open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γιαχντούν-Λιμ

Ο **Γιαχντούν-Λιμ** ήταν βασιλιάς της Μάρι πιθανότατα την περίοδο (1820 π.Χ. - 1796 π.Χ.), με καταγωγή από τους Αμορίτες διαδέχθηκε τον πατέρα του Γιαγκίντ-Λιμ. Μετέτρεψε τη Μάρι σε ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα της εποχής του και οδήγησε επιτυχώς μια εκστρατεία στις ακτές της Μεσογείου. Στην αρχή της βασιλείας του υπέταξε επτά από τους αρχηγούς των επαναστατικών φυλών, οικοδόμησε ξανά τα τείχη της Μάρι και της Τέρκα με ένα κάστρο. Ο Γιαχντούν-Λιμ απειλήθηκε με επιδρομές από Νομάδες με προέλευση από τη Χαναάν, τους υπέταξε και τους ανάγκασε να πληρώσουν φόρο υποτέλειας, μετά τη σύναψη ειρήνης οικοδόμησε ναό αφιερωμένο στον Ούτου. Επέκτεινε σημαντικά τα σύνορα του βασιλείου του προς τα δυτικά και έφτασε μέχρι τη Μεσόγειο.

Αργότερα αντιμετώπισε μια εξέγερση με νομάδες από τη Ράκκα, είχαν τη στήριξη του Χαλεπίου που είχε ενοχληθεί από τη συμμαχία του Γιαχντούν-Λιμ με την Εσνούννα. Ο Γιαχντούν-Λιμ τους νίκησε αλλά απέφυγε έναν γενικότερο πόλεμο με το Χαλέπι. Αντιμετώπισε ωστόσο την επιδρομή του πρώιμου βασιλιά της Ασσυρίας Σαμσί-Αντάντ Α΄, γιου του βασιλιά της Εκαλατούμ Ιλα Καμπκαμπού. Δέχθηκε πολλές εκκλήσεις για βοήθεια από βασιλείς που δέχονταν την απειλή του Σαμσί-Αντάντ Α΄, πριν ωστόσο αναχωρήσει σε εκστρατεία δολοφονήθηκε από τον ίδιο τον γιο του Σουμού-Γιαμάμ, δολοφονήθηκε και ο ίδιος σε δύο χρόνια. Ο ιστορικός Γουίλιαμ Τζέιμς Χάμπλιν λέει ωστόσο ότι ο Γιαχντούν-Λιμ έπεσε στη μάχη με τον Σαμσί-Αντάντ Α΄ (1796 π.Χ.), κατέλαβε κατόπιν τη Μάρι και τοποθέτησε κυβερνήτη τον δεύτερο γιο του Γιασμάχ-Αντάντ. Ο γιος ή εγγονός και διάδοχος του Ζίμρι-Λιμ δραπέτευσε στο Χαλέπι, παρέμεινε εκεί μέχρι τον θάνατο του Σαμσί-Αντάντ Α΄, τότε ανακατέλαβε τη Μάρι.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Bryce, Trevor (2009). The Routledge Handbook of the Peoples and Places of Ancient Western Asia. Routledge.
*Bryce, Trevor (2014). Ancient Syria: A Three Thousand Year History. Oxford University Press.
*Fowden, Garth (21 November 2013). Before and After Muhammad: The First Millennium Refocused. Princeton University Press. 
*Frayne, Douglas (1990). Old Babylonian Period (2003–1595 BC). The Royal Inscriptions of Mesopotamia Early Periods. Vol. 4. University of Toronto Press. 
*Launderville, Dale (2003). Piety and Politics: The Dynamics of Royal Authority in Homeric Greece, Biblical Israel, and Old Babylonian Mesopotamia. Wm. B. Eerdmans Publishing. 
*Pitard, Wayne T. (2001) [1998]. "Before Israel: Syria-Palestine in the Bronze Age". In Coogan, Michael David (ed.). The Oxford History of the Biblical World (revised ed.). Oxford University Press. 
*Van Der Meer, Petrus (1955) [1947]. The Chronology of Ancient Western Asia and Egypt. Documenta et Monumenta Orientis Antiqui. Vol. 2 (2 ed.). Brill.

Κατηγορία:Βασιλείς της Μάρι
Περιφερειακό Πάρκο Λα Μάντρια

Το **Περιφερειακό Πάρκο Λα Μάντρια**, ιταλ.: *Parco Regionale La Mandria*, είναι ένα πάρκο στους δήμους Βενάρια Ρεάλε και Ντρουέντo, κοντά στο Τορίνο, στη βόρεια Ιταλία. Ιδρύθηκε το 1978 από το περιφερειακό συμβούλιο του Πιεμόντε, καταλαμβάνει μια ευρεία περιοχή μεταξύ του χειμάρρου Στούρα ντι Λάντσo και του βορειοδυτικού τμήματος του Τορίνο και της Βενάρια.

Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο κλειστό πάρκο στην Ευρώπη, με έκταση περίπου 3.000 εκταρίων (30.000 στρεμμάτων), που οριοθετείται από τείχος μήκους 30 χλμ., που κτίστηκε στα μέσα του 19ου αι. από τον Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β' της Σαρδηνίας, ο οποίος είχε μετακομίσει στο κάστρο εδώ (το Κάστρο Χωριό, *Borgo Castello*) την κατοικία της μοργανατικής συζύγου του Ρόζα Βερτσελάνα. Το πάρκο περιλάμβανε ένα από τα τελευταία λείψανα του μεγάλου δάσους, που κάποτε κάλυπτε ολόκληρη την πεδιάδα του Πάδου. Η πανίδα περιλαμβάνει αγριογούρουνα και ελάφια. Το πάρκο έχει επίσης ράτσες αλόγων ιπποδρομιών, που θεωρούνται ότι κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Υπάρχουν πολλές προσβάσεις στο πάρκο: η πύλη της λεωφόρου Bella Rosina, το Fiano και οι πύλες του Robassomero: Oslera Cascina, Cascina La Falchetta και Royal Park I Roveri, και φυσικά εκείνες από το Τορίνο.

## Borgo Castello
αριστερά|μικρογραφία| ''Κάστρο'' Μάντρια.
Η ύπαρξη ενός ξύλινου κτιρίου τεκμηριώνεται από τον 18ο αι., όταν ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Β' της Σαβοΐας έκτισε εδώ τους στάβλους του κοντινού Κυνηγετικού Ανακτόρου (Reggia di Venaria), μέσα σε ένα βασιλικό κυνηγετικό καταφύγιο, που δραστηριοποιείτο από τον 16ο αι.

Ο Φιλίππο Γιουβάρα εργάστηκε στο κάστρο τη δεκαετία του 1720. Το 1860 ο Βίκτωρ-Εμμανουήλ Β΄ διέταξε τη μεγέθυνση του χωριού (στους σχεδιαστές ήταν ο Ερνέστο Μελάνο), μετατρέποντάς το σε ένα κάστρο με επιφάνεια 35.000 τ.μ. Η νέα δομή είχε ένα ορθογώνιο σχήμα διαστάσεων 280 x 100 μ. με τρεις εσωτερικές αυλές. Ο βασιλιάς ήθελε εδώ μια ιδιωτική κατοικία (που δεν ανήκε στα βασιλικά κτήματα), για να ζήσει με τη μοργανατική σύζυγό του Ρόζα Βερσελάνα. Ένα διαμέρισμα κτίστηκε για την οικογένειά της από τον Ντομένικο Φέρι. Το 1861 το οικοδόμημα επεκτάθηκε με τη "Βίλα των Λιμνών", μια νεογοτθική πτέρυγα και ένα αναβρυτήριο με ένα θαλάσσιο αλόγο που παλεύει με έναν τρίτωνα, του Βιντσέντσο Βέλα. Όλα τα οικοδομήματα, παρόμοια με το Ανάκτορο Καρινιάνo στο Τορίνο, είναι πλινθοδομή.

Το 1997 το κάστρο τοποθετήθηκε στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO μαζί με άλλες 13 κατοικίες του Οίκου της Σαβοΐας. 

Στα τέλη του 19ου αι. η Λα Μάντρια και τα κτίριά της πωλήθηκαν στην οικογένεια Mέντιτσι ντελ Βάστσελο. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο προστέθηκαν μια πίστα δοκιμών ιδιοκτησίας της FIAT, ένα γήπεδο γκολφ και ένα οικιστικό κέντρο. Έγινε περιφερειακό κτήμα το 1976.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος 

Κατηγορία:Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο
Κάστρο του Μονκαλιέρι

Το **Κάστρο του Μονκαλιέρι**, ιταλ.: *Castello di Moncalieri*, είναι ένα παλάτι στο Moνκαλιέρι (μητροπολιτική πόλη του Τορίνο), Πιεμόντε, στη βόρεια Ιταλία. Είναι μια από τις κατοικίες του Βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας, που καταχωρήθηκε από την UNESCO ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1997. 

## Ιστορία
Η πρώτη κατασκευή ήταν ένα φρούριο, που κτίστηκε από τον Θωμά Α' της Σαβοΐας γύρω στο 1100 σε ένα λόφο, για να διοικήσει την κύρια νότια πρόσβαση στο Τορίνο. Στα μέσα του 15ου αι. η Γιολάντα του Βαλουά, σύζυγος του δούκα Aμεδαίου Θ΄, το μετέτρεψε σε κατοικία αναψυχής. Ο αρχιτέκτονας Κάρλο ντι Καστελαμόντε διεύρυνε σημαντικά την κατασκευή και οι εσωτερικοί χώροι επανασχεδιάστηκαν από αυτόν και άλλους τοπικούς καλλιτέχνες.

Το κάστρο ήταν ο τόπος του γάμου της Μαρίας-Βικτωρίας της Σαβοΐας με τον Βίκτωρα-Αμεδαίο Α΄ πρίγκιπα του Καρινιάνο. Ήταν επίσης το μέρος όπου η Μαρία-Καρολίνα της Σαβοΐας παντρεύτηκε τον Αντώνιο της Σαξονίας με πληρεξούσιο το 1781.

Ήταν η σκηνή του τέλους της Mαρίας-Αντωνίας-Φερδινάνδης της Ισπανίας το 1785. Ήταν η σύζυγος του Βίκτωρα-Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας. Ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Γ΄ απεβίωσε αργότερα εκεί το 1796.

Το κάστρο χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από τα μέλη του Οίκου της Σαβοΐας και ήταν το πρώτο κάστρο, που καταλήφθηκε το 1798 από τους γαλλικούς στρατούς, οι οποίοι το διατήρησαν μέχρι το 1814. Επέστρεψε στον Βίκτωρα-Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και αργότερα στον μακρινό ανιψιό του Κάρολο-Αλβέρτο της Σαρδηνίας, πρίγκιπα του Καρινιάνο, και έγινε η κατοικία των νεαρών πριγκίπων της οικογένειας, που σπούδασαν εδώ. Ο βασιλιάς Βίκτωρ-Εμμανουήλ Β' το προτιμούσε από το Βασιλικό Ανάκτορο του Τορίνο και είχε πολλά διαμερίσματα επιπλωμένα σύμφωνα με τα γούστα του. Το 1849 από αυτό το ανάκτορο προέκυψε η περίφημη Διακήρυξη του Moνκαλιέρι, γραμμένη από τον Mάσιμο ντ' Ατσέλιo και υπογεγραμμένη από τον βασιλιά Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β΄.

Το ανάκτορο χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τις βασιλομήτορες και τις βασιλικές πριγκίπισσες. Από το 1921 είναι το σπίτι του 1ου τάγματος των Καραμπινιέρων, αλλά τα ιστορικά δωμάτια είναι ελεύθερα επισκέψιμα.

Στις 5 Απριλίου 2008, ξέσπασε πυρκαγιά στο κάστρο,  προκαλώντας ζημιές σε έναν από τους πύργους και την αίθουσα του κηρύγματος.

## Γενική εικόνα
Η σημερινή δομή του κάστρου είναι σε σχήμα Π, που βλέπει νότια, με τέσσερις ογκώδεις τετράγωνους πύργους σε κάθε γωνία. Τα πλαϊνά τμήματα έχουν πέντε ορόφους, τοίχους από τούβλα και στιβαρά στηρίγματα. Δύο άλλα μικρά κτίρια παραλληλίζουν τα πλευρικά τμήματα και δημιουργούν δύο αυλές. Η νότια πρόσοψη έχει έναν ιταλικό κήπο (*[[giardino all'italiana]])* και δύο μικρούς κυλινδρικούς πύργους, τα τελευταία ερείπια του κάστρου του 15ου αι. Η βόρεια είσοδος έχει επίσης ένα αξιοσημείωτο καμπαναριό.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο
Μονκαλιερι
Βίλα Μπελτζιογιόζο Μποναπάρτε

Η **Βίλα των Μπελτζιογιόζο και Μποναπάρτε**, ιταλ.: *Villa Belgiojoso Bonaparte*, επίσης γνωστή ως Βασιλική Βίλα του Μιλάνου (Villa Reale di Milano) και παλαιότερα ονομαζόταν Κοινοτική Βίλα (Villa Comunale), είναι ένα ανάκτορο στο Μιλάνο της Λομβαρδίας, στη βόρεια Ιταλία. Κτίστηκε μεταξύ 1790 και 1796 ως κατοικία του κόμη Λουντοβίκο Μπαρμπιάνο ντι Μπελτζιογιόζο.    Η βίλα είναι σε νεοκλασικό στυλ και σχεδιάστηκε από τον Λεοπόλντο Πόλακ. Η κύρια είσοδος βρίσκεται στη βία Παλέστρo, με θέα στους Δημόσιους Κήπους (Giardini Pubblici) της Πόρτα Βενέτσια (Porta Venezia), την ανατολική πύλη της πόλης.

Κατά τη διάρκεια του βασιλείου της Ιταλίας έγινε η κατοικία του αντιβασιλιά Ευγένιου ντε Μπωαρναί (γιου της συζύγου τού Βοναπάρτη) και της οικογένειάς του.

Το 1920 η βίλα περιήλθε στην ιδιοκτησία της κοινότητας του Μιλάνου. το 1921 έγινε ο χώρος της Πινακοθήκης Σύγχρονης Τέχνης. 

Δίπλα από τη βίλα βρίσκεται το Περίπτερο της Σύγχρονης Τέχνης (Padiglione d'Arte Contemporanea), ένας εκθεσιακός χώρος για τη σύγχρονη τέχνη, ο οποίος κτίστηκε το 1955 στη θέση των πρώην στάβλων του ανακτόρου, που καταστράφηκαν από τους βομβαρδισμούς του Μιλάνου κατά τον Β΄ Π. Π.. 

Οι κήποι της βίλας, σε αγγλικό στιλ με μια τεχνητή λίμνη, σχεδιάστηκαν από τον Λεοπόλντο Πόλακ. 
[μικρογραφία|200x200εσ| Είσοδος της [Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης (Μιλάνο)|Πινακοθήκης Σύγχρονης Τέχνης στη βία Παλέστρo]]

## Bιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μιλάνο
Βίλα Φλοριντιάνα

Η **Βίλα της Φλορίντια**, ιταλ.: *Villa Floridiana,* είναι μία μνημειακή οικία, που βρίσκεται μέσα σε ένα μεγάλο πάρκο στη συνοικία Βομέρo στη Νάπολη, στη νότια Ιταλία. Έχει θέα στα δυτικά ναπολιτανικά προάστια Chiaia και Mergellina.

## Ιστορία
Η κατασκευή μιας βίλας στην τοποθεσία ξεκίνησε από τον Κριστόφορο Σαλιτσέτι και τους κληρονόμους του. Ο Κριστόφορο ήταν υπουργός αστυνόμευσης της κυβέρνησης του Μυρά. Το 1817 οι κληρονόμοι αναγκάστηκαν να την πωλήσουν στον Φερδινάνδο Α΄ των Βουρβόνων, βασιλιά των Δύο Σικελιών, ο οποίος τη χρησιμοποίησε για να στεγάσει τη Λουτσία Μιλιάτσο ντι Παρτάνα, δούκισσα της Φλορίντια, την οποία ο Φερδινάνδος Α΄ είχε νυμφευτεί μοργανικά το 1814. Έμεινε εδώ μέχρι το τέλος της το 1826.

Μεταξύ 1817 και 1819 ο αρχιτέκτονας Aντόνιο Νικολίνι ανακατασκεύασε το κτίριο και τους γύρω κήπους, εξωραϊσμένους σε ελεύθερο, *αγγλικό* στιλ. Ο διευθυντής του Βοτανικού Κήπου, Φρίντριχ Ντένχαρτ, φύτεψε βελανιδιές, πεύκα, φοίνικες, κυπαρίσσια και μια μεγάλη ποικιλία από λουλούδια στους κήπους. 

Η νεοκλασική κατοικία και οι γύρω κήποι κατασκευάστηκαν μεταξύ 1817-19. Η βίλα από το 1931 στεγάζει το Εθνικό Μουσείο Κεραμικής της Νάπολης, που ονομάζεται επίσης Mουσείο του δούκα της Μαρτίνα (Μuseo Duca di Martina).  Ο δούκας της Μαρτίνα, δευτερότοκος γιος του Ριτσάρντo και της Mαρία-Αρτζεντίνο Καρακιόλο, γεννήθηκε στη Νάπολη το 1929, αλλά μετακόμισε στο Παρίσι, όπου άρχισε να συλλέγει διακοσμητικά έργα τέχνης. Οι κληρονόμοι του δώρησαν τη συλλογή το 1911 στην πόλη της Νάπολης.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Επίσημος ιστότοπος 

Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νάπολη
Βίλα Ρόζμπερυ

Η **Βίλα του Ρόζμπερυ**, ιταλ.: *Villa Rosebery,* είναι μία από τις τρεις επίσημες κατοικίες του Προέδρου της Ιταλίας (οι άλλες δύο είναι το Παλάτσο Κουιρινάλιε στη Ρώμη και το καταφύγιο στην εξοχή Καστελπορτσιάνo, έξω από τη Ρώμη). Ο χώρος της βίλας καλύπτει 6,6 εκτάρια (66 στρέμματα). 

Η Βίλα Ρόζμερυ βρίσκεται στη Νάπολη και ονομάζεται έτσι, επειδή ανήκε στον Βρετανό πρωθυπουργό Ά. Πρίμροουζ 5ο κόμη του Ρόουζμπερυ (των Φιλελεύθερων, 1894–1895). 

## Ιστορία
Αρχικά χτίστηκε ως εξοχική οικία στην περιοχή του Μπελβεντέρε (τώρα Παλατσίνα Μπορμπόνικα) το 1801 από τον κόμη Tουρν, έναν Αυστριακό αξιωματικό στην υπηρεσία του βασιλιά της Νάπολης. Το αρχικό κτήριο ξανακτίστηκε υπό την ιδιοκτησία του δον Αγκοστίνο Σέρα Τερανόβα στα μέσα του 19ου αι. ως *Xαρούμενο Σπιτάκι* (Casino Gaudiosa) επιτυγχάνοντας μεγάλο μέρος της σημερινής του μορφής. Πωλήθηκε μετά το τέλος του δον Αγκοσρίνo το 1857, και η βίλα περιήλθε στην κυριότητα του Lουίτζι, κόμη της Άκουιλα, πρίγκιπα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, διοικητή του ναυτικού της Νάπολης, ο οποίος μετονόμασε το ακίνητο σε *Η Βραζιλιάνα* (La Brasiliana), προς τιμήν του συζύγου της αδελφής του, του αυτοκράτορα Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας. Μετά την επανάσταση του Γκαριμπάλντι, η βίλα πωλήθηκε το 1860 σε έναν επιχειρηματία, τον Γκουστάβο Ντελαέντε, ο οποίος με τη σειρά του την πώλησε στον λόρδο Ρόουζμπερυ, τον πρώην πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου, το 1897. 

Το 1909 ο λόρδος Ρόουζμπερυ έδωσε το κτίριο στη βρετανική κυβέρνηση, για χρήση του Βρετανού Πρέσβη στην Ιταλία.  Το 1932 η βρετανική κυβέρνηση έδωσε με τη σειρά της το κτίριο στο ιταλικό κράτος και η βίλα χρησιμοποιήθηκε ως θερινή βασιλική κατοικία. Από τον Ιούνιο του 1944 μέχρι την παραίτησή του και την εξορία του τον Μάιο του 1946, η βίλα ήταν η κατοικία του βασιλιά Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ'. Από το 1946 έως το 1949 χρησιμοποιήθηκε από την Αεροναυτική Ακαδημία (Accademia Aeronautica) και μετά από μια περίοδο αχρηστίας έγινε επίσημη κατοικία του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας το 1957. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  Official website

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νάπολη
Ρέτζα ντι Κουισισάνα

Η **Βασιλική κατοικία στο Κουισισάνα**, ιταλ.: *Reggia di Quisisana*, είναι μια πρώην βασιλική κατοικία, που βρίσκεται στο τμήμα (frazione) της Κουισισάνα, έξω από το Καστελαμάρε ντι Στάμπια, στη μητροπολιτική πόλη της Νάπολης, στην περιοχή της Καμπανίας, στην Ιταλία.
μικρογραφία| Πρόσοψη ενός από τα οικοδομήματα.

## Ιστορία
Μια κατασκευή στην τοποθεσία τεκμηριώνεται πριν από το 1200, αλλά τα κτίρια έχουν τροποποιηθεί με την πάροδο των αιώνων. Τον περασμένο αιώνα, μετατράπηκε από βασιλική θερινή κατοικία σε σχολείο, στη συνέχεια σε ξενοδοχείο και τελικά περιέπεσε σχεδόν σε ερείπια τον 21ο αι.

Ο όρος *Quisisana* αποδίδει τον όρο *Domus de loco sano*, δηλ. Οικία του τόπου θεραπείας. Η βίλα αναφέρεται το 1280 σε σχέση με τον Κάρολο Α' του Ανζού και αναφέρεται στο Δεκαήμερο του Βοκάκιου. Ήταν τότε μέρος μιας οχυρωμένης πόλης. Στους επόμενους αιώνες έγινε ιδιοκτησία του Οίκου Φαρνέζε. Αλλά η βίλα ανακαινίστηκε κάτω από τον Οίκο των Βουρβόνων, συμπεριλαμβανομένου του Φερδινάνδου Δ' της Νάπολης το 1758 και αργότερα του Φερδινάνδου Β' της Νάπολης. Το 1878, ο Οίκος της Σαβοΐας παραχώρησε την ιδιοκτησία στην κοινότητα και έγινε το κομψό *Hotel Margherita* και αργότερα το 1923, *το Royal Hotel Quisisana* μέχρι τη δεκαετία του 1960. Η διάταξη είναι ένα συνονθύλευμα πτερύγων. Η γύρω περιοχή είναι ιταλικού στυλ κήποι. Το 2016 το ακίνητο βρίσκεται ακόμη υπό αποκατάσταση. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Παλάτια στη Νάπολη
Βασιλικό Ανάκτορο του Καρντιτέλο

Η **Βασιλική ιδιοκτησία του Καρντιτέλo** (ιταλ.: **Reggia di Carditello**) περιλαμβάνει ένα μικρό ανάκτορο του 18ου αι., που κάποτε ανήκε στη Ναπολιτανική Μοναρχία των Βουρβόνων, και τις γύρω περιοχές στο Σαν Ταμάρo, ένα μικρό χωριό στην επαρχία της Καζέρτα στην περιοχή της Καμπανίας.

## Ιστορία
Ενώ το κτήμα λειτουργούσε ως αγροτικό και ποιμενικό κέντρο παραγωγής και περιλάμβανε μεγάλες περιοχές βασιλικών γαιών, το ανάκτορο φιλοξενούσε μέλη της βασιλικής αυλής ως κυνηγετικό καταφύγιο. Το ανάκτορο σχεδιάστηκε από τον Φραντσέσκο Κολετσίνι (1723-1804), μαθητή του Βανβιτέλι. Ο προαύλιος χώρος είχε μια μεγάλη πίστα ιπποδρομιών.

Το ίδιο το βασιλικό κτήμα μάγεψε τον Γιόχαν-Βόλφγκανγκ Γκαίτε, ο οποίος έγραψε ότι οι άνθρωποι πρέπει να επισκεφτούν το Καρντιτέλo για να καταλάβουν τι ήταν πραγματικά η φύση. Το Καρντιτέλο πρόσφερε στον βασιλιά και την αυλή του την ευκαιρία για κυνηγετικές εκδρομές, καθώς τα δάση του ήταν πλούσια σε θηράματα.

Θα ακολουθούσαν πολλά χρόνια αχρηστίας μετά την ενοποίηση της Ιταλίας. Ο βασιλιάς άφησε το κτήμα στη φροντίδα του τοπικού αρχηγού της Καμόρα, που ξεκίνησε μια μακρά περίοδο αδιαφορίας και παραμέλησης της περιουσίας. Το 1920 πωλήθηκαν 2.070 στρέμματα του κτήματος, αφήνοντας μόνο το κεντρικό κτήριο του παλατιού και 15 εκτάρια (150 στρέμματα), που το περιβάλλουν. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε από γερμανικά και αμερικανικά στρατεύματα, γεγονός που αύξησε την κατάσταση υποβάθμισης του παλατιού, ειδικά το τοιχογραφημένο εσωτερικό του. Με τον καιρό, το ανάκτορο απογυμνώθηκε σταδιακά από τα φωτιστικά του.

Τον Ιανουάριο του 2014 το παλάτι εξαγοράστηκε από το ιταλικό Υπουργείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς. 

Το ανάκτορο εμφανίζεται στην ταινία του 2015 *[[Χαμένο και όμορφο|Lost and Beautiful]]*, ένας φόρος τιμής στον Tομάζο Τσεστρόνε, ο οποίος εθελοντικά προσφέρθηκε να διατηρήσει τη γη, παρά τον εκφοβισμό και τις απειλές από την τοπική Καμόρα.

## Το ανάκτορο
Το ανάκτορο κτίστηκε στο δεύτερο μισό του 18ου αι. από τον Κάρολο του Μπορμπόν. Το συγκρότημα έχει μήκος 300 μ. και χωρίζεται σε 3 μέρη: στις δύο πλευρές υπάρχουν δύο εργοστάσια, που χωρίζονται από το κύριο ανάκτορο με δύο μεγάλες αίθουσες. Υπάρχουν 3 κτίρια, που συνδέονται μεταξύ τους, επειδή οι βασιλικοί θέλησαν να αποδείξουν ότι δεν υπήρχαν εμπόδια, που να χώριζαν τους ανθρώπους και τη βασιλική οικογένεια.

Στο ισόγειο υπάρχουν κουζίνες, αποθέματα όπλων και η αίθουσα προσωπικού. Στον πρώτο όροφο υπάρχουν δύο διακριτοί χώροι, ο ένας για τη βασιλική οικογένεια και ο άλλος για τις δεξιώσεις που διοργανώνονταν μετά το κυνήγι.

Η μικρή εκκλησία είναι κτισμένη σε τυπικό στιλ του 18ου αι., διακοσμημένη από τους κύριους καλλιτέχνες της αυλής όπως ο Φίλιπ Χάκερτ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία
NGC 911

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 911** είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα και απέχει περίπου 258 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) το 1878 και ανήκει στο σμήνος γαλαξιών Abell 347.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

0911
09221
01878
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες
Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
Ρίτσαρντ Μπόρτσερντς

Ο **Ρίτσαρντ Γιούεν Μπόρσερντς** (γενν. στις 29 Νοεμβρίου 1959, Κέιπ Τάουν) είναι Βρετανός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στα πλέγματα, τη θεωρία ομάδων και τις άλγεβρες απείρων διαστάσεων, για το οποίο του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Φιλντς το 1998.

## Νεανική ηλικία
Ο Μπόρτσερντς γεννήθηκε στη Νότια Αφρική, αλλά η οικογένεια μετακόμισε στο Μπέρμιγχαμ του Ηνωμένου Βασιλείου όταν ήταν έξι μηνών.

Αργότερα φοίτησε στη Σχολή Κινγκ Έντουαρτ του Μπέρμιγχαμ και στο Κολέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ, όπου σπούδασε υπό την καθοδήγηση του Τζον Χόρτον Κόνγουεϊ..

## Σταδιοδρομία
Αφού πήρε το διδακτορικό του το 1985, ο Μπόρχερντς κατείχε διάφορες διαδοχικές θέσεις στο Κέιμπριτζ και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, ενώ από το 1987 έως το 1988 διετέλεσε Επίκουρος Καθηγητής Μαθηματικών Morrey στο Μπέρκλεϊ. Υπήρξε υπότροφος πανεπιστημιακής έρευνας της Βασιλικής Εταιρείας. Από το 1996 κατείχε θέση ερευνητή καθηγητή της Βασιλικής Εταιρείας στο Κέιμπριτζ, προτού επιστρέψει στο Μπέρκλεϊ το 1999 ως καθηγητής Μαθηματικών.

Μια συνέντευξη με τον Σάιμον Σινγκ για την εφημερίδα The Guardian, στην οποία ο Μπόρχερντς ισχυρίστηκε ότι ενδεχομένως να έχει συμπτώματα που σχετίζονται με το σύνδρομο Άσπεργκερ, οδήγησε στη συνέχεια σε ένα κεφάλαιο βιβλίου για τον αυτισμό από τον Σάιμον Μπάρον-Κόγκεν. Ο Μπάρον-Κόγκεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ενώ ο Μπόρχερντς είχε πολλά αυτιστικά χαρακτηριστικά, δεν άξιζε μια επίσημη διάγνωση του συνδρόμου Άσπεργκερ.

## Βραβεία
Το 1992 ο Μπόρχερντς ήταν ένας από τους πρώτους νικητές των βραβείων EMS που απονεμήθηκαν στο πρώτο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Μαθηματικών στο Παρίσι, ενώ το 1994 ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Ζυρίχη. Το 1994 εξελέγη μέλος της Βασιλικής Εταιρείας. Το 1998 στο 23ο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στο Βερολίνο έλαβε το μετάλλιο Φιλντς μαζί με τους Μαξίμ Κόντσεβιτς, Ουίλιαμ Τίμοθι Γκάουερς και Κέρτις ΜακΜάλεν. Το βραβείο τον ανέφερε "για τη συνεισφορά του στην άλγεβρα, τη θεωρία των αυτομορφικών μορφών και τη μαθηματική φυσική, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής των αλγεβρών κορυφής και των αλγεβρών Lie του Borcherds, της απόδειξης της εικασίας του φεγγαριού των Conway-Norton και της ανακάλυψης μιας νέας κατηγορίας αυτομορφικών άπειρων παραγώγων. Το 2012 έγινε μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας και το 2014 εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών.

## Επιλεγμένες δημοσιεύσεις
* Conway and Sloane, *Sphere Packings, Lattices, and Groups*, Third Edition, Springer, 1998 .
* Frenkel, Lepowsky and Meurman, *Vertex Operator Algebras and the Monster*, Academic Press, 1988 .
* Kac, Victor, *Vertex Algebras for Beginners*, Second Edition, AMS 1997 .

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Borcherds, Richard E. -indexed by the Scopus bibliographic database
*Olympiade Internationale de Mathématiques-Richard Ewen Borcherds

Κατηγορία:Βρετανοί μαθηματικοί
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα 
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Ασάνο

Το **Ασάνο** (ιταλικά: *Asciano*) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Παπαροκάδες

Οι **Παπαροκάδες** (επίσημος τίτλος: ***Ελεύθεροι)*** ήταν ελληνικό χριστιανικό ροκ συγκρότημα που ιδρύθηκε επί Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου.

## Ιστορία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Μουλατσιώτης δυσκολευόταν να διατηρήσει τους χώρους κατασκήνωσης που βρίσκονταν στο μοναστήρι του Τρικόρφου Φωκίδας, λόγω οικονομικών προβλημάτων. Σε συνεργασία με τον Χριστόδουλο αποφάσισαν να σχηματίζουν ένα ροκ συγκρότημα με την ονομασία «Παπαροκάδες».

Μέλη του συγκροτήματος υπήρξαν ο Γιάννης Παπανικολάου, ο Χριστόφορος, ο πάτερ Μουλατσιώτης και άλλοι 2 ιερείς.  Το πρώτο τραγούδι που κυκλοφόρησε το συγκρότημα έφερε τον τίτλο «Έμαθα Ελεύθερος να Ζω» που ερμήνευσε ο Παπανικολάου και περιείχε ένα αντιστασιακό μήνυμα που καλούσε τον κόσμο να επαναστατήσει ενάντια στη Νέα Τάξη Πραγμάτων και να μάθει να ζει ελεύθερα στα χωριά. 

Η εμφάνιση του συγκροτήματος υπήρξε αμφιλεγόμενη για την Εκκλησία της Ελλάδος, ενώ οι ιερείς θεωρήθηκαν «αναρχικά στοιχεία».  Ωστόσο, το τραγούδι έγινε δημοφιλές στην κατασκήνωση του μοναστηριού και το επόμενο που κυκλοφόρησε έφερε τον τίτλο "Το Τσιπάκι", που αφορούσε το μικροτσίπ που θα ήταν υποχρεωτικό στο μέλλον και τον αριθμό του θηρίου (666). 

Το επόμενο τραγούδι είχε τίτλο «Βαβυλώνα» που αφορούσε την Πτώση της Βαβυλώνας. Λίγο αργότερα, ο Μουλατσιώτης και η ομάδα των ιερέων του έδωσαν συνέντευξη σε τηλεοτπική εκπομπή του ΑΝΤ1 και δήλωσαν ότι τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου διεξήγαγαν δαίμονες που οδήγησαν τα αεροπλάνα προς τους Δίδυμους Πύργους . Ισχυρίστηκαν ότι δεν υπήρχαν επιβάτες ή τρομοκράτες, αλλά αυτό θεωρήθηκε από το κανάλι ως «ακραίο». 

Οι Παπαρόκάδες έφτιαξαν πολλά άλλα χριστιανικά ροκ και χέβι μέταλ τραγούδια μέχρι που αποφάσισαν να δοκιμάσουν τραγούδια με νεοκλασική / ρετρό μουσική. Τραγούδια με αυτή τη μουσική περιελάμβαναν τα εξής: «Τι έχει αυτός ο κόσμος για 'μένα», «Φίλε Μου Είμαι Χάλια», «Ελλάδα Μου Σε Αγαπώ», «Ο Κόσμος Αλλάζει» και το «Έμαθα Ελεύθερος Να Ζω». Το συγκρότημα ήταν πολύ δημοφιλές μέχρι το 2006, όταν και η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι η βιομετρική ταυτότητα θα γίνει υποχρεωτική μέχρι το τέλος του 2011. Πολλοί θεώρησαν ότι πρόκειται για τον αριθμό του θηρίου και άρχισαν να πραγματοποιούν διαδηλώσεις ενάντια στην εφαρμογή της βιομετρικής ταυτότητας. Ένας αγρότης μαλιστα, ο οποίος επίσης διαμαρτυρόταν για να μπει σκόπιμα στο φορτηγό του και να συγκρουστεί με ένα φορτηγό που παρέδιδε βιομετρικές ταυτότητες στα εργοστάσια που επρόκειτο να τις αναπτύξουν, ήταν ο λόγος που διεκόπη η ανάπτυξη των ταυτοτήτων.  Αυτό με κάποιο τρόπο αποδόθηκε στα μέλη του συγκροτήματος, οπότε οι Παπαροκάδες δέχθηκαν μήνυση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυσή τους. Ο Παπανικολάου έγινε ροκ τραγουδιστής στους Diviner μερικά χρόνια αργότερα.

Η κατασκήνωση, παρά τα γεγονότα, λειτουργεί μέχρι και σήμερα. 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* https://www.dogma.gr/diafora/apokatastasi-tis-alitheias-pos-einai-simera-oi-paparokades/51836/
* https://www.enikos.gr/society/432715/pou-vriskontai-simera-oi-paparokades-photo
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Κένιτς

Το **Κιόνιτς** () είναι επισήμως πόλη, ωστόσο εξακολουθεί να θεωρείται χωριό, και δήμος στη διοικητική περιφέρεια Βέρνης-Μίτλαντ ακριβώς στα νότια σύνορα προς τη Βέρνη στο καντόνι της Βέρνης στην Ελβετία. Ο δήμος Κιόνιτς ως ενιαίος οικισμός θα ανήκε στις 15 πολυπληθέστερες πόλεις της Ελβετίας. Αποτελεί επίσης μέρος του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος της Βέρνης με περίπου 400.000 κατοίκους.

Η επίσημη γλώσσα του Κιόνιτς είναι τα (ελβετικά) γερμανικά, αλλά η κύρια ομιλούμενη γλώσσα είναι η τοπική παραλλαγή της αλεμαννικής ελβετικής γερμανικής διαλέκτου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Κρίστιαν Γουάιτχεντ

Ο **Κρίστιαν Γουάιτχεντ** (αγγλικά: *Christian Whitehead*), επίσης γνωστός με το ψευδώνυμό **Εφοριακός** (*The Taxman*), είναι Αυστραλός προγραμματιστής και σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών. Είναι περισσότερο αναγνωρισμένος για τη δουλειά του στη δημιουργία πρώιμων παιχνιδιών στη σειρά *Σόνικ ο Σκαντζόχοιρος* (*[[Sonic the Hedgehog]]*) της Sega, καθώς και ως ο κύριος προγραμματιστής ενός πρωτότυπου παιχνιδιού της σειράς, του *[[Sonic Mania]]*. Έχει επίσης αναπτύξει πολλά remakes κλασικών παιχνιδιών *Sonic* και πιο πρόσφατα, τα remasters στο *Σόνικ Origins*. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Προγραμματιστές βιντεοπαιχνιδιών
Κατηγορία:Σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών
Κατηγορία:Sonic
Χαταϊσπόρ

Η **Χαταϊσπόρ Κουλουμπού** (τουρκικά: Hatayspor Kulübü), γνωστή ως **Ατακάς Χαταϊσπόρ** για λόγους χορηγίας, είναι τουρκική επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου, η οποία βρίσκεται στην Αντάκια, στην Επαρχία του Χάταϊ.

## Ιστορία
Η Χαταϊσπόρ ιδρύθηκε στις 23 Ιουλίου 1967. Τον Ιούλιο του 2020, η ομάδα πέτυχε την άνοδο στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας ως πρωταθλήτρια της Πρώτης Κατηγορίας 2019–20.

Τον Ιανουάριο του 2022, ο σύλλογος ξεκίνησε μια συνεργασία με τον σύλλογο του Πρωταθλήματος Φιλιππίνων, Σεμπού ΦΚ.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου από τους σεισμούς Τουρκίας-Συρίας του 2023, τα κτίρια του συλλόγου στην Αντάκια κατέρρευσαν, παγιδεύοντας παίκτες και προσωπικό πριν διασωθούν, εκτός από τον αθλητικό διευθυντή, Τανέρ Σαβούτ, του οποίου η ύπαρξη παραμένει άγνωστη.

## Αντιπαλότητες
Η ομάδα με την οποία έχει παίξει περισσότερο η Χαταϊσπόρ είναι η Τάρσους Ιντμάν Γιουρντού. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει 43 αγώνες μεταξύ των ομάδων. Η Χαταϊσπόρ έχει κερδίσει τους 17, η Τάρσους Ιντμάν Γιουρντού έχει κερδίσει τους 15 και 11 αγώνες έληξαν ισόπαλοι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος 
* Χαταϊσπόρ στο TFF.org

Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1967
Άλαν Μπάκετ

Ο **Άλαν Μπάκετ** (αγγλικά: Alan Buckett), ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται ως **Τζον Μπάκετ** (John Buckett), ήταν Άγγλος προπονητής ποδοσφαίρου.

## Καριέρα
Στις 25 Μαρτίου 1938, ο Μπάκετ ήταν προπονητής της Εθνικής Ελλάδας για έναν μόνο αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1938 εναντίον της Ουγγαρίας. Η Ελλάδα έχασε με 11–1 στη Βουδαπέστη, μια ήττα ρεκόρ για τη χώρα, η οποία παραμένει μέχρι σήμερα. Τρεις ημέρες αργότερα, ο Μπάκετ ήταν προπονητής για ένα ανεπίσημο φιλικό εναντίον μιας μικτής ομάδας από τη Χόνβεντ Βουδαπέστης και τη Σέγκεντ από την Ουγγαρία, με αποτέλεσμα τη νίκη με 2-1 για την Ελλάδα.

Τον Δεκέμβριο του 1945, ο Μπάκετ προσλήφθηκε ως προπονητής του Πανιώνιου. Το 1947, ο Μπάκετ έφυγε από τον Πανιώνιο για να επιστρέψει στην Αγγλία, όπου αντικαταστήθηκε από τον Γιώργο Ρουσόπουλο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανιωνίου
Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Τζαμί του Σιρβάνι

Το **Τζαμί του Σιρβάνι** (τουρκικά: Şirvan Camii) είναι τζαμί στο Γκαζιαντέπ της Τουρκίας.

Βρίσκεται στη γειτονιά Σεφέρπασα (Seferpaşa), νοτιοδυτικά του Κάστρου του Γκαζιαντέπ. Το τζαμί, που είναι ένα από τα παλαιότερα της πόλης, ανέλαβε ο Σιρβάνι Μεχμέτ Εφέντι.
[μικρογραφία|Βίντεο που δείχνει ζημιές στο τζαμί (από το 0:53) και στο κοντινό [Κάστρο του Γκαζιαντέπ την ημέρα του σεισμού του 2023]]
Ένα άλλο όνομα για το τζαμί είναι το *İki Şerefeli Camii* (Τζαμί με Διπλό Μπαλκόνι), επειδή, σε αντίθεση με τα συμβατικά τζαμιά που έχουν μόνο ένα, ο μιναρές του έχει δύο μπαλκόνια. Επίσης, είναι χαρακτηριστικό ότι το μινμπάρ βρίσκεται σε μια ειδική υποδοχή και μεταφέρεται για ειδικές υπηρεσίες.

Στις 6 Φεβρουαρίου 2023, το τζαμί υπέστη σοβαρές ζημιές από δύο διαδοχικούς σεισμούς.

## Παραπομπές


Σιρβανι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Γκαζιαντέπ
Κατηγορία:Κτίρια που υπέστησαν ζημιές από το σεισμό Τουρκίας-Συρίας του 2023
Τόλκιν (ταινία)

Το **Τόλκιν** (πρωτότυπος τίτλος: *Tolkien*) είναι μια βρετανοαμερικανική βιογραφική δραματική ταινία του 2019 σε σκηνοθεσία του Ντόμε Καρουκόσκι και σε σενάριο των Ντείβιντ Γκλίσον και Στίβεν Μπέρεσφορντ. Πρόκειται για μια ταινία η οποία εξιστορεί την πρώιμη ζωή του Άγγλου καθηγητή Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, συγγραφέα των μυθιστορημάτων Το Χόμπιτ και Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, καθώς και διάφορων αξιόλογων ακαδημαϊκών έργων. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Νίκολας Χουλτ, Λίλι Κόλινς, Κολμ Μίνι και Ντέρεκ Τζακόμπι.

Η ταινία κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 3 Μαΐου 2019 και στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 10 Μαΐου του ίδιου έτους, από την Fox Searchlight Pictures, και ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που κυκλοφόρησε μετά την εξαγορά της 21st Century Fox από την Disney. Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές από τους κριτικούς και απέφερε 9 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως με προϋπολογισμό 20 εκατομμυρίων δολαρίων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας  στην Fox Searchlight Pictures
* Τόλκιν στο IMDb
* Τόλκιν στο *[[History vs. Hollywood]]*

Κατηγορία:Ταινίες του 2019
Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Fox Searchlight Pictures
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Γαλλία
Κατηγορία:Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 2010
Ίδρυμα Τόλκιν

Το **Ίδρυμα Τόλκιν** (αγγλικά:*Tolkien Estate*) είναι το νομικό όργανο που διαχειρίζεται την περιουσία του Άγγλου συγγραφέα Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, συμπεριλαμβανομένων των πνευματικών δικαιωμάτων για τα περισσότερα έργα του. Τα μεμονωμένα πνευματικά δικαιώματα έχουν ως επί το πλείστον εκχωρηθεί από την περιουσία σε θυγατρικές οντότητες όπως το JRR Tolkien Discretionary Settlement και το φιλανθρωπικό καταπίστευμα Tolkien. Οι διάφορες εκμεταλλεύσεις της οικογένειας Tolkien, συμπεριλαμβανομένου του κτήματος, έχουν οργανωθεί υπό την The Tolkien Company, διευθυντές της οποίας ήταν ο Κρίστοφερ Τόλκιν μέχρι τον Αύγουστο του 2017 και η σύζυγός του Baillie Tolkien και ο εγγονός του JRR Tolkien, Michael George Tolkien. Οι εκτελεστές της ιδιοκτησίας ήταν ο Κρίστοφερ Τόλκιν, ο οποίος ήταν ο μοναδικός λογοτεχνικός εκτελεστής και (που διαδέχθηκε τον δικηγόρο του JRR Tolkien Frank Williamson), η Cathleen Blackburn του Maier Blackburn, που ήταν ο κληρονόμος της περιουσίας για πολλά χρόνια.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα
* Tolkien Trust v. New Line Cinema Corp.

Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία
Κατηγορία:Οργανισμοί διανοητικής ιδιοκτησίας
Κατηγορία:Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν
Πουζούρ Ιστάρ

Ο **Πουζούρ-Ιστάρ** (περί το 2050 π.Χ. - 2025 π.Χ.) ήταν κυβερνήτης της πόλης Μάρι στην βόρεια Μεσοποταμία, όταν έπεσε η Ακκαδική Αυτοκρατορία. Έζησε την εποχή που κυβερνούσε η Τρίτη Δυναστεία της Ουρ και ο βασιλιάς Αμάρ-Σιν στον οποίον ήταν υποτελής, είχε διάφορους γιους που τον διαδέχθηκαν ανάμεσα τους ο Χανούν-Ντάγκαν. Από τα βασιλικά ανάκτορα του Μαρί είναι γνωστός ένας ανδριάντας του, στα ανάκτορα του Ζίμρι-Λιμ βρέθηκαν πλήθος από ανδριάντες που ανήκαν σε θεούς και ανθρώπους. Το τίτλο του *"στρατιωτικού κυβερνήτη της Μάρι"* αποτελούσαν όλα τα μέλη της βασιλικής δυναστείας που κυβέρνησε την πόλη από τα τέλη της 3ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι τις αρχές της δεύτερης χιλιετίας π.Χ. Οι κυβερνήτες αυτοί ήταν απόγονοι των στρατιωτικών ηγεμόνων που διορίστηκαν από τους αυτοκράτορες των Ακκάδων. Ο ανδριάντας του Πουζούρ-Ιστάρ που βρισκόταν σε ένα από τα ιερά των ανακτόρων του Ζίμρι-Λιμ βρέθηκε στην Βαβυλώνα στα ανάκτορα του Ναβουχοδονόσορ Β΄, τον μετέφεραν Βαβυλώνιοι στρατιώτες σαν λάφυρο μετά την κατάκτηση της Μάρι. Στο χέρι του βασιλιά στον ανδριάντα βρέθηκε μια επιγραφή που καταγράφει τον αδελφό του αρχιερέα Μίλγκα. Το καπέλο με τα κέρατα που ήταν συνηθισμένο στους Μεσοποτάμιους θεούς έπαψε να χρησιμοποιείται από τους βασιλιάδες στην Τρίτη Δυναστεία της Ουρ. Τα κέρατα που βρέθηκαν στον ανδριάντα του Πουζούρ-Ιστάρ ίσως να κατασκευάστηκαν από τους ίδιους τους Βαβυλώνιους για να τονίσουν την μεγαλοπρέπεια της νίκης τους απέναντι στους κατοίκους της Μάρι. Η επιγραφή που βρέθηκε στο χέρι του ανδριάντα έγραφε:

*"Πουζούρ-Ιστάρ, πρίγκιπας της χώρας του Μάρι, Μίλγκα ο αρχιερέας αδελφός του"*

Στην επιγραφή που βρέθηκε στο στρίφωμα του ρούχου που φορούσε ο βασιλιάς στον ανδριάντα έγραφε:

*"Τούρα-Ντάγκαν, πρίγκιπας της χώρας του Μάρι, Πουζούρ-Ιστάρ, o πρίγκιπας ο γιος του, αφιερώνει στον θεό αυτόν τον ανδριάντα. Σε όποιον προκαλέσει ασυλία, διαγράψει αυτή την αφιέρωση οι θεοί [[Νανά]], [[Ντάγκον]] και [[Ένκι]] να εκθεμελιώσουν την πόλη του και να αφανίσουν τους απογόνους του"*.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Gates, Henriette-Marie. "The Palace of Zimri-Lim at Mari." The Biblical Archaeologist 47 (June.,1984): 70-87
*Unger, Merrill F. (2014). Israel and the Aramaeans of Damascus: A Study in Archaeological Illumination of Bible History. Wipf and Stock Publishers. 
*Nassouhi, Essad (1926). "Statue d'un dieu de Mari, vers 2225 av. J.-C". Archiv für Orientforschung. 3: 112–113

Κατηγορία:Βασιλείς της Μάρι
Λίμνη Λαντίκ

Η **λίμνη Λαντίκ** (, αρχαία ελληνικά: Στιφάνη Λίμνη) είναι λίμνη στην Επαρχία Σαμψούντας, στη Μικρά Ασία της Τουρκίας. Αρχαία ονομαζόταν Στιφάνη και βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του αρχαίου Πόντου, στη συνοικία Φαζημών. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, η λίμνη αφθονούσε σε ψάρια και οι όχθες της πρόσφεραν εξαιρετικό βοσκότοπο. Η νότια όχθη της λίμνης Λαντίκ ήταν το επίκεντρο του σεισμού στη βόρεια Μικρά Ασία το 1668, μεγέθους 7,8–8,0 Ρίχτερ, που είναι ο ισχυρότερος σεισμός που έχει καταγραφεί στην Τουρκία.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Λίμνες της Τουρκίας
Κατηγορία:Γεωγραφία της Επαρχίας Σαμψούντας
Πλάκα της Ανατολίας

lang=en|μικρογραφία|Πλάκα της Ανατολίας|σύνδεσμος=Αρχείο:Anatolian_Plate_Vectoral.svg%3Flang=en
Η **Πλάκα της Ανατολίας** είναι ηπειρωτική τεκτονική πλάκα που χωρίζεται από την Ευρασιατική και την Αραβική Πλάκα με το Ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας και το Ρήγμα της Ανατολικής Ανατολίας αντίστοιχα. Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας της Τουρκίας βρίσκεται στην Πλάκα της Ανατολίας. Οι πιο σημαντικοί σεισμοί στην περιοχή έχουν σημειωθεί ιστορικά κατά μήκος του βόρειου ρήγματος, όπως ο σεισμός του Ερζιντζάν το 1939. Ο καταστροφικός σεισμός Τουρκίας-Συρίας του 2023 σημειώθηκε κατά μήκος του ενεργού ρήγματος της Ανατολικής Ανατολίας σε ένα ρήγμα ολίσθησης όπου η Αραβική Πλάκα γλιστρά πέρα από την Πλάκα της Ανατολίας οριζοντίως. Η σύγκρουση της Αραβικής Πλάκας στην Ευρασιατική Πλάκα μπορεί να «συμπιέζει» ή να μετακινεί την Πλάκα της Ανατολίας προς τα δυτικά.

Σύμφωνα με το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, το σύστημα ρηγμάτων μετασχηματισμού της Ανατολίας είναι «πιθανώς το πιο ενεργό στον κόσμο». Το Ρήγμα της Ανατολικής Ανατολίας, ένα αριστερό πλευρικό ρήγμα μεταφόρτωσης, σχηματίζει ένα όριο με την Αραβική Πλάκα. Στα νότια και νοτιοδυτικά είναι ένα συγκλίνον όριο με την Αφρικανική Πλάκα. Αυτή η σύγκλιση εκδηλώνεται σε συμπιεστικά χαρακτηριστικά εντός του ωκεάνιου φλοιού κάτω από τη Μεσόγειο, καθώς και στον ηπειρωτικό φλοιό της ίδιας της Ανατολίας, καθώς και σε ότι θεωρούνται γενικά ως ζώνες βύθισης κατά μήκος του ελληνικού και του κυπριακού τόξου. Το βόρειο άκρο είναι ένα όριο μεταφόρτωσης με την Ευρασιατική Πλάκα, που σχηματίζει τη Ζώνη Ρηγμάτων της Βόρειας Ανατολίας.
μικρογραφία|Ευρασιατική Πλάκα & Πλάκα της Ανατολίας
Η έρευνα δείχνει ότι η Πλάκα της Ανατολίας περιστρέφεται αριστερόστροφα καθώς ωθείται προς τα δυτικά από την Αραβική Πλάκα, εμποδίζοντας οποιαδήποτε κίνηση προς τα βόρεια από την Ευρασιατική Πλάκα. Σε ορισμένες αναφορές, η Πλάκα της Ανατολίας αναφέρεται ως ένα «μπλοκ» ηπειρωτικού φλοιού που εξακολουθεί να συνδέεται με την Ευρασιατική Πλάκα. Αλλά οι μελέτες για το Ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας δείχνουν ότι η Ανατολία είναι αποσυνδεδεμένη από την Ευρασιατική Πλάκα. Τώρα συμπιέζεται από την Αραβική Πλάκα από τα ανατολικά και αναγκάζεται να κινηθεί προς τα δυτικά, καθώς η Ευρασιατική Πλάκα στα βόρεια της εμποδίζει την κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση. Η Αφρικανική Πλάκα υποβιβάζεται κάτω από την Πλάκα της Ανατολίας κατά μήκος της Κύπρου και των Ελληνικών Τόξων στην ανοικτή θάλασσα στη Μεσόγειο Θάλασσα.

## Δείτε επίσης
* Πλάκα του Αιγαίου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τεκτονικές πλάκες
Κατηγορία:Γεωλογία της Τουρκίας
Ενεργειακή φτώχεια

μικρογραφία|243x243εσ| Κατοικίες χωρίς άμεση πρόσβαση σε ενέργεια όπως π.χ. ηλεκτρική ενέργεια, θέρμανση, ψύξη.
Η **ενεργειακή φτώχεια** (αγγλ. *energy poverty*) είναι όρος που αφορά στην έλλειψη πρόσβασης σε σύγχρονες ενεργειακές υπηρεσίες. Αναφέρεται στην κατάσταση μεγάλου αριθμού πολιτών στις αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη και ποσοστού πολιτών στις ανεπτυγμένες χώρες, των οποίων η ευημερία επηρεάζεται πολύ αρνητικά από την πολύ χαμηλή κατανάλωση ενέργειας, τη χρήση μη υγιεινών ή ρυπογόνων καυσίμων και τον υπερβολικό χρόνο που απαιτείται για τη συλλογή καυσίμων για την κάλυψη βασικών αναγκών. 

Το 2022 αναφερόταν ότι 759 εκατομμύρια άνθρωποι δεν είχαν πρόσβαση σε σταθερή ηλεκτρική ενέργεια και 2,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν επικίνδυνα και αναποτελεσματικά συστήματα μαγειρέματος. Σχετίζεται αντιστρόφως με την πρόσβαση σε σύγχρονες ενεργειακές υπηρεσίες, αν και η βελτίωση της πρόσβασης είναι μόνο ένας παράγων στις προσπάθειες μείωσης της ενεργειακής φτώχειας. Η ενεργειακή φτώχεια διαφέρει από τη φτώχεια των καυσίμων, η οποία επικεντρώνεται αποκλειστικά στο ζήτημα της οικονομικής προσιτότητας.

Ο όρος *«ενεργειακή φτώχεια»* εμφανίστηκε με τη δημοσίευση του βιβλίου της *Brenda Boardman*, *Fuel Poverty: From Cold Homes to Affordable Warmth* (1991). Η ονομασία του λεκτικού συνδυασμού ενέργειας και φτώχειας ως *«ενεργειακή φτώχεια»* παρακίνησε την ανάγκη ανάπτυξης δημόσιας πολιτικής για την αντιμετώπιση της ενεργειακής φτώχειας και επίσης τη μελέτη των αιτιών, των συμπτωμάτων και των επιπτώσεών της στην ανθρώπινη κοινωνία. Όταν η ενεργειακή φτώχεια εισήχθη για πρώτη φορά στο βιβλίο της *Boardman*, η ενεργειακή φτώχεια περιγράφηκε ως έλλειψη ενέργειας για θέρμανση και ψύξη των κατοικιών. 

Σήμερα, ωστόσο, η ενεργειακή φτώχεια θεωρείται ότι είναι το αποτέλεσμα πολύπλοκων συστημικών ανισοτήτων που δημιουργούν εμπόδια στην πρόσβαση στη σύγχρονη ενέργεια σε προσιτή τιμή. Η ενεργειακή φτώχεια είναι δύσκολο να μετρηθεί και επομένως να αναλυθεί επειδή βιώνεται ως κακουχία σε ιδιωτικό επίπεδο, μέσα στα νοικοκυριά, ειδικά με βάση το εν γένει πολιτιστικό επίπεδο και αλλάζει δυναμικά ανάλογα με το χρόνο και την τοποθεσία (γεωγραφική θέση).

Σύμφωνα με την πρωτοβουλία *Energy Poverty Action* του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, *Η πρόσβαση στην ενέργεια είναι θεμελιώδης για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής και αποτελεί βασική επιταγή για την οικονομική ανάπτυξη.* *Στον αναπτυσσόμενο κόσμο, η ενεργειακή φτώχεια εξακολουθεί να είναι διάχυτη".* 

Ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) εγκαινίασαν την Πρωτοβουλία Βιώσιμης Ενέργειας για Όλους και όρισε το 2012 ως το *Διεθνές Έτος για την Αειφόρο Ενέργεια για Όλους*, το οποίο επιδιώκει σε μέγιστη εστίαση στη μείωση της ενεργειακής φτώχειας. Τα Ηνωμένα Έθνη αναγνωρίζουν περαιτέρω τη σημασία της ενεργειακής φτώχειας μέσω του Στόχου 7 των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης για *«διασφάλιση της πρόσβασης σε οικονομικά προσιτή, αξιόπιστη, βιώσιμη και σύγχρονη ενέργεια για όλους».*

## Παραπομπές


Κατηγορία:Διεθνής ανάπτυξη
Κατηγορία:Ενεργειακή πολιτική
Πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων πυρήνα

Ένα **πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων πυρήνα** είναι ένα πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων που υπάρχει σε ορισμένους πυρήνες λειτουργικών συστημάτων για να διευκολύνει τον εντοπισμό σφαλμάτων και την ανάπτυξη του πυρήνα από τους προγραμματιστές του πυρήνα. Ένα πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων πυρήνα μπορεί να είναι ένα στέλεχος που υλοποιεί λειτουργίες χαμηλού επιπέδου, με έναν πλήρη εντοπιστή σφαλμάτων όπως τον GNU Debugger (gdb), που εκτελείται σε ένα άλλο μηχάνημα, στέλνει εντολές στο στέλεχος μέσω μιας σειριακής γραμμής ή μιας σύνδεσης δικτύου ή μπορεί να παρέχει μια γραμμή εντολών που μπορεί να χρησιμοποιηθεί απευθείας στο μηχάνημα στο οποίο γίνεται αποσφαλμάτωση.

Λειτουργικά συστήματα και πυρήνες λειτουργικών συστημάτων που περιέχουν προγράμματα εντοπισμού σφαλμάτων πυρήνα:

* Η οικογένεια των Windows NT περιλαμβάνει έναν εντοπιστή σφαλμάτων πυρήνα με το όνομα KD,  που μπορεί να λειτουργήσει ως τοπικός εντοπισμός σφαλμάτων με περιορισμένες δυνατότητες (ανάγνωση και εγγραφή μνήμης πυρήνα και ρύθμιση σημείων διακοπής)  και μπορεί να συνδεθεί σε απομακρυσμένο μηχάνημα μέσω σειριακής γραμμής. Σύνδεση IEEE 1394, σύνδεση USB 2.0 ή USB 3.0.  Το πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων γραφικού περιβάλλοντος WinDbg μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τον εντοπισμό σφαλμάτων πυρήνων σε τοπικούς και απομακρυσμένους υπολογιστές.
* Το BeOS και το Haiku περιλαμβάνουν ένα πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων πυρήνα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε με κονσόλα στην οθόνη είτε σε σειριακή γραμμή. Διαθέτει διάφορες εντολές για την επιθεώρηση της μνήμης, των νημάτων και άλλων δομών του πυρήνα. 
* DragonFly BSD
* Πυρήνας Linux ; Κανένα πρόγραμμα εντοπισμού σφαλμάτων πυρήνα δε συμπεριλήφθηκε στον πυρήνα Linux πριν από την έκδοση 2.6.26-rc1, επειδή ο Linus Torvalds δεν ήθελε έναν εντοπιστή σφαλμάτων πυρήνα στον πυρήνα.  
** KDB (τοπικό) 
** KGDB (απομακρυσμένο)
** MDB (τοπικό/απομακρυσμένο)   
* NetBSD (DDB για τοπικό, KGDB για απομακρυσμένο)
* macOS,  Darwin που εκτελεί τον πυρήνα XNU χρησιμοποιώντας το στοιχείο Mach
* Το OpenBSD περιλαμβάνει ddb που έχει σύνταξη παρόμοια με το GNU Debugger. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λειτουργικά συστήματα
Κατηγορία:Αποσφαλμάτωση
Κουρατζανλή Σερρών

Η **Κουρατζανλή** ή **Γκουράντζαλη** ή **Καρατζανλή**, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Βισαλτίας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν σε υψόμετρο 230 μέτρων στις νότιες παρυφές των Κρουσσίων ορέων, στο πέρασμα του Λαχανά, σε απόσταση 2 χιλιομέτρων βορειοδυτικά του σημερινού οικισμού Τριανταφυλλιά Σερρών.

## Ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στο Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.

Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Μακιών (Άμπελοι), μαζί με τα χωριά Καρατζάκιοϊ (Βαρικό), Μαχμουτλή (Τριανταφυλλιά), Μπαϊσλή (Μεσάδα), Μπάσκιοϊ (Κεφαλοχώρι) και Σακάφτσια (Λιβαδοχώρι).

Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 178 μουσουλμάνοι κάτοικοι, ενώ κατά τον Αύγουστο του 1915, σε σύνολο 229 κατοίκων, αναφέρονται 150 μουσουλμάνοι και 79 εγκατασταθέντες Έλληνες πρόσφυγες. Με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι Τούρκοι κάτοικοι αποχώρησαν.

Σήμερα δεν σώζονται ερείπια του οικισμού. Κάτοψη του χαλασμάτων του οικισμού, είναι ορατή σε αεροφωτογραφίες της περιόδου 1945-1960.

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά της περιφερειακής ενότητας Σερρών
Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Επισκοπή Μυλάσων

Η **Επισκοπή Μυλάσων** είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας με έδρα την πόλη Μύλασα. Εκκλησιαστικά ήταν εκκλησιαστική επαρχία της Μητρόπολης Αφροδισιάδος. Σήμερα η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία διορίζει τιτουλάριο καθολικό επίσκοπο.

Άγνωστο πότε δημιουργήθηκε η επισκοπή, πιστεύεται ότι ήταν στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους. Την εποχή της Οσίας Ξένης, τον 5ο αιώνα ήταν ήδη επισκοπή, όπως μαθαίνουμε από τον βίο της ήταν διακόνισσά της επισκοπής. Στα τακτικά ή επισκοπή αναφέρεται από τον 7ο έως τον 12ο αιώνα.

## Επισκοπικός κατάλογος

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
Κατηγορία:Τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Αφροδισιάδος
Μάχη του Κεμπέκ το 1775

Η **Μάχη του Κεμπέκ**, που διεξήχθη κοντά στην πόλη του Κεμπέκ, στον Καναδά, στις 30-31 Δεκεμβρίου 1775, ήταν ήττα για τους Αμερικανούς και τελείωσε τις προσπάθειές τους να κατακτήσουν τον Καναδά κατά τα πρώτα στάδια της Αμερικανικής Επανάστασης. 

Η αμερικανική ώθηση στον Καναδά ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1775 με την κατάληψη του Μόντρεαλ από τον στρατηγό Ρίτσαρντ Μοντγκόμερι. Στη συνέχεια συνέχισε βόρεια προς το Κεμπέκ, όπου συναντήθηκε με τον συνταγματάρχη Μπένεντικτ Άρνολντ. 

Η συνδυασμένη τους δύναμη των 1.000 ανδρών πολιόρκησε την πόλη στις 5 Δεκεμβρίου. Όταν η αμυνόμενη βρετανική δύναμη των 1.200 ανδρών, υπό τη διοίκηση του Καναδού κυβερνήτη Γκάι Κάρλετον, αντιστάθηκε στα φράγματα αμερικανικού πυροβολικού, ο Μοντγκόμερι και ο Άρνολντ εξαπέλυσαν απευθείας επίθεση στην πόλη τον Δεκέμβριο 30 στη μέση μιας οδικής χιονοθύελλας. 

Κατά τη διάρκεια της μάχης, περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Μεταξύ των τραυματιών ήταν και ο Μπένεντικτ Άρνολντ και ο Ρίτσαρντ Μοντγκόμερι. ο τελευταίος πέθανε σύντομα από τα τραύματά του. 

Ο Άρνολντ συνέχισε να αποκλείει την πόλη για μερικές εβδομάδες, αλλά οι βρετανικές ενισχύσεις ανάγκασαν τους Αμερικανούς να υποχωρήσουν τον Μάιο, τερματίζοντας τις ελπίδες τους να κατακτήσουν τον Καναδά, αλλά αποτρέποντας μια βρετανική προέλαση προς τα νότια μέχρι τα τέλη του 1776.

Κατηγορία:Πολεμικές συγκρούσεις
Ευάγγελος Ανουσάκης

Ο **Ευάγγελος Ανουσάκης** (Ηράκλειο Κρήτης, 12 Μαρτίου 1912 - Αθήνα, 25 Δεκεμβρίου 1956) ήταν Έλληνας ηθοποιός και τενόρος. Η οικογένειά του ήταν από τον Πειραιά με καταγωγή από τα Χανιά.

Το 1941 παντρεύτηκε την ηθοποιό Μαλαίνα Ανουσάκη απ' την οποία απέκτησε μια κόρη, την ηθοποιό και βουλευτή Ελένη Ανουσάκη. Πέθανε στην Αθήνα τα ξημερώματα των Χριστουγέννων του 1956 σε ηλικία 44 ετών.

Ο Ανουσάκης είχε παίξει σε μια από τις πρώτες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, με τίτλο *Νύχτα χωρίς ξημέρωμα* (1940) σε σενάριο Δημήτρη Μπόγρη και σκηνοθεσία Λ. Λιδωρικιώτη - Α. Παπαδαντωνάκη. **

## Παραπομπές

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί
Κατηγορία:Έλληνες τενόροι
NGC 801

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 801** είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Εκτιμάται πως απέχει 174 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και ότι έχει διάμετρο περίπου 174400 ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 20 Σεπτεμβρίου 1885.

## Παραπομπές

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
0801
07847
01550
+06-05-079
NGC 990

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 990** είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κριό και απέχει περίπου 153 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) το 1786.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες
Κατηγορία:Κριός (αστερισμός)
0990
09890
02089
+02-07-018
NGC 992

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 992** είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κριό και εκτιμάται ότι απέχει 188 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 6 Σεπτεμβρίου 1886.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Κριός (αστερισμός)
09938
02103
0992
+03-07-035