open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σουλιώτες (ταινία)

Οι ***Σουλιώτες*** είναι μία ιστορική - δραματική - πολεμική ταινία του 1972, σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις και σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπακωνσταντή.  Το σενάριο γράφτηκε από τον Πάνο Κοντέλη, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μιχάλη Περάνθη. Πρωταγωνιστούν οι Χρήστος Πολίτης και Κάτια Δανδουλάκη. 

## Πλοκή

Οι Σουλιώτες πληροφορούνται από τη θαρραλέα Βαγγελή (Κάτια Δανδουλάκη) ότι ο Αλή Πασάς (Φερνάντο Σάντσο) ετοιμάζεται να τους επιτεθεί και να πατήσει το Σούλι. Όμως, ο γιος της Τζαβέλαινας (Αλέκα Κατσέλη), ο Φώτος Τζαβέλας (Χρήστος Καλαβρούζος), και τα παλικάρια του είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν την ελευθερία τους. Ο Αλή Πασάς αποφασίζει να πολιορκήσει το Σούλι, αλλά οι γενναίοι Σουλιώτες δεν πρόκειται να πέσουν στα χέρια των Τούρκων ζωντανοί. Στο μεταξύ, η Βαγγελή ερωτεύεται τον καπετάν Κόγκα Δράκο (Γιάννης Κατράνης), ενώ ο Βασίλης Τότας (Χρήστος Πολίτης), που δεν πολεμά, είναι ερωτευμένος μαζί της. Τελικά, το Σούλι καταλαμβάνεται από τους Τούρκους μετά από προδοσία. Το δράμα κορυφώνεται βρίσκοντας τις Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο, να τραγουδούν *Στη στεριά δεν ζει το ψάρι* και να θυσιάζονται χορεύοντας και πέφτοντας στον γκρεμό με τα μωρά τους στην αγκαλιά αποφεύγοντας την ατίμωση και τους άνδρες, με επικεφαλής τον ηγούμενο Σαμουήλ (Λαυρέντης Διανέλλος), να αποφασίζουν να πεθάνουν ανατινάζοντας το μοναστήρι στο βουνό Κούγκι.

## Διανομή
* Χρήστος Πολίτης - Βασίλης Τότας**'
* [[Κάτια Δανδουλάκη]] - Βαγγελή**'
* Γιάννης Κατράνης - Κόγκας Δράκος**'
* [[Στέφανος Στρατηγός]] - καπετάν Γκιολέκας
* [[Λαυρέντης Διανέλλος]] - [[Σαμουήλ (μοναχός)|καλόγερος Σαμουήλ]]**'
* Αλέκα Κατσέλη - Τζαβέλαινα**'
* [[Φερνάντο Σάντσο]] - [[Αλή Πασάς]]**'
* Χρήστος Καλαβρούζος - Φώτος Τζαβέλας**

## Παραγωγή και παραλειπόμενα
Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στη Λέσβο, με πλάνα από τοποθεσίες όπως Δάφια, Άγιοι Ανάργυροι, Σκαλοχώρι, Άργενος, Βαφειό, Μόλυβος, Πέτρα, Πετρί και Βατούσα, από όπου καταγόταν ο Τζέιμς Πάρις.  Ωστόσο, μια σκηνή στην οποία η Δανδουλάκη ιππεύει ένα άλογο γυρίστηκε στη Λάρισα. 

Οι *Σουλιώτες* κυκλοφόρησαν στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1971-1972 και, κόβοντας 117.124 εισιτήρια, κατατάχθηκαν στην 40η θέση ανάμεσα σε 90 ταινίες της ίδιας σεζόν. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*''Σουλιώτες''  στο 90lepta.com
*''Σουλιώτες'' στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1970
Κατηγορία:Ταινίες του 1972
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πάνου Κοντέλη
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες
Τάκης Νατσούλης

Ο **Νατσούλης Τάκης** ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, λογοτέχνης και ηθοποιός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη τον Δεκέμβριο του 1919 και απεβίωσε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2006. Μετά το σχολείο γράφτηκε στην τότε Πάντειο (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο) από την οποία αποφοίτησε το 1942. Στη συνέχεια γράφτηκε στο τρίτο έτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν η μόνη χρονιά που οι απόφοιτοι της Παντείου εγγράφονταν χωρίς εξετάσεις στο τρίτο έτος της Νομικής. Τον τράβηξε όμως το θέατρο και παράλληλα γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Αν και αποφοίτησε από τη Νομική, από το 1945 άρχισε να εμφανίζεται επί σκηνής ως νέος ηθοποιός με τους θιάσους του Βασίλη Αργυρόπουλου, της κυρίας Κατερίνας, αλλά και στο μουσικό βαριετέ των Βασίλη Μεσολογγίτη-Κούλας Νικολαϊδου (1945-47).

Ήδη από το 1937, μαζί με τους Στάμο Μαράντο, Δημήτρη Σιατόπουλο, Ανδρέα Σταυρόπουλο και άλλους, εξέδιδε το περιοδικό «*Μαθητικά Γράμματα*» και μερικά χρόνια μετά, το 1945, άρχισε να εκδίδει το ευθυμογραφικό περιοδικό «*Εύθυμος Κόσμος*». 

Εμφανίστηκε στην κινηματογραφική οθόνη σε δύο ταινίες με σκηνοθέτη τον Νίκο Τσιφόρο, «Το παιδί μου πρέπει να ζήσει» (1951) και «Ο Γυναικάς» (1957).

Το 1948 τοποθετήθηκε υπεύθυνος του θεατρικού τμήματος του Ραδιοφωνικού Σταθμού των Ενόπλων Δυνάμεων και μετά από λίγο άρχισε η σταδιοδρομία του ως εκφωνητή ειδήσεων στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου του Ε.Ι.Ρ. (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας). Με την έλευση της τηλεόρασης διετέλεσε διοικητικός διευθυντής της ΕΡΤ όπου και ολοκλήρωσε την επαγγελματική του καριέρα. 

Από νωρίς ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και την ποίηση και ποιητικό έργο του έχει μεταφραστεί σε αρκετές ευρωπαϊκές γλώσσες. Επί δεκαετίες συγκέντρωνε λαογραφικό υλικό, το οποίο μετέπειτα εξέδωσε σε βιβλία. Συνεργάσθηκε ως κριτικός βιβλίου με τον ημερήσιο τύπο ("Ελεύθερος") και υπήρξε επί σειρά ετών υπεύθυνος έκδοσης του λογοτεχνικού περιοδικού "Νεώτερα Γράμματα". Διετέλεσε Καθηγητής της Ορθοφωνίας στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Ωδείου Αθηνών, τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, πρόεδρος της Πανελλήνιας Οργάνωσης "Ένωση Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών" (ΕΝΕΛ) και πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Επαρχιακού Τύπου. Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών τον τίμησε με δίπλωμα και χρυσό μετάλλιο για το λαογραφικό έργο του στις 17 Δεκεμβρίου 1984.

## Εργογραφία
Το συγγραφικό του έργο υπήρξε πλούσιο. Ανάμεσα στα έργα του είναι και τα εξής:
*«Συμπληγάδες» 1943 (ποίηση)
*«Ο πόλεμος τελείωσε» 1944 (ποίηση)
*«Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» 1972 (λαογραφία)
*«Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες» 1975 (λαογραφία)
*«Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα» 1982 (συλλογή αποφθεγμάτων)
*«Σκέψεις» 1984 (ποίηση)
*«Το δημοτικό μας τραγούδι» 1987 (λαογραφία)
*«Εκ βαθέων» 1989 (ποίηση)

Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Παντείου Πανεπιστημίου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Επαρχία της Πιστόια

Η **επαρχία της Πιστόια** (ιταλικά: *Provincia di Pistoia*) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 965 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 288.608 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη Πιστόια (*Pistoia*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 22 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχίες των Μπολόνια και Μόντενα), ανατολικά με την επαρχία του Πράτο νότια με την επαρχία της Φλωρεντίας και δυτικά με την επαρχία της Λούκα.

