open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Εθνική Ασφαλιστική

Η **Εθνική Ασφαλιστική** (επισήμως ** "Η Εθνική"**) είναι ελληνική ασφαλιστική εταιρεία. Ιδρύθηκε στις 15 Ιουνίου του 1891 μέσω της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Α 177/1891). Η έδρα της βρίσκεται επί της Λεωφόρου Συγγρού (103-105) στην Αθήνα.

Ιδρύθηκε με την ονομασία «*Η Εθνική*» στις 15 Ιουνίου του 1891 μέσω της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Α 177/1891).

Η Εθνική Ασφαλιστική δραστηριοποιείται σε όλους του τομείς ασφάλισης, με κύρια δραστηριότητα τους τομείς ασφάλισης εκτός της ασφάλειας ζωής. Θυγατρικές της εταιρείας αποτελούν η *Εθνική Ασφαλιστική Κύπρου Λτδ* και η *Εθνική Γενικών Ασφαλειών Κύπρου Λτδ*, ενώ η ίδια αποτελεί θυγατρική (δηλαδή έχει ως μητρική) την εταιρεία επενδύσεων/όμιλο *CVC Capital Partners* από την 31 Μαρτίου του 2022. Από την ίδρυσή της, μέχρι και την παραχώρησή της στον *CVC*, η Εθνική Ασφαλιστική άνηκε στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (ΕΤΕ). 

Η εταιρεία , διέθετε 13 διοικητικά υποκαταστήματα, 676 εργαζομένους και άνω των 1  πελατών, σύμφωνα με δημοσίευση του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών.

Το Δεκέμβριο του 2024, βάσει της ετήσιας οικονομικής εκθέσεώς της, η εταιρεία είχε πάνω από 600 υπαλλήλους και 1,8 εκατ. πελάτες.

## Έδρα
Ακολουθεί χρονολόγιο ως προς την έδρα της εταιρείας από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα:

* **1891 - 1894:**  Έδρα το κτήριο της ΕΤΕ επί της Αιολικής Οδού.
* **1894 - 1941:** Πρώην οικία «Rossels» στην οδό Κοραή 4.
* **1941 - 1963:** Έδρα στην οδό Σοφοκλέους 6, Μέγαρο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.
* **1963 - 2006:** Έδρα σε νεόκτιστο καλλιμάρμαρο μέγαρο στις αρχές της οδού Καραγεώργη Σερβίας, σχεδίασης του αρχιτέκτονα Ιάσονα Ρίζου.
* **2006 - σήμερα:** Έδρα σε κτηριακό συγκρότημα επί της Λεωφόρου Συγγρού, σχεδίασης του αρχιτέκτονα Mario Botta.

## Δομή
Το Διοικητικό Συμβούλιο αποτελείται από επτά (με προδιαγραφές για 7-15) μέλη. Η δομή διοικήσεως της εταιρείας έχει ως ακολουθεί:

* **Διοικητικό Συμβούλιο:** (Με επικεφαλή τον Πρόεδρο του Δ.Σ.)
** Επιτροπή Αμοιβών & Υποψηφιοτήτων
** Επιτροπή Διαχείρησης Κινδύνων
***  Διαχείρησης Κινδύνου
*** Δ/νση Αναλογισμού
** Επιτροπή Ελέγχου
*** Δ/νση Κανονιστικής Συμμόρφωσης & Εταιρικής Διακυβέρνησης
*** Δ/νση Εσωτερικού Ελέγχου
* **Διευθύνων Σύμβουλος ():**
** Γενική Δ/νση Πωλήσεων: (Διευθ. Πωλήσεων ())
** Γενική Δ/νση Ασφαλίσεων: (Διευθ. Πληροφορικής ())
** Γενική Δ/νση Λειτουργιών: (Επιχειρησιακός Διευθ. ())
** Γενική Δ/νση Ανθρώπινου Δυναμικού: (Διευθ. Ανθρώπινου Δυναμικού ())
** Γενική Οικονομική Δ/νση: (Οικονομικός Διευθυντής ())
** Γενική Δ/νση Μάρκετινγκ & Εταιρικής Επικοινωνίας: (Διευθυντής Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας ())

## Δείτε επίσης

* Σύμβαση ασφάλειας

## Σημειώσεις

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις
Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες στα 1890s
Κατηγορία:Εταιρείες χρηματοοικονομικών υπηρεσιών
Άννα Ιουλία ντε Μελύν

Η **Άννα Ιουλία ντε Μελύν**, γαλλ.: *Anne Julie Adélaïde de Melun* (1698 &#x2013; 18 Μαΐου 1724) από τον Οίκο ντε Μελύν, ήταν Γαλλίδα αυλική. Διετέλεσε αναπληρώτρια γκουβερνάντα των βασιλοπαίδων της Γαλλίας

## Βιογραφία
Γεννημένη το 1698, βαπτίστηκε με το όνομα Άννα Ιουλία Αδελαΐδα και ήταν γνωστή ως *Άννα Ιουλία*. Γεννήθηκε ως το δεύτερο από τα δύο παιδιά του Λουδοβίκου Α΄ ντε Μελύν πρίγκιπα του Επινουά, και τής συζύγου του Ελισάβετ Θηρεσίας της Λωρραίνης, πριγκίπισσας του Λιλεμπόν. Ο αδελφός της Λουδοβίκος Β΄ τε Μελέν δούκας του Ζουαγιέζ εξαφανίστηκε το 1724, δύο μήνες μετά το τέλος της.

Ήταν κυρία του Μπουμπέρ (Boubers) από μόνη της.  Τα δικαιώματα ευγενείας κατασχέθηκαν το 1789. 

Σε ηλικία περίπου 15 ετών, παντρεύτηκε τον Ιούλιο ντε Ροάν πρίγκιπα του Σουμπίζ. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στο Παρίσι στις 16 Σεπτεμβρίου 1714. Ο σύζυγός της ήταν μέλος του Πριγκιπικού Οίκου ντε Ροάν (Rohan) και με τον γάμο αυτό, η Άννα Ιουλία ανέλαβε το αξίωμα της *[[Υψηλότατος|Αυτού Υψηλότητος]]*.

Αυτή και ο σύζυγός της ήταν 2α εξαδέλφια. Η Άννα Ιουλία ήταν βοηθός γκουβερνάντα των βασιλοπαόδων της Γαλλίας, και εργαζόταν με την κυρία ντε Βενταντούρ, την εκ μητρός γιαγιά τού συζύγου της.

Το ζευγάρι απέκτησε συνολικά πέντε παιδιά, μεταξύ των οποίων τον Κάρολο ντε Ρόαν, δούκα του Ρόαν-Ροάν τον διάσημο στρατηγό του Λουδοβίκου ΙΕ΄, καθώς και την Μαρί Λουίζ *κυρία ντε Μαρσάν*. Αυτή και ο σύζυγός της απεβίωσαν στο Παρίσι από ευλογιά. Ο μεγαλύτερος γιος της, Κάρολος, διαδέχθηκε τον τίτλο ως πρίγκιπας του Σουμπίζ. Με την εξαφάνιση τού αδελφού της, το πριγκιπάτο του Επινουά (που προηγουμένως ανήκε στον πατέρα τής Άννας Ιουλίας), περιήλθε στον γιο της, Κάρολο. 

Απεβίωσε από ευλογιά σε ηλικία είκοσι ετών.

## Οικογένεια
* Κάρολος ντε Ροάν, πρίγκιπας του Σουμπίζ, δούκας του Ροάν-Ροάν (16 Ιουλίου 1715 &#x2013; 4 Ιουλίου 1787). Νυμφεύτηκε πρώτα την Άννα Μαρία Λουίζα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1722–1739) και απέκτησε απογόνους. Έκανε 2ο γάμο, με την Άννα Θηρεσία της Σαβοΐας (1717–1745) και απέκτησε απογόνους. Νυμφεύτηκε ξανά, με την Άννα Βικτωρία της Έσσης-Ράινφελς-Ρότενμπουργκ (1728–1792), χωρίς να αποκτήσει απογόνους.
* Φραγκίσκος Αρμάνδος Αύγουστος, κ*αρδινάλιος του Σουμπίζ*, πρίγκιπας του Tουρνόν (1 Δεκεμβρίου 1717 &#x2013; 28 Ιουνίου 1758).
* Μαρία Λουίζα Ζενεβιέβ (7 Ιανουαρίου 1720 &#x2013; 4 Μαρτίου 1803), παντρεύτηκε τον Γκαστόν Ζαν Μπατίστ της Λωρραίνης, κόμη του Μαρσάν, χωρίς απογόνους.
* Φραγκίσκος Αύγουστος, κόμης του Τουρνόν (16 Σεπτεμβρίου 1721 &#x2013; 6 Αυγούστου 1736), άγαμος.
* Ρενέ, ηγούμενος του Λουξέιγ (26 Ιουλίου 1723 &#x2013; 7 Φεβρουαρίου 1743), άγαμος..

## Πρόγονοι

## Αναφορές και σημειώσεις

Κατηγορία:Δούκισσες του Ζουαγιέζ
Κατηγορία:Οίκος του Ροάν
Κάτω Μεσοποταμία

μικρογραφία|Χάρτης της Κάτω Μεσοποταμίας από το 1924
**Η Κάτω Μεσοποταμία**  είναι μια ιστορική περιοχή της Μεσοποταμίας . Βρίσκεται στην προσχωσιγενή πεδιάδα του Ιράκ από τα Όρη Χαμρίν έως τη χερσόνησο Φάου κοντά στον Περσικό Κόλπο.

Κατά τον Μεσαίωνα ήταν επίσης γνωστή ως ***Σαουάντ*** και *αλ Τζαζίρα αλ σφλία* («Κάτω Τζαζίρα»), που με την αυστηρή έννοια όριζαν μόνο τη νότια προσχωσιγενή πεδιάδα και το Αραβικό Ιράκ, σε αντίθεση με το Περσικό Ιράκ, το Τζιμπάλ. Η Κάτω Μεσοποταμία ήταν η πατρίδα των Σουμερίων και της Βαβυλωνίας. 

## Οροθεσία
Οι μεσαιωνικοί Άραβες γεωγράφοι τοποθέτησαν τα βόρεια σύνορα μεταξύ Ιράκ και Άνω Μεσοποταμίας ( *Τζαζίρα*) σε μια γραμμή που εκτεινόταν από την Άνμπαρ στον Ευφράτη έως το Τικρίτ στον Τίγρη, αν και αργότερα μετατοπίστηκε σε μια γραμμή που εκτεινόταν δυτικά από το Τικρίτ, συμπεριλαμβάνοντας έτσι αρκετές πόλεις στον Ευφράτη πέρα από την Άνμπαρ στο Ιράκ. 

## Γεωγραφία
Μια προσχωσιγενής πεδιάδα ξεκινά βόρεια του Τικρίτ κοντά στα βουνά Χαμρίν και εκτείνεται μέχρι τον Περσικό Κόλπο. Εδώ ο Τίγρης και ο Ευφράτης βρίσκονται πάνω από το επίπεδο της πεδιάδας σε πολλά σημεία και ολόκληρη η περιοχή είναι ένα δέλτα ποταμού, που διαπλέκεται από τα κανάλια των δύο ποταμών και από το κανάτ. Διαλείπουσες λίμνες, που τροφοδοτούνται από τα ποτάμια που πλημμυρίζουν, χαρακτηρίζουν επίσης το νοτιοανατολικό Ιράκ. Μια αρκετά μεγάλη περιοχή 15.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων ακριβώς πάνω από τη συμβολή των δύο ποταμών στο αλ Κούρνα και εκτεινόμενη ανατολικά του Τίγρη πέρα από τα ιρανικά σύνορα είναι βαλτώδης περιοχή, γνωστή ως λίμνη Χαμμάρ, αποτέλεσμα αιώνων πλημμυρών και ανεπαρκούς αποστράγγισης. Μεγάλο μέρος της είναι μόνιμο έλος, αλλά ορισμένα τμήματα στεγνώνουν στις αρχές του χειμώνα και άλλα μέρη γίνονται βάλτοι μόνο σε χρονιές μεγάλων πλημμυρών.

Επειδή τα νερά του Τίγρη και του Ευφράτη πάνω από τη συμβολή τους είναι γεμάτα με λάσπη, η άρδευση και οι αρκετά συχνές πλημμύρες εναποθέτουν μεγάλες ποσότητες αργίλου σε μεγάλο μέρος της περιοχής του δέλτα. Η ιλύς που μεταφέρεται από τον άνεμο συμβάλλει στη συνολική εναπόθεση ιζημάτων. Έχει εκτιμηθεί ότι οι πεδιάδες του δέλτα συσσωρεύονται με ρυθμό σχεδόν είκοσι εκατοστών ανά αιώνα. Σε ορισμένες περιοχές, οι μεγάλες πλημμύρες οδηγούν στην εναπόθεση λάσπης σε προσωρινές λίμνες έως και τριάντα εκατοστών.

Ο Τίγρης και ο Ευφράτης μεταφέρουν επίσης μεγάλες ποσότητες αλάτων . Αυτά, επίσης, διασκορπίζονται στο έδαφος μέσω, μερικές φορές, υπερβολικής άρδευσης και πλημμυρών. Η υψηλή στάθμη του υδροφόρου ορίζοντα και η κακή επιφανειακή και υπόγεια αποστράγγιση τείνουν να συγκεντρώνουν τα άλατα κοντά στην επιφάνεια του εδάφους. Γενικά, η αλατότητα του εδάφους αυξάνεται από τη Βαγδάτη νότια μέχρι τον Περσικό Κόλπο και περιορίζει σοβαρά την παραγωγικότητα στην περιοχή νότια της Αμάρα. Η αλατότητα αντανακλάται στη μεγάλη λίμνη στο κεντρικό Ιράκ, νοτιοδυτικά της Βαγδάτης, γνωστή ως λίμνη Μιλχ. Υπάρχουν δύο άλλες μεγάλες λίμνες στη χώρα βόρεια της λίμνης Μιλχ: η λίμνη Θαρθάρ και η λίμνη Χαμπανίγια.

## Παραπομπές

## Πηγές

*  Robarts - University of Toronto, G. (Guy) (1905). **. Cambridge : University Press.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής
Κατηγορία:Μεσοποταμία
Καλόπυργος Λακωνίας

O **Καλόπυργος** είναι σχεδόν ακατοίκητος οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
O Καλόπυργος βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Χερσονήσο Ταϋγέτου (Μάνη), κοντά στο ακρωτήριο Πούντα  του Μεσσηνιακού κόλπου, σε υψόμετρο 200 μέτρα. Απέχει περίπου 36 χιλιόμετρα νότια από το Οίτυλο, 51  χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και είναι βορειοδυτικά από τον Γερολιμένα. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1978. Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός το 1897 να απογράφεται στον τότε δήμο Μέσσης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Κούνου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 δεν απογράφησαν μόνιμοι κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Καλόπυργος
Καλόπυργος
Καλός Λακωνίας

O **Καλός** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
O Καλός βρίσκεται στη Χερσονήσο Ταϋγέτου (Μάνη), κοντά στα παράλια του Μεσσηνιακού κόλπου και τον Όρμο Διρού, σε υψόμετρο 220 μέτρα. Το χωριό απέχει περίπου 18 χιλιόμετρα Ν. από το Οίτυλο και 32 χιλιόμετρα ΝΔ.  από το Γύθειο (έδρα του δήμου) ενώ μέσα από αυτό περνάει η επαρχιακή οδός Αρεόπολης - Γερολιμένα. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1998.

Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός το 1897 να απογράφεται στον τότε δήμο Οιτύλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Πύργου Διρού , που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 64 κάτοικοι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* «Στου Καλού», Άγιος Βασίλειος: Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος στον Εθνικό Συσσωρευτή Πολιτιστικού Περιεχομένου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Πολεμίτας Λακωνίας

O **Πολεμίτας** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
O Πολεμίτας βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου Ταϋγέτου (Μέσα Μάνη) και τους νότιους πρόποδες του όρους Προφήτης Ηλίας σε υψόμετρο 270 μέτρα. Απέχει περίπου 29 χιλιόμετρα Ν.-NA. από το Οίτυλο, 44 χιλιόμετρα ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και είναι βόρεια από τον Γερολιμένα. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1978. Σημαντικά αξιοθέατα του χωριού είναι οι δύο βυζαντινοί ναοί του Αρχάγγελου Μιχαήλ του 1278 με την σχεδόν ανέπαφη εικοσιεξάστιχη γραπτή κτητορική επιγραφή του και του Αγίου Νικολάου.

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Polémita* να υπάγεται στην Επαρχία Δυτικής Σπάρτης (*Sparte* *Occidentale*) → Τμήμα Μαΐνης (*Section* *de* *Maïni*) και να έχει πληθυσμό 6 οικογένειες (συνολικά 29 άτομα).

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οιτύλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Μίνας, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκαν 30 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Τεκμήρια σχετικά με τον Πολεμίτα στον Εθνικό Συσσωρευτή Πολιτιστικού Περιεχομένου. 

## Παραπομπές


Πολεμίτας
Πολεμίτας
Μερμυγκιάνικα Λακωνίας

Τα **Μερμυγκιάνικα** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία και το Δήμο Ανατολικής Μάνης. Βρίσκονται στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου Ταϋγέτου (Μάνη), σε υψόμετρο 255 μέτρα. Απέχουν περίπου 28 χιλιόμετρα νότια από το Οίτυλο, 43 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και λιγότερο από 1 χιλιόμετρο από την Μίνα. Απογράφεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 2001 προσαρτάται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μίνας του δήμου Οιτύλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Μίνας, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 11 κάτοικοι., το 2011 κανένας όπως και το 2001.

## Παραπομπές


Μερμυγκιάνικα
Μερμυγκιάνικα
Γιώργος Ιωσηφίδης (ποδοσφαιριστής, 1967)

Ο **Γιώργος Ιωσηφίδης** (γεννημένος στις 23 Ιανουαρίου 1967, στη Νέα Καρβάλη Καβάλας) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
## Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Ιωσηφίδης πραγματοποίησε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στην ομάδα του χωριού του, τον **Ναζιανζό Νέας Καρβάλης** προτού μεταπηδήσει το 1985 στον Α.Ο. Καβάλας. Με τους «Αργοναύτες» αγωνίστηκε σχεδόν για εννέα χρόνια ως ακραίος αμυντικός, κυρίως στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής (139 συμμετοχές και 8 τέρματα) αλλά και σε αυτό της Γ' Εθνικής κατά τη σεζόν 1989-90.
 
Το Δεκέμβριο του 1993, μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, ως προσωπική επιλογή του προπονητή Γιώργου Φοιρού με τον οποίο γνωρίζονταν από την κοινή τους θητεία στην Καβάλα.

Στον Άρη αγωνίστηκε για 1 ½ σεζόν, έχοντας 25 συνολικά συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις (17 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα, 6 στο Κύπελλο Ελλάδας και 2 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, χωρίς να σκοράρει κάποιο τέρμα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την κίτρινη φανέλα στις 5 Δεκεμβρίου 1993, στον εκτός έδρας αγώνα πρωταθλήματος της ομάδας του, με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ (τελικό σκορ 1-1).

Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, στον αγώνα Κατοβίτσε-Άρης 1-0 στις 13 Σεπτεμβρίου 1994 , ενώ αγωνίστηκε και στην ρεβάνς του Χαριλάου, στις 27 Σεπτεμβρίου 1994 .

Το Δεκέμβρη του 1994 πήρε μεταγραφή στην Skoda Ξάνθης με την φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για δυόμιση χρόνια στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής, πραγματοποιώντας συνολικά 54 συμμετοχές και σκοράροντας 4 τέρματα. (45 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και 2 τέρματα καθώς και 9 εμφανίσεις για το θεσμό του Κυπέλλου και 2 τέρματα).

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Ιωσηφίδης ασχολήθηκε ενεργά με την προπονητική και διετέλεσε προπονητής διαφόρων ομάδων στην ευρύτερη περιοχή της Καβάλας.

Ασχολείται επαγγελματικά με την Ακαδημία Ποδοσφαίρου της ομάδας της Ν. Καρβάλης «Ναζιανζός» ως προπονητής. 

## Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Ρούλα Ζωτικού (Πρωταθλήτρια Ελλάδας το 1991 στους Πανελλήνιους Νέων-Γυναικών στη σκυταλοδρομία 4Χ100 με χρόνο 50"06) και μετέπειτα γυμνάστρια στον ΟΚΑΚ Καβάλας, και έχουν δύο κόρες, τη Σοφία και την Αναστασία, που είναι Βαλκανιονίκες και Πανελληνιονίκες στο άθλημα του Στίβου. 
## Παραπομπές

## Πηγές
*Προφίλ Γ. Ιωσηφίδη στο transfermarkt.com

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Μουντανίστικα Λακωνίας

Τα **Μουντανίστικα** είναι ακατοίκητος οικισμός της Πελοποννήσου στη Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Τα Μουντανίστικα βρίσκονται στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου Ταϋγέτου (Μέσα Μάνη), στις νότιες πλαγιές του όρους Σαγγιάς σε υψόμετρο 580 μέτρα και είναι κτισμένα κατά μήκος διάσελό το με θέα προς όλους τους οικισμούς της Νότιας Μάνης, από την Βάθεια μέχρι το Μαρμάρι. Απέχουν περίπου 59 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου), 44 χιλιόμετρα Ν. από το Οίτυλο και 6 χιλιόμετρα (οδικά) ΒΔ. από τα Τσικκαλιά.  

Τα Μουντανίστικα με τα καστρόσπιτά του και την παραδοσιακή αρχιτεκτονική τους θεωρείται από τους πιο αντιπροσωπευτικούς οικισμούς της Μάνης και έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1978. Στο χωριό γεννήθηκε ο φιλόλογος, πανεπιστημιακός καθηγητής και ακαδημαϊκός Ιωάννης Σταματάκος (1896-1968). Το 2023 με 2024 έγιναν τα περισσότερα εξωτερικά γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας Φόνισας. 

## Ιστορικά - διοικητικά στοιχεία
Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφονται με την ονομασία *Mondanistika* να υπάγεται στην Επαρχία Δυτικής Σπάρτης (*Sparte* *Occidentale*) → Τμήμα Μαΐνης (*Section* *de* *Maïni*) και να έχει πληθυσμό 12 οικογένειες (συνολικά 57 άτομα). 

Αναφέρονται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός μετά την Τουρκοκρατία το 1879 να προσαρτώνται στον τότε δήμο Μέσσης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Τσικκαλιά, το Κοτράφι, τον Ξερόλακκο και τα Συχαλάσματα αποτελούν την Κοινότητα Τσικκαλιών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 2 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Τα Μουντανίστικα από ψηλά στο https://www.youtube.com/.
* Παρ/κός Μανιάτικος Οικισμός Μουντανίστικα στο .
* Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι (και στη Μέσα Μάνη…) στον ιστότοπο https://www.thegreektraveller.com/.

## Παραπομπές


Μουντανίστικα
Μουντανίστικα
Κρυονέρι Οιτύλου Λακωνίας

Το **Κρυονέρι** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Το Κρυονέρι βρίσκεται προς τα όρια με την Μεσσηνία, στη Χερσόνησο Ταϋγέτου (Μάνη) και τους νότιους πρόποδες του Ταϋγέτου σε υψόμετρο 320 μέτρα. Απέχει περίπου 26 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου), 60 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από την Σπάρτη και 74 χιλιόμετρα ΝΑ. από την Καλαμάτα. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1998.

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Kryo-Néro* να υπάγεται στην Επαρχία Δυτικής Σπάρτης (*Sparte* *Occidentale*) → Τμήμα Μαΐνης (*Section* *de* *Maïni*) και να έχει πληθυσμό 6 οικογένειες (συνολικά 29 άτομα). Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οιτύλου και το 1912  ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με την Κάτω Καρέα αποτελούν κοινότητα  που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 47 κάτοικοι. 

## Πληθυσμιακά στοιχεία
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Σημείωση
Στη Λακωνία αλλά τον Δήμο Σπάρτης είναι ο συνώνυμος οικισμός Κρυονέρι.

## Παραπομπές


Κρυονέρι
Κρυονέρι
Κοτράφι Λακωνίας

Το **Κοτράφι** είναι ακατοίκητος οικισμός της Πελοποννήσου στη Λακωνία και τον Δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Γενικά στοιχεία
Το Κοτράφι βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου Ταϋγέτου (Μάνη) σε υψόμετρο 360 μέτρα. Απέχει περίπου 55 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου), 41 χιλιόμετρα Ν. από το Οίτυλο και 2 χιλιόμετρα (οδικά) Β. από τα Τσικκαλιά. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1978.

Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τσικκαλιών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Τσικκαλιών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 δεν απογράφησαν κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Κοτράφι
Κοτράφι
CutePDF

Το **CutePDF** είναι ιδιοταγές λογισμικό για Microsoft Windows, το οποίο αναπτύχθηκε από την Acro Software. Αποτελεί μετατροπέα και επεξεργαστή PDF. Το **CutePDF Writer** μπορεί να δημιουργήσει αρχεία PDF, ενώ το **CutePDF Form Filler** επιτρέπει την επεξεργασία απλών εντύπων PDF ώστε να μπορούν να αποσταλούν χωρίς τη χρήση ακριβότερου λογισμικού δημιουργίας PDF.

Το πρόγραμμα μπορεί να μετατρέψει έγγραφα, εικόνες και κείμενο σε μορφή PDF. Εγκαθίσταται στο σύστημα ως υποσύστημα εκτυπωτή.

## Κριτική
Το περιοδικό *Chip* το βαθμολόγησε με 4 στα 5 αστέρια. Το λογισμικό έχει προταθεί από το *Tech Republic* (9 Οκτωβρίου 2003), την εφημερίδα *[[The Washington Post]]* (2 Μαΐου 2009) και το περιοδικό *PC World* (13 Φεβρουαρίου 2014).

## Αντιπαραθέσεις
Σε αρκετές παλαιότερες εκδόσεις, το CutePDF περιείχε adware κατά τη διαδικασία εγκατάστασης.

Ο ιστότοπος *Freeware Genius* στο άρθρο «The best freeware virtual PDF printer: a comparison» (16 Ιουνίου 2011) ανέφερε ότι «οι εικονικοί εκτυπωτές που δοκιμάσαμε αλλά αποφασίσαμε να αποκλείσουμε από τη σύγκριση ήταν οι Bolt PDF Printer, CutePDF Writer, ImagePrinter, pdf995, PDFlite και Primo PDF, κυρίως επειδή υστερούσαν σε λειτουργικότητα, δυνατότητες ρύθμισης ή ευκολία χρήσης. Ορισμένα (π.χ. το Primo PDF και το CutePDF) αφαιρέθηκαν για λόγους ιδιωτικότητας καθώς περιείχαν adware/spyware». Στις 19 Ιουνίου 2016, ο εγκαταστάτης του προγράμματος προσπαθούσε να εγκαταστήσει τη γραμμή εργαλείων του φυλλομετρητή Ask, γνωστή για browser hijacking, καθώς και το adware OpenCandy.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Λογισμικό Windows
Πάγκια Λακωνίας

Τα **Πάγκια** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Τα Πάγκια βρίσκονται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Χερσονήσου Ταϋγέτου (Μάνη), κοντά στα παράλια του Λακωνικού κόλπου και νοτιοδυτικά του ακρωτηρίου Δρόσος, σε υψόμετρο 180 μέτρα ενώ απέχουν περίπου 33 χιλιόμετρα Ν. από το Οίτυλο και 48  χιλιόμετρα ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και είναι βορειοδυτικά από τον Γερολιμένα. Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Pangia* να υπάγεται στην Επαρχία Δυτικής Σπάρτης (*Sparte* *Occidentale*) → Τμήμα Μαΐνης (*Section* *de* *Maïni*) και να έχει πληθυσμό 17 οικογένειες (συνολικά 81 άτομα). 

Αναφέρονται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θυρίδων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Κούνου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 7 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Πάγκια
Πάγκια
Δελφική Ιδέα

[μικρογραφία|Η [Εύα Πάλμερ-Σικελιανού|Εύα Πάλμερ, ο Άγγελος Σικελιανός κ.ἀ. το 1930 στις Δεύτερες Δελφικές Εορτές.]]

Η **Δελφική Ιδέα** υπήρξε οικουμενικό όραμα του Έλληνα ποιητή Άγγελου Σικελιανού για τη συγκρότηση μιας παγκόσμιας πνευματικής κοινότητας με στόχο την πνευματική ανύψωση και συναδέλφωση των λαών θέτοντας στο επίκεντρο τα ιδεώδη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Η Δελφική Ιδέα αναφέρεται στην αναβίωση του πνεύματος των αρχαίων Δελφών ως κέντρου παγκόσμιας ενότητας, πολιτιστικής αναγέννησης και πνευματικής αφύπνισης μέσω της τέχνης, της επιστήμης, της παράδοσης και των ανθρωπιστικών αξιών. Η Δελφική Ιδέα συνιστά την συμπύκνωση των βασικών αρχών της αρχαίας ελληνικής σκέψης και φιλοσοφίας, ειδικότερα της ελευθερίας της σκέψης, της καλλιέργειας της επιστημονικής αριστείας, της προαγωγής του πολιτισμού και της εν γένει πνευματικής ζωής. Το Πανεπιστήμιο Αθηνών σε συνεργασία με τον Δήμο Δελφών θέσπισε το 2005 την αναβίωση της Δελφικής Ιδέας, συνεχίζοντας το έργο του Άγγελου Σικελιανού.

## Ιστορικό
Η αρχαιοελληνική πνευματική ατμόσφαιρα απασχόλησε βαθιά τον Σικελιανό και συνέλαβε την ιδέα, τη Δελφική Ιδέα, να δημιουργηθεί στους Δελφούς ένας παγκόσμιος πνευματικός πυρήνας ικανός να συνθέσει τις αντιθέσεις των λαών. Για τον σκοπό αυτό ο Σικελιανός, με τη συμπαράσταση και την οικονομική αρωγή της γυναίκας του Εύα Πάλμερ, έδωσε πλήθος διαλέξεων και δημοσίευσε μελέτες και άρθρα. Παράλληλα, οργάνωσε τις Δελφικές Εορτές στους Δελφούς, όπου παρουσιάστηκαν στο αρχαίο θέατρο Δελφών οι τραγωδίες του Αισχύλου, Προμηθεύς Δεσμώτης το 1927 στις Πρώτες Δελφικές Εορτές, και Ικέτιδες το 1930 στις Δεύτερες Δελφικές Εορτές. Κατά τη διάρκεια των Δεύτερων Δελφικών Εορτών, ο ποιητής εκφώνησε και τη Δελφική Έκκληση. Η Δελφική Ιδέα, εκτός από τις αρχαίες παραστάσεις, περιελάμβανε και τη Δελφική Ένωση, μία παγκόσμια ένωση για τη συναδέλφωση των λαών, και το Δελφικό Πανεπιστήμιο, στόχος του οποίου θα ήταν να συνθέσει σε έναν ενιαίο μύθο τις παραδόσεις όλων των λαών. Για τις πρωτοβουλίες αυτές, το 1929, η Ακαδημία Αθηνών απένειμε στον Σικελιανό το αργυρό μετάλλιο για τη γενναία προσπάθεια αναβίωσης των δελφικών αγώνων. Από το φιλόδοξο αυτό σχέδιο το μόνο που πραγματοποιήθηκε τελικά ήταν οι Δελφικές Εορτές, αλλά και αυτές οδήγησαν σε οικονομική καταστροφή και χωρισμό του ζεύγους, αφού η Εύα Πάλμερ εγκαταστάθηκε από τότε στην Αμερική και επέστρεψε μόνο μετά τον θάνατο του ποιητή.

Το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών (Ε.Π.Κε.Δ.) ιδρύθηκε επίσημα το 1977 με σκοπό τη δημιουργία ενός παγκόσμιου πνευματικού κέντρου στους Δελφούς, ακολουθώντας το όραμα του Σικελιανού. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγγελος Σικελιανός
*
Naval Special Warfare Development Group

Η **Naval Special Warfare Development Group** (**NSWDG**), συντομευμένο ως **DEVGRU** ("**Development Group**") και ανεπίσημα ως **SEAL Team Six**, είναι το Ναυτικό μέρος της Διακλαδικής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (JSOC). Η μονάδα αναφέρετε και ως **Task Force Blue** εντός της JSOC. Η DEVGRU υπάγεται οργανικά στη Διοίκηση Ειδικού Πολέμου του Ναυτικού αλλά επιχειρησιακό έλεγχο έχει η JSOC. Οι πλείστες πληροφορίες για την DEVGRU είναι απόρρητες και λεπτομέρειες για τις δραστηριότητες της μονάδες δεν σχολιάζονται, είτε από το Υπουργείο Πολέμου είτε από τον Λευκό Οίκο.

Η DEVGRU (Με τους ομόλογους τους από τον Στρατό Ξηράς και την Πολεμική Αεροπορία, Delta Force, Intelligence Support Activity, την Regimental Reconnaissance Company της 75th Ranger Regiment και την 24th Special Tactics Squadron) είναι από τις κύριες μονάδες ειδικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ με αποστολή την διεξαγωγή τις πιο περίπλοκες, απόρρητες και επικίνδυνες αποστολές που τους αναθέτει ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και ο Υπουργός Πολέμου. Η DEVGRU διεξάγει διάφορες ειδικές αποστολές όπως αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις, διασώσεις ομήρων, ειδικές αναγνωρίσεις και άμεσες επιθετικές ενέργειες ενάντιο στόχων υψηλού ενδιαφέροντος.

## Ιστορία
Η προέλευση της βρίσκεται στον απόηχο της Επιχείρησης Νύχι του Αετού, που, κατά τη διάρκεια της κρίσης ομήρων στο Ιράν το 1979, ο Richard Marcinko ήταν ένας από τους δύο εκπροσώπους του Ναυτικού των ΗΠΑ για μια κοινή ομάδα εργασίας των Αρχηγών Επιτελείων (Joint Chiefs of Staff), γνωστή ως Ομάδα Τρομοκρατικής Δράσης (Terrorist Action Team, TAT). Σκοπός της TAT ήταν να αναπτύξει ένα σχέδιο για την απελευθέρωση των Αμερικανών ομήρων που κρατούνταν στο Ιράν. Μετά την καταστροφή στο Desert One στο Ιράν, το Ναυτικό είδε την ανάγκη για μια μόνιμη αντιτρομοκρατική μονάδα και ανέθεσε στον Marcinko τον σχεδιασμό και την ανάπτυξή της.

Ο Marcinko ήταν ο πρώτος διοικητής της τότε νεοσύστατης μονάδας και ενώ αυτόν τον καιρό υπήρχαν μόνο δύο ομάδες βατραχανθρώπων (SEAL Team 1 και 2), ο Marcinko την ονόμασε SEAL Team 6 για να παραπλανήσει τις Σοβιετικές Υπηρεσίες πληροφοριών στο να νομίζουν ότι υπήρχαν παραπάνω ομάδες. Ο Marcinko επέλεξε τα πρώτα στελέχη μόνος του (Όλοι ήδη βατραχάνθρωποι), μετά από συνεντεύξεις που είχε κάνει με τους ίδιους.

Η SEAL Team Six έγινε επίσημη μονάδα τον Νοέμβριο του 1980 και ένα σκληρό και προοδευτικό πρόγραμμα εκπαιδεύσεως έκανε την μονάδα έτοιμη για ανάληψη αποστολών 6 μήνες μετά. Συγκρίνετε με την Delta Force του Στρατού Ξηράς των ΗΠΑ. Ο Marcinko ήταν διοικητής της SEAL Team Six για τρία χρόνια από το 1980 μέχρι τον Ιούλιο του 1983 αντί για τα κανονικά δύο χρόνια διοίκησης που ήταν το κανονικό στο Πολεμικό Ναυτικό τότε. Η μονάδα έχει σχεδόν αόριστους πόρους στην διάθεση της.

Το 1987 η SEAL Team Six καταργήθηκε και μετονομάστηκε σαν νέα μονάδα Naval Special Warfare Development Group. Οι λόγοι για αυτήν τη διάλυση ποικίλλουν αλλά γενικά χρησιμοποιείτε το όνομα SEAL Team Six για την DEVGRU.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ
Ιούλιος ντε Ροάν, πρίγκιπας του Σουμπίζ

Ο **Ιούλιος Φραγκίσκος Λουδοβίκος ντε Ροάν**, γαλλ.: *Jules François Louis de Rohan* (16 Ιανουαρίου 1697 &#x2013; 6 Μαΐου 1724) ήταν Γάλλος ευγενής, 3ος πρίγκιπας του Σουμπίζ.  Απεβίωσε από ευλογιά σε ηλικία 27 ετών.

## Βιογραφία
Γεννημένος στο Παρίσι από τον Ερκύλ Μεριαντέκ ντε Ροάν και τη σύζυγό του Ανν Ζενεβιέβ ντε Λεβί, ως μέλος του Οίκου ντε Ροάν, είχε το δικαίωμα να φέρει τον τίτλο της *Υψηλότητας*.  Η μητέρα του ήταν το μοναχοπαίδι της μαντάμ ντε Βενταντούρ.

Σε ηλικία 17 ετών νυμφεύτηκε την Άννα Ιουλία ντε Μελύν. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στο Παρίσι στις 16 Σεπτεμβρίου 1714. Η σύζυγός του ήταν κόρη του Λουδοβίκου Α΄ ντε Μελύν και της Ελισάβετ Θηρεσίας της Λωρραίνης (η οποία ήταν δισεγγονή του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας) και είχαν πέντε παιδιά.

Τον Μάιο του 1724 αυτός και η σύζυγός του προσβλήθηκαν από ευλογιά. Ο Ιούλιος ήταν ο πρώτος που υπέκυψε στην ασθένεια, και τον ακολούθησε η σύζυγός του στις 18 Μαΐου.

## Οικογένεια
* Κάρολος ντε Ροάν, πρίγκιπας του Σουμπίζ, δούκας του Ροάν-Ροάν (16 Ιουλίου 1715 &#x2013; 4 Ιουλίου 1787). Νυμφεύτηκε την Άννα-Μαρία-Λουίζ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1722–1739) και απέκτησε απογόνους. Έκανε 2ο γάμο με την Άννα Τερέζα της Σαβοΐας (1717–1745) και απέκτησε απογόνους. Νυμφεύτηκε για 3η φορά, με την Άννα Βικτωρία της Έσσης-Ρότενμπουργκ (1728–1792), χωρίς να αποκτήσει απογόνους.
* Φραγκίσκος Αρμάνδος Αύγουστος, *καρδινάλιος του Σουμπίζ*, πρίγκιπας του Toυρνόν (1 Δεκεμβρίου 1717 &#x2013; 28 Ιουνίου 1758).
* Μαρί Λουίζ ντε Ροχάν (7 Ιανουαρίου 1720 &#x2013; 4 Μαρτίου 1803), παντρεύτηκε τον Γκαστόν Ζαν Μπατίστ της Λωρραίνης, κόμη του Μαρσάν, αδελφό της Λουίζας Ερριέττας Γαβριηλίας δεσποινίδας ντε Μαρσάν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
* Φραγκίσκος Αύγουστος, κόμης του Τουρνόν (16 Σεπτεμβρίου 1721 &#x2013; 6 Αυγούστου 1736), άγαμος.
* Ρενέ, ηγούμενος του Λυξέιγ (26 Ιουλίου 1723 &#x2013; 7 Φεβρουαρίου 1743), άγαμος.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Γάλλοι του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Οίκος του Ροάν
Ελαία Οιτύλου Λακωνίας

Η **Ελαία** ή **Εληά** ή **Ελιά** Οιτύλου ή Κούνου είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Η Ελαία βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου Ταΰγέτου (Μάνη), προς τα παράλια του Λακωνικού κόλπου σε υψόμετρο 175 μέτρα. Το χωριό απέχει περίπου 34 χιλιόμετρα νότια από το Οίτυλο, 49 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και μόλις 1 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τον Κούνο. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1978.

Μετά την Τουρκοκρατία, αναφέρεται γραμμένη ως *Εληά* το 1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μέσσης και το 1940 να διορθώνεται σε Ελαία. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Κούνου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 11 κάτοικοι.  

## Πληθυσμιακά στοιχεία
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι: 

## Σημείωση
Στην Λακωνία υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί Ελαία Γυθείου στον ίδιο δήμο και η Ελαία Μολάων στον Δήμο Μονεμβασιάς.
## Παραπομπές


Ελαία Οίτυλου
Ελαία Οίτυλου
Ελαία Δροσοπηγής Λακωνίας

Η **Ελαία** ή **Ελιά** Δροσοπηγής ή Γυθείου είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Ελαία βρίσκεται στη Χερσόνησο Ταΰγέτου (Μάνη), στους βορειοανατολικούς πρόποδες του βουνού Σαγγιάς σε υψόμετρο 210 μέτρα. Το χωριό απέχει περίπου 52 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη, 23 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και 3 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Δροσοπηγή. Αναφέρεται επίσημα για ως ξεχωριστός οικισμός, γραμμένη *Μιτζιόλενα* το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Τσεροβάς και το 1957 να μετονομάζεται σε Ελαία. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με την Δροσοπηγή αποτελούν την κοινότητα Δροσοπηγής, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 20 κάτοικοι. 
## Πληθυσμιακά στοιχεία
Οι απογραφές πληθυσμού είναι: 

## Σημείωση
Στην Λακωνία υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί Ελαία Οιτύλου στον ίδιο δήμο και η Ελαία Μολάων στον Δήμο Μονεμβασιάς.
## Παραπομπές


Ελαία Δροσοπηγής
Ελαία Δροσοπηγής
Ίνγκα Ρουγκινιενέ

**Ίνγκα Ρουγκινιενέ** (το γένος **Ραϊτελαϊτυτέ**; γεννημένη στις 24 Μαΐου 1981 ) είναι Λιθουανή συνδικαλίστρια και πολιτικός που υπηρετεί ως η 19η πρωθυπουργός της Λιθουανίας από τις 25 Σεπτεμβρίου 2025. Μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (LSDP), υπηρετεί επίσης ως μέλος του Σέιμας από το 2024 και υπηρέτησε ως υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης και Εργασίας πριν από τον διορισμό της ως πρωθυπουργού.

Το 2024 η Ρουγκινιενέ εντάχθηκε στο LSDP για να συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν εκείνο το έτος. Εκλέχθηκε στο Σέιμας τον Νοέμβριο του 2024 και τον επόμενο μήνα έγινε υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης και Εργασίας στη νέα κυβέρνηση του LSDP υπό τον πρωθυπουργό Γκιντάουτας Παλούτσκας. Στις 4 Αυγούστου 2025 ο Παλούτσκας παραιτήθηκε από πρωθυπουργός έπειτα από οικονομικά σκάνδαλα και το LSDP πρότεινε τη Ρουγκινιενέ για πρωθυπουργό δύο ημέρες αργότερα. Η υποψηφιότητά της επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια από το Σέιμας στις 26 Αυγούστου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λιθουανίας
Ρουγκι
Ρουγκινι
Βουλευτικές εκλογές 2024 στον Άγιο Μαρίνο

Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Σαν Μαρίνο στις 9 Ιουνίου 2024.

## Εκλογικό σύστημα

Τα 60 μέλη του Μεγάλου και Γενικού Συμβουλίου εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση, με τις έδρες να κατανέμονται με τη μέθοδο Ντ'Οντ. Το εκλογικό όριο υπολογίζεται πολλαπλασιάζοντας τον αριθμό των κομμάτων που συμμετέχουν στις εκλογές επί 0,4, με μέγιστο δυνατό όριο το 3,5%.

Εάν κανένα κόμμα δεν λάβει πλειοψηφία ή τα δύο μεγαλύτερα κόμματα δεν είναι σε θέση να σχηματίσουν κυβερνητικό συνασπισμό εντός τριάντα ημερών από τις εκλογές, διεξάγεται δεύτερος γύρος μεταξύ των δύο πιο δημοφιλών συνασπισμών, με τον νικητή να λαμβάνει ένα μπόνους πλειοψηφίας ώστε να εξασφαλίσει την πλειοψηφία.

## Εκστρατεία
Μια πολιτική συνεργασία μεταξύ της Μελλοντικής Δημοκρατίας (RF) και της Area Democratica ανακοινώθηκε στις 18 Απριλίου 2024. Η Area Democratica υπέδειξε ορισμένους εκπροσώπους της στη λίστα της RF ως ανεξάρτητους υποψηφίους για τις εκλογές.

Σχηματίστηκε μια εκλογική συμμαχία για τις εκλογές:

**Μεταρρυθμιστική Συμμαχία** (*Alleanza Riformista*), μια συμμαχία των Movimento Ideali Socialisti, Εμείς οι Σανμαρινέζοι και Ēlego.

Στις 18 Απριλίου σχηματίστηκε συνασπισμός μεταξύ του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος του Αγίου Μαρίνου και της Μεταρρυθμιστικής Συμμαχίας, γνωστός ως Δημοκρατία και Ελευθερία.

Στις 24 Απριλίου ξεκίνησε ένας συνασπισμός του Κόμματος Σοσιαλιστών και Δημοκρατών), της Λίμπερα Σαν Μαρίνο και του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αγίου Μαρίνου.

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2024
Αγιος Μαρινος
Το μόνον της ζωής του ταξείδιον (ταινία)

***Το μόνον της ζωής του ταξείδιον*** είναι ελληνική ταινία του 2001 σε σκηνοθεσία Λάκη Παπαστάθη. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Ηλίας Λογοθέτης. Έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του 42ου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ** και κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στα Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου, καθώς και άλλα έξι βραβεία στην ίδια τελετή απονομής. Ήταν επίσης η επίσημη υποβολή για ελληνική Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία στα 75α Όσκαρ, αλλά δεν κατάφερε να λάβει την υποψηφιότητα. Βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού, καθ. «''Το μόνον της ζωής του ταξείδιον''» που κυκλοφόρησε στην Εστία το 1884.

## Διανομή ρόλων

* Ηλίας Λογοθέτης ως Γεώργιος Βιζυηνός
* Ρούλα Πατεράκη ως γιαγιά
* Λάζαρος Ανδρέου ως μάστορας
* Υβόννη Μαλτέζου ως κυρία Αφροβασίλη
* Φραγκίσκη Μουστάκη ως Γιώργης
* Αλί Εμρέ Ατές
* Ντίνος Αυγουστίδης ως ιατρός
* Μουσταφά Αβκιράν ως βασιλιάς
* Μαρτίν Μπελζίν ως αδελφός
* Νίκος Δάλλας
* Μιχαήλ Μαρμαρινός ως ιατρός
* Περικλής Μουστάκης
* Μαρίνα Ψάλτη ως μαστόρισσα

## Διακρίσεις
Νίκη: 

* 2001: Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας
* 2001: Ελληνικό Κρατικό Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας (Γιάννης Δασκαλοθανάσης)
* 2001: Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου για το καλύτερο σχέδιο (Γιώργος Γεωργίου)
* 2001: Ελληνικό Κρατικό Βραβείο Καλύτερης Μουσικής (Γιώργος Παπαδάκης)
* 2001: Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου καλύτερου ήχου
* 2001: Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου Καλύτερης Ενδυματολογίας
* 2001: Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου καλύτερου μακιγιάζ

Υποψηφιότητες:

* 2002: Βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (χωρίς υποψηφιότητα)

## Δείτε επίσης

* Το μόνον της ζωής του ταξείδιον, διήγημα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2001
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 2000
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Τσέσνεκ

**Τσέσνεκ** (γερμανικά: Zeßnegg, κροατικά: Česneg, σλοβακικά: Česnek) είναι ένα χωριό στην κομητεία Βέσπρεμ στην Ουγγαρία. Το χωριό είναι γνωστό για το μεσαιωνικό του κάστρο.

## Ετυμολογία
Το όνομα προέρχεται από τη σλαβική *λέξη čestnik,* που σημαίνει ένα προνομιούχο άτομο, έναν αξιωματούχο, στις μέρες μας και ένα μεγαλύτερο μέλος της οικογένειας σε έναν γάμο.

## Ιστορία
Το μεσαιωνικό κάστρο του Τσέσνεκ χτίστηκε γύρω στο 1263 από τον Γιάκαμπ Τσέσνεκι, ο οποίος ήταν ο ξιφομάχος του βασιλιά Μπέλα Δ΄. Αυτός και οι απόγονοί του έχουν πάρει το όνομά τους από το κάστρο.

Μεταξύ 1326 και 1392 ήταν βασιλικό κάστρο, όταν ο βασιλιάς Σιγισμούνδος το πρόσφερε στον Οίκο των Γκαράι αντί στο Μπανάτο του Μάτσο.

Το 1482, η ανδρική γραμμή της οικογένειας Γκαράι εξαφανίστηκε και ο βασιλιάς Ματθίας Κορβίνος δώρισε το κάστρο στην οικογένεια Ζάπολια. Το 1527, ο Βαρώνος Μπάλιντ Τόροκ έγινε ιδιοκτήτης του.

Το 1561, αποκρούστηκε με επιτυχία η πολιορκία των Οθωμανών. Ωστόσο, το 1594 το κάστρο καταλήφθηκε από τουρκικά στρατεύματα, αλλά το 1598 οι Ούγγροι το ανακατέλαβαν.

Το 1635, ο Ντάνιελ Εστερχάζι αγόρασε το κάστρο και το χωριό και από τότε και στο εξής το Τσέσνεκ ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας Εστερχάζι μέχρι το 1945.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οικογένεια Εστερχάζι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουγγρικά (hu)
Κατηγορία:Κάστρα στην Ουγγαρία
Κατηγορία:Οικισμοί στην Ουγγαρία
Μπένεντεκ Έστερχας

Ο **Μπένεντεκ Έστερχας** (γεννημένος ως *Benedek Zerhas de Zerhashaz*, 1508 - πριν από τις 25 Αυγούστου 1553) ήταν Ούγγρος ευγενής από την οικογένεια του Σάλαμον, γιος του Μάρτον Ζέρχας ντε Ζέρχασαζ και της δεύτερης συζύγου του, Έρσεμπετ. Είχε πέντε αδέρφια.

Ο Μπένεντεκ ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το επώνυμο "Έστερχας" (αργότερα Εστερχάζι). Παντρεύτηκε την Ιλόνα Μπεσένυι της Γκαλάνθα. Απέκτησαν πέντε παιδιά, συμπεριλαμβανομένου Φέρεντς, του πρόγονου και ιδρυτή του Οίκου των Εστερχάζι. Αργότερα, ο Φέρεντς κληρονόμησε την κυριότητα της Γκαλάντα (νυν έδαφος στην Σλοβακία) από τη μητέρα του.

## Παιδιά

* Φέρεντς (1533–1604), παντρεύτηκε τη Σοφία Ιλεσχάζι το 1566
* Ιστβάν (~1535 – ~1573)
* Άννα (~1534 – μετά το 1560), παντρεύτηκε τρεις φορές:
** Φέρεντς Ντέλι ντε Τόμα, σκοτώθηκε στην πολιορκία του Τέμεσβαρ (1552)
** Μπαλάς Χέγκυι ντε Κόσουθ
** Μπαλάς Τέρεκ ντε Γκαραμσεντμπένεντεκ (γάμος γύρω στο 1557)
* Μαγκντόλνα, παντρεύτηκε δύο φορές:
** Άμπρους Χέγκυι ντε Κόσουθ (πέθανε το 1553)
** Φέρεντς Μόρε ντε Μπάλας-Έθε
* Μάργκιτ, παντρεύτηκε τον Γκάμπορ Πόλιακ

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς
Κατηγορία:Οικογένεια Εστερχάζι
Φέρεντς Εστερχάζι (1533-1604)

Ο **Φέρεντς Εστερχάζι ντε Γκαλάνθα** (1533–1604) ήταν Ούγγρος ευγενής, ο οποίος υπηρέτησε ως Υποκόμης της Κομητείας Πόζονι από το 1579. Ήταν ο πρόγονος του πλούσιου και φημισμένου Οίκου των Εστερχάζι.

Οι γονείς του ήταν ο Μπενέντεκ Ζέρχας ντε Ζέρχασαζ (ή Έστερχας) από την οικογένεια του Σαλαμόν και η Ιλόνα Μπεσένυι ντε Γκαλάνθα. Ήταν ο πρώτος από την οικογένειά του που χρησιμοποίησε τον τίτλο «Γκαλάνθα», όταν κληρονόμησε την κυριαρχία της Γκαλάντα από τη μητέρα του. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1553, έχτισε μια έπαυλη σε αναγεννησιακό στιλ το 1600. Ένα άλλο, νεογοτθικό κάστρο που βρίσκεται στην πόλη, χτίστηκε από δύο από τους γιους του, τον Δανιήλ και τον Παύλο το 1633.

Ο Φέρεντς συμμετείχε στην εκστρατεία του 1596 εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Υπηρέτησε στον στρατό υπό τον διοικητή Κόμη Μίκλος Πάλφι. Ο γιος του, Ιστβάν, σκοτώθηκε στη Μάχη του Κερεστές στις 26 Οκτωβρίου 1596.

## Οικογένεια
Ο Φέρεντς Εστερχάζι παντρεύτηκε την Σοφία Ιλεσχάζι (1547–1599), αδερφή του Παλατίνου της Ουγγαρίας Ιστβάν Ιλεσχάζι, το 1566. Απέκτησαν πολλά παιδιά:

* Μαγκντόλνα (26 Ιανουαρίου 1567 – 1 Σεπτεμβρίου 1616), παντρεμένη με τον Λάσλο Κουμπίνυι (πέθανε το 1598)
* Φέρεντς Α΄ (γεν. 18 Ιουλίου 1568), πέθανε νέος
* ταμάς (8 Μαΐου 1570 – 1615 ή 1616)
* Ιστβάν (4 Μαρτίου 1572 – 26 Οκτωβρίου 1596), πέθανε στη μάχη του Κερεστές
* Γιάνος (γεν. 1574), πέθανε νέος
* Φέρεντς Β΄ (γεννημένος το 1576), πέθανε νέος
* Φάρκας (1577 – 25 Αυγούστου 1643)
* Σοφία (29 Οκτωβρίου 1578 – 7 Μαΐου 1620), παντρεύτηκε τον Μάρτον Ρέβα (1565–1630), ο οποίος υπηρέτησε ως υποκόμης της κομητείας Τούροτς
* Γκάμπορ (8 Οκτωβρίου 1580 – 28 Δεκεμβρίου 1626), έλαβε τον τίτλο του Βαρόνου το 1613

δεξιά|μικρογραφία|Αρχοντικό στην Γκαλάντα χτισμένο από τον Φέρεντς Εστερχάζι

* Μίκλος (8 Απριλίου 1583 – 11 Σεπτεμβρίου 1645), έλαβε τον τίτλο του Βαρώνου το 1613, τον τίτλο του Κόμη το 1626, ιδρυτής του *κλάδου Φράκνο*, Παλατίνος της Ουγγαρίας (1625–1645), πρόγονος του Πριγκιπικού Οίκου των Εστερχάζι.
* Δανιήλ (26 Ιουλίου 1585 – 14 Ιουνίου 1654), έλαβε τον τίτλο του Βαρώνου το 1613, ιδρυτής του *κλάδου Τσέσνεκ*
* Παύλος (1 Φεβρουαρίου 1587 – 17 Ιανουαρίου 1645), έλαβε τον τίτλο του Βαρώνου το 1613, ιδρυτής του *κλάδου Ζόλιομ*
* Άννα (22 Μαΐου 1590 – 1638), παντρεύτηκε τον κόμη Γιάνος Κέρι ντε Κίσκερ, ο οποίος υπηρέτησε ως υποκόμης της κομητείας Ζόλιομ

## Παραπομπές

## Πηγές

* 
* 

Κατηγορία:Οικογένεια Εστερχάζι
Το τέλος ενός κόσμου

***Το τέλος ενός κόσμου*** () είναι διήγημα του Γερμανού συγγραφέα Βόλφγκανγκ Χίλντεσχαϊμερ που εκδόθηκε το 1952.

Σε σουρεαλιστική ατμόσφαιρα, η πλοκή αναφέρεται σε μια κοσμική συγκέντρωση σε φανταστικό νησί της λιμνοθάλασσας της Βενετίας, το οποίο βυθίζεται και οι καλεσμένοι χάνονται αδιαφορώντας για τον επερχόμενο κίνδυνο.

## Υπόθεση
Λόγω χρεών από χαρτοπαιξία, ο αφηγητής κ. Σέμπαλντ πουλάει μια μπανιέρα που του ανήκει, αυτή στην οποία δολοφονήθηκε ο Γάλλος επαναστάτης Ζαν Πολ Μαρά, στη μαρκησία Μοντετρίστο, μια Αμερικανίδα συλλέκτρια σκευών τουαλέτας του 18ου αιώνα. Στη συνέχεια, η μαρκησία τον προσκαλεί σε μια βραδινή εκδήλωση στο παλάτσο της στο Σαν Αμέρικο, ένα τεχνητό νησί στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας νότια του Μουράνο, το οποίο η Μοντετρίστο είχε κατασκευάσει για να απομονωθεί από την ηπειρωτική χώρα.

Στη συγκέντρωση, ο αφηγητής παρατηρεί ότι το μέγαρο της μαρκησίας είναι ακριβές αντίγραφο του παλάτσο του 15ου αιώνα Κα' Βενταμίν Καλέρτζι, ενώ η εσωτερική διακόσμηση κάθε δωματίου αντιπροσωπεύει το στυλ μιας διαφορετικής εποχής, ξεκινώντας από τη γοτθική περίοδο. Πολλοί καλεσμένοι από τον κόσμο της τέχνης είναι παρόντες. Μετά τις πολυτελείς γαστρονομικές απολαύσεις που προσφέρθηκαν, το αποκορύφωμα της βραδιάς είναι η πρεμιέρα δύο σονάτων για φλάουτο - υποτίθεται ότι ήταν ενός διάσημου συνθέτη σύγχρονου και φίλου του Ζαν Φιλίπ Ραμώ, αλλά στην πραγματικότητα προέρχονταν από την πένα ενός μουσικολόγου που ήταν επίσης προσκεκλημένος - που η ίδια η μαρκησία συνόδευσε στο τσέμπαλο. Για να δημιουργηθεί αυθεντική ατμόσφαιρα εποχής, η αίθουσα φωτίζεται μόνο με το φως των κεριών. 

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, η οικοδέσποινα πληροφορείται ότι τα θεμέλια του νησιού αρχίζουν να βυθίζονται στη θάλασσα. Ενημερώνει τους καλεσμένους για αυτό, αλλά όλοι μαζί συμφωνούν να ολοκληρώσουν τις μουσικές συνθέσεις ούτως ή άλλως. Ενώ οι άλλοι καλεσμένοι δεν ανησυχούν για το νερό που πλησιάζει, οι υπηρέτες και οι αρουραίοι εγκαταλείπουν γρήγορα το κτίριο. Ο αφηγητής επίσης φεύγει, υπό το περιφρονητικό βλέμμα των άλλων, και καταφέρνει να ξεφύγει με την τελευταία εναπομείνασα γόνδολα. Κωπηλατώντας στα ανοικτά των ακτών του νησιού Σαν Τζόρτζιο Ματζόρε, κοιτάζει πίσω και βλέπει τα κύματα να ορμούν στο παλάτι μέσα από τα παράθυρα. Παρατηρεί ότι η σονάτα είχε τελειώσει, γιατί οι καλεσμένοι χειροκροτούσαν σηκώνοντας τα χέρια πάνω από τα κεφάλια τους, αφού το νερό έφτανε μέχρι το πηγούνι τους. Στη συνέχεια σκέφτεται ότι η χαμένη μπανιέρα ήταν μια ανεπανόρθωτη απώλεια.

## Δημοσιεύσεις - διασκευές
Το σατιρικό έργο περιλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων του Χίλντεσχαϊμερ *Θρύλοι χωρίς αγάπη*, που εκδόθηκε το 1952 στη Δυτική Γερμανία. Ο εκδοτικός οίκος Volk und Welt δημοσίευσε επίσης το διήγημα στη ΛΔΓ. Το 2009, δημοσιεύθηκε μια εικονογραφημένη έκδοση. 

Το πεζό κείμενο διασκευάστηκε επίσης σε ραδιοφωνικό θεατρικό έργο και σε όπερα μπούφα του Χανς Βέρνερ Χέντσε. 
## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Γερμανικές νουβέλες
Κατηγορία:Λογοτεχνικά έργα του μοντερνισμού
Καυκί Λακωνίας

Το **Καυκί** είναι σχεδόν ακατοίκητος οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία και το Δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Καυκί βρίσκεται στη Χερσόνησο Ταΰγέτου (Μάνη) και τους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Ταΰγετου σε υψόμετρο 100 μέτρα ενώ απέχει περίπου 49 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη και 16 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου). 

Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ το αναφέρει ως *Kafkí* στο «Ταξίδι στην Ελλάδα» (Voyage dans la Grece). Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Kafkio* να υπάγεται στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης (*Sparte Orientale*) → Τμήμα Φωκάς (*Section de* *Phocas*) και να έχει πληθυσμό 11 οικογένειες (συνολικά 52 άτομα). Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Καυκί στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης → Τμήμα Μαλευρίου με 11 οικογένειες (συν. 51 άτομα). 

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρυουπόλεως μέχρι το 1940 οπότε σταμάτησε να απογράφεται. Άρχισε να απογράφεται ξανά από το 2001 στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Νεοχωρίου του δήμου Γυθείου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Νεοχωρίου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 3 κάτοικοι. 

Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

## Παραπομπές


Καυκί
Καυκί
Καρυούπολη Λακωνίας

Η **Καρυούπολη** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Καρυούπολη βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Ταΰγετου σε υψόμετρο 116 μέτρα. Το χωριό απέχει περίπου 48 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη και 15 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου). Το χωριό ιδρύθηκε το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, από κατοίκους της Παλιάς Καρυούπολης (ερειπωμένη βυζαντινή καστροπολιτεία σήμερα, δυτικά της Δροσοπηγής) όταν αυτοί την εγκατέλειψαν για να εγκατασταθούν στην περιοχή (ονομαζόταν Μινιάκοβα τότε).  

Αξιοθέατα είναι το οχυρό των Καβαλλιεράκη-Φωκά (της οικογένειας των Φωκάδων) στο ύψωμα του λόφου, το οποίο έλεγχε την διέλευση προς την Μάνη. Πρόκειται για κτίσμα των αρχών του 19ου αιώνα, το οποίο αποτελείται "*από δύο κύρια κτιριακά συγκροτήματα με τοξωτές πύλες, περίβολο και πολεμίστρες"*. Υπάρχουν επίσης, η εκκλησία του Αγίου Πέτρου, δυτικά του οχυρού ενώ ανατολικά ο πολυώροφος Πύργος του Κοσονάκου (του 1821) και δίπλα του η εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου με τοιχογραφίες του 19ου αιώνα η οποία αποτελεί "*χαρακτηριστικό δείγμα όψιμης Μεταβυζαντινής τέχνης της Μάνης, (1749)"*.  

Στην Καρυούπολη γεννήθηκε ο Παναγιώτης  Καβαλιεράκης – Κοσονάκος, στρατηγός του 1821.  

## Διοικητικά στοιχεία
Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Karioupolis* να υπάγεται στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης (*Sparte Orientale*) → Τμήμα Φωκάς (*Section* *de* *Phocas*) και να έχει πληθυσμό 39 οικογένειες (συνολικά 185 άτομα). Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Καρυούπολις στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης → Τμήμα Μαλευρίου με 39 οικογένειες (συν. 154 άτομα).  

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να ορίζεται έδρα του ομώνυμου δήμου και το 1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με την Πρωτοβά τις Βρύσες και την Λαγκάδα αποτελούν την Κοινότητα Καρούπολης, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 42 κάτοικοι

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Παραπομπές


Καρυούπολη
Καρυούπολη