Έρχονται οι Ρώσσοι

Το ***Έρχονται οι Ρώσσοι*** (αγγλικά: *The Russians are Coming the Russians are Coming*) είναι μια αμερικανική κωμωδία του 1966, σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Νόρμαν Τζιούισον για την United Artists. Η σατιρική ιστορία απεικονίζει το χάος που ακολουθεί την προσάραξη του σοβιετικού υποβρυχίου *СпруT*  (προφέρεται «σπρουτ» και σημαίνει «χταπόδι») στα ανοικτά ενός μικρού νησιού της Νέας Αγγλίας. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Άλαν Άρκιν στον πρώτο του μεγάλο κινηματογραφικό ρόλο, οι Κάρλ Ράινερ, Εύα Μαρί Σέιντ, Μπράιαν Κιθ, Θίοντορ Μπίκελ, Τζόναθαν Γουίντερς, Τζον Φίλιπ Λο, Τέσι O'Σέι και Πολ Φορντ.

Το σενάριο βασίζεται στο μυθιστόρημα του Ναθάνιελ Μπέντσλεϊ, *The Off-Islanders*, του 1961 και διασκευάστηκε για την οθόνη από τον Γουίλιαμ Ρόουζ. Ο τίτλος παραπέμπει στη μεταμεσονύκτια βόλτα του Πολ Ρίβιρ, όπως κάνει και η δευτερεύουσα πλοκή στην οποία ο μεθυσμένος της πόλης (Μπεν Μπλου) καβαλάει το άλογό του για να προειδοποιήσει τους ανθρώπους για την «εισβολή».

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 25 Μαΐου 1966 και σημείωσε ευρεία κριτική και εμπορική επιτυχία.  Στα 39α Βραβεία Όσκαρ, η ταινία ήταν υποψήφια σε τέσσερις κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένων αυτών για: Καλύτερη Ταινία, Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο και Α' Ανδρικού Ρόλου για τον Άλαν Άρκιν. Κέρδισε επίσης δύο Χρυσές Σφαίρες, για Καλύτερη Ταινία - Μιούζικαλ ή Κωμωδία και για Καλύτερο Ηθοποιό - Μιούζικαλ ή Κωμωδία για τον Άρκιν.

## Πλοκή
Ένα πρωινό του Σεπτεμβρίου, το υποβρύχιο Σπρουτ του Σοβιετικού Ναυτικού πλησιάζει πολύ κοντά στις ακτές της Νέας Αγγλίας όταν ο καπετάνιος του θέλει να δει τη Βόρεια Αμερική και προσαράζει σε μια αμμώδη λωρίδα κοντά στο νησί Γκλούτσεστερ, στα ανοικτά των ακτών της Νέας Αγγλίας, με πληθυσμό περίπου 200 κατοίκων. Αντί να καλέσει μέσω ασυρμάτου για βοήθεια και να διακινδυνεύσει ένα διεθνές περιστατικό, ο καπετάνιος στέλνει μια ομάδα με εννέα άτομα για απόβαση, με επικεφαλής τον ζαμπολίτη υπολοχαγό του Γιούρι Ροζάνοφ, για να βρει μια βάρκα ώστε να βοηθήσει να φύγει το υποβρύχιο. Οι άνδρες φτάνουν στο σπίτι του Γουόλτ Γουίτακερ, ενός θεατρικού συγγραφέα από τη Νέα Υόρκη που βρίσκεται σε διακοπές. Ο Γουίτακερ ανυπομονεί να βγάλει τη σύζυγό του Έλσπεθ και τα παιδιά του, Πιτ και Άνι, από το νησί τώρα που το καλοκαίρι έχει τελειώσει.

Ο Πιτ λέει στον δύσπιστο πατέρα του ότι ένοπλοι Ρώσοι είναι κοντά στο σπίτι, όμως ο τελευταίος σύντομα συναντά τον Ροζάνοφ και έναν από τους άντρες του, τον Αλεξέι Κόλτσιν, που αυτοπροσδιορίζονται ως ξένοι στο νησί και ρωτούν αν υπάρχουν διαθέσιμα σκάφη. Ο Γουόλτ είναι επιφυλακτικός και τους ρωτάει αν είναι ένοπλοι Ρώσοι. Ξαφνιασμένος, ο Ροζάνοφ το παραδέχεται και στρέφει ένα όπλο προς τον Γουόλτ. Ο Ροζάνοφ υπόσχεται ότι δεν θα βλάψει τους Γουίτακερ αν παραδώσουν το στέισον βάγκον τους. Η Έλσπεθ παραδίδει τα κλειδιά του αυτοκινήτου, αλλά πριν φύγουν οι Ρώσοι, ο Ροζάνοφ διατάζει τον Αλεξέι να εμποδίσει τους Γουίτακερ από το να φύγουν.

Το στέισον βάγκον ξεμένει γρήγορα από βενζίνη, αναγκάζοντας τους Ρώσους να περπατήσουν. Κλέβουν ένα παλιό σεντάν από τη Μούριελ Έβερετ, την ταχυδρομική υπεύθυνη. Εκείνη τηλεφωνεί στην Άλις Φος, την κουτσομπόλα τηλεφωνήτρια, και σύντομα, φήμες για Ρώσους αλεξιπτωτιστές και μια αεροπορική επίθεση στο αεροδρόμιο προκαλούν σύγχυση στο νησί. Ο αρχηγός της αστυνομίας Λινκ Μάτοκς και ο βοηθός του Νόρμαν Τζόνας προσπαθούν να καταστείλουν μια πολιτοφυλακή με επικεφαλής τον Φένταλ Χόκινς.

Εν τω μεταξύ, ο Γουόλτ, η Έλσπεθ και ο Πιτ υπερισχύουν του Αλεξέι όταν η Άλισον Πάλμερ, μια 18χρονη γειτόνισσα, η οποία είναι η νταντά της Άνι, φτάνει για δουλειά, παρουσιάζοντας μια ευκαιρία. Ο Αλεξέι διαφεύγει, αλλά όταν ο Γουόλτ, η Έλσπεθ και ο Πιτ φεύγουν για να βρουν βοήθεια, επιστρέφει για να πάρει το όπλο του από το σπίτι, όπου έχουν μείνει μόνο η Άλισον και η Άνι. Παρά το γεγονός ότι δεν θέλει να υπάρξει τσακωμός, ο Αλεξέι πρέπει να υπακούσει τις διαταγές των ανωτέρων του και να φυλάξει την κατοικία. Υπόσχεται να μην βλάψει κανέναν και προσφέρεται να παραδώσει το όπλο του ως απόδειξη. Η Άλισον τον εμπιστεύεται και δεν θέλει το όπλο του.

Ο Γουόλτ συλλαμβάνεται για μία ακόμη φορά από τους Ρώσους στο τηλεφωνικό κέντρο. Αφού υποτάσουν την κυρία Φος, δέσουν τον Γουόλτ και αυτήν μαζί και απενεργοποιήσουν το τηλεφωνικό κέντρο του νησιού, επτά Ρώσοι παίρνουν πολιτικά ρούχα από ένα καθαριστήριο, κλέβουν ένα περιπολικό με καμπίνα και κατευθύνονται προς το υποβρύχιο. Πίσω στο σπίτι των Γουίτακερ, ο Αλεξέι και η Άλισον ερωτεύονται. Στο τηλεφωνικό κέντρο, ο Γουόλτ και η κυρία Φος βγαίνουν χοροπηδώντας έξω από το γραφείο. Τελικά ανακαλύπτονται από την Έλσπεθ και τον Πιτ. Επιστρέφουν στο σπίτι τους και ο Γουόλτ πυροβολεί και σχεδόν σκοτώνει τον Ροζάνοφ, που έφτασε εκεί πριν από αυτούς. Αφού λύθηκαν οι παρεξηγήσεις, οι Γουίτακερ, ο Ροζάνοφ και ο Αλεξέι αποφασίζουν να κατευθυνθούν μαζί στην πόλη για να εξηγήσουν σε όλους τι συμβαίνει.

Καθώς η παλίρροια ανεβαίνει, το υποβρύχιο επιπλέει μακριά από την αμμώδη λωρίδα και πηγαίνει προς το κύριο λιμάνι του νησιού. Ο αρχηγός Μάτοκς, έχοντας ερευνήσει και καταρρίψει τις φήμες οι οποίες αφορούσαν αεροπορική επίθεση, επιστρέφει στην πόλη με την πολιτοφυλακή. Με τον Ροζάνοφ στον ρόλο του μεταφραστή, ο Ρώσος καπετάνιος απειλεί να ανοίξει πυρ κατά της πόλης, εκτός αν του επιστραφούν οι επτά ναύτες οι οποίο αγνοούνται. Το πλήρωμά του αντιμετωπίζει πάνω από εκατό ένοπλους κατοίκους της πόλης. Δύο μικρά αγόρια σκαρφαλώνουν στο καμπαναριό της εκκλησίας για να δουν καλύτερα τι συμβαίνει και το ένα γλιστράει και πέφτει, αλλά η ζώνη του πιάνεται σε μια υδρορροή, αφήνοντάς τον να κρέμεται 12 μέτρα στον αέρα. Οι Αμερικανοί νησιώτες και οι Ρώσοι ναύτες του υποβρυχίου ενώνονται για να σχηματίσουν μια ανθρώπινη πυραμίδα και να το σώσουν.

Τελικά, επικρατεί ειρηνη μεταξύ των δύο πλευρών. Ωστόσο, ο Χόκινς επικοινώνησε με την Πολεμική Αεροπορία με την βοήθεια ενός ασυρμάτου. Σε μία κοινή απόφαση, το υποβρύχιο φεύγει από το λιμάνι με τους χωρικούς να το προστατεύουν σε βάρκες. Ο Αλεξέι αποχαιρετά την Άλισον. Η κλεμμένη βάρκα με τους αγνοούμενους Ρώσους συναντά το υποβρύχιο, στο οποίο επιβιβάζονται, πριν φτάσουν δύο αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας. Τα αεροσκάφη, ωστόσο, αποχωρούν αφού βλέπουν το συνοδευτικό σύνολο μικρών σκαφών γύρω από το υποβρύχιο. Το Σπρουτ είναι ελεύθερο να προχωρήσει σε βαθιά νερά και ασφάλεια.

## Διανομή ρόλων

### Οι Νησιώτες

### Οι Ρώσσοι

## Παραγωγή
[μικρογραφία|267x267εσ|Αεροφωτογραφία του [Λιμάνι Νόγιο|λιμανιού Νόγιο στην Καλιφόρνια, όπου γυρίστηκε μέρος της ταινίας]]
[μικρογραφία|267x267εσ|Το [McDonnell F-101 Voodoo|F-101B Voodoo της 84ης Μοίρας Μαχητικών-Αναχαιτιστικών]]
Αν και διαδραματίζεται στο φανταστικό «Νησί Γκλούτσετσερ» στα ανοικτά των ακτών της Μασαχουσέτης, η ταινία γυρίστηκε στις ακτές της Βόρειας Καλιφόρνια, κυρίως στο Μεντοσίνο. Οι σκηνές στο λιμάνι γυρίστηκαν στο λιμάνι Νόγιο στο Φορτ Μπραγκ της Καλιφόρνια, περίπου 7 μίλια βόρεια του Μεντοσίνο. Εξαιτίας του ότι τα γυρίσματα έγιναν στη Δυτική Ακτή, η σκηνή της αυγής στην αρχή της ταινίας γυρίστηκε στην πραγματικότητα το σούρουπο μέσα από ένα ροζ φίλτρο. 

Το υποβρύχιο το οποίο χρησιμοποιήθηκε ήταν κατασκευασμένο. Το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών αρνήθηκε να δανείσει ένα για την παραγωγή, έτσι οι παραγωγοί ζήτησαν από τη Ρωσική Πρεσβεία ένα σοβιετικό υποβρύχιο, που επίσης απορρίφθηκε.  Η Mirisch Company νοίκιασε μια μακέτα ενός υποβρυχίου το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί στην ταινία *[[Μοριτούρι (ταινία, 1965)|Μοριτούρι]]* του 1965. 

Τα αεροπλάνα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν πραγματικά αεροσκάφη F-101 Voodoo από την 84η Μοίρα Μαχητικών-Αναχαιτιστικών, τα οποία βρίσκονταν στην κοντινή αεροπορική βάση του Χάμιλτον. Ήταν τα μοναδικά αεροπλάνα της Πολεμικής Αεροπορίας τα οποία είχαν βάση κοντά στην τοποθεσία του υποτιθέμενου νησιού. 

Ο τίτλος παραπέμπει στη μεταμεσονύκτια βόλτα του Πολ Ριβίρ, όπως κάνει και η δευτερεύουσα πλοκή κατά ην διάρκεια της οποίας ο μέθυσος της πόλης (Μπεν Μπλου) καβαλάει το άλογό του για να προειδοποιήσει τους ανθρώπους για την «εισβολή».

Ο Πάμπλο Φέρο δημιούργησε την κύρια ακολουθία των τίτλων, χρησιμοποιώντας τα κόκκινα, λευκά και μπλε χρώματα που βρίσκονται στην αμερικανική σημαία και το σοβιετικό σφυροδρέπανο ως μεταβατικά στοιχεία, κάνοντας εστίαση σε κάθε ένα από αυτά για να δημιουργήσει ένα μοντάζ, που τελικά λειτούργησε για να καθορίσει τον τόνο της ταινίας. Η μουσική στην ακολουθία εναλλάσσεται μεταξύ του αμερικανικού εμβατηρίου "Yankee Doodle" και ενός συνδυασμού των ρωσικών τραγουδιών «Πεδιάδα Πεδιαδούλα» (Полюшко Поле) και του «Το Τραγούδι των Βαρκάρηδων του Βόλγα» (Эй, ухнем!). 

Μεγάλο μέρος των διαλόγων μιλούσαν οι Ρώσοι χαρακτήρες, που υποδύονταν Αμερικανοί ηθοποιοί σε μια εποχή κατά την διάρκεια της οποίας λίγοι Αμερικανοί ηθοποιοί ήταν επιδέξιοι στη ρωσική προφορά. Ο μουσικός και ηθοποιός που έπαιζε εκκεντρικούς ρόλους Λέον Μπελάσκο&nbsp;— που γεννήθηκε στη Ρωσία, μιλούσε άπταιστα ρωσικά και ειδικευόταν σε ξένες προφορές κατά τη διάρκεια της καριέρας του, διαρκείας 60 ετών&nbsp;— ήταν ο σκηνοθέτης των διαλόγων. Ο Άλαν Άρκιν σπούδασε εκτενώς ρωσικά ενω προετοιμάζονταν για τον ρόλο του ως Υπολοχαγός Ροζάνοφ.  Το 2017, δήλωσε ότι μπορούσε ακόμα να θυμηθεί τα ρωσικά του λόγια από την ταινία.  Ο Θίοντορ Μπίκελ μπορούσε να προφέρει τόσο καλά τα ρωσικά (είχε παρακολουθήσει μερικά μαθήματα, αλλά δεν μιλούσε καθόλου άπταιστα τη γλώσσα) που κέρδισε τον ρόλο του καπετάνιου του υποβρυχίου.  Ο Άλεξ Χασίλεφ, μέλος των Limeliters, μιλούσε επίσης άπταιστα ρωσικά και έπαιζε τον ναύτη Χρουσέφσκι. Η λανθασμένη προφορά δύσκολων αγγλικών φωνημάτων από τον Τζον Φίλιπ Λο, κυρίως στο όνομα της Άλισον Πάλμερ, ήταν ασυνήθιστα αυθεντική για τα δεδομένα της εποχής. &#x5B;*[[Βικιπαίδεια:Εκκρεμεί παραπομπή|<span title="This claim needs references to reliable sources. (May 2019)">απαιτείται παραπομπή</span>]]*&#x5D; Ο Μπράιαν Κιθ, ο οποίος μιλούσε επίσης άπταιστα ρωσικά, δεν το έκανε στην ταινία. &#x5B;*[[Βικιπαίδεια:Εκκρεμεί παραπομπή|<span title="This claim needs references to reliable sources. (May 2019)">απαιτείται παραπομπή</span>]]*&#x5D;

## Μουσική θέμα και μουσική επένδυση

Η μουσική επένδυση της ταινίας συντέθηκε, διασκευάστηκε και διευθύνθηκε από τον Τζόνι Μαντέλ και το άλμπουμ με την μουσική επένδυση κυκλοφόρησε από την δισκογραφική εταιρεία United Artists το 1966.  Το *[[Film Score Monthly]]* έκανε κριτική για την μουσική του Μαντέλ στις ένθετες σημειώσεις τους για την επανέκδοση της μουσικής επένδυσης, σημειώνοντας την παρουσία ρωσικών λαϊκών τραγουδιών, γράφοντας ότι «Αυτές οι προϋπάρχουσες μελωδίες αναμειγνύονται με πρωτότυπες συνθέσεις του Μαντέλ, συμπεριλαμβανομένου ενός ρωσικού χορωδιακού ύμνου, ενός χιουμοριστικού θέματος εμβατηρίου για την σχεδόν στρατιωτική απάντηση των κατοίκων του νησιού στην σοβιετική εισβολή και ενός τρυφερού ερωτικού θέματος...».   Το "The Shining Sea" τραγουδήθηκε από την Αϊρίν Κραλ, αν και είχε συμπεριληφθεί ως ορχηστρικό κομμάτι στην ίδια την ταινία. Οι στίχοι του κομματιού γράφτηκαν από την Πέγκι Λι, που ήταν συμβατικά δεσμευμένη με την Capitol Records, και έτσι δεν μπορούσε να εμφανιστεί στο άλμπουμ. Οι φίλοι της Λι πίστευαν ότι ο στίχος "His hands, his strong brown hands" (μετάφραση: «Τα χέρια του, τα καφέ δυνατά του χέρια») ήταν μια αναφορά στον Κουίνσι Τζόουνς με τον οποίο είχε μια σύντομη σχέση. Η ίδια η Λι αργότερα ηχογράφησε το "The Shining Sea" με τους δικούς της στίχους στις 21 Μαΐου 1966. Ο Μαντέλ είχε παίξει τη μουσική για το "The Shining Sea" στη Λι και της είχε ζητήσει να «ζωγραφίσει μια λεκτική εικόνα» από αυτά που είχε ακούσει. Οι στίχοι της Λι, συμπτωματικά, ταίριαζαν ακριβώς με τη δράση των δύο εραστών στη οθόνη, στην παραλία, κάτι που άφησε άναυδο τον Μαντέλ, που δεν της είχε δείξει την ταινία. 

### Λίστα κομματιών
*Όλες οι συνθέσεις είναι του Τζόνι Μαντέλ, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά.*

# "The Russians Are Coming...The Russians Are Coming" - 01:37
# "The Shining Sea" (στίχοι από την Πέγκι Λι) - 02:42
# "Hop Along" - 02:25
# «Το Τραγούδι των Βαρκάρηδων του Βόλγα» (διευθύνθηκε από τον Μαντέλ) - 01:22
# "Escorts Away (The Russians Are Coming)" - 03:45
# "The Shining Sea" - 03:14
# "Sailor's Chorus" (Μπόνια Σουρ, Μαντέλ) - 02:45
# "Tipperary" (Χάρι Τζ. Γουίλιαμς, Τζακ Τζατζ) - 00:32
# "The Airport" - 02:14
# "The Russians Are Coming...The Russians Are Coming" - 02:09

## Υποδοχή
Ο Ρόμπερτ Άλντεν των *[[The New York Times|New York Times]]* την αποκάλεσε «μια εξαιρετικά αστεία – και διορατική – ταινία για μια απελπιστικά άχαρη παγκόσμια κατάσταση».  Ο Άρθουρ Ντ. Μέρφι γράφοντας για το *[[Variety (περιοδικό)|Variety]]* την χαρακτήρισε «μια εξαιρετική ψυχροπολεμική κωμωδία», προσθέτοντας ότι ο Τζούισον «έχει κάνει εξαιρετική χρήση όλων των ειδών των κωμικών τεχνικών, γραμμένες στο σενάριο και ερμηνευτικά εξαιρετικά τόσο από επαγγελματίες όσο και από μερικούς ταλαντούχους νεοφερμένους στην κινηματογράφηση». 

Ο Φίλιπ K. Σχιούερ των *[[Los Angeles Times]]* έγραψε: «Λαμβάνοντας υπόψη ότι αποτελείται από παραλλαγές ενός μοναδικού θέματος, η ταινία είναι εκπληκτικά ευρηματική. Και λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν ανέβηκε ποτέ ως θεατρικό έργο (όπου τα γέλια μπορούν να δοκιμαστούν εκ των προτέρων και τα προβλήματα να διορθωθούν), συγκεντρώνει πράγματι έναν υψηλό μέσο όρο, αν και έχει τα κενά της και ορισμένα από τα σημεία της είναι επιβεβλημένα - υπερβολικά τραβηγμένες, όπως λένε στο επάγγελμα».  Ο Ρίτσαρντ Λ. Κόου έγραψε για λογαριασμό της *[[The Washington Post|Washington Post]],* αποκαλώντας την ταινία: «μια αναζωογονητικά πνευματώδη επίκαιρη κωμωδία».&nbsp;... Μερικοί εξαιρετικοί επιδέξιοι κωμικοί, γνωστοί και άγνωστοι, είναι εξαιρετικά διασκεδαστικοί.»  Το *[[The Monthly Film Bulletin|Monthly Film Bulletin]]* έγραψε ότι η ταινία «σχεδόν αποτυγχάνει όταν επιδίδεται σε αποφθεγματικές φιλοσοφίες σχετικά με την ανάγκη Ρώσων και Αμερικανών να ζουν αρμονικά μαζί», αλλά «βοηθείται σημαντικά από ένα προσιτό σενάριο (του πρώην σεναριογράφου των στούντιο Ealing, Γουίλιαμ Ρόουζ), το οποίο συχνά καταφέρνει να επενδύσει την ταινία με την υψηλή φάρσα των καλύτερων κωμωδιών του στούντιο Ealing».  Ο Μπρένταν Γκιλ του *[[The New Yorker]]* την αποκάλεσε «μια άχαρη μεγάλη φάρσα &nbsp;... Ο αδίστακτος παραγωγός και σκηνοθέτης της ταινίας, Νόρμαν Τζούισον, επέτρεψε σχεδόν σε κάθε στιγμή της να γίνει δύο φορές πιο έντονα χρωματισμένη, δύο φορές πιο θορυβώδης και δύο φορές πιο ξέφρενη από όσο χρειαζόταν. Αυτό είναι ακόμη πιο κρίμα, επειδή το σύνολο των ηθοποιών περιλαμβάνει αρκετούς εξαιρετικούς κωμικούς ηθοποιούς.» 

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Νόρμαν Τζούισον, η ταινία&nbsp;— η οποία κυκλοφόρησε στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου&nbsp;— είχε σημαντικό αντίκτυπο τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και στη Μόσχα. Ήταν μια από τις λίγες αμερικανικές ταινίες της εποχής που απεικόνιζαν τους Ρώσους με θετικό τρόπο. Ο γερουσιαστής Έρνεστ Γκρούνινγκ ανέφερε την ταινία σε μια ομιλία του στο Κογκρέσο και ένα αντίγραφο της προβλήθηκε στο Κρεμλίνο. Σύμφωνα με τον Τζούισον, όταν η ταινία προβλήθηκε στην ένωση σοβιετικών κινηματογραφιστών, ο Σεργκέι Μπονταρτσούκ συγκινήθηκε μέχρι δακρύων.  Ο Τζούισον, κατά την διάρκεια μιας συνέντευξης, δήλωσε επίσης ότι όχι μόνο οι Ρώσοι ήταν ενθουσιασμένοι με την ταινία, αλλά ήταν και λίγο απογοητευμένοι επειδή δεν είχαν σκεφτεί πρώτοι την πλοκή.

## Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες Ψυχρού Πολέμου
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Α΄ Ανδρικού Ρόλου (Κωμωδία ή Μιούζικαλ)
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας (Κωμωδία ή Μιούζικαλ)
Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές σατιρικές ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 1966