Ερνάντο δε Σότο (οικονομολόγος)

Ο **Ερνάντο ντε Σότο Πολάρ** (*Hernando de Soto Polar*) (κοινώς γνωστός ως **Ερνάντο ντε Σότο**· γεννημένος στις 2 Ιουνίου 1941) είναι Περουβιανός οικονομολόγος, γνωστός για το έργο του σχετικά με την παραοικονομία και τη σημασία των επιχειρηματικών και ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων. Είναι ο σημερινός πρόεδρος του Ινστιτούτου για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία (ILD), μιας δεξαμενής σκέψης (think tank) αφιερωμένης στην προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης σε αναπτυσσόμενες χώρες, με έδρα τη Λίμα του Περού.

Στο Περού, οι συμβουλές του ντε Σότο έχουν αναγνωριστεί ως η πηγή έμπνευσης για τις οικονομικές κατευθυντήριες γραμμές —συμπεριλαμβανομένης της χαλάρωσης των οικονομικών ρυθμίσεων, της εισαγωγής μέτρων λιτότητας και της αξιοποίησης νεοφιλελεύθερων πολιτικών— που τελικά υιοθετήθηκαν από την κυβέρνηση του Αλμπέρτο Φουχιμόρι και καθιερώθηκαν στο Σύνταγμα του Περού (1993). Ο ντε Σότο συνέχισε υποστηρίζοντας την κόρη του Αλμπέρτο, Κέικο Φουχιμόρι, υπηρετώντας ως σύμβουλος κατά τη διάρκεια των προεδρικών της εκστρατειών. Συνεργάστηκε στενά με διάφορες περουβιανές κυβερνήσεις, υπηρετώντας μάλιστα ως διαπραγματευτής για τη Συμφωνία Προώθησης Εμπορίου Περού-Ηνωμένων Πολιτειών. Έπειτα από χρόνια εικασιών, ο ντε Σότο έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία του Περού στις προεδρικές εκλογές του 2021, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση σε μια κατακερματισμένη αναμέτρηση 18 υποψηφίων. Στη συνέχεια πραγματοποίησε συναντήσεις με τον Πέδρο Καστίγιο κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ζήτησε από την Ντίνα Μπολουάρτε να παραιτηθεί από την προεδρία κατά τη διάρκεια των κοινωνικών αναταραχών, και προσπάθησε να θέσει υποψηφιότητα στις εκλογές του 2026 με το κόμμα Progresemos, αν και τελικά απέσυρε την υποψηφιότητά του.

Διεθνώς, ο ντε Σότο βοήθησε στην έμπνευση των μακροοικονομικών συνταγών της Συναίνεση της Ουάσινγκτον και του πιστώθηκε η συνεισφορά από τον οικονομολόγο Τζον Γουίλιαμσον, ο οποίος επινόησε το όνομα της συναίνεσης. Υποστήριξε επίσης τη δημιουργία της Βορειοαμερικανικής Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου (NAFTA), με τον Τζορτζ Χ. Ο. Μπους να επαινεί την προώθηση του ελεύθερου εμπορίου από μέρους του κατά την ανακοίνωση της βορειοαμερικανικής συμφωνίας. Άλλοι αρχηγοί κρατών έχουν αναγνωρίσει τον ντε Σότο, συμπεριλαμβανομένων των Μπιλ Κλίντον, Βλαντίμιρ Πούτιν, Εμανουέλ Μακρόν, Ρόναλντ Ρήγκαν και Μάργκαρετ Θάτσερ. Το ILD έχει λάβει επαίνους από άλλα πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένου του νομπελίστα Μίλτον Φρίντμαν, του Προέδρου της Παγκόσμιας Τράπεζας Τζέιμς Γούλφενσον και του πρώην Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Χαβιέρ Πέρες ντε Κουέγιαρ.

## Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο ντε Σότο γεννήθηκε στις 2 Ιουνίου 1941 στην Αρεκίπα του Περού. Ο πατέρας του, Χοσέ Αλμπέρτο Σότο, ήταν Περουβιανός διπλωμάτης και δικηγόρος. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1948 στο Περού, οι γονείς του επέλεξαν την εξορία στην Ευρώπη, παίρνοντας μαζί τους τους δύο μικρούς γιους τους. Ο πατέρας του εργάστηκε για τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας μετά την εξορία τους και συχνά έστελνε τον ντε Σότο πίσω στο Περού κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Στην εξορία, ο ντε Σότο εκπαιδεύτηκε στην Ελβετία, όπου φοίτησε στη Διεθνή Σχολή της Γενεύης. Σπούδασε κοινωνική ψυχολογία στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Αγίου Αυγουστίνου στην Αρεκίπα του Περού. Επέστρεψε στη Γενεύη και έλαβε πτυχίο στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Το 1967 απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στο διεθνές δίκαιο και τα οικονομικά από το Μεταπτυχιακό Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών, επίσης στη Γενεύη.

Ο μικρότερος αδελφός του Άλβαρο υπηρέτησε στο διπλωματικό σώμα του Περού στη Λίμα, τη Νέα Υόρκη και τη Γενεύη και αποσπάστηκε στα Ηνωμένα Έθνη το 1982. Συνταξιοδοτήθηκε από τον ΟΗΕ το 2007 με τον βαθμό του Βοηθού Γενικού Γραμματέα· η τελευταία του θέση ήταν αυτή του Ειδικού Συντονιστή του ΟΗΕ για την Ειρηνευτική Διαδικασία στη Μέση Ανατολή.

Υπάρχει κάποια διαμάχη γύρω από το επώνυμό του, καθώς το επώνυμο του πατέρα του είναι *Soto*, ενώ το δικό του είναι *de Soto*. Σύμφωνα με τον Περουβιανό συγγραφέα και κάτοχο βραβείου Νόμπελ, Μάριο Βάργκας Γιόσα, άλλαξε το επώνυμο για να ακούγεται πιο "αριστοκρατικό".

## Οικονομική σταδιοδρομία
Μετά τις μεταπτυχιακές του σπουδές, εργάστηκε ως οικονομολόγος για τη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου, πρόδρομο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, καθώς και ως πρόεδρος της Επιτροπής του Οργανισμού Χωρών Εξαγωγής Χαλκού, διευθύνων σύμβουλος της Universal Engineering Corporation και στέλεχος της Swiss Bank Corporation.

### Ίδρυση του Ινστιτούτου για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία
Ο ντε Σότο επέστρεψε στο Περού για λογαριασμό επενδυτών σε κοιτάσματα χρυσού σε ηλικία 38 ετών το 1979, σε μια εποχή που η νεοφιλελεύθερη πολιτική μετακινούνταν από το περιθώριο της οικονομικής θεωρίας στην κύρια πρακτική. Με την επιστροφή του το 1979, συνάντησε τον Φρίντριχ Χάγιεκ, έναν υποστηρικτή της ελεύθερης αγοράς που βοήθησε στη δημιουργία της Mont Pelerin Society. Ο Χάγιεκ, ο οποίος επεδίωκε να προωθήσει τον νεοφιλελευθερισμό μέσω ενός δικτύου "μεταπρατών ιδεών", επέλεξε τον ντε Σότο. Αφού δημιούργησε διασυνδέσεις με τον Χάγιεκ, ο ντε Σότο γνωρίστηκε με τον Σερ Άντονι Φίσερ, έναν Βρετανό επιχειρηματία που δημιούργησε το Atlas Network, μια μη κερδοσκοπική ελευθεριακή οργάνωση-ομπρέλα που συγκέντρωνε κεφάλαια και έρευνα από επιχειρήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη προκειμένου να δημιουργήσει νεοφιλελεύθερες οργανώσεις σε αναπτυσσόμενες χώρες.

Με τη βοήθεια και τη χρηματοδότηση του Φίσερ και του Atlas Network, ο ντε Σότο δημιούργησε το Ινστιτούτο για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία (ILD) το 1981, μία από τις πρώτες νεοφιλελεύθερες οργανώσεις στη Λατινική Αμερική. Ο ντε Σότο δήλωσε αργότερα: "Ο Άντονι μας έδωσε τεράστιες ποσότητες πληροφοριών και συμβουλών για το πώς να οργανωθούμε. ... Πάνω στη βάση του οράματός του σχεδιάσαμε τη δομή του ILD". Το 1984, ο ντε Σότο έλαβε περαιτέρω βοήθεια από τη διοίκηση του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ρόναλντ Ρήγκαν, με το Κέντρο Διεθνούς Ιδιωτικής Επιχείρησης (CIPE) του National Endowment for Democracy να παρέχει στο ILD χρηματοδότηση και εκπαίδευση για διαφημιστικές καμπάνιες. Το 2003 το CIPE περιέγραψε αργότερα το ILD ως ένα από τα πιο επιτυχημένα προγράμματά του. Άλλη χρηματοδότηση παρασχέθηκε στη συνέχεια από τον Οργανισμό Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID) και το Ίδρυμα Σμιθ Ρίτσαρντσον, με τον USAID να βοηθά το ILD στη δημιουργία διεθνών δικτύων για τη διάδοση των ιδεών τους. Το ILD θα αναζητούσε στη συνέχεια λαϊκή υποστήριξη στο Περού, καθιστώντας την άτυπη στέγαση κύριο μέλημά του.

### Κυβέρνηση Φουχιμόρι
Μεταξύ 1988 και 1995, ο ντε Σότο και το Ινστιτούτο για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία (ILD) ήταν κυρίως υπεύθυνοι για περίπου τετρακόσιες πρωτοβουλίες, νόμους και κανονισμούς που οδήγησαν σε σημαντικές αλλαγές στο οικονομικό σύστημα του Περού. Το ILD ενεπλάκη στην περουβιανή οικονομία στο τέλος της θητείας του προέδρου Άλαν Γκαρσία. Η ομάδα του ντε Σότο άρχισε να μεγαλώνει και διαφημιζόταν στο περουβιανό κοινό προωθώντας τους νομοθετικούς της στόχους, δανειζόμενη ορισμένες διαφημίσεις από αμερικανικές λοταρίες.

Ο ντε Σότο άρχισε τότε να υπηρετεί ανεπίσημα ως "προσωπικός εκπρόσωπος του Προέδρου" για τα πρώτα τρία χρόνια της διακυβέρνησης του Αλμπέρτο Φουχιμόρι. Ο ντε Σότο ήταν αρχικά μέλος της οικονομικής συμβουλευτικής ομάδας του αποτυχημένου προεδρικού υποψηφίου Μάριο Βάργκας Γιόσα το 1990, αλλά ο Φουχιμόρι ζήτησε αργότερα τη βοήθεια του ντε Σότο για την επίλυση των οικονομικών ζητημάτων που προκλήθηκαν από την κρίση της δεκαετίας του 1980. Οι *[[The New York Times]]* περιέγραψαν τον ντε Σότο ως "πωλητή εξωτερικού" για την κυβέρνηση του Αλμπέρτο Φουχιμόρι το 1990, γράφοντας ότι είχε εκπροσωπήσει την κυβέρνηση κατά τη συνάντηση με πιστωτές και εκπροσώπους των Ηνωμένων Πολιτειών. Άλλοι αποκάλεσαν τον ντε Σότο "ανεπίσημο πρόεδρο" για τον Φουχιμόρι.

Σε μια εισήγηση προς τον Φουχιμόρι, ο ντε Σότο ζήτησε ένα "σοκ" για την οικονομία του Περού. Ο ντε Σότο έπεισε τον τότε πρόεδρο Φουχιμόρι να ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη σε μια συνάντηση που οργάνωσε ο Περουβιανός Χαβιέρ Πέρες ντε Κουέγιαρ, γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, όπου συναντήθηκαν με τους επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Διαμερικανικής Τράπεζας Ανάπτυξης, οι οποίοι τον έπεισαν να ακολουθήσει τις κατευθυντήριες γραμμές για την οικονομική πολιτική που έθεσαν τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Οι πολιτικές περιλάμβαναν αύξηση φόρων κατά 300%, μη ρυθμιζόμενες τιμές και ιδιωτικοποίηση διακοσίων πενήντα κρατικών οντοτήτων. Οι πολιτικές του ντε Σότο προκάλεσαν μακροοικονομική σταθερότητα και μείωση του ποσοστού του πληθωρισμού, αν και το ποσοστό φτώχειας του Περού παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητο με πάνω από τον μισό πληθυσμό να ζει σε συνθήκες φτώχειας το 1998. Το Περού δεν θα έβλεπε αυξημένη ανάπτυξη μέχρι την εμπορική ανάπτυξη της δεκαετίας του 2000.

Ο ντε Σότο ενέπνευσε επίσης τις πρωτοβουλίες του Φουχιμόρι κατά των ναρκωτικών. Το Ινστιτούτο Κάτωνος και το περιοδικό *[[The Economist]]* υποστήριξαν ότι οι πολιτικές συνταγές του ντε Σότο τον έφεραν σε σύγκρουση με το αντάρτικο κίνημα του Φωτεινό Μονοπάτι (Sendero Luminoso) και τελικά βοήθησαν στην υπονόμευσή του. Υποστήριξαν ότι παραχωρώντας τίτλους ιδιοκτησίας σε μικροκαλλιεργητές κόκας στις δύο κύριες περιοχές καλλιέργειας, το Φωτεινό Μονοπάτι στερήθηκε ασφαλή καταφύγια, νεοσύλλεκτους και χρήματα, και η ηγεσία του αναγκάστηκε να καταφύγει στις πόλεις όπου συνελήφθησαν. Επιθέσεις εξαπολύθηκαν κατά του ILD και του ντε Σότο υπό το φως των δηλώσεων του ηγέτη του Φωτεινού Μονοπατιού Αμπιμαέλ Γκουσμάν, ο οποίος έβλεπε το ILD ως απειλή.

#### Πρωτοβουλία τίτλων γης
Μεταξύ 1992 και 1994 το ILD του ντε Σότο εφάρμοσε πιλοτικά ένα πρόγραμμα τίτλων γης για την επίσημη καταγραφή 200.000 περουβιανών νοικοκυριών και δύο χρόνια αργότερα, επέκτεινε το πρόγραμμα στη Λίμα και σε άλλες επτά μητροπολιτικές περιοχές που συγκέντρωναν το 90% των άτυπων στεγαστικών αναπτύξεων στο Περού. Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε το 2004 με την καταγραφή 1,4 εκατομμυρίων νοικοκυριών και την παροχή 920.000 τίτλων γης.

Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του ντε Σότο, το έργο των τίτλων γης δεν επέφερε καμία αλλαγή στην πρόσβαση σε πίστωση για τους φτωχούς Περουβιανούς. Τα στοιχεία του ILD ανέφεραν ότι οι ιδιοκτήτες σπιτιών είδαν επίσης τις ώρες εργασίας τους να αυξάνονται κατά 17%, ενώ η εργασία στο σπίτι μειώθηκε κατά 47% και η παιδική εργασία μειώθηκε κατά 28%, με την ομάδα να δηλώνει ότι τα δύο τελευταία στατιστικά οφείλονταν στο ότι οι ιδιοκτήτες και τα παιδιά τους δεν χρειαζόταν πλέον να υπερασπίζονται τα σπίτια τους από κατάσχεση. Σύμφωνα με τον Τίμοθι Μίτσελ, τα ευρήματα του ILD ήταν "απίθανα", καθώς το συμπέρασμα ήταν ήδη προδιαγεγραμμένο από το ILD, οι γειτονιές ήταν ήδη συλλογικές με περιορισμένες συγκρούσεις ιδιοκτησίας και όσοι συμπεριλήφθηκαν στο έργο αναζητούσαν ήδη εργασία εκτός των σπιτιών τους όταν επέλεξαν να εμπλακούν. Μετά τα ευρήματα, το ILD αποστασιοποιήθηκε από την υποστήριξη της πρόσβασης σε πίστωση και αντίθετα προώθησε την αύξηση των ωρών εργασίας μεταξύ των επίσημων ιδιοκτητών γης.

#### Παραίτηση και καταδίκη του Φουχιμόρι
Ο ντε Σότο παραιτήθηκε από τη θέση του ως "Προσωπικός Εκπρόσωπος του Προέδρου" τον Ιανουάριο του 1992, δύο μήνες πριν από το Περουβιανό πραξικόπημα του 1992, και καταδίκασε τα κίνητρα του Φουχιμόρι ως επηρεασμένα από τον Διευθυντή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Βλαντιμίρο Μοντεσίνος, αφήνοντας υπαινιγμούς για σημάδια διαφθοράς. Στην επιστολή του, αμφισβήτησε "την εγκυρότητα της συμφωνίας κατά των ναρκωτικών" που υιοθέτησε ο Φουχιμόρι. Ανέφερε ως λόγους παραίτησης τη "διακίνηση ναρκωτικών μέσα από το Κράτος που σαμποτάρει τις προσπάθειες στον αγώνα κατά των ναρκωτικών", και σύμφωνα με πληροφορίες λόγω διαφορών με τον Μοντεσίνος. Τόσο ο Μοντεσίνος όσο και ο Φουχιμόρι θα κατηγορούνταν αργότερα για διαφθορά και παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δύο μήνες μετά την παραίτηση του ντε Σότο, ο Φουχιμόρι εξαπέλυσε ένα αυτοπραξικόπημα το οποίο ο ντε Σότο καταδίκασε ξανά ως "ανόητο, μη παραγωγικό και κατάφωρα αντισυνταγματικό". Σύμφωνα με τον ντε Σότο, έναν μήνα μετά το πραξικόπημα ο υπουργός Οικονομίας Κάρλος Μπολόνια επικοινώνησε με τον ντε Σότο σε κατάσταση απελπισίας, αφού δεκάδες χώρες επέβαλαν οικονομικές κυρώσεις στο Περού αποκόπτοντάς το από επενδύσεις και πιστώσεις ως απάντηση στο αντιδημοκρατικό γεγονός. Ο Μπολόνια παραιτήθηκε από το υπουργικό του αξίωμα, και ο ντε Σότο ταξίδεψε τελικά στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών το 1992 στις Μπαχάμες με τον Φουχιμόρι και τον πίεσε να δεχτεί δημοκρατικές εκλογές για να αποτραπεί μια άλλη μακροοικονομική κρίση.

### Διεθνής πολιτική

#### Συναίνεση της Ουάσινγκτον
Ο ντε Σότο ήταν βασικός συντελεστής στη Συναίνεση της Ουάσινγκτον, ένα σύνολο δέκα οικονομικών συνταγών που τέθηκαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Παγκόσμια Τράπεζα και το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών προς χώρες σε οικονομική κρίση. Νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι στις Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν τα επιχειρήματα του ντε Σότο ως τρόπο προώθησης της συναίνεσης. Ο Άγγλος οικονομολόγος Τζον Γουίλιαμσον, ο οποίος επινόησε τον όρο "Συναίνεση της Ουάσινγκτον", πίστωσε εν μέρει στον ντε Σότο τις συνταγές, λέγοντας ότι το έργο του ήταν "το αποτέλεσμα των παγκόσμιων πνευματικών τάσεων στις οποίες συνέβαλε η Λατινική Αμερική". Για τους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών Ρόναλντ Ρήγκαν και Τζορτζ Χ. Ο. Μπους, σύμφωνα με την Κέιτ Γκεόγκαν του Κέντρο Ντέιβις για Ρωσικές και Ευρασιατικές Σπουδές του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, "οι ιδέες του ντε Σότο πρόσφεραν ένα συναρπαστικό νέο πλαίσιο για την εξήγηση του προβλήματος της οικονομικής υποανάπτυξης που φαινόταν να επιβεβαιώνει τη σοφία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών όπως ο προσαρμοστικός δανεισμός".

Η Συναίνεση της Ουάσινγκτον θα οδηγούσε σε κοινωνικοοικονομικό αποκλεισμό και εξασθένηση των εργατικών συνδικάτων στη Λατινική Αμερική, προκαλώντας αναταραχές στην περιοχή. Η συναίνεση είχε ως αποτέλεσμα τη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης στη Λατινική Αμερική, γεγονός που προκάλεσε δυσαρέσκεια για τον νεοφιλελευθερισμό, μια στροφή προς την πολιτική αριστερά και λαϊκιστές ηγέτες μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990· στη Βολιβία, εδραιώθηκε η υποστήριξη προς τον Έβο Μοράλες.

#### Βορειοαμερικανική Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου (NAFTA)
Μετά την υπογραφή της, ο ντε Σότο εξέφρασε την υποστήριξή του για τη δημιουργία της Βορειοαμερικανικής Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου (NAFTA). Κατά την ανακοίνωση της NAFTA στην Ετήσια Συνάντηση των Συμβουλίων των Διοικητών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του Ομίλου της Παγκόσμιας Τράπεζας στις 27 Σεπτεμβρίου 1989, ο πρόεδρος Τζορτζ Χ. Ο. Μπους – ο οποίος είχε υιοθετήσει το έργο του ντε Σότο για την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών προς τις οικονομίες των αναπτυσσόμενων χωρών – επαίνεσε τον ντε Σότο για τη βοήθειά του στην έμπνευση του ελεύθερου εμπορίου.

Στην ομιλία του ανακοινώνοντας τη NAFTA στη συνάντηση του 1989, ο Μπους δήλωσε:

Σύμφωνα με τον ντε Σότο το 1993, "οι αρετές μιας σύγχρονης κοινωνίας" μπόρεσαν να εισαχθούν στη Λατινική Αμερική ως αποτέλεσμα της NAFTA. Θα έλεγε αργότερα το 2001 ότι η οικονομία και οι θεσμοί του Μεξικού θα προόδευαν χάρη στη NAFTA, καταλήγοντας: "Όλες οι φτωχές χώρες μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι και όλες οι πλούσιες χώρες μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι· υπάρχει αυτό το φαινόμενο της μίμησης".

### Συμβουλευτικό έργο

Μετά την ίδρυσή του στο Περού, το ινστιτούτο του ντε Σότο, το ILD, έχει εργαστεί σε δεκάδες χώρες. Αρχηγοί κρατών σε πάνω από 35 χώρες έχουν αναζητήσει τις υπηρεσίες του ILD για να συζητήσουν πώς οι θεωρίες του ILD για τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα θα μπορούσαν ενδεχομένως να βελτιώσουν τις οικονομίες τους. Μετά τη ρήξη με τον Φουχιμόρι, ο ίδιος και το ινστιτούτο του σχεδίασαν παρόμοια προγράμματα στο Ελ Σαλβαδόρ, την Αϊτή, την Τανζανία και την Αίγυπτο και εργάστηκε δίπλα στην Παγκόσμια Τράπεζα, αν και το ινστιτούτο δεν υποστήριξε προγράμματα τίτλων γης αλλά προώθησε μεγαλύτερες ώρες εργασίας. Ο ντε Σότο έχει δεχτεί κριτική για τις σχέσεις του με αμφιλεγόμενους πολιτικούς ηγέτες όπως ο Αλμπέρτο Φουχιμόρι και ο πρόεδρος της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι, με τον ντε Σότο να απαντά σε τέτοιες δηλώσεις λέγοντας: "Έχω συμβουλεύσει δικτάτορες, αλλά αυτό είναι άσχετο".

Το 2006 ο ντε Σότο υπηρέτησε ως προσωπικός εκπρόσωπος του Προέδρου Άλαν Γκαρσία και διαπραγματεύτηκε τη Συμφωνία Προώθησης Εμπορίου Περού-Ηνωμένων Πολιτειώνμετά από 11 γύρους διαπραγματεύσεων. Το 2009, το ILD έστρεψε ξανά την προσοχή του στο Περού και στη δεινή κατάσταση των ιθαγενών πληθυσμών της ζούγκλας του Αμαζονίου στο Περού. Ανταποκρινόμενο στο κάλεσμα του Προέδρου του Περού Γκαρσία προς όλους τους Περουβιανούς να παρουσιάσουν τις προτάσεις τους για την επίλυση των προβλημάτων που οδήγησαν στα αιματηρά επεισόδια στην Μπάγουα, το ILD αξιολόγησε την κατάσταση και παρουσίασε τα προκαταρκτικά του ευρήματα. Το ILD δημοσίευσε ένα σύντομο βιντεοσκοπημένο ντοκιμαντέρ, Το Μυστήριο του Κεφαλαίου μεταξύ των Ιθαγενών Πληθυσμών του Αμαζονίου, συνοψίζοντας τα ευρήματά του από ιθαγενείς κοινότητες στην Αλάσκα, τον Καναδά και την περουβιανή ζούγκλα.

Αφού προηγουμένως είχε συνεργαστεί με τον πατέρα της Αλμπέρτο, ο ντε Σότο προσχώρησε στην ομάδα της Κέικο Φουχιμόρι για τις προεκλογικές της εκστρατείες στις γενικές εκλογές του 2011 και του 2016, όταν η Φουχιμόρι δεσμεύτηκε να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις του ντε Σότο για τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Σε μια συνέντευξη κατά την πρώτη εκστρατεία της Κέικο Φουχιμόρι, δήλωσε επίσης ότι ο θάνατος του Οσάμα μπιν Λάντεν επετεύχθη χάρη στην απόδοση τίτλων ιδιοκτησίας γης, μια έννοια που θεωρεί ως διέξοδο από τη φτώχεια. Ως μέλος της ομάδας της Λαϊκής Δύναμης (Fuerza Popular), επέκρινε δριμύτατα τον υποψήφιο του κόμματος Περουβιανοί για την Αλλαγή, Πέδρο Πάμπλο Κουτσίνσκι, τον οποίο περιέγραψε ως «λιποτάκτη και δειλό». Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Perú21, ο ντε Σότο είπε ότι ο Κουτσίνσκι «είναι ένας γκρίνγκο που δεν γνωρίζει το Περού, γιατί υπάρχουν εκείνοι που το γνωρίζουν. Είναι ξένος προς την περουβιανή πραγματικότητα».

## Πολιτική σταδιοδρομία

### Περουβιανές γενικές εκλογές 2001
Για τις γενικές εκλογές του 2001, ο ντε Σότο επεδίωξε να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία με το κόμμα του, Λαϊκό Κεφάλαιο (Capital Popular), αν και απέτυχε να εγγράψει το κόμμα εγκαίρως προκειμένου να συμμετάσχει. Εκείνη την εποχή, αναζήτησε υποστήριξη από αριστερές πολιτικές ομάδες για την υποψηφιότητά του, αν και εκείνες διαφωνούσαν με τις φιλελεύθερες οικονομικές του πολιτικές. Αργότερα θα γινόταν επικριτής τέτοιων ομάδων.

Αφού έμαθε για την αδυναμία του ντε Σότο να εγγραφεί για τις εκλογές, ο πρώην πρόεδρος και ηγέτης της APRA Άλαν Γκαρσία πρόσφερε στον οικονομολόγο το χρίσμα της προεδρίας της APRA. Ο ντε Σότο απέρριψε την προσφορά, ισχυριζόμενος ότι θα ήταν «ένας πρόεδρος-διακοσμητικό στοιχείο, ευάλωτος στις ιδιοτροπίες των πειθαρχημένων βουλευτών της APRA». Αργότερα, ο Γκαρσία πρόσφερε στον ντε Σότο τη θέση του Πρωθυπουργού, έναν ρόλο που είχε προσφέρει στον ντε Σότο και ο Αλμπέρτο Φουχιμόρι. Ο ντε Σότο αρνήθηκε ξανά, μη θέλοντας να θεωρηθεί υπεύθυνος για τις κυβερνητικές πολιτικές του Γκαρσία.

### Προεδρική εκστρατεία 2021

Ο ντε Σότο ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την προεδρία τον Σεπτέμβριο του 2020 υπό το κόμμα Εμπρός Χώρα (Avanza País). Πριν από την ανακοίνωση, ο ντε Σότο εξέφρασε δισταγμό να θέσει επίσημα υποψηφιότητα για την προεδρία, μήπως και πολιτικοποιήσει και ενδεχομένως απονομιμοποιήσει το έργο που επιτελέστηκε από το ILD και τον ίδιο σχετικά με το νεκρό κεφάλαιο.

Στις 30 Οκτωβρίου 2020, ο ντε Σότο παρουσίασε την τεχνική του ομάδα, η οποία περιελάμβανε τον πρώην πρόεδρο της CONFIEP Μιγκέλ Βέγκα Αλβεάρ, τον επιχειρηματία Κάρλος Ανιάνιος, τον πρώην υπουργό του Φουχιμόρι και πρώτο Αντιπρόεδρο Φρανσίσκο Τουντέλα, τον πρώην διοικητή της GEIN Μάρκο Μιγιασίρο, τον πρώην επικεφαλής της Επιχείρηση Τσαβίν ντε Ουάνταρ Χοσέ Γουίλιαμς, τον διπλωμάτη Άλβαρο ντε Σότο, μεταξύ άλλων.

Στις 14 Δεκεμβρίου 2020, ο ντε Σότο μοιράστηκε μια υποτιθέμενη μυστική δημοσκόπηση στην εκπομπή του Μπέτο Ορτίς στο Willax Televisión. Αυτή η δημοσκόπηση τον κατέτασσε στην πρώτη θέση. Ο ντε Σότο ανέφερε στη συνέντευξη ότι: «Ο τρόπος με τον οποίο μας ήρθε αυτό (τα στελέχη) είναι επειδή άνθρωποι πολύ κοντά στον κρατικό μηχανισμό, φαίνεται, εξοργίστηκαν με την τεράστια διαφορά μεταξύ των δημοσκοπήσεων που διαχειρίζονται οι ίδιοι».

Τον Ιανουάριο του 2021, κατατέθηκε μια ένσταση που θεωρούσε ότι το εκλογικό δικαστήριο του κόμματος Εμπρός Χώρα δεν είχε σχηματιστεί σωστά. Αυτή η ένσταση κρίθηκε αβάσιμη από την Ειδική Εκλογική Επιτροπή (JEE).

Μια άλλη ένσταση κατατέθηκε εναντίον του από έναν πολίτη, επειδή επισημαίνει ότι ο Ερνάντο ντε Σότο «*έχει δηλώσει στην ενότητα Ακαδημαϊκή Εκπαίδευση του βιογραφικού του, ότι κατέχει τον ακαδημαϊκό τίτλο 'demi license en sciences economiques' που απονεμήθηκε από το [[Πανεπιστήμιο της Γενεύης]], ο οποίος θα είχε αποκτηθεί το 1964*». Αλλά επειδή αυτό το πτυχίο ή ο τίτλος δεν είναι εγγεγραμμένος στη SUNEDU, θα δηλώνονταν ψευδή στοιχεία και θα έπρεπε να αποκλειστεί από την υποψηφιότητα.

Στις 24 Φεβρουαρίου 2021, μετά από μια προσέγγιση για να συμβουλεύσει τον Φρανσίσκο Σαγκάστι σχετικά με τη διαχείριση της πανδημίας COVID-19 στο Περού, ο ντε Σότο ανακοίνωσε την πρώτη περουβιανή σκιώδη κυβέρνηση. Αποτελούμενη κυρίως από την τεχνική του ομάδα της προεκλογικής εκστρατείας, ο κύριος σκοπός της κυβέρνησης της αντιπολίτευσης είναι να προσφέρει μια εναλλακτική λύση προκειμένου η κυβέρνηση να συμφωνήσει και να την εφαρμόσει κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Ο ντε Σότο απέρριψε τον αποκλεισμό του Ραφαέλ Λόπες Αλιάγα, ενός εκλογικού αντιπάλου στις εκλογές του 2021, για τον οποίο εμφανίστηκε στη διαδήλωση των οπαδών του στα περίχωρα του JNE (Εθνική Επιτροπή Εκλογών), στην οποία βρισκόταν ο Λόπες Αλιάγα, ο οποίος τον επαίνεσε.

Ο ντε Σότο βρέθηκε στο επίκεντρο διαμάχης γύρω από το Vacunagate, ένα σκάνδαλο όπου πολιτικές ελίτ στο Περού μπόρεσαν να εμβολιαστούν κατά της COVID-19 νωρίτερα από το προγραμματισμένο. Αρχικά αρνήθηκε ότι έλαβε εμβόλιο κατά της COVID-19 «από οποιονδήποτε Περουβιανό», αν και αργότερα αναφέρθηκε ότι πέταξε δύο φορές στις Ηνωμένες Πολιτείες για να εμβολιαστεί. Κατά τη διάρκεια των προεδρικών τηλεμαχιών (debate), ο ντε Σότο υποσχέθηκε να συνεργαστεί με τα Ηνωμένα Έθνη για να εμποδίσει ξένους «εγκληματίες ή φτωχούς ανθρώπους» να εισέλθουν στο Περού, δηλώνοντας: «Ας τους φροντίσουν οι κυβερνήσεις τους, εμείς θα φροντίσουμε τους δικούς μας». Πρότεινε τη μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης του Περού για λιγότερη εξάρτηση από το εξωτερικό και την αύξηση του προϋπολογισμού για την υγεία.

Τελικά, ο ντε Σότο κατέλαβε την τέταρτη θέση σε μια κατακερματισμένη αναμέτρηση 18 υποψηφίων.

### Πρωθυπουργός της Κυβέρνησης του Χοσέ Μαρία Μπαλκάσαρ
Στις 22 Φεβρουαρίου 2026 η κυβέρνηση του Χοσέ Μαρία Μπαλκάσαρ ανακοίνωσε τον Ερνάντο ντε Σότο ως νέο πρωθυπουργό.

## Κύρια θέση
Το κύριο μήνυμα του έργου και των συγγραμμάτων του ντε Σότο είναι ότι κανένα έθνος δεν μπορεί να έχει μια ισχυρή οικονομία της αγοράς χωρίς επαρκή συμμετοχή σε ένα πλαίσιο πληροφοριών που καταγράφει την κυριότητα της ιδιοκτησίας και άλλες οικονομικές πληροφορίες. Η μη δηλωμένη, μη καταγεγραμμένη οικονομική δραστηριότητα έχει ως αποτέλεσμα πολλοί μικροεπιχειρηματίες να στερούνται νόμιμης κυριότητας της περιουσίας τους, καθιστώντας δύσκολο γι' αυτούς να λάβουν πίστωση, να πουλήσουν την επιχείρηση ή να επεκταθούν. Δεν μπορούν να αναζητήσουν ένδικα μέσα για επιχειρηματικές συγκρούσεις στο δικαστήριο, αφού δεν έχουν νόμιμη ιδιοκτησία. Η έλλειψη πληροφοριών για το εισόδημα εμποδίζει τις κυβερνήσεις από την είσπραξη φόρων και την ανάληψη δράσης για τη δημόσια ευημερία:

Η ύπαρξη ενός τέτοιου μαζικού αποκλεισμού δημιουργεί δύο παράλληλες οικονομίες, τη νόμιμη και την εξωδικαστική. Μια ελίτ μειονότητα απολαμβάνει τα οικονομικά οφέλη του νόμου και της παγκοσμιοποίησης, ενώ η πλειονότητα των επιχειρηματιών είναι παγιδευμένη στη φτώχεια, όπου τα περιουσιακά τους στοιχεία —που ανέρχονται σε περισσότερα από 10 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ παγκοσμίως— μαραζώνουν ως νεκρό κεφάλαιο στις σκιές του νόμου.

Για να επιβιώσουν, να προστατεύσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία και να κάνουν όσο το δυνατόν περισσότερες δουλειές, οι «εξωδικαστικοί» (extralegals) δημιουργούν τους δικούς τους κανόνες. Αλλά επειδή αυτές οι τοπικές ρυθμίσεις είναι γεμάτες ελλείψεις και δεν είναι εύκολα επιτεύξιμες, οι εξωδικαστικοί δημιουργούν επίσης τα δικά τους κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά προβλήματα που επηρεάζουν την κοινωνία συνολικά.

Από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, υπεύθυνα έθνη σε όλο τον αναπτυσσόμενο κόσμο έχουν εργαστεί σκληρά για να κάνουν τη μετάβαση σε μια οικονομία της αγοράς, αλλά σε γενικές γραμμές έχουν αποτύχει. Λαϊκιστές ηγέτες χρησιμοποίησαν αυτή την αποτυχία του συστήματος της ελεύθερης αγοράς να εξαλείψει τη φτώχεια στον αναπτυσσόμενο κόσμο για να χτυπήσουν τα «αντι-παγκοσμιοποιητικά» τους τύμπανα. Αλλά το ILD πιστεύει ότι ο πραγματικός εχθρός βρίσκεται μέσα στα ελαττωματικά νομικά συστήματα των αναπτυσσόμενων εθνών που καθιστούν ουσιαστικά αδύνατο για την πλειονότητα των ανθρώπων τους —και τα περιουσιακά τους στοιχεία— να αποκτήσουν μερίδιο στην αγορά. Οι άνθρωποι αυτών των χωρών έχουν ταλέντο, ενθουσιασμό και μια εκπληκτική ικανότητα να βγάζουν κέρδος από το σχεδόν τίποτα.

Αυτό που δεν έχει η φτωχή πλειοψηφία στον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι η εύκολη πρόσβαση στο νομικό σύστημα το οποίο, στα προηγμένα έθνη του κόσμου και για την ελίτ στις χώρες τους, είναι η πύλη προς την οικονομική επιτυχία· διότι στο νομικό σύστημα είναι που δημιουργούνται και τυποποιούνται τα έγγραφα ιδιοκτησίας σύμφωνα με το νόμο. Αυτή η τεκμηρίωση οικοδομεί μια δημόσια μνήμη που επιτρέπει στην κοινωνία να εμπλακεί σε κρίσιμες οικονομικές δραστηριότητες όπως ο εντοπισμός και η απόκτηση πρόσβασης σε πληροφορίες σχετικά με άτομα, τα περιουσιακά τους στοιχεία, τους τίτλους, τα δικαιώματα, τα βάρη και τις υποχρεώσεις τους· ο καθορισμός των ορίων ευθύνης για τις επιχειρήσεις· η γνώση της προηγούμενης οικονομικής κατάστασης ενός περιουσιακού στοιχείου· η διασφάλιση της προστασίας των τρίτων· και η ποσοτικοποίηση και αξιολόγηση περιουσιακών στοιχείων και δικαιωμάτων. Αυτοί οι μηχανισμοί δημόσιας μνήμης διευκολύνουν με τη σειρά τους ευκαιρίες όπως η πρόσβαση σε πίστωση, η εγκαθίδρυση συστημάτων ταυτοποίησης, η δημιουργία συστημάτων για πληροφορίες πίστωσης και ασφάλισης, η παροχή στέγασης και υποδομών, η έκδοση μετοχών, η υποθήκευση περιουσίας και πλήθος άλλων οικονομικών δραστηριοτήτων που κινούν μια σύγχρονη οικονομία της αγοράς.

## Έργο και έρευνα

Από το 2008, ο ντε Σότο βελτιώνει τη θέση του σχετικά με τη σημασία των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων για την ανάπτυξη, ανταποκρινόμενος στα ευρήματα της οργάνωσής του ότι μια σειρά από νέες παγκόσμιες απειλές έχουν στη ρίζα τους «στρεβλώσεις των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων». Σε δοκίμια που δημοσιεύθηκαν από τις αρχές του 2009 έως το 2012 σε μέσα ενημέρωσης στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ο ντε Σότο υποστήριξε ότι ο λόγος για τον οποίο οι οικονομίες των ΗΠΑ και της Ευρώπης είχαν βυθιστεί στην ύφεση ήταν το αποτέλεσμα μιας «κρίσης γνώσης» και όχι μιας χρηματοπιστωτικής. Έχει χαρακτηρίσει τα περιουσιακά στοιχεία στέγασης ως «νεκρό κεφάλαιο» στα έγγραφά του σχετικά με την ιδιοκτησία νοικοκυριών και τους τίτλους ιδιοκτησίας.

«Ο καπιταλισμός ζει σε δύο κόσμους», έγραψε ο ντε Σότο στους Financial Times τον Ιανουάριο του 2012. «Υπάρχει ο ορατός κόσμος των φοινίκων και των παναμαϊκών πλοίων, αλλά είναι ο άλλος —που αποτελείται από τις πληροφορίες ιδιοκτησίας που προστατεύονται σε νόμους και αρχεία— που μας επιτρέπει να οργανώνουμε και να κατανοούμε θραύσματα της πραγματικότητας και να τα ενώνουμε δημιουργικά». Ο ντε Σότο υποστήριξε ότι η γνώση σε αυτά τα συστήματα δημόσιας μνήμης, η οποία «βοήθησε τον Καπιταλισμό να θριαμβεύσει», διαστρεβλώθηκε τα τελευταία 15 περίπου χρόνια. «Μέχρι να επισκευαστεί αυτό το σύστημα γνώσης», έγραψε, «ούτε ο αμερικανικός ούτε ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός θα ανακάμψουν».

Σε μια άλλη σειρά άρθρων που δημοσιεύθηκαν στις ΗΠΑ και την Ευρώπη το 2011, ο ντε Σότο χρησιμοποίησε τα ευρήματα της έρευνας πεδίου του ILD στην Αίγυπτο, την Τυνησία και τη Λιβύη για να υποστηρίξει την υπόθεσή του για τις «οικονομικές ρίζες της Αραβικής Άνοιξης». Οι συνεχιζόμενες αραβικές επαναστάσεις, υποστήριξε, ήταν «οικονομικές επαναστάσεις» που καθοδηγούνταν κυρίως από την απογοήτευση 200 εκατομμυρίων απλών Αράβων που εξαρτιόνταν από την άτυπη οικονομία για τη διαβίωσή τους. Επισήμανε τα προηγούμενα ευρήματα του ILD το 2004 στην Αίγυπτο, τα οποία αποκάλυψαν τον μεγαλύτερο εργοδότη του έθνους με το 92% της ιδιοκτησίας στην άτυπη οικονομία —περιουσιακά στοιχεία αξίας σχεδόν 247 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Επίσης, ως απόδειξη της έκτασης της απόγνωσης μεταξύ των επιχειρηματιών της περιοχής MENA, ανέλυσε την αποκλειστική έρευνα του ILD για τον Μοχάμεντ Μπουαζίζι, τον Τυνήσιο πλανόδιο πωλητή του οποίου η δημόσια αυτοπυρπόληση σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απαλλοτρίωση των αγαθών και της ζυγαριάς του πυροδότησε κυριολεκτικά την Επανάσταση των Γιασεμιών στην Τυνησία, η οποία εξάπλωσε την αναταραχή στον αραβικό κόσμο.

Μετά την απώλεια της βασικής χρηματοδότησης από τον USAID, το ILD απέλυσε την πλειονότητα των υπαλλήλων του από το γραφείο του στο Σαν Ισίδρο. Το 2014–2015, ο ντε Σότο και μια μικρή ομάδα που εργαζόταν από το σπίτι του άρχισαν να προσπαθούν να καθοδηγήσουν την πολιτική διαδικασία στο Περού, καθώς οι προεδρικές εκλογές επρόκειτο να διεξαχθούν το 2016, βρίσκοντας λύσεις στη συνεχιζόμενη εθνική μεταλλευτική κρίση. Ο ντε Σότο υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της νομιμοποίησης των άτυπων μεταλλωρύχων που είναι διάσπαρτοι σε όλο το Περού. Από το 2014, αρκετά μεγάλα εθνικά επενδυτικά έργα, συμπεριλαμβανομένων των Las Bambas και Tia Maria, διακόπηκαν από βίαιες διαμαρτυρίες άτυπων μεταλλωρύχων κατά των κυβερνητικών ρυθμίσεων και των επίσημων εξορυκτικών βιομηχανιών. Τον Ιούλιο του 2015, ο ντε Σότο ισχυρίστηκε ότι πρώην μαχητές του Φωτεινού Μονοπατιού που υιοθέτησαν την οικολογική υπόθεση παρέλυαν μεταλλευτικές επενδύσεις ύψους περίπου 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο Περού. Ο δηλωμένος στόχος του ντε Σότο είναι να προσδιορίσει τις ρίζες της άτυπης εχθρότητας κατά των πολυεθνικών και να εντοπίσει τι χρειάζεται για να οικοδομηθεί ένα εθνικό κοινωνικό συμβόλαιο για τις εξορυκτικές βιομηχανίες που θα μπορούσε να εναρμονίσει τα ιδιοκτησιακά τους συμφέροντα με εκείνα των πολυεθνικών αντί να δημιουργεί συγκρούσεις.

### Ο ντε Σότο εφαρμόζει τη θέση του στην τρομοκρατία

Τον Οκτώβριο του 2014, ο ντε Σότο δημοσίευσε ένα άρθρο στην εφημερίδα The Wall Street Journal, «Η καπιταλιστική θεραπεία για την τρομοκρατία», όπου υποστήριζε ότι χρειαζόταν μια επιθετική ατζέντα οικονομικής ενδυνάμωσης στη Μέση Ανατολή προκειμένου να ηττηθούν τρομοκρατικές ομάδες όπως το ISIL. Υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ θα έπρεπε να προωθήσουν μια ατζέντα παρόμοια με αυτή που χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία στο Περού για την ήττα του Φωτεινού Μονοπατιού τη δεκαετία του 1990. Αναφέρει επίσης στο άρθρο ότι οι τοπικοί φορείς χάραξης πολιτικής στη Μέση Ανατολή παραβλέπουν το γεγονός ότι αν οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να παίξουν το παιχνίδι νόμιμα, θα είναι πολύ λιγότερο ικανοί να αντισταθούν σε μια τρομοκρατική επίθεση. Το άρθρο έλαβε επαίνους μεταξύ υψηλόβαθμων παγκόσμιων δεξιών πολιτικών, όπως οι υποψήφιοι για την προεδρία των ΗΠΑ Ραντ Πολ και Τζεμπ Μπους.

Και πάλι τον Ιανουάριο του 2016, ο ντε Σότο δημοσίευσε το δεύτερο άρθρο του, «Πώς να κερδίσετε τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», το οποίο επικεντρώθηκε στην ήττα της τρομοκρατίας μέσω της προώθησης ισχυρών ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων. Το άρθρο διανεμήθηκε από το Project Syndicate και δημοσιεύθηκε σε δεκάδες χώρες και γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης της Ελβετίας από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ενόψει του φόρουμ τους το 2016.

### Ο ντε Σότο προκαλεί τον Τομά Πικετί

Το 2014, ο ντε Σότο άρχισε να αντικρούει τη θέση του Γάλλου οικονομολόγου Τομά Πικετί, υποστηρίζοντας ότι οι πρόσφατες επιθέσεις του κατά του κεφαλαίου στο παγκόσμιο μπεστ σέλερ βιβλίο του Το Κεφάλαιο τον 21ο αιώνα ήταν αδικαιολόγητες. Το άρθρο γνώμης του που προκαλούσε τον Πικετί, «Οι Φτωχοί εναντίον του Πικετί» (γαλλικά: Les pauvres contre Piketty), δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο γαλλικό ειδησεογραφικό περιοδικό Le Point τον Απρίλιο του 2015.

Ο ντε Σότο υποστήριξε ότι τα στατιστικά στοιχεία του Πικετί αγνοούν το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού που ζει σε αναπτυσσόμενες χώρες και πρώην σοβιετικά κράτη, οι κάτοικοι των οποίων παράγουν και κατέχουν το κεφάλαιό τους στον άτυπο τομέα. Επιπλέον, δηλώνει ότι η παγκόσμια έρευνα του ινστιτούτου του αποδεικνύει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν στην πραγματικότητα περισσότερο και όχι λιγότερο κεφάλαιο. Τέλος, υποστηρίζει ότι οι πόλεμοι κατά του κεφαλαίου, τους οποίους ο Πικετί ισχυρίζεται ότι έρχονται, έχουν ήδη ξεκινήσει κάτω από τη μύτη της Ευρώπης με τη μορφή της Αραβικής Άνοιξης στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

### Ο ντε Σότο απευθύνεται στον Πάπα Φραγκίσκο
Τον Φεβρουαρίο του 2016, έγραψε ένα άρθρο σχετικά με το ταξίδι του Πάπα Φραγκίσκου στο Μεξικό με τίτλο, «Ένα Μεξικανικό αδιέξοδο για τον Πάπα». Το άρθρο ενθαρρύνει τον Πάπα και το Βατικανό να αντιμετωπίσουν την έλλειψη ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων μεταξύ των φτωχών σε χώρες όπως το Μεξικό ως λύση στις παγκόσμιες προσφυγικές κρίσεις.

Μια εβδομάδα αργότερα, ο ντε Σότο δημοσίευσε ένα δεύτερο άρθρο στο περιοδικό Fortune, αναφερόμενος στη δημόσια αντιπαράθεση του Πάπα και του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου για την προεδρία των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με την οικοδόμηση τείχους στα σύνορα Μεξικού-ΗΠΑ. Το άρθρο με τίτλο «Τι θα έπρεπε πραγματικά να πει ο Πάπας Φραγκίσκος στον Ντόναλντ Τραμπ», μεταφέρει πέντε σκέψεις σχετικές με τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει ο Πάπας για να απαντήσει στον Τραμπ. Το άρθρο οδήγησε σε πολλά διαφορετικά άρθρα γνώμης που φιλοξενήθηκαν σε συντηρητικά μέσα όπως το Breitbart και το Investor's Business Daily.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Περουβιανοί πολιτικοί