Ford 1952

Η **σειρά αυτοκινήτων Ford** ανανεώθηκε και πάλι για τα τέλη του 1952, αν και παρέμεινε παρόμοια με τα προηγούμενα Ford του 1949, αυτή τη φορά όμως με καμπυλωτό μονοκόμματο παρμπρίζ. Το μοντέλο έλαβε έναν νέο κινητήρα, 6-κύλινδρο σε σειρά, τον «Mileage Maker» με 101 ίππους. Ο 6-κύλινδρος σε σειρά 226 CID (3.7 λίτρων) κινητήρας αντικαταστάθηκε από έναν καινούριο «Mileage Maker» με επικεφαλής βαλβίδες, κυβισμού 215 CID (3.5 λίτρων) και ισχύος 101 hp (75 kW), ενώ ο παλαιός 239 CID (3.9 λίτρων) Flathead V8 παρέμεινε με ισχύ 110 hp (82 kW). Αυτός ο σχεδιασμός θα συνεχιζόταν μέχρι τη σεζόν (model year) του 1954, με έναν επανασχεδιασμό που κυκλοφόρησε το 1955 και τον αντικατέστησε.

Οι γραμμές του μοντέλου αναμορφώθηκαν και πάλι, με το βασικό μοντέλο να ονομάζεται «Mainline» και το μεσαίο επίπεδο «Customline». Το κορυφαίο «Crestline» περιελάμβανε το αναδιπλούμενης οροφής (convertible / καμπριολέ) «Sunliner» και το (άκαμπτης οροφής) «Victoria», παράδοση που χρονολογείται από το 1932 με το 2-πορτο coupe Ford Victoria. Το στέισον βάγκον συνέχιζε να παράγεται με το «Country Squire». Στο εσωτερικό υπήρχε ένας πίνακας ελέγχου με αισθητική «αεροπορικής πτήσης» και τοποθετήθηκαν νέα πεντάλ κάτω από το ταμπλό. Το βολτόμετρο, ο μετρητής βενζίνης, ο μετρητής θερμοκρασίας και ο δείκτης πίεσης του λαδιού ήταν στάνταρ εξοπλισμός. Το ρολόι και το ραδιόφωνο ήταν στο κέντρο της κεντρικής κονσόλας. Η γρίλια έφερε στο κέντρο της κύκλο που περιβάλλεται από δακτύλιο χρωμίου, καθώς και γωνιακούς δείκτες (φλας) τύπου «εισαγωγής τζετ». Χρησιμοποιήθηκαν νέοι μεντεσέδες στις πόρτες. Τα πεντάλ του φρένου και του συμπλέκτη είχαν πλέον επανασχεδιαστεί. Το μεταξόνιο ήταν σε όλα τα μοντέλα 2.921 χιλιοστά.

Το 1953 ήταν η 50ή επέτειος από την ίδρυση της Ford. Τα μεγάλα νέα για το 1953 ήταν η διαθεσιμότητα της υποβοήθησης στα φρένα και στο τιμόνι, τα οποία στο παρελθόν είχαν περιοριστεί στις ακριβότερες θυγατρικές, Mercury και Lincoln. Η σφαίρα της κεντρικής γρίλιας έχασε τον δακτύλιό της και άρχισε να πλαισιώνεται από κατακόρυφες μαύρες ρίγες, ενώ τα γωνιακά φλας ήταν πλέον ορθογώνιας σχεδίασης φώτα και όχι κυκλικά. Όλα τα Ford του 1953 έφεραν ως στάνταρ αναμνηστικά τιμόνια με σχετική διακόσμηση για την 50ή επέτειο της εταιρείας. Ο William Clay Ford έτρεξε στο ράλλυ Ιντιανάπολις 500 με ένα convertible (καμπριολέ) Sunliner με ένα σετ ελαστικών Continental (Coronado kit). Αυτή ήταν επίσης η τελευταία χρονιά με επένδυση πραγματικού ξύλου πάνω στο αμάξωμα του station wagon Country Squire.

Προς το τέλος του έτους, η Ford πρόσθεσε το υδραυλικό τιμόνι «Master-Guide» ως έξτρα επιλογή στα αυτοκίνητα με κινητήρες V8. Μια ασυνήθιστη υπηρεσία που παρείχε η Ford ήταν ότι τα κουμπιά προεπιλογής ραδιοφώνου μπορούσαν να είχαν ήδη ρυθμιστεί σε τοπικούς σταθμούς από τον αντιπρόσωπο. Το καλοριφέρ χρεωνόταν με 74 δολάρια επιπλέον.

Λόγω της σχέσης της Ford με την GAZ στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930-1940, μερικές φορές πιστεύεται ότι το GAZ-21 "Volga" ήταν στην πραγματικότητα αντίγραφο του Ford του 1952. Ωστόσο, αυτό δεν είναι αλήθεια, καθώς το Volga εμπνεύστηκε απλώς από τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές τάσεις του στυλ της εποχής, αλλά δεν μοιραζόταν τίποτα μηχανικά με τα οχήματα που ήταν παρόμοιο σε στυλ, τα οποία δεν ήταν μόνο της Ford, αλλά και άλλων. Μόνο το κιβώτιο ταχυτήτων ελήφθη απευθείας από τη Ford και κατασκευάστηκε με άδεια της Ford από την GAZ για χρήση στα οχήματά της.


File:1952 Ford Mainline 3.9.jpg|Ford Mainline του 1952
File:1952 Ford 76B Crestline Sunliner Convertible Coupe KHO996.jpg|Ford Crestline Sunliner του 1952
File:'52 Meteor Customline V8 (Centropolis Laval '10).jpg|Meteor Customline V8, (Καναδάς)
File:'53 Ford Convertible (Auto classique Salaberry-De-Valleyfield '11).JPG|1952 Ford καμπριολέ του 1953
File:1952 Ford Mainline Coupe Utility.jpg|Ford V8 Mainline Coupe Utility του 1952
File:1954 Customline.jpg|Ford V8 Customline του 1954


## Courier
thumb|right|Ford Courier

Το Ford αυτής της γενιάς, επίσης, κυκλοφόρησε ως βαν και coupé utility (ουσιαστικά ένα είδος αγροτικού pickup βασισμένο σε σασί και σώμα επιβατικού οχήματος, ως μια φτηνότερη και μικρότερη εναλλακτική στην σειρά F της Ford) στην Αμερική και στην Αυστραλία. Αυτά τα μικρά ελαφρά φορτηγά κυκλοφόρησαν με το όνομα **Courier** και τελικά έγιναν μια εντελώς ανεξάρτητη σειρά με το ίδιο όνομα. Συνέχιζαν να πωλούνται με το ίδιο όνομα (Ford Courier) μέχρι το 2015.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* "Generations: Ford Model T to Crown Victoria"
* "Directory Index: Ford/1954_Ford/1954_Ford_Brochure"

Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα
1952