open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Wish (άλμπουμ των The Cure)

Το ***Wish*** είναι το ένατο στούντιο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος The Cure, το οποίο κυκλοφόρησε στις 21 Απριλίου 1992 από την Fiction Records στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Elektra Records στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το *Wish* ήταν το πιο εμπορικά επιτυχημένο άλμπουμ στην καριέρα του συγκροτήματος, φτάνοντας στο νούμερο ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο νούμερο δύο στις ΗΠΑ.

Στις 25 Νοεμβρίου 2022, κυκλοφόρησε μια remastered deluxe έκδοση του *Wish* για την 30ή επέτειο, η οποία περιείχε τέσσερα ακυκλοφόρητα demo με φωνητικά, ορχηστρικά demo, την ορχηστρική κασέτα *Lost Wishes* και remix εκδόσεις.

## Ηχογράφηση
Το άλμπουμ είναι το τελευταίο στούντιο άλμπουμ των The Cure στο οποίο συμμετέχει ο ντράμερ Μπόρις Γουίλιαμς και το πρώτο στο οποίο συμμετέχει ο κιθαρίστας/πληκτράς Πέρι Μπαμόντε, ο οποίος προηγουμένως εργαζόταν ως roadie για το συγκρότημα, καθώς και το τελευταίο άλμπουμ στο οποίο συμμετέχει ο κιθαρίστας Πορλ Τόμπσον για δεκαέξι χρόνια.

Ενώ διατηρούσαν τον χαρακτηριστικό τους gothic rock ήχο και διάθεση σε ορισμένα κομμάτια, το *Wish* συχνά έβρισκαν το συγκρότημα να δίνει έμφαση στην ελαφρύτερη, ευρύτερη κατεύθυνση της εναλλακτική ροκ με βάση τις κιθάρες, η οποία είχε υπονοηθεί στα τρία προηγούμενα άλμπουμ τους. Μετά την ηχογράφηση αρκετών ντεμο στις αρχές του 1991, οι επίσημες ηχογραφήσεις για το άλμπουμ ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 1991 και διήρκεσαν περίπου έξι μήνες. Σύμφωνα με τον Τόμσον, το Wish ηχογραφήθηκε σε 48 κομμάτια και «χρησιμοποιήθηκαν σχεδόν όλα». Ο Ρόμπερτ Σμιθ αποκάλυψε επίσης ότι το τραγούδι "Friday I'm in Love" επιταχύνθηκε κατά λάθος κατά ένα τέταρτο του τόνου στην κασέτα, στα μισά του δρόμου μεταξύ Ρε και Μι-ύφεση. Ο Σμιθ σχολίασε την επιτάχυνση της κασέτας του τραγουδιού σε μια συνέντευξη του 1993: «[…] αυτό ήταν ατύχημα. Έπαιζα με το vari-speed και ξέχασα να το απενεργοποιήσω. Αλλά όλη η αίσθηση άλλαξε, και το γεγονός ότι είναι το μόνο τραγούδι στο Wish που δεν είναι σε συναυλιακό τόνο το αναδεικνύει πραγματικά και το κάνει να ακούγεται διαφορετικό. Αφού δούλεψες πάνω στο δίσκο για μήνες, το να ακούς κάτι σε ένα τέταρτο του τόνου κάνει τον εγκέφαλό σου να κάνει ένα βήμα προς τα πίσω». Ο Σμιθ αποκάλυψε επίσης ότι το «αποκούρδισμα» των κιθάρων έπαιξε ρόλο στον μοναδικό «ήχο» του άλμπουμ, όπως και οι υποσυνείδητες overdubs και η εκτεταμένη χρήση feedback. 

## Κομμάτια

## Προσωπικό
**The Cure**

* Ρόμπερτ Σμιθ - κιθάρες, φωνητικά, πληκτρολόγια, έξι χορδών μπάσο
* Πορλ Τόμσον - κιθάρες
* Πέρι Μπαμόντε – κιθάρες, πληκτρολόγια, έξι χορδών μπάσο
* Σάιμον Γκάλοπ - μπάσο, πληκτρολόγια
* Μπόρις Γουίλιαμς - τύμπανα, κρουστά

**Επιπλέον μουσικοί**

* Κέιτ Γουίλκινσον - βιόλα στο "To Wish Impossible Things"

**Παραγωγή**

* Παραγωγοί: Ντέιβ Άλεν, The Cure
* Μηχανικοί: Ντέιβ Άλεν, Στιβ Γουίτφιλντ
* Βοηθός μηχανικός: Κρις Μπάντι
* Μίξη: Μαρκ Σόντερς
* Βοηθοί μίξης: Άντι Μπέικερ, Γουίλιαμ Πάρι, Ντάντον Σάπλ, Μαρκ Γουόρνερ
* Εξώφυλλο άλμπουμ: Parched Art (Πορλ Τόμπσον και Άντι Βέλα) 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άλμπουμ των The Cure
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
AEG C.I

Το **AEG C.I** ήταν διθέσιο διπλάνο αναγνωριστικό αεροσκάφος που ανέπτυξε και παρήγαγε η AEG στα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου για τον Γερμανικό Αυτοκρατορικό Στρατό. Επρόκειτο για τροποποιημένη έκδοση του εκπαιδευτικού B.II. Το πρωτότυπο πέταξε για πρώτη φορά το 1915 και ο τύπος παρέμεινε σε υπηρεσία με μονάδες πρώτης γραμμής μέχρι τα μέσα του 1916. Τα επόμενα χρόνια τα διαθέσιμα C.I χρησιμοποιήθηκαν ως εκπαιδευτικά.

## Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το C.I ήταν βασισμένο στο B.II αλλά προωθούνταν από υδρόψυκτο κινητήρα Benz Bz.III που μπορούσε να αποδώσει έως και 150 hp και είχε διαφοροποιημένες πτέρυγες. Το πίσω κόκπιτ τροποποιήθηκε ώστε να φιλοξενεί τον παρατηρητή ο οποίος χειρίζονταν επίσης ένα πολυβόλο των 7,92 mm, συνήθως ένα Parabellum MG 14 ή σπανιότερα ένα Bergmann MG 15nA.

Η πρώτη παραγγελία έξι αεροσκαφών έγινε στις αρχές του 1915 και το πρώτο από αυτά ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο. Τους επόμενους μήνες παραγγέλθηκαν εξήντα τέσσερα ακόμη σε τέσσερις παρτίδες. Ο συνολικός αριθμός αεροσκαφών σε μονάδες πρώτης γραμμής έφθασε στα 34 στις 28 Φεβρουαρίου 1916, όμως την άνοιξη του έτους αυτού όλα τα διαθέσιμα C.I μεταφέρθηκαν σε μονάδες εκπαίδευσης.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
*

C.I
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη
Κουκρινίκσι

Οι **Κουκρινίκσι** () ήταν μία ομάδα από τρεις Καρακιτουριστές στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών με αναγνωρίσιμο στυλ. Στην αγγλική βιβλιογραφία, ο όρος αποδίδεται ηχητικά ως *Kukryniksy*.

Ο όρος *Κουκρινίκσι* είναι ακρωνύμιο το οποίον παράγεται από τα αρχικά των ονομάτων των μελών: "**Κου**" για τον Μιχαήλ **Κου**πριάνοβ (Михаил Васильевич Куприянов, 1903–1991), **"Κρι"** για τον Περφύρη **Κρί**λοβ (Порфирий Никитич Крылов, 1902–1990), και **"Νικ"** και **"σ"** για τον **Νι**κολάι **Σ**οκόλοβ (Николай Александрович Соколов, 1903–2000). Οι τρεις τους είχαν γνωριστεί σε μία σχολή τέχνης της Μόσχας, την VKhUTEMAS, στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Οι τρεις καλλιτέχνες άρχισαν να σκιτσάρουν Καρικατούρες υπογράφοντας με την συλλογική αυτή υπογραφή το 1924.

Κατέκτησαν πανεθνική φήμη στην δεκαετία του 1930, αφού κατά την άνοδο του φασισμού άρχισαν να σκιτσάρουν για το περιοδικό Κροκοντίλ, μία σατιρική έκδοση της Μόσχας. Έλαβαν διεθνή αναγνώριση για τις σατιρικές τους επιθέσεις στον Αδόλφο Χίτλερ, τον Μπενίτο Μουσολίνι, τον Φρανθίσκο Φράνκο, αλλά και άλλα μέλη του φασιστικού και ναζιστικού χώρου, όπως ο Χάινριχ Χίμλερ ή ο Γιόζεφ Γκαίμπελς. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Κουκρινίκσι έφτιαξαν τα "παράθυρα TASS" (πολιτικές αφίσες) με καρικατούρες αντιστοίχου περιεχομένου, καθώς και αφίσες μη σατιρικού περιεχομένου. Μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, συνέχισαν να σχεδιάζουν πολιτικά θέματα στην σειρά τους με τίτλο "Ψυχρός Πόλεμος" (1945 - δεκαετία του 1980). 

Εικονογράφησαν ακόμα έναν αριθμό βιβλίων, όπως αυτά του Ιλφ και του Πετρόφ, του Νικολάι Γκόγκολ, του Μιχαήλ Σάλτικοφ-Στσεδρίν, του Αντόν Τσεχοφ, του Μαξίμ Γκορκί, του Νικολάι Λεσκόφ, του Μιγκέλ ντε Θερβάντες.

Οι Κουκρινίκσι δημιούργησαν ακόμα ζωγραφικά έργα Σοσιαλιστικού ρεαλισμού εμπνευσμένα από ιστορικά, πολιτιστικά, όσο και προπαγανδιστικά θέματα.

Ως μεμονωμένοι καλλιτέχνες, τα μέλη της ομάδας είναι ακόμη γνωστά ως καλλιτέχνες που ζωγράφιζαν τοπία και πορτρέτα.

Και οι τρεις τους τιμήθηκαν με τον τιμητικό τίτλο του Λαϊκού καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ (1958). Τιμήθηκαν ακόμα και με διάφορα άλλα βραβεία.

Πάνω από χίλια έργα των Κουκρινίκσι σώζονται στην συλλογή του Alexandre Gerese, τα οποία έχουν επαναφερθεί στην αρχική τους κατάσταση.

## Βραβεία και διακρίσεις

* Βραβείο Λένιν (1965) 
* Τέσσερα Βραβεία Στάλιν πρώτου βαθμού (1942, 1947, 1949, 1951) 
* Βραβείο Στάλιν δεύτερου βαθμού (1950) 
* Πολιτικό Βραβείο της ΕΣΣΔ (1975) 

## Παραπομπές


## Βιβλία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Εργασία της Λάμπικ Κομικλόπεδίας.
* 
* Το VADS: το online πόρο για τις οπτικές τέχνες - Imperial War Museum Posters of Conflict
* Βιογραφία του Κρυλόφ Πορφίρι, μέλος του Κουκρινίκσι
* Συλλογή καρτών καρκατούρας Κουκρινίκσι
* Κουκρινίκσι, το τέλος

Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες
Κατηγορία:Γελοιογράφοι
Τρεντ Ρέζνορ

Ο **Μάικλ Τρεντ Ρέζνορ** (γεννημένος στις 17 Μαΐου 1965) είναι Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, μουσικός και συνθέτης. Έγινε γνωστός ως ο ιδρυτής, ο τραγουδιστής, ο πολυοργανίστας και ο κύριος τραγουδοποιός του industrial rock συγκροτήματος Nine Inch Nails. Η σύνθεση του συγκροτήματος έχει αλλάξει με την πάροδο των ετών, με τον Ρέζνορ να είναι το μόνο επίσημο μέλος του από την ίδρυσή του το 1988 μέχρι το 2016, όταν ο Άγγλος μουσικός και συχνός συνεργάτης του Άτικους Ρος έγινε το δεύτερο μόνιμο μέλος του.

Ο Ρέζνορ ξεκίνησε την καριέρα του το 1982 ως μέλος συγκροτημάτων synth-pop όπως οι The Innocent, οι Slam Bamboo και οι Exotic Birds. Το πρώτο άλμπουμ των Nine Inch Nails, το *Pretty Hate Machine* (1989), σημείωσε μέτρια επιτυχία, αλλά παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό δημοφιλές στο underground κοινό. Τα επόμενα δύο άλμπουμ, το *The Downward Spiral* (1994) και το *The Fragile* (1999), έφεραν στο συγκρότημα ευρεία αναγνώριση από τους κριτικούς. Οι Nine Inch Nails έχουν κυκλοφορήσει έκτοτε οκτώ ακόμη άλμπουμ μαζί με έξι EP. Ο Ρέζνορ έχει επίσης συνεισφέρει στο έργο καλλιτεχνών όπως ο ροκ τραγουδίστρια Μέριλιν Μάνσον, ο ράπερ Σολ Γουίλιαμς και η ποπ τραγουδίστρια Halsey. Μαζί με τη σύζυγό του, η Μαρικουίν Μαάντιγκ, και τους μακροχρόνιους συνεργάτες του, ο Άτικους Ρος και ο Ρομπ Σέρινταν, σχημάτισε το post-industrial συγκρότημα How to Destroy Angels το 2009.

Από το 2010, ο Ρεζνόρ και ο Ρος έχουν εργαστεί σε πολυάριθμες μουσικές συνθέσεις για ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, κυρίως για ταινίες σκηνοθετημένες από τον Ντέιβιντ Φίντσερ και τον Λούκα Γκουαδαγκάνινο. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι ταινίες του Φίντσερ, το *[[The Social Network]]* (2010), *[[Το κορίτσι με το τατουάζ (ταινία, 2011)|Το κορίτσι με το τατουάζ]]* (2011), και *[[Το κορίτσι που εξαφανίστηκε (ταινία)|Το κορίτσι που εξαφανίστηκε]]* (2014), καθώς και οι ταινίες του Γκουαντανίνο, το *Bones and All*, *Οι αντίπαλοι* (2024), και το *Queer* (2024). Ο Ρεζνόρ και ο Ρος κέρδισαν το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής για τις ταινίες το *The Social Network* και το *[[Soul (ταινία, 2020)|Soul]]* (2020) και το βραβείο Γκράμι Καλύτερης Μουσικής για Οπτικά Μέσα για τις ταινίες *Το κορίτσι με το τατουάζ* και το *Soul*, μοιράζοντας και τα δύο βραβεία για το *Soul* με τον συν-συνθέτη Τζον Μπατίστ. Ο Ρεζνόρ και ο Ρος κέρδισαν το βραβείο Primetime Emmy για Καλύτερη Μουσική Σύνθεση σε Μίνι Σειρά για τη σειρά *Watchmen* (2019). Και οι δύο έγραψαν επίσης τη μουσική για το ντοκιμαντέρ 10 επεισοδίων του Κεν Μπερνς, το *The Vietnam War* (2017).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 
* 

Κατηγορία:Quake
Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής
Κατηγορία:Αμερικανοί ιρλανδικής καταγωγής
Κατηγορία:Αμερικανοί γερμανικής καταγωγής
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2025-2026

Το **[[Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών|Κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών]]** για την περίοδο 2025–26 είναι η 28η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Η συμμετοχή ήταν υποχρεωτική για τις ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ, και προαιρετική για τις ομάδες της Πρε-Λιγκ και της Α΄2 κατηγορίας. Συμμετείχαν συνολικά 18 ομάδες· οι 12 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ 2025-26, 2 ομάδες από την Πρε-Λιγκ και 4 ομάδες από την Α΄2.

Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 17 Δεκεμβρίου 2025 και ολοκληρώθηκαν με το Φάιναλ-φορ, που διεξήχθη στο Κλειστό Γυμναστήριο Κανήθου «Τάσος Καμπούρης» της Χαλκίδας το διήμερο 5-7 Μαρτίου 2026.

## Α' Φάση
Δεν διεξήχθη και οι ομάδες της Α΄2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών που δήλωσαν συμμετοχή προκρίθηκαν στην Β’ Φάση.
Οι ομάδες αυτές ήταν: Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης, Α.Σ. Μακεδόνες Αξιού Κυμίνων, Γ.Σ. Φοίνικας Αλεξανδρούπολης, Χ.Α.Ν.Θ.

## Β' Φάση
Συμμετείχαν οι 4 ομάδες της Α΄2 Εθνικής Κατηγορίας οι οποίες αγωνίστηκαν μεταξύ τους μετά απο κλήρωση. 

## Γ' Φάση - Φάση των 16
Οι 2 ομάδες της Α'2 που προκρίθηκαν απ' την Β΄ φάση μαζί με τις 12 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ καθώς και τις 2 ομάδες της Πρε-Λιγκ που δήλωσαν συμμετοχή, μπήκαν στην κλήρωση για να αναδειχτούν τα 8 ζευγάρια της φάσης των 16. 

## Προημιτελικοί
Οι οκτώ ομάδες που προκρίθηκαν από τη Γ' Φάση χωρίστηκαν με κλήρωση σε τέσσερα ζευγάρια. Γηπεδούχος ήταν η ομάδα που βγήκε πρώτη από την κληρωτίδα. 

## Τελική φάση (Φάιναλ-4)
Η τελική φάση (Φάιναλ-4) διεξήχθη στο Κλειστό Γυμναστήριο Κανήθου «Τάσος Καμπούρης» της Χαλκίδας το διήμερο 5 και 7 Μαρτίου 2026 και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης (ΕΡΤ2 Σπορ). 

### Ημιτελικοί

### Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 7 Μαρτίου με ώρα έναρξης 21.00΄.

***Πολυτιμότερη Παίκτρια (MVP)**:  Μαρτίνα Ξανθοπούλου 
***Διαιτητές:** Μουλά, Φραγκάκης
***Συνθέσεις:
****22px Πανιώνιος** (Γιουνούς Οτσάλ):  Ριτσίσεβιτς 14π. (13/23επ., 1 μπλοκ, 35%υπ., 17%αρ.), Στοϊλκοβιτς 5 (1/4επ., 3 μπλοκ, 1 άσσος), Βασίλεβα Ατανασίγιεβιτς 17 (12/35επ., 5 μπλοκ, 62%υπ., 24%αρ.), Ραχίμοβα 19 (16/34επ., 2 μπλοκ, 1 άσσος), [[Κατερίνα Ζακχαίου|Ζακχαίου]] 11 (4/13επ., 6 μπλοκ, 1 άσσος), Καρέλια 1 (0/4επ., 1 μπλοκ) / Ξανθοπούλου (λ. – 38%υπ., 12%αρ.), [[Μαρία Νομικού|Νομικού]] 2 (1/2επ., 1 μπλοκ), [[Εύα Χαντάβα|Χαντάβα]], [[Τζίνα Λαμπρούση|Λαμπρούση]] 8 (3/5επ., 3 μπλοκ, 2 άσσοι).
****22px Α.Ο. Θήρας''' (Μανώλης Σκουλικάρης): Ανσαντέ 1π. (1/4επ.), Πάβισιτς 15 (12/33επ., 3 άσσοι, 50%υπ., 28%αρ.), Σιρίνινα 11 (7/13επ., 4 μπλοκ), Μάασε 19 (18/54επ., 1 μπλοκ), Γενιτσαρίδη 8 (7/34επ., 1 άσσος, 70%υπ., 17%αρ.), Τσιόγκα 7 (4/14επ., 3 μπλοκ) / Τσουλγαρίδου (λ. – 46%υπ., 15%αρ.), Μπαρμπαλιού 1 (1/1επ.), Θωμαΐδου, Κεραμιτσοπούλου, Μιρτσκουλάβα 4 (3/10επ., 1 άσσος).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές

2025 2026
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2025 2026
Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2025 2026
Μοχάμαντ-Αλί Ρατζάι

Ο **Μοχάμαντ-Αλί Ρατζάι** (15 Ιουνίου 1933 – 30 Αυγούστου 1981) ήταν Ιρανός πολιτικός που διετέλεσε δεύτερος πρόεδρος του Ιράν από τις 2 Αυγούστου 1981 μέχρι τη δολοφονία του τέσσερις εβδομάδες αργότερα. Πριν από την προεδρία του, ο Ρατζάι είχε διατελέσει πρωθυπουργός υπό τον Αμπολχασάν Μπανισάντρ, ενώ ταυτόχρονα κατείχε τη θέση του υπουργού Εξωτερικών από τις 11 Μαρτίου 1981 έως τις 15 Αυγούστου 1981. Πέθανε σε βομβιστική επίθεση στις 30 Αυγούστου 1981 μαζί με τον τότε πρωθυπουργό Μοχάμεντ-Τζαβάντ Μπαχονάρ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ιράν
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ιράν
Αλιρεζά Αραφί

Ο **Αλιρεζά Αραφί** (περσικά:علی رضا اعرافی, Μέιμποντ, 1959) είναι Ιρανός Σιίτης κληρικός και πολιτικός που υπηρετεί ως μέλος του Συμβουλίου των Φρουρών από το 2019 και ως μέλος της Συνέλευσης των Εμπειρογνωμόνων από το 2022. Υπηρέτησε στο μεταβατικό Ηγετικό Συμβούλιο, μαζί με τον Μασούντ Πεζεσκιάν και τον Αρχιδικαστή Γκολάμ-Χοσεΐν Μοχσενί-Ετζέι, μετά τη δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ έως την εκλογή του γιου του Χαμενεΐ, Μοτζταμπά, μια εβδομάδα αργότερα. 

Ο Αραφί υπηρετεί επίσης ως επικεφαλής των ιερατικών σχολών του Ιράν από το 2016 και ως Ιμάμης της προσευχής της Παρασκευής στην Κομ από το 2015. Διετέλεσε πρόεδρος του Διεθνούς Πανεπιστημίου Αλ-Μουσταφά από το 2008 έως το 2018.

## Βιογραφία
Ο Αραφί γεννήθηκε το 1959 στην πόλη Μέιμποντ, στην επαρχία Γιαζντ. Ο πατέρας του, Μοχάμαντ Ιμπραήμ αλ-Αραφί, ήταν στενός φίλος του Ρουχολάχ Χομεϊνί. Πριν από την Ισλαμική Επανάσταση, ήταν ιεροκήρυκας και συγγραφέας. Παρά την απουσία συμμετοχής του στις γραπτές εξετάσεις του Συμβουλίου των Φρουρών για τη συμμετοχή στη Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων, εγκρίθηκε για τη Συνέλευση στις εκλογές του 2015, χάρη στο Άρθρο III του Νόμου που ρυθμίζει τις εκλογές της Συνέλευσης των Εμπειρογνωμόνων στο Ιράν, το οποίο επιτρέπει τη διακριτική έγκριση από τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν να παρακάμπτει τις απαιτήσεις του Συμβουλίου των Φρουρών.

## Εκπαίδευση
Στην Κομ ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του. Ταυτόχρονα, ξεκίνησε τις σπουδές του σε ιερατική σχολή και τα προπαρασκευαστικά μαθήματα. Αργότερα, παρακολούθησε επίσης ανώτερα σεμιναριακά μαθήματα, έμαθε αραβικά και αγγλικά. Επιπλέον, σπούδασε μαθηματικά και φιλοσοφία.

## Αρμοδιότητες
Από το 2009 έως το 2018 ο Αραφί ήταν επικεφαλής του ινστιτούτου Αλ-Μουσταφά, ενός θρησκευτικού εκπαιδευτικού κέντρου για τη «διάδοση της ιδεολογίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας» και τη «διάδοση του Σιιτικού Ισλάμ». Ο Αραφί ισχυρίζεται ότι σε οκτώ χρόνια στο ινστιτούτο Αλ-Μουσταφά έχουν προσηλυτίσει 50 εκατομμύρια ανθρώπους στον Σιιτισμό. Ένας ισχυρισμός που θεωρείται από πολλούς ειδικούς ως «απίστευτος και ανέφικτος».

## Απόψεις
Ο Αραφί αντιτίθεται σθεναρά στην αθεΐα. Είναι επίσης επικριτικός για τον τρόπο με τον οποίο διοικείται θεολογικά η ιερατική σχολή στην Κομ.

## Σημειώσεις

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ιρανοί Σιίτες κληρικοί
Τσερέμχα (Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε)

Η **Τσερέμχα** () είναι χωριό του Πόβιατ Χαϊνούφκα, στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε της ανατολικής Πολωνίας, κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Είναι η έδρα της Γκμίνα Τσερέμχα. Έχει πληθυσμό 2.020 κατοίκων.

Το χωριό είναι ένας σιδηροδρομικός κόμβος, με συνδέσεις προς τα δυτικά με το Σιέντλτσε, προς τα βόρεια με το Μπιελσκ Ποντλάσκι και προς τα ανατολικά με τη Χαϊνούφκα. Στην αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ο τόπος αεροπορικής βομβαρδιστικής επίθεσης, όπως περιέγραψε ο δημοσιογράφος Μέντελ Μόζες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Μητροπολίτης Πιττσβούργου Σάββας

Ο **Μητροπολίτης Σάββας** (κατά κόσμον *Ζεμπίλλας*, Γκάρι της Ιντιάνα, 11 Ιουνίου 1957) είναι Έλληνας ομογενής θεολόγος και ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος διατελεί Μητροπολίτης Πιττσβούργου από το 2011.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Σάββας Ζεμπίλλας γεννήθηκε στο Γκάρι της Κομητείας Λέικ στην Ιντιάνα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στις 11 Ιουνίου 1957, ως το δεύτερο από τα έξι παιδιά της οικογένειας του Σκευοφύλακος και της Σταματίας Ζεμπίλλα, με καταγωγή από την Κάλυμνο και από την Κύπρο αντίστοιχα.

Φοίτησε στο Λύκειο Άντριαν του Γκάρι. Σπούδασε φιλοσοφία και αγγλική φιλολογία στο Κολλέγιο Colby του Μέιν από όπου απεφοίτησε το 1979. Στην συνέχεια σπούδασε θεολογία στην Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού, από την οποία αποφοίτησε το 1984. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές και έρευνα σημαντικών μορφών και κειμένων στην ιστορία της πρώιμης περιόδου του βυζαντινού μοναχισμού στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, υπό την καθοδήγηση του Επισκόπου Διοκλείας Κάλλιστου Γουέαρ.

Στις 21 Νοεμβρίου 1992 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Επίσκοπο Σικάγου Ιάκωβο, υπηρετώντας τον Επίσκοπο Διοκλείας Κάλλιστο στη Μεγάλη Βρετανία. Στις 8 Ιανουαρίου 1995 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον ίδιο αρχιερέα και ανέλαβε εφημέριος του Ιερού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Καλαμαζού στο Μίσιγκαν. Στις 12 Νοεμβρίου 1996 έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη, από τον Επίσκοπο Πιττσβούργου Μάξιμο. Το 1999, διορίστηκε εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου του Λόνγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, θέση που διατήρησε έως το 2009.

Στις 11 Δεκεμβρίου 2001 εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου τιτουλάριος επίσκοπος Τρωάδος, βοηθός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Στις 2 Φεβρουαρίου 2002 χειροτονήθηκε στον επισκοπικό βαθμό από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδας Μανχάταν.

Στις 3 Νοεμβρίου 2011, εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης Πιττσβούργου. Έναν μήνα αργότερα, στις 8 Δεκεμβρίου, ενθρονίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίου Νικολάου στο Πίτσμπεργκ.

## Παραπομπές

Σάββας
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Μητροπολίτης Κολωνείας Αθανάσιος

Ο **Μητροπολίτης Αθανάσιος** (κατά κόσμον *Κωνσταντίνος Θεοχάρους*, Μαραθόβουνος, 20 Νοεμβρίου 1943) είναι Ελληνοκύπριος θεολόγος και ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος διατελεί Μητροπολίτης Κολωνείας από το 2021.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Κωνσταντίνος Θεοχάρους γεννήθηκε στο Μαραθόβουνο της Επαρχίας Αμμοχώστου στην Αγγλοκρατούμενη Κύπρο στις 20 Νοεμβρίου 1943.

Φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, αποφοιτώντας το 1963 και ακολούθως φοίτησε στον ανώτερο κύκλο σπουδών της Ιερατικής Σχολής "Απόστολος Βαρνάβας" της Εκκλησίας της Κύπρου. Το 1969, μετανάστευσε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1976.

Στις 6 Αυγούστου 1969, χειροτονήθηκε διάκονος και τέσσερις ημέρες αργότερα πρεσβύτερος. Τότε τοποθετήθηκε ιερατικός προϊστάμενος της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας Αγίων Αθανασίου και Κλήμεντος Κέιμπριτζ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Αθήνα, διετέλεσε εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου του Ασύλου Ανιάτων Κυψέλης. Με την επιστροφή του στο Ηνωμένο Βασίλειο, υπηρέτησε ως εφημέριος και ακολούθως ιερατικός προϊστάμενος στην Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αποστόλου Βαρνάβα Βορείου Λονδίνου. Το 1972 χειροθετήκε Αρχιμανδρίτης. Το 1981 διορίστηκε ως Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας, από τον Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων Μεθόδιο.

Στις 12 Απριλίου 1997 χειροτονήθηκε στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίας Σοφίας Λονδίνου τιτουλάριος επίσκοπος Τροπαίου, βοηθός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας, από τον θείο του, Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριο.

Στις 14 Ιανουαρίου 2021, εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης Κολωνείας, συνεχίζοντας να διαμένει εμπερίστατος στο Λονδίνο.

## Παραπομπές

Αθανάσιος
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Νταν Κέιν

Ο **Τζον Ντάνιελ «Ρέιζιν» Κέιν** (αγγλικά: John Daniel "Raizin" Caine, γεννημένος στις 10 Αυγούστου 1968) είναι Αμερικανός στρατηγός και επενδυτής επιχειρηματικών κεφαλαίων, ο οποίος υπηρετεί ως ο 22ος πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων από το 2025. Διετέλεσε αναπληρωτής διευθυντής για στρατιωτικές υποθέσεις στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) από το 2021 έως το 2024.

Ο Κέιν έλαβε τον βαθμό του αξιωματικού στην Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών μετά την αποφοίτησή του από το Στρατιωτικό Ινστιτούτο της Βιρτζίνια το 1990 και υπηρέτησε σε διάφορους ρόλους στην Αεροπορία, κυρίως ως πιλότος F-16. Από το 2025, ο Κέιν έχει 2.800 ώρες πτήσης και υπηρέτησε σε δύο θητείες στο Ιράκ. Υπήρξε βοηθός διοικητής της Διοίκησης Κοινών Ειδικών Επιχειρήσεων από το 2016 έως το 2018, αναπληρωτής διοικητής της ειδικής δύναμης επιχειρήσεων της Επιχείρησης Inherent Resolve από το 2018 έως το 2019 και διευθυντής προγραμμάτων ειδικής πρόσβασης στο Γραφείο του Υφυπουργού Άμυνας για Εξοπλισμούς και Υποστήριξη από το 2019 έως το 2021. Αποστρατεύτηκε το 2024.

Τον Φεβρουάριο του 2025, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ όρισε τον Κέιν ως υποψήφιό του για τη θέση του προέδρου του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Κέιν εγκρίθηκε από τη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών τον Απρίλιο. Είναι ο πρώτος πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων που δεν είχε προηγουμένως υπηρετήσει με τον βαθμό του τετράστερου στρατηγού ή ναυάρχου πριν από τον διορισμό του. Επιπλέον, ο Κέιν είναι ο πρώτος που προτάθηκε ενώ βρισκόταν εν αποστρατεία, καθώς και ο πρώτος που προτάθηκε ως μέλος εφεδρικού σώματος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί στρατηγοί
Μπραντ Κούπερ

Ο **Τσαρλς Μπράντφορντ Κούπερ Β΄** (, 12 Αυγούστου 1967) είναι ναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οποίος υπηρετεί ως διοικητής της Κεντρικής Διοίκησης των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Αύγουστο του 2025. Πιο πρόσφατα υπηρέτησε ως υποδιοικητής της Κεντρικής Διοίκησης των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2024 έως το 2025 και προηγουμένως ως διοικητής των Ναυτικών Δυνάμεων Κεντρικής Διοίκησης των Ηνωμένων Πολιτειών, του Πέμπτου Στόλου των Ηνωμένων Πολιτειών και των Συνδυασμένων Ναυτικών Δυνάμεων από το 2021 έως το 2024.

Ο Κούπερ αποφοίτησε και έλαβε τον βαθμό του αξιωματικού από τη Ναυτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών το 1989. Έχει αναπτυχθεί επιχειρησιακά σε αποστολές στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Νότια Αμερική και τα Βαλκάνια. Ως αξιωματικός επιφανείας, έχει διοικήσει αντιτορπιλικό, καταδρομικό, τις Ναυτικές Δυνάμεις Ηνωμένων Πολιτειών Κορέας και την Εκστρατευτική Ομάδα Κρούσης 7. Ο Κούπερ έχει επίσης υπηρετήσει στη Διοίκηση Προσωπικού του Ναυτικού και στη Συνδυασμένη Διοίκηση Μετάβασης Ασφαλείας – Αφγανιστάν, ως σύμβουλος της αφγανικής κυβέρνησης. Άλλες ανώτερες θέσεις που έχει κατέχει περιλαμβάνουν τη θέση του Επικεφαλής Νομοθετικών Υποθέσεων του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2019 έως το 2020 και του Διοικητή Ναυτικών Δυνάμεων Επιφανείας Ατλαντικού από το 2020 έως το 2021.

Τον Ιούνιο του 2025, ο Υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ ανακοίνωσε ότι ο Κούπερ ήταν η επιλογή του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τη θέση του διοικητή της Κεντρικής Διοίκησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Κούπερ είναι ο πρώτος ναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού που κατέχει τη θέση αυτή μετά τον Ουίλιαμ Τζ. Φάλλον το 2008.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ναύαρχοι
Αμπάς Αραγτσί

Ο **Αμπάς Αραγτσί** (περσικά: عباس عراقچی, γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου 1962) είναι Ιρανός διπλωμάτης και πολιτικός, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Εξωτερικών του Ιράν τον Αύγουστο του 2024. 

Γεννήθηκε στην Τεχεράνη και προέρχεται από οικογένεια με εμπορική δραστηριότητα στον τομέα των περσικών χαλιών. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ιράν–Ιράκ (1980–1988) υπηρέτησε στις τάξεις των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, πριν ενταχθεί επίσημα στο Υπουργείο Εξωτερικών το 1989, ξεκινώντας μια μακρά διπλωματική σταδιοδρομία. Έχει διατελέσει Πρέσβης του Ιράν στη Φινλανδία (1999–2003) και στην Ιαπωνία (2008–2011), καθώς και Εκπρόσωπος Τύπου του ιρανικού Υπουργείου Εξωτερικών το 2013. Επιπλέον, υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών σε διάφορους τομείς, μεταξύ άλλων για νομικές και διεθνείς υποθέσεις, πολιτικές υποθέσεις και θέματα Ασίας–Ειρηνικού.

Ο Αραγτσί είναι ιδιαίτερα γνωστός για τον ρόλο του ως επικεφαλής διαπραγματευτής του Ιράν στις συνομιλίες για το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας, διαδραματίζοντας κεντρικό ρόλο στη σύναψη του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης (JCPOA) το 2015 μεταξύ του Ιράν και των μεγάλων δυνάμεων. Στις επόμενες περιόδους συμμετείχε ενεργά σε διαπραγματεύσεις για την επαναφορά και αναβίωση της συμφωνίας. Ακαδημαϊκά, είναι απόφοιτος του Ισλαμικού Πανεπιστημίου Αζάντ στην Τεχεράνη και κατέχει διδακτορικό στις Πολιτικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Κεντ του Ηνωμένου Βασιλείου. Θεωρείται έμπειρος και πραγματιστής διπλωμάτης, με πολυετή παρουσία σε καίριες θέσεις της ιρανικής εξωτερικής πολιτικής.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιρανοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Ιρανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Κεντ
Μαριάμ Ρατζαβί

Η **Μαριάμ Ρατζαβί** (περσικά: مریم رجوی, το γένος **Κατζάρ-Αζοντανλού**, περσικά: مریم قجر عضدانلو· γεννημένη στις 4 Δεκεμβρίου 1953) είναι Ιρανή αντιφρονούσα πολιτικός και ηγέτιδα των Μουτζαχεντίν του Λαού του Ιράν (MEK), μιας οργάνωσης που υποστηρίζει την ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης, καθώς και εκλεγμένη πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης του Ιράν (NCRI). Είναι παντρεμένη με τον Μασούντ Ρατζαβί, ο οποίος είναι συναρχηγός της MEK.

Η Ρατζαβί γεννήθηκε ως Μαριάμ Κατζάρ-Αζοντανλού στις 4 Δεκεμβρίου 1953 στην Τεχεράνη, σε οικογένεια μεσαίας τάξης δημοσίων υπαλλήλων με καταγωγή από τη δυναστεία των Κατζάρων. Φοίτησε στο Πολυτεχνείο Σαρίφ στο Ιράν, όπου απέκτησε πτυχίο επιστημών στη μεταλλουργία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιρανοί πολιτικοί
Χασάν Σαριατμαντάρι

Ο **Χασάν Σαριατμαντάρι** (περσικά: حسن شریعتمداری, αζερικά: Həsən Şəriətmədari, 26 Μαΐου 1947) είναι Ιρανός πολιτικός, ηγέτης της αντιπολίτευσης και Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου Μεταβατικής Διακυβέρνησης του Ιράν. Είναι ιδρυτής της Ένωσης Δημοκρατικών του Ιράν και υποστηρικτής του Κινήματος Ελεύθερων Εκλογών στο Ιράν.

Γιος του Μεγάλου Αγιατολάχ Μοχάμμαντ Καζέμ Σαριατμαντάρι, κορυφαία θρησκευτική αρχή που αντιτάχθηκε στο θεοκρατικό σύνταγμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, ο Χασάν Σαριατμαντάρι διαδραμάτισε βασικό ρόλο στην πρώιμη αντιπολίτευση κατά του Ρουχολάχ Χομεϊνί πριν εξαναγκαστεί σε εξορία. Σήμερα, κατοικεί στο Αμβούργο της Γερμανίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιρανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Ιρανοί ακτιβιστές
Μάχες χαραγμένες στην Αψίδα του Θριάμβου

Υπάρχουν 158 **μάχες χαραγμένες στην [[Αψίδα του Θριάμβου]]** στο Παρίσι, οι οποίες διεξήχθησαν από την Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία (1792–1804) και την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία (1804–1815).


File:Arc Triomphe Paris 5.jpg|**[[#Μεγάλες αψίδες|Μεγάλες αψίδες]]**  96 μάχες
File:Inscriptions on the Arc de Triomphe de l'Étoile (30275860126).jpg|**[[#Μικρές αψίδες|Μικρές αψίδες]]**  32 μάχες
File:Noms bataille Arc Triomphe Paris 3.jpg|**[[#Πλαίσιο|Πλαίσιο]]**  30 μάχες


## Μεγάλες αψίδες

File:Arc de Triomphe mg 6837.jpg|Βόρειος πυλώνας
File:Inscriptions Arc Triomphe Paris 3.jpg|Ανατολικός πυλώνας
File:Arc de Triomphe 2014-1.JPG|Νότιος πυλώνας
File:Paris Arc de Triomphe battles 01a.jpg|Δυτικός πυλώνας


**Μάχες χαραγμένες στις Μεγάλες Αψίδες**

## Μικρές αψίδες

File:Ternes, 75017 Paris, France - panoramio.jpg|Βόρειος πυλώνας
File:Arc de Triomphe 2014-8.JPG|Ανατολικός πυλώνας
File:Arc de Triomphe 2014-3.JPG|Νότιος πυλώνας
File:Jean-Antoine Marbot Arc de Triomphe.png|Δυτικός πυλώνας


**Μάχες χαραγμένες στις Μικρές Αψίδες**

## Πλαίσιο

File:Attic of the Arc de Triomphe – Southern façade.png|Λεωφόρος Ηλυσίων Πεδίων
File:Attic of the Arc de Triomphe – Western façade.png|Λεωφόρος Βαγράμ
File:Attic of the Arc de Triomphe – Northern façade.png|Λεωφόρος της Μεγάλης Στρατιάς
File:Attic of the Arc de Triomphe – Eastern façade.png|Λεωφόρος Κλεμπέρ


**Μάχες χαραγμένες στο Πλαίσιο**

## Δείτε επίσης
* Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
* Αψίδα του Θριάμβου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 

*
Ισραέλ Κατς

Ο **Ισραέλ Κατς** (εβραϊκά: יִשְׂרָאֵל כַּ״ץ· γεννημένος στις 21 Σεπτεμβρίου 1955) είναι Ισραηλινός πολιτικός και μέλος της Κνέσετ για το Λικούντ, ο οποίος υπηρετεί επί του παρόντος ως Υπουργός Άμυνας και μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου Ασφαλείας του Ισραήλ. Ο Κατς έχει αναγνωριστεί για τον ρόλο του στον εκσυγχρονισμό των μεταφορικών υποδομών του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης της επέκτασης των αυτοκινητοδρόμων, της ανάπτυξης σιδηροδρόμων υψηλής ταχύτητας και των μεταρρυθμίσεων στους λιμένες του Ισραήλ που αύξησαν τον ανταγωνισμό και μείωσαν το κόστος μεταφοράς. Ο Κατς έχει προηγουμένως υπηρετήσει ως Υπουργός Γεωργίας, Υπουργός Μεταφορών, Υπουργός Πληροφοριών, Υπουργός Ενέργειας, Υπουργός Οικονομικών και δύο φορές ως Υπουργός Εξωτερικών. Στις 5 Νοεμβρίου 2024, ανακοινώθηκε ότι θα διοριστεί από τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου στη θέση του Υπουργού Άμυνας, μετά την απομάκρυνση του Γιοάβ Γκαλάντ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ισραηλινοί πολιτικοί
Κατηγορία:Ισραηλινοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Εβραίοι πολιτικοί
Γρηγόριος Αλεξανδρέσκου

Ο **Γρηγόριος Αλεξανδρέσκου** (, 22 Φεβρουαρίου 1810, Τιργκόβιστε - 25 Νοεμβρίου 1885, Βουκουρέστι) ήταν Ρουμάνος ποιητής και μεταφραστής του 19ου αιώνα. Είναι περισσότερο γνωστός για τα παραμύθια του, τα οποία είχαν πολιτικές προεκτάσεις.

Ίδρυσε το περιοδικό Albina Românească. Ο Αλεξανδρέσκου έγραψε το έργο *Ποιήματα* (ρουμ.: *Poezii*, 1832, 1838, 1839) και τα *Αναμνήσεις* (ρουμ.: *Meditații,* 1863). Πολλά από αυτά τα έργα είχαν την μορφή μύθου, ενώ άλλα ήταν σάτιρες επηρεασμένες από τη γαλλική λογοτεχνία.

## Έργα (συνοπτικά)

* Ποιήματα (1832) 
* Μύθοι (1832) 
* Αναμνήσεις (1835) 
* Ποιήματα (1838) 
* Μύθοι (1838) 
* Ποιήματα (1839) 
* Ενθυμήματα (1842) 
* Ποιήματα (1842) 
* Ενθυμήματα και εντυπώσεις, επιστολές και μύθοι (1847) 
* Αναμνήσεις, ελεγείες, επιστολές, σάτιρες και μύθοι (1863) 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Ρουμάνοι ποιητές
Κατηγορία:Ρουμάνοι μεταφραστές
Κατηγορία:Ρουμάνοι συγγραφείς
Επίσκοπος Ξανθουπόλεως Παΐσιος

Ο **Επίσκοπος Ξανθουπόλεως Παΐσιος** (κατά κόσμον *Βασίλειος Κοκκινάκης*, Κωνσταντινούπολη, 11 Αυγούστου 1981) είναι Έλληνας θεολόγος και κληρικός, ο οποίος υπηρετεί ως βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Βασίλειος Κοκκινάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 11 Αυγούστου 1981, με καταγωγή από την Ίμβρο. 

Φοίτησε στα ομογενειακά εκπαιδευτικά ιδρύματα της Πόλης, στην Αστική Σχολή του Ζαππείου και το Ζωγράφειο Λύκειο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Fatih και στη συνέχεια παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Επιπλέον, συνέχισε με σπουδές στη θεολογία στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές θεολογίας στο Irish School of Ecumenics του Κολεγίου Τρίνιτι στο Δουβλίνο.

Στις 23 Αυγούστου 2004 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, στον Ιερό Ναό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αγίων Θεοδώρων Ίμβρου και από τότε υπηρέτησε στην Πατριαρχική Αυλή, αρχικά ως πατριαρχικός διάκονος. Τον Φεβρουάριο του 2011 διορίστηκε Κωδικογράφος της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θέση στην οποία υπηρέτησε μέχρι τον Οκτώβριο του 2017, οπότε προήχθη σε διευθυντή του Ιδιαιτέρου Πατριαρχικού Γραφείου. Στις 17 Μαρτίου 2021 χειροθετήθηκε Μέγας Αρχιδιάκονος. Υπηρέτησε ως γραμματέας στην Εφορεία της Ιεράς Μονή Αγίας Τριάδας Χάλκης και ως μέλος της Συνοδικής Επιτροπής επί της Ανακαινίσεως, Εξωραϊσμού και Συντηρήσεως του Πατριαρχικού Ναού και Οίκου.

Στις 14 Ιουνίου 2022, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε, διάκονο ων, τιτουλάριο επίσκοπο Ξανθουπόλεως, βοηθό του Οικουμενικού Πατριάρχη. Στις 27 Ιουνίου του ιδίου έτους, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης από τον Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλο. Μια εβδομάδα αργότερα, χειροτονήθηκε στον επισκοπικό βαθμό από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι. Ακολούθως διορίστηκε επόπτης της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλή.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κωνσταντινουπολίτες Έλληνες
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ξανθουπόλεως Παΐσιος
Ντογκ ντε Μπορντώ

Το **Ντογκ ντε Μπορντώ** (γαλλ. Dogue de Bordeaux), επίσης γνωστό ως Γαλλικό Μαστίφ, είναι μια ισχυρή, αρχαία γαλλική ράτσα γνωστή για το τεράστιο κεφάλι και τη γεροδεμένη σωματική διάπλασή της. Παρά την επιβλητική εμφάνισή του, το σκυλί περιγράφεται ως ένας «ευγενικός γίγαντας» με μια βαθιά στοργική και προστατευτική φύση.

Το Ντογκ ντε Μπορντώ είναι επίσημα αναγνωρισμένο από τον Διεθνή Κυνολογικό Όμιλο (FCI) σύμφωνα με το Πρότυπο Αρ. 116. Κατατάσσεται στην Ομάδα 2 (Pinscher και Schnauzer - Μολοσσοειδείς Φυλές - Ελβετικοί Σκύλοι Ορεινών και Βοοειδών), συγκεκριμένα στην Ενότητα 2.1 (Μολοσσοειδείς φυλές, τύπος Μαστίφ).

Η πρώιμη κοινωνικοποίηση (3-20 εβδομάδες) είναι ζωτικής σημασίας για αυτή την προστατευτική ράτσα, ώστε να αποτραπεί η υπερβολική καχυποψία απέναντι στους ξένους.

## Ιστορικά στοιχεία
Το Ντογκ ντε Μπορντώ είναι μια αρχαία ράτσα που χρονολογείται τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα στη Γαλλία, και χρησιμοποιείται ως ευέλικτος σκυλί-φύλακας, κυνηγός και, ιστορικά, ως σκυλί μάχης. Κι ενώ η ράτσα σχεδόν εξαφανίστηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αναβίωσε τη δεκαετία του 1960.

## Υγεία
Η ράτσα αυτή έχει σύντομη διάρκεια ζωής 5-8 ετών, κυρίως λόγω προβλημάτων υγείας όπως συγγενείς καρδιοπάθειες (στένωση αορτής, διατατική μυοκαρδιοπάθεια), δυσπλασία αρθρώσεων (ισχίου/αγκώνα), φούσκωμα και δυσκολίες στην αναπνοή λόγω βραχυκεφαλίας. Είναι επιρρεπή σε προβλήματα βλεφάρων, επιληψία, δερματικές παθήσεις και απαιτούν προσεκτική διαχείριση βάρους για να αποφευχθεί η επιδείνωση της καταπόνησης των αρθρώσεων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Ισίδωρος Λοβέρδος

Ο **Ισίδωρος Λοβέρδος** (πρώην ***Παγιαύλας***) είναι Έλληνας κολυμβητής του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π., πρωταθλητής Ελλάδος στην κατηγορία Masters και με πολλές διακρίσεις σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και διεθνείς διοργανώσεις. Υπήρξε ο πρώτος χρονικά κολυμβητής master που αγωνίστηκε με τον ΟΣΦΠ στην κατηγορία αυτή, το 2014, και ένας από τους πρώτους Έλληνες ανεξαρτήτως συλλόγου.

## Ομαδικοί Τίτλοι
Το 2017 κατέκτησε ως αρχηγός του Ολυμπιακού το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης Masters στην γενική βαθμολογία και τον ίδιο τίτλο στην βαθμολογία Ανδρών. Επίσης το 2017, κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κολύμβησης μεγάλων αποστάσεων Masters.

## Σταδιοδρομία
Στην Ελλάδα έχει αναδειχθεί 11 φορές πρωταθλητής Ελλάδος Masters το 2014, 2016, 2017 και 2018 ενώ έχει κατακτήσει άλλα 3 ασημένια μετάλλια και ένα χάλκινο σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα Masters. 

Εκτός συνόρων, αναδείχθηκε πρωταθλητής στις εξής ευρωπαϊκές χώρες:

* Αυστρία (4 χρυσά, 5 ασημένια, 1 χάλκινο), το 2014 και 2016 
* Κύπρος (7 χρυσά μετάλλια), το 2015 και 2016
* Ολλανδία (1 χρυσό, 1 ασημένιο), το 2018
* Μεγάλη Βρετανία (1 ασημένιο, 2 χάλκινα), το 2019
* Ιρλανδία (12 χρυσά, 10 ασημένια, 4 χάλκινα), το 2015, 2016, 2017 και 2019

Επιπλέον διακρίθηκε με κατακτήσεις πολλών μεταλλίων σε μεγάλες πολυεθνικές συναντήσεις στην Ιταλία, και το Λουξεμβούργο. Στο Πρωτάθλημα Ιρλανδίας αναδείχθηκε καλύτερος ξένος κολυμβητής του Πρωταθλήματος και στις 4 χρονιές που συμμετείχε. Το 2015, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης Masters, που διεξήχθη στο Καζάν της Ρωσίας, κατέκτησε την 12η θέση στα 200μ. πρόσθιο.

Προπονητής του είναι ο πρώην πρωταθλητής Ελλάδος (κατ. Οπεν) και παγκόσμιος πρωταθλητής, Αλέξανδρος Κόκκινος. 

## Παραπομπές


Λοβέρδος Ισίδωρος
Λοβέρδος Ισίδωρος
Σάντρο Μουνάρι

Ο **Σάντρο Μουνάρι** (*Sandro Munari*, 27 Μαρτίου 1940 – 27 Φεβρουαρίου 2026), γνωστός και με το παρατσούκλι *Il Drago* (Ο Δράκος), ήταν Ιταλός οδηγός αγώνων αυτοκινήτου και ράλι.

## Βιογραφία
Ο Σάντρο Μουνάρι γεννήθηκε στο Καβάρτζερε, στην περιοχή του Βένετο, στις 27 Μαρτίου 1940. Ξεκίνησε τους αγώνες ράλι το 1965 και κέρδισε το Ιταλικό Πρωτάθλημα Ράλι το 1967 και το 1969, προσθέτοντας τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλι το 1973 οδηγώντας μια Lancia Fulvia Coupé 1.6 HF. Το 1972 κέρδισε τον αγώνα αντοχής Targa Florio, με συνοδηγό τον Αρτούρο Μερτσάριο σε μια εργοστασιακή Ferrari 312PB. Επίσης, το 1972 ο Μουνάρι πέτυχε την πρώτη του μεγάλη νίκη σε ράλι, κερδίζοντας το Ράλι Μόντε Κάρλο με μια εργοστασιακή Lancia Fulvia.

Ο Μουνάρι έμελλε να συνδεθεί στενά με ένα άλλο εμβληματικό μοντέλο της Lancia – τη Lancia Stratos HF. Η συνεργασία μεταξύ του ιταλικού αυτοκινήτου και του οδηγού απέφερε ένα «χατ-τρικ» νικών στο Ράλι Μόντε Κάρλο στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ανάμεσα σε συνολικά επτά νίκες στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι (WRC). Ο Μουνάρι κέρδισε επίσης τον τίτλο του *Κυπέλλου Οδηγών Ράλι της FIA* (FIA Cup for Rally Drivers) το 1977. Αργότερα στην καριέρα του αγωνίστηκε με ένα Fiat 131 Abarth, τερματίζοντας τρίτος στο Γύρος της Κορσικής το 1978 και έκτος στο Ράλι Ακτής Ελεφαντοστού το 1980. Οι τελευταίες του εμφανίσεις στο WRC ήταν στο Ράλι Σαφάρι, στο οποίο συμμετείχε από το 1981 έως το 1984, αλλά εγκατέλειψε κάθε φορά.

Ο Μουνάρι πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 85 ετών.

## Βιβλιογραφία

Sandro Munari and Cesare De Agostini, *La coda del Drago*, Edizioni Rombo, Bologna, 1981

Sandro Munari and Sergio Remondino, *Sandro Munari: Una vita di traverso*, Giorgio Nada Editore, Milan, 2007

### Πλήρη αποτελέσματα IMC

## Πλήρη αποτελέσματα WRC

## Νίκες στο WRC
:

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Ιταλοί
Εθνοσυνέλευση (Δημοκρατία του Κονγκό)

Η **Εθνοσυνέλευση** (γαλλικά: ) είναι η κάτω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας του Κονγκό. Αποτελείται από 151 μέλη, τα οποία εκλέγονται για πενταετή θητεία σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.

## Κατάλογος προέδρων της Εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας του Κονγκό
Ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας του Κονγκό είναι ο προεδρεύων αξιωματούχος της κάτω βουλής του νομοθετικού σώματος της Δημοκρατία του Κονγκό.

## Σημειώσεις

## Παραπομπές

Κονγκό
Κατηγορία:Πολιτική της Δημοκρατίας του Κονγκό
Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας του Κονγκό

Το **Κοινοβούλιο της [[Δημοκρατία του Κονγκό|Δημοκρατίας του Κονγκό]]** αποτελείται από δύο σώματα:

*Τη **[[Γερουσία (Δημοκρατία του Κονγκό)|Γερουσία]]** (Άνω Βουλή)
*Την **[[Εθνοσυνέλευση (Δημοκρατία του Κονγκό)|Εθνοσυνέλευση]]** (Κάτω Βουλή)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Εθνοσυνέλευση

## Παραπομπές

Κονγκό, Δημοκρατία του
Κατηγορία:Πολιτική της Δημοκρατίας του Κονγκό
Κονγκό, Δημοκρατία του
Γερουσία (Δημοκρατία του Κονγκό)

Η **[[Γερουσία (Δημοκρατία του Κονγκό)|Γερουσία]]** (γαλλικά: *Sénat*) είναι η άνω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας του Κονγκό (*Parlement*). Αποτελείται από 72 μέλη (έξι για καθεμία από τις 12 περιφέρειες), τα οποία εκλέγονται για εξαετή θητεία από τα επαρχιακά, τοπικά και περιφερειακά συμβούλια.

Η Γερουσία ιδρύθηκε το 1992. Πριν από τις εκλογές της Γερουσίας το 2008, είχε 66 μέλη. επεκτάθηκε σε 72 μέλη εκείνη την εποχή για να ληφθεί υπόψη η δημιουργία της Περιφέρειας Πουάντ-Νουάρ.

Οι γερουσιαστές υπηρετούν θητείες έξι ετών ο καθένας.

## Κατάλογος προέδρων της Γερουσίας της Δημοκρατίας του Κονγκό
Ο Πρόεδρος της Γερουσίας της Δημοκρατίας του Κονγκό είναι ο προεδρεύων αξιωματούχος της άνω βουλής του νομοθετικού σώματος της Δημοκρατία του Κονγκό.

Ακολουθεί ένας κατάλογος των προέδρων της Γερουσίας της Δημοκρατίας του Κονγκό, η οποία ιδρύθηκε το 1992:

## Παραπομπές

Κονγκό
Κατηγορία:Πολιτική της Δημοκρατίας του Κονγκό
Εκλογές Γερουσίας στη Δημοκρατία του Κονγκό 2023

Εκλογές για τη Γερουσία διεξήχθησαν στη Δημοκρατία του Κονγκό στις 20 Αυγούστου 2023.

## Εκλογικό σύστημα
Η Γερουσία αποτελείται από 72 γερουσιαστές που εκλέγονται έμμεσα για εξαετή θητεία με το πλειοψηφικό σύστημα από ένα εκλεκτορικό σώμα που αποτελείται από δημοτικούς και διαμερισματικούς συμβούλους, με καθεμία από τις δώδεκα περιφέρειες να εκλέγει έξι γερουσιαστές.

## Πλαίσιο
[thumb|[Ντενί Σασού Νγκουέσσο]]
Στις προηγούμενες εκλογές γερουσίας το 2017, η Γερουσία ανανεώθηκε για πρώτη φορά στο σύνολό της, έπειτα από μια συνταγματική αναθεώρηση που επικυρώθηκε με δημοψήφισμα δύο χρόνια νωρίτερα, η οποία τερμάτισε τη σταδιακή ανανέωση ανά ήμισυ.

Το Κονγκολέζικο Κόμμα Εργασίας (PCT) του προέδρου Ντενί Σασού Νγκουέσσο διατήρησε τη μεγάλη πλειοψηφία του κερδίζοντας 44 έδρες από τις 72, με άλλες δώδεκα να πηγαίνουν σε ανεξάρτητους προσκείμενους στην εξουσία και τις υπόλοιπες σε κόμματα συμμάχους της. Η αντιπολίτευση απέσπασε μόλις δύο έδρες, τις οποίες κατέλαβε η Παναφρικανική Ένωση για την Κοινωνική Δημοκρατία (UPADS). Ωστόσο, οι εκλογές για τη γερουσία δεν διεξήχθησαν στο διαμέρισμα του Πουλ, το οποίο τότε συγκλονιζόταν από συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων επιβολής της τάξης και των πολιτοφυλάκων του Φρεντερίκ Μπιτσαμού, γνωστού ως Παστέρ Ντουμί, προκαλώντας τον εκτοπισμό αρκετών χιλιάδων ανθρώπων. Μια ειρηνευτική συμφωνία υπογράφηκε τελικά τον Δεκέμβριο του 2017, αποκαθιστώντας τη δυνατότητα διεξαγωγής εκλογών στο Πουλ.

Ο Ντενί Σασού Νγκουέσσο επανεξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία τον Μάρτιο του 2021, ενώ το PCT αύξησε την κυριαρχία του στην Εθνοσυνέλευση κατά τις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου 2022, οι οποίες διοργανώθηκαν ταυτόχρονα με τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές. Το PCT κέρδισε επίσης αυτές τις τοπικές αναμετρήσεις, εκλέγοντας συνολικά 650 συμβούλους από τους 1.154 προς πλήρωση. Καθώς οι τελευταίοι αποτελούν το εκλεκτορικό σώμα που συγκαλείται για την εκλογή των γερουσιαστών, το κυβερνών κόμμα θεωρήθηκε βέβαιο ότι θα διατηρήσει εύκολα την πλειοψηφία του στη Γερουσία. Σίγουρο για τη νίκη του, το PCT παρουσίασε έτσι μόνο 55 υποψηφίους για τις 72 έδρες, αφήνοντας τις υπόλοιπες περιφέρειες στους συμμάχους του.

Το PCT στηρίζεται πράγματι σε διάφορους σχηματισμούς της «ελεγχόμενης» αντιπολίτευσης, μεταξύ των οποίων η Λέσχη 2002 – Κόμμα για την Ενότητα και τη Δημοκρατία (Club 2002-PUR), το Κονγκολέζικο Κίνημα για τη Δημοκρατία και την Ολοκληρωμένη Ανάπτυξη (MCDDI), η Δυναμική για τη Δημοκρατία και την Ανάκαμψη (DRD), η Συσπείρωση για τη Δημοκρατία και την Κοινωνική Πρόοδο (RDPS), το Κίνημα Δράσης και Ανανέωσης (MAR), το Κόμμα για την Ενότητα, την Ελευθερία και την Πρόοδο (PULP), η Ένωση Κονγκολέζων Δημοκρατών και Φιλελευθέρων (UDLC) καθώς και αρκετοί ανεξάρτητοι.

Μεταξύ των κομμάτων που βρίσκονται σε σαφή αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση, μόνο η Παναφρικανική Ένωση για την Κοινωνική Δημοκρατία (UPADS) και το Ρεπουμπλικανικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PRL) διαθέτουν απερχόμενους γερουσιαστές.

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές

Δημοκρατία του Κονγκό
2023
Ντίνο Φρεσκομπάλντι

Ο **Ντίνο Φρεσκομπάλντι** ()  (1271 - 1316 ) ήταν Ιταλός ποιητής, σύγχρονος και φίλος του Δάντη και εκπρόσωπος του ''Γλυκού νέου ύφους'', του σημαντικότερου ποιητικού κινήματος που αναπτύχθηκε στην Ιταλική λογοτεχνία του 13ου αιώνα  

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντίνο Φρεσκομπάλντι γεννήθηκε στη Φλωρεντία περίπου το 1271 και ήταν γιος του Λαμπερτούτσο Φρεσκομπάλντι, μέλους της πλούσιας φλωρεντινής εμπορικής και τραπεζικής οικογένειας Φρεσκομπάλντι. Υπάρχουν πολύ λίγες και αβέβαιες μαρτυρίες και πληροφορίες για τη ζωή του και τίποτε δεν είναι γνωστό για πιθανή συμμετοχή του στη δημόσια ζωή της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας κατά τα χρόνια στα οποία η οικογένειά του - Γουέλφοι και ιδιοκτήτες μιας από τις μεγαλύτερες εμπορικές εταιρείες και τεράστιων εκτάσεων γης - ήταν μεταξύ των ηγετικών προσωπικοτήτων της πόλης. 

Ήταν στενά συνδεδεμένος με τον Δάντη και θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του ''Γλυκού νέου ύφους'', στο οποίο το θέμα του έρωτα - η θεϊκή δύναμη του έρωτα που οδηγεί τον ερωτευμένο στο θείο - εξυψώνεται φιλοσοφικά μέσα από εκλεπτυσμένη γλώσσα και ρητορική. 

Έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τους συγχρόνους του και τα σονέτα και τα τραγούδια του κυκλοφορούσαν ευρέως. Η επιρροή του τονίζεται, μεταξύ άλλων, από τον Πιέτρο Μπέμπο και τον Βοκκάκιο. 

Πέρα από τη δράση του ως ποιητής, είναι κυρίως γνωστός για ένα επεισόδιο που έλαβε χώρα το 1306 και αφορά την ιστορία της σύνθεσης της *[[Θεία Κωμωδία|Θείας Κωμωδίας]]*. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Βοκάκιου, ο Φρεσκομπάλντι ανακάλυψε τα πρώτα επτά άσματα της *Κωμωδίας*, που φυλάσσονταν σε ένα σεντούκι κρυμμένο από την οικογένεια του Δάντη μετά την καταδίκη του το 1302, και τα έστειλε στον μαρκήσιο  Μορέλο Μαλασπίνα, στη Λουνιτζάνα, στο σπίτι του οποίου φιλοξενούνταν ο Δάντης, παροτρύνοντας τον ποιητή να συνεχίσει να εργάζεται πάνω στο έργο. Ωστόσο, η μαρτυρία του Βοκάκιου, αν και επιβεβαιώθηκε και επαναλήφθηκε από άλλους συγχρόνους, έχει συχνά αμφισβητηθεί από μελετητές, οι οποίοι θεωρούν ότι ο Δάντης άρχισε να γράφει τη *Θεία Κωμωδία* στα χρόνια της εξορίας του.

Ο Ντίνο Φρεσκομπάλντι πέθανε πιθανώς στη Φλωρεντία το 1316. Οι ποιητές Ματέο και Λαμπερτούτσο Φρεσκομπάλντι ήταν γιοι του.

## Λογοτεχνικό έργο
Το θέμα της ποίησης του Φρεσκομπάλντι είναι αποκλειστικά ο έρωτας, με μοτίβα του ''Γλυκού νέου ύφους'', όπως και στην ποίηση του Γκουίντο Καβαλκάντι, του Δάντη και του Τσίνο ντα Πιστόια. Συγκεκριμένα, αναφέρεται στο μαρτύριο του έρωτα και τα βάσανα από την περιφρόνηση της αγαπημένης για τον ποιητή-ερωτευμένο, τα οποία εκφράζονται μέσα από τολμηρές εικόνες και έννοιες. Από τα πιο γνωστά σονέτα του είναι: 

* *Lodi della sua Donna* (*Έπαινοι της Κυρίας του*)
* *La sua Donna è divenuta una stella nel Cielo d'Amore* (*Η Κυρία του έγινε αστέρι στον Ουρανό του έρωτα*)
* *Quest'è la giovanetta ch'Amor guida* (*Αυτό είναι το κορίτσι που καθοδηγεί* *την αγάπη*) 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ποιητές
Κατηγορία:Μεσαιωνική ιταλική λογοτεχνία
Φέρτο (τραγούδι)

Το "**Φέρτο**" (αλλιώς και καλλιτεχνικά ως "**Ferto**") είναι τραγούδι του Έλληνα τραγουδιστή Ακύλα, γραμμένο από τους Ακύλα Μυτιληναίο, Ορφέα Νόνη, Θεόφιλο Πουζμπούρη και Θωμά Παπαθανάση, σε παραγωγή των Ακύλα, TEO.x3 και Papatanice. Κυκλοφόρησε στις 15 Φεβρουαρίου 2026 και θα  στο . Το τραγούδι έφτασε στο νούμερο 9 στην Ελλάδα, το οποίο έγινε το πρώτο τραγούδι του καλλιτέχνη στην πρώτη δεκάδα των ελληνικών chart.

## Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2026
### ''Sing for Greece 2026''
Το *Sing for Greece 2026* ήταν η εθνική επιλογή που αναπτύχθηκε από την ΕΡΤ για την επιλογή της συμμετοχής για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2026. Ο διαγωνισμός αποτελούταν από τρία σόου που διεξήχθησαν μεταξύ 11 και 15 Φεβορυαρίου 2026 στο Πειραιώς 260 στην Αθήνα. Όλα τα σόου μεταδ

και από το επίσημο κανάλι του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision στο YouTube.

Ο διαγωνισμός αποτελούταν από τρία σόου: δύο ημιτελικοί στις 11 και 13 Φεβρουαρίου 2026 και τον τελικό στις 15 Φεβρουαρίου 2026. 14 τραγούδια συμμετείχαν σε κάθε ημιτελικό, με τα πρώτα επτά τραγούδια να προκρίνονται στον τελικό. Τα αποτελέσματα των ημιτελικών καθορίστηκαν αποκλειστικά από ψηφοφορία του κοινού, ενώ τα αποτελέσματα του τελικού καθορίστηκαν από συνδυασμό ψηφοφορίας του κοινού και κριτικών επιτροπών. Η ψηφοφορία του κοινού διεξήχθη μέσω SMS και ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.

Στις 4 Ιανουαρίου 2026 κατά τη διάρκεια του σόου *Sing for Greece –* *Εθνικός Τελικός Eurovision 2026 – Οι φιναλίστ*, που μεταδόθηκε από την ΕΡΤ1, ανακοινώθηκε ότι ο Ακύλας θα συμμετάσχει στον Ελληνικό εθνικό τελικό για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2026, το Sing for Greece 2026, με το τραγούδι "Ferto". Αφού προκρίθηκε από τον πρώτο ημιτελικό, κέρδισε στον τελικό στις 15 Φεβρουαρίου 2026, κερδίζοντας έτσι το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2026 στη Βιέννη της Αυστρίας.

### Στη Eurovision
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2026 θα πραγματοποιηθεί στο Wiener Stadthalle στη Βιέννη της Αυστρίας και θα αποτελείται από δύο ημιτελικούς που θα διεξαχθούν στις 12 και 14 Μαΐου αντίστοιχα και τον τελικό στις 16 Μαΐου 2026. Κατά την κλήρωση που πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2026, η Ελλάδα κληρώθηκε να διαγωνιστεί στον πρώτο ημιτελικό, ερμηνεύοντας στο πρώτο μισό του σόου.

## Charts

## Παραπομπές

Κατηγορία:Τραγούδια του 2026
Κατηγορία:Ελληνικά τραγούδια
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2026
Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Κατηγορία:Τραγούδια της Ελλάδας στη Eurovision