open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πανεπιστήμιο της Τρανσυλβανίας στο Μπρασόβ

Το **Πανεπιστήμιο της Τρανσυλβανίας στο Μπρασόβ** (ρουμ. *Universitatea Transilvania din Brașov*, αρχικά **UNITBV** ή **UniTBv**) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Μπρασόβ της Ρουμανίας.

Το ίδρυμα αποτελείται από 18 σχολές, όπου φοιτούν περισσότεροι από 20.000 φοιτητές και διδάσκουν περισσότεροι από 750 επιστήμονες. Σήμερα το Πανεπιστήμιο της Τρανσυλβανίας στο Μπρασόβ είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην κεντρική Ρουμανία. Προσφέρει προγράμματα σπουδών σε ποικίλα πεδία και επιστήμες, όπως: μηχανολογία, βιομηχανική μηχανική, επιστήμη υπολογιστών, δασοκομία, τεχνολογία του ξύλου, διατροφολογία, τουρισμός, μαθηματικά, οικονομικά, ιατρική, παιδαγωγική, μουσική, λογοτεχνία, γλωσσολογία, νομική, κοινωνιολογία και κοινωνικό έργο, ψυχολογία. Συνολικά υπάρχουν 100 προπτυχιακά προγράμματα (τα 11 με διδασκαλία εξ αποστάσεως), 74 που οδηγούν σε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδικεύσεως (master) και 18 που οδηγούν σε διδακτορικό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο ιστότοπος του ιδρύματος (στην αγγλική γλώσσα)

Τρανσυλβανιας Μπρασοβ
Κατηγορία:Μπρασόβ
Καθεδρικός Ναός του Σάλτσμπουργκ

Ο **Καθεδρικός Ναός του Σάλτσμπουργκ** (γερμ. *Salzburger Dom*) είναι ο Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός της πόλεως Σάλτσμπουργκ (ορθή προφορά «Ζάλτσμπουργκ») της Αυστρίας, ο οποίος στη σημερινή μορφή του χρονολογείται στον 17ο αιώνα και έχει αρχιτεκτονικό ρυθμό μπαρόκ. Είναι αφιερωμένος στους τοπικούς αγίους Ροβέρτο και Βιργίλιο. Ο Άγιος Ροβέρτος (Ρούπερτ) ίδρυσε τον αρχικό ναό το 774 στα ερείπια μιας ρωμαϊκής πόλεως και ο καθεδρικός ανοικοδομήθηκε το 1181 μετά από μία πυρκαγιά. Τον 17ο αιώνα ο ναός ανακατασκευάσθηκε εντελώς στον ρυθμό μπαρόκ μετά από πρωτοβουλία του Πρίγκιπα-Επισκόπου Βολφ Ντήτριχ φον Ράιτεναου. Ο ναός αυτός στεγάζει τη δεξαμενή βαπτίσματος (εσωτερικό βαπτιστήριο) στην οποία βαφτίστηκε ο συνθέτης Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Σαλτσμπουργκ
Κατηγορία:Σάλτσμπουργκ
Μεγάλος Ωκεάνιος Δρόμος

thumb|right|250px|Ο Μεγάλος Ωκεάνιος Δρόμος 

Ο **Μεγάλος Ωκεάνιος Δρόμος** βρίσκεται στη πολιτεία Βικτώρια, στη νότια Αυστραλία. Πρόκειται για δρόμο μήκους 240 χιλ., που κατασκευάστηκε το διάστημα 1919 -1933 και συνδέει τις πόλεις Torquay και Allansford. Για τη κατασκευή του απασχολήθηκαν Αυστραλοί στρατιώτες, που επέστρεψαν στη χώρα μετά το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Το 2011 ο δρόμος συμπεριελήφθη στη Λίστα Εθνικής Κληρονομιάς της Αυστραλίας. και το 2020 τέθηκε σε ισχύ ο νόμος *Great Ocean Road Environs Protection Act 2020* για τη προστασία του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αυστραλία
Τομάσο Μεδιολάνων

Ο **Τομάσο** (ιταλικά : Tomaso) (Μιλάνο, ... - Μιλάνο, 27 Σεπτεμβρίου 783) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 759 έως το 783.

## Βιογραφία
Ο Τομάσο εξελέγη αρχιεπίσκοπος Μιλάνου στις 22 Σεπτεμβρίου 759. Επί Τομάσο αποκτήθηκαν τα πρώτα αρχειακά έγγραφα που διατηρούνται ακόμη και σχετίζονται με τη διοίκηση της μιλανέζικης κουρίας. Ανοικοδόμησε την είσοδο της εκκλησίας του Αγίου Καλημέριου, στολίζοντας τη δομή με λευκό μάρμαρο, που πιθανότατα ανακτήθηκε από προηγούμενες ρωμαϊκές κατασκευές, σύμφωνα με το έθιμο της εποχής, δώρισε επίσης ένα χρυσό παλιό στη βασιλική, χαμένη πλέον.

Το 769 πήρε μέρος στη Σύνοδο του Λατερανού στη Ρώμη.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
**Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica* di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
**Dizionario Biografico degli Italiani* di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano
*Giorgio Giulini, *Memorie spettanti alla storia, al governo e alla descrizione della città e campagna di Milano ne' secoli bassi, Milano*, vol. I, 1854.

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Άγιος Ελευθέριος Κεφαλονιάς

Ο **Άγιος Ελευθέριος** είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα Ομαλών, του δήμου Αργοστολίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης* αλλά και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα.. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Κραναίας του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
## Γεωγραφία
Ο Άγιος Ελευθέριος είναι ακατοίκητος -σύμφωνα με τις τελευταίες απογραφές- ορεινός οικισμός της κεντρικής Κεφαλονιάς. Βρίσκεται ψηλά στο οροπέδιο Ομαλών, στις νοτιοδυτικές κλιτύς της κορυφής «Γιουπάρι» ή «Ρούδι» (1.125 μ) στον βόρειο Αίνο, ανατολικά των Βαλσαμάτων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 1.000. Απέχει 18 χλμ. περίπου Α. του Αργοστολίου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βαλσαμάτων. Το 1973 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βαλσαμάτων και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ομαλών. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ομαλών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργοστολίου.
## Αξιοθέατα
*Το Αστεροσκοπείο «Εύδοξος» στον δρόμο που οδηγεί στις ψηλές κορυφές του Αίνου. Έχει εγκατεστημένα ρομποτικά τηλεσκόπια, όπως το διαμέτρου 0.6 μ. ρομποτικό τηλεσκόπιο «Ανδρέας Μιχαλιτσιάνος», τo πρώτο προηγμένο αυτόνομο και διαδικτυακά προσβάσιμο αστεροσκοπείο της Ελλάδας αφιερωμένο στην υλοποίηση νέων αντιλήψεων και προοπτικών τηλεέρευνας, τηλεδιδασκαλίας καί τηλεεργαστηριακής εκπαίδευσης. 
*Tο Αστεροσκοπείο έχει αναπτυχθεί μέσα στις παλαιές  εγκαταστάσεις αναμεταδοτικών ραδιοζεύξεων του προγράμματος ΝΑΤΟ- ACE-HIGH, ενός έργου που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε μεταξύ 1956-60. Ολη η έκταση μαζί με τις οδούς προσβάσεως και τις εγκαταστάσεις αποτελούν σήμερα περιουσία του Αστεροσκοπείου, το οποίο ανέστειλε επ' αόριστον την λειτουργία του μετά την οικονομική κρίση του 2010. Επαναλειτουργία του Εύδοξος αναμένεται αφού πρώτα χρηματοδοτηθεί η αποκατάσταση των ζημιών που υπέστη. Μέχρι να γίνει αυτό η πρόσβαση οιουδήποτε εντός των εγκαταστάσεων είναι απαγορευμένη και διώκεται. 
*Το εκκλησάκι του Αγίου Ελευθερίου, στον δρόμο προς το Αστεροσκοπείο, με πανηγύρι που γίνεται κατά τη διάρκεια του χειμώνα
Από το διάσελο του Αγίου Ελευθερίου ξεκινάνε πεζοπορικές διαδρομές προς τις ψηλές κορυφές του Αίνου

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000)
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://vlahatasamis.blogspot.com/2011/10/blog-post_7830.html
*https://www.youtube.com/watch?v=TNAl2pPvGxY

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας
Λέτο Μαρκελλίνος

Ο **Λέτο Μαρκελλίνος** (ιταλικά : Leto Marcellino) (... - Μιλάνο, 4 Απριλίου 759) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 745 έως το 759.

## Βιογραφία
Ανήκοντας σε μια ευγενή Μιλανέζικη οικογένεια ρωμαϊκής καταγωγής, τους Μαρκελλίνο, ο Λέτο Μαρσελίνο εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου στις 4 Μαΐου 745.

Από τις πρώτες κιόλας πράξεις της επισκοπής του ήταν η σύσταση συμβουλίου κατά των συντακτών ψευδών κατηγοριών κατά της Καθολικής Εκκλησίας, που όριζε ότι οι συκοφάντες που κατηγορούνταν για αυτά τα εγκλήματα μπορούσαν να δικαστούν τόσο από αστικό όσο και από εκκλησιαστικό  δικαστήριο, διακινδυνεύοντας πολύ αυστηρές ποινές.

Πέθανε στο Μιλάνο στις 4 Απριλίου 759. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
**Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica* di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
**Dizionario Biografico degli Italiani* di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Φρούριο του Σάμπατς

Το **Φρούριο του Σάμπατς** (σερβικά κυριλλικά: *Шабачка тврђава*, σερβικά λατινικά: *Šabačka tvrđava*) είναι φρούριο στο Σάμπατς, στο Διαμέρισμα της Μάτσβα, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των πολιτισμικών μνημείων μείζονος σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 740).

## Περιγραφή
[μικρογραφία|αριστερά|Άποψη του ποταμού [Σάβος|Σάβου από το ύψος του φρουρίου.]]

Αναφορά γίνεται στο συγκεκριμένο φρούριο για πρώτη φορά εντός των αρχείων της Ραγούσας (Ντούμπροβνικ) το 1454, περίοδο κατά την οποία ήταν γνωστό ως «Ζάσλον». Το σημερινό φρούριο ανεγέρθηκε από τους Οθωμανούς με σημείο εκκίνησης το 1471, ενώ πιθανολογείται πως εντολέας της κατασκευής του ήταν ο Ισά Μπέης Ισάκοβιτς. Οι οχυρώσεις περιελάμβαναν, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, την εσωτερική και την εξωτερική πόλη, καθώς και το κυρίως φρούριο, το οποίο διέθετε εννέα ξύλινους πύργους, καθώς και συνδεόμενες μεταξύ τους τάφρους, οι οποίες, με τη σειρά τους, ήσαν συνδεδεμένες με τον κύριο ρου του ποταμού Σάβου.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου ημίσεος του 16ου αιώνα, οι Τούρκοι προχώρησαν σε ανακατασκευή του φρουρίου σε ορθογώνια μορφή, χρησιμοποιώντας ως δομικό υλικό πέτρα και τούβλα, ενώ, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, οι Αυστριακοί προχώρησαν στον εκσυγχρονισμό του, προκειμένου, πλέον, να ανταποκρίνεται στις νέες απαιτήσεις της οχυρωματικής τέχνης.

Το φρούριο άλλαξε κυρίαρχο, τουλάχιστον, δέκα φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, γεγονός το οποίο και καταδεικνύει το στρατηγικό ρόλο του επί των συνόρων μεταξύ των αυστριακών εδαφών και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1867, περιήλθε οριστικά υπό τον έλεγχο του Πριγκιπάτου της Σερβίας.

μικρογραφία|κέντρο|Άποψη του εσωτερικού του φρουρίου.

Ευρισκόμενο σε απόσταση, περίπου,  από το κέντρο το Σάμπατς, το φρούριο αποτελεί, σήμερα, χώρο περιπάτου για τους κατοίκους της πόλεως. Αριθμός πολιτισμικών εκδηλώσεων στο πλαίσιο του Θερινού Φεστιβάλ του Σάμπατς (σερβικά: *Šabački letnji festival*) λαμβάνουν χώρα εντός των τειχών του.

μικρογραφία|κέντρο|Άποψη προετοιμασιών εκδήλωσης στο πλαίσιο του Θερινού Φεστιβάλ του Σάμπατς του 2017.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος φρουρίων της Σερβίας
* Πολιτισμικά μνημεία στο Διαμέρισμα της Μάτσβα

## Παραπομπές


Σαμπατς
Σαμπατς
Κατηγορία:Οθωμανική Σερβία
Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία μείζονος σημασίας στη Σερβία
Σαμπατς
Βουλευτικές εκλογές στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου 2022

Στις 23 Ιανουαρίου 2022 διεξήχθησαν πρόωρες **βουλευτικές εκλογές στην [[Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου]]**, για να εκλεγούν τα 50 μέλη της Συνέλευσης της Δημοκρατίας.

Πέντε κόμματα πέρασαν το εκλογικό όριο (5%) και μπήκαν στη Συνέλευση. Το Κόμμα Εθνικής Ενότητας του Φαΐζ Σουτσούογλου ήρθε πρώτο, κερδίζοντας τις 24 από τις 50 έδρες.

Μετά τις εκλογές, το Κόμμα Εθνικής Ενότητας, το Δημοκρατικό Κόμμα και το Κόμμα Αναγέννηση σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας με Πρωθυπουργό τον Φαΐζ Σουτσούογλου. Στις 3 Μαρτίου 2022 η Συνέλευση έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση με 29 ψήφους υπέρ και 20 κατά. Στη συνεδρίαση της 7ης Μαρτίου 2022 ο Ζορλού Τορέ εξελέγη Πρόεδρος της Συνέλευσης με 27 ψήφους υπέρ και 21 κατά.

## Ιστορικό
Η πρόωρη διεξαγωγή των εκλογών προγραμματίστηκε όταν ο πρώην Πρωθυπουργός Έρσαν Σανέρ υπέβαλλε την παραίτηση της κυβέρνησής του επειδή έχασε την πλειοψηφία στη Συνέλευση, τον Οκτώβριο του 2021. Στις 5 Νοεμβρίου 2021 ο Φαΐζ Σουτσούογλου, ο νέος αρχηγός του Κόμματος Εθνικής Ενότητας, ανέλαβε καθήκοντα ως προσωρινός Πρωθυπουργός της υπηρεσιακής κυβέρνησης, μέχρι τις νέες εκλογές.

## Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας κύπρου, η Συνέλευση της Δημοκρατίας αποτελείται από 50 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από 6 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Το εκλογικό όριο για να μπει ένα κόμμα στη Συνέλευση είναι 5% των ψήφων. Οι εκλογείς μπορούν να ψηφίσουν με διάφορους τρόπους:

* με σταυρό προτίμησης σε ένα κόμμα με όλους τους υποψηφίους του
* με σταυρούς προτίμησης σε συγκεκριμένους υποψήφιους ενός κόμματος (ο αριθμός υποψηφίων που θα ψηφίσουν πρέπει να ισούται με τον αριθμό εδρών της περιφέρειας). 
* μικτά, με σταυρούς προτίμησης σε υποψήφιους διαφορετικών κομμάτων και ανεξάρτητων πολιτικών (θα πρέπει να ψηφίσουν 24–50 υποψήφιους)

## Αποτελέσματα

## Στατιστικά εκλογών

## Παραπομπές


ΤΔΒΚ
Κατηγορία:Εκλογές στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
Άγιος Ελισσαίος Λακωνίας

Ο **Άγιος Ελισσαίος** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παντανάσσης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βοιών, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

## Γεωγραφία
Ο Άγιος Ελισσαίος είναι ημιορεινός οικισμός στη ΝΑ. Λακωνία, προς την πλευρά του Λακωνικού κόλπου, κοντά στην επαρχιακή οδό Μονεμβασιάς-Νεαπόλεως και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160 μέτρα. Απέχει 123 χιλιόμετρα περίπου νοτιοανατολικά της Σπάρτης.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παντανάσσης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παντανάσσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοιών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βοιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασιάς.
## Μεταλλεία
Στο μικρό βουνό  (521 μ.) κοντά στον οικισμό υπήρχαν μεταλλεύματα σιδήρου, (λειμωνίτης, αιματίτης, σιδηρίτης) γνωστά από την αρχαία εποχή (αρχαία Σπάρτη), όπως διαπιστώθηκε από ορυκτολογικές έρευνες και εργαστηριακές αναλύσεις. Στις πλαγιές του είχαν ανοιχθεί, στις αρχές του 20ού αιώνα, στοές ορυχείων εταιρείας γερμανικών συμφερόντων από τον μεταλλειολόγο Georg Gromman. Από τα μεταλλεία είχε κατασκευαστεί σιδηροδρομική γραμμή που έφθανε στη θάλασσα και είχε κατασκευαστεί σιδερένια εναέρια προβλήτα, η *Γερμανική Σκάλα*). Λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, το 1938 τα μεταλλεία εγκαταλείφθηκαν, η σιδηροδρομική γραμμή λεηλατήθηκε από τους ντόπιους, καθώς χρειάζονταν ξύλα και ράγες. Σήμερα, οι σιδηροσπηλιές και η σκάλα παραμένουν, αλλά λόγω της εγκατάλειψης παρουσιάζουν σημάδια κατάρρευσης.

## Αξιοθέατα
* Το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, χωμένο μέσα σε βράχο, ανατολικά του οικισμού
* Η παραλία «Πλατανιστός», στον Λακωνικό κόλπο, νοτιοδυτικά του οικισμού 
* Ο «Κουλεντιανός Πύργος», νοτιοδυτικά του οικισμού στο Ακρωτήριο Κουλέντι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
* eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://www.spartorama.gr/articles/48812/print/

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Πέτρος Α΄ Μεδιολάνων

Ο **Πέτρος Α΄** (ιταλικά : Pietro I)  (... - Μιλάνο, 15 Μαΐου 801) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 784 έως το 801.

## Βιογραφία
Σύμφωνα με μια παράδοση που κράτησε τουλάχιστον μέχρι τον 19ο αιώνα, παρουσιάστηκε ως μέλος της Μιλανέζικης αριστοκρατικής οικογένειας των Ολντράτι (Oldrati). Ο Πιετρο αλλά και η οικογένεια είχαν διάφορα ακίνητα στο χωριό στο Λενιάνο, πιθανώς ο δεσμός μεταξύ τους γεννήθηκε από την εσφαλμένη ερμηνεία ενός εγγράφου της 23ης Οκτωβρίου 789 που αναφέρει τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας μεταξύ του αρχιεπισκόπου και του διακόνου Φορτε της μονής του Αγίου Αμβροσίου, ακίνητο που βρισκόταν στο Λενιανέλλο.

Εξελέγη επίσκοπος τον Ιούλιο του 784, η εκλογή του διασώζεται με αρκετά καθορισμένες λεπτομέρειες χάρη σε ένα έγγραφο της εποχής (το πρώτο βέβαιο σχετικά με την εκλογή επισκόπου στο Μιλάνο), όπου ο ενθρονισμός του εγκρίθηκε από τους Πιπίνο, Καρλομάγνο και Βενέδικτο, ηγούμενος της βασιλικής του Αγίου Αμβροσίου. Κατά πάσα πιθανότητα, δεδομένης της ιδιαιτερότητας της εκλογής του, ο Πέτρος Α΄ πρέπει να ήταν φράγκικης καταγωγής ή οπωσδήποτε οικογένειας σε πολύ στενές σχέσεις με την Καρολίγγεια αυλή, δεδομένου ότι ο σκοπός αυτού του οίκου ήταν να τοποθετήσει τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του επισκόπων στα επισκοπικά έδρανα με απώτατη εμπιστοσύνη. Ο Πέτρος απολάμβανε αυτή την εμπιστοσύνη με το να τιμήθηκε από τη Λούιτγκαρντ, σύζυγο του Καρλομάγνου, στις 4 Ιουνίου 800 με ένα ασημένιο μπολ και λεπτοκεντημένο ύφασμα.

Ο Πέτρος πέθανε στο Μιλάνο στις 15 Μαΐου 801 και θάφτηκε στη βασιλική του Αγίου Αμβροσίου, κοντά στον βωμό του Αγίου Ανδρέα, που δεν υπάρχει πλέον. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Autori vari, *Il Palio di Legnano : Sagra del Carroccio e Palio delle Contrade nella storia e nella vita della città*, Banca di Legnano, 2015, SBN IT\ICCU\TO0\1145476.
* Dizionario di erudizione *storico-ecclesiastica da San Pietro sino ai nostri giorni* di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
* Dizionario Biografico *degli Italiani di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan*, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano
* Giorgio Giulini,* Memorie spettanti alla storia, al governo e alla descrizione della città e campagna di Milano ne' secoli bassi*, Milano, vol. I, 1854.

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Άνσελμος Α΄ Μεδιολάνων

Ο **Άνσελμος Α΄** (ιταλικά : *Anselmo Ι*, Μιλάνο, ... - 11 Μαΐου 818) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 813 έως το 818. Τιμάται ως Άγιος από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

## Βιογραφία
Διορίστηκε αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου τον Φεβρουάριο του 813 μετά το θάνατο του προκατόχου του, Οντελπέρτο.

Ο βασιλιάς των Λομβαρδών Βερνάρδος, το φθινόπωρο του 817 τάχθηκε ενάντια στον θείο του Λουδοβίκο, ενώ μαζί του προστέθηκαν ο επίσκοπος της Κρεμόνας Βαλφρέντο (ή Βολοντόλφο) και επίσης ο Μιλανέζος αρχιεπίσκοπος Άνσελμος. Ο Βερνάδος, ωστόσο βλέποντας την ήττα, παραδόθηκε στα χέρια των αντιπάλων του όπου καταδικάστηκε σε θάνατο το 818 και λίγο αργότερα συγκλήθηκε σύνοδος που καθαίρεσε κιεξόρισε τους επισκόπους Βαλφράντο και Ανσέλμο ταυτόχρονα. 

Ο αρχιεπίσκοπος του Μεδιολάνου πέθανε εξόριστος στις 11 Μαΐου 818, λέγεται, από πόνο αφού νικήθηκε σε μια προσπάθεια να υπερασπιστεί τις αξίες της Εκκλησίας του και γι' αυτό αγιάστηκε. Τάφηκε στη βασιλική του Αγίου Αμβροσίου.
 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Gaetano Moroni, *Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica*, Tip. Emiliana, Venezia, 1879
* Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, *Dizionario Biografico degli Italiani*, Istituto della Enciclopedia italiana, Milano, 1960
* Giorgio Giulini,* Memorie spettanti alla storia, al governo e alla descrizione della città e campagna di Milano ne' secoli bassi*, Milano, vol. I, 1854.

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ντανιίλ Μεντβέντεφ

Ο **Ντανιίλ Σεργκέγιεβιτς Μεντβέντεφ** ( ; γεν. 11 Φεβρουαρίου 1996) είναι Ρώσος επαγγελματίας αντισφαιριστής, νο 3 στην παγκόσμια κατάταξη. Έχει καταφέρει να ανέλθει μέχρι και στο νούμερο 1 στην παγκόσμια κατάταξη της Ένωσης Επαγγελματιών Τένις (ATP), κάτι που το πέτυχε για πρώτη φορά στις 15 Μαρτίου 2021, και έχει κερδίσει 14 τίτλους ATP Tour στο μονό. O μεγαλύτερος τίτλος του είναι το Αμερικανικό Όπεν του 2021. Έχει κατακτήσει επίσης τα ATP Finals το 2020 και με τη νίκη του εκείνη ο Μεντβέντεφ έγινε ο πρώτος και μοναδικός παίκτης που νίκησε τους 3 κορυφαίους παίκτες της κατάταξης στον κόσμο στην πορεία για τον τίτλο του πρωταθλήματος στο τέλος της χρονιάς. Ο Μεντβέντεφ ήταν επίσης φιναλίστ σε 4 Γκραν Σλαμ· στο Αμερικανικό Όπεν το 2019 και στο Αυστραλιανό Όπεν το 2021, το 2022 και το 2024. Με την κατάκτηση του US Open του 2021 ο Μεντβέντεφ έγινε μόλις ο τρίτος παίκτης από τη Ρωσία, μετά τους Γεβγκένι Καφέλνικοφ και Μάρατ Σάφιν, με τουλάχιστον μια κατάκτηση στα Grand Slam. . Έχει κερδίσει επίσης 4 τίτλους της σειράς ATP Masters 1000. 

Ο Μεντβέντεφ έκανε το ντεμπούτο του στην κύρια κλήρωση στο ATP στο διπλό του Κυπέλλου Κρεμλίνου 2015. Το 2016, ο Μεντβέντεφ κέρδισε τον πρώτο του αγώνα σινγκλ στο Ricoh Open του 2016. Την επόμενη χρονιά, συμμετείχε σε Γκραν Σλαμ για πρώτη φορά στο Γουίμπλετον, όπου νίκησε το Νο. 3 του κόσμου Σταν Βαβρίνκα. Το 2018, ο Μεντβέντεφ κέρδισε τους πρώτους του τίτλους ATP στο Σίδνεϊ και στο Γουίνστον-Σάλεμ και τον πρώτο του τίτλο στο ATP 500 στο Τόκιο. Αύξησε την απόδοσή του το 2019, κάνοντας το ντεμπούτο του στους κορυφαίους 10 στο Γουίμπλετον και φτάνοντας σε έξι διαδοχικούς τελικούς τουρνουά, συμπεριλαμβανομένου του τελικού του Αμερικανικού Όπεν. Ο Μεντβέντεφ είναι ένας από τους δύο μόνο ενεργούς παίκτες εκτός των Μεγάλων Τριών με τέσσερις τίτλους Masters 1000 (ο άλλος είναι ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ).

Ο Μεντβέντεφ είναι αμυντικός παίκτης που αγωνίζεται στη βασική γραμμή και βασίζεται στο καθρέπτισμα του παιχνιδιού του αντιπάλου του.  Το στυλ παιχνιδιού του ενσωματώνει δυνατές επιστροφές, όσο το δυνατόν λιγότερα λάθη και απρόβλεπτο παίξιμο. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2024
Μπόνος Μεδιολάνων

Ο **Μπόνος** (ιταλικά :  Bono, ή Buono) (Μιλάνο, ... - Μιλάνο, 23 Ιανουαρίου 822) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 818 έως το 822. Τιμάται ως Άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.

## Βιογραφία
Ο Μπόνος εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου το 818 και μνημονεύεται ιδιαίτερα για τη γενναιοδωρία του στον πληθυσμό του Μιλάνου κατά τη διάρκεια των πλημμυρών που έπληξαν την κοιλάδα του Πάδου το 820.

Το 818 δώρισε τα λείψανα του Αγίου Αυρηλίου στον Νοτίνγκο, επίσκοπο του Βερτσέλλι, ο οποίος τα τοποθέτησε στην εκκλησία του και αργότερα τα μετέφερε στη Γερμανία, τη χώρα καταγωγής του, στο Αβαείο του Χίρσαου..

Πέθανε στο Μιλάνο στις 23 Ιανουαρίου 822 και ετάφη στη Βασιλική του Sant'Ambrogio . 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica da San Pietro sino ai nostri giorni di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
*Dizionario Biografico degli Italiani di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano
*Giorgio Giulini, Memorie spettanti alla storia, al governo e alla descrizione della città e campagna di Milano ne' secoli bassi, Milano, vol. I, 1854.

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Άγιος Σάτυρος Μεδιολάνων

Ο **Άγιος Σάτυρος** (λατινικά: Sanctus Satyrus, ιταλικά: San Satiro) (Τριέρη, 339 ή 340 - Μιλάνο, 378), αδελφός του Αγίου Αμβροσίου και της Αγίας Μαρκελλίνας, που τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.

Γεννήθηκε στη ρωμαϊκή Τριέρη (*Augusta Treverorum*). Ήταν δικηγόρος, έπαρχος και διαχειριστής οικογενειακών περιουσιακών στοιχείων. Πληροφορίες για αυτόν  έχουμε μόνο μέσα από τον επικήδειο λόγο που του αφιέρωσε ο αδελφός του Αμβρόσιος (*De excessu fratris Satyri*) το 378 όταν ο Σάτυρος πέθανε απροσδόκητα. Κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο μεγαλύτερος ή δίδυμος αδελφός του Αμβρόσιου.

Κηδεύτηκε, με τη διαθήκη του αδελφού του, στο παρεκκλήσι του Αγίου Βιττόριου στο San Vittore στο Ciel d'Oro της βασιλικής του Αγίου Αμβροσίου, δίπλα στα λείψανα του.

Η Καθολική Εκκλησία γιορτάζει την μνήμη του στις 17 Σεπτεμβρίου.

Η εκκλησία της *Αγίας Μαρίας παρά τω Αγίωι Σατύρω* στο Μιλάνο, που χρονολογείται από τον 9ο αιώνα, που ξαναχτίστηκε το 1478 από τον Μπραμάντε, είναι αφιερωμένη σε αυτόν.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Franco Cardini, 7 dicembre 374. Ambrogio vescovo di Milano, in I giorni di Milano, Roma-Bari, 2010, pp. 21–40.

Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Γιανίκ Σίνερ

Ο **Γιανίκ Σίνερ** (*Jannik Sinner*) είναι Ιταλός επαγγελματίας αντισφαιριστής. Βρίσκεται στο Νο. 2 της παγκόσμιας κατάταξης της Ένωσης Επαγγελματιών Αντισφαίρισης (ATP) και στο Νο. 341 του κόσμου στο διπλό, στις 4 Αυγούστου 2024. Η μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του είναι η κατάκτηση του Αυστραλιανού Όπεν το 2024 και το 2025 και του Αμερικανικού Όπεν το 2024. Στο Γαλλικό Όπεν του 2020, έγινε ο νεαρότερος παίκτης που αγωνίστηκε σε προημιτελικό στο μονό ανδρών μετά τον Νόβακ Τζόκοβιτς το 2006 και την 1η Νοεμβρίου 2021 έγινε ο πρώτος παίκτης που γεννήθηκε τη δεκαετία του 2000 που μπήκε στο top 10 του ATP. Έχει κερδίσει πέντε τίτλους ATP στο απλό και έναν στο διπλό, και έγινε ο νεότερος κάτοχος τίτλου ATP από το 2008 κερδίζοντας το Sofia Open το 2020 και ο νεαρότερος που κατέκτησε τίτλους μετά τον Τζόκοβιτς το 2006. Ήταν επίσης ο νεότερος πρωταθλητής ATP 500 από τη δημιουργία της κατηγορίας το 2009 κερδίζοντας το Citi Open του 2021 στην Ουάσιγκτον και έγινε ο πρώτος έφηβος που σήκωσε τρόπαιο σε αυτό το επίπεδο.

Ο Σίνερ μεγάλωσε στη βόρεια Ιταλία στην κυρίως γερμανόφωνη περιοχή του Νότιου Τιρόλου. Ως παιδί ασχολήθηκε ενεργά με το σκι, το ποδόσφαιρο και το τένις. Αφού κέρδισε ένα εθνικό πρωτάθλημα στο σκι σε ηλικία οκτώ ετών, ο Σίνερ στράφηκε στο τένις σε ηλικία δεκατριών ετών και μετακόμισε στην ιταλική Ριβιέρα για να προπονηθεί με τον βετεράνο προπονητή Ρικάρντο Πιάτι. Παρά την περιορισμένη επιτυχία του ως παίδας, ο Σίνερ άρχισε να αγωνίζεται σε επαγγελματικά σε ηλικία 16 ετών και έγινε ένας από τους λίγους παίκτες που κέρδισαν πολλούς τίτλους ATP Challenger Tour σε ηλικία 17 ετών. Στη συνέχεια κέρδισε το βραβείο ATP Νεοεισερχόμενος της Χρονιάς το 2019 αφού κατατάχθηκε στους κορυφαίους 100, φτάνοντας στον πρώτο του ημιτελικό ATP και κέρδισε τον Next Generation ATP Finals στο Μιλάνο έναντι του Αλέξ ντε Μινώρ. Ο Σίνερ συνέχισε την άνοδό του στους 50 κορυφαίους το 2020 με τις πρώτες του νίκες εναντίον παικτών στο top 10, έφτασε σε έναν προημιτελικό Grand Slam και κατάκτησε τον παρθενικό του τίτλο ATP. Είχε ένα δυνατό ξεκίνημα το 2021, όταν κατέκτησε το δεύτερό του τίτλο ATP και τη θέση του επιλαχόντα στο Masters 1000 στο Miami Open.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση)
Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Οδελπέρτος Μεδιολάνων

Ο **Οδελπέρτος** (ιταλικά : Odelperto) (... - Μιλάνο, 25 Φεβρουαρίου 813) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το από το 803 έως το 813.

## Βιογραφία
Ο Οδελπέρτος εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου το 803 και άρχισε αμέσως ένα βαθύ έργο μεταρρύθμισης της αρχιεπισκοπής.

Πρώτα αφοσιώθηκε στη μεταρρύθμιση της γραφειοκρατίας, ιδρύοντας την καγκελαρία της μιλανέζικης κουρίας που εξακολουθεί να λειτουργεί σήμερα, με την προϋπόθεση ότι η επικαρπία να παραμένει ιδιοκτησία της κουρίας του Μιλάνου.

Το 811 έγραψε το «Liber de Baptismo» προς τον Καρλομάγνο καταδεικνύοντας επίσης μια βαθιά θεολογική γνώση και μια αξιόλογη προετοιμασία.

Ο Οδελπέρτος πέθανε στο Μιλάνο στις 25 Φεβρουαρίου 813. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Giancarlo Andenna, ODELPERTO, in Dizionario biografico degli italiani, vol. 79, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2013. URL consultato il 9 settembre 2017. Modifica su Wikidata
*Giorgio Giulini, Memorie spettanti alla storia, al governo e alla descrizione della città e campagna di Milano ne' secoli bassi, Milano, vol. I, 1854.

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Συμμετοχή του Τουβαλού στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το **[[Τουβαλού]]** μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους **[[Ολυμπιακοί Αγώνες|Ολυμπιακούς Αγώνες]]** από το 2008.

Για πολλά χρόνια, το Τουβαλού ήταν ένα από τα δύο ανεξάρτητα έθνη του κόσμου (μαζί με το Βατικανό) χωρίς αναγνωρισμένη Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή. Αυτό άλλαξε το 2004, όταν ιδρύθηκε η Ολυμπιακή Επιτροπή της χώρας, η οποία αναγνωρίστηκε επίσημα από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στις 16 Ιουλίου του 2007. Από το 2008 έως και σήμερα, συνολικά 8 αθλητές από τη χώρα έχουν λάβει μέρος σε διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά δεν έχουν φτάσει σε κάποια πρόκριση σε επόμενη φάση ή σε κατάκτηση Ολυμπιακού μεταλλίου. Η χώρα δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οι πρώτες συμμετοχές ήρθαν στους Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο, με τον Οκιλάνι Τινιλάου (100 μέτρα ανδρών), την Ασενάτε Μανόα (100 μέτρα γυναικών) και τον Λογκόνα Εσάου (άρση βαρών). Το 2012 έλαβαν μέρος οι Ταβεβέλε Νόα (100 μέτρα ανδρών) και Ασενάτε Μανόα (100 μέτρα γυναικών) στον στίβο και ο Τουάου Λαπούα Λαπούα στην άρση βαρών, ενώ το 2016 συμμετείχε μόνο ο Ετιμόνι Τιμουάνι στα 100 μέτρα ανδρών. Τέλος, στους Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, συμμετείχαν οι Καράλο Μαϊμπούκα και Ματιέ Στάνλεϊ στα 100 μέτρα ανδρών και γυναικών αντίστοιχα.

## Σημαιοφόροι

## Συμμετέχοντες
### Συμμετέχοντες ανά άθλημα

### Συμμετέχοντες ανά διοργάνωση

* Η στήλη "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετοχών σε κάθε άθλημα και όχι τον αριθμό των αθλητών, καθώς κάποιοι έχουν λάβει μέρος σε περισσότερες από μία διοργανώσεις.
* Η σειρά "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων κάθε Ολυμπιάδας.

## Πίνακας μεταλλίων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 

Τουβαλού
Κατηγορία:Αθλητισμός στο Τουβαλού
Συμμετοχή του Ναουρού στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το νησιωτικό έθνος του **[[Ναουρού]]** μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους **[[Ολυμπιακοί Αγώνες|Ολυμπιακούς Αγώνες]]** από το 1996. Είναι το έθνος με τον μικρότερο πληθυσμό ανάμεσα στα 206 μέλη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Είναι κυρίως γνωστό για την παράδοσή του στο άθλημα της άρσης βαρών, κάτι που μαρτυράει το γεγονός ότι και οι επτά αθλητές που είχαν αγωνιστεί για το Ναουρού σε Ολυμπιακούς Αγώνες πριν από το 2012 ήταν αρσιβαρίστες.

## Γενικές πληροφορίες
Υπό την ηγεσία του Βίνσον Ντετενάμο, το Ολυμπιακό κίνημα ξεκίνησε στο Ναουρού στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η Ολυμπιακή Επιτροπή της χώρας ιδρύθηκε το 1991 και οι συνομιλίες με τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή ξεκίνησαν την ίδια χρονιά. Τον Μάιο του 1994, το Ναουρού παρουσίασε την υποψηφιότητά του για ένταξη στη ΔΟΕ, η οποία έγινε αποδεκτή τον Σεπτέμβριο, ανοίγοντας τον δρόμο για συμμετοχή στους Αγώνες του 1996.

Το 1996, όμως, δεν ήταν η πρώτη φορά που αθλητής από το Ναουρού συμμετείχε σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Μετά τη νίκη του στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας το 1990, ο αρσιβαρίστας Μάρκους Στίβεν υπέβαλε αίτηση για την υπηκοότητα της Σαμόα, ώστε να μπορέσει να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε για το Ναουρού στους Αγώνες του 1996 και του 2000, όπου κατέλαβε την 11η θέση στην κατηγορία των 62 κιλών. Ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία ως βουλευτής και υπουργός παιδείας και οικονομίας, με αποκορύφωμα την εκλογή του ως πρόεδρος του Ναουρού κατά την τετραετία 2007-2011. Το 2009, αντικατέστησε τον Ντετενάμο ως πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της χώρας.

Συνολικά 12 αθλητές από το Ναουρού έχουν λάβει μέρος σε διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων από το 1996 έως και σήμερα, αλλά δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν στην κατάκτηση κάποιου Ολυμπιακού μεταλλίου. Η χώρα δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

[thumb|300px|23/09/2009: Συνάντηση του [Μάρκους Στίβεν με τον Μπαράκ Ομπάμα και τη σύζυγό του κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρόεδρος του Ναουρού.]]
## Σημαιοφόροι

## Συμμετέχοντες
[thumb|260px|Ο Τζόναχ Χάρις κατά την αναχώρηση της αποστολής του Ναουρού με προορισμό το [Τόκιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.]]

### Συμμετέχοντες ανά άθλημα

### Συμμετέχοντες ανά διοργάνωση

* Η στήλη "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετοχών σε κάθε άθλημα και όχι τον αριθμό των αθλητών, καθώς κάποιοι έχουν λάβει μέρος σε περισσότερες από μία διοργανώσεις.
* Η σειρά "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων κάθε Ολυμπιάδας.

## Πίνακας μεταλλίων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 

Ναουρού
Κατηγορία:Ναουρού
Βαρωνία της Εσταμίρας

Η **Βαρωνία της Εσταμίρας** (Estamira) ή Σταμίρας ήταν ένα μεσαιωνικό Φραγκικό φέουδο του πριγκιπάτου της Αχαΐας, που βρισκόταν στις εύφορες πεδιάδες της περιοχής της Ήλιδας στην Πελοπόννησο, και με κέντρο το εξαφανισμένο πλέον φρούριο της Εσταμίρα (επίσης Estamirra, Stamirra, αργότερα Stamero, Stamiro). 

## Ιστορία
Η Βαρωνία της Εσταμίρας δεν ήταν από τις αρχικές βαρονίες, στις οποίες χωρίστηκε το πριγκιπάτο της Αχαΐας από τους Σταυροφόρους μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου. Αντίθετα, δημιουργήθηκε λίγο καιρό μετά το 1230, από περιοχή που αρχικά αποτελούσε μέρος της πριγκιπικής επικράτειας. Αποτελούσε 12 φέουδα ιπποτών και παραχωρήθηκε στον Γοδεφρείδο Σωντερόν, καταγόμενο πιθανώς από την Καμπανία, ο οποίος ήταν επίσης μεγάλος κοντόσταυλος του πριγκιπάτου.  Ο Γοδεφρείδος απεβίωσε το 1278 και τον διαδέχθηκε στη βαρονία και ως κοντόσταυλος ο γιος του Ιωάννης Σωντερόν. Αναφέρεται και μία κόρη, άγνωστη κατά τα άλλα, που στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1261 ως όμηρος στη Βυζαντινή Αυλή.  Εκτός από την Εσταμίρα, ο Ιωάννης απέκτησε επίσης την κατοχή στα Ροβιάτα και εκτάσεις στην Ιταλία, μερικές από τις οποίες αντάλλαξε το 1289 με τον Ούγο κόμη του Μπριέν για το φρούριο του Μποβουάρ (Ποντικόκαστρο).  Είναι γνωστό ότι είχε μόνο μία κόρη, τη Bαθολομαία, η οποία τον διαδέχθηκε σε ορισμένες από τις περιοχές του το 1294.  Η μοίρα της βαρονίας είναι ασαφής, αλλά φαίνεται ότι κάποια στιγμή επανήλθε στην πριγκιπική επικράτεια. Το 1315–1316 κρατείτο από τις δυνάμεις του Φερδινάνδου της Μαγιόρκας. 

Τελικά κάποια στιγμή στα τέλη του 14ου αι., πιθανώς το 1370, ο Φίλιππος Γ΄ πρίγκιπας του Τάραντα παραχώρησε τη βαρονία, μαζί με τον τίτλο του μεγάλου κοντοσταύλου, στον Τσεντουριόνε Α΄ Ζακαρία.  Η βαρονία παρέμεινε στα χέρια του Ζακαρία μέχρι το τέλος τού πριγκιπάτου, το οποίο περιήλθε στα χέρια των Βυζαντινών του δεσποτάτου του Μορέως το 1429. Η Θεοδώρα Τόκκο, σύζυγος του δεσπότη Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, απεβίωσε στο Εσταμίρα/Σταμέρο (συχνά συγχέεται με το κάστρο Σανταμέρι) τον Νοέμβριο του 1429.  Το κάστρο της Εσταμίρα αναφέρεται ως ερειπωμένο το 1467. Η τοποθεσία του είναι πλέον ξεχασμένη, αλλά θα πρέπει να βρισκόταν ανατολικά της Γαστούνης. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Βαρωνίες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Ποιήεσσα

Η **Ποιήεσσα** ήταν στην αρχαιότητα η μια από τις τέσσερις Πόλεις-κράτη στην Κέα, οι άλλες τρεις ήταν οι παραθαλάσσιες Κορησσία Κέας, Καρθαία και η ορεινή σημερινή πρωτεύουσα Ιουλίδα. Η Ποιήεσσα βρισκόταν παραλιακά στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού, σε ένα ψηλό και απότομο ακρωτήρι. Η ίδρυση της ανάγεται τον 6ο αιώνα π.Χ., σύμφωνα με τους θρύλους ιδρυτής της Ποιήεσσας ήταν ο Αιακός. Η θέση της βρισκόταν πολύ κοντά στον σημερινό οικισμό Πήσσες Κέας, η πρόσβαση είναι δύσκολη και γίνεται μόνο από την πρωτεύουσα Ιουλίδα στο εσωτερικό, δεν συνδέεται με την παραλιακό λιμάνι της Κορησσίας στα βόρεια.

## Παραπομπές



## Πηγές

*Στράβων, Γεωγραφικά
*Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία
*Richard Talbert, ed. (2000). Barrington Atlas of the Greek and Roman World. Princeton University Press.

Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ιστορία της Κέας
Γοδεφρείδος Σωντερόν

Ο **Γοδεφρείδος Σωντερόν** (γαλλ.: *Geoffrey Chauderon)* (απεβ. το 1278) ήταν ο πρώτος βαρόνος της Εσταμίρας και μέγας Κοντόσταυλος του πριγκιπάτου της Αχαΐας, στη Φραγκική Ελλάδα.

## Βιογραφία
Ο Γοδεφρείδος ήταν μάλλον από την Καμπανία.  Πιθανότατα εγκαταστάθηκε στο πριγκιπάτο της Αχαΐας κάποια στιγμή μετά το 1230 και του απονεμήθηκε η εκτεταμένη βαρονία της Εσταμίρας, αποτελούμενη από δώδεκα φέουδα. Σύμφωνα με την Αραγωνική εκδοχή τού *[[Χρονικόν του Μορέως|Χρονικού του Μορέως]]*, ήταν επίσης ο μέγας Κοντόσταυλος της Αχαΐας. 

Απεβίωσε το 1278, λίγο μετά τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο πρίγκιπα της Αχαΐας. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης.  Μαρτυρείται επίσης η ύπαρξη κόρης, καθώς υπηρέτησε ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη, όπου αργότερα παντρεύτηκε. 

## Οικογένεια
Είχε τέκνα:
* Ιωάννης, βαρόνος της Εσταμίρας, μέγας Κοντόσταυλος της Αχαΐας.
* μία κόρη, στάλθηκε το 1291 ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Γκριγκόρι Αρς

Ο **Γκριγκόρι Λβόβιτς Αρς** (ρωσικά: *Григорий Львович Арш*, 21 Νοεμβρίου 1925 - 15 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Ρώσος ιστορικός που ασχολήθηκε συστηματικά με την ιστορία της Αλβανίας και με την ελληνική επανάσταση του 1821.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στο Αρχάνγκελ της Ρωσίας. Συμμετείχε ως στρατιώτης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τον οποίο τραυματίστηκε σοβαρά. 

Σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο Ιστορίας της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης. Υπήρξε συνεργάτης του Ινστιτούτου Σλαβικών Σπουδών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.  

Το 2005 ανακηρύχθηκε επίτιμος Διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Απεβίωσε το 2017.

## Εργογραφία

Ο Γκρίγκορι Άρς υπήρξε ο βασικός μελετητής της ιστορίας των Ελλήνων και της Φιλικής Εταιρείας στην τσαρική Ρωσία κατά τον 19ο αιώνα. Το 1970 εξέδωσε την διδακτορική του διατριβή με τίτλο *"Ο ελληνικός απελευθερωτικός αγώνας στα τέλη του 18ου αιώνα και στον πρώιμο 19ο αιώνα"* ενώ εν συνεχεία εξέδωσε το έργο *"Ο Ιωάννης Καποδίστριας στη Ρωσία"* και η *"Η Φιλική Εταιρεία στη Ρωσία"*.

Πριν καταπιαστεί με την ελληνική ιστορία, είχε ασχοληθεί επισταμένως με την ιστορία της Αλβανίας δημοσιεύοντας το έργο του *"Αλβανία και Ήπειρος στα τέλη του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου αιώνα"*.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί
Γοδεφρείδος του Ωλναί

Ο **Γοδεφρείδος του Ωλναί**, γαλλ.: *Geoffrey of Aulnay* (απεβ. λίγο μετά το 1297) ήταν βαρόνος της Αρκαδίας στο πριγκιπάτο της Αχαΐας στα τέλη του 13ου αι.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Βιλαίν Α΄ πρώτου βαρώνου της Αρκαδίας. Όταν ο Βιλαίν απεβίωσε περί το 1269, τα εδάφη του μοιράστηκαν στους δύο γιους του, τον Γοδεφρείδο και τον Eράρ Α΄. 

Ο Εράρ Α΄ αιχμαλωτίστηκε από τους Βυζαντινούς κατά τη διάρκεια των αψιμαχιών με τον Μυστρά, τη Βυζαντινή επαρχία στον νοτιοανατολικό Μορέα, κάπου γύρω στο 1279, και πιθανότατα απεβίωσε αιχμάλωτος.  Αδιαφορώντας για τις διατάξεις της διαθήκης του Eράρ, οι βάιλοι των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης κατάσχεσαν τα εδάφη· τελικά ο Γοδεφρείδος κατάφερε να ανακτήσει το μισό της βαρονίας του Εράρ Α΄ το 1293.

Το 1292 ή το 1293, ο Γοδεφρείδος πήγε σε διπλωματική αποστολή στη Βυζαντινή Αυλή της Κωνσταντινούπολης μαζί με τον Ιωάννη Σωντερόν, προκειμένου να ανακτήσει το φρούριο της Καλαμάτας, το οποίο λίγο πριν είχε καταληφθεί από ντόπιους Σλάβους και είχε παραδοθεί στον Βυζαντινό κυβερνήτη του Μυστρά. Η πρεσβεία κατόρθωσε να λάβει προφορική υπόσχεση, μόνο χάρη στη μεσολάβηση του πρεσβευτή της Νάπολης στην Κωνσταντινούπολη. Πράγματι, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας επέμενε να παραδοθεί το κάστρο στον Γοδεφρείδο και όχι στον πρίγκιπα της Αχαΐας. Ταυτόχρονα όμως ο Αυτοκράτορας έστειλε εντολή στον τοπικό του κυβερνήτη να αρνηθεί να παραδώσει το κάστρο. Τελικά η Καλαμάτα παραδόθηκε στο πριγκιπάτο της Αχαΐας με την παρέμβαση ενός τοπικού Έλληνα άρχοντα, του Σγουρομάλλη. 

Ο Γοδεφρείδος απεβίωσε λίγο μετά το 1297, και τον διαδέχθηκε ο γιος του. 

## Οικογένεια
Ο Γοδεφρείδος είχε έναν γιο, τον:
* Βιλαίν Β΄, ο οποίος νυμφεύτηκε την Ελένη ντε Μπρυγιέρ, κυρία της Μόραινας και της Λισαρέας, κόρη του Γοδεφρείδου Β΄ κυρίου της Μόραινας.  

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d'Achaïe [The Frankish Morea. Historical, Topographic and Archaeological Studies on the Principality of Achaea] (in French). Paris: De Boccard. OCLC 869621129.

Κατηγορία:Βαρωνία της Αρκαδίας
Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Εράρδος Α΄ του Ωλναί

Ο **Εράρδος Α΄**, γαλλ.: *Erard I d'Aulnay*, ήταν άρχοντας του ημίσεως της βαρονίας της Αρκαδίας στο πριγκιπάτο της Αχαΐας.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Βιλαίν Α΄ πρώτου βαρώνου της Αρκαδίας. Όταν ο Βιλαίν Α΄ απεβίωσε περί το 1269, τα εδάφη του μοιράστηκαν στους δύο γιους του Eράρ Α΄ και Γοδεφρείδο. 

Όπως και άλλοι Αχαιοί ευγενείς, ο Εράρ Α΄ περνούσε τον χρόνο του στην Αυλή του επικυριάρχου του πριγκιπάτου Καρόλου Α΄ της Νάπολης, ο οποίος τους χρησιμοποιούσε ως συμβούλους και μεσολαβητές σε υποθέσεις που αφορούσαν το πριγκιπάτο.  Το 1269 ηγήθηκε μίας πρεσβείας στη Βενετία για λογαριασμό του Καρόλου Α΄, ελπίζοντας να πείσει τους Βενετούς να εγκαταλείψουν την εκεχειρία που συνήψαν πρόσφατα με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. 

Ο Εράρ Α΄ αιχμαλωτίστηκε από τους Βυζαντινούς κατά τη διάρκεια των αψιμαχιών με τη Βυζαντινή επαρχία του Μυστρά στον νοτιοανατολικό Μορέα, κάπου γύρω στο 1279. Στη συνέχεια εξαφανίζεται από τις πηγές και δεν αναφέρεται ως μεταξύ αυτών που απελευθερώθηκαν στις επόμενες ανταλλαγές κρατουμένων, πράγμα που σημαίνει ότι πιθανότατα απεβίωσε στην αιχμαλωσία.  Ο Εράρ Α΄ όρισε τον Ιωάννη του Σωντερόν και τον Πέτρο Βω ως διαχειριστές των γαιών του, αλλά αγνοώντας τη θέλησή του οι βάιλοι των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης κατάσχεσαν τις γαίες του, και δεν ήταν παρά το 1293, που ο αδελφός του Γοδεφρείδος κατάφερε να ανακτήσει το ήμισυ της βαρονίας του Εράρ Α΄. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d'Achaïe [The Frankish Morea. Historical, Topographic and Archaeological Studies on the Principality of Achaea] (in French). Paris: De Boccard. OCLC 869621129.

Κατηγορία:Θάνατοι υπό κράτηση
Ένγκιλμπερτ του Λήντερκερκε

Ο **Ένγκελμπερτ** (γερμ.: Engilbert von Liederkerque, άκμασε 1289-1305) ήταν Φλαμανδός ιππότης (από το Λήντερκερκε).

## Βιογραφία
Ο Ένγκελμπερτ μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Βάλτερ, συνόδευσαν τον θείο τους Φλωρέντιο στην Πελοπόννησο (Mορέα), μετά την ανακήρυξη του Φλωρέντιου ως πρίγκιπα της Αχαΐας το 1289 (ήταν ο 2ος σύζυγος της Ισαβέλλας Α΄ Βιλλεαρδουίνης).  Εκεί, ο Ένγκιλμπερτ νυμφεύτηκε μία κόρη του Ριχάρδου Α΄ Ορσίνι, παλατινού κόμη της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου. Το 1294, μετά το τέλος του Ιωάννη του Σωντερόν, που ήταν κουνιάδος του (ως σύζυγος άλλης κόρης του Ριχάρδου Α΄), ο Ένγκιλμπερτ τον διαδέχθηκε ως μεγάλος Κοντόσταυλος της Αχαΐας. 

Ο Ένγκιλμπερτ αναφέρεται μόνο σποραδικά στις πηγές: α) το 1297, όταν συνόδευσε την πριγκίπισσα Ισαβέλλα Α΄ Βιλλεαρδουίνη στο Νέσι κοντά στην Καλαμάτα  β) το 1301 μεταξύ των βαρόνων του Moρεότε που επικύρωσαν την ανακήρυξη του Φιλίππου της Σαβοΐας ως πρίγκιπα (3ου συζύγου της Ισαβέλλας Α΄ Βιλλεαρδουίνης).  γ) στις αρχές του 1304 ως ένας από τους μάρτυρες του γάμου του Ιωάννη Α΄ Ορσίνι με τη Μαρία Κομνηνή Δούκαινα,  δ) στην πράξη της δωρεάς των φρουρίων της Καρύταινας και του Αρακλόβου στην κόρη της Ισαβέλλας Α΄, τη Ματθίλδη του Αινώ.  και τελικά ε) σε μία πράξη του Δεκεμβρίου 1305 που υπογράφηκε στη Θήβα. 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία κόρη του Ριχάρδου Α΄Ορσίνι παλατινού κόμη της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Ενγκιλμπερτ
Άγιος Ευστράτιος Λακωνίας

Ο **Άγιος Ευστράτιος** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αγίου Βασιλείου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γυθείου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

## Γεωγραφία
Ο Άγιος Ευστράτιος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΚ. Λακωνία, δυτικά του Γυθείου. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Πλατύ, πάνω στον περιφερειακό του Γυθείου (Ε 961). Απέχει 54 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης.

## Δημογραφία
### Πληθυσμιακή εξέλιξη

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαραθέας. Το 1919 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαραθέας και το 1934 στην κοινότητα Αγίου Βασιλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Βασιλείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γυθείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γυθείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Αξιοθέατα
* Το εκκλησάκι του Αγίου Ευστρατίου, απέναντι από τον οικισμό

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Αδελαΐδα της Βραβάντης

Η **Αδελαΐδα της Βραβάντης**, επίσης γνωστή ως *Αλίκη του Λουβέν*, γαλλ.: Adelaide de Brabant,  Alix of Louvain, (γενν. π. 1190 - 1265) από τον Οίκο των Ρέγκιναρ, ήταν κόμισσα της Βουλώνης από το 1262 έως το 1265, η τρίτη διαδοχικά. 

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης και της Ματθίλδης του Οίκου της Λωρραίνης, κόρης του Ματθαίου κόμη της Βουλώνης. 

Το 1259 η εξαδέλφη της Mατθίλδη Β΄ των Νταμμαρτέν κόμισσα της Βουλώνης απεβίωσε και η Αδελαΐδα ήταν από τους διεκδικητές τής πλούσιας κομητείας της Βουλώνης, σε αντιπαράθεση με τον Ερρίκο Γ΄ των Ρέγκιναρ δούκα της Βραβάντης (ανιψιό της), με την Ιωάννα των Νταμαρτέν κόμισσα του Ποντιέ (εξαδέλφη της κόμισσας) και με τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας (ανιψιό του πρώτου συζύγου της Ματθίλδης). Τελικά η Συνέλευση του Παρισιού αποφάσισε υπέρ της.

Απεβίωσε λίγα χρόνια αργότερα, έχοντας περάσει την κομητεία της Bουλώνης στον γιο της Ροβέρτο και τους απογόνους του.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Aρνούλ Γ΄, κόμη του Ρήνεκ και του Λόοτς (απεβ. 1221), γύρω στο 1206, χωρίς απογόνους.

Ξαναπαντρεύτηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1225, τον Γουλιέλμο Ι΄ της Ωβέρνης (απεβ. 1247), από τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά:
* Ροβέρτος Ε΄ 1225-1277, κόμης της Ωβέρνης (1247-1277) και της Βουλώνης (1265-1277).
* Mαρία (π. 1225-1280), παντρεύτηκε το 1238 τον Γκωτιέ Ζ΄ Μπερτού (π.1225-1286), κύριο του Μαλίν.
* Mατίλντα (περ. 1230-1280), παντρεύτηκε περί το 1255 τον Ροβέρτο Β΄ του Κλερμόν.

Όταν έμεινε χήρα πάλι, παντρεύτηκε για τρίτη φορά, τον Άρνολντ Β΄ του Βέτσεμααλ/Βάζεμαελε το 1251 

## Πρόγονοι



	

## Βιβλιογραφικές αναφορές


 
Κατηγορία:Κόμητες της Βουλώνης
Βάλτερ του Λήντερκερκε

Ο **Βάλτερ**, φλαμανδ.: *Walter van Liederkerque* ήταν Φλαμανδός ιππότης (από το Λήντεκερκε).

## Βιογραφία
Μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ένγκιλμπερτ, συνόδευσε τον θείο τους Φλωρέντιο του Αινώ στην Πελοπόννησο, μετά την ανακήρυξη του Φλωρέντιου ως πρίγκιπα της Αχαΐας το 1289 (ήταν ο 2ος σύζυγος της Ισαβέλλας Α΄ Βιλλεαρδουίνου).  Εκεί ο Βάλτερ ονομάστηκε διοικητής της Κορίνθου και της γύρω περιοχής. 

Ο Βάλτερ διήγε έναν υπερβολικό τρόπο ζωής, που του δημιούργησε χρέη. Σε ένα διάσημο περιστατικό, που καταγράφηκε στο *[[Χρονικόν του Μορέως]]*, φυλάκισε έναν Έλληνα άρχοντα που ονομαζόταν Φώτιος, με την ελπίδα να τον αναγκάσει να πληρώσει ως λύτρα για την ελευθερία του 10.000 υπέρπυρα. Στο τέλος ο Φώτιος εξασφάλισε την ελευθερία του πληρώνοντας 1.000 υπέρπυρα, αλλά η αδικία έμεινε. Λίγο καιρό μετά, το 1295, ο Φώτιος συνάντησε έναν Φράγκο κύριο, τον Γκυ του Σαρπινύ στον δρόμο του και, παρεξηγώντας τον με τον Βάλτερ, τον σκότωσε. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* 

Βαλτερ
Ιταλικό Κύπελλο καλαθοσφαίρισης ανδρών

Το **Κύπελλο καλαθοσφαίρισης ανδρών [[Ιταλία]]ς** (**Coppa Italiana di Pallacanestro** ή **Coppa Italia**) είναι τακτική ετήσια διοργάνωση του επαγγελματικού Ιταλικού μπάσκετ, που διοργανώνεται από την Ιταλική μπασκετική Λίγκα (Ένωση) – LBA. Διοργανώθηκε για πρώτη φορά την αγωνιστική σεζόν 1967-68. Κατά το χρονικό διάστημα 1975-1983 η διοργάνωση δεν διεξήχθη. Ο νικητής της διοργάνωσης, ανά έτος, συναντάται με την πρωταθλήτρια ομάδα σε έναν μονό αγώνα, για την ανάδειξη του υπέρ-πρωταθλητή μπάσκετ Ιταλίας (Ιταλικό Supercup).
 
## Κάτοχοι
* 1967–68: Ignis Sud Napoli
* 1968–69: Ignis Varese
* 1969–70: Ignis Varese
* 1970–71: Ignis Varese
* 1971–72: Simmenthal Milano
* 1972–73: Ignis Varese
* 1973–74: Norda Bologna
* 1974–83: Not Held
* 1983–84: Granarolo Bologna
* 1984–85: Scavolini Pesaro
* 1985–86: Simac Milano
* 1986–87: Tracer Milano
* 1987–88: Snaidero Caserta
* 1988–89: Knorr Bologna
* 1989–90: Knorr Bologna
* 1990–91: Glaxo Verona
* 1991–92: Scavolini Pesaro
* 1992–93: Benetton Treviso
* 1993–94: Benetton Treviso
* 1994–95: Benetton Treviso
* 1995–96: Stefanel Milano
* 1996–97: Kinder Bologna
* 1997–98: Teamsystem Bologna
* 1998–99: Kinder Bologna
* 1999–00: Benetton Treviso
* 2000–01: Kinder Bologna
* 2001–02: Kinder Bologna
* 2002–03: Benetton Treviso
* 2003–04: Benetton Treviso
* 2004–05: Benetton Treviso
* 2005–06: Carpisa Napoli
* 2006–07: Benetton Treviso
* 2007–08: A.IR. Avellino
* 2008–09: Montepaschi Siena
* 2009–10: Montepaschi Siena
* 2010–11: Montepaschi Siena
* 2011–12: Montepaschi Siena
* 2012–13: Montepaschi Siena
* 2013–14: Banco di Sardegna Sassari
* 2014–15: Banco di Sardegna Sassari
* 2015–16: EA7 Emporio Armani Milano
* 2016–17: EA7 Emporio Armani Milano
* 2017–18: Fiat Torino
* 2018–19: Vanoli Cremona
* 2019–20: Umana Reyer Venezia
* 2020–21: AX Armani Exchange Milano
* 2021–22: AX Armani Exchange Milano

## Παραπομπές


ανδρων καλαθοσφαιρισης Κυπελλο Ιταλικο
ανδρων καλαθοσφαιρισης Κυπελλο Ιταλικο