open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αλβέρτος Τζιβρέ

Ο **Αλβέρτος Τζιβρέ** ήταν Εβραίος πολιτικός μηχανικός απόφοιτος του 1922, του Πανεπιστημίου της Λωζάνης (Universite Ecole d'Ingenieurs (Section de Sciences Techniques) Lausanne).

## Έργα του
μικρογραφία|Κτήριο στο Διοικητήριο (1930), Αγ. Δημητρίου 66, Θεσσαλονίκη
Κτήριο στο Διοικητήριο, Έτος κατασκευής 1930, Οδός Αγίου Δημητρίου 66, Θεσσαλονίκη
μικρογραφία|Πολυκατοικία Σ. Βαΐου (σήμερα Ξενοδοχείο Εγνατία Palace) (1933), Εγνατία 61, Θεσσαλονίκη
Πολυκατοικία Σ. Βαΐου (σήμερα Ξενοδοχείο "Εγνατία Palace"), Έτος κατασκευής 1933, Οδός Εγνατία 61, Θεσσαλονίκη

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εβραίοι
Κατηγορία:Πολιτικοί μηχανικοί
Αμπάρι Ηλείας

Το **Αμπάρι** είναι ημιορεινό χωριό του δήμου Αρχαίας Ολυμπίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 63 κατοίκων.

## Γενικά στοιχεία
Το Αμπάρι είναι κτισμένο σε υψόμετρο 340 μέτρων και βρίσκεται κοντά στα όρια της Ηλείας με την Αρκαδία, ανατολικά του ποταμού Ερύμανθου. Απέχει περίπου 38 χλμ. δυτικά του Πύργου, 22 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Αρχαία Ολυμπία (έδρα του δήμου) και μόλις 1 χλμ. Δ. από τον Ξηρόκαμπο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ξηροκάμπου, ενώ το 1964 ξεκίνησε τη λειτουργία του το τοπικό σχολείο. Μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Ηλείας. Κατόπιν υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Αρχαίας Ολυμπίας, στον οποίο ανήκει μέχρι σήμερα, ως κομμάτι της τοπικής κοινότητας Ξηροκάμπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του ομώνυμου καλλικρατικού δήμου.

## Απογραφές πληθυσμού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το Αμπάρι από το Αρχειακό και οπτικοακουστικό υλικό ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Καθεδρικός Ναός του Σωτήρος (Ισφαχάν)

Ο **Καθεδρικός του Σωτήρος** (στην αρμενική γλώσσα: **Սուրբ Ամենափրկիչ Վանք –Surb Amenaprkich Vank**; στη περσική γλώσσα: کلیسای آمناپرکیچ – Kelisā ye Āmenāperkič) είναι αρμενικός ναός, που βρίσκεται στην New Julfa, την αρμενική γειτονιά του Ισφαχάν, στο Ιράν. Συνήθως αναφέρεται ως **Vank** (**Վանք**; وانک), που στα αρμενικά σημαίνει μοναστήρι ενώ είναι γνωστός και ως **Εκκλησία των Αγίων Αδερφών** (**Church of the Saintly Sisters**).

Στις αρχές του 17ου αιώνα έλαβαν χώρα δύο πόλεμοι μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Σαφαβίδων. Στο πλαίσιο αυτών των πολέμων ο Σάχης Αμπάς Α’ χρησιμοποίησε στην Αρμενία (που ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) την τακτική της καμένης γης και υποχρέωσε χιλιάδες Αρμενίους να μετεγκατασταθούν στο Ισφαχάν, το οποίο είχε κάνει τη νέα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του. Οι Αρμένιοι αυτοί ξεκίνησαν το 1606 την κατασκευή του Καθεδρικού του Σωτήρος. Ο ναός ολοκληρώθηκε, μετά από μεγάλες αλλαγές στα σχέδια μεταξύ του 1655 και του 1664, υπό την επίβλεψη του Αρχιεπισκόπου Δαβίδ.

Ο ναός συνδυάζει διαφορετικά αρχιτεκτονικά στοιχεία. Έχει ένα τρούλο, που θυμίζει τα τζαμιά στο Ιράν και ημιοκτάγωνη αψίδα. Το εσωτερικό του είναι  πλούσια διακοσμημένο με κομψές τοιχογραφίες ενώ αντίθετα το εξωτερικό του είναι ιδιαίτερα λιτό. Στην αυλή του καθεδρικού υπάρχουν τάφοι Ορθοδόξων και Προτεσταντών, μεταξύ των οποίων οι τάφοι του Άγγλου αξιωματικού Sir George Malcolm, του Ρώσου πρέσβη και τραπεζίτη Αλεξάντερ Ντέκοβερ (Alexander Decover) και το Βρετανού  χειρούργου και εκπροσώπου της Βρετανικής κυβέρνησης, Andrew Jukes. Σε μια γωνία της αυλής υπάρχει μνημείο για την Αρμενική γενοκτονία.

Δίπλα στο ναό βρίσκεται η βιβλιοθήκη και το μουσείο. Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει περισσότερα από 700 χειρόγραφα βιβλία ενώ στο μουσείο βρίσκονται μεταξύ άλλων: α) το διάταγμα του 1606 του Σάχη Αμπάς Α’, με το οποίο ιδρύθηκε η New Julfa, β) διάφορα διατάγματα του Αμπάς Α’ και των διδαδόχων του με τα οποία απαγορεύονταν οι παρεμβάσεις εις βάρος της αρμενικής κοινότητας και οι διώξεις των μελών της, γ) το πρώτο βιβλίο, που τυπώθηκε στο Ιράν, δ) στολές των Σαφαβίδων ε) άμφια, δισκοπότηρα και αρτοφόρια, στ) ταπισερί και πίνακες Ευρωπαίων ζωγράφων, που έφεραν στο Ισφαχάν οι Αρμένιοι έμποροι η) έκθεση με φωτογραφίες, χάρτες και τουρκικά έγγραφα σχετικά με τη Γενοκτονία των Αρμενίων.

## Φωτογραφίες

Vank Cathedral 03.jpg|Το εσωτερικό του ναού
Catedral Vank, Isfahán, Irán, 2016-09-20, DD 106-108 HDR.jpg|Η απεικόνιση του Παραδείσου, της Γης και της Κόλασης στο εσωτερικό του ναού 
Catedral Vank, Isfahán, Irán, 2016-09-20, DD 112-114 HDR.jpg|Το εσωτερικό του ναού
Vank Cathedral of Isfahan.jpg|Η είσοδος στον αύλειο χώρο του ναού
Vank Cathedral 01.jpg|Ο ναός
Vank Cathedral courtyard.jpg|Η αυλή του ναού (δεξιά το κτίριο του μουσείου και της βιβλιοθήκης)
Entrance of the Holy Savior Cathedral (the Vank), New Julfa.JPG|Η είσοδος του ναού


## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκκλησίες στην Ασία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ιράν
Σωτηρος
Κατηγορία:Ισφαχάν
50 Σπουδαιότεροι Συνεισφέροντες της Ευρωλίγκας (2008)

Οι **50 Σπουδαιότεροι Συνεισφέροντες της Ευρωλίγκας (2008)** της ιστορίας του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης της FIBA και της Ευρωλίγκας επιλέχθηκαν και βραβεύτηκαν στις 3 Φεβρουαρίου 2008, στη Μαδρίτη της Ισπανίας. Η περίσταση ήταν για την πεντηκοστή επέτειο από την εναρκτήρια σεζόν του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης της FIBA, η οποία αναγνωρίζεται επίσημα ως προκάτοχος της σημερινής διοργάνωσης της Ευρωλίγκας, το οποίο είναι το κορυφαίο επίπεδο καλαθοσφαίρισης ανδρών στην Ευρώπη.

Ο κατάλογος αποτελείται από 35 παίκτες, 10 προπονητές και 5 διαιτητές που θεωρήθηκαν ότι συνέβαλαν περισσότερο στην ανάπτυξη της Ευρωλίγκα. Περιλάμβανε επίσης άλλους υποψηφίους για κάθε κατηγορία. Συνολικά, προτάθηκαν 105 παίκτες, 20 προπονητές και 12 διαιτητές.

## 50 Σπουδαιότεροι Συνεισφέροντες της Ευρωλίγκας

### 35 παίκτες

* Τα έτη σε παρένθεση δείχνουν τα έτη που έπαιξε ο κάθε παίκτης ως καλαθοσφαιριστής ανδρικού συλλόγου σε όλες τις διοργανώσεις, όχι μόνο στην Ευρωλίγκα.

### 10 προπονητές

* Τα έτη σε παρένθεση δείχνουν τα χρόνια που πέρασε ο κάθε προπονητής ως προπονητής καλαθοσφαίρισης σε όλες τις διοργανώσεις, όχι μόνο στην Ευρωλίγκα.

### 5 διαιτητές

## Άλλοι υποψήφιοι που δεν επιλέχθηκαν

### 70 υποψήφιοι παίκτες

* Τα έτη σε παρένθεση δείχνουν τα έτη που έπαιξε ο κάθε παίκτης ως καλαθοσφαιριστής αντρικού συλλόγου σε όλες τις διοργανώσεις, όχι μόνο στην Ευρωλίγκα.

### 10 υποψήφιοι προπονητές

* Τα έτη σε παρένθεση δείχνουν τα έτη που πέρασε ο κάθε προπονητής ως προπονητής καλαθοσφαίρισης σε όλες τις διοργανώσεις, όχι μόνο στην Ευρωλίγκα.

### 7 υποψήφιοι διαιτητές

## Δείτε επίσης

* Βραβεία Ευρωλίγκας
* Ευρωλίγκα ανδρών
* 50 Σπουδαιότεροι Παίκτες της FIBA (1991)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος
* Κύριο κεφάλαιο 2

Κατηγορία:Βραβεία και διακρίσεις της Ευρωλίγκα
Καρμανιόλα (Βενετία)

Η **κεφαλή του Καρμανιόλα**, ιταλ. Carmagnola είναι το παραδοσιακό όνομα μίας κεφαλής από πορφυρίτη λίθο, η οποία στην πραγματικότητα είναι ενός Ρωμαίου Αυτοκράτορα της Ύστερης Αρχαιότητας. Θεωρείται ευρέως ότι παριστά τον Ιουστινιανό Α΄ και βρίσκεται στο εξωτερικό παραπέτο (balustrade) της Βασιλικής του Αγ. Μάρκου στη Βενετία.

## Περιγραφή
Το διάδημα που φέρει η κεφαλή, αναμφίβολα την ταυτίζει με έναν Ρωμαίο Αυτοκράτορα και από άποψη τεχνοτροπίας χρονολογείται μεταξύ του 4ου και του 6ου αι., με πολλούς μελετητές να θεωρούν ότι παριστά τον Ιουστινιανό Α΄ τον Μεγάλο. Η επίπεδη μύτη είναι προφανές πως οφείλεται σε σπάσιμο και εκ νέου λείανση. Eίναι ένα από τα πιο σημαντικά διακοσμητικά τρόπαια, που στολίζουν την πρόσοψη της Βασιλικής. Το ύψος του γλυπτού είναι 40 εκατ.

Στο Αρχιεπισκοπικό Μουσείο της Ραβέννας φυλάσσεται ένα ακέφαλο άγαλμα από πορφυρίτη, που υποθέτουμε ότι σε αυτό ανήκει και το κεφάλι.

## Ιστορία
Η κεφαλή μάλλον προέρχεται από το Φιλαδελφείον της Κωνσταντινούπολης, μνημείο που υπήρχε στη Μέση Οδό, μεταξύ του Φόρου του Βοός και του Φόρου του Θεοδοσίου. Εκεί τέμνονταν οι δύο μεγάλες οδοί της πόλης σχηματίζοντας πλατεία, που στη μέση της υπήρχε τετράγωνη πορφυρή στήλη με σταυρό επάνω της, με γύρω της αγάλματα του Κωνσταντίνου Α΄, της μητέρας του Ελένης και των τριών γιών του· οι γιού του αγκαλιάζονται μετά το τέλος εκείνου, ως ένδειξη αλληλοϋποστήριξης και αφοσίωσης, από όπου και το όνομα *Φιλαδελφείον*. Επίσης υπήρχαν αγάλματα του Κωνσταντίνου Α΄ με δύο γιούς του, του Ιουλιανού με τη σύζυγό του και μάλλον αυτό εδώ του Ιουστινιανού Α΄. Το Σύμπλεγμα της τετραρχίας, επίσης στον Άγ. Μάρκο (εντοιχισμένο στη νοτιοδυτική γωνία του σηκού), προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη. Το 1958 ο Π. Βερτσόνε υποστήριξε ότι τα αγάλματα δεν είναι οι τετράρχες, αλλά τα αγάλματα στο Φιλαδελφείον των γιών του Κωνσταντίνου Α΄, που αναφέρονται στο έργο *[[Παραστάσεις Σύντομοι Χρονικαί]]* του 8ου-9ου αι. για τα μνημεία της Κωνσταντινούπολης. Πράγματι τη δεκαετία του 1960, το πίσω μέρος τού ποδιού που έλειπε, βρέθηκε στη Μονή του Μυρελαίου, νότια του Φιλαδελφείου. Επειδή το σύμπλεγμα είναι από τα λάφυρα (spolia) της Δ΄ Σταυροφορίας του 1204, είναι σχεδόν σίγουρο ότι και η κεφαλή είναι από τη λεία αυτή. Η κεφαλή βρίσκεται στον Αγ. Μάρκο, στη νοτιοδυτική γωνία, επάνω στο παραπέτο του μπαλκονιού του νάρθηκα.

Ο μισθοφόρος (condottiere) Φραντσέσκο Μπουσσόνε ντα Καρμανιόλα αποκεφαλίστηκε στις 5 Μαΐου 1432 στην Πλατεία του Αγ. Μάρκου. Υποθέτουμε ότι το κεφάλι του αφέθηκε εκτεθειμένο για κάποιο χρονικό διάστημα και ότι από αυτό το γεγονός πήρε και το γλυπτό το παρωνύμιο αυτό.

## Αναφορές σε πηγές


## Πινακοθήκη

San Marco in Venice 3.jpg|Η νότια πλευρά του Αγ. Μάρκου με την "κεφαλή του Καρμανιόλα" στο αριστερό άκρο του παραπέτου του μπαλκονιού. 
Carmagnola 3.jpg|Η Πιατσέτα Σαν Μάρκο, όπως φαίνεται από πίσω από την κεφαλή: αριστερά το Παλάτι των δόγηδων και δεξιά η Μαρκιανή βιβλιοθήκη. 


Κατηγορία:Γλυπτική στην Ιταλία
Μάρκος (γιος του Βασιλίσκου)

Ο Φλάβιος **Μάρκος**, λατιν. *Flavius Marcus Augustus* (απεβ. 476/477) ήταν Αυτοκράτορας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Βασιλίσκου, στρατηγού που σφετερίστηκε τον θρόνο της Κωνσταντινούπολης (475-476) εκτοπίζοντας τον Ζήνωνα. Μητέρα του Φλ. Μάρκου ήταν η Ζηνωνίς. 

Ο Βασιλίσκος ήταν αδελφός της Βηρίνας. Η βηρίνα ήταν σύζύγος του Λέοντα Α΄ και μητέρα της Αριάδνης (συζύγου του Ζήνωνα) και της Λεοντίας (συζύγου του Μαρκιανού). 

Το 475 ο πατέρας του τον ανακήρυξε *Καίσαρα* και μετά *Αύγουστο*, έτσι κυβερνούσε με τον πατέρα του ως νεαρός συναυτοκράτορας. Όμως στα τέλη Αυγούστου του 476 ο Ζήνωνας ανέκτησε την Κωνσταντινούπολη, και ο Μάρκος με τους γονείς του κατέφυγε σε μία εκκλησία. Ο Ζήνωνας υποσχέθηκε "να μην χύσει το αίμα τους" και τους εξόρισε στην πόλη Λίμναι (νυν Gölçük) της Καππαδοκίας. Εκεί τους άφησε να λιμοκτονήσουν. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Elton, Hugh (1998), "Marcus Caesar (AD 475-476)", De Imperatoribus Romanis, retrieved 23 March 2012
* Martindale, John R.; Morris, John (1980), "Marcus 4", The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume II, AD 395–527, Cambridge University Press, p. 720, ISBN 978-0521201599

Κατηγορία:Βυζαντινοί αυτοκράτορες
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί καίσαρες
Σμίλα Ηλείας

Η **Σμίλα** είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 65 μέτρα.

## Γεωγραφία-ιστορία
Η Σμίλα βρίσκεται στο κέντρο του νομού και βόρεια του Αλφειού ποταμού. Απέχει 9 χιλιόμετρα ΒΔ. από την Αρχαία Ολυμπία (μέσω Πελόπιου), 13 χιλιόμετρα Α. από τον Πύργο και είναι κτισμένος ανάμεσα στα χωριά  Πελόπιο (Α.), Στρέφι (Ν.), Παλαιοβαρβάσαινα (Δ.), Καρούτες (ΒΔ.). Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας γραμμένος *Σμύλα* και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κυθηρίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομα διορθώθηκε σε Σμύλα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τους Καρούτες αποτελούν την  τοπική κοινότητα Σμίλας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 390 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 341.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Νικόλαος Ντούβας

Ο στρατηγός **Νικόλαος Ντούβας** (γεν. το 1947) υπηρέτησε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού. 

Ο Ντούβας αποστρατεύτηκε τιμητικά από τον Ελληνικό Στρατό την 1η Μαρτίου 2006. 

Μετά την απόλυση του από το στρατό έχει διοριστεί ως πρόεδρος της ΕΚΟ (της μεγαλύτερης ελληνικής κρατικής εταιρείας πετρελαίου).

## Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Ο Νικόλαος Ντούβας μεγάλωσε στη Λάρισα. Στη συνέχεια, παρακολούθησαν την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1970 με τον βαθμό του δεύτερου ανθυπολοχαγού του πεζικού.

Τον Ιούλιο του 1974 ο Νικόλαος Ντούβας συμμετείχε στην επιχείρηση "Νίκη" πολεμώντας τους τούρκους στην Κύπρο. 

Ο Νικόλαος Ντούβας ενίσχυσε την στρατιωτική του εκπαίδευση σπουδάζοντας σε στρατιωτικές και μη στρατιωτικές σχολές και κέντρα εκπαίδευσης στην Ελλάδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελληνικής Προχωρημένης Σχολής Πολέμου, της Σχολής Εθνικής Άμυνας, και το Κέντρο για τη Δημόσια Νομική και Πολιτική Επιστήμη στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Άρθρο για τον διορισμό του Ντούβα ως διευθύνων σύμβουλο της ΕΚΟ (ελληνικά) 

Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Ιωάννης Ε΄ της Γκαέτα

Ο **Ιωάννης** ήταν βυζαντινός *πρόξενος* και Κυβερνήτης της Γκαέτα την περίοδο  1012-1032, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.

Ήταν γιος του Ιωάννη Γ΄ και της Σιλκεγκάιτα  κόρη του Ιωάννη Δ΄ της Νάπολης, διαδέχτηκε τον πατέρα του το 1012, ήταν ακόμα βρέφος ή γεννήθηκε μετά τον θάνατο του, και συγκυβέρνησε μαζί με την γιαγιά του Αιμιλία και τον θείο του Λέων Α΄ ο οποίος αμφισβητούσε την αντιβασιλεία της Αιμιλίας την έδιωξε κι ανέλαβε μόνος του αντιβασιλέας. 

Το 1032 εισέβαλε στο δουκάτο ο Πανδόλφος Δ΄ της Κάπουα, κατέλαβε τη Γκαέτα κι έδιωξε τον Ιωάννη ο οποίος συνέχισε να προσπαθεί να ανακαταλάβει το δουκάτο έως τον θάνατο του το 1040.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Chalandon, Ferdinand, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie*, Paris, 1907.
*John Julius Norwich|Norwich, John Julius, *The Normans in the South 1016-1130*, Longmans: London, 1967.

Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Βυζαντινοί ύπατοι
Διεθνής Ολυμπιακή Ακαδημία Ηλείας

Ο οικισμός **Διεθνής Ολυμπιακή Ακαδημία** είναι στην πραγματικότητα οι εγκαταστάσεις της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας, ιδιοκτησίας της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, που αναφέρονται ως οικισμός του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας. Είναι κτισμένες δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας και την ιερά Άλτι, στις πλαγιές του Κρόνιου λόφου (44 μέτρα υψόμετρο) σε καταπράσινη περιοχή έκτασης 400 περίπου στρεμμάτων. Νότια περνάει ο Αλφειός ποταμός, ανατολικά είναι η Αρχαία Πίσα και δυτικά η Αρχαία Ολυμπία. Επίσημα απογράφονται ως οικισμός για πρώτη φορά το 1971 στην τότε κοινότητα Μιράκας με την ονομασία "Ολυμπιάς", ενώ το 2001 μετονομάστηκαν σε Διεθνής Ολυμπιακή Ακαδημία. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αρχαία Πίσα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αρχαίας Πίσας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 2 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η ιστορία της Δ.Ο.Α. - Η αποστολή του Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας από τον ιστότοπο https://www.masterstudies.gr/
* Ανακαινίζονται οι εγκαταστάσεις της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας από τον ιστότοπο https://etravelnews.gr/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Λέων Β΄της Γκαέτα

Ο **Λέων Β΄** ήταν δούκας και Κυβερνήτης της Γκαέτα για λίγους μήνες το 1042, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι. Ήταν ο τελευταίος εκπρόσωπος της οικογένειας Γκαετάνι..

Ο πατέρας του ήταν ο Ντοκιμπίλης γιος του Δούκα Γρηγόριου. Ο αδερφός του, ο Ούγος, ήταν κόμης του Σούιο.

Η Γκαέτα την εποχή εκείνη ήταν υπό τον έλεγχο του Λομβαρδικού Πριγκιπάτου της Κάπουα από το 1032 και το 1040 αναγνώρισε την κυριαρχία του Πρίγκιπα Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνου. Ο Λέων οφείλει πιθανότατα την άνοδό του ίσως έπειτα από μια εξέγερση. Σε μια από τις επίσημες πράξεις του ως δούκας, παραχώρησε ένα δημόσιο μύλο στα μέλη της ισχυρής οικογένειας Kampuli «σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους». Οι υπηρεσίες τους ήταν πιθανότατα καθοριστικές για την άνοδο του Λέοντα. Μόνο άλλη μια πράξη του Λέοντα είναι γνωστή. Στα τέλη του 1042, ο Γουαϊμάρος είχε καταφέρει να επιβάλει τον δικό του υποψήφιο για δούκα, τον Νορμανδό τυχοδιώκτη Ραϊνούλφο .

Ο Λέων παντρεύτηκε την σενατριξ *Θεοδώρα*. Το όνομα και ο τίτλος υποδηλώνουν έντονα ότι ήταν ρωμαϊκής καταγωγής, ίσως της οικογένειας Crescentii. Απέκτησαν έναν γιο που ονομαζόταν Πέτρος. Ο Λέων είχε τουλάχιστον άλλους τρεις γιους: τον Ρανιέρι, ο οποίος διαδέχθηκε τον θείο του ως κόμης του Σουιού, ο Ντοκιμπίλης και ο Λέων, που εξελέγη επίσκοπος της Γκαέτα το 1049-1050.

## Παραπομπές


## Πηγες

*
*

Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα
Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι
Αιμιλία της Γκαέτα

Η **Αιμιλία** (πέθανε τον Ιανουάριο του 1036) ήταν δούκισσα της Γκαέτα πρώτα ως σύζυγος του Ιωάννη Γ' (984–1008) και έπειτα ως συνκυβερνήτης για τον εγγονό της Ιωάννη Ε' (1012–1032) έως τουλάχιστον το 1029. Την περίοδο αυτή το δουκάτο ήταν αυτόνομο , κατ΄όνομα υποτελής του Βυζαντινού αυτοκράτορα.

Κατά τον γάμο της,έφερε τον ρωμαϊκό τίτλο senatrix ήταν πιθανώς ρωμαϊκής καταγωγής, μέλος της οικογένειας Crescenzi ή Τουσκουλάνι. Ο γάμος της ήταν πιθανότατα μια συμμαχία μεταξύ του κυβερνώντος των Γκαετάνι και της ρωμαϊκής αριστοκρατίας για να εξασφαλίσει την εύνοια της Γκαέτα στην αιώνια πόλη, το σπίτι του Πάπα και του αυτοκράτορα. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε πριν από τον Ιανουάριο του 998, όταν η Αιμίλια εμφανίστηκε με τον Ιωάννη στο μοναστήρι του Αγίου Νείλου του Νεότερου. Ο Ιωάννης πέθανε πριν ή το 1008 και της παραχωρήθηκε μια μικρή περιφέρεια από τον γιο της Ιωάννη Δ΄.

Όταν ο Ιωάννης Δ΄ πέθανε μεταξύ Απριλίου και Αυγούστου 1012, ανέλαβε την επιμέλεια του εγγονού της, που ήταν βρέφος. Αμέσως, αυτή και ο Ιωάννης αμφισβητήθηκαν από τον ξάδελφο του Ιωάννη Δ΄ *Λέων* , μέχρι τον Οκτώβριο, οι υποστηρικτές της τον είχαν αποβάλει. Αλλά τότε έπρεπε να αντιμετωπίσει την αντιπολίτευση του γιου της Λέων Α΄, ο οποίος περίμενε να αποκτήσει την αντιβασιλεία. Οι δύο αμφισβήτησαν ο ένας τον άλλον και τους συνυπογράφοντες χάρτες μέχρι τον Ιανουάριο του 1025, όταν ο Λέων εμφανίστηκε τελευταία στον Codex Caietanus. Η Αιμίλια ήταν ο μοναδικός συνκυβερνήτης σε έναν χάρτη του Φεβρουαρίου.

Η Αιμίλια ακολούθησε αντιβυζαντινή πολιτική με την υποστήριξη του Πάπα και των Λομβαρδών.

Με τον σύζυγο του, Ιωάννη είχαν τρία παιδιά :
* Ιωάννης Δ΄, δούκας της Γκαέτας
* Λέων Α΄, δούκας της Γκαέτας
* Μαρίνος

## Παραπομπές


## Πηγές
*Chalandon, Ferdinand. *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie*. Paris, 1907.
*Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani LXII Dugoni &ndash; Enza*. Rome, 1993.

Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα
Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι
Λέων Α΄της Γκαέτα

Ο **Λέων Α΄** ήταν βυζαντινός δούκας - συνκυβερνήτης της Γκαέτα , σφετεριστής, την περίοδο  1015-1024, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.

Ήταν γιος του Ιωάννη Γ΄ και της Αιμίλιας. Μετά το θάνατο του αδελφού του, Ιωάννη Δ΄ το 1008, η μητέρα του ανέλαβε την αντιβασιλεία για τον εγγονό της, τον ανιψιό του Λέοντα, τον Ιωάννη Ε΄. Ο Λέων όμως αμφισβήτησε τη μητέρα του για την συνκυβέρνηση και την εκτόπισε με επιτυχία μέχρι το 1017.

Ως συνκυβερνήτης, ο Λέων έδωσε δημόσια γη στον Κάμπουλο, γιο του Ντοκιμπίλη, της εξέχουσας οικογένειας Καμπούλι, πιθανώς σε μια προσπάθεια να κερδίσει την υποστήριξη της οικογένειας.

Υπάρχει ένα έγγραφο από το 1023 στο οποίο ο Λέων και η Αιμίλια αναφέρονται μαζί ως συνκυβερνήτες, αλλά προέρχεται από την αυτόνομη κομητεία του Σούιο και ενδέχεται να μην αντιπροσωπεύει τα πραγματικά περιστατικά, Ο Λέων δεν εμφανίζεται ως συνκυβερνήτης της Γκαέτα μετά το 1024 και είναι πιθανό ότι πέθανε εκείνη την εποχή. Η μητέρα του ανέλαβε ξανά συνκυβερνήτης το 1025. Η σύγκρουση μεταξύ Λέων και Αιμίλιας ήταν καταστροφική για την επιρροή της Γκαέτα στην περιοχή. Οι κόμητες του Τραέττο έπαψαν να αναγνωρίζουν την κυριαρχία της Γκαέτα περίπου αυτή την περίοδο, όπως και η περιοχή της Σπερλόνγκα.

## Παραπομπές


## Πηγές

*

Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Αθανάσιος Τσέλιος

Ο στρατηγός **Αθανάσιος Τσέλιος** (γεν. 17 Ιουλίου 1956) είναι Έλληνας απόστρατος σύμβουλος του Ελληνικού Στρατού και πρώην Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (9 Μαρτίου 2013 – 24 Φεβρουαρίου 2014).

Γεννήθηκε στον Πετρόπορο του Νομού Τρικάλων. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1979 ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού. Ακολούθησε μια σταδιοδρομία στις ειδικές δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού και αποτέλεσε διοικητής του Κέντρου Εκπαίδευσης Ειδικών Δυνάμεων (ΚΕΕΔ) το 2004-06. Διοίκησε την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 2006-07. Το 2007-08 ήταν επικεφαλής της 7ης Μηχανοποιημένης Ταξιαρχίας Πεζικού, ενώ το 2008-10 διοίκησε την στρατιωτική σχολή υπαξιωματικών. Το 2010-11 διοίκησε την 12η Μηχανοποιημένη Μεραρχία Πεζικού και το 2011-13 διοίκησε το Δ΄ Σώμα Στρατού. Διορίστηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στις 9 Μαρτίου 2013.

Στις 19 Φεβρουαρίου 2014, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας αποφάσισε την συνταξιοδότηση του Τσέλιου με τον βαθμό του Στρατηγού. Αντικαταστάθηκε από τον διοικητή της Πρώτης στρατιάς, τον αντιστράτηγο Χρίστο Μανωλά. Η τελετή παράδοσης - παραλαβής έλαβε χώρα στις 24 Φεβρουαρίου.

Ο στρατηγός Αθανάσιος Τσέλιος είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Βερνάδος της Γκαέτα

Ο **Βερνάδος** (Bernardo) πέθανε πριν από τον Ιούλιο του 1049, ήταν , Καθολικός, επίσκοπος Γκαέτα, περίπου την περίοδο 997 - 1047.

Γεννημένος στα μέσα του 10ου αιώνα, ήταν γιος του Μαρίνου Β ', Δούκα της Γκαέτα. ήταν επίσης αδελφός του Ιωάννη Γ΄ και θείος του Ιωάννη Δ΄, διάδοχοι του Μαρίνου.

Εξελέγη επίσκοπος της Γκαέτα πριν από τον Μάιο του 997, είναι γνωστός για την θητεία του από ένα έγγραφο, συγκεκριμένα συντάχθηκε μια πράξη μίσθωσης ακινήτων της Εκκλησίας της Γκαέτα που δόθηκε σε ιδιώτες, στην οποία ο Βερνάδος αναφέρεται *... quia debeo ad ordination episcopatus adtingere*. Πήγε στη Ρώμη προς το τέλος του 998 για να συμμετάσχει στη σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στον Άγιο Πέτρο από τον Πάπα Γρηγόριο Ε΄ για προβλήματα που σχετίζονται με τις διοικήσεις της Γαλλίας.

Σίγουρα πέθανε πριν από τον Ιούλιο του 1049, επειδή ο διάδοχός του Λέων έχει ήδη τεκμηριωθεί εκείνη την ημερομηνία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* [Armando Petrucci, BERNARDO, in Dizionario biografico degli italiani, vol. 9, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1967. URL consultato il 2 settembre 2017](https://www.treccani.it/enciclopedia/bernardo_res-dd3c650e-87e7-11dc-8e9d-0016357eee51_(Dizionario-Biografico)/)

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γκαέτα
Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι
Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα
Γουλιέλμος Β΄ του Ε

Ο **Γουλιέλμος Β΄ του Ε** (περί το 1058 - 1096) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Ε, ήταν κόμης του Ε. Ήταν Άγγλο-Νορμανδός ευγενής, που έγινε βαρόνος του Χέιστινγκς.

## Βιογραφία
Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές ο Γουλιέλμος Β΄ ήταν γιος και διάδοχος του Ροβέρτου κόμη του Ε και της συζύγου του Βεατρίκης του Φαλαίζ. Ο Γουλιέλμος του Ε είχε περίπου 77 βίλες στα δυτικά της Αγγλίας και ήταν ένας από τους επαναστάτες απέναντι στον βασιλιά Γουλιέλμο Ρούφο (1088). Αν και έκλεισε ειρήνη με τον βασιλιά, αργότερα συνωμότησε ξανά με τον ανεψιό της συζύγου του Γουλιέλμο του Αντρί, τον Ρογήρο του Λέισι και τον Ρομπέρ ντι Μόουμπρι. Στόχος τους ήταν να δολοφονήσουν τον βασιλιά και να τον αντικαταστήσει ο εξάδελφός του Στέφανος του Ωμάλ.

Οι επαναστάτες δέσμευσαν 4 Νορβηγικά πλοία και αρνήθηκαν να δώσουν στον βασιλιά το εμπόρευμα. Ο βασιλιάς Γουλιέλμος Ρούφος τους έκανε αιφνίδια επίθεση στο Νιούκασλ και κατέλαβε ένα ισχυρό οχυρό των επαναστατών στο Νορθάμπερλαντ· πολιόρκησε τους επαναστάτες στο *"κάστρο του Μπάμπουργκ"* και οικοδόμησε απέναντι ένα ισχυρό οχυρό. Ο Γουλιέλμος Β΄ του Ε κατηγορήθηκε τον Ιανουάριο του 1096 για προδοσία, δικάστηκε με δοκιμή και ηττήθηκε από τον πρώην υψηλό σερίφη του Γιόρκσιρ, κατόπιν τυφλώθηκε και ακρωτηριάστηκε. Απεβίωσε λίγο αργότερα την ίδια χρονιά και τάφηκε στο Χέιστινγκς. Ο γιος του Ερρίκος κληρονόμησε την κομητεία του Ε και έγινε κύριος του Χέιστινγκς.

## Οικογένεια
Με την πρώτη του σύζυγο Βεατρίκη, κόρη του Ρογήρου Α΄ βαρόνου του Τίκχιλ απέκτησε :
* Ερρίκος Α΄, βαρόνος του Χέιστινγκς (απεβ. 1140).

## Παραπομπές


## Πηγές
*Barlow, Frank (2000). William Rufus. Yale University Press.
*Cownie, Emma (1998). Religious Patronage in Anglo-Norman England, 1066-1135. Royal Historical Society.
*Sanders, I.J. (1960). English Baronies: A Study of their Origin and Descent 1086-1327. Oxford at the Clarendon Press.

Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας
Νέσσος ο Χίος

:*Για τον [[Κένταυρος|Κένταυρο]] της [[Ελληνική μυθολογία|ελληνικής μυθολογίας]], δείτε: [[Νέσσος]].*

Ο **Νέσσος ο Χίος** ήταν προσωκρατικός αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος από τη Χίο.

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή και το έργο του Νέσσου. Το μόνο πράγμα που είναι γνωστό είναι ότι ήταν ο δημοκριτικός φιλόσοφος και ο συμπατριώτης του Μητρόδωρος ο Χίος ήταν ο μαθητής του. Αυτό υποστηρίζεται στα σχόλια των ερμηνειών των ομηρικών και ησιόδειων έργων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι
Αρμενομονάστηρο

Το **Μοναστήρι του Σουρπ Μαγκάρ** (Αγίου Μακαρίου) (Αρμένικα: **'Ս. Մակարայ Վանք**) ή **Αρμενομονάστηρο** βρίσκεται σε γραφική τοποθεσία στην οροσειρά του Πενταδακτύλου στην Κύπρο, σε υψόμετρο 530 μ. και περίπου 1½ χλμ. δυτικά της Χαλεύκας ή 11 χλμ. βορειοανατολικά της Κυθρέας. Πρόκειται για το σημαντικότερο αρμενικό εκκλησιαστικό κτίριο και το μοναδικό αρμενικό μοναστήρι στην Κύπρο, το οποίο γιόρταζε την πρώτη Κυριακή του Μάη. Από το 1974 βρίσκεται στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Σήμερα είναι ερειπωμένο και χρειάζεται άμεση αναστήλωση.

Στην ίδια περιοχή πιθανολογείται ότι παλιότερα υπήρχε βυζαντινό μοναστήρι, που ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο. 

Το Μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου είχε ιδρυθεί από Κόπτες περί το 1000 μ.Χ. και ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Μακάριο τον Ερημίτη ή Νεώτερο (306-395), ο οποίος είχε ασκητέψει στις σπηλιές της περιοχής, αν και γιόρταζε επίσης τη μνήμη του Αγίου Μακαρίου του Πρεσβυτέρου. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς πέρασε στα χέρια των Αρμενίων, αλλά αυτό είχε ήδη γίνει το 1425. Ο σημερινός ναός του μοναστηριού κτίστηκε μεταξύ 1811-1814.

Εκεί γράφτηκε μεγάλος αριθμός χειρογράφων μεταξύ 1202-1740, τα οποία μεταφέρθηκαν στη Λευκωσία για ασφαλή φύλαξη στις αρχές του 20ου αιώνα. Για αιώνες ξακουστός χώρος προσκυνήματος, υπήρξε ενδιάμεσος σταθμός για προσκυνητές και κληρικούς· ίσως ο πιο φημισμένος επισκέπτης του ήταν ο Αββάς Μεχιτάρ της Σεβαστείας (1695).

Το Αρμενομονάστηρο ανακαινίστηκε ή αναστηλώθηκε μεταξύ 1734-1735, μεταξύ 1811-1818 (όταν κτίστηκε και εγκαινιάστηκε το νέο παρεκκλήσι το 1814), το 1866, το 1926, το 1929, μεταξύ 1947-1949 και το 1973. 

Οι τεράστιες γαίες του (8.329 σκάλες ή 1.114 εκτάρια) εκτείνονταν μέχρι την παραλία, και περιλάμβαναν 30.000 ελαιόδεντρα και χαρουπόδεντρα, η εκμετάλλευση των οποίων συνιστούσε το κύριο εισόδημα της Αρμενικής Μητρόπολης Κύπρου μέχρι την τουρκική εισβολή του 1974. Τα εισοδήματα αυτά ενίσχυαν οικονομικά τα αρμένικα σχολεία της Λευκωσίας, ιδιαίτερα το Εθνικό Εκπαιδευτήριο-Ορφανοτροφείο του Βαχάν Κιουρκτζιάν (Παγκουράν), το οποίο λειτουργούσε μεταξύ 1897-1904, καθώς και το Σχολείο Μελικιάν-Ουζουνιάν (1921-1963).

Τα κτίσματα του μοναστηριού υπέστησαν καταστροφές κατά την τουρκική εισβολή του 1974. Υπήρξαν σχέδια για τη μετατροπή του σε ξενοδοχείο, που τελικά αποτράπηκαν, το 1999 και το 2005. Ύστερα από τρεις (3) δεκαετίες, χάρη στην κοινή πρωτοβουλία της Αρμενικής Εθναρχίας Κύπρου και του Εκπροσώπου των Αρμενίων, κου Βαρτκές Μαχτεσιάν, το ετήσιο προσκύνημα το Μάιο αναβιώθηκε μεταξύ 2007-2016.

Το 2016 κηρύχτηκε αρχαίο μνημείο β’ πίνακα. Το 2020 ξεκίνησαν από τη δικοινοτική Τεχνική Επιτροπή για την Πολιτιστική Κληρονομιά εργασίες συντήρησης της μονής, οι οποίες ωστόσο διακόπηκαν ένα μήνα αργότερα.

## Δείτε επίσης
* Αρμένιοι της Κύπρου
* Αρμενική Μητρόπολη Κύπρου
 
Κατηγορία:Αρμενικές εκκλησίες
Σουρπ Μαγκαρ
Κάμπολος της Γκαέτα

Ο **Κάμπολος** (Campolus) ήταν βυζαντινός του 8ου αιώνα, επίσκοπος Φόρμιας θεωρείται ο πρώτος καθολικός επίσκοπος Γκαέτα επί Πάπα Αδριανού Α΄.

Ο Κάμπολος διορίσθηκε επίσκοπος το 788 χωρίς να είναι γνωστό η έκταση της επισκοπής του. Την εποχή αυτή η Γκαέτα (Γαέτα για τους Βυζαντινούς) ήταν ένα ισχυρό φρούριο που κοντά του βρισκόταν η πόλη της Φόρμιας. Η Φόρμια την ίδια περίπου περίοδο λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς και σταδιακά μέχρι τα μέσα του επόμενου αιώνα εγκαταλείφθηκε, οι κάτοικοί της μετοίκησαν στην Γκαέτα . Το ίδιο και η επισκοπή Φόρμιας που έπειτα από λίγο καιρό ενσωματώθηκε σε αυτή της Γκαέτας, αλλά πιστεύεται ότι τα τελευταία χρόνια της έδρευε στην Γκαέτα, είχαν την ίδια έδρα με την επισκοπή της πόλης ή πιθανότατα το ίδιο επίσκοπο, από κάποιους πιστεύεται ότι ήταν επίσκοπος Φόρμιας με έδρα την Γκαέτα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γκαέτα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Κατηγορία:Επίσκοποι Φόρμιας
Ζανέτ ΜακΝτόναλντ

Η **Ζανέτ ΜακΝτόναλντ** (αγγλικά: **Jeanette Anna MacDonald**, Φιλαντέλφια, Πενσυλβάνια, 18 Ιουνίου 1903 – Χιούστον, Τέξας, 14 Ιανουαρίου 1965) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, ερμηνεύτρια όπερας (σοπράνο) και κονσέρτων, αλλά και πρωταγωνίστρια  σε γνωστά μιούζικαλ της εποχής της (δεκαετία του ’30) με συμπρωταγωνιστή της, κύρια, το Μορίς Σεβαλιέ και το Nelson Eddy. Εξέδωσε τρεις Χρυσούς Δίσκους, ενώ ήταν τέσσερις φορές υποψήφια για Όσκαρ, μετέχοντας συνολικά σε 29 κινηματογραφικές παραγωγές κατά τις δεκαετίες του ’30 και του ‘40. Θεωρείται μία καλλιτέχνης με πολύ μεγάλη επιρροή κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, καθώς το έργο της προήγαγε την εισαγωγή της όπερας στο ευρύτερο κινηματογραφικό κοινό, ενώ η τέχνη της ενέπνευσε μία γενιά νέων ερμηνευτών.
## Επιλεκτική εργογραφία
* *The Love Parade*
* *Love Me Tonight*
* *The Merry Widow*
* *One Hour With You*
* *Naughty Marietta*
* *Rose-Marie*
* *Maytime*
* *San Francisco*

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί
Ιωάννης της Φόρμιας

Ο **Ιωάννης** (Giovanni) ήταν βυζαντινός του 9ου αιώνα, επίσκοπος Φόρμιας που θεωρείται ο δεύτερος καθολικός επίσκοπος Γκαέτα.

Ο Ιωάννης ήταν επίσκοπος Φόρμιας, αλλά λόγω των Αραβικών επιδρομών που είχαν καταστρέψει την πόλη είχε μεταφέρει την έδρα του στη Γαέτα. Λόγω του ότι έπειτα η Εππισκοπή Φόρμιας αντικαταστάθηκε από αυτή της Γκαέτα αριθμείται στην Γκαέτα σαν *Ιωάννης Β΄*.

Στην Γκαέτα ο Ιωάννης αναφέρεται ότι κατασκεύασε νέα κτίρια δίπλα στα παλιά της επισκοπής του.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γκαέτα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Κατηγορία:Επίσκοποι Φόρμιας
Κωνσταντίνος της Φόρμιας

Ο **Κωνσταντίνος** (Costantino) ήταν βυζαντινός του 9ου αιώνα, επίσκοπος Φόρμιας που θεωρείται ο τέταρτος καθολικός επίσκοπος της Γκαέτα την περίοδο 846-865.

Ο Κωνσταντίνος λόγω του ότι η επισκοπή του, λόγω των αραβικών επιδρομών, είχε μεταφερθεί στη Γκαέτα καταμετράτε και στους επισκόπους της πόλης. Σε έγγραφο υπογράφει μαζί με τον δούκα Ιωάννη σαν Επίσκοπος Φόρμιας και Επίσκοπος του κάστρου της Γκαέτας (Castello di Gaela).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γκαέτα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Κατηγορία:Επίσκοποι Φόρμιας
Μάσταλος του Αμάλφι

Ο **Άγιος Μάσταλος** (Mastalo) ήταν βυζαντινός του 10ου αιώνα, ο 11ος καθολικός επίσκοπος Αμάλφι την περίοδο 960-987, άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

Ήταν ο τελευταίος επίσκοπος αφού μετά τον θάνατο του, 986 ή 987, η εκκλησία του Αμάλφι ανήλθε σε Αρχιεπισκοπή. Έχει βρεθεί μολυβδόβουλο (σφραγίδα) του Μάσταλου στον Ναό της Αγίας Μαρίας Ματζόρε, στην μία πλευρά γράφει *Μάσταλος επίσκοπος*, και στην άλλη έχει τον Απόστολο Ανδρέα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Αμάλφι
Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Τελική πρόταση

Στα νέα ελληνικά, **τελική** ονομάζεται μια πρόταση που δηλώνει τον σκοπό ο οποίος οδηγεί σε μια ενέργεια, δηλαδή τον σκοπό για τον οποίο γίνεται μια πράξη που αναφέρει το ρήμα της πρότασης από την οποία εξαρτάται. Στα νέα ελληνικά εισάγεται με τους συνδέσμους **για να** και **να**. Είναι είδος δευτερεύουσας επιρρηματικής πρότασης.

Στα αρχαία ελληνικά εισάγεται με τους συνδέσμους **ἴνα**, **ὄπως** και **ὡς**, αποτελώντας δευτερεύουσα πρόταση.

## Δείτε επίσης

* Δευτερεύουσα πρόταση

## Παραπομπές

Κατηγορία:Συντακτικό
Λορέντσο του Αμάλφι

Ο **Λορέντσο** (Lorenzo d'Amalfi) (... – Ρώμη, 1049)  ήταν αρχιεπίσκοπος Αμάλφι και συγγραφέας.

Άγνωστο πότε γεννήθηκε, το πρώτο που είναι γνωστό για τον Λορέτσο ήταν μοναχός στο Μόντε Κασσίνο γύρω στο Νοέμβριο του 1021 και είχε ηγετικό ρόλο στο έργο ανακαίνισης που πραγματοποιήθηκε στο ίδιο το μοναστήρι.

Διορίστηκε αρχιεπίσκοπος Αμάλφι τον Ιούλιο του 1029 από τον Πάπα Ιωάννη ΙΘ΄. Το 1039, όταν η Αμάλφι κατακτήθηκε από τον Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνου, πήγε σε αναγκαστική εξορία. Αρχικά βρήκε φιλοξενία στη Φλωρεντία και από το 1045 φιλοξενήθηκε στη Ρώμη από τον αρχιεπίσκοπο Τζιοβάνι Γκρασιάνο, τον μελλοντικό Πάπα Γρηγόριο, παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του. 

Ο Λορέντσο συνέταξε μια ανθολογία αποσπασμάτων από κλασικούς συγγραφείς που σώζονται στον Lat code. Z.497, cc. 19r-58v, της Εθνικής Μαρκιανής Βιβλιοθήκης στη Βενετία. Έγραψε κι πολλά αγιογραφικά έργα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* F. Newton, *Laurentius monachus casinensis archiepiscopus amalfitanus Opera*, Weimar 1973
* 

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Αμάλφι
Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ιταλοί μοναχοί
Πάολο Εμίλιο Φιλονάρντι

Ο **Πάολο Εμίλιο Φιλονάρντι** (Bauco, 1580 - Ρώμη, 24 Απριλίου 1624) ήταν Ιταλός Καθολικός αρχιεπίσκοπος.

Ο Πάολο ξεκίνησε από νωρίς εκκλησιαστική καριέρα όπως πολλά άλλα μέλη της οικογένειας Φιλονάρντι. Στις 5 Απριλίου 1616 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Αμάλφι, μια θέση που κατείχε μέχρι το θάνατό του. Στις 19 Απριλίου 1616 διορίστηκε αποστολικός νούτσιο στο Βασίλειο της Νάπολης, θέση από την οποία παραιτήθηκε στις 26 Μαρτίου 1621.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Αμάλφι
Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Ντομένικο Βεντούρα

Ο **Ντομένικο Βεντούρα** (Μπισέλιε, 5 Απριλίου 1806 - Αμάλφι, 11 Φεβρουαρίου 1862) ήταν Ιταλός Καθολικός αρχιεπίσκοπος.

## Βιογραφία
Γεννημένος στο Μπισέλιε το 1806, χειροτονήθηκε ιερέας το 1829. Στις 21 Δεκεμβρίου 1846 διορίστηκε επίσκοπος Τερμολί από τον Πάπα Πίο Θ΄. Το 1849 προήχθη αρχιεπίσκοπος Αμάλφι.

## Παραπομπές


## Πηγές
* David M. Cheney, Domenico Ventura, in Catholic Hierarchy. Modifica su Wikidata 
*  

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Αμάλφι
Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Καλό Χωριό Μονοφατσίου Ηρακλείου

*Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: [[Καλό Χωριό Μονοφατσίου|Καλό Χωριό (αποσαφήνιση)]]*

Το **Καλό Χωριό** είναι οικισμός της Κοινότητας Λευκοχωρίου του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 380 μέτρα στο κέντρο του νομού, σε απόσταση 5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Αρκαλοχώρι, 14 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τον Ευαγγελισμό (έδρα δήμου) και 37 χλμ. ΝΔ. από το Ηράκλειο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρκαλοχωρίου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Λευκοχώρι, την Άνω Πουλιά, Κάτω Πουλιά και την Χονδρού αποτελούν την κοινότητα Λευκοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρκαλοχωρίου του Δήμου Μινώα Πεδιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 32 κατοίκους.

## Παραπομπές


Καλο Χωριο
Τζεράλντο Γκαετάνι

Ο **Τζεράλντο Γκαετάνι** (Gherardo Gaetani) ήταν Πιζανός ευγενής, σταυροφόρος και άρχοντας της Μαγιόρκα τον 11ο αιώνα.

Ο Τζεράλντο ήταν μέλος της οικογένειας Γκαετάνι και του κλάδου της στην Πίζα. *Καπιτάνο* των Πιζανών πήρε μέρος μαζί τους στην Σταυροφορία που έμεινε γνωστή ως *Ισπανική ανακατάληψη* ή *[[Ρεκονκίστα]]* από τους Μαυριτανούς μαζί με τους αδελφούς του *Ιωάννη* και *Ουγκόνε*. Μετά από σκληρές μάχες κατέλαβε το νησί της Μαγιόρκα, έδιωξε τους Μαυριτανούς κι αναφέρεται άρχοντας του νησιού το 1093. Ο Πάπας Πασχάλης Β΄ τον τίμησε κάνοντας τον γιο του *Γρηγόριο* καρδινάλιο.

## Παραπομπές


Τζεραλντο
Κατηγορία:Χριστιανοί των Σταυροφοριών
Γιάννης Φιλίππου

Ο **Γιάννης Φιλίππου** είναι Έλληνας ηθοποιός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Απριλίου του 1985 και κατάγεται από τα Καλύβια Θορικού Αττικής. Φοίτησε στις Δραματικές Σχολές: «Αθηνών» - Γ.Θεοδοσιάδη και «Θεμέλιο» - Ν.Βασταρδή, από όπου και αποφοίτησε το 2007. Εργάζεται στο θέατρο και την τηλεόραση. Παράλληλα δραστηριοποιείται ως εμψυχωτής θεατρικού παιχνιδιού σε σχολεία και θεατρικά εργαστήρια. Είναι μόνιμος συνεργάτης του Κέντρου Γνωσιακού Συμπεριφορικού Δράματος της Δρ. Χάρις Καρνέζη. 

## Καριέρα
Έχει συνεργαστεί με θιάσους, ομάδες και πολιτιστικούς φορείς όπως: Εθνικό Θέατρο, «Ελληνικός Κόσμος» - Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, A PRIORI, Kids Theater, Μαγικές Σβούρες, θίασος '81, Splish-Splash (ομάδα βωβού - σωματικού θεάτρου), θέατρο Περίακτοι κ.ά.. 

Έχει δουλέψει με σκηνοθέτες όπως: Θωμάς Μοσχόπουλος, Βασίλης Νικολαΐδης, Κ.Νικολαΐδη, Δημήτρης Αδάμης, Πάνος Κοκκινόπουλος, Μανούσος Μανουσάκης, Σπύρος Ρασιδάκης κ.ά..                                                                     

**<big>Θέατρο</big>**

**<big>Τηλεόραση</big>**

**<big>Κινηματογράφος</big>**

**<big>Διαφήμιση</big>**

## Παραπομπές

 

 



## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κάρλος Ρόιτεμαν

Ο **Κάρλος Ρόιτεμαν**(πλήρες ονοματεπώνυμο **Κάρλος Αλμπέρτο Ρόιτεμαν**)(γεν. στη Σάντα Φε στις 12 Απριλίου του 1942 -7 Ιουλίου 2021 ) ήταν Αργεντινός παλαίμαχος οδηγός αγώνων. Στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 συμμετείχε από το 1972 μέχρι και το 1982. Ο αριθμός των Γκραν Πρι στα οποία συμμετείχε ήταν 146 και σε όλα εκκίνησε κανονικά. Το 1ο ήταν το Αργεντινό Γκραν Πρι του 1972 και το τελευταίο το Βραζιλιάνικο Γκραν Πρι του 1982. Τα αποτελέσματα τα οποία σημείωσε κατά τη διάρκεια αυτής της καριέρας του ήταν τα ακόλουθα:

* Πέτυχε 12 νίκες
* Βρέθηκε 45 φορές στο βάθρο των νικητών
* Σκόραρε συνολικά 298(310) βαθμούς
* Εκκίνησε 6 φορές από την Pole Position
* Σημείωσε 6 ταχύτερους γύρους

Το 1ο από τα 12 Γκραν Πρι τα οποία κέρδισε ό Ρόιτεμαν ήταν το Νοτιοαφρικανικό Γκραν Πρι του 1974
και το 12 και τελευταίο το Βελγικό Γκραν Πρι του 1981. Έτρεξε με τις ακόλουθες ομάδες:

* Μπράμπαμ
* Ferrari
* Lotus
* Williams

Επίσης δεν κατέκτησε κανένα απολύτως Πρωτάθλημα Οδηγών.

[thumb|αριστερά|200px|Ο Ρόιτεμαν ενώ οδηγεί τη Ferrari πηγαίνοντας για τη νίκη στο Αμερικανικό Γκραν Πρι του [Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1978)|1978 το οποίο έγινε στο Γουόλκινς Γκλεν της Νέας Υόρκης]] 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αργεντινοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Optima bank

Η **Optima bank**, είναι ένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, το οποίο εκτός από την πλήρη τραπεζική άδεια που κατέχει, είναι ταυτόχρονα και ένα από τα μέλη του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Προσφέρει στους πελάτες της, φυσικά και νομικά πρόσωπα, προϊόντα και υπηρεσίες σύμφωνα με τις ανάγκες τους.

Τα κεντρικά γραφεία της Optima bank βρίσκονται στο Μαρούσι (Αιγιαλείας 32 και Παραδείσου). 

## Ιστορία
Η Optima bank δημιουργήθηκε στις 31 Ιουλίου 2019, μετά από την μεταβίβαση των μετοχών της Επενδυτικής Τράπεζας της Ελλάδος και την ένταξή της στον Όμιλο Βαρδινογιάννη. 

Για να ενισχύσει την κεφαλαιακή της βάση και να υποστηρίξει την αναπτυξιακή της στρατηγική, η Optima bank πραγματοποίησε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου το 2021 παράλληλα με τη χρήση άλλων χρηματοοικονομικών μέσων όπως η έκδοση μετατρέψιμου ομολογιακού δανείου το 2022.

Επιπλέον, τον Οκτώβριο του 2023 η τράπεζα ολοκλήρωσε με επιτυχία μια νέα αύξηση κεφαλαίου μέσω της εισόδου των συνόλου των μετοχών της προς διαπραγμάτευση στο Χρηματιστήριο Αθηνών, με σημαντική υπερκάλυψη και με τη συμμετοχή cornerstone επενδυτών.
* Στις 2.10.2019 η πρώην Επενδυτική Τράπεζα Ελλάδος, μετονομάστηκε σε Optima bank.
* Στις 24.10.2019 ξεκίνησε την πρώτη λειτουργία του το 1ο κατάστημα της Optima bank στο Ψυχικό.
* Στις 12.11.2020 η Optima bank εξαγόρασε το 94,5% της Optima asset management ΑΕΔΑΚ από την Ireon Investments. Το ποσοστό της τράπεζας πλέον ανέρχεται στο 99,4%.
* Στις 11.12.2020 η Optima bank εξαγόρασε το 100% της Optima factors από την Ireon Investments, θυγατρική του Ομίλου Motor Oil.
* Τον Ιανουάριο του 2021 ολοκληρώθηκε η Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου 80 εκ. ευρώ.
* Τον Δεκέμβριο του 2021 ολοκληρώθηκε η πρώτη κερδοφόρος χρήση.
* Τον Οκτώβριο του 2022 ολοκληρώθηκε η έκδοση μετατρέψιμου ομολογιακού δανείου 60 εκατομμυρίων ευρώ
* Τον Οκτώβριο του 2023 ολοκληρώθηκε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ύψους 151 εκατ. ευρώ και εισαγωγή της τράπεζας στην κύρια αγορά του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Κατηγορία:Τράπεζες της Ελλάδας
Κατηγορία:Όμιλος Βαρδινογιάννη
Δελφίνη του Βελγίου

Η **Δελφίνη του Βελγίου** (*Delphine de Belgique*, 22 Φεβρουαρίου 1968 -) είναι Βελγίδα καλλιτέχνης και μέλος της Βελγικής βασιλικής οικογένειας.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1968 στο Υκλ, και είναι η εξωσυζυγική κόρη του Αλβέρτου Β΄ του Βελγίου και της Βαρώνης Σίβυλλα ντε Σίλς Λονγκσάμπ, ερωμένη του Αλβέρτου, δεκαοκτώ χρόνια, πριν από την ανοδό του στον Βελγικό θρόνο. Η μητέρα της ήταν παντρεμένη με τον ευγενή και βιομήχανο Ιάκωβο Μποέλ, από τον οποίο υιοθέτησε το επώνυμο.

Η πριγκίπισσα παρακολούθησε ιδιωτικά σχολεία στην Αγγλία και την Ελβετία και σπούδασε στο Chelsea School of Art and Design στο Λονδίνο, από την οποία αποφοίτησε με πτυχίο Καλών Τεχνών το 1990.

Το 2003 παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Ο'Χερ, Αμερικανός με Ιρλανδικές ρίζες. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
*την Πριγκίπισσα Ιωσηφίνα (γενν. το 2003-)
*τον Πρίγκιπα Όσκαρ (γενν. το 2008-)

Από το 1999 η Δελφίνη υποστήριζε ότι είναι κόρη του Βασιλιά Αλβέρτου. Ο Αλβέρτος δεν την αναγνώρισε ως κόρη του παρά μόνο μετά το τεστ DNA τον Ιανουάριο του 2020. Την 1η Οκτωβρίου 2020, το Βελγικό δικαστήριο της αναγνώρισαν επίσημα τον τίτλο της *Πριγκίπισσας της Σαξονίας-Κόμπουργκ* και την προσφώνηση της *Βασιλικής Υψηλότητας*, για την ίδια και τα δύο παιδιά της.

Στις 9 Οκτωβρίου 2020, αυτή και ο αδελφός της Βασιλιάς Φίλιππος είχαν την πρώτη τους συνάντηση στο Βασιλικό Κάστρο του Λάκεν. Με τον πατέρα της και τη σύζυγό του, Βασίλισσα Πάολα, η αρχική συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2020 στο Κάστρο Μπελβεντέρ.

## Τίτλοι
***22 Φεβρουαρίου 1968 – 1 Οκτωβρίου 2020**: Η Λαίδη Δελφίνη Μποέλ
***1 Οκτωβρίου 2020 – μέχρι σήμερα**: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Δελφίνη του Βελγίου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας
Κατηγορία:Βέλγοι ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βελγίου
Κατηγορία:Βέλγοι γλύπτες
Γκοντφρουά Ριντέλ

Ο **Γκοντφρουά Ριντέλ** (γαλλικά: *Godefroi Ridelle*), (Νορμανδία, ... - Ιταλία, 1086), ήταν Νορμανδός τυχοδιώκτης, πρώτος κόμης του Ποντεκόρβο και δούκας της Γκαέτα την περίοδο 1068-1086.

Ο Γκοντφρουά ήταν στην υπηρεσία των αδελφών Αλταβίλα, Ροβέρτου και Ρογήρου, σύμφωνα με τον Αμάτο του Μόντεκασσίνο, ο Γκοφρέδος ηγήθηκε της Νορμανδικής αποστολής στη Σικελία το 1061.

Έγινε δούκας της Γκαέτα και ήταν υποτελής του πρίγκιπα Ριχάρδου Α΄ της Αβέρσα, όπως και ο Βαρόνος του Σαν Τζιοβάνι Ίνκαρικο.

Πέθανε το 1086 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ρενώ.

Είχε επίσης ακόμα μία κόρη, την Εύα (ή Άννα), η οποία παντρεύτηκε τον Δούκα Ιωάννη ΣΤ΄ της Νάπολης.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Ferdinand Chalandon, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*, Parigi 1907. Ed. it. : *Storia della dominazione normanna in Italia ed in Sicilia*, trad. di Alberto Tamburrini, Cassino 2008. ISBN 978-88-86810-38-8
* John Julius Norwich, *I Normanni nel Sud 1016-1130*. Mursia: Milano 1971 (ed. orig. *The Normans in the South 1016-1130*. Longmans: London, 1967)
*  Léon-Robert Ménager (1925-1993), *Inventaire des familles normandes et franques emigrées en Italie méridionale et en Sicile (XIe-XIIe siècles)*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  Goffredo Ridello in Medieval Lands di Charles Cawley.

Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα
Κατηγορία:Ιταλονορμανδοί
Κατηγορία:Κόμητες της Ιταλίας
Λεονάρντο Τζενάρι

Ο **Λεονάρντο Τζενάρι** (ιταλικά: Leonardo Gennari) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας που εργάστηκε στη Θεσσαλονίκη.

## Έργα του

* μικρογραφία|Μέγαρο Κωνσταντινίδη (1925), Στρατηγού Καλλάρη 5, Θεσσαλονίκη Μέγαρο Κωνσταντινίδη (Κτίριο ΕΣΗΕΜ-Θ), Έτος κατασκευής 1925, Στρατηγού Καλλάρη 5, Θεσσαλονίκη
*Οικία Δημοπούλου, Έτος κατασκευής 1925, Λεωφ. Νίκης & Μοργκεντάου, Θεσσαλονίκη Έχει κατεδαφιστεί.
* Νοσοκομείο "St Vincent de Paul" του Τάγματος των Αδελφών του Ελέους, Έτος κατασκευής 1925, Θεσσαλονίκη
* μικρογραφία|Οικοδομή Αρδίττη & Μπενρουμπή (1925), Ίωνος Δραγούμη 28 & Σολωμού 1, ΘεσσαλονίκηΟικοδομή Αρδίττη & Μπενρουμπή, σήμερα Ξενοδοχείο “Superior One” (Ο Λεονάρντο Τζενάρι, έκανε τα προσχέδια, μηχανικός ήταν ο Ανδρέας Λευθεριώτης), Έτος κατασκευής 1925, Ίωνος Δραγούμη 28 & Σολωμού 1, Θεσσαλονίκη
*Κνηματογράφος "Διονύσια", Έτος κατασκευής 1925, Οδός Αγίας Σοφίας, Θεσσαλονίκη  
Η πρόσοψη του κτηρίου είχε εντυπωσιακά ανάγλυφα, που παρίσταναν αρχαίο αιγυπτιακό ναό. Κατεδαφίστηκε το 1973.
* μικρογραφία|Ανακατασκευή Χαίμ Κοέν (τέως Ισμαήλ Πασά) (1926), Συγγρού & Βαλαωρίτου & Πάικου, ΘεσσαλονίκηΑνακατασκευή Μεγάρου Χαΐμ Κοέν (τέως χάνι Ισμαήλ Πασά), Έτος ανακατασκευής 1926, Συγγρού & Βαλαωρίτου & Πάικου, Θεσσαλονίκη
* μικρογραφία|Mέγαρο Ι. Λόγγου (Κόκκινο Σπίτι) (1926), Πλατεία Αγίας Σοφίας, ΘεσσαλονίκηΜέγαρο Λόγγου (Κόκκινο Σπίτι), Έτος κατασκευής 1926, Πλατεία Αγίας Σοφίας. Ανεγέρθηκε για λογαριασμό της οικογένειας του Γρηγορίου Λόγγου, εύπορου βιομηχάνου από τον κλάδο της υφαντουργίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Βικτοριάτος

O **βικτοριάτος**, λατιν. victoriatus ήταν ένα αργυρό νόμισμα, που εκδόθηκε κατά τη τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία περίπου από το 221 ως το 170 π.Χ., δηλ. για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Η εμπρόσθια όψη του νομίσματος φέρει την προτομή του Διός. Η οπίσθια όψη έχει μία Νίκη να στέφει ένα τρόπαιο και κάτω η επιγραφή ROMA.

 

Το νόμισμα αρχικά ζύγιζε περίπου 3,4 γραμ. (3 scruples), που σημαίνει ότι ήταν το ήμισυ της αξίας ενός νομίσματος (πρώιμου δηνάριου) *[[κουαδριγάτος|με τέθριππο]] (quadrigatus)*, νόμισμα βάρους 6 scruples, που δεν παραγόταν την εποχή εκείνη. O βικτοριάτος έγινε με λιγότερο άργυρο από ό,τι το δηνάριο, που παρήχθη περίπου την ίδια εποχή. Ευρέσεις θησαυρών νομισμάτων δείχνουν ότι το νόμισμα κυκλοφόρησε στη νότιο Ιταλία και αργότερα στη Γαλατία, που σημαίνει ότι το νόμισμα είχε σκοπό να αντικαταστήσει τη δραχμή, δηλ. το ήμισυ του *νόμου* και όχι να γίνει μέρος του Ρωμαϊκού νομισματικού συστήματος. Όταν εκδόθηκε για πρώτη φορά ο βικτοριάτος, είχε αξία τα 3/4 του δηναρίου, όμως όταν το 101 π.Χ. επανεισήχθη ο *[[κουινάριος]]* με όμοιο τύπο, ο βικτοριάτος άξιζε το 1/2 του δηναρίου. Αυτό σημαίνει ότι οι βικτοριάτοι, που ήταν ακόμη σε κυκλοφορία την εποχή εκείνη, ήταν φθαρμένοι και θεωρήθηκαν ότι αξίζουν μόνο το ήμισυ του δηναρίου. Η επανεισαγόμενοι *κουινάριοι* παρήχθηκαν κυρίως στην εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία, όπου οι βικτοριάτοι και οι απομιμήσεις τους ήταν δημοφιλείς· οι επανεισαγόμενοι *κουινάριοι* μπορεί να συνέχιζαν να ονομάζονταν βικτοριάτοι, αν και δεν υπάρχουν γραπτές αποδείξεις γι' αυτό.

Το όνομα βικτοριάτος είναι ένας παλαιός όρος, που πιστοποιείται από αρκετά κείμενα και επιγραφές της εποχής. Το νόμισμα είναι γνωστό ως *τροπαϊκόν* μεταξύ των ελληνόφωνων, λόγω του τροπαίου στην οπίσθια όψη, ενώ βρίσκεται και στα επίθετα *Vettorato* στην επαρχία της Βενετίας και *Βιττωράτος* στην Κεφαλονιά.

## Πηγές
* Michael Crawford Roman Republican coinage (London: Cambridge University Press, 1974)
* John Melville Jones, A Dictionary of Ancient Roman Coins, London 1990.

Κατηγορία:Αρχαία ρωμαϊκά νομίσματα
Κατηγορία:Αργυρά νομίσματα