Στρατός του Ντον

Ο **στρατός του Ντον** (ρωσικά: Донская армия / ) ήταν ο στρατός της βραχύβιας Δημοκρατίας του Ντον και μέρος του κινήματος των Λευκών στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Λειτούργησε από το 1918 έως το 1920 στην περιοχή Ντον και με κέντρο την πόλη Νοβοτσερκάσκ.

## Ιστορία
[δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ| Διοικητές του στρατού του Ντον. Πίσω: Γκριγκόρι Κίσλοφ, Βλαντιμίρ Ντομπρίνιν.. Εμπρός: Ανατόλι Κελτσέφσκι, [Βλαντιμίρ Σιντόριν, Υποστράτηγος Κονσταντίν Μαμόντοφ. (Μετά τον θάνατο του Μαμόντοφ, ο φωτογράφος σχεδίασε τον σταυρό πάνω από το κεφάλι του.)]]
Στις 23 Απριλίου, ο στρατός Ζαπλάφσκαγια του Κ.Σ. Πολιάκοφ συγχωνεύθηκε με τις δυνάμεις του Αταμάν Ποπόφ μετά την επιστροφή τους από την Πορεία της Στέπας. Ο Ποπόφ ανέλαβε τη διοίκηση, με τον Κ.Σ. Πολιάκοφ ως Αρχηγό του Επιτελείου, και οργάνωσε τις στρατιωτικές ομάδες του Νότου, του Βορρά και πέρα από τον Ντον υπό τον Ντενίσοφ, τον Ι.Α. Πολιάκοφ και τον Σεμιλέτοφ αντίστοιχα. Στις 6 Μαΐου, η ομάδα του νότιου στρατού μπόρεσε να καταλάβει το Νοβοτσερκάσκ με τη βοήθεια των ανδρών του Μιχαήλ Ντροζντόφσκι. Τον Απρίλιο του 1918, πριν από την απελευθέρωση του Νοβοτσερκάσκ από τον έλεγχο της Σοβιετικής Δημοκρατίας του Ντον, σχηματίστηκε μια Προσωρινή Κυβέρνηση του Ντον υπό τον Γ.Π. Ιάνοφ. Στις 11 Μαΐου άνοιξε το «κρουγκ για τη σωτηρία του Ντον», το οποίο οργάνωσε τον αντιμπολσεβίκικο πόλεμο. Στις 16 Μαΐου, ο Πιότρ Κρασνόφ εξελέγη Αταμάνος. 

Η Δημοκρατία του Ντον διέταξε την κινητοποίηση των Κοζάκων για έξι χρόνια. Μέχρι τον Ιούνιο, με τον Ντενίσοφ ως δεύτερο στην αρχηγία του, ο Κρασνόφ είχε τη δυνατότητα να διπλασιάσει το μέγεθος του στρατού των Κοζάκων σε 40.000. «Οι Γερμανοί προμήθευσαν τεράστια ποσότητα πολεμικού υλικού κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1918. Οι Γερμανοί κάλυψαν το *βόισκο* από τα δυτικά και τον εθελοντικό στρατό από τον νότο και έτσι ο Κρασνόφ μπόρεσε να συγκεντρώσει τις κινήσεις σε ανατολικές και βόρειες κατευθύνσεις. Μέχρι τα τέλη Αυγούστου, με εξαίρεση πέντε *στανίτσι,* ολόκληρο το *βόισκο* είχε ελευθερωθεί».

Μεγάλο μέρος της περιοχής του Άνω Ντον, το 1918, είχε αυτομολήσει στους Μπολσεβίκους, αλλά ως αποτέλεσμα της Ερυθράς Τρομοκρατίας, το 1919, εξεγέρθηκε εναντίον τους στην γνωστή ως *[[Εξέγερση Βεσένσκαγια]].* Οι κύριοι ηγέτες ήταν οι Πάβελ Ναζάροβιτς Κουντίνοφ και Χαρλάμπι Γερμάκοφ. Ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον στρατό του Ντον με επίκεντρο το Νοβοτσερκάσσκ, τον οποίο διοικούσε ο Αταμάν Αφρικάν Μπογκαγιέφσκι. Αυτά τα γεγονότα αποτελούν σημαντικό μέρος του έπους του Μιχαήλ Σόλοχοφ *Ήρεμα κυλάει ο Ντον*. Πράγματι, για πολύ καιρό, ο Κουντίνοφ και ο Γερμάκοφ, που εμφανίζονται στο μυθιστόρημα, θεωρούνταν φανταστικοί χαρακτήρες από το ευρύ κοινό.

Η περίοδος από τον Μάιο έως τα τέλη Ιουλίου 1918 ήταν μια σειρά από αδιάκοπες επιτυχίες για τον στρατό του Ντον. Μέχρι τα τέλη Ιουλίου, ο στρατός αποτελούταν από 40.000 στρατιώτες και αντιμετώπισε ισάριθμα ερυθρά στρατεύματα. Ωστόσο, πολλές απόπειρες σύλληψης του Τσαρίτσιν τον Οκτώβριο, τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο απέτυχαν, καθώς ο Κόκκινος Στρατός μεγάλωνε σε δύναμη και οι Κοζάκοι του Ντον ήταν απρόθυμοι να πολεμήσουν πέρα από τα όρια των *βόισκό* τους. 

Τον χειμώνα του 1918-1919, το Κόκκινο Νότιο Μέτωπο, συμπεριλαμβανομένης της Ομάδας Κοζέβνικοφ, 8ης Στρατιάς, 9ης Στρατιάς και 10ης Στρατιάς, αντεπιτέθηκε στον στρατό του Ντον και ανέκτησε τον έλεγχο της περιοχής βορειοανατολικά των ποταμών Ντονέτς και Μάνιχ.

Ο στρατός του Ντον ήταν συχνά διχασμένος και μαστιζόταν από αναποφασιστικότητα. Πολλοί από τους Κοζάκους δεν ήθελαν να πολεμήσουν πέρα από την επικράτειά τους.

Τον Ιανουάριο του 1919, δημιουργήθηκαν οι Ένοπλες Δυνάμεις της Νότιας Ρωσίας, ενώνοντας τον Στρατό Ντον και τον Εθελοντικό Στρατό, με τον Άντον Ντενίκιν ως ανώτατο διοικητή. Ο στρατός του Ντον συμμετείχε στη μάχη για το Ντονμπάς (1919), με επικεφαλής τον Βλαντιμίρ Σιντόριν. Ωστόσο, στις αρχές Φεβρουαρίου η θέση των Κοζάκων ήταν κρίσιμη. Ως αποτέλεσμα των μεγάλων απωλειών και των αποστασιών, το μέγεθος του στρατού του Ντον μειώθηκε πολύ. Ο άλλοτε πανίσχυρος στρατός αριθμούσε μόνο δεκαπέντε χιλιάδες άνδρες. Υπό την ηγεσία του Σιντόριν, ο στρατός του Ντον προχώρησε προς τα βόρεια και ήρθε σε επαφή με τους Κοζάκους αντάρτες, που σχετίζονταν με την Εξέγερση Βεσένσκαγια. Ο στρατός του Ντον αυξήθηκε στη συνέχεια σε σαράντα χιλιάδες έως τις 28 Ιουνίου. 

Τον Απρίλιο του 1920, μετά την εκκένωση στην Κριμαία, ο Βράνγκελ οργάνωσε το ισχυρό σώμα Ντον τριών μεραρχιών, με διοικητή τον Σιντόριν και αργότερα τον Αμπράμοφ. Παρά το γεγονός ότι άφησε χιλιάδες Κοζάκους στο Νοβοροσίσκ, αυτή η μονάδα παρέμεινε μια σημαντική δύναμη. Ωστόσο, τον Νοέμβριο, ο Βράνγκελ αναγκάστηκε να εκκενώσει την Κριμαία.
[δεξιά|μικρογραφία|340x340εσ| Στρατιώτες του στρατού του Ντον το 1919 με ένα [Mark V|τανκ Mark V]]
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Θωρακισμένο με γραμμένο στο πλάι το «Αταμάνος Μπογκαγιέφσκι».

## Στη λογοτεχνία
Τα γεγονότα εκείνων των χρόνων, ειδικά εκείνα που επικεντρώνονται στο Άνω Ντον, καθώς και τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτά, είναι το επίκεντρο του έπους του Μιχαήλ Σολόχοφ *Ήρεμα Κυλάει ο Ντον*.

## Δείτε επίσης

* Δημοκρατία του Ντον
* Κοζάκοι του Ντον
* Αλεξέι Καλεντίν
* Λαβρ Κορνίλοφ
* Πιοτρ Κράσνοφ
* Εθελοντικός Στρατός
* Λευκός Στρατός

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κοζάκοι
Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος
Κατηγορία:Δημοκρατία του Ντον