open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Φουσούν Κιοκσάλ

Η **Φουσούν Κιουκσάλ** (γεννημένη το 1973) είναι Τούρκισσα συνθέτρια σύγχρονης κλασικής μουσικής.

## Βιογραφία
Η Κιουκσάλ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Προύσα της Τουρκίας και παρακολούθησε τη Σχολή Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Μπίλκεντ στην Άγκυρα από το 1989 έως το 1996, όπου πήρε το πτυχίο της στη θεωρία και τη σύνθεση της μουσικής, μελετώντας υπό την επίβλεψη του Μπούζορ Χόινικ. Από το 1996 έως το 2002 έζησε στην Κολωνία της Γερμανίας, όπου σπούδασε σύνθεση με τον Κρύστζτοφ Μέγιερ  και τη θεωρία με τον Γιόχαν Σιλντ, κερδίζοντας Δίπλωμα Μουσικού από την Ανωτάτη Σχολή Μουσικής της Κολωνίας. Το 2002 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο Μπίλκεντ, όπου δίδαξε σύνθεση για τρία χρόνια. Το 2004 φοίτησε στο διδακτορικό πρόγραμμα στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου έχει σπουδάσει με τη Μάρτα Πταζύνσκα και τη Σουλαμίτ Ραν. Για το ακαδημαϊκό έτος 2010–11 ήταν Επισκέπτρια Καθηγήτρια Θεωρίας και Σύνθεσης στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ.  Αυτή τη στιγμή ολοκληρώνει το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Οι συνθέσεις της έχουν εκτελεστεί παγκοσμίως από αξιοσημείωτα σύνολα, όπως το Ensemble Modern Academy, το Ensemble Calliopée, το Penderecki String Quartet, το Arditti String Quartet, το Pacifica Quartet, το Eighthblackbird και το Hezarfen Ensemble της Κωνσταντινούπολης. Το έργο της κυμαίνεται από σόλο έως ορχηστρικά έργα και ενημερώνεται από τις χειρονομίες και τις ανησυχίες χροιάς των π.χ. Πιερ Μπουλέζ, Λουτσιάνο Μπέριο.Η Κιουκσάλ ήταν επίκουρη καθηγήτρια μουσικής σύνθεσης στο Κολλέγιο Μίντλμπερυ και τέλος Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Σύνθεσης στο Πανεπιστήμιο Γιασάρ στη Σμύρνη. 

## Διακρίσεις
Οι τιμές της Κιουκσάλ περιλαμβάνουν:

* Υποψήφια για τον τρίτο διεθνή διαγωνισμό του Pablo Casals Festival, Γαλλία (2009) 
* Τρίτο βραβείο στο Sixth Concours International de Composition Henri Dutilleux (2008) 
* Περιφερειακά βραβεία του Διαγωνισμού Σύνθεσης Φοιτητών SCI / ASCAP (2006, 2007, 2008)
* Φιναλίστ στον Δεύτερο Διεθνή Διαγωνισμό Συνθέτη, Reggello, Ιταλία (2005)
* Δεύτερο βραβείο στο Third International Deutsche-Polnische Kompositions Wettbewerb, Köln (1998)
* Υποτροφία Century Fellowship and Mellon Dissertation (απορρίφθηκε) από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο

Έχει συμμετάσχει σε μαθήματα υψηλού επιπέδου από τους Peter Eötvös, Salvatore Sciarrino, Augusta Read Thomas και David Felder.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τούρκοι συνθέτες
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μέγα Εύμοιρο Ξάνθης

Το **Μέγα Εύμοιρο** ή **Μεγάλο Εύμοιρο** είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μέγα Εύμοιρο βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του Αχλαδόβουνου (ή Αχλαδοβούνι ή Αχλάτ Τσάλ) σε υψόμετρο 330 μέτρα. Απέχει 15 χλμ. ανατολικά από τη Σταυρούπολη και 14 χλμ. βορειοδυτικά από την Ξάνθη ενώ στα βόρειά του περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Δράμας. Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται ως *Eμερλή* και ανήκε από το 1878 ως το 1912 στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα ως *Μέγα Εύμοιρον* το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γέρακα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Γέρακα, την  Ισαία, την Ορεστινή και το Πίλημα αποτελούν την τοπική κοινότητα Γέρακα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σταυρούπολης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 66 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η πεζοπορική διαδρομή: Γέρακας - Μέγα Εύμοιρο - Κορυφή Ρήσος από τον ιστότοπο https://www.leivaditis.gr/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ξάνθης
Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Μονή Καψά

Η **Μονή Καψά** είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στην Κοινότητα Περιβολακίων του Δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης και υπάγεται στην περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. 

Η μονή κτισμένη σε πλαγιά με θέα το Λιβυκό Πέλαγος, δίπλα στην έξοδο του φαραγγιού των Περβολακίων, σε ύψος περίπου 60 μέτρων.  Ο ναός της μονής είναι δίκλιτος και σπηλαιώδης. Το ένα κλίτος είναι αφιερωμένο στον Ιωάννη Πρόδρομο και στο άλλο στην Αγία Τριάδα. Έχει χαρακτηριστικό δάπεδο από βότσαλα που σχηματίζουν διάφορα μοτίβα και θρησκευτικά σύμβολα. Η μονή απογράφεται ως ξεχωριστός οικισμός, ο οποίος είχε 2 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Φαίνεται ότι στην περιοχή είχαν εγκατασταθεί ερημίτες και μοναχοί από τη βυζαντινή περίοδο. Πιθανόν κατά την ενετική περίοδο υπήρχε στην θέση μικρό μοναστήρι, το οποίο μάλλον ερήμωσε μετά από πειρατικές επιδρομές. Στο βόρειο τοίχο του ναού βρίσκονται τοιχογραφίες με χαράγματα με χρονολογίες από το 1552 μέχρι το 1809. Ο τοίχος αυτός μαζί με τη κόγχη είναι το μόνο τμήμα που σώζεται από την παλιά μονή. Η μονή αναβίωσε στα μέσα του 19ου αιώνα από τον ασκητή Ιωσήφ Γεροντογιάννη. Ο Γεροντογιάννης είχε γεννηθεί και παντρευτεί στην περιοχή και το 1841 άρχισε να ξανακτίζει τη μονή, μέχρι το θάνατό του το 1874. Το έργο συνέχισε ο εγγονός του. Το 1900 η μονή κρίθηκε διαλυτέα και προσαρτήθηκε στη μονή Τοπλού. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας, λόγω της βοήθειας που παρείχε η μονή στα συμμαχικά στρατεύματα διατάχθηκε η εκκένωσή της. Οι μοναχοί επανήλθαν μετά τη λήξη του πολέμου. Το 2005-2006 έλαβαν χώρα εργασίες αποκατάστασης.

Από τη μονή μονοπάτι οδηγεί στο σπήλαιο όπου μόνασε ο Γεροντογιάννης.

## Παραπομπές


Καψα
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Καψα
Μαργαρίτα της Μασοβίας

Η **Μαργαρίτα της Μασοβίας** (πολωνικά: *Małgorzata*, «Μαουγκοζάτα») (πριν από το 1358 - 14 Μαΐου 1388/4 Απριλίου 1396) ήταν Δούκισσα της Πομερανίας και του Μπζεγκ, από τους γάμους της με τον Καζιμίρ Δ΄, Δούκα της Πομερανίας και στη συνέχεια με τον Ερρίκο Ζ΄ του Μπζεγκ. Ήταν μέλος του Οίκου των Πιάστ.

Η Μαργαρίτα ήταν κόρη του Σιεμόβιτ Γ΄ της Μαζοβίας και της συζύγου του, Ευφημίας της Οπάβα. Οι παππούδες από τον πατέρα της ήταν ο Τρόιντεν Α΄ της Μαζοβίας και η σύζυγός του Μαρία, κόρη του Γιούρι Α΄ της Γαλικίας και της Ευφημίας της Κουγιαβίας.

## Ζωή
Το 1369, η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον πρώτο σύζυγό της, τον Καζίμιρ Δ΄, Δούκα της Πομερανίας, γιο του Μπόγκισλαβ Ε΄, Δούκα της Πομερανίας και της Ελισάβετ της Πολωνίας. Ο γάμος κανονίστηκε επειδή ο Καζίμιρ ήταν εγγονός του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα και ήταν πιθανός διάδοχος του παππού του (που δεν είχε ποτέ γιούς). Επομένως, αυτός ο γάμος ήταν μια πολύ σημαντική συμμαχία και ήλπιζαν ότι θα εισήγαγε το μασοβιανό αίμα στην πολωνική βασιλική οικογένεια.

Ο Καζίμιρ είχε προηγουμένως παντρευτεί μια φορά, με την Γιοάννα της Λιθουανίας, η οποία είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν από το γάμο της Μαργαρίτας, χωρίς παιδιά.

Μετά το θάνατο της μητέρας της Μαργαρίτας, ο Σιεμόβιτ ξαναπαντρεύτηκε, με την Άννα του Ζιενμπίτσε. Είχαν δύο παιδιά, τα οποία πέθαναν μικρά, προτού γεννήσει η Άννα έναν υγιή γιο, τον Ερρίκο. Ο Σιεμόβιτ δεν πίστευε ότι το παιδί ήταν δικό του, κατηγόρησε τη γυναίκα του για μοιχεία και την στραγγάλισε. Τότε, ο Ερρίκος απομακρύνθηκε. Μετά από λίγα χρόνια αναφέρθηκε ότι το παιδί είχε φυσικές ομοιότητες με τον πατέρα του. Η Μαργαρίτα αποφάσισε να σώσει τον αδερφό της και τον πήγε στο αρχοντικό της στο Σουούπσκ. Ο Σιεμόβιτ αργότερα δέχτηκε ότι το παιδί ήταν δικό του και τον έκανε Επίσκοπο του Πουότσκ. 

Λίγο μετά το γάμο της, η Μαργαρίτα υιοθέτησε έναν παράνομο γιο του Βασιλιά Καζίμιρ.

Στις 2 Ιανουαρίου 1377, ο σύζυγος της Μαργαρίτας, Καζίμιρ, πέθανε. Δεν είχαν παιδιά.

Δύο χρόνια μετά το θάνατο του πρώτου συζύγου της το 1379, η Μαργαρίτα ξαναπαντρεύτηκε, με τον Ερρίκο Ζ΄ του Μπζεγκ. Ήταν παντρεμένοι για οκτώ χρόνια και είχαν δύο παιδιά:

# Μαργαρίτα (γεν. 1380/84 - πεθ. μετά τις 2 Οκτωβρίου 1408), ήταν αρραβωνιασμένη με το Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου, Βασιλιά της Βοημίας και Αυτοκράτορα, αλλά ο γάμος δεν έγινε ποτέ.
# Λουδοβίκος Β΄ του Μπζεγκ (γ. 1380/85 - πεθ. 30 Μαΐου 1436).

Η ημερομηνία θανάτου της Μαργαρίτας αμφισβητείται, αλλά πιστεύεται ότι πέθανε είτε στις 14 Μαΐου 1388 είτε στις 4 Απριλίου 1396. Ο σύζυγός της πέθανε το 1399.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Κατηγορία:Πολωνές του 14ου αιώνα
Ινοσίνη

Η **ινοσίνη** είναι ένα νουκλεοσίδιο (νουκλεοζίτης) που σχηματίζεται όταν η υποξανθίνη συνδέεται με έναν δακτύλιο ριβόζης μέσω ενός β-Ν9-γλυκοσιδικού δεσμού.

Η ινοσίνη βρίσκεται συνήθως σε tRNAs και είναι απαραίτητη για τη σωστή μετάφραση του γενετικού κώδικα σε ζεύγη (wobble base pair).

Κατηγορία:Νουκλεοζίτες
Κορνέλις ντε Μπελλιέρ

[δεξιά|μικρογραφία| [Προσκύνηση των ποιμένων|Λατρεία των Ποιμένων]]
Ο **Κορνέλις ντε Μπελλιέρ** (φλαμανδικά: Cornelis de Baellieur (1607, Αμβέρσα - 1671, Αμβέρσα ), ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος .

## Βιογραφία
Σύμφωνα με το RKD ήταν μαθητής του Αντόνις Λίσερτ (Anthonis Liesaert) και είναι γνωστός για έργα ζωγραφικής που απεικονίζουν αίθουσες τέχνης.  Έγινε πρύτανις στη συντεχνία της Αμβέρσας του Αγίου Λουκά το 1626.  Σχεδίασε τις μορφές σε πίνακες άλλων ζωγράφων, όπως ο Χανς ΙΙΙ Γιόρντενς .

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ζαν Μπατίστ ντε Σαμπαίν

Ο **Ζαν Μπατίστ ντε Σαμπαίν** (Jean Baptiste de Champaigne, 10 Δεκεμβρίου 1631,  Βρυξέλλες &#x2013; 27 Οκτωβρίου 1681, Παρίσι ), ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος και δάσκαλος.

## Βιογραφία
Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ινστιτούτο Ιστορίας της Τέχνης (RKD), ήταν ο ανιψιός του Φιλίπ ντε Σαμπαίν που μετακόμισε στο Παρίσι για να γίνει μαθητής του το 1643.  Το 1658 πραγματοποίησε ένα ταξίδι στην Ιταλία για να αντιγράψει τα έργα του Ραφαήλ και του Τιτσιάνο .  Όταν επέστρεψε έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίουν Λουκά στις Βρυξέλλες, και το 1671 δέχτηκε μια θέση ως καθηγητής στη διάσημη Académie de peinture et de sculpture στο Παρίσι. 

Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ήταν πολύ τυχερός που επέζησε περισσότερο από τα παιδιά του Φιλίππου, οπότε μεγάλωσε σαν αληθινός γιος του.


Αρχείο:Jean_Baptiste_de_Champaigne_and_Nicolas_de_Plattemontagne_-_Double_Portrait_of_both_Artists_-_Google_Art_Project.jpg|Ο Ζαν Μπατίστ ντε Σαμπαίν και ο Nicolas de Plattemontagne.
Αρχείο:Ptoleme_2_by_Jean-Baptiste_de_Champaigne.jpg|Βασιλιάς Πτολεμαίος Β.


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί δάσκαλοι
Κόλπος του Τάλιν

thumb|Ο Κόλπος του Τάλιν
Ο **Κόλπος του Τάλιν** () βρίσκεται στο νότιο μέρος του Κόλπου της Φινλανδίας, στις βόρειες ακτές της Εσθονίας. Πήρε το όνομά του από την πρωτεύουσα της Εσθονίας Τάλιν, που είναι χτισμένη εκεί.

Οριοθετείται βόρεια από τα νησιά Ναϊσσάαρ και Έγκνα και ανατολικά από τη χερσόνησο Βιίμσι. Είναι ένας από τους πιο βαθείς κόλπους της Εσθονίας καθώς το μέγιστο βάθος του ξεπερνά τα 100 μ. Στον Κόλπο του Τάλιν υπάρχουν τέσσερις μικρότεροι κόλποι: ο Μικρός κόλπος του Τάλιν (Tallinna reid), ο Κόλπος Κόπλι, ο Κόλπος Κακουμέε και ο Κόλπος Παλιασάαρε. Στις ακτές του Κόλπου υπάρχουν τέσσερις παραλίες, οι Πιρίτα, Στρόομι, Κακουμέε και Πικακάρι. Εκτός από το λιμάνι του Τάλιν στον ομώνυμο κόλπο βρίσκονται και δύο εμπορικά λιμάνια: το λιμάνι Παλιασάαρε και το λιμάνι Μπέκερ.

## Φωτογραφίες

File:Tallinn skylinefar.jpg|Το Τάλιν και ο κόλπος του από τη Μααργιαμέε
File:FrozenTallinn.jpg|Ο Κόλπος του Τάλιν τον χειμώνα
File:Ships in the port of Tallin.jpg|Το επιβατικό λιμάνι του Τάλιν
File:Kopli laht 2006-04-28.jpg|Ο Κόλπος Κόπλι 
File:EU-EE-Tallinn-Pirita-Merivälja.JPG|Η παραλία Πιρίτα
File:Paljassare beach.JPG|Η παραλία Παλιασάαρε.
File:Koplirand 2010-07-14.JPG|Η παραλία Στρόομι.
File:Aivazovsky - Reval 1845.jpg|Ο Κόλπος του Τάλιν –έργο του Ιβάν Αϊβαζόφσκι (1845).


## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωγραφία της Εσθονίας
Ταλιν
Ταλιν
Κατηγορία:Τάλιν
Φεστιβάλ ταινιών Καλακάρι

εναλλ.=kalakari film festival logo|μικρογραφία|Kalakari film festival logo
μικρογραφία
Το **Φεστιβάλ Ταινιών Καλακάρι** ( Αγγλικά: Kalakari Film Festival ή **KFF** και कलाकारी_फिल्म_फेस्टिवल|कलाकारी फिल्म फेस्टिवल στα Ινδικά) διοργανώνεται από τον οργανισμό Kalakari στην πόλη **Ντεβάς** της Ινδίας (της πολιτείας Madhya Pradesh). Συστήθηκε από τους καλλιτέχνες της πόλης (η λέξη "καλακάρι" σημαίνει άλλωστε "καλλιτέχνης"). Αρχικός σκοπός του φεστιβάλ ήταν να προωθήσει την τέχνη του κινηματογράφου πέρα από τις κύριες ινδικές πόλεις και στις μικρότερες αλλά και διεθνώς.

Το φεστιβάλ πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο διάστημα μεταξύ Μαΐου και Αυγούστου και δέχεται υποψηφιότητες για ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, live action αλλά και animation από την Ινδία και όλον τον κόσμο. Επίσης προβάλει καλλιτεχνικές δημιουργίες από όλο τον πλανήτη. Παράλληλα, το φεστιβάλ έχει και φιλανθρωπικό χαρακτήρα, καθώς οι πληρωμές εγγραφής πηγαίνουν για την ενίσχυση φτωχών οικογενειών της περιοχής.

## Βραβεία
Κατηγορίες βραβείων: Best Short Fiction, Best music album, Best Documentary, Best Animation, Best Student Film, best nature film.

Ειδικά βραβεία: Special Jury Mention, NATURE, Special best film of Festival

Δημιουργικά βραβεία: Best photography, Best Black and white photography, Best ARTWORK, best nature photography
μικρογραφία

## Παραπομπές σημειώσεις


Κατηγορία:Ινδικά βραβεία
Κατηγορία:Ινδικός πολιτισμός
Κατηγορία:Ινδικές ταινίες
Σούνιο Ξάνθης

Το **Σούνιο** είναι μεγάλο πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Σούνιο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης και τη βορειοανατολική άκρη της πεδιάδας της Ξάνθης σε υψόμετρο 60 μέτρα. Απέχει 17 χλμ. ΒΑ. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου), 15 χλμ. Α. από την Ξάνθη και 34 χλμ. Δ. από την Κομοτηνή. Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής ενώ στα νότια η Εγνατία Οδός και νοτιότερα ο Κόσυνθος ποταμός. Ανατολικά είναι οι Αμαξάδες, νοτιοανατολικά ο αρχαιολογικός χώρος Αναστασιούπολις - Περιθεωρίου, νοτιοδυτικά ο Πολύσιτος και βορειοδυτικά τα Σήμαντρα. Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι *Σουνιτσή-κιοϊ* και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του είχαν τα σπίτια τους στη σημερινή βόρεια πλευρά του χωριού. Σύμφωνα με τα οθωμανικά απογραφικά κατάστιχα (*Salname*) του 1898 είχε 30 σπίτια ενώ από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Το 1922 με 1923, στη νότια πλευρά, εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από το χωριό Παρθένι ή Παρθενοχώρι (τουρκ. *Κίζκαπαν*) της Κεσσάνης από την Ανατολική Θράκη και από το χωριό Γιαϊλατζίκ της Προύσας από τη Μικρά Ασία ενώ αργότερα ήρθαν και κάποιες οικογένειες Σαρακατσάνων.

## Διοικητικά
Μετά την απελευθέρωση της Θράκης, αναφέρεται επίσημα ως Σούνιον το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πολυσίτου και το 1950 με το ΦΕΚ 155Α - 15/07/1950 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1928 αναφέρεται επίσημα και ξεχωριστά από τον παλιότερο οικισμό το *Σούνιον (Προσφυγικός Συνοικισμός)* μέχρι το 1940 οπότε καταργήθηκε. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Σουνίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βιστωνίδος του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 1.018 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σύντομη ιστορική αναδρομή για το Σούνιο Ξάνθης από τον ιστότοπο http://sounio-xanthi.blogspot.com/

## Δείτε επίσης

* Κατσίκα: Το εγκαταλελειμμένο πομακοχώρι του Σουνίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ξάνθης
Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Ντόνι Μπράσκο

Το όνομα **Ντόνι Μπράσκο** μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω.

* Τζόζεφ Ντ. Πιστόουν (πράκτορας του FBI)
* ''Ντόνι Μπράσκο'' (ταινία)
Τζόζεφ Ντ. Πιστόουν

Ο **Τζόζεφ «Τζο» Ντομινίκ Πιστόνε** (· γενν. 17 Σεπτεμβρίου 1939), αναφερόμενος στα ελληνικά και ως **Πιστόνε** (από την ιταλική προφορά του επωνύημου του), είναι Αμερικανός πράκτορας του FBI, γνωστός για την μυστική αποστολή του να εισχωρήσει μέσα στους κύκλους της Αμερικανικής Μαφίας από τον Σεπτέμβριο του 1976 έως τον Ιούλιο του 1981. Είναι επίσης γνωστός και ως **Ντόνι Μπράσκο** (Donnie Brasco), ένα από τα ψευδώνυμα του κατά την διάρκεια της αποστολής του.

## Βιογραφία
Ο Πιστόουν γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1939. Ήταν πράκτορας του FBI για 17 χρόνια. Οι πληροφορίες του Πιστόουν οδήγησαν σε παραπάνω από 20 καταδίκες μαφιόζων και σε σημαντικές πληροφορίες εναντίον διαβόητα ισχυρών "αφεντικών", όπως ο Σάντο Τραφικάντε. Η εμπειρία του μέσα στην Μαφία οδήγησε και άλλους πράκτορες να κάνουν το ίδιο. Ο πρώην διευθυντής του FBI Τζ. Έντγκαρ Χούβερ απαγόρευε αποστολές σαν του Πιστόουν, πιστεύοντας ότι διέφθειραν τους πράκτορες, αλλά μετά από αυτήν την επιτυχία, το FBI άνοιξε τον δρόμο στην πτώση της Μαφίας. 

Η ιστορία του Πιστόουν έχει εμπνεύσει την κινηματογραφική ταινία ''Ντόνι Μπράσκο'', ενώ ο ίδιος έχει εμφανιστεί πολλές φορές στην τηλεόραση και σε βίντεο του Μάικλ Φραντσίζ στην διαδικτυακή πλατφόρμα του YouTube. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:FBI
Κατηγορία:Αμερικανική μαφία
Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
Κατηγορία:Αμερικανοί YouTubers
Κατηγορία:Συγγραφείς αστυνομικών βιβλίων σχετιζόμενων με το οργανωμένο έγκλημα
Μηχανή Σειράς Α.451 Σιδηροδρόμων Ελλάδος (MLW - ALCo)

Η **Σειρά A.451** των Σιδηροδρόμων Ελλάδος, είναι μια σειρά ντιζελοκίνητων μηχανών έλξης που κατασκευάστηκαν το 1973 από την καναδική '''Montreal Locomotive Works (MLW)''' για τον ΟΣΕ. Συνολικά παρήχθησαν **20 μονάδες**, με αρίθμηση Α.451 έως Α.470.

Οι μηχανές διαθέτουν κινητήρα **ALCo 12-251C** σε διάταξη V12 με υπετροφοδότη και αποδίδουν ισχύ περίπου **2.700 ίππων (2.013 kW).**

## Ιστορία
Μετά την ίδρυση του ΟΣΕ το 1971 και την απόσυρση των ατμομηχανών, υπήρχε ανάγκη για νέες ισχυρές μηχανές έλξης. Το 1973 παρελήφθησαν οι Α.451, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν σε ταχείες επιβατικές και βαριές εμπορικές αμαξοστοιχίες στον άξονα **Αθήνα – Θεσσαλονίκη**, καθώς και σε διεθνή δρομολόγια όπως τα ''Acropolis Express'' και *Hellas Express*.

## Ανακατασκευές
Από το 2001 ξεκίνησε πρόγραμμα ανακατασκευής που περιλάμβανε αφαίρεση του λέβητα θέρμανσης, τοποθέτηση κλιματισμού και εκσυγχρονισμό των καμπίνων. Ένα μέρος του στόλου τροποποιήθηκε με βάση αυτό το πρότυπο.

## Χρήση σήμερα
Οι μηχανές Σειράς Α.451 χρησιμοποιούνται κυρίως για την έλξη εμπορευματικών αμαξοστοιχιών, με έδρα το μηχανοστάσιο Θεσσαλονίκης. Παρά την ηλικία τους, εξακολουθούν να αποτελούν ενεργό τμήμα του τροχαίου υλικού των Σιδηροδρόμων Ελλάδος.

## Εξωτερική εμφάνιση
Ο αρχικός χρωματισμός τους ήταν πορτοκαλί με δύο λευκές λωρίδες σε σχήμα «διπλού V» στις μετόπες. Μετά τις ανακατασκευές, υιοθέτησαν νέα διάταξη με μπλε πλαϊνή λωρίδα και κόκκινες μετόπες.

μικρογραφία|326x326εσ|H MLW Α-462, φρέσκια μετά από Γε. Επ. στον ΣΣ Αγίων Αναργύρων.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.railfaneurope.net/list_frameset.html
* http://www.railtv.gr/mlw.html 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τρένα της Ελλάδας
Σήμαντρα Ξάνθης

Τα **Σήμαντρα** είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Σήμαντρα βρίσκονται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης και την βορειοανατολική άκρη της πεδιάδας της Ξάνθης σε υψόμετρο 80 μέτρα. Απέχουν 16 χλμ. ΒΑ. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου), 15 χλμ. Α. από την Ξάνθη και 37 χλμ. Δ. από την Κομοτηνή. Οι γειτονικοί του οικισμοί είναι: δυτικά το Σέλερο και τα Φίλια, ανατολικά το Σούνιο, νότια ο Πολύσιτος. Στη δυτική άκρη του χωριού περνάει ο χείμαρρος Χαλκόρεμα που νοτιότερα καταλήγει στο ποταμό Κόσυνθο ενώ στα νότια του περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής και η Εγνατία Οδός. Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι *Καρατσιανλάρ* και από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Οι πρώτοι κάτοικοί του χωριού ήταν μουσουλμάνοι Κιρτζαλήδες, λαός μικρασιατικής καταγωγής που αρχικά (με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου - 1878) μεταφέρθηκαν από τους Οθωμανούς στο *[[Κάρτζαλι|Κίρτζαλι]]* της Βουλγαρίας και στην συνέχεια μετοίκησαν νοτιότερα σε ορισμένες περιοχές της Ξάνθης και Ροδόπης. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 με την ονομασία Σήμαντρα στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σελέρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Σελέρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σελέρου του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 809 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η πεζοπορική διαδρομή: Σήμαντρα - Αλικοχώρι - Άσκυρα - Ρύμη από τον ιστότοπο https://el.wikiloc.com/
* Οι Κιρτζαλήδες ληστές της Θράκης από τον ιστότοπο https://sitalkisking.blogspot.com/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ξάνθης
Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Γραμμή Τ3 (Προαστιακός Θεσσαλονίκης)

Η **Γραμμή** **Τ3** (σύνδεσμος=Γραμμή Τ3 (Προαστιακός Θεσσαλονίκης)|20x20εσ) του **[[Προαστιακός σιδηρόδρομος Θεσσαλονίκης|Προαστιακού Σιδηρόδρομου Θεσσαλονίκης]]** αποτελεί περιφερειακή υπηρεσία σιδηροδρομικής συγκοινωνίας, η οποία ξεκίνησε την λειτουργία της στις 3 Φεβρουαρίου 2020 και συνδέει την Θεσσαλονίκη με τις Σέρρες και με ενδιάμεσους σταθμούς.

Στις 18 Απριλίου 2021 έπειτα από την αναστολή δρομολογίων διάρκειας ενός χρόνου, η υπηρεσία επανήλθε μετά την διακοπή της λόγω του COVID-19 και περιορίστηκε σε δύο ζεύγη δρομολογίων καθημερινά.

## Διαδρομή
Το δρομολόγιο της γραμμής Τ3 έχει ως αφετηρία τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης όπου και διακλαδώνεται με τους άλλους δυο κλάδους του Προαστιακού Θεσσαλονίκης (Τ1 και Τ2). Ο συρμός διαπερνάει τους οικισμούς της Νέας Φιλαδέλφειας Θεσσαλονίκης, του Γαλλικού και του Πεδινού, ώσπου να καταλήξει στο αστικό κέντρο του Κιλκίς.

Στην συνέχεια το δρομολόγιο εξυπηρετεί τους οικισμούς του Μεταλλικού, του Χέρσου, της Δοϊράνης, των Μουριών, της Καστανούσσας και διαπερνάει τον Σιδηροδρομικό σταθμό Ροδόπολης. Έπειτα, ο συρμός ενώνει τους οικισμούς της Λιβαδιάς, του Μανδρακίου, του Θρακικού Ομαλού, της Βυρώνειας, του Νέου Πετριτσίου και καταλήγει στον Σιδηροδρομικό σταθμό του Στρυμόνα, όπου ανταποκρίνεται με τοπικό δρομολόγιο προς τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Τέλος ο συρμός εξυπηρετεί το Σιδηρόκαστρο, την Σκοτούσσα και καταλήγει στον τερματικό του σταθμό τις Σέρρες όπου ανταποκρίνεται με τοπικά δρομολόγια προς Αλεξανδρούπολη.

## Ανταποκρίσεις

### Κεντρική Μακεδονία

#### Στρυμόνας
Η γραμμή Τ3 διαπερνάει τον σταθμό του Στρυμόνα όπου ανταποκρίνεται με το τοπικό δρομολόγιο που εξυπηρετεί τον Προμαχώνα και καταλήγει στα Κουλάτα στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

#### Σέρρες
Η γραμμή Τ3 καταλήγει στον τερματικό σταθμό των Σερρών όπου ανταποκρίνεται με τοπικά δρομολόγια προς Ξάνθη, Δράμα, Κομοτηνή και συνδέεται με τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο Θράκης.

Προς το παρόν η σύνδεση των Σερρών με τους γειτονικούς σταθμούς της Δράμας, της Νέας Ζίχνης και της Αμφίπολης εξυπηρετούνται μέσω λεωφορειακών δρομολογίων της Hellenic Train.

## Σταθμοί

## Παραπομπές


Κατηγορία:Προαστιακός σιδηρόδρομος Θεσσαλονίκης
Φυσικό πάρκο Κόραμπ-Κόριτνικ

Το **φυσικό πάρκο Κόραμπ-Κόριτνικ** () είναι ένα φυσικό πάρκο στην περιοχή της ανατολικής Αλβανίας και αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Πράσινης Ζώνης, το οποίο χρησιμεύει ως καταφύγιο για απειλούμενα είδη ζώων και φυτών. Το πάρκο καταλαμβάνει έκταση 555,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων αλπικού ορεινού εδάφους, με κοιλάδες, ποτάμια, παγετώδεις λίμνες, σπηλιές, φαράγγια και πυκνά δάση κωνοφόρων και φυλλοβόλων δέντρων.  Η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN) έχει κατατάξει το πάρκο στην Κατηγορία 4. Τόσο το Κόριτνικ όσο και το Κόραμπο έχουν αναγνωριστεί ως σημαντικές περιοχές χλωρίδας διεθνούς σημασίας από την οργάνωση Plantlife.

Το Φυσικό Πάρκο Κόραμπ-Κόριτνικ ξεκινά από τα σύνορα με το Κοσσυφοπέδιο στα βόρεια κατά μήκος των συνόρων με τη Βόρεια Μακεδονία μέχρι τα βουνά Ντέσνα στα νότια. Το φυσικό πάρκο πήρε το όνομά του από τα όρη Κόραμπ και Κόριτνικ. Το Κόραμπ αποτελεί την ψηλότερη κορυφή τόσο της Αλβανίας όσο και της Βόρειας Μακεδονίας, με υψόμετρο που εκείνεται στα 2,764 μέτρα. Είναι επίσης μία από τις δύο μοναδικές κορυφές στην Ευρώπη που αποτελούν το υψηλότερο σημείο για περισσότερες από μία χώρες, καθώς και η 18η ψηλότερη βουνοκορφή στην Ευρώπη.  Η κορυφή αποτελείται από έναν πολύ τραχύ ορεινό όγκο κυρίως από σχιστόλιθο και ασβεστόλιθο τουΠαλαιοζωικού αιώνα αλλά και βράχους από γύψο της τριαδικής περιόδου. Η βόρεια πλευρά του υψώματος αποτελείται από απόκρημνους βράχους.

Το φυσικό πάρκο χαρακτηρίζεται από μέτριο υγρό ηπειρωτικό κλίμα με υγρούς, κρύους χειμώνες και ξηρά, ζεστά καλοκαίρια. Λόγω της μεγάλης μεταβλητότητας του υψομέτρου, στην περιοχή μπορεί να παρατηρηθεί πλούσια ποικιλία κλιμάτων, χλωρίδας και πανίδας. Η περιοχή περικλείεται από τα δάση των δειναρικών βουνών και από βαλκανικά δάση που αποτελούνται από μεικτή βλάστηση: διάφορα είδη φυλλοβόλων και κωνοφόρων δέντρων καθώς και μια μεγάλη ποικιλία αγριολούλουδων. Τα επίπεδα της βλάστησης διακρίνονται με βάση τα διαφορετικά υψόμετρα: βελανιδιές φυτρώνουν σε υψόμετρο από 400 μέχρι 900 μέτρα, ενώ κωνοφόρα και οξιές με μεικτά δάση πλατύφυλλων δέντρων φυτρώνουν σε υψόμετρο από 1.000 μέχρι 2.000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι πλαγιές των ορεινών λιβαδιών καλύπτονται ως επί το πλείστον από δάση φυλλοβόλων δέντρων. Οι πιο συνηθισμένοι τύποι δέντρων στο πάρκο είναι το ασημένιο έλατο, το αυστριακό πεύκο, το βοσνιακό πεύκο, το βαλκανικό πεύκο και η σκλήθρα. Τα δάση βελανιδιάς βρίσκονται στα χαμηλότερα υψόμετρα.

Η πανίδα αντιπροσωπεύεται από 37 διαφορετικά είδη θηλαστικών. Στην περιοχή ζουν μεγάλα θηλαστικά, όπως η καφέ αρκούδα, ο γκρίζος λύκος, ο βαλκανικός λύγκας, το ζαρκάδι, το αγριογούρουνο, η νυφίτσα,το δενδροκούναβο και ο κόκκινος σκίουρος. Το πάρκο επίσης περιέχει μια ποικιλία από κατάλληλους οικοτόπους οι οποίοι υποστηρίζουν πυκνούς πληθυσμούς πτηνών, όπως ο χρυσαετός, ο αγριόκουρκος, ο πετρίτης, η γερακίνα, ο ευρασιατικός μπούφος, ο γύπας, η αγριόκοτα και πολλά άλλα είδη.





## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επισκεφτείτε την επίσημη πύλη τουρισμού Diber 
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Αλβανία
Κατηγορία:Φυσικά πάρκα
Σιτόχωρο Λάρισας

[μικρογραφία|'''[Δήμος Φαρσάλων**]]

[[Αρχείο:DE Polydamanda.svg|μικρογραφία|**Δημοτική Ενότητα Πολυδάμαντα**]]

Το **Σιτόχωρο** είναι οικισμός της [[Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας|Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας]], στην [[Περιφέρεια Θεσσαλίας]]. Διοικητικά ανήκει στην **Κοινότητα Σιτοχώρου''', της Δημοτικής Ενότητας Πολυδάμαντα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων. Βρίσκεται σε υψόμετρο -169 μέτρων και έχει πληθυσμό 333 κατοίκων, σύνφωνα με την Απογραφή του 2011.

## Απογραφές πληθυσμού

## Διοικητικές μεταβολές

### Σιτόχωρο Λάρισας

### Κοινότητα Σιτοχώρου Λάρισας

## Διατελέσαντες Κοινοτάρχες

## Χάρτης περιοχής


## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Έντμουντστον

Το **Έντμουντστον** (γαλλικά: Edmundston) είναι πόλη στην Κομητεία Μανταβάσκα του Νιου Μπράνσγουικ στον Καναδά.

## Γεωγραφία
Το Έντμουντστον τοποθετείται στην αρχή της λωρίδας του Νιου Μπράνσγουικ, που βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα των Απαλάχιων Όρεων στη διασταύρωση των ποταμών Άγιος Ιωάννης και Μανταβάσκα στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας.

Το Έντμουντστον βρίσκεται σε στρατηγική τοποθεσία μόλις λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Κεμπέκ και στα σύνορα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, απέναντι από την πόλη Μανταβάσκα του Μέιν, με την οποία συνδέεται με τη γέφυρα Έντμουντστον–Μανταβάσκα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Νιου Μπράνσγουικ
Εντουάρ-Λεόν Σκοτ Ντε Μαρτενβίλ

Ο **Εντουάρ-Λεόν Σκοτ Ντε Μαρτενβίλ** (Édouard-Léon Scott de Martinville) (1817-1879) ήταν Γάλλος εφευρέτης, ο οποίος εφηύρε την πρώτη συσκευή ηχογράφησης γνωστή ως Φωναυτογράφος.

thumb|Η αρχαιότερη ηχογράφηση: ''Au Clair de la Lune'' 1860

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες
Κατηγορία:Γάλλοι εκδότες
Στέφαν Καρλ Στέφανσον

Ο **Στέφαν Καρλ Στέφανσον** (Χάφναρφιορδουρ, 10 Ιουλίου 1975 - 21 Αυγούστου 2018) ήταν Ισλανδός ηθοποιός και τραγουδιστής, ήταν γνωστός περισσότερο ως Ρόμπι Ρόττεν στην τηλεοπτική σειρά Lazy Town. 

## Καριέρα
Ο Στέφαν Καρλ Στέφανσον ξεκίνησε την καριέρα του το 1994 σε ηλικία 19 ετών που εργαζόταν στην τηλεόραση και σε κουκλοθέατρο. Κατά την διάρκεια των χρόνων μαριονέτα είχε σπουδάσει επίσης στη Δραματική Ακαδημία Ισλανδίας. Ωστόσο δεν ήταν ικανοποιημένος με τις προοπτικές των ισλανδικών δραματικών προτύπων. 

## Προσωπική ζωή
Ο Στέφαν Καρλ ζούσε στο Λος Άντζελες με την σύζυγο του  Steinunn Ólína Þorsteinsdóttir είχαν αποκτήσει 3 κόρες και έναν γιό. 

## Θάνατος
Ο Στέφαν πέθανε σε ηλικία 43 ετών στις 21 Αυγούστου 2018, από καρκίνο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ισλανδοί ηθοποιοί
Κατηγορία:Ιρλανδοί τραγουδιστές
Αιμόλυση

**Αιμόλυση** είναι η καταστροφή των ερυθροκυττάρων είτε λόγω νόσων αυτών (π.χ. σφαιροκυττάρωση ή δρεπανοκυτταρική νόσος) ή λόγω της έκθεσής τους σε φάρμακα, τοξίνες, τεχνητές καρδιακές βαλβίδες, αντισώματα, κάποιες λοιμώξεις ή δηλητήρια φιδιών. Οι κυτταρικές μεμβράνες καταστρέφονται άμεσα ή μέσω λύσης που διαμεσολαβείται από αντισώματα. Τα αντισώματα του δότη στα προϊόντα του αίματος προκαλούν αιμόλυση που σχετίζεται με αντιδράσεις μετάγγισης. Τα αυτοαντισώματα αναπτύσσονται ως αποτέλεσμα νόσου (ειδ. αιματολογικών καρκίνων), σε απάντηση σε συγκεκριμένα φάρμακα (άλφα-μεθυλντόπα) ή σε Rh-αρνητικές μητέρες που φέρουν ένα Rh-θετικό έμβρυο. Ιικές και βακτηριακές λοιμώξεις είναι συχνές αιτίες αιμόλυσης σε παιδιά, των οποίων οι μεμβράνες των ερυθροκυττάρων είναι πολύ εύθραυστες. Οι μικροοργανισμοί που προκαλούν αιμόλυση περιλαμβάνουν συγκεκριμένους στρεπτόκοκκους, σταφυλόκοκκους και τον βάκιλο του τετάνου. Απαντάται επίσης στην ευλογιά και στη διφθερίτιδα και μετά από σοβαρά εγκαύματα.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ασθένειες
Κατηγορία:Αιματολογία
Ραδιοσταθμός Ξάνθης

Ο **Ραδιοσταθμός** Ξάνθης απογράφεται από το 1971 ως οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Πρόκειται για τις πρώην εγκαταστάσεις του δικτύου μεταδόσεων της Φωνής της Αμερικής που βρίσκονται στα νότια της πεδιάδας της Ξάνθης, σε υψόμετρο 5 μέτρα και ανατολικά του ποταμού Νέστου λίγο πριν αυτός εκβάλλει στο Θρακικό πέλαγος. Απέχει 31 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Ξάνθη και 14 χλμ. Ν. από το Εύλαλο (έδρα του δήμου) ενώ δίπλα και βορειοανατολικά τους είναι ο οικισμός Δασοχώρι. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Νέο Εράσμιο, το Παλαιό Εράσμιο και το Δασοχώρι απογράφονται στην τοπική κοινότητα Ερασμίου που υπάγεται στο Δήμο Τοπείρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται πλέον, αν και σε παλιότερες απογραφές καταγράφονται κάτοικοι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Τέλος εποχής για τις κεραίες στη Φωνή της Αμερικής από τον ιστότοπο https://www.xanthipress.gr/
* Τοξικό κλοφέν και αμίαντος στην εγκαταλελειμμένη Φωνή της Αμερικής από τον ιστότοπο https://www.radiofono.gr/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ξάνθης
Κατηγορία:Δήμος Τοπείρου
Εμβρυϊκός ύδρωπας

Ο **εμβρυϊκός ύδρωπας (ΕΥ)** έχει συχνότητα 1:2500/3500 γεννήσεις, και ταξινομείται σε δύο ομάδες, **άνοσος** και **μη άνοσος**, ανάλογα με την αιτιολογία της νόσου. Προκύπτει από μεγάλη άθροιση υγρού κάτω από το δέρμα και διάφορες κοιλότητες του εμβρύου (πάχυνση του δέρματος, η αύξηση του μεγέθους του πλακούντα και η παρουσία υδροθώρακα ή υδροπερικαρδίτιδα κ.λπ .). Ο εμβρυϊκός ύδρωπας, σε όλες τις ηλικίες εγκυμοσύνης, συνδέεται με υψηλή περιγεννητική θνησιμότητα που μπορεί να φτάσει και το 90%. Ο **άνοσος ΕΥ** έχει ως αιτία την  ασυμβατότητα Rhesus μεταξύ μαμάς και εμβρύου, δηλαδή σε μαμά Rhesus αρνητική και έμβρυο Rhesus θετικό.

Υπάρχουν πολυάριθμα αίτια για την πρόκληση **μη άνοσου** εμβρυϊκού ύδρωπα, με μερικά από αυτά να είναι: παθήσεις της καρδιάς σε ποσοστό 20.1%  (παροξυσμική υπερκοιλιακή ταχυκαρδία, υποπλασία του αριστερού κόλπου, συγγενής δυσπλασία των πνευμονικών αεραγωγών), χρωμοσωμικές ανωμαλίες σε ποσοστό 9.0% (Σύνδρομο Τέρνερ, Ντάουν, Έντουαρντς), όγκοι και δυσπλασίες σε ποσοστό 15.0% (όγκοι ήπατος, νευροβλάστωμα), μητρικός διαβήτης, έλλειψη G6PD ενζύμου, καθώς και πολυάριθμές λοιμώξεις σε ποσοστό 7.0%. Επιπλέον, συχνά το αίτιο μπορεί αν είναι αιματολογική νόσος όπως οι λευχαιμίες, το σύνδρομο μετάγγισης διδύμων ( ποσοστό 4.1%), ενζυμικές ανεπάρκειες αιμοπεταλίων, θρομβώσεις, αιμορραγίες μητέρας ή/και νεογνού, καθώς και η περίπτωση της **[[Μεσογειακή αναιμία|α θαλασσαιμίας]]** (Hb Bart’s) . Τα αιματολογικά αίτια της νόσου, ευθύνονται για το 9.3% των περιπτώσεων που έχουν μελετηθεί. Η περίπτωση της α θαλασσαιμίας, αναλογεί σε ποσοστό έως και 40% των αιματολογικών αιτιών, ιδιαιτέρως σε περιοχές όπου τα φαινόμενα των θαλασσαιμιών είναι αυξημένα. 

Στην  περίπτωση της α-θαλασσαιμίας ο εμβρυϊκός ύδρωπας οφείλεται συνήθως στην συγκληρονόμηση δύο παραλλαγών a0 που προκαλούν ολοκληρωτική αδυναμία παραγωγής a αλυσίδων αιμοσφαιρίνης. Στην περίπτωση αυτή, καθώς εξελίσσεται η κύηση, το εμβρυϊκό αίμα, αποτελείται κυρίως από την HbBart’s (γ4), η οποία αδυνατεί να μεταφέρει οξυγόνο. Σε μικρές ποσότητες όμως συνυπάρχουν οι Hb Portland I και Portland II (ζ2γ2, ζ2β2), οι οποίες και υποστηρίζουν μεν την επιβίωση του εμβρύου στο τελευταίο στάδιο της κύησης δεν μπορεί όμως να επιβιώσει στη συνέχεια. Η βαριά αναιμία του εμβρύου οδηγεί σε υποξαιμία, οξέωση και υποπρωτεϊναιμία, με το έμβρυο να έχει την κλινική εικόνα ύδρωπα λόγω της εξαγγείωσης υγρού, σε καρδιακή κάμψη, ασφυξία και ενδομήτριο θάνατο ή θάνατο νωρίς μετά τη γέννηση. Παράλληλα η έγκυος αντιμετωπίζει τον κίνδυνο υψηλής αρτηριακής πίεσης, δυσκολία στον τοκετό με κίνδυνο αιμορραγίας. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Εμβρυολογία
Ποταμιά Ξάνθης

Η **Ποταμιά** είναι πεδινό χωριό της  Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ποταμιά βρίσκεται στην πεδιάδα της Ξάνθης με υψόμετρο 10 μέτρα σε απόσταση 18 χλμ. ΝΑ. από την πόλη και περίπου 9 χλμ. ΝΑ. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου). Βόρεια και δυτικά το χωριού περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής, ανατολικά είναι η Νέα Κεσσάνη και η λίμνη Βιστωνίδα ενώ νότια, πριν τα παράλια του όρμου Βιστονίας, οι λιμνοθάλασσες  Λάφρα και Λαφρούδα, οι οποίες χρησιμοποιούνται σαν ιχθυοδεξαμενές, αποτελούν Βιότοπο Corine και εντάσσονται στο Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης.

Νοτιοδυτικά, στις πλαγιές του "Πετρόλοφου" και την κατεύθυνση της Μάνδρας έχει εντοπιστεί προϊστορικός οικισμός όπου βρέθηκαν προϊστορικά όστρακα, τα περισσότερα χονδροειδή. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, η περιοχή αναφέρεται ως *Tσεπέλ Tσιφλίκ* να ανήκει από το 1878 ως το 1912 στο Bιλαέτι Aδριανούπολης, σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Το 1924 εγκαταστάθηκαν στο παλιό τσιφλίκι 80 προσφυγικές οικογένειες που διώχτηκαν από τα Βαφέικα. Ενοριακός ναός του χωριού είναι η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων.

## Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 ως *Tσεπέλ Tσιφλίκ* στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γενισαίας. Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Ποταμιά. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Νέα Κεσσάνη, τον Λάγο και τα Λουτρά Ποταμιάς αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέας Κεσσάνης που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αβδήρων του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 113 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*
* Οριοθέτηση οικισμού Ποταμιάς  από τον ιστότοπο του https://www.cityofxanthi.gr/
* Ο Ιερός Ναός Αγίων Αναργύρων (φωτο) από τον ιστότοπο https://www.greece.com/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ξάνθης
Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Ντονίκα Καστριώτη

Η **Ντόνικα Καστριώτη** (**γεν. Ανδρονίκα Αριανίτη-Μουζάκα**)  (γεννήθηκε το 1428 - πέθανε το 1506) από την Οικογένεια Αριανίτη ήταν Ελληνιδαευγενής και σύζυγος του Αλβανού ηγέτη Σκεντέρμπεη (γεννημένος Γεώργιος Καστριώτης), επιτυχημένος ηγέτης της Αλβανίας εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν η κόρη του Γεωργίου Αριανίτη, πρώην ηγέτη στη συνεχιζόμενη εξέγερση εναντίον των Οθωμανών.

## Βιογραφία
Η Ντονίκα γεννήθηκε στο Κανίνε, το 1428. Ο πατέρας της, Γκιέργκι Αριανίτι ήταν μέλος της Οικογένειας Αριανίτη, της οποίας η περιοχή εκτεινόταν σε όλη την κοιλάδα Σκούμπιν και στον παλαιό δρόμο της Εγνατίας Οδού και έφτανε στα ανατολικά της σημερινής Μπιτόλα . Η μητέρα της, η Μαρία Μουζάκα, ήταν μέλος της οικογένειας Μουζάκα, της οποίας η περιοχή ήταν η περιοχή Μυζέκε. 

Ένα μήνα μετά τη Συνθήκη της Γκαέτα, στις 21 Απριλίου 1451, ο Σκεντέρμπεης παντρεύτηκε τη Ντονίκα και έτσι ενίσχυσε τους δεσμούς με την οικογένεια Αριανίτη,  στην Ανατολική Ορθόδοξη  Μονή Αρδενίτσα,   στο Λούσνι, σημερινή νοτιοδυτική Αλβανία. Αργότερα, η αδερφή της Αντζελίνα παντρεύτηκε τον Σέρβο ηγεμόνα Στέφαν Μπράνκοβιτς. Είναι σεβαστή ως αγία στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας. 

Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Αλβανίας, οι Καστριώτες έλαβαν κληρονομιά στο Βασίλειο της Νάπολης.  Απέκτησαν μία φεουδαρχική περιοχή, το Δουκάτο του Σαν Πιέτρο στη Γαλατίνα και την κομητεία του Σολέτο (επαρχία Λέτσε της Ιταλίας).  Ο Τζον Καστριώτης Β', το μοναδικό παιδί της Ντονίκα και του Σκεντέρμπεη, παντρεύτηκε την Ιρένε Μπράνκοβιτς Παλαιολογίνα, κόρη του Λάζαρ Μπράνκοβιτς, Δεσπότη της Σερβίας . 

Η Ντονίκα είχε μία στενή φιλία με τη δεύτερη σύζυγο του Βασιλιά Φερδινάνδου Α' της Νάπολης, την Ιωάννα της Αραγονίας, η οποία είναι επίσης αδερφή του Φερδινάνδου της Αραγονίας. Μετά την έναρξη του ιταλικού πολέμου του 1494-1498, η Ντονίκα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Νάπολη και έφτασε στη Βαλένθια γύρω στο 1501 μαζί με τον εγγονό της, τον Αλόνσο Καστριώτη. Βρήκαν καταφύγιο στο βασιλικό παλάτι.

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Αλβανία
Κατηγορία:Αλβανοί Χριστιανοί
Κατηγορία:Οίκος Καστριώτη
Κατηγορία:Οικογένεια Αριανιτών
Βελή Πασάς

Ο **Βελή Πασάς** ( 1803–06) ήταν ο γιος του Αλή Πασά, του Οθωμανού κυβερνήτη (*πασά*) του Πασαλικίου των Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Οθωμανός διοικητής, ηγήθηκε δυνάμεων εναντίον των Σουλιωτών, της Επτανήσου Πολιτείας και των Σέρβων ανταρτών.

Το 1803, ο πατέρας του τον έστειλε με στρατό για να πολεμήσει τους Σουλιώτες. Το 1806, μετά από ανανεωμένη σύγκρουση μεταξύ των Οθωμανών και των Ρώσων, ο Βελή Πασάς στάλθηκε για να επιτεθεί στην Επτάνησο Πολιτεία. Ο Βελή Πασάς κατέλαβε τη Βόνιτσα, την Πρέβεζα και το Βουθρωτό. Ο Αλή Πασάς πάντρεψε τον Βελή Πασά με την κόρη του γείτονά του Ιμπραήμ Πασά.  Ο Βελή Πασάς στάλθηκε για να καταστείλει τους Σέρβους αντάρτες στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο (Πρώτη Σερβική εξέγερση).

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Κατηγορία:Οθωμανοί αλβανικής καταγωγής
Κατηγορία:Οθωμανική Ήπειρος
Μαρία Ελεονόρα του Βιντ

Η **Πριγκίπισσα Μαρία Ελεονόρα της Αλβανίας** (Μαρία Ελεονόρη Ελισάβετ Σεσίλια Ματθίλδη Λούσι Πριγκίπισσα του Βιντ, 19 Φεβρουαρίου 190929 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν η μόνη κόρη του Γουίλιαμ, του Πρίγκιπα της Αλβανίας και της συζύγου του Πριγκίπισσας Σόφι του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ.

Κατείχε τον τίτλο της *Πριγκίπισσας της Αλβανίας*. Είχε επίσης το στυλ της **Donika**, σε φόρο τιμής στη Ντονίκα Καστριότι. 

## Οικογένεια και νεαρή ηλικία
Η πριγκίπισσα Μαρία Ελεονόρα του Βιντ γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1909 στο Πότσνταμ του Βρανδεμβούργου της Πρωσίας .

Ήταν η αδελφή του Κάρολ Βίκτορ, κληρονομικού πρίγκιπα της Αλβανίας .

## Γάμος
Παντρεύτηκε, πρώτον, τον Άλφρεντ Πρίγκηπα τουΣούνμπεργκ-Βάλντενμπουργκ (1905-1941), γιο του πρίγκηπα Χάινριχ φον Σούνμπεργκ-Βάλντενμπουργκ και της πριγκίπισσας Όλγα του Λούβενσταϊν-Βέρτχαϊμ- Φρόιντενμπεργκ, στις 16 Νοεμβρίου 1937 στο Μόναχο, Βαυαρία, Γερμανία.

Δεύτερον, παντρεύτηκε τον Ίον Οκτάβιαν Μπουνέα (1899-1977), γιος του Αουρέλιου Μπουνέα, στις 5 Φεβρουαρίου 1949 στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας.

Πέθανε χωρίς απογόνους σε ηλικία 47 ετών, στις 29 Σεπτεμβρίου 1956 σε ένα κομμουνιστικό στρατόπεδο κράτησης, Miercurea Ciuc, Ρουμανία.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser, Αναφορά: 1991 2

Κατηγορία:Αλβανοί ευγενείς
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βίκεντιι Χβόικα

Ο **Βίκεντιι Βιατσεσλάβοβιτς Χβόικα**  ( ;  ;  ; γεννήθηκε **Čeněk Chvojka** ; 1850-1914) ήταν ένας Ουκρανός-Ρώσος αρχαιολόγος. Είχε γεννηθεί στην Τσεχία και ανακάλυψε το νεολιθικό πολιτισμό της Τρυπιλίας της Ουκρανίας. Επίσης ερεύνησε τους Σκύθες,το πολιτισμό  Ζαρουμπίντσι, τον πολιτισμό Τσερνιάκοφ και τους πρώιμους  σλαβικούς αρχαιολογικούς  πολιτισμούς . 

## Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Αναμνηστικό νόμισμα που εκδόθηκε για την 150η επέτειο από τη γέννηση του Χβόικα
Ο Χβόικα γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1850 στο χωριό Σεμίν στο Βασίλειο της Βοημίας (τότε μέρος της αυστριακής αυτοκρατορίας). Αφού αποφοίτησε από την Ακαδημία Εμπορίου στο Χρούντιμ, έζησε στην Πράγα για λίγο καιρό πριν μεταναστεύσει στη Ρωσική Αυτοκρατορία . Από το 1876 έζησε στο Κίεβο και εργάστηκε ως δάσκαλος. Έστρεψε την προσοχή του στην αρχαιολογία το 1890 και ανέσκαψε την περιοχή γύρω από το Κίεβο και την περιοχή του Δνείπερου. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Μουσείου Αρχαιοτήτων και Τέχνης του Κιέβου, τώρα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, και πρώτος επιμελητής της αρχαιολογικής του συλλογής. 

Ο Χβόικα ανακάλυψε τον πολιτισμό της Τρυπιλίας στην Ουκρανία. Το ακριβές έτος της ανακάλυψής του είναι αβέβαιο: έχουν αναφερθεί τα έτη 1893,  1896  και 1887.  Παρουσίασε τα ευρήματά του στο 11ο Συνέδριο Αρχαιολόγων το 1897.  Ο ίδιος πολιτισμός ανακαλύφθηκε στη Ρουμανία περίπου την ίδια εποχή, όπου ονομαζόταν ο πολιτισμός Κουκουτένι.

Ο Χβόικα πέθανε στο Κίεβο στις 20 Οκτωβρίου 1914. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Μπαϊκόβε . 

## Κληρονομιά
Το 1962, η οδός Νοβοκιριλοφσκάγια στο Κίεβο, όπου ο Χβόικα έζησε από το 1898 έως το θάνατό του το 1914, μετονομάστηκε προς τιμήν του και εγκαταστάθηκε εκεί μια αναμνηστική πλάκα.

Το 2000, η Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας εξέδωσε ένα αναμνηστικό νόμισμα δύο χρίβνα για την επέτειο των 150 χρόνων από τη γέννηση του Χβόικα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρώσοι αρχαιολόγοι
Σοφία του Ζολμς-Λάουμπαχ

Η **Σοφία**, γερμ.: Sophie von Solms-Laubach (15 Μαΐου 1594 - 16 Μαΐου 1651) από τον Οίκο του Ζολμς ήταν κόρη του κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Έγινε επίτροπος κατά την ανηλικιότητα του γιου της από το 1625 έως το 1639.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ (1547–1600) και της Μαργαρίτας του Σένμπουργκ-Γκλάουχαου (1554-1606).

Παντρεύτηκε τον Ιωακείμ-Ερνέστο μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ το 1612.

Μετά το τέλος του συζύγου της το 1625 ανέλαβε τη διακυβέρνηση του μαργραβάτου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, ως η κηδεμόνας και επίτροπος του ανήλικου πρωτότοκου γιου της Φρειδερίκου Γ΄. Ο Φρειδερίκος Γ΄ απεβίωσε το 1634 στη Μάχη του Νέρντλινγκεν, λίγο μετά την ενηλικίωσή του. Στη συνέχεια η Σοφία συνέχισε να κυβερνά ως επίτροπος για τον δευτερότοκο γιο της Αλβέρτο Β΄, έως ότου αυτός ενηλικιώθηκε το 1639. Στηρίχθηκε κατά τη διάρκεια της επιτροπείας της από τον Φρειδερίκο κόμη του Ζολμς-Ρέντελχαϊμ.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1612 τον Ιωακείμ-Ερνέστο των Χοεντσόλερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και είχε τέκνα:
* Σοφία 1614–1646, παντρεύτηκε τον Έρντμαν-Αύγουστο των Χοεντσόλερν διάδοχο του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ.
* Φρειδερίκος Γ΄ 1616–1634, μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
* Aλβέρτος Β΄ 1620–1667, μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
* Χριστιανός 1623–1633 απεβ. 11 ετών, Αλβέρτος 1617 απεβ. νήπιο.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* M. Spindler, A. Kraus: *Ιστορία της Φραγκονίας μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα*, Μόναχο, 1997,

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Κατηγορία:Οίκος του Ζολμς
Σαντζάκι του Αυλώνα

Το **Σαντζάκι του Αυλώνα** (, , μερικές φορές αναφέρεται ως το **Σαντζάκι του Μπεράτ** λόγω της πόλης της κομητείας ) ήταν ένα από τα Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που η έδρα ήταν το Μπεράτ στην Αλβανία. Ιδρύθηκε το 1466, μετά την κατασκευή του κάστρου Ελμπασάν στην περιοχής που ανήκε στα προηγούμενα οθωμανικά σαντζάκια, σαντζάκι της Αλβανίας.

## Έδαφος
Το έδαφος του Σαντζακίου του Αυλώνα εκτείνεται μεταξύ του ποταμού Σκούμπιν προς τα βόρεια και των Κεραυνίων βουνών στο νότο. Το Σαντζάκι είχε δύο καζάδες: το καζά του Μπεράτ  και το καζά του Αυλώνα. Πριν από την ίδρυση του σαντζάκι του Δέλβινου στα μέσα του 16ου αιώνα, οι ακόλουθες πόλεις (καζάδες) ανήκαν επίσης στο σαντζάκι του Αυλώνα: Δελβίνου, Αργυροκάστρου, Μυζάκι και Λαμπίρια.

## Πολιτική
Ο Αυλώνας κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς τον Ιούνιο του 1417. Το 1431, το σαντζάκι της Αλβανίας δημιουργήθηκε από περιοχές της σημερινής δυτικής Αλβανίας. Στα τέλη του 15ου αιώνα, προκειμένου να ενθαρρύνουν τις συναλλαγές, οι Οθωμανοί εγκατέστησαν μία μικρή κοινότητα Εβραίων Σεφαρδίτων.

Ο Γκεντίκ Αχμέτ Πασάς ήταν το Σαντζάκμπεης του σαντζάκι του Αυλώνα το 1479. Ο Μπαλί Μπέης, γιος του Γιαχιά Πασά, έγινε ο Σαντζάκμπεης το1506. Ο Μεχμέντ Μπεγκ Ισάκοβιτς, γιος του Ίσα-Μπεγκ Ισάκοβιτς διορίστηκε Σαντζάκμπεης της Αυλώνας τον Ιανουάριο του 1516. Ο Μουζαφέρ Πασάς ήταν Σαντζάκμπεης του Αυλώνα προτού διοριστεί πρώτος κυβερνήτης της Κύπρου το 1570, μετά την κατάληψη της Κύπρου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Μουσταφά Πασά (Μπιν Αμπντουλάχ), ο οποίος βρισκόταν στη θέση του Σαντζακμπέι της Βοσνίας και του Μοριά, ήταν ο Σαντζακμπέι του Αυλώνα στα τέλη του 16ου αιώνα και στις αρχές του 17ου αιώνα.

Ο Αυλώνας συνελήφθη από τους Βενετούς το 1690, αλλά ανακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1691. Το 1691, το κέντρο του σαντζάκι μεταφέρθηκε στο Μπεράτ και το σαντζάκι ονομάστηκε σταδιακά σε σαντζάκι του Μπεράτ. Ο Σαρί Αχμέντ Πασάς διορίστηκε Σαντζάκμπεης της Αυλώνας στα τέλη του 1712 και το 1714 μεταφέρθηκε στη θέση του μπεκελέμπεγκ της Ρούμελης. Στα μέσα του 18ου αιώνα, ένας Σαντζάκμπεης του σαντζάκι του Αυλώνα ήταν ο Αχμέτ Πασάς Κουρτ από την οικογένεια Μουζάκα που αργότερα διορίστηκε στη θέση του *[[Ντέρμπεντς]] Αγά* (φύλακας των ορεινών περασμάτων) που κατείχε έως ότου ο σουλτάνος διόρισε τον εγγονό του Αχμέτ, Αλή Πασά, αντί αυτού.

Το 1809, ο Σαντζάκμπεης του Αυλώνα ήταν ο Ιμπραήμ Πασάς.

Σύμφωνα με τον Εκρέμ Βλόρα τα μέλη της οικογένειάς του ήταν *de facto* (όχι *de jure*) Σαντζάκμπεηδες του σαντζάκι του Αυλώνα την περίοδο 1481-1828. Το 1834 ο Χάουμαντ Χαμντί Πασάς διορίστηκε για να κυβερνήσει το σαντζάκι του Δέλβινου, των Ιωαννίνων και του Αυλώνα.

Ο Ισμαήλ Κεμάλ, πρώτος πρωθυπουργός της Αλβανίας, εξελέγη μέλος του οθωμανικού κοινοβουλίου τον Δεκέμβριο του 1908 για το σαντζάκι του Μπεράτ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οθωμανική Αλβανία
Κατηγορία:Βιλαέτι των Ιωαννίνων
Αυλωνα
Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας
Ιρίνα Μπεκεσκίνα

Η **Ιρίνα Μπεκεσκίνα** (, 4 Φεβρουαρίου 1952&nbsp;- 20 Μαρτίου 2020) ήταν Ουκρανή  κοινωνιολόγος. Ήταν επικεφαλής του Ιδρύματος Δημοκρατικών Πρωτοβουλιών Ίλκο Κούτσεριβ από το 2010 έως το 2020. Ειδικεύτηκε στη μελέτη της ουκρανικής κοινωνίας και πολιτικής. Ήταν επίσης συχνή σχολιαστής των μέσων ενημέρωσης και υποστηρικτής της πολιτικής. 

## Ζωή και καριέρα
Το 1974, η Μπεκεσκίνα αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Ταράς Σεβτσένκο του Κιέβου με πτυχίο φιλοσοφίας.  Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. 

Ο Μπεκεσκίνα ήταν επιστημονικός εκδότης του Філософська думка ( *Φιλοσοφική Σκέψη*), ένα από τα κορυφαία επιστημονικά περιοδικά της Ουκρανίας.  Το 1977, έγινε ερευνητής στη Σοβιετική Ακαδημία Επιστημών και από το 1990 εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας. 

Η Μπεκεσκίνα άρχισε να εργάζεται στο Ίδρυμα Δημοκρατικών Πρωτοβουλιών Ίλκο Κούτσεριβ το 1996.  Εκεί διεξήγαγε έρευνα, δημοσιεύοντας εργασίες σε μεγάλο βαθμό για την κοινωνιολογία της πολιτικής και των εκλογών.  Επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στην πολιτική της Ουκρανίας. 

Η Μπεκεσκίνα έγινε επικεφαλής του Ιδρύματος Δημοκρατικών Πρωτοβουλιών το 2010 και παρέμεινε επικεφαλής αυτής της οργάνωσης μέχρι το θάνατό της.  Ήταν επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ουκρανικού Γραφείου Διασύνδεσης Think Tanks,  και συνεργάστηκε με τη ΜΚΟ Media Director, μια ουκρανική οργάνωση παρακολούθησης μέσων. 

Η Μπεκεσκίνα  ανακηρύχθηκε η 38η γυναίκα με την μεγαλύτερη επιρροή στην Ουκρανία από το *περιοδικό Focus Magazine* το 2007,  και το 2008 αναδείχθηκε η 51η γυναίκα με την μεγαλύτερη επιρροή στην Ουκρανία.  Εξηγώντας αυτές τις κατατάξεις, το περιοδικό ανέφερε το δημόσιο έργο της στη μελέτη των πολιτικών πληροφοριών και της εξωτερικής πολιτικής της Ουκρανίας.   Το 2018 και το 2020, συμπεριλήφθηκε σε λίστες με τις 100 πιο επιτυχημένες γυναίκες στην Ουκρανία, που συνέταξε το περιοδικό *HB* (Ηνωμένο Βασίλειο).   

## Επιλεγμένα βραβεία

* Ανώτερος συνεργάτης, Εθνική Ακαδημία Επιστημών της Ουκρανίας 

## Επιλεγμένα έργα

* *Η δομή της προσωπικότητας ως αντικείμενο σύνθετης έρευνας* (1986).
* *Εκδημοκρατισμός της κοινωνίας και της προσωπικής ανάπτυξης* (συν-συγγραφέας με τους E. I. Golovakha και V. S. Nebozhenko, 1992).
* *Νέοι και κοινωνικές συγκρούσεις* (συν-συγγραφέας με τον V.P. Perebenesyuk, 1994).
* *Συγκρουσιακό υπόβαθρο στην ανάλυση της κατάστασης στην Ουκρανία* (1994).
* *Vibori-2002 σε αξιολογήσεις του πληθυσμού και των εμπειρογνωμόνων* (2002, αρχισυντάκτης).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ουκρανοί επιστήμονες
Κατηγορία:Ουκρανοί κοινωνιολόγοι