open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Επίδαυρος Λιμηρά

Η **Επίδαυρος Λιμηρά** ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην περιοχή της Λακωνίας. Βρισκόταν λίγο βορειότερα της Μονεμβασίας, στην βόρεια ακτή του όρμου Κρεμμύδι. Αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες πόλεις στην ανατολική πλευρά της Λακωνίας.

## Ιστορική αναδρομή
Η πόλη όπως αναφέρει ο Παυσανίας ιδρύθηκε από κατοίκους της αργολικής Επιδαυρου που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή λόγω κάποιου οιωνού κατά την διάρκεια ταξιδιού τους προς την Κω. Η πόλη  από τον 7ο έγινε μέρος του κράτους της Σπάρτης. Καταστράφηκε δύο φορές από τους Αθηναίους κατά  την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, τα έτη 424 και 414 π.Χ.

Κατά την διάρκεια της Ρωμαίκής περιόδου η πόλη ανήκε στο Κοινό των Ελευθερολακώνων και γνώρισε σημαντική ακμή. Παρήκμασε και εγκαταλείφθηκε μετά τον 6ο αιώνα μ.Χ. όταν αναπτύχθηκε η γειτονική Μονεμβασία που αποτέλεσε το νέο ισχυρό κέντρο της περιοχής. 

Σήμερα στην περιοχή διασώζεται σε καλή κατάσταση η αρχαία οχύρωση της πόλης αλλά και τμήματα λιμενικών εγκαταστάσεων κοντά στην ακτή, λίγο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το όνομα της πόλης διατηρήθηκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς, μίας από τις επαρχίες στις οποίες διαιρούταν διοικητικά κατά το παρελθόν η Λακωνία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Λακωνίας
Κατηγορία:Κοινό Ελευθερολακώνων
Ζήκος Ρώσης

Ο **Ζήκος Ρώσης** (1838 - 1933) ήταν Έλληνας θεολόγος καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Δερβίζιανα της Λάκκας Σουλίου το 1838. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στην Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και μετά στην Ριζάρειο Σχολή. Στη συνέχεια σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου και τα Πανεπιστήμια της Λειψίας και της Χάγης. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας με διδακτορικό δίπλωμα στη φιλοσοφία. 

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1867 εξελέγη υφηγητής της ομιλιτικής στο Πανεπιστήμιο και μετά από ένα χρόνο πήρε την άδεια να διδάσκει και την εγκυκλοπαίδεια της θεολογίας. Το 1875 ορίστηκε επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, διδάσκοντας παράλληλα στην Ριζάρειο Σχολή, και το 1881 τακτικός. Την ίδια στιγμή έγινε επίτιμος στη Ριζάρειο Σχολή. Το 1911 παραιτήθηκε από το Πανεπιστήμιο εξαιτίας του ορίου ηλικίας που είχε επιβληθεί, και συνέχισε να διδάσκει στη Ριζάρειο μέχρι το 1913. Το 1911 έγινε επίτιμος και το 1922 ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου. Διετέλεσε έξι φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1877-1878, 1881-1882, 1886-1887, 1890-1891, 1895-1896 και 1902-1903. Το 1903, συνέγραψε το *Σύστημα δογματικής της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας*.

Το 1912 του απονεμήθηκε το παράσημο του Χρυσού Σταυρού των Ιπποτών του Β. Τάγματος.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 17 Σεπτεμβρίου 1933.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ζήκος Ρώσης στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής
Εμμανουήλ Ζολώτας

Ο **Εμμανουήλ Ζολώτας** (1858 - 1919) ήταν Έλληνας θεολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Θολοποτάμι Χίου το 1858 έχοντας Μικρασιατική καταγωγή. Φοίτησε στη Ριζάρειο Σχολή και στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου, όπου και αποφοίτησε με διδακτορικό δίπλωμα το 1884. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία και με την ολοκλήρωση τους επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1890 διορίστηκε υφηγητής και το 1893 καθηγητής του Πανεπιστημίου στον τομέα της ερμηνείας της Καινής Διαθήκης. Το ακαδημαϊκό έτος 1910-1911 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου. Διετέλεσε τέσσερις φορές (1894-1895, 1901-1902, 1906-1907,1918-1919) κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών. Μεταξύ 1912 και 1919 δίδαξε και στη Ριζάρειο Σχολή. 

Ήταν ο πρώτος καθηγητής Θεολογίας που διορίστηκε κατά το διάταγμα του 1882/1883. Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται υπομνήματα σχετικά με την επιστολή προς τους Γαλάτες, το Ευαγγέλιο του Ιώαννη και άλλα.

Απεβίωσε στις 19 Νοεμβρίου 1919 στην Αθήνα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Εμμανουήλ Ζολώτας στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Προβοκάτσια

Ο όρος **προβοκάτσια** είναι λατινογενής, εκ του "*provoco*" που σημαίνει προκαλώ - πρόκληση που όμως λαμβάνει ιδιαίτερη σημασία ως πολιτικοκοινωνικός και στρατιωτικός όρος.
## Γενικά
Γενικά προβοκάτσια χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε προκλητική δόλια ενέργεια που διεγείρει ή αποσκοπεί είτε σε πράξεις βίας και εκδίκησης, είτε σε δημιουργία γενικότερης σύγχυσης σε πρόσωπα, ή ομάδες ατόμων, ή και σε συγκεκριμένο κοινωνικό σύνολο.
Η προβοκάτσια επιχειρείται πάντοτε κατά στόχου με δόλια διείσδυση είτε απ' ευθείας στο χώρο της εκδήλωσής της, είτε δια μέσου ομάδας ατόμων που θα είναι ο στόχος. Συνηθέστερες εκδηλώσεις ή χώροι που μπορεί να σημειωθεί προβοκάτσια είναι οι διαδηλώσεις, πολιτικές συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια, πορείες, αλλά και εγκαταστάσεις στρατιωτικές, πολιτικές, θρησκευτικές, βιομηχανικές, αγροτικές, δημόσιες υπηρεσίες, γραφεία, οικίες, συγκοινωνιακά μέσα κ.λπ.
## Σκοπός
Απώτερος σκοπός αυτών που διενεργούν προβοκάτσια, είναι είτε η γενικότερη υιοθέτηση κάποιων ψευδών απόψεων που μπορεί να βλάψουν κάποιον ή κάποιους μέχρι και παρότρυνση ή υποκίνηση σε ενέργειες εκδίκησης. Εκδηλώνεται με απλή συνθηματολογία μέχρι και καταστροφή, εμπρησμό ή τραυματισμό και θάνατο προσώπων. Η προβοκάτσια θεωρείται ένα από τα ισχυρότερα όπλα της μαχητικής προπαγάνδας στη ψυχολογία της μάζας που μπορεί να καταστεί πολύ επικίνδυνη σε περιόδους κρίσεων, π.χ. πολιτικών, οικονομικών κ.λπ.

## Πού εντοπίζεται
* Στη σύγχρονη ιστορία έχει αποδειχτεί ότι αποτελεί τον προσφιλέστερο τρόπο δράσης των μυστικών υπηρεσιών, - στο χώρο των οποίων καλείται συνηθέστερα overkill = βίαιη δράση -, λόγω του βραχυπρόθεσμου αποτελέσματος Δυστυχώς η Ελλάδα υπήρξε μία από τις χώρες που από την εποχή της ανεξαρτησίας μέχρι και την εποχή του Ψυχρού πολέμου δοκιμάστηκε έντονα από τέτοιες έξωθεν οργανωθείσες δραστηριότητες με τεράστιες κάθε φορά δυσμενείς εθνικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, όπως τα Σεπτεμβριανά, δημιούργημα των Τούρκων.
* Αυτοί που ενεργούν, ή μηχανεύονται γενικά, προβοκάτσια χαρακτηρίζονται «**προβοκάτορες** », (θηλ. προβοκατόρισσες). 

## Δείτε επίσης
*Αποπληροφόρηση
*Δολιοφθορά
*Παραεξουσία
* Παραπληροφόρηση
*Πογκρόμ
* Προπαγάνδα
*Τρομοκρατία
*Συνωμοσία

## Πηγές
* «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τομ. 50ος, σελ. 462
* Γιάννης Βούλτεψης «Υπόθεση Λαμπράκη η δίκη, η καταγωγή, η προβοκάτσια». Αθήναι 1998, τομ. Β΄.
* Αθ. Στριγάς «Η Μαύρη Βίβλος των Ελλήνων Πολιτικών» Αθήναι 1994.
* Έγγραφο (μνημόνιο) του Αλεξάντερ Χαίηγκ υπουργού Εξωτερικών ΗΠΑ, 10 Σεπτεμβρίου 1982.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Πολιτική ορολογία
Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο
Μητροπολίτης Πατρών Νικηφόρος Καλογεράς

Ο **Νικηφόρος Καλογεράς**, (1835 - 1896) ήταν Έλληνας θεολόγος καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα και Αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας.

Γεννήθηκε το 1835 στις Σπέτσες και σε μικρή ηλικία μετέβη στο Άγιο Όρος όπου έλαβε την εγκύκλια εκπαίδευση του. Στη συνέχεια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και πριν ακόμα αποφοιτήσει εξάσκησε το διδασκαλικό επάγγελμα στην Πατριαρχική Σχολή του Καΐρου για δύο χρόνια. Κατόπιν σπούδασε σε Πανεπιστήμια της Γερμανίας..

Διετέλεσε υφηγητής Πατρολογίας στη Θεολογική Σχολή Αθηνών από το 1868, και τακτικός καθηγητής από το 1879. Την ίδια περίοδο υπήρξε και α΄ γραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Δίδαξε Ποιμαντική και εκκλησιαστική αρχαιολογία. Διετέλεσε τρεις φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής κατά τα έτη 1874-1875, 1879-1880 και 1882-1883. Το 1883 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας και παρέμεινε επίτιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο. Παραιτήθηκε το 1885 και την περίοδο 1889-1895 διετέλεσε πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας. Πέθανε εκεί στις 17 Οκτωβρίου 1896.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Νικηφόρος Καλογεράς στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Νικηφορος
Ν
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Γλίσαντας

Ο **Γλίσαντας** (Γλίσας) είναι αρχαία βοιωτική πόλη που βρισκόταν ανάμεσα στην Χαλκίδα και στην Θήβα, στις πλαγιές του Υπάτιου όρους. Αναφέρεται από τον Όμηρο ως μία από τις Βοιωτικές πόλεις που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο. Ο Παυσανίας αναφέρει πως στον Γλίσαντα πραγματοποιήθηκε η μάχη ανάμεσα στους Επιγόνους και την αρχαία Θήβα. Την εποχή που επισκέφτηκε την πόλη ο Παυσανίας είχαν απομείνει από αυτή μόνο ερείπια

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Ροντενές

Το **Ροντενές** (γερμ. *Rodenäs*) είναι οικισμός της Γερμανίας.

## Γεωγραφική θέση
Βρίσκεται στα σύνορα της Γερμανίας με τη Δανία.

## Ιστορία
Το έτος 1436 κτίστηκε το πρώτο προστατευτικό κυματοθραύστικό τείχος, το ονομαζόμενο *χρυσό τείχος*. 

## Οικονομία
Οι κάτοικοι του οικισμού πορεύονται τα προς το ζην από τον τουρισμό, την αγροκαλλιέργεια και τις σύγχρονες εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χωριά της Γερμανίας
Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Άβεντοφτ

Το **Άβεντοφτ** (γερμ. *Aventoft*) είναι οικισμός της Γερμανίας.

## Γεωγραφία
Βρίσκεται στα σύνορα της Γερμανίας με τη Δανία.

## Ιστορική αναδρομή
Κατά το Μεσαίωνα το Άβεντοφτ ήταν αποκομμένο από τη στεριά και βρίσκονταν επάνω στο νησί Βίνταου. Το έτος 1566 έγιναν έργα αντιπλημμυρικά και το νησί ενώθηκε με την ξηρά. Ήταν όμως ακόμα βαλτώδες θαλασσινό μέρος, το οποίο αφυδατώθηκε τελικά τον εικοστό αιώνα με αποξηραντικά έργα.

Υπάρχει μια εκκλησία που κτίστηκε τον 13ο αιώνα και ένας πύργος που κτίστηκε το 1911. 

## Οικονομία
Παλαιότερα το μέρος ήταν ψαράδικο. Με την πάροδο του χρόνου ιδρύθηκαν όλο και περισσότερα εμπορικά μαγαζιά και το εμπόριο με τη Δανία άνθισε.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χωριά της Γερμανίας
Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Άρθουρ Φουλκς

Ο **Σερ Άρθουρ Αλεξάντερ Φουλκς** (*Sir Arthur Alexander Foulkes*, 11 Μαΐου 1928-) ήταν Γενικός Κυβερνήτης στα νησιά Μπαχάμες από το 2010 ως τον Ιούλιο του 2014. Έχει τιμηθεί από το Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (KCMG).
## Καριέρα
Γεννήθηκε στη Μάθιου Τάουν του νησιού Ινάγκουα των Μπαχαμών.  Ξεκίνησε να εργάζεται ως χειριστής λινοτυπικού μηχανήματος, για την εφημερίδα *Nassau Guardian* και έπειτα για την ανταγωνίστριά της εφημερίδα *Tribune*. Από το 1962 ως το 1967 ήταν εκδότης της πολιτικής εφημερίδας *Bahamian Times*, προσκείμενης στο Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα. Αρθρογράφησε επίσης στη *Nassau Guardian* και στην *Tribune*.

Εξελέγη βουλευτής στην εθνοσυνέλευση των νησιών το 1967 και χρημάτισε υπουργός επικοινωνιών και τουρισμού στην κυβέρνηση του Λίντεν Πίντλινγκ. Το 1971 ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ελεύθερου Εθνικού Κινήματος και διορίστηκε γερουσιαστής τον επόμενο χρόνο, για να επιστρέψει στη Βουλή το 1982. Το 1992 έγινε ύπατος αρμοστής των Μπαχαμών στο Ηνωμένο Βασίλειο και υπηρέτησε ως πρεσβευτής στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο και στην ΕΕ, ενώ το 1999 έγινε ο πρώτος πρεσβευτής της χώρας του στην Κίνα και στην Κούβα.

## Γενικός Κυβερνήτης
Ο Φουλκς διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης στις Μπαχάμες και εκπροσωπεί την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ανέλαβε καθήκοντα στις 14 Απριλίου 2010, διαδεχόμενος τον Άρθουρ Ντάιον Χάνα.
Αποχώρησε από γενικός κυβερνήτης στις 7 Ιουλίου 2014.

## Οικογένεια
Ο Σερ Άρθουρ είναι παντρεμένος με την Τζόαν Έλινορ Μπουλάρντ από το Νασσάου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Former Tribune News Editor heads to Government House
*Sir Arthur Alexander Foulkes Appointed Governor-General Of The Commonwealth of The Bahamas 

Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες των Μπαχαμών
Δήμος της Κοιλάδας του Μούνι

[thumb|Η θέση του δήμου στη [Μελβούρνη.]]
Ο **Δήμος της Κοιλάδας του Μούνι** (*City of Moonee Valley*) είναι δήμος στη μητροπολιτική περιοχή της Μελβούρνης. Αποτελείται από τα βορειοδυτικά προάστια μεταξύ 3 και 13 χιλιομέτρων από το κέντρο της Μελβούρνης. Έδρα του δήμου είναι το προάστιo Μόνι Ποντζ (*Moonee Ponds*). Το 2009 είχε πληθυσμό 111.268 κατοίκους.

## Προάστια
Στα προάστια περιλαμβάνονται:
*Άβοντεϊλ Χάιτς
*Αίρπορτ Ουέστ
*Αμπερφέλντι
*Ανατολικό Κείλορ
*Άσκοτ Βέιλ
*Έσσεντον
*Μόνι Ποντζ (έδρα)
*Νίντρι
*Νιούμαρκετ
*Τράβανκωρ
*Φλέμιγκτον

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημος ιστότοπος

Κατηγορία:Μελβούρνη
Χούμτρουπ

Το **Χούμτρουπ** (γερμανικά: *Humptrup*) είναι οικισμός στη Γερμανία.

## Γεωγραφική θέση
Βρίσκεται περίπου 3 χιλιόμετρα πριν τα σύνορα της Γερμανίας με τη Δανία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Γερμανίας
Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Ελχέφτ

Το **Ελχέφτ** (γερμ. *Ellhöft*) είναι οικισμός στη Γερμανία.

## Γεωγραφική θέση
Βρίσκεται κοντά στο Σιντερλίγκουμ κοντά στα σύνορα με τη Δανία.

## Ιστορική αναδρομή
Ο οικισμός είχε κατοικηθεί από τη λίθινη εποχή.

## Οικονομία
Το έτος 1995 ιδρύθηκε μια εταιρεία εκμετάλλευσης αιολικής ενέργειας. Το έτος 2000 έγιναν τα εγκαίνια.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χωριά της Γερμανίας
Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Βέστρε

Το **Βέστρε** (γερμ. *Westre*) είναι οικισμός στη Γερμανία.

## Γεωγραφική θέση
Βρίσκεται στα σύνορα της Γερμανίας με τη Δανία. Στα όρια του οικισμού βρίσκεται το έλος «Σβάρτσμπεργκ».

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Χωριά της Γερμανίας
Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Κωνσταντίνος Αξελός

Ο **Κωνσταντίνος Αξελός** ήταν Έλληνας στρατιωτικός αγωνιστής του 1821 και πολιτικός.
## Βιογραφία
Καταγόταν από εύπορη οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, τον συνέδεε προσωπική φιλία με τον Π. Ρόδιο και ήταν υποστηρικτής του στη δημιουργία μόνιμου τακτικού στρατού. Ενώ ήταν αξιωματικός της Σχολής Ευελπίδων διετέλεσε προσωρινός διοικητής της το 1832 για λίγους μήνες, ο 5ος στη σειρά, όταν και αντικαταστάθηκε από τον Ράινεκ και ήταν εισηγητής του στρατοδικείου που δίκασε τους δολοφόνους του κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια. Χρημάτισε πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση του 1843, η στρατιωτική εγκυκλοπαίδεια του 1929 αναφέρει ότι πήρε μέρος σε πολλές μάχες υπηρετώντας με τον βαθμό του αξιωματικού και ήταν από το Ναύπλιο.

Μετά την το τέλος του πολέμου και την απελευθερωση κατετάγη ως αξιωματικός στην Βασιλική Φάλαγγα και στην συνέχεια αποστρατεύτηκε ως ταγματάρχης. Είχε γράψει το έργο *Πίνακες επί της στρατιωτικής τέχνης* το οποίο δεν διασώθηκε.

## Πηγές
*Παναγιώτης Σαβοριανάκης, Στρατιωτική βιβλιογραφία και ιστοριογραφία μετά την επανάσταση του 1821 : Η περίπτωση του "Έφορος στρατιωτικού" (Ναύπλιο 1835) και του συγγραφέας της Παναγιώτη Ρόδιου http://www.army.gr/files/File/epitheorisi/200602_%CE%A3%CE%A4%CE%A1.%20%CE%92%CE%99%CE%92%CE%9B%CE%99%CE%9F%CE%93.%20%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A1.%20%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%20%CE%A4%CE%97%CE%9D%20%CE%95%CE%A0%CE%91%CE%9D.%20%CE%A4%CE%9F%CE%A5%201821.pdf 


Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Δαμιανός Λιβερόπουλος

Ο **Δαμιανός Λιβερόπουλος** (Αδριανούπολη, 1803 - Βιέννη, 1856) ήταν Έλληνας κληρικός, θεολόγος, καθηγητής του πανεπιστημίου της Αθήνας τον 19ο αιώνα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη το 1803. Η καταγωγή του ήταν από την Πελοπόννησο. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στο Άγιο Όρος, μαζί με τον αδελφό του Κοσμά. Μετά την έναρξη της Επανάστασης του 1821 εγκαταστάθηκε στον Μυστρά και χειροτονήθηκε ιερέας. Μετά την ίδρυση του Πανεπιστημίου Αθηνών (τότε «Οθώνειον Πανεπιστήμιον») μετακόμισε στην Αθήνα και παρακολούθησε θεολογικές παραδόσεις ως ακροατής. Μετέβη επίσης για περαιτέρω σπουδές στη Γερμανία. Έγινε αρχιμανδρίτης και στις 17 Οκτωβρίου 1852 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής της Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο, διαδεχόμενος τον Μισαήλ Αποστολίδη. Έγινε έτσι ο πρώτος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής που διορίστηκε έπειτα από την αρχική τριάδα καθηγητών, Θεόκλητου Φαρμακίδη, Κωνσταντίνου Κοντογόνη και Μισαήλ Αποστολίδη. Δίδαξε δογματική και χριστιανική ηθική. 

Παραιτήθηκε από την καθηγητική έδρα του το 1856 και μετέβη στη Βιέννη όπου βρισκόταν ο αδελφός του, ο οποίος ήταν εφημέριος της ελληνικής κοινότητας, προκειμένου να αναλάβει επικεφαλής της. Απεβίωσε στην αυστριακή πρωτεύουσα μετά από λίγο.

## Δημοσιεύσεις
Το μόνο γνωστό κείμενο του Δαμιανού Λιβερόπουλου είναι ο εναρκτήριος λόγος του στο μάθημα της δογματικής θεολογίας.
* *Ομιλία εκφωνηθείσα εν τω Οθωνείω Πανεπιστημίω, επί της ενάρξεως των μαθημάτων της δογματικής θεολογίας*. Αθήνα 1853.
## Παραπομπές


## Πηγές
* 

* 

* 

Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Παναγιώτης Παυλίδης (καθηγητής)

Ο **Παναγιώτης Παυλίδης** (1837 - 1894) ήταν Έλληνας θεολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κυπαρισσία το 1837. Φοίτησε στην Ριζάρειο Σχολή (1856-1860) και εν συνεχεία σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τη Γερμανία. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν με ειδίκευση στην εβραϊκή γλώσσα.

Επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε στο Υπουργείο Παιδείας και καθηγητής γυμνασίου. Το 1868 έγινε υφηγητής ιστορίας των οικουμενικών συνόδων, γραμματικής της εβραϊκής γλώσσας και ιστορίας των δογμάτων. αργότερα το 1869 έγινε έκτακτος και το 1875 τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου, διδάσκοντας εισαγωγή και ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης. Διετέλεσε 3 φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής (1880-1881, 1885-1886 και 1889-1890) και πρύτανης του Πανεπιστημίου κατά το ακαδημαϊκό έτος 1893-1894.

Απεβίωσε στις 18 Νοεμβρίου 1894 στην Αθήνα. Μετά το θάνατό του παραχωρήθηκε στο Πανεπιστήμιο και στο Αρεταίειο Νοσοκομείο μέρος της κληρονομιάς του, και ένα άλλο μέρος για την αποκατάσταση ορφανών κοριτσιών.

### Συγγραφικό έργο
Έγραψε θεολογικά συγγράμματα της ειδικότητας του. Μεταξύ αυτών:
* *Περί Θεού διδασκαλίαν κατά Φίλωνα τον Ιουδαίο* (1873)
* *Εβραϊκή γραμματική* (1887)
* *Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην* (1892)

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Παναγιώτης Παυλίδης στον ''Πανδέκτη'' του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Γεώργιος Δέρβος

Ο **Γεώργιος Δέρβος** (1854 - 1925) ήταν Έλληνας θεολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1854. Σπούδασε στην Ριζάρειο Σχολή και μετά στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Αποφοίτησε με διδακτορικό δίπλωμα το 1877 και συνέχισε σπουδάζοντας φιλοσοφία και θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου.

Επέστρεψε στην Ελλάδα και αρχικά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση για πέντε χρόνια και από το 1885 στη Ριζάρειο Σχολή. Το 1881 διορίστηκε υφηγητής εκκλησιαστικής ιστορίας και αργότερα (1897) καθηγητής της Πατρολογίας και χριστιανικής αρχαιολογίας στη θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε πέντε φορές (1898-1899, 1903-1904, 1908-1909, 1914-1915 και 1920-1921) κοσμήτορας της Θεολογικής σχολής καθώς και πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών (1913-1914). Το 1923 αποχώρησε από την πανεπιστημιακή του θέση, ως ομότιμος καθητητής.

Απεβίωσε στις 3 Απριλίου 1925 στην Αθήνα.

### Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε αρκετά έργα της ειδικότητας του. Μεταξύ αυτών:
* *Μελέτη περί μυθώδους πορείας του Αποστόλου Πέτρου εις Ρώμην* (1881)
* *Συμβολή εις την χριστιανικήν αρχαιολογίαν* (1890)
* *Χριστιανική γραμματολογία* (1903-10, σε τρεις τόμους)

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Γεώργιος Δέρβος στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Ιωάννης Μεσολωράς

Ο **Ιωάννης Μεσολωράς** (Πεσάδα Κεφαλληνίας, 1851 - Αθήνα, 1942) ήταν Έλληνας θεολόγος και καθηγητής της Ομιλητικής και Λειτουργικής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Πεσάδα της Κεφαλονιάς το 1851. Σπούδασε ως υπότροφος στη Ριζάρειο Σχολή και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1875. Συνέχισε τις σπουδές του στο εξωτερικό όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν *(Tübingen)* το 1878, ενώ παρακολούθησε και μαθήματα θεολογίας στη Σορβόννη. Επέστρεψε στην Ελλάδα και από το 1875 δίδασκε στη μέση εκπαίδευση ενώ διορίστηκε καθηγητής στη Ριζάρειο Σχολή (1883), υφηγητής συμβολικής (1881) και στη συνέχεια καθηγητής ποιμαντικής, λειτουργικής, ομιλητικής, συμβολικής και κατηχητικής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1898). 

Διετέλεσε κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής σε πέντε ακαδημαϊκά έτη (1899-1900, 1905-1906, 1911-1912, 1916-1917 και 1922-1923) και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 1915-1916 ενώ το ακαδημαϊκό έτος 1914-1915 διετέλεσε αντιπρύτανης. Παραιτήθηκε από το πανεπιστήμιο το 1923, και έκτοτε ανακηρύχθηκε ομότιμος καθηγητής.

Είχε έντονη κοινωνική και επιστημονική δράση. Είναι μεταξύ των ιδρυτών της Σχολής Απόρων Παιδιών του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», ενώ δραστηριοποιήθηκε και σε άλλα ιδρύματα, όπως η «Εταιρεία των Φίλων του Λαού» και το «Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο Θηλέων». Κόρη του ήταν η Αθηνά Μεσολωρά.

Απεβίωσε το 1942.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Νικόλαος Κούρσουλας

Ο **Νικόλαος Κούρσουλας** ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο από γονείς ευπατρίδες που είχαν μεταναστεύσει από το ομώνυμο Δαλματικό νησί. Πήγε σχολείο στην πατρίδα του και μετά τον έστειλαν οι γονείς του στην Ιταλία, όπου έγινε τρόφιμος του σπουδαστηρίου του Αγίου Αθανασίου στη Ρώμη. Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία και αναγορεύτηκε διδάκτωρ της θεολογίας και της φιλολογίας το 1625. 

Μετά από τη Ρώμη ήλθε στην Πάντοβα για να σπουδάσει και νομικά. Επέστρεψε στη Ζάκυνθο και έγινε μοναχός στο μοναστήρι των Στροφάδων. Χειροτονήθηκε ιερέας στην Κεφαλλονιά και ο τότε αρχιεπίσκοπος Μεταξάς τον διόρισε αρχιερατικό επίτροπο στη Ζάκυνθο το 1630. Ένα χρόνο αργότερα το αξίωμά του καταργήθηκε, και ο Κουρσούλας αναγκάστηκε να αποδημήσει στην Αλεξάνδρεια. Επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου και επιδόθηκε στη μελέτη και συγγραφή θεολογικών πραγματιών. Το έτος 1646 ο Κούρσουλας έθεσε υποψηφιότητα διαδοχής του αποθανόντως Νικόδημου Μεταξά και καταψηφίστηκε παίρνοντας δώδεκα ψήφους υπέρ και 198 ψήφους κατά. Αποσύρθηκε στον Άθωνα και έζησε μοναχικά μέχρι τον θάνατό του το έτος 1652.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Κατηγορία:Αγιορείτες
Γιάννης Λαγουδάκος

Ο **Γιάννης Λαγουδάκος** είναι πολιτικός και συνδικαλιστής και δήμαρχος Περάματος, γεννημένος στο Πέραμα την 1η Μαΐου 1971,  και μόνιμος κάτοικος του Περάματος. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου. Επίσης έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές σε δύο τομείς: α) στην «Οργάνωση Διοίκησης Τοπικής Αυτοδιοίκησης» και β) στην «Εφαρμοσμένη Ψυχολογία». Έχει καταγωγή από τη Μάνη

Εκλέχθηκε Δήμαρχος Περάματος 2002-2006 έχοντας ήδη από τότε χρόνια ως Σύμβουλος Αντιπολίτευσης και ξανά Δήμαρχος στις εκλογές του 2023 στο Πέραμα. 

Όλα αυτά τα  ενδιάμεσα χρόνια ήταν επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στον Δήμο Περάματος και ανώτερος υπάλληλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου 

## Πορεία προς τον δημαρχιακό θώκο και άσκηση καθηκόντων Δημάρχου
Υποστηριζόμενος από τη ΝΔ και την Πολιτική Άνοιξη, διετέλεσε Δήμαρχος την τετραετία 2002-2006 στο Πέραμα, ως επικεφαλής του συνδυασμού «ΠΕΡΑΜΑ - ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ», εκλέχθηκε δε στο δημαρχιακό θώκο σε ηλικία μόλις 31 ετών. Στη θητεία του, το Σεπτέμβριο του 2003, ως Δήμαρχος είχε απασχολήσει τα ΜΜΕ, με την ενέργειά του να προβεί σε διήμερη απεργία πείνας και στην κατάληψη του 4ου νηπιαγωγείου Περάματος, διαμαρτυρόμενος για την μεγάλη καθυστέρηση στην αποπεράτωση του νηπιαγωγείου. Είχε επίσης απασχολήσει τα ΜΜΕ με το «κλείσιμο δρόμων» και με κινητοποιήσεις, προκειμένου να βρεθεί λύση στο χρόνιο πρόβλημα δυσοσμίας των βοθρολυμάτων της Ψυττάλειας.

## Σήμερα
Σήμερα είναι Δήμαρχος Περάματος. Είναι δημοτικός σύμβουλος στον εν λόγω Δήμο από το 1994, ενώ από το 2002-2006 είχε επίσης διατελέσει ως Δήμαρχος.

## Επαγγελματική σταδιοδρομία
Πριν και μετά τη θητεία του ως Δημάρχου εργάστηκε σε Δημόσια ΙΕΚ ως καθηγητής, διδάσκοντας Συνταγματικό Δίκαιο και Εφαρμοσμένη Ψυχολογία. Από το 2009 ασκεί το λειτούργημα του δημοσίου υπαλλήλου, ως ανώτερος υπάλληλος στη Βουλή των Ελλήνων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμαρχοι Περάματος
Παναγιώτης Ρόδιος

Ο **Παναγιώτης Ρόδιος** (Ρόδος, 1789 - Ναύπλιο, 1851) ήταν Έλληνας συγγραφέας, αγωνιστής του 1821 και πολιτικός. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρόδο από όπου και απέκτησε και την προσωνυμία Ρόδιος, ο πατέρας του Γεώργιος ήταν ιδιοκτήτης πλοίου αλλά μετά τον θάνατο του ο Παναγιώτης δεν θέλησε να ακολουθήσει το επάγγελμα του καραβοκύρη και πούλησε το πλοίο. Σπούδασε στη Σμύρνη στο Φιλολογικό γυμνάσιο με δάσκαλους τον Κ. Κούμα και Κ. Οικονόμου, μετέπειτα συνέχισε τις σπουδές του στη Ιατρική στη Πάδουα και στο Παρίσι. Κατά τη διαμονή του στο Παρίσι αρθρογραφούσε στο περιοδικό *[[Ερμής ο Λόγιος]]* ενώ παράλληλα έκανε μεταφράσεις έργων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, στο Παρίσι ήρθε σε επαφή με τον Κοραή και τις ιδέες του διαφωτισμού.

## Στρατιωτική καριέρα
Με την έναρξη της επανάστασης του 1821 ήρθε στην Ελλάδα και πήρε μέρος σε πολλές μάχες με δικό του στρατιωτικό σώμα που αποτελούνταν κυρίως από Γάλλους φιλέλληνες όπως στη μάχη του Πέτα ως λοχαγός και στη κατάληψη του Ναυπλίου ως διοικητής τάγματος. 
Ήταν υπέρμαχος της δημιουργίας μόνιμου τακτικού στρατού και ανέλαβε το 1825 πρώτος διοικητής του αποκρούοντας με επιτυχία την επίθεση του Ιμπραήμ Πασά στο Ναύπλιο. Στη συνέχεια παραιτήθηκε αρνούμενος να υπηρετήσει υπό τον Φαβιέρο. Είχε προαχθεί στο βαθμό του υποστράτηγου.

## Πολιτική καριέρα
Χρημάτισε προσωρινός γενικός γραμματέας του εκτελεστικού το 1824 αντικαθιστώντας τον Μαυροκορδάτο, το 1828 ανέλαβε υπουργός στρατιωτικών στην κυβέρνηση Καποδίστρια και παρέμεινε σ' αυτή τη θέση μέχρι το 1831. Μετά τη δολοφονία του κυβερνήτη κατά την υπουργεία του δημιούργησε τη Σχολή Πολέμου. Επί Όθωνα διετέλεσε υπεύθυνος στρατιωτικής δικαιοσύνης. Με το κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής Αργολίδος και ήταν πληρεξούσιος Ναυπλίου στην Εθνοσυνέλευση του 1843 όπου εκλέχτηκε μέλος της συντακτικής Επιτροπής του Συντάγματος. Ανέλαβε ξανά υπουργός στρατιωτικών για μερικούς μήνες στην κυβέρνηση Μαυροκορδάτου το 1844 και αργότερα στη Κυβέρνηση Κουντουριώτη το 1848.

Έγραψε έργα σχετικά με το στρατό και τις μεθόδους μάχης, οργάνωσης και εκπαίδευσης. Κορυφαίο έργο του το *Έφορος στρατιωτικού*. Πέθανε το 1851 στο Ναύπλιο.
 
## Πηγές
*"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος, σελ.666.
*Παναγιώτης Σαβοριανάκης, Στρατιωτική βιβλιογραφία και ιστοριογραφία μετά την επανάσταση του 1821 : Η περίπτωση του "Έφορος στρατιωτικού" (Ναύπλιο 1835) και του συγγραφέας της Παναγιώτη Ρόδιου http://www.army.gr/files/File/epitheorisi/200602_%CE%A3%CE%A4%CE%A1.%20%CE%92%CE%99%CE%92%CE%9B%CE%99%CE%9F%CE%93.%20%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A1.%20%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%20%CE%A4%CE%97%CE%9D%20%CE%95%CE%A0%CE%91%CE%9D.%20%CE%A4%CE%9F%CE%A5%201821.pdf 

Κατηγορία:Αρχηγοί του ελληνικού τακτικού στρατού
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών
Κατηγορία:Ρόδος
Ποντιφικό Ελληνικό Κολλέγιο Αγίου Αθανασίου

Το **Ποντιφικό Ελληνικό Κολλέγιο Αγίου Αθανασίου** της Ρώμης (ιτ. *Pontificio Collegio Greco di Sant’Atanasio*) ιδρύθηκε το 1577 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ' ως σχολή για ελληνόρρυθμους ιεροσπουδαστές από την Ελλάδα, τη Μέση Ανατολή και τις ελληνικές περιοχές της Νότιας Ιταλίας. Προστάτης του κολλεγίου είναι ο Μέγας Αθανάσιος, ένας από τους τέσσερις Έλληνες Πατέρες. Βρίσκεται στην οδό Βαβουίνου 149 και δεν πρέπει να συγχέεται με το αρχαιότερο Ελληνικό Γυμνάσιο της Ρώμης. Η Εκκλησία Αγίου Αθανασίου των Ελλήνων χτίστηκε από τον Καρδινάλιο Santoni, και είναι η κύρια λειτουργική εκκλησία του  Κολλέγιου και της ελληνόρρυθμης ελληνικής κοινότητας της Ρώμης.

## Απόφοιτοι
Μαθητές της σχολής υπήρξαν οι Πέτρος Αρκούδιος, Λέων Αλλάτιος, Ανδρέας Ρέντιος, Νικόλαος Αλεμάννος, Ιωάννης Πάμφιλος, και άλλοι πολλοί. Η βιβλιοθήκη της σχολής διέθετε επτά χιλιάδες τόμους.

## Πηγές
* 
* Νέος Ελληνομνήμων, 1913, τεύχος Α-Β, σελ. 3-7

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.collegiogreco.blogspot.com παρουσίαση της σχολής

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Κατηγορία:Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Κατηγορία:Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί
Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία στην Ιταλία
Κατηγορία:Εκπαίδευση και έρευνα στη Ρώμη
Κατηγορία:Αθανάσιος Αλεξανδρείας
Πέτρος Αρκούδιος

Ο **Πέτρος Αρκούδιος** ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα: (1562/1563-1633)
## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στα 1562/1563. Μαθήτευσε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αγίου Αθανασίου στην Ρώμη και αποφοίτησε με διδακτορικό της φιλοσοφίας και της θεολογίας, τον Ιανουάριο του 1591.. Ασπάστηκε τον καθολικισμό και χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος, δείχνοντας μεγάλο ζήλο στο θρήσκευμά του. Λόγω των γνώσεων και του ζήλου του αναδείχτηκε πιστός και ικανότατος διπλωμάτης σε πολλές και λεπτές θρησκευτικές αποστολές. Ο Γρηγόριος ΙΔ' και ο Κλήμης Ζ' του ανέθεσαν την ρύθμιση των συμφερόντων της Ρωμαϊκής Εκκλησίας στην Πολωνία, προς απόκρουση του ανερχόμενου Λουθηρανισμού. Ο Αρκούδιος έδειξε μεγάλη ικανότητα στην υπηρεσία αυτή επί είκοσι έτη και επέστρεψε στην Ρώμη με μεγάλες τιμές. Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν ο προσηλυτισμός του διοικητή του φρουρίου της Βρέστης Υπατίου Πότι, ο οποίος ως μητροπολίτης του Βλαντιμίρ έμελλε να γίνει ένας από τους στυλοβάτες της **Ένωσης της Βρέστης**. Ακολούθως υπηρέτησε τον Καρδινάλιο Βοργέζη, ανιψιό του Πάπα Παύλου Ε', χωρίς όμως να πετύχει άλλες προαγωγές. Επίσης υπηρέτησε ως κριτής βιβλίων και μετά το 1622 συμμετείχε ως θεολόγος στις συνεδριάσεις της *Congregatio de propaganda fide*. Αποσύρθηκε στο Ελληνικό Γυμνάσιο, όπου, ύστερα από ατύχημα (1627) που του προκάλεσε πλήρη παράλυση , ασχολήθηκε με τα βιβλία του ως το θάνατό του. Απεβίωσε εκεί το 1633. Ετάφη στην Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου της Ρώμης.
Μετά θάνατο κληροδότησε την βιβλιοθήκη και τα χειρόγραφά του στο Γυμνάσιο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
*Gerhard Podskalsky, Η Ελληνική Θεολογία επί Τουρκοκρατίας: 1453-1821, μτφρ. πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα,2005, σελ.212-217

Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί
Γεώργιος Βουστρώνιος

Ο **Γεώργιος Βουστρώνιος** ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.
## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κύπρο. Σπούδασε στην Ρώμη και κατατάχτηκε στο Τάγμα του Ιησού. 

Απεβίωσε το 1610 πολύ νέος 24 χρονών πολυμαθής θεολόγος και ειδήμων της ελληνικής, λατινικής και ιταλικής γλώσσας.

## Συγγράμματα
* Νουθετήματα πνευματικά του πατρός Ιωάννου του Αβήλα, μεγάλου διδασκάλου της πνευματικής ζωής
* Περί αναβάσεως του Ναού εις τον Θεόν, διαμέσου της κλίμακος των κτισμάτων

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Κύπριοι λόγιοι
Ιωάννης Ματθαίος Καρυόφυλλος

Ο **Ιωάννης Ματθαίος Καρυόφυλλος** ή **Ιωάννης Καρυοφύλλης** (1566 - 1633) ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα και κληρικός της Καθολικής Εκκλησίας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κίσσαμο της Κρήτης το 1566. Ήταν έγγαμος Ορθόδοξος ιερέας και πατέρας του Ιωάννη Καρυοφύλλη. Αργότερα μετέβη στην Ιταλία και εκπαιδεύτηκε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αγίου Αθανασίου στην Ρώμη, όπου και αρίστευσε. Εκεί ασπάσθηκε το δυτικό δόγμα. Επέστρεψε στην πατρίδα του με την ιδιότητα του τοποτηρητή της επισκοπής Κισσάμου και άρχισε να διαδίδει τον καθολικισμό. Οι συμπατριώτες του δεν τον δέχτηκαν αλλά τον μίσησαν και τον ανάγκασαν να φύγει. Επέστρεψε στην Ρώμη και προχειρίστηκε αρχιεπίσκοπος Ικονίου. 

Απεβίωσε το 1633 και ετάφη στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου της Ρώμης.

## Πηγές
* 
* Γιάννης Κορδάτος, Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας, Τόμος 9, σελ. 191.
*Γιάνης Κορδάτος, Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Από το 1453 ως το 1961, τόμος πρώτος,εκδ.Επικαιρότητα, Αθήνα, 1983

Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Κληρικοί
Νεόφυτος Ροδινός

Ο **Νεόφυτος Ροδινός** ήταν Κύπριος λόγιος του 17ου αιώνα, προσηλυτιστής των ορθοδόξων Χριστιανών στον Παπισμό.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ποταμιού της Κύπρου. Μαθήτευσε στον συμπολίτη του Λεόντιο Ευστράτιο και διδάχτηκε ρητορική από τον Ιάσονα Σωζόμενο. Πήγε στην Ρώμη και από εκεί στην Ισπανία όπου γράφτηκε τρόφιμος του Πανεπιστημίου της Σαλαμάγγας. Σπούδασε θεολογία ενώ δίδασκε Ελληνικά. 

Αφού αποφοίτησε τον έστειλε ο Πάπας στην Πολωνία για προσηλυτσμό, και μετά στην Ελλάδα όπου και συνελήφθη, για κακή του τύχη, από τους Τούρκους που τον πούλησαν για δούλο. Επενέβη όμως η Ενετική δημοκρατία και απελευθερώθηκε. Επέστρεψε στην Ιταλία και διορίστηκε εφημέριος σε ελληνική εκκλησία της Νεάπολης. Εκεί παρέμεινε για πολλά χρόνια διδάσκοντας Θρησκευτικά και Ελληνικά στα σχολεία. 

Πήγε και στην Χιμάρα, όπου για οκτώ ολόκληρα χρόνια πήγαινε σε όλα τα χωριά διδάσκοντας το ευαγγέλιο και προσηλυτίζοντας ακόμα και τους πιο απλούς ανθρώπους στον Παπισμό, υποφέροντας μύριες κακουχίες, στερήσεις και διωγμούς.

Απεβίωσε στην Ρώμη το 1669.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος, σελ.666.
* 

Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Κύπριοι λόγιοι
Μιχαήλ Σχινάς

Ο **Μιχαήλ Σχινάς** (Μιχαήλ Γεωργίου Σχινάς) (1η Οκτωβρίου 1792  - 31 Ιανουαρίου 1870) ήταν Έλληνας λόγιος, συγγραφέας και πολιτικός, πληρεξούσιος σε δυο εθνικές συνελεύσεις, υπουργός Εκκλησιαστικών και Παιδείας.
## Βιογραφία
Είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Σχινάς και αδελφός του ήταν ο επίσης λόγιος Δημήτριος Σχινάς.

Το 1821 πήρε ήταν παρών στην Πελοποννησιακή Γερουσία όπου είχε τη θέση «εξ απορρήτων», με πρόεδρο της Πελοποννησιακής Γερουσίας τον Δημήτριο Υψηλάντη.

Το 1827 έμενε στο Παρίσι όπως προκύπτει από την εμπλοκή του στις αρχικές συζητήσεις για την αποστολή του γλυπτού «Ελληνοπούλα», του επιτύμβιου αγάλματος που σμίλεψε στη μνήμη του Μάρκου Μπότσαρη ο Γάλλος γλύπτης Pierre-Jean David d’ Angers) στην Ελλάδα. Τον επόμενο χρόνο γύρισε στην Ελλάδα, παίρνοντας μέρος στην Εκστρατεία του Μωριά, στο επιστημονικό τμήμα του Γαλλικού εκστρατευτικού σώματος που έδιωξε από την Πελοπόννησο μεταξύ των ετών 1828 και 1833 τον Ιμπραήμ, στο αρχαιολογικό τμήμα.

Ήταν ο πρώτος Νομάρχης Αττικής και Βοιωτίας το 1833.
Εκλέχθηκε στην Α' Εθνική Συνέλευση του 1843
 
και στην Β' Εθνική Συνέλευση του 1862
 
(πληρεξούσιος Πυλίας στη δεύτερη)  και έγινε υπουργός Εκκλησιαστικών και Παιδείας στην επαναστατική Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά το 1843.

Πέθανε το 1870.

## Έργα
Κάποια από τα έργα του ήταν:
*Grammaire elementaire du grec moderne : le tout suivi de l'Apologie de Socrate selon Platon, en grec moderne, et de quelques morceaux de poesie ;a l'usage commencans / par Michel Schinas., 1829
*Επιστολαί Ι. Α. Καποδίστρια, Κυβερνήτου της Ελλάδος. : Διπλωματικαί, διοικητικαί και ιδιωτικαί, γραφείσαι από 8 Απριλίου 1827 μέχρις 26 Σεπτεμβρίου 1831, / συλλεγείσαι μεν και καταταχθείσαι φροντίσι των Αδελφών αυτού, εκδοθείσαι δε παρά Ε. Α. Βετάν ... Ελληνιστί δε εκδίδονται δαπάναις Π. Δ. Στεφανίτση Λευκαδίου, Ιατρού, μεταφρασθείσαι εκ του Γαλλικού παρά Μιχαήλ Γ. Σχινά, Αθήνησιν, Τύποις Κωνσταντίνου Ράλλη, 1841-1843
*Επιστασίαι και ανακεφαλαιώσεις εις το βιβλίον «Τα σωζόμενα εκκλησιαστικά συγγράμματα Κωνσταντίνου Οικονόμου, Τόμος Β', αωξδ' /Μιχαήλ Γ. Σχινά. Αθήνησιν :Εκ του Τυπογραφ. των Τέκνων Ανδ. Κορομηλά,1865.
*Επιστασίαι και ανακεφαλαιώσεις εις το βιβλίον «Τα σωζόμενα εκκλησιαστικά συγγράμματα Κωνσταντίνου Οικονόμου, Τόμος Β', αωξδ' / Μιχαήλ Γ. Σχινά, 1865
*Λεξικόν Γαλλελληνικόν / υπό Μ. Γ. Σχινά και Ι. Ν. Λεβαδέως ; κατά τα πληρέστατα και νεώτατα γαλλικά λεξικά του Beschereelle και Poitevin, T. A'. Εν Αθήναις: Εκ του τυπογραφείου των καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδη, 1889. 
*Λόγος εκφωνηθείς τη θ' Μαρτίου αωνζ' εν Αθήναις κατά την εν τω ναώ της αγίας Ειρήνης τελετήν της κηδείας Κωνσταντίνου Οικονόμου του Πρεσβυτέρου και Οικονόμου /παρά Μιχαήλ Γ. Σχινά. Αθήνησι, Τύποις Φ. Καραμπίνη και Κ. Βάφα, 1857
*Λόγος επιτάφιος εις Δημήτριον Υψηλάντην, /εκφωνηθείς παρά Μιχαήλ Σχινά … εκκλησία του Αγίου Γεωργίου την 6 Αυγούστου 1832
*Περί των Εκκλησιαστικών, Εν Αθήναις, Εκ της Τυπογραφίας των Τεκν. Ανδρέου Κορομηλά, 1863

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Σ
Κατηγορία:Νομάρχες Αττικής και Βοιωτίας
Αζεμούρ

300px|right|thumb|Το Αζεμούρ το 16ο αιώνα.
Το **Αζεμούρ** ή **Azemmour** ή **Azamor** (Αραβικά: أزمور από τη Βερβέρικη γλώσσα ⴰⵣⵎⵎⵓⵔ azemmur, "Οι ελιές") είναι μια πόλη του Μαρόκου η οποία βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού *Oum Er-Rbia*, 75 χλμ. νοτιοδυτικά της Καζαμπλάνκα. Η πόλη στο παρελθόν είχε αυτονομία παρόλο ότι εξαρτιόταν από τον βασιλιά της Φεζ. To 1486 οι κάτοικοι της πόλης υποτάχτηκαν και πλήρωναν φόρο υποτελείας στον Βασιλιά João II της Πορτογαλίας. Ο Βασιλιάς Manuel I της Πορτογαλίας επικύρωσε την συνθήκη το 1497 και η πόλη πλήρωνε 10.000 savéis κάθε χρόνο. Αργότερα όταν ξέσπασε εξέγερση στην πόλη, ο Πορτογάλος Βασιλιάς Manuel I έστειλε τον João de Meneses με ένα μικρό στόλο και πόλη κατακτήθηκε το 1508.
## Ιστορία
Ο διοικητής της πόλης το 1513 Moulay Zayam αρνήθηκε να πληρώσει τους φόρους υποτελείας και επιστράτευσε ένα καλά οργανωμένο στρατό. Ο Manuel I έστειλε μια μεγάλη νηοπομπή 400 πλοίων με 15.000 χιλιάδες στρατιώτες με αρχηγό τον Δούκα της Braganza James (Jaime, στα Πορτογαλικά) ο οποίος κατάκτησε την πόλη χωρίς αντίσταση από τους κατοίκους. Ο Πορτογαλικός έλεγχος της πόλης διάρκεσε για μικρή περίοδο. Το 1541 ο Βασιλιάς João III της Πορτογαλίας εγκατέλειψε το έλεγχο της πόλης λόγω οικονομικών προβλημάτων.

## Αξιοθέατα
* Παραλία-πλαζ κατάλληλη για σέρφινγκ. 
* Τέχνη δρόμου στην Μεδίνα: Οι τοίχοι στην παλιά πόλη (Μεδίνα) είναι διακοσμημένοι από διάφορους τοπικούς καλλιτέχνες. 

## Φωτογραφίες

Αρχείο:20090807_Azemmour_Morocco_1.jpg | Παλιά πόλη.
Αρχείο:20090807_Azemmour_Morocco_2.jpg | Παλιά πόλη.
Αρχείο:Azemmour from Oum Er-Rbia.jpg | Το Αζεμούρ όπως φαίνεται στις όχθες του ποταμού Oum Er-Rbia.
Αρχείο:Azemmour_synagogue.jpg | Εβραϊκή συναγωγή.
Αρχείο:20090807_Azemmour_Morocco_3.jpg | Τέχνη δρόμου στο Αζεμούρ.


## Πηγές

* Laurence Bergreen - Over the Edge of the World.  (New York:  Perennial, 2003) - Βιβλίο.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Μαρόκου
Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Βασιλέσι Ευρυτανίας

Το **Βασιλέσι** είναι είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Βσιλέσι βρίσκεται  προς τα βορειοδυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας και Καρδίτσας σε απόσταση 57 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 95 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι. Το χωριό είναι κτισμένο στα  Δυτικά Άγραφα σε υψόμετρο 800 μέτρα και νοτιοδυτικά της κορυφής Ντεληδήμι (υψομ. 2.162 μ.) ενώ βόρεια του χωριού ξεκινά ο ομώνυμος χείμαρρος που στη συνέχεια γίνεται ο Πρασιάς και τελικά καταλήγει στον Αχελώο. Απέχει  Την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρξε απόμερο θρησκευτικό ησυχαστήριο και σύμφωνα με την τοπική παράδοση υπήρχε μονή στον Άγιο Αθανάσιο από την οποία διασώζεται *"μονόχωρος μικρός ναός λιθόκτιστος με ημικυκλική κόγχη και τετράρριχτη στέγη, τοιχογραφίες να διατηρούνται μόνον στο Ιερό"* και σε επιγραφή του τέμπλου να αναφέρεται χρονολογία ανεγέρσεως το 1652. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το εξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου βορειοανατολικά του οικισμού στην απέναντι πλευρά του χείμαρρου, ο οποίος είναι *"είναι μονόχωρος ναός λιθόκτιστος με ημικυκλική κόγχη και δίρριχτη στέγη. Τοιχογραφίες διατηρούνται μόνον στο Ιερό"*. Οι δύο ναοί έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πρασιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Πρασιά, τον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο, τους Μεταξάδες και τα Φουσιανά αποτελούν την τοπική κοινότητα Πρασιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ασπροποτάμου του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 72 κατοίκους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φωτογραφίες από το Βασιλέσι στον ιστότοπο https://www.technovision.gr/evrytania/HomePage.htm
*Περιοδικό «Ευρυτανία» - Τεύχος 1 (Οκτώβριος - Νοέμβριος 2010)  σελ 22-23

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας
Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Βερενίκη της Περγάμου

Η **Βερενίκη** (2ος αιώνας π.Χ.) υπήρξε Βασίλισσα της Περγάμου κατά την ελληνιστική εποχή, μέλος της Δυναστείας των Ατταλιδών. Υπήρξε σύζυγος του βασιλιά Αττάλου Γ' του Φιλομήτορα. Ελάχιστες πληροφορίες επιβιώνουν σχετικά με τη ζωή της.

## Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή της βασίλισσας είναι άγνωστη καθώς ελάχιστες πληροφορίες επιβιώνουν για το πρόσωπό της. Νυμφεύτηκε τον τελευταίο αναγνωρισμένο βασιλιά της Περγάμου, τον Άτταλο Γ' το Φιλομήτορα. Καθώς οι πηγές αναφέρουν ρητά πως ο Άτταλος δεν άφησε διάδοχο κατά το θάνατό του, μας επιτρέπεται να υποθέσουμε ότι το ζευγάρι δεν απέκτησε (τουλάχιστον αρσενικά) παιδιά.

Το όνομα της βασίλισσας παραδίδει ο ιστορικός Ιουστίνος ο οποίος, εξιστορώντας το βίο του Αττάλου, αναφέρει ότι ο βασιλιάς θανάτωσε πολλούς συγγενείς και αυλικούς με την κατηγορία ότι οδήγησαν, *«πότε τη μητέρα του, [[Στρατονίκη της Περγάμου|Στρατονίκη]], πότε τη σύζυγό του Βερενίκη, στην καταστροφή»*. Μετά τα γεγονότα αυτά η ψυχολογία του είχε καταστραφεί και υιοθετώντας εμφάνιση και συμπεριφορά ατόμου πνιγμένου από τις τύψεις κλείστηκε στον εαυτό του, έπαψε να εμφανίζεται δημόσια και επέδειξε αδιαφορία για τη διακυβέρνηση. Φεύγοντας αιφνιδίως από τη ζωή το το 133 π.Χ. ξεκίνησε μια αλυσιδωτή αντίδραση γεγονότων που οδήγησαν τελικά στην ενσωμάτωση ολόκληρης της Μικράς Ασίας στο ρωμαϊκό κράτος.

## Δείτε επίσης
*Άτταλος Γ' της Περγάμου
*Δυναστεία των Ατταλιδών
*Ελληνιστική περίοδος
*Πέργαμος

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
**Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)**
*Ιουστίνος, *«Επιτομή των ιστοριών του Πομπήιου Τρόγου»*, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά
*Φλώρος, *«Επιτομή της Ρωμαϊκής Ιστορίας»*, Λατινικά, Αγγλικά
**Δευτερογενείς πηγές**
*Allen R.E. (1983). «The Attalid Kingdom: A Constitutional History». Oxford University Press, USA. ISBN 978-0198148456. 
*Austin M.M. (2006). «The Hellenistic World from Alexander to the Roman Conquest: A Selection of Ancient Sources in Translation». Cambridge University Press. ISBN 978-0521828604
*Hansen, Esther V. (1971). «The Attalids of Pergamon». Ithaca, New York: Cornell University Press; London: Cornell University Press Ltd. ISBN 0-8014-0615-3.
*Kosmetatou, Elizabeth (2003) «The Attalids of Pergamon», Andrew Erskine, ed., «A Companion to the Hellenistic World». Oxford: Blackwell: σελ. 159–174. ISBN 1-4051-3278-7. Κείμενο
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Kosmetatou, Elizabeth (2003) "The Attalids of Pergamon," in Andrew Erskine, ed., *A Companion to the Hellenistic World*. Oxford: Blackwell: pp. 159–174. ISBN 1-4051-3278-7. Κείμενο

Κατηγορία:Δυναστεία των Ατταλιδών
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Περγάμου
Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Ωκαλέα

Η **Ωκαλέα** (και Ωκαλέη) ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη, χτισμένη στα νοτιοδυτικά της λίμνης Κωπαΐδας κοντά στην πόλη Μεδεών. Αναφέρεται από τον Όμηρο ως μία από τις Βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στην Τρωική εκστρατεία. Δεν διασώζονται σήμερα ερείπια της πόλης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Σκώλος

Ο **Σκώλος** ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη που βρισκόταν στους πρόποδες του Κιθαιρώνα κοντά στις όχθες του Ασωπού ποταμού. Σύμφωνα με τον Στράβωνα η τοποθεσία που ήταν χτισμένος ήταν δυσπρόσιτη και τραχιά. Ανήκε στην επικράτεια των Πλαταιών. Ο Σκώλος αναφέρεται από τον Όμηρο ως μία από τις Βοιωτικές πόλεις που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο. Κοντά στην πόλη βρισκόταν το στρατόπεδο που είχε εγκαταστήσει ο Μαρδόνιος κατά την μάχη των Πλαταιών.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Σχοίνος (πόλη)

Ο **Σχοίνος** ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη που βρισκόταν κοντά στις όχθες του Ασωπού ποταμού, ανάμεσα στην Θήβα και την Ανθηδόνα. Αναφέρεται από τον Όμηρο ως μία από τις βοιωτικές πόλεις που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο Η πόλη ανήκε στην επικράτεια της Αρχαίας Θήβας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Ετεωνός

Ο **Ετεωνός** ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη χτισμένη κοντά στις όχθες του Ασωπού ποταμού. Βρισκόταν κοντά στη Θήβα. Αναφέρεται από τον Όμηρο ως μία από τις βοιωτικές πόλεις που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο. Τα μετέπειτα χρόνια μετονομάστηκε σε Σκάρφη όπως μας πληροφορεί ο Στράβωνας. Η πόλη ανήκε στην επικράτεια των Πλαταιών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Μπράντον (Μανιτόμπα)

right|thumb|200px
Το **Μπράντον** (αγγλικά: Brandon) είναι πόλη της επαρχίας της Μανιτόμπα του Καναδά. Η περιοχή γύρω από την πόλη αναφέρεται συχνά ως *Γουέστμαν* (Westman). Η πόλη ξεκίνησε ως μείζων διασταύρωση του σιδηροδρομικού δικτύου *Canadian Pacific* και ως οικισμός επί του ποταμού Ασσινιμπόιν (Assiniboine River). Τα δύο συγκροτήματα ενώθηκαν το 1882 αποτελώντας την πόλη του Μπράντον. Είναι σήμερα η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Μανιτόμπα μετά το Γουίνιπεγκ με πληθυσμό 51.313 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Μανιτόμπα
Ειλέσιον

Το **Ειλέσιο** ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη χτισμένη στη νότια Βοιωτία. Από την περιγραφή του Στράβωνα φαίνεται πως βρισκόταν στην περιοχή της Τανάγρας, και πιο συγκεκρμένα κοντά στην περιοχή της σημερινής Ασωπίας, καθώς αναφέρεται ανάμεσα σε άλλες πόλεις της περιοχής. Η πόλη αναφέρεται επίσης από τον Όμηρο ως μία από τις βοιωτικές πόλεις που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο

## Παραπομπές


Ειλεσιο
Λεύκτρα

Με το όνομα **Λεύκτρα** αναφέρονται δύο αρχαίες ελληνικές πόλεις:
*Λεύκτρα Βοιωτίας, αρχαία πόλη της Βοιωτίας
*Λεύκτρα Λακωνίας, και Λεύκτρο, αρχαία πόλη της Λακωνίας

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Εύτρηση

Η **Εύτρηση** ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη χτισμένη κοντά στις Θεσπιές. Σύμφωνα με τη μυθολογία η πόλη χτίστηκε από τον Ζήθο και τον Αμφίονα πριν βασιλέψουν στη Θήβα. Αναφέρεται από τον Όμηρο ανάμεσα στις βοιωτικές πόλεις που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο. 
200px|right|thumb|Χάρτης της αρχαίας Βοιωτίας

## Αρχαιολογική έρευνα
Η περιοχή της Εύτρησης ανασκάφηκε την περίοδο 1924-1927. Η αρχαιολογική έρευνα έδειξε πως η πόλη κατοικείται από την νεολιθική εποχή. Άκμασε ιδιαίτερα στο τέλος της Μυκηναϊκής περιόδου οπότε και οχυρώνεται αντίστοιχα με τα σημαντικά ανακτορικά κέντρα της εποχής. Λίγο πριν το τέλος της Μυκηναϊκής περιόδου εγκαταλείπεται για άγνωστους λόγους. Εποικίστηκε πάλι τον 6ο αιώνα από τη γειτονική πόλη των Θεσπιών και η νέα πόλη επιβίωσε μέχρι τους Ρωμαϊκούς χρόνους. 
Στις ανασκαφές της Εύτρησης βρέθηκε Κούρος του 6ου αιώνα π.Χ. που εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Υπουργείο πολιτισμού, πληροφορίες για τον αρχαιολογικό χώρο της Εύτρησης 

Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας