open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σιδηροδρομικό δυστύχημα του Εκλς (1941)

Το **σιδηροδρομικό δυστύχημα του Εκλς το 1941** συνέβη στις 30 Δεκεμβρίου 1941 στο ανατολικό άκρο του σιδηροδρομικού σταθμού Εκλς στο Μείζον Μάντσεστερ, Λάνκασαϊρ {Lancashire) της Αγγλίας.

## Τα γεγονότα
Ένα τρένο  πέρασε σήματα σε κίνδυνο με ομίχλη και μπλακ άουτ εν καιρώ πολέμου και συγκρούστηκε περίπου στις 30&nbsp;μίλια/ώρα με τρένο με κατεύθυνση ανατολικά  που διέσχιζε διασταύρωση. Μια σημαντική αιτία που συνέβαλε στο δυστύχημα ήταν ότι ο σηματωρός είχε λανθασμένα αναστείλει τη "λειτουργία σε ομίχλη", η οποία θα άφηνε μεγαλύτερες αποστάσεις μεταξύ των συρμών, λόγω παρεξήγησης σχετικά με το εάν οι σηματωροί ομίχλης βρίσκονταν σε υπηρεσία. Η ομίχλη επιδεινώθηκε από το κοντινό πλωτό κανάλι του Μάντσεστερ και η ορατότητα ήταν έως και 10 γιάρδες. 

## Έρευνα
Έρευνα για το δυστύχημα ξεκίνησε στις 7 Ιανουαρίου 1942. 

Στο πόρισμα της Εξεταστικής ο Επιθεωρητής του Υπουργείου Μεταφορών κατηγόρησε τον σηματωρό για το δυστύχημα.  Δεν θα έπρεπε να είχε επιτραπεί στον συρμό από το Ρόχντεϊλ (Rochdale) να πάει προς την κατειλημμένη διασταύρωση, κάτι που προκλήθηκε από τη μη τήρηση των κανονισμών μπλοκ από τον σηματωρό και μια σύγχυση σχετικά με το ποιοι σηματωροί ομίχλης βρίσκονταν σε υπηρεσία.  Ο μηχανοδηγός θεωρήθηκε επίσης εν μέρει υπεύθυνος για την ταχύτητά του σε συνθήκες χαμηλής ορατότητας, που δεν του επέτρεπαν να παρατηρήσει τα σήματα.  Ο επιθεωρητής σημείωσε επίσης ότι εάν στα τρένα είχε  τοποθετηθεί αυτόματο σύστημα ελέγχου αμαξοστοιχίας, το οποίο δοκιμάστηκε πρόσφατα από το LMS στην περιοχή του Λονδίνου, θα είχε αποτρέψει τη σύγκρουση στην ομίχλη. 

## Θύματα
Οι αρχικές αναφορές έκαναν λόγο για τουλάχιστον 15 νεκρούς και 100 τραυματίες.  Μερικοί πέθαναν αργότερα στο νοσοκομείο και συνολικά 23 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 57 τραυματίστηκαν σοβαρά. 

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Έρβινγκ Βίντμερ Μπέιλι

Ο **Έρβινγκ Βίντμερ Μπέιλι**, αγγλ. *Irving Widmer Bailey* (15 Αυγούστου 1884 – 16 Μαΐου 1967) ήταν Αμερικανός βοτανολόγος που είναι γνωστός για το ερευνητικό έργο του στην ανατομία φυτών.

## Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε το 1884 στο Τίλτον του Νιου Χάμσαϊρ από τη Ρουθ Πούτερ Μπέιλι και τον Σόλον Ίρβινγκ Μπέιλι. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. 

Το 1907 ο Μπέιλι αποφοίτησε από το Κολλέγιο του Χάρβαρντ και δύο χρόνια αργότερα έλαβε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στη δασοπονία από τη Σχολή Εφαρμοσμένων Επιστημών του Χάρβαρντ. Το 1911 παντρεύτηκε την *Helen Diman Harwood.*

## Σταδιοδρομία
Ο Μπέιλι ξεκίνησε να εργάζεται ως βοηθός στην έδρα της δασοπονίας στο *Graduate School of Applied Sciences* του Χάρβαρντ το 1909. Συνέχισε να εργάζεται στο *Ίδρυμα Bussey*, το οποίο αργότερα έγινε τμήμα της Σχολής Εφαρμοσμένης Βιολογίας του Χάρβαρντ, ενώ παράλληλα κατείχε θέσεις έρευνας στο *Arnold Arboretum* και στο *Gray Herbarium*, τα οποία ήταν και τα δύο τμήματα του Ινστιτούτου Herbaria.

Το 1943, ο βοτανολόγος *R.A. Howard* ονόμασε ένα γένος ανθοφόρων φυτών από την Αυστραλία (που ανήκουν στην οικογένεια *Stemonuraceae* ως *Irvingbaileya* προς τιμήν του Έρβινγκ Βίντμερ Μπέιλι.

Το 1945, κατόπιν αιτήματος του πρύτανη της Σχολής Τεχνών και Επιστημών του Χάρβαρντ, δημιούργησε αυτό που έγινε αργότερα γνωστό ως «Σχέδιο Μπέιλι», το οποίο πρότεινε όλοι οι τομείς της βοτανικής να ενοποιηθούν σε ένα ενιαίο τμήμα. Το σχέδιό του είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νέου κτιρίου για να στεγάσει το Ινστιτούτο *Harvard University Herbaria*.

Κατά τη διάρκεια της 58χρονης ερευνητικής καριέρας του δημοσίευσε 140 ερευνητικές εργασίες και έγραψε 2 βιβλία. Όλα τα νέα φυτικά είδη που εκείνος ανακάλυψε φέρουν μετά τη βοτανική επιστημονική ονομασία, το *ακρωνύμιο* **I.W. Bailey**, προς τιμήν του.

Το 1954 του απονεμήθηκε το βραβείο *Mary Soper Pope Memorial Award* στη βοτανική. Πέθανε το 1967.

## Περίοδοι πολέμων
Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, εργάστηκε για το Γραφείο Παραγωγής Αεροσκαφών στο *Wright Field* στο Dayton του Οχάιο. Επιδέξιος μηχανικός αλλά και βοτανολόγος, τέθηκε υπεύθυνος για την επιλογή της ξυλείας για την κατασκευή πολεμικών αεροπλάνων.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε σε ποικίλα πρότζεκτ καμουφλάζ στη Σχολή Μηχανικών στο *Fort Belvoir* της Βιρτζίνια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί βοτανολόγοι
Κέβιν Κρέιμερ

Ο **Κέβιν Τζον Κρέιμερ** (αγγλικά: *Kevin John Cramer*, 21 Ιανουαρίου 1961), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Βόρειας Ντακότα, από τον Ιανουάριο του 2019. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. 

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την μονοεδρική περιφέρεια της Βόρειας Ντακότα, από τον Ιανουάριο του 2013 έως τον Ιανουάριο του 2019. Έχει υπηρετήσει επίσης, ως Μέλος της πολιτειακής Επιτροπής Δημοσίων Υπηρεσιών της Βόρειας Ντακότα, από το 2003 έως το 2012, καθώς και έχει διατελέσει και Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στη Βόρεια Ντακότα από το 1991 έως το 1993. 

Εξελέγη πρώτη φορά στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, στις ενδιάμεσες εκλογές του 2018 στη Βόρεια Ντακότα, νικώντας την εν ενεργεία Δημοκρατική Γερουσιαστή Χάιντι Χάιτκαμπ, με ποσοστό 55.1% έναντι 44.3% της Χάιτκαμπ. 

Ο Κρέιμερ, είναι ένας από τους πιο στενούς συμμάχους του πρώην προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Επίσης, αποτελεί και ένα από τα πιο συντηρητικά μέλη της Γερουσίας.

## Βιογραφία
Ο Κέβιν Κρέιμερ, γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1961 στο Ρολέτ της Βόρειας Ντακότα (μια μικρή κωμόπολη στα βόρεια της πολιτείας). Μεγάλωσε στο Κίντρεντ, μια περιοχή έξω από το Φάργκο της Βόρειας Ντακότα. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Kindred High School" το 1979. Σπούδασε Κοινωνική Εργασία στο Κολλέγιο Κονκόρντια στο Μούρχεντ της Μινεσότας, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1983. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στο Μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο Μέρι στο Μπίσμαρκ της Βόρειας Ντακότα, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA) το 2003.

### Προσωπική ζωή
Ο Κρέιμερ, είναι παντρεμένος από το 1986, με την Κρις Κέιμερ, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί πέντε παιδιά. Διαμένουν στο Μπίσμαρκ της Βόρειας Ντακότα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Κατηγορία:Βόρεια Ντακότα
Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί από την Βόρεια Ντακότα
Σύνδρομο Κλάμα της Γάτας

Το **σύνδρομο φωνή της γάτ**ας (cri-du-chat) οφείλεται στην έλλειψη ενός τμήματος από το χρωμόσωμα 5. Το σύνδρομο ονομάζεται έτσι, γιατί το κλάμα των νεογέννητων που πάσχουν μοιάζει με το κλάμα της γάτας. Τα άτομα που πάσχουν από αυτό το σύνδρομο εμφανίζουν διανοητική καθυστέρηση.

Το σύνδρομο Cri du Chat αποτελεί σχετικά σπάνια γενετική διαταραχή. Η συχνότητά που εμφανίζεται είναι 1 ανά 25.000 – 50.000 γεννήσεις και δε φαίνεται να επηρεάζεται από γεωγραφική τοποθεσία, φυλή ή θρήσκευμα. Εν ζωή βρίσκονται περισσότερα κορίτσια παρά αγόρια, που φέρουν το σύνδρομο. Η αναλογία υπολογίζεται ότι είναι 3 κορίτσια ανά 2 αγόρια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σπάνια γενετικά σύνδρομα
Κάκκαβος Μαγνησίας

Ο **Κάκκαβος** (γράφεται και **Κάκαβος**) είναι μικρός οικισμός του Δήμου Βόλου στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας της Θεσσαλίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο πληθυσμός του Κάκκαβου ανέρχεται στα 100 άτομα αν και στη βιβλιογραφία αναφέρεται ως εγκαταλελειμμένος.

## Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο Κάκκαβος βρίσκεται σε υψόμετρο 170 μέτρων και απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από τον Βόλο. Πρόκειται για χωριό που έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί και στο οποίο ζουν λίγοι κτηνοτρόφοι.

Ιστορικά, επρόκειτο για έναν διαχρονικά μικρό οικισμό, δημιουργημένο από κτηματίες και αγρότες προερχόμενους από τη Μακρινίτσα του Πηλίου.

Κατά την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας στη Μαγνησία, με βάση στατιστικά στοιχεία της Μητρόπολης Δημητριάδος, το χωριό διέθετε 30 οικογένειες (150 άτομα) και μια εκκλησία αφιερωμένη στον Προφήτη Ηλία. Το 1883, λίγο μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, υπήχθη στον τότε δήμο Παγασών.

Οι κάτοικοι του Κάκκαβου ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Αν και το χωριό είχε σημαντική αγροτική παραγωγή δεν διέθετε πλατεία, καταστήματα, αλλά ούτε και ενεργή εκκλησία, στοιχεία που οδήγησαν στη δημιουργία εκτεταμένων σχέσεων με τα γειτονικά χωριά. Μεταπολεμικά, ο Κάκκαβος εγκαταλείφθηκε σταδιακά από του κατοίκους του, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν κυρίως στον Βόλο και το Διμήνι.

Το 1961 ο οικισμός καταργήθηκε, ωστόσο επανήλθε στην απογραφή του 2001, όπου κατεγράφη στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Διμηνίου του Δήμου Αισωνίας. Το 2005 ανεγέρθηκε στο χωριό εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με το Διμήνι και το Παλιούρι αποτελούν την κοινότητα Διμηνίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αισωνίας του Δήμου Βόλου. Στην απογραφή του 2011 καταγράφηκαν 8 κάτοικοι και στην αντίστοιχη του 2021 εκατό, ωστόσο το χωριό αναφέρεται ως εγκαταλελειμμένο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Unidas Podemos

Το **Ενωμένοι Μπορούμε** (ισπανικά: *Unidas Podemos*, **UP**)  ήταν αριστερή εκλογική συμμαχία κομμάτων του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Σχηματίστηκε από τα κόμματα των Podemos (ελλ.: *Μπορούμε*), την Ενωμένη Αριστερά (United Left), και από άλλα αριστερά (και ορισμένα που κάποιοι χαρακτηρίζουν και ακροαριστερά) κόμματα τον Μάιο για να διεκδικήσουν τις ισπανικές γενικές εκλογές του 2016. Η επίσημη προσυμφωνία της συμμαχίας ανακοινώθηκε στις 9 Μαΐου 2016 μετά από εβδομάδες διαπραγματεύσεων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ισπανικά πολιτικά κόμματα
Άνω Αλμυρή Κορινθίας

Η **Άνω Αλμυρή** είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας Γαλατακίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σαρωνικού, του δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.  

## Γεωγραφία
Η Άνω Αλμυρή είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται πάνω από τον όρμο Αλμυρής του Σαρωνικού κόλπου και πάνω στην επαρχιακή εθνική οδό Κορίνθου-Επιδαύρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 55. Απέχει 20 χλμ. περίπου ΝΑ. της Κορίνθου. 

## Πληθυσμός
Η Άνω Αλμυρή εμφάνισε αρκετές πληθυσμιακές αυξομειώσεις την περίοδο 1920 - 1951 αλλά μεταπολεμικά ο πληθυσμός της συρρικνώθηκε σημαντικά. Τις τελευταίες δεκαετίες ωστόσο έχει εμφανίσει σημαντική αύξηση στον πληθυσμό της. 

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1912 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Αλμυρής του -τέως- νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γαλατακίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σαρωνικού Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σαρωνικού Κορινθίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων. 

## Αξιοθέατα
* Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο κέντρο του οικισμού.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων
Τσερνιβτσί

Το **Τσερνιβτσί** (ουκρανικά: Чернівці) είναι ουκρανική πόλη και η πρωτεύουσα της περιφέρειας Τσερνιβτσί, η οποία βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Προύθου, πλησίον των ρουμάνικων συνόρων. Η πόλη βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Βουκοβίνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, είχε 240.600 κατοίκους.

Το Τσερνιβτσί θεωρείται ένα από τα κύρια πολιτιστικά κέντρα της Δυτικής Ουκρανίας. Η πόλη θεωρείται επίσης ένας από τους σημαντικότερους εκπαιδευτικούς και αρχιτεκτονικούς χώρους της Ουκρανίας. Ιστορικά μια κοσμοπολίτικη κοινότητα, το Τσερνιβτσί ονομαζόταν κάποτε «Μικρή Βιέννη» και «Ιερουσαλήμ επί Προύθου». Το Τσερνιβτσί είναι αδελφοποιημένο με άλλες επτά πόλεις ανά τον κόσμο. Αποτελεί έναν σημαντικό περιφερειακό κόμβο σιδηροδρομικών και οδικών μεταφορών, στεγάζοντας επίσης ένα διεθνές αεροδρόμιο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Άνω Αμυγδάλοι Λασιθίου

Οι **Άνω Αμυγδάλοι** είναι οικισμός της κοινότητας Ζενίων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αγίου Νικολάου και της τέως Επαρχίας Μιραμπέλλου,  της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου, της Κρήτης.
*Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν ***Γαϊδούρο***, το (*Γαϊδούρω*, η).
## Γεωγραφία
Οι Άνω Αμυγδάλοι είναι ορεινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκονται στις ανατολικές υπώρειες του όρους Σελένα, πάνω στην επαρχιακή οδό Νεαπόλεως-Οροπεδίου (ΕΠ 9) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 610. Ο οικισμός απέχει 23 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. του Αγίου Νικολάου. 
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως *Γαϊδούρο*, το (*Γαϊδούρω*, η) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βρυσών του νομού Λασιθίου. Το 1927 μετονομάστηκε σε *Άνω Αμυγδάλοι* και το 1930 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ζενίων. Το 1940 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1971. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ζενίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://www.krititraveller.gr/2020/07/blog-post_617.html

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Ζώνη της Μοζαμβίκης

[μικρογραφία|Η Δυτική [Γκοντβάνα με τους κύριους κρατώνες με καφέ χρώμα και τις Παναφρικανικές ορογενέσεις με γκρι.]]
Η **Ζώνη της Μοζαμβίκης** είναι μια ζώνη στον φλοιό της γης που εκτείνεται από την Ανατολική Ανταρκτική έως και την Ανατολική Αφρική μέχρι την Αραβο-Νουβική Ασπίδα. Σχηματίστηκε ως περιοχή μεταξύ των πλακών κατά την Παν-αφρικανική ορογένεση, όταν σχηματίστηκε η Γκοντβάνα.

Η ζώνη της Μοζαμβίκης περιλαμβάνει στοιχεία που δημιουργήθηκαν όταν άνοιξε ο Ωκεανός της Μοζαμβίκης και άλλα που δημιουργήθηκαν όταν ο ωκεανός έκλεισε αργότερα.

## Έκταση
Το δυτικό τμήμα της ζώνης της Μοζαμβίκης αποτελείται ως επί το πλείστον από πετρώματα γνευσίου, πετρώματα από τον κρατώνα της Τανζανίας και τη Ζώνη Ουσαγκαράν, που τοποθετήθηκαν μεταξύ 2.970 και 2.648 εκατομμύρια χρόνια πριν. Το ανατολικό τμήμα έχει πετρώματα υψηλής ποιότητας που προέρχονται από τόξο ηλικίας από 841 έως 632 εκατομμυρίων ετών.

Και τα δύο εδάφη περιλαμβάνουν επίσης νεοπροτεροζωικά μεταϊζηματογενή πετρώματα.

Οι διαφορές μπορεί να υποδηλώνουν προέλευση σε δύο διαφορετικές λεκάνες, με τους βράχους της ανατολικής λεκάνης να ωθούνται πάνω από εκείνους της δυτικής λεκάνης κατά το κλείσιμο του ωκεανού της Μοζαμβίκης μεταξύ 585 και 550 εκατομμυρίων ετών πριν.

## Σχηματισμός
Πολλοί γεωλόγοι θεωρούν ότι ο ωκεανός της Μοζαμβίκης σχηματίστηκε κατά τη διάσπαση της Ροδινίας μεταξύ 800 και 700 εκατομμυρίων ετών πριν, συνοδευόμενος από ηφαιστειακή δραστηριότητα. Ο μαγματισμός αυτής της περιόδου εντοπίζεται στην Ανατολική Αφρική και τη Μαδαγασκάρη, αν και όχι στη νότια ζώνη της Μοζαμβίκης. Ο ωκεανός πιθανώς χώριζε τον Κρατώνα του Καλαχάρι από τους κρατώνες του Κονγκό και της Τανζανία και χώριζε το μπλοκ Μαδαγασκάρης-Ινδίας από το μπλοκ Κονγκό-Τανζανίας. Ο ωκεανός άρχισε να κλείνει μεταξύ Μαδαγασκάρης-Ινδίας και Κονγκό-Τανζανίας μεταξύ 700 και 580 εκατομμυρίων ετών πριν, με το οριστικό πια κλείσιμο να επέρχεται πριν από 600 με 500 εκατομμύρια χρόνια.

Τα εκτεθειμένα πετρώματα στην Κένυα και την Τανζανία περιλαμβάνουν ρηχά ιζήματα και μεταϊζήματα παθητικού περιθωρίου από το ηπειρωτικό περιθώριο του πρώιμου Νεοπροτεροζωικού. Περιλαμβάνουν επίσης παλαιότερο υλικό κρούστας από τον κρατώνα της Τανζανίας που είχε υποστεί εκ νέου επεξεργασία. Κάποτε η ζώνη θεωρήθηκε ότι προκλήθηκε από τη σύγκρουση της ανατολικής και της δυτικής Γκοντβάνα. Σύμφωνα με μια πιο πρόσφατη θεωρία, η Γκοντβάνα σχηματίστηκε για μια εκτεταμένη περίοδο από τη συσσώρευση ανεξάρτητων εδαφών.

Τα πετρώματα της ζώνης της Μοζαμβίκης σχηματίστηκαν από μαγματική υποεπικάλυψη και μια περίοδο παραμονής στον μεσαίο κατώτερο φλοιό που ακολουθήθηκε την ψύξη μεταξύ 640 και 620 εκατομμυρίων ετών πριν. Τα πετρώματα εξετάφησαν πριν από 500 εκατομμύρια χρόνια. Τα βαθύτερα επίπεδα του φλοιού αυξήθηκαν με το κλείσιμο του Ωκεανού της Μοζαμβίκης και τα υπολείμματα του άνω φλοιού του τόξου απομακρύνθηκαν από τη διάβρωση.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ορογενέσεις της Αφρικής
Λορνοξικάμη

Η **λορνοξικάμη**, γνωστή και ως **χλωρτενοξικάμη**, είναι μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ) της κατηγορίας της οξικάμης με αναλγητικές (ανακουφιστικές από τον πόνο), αντιφλεγμονώδεις και αντιπυρετικές ιδιότητες. Διατίθεται σε από του στόματος και παρεντερικά σκευάσματα.

Κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1977 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1997. Διατίθεται με τις εμπορικές ονομασίες **Xefo** και **Xefocam**, μεταξύ άλλων.

## Ιατρικές χρήσεις
Η λορνοξικάμη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία διαφόρων τύπων πόνου, ειδικά που προκύπτουν από φλεγμονώδεις ασθένειες των αρθρώσεων, οστεοαρθρίτιδα, χειρουργική επέμβαση, ισχιαλγία και άλλες φλεγμονές.

## Αντενδείξεις
Το φάρμακο αντενδείκνυται σε ασθενείς που δεν πρέπει να λαμβάνουν άλλα ΜΣΑΦ, για πιθανούς λόγους, όπως ευαισθησία στα σαλικυλικά, γαστρεντερική αιμορραγία και αιμορραγικές διαταραχές και σοβαρή βλάβη της καρδιακής, ηπατικής ή νεφρικής λειτουργίας. Η λορνοξικάμη δεν συνιστάται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού και αντενδείκνυται κατά το τελευταίο τρίτο της εγκυμοσύνης.

## Παρενέργειες
Η λορνοξικάμη έχει παρενέργειες παρόμοιες με άλλα ΜΣΑΦ, πιο συχνά ήπιες όπως γαστρεντερικές διαταραχές (ναυτία και διάρροια ) και κεφαλαλγία. Οι σοβαρές αλλά σπάνιες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν αιμορραγία, βρογχόσπασμο και το εξαιρετικά σπάνιο σύνδρομο Στίβεν-Τζόνσον.

## Αλληλεπιδράσεις
Οι αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα είναι χαρακτηριστικές των ΜΣΑΦ. Ο συνδυασμός με ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ όπως η βαρφαρίνη αυξάνει τον κίνδυνο αιμορραγίας. Ο συνδυασμός με κυκλοσπορίνη μπορεί να οδηγήσει σε επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας και σε οξεία νεφρική βλάβη σε σπάνιες περιπτώσεις. Η λορνοξικάμη μπορεί επίσης να αυξήσει τις παρενέργειες του λιθίου, της μεθοτρεξάτης και της διγοξίνης και των παραγώγων της. Η επίδραση των διουρητικών, των αναστολέων ΜΕΑ και των ανταγωνιστών των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ μπορεί να μειωθεί, αλλά αυτό ισχύει μόνο σε ασθενείς με συννοσηρότητες όπως η καρδιακή ανεπάρκεια. Όπως και με την πιροξικάμη, η σιμετιδίνη μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα λορνοξικάμης στο πλάσμα, αλλά είναι απίθανο να προκαλέσει σχετικές αλληλεπιδράσεις.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χλωροαρένια
Κατηγορία:Πυριδίνες
Κατηγορία:Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI
Κατηγορία:Σουλφοναμίδια
Ορογένεση της Κούουνγκα

[μικρογραφία|Μεταμορφισμός εκ συγκρούσεων της Ορογένεσης της Κούουνγκα με κόκκινο ''(570 με 530 Ma)'', και επέκταση της [Ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής|Ορογένεσης της Ανατολικής Αφρικής με μπλε *(620 με 550 Ma)*.]]
Η **Ορογένεση της Κούουνγκα** (από τα Σουαχίλι "ενώνομαι") ήταν μία ορογένεση που πραγματοποιήθηκε στην Νοτιοανατολική Αφρική μεταξύ της Εδιακρανικής και της Κάμβριας περιόδου. Αποτελούμενη από τρεις διαφορετικές ζώνες ορογένεσης *(Νταμάρα, Ζαμπέζι και Λούριο)*, οι οποίος είναι ελαφρώς νεότερες από την Ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής. Η Ορογένεση Κούουνγκα σηματοδοτεί τη σύγκρουση και τη συγχώνευση της Ανατολικής και της Δυτικής Γκοντβάνα, ή την περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η Γη της Βασίλισσας Μοντ στην Ανταρκτική και η βόρεια Μοζαμβίκη στην Αφρική.

Το όνομα προτάθηκε το 1995 από τον J. G. Meert, τον R. van der Voo και τον S. Ayub.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ορογενέσεις της Αφρικής
Κομητεία Αλαμίντα (Καλιφόρνια)

Η **Κομητεία Αλαμίντα** (αγγλικά: *Alameda County, California*), είναι κομητεία των ΗΠΑ, και μία από τις 58 κομητείες στην πολιτεία της Καλιφόρνιας. Με πληθυσμό 1.685.048 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022), αποτελεί την 7η μεγαλύτερη σε πληθυσμό κομητεία στην Καλιφόρνια, καθώς και την 21η πολυπληθέστερη στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας Αλαμίντα, είναι το '''Όουκλαντ'''. Η κομητεία Αλαμίντα, βρίσκεται στον Κόλπο του Σαν Φρανσίσκο ("Bay Area"), και συμπεριλαμβάνεται στην μητροπολιτική περιοχή του Σαν Φρανσίσκο. 

Η κομητεία, ιδρύθηκε στις 25 Μαρτίου 1853. Προηγουμένως, βρισκόταν εντός της κομητείας Κόντρα Κόστα, καθώς και στην κομητεία Σάντα Κλάρα. Η ονομασία "Αλαμίντα" είναι ισπανική και κυριολεκτικά σημαίνει «ένα δάσος από λεύκες». 

Η έκταση της κομητείας Αλαμίντα, ανέρχεται συνολικά σε 2.130 τετραγωνικά χιλιόμετρα (Km2). 

Οι σημαντικότερες πόλεις στην κομητεία, εκτός από το Όουκλαντ, είναι το Φρίμοντ, το Χέιγουορντ και το Μπέρκλεϋ.  

## Δημογραφία

### Φυλετική και Εθνοτική κατανομή
Σύμφωνα με στοιχεία της απογραφής του 2020: το 28.1% του συνολικού πληθυσμού της κομητείας, αποτελείται από Λευκούς Αμερικανούς, το 32.1% από Ασιάτες Αμερικανούς, το 23.4% από Ισπανόφωνους/Λατίνους Αμερικανούς, το 9.5% από Αφροαμερικανούς, ένα 5.3% αποτελείται από πολυφυλετικά άτομα, και επίσης, υπάρχουν μικρά ποσοστά από άλλες εθνοτικές ομάδες. 

### Πολιτική
Η κομητεία Αλαμίντα, αποτελεί προπύργιο του Δημοκρατικού Κόμματος. Από το 1932 έως το 2020, έχει ψηφίσει υπέρ κάποιου Δημοκρατικού προεδρικού υποψηφίου όλες τις φορές, εκτός από το 1952 και το 1956, όπου ο Ρεπουμπλικανός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, κέρδισε με μικρή διαφορά. Συνολικά στην κομητεία, υπάρχουν πάνω από 883.942 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι. 

Στις προεδρικές εκλογές του 2020, ο Τζο Μπάιντεν, έλαβε 617.659 ψήφους (79.81%), έναντι του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έλαβε 136.309 ψήφους (17.61%).  

Για την Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, η κομητεία χωρίζεται σε 3 περιφέρειες του Κογκρέσου: 

* Καλιφόρνια, 13η περιφέρεια: Μπάρμπαρα Λι (*[[Δημοκρατικό Κόμμα (ΗΠΑ)|Δημοκρατικό]]*)
* Καλιφόρνια, 15η περιφέρεια: Έρικ Σουάλγουελ (*Δημοκρατικό*)
* Καλιφόρνια, 17η περιφέρεια: Ρο Κχάνα (*Δημοκρατικό*)

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η κομητεία έχει συνολική έκταση 821 τετραγωνικών μιλίων (2.130 km2), εκ των οποίων τα 739 τετραγωνικά μίλια (1.910 km2) είναι στεριά και τα 82 τετραγωνικά μίλια (210 km2) (10%) είναι νερό. 

### Γειτονικές κομητείες
* Κομητεία Κόντρα Κόστα - βόρεια
* Κομητεία Σαν Χοακίν - ανατολικά
* Κομητεία Στάνισλαους - νοτιοανατολικά
* Κομητεία Σάντα Κλάρα - νότια

### Πόλεις

* Αλαμίντα
* Γιούνιον Σίτι
* Έμεριβιλ
* Λίβερμορ
* Μπέρκλεϊ
* Νιούαρκ
* Ντάμπλιν
* Όουκλαντ
* Πίντμοντ
* Πλέζαντον
* Σαν Λέαντρο
* Φρίμοντ
* Χέιγουορντ
* Ώλμπανυ

## Παραπομπές


Αλαμιντα
Κριθαριά Μαγνησίας

Η **Κριθαριά** είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Νέας Αγχιάλου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Κριθαριά βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Παγασητικού κόλπου με υψόμετρο 5 μέτρων. Απέχει περίπου 11 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από τον Βόλο και 9 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από τη Νέα Αγχίαλο ενώ βόρεια περνάει η ΕΟ Καρδίτσας - Βόλου και νοτιοδυτικά της είναι ο Μάραθος. Είναι γνωστή στην περιοχή για την προστατευμένη από τους ανέμους παραλία της και αποτελεί παραθεριστικό προορισμό της περιοχής.

Στα βορειοανατολικά του χωριού στο λόφο "Σωρό" έχει εντοπιστεί αρχαίος οικισμός που πιθανολογείται ότι είναι οι αρχαίες Αμφανές με χρονολογία ίδρυσης γύρω στον 6ο αιω. π.Χ. Τα τείχη της είναι κυκλικά με μεγάλες, σχεδόν ακατέργαστες πλάκες, ενώ έχουν αποκαλυφθεί πύλες των τειχών, αρχαίος δρόμος, τμήματα κτιρίων αλλά και εκτός των τειχών, ένας ναός αφιερωμένος στον Απόλλωνα. Έχουν βρεθεί αναθήματα (ανάγλυφη μαρμάρινη αναθηματική στήλη, ενεπίγραφα βάθρα και κιονίσκοι, μαρμάρινα αγάλματα ιερών παίδων) καθώς και ένα μαρμάρινο λιοντάρι από που προέρχεται από το νεκροταφείο του οικισμού. 

Ο οικισμός ξεκίνησε να αναπτύσσεται στα μέσα της δεκαετίας του '70 και ακόμα πιο ραγδαία τις δεκαετίες του '80 και '90. Μέχρι και την ανάπτυξη του οικισμού στην περιοχή ζούσαν ελάχιστοι ψαράδες. Σήμερα είναι ένα από τα τουριστικά θέρετρα του Παγασητικού κόλπου αν και επίσης ζεί σημαντικός αριθμός μονίμων κατοίκων. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Απόστολο τον Νέο ό όποιος είναι και προστάτης του χωριού. Στο χωριό υπάρχει επισης πολιτιστικός σύλλογος

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Νέας Αγχιάλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'' μαζί με τη Νέα Αγχίαλο, τον Άγιο Γεώργιο, τη Βελανιδιά, τη Δημητριάδα και τον Μάραθο αποτελούν την Κοινότητα Νέας Αγχιάλου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Αγχιάλου του Δήμου Βόλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 311 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αρχαιολογική ανασκαφή ιερού των κλασσικών χρόνων στη θέση "Σωρός" από τον ιστότοπο http://extras.ha.uth.gr/ του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Όρχις η πιθηκοειδής

[μικρογραφία|Όρχις η πιθηκοειδής (''Orchis simia''), [Βέρμιο|Όρος Βέρμιο, Ημαθία]]
Η **Όρχις η πιθηκοειδής** (επιστ. ονομ. *Orchis simia*) με κοινή ονομασία πιθηκάκι, ανήκει στην οικογένεια Ορχεῒδες (Orchidaceae)  και κατανέμεται στην Ευρώπη, Μεσόγειο και στη ΝΔ Ασία. Απαντά σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, εκτός από τη Θεσσαλία και τις Κυκλάδες, σε μακκί, φρύγανα, λιβάδια, ανοικτά δάση μεταξύ 500-1100μ. Φυτό εύρωστο, με ύψος 20-45 εκατοστά και 3-8 γυαλιστερά, λογχοειδή, άστικτα φύλλα, με κόνδυλους ωοειδείς, ακέραιους. Ταξιανθία με 15-55 λευκορόδινα άνθη σε πυκνό ωοειδή στάχυ από τα οποία εκείνα της κορυφής ανοίγουν πρώτα. Γλωσσάριο τρισχιδές, με κέντρο λευκωπό με μικρές πορφυρές θηλές, όπου στο μεσαίο λοβό υπάρχουν δύο μακριοί κυρτοί ταινιοειδείς λοβοί, με αποτέλεσμα η συνολική εικόνα του άνθους να παραπέμπει σε κρεμασμένο πίθηκο ή ανθρωπάκι που χορεύει από τα οποία πήρε και το όνομα (simia=πίθηκος). Ανθίζει από τα μέσα Απριλίου έως τις αρχές Ιουνίου. 

## Πηγές

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας, Mediterraneo Editions
* Πέτρου Ν., Πέτρου Μ. & Γιαννακούλας Μ. 2009, Ορχιδέες της Ελλάδας, Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης.
* Φυτολογία, 2006, Εκδοτική Αθηνών
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. IΙ)
* Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. IΙI). Vol. 1–3. Bologna: Edagricole

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/037cef73-c2e1-4c32-870d-89caa4a08f98
* https://www.greekflora.gr/el/flowers/1597/Orchis-simia 

Κατηγορία:Ορχεοειδή
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Μπουσίρ

Το **Μπουσίρ** ή **Μπουσέρ** (περσ. بوشهر), ή και **Μπαντάρ Μπουσέρ** (بندر بوشهر), γνωστό στην αρχαιότητα και με την ελληνική ονομασία **Ἀντιόχεια τῆς Περσίδος** και **Μπουχτ Αρδασίρ**, είναι μεγάλη πόλη και λιμάνι του Ιράν στις ακτές του Περσικού Κόλπου, πρωτεύουσα της ομώνυμης Επαρχίας Μπουσέρ. Ο πληθυσμός του αριθμούσε 223.504 κατοίκους στην απογραφή του 2016.

Το Μπουσίρ βρίσκεται στην παραλιακή πεδιάδα του Περσικού Κόλπου, στα νοτιοδυτικά της χώρας, περίπου 1.218 χιλιόμετρα νοτίως της Τεχεράνης, κτισμένο κοντά στο αρχαίο λιμάνι Ρισάρ ή Ριβ Αρντασίρ. Την εποχή της Δυναστείας των Σασσανιδών αυτό ήταν το κύριο λιμάνι της Περσίας. Τότε ονομαζόταν και *Ραμ* Αρντασίρ και αργότερα **Ρεϋσάρ**. Στους μεταγενέστερους αιώνες υπήρξε το βασικό εμπορικό κέντρο της χώρας. Και σήμερα ακόμα τα κτίσματα της πόλεως διατηρούν έναν παραδοσιακό χαρακτήρα, έχοντας μικρές αναλογίες. Από τον 19ο αιώνα και μετά, εξαιτίας της ελλείψεως σιδηροδρομικής συνδέσεως με το εσωτερικό της χώρας και του αβαθούς χαρακτήρα του λιμανιού, έχασε τη θέση της ως το βασικό λιμάνι και εμπορικό κέντρο του Ιράν. Σήμερα πάντως διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο.

Η πόλη έχει θερμό ημίξηρο κλίμα, με μέση ετήσια βροχόπτωση 268 χιλιοστόμετρα, εντόνως επικεντρωμένη στους μήνες Δεκέμβριο και Ιανουάριο, και πρακτικά ανύπαρκτη τους θερινούς μήνες και τον Σεπτέμβριο.

Το Πυρηνικό εργοστάσιο του Μπουσίρ απέχει μόλις 17 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλεως. Η κατασκευή του, με 2 αντιδραστήρες, είχε συμφωνηθεί με γερμανική εταιρεία το 1975, αλλά σταμάτησε εξαιτίας της Ιρανικής Επαναστάσεως και συνεχίσθηκε από τους Ρώσους το 1995 με 1 αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος. Τα εγκαίνια και η πρώτη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στο δίκτυο της χώρας εγιναν τον Σεπτέμβριο του 2011. Η πόλη φιλοξενεί επίσης το «Πανεπιστήμιο του Περσικού Κόλπου» και το Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών του Μπουσίρ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* «Το Μπουσέρ στον Περσικό Κόλπο»

Μπουσιρ
Κασάν (Ιράν)

Το **Κασάν** (περσ. کاشان) είναι μεγάλη πόλη του Ιράν στο βόρειο μέρος της Επαρχίας Ισφαχάν. Στην απογραφή του 2016 είχε 304.487 κατοίκους σε 90.828 οικογένειες, ενώ στη μητροπολιτική περιοχή του κατοικούν 432.557 άνθρωποι. Είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο περί τα 945 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 33°59΄ Βόρειο πλάτος και 51°26΄ Ανατολικό μήκος.

Κατά μία ετυμολόγηση η ονομασία της πόλεως προέρχεται από τους Κασιανούς, τους πρώτους κατοίκους της περιοχής, που ίδρυσαν τον πρώτο οικισμό στο Τεπέ Σιάλκ πριν το 7000 π.Χ.. Από τον 12ο μέχρι τον 14ο αιώνα μ.Χ. το Κασάν ήταν σημαντικό κέντρο αγγειοπλαστικής και παραγωγής πλακιδίων υψηλής ποιότητας. Μάλιστα η λέξη *kashi* στη σημερινή περσική γλώσσα σημαίνει «πλακάκι», και πιθανώς προήλθε από το όνομα της πόλεως.

Παραδοσιακά το Κασάν διαιρείται σε δύο μέρη, το «ορεινό» και το «ερημικό». Στα δυτικά και νοτιοδυτικά της πόλεως βρίσκονται δύο από τις υψηλότερες κορυφές της Οροσειράς Καρκάς το όρος Γκαργκάς, που φιλοξενεί το Εθνικό Αστεροσκοπείο του Ιράν με το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στη χώρα, και το όρος Αρντεχάαλ ή Νταμαβάντ, με την υψηλότερη κορυφή του Ιράν. Από την άλλη, στα ανατολικά η πόλη «ανοίγει» στην κεντρική έρημο του Ιράν, με το τμήμα της που ονομάζεται Έρημος Μαραντζάμ, όπου και ιστορικό καραβανσεράι κοντά στην αλμυρή Λίμνη Ναμάκ. Το κλίμα του Κασάν είναι θερμό ερημικό, με μέση ετήσια βροχόπτωση 107,8 χιλιοστόμετρα.

Η πόλη φιλοξενεί την ιστορική Οικία Μπορουτζερντί, σήμερα σπίτι-μουσείο, που χρονολογείται από την εποχή των Κατζάρ και είναι γνωστή για τη μοναδική, ιδιαίτερης ομορφιάς αρχιτεκτονική της. Αξιοθέατο αποτελεί επίσης η κλειστή κεντρική αγορά (*Bāzār-e Kāshān*).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστότοπος του Δήμου του Κασάν 
* Ιστότοπος του Πανεπιστημιου του Κασάν

Κασαν
Επαρχία Κερμάν

Η **Επαρχία Κερμάν** (περσ. استان کرمان, *Ostān-e Kermān*) είναι η μεγαλύτερη σε έκταση από τις 31 επαρχίες του Ιράν. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της χώρας και πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη μεγάλη πόλη Κερμάν. Το 2014 η επαρχία εντάχθηκε στην «Περιφέρεια 5» του Ιράν. Η περιοχή της αναφέρεται από την αρχαιότητα ως σατραπεία των Αχαιμενιδών με την εξελληνισμένη ονομασία Καρμανία, δηλαδή διετήρησε ουσιαστικά την ίδια ονομασία ανά τους αιώνες. Σήμερα έχει έκταση 183.285 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή σχεδόν το 11% της χερσαίας εκτάσεως του Ιράν ή μιάμιση φορά η έκταση όλης της Ελλάδας. Ο πληθυσμός της Επαρχίας Κερμάν στην απογραφή του 2016 καταγράφηκε ως 3.164.718 κάτοικοι, αριθμός που την καθιστά ένατη στη χώρα με μέση πυκνότητα πληθυσμού 17 κατοίκων ανά τετρ. χιλιόμετρο. Υποδιαιρείται σε 23 σαχρεστάν («υποδιαιρέσεις»), εκ των οποίων το μεγαλύτερο σε έκταση ονομάζεται και αυτό «Κερμάν».

## Παραπομπές


Κερμαν
Επαρχία Τεχεράνης

Η **Επαρχία Τεχεράνης** (περσ. استان تهران, *Ostān-e Tehrān*) είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό από τις 31 επαρχίες του Ιράν, καθώς περιλαμβάνει την πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της χώρας, την Τεχεράνη. Στην απογραφή του 2016 η επαρχία είχε πληθυσμό 13.267.637 κατοίκους (για σύγκριση, η πόλη της Τεχεράνης είχε 12.893.706 κατοίκους), οπότε με έκταση 18.814 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι και η πλέον πυκνοκατοικημένη επαρχία του Ιράν, με πυκνότητα πληθυσμού 710 κατοίκων ανά τετρ. χιλιόμετρο. Ο πληθυσμός της αντιστοιχεί στο 18% περίπου του πληθυσμού ολόκληρης της χώρας. Το 2014 η επαρχία εντάχθηκε στην «Περιφέρεια 1» του Ιράν.

Η επαρχία βρίσκεται στο βόρειο μέρος της χώρας και συνορεύει προς βορρά με την Επαρχία Μαζανταράν, προς νότο με την Επαρχία Κομ, στα ανατολικά με την Επαρχία του Σεμνάν και στα δυτικά με την Επαρχία του Σεμνάν. Σύμφωνα με στοιχεία του 2005, η Επαρχία Τεχεράνης είχε 43 δήμους και 1.358 χωριά.

Πρόκειται για την πλουσιότερη επαρχία του Ιράν, καθώς συνεισφέρει το 29% περίπου του ΑΕΠ της χώρας. Επιπλέον είναι η πλέον εκβιομηχανισμένη επαρχία του Ιράν.

## Παραπομπές


Τεχερανη
Αίνητος (ολυμπιονίκης)

Ο **Αίνητος** (αρχ. ελλ. *Αἴνητος*) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την πόλη Αμύκλαι της Λακεδαιμονίας, ο οποίος έζησε σε άγνωστο προχριστιανικό αιώνα. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο Παυσανίας ο Αίνητος είχε κερδίσει στο αγώνισμα του πεντάθλου, αλλά την ώρα που στεφόταν νικητής έπεσε νεκρός. Ο ανδριάντας του υπήρχε στη γενέτειρά του πόλη των Αμυκλών, όπου τον είδε ο Παυσανίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Johannes Kirchner: το λήμμα «Ainetos 3» στην *[[Εγκυκλοπαίδεια Πάουλυ-Βίσοβα|Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft]]*, τόμος I,1, Στουτγάρδη 1894, σελ. 1024

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του πεντάθλου
Κατηγορία:Αρχαίοι Λάκωνες ολυμπιονίκες
Διαιτησία (δίκαιο)

μικρογραφία|280x280εσ|Το Δικαστήριο Διεθνούς Διαιτησίας του Λονδίνου.
**Διαιτησία** είναι μια εναλλακτική μορφή επίλυσης διαφορών. Αποτελεί έναν συμβατικά επιλεγμένο τρόπο εκδίκασης μια διαφοράς από ιδιωτικούς δικαστές, σε διαιτητικό δικαστήριο, αντί της τακτικής δικαιοσύνης. 

Τα μέρη αποφασίζουν από κοινού να ορίσουν ένα ανεξάρτητο τρίτο μέρος, που ονομάζεται διαιτητής, ή ένα συμβούλιο διαιτησίας, αποτελούμενο συνήθως από τρία μέλη, το οποίο θα είναι υπεύθυνο για την επίλυση της σύγκρουσης και για την έκδοση της διαιτητικής απόφασης. Μια διαιτητική απόφαση είναι νομικά δεσμευτική και από τις δύο πλευρές και εκτελεστή στα δικαστήρια, εκτός κι εάν τα μέρη ορίσουν ότι η διαδικασία και η απόφαση της διαιτησίας δεν θα είναι δεσμευτική. Τα μέρη μπορούν να επιλέξουν τους εξειδικευμένους προς το αντικείμενο επίλυσης διαφοράς διαιτητές, τον τόπο, τη γλώσσα διεξαγωγής της διαιτητικής διαδικασίας, το εφαρμοστέο επί της διαφορας δίκαιο κ.α.

Η διαιτησία χρησιμοποιείται συχνά για την επίλυση εμπορικών διαφορών, ιδιαίτερα στο πλαίσιο διεθνών εμπορικών συναλλαγών, και διαφέρει από τη διαμεσολάβηση και τη συνδιαλλαγή, τα οποία είναι κοινά στη διευθέτηση εργατικών διαφορών μεταξύ διοίκησης και εργατικών σωματείων. Στη διαμεσολάβηση, τα μέρη καταφεύγουν σε τρίτο πρόσωπο για να τους προτείνει μια διευθέτηση ή να τα βοηθήσει να καταλήξουν σε συμβιβασμό. Σε ορισμένες χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η διαιτησία χρησιμοποιείται συχνά σε θέματα καταναλωτών και απασχόλησης, όπου η διαιτησία μπορεί να επιβάλλεται από τους όρους εργασίας ή τις εμπορικές συμβάσεις και μπορεί να περιλαμβάνει παραίτηση από το δικαίωμα άσκησης ομαδικής αγωγής.

Μεταξύ των πλεονεκτημάτων της διαιτησίας είναι η ταχύτητά της, η ευελιξία της και το γεγονός ότι το κόστος μπορεί να συμφωνηθεί εκ των προτέρων. Ένα βασικό της μειονέκτημα είναι ότι η απόφαση είναι οριστική, χωρίς δικαίωμα άσκησης έφεσης.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Δικονομικό Δίκαιο
Κατηγορία:Επίλυση διαφορών
Άνω Απροβάτου Άνδρου

Το **Άνω Απροβάτου** είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Απροβάτου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
## Γεωγραφία
Το Άνω Απροβάτου είναι ημιορεινός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νησιού, στις νοτιοδυτικές πλαγιές του βουνού Πέταλο (Κουβάρα), νοτιοανατολικά από το Μπατσί και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Απέχει 21 χλμ. περίπου Δ. της Χώρας Άνδρου (μέσω Μεσαριάς).
## Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Απροβάτου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 7,359 χλμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αλικάνδρος, Καλαμάκι, Κάτω Απροβάτου και Κούτσι.
### Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 ως *Άνω Απρόβατο* και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Απροβάτου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απροβάτου και προσαρτήθηκε στον δήμο Υδρούσας. Το 2001 η ονομασία του διορθώθηκε σε *Άνω Απροβάτου*. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
*Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000)
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Άνδρου
Άνω Αργυροπούλι Λάρισας

Το **Άνω Αργυροπούλι** (επίσημη ονομασία *Άνω Αργυροπούλειον*) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αργυροπουλείου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Τυρνάβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Τυρνάβου του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
## Γεωγραφία
Το Άνω Αργυροπούλι είναι ημιορεινός οικισμός στο Β. ΒΚ. τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές κλιτύς της κορυφής «Γοδαμάν» (1.428 μ.) του Κάτω Ολύμπου, βόρεια του Τυρνάβου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420 μέτρων. Απέχει 42 χιλιόμετρα περίπου βόρεια της Λάρισας (μέσω Αμφιθέας).
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αργυροπουλείου του νομού Λαρίσης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Τυρνάβου.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Τυρνάβου
Γιώργος Κασιμάτης

Ο **Γιώργος Κασιμάτης** (Κερατσίνι, 1949 - 1993) ήταν αθλητής του στίβου και γενικός γραμματέας Αθλητισμού το 1988-89.

Το 1989 δρομολόγησε την κατασκευή του Δημοτικού Κολυμβητηρίου Περάματος, στο οποίο, μετά τον πρόωρο θάνατό του το 1993, δόθηκε και το όνομα του. Οργάνωσε και προώθησε τα προγράμματα μαζικού λαϊκού αθλητισμού, Αθλητισμός και Παιδί, Αθλητισμός και Γυναίκα, Αθλητισμός και Τρίτη Ηλικία, Αθλητισμός και Παιδί με Ειδικές Ανάγκες, Παιδί και Θάλασσα.

Κόρη του Γιώργου Κασιμάτη είναι η βουλευτής Νίνα Κασιμάτη.

Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς
Εθνική Βιβλιοθήκη του Μάλι

Η **Εθνική Βιβλιοθήκη του Μάλι** (γαλλικά: Direction nationale des Bibliothèques et de la Documentation) βρίσκεται στο Μπαμάκο την πρωτεύουσα του Μάλι.

## Ιστορία
Το 1938 δημιουργήθηκε το Γαλλικό Ινστιτούτο της Αφρικής (IFAN) με σκοπό τη μελέτη της γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού των λαών που βρίσκονταν υπό γαλλική κυριαρχία στην Αφρική. Μετά την ανεξαρτησία του Μάλι το 1960, το 1962, το κέντρο IFAN στο Μπαμάκο μετονομάστηκε από την κυβέρνηση του Μάλι σε Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών ή Ινστιτούτο του Μάλι για τη μελέτη των ανθρωπιστικών επιστημών. Οι συλλογές της Εθνικής Βιβλιοθήκης, των Εθνικών Αρχείων και του Εθνικού Μουσείου του Μάλι κληρονομήθηκαν τελικά όλες από το IFAN. Στις 29 Φεβρουαρίου 1968, η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε από την Κουλούμπα σε μια συνοικία του Μπαμακό.  Με νόμο της 17ης Μαρτίου 1984 δημιουργήθηκε η Εθνική Βιβλιοθήκη.

Επικεφαλής της βιβλιοθήκης  είναι ο διευθυντής, ο οποίος διορίζεται από τον Εθνικό Διευθυντή Τεχνών και Πολιτισμού. Ο πρώτος επιλέγει πέντε τμηματάρχες, ο καθένας από τους οποίους είναι υπεύθυνος για ένα από τα τμήματα της βιβλιοθήκης: Τμήμα Καταλογογράφησης και Βιβλιογραφίας, Τμήμα Περιοδικών και Εγγράφων, Τμήμα Δανεισμού και Πληροφόρησης, Τμήμα Αποκτήσεων, Επεξεργασίας και Νομικής Κατάθεσης και Τμήμα Βιβλιοδεσίας και Αποκατάστασης. Το 1989 το προσωπικό της βιβλιοθήκης αριθμούσε 28 άτομα, 16 γυναίκες και 12 άνδρες.

## Διάθεση υλικού
Τα βιβλία και τα περιοδικά διατίθενται δωρεάν στο κοινό για επιτόπια ανάγνωση, αν και προνόμια δανεισμού μπορούν να αποκτηθούν με την εγγραφή ως κάτοχος κάρτας. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, το 2015, περίπου το 33% των ενήλικων Μαλιανών γνωρίζει ανάγνωση.

Η βιβλιοθήκη φιλοξενεί μέρος των εκθέσεων από τις "Συναντήσεις της αφρικανικής φωτογραφίας", ενός διετούς φεστιβάλ φωτογραφίας στο Μπαμάκο.

## Βιβλιογραφία
*  
* . (Includes information about the national library)

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
* Europeana
*Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη
*Μάλι
*Μπαμάκο

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Μάλι 
Μ
Η καλεσμένη (μυθιστόρημα)

***Η καλεσμένη*** (γαλλικός τίτλος: *L'Invitée*) είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Σιμόν ντε Μποβουάρ, εκδόθηκε το 1943 από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ. Αναφέρεται στην ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου και βασίζεται σε αυτοβιογραφικά στοιχεία της ζωής της συγγραφέως με τον σύντροφό της Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Το μυθιστόρημα διερευνά υπαρξιστικές έννοιες όπως η ελευθερία και το άγχος. Είναι ένας στοχασμός πάνω στο ζευγάρι, τον έρωτα και τη ζήλια.

## Έμπνευση
*Η καλεσμένη* είναι μια φανταστική αφήγηση εμπνευσμένη από τη σχέση της Σιμόν ντε Μποβουάρ και του Ζαν-Πωλ Σαρτρ με την Ολγκά Κοζακιεβίτς, μαθήτρια της Μποβουάρ στο λύκειο της Ρουέν το 1934, και την αδελφή της Βάντα, αλλά περιλαμβάνει στοιχεία και από άλλες σχέσεις με νεαρές γυναίκες που είχε το ζευγάρι, πιο πρόσφατες στην εποχή της συγγραφής του έργου.

## Υπόθεση
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στο Παρίσι, τις παραμονές και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Πιερ, θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός και η Φρανσουάζ, συγγραφέας, έχουν μια ελεύθερη σχέση, που παρατηρείται με θαυμασμό και ζήλια από το περιβάλλον τους. Η Φρανσουάζ έχει ερωτευθεί μια νεαρή γυναίκα που ζει στη Ρουέν, η οποία αγωνίζεται να καθορίσει το μέλλον της, την Ξαβιέρ, και αποφασίζει να την καλέσει στο Παρίσι για να προσπαθήσει να την καθοδηγήσει.

Με την αυθεντικότητα και τον αυθορμητισμό της, η Ξαβιέρ γοητεύει τον Πιέρ και δημιουργούν ερωτικό τρίγωνο. Αυτή η αντισυμβατική σχέση διαταράζει τις σχέσεις του ζευγαριού και η Φρανσουάζ θα οδηγηθεί στην αμφισβήτηση της ύπαρξής της και τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης της με τον σύντροφό της, προκειμένου να αναλάβει την ελευθερία της.

Η Φρανσουάζ (που είναι εν μέρει η Σιμόν ντε Μποβουάρ) δέχεται στο όνομα της απελευθέρωσης των ηθών μια ερωτική συμβίωση που παρόλα αυτά την πληγώνει βαθιά, την ταπεινώνει, την καταστρέφει. Η σχέση δεν βασίζεται στην ερωτική πτυχή, που αναφέρεται οριακά στο μυθιστόρημα. Αυτό που ενδιαφέρει τη συγγραφέα είναι η φιλοσοφική ανάλυση της σχέσης, οι πρωταγωνιστές θέλουν κυρίως να εξετάσουν αν η αλληλεγγύη και η αγάπη μεταξύ τριών ανθρώπων μπορεί να ανατρέψει το συμβατικό ζευγάρι. Στο τέλος του μυθιστορήματος, η ιστορία μετατρέπεται σε εφιάλτη.

## Ελληνική μετάφραση

* *Η καλεσμένη*. Μετάφραση: Γεωργία Αλεξίου, εκδόσεις Γλάρος, 1978

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Ευγένιος Χαϊτίδης

Ο **Ευγένιος Χαϊτίδης** (Σέρρες, 1942) είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και πολιτικός, πρώην βουλευτής Σερρών με την Νέα Δημοκρατία. Διετέλεσε Νομάρχης Θεσσαλονίκης (1990-1993), ενώ διορίστηκε Περιφερειάρχης Ηπείρου το 1989.

## Παραπομπές


Χαϊτίδης Ευγένιος
Χαϊτίδης Ευγένιος
Χαϊτίδης Ευγένιος
Σαντριντίν Αϊνί

Ο **Σαντριντίν Αϊνί** (τατζ. Садриддин Айнӣ, περσ. صدرالدين عينى, Απρίλιος 1878 – 15 Ιουλίου 1954) ήταν Τατζίκος συγγραφέας και διανοούμενος, που έγραψε ποίηση και πεζογραφία, ενώ επιπλέον ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, την ιστορία και τη λεξικογραφία. Θεωρείται από αρκετούς ως εθνικός ποιητής του Τατζικιστάν, από κοινού με τον Γκουλναζάρ Κελντί, και ως ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς στην ιστορία της χώρας.

Ο Αϊνί γεννήθηκε από γονείς αγρότες στο χωριό Σοκταρέ του τότε Εμιράτου της Μπουχάρας. Ορφάνεψε σε ηλικία 12 ετών, οπότε μετακομίσε στο σπίτι του μεγαλύτερου αδελφού του στην Μπουχάρα, όπου πήγε σε μουσουλμανικό θρησκευτικό σχολείο (μαντράσα) και έμαθε να γράφει στην αραβική γλώσσα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ο Αϊνί βοήθησε στη διάδοση της Οκτωβριανής Επαναστάσεως στο Ουζμπεκιστάν και στο Τατζικιστάν. Το 1934 παρακολούθησε το Συνέδριο Σοβιετικών Συγγραφέων ως ο αντιπρόσωπος του Τατζικιστάν. Προφασιζόμενος την εθνική ταυτότητα των κειμένων του, μπόρεσε να αποφύγει τη σοβιετική λογοκρισία, η οποία σίγασε πολλούς διανοούμενους της Κεντρικής Ασίας. Διετέλεσε μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ του Τατζικιστάν επί εικοσαετία και υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Τατζικικής Ακαδημίας Επιστημών στην ιστορία της, ενώ τιμήθηκε τρεις φορές με το Τάγμα του Λένιν, το ανώτερο παράσημο στη Σοβιετική Ένωση.

Ο Αϊνί έδωσε ώθηση στην τατζικική γραμματεία το 1927 με τη συγγραφή και έκδοση του *Ντοχούντα*, του πρώτου ίσως μυθιστορήματος γραμμένου στη γλώσσα των Τατζίκων. Το 1934 και το 1935 ο σημαντικός Ρώσος σκηνοθέτης Λεβ Κουλέσωφ εργάσθηκε επί διετία στο Τατζικιστάν γυρίζοντας μια ομώνυμη κινηματογραφική ταινία βασισμένη στο μυθιστόρημα αυτό, αλλά το εγχείρημα θεωρήθηκε από τις αρχές ότι πιθανώς να υπέθαλπε τον τατζικικό εθνικισμό και έτσι το σταμάτησαν. Τα τετράτομα *Απομνημονεύματα* (*Yoddoshtho*) του Αϊνί, που ολοκληρώθηκαν το 1949-1954, είναι γνωστά και πολυδιαβασμένα στη χώρα του.

Τα πρώτα ποιήματα του Αϊνί είχαν θέμα τον έρωτα και τη φύση, αλλά μετά την εθνική αφύπνιση στο Τατζικιστάν η θεματική του μετατοπίσθηκε στη νέα εποχή και την εργατική τάξη. Τα γραπτά του επέκριναν συχνά τον Εμίρη της Μπουχάρα Μοχάμεντ Αλίμ Χαν. Δύο γνωστά έργα του είναι *Ο σκλάβος* και *Οι εκτελεστές της Μπουχάρα*.

Ο Αϊνί πέθανε σε ηλικία 76 ετών στην Ντουσαμπέ, όπου υπάρχει ένα μαυσωλείο προς τιμή του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αϊνί Σαντριτίν» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 799

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Χρονολογικός πίνακας του βίου του και οι τίτλοι των έργων του 

Κατηγορία:Τατζίκοι συγγραφείς
Κατηγορία:Ποιητές
Κατηγορία:Σοβιετικοί δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Απομνημονευματογράφοι
Κατηγορία:Τατζίκοι πολιτικοί
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Μαξ Εμάνουελ Αϊνμίλερ

Ο **Μαξιμίλιαν Εμάνουελ Αϊνμίλερ** (γερμ.:*Maximilian Emanuel Ainmiller*, 14 Φεβρουαρίου 1807 – 9 Δεκεμβρίου 1870) ήταν Γερμανός ζωγράφος γεννημένος στο Μόναχο, που ειδικεύθηκε στην τέχνη της υαλογραφίας (βιτρώ), θεωρούμενος ως θεμελιωτής της σύγχρονης υαλογραφίας.

Υπό την καθοδήγηση του Φρίντριχ Βίλχελμ φον Γκέρτνερ, διευθυντή της βασιλικής Porzellan Manufaktur Nymphenburg, ο Αϊνμίλερ σπούδασε την υαλογραφία τόσο ως μηχανική διαδικασία όσο και ως τέχνη, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου.

Τα πρώτα δείγματα της καλλιτεχνικής παραγωγής του Αϊνμίλερ βρίσκονται στον καθεδρικό ναό του Ρέγκενσμπουργκ (Ρατισβόνης). Επιπλέον, με λίγες εξαιρέσεις, όλες οι υαλογραφίες στον καθεδρικό ναό της Γλασκώβης είναι δικές του δημιουργίες. Δείγματα της δουλειάς του μπορεί επίσης να δει κάποιος στον Ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο και στον Καθεδρικό Ναό της Κολωνίας, αλλά φιλοτέχνησε και παραστάσεις των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου σε παράθυρα του Βατικανού.

[thumb|αριστερά|185px|«Ο γάμος του [Γουλιέλμος Ε΄ της Βαυαρίας|Γουλιέλμου Ε΄ και της Ρενάτας της Λωρραίνης», πίνακας του Μ.Ε. Αϊνμίλερ (1854)]]
Ο Αϊνμίλερ είχε επίσης καλές επιδόσεις στην ελαιογραφία, ιδίως με θέμα εσωτερικά κτηρίων: οι απεικονίσεις του Βασιλικού Παρεκκλησίου στο Κάστρο του Ουίντσορ και του Αββαείου του Ουέστμινστερ έχουν γίνει αντικείμενο θαυμασμού, με τη δεύτερη να εκτίθεται στη Νέα Πινακοθήκη του Μονάχου.

Ο Μαξ Αϊνμίλερ πέθανε στο Μόναχο σε ηλικία 63 ετών και έχει ταφεί στο Παλαιό Νότιο Κοιμητήριο της πόλεως. Μία οδός στο Σβάμπινχ του Μονάχου, η Ainmillerstrasse, φέρει το όνομά του.

Ο Αϊνμίλερ υπήρξε μέντορας πολλών αξιόλογων ζωγράφων. Εγγονοί του, από την κόρη του τη Μαρίε, ήταν ο θεατρικός συγγραφέας Μαξ Νηλ και ο συνθέτης Χάινριλ Νηλ, που γεννήθηκε δυο μήνες πριν από τον θάνατο του παππού του.

## Πηγές
* Το λήμμα «Αϊνμίλλερ Μαξιμιλιανός Εμμανουήλ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 805
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου