Βερνάρδος της Γοτθίας

Ο **Βερνάρδος Β΄** (στα καταλανικά, *Bernat de Gothia*) ήταν κόμης της Βαρκελώνης, της Χιρόνα και μάργραβος της Γοτθίας και της Σεπτιμανίας από το 865 έως το 878. 

## Καταγωγή
Ο Βερνάρδος ήταν γιος του Βερνάρδου Α΄ κόμη του Πουατιέ (814–844) και της Βιλιχίλδης, κόρης του Ρογκόν Α΄ κόμη  του Μαιν. Ήταν εξάδελφος από πατέρα του Εμενόν, κόμη του Ανγκουλέμ (839–863), ο οποίος απεβίωσε πολεμώντας τους Βίκινγκ. Από την πλευρά τής μητέρας του ήταν ανιψιός του Ρογκόν Β΄ του Μαιν και του βασιλικού καγκελάριου Γκωζλέν, ηγούμενου του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε.

## Το τέλος της εξέγερσης
Ο Βερνάρδος ήταν πιστός στον βασιλιά Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό, στον εμφύλιο πόλεμο που ξεκίνησε το 851. Μετά τη φυγή του Χάμφριντ το 864 και το τέλος των άλλων επαναστατών, ο Κάρολος Β΄ αναδιαίρεσε τις κομητείες και τις περιοχές της Βορειοανατολικής Ιβηρίας και του Λανγκεντόκ (*μαρκιωνίας της Γοτθίας*). Το 864 ο Βερνάρδος εγκαταστάθηκε στις κομητείες της Ωβέρνης και του Ωτύν στην κεντρική Γαλλία, αφότου ο Βερνάρδος Πλανταπιλόζα (γιος του Βερνάρδου δούκα της Σεπτιμανίας) εκδιώχθηκε από αυτές, λόγω εξέγερσης. Εκείνη την εποχή το Οσέρ και το Νεβέρ δόθηκαν στον Ροβέρτο τον Ισχυρό, ο οποίος παρέλαβε επίσης το Οτύν το 865. Το 865, η Τουλούζη, το Λιμουζέν, το Παλλάρ και η Ριβαγόρθα εμπιστεύτηκαν τον Βερνάρδο, γιο του Ραϋμόνδου Α΄ κόμη της Τουλούζης. Ο Ραϋμόνδος είχε εκτοπιστεί από τον Χάμφριντ τρία χρόνια πριν. Ο Eρμενγκόλ, κόμης του Aλμπί, έλαβε το Ρουέργκ και ο Ολίβα έλαβε το Καρκασόν και πιθανώς το Ραζές.

Το 865 ωστόσο, ο βασιλιάς αναδιένειμε τις κομητείες της Ωβέρνης και του Ωτύν: τις πήρε από τον Βερνάρδο, και αντ' αυτών τού έδωσε τις πιο στρατηγικά σημαντικές κομητείες της Βαρκελώνης, της Αυσόνα, του Ρουσιγιόν, του Ναρμπόν, του Αγκντ, του Μπεζιέ, του Μελγκέιγ και του Νιμ.

Ο βασιλιάς Κάρολος ο Παις, γιος του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού και επομένως εγγονός του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς, απεβίωσε στις 29 Σεπτεμβρίου 866, προκαλώντας κρίση διαδοχής στην Ακουιτανία. Υπήρχαν πολλές κενές θέσεις που έπρεπε να καλυφθούν στην Ακουιτανία: ο Ρανούλφος του Πουατού, ο Λαντρί του Σαιντόνζ, ο Εμενόν του Περιγκόρ και του Ανγκουλέμ, ο επίσκοπος Ραλφ της Μπουρζ και ο Βερνάρδος της Ωβέρνης ήταν όλοι είτε νεκροί, είτε είχαν επαναστατήσει.

## Κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις
Ο Βυλγκρέν, συγγενής του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού, έλαβε τις κομητείες Ανγκουλέμ, Περιγκόρ, Αζέν και Σαιντόγζ, ενώ άλλα μέλη της οικογένειας έλαβαν τις δικές τους, πρόσφατα εκκενωμένες, γαίες: ο Βουλφάδους ονομάστηκε επίσκοπος της Μπουρζ και ο Εφρουά (ο οποίος είχε εξεγερθεί από το 862 έως το 864, αλλά τώρα ήταν πιστός στον βασιλιά) έγινε κόμης του Πουατού (ωστόσο απεβίωσε πολύ σύντομα αργότερα). Η ονομαστική ανεξαρτησία του βασιλείου της Ακουιτανίας αποκαταστάθηκε με την ανακήρυξη τού γιου τού Καρόλου, Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού, ως βασιλιά, αν και η πραγματική εξουσία διατηρήθηκε από ένα Συμβούλιο Ευγενών πιστό στον Κάρολο Β΄. Μετά το τέλος τού Εφρουά του Πουατιέ, η κομητεία δόθηκε στον Βερνάρδο της Γοτθίας. Εκείνη την εποχή, η κομητεία του Ότύν, της οποίας η θέση ήταν κενή από το τέλος του Ροβέρτου του Ισχυρού, επιστράφηκε στον Βερνάρδο Πλανταπιλόζα, ο οποίος είχε συμφιλιωθεί με τον βασιλιά. Η Ωβέρνη δόθηκε στον Γκάρι.

Προς το 869 ο κόμης Σολομών του Ουρζέλ, της Σερδάνια και του Κονφλάν απεβίωσε μέσα στο έτος. Το ίδιο και ο κόμης Ότγκερ της Χιρόνα και της Μπεσαλού. Το 870 ο βασιλιάς ανέθεσε τις κομητείες του Ότγκερ στην κομητεία της Βαρκελώνης (και ως εκ τούτου στον Βερνάρδο της Γοτθίας). Οι τίτλοι του Σολομώντα στο Ουζκέλ και τη Σερδάνια δόθηκαν στον Βιλφρέδο Α΄ τον Ουλότριχα, μεγαλύτερο γιο του Σουνιφρέδ Α΄. Η κομητεία του Κονφλάν δόθηκε στον δεύτερο γιο τού Σουνιφρέδ Α΄, Μιρό τον Πρεσβύτερο. Στους άλλους τρεις γιους του Σουνιφρέδ Α΄ -τον Ραδούλφ, τον Σουνιφρέδ και τον Ρικούλφ- δεν δόθηκαν τίτλοι.

Το 872 ο Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός παρέδωσε την κυβέρνηση της Ακουιτανίας στον κουνιάδο του Μπόζο, κόμη του Λυόν και του Βιέν, και τον γέμισε με τίτλους και εδάφη: την κομητεία του Μπερί, τον έκανε βασιλικό θαλαμηπόλο και *μάγιστρο των θυρών (magister Ostiariorum)*. Ωστόσο, ο Βερνάρδος της Γοτθίας και ο Βερνάρδος Πλανταπιλόζα κλήθηκαν να βοηθήσουν στη διακυβέρνηση του βασιλείου. Η κομητεία της Ωβέρνης δόθηκε επίσης στην Πλανταπιλόζα.

Ο Βερνάρδος Β΄ κόμης της Τουλούζης αποζημιώθηκε για το γεγονός ότι δεν του δόθηκε μεγαλύτερη εξουσία, με την παραχώρηση των εδαφών τού εχθρού του Ολίβα Β΄ στην Καρκασόν και το Ραζές. Λίγο αργότερα, ωστόσο, ο Βερνάρδος δολοφονήθηκε από έναν υποτελή του (πρώην συμμάχου του Ολίβα) Βερνάρδου Πλανταπιλόζα, τον Αύγουστο του 872. Ο Ολίβα Β΄ αποκαταστάθηκε στις παλαιές του κτήσεις και ο Πλανταπιλόζα έλαβε την Τουλούζη και το Λιμουζέν, αλλά οι Πάλαρς και Ριβαγόρθα διέφυγαν από τον έλεγχό του.

## Οι μεταρρυθμίσεις του 876
Το 876 ο Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός αναμόρφωσε ξανά την κυβέρνησή του στο νότιο βασίλειο. Έθεσε την Προβηγκία και την Ιταλία υπό την διοίκηση του Μπόζο, και έδωσε την κομητεία του Μπερύ στον Βερνάρδο της Γοτθίας. Ένα χρόνο αργότερα, ο κόμης Έκχαρντ, ο οποίος είχε πολλές γαίες στο Μακόν και το Σωνουά, απεβίωσε, και οι κτήσεις του προστέθηκαν επίσης σε εκείνες του Μπόζο, από τον οποίο είχε αφαιρεθεί η Προβηγκία, αλλά διατήρησε την Ιταλία και τις δικές του κομητείες. Το Οτύν δόθηκε για δεύτερη φορά στον Βερνάρδο. Στις 8 Οκτωβρίου 876 ο Βερνάρδος Πλανταπιλόζα αιχμαλωτίστηκε από τον Λουδοβίκο Γ΄ τον Νεότερο, βασιλιά της Σαξονίας, στη μάχη του Άντερναχ, και ως εκ τούτου δεν του δόθηκαν νέες γαίες.

Ο επίσκοπος Βουλφάδους απεβίωσε την 1η Απριλίου 876 και ο Φροτάριο ονομάστηκε διάδοχός του από τον Κάρολο Β΄. Ωστόσο, ο Βερνάρδος αντιτάχθηκε στην ανύψωση του νέου επισκόπου, ο οποίος θα αποτελούσε αντίβαρο στην τεράστια δύναμη και τις κτήσεις που είχε αποκτήσει ο Βερνάρδος. Δεν έλαβε τα όπλα απευθείας εναντίον του βασιλιά, αλλά προσπάθησε να αντιταχθεί στις οδηγίες του βασιλιά.

## Η εξέγερση του 877
Το 877 ξεκίνησε τελικά μία ανοιχτή εξέγερση με τον Μπόζο, τον Ούγο τον Ηγούμενο, τον Βερνάρδο Πλανταπιλόζα και τον Βερνάρδο της Γοτθίας να παίρνουν τα όπλα εναντίον του βασιλιά. Ο βασιλιάς Κάρολος Β΄, ωστόσο, απεβίωσε στις 6 Οκτωβρίου 877 εν μέσω της εξέγερσης. Το τέλο του βασιλιά δεν σταμάτησε τη σύγκρουση. Πολέμησαν τον διορισμένο διάδοχο του Καρόλου Β΄, Λουδοβίκο Β΄ τον Τραυλό, πρώην βασιλιά της Ακουιτανίας όπου ήταν επικυρίαρχός τους. Ο Χίνκμαρ, αρχιεπίσκοπος της Ρενς, υπέταξε τον Μπόζο, την Πλανταπιλόζα και τον Ούγο, αφήνοντας τον Βερνάρδο, τον αδελφό του Εμενό, τον θείο του Ηγούμενο Γκωζλέν του Σαιν Ντενί και τον άλλο θείο του Γκόσφριντ κόμη του Μαιν να πολεμήσουν μόνοι τους. 

Ο Λουδοβίκος Β΄ στέφθηκε βασιλιάς στις 8 Δεκεμβρίου 877. Ο πάπας Ιωάννης Η΄ επικαλέστηκε τη Σύνοδο της Τρουά για να καταδικάσει τους επαναστάτες για τις πράξεις τους κατά του επισκόπου Φροτάριο και για την κατάσχεση εκκλησιαστικής περιουσίας.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 878 ο Λουδοβίκος Β΄ αφαίρεσε από τον Βερνάρδο τις τιμές του. Στον Θεοδόρικ, τον θαλαμηπόλο (καγκελάριό) του, δόθηκε το Ωτύν. Ο Πλανταπιλόζα έλαβε το Μπερύ και τη Σεπτιμανία. Ο Βιλφρέδος ο Ουλόθριξ έλαβε τη Βαρκελώνη, την Αουσόνα, τη Χιρόνα και τη Μπεσαλού. και ο Μιρό ο Γηραιός έλαβε τον Ρουσιγιόν.

Ο Βερνάρδος συνέχισε να αντιστέκεται στο Οτύν μέχρι το 879, έτος μετά από το οποίο απεβίωσε.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης