open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1837-1903)

Ο **Νικόλαος Μαυροκορδάτος** (1837 - 31 Ιανουαρίου 1903) ήταν Έλληνας βουλευτής και υπουργός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Τεργέστη και ήταν γιος του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου και της Χαρίκλειας Αργυροπούλου. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Παρίσι και τον Αύγουστο του 1858 διορίστηκε β΄ γραμματέας της Ελληνικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Το 1866 διορίστηκε νομάρχης Κερκύρας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1869. Στη συνέχεια κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής με το Τρικουπικό κόμμα ενώ χρημάτισε υπουργός Εκκλησιαστικών & Δημόσιας Εκπαίδευσης στην Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη του 1878 και στην κυβέρνηση του 1880. Διετέλεσε πρεσβευτής της Ελλάδας στο Παρίσι (1882-1885), στην Αγία Πετρούπολη (1886-1889) και στην Κωνσταντινούπολη (1889-1902). Το 1895 συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις συμβιβασμού στο Λονδίνο ενώ το 1897 υπέγραψε ως πληρεξούσιος της Ελλάδας την συνθήκη ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Το 1902 παραιτήθηκε από τη θέση του πρεσβευτή για να ξαναεκλεγεί βουλευτής. Σε περίπτωση παραίτησης του Αλέξανδρου Ζαΐμη θεωρείτο ως επικρατέστερος διάδοχος του για την αρχηγία του Τρικουπικού κόμματος. Επίσης είχε χρηματίσει πρόεδρος του συλλόγου *«προς διάδοσιν των ελληνικών γραμμάτων»* την περίοδο 1871-1882.

Απεβίωσε ξαφνικά στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου του 1903. Ήταν παντρεμένος με την ρουμάνικης καταγωγής Ελένη Μπαλς και είχε τέσσερα παιδιά, τον Αλέξανδρο, την Σοφία, μετέπειτα σύζυγο του στρατηγού Αλέξανδρου Σούτσου, με τον οποίο απέκτησε μεταξύ άλλων την Ελένη, σύζυγο του Βασίλειου Μελά, την Χαρίκλεια, μετέπειτα σύζυγο του Γεωργίου Μπαλτατζή και τον Γεώργιο.

## Δείτε επίσης
* Οικογένεια Μαυροκορδάτου

## Παραπομπές


Νικολαος
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών
Κατηγορία:Νομάρχες Κέρκυρας
Γεώργιος Μπαλτατζής

Ο **Γεώργιος Μπαλτατζής** (1868 - 15 Νοεμβρίου 1922) ήταν Έλληνας πολιτικός. Άρχισε την καριέρα του ως διπλωμάτης και άρχισε να εκλέγεται βουλευτής από το 1902. Είχε γίνει αρκετές φορές υπουργός. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή δικάστηκε στη «δίκη των έξι» ως ένας από τους υπαιτίους για την ήττα της Ελλάδας κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργού εξωτερικών, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε το 1922 στο Γουδή.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1868. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών απ' όπου και αργότερα μετέβη στη Γαλλία για ευρύτερες σπουδές. Επανερχόμενος ακολούθησε το διπλωματικό κλάδο όπου και υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα στη Κωνσταντινούπολη με ιδιαίτερη διάκριση στη διπλωματική δεξιότητα. Στη συνέχεια αναμίχθηκε στην πολιτική και το 1902 πρωτοεξελέγη βουλευτής Αλμυρού με το κόμμα του Γ. Θεοτόκη και ομοίως το 1905 και 1906. Το 1908 διορίστηκε υπουργός εξωτερικών (21/061908-07/07/1909) στην κυβέρνηση Θεοτόκη. Μετά τη προσάρτηση των λεγομένων Νέων Χωρών πολιτεύθηκε στη Δράμα όπου και εκλέχθηκε βουλευτής στη περίοδο 1915 και μετά. Το 1915 ανέλαβε υπουργός συγκοινωνιών και το 1921 υπουργός εξωτερικών (από 26/03/1921-03/05/1922) στην κυβέρνηση Γούναρη. Πήρε μέρος στις διασκέψεις των Παρισίων και του Λονδίνου μαζί με τον Δημήτριο Γούναρη. Το 1922 χρημάτισε πάλι υπουργός εξωτερικών (από 09/05/1922-28/08/1922) στη κυβέρνηση Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη. 

Μετά την Μικρασιατική άτακτη υποχώρηση και την επανάσταση που εκδηλώθηκε μετά τη Μικρασιατική καταστροφή από τους φυγάδες αυτής, συνελήφθη μαζί με άλλους πολιτικούς και τον αρχιστράτηγο και καταδικάστηκε κατά τη *«[[Η δίκη των έξι|δίκη των έξι]]»* από το έκτακτο επαναστατικό στρατοδικείο Αθηνών σε θάνατο. 

Τουφεκίστηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1922 στο Γουδί.

Ογδόντα οκτώ χρόνια αργότερα, το 2010, μετά από αίτηση του Μιχάλη Πρωτοπαπαδάκη από το 2008, εγγονού του πρώην πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, κρίθηκε ότι πρέπει να γίνει επανάληψη της δίκης και αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι λόγω παραγραφής.

Ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια Μαυροκορδάτου, κόρη του πολιτικού Νικολάου Μαυροκορδάτου, και είχαν αποκτήσει έναν γιο, τον Νικόλαο Μπαλτατζή - Μαυροκορδάτο.

## Παραπομπές

## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.13ος, σ.884.
* 

Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Κατηγορία:Βουλευτές Δράμας
Κατηγορία:Οικογένεια Μπαλτατζή
Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες
Κατηγορία:Καταδικασθέντες σε θάνατο
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
Κατηγορία:Έλληνες ελευθεροτέκτονες
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Μαρίγια Σέστιτς

Η **Μαρίγια Σέστιτς** (σερβικά **Marija Šestić** / **Марија Шестић**), γεννημένη στις 5 Μαΐου 1987 στη Μπάνια Λούκα, είναι Σερβοβόσνια τραγουδίστρια και μουσικός. Εκπροσώπησε τη Βοσνία & Ερζεγοβίνη στο Διαγωνισμό της Eurovision του 2007 με το τραγούδι *Rijeka bez imena* *(Ποταμός χωρίς όνομα)*, καταλαμβάνοντας την 11η θέση. Ο πατέρας της, Ντούσαν Σέστιτς, είναι ο συνθέτης του εθνικού ύμνου της Βοσνίας & Ερζεγοβίνης, του οποίου ο τίτλος είναι Državna himna Bosne i Hercegovine.
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Βόσνιοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι καλλιτέχνες
Μύρκινος Σερρών

Ο **Μύρκινος** (γνωστός και ως η **Μύρκινος**, το **Μύρκινος**, αλλά και ως το **Δοξόμπος**) (Βυζαντινά Ελληνικά: *Δοξόμπους*) είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 90 μέτρα.

## Γεωγραφία
Ο Μύρκινος βρίσκεται στα νότια του κάμπου των Σερρών, περίπου 500 μ ανατολικά από τις όχθες του ποταμού Στρυμόνα στο σημείο που καταλήγει ο παραπόταμός του Αγγίτης. Απέχει 21 χλμ. Ν. από τη Νέα Ζίχνη και 49  χλμ. ΝΑ. από τις Σέρρες. Στα βορειοανατολικά και σε απόσταση περίπου 300 μέτρα ανατολικά του ποταμού Αγγίτη έχει εντοπιστεί αρχαίο νεκροταφείο. Η πλειοψηφία των κατοίκων του ασχολούνται με την γεωργία - κυρίως βαμβακοκαλλιέργειες, αλλά και σιτηρά.

## Ιστορία
Η Μύρκινος ήταν αξιόλογη θρακική πόλη, πρωτεύουσα των Ηδωνών (από τον 8ο έως τον 5ο π.Χ. αιώνα), που η θέση της ταυτίζεται με το σημερινό ομώνυμο χωριό, όπου αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαίας πόλης. Λιγο πριν την εποχή της εκστρατείας του Δαρείου κατά των Ελλήνων, το 513 π.Χ. ο Δαρείος δώρισε την πόλη στον Ιστιαίο τον Μιλήσιο, σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του και να φυλάττει την γέφυρα του Στρυμόνα.

Αργότερα ο Αρισταγόρας επιχείρησε να δημιουργήσει αποικία στην πόλη, αλλά αυτή ανακαταλήφθηκε από τους Ηδωνούς και έγινε πρωτεύουσά τους. Έναν χρόνο αργότερα, το 497 π.Χ., ο Αρισταγόρας ο Μιλήσιος επιχείρησε και πάλι να πάρει την πόλη και έπεσε πολεμώντας στα τείχη της, ενώ ο στρατός του καταστράφηκε. Στη συνέχεια, και μετά τον φόνο του Ηδωνού βασιλιά Πιττακού από την γυναίκα του Βραυρού και τον γιο του Γοαξό, η πόλη έμεινε ελεύθερη ως το 424 π.Χ. οπότε παραδόθηκε στον Σπαρτιάτη στρατηγό Βρασίδα.

Όπως μαρτυρεί η μνεία της από τον Αππιανό και το Διόδωρο, καθώς και η ανεύρεση τριών επιγραφών, η Μύρκινος επέζησε ως τη ρωμαϊκή (αυτοκρατορική) εποχή. Στα Βυζαντινά χρόνια αναφέρεται με το όνομα Δοξόμπος ή Δοξόμπους και πιθανολογείται ως ένας από τους παράλιους οικισμούς της αρχαίας Κερκινίτιδας λίμνης (σήμερα αποξηραμένης λίμνης Αχινού).

Το χωριό έγινε πανελλήνια γνωστό το 1988 μέσα από την ταινία *Δοξόμπους*, η οποία υποτίθεται ότι διαδραματίζεται στον Μύρκινο του 14ου αιώνα.

Στον οικισμό λειτουργούσε παλαιότερα ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μυρκίνου.

## Ονομασία - Διοικητικά
Το χωριό αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση ως *Δοξόμπος* το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοτσακίου (Μυρρίνης). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μύρκινος και το 1946 με το ΦΕΚ 373Α - 31/12/1946 συστάθηκε κοινότητα Μυρκίνου με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μυρκίνου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ζίχνης του Δήμου Νέας Ζίχνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 199  κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Σερρών
Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης
Νικόλαος Μαυροκορδάτος

Το όνομα **Νικόλαος Μαυροκορδάτος** είχαν τα εξής μέλη της οικογένειας Μαυροκορδάτου: 

*Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1599-1649), έμπορος
*Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1670-1730), Φαναριώτης λόγιος, ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας και μέγας διερμηνέας της Πύλης
*Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1837-1903), βουλευτής και υπουργός
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1951

Οι **Ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1951** έγιναν στις 9 Σεπτεμβρίου 1951 από την κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου. Ακολουθήθηκε το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής. Έτσι σε αυτές τις εκλογές μετείχαν 4 συνασπισμοί και 12 μεμονωμένα κόμματα.

Από το εκλογικό σύστημα ευνοούνται οι τρεις πρώτοι συνασπισμοί, που είναι ο Ελληνικός Συναγερμός, η νεοσύστατη Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ε.Δ.Α.) και τα Κόμμα Φιλελευθέρων (Κ.Φ.) και Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου (Ε.Π.Ε.Κ.) που τηρούν μεταξύ τους υπόσχεση. Αξιοσημείωτο είναι πως το κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου εξαφανίζεται από το κοινοβούλιο, αποσπώντας ποσοστό μόλις 2,10%. Επίσης, το Λαϊκόν Κόμμα απέτυχε να μπει στη Βουλή, μιας και γνώρισε συντριπτική ήττα από τον Ελληνικό Συναγερμό. Έκτοτε περιορίζεται σε μικρά ποσοστά, ώσπου διαλύεται στις αρχές της δεκαετίας του 1960. 

Σε αυτές τις εκλογές κατέρχεται για πρώτη φορά υποψήφιος ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος ως επικεφαλής του νεοσύστατου Ελληνικού Συναγερμού και παίρνει τις περισσότερες ψήφους, αν και δεν αποκτά αυτοδυναμία στη Βουλή. Και τούτο διότι με την συμφωνημένη συμμαχία του Κόμματος Φιλελευθέρων και της Ε.Π.Ε.Κ. του Πλαστήρα σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού εξ αυτών όπου μαζί είχαν την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή (131 από 258 έδρες).

Στις 27 Οκτωβρίου 1951, ο Νικόλαος Πλαστήρας ανέλαβε Πρωθυπουργός.

## Αποτελέσματα
* **Εκλογικό Σύστημα** : Ενισχυμένη αναλογική
* **Εκλογικός νόμος** : Ν.5493/1932 όπως τροποποιήθηκε δια του Ν. 1878/1951 (ΦΕΚ 205/28-7-1951)
* **Εκλογικές περιφέρειες** : 39
* **Σύνολο υποψηφίων** : 3,042

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1951)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Πέργαμος (ΕΚΠΑ).

## Σημειώσεις και παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Ακέφαλοι

Με τον όρο **ακέφαλος** χαρακτηρίζεται η ομάδα η οποία στερείται προσωποπαγούς ηγεσίας. Έχει αποκτήσει όμως συγκεκριμένη σημασία, ως το όνομα μιας από τις αυστηρότερες ομάδες μονοφυσιτών, η οποία αποσχίστηκε από τους υπόλοιπους επί πατριαρχείας Πέτρου του Μογκού. Δήλωναν ότι *δεν έχουν ούτε βασιλιά ούτε επίσκοπο*, δηλαδή ότι στερούνταν πολιτικής ή εκκλησιαστικής κεφαλής (=ηγεσίας) και γι’ αυτό χαρακτηρίζονταν **ακέφαλοι**. Στις αρχές του 9ου αιώνα συμφιλιώθηκαν με την εκκλησιαστική ηγεσία των Μονοφυσιτών της Αιγύπτου.

Κατηγορία:Αρχαίες χριστιανικές ομολογίες
Δημόσιο ταχυδρομικό δίκτυο

**Δημόσιο ταχυδρομικό δίκτυο**, ονομάζεται σύμφωνα με τον τον Νόμο Υπ' αριθ. 2668/98 (ΦΕΚ 282/18-12-98), το σύνολο της οργάνωσης και των, κάθε είδους, μέσων και προσώπων που χρησιμοποιεί ο φορέας παροχής της καθολικής υπηρεσίας και επιτρέπουν μεταξύ άλλων:

4.1 Την περισυλλογή των ταχυδρομικών αντικειμένων για τα οποία προβλέπεται υποχρέωση παροχής καθολικής υπηρεσίας από τα σημεία πρόσβασης σε όλη την επικράτεια.

4.2 τη μεταφορά και διεκπεραίωσή τους από το σημείο πρόσβασης στο ταχυδρομικό δίκτυο ως το κέντρο διανομής.

4.3 τη διανομή τους στη διεύθυνση που αναγράφεται στο αντικείμενο.

Κατηγορία:Ταχυδρομεία
Ταχυδρομικό αντικείμενο

Ταχυδρομικό αντικείμενο, σύμφωνα με τον Νόμο Υπ' αριθ. 2668/98 (ΦΕΚ 282/18-12-98), ονομάζεται ένα αντικείμενο με συγκεκριμένο παραλήπτη, αποστελλόμενο υπό την τελική του μορφή, στην οποία το αναλαμβάνει ο φορέας παροχής της καθολικής υπηρεσίας. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν - πέραν των αντικειμένων αλληλογραφίας - βιβλία, κατάλογοι, εφημερίδες, περιοδικά, ταχυδρομικά δέματα μέχρι 20 χιλιογράμμων που περιέχουν εμπορεύματα - με ή χωρίς εμπορική αξία - καθώς και τα κείμενα που έχουν διαβιβαστεί μέσω της διαδικασίας του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από τη στιγμή που, υπό την τελική τους μορφή, εγκλείονται σε φάκελο προς επίδοση.

Κατηγορία:Ταχυδρομεία
Λοιπές ταχυδρομικές υπηρεσίες

Λοιπές ταχυδρομικές υπηρεσίες, σύμφωνα με τον Νόμο Υπ' αριθ. 2668/98 (ΦΕΚ 282/18-12-98) είναι: Οι υπηρεσίες που δεν ανήκουν στις Βασικές Ταχυδρομικές υπηρεσίες και έχουν σχέση κυρίως, με ειδικής επείγουσας διαβίβασης αντικείμενα, παρακολουθούμενα από ειδικό σύστημα παρακολούθησης και εντοπισμού ΕΣΠΕΤΑ, με διαφημιστικά αντικείμενα χωρίς διεύθυνση, με την προετοιμασία των ταχυδρομικών αντικειμένων και ανταλλαγή εγγράφων.
Αναφέρεται δηλαδή ο νομοθέτης κατά κύριο λόγο στις Ταχυμεταφορές και άλλες ειδικές περιπτώσεις, όπως διανομή διαφημιστικών κλπ.
Ορισμένες διατάξεις έχουν εφαρμογή μόνον στις Βασικές Ταχυδρομικές υπηρεσίες, ενώ κάποιες άλλες διατάξεις εφαρμόζονται μόνον στις Λοιπές ταχυδρομικές υπηρεσίες.

Κατηγορία:Ταχυδρομεία
Γκοτζίλα (αποσαφήνιση)

Η λέξη **Γκοτζίλα** μπορεί να αναφέρεται στα:

*Γκοτζίλα, φανταστικό τέρας από σειρά ιαπωνικών ταινιών

## Ταινίες
*Γκοτζίλα (ταινία, 1954)
*Γκοτζίλα 1985, ταινία
*Γκοτζίλα (ταινία, 1998)
*Γκοτζίλα (ταινία, 2014)

## Άλλα
*Go!Zilla, Λογισμικό
Γεώργιος Παπαδιαμαντόπουλος

Ο **Γεώργιος Παπαδιαμαντόπουλος** (1845 - 23 Αυγούστου 1908) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και βουλευτής Αχαΐας.

Γεννήθηκε στην Πάτρα, ήταν γιος του Δημητρίου Παπαδιαμαντόπουλου. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και κατατάχθηκε στον στρατό ως αξιωματικός εύζωνας. Έφτασε μέχρι το βαθμό του συνταγματάρχη, οπότε και αποστρατεύθηκε. Από το 1895 έως το 1899 διετέλεσε βουλευτής Αχαΐας.

Απεβίωσε στην Πάτρα στις 23 Αυγούστου του 1908. Αδέρφια του ήταν οι Ανδρέας και Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος.

## Πηγές
* Κώστας Τριανταφύλλου, *Ιστορικό λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄*, Εκ του τυπογραφείου Πέτρου Κούλη, Πάτρα 1995, λήμμα Παπαδιαμαντόπουλος

Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων
Γεωργιος
Κατηγορία:Οικογένεια Καλαμογδάρτη
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας
Νικόλαος Δεληγιώργης

Ο **Νικόλαος Δεληγιώργης** (Πειραιάς 14 Μαΐου 1937-13 Ιουνίου 2022) ήταν Έλληνας εκδότης περιοδικών και συν-δημιουργός, μαζί με τον δημοσιογράφο Κώστα Μπαζαίο, δύο εκ των πιο δημοφιλών κόμικς στις δεκαετίες του '70 και '80, των *[[Μανίνα]]* (για κορίτσια) και *[[Δυναμικό Αγόρι]]* (για αγόρια).

## Ιστορικό εκδόσεων
Το 1971 ο Νίκος Δεληγιώργης εξασφάλισε από την «*Ελλάς Πρες*» του κ. Γιώργου Σγούρα (που διέθετε δικαιώματα εικονογραφημένων) βρετανικές ποδοσφαιρικές σειρές και συν-δημιούργησε το «Γκολ» (που επανεκδόθηκε και πολύ αργότερα).

Τον Ιούνιο 1972 εξέδωσε, μαζί με τον δημοσιογράφο Κώστα Μπαζαίο, τη *Μανίνα*, αρχικά σε μεγάλο σχήμα, που έφθασε να πουλάει περισσότερα από 100.000 φύλλα εβδομαδιαίως.

Ακολούθησαν το εβδομαδιαίο *Αγόρι* και τα 15θήμερα Τρουένο και *[[Πάττυ (περιοδικό)|Πάττυ]]*. Επίσης, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, εξέδωσε τη *[[Βαβούρα (περιοδικό)]]* (εβδομαδιαίο για παιδιά με ανεπτυγμένο χιούμορ) και τη δεκαετία του 1990 το περιοδικό *[[Γκάρφιλντ]]*.

Απεβίωσε στις 13 Ιουνίου 2022, σε ηλικία 85 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Δημήτριος Παπαδιαμαντόπουλος

Ο **Δημήτριος Παπαδιαμαντόπουλος** (1816-1877) ήταν αξιωματικός του στρατού.
## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Αποφοίτησε από τη σχολή Ευελπίδων και το 1862 διετέλεσε διοικητής του πυροβολικού στην Αθήνα. Πρωτοστάτησε στη στάση εναντίον του Όθωνα και ήταν αρχηγός των πεδινών στις εμφύλιες διαμάχες που ακολούθησαν στην Αθήνα. Ονομάστηκε από τον λαό *«στρατόλαος»* γιατί κατά την εξέγερση εναντίον του Όθωνα, ο Δημήτριος Παπαδιαμαντόπουλος παρήλασε με τον στρατό στους δρόμους της πόλης καλώντας τους σε επανάσταση. Έφθασε μέχρι το αξίωμα του υποστράτηγου και διετέλεσε υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α΄ μέχρι το τέλος της ζωής του.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1877 και είχε τρία παιδιά, τον Γεώργιο, τον Ανδρέα και τον Ιωάννη.

Παπαδιαμαντοπουλος Δημητριος
Δημητριος
Παπαδιαμαντοπουλος Δημητριος
Παπαδιαμαντοπουλος Δημητριος
Ιωάννης Δ. Παπαδιαμαντόπουλος

Ο **Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος** (1839-1909) ήταν αξιωματικός του στρατού.
## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Δημήτριου Παπαδιαμαντόπουλου και αδελφός του Γεωργίου Παπαδιαμαντόπουλου. Μαθήτευσε στο Πούπλικο (δημοτικό σχολείο Πάτρας) και το 1860 αποφοίτησε από την σχολή Ευελπίδων. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη κι είχε τέσσερα παιδιά. Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του στρατηγού , χρημάτισε υπουργός στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Νικολάου Δηλιγιάννη 1895. Είχε επίσης διατελέσει αρχηγός του στρατιωτικού & πολιτικού οίκου του βασιλιά Γεώργιου. 

Απεβίωσε στις 27 Νοεμβρίου του 1909 και ο επικήδειος εκφωνήθηκε από τον Δημήτριο Γούναρη.
## Συγγράμματα
Το 1903 εξέδωσε στην Αθήνα ερμηνεία *«Περί της στρατιωτικής ποινικής νομοθεσίας»*.
## Πηγές
*ΕΛΙΑ, σύντομο βιογραφικό
## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Ι
Ι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών
Παναγιώτης Παπαδιαμαντόπουλος

Ο **Παναγιώτης Παπαδιαμαντόπουλος** (1810-1898) ήταν κτηματίας και βουλευτής Πατρών.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και το 1828 διετέλεσε γραμματέας του υπουργείου εσωτερικών. Το 1847 πρώτο εξελέγη βουλευτής Πατρών και συνέχισε να εκλέγεται για πολλά χρόνια ακόμα. Επίσης ήταν ένας από τους εννέα κτηματίες της Πάτρας που παρασημοφορήθηκαν το 1847 από τον Όθωνα. Είχε διατελέσει επαρχιακός σύμβουλος Αχαΐας το 1841.

Απεβίωσε το 1898 στην Πάτρα και ενταφιάσθηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Πατρών. Ήταν παντρεμένος με την Κατίνα Πασχαλίγκου και είχε πέντε παιδιά, τον Ανδρέα, τον Χαρίλαο, την Ελένη, την Θεώνη και την Ιωάννα.

## Πηγές


Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών
Παναγιωτης
Κατηγορία:Οικογένεια Καλαμογδάρτη
Αδαμάντιος Παπαδιαμαντόπουλος

Ο **Αδαμάντιος Παπαδιαμαντόπουλος** (1815 - 1896) ήταν δικαστής και λόγιος που διετέλεσε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Καταγόταν από την πλούσια και ισχυρή οικογένεια Παπαδιαμαντοπούλου και ήταν αδερφός των Παναγιώτη, κτηματία και βουλευτή, και Δημήτριου, υποστρατήγου. Ύστερα από πιέσεις του Γεωργίου Σισίνη επιλέχθηκε ως ένα από τα ορφανά αγωνιστών του 1821 και στάλθηκε στη Γερμανία για σπουδές με έξοδα των Φιλελλήνων. Σπούδασε νομικά και ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο φτάνοντας στη θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Το 1837 μετέφρασε *«τας Ωδάς»* του Ανακρέοντος και το 1859 εξέδωσε ένα νομικό έργο *«Περι της υπέρ του απεριορίστου των τόκων νέας του Αρ. Πάγου νομολογίας»*. Ασχολήθηκε με την ποίηση και ήταν ιδιαίτερα επηρεασμένος από τον Βηλαρά, τον Κάλβο και τον Σολωμό.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1896. Ήταν παντρεμένος με τη Σκευώ Γιουρδή, εγγονή του Εμμανουήλ Τομπάζη και της Ξανθής Σαχίνη, και είχε τρία παιδιά: τη Χριστίνα, τη Μαρία και τον Ιωάννη, γνωστό και ως Ζαν Μορέα, ποιητή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Α
Κατηγορία:Οικογένεια Καλαμογδάρτη
Κατηγορία:Εισαγγελείς του Αρείου Πάγου
Ηνωμένη Αντιπολίτευσις (1920)

[130px|thumb|left|Ο [Δημήτριος Γούναρης, επικεφαλής της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης]]
**Ηνωμένη Αντιπολίτευσις** ήταν η επωνυμία συνασπισμού πολιτικών κομμάτων (Κόμμα Εθνικοφρόνων, Συντηρητικό Κόμμα, Μεταρρυθμιστικό Κόμμα, κ.α. μικρότερα), που με επικεφαλής τον Δημήτριο Γούναρη διεκδίκησε και κέρδισε τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, εκτοπίζοντας από την εξουσία το Κόμμα Φιλελευθέρων του οποίου ηγείτο ο Ελευθέριος Βενιζέλος. 

Η δεκαεξαμελής Επιτροπή "Ηνωμένη Αντιπολίτευσις" σχηματίσθηκε τον Μάρτιο 1920 μετά από πολλούς μήνες προσπάθειας του Καλογερόπουλου, του Στράτου, του Τσαλδάρη και άλλων μελών των αντιβενιζελικής και φιλοβασιλικής παράταξης. Ο ηλικιωμένος Δ. Ράλλης και ο εξόριστος Δ. Γούναρης αντιπροσωπεύονταν στην επιτροπή από συναδέλφους.  

Σύμβολο του συνασπισμού ήταν η ελιά, παραπέμποντας έτσι και στις προεκλογικές εξαγγελίες του περί ειρήνης με την κεμαλική Τουρκία. Η ιδεολογία του κόμματος ήταν ο εθνικισμός, ο αντιβενιζελισμός, ο φιλελευθερισμός, ο συντηρητισμός και ο μοναρχισμός. 

Το κόμμα διαλύθηκε το 1922. Βασικό του χρώμα ήταν το μπλε.
       

Κατηγορία:Μοναρχικά κόμματα στην Ελλάδα
Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα
Κατηγορία:Αντιβενιζελικοί
Ανδρέας Φ. Ζαΐμης

Ο **Ανδρέας Ζαΐμης** (5 Αυγούστου 1932) είναι Έλληνας πολιτικός, γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Φωκίωνα Ζαΐμη και της Salome Unkersma.  Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την αρχοντική οικογένεια Ζαΐμη και είναι εγγονός του Ασημάκη Ζαΐμη και δισέγγονος του Θρασύβουλου Ζαΐμη και του Φωκίωνος Νέγρη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε δικηγόρος στον Άρειο Πάγο μέχρι και το 1974 οπότε και πρωτοεκλέχτηκε βουλευτής Αχαΐας με τη Νέα Δημοκρατία και ανέλαβε Υφυπουργός Οικονομικών (1974 - 1976) και Εθνικής Αμύνης (1976 - 1977). Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 1977, οπότε και ανέλαβε Υφυπουργός Εξωτερικών (28/11/1977-10/05/1980), καθώς και σ΄ εκείνες του 1985 και 1989.

Το 1994 έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση του δημάρχου Πατρέων με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας αλλά συγκέντρωσε το 42,27% έναντι του 57,73% του Ανδρέα Καράβολα. Σήμερα είναι πρόεδρος της λέσχης «φίλων της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας».

Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά, τον Νικόλαο, υψηλόβαθμο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Κωνσταντίνο, πολιτευτή στο νομό Αχαΐας και στέλεχος επιχειρήσεων και τον Φωκίωνα, επιχειρηματία και Αντιπεριφερειάρχη Αχαΐας. Ο Αλέξανδρος πρωτότοκος γιός απεβίωσε σε νεαρά ηλικία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Ανδρεας Φ
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ασπρονήσι Θήρας

Το **Ασπρονήσι** ή **Άσπρο** είναι μικρή ιδιόκτητη ακατοίκητη νησίδα, η οποία, μέχρι την Μινωική έκρηξη των προϊστορικών χρόνων που δημιούργησε την καλδέρα, αποτελούσε κομμάτι της νήσου Στρογγύλη, της οποίας σήμερα συμπληρώνει το κυκλικό περίγραμμα μαζί με τα νησιά Σαντορίνη και Θηρασία. Το όνομα του οφείλεται στο στρώμα άσπρης ελαφρόπετρας που το καλύπτει. Έχει μέγιστο υψόμετρο 74 μέτρα. Διοικητικά, ανήκει στο Τοπικό διαμέρισμα Θήρας του Δήμου Θήρας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αυτό είναι το Ασπρονήσι που “τράκαρε” το “Πρέβελης” από τον ιστότοπο https://www.bankwars.gr/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Θήρας
Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας
Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Αλβανοί

300px|thumb|Αλβανικός πληθυσμός στα Βαλκάνια (κόκκινο:Αλβανία, Ανοιχτό κόκκινο:Πλειοψηφία ή μειονότητα)

Ως **Αλβανοί** (αλβανικά: *Shqiptarët*) αναφέρονται οι ανήκοντες στο αλβανικό έθνος ή οι πολίτες της Αλβανίας. Ο χώρος κατοίκησης της εθνοτικής ομάδας εντοπίζεται στην δυτική πλευρά της βαλκανικής χερσονήσου. Η πλειοψηφία τους ομιλεί την Αλβανική γλώσσα. Οι Αλβανοί είναι συγκεντρωμένοι, κατά πλειοψηφία, στην σημερινή Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο. Μεγάλοι πληθυσμοί υπάρχουν επίσης στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας και στο Μαυροβούνιο. Αλβανική διασπορά έχει δημιουργήσει κοινότητες σε πολλές χώρες στον κόσμο όπως στην Ελβετία, τη Γερμανία, τη γειτονική Ελλάδα και Ιταλία, τις ΗΠΑ. Η πλειοψηφία των Αλβανών ακολουθεί το Σουνιτικό Ισλάμ, ύστερα από την άφιξη των Οθωμανών στην περιοχή ενώ, υπάρχουν πληθυσμοί Ορθοδόξων Χριστιανών, Καθολικών, Άθρησκων και Άθεων.

Είχε υποστηριχθεί σε μια θεωρία ότι υπάρχει κάποια πιθανή φυλετική σύνδεση με αρχαία ιλλυρικά φύλλα, τα οποία αργότερα αναμείχθηκαν με άλλους Παλαιό-Βαλκανικούς πληθυσμούς. Ωστόσο, η καταγωγή των Αλβανών έχει αποτελέσει αντικείμενο ιστορικών, γλωσσικών, αρχαιολογικών και γενετικών μελετών.

## Ιστορία του όρου
Ο όρος «Αλβανοί» συναντάται για πρώτη φορά στα Γεωγραφικά του Κλαύδιου Πτολεμαίου (2ος αι.). Πιστεύεται ότι αναφέρεται σε πληθυσμιακή ομάδα στην περιοχή της Ιλλυρίας, χωρίς να δίνει κάποιες πληροφορίες γι' αυτούς. Η επόμενη φορά που συναντάται στη βιβλιογραφία είναι σε χρονικό του Μιχαήλ Ατταλειάτη, (11ος αι.). Εκεί αναφέρονται Αλβανοί σε δύο περιπτώσεις. Η Ε. Βρανούση πιστεύει ότι στην πρώτη περίπτωση αναφέρονται ως «Αλβανοί» οι Νορμανδοί της Νότιας Ιταλίας και στη δεύτερη πληθυσμοί από την Αλβανία. Η ίδια αναφέρει ότι στη μετά το Μεσαίωνα εποχή, ο όρος σήμαινε επίσης «ξένος» και «αλλοδαπός». Κατά τον αλβανολόγο Όλιβερ Σμιτ τον Μεσαίωνα ο όρος «Αλβανός» σήμαινε είτε τον ομιλητή της αλβανικής γλώσσας, είτε κάποιον που κατάγεται από την «Αλβανία» (εισαγωγικά του συγγραφέα) ανεξάρτητα από τη γλώσσα που μιλάει, είτε άνθρωπο της υπαίθρου και των βουνών. Στην Ελλάδα κατά τον 19ο αιώνα ο όρος «Αλβανός» εναλλασσόταν με τον όρο «Αρβανίτης» και αυτός με το «Βλάχος». Και οι τρεις όροι χρησιμοποιήθηκαν με τη γενική σημασία του *ανθρώπου της υπαίθρου*, του *χωρικού*. Αυτή η σημασία βαθμιαία εγκαταλήφθηκε από τις αρχές του 20ού αιώνα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Αλβανίας
Κατηγορία:Ινδοευρωπαϊκοί λαοί
Κατηγορία:Σύγχρονοι ινδοευρωπαϊκοί λαοί
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Έλβα (νήσος)

Η νήσος **Έλβα** (, , αρχ. ελλ. *Αιθαλίς* ή *Αιθαλία*) είναι το μεγαλύτερο νησί του Τοσκανικού αρχιπελάγους και το τρίτο μεγαλύτερο στην Ιταλία μετά τη Σικελία και τη Σαρδηνία.

Το νησί έχει πληθυσμό 31.572, έκταση 224 τ.χλμ και ακτογραμμή μήκους 147 χλμ. Το μεγαλύτερο αστικό κέντρο είναι το Μαγγατζίνι. Το τοπίο είναι άγριο με πολλούς λόφους και χαμηλά όρη. Το ψηλότερο σημείο είναι η κορυφή του όρους Καπάνε με υψόμετρο 1.018 μέτρα και βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού. Απέχει περίπου 10 χλμ. από την ηπειρωτική Ιταλία. Μπορεί κανείς να πάει στο νησί είτε με πλοίο, με ταξίδι περίπου μίας ώρας, είτε αεροπορικώς.

## Ιστορία
Το νησί είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τα πλούσια κοιτάσματα σιδήρου. Τα πρώτα ορυχεία φτιάχτηκαν από τους Ετρούσκους και αργότερα από τους Ρωμαίους. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έπεσε θύμα επιδρομών από διάφορα βαρβαρικά φύλα και Σαρακηνούς.

Από τις αρχές του 11ου αιώνα υπήρξε υπό την κυριαρχία Βενετών και Μεδίκων. Το λιμάνι του Πορτοφερράιο υπήρξε η πρώτη έδρα του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Στεφάνου που ιδρύθηκε το 1561 από τον Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων. Το 1603 καταλήφθηκε από τον Φίλιππο Β' της Ισπανίας. Το 1802 βρέθηκε υπό γαλλική κυριαρχία και είδε μεγάλη οικονομική άνθιση.

Μετά από την αναγκαστική παραίτησή του ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης εξορίστηκε στο νησί όπου και έμεινε για 9 μήνες και 21 μέρες μέχρι τη δραπέτευση του την 26 Φεβρουαρίου, 1815. Κατά την περίοδο αυτή του δόθηκε το αξίωμα του αυτοκράτορα της νήσου με προσωπική φρουρά 600 ανδρών.

Το 1860 η νήσος ενώθηκε με το Βασίλειο της Ιταλίας.

Πιο πρόσφατα έχει γίνει γνωστή για το κρασί της, επίσης είναι δημοφιλές τουριστικό θέρετρο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστορικοί χάρτες από το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη http://el.travelogues.gr/tag.php?view=9010

Κατηγορία:Νησιά της Τοσκάνης
Κατηγορία:Παλάτια και κατοικίες του Ναπολέοντα
Μηχανοκάικο

Το **μηχανοκάικο** είναι τύπος αλιευτικού πλοιαρίου. Το όνομά του δεν προέρχεται από το μέσον πρόωσής του, που παλαιότερα ήταν ιστιοφόρο, αλλά από την ειδική μηχανή αεραντλία που φέρει στο κατάστρωμα όπου καταθλίβει και στέλνει αέρα στον περιβεβλημένο με σκάφανδρο δύτη που εργάζεται στο βυθό, κατά την σπογγαλιεία.

Στο ισχύο (πρυμναία πλευρά) του μηχανοκάικου, κατά την διάρκεια της κατάδυσης παραμένει ο "κολαουζιέρης" ναύτης, κρατώντας το "κολαούζο" δηλαδή το σχοινί με το οποίο ο δύτης τραβώντας ή τινάζοντας αυτό ζητάει την ανέλκυσή του.

Κατηγορία:Τύποι πλοίων
Κατηγορία:Αλιεία
Αθηνάδης

Ο **Αθηνάδης** ήταν αυτός ο οποίος σκότωσε τον προδότη των Ελλήνων στις Θερμοπύλες, Εφιάλτη. Ο Εφιάλτης είχε οδηγήσει μέσω ενός ορεινού περάσματος τους Πέρσες στα νώτα του ελληνικού στρατοπέδου. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο Αθηνάδης τον σκότωσε για άλλο λόγο άσχετο με την προδοσία που είχε διαπράξει το θύμα του, παρ'όλα αυτά όμως «ἐτιμήθη μέντοι ὑπὸ Λακεδαιμονίων οὐδὲν ἧσσον» 

## Πηγές
*Ηροδότου Ἱστορίαι

## Αναφορές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες
Τζοβάνι Μπορέλι

Ο **Τζοβάνι Αλφόνσο Μπορέλι** (, 28 Ιανουαρίου 1608 - 31 Δεκεμβρίου 1679) ήταν Ιταλός μαθηματικός, αστρονόμος, φυσιολόγος και φιλόσοφος.

Βαθύς γνώστης των μαθηματικών επιχείρησε να εφαρμόσει τους νόμους της επιστήμης αυτής σε διάφορα φαινόμενα της ζωής και ειδικότερα στις κινήσεις των μυών. Υπήρξε ο ιδρυτής της καλούμενης βιομηχανικής σχολής στις εφαρμογές τεχνητών μελών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 17ου αιώνα
Τα δελφινάκια του Αμβρακικού (ταινία)

***Τα δελφινάκια του Αμβρακικού*** είναι δραματική, ηθογραφική, αλλά και ρομαντική ελληνική ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο παιδικό μυθιστόρημα (1989) του σκηνοθέτη της, Ντίνου Δημόπουλου.   Το 1995 προβλήθηκε ως τηλεοπτική σειρά από την ΕΤ1. 

## Πλοκή

Η υπόθεση της ταινίας εκτυλίσσεται την περίοδο του Μεσοπολέμου.   

Στο Κοχύλι, ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι στον κόλπο του Αμβρακικού, δύο παιδιά, ο Πέτρος (οκτώ χρόνων) και η Ανθούλα (επτά) περνoύν τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Ο Πέτρος είναι γιος του τελωνοφύλακα στο Κοχύλι, ενώ η Ανθούλα είναι κόρη του νέου τελώνη. 

Με τον αυθορμητισμό και την αθωότητα της τρυφερής ηλικίας τους, ανακαλύπτουν σιγά σιγά το θαύμα του κόσμου που τα περιβάλλει.  

Ώσπου, στο πρόσωπο ενός άλλου παιδιού, απόβλητου από την κοινωνία (και τη ζωή) επειδή έχει φυματίωση, γνωρίζουν τη σκληρότητα των μεγάλων, που δεν συγχωρούν εύκολα τη διαφορά ή την εξαίρεση.  

Τα παιδιά αποφασίζουν να αντισταθούν. 

## Διανομή

* Σταύρος Ντογιάκος ως Πέτρος**'
* Κωνσταντίνα Αλευρά ως Ανθούλα**'
* Σπύρος Πανταζής ως Πάνος**'
* Νικήτας Χρόνης ως Γιωργής
* [[Αλέξανδρος Ρήγας]] ως Παντελής
* Χρήστος Ζορμπάς ως καπετάν Μελέτης
* Κωνσταντίνα Ανδριοπούλου ως μητέρα Πέτρου
* Γιώργος Κροντήρης ως Χρήστος
* Φωτεινή Παπαδαμάκη ως Μάρθα

== Παραγωγή και παραλειπόμενα ==

Απέσπασε τα παρακάτω βραβεία:

* Βραβείο ηχοληψίας στο [[Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1993|34ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης]] το 1993, στο οποίο οι <span data-darkreader-inline-color="" data-darkreader-inline-bgcolor="">Κωνσταντίνα Ανδριοπούλου, </span>[[Αλέξανδρος Ρήγας]] <span data-darkreader-inline-color="" data-darkreader-inline-bgcolor="">και Χρήστο</span><span data-darkreader-inline-color="" data-darkreader-inline-bgcolor="">ς Ζορμπάς έλαβαν και ειδική μνεία για τις ερμηνείες τους.******'
* Α' βραβείο στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Παιδικού Κινηματογράφου της Βιέννης.

Ακολουθεί ένας χαρακτηριστικός διάλογος ανάμεσα στα δύο παιδιά: *Πέτρος*: Έχεις ακουστά για τ' αθάνατο νερό;

*Ανθούλα*: Ναι, κάτι θυμάμαι από ένα παραμύθι.

*Πέτρος*: Δεν είναι παραμύθι, μου το είπε ο καπτάν-Μελέτης, ο φαροφύλακας.

*Ανθούλα*: Πώς υπάρχει;

*Πέτρος*: Ναι και πως αν το βρεις και το πιεις δεν θα πεθάνεις ποτέ.

*Ανθούλα*: Εμ γι' αυτό το λένε αθάνατο νερό.

*Πέτρος*: Αλλά και να το βρεις, δύσκολο να το πάρεις. Το φυλάει λέει ένας γίγαντας, θεόρατος με σιδερένια χέρια και κόκκινα μάτια σαν την φωτιά. Και άμα πας κοντά, χλαπ, σε κάνει μια χαψιά.

*Ανθούλα*: Ωχ αν είναι έτσι, να τ' αφήσουμε λέω τ' αθάνατο νερό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τα δελφινάκια του Αμβρακικού στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1990
Κατηγορία:Ταινίες του 1993
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ντίνου Δημόπουλου
Μαριδάκης (πυραυλάκατος)

Η **ΤΠΚ Μαριδάκης Ρ-75**, τύπου La Combattante IIa, ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Construction Mechaniques de Normandie στο Χερβούργο της Γαλλίας και εντάχθηκε στη δύναμη του γερμανικού ναυτικού στις 12 Ιουνίου 1973 ως *ΗΑΗΕR P6151*. Παραχωρήθηκε στην Ελλάδα στα πλαίσια της γερμανικής στρατιωτικής βοήθειας. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας έγινε στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας στις 28 Απριλίου 1995.

Ομοίου τύπου αδελφά πλοία του πολεμικού ναυτικού είναι τα **[[Βότσης (Πυραυλάκατος)|Βότσης (P 72)]]**, **[[Πεζόπουλος (Πυραυλάκατος)|Πεζόπουλος (P 73)]]**, **[[Βλαχάβας ΙΙ (Πυραυλάκατος)|Βλαχάβας Ρ-74]]**, **[[Τουρνάς (Πυραυλάκατος)|Τουρνάς (P 76)]]** και **[[Σακίπης (Πυραυλάκατος)|Σακίπης (P 77)]]**.

Η ΤΠΚ Μαριδάκης Ρ-75 έλαβε την ονομασία αυτή προς τιμήν του Υπχου Γ. Μαριδάκη, που χάθηκε με την αύτανδρο βύθιση του Υ/Β ΠΡΩΤΕΥΣ στην Αδριατική, στις 29 Δεκεμβρίου 1940.

## Βιβλιογραφία
*Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Το ΤΠΚ Mαριδάκης Ρ-75 στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

Κατηγορία:Ελληνικές Πυραυλάκατοι
Σακίπης (πυραυλάκατος)

Η **ΤΠΚ Σακίπης Ρ-77**, τύπου La Combattante IIa, ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Construction Mechaniques de Normandie στο Χερβούργο της Γαλλίας και εντάχθηκε στη δύναμη του γερμανικού ναυτικού στις 13 Νοεμβρίου 1973 ως *JAGUAR*. Παραχωρήθηκε στην Ελλάδα στα πλαίσια της γερμανικής στρατιωτικής βοήθειας. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας έγινε στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας στις 28 Σεπτεμβρίου 2000.

Ομοίου τύπου αδελφά πλοία του πολεμικού ναυτικού είναι τα **[[Βότσης (Πυραυλάκατος)|Βότσης (Ρ-72)]]**, **[[Πεζόπουλος (Πυραυλάκατος)|Πεζόπουλος (P 73)]]**, **[[Βλαχάβας ΙΙ (Πυραυλάκατος)|Βλαχάβας (P 74)]]**, **[[Μαριδάκης (Πυραυλάκατος)|Μαριδάκης (P 75)]]** και **[[Τουρνάς (Πυραυλάκατος)|Τουρνάς (P 76)]]**.

Η ΤΠΚ Σακίπης Ρ-77 έλαβε την ονομασία αυτή προς τιμήν του Πχη Α. Σακίπη που σκοτώθηκε κατά την βύθιση του Βασίλισσα Όλγα στη Λέρο, στις 26 Σεπτεμβρίου του 1943.

## Βιβλιογραφία
*Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Το ΤΠΚ Σακίπης Ρ-77 στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

Κατηγορία:Ελληνικές Πυραυλάκατοι
Πέτρος Παπαρρηγόπουλος

Ο **Πέτρος Παπαρρηγόπουλος** (1817-1891) ήταν Έλληνας δικαστικός και πανεπιστημιακός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν αδερφός του μεγάλου Έλληνα ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Ήταν τεσσάρων ετών όταν οι Τούρκοι σκότωσαν τον πατέρα του Ιωάννη και τον θείο του Μιχαήλ με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 όπου η μητέρα του παίρνοντας τα ζώντα μέλη της οικογένειας κατέφυγε με τη βοήθεια διπλωματών στην Οδησσό. Εκεί τέθηκε υπό την προστασία του Τσάρου της Ρωσίας Αλέξανδρου Γ΄, όπου και με υποτροφία αυτού, όπως και ο αδελφός του σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, στη Γερμανία.

Επιστρέφοντας αργότερα στην Ελλάδα διορίστηκε το 1840 υφηγητής του Ρωμαϊκού Δικαίου, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επειδή όμως η θέση αυτή ήταν άμισθη διορίσθηκε το επόμενο έτος πρωτοδίκης όπου και ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο, φτάνοντας έως το βαθμό του αρεοπαγίτη, (μέχρι το 1860). Παράλληλα ακολουθώντας την πανεπιστημιακή καριέρα, το 1845, διορίστηκε τακτικός καθηγητής του Αστικού Δικαίου. Το 1862, έχοντας ήδη από διετίας παραιτηθεί του δικαστικού κλάδου εκλέχτηκε πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών.

Έγραψε διάφορα νομικά έργα όπως *«Περί της ιστορικής αναπτύξεως του κληρονομικού δικαίου των Ρωμαίων»*, *«Το εν Ελλάδι ισχύον αστικόν δίκαιον»* (5 τόμοι), το οποίο εκδόθηκε για τρίτη φορά το 1884. Επίσης είχε μεταφράσει το ΜΔ΄ κεφάλαιο της *«Ιστορίας της παρακμής και πτώσεως του Ρωμαϊκού κράτους του Γίββωνα»* (1840) σε συνεργασία με τον καθηγητή Ερτσόγκ.

Απεβίωσε το 1891 στην Αθήνα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τομ. 15ος, σελ. 460.

Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Κατηγορία:Οικογένεια Παπαρρηγόπουλου
Πεζόπουλος (πυραυλάκατος)

Η **ΤΠΚ Πεζόπουλος P 73**, τύπου La Combattante IIa, ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Construction Mechaniques de Normandie στο Χερβούργο της Γαλλίας και εντάχθηκε στη δύναμη του γερμανικού ναυτικού στις 8 Ιανουαρίου 1973 ως STORCH P6152. Παραχωρήθηκε στην Ελλάδα στα πλαίσια της γερμανικής στρατιωτικής βοήθειας. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας έγινε στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας στις 28 Απριλίου 1995.

Ομοίου τύπου πλοία του πολεμικού ναυτικού είναι τα **[[Βότσης (Πυραυλάκατος)|Βότσης (P 72)]]**, **[[Βλαχάβας ΙΙ (Πυραυλάκατος)|Βλαχάβας (P 74)]]**, **[[Μαριδάκης (Πυραυλάκατος)|Μαριδάκης (P 75)]]**, **[[Τουρνάς (Πυραυλάκατος)|Τουρνάς (P 76)]]** και **[[Σακίπης (Πυραυλάκατος)|Σακίπης (P 77)]]**.

Η ΤΠΚ Πεζόπουλος P 73 έλαβε την ονομασία αυτή προς τιμήν του Αντιπλοιάρχου Θ. Πεζόπουλου, Κυβερνήτη του Α/Τ ΥΔΡΑ που σκοτώθηκε όταν βυθίστηκε το πλοίο του, στον Σαρωνικό, στις 22 Απριλίου 1941.

## Βιβλιογραφία
* Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το ΤΠΚ Πεζόπουλος Ρ-73 στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού

Κατηγορία:Ελληνικές Πυραυλάκατοι
Γαριφαλόδενδρο

thumb|200px|Γαρίφαλα
Τροπικό αειθαλές δέντρο το **γαριφαλόδεντρο** ανήκει στην τάξη των Μυρτωδών και στην οικογένεια των Μυρτίδων.

## Ετυμολογία
Παραφθορά του βενετικού *garofolo*, λατιν. *garofulum*, ελλην. καρυόφυλλο (Ανδριώτης). Στην αρχή το έγραφαν με ύψιλον και δύο λάμδα, όπως ακριβώς και το λουλούδι γαρίφαλο. Συνώνυμες και οι λέξεις *girofle, clou de Girofle,* καρενφίλ, καρυόφυλλο(ν). Γερμανιστί *gewürznelke*. Γνωστό και με τα ονόματα μοσχοκάρφι ή καρυόφυλλο ή γαρόφαλο ή καραφίλι.

## Καταγωγή
Η καταγωγή του είναι από τις νήσους Μολούκες και καλλιεργείται στις τροπικές περιοχές για τους ξηρούς οφθαλμούς του από τους οποίους βγαίνει το μπαχαρικό γαρίφαλο.
Είναι γνωστό και με την ονομασία «**συζύγιον το αρωματικόν**» (*Syzygium aromaticum*), ενώ υπήρχε ως αρωματικό και καλλωπιστικό φυτό στην Κίνα από τον 3ο π.Χ. αιώνα.

## Ιστορία
Τα παλιά χρόνια τα γαριφαλόδενδρα τα καλλιεργούσαν στην Ινδονησία και κυρίως σε κάποια μικρά νησιά με το όνομα **νησιά των μπαχαρικών**. Στις αρχές του 17ου αιώνα Ολλανδοί θαλασσοπόροι κατέστρεψαν φυτείες με γαριφαλόδενδρα για να ανεβάσουν την τιμή του μπαχαρικού, αφού έλεγχαν μονοπωλιακά τις περιοχές αυτές. Γάλλοι λαθρέμποροι μετέφεραν σπόρους γαριφαλόδεντρου στην Κεϋλάνη και σε άλλα νησιά του Ινδικού ωκεανού.

Είναι γνωστό ότι ο Αδόλφος Χίτλερ (1889-1945), το σιχαινόταν και ήταν της γνώμης ότι απ'όλες τις ράτσες των μπαχαρικών, η χειρότερη, ήταν η ράτσα του μοσχοκαρφιού: «Δεν άφησε γραπτά ίχνη σχετικά με το θέμα αυτό, αλλά όλοι οι οικείοι του γνώριζαν την απέχθειά του για το μπαχαρικό αυτό, που τόσο συχνά χρησιμοποιείται στο ψήσιμο των κρεάτων, που μπήγεται εύκολα στην ταπεινωμένη διαφάνεια του κρεμμυδιού, σωστή βόμβα Ορσίνι σε μινιατούρα, με απόκρυφες εκρήξεις στα βάθη της κατσαρόλας» *(Ανήθικες Συνταγές)*.

## Χαρακτηριστικά
Το ύψος του δέντρου φτάνει τα 12 μέτρα, τα φύλλα του είναι μικρά με πολλούς αδένες και διατάσσονται αντίθετα.

## Ως μπαχαρικό
Το γαρίφαλο είναι ένα από τα πιο παλιά και σημαντικά μπαχαρικά με όμορφο καυτερό άρωμα και καυτερή δυνατή, αρωματική γεύση. Κάθε δέντρο παράγει γύρω στα 35 κιλά οφθαλμούς που μαζεύονται γύρω στα τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου και αποξηραίνονται το χειμώνα με έκθεση στο δυνατό ήλιο.

Είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν τριμμένο, στις μούμιες τους. Φαίνεται δε ότι χωρίς αυτό, δεν θα υπήρχαν έως σήμερα οι μούμιες των φαραώ.

## Χιώτικο γαρίφαλο
Ένα γαρίφαλο από τη Χίο. Το μνημονεύει ο ευτράπελος ποιητής Καισάριος Δαπόντες (1713-1784), ως κάτι μεταξύ των εκλεκτότερων γεύσεων και αρωμάτων της εποχής του:

## Δείτε επίσης
* Γαρίφαλο
* Κανέλα
* Κιννάμωμον το γνήσιον

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα
Κατηγορία:Μυρτοειδή
Κατηγορία:Αρωματικά φυτά
Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδονησίας
Κατηγορία:Μπαχαρικά
Κατηγορία:Θεραπευτικά φυτά
Ανασάζι

[thumb|275px|Παλάτι του Γκρεμού, [Εθνικό Πάρκο Μέσα Βέρντε.]]
Οι **Ανασάζι** ήταν μία φυλή Ινδιάνων στη Βόρεια Αμερική ( περιοχή ανάμεσα στην Νοτιοανατολική Γιούτα, Βορειοανατολική Αριζόνα, Βορειοδυτικό Νέο Μεξικό και Νοτιοδυτικό Κολοράντο), που έχτισαν ακροπόλεις, φρούρια, δρόμους, αμφιθέατρα και αρδευτικά έργα. Η λέξη Ανασάζι στην γλώσσα των Ναβάχο (οι οποίοι δεν είναι απόγονοί τους) σημαίνει "οι αρχαίοι". Σήμερα οι κάτοικοι των περιοχών των Ανασάζι είναι οι Χόπι, οι οποίοι εθνικά και πολιτιστικά διαφέρουν από τους υπόλοιπους ινδιάνους. Οι Ανασάζι έκαναν ηλιακές και αστρονομικές παρατηρήσεις και κατασκεύαζαν πήλινα αγγεία και σκεύη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Καστίλλη-Λα Μάντσα

Η **Καστίλλη-Λα Μάντσα** () είναι μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) της Ισπανίας. Βρίσκεται ανάμεσα στις κοινότητες Μαδρίτης, Βαλένθιας, Μούρθιας, Εξτρεμαδούρας, Ανδαλουσίας, Καστίλης και Λεόν και της Αραγωνίας.

Η πρωτεύουσα της κοινότητας αυτής είναι το Τολέδο ενώ η πιο μεγάλη πόλη είναι η Αλμπαθέτε.

Παλαιότερα, η Καστίλλη-Λα Μάντσα αποτελούσε κοινότητα της Μαδρίτης, και λεγόταν **Νέα Καστίλλη** ή στα ισπανικά *Castilla la Nueva*. Αργότερα όμως χωρίστηκαν αναμεταξύ τους και από τότε θεωρείται ως αυτόνομη κοινότητα όπως και οι υπόλοιπες.

Η Καστίλλη είναι γνωστή για το παιδικό μυθιστόρημα του Δον Κιχώτη αλλά και για τους μεγάλους ανεμόμυλους, για το τυρί *Μαντσένκο*, για τα ηλιοτρόπια και για την παραγωγή ελαιολάδου.

## Ιστορία
Η ιστορία της Καστίλλης ξεκινά μεταξύ του 8ου και 14ου αιώνα, όπου γίνονταν μάχες με τους Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους. Οι Μουσουλμάνοι κατείχαν τις περιοχές στις οποίες αντιστοιχούν οι σημερινές κοινότητες της Αραγωνίας και της Καστίλλης-Λα Μάντσα, οι οποίες αργότερα απελευθερώθηκαν σταδιακά από τους Ισπανούς, ενώ το 1085 κατακτήθηκε από τον Αλφόνσο ΣΤ´ και η πρωτεύουσα του μουσουλμανικού βασιλείου Τάιφα του Τολέδο, Τολέδο, το οποίο έπειτα μετασχηματίστηκε στο χριστιανικό πλέον Βασίλειο του Τολέδο υποταγμένο στο Βασίλειο της Καστίλης. Ωστόσο τα εδάφη της περιοχής συνέχισαν να διεκδικούνται από μουσουλμάνους και χριστιανούς τα επόμενα χρόνια. Οι Ισπανοί το 1177 κατέκτησαν την Κουένκα, ενώ κατέλαβαν και τις δυτικές περιοχές Καλατράβα, Αλκούδια και Αλκαράθ. Υπεύθυνος ήταν ο Αλφόνσο ο 8ος τις χρονιές 1158-1214. Το 1212 ξέσπασε πόλεμος στη Λας Νάβας ντε Τολόσα.

Το 1605 ο Μιγκέλ Θερβάντες γράφει το βιβλίο του «Δον Κιχώτης», στο οποίο αφηγείται την ιστορία ενός ιππότη που θέλει να σώσει τον Κόσμο.

Αυτόνομη Κοινότητα έγινε στις 15 Νοεμβρίου 1978 και χωρίστηκε από τη Μαδρίτη.

## Πόλεις
Οι κυριότερες πόλεις είναι:
* Αλμπαθέτε
* Κουένκα
* Γουαδαλαχάρα
* Τολέδο
* Θιουδάδ Ρεάλ

### Διοίκηση
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι ο Εμιλιάνο Γκαρθία Πάχε από τις 4 Ιουλίου 2015. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 28 Μαΐου 2023.
Εστρεμαδούρα

Η **Εστρεμαδούρα** ( [ekstɾemaˈðuɾa],  [ɛ<sup>h</sup>t<sup>h</sup>ɾemɑˈuɾa]) είναι μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) της Ισπανίας.

Βρίσκεται κεντροδυτικά της χώρας και συνορεύει βόρεια, ανατολικά και νότια με τις αυτόνομες περιφέρειες της Καστίλλης και Λεόν, Καστίλλης-Λα Μάντσα και της Ανδαλουσίας αντίστοιχα, ενώ δυτικά συνορεύει με την Πορτογαλία.

Η συνολική της έκταση είναι 41.602 τ.χλμ. και ο πληθυσμός υπερβαίνει το 1.050.000 κατοίκους (1984). Γεωφυσικά η περιφέρεια αυτή διαρρέεται από δύο σημαντικούς ποταμούς της Ισπανίας τον Τάγο και τον Γουαδιάνα, νοτιότερα του προηγουμένου, που με κατεύθυνση από Α. προς Δ. καταλήγουν αμφότεροι στον Ατλαντικό διερχόμενοι από την Πορτογαλία. Οι ποταμοί αυτοί χωρίζουν έτσι την περιφέρεια σε τρία γεωγραφικά μέρη τη βόρεια, την κεντρική και τη νότια Εστρεμαδούρα.

Η Εστρεμαδούρα διοικητικά περιλαμβάνει δύο επαρχίες, την Μπαδαχόθ (*Badajoz*) και την Κάθερες (*Cáceres*). 

Πρωτεύουσα είναι η πόλη Μέριδα (*Mérida*). Άλλες σημαντικές πόλεις είναι: η Πλασένθια (*Plasencia*) στο βόρειο τμήμα, η Βιγιανουέβα δε λα Σερένα (*Villanueva de la Serena*) ανατολικά της Μέριδα, και στη νότια περιοχή η Αλμεντραλέχο (*Almendralejo*).

## Διοίκηση
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι η Μαρία Γκουαρδιόλα Μαρτίν από τις 14 Ιουλίου 2023. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 28 Μαΐου 2023.
Αστούριες

Οι **Αστούριες** ή ακριβέστερα το Πριγκιπάτο των Αστουριών (, ) είναι μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) της Ισπανίας.

Οι πιο σημαντικές πόλεις είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Οβιέδο (*Oviedo* ή *Uviéu*), το λιμάνι και μεγαλύτερη πόλη Χιχόν (*Gijón* ή *Xixón*) και η βιομηχανική πόλη Αβιλές (*Avilés*).

Η επαρχία των Αστουριών βρίσκεται στο βορρά της Ισπανίας και βρέχεται από τον Βισκαϊκό κόλπο (Κανταβρική Θάλασσα όπως ονομάζεται στην Ισπανία).

## Δημογραφία
Ο πληθυσμός της επαρχία των Αστουριών είναι 1.076.896 κάτοικοι, ποσοστό ίσο με το 2,38% του συνολικού πληθυσμού της Ισπανίας. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 98,50 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Οι πληθυσμός της επαρχίας έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας της Ισπανίας *(12 ανά 1000 κατοίκους)* και το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων στη χώρα *(6 ανά 1000 κατοίκους)*, γι' αυτό και από το 1987 και μετά ο πληθυσμός βαίνει μειούμενος μια και οι θάνατοι είναι κατά 42% περισσότεροι από τις γεννήσεις. Αν και στις μεγάλες πόλεις ο πληθυσμός παραμένει σταθερός στις αγροτικές περιοχές και στο εσωτερικό της επαρχίας, ο αποπληθυσμός είναι ταχύτερος.

Οι αναλογία ξένων *(μη Ισπανών)* κατοίκων στην απογραφή του 2006 ήταν 2,81%, τρεις φορές μικρότερη από τον εθνικό μέσο όρο ξένων *(μη Ισπανών)* κατοίκων που είναι 9,27%. Οι κυριότερες κοινότητες ξένων *(μη Ισπανών)* κατοίκων είναι πολίτες από τον Ισημερινό (14.76% των ξένων κατοίκων), πολίτες από την Κολομβία (9,01%) και πολίτες από την Πορτογαλία (7,34%).

### Διοίκηση
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι ο Αδριάν Μπαρμπόν από τις 16 Ιουλίου 2019. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 28 Μαΐου 2023. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Κάρντιφ

Το **Κάρντιφ** (ουαλικά: *Caerdydd* «Καϊρντύδ», ) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Ουαλίας. Βρίσκεται στη νότια ακτή της χώρας και κατοικείται από 485.000 κατοίκους. Η μητροπολιτική περιοχή του Κάρντιφ, έχει πληθυσμό πάνω από 1.100.000 κατοίκους. 

Μέχρι τον 19ο αιώνα ήταν μια μικρή πόλη, ώσπου η εισαγωγή της βιομηχανίας στην περιοχή την ανέδειξε σε ένα σημαντικό λιμάνι εξυπηρετώντας τη μεταφορά κάρβουνου. Αναπτύχθηκε τόσο ώστε να καταλήξει στο να γίνει η μεγαλύτερη πόλη στην Ουαλία και σήμερα αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό κέντρο πολιτισμού, αθλητισμού και ιστορίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το Κάρντιφ ανακηρύχτηκε πρωτεύουσα της Ουαλίας το 1955 και σήμερα είναι η 10η σε έκταση πόλη στο Ηνωμένο Βασίλειο. 

## Φωτοθήκη

Αρχείο:Summer on Queen Street - Cardiff - geograph.org.uk - 1363923.jpg|Οδός Κουίν.
Αρχείο:Cardiff Castle - geograph.org.uk - 1247290.jpg|Το κάστρο του Κάρντιφ.
Αρχείο:Cardiff (15963746316).jpg|Το Δημαρχείο του Κάρντιφ.
Αρχείο:Cardiff University main building.jpg|Το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ.
Αρχείο:John Lewis and Cardiff Library.jpg|Η καινούργια Βιβλιοθήκη.
Αρχείο:Central market, Cardiff - geograph.org.uk - 338744.jpg|Η αγορά του Κάρντιφ.
Αρχείο:Grand Arcade, St. David's, Cardiff.jpg|Η "Μεγάλη Στοά" στο εμπορικό κέντρο Σαιντ Ντέιβιντς.
Αρχείο:Welsh National War Memorial - geograph.org.uk - 904583.jpg|Μνημείο στο πάρκο Κατέις.


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 


Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Κατηγορία:Πόλεις της Ουαλίας
Κατηγορία:Πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Θέουτα

Η **Θέουτα** () είναι αυτόνομη κοινότητα στη βόρεια ακτή της Αφρικής, ακριβώς απέναντι από το Γιβραλτάρ, η οποία είναι έδαφος της Ισπανίας. Αποτελεί μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (Περιφέρειες) της χώρας και έχει χερσαία σύνορα στα νότια με το Μαρόκο.

Τα εδάφη της Μελίγια και της Θέουτα είναι σήμερα τα μοναδικά εδάφη Ευρωπαϊκών κρατών στην Αφρική. Το Μαρόκο θεωρεί ότι αυτά τα εδάφη καθώς και ορισμένες νησίδες (Περεχίλ) θα έπρεπε να του ανήκουν και συνεπώς αποτελούν σημείο τριβής μεταξύ των δύο κρατών.

μικρογραφία|250px|Η Θέουτα όπως φαίνεται από το σημείο ''Ισαμπέλ Β''' (Isabel II) κοντά στα Μαροκινά σύνορα

## Διοίκηση
Πρόεδρος και δήμαρχος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι ο Χουάν Χεσούς Βίβας από τις 7 Φεβρουαρίου 2001. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας (25 έδρες συνολικά) διεξήχθησαν στις 28 Μαΐου 2023. Το Λαϊκό Κόμμα  κέρδισε  9 έδρες από τις συνολικά 25 στη Συνέλευση.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 


Κατηγορία:Πόλεις της Αφρικής
Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Κατηγορία:Ειδικά εδάφη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Ισπανίας