open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Τοπικισμός

Ο **τοπικισμός** είναι ένα φάσμα πολιτικών φιλοσοφιών, που δίνουν προτεραιότητα στην τοπική οργάνωση και τους τοπικούς πολιτισμούς και ιδιαιτερότητες. Γενικά, ο τοπικισμός υποστηρίζει την τοπική παραγωγή και κατανάλωση αγαθών, τον τοπικό έλεγχο της κυβέρνησης και την προώθηση της τοπικής ιστορίας, του τοπικού πολιτισμού και της τοπικής ταυτότητας. Ο τοπικισμός μπορεί να αντιπαραβληθεί με τον περιφερειακό και την συγκεντρωτική κυβέρνηση, με το αντίθετό του να βρίσκεται στον αντι-φεντεραλισμό (unitarism).

Ο τοπικισμός μπορεί επίσης να αναφέρεται σε μια συστηματική προσέγγιση στην οργάνωση μιας κεντρικής κυβέρνησης, έτσι ώστε να διατηρείται η τοπική αυτονομία αντί να ακολουθείται το συνηθισμένο πρότυπο της κυβέρνησης και της πολιτικής εξουσίας που συγκεντρώνονται με την πάροδο του χρόνου.

Σε εννοιολογικό επίπεδο, υπάρχουν σημαντικές συγγένειες μεταξύ του τοπικισμού και της διαβουλευτικής δημοκρατίας. Αυτό αφορά κυρίως τον δημοκρατικό στόχο της συμμετοχής των πολιτών στις αποφάσεις που τους επηρεάζουν. Κατά συνέπεια, ο τοπικισμός θα ενθαρρύνει ισχυρότερα δημοκρατικά και πολιτικά συμμετοχικά φόρουμ και τη διεύρυνση της συνδεσιμότητας της δημόσιας σφαίρας.

## Πολιτική φιλοσοφία
Ο τοπικισμός ως φιλοσοφία σχετίζεται με την αρχή της επικουρικότητας.

Στις αρχές του 21ου αιώνα, οι τοπικιστές συχνά ευθυγραμμίζονται με τους επικριτές της παγκοσμιοποίησης. Παραλλαγές του τοπικισμού είναι διαδεδομένες στο πράσινο κίνημα. Σύμφωνα με ένα άρθρο στο *International Socialism*, ο τοπικισμός αυτού του είδους επιδιώκει να «*απαντήσει στα προβλήματα που δημιουργεί η παγκοσμιοποίηση*» με «*εκκλήσεις για ελαχιστοποίηση του διεθνούς εμπορίου και για επιδίωξη δημιουργίας οικονομιών που βασίζονται μόνο στην «τοπική» αυτάρκεια*».

Ορισμένοι τοπικιστές πιστεύουν ότι η κοινωνία θα πρέπει να οργανώνεται πολιτικά σύμφωνα με τις κοινοτικές γραμμές, με κάθε κοινότητα να είναι ελεύθερη να διεξάγει τις δικές της επιχειρήσεις με όποιον τρόπο κρίνουν κατάλληλο οι κάτοικοί της. Το μέγεθος των κοινοτήτων ορίζεται έτσι ώστε τα μέλη τους να είναι τόσο εξοικειωμένα όσο και εξαρτώμενα μεταξύ τους, ένα μέγεθος κάτι σαν μια μικρή πόλη ή χωριό.

Αναφερόμενος στον τοπικισμό, ο Έντουαρντ Γκολντσμιθ, πρώην συντάκτης του περιοδικού *The Ecologist*, ισχυρίζεται: «Τ*α προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα μπορούν να λυθούν μόνο με την αποκατάσταση της λειτουργίας εκείνων των φυσικών συστημάτων που κάποτε ικανοποιούσαν τις ανάγκες μας, δηλαδή με την πλήρη αξιοποίηση αυτών των ασύγκριτων πόρων που είναι τα άτομα, οι οικογένειες, οι κοινότητες και τα οικοσυστήματα, τα οποία μαζί αποτελούν τη βιόσφαιρα ή τον πραγματικό κόσμο*».

Ο Τιπ Ο'Νέηλ, επί χρόνια Δημοκρατικός Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων στο Κογκρέσο της Αμερικής, κάποτε δήλωσε ότι «*Όλη η πολιτική είναι τοπική*».

## Παραπομπές
Διρό Λακωνίας

Το **Διρό** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.****

## Γενικά στοιχεία
Το Διρό βρίσκεται στη Χερσόνησο Ταϋγέτου (Μάνη), σε απόσταση 10 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά από το Γύθειο και σε απόσταση 44 χιλιομέτρων νότια από την πρωτεύουσα του νομού την Σπάρτη σε υψόμετρο 110 μέτρα. 
αριστερά|μικρογραφία|Τα τείχη του κάστρου Πασάβας κοντά στο χωριό Διρό
Ανατολικά του χωριού  είναι το ερειπωμένο Κάστρο του Πασσαβά, το οποίο είναι κτισμένο επάνω στον Ομηρικό οικισμό Λας του οποίου υλικά χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του κάστρου και σκοπός του ήταν η επιτήρηση της Μάνης από τους Φράγκους.

Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός το 1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μαλευρίου γραμμένο *Δυρόν* (με "υ"). Το 1940 το όνομα διορθώθηκε σε Διρό. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με την Μαραθέα, την Κουλούκα και τη Νέα Μαραθέα αποτελούν την Κοινότητα Μαραθέας, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του Δήμου Ανατολικής Μάνης ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 17 κάτοικοι.  

## Παραπομπές


Διρό
Διρό
Ποιοτική έρευνα

Η **ποιοτική έρευνα** (qualitative research) αποτελεί μια θεμελιώδη προσέγγιση στις κοινωνικές επιστήμες, καθώς επικεντρώνεται στην κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας και της κοινωνικής πραγματικότητας από την οπτική των συμμετεχόντων. Σε αντίθεση με την ποσοτική έρευνα, η οποία αναζητά μετρήσιμα δεδομένα και στατιστική γενίκευση, η ποιοτική έρευνα επιδιώκει βαθύτερη ερμηνεία των συναισθημάτων, των πεποιθήσεων και των κοινωνικών σχέσεων. Η προσέγγιση αυτή είναι ιδιαίτερα χρήσιμη όταν οι ερευνητές θέλουν να εξερευνήσουν πολύπλοκα κοινωνικά φαινόμενα που δεν μπορούν να ποσοτικοποιηθούν εύκολα.

## Μεθοδολογία
Μια από τις βασικές μεθόδους ποιοτικής έρευνας είναι η συνέντευξη σε βάθος (in-depth interview), η οποία επιτρέπει στον ερευνητή να εξερευνήσει τα συναισθήματα, τις εμπειρίες και τις πεποιθήσεις των συμμετεχόντων με μεγάλη λεπτομέρεια. Επιπλέον, η ανάλυση θεματικών κατηγοριών (thematic analysis) αποτελεί μια κοινή στρατηγική για την κατηγοριοποίηση και ερμηνεία των ποιοτικών δεδομένων, αποκαλύπτοντας επαναλαμβανόμενα μοτίβα και έννοιες.

## Κοινωνικές επιστήμες
Η ποιοτική έρευνα έχει ιδιαίτερη σημασία στις κοινωνικές επιστήμες, καθώς επιτρέπει την εξερεύνηση σύνθετων κοινωνικών φαινομένων όπως οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι πολιτισμικές πρακτικές και οι εμπειρίες περιθωριοποιημένων ομάδων. Ένα χαρακτηριστικό της ποιοτικής προσέγγισης είναι η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα του ερευνητή, που επιτρέπει την ανακάλυψη νέων προοπτικών κατά τη διάρκεια της συλλογής δεδομένων.

## Προκλήσεις
Ωστόσο, η ποιοτική έρευνα αντιμετωπίζει και προκλήσεις, όπως η υποκειμενικότητα και η δυσκολία γενίκευσης των αποτελεσμάτων. Παρά τις προκλήσεις αυτές, η συμβολή της στην κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας είναι ανεκτίμητη, παρέχοντας πλούσια και λεπτομερή γνώση που δεν μπορεί να εξαχθεί μέσω ποσοτικών μεθόδων.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. *Qualitative Research in Psychology*, 3(2), 77–101. https://doi.org/10.1191/1478088706qp063oa
*Creswell, J. W., & Poth, C. N. (2018). *Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches* (4th ed.). SAGE Publications. ISBN 978-1506352314
*Denzin, N. K., & Lincoln, Y. S. (2018). *The SAGE handbook of qualitative research* (5th ed.). SAGE Publications. ISBN 978-1483370036
*Kvale, S., & Brinkmann, S. (2015). *InterViews: Learning the craft of qualitative research interviewing*(3rd ed.). SAGE Publications. ISBN 978-1483329980
*Marshall, C., & Rossman, G. B. (2016). *Designing qualitative research *(6th ed.). SAGE Publications. ISBN 978-1452257877
*Patton, M. Q. (2015). *Qualitative research & evaluation methods* (4th ed.). SAGE Publications. ISBN 978-1483349804
*Silverman, D. (2016). *Qualitative research*(4th ed.). SAGE Publications. ISBN 978-1473902433

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*''Qualitative Philosophy''
*C.Wright Mills, On intellectual Craftsmanship, The Sociological Imagination,1959
*Participant Observation, ''Qualitative research methods: a Data collector's field guide''
*''Analyzing and Reporting Qualitative Market Research''
*Overview of available QDA Software
Γκενάντι Γιανάγιεφ

Ο **Γκενάντι Ιβάνοβιτς Γιανάγιεφ** (, 26 Αυγούστου 1937 – 24 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Σοβιετικός πολιτικός, που για τρεις ημέρες διετέλεσε αμφισβητούμενος Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης. Η πολιτική του σταδιοδρομία εκτάθηκε χρονικά στις εποχές των Νικίτα Χρουστσόφ, Λεονίντ Μπρέζνιεφ, Γιούρι Αντρόπωφ και Κονσταντίν Τσερνιένκο, και κορυφώθηκε στα χρόνια της ηγεσίας του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

Ο Γιανάγιεφ γεννήθηκε στην κωμόπολη Περεβόζ (σήμερα στο Όμπλαστ του Νίζνι Νόβγκοροντ) την εποχή της παντοδυναμίας του Στάλιν και σπούδασε στο Γεωπονικό Ινστιτούτο του Γκόρκυ. Μετά από χρόνια στην τοπική πολιτική, αναδείχθηκε σε σημαντικό παράγοντα όταν έγινε πρόεδρος του Πανενωσιακού Κεντρικού Συμβουλίου των Εργατικών Συνδικάτων. Στην πορεία του κατείχε και άλλα, λιγότερο σημαντικά αξιώματα, όπως του υποδιοικητή της «Ενώσεως Σοβιετικών Συλλόγων για τη Φιλία και τις πολιτιστικές σχέσεις με ξένες χώρες» (BOKC).

Εξαιτίας της προεδρίας του στο Κεντρικό Συμβούλιο των Εργατικών Συνδικάτων, το 1990 ο Γιανάγιεφ κέρδισε μια έδρα στο 28ο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚ της Σοβιετικής Ενώσεως και μια θέση στην 28η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚ Σοβιετικής Ενώσεως. Αργότερα το ίδιο έτος, στις 27 Δεκεμβρίου, με τη βοήθεια του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο Γιανάγιεφ εκλέχθηκε ως ο πρώτος και τελευταίος στην ιστορία Αντιπρόεδρος της Σοβιετικής Ενώσεως. Καθώς όμως οι αμφιβολίες του για το πού οδηγούσαν οι μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ αυξάνονταν, ο Γιανάγιεφ άρχισε να συνεργάζεται με την Κρατική Επιτροπή για την Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης και τελικώς ηγήθηκε αυτής. Επρόκειτο για την ομάδα που καθαίρεσε τον Γκορμπατσόφ κατά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Αυγούστου 1991. Στις τρεις ημέρες που οι πραξικοπηματίες βρίσκονταν στην εξουσία, ο Γιανάγιεφ έγινε «προσωρινός Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης». Στη συνέχεια τον συνέλαβαν για τον ρόλο του στο πραξικόπημα, αλλά του δόθηκε χάρη το 1994 (είχε αποφυλακισθεί ήδη από τον Ιανουάριο του 1993). Ο Γιανάγιεφ πέρασε την υπόλοιπη ζωή του εργαζόμενος ως τμηματάρχης στη Ρωσική Διεθνή Ακαδημία Τουρισμού, μέχρι τον θάνατό του από καρκίνο του πνεύμονα στη Μόσχα, σε ηλικία 73 ετών. Στάθηκε πιστός στα ιδεώδη του κομμουνισμού μέχρι τέλους. Ο Γιανάγιεφ ήταν έγγαμος και είχε δύο κόρες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί
Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές
Άτσινσκ

Το **Άτσινσκ** () είναι πόλη της Ασιατικής Ρωσίας στο Κράι του Κρασνογιάρσκ, με πληθυσμό 100.621 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έναντι (μέγιστο όλων των εποχών) 121.572 κατοίκων στο τέλος της σοβιετικής εποχής, το 1989. Η πόλη είναι κτισμένη στη δεξιά όχθη του ποταμού Τσουλύμ κοντά στη θέση όπου τον διασχίζει ο Υπερσιβηρικός σιδηρόδρομος, σε υψόμετρο 220 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε απόσταση 160 χιλιομέτρων δυτικά της πόλεως Κρασνογιάρσκ.

## Ιστορία
Το Άτσινσκ είναι μία από τις αρχαιότερες κατοικημένες τοποθεσίες στην ευρύτερη περιοχή του κράι. Παλαιοανθρωπολογικές έρευνες έχουν δείξει ότι σπήλαια κοντά στην πόλη είχαν κατοικηθεί από τον άνθρωπο τουλάχιστον από το 28000 έως 20000&nbsp;π.Χ.. Ορισμένα από τα σπήλαια αυτά απέχουν μόλις 2 χιλιόμετρα ανατολικά από την πόλη.

Ωστόσο η νεότερη πόλη ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1641 ως ένα «οστρόγκ» (μικρό φρούριο) στον ποταμό Μπέλι Ιγιούς. Μετά από μια πυρκαγιά το 1683, ξανακτίσθηκε στην όχθη του Τσουλύμ (παραπόταμου του Ομπ) και εξ αυτού ως επίσημη ημερομηνία θεμελιώσεως της πόλεως θεωρείται η 25η Ιουλίου 1683. Η ονομασία ετυμολογείται από εκείνη της τουρανικής ομάδας φυλών Άτσι ή Άτσιγκι. Το φρούριο του 1683 κτίσθηκε με υψηλά τετράγωνα τείχη και πύργους παρατηρήσεως στις γωνίες τους. Αρχικώς τη φρουρά του αποτελούσαν μόλις 15 Κοζάκοι. Το 1710 ανεγέρθηκε ένα νέο ξύλινο φρούριο, στη δεξιά όχθη του μικρού ποταμού Ατσίνκι, στη συμβολή του με τον Τσουλύμ.

thumb|left|Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Άτσινσκ το 1899
Στα τέλη του 19ου αιώνα η πόλη εξήλθε από την απομόνωση, συνδεόμενη με την Ευρωπαϊκή Ρωσία με τον Υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο.

Από το 1990 το Άτσινσκ έχει περιληφθεί στον επίσημο κατάλογο των πόλεων της Ρωσίας που έχουν ιστορική και πολιτιστική αξία εθνικής («πανρωσικής») σημασίας.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 μέχρι το 1995 ταυτοποιήθηκαν μερικοί ομαδικοί τάφοι ανθρώπων που εκτελέσθηκαν κατά τη Μεγάλη Εκκαθάριση του Στάλιν: στο εργοστάσιο παιχνιδιών και στο αεροδρόμιο.

Τον Αύγουστο του 2019 μια μεγάλη έκρηξη σε μια στρατιωτική βάση (ρωσ. 60-й Инженерно-Сапёрный Берлинский Краснознамённый полк, в/ч 12202) περί τα 20&nbsp;χιλιόμετρα νοτίως της πόλεως, δίπλα στο χωριό Καμένκα.

* Στο Άτσινσκ γεννήθηκε (το 1999) ο διεθνής Ρώσος ποδοσφαιριστής Ιβάν Ιγκνάτιεφ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 294

Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Κόντινσκ

Το **Κόντινσκ** () είναι πόλη της Ασιατικής Ρωσίας στο Κράι του Κρασνογιάρσκ, με πληθυσμό 14.830 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Αποτελεί το διοικητικό κέντρο του Διαμερίσματος Κέζεμσκι και είναι κτισμένο στις όχθες του ποταμού Αγγαρά, 735 χιλιόμετρα βορείως της πόλεως Κρασνογιάρσκ.

## Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε μόλις το 1977 ως οικισμός με την ονομασία **Καντίνσκογιε** (ρωσ. Коди́нское), με σκοπό την εξυπηρέτηση της ανεγέρσεως του μεγάλου Φράγματος και υδροηλεκτρικού σταθμού Μπογκουτσάνι επί του ποταμού Αγγαρά. Το Κόντινσκ πήρε πάντως την ονομασία του από έναν άλλο ποταμό, τον Κόντα, που είναι παραπόταμος του Αγγαρά και χύνεται σε αυτόν περίπου 12&nbsp;χιλιόμετρα βορειοανατολικώς της πόλεως. Το «κόντα» με τη σειρά του προέρχεται από τη λέξη της εβενκικής *kada*, που σημαίνει απότομη πλαγιά, γκρεμός. Στο Κόντινσκ δόθηκε ο χαρακτηρισμός του «οικισμού αστικού τύπου» το 1978 και της «πόλεως-δήμου» το 1989.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Ατταβάντε ο εκ των Ατταβάντι

O **Ατταβάντε ο εκ των Ατταβάντι** (, 1452–1525), ή απλώς **Βάντε** (*Vante*), ήταν Ιταλός αναγεννησιακός ζωγράφος, που γεννήθηκε στο Καστελφιορεντίνο και είναι γνωστός κυρίως ως καλλιτέχνης μικρογραφιών.

Υπήρξε μιμητής του Μπαρτολομέο ντελλα Γκάττα και του Γκιρλαντάιο. Βρέθηκε στην υπηρεσία του βασιλιά της Ουγγαρίας Ματθία Κορβίνου, για τον οποίο φιλοτέχνησε μια σύνοψη για τη Θεία Λειτουργία, που σήμερα φυλάσσεται στη Βασιλική Βιβλιοθήκη του Βελγίου στις Βρυξέλλες. Ακόμα ένα εκκλησιαστικό βιβλιαράκι του βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας στο Παρίσι και έχει φιλοτεχνηθεί με την τεχνοτροπία του Γκιρλαντάιο. Ορισμένες άλλές συνόψεις στη Φλωρεντία και στη Ρώμη αποδίδονται επίσης σε αυτόν. Ο Ατταβat Florence towards the close of the 15th century.

Το εργαστήριο του Ατταβάντε δημιούργησε επίσης τη *Βίβλο του Ιερωνύμου*, μια από τις ωραιότερες Βίβλους που γέννησε η ιταλική Αναγέννηση. Σήμερα φυλάσσεται στα πορτογαλικά Εθνικά Αρχεία, στο Torre do Tombo.

An illuminated Book of Hours on vellum, attributed to Attavanti or to his "circle", was stolen from a London warehouse in January 2017, on its way to a book fair in the United States.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Εικονογράφοι χειρογράφων
Έντουαρντ Γκούντριτς Άτσεσον

O **Έντουαρντ Γκούντριτς Άτσεσον** (, 9 Μαρτίου 1856 – 6 Ιουλίου 1931) ήταν Αμερικανός αυτοδίδακτος χημικός, που επινόησε την ομώνυμη μέθοδο Άτσεσον, η οποία χρησιμοποιείται ακόμα για την παραγωγή καρβιδίου του πυριτίου (*carborundum*)., καθώς και συνθετικού γραφίτη.

Ο Άτσεσον γεννήθηκε στη μικρή πόλη Ουάσινγκτον της Πενσυλβάνια, μεγαλώνοντας ανάμεσα στα ανθρακωρυχεία της νοτιοδυτικής Πενσυλβάνια. Πήγε σε καλό σχολείο, την Ακαδημία Μπέλφοντ, αλλά η τυπική εκπαίδευσή του σταμάτησε σε ηλικία 16 ετών, όταν εγκατέλειψε το σχολείο προκειμένου να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του μετά τον θάνατο του πατέρα του. Τα απογεύματα είχε χόμπι τα ηλεκτρικά πειράματα. Η μεγάλη στιγμή του ήλθε όταν είχε το «παράλογο» θάρρος να επιχειρήσει να πωλήσει μια μπαταρία δικής του επινοήσεως στον κορυφαίο Αμερικανό πολυεφευρέτη Τόμας Έντισον το 1880. Το γεγονός είχε ως αποτέλεσμα την πρόσληψη του νεαρού από τον Έντισον.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Άτσεσον Εδουάρδος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 294

Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί
NGC 4546

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 4546** είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο και τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 29 Δεκεμβρίου 1786. Ανήκει στις Ομάδες Γαλαξιών «Παρθένος ΙΙ», μια σειρά από γαλαξίες και σμήνη γαλαξιών που εκτείνεται πέρα από το νότιο άκρο του Υπερσμήνους της Παρθένου. Φαίνεται πως έχει δύο γαλαξίες συνοδούς, του NGC 4546-UCD1 και CGCG 014-074.

Απέχει 45,6 εκατομμύρια έτη φωτός και η αστρική μάζα του εκτιμάται πως είναι 27 δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες. Επίσης φαίνεται πως υπάρχει υπερμαζική μελανή οπή μάζας αντίστοιχης με  εκατομμύρια ηλιακές ενώ εκτιμάται πως υπάρχουν  σφαιρωτά σμήνη αστέρων.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες
Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός)
4546
41939
-01-32-27
Μέλισσα Λακωνίας

Η **Μέλισσα** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Μέλισσα βρίσκεται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Ταϋγέτου και τη βόρεια Μάνη στην περιοχή των Μπαρδουνοχωρίων και σε υψόμετρο 280 μέτρα. Απέχει περίπου 41 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη και 16 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου). Ανατολικά της περνάει ο Μπαρδούνιας ή Μπαρδουνοπόταμος (Σμήνος των αρχαίων) ο οποίος αποτελούσε το σύνορο μεταξύ της Μάνης και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το ποτάμι γεφυρώνει, στο στενότερό του σημείο, το "Γεφύρι της Στάρας" το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως διατηρητέο μνημείο, σημαντικής αρχιτεκτονικής αξίας, με τρία τόξα, τα δύο ανακουφιστικά.   

## Ιστορικά - διοικητικά στοιχεία
Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Maltsina* να υπάγεται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*) → Τμήμα Μπαρδουνοχώρια (*Bardounia-Khoria*) και να έχει πληθυσμό 52 οικογένειες (συνολικά 234 άτομα). Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Μαλεσίνα στην Επαρχία Λακεδαίμονος με 52 οικογένειες (συν. 234 άτομα).   

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μελιτίνης με την ονομασία *Μαλιτσίνα*. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1955 μετονομάστηκε σε Μέλισσα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι αποτελεί κοινότητα, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σμήνους του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 87 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 100.  

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Μέλισσα Μάνης στο https://www.youtube.com/.
* Βυζαντινό Γεφύρι της Στάρας στον ιστότοπο https://lakonia.mobi/.
* Βυζαντινό Γεφύρι της Στάρας Stara`s Byzantine bridge στο youtube.com.

## Παραπομπές


Μέλισσα
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Ασεναί

Το **Ασεναί** () είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωμπ, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ωμπ
Κόκκινα Λουριά Λακωνίας

Τα **Κόκκινα Λουριά** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Τα Κόκκινα Λουριά βρίσκονται στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Ταϋγέτου και τη βόρεια Μάνη στην περιοχή των Μπαρδουνοχωρίων, σε υψόμετρο 360 μέτρα. Απέχουν περίπου 43 χιλιόμετρα Ν. από την Σπάρτη και 18 χιλιόμετρα ΒΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου). Η ίδρυση του χωριού πιθανολογείται μετά το 1400 από κατοίκους του χωριού Γουλιάνικα. Στον κώδικα *Muazzo* καταγράφεται, το 1695, ως *Cochina Luvria* και στην απογραφή του Grimani το 1700 ως *Cochina Curia*.    

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Kokkina-Louria* να υπάγεται στην Επαρχία Μυστρά (*Mistra*) → Τμήμα Μπαρδουνοχώρια (*Bardounia-Khoria*) και να έχει πληθυσμό 47 οικογένειες (συνολικά 217 άτομα). Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Κόκκινα Λουριά στην Επαρχία Λακεδαίμονος με 47 οικογένειες (συν. 217 άτομα).   

Αναφέρονται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μελιτίνης με την ονομασία *Μαλιτσίνα* και το 1912 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι αποτελούν κοινότητα, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σμύνους του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 186 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 141.  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
HMS Shark (54S)

Το **HMS ''Shark*** ήταν [[υποβρύχιο]] [[κλάση πλοίου|κλάσης]] *S*, συγκεκριμένα ένα από τα σκάφη της δεύτερης ομάδας, που ναυπηγήθηκε τη δεκαετία του 1930 για το [[Βασιλικό Ναυτικό]]. Ολοκληρώθηκε το 1934 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στον [[ΒΠΠ|Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο]].

== Περιγραφή ==

Τα σκάφη της δεύτερης ομάδας υποβρυχίων κλάσης *S* ήταν λίγο μεγαλύτερων διαστάσεων σε σχέση με αυτά της πρώτης ομάδας και ενσωμάτωναν ορισμένες βελτιώσεις. Σχεδιάστηκαν για να επιχειρούν στη [[Βόρεια Θάλασσα]] και τη [[Βαλτική Θάλασσα|Βαλτική]]. Είχαν ολικό μήκος 63,6&nbsp;m, [[πλάτος πλοίου|πλάτος]] 7,3&nbsp;m και μέσο [[βύθισμα]] 3,6&nbsp;m. Το [[εκτόπισμα|εκτόπισμά]] τους ήταν 780&nbsp;t (768&nbsp;LT) στην επιφάνεια και 980&nbsp;t (960&nbsp;LT) σε κατάδυση. Μπορούσαν δε να επιχειρούν σε βάθος έως και 91&nbsp;m. Το πλήρωμά τους αποτελούνταν από σαράντα αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτες.

Στην επιφάνεια προωθούνταν από δύο [[ντιζελοκινητήρας|κινητήρες ντίζελ]] που μπορούσαν να αποδώσουν έως και 775&nbsp;bhp έκαστος ενώ σε κατάδυση αναλάμβαναν δύο [[ηλεκτροκινητήρας|ηλεκτροκινητήρες]] των 650&nbsp;hp. Μπορούσαν να φτάσουν τους 13,75&nbsp;[[Κόμβος|kn]] στην επιφάνεια και τους 10&nbsp;kn σε κατάδυση. Η εμβέλειά τους πλέοντας στην επιφάνεια έφθανε τα  με ταχύτητα 10&nbsp;kn και τα  με ταχύτητα 2&nbsp;kn εν καταδύσει.

Διέθεταν έξι&nbsp;[[τορπιλοσωλήνας|τορπιλοσωλήνες]] των 533&nbsp;mm στην [[πλώρη]] και μπορούσαν να μεταφέρουν έως και δώδεκα [[τορπίλη|τορπίλες]]. Διέθεταν επίσης ένα πυροβόλο των 76&nbsp;mm.

== Επιχειρησιακή ιστορία ==

Το *Shark* παραγγέλθηκε στις 2&nbsp;Ιανουαρίου 1933, η ναυπήγησή του ξεκίνησε στις 12&nbsp;Ιουνίου του ίδιου έτους στο [[Βασιλικό Ναυπηγείο στο Τσάταμ]] () και [[Καθέλκυση|καθελκύστηκε]] την 31η&nbsp;Μαΐου 1934. Ολοκληρώθηκε την 31η&nbsp;Δεκεμβρίου 1934.

Η πορεία του υποβρυχίου μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν βραχύβια. Στις 5 Ιουλίου 1940 βρισκόταν στα ανοικτά των [[Νορβηγία|νορβηγικών ακτών]] όταν δέχτηκε επίθεση γερμανικών αεροσκαφών. Το πλήρωμα του *Shark* κατάφερε να βυθίσει ένα από τα επιτιθέμενα αεροσκάφη, συγκεκριμένα ένα [[Dornier Do 17|Do 17]]. Εξαιτίας των ζημιών που υπέστη και του ενδεχομένου δεύτερης επίθεσης της *Luftwaffe* αποφασίστηκε η παράδοσή του. Την επομένη, περίπου στις 04:00, πλησίασαν στο σημείο τα γερμανικά [[ναρκαλιευτικό|ναρκαλιευτικά]] *M-1803*, *M-1806* και *M-1807* για να παραλάβουν το πλήρωμα του *Shark*. Στη συνέχεια οι Γερμανοί ρυμούλκησαν το *Shark*, αλλά το πλήρωμα την είχε ήδη φροντίσει ώστε να βυθιστεί πριν το εγκαταλείψει. Εν μέσω ζητωκραυγών από τους αιχμάλωτους Βρετανούς ναύτες, τα πληρώματα των γερμανικών πλοίων αναγκάστηκαν να κόψουν τα σχοινιά πριν το *Shark'' βυθιστεί και παρασύρει μαζί του τα ρυμουλκά πλοία. Το βρετανικό υποβρύχιο βυθίστηκε περίπου  δυτικά-νοτιοδυτικά της νορβηγικής πόλης Έγκερσουντ (Egersund).

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Υποβρύχια κλάσης S (1931)
Κατηγορία:Βρετανικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Λεμονέα Λακωνίας

Η **Λεμονέα** ή Λεμονιά είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Λεμονέα βρίσκεται σε υψόμετρο 320 μέτρα, περίπου 39 χιλιόμετρα Ν. από την Σπάρτη και 19 χιλιόμετρα ΒΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου).

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κροκεών με την ονομασία *Ρόζοβα*. Το 1928 μετονομάστηκε σε Λεμονιά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι μαζί με τη Μελιτίνη και την Αγία Μαρίνα αποτελούν την κοινότητα Μελιτίνης, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σμύνους του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 26 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 36.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

## Παραπομπές


Λεμονέα
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Μιράνο

Το **Μιράνο** (, ) είναι ιταλικός δήμος στη Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας, στην περιφέρεια του Βένετου.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 9 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καλύπτοντας μια έκταση 45,62 τ.χλμ. Κατά την απογραφή του 2023 ο πληθυσμός ήταν 27.077 κάτοικοι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Βενετίας
Προεδρικές εκλογές στην Ισλανδία 2024

Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ισλανδία την 1η Ιουνίου 2024. Ο εν ενεργεία πρόεδρος Γκούντνι Θορλάσιους Γιοχάνεσον ανακοίνωσε ότι δεν θα διεκδικήσει τρίτη θητεία. Η επιχειρηματίας Χάλα Τομασντότιρ εξελέγη ως διάδοχός του, και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Αυγούστου.

## Ιστορικό
Οι προηγούμενες προεδρικές εκλογές στις 27 Ιουνίου 2020 ανέδειξαν τον εν ενεργεία πρόεδρο Γκούντνι Θ. Γιοχάνεσον ξανά πρόεδρο για δεύτερη τετραετή θητεία με 92% των ψήφων, απέναντι στον Γκούντμουντουρ Φράνκλιν Γιόνσον. Το αξίωμα του Προέδρου δεν έχει περιορισμό θητειών· ωστόσο, παρά το ότι ήταν επιλέξιμος για τρίτη θητεία, ο Γκούντνι ανακοίνωσε στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του προς τον ισλανδικό λαό την 1η Ιανουαρίου 2024 ότι δεν θα θέσει ξανά υποψηφιότητα.
Ο Γκούντνι δέχτηκε αρκετές πιέσεις να θέσει ξανά υποψηφιότητα μετά την ανακοίνωσή του ότι δεν θα διεκδικήσει επανεκλογή, αλλά τελικά αποφάσισε να μην το πράξει.

## Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος της Ισλανδίας εκλέγεται άμεσα με το εκλογικό σύστημα πλειοψηφικό σύστημα μίας ψήφου, όπου απαιτείται μια απλή πλειοψηφία ψήφων για να κερδίσει κάποιος υποψήφιος. Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι Ισλανδοί πολίτες και τουλάχιστον 35 ετών την ημέρα των εκλογών.

Την ημέρα των εκλογών, τα εκλογικά τμήματα άνοιξαν στις 09:00 και λειτούργησαν έως τις 22:00.
 
 
## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2024
Ισλανδια
Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας

Η **Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας** (γεωργιανά: საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა σακαρτβέλος ντεμοκρατιόυλι ρεσπόυμπλικα) ήταν η πρώτη σύγχρονη ίδρυση μιας δημοκρατίας της Γεωργίας, η οποία υπήρξε από τον Μάιο του 1918 έως τον Φεβρουάριο του 1921.  Αναγνωρίστηκε από όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής, η Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας δημιουργήθηκε κατά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, η οποία οδήγησε στην κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και επέτρεψε σε εδάφη που βρίσκονταν υπό τσαρική κυριαρχία να γίνουν ανεξάρτητα. Σε αντίθεση με τη Μπολσεβίκικη Ρωσία, η Γεωργία διοικούνταν από ένα μετριοπαθές, πολυκομματικό πολιτικό σύστημα υπό την ηγεσία του Γεωργιανού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (Μενσεβίκοι).

Αρχικά, η  Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας ήταν προτεκτοράτο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.  Ωστόσο, μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο, η χώρα καταλήφθηκε εν μέρει από βρετανικά στρατεύματα, τα οποία στάλθηκαν εκεί για να αντιταχθούν σε μια εισβολή των Μπολσεβίκων. Οι Βρετανοί αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν το 1920 λόγω της Συνθήκης της Μόσχας, με την οποία η Ρωσία αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Γεωργίας σε αντάλλαγμα με το ότι η Γεωργία δεν θα φιλοξενούσε δυνάμεις εχθρικές προς τα συμφέροντα της Ρωσίας. Τώρα που οι δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις δεν ήταν πλέον παρούσες στη Γεωργία, τον Φεβρουάριο του 1921 ο Κόκκινος Στρατός εισέβαλε στη χώρα, οδηγώντας στην ήττα και την κατάρρευση της Γεωργίας μέχρι τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, με τη Γεωργία να μετατρέπεται σε Σοβιετική Δημοκρατία. 

Παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια σύντομης διάρκειας χώρα, η Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσης για τη σύγχρονη Γεωργία λόγω της κληρονομιάς της στη δημοκρατία και τον πλουραλισμό. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας ήταν μια από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη που παραχώρησε στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου, δεδομένου ότι αυτό κατοχυρωνόταν στο γεωργιανό σύνταγμα, κάτι που ήταν «ασυνήθιστο στα περισσότερα ευρωπαϊκά συντάγματα της εποχής».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Γεωργίας
Κατηγορία:Πρώην κράτη του Μεσοπολέμου
Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες
Κατηγορία:20ός αιώνας στη Γεωργία
Κατηγορία:Δεκαετία 1910 στη Γεωργία
Κατηγορία:Κράτη της περιόδου μετά την Ρωσική Αυτοκρατορία
Κατηγορία:Μενσεβίκοι
Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατία
Βεντσέσλαος της Αυστρίας

Ο **Βεντσέσλαος**, γερμ.: *Wenzel erzherzog von Österreich* (9 Μαρτίου 1561 - 22 Σεπτεμβρίου 1578) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν Γερμανός πρίγκιπας και μέλος του Οίκου των Αψβούργων. Το 1577 διορίστηκε μέγας ηγούμενος του Τάγματος της Μάλτας στην Καστίλη.

Ήταν γιος του Μαξιμιλιανού Β΄ της Γερμανίας, και τής εξαδέλφης του, Μαρίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου E΄ της Γερμανίας και Α΄ της Ισπανίας.

## Βιογραφία
Γεννημένος στο Βήνερ Νόιστατ, ο Βεντσέσλαος ήταν ο 6ος επιζών γιος (και το 8ο επιζόν τέκνο από τα 16 παιδιά) των γονιών του. Μόνο εννέα από τα παιδιά επέζησαν τής πρώιμης βρεφικής ηλικίας. Μεγάλωσε κυρίως στην Αυλή του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας με αρκετά από τα αδέλφια του. Το 1577 ο Βεντσέσλαος διορίστηκε μέγας ηγούμενος του Τάγματος της Μάλτας στην Καστίλη, αλλά απεβίωσε ξαφνικά έναν χρόνο αργότερα στη Μαδρίτη σε ηλικία 17 ετών. Τάφηκε στο Πάνθεον των Ινφαντών στο Βασιλικό Μοναστήρι του Σαν Λορέντζο δε Ελ Εσκοριάλ.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές

## Αναφορές σε πηγές
* Richard Reifenscheid: *Die Habsburger in Lebensbildern*, Piper Verlag (2007).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας
Κατηγορία:Ιππότες της Μάλτας
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν παραπομπή σε κείμενο της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάννικα 1911 με παράμετρο Βικιθήκης
Λεωφόρος Ρομίλλι (Μιλάνο)

**Viale Romilli** (ιταλικά: *Via Arcivescovo Romilli*) είναι ένας δρόμος στο νότιο τμήμα του Μιλάνου, στην περιοχή του Κορβέττο.

## Περιγραφή
Η οδός έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε πολιτιστικό κέντρο για τη σύγχρονη τέχνη, φιλοξενώντας γκαλερί, καλλιτεχνικά στούντιο και πολιτιστικά ιδρύματα. Το 2015, με την εγκατάσταση του ιδρύματος Fondazione Prada, ξεκίνησε μια σταδιακή αναβάθμιση της περιοχής γύρω από τον σιδηροδρομικό σταθμό Porta Romana, ενόψει και των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2026.

## Σημεία ενδιαφέροντος
Σε αυτόν τον δρόμο, τη Via Romilli, που μυρίζει πραγματική πολιτιστική επανάσταση, υπάρχουν μέρη που σε κρατούν μέσα και δεν σε αφήνουν να φύγεις:

* **Fondazione Galleria Milano** (στο 7 της Via Romilli) – Ιστορική, η γκαλερί εγκατέλειψε το κέντρο και ήρθε να γεννηθεί ανάμεσα στον κόσμο. Η Bianca Trevisan τη διευθύνει, μαζί με τον καλλιτέχνη Giovanni Oberti, και συνεχίζουν την ιδέα της Carla Pellegrini, της ιδρύτριας. Εδώ δημιουργείται τέχνη που μιλάει σε όλους.
* **MXM Arte** (στο 5) – Ήρθε από την Pietrasanta, η γκαλερί παρουσιάζει ερευνητικά έργα, με την ιστορικό τέχνης Maria Mancini να τραβά τα νήματα. Μικροί χώροι γεμάτοι ενέργεια και πάθος.
* **Velò Project** (στο 20) – Εναλλακτικός project space που αλλάζει θέση συχνά, αλλά όταν ήρθε στη Romilli παρουσίασε την έκθεση *Bamboo Dragonfly* με δύο νέους και ταλαντούχους κινέζους καλλιτέχνες.
* **VEDA** (Via Arcivescovo Romilli, 20/4) – Ανεξάρτητος πολιτιστικός και καλλιτεχνικός χώρος που προτείνει εκθέσεις και εναλλακτικό πρόγραμμα, φέρνοντας νέα ενέργεια στη ζωντανή καλλιτεχνική σκηνή της περιοχής.

## Συγκοινωνία
Η περιοχή εξυπηρετείται από τη γραμμή Μ3 του μετρό (στάση Brenta), καθώς και από λεωφορεία και τραμ.

## Δείτε επίσης
* Μιλάνο
* Σύγχρονη τέχνη
* Fondazione Prada
* Κορβέττο (Μιλάνο)

## Πηγές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Άρθρο για τη Via Romilli στο Artribune
* Παρουσίαση της Via Romilli στο Exalto

Κατηγορία:Οδοί στο Μιλάνο
Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη
Κατηγορία:Πολιτισμός στο Μιλάνο
Κάρολος Ιωσήφ της Αυστρίας

Ο **Κάρολος Ιωσήφ**, γερμ.: *Karl Joseph von Österreich* (7 Αυγούστου 1649 – 27 Ιανουαρίου 1664) ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας και μέγας μάγιστρος των Τευτόνων Ιπποτών (1662 &#x2013; 1664). Διετέλεσε επίσης επίσκοπος του Όλμουτς, επίσκοπος του Πάσσαουκαι πρίγκιπας-επίσκοπος του Μπρέσλαου.

## Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Πορτρέτο του σε ηλικία ενός έτους, από τον Φρανς Λούιξ.

Ο Κάρολος Ιωσήφ γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου 1649 στη Βιέννη, με γονείς τον Φερδινάνδο Γ΄ της Γερμανίας και τη 2η σύζυγό του Μαρία Λεοπολδίνη των Αψβούργων, κόρη του Λεοπόλδου Ε΄ αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας (Τιρόλου κά). Ήταν ο 3ος επιζήσας γιος, αλλά το μόνο τέκνο του 2ου γάμου τού Φερδινάνδου Γ΄ και της εξαδέλφης εκείνου Μαρίας Λεοπολδίνης. Προορισμένος ο Κάρολος Ιωσήφ για μία σταδιοδρομία στον κλήρο, διορίστηκε επίσκοπος του Πάσσαου και του Όλμουτς σε νεαρή ηλικία, 13 ετών, ακολουθώντας τα βήματα τού θείου του, Λεοπόλδου Γουλιέλμου αρχιδούκα της Αυστρίας.  Έγινε επίσης ο μέγας διδάσκαλος του Τευτονικού Τάγματος.  

Λόγω της νεαρής ηλικίας του, ο Κάρολος Ιωσήφ δεν μπόρεσε να λάβει υψηλότερα αξιώματα ως επίσκοπος. Απεβίωσε σε ηλικία 15 ετών, στις 27 Ιανουαρίου 1664, στο Λιντς της Αυστρίας, εξαντλημένος από την μάχη με μία ασθένεια.  Το λείψανό του μεταφέρθηκαν με πλοίο στη Βιέννη, όπου τάφηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη στις 21 Φεβρουαρίου 1664. 

## Πρόγονοι

## Αναφορές σε πηγές
* Hengerer, Mark (2012). Kaiser Ferdinand III. (1608–1657): Eine Biographie (in German). Wien – Köln – Weimar: Böhlau Verlag. ISBN 978-3-205-77765-6.
* Höbelt, Lothar (2008). Ferdinand III. (1608–1657). Friedenskaiser wider Willen (in German). Graz: Ares Verlag. ISBN 978-3-90247-556-5.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας
Κατηγορία:Μεγάλοι Μάγιστροι του Τευτονικού Τάγματος
Ασμίκ Γκριγκοριάν

Η **Ασμίκ Γκριγκοριάν** (*Asmik Grigorian*, γενν. 12 Μαΐου 1981) είναι Λιθουανή υψίφωνος τραγουδίστρια της όπερας, αρμενικής κατά το ήμισυ καταγωγής: Πατέρας της ήταν ο Αρμένιος τενόρος Γκεγκάμ Γκριγκοριάν και μητέρα της η Λιθουανή υψίφωνος Ιρένα Μιλκεβιτσιούτε (*Irena Milkevičiūtė*, γενν. 1947).

Η Ασμίκ Γκριγκοριάν γεννήθηκε στο Βίλνιους και απεφοίτησε από την εκεί Εθνική Σχολή Τέχνης «M. K. Čiurlionis». Επίσης σπούδασε στη Λιθουανική Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου, από όπου πήρε μεταπτυχιακό τίτλο «master» το 2006. Είχε ήδη πραγματοποιήσει την πρώτη της εμφάνιση και ερμηνεία στην όπερα, στο Κρίστιανσαντ της Νορβηγίας το 2004. Το 2005 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη Λιθουανία (στον ρόλο της Βιολέτας στην *Τραβιάτα*), αλλά και στη Λετονική Εθνική Όπερα. Από τότε, και ιδίως από το 2011 και μετά, ο Γκριγκοριάν ερμήνευσε ρόλους σε διάφορες λυρικές σκηνές αρκετών χωρών. Ιδιαιτέρως προσέχθηκαν οι ερμηνείες της στους ρόλους της Ναστάσια στη *[[Η Γητεύτρα (όπερα)|Γητεύτρα]]* του Τσαϊκόφσκι στη Βιέννη τον Σεπτέμβριο του 2014 και της Τατιάνας στον *[[Ευγένιος Ονέγκιν (όπερα)|Ευγένιο Ονέγκιν]]* στο Βερολίνο το 2016.

Η Γκριγκοριάν τιμήθηκε δύο φορές με το ανώτατο θεατρικό βραβείο της Λιθουανίας, τον «Χρυσό Σταυρό της Σκηνής», το 2005 και το 2010.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λιθουανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Υψίφωνοι
Κέιπ Κοντ

Το **Κέιπ Κοντ** (αγγλικά: *Cape Cod*) είναι χερσόνησος που εκτείνεται στον Ατλαντικό Ωκεανό από τη νοτιοανατολική γωνία της Μασαχουσέτης, στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. Ο ιστορικός, ναυτικός χαρακτήρας της και οι άφθονες παραλίες της προσελκύουν μαζικό τουρισμό κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Το όνομα Κέιπ Κοντ, που επινοήθηκε το 1602 από τον Μπαρτολομέιου Γκόσνολντ, είναι το ένατο παλαιότερο αγγλικό τοπωνύμιο στις ΗΠΑ.

Το Κέιπ Κοντ εκτείνεται συνοριακά με την κομητεία Μπάρνσταμπλ της Μασαχουσέτης. Εκτείνεται από το Πρόβινσταουν στα βορειοανατολικά έως το Γουντς Χόουλ στα νοτιοδυτικά και συνορεύει με το Πλίμουθ στα βορειοδυτικά. Το ακρωτήριο χωρίζεται σε δεκαπέντε πόλεις, αρκετές από τις οποίες αποτελούνται με τη σειρά τους από πολλά χωριά. Το Κέιπ Κοντ αποτελεί το νότιο όριο του Κόλπος του Μέιν, το οποίο εκτείνεται βορειοανατολικά στη Νέα Σκοτία.

## Περιοχή και Νησιά
Όπως και το ίδιο το Κέιπ Κοντ, τα νησιά νότια του Ακρωτηρίου έχουν εξελιχθεί από περιοχές φαλαινοθηρίας και εμπορίου σε θέρετρα, προσελκύοντας πλούσιες οικογένειες, διασημότητες και τουρίστες. Αυτά περιλαμβάνουν τα μεγάλα κοντινά νησιά Ναντάκετ και Μάρθας Βίνγιαρντ. Και τα δύο νησιά είναι επίσης διάσημοι καλοκαιρινοί τουριστικοί προορισμοί, στους οποίους συνήθως έχετε πρόσβαση με πλοίο από διάφορες τοποθεσίες στο ακρωτήριο.

Αρκετά μικρά νησιά ακριβώς έξω από το Κέιπ Κοντ, συμπεριλαμβανομένων των νησιών Μονομόι, Μονομόσκοϊ, Ποππονέσετ και Σέκονσετ, βρίσκονται επίσης στην κομητεία Μπάρνσταμπλ.

Το νησί Νάουσον, ιδιοκτησίας της οικογένειας Φορμπς, αγοράστηκε αρχικά από τον Τζον Μάρεϊ Φορμπς. Το Νάουσον είναι ένα από τα νησιά Ελίζαμπεθ, πολλά από τα οποία είναι ιδιωτικά. Ένα από τα δημόσια προσβάσιμα νησιά Ελίζαμπεθ είναι το νοτιότερο νησί της αλυσίδας, το νησί Κάτυχανκ, με πληθυσμό 52 κατοίκων όλο το χρόνο. Αρκετές εξέχουσες οικογένειες έχουν ιδρύσει συγκροτήματα ή κτήματα στα μεγαλύτερα νησιά, καθιστώντας αυτά τα νησιά μερικά από τα πλουσιότερα θέρετρα στα βορειοανατολικά, ωστόσο διατηρούν μεγάλο μέρος της πρώιμης κουλτούρας του εμπορικού εμπορίου και της φαλαινοθηρίας.

Το Κέιπ Κοντ, ειδικότερα, είναι μια δημοφιλής περιοχή για συνταξιούχους. Το 31,8% του πληθυσμού της κομητείας Μπάρνσταμπλ είναι 65 ετών και άνω και η μέση ηλικία των κατοίκων είναι η υψηλότερη από οποιαδήποτε άλλη περιοχή στη Νέα Αγγλία.

Το μεγαλύτερο μέρος της γης στην περιοχή αποτελείται από παγετωνική τελική μορένα και αντιπροσωπεύει τη νοτιότερη έκταση παγετωνικής κάλυψης στη νοτιοανατολική Νέα Αγγλία. Παρόμοιοι παγετωνικοί σχηματισμοί αποτελούν το Λονγκ Άιλαντ στη Νέα Υόρκη και το Μπλοκ Άιλαντ στο Ρόουντ Άιλαντ. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μασαχουσέτη
Αστέρι Λυγερέα Λακωνίας

Το **Αστέρι** ή **Αστέριο** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Το Αστέριο βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του Ταϋγέτου σε υψόμετρο 420 μέτρα ενώ απέχει περίπου 18 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από το  Γύθειο (έδρα του δήμου) και 46 χιλιόμετρα Ν. από την Σπάρτη. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1978. Βορειοδυτικά του χωριού είναι ο ιστορικός οικισμός  Σκουφομύτης (μαζί με τον Πολυάραβο ήταν τα δύο χωριά της Μάνης που ήταν χτισμένα σε οχυρές ορεινές θέσεις, στον Ταύγετο) όπου είχε το κάστρο του ο ονομαστός κλέφτης Καπετάν Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης (1759 - 1805).  

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 γραμμένο ως *Σολά* να προσαρτάται στον τότε δήμο Πολυαράβου και το 1955 να μετονομάζεται σε Αστέριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Λυγερέα αποτελούν την Κοινότητα Λυγερέα, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 12 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 3.  

## Σημείωση
Στη Λακωνία αλλά τον Δήμο Ευρώτα υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Αστέρι.

## Παραπομπές


Αστέρι
Αστέρι
Αρσονβάλ (Ωμπ)

Το **Αρσονβάλ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωμπ, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Ωμπ
Αύξηση (γραμματική)

**Αύξηση**, **συλλαβική αύξηση** ή **χρονική αύξηση** ονομάζεται στη γραμματική η προσθήκη μιας συλλαβής στην αρχή των ρημάτων ή η έκταση της αρχικής συλλαβής των ρημάτων, όταν αυτά βρίσκονται στους ιστορικούς χρόνους τους. Π.χ. παίζω-έπαιζα, λούζω-έλουζα, ακούω-ήκουσα, κλπ..

Στην πρώιμη αρχαιότητα η αύξηση ήταν ιδιαίτερη λέξη (ένα «έ»), είδος χρονικού επιρρήματος που δήλωνε το παρελθόν, και με την πάροδο των αιώνων έγινε αχώριστο τμήμα των ιστορικών ρηματικών χρόνων και μάλιστα πήρε και τον τόνο του ρήματος. Αρχικώς η αύξηση ήταν ένα βραχύ φωνήεν αναγκαίο μόνο στους μονοσύλλαβους τύπους, όχι όμως και στον δυϊκό αριθμό και στους τύπους που έληγαν σε *-σκον* και *-σκόμην*. Στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες η χρήση της αύξησης ήταν ελεύθερη, όπως φαίνεται από την παράλληλη ύπαρξη τύπων με αύξηση και τύπων χωρίς αύξηση. Σε διαφορετικές γλώσσες η εξέλιξη ύστερα πήρε διαφορετικές κατευθύνσεις: έτσι, ενώ με τον καιρό στην αρχαία ελληνική γλώσσα η αύξηση γενικεύθηκε, στη λατινική γλώσσα έπαυσε να υπάρχει.

Στα ομηρικά έπη η ένωση του γραμματικού στοιχείου της αύξησης με το ρήμα δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, και για τον λόγο αυτόν οι ιστορικοί χρόνοι είναι αναύξητοι. Αργότερα, όταν συντελέσθηκε η ένωση αυτή, στα ρήματα που άρχιζαν από σύμφωνο το «ε» έμεινε ακέραιο, ενώ σε όσα άρχιζαν από φωνήεν συναιρέθηκε με αυτό. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε τη συλλαβική αύξηση, ενώ στη δεύτερη τη χρονική.

Στη νέα ελληνική γλώσσα η χρονική αύξηση ατόνησε, ενώ η συλλαβική διατηρείται, ιδίως όταν η συλλαβή τονίζεται: *έδενα, έφυγα* (και στο γ΄ πρόσωπο του πληθυντικού: *έδεναν*, *έφυγαν*), αλλά και *μιλούσα, περνούσα*.
## Πηγές
* Θαν. Π. Κωστάκης: Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σσ. 346-347

Κατηγορία:Γλωσσική μορφολογία
Κατηγορία:Ελληνική γραμματική
Χρίστος Αυγερινός

Ο **Χρίστος Αυγερινός** (γενν. 1893) ήταν Έλληνας ιατρός του 20ού αιώνα και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Αυγερινός γεννήθηκε στην Κεφαλληνία και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων και σε αμερικανικά πανεπιστήμια, ενώ ήταν διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βερολίνου.

Το 1937 έγινε υφηγητής, αργότερα έκτακτος καθηγητής και τέλος τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1959 έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Αυγερινός έλαβε μέρος με τον βαθμό του εφέδρου αρχιάτρου στον ελληνικό στρατό της Μέσης Ανατολής. Είχε ήδη κατοικήσει στην Αίγυπτο προπολεμικά, καθώς ήταν διευθυντής του μικροβιολογικού και βιολογικού εργαστηρίου του ελληνικού Κοινοτικού Νοσοκομείου Καΐρου, και στη συνέχεια επιμελητής της Β΄ Παθολογικής Κλινικής του ίδιου ιδρύματος. Για τον ίδιο λόγο εξελέγη το 1944 τακτικό μέλος του Ινστιτούτου της Αιγύπτου (*Institut d'Égypte*), αντίστοιχου των ακαδημιών επιστημών άλλων χωρών.

Ο Χρίστος Αυγερινός ανεκοίνωσε ή δημοσίευσε περί τις 130 επιστημονικές εργασίες σε διεθνή συνέδρια, ιατρικά περιοδικά, στην Ακαδημία Αθηνών και το Ινστιτούτο της Αιγύπτου, σχετικώς με τις καρδιακές, νεφρικές και άλλες ασθένειες των τροπικών χωρών. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα και μετάλλια.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 323

Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Υπουργείο Εξωτερικών (Γεωργία)

Το **Υπουργείο Εξωτερικών της Γεωργίας** (γεωργιανά: საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო σακαρτβέλος σαγκαρέο σακμέτα σαμινίστρο) είναι ένας κυβερνητικός φορέας της Γεωργίας, υπεύθυνος για την προστασία και την προώθηση των συμφερόντων της χώρας, καθώς και των πολιτών και φορέων της στο εξωτερικό. Το υπουργείο διευθύνεται από τον Υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος διορίζεται από τον Πρωθυπουργό της Γεωργίας ως μέλος του υπουργικού του συμβουλίου.

Κατηγορία:Πολιτική της Γεωργίας
Αικατερίνη της Σαβοΐας

Η **Αικατερίνη της Σαβοΐας** (Βραβάντη, μεταξύ 1297 και 1304 Ράινφελντεν, 30 Σεπτεμβρίου 1336) ήταν πριγκίπισσα του Οίκου της Σαβοΐας και από το 1315 σύζυγος του Λεοπόλδου Α΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας και της Στυρίας (1290–1326).

## Βιογραφία
Η Αικατερίνη ήταν κόρη του Αμεδαίου Ε΄ κόμη της Σαβοΐας και της δεύτερης συζύγου του, Μαρίας της Βραβάντης.  Ως αποτέλεσμα τής προσέγγισης μεταξύ των Αψβούργων και του Οίκου του Λουξεμβούργου, ξεκίνησαν συζητήσεις το 1310 σχετικά με τον γάμο της Αικατερίνης με τον Λεοπόλδο Α΄ δούκα της Αυστρίας,  τρίτο γιο του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας, τής οποίας η μητέρα ήταν ανιψιά του Ερρίκου Ζ΄ του Λουξεμβούργου.

Το ζευγάρι τελικά παντρεύτηκε στη Βασιλεία στις 26 Μαΐου 1315. Είχαν τέκνα:
* Αικατερίνη (1320-1349), παντρεύτηκε τον Ανγκεράν ΣΤ΄ κύριο του Κουσύ .
* Aγνή (1322-1392), παντρεύτηκε τον Μπόλκο Β΄ δούκα του Σβάιντνιτς-Γιάουερ .

Η Αικατερίνη ήταν επίσης πολιτικά ενεργή, και παρενέβη στον αγώνα των Αψβούργων για την ανάκτηση τού θρόνου τής Γερμανίας, μετά το τέλος τού πεθερού της το 1308, και αλληλογραφούσε με τον πάπα Ιωάννη ΚΒ΄.

Χήρα από το 1326, απεβίωσε δέκα χρόνια αργότερα. Το σώμα της τάφηκε στη μονή Κένιγκσφελντεν. Από το 1809, τα λείψανα της Αικατερίνης αναπαύονται στο αβαείο του Αγίου Παύλου, στο Λάβανταλ.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Δούκισσες της Αυστρίας
Ανγκεράν ΣΤ΄ του Κουσύ

Ο **Ανγκεράν ΣΤ΄**, γαλλ.: *Enguerrand VI de Coucy* ( – ) από τον Οίκο του Γκιν, ήταν Γάλλος ευγενής του Μεσαίωνα, που υπηρέτησε ως κύριος του Κουσύ. Ήταν επίσης κύριος του Ζυνς, κύριος του Ουασί στην περιοχή Μαρλ, και κύριος του Λα Φερ. Ήταν γιος του προκατόχου του, Γουλιέλμου Α΄ κυρίου του Κουσύ, του Μαρλ, του Φερ, του Ουασί και του Μον-Μιρέλ, ο οποίος κατείχε τους τίτλους από το 1321 έως το 1335, και της δεύτερης συζύγου του, Ιζαμπώ ντε Σατιγιόν-Σαιν-Πολ, κόρης του Γκυ Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ. 

Διαδέχθηκε τον πατέρα του στους τίτλους το 1335. Το 1338 νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Αψβούργων, τη μεγαλύτερη κόρη του Λεοπόλδου Α΄ δούκα της Αυστρίας, και της Αικατερίνης της Σαβοΐας, και εγγονή του ισχυρού Αμεδίου Ε΄ κόμη της Σαβοΐας.  Ο γάμος με τον Οίκο των Αψβούργων και τον Οίκο της Σαβοΐας κανονίστηκε από τον ίδιο τον βασιλιά Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας, ο οποίος αναζητούσε ξένους συμμάχους εναντίον της Αγγλίας, και για να εξασφαλίσει την πίστη τής κυριότητας τού Κουσύ, η οποία βρισκόταν σε στρατηγική θέση στη βόρεια Γαλλία, και οχυρωνόταν με το τεράστιο Κάστρο του Κουσύ.  Υπογράφηκαν δύο σύμφωνα που ρύθμιζαν τον γάμο και την προίκα, το πρώτο τον Ιανουάριο του 1337 στο Παρίσι και το δεύτερο στις 25 Νοεμβρίου 1338 στο Δάσος του Βενσέν. Ο γάμος έφερε μόνο έναν γιο, τον:
* Ανγκεράν Ζ΄, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του. 

Ο Ανγκεράν ΣΤ΄ φέρεται να σκοτώθηκε στη μάχη του Κρεσύ στις 25 Αυγούστου 1346, αλλά το τέλος του αναφέρεται επίσης ότι συνέβη ήδη από το 1344, ή ακόμη και τον Σεπτέμβριο του 1347.  

## Πρόγονοι

## Αναφορές

Κατηγορία:Οίκος του Γκιν
Ισαβέλλα του Κουσύ

Η **Ισαβέλλα**, γαλλ.: *Isabelle de Coucy* ( –  ) από τον Οίκο του Γκιν, έγινε κόμισσα του Νεβέρ και του Ρετέλ από το 1409 μέχρι το τέλος της, ως πρώτη σύζυγος του Φιλίππου Β΄ κόμη του Νεβέρ.

## Βιογραφία
μικρογραφία|187x187εσ|Ο θυρεός τού πατέρα της: 6 λωρίδες γούνας και ερυθρές, εναλλάξ (1ο 4ο τεταρτημόριο) και 3 λωρίδες ερυθρές και ασημί, εναλλάξ (2ο και 3ο).

Η Ισαβέλλα γεννήθηκε το 1386 και ήταν κόρη του Ανγκεράν Ζ΄ κυρίου του Κουσύ και της 2ης συζύγου του, Ισαβέλλας της Λωρραίνης. Ήταν η 3η κόρη του Ανγκεράν Ζ΄, αλλά το μόνο τέκνο από τον 2ο αυτόν γάμο του.  

## Οικογένεια
Στις 9 Απριλίου 1409 η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ κόμη του Νεβέρ στο Σουασόν της Γαλλίας.   Απέκτησαν δύο παιδιά:
* Φίλιππος (1410–1411/μετά το 1415)· απεβ. νέος.
* Μαργαρίτα (1411–1411/1412)· απεβ. νέα.

## Πρόγονοι

## Αναφορές
*
*
*

### Αναφορές
 

Κατηγορία:Οίκος του Γκιν
Γουλιέλμος Α΄ του Κουσύ

Ο **Γουλιέλμος Α΄**, γαλλ.: *Guillaume I de Coucy*  (απεβ. το 1335) από τον Οίκο του Γκιν, ήταν κύριος του Κουσύ, Oυαζύ, Λα Φερ, Mαρλ και Moνμιράιγ.

## Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Α΄ ήταν γιος του Ανγκεράν Ε΄ κυρίου του Κουσύ και της Χριστίν ντε Λίντσεϊ. 

## Οικογένεια
Ο Γουλιέλμος Α΄ νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ισαβέλλα των Σατιγιόν, κόρη του Γκυ Δ΄ κυρίου του Σαιν-Πολ και της Μαρίας των Ντρε της Βρετάνης, και είναι γνωστό ότι είχαν τα ακόλουθα γνωστά τέκνα.
* Ανγκεράν ΣΤ΄ (απεβ. 25 Αυγούστου 1346), κύριος του Κουσύ, Mαρλ, Λα Φερ, Ουαζύ και Moνμιράιγ.
* Γουλιέλμος Β΄ (απεβ. 6 Φεβρουαρίου 1342), κύριος του Γουάιρσντεϊλ, του Λάνκασιρ και άλλων εδαφών στην Αγγλία. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα ντε Στρόθερ και απεβ. χωρίς απογόνους.
* Ιωάννης (απεβ. π. το 1357), κύριος του Αβρινκούρ, χωρίς απογόνους.
* Ραούλ (απεβ. το 1389), κύριος του Μονμιράιγ, Λα Φερτέ-Γκωσέ, Ανκρ και Μπαιγιέλ. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Αρκούρ, είχαν απογόνους.
* Ωμπέρ, κύριος του Ντροσναί, Ντρουαζύ και Ρομενύ. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα ντε Βιλσαβουάρ, είχε απογόνους.
* Γκυ, απεβ. χωρίς απογόνους.
* Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Γκωσέ ντε Σατιγιόν, υποκόμη του Μπλενύ, είχε απογόνους.
* Μαργαρίτα.
* Αικατερίνη.
* Μαρία.
* Ισαβέλλα.

## Πρόγονοι

## Σημειώσεις

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Κατηγορία:Οίκος του Γκιν
Γκυγιεμέτ του Νεσατέλ

Η **Γκυγιεμέτ ντε Νεσατέλ**, γαλλ.: *Guillemette of Neufchâtel* (1260 - 1317) ήταν ευγενής στη Γερμανία. Ήταν κόρη τού Αμεδαίου, κόμη του Νεσατέλ, και τής συζύγου του, Ιορδάνας του Άρμπεργκ.  Το 1259 η μεγάλη θεία της Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Ριχάρδο του Νεσατέλ-αν-Μπουργκόν. Ως προίκα της, έφερε στον γάμο τις κυριότητες του Μπλαμόν, του Σατελό, του Μπελμόν και του Κουζάνς. Οι κύριοι του Νεσατέλ-αν-Μπουργκόν έθεσαν το Μπλαμόν υπό την προστασία τού δούκα της Βουργουνδίας, και έτσι το απέσπασαν από το Μονμπελιάρ.

Το 1282 η Γκυγιέμετ παντρεύτηκε τον Ρέγκιναλντ της Βουργουνδίας. Απέκτησαν πέντε παιδιά:

* Οτενέν «ο Τρελός» (απεβ. το 1339), ο οποίος τη διαδέχθηκε ως κόμης του Μονμπελιάρ.
* Αγνή (απεβ. το 1377), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ κόμη του Μονμπελιάρ, ο οποίος κληρονόμησε τον Μονμπελιάρ μετά το τέλος τού Οτενέν.
* Ιωάννα (απεβ. το 1347), παντρεύτηκε πρώτα τον Ούλριχ Γ΄ κόμη του Πφιρτ, μετά τον Ροδόλφο Έσσo μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν, και έπειτα τον Γουλιέλμο, κόμη του Κατσενελνμπόγκεν.
* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Αντινύ, πρίγκιπα του Σαιν-Κρουά.
* Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β' κόμη του Σαλόν-Ωσέρ.

Το 1283 ο προπάππος της, Θεοδώριχος Γ΄ κόμης του Μονμπελιάρ (1205–1283) απεβίωσε. Είχε ζήσει περισσότερο από όλα τα παιδιά του, και στη διαθήκη του άφησε την κομητεία του Μονμπελιάρ στην δισεγγονή του Γκυγιεμέτ. Ο Θεοβάλδος Γ΄ του Νεσατέλ, ο οποίος ήταν εγγονός τού Θεοδώριχου Γ΄ και ήθελε τον Μονμπελιάρ για τον εαυτό του, συνωμότησε με τον αδελφό τού Ρέγκιναλντ, Όθωνα Δ΄, για να αναγνωριστεί το Μονμπελιάρ ως φέουδο της Βουργουνδίας. Για να επιλύσει το ζήτημα, ο Ρέγκιναλντ παραχώρησε το Μπλαμόν και το Σατελό στον Θεοβάλδο Γ΄.

## Αναφορές

Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς