open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κάστρο της Νουμάτα

Το **Κάστρο της Νουμάτα** (沼田城, Numata-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στη Νουμάτα, βόρεια του νομού Γκούνμα, στην Ιαπωνία. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το Κάστρο της Νουμάτα ήταν η έδρα της φυλής Τόκι, *[[ντάιμγιο|νταϊμιό]]* του τομέα Νουμάτα, αλλά το κάστρο διοικούνταν από διάφορες φυλές στο πέρασμα του χρόνου, και είναι αξιοσημείωτο ως η τοποθεσία μιας μεγάλης μάχης στην περίοδο Σενγκόκου. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως  «**Κουράουτσι-τζο**» (倉内城, Kurauchi-jō).

## Ιστορία
Κατά την περίοδο Μουρομάτσι, η περιοχή γύρω από τη Νουμάτα ελεγχόταν από τη φυλή Νουμάτα, με μια οχύρωση, που χτίστηκε σε αυτήν την τοποθεσία από τον Νουμάτα Ακιγιάσου το 1532. Ο Σανάντα Μασαγιούκι, υποτελής του Τακέντα Κατσουγιόρι κατέλαβε το κάστρο το 1580, και το μεγαλύτερο μέρος της φυλής Νουμάτα χάθηκε σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να ανακτήσει το πατρογονικό τους σπίτι τον επόμενο χρόνο. Στη συνέχεια, η περιοχή αμφισβητήθηκε μεταξύ της φυλής Σανάντα και της φυλής Ονταβάρα Χότζο. Το 1589, ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι προσπάθησε να επιλύσει τη διαφορά δίνοντας τη Νουμάτα στη φυλή Χότζο και αναθέτοντας το κοντινό κάστρο Ναγκουρούμι στη φυλή Σανάντα. Ωστόσο, ο Χότζο φρούραρχος Ινομάτα Κουνινόρι ήταν δυσαρεστημένος με αυτή τη ρύθμιση και επιτέθηκε στη Σανάντα. Ωστόσο, μετά την ήττα των Χότζο στη μάχη της Ονταβάρα το 1590, ο έλεγχος της Νουμάτα αποκαταστάθηκε σταθερά στη Σανάντα.

Ο Σανάντα Νομπουγιούκι ανακατασκεύασε πλήρως σε τεράστια κλίμακα το Κάστρο Νουμάτα το 1597, ενσωματώνοντας πέτρινους τοίχους και ένα μεγάλο πενταόροφο ντόντζον και πολλά *τριώροφα γιαγκούρα*. Η Νουμάτα έγινε ξεχωριστός τομέας από την κύρια εκμετάλλευση της φυλής Σανάντα στο Κάστρο Ουέντα το 1656. Ωστόσο, το 1681, ο Σανάντα Νομπουτόσι εκδιώχθηκε από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα για ακαθάριστη υποεκπροσώπηση των εσόδων του και το κάστρο καταστράφηκε.

Ο τομέας Νουμάτα αποκαταστάθηκε το 1703 και δόθηκε στον Χόντα Μασανάγκα, ο οποίος ανοικοδόμησε το Κάστρο Νουμάτα σε μικρότερη κλίμακα, ανασκάπτοντας εκ νέου μερικές από τις γεμάτες τάφρους και αποκαθιστώντας μερικά από τα χωμάτινα έργα, αλλά ένα νέο ντόντζον ή γιαγκούρα δεν χτίστηκε ποτέ. Στη συνέχεια, το κάστρο πέρασε στα χέρια ενός κατώτερου κλάδου της φυλής Κουρόντα πριν περάσει στα χέρια της φυλής Τόκι το 1742. Οι Τόκι διέμεναν σε μια κατοικία που χτίστηκε μέσα στο τρίτο περίβολο, αλλά το «κάστρο» παρέμεινε κάτι περισσότερο από ένα *τζίνγια*.

Το 1912, ένας πρώην σαμουράι στην υπηρεσία της φυλής Τόκι, ο Κούμε Ταμενοσούκε, αγόρασε την τοποθεσία του κάστρου και τη δώρισε στην πόλη Νουμάτα το 1926 για χρήση ως πάρκο. Το πάρκο περιέχει το Ουμπουκάτα Σπίτι, μια κατασκευή της περιόδου Έντο που κάποτε χρησιμοποιήθηκε ως φαρμακείο στην πόλη του κάστρου της Νουμάτα. Η δομή είναι μια σημαντική πολιτιστική περιουσία και λειτουργεί ως μουσείο τοπικής ιστορίας. Περιέχει επίσης μία μακέτα του κάστρου της Νουμάτα κάτω από τη διοίκηση της φυλής Σανάντα.

Το κάστρο της Νουμάτα συμπεριλήφθηκε σε λίστα ως ένα από τα 100 συνεχιζόμενα κορυφαία ιαπωνικά κάστρα το 2017. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Νουματα
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Εθνικός Δρυμός Μαυρόβου

Ο **Εθνικός Δρυμός Μαυρόβου** (βουλγάρικα: Национален парк Маврово) είναι ο μεγαλύτερος από τους τέσσερις εθνικούς δρυμούς της Ανατολικής Βουλγαρίας. Βρίσκεται στα δυτικά της χώρας, εκτείνεται σε μια έκταση περίπου 780 τετραγωνικών χιλιομέτρων και χαρακτηρίζεται από βαθιά φαράγγια, λίμνες και πυκνά δάση που αφθονούν σε ποικίλη άγρια ζωή. Ιδρύθηκε το 1949 με νόμο που ψηφίστηκε από την εθνοσυνέλευση της χώρας· αργότερα η νομοθεσία άλλαξε για να επιβάλει ένα πολύ αυστηρότερο σύστημα προστασίας, χωρίζοντας τον δρυμό σε τρεις ζώνες: αυστηρά φυσικά καταφύγια, διαχειριζόμενα καταφύγια και τουριστική ζώνη.

Το ανάγλυφο του δρυμού περιέχει τρία αλπικά ορεινά συστήματα: τα βουνά Σκάρδος, Κόραμπ και Μπίστρα. ο Σκάρδος και το Κόραμπ ξεπερνούν τα 2700 μέτρα σε ύψος (η κορυφή Κόραμπ, στα 2764 μ., είναι η υψηλότερη στη Βόρεια Μακεδονία). Τα βουνά αυτά διακρίνονται από τις πολλές χιονισμένες, οδοντωτές κορυφές και τα πλατιά χορταριασμένα οροπέδια κάτω από αυτά.  Ανάμεσα στα τρία βουνά εκτείνεται το φαράγγι Ράντικα για περισσότερα από 25 χλμ. Κάθετοι βράχοι άνω των 300 μέτρων υψώνονται πάνω από τα νερά του ποταμού Ράντικα.

Η περιοχή του δρυμού περιέχει άλλα ενδιαφέροντα φυσικά φαινόμενα—τον ψηλότερο καταρράκτη στα Βαλκάνια (με κατακόρυφη πτώση περίπου 120 μ.), αλπικούς βάλτους στον Σκάρδο ως απομεινάρια της εποχής των παγετώνων, σπάνιο καρστικό ανάγλυφο (συμπεριλαμβανομένων όμορφων σπηλαίων) στο όρη Μπίστρα, καθώς και πολυάριθμες παγετωνικές λίμνες σε όλη την αλπική ζώνη.

Ο εθνικός δρυμός, η λίμνη και η περιοχή έχουν πάρει το όνομά τους από τον οικισμό Μαύροβο.

## Συλλογή

Αρχείο:Mappa della Macedonia occidentale.png|Ο Εθνικός Δρυμός Μαυρόβου σημειωμένος στον χάρτη (αριστερά)
Αρχείο:NP Mavrovo 0 (2).JPG|Πύλη καλωσορίσματος στον Εθνικό Δρυμό Μαυρόβου
Αρχείο:Небо - земја.jpg|Το Όρος Μπίστρα εντός του εθνικού δρυμού


## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Μαυρόβο και Ροστούσα
Η ζωή ενός πλαστογράφου

***Η ζωή ενός πλαστογράφου*** (ιαπωνικά: ある偽作家の生涯, προφέρεται: Άρου γκισάκα νο σογκάι, κυριολεκτική μετάφραση: "Η ζωή ενός ψεύτικου καλλιτέχνη") είναι μια ιαπωνική νουβέλα του Γιασούσι Ινουέ. Το έργο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1951.

## Πλοκή
Στις αρχές του 1951, ένας δημοσιογράφος που ασχολείται με θέματα τέχνης λαμβάνει μια πρόσκληση για μια εκδήλωση με αφορμή τη 13η επέτειο του θανάτου του διάσημου ζωγράφου Κεϊγκάκου Ονούκι. Θυμάται την ανάθεση που είχε λάβει από τους συγγενείς του Κεϊγκάκου να γράψει μια βιογραφία για τον καλλιτέχνη πριν από 9 χρόνια και αποφασίζει να ολοκληρώσει επιτέλους αυτό το έργο, το οποίο είχε σταματήσει κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Ενώ μελετά τα ημερολόγια του Κεϊγκάκου, βλέπει να αναφέρεται επανειλημμένα το όνομα ενός φίλου του με το όνομα Σινοζάκι. Κάποια στιγμή, συνειδητοποιεί ότι ο Σινοζάκι δεν είναι άλλος από τον πρώην φίλο του Κεϊγκάκου, τον Χοσέν Χάρα, ο οποίος έχει αντιγράψει με μεγάλη επιτυχία την τέχνη του Κεϊγκάκου και την πουλά ως πρωτότυπη.

Ο δημοσιογράφος ανακαλεί αναμνήσεις από το 1943, όταν είχε συναντήσει ιδιώτες που είχαν στην ιδιοκτησία τους πίνακες του Κεϊγκάκου και ερχόταν επανειλημμένα αντιμέτωπος με τα τεχνικά άρτια αντίγραφα του Χάρα, αλλά και από το 1945 και το 1947, όταν έμεινε στο χωριό στα βουνά Τσουγκόκου, όπου έζησε ο Χάρα τα τελευταία του χρόνια. Εγκαταλελειμμένος από τη γυναίκα του, ο Χάρα πειραματίστηκε παράνομα με την πυρίτιδα για να δημιουργήσει ένα πυροτέχνημα που να έχει το χρώμα των κόκκινων χρυσάνθεμων. Ο δημοσιογράφος συλλογίζεται τη μοίρα ενός ανθρώπου που, επισκιασμένος από έναν διάσημο φίλο του καλλιτέχνη, δεν κατάφερε να ανγνωριστεί ποτέ για το δικό του ταλέντο και κατέληξε να ξεθωριάσει στην αφάνεια.

## Ιστορικό δημοσίευσης
*Η ζωή ενός πλαστογράφου* εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Οκτωβρίου του 1951 μέσω του περιοδικού *Shinchō*  και δημοσιεύτηκε σε μορφή βιβλίου την ίδια χρονιά. 

Στα ελληνικά, το έργο έχει μεταφραστεί από τον Παναγιώτη  Ευαγγελίδη και κυκλοφόρησε το 2005 από τις εκδόσεις Άγρα. 

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:20ός αιώνας στη λογοτεχνία
Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία
Το κυνηγετικό όπλο

***Το κυνηγετικό όπλο*** (ιαπωνικά: 猟銃, λατινισμός Χέπμπορν: Ryōjū) είναι μια ιαπωνική νουβέλα γραμμένη από τον Γιασούσι Ινουέ. Το έργο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1949. Με πλοκή η οποία εκτυλίσσεται από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 ως τα τέλη της δεκαετίας του 1940, η νουβέλα αφηγείται μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε έναν παντρεμένο άντρα και την ξαδέλφη της γυναίκας του, όπως αυτή φανερώνεται μέσα από τρεις εκτενείς επιστολές.

## Πλοκή
Σε έναν πρόλογο, ένας ανώνυμος ποιητής, αφού δημοσίευσε ένα ποίημα που απεικονίζει έναν μοναχικό κυνηγό του οποίου η όψη τον εντυπωσίασε, έρχεται σε επαφή με έναν άντρα που ονομάζεται Μισούγκι, ο οποίος έχει αναγνωρίσει τον εαυτό του ως τον κυνηγό αυτής της περιγραφής. Ο Μισούγκι του στέλνει τρία γράμματα, το ένα από την ανιψιά του, τη Σόκο, το δεύτερο από τη σύζυγό του, τη Μιντόρι, και το τρίτο από την αγαπημένη του, τη Σάικο. Αυτές οι επιστολές καταλαμβάνουν και το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, με κάθε γυναίκα να περιγράφει τα γεγονότα του παρελθόντος από τη δική της, διαφορετική οπτική γωνία. Πρόκειται για μια τεχνική που είναι παρόμοια με εκείνη που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία του Ακίρα Κουροσάβα του 1950 με τον τίτλο *[[Ρασομόν (ταινία)|Ρασομόν]]*.  

Ο Μισούγκι, διευθυντής σε μια εταιρεία και συλλέκτης έργων τέχνης, είναι νιόπαντρος με την πολύ νεότερη και άπειρη Μιντόρι. Η μεγαλύτερη ξαδέρφη της Μιντόρι, η Σαΐκο, είναι παντρεμένη με την γιατρό Καντότα, με τον οποίο και έχει μια κόρη, τη Σόκο. Όταν η Σαΐκο μαθαίνει για τη μοιχεία του Καντότα, τον χωρίζει. Η Σαΐκο επισκέπτεται τη Μιντόρι, κάνοντας μεγάλη εντύπωση στον Μισούγκι με την καλλιέργεια και τη μόρφωσή της. Ο Μισούγκι την ερωτεύεται και σύντομα οι δυο τους εμπλέκονται σε μια παθιασμένη σχέση. Η Σαΐκο αισθάνεται ένοχη για την προδοσία της απέναντι στη μικρότερη ξαδέρφη της και ορκίζεται ότι θα αυτοκτονήσει αν το μάθει ποτέ η Μιντόρι. Χωρίς όμως να το ξέρει, η Μιντόρι μαθαίνει για τη μοιχεία, αλλά αποφασίζει να παραμείνει ήρεμη μετά την ανακάλυψή της. Η Μιντόρι έχει σύντομες σχέσεις με άλλους άντρες ενώ ο γάμος της με τον Μισούγκι επιδεινώνεται λόγω ψυχρότητας και μοναξιάς. Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στην άρρωστη Σαΐκο, η Μιντόρι της λέει τελικά ότι ξέρει τα πάντα για την σχέση της ίδιας με τον Μισούγκι. Η Σαΐκο, συντετριμμένη επίσης από την είδηση ότι ο πρώην σύζυγός της έχει ξαναπαντρευτεί, ζητά από τη Σόκο να της κάψει το ημερολόγιό της και αυτοκτονεί με δηλητήριο. Αντί να το καταστρέψει όπως έχει υποσχεθεί, η Σόκο διαβάζει το ημερολόγιο της μητέρας της και απογοητεύεται με το περιεχόμενό του.

Και πάλι πίσω στο παρόν, σε έναν σύντομο επίλογο, ο ποιητής στοχάζεται πάνω στον χαρακτήρα του Μισούγκι.

## Ιστορικό εκδόσεων
*Το κυνηγετικό όπλο* εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Οκτωβρίου του 1949 από το περιοδικό *Bungakukai.*  Το εναρκτήριο ποίημα της νουβέλας είχε προηγουμένως εμφανιστεί με τον ίδιο τίτλο και σε ελαφρώς διαφορετική μορφή στο τεύχος του Οκτωβρίου 1948 στο περιοδικό *Shibunka.* 

Στα ελληνικά, το έργο έχει μεταφραστεί από τη Δανάη Μιτσοτάκη και κυκλοφόρησε το 1997 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. 

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:20ός αιώνας στη λογοτεχνία
Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία
Εθνικό Πάρκο οροσειράς Ροδόπης

Το **Εθνικό Πάρκο Οροσειράς Ροδόπης** είναι εθνικό πάρκο στην Ελλάδα, στις Περιφερειακές Ενότητες Δράμας και Ξάνθης, στο κεντρικό και δυτικό τμήμα της οροσειράς της Ροδόπης. Το πάρκο έχει συνολική έκταση 1.731.150 στρέμματα. Απλώνεται από τις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Φαλακρού και στη συνέχεια βόρεια του ποταμού Νέστου μέχρι τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και την ορεινή περιοχή της Ξάνθης.

Το Εθνικό Πάρκο ιδρύθηκε το 2009 για την προστασία της πλούσιας πανίδας και χλωρίδας που προστατεύεται από την Οδηγία των Οικοτόπων. Η έδρα του φορέα διαχείρισης του εθνικού πάρκου βρίσκεται στο χωριό Μεσοχώρι του δήμου Παρανεστίου στην περιφερειακή ενότητα Δράμας.

## Χλωρίδα
Μέσα στο όρια του Εθνικού Πάρκου βρίσκεται το **Παρθένο Δάσος του [[Φρακτό όρος|Φρακτού]]**, ενός από τα πέντε σημαντικότερα παρθένα δάση της Ευρώπης. Σημαντικοί προστατευταίοι βιότοποι είναι το παραποτάμιο δάσος μικρόφυλλου, ή γκρίζου σκλήθρου (Alnus incana) στην θέση Βαθύρεμα, οι καταρράκτες του Αχλαδορέματος, το δάσος της Τσίχλας και της Χαϊντούς και ο καταρράκτης του Λειβαδίτη. Το ποσοστό δασοκάλυψης φτάνει το 85% και υπάρχουν πολλά ρυάκια και ρέματα τα οποία διαρρέουν τις δασοσκεπείς πλαγιές του πάρκου. Στα χαμηλά υψόμετρα βλασταίνουν οι θαμνώνες με πουρνάρια (Quercus coccifera) και μεικτά δρυοδάση με άλλα φυλλοβόλα. Σε μεγαλύτερα υψόμετρα φυτρώνουν τα μαυρόπευκα (Pinus nigra), τα έλατα (Abies borisii-regis), οι οξιές (Fagus sp.), η μακεδονική ή βαλκανική πεύκη (Pinus peuce), η ερυθρελάτη (Picea abies), η δασική πεύκη (Pinus sylvestris) και η σημύδα (Betula sp.).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ελλάδας
Λιόου Σιγίνγκ (αθλήτρια)

Η **Λιόου Σιγίνγκ** (κινέζικα: 刘诗颖) (γενν. 24 Σεπτεμβρίου 1993) ή **Λιου Σιγίνγκ** είναι Κινέζα αθλήτρια του στίβου, που ειδικεύεται στον ακοντισμό. Είναι η πρώτη Ασιάτισσα αθλήτρια που κέρδισε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στον ακοντισμό γυναικών.

## Καριέρα
Η Σιγίνγκ αγωνίστηκε στον στίβο ως έφηβη και έγινε γνωστή σε εθνικό επίπεδο με μια νίκη στους Εθνικούς Αγώνες Νέων της Κίνας. Μια νίκη στο εθνικό πρωτάθλημα νεανίδων το 2012 την οδήγησε στην άνοδο στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης νεανίδων με προσωπική καλύτερη επίδοση (57,52 μ.).

Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων του 2012 ως κορυφαία αθλήτρια και βελτίωσε το προσωπικό ρεκόρ της σε 58,47 μ.Μ, στον προκριματικό γύρο. Βελτιώθηκε ξανά στα 59,20 μ. στον τελικό και προηγήθηκε μέχρι τον τελευταίο γύρο, όταν η Σουηδή Σόφι Φλινκ κατάφερε ένα μεγάλο προσωπικό ρεκόρ για να ρίξει τη Σιγίνγκ στη θέση του αργυρού μεταλλίου. Είχε κερδίσει η ίδια ένα χρυσό μετάλλιο στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Στίβου Νεανίδων του 2012 έναν μήνα νωρίτερα.

Η Σιγίνγκ έκανε μια σταδιακή πρόοδο στις ανώτερες τάξεις. Ήταν έκτη στο Κινεζικό Πρωτάθλημα Στίβου 2012, στη συνέχεια βελτιώθηκε στην τέταρτη θέση στους 12ους Εθνικούς Αγώνες της Κίνας το 2013 με προσωπικό ρεκόρ 60,23 μ.  – η πρώτη της ρίψη πάνω από τα εξήντα μέτρα. Δεν αγωνίστηκε σε μεγάλη διοργάνωση το 2014, αλλά μια νέα καλύτερη ρίψη στα 62,72 μ. της έδωσε την υψηλότερη παγκόσμια κατάταξή της στην 21η θέση.

Καθιερώθηκε διεθνώς με μια νίκη στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Στίβου 2015, παίρνοντας το χρυσό μετάλλιο για την Κίνα με ρεκόρ πρωταθλήματος στα 61,33 μ. (ξεπερνώντας το ρεκόρ ρίψης της συμπατριώτισσας της Λι Λινγκγουέι το 2013).

Στις 6 Αυγούστου 2021, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό γυναικών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο με 66,34 μέτρα, οπότε έγινε η πρώτη Ασιάτισσα που κέρδισε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στον ακοντισμό γυναικών και η δεύτερη Κινέζα αθλήτρια που στέφθηκε Ολυμπιονίκης σε κάθε αγώνισμα ρίψης.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2021, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό γυναικών στους Εθνικούς Αγώνες της Κίνας 2021 στο Σαανσί με 64,33 μέτρα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Κινέζοι αθλητές του στίβου
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Ασιατικούς Αγώνες 2018
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κατηγορία:Κινέζοι Ολυμπιονίκες
Κόκκινη Εκκλησία (Καππαδοκία)

Η **Κόκκινη Εκκλησία** (τουρκικά: *Kızıl Kilise*, «Κιζίλ Κιλισέ») είναι διατηρητέος βυζαντινός ορθόδοξος ναός στην Τουρκία, αφιερωμένος στον Άγιο Παντελεήμονα. Βρίσκεται κοντά στον οικισμό Σιβριχισάρ της επαρχίας Ακσαράι στην Καππαδοκία.

## Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
Η Κόκκινη Εκκλησία βρίσκεται στην αγροτική θέση Τσακιλλίκ, ανατολικά του οικισμού Σιβριχισάρ και σε απόσταση περίπου 5 χλμ. από την κωμόπολη Γκέλβερι ή Καρβάλη (τουρκικά: *Güzelyurt*). Η ονομασία με την οποία είναι κοινώς γνωστός ο ναός («Κόκκινη Εκκλησία» εκ του τουρκικού *Kızıl Kilise*) οφείλεται στις πέτρες που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του, οι οποίες ήταν κόκκινης απόχρωσης. Σχετικά με το έτος κτίσης του υπάρχουν διάφορες απόψεις που την ανάγουν μεταξύ του 5ου και 9ου αιώνα. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και αναφέρεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα σταυροειδούς ναού, καθώς μια από τις πιο καλοδιατηρημένες εκκλησίες του ρυθμού της. Από την εικονογράφηση του ναού σώζονται μόνο ακαθόριστα χρωματικά υπολείμματα. Στο ναό είχε προστεθεί μεταγενέστερα ένας ισόγειος νάρθηκας, ο οποίος πια έχει κατεδαφιστεί. Στο εσωτερικό του ναού, ιδιαίτερα στα τόξα και στις όψεις των πεσσών, σώζονται ίχνη τοιχογραφίας. Στα τόξα, που στηρίζουν το τύμπανο του τρούλου υπάρχουν προτομές αγίων.
αριστερά|μικρογραφία|Από το εσωτερικό του ναού.
Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, ο ναός είχε χαρακτήρα ξωκλησιού και ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Παντελεήμονα. Διέθετε πηγή που λειτουργούσε ως αγίασμα και γιόρταζε στις 27 Ιουλίου, ημέρα κατά την οποία διεξαγόταν ονομαστό πανηγύρι που προσέλκυε πλήθος κόσμου και περιλάμβανε, μεταξύ άλλων εκδηλώσεων, κονταρομαχίες ιππέων στις οποίες αρκετά συχνά συμμετείχαν και μουσουλμάνοι. Την ίδια περίοδο (συγκεκριμένα το 1907) επισκέφτηκε και φωτογράφισε τον ναό η Βρετανίδα συγγραφέας, αρχαιολόγος και εξερευνήτρια, Γερτρούδη Μπελ.

Σε ό,τι αφορά ενδεχόμενες παλαιότερες χρήσεις της Κόκκινης Εκκλησίας, έχει υποστηριχτεί πως ήταν ταφικός ναός αφιερωμένος στον Γρηγόριο Ναζιανζηνό τον Πρεσβύτερο, εκκλησία αφιερωμένη σε τοπικούς χριστιανούς μάρτυρες, καθεδρικός ναός κάποιας άγνωστης κατεστραμμένης πόλης κλπ. Επίσης, έχει συνδεθεί με μια σειρά μύθων και δοξασιών των χριστιανών και των μουσουλμάνων κατοίκων του Σιβριχισάρ.

Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το κτίριο του ναού χρησιμοποιήθηκε από βοσκούς της ευρύτερης περιοχής, ενώ παρατηρήθηκαν και άλλες αλλοιώσεις όπως απόσπαση οικοδομικών υλικών, παράνομες εκσκαφές από θησαυροθήρες κλπ. Το 2008 η Κόκκινη Εκκλησία χαρακτηρίστηκε ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομίας σε κίνδυνο, ενώ το 2011 ξεκίνησαν εργασίες συντήρησης με χρηματικά ποσά που συγκεντρώθηκαν κυρίως από την Τουρκία, τη Γαλλία, την Ελλάδα και τις ΗΠΑ.

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Καππαδοκία
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Τουρκία
Κατηγορία:Επαρχία Ακσαράι

Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Τουρκία
Κάστρο Οσί

δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Σωζόμενη πύλη του Κάστρου Oshi
Το **Κάστρο Οσί** (忍城, Oshi-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Γκιόντα, στο νομό Σαϊτάμα της Ιαπωνίας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο, το κάστρο Οσί ήταν το κέντρο του τομέα Οσί των 100,000 *[[koku]]*, αλλά το κάστρο περισσότερο γνωστό για τη συσχέτισή του με την πολιορκία του Οσί κατά τη διάρκεια της ύστερης περιόδου Σενγκόκου. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως «**Κάμα-τζο**» (亀城, Kama-jō, Κάστρο Χελώνα) ή  «Οσί-νο-ούκι-τζο» (忍の浮き城, το πλωτό κάστρο του Οσί). Θεωρούνταν ως ένα από τα επτά κύρια φρούρια της περιοχής του Καντό. 

## Ιστορία
Το Κάστρο Οσί ολοκληρώθηκε από τον Ναρίτα Ακιγιάσου γύρω στο 1479. Η οικογένεια Ναρίτα κυβέρνησε την περιοχή της Γκιόντα αρχικά ως υποτελείς της φυλής Ογκιγκαγιάτσου Ουεσούγκι, αλλάζοντας την πίστη της στη φυλή Ονταβάρα Χότζο το 1546. Η πόλη του κάστρου κάηκε από τον Ουεσούγκι Κένσιν το 1574.

Το κάστρο χρησιμοποιούσε έλη και βάλτους στα περίχωρά του και θεωρούνταν απόρθητο. Το 1590, ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι έστειλε τον Ισίντα Μιτσουνάρι με στρατό 23.000 στρατιωτών, για να καταλάβει το κάστρο. Στην πολιορκία του Οσί, οι 619 σαμουράι του κάστρου και οι 2000 ντόπιοι στρατεύσιμοι απέκρουσαν πολυάριθμες επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας προσπάθειας αντιγραφής για να κατακλύσουν τους υπερασπιστές, σύμφωνα με τη διάσημη πολιορκία του Τακαμάτσου από τον Χιντεγιόσι. Παρά την εντυπωσιακή κατασκευή του Μιτσουνάρι με αναχώματα 28 χιλιομέτρων και τις καταρρακτώδεις βροχές, το κάστρο εξακολουθούσε να διατηρείται από τους υπερασπιστές του μόνο μέχρι την είδηση ότι οι άρχοντές τους είχαν ηττηθεί στην πολιορκία της Ονταβάρα.

Η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχο του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και το κάστρο στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε ως το κέντρο του τομέα Οσί των 100.000 *koku,* που κυβερνήθηκε από μια διαδοχή από νταϊμιό από διάφορους κλάδους της φυλής Ματσουντάιρα και της φυλής Άμπε. Η πόλη του κάστρου ευημερούσε κατά την περίοδο Έντο από την εγγύτητά της στον αυτοκινητόδρομο Νακασέντο και την τοποθεσία στον ποταμό Τόνε.

Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, όλες οι δομές του κάστρου καταστράφηκαν και η τοποθεσία του μετατράπηκε σε δημόσιο πάρκο. Το σημερινό *ντόντζον* ανακατασκευάστηκε το 1988, για να τονώσει τον τοπικό τουρισμό και να λειτουργήσει ως Μουσείο τοπικής ιστορίας της πόλης της Γκιόντα (行田市郷土博物館) (*Gyōda-shi Gōdō Hakubutsukan*).

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Οσι
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Διαδρομή του Ναπολέοντα

[μικρογραφία|Ο Γαλλικός Αυτοκρατορικός Αετός κοντά στο [Γκαπ]]
Η **διαδρομή του Ναπολέοντα** (γαλλικά: Route Napoléon) είναι ο δρόμος που ακολούθησε ο Ναπολέων το 1815 κατά την επιστροφή του από τη νήσο Έλβα. Σήμερα ελίσσεται παράπλευρα με τμήματα των γαλλικών εθνικών οδικών δικτύων N85, D1085, D4085 και D6085.

Την 1η Μαρτίου 1815, κατά την επιστροφή του από την Έλβα, ο Ναπολέων αποβιβάστηκε στο Γκολφ-Ζουάν, από όπου ξεκινά η διαδρομή, με μια μικρή ομάδα 1100 πιστών στρατιωτών. Και από εδώ ξεκίνησε την πορεία που επρόκειτο να τον οδηγήσει στην επιστροφή στην εξουσία δυόμισι εβδομάδες αργότερα, στις 20 Μαρτίου, με τη θριαμβευτική είσοδό του στο παλάτι του Κεραμεικού που είχε εγκαταλειφθεί βιαστικά από τον Λουδοβίκο ΙΗ΄. Αυτή ήταν η αρχή των Εκατό Ημερών που κατέληξαν στη μάχη του Βατερλώ.

Η διαδρομή αρχίζει από την Αντίμπ, κοντά στο Γκολφ-Ζουάν, έως τη Γκρενόμπλ, κοντά στην οποία και στο κάστρο όπου στρατοπέδευσε βρίσκεται το Μουσείο της Γαλλικής Επανάστασης. Έχει μήκος 325 χιλιόμετρα και ο Ναπολέων με τους στρατιώτες του χρειάστηκαν μία εβδομάδα για να τη διανύσουν.

Εγκαινιάστηκε το 1932 και ελίσσεται από τη Γαλλική Ριβιέρα βόρεια-βορειοδυτικά στους πρόποδες των Γαλλικών Άλπεων, ανάμεσα από χωράφια κατάφυτα με λεβάντα και γιασεμί, λόφους και πευκοδάση. Κατά μήκος της ιστορικής διαδρομής υπάρχουν αγάλματα του Γαλλικού Αυτοκρατορικού Αετού και μνημεία με αναμνηστικές πλάκες.

## Η διαδρομή
μικρογραφία|Η διαδρομή του Ναπολέοντα
Από το νότο προς τον βορρά:

* Αντίμπ
* Γκρας
* Σαιν-Βαλιέ-ντε-Τιέ
* Καστελάν
* Ντίνι-λε-Μπαιν
* Σιστερόν
* Γκαπ
* Διάβαση Μπαγιάρ (υψόμετρο 1.246 μέτρα)
* Κορ
* Λα Μυρ
* Λαφρέ
* Γκρενόμπλ

## Εικόνες

Αρχείο:Route Napoléon (Golfe Juan).JPG|Αρχή της ιστορικής διαδρομής στο Γκολφ-Ζουάν
Αρχείο:N85 - Route Napoleon - Prairie de la Rencontre - Laffrey.jpg|Λαφρέ- Το Λιβάδι της Συνάντησης
Αρχείο:Pont d'Aiglun.JPG|Γέφυρα στο Αιγκλέν
Αρχείο:Buonapartens Zug durch das Var-Departement.jpg|*Η πορεία του Ναπολέοντα μέσα από το νομό [[Βαρ (νομός)|Βαρ]],* πίνακας του 1889


## Παραπομπές



Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Ουτς

Το **Ουτς** ( , *"Uuch"),* αναφέρεται συχνά και ως **Ουτς Σαρίφ** ( ,  *Uuch*  *Sharīf*, *"Ευγενές Ουτς"* ), είναι ιστορική πόλη στο νότιο τμήμα της επαρχίας Παντζάμπ του Πακιστάν. Το Ουτς πιθανώς ιδρύθηκε ως Αλεξάνδρεια, από τον Μέγα Αλέξανδρο κατά την εισβολή του στην κοιλάδα του Ινδού. Το Ουτς ήταν ένα από τα πρώτα προπύργια του Σουλτανάτου του Δελχί κατά τη διάρκεια της μουσουλμανικής κατάκτησης της Ινδικής υποηπείρου..Το Uch ήταν περιφερειακό μητροπολιτικό κέντρο μεταξύ του 12ου και του 17ου αιώνα, και έγινε καταφύγιο για μουσουλμάνους λογίους που διέφυγαν από διώξεις από άλλες περιοχές. Αν και το Uch είναι τώρα σχετικά μικρή πόλη, φημίζεται για τον άθικτο ιστορικό αστικό ιστό του και για την πληθώρα ιερών αφιερωμένων σε μουσουλμάνους μυστικιστές του 12ου έως 15ου αιώνα, τα οποία είναι διακοσμημένα με περίτεχνα κεραμίδια και χτίστηκαν με το ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό στυλ του νότιου Παντζάμπ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Πακιστάν
Αγία Παρασκευή Αγίας Μαρίνης Λέσβου

Η **Αγία Παρασκευή**  Αγίας Μαρίνης ή Μυτιλήνης είναι χωριό της Λέσβου, το οποίο ανήκει στην τοπική κοινότητα Αγίας Μαρίνας, της δημοτικής ενότητας  Μυτιλήνης, του δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου,  στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

## Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι πεδινός οικισμός της ΝΑ. Λέσβου. Βρίσκεται σε λοφώδη περιοχή του βουνού Αμαλή, που βλέπει ανατολικά στο Αιγαίο Πέλαγος και τις τουρκικές ακτές, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Είναι ο πιο κοντινός οικισμός στο αεροδρόμιο του νησιού, καθώς βρίσκεται κτισμένη στη δυτική πλευρά του αεροδιαδρόμου. Απέχει 6 χλμ. περίπου Ν. της πρωτεύουσας Μυτιλήνης.

## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίας Μαρίνας της Λέσβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Μαρίνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Μυτιλήνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης.

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή εκδ., 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Google Earth
*eetaa.gr

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λέσβου
Λότφι Α. Ζάντεχ

Ο **Λότφι Αλίασκερ Ζάντεχ** (, , ) (4 Φεβρουαρίου 1921 - 6 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Ιρανός-Αμερικανός μαθηματικός, επιστήμονας υπολογιστών, ηλεκτρολόγος μηχανικός, ερευνητής της τεχνητής νοημοσύνης και καθηγητής της επιστήμης υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ.

Ο Ζάντεχ είναι περισσότερο γνωστός για τα ασαφή μαθηματικά που ανέπτυξε, τα οποία αποτελούνται από τις εξής ασαφείς έννοιες: ασαφή σύνολα, ασαφής λογική, ασαφείς αλγόριθμοι, ασαφής σημασιολογία, ασαφείς γλώσσες, ασαφής έλεγχος, ασαφή συστήματα, ασαφείς πιθανότητες, ασαφή συμβάντα και ασαφείς πληροφορίες.

Ο Ζάντεχ ήταν ιδρυτικό μέλος της Ευρασιατικής Ακαδημίας.

## Καριέρα

## Επιλεγμένες εκδόσεις
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 2012. Computing With Words. Principal Concepts and Ideas. Berlin: Springer.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Seising, Rudolf. *The Fuzzification of Systems: The Genesis of Fuzzy Set Theory and Its Initial Applications – Developments up to the 1970s* (Studies in Fuzziness and Soft Computing, Vol. 216) Berlin, New York, [et al.]: Springer 2007.
* Zadeh, Fay. "My Life and Travels with the Father of Fuzzy Logic".  1998, TSI Press, Albuquerque, NM.
* Zadeh, Lofti A. "Lotfi Visions", two-part interview with Jack J. Woehr, *Dr. Dobb's Journal*, July, 1994 (part 1) and August, 1994 (part 2).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Λόφτι Ζάντεχ (συνέντευξη): Reflections on the Beginnings of "Fuzzy Logic" http://www.azer.com/aiweb/categories/magazine/24_folder/24_articles/24_fuzzylogic.html in Azerbaijan International, Vol. 2:4 (1994), σελ. 46–47.
* Λόφτι Ζάντεχ, Berkeley Commencement Speech: "Commercialism and Human Values: When You Can't Stop for Lunch," in Azerbaijan International, Vol. 6:1 (Spring 1998), σελ. 65.
* "Famous People: Then and Now, Lotfi Zadeh (reflecting on his childhood) in Azerbaijan International, Vol. 7:4 (Winter 1999), σελ. 28–29.
* "Lotfi Zadeh: Short Biographical Sketch". Azerbaijan International, Vol. 2:4 (Winter 1994), σελ. 49.
* CS.Berkeley.edu, Academic profile – Berkeley, University of California.
*http://univagora.ro/jour/index.php/ijccc/article/view/3111, I. Dzitac, F.G. Filip, M.J. Manolescu, Fuzzy Logic Is Not Fuzzy: World-renowned Computer Scientist Lotfi A. Zadeh, International Journal of Computers Communications & Control (December), Vol 12 No 6 (2017), 748–789.
* Univagora.ro, Honorary Chair and Keynote Speaker, ICCCC 2008, A conference dedicated to the Centenary of John Bardeen.
* 1965 seminal work on CS.Berkeley.edu, Fuzzy Sets
* https://scholar.google.com/scholar?hl=en&q=lotfi+zadeh&btnG=&as_sdt=1%2C11&as_sdtp=, Zadeh's Google Scholar Citations

Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί
Κατηγορία:Ιρανοί μαθηματικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών
Κατηγορία:Ιρανοί επιστήμονες υπολογιστών
Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί
Κατηγορία:Ιρανοί μηχανικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί ηλεκτρολόγοι μηχανικοί
Κατηγορία:Ιρανοί ηλεκτρολόγοι μηχανικοί
Κατηγορία:Λογικολόγοι
Κατηγορία:Ερευνητές τεχνητής νοημοσύνης
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης
Κατηγορία:Ιρανοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Αντώνης Κασδοβασίλης

Ο **Αντώνης Κασδοβασίλης** (γενν. Χρυσούπολη Καβάλας, 13 Ιανουαρίου 1958) είναι παλαίμαχος, πρώην διεθνής Έλληνας ποδοσφαιριστής, που με ύψος 1,85 μ., αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.
Ξεκίνησε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο από το σύλλογο του Πανδραμαϊκού στη Β’  Εθνική και εν-συνεχεία αγωνίσθηκε επί 11 συνεχόμενες χρονιές στην Α’  Εθνική κατηγορία, για τις ομάδες της Δόξας Δράμας, του Ολυμπιακού Πειραιώς  και του Λεβαδειακού. Τερμάτισε την αγωνιστική του σταδιοδρομία στη Β’  Εθνική, ως ποδοσφαιριστής της Δόξας Βύρωνα.
Εκτός από την Εθνική Ομάδα των Ανδρών, ήταν στέλεχος και της Ολυμπιακής Ομάδας.
Μετά το τέλος της καριέρας του ως παίκτης, ανέλαβε προπονητής αρκετών ομάδων, συνεισέφερε ως παράγοντας, ενώ ασχολείται και με τα Τμήματα Υποδομών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Βύρωνα
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ημέρα της Μαρμότας

[250px|μικρογραφία|Τέλεση του εθίμου στην Πενσυλβάνια ([2005)]]
**Ημέρα της Μαρμότας** αποτελεί έθιμο των Βορείων Πολιτειών, κυρίως στην Πενσυλβάνια, και του Καναδά, με καταγωγή από τη Γερμανία του 18ου αιώνος κατά το οποίο κάθε 2 Φεβρουαρίου οι ακόλουθοι του εθίμου συγκεντρώνονται και βασίζουν τις μετεωρολογικές προβλέψεις τους στο αν η μαρμότα θα αναγνωρίσει τη σκιά της, κάτι το οποίο σημαίνει ότι ο Χειμώνας έχει πρακτικά τελειώσει ή αν θα την αναγνωρίσει και θα επιστρέψει πίσω στη φωλιά της που ερμηνεύεται ότι ο χειμώνας θα διαρκέσει ακόμη έξι εβδομάδες. Ωστόσο, σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Κλιματικών Δεδομένων, το ποσοστό επιτυχίας των προβλέψεων με αυτό το μοντέλο, δεν ξεπερνά το 39%.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έθιμα
Εθνικό Πάρκο Γιακουσίμα

Το **Εθνικό Πάρκο Γιακουσίμα** (屋久島国立公園, Yakushima Kokuritsu Kōen) είναι  προστατευόμενη περιοχή, που βρίσκεται στο νομό Καγκοσίμα, στο νησί Κιούσου. Περιλαμβάνει μέρη των νησιών Όσουμι με την Γιακουσίμα, ολόκληρο το νησί Κουτσινοεράμπου-τζίμα και μερικές κοντινές θαλάσσιες περιοχές. Έχει συνολικό μέγεθος 325,53 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Το εθνικό πάρκο ιδρύθηκε στις 16 Μαρτίου 1964 και ανατέθηκε στο Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα, το οποίο έγινε Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα-Γιάκου. Στις 16 Μαρτίου 2012 η Γιακουσίμα χωρίστηκε ως ξεχωριστό Εθνικό Πάρκο Γιακουσίμα. Το Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα-Γιάκου μετονομάστηκε σε Εθνικό Πάρκο Κιρισίμα-Κινκόβαν με έκταση 365,86&nbsp;km². 

## Γεωγραφία
Το Εθνικό Πάρκο καλύπτει έκταση πάνω από 20.989 εκτάρια στη Γιακουσίμα. Πρόκειται για το 42% της χερσαίας έκτασης του νησιού και 3.943,4 εκτάρια  παρακείμενης θαλάσσιας έκτασης. Βρίσκεται κυρίως στη δυτική ακτή του νησιού. Το Κουτσινοεράμπου-τζίμα έχει 3.577 εκτάρια και ανήκει εξ ολοκλήρου στο Εθνικό Πάρκο συν 4.043.5 εκτάρια παράκτιων υδάτων. Το εθνικό πάρκο καλύπτει έτσι 24.566 εκτάρια  και 7.986,9 εκτάρια θάλασσας. 

Η κεντρική περιοχή του Εθνικού Πάρκου σχηματίζεται από τα βουνά Οκουντάκε. Το υψηλότερο σημείο είναι το όρος Μιγιανόουρα με ύψος 1.936 μέτρα. Μερικά από τα βουνά θεωρούνται ιερά μέρη από τον πληθυσμό, ενώ άλλα μπορούν να αναρριχηθούν. Τμήματα της περιοχής είναι προσβάσιμα από μονοπάτια πεζοπορίας.  Το νησί έχει μια υγρή υποτροπική κλιματική ζώνη με υγρά και ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Ανάλογα με την τοποθεσία, η βροχόπτωση είναι μεταξύ 4.000 και 8.000 χιλιοστά ανά έτος.

## Φύση και τοπίο
[μικρογραφία| [Ιαπωνικός μακάκος (Macaca fuscata)]]
Στο εθνικό πάρκο υπάρχουν εκτεταμένα αποθέματα κρυπτομερίας και ροδόδεντρου.  Μια περιοχή 1.219 εκταρίων με τους παλαιότερους κέδρους, το Γιακουσούγκι, του οποίου η ηλικία εκτιμάται ότι είναι πάνω από 2000 χρόνια, δεν αποτελεί μέρος του εθνικού πάρκου.  Στις 17 Μαΐου 1975, η περιοχή Χαναγιάμα στην οροσειρά Γιακουσίμα ορίστηκε ως η περιοχή της άγριας φύσης της Γιακουσίμα () υπό ειδική προστασία. 

Τμήματα του εθνικού πάρκου, καθώς και το φυσικό καταφύγιο Γιακουσίμα (107.47&nbsp;km²), ανακηρύχθηκαν από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1993.

Το εθνικό πάρκο έχει το δικό του υποείδος του ιαπωνικού μακάκου (Macaca fuscata). Την παραλία Ναγκάτα-χάμα επισκέπτονται οι θαλάσσιες χελώνες Χόουκσμπιλ, για να γεννήσουν αυγά. 

Στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού βρίσκεται το Θαλάσσιο Πάρκο Κουρίο. Έχει κοραλλιογενείς υφάλους και αντίστοιχα εξωτική άγρια ζωή. Το τοπίο του νησιού Κουτσινοεράμπου-τζίμα χαρακτηρίζεται από διαφορετικά ηφαίστεια και πυκνά δάση. Εκεί ζει το απειλούμενο είδος της ιπτάμενης αλεπούς Ριούκιου. 

Συνολικά, 1900 είδη φυτών, 16 είδη θηλαστικών και 150 είδη πουλιών έχουν εντοπιστεί μέχρι στιγμής στο Εθνικό Πάρκο. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Περιβάλλον της Ιαπωνίας
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιαπωνίας
Γιακουσιμα
Ντέιβιντ Άιτζ

Ο **Ντέιβιντ Γιουτάκα Άιτζ** (αγγλικά: *David Yutaka Ige*, 15 Ιανουαρίου 1957), είναι Αμερικανός πολιτικός και μηχανικός, που υπηρετεί ως 8ος Κυβερνήτης της Χαβάης από το 2014 έως το 2022. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας της Χαβάης για την 16η περιφέρεια (2003-2014) και για την 17η περιφέρεια (1995-2003), καθώς και ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων της Χαβάης, από την 34η περιφέρεια (1993-1995) και από την 43η περιφέρεια (1985-1993). 

Στις Κυβερνητικές εκλογές του 2014 στη Χαβάη, ο Άιτζ, εξελέγη 8ος Κυβερνήτης της Χάβαης, με ποσοστό 49,5% των ψήφων. Επανεξελέγη, το 2018, με ποσοστό 62,7% των ψήφων, έναντι 33,7% των ψήφων της Ρεπουμπλικανής ανθυποψήφιάς του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κυβερνήτες της Χαβάης
Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί
Σπήλαιο Ιωαννίνων

Το **Σπήλαιο** είναι μικρό ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Σπήλαιο βρίσκεται σε υψόμετρο 500 μέτρα. Απέχει περίπου 15 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 21 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Κοντά βορειοδυτικά του χωριού είναι το Δελβινακόπουλο, του οποίου θεωρείται συνοικισμός και συγκαταλέγεται στα Γραμμενοχώρια. Η μεταβυζαντινή εκκλησία της Αγίας Τριάδος έχει χαρακτηριστεί ως αρχαίο μνημείο.

Στις αρχές του περασμένου αιώνα το χωριό υπήρξε ιδιωτικό τσιφλίκι και οι κάτοικοί του μετοίκησαν σε αυτό για άγνωστο λόγο στις 8 Σεπτεμβρίου 1823. Σύμφωνα με τη στατιστική του Παναγιώτη Αραβαντινού, το 1856, υπάγονταν στην επισκοπή Βελάς και Κόνιτσας και ήταν ιδιόκτητο ενώ δέκα χρόνια αργότερα σύμφωνα με μαρτυρικό ενυπόγραφο των γερόντων (5 Ιουνίου 1866), καταγράφεται ως τσιφλίκι πολλών "ελιακοσαίμπηδων", δηλαδή τσιφλικομεριδιούχων. Ως τελευταίος ιδιοκτήτης του χωριού αναφέρεται ο Σπυρίδων Σπέγγος, από το γειτονικό Γραμμένο από τον οποίο το εξαγόρασαν οι τότε κάτοικοι του χωριού.

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δελβινακοπούλου με την παλιά του ονομασία *Σπήλιο* η οποία το 1940 διορθώθηκε σε *Σπήλαιον*. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Δελβινακόπουλο αποτελούν την τοπική κοινότητα Δελβινακοπούλου της δημοτικής ενότητας Ευρυμενών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 7 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Παρουίρ Σεβάκ

Ο **Παρουίρ Σεβάκ** (αρμενικά: *Պարույր Սևակ*, φιλολογικό ψευδώνυμο του **Παρουίρ Γκαζαριάν**, 1924–1971) ήταν σημαντικός Αρμένιος ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας που έζησε κατά τη περίοδο της Σ.Σ.Δ. της Αρμενίας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 ή 26 Ιανουαρίου του 1924 στο Τσανακτσί (νυν Ζανγκακατούν) της Αρμενίας, η οποία εκείνη την περίοδο αποτελούσε κομμάτι της ΕΣΣΔ και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Γκαζαριάν. Πραγματοποίησε φιλολογικές σπουδές στο Γερεβάν και τη Μόσχα και εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1948. Μετά την αποφοίτησή του από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας εργάστηκε ως καθηγητής. Το 1960 επέστρεψε στην Αρμενία και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Γερεβάν. Από το 1966 μέχρι και τον θάνατό του κατείχε τη θέση του γραμματέα της Ένωσης Συγγραφέων Αρμενίας.

Σκοτώθηκε στις 17 Ιουνίου του 1971 σε τροχαίο δυστύχημα, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε και στο οποίο επέβαινε η οικογένειά του συγκρούστηκε με φορτηγό. Στο ίδιο συμβάν έχασε τη ζωή της και η σύζυγός του, με την οποία είχε αποκτήσει δύο παιδιά. Το περιστατικό και οι συνθήκες υπό τις οποίες προήλθε έχουν οδηγήσει σε διάφορες θεωρίες περί κρατικής δολοφονίας, κυρίως λόγω των επικρίσεων του Σεβάκ προς τις σοβιετικές αρχές πάνω σε διάφορα ζητήματα.

## Έργο
Ο Σεβάκ εμφανίστηκε στα γράμματα το 1948, μέσω της πρώτης του ποιητικής συλλογής. Το ψευδώνυμό του ήταν φόρος τιμής στον Ρουμπέν Σεβάκ, λογοτέχνη των αρχών του 20ού αιώνα και θύμα της της γενοκτονίας των Αρμενίων. Εμβληματικό έργο του Παρουίρ Σεβάκ θεωρείται το «Ασίγαστο καμπαναριό», το οποίο είναι εμπνευσμένο από τη ζωή του Κομιτάς: αποτελείται από 7000 στίχους, κυκλοφόρησε στα τέλη του 1959 χάρη στη συμβολή του Χαμό Σαχιάν και επανεκδόθηκε επαυξημένο το 1966. Άλλα έργα του είναι τα «Άνθρωπος στην παλάμη» (1963), «Γενηθήτω φως» (1969) κλπ.

Ως κριτικός λογοτεχνίας, ο Σεβάκ πραγματοποίησε τη διδακτορική του διατριβή πάνω στον ποιητή Σαγιάτ-Νοβά, την οποία αργότερα εξέδωσε. Ακόμη συμμετείχε στην επιμέλεια, τον σχολιασμό και την έκδοση των απάντων του Μπεντρός Ντουριάν. Ακόμη, μετέφρασε στην αρμενική γλώσσα έργα Ρώσων λογοτεχνών όπως οι Πούσκιν, Λερμόντοφ και Μαγιακόφσκι.

Τη δεκαετία του 1990, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αρμενίας, ήρθαν στην επιφάνεια ορισμένα αδημοσίευτα ποιήματα του Σεβάκ, όπως και άλλων λογοτεχνών της σοβιετικής περιόδου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Σοβιετικοί αρμενικής καταγωγής
Κατηγορία:Αρμένιοι ποιητές
Κατηγορία:Μεταφραστές
Κατηγορία:Κριτικοί της λογοτεχνίας
Κλέφτικο Μήλου

thumb|250px|Άποψη του Κλέφτικου
thumb|250px|Η περιοχή Κλέφτικο
Το **Κλέφτικο** είναι περιοχή στη νοτιοδυτική Μήλο η οποία χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη λευκών γκρεμών και νησίδων στη θάλασσα που εκτείνονται σε τρεις συνεχώμενους κολπίσκους. Τα πετρώματα έχουν ηφαιστειογενή προέλευση. Το τοπίο σχηματίστηκε αποτέλεσμα της διάβρωσης από τη θάλασσα και τους ανέμους, που δημιούργησε στους βράχους κοιλότητες και σπήλαια. Έχει χαρακτηριστεί τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλους και εντάσσεται σε περιοχή Natura 2000.

Το Κλέφτικο πήρε το όνομά του από την εποχή της πειρατείας της Μεσογείου, όταν η περιοχή του Κλέφτικου, λόγω της ύπαρξης των κολπίσκων οι οποίοι δρούσαν ως ορμητήριο των πειρατών εναντίων των πλοίων. Επίσης οι σπηλιές της περιοχής χρησιμοποιούνταν ως καταφύγια σε περίπτωση κακών καιρικών συνθηκών. Οι ψαράδες της περιοχής επίσης αναφέρουν ότι οι σπηλιές χρησιμοποιούνταν από τις μεσογειακές φώκιες ως τόποι αναπαραγωγής, αλλά είναι πιθανόν ότι πλέον έχουν εγκαταλειφθεί λόγω της τουριστικής κίνησης στην περιοχή.

Tα πετρώματα που αποτελούν το Κλέφτικο είναι τόφφοι λευκού-λευκοκίτρινου έως σκούρου χρώματος αποτελούμενοι από λατυποπαγή από κίσσηρη (ελαφρόπετρα) που σχηματίστηκε πριν περίπου 3,1 εκατομμύρια χρόνια. Η κίσσηρη έχει σχηματίσει στρώματα. Στην περιοχή γύρω από το Κλέφτικο υπάρχει και βασάλτης.

Το Κλέφτικο είναι σήμερα δημοφιλής προορισμός, προσβάσιμος με εκδρομικά καραβάκια ή με μονοπάτι. Τα καραβάκια σταματούν επίσης στη Συκιά, μια σπηλιά στη δυτική ακτή της Μήλου της οποίας η οροφή έχει καταρρεύσει.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Μήλου
Μυλοπότας Ίου

Ο **Μυλοπότας** είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Ίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο Μυλοπότας έχει 120 κατοίκους. Απέχει 3 χιλιόμετρα από την Χώρα της Ίου. Βρίσκεται στον μύχο όρμου και διαθέτει αμμουδερή παραλία. Ο Μυλοπότας έχει γίνει δημοφιλές τουριστικό θέρετρο του νησιού και διαθέτει τουριστικά καταλύματα και χώρους εστίασης. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1971.

Ο Μυλοπότας βρίσκεται στις νοτιοδυτικές ακτές της Ίου, σε ένα όρμο, νότια της Χώρας της Ίου. Στον μύχο του όρμου βρίσκεται η παραλία του Μυλοπότα. Η παραλία έχει μήκος περίπου ένα χιλιόμετρο και μέγιστο πλάτος τα 70 μέτρα. Η παραλία έχει άμμο με χρώμα χρυσαφί ή καφέ της ζάχαρης. Η παραλία είναι οργανωμένη και υπάρχουν εγκαταστάσεις για θαλάσσια σπορ. Η πρόσβαση γίνεται οδικώς, με τακτική σύνδεση με λεωφορεία με τη Χώρα, και με μονοπάτι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Ίου
Κατηγορία:Παραλίες της Ίου
Κατηγορία:Δήμος Ιητών
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θήρας
Μαϊκέλ Καϊθέδο

Ο **Μαϊκέλ Καϊθέδο Σάντσεθ** (Ίνκα (Βαλεαρίδες Νήσοι), 21 Ιουνίου 2003), είναι Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,99 μέτρων και αγωνίζεται στη θέση του σούτινγκ γκαρντ για την Μπαρτσελόνα του Πρωταθλήματος Ισπανίας (Liga ACB) και της Ευρωλίγκα.

## Σταδιοδρομία
Γεννημένος στην Ίνκα (Βαλεαρίδες Νήσοι), είναι γιος Κολομβιανού πατέρα και Ισπανίδας μητέρας, είναι σούτινγκ γκαρντ που εκπαιδεύτηκε στις νεανικές κατηγορίες της Ρόκα δελ Βαγιές και ΚΜ Γκρανογέρς, πριν πάει στη Μπαρτσελόνα.

Τον Δεκέμβριο του 2020, επιλέχθηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του Αντίντας Νεξτ Γκενερέισον της Βαλένθια μετά από έναν πολυτελή τελικό, στον οποίο είχε βαθμό αξιολόγησης 37.

Την περίοδο 2020-21, ήταν μέλος της Μπαρτσελόνα "B" της 2ης Ισπανίας (Liga LEB Plata) και ενάλλασσε προπονήσεις και συμμετοχές με την πρώτη ομάδα.

Στις 9 Ιανουαρίου 2021, έκανε την πρώτη συμμετοχή του για τη Μπαρτσελόνα στο πρωτάθλημα (Endesa League) απέναντι στην ΜΠΑΞΙ Μανρέσα, και έγινε ο πέμπτος νεότερος παίκτης που το έκανε σε ολόκληρη την ιστορία του τμήματος των Μπλαουγκράνα. Ο παίκτης από τις Βαλεαρίδες έπαιξε 3 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα. Ο παρθενικός αγώνας του στην Ευρωλίγκα πραγματοποιήθηκε την 7η αγωνιστική της περιόδου 2021-22, στον αγώνα με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, παίζοντας μόλις 21 δευτερόλεπτα στον αγώνα. Το πρώτο του καλάθι σε αυτή τη διοργάνωση ήρθε δύο μέρες αργότερα, με κάρφωμα στο παιχνίδι με την Μπασκόνια, σε έναν αγώνα όπου ξεπέρασε τα δέκα λεπτά.

## Εθνική ομάδα
Το 2019 έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων, το οποίο κατέκτησε, σημειώνοντας 21 πόντους στον τελικό με τη Γαλλία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ παίχτη στην ACB

Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Αγουστίν Ουμπάλ

Ο **Αγουστίν Ουμπάλ** (γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο, στις 19 Ιουλίου 2003) είναι Ουρουγουανός καλαθοσφαιριστής που εργάζεται ως πόιντ γκαρντ για το Ισπανικό Πρωτάθλημα (Liga ACB) με την ομάδα της Μπαρτσελόνα . Είναι επίσης διεθνής παίχτης με την ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ουρουγουάης .

## Σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία στο Κλουμ Μαλβίν και από εκεί πήγε στην Μπαρτσελόνα B. Στα μέσα Αυγούστου του 2021, κλήθηκε να είναι μέλος της πρώτης ομάδας της Μπαρτσελόνα που αγωνίζεται στο Ισπανικό Πρωτάθλημα (Liga ACB) και έκανε την παρθενική εμφάνισή του τον Οκτώβριο απέναντι στην Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέστο. Πέτυχε τους πρώτους επαγγελματικούς πόντους του σε έναν αγώνα που έπαιξε με την Κλουμπ Μπαλονθέστο Μιραφλόρες (επίσης γνωστή ως Σαν Πάμπλο Μπούργος), στην 11η αγωνιστική του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB).

Σε διεθνείς διοργανώσεις, έπαιξε τον πρώτο του αγώνα στην Ευρωλίγκα απέναντι στην ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν τον Νοέμβριο του 2021.

### Εθνική Ουρουγουάης
Ο Ουμπάλ κλήθηκε για πρώτη φορά στην ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ουρουγουάης τον Ιανουάριο του 2021 μετά από αίτημα του προπονητή Ρουμπέν Μανιάνο για να παίξει αρκετούς αγώνες στην Προκριματική Φάση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης της FIBA στην Αμερικανική Ζώνη για το 2021. Τελικά έκανε την πρώτη εμφάνισή του στις 21 Φεβρουαρίου 2021 στον αγώνα με την ομάδα καλαθοσφαίρισης της Παραγουάης όπου σημείωσε 20 πόντους, αποτελώντας με αυτόν τον τρόπο, τον «καλύτερο παρθενικό αγώνα παίχτη στην Εθνική Ομάδα Ανδρών στον 21ο αιώνα». 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Ανδρές Χιμένεθ (καλαθοσφαιριστής)

Ο **Ανδρές Χιμένεθ Φερνάνδεθ** (ισπανικά: *Andrés Jiménez Fernández*, γεννήθηκε 6 Ιουνίου 1962) είναι Ισπανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,05 μέτρων, έπαιζε στη θέση του πάουερ φόργουορντ και ήταν ένας από τους καλύτερους στη θέση του στη δεκαετία του 1980 στην Ευρώπη.

## Καριέρα
Ο Χιμένεθ αγωνίστηκε με τη Ζοβεντούτ Μπανταλόνα και την Μπαρτσελόνα της 1ης  Κατηγορίας της Ισπανίας. Ενώ έπαιζε με την Μπαρτσελόνα, κέρδισε τον τίτλο του Κυπέλλου Κόρατς της FIBA της περιόδου 1986–87. Η φανέλα του με τον αριθμό 4 αποσύρθηκε από την Μπαρτσελόνα.

Έπαιξε επίσης για την εθνική ανδρών της Ισπανίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.

Αγωνίστηκε επίσης με την Ισπανία σε 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα της FIBA: (1982, 1986, 1990 και 1994). Συνολικά σε 33 παιχνίδια σημείωσε 345 πόντους (10,5 μέσο όρο) σε αυτούς τους αγώνες.

Ο Χιμένεθ συμμετείχε επίσης σε 4 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: 1983, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, 1985 και 1987 όπου πήρε την 4η θέση και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης (έχοντας μέσο όρο 18,2 πόντους ανά αγώνα ) και 1989 όπου πήρε την 5η. Συνολικά έπαιξε σε 27 παιχνίδια και σημείωσε 377 πόντους (14,0 μέσο όρο) σε αυτές τις συναντήσεις.

## Παραπομπές

 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Προφίλ FIBA
* Προφίλ FIBA Ευρώπης
* Προφίλ Ισπανικού Πρωταθλήματος (στα Ισπανικά)

 

Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1982
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1994
Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων 
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1983
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1985
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης 
Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Ιγνάθιο Σολοθάμπαλ

Ο **Ιγνάθιο Σολοθάμπαλ** (, γεννήθηκε 8 Ιανουαρίου 1959) είναι Ισπανός πρώην  καλαθοσφαιριστής. Γεννημένος στη Βαρκελώνη της Ισπανίας και με ύψος 1,85 μέτρων, έπαιζε στη θέση του πόιντ γκαρντ.  Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Ισπανούς παίκτες και ήταν μεταξύ των 105 υποψηφίων παικτών για τον κατάλογο με τους 50 καλύτερους συνεισφέροντες της Ευρωλίγκας(2008).

## Καριέρα
Ο Σολοθάμπαλ πέρασε ολόκληρη την πορεία του στην Μπαρτσελόνα, από το 1979 έως το 1992. Μαζί τους κέρδισε δύο Κύπελλα Σαπόρτα, το 1985 και το 1986, ένα Κύπελλο Κόρατς το 1987, έξι Ισπανικά Πρωταθλήματα, καθώς και εννέα Κύπελλα Ισπανίας. Στις 8 Οκτωβρίου 2006, η Μπαρτσελόνα απέσυρε την εμφάνισή του με τον αριθμό 7.

Ο Σολοθάμπαλ έπαιξε διεθνώς με την ισπανική εθνική ομάδα ανδρών και κέρδισε ασημένια μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1983 και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Προφίλ FIBA Ευρώπης
* Euroleague.net 50 Κορυφαίοι Συνεισφέροντες της Ευρωλίγκας- Υποψήφιοι

Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1982
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1983
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης
Δημήτριος Δημαράς

Ο υποστράτηγος **Δημήτριος Δημαράς** (1869 – 1926) ήταν Έλληνας ανώτατος αξιωματικός του στρατού ξηράς, με συμμετοχή σε όλους τους ελληνικούς πολέμους, από το 1897 έως το 1922 στη Μικρά Ασία ως διοικητής της IX Μεραρχίας, οπότε και συνελήφθη αιχμάλωτος από τον τουρκικό στρατό. Ανταλλάχθηκε με τούρκους αιχμαλώτους αρκετούς μήνες αργότερα (1923).

## Παραπομπές


Δημαρας Δημητριος
Δημαρας Δημητριος