Deep Purple

Οι **Deep Purple** είναι αγγλικό χαρντ ροκ συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Χέρτφορντσαϊρ το 1968. Μαζί με τους Led Zeppelin και τους Black Sabbath αποτελούν την τριάδα των προπατόρων του χέβι μέταλ.

Οι Deep Purple έχουν μπει στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως το πιο θορυβώδες συγκρότημα για τη συναυλία τους στο Rainbow Theatre του Λονδίνου το 1972 και έχουν πουλήσει πάνω από 100.000.000 δίσκους.

Είναι ενεργοί ως συγκρότημα από το 1968 ως σήμερα, με μία οκταετή διακοπή από το 1976 μέχρι το 1984. Η πιο επιτυχημένη σύνθεση τους υπήρξε η δεύτερη γραμμή μελών τους, η οποία αποτελούνταν από τον τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν, τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, τον μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ, τον κιμπορντίστα Τζον Λορντ και το ντράμερ Ίαν Πέις. Η σύνθεση αυτή υπήρξε σε τρεις διαφορετικές περιόδους, από το 1969 ως το 1973, από το 1984 ως το 1989 και από το 1992 ως το 1993. Άλλοι μουσικοί που πέρασαν από το συγκρότημα ήταν οι τραγουδιστές Ροντ Έβανς, Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και Τζο Λιν Τέρνερ, οι κιθαρίστες Τόμι Μπόλιν και Στηβ Μορς, οι μπασίστες Νικ Σίμπερ και Γκλεν Χιουζ και ο κιμπορντίστας Ντον Έρεϊ που αντικατέστησε τον Λορντ το 2002.

Σε δημοψήφισμα του βρετανικού ραδιοφωνικού σταθμού Planet Rock, το κοινό τους κατέταξε πέμπτους στη λίστα με τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα όλων των εποχών, ενώ το 2008 έλαβαν το Legend Award στα World Music Awards. Το 2016, εισήχθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame μετά από συνεχείς αναβολές, παρά την προτίμηση του κοινού κατά τις ψηφοφορίες.

## Βιογραφία
### Αρχικά Βήματα
Ο προπομπός των Deep Purple δημιουργήθηκε το 1967, όταν ο ντράμερ των Searchers, Κρις Κέρτις, θέλησε να σχηματίσει ένα συγκρότημα που θα έφερε την ονομασία Roundabout, πείθοντας τον επιχειρηματία Τόνι Έντουαρντς να χρηματοδοτήσει την προσπάθειά του. Ο Έντουαρντς αποφάσισε να συνεργαστεί με τον Τζον Κολέτα και τον Ρον Χάιρ στην HEC Enterprises.

Πρώτη τους επιλογή υπήρξε ο κιμπορντίστας Τζον Λορντ, πρώην μέλος των The Artwoods. Εκείνη την περίοδο έπαιζε στους The Flower Pot Men, μαζί με τον μπασίστα Νικ Σίμπερ και το ντράμερ Κάρλο Λιτλ, οι οποίοι πρότειναν για κιθαρίστα τον Ρίτσι Μπλάκμορ. Η HEC έδιωξε τον Κέρτις από το συγκρότημα λόγω της συχνής χρήσης LSD, με αποτέλεσμα η τριάδα των Μπλάκμορ, Λορντ και Σίμπερ να ζητήσει από τον Μπόμπι Γούντμαν να αναλάβει τα τύμπανα.

Τον Μάρτιο του 1968, οι τέσσερις μουσικοί μετακόμισαν στο Σάουθ Μιμς του Χέρτφορντσαϊρ, όπου συνέθεταν νέα κομμάτια και περνούσαν διάφορους τραγουδιστές από οντισιόν. Αφού προσέλαβαν τον Ροντ Έβανς των The Maze, ο Γούντμαν διαφώνησε με το συγκρότημα για το μουσικό του ύφος και δοκίμασαν το ντράμερ των The Maze, Ίαν Πέις, μετά την ένταξη του οποίου στο σχήμα ολοκληρώθηκε η αρχική τους σύνθεση.

thumb|250px|''Οι Deep Purple το 1968''
Τον Απρίλιο και το Μάιο του 1968 οι Deep Purple περιόδευσαν στη Δανία ως Roundabout, πριν αλλάξουν το όνομα τους σε Deep Purple μετά από πρόταση του Μπλάκμορ, αφού αυτό ήταν το αγαπημένο τραγούδι της γιαγιάς του.

Εκείνο τον Μάιο, ηχογράφησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους στα Pye Studios του Λονδίνου, το οποίο κυκλοφόρησε δύο μήνες αργότερα μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Tetragammaton στη Βόρεια Αμερική και τον Σεπτέμβριο του 1968 μέσω της EMI στην Ευρώπη. Το *[[Shades of Deep Purple]]* έφτασε στο #24 στις Η.Π.Α. και το #19 στον Καναδά και ήταν μία μίξη του χαρντ ροκ της δεκαετίας του '60 με το ψυχεδελικό στυλ της εποχής. Το άλμπουμ ωθήθηκε από την πρώτη τους μεγάλη επιτυχία, η οποία ήρθε με τη διασκευή στο "Hush" του Τζο Σάουθ, το οποίο ανέβηκε στο #4 των αμερικανικών και το #2 των καναδικών τσαρτ.

Το συγκρότημα ξεκίνησε την αμερικανική του περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ανοίγοντας συναυλίες των Cream του Έρικ Κλάπτον, αλλά μετά από μερικές εμφανίσεις η συνεργασία τους λύθηκε λόγω του μεγαλύτερου ενθουσιασμού που προκαλούσαν οι Deep Purple στο κοινό, σε σύγκριση με τους Cream οι οποίοι βρισκόταν στο τέλος της καριέρας τους.

Ακολούθησε, σύντομα, το *[[The Book of Taliesyn]]* (#54 στις Η.Π.Α., #48 στον Καναδά), που συνέχισε στο ίδιο στυλ με το πρώτο τους άλμπουμ και περιείχε τις επιτυχίες "Kentucky Woman" (#38 στις ΗΠΑ) και "River Deep – Mountain High" (#53). αλλά όπως και ο πρώτος τους δίσκος, δεν κατάφερε να γνωρίσει επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία, όπου κυκλοφόρησε ένα χρόνο αργότερα.

Στις αρχές του 1969, το συγκρότημα ηχογράφησε το σινγκλ "Emmaretta", εμπνευσμένο από την Εμαρέτα Μαρκς, μέλος του μιούζικαλ *[[Hair (μιούζικαλ)|Hair]]*, το οποίο μπήκε στο Top-50 στην Αυστραλία και το #83 στον Καναδά. Τον Μάρτιο του 1969, ολοκλήρωσαν τις ηχογραφήσεις του τρίτου τους δίσκου, ο οποίος περιελάμβανε συνθέσεις όπως το "April", όπου συνεργάστηκαν με μία δωδεκαμελή ορχήστρα, με τον Λορντ να φανερώνει τις επιρροές του από την κλασική μουσική. Η παραγωγή του άλμπουμ *[[Deep Purple (album)|Deep Purple]]* καθυστέρησε από την Tetragammaton, τα οικονομικά προβλήματα της οποίας δεν βοήθησαν στην προώθηση του, με αποτέλεσμα να φθάσει μόλις στο #162 στις Η.Π.Α. Η εταιρεία διαλύθηκε και τα δικαιώματα της αγόρασε η Warner Bros. Παρ' όλα αυτά, το τρίτο τους άλμπουμ περιείχε μόνο μία διασκευή, αυτήν στο "Lalena" του Donovan, και ο ρόλος του Μπλάκμορ μεγάλωσε σε σχέση με τους δύο πρώτους δίσκους τους. Οι Deep Purple περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Απρίλιο του 1969, παρουσιάζοντας μεγάλη βελτίωση στην ομοιογένεια και την τεχνική τους.

### Επιτυχία
Ο Ροντ Έβανς είχε αρχίσει να χάνει το ενδιαφέρον του για τη μουσική, θέλοντας να μετακομίσει στις ΗΠΑ και να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού. Η τριάδα των Μπλάκμορ, Λορντ και Πέις αποφάσισε ότι ούτε ο Νικ Σίμπερ ταίριαζε στο χαρντ ροκ ύφος που ήθελαν για το συγκρότημα και αποφάσισαν να αντικαταστήσουν και τους δύο. Ο Μικ Άντεργουντ πρότεινε στο συγκρότημα τον Ίαν Γκίλαν, μαζί με τον οποίο προσέλαβαν και τον μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ, μετά από προτροπή του Ίαν Πέις.

Πρώτη κυκλοφορία του ανανεωμένου συγκροτήματος ήταν το σινγκλ "Hallelujah", το οποίο έφθασε ως το #108 του Billboard, αλλά δεν κατάφερε να μπει στους βρετανικούς καταλόγους επιτυχιών.

Τον Δεκέμβριο του 1969, κυκλοφόρησε το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ *[[Concerto for Group and Orchestra]]*. Η εν λόγω ηχογράφηση έγινε στο Royal Albert Hall του Λονδίνου στις 24 Σεπτεμβρίου 1969, σε συνεργασία με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου υπό τη διεύθυνση του Μάλκολμ Άρνολντ. Το συγκρότημα γνώρισε μία αρχική επιτυχία στα βρετανικά τσαρτ φτάνοντας στο #26 και η συγκεκριμένη κυκλοφορία υπήρξε η πρώτη συνεργασία ενός χαρντ ροκ συγκροτήματος με μία συμφωνική ορχήστρα. Ένα χρόνο αργότερα, έπαιξαν το "Gemini Suite", μία ακόμη σύνθεση του Τζον Λορντ.

left|thumb|280px|''Οι Deep Purple το 1971''
Στις αρχές του 1970 περιόδευσαν ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Canned Heat. Τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς, κυκλοφόρησε το πρώτο, ηχογραφημένο σε στούντιο, άλμπουμ των Deep Purple με τους Γκίλαν και Γκλόβερ στη σύνθεση τους, φέροντας τον τίτλο *[[Deep Purple in Rock]]*. Ο δίσκος γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη, φτάνοντας στο #4 στη Μεγάλη Βρετανία, όπου παρέμεινε για 68 εβδομάδες στα τσαρτ και στο #1 στη Γερμανία, αν και γνώρισε πολύ μικρή επιτυχία στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Το *Deep Purple in Rock* συνοδευόταν από το σινγκλ "Black Night", την πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή επιτυχία του συγκροτήματος, αφού ανέβηκε στο Top-10 σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και την κορυφή των τσαρτ στην Αυστραλία. Περιείχε το θρυλικό κομμάτι "Child in Time", αλλά και τα εκρηκτικά "Speed King", "Flight of the Rat" και "Hard Lovin' Man". Για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησαν μία μεγάλη περιοδεία η οποία πέρασε από την Ευρώπη, την Αμερική και την Ωκεανία, καταλήγοντας στις 31 Ιουλίου του 1971, στο Σολτ Λέικ Σίτι των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εμφανίσεις αυτές έκαναν γνωστούς τους Deep Purple για την εξαιρετική και άγρια σκηνική παρουσία τους, ιδιαίτερα όταν ο Ρίτσι Μπλάκμορ έσπασε την κιθάρα του στο "National Jazz And Blues Festival" του 1970.

Το καλοκαίρι του 1971 περιόδευσαν στη Βόρεια Αμερική ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Small Faces. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, κυκλοφόρησαν το *[[Fireball]]*, το πρώτο #1 για το βρετανικό συγκρότημα στην πατρίδα του, μαζί με το Top-10 σινγκλ "Strange Kind of Woman" το οποίο είχε κυκλοφορήσει μερικούς μήνες νωρίτερα. Ο δίσκος έγινε χρυσός στις Ηνωμένες Πολιτείες, και περιείχε τα πολύ δυνατά "Fireball" (#15 στη Μεγάλη Βρετανία), "No No No" και "Fools". Το συγκεκριμένο άλμπουμ θεωρείται και το πιο progressive άλμπουμ των Deep Purple της δεκαετίας του '70, κάτι που ταίριαζε στις προτιμήσεις του τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν, αλλά όχι και σε αυτές του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ ο οποίος προτιμούσε ένα πιο βαρύ και ευθύ χαρντ ροκ ήχο.

Η αρχική περιοδεία για την προώθηση του *Fireball* κράτησε μόνο δύο μήνες, με σκοπό το συγκρότημα να ξεκινήσει πρόβες για τον επόμενο δίσκο του, αφού δεν ήθελαν να περάσει ανάλογο διάστημα όπως αυτό ανάμεσα στις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Για το σκοπό αυτό, ταξίδεψαν τον Δεκέμβριο του 1971, στο Μοντρέ της Ελβετίας, με το φορητό στούντιο ηχογραφήσεων των Rolling Stones. Κατά τη διάρκεια της διαμονής τους, θέλησαν να παρακολουθήσουν μία ζωντανή εμφάνιση του Φρανκ Ζάπα στο καζίνο της περιοχής. Η συγκεκριμένη συναυλία είχε επεισοδιακό τέλος, αφού ένας οπαδός εκπυρσοκρότησε ένα όπλο με φωτοβολίδες και η οροφή του κτιρίου πήρε φωτιά, με αποτέλεσμα το κτίριο να καεί ολοσχερώς. Η συγκεκριμένη ιστορία αποτυπώνεται σε ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του συγκροτήματος, αλλά και της ροκ μουσικής γενικότερα, το "Smoke on the Water".

thumb|180px|''Ο Ίαν Γκίλαν το 1972''
Το νέο άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1972, με τίτλο *[[Machine Head (άλμπουμ)|Machine Head]]*. Ο δίσκος έφτασε στο #1 στη Βρετανία, τη Γερμανία, την Αυστραλία, τον Καναδά και σε αρκετές ακόμη χώρες, ενώ μπήκε στο Top-10 στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρέμεινε στα τσαρτ για 118 εβδομάδες, για να βραβευθεί ως διπλά πλατινένιος. Το εν λόγω άλμπουμ περιείχε μεγάλες επιτυχίες όπως τα "Smoke on the Water", "Highway Star", "Lazy" και "Space Truckin'" και θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα του είδους. Το αρχικό σινγκλ του δίσκου ήταν το τραγούδι "Never Before", το οποίο δεν γνώρισε ανάλογη επιτυχία με τα προηγούμενα σινγκλ του συγκροτήματος, αφού έφθασε μόλις στο #35 στα βρετανικά τσαρτ. Η παρατεταμένη, όμως, επιτυχία του άλμπουμ οδήγησε το συγκρότημα να κυκλοφορήσει σε μορφή σινγκλ το "Smoke on the Water", το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σκαρφάλωσε στο #4 και έγινε χρυσό, ενώ έφθασε στο #2 στον Καναδά.

Μία πολύ μεγάλη περιοδεία ξεκίνησε, κατά το ιαπωνικό κομμάτι της οποίας ηχογραφήθηκε το ιστορικό ζωντανό διπλό άλμπουμ *[[Made in Japan (album)|Made in Japan]]* (#16 στη Μεγάλη Βρετανία, #1 στη Γερμανία και #6 στις Η.Π.Α.), ένα από τα καλύτερα ζωντανά άλμπουμ όλων των εποχών. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στην Οσάκα και το Τόκιο, στις 15, 16 και 17 Αυγούστου του 1972 και αρχικά, οι Deep Purple είχαν δεχθεί να κυκλοφορήσει ο δίσκος μόνο στην Ιαπωνία, με τίτλο *Live in Japan*. Η εμπορική επιτυχία που παρουσίασε αλλά και ο μεγάλος αριθμός εισαγόμενων αντιτύπων από την Ιαπωνία προς την Ευρώπη και την Αμερική, ανάγκασε το συγκρότημα να κυκλοφορήσει τον δίσκο σε παγκόσμια κλίμακα, με αποτέλεσμα να γίνει πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες και να βραβευθεί σε πολλές χώρες του κόσμου.

Τον Ιανουάριο του 1973, το συγκρότημα θέλησε να συντηρήσει τη συνεχόμενη επιτυχία του, κυκλοφορώντας το τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους από το 1970, με τίτλο *[[Who Do We Think We Are]]* (#4 στη Μεγάλη Βρετανία και #15 στις Η.Π.Α), το οποίο περιείχε την επιτυχία "Woman from Tokyo". Ο δίσκος έλαβε μέτριες κριτικές, αποτέλεσμα των τεταμένων σχέσεων και της ανεπαρκούς συνεργασίας του Ίαν Γκίλαν με τον Ρίτσι Μπλάκμορ. Ταυτόχρονα όμως, οι Deep Purple περιόδευαν συνεχώς σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ κατά τη διάρκεια του 1973 υπήρξαν διαστήματα στα οποία τρεις δίσκοι του συγκροτήματος (*Machine Head*, *Made in Japan* και *Who Do We Think We Are*) βρισκόταν ταυτόχρονα στο αμερικανικό Top-100, με αποτέλεσμα οι Deep Purple να είναι το πρώτο συγκρότημα σε πωλήσεις δίσκων για εκείνο το έτος, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι διαμάχες μεταξύ του Ρίτσι Μπλάκμορ και του Ίαν Γκίλαν, τα προβλήματα αλκοολισμού του τελευταίου και ο κορεσμός μετά από τις συνεχείς περιοδείες και ηχογραφήσεις, οδήγησαν το καλοκαίρι του 1973 το δίδυμο Γκίλαν και Γκλόβερ σε αποχώρηση από τους Deep Purple, τη στιγμή που το συγκρότημα βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητας του, έχοντας πουλήσει πάνω από 12 εκατομμύρια δίσκους μόνο το 1973, σύμφωνα με άρθρο του *[[The New Yorker|New Yorker]]*.

### Αλλαγή μελών και ήχου
Τη θέση του μπασίστα κάλυψε ο Γκλεν Χιουζ, ενώ το μικρόφωνο προτάθηκε στον Πωλ Ρότζερς των Free, ο οποίος όμως αρνήθηκε γιατί είχε μόλις σχηματίσει τους Bad Company. Μετά από πολλές οντισιόν, νέος τους τραγουδιστής έγινε ο Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ.

left|thumb|240px|''Οι Deep Purple το 1975''
Τον Φεβρουάριο του 1974, κυκλοφόρησαν τον δίσκο *[[Burn (Deep Purple album)|Burn]]*, ο οποίος ανέβηκε στο #3 των βρετανικών τσαρτ και το #9 των αντίστοιχων αμερικανικών, αλλά και στο #1 σε αρκετά ευρωπαϊκά τσαρτ. Μεγάλες επιτυχίες του εν λόγω δίσκου ήταν το ομώνυμο κομμάτι, το "Might Just Take Your Life" και το "Mistreated". Με τη νέα σύνθεση, οι Deep Purple εμφανίστηκαν στις 6 Απριλίου του 1974 ως πρώτο όνομα σε ένα μεγάλο φεστιβάλ στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α., το "California Jam", μπροστά σε 250.000 θεατές και πάνω από τους Black Sabbath, Emerson, Lake and Palmer, Eagles και άλλους. Η συγκεκριμένη εμφάνιση, έχει αποτυπωθεί στο δίσκο *[[California Jamming]]*, ο οποίος κυκλοφόρησε είκοσι χρόνια αργότερα. Από τις 3 μέχρι και τις 9 Απριλίου του 1974, οι Deep Purple έπαιξαν ζωντανά μπροστά σε κοινό που συνολικά υπερέβαινε τους 500.000 θεατές.

Τον Δεκέμβριο του 1974, κυκλοφόρησε το τελευταίο άλμπουμ πριν την αποχώρηση του Ρίτσι Μπλάκμορ, με τίτλο *[[Stormbringer]]* (#6 στη Βρετανία, #20 στις Η.Π.Α.), με τα "Soldier of Fortune", "Hold On" και "Stormbringer" να ξεχωρίζουν. Η συνεχής προσθήκη τζαζ και φανκ στοιχείων στον ήχο τους, αλλά και ο εθισμός των Χιουζ και Κόβερντεϊλ στα ναρκωτικά, οδήγησαν τον Απρίλιο του 1975 το ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, Ρίτσι Μπλάκμορ να αποχωρήσει και να δημιουργήσει το δικό του συγκρότημα με την ονομασία Ritchie Blackmore's Rainbow, μαζί με τον τραγουδιστή Ρόνι Τζέιμς Ντίο.

Για την αντικατάσταση του προτάθηκαν ο Ρόρι Γκάλαχερ, ο Ζαλ Κλέμινσον, ο Μικ Ρόνσον, ο Κλεμ Κλέμπσον και ο Τόμι Μπόλιν, με τον τελευταίο να παίρνει τη θέση. Πριν ενταχθεί στους Deep Purple έπαιζε με τους Zephyr και τους James Gang.

Με την τελευταία αυτή προσθήκη, οι Deep Purple πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν μόλις ένα δίσκο, το *[[Come Taste the Band]]*, τον Οκτώβριο του 1975 (#19 στη Βρετανία και #43 στις Η.Π.Α.). Στις 15 Μαρτίου του 1976, οι Deep Purple έδωσαν την τελευταία τους συναυλία, στο Λίβερπουλ. Ο λόγος της διάλυσης ήταν ότι ο εθισμός των Κόβερντεϊλ, Χιουζ και Μπόλιν στις ναρκωτικές ουσίες δημιουργούσε προβλήματα στις ζωντανές εμφανίσεις τους, κάτι που είναι φανερό στον ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο, *[[Last Concert in Japan]]*. Λίγους μήνες μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, ο κιθαρίστας Τόμι Μπόλιν βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση, μετά τη ζωντανή εμφάνιση του στο Μαϊάμι των Ηνωμένων Πολιτειών στις 4 Δεκεμβρίου 1976.

### Τα χρόνια της διάλυσης
[thumb|left|180px|''Ο [Ρίτσι Μπλάκμορ με τους Rainbow το 1982*]]
Μέχρι την επανένωση τους το [[1984]], τα μέλη του συγκροτήματος δημιούργησαν άλλα επιτυχημένα και μη συγκροτήματα. Ο [[Ίαν Γκίλαν]] δημιούργησε αρχικά το [[progressive Rock|progressive]] συγκρότημα [[Ian Gillan Band]], ηχογραφώντας τρία στούντιο και ένα ζωντανό άλμπουμ, χωρίς επιτυχία. Στη συνέχεια σχημάτισε τους επιτυχημένους [[Gillan]] σε [[χαρντ ροκ]] μονοπάτια, με πέντε Top-20 άλμπουμ και επτά Top-50 σινγκλ. Το [[1983]] τραγούδησε για το άλμπουμ *Born Again* των [[Black Sabbath]], γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία.

Ο [[Ρίτσι Μπλάκμορ]] δημιούργησε τους [[Rainbow]] με τον τραγουδιστή [[Ρόνι Τζέιμς Ντίο]], ενώ στη συνέχεια εντάχθηκαν στο συγκρότημα μουσικοί όπως ο [[Κόζι Πάουελ]], ο [[Μπομπ Ντέισλι]], ο [[Τζίμι Μπέην]], ο [[Τόνι Κάρεϊ]] και ο [[Ντον Έρεϊ]] (μέλος των Deep Purple από το [[2002]] και έπειτα), ηχογραφώντας κάποια ιστορικά άλμπουμ όπως το *Rainbow Rising* του [[1976]] και το *Long Live Rock 'n Roll* του [[1977]], πριν ακολουθήσουν έναν πιο εμπορικό ήχο με τους [[Γκράχαμ Μπονέτ]] αρχικά, και [[Τζο Λιν Τέρνερ]] στη συνέχεια, να αναλαμβάνουν τα φωνητικά.

Ο [[Τζον Λορντ]] δημιούργησε μαζί με τον [[Τόνι Άστον]] και τον [[Ίαν Πέις]] τους [[Paice, Ashton & Lord]], ηχογραφώντας το άλμπουμ *Malice in Wonderland* τον [[Μάρτιος|Μάρτιο]] του [[1977]]. Αργότερα προσχώρησε στους [[Whitesnake]] του [[Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ]] γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία με δίσκους όπως το *Ready an' Willing*, το *Live...In the Heart of the City* και το *Come an' Get It*, όπως και ο ντράμερ [[Ίαν Πέις]], ο οποίος το [[1982]] αποχώρησε για να ενταχθεί στο συγκρότημα του [[Γκάρι Μουρ]].

Ο [[Ρότζερ Γκλόβερ]], αφού έκανε παραγωγή σε δίσκους των [[Nazareth]], του [[Ρόρι Γκάλαχερ]], των [[Judas Priest]] και των [[Status Quo (συγκρότημα)|Status Quo]], εντάχθηκε στους Rainbow του Ρίτσι Μπλάκμορ από το [[1979]] μέχρι το [[1984]]. Ο [[Γκλεν Χιουζ]] ηχογράφησε το σόλο άλμπουμ *Play Me Out* και αργότερα προσχώρησε στο συγκρότημα των [[Black Sabbath]].

Από το [[1976]] ως το [[1984]], κυκλοφόρησαν διάφορες ζωντανές ηχογραφήσεις παλιότερων συναυλιών των Deep Purple (*Deep Purple in Concert*, *Live in London*) αλλά και επιτυχημένες συλλογές, όπως το *24 Carat Purple* (#14 στη [[Βρετανία]]) και το *Deepest Purple: The Very Best of Deep Purple* του [[1980]] που ανέβηκε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ και είναι πλέον πλατινένιο στις [[Ηνωμένες Πολιτείες]].

=== Επανένωση και νέες αλλαγές ===
Τον [[Απρίλιος|Απρίλιο]] του [[1984]], το θρυλικό [[Hard Rock|χαρντ ροκ]] συγκρότημα επανενώθηκε στην πιο επιτυχημένη του μορφή, με τη σύνθεση των [[Ρίτσι Μπλάκμορ|Μπλάκμορ]], [[Ίαν Γκίλαν|Γκίλαν]], [[Ρότζερ Γκλόβερ|Γκλόβερ]], [[Τζον Λορντ|Λορντ]] και [[Ίαν Πέις|Πέις]]. Αφού υπέγραψαν στην PolyGram, με διανομή μέσω της Mercury Records στην Αμερική και της Polydor στην Ευρώπη, ηχογράφησαν το νέο τους άλμπουμ στο [[Βερμόντ]]. Στα τέλη Οκτωβρίου του 1984, κυκλοφόρησε το πλατινένιο *Perfect Strangers*, ανειβαίνοντας στο #5 στη [[Μεγάλη Βρετανία]] και το #17 στις [[Η.Π.Α.]] Μετά από τρεις συναυλίες στο [[Περθ]] της [[Αυστραλία]]ς κατά τις οποίες εμφανίστηκε μαζί τους και ο πρώην κιθαρίστας των [[Beatles]], [[Τζωρτζ Χάρισον]], ξεκίνησε η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, κατά την οποία οι Deep Purple έπαιξαν σε μεγάλα στάδια μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες οπαδούς, φθάνοντας να είναι το δεύτερο πιο επιτυχημένο συγκρότημα σε έσοδα συναυλιών για το [[1985]], μετά τον [[Μπρους Σπρίνγκστιν]]. Στην πατρίδα τους έδωσαν μόνο μία συναυλία, στο φεστιβάλ του Νέμπγουορθ μπροστά σε 80.000 θεατές, με τους [[Scorpions]], [[UFO (συγκρότημα)|UFO]] και [[Meat Loaf]] να ανοίγουν την εμφάνισή τους.

[[Αρχείο:Deep Purple (1985).jpg|thumb|220px|*Οι Deep Purple στην περιοδεία του Perfect Strangers*]]
Μέσα στο [[1986]], ηχογράφησαν το επόμενο άλμπουμ τους, το οποίο κυκλοφόρησε τον [[Ιανουάριος|Ιανουάριο]] του [[1987]] με τίτλο *The House of Blue Light* και σκαρφάλωσε στο #10 στη Βρετανία, το #34 στις [[Η.Π.Α.]] και την κορυφή αρκετών ευρωπαϊκών τσαρτ. Οι Deep Purple πειραματίστηκαν με διαφορετικούς ήχους στα [[πλήκτρα]] και synth κιθάρες. Στην περιοδεία του *The House of Blue Light* ηχογραφήθηκε το *Nobody's Perfect* (#38 στη [[Βρετανία]], #105 στις [[Η.Π.Α.]]), βασισμένο στο set list του *Made in Japan*.

Το [[1989]], ο [[Ίαν Γκίλαν]] αποχώρησε για δεύτερη φορά από το συγκρότημα λόγω των ιδιαίτερα τεταμένων σχέσεων με τον [[Ρίτσι Μπλάκμορ]]. Αντικαταστάτης του αυτή τη φορά ήταν ο [[Τζο Λιν Τέρνερ]], πρώην τραγουδιστής των [[Rainbow]], στα τέλη του ίδιου έτους. Με τον Τέρνερ στα φωνητικά οι Deep Purple κυκλοφορήσαν το μέτριο *Slaves and Masters* (#45 στη [[Βρετανία]], #23 στη [[Γερμανία]], #87 στις [[Η.Π.Α.]]) τον [[Οκτώβριος|Οκτώβριο]] του [[1990]], το οποίο κατακρίθηκε λόγω της έντονης μελωδικότητάς του. Για την προώθηση του, οι Deep Purple περιόδευσαν από τον Φεβρουάριο ως τον Αύγουστο του [[1991]] και υπήρξαν συναυλίες που ο Τέρνερ αποδοκιμάστηκε. Το συγκρότημα ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις ενός ακόμη άλμπουμ, αλλά η απογοήτευση των Λορντ, Γκλόβερ και Πέις με το υλικό, παράλληλα με την 25η επέτειο του συγκροτήματος που πλησίαζε, οδήγησαν σε αποχώρηση του Τέρνερ.

Τον [[Αύγουστος|Αύγουστο]] του [[1992]], επανενώθηκε για δεύτερη φορά η κλασική σύνθεση του γκρουπ, λόγω της πίεσης που ασκήθηκε στον Μπλάκμορ από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος. Ο Γκίλαν ηχογράφησε κομμάτια τα οποία είχαν αρχικά κάνει κάποια ντέμο με τον Τέρνερ και τον [[Ιούλιος|Ιούλιο]] του [[1993]], κυκλοφόρησαν το *The Battle Rages On*, φθάνοντας ως το #21 στην πατρίδα τους, το #5 στην [[Ιαπωνία]], όπου ο δίσκος έγινε χρυσός, αλλά μόλις στο #192 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η περιοδεία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο στην Ευρώπη, αλλά ο Μπλάκμορ δεν ήταν ικανοποιημένος από την αποχώρηση του προηγούμενου τραγουδιστή και για να δεχθεί να συνεργαστεί και πάλι με τον Γκίλαν απαίτησε και πληρώθηκε 250.000 [[Δολάριο ΗΠΑ|δολάρια]]. Ο κιθαρίστας ανακοίνωσε την αποχώρηση του μετά το ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας, παίζοντας την τελευταία του συναυλία με τους Deep Purple στις [[17 Νοεμβρίου]] [[1993]] στο [[Ελσίνκι]] της [[Φινλανδία]]ς. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, ηχογραφήθηκε το ζωντανό άλμπουμ *Come Hell or High Water*, που έφθασε στο #30 στην [[Ιαπωνία]].

Τη θέση του κιθαρίστα κάλυψε προσωρινά ο [[Τζο Σατριάνι]]. Η εταιρεία προώθησης του συγκροτήματος ενημέρωσε το κοινό για την επερχόμενη ιαπωνική περιοδεία, ότι ο Μπλάκμορ είχε αποχωρήσει και τους προσέφερε επιστροφή χρημάτων, αλλά από τις 80.000 εισιτήρια που προπωλήθηκαν μόνο οι 2.000 επεστράφησαν. Με τον Σατριάνι στη σύνθεση τους, οι Deep Purple ολοκλήρωσαν την περιοδεία της προώθησης του *The Battle Rages On* στις [[5 Ιουλίου]] [[1994]]. Στη συνέχεια, του πρότειναν να παραμείνει ως μόνιμο μέλος του συγκροτήματος, κάτι το οποίο αρνήθηκε λόγω του συμβολαίου του για την προσωπική του καριέρα, το οποίο τον απέτρεπε από το να περιοδεύσει στις ΗΠΑ με τους Deep Purple, όπως και του λίγου χρόνου που του απέμενε πέραν των υποχρεώσεων του.

=== Αλλαγή σύνθεσης και ανανέωση ===
Το Νοέμβριο του 1994, ο [[Στηβ Μορς]], μέλος των [[Dixie Dregs]], εντάχθηκε στο συγκρότημα. Η νέα σύνθεση των Deep Purple ξεκίνησε τις ζωντανές εμφανίσεις της με μία περιοδεία στο [[Μεξικό]], στα τέλη [[Νοέμβριος|Νοεμβρίου]] του [[1994]]. Μέσα στο [[1995]], περιόδευσαν σε χώρες τις οποίες δεν είχαν επισκεφθεί στο παρελθόν, περνώντας από την [[Νότια Κορέα|Κορέα]], τη [[Νότιος Αφρική|Νότιο Αφρική]] μαζί με τους [[Uriah Heep]], όπως και την [[Ινδία]], ενώ ηχογράφησαν τον επόμενο δίσκο τους.

[[Αρχείο:Deep purple 2004.jpg|left|thumb|260px|*Οι Deep Purple ζωντανά το 2004*]]
Τον [[Φεβρουάριος|Φεβρουάριο]] του [[1996]], κυκλοφόρησαν το *Purpendicular*, φθάνοντας μόλις στο #58 στη Βρετανία αλλά και στο #3 στη [[Σουηδία]], το οποίο περιείχε ένα από τα καλύτερα κομμάτια της νεότερης ιστορίας του συγκροτήματος με τίτλο "[[Sometimes I Feel Like Screaming]]" και ξεκίνησαν μία πολύ μεγάλης κλίμακας παγκόσμια περιοδεία. Το καλοκαίρι της [[1997|επόμενης χρονιάς]], κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο στο [[Παρίσι]], *Live at the Olympia '96*.

Τον [[Μάιος|Μάιο]] του [[1998]], επανήλθαν στη δισκογραφία με το άλμπουμ *Abandon* (#76 στη [[Βρετανία]], #16 στη [[Γερμανία]]), το οποίο πήρε το όνομα του από τη στάση της δισκογραφικής εταιρείας προς τον δίσκο. Το συγκρότημα ξεκίνησε να περιοδεύει τον Ιούνιο του 1998, συνεχίζοντας μέχρι το [[2002]].

Το [[1999]], αποφάσισαν να επανεκτελέσουν το ιστορικό *Concerto for Group and Orchestra*, αφού ο [[Ολλανδία|Ολλανδός]] οπαδός των Deep Purple και μουσικολόγος Μάρκο ντε Γκετζ, αναδημιούργησε τις παρτιτούρες εξ ακοής. Σε δύο εμφανίσεις του συγκροτήματος, στις [[25 Σεπτεμβρίου|25]] και [[26 Σεπτεμβρίου]], οι Deep Purple μαζί με τον [[Ρόνι Τζέιμς Ντίο]] και άλλους μουσικούς έπαιξαν στο [[Royal Albert Hall]] του [[Λονδίνο]]υ, τα τρία μέρη της αρχικής σύνθεσης του *Concerto* όπως και άλλα κομμάτια τους. Η κυκλοφορία *Live at the Royal Albert Hall* απαθανάτισε τη συγκεκριμένη εμφάνιση.

Το [[2000]], το συγκρότημα περιόδευσε στην [[Ευρώπη]] μαζί με τη [[Ρουμανία|ρουμάνικη]] Φιλαρμονική Ορχήστρα, στο πρώτο μισό της οποίας συνοδευόταν από τον [[Ρόνι Τζέιμς Ντίο]]. Η εμφάνιση τους στο [[Ρότερνταμ]] στις [[30 Οκτωβρίου]] [[2000]] ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε στο άλμπουμ *Live at the Rotterdam Ahoy*. Στις [[1 Απριλίου]] [[2001]], έδωσαν μία φιλανθρωπικού τύπου συναυλία στην [[Μπανγκαλόρ]] της [[Ινδία]]ς, για τα θύματα του σεισμού που είχε γίνει δύο μήνες νωρίτερα, στις [[26 Ιανουαρίου]]. Το καλοκαίρι του [[2001]] περιόδευσαν στις [[Ηνωμένες Πολιτείες]] μαζί με τους [[Lynyrd Skynyrd]] και τον [[Τεντ Νούτζεντ]], ενώ στις [[29 Μαΐου]] [[2001]] εμφανίστηκαν στη συναυλία του [[Λουτσιάνο Παβαρόττι|Λουτσιάνο Παβαρότι]] στη [[Μόντενα]] της [[Ιταλία]]ς, όπου ο [[Ίαν Γκίλαν]] τραγούδησε μαζί του το "[[Nessun dorma]]" και το συγκρότημα έπαιξε το "[[Smoke on the Water]]".

Το [[2002]], επέστρεψαν στη [[Μεγάλη Βρετανία]] για μία περιοδεία η οποία διακόπηκε λόγω [[μόλυνση]]ς του [[Ίαν Γκίλαν]] και ξεκίνησε και πάλι τον [[Σεπτέμβριος|Σεπτέμβριο]] εκείνης της χρονιάς.

=== Ένταξη του Ντον Έρεϊ και αναγνώριση===
[[Αρχείο:Dmitry Medvedev with Deep Purple 23 March 2011-1.jpeg|thumb|290px|*Οι Deep Purple με τον τότε πρωθυπουργό της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ το 2011*]]
Το [[2002]], ο [[Ντον Έρεϊ]] αντικατέστησε τον [[Τζον Λορντ]] στα [[πλήκτρα]], μετά από επιθυμία του τελευταίου, με τους δύο κιμπορντίστες να μοιράζονται τη σκηνή κατά την [[Ευρώπη|ευρωπαϊκή]] περιοδεία του συγκροτήματος. Στις [[7 Σεπτεμβρίου]] [[2002]], κατά την εμφάνιση των Deep Purple στο "Hammersmith Apollo" του [[Λονδίνο]]υ, οι [[Μπρους Ντίκινσον]], [[Τζάνικ Γκερς]] και [[Νίκο Μακ Μπρέιν]] των [[Iron Maiden]] ανέβηκαν στη σκηνή για να παίξουν το "[[Smoke on the Water]]".

Με τη νέα σύνθεση, κυκλοφόρησαν το *Bananas* τον [[Σεπτέμβριος|Σεπτέμβριο]] του [[2003]] (#3 στη [[Γερμανία]], #2 στην [[Ελλάδα]], #85 στη [[Βρετανία]]) και περιόδευσαν στις αρχές του [[2004]] με τους [[Thin Lizzy]] στη [[Βόρεια Αμερική]]. Μέσα στη χρονιά εμφανίστηκαν ζωντανά στην [[Άπω Ανατολή]] και την [[Ωκεανία]], με καλλιτέχνες όπως οι Rose Tattoo, [[Τζο Σατριάνι]], Thunder και [[Πίτερ Φράμπτον]] να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους.

Μετά από μία συναυλία στην [[Ελβετία]] στις [[3 Μαρτίου]] [[2005]], οι Deep Purple μεταφέρθηκαν στο [[Λος Άντζελες]] για την [[ηχογράφηση]] του επόμενου τους δίσκου. Την [[1 Νοεμβρίου]] [[2005]] κυκλοφόρησε το *Rapture of the Deep*, φθάνοντας μόλις στο #81 στη Βρετανία και το #10 στη [[Γερμανία]]), ένα από τα πιο [[Progressive Rock|progressive]] άλμπουμ του συγκροτήματος.

Η περιοδεία για την προώθηση του *Rapture of the Deep* διήρκεσε από τον [[Ιανουάριος|Ιανουάριο]] του [[2006]] μέχρι το [[Μάιος|Μάιο]] του [[2011]] με το συγκρότημα να δίνει 385 συναυλίες. Η περιοδεία ψηφίστηκε ως η έκτη καλύτερη του [[2007]] από τους ακροατές του [[Βρετανία|βρετανικού]] "Planet Rock Radio", ενώ εμφανίστηκαν ως πρώτο όνομα στο φεστιβάλ "Monsters of Rock" του [[2006]] μαζί με τους [[Άλις Κούπερ]], [[Journey (συγκρότημα)|Journey]], [[Queensrÿche]], κ.ά., στο φεστιβάλ "Fête de l'Humanité 2009" στη [[Γαλλία]] μπροστά σε 100.000 θεατές, στο φεστιβάλ [[τζαζ]] του [[Μοντρέ]] στην [[Ελβετία]] το [[2006]] και το [[2008]], και το φεστιβάλ "Rock Over The Volga" στη [[Σαμάρα (Ρωσία)|Σαμάρα]] της [[Ρωσία]]ς μπροστά σε 200.000 οπαδούς, το μεγαλύτερο κοινό μπροστά στο οποίο έπαιξαν μετά από το "California Jam" το [[1974]].

Ζωντανές ηχογραφήσεις του συγκροτήματος που κυκλοφόρησαν κατά την περιοδεία του *Rapture of the Deep* ήταν τα *Live at Montreux 2006* ([[2007]]) και *Live at Montreux 2011* ([[2011]]).

Τον [[Ιούνιος|Ιούνιο]] του [[2011]], οι Deep Purple περιόδευσαν για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια στις [[Ηνωμένες Πολιτείες]], με την περιοδεία "The Songs That Built Rock", στην οποία συμμετείχε και μία 38μελής ορχήστρα. Η περιοδεία συνεχίστηκε στην [[Ευρώπη]] τον [[Ιούλιος|Ιούλιο]] του ίδιου έτους και τον [[Οκτώβριος|Οκτώβριο]] μεταφέρθηκε στη [[Νότια Αμερική]]. Η πολύ μεγάλη αυτή περιοδεία, συνεχίστηκε το χειμώνα του [[2011]] στην [[Ευρώπη]] και το [[Φεβρουάριος|Φεβρουάριο]] του [[2012]] στον [[Καναδάς|Καναδά]], για να ολοκληρωθεί με ένα πολύ μεγάλο ευρωπαϊκό κομμάτι, το οποίο ξεκίνησε στις [[24 Οκτωβρίου]] στην [[Εκατερίνμπουργκ]] της [[Ρωσία]]ς και τελείωσε στις [[10 Δεκεμβρίου]] στο [[Κλερμόν (Ουάζ)|Κλερμόν]] της [[Γαλλία]]ς.

===Θάνατος του Τζον Λορντ και *Now What?!*===
Στις [[16 Ιουλίου]] του [[2012]], ο [[Τζον Λορντ]] απεβίωσε λόγω [[Καρκίνος του παγκρέατος|καρκίνου στο πάγκρεας]]. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς το συγκρότημα ηχογράφησε τον επόμενο δίσκο του, ο οποίος είναι αφιερωμένος στο Λορντ. Η ανακοίνωση του δίσκου έγινε ταυτόχρονα με την ανάρτηση μιας σελίδας στο διαδίκτυο η οποία έκανε αντίστροφη μέτρηση για την ημέρα κυκλοφορίας του δίσκου. Στις [[26 Φεβρουαρίου]] [[2013]], ανακοινώθηκε ότι ο τίτλος του νέου δίσκου θα ήταν *Now What?!* και η επίσημη κυκλοφορία του στις [[30 Απριλίου]] [[2013]], αν και στις περισσότερες [[Ευρώπη|ευρωπαϊκές]] χώρες κυκλοφόρησε στις [[26 Απριλίου|26]] και [[29 Απριλίου]]. Έναν μήνα νωρίτερα, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ μετά το τραγούδι "[[Rapture of the Deep (τραγούδι)|Rapture of the Deep]]" του [[2005]], με τίτλο "[[Hell to Pay]]" μαζί με το κομμάτι "[[All the Time in the World]]". Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ στη [[Γερμανία]], την [[Τσεχία]], την [[Αυστρία]] και τη [[Νορβηγία]], ενώ μπήκε στο Top-20 των περισσότερων [[Ευρώπη|ευρωπαϊκών]] χωρών, συμπεριλαμβανομένης και της [[Μεγάλη Βρετανία|Μεγάλης Βρετανίας]].

[[Αρχείο:Deep Purple at Wacken Open Air 2013 07.jpg|thumb|220px|*Ο Ίαν Γκίλαν και ο Στηβ Μορς στο Wacken Open Air 2013*]]
Στις [[21 Φεβρουαρίου]], οι Deep Purple ξεκίνησαν την παγκόσμια περιοδεία τους από το [[Ντουμπάι]] και συνέχισαν με έξι συναυλίες στην [[Αυστραλία]] και τη [[Νέα Ζηλανδία]]. Μετά την εμφάνισή τους στη [[Σιγκαπούρη]] στις [[12 Μαρτίου]] [[2013]], έκαναν μία παύση για ενάμισι μήνα, με την περιοδεία να συνεχίζεται στην [[Ευρώπη]] ξεκινώντας από το Ισγκλ της [[Αυστρία]]ς στις [[30 Απριλίου]]. Ακολούθησαν εμφανίσεις σε όλη την [[Ευρώπη]] από τον [[Ιούνιος|Ιούνιο]] μέχρι το [[Νοέμβριος|Νοέμβριο]] του [[2013]], ενώ το [[2014]] συνέχισαν με εμφανίσεις στην [[Ευρώπη]], την [[Ιαπωνία]] και τη [[Βόρεια Αμερική]].

===*Infinite* και Long Goodbye Tour===
Στις [[11 Ιουνίου]] [[2014]], ο [[Ίαν Γκίλαν]] δήλωσε ότι το συγκρότημα δουλεύει πάνω σε νέα κομμάτια σε στούντιο στο [[Αλγκάρβε]] της [[Πορτογαλία]]ς. Παράλληλα, περιόδευσαν στη [[Νότια Αμερική]] το [[Νοέμβριος|Νοέμβριο]] του [[2014]] και στο [[Μεξικό]] από τις [[27 Μαΐου]] μέχρι τις [[7 Ιουνίου]] [[2015]]. Μέσα στο καλοκαίρι που ακολούθησε πραγματοποίησαν άλλη μια περιοδεία στις [[Ηνωμένες Πολιτείες]] και τον [[Καναδάς|Καναδά]], ολοκληρώνοντας τη χρονιά με εμφανίσεις στην κεντρική Ευρώπη και τελευταία για το [[2015]] στο O2 Arena του [[Λονδίνο]]υ.

Την ίδια περίοδο, έγινε γνωστό ότι το συγκρότημα θα ξεκινήσει τις ηχογραφήσεις του διαδόχου του *Now What?!* στις αρχές του [[2016]]. Τον [[Απρίλιος|Απρίλιο]] του [[2016]], εντάχθηκαν στο [[Rock and Roll Hall of Fame]], όπου τιμήθηκαν οι Γκίλαν, [[Ρίτσι Μπλάκμορ|Μπλάκμορ]], [[Ρότζερ Γκλόβερ|Γκλόβερ]], [[Τζον Λορντ|Λορντ]], [[Ίαν Πέις|Πέις]], [[Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ|Κόβερντεϊλ]], [[Γκλεν Χιουζ|Χιουζ]] και [[Ροντ Έβανς|Έβανς]]. Στα τέλη της χρονιάς, ανακοινώθηκε ότι το επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος θα ονομάζεται *Infinite* και την παραγωγή του έχει επιμεληθεί και πάλι ο Μπομπ Έζριν. Στις [[15 Δεκεμβρίου]] [[2016]], δόθηκε στη δημοσιότητα το κομμάτι "[[Time for Bedlam]]" ως πρώτο δείγμα από τον επερχόμενο δίσκο. Ακολούθησε η κυκλοφορία ενός ακόμη σινγκλ με τίτλο "[[All I Got Is You]]", με το άλμπουμ να κυκλοφορεί στις [[7 Απριλίου]] [[2017]]. Ο δίσκος γνώρισε μεγάλη επιτυχία, επαναφέροντας τους Deep Purple στο Top-10 της Μεγάλης Βρετανίας για πρώτη φορά μετά το [[1987]], ενώ αποτέλεσε το όγδοο #1 άλμπουμ τους στη Γερμανία, όπου έγινε χρυσό. Παράλληλα μπήκε στο Top-10 των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών, όπως και στους καταλόγους επιτυχιών της [[Αυστραλία]]ς και του [[Καναδάς|Καναδά]], όπου το συγκρότημα δεν είχε γνωρίσει επιτυχία από τις αρχές της [[Δεκαετία 1990|δεκαετίας του '90]].

Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ξεκίνησε τον Μάιο του ίδιου έτους και έφερε την ονομασία The Long Goodbye Tour, πυροδοτώντας τις φήμες για διάλυση του συγκροτήματος μετά το τέλος της.

===*Whoosh!* και αποχώρηση Στηβ Μορς===
Η The Long Goodbye Tour ολοκληρώθηκε στα τέλη του [[2019]], με τους Deep Purple να εμφανίζονται σε 170 συναυλίες σε όλο τον κόσμο, με ονόματα όπως ο [[Άλις Κούπερ]], οι [[Europe (συγκρότημα)|Europe]], οι [[Judas Priest]] και οι [[In Flames]] μεταξύ άλλων να περιοδεύουν μαζί τους. Ο Ίαν Γκίλαν ανέφερε ότι παρότι υπήρχε ένα πλάνο για το τέλος του συγκροτήματος, κάτι τέτοιο αναβάλλεται για το μέλλον.

[[Αρχείο:2022 Lieder am See - Deep Purple - by 2eight - 9SC7190.jpg|left|thumb|290px|*Οι Deep Purple σε μία από τις πρώτες συναυλίες του ΜακΜπράιντ το 2022*]]
Το 21ο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο *Whoosh!*, είχε αρχική ημερομηνία κυκλοφορίας τον [[Ιούνιος|Ιούνιο]] του [[2020]], αλλά η κυκλοφορία του αναβλήθηκε για τις [[7 Αυγούστου]] του ίδιου έτους λόγω της [[Πανδημία κορονοϊού 2019–20|πανδημίας του κορονοϊού]]. Με παραγωγό για τρίτη φορά τον Μπομπ Έζριν, αρχικά κυκλοφόρησαν τρία σινγκλ διαδικτυακά, το "Throw My Bones" στις [[20 Μαρτίου]], το "Man Alive" στις [[30 Απριλίου]] και το "Nothing at All" στις [[10 Ιουλίου]] του [[2020]]. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην τέταρτη θέση του [[Μεγάλη Βρετανία|βρετανικού]] τσαρτ και αποτέλεσε το ένατο #1 άλμπουμ τους στη [[Γερμανία]]. Η περιοδεία για την πρόωθηση του δίσκου ανακοινωθηκε ότι θα ξεκινήσει τον [[Οκτώβριος|Οκτώβριο]] του [[2021]].

Μέσα στο 2021, και κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19, το συγκρότημα κυκλοφόρησε την συλλογή διασκευών με τίτλο *Turning to Crime*, η οποία περιλαμβάνει κομμάτια από ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του '50 και του '60, όπως [[Cream]], οι [[Fleetwood Mac]], ο [[Μπομπ Ντίλαν]], κ.ά. Το άλμπουμ ανέβηκε στο #28 των βρετανικών τσαρτ και το Top-10 σε έξι ευρωπαϊκές χώρες.

Τον [[Μάρτιος|Μάρτιο]] του [[2022]], ο [[Στηβ Μορς]] ανακοίνωσε την αποχώρηση από το συγκρότημα, αφού η σύζυγός του διαγνώστηκε με καρκίνο. Αντικαταστάτης του ήταν ο [[Σάιμον ΜακΜπράιντ]], πρώην κιθαρίστας των [[Ιρλανδία|Ιρλανδών]] Sweet Savage, ο οποίος είχε συνεργαστεί με το [[Ντον Έρεϊ]] και τον [[Ίαν Γκίλαν]] την προηγούμενη δεκαετία.

Με τη [[Κατάλογος μελών των Deep Purple|νέα του σύνθεση το συγκρότημα]], ξεκίνησε να ηχογραφεί τον επόμενο του δίσκο, ο οποίος ανακοινώθηκε τον Μάρτιο του [[2024]] με την ονομασία *=1* και ημερομηνία κυκλοφορίας τις [[19 Ιουλίου]] του ίδιου έτους. Πρώτο σινγκλ του άλμπουμ υπήρξε το "[[Portable Door (τραγούδι)|Portable Door]]", το οποίο κυκλοφόρησε στις [[30 Απριλίου]] 2024.

== Προέλευση του ονόματος "Deep Purple" ==
Οι Deep Purple χρωστάνε το όνομά τους στον πιανίστα Peter De Rose και πιο συγκεκριμένα, στην ομώνυμη μεγάλη [[τζαζ]] επιτυχία του, που τύγχανε να είναι και το αγαπημένο τραγούδι της γιαγιάς του [[Ρίτσι Μπλάκμορ]]. Η σύνθεση είχε δημοσιευθεί το [[1933]] ως σύνθεση για [[πιάνο]]. Τον επόμενο χρόνο, ο Πολ Γουάιτμαν το ενορχήστρωσε για την Big Band Orchestra του, η οποία έκανε την τζαζ, κυρία όπως του άρεσε να λέει. Η ενορχήστρωση αυτή έγινε τόσο δημοφιλής σε πωλήσεις παρτιτούρας, που είχε σαν αποτέλεσμα το [[1939]], να προστεθούν και στίχοι από τον Mitchell Parish:
<blockquote><poem>
When the deep purple falls 
over sleepy garden walls 
And the stars begin to twinkle in the sky 
In the mist of a memory 
you wander back to me 
Breathing my name with a sigh…</poem>
</blockquote>

== Δισκογραφία ==


* *Shades of Deep Purple* (1968)
* *The Book of Taliesyn* (1968)
* *Deep Purple* (1969)
* *Deep Purple in Rock* (1970)
* *Fireball* (1971)
* *Machine Head* (1972)
* *Who Do We Think We Are* (1973)
* *Burn* (1974)
* *Stormbringer* (1974)
* *Come Taste the Band* (1975)
* *Perfect Strangers* (1984)
* *The House of Blue Light* (1987)
* *Slaves and Masters* (1990)
* *The Battle Rages On* (1993)
* *Purpendicular* (1996)
* *Abandon* (1998)
* *Bananas* (2003)
* *Rapture of the Deep* (2005)
* *Now What?!* (2013)
* *Infinite* (2017)
* *Whoosh!* (2020)
* *=1* (2024)


==Μουσικοί==

[[Αρχείο:Deep Purple, Ritchie Blackmore 1970.jpg|thumb|250px|*Ο Ρίτσι Μπλάκμορ το 1970*]]

*'Μέλη**
* [[Ίαν Πέις]]&nbsp;– τύμπανα, κρουστά <small>(1968–1976, 1984–σήμερα)</small>
* [[Ίαν Γκίλαν]]&nbsp;– φωνητικά, φυσαρμόνικα, κρουστά <small>(1969–1973, 1984–1989, 1992–σήμερα)</small>
* [[Ρότζερ Γκλόβερ]]&nbsp;– μπάσο <small>(1969–1973, 1984–σήμερα)</small>
* [[Σάιμον ΜακΜπράιντ]]&nbsp;– κιθάρα, φωνητικά <small>(2022–σήμερα)</small>
* [[Ντον Έρεϊ]]&nbsp;– πλήκτρα <small>(2002–σήμερα)</small>

**Πρώην μέλη*'
* [[Τζον Λορντ]]&nbsp;– πλήκτρα, φωνητικά, ενορχηστρώσεις <small>(1968–1976, 1984–2002; πέθανε το 2012)</small>
* [[Ρίτσι Μπλάκμορ]]&nbsp;– κιθάρα <small>(1968–1975, 1984–1993)</small>
* [[Ροντ Έβανς]]&nbsp;– φωνητικά <small>(1968–1969)</small>
* [[Νικ Σίμπερ]]&nbsp;– μπάσο, φωνητικά <small>(1968–1969)</small>
* [[Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ]]&nbsp;– φωνητικά <small>(1973–1976)</small>
* [[Γκλεν Χιουζ]]&nbsp;– μπάσο, φωνητικά <small>(1973–1976)</small>
* [[Τόμι Μπόλιν]]&nbsp;– κιθάρα, φωνητικά, μπάσο <small>(1975–1976; πέθανε το 1976)</small>
* [[Τζο Λιν Τέρνερ]]&nbsp;– φωνητικά <small>(1989–1992)</small>
* [[Τζο Σατριάνι]]&nbsp;– κιθάρα <small>(1993–1994)</small>
* [[Στηβ Μορς]]&nbsp;– κιθάρα, φωνητικά <small>(1994–2022)</small>

==Παραπομπές==
<references />

== Πηγές ==

* The Complete Deep Purple, Michael Heatley, *Reynolds & Hearn*, 2005
* Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, *Blake Publishing*, 1998
* [https://web.archive.org/web/20110925201817/http://www.deeppurple.com/index.cfm/pk/content/pid/400251 www.deeppurple.com band history]
* [http://www.classicbands.com/deeppurple.html www.classicbands.com - Deep Purple]
* [http://www.songkick.com/artists/99952-deep-purple/gigography?end_date=1972-1-31&page=3&start_date=1971-9-1&tab= www.songkick.com - Deep Purple Past Concerts]
* Concerto for Group and Orchestra CD Booklet, 07/1990
* Deep Purple 25th Anniversary CD Booklet *1995 EMI Records*
* Deep Purple Fireball 25th Anniversary CD Booklet *1996 EMI Records*
* Machine Head 25th Anniversary CD Booklet *1997 EMI Records*
* Who Do We Think We Are 25th Anniversary CD Booklet *2000 EMI Records*
* Burn 30th Anniversary CD Booklet *2004 EMI Records*
* Stormbringer 35th Anniversary CD Booklet *2009 EMI Records*
* Come Taste the Band 35th Anniversary CD Booklet *2010 EMI Records*
* [http://www.thehighwaystar.com/interviews/lord/jl19890100.html Συνέντευξη Τζον Λορντ στο www.highwaystar.com]
* [http://www.deep-purple.net/reunion/deep-purple-reunion-1.html www.deep-purple.net / Η ιστορία της επανένωσης]
* [http://www.soundonsound.com/sos/jan99/articles/deeppurple.124.htm Sound On Sound: Deep Purple recording the album Abandon]
* Bananas, 2003 *CD Booklet*
* Rapture of the Deep, 2005 *CD Booklet''
* Η ιστορία πίσω από το όνομα
* Ιστοσελίδα του δίσκου Now What?!

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα
* The Highway Star
* The website of The Deep Purple Appreciation Society
* Deep Purple στο Facebook
* Deeppurpleos στο YouTube
* Deep Purple στο Twitter

Κατηγορία:Deep Purple
Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards
Κατηγορία:Αγγλικά heavy metal συγκροτήματα
Κατηγορία:Αγγλικά hard rock συγκροτήματα
Κατηγορία:Αγγλικά progressive rock συγκροτήματα