Ειρηνικό Κιλκίς

Το **Ειρηνικό** είναι χωριό του δήμου Παιονίας, της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς, Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, κείμενο στα σύνορα Ελλάδας - Βόρειας Μακεδονίας σε ένα ομαλό υψίπεδο.

Το χωριό ήταν αμιγώς ελληνικό από την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Στα μέσα του 19ου αιώνα αναφέρεται ακμαία ελληνική κοινότητα. Η ονομασία του τότε ήταν *Καλύβια Γιαννελαίων*. Η σημερινή ονομασία προέρχεται από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου διεξήχθησαν σφοδρές μάχες μεταξύ των συμμάχων (υπό Γαλλική διοίκηση) και των Κεντρικών Δυνάμεων. Η ονομασία *Ειρηνικό* δόθηκε για να εξωραϊστεί η φρίκη των πολεμικών επιχειρήσεων της εποχής εκείνης.

Οι κάτοικοι ήταν ημινομάδες και τα καλοκαίρια μετέβαιναν με τα πρόβατά τους στα βουνά της Κεντρικής Μακεδονίας, από τον Όλυμπο έως τα όρη ανατολικά των Σιδηρών Πυλών (Ντεμίρ Καπού) του Αξιού (σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία). Το χωριό αποτελούνταν κυρίως από Σαρακατσάνους, όπως και σήμερα. Οι πρώτες οικογένειες που αναφέρονται ως κάτοικοι του χωριού είναι οι Γιαννελαίοι, οι Ζαχιλαίοι και οι Μουστακαίοι. Η οικογένεια των Ζαχιλαίων ανέδειξε τον σπουδαίο οπλαρχηγό της επανάστασης του 1821 Γεώργιο Ζαχείλα που έδρασε στο Βέρμιο και στον Όλυμπο.

Η Αγγελική Χατζημιχάλη, στο «Παράρτημα –στατιστικοί πίνακες» του βιβλίου της Σαρακατσάνοι, κάτω από τον υπότιτλο Δυτική Μακεδονία, Οροσειρά Πάϊκο –Τζένα, αναφέρει τις οικογένειες Σαρακατσαναίων του Ειρηνικού που έβγαιναν στο Πάϊκο στις αρχές του 20ου αιώνα: Τσαχίλα Δημήτρη, Γιαννέλη Γιάννη, Κουκουγιάννη Γιώργη. Η ίδια λαογράφος κατέγραψε και άλλες οικογένειες Σαρακατσαναίων που έβγαιναν στο Πάϊκο, αλλά δεν εγκαταστάθηκαν στο Ειρηνικό - αυτές είναι οι οικογένειες του Σίσκου Χρίστου του Κώστα από το χωριό Νεοχώρι Χαλκιδικής, του Μπιζίκη Βασίλη του Βαγγέλη από τα Κουφάλια Γιαννιτσών, του Μπάτσκου Γιάννη από τη Μεταμόρφωση Κιλκίς, του Τσεκούρα Δημήτρη από το χωριό Πλατανιά Κιλκίς και των Παρδάλη Θανάση και Κατσαβέλη Θόδωρου από την περιοχή της αποξηραμένης λίμνης Αρτζάν Κιλκίς.

Με τη χάραξη των συνόρων του 1913, αλλά κυρίως μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι κτηνοτρόφοι σταμάτησαν να μετακινούνται προς Βορρά και πολλές οικογένειες που ξεχειμώνιαζαν σε βορειότερα μέρη συγκεντρώθηκαν στο Ειρηνικό. Μετά το 1941 στο χωριό εγκαταστάθηκαν και κάποιες οικογένειες από τον γειτονικό οικισμό Δαουτλί ή Αμπελοχώρι (εγκαταλελειμμένο σήμερα), επειδή βρίσκονταν ακριβώς επάνω στην ελληνογιουγκοσλαβική μεθόριο και αποτελούσε εύκολο στόχο των Βουλγάρων. Αυτές οι οικογένειες ήταν οι Κουκουγιανναίοι, Ναστουλαίοι και οι Στεργιουλαίοι. Άλλες οικογένειες Σαρακατσάνων που εγκαταστάθηκαν στο Ειρηνικό ήταν αυτές των Καλτσά, Κωτούλα και Λέφα.

Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα οι κάτοικοι της περιοχής αγωνίστηκαν για την ελευθερία έναντι σε Τούρκους και Βούλγαρους, με σπουδαιότερο μακεδονομάχο τον Γεώργιο Κουκογιάννη.

Στο χωριό λειτουργεί η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Σχεδόν όλοι κάτοικοι είναι κτηνοτρόφοι και γεωργοί.

Ο Σύλλογος Σαρακατσαναίων Πολυκάστρου και Περιχώρων "Τα Σταυραδέρφια" διοργάνωσε την εκδήλωση "Γλέντι στα Κονάκια του Ειρηνικού" στις 26 Ιουλίου 2024/2025 με μεγάλη επιτυχία.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* Διαδικυακές Πύλες, Δήμος Πολυκάστρου
* Χατζημιχάλη Αγγελική, 1957: *Σαρακατσάνοι,* Αθήνα
* Μακεδονία, 4.000 χρόνια Ελληνικής ιστορίας & πολιτισμού, γενική εποπτεία, Μ. Β. Σακελλαρίου, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1992, σελ. 459
* "Αφανείς, Γηγενείς Μακεδονομάχοι", επιστημονική εποπτεία Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, εκδ. University Studio Press, 2008, σελ. 96

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Κατηγορία:Δήμος Πολυκάστρου
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται αναφορά αριθμού σελίδας
Κατηγορία:Δήμος Παιονίας