Προτεκτοράτο Μάλτας

To **Προτεκτοράτο Μάλτας** (Ιταλικά: Protettorato di Malta, Μαλτέζικα: Protettorat ta' Malta) είναι ο πολιτικός όρος που αναφερόταν στη Μάλτα όταν ήταν βρετανικό προτεκτοράτο. Το προτεκτοράτο δημιουργήθηκε από τη συνθηκολόγηση των γαλλικών δυνάμεων στη Μάλτα το 1800 και τη μετατροπή των νησιών σε Αποικία του Στέμματος της Μάλτας το 1813.

## Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Ο σερ Αλεξάντερ Μπολ, πολιτικός επίτροπος της Μάλτας, 1799–1801 και 1802–1809
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Μάλτας εναντίον των Γάλλων, ο λαός της Μάλτας σχημάτισε μια Εθνοσυνέλευση ως προσωρινή κυβέρνηση. Αγγελιοφόροι στάλθηκαν στον βρετανικό στόλο στη Σικελία για βοήθεια και μια βρετανική νηοπομπή αποτελούμενη από 13 κατεστραμμένα πλοία υπό τον πλοίαρχο σερ Τζέιμς Σομάρες εμφανίστηκε στα ανοικτά του νησιού στα τέλη Σεπτεμβρίου 1798.

Τον Οκτώβριο ο σερ Αλεξάντερ Μπολ έφτασε στη Μάλτα και, έναν χρόνο αργότερα, διορίστηκε πολιτικός επίτροπος.
[αριστερά|μικρογραφία|[Γελοιογραφία του 1803 για την εκκένωση της Μάλτας]]
Η γαλλική φρουρά υπό τον στρατηγό Βομπουά είχε οδηγηθεί στη Μόστα και τελικά παραδόθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1800. Έτσι, η Μάλτα έγινε βρετανικό προτεκτοράτο. Τον Αύγουστο του 1801, ο πολιτικός επίτροπος, Τσαρλς Κάμερον, διόρισε τον Εμανουέλ Βιτάλε κυβερνήτη του Γκόζο αντί του Σαβέριο Κασάρ. Αυτό ουσιαστικά έθεσε τέλος στην ανεξαρτησία του Γκόζο ως la Nazione Gozitana.
[δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Κατοίκων των Νήσων Μάλτας και Γκόζο, του 1802, στο [Παλάτσο Παρίσιο (Βαλέτα)|Παλάτσο Παρίσιο]]

## Διακήρυξη Δικαιωμάτων
Τον Ιούνιο του 1802, 104 εκπρόσωποι από τις πόλεις και τα χωριά της Μάλτας υπέγραψαν μια δήλωση με τίτλο ** (Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των κατοίκων των Νήσων Μάλτας και Γκόζο) με την οποία ανακήρυσσαν τον Γεώργιο Γ΄ βασιλιά τους και δεν του έδιναν κανένα δικαίωμα να παραδώσει τη Μάλτα σε άλλη δύναμη. Με την υπογραφή τους διακήρυτταν επίσης ότι η Μάλτα θα έπρεπε να είναι αυτοδιοικούμενη υπό βρετανική προστασία. 

## Οικονομική ευημερία
Η δραστηριότητα στο λιμάνι της Μάλτας αυξήθηκε, περιελάμβανοντας το *George Washington*, το πρώτο αμερικανικό πολεμικό πλοίο που έπλευσε στη Μεσόγειο στις αρχές του 1801.  Η Βαλέτα αναδείχθηκε σε κρίσιμη υλικοτεχνική και διπλωματική βάση για τις αμερικανικές δυνάμεις στον πόλεμό τους εναντίον των βορειοαφρικανών κουρσάρων, γνωστό ως Πρώτο Πόλεμο των Βερβερίνων (1801-1805). Αμερικανικά πολεμικά πλοία, όπως το USS *Constitution*, έδεσαν στο Μεγάλο Λιμάνι της Μάλτας για να προμηθευτούν πόσιμο νερό και προμήθειες και να κάνουν τις απαραίτητες επισκευές, κάτι που επέτρεψε στην αμερικανική μοίρα να διατηρήσει τον αποκλεισμό και τις επιχειρήσεις της εναντίον των Βερβερίνων.   Συνέβαλε επίσης σε ένα τολμηρό σχέδιο του Αμερικανού υπολοχαγού Στίβεν Ντεκάτουρ, ο οποίος χρησιμοποίησε ένα κατασχεμένο πλοίο της Τρίπολης (μετονομασμένο σε *Intrepid*), μεταμφιεσμένο σε εμπορικό πλοίο από τη Μάλτα και εξοπλισμένο με βρετανικά χρώματα, για να διεισδύσει στο λιμάνι της Τρίπολης και να καταστρέψει το USS *Philadelphia*, το οποίο είχε καταληφθεί από τους Τριπολιτανούς.    

Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης της Αμιένης του 1802 με τη Γαλλία, η Βρετανία έπρεπε να εκκενώσει τα νησιά, αλλά δεν τήρησε αυτήν την υποχρέωση - μία από τις πολλές αμοιβαίες περιπτώσεις μη τήρησης της συνθήκης, η οποία τελικά οδήγησε στην κατάρρευσή της και στην επανέναρξη του πολέμου μεταξύ των δύο χωρών. Μεταξύ 1802 και 1806, η Νότια Ευρώπη λάμβανε το ένα πέμπτο των βρετανικών εξαγωγών προς την Ευρώπη, ή 3.200.000 λίρες ετησίως, ενώ η Βόρεια Ευρώπη αντιπροσώπευε τα τέσσερα πέμπτα των βρετανικών εξαγωγών προς την Ευρώπη, με μέσο όρο 12.800.000 λίρες ετησίως. Το 1806, ο Ηπειρωτικός Αποκλεισμός του Ναπολέοντα διέκοψε τις εμπορικές συνδέσεις μεταξύ της Αγγλίας και αρκετών ευρωπαϊκών εθνών. Μεταξύ 1808 και 1812, το μερίδιο προς τη Νότια Ευρώπη αυξήθηκε στο εξήντα τοις εκατό, με μέσο όρο 10.000.000 λίρες ετησίως, κυρίως μέσω της Μάλτας και της Σικελίας. Επιπλέον, η Μάλτα χρησίμευσε ως σημείο στάσης για την εισαγωγή πρώτων υλών και εμπορευμάτων από την Μπαρμπαριά και τον Λεβάντε στην Αγγλία και την Αυστριακή Αυτοκρατορία. 

Η λιμενική δραστηριότητα εκτοξεύτηκε σε έναν εντυπωσιακό μέσο όρο 1.500 πλοίων που επισκέπτονταν τη Μάλτα κάθε χρόνο.  Κατά ειρωνικό τρόπο, η αύξηση της εμπορικής δραστηριότητας ανέστρεψε εν μέρει τη φτώχεια και την καταστροφή που προκλήθηκε από την εξέγερση της Μάλτας κατά του γαλλικού ελέγχου λίγα χρόνια νωρίτερα.  Τα τρέχοντα νομίσματα που χρησιμοποιούνταν στη Μάλτα αντανακλούσαν αυτό το διεθνές εμπόριο, καθώς αποτελούντων από ένα μείγμα μαλτέζικου σκούντου και τάρι από την εποχή του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, σικελικών, ισπανικών και νοτιοαμερικανικών δολαρίων, μαζί με βρετανικές χρυσές λίρες.    Αυτή η περίοδος οικονομικής ευημερίας οδήγησε στην ίδρυση θεσμικών τραπεζικών συναλλαγών στα νησιά με την πρώτη μαλτέζικη τράπεζα την Anglo Maltese Bank, που ιδρύθηκε στις 23 Ιουνίου 1809 από Μαλτέζους και Βρετανούς εμπόρους, ακολουθούμενη από την Banco Di Malta και την Tagliaferro's Bank το 1812.    Η ολοκλήρωση των Ναπολεόντειων Πολέμων και μια επιδημία το 1813 έφεραν τελικά το τέλος της χρυσής εποχής του αγγλομαλτέζικου εμπορίου. Παρ' όλα αυτά, αυτό έθεσε τις βάσεις για να γίνει η Μάλτα μια σημαντική βρετανική ναυτική βάση στο εξωτερικό για τα επόμενα 150 χρόνια. 

## Λαμπεντούζα
[μικρογραφία|Αεροφωτογραφία της [Λαμπεντούζα]]
Πολιτικά, η Λαμπεντούζα ήταν μέρος του Βασιλείου της Σικελίας. Στα τέλη του 18ου αιώνα, ενώ ηΜάλτα βρισκόταν ακόμη υπό την κυριαρχία των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, ο πρίγκιπας της Λαμπεντούζα είχε νοικιάσει το νησί στον Σαλβατόρε Γκατ, έναν Μαλτέζο επιχειρηματία, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο νησί με λίγους Μαλτέζους εργάτες.

Οι Βρετανοί εξέτασαν το ενδεχόμενο να καταλάβουν τη Λαμπεντούζα ως ναυτική βάση αντί της Μάλτας, αλλά η ιδέα εγκαταλείφθηκε καθώς το νησί δεν διέθετε βαθιά λιμάνια και δεν ήταν καλά ανεπτυγμένο. Παρά ταύτα, οι αρχές της Μάλτας και η βρετανική κυβέρνηση προσπάθησαν να καταλάβουν το νησί, καθώς πίστευαν ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον εφοδιασμό της Μάλτας με τρόφιμα σε περίπτωση που η Σικελία έπεφτε στα χέρια του Ναπολέοντα.

Το 1800, ο Μπολ έστειλε στη Λαμπεντούζα ένα επιτροπάτο για να αξιολογήσει τη σκοπιμότητα αυτού του εγεχειρήματος και το αποτέλεσμα ήταν ότι το νησί θα μπορούσε εύκολα να χρησιμοποιηθεί για την προμήθεια τροφίμων στη Μάλτα με σχετικά χαμηλό κόστος, καθώς υπήρχαν βοσκοτόπια και επαρκής παροχή νερού. Το 1803, ορισμένοι Μαλτέζοι αγρότες εγκαταστάθηκαν στη Λαμπεντούζα με βοοειδή και πρόβατα και άρχισαν να καλλιεργούν κριθάρι.

Το 1810, ο Σαλβατόρε Γκατ μεταβίβασε τη μίσθωση στον Αλεξάντερ Φερνάντεζ, τον Βρετανό επίτροπο, και ο τελευταίος προσπάθησε να δημιουργήσει μια μεγάλη μαλτέζικη αποικία στο νησί. Αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ, καθώς μια βασιλική επιτροπή το 1812 δήλωσε ότι επρόκειτο απλώς για μια επιχειρηματική επιχείρηση και η Βρετανία αρνήθηκε να βοηθήσει τον Φερνάντεζ. Περαιτέρω προβλήματα προέκυψαν όταν η πανώλη κατέστρεψε τη Μάλτα το 1813-14, και στις 25 Σεπτεμβρίου 1814, ο σερ Τόμας Μέιτλαντ απέσυρε τα βρετανικά στρατεύματα από τη Λαμπεντούζα.

Ο Φερνάντεζ παρέμεινε ιδιοκτήτης του νησιού μέχρι το 1818, όταν ο Γκατ επέστρεψε και παρέμεινε εκεί με την οικογένειά του μέχρι το 1824. 

## Αποικία του Στέμματος
Το 1813 το νησί μετατράπηκε σε βρετανική αποικία του Στέμματος με το Σύνταγμα του Μπάθερστ. Στις 23 Ιουλίου, ο σερ Τόμας Μέιτλαντ αντικατέστησε τον σερ Χίλντεμπραντ Όουκς και ήταν ο πρώτος πολιτικός επίτροπος που έλαβε τον τίτλο του «κυβερνήτη». Η Μάλτα έγινε επίσημα αποικία με τη Συνθήκη των Παρισίων το 1814. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πρώην βρετανικά προτεκτοράτα
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις