open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Νίκανδρος Στυλιανού

Ο **Νίκανδρος Στυλιανού** (22 Αυγούστου 1989) είναι Κύπριος αθλητής στο άλμα επί κοντώ. Κέρδισε πολλά μετάλλια στους Αγώνες των Μικρών Κρατών της Ευρώπης και εκπροσώπησε τη χώρα του σε δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα ανοιχτού και ένα κλειστού στίβου, καθώς και σε τρεις συνεχόμενους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες. 

Το ατομικό του ρεκόρ είναι στα 5,61μ που πέτυχε στις 25 Φεβρουαρίου του 2017 στους Βαλκανικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου στο Βελιγράδι της Σερβίας. Έτρεξε ακόμη σε χρόνο 15,93" στα 110μ μετ' εμποδίων, το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, το οποίο του χάρισε την πρώτη θέση στους Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης (ΑΜΚΕ).
Ντέρμπι (Δυτική Αυστραλία)

Το **Ντέρμπι** () είναι  είναι πόλη στην περιοχή Κίμπερλι της Δυτικής Αυστραλίας. Στην απογραφή του 2021, είχε πληθυσμό 3.222 κατοίκων, με το 41,5% να προέρχεται από Αβορίγινες και Νησιώτες του Πορθμού Τόρες.  Μαζί με το Μπρουμ και την Κουνουνούρα, είναι μία από τις τρεις μόνο πόλεις στο Κίμπερλι που έχουν πληθυσμό άνω των 2.000 κατοίκων. 

Βρίσκεται σε υψόμετρο 8 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καλύπτοντας μια έκταση 162,9 τ.χλμ, 
και έχει τις υψηλότερες παλίρροιες στην Αυστραλία, με τη διαφορά μεταξύ άμπωτης και υψηλής παλίρροιας να φτάνει τα 11.8 μέτρα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αυστραλίας
Πορτ Πίρι

Το **Πορτ Πίρι** () είναι μικρή πόλη στην ανατολική ακτή του κόλπου Σπένσερ στη Νότια Αυστραλία, 223 χιλιόμετρα  βόρεια της πρωτεύουσας της πολιτείας, Αδελαΐδας. Το Πορτ Πίρι είναι η μεγαλύτερη πόλη και το κύριο εμπορικό κέντρο της Μεσο-Βόρειας περιοχής της Νότιας Αυστραλίας. Η πόλη έχει μια εκτεταμένη ιστορία που χρονολογείται από το 1845. Το Πορτ Πίρι ήταν η πρώτη ανακηρυχθείσα περιφερειακή πόλη στη Νότια Αυστραλία και σήμερα είναι το δεύτερο πιο σημαντικό και δεύτερο πιο πολυσύχναστο λιμάνι στη Νότια Αυστραλία.

Στην απογραφή του 2021, το Πορτ Πίρι είχε πληθυσμό 13.896 κατοίκων.Είναι η όγδοη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στη Νότια Αυστραλία μετά την Αδελαΐδα, το Μάουντ Γκάμπιερ, το Γκόλερ, το Μάουντ Μπάρκερ, τη Γουαϊάλλα, το Μάρεϊ Μπριτζ και το Πορτ Λίνκολν.

Η οικονομία της πόλης κυριαρχείται από ένα από τα μεγαλύτερα χυτήρια μολύβδου στον κόσμο, το οποίο λειτουργεί η Nyrstar . Παράγει επίσης εξευγενισμένο ασήμι, χαλκό, οξύ, χρυσό και διάφορα άλλα υποπροϊόντα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αυστραλίας
Βαλεαρική

Η **βαλεαρική** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Balearica*) είναι γένος πουλιών, που ανήκει στην οικογένεια του γερανού, τις γερανίδες. Σήμερα το γένος συναντάται μόνο στη νοτίως της Σαχάρας Αφρική και είναι τα μοναδικά πτηνά της οικογένειας που μπορούν να φωλιάσουν σε δένδρα. Το δενδρώδες ενδιαίτημα είναι ένας λόγος που οι (σχετικώς μικρές) βαλεαρικές πιστεύεται ότι είναι πολύ παρόμοιες με τους προγόνους των γερανιδών.

Η τροφή τους, όπως και των άλλων μελών της οικογένειας, αποτελείται από έντομα, μικρά ερπετά και μικρά θηλαστικά.

## Ταξινομική
Το γένος ορίσθηκε από τον Γάλλο ζωολόγο Ματυρέν Ζακ Μπρισόν το 1760 με βάση το είδος βαλεαρική η ταώμορφος (*Balearica pavonina*). Το όνομα προέρχεται από την αρχαία ρωμαϊκή (λατινική) λέξη *Baliaricus*, που σημαίνει τον προερχόμενο από ή τον σχετιζόμενο με τις Βαλεαρίδες Νήσους.

Οι γερανίδες υποδιαιρούνται σε δύο υποοικογένειες: τις γερανίνες (*Gruinae*) και τις **βαλεαρικίνες (''Balearicinae'')**, με τη δεύτερη να περιλαμβάνει μόνο το γένος βαλεαρική. Σήμερα αναγνωρίζονται μόνο τα εξής δύο είδη βαλεαρικής που ζουν σήμερα:

* *[[Balearica pavonina]]*, **βαλεαρική η ταώμορφος** (Brisson, 1760), δύο υποείδη: *B. p. pavonina* και *B. p. ceciliae*
* *[[Εστεμμένος γερανός|Balearica regulorum]]*, **εστεμμένος γερανός** (Bennett, 1834), δύο υποείδη: *B. r. gibbericeps* και *B. r. regulorum*

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 672

Κατηγορία:Γερανίδες
Βαλερί Σιμονέν

Η **Βιλελμέν-Ζοζεφίν Σιμονέν**, γνωστή ως **Βαλερί Σιμονέν**, λαίδη **Γκυστάβ Φου** και
**Γκυστάβ Αλέ** (, 19 Δεκεμβρίου 1831 – 25 Ιουνίου 1919) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός και συγγραφέας.

Η Βαλερί Σιμονέν γεννήθηκε στο Παρίσι και σπούδασε στο Ωδείο του Παρισιού από το 1850. Δύο χρόνια αργότερα κέρδισε α΄ βραβείο κωμωδίας και αμέσως ερμήνευσε ρόλο στο Θέατρο Οντεόν. 

Από το 1853 έως το 1859 η Σιμονέν ήταν μέλος του Δ.Σ. της ιστορικής Κομεντί Φρανσαίζ. Το 1859 παραιτήθηκε από το θέατρο και πήγε στο Λονδίνο να ζήσει με τη μητέρα της. Εκεί παντρεύτηκε τον Γκυστάβ Εζέν Φου, με τον οποίο απέκτησε δύο θυγατέρες, την Κονσουέλο και την Ασίλ-Βαλερί. 

Επέστρεψε στη Γαλλία το 1864 και από τότε αφιερώθηκε στη συγγραφή μυθιστορημάτων και θεατρικών έργων με το ψευδώνυμο Γκυστάβ Αλέ. Χήρευσε το 1884, αλλά ξαναπαντρεύτηκε, με τον Ρουμάνο πολιτικό Γκεόργκε Μπάρμπου Στιρμπέι. Η Σιμονέν απεβίωσε στο Portaillac σε ηλικία 87 ετών.

## Επιλεγμένη εργογραφία
* *Le Médecin des dames* (Παρίσι, 16 Ιανουαρίου 1870)
* *Le Bleuet*, πρόλογος της Γεωργίας Σάνδης (1875)
* *L’enfer des Femmes*, μυθιστόρημα
* *Le diagnostic*, μυθιστόρημα
* *Le professeur d’amour*, μυθιστόρημα
* *Sternina*, στην αγγλική γλώσσα
* *Vertu* (1877)
* *Aimez-vous* (1877)
* *Le Clou au couvent, aimez-vous* (2η έκδ. 1879)
* *Nos grands peintres: Catalogue de leurs oeuvres et opinions de la presse* (1879)
* *Le Clou au couvent* (1879)
* *Le Duel de Pierrot*, δράμα σε 5 πράξεις (1881)
* *Le Sphinx aux perles* (1884)
* *Le salon, dix ans de peinture* (1902)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαλερί Βιλλελμίνα-Ιωσηφίνα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελίδα 676

Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Γαλλίδες συγγραφείς
Πιερ Φραντσέσκο Βαλεντίνι

