open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πολ Μέσκαλ

Ο **Πολ Κολμ Μάικλ Μέσκαλ** (αγγλ: *Paul Colm Michael Mescal*), ( γενν. 2 Φεβρουαρίου 1996) είναι Ιρλανδός ηθοποιός. Γεννήθηκε στο Μέινουθ, σπούδασε υποκριτική στην Ακαδημία Ληρ, και στη συνέχεια έπαιξε σε παραστάσεις σε θέατρα στο Δουβλίνο. Έγινε ευρέως γνωστός με τον ρόλο του στην μίνι τηλεοπτική σειρά *Normal People* (2020), για την οποία κέρδισε ένα Τηλεοπτικό Βραβείο BAFTA αλλά έλαβε και μία υποψηφιότητα για ένα Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης.

Ο Μέσκαλ συνέχισε την καριέρα του με ρόλους σε κινηματογραφικές ταινίας στα ψυχολογικά δράματα *Η Χαμένη Κόρη* (2021) και *Πλάσματα του Θεού* (2022). Οι ρόλοι του ως ένας πατέρας με προβλήματα στο *[[Aftersun (ταινία)|Aftersun]]* (2022) και ένας μυστηριώδης γείτονας στο *Άγνωστοι μεταξύ μας* του χάρισαν υποψηφιότητες για Βραβείο BAFTA αλλά και μία υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ για τι πρώτο. Έλαβε ένα Βραβείο Ολίβιε για την ερμηνεία του ως Στάνλεϊ Κοβάλτσκι στην αναβίωση της παράστασης *[[Λεωφορείον ο Πόθος]]* το 2022. Ο Μέσκαλ επεκτάθηκε στε ταινίες με ακριβό προϋπολογισμό παίζοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορική ταινία δράσης *[[Μονομάχος II]]* (2024).

## Φιλμογραφία
### Κινηματογράφος

### Τηλεόραση

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Ιρλανδοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ιρλανδοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Ιρλανδοί ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνός

Ο **Μητροπολίτης Δαμασκηνός** (κατά κόσμον *Εμμανουήλ Παπαγιαννάκης*, Χανιά, 1958 - Αθήνα, 8 Απριλίου 2025), ήταν Έλληνας θεολόγος και κληρικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου που διετέλεσε Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου από το Νοέμβριο του 2006 έως τον θάνατό του τον Απρίλιο του 2025.

## Βιογραφία
Ο κατά κόσμον Εμμανουήλ Παπαγιαννάκης γεννήθηκε το 1958 στα Χανιά της Κρήτης. Ο πατέρας του, Γεώργιος, καταγόταν από τα Περβολάκια της επαρχίας Κισσάμου και η μητέρα του, Αντωνία, από το Κακοδίκι της επαρχίας Σελίνου. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα πέρασε δύσκολα, ορφανός από πατέρα στα Περβολάκια όπου και παρακολούθησε τα μαθήματα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στο σχολείο Σφακοπηγαδίου. Με το πέρας των Γυμνασιακών και Λυκειακών του σπουδών στην Πατριαρχική Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης, εισήχθη στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από την οποία αποφοίτησε το 1989. Παρακολούθησε το μεταπτυχιακό τμήμα της ίδιας Σχολής κατά τα έτη 1990 και 1991, εκπόνησε διπλωματική εργασία στον τομέα Λατρείας και Τέχνης του κλάδου της πρακτικής Θεολογίας, με θέμα «Αντιμήνσια και Ειλητά της Κρήτης» και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης με βαθμό άριστα. Ήταν υποψήφιος διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ομιλούσε την αγγλική και την ιταλική γλώσσα.

Εκάρη μοναχός το 1976 στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος των Τζαγκαρόλων. Χειροτονήθηκε διάκονος τον Ιούλιο του 1981 και πρεσβύτερος τον Ιούλιο του 1982 από τον Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Ειρηναίο στην ίδια μονή. Υπηρέτησε ως εφημέριος στην επαρχία Αποκορώνου και στην Ιερά Μητρόπολη Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας και ιεροκήρυκας. Το 2001 διορίστηκε Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου. 

Ύστερα από την εκλογή του Μητροπολίτη Ειρηναίου ως Αρχιεπισκόπου Κρήτης τον Αύγουστο του 2006, ο Δαμασκηνός εξελέγη διάδοχος του στην Μητρόπολη Κυδωνίας και Αποκορώνου παμψηφεί από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο Κρήτης στις 7 Νοεμβρίου 2006. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 18 Νοεμβρίου 2006 στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίου Μηνά Ηρακλείου.

Ο κατά σάρκα αδελφός του είναι ο αρχιμανδρίτης Αμφιλόχιος Παπαγιαννάκης, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδας των Τζαγκαρόλων.

Απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο, συνεπεία μετεγχειρητικών επιπλοκών χειρουργικής επέμβασης αντιμετώπισης καρκίνου σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας στις 8 Απριλίου 2025, σε ηλικία 67 ετών.

## Παραπομπές


Δαμασκηνος
Citroën Technospace

Το **Citroën Technospace** είναι ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο που σχεδιάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën και παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2013.

Το μοντέλο αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία της δεύτερης γενιάς του Citroën C4 Picasso και είναι το πρώτο μοντέλο που χρησιμοποίησε τη νέα τότε αρθρωτή πλατφόρμα «Efficient Modular Platform 2» (EMP2).

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Πρωτότυπα μοντέλα αυτοκινήτων
Technospace
Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Ιωάννης Μήλας

Ο **Ιωάννης** (ή **Γιάννος**) **Μήλας** ήταν αγωνιστής του 1821.

Μαζί με τον Δημήτριο Μακρή πήρε μέρος στις πολιορκίες του Βραχωρίου, Ζαπαντίου στις μάχες του Πέτα, Κομποτίου, Κεφαλόβρυσου Αιτωλικού, Γαβαλούς, Μύτικα, Πλάκας και στις πολιορκίες του Μεσολογγίου. Περιλαμβάνονταν στους Φονευμένους Κανονιέρους κατά την τελευταία Πολιορκία του Μεσολογγίου στο από 26 Αυγούστου 1825 εν Μεσολογγίω έγγραφο, καθώς και στον κατάλογο «Όσοι Εσκοτώθησαν από το Πυροβολικό Σώμα κατά την Πολιορκία του Μεσολογγίου» που συνέταξε ο Δημήτριος Δεληγεώργης.

## Παραπομπές


## Πηγές
* «Kατάλογος Αγωνιστών_Διεθνής Αδελφότητα Ελευθέρων Πολιορκημένων Μεσολογγίου» σελ 38 
* Τσίντζος, Στέφανος Κ., «Το Μεσολόγγι κοιτίς της Ελευθερίας», εν Αθήναις 1936, σελ. 100, 107, 113, 114

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Cadillac Evoq

Η **Cadillac Evoq** (προφέρεται «evoke») είναι ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) που σχεδιάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Cadillac και παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ τον Ιανουάριο του 1999. Το μοντέλο ήταν ένα 2-πορτο, 2-θέσιο κουπέ-κάμπριο σπορ αυτοκίνητο, με στάνταρ μεταλλική αναδιπλούμενη οροφή. Πολλά από τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά της Evoq ενσωματώθηκαν στην Cadillac XLR. Το όχημα ήταν ένα έργο που ξεκίνησε υπό τον τότε Γενικό Διευθυντή της Cadillac, Τζον Σμιθ (John Smith). Προοριζόμενο ως «Δήλωση Χαρακτήρα Μάρκας», προμήνυε την αισθητική φιλοσοφία των επόμενων μοντέλων της Cadillac, όπως την Cadillac CTS, την Cadillac SRX, την Cadillac XLR και ούτω καθεξής.

Το Evoq κατασκευάστηκε από την Gaffoglio Family Metalcrafters Inc. στην Καλιφόρνια το 1998. Ο κινητήρας του, ο γνωστός βενζινοκινητήρας Northstar των 4.6 λίτρων και V8, εδώ ειδικά σε ισχυρότερη εκδοχή και ισχύος 405 ίππων, ήταν ο πρώτος Northstar που σχεδιάστηκε για χρήση με κίνηση στους πίσω τροχούς, αντί στους μπροστινούς, όπως ίσχυε αποκλειστικά έως τότε. Η επιτάχυνση 0-60 μίλια την ώρα ή 0-97 χιλιόμετρα την ώρα ανακοινώθηκε τότε ότι είναι μόλις στα 5,5 δευτερόλεπτα.

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Página en español sobre el Cadillac Evoq  

Κατηγορία:Πρωτότυπα μοντέλα αυτοκινήτων
Evoq
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Γκρίζα Ουκρανία

**Γκρίζα Ουκρανία** (ουκρανικά: Сірий Клин / Siryi Klyn, επίσης Сіра Україна, ρωσικά: Серый Клин / Seryy Klin) είναι ανεπίσημη ονομασία για μια περιοχή στη Νότια Σιβηρία και το Βόρειο Καζακστάν, όπου πραγματοποιήθηκε μαζική εγκατάσταση Ουκρανών από τα μέσα του 18ου έως τις αρχές του 20ού αιώνα. Γύρω στο 1917-1920 υπήρξε ένα κίνημα για την ουκρανική αυτονομία στην περιοχή.

## Ιστορία
[μικρογραφία|250x250εσ| Αριθμός και μερίδιο Ουκρανών στον πληθυσμό των περιοχών της [Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία|Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (απογραφή 1926).]]
Ο ουκρανικός οικισμός Siryi Klyn αναπτύχθηκε γύρω από την πόλη Ομσκ στη δυτική Σιβηρία. Ο Μ. Μπονταρένκο, μετανάστης από την επαρχία Πολτάβα, έγραφε πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο: «Η πόλη του Ομσκ μοιάζει με μια τυπική μοσχοβίτικη πόλη, αλλά το παζάρι και οι αγορές μιλούν ουκρανικά». Συνολικά, πριν από το 1914, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή 1.604.873 μετανάστες από την Ουκρανία.

Η ιστορική Γκρίζα Ουκρανία υπάρχει περίπου στο σημερινό βόρειο Καζακστάν και τη νότια Σιβηρία. Δεν συνορεύει με άλλες περιοχές, που κατοικούνται από ουκρανική διασπορά, σε παρόμοια κατάσταση εδαφικής απομόνωσης όπως στην Πράσινη Ουκρανία.

Οι περισσότερες από τις ουκρανικές μεταναστεύσεις στη Σιβηρία έγιναν μεταξύ των μέσων του 18ου αιώνα και των αρχών του 20ού αιώνα. Αφού την κατέκτησε στις αρχές του 18ου αιώνα, η Ρωσική Αυτοκρατορία αποφάσισε να επανεγκαταστήσει την περιοχή παραδίδοντας το 40% των νεοδημιουργηθέντων οικισμών εκεί σε Ουκρανούς αποίκους και το 30% σε Ρώσους και Λευκορώσους αποίκους. 

Μέχρι το 1897, οι Ουκρανοί αποτελούσαν το 7,5% του πληθυσμού στην Περιφέρεια Ακμολίνσκ, η οποία περιείχε το Ομσκ και τις γύρω περιοχές. Αν και η Ρωσική Αυτοκρατορία είχε ανεχθεί τις εκφράσεις της ουκρανικής ταυτότητας και η Σοβιετική Ένωση είχε αρχικά υιοθετήσει μια πολιτική ουκρανοποίησης στην περιοχή, στα τέλη του 1932 η πολιτική ουκρανοποίησης αντιστράφηκε και η ουκρανική ταυτότητα μειώθηκε έντονα. 

Η μετανάστευση στην περιοχή συνεχίστηκε σε όλη τη σοβιετική περίοδο και η εκστρατεία του Νικήτα Χρουστσόφ για παρθένα εδάφη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '50 ενθάρρυνε περαιτέρω μετανάστευση από όλη τη Σοβιετική Ένωση. 

## Δημογραφικά στοιχεία
Στη ρωσική αυτοκρατορική απογραφή του 1897, 51.103 άνθρωποι αυτοπροσδιορίστηκαν ως Μικροί Ρώσοι (Ουκρανοί) στην Περιφέρεια Ακμολίνσκ (Ομσκ), αποτελώντας το 7,5% του πληθυσμού, ενώ αποτελούσαν και την τρίτη μεγαλύτερη εθνότητα μετά τους Καζάκους (62,6%) και τους Ρώσους (25,5%). 

Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 2010, 77.884 άτομα (2,7%) της Περιφέρειας του Ομσκ αυτοπροσδιορίστηκαν ως Ουκρανοί καθιστώντας τους Ουκρανούς την τρίτη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα εκεί, μετά τους Ρώσους και τους Καζάκους.

## Δείτε επίσης
* Κίτρινη Ουκρανία
* Πράσινη Ουκρανία
* Ροζ Ουκρανία
* Ουκρανοί στη Σιβηρία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Χάρτης που δείχνει την τοποθεσία της Γκρίζας Ουκρανίας 
Κατηγορία:Πολιτισμικές περιοχές
Κατηγορία:Ουκρανική διασπορά
Σανγκασάρ

Το **Σανγκασάρ** (σορανί κουρδ. سەنگەسەر) είναι μικρή κωμόπολη του βορειοανατολικού Ιράκ στο Κυβερνείο της Σουλεϊμανίγια, στο Ιρακινό Κουρδιστάν, κοντά στην τεχνητή Λίμνη Ντουκάν. Απέχει οδικώς 120 χιλιόμετρα βόρεια από την πρωτεύουσα του κυβερνείου, την πόλη Σουλεϊμανίγια και 110 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του γειτονικού κυβερνείου, του Αρμπίλ. Απέχει ωστόσο σε ευθεία γραμμή μόλις 20 χιλιόμετρα από τα σύνορα Ιράκ-Ιράν. Εξαιτίας αυτού, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Σαντάμ Χουσεΐν εκτόπισε βίαια τους κατοίκους του Σανγκασάρ ως μέρος ενός σχεδίου απομακρύνσεως των Κούρδων από τα ανατολικά σύνορα με το Ιράν.

Το 2007 εξάλλου, 1.800 άνθρωποι εκτοπίστηκαν εσωτερικά από το Σανγκασάρ και από το Ντολί Σαχιντάν στο Κυβερνείο του Αρμπίλ εξαιτίας τουρκικών βομβαρδισμών. Σύμφωνα με το *ReliefWeb*, «αναφέρθηκε ότι μια γυναίκα σκοτώθηκε και αρκετοί άνθρωποι τραυματίστηκαν. Πάνω από 200 κεφάλια ζώων έχουν επίσης σκοτωθεί. Ένας μουχτάρης (κοινοτάρχης) χωριού της περιοχής, μας είπε ότι καταστράφηκαν 6 γέφυρες που συνδέουν πολλά χωριά, καθώς και ένα τοπικό σχολείο. 

Το 2017 ένας μικρός σεισμός έλαβε χώρα στην περιοχή του Σανγκασάρ, χωρίς να υπάρξουν ανθρώπινα θύματα.

Το 2019 η περιοχή της κωμοπόλεως έγινε και πάλι επανειλημμένα στόχος τουρκικών βομβαρδισμών, με αποτέλεσμα απώλειες αμάχων. Ο τότε δήμαρχος του Σανγκασάρ Ναχρό Αμπντουλάχ, φέρεται να δήλωσε στον τηλεοπτικό σταθμό «Kurdistan 24» ότι οι τουρκικοί βομβαρδισμοί στην περιοχή τους αυξήθηκαν το 2019 σύγκριση με τα προηγούμενα έτη. Ο δήμαρχος ανέφερε επίσης ότι τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη βομβάρδισαν 6 φορές το χωριό Σαργκινέλ, το οποίο βρίσκεται περίπου 15&nbsp;χιλιόμετρα βόρεια του Σανγκασάρ , τον Νοέμβριο του 2019. Η τουρκική κυβέρνηση έχει ισχυρισθεί ότι στοχεύει τρομοκράτες του PKK στην περιοχή. Ωστόσο κάτοικοι της περιοχής έχουν δηλώσει σε κουρδικά μέσα ενημερώσεως ότι δεν υπάρχουν βάσεις του PKK στην περιοχή.

* Ο Κούρδος τραγουδιστής και τηλεοπτικός παρουσιαστής Ντάνιελ Μάντλαντ γεννήθηκε στο Σανγκασάρ το 1977.

## Παραπομπές


Σανγκασαρ
Άννα Μπριγκαντέρε

Η **Άννα Μπριγκαντέρε** (1 Οκτωβρίου 1861, Τέρβετε – 25 Ιουνίου 1933, Τέρβετε) ήταν συγγραφέας, δραματουργός και ποιήτρια από τη Λετονία.

## Βιογραφία
Η Άννα Μπριγκαντέρε γεννήθηκε το 1861. Το 1896 δημοσιεύτηκε η πρώτη ιστορία της, ενώ το 1897 επικεντρώθηκε αποκλειστικά στο λογοτεχνικό της έργο. Την ίδια χρονιά, εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο *Η παλιά Καρλίνα*. To 1903, έγραψε το πρώτο και δημοφιλέστερο θεατρικό της έργο με τίτλο *Η ιστορία του Μικροδάχτυλου* για λογαριασμό του Γιέκαμπς Ντούμπουρς, σκηνοθέτη του Εθνικού Θεάτρου της Λετονίας στη Ρίγα. Ο Ντούμπουρς ανέβασε το έργο σε παράσταση την ίδια χρονιά, ενώ το 1985 έγινε μεταφορά του στον κινηματογράφο και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος την ανάγκασε να μεταναστεύσει στη Μόσχα αλλά το 1918 επέστρεψε στη Ρίγα και συνέχισε το λογοτεχνικό της έργο.

## Έργα
Η Μπριγκάντερε έχει γράψει διάφορα κωμικά και δραματικά έργα. Το πιο γνωστό της έργο είναι *Η ιστορία του Μικροδάχτυλου*, ενός νεαρού αγοριού, από μια λετονική αγροτική οικογένεια, και τις φανταστικές περιπέτειές του στο δάσος κοντά στο σπίτι του. Η Μπριγκαντέρε έχει εκδώσει επίσης τέσσερα κείμενα με έντονο αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, το πιο γνωστό από τα οποία τιτλοφορείται *Θεός, Φύση, Εργασία* και αφορά τη ζωή μιας Λετονής στα τέλη του 19ου αιώνα.

## Βραβεύσεις - τιμητικές διακρίσεις
*1986: Καθιερώνεται το βραβείο *Άννα Μπριγκαντέρε* για συγγραφείς που συνέβαλαν στην ανάπτυξη της λετονικής λογοτεχνίας
*1932: Ένα χρόνο πριν τον θάνατό της, η Μπριγκαντέρε δέχτηκε το βραβείο του Πολιτισμικού Ταμείου της Λετονίας για το έργο της *Στους δριμείς ανέμους* 
*1927: βραβείο Πολιτισμικού Ταμείου της Λετονίας για το έργο *Το μαγικό πουλί της Λολίτας*
*1926: παράσημο 3ης τάξης του λετονικού Τάγματος των Τριών Αστέρων
*1913: βραβείο από τη Λετονική Εταιρεία Ρίγας για τη συνεισφορά της στη λετονική λογοτεχνία και δραματουργία.

## Βιβλιογραφία
*Ράπα Γιάννι, *Η Άννα Μπριγκαντέρε από το Τέρβετε*, Ρίγα, Preses Nams, 1996.  (Λετονικά)
*Μαουρίνια Ζέντα, *Ο βαλτικός τρόπος: μια μελέτη για την Άννα Μπριγκάντερε*, Ρίγα, Zvaigzne ABC, 1996.  (Λετονικά)
* Μέσκοβα Σάντρα (2002), *Οι δύο μητέρες της λετονικής λογοτεχνίας: [[Ασπαζίγια]] και Άννα Μπριγκαντέρε* , *[[Περιοδικό Βαλτικών Σπουδών]]* 34.3, σελ. 276-297. (Αγγλικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λετονοί συγγραφείς
Ζαουίτα

Η **Ζαουίτα** (αραβ. زاويتة, κουρδ. زاویته ) είναι μικρή κωμόπολη του βόρειου Ιράκ στο Κυβερνείο Ντοχούκ, στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Απέχει σε ευθεία γραμμή 14 χιλιόμετρα ανατολικά-βορειοανατολικά από το κέντρο της πρωτεύουσας του κυβερνείου, που είναι η πόλη Ντοχούκ ή Ντουχόκ. Η Ζαουίτα είναι κτισμένη σε μέσο υψόμετρο περίπου 900 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η ονομασία της κωμοπόλεως πιστεύεται ότι προέρχεται από τη συριακή γλώσσα και συγκεκριμένα από τη συριακή λέξη που σημαίνει «γωνία».

## Παραπομπές


Ζαουιτα
Ντερά Σις

Το **Ντερά Σις** (αραβ. دئيره شيش, κουρδ. دێرشیش), γνωστό και ως **Ούμρα** ή **Ούμρα Σγκίσα**, είναι μικρό παραμεθόριο χωριό του βόρειου Ιράκ στο Κυβερνείο Ντοχούκ, στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Απέχει *σε ευθεία γραμμή* 55 χιλιόμετρα βόρεια από την πρωτεύουσα του κυβερνείου, την πόλη Ντοχούκ ή Ντουχόκ, αλλά μόλις 3,5 χιλιόμετρα από τα σύνορα Ιράκ-Τουρκίας. Στο χωριό υπήρχε χριστιανικός ναός του Αγίου Εφραίμ (*Μαρ Εφρέμ*) και σε μικρή απόσταση το μεσαιωνικό μοναστήρι του Μαρ Ατκέν.

## Ιστορικά στοιχεία
Το μοναστήρι του Μαρ Ατκέν αναφέρεται από τον 9ο αιώνα, συγκεκριμένα στο *Βιβλίον της Αγνότητος* του Ισό Ντναχ. Το 1913 καταγράφηκαν ως πληθυσμός του χωριού 200 Χαλδαιοκαθολικοί Χριστιανοί Ασσύριοι, με έναν ναό και υπαγωγή στην Επισκοπή του Ζάχο. Στην ιρακινή απογραφή του 1957 το Ντερά Σις είχε πληθυσμό 361 κατοίκους. Πολλοί όμως από αυτούς εγκατέλειψαν το χωριό λίγα χρόνια αργότερα ως συνέπεια της ενάρξεως του Α΄ Ιρακινοκουρδικού Πολέμου Το Ντερά Σις καταστράφηκε από την ιρακινή κυβέρνηση το 1975 και οι εναπομείνασες 50 οικογένειες μετεγκαταστάθηκαν. Το μοναστήρι επίσης κατεδαφίσθηκε από Ιρακινούς στρατιώτες επί καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν. το 1987.

Το 2011 οκτώ οικογένειες είχαν επιστρέψει στο Ντερά Σις, όπου το Ίδρυμα Χέζελ είχε κτίσει 20 νέα σπίτια και είχε πραγματοποιήσει έργα υποδομής. Το 2016 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 32 κάτοικοι, όλοι Ασσύριοι.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

Ντερα Σις
Νοντίρα

Η **Μοχλαρογίμ** (ουζμπεκικά: Моҳларойим /  ماه لر آییم–), πιο γνωστή με το ψευδώνυμό της, **Νοντίρα** (Нодира, نادره), ήταν Ουζμπέκα μουσουλμάνα ποιήτρια και πολιτεύτρια. Λειτούργησε ως αντιβασίλισσα του Χανάτου της Κοκάνδης όσο ο γιος της ήταν ανήλικος, από το 1822.

Η Νοντίρα θεωρείται γενικά ως ένα από τα πιο εξέχοντα πρόσωπα της ουζμπεκικής ποίησης. Έγραψε ποίηση στα ουζμπεκικά και στα περσικά. Η Νοντίρα χρησιμοποίησε και άλλα ψευδώνυμα, όπως *Κομίλα* και *Μακνούνα*. Πολλά από τα ντιβάν της έχουν διασωθεί και αποτελούνται από περισσότερες από 10.000 στίχους.

## Βιογραφία
Η Μοχλαρογίμ γεννήθηκε το 1792 στο Αντιτζάν, πόλη του Ουζμπεκιστάν.

Ήταν η σύζυγος του Μουχάμαντ Ουμάρ Χαν, που κυβέρνησε το Χανάτο της Κοκάνδης περίπου από το 1810 μέχρι τον θάνατό του το 1822. Μετά το θάνατο του συζύγου της, η Νοντίρα έγινε η de facto ηγεμόνας της Κοκάνδης, αφού ο γιος της, Μουχάμαντ Αλί Χαν, ήταν μόλις έφηβος, όταν στέφθηκε Χαν. Συνέχισε να είναι αντιβασίλισσα και σύμβουλός του σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του. Ήταν επίσης συγγραφέας, η οποία έγραψε ποίηση τόσο στα ουζμπεκικά όσο και στα περσικά. Το έργο της αποτελούνταν από 10.000 ημιστίχια.

Παρά τις προσπάθειές της να ενσταλάξει κάπως πιο φιλελεύθερες κοινωνικές αξίες στον γιο της, ο Μουχάμαντ Αλί Χαν άρχισε να εφαρμόζει επεκτατικές πολιτικές, οι οποίες οδήγησαν σε πόλεμο με το αντίπαλο Εμιράτο της Μπουχάρας. Η ποίησή της αποδοκιμάστηκε από τους ουλεμάδες και θεωρήθηκε «ακατάλληλη», με τα γραφόμενά της να φέρνουν συχνά θέματα ταμπού και να θρηνούν τις γυναίκες, οι οποίες υπέφεραν στην Κεντρική Ασία εκείνη την περίοδο.

Απαγχονίστηκε με εντολή του Εμίρη Νασρουλάχ Χαν της Μπουχάρας τον Απρίλιο του 1842 μαζί με τους γιους της κατά τη διάρκεια των πολέμων των Χανάτων της Κοκάνδης και της Μπουχάρας. Αναφέρεται ότι ο Νασρουλάχ ήταν έξαλλος, επειδή η Νοντίρα αρνήθηκε να τον παντρευτεί.

## Κληρονομιά
Πολύ μετά το θάνατό της το 1842, η Νοντίρα προήχθη στη σοβιετική εποχή ως εθνική ηρωίδα της Ουζμπεκικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και απολάμβανε μια θέση παρόμοια με άλλες δολοφονημένες γυναίκες, όπως η Νουρχόν Γιουλντάσεβα. Η κοινή γνώμη τη θεωρεί ως μάρτυρα και εθνική ηρωίδα και, 200 χρόνια μετά τη γέννησή της, το πρώτο εθνικό γραμματόσημο του ανεξάρτητου Ουζμπεκιστάν παρουσίαζε το πορτρέτο της.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ποιήτριες
Κατηγορία:Ουζμπέκοι
Κατηγορία:Αντιβασιλείς
Μακρυνόρος (Ναυπακτίας)

Το **Μακρυνόρος** είναι βουνό της Ναυπακτίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται βορειοανατολικά από τα Όρη Ναυπακτίας και βόρεια από τον ποταμό Μόρνο, με προσανατολισμό από βορειοανατολικά προς νοτιοδυτικά. Η ψηλότερη κορυφή του είναι το Τσακαλάκι με υψόμετρο 1.710 μέτρα. Τριγύρω και πάνω στις πλαγιές του είναι κτισμένα χωριά και οικισμοί, όπως η Λεπτοκαρυά, το Καταφύγιο, το Γολέμι, ο Γάβρος, το Ανθόφυτο κ.α. 

## Σημείωση
Στα βορειοδυτικά όρια της Αιτωλοακαρνανίας καταλήγει από την Ήπειρο και τη Δυτική Ελλάδα το συνώνυμο βουνό Μακρυνόρος.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Λεπτοκαρυά - Μακρυνόρος - Τσακαλάκι (Ορεινή Ναυπακτία) από τον ιστότοπο https://el.wikiloc.com/

## Παραπομπές

Κατηγορία:Βουνά της Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Μάνος Ξενάκης

Ο **Μάνος Ξενάκης** (Αθήνα,  ) είναι Έλληνας πρώην παίκτης πετοσφαίρισης και μπιτς βόλεϊ. Ως αθλητής πετοσφαίρισης, αγωνίστηκε σε διάφορες ελληνικές ομάδες, κυρίως όμως με τον Ολυμπιακό για διάστημα έξι ετών, με τον οποίο και κέρδισε 4 Ελληνικά Πρωταθλήματα, 3 Κύπελλα Ελλάδος καθώς και το ασημένιο μετάλλιο στο CEV Champions League του 2002.  Ως αθλητής μπιτς βόλεϊ έχει κερδίσει 7 Ελληνικά Πρωταθλήματα, αριθμός που παραμένει ρεκόρ ακόμα και σήμερα, και έχει 47 συμμετοχές στο FIVB Beach Volleyball World Tour, με τις καλύτερες επιδόσεις του να είναι η 9η θέση στο FIVB World Tour του 2005 (Athens OPEN) και η 7η θέση στο Satellite FIVB 2006 στο Μπρνο (και στα δύο με τον συμπαίκτη του Θανάση Μιχαλόπουλο). Έχει επίσης 8 συμμετοχές στο CEV European Tour, καταλήγοντας πρώτος (1ος) στο CEV Satellite 2010 στο Γεροσκήπου της Κύπρου (με τον συμπαίκτη του Γιώργο Κοτσιλιάνο).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης επί άμμου
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης
Πουιζέ-λε-Ωμπερζέ

Το **Πουιζέ-λε-Ωμπερζέ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ουάζ, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ουάζ
Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος (ύπατος το 150 π.Χ.)

Ο **Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος**, λατιν.: *Titus Quinctius Flamininus* ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον 2ο αι. π.Χ.

## Καταγωγή
Ήταν μέλος του γένους των Κουινκτίων. Ήταν γιος είτε του Τίτου Κουίνκτιου Φλαμινίνου, υπάτου το 198 π.Χ., είτε του μικρότερου αδερφού του Λεύκιου Κουίνκτιου Φλαμινίνου, ο οποίος κατείχε το υπατικό αξίωμα το 192 π.Χ. Ο γιος του Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος εξελέγη ύπατος το 123 π.Χ. 

## Σταδιοδρομία
Το 167 π.Χ. έγινε οιωνοσκόπος (augur). Την ίδια χρονιά, ο Φλαμινίνος στάλθηκε ως ύπατος στον Κότυ Δ' βασιλιά των Οδρυσών της Θράκης, για να επιστρέψει με τον γιο του βασιλιά ως Ρωμαίο όμηρο, από το συμμαχικό βασίλειο.  Το 153 π.Χ. υπηρέτησε ως πραίτωρ. Το 150 π.Χ. εξελέγη ύπατος μαζί με συνάδελφο τον Mάνιο Ακίλιο Βάλβο.  Λίγο μετά την υπατεία, ο Κουίνκτιος Φλαμινίνος απεβίωσε. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Σπούριος Ποστούμιος Αλβίνος Μάγνος

Ο **Σπούριος Ποστούμιος Αλβίνος Μάγνος**, λατιν.: *Spurius Postumius Albinus Magnus* ήταν πολιτικός της αρχαίας Ρώμης, από την τάξη των πατρικίων, κατά τον 2ο αι. π.Χ.  Ήταν ύπατος το 148 π.Χ., έτος κατά το οποίο έγινε μεγάλη πυρκαγιά στη Ρώμη.  Είναι αυτός ο Σπούριος Αλβίνος, για τον οποίο ο Κικέρων μιλά στο έργο *Βρούτος,* και λέει ότι υπήρχαν πολλοί λόγοι του. 

## Παιδιά
Με βάση τις συγγένειές τους, πιθανότατα ήταν ο πατέρας των υπάτων Σπούριου Ποστούμιου Αλβίνου και Aύλου Ποστούμιου Αλβίνου.

## Δείτε επίσης
* γένος Ποστουμίων

## Αναφορές

## Πηγές
* Smith, William, ed. (1870). "Albinus (19)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 1. p. 92.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Σέρβιος Φούλβιος Φλάκκος

Ο **Σέρβιος Φούλβιος Φλάκκος**, λατιν.: *Servius Fulvius Flaccus* ήταν μέλος της οικογένειας του ρωμαϊκού πληβείου *γένους των Φουλβίων* και ήταν ύπατος το 135 π.Χ.

## Βιογραφία
Κατέπνιξε μία εξέγερση μεταξύ των Αρδιαίων στην Ιλλυρία. Ο Κικέρων τον περιέγραψε ως έναν μορφωμένο και κομψό άνθρωπο. Ωστόσο κατηγορήθηκε για αιμομιξία, και τον υπερασπίστηκε ο Γάιος Κουρίων. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας (ύπατος το 104 π.Χ.)

Ο **Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας**, λατιν.: *Gaius Flavius Fimbria*, σύμφωνα με τον Μ. Τ. Κικέρωνα, ανέβηκε στις υψηλότερες τιμές στη δημοκρατία, χάρη στη δική του αξία και το ταλέντο.

Το 105 π.Χ. ήταν υποψήφιος για τη θέση του υπάτου, αλλά οι ψηφοφόροι έδωσαν την προτίμησή τους στον ανταγωνιστή του, Κόιντο Λουτάτιο Κάτουλο. Τελικά ο Φιμβρία έγινε ύπατος το επόμενο έτος 104 π.Χ., με συνάδελφο τον Γάιο Μάριο στη δεύτερη υπατεία του. Ο Φιμβρίας πρέπει να είχε αποκτήσει τη δημοτικότητά του εκείνη την εποχή, διότι προηγουμένως είχε αποτύχει ως υποψήφιος τριβούνος.

Ποια επαρχία απέκτησε μετά την υπατεία του είναι άγνωστη, αλλά φαίνεται ότι ήταν ένοχος εκβίασης κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, γιατί ο Μ. Γρατίδιος κατήγγειλε την κατηγορία της υπεξαίρεσης εναντίον του και υποστηρίχθηκε από τα στοιχεία του Μάρκου Αιμίλιου Σκάουρου . αλλά η Fimbria αθωώθηκε. Κατά την εξέγερση του Κρόνου το 100 π.Χ., η Φιμβρία, μαζί με άλλους προξενητές, πήρε τα όπλα για να υπερασπιστεί το δημόσιο καλό. Ο Κικέρων τον περιγράφει ως έξυπνο νομικό. Ως ρήτορας είχε αξιοσημείωτη δύναμη, αλλά ήταν πικραμένος και έντονος στην ομιλία. Ο Κικέρων, στην παιδική του ηλικία, διάβαζε τις ομιλίες της Φιμβρίας. αλλά σύντομα έπεσαν στη λήθη, γιατί, αργότερα, ο Κικέρων λέει ότι μετά βίας βρίσκονταν πουθενά. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Φλάβιοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Σπούριος Ποστούμιος Αλβίνος (ύπατος το 110 π.Χ.)

Ο **Σπούριος Ποστούμιος Αλβίνος**, λατιν.: *Spurius Postumius Albinus* ήταν πολιτικός της αρχαίας Ρώμης, από την τάξη των πατρικίων, του 2ου αι. π.Χ.  Διετέλεσε ύπατος το 110 π.Χ. και στάλθηκε στην Αφρική, για να συνεχίσει τον πόλεμο εναντίον του Ιουγούρθα, του βασιλιά της Nουμιδίας. Έκανε σθεναρές προετοιμασίες για πόλεμο, αλλά όταν έφτασε στην επαρχία δεν έλαβε ενεργά μέτρα, έτσι επέτρεψε στον εαυτό του να εξαπατηθεί από τα τεχνάσματα του Ιουγούρθα, που συνεχώς υποσχόταν να παραδοθεί. Πολλά άτομα υπέθεσαν ότι η αδράνειά του ήταν σκόπιμη, και ότι ο Ιουγούρθας τον είχε εξαγοράσει. Όταν ο Aλβίνος έφυγε από την Αφρική, άφησε τον αδελφό του Aύλο Ποστούμιο Αλβίνο επικεφαλής. Μετά την ήττα του τελευταίου επέστρεψε στη Νουμιδία, αλλά λόγω της ανοργάνωτης κατάστασης τού στρατού του, δεν επεδίωξε στον πόλεμο, αλλά παρέδωσε τον στρατό σε αυτή την κατάσταση, τον επόμενο χρόνο στον ύπατο Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο Νουμιδικό.    Καταδικάστηκε από τη *Lex Mamilia*, νομοθεσία που ψηφίστηκε για να τιμωρήσει όλους εκείνους, που ήταν ένοχοι για προδοτικές πρακτικές με τον Ιουγούρθα.  

Πιθανότατα ήταν γιος του Σπούριου Ποστούμιου Αλβίνου Μάγνου.

## Δείτε επίσης
* γένος Ποστουμίων

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Κόιντος Μάρκιος Ρεξ (ύπατος το 118 π.Χ.)

Ο **Κόιντος Μάρκιος Ρεξ**, λατιν.: *Quintus Marcius Rex* ήταν μέλος του γένους των ''Mαρκίων Ρεγών'', της οικογένειας που ίδρυσε ο Ρωμαίος βασιλιάς Άνκος Μάρκιος. Ο πατέρας του Κόιντος Μάρκιος Ρεξ, ο πραίτωρ του 144 π.Χ., έκτισε το υδραγωγείο Aqua Marcia, το μεγαλύτερο υδραγωγείο της αρχαίας Ρώμης. Το υδραγωγείο ήταν γνωστό για την καθαρότητα του νερού, και την ψυχρή του θερμοκρασία.

Ο Μάρκιος διεξήγαγε έναν πόλεμο εναντίον των Στοινών, ενός λαού της Λιγουρίας στους πρόποδες των Άλπεων, και κέρδισε έναν θρίαμβο το επόμενο έτος, λόγω των νικών του εναντίον τους. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του το 118 π.Χ. ο Μάρκιος έχασε τον μοναχογιό του, έναν νέο πολλά υποσχόμενο, αλλά είχε τέτοια κυριαρχία στα συναισθήματά του, ώστε να συναντήσει τη Σύγκλητο την ημέρα της ταφής τού γιου του, και να εκτελέσει τα τακτικά επίσημα καθήκοντά του.

Η αδελφή του Μαρκία ήταν η μητέρα του Σέξτου Ιουλίου Καίσαρα. Η αδελφή του Ιουλία έγινε σύζυγος του Γάιου Μάριου. Και ο αδελφός του Γάιος Ιούλιος Καίσαρας ήταν πατέρας του δικτάτορα Ιούλιου Καίσαρα.

Μέσω του γιου του, που πιθανώς ονομαζόταν Κόιντος Μάρκιου Ρεξ, είχε έναν εγγονό, που ονομαζόταν επίσης Κόιντος Μάρκιος Ρεξ, ο οποίος ήταν ύπατος το 68 π.Χ.

## Αναφορές

## Πηγές
* Smith, William, ed. (1870). "Rex, Marcius (4)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 3. p.&nbsp;646.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Καλπούρνιος Πίσων Καισονίνος (ύπατος το 112 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Καλπούρνιος Πίσων**, λατιν.: *Lucius Calpurnius Piso Caesoninus* ήταν γιος του Λεύκιου Καλπούρνιου Πίσωνα, υπάτου το 148 π.Χ.

Διετέλεσε ύπατος το 112 π.Χ. ,αζί με τον Μάρκο Λίβιο Δρούσο. Το 107 π.Χ. υπηρέτησε ως λεγάτος στον ύπατο Λεύκιο Κάσσιο Λογγίνο, ο οποίος στάλθηκε στη Γαλατία για να αντιταχθεί στους Κίμβριους και τους συμμάχους τους, και έπεσε μαζί με τον ύπατο στη μάχη, στην οποία ο ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε ολοκληρωτικά από τους Tιγουρίνους στην επικράτεια των Aλλοβρόγων.

## Οικογένεια
Αυτός ο Πίσων ήταν ο παππούς του Λεύκιου Καλπούρνιου Πίσωνα Καισονίνου, πεθερού του Ιουλίου Καίσαρα, μία περίσταση στην οποία ο ίδιος ο Καίσαρας υπαινίσσεται, καταγράφοντας τη δική του νίκη επί των Τιγουρινών σε μεταγενέστερο χρόνο. 

## Αναφορές

## Πηγές
* Smith, William, ed. (1870). "Piso (5)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 3. p.&nbsp;372.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Nyanzapithecus

***Nyanzapithecus*** είναι ένα εξαφανισμένο γένος πρωτευόντων θηλαστικών που έζησε στην Ανατολική Αφρική κατά τη διάρκεια του Μειοκαίνου, περίπου πριν από 15-20 εκατομμύρια χρόνια. Θεωρείται ότι ανήκει στην ευρύτερη ομάδα των προ-ανθρωποειδών ή πρωτο-ανθρώπων, δηλαδή πρωτευόντων που σχετίζονται με την εξελικτική γραμμή των πιθήκων και τελικά των ανθρώπων.

Βασικά χαρακτηριστικά του Nyanzapithecus:
Έχει βρεθεί κυρίως στην Κένυα, κοντά στη λίμνη Βικτώρια (εξ ου και το όνομα).

Ήταν μικρού μεγέθους, πιθανώς δεν ξεπερνούσε τα 10 κιλά.

Διέθετε δόντια και γνάθο με χαρακτηριστικά που δείχνουν φυτοφαγική ή παμφάγα δίαιτα.

Τα δόντια του παρουσιάζουν εξελικτικά χαρακτηριστικά που τοποθετούν το είδος κοντά στην εξελικτική γραμμή των πιθήκων, και ενδεχομένως στα πρώτα βήματα της γραμμής που οδήγησε στους ανθρωπίνους (hominoids).

Εξελικτική σημασία:
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το Nyanzapithecus είναι στενά συγγενές με τους πρώιμους ανθρωποειδείς, ίσως ακόμα και πρόγονος ορισμένων εξ αυτών. Ορισμένες μελέτες έχουν προτείνει ότι ίσως να είναι κοντινός συγγενής με τον Proconsul, έναν από τους πρώτους πιθήκους που θεωρούνται πρόγονοι των μεγάλων πιθήκων και των ανθρώπων. 

Κατηγορία:Προϊστορικά πρωτεύοντα
Μάρκος Ποπίλιος Λαίνας (ύπατος το 139 π.Χ.)

Ο **Μάρκος Ποπίλιος Λαίνας**, λατιν.: *Marcus Popilius Laenas* ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον δεύτερο αιώνα π.Χ.

## Οικογένεια
Ήταν μέλος του γένους των Ποπιλίων. Πατέρας του ήταν ο Mάρκος Ποπίλιος Λαίνας, ύπατος το 173 π.Χ.

## Καριέρα
Το 154 π.Χ. ο Λαίνας στάλθηκε ως πρεσβευτής στη Λιγουρία, για να ερευνήσει τις κατηγορίες των κατοίκων της συμμαχικής πόλης της Μασσαλίας εναντίον των Λιγουριών για λεηλασίες και επιδρομές.  Το 146 π.Χ. ως μέρος μίας πρεσβείας στην Κόρινθο, ο Λαίνας ξυλοκοπήθηκε από ένα εριστικό πλήθος. Αυτό ώθησε τον Λεύκιο Μόμμιο να λεηλατήσει την πόλη αργότερα το ίδιο έτος στον Αχαϊκό πόλεμο. 

Το 139 π.Χ. εξελέγη ύπατος μαζί με τον Γναίο Καλπούρνιο Πίσωνα. Κατέλαβε την επαρχία Εγγύς Ισπανία, και παρέμεινε ανθύπατος μέχρι το 137 π.Χ.  Εκεί προσπάθησε ανεπιτυχώς να τερματίσει την εξέγερση με επικεφαλής τον Βιρίαθο, έναν Λουζιτανό αρχηγό, που είχε νικήσει τον προκάτοχό του ύπατο. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Κορνήλιος Κίννας (ύπατος το 127 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Κορνήλιος Κίννα**, λατιν.: *Lucius Cornelius Cinna* ήταν Ρωμαίος πολιτικός. Ήταν ύπατος το 127&nbsp;π.Χ. μαζί με τον Λεύκιο Κάσσιο Λογγίνο Ραβίλα. Πιθανώς υπηρέτησε ως απεσταλμένος το 136 π.Χ. για να «περιορίσει» τον Mάρκο Αιμίλιο Λέπιδο Πορκίνα από το να επιτεθεί στους Ισπανόφωνους Βακαίους  προτού εκλεγεί στην πραιτορία λίγο πριν το 130 .Χ. 

## Αναφορές
 

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λε Κενέλ-Ωμπρί

Το **Λε Κενέλ-Ωμπρί** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ουάζ, στη διοικητική περιοχή των Ω-ντε-Φρανς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ουάζ
Μάνιος Μανίλιος

Ο **Μάνιος Μανίλιος**, λατιν.: *Manius Manilius* (άκμασε το 155149 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος της εποχής της Δημοκρατίας ρήτορας και διακεκριμένος νομικός, που είχε επίσης μακρά στρατιωτική σταδιοδρομία. Δεν είναι σαφές εάν είχε σχέση με τον Mάνιο Μανίλιο, που υποβιβάστηκε από τον Κάτωνα τον τιμητή, επειδή αγκάλιασε τη γυναίκα του το μεσημέρι στην τιμητεία του Κάτωνα από το 184 π.Χ. έως το 182 π.Χ.

Ο Mανίλιος ήταν ανθύπατος της Πέραν Ισπανίας το 155 π.Χ. όταν οι Λουζιτανοί, υπό την ηγεσία του Πουνίκου, επιτέθηκαν σε αυτήν την επαρχία, ξεκινώντας τον Λουζιτανικό Πόλεμο: οδήγησε στρατό εναντίον τους, αλλά ηττήθηκε.  Έγινε ύπατος το 149 π.Χ. με τον Λεύκιο Μάρκιο Κενσορίνο. Πολιόρκησε ανεπιτυχώς την Καρχηδόνα στην αρχή του Γ΄ Καρχηδονιακού Πολέμου, και αντικαταστάθηκε από τον Καλπούρνιο Πίσωνα το 149, αφού υπέστη βαριά ήττα στο Νεφέρις, ένα Καρχηδονιακό προπύργιο νότια της πόλης. 

Στο *De oratore* του Κικέρωνα, ο Μανίλιος απεικονίζεται ως μέλος του Σκιπιωνικού Κύκλου. Στο έργο ο Κικέρων περιγράφει τον Μανίλιο ως «εκπρόσωπο της ευρείας εκπαίδευσης, που απαιτείται από τον ρήτορα, και της παλιομοδίτικης γενναιοδωρίας στο να βοηθά τους άλλους με τις νομικές του γνώσεις».   Ο Μανίλιος είναι επίσης πρωταγωνιστής στο *[[De re publica|De Re Publica]]* του Κικέρωνα, αν και φαίνεται ότι μεγάλα τμήματα του διαλόγου του έγιναν σε μέρη αυτού του έργου, που τώρα έχουν χαθεί.

## Ο Μανίλιος ως νομικός
Προφανώς ήταν ο ίδιος πρώην ύπατος Mάνιος Μανίλιος (ή πιθανώς ο πρεσβύτερος, που ζούσε περίπου τριάντα χρόνια νωρίτερα), που ήταν ο συγγραφέας μίας συλλογής τύπων για συμβόλαια πώλησης. Τα έργα του διαβάζονταν ακόμη στην κλασική περίοδο, και αναφέρεται από συγγραφείς όπως ο Μ. Τ. Βάρρων, ο Μ. Τ. Κικέρων και ο Μ. Ι. Βρούτος. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Λεύκιος Καλπούρνιος Πίσων Καισονίνος (ύπατος το 148 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Καλπούρνιος Πίσων Καισονίνος**, λατιν.: *Lucius Calpurnius Piso Caesoninus* ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον 2ο αι. π.Χ. Εξελέγη ύπατος το έτος 148 π.Χ., υπηρετώντας στο πλευρό του Σπούριου Ποστούμιου Αλβίνου Μάγνου. Το επώνυμό του δείχνει, ότι αρχικά ήταν μέλος του γένους των Καισονίων, και υιοθετήθηκε από έναν από τους Πίσωνες. 

Ο Λεύκιος υπηρέτησε ως πραίτωρ το 154 π.Χ., λαμβάνοντας την επαρχία Πέραν Ισπανία κατά την περίοδο του Λουζιτανικού Πολέμου. Ηττήθηκε στη μάχη εναντίον των Λουζιτανών με επικεφαλής τον Πουνίκο. Υπήρξε ύπατος κατά το δεύτερο έτος του Γ΄ Καρχηδονιακού Πολέμου, τον οποίο διεξήγαγε τόσο ελλιπώς, που αντικαταστάθηκε από τον Σκιπίωνα τον επόμενο χρόνο. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Γναίος Κορνήλιος Λέντουλος (ύπατος το 146 π.Χ.)

Ο **Γναίος Κορνήλιος Λέντουλος**, λατιν.: *Gnaeus Cornelius Lentulus* ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 146 π.Χ.  Συνάδελφός του ήταν ο Λεύκιος Μόμμιος Αχαϊκός, του οποίου τα στρατιωτικά επιτεύγματα τον ξεπέρασαν.

## Βιογραφία
Ήταν από τον κλάδο *των Λεντούλων* του *γένους των Κορνηλίων*. Είχε το αξίωμα του πραίτορα μέχρι το 149 π.Χ.

Το 161 ο Κορνήλιος Λέντουλος στάλθηκε ως πρεσβευτής με τον Πόπλιο Απούστιο στην Κυρήνη, με σκοπό να ενημερώσει τον Πτολεμαίο Ζ' Φιλοπάτορα για την απόφαση της Ρώμης να τερματίσει τη συμμαχία της με τον Πτολεμαίο ΣΤ' Φιλομήτορα της Αιγύπτου. 

## Παιδιά
Ο ομώνυμος γιος του Γναίος Κορνήλιος Λέντουλος ήταν ύπατος το 97 π.Χ.

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Κόιντος Καλπούρνιος Πίσων

Ο **Κόιντος Καλπούρνιος Πίσων**, λατιν.: *Quintus Calpurnius Piso* ήταν Ρωμαίος πολιτικός τον 2ο αι. π.Χ.

## Σταδιοδρομία
Το 138 π.Χ., ενώ υπηρετούσε ως πραίτωρ, ο Πίσων προσπάθησε να τερματίσει μία διαμάχη μεταξύ Σπάρτης και Μεσσηνίας σχετικά με την κατοχή της οροσειράς του Ταΰγετου.  Το 135 π.Χ. εξελέγη ύπατος μαζί με τον Σέρβιο Φούλβιο Φλάκκο.  Πολέμησε ανεπιτυχώς εναντίον των Νουμαντινών, λεηλατώντας την πόλη της Παλλαντίας ως αντίποινα. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Τα νιάτα (θεατρικό έργο)

***Τα νιάτα*** () είναι νατουραλιστικό ερωτικό δράμα σε τρεις πράξεις του Γερμανού θεατρικού συγγραφέα Μαξ Χάλμπε, που γράφτηκε το 1892. Η πρώτη παράσταση έγινε το 1893. Το έργο αναφέρεται στην πρώιμη σεξουαλικότητα και ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών, αλλά κέρδισε ενθουσιώδη υποδοχή από φιλελεύθερους κριτικούς και σύντομα έγινε το πιο επιτυχημένο νατουραλιστικό έργο δίπλα στο *[[Οι υφαντές]]* (1892) του Γκέρχαρτ Χάουπτμαν.

## Συγγραφή
Το δράμα δημιουργήθηκε από αναμνήσεις μιας ερωτικής εμπειρίας του συγγραφέα στα νιάτα του (1889). Εκείνη την περίοδο βρέθηκε για μια τριήμερη επίσκεψη στο πρεσβυτέριο του θείου του και ερωτεύτηκε την ξαδέρφη του Αντέλ. Στις 11 Απριλίου 1892, ο Μαξ Χάλμπε ολοκλήρωσε το έργο μετά από δύο μήνες δουλειάς.

Για περισσότερο από ένα χρόνο, υπέβαλε το δράμα του σε διάφορα θέατρα στη Γερμανία χωρίς επιτυχία. Απορρίφθηκε επανειλημμένα ως αντίθετο προς την κυρίαρχη αστική ηθική. Τελικά, στις 23 Απριλίου 1893,  παίχτηκε με επιτυχία για πρώτη φορά σε θέατρο του Βερολίνου και ο Μαξ Χάλμπε έγινε διάσημος μέσα σε μια νύχτα.

## Υπόθεση
Η νεαρή Άνχεν, νόθα κόρη που η μητέρα της πέθανε πρόωρα, ζει με τον θείο της, τον αδερφό της μητέρας της, τον Πολωνό Καθολικό πάστορα Χοπ, σε ένα χωριό κοντά στο Ρόζεναου, σε πρωσικό έδαφος. Στο πρεσβυτέριο ζουν επίσης μαζί τους ο Αμάντους, ο ετεροθαλής αδερφός της Άνχεν που πάσχει από ψυχικές διαταραχές, και ο Γκρέγκορ φον Σιγκόρσκι, ένας νεαρός φανατικός ηθικολόγος ιερέας που προσπαθεί να πείσει την Άνχεν να γίνει μοναχή για να εξιλεωθεί για το αμάρτημα της μητέρας της. Ο Χανς Χάρτβιγκ, ο 18χρονος ξάδερφος της Άνχεν, ο οποίος πηγαίνει στη Χαϊδελβέργη ως υποψήφιος φοιτητής στο πανεπιστήμιο, έρχεται έρχεται να τους επισκεφθεί. Ο Χανς και η Άνχεν ερωτεύονται. Αυτή η αγάπη κρίνεται με ανεκτικότητα από τον θείο του, αλλά αποδοκιμάζεται από τον Αμάντους και τον Σιγκόρσκι. Οι δύο έφηβοι περνούν μια νύχτα μαζί.
### Πράξη II
Την επόμενη μέρα το ζευγάρι συζητά την κατάσταση. Η Άνχεν θα ήθελε ο Χανς να εγκατασταθεί στο χωριό. Ο νεαρός, παρότι την αγαπά, είναι διστακτικός. Ο Αμάντους, ο οποίος παρακολούθησε κρυφά τον Χανς και την αδερφή του, αφηγείται στον Σιγκόρσκι την ιστορία, ο οποίος ενημερώνει τον πάστορα σχολιάζοντας το γεγονός με αγανάκτηση και σαρκασμό. Ο πάστορας τους επιπλήττει με κατανόηση και συμπάθεια και προτρέπει τον Χανς να επιστρέψει στην πόλη, να ξαναρχίσει τις σπουδές του και να επιστρέψει στο χωριό αφού ολοκληρώσει τις σπουδές του.

### Πράξη III
Ο Χανς και η Άνχεν αποχαιρετιούνται. Η Άνχεν παρακολουθεί τον Χανς να απομακρύνεται, αλλά ταυτόχρονα βλέπει τον Αμάντους στο παράθυρο με ένα όπλο στο χέρι. Διαισθανόμενη ότι ο αδερφός της θα πυροβολήσει τον Χανς, η Άνχεν ορμάει για να προστατεύσει τον αγαπημένο της. Ωστόσο, ο Αμάντους πυροβολεί και τραυματίζει θανάσιμα την αδερφή του. Φτάνει ο πάστορας και δίνει άφεση στη νεαρή πριν πεθάνει.

## Διασκευές

* *Jugend* - Ταινία 1922 σε σκηνοθεσία Φρεντ Σάουερ 
* *Jugend* - Ταινία 1938 σε σκηνοθεσία Φάιτ Χάρλαν 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το θέατρο στο ραδιόφωνο - ''Τα νιάτα''
## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανικά θεατρικά έργα
Πολυχρόνης Τσίγκας

Ο **Πολυχρόνης Τσίγκας** (27 Αυγούστου 2000, Ιωάννινα) είναι Ελληνοκύπριος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.

## Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ιωάννινα από Έλληνα πατέρα και Κύπρια μητέρα.

Ξεκίνησε την ενασχόληση του με το μπάσκετ σε μικρή ηλικία από τα τμήματα υποδομής της τοπικής ομάδας Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων.

## Επαγγελματική σταδιοδρομία

Αφού αγωνίστηκε για λίγα χρόνια στις μικρές εθνικές κατηγορίες της Ελλάδας, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα υπογράφοντας το καλοκαίρι του 2021 το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Ανόρθωση Αμμοχώστου με την οποία αγωνίστηκε τη σεζόν 2021-22 στην Α' κατηγορία Κύπρου.

Τη σεζόν 2022-23 αγωνίστηκε στον Π.Σ. Ευκαρπίας στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής Ελλάδος.

Τον Ιούλιο του 2023 υπέγραψε στον Αχιλλέα Καϊμακλίου της Α' κατηγορίας Κύπρου. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους μετά από 9 αγώνες αποχώρησε από την ομάδα.

Τον Ιανουάριο του 2024 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Ε.Κ. Καβάλας στην Β΄ Εθνικής Ελλάδος, όπου αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της σεζόν.

Τον Αύγουστο του 2024 υπέγραψε στον Απόλλων Λεμεσού της Α' κατηγορίας Κύπρου, με τον οποίο αγωνίστηκε μόνο σε 3 αγώνες καθώς το συμβόλαιο του διακόπηκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.

Τον Δεκέμβριο του 2024 υπέγραψε στον Αστέρα Παρθενώνα της Β΄ κατηγορίας Κύπρου για το υπόλοιπο της σεζόν.

## Εθνικές ομάδες
Υπήρξε μέλος της Εθνική Παίδων Ελλάδας. Στην πορεία επέλεξε να αλλάξει εθνική ομάδα και να αγωνίζεται με την Κύπρο. Υπήρξε μέλος της Εθνικής Εφήβων και Κ23 Κύπρου.

## Προσωπική ζωή
Έχει διπλή υπηκοότητα, ελληνική και κυπριακή.

Η μητέρα του κατάγεται από την Λεμεσό της Κύπρου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://basketball.eurobasket.com/player/Polychronis-Tsigas/528159
* https://basketball.realgm.com/player/Polychronis-Tsigkas/Summary/119919
Μολοχία

thumb|δεξιά|250px| Πιάτο μαγειρεμένης μολοχίας
Η **μολοχία** (), γνωστή επίσης ως **μουλουχίγια**, **μολόχια**, **μελόχια** , είναι ένα είδος φυτού του γένους Corchorus και πιάτο που παρασκευάζεται από τα φύλλα του φυτού Corchorus olitorius. 

Χρησιμοποιείται ως λαχανικό και καταναλώνεται κυρίως στην Αίγυπτο αλλά επίσης και στη Συρία, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη, στην  Ιορδανία, στο Σουδάν, στην Κύπρο, στη Λιβύη, στην Τυνησία και στην Αλγερία. Στις Φιλιππίνες ονομάζεται saluyot.

Η μολοχία έχει πικρή γεύση και όταν βράζεται, το υγρό που προκύπτει είναι πηχτό και πολύ βλεννώδες. Συχνά περιγράφεται ως «γλοιώδες», παρόμοιο με τη μαγειρεμένη μπάμια.

Η μολοχία καταναλώνεται μαγειρεμένη και όχι ωμή. Συνήθως μαγειρεύεται ψιλοκομμένη και σοταρισμένη σε λάδι με σκόρδο και κόλιανδρο, όπως στη Συρία, ή μετατρέπεται σε σούπα ή μαγειρευτό πιάτο, όπως στην Αίγυπτο, όπου φέρει το ίδιο όνομα με το φυτό στη τοπική γλώσσα. Παραδοσιακά μαγειρεύεται με κοτόπουλο ή τουλάχιστον με ζωμό κότας για γεύση και σερβίρεται με λευκό ρύζι και συνοδεύεται με λεμόνι ή λάιμ.

Στην Τυνησία, το πιάτο παρασκευάζεται από σκόνη μολοχίας αντί για φύλλα και μαγειρεύεται με αρνί ή μοσχάρι και σερβίρεται με ψωμί. Στην Αϊτή, παρασκευάζεται ένα αντίστοιχο πιάτο που ονομάζεται λάλο.

Ορίστε η μετάφραση του παραπάνω κώδικα στην ελληνική γλώσσα:

## Προέλευση και ιστορία
Οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι η προέλευση της μολοχίας εντοπίζεται στην Αρχαία Αίγυπτο, συγκεκριμένα στο είδος *[[Corchorus capsularis]]*, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως τροφή όσο και για την παραγωγή ινών.

Η μολοχία ήταν γνωστό πιάτο στον μεσαιωνικό αραβικό κόσμο. Η συνταγή για την παρασκευή της αναφέρεται στο αραβικό βιβλίο του 14ου αιώνα *Kanz el-Fawa'ed fi Tanwi' el-Mawa'ed*. Σύμφωνα με τον Αιγύπτιο ιστορικό αλ-Μακρίζι (πέθανε το 1442), η μολοχία ήταν το αγαπημένο φαγητό του χαλίφη Μουαουίγια Α΄ , ιδρυτή του Χαλιφάτου των Ομαγιαδών.

Επιπλέον, στις 7 του Μουχαράμ του έτους της Εγίρας 395  (1005 μ.Χ.), ο ηγέτης της Φατιμιδικής δυναστείας στην Αίγυπτο Αλ-Χάκιμ μπι-Άμρ Αλλάχ| (Ο Κυβερνήτης με διαταγή του Θεού), εξέδωσε διάταγμα που απαγόρευε στους υπηκόους του να τρώνε μολοχία, καθώς θεωρούνταν αφροδισιακό. Ωστόσο, ο διάδοχός του, ο χαλίφης Αλ-Ζάχιρ λι-ιζάζ Ντιν Αλλάχ , επέτρεψε ξανά την κατανάλωση της μολοχία.

Οι Δρούζοι, οι οποίοι τιμούν ιδιαίτερα τον Αλ-Χάκιμ και του αποδίδουν σχεδόν θεϊκή εξουσία, εξακολουθούν να σέβονται την απαγόρευση και δεν καταναλώνουν μολοχία σε καμία μορφή μέχρι και σήμερα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Συριακή κουζίνα
Κατηγορία:Παλαιστινιακή κουζίνα
Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα
Κατηγορία:Ιορδανική κουζίνα
Κατηγορία:Λιβανέζικη κουζίνα
Κατηγορία:Φυλλώδη λαχανικά
Κατηγορία:Ινώδη φυτά
Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα
Κατηγορία:Αλγερινή κουζίνα
Κατηγορία:Αιγυπτιακή κουζίνα
Λίμνη Εύηνου

Η τεχνητή **Λίμνη Εύηνου** ή **Ευηνολίμνη** βρίσκεται στην Στερεά Ελλάδα και τα βορειοανατολικά όρια της Αιτωλοακαρνανίας με την Ευρυτανία. Δημιουργήθηκε με την κατασκευή του φράγματος του ποταμού Ευήνου στις αρχές του 21ου αιώνα για τη δημιουργία ταμιευτήρα, ο οποίος εκτρέπει μέρους των νερών του για να  ενισχύσει την υδροδότηση της Αθήνας. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται τον Ιούνιο του 1992 και τελείωσε τον Ιούλιο του 2001, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί λίμνη χωρητικότητας 250 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων και εμβαδού 3,5 χιλιάδων στρεμμάτων. Περιμετρικά της μακρόστενης λίμνης που σχηματίστηκε είναι τα χωριά, στα βόρεια, Νεοχώρι, Κρανές (πιο βόρεια Αράχοβα και Κλεπά) ενώ νότια Άγιος Δημήτριος, Περδικόβρυση. Στη δυτική άκρη της είναι το φράγμα και στην ανατολική η γέφυρα που περνάει η επαρχιακή οδός που συνδέει την Άνω Χώρα με την Αράχοβα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ανοιξιάτικη βόλτα στη λίμνη του Ευήνου (φωτο) από την ηλεκτρονική εφημερίδα https://www.agriniopress.gr/.
* Η λίμνη του Εύηνου (Ν.Αιτωλοακαρνανίας) από ψηλά στο https://www.youtube.com/.

Ευηνου
Κατηγορία:Λίμνες της Αιτωλοακαρνανίας
Φιλιπσμπούρ

Το **Φιλιπσμπούρ** (, , , , , ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Μοζέλ, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Λεύκιος Οστίλιος Μανκίνος (ύπατος το 145 π.Χ.)

Ο **Λεύκιος Οστίλιος Μανκίνος** (λατινικά *Lucius Hostilius Mancinus*) ήταν Ρωμαίος αξιωματούχος, στρατηγός και ύπατος της Ρώμης το 145 π.Χ. Υποστηρίζεται ότι είναι ο πρόγονος του γένους των Μανκινίων, μίας από τις παλαιότερες οικογένειες της ρωμαϊκής αριστοκρατίας. 

Πιθανότατα ήταν γιος του Aύλοθ Οστίλιου Μανκίνου, του υπάτου το 170 π.Χ. μαζί με τον Aύλο Ατίλιο Σερράνο. Υπηρέτησε ως λεγάτος του υπάτου Λεύκιου Καλπούρνιου Πίσωνα το 148 π.Χ., όπου διοικούσε τον ρωμαϊκό στόλο εναντίον της Καρχηδόνας στον Γ΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο, ενώ ο Πίσων διοικούσε τα χερσαία στρατεύματα. Κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, διοικούσε τον στόλο στη μάχη του λιμανιού της Καρχηδόνας, και είχε το προνόμιο να είναι ένας από τους πρώτους που μπήκαν στην κατακτημένη πόλη, αφού την κατέλαβε ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Αιμιλιανός Αφρικανός Νουμαντινός το 146 π.Χ. 

Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη παρήγγειλε πολλά έργα τέχνης, που απεικόνιζαν τον πόλεμο κατά της Καρχηδόνας και αφηγούνταν συχνά τις πολεμικές του ιστορίες στο κοινό.  Ως αποτέλεσμα έγινε πολύ δημοφιλής στον ρωμαϊκό λαό και εξελέγη ύπατος το 145 π.Χ. μαζί με τον Κόιντο Φάβιο Μάξιμο Αιμιλιανό. 

## Δείτε επίσης
* Γ΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος
* Μάχη στο λιμάνι της Καρχηδόνας
* Κατάλογος Ρωμαίων υπάτων

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.
Θάνος Μιχαλόπουλος

Ο **Αθανάσιος «Θανάσης» Μιχαλόπουλος** (Αθήνα, 29 Σεπτεμβρίου 1973) είναι πρώην Έλληνας αθλητής πετοσφαίρισης επί άμμου (μπιτς βόλεϊ).

## Καριέρα
Ο Μιχαλόπουλος αγωνίστηκε για πρώτη φορά με συμπαίκτη του τον Μανώλη Ρουμελιώτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1999, στο οποίο κατέληξαν στην τελευταία θέση. Ένα χρόνο αργότερα, στο Γκέτσο της Ισπανίας, βρήκαν δύο εύκολες ήττες από τους Kjemperud / Høidalen και τους Γερμανούς αδερφούς Dieckmann. Στον προκριματικό γύρο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 2001 αποκλείστηκαν κάνοντας δύο ήττες από τις ομάδες της Βραζιλίας και των ΗΠΑ, χωρίς να σημειώσουν ούτε ένα σετ υπέρ τους.

Στη συνέχεια ο Μιχαλόπουλος έκανε νέο δίδυμο με τον Παύλο Μπελιγράτη. Το 2003, οι Έλληνες συμμετείχαν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αλάνιας και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ρίο ντε Τζανέιρο, χωρίς να πετύχουν κάποια αξιοσημέιωτη επίδοση. Στο Ολυμπιακό τουρνουά του 2004 στην Αθήνα, έπρεπε να εγκαταλείψουν τον τελευταίο αγώνα των ομίλων λόγω τραυματισμού. Μετά το τουρνουά οι δρόμοι τους χώρισαν. Ο Μιχαλόπουλος αγωνίστηκε με συμπαίκτη του τον Εμμανουήλ Ξενάκη μέχρι το 2007, με καλύτερή τους επίδοση την ένατη θέση στο Athens Open του 2005.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Προφίλ στο site της FIVB (αγγλικά)
* Προφίλ στο Beach Volleyball Database (αγγλικά)
* Θανάσης Μιχαλόπουλος στην βάση δεδομένων του Olympedia.org (αγγλικά)

Κατηγορία:Έλληνες
Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης επί άμμου
Λεύκιος Φούριος Φίλος

Ο **Λεύκιος Φούριος Φίλος**, λατιν.: *Lucius Furius Philus* ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που έγινε ύπατος της αρχαίας Ρώμης το 136 π.Χ. Ήταν μέλος του Σκιπιωνικού Κύκλου, και ιδιαίτερα κοντά στον Σκιπίωνα Αιμιλιανό.

Ως ανθύπατος, η επαρχία του ήταν η Ισπανία. Ο ύπατος του προηγούμενου έτους, Γάιος Οστίλιος Μανκίνος, είχε υποστεί πρόσφατα μία ταπεινωτική ήττα από τους Nουμαντίνους και αναγκάστηκε να παραδοθεί, ένα γεγονός γνωστό ως *foedus Mancinum*. Ως διάδοχός του στην Ισπανία, ήταν ο Φούριος Φίλος, που παρέδωσε τον Mανκίνιο στους Nουμαντίνους ως ανταπόδοση για την ακυρωμένη συνθήκη.

Ο Φούριος έμεινε στη μνήμη, διότι διάλεξε σκόπιμα δύο από τους προσωπικούς του εχθρούς, έναν Κ. Μέτελλο και έναν Κ. Πομπήιο, ως υποδιοικητές της ισπανικής του διοίκησης, προφανώς έτσι ώστε τα επιτεύγματά του να μπορούν να επαινεθούν ακόμη και από εκείνους που τον αντιπαθούσαν. Γι' αυτό ο ρωμαϊκός λαός τον θυμόταν είτε ως αξιοθαύμαστο πρότυπο ρωμαϊκής αυτοπεποίθησης, είτε ως παράδειγμα ρωμαϊκής ραθυμίας.  

Αναφέρεται από τον Μακρόβιο Α. Θ. ως συγγραφέας ενός έργου, που αναφέρει δύο ιερούς τύπους για χρήση κατά πολιορκημένων πόλεων, ενώ ο Μ. Τ. Κικέρων, στο *[[De re publica|de Republica]]*, επαινεί το ύφος των ομιλιών του Φούριου.

## Αναφορές

## Δείτε επίσης
* Κικέρων, ντε Ρεπουμπλικα
* Cassius Dio, Ρωμαϊκή Ιστορία
* Rawson, Elizabeth (1973) Scipio, Laelius, Furius and the Ancestral Religion, The Journal of Roman Studies, Vol. 63, σελ.&nbsp;161–174

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.