open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Νίκος Μιχόπουλος

Ο **Νίκος Μιχόπουλος** (Καρδίτσα, 20 Φεβρουαρίου 1970) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.

## Καριέρα
### Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1989 (και σε επαγγελματικό επίπεδο από το 1991) στον Απόλλωνα Λάρισας και τον Δεκέμβριο του 1992 εντάχθηκε στο δυναμικό του ΠΑΟΚ όπου και παρέμεινε μέχρι το 2000, έχοντας συνολικά 185 συμμετοχές στο πρωτάθλημα με την ομάδα του "Δικεφάλου του Βορρά".

Το 2000 μεταπήδησε στην αγγλική Μπέρνλεϊ για να ακολουθήσει το 2002 η Κρίσταλ Πάλας και την επόμενη περίοδο η Ομόνοια Λευκωσίας, με τη φανέλα της οποίας το 2004, σε ηλικία 34 ετών, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

### Με την εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1995, στη νικηφόρα με 3-2 εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Κύπρου, υπό τις οδηγίες του Κώστα Πολυχρονίου. Με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε από το 1995 μέχρι και το 2002, καταγράφοντας 15 συνολικά παρουσίες.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Η καριέρα του Νίκου Μιχόπουλου στο National Football Teams
*Το προφίλ του Νίκου Μιχόπουλου στο transfermarkt

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λάρισας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρνλι ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρίσταλ Πάλας ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κογιπούγι

Το **Κογιπούγι** (ισπανικά: *Collipulli*) είναι μια πόλη και κοινότητα που αποτελεί μέρος της Επαρχίας Μαγιέκο στην Περιοχή Αραουκανία στη νότια Χιλή. Το όνομά του σημαίνει «χρωματισμένα εδάφη» στη γλώσσα Μαπούτσε ομιλούμενη στην περιοχή. Έχει πληθυσμό 22.354 κατοίκους (2005) και έκταση 1296 km².

Η πόλη ιδρύθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1867, ως ένα στρατιωτικό οχυρό κατά τη διάρκεια της κατοχής της Αραουκανία. Το φρούριο προστατεύθηκε από τις αμυντικές τάφρους και τους ξύλινους πασσάλους, και στηρίχθηκε από μια σειρά των γεφυρών που τοποθετήθηκαν πάνω από τον ποταμό Μαγιέκο και τους παραπόταμούς του. Άλλα οχυρά ιδρύθηκαν στην περιοχή, και οι άποικοι ήρθαν σύντομα, αναπτύσσοντας το έδαφος για τη γεωργία.

thumb|left|300px|Η οδογέφυρα Μαγιέκο, ένα Εθνικό Μνημείο που βρίσκεται στο Κογιπούγι.
Η οδογέφυρα Μαγιέκο, σήμερα ένα εθνικό μνημείο, άνοιξε επίσημα στις 26 Οκτωβρίου 1890, από τον Πρόεδρο Μανουέλ Μπαλμασέδα. Η οδογέφυρα χρησιμεύσε ως ένα γρήγορο και αποτελεσματικό σύστημα μεταφορών για το εμπόριο. Υπέστη κάποια ζημιά στον μεγάλο σεισμό της 27 Φεβρουαρίου 2010.

Η οικονομία του Κογιπούγι βασίζεται στη γεωργία, τη δασοκομία και τις υπηρεσίες. Αν και η πλειοψηφία του εδάφους είναι κατάλληλη για τη γεωργία, μια αυξανόμενη περιοχή έχει αφιερωθεί στη δασοκομία τα τελευταία χρόνια.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Δήμος του Κογιπούγι
*Indicadores comunales de Collipulli en la Biblioteca del Congreso Nacional de Chile Κοινοτικοί δείκτες του Κογιπούγι στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου της Χιλής   

Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής
Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Όλγα Προσαλέντη

Η **Όλγα Προσαλέντη-Παπαδημάκη** (1870-1930) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος 

## Βιογραφία
thumb|right|250px| Προσωπογραφία του Κωνσταντίνου Σάθα
Η Όλγα Προσαλέντη ήταν γόνος μεγάλης κερκυραϊκής οικογένειας ζωγράφων. Παππούς της ήταν ο γλύπτης και ζωγράφος Παύλος Προσαλέντης (1784-1837) και πατέρας της ο ζωγράφος Σπυρίδων Προσαλέντης (1830-1895). Ζωγράφοι ήταν και τα αδέρφια της Παύλος Προσαλέντης (ο νεότερος) (1857-1894), Ελένη Προσαλέντη (1870-1911), Αιμίλιος Προσαλέντης (1896-1926). Ωστόσο υπάρχει μια ασάφεια ως προς το έτος και τον τόπο γέννησης της (Αθήνα ή Κέρκυρα, μεταξύ του 1870 και του 1874). 
Μαθήματα ζωγραφικής πήρε από τον πατέρα της. Ασχολήθηκε κυρίως με την προσωπογραφία και το τοπίο.Τα πιο γνωστά έργα της: οι προσωπογραφίες των Κωνσταντίνου Σάθα και Ιωάννη Γεωργίου Πίσσα, Το σχολείο του Ρήγα στη Ζαγορά.

Πέθανε στην Αθήνα το 1930.

## Αναφορές


Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Οικογένεια Προσαλέντη
Φουριέ

Το όνομα **Φουριέ** μπορεί να αντιστοιχεί στα παρακάτω λήμματα:

*Ζοζέφ Φουριέ, Γάλλος φυσικός και μαθηματικός.
**Ανάλυση Φουριέ
**Μετασχηματισμός Φουριέ

*Σαρλ Φουριέ, φιλόσοφος και διανοητής.
Επαρχία Κιουστεντίλ

Η **Επαρχία Κιουστεντίλ** (βουλγάρικα: Област Кюстендил) είναι η εικοστή σε πληθυσμό και σε έκταση από τις είκοσι οκτώ επαρχίες της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική Βουλγαρία και συνορεύει με την επαρχία Πέρνικ στα βόρεια, στα βορειοδυτικά με την *Pčinja District* της Σερβίας, στα νότια με την Μπλαγκόεβγκραντ, στα νοτιοδυτικά και δυτικά με την Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια και τη Βορειοανατολική Στατιστική Περιφέρεια της Βόρειας Μακεδονίας αντίστοιχα, και στα ανατολικά με την Επαρχία Σόφιας.

Η επαρχία Κιουστεντίλ διαιρείται σε 9 δήμους με έκταση 3,084.3 τ.χλμ. (που αποτελεί το 2,7% του συνολικού εδάφους της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας) και πληθυσμό 136,686 κατοίκους (Φεβρουάριος 2011). Η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι το Κιουστεντίλ, από όπου πήρε και το όνομα της η επαρχία. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Ντούπνιτσα, το *Bobov Dol*, η *Sapareva Banya*, η Ρίλα, το *Kocherinovo* και το *Boboshevo*. Στην επαρχία βρίσκεται και το γνωστό Μοναστήρι της Ρίλα, ευρισκόμενο στους πρόποδες του ομώνυμου όρους.

Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της επαρχίας είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι (το 95.1%, το 2001). Επίσης υπάρχει και ένα μικρό ποσοστό Προτεσταντών (0.6%) και Μουσουλμάνων (0.1%).

Στον αθλητισμό η ΠΦΚ Μάρεκ Ντούπνιτσα είναι η ιστορικότερη ομάδα της επαρχίας καθώς και η κυρίαρχη δύναμη στο βουλγάρικο ποδόσφαιρο στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η οποία είχε διακρίσεις και στην ευρώπη. Άλλη μεγάλη ομάδα είναι ΠΦΚ Βέλμπαστν Κιουστεντίλ η οποία είχε και αυτή συμμετοχές στη μεγάλη κατηγορία της Βουλγαρίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημη ιστοσελίδα  

Κατηγορία:Επαρχίες της Βουλγαρίας
Daisy (διαφήμιση)

Ως **"Νταίζυ"** (Αγγλικά: **"Daisy"**), ή εναλλακτικά ως **"Daisy Girl"** ή **"Peace, Little Girl"**, έχει καθιερωθεί στην ιστορία να αποκαλείται αμφιλεγόμενη πολιτική τηλεοπτική διαφήμιση που προβλήθηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου των προεδρικών εκλογών του 1964 από το επιτελείο του, μετέπειτα Προέδρου των ΗΠΑ, Λίντον Τζόνσον. Αν και προβλήθηκε μόνο μια φορά, θεωρείται σημαντικός παράγοντας για την ευρεία νίκη του Τζόνσον έναντι του Μπάρι Γκολντγουότερ καθώς και σημαντική καμπή στην ιστορία της Πολιτικής και της Διαφήμισης. Παραμένει μέχρι και σήμερα μια από τις πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές διαφημίσεις που έχουν προβληθεί ποτέ. Δημιουργός της είναι ο Τονι Σβαρτς της εταιρείας DDB Worldwide.

