open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Δήμος Ξυλοκάστρου

Ο **Δήμος Ξυλοκάστρου** ήταν δήμος του νομού Κορινθίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δήμος Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης. Είχε ως έδρα το Ξυλόκαστρο και πληθυσμό 15.273 κάτοικους (2001). 

## Διοικητική διαίρεση του δήμου

Ο δήμος περιλάμβανε 26 δημοτικά διαμερίσματα:
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Ξυλόκαστρου Κορινθίας|Δ.δ. Ξυλόκαστρου]] ** [ 5.618 ]
::* το Ξυλόκαστρο [ 5.390 ]
::* τα Μερτικαίικα [ 228 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Άνω Τρικάλων Κορινθίας|Δ.δ. Άνω Τρικάλων]] ** [ 184 ]
::* τα Άνω Τρίκαλα [ 173 ]
::* η Ζήρεια [ 11 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Γελινιατίκων Κορινθίας|Δ.δ. Γελινιατίκων]] ** [ 524 ]
::* τα Γελινιάτικα [ 513 ]
::* τα Σπαρτιναίικα [ 11 ]
: ** Δ.δ. Δένδρου  ** -- το Δένδρο [ 94 ]
: ** Δ.δ. Ζεμενού  ** -- το Ζεμενο [ 402 ]
: ** Δ.δ. Θαλερού  ** -- το Θαλερό [ 268 ]
: ** Δ.δ. Θροφαρίου  ** -- το Θροφάρι [ 135 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Καμαρίου Κορινθίας|Δ.δ. Καμαρίου]] ** [ 1.190 ]
::* το Καμάρι [ 1.116 ]
::* τα Καριώτικα (Δ.δ. Καμαρίου) [ 74 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Καρυάς Κορινθίας|Δ.δ. Καρυάς]] ** [ 628 ]
::* η Καρυά [ 71 ]
::* τα Καριώτικα (Δ.δ. Καρυάς) [ 557 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Κάτω Λουτρού Κορινθίας|Δ.δ. Κάτω Λουτρού]] ** [ 519 ]
::* το Κάτω Λουτρό [ 486 ]
::* το Άνω Λουτρό [ 33 ]
: ** Δ.δ. Κάτω Συνοικίας Τρικάλων  ** -- η Κάτω Συνοικία Τρικάλων [ 329 ]
: ** Δ.δ. Κορφιωτίσσης  ** -- η Κορφιώτισσα [ 153 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Λαγκαδαιίκων Κορινθίας|Δ.δ. Λαγκαδαιίκων]] ** [ 70 ]
::* τα Λαγκαδαίικα [ 19 ]
::* η Αμφιθέα [ 51 ]
: ** Δ.δ. Μάννας  ** -- η Μάννα [ 589 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Μελισσίου Κορινθίας|Δ.δ. Μελισσίου]] ** [ 956 ]
::* το Μελίσσι [ 909 ]
::* ο Οικοδομικός Συνεταιρισμός Υπαλλήλων ΔΕΗ [ 47 ]
: ** Δ.δ. Μέσης Συνοικίας Τρικάλων  ** -- η Μέση Συνοικία Τρικάλων [ 214 ]
: ** Δ.δ. Νέων Βρυσουλών  ** -- οι Νέες Βρυσούλες [ 122 ]
: ** Δ.δ. Ξανθοχωρίου  ** -- το Ξανθοχώρι [ 200 ]
: ** Δ.δ. Παναριτίου  ** -- το Παναρίτι [ 472 ]
: ** Δ.δ. Πελλήνης  ** -- η Πελλήνη [ 104 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Πιτσών Κορινθίας|Δ.δ. Πιτσών]] ** [ 739 ]
::* τα Κάτω Πιτσά [ 734 ]
::* τα Άνω Πιτσά [ 5 ]
: ** Δ.δ. Ρεθίου  ** -- το Ρέθι [ 308 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Ρίζης Κορινθίας|Δ.δ. Ρίζης]] ** [ 571 ]
::* η Ρίζα [ 391 ]
::* ο Βάλτος [ 30 ]
::* τα Γεωργανταίικα [ 114 ]
::* η Σιγερίτσα [ 13 ]
::* τα Χαρτσιάνικα [ 23 ]
: ** Δ.δ. Σοφιανών  ** -- τα Σοφιανά [ 87 ]
: ** Δ.δ. Στυλίων  ** -- τα Στύλια [ 196 ]
: ** Δ.δ. Συκέας  ** -- η Συκιά [ 601 ]

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος Ξυλοκάστρου

Κατηγορία:Δήμοι της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
Δήμος Φενεού

Ο **Δήμος Φενεού** ήταν δήμος του Νομού Κορινθίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα «Καποδίστριας» από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την κατά την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Σικυωνίων. Έδρα του ήταν η Γκούρα, και ο πληθυσμός του ήταν 2.359 κάτοικοι σύμφωνα με την Απογραφή του 2001. Η έκταση που καταλάμβανε ο δήμος ήταν 226.201 στρέμματα.

## Η περιοχή του Φενεού
Η περιοχή του Φενεού εκτείνεται σε ένα μεγάλο οροπέδιο σε σχήμα σχεδόν (κατά προσέγγιση) τριγωνικό, στεφανωμένο κυρίως από πυκνά δασοβουνά και γειτονεύοντας δυτικά με το Νομό Αχαΐας και νότια με το Νομό Αρκαδίας. Το οροπέδιο του Φενεού κουβαλάει στα σπλάχνα του μέρος της Ελληνικής Μυθολογίας. Η εύφορη πεδιάδα ανέκαθεν, το χειμώνα, μετατρεπόταν σε λίμνη, μιας και τα ύδατα που μετέφεραν οι ποταμοί Όλβιος και Δόξας, δεν έβρισκαν διέξοδο στη θάλασσα. Η πεδιάδα αποσυμφοριζόταν μέσω των καταβοθρών, που υπάρχουν στους πρόποδες του Σαϊτά.

Περιλαμβάνει τις πρώην κοινότητες Μοσιάς, Μεσινού, Ματίου, Αρχαίας Φενεού (Καλυβίων), Γκούρας, Στενού, Φενεού (Συβίστας), Πανοράματος και Ταρσού. Έδρα του δήμου είναι η Γκούρα. Έχει έκταση 226.201 στρέμματα και πληθυσμό 2.197 κατοίκους (2001).

μικρογραφία|Το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου
Εκτός από την ομώνυμη αρχαία πόλη, στα όρια του δήμου υπάρχει και το ιστορικό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, ευρισκόμενο πάνω από την τεχνητή λίμνη Δόξα. Τη λίμνη κυκλώνουν τα Αροάνια όρη και τις κορυφές της Κυλλήνης, ενώ ιδιαίτερη θέση κατέχει και το Παλιομονάστηρο, ο τώρα ονομαζόμενος, Άγιος Φανούριος, στη μέση της λίμνης.

Το μεγαλύτερο μέρος της πλατιάς κοιλάδας του Φενεού καλλιεργείται με σιτηρά και οπωροφόρα, μεταξύ των οποίων υπάρχουν πολλές και καρυδιές. Στις γύρω πλαγιές φύονται έλατα και οι κορυφές των βουνών σκεπάζονται το χειμώνα από άφθονα χιόνια. Μικρά γραφικά χωριά είναι χτισμένα στις άκρες της κοιλάδας. Οι κάτοικοι του Δήμου Φενεού ζουν στην πλειοψηφία τους από τη γεωργία και την κτηνοτροφία, τα τελευταία χρόνια όμως η περιοχή παρουσιάζει και ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη. 

## Διοικητική διαίρεση του δήμου
Ο δήμος περιλάμβανε 9 δημοτικά διαμερίσματα:
: ** Δ.δ. Γκούρας  ** -- η Γκούρα [ 470 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Αρχαίας Φενεού Κορινθίας|Δ.δ. Αρχαίας Φενεού]] ** [ 350 ]
::* η Αρχαία Φενεός [ 291 ]
::* τα Βίλια [ 19 ]
::* η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού [ 10 ]
::* το Λούζι [ 30 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Κάτω Ταρσού Κορινθίας|Δ.δ. Κάτω Ταρσού]] ** [ 31 ]
::* ο Κάτω Ταρσός [ 20 ]
::* ο Άνω Ταρσός [ 11 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Ματίου Κορινθίας|Δ.δ. Ματίου]] ** [ 349 ]
::* το Μάτι [ 311 ]
::* η Αμυγδαλιά [ 38 ]
: ** Δ.δ. Μεσινού  ** -- το Μεσινό [ 348 ]
: ** Δ.δ. Μοσιάς  ** -- η Μοσιά [ 310 ]
: ** Δ.δ. Πανοράματος  ** -- το Πανόραμα [ 151 ]
: ** Δ.δ. Στενού  ** -- το Στενό [ 166 ]
: ** Δ.δ. Φενεού  ** -- ο Φενεός [ 184 ]

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Πληροφορίες για τον Δήμο Φενεού.

Κατηγορία:Δήμοι της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
ΑΣ Λιβόρνο Κάλτσιο

Η **Λιβόρνο Κάλτσιο** (ιταλικά: *Livorno Calcio*) είναι ιταλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Λιβόρνο της Τοσκάνης. Ο σύλλογος συστάθηκε το 1915. Ιδρύθηκε το 1915 και τώρα παίζει στην Γ κατηγορία της Ιταλίας από το 2004 ύστερα από το 1949. Το χρώμα της ομάδας είναι το βυσσινί (εξού και το ψευδώνυμο *Amaranto*). Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Αρμάντο Πίτσι.

Η καλύτερη θέση που κατέλαβε η ομάδα στην ιταλική Σέριε Α είναι η 2η την περίοδο 1942-1943 της μεγάλης τότε Τορίνο. Αξιοσημείωτες είναι οι αναμετρήσεις της ομάδας του Λιβόρνο με τη Λάτσιο, μία αντιπαλότητα με πολιτικές προεκτάσεις.

## Υποστηρικτές
Οι οπαδοί της Λιβόρνο είναι γνωστοί για τις αριστερές πολιτικές πεποιθήσεις τους που έχει οδηγήσει σε συρράξεις εναντίον των δεξιών πεποιθήσεων οπαδών της Λάτσιο, Ελλάς Βερόνα. Με τη Ρόμα, οι οπαδοί της Λιβόρνο έχουν καλές σχέσεις λόγω των ιδίων, περίπου, πολιτικών πεποιθήσεων. Από την Ελλάδα οι οπαδοί της Λιβόρνο και της ΑΕΚ μαζί με την Μαρσέιγ έχουν αδελφοποιηθεί λόγω των πολιτικών πεποιθήσεων.

## Αριθμοί που αποσύρθηκαν
* 25 Μάριο Μοροζίνι, 2012-

## Παλιοί ηγέτες
* Αρμάντο Πίτσι
* Ιγκόρ Πρότι
* Μιγκέλ Βιτουλάνο

## Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.


 AC Livorno-Logo.svg|Παλαιότερο
 AS Livorno.svg|Σύγχρονο


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Λ
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1915
Δήμος Στυμφαλίας

Ο **Δήμος Στυμφαλίας** ήταν δήμος του νομού Κορινθίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σικυωνίων. Έδρα του ήταν οι Καλιανοί και ο πληθυσμός του είναι 2.852 κάτοικοι (2001).

## Διοικητική διαίρεση του δήμου
Ο δήμος περιλάμβανε 10 δημοτικά διαμερίσματα:
: ** Δ.δ. Καλιανών  ** -- οι Καλιανοί [ 165 ]
: ** Δ.δ. Ασπροκάμπου  ** -- ο Ασπρόκαμπος [ 226 ]
: ** Δ.δ. Δροσοπηγής  ** -- η Δροσοπηγή [ 170 ]
: ** Δ.δ. Καισαρίου  ** -- το Καίσαρι [ 517 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Καστανέας Κορινθίας|Δ.δ. Καστανέας]] ** [ 309 ]
::* η Καστανιά [ 179 ]
::* το Καρτέριον [ 118 ]
::* ο Μικρός Μαχαλάς [ 12 ]
: ** Δ.δ. Κεφαλαρίου  ** -- το Κεφαλάρι [ 347 ]
: ** Δ.δ. Κυλλήνης  ** -- η Κυλλήνη [ 122 ]
: ** Δ.δ. Λαύκας  ** -- η Λαύκα [ 406 ]
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Στυμφαλίας Κορινθίας|Δ.δ. Στυμφαλίας]] ** [ 208 ]
::* η Στυμφαλία [ 180 ]
::* τα Κιόνια [ 28 ]
: ** Δ.δ. Ψαρίου  ** -- το Ψάρι [ 382 ]

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*korinthia.net, Δήμος Στυμφαλίας

Κατηγορία:Δήμοι της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
Αρχίλοχος

μικρογραφία|Ανάθημα από τον τάφο του Αρχιλόχου: ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ ΠΑΡΙΟΣ ΤΕΛΕΣΙΚΛΕΟΣ ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ... Αρχαιολογικό Μουσείο Πάρου
Ο **Αρχίλοχος** (π. 680 π.Χ. - 630 π.Χ.) ήταν αρχαίος λυρικός ποιητής.

## Το έργο του
thumb|Απόσπασμα που βρίσκεται σήμερα στην συλλογή παπύρων στην Κολωνία της Γερμανίας. (P. Köln II 58)|εναλλ.=|αριστερά|400x400px
Συνέθεσε ελεγείες, ύμνους και ποιήματα σε ιαμβικό και τροχαϊκό μέτρο. Θεωρείται ο δημιουργός του λόγιου ιάμβου και της χρήσης του με σκοπό τη σάτιρα. Ιδιαίτερα γνωστός έμεινε ο στίχος του "Πολλ' οίδ'  ἀλώπηξ, ἐχῖνος δέ έν, μέγα". μετάφραση: Η αλεπού ξέρει πολλά και ο σκαντζόχοιρος ένα, αλλά μεγάλο.

Η Παλατινή Ανθολογία περιλαμβάνει δύο επιγράμματα του Αρχίλοχου (VI 133 και VIΙ 441).

## Η καταγωγή του
Γεννήθηκε στη Πάρο και γνώρισε τη μεγαλύτερη του ακμή περίπου το 650 π.Χ. Ο πατέρας του, Τελεσικλής, καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και υπήρξε αρχηγός της αποικιστικής εκστρατείας στη Θάσο. Από αυτόν κληρονόμησε το ριψοκίνδυνο χαρακτήρα και το θαρραλέο αποικιστικό πνεύμα. Μητέρα του ήταν η δούλα Ενιπώ, η οποία τον προίκισε με τη γνώση της λαϊκής γλώσσας και την ευαισθησία της ταπεινής της καταγωγής.

Έζησε πολυτάραχη ζωή και αναγκάστηκε να γίνει μισθοφόρος. Πολέμησε στην Ιωνία, στη Θράκη, στη Μακεδονική Τορώνη και στην Εύβοια. Σκοτώθηκε πολεμώντας τους Νάξιους, χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς αν ο Νάξιος Κόρακας τον σκότωσε στη Νάξο ή στην αποικία της, που βρισκότανε στη Θράκη. Ο αριστοκράτης Κριτίας κατηγορεί τον Αρχίλοχο πως ο ίδιος ο ποιητής είναι υπεύθυνος για όσα του προσάπτουν και την κακή φήμη που απέκτησε. Σημαντική βιογραφική μαρτυρία για τον ποιητή αποτελεί και η επιγραφή από την Πάρο, που δημοσίευσε πρώτος ο Ν. Κοντολέων. 

Για τον χρόνο της ζωής του ποιητή διατυπώθηκαν κατά καιρούς διάφορες απόψεις. Είναι σήμερα βέβαιο πως ο ποιητής έζησε και έγραψε  στα μέσα του 7ουπ.Χ. αιώνα. Εκεί μας οδηγούν και οι εσωτερικές ενδείξεις από τους ίδιους τους στίχους του. Έτσι  στο απόσπασμα 122 W. (= 74D.,), όπου γίνεται λόγος για έκλειψη Ηλίου, αποτελεί ένα βασικό τεκμήριο, διότι η χρονολόγηση της έκλειψης αποτελεί ένδειξη και ξέρουμε σήμερα ότι οι στίχοι αναφέρονται στην έκλειψη της 6ης Απριλίου του έτους 648π.Χ. Πρόκειται για την παλαιότερη ακριβή χρονολογία που έχουμε στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία.
## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 11, σελίδες 264-265, εκδοτικός οργανισμός Πάπυρος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΑΡΧΙΛΟΧΟΥ ΠΑΡΟΣ ΙΜΕΡΤΗ ντοκυμαντέρ του Γιάννη Τριτσιμπίδα και συνεντεύξεις ειδικών http://www.tritsibidas.gr/gr/index.php?option=com_content&view=article&id=42&catid=1&Itemid=11
* Encyclopædia Britannica Eleventh Edition
* Bibliotheca Augustana - Αποσπάσματα 
* ''Αρχίλοχος: Ποιήματα και Θρύψαλα'', Γιώργος Μπλάνας 
* Αρχαϊκός λυρισμός - Αρχίλοχος

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μισθοφόροι
Κατηγορία:Αρχαία Θάσος
Ατέλειωτες Ιστορίες

***Ατέλειωτες Ιστορίες*** είναι ο τίτλος λογοτεχνικού βιβλίου του Άγγλου συγγραφέα Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν. Αποτελούν χειρόγραφα και σημειώσεις του συγγραφέα σχετικά με τη μυθολογία του βιβλίου του *[[Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών]]*, επιμελημένα από τον γιο του, Κρίστοφερ.

Οι *Ατέλειωτες Ιστορίες* αποτελούν ουσιαστικά συμπληρωματικές ιστορίες του βιβλίου *[[Σιλμαρίλλιον]]*. Περιγράφεται ένα κομμάτι της ιστορίας του Ανθρώπου ήρωα *Τούορ*, και του ξαδέλφου του, *Τούριν*. Επίσης, ο Κρίστοφερ Τόλκιν έχει συνδέσει σημειώσεις του πατέρα του και έχει δημιουργήσει διηγήματα για το νησί του *Νούμενορ*, όπως την ιστορία αγάπης του πρίγκιπα Αλντάριον και της Ερέντις, καθώς και το χρονικό της *Γκαλάντριελ*, αρχόντισσας-Ξωτικό που εμφανίζεται στον *Άρχοντα* ως κάτοχος του δαχτυλιδιού *Νένυα*. Τέλος, παραθέτονται ιστορίες-σημειώσεις για την Τρίτη εποχή, την εποχή δηλαδή που διαδραματίζονται τα γεγονότα των βιβλίων *[[Το Χόμπιτ]]* και *[[Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών]]*.

Το βιβλίο εκδόθηκε αρχικά στην Αγγλία το 1980, επτά χρόνια δηλαδή μετά τον θάνατο του Τόλκιν. Η πρώτη έκδοση στην ελληνική γλώσσα έγινε από τις εκδόσεις *Αίολος* το 2000.

## Περιεχόμενο
**Μέρος πρώτο**: *Η Πρώτη εποχή*

*Ο Τούορ και ο ερχομός του στην Γκοντόλιν
*Ναρν-ι-χιν Χούριν (Η ιστορία των παιδιών του Χούριν)

**Μέρος δεύτερο**: *Η Δεύτερη εποχή*

*Περιγραφή του νησιού του Νούμενορ
*Αλντάριον και Έρεντις: Η γυναίκα του ναυτικού
*Η γενιά του Έλρος: Οι Βασιλιάδες του Νούμενορ
*Η ιστορία της Γκαλάντριελ και του Κέλεμπορν (και του Άμροθ, βασιλιά του Λόρειν)

**Μέρος τρίτο**: *Η Τρίτη εποχή*

*Η Πανωλεθρία των Γκάλντεν Φιλντς
*Ο  Κίνιορ και ο Εορλ και η φιλία της Γκόντορ και του Ρόαν
*Η αποστολή του Έρεμπορ
*Οι έρευνες για το Δαχτυλίδι
*Οι μάχες στα περάσματα του Ίσεν.

**Μέρος Τέταρτο**

*Οι Ντρουεντάιν
*Οι Ιστάρι
*Τα Παλαντίρι

## Πηγές
*''Ατέλειωτες Ιστορίες'' - (σελ, 7-8)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*TolkienLibrary.com

Κατηγορία:Έργα του Tζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν
Κατηγορία:Μέση Γη (βιβλία)
Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας
Κατηγορία:Βιβλία που δημοσιεύτηκαν μεταθανατίως
Κατηγορία:Ημιτελή βιβλία
Λιβόρνο

Το **Λιβόρνο** () είναι παραθαλάσσια πόλη στο δυτικό άκρο της Τοσκάνης. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Δυτικής Ιταλίας. Πήρε το όνομα της από ένα είδος κοτόπουλου που ζει στην περιοχή.

## Ιστορία
Τo Λιβόρνο χαρακτηρίστηκε ως "ιδεατή πόλη" κατά την περίοδο της Αναγέννησης. Η ιστορία του έχει αφήσει τα σημάδια της στις γειτονιές τις πόλης που διασχίζονται από κανάλια και περιστοιχίζονται από το τείχος της πόλης, την όμορφη *περιοχή της Βενετίας* και το λιμάνι Μέντιτσι που ελέγχεται από πύργους και φρούρια. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Μπερνάρντο Μπουονταλέντι στα τέλη του 16ου αιώνα. Γνώρισε μεγάλη οικιστική ανάπτυξη στα τέλη του 17ου αιώνα κατά τον οποίο χτίστηκε καινούργιο φρούριο, τα τείχη της πόλης και το σύστημα των καναλιών.
thumb|right|200px|Ο Καθεδρικός της πόλης

Το πιο γραφικό τμήμα της πόλης είναι η "περιοχή της Βενετίας" με τις γέφυρες, τα αρχοντικά και το πυκνό σύστημα καναλιών, που παλιά έφθαναν μέχρι τις αποθήκες του λιμανιού. Τον 18ο και τον 19ο αιώνα το Λιβόρνο αποτελούνταν από πολλά νεοκλασικά κτίσματα, πάρκα, σπουδαία μουσεία και πολιτιστικά ιδρύματα.

## Κύρια αξιοθέατα
Το "Μουσείο Μασκανιάνο" φιλοξενεί ντοκουμέντα και έργα του συνθέτη Πιέτρο Μασκάνι. Κάθε χρόνο έργα του παίζονται από το Παραδοσιακό Θέατρο του Λιβόρνο κατά τη Λυρική Περίοδο.
Το "Monumento ai 4 Mori" είναι από τα κυριότερα μνημεία του Λιβόρνο.

## Αξιομνημόνευτες προσωπικότητες
Στο Λιβόρνο γεννήθηκαν:
* Μάριο Ανκόνα (Mario Ancona) (1860-1931), Βαρύτονος της Όπερας
* Λεονέττο Καππιέλλο (Leonetto Cappiello) (1875-1942), Ζωγράφος
* Τζιόρτζιο Καπρόνι Giorgio Caproni (1912-1990), ποιητής
* Κάρλο Τσιάμπι Carlo Azeglio Ciampi (γεν. 1920), Πρώην πρόεδρος της Ιταλίας
* Πιέρο Τσιάμπι (Piero Ciampi) (1934-1980), Μουσικός
* Τζιοβάννι Φαττόρι (Giovanni Fattori) (1825-1908), Ζωγράφος
* Francesco Domenico Guerrazzi (1804-1873), Συγγραφέας, πολιτικός
* Cristiano Lucarelli (γενν. 1975), Ποδοσφαιριστής
* Πιέτρο Μασκάνι (1863-1945), Συνθέτης Όπερας
* Αμεντέο Μοντιλιάνι (1884-1920), Καλλιτέχνης
* Aldo Montano (γεν. 1978), Ολυμπιονίκης
* Alfredo Muller (1869-1940), Καλλιτέχνης
* Armando Picchi (1935-1971), Ποδοσφαιριστής Προπονητής
* Angiolo Tommasi (1858-1923), Καλλιτέχνης

## Πολιτιστικά
Το Λιβόρνο είναι μια πόλη με παραδοσιακά αριστερή πολιτική κατεύθυνση. Εδώ άλλωστε ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας στις 21 Ιανουαρίου 1921.
## Αθλητισμός
Το Λιβόρνο διαθέτει την ποδοσφαιρική ομάδα ΑΣ Λιβόρνο Κάλτσιο.
## Διάλεκτος
Οι κάτοικοι του Λιβόρνο μιλούν μια παραλλαγή της Τοσκανικής διαλέκτου, η οποία ονομάζεται vernacolo.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος

Κατηγορία:Πόλεις της Τοσκάνης
Αποτελεσματικότητα

Η **αποτελεσματικότητα** (efficacy) είναι ο λόγος ενός συγκεκριμένου αποτελέσματος που επιδιώκεται προς το κόστος που απαιτείται για να επιτευχθεί το αποτέλεσμα αυτό. Ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως στα οικονομικά. Μια μέθοδος (διαδικασία, συμπεριφορά, κανόνας) είναι πιο αποτελεσματική από μια άλλη, όταν απαιτεί μικρότερο κόστος για το ίδιο αποτέλεσμα. Με αφετηρία την υπόθεση ότι στόχος μας είναι η μείωση του κόστους, επιλέγουμε συνήθως την παραγωγή του συγκεκριμένου αποτελέσματος κατά τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Η υπόθεση αυτή στηρίζεται στα κλασικά οικονομικά μοντέλα στην παραδοχή ότι τα υποκείμενα είναι λογικά, εγωιστικά και στοχεύουν στη μεγιστοποίηση του κέρδους τους (όποιας μορφής κι αν είναι αυτό) (Rational, egoistic, utility-maximizer).

Η αποτελεσματικότητα διακρίνεται ανάλογα με τη μέθοδο μέτρησής της σε:

#Αποτελεσματικότητα κατά Παρέτο: μετράται το κατά πόσο μπορεί να αλλάξει μια δεδομένη κατανομή μεταξύ δεδομένων υποκειμένων χωρίς να χειροτερέψει η θέση κανενός από τα υποκείμενα. Αν οποιαδήποτε ανακατανομή ή αλλαγή στην υπάρχουσα κατανομή χειροτερεύσει τη θέση έστω και ενός των υποκειμένων, τότε η υπάρχουσα κατανομή είναι η βέλτιστη κατά Παρέτο (Pareto-Optimum). ο κανόνας 80-20 δηλώνει ότι το 20% των σημαντικών ενεργειών (πελατών, προϊόντων κλπ) δίνει το 80% του αποτελέσματος. 
#Αποτελεσματικότητα κατά Kaldor-Hicks: όμοια με την προηγούμενη αλλά λιγότερο αυστηρή. Μια αλλαγή στην υπάρχουσα κατανομή λογίζεται ως αύξηση της αποτελεσματικότητας ακόμη κι αν χειροτερεύσει η θέση κάποιων υποκειμένων, αν η βελτίωση αρκεί για να αποζημιωθούν αυτοί των οποίων η θέση χειροτέρευσε.
# Ανάλυση ABC ή ABC Analysis. Χρησιμοποιείται κυρίως στην διαχείριση αποθεμάτων. Προσδιορίζονται τρεις κατηγορία αποθεμάτων (Α, Β και C) αναλόγως της αξίας κίνησης (ποσότητα εισαγωγής ή εξαγωγής επί την τιμή κόστους ή πώλησης και ταξινόμηση από το μεγαλύτερο στο μικρότερο [top ten list]). Το πρώτο 10% χαρακτηρίζεται ως κατηγορία Α, το επόμενο 20% χαρακτηρίζεται ως κατηγορία Β και το τελευταό 70% χαρακτηρίζεται ως κατηγορία C. Η ανάλυση κάθε κατηγορίας γίνεται με διαφορετικό τρόπο (και με διαφορετικά εργαλεία, όπως πεπειραμένα στελέχη για την κατηγορία Α, μηχανογραφική επεξεργασία για την κατηγορία C), αποκτώντας τα καλύτερα αποτελέσματα με το μικρότερο κόστος. Η μεθοδολογία αυτή έχει εφαρμογή και σε άλλες περιοχές (π.χ. πελάτες, εργαζομένους, καταστήματα αλυσίδας κλπ).

Ειδικά στα οικονομικά του ανταγωνισμού διακρίνεται σε τρία είδη, ανάλογα με το αντικείμενο που μετράται:
#τη διανεμητική αποτελεσματικότητα (allocative efficiency): τα αγαθά κατανέμονται εκεί που ο καταναλωτής τα έχει περισσότερη ανάγκη
#την παραγωγική αποτελεσματικότητα (productive efficiency): οι πρώτες ύλες βρίσκονται στον παραγωγό που τις αξιοποιεί καλύτερα 
#τη δυναμική αποτελεσματικότητα (dynamic efficiency): η καινοτομία επιτυγχάνεται με το λιγότερο δυνατό κόστος

Κατηγορία:Οικονομική των επιχειρήσεων
Κατηγορία:Δίκαιο ανταγωνισμού
Ζωγράφος της Πενθεσίλειας

**Ζωγράφος της Πενθεσίλειας** είναι το συμβατικό όνομα ενός αγγειογράφου του λεγόμενου Ελεύθερου Ερυθρόμορφου Ρυθμού της αττικής αγγειογραφίας. Το έργο του χρονολογείται μεταξύ 460 και 430 π.Χ. περίπου και αποτελείται κυρίως από ερυθρόμορφες κύλικες και πυξίδες σε λευκό βάθος. 

Το έργο του Ζωγράφου της Πενθεσίλειας εντάσσεται τεχνοτροπικά στην Πρώιμη Κλασική Περίοδο και συνεχίζει την παράδοση του Ζωγράφου του Πιστόξενου και του εργαστηρίου του. Ο ίδιος ή το εργαστήριό του συνέχισαν να δουλεύουν ως την προχωρημένη Ώριμη Κλασική Περίοδο, τα έργα τους όμως αυτής της περιόδου είναι χαμηλότερης ποιότητας και αντικατοπτρίζουν ένα ξεπερασμένο πνεύμα.

Χαρακτηριστικές του Ζωγράφου της Πενθεσίλειας είναι οι πολύ μεγάλες μορφές, που γεμίζουν ασφυκτικά το μετάλλιο των κυλίκων. Η τάση αυτή φανερώνει την προσπάθεια των αγγειογράφων της περιόδου να τοποθετήσουν τις μορφές τους στο χώρο αποδεσμεύοντάς τις από την ενιαία γραμμή εδάφους, η οποία χαρακτηρίζει τα αρχαϊκά έργα ζωγραφικής.

Στο έργο από το οποίο πήρε το όνομά του απεικονίζεται ο Αχιλλέας να σκοτώνει κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου την Πενθεσίλεια, τη βασίλισσα των Αμαζόνων, που πολεμούσε στο πλευρό των Τρώων. Στην κύλικα αποτυπώνεται η τραγική στιγμή που ο Αχιλλέας έχει χτυπήσει την Πενθεσίλεια, γοητεύεται όμως από την ομορφιά της και, καθώς εκείνη πεθαίνει, μετανιώνει για την πράξη του.

Μαθητές του Ζωγράφου της Πενθεσίλειας υπήρξαν ο Ζωγράφος του Aberdeen, ο Ζωγράφος του Curtius και ο Ζωγράφος του Γάμου.

Πενθεσίλεια
Κατηγορία:Ερυθρόμορφος ρυθμός
Κώδικας Βα Ντίντσι

Ο **Kώδικας Βα Ντίντσι** (*The Va Dinci Cod*) είναι μια παρωδία του μπέστ σέλλερ Κώδικας Ντα Βίντσι του Νταν Μπράουν. Συγγράφηκε από τον Βρετανό κωμικό Άνταμ Ρόμπερτς υπό το ψευδώνυμο Don Brine. Το βιβλίο ακολουθεί την πλοκή του Κώδικα Ντα Βίντσι και δεν αφήνει "ασχολίαστο" τον υπέρ το δέον περιγραφικό λόγο του  Ντάν Μπράουν. 

## Ιστορία
Ο Ζακ Σονάρ, διακεκριμένος κριτικός έργων τέχνης, βρίσκει φριχτό θάνατο στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Ένας μπακαλιάρος (cod στα Αγγλικά) μήκους ενός μέτρου σφηνώνεται δια της βίας στον οισοφάγο του. Πίσω από τη δολοφονία πιστεύεται ότι κρύβεται η μυστική οργάνωση Conspiratus Opi Dei. (C.O.D.) στην οποία υπήρξαν μέλη μεταξύ άλλων ο Αλ Καπόνε και ο Μπιλ Γκέιτς. Η βρετανική αστυνομία ζητάει τη συνδρομή του Ρόμπερτ Ντάγκλον, του σπουδαιότερου αναγραμματολόγου και ειδικού μελετητή κωδίκων για να εξιχνιάσει την υπόθεση. Στον τόπο του εγκλήματος γνωρίζεται με την Σοφί Νουντιβό και αρχίζουν να εξιχνιάζουν το έγκλημα καταλήγοντας στην ανακάλυψη της άγνωστης αδερφής του Λεονάρντο ντα Βίντσι Έντνας (της οποίας τα έργα αντέγραφε ο μεγάλος ζωγράφος), του μυστικού που κρύβει η Μόνα Λίζα (όχι του Λεονάρντο ντα Βίντσι της αδερφής του), την ισοδυναμία μεταξύ θεού-μπακαλιάρου (God-Cod), την σχέση του Ιησού Χριστού με ένα είδος εξελιγμένων μπακαλιάρων του αρκτικού ωκεανού και την πραγματική ερμηνεία του πρωτοχριστιανικού ιδεογράμματος ΙΧΘΥΣ. Αυτά και άλλα πολλά που, όπως διατείνεται ο συγγραφέας, δεν θα αφήσουν καμία θρησκεία όρθια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Σάτιρα
Νικόλαος Ροζάν

Ο **Νικόλαος Ροζάν** (1883-3 Δεκεμβρίου 1951) ήταν Έλληνας ηθοποιός, ίσως ο μεγαλύτερος Έλληνας τραγωδός μαζί με τον μεγάλο Αιμίλιο Βεάκη, με τον οποίο έπαιζε εναλλάξ στο Εθνικό Θέατρο σχεδόν όλους τους πρωταγωνιστικούς τραγικούς ρόλους (Οιδίπους, Βασιλιάς Ληρ, Έμπορος της Βενετιάς, Ιούλιος Καίσαρ, κ.ά.).

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1883 από Γάλλο πατέρα (Λυσιέν ντε Ροζάν, ευπατρίδης βιομήχανος πορσελάνης από τη Μασσαλία) και Ελληνίδα μητέρα (Αικατερίνη Νιώτη από την Ερμούπολη Σύρου). Ερχόμενος στην Αθήνα για σπουδές στο Πανεπιστήμιο έλαβε την ελληνική υπηκοότητα και το 1902 συμμετείχε στη Νέα Σκηνή του Χρηστομάνου. Αργότερα και κατόπιν διαγωνισμού προσλήφθηκε στο Βασιλικό Θέατρο (Ελλάδα). Ακολούθησαν πολλές πρωταγωνιστικές εμφανίσεις του στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη και της Κυβέλης καθώς και σαν επικεφαλής του δικού του θιάσου με τους Φυρστ, Νέζερ και Μυράτ.

Αρχικά έπαιξε σε κωμωδίες όπου και διέπρεψε, αργότερα όμως επιδόθηκε σε δραματικούς και τραγικούς ρόλους. Με την ανασύσταση του Εθνικού Θεάτρου το 1933 προσελήφθη εκ νέου, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Μεταξύ άλλων υπήρξε δάσκαλος τού Αλέξη Μινωτή και τού Μάνου Κατράκη. Πρωταγωνίστησε στους βασικούς ρόλους όλων σχεδόν των αρχαίων τραγωδιών (ως Δαρείος, Οιδίπους Τύραννος, Κρέων, Ορέστης) καθώς και σε έργα του Σαίξπηρ (ως Βασιλιάς Ληρ, Οθέλλος, Σάυλωκ, Ριχάρδος Γ' , Ιούλιος Καίσαρ, κ.ά.).

Στον κινηματογράφο, ο Ροζάν πρωταγωνίστησε σε μια από τις πρώτες ελληνικές ταινίες, με τίτλο *[[Το λιμάνι των δακρύων]]* (1928) παραγωγής της Νταγκ Φιλμ των αδελφών Γαζιάδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γαζιάδη. Οι αληθινές σφαίρες που χρησιμοποιήθηκαν κατά τα γυρίσματα της ταινίας λίγο έλειψε να κοστίσουν τη ζωή του Ροζάν. **

Ο Νικόλαος Ροζάν είχε παντρευτεί την ηθοποιό Μερόπη Ροζάν (το γένος Λαμψιάδη, από το Αϊβαλί Μικράς Ασίας) με την οποία και απέκτησε 2 κόρες την Ρένα Καλαμάρου, επίσης ηθοποιό και την Μάγια Βούρου, δικηγόρο. Πέθανε στην Αθήνα το 1951, υποφέροντας από χρόνιο καρδιακό νόσημα. Εγγονός του είναι ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και μεταφραστής Γιώργος Βούρος.

## Θεατρικές Παραστάσεις

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Νίνο Ρότα

Ο **Νίνο Ρότα** (ιταλικά: Giovanni "Nino" Rota Rinaldi, 3 Δεκεμβρίου 1911 - 10 Απριλίου 1979) ήταν Ιταλός συνθέτης. Έχει γίνει γνωστός για την μουσική που έγραψε για την ταινία ''Ο νονός'', αλλά και για την μακροχρόνια συνεργασία του με τον Φεντερίκο Φελίνι.

Γεννημένος στο Μιλάνο από γονείς μουσικούς, άρχισε από μικρή ηλικία τις σπουδές του στο ωδείο της πόλης. Μετά από λίγα χρόνια ο δάσκαλος του τον έπεισε να πάει για σπουδές στην Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών, κάτι που ο ίδιος έπραξε. Εκεί έμεινε για τρία χρόνια όπότε επέστρεψε στην Ιταλία.

Την πρώτη μουσική για ταινία έγραψε το 1933 για το *Treno Popolare* του Ραφαέλο Ματαράτσο. Μετά από περίπου 20 χρόνια γνώρισε τον Φεντερίκο Φελίνι και από εκεί ξεκινάει μια συνεργασία που κράτησε για περίπου 30 χρόνια. Έγραψε μουσική για ταινίες όπως ''Λα στράντα'', *[[Γλυκιά ζωή]]*, ''8 1/2'', *[[Βατερλώ (ταινία)|Βατερλώ]]*, *Ρωμαίος και Ιουλιέτα*" και *[[Ο Νονός (ταινία)|Νονός]]*.

Τιμήθηκε με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής για τη μουσική του στον ''Νονό ΙΙ'' το 1975.

Έχει γράψει μουσική για πάνω από εκατό ταινίες αλλά και για δέκα όπερες, πέντε μπαλέτα και αρκετές συμφωνικές συνθέσεις.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες μουσικής ταινιών
One Piece: The Movie

Το ***One Piece: The Movie*** (ιαπωνικά: *ワンピース Wan Pīsu?, lit. One Piece*) είναι Anime ταινία του 2000, που κυκλοφόρησε από την Toei Company. Πρόκειται για την πρώτη ταινία της σειράς *[[One Piece]]*.

## Πλοκή
Σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας, υπήρχε κάποτε στον κόσμο ένας πειρατής γνωστός ως ο "Χρυσός Woonan", ο οποίος κατείχε το 1/3 του χρυσαφιού παγκοσμίως. Με το πέρασμα του καιρού, το πλήρωμά του καθώς και ο ίδιος χαθήκαν.

Στον ίδιο κόσμο, πολύ καιρό μετά, o Monkey D. Luffy και το πλήρωμά του βρίσκονται πολλές μέρες χωρίς φαγητό και κινδυνεύουν να λιμοκτονήσουν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιοι τους κλέβουν όλους τους τους θησαυρούς. Προσπαθώντας να πιάσουν τους κλέφτες, oδηγούνται από τον νεαρό θαυμαστή του Woonan, Tobio, και βρίσκονται αντιμέτωποι με τον El Drago, έναν επικίνδυνο πειρατή που αναζητά το θησαυρό του Χρυσού Woonan σ' ένα κοντινό νησί, οδηγούμενος από έναν χάρτη που έχει. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ταινίες του 2000
Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες
Κατηγορία:One Piece
Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2000
Ελένη Οικονομοπούλου

Η **Ελένη Οικονομοπούλου** (1912 – 1999) ήταν Ελληνίδα συνθέτρια. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και καταγόταν από οικογένεια οπλαρχηγών του 1821. Φοίτησε στο Σχολείο των Ουρσουλινών Ναυπλίου και έπειτα στο Αρσάκειο Πατρών. Μουσική σπούδασε στο Ωδείο Πατρών και μετά στο Ωδείο Αθηνών. Υπήρξε μαθήτρια του Κωνσταντίνου Κυδωνιάτη. Δίδαξε για λίγα χρόνια στα Ωδεία Πατρών και Αιγίου. Ταυτόχρονα ωστόσο μεγάλωνε η επιθυμία της να αφοσιωθεί στο Θεό. Εντάχθηκε έτσι στη γυναικεία Αδελφότητα «Ευσέβεια» σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυσή της το 1938. Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο υπηρέτησε ως εθελόντρια νοσοκόμος, ενώ κατά τα Δεκεμβριανά τραυματίστηκε από θραύσμα όλμου.

Το 1946 κλήθηκε να καλύψει τη μουσική σελίδα στο νεοεκδοθέν τότε περιοδικό «Η Ζωή του Παιδιού». Κάπως έτσι άρχισε η μουσική της δημιουργία, με παιδικά τραγούδια που αργότερα εκδόθηκαν σε 3 συλλογές και ηχογραφήθηκαν σε δίσκους και κασέτες.
Μετά αποφάσισε να συνθέσει ένα ορατόριο, είδος παρθένο ως τότε για τους `Ελληνες συνθέτες. Το αποτέλεσμα ήταν το ορατόριο «Ο Κοινωνικός» (1949), σε στίχους του ποιητή Γ. Βερίτη. Στην υπόλοιπη ζωή της, η Οικονομοπούλου θα επιστρέψει στο είδος συνθέτοντας δύο ακόμα ορατόρια: «Θεοφάνεια» (1963) σε στίχους Πόπης Μανωλοπούλου και «`Αγιος Ανδρέας» ή «Ανδρέας ο Πρωτόκλητος» (1974) σε στίχους Φανής Παπαγεωργίου, ενώ το ορατόριο «Γολγοθάς» έμεινε ημιτελές. Τα τρία ολοκληρωμένα ορατόρια έχουν ενορχηστρωθεί από τον Κ. Κυδωνιάτη. Συνέθεσε επίσης τραγούδια και πλήθος έργων για χορωδία και πιάνο.
Η Οικονομοπούλου ίδρυσε (1943) και οργάνωσε και γυναικεία χορωδία, που έφθασε να έχει 80 μέλη. Με τη χορωδία αυτή εμφανίσθηκε όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, από την Πάτρα μέχρι και τη Θεσσαλονίκη.

Πέθανε στην Αθήνα το 1999.

Η μουσική της είναι συντηρητική δυτικότροπη. Για το έργο της ο μαέστρος Αντώνης Κοντογεωργίου γράφει: *«Η μελωδική της ευρηματικότητα είναι αξιοσημείωτη στην καθαρότητά της, η αρμονική γλώσσα ντύνει αβίαστα και πολύ άδολα το μελωδικό υλικό.»* Και η Σοφία Σπανούδη σημειώνει: *«κάποιες στιγμές διακατέχεται από μπετοβενικής συλλήψεως έμπνευση»*.

Ως προς τον άνθρωπο Ελένη Οικονομοπούλου, αξιοσημείωτα είναι τα λόγια του Κωστή Στεφανόπουλου, οικογενειακού φίλου των Οικονομοπουλαίων: *«Τι να πω εγώ για την Ελένη, που αγαπούσα τόσο πολύ! Είχε μια γλυκύτητα που νομίζω ότι την έχουν όλοι οι άνθρωποι που ζουν πνευματική ζωή.»*

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Γκόσπελ

Με τον όρο **γκόσπελ** (αγγλικά: gospe**l**, *[[ευαγγέλιο]]*) αναφερόμαστε στη μουσική η οποία προήλθε από την παράδοση της εκκλησιαστικής λειτουργίας προτεσταντικών εκκλησιών στην Αμερική, και αναπτύχθηκε γύρω στα 1870, με σαφείς μουσικές επιρροές από τα σπιρίτσουαλς και τα μπλουζ.

Χαρακτηριστικό της μουσικής γκόσπελ είναι οι εκφραστικοί αυτοσχεδιασμοί σε στιλ ρετσιτατίβο (είδος μουσικής απαγγελίας), το μελισματικό τραγούδι και η πληθωρική εκφραστικότητα.

Μέσα στους ναούς, οι πιστοί και οι κήρυκες περιέρχονται σε έκσταση και τραγουδούν, ενώ επιφωνήματα, ευχές και επιδοκιμασίες ακούγονται από το εκκλησίασμα. Οι Πεντηκοστιανές κυρίως εκκλησίες, ακολουθώντας την επιταγή του Ψαλμού 150 της Παλαιάς Διαθήκης *"πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον"*, *"εν ψαλτηρίω και κιθάρα"*, *"εν χορδαίς και οργάνω"*, επέτρεψαν την χρήση μουσικών οργάνων στις εκκλησίες τους, όπως το ντέφι, το πιάνο, το εκκλησιαστικό όργανο, το μπάντζο, η κιθάρα κ.ά.

Λουθηρανικοί χορωδιακοί ύμνοι και ψαλμοί υπήρξαν οι σπουδαιότερες μουσικές εκφράσεις που οι μαύροι αφομοίωσαν και ανέπλασαν. Από εκεί γεννήθηκαν τα σπιρίτσουαλς και τα γκόσπελ ως επέκταση αυτών. Τραγουδισμένα *a capella* (χωρίς μουσική συνοδεία) ή και με τη βοήθεια μουσικών οργάνων, χορωδίες μέσα στις εκκλησίες, περιπλανώμενοι τραγουδιστές (*Μπλάιντ Γουίλι Τζόνσον*), σολίστ και των δύο φύλων (*Μαχάλια Τζάκσον, Τζέιμς Κλίβελαντ*) και ιεροκήρυκες (αιδεσιμώτατος *Τζ. M. Γκέιτς*) κάνουν συνεχείς αναφορές στην Παλαιά Διαθήκη και παραλληλίζουν το πεπρωμένο των Εβραίων της Αιγύπτου με εκείνο των μαύρων των HΠΑ.

## Μουσικά δείγματα

* [''"Amen"'', by Samuel Tolbert](http://www.godsgospel.com/midis/Amen(Samuel_Tolbert).mid)
* [''"Bless The Lord"'', by Anderson T. Dailey, Andrea Crouch](http://www.godsgospel.com/midis/Bless_The_Lord(Samuel_Tolbert).mid)

## Εξωτερικοί δεσμοί
* http://www.gospelsonglyrics.net/

Κατηγορία:Μουσικά είδη
Χαρντ μποπ

Με την ονομασία **Χαρντ Μποπ** (hard bop) αναφερόμαστε σε ένα μουσικό ρεύμα της δεκαετίας του 1950, που αποτέλεσε μια μεταγενέστερη  επέκταση του Μπίμποπ αλλά και μία αντίδραση στο ρεύμα της Κουλ τζαζ. 

Παρόλο που το *Χαρντ Μποπ* βασίστηκε σε μελωδίες που δεν ήταν ακραία απαιτητικές σε τεχνική, όπως ήταν αυτές του Μπίμποπ, εντούτοις όμως, δεν έκανε καμία παραχώρηση ως προς την ένταση και τη δύναμη που το στιλ αυτό ανέδιδε. Το κατάφερε αυτό διατηρώντας τους ρυθμούς του Μπίμποπ, περιλαμβάνοντας όμως περισσότερα αυθεντικά Μπλουζ και Γκόσπελ ακούσματα.

Ο *Αρτ Μπλάκι* (Art Blackey) με το συγκρότημα *"Art Blakey And The Jazz Messengers"* παρέμεινε για δεκαετίες ο πιο γνωστός εκπρόσωπος του στιλ *Χαρντ Μποπ*. Τα πρώτα σχήματα του Art Blackey περιελάμβαναν μουσικούς όπως ο πιανίστας *Χόρας Σίλβερ* (Horace Silver), ο τρομπετίστας *Κλίφορντ Μπράουν* (Clifford Brown) και ο σαξοφωνίστας *Λου Ντόναλντσον* (Lou Donaldson).

Αργότερα, ο Clifford Brown δημιούργησε ένα σχήμα με τον ντράμερ *Μαξ Ρόουτς* (Max Roach) το οποίο θεωρήθηκε ως ένα από τα σημαντικότερα κουιντέτα (σχήμα με 5 μέλη) στην ιστορία. Ο *Μάιλς Ντέιβις* (Miles Davis) υιοθέτησε σε αρκετά άλμπουμ το ύφος αυτό, κυρίως στις αρχές της δεκαετίας του '50 ενώ ο οργανίστας *Τζίμι Σμιθ* (Jimmy Smith) ήταν ένας ακόμα από τους διάσημους εκπροσώπους του *Χαρντ Μποπ*.

Στην ιστορία της Τζαζ, πολλά άλμπουμ που ηχογραφήθηκαν από τα προαναφερθέντα σχήματα, αποτελούν σήμερα τμήμα της προτεινόμενης Τζαζ δισκογραφίας.

Κατηγορία:Τζαζ μουσική
Μπούκαρης Κέρκυρας

Ο **Μπούκαρης** ή **Μούκαρης** είναι ψαροχώρι στη νότια Κέρκυρα, βορειοδυτικά του όρμου της Λευκίμμης. Βρίσκεται ακριβώς μετά το ιδιαίτερα ανεπτυγμένο τουριστικά χωριό Μεσσογγή και απέχει περίπου 27  χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. από την πρωτεύουσα του νησιού. Στο λόφο πάνω από το χωριό βρίσκεται το χωριό Κουσπάδες, ενώ στα νότια οι Αργυράδες, χωριό με παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Η παραλία του εκτείνεται περίπου 1 χιλιόμετρο και έχει αμμώδη ακτή, με ψιλό βότσαλο με δύο μικρούς κολπίσκους.

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Κουσπάδων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους Κουσπάδες αποτελούν την κοινότητα Κουσπάδων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κορισσίων του δήμου Νότιας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 54 κατοίκους.

## Ιστορία
Το όνομα του οικισμού ενδεχομένως προέρχεται από τον καιρό της Ενετοκρατίας, καθώς η οικογένεια Μπούκαρη είχαν μεγάλες εκτάσεις γης εκεί.

## Φωτογραφίες

Αρχείο:BoukarisCorfuJuly172022.jpg|Μπούκαρης - Ανατολή ηλίου
Αρχείο:BoukarisCorfuJuly162022.jpg|Μπούκαρης - δύση ηλίου

## Πηγές
*Γενικές πληροφορίες για το χωριό
*Μπούκαρης - Το γραφικό λιμάνι με το καταπράσινο φόντο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κέρκυρας
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας
Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Κάβος Κέρκυρας

Ο **Κάβος** είναι οικισμός και παραθαλάσσια περιοχή στο ακρότατο σημείο της Κέρκυρας, στη Λευκίμμη με υψόμετρο 10 μέτρα. Ήταν το *cavo bianco* της ενετικής περιόδου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 685 κατοίκους. Στα ανοιχτά της παραλίας του, μεταξύ Κερκύρας και ηπειρωτικών ακτών, έγινε η περίφημη ναυμαχία μεταξύ των Κορινθίων και Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Ο Κάβος αποτελεί σήμερα τουριστικό προορισμό. Πριν από κάποια χρόνια υπήρχαν μερικά μόνο σπίτια ανάμεσα σε ελαιόδενδρα λιγοστοί κάτοικοι, αγροικίες των Λευκιμαίων και τίποτε άλλο. Σήμερα το σκηνικό έχει αλλάξει ριζικά, καθώς διαθέτει άρτια τουριστική υποδομή. Διακρίνεται για την έντονη νυχτερινή ζωή ενώ ως προορισμός είναι ιδιαίτερα γνωστός στην αγγλική νεολαία. Διαθέτει οργανωμένη παραλία με ρηχά καθαρά νερά. Από τον Κάβο μπορεί κανείς να κάνει ημερήσιες εξορμήσεις στην Σύβοτα της Θεσπρωτίας, τους Παξούς, ακόμη και στην Πάργα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κέρκυρας
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας
Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Κασσιόπη Κέρκυρας

Η **Κασσιόπη** είναι παραθαλάσσιο χωριό και τουριστικό θέρετρο της βόρειας Κέρκυρας.

## Γεωγραφία - Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη λιμανιού της Κασσιόπης.
Η Κασσιόπη βρίσκεται στις βορειοανατολικές ακτές και το Βόρειο Στενό της Κέρκυρας, απέναντι από τις αλβανικές ακτές. Απέχει 37 χλμ. (οδηγικά μέσω Πυργί) Β. της πόλης της Κέρκυρας και 12,5 Α. της Αχαράβης. Είναι γνωστός τουριστικός προορισμός που έχει διατηρήσει το παλιό του ψαράδικο χρώμα και χαρακτηρίζεται από βραχώδεις κυρίως παραλίες με πεντακάθαρα νερά  (Καλαμιώνας, Μπαταριά, Πιπίτου και Κανόνι). Ήταν έδρα του πρώην Δήμου Κασσωπαίων μέχρι το 2010. Κατά την απογραφή του 2011 απογράφησαν 812 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2001 διέθετε 1.076 κατοίκους.

## Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση των Επτανήσων, γραμμένη ως *Κασσιώπη* το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κασσωπαίων ενώ το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Κασσιόπη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, την Ημερολιά, τα Κελλία, τον Λιθιασμένο, τις Περιστέρες (νησίδα), την Πηγή, τον Ποδόλακο και τον Ψύλλο δύο (νησίδα) αποτελούν την κοινότητα Κασσιόπης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κασσιόπης του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 812 κατοίκους.

## Αθλητισμός
Στον οικισμό έδρευε ο Α.Ο. Κασσιόπης πριν την διάλυσή του λόγω συγχώνευσης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κέρκυρας
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Κρητικά Κέρκυρας

Τα **Κρητικά** είναι χωριό στη περιοχή της Λευκίμμης στη νοτιοδυτική άκρη της Κέρκυρας 44 χιλιόμετρα από την πόλη. Ανήκει στο Δημοτικό Διαμέρισμα Νεοχωρίου του Δήμου Νότιας Κέρκυρας. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 426 κατοίκους. Κοντά στο χωριό υπάρχει μεγάλη παραλία, προσβάσιμη από ένα μονοπάτι.

Απαντά σε έγγραφα το 1350 ως Κρητικά και το 1450 ως Κρητικά Νεοχωρίου, Πυριτολιθικά εργαλεία, που βρέθηκαν στην περιοχή, μαρτυρούν ανθρώπινη παρουσία από την προϊστορική εποχή. Ο Γιόζεφ Παρτς αναφέρει ως περίοδο ίδρυσης του χωριού τον 14ο αι. Βάσει άλλων στοιχείων, η ίδρυσή του χρονολογείται τον 9ο αι., ενδεχομένως δε το έτος 824, οπότε πολλοί κάτοικοι της Κρήτης, μετά την κατάληψή της από τους Σαρακηνούς, μετανάστευσαν σε άλλα νησιά. Κατά την παράδοση, οι πρώτοι οικιστές κατάγονταν από το Χάνδακα, το σύγχρονο Ηράκλειο της Κρήτης.

Άλλη τοπική προφορική παράδοση αναφέρει ότι στο χωριό είχε ενσκήψει επιδημία πανώλης και οι κάτοικοι για να σωθούν έφυγαν χωρισμένοι σε δύο ομάδες. Η μία πήγε στο λεγόμενο «Βουνό του Χάρου», όπου όλοι πέθαναν, ενώ η άλλη πήγε σε διαφορετικό βουνό, στο οποίο οι μισοί γλίτωσαν και από τότε αυτό ονομάστηκε Μισόβουνο.

Η σύγχρονη θέση του χωριού είναι 1500 μέτρα νοτιότερα της προγενέστερης, η οποία εγκαταλείφτηκε εξαιτίας επιδημίας. Το 1753 το χωριό απαντά ως τμήμα της Βαρονίας Δαρμέρ. Σώζεται το παλαιό έθιμο του ιερού γάμου, την Κυριακή της Τυροφάγου, λεγόμενο και καρναβαλίτικος γάμος. Τα πιο παλαιά γνωστά επώνυμα είναι Πασχοτάς και Βάρος 15ος αι., Βλάσσης, Γράντος 1511, Δοκανάρης, Βογδάνος, Πάργας, Μουζάκης, Φεδρίκος, Αρβανίτης. Το 1583 το χωριό είχε 68 κατοίκους, το 1766 είχε 95, το 1879 είχε 124 και το 2001 είχε 426 κατοίκους.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κέρκυρας
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας
Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Μελία

Με το όνομα **Μελία** φέρονται τα ακόλουθα άρθρα:

## Ελληνική Μυθολογία
*Μελία (Ωκεανίδα): Ωκεανίδα στην Ελληνική μυθολογία.
*Μελία (μυθολογία): Κόρη του Αγήνορα (Ελληνική μυθολογία).
## Οικισμοί
*Μελία (Μικρά Ασία): Αρχαία πόλη που βρισκόταν στη χερσόνησο της Μυκάλης στη Μικρά Ασία.
*Μελία Έβρου: Χωριό του Ν. Έβρου.
*Μελία Λάρισας: Χωριό του Ν. Λαρίσης.
*Μελία Ιωαννίνων: Χωριό του Ν. Ιωαννίνων.
## Φυτά
*Μελία (Φράξινος): Φυτό γνωστότερο ως Φλαμουριά.
*Μελία (δένδρο): Φυτό γνωστότερο ως Ψευδομέλια ή Πασχαλιά.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Άγιος Στέφανος Ελάτας Χίου

Ο **Άγιος Στέφανος** ή **Αγίου Στεφάνου Ελάτας** είναι ένα μικρό νησάκι, μέλος συστάδας τριών, πολύ κοντά στις ακτές της Δυτικής Χίου με έκταση 0,184 τ.χλμ.. 

Υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Μαστιχοχωρίων του Δήμου Χίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.. 

Πάνω του υπάρχει μόνο το εξωκλήσι του Αγίου Στεφάνου. 

## Εορτή Νησιού
Την 1 Αυγούστου κάθε χρόνο, την παραμονή της γιορτής της ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου, οι κάτοικοι της Ελάτας πηγαίνουν εκεί με καΐκια από τον όρμο Αγίας Ειρήνης αλλά και από το Λιμένα Μεστών, ενώ κάποιοι φτάνουν και κολυμπώντας. Γίνεται πανηγύρι, που κρατάει δύο ημέρες.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Panoramio-Google maps

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χίος
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κατηγορία:Δήμος Χίου
Τζουζέπε Πιάτσι

Ο **Τζουζέπε Πιάτσι** (, 16 Ιουλίου 1746 - 22 Ιουλίου 1826) ήταν Ιταλός αστρονόμος και μοναχός, ιδρυτής και πρώτος διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Παλέρμο στη Σικελία. Γεννήθηκε στη Βαλτελλίνα της Λομβαρδίας και πέθανε στη Νάπολη. Είναι γνωστός κυρίως επειδή ανακάλυψε, την 1η Ιανουαρίου 1801, τον πρώτο αστεροειδή, τη Δήμητρα, (που χαρακτηρίζεται σήμερα ως πλανήτης νάνος) ανοίγοντας έτσι ένα νέο κεφάλαιο στην Αστρονομία. Το 1923 ο χιλιοστός αστεροειδής που πήρε αύξοντα αριθμό ονομάσθηκε 1000 Πιάτσια (*1000 Piazzia*) προς τιμή του. Πιο πρόσφατα, ένα μυστηριώδες λευκό σημείο πάνω στον αστεροειδή Δήμητρα, που πιθανόν είναι κρατήρας, ονομάστηκε ανεπίσημα «Πιάτσι».

Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Έλλη Φωτίου

**Έλλη Φωτίου** (Πειραιάς, 30 Σεπτεμβρίου 1939) είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της **Ευαγγελίας Τριγονοπούλου**, Ελληνίδας ηθοποιού του θεάτρου και του κινηματογράφου, σύζυγος του επίσης ηθοποιού Στέφανου Ληναίου.

## Βιογραφία
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1962. Έχει εμφανισθεί σε πλήθος θεατρικών, κινηματογραφικών, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών έργων. Είναι μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου.

Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου στις Κάννες (1965), στο Βερολίνο (1966) και στη Μόσχα (1966). Το 1966 πήρε το Α΄ Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για το έργο *Επιστροφή*.

Η Έλλη Φωτίου μιλάει αγγλικά και είναι μόνιμη κάτοικος Αθηνών (Ιλίσια). Είναι σύζυγος του επίσης ηθοποιού Στέφανου Ληναίου και έχουν αποκτήσει δυο παιδιά, την Μαργαρίτα Μυτιληναίου, ραδιοφωνική παραγωγό  και τον Αλέξανδρο.

## Εργογραφία

### Κινηματογράφος

### Τηλεόραση

## Θεατρικές παραστάσεις

Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

## Παραπομπές

## Πηγές
* 
 

Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Μελία (μυθολογία)

Στην Ελληνική Μυθολογία εκτός από την Ωκεανίδα αναφέρεται και η **Μελία** η κόρη του Αγήνορα και της Δαμνούς, η οποία και υπήρξε σύζυγος του Δαναού.

## Πηγές
**Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.13ος, σ.209

Κατηγορία:Ωκεανίδες
Μελία (Ωκεανίδα)

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Μελία** είναι γνωστή μία από τις Ωκεανίδες, (τις θυγατέρες του Ωκεανού και της Τηθύος). Η Μελία ως Νάυδ-νύμφη ισμηνικής πηγής εμφανίζεται σε δύο εναλλακτικές παραδόσεις ως Μελία και Ισμήνη.
μικρογραφία|Λεπτομέρεια της νύμφης Μελίας Ισμήνης από έναν πίνακα που απεικονίζει την ιστορία του Κάδμου και του Δράκου. Η νύμφη στέκεται πίσω από την Ισμήνια πηγή, η οποία αντιπροσωπεύεται από ένα ανάχωμα από πέτρες και έναν μικρό θάμνο. Κρατάει ένα φύλλο φτέρης στο ένα χέρι και φοράει ένα κολιέ, βραχιόλια, σκουλαρίκια και κοσμήματα. Ο φύλακας δράκος-ερπετό στέκεται κουλουριασμένος μπροστά της.

# Η Μελία ή Μελίη Αργεία ήταν ο προκάτοχος των Ωκεανίδων-νύμφων των βασιλικών σπιτιών του Άργους, της Σικυώνας και της Θήβας. Ήταν η σύζυγος του θεού του ποταμού Ίναχου (Ίναχος) και η μητέρα του Φορώνου, (πρώτου βασιλιά του Άργους), του Αιγιαλέα (πρώτου βασιλιά της Σικυώνας) και της νύμφης Ιώ. Οι απόγονοί τους, επανεγκατέστησαν την Ελλάδα μετά το Μεγάλο Κατακλυσμό - με τον γιο της Ιώς από το Δία, Δανάο να ιδρύει την πόλη του Άργους στην Πελοπόννησο και τον Κάδμο την πόλη της Θήβας στη Βοιωτία. Λέγεται ότι η Μελία πλάγιασε και με τον Απόλλωνα, από τον οποίο απέκτησε το μάντη Τήνερο και τον Ισμηνό, ενώ αλλού λέγεται αναφέρεται ο Ισμηνός ως αδελφός της. Την Μελία την τιμούσαν ιδιαίτερα στο ναό του Ισμηνίου Απόλλωνα στην αρχαία Θήβα και το όνομά της έφερε πηγή κοντά στον Ισμηνό ποταμό. Ακόμη, αναφέρεται και ως μητέρα του Κέως από τον Απόλλωνα.
# Μία από τις κόρες της Νιόβης.
# Κόρη της Δαμνώς και του Αγήνορα, μία από τις συζύγους του Δαναού.
# Νύμφη από τη Βιθυνία, που πήρε το όνομά της από τη Μελία (1) ή από τις Μέλιες νύμφες. Ήταν η μητέρα του Δολίωνα, τον οποίο είχε αποκτήσει από το Σειληνό. Γιός της από τον Ποσειδώνα ήταν ο Άμυκος, βασιλιάς των Βεβρύκων, και ίσως ο Μύγδονας. Σε ορισμένες εκδόσεις του Υγίνου η Μελία αναφέρεται ως κόρη του Βούσιρη.

## Γενεαλογικό δένδρο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ωκεανίδες
Ρενέ Γκενόν

Ο **Ρενέ Γκενόν** (*René Jean Marie Joseph Guénon*), γνωστός και ως **Σεΐχης Αμπντούλ-Ουάχιντ Γιάχια** (το όνομα που χρησιμοποιούσε αφότου ασπάστηκε το Ισλάμ), (Μπλουά, Γαλλία, 15 Νοεμβρίου 1886 &ndash; Κάιρο, Αίγυπτος, 7 Ιανουαρίου 1951), ήταν Γάλλος συγγραφέας και στοχαστής. Υπήρξε δεξιός στις πολιτικές του απόψεις.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε σε μια παραδοσιακή καθολική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν αρχιτέκτονας. Στα νεανικά του χρόνια (1905-1912) εντυπωσιάστηκε από τις εσωτεριστικές/αποκρυφιστικές οργανώσεις, τον τεκτονισμό, καθώς και από τον γνωστικισμό.
## Βιβλιογραφία
* Εισαγωγή στη Μελέτη των Ινδικών Δογμάτων (*Introduction générale à l'étude des doctrines hindoues*, 1921)
* Θεοσοφία: Ιστορία μιας Ψευδο-θρησκείας (*Le Théosophisme &ndash; Histoire d'une pseudo-religion*, 1921)
* Η Πνευματική Πλάνη (*L'erreur spirite*, 1923)
* Ανατολή και Δύση (*Orient et Occident*, 1924)
* Ο Εσωτερισμός του Δάντη (*L'ésotérisme de Dante*, 1925)
* Ο Βασιλιάς του Κόσμου (*Le Roi du Monde*, 1927)
* Η Κρίση του Σύγχρονου Κόσμου (*La crise du monde moderne*, 1927)
* Πνευματική Αρχή και Εγκόσμια Δύναμη (*Autorité Spirituelle et Pouvoir Temporel*, 1929)
* Άγιος Βερνάρδος (*Saint-Bernard*, 1929)
* Ο Συμβολισμός του Σταυρού (*Le symbolisme de la croix*, 1931)
* Ασιατική Μεταφυσική (*La metaphysique orientale*, 1939)
* Η Εξουσία της Ποσότητας και τα Σημάδια των Καιρών (*Le règne de la quantité et les signes des temps*, 1945)
* Προοπτικές στη Μύηση (*Aperçus sur l'initiation*, 1946)
* Οι Μεταφυσικές Αρχές του Απειροελάχιστου Υπολογισμού (*Les principes du calcul infinitésimal*, 1946)
* Η Μεγάλη Τριάδα (*La Grande Triade*, 1946)
### Μεταθανάτιες συλλογές
* Μύηση και Πνευματική Πραγματοποίηση (*Initiation et réalisation spirituelle*, 1952)
* Διαισθήσεις στον Χριστιανικό Εσωτερισμό (*Aperçus sur l'ésotérisme chrétien*, 1954)
* Σύμβολα της Ιερής Επιστήμης (*Symboles de la Science Sacrée*, 1962)
* Μελέτες για τον Ελευθεροτεκτονισμό και τη Μαθητεία (Études sur la Franc-Maçonnerie et le Compagnonnage*, [[1964]])
* Μελέτες για τον Ινδουισμό (*Études sur l'Hindouisme*, [[1966]])
* Παραδοσιακές Μορφές και Κοσμικοί Κύκλοι (*Formes traditionelles et cycles cosmiques*, [[1970]])
* Αναθεωρήσεις (*Comptes rendus*, [[1973]])
* Διάφορα (*Mélanges'', 1976)
## Παραπομπές


Κατηγορία:Εσωτεριστές
Κατηγορία:Γνωστικισμός
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Κατηγορία:Μουσουλμάνοι συγγραφείς