## Ιστορία
Η Πιστόια είχε χάσει όλες τις διοικητικές αυτονομίες της από την κατάκτησή της από την Φλωρεντία και αργότερα επί κυριαρχίας του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης. Το 1848 δημιουργήθηκε το διαμέρισμα της Πιστόια, αλλά καταλύθηκε μόλις τρία χρόνια αργότερα λόγω της ενεργού ανάμειξης των κατοίκων της στις εξεγέρσεις των 1848-49.

Η επανασύσταση της επαρχίας έγινε μόλις το 1927 όταν αποσπάστηκε μεγάλο μέρος έκτασης από την επαρχία της Φλωρεντίας .

## Δείτε επίσης
* Τοσκάνη
* Πέσια

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Πιστοια
Επαρχία της Μάσσα-Καρράρα

Η **επαρχία της Μάσσα-Καρράρα** (ιταλικά: *Provincia di Massa-Carrara*) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.156 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 203.449 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Μάσσα (*Massa*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 17 δήμους.

Είναι η βορειότερη επαρχία της Τοσκάνης και συνορεύει βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχίες των Πάρμα και Ρέτζιο-Εμίλια), ανατολικά με την επαρχία της Λούκα ενώ δυτικά συνορεύει με την περιφέρεια της Λιγουρίας (επαρχία της Σπέτσια) και βρέχεται από τη Λιγουρική θάλασσα.

## Οικονομία

Η οικονομία της περιοχής που κάποτε στηριζόταν στην παραγωγή του περίφημου Μάρμαρου Καρράρα, σήμερα έχει μεταβληθεί στην εισαγωγή και μεταποίηση πλακών μαρμάρου και γρανίτη από το εξωτερικό.

thumb|center|450px|Τοπίο της Καρράρα.
## Κύριοι Δήμοι

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Μασσα-Καρραρα
Άσκρα

Η **Άσκρα** ήταν μια όμορφη γυναίκα από την Βοιωτία με την οποία ο θεός των θαλασσών, ο Ποσειδώνας γέννησε τον Οίοκλο. Αυτός μαζί με τους Αλωάδες έκτισε στην μνήμη της την ομώνυμη πόλη και καθιέρωσε εκεί την λατρεία των Μουσών, στις οποίες αφιέρωσε τον Ελικώνα.
Εκεί έζησε ο Ησίοδος. Κατά τον Ησύχιο, Άσκρα ονόμαζαν την *"άκαρπη δρύ"*.

## Δείτε επίσης
*Αρχαία Άσκρη

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Νικόλαος Διομήδης - Κυριακός

Ο **Νικόλαος Διομήδης - Κυριακός** (1842 - 16 Οκτωβρίου 1903) ήταν διαπρεπής Έλληνας νομικός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Διομήδη Κυριακού της οικογένειας Διομήδη-Κυριακού, νομικού και πρωθυπουργού, και ακολούθησε τις νομικές σπουδές. Σπούδασε νομική στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα. Το 1874 έγινε υφηγητής της πολιτικής δικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τον επόμενο χρόνο και για δύο χρόνια έκτακτος καθηγητής αυτής.

Επίσης είχε διατελέσει μέλος της κεντρικής επιτροπής που είχε σαν σκοπό την στήριξη της Κρητικής Επανάστασης του 1866 καθώς και δικαστής για 25 χρόνια στα μεικτά δικαστήρια της Αιγύπτου.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Φιλαρέτου και παιδιά του ήταν οι Αλέξανδρος Διομήδης - Κυριακός, πρωθυπουργός και διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, και Θεοδώρα Διομήδη, σύζυγος του Νικόλαου Πετσάλη. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 16 Οκτωβρίου 1903 λόγω καρδιακού νοσήματος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Νικολαος
Κατηγορία:Αρβανίτες
Γεώργιος Κορυζής

Ο **Γεώργιος Κοριζής** (1850 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στον Πόρο και ήταν γιος του πολιτικού Σταματίου Κοριζή. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Τροιζηνίας στις εκλογές του 1879. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1885, του 1902, του 1906 και του 1910. Την περίοδο 1891 - 1899 διετέλεσε δήμαρχος Πόρου. 

Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Μυσιρλή, ανηψιά του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου, και είχαν αποκτήσει τον Στέλιο, πολιτικό μηχανικό που εκτελέστηκε το 1944 από ΕΛΑΣΙΤΕΣ, και τον Αλέξανδρο Κοριζή.

## Πηγές


Κατηγορία:Βουλευτές Αργολίδος
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πόρου
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 05/2010
Κατηγορία:Βουλευτές Τροιζηνίας
Επαρχία του Πράτο

Η **επαρχία του Πράτο** (ιταλικά: *Provincia di Prato*) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 365 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 245.762 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Πράτο (*Prato*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 7 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία της Μπολόνια), ανατολικά και νότια με την επαρχία της Φλωρεντίας και δυτικά με την επαρχία της Πιστόια.

Δημιουργήθηκε το 1992 από διάσπαση της επαρχίας της Φλωρεντίας και είναι η 2η μικρότερη επαρχία της Ιταλίας ως προς τον αριθμό των δήμων που της ανήκουν (με 1η την επαρχία της Τεργέστης). Είναι η επαρχία με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Τοσκάνης καθώς επίσης και η επαρχία με το μεγαλύτερο ποσοστό ξένων μόνιμων κατοίκων σε ολόκληρη την Ιταλία (12,6%). 

## Δήμοι
200px|μικρογραφία|αριστερά|Έμβλημα της Επαρχίας του Πράτο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Στατιστικά δεδομένα 


Πρατο
Κηρυκευτικό

Στην εποχή των ιστιοφόρων πλοίων και μέχρι το 1900 "**κηρυκευτικό**" χαρακτηριζόταν το πλοίο εκείνο που έφερε το ομώνυμο "κηρυκευτικό σήμα" με το οποίο δηλωνόταν ότι επιβαίνει αξιωματικός επίσημα εντεταλμένος ναυτικής δύναμης για έναρξη διαπραγματεύσεων, ή για επίδοση απρόβλεπτης σπουδαίας ανακοίνωσης προς αντίπαλη ναυτική δύναμη, θεωρούμενο έτσι κατά ναυτικό έθιμο ως *πλοίο απυρόβλητο*.

Παλαιότερα το κηρυκευτικό πλοίο δεν θα έπρεπε να φέρει περισσότερα από τέσσερα πυροβόλα (δύο κατά πλευρά και μηδέποτε στη πλώρη ή στη πρύμνη) και για το λόγο αυτό προτιμούταν μικρό ιστιοφόρο. Ως κηρυκευτικό σήμα χρησιμοποιούνταν η σημαία της αντίπαλης δύναμης που φέρονταν στο ανώτερο σημείο του πρωραίου ιστού, δηλαδή στο επίμηλο του ακατίου. Αργότερα καθιερώθηκε διεθνώς η λευκή τετράγωνη σημαία της ανακωχής που επαίρεται ομοίως στο πρωραίο ιστό (κατάρτι).

Περιώνυμο κηρυκευτικό πλοίο στη παγκόσμια ναυτική ιστορία ήταν το γαλλικό βρίκιον "L' Epervier" με το οποίο στις 14 Ιουλίου του 1815 ο Μέγας Ναπολέων διεπεραιώθηκε  από τον Ροσσφόρ στο αγγλικό δίκροτο "Βελλεροφόντης" όπου έμεινε αιχμάλωτος των Άγγλων.

Σημειώνεται πως διεθνής ονομασία αυτού του τύπου πλοίου ήταν, εκ της γαλλικής,: "**παβιγιόν παρλεμανταίρ**".

Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Επαρχία του Λέτσε

Η **επαρχία του Λέτσε** () είναι επαρχία στην περιφέρεια της Απουλίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.759 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 811.230 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Λέτσε (*Lecce*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 97 δήμους και είναι η 2η σε πληθυσμό μετά την επαρχία του Μπάρι.

Συνορεύει βορειoδυτικά με τις επαρχίες των Μπρίντιζι και Τάραντα, ενώ ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα και νοτιοδυτικά από το Ιόνιο πέλαγος.