## Μετάδοση και επιπτώσεις

Προβλήθηκε για μια μόνο φορά, στις 7 Σεπτεμβρίου 1964, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής στου David και Bathsheba στο τηλεοπτικό κανάλι "NBC Monday Movie". Η διαφήμιση αποσύρθηκε σχεδόν αμέσως, είχε όμως προλάβει να προβληθεί σε όλα τα βραδινά δελτία ειδήσεων. Η φράση του Τζονσον: "Εμείς είτε πρέπει να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο, είτε πρέπει να πεθάνουμε" εντοπίζεται στο ποίημα του Ουίσταν Ώντεν, με τίτλο "1 Σεπτεμβρίου 1939", ως εξής: "Εμείς πρέπει να αγαπάμε ο ένας τον άλλο ή να πεθάνουμε". Τέλος οι λέξεις "παιδιά" και "σκοτάδι" εντοπίζονται και αυτές στο ποίημα.

## Πηγές


Κατηγορία:Διαφήμιση
Σκληρωτικός δακτύλιος

Οι **σκληρωτικοί δακτύλιοι** είναι οστέινοι δακτύλιοι που βρίσκονται στα μάτια διαφόρων ομάδων σπονδυλωτών ζώων, εκτός των θηλαστικών και των κροκοδείλιων. Μπορεί να αποτελούνται από ένα οστό ή και περισσότερα μικρά οστά. Πιστεύεται ότι ο ρόλος τους είναι να υποστηρίζουν το μάτι, ειδικά στα ζώα των οποίων τα μάτια δεν είναι σφαιρικά, ή ζουν κάτω από το νερό. Απολιθωμένοι σκληρωτικοί δακτύλιοι έχουν βρέθει από πολλά εξαφανισμένα ζώα, όπως ιχθυόσαυρους, πτερόσαυρους και δειόσαυρους, αν και δεν διατηρούνται συχνά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ανατομία ζώων
Ναχαγιέ Γιαγκοντίνσκα

Το **Ναχαγιέ Γιαγκοντίνσκα** (*[[σερβικά]] : Јагодинска нахија*) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας.

## Ιστορία
Στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας διοικητικά το ναχαγιέ ανηκε στο Πασαλίκι του Βελιγραδίου. Μετά την αυτονομία του Πριγκιπάτου της Σερβίας και με την διοικητική διαίρεση του 1819 παρέμεινε το ναχαγιέ και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν η Γιαγκόντινα κι περιελάμβανε ακόμα 140 περίπου οικισμούς. Διοικητής του ναχαγιέ ήταν ο ναχίγσκι ως εκπρόσωπος της υπέρτατης εξουσίας. Ο πρώτος διοικητής του ναχαγιέ στα πλαίσια του Πριγκιπάτου ήταν ο Μίλε Ραντόικοβιτς.

Καταλάμβανε τα βορειοδυτικά εδάφη του Πριγκιπάτου της Σερβίας και συνόρευε με τα Ναχαγιέ Κραγκουγιεβάτσκα, Ναχαγιέ Τσούπρισκα και το Πασαλίκι Λεσκοβάτσκι. Διοικητικά ήταν χωρισμένο σε δύο Κνεζίνες : Τεμνισάνσκου και Λέβατσκ  που χωρίζονταν σε δήμους. Άλλος γνωστός διοικητής ήταν ο  Μιχαήλο Γιοβάνοβιτς Κουγουντζίτς ο οποίος ήταν στην θέση ου διοικητή από την 1 Νοεμβρίιου 1821, αντικαταστάθηκε από τον Αραντζέλ Μιλοσαβλίεβιτς, άλλοι διοικητές δεν είναι γνωστοί. Στα χωριά ανώτατος άρχων ήταν ο προεστός κι αρμοδιότητα των διοικητών ήταν η είσπραξη των φόρων η διατήρηση της τάξης κτλ.

Μέχρι το 1815 την δικαστική εξουσία των πόλεων την είχαν ακόμα οι τουρκικές δικαστικές αρχές που διόριζαν μουσελίμη και δικαστής με την παρουσία Σέρβων αξιωματικών. Μέχρι το 1820 οι δικαστικές αρχές είχαν αντικατασταθεί από Σερβικές. Το 1823 η Γιαγκόντινα έγινε έδρα δικαστή με πρώτο τον Αραντζέλ Μιλοσαβλίεβιτς και τον Ράντοβαν Γιάβλανατς. Το δικαστήριο αρχικά στεγάστηκε στο σχολείο, και τον Ιούνιο του 1825 άρχισε να χτίζεται ένα νέο κτίριο που ολοκληρώθηκε το 1826.

## Απογραφές
Σε απογραφή του πληθυσμού το 1820 είχε 143 οικισμούς, εκ των οποίων μόνο μια πόλη την Γιαγκόντινα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1829 είχε 145 χωριά. Η πρώτη απογραφή του 1815 ήταν σκόπιμα μειωμένη στο Πριγκιπάτο της Σερβίας λόγω της πληρωμής φόρων στους Τούρκους , σύμφωνα με αυτή οι άντρες από 7-70 χρονών ήταν 4.210.

Σύμφωνα με την απογραφή του 1818 ο αριθμός των σπιτιών ανήλθε σε 4.683, και 10.824 κατοίκους. Στη συνέχεια το 1819 είχε 4.764 σπίτια και 10.529 κατοίκους . Σύμφωνα με την απογραφή του 1819 ο αριθμός των οικογενειών ήταν 5.811.

Σύμφωνα με την απογραφή του 1822 ο αριθμός των κατοικιών ανήλθε σε 5.065 με 13.233 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 1829 ο αριθμός των σπιτιών ανήλθε σε 5.932 με  16.136 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας
Κατηγορία:Ναχαγιέ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γιαγκοντινσκα
Μαύρη χήρα

μικρογραφία|Μαύρη Χήρα ''Latrodectus mactans''.
μικρογραφία|Μεσογειακή μαύρη χήρα ''Latrodectus tredecimguttatus''.

Η **μαύρη χήρα** είναι μια από τις πολλές αράχνες που ανήκουν στο γένος Latrodectus. Το όνομά της αναφέρεται στην τάση των θηλυκών σε ορισμένα είδη να καταβροχθίζουν το αρσενικό μετά το ζευγάρωμα. Tο δηλητήριο της μαύρης χήρας αποτελείται από νευροτοξίνες και σε εξασθενημένους οργανισμούς μπορεί να προκαλέσει παράλυση ή ακόμα και τον θάνατο.

## Άλλα είδη Μαύρης Χήρας
* Δυτική μαύρη χήρα ή *Latrodectus hesperus* 
* Νότια μαύρη χήρα ή *Latrodectus mactans*
* Βόρεια μαύρη χήρα ή *Latrodectus variolus*
* Μεσογειακή μαύρη χήρα, ή ευρωπαϊκή μαύρη χήρα ή *Latrodectus tredecimguttatus*
* Κοκκινόμαυρη αράχνη, *Latrodectus hasselti *
* Katipo, *Latrodectus Katipo*

Κατηγορία:Αραχνίδια
Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ

thumb|right|Δορυφορική εικόνα της γης του Φραγκίσκου-Ιωσήφ τον Αύγουστο του 2011.
Η **Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ** (ρωσικά: Земля Франца-Иосифа, *Ζέμλιγια Φράντσα-Γιόσιφα*) είναι ακατοίκητο αρχιπέλαγος που βρίσκεται στον Αρκτικό Ωκεανό. Το αρχιπέλαγος αποτελεί το βορειότερο σημείο της περιφέρειας Αρχάγγελσκ της Ρωσίας, αλλά και της Ευρώπης, καθώς και της Ασίας. Συγκεκριμένα, το ακρωτήριο Φλίγκελι στη νήσο Ροδόλφου είναι το βορειότερο σημείο στο Ανατολικό Ημισφαίριο, σε συντεταγμένες 81°50'N, 59°14'E.

Το αρχιπέλαγος αποτελείται από 192 νησιά, που καλύπτουν έκταση 16.134 τετ. χλμ., εκτεινόμενα σε απόσταση 375 χλμ. από Δύση σε Ανατολή και 234 χλμ. από Βορρά σε Νότο. Το υψηλότερο σημείο βρίσκεται 670 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας, αλλά σε γενικές γραμμές τα νησιά είναι επίπεδα. Τα μεγαλύτερα νησιά είναι η Γη του Πρίγκηπος Γεωργίου (Ζεμλιά Γκεόργκα), η Γη του Βίλτσεκ, η Νήσος Γκράχαμ Μπελ, η Γη της Αλεξάνδρας (Ζέμλια Αλεξάντρι), η νήσος Χωλ και η νήσος Σόλσμπερι. Το μεγαλύτερο μέρος των νησιών καλύπτεται από παγετώνες και μόνιμα παγωμένο έδαφος.

Το αρχιπέλαγος ανακαλύφθηκε από Νορβηγούς φαλαινοθήρες το 1865, ωστόσο η ανακάλυψη δεν ανακοινώθηκε ευρύτερα. Το όνομά του προέρχεται από τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας και το έδωσε η αποστολή προς το Βόρειο Πόλο της Αυστροουγγαρίας του 1873 που έκανε και την πρώτη επίσημη αναφορά για την ύπαρξή του αρχιπελάγους. Τα νησιά, αν και διεκδικούμενα από τη Νορβηγία, προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση το 1926, η οποία εγκατέστησε μικρά ερευνητικά, συνοριακά και στρατιωτικά φυλάκια και, την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, δύο αεροδρόμια. Τα νησιά αποτελούν καταφύγιο άγριας φύσης από το 1994 και από το 2012 τμήμα του Ρωσικού Αρκτικού Εθνικού Πάρκου.

Ακολουθεί κατάλογος των κυριότερων νησιών της Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ, τα οποία κατά σειρά μεγέθους είναι:

## Παραπομπές

Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας
Κατηγορία:Αρκτικός Ωκεανός
Γ.Α.Σ. Αρίων Ξάνθης

Ο **Γυμναστικός Αθλητικός Σύλλογος Αρίων Ξάνθης** είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Ξάνθης, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκονται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο *«Αλέξανδρος Μπαλτατζής»*. Αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το σκούρο μπλε.  Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων και αντιπτέρισης.

## Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
### Ιστορική αναδρομή
Ο Αρίωνας ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία στα Πρωταθλήματα που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ.

Κατά την αγωνιστική περίοδο 2001-02 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών, λαμβάνοντας το δικαίωμα ανόδου στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Η παρουσία του εκεί υπήρξε αρχικά μονοετής, εφόσον την περίοδο 2002&#45;03 τερμάτισε στην 11η θέση του Ομίλου του, εντός της ζώνης του υποβιβασμού.

Η εκ νέου κατάκτηση της κορυφής στο Τοπικό Πρωτάθλημα το 2004-05 επέτρεψε στο σύλλογο να επιστρέψει στη Γ' Εθνική, αυτή τη φορά για μεγαλύτερο διάστημα. Συγκεκριμένα, την περίοδο 2005-06 ο Αρίων ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 12η θέση της βαθμολογίας, παραμένοντας, παρ' όλα αυτά στην κατηγορία. Την επόμενη χρονιά, 2006-07, εξασφάλισε την υψηλότερη μέχρι σήμερα θέση που έχει ποτέ καταλάβει, δηλαδή τη 10η με 10 νίκες και 16 ήττες. Την επόμενη περίοδο, 2007-08, συλλέγοντας μία νίκη λιγότερη, κατετάγη πρότελευταίος με αποτέλεσμα να επιστρέψει στα Πρωταθλήματα της Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ.

Η κακή αγωνιστική πορεία συνεχίστηκε και την επόμενη χρονιά, με τον Αρίωνα να καταλαμβάνει στην Α' Κατηγορία τη 10η θέση, σε σύνολο 12 ομάδων. Την ίδια ακριβώς επίδοση επανέλαβε και την περίοδο 2009-10. Μετά το πέρας της αγωνιστικής περιόδου 2010-11 βρέθηκε στην 9η θέση, σε σύνολο όμως 11 ομάδων.

Την περίοδο 2011-12 η ομάδα της Ξάνθης, και πάλι σε σύνολο 11 ομάδων, τερμάτισε λίγο υψηλότερα, και συγκεκριμένα στην 7η θέση. Την περίοδο 2012-13 παρουσίασε και πάλι κακό αγωνιστικό πρόσωπο, τελειώνοντας τη χρονιά στην 11η και προτελευταία θέση.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Γ.Α.Σ. Αρίων Ξάνθης, επίσημος ιστότοπος.

Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ξάνθης
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντιπτέρισης
Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ.
Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Ζελέζνικ

Με το όνομα **Ζελέζνικ**, (που σημαίνει αυτό που είναι από σίδερο, π.χ. σιδερένια πόρτα, , σιδερένιος ή και τον Σίδηρο) είναι γνωστά :

## Πρόσωπα
* Λούκας Ζελέζνικ, Τσέχος ποδοσφαιριστής.
* Μάρτιν Ζελέζνικ, Σλοβάκος ποδοσφαιριστής.

## Πόλεις και χωριά
* Ζελέζνικ, δήμος της πόλεως του Βελιγραδίου
* Στάρα Ζαγόρα, πόλη της Βουλγαρίας γνωστή ακόμα και σήμερα με το παλιό της όνομα Ζελέζνικ.
* Ζελέζνικ, χωριό στη Σλοβακία.
* Ζελέζνικ, χωριό στην Πολωνία.

## Αθλητισμός
* Φ.Κ. Ζελέζνικ Βελιγραδίου, αθλητικός σύλλογος του Βελιγραδίου.

Κατηγορία:Επώνυμα
Ζόρζε Μοντέιρο

Ο **Ζόρζε Φελίπε Μοντέιρο ντος Σάντος Λορένσο** (γένν. 15 Αυγούστου 1988, Πόρτο) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην Γκοντομάρ ως ακραίος επιθετικός.

## Πηγές
* Jorge Monteiro, transfermarkt.gr 
* Ζόρζε Μοντέιρο , ιστότοπος Super League Ελλάδα.

Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Ζάρκοβο

μικρογραφία|Το κέντρο της Ζάρκοβο
To **Ζάρκοβο** (*[[σερβικά]] : Жарково*) είναι παλιό χωριό και δήμος, σήμερα συνοικία του Βελιγραδίου, διοικητικά ανήκει στον δήμο Τσουκαρίτσα. Είναι μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες συνοικίες του Βελιγραδίου, το παλιότερο τμήμα της είναι το *Ζάρκοβο σέλο*.

## Ιστορία
Στo Ζάρκοβο έχουν βρεθεί ερείπια μεγάλου νεολιθικού οικισμού. Πρώτη μνεία του οικισμού με το όνομα Ζάρκοβο είναι από τον 17ο αιώνα.Το 1911 αναγνωρίστηκε δήμος και μέχρι το 1970 ήταν προάστιο του Βελιγραδίου αλλά ξεχωριστή και γρήγορα αναπτυσσόμενη πόλη (πληθυσμός 1961: 8.636 1971: 28.761), το 1970 λόγω του ότι ήταν συνεχή οικιστικά περιοχή με το Βελιγράδι συγχωνεύτηκε με την Τσουκαρίτσα σε έναν δήμο. Το 1981 το Ζάρκοβο είχε πληθυσμό 43.721, το οποίο καταλάμβανε το 40% του πληθυσμού  του δήμου Τσουκαρίτσα.

## Αναφορές
* *Mala Prosvetina Enciklopedija*, Third edition (1985), Prosveta, ISBN 86-07-00001-2
* Jovan Đ. Marković (1990): *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije* Svjetlost-Sarajevo, ISBN 86-01-02651-6

Κατηγορία:Συνοικίες της Τσουκαρίτσα
Καράμπουρμα

Η **Καράμπουρμα** (*[[σερβικά]] : Карабурма*) είναι παλιός δήμος της Σερβίας, σήμερα συνοικία της πόλης του Βελιγραδίου. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Παλίλουλα και συνορεύει στα νότια με την Ζβεζντάρα, στα δυτικά με την Μπογκοσλόβιγια, στα βόρεια με την Άντα Χούγια, και στα ανατολικά με την Τσουπρίγια. 
thumb|right|350px|Πανόραμα της Καράμπουρμα
## Ιστορία
Η Καράμπουρμα παλαιότερα ήταν γεωγραφικά ένα ακρωτήρι στον ποταμό Δούναβη. Όταν το γειτονικό νησί της Άντα Χούγια με επιχωματώσεις συνδέθηκε με την ηπειρωτική χώρα έγινε χερσόνησος και η περιοχή της Καράμπουρμα στη δεξιά όχθη του Δούναβη έμεινε πλέον μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά από το ποτάμι.

Στην περιοχή έχει βρεθεί παλαιότερος οικισμός κατοίκησης του σύγχρονου Βελιγραδίου. Λείψανα κέλτικου οικισμού και αργότερα Ρωμαϊκού, συμπεριλαμβανομένης της νεκρόπολη που συνδέθηκαν με ρωμαϊκό φρούριο που πιστεύεται ότι βρισκόταν εδώ.

Για αιώνες η περιοχή ήταν ένας βάλτος έτσι αποφεύχθηκε μη κατοίκηση του από την Ρωμαϊκή περίοδο, ιαματικά θερμά νερά αναβλύζουν δίπλα στον Δούναβη ώστε ο βάλτος ήταν σε συνεχή ομίχλη. Τον 19ο αιώνα ο πρίγκιπας της Σερβίας Μίλος Ομπρένοβιτς έκανε την Καράμπουρμα επίσημο τόπο εκτέλεσης θανατικών ποινών, μέχρι το 1912.

Μέχρι την επέκταση του Βελιγραδίου, μετά την Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο η Καράμπουρμα ήταν αραιοκατοικημένη με μικρές και διάσπαρτες παραγκουπόλεις. Σήμερα είναι μια σύγχρονη γειτονίας 10 λεπτά από το κέντρο του Βελιγραδίου.

Το όνομα Καράμπουρμα είναι τουρκικό που σημαίνει ότι η περιοχή ήταν απαγορευμένη. Σε παλιούς οθωμανικούς και Αυστριακούς χάρτες αναφέρεται το όνομα *Kajaburun (Kaya-burun)*, η οποία είναι τουρκική και σημαίνει βραχώδες ακρωτήρι.

Την 1η Σεπτεμβρίου 1955 η Καράμπουρμα έγινε ένας από τους δήμους του Βελιγραδίου, αλλά στις 3 Ιανουαρίου του 1957 ενσωματώθηκε στο δήμο Παλίλουλα. Σήμερα αποτελεί μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες γειτονιές του Βελιγραδίου, με συνολικό πληθυσμό 34.343.Μερικά από τα εμβληματικά στοιχεία της περιοχής είναι οι δύο πράσινες αγορές, το VII Γυμνάσιο του Βελιγραδίου καθώς και το στάδιο της ΟΦΚ Βελιγραδίου.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* *Beograd - plan grada*; M@gic M@p, 2006; ISBN 86-83501-53-1
* *Beograd - plan i vodič*; Geokarta, 1999; ISBN 86-459-0006-8

Κατηγορία:Συνοικίες της Παλίλουλα (Βελιγράδι)
Λουλέ Μπουργκάς

Το **Λουλέ Μπουργκάς** (), γνωστό στα ελληνικά και ως **Ἀρκαδιούπολις**, είναι πόλη και περιοχή στην Επαρχία του Κιρκλαρελί, Τουρκία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 100.412 κατοίκους και είναι η πολυπληθέστερη πόλη στην επαρχία.
thumb|250px|left|Πιστοποιητικό βάπτισης, 1904
Η πόλη στην αρχαιότητα λεγόταν Βεργούλη, αλλά ο Θεοδόσιος Α΄ τη μετονόμασε σε Αρκαδιούπολη, προς τιμή του γιου του Αρκαδίου. Το 970 ο Βυζαντινός στρατός νίκησε τις δυνάμεις των Ρως, Πετσενέγων και Μαγυάρων που κατευθύνονταν στην Κωνσταντινούπολη, 160 χιλιόμετρα ανατολικά. Το 1194 οι Βούλγαροι νίκησαν τον Βυζαντινό στρατό κοντά στην πόλη. Η οικονομία της πόλης στο τέλος του 19ου αιώνα ήταν ανθηρή και λειτουργούσε σε αυτή μεγάλος αριθμός καταστημάτων, ενώ ονομαστό ήταν το παζάρι βοοειδών. Το 1912, κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού πολέμου, οι Βούλγαροι νίκησαν τον οθωμανικό στρατό στη Μάχη του Λουλέ Μπουργκάς.

Η πόλη είναι γνωστή για τη γέφυρα και το Τέμενος Σοκολού Μεχμέτ Πασά που χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα και σχεδιάστηκαν από τον Μιμάρ Σινάν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας
Κατηγορία:Επαρχία του Κιρκλαρελί
Ηχεία κλειστού τύπου

Tα ηχεία **κλειστού τύπου (ακουστικής ανάρτησης)** χρησιμοποιούν αεροστεγή καμπίνα σχετικά μικρού μεγέθους, με ηχοαπορροφητικό υλικό, στα οποία ο εσώκλειστος αέρας χρησιμοποιείται ως ανάρτηση (ελατήριο) για τον έλεγχο του γούφερ. Όταν ο κώνος του γούφερ κινείται προς τα έξω, δημιουργείται υποπίεση η οποία ρουφάει το μεγάφωνο πίσω στη θέση ηρεμίας. Όταν ο κώνος κινείται προς τα μέσα, αυξάνεται η πίεση του αέρα και σπρώχνει το κώνο προς τη θέση ηρεμίας. Τα ηχεία με καμπίνα ακουστικής ανάρτησης, διακρίνονται για το σφιχτό και βαθύ μπάσο, το οποίο έχει προοδευτική μείωση κάτω από το όριο αποκοπής. Από την άλλη όμως τείνουν να είναι χαμηλότερης ευαισθησίας γιατί η ακουστική ενέργεια που παράγεται από το πίσω μέρος του κώνου απορροφάται.

Η σχεδίαση αναπτύχθηκε από τον Edgar Villchur το 1954, και χρησιμοποιήθηκε στην πολύ επιτυχημένη σειρά ηχείων βιβλιοθήκης της Acoustic Research κατά τις δεκαετίες του 1960 και του '70. 

Παρά το γεγονός ότι δεν αποτελεί πλέον δημοφιλή εμπορική σχεδίαση, η αρχή της ακουστικής ανάρτησης διαθέτει το πλεονέκτημα της σχετικά γραμμικότερης λειτουργίας. Η βελτιωμένη γραμμικότητα της ανάρτησης του συστήματος αντισταθμίζει τη μάλλον χαμηλότερη ευαισθησία. Οι μονάδες μεγαφώνων της συγκεκριμένης σχεδίασης βασίζονται περισσότερο στα χαρακτηριστικά της καμπίνας, ενώ τα περισσότερα μοντέρνα γούφερ δεν είναι κατάλληλα για χρήση ακουστικής ανάρτησης. 

## Βιβλιογραφία
**Σάγος Γεώργιος Α., *Τεχνολογία Ηχείων*, Β' Έκδοση [https://www.bookstars.gr/User/BookDetails.aspx?Id=5buTeBJYhjab5%2bnPr%2fiY4Q%3d%3d&CId=G%2bvz49m56Do%3d] Εκδόσεις Bookstars-Free Publishing, Αθήνα 2022*   ISBN 9789605714734

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ακουστική
Κατηγορία:Ηχεία
Όβτσα

μικρογραφία|Με έντονο χρώμα η Όβτσα στον χάρτη του δήμου Παλίλουλα
Η **Όβτσα** (*[[σερβικά]] : Овча*) είναι παλιό χωριό της Σερβίας, σήμερα συνοικία της πόλεως του Βελιγραδίου. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Παλίλουλα και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.742 κάτοικοι. . Απέχει 13 χλμ από το κέντρο του Βελιγραδίου.

Η οικονομία της πόλης της πόλης στηρίζεται στη γεωργία. Κοντά στην πόλη υπάρχουν μεγάλες δεξαμενές αποθήκευσης φυσικού αερίου που κυριαρχούν στο γύρω τοπίο.

## Ιστορία
Η πρώτη αναφορά για την Όβτσα χρονολογείται από το 1456 όπου αναφέρεται χωριό με την ονομασία "Όβτσι" (Ovčí), ήταν μέρος της κομητείας του Σύρμιου , που ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Το όνομα της πόλης σημαίνει βοσκός και οι πρώτοι κάτοικοι του ήταν βοσκοί, πιστεύεται ότι προέρχεται από τη σερβική λέξη "ovčar", που σημαίνει «βοσκός». Το χωριό κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1537 και εντάχθηκε διοικητικά στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο. Στα μέσα του 17ου  αιώνα το χωριό εκκενώθηκε λόγω της πανώλης και ξανακατοικήθηκε το 1813.

Η Όβτσα ήταν μέρος του δήμου Μπόρτσα από τις 30 Μαΐου 1952, ωστόσο το 1955 αποσπάστηκε στον δήμο Κρνάγιατσα και από το 1965 ανήκει διοικητικά στον δήμο Παλίλουλα.

## Δημογραφία
* 1948 = 1950
* 1953 = 1767
* 1961 = 2926
* 1971 = 3381
* 1981 = 2530
* 1991 = 2444
* 2002 = 2567
* 2011 = 2742

Κατά το 2002 η μέση ηλικία του πληθυσμού ήταν 38,9 χρόνια για τους άνδρες και 40,9 χρόνια για τις γυναίκες . Κατά το 2002 οι Σέρβοι αντιπροσώπευαν το 63,97% του πληθυσμού και οι Ρουμάνοι 27,46%. Το 2011 η μέση ηλικία του πληθυσμού ήταν 40,3 χρόνια, 39,2 έτη για τους άνδρες και 41,3 χρόνια για τις γυναίκες[.

## Αξιοθέατα
thumb|right|Ο ναός Κωνσταντίνου και Ελένης
Στα αξιοθέατα της Όβτσα είναι ο ναός Κωνσταντίνου και Ελένης που χτίστηκε μεταξύ 1921 και 1931 σε Σερβοβυζαντινό ύφος, είναι ένα σπάνιο δείγμα του είδους του στην περιοχή του Βανάτου και είναι εισηγμένο σήμερα στον κατάλογο των πολιτιστικών μνημείων της πόλης του Βελιγραδίου . Διαθέτει μία βιβλιοθήκη, την "βιβλιοθήκη Milutin Bojic" που είναι η κεντρική βιβλιοθήκη του δήμου Παλίλουλα καιυ δημιουργήθηκε το 1957.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Κατηγορία:Οικισμοί της Παλίλουλα (Βελιγράδι)
Μπαράγιεβο

Η **Μπαράγιεβο** (*[[σερβικά]] : Барајево*) είναι πόλη της Σερβίας κι ένας από τους 17 δήμους της πόλης του Βελιγραδίου. Ο δήμος καλύπτει μια έκταση 213 τετραγωνικών χλμ και περιλαμβάνει 13 μεγάλους οικισμούς κι πολλούς μικρότερους. Βρίσκεται στο χαμηλό τμήμα της Σουμανδίας, νοτιοανατολικά του Βελιγραδίου, με υψόμετρο που εκτείνεται από 140 έως 364 μέτρα. Το μεγαλύτερο μέρος του δημοτικού εδάφους ανήκει στην λεκάνη απορροής του ποταμού Τουρίγια, παραπόταμο του Πεστάν όπου με τη σειρά του εκβάλλει στον Κολουμπάρα.

## Ιστορία
Ο Δήμος δημιουργήθηκε το 1956 και αμέσως έγινε διοικητικά μέρος της ευρύτερης περιοχής του Βελιγραδίου. Το 1957 ο κοντινός δήμος Μπελγίνα προσαρτήθηκε στην Μπαράγιεβο, και το 1960 προσάρτησε τα χωριά χωριά Μελγάκ και Βράνιτς).

## Τοποθεσία και Πληθυσμός
Ο Δήμος στατιστικά χαρακτηρίζεται ως αγροτικός με αυξανόμενο πληθυσμό απογραφή σε απογραφή.

* 1921: 2.330
* 1953: 3.361
* 1971: 3.486
* 1981: 4.225
* 1991: 6.093
* 2002: 8.325
* 2005: 9.231

Πολλοί οικισμοί και χωριουδάκια που ανήκουν στο Μπαράγιεβο μεγαλώνουν και απλώνονται προς όλες τις κατευθύνσεις κάνοντας μία συνεχή οικιστική περιοχή.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* *Mala Prosvetina Enciklopedija*, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
* Jovan Đ. Marković (1990): *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije*; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
* *Srpska porodična enciklopedija*, Vol. II (2006); Narodna knjiga and Politika NM; ISBN 86-331-2731-8

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Δήμος Μπαράγιεβο 


Κατηγορία:Οικισμοί του Μπαράγιεβο
Πινόσαβα

Η **Πινόσαβα** (*[[σερβικά]] : Пиносава*) είναι κωμόπολη της Σερβίας και τμήμα της πόλης του Βελιγραδίου. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Βοζντοβάτς.

## Τοποθεσία
Η Πινόσαβα βρίσκεται χτισμένη στη δυτική πλαγιά του όρους Άβαλα, μέσα στην κοιλάδα του ποταμού Τοπτσίντερκα, απέχει 20 χιλιόμετρα νότια του κέντρου του Βελιγραδίου. Βρίσκεται στην Σουμανδία και το οροπέδιο Πινόσαβα.

## Πληθυσμός
Η Πινόσαβα έχει στατιστικώς χαρακτηριστεί ως αστικός οικισμός (πόλη). Ο πληθυσμός έχει διακυμάνσεις κατά την τελευταία δεκαετία. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με τις επίσημες απογραφές είναι : 
* 1971 - 2.631
* 1981 - 2.837
* 1991 - 2.645
* 2002 - 2.839

Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, οι Σέρβοι είναι 2.781 ή το 98% του πληθυσμού.

## Αναφορές

* Jovan Đ. Marković (1990): *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije*; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οικισμοί του Βόζντοβατς
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Κλερμόν-Φεράν

thumb|240px|Η πόλη από το παρκ Μονζουζέτ
Το **Κλερμόν-Φεράν** () είναι πόλη και κοινότητα στη Γαλλία, στην Ωβέρνη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Κλερμόν-Φεράν έχει 140.957 κατοίκους και είναι η 23η πολυπληθέστερη κοινότητα στη Γαλλία, ενώ η αστική περιοχή έχει 467.178 κατοίκους (19η μεγαλύτερη). Είναι πρωτεύουσα του νομού Πυΐ-ντε-Ντομ. Βρίσκεται στην πεδιάδα Λιμάγν, στο Μασίφ Σεντράλ, σε υψόμετρο 350 μέτρων, και είναι διάσημη για την αλυσίδα ηφαιστείων που βρίσκεται κοντά στην πόλη. Το ψηλότερο και πιο γνωστό από αυτά, το Πυΐ ντε Ντομ, βρίσκεται 10 χιλιόμετρα από την πόλη.

Το Κλερμόν-Φεράν είναι διάσημο για τη φιλοξενία του Διεθνούς Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Κλερμόν-Φεράν, ένα από τα κορυφαία διεθνή φεστιβάλ για ταινίες μικρού μήκος παγκοσμίως, και του Φεστιβάλ ντυ Κουρ Μετράζ ντε Κλερμόν-Φεράν, καθώς ως το μέρος όπου βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία της Michelin, μιας εταιρίας ελαστικών η οποία δημιουργήθηκε στην πόλη πριν από περισσότερα από 100 χρόνια.

Η πιο διάσημη πλατεία της πόλης είναι η Πλας ντε Ζωντ, στην οποία βρίσκεται ένα μεγάλο άγαλμα του Ωγκύστ Μπαρτολντί που απεικονίζει το Βερσινζετορίξ καθισμένου πάνω σε ένα άλογο κρατώντας ένα σπαθί. Η επιγραφή του αγάλματος γράφει *J'ai pris les armes pour la liberté de tous * (Πήρα τα όπλα για τους ελευθερώσω όλους). Στην πόλη βρίσκεται η βασιλική Νοτρ-Νταμ ντυ Πορ, ένας ρωμανικός ναός του 11ου-12ου αιώνα, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ωβέρνης
Ζελέζνικ (Βελιγράδι)

μικρογραφία|Άποψη του Ζελέζνικ
:* *Για άλλες χρήσεις, δείτε: [[Ζελέζνικ]]*
Η **Ζελέζνικ** (*[[σερβικά]]: Железник*) είναι παλιό χωριό και δήμος της Σερβίας, σήμερα συνοικία του Βελιγραδίου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Τσουκαρίτσα. Βρίσκεται 10 χλμ νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης του Βελιγραδίου. Συνορεύει με τις συνοικίες *Μακίς* (Makiš) προς τα βόρεια και με το Ζάρκοβο στα βορειοανατολικά.

## Ιστορία
Η Ζελέζνικ αναφέρεται πρώτη φορά σαν χωριό τον 17ο αιώνα, σήμερα η περιοχή του παλιού χωριού είναι η συνοικία της *Στάρι Ζελέζνικ*. Η κατασκευή του σύγχρονου οικισμού, σήμερα *Νόβι Ζελέζνικ*, ξεκίνησε το 1947, ως εργατικός οικισμός για τους υπαλλήλους του νεότευκτου εργοστασίου «Ivo Lola Ribar». Σύντομα εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο και βαριά βιομηχανοποιημένο προάστιο του Βελιγραδίου με πληθυσμό 80.000. Παλαιότερα ήταν ξεχωριστός δήμος, ήταν ξεχωριστή πόλη μέχρι το 1971, όταν εντάχθηκε διοικητικά και προσαρτήθηκε στο Βελιγράδι.

Πληθυσμός της Ζελέζνικ:
* 1921 - 1.987
* 1961 - 10.727
* 1971 - 16912
* 1981 - 19731
* 2002 - 20.851

## Αναφορές
* *Mala Prosvetina Enciklopedija*, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
* Jovan Đ. Marković (1990): *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije*; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Κατηγορία:Συνοικίες της Τσουκαρίτσα
Λίμνη Τσιαντάο

Η **λίμνη Τσιαντάο**' (千島湖, κυρ. *λίμνη των χιλίων νήσων*), είναι τεχνητή λίμνη στον νομό Τσουν'αν, στην επαρχία Τσετσιάνγκ της Κίνας, που σχηματίστηκε μετά την ολοκλήρωση του υδροηλεκτρικού σταθμού στον ποταμό Ξιν'αν το 1959. Στη λίμνη υπάρχουν 1.078 μεγάλα νησιά και χιλιάδες μικρότερα κατά μήκος της συνολικής έκτασης. Η λίμνη καλύπτει 573&nbsp;χλμ² και έχει ικανότητα αποθήκευσης υδάτινων πόρων 17.8&nbsp;χλμ³. Τα νησιά της καλύπτουν έκταση 86&nbsp;χλμ².

## Τουρισμός και αξιοποίηση αποθεμάτων
Η λίμνη είναι γνωστή για το καθαρό και ενίοτε πόσιμο νερό της, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή του μεταλλικού νερού «Nongfu Spring». Είναι επίσης γνωστή για τα πλούσια δάση (πάνω από 90% δασοκάλυψη) και τα εξωτικά νησιά της. Τόποι προσέλκυσης επισκεπτών είναι το *νησί του Πουλιού*, το *νησί του Φιδιού*, το *νησί του Πιθήκου*, το *νησί του Υδατοφράκτη* και το *νησί Που Θυμίζει την Παιδική Ηλικία*.

Η λίμνη είναι τουριστικός προορισμός για την επαρχία Ζεγιάνγκ, αλλά και για όσους αναζητούν παραλίμνιες κατοικίες.

Το φράγμα που δημιουργεί τη λίμνη βρίσκεται στη θέση  και έχει 105 μ. ύψος με μήκος κορυφής 466,5 μ. Είναι το πρώτο φράγμα που κατασκευάστηκε στην Κίνα με ύψος μεγαλύτερο των 100 μ. και έχει ικανότητα παραγωγής 845 MW.

Στη λίμνη διεξάγονται εξουσιοδοτημένες οργανικές ιχθυοκαλλιέργειες και είναι τόπος αναπαραγωγής ιχθύων χωρίς χημικές ουσίες ως αναφέρεται, ακτινοβολίες ιονισμού ή γενετικές τροποποιήσεις. Ωστόσο, μετρήσεις από δειγματοληψίες του 1974 και του 1975 (χαμηλής στάθμης) και του 1979 (υψηλής στάθμης) υπέδειξαν την παρουσία υδραργύρου Hg στις αποθέσεις κίτρινου πηλού του πυθμένα της λίμνης 30-300 φορές πάνω από το κανονικό

## Ιστορικό

Η κοιλάδα πλημμύρισε το 1959 για να δημιουργηθεί η λίμνη του σχεδίου «Υδροηλεκτρικό Φράγμα του Ποταμού Ξιν'αν». Στους πρόποδες του όρους Γου Σι (ή «όρος των πέντε λεόντων») βρίσκεται μια αρχαία πολή γνωστή ως Σι Τσενγκ ("Πόλη των Λεόντων"). Χτίστηκε κατά τη διάρκεια της ανατολικής δυναστείας Χαν (25 - 200) και εγκαθιδρύθηκε ως νομαρχιακή πόλη το 208. Επί του παρόντος η πόλη βρίσκεται σε βάθος που κυμαίνεται από 26 έως 40μ. Η εταιρεία «Big Blue», που πρακτορεύει καταδυτικό τουρισμό και βρίσκεται στη Σανγκάη οργανώνει δύο φορές τον μήνα ταξίδια στη λίμνη και έχει ξεκινήσει την εξερεύνηση της βυθισμένης πόλης. Η πόλη πρόκειται να μετατραπεί σε καταδυτικό αξιοθέατο, καθώς οι τοπικές αρχές πρόκειται να τη μεταβάλλουν σε πόλο έλξης για τον καταδυτικό τουρισμό

Το 1994, σε ένα συμβάν που αναφέρεται ως Συμβάν της λίμνης Τσιαντάο, τρεις πειρατές επιβιβάστηκαν σε μία λέμβο γεμάτη τουρίστες και της έβαλαν φωτιά, σκοτώνοντας και τους 32 επιβάτες της λέμβου, κυρίως τουρίστες από την Ταϊβάν.

## Παραπομπές σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Κατάδυση στη βυθισμένη πολιτεία
*Η Ατλαντίδα της Κίνας

Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Κίνας
Τσουκαρίτσα

μικρογραφία|Το έμβλημα του Δήμου
Η **Τσουκαρίτσα** (*[[σερβικά]] : Чукарица*) είναι ένας από τους 17 δήμους της πόλεις του Βελιγραδίου. Ο Δήμος Τσουκαρίτσα καλύπτει έκταση 155 τετραγωνικών χλμ ή 60 τετραγωνικά μίλια ή 15.650 εκτάρια με 160.000 κατοίκους. Εκτός την ΄δια την Τσουκαρίτσα ο δήμος αποτελείται από άλλους 11 οικισμούς.

## Θέση και σημασία
Η Τσουκαρίτσα συνορεύει προς τα δυτικά με τον ποταμό Σάβα, προς τα βόρεια με την Σάσκι Βένατς, προς τα ανατολικά με την Ρακόβιτσα, προς τα νοτιοανατολικά με την Βόζντοβατς, με την Μπαράγιεβο στα νότια και την Ομπρένοβατς προς τα νοτιοδυτικά.

Βρίσκεται νοτιοδυτικά από το κέντρο του Βελιγραδίου. Αποτελείται από τα τεράστια ελώδη δάση της Μακίς, στην ανατολική όχθη του ποταμού Σάβα και το μεγαλύτερο νησί του ποταμού στο Βελιγράδι το Άντα Τσιγκαλίγια. Αρκετές από τις σημαντικότερες οδούς της δυτικής Σερβίας αρχίζουν εδώ. Επίσης ο μεγαλύτερος και πιο σημαντικός σιδηροδρομικός σταθμός μεταφοράς και διαλογής στην περιοχή και τις κύριες εγκαταστάσεις ύδρευσης του Βελιγραδίου, συμπεριλαμβανομένου του εργοστάσιου νερού.

Η Τσουκαρίτσα ήταν η πρώτη περιοχή του Βελιγραδίου που ανέπτυξε τη βιομηχανία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα και εξακολουθεί να είναι μία από τις πιο βιομηχανοποιημένες χώρες του Βελιγραδίου. 

## Ιστορία
μικρογραφία|Η θέση της Τσουκαρίτσα στον χάρτη του Βελιγραδίου
Ο Δήμος Τσουκαρίτσα ιδρύθηκε για πρώτη φορά στις 30 Δεκεμβρίου 1911 με την απόσπαση της Τσουκαρίτσα από τον δήμο Ζαρκοβάτσκα. Έως το 1911 ήταν ένα μικρό χωριό με 800 κατοίκους. Μετά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο όταν καταργήθηκαν οι δήμοι του Βελιγραδίου και πόλη χωρίστηκε σε περιοχές η Τσουκαρίτσα ήταν μέρος της περιοχής VII την περίοδο 1945-1950. Ο Δήμος επανιδρύθηκε το 1957 και το 1960 ενσωμάτωσε τις γειτονικές κοινότητες της Ούμκα και της Ρακόβιτσα, η Ρακοβίτσα έγινε και πάλι ξεχωριστός δήμος το 1974.

## Πληθυσμός
Δήμος έχει πληθυσμό 179.031 (απογραφή 2011). Αυτό κάνει την Τσουκαρίτσα τον δεύτερο πιο πυκνοκατοικημένο δήμο του Βελιγραδίου μετά το Νόβι Μπέογκραντ, αλλά είναι επίσης ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος σε απόλυτη αύξηση του πληθυσμού. Παρά το γεγονός ότι μεγάλο τμήμα του είναι αγροτική περιοχή, ο δήμος είναι πολύ πυκνοκατοικημένες.

Πληθυσμός του δήμου:
* 1961 - 53.060
* 1971 - 102.189
* 1981 - 132.123
* 1991 - 150.257
* 2002 - 168.508
* 2005 - 175.057
* 2011 - 179.031

Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 η εθνοτική δομή του δήμου είναι: Σέρβοι 91,3%, Μαυροβούνιοι 1,4%, Ρομά 1,1%, Γιουγκοσλάβοι 1,1%, Σλαβομακεδόνες 0,5%, Κροάτες 0,5%.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
***[http://www.cukarica.rs Δήμος Τσουκαρίτσα]**

*
Κατηγορία:Συνοικίες της Τσουκαρίτσα
Δρυ Λακωνίας

Το **Δρυ** είναι παραδοσιακός οικισμός του δήμου Ανατολικής Μάνης του νομού Λακωνίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 37 μόνιμους κατοίκους.

## Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 180 μέτρων επί λόφου κοντά στις ακτές του Μεσσηνιακού κόλπου. Η ονομασία του οφείλεται στο δέντρο δρυς (βελανιδιά) που υπάρχει στην περιοχή. Το 1618, σύμφωνα με υπόμνημα που συντάχτηκε από τον Πέτρο Μεδίκο με αποδέκτη τον Κάρολο του Νεβέρ, στο Δρυ κατοικούσαν 85 οικογένειες, ενώ κατά τη δεκαετία του 1850 ζούσαν στο χωριό 48 οικογένειες.

Διοικητικά, υπαγόταν κατά τα μέσα του 19ου αιώνα στον δήμο Μέσσης της επαρχίας Οιτύλου. Παρά τη μεταγενέστερη κατάργηση των δήμων συνέχισε να ανήκει στην επαρχία Οιτύλου μέχρι και το 1997, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Οιτύλου. Από το 2011 ανήκει στον νεοσύστατο δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Δημογραφικά στοιχεία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μάνη
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Λαζάρεβατς

Η **Λαζάρεβατς** (*[[σερβικά]]: Лазаревац*) είναι μια πόλη και δήμος που βρίσκεται στη Σερβία κι ένας από τους 17 δήμους της πόλης του Βελιγραδίου. Το όνομά του προέρχεται από το όνομα του μεσαιωνικού πρίγκιπα Λαζάρ Χρεμπελιάνοβιτς. Το 2011 η πόλη έχει συνολικό πληθυσμό 25,526.

## Ιστορία
Κοντά στο σημερινό Λαζάρεβατς βρισκόταν το χωριό Σόπιτς όπου το 1846 είχε 95 σπίτια και 578 κατοίκους. Το 1858 ένας κάτοικος του Σπόπιτς εγκαταστάθηκε στην περιοχή του σημερινού Λαζάρεβατς και μέχρι το 1885 είχε αναπτυχθεί σε μεγαλύτερο οικισμό, με το όνομα "Ζμπέγκοβτσου" (*Zbegovcu*), από το Σόπιτς, δίπλα στα τότε σύνορα με την Αυστροουγγαρία. Στις 28 Ιουνίου 1889 η εθνοσυνέλευση της Σερβίας για να τιμήσει την επέτειο των 500 χρόνων από τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου μετενόμασε το χωριό σε "Λαζάρεβατς" από τον πρίγκιπα Λαζάρ Χρεμπελιάνοβιτς. Την ίδια χρονιά χτίζεται το πρώτο σχολείο και το 1895 γίνεται η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κολουμπάρα.

Καθώς το Λαζάρεβατς έγινε το διοικητικό και οικονομικό κέντρο ολόκληρης της περιοχής, σταυροδρόμι των δρόμων προς το Βελιγράδι, τα ορυχεία και τον Σάβα γνώρισε μεγάλη αύξηση πληθυσμού. 

Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Λαζάρεβατς και τα περίχωρα του έγινε η Μάχη της Κολουμπάρα από τις 16 Νοεμβρίου έως 15 Δεκεμβρίου 1914, ανάμεσα στο Σερβικό στρατό και τους Αυστροούγγρους με απώλειες και για τις δύο πλευρές 28.000 νεκρούς. Μετά τη μάχη το Λαζάρεβατς καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία και απελευθερώθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1918. Το 1941 κατά τον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου βομβαρδίστηκε και το Λαζάρεβατς.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1955 η περιοχή διοικητικά έγινε μέρος της επαρχίας Βάλιεβο. Το 1968 αναγνωρίζεται πόλη και δήμος και το 1971 ήδη δήμος γίνεται μέρος της πόλης του Βελιγραδίου.

## Αθλητισμός
Στον αθλητικό τομέα στο Λαζάρεβατς έχουν έδρα η Φ.Κ. Μπόρατς Λαζάρεβατς και η Κολουμπάρα Λαζάρεβατς με πολλά αθλητικά τμήματα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Κατηγορία:Οικισμοί του Λαζάρεβατς
Ξενιές Ηλείας

Οι **Ξενιές** είναι χωριό της Ηλείας και ανήκει στην Τοπική Κοινότητα **Ξενιών**, της Δημοτικής Ενότητας Βουπρασίας του καλλικρατικού Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης. Είναι παρόχθιος οικισμός της τεχνητής λίμνης Πηνειού.

## Ιστορία
Με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845 οι οικισμοί Επάνω Ξενία και Κάτω Ξενία καταργήθηκαν και ενσωματώθηκαν ως ένας οικισμός στον τότε Δήμο Βουπρασίων, δηλ. ως *Ξενιαίς*, ενώ πριν, από το 1835 έως το 1841, άνηκαν στο Δήμο Ξενίας.

Την 28/08/1912 με το ΦΕΚ 256Α αποσπάται από το Δήμο Βουπρασίων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ξενιών. Την 16/10/1940 διορθώνεται το όνομα του χωριού σε **Ξενιαί**. Με το ΦΕΚ 182Α της 24/09/1971 παύει να είναι η έδρα της κοινότητας Καλυβακίων. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 προσαρτάται στο Δήμο Βουπρασίας.

Ο οικισμός απείχε τρεις ώρες δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων.

Με την κατασκευή της τεχνητής λίμνης Πηνειού τη δεκαετία του 1960, ερημώθηκε και εγκαταλήφθηκε το μεγαλύτερο μέρος του χωριού που βούλιαξε στα νερά της λίμνης. Το χωριό επέζησε με την επιστροφή κάποιων κατοίκων του και με το κτίσιμο νέων σπιτιών στα εξωλίμνια κομμάτια γης που δεν πλημμύρισαν.

## Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:

## Λοιπά στοιχεία
Στο σεισμό της 8ης Ιουνίου 2008 το χωριό υπέστη αρκετές ζημιές και κηρύχθηκε σεισμόπληκτο.

## Δείτε επίσης
* Νέα Πικέρνη

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012)
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
* ''Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού'', Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885 
* Βασίλης Παναγιωτόπουλος, *Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας*, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ξενιών Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/02/2014. 
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ξενιών Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/09/2016.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ξενίας (1835-1841), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 25/02/2014.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Βουπρασίων (1835-1912), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/02/2014. 
* Ειρήνη Σκαβδή, "Εν τω βυθώ...", *Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία*, Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε: 18/02/2014. 
* "Ιστορίες απόδημων Ηλείων. Νίκος Λάμπρος: Έτσι βυθίστηκε το χωριό μου", *Εθνικός Κήρυξ*, Σάββατο-Κυριακή 17-18 Αυγούστου 2013, σελ. 11. Ανακτήθηκε: 18/02/2014. 
* Ξενιές Ηλείας, moriasnow.gr
* Ξενιές, wikimapia.org

Κατηγορία:Δήμος Βουπρασίας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Σόποτ (Σερβία)

Η **Σόποτ** (*[[σερβικά]]: Сопот*) είναι πόλη και δήμος στη Σερβία. Είναι μέρος της ευρύτερης περιοχής του Βελιγραδίου κι ένας από τους 17 δήμους της πρωτεύουσας. Βρίσκεται νότια του Βελιγραδίου 177.38 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καταλαμβάνει έκταση 271 τετραγωνικά χλμ.. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η πόλη έχει 1.887 κατοίκους και ο Δήμος 20.199.

## Ιστορία
Η Σόποτ πήρε το όνομα της από την ομώνυμη πηγή που βρίσκεται στην περιοχή, εκεί χτίστηκε επί Τουρκοκρατίας μία ταβέρνα κι έπειτα ένα πανδοχείο. Η ταβέρνα χτίστηκε στο δρόμο από το Βελιγράδι που οδηγούσε στην Τόπολα, στην τοποθεσία αυτή έγινε το 1804 η Μάχη της Σόποτ. Όλη η περιοχή ανήκε τότε στο χωριό Ροποτσέβα. Περίπου το 1838 άρχισαν να εγκαθίστανται στην περιοχή κάτοικοι από τα γύρω χωριά και ιδρύθηκε ο οικισμός που το 1893 έγινε επίσημα πόλη.

Το 1905 η Σόποτ με τη γειτονική Ροποβτσεμ ήταν ένας δήμος, και ένα χρόνο αργότερα διαχωρίζονται και αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε 100 σπίτια με 414 κατοίκους.

## Δημογραφία
* 1948 = 576
* 1953 = 552
* 1961 = 970
* 1971 = 1.272
* 1981 = 1.581
* 1991 = 1.720
* 2002 = 1.825

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

*
Κατηγορία:Οικισμοί του Σόποτ
Σόποτ (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Σόποτ**,  σλαβική λέξη που σημαίνει "ρεύμα" ή «άνοιξη», είναι γνωστές οι πόλεις : 

## Πόλεις

* Σόποτ (Σερβία), πόλη της Σερβίας.
* Σόποτ (Βουλγαρία), πόλη της Βουλγαρίας.
* Σόποτ (Πολωνία), πόλη της Πολωνίας.

## Αθλητισμός
* Φ.Κ. Σόποτ, αθλητικός σύλλογος της Σερβίας.
Ηλίας Παπαηλιού

Ο **Ηλίας Παπαηλιού** (1882 – 20 Μαΐου 1960) ήταν Έλληνας νομικός.

Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και πέθανε στην Αθήνα. Διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθηνών (1902). Δικηγόρος (1902-1907). Εισήλθε στον δικαστικό κλάδο το 1907. Αρεοπαγίτης το 1931. Πρόεδρος του Αρείου Πάγου (1948-1953). Υπουργός Δικαιοσύνης (6 Ιανουαρίου-23 Μαρτίου 1950) στην κυβέρνηση Ι. Θεοτόκη. Πέθανε τον Μάιο του 1960 και κηδεύτηκε σε στενό οικογενειακό κύκλο, χωρίς τιμές, σύμφωνα με την επιθυμία του.

## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια *Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*, εκδόσεις Πάπυρος Γραφικαί Τέχναι, τόμος 48, σελ. 105

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Kali Linux

Το **Kali Linux** είναι μια διανομή Linux βασισμένη στο Debian. Η διανομή δημιουργήθηκε με κύριο σκοπό τη χρήση σε δοκιμές διείσδυσης. Συντηρείται και χρηματοδοτείται από την Offensive Security.

## Γενικά
Προήλθε από την ομάδα που είχε δημιουργήσει το BackTrack Linux. Η ομάδα επέλεξε να του δώσει το όνομα της ινδικής θεότητας Κάλι.

Η διανομή σχεδιάστηκε από την αρχή. Αυτό τους έδωσε την ελευθερία να εγκαταλείψουν το Ubuntu και να επιλέξουν το Debian σαν βασική διανομή, στην οποία στηρίζονται πλέον (αυτή τη στιγμή στηρίζεται στο Debian Wheezy).

Εκτός από μερικές διαδρομές, που άλλαξαν λόγω των προδιαγραφών του Filesystem Hierarchy Standard, οι χρήστες του BackTrack δεν θα έχουν να αντιμετωπίσουν πολύ διαφορετικό περιβάλλον.

Περιέχει πολλά εργαλεία για δοκιμές διείσδυσης σε δίκτυα και διατίθεται δωρεάν. Όλα τα πακέτα, αλλά και η ίδια η διανομή είναι υπογεγραμμένα με GPG.

## Εκδόσεις
Το Kali Linux παρέχεται για αρχιτεκτονικές x86, x64 και ARM.

Λόγω των διαφορών που υπάρχουν στις επιμέρους εκδοχές των επεξεργαστών με αρχιτεκτονική ARM παρέχονται διαφορετικές εικόνες ISO για τις εξής μηχανές:
* rk3306 mk/ss808
* Raspberry Pi
* ODROID-U2/X2
* MK802/MK802 II
* Samsung Chromebook

Επίσης υπάρχει εικόνα ISO και για εικονική μηχανή VMware σε μορφή 32-bit PAE.

## Εγκατάσταση
Μπορεί να εγκατασταθεί από την εικόνα ISO. Μετά την εγκατάσταση μπορεί να παραμετροποιηθεί και να δημιουργηθεί νέα εικόνα ISO η οποία θα περιέχει τις προτιμήσεις του χρήστη καθώς και όποια επιπλέον εργαλεία θέλει ο χρήστης.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  
* Η σελίδα για την διανομή στο DistroWatch 

Κατηγορία:Διανομές Linux
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών
Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης

Το **Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης και παρά τω Ρήνω** () ή όπως ήταν ευρύτερα γνωστό τα έτη 1806-1816 **Μέγα Δουκάτο της Έσσης**, υπήρξε κράτος-μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας από το 1806 (οπότε και το υφιστάμενο Πριγκηπάτο Έσσης-Ντάρμστατ (*Landgrafschaft Hessen-Darmstadt*) προήχθη σε Μέγα Δουκάτο) έως το 1918, όταν όλα τα γερμανικά μοναρχικά κράτη διαλύθηκαν. Πριν το 1866 είχε κοινά σύνορα με το αδελφό πριγκηπάτο (και μετέπειτα, από το 1803 ελεκτοράτο) Έσσης-Κάσσελ· για τον παραπάνω λόγο το δουκάτο ήταν ευρύτερα γνωστό ως **Έσση-Ντάρμστατ**.

## Ιστορία
Με τη νίκη του Μεγάλου Ναπολέοντος στη Μάχη του Άουστερλιτς δημιουργείται το 1806 η Συνομοσπονδία του Ρήνου. Ως εκ τούτου το σύμμαχο κράτος-μέλος της Έσσης-Ντάρμστατ υποχρεώνεται να παραδώσει σημαντικό ποσοστό εκτάσεων, σε συμμόρφωση των αποφάσεων του Συνεδρίου της Βιέννης το 1815. Συγκεκριμένα, το Δουκάτο της Βεστφαλίας, το οποίο αποτελούσε από το 1803 μέρος της Έσσης-Ντάρμστατ, παραδώθηκε στο Βασίλειο της Πρωσίας. Ωστόσο, παρέλαβε και ενσωμάτωσε περιοχές της δυτικής όχθης του Ρήνου, συμπεριλαμβανομένου και του σημαντικής στρατηγικής σημασίας Οχυρού του Μάιντς. Το 1816 το Μέγα Δουκάτο μετονομάζεται σε **Μέγα Δουκάτο της Έσσης και παρά τω Ρήνω**.

Το 1867 το βόρειο τμήμα του δουκάτου (Άνω Έσση) προσαρτάται στη Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία, ενώ το υπόλοιπο κομμάτι (Στάρκενμπουργκ και Έσση Ρηνανίας) νότια του ποταμού Μάιν παραμένει εκτός. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1871, ενσωματώνονται όλες οι περιοχές του δουκάτου ως κράτος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Περί το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο τελευταίος Δούκας, Ερνστ Λούντβιχ (εγγονός της Βασίλισσας Βικτώριας και αδελφός της Αυτοκράτειρας Αλεξάνδρας της Ρωσίας) υποχρεώνεται σε παραίτηση του θρόνου του· με την καταλυτική αυτή πράξη το μέγα δουκάτο πλέον μετονομάζεται σε Λαϊκή Δημοκρατία της Έσσης (Volksstaat Hessen).

Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το μεγαλύτερο μέρος του νεοσύστατου κράτους συνενώνεται με τη Φρανκφούρτη, την περιοχή Βάλντεκ της Ρηνανίας και την προηγουμένως Πρωσική επαρχία Έσσης-Νάσσαου, συναποτελώντας έτσι το νέο κράτος της Έσσης. Από τη συνένωση μένουν εκτός η περιοχή Μόνταμπάουρ καθώς και η Έσση Ρηνανίας, η οποία αργότερα ενσωματώνεται στη Ρηνανία-Παλατινάτο. Το δε εξκλάβιο του Βίμπφεν (Wimpfen) ενσωματώνεται στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, αποτελώντας μέρος της περιφέρειας Ζίνσχάιμ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έσση
Κατηγορία:Γερμανικά ιστορικά κράτη
Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου
Εσση
Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας
Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας