σάλμον έχουν αμφισβητήσει την ιστορικότητα του γεγονότος, και υποστηρίζουν ότι ο Mάνλιος μπορεί απλώς να απεβίωσε πολεμώντας τους Γαλάτες και τους Ετρούσκους στην περιοχή. 

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ρωμαίων προξένων

## Αναφορές

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.
Ξηροκαμάρα Λασιθίου

Η **Ξηροκαμάρα** είναι μικρός οικισμός της Κοινότητος Αγίου Ιωάννου του Δήμου Ιεράπετρας και της τέως Επαρχίας Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης.

## Γενικά στοιχεία
Η Ξηροκαμάρα βρίσκεται κοντά στα νότια παράλια του νησιού ενώ απέχει περίπου 13 χιλιόμετρα Α. της Ιεράπετρας και 21 χιλιόμετρα δυτικά-νοτιοδ. από τον Μακρύ Γυαλό. Απογράφεται επίσημα, για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 2011 στο Δήμο Ιεραπέτρας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Φωτιά, τον Άγιο Ιωάννη, το Κουτσουνάρι και τη Φέρμα αποτελούν την κοινότητα Αγίου Ιωάννη, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιεράπετρας του Δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει 25 μόνιμους κατοίκους ενώ με αυτήν του 2011 είχε 37.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Κόιντος Μάρκιος Φίλιππος (ύπατος το 281 π.Χ.)

Ο **Κόιντος Μάρκιος Φίλιππος**, Κόιντου υιός, Κόιντου εγγονός, λατιν.: *Quintus Marcius Philippus, Q. f., Q. n.* ήταν Ρωμαίος πρόξενος το 281 π.Χ.

Ο πατέρας του ήταν πιθανώς ο Κόιντος Μάρκιος Τρέμουλος, ύπατος το 306 και το 288 π.Χ. Αντί για το επίθετο (cognomen) *Tremulus,* έλαβε το *Φίλιππος*, τον οποίο κληρονόμησαν περαιτέρω οι απόγονοί του.

Εξελέγη ύπατος μαζί με τον Λεύκιο Αιμίλιο Βαρβούλα. Η νίκη του επί των Ετρούσκων του χάρισε έναν θρίαμβο την 1η Απριλίου του ίδιου έτους. Το 269 π.Χ. εξελέγη τιμητής (censor) μαζί με τον συνύπατό του Λεύκιο Αιμίλιο Βαρβούλα. Το 263 π.Χ. ήταν διοικητής ιππικού (magister equitum) στον δικτάτορα Γναίο Φούλβιο Μάξιμο Κεντούμαλο.

## Αναφορές

## Πηγές
* Smith, William, ed. (1870). "Philippus, Marcius (1)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 3. p.&nbsp;285.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.
Πόπλιος Δέκιος Μος (ύπατος το 279 π.Χ.)

Ο **Πόπλιος Δέκιος Μος**, λατιν.: *Publius Decius Mus* ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός του πληβείου γένους των Δεκίων. Ήταν γιος του Πόπλιου Δέκιου Μου, ο οποίος ήταν ύπατος το 312 π.Χ. Ως ύπατος το 279 π.Χ., αυτός και ο συνύπατός του, Πόπλιος Σουλπίκιος Σαβέριο, ένωσαν τις στρατιές τους εναντίον του βασιλιά  Πύρρου της Ηπείρου στη μάχη του Άσκουλου.

Ο Πύρρος ήταν νικητής, αλλά με τόσο υψηλό κόστος, που η ασφάλεια του Ασκούλου ήταν εγγυημένη. Αυτή είναι η προέλευση του όρου «πύρρεια νίκη». Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Δέκιος σκοτώθηκε στο πεδίο , σύμφωνα με άλλη, επέζησε.

Τόσο ο πατέρας, όσο και ο παππούς του είχαν πέσει στη μάχη, αφού έκαναν το τελετουργικό της αυτοθυσίας (devotio) ενώπιον των στρατευμάτων,   πριν ορμήσουν στον εχθρό. Σύμφωνα με μία αναφορά, ο Mος σχεδίαζε να κάνει το ίδιο στο Άσκουλον.

## Αναφορές

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.
Νέα Ανατολή Λασιθίου

Η **Νέα Ανατολή** είναι οικισμός της Κοινότητος Ανατολής του Δήμου Ιεράπετρας και της τέως Επαρχίας Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης.

## Γενικά στοιχεία
Η Νέα Ανατολή βρίσκεται προς τα νότια παράλια του νησιού, σε υψόμετρο 10 μέτρα και απέχει περίπου 8 χιλιόμετρα δυτικά από το κέντρο της Ιεράπετρας. Το χωριό ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 όταν  κυρίως κάτοικοι της Ανατολής (13 χιλιόμετρα βόρεια και σε 610 μέτρα υψόμετρο) μετακινήθηκαν στον κάμπο για να ασχοληθούν εντατικά με τις θερμοκηπιακές καλλιέργειες και ίδρυσαν τον νέο συνοικισμό.   

Απογράφεται επίσημα, για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 στην κοινότητα Ανατολής. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Ανατολή, τις Αμμουδάρες, τους Καλόγερους και το Στόμιο αποτελούν την κοινότητα Ανατολής που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιεράπετρας του Δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 763 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 1.002.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ 2024–25

Το **Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ 2024–25** είναι η ένατη περίοδος του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ, μιας πανευρωπαϊκής επαγγελματικής διασυλλογικής διοργάνωσης καλαθοσφαίρισης, η οποία δημιουργήθηκε από τη FIBA. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 15 Σεπτεμβρίου 2024 και θα ολοκληρωθεί στις 11 Μαΐου 2025.

## Κατανομή ομάδων
Συνολικά 52 ομάδες από 29 χώρες συμμετείχαν στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ 2024–25.

## Final Four
Το Final Four διεξήχθη στις 9-11 Μαΐου 2025. Η κλήρωση των ημιτελικών πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαρτίου 2025. Στις 23 Απριλίου, η Sunel Arena, Αθήνα, Ελλάδα, ανακοινώθηκε ως ο χώρος διεξαγωγής του Final Four 2025.

## Δείτε επίσης

* Ευρωλίγκα ανδρών 2024-25

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2024
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2025
Ιερά Μονή Παναγίας Εξακουστής Λασιθίου

Η **Ιερά Μονή Παναγίας Εξακουστής** είναι γυναικείο μοναστήρι στην Κοινότητα Μαλών του Δήμου Ιεράπετρας και της τέως Επαρχίας Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης σε υψόμετρο 540 μέτρα. Απέχει περίπου 24 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την Ιεράπετρα. 

## Ιστορικά στοιχεία
Η ίδρυσή της δεν προσδιορίζεται ακριβώς γιατί δεν διασώζονται γραπτές μαρτυρίες, αλλά από τα λιγοστά στοιχεία που υπάρχουν μέχρι σήμερα συμπεραίνεται ότι από παλιά ήταν τόπος ορθόδοξης λατρείας. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, υπήρχε παλιό μοναστήρι που πιθανότατα καταστράφηκε εκ θεμελίων από τους Τούρκους κατακτητές. Απέμεινε μόνο το μικρό φυσικό σπήλαιο, πρόχειρα διασκευασμένο σε ναό, το παρεκκλήσι της Μεταμορφώσης του Κυρίου στο οποίο βρέθηκε εικόνα κατά τον 19ο αιώνα. Το καθολικό της μονής είναι μονόκλιτη καμαροσκέπαστη βασιλική αφιερωμένο στο Γενέθλιο της Θεοτόκου (εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου). 

Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται επίσημα για πρώτη φορά το 1925 στην τότε κοινότητα Μαλλών. Σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 3 μοναχές ενώ με αυτήν του 2011 δεν υπήρχε καμία. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιερά Μονή Παναγίας Εξακουστής Μάλλων Ιεράπετρας.

## Παραπομπές


Παναγιας Εξακουστης
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Ναός Αγίου Γεωργίου Ρεπανιδίου

Ο **Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου** βρίσκεται στο χωριό Ρεπανίδι στην ανατολική Λήμνο και θεωρείται ο αρχαιότερος ναός του νησιού. Ο ναός αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της τοπικής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής και έχει σημαντική ιστορική και πολιτιστική αξία για την περιοχή.

## Ιστορία
Ο ναός ιδρύθηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και υπήρξε επίκεντρο της θρησκευτικής ζωής των κατοίκων της περιοχής. Η ακριβής χρονολογία ανέγερσης δεν είναι γνωστή, αλλά σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες και τοπικές πηγές, ανάγεται στους πρώιμους αιώνες της Οθωμανικής κυριαρχίας στη Λήμνο. Η ανέγερση του ναού συνδέεται επίσης με την ανασύσταση της χριστιανικής ταυτότητας της περιοχής, καθώς αποτέλεσε χώρο συγκέντρωσης και ενίσχυσης της τοπικής κοινότητας κατά την περίοδο της τουρκικής διοίκησης.

## Ο ναός
Το κτίσμα φέρει στοιχεία παραδοσιακής νησιωτικής ναοδομίας. Ο ναός είναι τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με δίρριχτη στέγη, χωρίς τρούλο. Το εσωτερικό του κοσμείται με ξυλόγλυπτο τέμπλο και παλαιές αγιογραφίες. Το τέμπλο χρονολογείται στον 18ο αιώνα και φέρει λαϊκότροπο διάκοσμο με τοιχογραφίες, γύψινα και ξύλινα στοιχεία. Η λιτή εξωτερική μορφή του ναού αντανακλά την ταπεινότητα της εποχής στην οποία χτίστηκε. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου, ο οποίος περιλαμβάνει παλαιά κτίσματα που σχετίζονται με τη λειτουργία του ναού.

Ο Άγιος Γεώργιος τιμάται ιδιαιτέρως σε όλη τη Λήμνο και κυρίως στην περιοχή της Καλλιόπης, όπου κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου αναβιώνει το παλαιό έθιμο των ιπποδρομιών προς τιμήν του Αγίου. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. 

Ο ναός εξακολουθεί να λειτουργεί ως ενοριακός ναός και αποτελεί τόπο λατρείας και πολιτιστικών εκδηλώσεων. Κατά καιρούς έχουν πραγματοποιηθεί εργασίες συντήρησης, ενώ ο ναός προσελκύει και επισκέπτες λόγω της ιστορικής του σημασίας.

## Πηγές
* LimnosReport.gr
* Tripadvisor
* Orthodoxia News Agency
* LimnosReport.gr – Έθιμο ιπποδρομιών
* efales-lem.gr – Αρχαιολογικές Διαδρομές Λήμνου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Καταγραφή του ναού από το Υπουργείο Πολιτισμού
* efales-lem.gr – Αρχαιολογικές Διαδρομές Λήμνου
* orthodoxianewsagency.gr – Επίσκεψη Υπουργού Πολιτισμού στον ναό
* Tripadvisor – Εντυπώσεις επισκεπτών για τον ναό

## Παραπομπές


Ρεπανιδιου
Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου
Κατηγορία:Εκκλησίες στο Βόρειο Αιγαίο
Ιερά Μονή Εσταυρωμένου Κεφαλονιάς

Η **Ιερά Μονή Εσταυρωμένου** ιδρυθηκέ το έτος 1602 και βρίσκεται στο χωριό Πεσσάδα της Κεφαλλονιάς, περίπου 14 χλμ. νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα του νησιού, το Αργοστόλι . Η Μονή είναι αφιερωμένη στην Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και διαδραματίζει μεγάλο ρόλο στην πνευματική ζωή του τόπου.

## Ιστορία
Στις 23 Μαρτίου 1602 παραχωρείται από τα αδέρφια Κολλέλα, Παύλο και Άγγελο Βαλσαμάκη ο ναός και πολλά κτήματα πέριξ αυτού στον αδερφό τους ιερομόναχο Κύριλλο για να συστήσει εκεί κοινοβιακή μονή υπό δύο όρους: η νεοσύστατη μονή να μην γίνει ποτέ μετόχι άλλης μονής και ότι οι επίτροποι αυτής θα προέρχονταν αποκλειστικά από την οικογένεια Βαλσαμάκη.

Στις 27 Ιανουαρίου 1608 ο Κύριλλος και η μητέρα του Ελένη δώρισαν όλη την περιουσία τους στην μονή όπως έκανα και οι κτήτορες της μονής Κολλέλας και Παύλος, το 1620, παραχωρώντας τα κτήματα τους σε αυτήν. Το ίδιο έκανε και ο Παΐσιος Ιγγλέσης το έτος 1745. Τον 18ο αιώνα λόγω έλλειψης επαρκών εσοδών για την λειτουργεία του μοναστηρίου ο Ιγγλέσης περιόδεψε την σκλαβωμένη Ελλάδα ώστε να βρει πόρους για την μονή. Σώζεται μάλιστα και συμφωνία από την 10η Οκτωβρίου 1745 ανάμεσα στον Ιγγλέση και την μονή πως *«...εάν ποτέ πιαστεί σκλάβος από τους αγαρινούς , καθώς κινδύνευσε πολλάκις ,να τον εξαγοράσει το μοναστήρι και να τον γηροκομήσει...* *»* 

Δίπλα στο καθολικό βρίσκεται ο Ναός του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου,που διαθέτει οκταγωνική Αγία Τράπεζα και στο δάπεδο του ιερού είναι θαμμένος ο ιερομόναχος Κυριάκος Πεταλούδης (19ος αιώνας), οσιακή μορφή της Εκκλησίας της Κεφαλονιάς.

## Κειμήλια
Στο μοναστήρι ανήκει η ιερή εικόνα της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού ,έργο εξαιρετικής τέχνης, που εκτίθεται για προσκύνημα στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πεσσάδας. Το τέμπλο, τα βημόθυρα και οι φορητές εικόνες εντυπωσιάζουν. Στη Μονή φυλάσσεται ακόμα και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της "Διώτισσας" (των Βλαχερνών), μοναδικό κειμήλιο της Μονής της Παναγίας στο νησάκι Δίας.

## Ηγούμενοι/σες ανά τα έτη
* 1602-1621 Κύριλλος Βαλσαμάκης
* 1621 Καλλίνικος Βαλσαμάκης
* 1625 Κύριλλος Βαλσαμάκης
* 1645 Καλλίνικος Βαλσαμάκης
* 1686-1726 Καλλίνικος Ιγγλέσης
* 1730-1745 Παΐσιος Ιγγλέσης
* 1761 Άνθιμος
* 1767 Νικόλαος Βαλσαμάκης
* 1792 Κυριάκος Πεταλούδης (άντρας φημισμένης αρετής στην νήσο, θεωρούμενος κάτοχος του χαρίσματος της προορατικότητας θαυματουργός και άγιος)
* Γεράσιμος Χριστοδουλάτος εξ Ηρακλείου
* Σπυρίδων Πεταλούδης
* Παναγής Ποδηματάς
* 1870 Μακαρία Δεόρτζη εκ Μεσολογγίου
* Ακακία Παπαντωνάτου
* 1875 Αναστασία Στεφανάτου

## Εορτή
* Γ' Κυριακή των Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως)
* 14 Σεπτεμβρίου (Ύψωση του Τιμίου Σταυρού)
* 13 Νοεμβρίου και στις 27 Ιανουαρίου (Κοίμηση και Ανακομιδή Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου)
* 2 Ιουλίου (Υπεραγίας Θεοτόκου Διωτίσσης)

## Προσωπικό Μονής
* 19 (1766)
* 7 (1805)
* 14 (1814)
* 14 (1820)
* 9 (1889)

## Ενδεικτική Βιβλιογραφία
* Ηλία Α. Τσιτσέλη, ''Κεφαλληνιακά Σύμμικτα'', τ. 2ος , 1960 σ.σ. 299-301

## Παραπομπές


Εσταυρωμενου
Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Κεφαλληνίας
Κατηγορία:Κεφαλονιά
Πάλμερστον Νορθ

Το **Πάλμερστον Νορθ** (αγγλ. *Palmerston North*), γνωστό στους ντόπιους και απλώς ως Πάλμερστον ή και «Πάλμυ» (*Palmy*), είναι πόλη και δήμος στο Βόρειο Νησί της Νέας Ζηλανδίας, στην Περιφέρεια Μαναουατού-Χουανγκανούι. Είναι κτισμένη κοντά στη βόρεια όχθη του Ποταμού Μαναουατού, 35 χιλιόμετρα από την εκβολή του και από την άλλη πλευρά 12 χιλιόμετρα από την έξοδο του Φαραγγιού του Μαναουατού. Η πόλη απέχει περί τα 140 χιλιόμετρα βόρεια από την πρωτεύουσα της Ν. Ζηλανδίας, το Ουέλλινγκτον, και είναι η όγδοη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, με πληθυσμό 83.100 κατοίκους τον Ιούνιο του 2024.

Τα επίσημα όρια της πόλεως περιλαμβάνουν αγροτικές περιοχές, εκτεινόμενα μέχρι την Οροσειρά Ταραρούα. Στον δήμο περιλαμβάνεται και η κωμόπολη Άσχερστ στην έξοδο του Φαραγγιού του Μαναουατού, καθώς και τα χωριά Μπάνυθορπ και Λόνγκμπερν στα βόρεια και τα δυτικά της πόλεως αντιστοίχως.

Η τοποθεσία της πόλεως αποτελούσε κάποτε ένα απλό μεγάλο ξέφωτο σε ένα δάσος και κατοικείτο μικρές κοινότητες των Μάορι, που το αποκαλούσαν *Πάπα-ι-Οέα*, μια φράση που πιστεύεται ότι σημαίνει «πόσο όμορφο είναι». Στα μέσα του 19ου αιώνα εποικίσθηκε από Ευρωπαίους: αρχικώς από Σκανδιναβούς και μετά από Βρετανούς. Με την ίδρυση του βρετανικού οικισμού το 1866, του δόθηκε η ονομασία Πάλμερστον προς τιμή του υποκόμη Πάλμερστον, που είχε αποβιώσει τότε προσφάτως έχοντας διατελέσει Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου. Το προσδιοριστικό επίθετο «Νορθ» προστέθηκε το 1871, προκειμένου να διακρίνει την πόλη από το χωριό Πάλμερστον στο Νότιο Νησί της χώρας.

Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα η οικονομία του Πάλμερστον Νορθ βασιζόταν στην υλοτομία, τα πριονιστήρια και την προσφορά εργατικών χεριών για δημόσια έργα. Η σιδηροδρομική γραμμή της δυτικής ακτής, που κατασκευάσθηκε το 1886, συνέδεσε τη μικρή τότε πόλη με το Ουέλλινγκτον, και το Πάλμερστον Νορθ επωφελήθηκε από μια ευδοκιμούσα αγορά προϊόντων της κτηνοτροφίας ελεύθερης βοσκής. Η ίδρυση του Στρατοπέδου Λίντον (του μεγαλύτερου στρατοπέδου του στρατού ξηράς της χώρας), του νοσοκομείου και του Πανεπιστημίου Μάσυ (το 1927) μείωσαν την εξάρτηση της οικονομίας από την αγροκτηνοτροφία. Αυτό προσέλκυσε και πολλούς Έλληνες μετανάστες, οι απόγονοι των οποίων κατοικούν και σήμερα στην πόλη.

Οι επισκέπτες της πόλεως μπορούν μεταξύ άλλων να περιηγηθούν το Μουσείο Τε Μανάουα (μουσείο τέχνης και πινακοθήκη, που περιλαμβάνει ως παράρτημα και το Μουσείο New Zealand Rugby Museum),, να παρακολουθήσουν συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις, ή να εκδράμουν στο Φαράγγι του Μαναουατού.

## Παραπομπές


Παλμερστον Νορθ
Οκένε

Το **Οκένε** (αγγλ. *Okene*) είναι μεγάλη πόλη στην Πολιτεία Κόγκι της Νιγηρίας. Βρίσκεται εντός μιας ομώνυμης «περιοχής τοπικής διακυβερνήσεως» (LGA) και εξυπηρετείται από την ομοσπονδιακή οδό A2. Ο πληθυσμός της πόλως σύμφωνα με την απογραφή του 2006 ήταν 320.260 κάτοικοι. Η πλειονότητα των κατοίκων του Οκένε ανήκει στη φυλή Εμπίρα ή Ιγκμπίρα της κεντρικής Νιγηρίας και ομιλούν την ομώνυμη γλώσσα.

H LGA του Οκένε συστάθηκε το 1976. Οι κάτοικοι της περιοχής πιστεύεται ότι μετανάστευσαν κάποτε από το Τζούκουν της σημερινής Πολιτείας Ταράμπα και ότι είχαν μια σύντομη στάση στην πόλη Ίνταχ προτού μετακινηθούν στην τρέχουσα θέση τους. Το σημερινό LGA του Οκένε αποτελείται από τις περιοχές Okene και Okengwe. Ο πληθυσμός είναι κυρίως Μουσουλμάνοι, αλλά υπάρχει και σημαντική χριστιανική μειονότητα. Σε μεγάλο βαθμό υπάρχει μια συγχώνευση παραδόσεως και θρησκειών, με μόνο ελάχιστους να εξακολουθούν να ασκούν αποκλειστικά την αρχαία παραδοσιακή ανιμιστική θρησκεία.

Ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της πόλεως είναι το Ανάκτορο Άζαντ, το οποίο αποτελούσε προσωπική ιδιοκτησία του *Ohinoyi* (βασιλιά) της Εμπιραλάνδης, του δόκτορα Άντο Ιμπραχήμ Άττα (1929-2023).

## Παραπομπές


Οκεμε
Τιβέριος Κορουνκάνιος

Ο **Τιβέριος Κορουνκάνιος**, λατιν.: *Tiberius Coroyncanius* (απεβ. το 241 π.Χ.) ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 280 π.Χ. Ως στρατιωτικός διοικητής τη χρονιά εκείνη και την επόμενη, ήταν γνωστός για τις μάχες κατά του Πύρρου της Ηπείρου, που οδήγησαν στην έκφραση «πύρρεια νίκη». Ήταν ο πρώτος πληβείος μέγιστος αρχιερέας, και πιθανώς ο πρώτος διδάσκαλος του ρωμαϊκού δικαίου που πρόσφερε δημόσια διδασκαλία.

## Βιογραφία
Ο Κορουνκάνιος, πληβείaw καταγωγής, πιστεύεται ότι καταγόταν από το Tούσκουλον. 

Εκλέχθηκε για πρώτη φορά ύπατος το 280 π.Χ. μαζί με τον Πόπλιο Βαλέριο Λαιβίνο και ηγήθηκε μίας εκστρατείας στην Ετρουρία κατά των ετρουσκικών πόλεων. Όταν ο βασιλιάς Πύρρος της Ηπείρου εισέβαλε στην Ιταλία και νίκησε τις ρωμαϊκές λεγεώνες του Λαιβίνου στη μάχη της Ηράκλειας, οι λεγεώνες του Τιβέριου ανακλήθηκαν στη Ρώμη, για να ενισχύσουν την άμυνα του ρωμαϊκού εδάφους.

Το 254 π.Χ. ή το 253 π.Χ. ήταν ο πρώτος εκλεγμένος από τους πληβείους ως ο μέγιστος αρχιερέας (*pontifex maximus)* της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, η οποία θέση είχε προηγουμένως μονοπωληθεί από τους πατρικίους. Απεβίωσε το 241 π.Χ. και τον διαδέχθηκε ο ΛΕύκιος Καικίλιος Μέτελλος, άλλος πληβείος.

## Υστεροφημία
Ήταν ο πρώτος που δίδασκε δημόσια το δίκαιο (*publice professus est*), γνωστός για την ευγλωττία του, και γεμάτος γνώση.  Όπως ο Σωκράτης, δεν άφησε γραπτά.

Η δημόσια νομική του διδασκαλία είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μίας τάξης νομικά καταρτισμένων μη ιερέων που είχαν *γνώσεις του νόμο*υ (jurisprudentes). Μετά το τέλος του Κορουνκάνιου, η διδασκαλία έγινε σταδιακά πιο επίσημη, με την εισαγωγή βιβλίων για το δίκαιο, πέρα από τα λιγοστά τότε επίσημα ρωμαϊκά νομικά κείμενα. 

Είναι πιθανό ότι ως ο πρώτος πληβείος μέγιστος αρχιερέας*,* ο Κορουνκάνιος επέτρεψε σε μέλη του κοινού και φοιτητές του δικαίου της Αρχαίας Ρώμης να παρευρεθούν στις διαβουλεύσεις του, που είχαν ως αποστολή την παροχή νομικών συμβουλών στους πολίτες. Αυτές οι διαβουλεύσεις διεξήχθησαν πιθανώς έξω από τον σύλλογο των αρχιερέων, και έτσι ήταν προσβάσιμες σε όλους τους ενδιαφερόμενους. Ως εκ τούτου, έγινε ο πρώτος διδάσκαλος του ρωμαϊκού δικαίου (το πώς οι φοιτητές νομικής μάθαιναν το υλικό τους νωρίτερα είναι άγνωστο). 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.
POP TOO

Το ***POP TOO*** είναι το δεύτερο άλμπουμ και η τρίτη δισκογραφική δουλειά της Ελληνίδας μουσικού Μαρίνας Σάττι. Κυκλοφόρησε στις 25 Απριλίου 2025 από την εταιρεία Golden Records σε συνεργασία με τη Minos EMI.

Αποτελεί τη συνέχεια του *[[P.O.P. (EP)|P.O.P.]]* - ενός EP που συνδυάζει μουσική, χορό και ελληνική κουλτούρα, συνεχίζοντας τον πειραματισμό με ήχους από την ποπ, την παράδοση και το urban στοιχείο. 

Τα τραγούδια *Λόλα* και *Επάνω στο Τραπέζι* έκαναν τη Σάττι τη μοναδική καλλιτέχνιδα που είχε δύο νούμερο 1 επιτυχίες ταυτόχρονα στο ΥouTube για το 2025. To *Λόλα* ανέβηκε στην 55η θέση στη παγκόσμια λίστα του ΥouTube. Eπίσης, το Λόλα ήταν υποψήφιο στα βραβεία UK Music Video Awards 2025, για το Best Cinematography in a Video- Newcomer Award.

Καθιερώθηκε ως το πιο εμπορικό άλμπουμ του 2025 από Ελληνίδα καλλιτέχνη, με εκατομμύρια ακροάσεις και είσοδο στα τσαρτς, σε περισσότερες από 50 χώρες.

## Λίστα τραγουδιών

* ***Anatoli*** : Πλατινένιο (x4) / Moυσική: Mαρίνα Σάττι, Νίκος Κωδωνάς / Στίχοι: Μανώλης Φάμελλος, Στάθης Δρογώσης.
* ***Lola''' '': Πλατινένιο / Μουσική: Μαρίνα Σάττι, OGE, Nίκος Κωδωνάς, KayΒe / Στίχοι: Μικρός Κλέφτης, Αναστάσιος Τσόρδας (Tso).
* ***Epano sto Trapezi*** : Πλατινένιο /Μουσική: Μαρίνα Σάττι, ΟGE, Νίκος Κωδωνάς / Στίχοι: Αναστάσιος Τσόρδας, Μικρός Κλέφτης.
* ***Ela Ela*** (με [[Saske]]) : Πλατινένιο (x2)  / Μουσική: Μαρίνα Σάττι, Saske / Στίχοι: Μαρίνα Σάττι, Saske, G-KAL.
* ***Autokinhto*** : Moυσική: Μαρίνα Σάττι, Νίκος Κωδωνάς / Στίχοι: Leon of Athens.
* ***Blouzaki** '': Πλατινένιο / Μουσική: Μαρίνα Σάττι, ΟGE, Νίκος Κωδωνάς / Στίχοι: Leon of Athens, G-KAL.
* ***Kavourakia*** (με [[Locomondo]]): Μουσική: Μαρίνα Σάττι, OGE, Νίκος Κωδωνάς / Στίχοι: Mάρκος Κούμαρης, G-KAL.
* ***Bye Bye*** (με [[Νέγρος του Μοριά|Νέγρο του Μοριά]]) : Mουσική: Μαρίνα Σάττι, Νίκος Κωδωνάς, ΟGE / Στίχοι: G-KAL.
* ***IGaga!*** : Μουσική: Μαρίνα Σάττι, Νίκος Κωδωνάς / Στίχοι: Αναστάσιος Τσόρδας.
* ***POP*''' (με Tso) :  Μουσική: Μαρίνα Σάττι, Νίκος Κωδωνάς, ΚayBe, OGE, Γιώργος Κονιτόπουλος / Στίχοι: Αναστάσιος Τσόρδας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άλμπουμ του 2025
Κατηγορία:Άλμπουμ από τη Minos EMI
Τζαλάν Μπανί Μπου Αλί

Το **Τζαλάν Μπανί Μπου Αλί** (αραβ. ولاية جعلان بني بو علي) ή απλώς **Μπανί Μπου Αλί**, είναι πόλη του ανατολικού Ομάν, με πληθυσμό περίπου 30 χιλιάδες κατοίκους, που υπάγεται στο Νότιο Κυβερνείο Ας Σαρκίγια. Είναι γνωστή για το παραδοσιακό της *σουκ* (παζάρι), που βρίσκεται περίπου 1 χιλιόμετρο νότια από το κέντρο και είναι ανοικτό τα πρωινά των Παρασκευών.

Η περιοχή της πόλεως έχει πολλά ξεροπόταμα, στην κοίτη των οποίων επιβιώνουν διάφορα είδη δέντρων, ενώ η έρημος έχει πολλούς αμμόλοφους, με μερικούς να έχουν στη βάση τους μικρές λιμνούλες. Αυτές οι νησίδες βλαστήσεως και υγρασίας δημιουργούν ένα ευνοϊκότερο για τον άνθρωπο μικροκλίμα, με κάποια υποτυπώδη «εποχή των βροχών» το καλοκαίρι. Η ακτή προσελκύει επίσης πολλούς επισκέπτες από άλλες χώρες.

Το Μπανί Μπου Αλί έγινε το αντικείμενο ομώνυμης στρατιωτικής εκστρατείας το έτος 1821 από τις δυνάμεις της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών προς υποστήριξη του Σουλτάνου του Ομάν όταν οι τοπικοί φύλαρχοι των Αράβων εξεγέρθηκαν και λεηλάτησαν βρετανικά πλοία στον Κόλπο του Ομάν.

## Παραπομπές


Τζαλαν Μπανι Μπου Αλι
Νουκούς

Το **Νουκούς** (καρακαλπ. *Nókis* ουζμπ. *Nukus*/Нукус/نوکوس) είναι η πέμπτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Ουζμπεκιστάν (μετά την Τασκένδη, το Ναμανγκάν, τη Σαμαρκάνδη και την Αντιτζάν) και η πρωτεύουσα της αυτόνομης Δημοκρατίας του Καρακαλπακστάν. Ο πληθυσμός της πόλεως τον Ιανουάριο του 2022 ήταν 329.100 κάτοικοι. Ο μεγάλος ποταμός Αμού Ντάρια διέρχεται κοντά από τη δυτική άκρη της πόλεως. Ο δήμος του Νουκούς περιλαμβάνει και τον «οικισμό αστικού τύπου» Καρατάου. Η πόλη είναι γνωστή για το μουσείο τέχνης της.

## Παραπομπές


Νουκους
Παρκέντ

Το **Παρκέντ** (ουζμπ. *Parkent*, ρωσ. Паркент) είναι πόλη του Ουζμπεκιστάν, στην Περιφέρεια της Τασκένδης. Ο πληθυσμός της πόλεως το 2016 ήταν 60.200 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Παρκεντ
Μπάουτσι

Το **Μπάουτσι** (αγγλ. *Bauchi*), με παλαιότερη ονομασία **Γιακόμπα** (*Yakoba*), είναι μεγάλη πόλη της Νιγηρίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης Πολιτείας Μπάουτσι και του παραδοσιακού Εμιράτου του Μπάουτσι. Η πόλη είναι κτισμένη στο βόρειο άκρο του Οροπεδίου Τζος, σε υψόμετρο 616 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και στην απογραφή του 2006 είχε πληθυσμό 493.810 κατοίκους.

## Ιστορία
Το εμιράτο ιδρύθηκε τη δεκαετία 1800-1810 από τον Γιακούμπου, έναν από τους διοικητές του Σεΐχη Ουσμάν νταν Φόντιο. Ο Γιακούμπου κατέκτησε μια περιοχή σαβάνας με λίγα δένδρα, που τότε κατοικούνταν κυρίως από μη-Μουσουλμάνους, και το 1809 ίδρυσε την πόλη Μπάουτσι, την οποία προστάτευσε κτίζοντας τείχη που σώζονται μέχρι σήμερα και έχουν περίμετρο 10,5 χιλιόμετρα. Η ονομασία της πόλεως προήλθε από το όνομα ενός κυνηγού, του Μπάουσε (*Baushe*), ο οποίος είχε συμβουλεύσει τον Γιακούμπου να κτίσει την πόλη του στα δυτικά του βουνού Ουαρίντζε (*Warinje*). Σε ανταπόδοση ο Γιακούμπ υποσχέθηκε να δώσει στην πόλη του το όνομα του κυνηγού.

## Παραπομπές


Μπαουτσι
Ένταμ

Το **Ένταμ** (ολλανδ. *Edam*, ορθή ολλανδική προφορά **Εϊντάμ**) είναι κωμόπολη στη βορειοδυτική Ολλανδία. Μαζί με την πόλη Φόλεννταμ, συναποτελούν τον δήμο Ένταμ-Φόλεννταμ, που υπάγεται στην Επαρχία Βόρεια Ολλανδία. Ο πληθυσμός του Ένταμ κατά την απογραφή του 2019 ήταν 7.060 κάτοικοι, έναντι 28.492 του δήμου. Η ονομασία της κωμοπόλεως προήλθε από ένα φράγμα (*νταμ*) στο μικρό ποτάμι Ε ή Ίγιε.

Το Ένταμ είναι πολύ γνωστό ως ο τόπος από τον οποίο προήλθε αρχικώς το ομώνυμο τυρί Ένταμ.

Η πόλη ιδρύθηκε ως καταυλισμός γύρω από ένα φράγμα στον E ή Ίγιε, κοντά στη Zuiderzee, τη σημερινή λίμνη Έισελμηρ. Το φράγμα κτίσθηκε περί το έτος 1230 και από τότε τα εμπορεύματα που μεταφέρονταν δια του ποταμού έπρεπε να μεταφέρονται σε άλλα πλοιάρια, στην άλλη πλευρά του φράγματος, και έτσι οι κάτοκοι του Ένταμ μπορούσαν να επιβάλουν διόδια. Το Ένταμ αναπτύχθηκε έτσι ως μια εμπορική κωμόπολη, με επιπλέον έσοδα από τη ναυπηγική και την αλιεία.

Ο δούκας Γουλιέλμος Α΄ της Βαυαρίας, υπό την ιδιότητά του ως κόμης Γουλιέλμος Ε΄ της Ολλανδίας, έδωσε στο Ένταμ δικαιώματα δήμου το έτος 1357.

## Παραπομπές


Ενταμ
Βαλέρια

Το **Βαλέρια** ή **Βαλερία** είναι ένα γυναικείο όνομα που προέρχεται από το λατινικό όνομα *Valerius*. Έχει τις ρίζες του στo ρήμα *valeō*, που σημαίνει υγεία και δύναμη να είσαι υγιής, δυνατός. Πέρα από την ετυμολογική του σημασία, το όνομα Βαλέρια χαρακτηρίζεται ως αριστοκρατικό, κομψό, αισθησιακό, ελκυστικό και δυναμικό.

## Πρόσωπα με το όνομα Βαλέρια
### Ρωμαϊκή ιστορία
* Αγία Βαλερία Μεδιολάνων, Χριστιανή αγία
* Βαλερία Μεσάλλα
* Βαλερία Μαξιμίλλα
* Βαλερία Μεσσαλίνα

### Άλλα πρόσωπα
* Βαλέρια, ρωσίδα τραγουδίστρια
* Βαλέρια Γκολίνο
* Βαλέρια Μαρίνι
* Βαλέρια Μάσα
* Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι
* Βαλέρια Κουντριάβτσεβα
* Βαλέρια Κουρούπη
* Βαλέρια Χριστοδουλίδου

## Ονομαστική εορτή
Γιορτάζει στις 22 Νοεμβρίου που η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του μάρτυρα Βαλλεριανού.

Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Άντονι (ποδοσφαιριστής)

Ο **Άντονι Ματέους ντος Σάντος** (24 Φεβρουαρίου 2000), γνωστός μονολεκτικά ως **Άντονι** (βραζιλιάνικη πορτογαλική προφορά: [ˈɐ̃tɔni]), είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Ρεάλ Μπέτις, καθώς και για την εθνική ομάδα της Βραζιλίας.

Ο Άντονι αποφοίτησε από την ακαδημία της Σάο Πάουλο και έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα το 2018. Το καλοκαίρι του 2020 μετακινήθηκε στο εξωτερικό για λογαριασμό του Άγιαξ, όπου κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Ερεντιβίζιε και ένα Κύπελλο Ολλανδίας σε δύο σεζόν. Οι εμφανίσεις του στην Ολλανδία οδήγησαν σε μεταγραφή αξίας 95 εκατομμυρίων ευρώ (82 εκατομμύρια λίρες) στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, το υψηλότερο ποσό που έχει δοθεί ποτέ για παίκτη του ολλανδικού πρωταθλήματος. Έπεσε σε δυσμένεια στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετά την αντικατάσταση του προπονητή Έρικ τεν Χαγκ, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τον Άντονι στον Άγιαξ, από τον Ρούμπεν Αμορίμ τον Νοέμβριο του 2024. Τον Ιανουάριο του 2025 παραχωρήθηκε δανεικός στη Ρεάλ Μπέτις για το υπόλοιπο της σεζόν 2024–25, προτού ενταχθεί μόνιμα στον σύλλογο το καλοκαίρι.

Ο Άντονι κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με την εθνική ομάδα κάτω των 23 της Βραζιλίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020. Στη συνέχεια έκανε το ντεμπούτο του με την ανδρική ομάδα σκοράροντας κόντρα στη Βενεζουέλα τον Οκτώβριο του 2021 και εκπροσώπησε τη Βραζιλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ23
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Νέος Μύρτος Λασιθίου

Ο **Νέος Μύρτος** είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Κοινότητος Μύρτου του Δήμου Ιεράπετρας και της τέως Επαρχίας Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης.

## Γενικά στοιχεία
Ο Νέος Μύρτος βρίσκεται στα νότια παράλια του νησιού και το Λιβυκό πέλαγος, σε υψόμετρο περίπου 8 μέτρα. Είναι ανάμεσα στον Μύρτο (δυτικά) και την Νέα Ανατολή (ανατολικά) ενώ απέχει περίπου 13 χιλιόμετρα από το κέντρο της Ιεράπετρας. Απογράφεται επίσημα, για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1961 στην κοινότητα Ανατολής. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Μύρτο, την Καλλιθέα, τους Κοπάνες και τον Γαβρίλη αποτελούν την κοινότητα Μύρτου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιεράπετρας του Δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 20 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 21.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Νεράιδα Σερρών

Η **Νεράιδα** είναι πρώην οικισμός στον σημερινό Δήμο Ηρακλείας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν σε υψόμετρο 389 μέτρων, στους δυτικούς πρόποδες των ορέων Βροντούς, σε απόσταση 5 χλμ. βόρεια από το Μελενικίτσι Σερρών. Διοικητικά, αποτέλεσε μετεξέλιξη του πρώην οικισμού Τσεσμελή.

## Ιστορία
Με το τέλος του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1919-1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι κάτοικοι του Τσεσμελή μετανάστευσαν προς την Τουρκία και ο οικισμός εγκαταλείφθηκε. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν στην Ελλάδα τα πρώτα κύματα Ελλήνων προσφύγων, κύριο μέλημα ήταν η προώθησή τους οπουδήποτε υπήρχε ή μπορούσε να εξευρεθεί δυνατότητα διαμονής, έστω και για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Είναι αρκετές οι περιπτώσεις στη Μακεδονία, όπου οι υπηρεσίες εποικισμού προώθησαν πρόσφυγες προς εγκατάσταση σε εγκαταλελειμμένους οικισμούς.

Στο Τσεσμελή, σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, προωθήθηκαν τουλάχιστον 20 οικογένειες προσφύγων. Όμως, εξαιτίας της έλλειψης ευνοϊκών συνθηκών διαβίωσης, αυτοί εγκαταστάθηκαν σε χαμηλότερο υψόμετρο, περίπου 1 χλμ. δυτικά του παλιού χωριού, όπου και δημιούργησαν νέο οικισμό. Το 1926, στο πλαίσιο του εξελληνισμού των γεωγραφικών ονομάτων, ο νέος οικισμός ονομάστηκε *Νεράϊδα*, τυπικά ως μετονομασία και διοικητική μετεξέλιξη του Τσεσμελή. Κατά την απογραφή του 1928, καταγράφηκαν 38 κάτοικοι.

Την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του ελληνικού εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε, ο οικισμός εγκαταλείφθηκε οριστικά. Καταργήθηκε τυπικά το 1951, καθώς έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές. Σήμερα, η έκταση όπου βρισκόταν ο οικισμός έχει αλλάξει ριζικά μορφή, καθώς στη θέση του κατασκευάστηκε και λειτουργεί η Μονάδα Επεξεργασίας Απορριμμάτων Νομού Σερρών.

## Πληθυσμός

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά της περιφερειακής ενότητας Σερρών
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας
Ρούντολφ Καρατσιόλα

Ο **Όττο Βίλχελμ Ρούντολφ Καρατσιόλα** (γερμανικά: *Otto Wilhelm Rudolf Caracciola*, 30 Ιανουαρίου 1901 – 28 Σεπτεμβρίου 1959) ήταν Γερμανός οδηγός αγώνων αυτοκινήτων. Κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Οδηγών, το προ του 1950 αντίστοιχο του σύγχρονου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1, τρεις φορές. Κέρδισε επίσης το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανάβασης τρεις φορές - δύο φορές σε σπορ αυτοκίνητα και μία φορά σε αυτοκίνητα Γκραν Πρι. Ο Καρατσιόλα αγωνίστηκε για τη Mercedes-Benz κατά τη διάρκεια της αρχικής κυρίαρχης περιόδου τους Silver Arrows, που πήρε το όνομά της από το ασημί χρώμα των αυτοκινήτων, και σημείωσε ρεκόρ ταχύτητας. Τον αποκαλούσαν στοργικά *Caratsch* από το γερμανικό κοινό, και ήταν γνωστός με τον τίτλο του *Regenmeister*, ή "Rainmaster", για την ανδρεία του σε υγρές συνθήκες.

Ο Καρατσιόλα άρχισε να αγωνίζεται ενώ εργαζόταν ως μαθητευόμενος στο εργοστάσιο αυτοκινήτων Fafnir στο Άαχεν στις αρχές της δεκαετίας του 1920, πρώτα με μοτοσικλέτες και μετά με αυτοκίνητα. Αγωνιζόμενος για τη Mercedes-Benz, κέρδισε τα δύο πρώτα του πρωταθλήματα ανάβασης το 1930 και το 1931, και μετακόμισε στην Alfa Romeo για το 1932, όπου κέρδισε το πρωτάθλημα ανάβασης για τρίτη φορά. Το 1933, ίδρυσε την ιδιωτική ομάδα Scuderia CC με τον συνάδελφό του οδηγό Λουί Σιρόν, αλλά ένα ατύχημα στην πράξη για το Γκραν Πρι του Μονακό τον άφησε με πολλαπλά κατάγματα στον δεξιό μηρό του, που τον απέκλεισε από τους αγώνες για περισσότερο από ένα χρόνο. Επέστρεψε στην πρόσφατα αναμορφωμένη αγωνιστική ομάδα της Mercedes-Benz το 1934, με την οποία κέρδισε τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, το 1935, το 1937 και το 1938. Όπως οι περισσότεροι Γερμανοί οδηγοί αγώνων στη δεκαετία του 1930, ο Καρατσιόλα ήταν μέλος της ναζιστικής παραστρατιωτικής ομάδας National Socialist Motor Corps (NSKK), αλλά ποτέ δεν έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος. Επέστρεψε στους αγώνες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά απέτυχε στα προκριματικά για το Indianapolis 500 το 1946. Μια δεύτερη επιστροφή το 1952 σταμάτησε από ένα άλλο ατύχημα, σε έναν αγώνα σπορ αυτοκινήτων στην Ελβετία.

Αφού συνταξιοδοτήθηκε, ο Καρατσιόλα εργάστηκε ως πωλητής της Mercedes-Benz με στόχο τα στρατεύματα του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) που σταθμεύουν στην Ευρώπη. Πέθανε στη γερμανική πόλη Κάσελ, μετά από ηπατική ανεπάρκεια . Κηδεύτηκε στην Ελβετία, όπου ζούσε από τις αρχές της δεκαετίας του 1930. Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους οδηγούς των Γκραν Πρι πριν από το 1939, έναν τελειομανή που διέπρεψε σε όλες τις συνθήκες. Το ρεκόρ του με έξι νίκες στο Γερμανικό Γκραν Πρι παραμένει μέχρι σήμερα αήττητο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος των Καρατσιόλο
Κατηγορία:Γερμανοί οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Στα Μυστικά του Βάλτου

Το ***Στα Μυστικά του Βάλτου*** είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα και το προτελευταίο βιβλίο της συγγραφέως Πηνελόπης Δέλτα. Δημοσιεύτηκε το 1937 στην Αθήνα, δύο χρόνια αργότερα από τον *Μάγκα*  (όπου αποτελεί την συνέχεια του) και δύο χρόνια αργότερα από τις *Ρωμιοπούλες,*                                                                                                                                                            
κέντρο|μικρογραφία|163x163px|Ρωμιοπούλες  

το τελευταίο βιβλίο της. Εκδόθηκε από το «Βιβλιοπωλείον της Εστίας» και εικονογραφήθηκε από τον Δημήτριο Μπισκίνη. Πρόκειται για ένα έργο με γλαφυρή αφήγηση που αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του Μακεδονικού Αγώνα, εγείρει το ενδιαφέρον για τα εθνικά θέματα και διαπαιδαγωγεί σύμφωνα με τα τα υψηλά ιδανικά της φιλοπατρίας, του θάρρους, της φιλαλήθειας και της αξιοπρέπειας. 

Εκτυλίσσεται το 1907 στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία (Γιαννιτσά, Ρουμλούκι, Θεσσαλονίκη κ.α) και περιγράφει τις περιπέτειες δύο παιδιών, του Αποστόλη και του Γιωβάν, καθώς βιώνουν το βαρύ κλίμα της αιματηρής Ελληνοβουλγαρικής σύγκρουσης, τον κίνδυνο της αποκάλυψης και την προσπάθεια της επιβίωσης, και την καθημερινή ζωή των μακεδονομάχων στο «βάλτο», την λίμνη των Γιαννιτσών, πάντα με κεντρικές φιγούρες τον Τέλλο Άγρα και τον Καπετάν Νικηφόρο.

## Πλοκή
1907, όταν ο Μακεδονικός Αγώνας βρίσκεται στο απόγειό του. Δύο παιδιά, ο Έλληνας Αποστόλης και ο Βούλγαρος Γιωβάν, συναντιούνται στον κάμπο του Ρουμλουκιού, αλλά αργότερα θα μεταβούν στην λίμνη των Γιαννιτσών, εκεί όπου βρίσκεται το λιμέρι των μακεδονομάχων Τέλλου Άγρα και Καπετάν Νικηφόρου, αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού που εισχώρησαν στην Μακεδονία για να αποκρούσουν τις βουλγαρικές επιθέσεις. Όμως, οι Βούλγαροι κομιτατζήδες αποδεικνύονται βίαιοι και σκληροί αντίπαλοι, και οι ηρωικοί Έλληνες αγωνιστές, προερχόμενοι από την ελεύθερη Ελλάδα, μαζί με τους ντόπιους πρέπει να συνεχίσουν να μάχονται για να ανταπεξέλθουν σε έναν δύσκολο και άνισο αγώνα, στον οποίο δεν είναι μόνοι τους, αλλά τους βοηθούν όλοι οι κάτοικοι της περιοχής: από τους παπάδες και τους δασκάλους, μέχρι και οι απλοί χωρικοί και οι αγρότες.

## Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Βιβλία του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Μακεδονικός Αγώνας

Κατηγορία:Βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα
Ύμνος του Μπολσεβίκικου Κόμματος

O **Ύμνος του Μπολσεβίκικου Κόμματος** () είναι ρωσικό τραγούδι, συνθέτης του οποίου ο Αλεξάντερ Αλεξάντροφ και στιχουργός ο Βασίλι Λεμπέντεφ-Κουμάτς. Οι πρώτες γραμμές του τραγουδιού είναι *sample* από το *Η ζωή έχει γίνει καλύτερη* (), ένα από τα προηγούμενα τραγούδια του Αλεξάντροφ. Από τη δεκαετία του 1930 ως του 1950, ήταν ο ύμνος του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι). Το 2016, το κόμμα Κομμουνιστές της Ρωσίας έκαναν το τραγούδι τον ύμνο τους.

Με κάτι μικρές αλλαγές, η ίδια μελωδία χρησιμοποιούταν στον Ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης και χρησιμοποιείται σήμερα στον Ύμνο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης
Κατηγορία:Μπολσεβίκοι
Μπάσκαρα (12ος αιώνας)

thumb|left|255px|Η απόδειξη του Πυθαγόρειου Θεωρήματος από τον Μπάσκαρα
Ο **Μπάσκαρα**, ο επιλεγόμενος «ο Δεύτερος» (για την αποφυγή συγχύσεως με τον μαθηματικό και αστρονόμο του 7ου αιώνα Μπάσκαρα), γνωστός και ως **Μπασκαρατσάρυα** (*Bhāskarāchārya*, δηλαδή «Μπάσκαρα ο δάσκαλος») ήταν Ινδός σοφός, μαθηματικός, αστρονόμος και μηχανικός, που γεννήθηκε περί το έτος 1114 και πέθανε το [1185. Από εδάφια στο κύριο έργο του, το *Σιντχάντα Σιρομάνι*, μπορεί να συναχθεί ότι γεννήθηκε στην πολίχνη Βιτζανταβίντα ή  Βιτζαλαβίντα και ζούσε στα όρη Σατπούρα των Δυτικών Γκατ, πιθανώς σύμφωνα με τους μελετητές στην πόλη Πατάνα του Τσαλισγκάον, που βρίσκεται στη σημερινή περιοχή Χαντές της πολιτείας Μαχαράστρα. Σε ένα ναό στη Μαχαράστρα, μια επιγραφή που υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε από τον εγγονό του Τσανγκαντέβα, απαριθμεί την προγονική γενεαλογία του Μπασκαρατσάρυα για αρκετές γενεές πριν από αυτόν, καθώς και δύο γενεές μετά από αυτόν. Ο Χένρυ Τόμας Κόλμπρουκ, ο πρώτος Ευρωπαίος που μετέφρασε (1817) τα σημαντικότερα μαθηματικά έργα του Μπασκαρατσάρυα, αναφέρεται στην οικογένεια ως Μαχαράστριους Βραχμάνους (μάλλον Ντεσάσθα), που κατοικούσαν στις όχθες του ποταμού Γκοντάβαρι.

Γεννημένος σε μια ινδουιστική οικογένεια μελετητών, μαθηματικών και αστρονόμων, ο Μπάσκαρα Β΄ ήταν ο διευθυντής ενός μη-θρησκευτικού αστεροσκοπείου στην Αβαντίκα (το σημερινό Ουτζέιν), το κύριο μαθηματικό κέντρο της αρχαίας Ινδίας. Ο Μπάσκαρα Β΄ με τα έργα του αντιπροσωπεύει μια σημαντική συμβολή στη μαθηματική και αστρονομική γνώση τον 12ο αιώνα, και έχει αποκληθεί ο μεγαλύτερος μαθηματικός της μεσαιωνικής Ινδίας. Το κύριο έργο του, το *Siddhānta Shiromani* (= «Στέμμα των Πραγματειών» στα σανσκριτικά), χωρίζεται σε τέσσερα μέρη, ουσιαστικώς ανεξάρτητες πραγματείες, που ονομάζονται *[[Λιλαβάτι]]*, *Μπιτζαγκανίτα*, *Γκραχαγκανίτα* και *Γκολαντυάγια*. Αυτές οι πραγματείες ασχολούνται με την αριθμητική, την άλγεβρα, τις κινήσεις των πλανητών και τις σφαίρες αντίστοιχα. Συνέγραψε επίσης μια άλλη πραγματεία με το όνομα *Karaṇā Kautūhala*.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Ινδοί μαθηματικοί
Κατηγορία:Ινδοί αστρονόμοι