## Γενικά
Η επαρχία του Λέτσε εκτείνεται σε μία έκταση 2.759,39 τ.χλμ. (που αντιπροσωπεύουν το 14,3% της Απουλίας), με μέγιστο υψόμετρο τα 201 μ. και περιλαμβάνει το δυτικότερο άκρο της Ιταλίας στη χερσόνησο του Σαλέντο. Οι 809.129 αντιπροσωπεύουν το 19,86% του πληθυσμού της Απουλίας.

Το "*σημείο Παλάσα ή ακρωτήρι του Οτράντο*" είναι το ανατολικότερο σημείο της Ιταλίας, στην "άκρη του τακουνιού της μπότας", ενώ σύμφωνα και με τις διεθνείς ναυτικές συνθήκες είναι το σημείο που χωρίζει την Αδριατική από το Ιόνιο. 

Το πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της επαρχίας είναι το Λέτσε, που βρίσκεται 11 χλμ. από την ακτή της Αδριατικής και 23 χλμ. από την ακτή του Ιονίου, σε μία έντονα αστικοποιημένη περιοχή. Σύμφωνα με μία έρευνα του δήμου του Λέτσε, στην ευρύτερη περιοχή της πόλης του Λέτσε διαμένουν περισσότεροι από 450.000 κάτοικοι.

Στην περιοχή διατηρείται ένας γλωσσικός θύλακας όπου ομιλείται η *[[Κατωιταλική διάλεκτος|κατωιταλική ή γραικάνικη διάλεκτος]]*. Σε αυτήν την περιοχή έχει δημιουργηθεί μία ένωση 11 δήμων, η Γκρέτσια Σαλεντίνα (*Grecìa Salentina*), από 9 ελληνόφωνους (Καλημέρα, Μαρτάνο, Καστρινιάνο ντε Γκρέτσι, Κοριλιάνο ντ' Οτράντο, Μαλπινιάνο, Σολέτο, Στερνάτια, Τσολίνο, Μαρτινιάνο) και 2 μη ελληνόφωνους (Καρπινιάνο Σαλεντίνο, Κουτροφιάνο) δήμους με συνολικό πληθυσμό περίπου 54.000 κατοίκους, που έχει σαν σκοπό τη διατήρηση της γραικανικής διαλέκτου αλλά και τη διοικητική συνεργασία μεταξύ αυτής της γλωσσικής μειονότητας στο ιταλικό έδαφος. Εξάλλου, η μειονότητα αυτή έχει αναγνωριστεί και από το επίσημο ιταλικό κράτος. Έδρα της ένωσης είναι η πόλη Καλημέρα.

## Κύριοι Δήμοι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Κατηγορία:Επαρχίες της Ιταλίας
Χουσεΐν Ραούφ Μπέη

Ο **Χουσεΐν Ραούφ Μπέη** (1881 – 16 Ιουλίου 1964) ήταν Τούρκος ναυτικός και πολιτικός, γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη.

Υπηρέτησε στο Οθωμανικό ναυτικό ως κυβερνήτης του καταδρομικού *Hamidiye* κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και έγινε ιδιαίτερα γνωστός ως ηρωική μορφή για τις τολμηρές αποστολές του. Στις 31 Οκτωβρίου, 1918, υπέγραψε την Ανακωχή του Μούδρου ως Υπουργός Ναυτικού, προκειμένου να βοηθήσει τις ομάδες των εθνικιστών να αναδιοργανωθούν. Όταν ξέσπασε ο τουρκικός πόλεμος για την ανεξαρτησία παραιτήθηκε από τη θέση του και πήγε στην Άγκυρα για να συνεργαστεί με τον Κεμάλ Ατατούρκ. Εκλέχτηκε μέλος της αντιπροσωπευτικής επιτροπής στο Συνέδριο του Ερζερούμ στις 23 Ιουλίου, 1919. 

Όταν τελείωσε ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της νεαράς δημοκρατίας στις 11 Αυγούστου 1922. Το 1924 έγινε ένας από τους ιδρυτές του πρώτου αντιπολιτευτικού κόμματος στην Τουρκία, του "Terakkiperver Cumhuriyet Fırkasi". Ωστόσο, ο Κεμάλ έκλεισε το κόμμα το 1925 και ο Ραούφ Μπέη οδηγήθηκε σε εξορία στην Ευρώπη για 10 περίπου χρόνια Αργότερα αποσύρθηκαν οι εναντίον του κατηγορίες και έγινε μέλος της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης.

## Αυτοβιογραφία
* *Cehennem Değirmeni* ("Windmill of Hell"), Emre Publishing, September 1993

## Αναφορές


## Πηγές

* *Rauf Orbay, Siyasi Hatiralar*, Örgün Yayinevi, Istanbul, 2003
* Kafkas Foundation

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τουρκίας
Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Κατηγορία:Υπουργοί της Τουρκίας
Πισκοπιανό Ηρακλείου

Το **Πισκοπιανό** είναι χωριό της Κοινότητας Λιμένος Χερσονήσου του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος.  Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι γύρω στα 26 χιλιόμετρα. Παλαιότερα αποτελούσε κοινότητα και με το Νόμο Καποδίστρια εντάχθηκε στο Δήμο Χερσονήσου. Η παλαιότερη αλλά και ορθότερη γραφή του είναι Πισκοπιανώ, καθώς προέρχεται από τη γενική πληθυντικού.  Η θέση του είναι στους βόρειους πρόποδες του υψώματος (580 μ.) Πυργιά (γράφεται: τα Πυργιά). Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι ο τουρισμός και η καλλιέργεια πρώιμων κηπευτικών σε θερμοκήπια.Στο χωριό βρίσκεται το Αγροτικό Μουσείο του Πισκοπιανού.

## Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό ανήκε στην επισκοπή Χερρονήσου, εξ ου και το όνομα. Μάλιστα, κατά τα βυζαντινά χρόνια η Επισκοπή αυτή ήταν η 4η σε σειρά πρωτοκαθεδρίας.  Για πρώτη φορά απαντάται με την ονομασία *casale Piscopiano de Chersonisso*, το 1379. Το Πισκοπιανό αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Συγκεκριμένα, στον Καστροφύλακα το βρίσκουμε *Piscopianó*, με 111 κατοίκους.  Το 1671 αναφέρεται στην απογραφή εκείνης της χρονιάς με 15 οικογένειες φορολογουμένων Χριστιανών (χαράτσα). Το 1881 το βρίσκουμε να υπάγεται στο Δήμο Μοχού και να έχει 142 κατοίκους. Το 1920 αποτέλεσε έδρα κοινότητας, με το όνομα Επισκοπιανό και με 228 κατοίκους.  Το 1961 είχε 217 και το 1971 είχε 140 κατοίκους.  Το 1998 υπήχθη στο Δήμο Χερσονήσου, όπου ανήκει σήμερα. Στα αξιοθέατα συμπεριλαμβάνονται και οι παμπάλαιες τοιχογραφίες στον τοίχο της μονόχωρης καμαροσκέπαστης εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη (16ου αιώνα) που σώζεται πίσω ακριβώς από την εκκλησία της Παναγίας (19ος αι.).

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Πληροφορίες για τα χωριά του Δήμου Χερσονήσου

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου
Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Ροδόκηπος Χαλκιδικής

Ο **Ροδόκηπος** είναι ημιορεινός οικισμός του *[[Νομός Χαλκιδικής|Νομού Χαλκιδικής]]* ο οποίος δημιουργήθηκε το 1922 από Μικρασιάτες του Γκιούλμπαξε Ερυθραίας της Μικράς Ασίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 48 κατοίκους. Μέχρι το 2010 ανήκε στο Δημοτικό Διαμέρισμα Νέων Σιλάτων του *[[Δήμος Καλλικράτειας|Δήμου Καλλικράτειας]]*. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στον Δήμο Νέας Προποντίδας που προήλθε μετά την συνένωση των δήμων Καλλικράτειας, Μουδανιών και Τριγλίας που ανήκει στην Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Η θέση του είναι περίπου 3χλμ βόρεια των *[[Νέα Σίλατα Χαλκιδικής|Νέων Σιλάτων]]*, 3,5χλμ ανατολικά της *[[Νέα Γωνιά Χαλκιδικής|Νέας γωνιάς]]* και 3χλμ νοτιοδυτικά των *[[Πετράλωνα Χαλκιδικής|Πετραλώνων]]*.

## Ιστορικά στοιχεία
Στον Ροδόκηπο εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι περισσότεροι εκ των οποίων προήλθαν απο τον Γκιούλμπαξε (Gulbahce) της χερσονήσου της Ερυθραίας της Μικράς Ασίας απέναντι απο τη Σμύρνη. Σύμφωνα με την Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) το 1928 στον Ροδόκηπο εγκαταστάθηκαν 27 οικογένειες προσφύγων συνολικού πληθυσμού 96 κατοίκων. Ο πληθυσμός του οικισμού ήταν καθαρά προσφυγικός.

## Η oνομασία του οικισμού
Το όνομα του οικισμού πριν την εγκατάσταση των μικρασιατών προσφύγων ήταν Σενελί ή Σέλελη. Αμέσως μετά την εγκατάσταση των προσφύγων η ονομασία του οικισμού αλλάζει, το 1928, σε Ροδόκηπος απο την μετάφραση του Γκιούλμπαξε (Gulbahce)gul = ρόδο, bahce = κήπος.

Κατηγορία:Δήμος Νέας Προποντίδας
Νεα Σιλατα
Νεα Σιλατα
Παλιρροιακή δίνη

**Παλιρροιακή δίνη** ονομάζεται η δίνη που δημιουργείται από τη συνάντηση δύο παλιρροιακών ρευμάτων συνήθως σε αμφίγειο π.χ. μεταξύ νήσων διαφορετικού μεγέθους και σχετικά μικρής μεταξύ τους απόστασης, ή μεταξύ νήσου και της, σε μικρή απόσταση, έναντι ηπειρωτικής ακτής. Οι παλιρροιακές δίνες λέγονται κοινώς και *ρουφήχτρες*. Το φαινόμενο αυτό είναι λίαν επικίνδυνο και περιλαμβάνεται στους φυσικούς κινδύνους.

## Φορά περιστροφής

Οι δημιουργούμενες αυτές δίνες στο βόρειο ημισφαίριο συνήθως είναι δεξιόστροφες και στο νότιο ημισφαίριο αριστερόστροφες, χωρίς αυτό να είναι και απόλυτο, ούσες επηρεαζόμενες και από άλλους παράγοντες όπως ο υφιστάμενος κυματισμός, η διαμόρφωση της ακτής κ.λπ.

## Χαρακτηριστικές δίνες

Η μεγαλύτερη γνωστή **ρουφήχτρα** είναι η Μοσκστράουμεν (Moskstraumen - γνωστή στο κοινό ως το *"Μάελστρομ"*) στα ανοιχτά των νήσων Λοφούτεν της Νορβηγίας, με ταχύτητα 40 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ οι αμέσως ισχυρότερες φθάνουν σε ταχύτητες 20 έως 25 χιλιομέτρων την ώρα.

Άλλες σημαντικές δίνες που παρατηρούνται στον κόσμο είναι: η λεγόμενη δίνη της "βραχονησογέφυρας της Σεν" και οι δίνες της ΒΔ. Σκωτίας στις νήσους Σκάρμπα και Τζούρα των Εβρίδων που οι Σκώτοι ναυτικοί χαρακτηρίζουν "χύτρες αφρίζουσες". Σχετικά ασθενέστερη είναι η λεγόμενη "δίνη Μπλανσάρ", βόρεια του Κοταντέν στη Μάγχη, όπου η ταχύτητα των ρευμάτων κατά τις συζυγίες των παλιρροιών φθάνει τους 8 κόμβους (15 χιλιόμετρα την ώρα).

Οι ισχυρές δίνες έχουν σκοτώσει αρκετούς απρόσεκτους ναυτικούς, όμως η δύναμή τους τείνει να μεγαλοποιείται από την φαντασία.

## Δίνες στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα εκτός από τις παλιρροιακές δίνες στη Παλίρροια του Ευρίπου, στη Χαλκίδα ιδιαίτερα στην αλλαγή της φοράς του παλιρροιακού ρεύματος, δεν παρατηρούνται αξιόλογες τέτοιες δίνες. Υφίστανται όμως λίγες περιορισμένου μεγέθους που παρατηρούνται στις Κυκλάδες, καθώς και μεταξύ των νήσων του ανατολικού και νοτιοανατολικού Αιγαίου και των έναντι ακτών της Τουρκίας.

* Το 1985 η Λιμενική Αρχή του Γυθείου επεσήμανε δίνη πολύ πλησίον και ανατολικά από το Ακρωτήριο Ταίναρο, (στο Λακωνικό Κόλπο) που όμως δεν προέρχεται από παλιρροιακά ρεύματα, αλλά από την εκεί συνάντηση των θαλασσίων ρευμάτων του Αιγαίου και του Ιονίου Πελάγους. Η δίνη αυτή δεν είναι έντονα ορατή πλην όμως ακυβέρνητη λέμβος στο σημείο εκείνο αρχίζει να περιστρέφεται. Το δε σημείο (γεωγραφικό στίγμα) της δίνης του Ταινάρου δεν είναι σταθερό, μεταβαλλόμενο κατά διεύθυνση Βορρά - Νότου μέχρι 1,5 μίλι και σε απόσταση μέχρι ένα μίλι ανατολικά από την ακτή.

## Πηγές
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.15ος σ.369

.

Κατηγορία:Παλιρροιακά φαινόμενα
Κατηγορία:Φυσικοί κίνδυνοι
Ευρυσάκης

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ευρυσάκης** ήταν γιος του Αίαντα και της Τέκμησσας, κόρης του βασιλιά Τελεύτα της Φρυγίας. Ο Ευρυσάκης πήρε το όνομά του από την ασπίδα («σάκον») του πατέρα του, που ήταν πολύ πλατιά (*ευρύς* + *σάκος*).

## Ο μύθος
Την ώρα που ο Αίας απεφάσισε να αυτοκτονήσει, εμπιστεύθηκε τον γιο του στον αδελφό του, τον Τεύκρο. Στην τραγωδία *«[[Αίας (τραγωδία)|Αίας]]»* του Σοφοκλή, η ασπίδα είναι το μοναδικό αντικείμενο που παραδίδει στον γιο του ο Αίας πριν την αυτοκτονία του. Μετά την άλωση της Τροίας, ο Ευρυσάκης επέστρεψε στη Σαλαμίνα, όχι όμως στο ίδιο πλοίο με τον θείο του. Ο Τελαμών θύμωσε γιατί ο Ευρυσάκης ήρθε μόνος του και όταν γύρισε ο Τεύκρος τον έδιωξε. Ο Τεύκρος πήρε τότε τον Ευρυσάκη, πήγε στην Κύπρο και ίδρυσε εκεί την ομώνυμη πόλη Σαλαμίνα. Μετά τον θάνατο του Τελαμώνα, ο Τεύκρος επέστρεψε και ο Ευρυσάκης πήρε την εξουσία σε όλη την Κύπρο. Αργότερα ο Τεύκρος ξαναπήγε στην Κύπρο, αλλά αυτή τη φορά διώχθηκε από τον ανεψιό του.

Ο Ευρυσάκης είχε έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Φιλαίο, γιο του Αίαντα και της Λυσιδίκης. Ο Παυσανίας όμως γράφει (Α΄ 35, 2) ότι ο Φιλαίος ήταν γιος του Ευρυσάκη. Κατά τον Πλούταρχο («Βίοι Παράλληλοι», *Σόλων*, 10) τα δύο αδέλφια έδωσαν τη Σαλαμίνα στους Αθηναίους και απέκτησαν έτσι όλα τα δικαιώματα Αθηναίου πολίτη. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στην Αττική: ο Ευρυσάκης στη Μελίτη, δυτικά της Αγοράς των Αθηνών, και ο Φιλαίος στη Βραυρώνα. Ο Ευρυσάκης και οι πρόγονοί του τιμήθηκαν ως ήρωες από τους Αθηναίους, που του ίδρυσαν και ομώνυμο ιερό, το **«Ευρυσάκειον»**. Απόγονοί του ισχυρίζονταν ότι ήταν άνδρες ένδοξοι, όπως ο Μιλτιάδης, ο Κίμων, ο Αλκιβιάδης και ο Θουκυδίδης.

Ο Σοφοκλής, εκτός από τη γνωστή τραγωδία του *«Αίας»*, έγραψε και την τραγωδία *Ευρυσάκης* με θέμα τη ζωή του γιου του Αίαντα, από την οποία όμως διασώθηκαν μόνο αποσπάσματα. Από την τραγωδία *«Ευρυσάκης»* θα πρέπει να πήρε στοιχεία ο Λατίνος ποιητής Λούκιος Άκκιος, στο έργο του οποίου η υπόθεση είναι κάπως διαφορετική από τον μύθο: εδώ ο Τεύκρος και ο Ευρυσάκης επιστρέφουν μαζί από την Κύπρο ενώ ο Τελαμών είναι ακόμα ζωντανός, αλλά τον βρίσκουν ξεπεσμένο γέρο στην Αίγινα, εκθρονισμένο από αντιπάλους του από τον θρόνο της Σαλαμίνας. Οι Τεύκρος και Ευρυσάκης τότε τον αποκαθιστούν στον θρόνο του.

## Γενεαλογία

## Δείτε επίσης
* Ο αστεροειδής 8317 Ευρυσάκης (8317 Eurysaces), που ανακαλύφθηκε το 1960 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σαλαμίνας Κύπρου
Παλιρροιοδείκτης

**Παλιρροιοδείκτης** ονομάζεται ειδική κατασκευή ή όργανο με το οποίο και γίνεται άμεσα αντιληπτή η φάση του παλιρροιακού φαινομένου τη στιγμή της παρατήρησης. Τέτοιες κατασκευές μπορεί να είναι παράκτια κτίσματα ή ξύλινες μόνιμες εξέδρες, συνηθέστερα βαθμωτές πυραμιδοειδούς σχήματος που εδράζουν μέσα στη θάλασσα.

Το όργανο παλιρροιοδείκτης που λέγεται και "ρολόι παλίρροιας" έχει πράγματι το σχήμα ρολογιού και φέρεται είτε εντοιχισμένο είτε επί ειδικού ορθοστάτη σε κρηπιδώματα λιμένων ή σε προβλήτες. Το Ρολόι αυτό στα σημεία των ωρών 12 και 6 φέρει τις ενδείξεις πλήμμης και ρηχίας αντίστοιχα, ενώ στα σημεία των ωρών 3 και 9 φέρει τα μηδενικά σημεία της μέσης στάθμης, από πλημμυρίδα προς άμπωτη και από άμπωτη προς πλημμυρίδα αντίστοιχα. Το όργανο αυτό που φέρει ένα δείκτη να περιστρέφεται συνεχώς δεξιόστροφα, συνδέεται με μηχανικό παλιρροιόμετρο με εξάρτηση πλωτήρα. Υπάρχουν διάφοροι επιπλέον τύποι όπως οι εξάωροι, ή οι περιστρεφόμενοι ή οι φέροντες διπλή πλάκα ρολογιού πράσινης κόκκινης κ.λπ.

Και οι δύο αυτοί τύποι παλιρροιοδεικτών που φέρονται σε λιμένες ή ακτές με έντονα σχετικά φαινόμενα χαρακτηρίζονται παλιρροιόμετρα.

Κατηγορία:Παλιρροιόμετρα
Ζαριάδρης

Ο **Ζαριάδρης** είναι ένα από τα πρόσωπα με τα οποία η ελληνική μυθολογία συνδέεται με τις αρχαίες ασιατικές παραδόσεις και μύθους. 

Ο Ζαριάδρης ήταν γιος του Βήλου και της θεάς Αστάρτης. Αδελφός του ήταν ο Υστάσπης. Ο ίδιος ο Ζαριάδρης ήταν βασιλιάς της χώρας που βρισκόταν πάνω από τις «Κασπίες Πύλες» και έφθανε μέχρι την Ταναΐδα. Ο Ζαριάδρης ερωτεύθηκε την Οδάτι, τη θυγατέρα του Ομάρτη, και με τεχνάσματα κατάφερε να τον παντρευτεί παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της. 

Την ιστορία διηγείται ο Αθήναιος στους *[[Δειπνοσοφιστές]]*.

## Ετυμολογία
Το όνομα αποτελεί μεταγραφή περσικού ονόματος. Προέρχεται από το περσικό *Zari āθra* ("με χρυσή φωτιά").

## Παραπομπές

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Ζήτης

Με το όνομα **Ζήτης** στην ελληνική μυθολογία είναι γνωστός ο ένας από τους Βορεάδες.

## Γενεαλογία
Πατέρας του ήταν ο Βορέας και μητέρα του η Ωρείθυια. Αδέλφια του ήταν ο Καλάις, η Κλεοπάτρα και η Χιόνη.

## Ιστορία
Ο Ζήτης και ο Καλάις ήταν ονομαστοί για την ικανότητά τους να διασχίζουν με μεγάλες ταχύτητες τους αιθέρες, καθώς ήταν κι αυτοί φτερωτοί όπως και ο πατέρας τους. Ο Υγίνος γράφει ότι οι φτερούγες τους ήταν κολλημένες στα πόδια τους και ότι τα μαλλιά τους ήταν γαλανά, ενώ αλλού ο ίδιος γράφει πως είχαν φτερά και στο κεφάλι τους. Ο Οβίδιος γράφει επιπλέον ότι ο Ζήτης και ο Καλάις ήταν δίδυμοι και μόλις έγιναν έφηβοι απέκτησαν φτερούγες στα πλευρά τους. Ο Πίνδαρος γράφει ότι οι φτερούγες τους ήταν ολοπόρφυρες. Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου αναφέρει ότι οι δύο αδελφοί πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, όπου τους δόθηκε η ευκαιρία να απαλλάξουν τον Φινέα από τις Άρπυιες.

Ο Φινέας ήταν σύζυγος της αδελφής τους, της Κλεοπάτρας. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Ζήτης σκοτώθηκε καταδιώκοντας τις Άρπυιες, ενώ σε άλλη εκδοχή ο Ζήτης και ο Καλάις σκοτώθηκαν στην Τήνο από τον Ηρακλή. Τη δεύτερη εκδοχή δέχεται και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος. Ο Ηρακλής τους εκδικήθηκε έτσι επειδή οι Ζήτης και Καλάις είχαν συμβουλεύσει τους Αργοναύτες να τον παρατήσουν στη Μυσία.

## Παραπομπές

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Ζητης
Ηγησάνδρα

Στην ελληνική μυθολογία η **Ηγησάνδρα**, όπως αναφέρεται από τον Φερεκύδη (*Σχόλια εις Ομήρου Οδύσσειαν*, δ 22), ήταν θυγατέρα του Αμύκλα, ιδρυτή και βασιλιά της ομώνυμης πόλεως της Λακωνίας, και της Διομήδης, κόρης του Λαπίθη. Από τον πατέρα της, η Ηγησάνδρα ήταν εγγονή του Λακεδαίμονα και ανηψιά της Ευρυδίκης. Αδελφές της Ηγησάνδρας ήταν η Λαοδάμεια ή Λεάνειρα και η Δάφνη, ενώ αδελφοί της οι Κυνόρτας, Υάκινθος, Άργαλος και Άρπαγος.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μιχαήλ Κύρκος

Ο **Μιχαήλ Κύρκος** (1893-1967) ήταν δημοσιογράφος και πολιτικός. Γεννήθηκε στο Σαμάκοβο της Ανατολικής Θράκης. Πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της ΕΔΑ, το 1951, από την οποία όμως αποχώρησε λίγους μήνες αργότερα (συνεργάστηκε εκ νέου με την ΕΔΑ από το 1958 μέχρι την επιβολή της δικτατορίας).

## Καριέρα
Εκλέχτηκε βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων (1923, 1926 *[[Κόμμα Φιλελευθέρων (Ελλάδα)|Κόμμα Ενώσεως Φιλελευθέρων]]*), το Προοδευτικόν Κόμμα του Γεωργίου Καφαντάρη (1933), το Λαϊκό Κόμμα (1935) και την ΕΔΑ (1951, 1958, 1963). Ανέλαβε Υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως (1926-1928) στις κυβερνήσεις Αλέξανδρου Ζαΐμη και Γενικός Διοικητής Κρήτης.

Εξέδωσε πολλές εβδομαδιαίες εφημερίδες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Εκτοπίστηκε κατά το διάστημα 1938-1940 και φυλακίστηκε για ένα διάστημα μεταξύ 1949 και 1950. Παρόλο που διαφωνούσε πλήρως με την 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ, στην οποία διακηρύχθηκε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων, δεν την καταδίκασε.

Υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ και ανέλαβε διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας *[[Ελεύθερη Ελλάδα]]*, του επίσημου οργάνου του ΕΑΜ.

Ο Κύρκος και ο Λ. Καραμαούνας ήταν οι δύο βουλευτές που καταψήφισαν την πρόταση μομφής στις 22 Αυγούστου 1952 κατά του ασθενούντος πρωθυπουργού Νικολάου Πλαστήρα, παρόλο που είχαν εκλεγεί με την ΕΔΑ (βέβαια είχαν αποχωρήσει απ' αυτήν), αποτρέποντας έτσι την πτώση της κυβέρνησης και προκαλώντας την οργή του τότε Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα Τζον Πιουριφόυ. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του τελευταίου: "Διά τους Αμερικανούς οι δύο αυτοί βουλευταί εξακολουθούν να είναι κομμουνισταί. Η λεοπάρδαλις όσο κι αν παρέλθει ο χρόνος, ουδέποτε αποβάλλει τα στίγματά της", μια δήλωση που ευθυγραμμιζόταν πλήρως με το επιχείρημα της αντιπολίτευσης περί "εθνικόφρονος" πλειοψηφίας.

Επίσης, ο Κύρκος ψήφισε κατά της ένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, όπως άλλωστε και οι υπόλοιποι βουλευτές της ΕΔΑ.

Είχε τρεις γιους, τον δικηγόρο Τάκη, τον δημοσιογράφο και επί χρόνια διευθυντή σύνταξης του πολιτικού περιοδικού *[[Πολιτικά Θέματα]]*, τον Κώστα και τον ιστορικό ηγέτη της Αριστεράς Λεωνίδα Κύρκο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Μιχαήλ Κύρκος στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Κρήτης
Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Ηδωνός

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ηδωνός** ήταν γιος του θεού Άρη και της Καλλιόπης, Μούσας της ηρωικής ποίησης, ή της Καλλιρρόης, της θυγατέρας του ποτάμιου θεού Νέστου. 

Ο θεϊκός αυτός βλαστός, ο Ηδωνός, υπήρξε γενάρχης του αρχαίου λαού των Ηδωνών και έδωσε το όνομά του σε αυτούς.

Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Ηδωνός ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Έλλης, η οποία είχε σωθεί από τον θεό της θάλασσας μετά την πτώση της από το χρυσόμαλλο κριάρι.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Κατηγορία:Παιδιά του Άρη
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αρχαία Ηδωνίδα
Ηερίη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ηερίη** είναι γνωστά τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:

# θυγατέρα του Τεκτάφου. Επισκέφθηκε τον πατέρα της στη φυλακή όπου τον είχε βάλει ο Δηριάδης ως καταδικασμένο να πεθάνει από την πείνα. Η Ηερίη, λίγο μετά τη γέννα της, ζήτησε την άδεια να επισκεφθεί τον Τέκταφο. Οι φύλακες την έψαξαν και όταν είδαν ότι δεν είχε κανένα φαγώσιμο μαζί της, την άφησαν να μπει στην υπόγεια φυλακή. Τότε η Ηερίη τάισε τον πατέρα της με το μητρικό της γάλα. Μόλις ο Δηριάδης έμαθε την πράξη αυτή, συγκινήθηκε από τη στοργή της Ηερίης και απελευθέρωσε τον Τέκταφο.
# Η μητέρα του Αιγύπτου. *Ηερίη* θεωρούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ότι ήταν παλαιότερη ονομασία της ίδιας της χώρας Αιγύπτου.

## Πηγή
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ηεριη
Ηερίβοια

Στην ελληνική μυθολογία, η **Ηερίβοια** ήταν η σύζυγος του Αλωέα και μητέρα του Ώτου και του Εφιάλτη, των δύο Γιγάντων που είναι γνωστοί ως Αλωάδες. 

Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση όμως η Ηερίβοια ήταν η *μητρυιά* και όχι η πραγματική μητέρα των Αλωαδών, που ήταν η Ιφιμέδεια. 

Σε κάποιες πηγές η Ηερίβοια αναφέρεται ως θυγατέρα του Ευρυμάχου και εγγονή του θεού Ερμή.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ηεριβοια
Ηετίωνας

:* *Το άρθρο αυτό αναφέρεται σε μυθικά πρόσωπα. Για τον Αθηναίο ναύαρχο Ηετίωνα, βλ. [[Ηετίων (ναύαρχος)|εδώ]].*

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ηετίωνας** (***Ηετίων***) είναι γνωστά τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:
# Βασιλιάς της Υποπλακίης Θήβης, όπως την ονομάζει ο Όμηρος στην *[[Ιλιάδα]]*, επειδή ήταν μια πόλη στους πρόποδες του όρους Πλάκος, στον κάμπο του Αδραμυττίου. Ο Ηετίωνας ήταν ο πατέρας της Ανδρομάχης, της συζύγου του Έκτορα, καθώς και επτά γιων. Από αυτό το γεγονός, η Ανδρομάχη προσονομαζόταν και **Ηετιώνη**. Ο Ηετίωνας σκοτώθηκε από τον Αχιλλέα κατά την επιδρομή του τελευταίου στη Θήβη, σύμφωνα με την *[[Ιλιάδα]]* (ραψωδία Ζ), μαζί με τους 7 γιους του, αλλά στη ραψωδία Ρ ο ένας γιος του Ηετίωνα, ο Ποδής, σκοτώνεται από τον Μενέλαο. Αυτή η αντίφαση από μέρους του Ομήρου δεν έχει επιλυθεί και ίσως υποδεικνύει ότι σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις ο Ηετίων είχε οκτώ γιους. Το όνομα της συζύγου του Ηετίωνα δεν αναφέρεται, αλλά η Ανδρομάχη ισχυρίζεται ότι πιάστηκε αιχμάλωτη στην ίδια επιδρομή που σκοτώθηκε ο Ηετίων και πέθανε από κάποια ασθένεια στην Τροία μετά την απελευθέρωσή της.
# Κάποιος άλλος Ηετίων που αναφέρει η *Ιλιάδα* ήταν ο ηγεμόνας της νήσου Ίμβρου.
# Ηετίωνας ο Πειραιεύς Μυθικός ήρωας του Πειραιά. Ο Στέφανος Βυζάντιος, ο Αρποκρατίων και το «Λεξικό της Σούδας» γράφουν ότι η Ηετιώνεια άκρα ή Ηετιώνεια Πύλη του Πειραιά, στη σημερινή βορειοδυτική ομώνυμη ακτή του κεντρικού λιμένα Πειραιά, ονομάσθηκε έτσι, επειδή αυτός ο Ηετίων την κυρίευσε.
# Ο πατέρας του Κυψέλου, του πρώτου τυράννου της Κορίνθου και σύζυγος της Λάβδας.
* Με το όνομα **ηετίων** (*Eetion*) είναι γνωστό και ένα γένος από πεταλούδες, της οικογένειας Hesperiidae.

## Πηγές

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

## Αναφορές


Ηετιωνας
Ηιονέας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ηιονέας** (***Ηιονεύς***) είναι γνωστά τα ακόλουθα πρόσωπα:
# Ο πατέρας του Ρήσου, που καταγόταν από τη Θράκη, της οποίας η πόλη Ηιόνη υποτίθεται πήρε το όνομά της από τον Ηιονέα αυτόν. Είναι γνωστός και ως **Δηιονέας**. Ο Ηιονεύς απεικονιζόταν στους Δελφούς. Σύμφωνα με τον Ευριπίδη, ήταν γιος του Στρυμόνα και μιας Μούσας. Ήταν σύμμαχος του Πριάμου κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου. Προσέτρεξε σε βοήθεια των Τρώων τον δέκατο χρόνο του πολέμου και στρατοπέδευσε έξω από τα τείχη της Τροίας. Το πρώτο βράδυ, όμως, μετά την άφιξή του δολοφονήθηκε μαζί με δώδεκα συντρόφους του από τον Οδυσσέα και τον Διομήδη. Μετά τον θάνατό του, μεταμορφώνεται σε ανθρωποδαίμονα και ζει στα όρη της Θράκης όπου, σύμφωνα με τον Φιλόστρατο, εκτρέφει άλογα και κυνηγάει. Κατά τον Παρθένιο, σύζυγός του υπήρξε η Αργανθώνη, την οποία ο Ρήσος γνώρισε στην Κίο, σε εκστρατεία που έκανε εναντίον των Σκυθών. Σύμφωνα με τον Πολύαινο, ο Αθηναίος στρατηγός Άγνωνας διέταξε να μεταφέρουν και να θάψουν τα οστά του στην όχθη του ποταμού Στρυμόνα, προκειμένου να ιδρυθεί η Αμφίπολη.
# Γιος του Μάγνητα και της Φιλοδίκης, εγγονός του Αιόλου. Μυθολογείται ως ένας από τους μνηστήρες της Ιπποδαμείας.
# Γιος του Πρωτέως, πατέρας του Δύμαντα του Φρυγέως και παππούς της Εκάβης.

## Παραπομπές

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ηιονεας
Ηλάκατος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Ηλάκατος** ήταν ένας Λάκωνας ερωμένος του Ηρακλή, σε ανάμνηση του οποίου οι Λακεδαιμόνιοι εόρταζαν μία ιδιαίτερη ομώνυμη εορτή, την Ηλακάτεια. Το όνομα αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με το Ηλακαταίος ή Ηλακαταιεύς ή Ηλακατεύς, που ήταν απλώς μία επίκληση του θεού Δία στη Θεσσαλία, δηλαδή σε εντελώς άλλη περιοχή της Ελλάδας.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Ηλακατος
Μάραθος Ηρακλείου

Ο **Μάραθος** είναι ορεινό χωριό στις βορειοανατολικές ρίζες του Ψηλορείτη και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του νομού  Ηρακλείου και παλαιότερα στην Επαρχία Μυλοποτάμου.

## Γεωγραφία
Το Μάραθος βρίσκεται στο 20,3 χλμ. της παλιάς οδικής αρτηρίας προς Χανιά σε πετρώδη βουνό στις ρίζες του Ψηλορείτη και σε υψόμετρο 406 μέτρα. Στα βορειοανατολικά στο ύψωμα Βασιλικός υπάρχει πηγή.  Στην τοποθεσία Άσπρο Μασχάλι βρίσκεται βιότοπος. Αξιοθέατο είναι και ο Μαραθιανός ποταμός. Εντυπωσιακά είναι και τα σπήλαια Δόξα και Αρκαλόσπηλιος.Επισης μπορείτε να βρείτε πριν την είσοδο σας στο Μάραθος το όρος του Στρούμπουλα που θεωρείται η βορειοανατολική επέκταση του όρους Ίδη (Ψηλορείτης) .

## Οικονομία
Οι κάτοικοι απασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια, την ελαιοκομία και με τη μελισσοκομία.  Παράγει λάδι και την περίφημη σταφιδολιά.

## Πολιτισμός
Ενεργός είναι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού, ενώ υπάρχει και σύλλογος Γυναικών, με το όνομα «Το ξομπλιαστό κουλουράκι». Το όνομα του τελευταίου παραπέμπει στο έθιμο των κουμπαροκούλουρων, τα οποία χαρίζονται στον κουμπάρο ή στο νονό.  Κάθε χειμώνα γίνεται η γιορτή της σταφιδολιάς, οπότε οι παριστάμενοι γεύονται νοστιμιές της παραδοσιακής κουζίνας.. Στο Μάραθο επίσης λειτουργούν περιφερειακό ιατρείο, νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο και αστυνομικός σταθμός.

## Ιστορικά στοιχεία
Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα *Maratto* με 54 κατοίκους στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχες του 20ου αιώνα. Διαθέτει αστυνομικό σταθμό και αγροτικό ιατρείο.  Η ονομασία του οικισμού είναι προελληνική και προέρχεται από το φυτό μάραθος. Στον οικισμό βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Γεωργίου το εκκλησάκι της Παναγίας και τέλος Η μεγαλύτερη εκκλησία του χωριού Άγιοι Πάντες. Επίσης, εντός του χωριού βρίσκεται το μνημείο για τους πεσόντες από τους Γερμανούς, το μνημείο του καταδρομέα Ηλία Τούλη που έπεσε -άδικα- τον Ιούλιο του 1974 στην Κύπρο, και στο δρόμο προς το Φόδελε το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα.

## Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φόδελε και το 1927 στο ΦΕΚ 39Α - 12/03/1927 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τυλίσου του Δήμου Μαλεβιζίου. Σύμφωνα την απογραφή του 2011 απογράφησαν 351 κάτοικοι.

Δείτε: ***[[Κοινότητα Μαράθου Ηρακλείου|Κοινότητα Μαράθου]]***

## Μαραθιανοί
* Δημήτρης Βλαντάς: υπουργός

## Βιβλιογραφία
* 

## Παραπομπές


Μαρα
Μαρα
Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Λήκυθος

thumb|100px|right|Λήκυθος

Η **λήκυθος** είναι τύπος ελληνικής αγγειοπλαστικής η οποία χρησίμευε για την τοποθέτηση ελαιόλαδου. Αποτελείται από ένα στενό σώμα, ένα λεπτό και μακρύ λαιμό και μια λαβή που συνδέει το λαιμό με το σώμα. Χρησίμευε για την τοποθέτηση ελαιόλαδου στον τάφο ανύπανδρων νεκρών.
## Καλλιτεχνία
Οι αναπαραστάσεις που είχαν ήταν συχνά σκηνές καθημερινών δραστηριοτήτων ή τελετουργιών.
Χρησίμευαν συχνά σε επικήδειες τελετουργίες, και γι'αυτό είχαν επίσης απεικονίσεις επικήδειων ιεροτελεστιών, σκηνές απώλειας, αποχωρισμού ή και αναχώρησης.
Οι απεικονίσεις αυτές είναι συνήθως περιληπτικές και λιτές στην εμφάνιση.
Η διακόσμηση του κεραμικού αγγείου αποτελείται από απαλό ερυθρό και μαύρο χρώμα.
Πιστεύεται ότι τα χρώματα αυτά προέρχονται από την εποχή του χαλκού, αλλά πρωτοχρησιμοποιήθηκαν το 530 π.Χ. στην Αθήνα.

## Ταξινόμηση
Οι λήκυθοι διαιρούνται σε πέντε τύπους:

* Η τυποποιημένη ή κυλινδρική λήκυθος, μεγέθους μεταξύ 30 και 50 εκατ., μερικές φορές μέχρι 1 μ
* Η κορινθιακής προελεύσεως λήκυθος Δηιάνειρα, ωοειδούς σχήματος με στρογγυλό ώμο και γενικά μικρού μεγέθους (20 εκατ.)
* Η δευτεροβάθμια ή λήκυθος ώμων, με λευκή διακόσμηση και μέγεθος περίπου 20 εκ.
* Η κοντόχοντρη λήκυθος, συνήθως μικρότερη από 20 εκατ. στο ύψος με μια στρογγυλευμένη κοιλιά και μια επίπεδη βάση
* Η σπανιότερη βελανιδόμορφη λήκυθος, ωοειδούς μορφής

## Βιβλιογραφία
* Bernhard Schmaltz: *Untersuchungen zu den attischen Marmorlekythen.* Gebrüder Mann Verlag, Berlin 1970

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αγγειοπλαστική
Ελαιοχώρια Χαλκιδικής

Τα **Ελαιοχώρια** είναι χωριό και πρώην κοινότητα του Νομού Χαλκιδικής. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Νέας Προποντίδας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (πρόγραμμα Καλλικράτης).

Από  το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στον  Δήμο Τρίγλιας.

Κατά την απογραφή του 2001 είχε 295 κατοίκους. Μεταξύ άλλων λειτουργούν  στον οικισμό ταχυδρομείο, Νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Ενεργή είναι η ποδοσφαιρική ομάδα (ΑΟ Αίας Ελαιοχωρίων), που αγωνίζεται στο νότιο όμιλο στη Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία του  πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής. Το 1981 ιδρύθηκε από τους κατοίκους ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ελαιοχωρίων για τον Πολιτισμό και Υγεία. Ο οικισμός είναι γνωστός για τα υπέργηρα πουρνάρια του και τις υπέργηρες ελιές (οι τελευταίες υπάρχουν και στην Τρίγλια). Για τα ελαιόδεντρα, η χρονολόγησή τους ανάγεται στο 16ο αιώνα, ενώ τα δύο πουρνάρια στην αυλή του ναού των Ελαιοχωρίων χρονολογήθηκαν στα 300 έτη, κάτι που έγινε από το ΑΠΘ

## Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός ιδρύθηκε με την εγκατάσταση Μικρασιατών και Θρκαών προσφύγων, από το Σχολάριο της Θράκης και από τη Μικρά Ασία μετά το 1922. Στον οικισμό εγκαταστάθηκαν γύρω στο 1930 οικογένειες Σαρακατσάνων, οι οποίες στα μέρη αυτά ξεχειμώνιαζαν από πάρα πολύ παλιά. Το όνομά του το οφείλει στα πολλά ελαιόδεντρα. Το 1960 κατασκευάστηκε υδραγωγείο. Η εμφάνιση αρτεσιανών πηγών ζεστού νερού κατέδειξε τα Ελαιοχώρια γνωστά από παλιά για την ύπαρξη γεωθερμικού πεδίου Στα Ελαιοχώρια λειτουργούν έξι μικρά πειραματικά θερμοκήπια. Τα αποτελέσματα από αυτές τις εφαρμογές είναι αισιόδοξα και δίνουν ώθηση για περισσότερη έρευνα σε γεωθερμικά πεδία που έχουν εντοπιστεί αλλά δεν έχουν μελετηθεί διεξοδικά. Από πολύ παλιά οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και γινόταν καρναβάλι. Υπάρχει παλιός ναός του Αγίου Γεωργίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Νέας Προποντίδας
Ελαιοχωρια
Ελαιοχωρια
Επαρχία του Μπρίντιζι

Η **επαρχία του Μπρίντιζι** (ιταλικά: *Provincia di Brindisi*) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Απουλίας (Πούλια) στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.839 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 402.831 κατοίκους (2005). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Μπρίντιζι (*Brindisi*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 20 δήμους.

Συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Μπάρι, δυτικά με την επαρχία του Τάραντα, νοτιοανατολικά με την επαρχία του Λέτσε, ενώ βορειοανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

## Κύριοι Δήμοι

## Παραπομπές



Μπριντιζι
Μάραθος (αποσαφήνιση)

Η  λέξη Μάραθος που αφορά στο ομώνυμο φυτό μπορεί να αναφέρεται στα εξής τοπωνύμια:

*Μάραθος Αιτωλοακαρνανίας
*Μάραθος Καρδίτσας (αποσαφήνιση)
**Μάραθος Καρδίτσας
**Μάραθος Β' Καρδίτσας
**Μάραθος Γ' Καρδίτσας
*Μάραθος Ευρυτανίας
*Μάραθος Ηλείας
*Μάραθος Ηρακλείου
*Μάραθος Καρδίτσας
*Μάραθος Λακωνίας
*Μάραθος Μαγνησίας
*Μάραθος Πάτμου

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Βαγγέλης Καζάν

Ο **Βαγγέλης Καζάν**, γεννημένος ως **Βαγγέλης Καζαντζόγλου** (Ναύπλιο 1936 – Αθήνα 10 Μαρτίου 2008) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

## Βιογραφία
Σπούδασε θέατρο και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Μιχαηλίδη. Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1960 και στον κινηματογράφο το 1953. Συνεργάστηκε πολλές φορές με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.

Η καριέρα του στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο διήρκεσε μισό αιώνα περίπου. 

Πέρα από την ηθοποιία, ο Καζάν είχε ασχοληθεί και με τον στίβο, λαμβάνοντας μέρος σε αγώνες δρόμου. Πέθανε από καρκίνο.

## Βραβεία και διακρίσεις
Το 1973, του απονεμήθηκε ειδική τιμητική μνεία στο 14ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία *[[Λάβετε θέσεις]]* του Θόδωρου Μαραγκού.******

Έλαβε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1975, για τον ρόλο του στην ταινία *[[Ο Θίασος|Ο θίασος]]* του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Το 1978, του απονεμήθηκε ειδική τιμητική μνεία στο 19ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στις ταινίες *Υπόθεσις Πολκ* του Άγγελου Μάλλαρη, *Η καγκελόπορτα* του Δημήτρη Μακρή και *Η χρυσομαλλούσα* του Τώνη Λυκουρέση.******

## Φιλμογραφία

## Τηλεταινίες

## Τηλεοπτικό θέατρο

## Τηλεοπτικές σειρές

## Θέατρο

Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Β. Καζάν.

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ο ηθοποιός στην Internet Movie Database
*Νεκρολογία στο cosmo.gr

Κατηγορία:Ηθοποιοί-επέκταση
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 06/2012
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Επαρχία του Μπάρι

Η **επαρχία του Μπάρι** (ιταλικά: *Provincia di Bari*) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Απουλίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 5.139 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.209.368 κατοίκους (2006). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Μπάρι (*Bari*). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 41 δήμους.

Συνορεύει δυτικά με την Μπαζιλικάτα (επαρχίες των Μάτερα και Ποτέντσα), βόρεια με την επαρχία της Φότζια (από το 2008 με τη νέα επαρχία των Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι), νότια με τις επαρχίες του Τάραντα και του Μπρίντιζι. Τέλος, ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

Το 2004 εφτά δήμοι της επαρχίας, με πληθυσμό που υπερβαίνει τους 340.000 κατοίκους, πέρασαν στην νεοϊδρυθείσα επαρχία των Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι. Αυτές οι περιοχές, ωστόσο, ανήκουν ακόμα πολιτικά στην επαρχία του Μπάρι, ως την πλήρη λειτουργία της νέας επαρχίας, που προβλέπεται το 2008.

## Γεωγραφία
left|thumb|250px|Οι τρούλοι του Αλμπερομπέλο.
Η επαρχία του Μπάρι βρίσκεται στο κέντρο της Απουλίας. Η περιοχή είναι κατά βάση πεδινή με εξαίρεση το δυτικό κομμάτι της που είναι ήπια λοφώδες. Στο σημείο αυτό υπάρχει και το «*Εθνικό Πάρκο της Άνω Μούρτζια*».

Τη νότια περιοχή της επαρχίας διασχίζει η Κοιλάδα της Ίτρια, γνωστή για τα κωνικά πέτρινα οικοδομήματα, τους «*[[Αλμπερομπέλο|τρούλους του Αλμπερομπέλο]]*» που αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Τα ποτάμια είναι ελάχιστα ενώ δεν υπάρχει καμία λίμνη. Νερό ωστόσο υπάρχει στο υπέδαφος που προκύπτει από την υπάρξη υπόγειων ποταμών που σχηματίζουν σπήλαια. Η ύπαρξη υπόγειων υδάτων δημιουργεί επίσης πολυάριθμα αρτεσιανά πηγάδια που ικανοποιούν, έστω και μερικώς, την επιφανειακή έλλειψη νερού για ύδρευση.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Μπαρι