open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κοινοβούλιο της Ναμίμπια

Το **Κοινοβούλιο της Ναμίμπια** είναι το εθνικό νομοθετικό σώμα της Ναμίμπια. Πρόκειται για ένα διθάλαμο νομοθετικό σώμα που αποτελείται από δύο σώματα: το **[[Εθνικό Συμβούλιο (Ναμίμπια)|Εθνικό Συμβούλιο]]** (άνω βουλή) και την **[[Εθνοσυνέλευση (Ναμίμπια)|Εθνοσυνέλευση]]** (κάτω βουλή).

Όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου είναι επίσης μέλη της κάτω βουλής. Αυτή η κατάσταση έχει επικριθεί από την κοινωνία των πολιτών και την αντιπολίτευση της Ναμίμπια, καθώς δημιουργεί μια σημαντική επικάλυψη μεταξύ της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας, υπονομεύοντας τη διάκριση των εξουσιών. Η αρχαιότητα των μελών του υπουργικού συμβουλίου γενικά υποβαθμίζει τους απλούς βουλευτές στα πίσω έδρανα.

Από την ανεξαρτησία της Ναμίμπια έως το 2014, η Εθνοσυνέλευση αποτελούνταν από 78 μέλη, 72 μέλη εκλεγμένα με αναλογική εκπροσώπηση και 6 μέλη διορισμένα από τον πρόεδρο. Το Εθνικό Συμβούλιο είχε 26 εκπροσώπους των Περιφερειακών Συμβουλίων, 2 από καθεμία από τις τότε δεκατρείς περιφέρειες. Πριν από τις γενικές εκλογές του 2014, το σύνταγμα τροποποιήθηκε για να αυξηθούν και τα δύο σώματα στο τρέχον μέγεθός τους.

## Ηγεσία
Η Εθνοσυνέλευση (κάτω βουλή) εκλέγει έναν πρόεδρο και έναν αντιπρόεδρο. Και οι δύο χάνουν τα δικαιώματα ψήφου τους για τη διάρκεια της θητείας τους. Η  πρόεδρος είναι η Σάρα Κουγκονγκέλουα· αναπληρωτής της είναι ο Φίλιπ Καταμέλο (και οι δύο από το SWAPO). Το Εθνικό Συμβούλιο (άνω βουλή) εκλέγει έναν πρόεδρο.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ναμίμπια
Ναμίμπια
Χρήστος Μητρέντζης

Ο **Χρήστος Μητρέντζης** (1955) είναι Έλληνας μπουζουκτσής και τραγουδιστής. Είναι ιδρυτικό μέλος των Άγαμων Θυτών.

## Δισκογραφία

**Συμμετοχές**
* Neo Minore - *Grekisk Musik* (1981)
* Γιώργος Ζήκας με την Μαριώ - *Σβήστα Όλα* (1990)
* Πάμε Τσάρκα - *12 τραγούδια για τη Θεσσαλονίκη* (1992)
* Άγαμοι Θύται - *Άγαμοι Θύται* (1993)
* Στάθης Παχίδης - *Ωδή στα Παπούτσια μου* (1995)
* Άγαμοι Θύται - *Το Μέγα Το Μυστήριο Της Ζωής* (1998)
* Στάθης Παχίδης - *Αγύριστα Κεφάλια* (2009)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Λιμενίσκος Χανίων

Ο **Λιμενίσκος** ή Ακτή Πλατάνου είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων.

## Γενικά στοιχεία
Ο Λιμενίσκος βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νησιού, κοντά και νότια του κόλπου Κισσάμου σε υψόμετρο 3 μέτρων, νότια από την Φαλάσαρνα και δυτικά από τον Πλάτανο, του οποίου αποτελεί επίνειο. Απέχει περίπου 14 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από το κέντρο του Κισσάμου και 52 χιλιόμετρα Δ. από τα Χανιά. Διαθέτει λιμανάκι και γλίστρα μικρών σκαφών ενώ η γύρω περιοχή είναι γεμάτη από θερμοκήπια. 

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Πλατάνου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Πλατάνου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κισσάμου του Δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2021 απογράφησαν 30 κάτοικοι. 

Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές είναι:

## Παραπομπές


Λιμενίσκος
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Σαννικές γλώσσες

Οι **Σαννικές γλώσσες**, ή οι **Ζανικές** (γεωργιανά: ზანური ენები) ή οι **Κολχικές**, είναι ένας κλάδος των Καρτβελικών γλωσσών που αποτελείται από τις Μιγγρελικές και Λαζικές γλώσσες. Η ομαδοποίηση αμφισβητείται, καθώς ορισμένοι Γεωργιανοί γλωσσολόγοι θεωρούν ότι οι δύο σχηματίζουν ένα διαλεκτικό συνεχές μιας Σαννικής γλώσσας. Αυτό συχνά αμφισβητείται με βάση τα πιο συχνά εφαρμοζόμενα κριτήρια αμοιβαίας κατανοητότητας κατά τον προσδιορισμό των ορίων μεταξύ γλωσσών, καθώς τα Μιγγρελικά και τα Λαζικά είναι μόνο εν μέρει αμοιβαία κατανοητά, αν και οι ομιλητές της μίας γλώσσας μπορούν να αναγνωρίσουν ένα σημαντικό ποσό λεξιλογίου της άλλης, κυρίως λόγω σημασιολογικών δανείων, λεξιλογικών δανείων και άλλων τοπικών χαρακτηριστικών που προκύπτουν από τη γεωγραφική εγγύτητα και την ιστορική στενή επαφή που είναι κοινά για τα διαλεκτικά συνεχόμενα.

Ο όρος «Ζαν» ή εξελληνισμένος «Σάννος» προέρχεται από το ελληνορωμαϊκό όνομα μιας από τις κύριες κολχικές φυλές (οι Σάννοι), το οποίο είναι σχεδόν πανομοιότυπο με το όνομα που δόθηκε στους Μιγγρελούς από τους Σουάνους (მჷ-ზა̈ნ, mə-zän). Ο Γεωργιανός γλωσσολόγος Ακάκιος Σανίτζε πρότεινε το όνομα «Κολχικός» για αυτές τις γλώσσες.

## Ιστορία
Στα μέσα του 7ου αιώνα, οι ομιλητές των σαννικών γλωσσών χωρίστηκαν από τη μετανάστευση γεωργιανοφωνών λαών από την Ιβηρία, οι οποίοι, υποκινούμενοι από την αραβική επιθετικότητα, κατέλαβαν τις περιοχές της Ιμερετίας, της Γκούριας και της Ατζαρίας.

Χωρισμένα γεωγραφικά και αργότερα πολιτικά και θρησκευτικά, τα βόρεια και νότια Σαννικά τελικά διαφοροποιήθηκαν σε Μιγγρελικά και Λαζικά. Δεδομένου ότι η διαφοροποίηση είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί στις αρχές της σύγχρονης εποχής, δεν είναι συνηθισμένο να μιλάμε για μια ενιαία Σαννική γλώσσα σήμερα. Σήμερα, τα Μιγγρελικά ομιλούνται από τους Μιγγρελούς κυρίως στη βορειοδυτική Γεωργία (Μιγγρελία και Αμπχαζία), ενώ τα Λαζικά ομιλούνται από τους Λαζούς στην Τουρκία (και σε ένα μικρό τμήμα της Ατζαρίας, στη νοτιοδυτική Γεωργία).
Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες
Γεωργιανοσαννικές γλώσσες

Οι **Γεωργιανοσαννικές γλώσσες** (επίσης ***Γεωργιανοζανικές, Καρτοσαννικές, Καρτοζανικές***, γεωργιανά: ქართულ-ზანური ენები) είναι ένας κλάδος της Καρτβελικής γλωσσικής οικογένειας που περιλαμβάνει τις γεωργιανές και τις σαννικές γλώσσες. Η σουανική γλώσσα αποτελεί τον άλλο κλάδο της καρτβελικής οικογένειας, παρουσιάζοντας χαρακτηριστικές διαφορές από την γεωργιανοσαννική ομάδα. Έχει διατυπωθεί η υπόθεση ότι η απόκλιση μεταξύ σουανικών και πρωτοκαρτβελικών χρονολογείται από τον 19ο αιώνα π.Χ. Τα γεωργιανά και οι σαννικές γλώσσες, από την άλλη πλευρά, διαφοροποιήθηκαν από την πρωτογεωργιανοσαννική κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. Και οι δύο γλώσσες μοιράζονται κοινές αρχαϊκές λέξεις που σχετίζονται με τη μεταλλουργία και τη γεωργία, οι οποίες απουσιάζουν από τα σουανικά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες
Κατηγορία:Καρτβελικές γλώσσες
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ζαχαριανά Χανίων

Τα **Ζαχαριανά** είναι οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων.

## Γενικά στοιχεία
Τα Ζαχαριανά βρίσκονται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, σε υψόμετρο 260 μέτρων. Το χωριό απέχει περίπου 1 χιλιόμετρο Δ. από τις Λουσακιές, 7 χιλιόμετρα ΝΔ. από το κέντρο του Κισσάμου και 45 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από τα Χανιά. Θρησκευτικά αξιοθέατα είναι η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου με σχήμα ελεύθερου σταυρού με τρούλο, του 10ου-11ου αιώνα, με πολλές τοιχογραφίες, αλλά δυστυχώς κατεστραμμένες. Επίσης είναι οι εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, του Μιχαήλ Αρχάγγελου και το μοναστήρι της Αγίας Βαρβάρας, κτισμένο σε μια σπηλιά.

Ως οικισμός ξεχωριστός αναφέρεται επίσημα το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Λουσακιών. Το 1971 προσαρτήθηκε ο καταργούμενος οικισμός Κανιαβάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Λουσακιών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κισσάμου του Δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2021 απογράφησαν 95 κάτοικοι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η πεζοπορική διαδρομή: Ζαχαριανά - Αρχαιολογικός χώρος Βρύσες στον ιστότοπο alltrails.com.

## Παραπομπές


Ζαχαριανά
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Νέο Χωριό Κισσάμου Χανίων

Το **Νέο Χωριό** είναι οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων.

## Γενικά στοιχεία
Το Νέο Χωριό βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, στις αρχές της Χερσονήσου Γραμβούσας, σε υψόμετρο 80 μέτρων. Το χωριό απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα δυτικά από το κέντρο του Κισσάμου και 44 χιλιόμετρα δυτικά από τα Χανιά. 

Ως οικισμός ξεχωριστός αναφέρεται, μετά την Τουρκοκρατία και την Ένωση με την Ελλάδα, το 1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λαρδά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Γραμβούσας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κισσάμου του Δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2021 απογράφησαν 98 κάτοικοι. Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές είναι:

## Σημείωση
Στην ίδια περιφερειακή ενότητα (Χανίων) είναι οι συνώνυμοι οικισμοί: Νέο Χωριό Αποκορώνου και Νέο Χωριό Κυδωνίας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Νέο Χωριό Γραμβούσας, Χανιά στον ιστότοπο ellinismos.gr.

## Παραπομπές


Νέο Χωριό Κισσάμου
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Ρούλα Μανισάνου

Η **Ρούλα Μανισάνου** (Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Είναι ιδρυτικό μέλος των Άγαμων Θυτών.

Ήταν  παντρεμένη με τον Δημήτρη Σταρόβα.

## Δισκογραφία

**Συμμετοχές**

* Άγαμοι Θύται - Άγαμοι Θύται (1993)
* Άγαμοι Θύται - Το Μέγα Το Μυστήριο Της Ζωής (1998)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Μνήμη της Αγίας Νίνας

[μικρογραφία|313x313εσ|[Αγία Νίνα]]
Η **Μνήμη της Αγίας Νίνας** ή η **Νινοόμπα** στη Γεωργία (γεωργιανά: ნინოობა) είναι μια εορτή στη μνήμη της Αγίας Νίνας, της διαδότριας του Χριστιανισμού στη Γεωργία.

Η μνήμη της Αγίας Νίνας εορτάζεται μερικές φορές το χρόνο:

* 14 Ιανουαρίου (27 Ιανουαρίου) – θάνατος.
* 19 Μαΐου (1 Ιουνίου) – Είσοδος στη Γεωργία.
* 20 Μαΐου (2 Ιουνίου) – μνήμη των Αγίων Ζαβουλών και Σωσάννας, γονέων της Αγίας Νίνας.
* 23 Μαΐου (5 Ιουνίου) – μνήμη στη Γεωργία.
* 29 Οκτωβρίου – μνήμη στην Αρμενία.
* 15 Δεκεμβρίου – παλαιότερη καθολική μνήμη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μαρεδιανά Χανίων

Τα **Μαρεδιανά** είναι μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων.

## Γενικά στοιχεία
Τα Μαρεδιανά βρίσκονται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, νότια του Κόλπου Κισσάμου, σε υψόμετρο 190 μέτρων. Το χωριό απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από τα Καλλεργιανά,  4 χιλιόμετρα ΝΑ. από το κέντρο του Κισσάμου (έδρα του δήμου) και 40 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από τα Χανιά. 

Ως οικισμός αναφέρονται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία και την Ένωση με την Ελλάδα, γραμμένα *Μαριδιανά* το 1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ποταμίδας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Καλλεργιανών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κισσάμου του Δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2021 απογράφησαν 29 κάτοικοι. Η δημογραφική πορεία του χωριού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φωτογραφίες από τα Μαρεδιανά στον ιστότοπο greece.com.

## Παραπομπές


Μαρεδιανά
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Ενδομητρίτιδα

Η ε**νδομητρίτιδα** είναι φλεγμονή του εσωτερικού τοιχώματος της μήτρας (ενδομήτριο). Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν πυρετό, πόνο στην κάτω κοιλιακή χώρα και μη φυσιολογική κολπική αιμορραγία ή μη φυσιολογικές κολπικές εκκρίσεις. Είναι η πιο κοινή αιτία λοίμωξης μετά τον τοκετό. Ανήκει επίσης στο φάσμα των παθήσεων που συνθέτουν τη φλεγμονώδη νόσο της πυέλου.

Η ενδομητρίτιδα διακρίνεται σε οξεία και σε χρόνια. Η οξεία μορφή προκαλείται συνήθως από μια λοίμωξη που περνά μέσω του τραχήλου της μήτρας ως αποτέλεσμα άμβλωσης, κατά τη διάρκεια της εμμηνόρροιας, μετά τον τοκετό, ή ως αποτέλεσμα κολπικής πλύσης ή της τοποθέτησης ενδομήτριου σπειράματος. Οι παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση ενδομητρίτιδας μετά τον τοκετό περιλαμβάνουν την καισαρική τομή και την παρατεταμένη ρήξη των εμβρυικών υμένων. Η χρόνια ενδομητρίτιδα είναι πιο συχνή μετά την εμμηνόπαυση. Η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί με βιοψία του ενδομητρίου. Το υπερηχογράφημα μπορεί να είναι χρήσιμο για να επιβεβαιωθεί ότι δεν υπάρχει υπολειμματικός ιστός μέσα στη μήτρα.

Η θεραπεία γίνεται συνήθως με αντιβιοτικά. Οι συστάσεις για τη θεραπεία της ενδομητρίτιδας μετά τον τοκετό περιλαμβάνουν κλινδαμυκίνη με γενταμικίνη. Συνιστάται επίσης ο έλεγχος για γονόρροια και για χλαμύδια, καθώς και η θεραπεία σε άτομα που διατρέχουν κίνδυνο. Η χρόνια ασθένεια μπορεί να αντιμετωπιστεί με δοξυκυκλίνη. Τα αποτελέσματα της θεραπείας είναι γενικά καλά.

Τα ποσοστά ενδομητρίτιδας είναι περίπου 2% μετά τον κολπικό τοκετό, 10% μετά την προγραμματισμένη καισαρική τομή και 30% στην περίπτωση της ρήξης των εμβρυικών υμένων πριν από την καισαρική τομή, εάν δεν χρησιμοποιούνται προληπτικά αντιβιοτικά. Ο όρος "ενδομητριομυομητρίτιδα" μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν υπάρχει φλεγμονή του ενδομητρίου και του μυομητρίου. Η κατάσταση είναι επίσης σχετικά κοινή και σε άλλα ζώα, όπως οι αγελάδες.

## Αναφορές


Κατηγορία:Φλεγμονές
Κατηγορία:Γυναικεία υγεία
Άνω Δραπανιάς Χανίων

Ο **Άνω Δραπανιάς** ή **Επάνω Δραπανιάς** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων.

## Γενικά στοιχεία
Ο Άνω Δραπανιάς βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, νότια του κόλπου Κισσάμου, σε υψόμετρο 80 μέτρων. Το χωριό απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα ανατολικά από το κέντρο του Κισσάμου και 35 χιλιόμετρα δυτικά από τα Χανιά ενώ είναι δίπλα και νοτιοανατολικά από τον Δραπανιά, νότια του Β.Ο.Α.Κ. 

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία και την Ένωση με την Ελλάδα, το 1925 να προσαρτάται στην κοινότητα Δραπανιά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Δραπανιά, το Κόκκινο Μετόχι και τα Νωπήγεια αποτελούν την Κοινότητα Δραπανιά που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μυθήμνης του Δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2021 απογράφησαν 27 κάτοικοι. 

## Παραπομπές


Άνω Δραπανιάς
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Διογένης Μοσχοβίτης

Ο **Διογένης Μοσχοβίτης** (1840 – 1868) ήταν Έλληνοδιδάσκαλος και οπλαρχηγός.  Διακρίθηκε κατά την Κρητική Επανάσταση του 1866-1869.

## Οικογένεια
Ο Διογένης ήταν γιος του Ιωάννη Μοσχοβίτη και μωαμεθάνής μητέρας από το Αμάρι. 

Ο παππούς του, Γεώργιος, με καταγωγή από το Αποσέτι (σημερινό Πετροχώρι Ρεθύμνης), απέκτησε το προσωνύμιο «Μοσχοβίτης» λόγω ταξιδιoύ του στη Μόσχα. Αυτό το γεγονός τοποθετείται λίγο πριν το 1770, την εποχή των Ορλοφικών, η οποία στην Κρήτη εκδηλώθηκε με την επανάσταση του Δασκαλογιάννη στα Σφακιά.

Ο πατέρας του, Ιωάννης Μοσχοβίτης, είχε έντονη δράση κατά την επανάσταση του 1821. Το 1830, όταν η Αιγυπτιακή διοίκηση που έλεγχε την Κρήτη χορήγησε γενική αμνηστία με τον όρο της παράδοσης των όπλων, ο Ιωάννης αρνήθηκε. Κατέφυγε τότε στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος και εγκαταστάθηκε στη Μεθώνη Μεσσηνίας.

## Βιογραφία
Ο Διογένης γεννήθηκε στη Μεθώνη το 1840. Φοίτησε με υποτροφία στην Ερμούπολη της Σύρου, στο ιστορικό πρώτο Γυμνάσιο του ελληνικού κράτους.

Σε ηλικία 19 ετών μετέβη στην Κρήτη, η οποία είχε επιστρέψει υπό άμεση οθωμανική κυριαρχία. Εκεί διορίστηκε αρχικά γραμματέας της τότε νεοϊδρυθείσας Χριστιανικής Δημογεροντίας  και, στη συνέχεια, ελληνοδιδάσκαλος στο Σχολαρχείο Ρεθύμνου.

Με το ξέσπασμα της επανάστασης, οι κάτοικοι του Αμαρίου, εκτιμώντας τις αρετές και την παιδεία του, τον εξέλεξαν αρχηγό τους. Διακρίθηκε για τη στρατηγική του ικανότητα και την προσωπική του ανδρεία στις επιχειρήσεις που διεξήχθησαν στις περιοχές Αμαρίου, Ρεθύμνου, Αγίου Βασιλείου και Μυλοποτάμου. Πολέμησε επίσης στο Λασίθι εναντίον των δυνάμεων του Ομέρ Πασά, συνεργαζόμενος με τους στρατιωτικους Δημήτριο Πετροπουλάκη και Πάνο Κορωναίο  που είχαν καταφθάσει από την ελεύθερη Ελλάδα.

Σκοτώθηκε στις 26 Απριλίου 1868. Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες, ο Μοσχοβίτης δεν έπεσε από εχθρικά πυρά, αλλά δολοφονήθηκε από έναν αντίζηλο ονόματι Καλοειδά, ενώ επέστρεφε νικητής από τη μάχη του Βρύσινα.0 Μετά τον θάνατό του, την αρχηγία των Αμαριωτών ανέλαβε ο Εμμανουήλ Πορτάλιος.
## Μνήμη
Το Αμαρι του αποδωσε φόρο τιμής με τους στίχους:

*Ως τε να στέκει ο Βρύσινας κι η Ίδη, Διογένη,*

*το όνομά σου αθάνατο στην μνήμη μας θα μένει*

Ο Δήμος Ρεθύμνης  τίμησε το Διογένη Μοσχοβίτη δίνοντας το ονομά του σε μια οδό της παλιας πόλης (ΤΚ. 74131). 

## Παραπομπές
Κεραμωτή Χανίων

Η **Κεραμωτή** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων. 

## Γενικά στοιχεία
Η Κεραμωτή βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νησιού, κοντά στο ακρωτήριο Κούτουλο, σε υψόμετρο 420 μέτρων. Το χωριό απέχει περίπου 26 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από την Κίσσαμο (έδρα του δήμου) και 70 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από τα Χανιά. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται, μετά την Τουρκοκρατία και την Ένωση με την Ελλάδα, το 1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κάμπου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Αμυγδαλοκεφάλι και τα Λιβάδια αποτελούν την Κοινότητα Αμυγδαλοκεφαλίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιναχωρίου του Δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2021 απογράφησαν 20 κάτοικοι. 

Η δημογραφική πορεία του χωριού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κεραμωτή Χανίων στον ιστότοπο ellinismos.gr.
* Φωτογραφίες από την Κεραμωτή στον ιστότοπο greece.com.
* Κεραμωτή Κισσάμου Χανίων στο youtube.com.
* Παραλία Κεραμωτή στον ιστότοπο cretanbeaches.

## Παραπομπές


Κεραμωτή
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Μάικλ Ρέιμοντ-Τζέιμς

Ο **Μάικλ Ρέιμοντ-Τζέιμς** (αγγλικά: **Michael Raymond-James**, 24 Δεκεμβρίου 1977) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του René Lenier στην πρώτη σεζόν της σειράς *[[True Blood]]* του HBO, του Britt Pollack στη σειρά *[[FX Terriers]]*, του Neal Cassidy/Baelfire στη σειρά του ABC *[[Once Upon a Time (τηλεοπτική σειρά)|Once Upon a Time]]*, του Mitch Longo στη σειρά *[[Tell Me a Story]]* του CBS All Access *[[Tell Me a Story]]* και Joseph Colombo στο *[[Godfather of Harlem]]*.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μάικλ Ρέιμοντ-Τζέιμς στο IMDb

Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Once Upon a Time
Σάβο Μίνιτς

Ο **Σάβο Μίνιτς** (*Savo Minić*, · γεννημένος στις 5 Σεπτεμβρίου 1974) είναι Σερβοβόσνιος πολιτικός που υπηρετεί, υπό αμφισβήτηση ως πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας από τον Σεπτέμβριο του 2025. Μέλος της Συμμαχίας Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών (SNSD), διετέλεσε προηγουμένως υπουργός Γεωργίας, Δασοκομίας και Διαχείρισης Υδάτων στην κυβέρνηση της Σερβικής Δημοκρατίας από το 2022 έως το 2025.

Ο διορισμός του Μίνιτς ως πρωθυπουργού της Σερβικής Δημοκρατίας τον Σεπτέμβριο του 2025 θεωρήθηκε παράνομος και αντισυνταγματικός, καθώς προτάθηκε από τον ηγέτη του SNSD Μίλοραντ Ντόντικ, του οποίου η θητεία ως προέδρου της Σερβικής Δημοκρατίας τερματίστηκε τον Αύγουστο του 2025 λόγω αθέτησης των αποφάσεων του Ύπατου Εκπροσώπου, με ημερομηνία λήξης την 12η Ιουνίου 2025.

Παραιτήθηκε από πρωθυπουργός στις 16 Μαρτίου 2026.

## Βιογραφία
Ο Σάβο Μίνιτς γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1974 στο Μποσάνσκι Σάματς, τότε τμήμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ολοκλήρωσε το δημοτικό σχολείο στην Ντόνια Ντούμπιτσα κοντά στο Όντζακ και το γυμνάσιο στο Σάματς και την Μπιέλινα. Έλαβε πτυχίο το 1999 από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μπάνια Λούκα. Ο Μίνιτς πέρασε τις δικαστικές εξετάσεις στη Σερβία το 2003 και τις εξετάσεις του δικηγορικού συλλόγου το 2004. Επιπλέον, απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα το 2013 και διδακτορικό το 2018.

Ο Μίνιτς εργάστηκε ως δικηγόρος από το 1999. Μεταξύ 2004 και 2008 διατηρούσε δικό του δικηγορικό γραφείο στο Σάματς. Υπηρέτησε ως δήμαρχος του Σάματς για δύο θητείες, από το 2008 έως το 2016. Από το 2017 έως το 2020 εργάστηκε ως διευθυντής του Οργανισμού Αγροτικών Πληρωμών του Υπουργείου Γεωργίας, Δασοκομίας και Διαχείρισης Υδάτων της Σερβικής Δημοκρατίας. Από το 2022 έως το 2025 υπηρέτησε ως υπουργός Γεωργίας, Δασοκομίας και Διαχείρισης Υδάτων στην Κυβέρνηση της Σερβικής Δημοκρατίας.

## Προσωπική ζωή
Ο Μίνιτς είναι παντρεμένος και πατέρας τριών παιδιών. Είναι κυνηγός και πρόεδρος της Ένωσης Κυνηγών της Σερβικής Δημοκρατίας από το 2019.

## Σημειώσεις

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Savo Minić στο vladars.rs

Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι πολιτικοί 
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβικής Δημοκρατίας
Άνα Τρίσιτς-Μπάμπιτς

Η **Άνα Τρίσιτς-Μπάμπιτς** (*Ana Trišić-Babić*, · γεννημένη στις 9 Φεβρουαρίου 1967) είναι Σερβοβόσνια πολιτικός που υπηρετεί ως υπηρεσιακή πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας από τον Οκτώβριο του 2025. Μέλος της Συμμαχίας Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών, υπηρέτησε προηγουμένως ως υφυπουργός στο Υπουργείο Εξωτερικών από το 2007 έως το 2015.

Για περισσότερο από μία δεκαετία, η Τρίσιτς-Μπάμπιτς υπήρξε μία από τους στενότερους συμβούλους του Σερβοβόσνιου ηγέτη Μίλοραντ Ντόντικ. Διορίστηκε υπηρεσιακή πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας από την Εθνοσυνέλευση τον Οκτώβριο του 2025, μετά την απομάκρυνση του Ντόντικ από την προεδρία ως αποτέλεσμα της παραπομπής και δίκης του.

## Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Τρίσιτς-Μπάμπιτς γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1967 στην Μπάνια Λούκα, της ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας, σημερινή Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Έλαβε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο της Μπάνια Λούκα το 1991. Πριν εισέλθει στην πολιτική, η Τρίσιτς-Μπάμπιτς εργάστηκε για το Γραφείο του Ύπατου Εκπροσώπου και για την USAID.

## Πολιτική σταδιοδρομία
Η Τρίσιτς-Μπάμπιτς ξεκίνησε την κυβερνητική της σταδιοδρομία το 1999, υπηρετώντας ως σύμβουλος στο Γραφείο του Προέδρου της Σερβικής Δημοκρατίας. Μεταξύ 2001 και 2007, ήταν βοηθός υπουργός Διμερών Σχέσεων στο Υπουργείο Εξωτερικών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Από το 2007 έως το 2015 υπηρέτησε ως υφυπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις των Νίκολα Σπίριτς και Βιέκοσλαβ Μπεβάντα. Επιπλέον, η Τρίσιτς-Μπάμπιτς διορίστηκε πρόεδρος της ομάδας συντονισμού του ΝΑΤΟ στο Συμβούλιο Υπουργών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης τον Ιανουάριο του 2012.

Μετά την πρόωρη απομάκρυνση του προέδρου της Σερβικής Δημοκρατίας Μίλοραντ Ντόντικ από το αξίωμα από το Δικαστήριο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης μετά την απόρριψη της έφεσής του τον Αύγουστο του 2025, η Εθνοσυνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας αρχικά απέρριψε την απόφαση του δικαστηρίου και υποστήριξε τον Ντόντικ ως πρόεδρο. Ωστόσο, η Εθνοσυνέλευση τελικά αποδέχθηκε την απόφαση του δικαστηρίου και εξέλεξε την Τρίσιτς-Μπάμπιτς στις 18 Οκτωβρίου 2025 για να υπηρετήσει ως υπηρεσιακή πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας μέχρι την εκλογή νέου προέδρου στις πρόωρες προεδρικές εκλογές που ορίστηκαν για τις 23 Νοεμβρίου 2025.

## Προσωπική ζωή
Η Τρίσιτς-Μπάμπιτς είναι παντρεμένη και έχει δύο γιους. Μιλάει άπταιστα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά και ρωσικά.

## Παραπομπές

 
Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι πολιτικοί 
Κατηγορία:Πρόεδροι της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Χάριετ Κρος

Η **Χάριετ Βικτόρια Κρος** (*Harriet Victoria Cross*) είναι Βρετανίδα διπλωμάτης, η οποία υπήρξε Ύπατη Αρμοστής του Ηνωμένου Βασιλείου στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο από το 2020 έως το 2024. Διορίστηκε Κυβερνήτης του Μοντσεράτ το 2025.

## Ζωή
Διαδέχθηκε τη Σάρα Τάκερ και ανέλαβε καθήκοντα τον Απρίλιο του 2025. Διετέλεσε Ύπατη Αρμοστής στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο μεταξύ 2020 και Δεκεμβρίου 2024, Γενική Πρόξενος στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης από το 2016 έως τον Αύγουστο του 2020  και νωρίτερα Αναπληρώτρια Πρέσβης στη βρετανική πρεσβεία στην Υεμένη.

Ήταν η πρώτη γυναίκα Ύπατη Αρμοστής στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο, η τέταρτη γυναίκα που διηύθυνε το προξενείο της Βοστώνης και η πρώτη πρόξενος από το 1972 που εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατά τη διάρκεια της θητείας της στην Υεμένη, η συνεχιζόμενη σύγκρουση εκεί την ανάγκασε να οργανώσει την εκκένωση της Πρεσβείας, και στη συνέχεια πέρασε το υπόλοιπο της θητείας της στην Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας.

Η Κρος έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις από τη Σχολή Νομικής και Διπλωματίας Φλέτσερ στο Πανεπιστήμιο Ταφτς (2019, Global Master of Arts Program (GMAP)), πτυχίο με άριστα (First Class honours) από το Πανεπιστήμιο του Γουόρικ στις Πολιτικές Επιστήμες με Γαλλικά και Εκτελεστικό Πιστοποιητικό στη Διοίκηση και την Ηγεσία από το MIT.

## Διεθνείς θέσεις

### Βρετανίδα Ύπατη Αρμοστής, Τρινιντάντ και Τομπάγκο

Η Κρος υπήρξε Ύπατη Αρμοστής στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο από τον Σεπτέμβριο του 2020 έως τον Δεκέμβριο του 2024. Η θητεία της ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid, με δύο εβδομάδες σε καραντίνα. Τάχθηκε κατά της έμφυλης βίας και προώθησε την ενδυνάμωση των κοριτσιών και των γυναικών. 

### Κυβερνήτης του Μοντσεράτ

Τον Ιανουάριο του 2025 ανακοινώθηκε ότι η Κρος διορίστηκε Κυβερνήτης του Μοντσεράτ και θα αναλάμβανε τα καθήκοντά της τον Απρίλιο του 2025. Ορκίστηκε στις 23 Απριλίου 2025.

Είναι η τέταρτη γυναίκα κυβερνήτης του νησιού.

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία 
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Μοντσερράτ
Κυβερνήτης του Μοντσερράτ

Ο **Κυβερνήτης του Μοντσεράτ** είναι ο εκπρόσωπος του Βρετανού μονάρχη στο υπερπόντιο έδαφος του Μοντσεράτ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο κυβερνήτης διορίζεται από τον μονάρχη κατόπιν συμβουλής της βρετανικής κυβέρνησης. Ο κύριος ρόλος του κυβερνήτη είναι ο διορισμός του επικεφαλής υπουργού.

Ο κυβερνήτης έχει τη δική του σημαία στο Μοντσεράτ, η οποία είναι η Σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου με το εθνόσημο του εδάφους στο κέντρο. Η επίσημη κατοικία του κυβερνήτη είναι το Κυβερνείο, που βρίσκεται στο Γούντλαντς.

## Ιστορία

Το 2003 ένα αίτημα που υπέγραψαν 200 άτομα στο Μοντσεράτ, κάλεσε τη βρετανική κυβέρνηση να απολύσει τον τότε μόνιμο κυβερνήτη, Τόνι Λόνγκριγκ, δηλώνοντας ότι οι πολιτικές του κατέστρεφαν την οικονομία του εδάφους. Ο Λόνγκριγκ είχε εμποδίσει ιδιοκτήτες επαύλεων να επιστρέψουν σε ορισμένες περιοχές του εδάφους που απειλούνταν από ηφαιστειακή έκρηξη, μια απόφαση που έλαβε βασιζόμενος σε επιστημονικές συμβουλές που παρείχαν ο διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ηφαιστείου του Μοντσεράτ (MVO) και η Επιστημονική Συμβουλευτική Επιτροπή.

## Κατάλογος κυβερνητών του Μοντσεράτ
* Γουίλομπι Χάρι Τόμσον (1971–1974)
* Νόρμαν Ντέρεκ Μάθιους (1974–1976)
* Γκουίλιμ Γουίν Τζόουνς (1977–1980)
* Ντέιβιντ Κένεθ Χέι Ντέιλ (1980–1984)
* Άρθουρ Κρίστοφερ Γουάτσον (1985–1987)
* Κρίστοφερ Τζ. Τέρνερ (1987–1990)
* Ντέιβιντ Τζ. Π. Τέιλορ (1990–1993)
* Φρανκ Σάβατζ (1993–1997)
* Τόνι Άμποτ (1997–2001)
* Χάουαρντ Α. Φέργκους (2001, *υπηρεσιακός*, 1η φορά)
* Τόνι Λόνγκριγκ (11 Απριλίου 2001 – 2 Απριλίου 2004)
* Σερ Χάουαρντ Α. Φέργκους (2004, *υπηρεσιακός*, 2η φορά)
* Ντέμπορα Μπαρνς Τζόουνς (10 Μαΐου 2004 – 6 Ιουλίου 2007)
* Τζον Σκέριτ (6 Ιουλίου 2007 – 13 Ιουλίου 2007, *υπηρεσιακός*)
* Σερ Χάουαρντ Α. Φέργκους (13 Ιουλίου 2007 – 27 Ιουλίου 2007, *υπηρεσιακός*, 3η φορά)
* Πίτερ Γουότεργουορθ (27 Ιουλίου 2007 – 3 Μαρτίου 2011)
* Σαρίτα Φράνσις (3 Μαρτίου 2011 – 8 Απριλίου 2011, *υπηρεσιακή*)

Άντριαν Ντέιβις (8 Απριλίου 2011 – 8 Ιουλίου 2015)

Άλρικ Τέιλορ (8 Ιουλίου 2015 – 5 Αυγούστου 2015, *υπηρεσιακός*)

Ελίζαμπεθ Καριέρ (5 Αυγούστου 2015 – 2 Ιανουαρίου 2018)

Λίντελ Σίμπσον (2 Ιανουαρίου 2018 – 1 Φεβρουαρίου 2018, *υπηρεσιακή*)

Άντριου Πιρς (1 Φεβρουαρίου 2018 – 7 Μαρτίου 2022)

Λίντελ Σίμπσον (7 Μαρτίου 2022 – 6 Απριλίου 2022, *υπηρεσιακή*)

Σάρα Τάκερ (6 Απριλίου 2022 – 8 Απριλίου 2025)

Λιντόρνα Σουίνι (8 Απριλίου 2025 – 23 Απριλίου 2025, *υπηρεσιακή*)

Χάριετ Κρος (23 Απριλίου 2025 – σήμερα)

## Παραπομπές

* World Statesmen: Montserrat

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Κυβέρνηση του Μοντσεράτ – Ο Κυβερνήτης

Κυβερνητης
Η ιστορία των Σταυροφοριών

***Η ιστορία των Σταυροφοριών*** του Στήβεν Ράνσιμαν (Steven Runciman) εκδόθηκε σε τρεις τόμους στα 1951–1954 και άσκησε μεγάλη επιρροή στην ιστοριογραφία για τις Σταυροφορίες, συμπεριλαμβανομένων των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτές  καθώς και εκτενούς μελέτης πρωτογενών πηγών στα ελληνικά, λατινικά, αρμενικά και αραβικά.

## Τόμοι
**The First Crusade and the Foundation of the Kingdom of Jerusalem* (*Η πρώτη Σταυροφορία και η ίδρυση του βασιλείου της Ιερουσαλήμ.*)
**The Kingdom of Jerusalem and the Frankish East* (*Το βασίλειο της Ιερουσαλήμ και η φραγκική Ανατολή*)
**The Kingdom of Acre and the Later Crusades* (*Το βασίλειο της Άκρας και οι ύστερες Σταυροφορίες*) 

## Η προσέγγιση του Ράνσιμαν
Την περίοδο της αρχικής του έκδοσης, το έργο παρουσίασε μια καινοτόμο ερμηνεία των Σταυροφοριών. Ο Ράνσιμαν θεωρεί πως οι Σταυροφορίες δεν είναι αμυντικός πόλεμος της Χριστιανοσύνης απέναντι στην απειλή της ισλαμικής επέκτασης, αλλά συνέχεια των καταστροφικών «βαρβαρικών εισβολών» που είχαν οδηγήσει στην πτώση της Ρώμης. Επιπλέον ενέταξε στη μελέτη του την ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μετατοπίζοντας την εστίασή του πιο ανατολικά και ταυτόχρονα μετριάζοντας τη «ρομαντική» αντίληψη των σταυροφοριών ως ηρωικής ή ιπποτικής επιχείρησης.

Όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος το 1951, ο Αιγύπτιος ιστορικός Aziz Atiya σημείωσε ότι επρόκειτο «ουσιαστικά για μια αφήγηση των γεγονότων των σταυροφοριών και όχι για μια αναλυτική μελέτη και συζήτηση προβλημάτων». Σημείωσε επίσης ότι ο Runciman δεν είχε πλήρη πρόσβαση στα αραβικά κείμενα, αλλά περιορίστηκε στα αποσπάσματα που περιλαμβάνονταν σε ευρωπαϊκές εκδόσεις.

## Επιρροή
Το τρίτομο έργο ανατυπώθηκε πολλές φορές και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Καλύπτει γεγονότα όπως η αραβική κατάκτηση της Συρίας και Παλαιστίνης στις αρχές του 7ου αιώνα έως την πτώση της Άκρας το 1291, με μεταγενέστερα κεφάλαια να φθάνουν έως το 1464, την εποχή του Πάπα Πίου Β΄. Μαζί με το έργο του Τζόναθαν Ράιλι-Σμιθ (Jonathan Riley-Smith) συγκαταλέγεται στα πιο ευρέως αναγνωσμένα έργα για τις Σταυροφορίες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστοριογραφία των Σταυροφοριών
Νίκος Μήλης (μηχανικός)

Ο **Νίκος Μήλης** (Βέροια, 1981) είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και θεσμικό στέλεχος του τεχνικού κλάδου, ο οποίος διατελεί Πρόεδρος της Αντιπροσωπείας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (ΤΕΕ) από το 2020 . Έχει διατελέσει Α' Αντιπρόεδρος του ΤΕΕ  και είναι επικεφαλής της παράταξης «Δημοκρατική Συμπαράταξη Μηχανικών» (ΔΗΣΥΜ).

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1981 στη Βέροια και κατάγεται από τη Νάουσα. Σπούδασε στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (ΔΠΘ), από όπου αποφοίτησε το 2003. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του υπήρξε ενεργό μέλος του φοιτητικού κινήματος (1999-2003).

Το 2005 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο πρόγραμμα «Οργάνωση και Διοίκηση Τεχνικών Συστημάτων» του ΔΠΘ, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

## Επαγγελματική δραστηριότητα
Ασκεί το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού ως ελεύθερος επαγγελματίας από το 2004, εστιάζοντας στην εκπόνηση μελετών και την επίβλεψη ιδιωτικών έργων. Από το 2013 διατηρεί δική του τεχνική εταιρεία, η οποία εξειδικεύεται σε κατασκευαστικά έργα μεγάλης κλίμακας στον ιδιωτικό τομέα.

## Συνδικαλιστική και πολιτική δράση
Η ενασχόλησή του με τα κοινά ξεκίνησε το 2006, όταν εξελέγη στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδος (ΣΠΜΕ). Στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας έχει αναλάβει σειρά επιτελικών θέσεων:

* **2010:** Μέλος της Κεντρικής Αντιπροσωπείας και της Διοικούσας Επιτροπής.
* **2014:** Αναπληρωτής Γραμματέας της Διοικούσας Επιτροπής.
* **2015–2019:** Α' Αντιπρόεδρος του ΤΕΕ.
* **2020–σήμερα:** Πρόεδρος της Κεντρικής Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ. 

Από το 2019 είναι επικεφαλής της παράταξης «Δημοκρατική Συμπαράταξη Μηχανικών» (ΔΗΣΥΜ). Έχει τοποθετηθεί δημόσια για την ανάγκη εκσυγχρονισμού των υποδομών και τη σημασία της νησιωτικότητας. 

Στο πολιτικό πεδίο, είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής, συμμετέχοντας στα κεντρικά όργανα του κόμματος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί
Μαμαντού Νινγκ

Ο **Μαμαντού Νινγκ** (γεννημένος στις 22 Δεκεμβρίου 2006) είναι Σενεγαλέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως  επιθετικός μέσος για τον Άρη Θεσσαλονίκης στην ελληνική Super League.

## Καριέρα
Ο Νινγκ γεννήθηκε στο **Saly** της Σενεγάλης και ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο στην ακαδημία της **Espoirs de Guédiawaye** και αργότερα στην **Ολλανδική Ακαδημία Ποδοσφαίρου Σενεγάλη**ς (Dutch Sénégal FA - DSFA). 

Το 2023 δοκιμάστηκε τόσο από την νορβηγική Μόλντε όσο και από την δανική Κοπεγχάγη. 

Τελικά εντάχθηκε στην ομάδα του  Άρη Θεσσαλονίκης με πενταετές συμβόλαιο τον Ιανουάριο του 2025 έναντι αμοιβής που αναφέρεται ότι ανέρχεται σε 2 εκατομμύρια ευρώ.

Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την ομάδα στις 10 Μαΐου 2025 στον γύρο των πλέι οφ της Σούπερ Λιγκ σε μια νίκη με 4-2 εναντίον του Αστέρα Τρίπολης.
## Εθνικές ομάδες
Ο Νινγκ έχει αγωνιστεί σε διεθνές επίπεδο με τις εθνικές ομάδες της Σενεγάλης Κ17 (υπήρξε δε μέλος της Κ17 της Σενεγάλης από ηλικία 14 ετών) και Κ20, λαμβάνοντας μέρος στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής Κ20 του 2023 και το Παγκόσμιο Κύπελλο ΦΙΦΑ Κ-17 του 2023. 

## Στατιστικά καριέρας

## Παραπομπές
 

## Εξωτερικές πηγές
*Προφίλ του Μ. Νινγκ στο transfermarkt.com
*Άρης: Τελικά ποιος είναι αυτός ο Μαμαντού Νινγκ;
*Μαμαντού Νινγκ στη Super League

Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ιλία Μιλοσλάφσκι

Ο **Ιλία Ντανίλοβιτς Μιλοσλάφσκι** (ρωσικά: Илья Данилович Милославский, 1594–1668) ήταν Ρώσος βογιάρος και διπλωμάτης.

## Βιογραφία
Ο Ιλία Μιλοσλάφσκι προτάθηκε από τον επικεφαλής του Ποσόλσκι Πρικάζ Ιβάν Γκραμότιν, ο οποίος ήταν θείος του. Ο Μιλοσλάβσκι σύντομα στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη με ένα μήνυμα από τον Τσάρο Αλεξέι Μιχαήλοβιτς, ο οποίος ήθελε να δημιουργήσει μια εγκάρδια σχέση με τον Τούρκο Σουλτάνο. Το 1646, πήγε στην Ολλανδία με εντολή να επιλέξει οπλουργούς για ένα ρωσικό εργοστάσιο όπλων και να προσκαλέσει ξένους αξιωματικούς και στρατιώτες να υπηρετήσουν στη Ρωσία.

Όταν ο Αλεξέι Μιχαήλοβιτς παντρεύτηκε την κόρη του Ιλία, την Μαρία, ο ίδιος, ως πεθερός του τσάρου, άρχισε να παίζει πιο ορατό ρόλο στην βασιλική αυλή. Κατά τη διάρκεια των πολωνικών εκστρατειών του 1654-1655, διορίστηκε βοεβόδας της αυλής. Οι ξένοι σύγχρονοί του τον θεωρούσαν ιδιοτελές και ανόητο άτομο.

Σύμφωνα με τον Αυστριακό διπλωμάτη Αουγκούστιν Μέγιερμπεργκ, συγγραφέα του *βιβλίου «Ταξίδι στη Μοσχοβία*», ο τσάρος δεν σεβόταν τον Μιλοσλάφσκι, δεν τον αποκαλούσε ποτέ πεθερό του και μάλιστα τον τραβούσε από τα μαλλιά και τον χτυπούσε με τη γροθιά του σε αρκετές περιπτώσεις. Ο Μιλοσλάφσκι και η οικογένειά του κατείχαν το Παλάτι των Ψυχαγωγιών στο Κρεμλίνο της Μόσχας μέχρι τον θάνατό του το 1668.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Αικατερίνη Γκολίτσινα

Η **Αικατερίνη Ντμιτρίεβνα Γκολίτσινα** (ρωσικά: Екатерина Дмитриевна Голицына, το γένος Καντεμίρ [], 4 Νοεμβρίου 1720 – 2 Νοεμβρίου 1761) ήταν Ρωσίδα ευγενής μολδαβικής καταγωγής.

## Βιογραφία
Γεννημένη ως Αικατερίνη Ντμιτρίεβνα Καντεμίρ στην Αγία Πετρούπολη στις 4 Νοεμβρίου 1720, ήταν κόρη του Μολδαβού πρίγκιπα Δημήτριου Καντεμίρ (1673–1723). Το 1711, ο πατέρας της έλαβε τη ρωσική υπηκοότητα και μετακόμισε στη Ρωσία. Έλαβε από τον Πέτρο Α΄ τον τίτλο του Μεγάλου Δούκα και το 1717 παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Αναστασία Ιβάνοβνα Τρουμπέτσκαγια. Απέκτησαν τρία παιδιά, αλλά μόνο η Αικατερίνη ενηλικιώθηκε, χάνοντας αργότερα τον πατέρα της, όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών. 

Το 1744, έγινε κυρία των τιμών, μια από τις πιο όμορφες, γοητευτικές και διάσημες γυναίκες στην ακολουθία της αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Ρωσίας. Το 1745, μαζί με τη μητέρα της, πήγε στο εξωτερικό για να συναντήσει τον δεύτερο σύζυγο της μητέρας της, Λουδοβίκο Γκρούνο της Έσσης-Χόμπουργκ. Μετά τον θάνατό του στο Βερολίνο, μητέρα και κόρη δεν επέστρεψαν αμέσως στην πατρίδα τους. Ταξίδεψαν πολύ, έζησαν στο Παρίσι για μερικά χρόνια και, με τον θάνατο του παππού τους το 1750, επέστρεψαν στη Ρωσία.

## Γάμος
Τα παιδικά της χρόνια ήταν πολύ επώδυνα και είναι πιθανό ότι γνώριζε από μικρή ηλικία ότι δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Για μεγάλο χρονικό διάστημα αρνήθηκε όλες τις προτάσεις γάμου και αργά στη ζωή της παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ντμίτρι Γκολίτσιν, λοχαγό του Συντάγματος Ναυαγοσωστικής Φρουράς Ισμαΐλοφσκι. Ο γάμος έλαβε χώρα στις 28 Ιανουαρίου 1751 στην αυτοκρατορική αυλή, σε έναν πλούσιο γάμο και παρουσία της αυτοκράτειρας Ελισάβετ. Την επόμενη μέρα του γάμου έλαβε χώρα δείπνο και χορός, στον οποίο προσκλήθηκαν 200 άτομα.

Το 1755, η μητέρα της πέθανε. Το 1757 έφυγαν από τη Ρωσία με τον θείο τους, Ιβάν Μπέτσκοϊ, φτάνοντας στο Παρίσι.

Το 1760, ο πρίγκιπας Ντμίτρι Γκολίτσιν διορίστηκε Ρώσος πρέσβης στο Παρίσι και η Αικατερίνη έγινε μια από τις κορυφαίες γυναίκες στο βασιλικό παλάτι στις Βερσαλλίες και στο Παρίσι. 

## Θάνατος
Το 1761, ο Ντμίτρι Γκολίτσιν έλαβε νέα διπλωματική θέση στη Βιέννη. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να την αποδεχτεί λόγω σοβαρής ασθένειας της συζύγου του.

Η Αικατερίνη πέθανε στο Παρίσι στις 2 Νοεμβρίου 1761. Το επόμενο έτος, τα λείψανα της πριγκίπισσας μεταφέρθηκαν στην Αγία Πετρούπολη και θάφτηκαν στην εκκλησία του Ευαγγελισμού της Μονής Αλεξάνδρου Νέφσκι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Αικατερινη
Κατηγορία:Οικογένεια Καντεμίρ
Σπυρίδων Αρβανιτάκης

Ο **Σπυρίδων Γ. Αρβανιτάκης** (;–1844) ήταν Φιλικός και αγωνιστής από τη Ζάκυνθο.

Ήταν γιος του Γεωργίου Αρβανιτάκη, ιερέα από τη Ζάκυνθο, ο οποίος έγινε έμπορος στο Γαλάτσι της Μολδαβίας και  προξενικός πράκτωρ της Αγγλίας. Το 1820 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Μουζάκη στο Γαλάτσι.  Διεξήγαγε πολλές σημαντικές αποστολές για τη Φιλική Εταιρεία.

Μετά τη μύησή του επέστρεψε στη Ζάκυνθο και ανέλαβε να μυήσει με τη σειρά του δώδεκα ακόμα άτομα στη Φιλική Εταιρεία.  Ήταν ανάμεσα στα μέλη του Ιερού Λόχου που πολέμησαν στη Μάχη του Δραγατσανίου στις 7 Ιουνίου 1821.

Υπηρέτησε ως υπολοχαγός πεζικού στο επαναστατικό στρατό και το 1826 έγινε μετανάστης στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος, προερχόμενος από τα Επτάνησα. Το 1844 υπηρετούσε ως επιστάτης του δημόσιου λιμένα της Αμαλιούπολης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Μιχαήλ Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (στρατάρχης)

Ο πρίγκιπας **Μιχαήλ Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν** ή **Γκαλίτσιν** (ρωσικά: Михаи́л Миха́йлович Голи́цын, , Μόσχα – ) ήταν Ρώσος στρατάρχης (1725) και πρόεδρος της Σχολής Πολέμου (1728–1730). Καταγόταν από τον Οίκο των Γκολίτσιν.

## Σταδιοδρομία
Ήταν γιος του Μιχαήλ Αντρέγιεβιτς Γκολίτσιν και σύζυγος της Τατιάνα Μπορίσοβνα Γκολίτσινα.

Ο Γκολίτσιν ήταν κυβερνήτης της Φινλανδίας (1714–1721) κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Οργής. Από το 1728, ήταν μέλος του Ανώτατου Ιδιωτικού Συμβουλίου.

## Κληρονομιά
Η Χιλιετία της Ρωσίας στο Βελίκι Νόβγκοροντ περιέχει ένα γλυπτό του Γκολίτσιν. Ο αστεροειδής 7161 Γκολίτσιν πήρε το όνομά του από αυτόν. Ο Κήπος Μπάουμαν ιδρύθηκε στο χώρο της έπαυλής του στη Μόσχα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Μιχαηλ Μιχαηλοβιτς
Ντμίτρι Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν ο Νεότερος

Ο πρίγκιπας **Ντμίτρι Μιχαήλοβιτς Γκολίτσιν** ή **Γκαλίτσιν** (ρωσικά: Дмитрий Михайлович Голицын, γερμανικά: Demetrius Michalowitsch von Gallitzin, 15 Μαΐου 1721 – 19 Σεπτεμβρίου 1793) ήταν Ρώσος διπλωμάτης, φιλάνθρωπος και συλλέκτης έργων τέχνης από την οικογένεια Γκολίτσιν. 

Διετέλεσε πρέσβης της Ρωσίας στην Αυστρία από το 1761 έως το 1792. 

Ήταν γιος του στρατάρχη Μιχαήλ Γκολίτσιν και εγγονός του πρίγκιπα Μπόρις Κουράκιν .

## Σταδιοδρομία
μικρογραφία|Το Νοσοκομείο Γκολίτσιν στη Λεωφόρο Λένινσκι, Μόσχα
Στα τέλη της δεκαετίας του 1750, ο πρίγκιπας Γκολίτσιν διέμενε στο Παρίσι, όπου ηγήθηκε της ρωσικής πρεσβείας κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου. Η σύζυγός του, Αικατερίνη, πέθανε εκεί το 1761. Η σχέση της με την ηθοποιό Λα Κλερόν απέκτησε μεγάλη φήμη. Η Αικατερίνη ήταν κόρη του Δημήτριου Καντεμίρ, του πρώην ηγεμόνα της Μολδαβίας, και της πριγκίπισσας Αναστασία Τρουμπέτσκαγια. Ήταν επίσης αδελφή του Αντίοχου Καντεμίρ.

Από το 1761 έως το 1792 ήταν Ρώσος πρέσβης στην Αυστρία, με γραμματέα τον ποιητή Λούντβιχ Χάινριχ φον Νικολάι. Η Μεγάλη Αικατερίνη του απένειμε το Τάγμα του Αγίου Ανδρέα για τις διαπραγματεύσεις του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας με τον αυτοκράτορα Ιωσήφ Β'. Ο πρίγκιπας επαινέθηκε, επειδή επέστρεψε στη Ρωσία τα εδάφη που είχε προσαρτήσει ο πατρικός του πρόγονος, ο Μέγας Δούκας Γκεντιμίνας.

Τον χειμώνα του 1782, ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ προσλήφθηκε για όλες τις συναυλίες που έδωσε ο Γκολίτσιν, ο οποίος «έθεσε την άμαξά του στη διάθεσή μου τόσο κατά τη μετάβαση όσο και κατά την επιστροφή και μου φέρθηκε με τον πιο όμορφο τρόπο». 

Το Γκαλίτσινμπεργκ είναι λόφος κοντά στη Βιέννη, όπου ο Ρώσος πρέσβης έχτισε την κατοικία του (με ένα τεχνητό ρωμαϊκό ερείπιο και έναν στρογγυλό ναό που σώζονται ακόμα). Η οδός Γκαλιτσινστράσσε στη Βιέννη φέρει επίσης το όνομά του.

Ο άτεκνος πρίγκιπας Γκολίτσιν, επιθυμώντας να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της συζύγου του για τις μελλοντικές γενιές, δώρισε ένα μεγάλο ποσό για την ίδρυση του  στη Μόσχα. Το παλάτι του στη Βιέννη καυχιόταν για αρκετές εκατοντάδες πίνακες Παλαιών Δασκάλων. Μετά τον θάνατό του, αυτοί οι πίνακες εκτέθηκαν στην πινακοθήκη του Νοσοκομείου Γκολίτσιν, πριν δημοπρατηθούν για τη χρηματοδότηση της επέκτασης του νοσοκομείου.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Ντμιτρι Μιχαηλοβιτς
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Ιωάννης Μπόσαμπ, 3ος βαρόνος Μπόσαμπ του Σόμερσετ

μικρογραφία|150εσ|Ο θυρεός τού Μπόσαμπ του Χατς: Αυτό υποδηλώνει ότι η οικογένεια του Μπόσαμπ του Χατς δεν είχε κάποια σχέση με την οικογένεια του Μπωσάμπ κόμη του Γουόρικ από το 1267, η οποία είχε θυρεό: επί ερυθρού πεδίου, μία χρυσή οριζόντια ταινία ανάμεσα σε έξι χρυσούς σταυρούς.
Ο **Ιωάννης ντε Μπωσάμπ**, 3ος βαρόνος Μπωσάμπ ντε Σόμερσετ, αγγλ.: *John de Beauchamp, 3rd Baron Beauchamp de Somerset* (20 Ιανουαρίου 1329 &#x2013; 8 Οκτωβρίου 1361) ήταν Άγγλος ευγενής .

## Προέλευση
Γεννήθηκε στο Στόουκ-σαμπ-Χάμντον στο Σόμερσετ, ο μεγαλύτερος γιος και κληρονόμος του Ιωάννη ντε Μπωσάμπ 2ου βαρόνου Μπωσάμπ του Χατς Μπωσάμπ στο Σόμερσετ, και της συζύγου του Μάργκαρετ Σαιντ Τζον.

## Σταδιοδρομία
Διετέλεσε Φύλακας των Πέντε Λιμένων από το 1359 έως περίπου το 1361. Ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας ανέθεσε στον Μπωσάμπ να ενεργεί ως Φύλακας και Φρουρός των Λιμένων του Κεντ. Το 1359 συμμετείχε στην εκστρατεία στη Γασκώνη του Εδουάρδου Γ΄ τής Αγγλίας. Το 1360 διορίστηκε Ναύαρχος του Στόλου.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τη λαίδη Αλίκη Μπωσάμπ, κόρη του σερ Θωμά ντε Μπωσάμπ 11ου κόμη του Γουόρικ (ο οποίος δεν είχε συγγένεια με την οικογένεια Μπωσάμπ του Χατς  ) και της συζύγου του Αικατερίνης Μόρτιμερ. Ο γάμος ήταν χωρίς απογόνους.

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* «Τζον Μποσάμπ, 3ος Λόρδος Μποσάμπ (του Σόμερσετ)», *The Peerage*, 12 Μαΐου 2007. Πρόσβαση στις 18 Φεβρουαρίου 2009
* Burke, Bernard. *Γενεαλογική ιστορία των αδρανών, αβοήθητων, χαμένων και εξαφανισμένων ευγενών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.* Λονδίνο: Harrison, 1866. (σελ.&nbsp;33) googlebooks Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2009

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Μπωσάμπ

Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπωσάμπ
Πέτρος Σαφίροφ

Ο βαρόνος **Πέτρος Παβλόβιτς Σαφίροφ** (ρωσικά: Пётр Павлович Шафиров, 1670–1739) ήταν Ρώσος πολιτικός και εξέχων συμπαραστάτης του Μεγάλου Πέτρου .

## Πρώιμη ζωή και σταδιοδρομία
Ο Πιότρ Σαφίροφ γεννήθηκε σε πολωνοεβραϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του, Πάβελ Σαφίροφ, ήταν μεταφραστής στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών, οι γονείς του οποίου ασπάστηκαν τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία μετά την παραχώρηση του Σμολένσκ στη Ρωσία από την Πολωνία το 1654.

Ο Σαφίροφ έγινε αρχικά χρήσιμος χάρη στις εξαιρετικές γνώσεις του στις ξένες γλώσσες. Διετέλεσε επικεφαλής μεταφραστής στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών για πολλά χρόνια και στη συνέχεια συνόδευσε τον Τσάρο Πέτρο στα ταξίδια του. Προήχθη στην ρωσική αριστοκρατία ως βαρόνος και έλαβε τον βαθμό του αντικαγκελάριου. Θεωρούνταν διπλωμάτης της υψηλότερης βαθμίδας.

## Διπλωματικές αποστολές
Ο Σαφίροφ συνήψε την Ειρήνη του Προύθου κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του 1711. Ο Πέτρος τον άφησε στα χέρια των Τούρκων ως όμηρο και μετά τη διακοπή της ειρήνης φυλακίστηκε στο Επταπύργιο της Κωνσταντινούπολης. Τελικά, ωστόσο, με τη βοήθεια των Βρετανών και Ολλανδών πρεσβευτών, νίκησε τη διπλωματία του Καρόλου ΙΒ΄ της Σουηδίας και των πρακτόρων του και επιβεβαίωσε τις καλές σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας με τη συνθήκη της Αδριανούπολης (Ιούνιος 1713).

Το 1718, ο Σαφίροφ διορίστηκε αντιπρόεδρος του Υπουργείου Εξωτερικών και γερουσιαστής.

## Καταδίκη και τέλος ζωής
Το 1723, ωστόσο, στερήθηκε όλα τα αξιώματά του και καταδικάστηκε σε θάνατο. Η θανατική ποινή μετατράπηκε την τελευταία στιγμή σε εξορία, πρώτα στη Σιβηρία και στη συνέχεια στο Νόβγκοροντ. Υπεξαίρεση και διατάραξη της τάξης στη Γερουσία ήταν τα αδικήματα εναντίον του Σαφίροφ. 

Μετά τον θάνατο του Πέτρου, ο Σαφίροφ αφέθηκε ελεύθερος από τη φυλακή και του ανατέθηκε να γράψει τη βιογραφία του εκλιπόντος. Ωστόσο, η επιτυχημένη αντιπαλότητα του αντικαταστάτη του, Αντρέι Όστερμαν, εμπόδισε τον Σαφίροφ να κατέχει οποιοδήποτε υψηλό αξίωμα κατά τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια της ζωής του.

## Έργα
Το 1717, έγραψε μια πραγματεία με τίτλο *«Λόγος σχετικά με τις δίκαιες αιτίες του πολέμου μεταξύ Σουηδίας και Ρωσίας»*, μια ιστορική πραγματεία για τον πόλεμο με τον Κάρολο ΙΒ΄. Ο Σαφίροφ περιέγραψε λεπτομερώς μερικά από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του τσάρου-αναγεννητή.

## Παραπομπές

## Πηγές

## Περαιτέρω ανάγνωση

* Cracraft, James. «Διπλωματικές και Γραφειοκρατικές Επαναστάσεις». στο *Η Επανάσταση του Μεγάλου Πέτρου* (Harvard University Press, 2003)
* Butler, WE «Shafirov: Διπλωμάτης της Πέτρινης Ρωσίας». *History Today* (Οκτώβριος 1973), Τόμος 23 Τεύχος 10, σελ. 699–704 διαδικτυακά.

Κατηγορία:Ρώσοι γερουσιαστές
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες
Ντμίτρι Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν ο Πρεσβύτερος

Ο πρίγκιπας **Ντμίτρι Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν** (ρωσικά: Дмитрий Михайлович Голицын, 1665 1737) ήταν Ρώσος αριστοκράτης της οικογένειας Γκολίτσιν. Ξάδερφος του πρίγκιπα Βασίλι Βασίλιεβιτς Γκολίτσιν, ήταν γνωστός για την προσπάθειά του να μετατρέψει τη Ρωσική Αυτοκρατορία σε συνταγματική μοναρχία.

## Βιογραφία
Ο Γκολίτσιν στάλθηκε από τον Μέγα Πέτρο το 1697 στην Ιταλία για να μάθει στρατιωτικές υποθέσεις. Το 1704 διορίστηκε στη διοίκηση ενός βοηθητικού σώματος στην Πολωνία εναντίον του Καρόλου ΙΒ΄. Από το 1711 έως το 1718 ήταν κυβερνήτης του Μπέλγκοροντ. Το 1718 διορίστηκε πρόεδρος του νεοσύστατου Εμπορικού Κολλεγίου και γερουσιαστής. Τον Μάιο του 1723 ενεπλάκη στην ατίμωση του αντικαγκελάριου Σαφίροφ και στερήθηκε όλα τα αξιώματά του και τις τιμές του, τα οποία ανέκτησε μόνο με τη μεσολάβηση της αυτοκράτειρας.

Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Πέτρου, ο Γκολίτσιν έγινε ο αναγνωρισμένος επικεφαλής του παλαιού Συντηρητικού κόμματος, το οποίο δεν είχε ποτέ συγχωρέσει τον Πέτρο, που χώρισε από την Ευδοξία και παντρεύτηκε την πληβεία Μάρθα Σκαβρόνσκαγια (Αικατερίνη Α΄ της Ρωσίας). Αλλά οι μεταρρυθμιστές, όπως εκπροσωπούνταν από τον Αλέξανδρο Μενσίκωφ και τον Πέτρο Τολστόι, επικράτησαν και ο Γκολίτσιν παρέμεινε στο παρασκήνιο μέχρι την πτώση του Μενσίκωφ το 1727. Κατά τα τελευταία χρόνια του Πέτρου Β΄ (1728–1730), ο Γκολίτσιν ήταν ο πιο εξέχων πολιτικός άνδρας στη Ρωσία και οι υψηλές αριστοκρατικές θεωρίες του είχαν πλήρη απήχηση. 

Μετά τον θάνατο του Πέτρου Β΄, συνέλαβε την ιδέα του περιορισμού της απολυταρχίας μέσω της υποταγής της στην εξουσία του Ανώτατου Μυστικού Συμβουλίου, του οποίου ήταν πρόεδρος. Συνέταξε τους Όρους τους οποίους η Άννα της Κουρλάνδης, η νεοεκλεγείσα Ρωσίδα αυτοκράτειρα, αναγκάστηκε να υπογράψει στο Μιτάου πριν της επιτραπεί να προχωρήσει στην Αγία Πετρούπολη. Η Άννα δεν έχασε χρόνο αποκηρύσσοντας αυτό το σύνταγμα και δεν συγχώρεσε ποτέ τους συντάκτες του. 

Ο Γκολίτσιν, ωστόσο, αφέθηκε εν ειρήνη και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως συνταξιούχος, μέχρι το 1736, όταν συνελήφθη ως ύποπτος για συμμετοχή στη συνωμοσία του γαμπρού του, πρίγκιπα Κονσταντίν Ντμιτρίεβιτς Καντεμίρ. Αυτό, ωστόσο, ήταν απλώς ένα πρόσχημα, καθώς στην πραγματικότητα διώχθηκε για τα αντιμοναρχικά του αισθήματα. Ένα δικαστήριο, που αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από τους αντιπάλους του, τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά η αυτοκράτειρα μείωσε την ποινή σε ισόβια φυλάκιση στο Σλίσελμπουργκ και δήμευση όλης της περιουσίας του.

Πέθανε στη φυλακή του στις 14 Απριλίου 1737, μετά από τρεις μήνες κράτησης. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι γερουσιαστές
Ντμιτρι Μιχαηλοβιτς
Κατηγορία:Ευγενείς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας