Χατζή Ντιμίταρ

Ο **Ντιμίταρ Νικόλοφ Ασένοφ** (βουλγαρικά, 10 Μαΐου 1840 – 10 Αυγούστου 1868), περισσότερο γνωστός ως **Χατζή Ντιμίταρ** ( ), ήταν ένας από τους πιο εξέχοντες Βούλγαρους βοεβόδες και επαναστάτες, οι οποίοι αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της Βουλγαρίας από την οθωμανική κυριαρχία.

## Βιογραφία

### Νεανικά χρόνια
[αριστερά|μικρογραφία|Δράσεις του επαναστατικού αποσπάσματος των Χατζή Ντιμίταρ και [Στέφαν Καρατζά το 1868.]]
Ο Ντιμίταρ γεννήθηκε στο Σλίβεν (Ισλιμιγιέ), το οποίο τότε ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην οικογένεια του εμπόρου Νίκολα Ασένοφ και της συζύγου του, Μαρίνκα Ασένοβα. Όταν ήταν δύο ετών, η οικογένειά του πήγε για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ και από τότε ο Ντιμίταρ θεωρούνταν χατζής (хаджия). Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Χατζή Σταυρή το 1862, ο Χατζή Ντιμίταρ περιπλανήθηκε στα Βαλκάνια με μια ομάδα επαναστατών όλο το καλοκαίρι.

### Πρώιμο επαναστατικό έργο
Εντάχθηκε στην ομάδα του Βοεβόδα Στόγιαν το 1864 ως σημαιοφόρος. Η ομάδα αποτελούνταν από δώδεκα άτομα και σχηματίστηκε μετά τη δολοφονία του Έλληνα επισκόπου του Βελίκο Τάρνοβο. Ωστόσο, διαλύθηκε πριν εισέλθει στην πόλη και τα μέλη της χωρίστηκαν από τον αρχηγό τους. Ο Χατζή Ντιμίταρ ανέλαβε την διοίκηση και οδήγησε την ομάδα στην οροσειρά του Αίμου κοντά στο Σλίβεν και στη συνέχεια στη Ρουμανία τον Αύγουστο.

Μια άλλη ομάδα σχηματίστηκε στο σπίτι του Γκεόργκι Σάββα Ρακόφσκι στις 21 Μαΐου 1865. Μεταξύ των μελών της ήταν οι Χατζή Ντιμίταρ, Στέφαν Καρατζά, Γιουρντάν Γιουρντάνοφ, Πέταρ Σιβάροφ και Τόντορ Σιβάροφ. Η ομάδα διέσχισε τον Δούναβη κοντά στη Σιλίστρα στις 13 Ιουνίου και κατευθύνθηκε προς τα βουνά κοντά στο Κότελ μέσω του Λουντογκόριε. Δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή του Τόνσου, της Τβαρντίτσας, του Κάρλοβο, του Γκάμπροβο και στο γνωστό σημείο συγκέντρωσης των χαϊντούκων Αγκλίκινα Πολιάνα. Αυτή η ομάδα επέστρεψε στη Ρουμανία τον Αύγουστο του 1865.

Μια ομάδα 20 μελών διέσχισε τον Δούναβη από τη Ρουμανία το καλοκαίρι του 1866. Επικεφαλής της ήταν οι Ντιάντο Ζέλιο, Χατζή Ντιμίταρ και Στέφαν Καρατζά. Χωρίστηκε σε τρία μέρη, αφού έφτασε στα βουνά, και παρέμεινε ενεργή μέχρι το φθινόπωρο, όταν ανασυντάχθηκε για να επιστρέψει στη Ρουμανία.

### Η ομάδα των Ντιμίταρ και Καρατζά
δεξιά|μικρογραφία|Σημαία της ομάδας του Χατζή Ντιμίταρ και του Στέφαν Καρατζά. Επιγραφή: На оружя мили братя (Στα βουλγαρικά: Πάρτε τα όπλα αγαπητά αδέλφια).
δεξιά|μικρογραφία|Ο τάφος του Χατζή Ντιμίταρ κάτω από το όρος Καντραφίλ, κοντά στο χωριό Σβέζεν
Η ομάδα των Χατζή Ντιμίταρ και Στέφαν Καρατζά ιδρύθηκε στη Ρουμανία το 1868. Πολλά από τα μέλη της είχαν συμμετάσχει στην ανεπιτυχή Δεύτερη Βουλγαρική Λεγεώνα με έδρα το Βελιγράδι. Η ομάδα του Ντιμίταρ διέσχισε τον Δούναβη στο Βαρντίμ με ιστιοφόρο στις 5 Ιουλίου και ενεπλάκη σε μάχη με μια οθωμανική ομάδα καταδίωξης χιλίων ανδρών στους αμπελώνες του Καραϊσέν. Η ομάδα κατάφερε να ανατρέψει τον εχθρό και έφτασε στην περιοχή της Γκόρνα Λίπιτσα. 

Ακολούθησε μια δεύτερη μάχη στις 7 Ιουλίου, στην οποία η ομάδα προκάλεσε σημαντικές ζημιές στους Οθωμανούς, χάνοντας μόνο ένα μέλος και τραυματίζοντας δύο άλλα. Η ομάδα προχώρησε προς το Βίσοβγκραντ, όπου πολέμησε επίσης στις 8 Ιουλίου. Την επόμενη μέρα, όχι μακριά στα νότια-νοτιοανατολικά, υπήρξε μια αιματηρή μάχη, στην οποία ο Καρατζά τραυματίστηκε και αιχμαλωτίστηκε, και η ομάδα ηττήθηκε. Τα υπόλοιπα 58 μέλη προχώρησαν προς την οροσειρά του Αίμου υπό την ηγεσία του Χατζή Ντιμίταρ, αλλά συντρίφθηκαν στην κορυφή Μπουζλούντζα στις 18 Ιουλίου. 

Αφού ηττήθηκε σε αυτή την τελευταία μάχη, ο Χατζή Ντιμίταρ, βαριά τραυματισμένος, μεταφέρθηκε σε φορείο από τους επιζώντες συντρόφους του μακριά από τον οθωμανικό στρατό, στο όρος Καντραφίλ, 3 χλμ. από το χωριό Σβέζεν. Εκεί, αυτός και οι σύντροφοί του υποστηρίχθηκαν από τους ντόπιους με νερό, φαγητό και βότανα, μέχρι τον θάνατό του κάπου γύρω στα μέσα Αυγούστου 1868. Τάφηκε κάτω από το ίδιο βουνό. 

Στις 6 Νοεμβρίου 1880, τα οστά του ξαναθάφτηκαν στην αυλή της εκκλησίας Αγίων Πέτρου και Παύλου στο χωριό Σβέζεν. Η νεκρώσιμος ακολουθία τελέστηκε από τον Επίσκοπο Φιλιππούπολης Γερβάσιο της Λευκίας, ο οποίος ανακήρυξε τον Χατζή Ντιμίταρ μάρτυρα. Μετά από σχεδόν δύο μήνες, τα οστά του ήρωα ζητήθηκαν και δόθηκαν στη μητέρα του, η οποία τα έφερε στη γενέτειρά του στο Σλίβεν. Ο θάνατός του ενέπνευσε τον Χρίστο Μπότεφ να γράψει το ομώνυμο ποίημα το 1873:
 

## Τιμητικές διακρίσεις
Η κορυφή Χατζή Ντιμίταρ στη Γη Γκράχαμ της Ανταρκτικής πήρε το όνομά της από αυτόν.

Δρόμοι και γειτονιές σε αρκετές πόλεις και κωμοπόλεις της Βουλγαρίας έχουν το όνομά τους από τον Χατζή Ντιμίταρ.

Ο σταθμός μετρό Χατζή Ντιμίταρ πήρε το όνομά του από αυτόν.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα βουλγάρικα