open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1934

Tο **[[Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών]] του 1934** διεξήχθη στην Αθήνα, στην εξοχική περιοχή της Καισαριανής με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ στις 25 Μαρτίου. Νικητής σύλλογος αναδείχθηκε ξανά ο **[[Παναθηναϊκός (στίβος)|Παναθηναϊκός Α.Ο.]]**.

## Η διοργάνωση

Σύμφωνα με την προκήρυξη του ΣΕΓΑΣ, στο ομαδικό βαθμολογούνταν οι τρεις καλύτεροι δρομείς από κάθε ομάδα, αλλά μπορούσαν να μετέχουν περισσότεροι. Ως βαθμός λογίζονταν η σειρά κατάταξης και νικήτρια ομάδα αναδείχθηκε εκείνη με τη μικρότερη αθροιστική βαθμολογία των τριών καλύτερων αθλητών της. Στα περιφερειακά πρωταθλήματα βραβεύτηκαν οι τρεις πρώτοι αθλητές και η νικήτρια ομάδα. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα μετείχαν το πολύ πέντε αθλητές από κάθε σύλλογο αλλά βαθμολογούνταν πάλι οι τρεις καλύτεροι, ενώ βραβεύτηκαν οι έξι πρώτοι αθλητές και οι τρεις πρώτες ομάδες.

## Τα περιφερειακά

Τα περιφερειακά πρωταθλήματα διεξήχθησαν την Κυριακή 18 Μαρτίου σε διαδρομές 7 χλμ, σε όλη τη χώρα με διοργανωτές τοπικούς συλλόγους, ως εξής:
* Αττικοβοιωτίας: Παναθηναϊκός
* Θεσσαλονίκης: ΒΑΟ
* Θεσσαλίας: Γ.Σ. Βόλου
* Αν. Μακεδονίας-Θράκης: Ορφέας Ξάνθης
* Νήσων Αιγαίου: Πανσαμιακός (Σάμος) - Παλλεσβιακός (Λέσβος-Χίος)
* Κρήτης: Γ.Σ. Τάλως Χανίων
* Αιτωλοακαρνανίας: Γ.Σ. Αστήρ Αγρινίου
* Άρτης: Κερκυραϊκός Γ.Σ.
* Β. Πελοποννήσου: Παναχαϊκή
* Ν. Πελοποννήσου: Σπαρτιατικός Γ.Σ.
* Κύπρου: ΓΣ Ολύμπια Λεμεσού
 
## Η διαδρομή

Η εκκίνηση του αγώνα δόθηκε στο γυμναστήριο της Νήαρ Ηστ Καισαριανής και οι δρομείς ακολούθησαν το δρόμο προς τον Υμηττό μέχρις αποστάσεως 4.500μ. Στη συνέχεια έκαναν αναστροφή και επέστρεψαν ως το γυμναστήριο της Νήαρ Ηστ, όπου τερμάτισαν. Στους αγώνες μετείχαν οι νικητές των περιφερειακών αγώνων ανώμαλου δρόμου που είχαν προηγηθεί καθώς και οι νικήτριες ομάδες.

### Τα αποτελέσματα

## Πηγές
* Εφημερίδα "Αθλητικά Χρονικά", 23-2-1934. 
* Εφημερίδα "Αθλητικά Χρονικά", 23-3-1934.
* Εφημερίδα "Αθλητικά Χρονικά", 28-3-1934.

Κατηγορία:Στίβος το 1934
Ανδρων
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Μάχη της Βαιθωρών

Η **μάχη της Βαιθωρών** ήταν ένα πολεμικό γεγονός που έγινε στην Βεθώρα της Ιουδαίας.

Ο στρατηγός της Κοίλης Συρίας, Σήρων έμαθε για την κατάσταση που επικρατούσε στην Ιουδαία ύστερα από την δράση του Ιούδα του Μακκαβαίου  και συγκέντρωσε αρκετό στρατό προκειμένου να επέμβει. Ο Σήρων με το στρατό του έφτασε στο χωριό Βαιθωρών (Βεθώρα) στην Ιουδαία και στρατοπέδευσε εκεί. Ο Ιούδας του επιτέθηκε αιφνιδιαστικά και τον νίκησε. Ο Σήρων φονεύτηκε κατά την διάρκεια της μάχης και ο στρατός του τράπηκε σε άτακτη φυγή.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Η  Παλαιά Διαθήκη .* Τόμος Γ΄.ΕΣΔΡΑΣ Α΄Β΄-ΝΕΕΜΙΑΣ-ΤΩΒΙΤ-ΙΟΥΔΙΘ-ΕΣΘΗΡ-ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄Β΄Γ΄ -ΨΑΛΜΟΙ  υπό Ι.Θ.Κολιτσάρα. Εκδόσεις Αδελφότητος Θεολόγων η «Ζωή»*-1997  
* Библиотека Руслана Хазарзара *[http://khazarzar.skeptik.net/books/flavius/aj/gr/index.htm Φλαυίου Ἰωσήπου  ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Josephus Flavius.Antiquitas Judaeorum. Graece (ed. B. Niese).Flavius Josephus. Flavii Iosephi opera. B. Niese. Berlin. Weidmann. 1892 Liber XII.]*

Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Ιωάννης Νικολόπουλος

Ο **Ιωάννης Νικολόπουλος** ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.

## Βιογραφία
Ο Ιωάννης Νικολόπουλος γεννήθηκε στα Αραγόζαινα Αχαΐας το 1796. Πήρε ενεργά μέρος στην Επανάσταση του 1821 πολεμώντας σε διάφορες μάχες υπό τις διαταγές του Δημήτρη Μελετόπουλου και του Σωτηρίου Θεοχαρόπουλου. Μεταξύ άλλων πολέμησε στη Μάχη της Ακράτας (5 Ιανουαρίου 1823), στη Μάχη των Σελών και στη Μάχη Παλαιών Πατρών (9 Μαρτίου 1821).

Για τη συμμετοχή του στον αγώνα τιμήθηκε από τον Όθωνα με το Σιδηρούν Αριστείο τον Δεκέμβριο του 1841.

## Πηγές
* Γενικά Αρχεία του Κράτους, Αριστεία Αγωνιστών, φακ.112

Νικολοπουλος Ιωαννης
Κατηγορία:Σιδερένιο αριστείο του Αγώνα
Εκστρατεία του Απολλώνιου στρατηγού της Σαμάρειας

Εναντίον του Ιούδα του Μακκαβαίου κινήθηκε ο στρατηγός της Σαμάρειας Απολλώνιος.  Η σύγκρουση έγινε στα σύνορα της Σαμάρειας με την Ιουδαία κοντά σε ένα χείμαρρο που ονομάζονταν Χαραμίας.  Ο Ιούδας  επιτέθηκε στον Σελευκίδη στρατηγό  και κατάφερε να τον νικήσει. Ο Απολλώνιος σκοτώθηκε και ο στρατός του διαλύθηκε. Ανάμεσα  στα λάφυρα που πήρε ο Ιούδας ήταν και το ξίφος του Απολλώνιου .

## Παραπομπές


## Πηγές
* Η Παλαιά Διαθήκη*, τόμος Γ΄, ΕΣΔΡΑΣ Α΄Β΄-ΝΕΕΜΙΑΣ-ΤΩΒΙΤ-ΙΟΥΔΙΘ-ΕΣΘΗΡ-ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄Β΄Γ΄ -ΨΑΛΜΟΙ, υπό Ι.Θ.Κολιτσάρα, εκδόσεις Αδελφότητος Θεολόγων η «Ζωή»,* 1997  
* Библиотека Руслана Хазарзара*[http://khazarzar.skeptik.net/books/flavius/aj/gr/index.htm Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας, Josephus Flavius, Antiquitas Judaeorum, Graece (ed. B. Niese), Flavius Josephus, Flavii Iosephi opera, B. Niese, Berlin, Weidmann, 1892 Liber XII]*

Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Φίλιππος Ντην Τσιγάντες

Ο **Φίλιππος Ντην Τσιγάντες** (**Philippe Deane Gigantès**) (16 Αυγούστου 1923 - 4 Δεκεμβρίου 2004) ήταν Ελληνοκαναδός πολιτικός, δημοσιογράφος και βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και ήταν γιος του Χριστόδουλου Τσιγάντε και της Μαρίας Δρακούλη, καταγόμενης από παλιά οικογένεια της Ιθάκης. Έλαβε μέρος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αξιωματικός του βρετανικού βασιλικού ναυτικού και στη συνέχεια εργάστηκε στα Ηνωμένα Έθνη διατελώντας στενός συνεργάτης του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ. Υπήρξε πολεμικός ανταποκριτής, αιχμαλωτίστηκε δε στον πόλεμο της Κορέας. Την δεκαετία του 1960 χρημάτισε γραμματέας των Ανακτόρων (Ελλάδα). Ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία εκλεγόμενος γερουσιαστής στον Καναδά και διατελώντας βοηθός του πρωθυπουργού του Καναδά Πιερ Τριντό.

Είχε συγγράψει αρκετά βιβλία μεταξύ των οποίων το "Ι should Have Died" (Νέα Υόρκη, 1977) κ.α.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καναδοί πολιτικοί
Κατηγορία:Καναδοί ελληνικής καταγωγής
Ινιαμπάνε (επαρχία)

Η **Ινιαμπάνε** (πορτογαλικά: Inhambane) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Ινιαμπάνε. Έχει πληθυσμό 1.412.349, έκτη μεγαλύτερη της Μοζαμβίκης μετά τις Ζαμβεζία, Ναμπούλα, Σοφάλα, Κάμπο Ντελγκάντο και Τέτε.Έχει έκταση 68,615 τ.χλμ.

## Γεωγραφία
Η Ινιαμπάνε βρίσκεται νοτιοανατολικά της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα δυτικά με την Γάζα, στα βορειοδυτικά με την Μανίκα και στα βορειοανατολικά με τη Σοφάλα. Στα ανατολικά και νοτιοανατολικά βρέχεται από τον Ινδικό ωκανό.

### Κλίμα
Το κλίμα της Ινιαμπάνε είναι τροπικό, υγρότερο στις παραθαλάσσιες περιοχές και ξηρό στο εσωτερικό.

### Πανίδα
Η Ινιαμπάνε έχει πλούσια ακτή και φιλοξενεί πολλά ντιγκόνγκ.

## Συνοικίες
Η Ινιαμπάνε διαιρείται σε 12 συνοικίες:

## Πόλεις
Η μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Ινιαμπάνε είναι η Ινιαμπάνε και δεύτερη μεγαλύτερη η Μασίσε. Άλλες πόλεις είναι η Βιλανκούλο, η Γκοβούρο,  Ζαβάλα, η Ινιαρρίμε, η Μαμπότε, η Μασσίνγκα, η Μορρουμπένε, η Πάντα, η Τζανγκάμο, η Φουνιαλούρο και η Ομοΐνε.

## Οικονομία
Η Ινιαμπάνε έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη καλλιέργεια κάσιους (μετά τη Ναμπούλα). Παράγονται επίσης φρούτα, όπως ινδική καρύδα και κίτρος. Μάλιστα ο γεννημένος στο Μαπούτο (τότε Λουρένζο Μαρκές) ποιητής Ζοζέ Κραβεϊρίνια έγραψε το βιβλίο "Τα νόστιμα Τανζερίνια της Μοζαμβίκης". Ο συγγραφέας είναι ο πιο διάσημος ποιητής της Μοζαμβίκης. Εμπνεύστηκε από τα φρούτα της Ινιαμπάνε και έγραψε αυτό το ποίημα.

Μια άλλη δραστηριότητα, σημαντική για την Ινιαμπάνε, είναι το ψάρεμα.

## Τουρισμός
Ο τουρισμός στην Ινχαμπάνε είναι πολύ σημαντικός, καθώς η επαρχία έχει πολλές και ωραίες παραλίες. Η ακτή έχει πολλούς βάλτους. Κάποιες παραλίες της επαρχίας είναι:  

thumb|right|250px|Δυτική θέα του Μαγκαρούκε
thumb|right|250px|Αμμώδης κόλπος του νησιού Μπαζαρούτο
thumb|250px|Η παραλία του Τόφο 

* Νησιά Μπαζαρούτο (νησιά Μπαζαρούτο, Μαγκαρούκε, Μπενγκουέρρα, Σάντα Καρολίνα, Νησί Σελ, Μπάνκε
* Πράια ντε Ζαβόρα
* Κόλπος Γκουινζάτα
* Μπαΐα ντος Κόκος (Ελληνικά: Κόλπος Ινδικής Καρύδας)
* Πράια ντο Τόφο
* Πράια ντο Μπάρρα
* Πόντα ντα Λίνγκα-Λίνγκα
* Πομένε

## Ιστορία
Η πόλη της Ινιαμπάνε υπήρξε το δέκατο αιώνα και ήταν το νοτιότερο λιμάνι που το χρησιμοποιούσαν οι Άραβες για δουλεία. Το μέρο είχε επισκεφθεί το 1948 ο Βάσκο ντα Γκάμα, ο οποίος πέρασε τον κόλπο της Ινιαμπάνε για την Πορτογαλία. 

Το 1534 οι Πορτογάλοι ίδρυσαν ένα ταχυδρομείο στην Ινιαμπάνε.
 
## Κουλτούρα
Η Ινιαμπάνε είναι γνωστή για τη μουσική της, που παίζεται κυρίως με ξυλόφωνο από το εθνικό γκρουπ των Τσόπι.

## Ταχυδρομική ιστορία
Όπως και με πολλές άλλες συνοικίες της αποικιακής Μοζαμβίκης, η Πορτογαλική κυβέρνηση έκδωσε γραμματόσημα, ιδιαίτερα για την Ινιαμπάνε για αρκετά χρόνια. Το πρώτο τεύχος ήταν για την επέτειο της Ανθόνυ της Πάντουα το 1895. Τα γραμματόσημα έλργαν «CENTENARIO / DE / S. ANTONIO / Inhambane / MDCCCXCV». Αυτό το ακολούθησε το 1903 μια συλλογή που παρίστανε ένα πορτραίτο του Βασιλιά Κάρλο και χαράκτηκε η λέξη "**INHAMBANE**".

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Inhambane Province official site 

Ινιαμπανε
Μάχη της Εμμαούς

Ο Αντίοχος Επιφανής προετοίμαζε  την εκστρατεία του στις Άνω Σατραπείες όταν πληροφορήθηκε τις νίκες των επαναστατών. Επειδή δεν μπορούσε να ασχοληθεί με την ιουδαϊκή επανάσταση εξουσιοδότησε τον επίτροπο του ανηλίκου γιου του Λυσία προκειμένου να την καταστείλει. Κατόπιν ξεκίνησε για την ανατολή (165 π.Χ.)
.

Ο Λυσίας ανέθεσε σε τρεις στρατηγούς τον Πτολεμαίο του Δορυμένους, τον Νικάνορα και τον Γοργία την κατάπνιξη της ανταρσίας. Ο βασιλικός στρατός συγκεντρώθηκε στην Εμμαούς.

Όταν ο  Ιούδας ο Μακκαβαίος πληροφορήθηκε την θέση και την δύναμη των αντιπάλων του  συγκέντρωσε το στρατό του στην Μασσηφά  κοντά στην Ιερουσαλήμ και   οργάνωσε τις δυνάμεις του διορίζοντας  χιλίαρχους, εκατόνταρχους, πεντηκόνταρχους και δέκαρχους.       Κατόπιν έσπευσε να τους αντιμετωπίσει το βασιλικό στρατό πλησιάζοντας στην Εμμαούς και εγκαθιστώντας το στρατόπεδο του νότια της πόλης  .

Οι βασιλικοί στρατηγοί εντοπίζοντας την  θέση του στρατοπέδου του Ιούδα  οργάνωσαν ένα  σχέδιο σύμφωνα με το οποίο  ο Γοργίας με ένα μέρος του στρατού ( 5.000 πεζούς και 1.000 ιππείς )   θα αιφνιδίαζε τον στρατό του Ιούδα ύστερα από μια νυκτερινή πορεία. Ο Ιούδας αντιλήφθηκε το σχέδιο των αντιπάλων του και εγκαταλείποντας το στρατόπεδο του επιτέθηκε με 3.000 άντρες αιφνιδιαστικά την ίδια νύχτα στο στρατόπεδο των αντιπάλων του στην πόλη. Η επίθεση πέτυχε ο βασιλικός στρατός τράπηκε σε φυγή  προς τις πεδιάδες της Ιδουμαίας της Αζώτου και της Ιαμνείας και το στρατόπεδο του πυρπολήθηκε. Ο Ιούδας καταδίωξε τους αντιπάλους του μέχρι τα Γάζαρα και σκότωσε 3.000 από αυτούς .

Ο Γοργίας φτάνοντας στο στρατόπεδο του Ιούδα διαπίστωσε ότι ήταν άδειο. Λίγο αργότερα είδε στον ουρανό τις φλόγες από το πυρπολημένο στρατόπεδο της πόλης και υποχώρησε χωρίς να δώσει μάχη.

## Παραπομπές

## Πηγές
* *Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος Ε΄,  Ελληνιστικοί  Χρόνοι, Εκδοτική Αθηνών*, 1979
* Η Παλαιά Διαθήκη*, τόμος Γ΄, ΕΣΔΡΑΣ Α΄- Β΄-ΝΕΕΜΙΑΣ-ΤΩΒΙΤ-ΙΟΥΔΙΘ-ΕΣΘΗΡ-ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄Β΄Γ΄ -ΨΑΛΜΟΙ, υπό Ι.Θ.Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων η «Ζωή»*-1997  
* Библиотека Руслана Хазарзара (Library of Ruslan Khazarzar), *[http://khazarzar.skeptik.net/books/flavius/aj/gr/index.htm *Φλαυίου Ἰωσήπου  ἱστοριῶν τῆς  Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Josephus Flavius.Antiquitas Judaeorum. Graece (ed. B. Niese).Flavius Josephus. Flavii Iosephi opera. B. Niese.Berlin. Weidmann. 1892 Liber XII*]*

Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Μαλεσίνας

Η **Iερά Mόνη του Αγίου Γεωργίου Μαλεσίνας** βρίσκεται ένα χιλιόμετρο βορειοανατολικά της Μαλεσίνας, στη χερσόνησο της Αετολίμνης.

Το μοναστήρι ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα μ.Χ., από δύο μονάχους του Αγίου Όρους, σύμφωνα με την παράδοση. Αρχικά, ήταν αφιερωμένο στην Παναγία και μετά τον 17ο αιώνα στον Άγιο Γεώργιο.

Από τον σεισμό του 1894, καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος του, σώθηκε μόνο ένα τμήμα του καθολικού με πλούσιες αγιογραφίες.

Οι αγιογραφίες ανήκουν σε τρεις περιόδους, στους παλαιόγειους χρόνους (1261-1453), στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα.

Μετά την καταστροφή του από το σεισμό, κτίστηκε νέο μοναστήρι, σε κοντινή απόσταση. Τα θυρανοίξια του έγιναν στις 23 Απριλίου του 1920.

Κατά τα έτη 1923-1925, στο μοναστήρι λειτούργησε εκκλησιαστική σχολή, στη συνέχεια όμως αυτή μεταφέρθηκε στη Λαμία.

Διέθετε βιβλιοθήκη, αποτελούμενη από 42 χειρόγραφα βιβλία τα οποία παραχώρησε στην Εθνική Βιβλιοθήκη και μεγάλη περιουσία που απαλλοτριώθηκε από το κράτος το 1931.

Το 1988, το μοναστήρι στελεχώθηκε από μοναχές και λειτουργεί πλέον ως γυναικείο. Εορτάζει στις 23 Απριλίου και στις 2 Ιουνίου.

Το 1992, ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Όμιλος για την διάσωση του Βυζαντινού Ναού της Ιεράς Μονής Αιγίου Γεωργίου Μαλεσίνας», ο οποίος με την επίβλεψη της 7ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, πραγματοποίησε μια σειρά εργασιών για την συντήρηση των κτισμάτων του παλαιού Μοναστηριού, τον καθαρισμό του περιβάλλοντα χώρου του από τους θάμνους, την απομάκρυνση των μπαζών από τον ναό και την επισκευή της στέγης του. 

## Πηγές
#Καραστάθης Κώστας Β. 1999. «Μαλεσίνα – Ιστορία – Μνημεία – Αρχαιολογικοί Χώροι». Αθήνα. Έκδοση του Ομίλου για τη διάσωση του Βυζαντινού ναού Αγίου Γεωργίου Μαλεσίνας.

Αγιου Γεωργιου Μαλεσινας
Μονη Αγιου Γεωργιου Μαλεσινας
Σαρλ Σιπιέ

Ο **Σαρλ Σιπιέ** (γαλ. *Charles Chipiez*, 1835–1901) υπήρξε σημαντικός Γάλλος αρχιτέκτονας, αιγυπτιολόγος, ιρανολόγος και ιστορικός της αρχιτεκτονικής των αρχαίων χρόνων. Διετέλεσε καθηγητής στην École Spéciale d'Architecture στο Παρίσι και συνετέλεσε στην ανέγερση του κτιρίου της "École Nationale Professionnelle d'Armentières" το 1887.

## Συγγράμματα
Μαζί με τον Ζωρζ Περρό έγραψε μια από τις λεπτομερέστατες περιγραφές των αρχιτεκτονικών επιτευγμάτων των λαών της αρχαιότητας της Αιγύπτου, Ελλάδας, Ιράν, Λυδία, Λυκία και Ασσυρία. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του είναι:
* *History of art in primitive Greece: Mycenian art* το 1894
* *A history of art in Phoenicia and its dependencies* το 1885
* *History of art in Persia* το 1892
* *A history of art in ancient Egypt* το 1883
* *A history of art in Chaldaea & Assyria* το 1884
* *History of art in Phrygia, Lydia, Caria, and Lycia* το 1892
* *History of art in Sardinia, Judæa, Syria, and Asia Minor* το 1890
## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Κατηγορία:Γάλλοι ελληνιστές
Ζωρζ Περρό

Ο **Ζωρζ Περρό** (γαλ. *Georges Perrot*, 1832-1914) ήταν Γάλλος αρχαιολόγος.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1832 στο Βιλνέβ-Σαιν-Ζωρζ (Villeneuve-Saint-Georges) στα νοτιοανατολικά του Παρισιού. Δίδαξε στη Σορβόνη από το 1872 και διετέλεσε διευθυντής της École Normale Supérieure από το 1888 ως το 1902. Το 1874 εκλέχθηκε στην Ακαδημία των Επιγραφών και Γραμμάτων (Académie des Inscriptions et Belles-Lettres), όπου διετέλεσε γραμματέας από το 1904 μέχρι τέλους. Απεβίωσε στις 30 Ιουνίου 1914.

## Συγγράμματα
Δημοσίευσε τις αρχαιολογικές του ανακαλύψεις στη Μικρά Ασία τα έτη 1861-62, και έγινε δημοφιλέστατος. Επιμελήθηκε τις εκδόσεις του περιοδικού *[[Revue archéologique]]*, το οποίο φιλοξένησε και πολλά δικά του άρθρα. Άλλα έργα του ήταν οι *Αναμνήσεις ταξιδιού στη Μικρά Ασία* ( *Souvenirs d'un voyage en Asie mineur,* 1863) και το δεκάτομο *Ιστορία τέχνης της Αρχαιότητας* (*Histoire de l'art dans l'antiquité)* από κοινού με τον Σαρλ Σιπιέ (1882–1914).
## Πηγές
*'Death of M.G. Perrot', *The Times*, 1 July 1914
*'Noted archaeologist dies', *The New York Times*, 1 July 1914
## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Γάλλοι ελληνιστές
Παντελεήμων Βενάρδος

Ο **Παντελεήμων Βενάρδος** (, *Παντελεϊμόν Γιεγκόροβιτς Μπεναρντός*, Πελοπόννησος 1761 – 1839) υπήρξε στρατηγός του Ρωσικού στρατού, ελληνικής καταγωγής.

## Βιογραφία
Από οικογένεια Ελλήνων ευγενών. Στις 24 Αυγούστου 1775 εισήλθε στο ελληνικό γυμνάσιο επι της σχολής Ευελπίδων Mozhaisky. Αποφοίτησε από το τμήμα  ομοθρήσκων. Στις 16 Ιουνίου 1781 διορίστηκε με τον βαθμό Σημαιοφόρος στο 15ο Σύνταγμα Πεζικού του Shlisselburg. Τον Ιανουάριο του 1786 μεταφέρθηκε στο Ekaterinoslav.
Πολέμησε εναντίον των Τούρκων το 1787-1791 στο Ochakov και Ισμαήλ (Πολιορκία του Ισμαηλίου (1790)). Το 1792 και 1794 πολέμησε εναντίον των ανταρτών της Πολωνίας. Τον Σεπτέμβριο του 1802 διορίστηκε διοικητής συντάγματος του Νίζνι Νόβγκοροντ και τον Μάρτιο του 1806 – διοικητής  συντάγματος του Βλαντίμιρ.
Στον πόλεμο του Τέταρτου Συνασπισμού εναντίον της Γαλλίας, 1806-1807, διακρίνεται ο ίδιος κατά τη διάρκεια των μαχών και συγκεκριμένα στη (Μάχη του Άιλαου) και στη μάχη του Heilsberg (Friedland). 

Του απονεμήθηκε ο βαθμός του στρατηγού στις 12 Δεκεμβρίου 1807.
Στον πόλεμο του 1812 ήταν στο τρίτο εφεδρικό Σώμα Στρατού και από 18 Σεπτεμβρίου 1812 – στο 3ο, Δυτικό Σώμα, διοικητής της 1ης Ταξιαρχίας του 18ου συντάγματος. Συμμετέσχε στη Μάχη του Kobrin, διέπρεψε κατά τη διάρκεια της Μάχης του Gorodechno. Στις 20 Μαρτίου 1813 του απονεμήθηκε το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου

Το 1813 - 1814 συμμετέσχε στην Πολιορκία της Thorne (1813), πολέμησε στο Bautzen και Katsbahe, στη Μάχη της Brienne, στη μάχη της LA ROTHIERE. Τον Αύγουστος του 1814 διορίστηκε  διοικητής ταξιαρχίας της 18ης Μεραρχία Πεζικού μέχρι την αποστράτευσή του στις 16 Μαρτίου 1816.
Στις 17 Ιουνίου 1817 του απονεμήθηκε το παράσημο του Τάγματος της Αγίας Άννης 

## Πηγές
* Словарь русских генералов, участников боевых действий против армии Наполеона||ссылка=http://www.museum.ru/1812/Persons/slovar/sl_b25.html|страницы=314-315
* Государственный Эрмитаж. Западноевропейская живопись|1981||страницы=251, кат.№ 7930

Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Ιερό του Απόλλωνα Υλάτη

Το **Ιερό του Απόλλωνα Υλάτη** είναι ιερό που βρίσκεται δυτικά του Κουρίου και αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά ιερά της αρχαίας Κύπρου. 

Η πιο γνωστή αναφορά σ' αυτό το ιερό, στις αρχαίες πηγές, γίνεται στο έργο «*[[Γεωγραφικά]]*» (Βιβλίο ΙΔ) του αρχαίου Έλληνα γεωγράφου Στράβωνα. Κατά τον Στράβων, *ἀρχὴ δ᾽ οὖν τοῦ δυσμικοῦ παράπλου τὸ Κούριον τοῦ βλέποντος πρὸς Ῥόδον͵ καὶ εὐθύς ἐστιν ἄκρα ἀφ᾽ ἧς ῥίπτουσι τοὺς ἁψαμένους τοῦ βωμοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος* - δηλ. σε ακρωτήρι μετά το Κούριον, το οποίο έβλεπε προς Ρόδον, πετούσαν όσους άγγιζαν τον βωμό του Απόλλωνα.

Το αρχαίο ιερό κτίστηκε κατά την Εποχή του Χαλκού και καταστράφηκε το 365 μ.Χ λόγω σεισμού. Πολλά κατεδαφισμένα κτήρια του αρχαίου ιερού αναστυλώθηκαν. Το πτολεμαϊκό ιερό χρονολογείται τον 3ο αιώνα π.Χ. Όσον αφορά το ρωμαϊκό ιερό, αυτό χτίστηκε σε δύο φάσεις: την πρωτο-ελληνιστική περίοδο και τον 1ο αιώνα μ.Χ. Το ιερό αυτό καταστράφηκε το 364-365 μ.Χ λόγω σεισμού.

Το ιερό αυτό ήταν πανομοιότυπο με τα ιερά του Απόλλωνα στην Επίδαυρο και στην Αργολίδα. Μέχρι σήμερα σώζεται επιγραφή με το όνομα του θεού (5ος-4ος αιώνας π.Χ), το οποίο βρέθηκε στη βάση των ιερών οκλαζόντων παίδων.

## Παραπομπές


## Πηγές
*ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΥΛΑΤΗ, Δήμος Λεμεσού, Κούριο
*Στράβων, Γεωγραφικά (βιβλίο ΙΔ), κεφάλαιον 6, σημ. 3

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ναοί του Απόλλωνα
Κατηγορία:Αρχαία Κύπρος
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί
Κατηγορία:Επισκοπή Λεμεσού (κοινότητα)
Νομοθετικό Σώμα της Δυτικής Βιρτζίνια

Το **Νομοθετικό Σώμα της Δυτκής Βιρτζίνια** είναι το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της πολιτείας της Δυτικής Βιρτζίνια. 

Ως διθάλαμο νομοθετικό σώμα, διαιρείται μεταξύ της άνω Γερουσίας και της κάτω Βουλής των Αντιπροσώπων. Εγκαθιδρύθηκε υπό το Άρθρο VI του Συντάγματος της Δυτικής Βιρτζίνια μετά την απόσχιση της πολιτείας από την Βιρτζίνια κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο το 1863. Όπως και στην γειτονική και πρώην συντακτική Γενική Συνέλευση της Βιρτζίνια, η κάτω βουλή του νομοθετικού σώματος αναφέρεται επίσης ως "House of Delegates." 

Το Νομοθετικό Σώμα συνέρχεται στο κτίριο του Πολιτειακού Καπιτωλίου στο Τσάρλστον.

## Θητείες
Οι γερουσιαστές εκλέγονται για θητείες τεσσάρων ετών και οι αντιπρόσωποι για θητείες δύο ετών. Αυτές οι θητείες είναι αλληλοεπικαλυπτόμενες, που σημαίνει ότι  δεν είναι ανοικτά προς εκλογή και οι 34 έδρες της Πολιτειακής Γερουσίας:μερικοί εκλέγονται σε έτη προεδρικής εκλογής και μερικοί σε ενδιάμεσες εκλογές.

## Συνεδριάσεις
Οι τακτικές συνεδριάσεις του Νομοθετικού Σώματος αρχίζουν την δεύτερη Τετάρτη του Ιανουαρίου κάθε έτους. Όμως, μετά την εκλογή ενός νέου κυβερνήτη, η συνεδρίαση αρχίζει τον Ιανουάριο με την ομιλία του κυβερνήτη αλλά μετά αναστέλλεται μέχρι τον Φεβρουάριο. Την πρώτη ημέρα της συνεδρίασης, τα μέλη και της Βουλής και της Γερουσίας συνέρχονται σε κοινή συνεδρίαση στην Αίθουσα της Βουλής όπου ο κυβερνήτης παρουσιάζει το νομοθετικό του/της πρόγραμμα. Το μήκος της γενικής συνεδρίασης δεν μπορεί να είναι πέρα από 60 ημερολογιακές ημέρες εκτός αν επεκταθεί από ένα ταυτόχρονο ψήφισμα που υιοθετείται με ψήφο δύο τρίτων κάθε σώματος. Ο κυβερνήτης μπορεί να συγκαλέσει το Νομοθετικό Σώμα για έκτακτες συνεδριάσεις. με δεδομένο την μερκού χρόνου φύση του νομοθετικού σώματος της Δυτικής Βιρτζίνια, πολλές έκτακτες συνεδριάσεις δεν είναι ασυνήθιστες.

## Προέλευση των νομοσχεδίων
Τα νομοσχέδια, ακόμη και τα νομοσχέδια εσόδων, και τα ψηφίσματα μπορεί να προέρχονται από οποιαδήποτε από τα δύο σώματα.

## Υπέρβαση αρνησικυρίας
Για νομοσχέδια προϋπολογισμού ή συμπληρωματικά νομοσχέδια πιστώσεων, τα δυο τρίτα των μελών που έχουν εκλεγεί σε κάθε σώμα απατούνται για να προσπελασθεί το βέτο του κυβερνήτη σε ένα νομοσχέδιο ή αντικείμενα ή τμήματα του. Για όλα τα άλλα νομοσχέδια, απαιτείται μια απλή πλειοψηφία σε κάθε σώμα.

## Βλέπε επίσης
*Βουλή των Αντιπροσώπων της Δυτικής Βιρτζίνια
*Γερουσία της Δυτικής Βιρτζίνια
*Πολιτειακό Καπιτώλιο της Δυτικής Βιρτζίνια
*Κατάλογος μελών της 80ής Βουλής των Αντιπροσώπων της Δυτικής Βιρτζίνια
*Κατάλογος μελών της 80ής Γερουσίας της Δυτικής Βιρτζίνια

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*West Virginia Legislature Homepage 

Δυτικη Βιρτζινια
Κατηγορία:Δυτική Βιρτζίνια
Ιωάννης Πρίγκος

Ο **Ιωάννης Πρίγκος** (;1725-1789) ήταν έμπορος, βιβλιόφιλος και ευεργέτης της γενέτειράς του Ζαγοράς Πηλίου.

## Βιογραφικό
Από το 1740 μέχρι το 1776 έζησε διαδοχικά στην Αλεξάνδρεια, στη Βενετία, στη Σμύρνη, όπου είχε όμως κάποιο δυσάρεστο επεισόδιο με τις αρχές, που τον ανάγκασε να εγκαταλείψει αυτές της περιοχές· αργότερα, περιγράφοντας αυτές τις εμπειρίες του, έγραψε χαρακτηριστικά «κάλλιο αλλού χαμάλης παρά στον Τούρκο βεζίρης, όπου δεν ηξεύρεις που έχεις το κεφάλι σου» Εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ το (1755) όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο και απέκτησε χρήματα.
Μολονότι δεν είχε πάει σχολείο, καθώς από μικρός έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς του, έμαθε μόνος του Αρχαία και Νέα Ελλήνικά, Ιταλικά και Ολλανδικα και απέκτησε μια από τις πιο πλούσιες βιβλιοθήκες της εποχής του. Το 1762 αποφάσισε να δημιουργήσει στη Ζαγορά μια βιβλιοθήκη, έχοντας ως παράδειγμα τη βιβλιοθήκη του Άμστερνταμ. Μέχρι το 1776 έστειλε, μέσω Σμύρνης, στη γενέτειρά του, 800 τόμους βιβλίων, τα περισσότερα από τα οποία ήταν σπάνιες εκδόσεις αρχαίας ελληνικής γραμματείας, έργα Βυζαντινών συγγραφέων, χρονογράφων, ιστορικών και πατέρων της εκκλησίας, καθώς και φιλοσοφικά και ιστορικά βιβλία αλλά και γεωγραφίες, άτλαντες και χάρτες..

Είχε αλληλογραφία με τον Πατριάρχη Καλλίνικο Γ', επίσης Ζαγοριανό, στον οποίο έστελνε χρήματα προκειμένου να δημιουργήσει εκεί ένα είδος δημοτικού, *το κατώτερο Σχολείο των Κοινών Γραμμάτων*. Μετά την επιστροφή του στη γενέτειρα, το 1776, και πάλι σε συνεργασία με τον Καλλίνικο, ίδρυσε ένα ανώτερο σχολείο, το *Ελληνομουσείο*, που χτίστηκε κοντά στη βιβλιοθήκη (και τα δύο κτίρια κατασκευάστηκαν με χρήματα του Πρίγκου). 

Στο σχολείο αυτό, από το οποίο αποφοίτησαν μεταξύ άλλων ο Άνθιμος Γαζής και ο Γρηγόριος Κωνσταντάς, οι μαθητές διδάσκονταν την ελληνική γλώσσα, καθώς και μαθηματικά, γεωγραφία, ιστορία και φυσική.

## Εργογραφία
Ο Πρίγκος έγραψε *Το χρονικό του Άμστερνταμ*  που αποτελείται από τέσσερις τόμους με γεγονότα του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1768-1774) και προχώρησε στην έκδοση του βιβλίου του Κεφαλλονίτη ιερωμένου Ηλία Μηνιάτη *Η Πέτρα του Σκανδάλου* (που είχε εκδοθεί για πρώτη φορά στην Λειψία το 1718) και του έργου του Ευγένιου Βούλγαρη *Ορθόδοξος ομολογία σχεδιασθείσα παρά του σοφολογιωτάτου ιεροδιακόνου κυρίου Ευγενίου του Βουλγάρεως*, το οποίο επανεκδόθηκε το 1828 στην Αίγινα με τίτλο *Ορθόδοξος ομολογία, ήτοι Πίστεως έκθεσις κατά την του Χριστού αγίαν καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν*. Σώζεται επίσης ανέκδοτο ένα είδος Ημερολογίου του σε 4 τόμους, όπου σχολιάζει με απλότητα και χιούμορ την ειδησεογραφία της εποχής του (θανάτου του τον Ιούλιο του 1789 ήταν συνδρομητής ολλανδικών εφημερίδων) και προπαντων τα πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα που συντελούνταν στην βαλκανική και στο Αιγαίο.

## Παραπομπές- Σημειώσεις


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.43

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σπουδαστήριο Νέου ελληνισμού
* Ψηφιακή πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη
* Κείμενο Γεωργίου Κούβελα
* Δημόσια βιβλιοθήκη Ζαγοράς

Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Γυναικείο ειδώλιο από τη Φοινίκη (Μουσείο του Λούβρου)

Το **γυναικείο ειδώλιο από την Φοινίκη** που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα.

## Περιγραφή
Το ελεφάντινο γλυπτό συγκαταλέγεται στα ωραιότερα έργα τέχνης που ανακαλύφθηκαν σε Φοινικικούς τάφους της Συρίας, Κύπρου και Σαρδηνίας. Διατηρείται σε καλή κατάσταση, ακέραιο εκτός από το κεφάλι που λείπει. Οι ανοικτές παλάμες ακουμπούν τον θώρακα, σε στάση που επαναλαμβάνεται σε πολλά καλλιτεχνήματα της Φοινίκης και Κύπρου. Είναι ντυμένη με συμμετρικό πτυχωτό ποδήρη μανδύα, ιμάτιο με μανίκια και ευρύ ιμάτιο. Δύο μακρυά κορδόνια κρέμονται ευθεία κάθετα μέχρι την κνήμη. Ο κορμός του σώματος έχει σχήμα κίονα χωρίς ανατομικά χαρακτηριστικά.

## Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο Φοίνικα καλλιτέχνη του 5ου ή του 4ου αιώνα π.Χ.

## Πηγές

* 
* Παρουσίαση του αγαλματιδίου από το Μουσείο του Λούβρου

Κατηγορία:Ειδώλια
Κατηγορία:Γλυπτά στο Μουσείο του Λούβρου
Ενοποιημένη Γλώσσα Σχεδίασης Προτύπων

μικρογραφία|Ένα κολάζ διαγραμμάτων UML.

Η **Ενοποιημένη Γλώσσα Σχεδίασης Προτύπων** (αγγλ. *Unified Modeling Language (*'UML*')*), είναι η πρότυπη γλώσσα σχεδίασης και αποτύπωσης προτύπων στη μηχανική λογισμικού. Χρησιμοποιείται για τη γραφική απεικόνιση, τον προσδιορισμό, την κατασκευή και την τεκμηρίωση των στοιχείων ενός συστήματος λογισμικού. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διάφορες φάσεις ανάπτυξης, από την ανάλυση απαιτήσεων ως τον έλεγχο ενός ολοκληρωμένου συστήματος. Αποτελείται από ένα σύνολο προσυμφωνημένων όρων, συμβόλων και διαγραμμάτων που επιτρέπουν:

* την αποτύπωση των ορίων ενός συστήματος και των βασικών λειτουργιών του, χρησιμοποιώντας «παραδείγματα χρήσης» (αγγλ. *use-cases*) και «δράστες» (αγγλ. *actors*).
* την επεξήγηση της πραγματοποίησης των παραδειγμάτων χρήσης με «διαγράμματα αλληλεπίδρασης».
* την αναπαράσταση μιας στατικής δομής ενός συστήματος χρησιμοποιώντας «διαγράμματα κλάσεων».
* τη δημιουργία προτύπων για τη συμπεριφορά των αντικειμένων με «διαγράμματα καταστάσεων».
* τη δημιουργία προτύπων της εργασιακής ροής με «διαγράμματα δραστηριοτήτων».
* την αποκάλυψη της υλοποίησης της αρχιτεκτονικής με «διαγράμματα συστατικών» και «ανάπτυξης».
* την επέκταση της λειτουργικότητας με «στερεότυπα».

## Διαγράμματα κλάσεων

Στα διαγράμματα κλάσεων χρησιμοποιούνται γεωμετρικά σχήματα ως συμβολισμοί για τα αντικείμενα, τις κλάσεις και τις διασυνδέσεις. Τα αντικείμενα της ίδιας κλάσης αναπαριστώνται με ένα μόνο γεωμετρικό σχήμα.
Γραμμές διαφόρων τύπων χρησιμοποιούνται για να συνδέουν αυτά τα σχήματα και να υποδηλώνουν έτσι τον τρόπο που κληρονομούν τις ιδιότητές τους το ένα από το άλλο, συνεργάζονται ή εξαρτώνται μεταξύ τους. Για παράδειγμα, όταν ένα αντικείμενο χρησιμοποιεί λογισμικό κάποιας άλλης κλάσης (π.χ. καλώντας μία μέθοδό της), δημιουργείται μία «εξάρτηση» (αγγλ. *dependency*) μεταξύ τους η οποία αναπαρίσταται με μία διακεκομμένη γραμμή. Αυτή η εξάρτηση μπορεί να είναι «συσχέτιση» (αγγλ. *association*), ένας τύπος εξάρτησης που υπονοεί πραγματική συνύπαρξη στη μνήμη στιγμιοτύπων των συμμετεχόντων κλάσεων κατά τον χρόνο εκτέλεσης, «συνάθροιση» (αγγλ. *aggregation*), ένας τύπος συσχέτισης ο οποίος σημαίνει ότι το ένα αντικείμενο μπορεί να περιέχει στιγμιότυπα της άλλης κλάσης ως γνωρίσματα του, ή «σύνθεση» (αγγλ. *composition*), ένας πιο ισχυρός τύπος συνάθροισης που υπονοεί πως ο χρόνος ζωής των αντικειμένων είναι κοινός (δημιουργούνται και καταστρέφονται στη μνήμη ταυτόχρονα). Καθεμία από αυτές τις σχέσεις συμβολίζεται οπτικά με έναν διαφορετικό τύπο γραμμής μεταξύ των συμμετεχόντων κλάσεων, ενώ μπορεί να υπάρχουν και εξαρτήσεις οι οποίες δεν είναι καν συσχετίσεις (π.χ. όταν ένα αντικείμενο καλεί μία στατική μέθοδο κάποιας κλάσης).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Ανάπτυξη λογισμικού
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική υπολογιστών
Κατηγορία:Διαγράμματα
Κατηγορία:Πρότυπα ISO
Μαπούτο (Επαρχία)

Η **Μαπούτο** (πορτογαλικά *Maputo*) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Η επαρχία περιλαμβάνει την ομώνυμη πόλη Μαπούτο, που είναι και πρωτεύουσα όλης της Μοζαμβίκης. Έχει πληθυσμό 1.072.086 κατοίκων (απογραφή 2006).

## Γεωγραφία
Η Μαπούτο είναι η νοτιότερη και μικρότερη επαρχία της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Γάζα και στα ανατολικά με την Επαρχία Μπουλμάνγκα της Νότιας Αφρικής, καθώς και το Λουμπόμπο του Εσουατίνι. Είναι η μόνη επαρχία που συνορεύει με το Εσουατίνι.

## Διοικητιή διαίρεση
Η Μαπούτο διαιρείται σε 7 συνοικίες και 3 δήμους.

### Συνοικίες

### Δήμοι
* Μανίζα 
* Ματόλα
* Ναμαάτσα

## Πόλεις
Η μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Μαπούτο είναι η ομώνυμη πόλη Μαπούτο και δεύτερη μεγαλύτερη η Ματόλα. Άλλες πόλεις είναι η Μαγκούντε, η Μανίκα, η Μαρακουένε, η Ματόλα, η Μοάμπα, η Μπέλα Βίστα, η Μποάνε, η Ναάμτσα και η Πόντα ντο Ούρο.

## Δείτε επίσης
* Πόλη Μαπούτο

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Maputo Province official site
Ιερέας με περιστέρι (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης)

Το άγαλμα **ιερέας με περιστέρι** που φιλοξενείται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Κύπρο που αγοράστηκε από το Μουσείο το 1874-76.
## Περιγραφή
Είναι από ασβεστόλιθο σε μέγεθος μεγαλύτερο του φυσικού. Εικονίζει έναν άνδρα ντυμένο με ποδήρη μανδύα και ιμάτιο που βηματίζει με το αριστερό πόδι μπροστά. Κρατάει στο αριστερό χέρι ένα περιστέρι και στο δεξί ένα ποτήρι. Φέρει κυπριώτικη επιγραφή που δηλώνει ότι ήταν αφιερωμένο στην Παφία Αφροδίτη.
## Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο Κυπρίου εργαστηρίου του 6ου αιώνα π.Χ.
## Πηγές

* 
* Παρουσίαση του αγάλματος από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης

Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Καρλ Μαρία φον Βέμπερ

Ο **Καρλ Μαρία Φον Βέμπερ** (γερμ. Carl Maria von Weber, 18-19 Νοεμβρίου 1786 - 5 Ιουνίου 1826) ήταν Γερμανός συνθέτης, μαέστρος, πιανίστας, κιθαρίστας και κριτικός, ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες της ρομαντικής περιόδου. Τα πιο γνωστά του έργα είναι οι όπερες *Ελεύθερος σκοπευτής*, *Ευριάνθη*, *[[Όμπερον (όπερα)|Όμπερον]]* κτλ., τα οποία επηρέασαν σημαντικά την ανάπτυξη του ρομαντισμού στη Γερμανία.
## Βιογραφία
Ήταν το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά του Φραντς Άντον φον Βέμπερ και της δεύτερης γυναίκας του, Γκενοβέφα Μπρένερ, μιας τραγουδίστριας από τη Βιέννη. Ο αδερφός του, Φραντς, απέκτησε με την γυναίκα του τέσσερις κόρες που ασχολήθηκαν όλες με το τραγούδι και μάλιστα η Κοστάντζα παντρεύτηκε τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Ο Φραντς είχε πολλές φιλοδοξίες για τον μικρό Καρλ και σχεδίαζε να τον μετατρέψει σε παιδί-θαύμα. Ωστόσο ο Καρλ είχε γεννηθεί με μία ασθένεια που δεν του επέτρεψε να περπατήσει μέχρι τα τέσσερα χρόνια του. Από τότε έγινε ήδη ένας ικανός τραγουδιστής και πιανίστας.

Τον Μάρτιο του 1798, η μητέρα του πέθανε. Τον ίδιο χρόνο αυτός πήγε στο Σάλτσμπουργκ ως μαθητής του Μίχαελ Χάυντν, αδελφού του Γιόζεφ Χάυντν, ο οποίος τον ανέλαβε αφιλοκερδώς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί πιανίστες
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κατηγορία:Κιθαρίστες
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες όπερας
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού
Σοφάλα

Η **Σοφάλα** (πορτογαλικά: Sofala) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Η επαρχία περιλαμβάνει την Μπέιρα, η οποία είναι και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Μοζαμβίκης. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Μοζαμβίκης με συνολικό πληθυσμό 1.676.131 κατοίκων (απογραφή 2006). Έχει έκταση 68,018 χιλιόμετρα. 

## Γεωγραφία
Η Σοφάλα είναι η όγδωη μεγαλύτερη επαρχία της Μοζαμβίκης συνολική έκταση  68,018 χιλιόμετρα. Βρίσκεται κεντροανατολικά της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα νότια με την Επαρχία Ινιαμπάνε, στα δυτικά με την Επαρχία Μανίκα, στα βορειοανατολικά και βορειοδυτικά με την Επαρχία Τέτε και στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Ζαμβεζία. Στα ανατολικά βρέχεται από τον Ινδικό ωκεανό.

## Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 η Σοφάλα έχει πληθυσμό
1.676.131 κατοίκων. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία στη Μοζαμβίκη (μετά τη Ζαμβεζία και τη Ναμπούλα).

## Διοικητική διαίρεση
Η Σοφάλα διαιρείται σε 12 συνοικίες:

## Πόλεις
Η μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Σοφάλα είναι η Μπέιρα. Άλλες πόλεις είναι η Γκορονγκόσα, η Κάια, η Μαρινγκέ, η Ματσάνγκα, η Μορομέου, η Μουάνζα, η Μπούζι, η Ναματάντα, η Ντόντο, η Τσένγκα, η Τσερινγκόμα και η Τσιμπαμπάβα.

## Δείτε επίσης
* Επαρχίες της Μοζαμβίκης

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  Province of Sofala official site
Σεμιόν Σταύρακοβ

Ο **Σεμιόν Σταύρακοβ** (ρωσικά *Семён Христофорович Ставраков*, 1763-1819), ήταν στρατηγός του Ρωσικού στρατού  ελληνικής καταγωγής.

## Βιογραφία
Ο Σεμιόν Σταύρακοβ ήταν ευγενής Ελληνικής καταγωγής, Ορθόδοξος στο θρήσκευμα, γιος συνταξιούχου υπολοχαγού της επαρχίας Πολτάβα. Τον Οκτώβριο του 1783 εντάχθηκε  στο σύνταγμα πεζικού του Κοζλόβσκ, τον Μάιο του  1789 μεταφέρθηκε με τον βαθμό του λοχία στο 6ο σύνταγμα γρεναδιέρων της Ταυρίδας.

Το 1790 και 1791 πολέμησε εναντίον των Τούρκων στην Κιλιά, Μπαμπαντάγκ και Ματσίν. Το 1794 πολέμησε στην Πολωνία με τον βαθμό του Σημαιοφόρου.Το Νοέμβριο μεταφέρθηκε στο επιτελείο του Σουβόροβ και μετά στο 11ο  σύνταγμα  γρεναδιέρων της Φαναγορείας. Για τη συμμετοχή στην Πολιορκία της Πράγας (1794) έλαβε τον βαθμό του υπολοχαγού. Τον Οκτώβριο του 1796  διορίστηκε «γραμματέας του γραφείου» στην έδρα του Σουβόροβ στο Τουλτσίν, απ’ όπου  στις 17 Ιανουαρίου 1797 απολύθηκε από την υπηρεσία με τον βαθμό λοχαγού επιτελείου.

Τον Φεβρουάριο του 1799, αποδέχθηκε τον διορισμό του ως υπασπιστή του  Σουβόροβ, συμμετείχε στην Ιταλική εκστρατεία του Σουβόροφ και ήταν παρών σε όλες τις μάχες της ιταλικής και ελβετικής εκστρατείας του  Σουβόροβ, έλαβε τον βαθμό του ταγματάρχη και του απονεμήθηκε το παράσημο του Τάγματως της Αγίας Άννης. Το 1805 διορίζεται στο αρχηγείο του Κουτούζωφ, συμμετείχε στις μάχες του Κρεμς και του  Άουστερλιτς, όπου τραυματίστηκε από σφαίρα στο δεξί του πόδι και έλαβε τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Το 1807 πολέμησε στην Μάχη του Άιλαου, Γκιουτσταντ και στην Μάχη της Χέλσμπεργ, για την οποία τιμήθηκε τον Μάιο του 1808 με το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου

Στη μάχη της Φρίντλαντ τραυματίστηκε από σφαίρα στο δεξί χέρι, και του απονεμήθηκε το χρυσό σπαθί. Το 1808-1809 πολέμησε  τους Σουηδούς, ο ίδιος διακρίθηκε στις μάχες της Κουορτάνε και Οροβάισε και στις 18 Οκτωβρίου 1808 προήχθη σε συνταγματάρχης. Το 1811 συμμετείχε στον ρωσο-τουρκικό πόλεμο με το αρχηγείο στρατού του Κουτούζωφ.

Τον Μάρτιο του 1812 διορίστηκε διοικητής της κεντρικής έδρας της 1ης Δυτικής στρατιάς, και έλαβε μέρος στις μάχες του Οστρόβνο, του  Σμολένσκ, του Μποροντινό, του Ταρούτινο, του Μαλογιαροσλάβετς, της Βιάζμα,της Μπερεζινά και για την εξαιρετική υπηρεσία του τον Νοέμβριο του 1812 έλαβε τον βαθμό του Υποστράτηγου.

Το 1813 συμμετέσχε στις μάχες της Λιότζεν, της Μπάουτζεν, της Δρέσδης, της Κούλμ και στη Λειψία Το 1814 – στη μάχη της Μπριέννε,μάχη της Λα Ροτίερε, Μάχη του Μπαρ-σουρ-ομπε, Μάχη της Αρσι-σουρ-ομπε και την κατάληψη του Παρισιού (1814). Τον Ιανουάριο του 1816 διορίζεται γενικός επιθεωρητής νοσοκομείων. Ήταν γνωστός στον στρατό λόγω της επιμέλειας του, της ειλικρίνειάς του και της υψηλής αίσθησης του καθήκοντος. Πέθανε από ασθένεια, στην Αγία Πετρούπολη, και θάφτηκε στο Ορθόδοξο Νεκροταφείο Σμολένσκ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Μανίκα

Η **Μανίκα** (πορτογαλ.: Manica) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Τσιμοΐο. Η επαρχία χει πληθυσμό 1.359.923 κατοίκων (απογραφή 2006) και έκταση 61.661 τ.χλμ..

## Γεωγραφία
Η Μανίκα βρίσκεται κεντροδυτικά της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα βόρεια και ανατολικά με την Επαρχία Σοφάλα, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Γάζα και στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Ινιαμπάνε της Μοπαμβίκης και στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Μπουλμάνγκα και στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Λιμπόπο της Νότιας Αφρικής.

## Συνοικίες
Η Μανίκα διαιρείται σε 9 συνοικίες:

## Δείτε επίσης
* Επαρχίες της Μοζαμβίκης

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Manica Province official site

Μανικα
Ανδρέας Σοφοκλέους

Ο **Ανδρέας Σοφοκλέους** είναι Κύπριος δικηγόρος και αθλητικός παράγοντας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Πελένδρι της Κύπρου το 1967. Είναι ιδρυτής και διευθύνων εταίρος της δικηγορικής εταιρείας Andreas Sofocleous & Со. Αποφοίτησε από το Patrice Lumuba People's Friendship Univeгsity of Moscow το 1993 και εντάχθηκε στον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο το 1994.

Αποτελεί ενεργό μέλος της κυπριακής κοινωνίας. Είναι ιδρυτής και πρόεδρος του ιδρύματος "ΚΕΠΑΚΥ"  και πρόεδρος της ΑΕΛ. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι
Κατηγορία:Κύπριοι πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων της Κύπρου
Κατηγορία:ΑΕΛ Λεμεσού (ποδόσφαιρο)
Κατηγορία:Πρόεδροι ΑΕΛ Λεμεσού
Τρόπος (μουσική)

Ο **τρόπος** είναι σύστημα οκτώ επτάτονων κλιμάκων, που διέφεραν μεταξύ τους ανάλογα με τη θέση που κατείχαν τα ημιτόνια (σε σχέση με τους τόνους) μέσα στην οκτάβα. Η οκτάβα ξεκινά από μία νότα και καταλήγει στην ίδια νότα, για παράδειγμα: "ντο ρε μι φα σολ λα σι ντο". Οι τρόποι εξακολουθούν ως σήμερα να αποτελούν τη βάση του ισόρρυθμου μέλους. 

Παλιότερα υποστηριζόταν πως ο Άγιος Αμβρόσιος είχε καθιερώσει τους τέσσερις πρώτους τρόπους του ισόρρυθμου μέλους που σε ανάμνησή του ονομάστηκαν και "αμβροσιανοί". Σήμερα όμως οι μελετητές τοποθετούν την καθιέρωσή τους σε μεταγενέστερη εποχή. Ακόμα θεωρούν ότι η ταύτισή τους με την ελληνική μουσική έγινε ακόμα πιο αργά. Οι τέσσερις τρόποι μαζί με τον αντίστοιχο τους "πλάγιο" τρόπο που χρησιμοποιεί σε κάθε περίπτωση την ίδια τονική αλλά διαφορετική έκταση είναι: 

#Ο Δώριος τρόπος με τον Υποδώριο
#Ο Φρύγιος τρόπος με τον Υποφρύγιο 
#Ο Λύδιος τρόπος με τον Υπολύδιο
#Ο Μιξολύδιος τρόπος με τον Υπομιξολύδιο

Τα ελληνικά ονόματα που συνδέονται με αυτούς τους ήχους μας προκαλούν σύγχυση, επειδή δεν γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα τι αντιπροσώπευαν στην αρχαιότητα. Τα σύγχρονα βιβλία του ισόρρυθμου μέλους, για να προσδιορίσουν τους τρόπους περιορίζονται στη χρήση αριθμών. Ωστόσο, τα ελληνικά ονόματα, αν και παραπλανητικά, έχουν ενσωματωθεί στην τρέχουσα μουσική ορολογία.
 
## Πηγές
*CHRISTOPHER HEADINGTON Ιστορία της δυτικής μουσικής (1ος τόμος). Η μουσική στον αρχαίο κόσμο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δρόμοι και Τρόποι - Μια συγκεντρωτική παρουσίαση


Κατηγορία:Αρχαία ελληνική μουσική
Κατηγορία:Καθολική μουσική
Πολύ Μεγάλη Συστοιχία (ραδιοτηλεσκόπια)

Η **Πολύ Μεγάλη Συστοιχία** (αγγλικά: *Very Large Array, VLA*) είναι μια διάταξη 28 ραδιοτηλεσκοπίων που βρίσκεται στο Νέο Μεξικό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Το VLA έχει βοηθήσει στις βασικές παρατηρήσεις των μαύρων τρυπών και τους προπλανητικούς δίσκους γύρω από νεαρά αστέρια, στην ανακάλυψη  μαγνητικών νημάτων.

Αποτελείται από 27 ανεξάρτητα ραδιοτηλεσκόπια, το καθένα από τα οποία έχει διάμετρο πιάτου 25 μέτρα και ζυγίζει 209 μετρικούς τόνούς (230 μικροί τόνοι). Οι  κεραίες παρατάσσονται κατά μήκος των τριών βραχιόνων σχήματος Υ (καθένας από τους οποίους έχει μήκος 21 χιλιόμετρα. Χρησιμοποιώντας τις σιδηροδρομικές γραμμές που ακολουθούν κάθε ένα από αυτούς τους βραχίονες οι οποίοι, σε ένα σημείο, διασταυρώνονται με την οδό Route 60 σε ισόπεδη διάβαση και ένα ειδικά σχεδιασμένο μηχάνημα ανύψωσης ("Hein's Trein"), οι κεραίες μπορεί να μετεγκατασταθεί σε μια σειρά  έτοιμων θέσεων,  που επιτρέπουν την συμβολομετρική σύνθεση  με μέγιστη αρχική τιμή τα 36 χιλιόμετρα: στην ουσία, η διάταξη λειτουργεί ως μια κεραία με αυτή τη διάμετρο. Η μικρότερη γωνιακή ανάλυση που μπορεί να επιτευχθεί  είναι περίπου 0:05 δευτερόλεπτα του τόξου σε μήκος κύματος 7 mm.

## Εικόνες

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ραδιοτηλεσκόπια
Κατηγορία:Νέο Μεξικό
Κατηγορία:Συμβολομετρικά τηλεσκόπια
Επιτάφια στήλη (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης)

Η **επιτάφια στήλη** που εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Κύπρο που αγοράστηκε από το Μουσείο το 1874-76.
## Περιγραφή
Η στήλη είναι από ασβεστόλιθο. Εικονίζει δύο Σφίγγες που είναι καθισμένες με στραμμένη την πλάτη η μια προς την άλλη και το πρόσωπο στραμμένο σε τρία τέταρτα προς τον θεατή. 
## Ιστορική τοποθέτηση
Τα χαρακτηριστικά του γλυπτού συγκαταλέγονται στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. Είναι έργο ελληνικής τέχνης από εργαστήριο της Κύπρου.
## Πηγές

* 
* Παρουσίαση της στήλης από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης

Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Παύλος Δελλαπόρτας

Ο **Παύλος Δελλαπόρτας** (1905 - 7 Απριλίου 1980) ήταν Έλληνας δικαστικός.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο χωρίο Κουβαλάτα  Ληξουρίου Κεφαλλονιάς. Κατά το διάστημα 1921-1925 σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αμέσως μετά, δικηγορούσε στο πρωτοδικείο Κεφαλλονιάς. Εισήλθε στο δικαστικό σώμα το 1931 και το 1933 διορίστηκε ειρηνοδίκης στον Παπάδο Γέρας Λέσβου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1938. Υπηρέτησε ως πρωτοδίκης στο Γύθειο (1945 - 1946) και τη Ζάκυνθο (1947 - 1951) και ως εισαγγελέας πρωτοδικών στο Μεσολόγγι. Το 1961 έγινε εισαγγελέας εφετών στη Θεσσαλονίκη. Από τη θέση αυτή αναμείχθηκε το 1963 στην υπόθεση Λαμπράκη, καθώς είχε τη γενική εποπτεία των ανακρίσεων, που διεξάγονταν από τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη και τους εισαγγελείς Δημήτριο Παπαντωνίου και Νίκο Αθανασόπουλο. Μαζί με τον Σαρτζετάκη αντιστάθηκαν στις πιέσεις του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Κόλλια, να κλείσει γρήγορα και χωρίς έρευνα η υπόθεση. Αργότερα στη δίκη ως εισαγγελέας έδρας πρότεινε την καταδίκη των περισσοτέρων, πρόταση που δεν έγινε δεκτή από το δικαστήριο. Με τον ερχομό της Χούντας των Συνταγματαρχών εκδιώχθηκε μαζί με άλλους είκοσι εννέα από το δικαστικό σώμα με απόφαση της τότε κυβέρνησης (1968). Μετά την πτώση της χούντας επανήλθε στην υπηρεσία και προβιβάστηκε στο βαθμό του επίτιμου εισαγγελέα Εφετών, με τον οποίο και συνταξιοδοτήθηκε λόγω ορίου ηλικίας. 

Είχε συγγράψει δύο βιβλία αυτοβιογραφικού χαρακτήρα: *το σημειωματάριο ενός Πιλάτου* (1978, εκδόσεις Θεμέλιο) και *το Λιθάρι του Σισύφου* (1981, εκδόσεις Θεμέλιο)

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1980. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά Γεώργιο (Γιώργη) Δελλαπόρτα Ιατρό-Παθολογοανατόμο και την Αικατερίνη Μαρία Ρόζα Δελλαπόρτα Αρχαιολόγο και διευθύντρια επί σειρά ετών του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου.

## Πηγές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Παύλος Δελλαπόρτας στον ''Πανδέκτη'', του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Φέλιξ Μπλοχ

Ο **Φέλιξ Μπλοχ** (*Felix Bloch*, 23 Οκτωβρίου 1905 – 10 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν Ελβετός φυσικός, ο οποίος εργάσθηκε κυρίως στις ΗΠΑ.

Ο Μπλοχ γεννήθηκε στην Ζυρίχη της Ελβετίας από Εβραίους γονείς, τον Γκούσταβ και την Άγκνες Μπλοχ. Σπούδασε στο Eidgenössische Technische Hochschule της Ζυρίχης, αρχικά μηχανική και αργότερα φυσική. Παράλληλα, παρακολούθησε σεμινάρια των Peter Debye, Χέρμαν Βάυλ και Έρβιν Σρέντινγκερ. Αποφοίτησε το 1927 και συνέχισε τις σπουδές φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, με τον Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, αποκτώντας διδακτορικό το 1928. Η διδακτορική διατριβή του αφορούσε την κβαντική θεωρία των στερεών, χρησιμοποιώντας το κύματα Bloch για να περιγράψει τα ηλεκτρόνια.

Παρέμεινε στην Ευρώπη, μελετώντας με τους Βόλφγκανγκ Πάουλι στη Ζυρίχη, Νιλς Μπορ στην Κοπεγχάγη και τον Ενρίκο Φέρμι στη Ρώμη, πριν επιστρέψει στη Λειψία ως Privatdozent (λέκτορας). Το 1933, αμέσως μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, εγκατέλειψε τη Γερμανία για το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, το 1934. Το φθινόπωρο του 1938, άρχισε να εργάζεται στο Μπέρκλεϋ, πάνω στο 37 ιντσών κύκλοτρο, για τον προσδιορισμό της μαγνητικής ροπής των νετρονίων. Ο Μπλοχ έγινε ο πρώτος καθηγητής θεωρητικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Το 1939 πολιτογραφήθηκε πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε για την πυρηνική ενέργεια στο Los Alamos National Laboratory, πριν παραιτηθεί για να συμμετάσχει στις έρευνες πάνω στο ραντάρ, στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. 

Μετά τον πόλεμο επικεντρώθηκε στη διερεύνηση της πυρηνικής επαγωγής και του πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού, οι οποίες είναι οι βασικές αρχές της μαγνητικής τομογραφίας. Το 1946 πρότεινε τις εξισώσεις Μπλοχ, που καθορίζουν την χρονική εξέλιξη της πυρηνικής μαγνήτισης. Το 1952, απονεμήθηκε σε αυτόν και τον Έντουαρντ Πάρσελ (Edward Mills Purcell) το βραβείο Νόμπελ Φυσικής για *«την ανάπτυξη νέων τρόπων και μεθόδων για τις πυρηνικές μαγνητικές μετρήσεις ακριβείας»*. Την περίοδο 1954-1955 διετέλεσε για ένα χρόνο Γενικός Διευθυντής του CERN. Το 1961, έγινε  καθηγητής της Φυσικής στην έδρα Max Stein, στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελβετοί φυσικοί
Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Κατηγορία:Ελβετοί νομπελίστες
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας
Δημήτρης Παπαντωνίου

Ο **Δημήτρης Παπαντωνίου** ήταν Έλληνας δικαστικός.

## Βιογραφικά στοιχεία

Το 1963 υπηρετούσε ως εισαγγελέας Πλημμελειοδικών στην Θεσσαλονίκη. Το ίδιο έτος μαζί με τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη ανέλαβε την υπόθεση Λαμπράκη χωρίς να υποκύψουν στις πιέσεις του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Κόλλια, να κλείσει γρήγορα και χωρίς έρευνα η υπόθεση. Αντικαταστάθηκε όμως πριν την τελική έκβαση της υπόθεσης. Το 1968 μαζί με άλλους 29 δικαστές αποπέμφθηκε από το δικαστικό σώμα με ειδικό νόμο της Χούντας των Συνταγματαρχών.

Ο Δημήτρης Παπαντωνίου ήταν επίσης εξαίρετος σκακιστής. Υπήρξε ο νικητής του πρώτου πρωταθλήματος σκακιού στην Ελλάδα το 1934 (άτυπο πρωτάθλημα, πριν την ίδρυση της Ε.Σ.Ο.). Φημισμένη είναι η πατρίδα του με τον Μ. Κουτίλιν η οποία δημοσιεύτηκε στην ανθολογία Prix de Beauté aux Échecs του F. Le Lionnais, εκδόσεις Payot, Παρίσι 1951.

Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει μια κόρη, δικηγόρο στο επάγγελμα.



## Πηγές


Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Γουίλις Γιουτζίν Λαμπ

Ο **Γουίλις Γιουτζίν Λαμπ** (*Willis Eugene Lamb Jr.*, 12 Ιουλίου 1913 − 15 Μαΐου 2008) ήταν Αμερικανός φυσικός, ο οποίος μαζί με τον Πόλυκαρπ Κους κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1955 «για ανακαλύψεις σχετικά με τη λεπτή υφή του φάσματος του υδρογόνου».

Ο Λαμπ γεννήθηκε στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και πήγε στο Λύκειο του Λος Άντζελες. Πήρε πτυχίο χημείας από το Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ το 1934. Για τη θεωρητική εργασία του πάνω στη σκέδαση ηλεκτρονίων υπό τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ πήρε το το διδακτορικό του στη φυσική το 1934. Επειδή η υπολογιστικές μηχανές της εποχής δεν ήταν πολύ εξελιγμένες στην έρευνα δεν βρήκε το φαινόμενο Mössbauer το οποίο ανακαλύφθηκε 19 χρόνια αργότερα από τον Ρούντολφ Μέσμπαουερ. Ο Λαμπ ήταν διδάκτορας της φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης από το 1956 μέχρι το 1962 και επίσης δίδαξε στο Γέιλ, στο Κολούμπια στο Στάνφορντ και στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Το 1963 εκλέχθηκε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας.

Ο Λαμπ νυμφεύθηκε την πρώτη σύζυγό του Ursula Schaefer το 1939. Το 1996 νυμφεύθηκε τη φυσικό Bruria Kaufman, με την οποία αργότερα χώρισαν. Το 2008 νυμφεύθηκε την Elsie Wattson.

Ο Λαμπ πέθανε στις 15 Μαΐου του 2008, σε ηλικία 94 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες
Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Σεργκέι Μόσιν

Ο **Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μόσιν** (*Сергей Иванович Мосин*, 14 Απριλίου 1849 - 8 Φεβρουαρίου 1902) ήταν Ρώσος μηχανικός και ο σχεδιαστής του τυφεκίου Μόσιν-Ναγκάντ.

## Πρώτα χρόνια

Ο Μόσιν γεννήθηκε στο Ραμόν της περιφέρειας Βορόνεζ το 1849. Μπήκε στη στρατιωτική ακαδημία σε ηλικία 12 ετών, όπου διέπρεψε ως στρατιώτης. Το 1867, μπήκε στο Στρατιωτικό Γυμνάσιο Αλεξαντροφσκόε στη Μόσχα. Φεύγοντας από κει το 1870, αποφάσισε να πάει στο πυροβολικό τμήμα και μεταφέρθηκε στην Ακαδημία Mikhailovskoye Πυροβολικού. Αποφοίτησε το 1875 και μεταφέρθηκε στην οπλοστάσιο της Τούλα, όπου έγινε η επικεφαλής του τμήματος κατεργασίας.

## Μόσιν-Ναγκάντ
Ήταν στην Τούλα όπου ο Μόσιν ξεκίνησε την καριέρα του ως σχεδιαστής όπλων στην αρχή φτιάχνοντας βελτιώσεις για το Μπέρνταν ΙΙ και αργότερα με τη συνεργασία με την Ναγκάντ να σχεδιάσει το τουφέκι τριών γραμμών του έτους 1891. Ο Μόσιν τελικά ανήλθε στο βαθμό του συνταγματάρχη και διορίστηκε ως διευθυντής του οπλοστασίου Σεστρόρετσκ. πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου του 1902 και θάφτηκε στην Τούλα.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Ρώσοι εφευρέτες
Κατηγορία:Ρώσοι μηχανικοί
Κατηγορία:Ρώσοι σχεδιαστές