open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Εκκλησία Αγίου Τιμοθέου (Κέα)

Η **Εκκλησία Αγίου Τιμοθέου** είναι εκκλησία στην τοποθεσία Λούρος στην Κέα, στην Ελλάδα, δίπλα από το σπήλαιο στο οποίο ασκήτευε ο Άγιος Τιμόθεος επίσκοπος Ευρίπου. Μετέβαινε στο σπήλαιο τα καλοκαίρια και αναβλύζει από εκεί νερό μόνο κατά τους θερινούς μήνες. O ναός είναι βυζαντινού ρυθμού και γιορτάζει στις 16 Αυγούστου και στις 13 Ιουλίου.

## Ανέγερση και τοποθεσία
Ανεγέρθη στις 13 Ιουλίου 1993 και εγκαινιάστηκε στις 13 Ιουλίου 1999 από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο Α'. Βρίσκεται στην περιοχή Ελληνικά σχετικά κοντά στο παλιό μοναστήρι του Αγίου που καταστράφηκε. Είναι σύγχρονος με βυζαντινή αρχιτεκτονική και παραδοσιακή πέτρα. Είναι εύκολα προσβάσιμος όπως και το σπήλαιο δίπλα του. Tο 1990 η μονή Πεντέλης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου γιόρτασε 400 χρόνια από την "κοίμηση" του Αγίου (16 Αυγούστου 1590). Έτσι το 1991 ο γνωστός στην περιοχή "Εμποράκος της Πιάτσας" μακαριστός Νικόλαος Μωραϊτης δώρισε ένα μεγάλο ποσό για να ανοιχτεί ο δρόμος προς το σπήλαιο και να γίνει ναός. Σύμφωνα με μαρτυρίες καθώς η τοπική εκκλησία μελετούσε πως να ανοίξει το δύσβατο δρόμο για τους προσκυνητές, ξαφνικά βρέθηκε η παραπάνω λύση. Έτσι καθώς θεωρήθηκε ευλογία του Αγίου, άρχισαν τα έργα. Κατασκευάστηκε δρόμος και μια μικρή πλατεία μπροστά στη σπηλιά. Αρχιτέκτονας του ναού υπήρξε ο κ. Γεώργιος Θετσώνης. Η ανέγερση έγινε κάτω από περίεργες συνθήκες (θαυμαστά γεγονότα) και κυρίως με γρήγορους ρυθμούς. Τα "εγκαίνια" ήταν η τελευταία άγια πράξη του μητροπολίτη Δωρόθεου Α'. Οι αγιογραφίες του που είναι έξι στον αριθμό φιλοτεχνήθηκαν από τον κ. Κωνσταντίνο Πανταζή.

### Σχέσεις του Αγίου με τον αρχαίο ναό
Μεταφέρθηκε ένας κιονίσκος από το ναίδριο "στο νερό" του αρχαίου περριραντηρίου που στήριζε την παλαιά Αγία Τράπεζα, στην οποία φαίνεται να λειτουργούσαν οι Άγιοι Μιχαήλ και Τιμόθεος. Απεδείχθη με έρευνα ότι αποκάτω υπάρχει το λεγόμενο "Σύνθρονο" πράγμα που δείχνει πως άριστος αρχιερεύς λειτουργούσε εκεί. Ήξερε από θεολογικά ζητήματα (λειτουργική θεολογία) και τις σχέσεις ανάμεσα στο Σύνθρονο και το Θυσιαστήριο κατά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας. Η εποχή που χτίστηκε το Σύνθρονο συμβαδίζει με την παραμονή του Αγίου εκεί στην Κέα και αποδεικνύει πως, ως επίσκοπος, κατείχε τέτοιες ικανότητες που μπορούσε να οδηγήσει ένα λαό προς την πνευματική ζωή. Το 1996 ο κιονίσκος αυτός στήριξε μια καινούργια Αγία Τράπεζα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κέα
Κατηγορία:Εκκλησίες στις Κυκλάδες
Τσόπελα Ιωαννίνων

Η **Τσόπελα** είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Ιωαννίνων, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πραμάντων, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Πραμάντων ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Πραμάντων.

Παλιότερα ονομαζόταν Τσιόπολα, ονομασία που διορθώθηκε στη σημερινή την 16/10/1940.

## Τοποθεσία
Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 857 μέτρων περίπου στις βόρειες υπώρειες των Τζουμέρκων. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Πράμαντα και Μελισσουργοί, απέχοντας από αυτά 2 και 4,5 χλμ. αντίστοιχα. Απέχει από τα Ιωάννινα 60,5 χλμ. και 68 χλμ. από την Άρτα.

## Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Τσόπελα στον χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Τσόπελας Ιωαννίνων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πραμάντων Ιωαννίνων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.

Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Κατηγορία:Δήμος Πραμάντων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Μπρούνο Γ΄ της Κολωνίας

Ο **Μπρούνο Γ΄**, γερμ. Bruno III (π. 1155 - π. 1200) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας & δούκας της Βεστφαλίας (1191-93).

## Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Αδόλφου Δ΄ κόμη του Μπεργκ και της Ίρμγκαρτ, κόρης του Ένγκελμπερτ φον Σβάρτσενμπεργκ. Ήταν ανιψιός του Μπρούνο Β΄ (1131-37) και αδελφός του Φρειδερίκου Β΄ (1156-58) αρχιεπισκόπων της Κολωνίας. 

Το 1156 αναφέρεται ως κοσμήτορας του Αγ. Γεωργίου της Κολωνίας και το 1169 ως κοσμήτορας του καθεδρικού της Κολωνίας. Το 1191 εκλέχθηκε αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, διαδεχόμενος του Φίλιππο Α΄ των Χάινσμπεργκ. Παραιτήθηκε το 1193 και αποσύρθηκε στο αββαείο του Άλτενμπουργκ. Το 1192 απεβίωσε και τάφηκε εκεί. Τον διαδέχθηκαν οι ανιψιοί του Αδόλφος (1193-95) και Ένγκελμπερτ Α΄ (1220-25) ως αρχιεπίσκοποι της Κολωνίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Lewald, Ursula, 'Die Ezzonen. Das Schicksal eines rheinischen Fürstengeschlechts', in Rheinische Vierteljahrsblätter 43 (1979) pp. 120–168

Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ (Γερμανία)
Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Χάνιμπαλ, το ξύπνημα του Κακού

Το ***Χάνιμπαλ, το ξύπνημα του Κακού*** *(Hannibal Rising)* είναι μυθιστόρημα (ψυχολογικό θρίλερ) του αμερικανού μυθιστοριογράφου Τόμας Χάρις που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2006. 

Το μυθιστόρημα αναφέρεται στην παιδική και νεανική ηλικία του πρωταγωνιστή του, αλλά και πρωταγωνιστή και των υπόλοιπων βιβλίων του Χάρις, του διαβόητου ψυχίατρου-κανίβαλου και κατά συρροήν δολοφόνου *[[Χάνιμπαλ Λέκτερ]]*. Παράλληλα σχεδόν με το βιβλίο ο Χάρις έγραψε και το σενάριο για την κινηματογραφική διασκευή του που κυκλοφόρησε με τον ίδιο τίτλο *"Hannibal Rising"*, (ελληνικός τίτλος *«[[Χάνιμπαλ: Η Αρχή]]*») το 2007. 

Στην Ελλάδα το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2007. (ISBN 978-960-450-887-7).

## Περίληψη
Ο Χάνιμπαλ Λέκτερ ήταν ο όγδοος στη σειρά απόγονος του Χάνιμπαλ του Βλοσυρού (ευγενή της Λιθουανίας) που έχτισε και τον πύργο της οικογένειας Λέκτερ. Με την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα (της γερμανικής επίθεσης στην ανατολική Ευρώπη) το 1941, η οικογένεια θα εγκαταλείψει τον πύργο, για να βρει καταφύγιο σε ένα απομονωμένο κυνηγετικό περίπτερο στο δάσος. Εκεί θα ζήσει τριάμισι χρόνια, πριν αφανιστεί. Οι γονείς και οι υπηρέτες σκοτώνονται κατά τη διάρκεια της τελευταίας γερμανικής επίθεσης, ενώ τα δυο αδέρφια (ο οχτάχρονος Χάνιμπαλ και η αδερφή του Μίσα), θα πέσουν στα χέρια Λιθουανών δολοφόνων και πλιατσικολόγων. Όταν ο σοβιετικός στρατός θα φτάσει στην περιοχή δεν θα βρεί παρά μόνο τον δεκάχρονο Χάνιμπαλ, σε κατάσταση μεταξύ ζωής και θανάτου. Οι σοβιετικοί θα στείλουν τον μικρό σε ένα ορφανοτροφείο (η αδερφή του ήταν θύμα κανιβαλισμού από τη μεριά των Λιθουανών), και εκεί θα τον ανακαλύψει ένας θείος του ζωγράφος, ο οποίος θα καταφέρει να τον πάρει μαζί του στο Παρίσι. Στο Παρίσι, θα σπουδάσει ιατρική και θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο της θείας του, της Λαίδη Μουρασάκι, αλλά άνθρωπος δεν θα ξαναγίνει ποτέ. Ο Λέκτερ θα εκδικηθεί τους δολοφόνους της αδερφής του - αφού και αυτοί είχαν καταφύγει στη Γαλλία. Αν και θα συλληφθεί από την αστυνομία, η έλλειψη αποδείξεων και το γεγονός ότι σκότωσε εγκληματίες πολέμου, δεν θα τον οδηγήσουν στη φυλακή, αλλά στις Η.Π.Α., όπου και θα εργαστεί στο νοσοκομείο Τζων Χόπκινς του Μέριλαντ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ανάλυση και κριτική του βιβλίου http://www.protoporia.gr/chanimpal-to-xypnima-toy-kakoy-p-289940.html
* «Το τέλος του Χάνιμπαλ», άρθρο για την εμπορική αποτυχία βιβλίου και ταινίας στο http://ew.com/article/2007/02/16/hannibal-lecter-meets-his-end/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τόμας Χάρις
Φρειδερίκος Β΄ της Κολωνίας

Ο **Φρειδερίκος Β΄**, γερμ. Friedrich II (1120-15 Δεκεμβρίου 1158) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας (1156-58).

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Αδόλφου Δ΄ κόμη του Μπεργκ και της Ίρμγκαρτ, κόρης του Ένγκελμπερτ φον Σβάρτσενμπεργκ. Ήταν ανιψιός του Μπρούνο Β΄ (1131-37) και αδελφός του Μπρούνο Γ΄ (1191-93) αρχιεπισκόπων της Κολωνίας.

Το 1150 εξελέγη επίσκοπος της Ουτρέχτης, αλλά την εκλογή δεν ενέκρινε ο Κορράδος Γ΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας και έτσι δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Το 1156 ο Σύλλογος του καθεδρικού της Κολωνίας εξέλεξε τον Γκέρχαρτ φον Μπονν, ενώ ο πρύτανης (domherren) τον Φρειδερίκο φον Μπεργκ. Για τη διχογνωμία ζητήθηκε από τον Φρειδερίκο Α΄ (ανιψιό του Κορράδου Α΄) να αποφασίσει, ο οποίος ενέκρινε τον Φρειδερίκο, τον περιέβαλε με τα διάσημα του αξιώματός του και τον  έστειλε γρήγορα στη Ρώμη για τη χειροτονία. Ο πάπας Αδριανός Δ΄ επιβεβαίωσε τη θέση του.

Με την ευγένειά του και τη φιλικότητά του κέρδισε την καρδιά πολλών και έμεινε στην ιστορία ως ένας ξεχωριστός άνδρας. Η Βίβλος Τεθνεώτων του Ξάντεν τον περιγράφει ως πρίγκιπα του υψηλότατου ανθρωπισμού. Έμεινε πάντα πιστός στον βασιλιά και τον συνόδευσε στην 2η εκστρατεία του στην Ιταλία. Στην Παβία έπεσε από το άλογό του· το δυστύχημα ήταν μοιραίο. Τάφηκε στο Άλτενμπουργκ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Friedrich Wilhelm Oediger: Geschichte des Erzbistums Köln. Band 1: Das Bistum Köln von den Anfängen bis zum Ende des 12. Jahrhunderts. 2. Auflage. Bachemn, Köln 1972, ISBN 3-7616-0158-1.
* Stefan Burkhardt: Mit Stab und Schwert. Bilder, Träger und Funktionen erzbischöflicher Herrschaft zur Zeit Kaiser Friedrich Barbarossas. Die Erzbistümer Köln und Mainz im Vergleich, Thorbecke, Stuttgart 2008, S. 35.

Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ (Γερμανία)
Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Βλιζιανά Αιτωλοακαρνανίας

Τα **Βλιζιανά** ή **Βλυζιανά** (παλαιά γραφή: Βλυζανά), είναι χωριό στην περιοχή του Δήμου Αστακού, στην περιφερειακή ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, 64 χλμ. από το Μεσολόγγι. Στην απογραφή του 2011 είχε 127 κατοίκους.

Κτισμένο σε υψόμετρο 440 μέτρων, ανάμεσα στα Ακαρνανικά Όρη, εκτείνεται στις ανατολικές υπώρειες του όρους Καλοβούνι (917 μέτρα).

Κύρια ενασχόληση των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Παλαιότερα καλλιεργούσαν αμπέλια.

## Ονομασία
Η ονομασία του χωριού οφείλεται πιθανόν στο νερό που αναβλύζει από το έδαφος ακόμα και τους θερινούς μήνες. Το έδαφος έχει αυτήν την ιδιότητα και το αργιλικό χώμα έχει χρώμα υπόλευκο.

## Ναοί
Τα Βλιζιανά έχουν ως ενοριακό ναό τον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος οικοδομήθηκε τον 19ο αιώνα και προηγουμένως τον Άγιο Βλάσιο. Στα νότια του χωριού βρίσκεται ο ναΐσκος των Αγίων Αναργύρων και στα βόρεια η Αγία Δευτέρα (στη θέση της οποίας βρισκόταν αρχαίος ναός του Ηρακλή), το εσωτερικό του οποίου είναι στρωμένο με μεγάλες τετράγωνες πέτρινες πλάκες και ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Δίπλα στην οδό προς το Βασιλόπουλο βρίσκεται ο ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Στα νότια του χωριού συναντάται και ο ναός της Αγίας Παρασκευής, ενώ παλαιότερα υπήρχαν οι ναοί της Παναγίας (προς το Καλοβούνι), ο Άγιος Ιωάννης, η Αγία Σοφία, ο Άγιος Πέτρος και ο Προφήτης Ηλίας. Στη Μάνινα λειτουργούσε η Μονή Αγίου Νικολάου.

## Ιστορία
Τα Βλυζανά (τουρκικά: Vliziani) αναφέρονται ήδη από τον 16ο αιώνα (1521) και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του Ξηρομέρου τον 17ο αιώνα, με 80 οικογένειες την περίοδο εκείνη. Από τα μέσα του 17ου αιώνα ο πληθυσμός του χωριού άρχισε να μειώνεται εξαιτίας των πολέμων με τους Ενετούς και τους Οθωμανούς. Έτσι, στο δεύτερο τέταρτο του 18ου αιώνα ζούσαν εκεί λιγότερες από δέκα οικογένειες.

### Απογραφές πληθυσμού

## Διοικητική ιστορία
Έπειτα από την απελευθέρωση υπήχθη στον δήμο Αστακού, που τότε είχε έδρα το Δραγομέστο (Καραϊσκάκης) και έπειτα τον Αστακό. Ως το 1912 (οπότε ιδρύθηκε η κοινότητα Βλυζιανών) αναφέρεται ως οικισμός των Βλυζανών και η Μάνινα. Το 2011 η Μάνινα αριθμούσε 170 κατοίκους και τα Βλιζιανά 127.

### Διατελέσαντες πρόεδροι της κοινότητας
Μετά το 1978, πρόεδροι της κοινότητας διετέλεσαν οι:
* Θεοφάνης Παπαγεωργίου (1979-1982), εκλεγείς το 1978 με 56,8%
*Ευστ. Γεροπάνος (1983-1986) εκλεγείς το 1982 με 51,9%
*Ανδρέας Καρφής (1987-90) που εξελέγη το 1986 με 58,4%
*Σπυρίδων Στεργίου (1991-94) εκλεγείς το 1990 με 50,3% και
*Λάζαρος Ζαρκαδούλας (1995-98) εκλεγείς το 1994 με 54,1%.

Η κοινότητα καταργήθηκε το 1998.

## Πολιτισμός
Σήμερα ενεργός είναι ο Πολιτιστικός Λαογραφικός Σύλλογος Βλυζιανών "Γεώργιος Καραισκάκης" με μουσικοχορευτικές και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις που γίνονται στο χωριό.

## Πηγές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Εβεράρδος Α΄ του Μπεργκ-Άλτενα

Ο **Έμπερχαρντ Α΄**, γερμ. Eberhard I (1140 - 23 Ιανουαρίου 1180) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν κόμης του Μπεργκ-Άλτενα (1161-80). Είναι ο ιδρυτής κλάδου, που αργότερα ονομάστηκε Λίμπουργκ-Στίρουμ.

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αδόλφου Δ΄, κόμη του Μπεργκ και της Ίρμγκαρτ, κόρης του Ένγκελμπερτ του Σβάρτσενμπεργκ.

Το 1161 τον πατέρα του διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ένγκελμπερτ Α΄ ως κόμης στο μεγαλύτερο μέρος του Μπεργκ και ο Έμπερχαρντ Α΄ έλαβε το ανατολικό μέρος του Μπεργκ, όπου ο πατέρας του είχε κτίσει το κάστρο Άλτενα. Ονομάστηκε κόμης του Μπεργκ-Άλτενα.

Το 1180 απεβίωσε ο Έμπερχαρντ Α΄ και τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του: ο Άρνολντ έλαβε το Ίζενμπουργκ και ο Φρειδερίκος Α΄ την Άλτενα. Όταν ο γιος του Άρνολτ, Φρειδερίκος θεωρήθηκε ότι φόνευσε τον Ένγκελμπερτ Β΄, αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, του αφαιρέθηκε το Ίζενμπουργκ. Ο γιος του Φρειδερίκου, Ντίτριχ Α΄, ανασύστησε την κομητεία του πατέρα του, έκτισε τον πύργο Λίμπουργκ και ο κλάδος συνεχίστηκε με το όνομα Λίμπουργκ-Στίρουμ. Το Ίζεμπουργκ δόθηκε στον Φρειδερίκο Α΄, που έφτιαξε την κομητεία του Λα Μαρκ και έγινε ο ιδρυτής του ομώνυμου κλάδου.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Κούικ, κόρη του Χάινριχ Α΄, κόμη του Άρνσμπεργκ και είχε τέκνα:
* Όντα 1165-1224, παντρεύτηκε τον Σίμωνα, κόμη του Τέκλενμπουργκ
* Άρνολντ 1166-1209, κόμης του Ίζενμπεργκ
* Αδόλφος π. 1157-1220, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας
* Φρειδερίκος Α΄ 1173-1198, κόμης του Λα Μαρκ, ιδρυτής του κλάδου του Λα Μαρκ

## Παραπομπές


## Αναφορές σε Λογοτεχνικές Πηγές
* Genealogische Handbuch des Adels, Gräfliche Häuser A Band II, 1955;
* W. Gf v. Limburg Stirum, "Stamtafel der Graven van Limburg Stirum", 's Gravenhage 1878;
* A.M.H.J. Stokvis, "Manuel d'Histoire, de Genealogie et de Chronologie de tous les États du Globe", Tome III, Leiden 1890-93;
* W. K. Prins v. Isenburg, "Stammtafeln zur Geschichte der Europaischen Staaten", 2. Aufl., Marburg/Lahn, 1953.

Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ (Γερμανία)
Ανδρόνικος Παλαιολόγος (απεβ. 1344)

Ο **Ανδρόνικος Παλαιολόγος** (αποβιώσας τον Ιούλιο του 1344) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατιωτικός διοικητής κατά την διάρκεια του Βυζαντινού Εμφύλιου Πολέμου του 1341-47.

Ο Ανδρόνικος ήταν υιός του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, κυβερνήτη των Σερρών, θείου του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου (βασίλευσε μεταξύ 1328-41). Αναφορά στο όνομα του Ανδρόνικου γίνεται για πρώτη φορά στις 19 Νοεμβρίου 1341, όταν, κατά την διάρκεια της τελετής στέψης του Ιωάννη Παλαιολόγου, ορίστηκε ως μέγας στρατοπεδάρχης. Λίγο καιρό αργότερα, ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός, εμπλεκόμενος σε εμφύλιο πόλεμο με την αντιβασιλεία του ανήλικου Ιωάννη Ε΄, τον προβίβασε στο αξίωμα του πρωτοστράτωρα, ενώ, παράλληλα, τον όρισε ως κυβερνήτη της περιοχής της Ροδόπης, καθώς και του φρουρίου της Στενήμαχου. Με την άφιξή του στην επαρχία του, ωστόσο, ο ίδιος τάχθηκε υπέρ της αντιβασιλείας. Στην απόφαση αυτή, επηρεάστηκε από τους οικογενειακούς δεσμούς του με έναν εκ των ηγετών της αντιβασιλείας, τον μέγα δούκα Αλέξιο Απόκαυκο, κόρη του οποίου και είχε παντρευτεί. Ο πατέρας του, ομοίως, τάχθηκε με το μέρος της αντιβασιλείας κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου. 

Το 1343/4, ο Απόκαυκος τον απέστειλε εναντίον υποστηρικτών του Καντακουζηνού στην περιοχή του Διδυμότειχου. Ενώ πολιορκούσε το φρούριο του Πύθιου, τον Ιούλιο του 1344, πνίγηκε στον ποταμό Έβρο.

## Παραπομπές

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κατηγορία:Πρωτοστράτορες
Ανδρονικος
Κατηγορία:Βυζαντινοί Στρατοπεδάρχες
Φρειδερίκος Α΄ του Μπεργκ-Άλτενα

Ο **Φρειδερίκος Α΄**, γερμ. Friedrich I (1173 - 1198) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν κόμης του Μπεργκ-Άλτενα και μετά του Λα Μαρκ (1180-98).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Έμπερχαρντ Α΄, κόμη του Μπεργκ-Άλτενα και της Αδελαΐδας των Κούικ, κόρης του Ερρίκου Α΄, κόμη του Άρνσμπεργκ. Είναι ο ιδρυτής ιδιαίτερου κλάδου, που από τον γιο του ονομάστηκε Οίκος του Λα Μαρκ.

Το 1180 απεβίωσε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος αδελφός του έλαβε το βορειοδυτικό μέρος της κομητείας με το όνομα Ίζενμπεργκ, ενώ ο Φρειδερίκος Α΄ το νοτιοανατολικό με το κάστρο Άλτενα.

Το 1198 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφος Α΄. Το 1225 ο εξάδελφος του Αδόλφου Α΄, Φρειδερίκος, κόμης του Ίζενμπουργκ, ήταν ύποπτος για τον φόνο του Ένγκελμπερτ Α΄, αρχιεπισκόπου της Κολωνίας· του αφαιρέθηκε το Ίζενμπουργκ και δόθηκε στον Αδόλφο Α΄, ο οποίος έφτιαξε έτσι την κομητεία του Λα Μαρκ. Ο κλάδος που ίδρυσε ο πατέρας του ονομάστηκε του Λα Μαρκ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλβεράντις, κόρη του Ράινερ του Κρίκενμπεκ-Μίλενντονκ και είχε τέκνα:
* Αδόλφος Α΄ π. 1194-1249
* Φρειδερίκος, άκμασε το 1199

## Αναφορά σε Λογοτεχνικές Πηγές
* Genealogische Handbuch des Adels, Gräfliche Häuser A Band II, 1955;
* W. Gf v. Limburg Stirum, "Stamtafel der Graven van Limburg Stirum", 's Gravenhage 1878;
* A.M.H.J. Stokvis, "Manuel d'Histoire, de Genealogie et de Chronologie de tous les États du Globe", Tome III, Leiden 1890-93;
* W. K. Prins v. Isenburg, "Stammtafeln zur Geschichte der Europaischen Staaten", 2. Aufl., Marburg/Lahn, 1953.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ (Γερμανία)
Ντίτριχ Θ΄ του Λα Μαρκ

Ο **Ντίτριχ Θ΄**, γερμ. Dietrich IX (1374 - 1398) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόμης του Λα Μαρκ (1393-98).

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδόλφου Γ΄ κόμη του Λα Μαρκ & της Κλέβης και της Μαργαρίτας των Γύλιχ, κόρης του Γκέρχαρντ ΣΤ΄ κόμη του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ.

Ο Αδόλφος Γ΄ παραχώρησε την κομητεία του Λα Μαρκ στον δευτερότοκο ήδη από το 1393. Ο Αδόλφος Γ΄ ήταν γιος της Μαργαρίτας κόμισσας της Κλέβης και κληρονόμησε την κομητεία της, που την έδωσε στον πρωτότοκο Αδόλφο Α΄ το 1394. Όμως το 1398 ο Ντίτριχ Θ΄ απεβίωσε στη μάχη και στο Λα Μαρκ τον διαδέχθηκε ο Αδόλφος Α΄, που ξαναένωσε τις δύο κομητείες.

## Εξωτερικές Πηγές
* stirnet.com

## Παραπομπές σe πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Γκέρχαρντ του Λα Μαρκ

Ο **Γκέρχαρτ**, γερμ. Gerhard (1378 - 1461) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόμης του Λα Μαρκ (1430-1461).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αδόλφου Γ΄ κόμη του Λα Μαρκ & της Κλέβης και της Μαργαρίτας των Γύλιχ, κόρης του Γκέρχαρντ ΣΤ΄ κόμη του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ.

Το 1364 απεβίωσε ο Αδόλφος Γ΄ και ο πρωτότοκος Αδόλφος Α΄ έλαβε την Κλέβη, ενώ ο δευτερότοκος Ντήτριχ Θ΄ είχε πάρει από το προηγούμενο έτος το Λα Μαρκ. Το 1398 ο Ντήτριχ Θ΄ απεβίωσε στη μάχη και τον διαδέχθηκε ο Αδόλφος Α΄. Ο φιλόδοξος Γκέραρτ διεκδίκησε το Λα Μαρκ και με τη βοήθεια του αρχιεπισκόπου της Κολωνίας ήλθε σε ένοπλη αντιπαράθεση με τον αδελφό του. Το 1430 συμφώνησαν να λάβει το μεγαλύτερο μέρος της κομητείας με τον όρο ότι θα τον κληρονομούσε ο Ιωάννης Α΄, γιος τού Αδόλφου Α΄.

Το 1461 απεβίωσε ο Γκέρχαρτ άτεκνος και το Λα Μαρκ κληροδοτήθηκε στον ανιψιό του Ιωάννη Α΄, που από το 1448 ήταν δούκας της Κλέβης· έτσι οι δύο κομητείες ενώθηκαν πάλι.

## Πηγές
* stirnet.com

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Χριστοί Ιωαννίνων

Οι **Χριστοί** είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Ιωαννίνων, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πραμάντων, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Πραμάντων ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Πραμάντων.

## Τοποθεσία
Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 526 μέτρων περίπου στις βορειοδυτικές υπώρειες της Κακαρδίτσας των Τζουμέρκων. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Καλαρίτες, Μυστράς, Προσήλιο, Πράμαντα και Τσόπελα. Απέχει από τα Ιωάννινα 54 χλμ. και 71 χλμ. από την Άρτα.

## Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:

## Παραπομπές και υποσημειώσεις


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Οι Χριστοί στον χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χριστών Ιωαννίνων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πραμάντων Ιωαννίνων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.

Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Κατηγορία:Δήμος Πραμάντων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κουνινά Αχαΐας

Η **Κουνινά** είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

Παλιότερα ονομαζόταν και Κοινινά, ονομασία που διορθώθηκε στην σημερινή την 16/10/1940.

## Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:

## Δείπε επίσης
* Λόπεσι Αιγιαλείας
* Μονή Πεπελενίτσας

## Παραπομπές και υποσημειώσεις


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κουνινάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κουνινάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Αιγίου
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Οσουίν της Ντέιρα

Ο **Οσουίν της Ντέιρα** (*Oswine*, ... - 20 Αυγούστου 651) βασιλιάς της Ντέιρα (644 - 651) στις κεντρικές ακτές της ανατολικής Αγγλίας ήταν γιος του Όσρικ της Ντέιρα. Ο Οσουίν διαδέχθηκε στην Ντέιρα τον Άγιο Όσβαλντ ο οποίος έπεσε στην μάχη του Μάζερφιλντ, η επιλογή του έγινε ύστερα από απαίτηση των κατοίκων της Ντέιρα διαιρώντας για άλλη μια φορά την Νορθουμβρία, ο Οσουί της Νορθουμβρίας ήταν ο διάδοχος του στην βορινότερη Βερνικία. Ύστερα από 7 χρόνια ειρήνης ο Οσουί κήρυξε τον πόλεμο στον Οσουίν, ο Οσουίν αρνήθηκε τον πόλεμο και οπισθοχώρησε στο Τζίλλινγκ στην οικία του φίλου του κόμη Χούμβαλντ. Ο Χούμλαντ ωστόσο τον πρόδωσε και κάλεσε τους στρατιώτες του Οσουί οι οποίοι τον θανάτωσαν.

## Χριστιανική λατρεία

Σύμφωνα με τα Αγγλικά έθιμα της εποχής η εκδίκηση ενός φόνου θα μπορούσε να επιστραφεί στο περισσότερο συγγενικό πρόσωπο του δολοφόνου, δολοφόνος θεωρήθηκε ο ίδιος ο Οσουί και το περισσότερο συγγενικό του πρόσωπο ήταν η γυναίκα του. Ο Οσουί μετανιωμένος για τον φόνο ίδρυσε ένα μοναστήρι στο οποίο κατέφυγε ο ίδιος και η οικογένεια του προσευχόταν συνεχώς και ζητώντας την συγχώρεση του θεού και την ανάπαυση της ψυχής του Οσουίν, το μοναστήρι ήταν το ίδιο στο οποίο ο Οσουίν αργότερα ανακηρύχτηκε Άγιος. Ο Οσουίν της Ντέιρα ήταν ένας από τους πολλούς Αγγλοσάξονες βασιλείς οι οποίοι ανακηρύχτηκαν αργότερα άγιοι ένας από αυτούς ήταν και ο Εδουάρδος ο Μάρτυρας.     
Ο Οσουίν τάφηκε στο Τίνεμαουθ αλλά ο τόπος ταφής του αργότερα ξεχάστηκε, ακούγεται ότι έγινε γνωστός από έναν μοναχό με το όνομα Εδμόνδος. Υπήρξε λατρεία του Αγίου Οσουίν σαν χριστιανού μάρτυρα επειδή πέθανε *"αν όχι για την πίστη του Χριστού τουλάχιστον για την λατρεία του Χριστού"*. Η Αγγλική χριστιανική κοινότητα στο Νορθάμπερλαντ είναι αφιερωμένη στον Άγιο Οσουίν η οποία ανηγέρθη το 1886 και μπορεί να συγκεντρώσει 150 πιστούς, έχει έξι καμπάνες στην οροφή και τακτικές υπηρεσίες για το καμπαναριό κάθε Κυριακή. Η Καθολική κοινότητα του Τίνεμαουθ με την εκκλησία βρίσκεται κοντά στον τόπο ταφής του Οσουίν.  

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Bede, Historia Ecclesiastica gentis Anglorum, ed. and tr. B. Colgrave and R.A.B. Mynors, Bede’s Ecclesiastical History of the English People. Oxford, 1969.
*Anonymous, Vita Oswini (twelfth century), ed. James Raine, Miscellanea Biographica. Publications of the Surtees Society 8. London, 1858. 1-59. PDF available from Internet 
*Chase, Colin. "Beowulf, Bede, and St. Oswine: The Hero's Pride in Old English Hagiography." The Anglo-Saxons. Synthesis and Achievement, ed. J. Douglas Woods and David A.E. Pelteret. Waterloo (Ontario), 1985. 37-48. Reprinted in The Beowulf Reader, ed. Peter S. Baker. New York and London, 2000. 181-93.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Άγιος Οσουίν
*Άγιος Οσουίν

Κατηγορία:Βασιλείς της Ντέιρα
Επαρχία Ουτσαλίνσκι

Η **επαρχία Ουτσαλίνσκι **(ρωσικά: Учали́нский райо́н, μπασκιρικά: Учалы районы) είναι μια διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις πενήντα τέσσερις στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Αυτη η επαρχία βρίσκεται στα ανατολικά της δημοκρατίας στα σύνορα με την Περιφέρεια Τσελιάμπινσκ στα βόρεια, ανατολικά και νότια, με την επαρχία Αμπζελιλόφσκι στα νότια και με την επαρχία Μπελορέτσκι στα δυτικά. Η έκταση της επαρχίας είναι 4.510 τ.χλμ. Το διοικητικό κέντρο είναι του Ουτσάλι (το οποίο δεν ανήκει διοικητικά στην επαρχία). Στην απογραφή του 2010, ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας ήταν 35,480 κάτοικοι.

## Ιστορία
Η επαρχία ιδρύθηκε το 1930.

## Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, η επαρχία Ουτσαλίνσκι είναι μια από τις πενήντα τέσσερις στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν. Χωρίζεται σε δεκαοκτώ σελσοβέτ, που αποτελείται από ογδόντα επτά αγροτικές περιοχές. Η πόλη του Ουτσάλι εξυπηρετεί ως διοικητικό κέντρο, παρά το γεγονός ότι ενσωματώνεται ξεχωριστά ως πόλη δημοκρατικής σημασίας—διοικητική μονάδα με κατάσταση ίση με αυτή των επαρχιών.

Ως δημοτική διαίρεση, η επαρχία ενσωματώνεται ως Δημοτικό Διαμέρισμα Ουτσαλίνσκι, με την πόλη δημοκρατίας σημασία του Ουτσάλι να έχει ενσωματωθεί στον Αστικό Οικισμό Ουτσάλι. Τα δεκαοκτώ σελσοβέτ ενσωματώνονται ως δεκαοκτώ αγροτικοί οικισμοί εντός του δημοτικού διαμερίσματος. Επίσης η πόλη του Ουτσάλι χρησιμεύει ως το διοικητικό κέντρο του δημοτικού διαμερίσματος.

## Δημογραφικά στοιχεία
Όσον αφορά την εθνοτική σύνθεση, στην απογραφή του 2010, το 64.3% του πληθυσμού ήταν Μπασκίρ, το 15.9% ήταν Τάταροι και το 18,2% ήταν Ρώσοι, και το υπόλοιπο 1.6% άνηκαν σε άλλες εθνικότητες.

## Παραπομπές


## Πηγές
* №ВС-22/15 24 декабря 1993 г. "Конституция Республики Башкортостан", в ред. Закона №57-з от 4 марта 2014 г. "О внесении изменений и дополнений в Конституцию Республики Башкортостан". Опубликован: "Ведомости Верховного Совета и Правительства Республики Башкортостан", №4-22, ст.146, 1994.

Κατηγορία:Επαρχίες της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Βρωμαιθανικό οξύ

Το **βρωμαιθανικό οξύ** (αγγλικά *bromoethanoic acid* ή *bromoacetic acid*, *MBA* από το *MonoBromoAcetic acid*) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο και βρώμιο, με μοριακό τύπο **[[C2H3BrO2|C<sub>2</sub>H<sub>3</sub>BrO<sub>2</sub>]]**, αν και συνηθέστερα παριστάνεται ως **BrCH<sub>2</sub>COOH**. Είναι ένα βρωμoκαρβοξυλικό οξύ που είναι αποτελεί ένα σχετικά ισχυρό αλκυλιωτικό μέσο. Το χημικά καθαρό βρωμαιθανικό οξύ, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο στερεό. Τόσο το ίδιο το βρωμαιθανικό οξύ, όσο και οι εστέρες του χρησιμοποιούνται ευρέως ως δομικά στοιχεία στην οργανική σύνθεση, με χρήσιμες εφαρμογιές, για παράδειγμα, στη φαρμακευτική χημεία.

## Παραγωγή
Αυτή η ένωση παρασκευάζεται (συνήθως) με βρωμίωση του αιθανικού οξέος:
\mathrm{CH_3COOH + Br_2 \xrightarrow{} BrCH_2COOH + HBr} 
Μια παραλαγή της παραπάνω αντίδρασης αποτελεί η διεργασία Χελλ-Βόλχαρντ-Ζελίνσκυ (*Hell-Volhard-Zelinsky process*): 
\mathrm{CH_3COOH + Br_2 \xrightarrow{\epsilon \rho \upsilon \theta \rho \acute{o} \varsigma \; P} BrCH_2COOH + HBr} 


## Δείτε επίσης
# Το αιθανικό οξύ.
# Το φθοραιθανικό οξύ.
# Το χλωραιθανικό οξύ.
# Ο βρωμαιθανικός αιθυλεστέρας.

## Πηγές
* Ν. Αλεξάνδρου, *Γενική Οργανική Χημεία*, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985
* Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
* SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
* Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
* Πολυχρόνη Σ. Καραγκιοζίδη: Ονοματολογία οργανικών ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1991, Έκδοση Β΄.
* Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985, Έκδοση Β΄.
* Δ. Νικολαΐδη: Ειδικά κεφάλαια Οργανικής Χημεία, Θεσσαλονίκη 1983.

## Aναφορές και σημειώσεις


Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα
Κατηγορία:C2
Deutschland 83

Το ***Deutschland 83*** ή ***Deutschland83*** είναι γερμανική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε το 2015 και ολοκληρώθηκε σε 8 επεισόδια. 

Η ιστορία τοποθετείται στο 1983 και επικεντρώνεται στον αξιωματικό της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Μάρτιν Ράουχ, τον οποίο στέλνει η Στάζι σε ειδική αποστολή στη Δυτική Γερμανία και συγκεκριμένα στην Bundeswehr. Στη σειρά παρουσιάζεται η ένταση μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας, καθώς και ο φόβος για τη διεξαγωγή Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Η σειρά είχε επιτυχία και προβλήθηκε και εκτός Γερμανίας. Κέρδισε πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών το Διεθνές Βραβείο Emmy, τη Χρυσή Κάμερα και το βραβείο Grimme.

Έχουν ανακοινωθεί οι συνέχειες της σειράς, το *[[Deutschland 86]]* και το *[[Deutschland 89]]*.
## Ηθοποιοί και χαρακτήρες
* Γιόνας Νάι ως Μάρτιν Ράουχ/Μόριτς Σταμ
* Μαρία Σράντερ ως Λενόρα Ράουχ
* Ούλριχ Νέτεν ως Βόλφγκανγκ Έντελ
* Ζιλβέστερ Γκροτ ως Βάλτερ Σβέπενστετε
* Σόνια Γκέρχαρντ ως Ανέτε Σνάιντερ
* Λούντβιχ Τρέπτε ως Αλεξάντερ Έντελ
* Αλεξάντερ Μπέιερ ως Τομπίας Τίσμπιρ
* Καρίνα Βίζε ως Ίνγκριντ Ράουχ
* Λίζα Τομασέφσκι ως Ιβόνε Έντελ
* Γενς Αλμπίνους ως Χένρικ Μάιερ
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα 
* 

Κατηγορία:Γερμανικές τηλεοπτικές σειρές
Κατηγορία:Κατασκοπικές τηλεοπτικές σειρές
Κατηγορία:Ιστορικές τηλεοπτικές σειρές
Έθελβαλντ της Ντέιρα

Ο **Έθελβαλντ** (*Œthelwald*, 625 - 655) ήταν βασιλιάς της Ντέιρα (651-655). Ήταν γιος του Αγίου Όσβαλντ, διάδοχος του Οσουίν της Ντέιρα όταν εκείνος δολοφονήθηκε από τον Οσουί της Νορθουμβρίας, δεν έχουν γίνει σαφείς οι συνθήκε υπό τις οποίες ανέβηκε στον θρόνο. Συμμάχησε στην συνέχεια με τον Πέντα της Μερκίας ο οποίος ήταν εχθρός του Οσουί και υποστήριξε την επίθεση του Πέντα στην Νορθουμβρία (655) αλλά όταν οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στις 15 Νοεμβρίου στην *μάχη του Βινβάεντ* ο Έθελβαλντ οπισθοχώρησε και o στρατός αποδυναμώθηκε, ο Πέντα ηττήθηκε και σκοτώθηκε. Ο Έθελβαλντ στην συνέχεια έχασε τον θρόνο της Ντέιρα, ο Οσουί της Νορθουμβρίας τοποθέτησε νέο βασιλιά τον μεγαλύτερο γιο του Άλφριθ, η τύχη του Έθελβαλντ είναι αβέβαιη αφού δεν καταγράφεται τίποτα για τον ίδιο μετά την μάχη. Μια τοπική παράδοση αναφέρει ότι έζησε το υπόλοιπο της ζωής του ως ερημίτης στο βόρειο Γιορκσάιρ.
Παρά το γεγονός ότι συμμάχησε με τον παγανιστή Πέντα ο Έθελβαλντ ήταν πιστός χριστιανός, έκανε γενναίες δωρεές ειδικά στον Άγιο Σεντ για τον οποίο ίδρυσε και ένα μοναστήρι. 

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*D. P. Kirby, The Earliest English Kings (1991, 2000)
*Bede, H. E., book III, chapter 24. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Έθελβαλντ

Κατηγορία:Βασιλείς της Ντέιρα
Ζακ-Αρσέν ντ' Αρσονβάλ

Ο **Ζακ-Αρσέν ντ' Αρσονβάλ** (*Jacques-Arsène d'Arsonval*, 8 Ιουνίου 1851 – 31 Δεκεμβρίου 1940) ήταν Γάλλος ιατρός, φυσικός και εφευρέτης του ομώνυμου γαλβανόμετρου κινητού πηνίου, καθώς και του αμπερόμετρου με θερμοζεύγος. Υπήρξε επίσης σημαντική η συμβολή του στο νεοπαγές τότε πεδίο της ηλεκτροφυσιολογίας, δηλαδή της μελέτης των αποτελεσμάτων του ηλεκτρισμού πάνω στους βιολογικούς οργανισμούς.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο ντ' Αρσονβάλ γεννήθηκε στο χωριό Λα Πορσερί, κοντά στη Λιμόζ. Σπούδασε ιατρική στη Λιμόζ και στο Παρίσι, παίρνοντας πτυχίο το 1877. Από το 1873 μέχρι το 1878 ήταν βοηθός του Κλοντ Μπερνάρ, ενός από τους θεμελιωτές της πειραματικής φυσιολογίας. Μετά τον θάνατο του Μπερνάρ, ο ντ' Αρσονβάλ βοηθούσε τον Σαρλ-Εντουάρ Μπράουν-Σεκάρ (1817-1894), και όταν απεβίωσε και ο Σεκάρ, τον διαδέχθηκε ως καθηγητής στο College de France.

Επηρεασμένος από τον Μπερνάρ, ο ντ' Αρσονβάλ πήρε την απόφαση να αφιερώσει τη ζωή του στην επιστημονική έρευνα. Το 1892 έγινε διευθυντής του νέου εργαστηρίου βιοφυσικής στο College de France και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1910. Οι κυριότερες ερευνητικές συνεισφορές του έγιναν στην ηλεκτροφυσιολογία. Το 1889 άρχισε τις πρώτες έρευνες των επιδράσεων του εναλλασσόμενου ρεύματος στη φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος. Ανεκάλυψε ότι τέτοια ρεύματα με συχνότητες πάνω από 5 kHz δεν προκαλούσαν τις μυϊκές συσπάσεις και διεγέρσεις νεύρων μιας ηλεκτροπληξίας. Αντιθέτως, φαινόταν να έχουν ευεργετικά αποτελέσματα. Ο ντ' Αρσονβάλ πρωτοπόρησε έτσι στη θεραπευτική εφαρμογή του εναλλασσόμενου ρεύματος υψηλής συχνότητας στο ανθρώπινο σώμα, θεμελιώνοντας την πρακτική που είναι γνωστή ως ηλεκτροθεραπεία. Ανέπτυξε ένα διεγειρόμενο από σπινθήρα κύκλωμα συντονισμού για να παράγει ρεύματα συχνότητας 0,5 ως 2&nbsp;MHz, γνωστά ως «ρεύματα ντ' Αρσονβάλ» για θεραπευτικούς σκοπούς. Αργότερα, το ίδιο κύκλωμα χρησιμοποιήθηκε για διαθερμία.    

Το 1881 ο ντ' Αρσονβάλ πρότεινε την αξιοποίηση της θαλάσσιας θερμικής ενέργειας. Δικός του φοιτητής, ο Ζωρζ Κλωντ, κατασκεύασε την πρώτη τέτοια εγκατάσταση, το 1930 στην Κούβα.

Ο ντ' Αρσονβάλ νυμφεύθηκε νεαρός, το 1871, έμεινε χήρος το 1896 και ξαναπαντρεύτηκε χωρίς να αποκτήσει παιδιά.

## Τιμητικές διακρίσεις
Ο Ζακ-Αρσέν ντ' Αρσονβάλ τιμήθηκε με το Βραβείο Μοντυόν (Prix Montyon) το 1882, με το παράσημο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής το 1884 και με τον γαλλικό Μεγαλόσταυρο το 1931.  Το 1918 εκλέχθηκε πρόεδρος του Ινστιτούτου Ακτινολογίας. Ο κρατήρας Ντ' Αρσονβάλ στην αόρατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Εικονογραφημένο αρχείο για τον εφευρέτη και τις συσκευές του

Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες
Κατηγορία:Φυσιολόγοι
Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί
Ιωάννης Σταματάκος

Ο **Ιωάννης Σταματάκος** (1896-1968) ήταν Έλληνας κλασικός φιλόλογος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακαδημαϊκός.

## Βιογραφία
Ο Σταματάκος γεννήθηκε στα Μουντανίστικα Λακωνίας (σήμερα ανήκουν στον Δήμο Ανατολικής Μάνης) και σπούδασε φιλολογία στην Αθήνα, στο Βερολίνο, στο Γκέτινγκεν και στην Οξφόρδη (1930-1933). Ανακηρύχθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1935 και στη συνέχεια δίδαξε στο Πειραματικό Σχολείο του, προτού γίνει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Πρότεινε διορθώσεις στο σωζόμενο πρότυπο κείμενο του Θουκυδίδη. Κατά τα άλλα, ήταν σταθερά πολύ συντηρητικός στο γλωσσικό ζήτημα. Υπό την ιδεολογική επίδραση του Σταματάκου, το τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών αρνήθηκε τρεις φορές την εκλογή του Μανόλη Τριανταφυλλίδη ως καθηγητή. Μάλιστα, ο Σταματάκος στη σχετική του εισήγηση περιγράφει τον Τριανταφυλλίδη ως «εγκληματία» (το πλήρες κείμενο της εισηγήσεως Σταματάκου, είναι διαθέσιμο στη βάση δεδομένων του ΑΠΘ).

Ο Σταματάκος εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1959, εννέα χρόνια πριν από τον θάνατό του στην Αθήνα σε ηλικία 72 ετών. Συνέγραψε πλήθος φιλολογικών εργασιών και βιβλίων, από τα οποία ξεχωρίζουν:

* *Λεξικόν της αρχαίας ελληνικής γλώσσης* σε 3 τόμους, επίτομη επανέκδοση σε 1261 σελ., Αθήνα 2006, ISBN 978-960-98762-9-2
* *Ιστορική γραμματική αρχαίας ελληνικής*, εκδ. Δεδεμάδη (επανέκδ.), Αθήνα 2006, 566 σελ., ISBN 978-960-9482-00-4
* *Λεξικόν της νέας ελληνικής γλώσσης* (3 τόμοι)
* *Πλουτάρχου Ηθικών, ει πρεσβυτέρω πολιτευτέον*

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 20, σελίδα 804

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Ι. Σταματάκος στο ''Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό'' της Εκδοτικής Αθηνών

Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ζαν Ρισέ

Ο **Ζαν Ρισέ** (*Jean Richer*, περ. 1630-1696) ήταν Γάλλος αστρονόμος και βοηθός («élève astronome») στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, υπό τον Τζοβάνι Ντομένικο Κασίνι. Αναφέρεται και ως μαθηματικός.

Μεταξύ του 1671 και του 1673 ο Ρισέ διεξήγε πειράματα και αστρονομικές παρατηρήσεις στην Καγιέν της Γαλλικής Γουιάνας, ως απεσταλμένος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Οι παρατηρήσεις και μετρήσεις του που αφορούσαν τον πλανήτη Άρη κατά την ευνοϊκή αντίθεσή του, συνδυαζόμενες με αυτές που έγιναν ταυτοχρόνως στο Παρίσι από τον Κασίνι, οδήγησαν στην πρώτη βασιζόμενη σε δεδομένα εκτίμηση της αποστάσεως Γης-Άρη, η οποία στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για να υπολογισθεί η απόσταση Γης-Ήλιου (η Αστρονομική μονάδα).

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί, ο Ρισέ μέτρησε επίσης το μήκος ενός εκκρεμούς με ημιπερίοδο ενός δευτερολέπτου, βρίσκοντας ότι ήταν 1,25 *[[ligne]]* (2,8 χιλιοστά του μέτρου) μικρότερο σε μήκος από όσο στο Παρίσι. Αργότερα ο Ισαάκ Νεύτων σχολίασε ότι αν (όπως είχε υποστηρίξει) η δύναμη της βαρύτητας ανάμεσα σε δύο σώματα μειώνεται ανάλογα με το τετράγωνο της αυξήσεως της μεταξύ τους αποστάσεως, τότε το προφανές συμπέρασμα από τις μετρήσεις του Ρισέ ήταν ότι η Καγιέν απείχε περισσότερο από το κέντρο της Γης από ό,τι το Παρίσι, όπου είχαν πραγματοποιηθεί οι πρώτες τέτοιες μετρήσεις. Επομένως η Γη δεν ήταν δυνατό να είναι σφαιρική, αλλά έπρεπε να είναι εξογκωμένη κοντά στον ισημερινό, όπου βρισκόταν η Γαλλική Γουιάνα. Μπορεί να υποστηριχθεί ότι ο Ρισέ υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος που παρατήρησε μία μεταβολή στο μέτρο της επιταχύνσεως της βαρύτητας πάνω στην επιφάνεια της Γης, θεμελιώνοντας έτσι τον κλάδο της βαρυτομετρίας. Πραγματοποίησε επίσης παρατηρήσεις των ζώων της περιοχής.

Η επιστροφή του Ρισέ στο Παρίσι το 1673 εορτάσθηκε δεόντως και του δόθηκε ο τίτλος του «Βασιλικού Μηχανικού», αλλά η δημοσίευση των ευρημάτων του μετά την ανάλυσή τους καθυστέρησε για άγνωστη αιτία, μέχρι το 1679, όταν ένα έργο υπό τον τίτλο *Observations Astronomiques et Physiques Faites en L'Isle de Caïenne par M. Richer, de l'Academie Royale des Sciences* κυκλοφόρησε με συγγραφέα τον Ρισέ. Λίγο αργότερα, του ανατέθηκε ένα πρόγραμμα μηχανικής στη Γερμανία. Δεν είναι γνωστό κάτι για το υπόλοιπο της ζωής του. Σύμφωνα με τους περισσότερους βιογράφους του, πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία περίπου 66 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* J.W. Olmsted: «The Scientific Expedition of John Richer to Cayenne (1672-73)», *Isis*, τόμος 34 (1942-43), σσ. 117-128
* E. Rosen: το λήμμα για τον Ρισέ στο *Dictionary of Scientific Biography*, Νέα Υόρκη 1970-1990

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μαθηματική βιογραφία από τους J.J. O'Connor and E.F. Robertson στο MacTutor History of Mathematics archive, στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους
* Ο Ζαν Ρισέ στο ''Galileo Project''

Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί
Μπαστιάς

Το επώνυμο **Μπαστιάς** πιθανόν αναφέρεται στους:

* Γιάννης Μπαστιάς (γεν. 1936), Έλληνας εκδότης και συγγραφέας
* Κωστής Μπαστιάς (1901–1972),  Έλληνας λογοτέχνης, δημοσιογράφος και εκδότης

Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Έλφγουιν της Ντέιρα

Ο **Έλφγουιν της Ντέιρα** (*Ælfwine*, περί το 661 - 679) βασιλιάς της Ντέιρα (670 - 679) ήταν γιος του Οσουί της Νορθουμβρίας και αδελφός του Έγκφριθ της Νορθουμβρίας. Μετά την άνοδο στον θρόνο της Νορθουμβρίας του Έγκφριθ (670) ο Έλφγουιν ο οποίος ήταν τότε μικρό παιδί τοποθετήθηκε υποτελής βασιλιάς στην Ντέιρα, προοριζόταν επιπλέον και διάδοχος του άτεκνου αδελφού του Έλφγουιν. Ο Έλφγουιν ωστόσο έπεσε στην *μάχη του Τρέντ* εναντίον της Μερκίας (679), ο θάνατος του παραλίγο να φέρει μεγάλη κλιμάκωση των συγκρούσεων, τελικά επανήλθε η ηρεμία με την επέμβαση του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι Θεόδωρου και η Μερκία πλήρωσε μεγάλη χρηματική αποζημίωση για τον φόνο του Έλφγουιν. Ο Βέδας σχετικά με το περιστατικό γράφει :

*"Τον ένατο χρόνο της βασιλείας του Έγκφριθ μια μεγάλη μάχη έγινε ανάμεσα στον ίδιο και στον [[Έθελρεντ της Μερκίας]] κοντά στον ποταμό Τρέντ, στην μάχη σκοτώθηκε ο αδελφός του βασιλιά Έλφγουιν ένας νέος 18 ετών, πολύ αγαπητό στην χώρα του ενώ ο Έθελρεντ είχε παντρευτεί την αδελφή του [[Όσθριθ]]. Το τραγικό γεγονός παραλίγο να φέρει αιματηρό πόλεμο ανάμεσα στα δυο έθνη αλλά ο αρχιεπίσκοπος Θεόδωρος πιστός στον θεό ζήτησε την βοήθεια του για να  μην γίνει η μεγάλη αιματοχυσία. Οι προσευχές του εισακούστηκαν από τον θεό, κλείστηκε ειρήνη ανάμεσα στους δυο βασιλείς και κανένας άντρας δεν σκοτώθηκε, ο Έγκφριθ δέχτηκε μονάχα μια χρηματική αποζημίωση για τον φόνο του αδελφού του. Η ειρήνη συνεχίστηκε για πολλά χρόνια ακόμα ανάμεσα στους δυο βασιλείς και τους δυο λαούς"*.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Bede, Historia ecclesiastica, Book IV, chapter 21.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Έλφγουιν

Κατηγορία:Βασιλείς της Ντέιρα
Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1991-1992

Το **[[Α2 Εθνική Χειροσφαίρισης Ελλάδας|Πρωτάθλημα Α2΄ Εθνικής κατηγορίας χάντμπολ ανδρών]]** της περιόδου **1991–92** ήταν το 3ο από την καθιέρωση της Α2 και συνολικά το 10ο πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας στην ιστορία του ελληνικού χάντμπολ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο **[[Αθλητικός Σύλλογος Σχολών ΞΥΝΗ|Α.Σ. Σχολών Ξυνή]]**, που ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή **[[Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων]]**, έπειτα από τη διαδικασία των πλέι-οφ.

## Τελική κατάταξη
Η τελική κατάταξη προέκυψε ύστερα από τη διαδικασία των πλέι-οφ, στα οποία οι ομάδες χωρίστηκαν σε τρεις τετράδες, ανάλογα με την θέση τους στην κανονική περίοδο. Στα πλέι-οφ μετέφεραν τους βαθμούς τους και αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε ένα μίνι πρωτάθλημα 6 αγωνιστικών. Γι' αυτό και υπάρχουν ξεχωριστές βαθμολογίες ανά τετράδα.

***Πρώτος σκόρερ**: Απόστολος Τικμανίδης (ΑΓΣ Ιωαννίνων) 215 γκολ.

## Πηγές
* «Έξτρα Ηχώ: Πανόραμα ’92», ένθετο εφ. Αθλητική Ηχώ, 23/12/1992, σελ. 54.

1991 1992
Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1991
Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1992
Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (Ελλάδα)

Το **Γενικό Λογιστήριο του Κράτους** (ΓΛΚ) αποτελεί μέρος του οργανογράμματος του Υπουργείου Οικονομικών, υπαγόμενο στη Γενική Γραμματεία Δημοσιονομικής Πολιτικής. Συστάθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα της 6ης Οκτωβρίου 1842. Μέχρι το 1917, είχε μείνει σχεδόν αμετάβλητο. Με τον ν.914/1917 το προσωπικό του Λογιστηρίου διαιρείται σε δύο κλάδους (Διοικητικό και Λογιστικό). Με τον ν.2761/1922 το Λογιστήριο αναβαθμίζεται σε Υπουργείο Θησαυρού στις 8 Μαΐου 1922 και καταργείται στις 28 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους

## Υπηρεσίες
Η Γενική Γραμματεία Δημοσιονομικής Πολιτικής αποτελείται από τις διευθύνσεις: 
* Αυτοτελές Τμήμα Επιχειρησιακής Ανάλυσης και Υποστήριξης,
* Γενική Διεύθυνση Δημοσιονομικής Πολιτικής και Προϋπολογισμού,
* Γενική Διεύθυνση Θησαυροφυλακίου και Δημοσιονομικών Κανόνων, 
* Γενική Διεύθυνση Δημοσιονομικών Ελέγχων, 
* Γενική Διεύθυνση Ελέγχων Συγχρηματοδοτούμενων Προγραμμάτων, 
* Γενική Διεύθυνση Χορήγησης Συντάξεων Δημοσίου Τομέα.

Οι αρμοδιότητες της Γενικής Γραμματείας Δημοσιονομικής Πολιτικής προβλέπονται από τον Οργανισμό Υπουργείου Οικονομικών, Π.Δ. 142/2017 (ΦΕΚ Α΄ 181/23.11.2017). 

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος του Υπουργείου Οικονομικών

Κατηγορία:Υπουργείο Οικονομικών (Ελλάδα)
NGC 4697

Ο **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 4697** (γνωστός στους ερασιτέχνες αστρονόμους και ως **Caldwell 52**) είναι ελλειπτικός γαλαξίας που απέχει περί τα 40 ως 50 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στην Παρθένο (αστερισμό). Ωστόσο δεν ανήκει στο καθαυτό Σμήνος Γαλαξιών της Παρθένου: αποτελεί μέλος της «Ομάδας του NGC 4697», μιας ομάδας γαλαξιών που περιλαμβάνει αρκετούς πολύ μικρότερους γαλαξίες, καθώς και τον NGC 4731, και είναι μία από τις πολλές ομάδες που αποτελούν μία νότια επέκταση του ''Υπερ''σμήνους γαλαξιών της Παρθένου.

Η απόσταση του NGC 4697 από τη Γη δεν είναι γνωστή με κάποια ακρίβεια: Διάφορες μετρήσεις έχουν δώσει τιμές για αυτή από 28 μέχρι 76 εκατομμύρια έτη φωτός. Σύμφωνα με την Εξωγαλαξιακή Βάση Δεδομένων της NASA, ο μέσος όρος αυτών των μετρήσεων είναι περίπου 38 εκατομμύρια έτη φωτός, ενώ κατά τη βάση δεδομένων SIMBAD η απόσταση είναι περίπου 50 εκατομμύρια έτη φωτός.

Στο κέντρο του γαλαξία υπάρχει υπερμαζική μελανή οπή. Η μάζα της έχει εκτιμηθεί από 160 μέχρι 190 εκατομμύρια ηλιακές μάζες.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες
Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός)
4697
052
43276
Βίνλαντ

**Βίνλαντ**, **Βάινλαντ** ή **Γουίνλαντ** (Αρχαία Σκανδιναβική Γλώσσα: *Vínland,* σημαίνει "*η Γη της Αμπέλου"*), είναι η παραθαλάσσια περιοχή της Βόρειας Αμερικής η οποία εξερευνήθηκε από τους Βίκινγκ, όπου ο Ισλανδός εξερευνητής Λέιφ Έρικσον αποβιβάσθηκε πρώτη φορά το έτος 1000 μ.Χ., περίπου πέντε αιώνες πριν από τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου και του Τζον Κάμποτ. *Βίνλαντ* ήταν το όνομα που δόθηκε στην Βόρεια Αμερική ως προς την έκταση που εξερευνήθηκε από τους Βίκινγκ, κατά πάσα πιθανότητα συμπεριλαμβανομένης και της Νέας Γης και του Κόλπου του Αγίου Λαυρεντίου μέχρι και του βορειοανατολικού Νιου Μπράνσγουικ (όπου εντοπίζονται και τα ομώνυμα αμπέλια).

Το 1960, αρχαιολογικά ευρήματα οικισμού Βίκινγκ στην Βόρεια Αμερική (πλησίον της Γροιλανδίας) ανακαλύφθηκαν στην τοποθεσία Λ'ανς ο Μέντοους στο βορειότερο άκρο της νήσου της Νέας Γης. Πριν από τα αρχαιολογικά ευρήματα, η Βίνλαντ ήταν γνωστή μόνο από τα παλαιά Σκανδιναβικά Έπη και την μεσαιωνική ιστοριογραφία. Η ανακάλυψη του 1960 οριστικώς απέδειξε την προ-κολομβιανή αποίκιση της αμερικανικής ηπείρου από τους Βίκινγκ. Η τοποθεσία Λ'Ανς ο Μέντοους (*L'Anse aux Meadows*) πιθανώς ανταποκρίνεται στον οικισμό *Στράουμφιερδ (Straumfjörð*) ο οποίος αναφέρεται στα σκανδιναβικά έπη (saga) του Έρικ του Ερυθρού.

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία
* Jones, Gwyn (1986). *The Norse Atlantic Saga: Being the Norse Voyages of Discovery and Settlement to Iceland, Greenland, and North America*. Oxford University Press. .
* Sverrir Jakobsson, "Vínland and Wishful Thinking: Medieval and Modern Fantasies," *Canadian Journal of History* (2012) 47#3 pp. 493–514.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Αμερικής
Κόκκινος δράκος (βιβλίο)

Ο **Κόκκινος δράκος** (*Red Dragon*) είναι μυθιστόρημα τρόμου και ψυχολογικό θρίλερ του Αμερικανού μυθιστοριογράφου **[[Τόμας Χάρις]]** που εκδόθηκε από τον αμερικανικό εκδοτικό οίκο *"G. P. Putnam's Sons"* το  **[[1981]]**. Είναι το πρώτο μιας σειράς μυθιστορημάτων του Χάρις, με ήρωα τον διαβόητο ψυχίατρο -κανίβαλο, *[[Χάνιμπαλ Λέκτερ]]*. 
Ήρωας του βιβλίου είναι ο κατά συρροήν παρανοϊκός δολοφόνος Φράνσις Ντολαράιντ (:en: Francis Dolarhyde). Ο Ντολαράιντ είναι ένας νεαρός, μοναχικός υπάλληλος μιας κινηματογραφικής εταιρείας που ζει στον κόσμο της ψυχοπάθειάς του. Εμμονικός με τον πίνακα του Ουίλιαμ Μπλέικ «Ο μεγάλος κόκκινος δράκος και η γυναίκα που ντύνεται τον Ήλιο», με τον οποίο ταυτίζεται για να νικήσει τα συμπλέγματα κατωτερότητας και ενοχής που έχει εξαιτίας της σεξουαλικής ανικανότητάς του, θα δολοφονήσει τρεις οικογένειες, για να εκδικηθεί τις γυναίκες, στα μάτια των οποίων νομίζει πως αντανακλάται η δική του ανικανότητα. Ο πράκτορας του FBI, Γουίλιαμ Γκράχαμ, θα αναγκαστεί προκειμένου να συλλάβει τον δολοφόνο, να καταφύγει -με κίνδυνο της ζωής του- στον άσπονδο εχθρό του, τον φυλακισμένο πλέον, Χάνιμπαλ Λέκτερ.

Το βιβλίο έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία, φέρνοντας στον συγγραφέα φήμη αλλά και το αξιοσέβαστο ποσό των 1.000.000 δολλαρίων, από την πώληση των πνευματικών δικαιωμάτων του σε Αμερική και Αγγλία. 
Επίσης έχει ενταχτεί στη λίστα των  *"Top 100 Mystery Novels of All Time"*, *«Τα 100 καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα όλων των εποχών»* της «Εταιρείας Αμερικανών συγγραφέων μυστηρίου» 
Το μυθιστόρημα αυτό - δεύτερο στην εργογραφία του Χάρις - πρώτο στην σειρά βιβλίων με ήρωα τον Χάνιμπαλ Λέκτερ - είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης έρευνας του συγγραφέα ο οποίος παρακολούθησε μαθήματα του FBI στο Κουάντικο της Βιρτζίνια, για την ψυχοσύνθεση των κατά συρροή δολοφόνων. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής, που κράτησε 18 μήνες, ο Χάρις ζούσε κοντά στο πατρικό του σπίτι, παραστεκόμενος στον άρρωστο πατέρα του, σε μια καλύβα με παρέα μια αγέλη από σκυλιά. Ο πατέρας του Χάρις, πέθανε την 1η Μαϊου του 1981, και ο Χάρις αφιέρωσε το βιβλίο σε αυτόν. 
Το μυθιστόρημα έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο δυο φορές: το 1986 με τίτλο *"Manhunter"* (Ανθρωποκυνηγός) από τον Michael Mann και το 2002 με τίτλο ίδιο με του βιβλίου *"Red Dragon"* (Κόκκινος δράκος) από τον Brett Ratner .
Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε σε βιβλίο από τις εκδόσεις *«Bell / Χαρλένικ Ελλάς»* το 2000, σε 416 σελ. και μετάφραση του Μάρκου Χρόνη 
(ISBN 9789604500284).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Tony Magistrale και Michael A. Morrison: *"A Dark Night's Dreaming: Contemporary American Horror Fiction"* εκδ. Πανεπιστήμιο Νότιας Καρολίνας, 1996 https://books.google.gr/books?id=wWnF_DxlFCkC&pg=PA27&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τόμας Χάρις