open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Φραγκίσκος Βεντραμίν

Ο **Φραγκίσκος Βεντραμίν** (, 10 Οκτωβρίου 1555 – 7 Οκτωβρίου 1619) ήταν Βενετός αριστοκράτης, πρεσβευτής της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας και κατόπιν ανώτατος κληρικός: διετέλεσε Πατριάρχης Βενετίας από το 1605 μέχρι τον θάνατό του και Καρδινάλιος από το 1615.

Γεννήθηκε στη Βενετία και ήταν ο δεύτερος γιος του Μάρκου και της Μαρίας (το γένος Κονταρίνι). Ο αδελφός του Φραγκίσκου ονομαζόταν Λούκα και είχαν μία αδελφή της οποίας το όνομα είναι άγνωστο.

Ο Φραγκίσκος επιλέχθηκε από τη Βενετική Γερουσία ως συνοδός του Ερρίκου του Σημαδεμένου κατά την επίσκεψη του τελευταίου στη Βενετία το 1583. Από το 1585 έως το 1589 ο Φραγκίσκος ήταν πρέσβυς της Βενετίας στο Δουκάτο της Σαβοΐας, από το 1592 έως το 1595 πρέσβυς στην Ισπανία, το 1597 στην Αυστρία και το 1598 στη Γαλλία, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1600. Από το 1600 έως το 1604 διετέλεσε πρέσβυς στην Αγία Έδρα και από αυτή τη θέση συγχάρηκε τον Καμίλλο Μποργκέζε για την εκλογή του ως Πάπα το 1605.

Ως λαϊκός ακόμα, ο Φραγκίσκος εκλέχθηκε Πατριάρχης Βενετίας από τη Γερουσία στις 26 Ιουλίου 1605 με 132 ψήφους έναντι 73. Η εκλογή του επικυρώθηκε από τον Πάπα, τον Παύλο Ε΄, μόλις στις 12 Μαΐου 1608 εξαιτίας της Βενετικής Απαγορεύσεως και στο ενδιάμεσο ο Βεντραμίν είχε αναθέσει τη διαχείριση των πατριαρχικών θεμάτων σε έναν βικάριο. Στις 26 Μαΐου 1608 ο Πάπας χειροτόνησε τον Φραγκίσκο επίσκοπο στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.

Στα επόμενα δύο έτη ο Φραγκίσκος ευθυγραμμιζόταν τόσο πολύ με την πολιτική της Παπικής Κουρίας, ώστε στις 15 Ιανουαρίου 1610 η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βενετίας τον επέπληξε επισήμως. Από τότε περιορίσθηκε στις τυπικές διοικητικές επισκοπικές πράξεις.

Ο Πάπας τον έχρισε καρδινάλιο στις 2 Δεκεμβρίου 1615. Στις 18 Ιανουαρίου 1617 τέλεσε τα θυρανοίξια του Ναού των Βενεδικτίνων καλογραιών του Αγίου Ζαχαρία της Βενετίας. Επίσης ανεστήλωσε το Πατριαρχικό Ανάκτορο και πραγματοποίησε γενναιόδωρες δωρεές προς τους φτωχούς.

Ο Πατριάρχης Φραγκίσκος απεβίωσε στη Βενετία σε ηλικία 64 ετών και τάφηκε στο Παρεκκλήσιο της Αγίας Μαρίας ντελ Καρμίνε, που είναι ενσωματωμένο στον Άγιο Πέτρο ντι Καστέλλο (τον Καθεδρικό Ναό του Πατριαρχείου Βενετίας έως το 1807).

## Παραπομπές

Φραγκισκος Βεντραμ
Βεντραμιν, Φραγκ
Βεντραμιν, Φραγκ
Αουγκούστο Βέρα

Ο **Αουγκούστο Βέρα** (, 4 Μαΐου 1813 – 13 Ιουλίου 1885) ήταν Ιταλός φιλόσοφος. Ο Βέρα ακολούθησε τις ιδέες του Εγέλου και μετέφρασε πολλά από τα έργα του στην ιταλική γλώσσα.

## Βίος
Γεννήθηκε στη μικρή πόλη Αμέλια της Επαρχίας του Τέρνι. Σπούδασε στη Ρώμη και το Παρίσι, και αφού δίδαξε κλασικές σπουδές για μερικά χρόνια στη Γενεύη, έλαβε καθηγητικές θέσεις σε διάφορα κολέγια της Γαλλίας, καταλήγοντας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και τη Σορβόννη. Εγκατέλειψε το Παρίσι μετά το Πραξικόπημα του 1851 και πέρασε εννέα χρόνια στην Αγγλία. Γνωρίζοντας εξίσου καλά την αγγλική όσο και τη γαλλική και τη γερμανική γλώσσα, άσκησε μεγάλη επίδραση στη διάδοση της εγελιανής φιλοσοφίας.

Το 1860 ο Βέρα επέστρεψε στην Ιταλία, όπου έγινε καθηγητής της φιλοσοφίας στη Βασιλική Ακαδημία του Μιλάνου. Το 1861, μετά από πρόσκληση του Φραντσέσκο ντε Σάνκτις, μετακλήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης. Τα συγγράμματά του *Prolusioni alla Storia della Filosofia* και *Lezioni sulla Filosofia della Storia* γράφηκαν σε σχέση με τις ανάγκες της διδασκαλίας του, που ήταν αφιερωμένη στην ιστορία της φιλοσοφίας και αντιστρόφως στη φιλοσοφία της ιστορίας. Παρέμεινε καθηγητής στη Νάπολη μέχρι τον θάνατό του εκεί.

## Φιλοσοφία
Κατά τις σπουδές του με τον Βικτόρ Κουζέν στο Παρίσι απέκτησε γνώση της εγελιανής φιλοσοφίας, στην οποία εμβάθυνε κατά την παραμονή του στην Αγγλία. Αργότερα ως καθηγητής στη Νάπολη διατηρούσε σχέσεις με τη Φιλοσοφική Εταιρεία του Βερολίνου, που τότε αποτελείτο από εγελιανούς, ενώ ήταν ενήμερος τόσο με τη γερμανική όσο και με τη γαλλική εγελιανή βιβλιογραφία. Πολλές από τις μελέτες του επί των νεο-εγελιανών θεωριών έγιναν σε συνεργασία με τον Μπερτράντο Σπαβέντα (*B. Spaventa*). Ορισμένοι μεταγενέστεροι συγγραφείς θεώρησαν τον ιταλικό εγελιανισμό ως προαγωγό του ιταλικού φασισμού.

## Μερικά έργα του
* *Problème de la certitude* (1845)
* *Le Hégelianisme et la philosophie* (1861)
* *Mélanges philosophiques* (1862)
* *Essais de philosophie Hégélienne* (1864)
* *Strauss, l'ancienne et la nouvelle foi* (1873)
* *Il Problema dell' Assoluto* (Νάπολη 1872-1882)
* *Inquiry into Speculative and Experimental Science* (Λονδίνο 1856)
* *Introduction to Speculative Logic and Philosophy* (St. Louis 1875)

### Μεταφράσεις
* *History of Religion and of the Christian Church* του Bretschneider

**Βιβλίων του Εγέλου στη γαλλική:**
* *Introduction à la philosophie d'Hégel* (1855, β΄ έκδ. 1865)
* *Logique de Hégel*, Παρίσι 1859 (2η έκδ. 1874)
* *Philosophie de la nature de Hégel* (1863-1865)
* *Philosophie de l'esprit de Hégel* (1867-1869)
* *Philosophie de la religion de Hégel* (1876-1878, ημιτελής)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι
Πολιορκία της Νάπολης (536)

Η **πολιορκία τής Νάπολης** το 536 ήταν μία επιτυχημένη ανάκτηση τής Νάπολης από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τον Βελισάριο κατά τη διάρκεια τού Γοτθικού Πολέμου. Ο Ρωμαϊκός στρατός υπό τον Βελισάριο, έχοντας ανακτήσει εύκολα τη Σικελία, αποβιβάστηκε στην ηπειρωτική Ιταλία στα τέλη τής άνοιξης τού 536, και προήλασε κατά μήκος των ακτών προς τη Νάπολη. Οι πολίτες τής Νάπολης, αφού παρακινήθηκαν από δύο φιλο-γοτθικούς ρήτορες, τον Πάστορα και τον Ασκληπιόδοτο, αποφάσισαν να αντισταθούν, παρόλο που ο Βελισάριος παρουσίασε στην πόλη πολύ ευνοϊκούς όρους για παράδοση. Οι πολίτες τής Νάπολης είχαν επίσης την εντύπωση, ότι ο Θεοδάτος βασιλιάς των Οστρογότθων, θα έστελνε στρατό.

Ωστόσο η πολιορκία διήρκεσε είκοσι ημέρες με πολυάριθμες Ρωμαϊκές απώλειες, και ο Βελισάριος ετοιμαζόταν να την εγκαταλείψει, μέχρι που ένας Ίσαυρος στρατιώτης υπό τις εντολές του ανακάλυψε μία είσοδο στην πόλη, μέσω τού εγκαταλελειμμένου υδραγωγείου της.    Ο Βελισάριος έστειλε μηχανικούς να διευρύνουν την τρύπα στο υδραγωγείο, ενώ έστειλε και μερικούς στρατιώτες για να διώξουν τον θόρυβο των μηχανικών που εργάζονταν, χτυπώντας τις ασπίδες τους μεταξύ τους. Αφού έδωσε στην πόλη μία τελευταία ευκαιρία να παραδοθεί, ο Βελισάριος εξαπέλυσε τα στρατεύματά του σε μία βάναυση επίθεση κατά των Οστρογότθων.

