Γκιούλα Πλοτάρ

Ο **Γκιούλα Πλοτάρ** (ουγγρικά: *Gyula Plotár*, γεννημένος στις 14 Μαΐου 1961 στο χωριό Κουριτιάν της κομητείας *Borsod-Abaúj-Zemplén* στην Ουγγαρία) είναι Ούγγρος πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.

## Ποδοσφαρική καριέρα
Ο Πλοτάρ γεννημένος σε μια παραδοσιακή οικογένεια ανθρακωρύχων, ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα του ομώνυμου ορυχείου, την **Szuhavölgyi Bányász**, στο πρωτάθλημα της κομητείας, και σε ηλικία δεκαεπτά ετών εντάχθηκε στην **Borsodi Bányász**, η οποία ήταν τότε αγωνίζονταν στην Γ’ Εθνική κατηγορία (ΝΒ ΙΙΙ).

Το καλοκαίρι του 1981 κλήθηκε να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία και όπως προέβλεπαν οι ισχύοντες κανονισμοί εκείνη την εποχή στην χώρα, εντάχθηκε (τυπικά ως δανεικός) στην **Honvéd Papp Józssef SE** από το Μίσκολτς, μια από τις ομάδες που ήλεγχε το Υπουργείο Άμυνας. Κατά τη διετή του παρουσία στην ομάδα πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις και ειδικότερα την σεζόν 1981/82 όταν και σκόραρε 8 τέρματα σε 15 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής.

Ήδη από την άνοιξη του 1983, και αφού ολοκλήρωνε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις δέχθηκε προτάσεις από κορυφαίες ομάδες της Α Εθνικής κατηγορίας– ΝΒ Ι μεταξύ των οποίων οι Ντιόσγκιορι και Ούιπεστ αλλά η διοίκηση της Ταταμπάνια επέδειξε πολύ μεγαλύτερη επιμονή με αποτέλεσμα ο 22χρονος Πλοτάρ να γίνει παίκτης της ομάδας τους, το καλοκαίρι του 1983.

Από την πρώτη στιγμή ο Πλοτάρ ταίριαξε στο αγωνιστικό στυλ της νέας του ομάδας και πραγματοποίησε φανταστικές εμφανίσεις, όπως στο ντεμπούτο του στον αγώνα της 4ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της σεζόν 1983/84 κόντρα στην Φερεντσβάρος ( νίκη με 4:3) την Ημέρα των Μεταλλωρύχων (3 Σεπτεμβρίου 1983). Ο Πλοτάρ μπήκε στον αγωνιστικό χώρο αντί του István Weimper στο δεύτερο ημίχρονο (με το σκορ στο 1:1) και έγινε ένας από τους ήρωες της αναμέτρησης καθώς με την είσοδό του, έδωσε αμέσως ώθηση στο επιθετικό παιχνίδι των γηπεδούχων, αποτελώντας μια διαρκή απειλή για την αντίπαλη εστία. Έτσι, στον πρώτο του αγώνα της ζωής του στην κορυφαία κατηγορία της Ουγγαρίας, εκτός από το ότι κέρδισε ένα πέναλτι, πέτυχε και ένα γκολ (το 3ο της ομάδας του), οδηγώντας την Ταταμπάνια σε μια τεράστια νίκη επί των «πρωτευουσιάνων». 

Μέσα σε λίγες αγωνιστικές,ο Πλοτάρ έγινε τοπικό ίνδαλμα και κάθε οπαδός από της Ταταμπάνια τον είχε ήδη στην καρδιά του.
Υπήρξε μέλος της ομάδας η οποία έφτασε, για πρώτη φορά στην ιστορία της, στον τελικό του **Κυπέλλου Ουγγαρίας** (MNK) το 1985 αλλά έχασε από την παντοδύναμη Χόνβεντ με 5-0.

Με τον Πλοτάρ στη σύνθεσή της, η Ταταμπάνια πραγματοποίησε τις καλύτερες πορείες της ιστορίας της στα μέσα της δεκαετίας του 1980, κερδίζοντας την 3η θέση το 1986/77 και τη 2η το 1987/88 στο πρωτάθλημα, αν και μεγάλη συζήτηση γίνεται ακόμη και σήμερα στην Ουγγαρία για τον τρόπο με τον οποίο απώλεσε εκείνους τους 2 τίτλους. Άλλωστε, τις προηγούμενες δεκαετίες η **Nagyvárad** και η Ράμπα Έτο υπήρξαν οι μόνες επαρχιακές ομάδες που κατόρθωσαν να σπάσουν το μονοπώλιο των  τίτλων που κατείχαν αδιάλειπτα οι ομάδες της Βουδαπέστης. Σε κάθε περίπτωση η «ονειρική τριάδα» **József Kiprich** –Γκιούλα Πλοτάρ- **István Vincze** της Ταταμπάνια έγινε θρύλος από τα μέσα της δεκαετίας του '80.

Ειδικότερα τη σεζόν 1987/88 επιθετική τριπλέτα της Ταταμπάνια έβγαζε κυριολεκτικά φωτιές με τους Kiprich, Vincze I. και Πλοτάρ να αποτελούν την ισχυρότερη επιθετική γραμμή στο πρωτάθλημα και να σημειώνουν συνολικά τα 39 από τα 58 γκολ του ομάδας. 

Με τη φανέλα της Ταταμπάνια, ο Πλοτάρ συμμετείχε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις αγωνιζόμενος  εναντίον της Ραπίντ Βιέννης  για το Κύπελλο Κυπελλούχων, και της Γκιμαράες  και της Στουτγάρδης  για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα, ο Πλοτάρ απέμεινε ο τελευταίος Μοϊκανός της "ονειρικής τριάδας" καθώς ο Kiprich πήρε μεταγραφή στην Ολλανδία, ο Vincze στην Ιταλία. Τέλος, ο Πλοτάρ αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο εξωτερικό και το καλοκαίρι του 1989 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη Θεσσαλονίκης.

Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 2 Σεπτεμβρίου 1989, με την κίτρινη φανέλα στον εκτός έδρας επεισοδιακό αγώνα Κυπέλλου με την Αναγέννηση Νεάπολης. Ο Πλοτάρ ξεκίνησε ως βασικός αλλά εμφανώς τρακαρισμένος από τον εντελώς ακατάλληλο (ξερό) αγωνιστικό χώρο του γηπέδου του Φοίνικα Πολίχνης αντικαταστάθηκε μόλις στο 28ο λεπτό και ενώ η ομάδα του έχανε με 2-0. Τελικά ο Άρης νίκησε με 2-4 αλλά ο προπονητής της ομάδας, ο Αλκέτας Παναγούλιας, ο οποίος δεν έβλεπε γενικότερα με θετικό μάτι τους παίκτες από το πρώην Ανατολικό μπλοκ, ήδη είχε βγάλει τα πρώτα αρνητικά συμπεράσματα για το νεαρό Ούγγρο επιθετικό.

Ο Πλοτάρ δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο της σεζόν να βρει μια μόνιμη θέση στο βασικό σχήμα, καταγράφοντας μόλις 9 συμμετοχές ([6 στη Super League και 3 στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδας) με τα χρώματα του Άρη. Ενδεικτικό γεγονός αποτελεί το γεγονός ότι από μόνο σε μια από αυτές τις 9 συμμετοχές του κατόρθωσε να βγάλει αγωνιζόμενος όλο το 90λεπτο και μάλιστα σε εκείνο τον αγώνα, με τον Απόλλων Αθηνών, σημείωσε και το μοναδικό του τέρμα με τον Άρη. Μοιραία το Δεκέμβρη του 1989 ο Πλοτάρ κλήθηκε να λύσει το συμβόλαιο του με την ομάδα. 

Μετά από το αποτυχημένο πέρασμα από τη Θεσσαλονίκη, επέστρεψε στην Ταταμπάνια, αλλά η ομάδα ήδη είχε υποβιβασθεί στην δεύτερη κατηγορία λόγω των ανυπέρβλητων οικονομικών προβλημάτων που ανέκυψαν στο σύλλογο μετά την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος της χώρας. Τη σεζόν 1991/92 εντάχθηκε στην ομάδα του **Veszprémi SE** (22 συμμετοχές και 6 τέρματα στην ΝΒ Ι) και το 1992 μετακόμισε στην Ράμπα Έτο (16 συμμετοχές και 7 γκολ στο ΝΒ Ι). 

Το χειμώνα του 1993 επέστρεψε ξανά στην πολυαγαπημένη του Ταταμπάνια και ακολούθως φόρεσε για μια διετία (1993-95) την φανέλα της **Bicske** (ομάδα της Γ’ Εθνικής- ΝΒ |||).

Συνέχισε πλέον ως παίκτη-προπονητής για μια νέα διετία (1996-1998) στην σλοβακική **Komáromi FC** (σ.σ. ομάδα της ουγγρικής μειονότητας) παίκτης- προπονητής και έπειτα στη **Szárliget** (1999/00) και την **Bajna** (2000/01) ενώ θήτευσε ως υπηρεσιακός προπονητής στην Ταταμπάνια το 2014. 

Τα τελευταία 15 χρόνια εργάζεται ως συντηρητής-επιστάτης στο Δημοτικό Σχολείο Óvárosi στην Παλιά Πόλη της Ταταμπάνια. Επίσης διατηρεί την ιδιότητα του προπονητή μιας και έχει άδεια UEFA A και B και κάνει ατομικές προπονήσεις για τους πιο ταλαντούχους νέους που επιλέγονται από τις ηλικιακές ομάδες της Ταταμπάνια. 
## Εθνικές ομάδες
Ο Πλοτάρ υπήρξε επτά φορές διεθνής με την Ουγγρική Ολυμπιακή ομάδα (1987–88, 5 γκολ), 10 φορές με την εθνική ομάδα νέων (1983–87, 4 γκολ), άλλα μόνο μια φορά φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Ανδρών, στις 28 Ιουλίου 1987, στη Λειψία, στο φιλικό αγώνα εναντίον της Ανατολικής Γερμανίας (τελικό σκορ 0-0). 
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Προφίλ στο footballdatabase.eu
* Ki kicsoda a magyar sportéletben?: II. kötet (I–R). Szekszárd: Babits. 1995. 471. o. ISBN 963-495-011-6

Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκιόρι ΕΤΟ ΦΚ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ταταμπάνια