Ο **Πιερ Φραντσέσκο Βαλεντίνι** (, περ. 1570 – 1654) ήταν Ιταλός ευγενής, ερασιτέχνης συνθέτης και θεωρητικός της μουσικής. Είχε δάσκαλο τον Τζοβάννι Μπερναρντίνο Νανίνο. Οι συνθέσεις του, απαύγασμα υπομονής και επιμονής, είναι πολύπλοκες και παράδοξες. Συνέθεσε μαδριγάλια, θρησκευτικά τραγούδια, συλλογές από μοτέτα και δύο συμφωνικά έργα. Η «επίδειξη δυνάμεως» του Βαλεντίνι στην τεχνική της αντιστίξεως είναι ο κανόνας *Canone nel modo Salomonis* (1631), με 96 φωνές, οι οποίες μπορούν να επεκταθούν στον συμβολικό αριθμό 144000, και οι οποίες τραγουδιούνται σε διαφορετικές ταχύτητες και με διαφορετικά μέτρα. Επίσης ο Βαλεντίνι συνέγραψε αξιόλογες πραγματείες για τη ρητορική τέχνη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαλεντίνι Πέτρος Φραγκίσκος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 674

Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Βασίλειος Βαλεντίνος

Ο **Βασίλειος Βαλεντίνος** (), ήταν κατά την παράδοση ένας Γερμανός αλχημιστής του 15ου αιώνα, που αφού ταξίδεψε στην Ισπανία, την Αγγλία και την Ολλανδία αποσύρθηκε στη Μονή του Αγίου Πέτρου των Βενεδικτίνων στην Ερφούρτη. Ωστόσο πολλοί νεότεροι μελετητές θεωρούν πιθανότερο ότι το όνομα είναι ένα ψευδώνυμο με το οποίο έγραψαν ένα ή περισσότερα πρόσωπα του 16ου αιώνα.

Σύμφωνα με τoν Τζων Μάξσον Στίλμαν (*John Maxson Stillman*, 1852-1923), που έγραψε για την ιστορία της χημείας, δεν υπάρχει καταγραφή προσώπου με αυτό το όνομα στη Γερμανία ή στη Ρώμη, ούτε κάποια μνεία του πριν από το έτος 1600. Οι βιογραφικές πληροφορίες για τον Βασίλειο Βαλεντίνο, σύμφωνα με την άποψη αυτή, όπως και το φανταστικό πορτρέτο του, είναι μεταγενέστερα κατασκευάσματα από τα έργα τα οποία αποδίδονται σε αυτόν.

Κατά τον 18ο αιώνα προτάθηκε ότι ο συγγραφέας των έργων που αποδίδονται στον Βαλεντίνο ήταν ο **Γιόχαν Τέλντε** (*Johann Thölde*), ένας παρασκευαστής αλάτων στη Γερμανία που έζησε περίπου από το 1565 έως το 1624. Σήμερα έχουν προστεθεί και άλλοι συγγραφείς. Ο Τέλντε δημοσίευσε τα πρώτα πέντε βιβλία υπό το ψευδώνυμο του Βαλεντίνου. Λέγεται επίσης ότι ο Παράκελσος παρουσίασε μερικές από τις ανακαλύψεις του Β. Βαλεντίνου ως δικές του.

Σε κάθε περίπτωση, όπως και να έχουν τα πράγματα, ο «Βασίλειος Βαλεντίνος» είχε σημαντικές γνώσεις χημείας και έκανε πολλές και σημαντικές ανακαλύψεις. Διέκρινε τη διαφορά μεταξύ βισμουθίου και ψευδαργύρου και παρήγαγε μεταλλικό υδράργυρο από τον καλομέλα και τον νιτρικό υδράργυρο. Απέδειξε ότι η αμμωνία μπορούσε να παραχθεί από την επίδραση αλκαλίων πάνω σε «αμμωνιακόν άλας» (χλωριούχο αμμώνιο), περιέγραψε την παραγωγή υδροχλωρικού οξέος με την επίδραση οξέων σε αλάτι (χλωριούχο νάτριο) και παρασκεύασε πρώτος χλωραιθάνιο, έλαιο βιτριολίου (καθαρό θειικό οξύ), ένα είδος πυρίτιδας και το «μολυβδοσάκχαρο» (ουδέτερος οξικός μόλυβδος) μεταξύ άλλων επιτευγμάτων.

## ''Οι 12 Κλείδες του Βασιλείου Βαλεντίνου''
*Οι 12 Κλείδες του Βασιλείου Βαλεντίνου* (γερμ. *Ein kurtz summarischer Tractat, von dem grossen Stein der Uralten*) είναι ένα ευρύτατα εκδοθέν βιβλίο αλχημείας που αποδίδεται στον Β. Βαλεντίνο. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1599 από Γιόχαν Τέλντε (*Johann Thölde*). Αποτελείται από δύο μέρη, με το δεύτερο να περιέχει τις 12 «κλείδες», δηλαδή 12 σύντομα κεφάλαια που περιγράφουν με αλληγορικό τρόπο από ένα βήμα το καθένα για τη δημιουργία της περίφημης φιλοσοφικής λίθου. Τα κεφάλαια συνοδεύονται σε μεταγενέστερες εκδόσεις του έργου από ξυλογραφικά χαρακτικά.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 675

Κατηγορία:Γερμανοί αλχημιστές
Κατηγορία:Επιστήμονες του 15ου αιώνα
The Frozen Autumn

Οι **Frozen Autumn** είναι ιταλικό darkwave συγκρότημα, που σχηματίστηκε τον Μάιο του 1993, και χαρακτηρίζεται από μείγμα μελαγχολικής ατμοσφαιρικής gothic-wave και electropop μουσικής με επιρροές από τη δεκαετία του 1980.

## Ιστορία
Οι Frozen Autumn ξεκίνησαν ως το σόλο project του Diego Merletto, το οποίο ιδρύθηκε μετά από αρκετά χρόνια συμμετοχής του σε διάφορα darkwave συγκροτήματα στο Τορίνο. Το 1995 κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ, *Pale Awakening*. Το άλμπουμ έτυχε θερμής υποδοχής από τους οπαδούς της gothic-wave/dark-romantic μουσικής σε όλη την Ευρώπη, και το 1997 κυκλοφόρησε το επόμενο άλμπουμ, *Fragments of Memories.*

Το 1998, ο Merletto ίδρυσε μαζί με την Arianna ένα side-project με τίτλο Static Movement. Το ντουέτο συνέθεσε μαζί για έξι μήνες και τον Μάρτιο του 1999 κυκλοφόρησε το άλμπουμ *Visionary Landscapes*. 

Μετά από 18 μήνες εργασίας στο τρίτο άλμπουμ των The Frozen Autumn, το *Emotional Screening Device* κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2002 και χαρακτηρίστηκε ως το καλύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος μέχρι σήμερα.  

### Έμπνευση
Οι Frozen Autumn έχουν δηλώσει ότι οι συνεργάτες τους στην δισκογραφική τους εταιρεία, Clan of Xymox, υπήρξαν η κύρια πηγή έμπνευσής τους όλα αυτά τα χρόνια.  Το 2000, ο Ντιέγκο και η Αριάνα προσκλήθηκαν από τον ιδρυτή των Clan of Xymox, Ρόνι Μούρινγκς, να κάνουν ένα remix του νέου του κομματιού, "There's No Tomorrow", το οποίο συμπεριλήφθηκε στο single. Συνεργάστηκαν για δεύτερη φορά όταν ο Μούρινγκς έκανε remix του "Ashes". Άλλες επιρροές του ντουέτου περιλαμβάνουν τους Dead Can Dance, Cocteau Twins, the Sisters of Mercy, Xmal Deutschland, David Sylvian και Depeche Mode.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλικά μουσικά συγκροτήματα
Σαρμόν-σου-Μπαρμπουίζ

Το **Σαρμόν-σου-Μπαρμπουίζ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωμπ, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ωμπ
Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας

Το Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας (γερμ. Deutsch-Griechisches Jugendwerk, DGJW· ελλ. συντομογρ. ΕΓΙΝ) είναι ένας διακρατικός οργανισμός που ιδρύθηκε από τη Γερμανία και την Ελλάδα με σκοπό την ενίσχυση της συνεργασίας και της αλληλοκατανόησης μεταξύ των νέων των δύο χωρών. Το Ίδρυμα υποστηρίζει προγράμματα ανταλλαγών νέων, εκπαιδευτικές δράσεις και κοινές πρωτοβουλίες πολιτισμού και μνήμης.

## Ιστορικό

Κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης χρέους, οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας επιβαρύνθηκαν λόγω πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών εντάσεων. Στο πλαίσιο αυτό αναδείχθηκε η ανάγκη ενίσχυσης της διαπολιτισμικής κατανόησης μέσω της νεολαίας.

Τον Μάρτιο του 2013, η Ένωση Γερμανοελληνικών Εταιρειών (VDGG) υπέβαλε πρόταση για τη δημιουργία ενός ιδρύματος νεολαίας κατά το πρότυπο του Γαλλογερμανικού και του Γερμανοπολωνικού Ιδρύματος Νεολαίας. Η πρόταση αυτή υποστηρίχθηκε έντονα από την πρόεδρο της ένωσης, Ζίγκριντ Σκαρπέλις-Σπερκ, και περιελήφθη στη συμφωνία συνασπισμού της γερμανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

## Ίδρυση

Στις 12 Σεπτεμβρίου 2014, οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ελλάδας υπέγραψαν δήλωση προθέσεων για τη δημιουργία του ιδρύματος. Η τελική διακρατική συμφωνία υπεγράφη στις 11 Οκτωβρίου 2018 στην Αθήνα, στο πλαίσιο της επίσημης επίσκεψης του Ομοσπονδιακού Προέδρου της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ. Από ελληνικής πλευράς υπέγραψε ο Γενικός Γραμματέας Νεολαίας Πάφσανίας Παπαγεωργίου, και από γερμανικής πλευράς η Ομοσπονδιακή Υπουργός Φραντζίσκα Γκίφεϊ.

Το ίδρυμα ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Απρίλιο του 2021. Η έδρα του είναι διπλή: στη Λειψία και στη Θεσσαλονίκη. Πρώτοι γενικοί γραμματείς του οργανισμού είναι ο Γεράσιμος Μπέκας και η Μαρία Νάστου.

**Σκοποί και Δραστηριότητες**

Το Γερμανοελληνικό Ίδρυμα Νεολαίας προωθεί:

* Ανταλλαγές νέων και εκπαιδευτικά προγράμματα.

* Ανταλλαγές ειδικών στον τομέα της νεολαίας και της εκπαίδευσης.

* Κοινές δράσεις μνήμης και ιστορικής εκπαίδευσης.

* Προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και δεξιοτήτων.

Το Ίδρυμα επιδιώκει να ενισχύσει τη συμμετοχή των νέων στην κοινωνία και να προωθήσει τον διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος του Γερμανοελληνικού Ιδρύματος Νεολαίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνογερμανικές σχέσεις
Καζίμιες Βαλισέβσκι

Ο **Καζίμιες Κλέμενς Βαλισέβσκι** (, 1849-1935) ήταν Πολωνός ιστορικός συγγραφέας, που έγραψε κυρίως έργα με θέμα τη ρωσική ιστορία. Σπούδασε φιλολογία και ιστορία στη Βαρσοβία και στο Παρίσι.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βαλισέβσκι γεννήθηκε στο χωριό Γκόλε του Βασιλείου της Πολωνίας από διακεκριμένη οικογένεια. Ξεκίνησε να ερευνά σε νεαρή ηλικία, από το 1870, αφιερώνοντας περισσότερα από τριάντα χρόνια σε έρευνες σε βιβλιοθήκες και αρχεία στο Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο, τη Βιέννη και την Αγία Πετρούπολη. Αρκετά από τα έργα του γράφηκαν αρχικώς στη γαλλική γλώσσα και μεταφράσθηκαν στην πολωνική και σε άλλες γλώσσες. Σε μικρότερο βαθμό ερεύνησε την πολωνική ιστορία, κυρίως για να υπερασπισθεί τη χώρα του απέναντι στις υποτιμητικές για αυτή ρωσικές και γερμανικές ιστοριογραφίες, με το έργο του *Πολωνία, αυτή η άγνωστη* (1919).

Ως άνθρωπος των γραμμάτων, ο Βαλισέφσκι εξέφρασε την πρόθεσή του να καταστήσει ευρύτερα γνωστό τον πολωνικής καταγωγής Βρετανό συγγραφέα Τζόζεφ Κόνραντ στο πολωνικό κοινό και οι δυο τους είχαν αλληλογραφήσει.

## Το έργο του
Ο Βαλισέφσκι συνέγραψε λεπτομερή έργα, που καλύπτουν σχεδόν τρεις αιώνες της ρωσικής ιστορίας, από την εποχή του Ιβάν του Τρομερού μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα Μερικά από τα έργα του είναι τα εξής, αναφερόμενα με τον τίτλο στη γαλλική πρωτότυπη έκδοση:

* *Une Française reine de Pologne: Marie d’Arquien-Sobieska*, 1884
* *Les Relations diplomatiques entre la Pologne et la France au (1644-1667)*, 1889
* *Le Roman d’une impératrice, Catherine II de Russie*, 1893-1894, Βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας
* *Pierre le Grand*, 1897
* *Marysienka, Marie de La Grange d’Arquien, reine de Pologne, femme de Sobieski, 1641-1716*, 1898
* *L’Héritage de Pierre le Grand*, 1900
* *Littérature russe*, 1900
* *La Dernière des Romanov, Élisabeth I*, 1902
* *Ivan le Terrible*, 1904
* *Les Carrosses du roi*, 1905
* *La Crise révolutionnaire, 1584-1614*, 1906
* *Le Berceau d’une dynastie, les premiers Romanov, 1613-1682*, 1909
* *Le Fils de la grande Catherine, Paul I*, 1912
* *Le Règne d’Alexandre I: la guerre patriotique et l’héritage de Napoléon: 1812-1816*, 1923
* *La Femme russe*, 1926

### Η ρωσική άποψη
Οι ρωσικές πηγές υποτιμούν τα ιστορικά έργα του Βαλισέφσκι ως προς την επιστημονική αξία τους. Επί Ρωσικής Αυτοκρατορίας, οι συγγραφείς της Εγκυκλοπαίδειας ''Γκρανάτ'' δήλωναν: «Τα γλαφυρά γραμμένα και γεμάτα προσωπικές λεπτομέρειες έργα του αξιολογούνται επιστημονικώς ως εξαιρετικώς ελαφρά και συχνά δεν υπερβαίνουν το επίπεδο ενός συνηθισμένου ιστορικού μυθιστορήματος». Επί σοβιετικού καθεστώτος, η Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια δίνει μια όχι λιγότερο αυστηρή αξιολόγηση των προσόντων του Βαλισέφσκι ως ιστορικού:

«Επικεντρώνοντας την προσοχή του αποκλειστικά στην προσωπική ζωή των ηγετών, ο Βαλισέβσκι δίνει μόνο μια ιστορία με αυλικές ίντριγκες, έρωτες και ανέκδοτα. Δεν υπάρχει κοινωνική ανάλυση στα γραπτά του.».

## Παραπομπές


## Πηγές
* Έλλεν Σπηλιοπούλου: το λήμμα «Βαλιζέβσκυ Καζιμίρ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 679

Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί
Τζουζέππε Βαλεριάνι

Ο **Τζουζέππε Βαλεριάνι** (, , 18ος αιώνας) ήταν Ιταλός ζωγράφος και διακοσμητής, που σταδιοδρόμησε κυρίως στη Ρωσική Αυτοκρατορία και διακρίθηκε στη δημιουργία τοιχογραφιών και θεατρικών σκηνικών.

Ο Τζουζέππε Βαλεριάνι γεννήθηκε στη Ρώμη σε άγνωστο έτος λίγο πριν το 1708, με κάποιες πηγές να αναφέρουν λανθασμένα το 1708 ως έτος γεννήσεως. Το 1716 μαζί με τον αδελφό του Ντομένικο άρχισαν να μαθητεύουν στον Μάρκο Ρίτσι στη Βενετία. Το 1721 βρίσκουμε τους δύο αδελφούς να έχουν προσληφθεί ως σχεδιαστές σκηνικών στο Τεάτρο Σαν Άντζελο της Βενετίας, όπου τα πρώτα έργα τους ήταν τα σκηνικά για την όπερα *Αντιγόνη* του Τζουζέππε Μαρία Ορλαντίνι, και από το 1722 έως το 1731 στο Τεάτρο Σαν Τζοβάννι Κρισοστόμο.

Το 1742 ο Τζουζέππε Βαλεριάνι διορίσθηκε «μηχανικός θεάτρου» στην τσαρική αυλή στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί σχεδίασε το εσωτερικό του πρώτου κτηρίου όπερας που κτίσθηκε ποτέ στη Ρωσία, έργο του Ιταλού αρχιτέκτονα Φραντσέσκο Μπαρτολομέο Ραστρέλλι που εγκαινιάσθηκε το 1750. Ο Βαλεριάνι σχεδίασε τα σκηνικά πολλών έργων που παίχθηκαν εκεί. Το 1745 έγινε καθηγητής στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών. Πέθανε στις 18 Απριλίου 1762 στην Αγία Πετρούπολη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7

Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Διακοσμητές εσωτερικών χώρων
Λόντεβικ Κάσπαρ Φάλκεναιρ

Ο **Λόντεβικ Κάσπαρ Φάλκεναιρ** (, 7 Ιουνίου 1715 – 15 Μαρτίου 1785) ήταν Ολλανδός κλασικός φιλόλογος και ελληνιστής του 18ου αιώνα.

Γεννήθηκε στο Λέουαρντεν και ήταν μαθητής του Τιβερίου Χέμστερχοϋς, τον οποίο διαδέχθηκε το 1766 ως καθηγητής στην έδρα των Αρχαίων Ελληνικών στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν (το παλαιότερο της Ολλανδίας).

## Το έργο του
Ο Φάλκεναιρ δημοσίευσε σχολιασμένες εκδόσεις έργων της αρχαίας ελληνικής και λατινικής γραμματείας. Διακρίνονται όλες από το λεπτό κριτικό πνεύμα και τη βαθιά πολυμάθεια. Μερικές σημαντικές είναι οι εξής:

* *Ammonius, De adfinium vocabulorum differentia* (1739)
* *[[Ιλιάδα|Ilias]]*, με πολλά σχόλια και αντιπαραβολή στίχων του Βιργιλίου (1747)
* *Dictata in antiquitates Graecas* (1751)
* *Observationes philologicae in [[Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον|Evangelium Lucae]]* (1751)
* *Observationes philologicae in [[Πράξεις των Αποστόλων|Actus Apostolicos]]* (1752)
* *[[Φοίνισσαι (τραγωδία)|Phoenissae]]* (1755)
* *Diatribe in [[Ευριπίδης|Euripidis]] deperditorum dramatum reliquias* (1767)
* *Euripidis Tragoedia [[Ιππόλυτος (τραγωδία)|Hippolytus]]* (Σχόλια, 1768)
* *[[Θεόκριτος|Theocritus]]: Carmina bucolica* (1779)
* *Diatribe de [[Αριστόβουλος του Πανέα|Aristobulo Judaeo]]: philosopho peripatetico Alexandrino* (γραμματολογική πραγματεία, εκδόθηκε μεταθανατίως, το 1806)

Εκτός αυτών, μεταθανατίως εκδόθηκε από τον γαμπρό του, τον Λούζακ, η φιλολογική εργασία του Φάλκεναιρ για τον Καλλίνικο (1789) και το 1806 οι λόγοι του Φάλκεναιρ με τον τίτλο *Orationes*.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βάλκεναερ ή Βαλκενάριος Λουδοβίκος-Γάσπαρ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 700

Κατηγορία:Ολλανδοί φιλόλογοι
Αντρέ Βαλαντιέ

Ο **Αντρέ Βαλαντιέ** (, 1565 – 13 Αυγούστου 1638) ήταν Γάλλος Ιησουίτης θεολόγος και συγγραφέας, μετέπειτα αββάς στη Μονή του Αγίου Αρνούλδου.

Ο Βαλαντιέ γεννήθηκε στο χωριό Σαιν-Παλ-ντε-Σαλανκόν της νοτιοκεντρικής Γαλλίας (σήμερα στον Νομό Ωτ-Λουάρ), σπούδασε και εντάχθηκε στην Εταιρεία του Ιησού (Ιησουίτες) το 1586. Δίδαξε ρητορική στην Αβινιόν. Συνέγραψε το πρώτο βιβλίο του με τίτλο «Le Labyrinthe royal» με αφορμή και ως περιγραφή της επισκέψεως του Βασιλέως Ερρίκου Δ΄ και της νέας (δεύτερης) συζύγου του Μαρίας των Μεδίκων στην πόλη της Αβινιόν. Το βιβλίο αυτό σημείωσε μεγάλη επιτυχία και γνώρισε πολλές εκδόσεις.

Το 1608 ο Βαλαντιέ παραιτήθηκε από την Εταιρεία του Ιησού, εξαιτίας από ό,τι φαίνεται της αντιζηλίας των υπόλοιπων Ιησουιτών για τις εξαιρετικές ρητορικές του ικανότητες. Αφού πέρασε μερικά χρόνια στη Λυών και το Παρίσι, όπου είχε την τύχη να εκφωνήσει τον επικήδειο λόγο του δολοφονημένου Ερρίκου Δ΄, κατέληξε στο Μετς, όπου του προσφέρθηκε η θέση του ηγουμένου (αββά) στο abbaye de Saint-Arnould τον Ιούνιο του 1611. Απεβίωσε στο Αββαείο σε ηλικία 73 ετών..

## Επιλεγμένη εργογραφία
* *Harangue funèbre de Henry le Grand qvatriesme de ce nom, tres-inuincible & incomparable roy, de France & de Navarre, d'éternelle mémoire*, 1610
* *Parénèse royale sur les cérémonies du Sacre du Très-chrestien Louys XIII Roy de France & de Navarre*, 1611
* *Epitaphe panegyrique ou le Pontife chrestien. Sur la vie, les mœurs & la mort de l’Illustr. Anne d’Escars, dict Cardinal de Givry, evesque de Metz*, 1612
* *Les Divines parallèles de la saincte Eucharistie. Sermons pour l'octave du sainct Sacrement, preschés à Paris à St. Médric*, 1612
* *La Saincte philosophie de l’âme. Sermons pour l’Advant, preschés à Paris à St. Médric*, 1613
* *L'Auguste Basilique de l'Abbaye Royale de Sainct Arnoul de Mets, de l'ordre de Sainct Benoict*, 1615
* *Partitiones oratoriae, seu de Oratore perfecto*, 1621 (στη λατινική)
* *Parallèles et célébritez parthénienes pour toutes les festes de la glorieuse mère de Dieu, sermons preschez à Paris, à S.-Estienne des Grecs durant l'octave de son Assumption*, 1626
* *Les saintes Montagnes et collines d'Orval et de Clairvaux, vive représentation de la vie exemplaire et religieux trépas de... Dom Bernard de Montgaillard, Abbé de l'abbaye d'Orval... au jour et célébrité de ses exèques faites solennellement trois jours durant, en l'église d'Orval*, 1629

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαλλαντιέ Ανδρέας» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7

Κατηγορία:Γάλλοι Καθολικοί θεολόγοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Κατηγορία:Αββάδες
Κατηγορία:Γάλλοι μοναχοί
Κατηγορία:Ιησουίτες
Φιλίππο ντελλα Βάλλε

Ο **Φιλίππο ντελλα Βάλλε** (, 26 Δεκεμβρίου 1698 – 29 Απριλίου 1768) ήταν Ιταλός γλύπτης του ύστερου μπαρόκ και του πρώιμου νεοκλασικισμού, ο οποίος εργάσθηκε κυρίως στη Ρώμη.

thumb|left|Χαμηλό ανάγλυφο του Ευαγγελισμού από τον καλλιτέχνη στον Ναό του Αγίου Ιγνατίου στη Ρώμη
Γεννήθηκε στη φλωρεντία και μαθήτευσε εκεί αρχικώς στον Τζοβάννι Μπαττίστα Φοτζίνι με «συμμαθητή» τον Τζοβάννι Μπαττίστα Μαΐνι. Κατόπιν ο Φιλίππο μετεγκαταστάθηκε στη Ρώμη προκειμένου να συνεργασθεί με τον Καμίλλο Ρουσκόνι. Το 1725 ο ντελλα Βάλλε κέρδισε έναν διαγωνισμό της Ακαδημίας του Αγίου Λουκά μαζί με τον Πιέτρο Μπράτσι και αργότερα έγινε ο διευθυντής (ιταλ. *Principe*) της ομάδας αυτής. Στη Ρώμη οι ντελλα Βάλλε και Μπράτσι εργάσθηκαν στη Φοντάνα ντι Τρέβι, πάνω στο σχέδιο του αρχιτέκτονα Νικόλα Σάλβι, με τον ντελλα Βάλλε να ολοκληρώνει σε αυτή τα αλληγορικά αγάλματα της Υγιείας και της Αφθονίας.

Ως το αριστούργημα του ντελλα Βάλλε θεωρείται ωστόσο το ανάγλυφο του «Ευαγγελισμού», έργο του 1750, για τον Ναό του Αγίου Ιγνατίου στη Ρώμη, ένα πολύ πιο συγκρατημένο και αβαθές ανάγλυφο από εκείνο του Μπερναρντίνο Καμέττι με το ίδιο θέμα το 1729, που σήμερα βρίσκεται στη Βασιλική της Σουπέργκα. Το πρώτο ανάγλυφο φανερώνει μια νεοκλασική επιρροή, που αρχίζει να επηρεάζει τη ρωμαϊκή γλυπτική του ύστερου μπαρόκ. Αυτή η επιρροή απομακρύνει το γλυπτό από τη θεατρικότητα προς μία πιο ψύχραιμη πραγμάτευση του θέματος. Μια ακόμα αντίθεση υφίσταται με το ανάγλυφο του Πιέρ Λε Γκρο ο νεότερος «Ο Άγιος Αλοΰσιος Γκοντσάγκα εν δόξη» (1698), που στέκει απέναντι από τον «Ευαγγελισμό» του ντελλα Βάλλε στον Sant'Ignazio.

Το 1750 ο ντελλα Βάλλε ολοκλήρωσε ένα ταφικό μνημείο για τον αποθανόντα Μανουέλ Περέιρα ντε Σαμπάιου, τον Πορτογάλο πρέσβυ στην Αγία Έδρα, στον Ναό του Αγίου Αντωνίου των Πορτογάλων στη Ρώμη. Επίσης ολοκλήρωσε το άγαλμα της Εγκρατείας (1734) στο Παρεκκλήσιο Κορσίνι στον Άγιο Ιωάννη του Λατερανού. Το άγαλμα αυτό θυμίζει το πρωτοπόρο πρώιμο μπαρόκ αλλά και με ήρεμη κλασικότητα έργο του Φρανσουά Ντυκενουά «Αγία Σωσάννη». Στο Παρεκκλήσιο Κορσίνι ο ντελλα Βάλλε, εργαζόμενος μαζί με τον Μαΐνι, δείχνει την επίδραση του Φλωρεντινού Μασσιμιλιάνο Σολντάνι Μπέντσι. Στο ύφος των έργων του, ο ντελλα Βάλλε ευθυγραμμίζεται με την ανερχόμενη ομάδα των Γάλλων γλυπτών στη Ρώμη, όπως με τον Ρενέ-Μισέλ Σλοτζ. Ολοκλήρωσε επίσης το μνημείο για τον Πάπα Ιννοκέντιο ΙΒ΄ (1746) και μια «Αγία Τερέζα της Άβιλα» (1754) για τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου.

Ο καλλιτέχνης απεβίωσε στη Ρώμη σε ηλικία 69 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Bruce Boucher (επιμ.): *Italian Baroque Sculpture*, Thames & Hudson, σειρά World of Art, 1998, σσ. 169, 208-209

Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2024-25

Το **Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2024-25** ή **Μπούντεσλιγκα Γερμανίας 2024-25** ήταν η 62η σεζόν της Μπούντεσλιγκα, του κορυφαίου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ανδρών στη Γερμανία. Η σεζόν ξεκίνησε στις 23 Αυγούστου 2024 και ολοκληρώθηκε στις 17 Μαΐου 2025. Η Μπάγερ Λεβερκούζεν ήταν η κάτοχος του τίτλου.

Στις 4 Μαΐου 2025, η Μπάγερν Μονάχου στέφθηκε πρωταθλήτρια της Μπουντεσλίγκα για 33η φορά (34η φορά συνολικά) δύο αγώνες πριν το τέλος, μετά την ισοπαλία 2–2 της Μπάγερ Λεβερκούζεν με τη Φράιμπουργκ, ανακτώντας τον τίτλο του πρωταθλήματος μετά την τρίτη θέση την προηγούμενη σεζόν.

## Ομάδες

Συνολικά 18 ομάδες συμμετείχαν στη σεζόν 2024–25 της Μπουντεσλίγκα, 16 από τις οποίες αγωνίστηκαν στο πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια της προηγούμενης σεζόν, ενώ οι υπόλοιπες δύο προβιβάστηκαν από τη 2. Μπούντεσλιγκα.

## Βαθμολογία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2024–2025
Θεμίσων ο Λαοδικεύς

Ο **Θεμίσων από τη Λαοδίκεια** (*γεν.* Θεμίσωνος· 123 π.Χ. – 43 π.Χ.) ήταν ο ιδρυτής της Μεθοδικής Ιατρικής Σχολής, και ένας από τους πιο διακεκριμένους ιατρούς τής εποχής του.

## Βιογραφία
Ο Θεμίσων καταγόταν από τη Λαοδίκεια της Συρίας,  και ήταν μαθητής τού Ασκληπιάδη του Προυσαέως.  Είχε έναν γιο, τον Πρόκλο τον Λαοδικέα.  Δεν είναι γνωστό τίποτε περισσότερο για τα συμβάντα τής ζωής του, εκτός από το ότι φαίνεται να ταξίδευσε πολύ. Αναφέρει την Κρήτη και το Μεδιόλανο, προφανώς ως αυτόπτης μάρτυρας.  Ούτε είναι βέβαιο αν επισκέφθηκε ποτέ τη Ρώμη, αν και είναι ίσως πιο πιθανό να το έκανε. Διαφοροποιήθηκε από τον διδάσκαλό του σε πολλά σημεία στα γεράματά του, και έγινε ο ιδρυτής μίας νέας άποψης που ονομαζόταν Μεθοδική σχολή (*Methodici*), η οποία άσκησε για καιρό εκτεταμένη επιρροή στην ιατρική επιστήμη.  Έγραψε αρκετά ιατρικά έργα, αλλά σε ποια γλώσσα δεν αναφέρεται. Από αυτά σώζονται μόνο οι τίτλοι και μερικά αποσπάσματα, που διατηρούνται κυρίως από τον Καίλιο Αυρηλιανό, για παράδειγμα: *Libri Periodici*, *Επιστολές* σε τουλάχιστον εννέα βιβλία, *Celeres Passiones* σε τουλάχιστον δύο βιβλία, *Tardae Passiones* σε τουλάχιστον δύο βιβλία, *Liber Salutaria,* *De Plantagine*. 

Ήταν ίσως ο πρώτος ιατρός που χρησιμοποίησε βδέλλες,  και λέγεται ότι έπασχε από υδροφοβία και ότι ανάρρωσε.  Ο Εύδημος και ο Πρόκουλος λέγεται ότι ήταν ακόλουθοί του (λατιν.: *sectatores*) τού Θεμίσωνα, κάτι που μπορεί να σημαίνει μόνο ότι ανήκαν στη Μεθοδική σχολή. 

Ο Θεμίσων επικρίθηκε από τον Σωρανό τον Εφέσιο  για τον σκληρό χειρισμό των ψυχικά ασθενών. Μεταξύ των συνταγών του ήταν το σκοτάδι, ο περιορισμός με αλυσίδες, και η στέρηση τροφής και ποτού. Ο Ιουβενάλης  σατίρισε έναν γιατρό ονόματι Θεμίσωνα, και υποστήριξε ότι σκότωσε περισσότερους ασθενείς από όσους θεράπευσε, αλλά αν εννοεί αυτόν τον Θεμίσωνα ή κάποιον άλλο σύγχρονό του, είναι άγνωστο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Greenhill, Willam Alexander. «Θέμισον». Στο *Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας*, επιμέλεια William Smith, 3:1023–24. Βοστώνη, Μασαχουσέτη: Little, Brown & Co., 1870.

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Gothabilly

Οι The Cramps|thumb
Το **Gothabilly** (μερικές φορές γνωστό ως **hellbilly**) είναι είδος μουσικής επηρεασμένο από το rockabilly και την goth υποκουλτούρα. Το όνομα είναι μια λέξη portmanteau που συνδυάζει gothic και rockabilly, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους The Cramps στα τέλη της δεκαετίας του 1970 για να περιγράψει το ζοφερό μείγμα rockabilly και  πανκ. Έκτοτε, ο όρος έχει περιγράψει ένα στυλ μόδας που επηρεάζεται από τη γοτθική μόδα, όπως φαίνεται στη χρήση μαύρων μεταξωτών, σατέν, δαντέλας και βελούδου, κορσέδων, καπέλων, αντίκων κοσμημάτων, PVC και δέρματος.

## Χαρακτηριστικά
Το Gothabilly είναι σαφώς διαφορετικό στον ήχο από το psychobilly. Ενώ το psychobilly συνδυάζει τη rockabilly της δεκαετίας του 1950 με την πανκ ροκ της δεκαετίας του 1970 σε έναν πιο γρήγορο, πιο επιθετικό ήχο, το gothabilly συνδυάζει τη bluesy rockabilly με το γοτθικό πιάνο και την κιθάρα, και χαρακτηρίζεται από πιο αργούς ρυθμούς και έμφαση στη διάθεση έναντι της επιθετικότητας.

## Ιστορία
Οι The Cramps έχουν πιστωθεί την επινόηση του όρου "gothabilly". Ο όρος δεν έγινε δημοφιλής μέχρι την κυκλοφορία μιας σειράς διεθνών άλμπουμ συλλογής gothabilly που κυκλοφόρησαν από την Skully Records στα μέσα της δεκαετίας του 1990.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μουσικά είδη
Σελινίτσα Λακωνίας

Η **Σελινίτσα** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία και τον Δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Γενικά στοιχεία
Η Σελινίτσα βρίσκεται στη Χερσόνησο Ταϋγέτου - Μάνη, σε υψόμετρο 10 μέτρα, περίπου 4 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από το κέντρο του Γυθείου (έδρα του δήμου) και 46 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από την Σπάρτη. 

Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Γυθείου μέχρι το 1940 οπότε σταμάτησε. Απογράφεται ξανά από το 1991 στον τότε Δήμο Γυθείου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Γυθείου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 85 κάτοικοι.   

Οι απογραφές πληθυσμού είναι:  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

## Παραπομπές


Σελινίτσα
Σελινίτσα
Πετροβούνι Λακωνίας

Το **Πετροβούνι** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Το Πετροβούνι βρίσκεται σε υψόμετρο 20 μέτρα. Το χωριό απέχει περίπου 43 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από την Σπάρτη, 10 χιλιόμετρα ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821, το 1835 μέχρι το 1845 να προσαρτάται στο δήμο Μαραθέας οπότε σταμάτησε να απογράφεται. Απογράφηκε ξανά από το 1940 στην κοινότητα Καρβελά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με το Γεφυράκι και τον Καρβέλα αποτελούν την Κοινότητα Καρβελά, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 42 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 44. 
## Σημείωση
Στη Δυτική Μάνη και Μεσσηνία υπάρχει ο συνώνυμός οικισμός Πετροβούνι.

## Παραπομπές


Πετροβούνι
Πετροβούνι
Πιλάλα Λακωνίας

Η **Πιλάλα** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Πιλάλα βρίσκεται στη Χερσόνησο Ταϋγέτου - Μάνη, σε υψόμετρο 210 μέτρα, περίπου 13 χιλιόμετρα δυτικά από το κέντρο του Γυθείου (έδρα του δήμου) και 47 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη. Αξιοθέατο είναι ο "Πύργος της οικογένειας Χατζάκου" που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο. 

Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Κονάκια αποτελούν  την Κοινότητα Κονακίων, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 17κάτοικοι.   

Οι απογραφές πληθυσμού είναι:  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Τα Κονάκια και η Πιλάλα από ψηλά. στο https://www.youtube.com/.
* Πυργοκατοικία Χατζάκου στον ιστότοπο https://lakonia.mobi/.

## Παραπομπές


Πιλάλα
Πιλάλα
Νικ Βόλτεμαντε

Ο **Νικ Βόλτεμαντε** *([[γερμανικά]]: *'Nick Woltemade*')*, γεννημένος στις 14 Φεβρουαρίου 2002, είναι Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός ή επιθετικός μέσος για την αγγλική Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ, και την εθνική Γερμανίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Νήσος Κινγκ (Τασμανία)

Η **Νήσος Κινγκ** () είναι νησί στο Πορθμό Μπας, που ανήκει στην αυστραλιανή πολιτεία της Τασμανίας. Είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα νησιά που είναι γνωστά ως Ομάδα της Πρωτοχρονιάς και το δεύτερο μεγαλύτερο νησί στο Πορθμό Μπας (μετά το Νησί Φλίντερς). Ο πληθυσμός του νησιού στην 2021 census ήταν 1.617 κάτοικοι, από 1.585 το 2016. Η τοπική αυτοδιοίκηση του νησιού είναι το Συμβούλιο της Νήσου Κινγκ.

Το νησί αποτελεί μέρος του επίσημου χερσαίου διαχωρισμού μεταξύ του Μεγάλου Αυστραλιανού Κόλπου και του Πορθμού Μπας, στα ανοικτά του βορειοδυτικού άκρου της Τασμανίας και περίπου στα μισά της απόστασης από την ηπειρωτική πολιτεία Βικτώρια. Το νοτιότερο σημείο είναι το Στόουκς Πόιντ και το βορειότερο σημείο είναι το Ακρωτήριο Γουίκαμ. Υπάρχουν τρία μικρά νησιά αμέσως στα ανοιχτά: η Νήσος της Νέας Χρονιάς και το Νησί των Χριστουγέννων που βρίσκονται στα βορειοδυτικά, καθώς και το μικρότερο Νησί Δημοσίων Σχέσεων στα ανατολικά.

Το νησί επισκέφθηκαν για πρώτη φορά Ευρωπαίοι στα τέλη του 18ου αιώνα. Ονομάστηκε έτσι από τον Φίλιπ Γκίντλεϊ Κινγκ, αποικιακό κυβερνήτη της Νέας Νότιας Ουαλίας, του οποίου η περιοχή εκείνη την εποχή περιλάμβανε τη σημερινή Τασμανία. Οι ψαράδες φώκιας ίδρυσαν προσωρινούς οικισμούς στο νησί στις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά μόλις τη δεκαετία του 1880 ιδρύθηκαν μόνιμοι οικισμοί. Ο μεγαλύτερος από αυτούς είναι το Κάρι, που βρίσκεται στη δυτική ακτή του νησιού. Σήμερα, η οικονομία του νησιού βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη γεωργία και τον τουρισμό.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νησιά της Ωκεανίας
Άλφρεντ Ντίκιν

Ο **Άλφρεντ Ντίκιν**  (, 3 Αυγούστου 1856 – 7 Οκτωβρίου 1919) ήταν Αυστραλός πολιτικός που διετέλεσε δεύτερος πρωθυπουργός της Αυστραλίας από το 1903 έως το 1904, από το 1905 έως το 1908 και από το 1909 έως το 1910. Διετέλεσε ηγέτης του Κόμματος του Προστατευτισμού και στην τελευταία του θητεία ως ηγέτης του Φιλελεύθερου Κόμματος. Είναι γνωστός ως ένας από τους ιδρυτές της Ομοσπονδίας και για την επιρροή του στην πρώιμη αυστραλιανή πολιτική σκηνή.

Ο Ντίκιν γεννήθηκε στη Μελβούρνη από γονείς μεσοαστικής τάξης. Εξελέγη στη Νομοθετική Συνέλευση της Βικτώριας το 1879, σε ηλικία 23 ετών, ενώ παράλληλα εργάστηκε ως δικηγόρος και δημοσιογράφος. Κατείχε υπουργικά αξιώματα σποραδικά ξεκινώντας από το 1883, υπηρετώντας δύο φορές ως Γενικός Εισαγγελέας της Βικτώριας  και ευθυγραμμιζόμενος με φιλελεύθερους και ριζοσπαστικούς μεταρρυθμιστές. Τη δεκαετία του 1890, ο Ντίκιν έγινε μια από τις ηγετικές προσωπικότητες στο κίνημα για την ομοσπονδία των αυστραλιανών αποικιών. Ήταν αντιπρόσωπος στις ομοσπονδιακές συνελεύσεις και υπηρέτησε στις επιτροπές που συνέταξαν το ομοσπονδιακό σύνταγμα. Αργότερα συμμετείχε σε μια σειρά δημοψηφισμάτων και άσκησε πιέσεις στη βρετανική κυβέρνηση για την υιοθέτησή του.

Μετά την Ομοσπονδία το 1901, ο Ντίκιν έγινε ο πρώτος Γενικός Εισαγγελέας της Αυστραλίας στο υπουργείο με επικεφαλής τον στενό του φίλο Έντμουντ Μπάρτον. Διαδέχθηκε τον Μπάρτον ως πρωθυπουργός τον Σεπτέμβριο του 1903. Δύο επόμενες εκλογές το 1903 και το 1906 οδήγησαν σε μια ισότιμη διαίρεση μεταξύ τριών κομμάτων, με το Φιλελεύθερο Προστατευτικό Κόμμα του Ντίκιν να καταλαμβάνει μια αποτελεσματική ενδιάμεση θέση μεταξύ των Ελεύθερων Εμπόρων και του Αυστραλιανού Εργατικού Κόμματος (ALP). Αποχώρησε από το αξίωμα τον Απρίλιο του 1904 μετά από μια μη παραγωγική πρώτη θητεία, αλλά επέστρεψε τον Ιούλιο του 1905 και κατάφερε να σχηματίσει μια βιώσιμη κυβέρνηση με την υποστήριξη του ALP. Παραιτήθηκε ξανά από το αξίωμα τον Αύγουστο του 1908.

Το 1909, ο Ντίκιν οδήγησε σε αμφιλεγόμενη θέση τους υποστηρικτές του σε ένωση με τους Ελεύθερους Εμπορους. Η συμμαχία τους, βασισμένη στον αντισοσιαλισμό, σηματοδότησε την αρχή ενός δικομματικού συστήματος στην ομοσπονδιακή πολιτική και του επέτρεψε να σχηματίσει την πρώτη κυβέρνηση πλειοψηφίας στην Αυστραλία. Ο Ντίκιν θεωρούσε την τελευταία του θητεία ως πρωθυπουργός, από τον Ιούνιο του 1909 έως τον Απρίλιο του 1910, ως την πιο παραγωγική του. Ωστόσο, προς έκπληξή του, το ALP κέρδισε την πλειοψηφία και στα δύο σώματα στις εκλογές του 1910. Αποσύρθηκε από την πολιτική το 1913, στα πρώτα στάδια μιας εκφυλιστικής νευρολογικής πάθησης που οδήγησε στον θάνατό του σε ηλικία 63 ετών.

Ο Ντίκιν θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς πρωθυπουργούς της Αυστραλίας. Ήταν ο κύριος αρχιτέκτονας του «αυστραλιανού διακανονισμού», τα χαρακτηριστικά του οποίου - η πολιτική της Λευκής Αυστραλίας, η υποχρεωτική διαιτησία, ο Προστατευτισμός, ο κρατικός πατερναλισμός και η υποστήριξη προς τη Βρετανική Αυτοκρατορία - αποτέλεσαν τη βάση του κοινωνικοοικονομικού πλαισίου της Αυστραλίας μέχρι και τον 20ό αιώνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αυστραλίας
Κατηγορία:Αυστραλοί αγγλικής καταγωγής
Κοινότητα Φιγαλείας

Η **Κοινότητα Φιγαλείας** του νομού Μεσσηνίας, αρχικά συστάθηκε ως **Παύλιτζας**, στις 31 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Παύλιτζα από το δήμο Φιγαλείας και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Ο οικισμός Παύλιτζα μετονομάστηκε σε Φυγαλία στις 22 Δεκεμβρίου 1927 και το 1939 υπήχθη στον νομό Ηλείας. Το 1940 το όνομα Φυγαλία διορθώθηκε σε Φιγαλεία για τον οικισμό και την κοινότητα. Λειτούργησε ως την κατάργησή της το 1997 και την προσάρτησή της στο δήμο Φιγαλείας. Σήμερα (από το 2011) υπάγεται στον δήμο Ζαχάρως. 

## Κοινοτάρχες και δήμαρχοι

## Παραπομπές
Μπλε βελούδο

Το ***Μπλε βελούδο*** (αγγλ.:*Blue Velvet*) είναι Αμερικανική νεονουάρ ταινία μυστηρίου του 1986, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Λιντς. Συνδυάζοντας στοιχεία ψυχολογικού τρόμου  με φιλμ νουάρ, πήρε το όνομά της από το ομώνυμο τραγούδι του 1951. Πρωταγωνιστούν οι Κάιλ ΜακΛάχλαν, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Ντένις Χόπερ και Λόρα Ντερν.

Η ταινία ακολουθεί έναν φοιτητή που επιστρέφει στην πόλη του και ανακαλύπτει ένα κομμένο ανθρώπινο αυτί σε ένα χωράφι, κάτι που τον οδηγεί στην αποκάλυψη μιας εγκληματικής συνωμοσίας που αφορά έναν προβληματικό τραγουδιστή νυχτερινού κέντρου.

Το σενάριο της ταινίας είχε διανεμηθεί πολλές φορές στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, με αρκετά μεγάλα στούντιο να το απορρίπτουν λόγω του έντονου σεξουαλικού και βίαιου περιεχομένου του.  Μετά την αποτυχία της ταινίας του *[[Dune (ταινία, 1984)|Dune]]* του 1984, ο Λιντς έκανε προσπάθειες να αναπτύξει μια πιο «προσωπική ιστορία», κάπως χαρακτηριστική του σουρεαλιστικού στυλ που παρουσιάστηκε στην πρώτη του ταινία *[[Eraserhead]]* (1977). Το ανεξάρτητο στούντιο De Laurentiis Entertainment Group, που ανήκε τότε στον Ιταλό παραγωγό ταινιών Ντίνο ντε Λαουρέντις, συμφώνησε να χρηματοδοτήσει και να παράγει την ταινία.

Το *Μπλε βελούδο* αρχικά έλαβε διχασμένες κριτικές, με πολλούς να δηλώνουν ότι το σαφές περιεχόμενό του δεν εξυπηρετούσε καλλιτεχνικούς σκοπούς. Παρ' όλα αυτά, η ταινία χάρισε στον Λιντς τη δεύτερη υποψηφιότητά του για το Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας και έλαβε τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας από την Εθνική Εταιρεία Κριτικών Κινηματογράφου.

Ως παράδειγμα ενός σκηνοθέτη που κινείται ενάντια στα καθιερωμένα, πιστώθηκε την αναζωογόνηση της καριέρας του Χόπερ και την παροχή στη Ροσελίνι μιας διέξοδου πέρα από την προηγούμενη δουλειά της ως μοντέλο μόδας και εκπρόσωπος καλλυντικών. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η ταινία έχει επαναξιολογηθεί και θεωρείται ευρέως ως ένα από τα σημαντικότερα έργα του Λιντς  και μία από τις σπουδαιότερες ταινίες της δεκαετίας του 1980. Εκδόσεις όπως *Sight and Sound*, τα περιοδικά *[[Time]]*, το *[[Entertainment Weekly]]* και *BBC Magazine* την έχουν κατατάξει ανάμεσα στις σπουδαιότερες αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών. Το 2008, επιλέχθηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ως μία από τις δέκα σπουδαιότερες αμερικανικές ταινίες μυστηρίου.
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 1980
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιντς
Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου
Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 1986
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες
Πρόκλος ο Λαοδικεύς

Ο **Πρόκλος** ή **Προκούλειος**, λατιν.: *Proculeius* (1ος αι. π.Χ.), γιος τού ιατρού Θεμίσωνος, ήταν ιεροφάντης στη Λαοδίκεια της Συρίας. Έγραψε, σύμφωνα με τη Σούδα, τα ακόλουθα έργα: 

* *Θεολογία* (Για τους θεούς)
* *Εἰς τὴν παρ' Ἡσιόδῳ τῆς Πανδώρας μῦθον*
* *Εἰς τὰ Χρυσᾶ ἔπη*
* *Εἰς τὴν Νικομάχου εἰσαγωγὴν τῆς ἀριθμητικῆς*
* μερικές γεωμετρικές πραγματείες

Αναφέρεται επίσης από τον Δαμάσκιο σε ένα σχόλιο για τον Πλάτωνα. 

Αν και ένα σχόλιο για τα Πυθαγόρεια *Χρυσά Έπη* μέσω μίας μετάφρασης στα αραβικά (στη βιβλιοθήκη El Escorial, χειρόγραφο 888) έχει μερικές φορές αποδοθεί σε αυτόν τον Πρόκλο (ακολουθώντας μία θεωρία που προωθήθηκε από  ), αυτό αμφισβητείται, και μία ευρύτερα αποδεκτή θεωρία είναι ότι το σχόλιο είναι από τον Πρόκλο τον Διάδοχο. 

## Δείτε επίσης
* γένος των Προκουλείων

## Αναφορές

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Κάσσιος Φήλιξ

Ο **Κάσσιος Φήλικας**, λατιν.: *Cassius Felix*, επίσης *Κάσσιος Φήλιξ από την Κίρτα*, ήταν Ρωμαίος Αφρικανός ιατρικός συγγραφέας, πιθανώς καταγόμενος από την Κωνσταντίνη (Αλγερίας). Είναι γνωστός για τη συγγραφή, το 447 μ.Χ., μίας λατινικής πραγματείας με τίτλο *De Medicina*  -αν και η ακριβής ημερομηνία μεταφέρεται μόνο σε ένα σχετικά μεταγενέστερο χειρόγραφο του 13ου αι. 

Τα λίγα που μπορούμε να πούμε για τον συγγραφέα προέρχονται από το βιβλίο του, το οποίο προοριζόταν να είναι ένα απλό εγχειρίδιο για πρακτική χρήση, στο οποίο ήθελε να μπορούν και άλλοι να επωφεληθούν από την εμπειρία του ως ιατρού. Το έργο του φαίνεται να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό, τόσο άμεσα όσο και έμμεσα, σε ελληνικές ιατρικές πηγές, όπως συνηθιζόταν στην αφρικανική ιατρική σχολή.  Το έργο περιγράφει διάφορες ασθένειες από το κεφάλι μέχρι το πόδι (a capite ad calcem). Σε κάθε περίπτωση, πρώτα εξηγείται το όνομα τής ασθένειας, στη συνέχεια περιγράφονται η αιτία, η διάγνωση και η εξέλιξή της, και τέλος συνιστάται μία μέθοδος θεραπείας. 

Χριστιανός στην πίστη, ίσως είναι το πρόσωπο που αναφέρεται παρεμπιπτόντως στο ανώνυμο έργο De miraculis Sancti Stephani, ένα έργο που γράφτηκε μεταξύ 418 και 427, όπου ένας συγκεκριμένος Φήλιξ αναφέρεται ότι κατείχε το υψηλό ιατρικό αξίωμα του αρχιάτρου, δηλαδή του αρχι-ιατρού τής κοινότητάς του. 

Το έργο δεν σώζεται στο αρχικό αρχαίο χειρόγραφο, αλλά μόνο σε διάφορα μεσαιωνικά αντίγραφα. Το παλαιότερο από αυτά φυλάσσεται στο Μόναχο, και χρονολογείται από τον 7ο ή 8ο αι. Αποσπάσματα τού έργου δημιουργήθηκαν επίσης κατά τον Μεσαίωνα.  Η *editio princeps* τού έργου του δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1879 σε έκδοση Teubner με επιμέλεια του Valentin Rose. 

Το όνομα Κάσσιος Φήλιξ μερικές φορές χρησιμοποιείται επίσης  στον **Κάσσιο τον Ιατροσοφιστή**, έναν παλαιότερο Έλληνα ιατρικό συγγραφέα (2ος ή 3ος αι. μ.Χ.) γνωστός μόνο ως συγγραφέας των 84 ή 85 ερωτήσεων στο έργο *Ιατρικαί Απορίαι και Προβλήματα Φυσικά* (*Quaestiones Medicae et Problemata Naturalia*). 

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κάσιους Φέλιξ, επιμ. Ρόουζ 1879
* Cassius Iatrosophista, επιμ. Ideler 1841

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Απολλώνιος Γλαύκος

Ο **Απολλώνιος Γλαύκος** (λατιν.: Apollonius Glaucus) ήταν ιατρός και συγγραφέας, που πρέπει να έζησε κατά τη διάρκεια ή πριν από τον 2ο αιώνα μ.Χ., καθώς το έργο του *Περί Εσωτερικών Νοσημάτων* παρατίθεται από τον Καίλιο Αυρηλιανό.  Δεν είναι γνωστό τίποτε περισσότερο για τη ζωή του.  Έγραψε, για παράδειγμα, για τη σημασία των τύπων των εκκρινόμενων σκωλήκων. 

## Το όνομά του
Το όνομα Γλαύκος προέρχεται από την ελληνική μυθολογία, συμπεριλαμβανομένης μίας θεότητας τής θάλασσας, τής Γλαύκης.

## Αναφορές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Σαβάνζ

Το **Σαβάνζ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωμπ, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ωμπ
Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2000-01

Το **Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2000-01** ήταν η 70η σεζόν της Πριμέρα Ντιβισιόν. Ξεκίνησε στις 9 Σεπτεμβρίου 2000 και ολοκληρώθηκε στις 17 Ιουνίου 2001.

Κάτοχος του πρωταθλήματος ήταν η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, η οποία βγήκε δεύτερη. Πρωταθλήτρια στέφθηκε για 28η φορά η Ρεάλ Μαδρίτης.

## Ομάδες

(*) Προβιβάστηκε από τη Σεγούντα Ντιβισιόν

## Βαθμολογία

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2000-2001
Γιάννης Θωμόπουλος

**Ο Γιάννης Θωμόπουλος** ήταν Έλληνας μεταφραστής, επιμελητής και λογοτέχνης του 20ού αιώνα. Διακρίθηκε για τη συμβολή του στη διάδοση κλασικών και παιδικών έργων της παγκόσμιας λογοτεχνίας στην ελληνική γλώσσα και υπήρξε ενεργός πολιτικά, συνδεδεμένος με το αντιστασιακό και αριστερό κίνημα της εποχής του.

## Βιογραφία
Οι πρώτες πληροφορίες για τη ζωή του Θωμόπουλου παραμένουν περιορισμένες. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του συνεργάστηκε με σημαντικούς ελληνικούς εκδοτικούς οίκους και μετέφρασε πλήθος έργων κλασικής και παιδικής λογοτεχνίας, τα οποία σημάδεψαν τη μεταπολεμική αναγνωστική κουλτούρα στην Ελλάδα.

## Μεταφραστικό και επιμελητικό έργο
Ο Θωμόπουλος μετέφρασε και/ή επιμελήθηκε μεγάλο αριθμό έργων, μεταξύ των οποίων:

* *[[Ο μικρός πρίγκιπας]]* του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ (εκδόσεις Μίνωας)
* *Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ*
* Εκπαιδευτικές σειρές Cliffs Notes για τα έργα *Ιλιάδα*, *Οδύσσεια*, *Αινειάδα* και *Μάκβεθ*
* Πλήθος άλλων τίτλων παιδικής και κλασικής λογοτεχνίας.

Η δραστηριότητά του αποτυπώνεται σε καταλόγους εκδοτών και βιβλιοπωλείων, όπως το Biblionet, το BookPoint και οι εκδόσεις Μίνωας.

## Πολιτική δράση και προσωπική ζωή
Ο Θωμόπουλος διατηρούσε φιλικές σχέσεις με προσωπικότητες της λογοτεχνικής ζωής της μεταπολεμικής περιόδου, μεταξύ των οποίων ο Γιάννης Ρίτσος. Ήταν ιδεολογικά προσκείμενος στην Αριστερά και συνδεδεμένος με το λαϊκό κίνημα και την Εθνική Αντίσταση. Κατά τη διάρκεια πολιτικών αναταραχών στην Ελλάδα, φέρεται να έζησε για ορισμένο διάστημα σε καθεστώς απόκρυψης λόγω των πεποιθήσεών του.

## Διακρίσεις

* Μέλος της γαλλικής *Académie Arts-Sciences-Lettres* (Παρίσι).
* Τιμηθείς με το **Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών** για τη συνολική πολιτιστική του προσφορά.

## Θάνατος
Ο Γιάννης Θωμόπουλος απεβίωσε στις 29 Ιανουαρίου 1999.  Ένα χρόνο αργότερα, στον Τύπο της εποχής δημοσιεύθηκε ανακοίνωση μνήμης στην εφημερίδα *[[Ριζοσπάστης]]*, στην οποία χαρακτηριζόταν ως «λογοτέχνης» και «αγωνιστής», με τη ζωή του να περιγράφεται ως στενά συνδεδεμένη με την ιστορία του λαϊκού κινήματος και της Εθνικής Αντίστασης στην Ελλάδα.  Στη μνήμη του, η Ρένα Κουρασάνη προσέφερε οικονομική ενίσχυση στο ΚΚΕ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κατάλογος έργων στο Biblionet
* Κατάλογος μεταφράσεων στις εκδόσεις Μίνωας
* Πέργαμος (ΕΚΠΑ) — βιογραφικές αναφορές και διακρίσεις
Μιλτιάδης Πατραμάνης

**Ο Μιλτιάδης Πατραμάνης** ήταν Έλληνας μαιευτήρας-γυναικολόγος, γνωστός ως ένας από τους ιδρυτές του Μαιευτηρίου ΜΗΤΕΡΑ στην Αθήνα. Υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα της ελληνικής ιατρικής κοινότητας της μεταπολεμικής περιόδου και ευεργέτης της γενέτειράς του, Αμπελοχωρίου Τρικάλων.

## Βιογραφία
Ο Μιλτιάδης Πατραμάνης γεννήθηκε το 1922 στο Αμπελοχώρι Τρικάλων. Σπούδασε ιατρική και ειδικεύθηκε στη μαιευτική-γυναικολογία. Εργάστηκε ως ιατρός σε δημόσιες και ιδιωτικές δομές υγείας στην Αθήνα, αποκτώντας φήμη ως ένας από τους σημαντικούς μαιευτήρες της εποχής του.

## Ίδρυση του ΜΗΤΕΡΑ
Το 1965, μαζί με μια ομάδα πρωτοπόρων ιατρών, ίδρυσε το Μαιευτήριο ΜΗΤΕΡΑ στους Αμπελόκηπους Αθηνών, το οποίο εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον γνωστά ιδιωτικά μαιευτήρια της χώρας. Η ίδρυση του ΜΗΤΕΡΑ αποτέλεσε σημαντικό σταθμό για την ανάπτυξη της ιδιωτικής μαιευτικής περίθαλψης στην Ελλάδα.

## Δημόσια παρουσία και φιλανθρωπία
Ο Πατραμάνης υπήρξε γνωστό πρόσωπο στην ιατρική και κοινωνική ζωή της εποχής του. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας *[[Τα Νέα]]*, υπήρξε δωρητής και παρών στα εγκαίνια παρεκκλησίου εντός του ΜΗΤΕΡΑ.

Παράλληλα, συνέβαλε ενεργά στην ανάπτυξη της γενέτειράς του, Αμπελοχωρίου, προσφέροντας δωρεές για πολιτιστικούς και κοινωφελείς σκοπούς. Στο χωριό λειτουργεί το **Πατραμάνειο Πολιτιστικό Κέντρο**, το οποίο φέρει το όνομά του.

## Κληρονομιά
Η δράση του Πατραμάνη συνδέεται με δύο βασικούς άξονες:  
* Την ανάπτυξη της σύγχρονης ιδιωτικής μαιευτικής περίθαλψης στην Ελλάδα.  
* Την πολιτιστική και κοινωφελή του προσφορά στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα ΜΗΤΕΡΑ
* ''Τα Νέα''
* Ιστότοπος Δήμου Τρικκαίων

Κατηγορία:Έλληνες ιατροί
Κατηγορία:Ευεργέτες