:Ο χρυσός και ο άργυρος είναι οι δίκαιες ανταμοιβές της ανδρείας σας, αλλά λυπηθείτε τους κατοίκους, είναι Χριστιανοί, είναι ικέτες, είναι τώρα συμπολίτες σας. Επιστρέψτε τα παιδιά στους γονείς τους, τις γυναίκες στους συζύγους τους και δείξτε τους με τη γενναιοδωρία σας ποιους φίλους [οι Ναπολιτάνοι Οστρογότθοι] έχουν πεισματικά στερήσει από τους εαυτούς τους. — Φλάβιος Βελισάριος, προς τα στρατεύματά του.

Σύμφωνα με τον Τζον Τζούλιους Νόριτς:

:Ο Βελισάριος είχε προειδοποιήσει τους Ναπολιτάνους στην αρχή της πολιορκίας ότι αν προέβαλαν αντίσταση, δεν θα μπορούσε να συγκρατήσει τον στρατό του -ο οποίος, όπως τους υπενθύμισε, αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από ημιάγριους βαρβάρους- από τις δολοφονίες, τις ληστείες και τις λεηλασίες, τις οποίες θα θεωρούσαν δίκαιη ανταμοιβή τους μετά την κατάληψη της πόλης. Αλλά η προειδοποίηση είχε αγνοηθεί, και οι άθλιοι πολίτες πλήρωσαν τώρα το τίμημα του ηρωισμού τους. Πέρασαν πολλές ώρες πριν ο Βελισάριος καταφέρει να πείσει τις ετερόκλητες ορδές του από Αλανούς και Ισαύρους, Ερούλους και Ούννους -αυτοί οι τελευταίοι οι πιο τρομακτικοί όλων των εποχών, όντας ειδωλολάτρες, δεν είχαν κάποιον ενδοιασμό να κάψουν τις εκκλησίες, στις οποίες τα θύματά τους είχαν ζητήσει άσυλο- να βάλουν τα σπαθιά και τα δόρατά τους πίσω στη θέση τους και να επιστρέψουν στα διάφορα στρατόπεδά τους. —Βυζάντιο: Οι πρώτοι αιώνες.

Η Οστρογοτθική φρουρά των 800 ανδρών συνελήφθη αιχμάλωτη και αντιμετωπίστηκε καλά.  Εν τω μεταξύ, οι πολίτες τής Νάπολης σκότωσαν με οργή τον Ασκληπιόδοτο, επειδή τους έπεισε να απορρίψουν τις απαιτήσεις τού Βελισάριου, ενώ ο Πάστορας αυτοκτόνησε, καθώς η πόλη έπεφτε. 

## Αναφορές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Γοτθικός Πόλεμος (535-554)
Κατηγορία:Μάχες των Οστρογότθων
Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Φάρας ο Έρουλος

Ο **Φάρας ο Έρουλος** (γνωστός και ως «Βάρος», Varus) ήταν διοικητής των Ερούλων δυνάμεων τού 6ου αι., πιστών στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο), ο οποίος εμφανίζεται για λίγο στην αφήγηση τού Προκόπιου για τούς πολέμους τού Ιουστινιανού Α΄. 

Ο Έντουαρντ Γκίμπον σημειώνει, στο έργο του *«Ιστορία τής Παρακμής και τής Πτώσης τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*», ότι ο Φάρας ήταν ένας αξιωματικός γνωστός για την «αλήθεια και τη νηφαλιότητά» του. 

## Διοικητής εναντίον των Περσών στη Δάρα
Το 530, όπως αναφέρει ο Προκόπιος, ο Φάρας και οι δυνάμεις του υποστήριξαν την Κωνσταντινούπολη στη Δάρα εναντίον μίας περσικής εισβολής στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (526-530). Εκεί οδήγησε 300 Ερούλους, αρχικά ως υπερασπιστές εναντίον τού περσικού πεζικού και ιππικού, και στη συνέχεια σε μία κρυφή πλευρική επίθεση εναντίον τής περσικής οπισθοφυλακής.

## Αναχαίτιση και σύλληψη του Γελίμερ
Το 533-34 ο Φάρας αναχαίτισε τον βασιλιά των Βανδάλων  Γελίμερ, ο οποίος προσπαθούσε να διαφύγει από την Αφρική για την Ισπανία, μετά την ήττα του στη Μάχη το Τύρικάμαρου. Ο Φάρας απέκλεισε τον Γελίμερ για τρεις μήνες στα Παπουανά όρη τής βόρειας Αφρικής. Ο Φάρας έγραψε στον Γελίμερ, και τού ζήτησε να παραδοθεί, εγγυώμενος ότι ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ θα τού φερόταν καλά.

Σύμφωνα με τη μετάφραση τού Προκόπιου από τον Γίββωνα, ο Φάρας έγραψε: «όπως εσύ, είμαι ένας αγράμματος Βάρβαρος, αλλά μιλάω τη γλώσσα τής απλής λογικής και μίας ειλικρινούς καρδιάς. Γιατί επιμένεις σε απελπιστική πεισματικότητα; Γιατί καταστρέφεις τον εαυτό σου, την οικογένειά σου και το έθνος σου; Την αγάπη για την ελευθερία και την αποστροφή για τη δουλεία; Αλίμονο! αγαπητέ μου Γελίμερ, δεν είσαι τώρα ο χειρότερος σκλάβος, ο σκλάβος τού άθλιου έθνους των Μαυριτανών; Δεν θα ήταν προτιμότερο να ζήσεις στην Κωνσταντινούπολη μία ζωή πενίας και δουλείας, παρά να βασιλεύεις τον αναμφισβήτητο μονάρχη τού Παπουανού βουνού; Το θεωρείς εντροπή να είσαι υπήκοος τού Ιουστινιανού; Ο Βελισάριος είναι υπήκοός του· και εμείς οι ίδιοι, των οποίων η καταγωγή δεν είναι κατώτερη από τη δική σου, δεν ντρεπόμαστε για την υπακοή μας στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Αυτός ο γενναιόδωρος πρίγκιπας θα σού παραχωρήσει μία πλούσια κληρονομιά γης, μία θέση στη Σύγκλητο και την αξιοπρέπεια ενός πατρίκιου: αυτές είναι οι ευγενικές του προθέσεις, και μπορείς να βασιστείς με απόλυτη βεβαιότητα στον λόγο τού Βελισάριου. Όσο ο ουρανός μάς έχει καταδικάσει να υποφέρουμε, η υπομονή είναι αρετή· αλλά, αν απορρίψουμε την προσφερόμενη λύτρωση, αυτή θα εκφυλιστεί σε τυφλή και ανόητη απελπισία» 

Ο Γελίμερ αρχικά αρνήθηκε, αλλά αργότερα παραδόθηκε στον στρατηγό Βελισάριο, ο οποίος τον είχε καταδιώξει από τη Μάχη τού Τρικάμαρου, και εντάχθηκε στον Φάρα.

## Αναφορές

Κατηγορία:Βανδαλικός Πόλεμος
Κατηγορία:Βυζαντινοί μισθοφόροι
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Έρουλοι
Μάχη του Αριμίνιου (432)

Η **Μάχη τού Αριμίνιου** (νυν Ρίμινι) διεξήχθη το 432 μεταξύ των δύο ισχυρών ανδρών τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τού πολύ πρόσφατα έκπτωτου *[[Μάγιστρος του στρατού|Magister Utriusque Militiae]]* Φλ. Αέτιου και τού νεοδιορισθέντος *Magister Utriusque Militiae* Boνιφάτιου (Bonifacius ή Boniface).

Το 430 ο Αέτιος διέταξε την εκτέλεση τού *Magister Utriusque Militiae* Φλ. Κωνστ. Φήλικα από τον στρατό, καθώς φέρεται να συνωμοτούσε εναντίον τού Αέτιου. Σύμφωνα με τον Wijnendaele, ο Αέτιος παρασύρθηκε να αντιμετωπίσει τον Βονιφάτιο διοριζόμενος ύπατος το 432, όπου καθαιρέθηκε, και ο Βονιφάτιος διορίστηκε από τη Γάλλα Πλακιδία. Ο Αέτιος και ο Βονιφάτιος έφυγαν στη συνέχεια από την αυλή τής Ραβέννας, συγκέντρωσαν τούς *[[Βουκελάριοι|Βουκελαρίους]]* τους, και συναντήθηκαν 5 ρωμαϊκά μίλια έξω από το Ριμίνιον. Ο Αέτιος είχε φέρει τα δικά του στρατεύματα από τη Δύση, όπου σκόπευε να αντιμετωπίσει τούς Σουηβούς, ενώ ο Βονιφάτιος είχε φέρει μέρος των στρατευμάτων του από την Αφρική, πιθανότατα αποτελούμενο από τούς προσωπικούς του *βουκελαρίους* και τοπικά ιταλικά στρατεύματα.  Λέγεται ότι ο Αέτιος είχε μακρύτερο δόρυ, και το χρησιμοποίησε για να καρφώσει τον Βονιφάτιο σε προσωπική μονομαχία κατά τη διάρκεια τής μάχης. Ο Βονιφάτιος, αν και νικητής, μετά τραυματίστηκε βαριά κατά τη διάρκεια τής μάχης και απεβίωσε αρκετούς μήνες αργότερα.  Τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του, Σεβαστιανός, ο οποίος προσπάθησε να δολοφονήσει τον Αέτιο που είχε αποσυρθεί. Ο Αέτιος κατέφυγε στους Ούννους, και επέστρεψε πιθανώς με έναν μεγάλο στρατό Ούννων. Ο Σεβαστιανός -ο οποίος δεν ήταν δημοφιλής στον στρατό και την αυλή- εξορίστηκε, και ο Αέτιος γρήγορα έγινε ο *de facto* διοικητής τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

## Σημειώσεις

Κατηγορία:5ος αιώνας στην Ιταλία
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών Volleyleague 2025-2026

Το **[[Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών|πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ ανδρών]] της περιόδου 2025–26** είναι το 58ο Εθνικό πρωτάθλημα και το 16ο με την επωνυμία «VolleyLeague». Διεξάγεται από την Ε.Σ.Α.Π. με τη συμμετοχή 10 ομάδων. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε το Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2025.

## Ομάδες
Στη Βόλεϊ Λιγκ της περιόδου 2025-26 μετέχουν οι οκτώ πρώτες ομάδες της προηγούμενης περιόδου καθώς και οι 2 ομάδες που προβιβάστηκαν από την Πρε Λιγκ. Ο Πανιώνιος που προβιβάστηκε  για πρώτη φορά στην ιστορία του,  και η Καλαμάτα που επέστρεψε μετά από μία περίοδο. 

## Κανονική περίοδος

### Βαθμολογία Κανονικής Διάρκειας

## Ημιτελικοί
Στους ημιτελικούς τα ζευγάρια ήταν: 1–4 και 2–3. Η πρόκριση κρίθηκε στις τρεις νίκες. 

#### (1) Παναθηναϊκός – (4) Ολυμπιακός (2–0)

#### (2) Μίλων – (3) Π.Α.Ο.Κ. (1–1)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
*Επίσημος ιστότοπος 


2025 2026
VolleyLeague Ανδρών
VolleyLeague Ανδρών
Αρνεγίσκλος

Ο **Αρνεγκίσκλος**, λατιν.: *Arnegisclus* ήταν *[[Μάγιστρος του στρατού|magister militum]]* τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 447 μ.Χ. Πιθανώς γοτθικής καταγωγής, ο Αρνεγίσκλος αναφέρεται το 441 ως αξιωματούχος στη Θράκη, όπου δολοφόνησε τον μάγιστρο τού Στρατού Ιωάννη (πατέρα τού Ιορδάνη), με τον οποίο είχε διαμάχη στο αυτοκρατορικό παλάτι. Το 443 ο Αρνεγίσκλος ήταν *[[Κόμης (Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)|κόμης]]* στη Θράκη, που πολεμούσε τον Ούννο ηγεμόνα Αττίλα. Το 447 ο Αρνεγίσκλος διορίστηκε magister militum τής Θράκης. Την ίδια χρονιά, ηγήθηκε από τη Μαρκιανούπολη μίας επίθεσης εναντίον τού Αττίλα, αλλά ηττήθηκε στη Μάχη τού Ούτου ποταμού και σκοτώθηκε. Ο Αρνεγίσκλος ήταν ο πατέρας του Αναγάστου, ο οποίος ήταν μάγιστρος τού Στρατού στη Θράκη το 468/469 μ.Χ.

## Πηγές
* Arnold Hugh Martin Jones, John Robert Martindale, John Morris: Η Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τόμος II: 395–527 μ.Χ. Cambridge 1980, , Σ. 151.
* Kulikowski, Michael (2019). Imperial Tragedy: From Constantine's Empire to the Destruction of Roman Italy AD 363-568 (The Profile History of the Ancient World Series). New York: Profile Books. ISBN 978-0-000-07873-5.

Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη
Ιορδάνης (ύπατος)

Ο **Φλάβιος Ιορδάνης** ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός. Κατείχε το αξίωμα τού *[[Μάγιστρος του στρατού|magister militum]] per Orientem,* όταν ο Δυτικός Αυτοκράτορας Ανθέμιος τον διόρισε ύπατο με τον Μέσσιο Φοίβο Σεβήρο το 470.

## Αναφορές
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κωνσταντίνος (ύπατος το 457)

Ο **Φλάβιος Κωνσταντίνος** (άκμασε το 447-464) ήταν πολιτικός τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ύπατος, και τρεις φορές πραιτωριανός έπαρχος τής Ανατολής.

## Ο βίος του
[μικρογραφία|Τμήμα των [Τείχη της Κωνσταντινούπολης|τειχών τής Κωνσταντινούπολης, που υπέστη ζημιές από σεισμό τον Ιανουάριο τού 447, και αναστηλώθηκε από τον Κωνσταντίνο σε 60 ημέρες.]]
Καταγόμενος από τη Λαοδίκεια τής Φρυγίας, ο Κωνσταντίνος ονομάστηκε για πρώτη φορά πραιτωριανός έπαρχος τής Ανατολής γύρω στο 447, όταν ανακαίνισε τα τείχη τής Κωνσταντινούπολης, τα οποία είχαν υποστεί ζημιές από σεισμό τον Ιανουάριο τού ίδιου έτους. Καθώς οι Ούννοι τού Αττίλα κινούνταν προς την Κωνσταντινούπολη, ο Κωνσταντίνος κινητοποίησε τις παρατάξεις τού Ιπποδρόμου τής Κωνσταντινούπολης για να συγκεντρώσει 16.000 εργάτες: οι Γαλάζιοι εργάστηκαν στο τμήμα των τειχών από την Πύλη των Βλαχερνών έως την Πύλη τού Μυριάνδριου, και οι Πράσινοι από εκεί μέχρι τη Θάλασσα τού Μαρμαρά. Σε 60 ημέρες, μέχρι τα τέλη Μαρτίου, τα τείχη αναστηλώθηκαν και η τάφρος καθαρίστηκε. Μία δίγλωσση επιγραφή ανεγέρθηκε για να τιμήσει τα έργα. Ενώ βρισκόταν στο αξίωμά του, έλαβε μία επιστολή από τον Θεοδώρητο τής Κύρου, στην οποία ζητούσε μείωση τής φορολογίας στην πόλη του, ενώ μία άλλη ελήφθη, αφού αποχώρησε από το αξίωμά του. 

Αφού αποχώρησε από το αξίωμά του το 451, συμμετείχε σε ορισμένες συνεδριάσεις τής Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (στη Χαλκηδόνα). Το 456 διορίστηκε έπαρχος για δεύτερη φορά. 

Ο Κωνσταντίνος διορίστηκε ύπατος το 457,  με τον Ρούφο ως συνάδελφό του (και οι δύο επιλέχθηκαν από την Ανατολική αυλή), και στη συνέχεια έπαρχος τής Ανατολής για τρίτη φορά το 459.  Έλαβε τον τίτλο τού *[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]* μετά το 457. 

Το 464/465 στάλθηκε ως απεσταλμένος στον Σασσανίδη βασιλιά τής Περσίας Περόζ Α΄. Περίμενε στην Έδεσσα, και στη συνέχεια έγινε δεκτός στην αυλή τού Περόζ. Οι Πέρσες είχαν αρκετά παράπονα, και ζήτησαν Ρωμαϊκές οικονομικές συνεισφορές για την άμυνα των Πυλών τής Κασπίας, αλλά οι Ρωμαίοι αρνήθηκαν, και ο Κωνσταντίνος απολύθηκε, χωρίς να έχει επιτύχει κάτι. 

## Σημειώσεις

## Πηγές
* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Fl. Constantinus 22", *Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, Τόμος 2, Cambridge University Press, 1992, , σελ.&nbsp;317–318.

Κατηγορία:Ύπαρχοι της Ανατολής
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες
Συνλυτρώτρια

[μικρογραφία|Παναγία Συνλυτρώτρια, άγαλμα στην [Αμβέρσα του Βελγίου]]
Ο τίτλος «**Συνλυτρώτρια**» (λατινικά *Co-Redemptrix*) αποδίδεται από μερικούς Ρωμαιοκαθολικούς στην Παναγία, δίνοντας έμφαση στη μοναδική, υποτελή της συνεργασία με τον Ιησού Χριστό για την σωτηρία της ανθρωπότητας.

Σύμφωνα με αυτούς που χρησιμοποιούν τον τίτλο, ο ρόλος της Παναγίας ως *συνλυτρώτριας* αναφέρεται στην υποτελής αλλά απαραίτητη συμμετοχή της Παναγίας στη σωτηρία, ιδιαίτερα το γεγονός ότι έδωσε τη συναίνεσή της για να χαρίσει τη ζωή στον Λυτρωτή, δηλαδή τον Χριστό, το οποίο σημαίνει ότι μοιράστηκε μαζί Του τη ζωή, τον πόνο και τον θάνατο, τα οποία ήταν σημαντικά για τη σωτηρία του κόσμου. Σχετική με αυτή την πεποίθηση είναι και η ιδέα της Παναγίας ως «διαμεσολαβήτριας» (*Mediatrix*), που είναι μια διαφορετική ιδέα την οποία όμως υποστηρίζουν πολλοί Ρωμαιοκαθολικοί που χρησιμοποιούν τον τίτλο της Συνλυτρώτριας. Κάποιοι, και συγκεκριμένα οι υποστηρικτές των Μαριανών εμφανίσεων της Παναγίας Όλων των Έθνων (*Lady of All Nations*), έχουν κάνει αιτήματα κατά καιρούς για τη δημιουργία μιας επίσημης δογματικής έννοιας για τον τίτλο και τον ρόλο της Παναγίας ως συνλυτρώτρια, μαζί με αυτών της Παναγίας Διαμεσολαβήτριας και τη Παναγία Υπερμαχός (*Maria Advocata*).

Στις 4 Νοεμβρίου του 2025, το Δικαστήριο για το Δόγμα της Πίστεως κυκλοφόρησε το δογματικό σημείωμα *Mater populi fidelis*, που αφορά τους τίτλους της Παναγίας και τον ρόλο της Παναγίας όσο αφορά τη σωτηρία, υπογεγραμμένη από τον καρδινάλιο Βίκτορ Μανουέλ Φερνάντεζ και τον Μονσενιόρ Αρμάντο Ματέο, το σημείωμα ξεκαθάρισε την ακαταλληλότητα της χρήσης του τίτλου «Συνλυτρώτρια» για να εξηγήσει τη συνεργασία της Παναγίας, καθώς αυτός ο τίτλος καθιστά ασαφή τον μοναδικό ρόλο του Χριστού ως διαμεσολαβητού της σωτηρίας και ως εκ τούτου μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση. Το έγγραφο εγκρίθηκε από τον Πάπα Λέων ΙΔ΄ στις 7 Οκτωβρίου 2025.

## Παραπομπές
Αναγάστης

Ο **Αναγάστης**, Anagast (άκμασε το 466-470) ήταν *[[Μάγιστρος του στρατού|magister militum]]* στον Στρατό τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν πιθανώς Γότθος, καθώς το όνομά του (καθώς και αυτό τού πατέρα του, *[[Αρνεγίσκλος|Aρνεγίσκλου]]*) φαίνεται να είναι γοτθικής προέλευσης. Στάλθηκε να διαπραγματευτεί με τον Δενγίζιχ, γιο τού Αττίλα, όταν η δυτική πτέρυγα των Ούννων εισέβαλε στην Αυτοκρατορία με σκοπό να κατακτήσει τελικά την πρωτεύουσά της, την Κωνσταντινούπολη, και είχε ήδη φτάσει στον Δούναβη. Ωστόσο, ο Δενγίζιχ αρνήθηκε να διαπραγματευτεί μαζί του, και απαίτησε να μιλήσει απευθείας με τον Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄. Η δυτική πτέρυγα των Ούννων ηττήθηκε, και ο Δενγίζιχ σκοτώθηκε το 469.

Η πόλη Νίκσιτς, στο Μαυροβούνιο, παλαιότερα έφερε το όνομα Αναγάστον (Anagastum). Δεν είναι γνωστό, αν το όνομα αναφερόταν στον παραπάνω Αναγάστο.

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Χιουν Τζιν Κιμ : *Οι Ούννοι, η Ρώμη και η Γέννηση της Ευρώπης*, Cambridge University Press, 2013, , σελ.&nbsp;85–86.
* John Robert Martindale, Arnold Hugh Martin Jones· John Morris: *Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, Τόμος 2, Cambridge University Press, 1980, , σελ.&nbsp;75–76.

Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Κόνων (στρατηγός του Ιουστινιανού Α΄)

Ο **Κόνων** ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός ηγέτης κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Ιουστινιανού Α΄. Κατά τη διάρκεια τής πολιορκίας τής Ρώμης, στάλθηκε για να ενισχύσει τον Βελισάριο.  Αποβιβαζόμενος στη Νάπολη, αυτός και ο Παύλος, ένας άλλος Ρωμαίος στρατιωτικός διοικητής, οδήγησαν 3.000 Ισαύρους προς βοήθεια τού Βελισάριου.  Αρχικά περίμεναν να συγκεντρωθούν ενισχύσεις από άλλα αποσπάσματα στη Νάπολη, πριν προχωρήσουν στη Ρώμη.  Αργότερα ήταν ο επικεφαλής τής φρουράς στην Αγκόνα.  Όταν ένας στρατός υπό τον Βάκι έφθασε στην Αγκόνα, αναπτύχθηκε για να τούς αντιμετωπίσει σε ανοιχτή μάχη, αλλά υποχώρησε γρήγορα, όταν είδε το πλήρες μέγεθος τής εχθρικής δύναμης.  Οι πύλες ήταν ήδη κλειστές, αλλά η φρουρά μπορούσε να σκαρφαλώσει στην πόλη χρησιμοποιώντας σχοινιά.  Οι επιτιθέμενοι είχαν έτοιμο πολιορκητικό εξοπλισμό, και μπορούσαν αμέσως να επιχειρήσουν να εισβάλουν στην πόλη.  Οι επιτιθέμενοι απέκτησαν ερείσματα στα τείχη, αλλά ο Ουλτίμουθ, από τις φρουρές τού Βελισάριου, και ο Γουβουλγούδου, από τη φρουρά τού Βαλεριανού, έδιωξαν τούς επιτιθέμενους, υποφέροντας και οι δύο σοβαρά τραύματα.  Αργότερα, ο Κόνων ηγήθηκε τής φρουράς των 1.000 ανδρών τής Νάπολης, κατά τη διάρκεια τής Πολιορκίας τής Νάπολης. 

## Αναφορές

Κατηγορία:Στρατηγοί του Ιουστινιανού Α΄
Βάκις

Ο **Βάκις**, *Vacis* (ή **Βάχις**, *Wachis*) ήταν Οστρογότθος διοικητής υπό τον βασιλιά Ουίτίγη κατά τη διάρκεια τού Ρωμαιο-Γοτθικού Πολέμου (535–554).

Ο Βάκις είχε γοτθικό όνομα , και αν τα λόγια που τού αποδίδει ο Προκόπιος είναι ακριβή, ταυτοποιούνταν ως Γότθος. Από τη σύντομη αφήγηση τού τελευταίου, μπορεί επίσης να συναχθεί ότι μπορούσε να μιλήσει λατινικά.  

Ο Προκόπιος (*Περί του Γοτθικού Πολέμου*, I.18.39–41), τον αποκαλεί έναν από τούς *[[Άρχων|άρχοντες]]* (ηγέτες) των Γότθων, και «άνθρωπο χωρίς μέτρια θέση».   Καταγράφει ότι τον Φεβρουάριο τού 537, όταν ο Βελισάριος ανέκτησε τη Ρώμη, στάλθηκε από τον Ουιτίγη, για να πείσει τούς πολίτες τής Ρώμης να μην εγκαταλείψουν τούς Οστρογότθους.   Έβγαλε μία ομιλία στην Πόρτα Σαλαρία , στην οποία υπενθύμισε στους Ρωμαίους ότι οι Οστρογότθοι ήταν ικανοί να τούς υπερασπιστούν, αλλά οι Έλληνες (δηλαδή, οι Ρωμαίοι τής Ανατολής) είχαν έρθει στην Ιταλία μόνο ως «ηθοποιοί τραγωδία, μίμοι και κλέφτες ναύτες».   Οι Ρωμαίοι δεν απάντησαν, και η πολιορκία τής Ρώμης ξεκίνησε την επόμενη ημέρα. 

Ο Βάκις πιθανότατα ταυτίζεται με τον Βάκιμο  που πολέμησε τούς Ρωμαίους τον επόμενο χρόνο.  Ο Προκόπιος (II.13.5–15) τον περιγράφει ως *άρχοντα,* που στάλθηκε από τον Ουιτίγη εναντίον των Ρωμαϊκών δυνάμεων υπό τον Κόνωνα στην Αγκόνα το καλοκαίρι τού 538, για την οποία αποστολή ο Βάκιμος πήρε άνδρες από τη φρουρά τού Όσιμου.    Αν και προκάλεσε μία μεγάλη ήττα στον Κόνωνα στο ανοιχτό πεδίο, δεν μπόρεσε να καταλάβει την πόλη.  Μπορεί να συμμετείχε στην αποτυχημένη άμυνα τού Όσιμου το 539, αλλά αυτό είναι μόνο μία εικασία. 

Ο Βάκις μπορεί επίσης να ταυτιστεί με τον Βάκκη  που υπηρέτησε τον βασιλιά Θεοδάδο ως *maior domus* το 534–535.  Σύμφωνα με μία επιστολή τού Κασσιόδωρου προς τη Σύγκλητο, τοποθετήθηκε επικεφαλής των Οστρογοτθικών στρατευμάτων στη Ρώμη, όταν ο Θεοδάδος δέχθηκε παράπονα για τη συμπεριφορά τους από τη Σύγκλητο.  Πιθανώς ο Βάκκης είναι το ανώνυμο άτομο, που αναφέρεται σε μία προηγούμενη επιστολή τού Κασσιόδωρου, το οποίο τοποθετήθηκε υπεύθυνο για τον εφοδιασμό τού στρατού στη Ρώμη με τέτοιο τρόπο, ώστε το βάρος τής συντήρησης τού στρατού να κατανέμεται δίκαια στον πληθυσμό. Ο Βάκκης θεωρούνταν άνθρωπος αρετής και ακεραιότητας, που θα αποτελούσε παράδειγμα για τούς στρατιώτες. Εάν η ταύτισή του με τον Βάκι είναι σωστή, τότε πρέπει να ήταν μέρος τής μερίδας τής αριστοκρατίας που αμέσως έδωσε την υποστήριξή της στον Ουιτίγη, παρά την κακή μεταχείριση τού τελευταίου προς τον έκπτωτο Θεοδάδο.  

## Σημειώσεις

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
*
*
*
*
*
*
*
*
*
 
Κατηγορία:Πρόσωπα του Γοτθικού Πολέμου (535-554)
Σενάτορ (ύπατος το 436)

Ο **Φλάβιος Σενάτορ**, λατιν.: *Flavius Senator* (άκμασε το 436-449) ήταν πολιτικός τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Ο Σενάτορ διορίστηκε ως ο δεύτερος ύπατος (*consul posterior*) για το έτος 436, με τον Ανθέμιο Ισίδωρο ως πρώτο ύπατο (*consul prior*). Σύμφωνα με τον Πρίσκο, στάλθηκε από τον Ανατολικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β' ως απεσταλμένος στον βασιλιά των Ούννων, Αττίλα, το 442/443. Το 449 ο Αττίλας δήλωσε ότι θα δεχόταν ως απεσταλμένους μόνο τούς Σενάτορα, Ανατόλιο και Νόμο, όλοι υπατικού βαθμού.

Έλαβε τον τίτλο *[[Πατρίκιοι|πατρίκιος]]* πριν από το 445–447. Ήταν παραλήπτης τής επιστολής τού Θεοδώρητου, που ζητούσε μείωση των φόρων στην πόλη του το 445–447. Το 451 ήταν παρών σε ορισμένες συνόδους τής Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (στη Χαλκηδόνα), η οποία είναι η τελευταία του πράξη, που καταγράφεται αξιόπιστα στις πηγές. 

Ίδρυσε την εκκλησία τού Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Κωνσταντινούπολη, η οποία μπορεί να ήταν μικρή σε κλίμακα. Το κτίριο κατεδαφίστηκε τον 6ο αι., για να το ξανακτίσει ο Ιουστινιανός Α΄. 

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Άρνολντ Χιου Μάρτιν Τζόουνς, Τζον Ρόμπερτ Μάρτινντεϊλ, Τζον Μόρις, «Γερουσιαστής της Φλόριντα 4», *Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, Cambridge University Press, 1971, , σελ.&nbsp;990–991.

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα
Νόμος (ύπατος το 445)

Ο **Νόμος**, λατιν.: *Nomus*  (443 – 450) ήταν πολιτικός και πρεσβευτής τ;hς Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Ο Νόμος ήταν *[[Μάγιστρος|magister officiorum]]* από το 443 έως το 446, και υπηρέτησε ως ύπατος το 445, με συνεργάτη τον Δυτικό Αυτοκράτορα Βαλεντινιανό Γ΄.

Στις 12 Δεκεμβρίου 443 ο Νόμος διατάχθηκε να ενισχύσει την άμυνα των *[[Λίμες|συνόρων (limes)]]* τού Δούναβη, τα οποία είχαν πρόσφατα πληγεί από τις επιθέσεις των Ούννων τού Αττίλα: τα φρούρια ανοικοδομήθηκαν, και οι συνοριακές φρουρές αποκαταστάθηκαν στην αριθμητική τους ισχύ. Οι εργασίες, οι οποίες έπρεπε να διαρκέσουν ολόκληρο το έτος 444, ήταν τέτοιες, που ο Νόμος διορίστηκε ύπατος για το επόμενο έτος ως αμοιβή. Ωστόσο όταν ο Αττίλας επανέλαβε τις επιδρομές του το 447, το έκανε μέσω των επαρχιών τής Μικράς Σκυθίας και τής Κάτω Μοισίας, παρακάμπτοντας τις οχυρώσεις που είχε κτίσει ο Νόμος στα ανατολικά.

Το 448 ο Νόμος προήχθη στον βαθμό τού*[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]*.

Η επίθεση τού 447 κατέληξε σε ειρήνη το 448, αλλά το 450 ο Αττίλας βρισκόταν ξανά σε πόλεμο εναντίον τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απαντώντας σε μία προσφορά διαπραγματεύσεων, είπε ότι θα ασχολούνταν μόνο με πρεσβευτές υπατικού βαθμού, και ανέφερε τα ονόματα τού Νόμου, τού Σενάτορα και τού Ανατόλιου. Ο Νόμος (επιλεγμένος ως πιστός υποστηρικτής τού ισχυρού ευνούχου Χρυσάφιου) και η συντροφοί του πήγαν να συναντήσουν τον Αττίλα, ο οποίος τούς φέρθηκε άσχημα στην αρχή, αλλά αργότερα υπέκυψε στις ρητορικές τους τέχνες, και στα δώρα που είχαν φέρει: ο Αττίλας θα δεχόταν τούς όρους τύς ειρήνης τού 448, θα σταματούσε να επιτίθεται στον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β', και θα παραχωρούσε τη λωρίδα γης νότια τού Δούναβη που είχε αποκτηθεί με την ειρήνη τού 448. Φαίνεται ότι η χορήγηση τής απελευθέρωσης πολλών Ρωμαίων αιχμαλώτων ήταν μία παραχώρηση, που έγινε προσωπικά στους δύο έγκριτους καλεσμένους.

Το 449 ο μοναχός Ευτυχής ζήτησε από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄ να συγκαλέσει τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο (στη Χαλκηδόνα). Ο Χρυσάφιος και ο Νόμος τον ακολούθησαν και επέτυχαν την ανακήρυξη. Στη συνέχεια, συμμετείχε σε αρκετές συνεδρίες τής Συνόδου, το 451.

Λέγεται ότι ξόδευσε πολλά χρήματα, για να τροφοδοτήσει τις φιλοδοξίες του. Κατά τη διάρκεια τής θητείας του ως *magister officiorum*, επικοινώνησαν μαζί του δύο ανιψιοί τού επισκόπου Κυρίλλου Αλεξανδρείας. Τούς βοήθησε δανείζοντας κάποια χρήματα, αλλά απαιτούσε πολύ υψηλά επιτόκια. Ήταν ο παραλήπτης ορισμένων επιστολών τού Θεοδώρητου, καθώς είχε μεγάλη επιρροή στον Αυτοκράτορα.

## Σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
* Τόμσον, Έντουαρντ Άρθουρ, *Οι Ούννοι*, Blackwell Publishing, 1996, , σελ.&nbsp;96–99, 134–135.
* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, *Η Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, "Nomus 1", τόμος 2, Cambridge University Press, 1992, , σελ.&nbsp;785–786.\

Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες
Φλωρέντιος (ύπατος το 429)

Ο **Φλάβιος Φλωρέντιος**, λατιν.: *Flavius Florentius* (άκμασε το 422-451) ήταν εξέχων υψηλόβαθμος αξιωματούχος τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος επηρέασε την αυτοκρατορική πολιτική κατά το δεύτερο τέταρτο τού 5ου αι.

## Βιογραφία
Ήταν Σύριος, και στις 6 Νοεμβρίου 422 ήταν *[[Πολίαρχος|έπαρχος τής πόλης]] (praefectus urbi)* τής Κωνσταντινούπολης, με την ιδιότητα αυτή έλαβε ένα διάταγμα, που σώζεται στον *[[Θεοδοσιανός Κώδικας|Θεοδοσιανό Κώδικα]]* (vi.8.1).

Αφού κατέλαβε μία άλλη υψηλή διοικητική θέση, ίσως ως πραιτοριανός έπαρχος τού Ιλλυρικού, από τις 21 Απριλίου 428 έως τις 11 Φεβρουαρίου 430, ο Φλωρέντιος έλαβε το δεύτερο αξίωμα τής Αυτοκρατορίας, την πραιτωριανή επαρχσία τής Ανατολής. Έλαβε περαιτέρω το αξίωμα τού υπάτου το 429. Στις 31 Ιανουαρίου 438 και στις 26 Νοεμβρίου 439 ο Φλωρέντιος ήταν και πάλι έπαρχος τής Ανατολής. Λόγω του κλεισίματος των οίκων ανοχής τής Κωνσταντινούπολης, το ταμείο έλαβε λιγότερα έσοδα, και ο Φλωρέντιος αποφάσισε να δωρίσει μέρος τής δικής του περιουσίας στο Κράτος, για να αντισταθμίσει την απώλεια.

Στα μέσα τής δεκαετίας τού 440, διετέλεσε δύο φορές ξανά πραιτοριανός έπαρχος, πιθανώς για την Ανατολή.  Μεταξύ 444 και 448 έλαβε τον τίτλο τού *[[Πατρίκιοι|πατρίκιου]]*. Στις 22 Νοεμβρίου τού έτους κατά το οποίο έλαβε αυτόν τον τίτλο, ο Θεοδόσιος Β' τού ανέθεσε να συμμετάσχει σε μία έρευνα που διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη σχετικά με τις απόψεις τού Ευτυχή, καθώς ο Αυτοκράτορας εμπιστευόταν την ορθοδοξία τού Φλωρεντίου.

Το 451 παρευρέθηκε στη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο (στη Χαλκηδόνα), κατά την οποία ήταν παρών στην πρώτη, τρίτη, τέταρτη και έκτη συνεδρία.

Στην αρχή τής βασιλείας τού Μαρκιανού, ο Φλωρέντιος και ο Ανατόλιος απέτρεψαν τον Αυτοκράτορα, από το να υποστηρίξει την εξέγερση των Αρμενίων εναντίον των Σασσανιδών. Ο Μαρκιανός τον έστειλε στον Πέρση βασιλιά για να τον καθησυχάσει, ότι η πρόθεση τής Ρώμης δεν ήταν να παρέμβει.

## Σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, *Η Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, "Φλωρέντιος 7", τόμος 2, Cambridge University Press, 1992, , σελ.&nbsp;478–480.

Κατηγορία:Έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Ύπαρχοι του Ιλλυρικού
Κατηγορία:Ύπαρχοι της Ανατολής
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Λυοφιλίωση

**Λυοφιλίωση** ή **κρυοξήρανση** (αγγλ. *lyophilization*, *freeze-drying*) είναι μέθοδος αφυδάτωσης υλικών, κατά την οποία το νερό απομακρύνεται με εξάχνωση, μετά από κατάψυξη του προϊόντος ή του υλικού και εφαρμογή κενού. Η τεχνική αυτή χρησιμοποιείται ευρέως στη βιομηχανία τροφίμων, στη φαρμακευτική, στη βιοτεχνολογία και στη συντήρηση βιολογικών υλικών, όπως π.χ. ξύλου.

## Γενικά
Οι πρώτες εφαρμογές της λυοφιλίωσης αναπτύχθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα, κυρίως για τη συντήρηση βιολογικών δειγμάτων και ορών. Η μέθοδος γνώρισε ευρεία διάδοση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν χρησιμοποιήθηκε για τη συντήρηση φαρμάκων και εμβολίων.

Η λυοφιλίωση βασίζεται στο φαινόμενο της εξάχνωσης, δηλαδή τη μετάβαση του νερού από τη στερεή απευθείας στην αέρια φάση, χωρίς να μεσολαβεί υγρή φάση. Η διαδικασία πραγματοποιείται υπό πολύ χαμηλή πίεση και ελεγχόμενη θερμοκρασία, ώστε να διατηρείται η δομή και η χημική σύσταση του υλικού.

## Στάδια της διαδικασίας
Η λυοφιλίωση περιλαμβάνει τρία βασικά στάδια:
* *Κατάψυξη*: το προϊόν ψύχεται ώστε το νερό να μετατραπεί σε πάγο.
* *Πρωτογενής ξήρανση*: ο πάγος απομακρύνεται με εξάχνωση υπό κενό.
* *Δευτερογενής ξήρανση*: απομακρύνεται το υπολειπόμενο δεσμευμένο νερό.

## Εφαρμογές
Η λυοφιλίωση χρησιμοποιείται σε πολλούς τομείς:
* Τρόφιμα: παραγωγή στιγμιαίου καφέ, αποξηραμένων φρούτων και γευμάτων υψηλής διατροφικής αξίας.
* Φαρμακευτική: συντήρηση εμβολίων, αντιβιοτικών και πρωτεϊνικών φαρμάκων.
* Βιολογία και ιατρική: αποθήκευση κυττάρων, ενζύμων και βιολογικών δειγμάτων.
* Πολιτιστική κληρονομιά: συντήρηση υγρών αρχαιολογικών ευρημάτων, οργανικών υλικών και χειρογράφων.

Η τεχνική αυτή χαρακτηρίζεται από σημαντικά πλεονεκτήματα, όπως, τη διατήρηση της δομής και της βιολογικής δραστικότητας των υλικών υπό ξήρανση, τη μεγάλη διάρκεια ζωής των προϊόντων, και την ταχεία επανυδάτωση τους.

Ωστόσο, έχει ένα υψηλό κόστος εξοπλισμού και λειτουργίας, είναι χρονοβόρος διαδικασία, και έχει υψηλές ενεργειακές απαιτήσεις.

## Δείτε επίσης
* Αφυδάτωση
* Ξήρανση
* Συντήρηση τροφίμων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τεχνολογία τροφίμων
Κατηγορία:Βιομηχανικές διεργασίες
Κατηγορία:Βιοτεχνολογία
Πολιορκία της Νάπολης (542-543)

Η **πολιορκία της Νάπολης** ήταν μία επιτυχημένη πολιορκία τής Νάπολης από τον ηγέτη των Οστρογότθων Ττωίλα το 542–543 μ.Χ. Αφού συνέτριψε τα Ρωμαϊκά στρατεύματα στη Φαβεντία και στο Μυκέλλιον, ο Τωτίλας βάδισε νότια προς τη Νάπολη, που την κρατούσε ο στρατηγός Κόνωνας με 1.000 άνδρες. 

## Η πολιορκία
Μία δύναμη ανακούφισης που στάλθηκε από τη Σικελία υπό τον νεοδιορισμένο *[[Μάγιστρος του στρατού|μάγιστρο τού Στρατού]]* Δημήτριο αναχαιτίστηκε από γοτθικά πλοία, και καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό πριν φθάσει στην πόλη. Μία δεύτερη προσπάθεια τού Δημητρίου απέτυχε επίσης, όταν οι δυσμενείς άνεμοι ανάγκασαν τον στόλο να βγει στην ακτή, όπου κατακλύστηκε από τις δυνάμεις τού Τωτίλα.  

## Οι συνέπειες
Με την φρουρά αποδυναμωμένη από τον λιμό και την κατάρρευση των προσπαθειών παροχής βοήθειας, ο Τωτίλας προσέφερε ασφαλή διέλευση, με αντάλλαγμα την παράδοση. Ο Κόνων δέχθηκε, και στα τέλη Μαρτίου ή στις αρχές Απριλίου τού 543 η πόλη συνθηκολόγησε. Ο Τωτίλας επέτρεψε στους υπερασπιστές να αναχωρήσουν με ασφάλεια, αν και τμήματα των τειχών τής πόλης κατεδαφίστηκαν. 

## Πηγές
* 

## Αναφορές

Κατηγορία:Δεκαετία 540 στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Κατηγορία:Μάχες των Οστρογότθων
Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Γοτθικός Πόλεμος (535-554)
Κατηγορία:Συγκρούσεις της δεκαετίας 540
Ουνιόν Μαγδαλένα

Η **Ουνιόν Μαγδαλένα** (ισπανικά: *Unión Magdalena*, ισπανική προφορά: [uˈnjom maɣðaˈlena]), περισσότερο γνωστή ως **Ελ Ουνιόν**, είναι κολομβιανός ποδοσφαιρικό σύλλογος από την πόλη Σάντα Μάρτα, πρωτεύουσα του νομού Μαγδαλένα. Ιδρύθηκε στις 19 Απριλίου 1953 ως **Ντεπορτίβο Σαμάριος** (*Deportivo Samarios*) και μετονομάστηκε στο σημερινό της όνομα στις 19 Απριλίου 1953. Αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του κολομβιανού συστήματος πρωταθλημάτων οοδοσφαίρου.

## Τίτλοι
* Πρωτάθλημα Κολομβίας: 1968
* Β' Κατηγορία Κολομβίας: 2021, 2024

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 


Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κολομβίας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1951
Πολιορκία της Πέτρας (541)

Η **πολιορκία της Πέτρας** έλαβε χώρα το 541, όταν η Σασσανιδική Αυτοκρατορία, υπό τον βασιλιά των βασιλέων Χοσρόη Α΄ πολιόρκησε την πόλη Πέτρα στη Λαζική, την οποία κατείχε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Σασσανίδες κατέλαβαν με επιτυχία το φρούριο.  

## Η εποχή
Η κατάληψη τής Πέτρας το 541 ήταν μέρος τής εισβολής τού Χοσρόη Α΄ στη Λαζική.   Αυτή η εκστρατεία ξεκίνησε, όταν ο βασιλιάς των Σασσανιδών προσκλήθηκε από τον τοπικό βασιλιά Γουβάση Β΄. 

## Η πολιορκία
Αφού πέρασαν από το δύσκολο έδαφος τής Λαζικής, οι δυνάμεις των Σασσανιδών συναντήθηκαν και ενώθηκαν με τον Γουβάση Β΄. Ο κύριος στόχος τής εκστρατείας ήταν η κατάληψη τής Πέτρας, όπου ο *[[Μάγιστρος του στρατού|magister militum per Armeniam]]* Ιωάννης Τζίβος είχε συγκεντρώσει τις δυνάμεις του, και είχε εγκαθιδρύσει μονοπώλιο στην πόλη-λιμάνι. Ο Χοσρόης Α΄ έστειλε ένα απόσπασμα υπό τον Ανιαβήδη για να επιτεθεί στο φρούριο, όπου βρήκε το φρούριο προφανώς εγκαταλελειμμένο. Ένα απόσπασμα που στάλθηκε για να καταστρέψει την πύλη με ένα πολιορκητικό κριό ηττήθηκε, καθώς οι Ρωμαϊκές δυνάμεις όρμησαν γρήγορα έξω από την πύλη σε μία αιφνιδιαστική επιδρομή. Οι Σασσανίδες στρατοπέδευσαν στη συνέχεια κοντά στις οχυρώσεις, και ξεκίνησαν μία τακτική πολιορκία. Την επόμενη ημέρα, οι Σασσανίδες περικύκλωσαν πλήρως το φρούριο, και άρχισαν να πυροβολούν με βέλη, και οι Ρωμαίοι απάντησαν πυροβολώντας με βέλη και πολεμικές μηχανές. Ο Ρωμαίος διοικητής Ιωάννης σκοτώθηκε από ένα βέλος στον λαιμό, αποθαρρύνοντας τούς αμυνόμενους. Η Πέτρα διέθετε ανώμαλο έδαφος και ασυνήθιστα ισχυρούς αμυντικούς πύργους, οι οποίοι αντί να είναι κούφιοι, ήταν κατασκευασμένοι από συμπαγή πέτρα σε μεγάλο ύψος. Παρ' όλα αυτά, οι Σασσανίδες κατάφεραν να γκρεμίσουν έναν από τούς δύο μεγάλους αμυντικούς πύργους μέσω μεταλλευτικών εργασιών: μεγάλο μέρος των κάτω λίθων αφαιρέθηκε, και αντικαταστάθηκε από ξύλο από τούς μεταλλωρύχους, και καθώς οι φλόγες χαλάρωσαν αργά τα ανώτερα στρώματα πέτρας, ο πύργος έπεσε. Γκρεμίστηκε ξαφνικά, και οι Σασσανίδες μπήκαν στο φρούριο μέσα από τα τείχη. Οι πολιορκημένες δυνάμεις παραδόθηκαν στη συνέχεια, και κατέληξαν σε συμβιβασμό. Τα υπάρχοντα τού πλούσιου διοικητή/εμπόρου Ιωάννη Τζίβου κατασχέθηκαν, αλλά όλα τα άλλα παρέμειναν ανέγγιχτα, και οι επιζώντες Ρωμαϊκές δυνάμεις εντάχθηκαν στον στρατό των Σασσανδών. Μία φρουρά των Σασσανιδών εγκαταστάθηκε στην Πέτρα.    Μία αναφορά έλεγε, ότι κατά τη διάρκεια τής πολιορκίας πολλοί Πέρσες στρατιώτες πέθαναν λόγω τού δύσκολου εδάφους, μίας επιδημίας και έλλειψης προμηθειών.  

Ο Leif Inge Ree Petersen σημειώνει ότι Ρωμαίοι διοικητές σκοτώθηκαν (χωρίς να αναφέρει ονόματα) κατά την υπεράσπιση τής Πέτρας. 

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Δεκαετία 540 στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Κατηγορία:6ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Συγκρούσεις της δεκαετίας 540
Πρεβαντόριο

[thumb|295px|Το πρεβαντόριο κοντά στην πόλη [Αντερνός-λε-Μπαιν της δυτικής Γαλλίας περί το 1905]]
Το **πρεβαντόριο** (αγγλ. *preventorium*) ήταν ίδρυμα, και το αντίστοιχο κτίσμα, για την περίθαλψη ανθρώπων προσβεβλημένων από φυματίωση, οι οποίοι δεν είχαν ακόμα αναπτύξει ενεργό μορφή της νόσου αυτής, ήταν δηλαδή ασυμπτωματικοί. Τα ιδρύματα αυτά αποσκοπούσαν στο να απομονώσουν τους ασυμπτωματικούς φορείς, ιδίως τα παιδιά και τους εφήβους, τόσο από τον πληθυσμό που δεν είχε το βακτήριο, όσο και από ασθενείς που είχαν συμπτώματα. Τα πρεβαντόρια έφθασαν στη μεγαλύτερη ανάπτυξή τους κατά τις αρχές του 20ού αιώνα, ιδίως στην Ευρώπη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ο ευεργέτης Νέιθαν Στράους ίδρυσε το πρώτο πρεβαντόριο, με την επωνυμία «Πρεβαντόριο φυματιώσεως για παιδιά» (*Tuberculosis Preventorium for Children*) το 1909, κοντά στην πόλη Λέικγουντ του Νιου Τζέρσεϊ, σε μια οδό που έλαβε το όνομά του: «Preventorium Road». Μετά την αντιμετώπιση της φυματιώσεως με τις σύγχρονες φαρμακευτικές μεθόδους, τα πρεβαντόρια σταδιακά έπαυσαν να υπάρχουν, όπως συνέβη και με τα σανατόρια.

## Δείτε επίσης
* Καραντίνα
* Σανατόριο

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Rebecca Synder: «The Garrett Building: An Architectural Record of the Children’s Preventorium Movement», University of Virginia

Κατηγορία:Φυματίωση
Κατηγορία:Προληπτική Ιατρική
Άνθιμος Βέρας

Ο **Άνθιμος Βέρας** (ύστερος 18ος αιώνας) ήταν λόγιος Κύπριος ιεροδιάκονος από τη Λάρνακα. Συνέγραψε, μεταξύ άλλων, τα έργα: *«[[Ακολουθία (Χριστιανική λατρεία)|Ακολουθία]] των οσίων Αναστασίου, Χαρίτωνος και λοιπών αγίων»*, *«[[Θεοτοκάριο]]ν ωραιότατον και χαρμόσυνον ... παρ' [[Αγάπιος Λάνδος|Αγαπίου μοναχού του Κρητός]]»* (1780), *«Επιστολάριον του σοφωτάτου [[Συνέσιος|Συνεσίου]], επισκόπου Κυρήνης»* (1782). Την έκδοση των έργων του Ανθίμου Βέρα ανέλαβε ο ονομαστός Έλληνας (εξ Ιωαννίνων) τυπογράφος της Βενετίας Νικόλαος Γλυκύς.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 305

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το ''Θεοτοκάριον'' του Βέρα στην ψηφιακή συλλογή της American School of Classical Studies

Κατηγορία:Κύπριοι λόγιοι
Κατηγορία:Κύπριοι κληρικοί
Αλφρέντ Βερβέε

Ο **Αλφρέντ Ζακ Βερβέε** (, 23 Απριλίου 1838 – 15 Σεπτεμβρίου 1895) ήταν Βέλγος ζωγράφος, διεθνώς γνωστός για τις απεικονίσεις ζώων και τις τοπιογραφίες του. Ο πατέρας και ο ένας αδελφός του υπήρξαν επίσης αρκετά καλοί ζωγράφοι (οι Λουί-Πιερ Βερβέε και Λουί-Πιερ Βερβέε αντιστοίχως).

Γεννήθηκε στην πόλη Σαιν-Ζος-τεν-Νοντ και άρχισε σπουδές τοπογράφου μηχανικού, αλλά δεν μπόρεσε να τις ολοκληρώσει εξαιτίας οικογενειακών οικονομικών δυσχερειών. Ζωγράφιζε ήδη ως χόμπι και με την υποστήριξη του πατέρα του απεφάσισε να επιδιώξει τη ζωγραφική ως σταδιοδρομία. Το 1853 διδάχθηκε από τον ζωγράφο François Charles Deweirdt, φίλο και συνεργάτη του πατέρα του. Λίγα μόνο μαθήματα παρακολούθησε στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών, ενώ επηρεάσθηκε από τα έργα του Γάλλου ζωγράφου Κονστάν Τρουαγιόν.

Η τέχνη του Αλφρέντ Βερβέε διακρίθηκε για πρώτη φορά το 1863, όταν μετά από έκθεση έργων του στις Βρυξέλλες βραβεύθηκε με χρυσό μετάλλιο. Το 1864 πήρε χρυσό μετάλλιο και στην περίφημη έκθεση «Σαλόν» των Παρισίων, αλλά εγκαθιστάμενος στην πόλη δεν μπόρεσε να καθιερωθεί, το ίδιο και στο Λονδίνο, όπου έζησε το 1867-1868. Παρά την ανέχεια, νυμφεύθηκε και άρχισε να ζωγραφίζει στο ύπαιθρο στη Φλάνδρα, όπου δημιούργησε τα καλύτερα ίσως έργα του. Απεβίωσε σε ηλικία 57 ετών από καρκίνο σε προαστιακό δήμο των Βρυξελλών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βέρβεε Αλφρέδος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8

Κατηγορία:Βέλγοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Βερατρόλη

Το **1,2-διμεθοξυβενζόλιο**, γνωστό με την κοινή ονομασία **βερατρόλη**, είναι οργανική χημική ένωση, πιο συγκεκριμένα αρωματικός αιθέρας, με μοριακό χημικό τύπο **C<sub>8</sub>H<sub>10</sub>O<sub>2</sub>** και συντακτικό τύπο **C<sub>6</sub>H<sub>4</sub>(OCH<sub>3</sub>)<sub>2</sub>**. Από χημικής απόψεως είναι ο διμεθυλαιθέρας της κατεχόλης, ένα από τα τρία ισομερή του διμεθοξυβενζολίου. Ως ουσία, σε θερμοκρασία 20&nbsp;°C είναι στερεό, ενώ στους 25&nbsp;°C είναι άχρωμο υγρό με ευχάριστη έως «μεθυστική» οσμή και ελαφρώς διαλυτό στο νερό. Η κατάποσή του από τον άνθρωπο προκαλεί ζάλη, εξασθένηση και ιλίγγους, χωρίς προηγουμένως να προκαλεί διέγερση. Χρησιμοποιείται ως αντισηπτικό.

Συναντάται στη φύση, όπου προκύπτει από τη μεθυλίωση της γουαϊακόλης από το ένζυμο O-μεθυλοτρανσφεράση της γουαϊακόλης. Η βερατρόλη προσελκύει γενικώς τα έντομα. Το μόριό της αποτελεί δομικό λίθο για την οργανική σύνθεση άλλων αρωματικών ενώσεων. Ως προσφέρον ηλεκτρόνια, συμμετέχει εύκολα σε αντιδράσεις ηλεκτρονιοφιλικής αντικαταστάσεως. Παράδειγμα χρήσιμης αντιδράσεως της βερατρόλης είναι η σύνθεση της δομιπιζόνης. Μπορεί εύκολα να βρωμιωθεί με N-βρομοσουκινιμίδιο, δίνοντας την 4-βρωμοβετατρόλη. Μια άλλη σημαντική συγγενική ένωση είναι η μεθυλοϊσοευγενόλη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8

Κατηγορία:Φυσικές φαινόλες
Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες
Λουί-Πιερ Βερβέε

Ο **Λουί-Πιερ Βερβέε** (, 23 Απριλίου 1807 – Νοέμβριος 1877) ήταν Βέλγος ζωγράφος, γνωστός για τις απεικονίσεις ζώων και τις τοπιογραφίες του. Υπήρξε ο κυριότερος εκπρόσωπος του ρομαντισμού στη βελγική τοπιογραφία. Οι δύο από τους γιους του, ο Αλφρέντ και ο Λουί-Σαρλ, έγιναν επίσης αξιόλογοι ζωγράφοι, ιδίως ο πρώτος.

Γεννήθηκε στην πόλη Κόρτρεϊκ και εγκατέλειψε τη μέση εκπαίδευση για να σπουδάσει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλεως, όπου διδάχθε από τον ζωγράφο Ζαν Μπατίστ ντε Γιόνγκε (1785-1844), ενώ αργότερα μαθήτευσε κοντά στον ζωγράφο Εζέν Βερμπουκχόβεν στη Γάνδη, με τον οποίο αργότερα συνεργάσθηκε συχνά και τον ακολούθησε όταν εγκαταστάθηκε στις Βρυξέλλες. Αργότερα ο Βερβέε ταξίδεψε στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ολλανδία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βέλγοι ζωγράφοι
Χαρτοφύλακας

μικρογραφία|Μαύρος χαρτοφύλακας
Ο **χαρτοφύλακας** είναι μια στενή τσάντα ή θήκη σε σχήμα κουτιού με σκληρές πλευρές και λαβή, που χρησιμοποιείται κυρίως για τη μεταφορά εγγράφων. Οι δικηγόροι χρησιμοποιούν συνήθως χαρτοφύλακες για να μεταφέρουν έγγραφα που παρουσιάζουν στο δικαστήριο. Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο , που σήμαινε τηρητής αρχείου, αρχειοφύλακας. 

## Περιγραφή
Επιχειρηματίες και άλλοι επαγγελματίες γραφείου χρησιμοποιούν χαρτοφύλακες για να μεταφέρουν έγγραφα που συχνά, από τη δεκαετία του 1980, έχουν αντικατασταθεί από ηλεκτρονικές συσκευές όπως φορητούς υπολογιστές και τάμπλετ. Ορισμένοι χαρτοφύλακες έχουν μόνο μία κύρια εσωτερική θήκη, ενώ άλλοι έχουν υποτμήματα, μικρές τσέπες ή διαχωριστικά. Οι χαρτοφύλακες μπορεί να είναι φτιαγμένοι από δέρμα, βινύλιο, ανθεκτικό ύφασμα, λεπτό μέταλλο (όπως αλουμίνιο) ή πλαστικό. Κάποιοι χαρτοφύλακες μπορεί να έχουν εξωτερικά προσβάσιμες τσέπες ή θήκες εκτός από τον κύριο χώρο αποθήκευσης, ενώ άλλοι μπορεί να έχουν και λουρί ώμου. Οι χαρτοφύλακες συνήθως έχουν κλειδαριά για την προστασία του περιεχομένου τους. Σήμερα, οι χαρτοφύλακες μπορεί να έχουν επενδυμένες εσωτερικές θήκες για την προστασία των φορητών υπολογιστών που μεταφέρουν.

## Ιστορία
Οι χαρτοφύλακες είναι απόγονοι του σακιδίου που χρησιμοποιούνταν τον 14ο αι. για μεταφορά χρημάτων και τιμαλφών.

Ο Γκοντιγιό στο Παρίσι ήταν ο πρώτος που προσάρμοσε ένα αρθρωτό σιδερένιο πλαίσιο σε μια υφασμάτινη τσάντα το 1826. Ακολούθησε η τσάντα Gladstone και η Rosebery, μια τσάντα με οβάλ κορυφή. Τελικά, αυτές έγιναν ο σύγχρονος χαρτοφύλακας με μεταλλικό σκελετό. Ο πρώτος από αυτούς που είναι γνωστοί ως σύγχρονοι ορθογώνιοι χαρτοφύλακες λέγεται ότι εφευρέθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1850. Το 2014, η παγκόσμια αγορά επαγγελματικών τσαντών είχε αξία 9,4 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Στα μέσα της δεκαετίας του 2020, παρατηρήθηκε ανανέωση στο ενδιαφέρον της διεθνούς αγοράς για παλαιού τύπου χαρτοφύλακες με βίντατζ εμφάνιση. 

## Άλλες χρήσεις
Τα τελευταία χρόνια, κυκλοφορούν αλεξίσφαιροι χαρτοφύλακες, οι οποίοι χρησιμοποιούνται ως ασπίδα εναντίον επίθεσης με πυροβόλα όπλα. Τέτοιοι χαρτοφύλακες έχουν χρησιμοποιηθεί από άτομα της προσωπικής φρουράς του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν. 

## Δείτε επίσης

* Βαλίτσα
* Τσάντα

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Σκεύη
Μάχη της Μαρτυρόπολης (588)

Η **Μάχη της Μαρτυρόπολης** διεξήχθη το καλοκαίρι του 588 κοντά στη Μαρτυρόπολη μεταξύ ενός στρατού τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ενός στρατού των Σασσανιδών Περσών. Κατέληξε σε νίκη των Ρωμαίων.

## Η εποχή
Ο Ρωμαϊκός στρατός τής Ανατολής είχε αποδυναμωθεί από μία ανταρσία τον Απρίλιο τού 588, η οποία προκλήθηκε από αντιδημοφιλή μέτρα περικοπής δαπανών, και στρεφόταν εναντίον τού νέου διοικητή Πρίσκου. Ο Πρίσκος δέχθηκε επίθεση και διέφυγε από το στρατόπεδο, και οι στασιαστές επέλεξαν τον *[[Δουξ|δούκα]]* τής Φοινίκης Λιβανησίας, Γερμανό, ως προσωρινό ηγέτη τους.

Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μαυρίκιος αποκατέστησε στη συνέχεια τον πρώην διοικητή Φιλιππικό στη θέση του, αλλά πριν προλάβει να φθάσει και να αναλάβει τον έλεγχο, οι Πέρσες εκμεταλλευόμενοι την αταξία, εισέβαλαν στο Ρωμαϊκό έδαφος, και επιτέθηκαν στην Κωνσταντινή . Ο Γερμανός οργάνωσε μία δύναμη 1.000 ανδρών που ανακούφισε την πολιορκία. Όπως καταγράφει ο ιστορικός Θεοφύλακτος Σιμοκάτης, «με δυσκολία [ο Γερμανός] παρακίνησε και υποκίνησε τα Ρωμαϊκά αποσπάσματα με λόγους» και κατάφερε να συγκεντρώσει 4.000 άνδρες, και να εξαπολύσει επιδρομή σε περσικό έδαφος. Η άφιξη τού απεσταλμένου τού Μαυρικίου, Αριστόβουλου, χαμήλωσε την ένταση στο Ρωμαϊκό στρατόπεδο, και οι στρατιώτες αποκαταστάθηκαν στην πειθαρχία.

## Η μάχη
Ο Γερμανός οδήγησε στη συνέχεια τον στρατό του βόρεια προς τη Μαρτυρόπολη, από όπου εξαπέλυσε μία ακόμη επιδρομή πέρα από τα σύνορα στην Αρζανηνή. Η επίθεση εμποδίστηκε από τον Πέρση στρατηγό Μαρουζά (και πιθανώς αντιστοιχεί επίσης στην επιδρομή, που ηττήθηκε στη μάχη στο Τσαλκατζούρ κοντά στη λίμνη Βαν από τον Πέρση *μαρζμπάν* τής Αρμενίας, Αφραχάτ), και ο στρατός του γύρισε πίσω.

Οι Πέρσες υπό τον Μαρουζά ακολούθησαν από κοντά, και μία μάχη δόθηκε κοντά στην Μαρτυρόπολη, η οποία κατέληξε σε μία σημαντική νίκη των Ρωμαίων. Σύμφωνα με την αφήγηση τού Σιμοκάττη, ο Μαρουζά σκοτώθηκε, αρκετοί από τούς Πέρσες ηγέτες αιχμαλωτίστηκαν μαζί με 3.000 άλλους αιχμαλώτους, και μόνο 1.000 άνδρες επέζησαν για να φθάσουν στο καταφύγιο τής Νίσιβης. Οι Ρωμαίοι εξασφάλισαν πολλά λάφυρα, συμπεριλαμβανομένων των περσικών λαβάρων μάχης, και τα έστειλαν μαζί με το κεφάλι τού Μαρουζά στον Μαυρίκιο στην Κωνσταντινούπολη.

## Αναφορές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας του Ντιγιάρμπακιρ
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας