open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος

Ο **Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος** (20 Αυγούστου 1919 - 10 Νοεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας δικηγόρος, υπουργός, διορισμένος πρωθυπουργός της Ελλάδας από το δικτατορικό καθεστώς του Ιωαννίδη το 1973-1974.

Γεννήθηκε στο Ψάρι Τριφυλίας και σπούδασε στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Σικάγου. Δεν αποφοίτησε ποτέ από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, αλλά ήταν πτυχιούχος και διδάκτωρ του John Marshall Law School του Σικάγο. Έγινε Υπουργός Οικονομικών (1967-71) στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967 και Εσωτερικών (1971-73) επί δικτατορίας (Κυβέρνηση Γεώργιου Παπαδόπουλου 1967). Όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και ο Σπύρος Μαρκεζίνης ανατράπηκαν από το πραξικόπημα Ιωαννίδη τον Νοέμβριο 1973, διορίστηκε από τη νέα Χούντα του Ιωαννίδη Πρωθυπουργός και Υπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού και Υπουργός Οικονομικών, μέχρι τη Μεταπολίτευση (1974), σχηματίζοντας την Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου.

Πέθανε από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 81 ετών, στις 10 Νοεμβρίου 2000, στην Αθήνα. Από το 1974, είχε εξαφανιστεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Είχε συγγράψει βιβλίο με τίτλο "Η μαρτυρία ενός πρωθυπουργού".

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το αποκαλυπτικόν δημοσίευμα δια τον κ. Ανδρουτσόπουλον, *Μακεδονία* 1/8/1974, αναπαραγωγή άρθρου της *Σικάγο Νταίηλυ Νιουζ* για τις σπουδές και την σταδιοδρομία του Α. Ανδρουτσόπουλου στις ΗΠΑ.

### Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο
* 
* 

Α
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συντονισμού και Προγραμματισμού
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Σπήλαιο Κλειδί

Η βραχοσκεπή **Κλειδί** βρίσκεται νότια από το χωριό Κλειδωνιά του νομού Ιωαννίνων, κοντά στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων και στη βόρεια όχθη του ποταμού Βοϊδομάτη. Κοντά στη βραχοσκεπή Κλειδί και 500 μέτρα περίπου ανατολικότερα βρίσκεται το σπήλαιο Μεγάλακκος.

## Αρχαιολογία
Ανασκαφές Άγγλων αρχαιολόγων κατά τη δεκαετία του 1980, υπό τον G.N. Bailey, αποκάλυψαν στο Κλειδί στρώμα πάχους 2 μέτρων, που περιείχε οστέϊνα και λίθινα εργαλεία, οστά ζώων και κοχύλια, που χρονολογήθηκαν από 20.000 έως 12.000 χρόνια πριν από σήμερα, δηλαδή ανήκουν στην νεότερη περίοδο της παλαιολιθικής για την Ελλάδα.

Ανάλογα ευρήματα με τα παραπάνω εντοπίστηκαν από την ίδια ομάδα αρχαιολόγων και στο γειτονικό σπήλαιο Μεγάλακκος και τη βραχοσκεπή Μπόιλα. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι, κατά τη 14η χιλιετία, και οι τρεις αυτές θέσεις στην κοιλάδα του Βοϊδομάτη ήταν σε χρήση και, επομένως, είναι πιθανό να λειτουργούσαν συμπληρωματικά.
## Παραπομπές

## Πηγές
* 

Κλειδί σπήλαιο
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Ιωαννίνων
Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία
Αστική θερμονησίδα

**Αστική θερμονησίδα** (*urban heat island*) λέγεται το φαινόμενο κατά το οποίο η θερμοκρασία στο κέντρο μιας πόλης είναι μεγαλύτερη απ' αυτή των προαστίων και της αγροτικής περιοχής που την περιβάλλει. Παρατηρείται κυρίως μετά τη δύση του ήλιου, όταν δεν υπάρχουν ισχυροί άνεμοι και οφείλεται, κατά κύριο λόγο, σε δυο παράγοντες: στο μικρότερο βαθμό ψύξης του κέντρου της πόλης σε σχέση με την περιφέρεια και στην εκπομπή θερμότητας στο κέντρο απ' τις ανθρωπογενείς δραστηριότητες που γίνονται εκεί. Για μικρές πόλεις η τιμή της διαφοράς θερμοκρασίας είναι 2-3&deg; C, ενώ για μεγάλες πόλεις όπως π.χ. η Αθήνα μπορεί να φτάσει τους 10-12&deg; C.

Πιο συγκεκριμένα, οι παράγοντες που προκαλούν την εμφάνιση της αστικής θερμονησίδας είναι:
*Η υφηλότερη απορρόφηση της ηλιακής ακτινοβολίας απ' τους δρόμους (λόγω της μικρής ανακλαστικότητάς τους) και της θερμότητας απ' τα υλικά των κτιρίων και η απελευθέρωσή της τη νύχτα.
*Οι ανθρωπογενείς δραστηριότητες που γίνονται στο κέντρο της πόλης και τα περισσότερα, σε σχέση με την περιφέρεια, οχήματα που υπάρχουν εκεί.
*Η επανεκπομπή προς το έδαφος της μεγάλου μήκους κύματος ακτινοβολίας απ' τους ρύπους που υπάρχουν στην ατμόσφαιρα.
*Η μειωμένη εξάτμιση λόγω της έλλειψης πράσινου και δενδρων  στο κέντρο της πόλης.

Η αστική θερμονησίδα μπορεί, σε νύχτες που δεν υπάρχει ισχυρός άνεμος, να προκαλέσει την κυκλοφορία αέρα απ' την περιφέρεια στο κέντρο της πόλης, και μαζί μ' αυτόν και των ρύπων που παράγονται εκεί, αυξάνοντας έτσι την ατμοσφαιρική ρύπανση του κέντρου. Ακόμα, η ύπαρξή της σημαίνει τόσο την ύπαρξη στρώματος ανάμειξης στο κατώτερο οριακό στρώμα της αστικής ατμόσφαιρας όσο και την εμφάνιση θερμοκρασιακής αναστροφής σε κάποιο ύψος (που εξαρτάται απ' την ένταση της θερμονησίδας). Έτσι οι ρύποι παγιδεύονται τη νύχτα στην περιοχή του κέντρου, επιβαρύνοντας  περισσότερο την κατάσταση από πλευράς ρύπανσης.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κλιματολογία
Κατηγορία:Ατμοσφαιρική ρύπανση
Κατηγορία:Πόλεις
Κλειδωνιά Ιωαννίνων

Η **Κλειδωνιά** ή **Παλαιά** ή **Άνω Κλειδωνιά** είναι μικρός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γενικά στοιχεία
Η Κλειδωνιά βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Τύμφης σε υψόμετρο 880 μέτρα, μέσα στα όρια της Προστατευόμενης Περιοχής Βόρειας Πίνδου. Απέχει 52 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 12 χλμ. ΝΔ. από την Κόνιτσα (έδρα του δήμου). Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν *Λιτονιάβιστα*, την οποία διατήρησε επίσημα μέχρι το 1953.

Κοντά στο χωριό, προς τα νοτιοδυτικά στην έξοδο του φαραγγιού του Βοϊδομάτη, βρίσκεται επίσης το πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Κλειδωνιάς, που χτίστηκε το 1853 με 37.000 γρόσια, χορηγία της Μπαλκίζ Χανούμ από το χαρέμι του μαλίκ Πασά.

Μέχρι το 1940 είχε 60 κατοικίες και πληθυσμό 380 κατοίκων. Το παλιό σχολείο έχει μετατραπεί σε ξενώνα, ενώ πολλές παλαιές κατοικίες είναι υπό αναστήλωση.

### Δραστηριότητες

Στο χωριό στις 6 Αυγούστου, πραγματοποιείται παραδοσιακό πανηγύρι προς τιμή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρα, ενώ το Σεπτέμβριο πραγματοποιείται Γιορτή Πέστροφας.

### Πληθυσμός
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (*de facto)* μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Αρχαιολογικά και ιστορικά μνημεία
Δύο προϊστορικές αρχαιολογικές θέσεις που βρίσκονται κοντά στο γεφύρι χωριό Κλειδωνιά, προς , έχουν ερευνηθεί μέχρι σήμερα
:* σπήλαιο Κλειδί
:* σπήλαιο Μεγάλακκος
Στα δύο σπήλαια εντοπίστηκαν αρχαιολογικά ευρήματα που χρονολογούν την ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή από 20000 έως 12000 χρόνια πριν από σήμερα, δηλαδή στην νεότερη περίοδο της παλαιολιθικής για την Ελλάδα.

Στην Άνω Κλειδωνιά επίσης ιστορικό ενδιαφέρον έχει η βυζαντινή Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρα, που χρονολογείται από τον 13ο-14ο αιώνα. Σήμερα σώζεται μονάχα το Καθολικό και οι εσωτερικές επιφάνειες του ναού είναι επιχρισμένες. Ο Άγιος Αθανάσιος στα δυτικά του χωριού χρονολογείται από το 1615, ενώ ο Άγιος Νικόλαος, βασιλική με τρούλο (1620), περιλαμβάνει και το κοιμητήριο του χωριού κι έχει ανακηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

## Δείτε επίσης
Καλύβια Κόνιτσας Ιωαννίνων
## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Τριανταφυλλόπουλος Δ., 1975. Εκκλησιαστικά μνημεία στην Κλειδωνιά Κονίτσης. Ιωάννινα.
*
## Πηγές
*
*ΕΜΠ - Δήμος Κόνιτσας, Δ.δ. Κλειδωνιάς
*Σημαντικά νεότερα μνημεία του νομού, ιστορία και περιγραφή τους
*Κόνιτσα, η πολιτεία των 3 ποταμών

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Άνεμος πλαγιάς

Ο **άνεμος πλαγιάς** (αγγλ. *slope wind*) είναι άνεμος που εμφανίζεται κατά μήκος των πλαγιών λόφων και βουνών. Το φαινόμενο προκαλείται από τη θέρμανση (την ημέρα) ή την ψύξη (τη νύκτα) του αέρα πάνω από το έδαφος που αποτελεί την πλαγιά. Την ημέρα το έδαφος θερμαίνει τον αέρα πάνω από αυτό, ο οποίος, παγιδευμένος από τον βαρύτερο αέρα σε μεγαλύτερο ύψος, ανεβαίνει κατά μήκος της πλαγιάς. Αυτό το φαινόμενο είναι ο **αναβατικός άνεμος** (*anabatic wind*). Τη νύκτα εμφανίζεται το αντίθετο φαινόμενο: το ψυχρό έδαφος ψύχει τον αέρα που έρχεται σε επαφή με αυτό ο οποίος, βαρύτερος από τον θερμότερο αέρα από πάνω του, αρχίζει να «γλιστρά» προς τα κάτω κατά μήκος της πλαγιάς. Αυτός είναι ο **[[καταβατικός άνεμος]]** (*katabatic wind*). Ο καταβατικός άνεμος εμφανίζεται σε νύκτες με ασθενείς ανέμους και χωρίς σύννεφα, που ευνοούν την εμφάνιση θερμοκρασιακής αναστροφής, που είναι και ο μηχανισμός που προκαλεί και τροφοδοτεί με ενέργεια τον καταβατικό άνεμο. Το μέγιστο της ταχύτητας του καταβατικού ανέμου μπορεί να φτάσει τα 4-5 m/sec. Το μέγιστο (και το ύψος στο οποίο εμφανίζεται αυτό) αυξάνεται με την απόσταση από την κορυφή της πλαγιάς.

Το φαινόμενο του ανέμου πλαγιάς παίζει σημαντικό ρόλο στη μελέτη και στην ημερήσια εξέλιξη της ατμοσφαιρικής ρύπανσης σε πόλεις που βρίσκονται μέσα σε κοιλάδες ή λεκανοπέδια, όπως η Αθήνα. Τη νύκτα, ο καταβατικός άνεμος έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας θερμοκρασιακής αναστροφής στον αέρα που περιέχει η λεκάνη. Την ημέρα ο αναβατικός άνεμος αφαιρεί κρύο αέρα απ' τον πυθμένα της λεκάνης, με αποτέλεσμα το στρώμα θερμοκρασιακής αναστροφής, που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της νύκτας, να χαμηλώνει σε υψόμετρο κατά τη διάρκεια της μέρας. Το αποτέλεσμα είναι η αναστροφή αυτή να αποτελεί ένα «καπάκι» πάνω από τη λεκάνη που παγιδεύει τους ρύπους από κάτω του, και μάλιστα ένα καπάκι που ολοένα χαμηλώνει στη διάρκεια της ημέρας.

Κατηγορία:Άνεμοι
Τούνεσι και Μπαρμπαριά

Η φράση **Τούνεσι και Μπαρμπαριά** είναι ελληνική λαϊκή ονοματοδοσία (παραφθορά) των ακτών της Τυνησίας και Αλγερίας, προερχόμενη κυρίως από τους αλιείς. Το μεν όνομα «τούνεσι» αφορά την Τυνησία εκ της αραβικής προφοράς «Τούνες» ή «Τούνις», το δε «Μπαρμπαριά» εκ του ονόματος των κατοίκων της Αλγερίας των Βερβέρων (ή Μπερμπέρων). 

Πρόκειται για κατάρα και σημαίνει να σε κλέψουν πειρατές από την Τυνησία ή από την Μπαρμπαριά. Σε αντίστροφη σειρά, η φρασεολογία «Μπαρμπαριά και Τούνεσι» απαντιέται στην ελληνική και ως αντιβρισιά, αν ληφθεί έτσι, από τον καλούμενο ως «Μπάρμπα» ή «ρε μπάρμπα».

Κατηγορία:Εκφράσεις
Κατηγορία:Γεωγραφία της Τυνησίας
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αλγερίας
Βοττιαία

Η **Βοττιαία** ήταν η τρίτη κατά σειρά περιοχή που ενσωματώθηκε στο Μακεδονικό βασίλειο.
## Γενικά
Η ονομασία της οφείλεται στους αρχαίους κατοίκους της, τους Βοττιαίους, οι οποίοι αναγκάστηκαν μετά τη μακεδονική κατάκτησή της να μεταναστεύσουν στη Χαλκιδική, στα περίχωρα της Ολύνθου, στην περιοχή που ονομάστηκε Βοττική. Κατά τη διάρκεια των δυναστικών έριδων μετά τον θάνατο του Αμύντα Γ΄ το 369 π.Χ. οι Βοττιαίοι με τους Ολύνθιους κατέλαβαν την πρωτεύουσα Πέλλα και την γύρω περιοχή και προσέφεραν άσυλο στους διεκδικητές του μακεδονικού θρόνου, ετεροθαλείς αδελφούς του Φιλίππου, **Αρριδαίο** και **Μενέλαο**. Τον Αύγουστο του 348 ο Φίλιππος Β΄ κατέλαβε την Όλυνθο και την κατέστρεψε ολοκληρωτικά. Ούτε ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ενέδωσε αργότερα στις παρακλήσεις του Αριστοτέλη για την ανοικοδόμηση της Ολύνθου. 

## Θέση και όρια

Τα όρια της Βοττιαίας είναι ασαφή. Φαίνεται πως εκτεινόταν ΒΑ της Ημαθίας σε όλη τη βαλτώδη πεδινή περιοχή μεταξύ των ποταμών Λουδία, Αλιάκμονα και Αξιού, δηλαδή την περιοχή γύρω από τη λίμνη των Γιαννιτσών. Ωστόσο ως πρώτη κοιτίδα τους αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως «πόλη των Βοττιαίων» ανάμεσα στον Αξιό και και στο Λουδία. Ιστορικές πόλεις της Βοττιαίας ήταν: η Άλωρος, η Πέλλα η οποία καθιερώθηκε από τον Αρχέλαο ως νέα πρωτεύουσα της Μακεδονίας, οι Αιγές πρώτη πρωτεύουσα, η Αταλάντη, Γορτυνία, Κύρρος, Μίεζα, Ίχναι, Ευρωπός, Σκύδρα, Έδεσσα κ.ά.
Ο Στράβωνας αναφέρει παράδοση της εποχής του κατά την οποία Κρήτες, με ενδιάμεσο σταθμό τη Σικελία, κατέλαβαν την περιοχή με το όνομα Βoττιαίοι, από τον οικιστή τους Βόττωνα. Η εκδοχή αυτή είναι αποδεκτή από σύγχρονους ερευνητές όπως ο N. Hammond, στη βάση σχετικών αρχαιολογικών ευρημάτων, αν και άλλοι ιστορικοί θεωρούν τους Βοττιαίους είτε βαρβαρικό φύλο θρακικής προέλευσης είτε ελληνικό που εκδιώχθηκε από τους Μακεδόνες.

## Ιδιαίτερη αναφορά

 *" «Και οι γε τον [[χρησμός|χρησμόν]] τετελέσθαι νομίσαντες ητήσαντο τον βασιλέαν Μακεδόνων και έλαβον οικείν την Βοττιαίων, και *'Βοττιαίοι''' μεν τρίτον γένος από Κρητών αμείψαντες μοίρα (κοινό πεπρωμένον) νυν εισίν Μακεδόνων.»   

## Παραπομπές-Υποσημειώσεις


## Πηγές
*Νομίσματα αρχαίας Μακεδονίας
*Ηρόδοτος, Ζ΄185.Η΄127
*Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Λεξικόν της αρχαιολογίας 1888
Μυγδονία

**Μυγδονία** Με το όνομα αυτό φέρονται κατά την αρχαιότητα τρεις χώρες οι:

* Μυγδονία (η Μακεδονική)
* Μυγδονία (η Ασιατική) και 
* Μυγδονία (Μεσοποταμίας).

Οι κάτοικοι και των τριών αυτών χωρών καλούνταν Μύγδονες.

Μπορεί να αναφέρεται επίσης και στον δήμο Μυγδονίας του νομού Θεσσαλικής ο οποίος δεν υφίσταται πλέον.
Κάμβρια περίοδος

thumb|right|250px|Απολίθωμα του τριλοβίτη ''Elrathia kingi'' της Κάμβριας περιόδου
Η **Κάμβρια περίοδος** τοποθετείται από 570.000.000 ως 510.000.000 έτη πριν.

Μετά από την εξαφάνιση των ζωντανών οργανισμών τής Προκαμβρίου κατά τον Κρυπτοζωικό αιώνα και την επαναθέρμανση του κλίματος, η ζωή αρχίζει και πάλι να εξαπλώνεται στον πλανήτη.

Ο Παλαιοζωικός γεωλογικός αιώνας (ή Πρωτογενές) αρχίζει με την έκρηξη ζωής της Καμβρίου. Ακολουθούν οι περίοδοι Ορδοβίκια, Σιλούριος, Δεβόνιος, Λιθανθρακοφόρος και Πέρμιος.

## Ζωή

Αναμφισβήτητα το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της Καμβρίου περιόδου, είναι η έκρηξη ζωής που παρατηρείται στα απολιθώματα της περιόδου. Απολιθώματα βρέθηκαν στη Βρετανική Κολομβία τού Καναδά (Πανίδα του *Burgess Shale*). Βρέθηκε το 1909 και ερευνήθηκε και το 1960. Περιλαμβάνει 20 είδη, που δεν έχουν ταξινομηθεί ακόμα.

Από τότε, έχουν εμφανιστεί στη γη 30 τρισεκατομμύρια είδη ζωής. Μένουν μόνο 30 εκατομμύρια. Εμφανίσθηκαν μόνο θαλάσσια ζώα. Στην αρχή της Καμβρίου ζούσαν Αρχαιοκύαθα και Βιβάξια (Wiwaxia).

Στη διάρκεια της Καμβρίου έζησαν Κοιλεντερωτά, Ακοιλωματικά, Κοιλωματικά, Βραχιόποδα, Τριλοβίτες, Protohertzina, Anabarites, Lapworthella, Anomalocaris καθώς και το πρώτο γνωστό χορδωτό (Pikaia gracilens), πρόγονος των ψαριών.

## Βιβλιογραφία
* Περισκόπιο της Επιστήμης Νο 194 σελ. 40 - 50.

Κατηγορία:Παλαιοζωική εποχή
Κατηγορία:Παλαιοντολογία
Μυγδονία (η Ασιατική)

μικρογραφία|δεξιά|200px|Ιστορικός χάρτης της Μ. Ασίας

Η **Μυγδονία** ήταν αρχαία παραθαλάσσια χώρα στη Μικρά Ασία, στη θάλασσα του Μαρμαρά.

Υπαγόταν στη Μυσία και βρισκόταν ανατολικά του Ρυνδάκου ποταμού παρά τον Όλυμπο τον Μύσιο, μεταξύ και από της Τρωάδας μέχρι της Βιθυνίας.

Την χώρα κατοικούσαν οι Μύγδονες.

Κατηγορία:Μυσία
Μυγδονία (Μεσοποταμίας)

Η **Μυγδονία** ήταν όνομα που είχε δοθεί κατά την ελληνιστική εποχή στο βορειοανατολικό τμήμα της Μεσοποταμίας, στο άκρο του σημερινού Ιράκ.

Η περιοχή έλαβε το όνομά της, σύμφωνα με την τότε διαδεδομένη συνήθεια, από προϋπάρχον μακεδονικό τοπωνύμιο, δηλαδή τη Μυγδονία της Μακεδονίας, κοντά στη σημερινή Χαλκιδική, το μέρος πέρα από τον Αξιό ποταμό όπου κατοικούσε το θρακικό φύλο των Μυγδόνων, όπως ανέφερε ο Πλίνιος. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ονοματοδοσία έγινε επειδή οι στρατιώτες του Αλεξάνδρου αναγνώρισαν ομοιότητα στον τόπο με τη μακεδονική Μυγδονία. Ο Πλίνιος τοποθετεί τη Μυγδονία στη βορειοδυτική Μεσοποταμία, ως την ευρύτερη χώρα γύρων από τα Γαυγάμηλα και τα Άρβηλα (Αρμπίλ).

Στη Μυγδονία της Μεσοποταμίας υπήρχε μια Αλεξάνδρεια και μια Αντιόχεια, γνωστή και ως Νίσιβις. Κατά τους σχολιαστές του 19ου αι., η εν λόγω Αντιόχεια ήταν η πρωτεύουσα της Μυγδονίας, βρισκόταν κοντά σε περιοχή που παλιότερα λεγόταν Nisibin, στον ποταμό Μυγδόνιο, τον αναφερόμενο μετέπειτα ως Nahral Huali, παραπόταμο τότε (το 19ο αι.) του Ευφράτη. Στη Μυγδονία της Μεσοποταμίας βρισκόταν και η αρχαία Νινευή, η πόλη που υπήρξε πρωτεύουσα της Ασσυρίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μεσοποταμία
Κατηγορία:Αρχαία Μυγδονία
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Ιράκ
Μύγδονες

Οι **Μύγδονες** ή Μυγδόνες ήταν αρχαίο φύλο της αρχαίας Μακεδονίας, που κατοικούσε στην περιοχή της Μυγδονίας νοτιοδυτικά της Βισαλτίας που αντιστοιχεί σήμερα στο γεωγραφικό χώρο της σημερινής Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης, με ένα μικρό τμήμα της Π.Ε. Χαλκιδικής και ένα άλλο μικρό τμήμα της Π.Ε. Κιλκίς μέχρι τα σύνορα της Π.Γ.Δ.Μ.. Κυριότερες πόλεις ήταν η Θέρμη, η Σκοτούσσα, η Αρέθουσα, η Απολλωνία, η Λητή η Χαλάστρα και η Σίνδος.

Γενάρχης των Μυγδόνων θεωρούνταν ο Μύγδων, γιος του θεού Άρη, και της νύμφης Καλλιόπης και αδελφός του Ηδωνού.

Η χώρα τους καταλήφθηκε από την πρώτη δυναστεία των Τημενιδών Βασιλέων της Μακεδονίας και αποτέλεσε επαρχία του Μακεδονικού βασιλείου.

Μύγδονες υπήρχαν επίσης στη Μικρά Ασία, στην ασιατική Μυγδονία, στη Βιθυνία, στη Πέργαμο, στη κοιλάδα του Έρμου, στη Μεσοποταμία και αλλού.
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Αρχαία Νομίσματα
*Ιστορική μελέτη για τη Μυγδονία και τους Μύγδονες

Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μακεδονίας
Κατηγορία:Αρχαία Μυγδονία
Κατηγορία:Μυγδονία
Μυγδονία (η Μακεδονική)

μικρογραφία|Οι περιοχές της αρχαίας Μακεδονίας, στην περιοχή του σημερινού νομού Θεσσαλονίκης διακρίνεται η Μυγδονία
Η **Μυγδονία** ή **Μυγδονίς** ήταν περιοχή της αρχαίας Μακεδονίας, ανάμεσα στον Αξιό και στον Στρυμώνα κατοικημένη παλαιότερα από τους Ήδωνες που μετά τη μακεδονική κατάκτηση από τον Αλέξανδρο Α΄ μετανάστευσαν πέρα του Στρυμονικού. Εκτεινόταν ανατολικά της Βοττιαίας και του Αξιού μέχρι του Εχέδωρου ποταμού (σημ. Γαλλικός) και της κοιλάδας του Ανθεμούντος (σημ. Καλαμαριά) οριζόμενη προς Ν. από τη Χαλκιδική χερσόνησο και προς Β. από τη Κρηστωνία και τη Βισαλτία. Ήταν εύφορη περιοχή, με κυριότερες πόλεις τη Θέρμη, την Απολλωνία, την Αρέθουσα και τη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με την παράδοση, οι κάτοικοί της ονομάζονταν Μύγδονες, από τον γενάρχη Μύγδονα, γιο του Άρη και της νύμφης Καλλιόπης. Απόγονοί τους εγκαταστάθηκαν αργότερα στη Μικρά Ασία, κοντά στο Βιθυνικό Όλυμπο, σε μια περιοχή που ονομάστηκε επίσης *Μυγδονία*.Οι διακλαδώσεις του όρους της Κερκίνης και ο ποταμός Εχέδωρος (σημ. Γαλλικός) που διέρρεε τη χώρα καθιστούσαν αυτή εύφορη και πολυάνθρωπη. Αριθμούσε περί τις 14 πόλεις και χωριά μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν η Απολλωνία πλησίον της Βόλβης, η Αρέθουσα παρά τον Ρήχιο ποταμό, η  Θέρμη που αργότερα ονομάστηκε Θεσσαλονίκη και που εξ αυτής έλαβε το όνομα ο Θερμαϊκός, η Λήτη ή Λιτή, η Σίνδος, η  Χαλάστρα κ.ά.

Η Μυγδονία αντιστοιχεί σήμερα στη βορειοδυτική περιοχή του Νομού Θεσσαλονίκης, με ένα μικρό τμήμα του νομού Χαλκιδικής και ένα άλλο μικρό τμήμα του νομού Κιλκίς, μέχρι τα σύνορα με την Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Σήμερα στην περιοχή της Μυγδονίας υπάρχει μία διοικητική ενότητα του Δήμου Ωραιοκάστρου που περιλαμβάνει τρία δημοτικά διαμερίσματα τον Δρυμό, την  Λητή και το Μελισσοχώρι.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Ηρόδοτος, Ζ΄123.3
* Στράβων, Γεωγραφικά α.136
* Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι/Λυκούργος 31.5
* Στέφανος Βυζάντιος, Εθνικά 413.9

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Ancient coins
* Ιστορική μελέτη για τη Μυγδονία και τους Μύγδονες


Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
Μύγδων

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Μύγδων** (**Μύγδονας**) είναι γνωστά τα εξής τρία πρόσωπα:

# Βασιλιάς των Βεβρύκων, αδελφός του Αμύκου. `Οταν ο Ηρακλής στην εκστρατεία του για την απόκτηση της ζώνης της Ιππολύτης πέρασε από τη Μυσία, βοήθησε τον βασιλιά της χώρας Λύκο εναντίον των Βεβρύκων. Στον πόλεμο αυτό ο Μύγδων σκοτώθηκε από τον Ηρακλή, ενώ μεγάλο τμήμα της χώρας του δόθηκε από τον ήρωα στον Λύκο και ονομάσθηκε «Ηράκλεια».
# Ηγεμόνας των Φρύγων μαζί με τον Οτρέα. Τους δύο αυτούς ηγεμόνες βοήθησε ο βασιλιάς της Τροίας Πρίαμος στον αμυντικό πόλεμό τους εναντίον των Αμαζόνων. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης ο γιος του Μύγδονα, ο Κόραβος, πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο στο πλευρό των Τρώων. Ο Μύγδονας αυτός αναφέρεται στην *[[Ιλιάδα]]*, στον στίχο Γ 186.
# Γιος του Θεού Άρη και της νύμφης Καλλιόπης, αδελφός του Ηδωνού και γενάρχης των Μυγδόνων.

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* Graves, Robert: *The Greek Myths*. Τόμος 1, Penguin Books, αναθεωρημένη έκδοση (1960), ανατύπωση 1986

Μυγδων
Μυγδων
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Φρυγίας
Ηπιόνη

Στην ελληνική μυθολογία η **Ηπιόνη** ήταν συντρόφισσα ταυτόχρονα και σύζυγος του Ασκληπιού, του αρχαίου θεού της Ιατρικής. Επομένως ήταν η μητέρα των θυγατέρων του, οι οποίες είχαν τα ονόματα Ιασώ, Αίγλη, Πανάκεια, Υγιεία και Ακεσώ. Η Ηπιόνη ήταν δευτερεύουσα θεότητα παρά τον Ασκληπιό. Αναφέρεται ότι άγαλμα της Ηπιόνης υπήρχε στην Επίδαυρο, δίπλα στο άγαλμα του Ασκληπιού. Η Ηπιόνη θεωρείται από μερικούς ως κόρη του Μέροπα, σημαντικού μυθικού βασιλιά της νήσου Κω.

## Παραπομπές


Ηπιον
Σταματίνα Κανελλοπούλου

Η **Σταματίνα Κανελλοπούλου** ήταν εργάτρια που δολοφονήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1980 κατά τη διάρκεια της πορείας στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου σε ηλικία 21 ετών. Ξυλοκοπήθηκε βάναυσα έξω απ' το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» στην Πανεπιστημίου, όταν η πορεία επιχείρησε να σπάσει την απαγόρευση της αστυνομίας και να κινηθεί προς την Αμερικανική Πρεσβεία, κάτι που προκάλεσε τη  δολοφονική επέμβαση των ΜΑΤ. Χτυπήθηκε στο κεφάλι και στο σώμα και σύμφωνα με το πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης έφερε 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Διακομίσθηκε αναίσθητη στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, όπου εξέπνευσε.

## Δείτε επίσης
* Ιάκωβος Κουμής

## Παραπομπές σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Από το «Ο νεκρός δεδικαίωται»;
* Σαν σήμερα
* Οι αόρατοι νεκροί της Δημοκρατίας

Κατηγορία:Έλληνες θύματα δολοφονικών ενεργειών
Κατηγορία:Εορτασμός της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου
Κατηγορία:Αστυνομική βία στην Ελλάδα
Κατηγορία:Δολοφονίες στην Ελλάδα
Εορδοί

**Εορδοί** ή **Εορδαίοι**: Αρχαίοι κάτοικοι της επαρχίας - αρχαίας ελληνικής πόλης της Εορδαίας της Μακεδονίας που σχεδόν εκ των πρώτων υποτάχθηκαν στους Τημενίδες (Ηρακλείδες εξ Άργους) ιδρυτές του Μακεδονικού Βασιλείου. 
## Ιστορία
### Οι Κάτοικοι της Εορδαίας
Οι Πελασγοί ήταν ένας από τους Προελληνικούς λαούς, που φαίνεται πως κατοίκησαν στην Εορδαία, κατά το τέλος της Νεολιθικής Εποχής, 
Ερείπια πελασγικών τειχών όπως και άλλων φρουρίων πιθανότατα της ίδιας εποχής, υπάρχουν στην Εράτειρα ή Ερέτρια. Εικάζεται ότι δεν είναι και τα μόνα.
Ιστορικοί θεωρούν ότι στις περιοχές αυτές πολλά τοπωνύμια είναι Πελασγικά ( Άρνισσα, Εορδαία ), και διαβλέπουν Πελασγική εγκατάσταση για πολλά χρόνια. 

Σημείωση : Τους προϊστορικούς χρόνους στα βόρεια σύνορα της Εορδαίας κατοικούσαν οι Πελαγόνες (η περιοχή μέχρι σήμερα ονομάζεται Πελαγονία).

### Η Προέλευση
Αρχική κοιτίδα των Εορδών θεωρείται η γύρω από τη Βεγορίτιδα χώρα, την οποία εποφθαλμιούσαν οι γείτονες Φρύγες. Η κατοχή της Εορδαίας από τους Φρύγες εικάζεται πως έγινε αμέσως μετά το 1200 π.Χ. και κράτησε ως το μέσα του 9ου π.Χ. αιώνα, Αλλά με την αναχώρηση των τελευταίων στη Μ. Ασία, η Εορδαία συνέχισε να είναι ένα χωριστό και γεμάτο ζωτικότητα και ακμή Βασίλειο.
### Μακεδονία
Οι Μακεδονικές παραδόσεις, που αναφέρει ο Ηρόδοτος(7,73) διατήρησαν την ανάμνηση για την παρουσία Φρυγών στη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία. Με τη μετανάστευση όμως του κύριου όγκου των Φρυγών, φαίνεται ότι τα υπολείμματα τους έμειναν στην Κ. Μακεδονία, και με τον καιρό εξελληνίστηκαν. Οι κάτοικοι της Μυγδονίας ακόμη στην αρχή του 5ου αιώνα λέγονταν Φρύγες και ξεχωρίζουν απ' τους άλλους λαούς στο στρατό του Αλέξανδρου Α' (Ηρόδοτος 7.185).
## Ιστορικά Πρόσωπα
Εορδοί στη καταγωγή φέρονται: ο Γενάρχης της "εν Αιγύπτω" μακεδονικής δυναστείας των Πτολεμαίων, Πτολεμαίος ο Λάγου, επίσης ο και ιδρυτής του Βασιλείου της Αιγύπτου κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους ο Πείθων (Πόθων), γιος του Κρατεύα (σωματοφύλακα του Μ. Αλεξάνδρου) και Σατράπης αργότερα της Μηδίας, αλλά και ο Φιλίσκος, σοφός διδάσκαλος μιας των Αθηναϊκών σχολών κατά τη ρωμαϊκή περίοδο επί Αυτοκράτορα Καρακάλλα - γνωστός δια την προς τους συμπολίτες του Εορδαίους δίκη του.
## Σήμερα
Στην σημερινή εποχή ως Εορδοί θεωρούνται οι κάτοικοι της επαρχίας Εορδαίας που έχει πρωτεύουσα την πόλη της Πτολεμαΐδας

Κατηγορία:Αρχαία Εορδαία
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μακεδονίας
Άλμωπες

Οι **Άλμωπες** ή **Αλμωπείς** ήταν Παιονικό φύλο που κατοικούσε στην σημερινή Αλμωπία (Καρατζόβα) στη Κάτω Μακεδονία η οποία πήρε το όνομα της από τη συγκεκριμένη φυλή. Όταν κατέκτησε την περιοχή τους ο Αλέξανδρος Α΄ της Μακεδονίας τους εκδίωξε. Οι Άλμωπες σύμφωνα με την Αρχαία ελληνική μυθολογία θεωρούσαν ως γενάρχη τους τον Γίγαντα/ημίθεο Άλμωψ τον οποίον λάτρευαν. 

## Παραπομπές



## Πηγές

*Robert B. Strassler, Richard Crawley, and Victor Davis Hanson, The Landmark Thucydides: A Comprehensive Guide to the Peloponnesian War by Thucydides (1998).
*Roisman, Joseph; Worthington, Ian (2011-07-07). A Companion to Ancient Macedonia. John Wiley & Sons. 

Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μακεδονίας
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
Κατηγορία:Αρχαία Αλμωπία
Άλμωψ

Ο **Άλμωψ** ήταν ημίθεος γίγαντας και επώνυμος ήρωας που τον τιμούσαν ως γενάρχη τους οι Αλμώπες, αρχαίοι κάτοικοι της Αλμωπίας (επαρχία της Μακεδονίας), από τον οποίο πήραν το όνομά τους σύμφωνα με την παράδοση.

Ο Άλμωψ θεωρούταν γιος του Θεού Ποσειδώνα και της Έλλης.

Κατηγορία:Γίγαντες
Κρηστωνία

Η **Κρηστωνία** ήταν αρχαία επαρχία της Μακεδονίας. Εκτεινόταν στα βοειοανατολικά της Μυγδονίας, νότια της Παιονίας και Μαιδικής, και δυτικά της Βισαλτίας, δίπλα στις πηγές του Εχέδωρου ποταμού (του σημερινού Γαλλικού), δηλαδή από το Δύσωρο όρος (Κρούσσια όρη μέχρι το Βερτίσκος. Ήταν πλούσια περιοχή τόσο από τις γεωργικές καλλιέργειες ελιάς, αμπελιών και σύκων όσο και από εκμετάλευση της ξυλείας και των βοσκοτόπων , των πεδινών εκτάσεων ΝΑ της λίμνης Δοϊράνης όσο και από εκμετάλλευση της ξυλείας και των βοσκοτόπων του όρους Δυσώρου. 

Το όνομά της οφείλεται στους Κρηστωναίους Πελασγούς ή οι Κρηστώνες που άλλοτε κατοικούσαν γύρω από την Όλυνθο και τη χερσόνησο του Άθω. Στην αρχή έφερε δύο ονόματα, Κρηστωνία και Βισαλτία, και βρισκόταν κάτω από αυτόνομο βασιλέα. Μετά όμως την ήττα των Περσών στη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.), τόσο η Κρηστωνία όσο και η Βισαλτία κατακτήθηκαν από τον Αλέξανδρο Α' και αποτέλεσαν επαρχίες του Μακεδονικού Βασιλείου, στο οποίο και παρέμειναν μέχρι τη ρωμαϊκή κατάκτησή τους το 168 π.Χ..

Από όλη τη Κρηστωνία οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν μόνο τη πρωτεύουσά της που ήταν η Κρηστώνα (αρχ.: *Κρηστών*). Νεότεροι όμως, περιλαμβάνουν σε αυτήν τη Μυγδονία με τις πόλεις: Αντιγόνεια, Ξυλόπολις, Τέρπυλος, Καραβία και Γυναικόκαστρο.

## Παραπομπές


## Σημειώσεις
[7.124.1] *Ὁ μὲν δὴ ναυτικὸς στρατὸς αὐτοῦ περὶ Ἄξιον ποταμὸν καὶ πόλιν Θέρμην καὶ τὰς μεταξὺ πόλιας τούτων περιμένων βασιλέα ἐστρατοπεδεύετο, Ξέρξης δὲ καὶ ὁ πεζὸς στρατὸς ἐπορεύετο ἐκ τῆς Ἀκάνθου τὴν μεσόγαιαν τάμνων τῆς ὁδοῦ, βουλόμενος ἐς τὴν Θέρμην ἀπικέσθαι. ἐπορεύετο δὲ διὰ τῆς Παιονικῆς καὶ Κρηστωνικῆς ἐπὶ ποταμὸν Ἐχείδωρον, ὃς ἐκ Κρηστωναίων ἀρξάμενος ῥέει διὰ Μυγδονίης χώρης καὶ ἐξίει παρὰ τὸ ἕλος τὸ ἐπ᾽ Ἀξίῳ ποταμῷ. -* Ηρόδοτος*, "Ἱστορίαι"*

[7.124.1] Λοιπόν ο στόλος του Ξέρξη στρατοπέδευε στην περιοχή του Αξιού ποταμού και της πόλης Θέρμης και στις πόλεις που βρίσκονται ανάμεσά τους περιμένοντας τον βασιλιά, ενώ ο Ξέρξης και το πεζικό πορεύονταν απ᾽ την Άκανθο ακολουθώντας τον κοφτό δρόμο που περνά απ᾽ τα μεσόγεια, θέλοντας να φτάσει στη Θέρμη. Και πορεύονταν διασχίζοντας την Παιονία και την Κρηστωνία προς τον ποταμό Εχέδωρο, που, ξεκινώντας από τη χώρα ων Κρηστωναίων κυλά διασχίζοντας τη Μυγδονία και χύνεται στη θάλασσα δίπλα από τους βάλτους που γειτονεύουν με τον ποταμό Αξιό.
Κρηστώνες

**Κρηστώνες** ή Κρήστωνες: Αρχαίος πελασγικός λαός που κατοικούσε στη Κρηστωνία της αρχαίας Μακεδονίας. Κατ’ αρχάς είχαν εγκατασταθεί στη Χαλκιδική  συγκεκριμένα παρά την Όλυνθο και στη χερσόνησο Ακτή (Άθως).  Αργότερα μετοίκησαν στη χώρα που πήρε το όνομά τους,  βόρεια της λίμνης Βόλβης. Πρωτεύουσα της Κρηστωνίας ήταν η Κρηστών που βρισκόταν κοντά στη σημερινή Κρηστώνη Κιλκίς (Σαρί Ντερέ), παραπόταμο του Λαχανά. 
Το 479 π.Χ. κατακτήθηκε από τον Αλέξανδρο Α΄της Μακεδονίας αποτελώντας τμήμα του μακεδονικού κράτους μέχρι την κατάκτηση της χώρας από τους Ρωμαίους (168 π.Χ).
## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαία Κρηστωνία
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μακεδονίας
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
Κρηστώνα

Η **Κρηστώνα** (αρχ. Κρηστών) ήταν αρχαιότατη Θρακική ή Πελασγική πόλη της Μακεδονίας κατά τον Ηρόδοτο (Α 57) πρωτεύουσα της Κρηστωνίας. Μάλλον πρέπει να εξαφανίστηκε πολύ νωρίς διότι δεν αναφέρεται από μεταγενέστερους ιστορικούς. Ο Μ. Δήμιτσας προσδιορίζει τη θέση της νότια της Ξυλουπόλεως επί του Σαρί-ντερε παραπόταμου του Λαχανά όπου σώζονται ερείπια αρχαίας πόλης.

## Παραπομπές

[1.57.1] Ποια γλώσσα μιλούσαν οι Πελασγοί δεν ξέρω να πω με βεβαιότητα. Αν όμως πρέπει να πω τη γνώμη μου βασισμένος στους Πελασγούς, που και τώρα ακόμη κατοικούν πάνω από τους Τυρρηνούς στην πόλη Κρηστώνα και που κάποτε ήταν γείτονες αυτών που τώρα ονομάζονται Δωριείς (αφού τότε οι Πελασγοί κατοικούσαν τη χώρα που τώρα τη λεν Θεσσαλιώτιδα)· 

Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς
Κατηγορία:Αρχαία Κρηστωνία
Κρης (μυθολογία)

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Κρής** ή **Κρήτας** ήταν ο επώνυμος γενάρχης της Κρήτης. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος διακρίνει δύο μορφές με αυτό το όνομα, ο ένας γιος του Διός με την νύμφη Ιδαία και ο άλλος ένας γηγενής Κρητικός. Ο Κιναίθων ο Λακεδαιμόνιος γράφει ότι ο Κρής ήταν πατέρας του Τάλως. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι ο Κρής ήταν ο πρώτος βασιλιάς και γενάρχης των αυτόχθονων Κρητικών γνωστών ως Ετεοκρητών, πολλές ανακαλύψεις του ακολουθούν την πρόοδο του πολιτισμού στην εποχή του. Σύμφωνα με παράδοση που διασώσει ο Στέφανος ο Βυζάντιος την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Κρής μετανάστευσε στο νησί ο Τέκταμος γιος του Δώρου, τον ακολούθησαν  Αχαιοί, Δωριείς και άλλοι Πελασγοί που δεν πήγαν στην Ετρουρία. Ο γιος του γενάρχη των Δωριαίων ανέτρεψε τον Κρήτα και τον διαδέχθηκε στον θρόνο του νησιού, παντρεύτηκε μια κόρη του Κρηθέα. Ο γιος του Τέκταμου Αστερίων θα διαδεχθεί τον πατέρα του, θα παντρευτεί την Ευρώπη και θα γίνει ο θετός πατέρας τον παιδιών που απέκτησε με τον Δία, ο μεγαλύτερος ήταν ο μετέπειτα κορυφαίος βασιλιάς Μίνωας. Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς αναγνωρίζουν τον Κρήτα σαν έναν από τους Κορύβαντες πιθανότατα τον βασιλιά τους που ανέθρεψαν τον Δία όταν είχε κρυφτεί στην σπηλιά.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Diodorus Siculus, The Library of History translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1989. Vol. 3. Books 4.59–8. Online version at Bill Thayer's Web Site
*Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Vol 1-2. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1888–1890. Greek text available at the Perseus Digital Library.
*Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. 
*Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.
*Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project.

Κρης
Αντώνης Κατινάρης

Ο **Αντώνης Κατινάρης** (1931 - 28 Οκτωβρίου 1999) ήταν Έλληνας μουσικός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Χανιά Κρήτης 10 Αυγούστου το 1931, πρωτότοκος γιος σε μια οικογένεια προσφύγων από την Μικρά Ασία και από πολύ νεαρή ηλικία (σχεδόν έφηβος) έδειξε το ενδιαφέρον και το ταλέντο του στην μουσική. Στην ηλικία των 16 ετών ήταν ήδη επαγγελματίας, δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, παίζοντας μεταξύ άλλων στα πιο γνωστά μαγαζιά των Χανίων. 

Στην δεκαετία του '60 ανέβηκε στην Αθήνα όπου έκανε το μεγάλο του άλμα στην Ελληνική λαϊκή μουσική σκηνή ως συνθέτης. Θεωρείται σπουδαίος δεξιοτέχνης του τρίχορδου με τελείως προσωπικό χαρακτήρα παιξίματος, και καθαρός λαϊκός συνθέτης.

Αμέτρητες είναι και οι συμμετοχές του ως εκτελεστής σε κομμάτια επιφανών συνθετών όπως οι Βασίλης Τσιτσάνης, Απόστολος Καλδάρας, Πάνος Γαβαλάς κ.α.. 

Το τραγούδι του *"Τι να σου κάνει μία καρδιά"*, σε στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου σηματοδότησε το ξεκίνημα μιας διαδρομής με πολλές επιτυχίες. Έφυγε απ' τη ζωή στις 28 Οκτωβρίου 1999 και κηδεύτηκε στην Νέα Μάκρη. Άγνωστοι είχαν σκανδαλίσει τον τάφο του χωρίς αιτία και το θέμα είχε γίνει γνωστό από την κόρη του στις εφημερίδες.

Την παράδοσή του συνεχίζει από τις επάλξεις του λαϊκού τραγουδιού η κόρη του Μαρία Κατινάρη.

Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Τρούλος

[thumb|250px|right|Ο τρούλος της [Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγίας Σοφίας υπό επισκευή.]]
Ο **τρούλος** αποτελεί ένα χαρακτηριστικό μοτίβο της Βυζαντινής αρχιτεκτονικής. Συνδέεται αποκλειστικά με την αρχιτεκτονική των εκκλησιών και είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Βυζαντινού ρυθμού. Πρόκειται για μια σφαιρική κατασκευή στη στέγη των ναών ή καλύτερα ένα ημισφαίριο θολωτό με παράθυρα. Αρκετοί ναοί διαθέτουν πάνω από ένα τρούλο.

Ως αρχιτεκτονικό μοτίβο, εμφανίζεται ήδη από τα τέλη του 4ου μ.Χ. αιώνα και στις αρχές του 5ου, στο ανατολικό κομμάτι της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο τρούλος, πέρα από τον αμιγή Βυζαντινό ρυθμό, συνδυάζεται με όλα σχεδόν τα είδη της Βυζαντινής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής όπως: βασιλική και βασιλική σταυρόσχημη. Το πιο αντιπροσωπευτικό μνημείο βασιλικής με τρούλο αποτελεί ο ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας, στην Κωνσταντινούπολη.

Μετά το οριστικό Σχίσμα του 1054, μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής εκκλησίας οι ανατολικές εκκλησίες που ακολούθησαν το ανατολικό ορθόδοξο δόγμα (Ρωσία, Βαλκάνια) ακολούθησαν και τον αντίστοιχο αρχιτεκτονικό ρυθμό. Κατ' επέκταση και ο τρούλος προσαρμόσθηκε στην εκκλησιαστική αρχιτεκτονική των χωρών αυτών με ορισμένες διαφοροποιήσεις ως προς το σχήμα, γεγονός που οφείλεται και στις κλιματολογικές ιδιαιτερότητες του κάθε τόπου.

Ο τρούλος στην κορυφή έχει πάντα επίστεψη σταυρού, ενώ εσωτερικά αγιογραφείται κυρίως με τον Χριστό Παντοκράτορα και τις αγγελικές ουράνιες δυνάμεις (τα 9 τάγματα) και τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Ο τρούλος προσφέρει με τα διαδοχικά του παράθυρα φυσικό φωτισμό στον ναό, γεγονός που συνδέεται και συμβολικά καθώς συμβολίζει τον ουρανό που ενώνεται με τους πιστούς στη γη.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, ο τρούλος υιοθετήθηκε και από τη μουσουλμανική αρχιτεκτονική. Πρώτα το γαλάζιο τζαμί, χτίζεται σύμφωνα με τα πρότυπα της Αγίας Σοφίας και στη συνέχεια πολλά μουσουλμανικά τεμένη χτίστηκαν με την αντίστοιχη αρχιτεκτονική.


Αρχείο:Shah Abdol Azim6.jpg
Αρχείο:Shah Abdol Azim1.jpg
Αρχείο:عکس از مدرسه علمیه معصومیه شهر قم.jpg
Αρχείο:Lotfollah-Mosque-Isfahan مسجد شیخ لطف الله اصفهان 08.jpg
Αρχείο:امامزاده سلطان علی بن محمد باقر در مشهد اردهال کاشان-استان اصفهان 07.jpg
Αρχείο:حرم فاطمه معصومه 02.jpg
Αρχείο:Crkva Svetog Prvomucenika Stefana - Lazarica, Krusevac (6).jpg
Αρχείο:Lagoudera Kirche Panagia tou Arakou Innen Kuppel 2.jpg
Αρχείο:Μονή Δαφνίου τρούλος.jpg
Αρχείο:Ομορφοκκλησιά τρούλος.jpg
Αρχείο:Cupola di santa maria del fiore dal campanile di giotto, 02.JPG
Αρχείο:Ι.Ν. Πολυστύλου - Τρούλος.jpg


Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή ναοδομία
Κατηγορία:Βυζαντινή αρχιτεκτονική
Αχαϊκή Παλαίστρα

Η Αχαϊκή Παλαίστρα ήταν ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο.

Ιδρύθηκε το 1902 στην Πάτρα και ήταν το πρώτο αμιγές ποδοσφαιρικό σωματείο στην Ελλάδα. Από την πρώτη μέρα της ίδρυσης του νοικιάστηκε οικόπεδο κοντά περίπου στα σημερινά Ψηλαλώνια και διαμορφώθηκε σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Έδωσε τον πρώτο αγώνα του στις 10/2/1903 έχοντας αντίπαλο την ΓΕ Πάτρας και την νίκησε με 4-1. Τα εγκαίνια του γηπέδου έγιναν στις 23-2-1903 και στον αγώνα που ακολούθησε με την ΓΕ Πάτρας πάλι ήρθε ισόπαλος 0-0. Διαιτητής ήταν ο πρόξενος της Αγγλίας Φρειδερίκος Βούδ. Έχουν διασωθεί άλλοι δύο αγώνες της Αχαϊκής Παλαίστρας με την ΓΕ Πάτρας στις 21/12/1903 και στις 28/12/1903 χωρίς όμως να έχουν διασωθεί τα σκορ. Στον έναν αγώνα νίκησε η ΓΕ Πάτρας και στον άλλον η Αχαική Παλαίστρα. Το 1904 το σωματείο διαλύθηκε.

## Παραπομπές


## Πηγές

* Νίκος Ε. Πολίτης, *Πατραϊκός Αθλητισμός*, Β΄ Τόμος, *Από την εποχή του Τόφαλου έως την ίδρυση της Παναχαϊκής*, Πάτρα: Αχαϊκές Εκδόσεις, 1997, ISBN 960-7164-92-x. 
* Νίκος Ε. Πολίτης, *Πατραϊκός Αθλητισμός*, Α΄ Τόμος, *Η πρώτη δεκαετία 1891-1900*, Πάτρα: Αχαϊκές Εκδόσεις, 1994, ISBN 960-7164-91-1. 

Αχαικη Παλαιστρα
Αχαικη Παλαιστρα
Αετος Πατρων|Αχαικη Παλαιστρα
Ποδηλατικός Σύλλογος Πατρών

μικρογραφία|Το έμβλημα του συλλόγου
Ο **Ποδηλατικός Σύλλογος Πατρών** ιδρύθηκε στις 9 Ιουλίου 1894 με πρώτο πρόεδρο τον Αριστοτέλη Κρεμμύδα. Σύμφωνα με το καταστατικό είχε σκοπό την διάδοση της ποδηλασίας και την οργάνωση εκδρομών με ποδήλατο, επίσης το καταστατικό προέβλεπε και εγγραφή γυναικών. Την ίδια χρονιά της ίδρυσης του το 1894 κατασκευάζεται υποτυπώδες ποδηλατοδρόμιο στην συνοικία Γύρι όπου λειτούργησε και σχολή ποδηλασίας , ο αγωνιστικός χώρος είχε σχήμα ελλείψεως με περίμετρο 400 μέτρα. Εκεί έγιναν πολλοί εσωτερικοί αλλά και τοπικοί αγώνες ποδηλασίας. Το 1900 ο σύλλογος απέκτησε και τμήμα σκοποβολής, Το 1901 συγχωνεύτηκε με την ΓΕΠ και αποτέλεσε τμήμα της .

Στις 9/6/1894 ιδρύθηκε στην Πάτρα Ποδηλατικός Σύλλογος το διοικητικό συμβούλιο που αναδείχτηκε ήταν το εξής :
::Πρόεδρος ::*Αριστ. Θ. Κρεμμύδης*
::Αντιπρόεδρος :*Δημήτριος Ανδρικόπουλος-Μπουκαούρης*
::Γραμματέας :*Λ. Σ. Θεοχάρης*
::Ταμίας :*Σ. Α. Τζίνης*
::Έφορος :*Γ. Ι. Τοπάλης*
::Μέλη :Ανδρ. *Δ. Στάμος*, *Αντ. Τ. Λυμπεράλης*, *Γ. Δ. Σταμπάδος*, *Α. Λ. Μεσσηνέζης*

Το 1895 ιδρύθηκε νέος σύλλογος ποδηλασίας με το ίδιο όνομα ο οποίος διατηρούσε και τμήμα Τένις. 

## Ποδηλατική ένωση Πατρών
Στις 7 Ιουνίου 1895 μέλη του Ποδηλατικού Συλλόγου Πατρών αποχωρούν και ιδρύουν την Π.Ε.Π. δεν ανέπτυξε όμως αξιόλογη δράση και αυτό γιατί τα μέλη της περιορίστηκαν σε έναν στενό κύκλο φίλων την επόμενη χρονιά διαλύθηκε.

## πηγές
*Εφημερίδα *Η ΗΜΕΡΑ*, φύλλο 16 Μαρτίου 1954, άρθρο "Το ποδήλατο και η ιστορία του" - Συντάκτης Η.Β.
* Νίκος Ε. Πολίτης, *Πατραϊκός Αθλητισμός*, Β΄ Τόμος, *Από την εποχή του Τόφαλου έως την ίδρυση της Παναχαϊκής*, Πάτρα: Αχαϊκές Εκδόσεις, 1997, ISBN 960-7164-92-x 
* Νίκος E. Πολίτης, *Πατραϊκός Αθλητισμός*, Α΄ Τόμος, *Η πρώτη δεκαετία 1891-1900*, Πάτρα: Αχαικές Εκδόσεις, 1994, ISBN 960-7164-91-1 
* Νίκος E. Πολίτης, *Πατρινολογήματα*, τόμος Γ΄, Πάτρα: Εκδόσεις Περί Τεχνών, 2006, ISBN 960-6684-14-8

## Αναφορές


Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1894
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ποδηλασίας
Όμιλος Σκοπευτών Πατρών

Ιδρύθηκε τον Μάιο του 1895 και αμέσως κατασκεύασε πρόχειρο σκοπευτήριο με σκοπό την προετοιμασία αθλητών για τους πρώτους ολυμπιακούς αγώνες, εκεί άρχισαν να προπονούνται αθλητές του συλλόγου για τα προκριματικά των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας το 1896 αλλά απέτυχαν όλοι και η λειτουργία του συλλόγου ανεστάλη.

Τον Απρίλιο του 1887 ιδρύθηκε νέος σύλλογος με το ίδιο όνομα και κατασκέυασε και σκοπευτήριο στην περιοχή του ιερού ναού του Αγίου Ανδρέα που τότε ήταν εξοχή, αλλά η λειτουργία του αντιμετώπισε πολλά προβλήματα λόγω ότι οι αγρότες δίπλα στο σκοπευτήριο δεν μπορούσαν να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους γιατί φοβόντουσαν τις αδέσποτες σφαίρες, Διαλύθηκε στις 12-1-1878.

## Πηγές
* Χρήστος Μούλιας, *Το λιμάνι της σταφίδας*, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2000, ISBN 960-86814-0-5
* Νίκος Ε. Πολίτης, *Πατραϊκός Αθλητισμός*, Α΄ Τόμος, *Η πρώτη δεκαετία 1891-1900*, Πάτρα: Αχαικές Εκδόσεις, 1994, ISBN 960-7164-91-1 

Ομιλος
Ομιλος
Ομιλος Σκοπευτων Πατρας
Όμιλος Αντισφαίρισης Πατρών

Ο **Όμιλος Αντισφαίρισης Πατρών** είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Πάτρα. Ιδρύθηκε το 1929 ενώ προυπήρχε σύλλογος με το ίδιο όνομα. Έχει συμμετάσχει έως σήμερα στο Διασυλλογικό Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών από την ημέρα ίδρυσης του και στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ανδρών και γυναικών. Σήμερα διατηρεί ιδιόκτητες εγκαταστάσεις που βρίσκονται πλησίον του Νοσοκομείου "ο Άγιος Ανδρέας".

Ο πρώτος σύλλογος με το ίδιο όνομα ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1908. Ιδρυτές και μέλη του ήταν όλοι οι πρόξενοι στην Πάτρα, αλλά και η ελίτ της πόλης. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο πρόξενος της Αυστροουγγαρίας L. Glanstatlen. Για τις αγωνιστικές ανάγκες του συλλόγου ο Παναχαϊκός Γ.Σ. είχε παραχωρήσει τμήμα του γυμναστηρίου του όπου γίνονταν συχνά αγώνες με πολλούς μάλιστα θεατές. Μέλη του ομίλου ήταν και γυναίκες.

Το 1929 επανιδρύεται αποκτώντας μάλιστα και ιδιόκτητες εγκατατάσεις. Παίκτες της πρώτης περιόδου επανίδρυσις αναφέρονται οι Κατσάνος, Ελούλ, Ρηγόπουλος, Φωκάς, Ξενος, Στάβερνης, Μπάρυ, Μόρφυ, Μπέμπης και άλλοι, οι κυρίες Παπαδοπούλου, Καρανασοπούλου, Παναγιωτοπούλου, Φαλτσέτα, Κροκού, Χ. Γεροκοστοπούλου, Ανδριανοπούλου κ.α.. Από το 1931 διοργανώνει και ετήσιο εσωτερικό πρωτάθλημα.

## Παραπομπές


Αντισφαιρισης Ομιλος
Ομιλος Αντισφαιρισης Πατρων
Πατρων
Απέλλα

Η **Απέλλα** ήταν η συνέλευση των πολιτών στην αρχαία Σπάρτη. Από αρχαίους ιστορικούς αναφέρεται και ως *[[Εκκλησία του Δήμου|εκκλησία]]*, όπως κατά κανόνα στις αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη. Καθεστώς σπαρτιάτη πολίτη και κατά συνέπεια δικαίωμα συμμετοχής στην *απέλλα* είχαν όσοι Λακεδαιμόνιοι ήταν άνδρες 30 ετών ή μεγαλύτεροι και κατείχαν μια ελάχιστη έκταση γης ή είχαν τη δυνατότητα μέσω άλλης πηγής εσόδων να συνεισφέρουν ένα ελάχιστο ποσό στα κοινά συσσίτια ή να διατηρούνται σε συνεχή πολεμική ετοιμότητα χωρίς να εργάζονται οι ίδιοι, κυρίως λόγω του φόβου για πιθανή εξέγερση των ειλώτων. 

Στην απέλλα δεν συμμετείχαν οι τελείως φτωχοί ούτε οι είλωτες, που αποτελούσαν τη σημαντικότερη παραγωγική τάξη της σπαρτιατικής κοινωνίας. 
	
Η απέλλα ενέκρινε όλες τις σημαντικές αποφάσεις (κήρυξη πολέμου, συμμαχίες και συμφωνίες με άλλες πόλεις, απελευθέρωση ειλώτων), εξέλεγε τα μέλη της γερουσίας και πιθανότατα τους εφόρους, ενώ μπορούσε ακόμα και να ορίσει ή να παύσει βασιλείς, σε περίπτωση αμφισβητήσεων ή ερίδων. Η δημοκρατικότητα του σώματος περιοριζόταν όμως σημαντικά από τη διαδικασία, η οποία δεν επέτρεπε σε πολίτες να υποβάλουν πρόταση ή αντιπρόταση νόμου ή υποψηφίους σε εκλογές για κάποιο αξίωμα. Η αρμοδιότητα της απέλλας ήταν μόνο να εγκρίνει ή να απορρίπτει προτάσεις της γερουσίας, ενώ τα μέλη της έπαιρναν το λόγο μόνο μετά από έγκριση των εφόρων. Η εκλογή για την αποδοχή ή απόρριψη προτάσεων γινόταν δια βοής. Μόνο αν ο προεδρεύων είχε αμφιβολία ως προς την ένταση των φωνών χωρίζονταν οι υποστηρικτές της κάθε άποψης και γινόταν καταμέτρηση.

Την απέλλα συγκαλούσαν αρχικά οι βασιλείς και οι γέροντες της Σπάρτης και από τον 6ο αιώνα π.Χ. οι 5 έφοροι κάθε πανσέληνο. Οι έφοροι διεύθυναν επίσης τις συνεδριάσεις. Ένα τμήμα της απέλλας, η *μικρά εκκλησία* αναφέρεται από τον Ξενοφώντα (*Ελληνικά*, iii 3, 8). Συγκαλούνταν πιθανότατα με συνοπτικές διαδικασίες από τους εφόρους όταν η γρήγορη λήψη έκτακτων αποφάσεων ήταν επιβεβλημένη. Στη *μικρά εκκλησία* φαίνεται ότι συμμετείχαν κυρίως γέροντες και προβεβλημένοι πολίτες, όμως περισσότερα στοιχεία γι' αυτό το σώμα δεν είναι γνωστά.

## Δείτε επίσης
* Εκκλησία του δήμου
* Εκκλησία

## Βιβλιογραφία
* R. Schulz, *Athen und Sparta*, Geschichte kompakt. Antike, Darmstadt 2003.
* K.-W. Welwei, *Sparta. Aufstieg und Niedergang einer antiken Großmacht*, Stuttgart 2004.
* G. Gilbert, *Constitutional Antiquities of Sparta and Athens*, English translation, 1895.
* G. F. Schömann, *Antiquities of Greece: The State*, English translation 1880.
* G. Busolt, *Die griechischen Staats- und Rechtsaltertümer*, Handbuch der klassischen Altertumswissenschaft IV 1, 1887.



Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη
Λυγκηστίδα

thumb|right|300px|Κατά τον Στράβωνα σπουδαιότερη πόλη ήταν η Ηράκλεια
Η **Λυγκηστίδα** (Λυγκηστίς ή Λύγκος) ήταν αρχαία «χώρα» της Μακεδονίας, στην οποία κατοικούσαν οι Λυγκηστές, που σύμφωνα με τον Εκαταίο ήταν Μολοσσοί. Βρισκόταν βόρεια της Εορδαίας και της Ορεστίδας στο νοτιοδυτικό τμήμα του λεκανοπεδίου του Εριγώνα (σημ. πεδιάδα του Μοναστηρίου παρά τη λίμνη Πρέσπα μέχρι του επί της ανατολικής όχθης της Λιχνίτιδας λίμνης (Αχρίδας) όρους Πετρίνο. Εδώ ήταν η αρχαία πόλη Πυλών  ως όριο της Μακεδονίας με την Ιλλυρία.

Η νότια Λυγκηστίδα εκτεινόταν στο νοτιότερο τμήμα του λεκανοπεδίου του Εριγώνα και περιλάμβανε μέσα στα όριά της το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού **νομού Φλώρινας**. Δυτικά συνόρευε με την Ορεστίδα, όπου οι οροσειρές του Βαρνούντα (Περιστέρι) και του Βέρνου (Βίτσι) αποτελούσαν το φυσικό τους σύνορο. Ανατολικά συνόρευε με την Εορδαία και την Αλμωπία, όπου το φυσικό σύνορο οριζόταν από τον ορεινό όγκο του Βόρα (Καϊμακτσαλάν).

## Ιστορικές αναφορές
Οι Λυγκηστές πριν την υποταγή τους στο Μακεδονικό Βασίλειο είχαν ένδοξη ιστορία με δική τους Βασιλική Δυναστεία  και αναφέρονται για την καλλιέργεια της αμπέλου.

Το (410/409 π.Χ.)  ο Αρχέλαος Α' της Μακεδονίας πέτυχε την άλωση της Πύδνας και κινδύνεψε να εμπλακεί σε πόλεμο με τους ηγεμόνες της Λυγκηστίδας Αρραβαίο και της Ελιμίας Δρέσδα Β΄. 

Σπουδαιότερη πόλη της Λυγκηστίδας ήταν η Ηράκλεια που κτίσθηκε από τον Φίλιππο, νοτιότερα του σημερινού Μπίτολα (Μοναστηρίου) το 358 π.Χ.  Η πόλη αυτή ανήκε κατ΄ άλλους στη Πελαγονία, που κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους ονομάστηκε Πελαγονία, ενώ κατά τους μεσαιωνικούς απετέλεσε έδρα (ως Μοναστήριο πλέον) του επισκόπου Πελαγονίας.

Από επιγραφές και αρχαιολογικά ευρήματα (ανάγλυφα κ.ά.) ρωμαϊκών χρόνων, που βρέθηκαν στην αρχαία Λυγκηστίδα, αντλούμε πληροφορίες για αρκετές λατρευόμενες θεότητες και τόπους λατρείας. Πρόκειται για τις λατρείες του Δία, του Ερμή, του «Θράκα ιππέα», της Αθηνάς, της Άρτεμης, της Ρώμης, καθώς και για την αλεξανδρολατρεία και αυτοκρατορολατρεία.  Σχετικά πάλι με την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της περιοχής, με βάση τα καμινεύματα σιδήρου και τα όστρακα αγγείων, συμπεραίνεται ότι σπουδαίο μεταλλευτικό κέντρο υπήρχε στους ανατολικούς πρόποδες του Βέρνου, κοντά στα σημ. χωριά Άνω Κλεινές, Πρώτη, Τροπαιούχος, καθώς και ένα άλλο στη λεκάνη του Γεροπόταμου (Στάρα ρέκα), κοντά στα σημ. χωριά Σκοπός, Αχλάδα, Μελίτη και Νεοχωράκι. 

## Παραπομπές


## Πρωτογενείς πηγές
*Θουκυδίδης, Ιστοριιαι

* Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη
* Πολύβιος, Ιστορία 34.12.7
* Πλουτ. Φλαμιν.,4
* Πτολεμ. ΙΙΙ,13
## Άλλες πηγές
*Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, μτφ. Ελευθέριος Βενιζέλος, Βιβλίο Δ΄
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Αρχαίες χώρες της Μακεδονίας
Ιασώ

Η **Ιασώ** ή **Ιησώ** (στην Ιωνική διάλεκτο) είναι αρχαία ελληνική ιδεατή, ανθρωπόμορφη, δευτερεύουσα (παρά τω Ασκληπιώ) θεότητα συνυφασμένη με την «ιερή» έννοια της Ίασης (θεραπείας). Φέρεται ως κόρη του Ασκληπιού και της Ηπιόνης, αδελφή των θεοτήτων Υγιείας, Ακεσώς, Πανάκειας και Αίγλης ή ως κόρη του Αμφιάραου.

Ως παράγωγα του ρήματος ιάομαι (= θεραπεύω) φέρονται τα ονόματα: Ίασις (Ίαση) - Ιάσων- Ιατήρ - Ιατός - Ιατρός - Ιάτωρ καθώς και το Ίαμα ως μέσον θεραπείας.

Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στο Αμφιαράειο του Ωρωπού υπήρχε βωμός, ένα από τα πέντε μέρη του οποίου ήταν αφιερωμένο στην Αφροδίτη, την Πανάκεια, την Ιασώ, την Υγεία και την Παιωνία Αθηνά.

Λατρευόταν επίσης στην Επίδαυρο και στην Αθήνα.

Ο Νικοφάνης, Σικυώνιος ζωγράφος του 2ου μισού του 4ου αιώνα π.Χ. είχε ζωγραφίσει τον Ασκληπιό με τις κόρες του, Υγεία, Πανάκεια, Ιασώ, Αίγλη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θεότητες της υγείας της ελληνικής μυθολογίας
Γεώργιος Πλάτων

Ο **Γεώργιος Πλάτων** (Ληξούρι Κεφαλονιάς 1 Απριλίου 1910 – Αθήνα 24 Ιουνίου 1993) ήταν πιανίστας και συνθέτης, μαθητής στο πιάνο του Έγκον Πέτρι και στα θεωρητικά του Μάριου Βάρβογλη. Έγραψε όλα τα είδη σύνθεσης εκτός από μελόδραμα. Από τα έργα του ξεχωρίζει το κονσέρτο του για πιάνο και ορχήστρα, ονόματι *Ελληνική Ραψωδία*.
Από το 1952 έως το 1972 εργάστηκε ως πιανίστας στην Εθνική Λυρική Σκηνή, ενώ υπήρξε σημαντικός δάσκαλος για πολλούς Έλληνες συνθέτες και πιανίστες.

Απέκτησε δύο κόρες, την Αγγελική Παπάζογλου και τη γνωστή πιανίστα και συνθέτρια Λένα Πλάτωνος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Το αρχείο του Γεωργίου Πλάτωνος στη Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος.

Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες