Vought SB2U Vindicator

Το **Vought SB2U Vindicator** ήταν μονοκινητήριο βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης της δεκαετίας του 1930. Αναπτύχθηκε για να επιχειρεί από τα αεροπλανοφόρα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και ήταν μάλιστα ήταν το πρώτο μονοπλάνο αυτού του είδους. Όταν άρχισε ο Πόλεμος του Ειρηνικού αρκετά Vindicator παρέμεναν σε υπηρεσία, όμως μέχρι το 1943 είχαν αποσυρθεί όλα από τις μονάδες πρώτης γραμμής και αρκετά αξιοποιούνταν πλέον ως εκπαιδευτικά. Το Βασιλικό Ναυτικό επίσης παρέλαβε αριθμό τέτοιων αεροσκαφών και τα ενέταξε σε υπηρεσία με την ονομασία «*Chesapeake*». Συνολικά παρήχθησαν 260 μονάδες όλων των εκδόσεων.

## Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1934 το Ναυτικό των ΗΠΑ εξέδωσε προδιαγραφές που περιέγραφαν ένα νέο αναγνωριστικό-βομβαρδιστικό αεροσκάφος για τα αεροπλανοφόρα του. Προτάσεις υπέβαλαν έξι κατασκευάστριες εταιρείες. Πρέπει να σημειωθεί πως οι προδιαγραφές χωρίζονταν σε δύο μέρη: το πρώτο περιέγραφε ένα μονοπλάνο και το δεύτερο διπλάνο. Η Vought υπέβαλε σχέδια και για τις δύο περιπτώσεις, που εξελίχθηκαν στα **XSB2U-1** και XSB3U-1 αντιστοίχως. Το διπλάνο εξετάστηκε παράλληλα με το σχέδιο του μονοπλάνου ως εναλλακτική λύση καθώς το Ναυτικό είχε ακόμη επιφυλάξεις σε ό,τι αφορά την εισαγωγή μονοπλάνων σε υπηρεσία.

Το **XSB2U-1** ήταν ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης και ουραίο τροχό. Ο πιλότος και ο οπίσθιος πολυβολητής κάθονταν στο επίμηκες κόκπιτ που είχε καλύπτρα τύπου «θερμοκηπίου». Η άτρακτος ήταν κατασκευασμένη από χαλύβδινους σωλήνες και είχε επικάλυψη από αλουμίνιο από το ρύγχος μέχρι και πίσω από το κόκπιτ ενώ το πίσω μέρος της είχε υφασμάτινη επικάλυψη. Οι πτέρυγες ήταν αναδιπλούμενες και εξ ολοκλήρου μεταλλικής κατασκευής. Επιλέχθηκε ο αστεροειδής κινητήρας Pratt & Whitney R-1535 Twin-Wasp Junior που έστρεφε δίφυλλη έλικα σταθερού βήματος. Η έλικα προορίζονταν να λειτουργεί και ως ένα είδος αερόφρενου κατά τη διάρκεια της βύθισης, όμως η προσέγγιση αυτή δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη και στην πράξη τα Vindicator πραγματοποιούσαν πιο ρηχές βυθίσεις με κατεβασμένους τους κύριους τροχούς. Στο κάτω μέρος της ατράκτου μπορούσε να αναρτηθεί μία βόμβα των 450&nbsp;kg ενώ επιπλέον βόμβες μπορούσαν να μεταφερθούν κάτω από τις πτέρυγες, με μέγιστο φορτίο 680&nbsp;kg βομβών.

Το **SB2U** αξιολογήθηκε έναντι των ανταγωνιστικών Brewster XSBA-1, Curtiss XSBC-3, Great Lakes XB2G-1, Grumman XSBF-1 και Northrop XBT-1. Παραγγέλθηκαν όλες οι προτάσεις, εξαιρουμένων των εταιρειών Great Lakes και Grumman. Ένα πρωτότυπο με την ονομασία **XSB2U-1** παραγγέλθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1934 και παραδόθηκε στις 15&nbsp;Απριλίου 1936. Έγινε δεκτό για επιχειρησιακή αξιολόγηση στις 2&nbsp;Ιουλίου 1936, αλλά συνετρίβη στις 20&nbsp;Αυγούστου 1936. Έπειτα από την επιτυχημένη ολοκλήρωση των δοκιμών ακολούθησαν περαιτέρω παραγγελίες, με 56 **SB2U-1** να παραγγέλλονται στις 26&nbsp;Οκτωβρίου 1936 και ακόμη 58 της ελαφρώς τροποποιημένης έκδοσης **SB2U-2** στις 6&nbsp;Οκτωβρίου 1938.

Στην έκδοση SB2U-3 ενσωματώθηκαν περισσότερες τροποποιήσεις καθώς προορίζονταν ως αναγνωριστικό-βομβαρδιστικό μεγάλου βεληνεκούς, με δυνατότητα τοποθέτησης συμβατικού τροχοφόρου συστήματος προσγείωσης για επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρα ή χερσαίες αεροπορικές βάσεις ή πλωτήρων. Προκειμένου να αυξηθεί η εμβέλεια προστέθηκαν ενσωματωμένες δεξαμενές καυσίμου στις πτέρυγες και αυξήθηκε το εκπέτασμα του ουραίου. Το πρωτότυπο XSB2U-3, το οποίο προήλθε από μετατροπή του τελευταίου SB2U-1, πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση τον Φεβρουάριο του 1939. Στις 25&nbsp;Σεπτεμβρίου 1939 παραγγέλθηκαν 57 μονάδες, κυρίως για το Σώμα των Πεζοναυτών.

## Επιχειρησιακή ιστορία

### ΗΠΑ

#### Ναυτικό
Οι παραδόσεις σε μονάδες του Ναυτικού ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 1937, με τέσσερα αεροσκάφη που εντάχθηκαν στο σμήνος VB-3 του αεροπλανοφόρου *[[USS Saratoga (CV-3)|Saratoga]]* για να αντικαταστήσουν διπλάνα Curtiss BFC-2. Εκτός από το *Saratoga*, Vindicator παραδόθηκαν στα αεροπλανοφόρα *[[USS Lexington (CV-2)|Lexington]]*, *[[USS Ranger (CV-4)|Ranger]]* και *[[USS Wasp (CV-7)|Wasp]]*. Πληρώματα του *[[USS Essex (CV-9)|Essex]]* επίσης εκπαιδεύτηκαν στα Vindicator, επί του αεροπλανοφόρου συνοδείας *[[USS Charger (CVE-30)|Charger]]*, όμως όταν πια ενεπλάκη το *Essex* σε πολεμικές επιχειρήσεις είχε ολοκληρωθεί η μετάπτωσή τους στα Douglas SBD Dauntless.

Κατά την Επίθεση στο Περλ Χάρμπορ καταστράφηκαν επτά Vindicator του σμήνους VMSB-231.

#### Πεζοναύτες
Μονάχα τα σμήνη VMSB-231 και VMSB-241 παρέλαβαν τα ειδικά διαμορφωμένα για τους Πεζοναύτες SB2U-3. Τα Vindicators της VMSB-241 έλαβαν μέρος στη ναυμαχία του Μίντγουεϊ τον Ιούνιο του 1942. Αεροπόροι με εμπειρία σε πιο σύγχρονα αεροσκάφη μιλούσαν υποτιμητικά για τα SB2U. Ο Ρίτσαρντ Φλέμινγκ, πιλότος ενός Vindicator, τιμήθηκε μετά θάνατον με το Μετάλλιο Τιμής (Medal of Honor) για την επίθεσή του στο ιαπωνικό βαρύ καταδρομικό *[[Mikuma (καταδρομικό|Mikuma]]* στις 5&nbsp;Ιουνίου 1942.

### Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό
Στις 22&nbsp;Φεβρουαρίου 1939 η Γαλλία παρήγγειλε 20 V-156-F για τις μοίρες της Ναυτικής Αεροπορίας (*[[Aeronavale]]*) του και τον Μάιο του ίδιου έτους ακολούθησε δεύτερη παραγγελία για είκοσι επιπλέον αεροσκάφη. Τα V-156-F ήταν βασισμένα στα SB2U-2 αλλά διέθεταν εξοπλισμό γαλλικής προέλευσης, συμπεριλαμβανομένων ενός πολυβόλου Darne των 7,5&nbsp;mm, γαλλικών ασυρμάτων καθώς και αερόφρενων. Τα αεροσκάφη παραδόθηκαν στη Γαλλία σε κιβώτια και συναρμολογήθηκαν στο Ορλί, με το πρώτο εξ αυτών να πετά στις 6&nbsp;Αυγούστου 1939. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939 το Γαλλικό Ναυτικό αποφάσισε ότι το μοναδικό του αεροπλανοφόρο, το *[[Béarn (αεροπλανοφόρο)|Béarn]]* , ήταν πολύ αργό για να μετάσχει σε πολεμικές επιχειρήσεις και έτσι οι μοίρες αεροσκαφών του έδρασαν από αεροδρόμια στην ξηρά. Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου 1939 η πρώτη *escadrille*, η AB&nbsp;1, είχε επανεξοπλιστεί με V-156-F, ενώ μια δεύτερη *escadrille*, η AB&nbsp;3, συγκροτήθηκε τον Νοέμβριο του 1939. Μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου 1940 οι πιλότοι της AB&nbsp;1 ολοκλήρωσαν επιτυχώς την εκπαίδευσή τους στις προσνηώσεις και κρίθηκαν ικανοί για επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρο.

Στις 10&nbsp;Μαΐου 1940, πρώτη ημέρα της γερμανικής εισβολής στη Γαλλία, όλα τα αεροσκάφη της AB&nbsp;3 καταστράφηκαν σε γερμανική αεροπορική επιδρομή στο αεροδρόμιό τους στη Βουλώνη. Η AB&nbsp;1 μετακινήθηκε στη βόρεια Γαλλία για να αντικαταστήσει την AB&nbsp;3. Υπέστη βαριές απώλειες σε επιθέσεις σε γέφυρες και άλλους χερσαίους στόχους, συμπεριλαμβανομένων επτά αεροσκαφών που καταρρίφθηκαν από γερμανικά μαχητικά Bf&nbsp;109 κατά τη διάρκεια επίθεσης σε γέφυρα στο κανάλι που συνδέει τους ποταμούς Σαμπρ και Ουάζ στις 20&nbsp;Μαΐου 1940. Αργότερα τον ίδιο μήνα τα εναπομείναντα αεροσκάφη παρείχαν κάλυψη κατά την Εκκένωση της Δουνκέρκης. Οι απώλειες της AB&nbsp;3 αναπληρώθηκαν με αεροσκάφη που βρίσκονταν σε αποθήκευση και ο σχηματισμός αυτός έδρασε κατά των Ιταλών όταν εισέβαλαν στη Γαλλία. Στις 14&nbsp;Ιουνίου τέσσερα V-156 επιτέθηκαν στο ιταλικό υποβρύχιο *[[Gondar (υποβρύχιο)|Gondar]]*, χωρίς να καταφέρουν να του προκαλέσουν ζημιές. Έπειτα από την Ανακωχή της 22ας Ιουνίου 1940, τα ελάχιστα εναπομείναντα Vought αποσύρθηκαν.

### Βασιλικό Ναυτικό
Τον Μάρτιο του 1940 η Γαλλία είχε υποβάλει παραγγελία που αφορούσε στην απόκτηση πενήντα επιπλέον V-156-F οι παραδόσεις των οποίων ήταν προγραμματισμένες για τον Μάρτιο του 1941. Μετά την πτώση της Γαλλίας η παραγγελία αυτή αναλήφθηκε από τη βρετανική κυβέρνηση για χρήση από την αεροπορία του Βασιλικού Ναυτικού (*[[Fleet Air Arm]]*) που ενέταξε σε υπηρεσία τα αεροσκάφη αυτά αποδίδοντάς τους την ονομασία «*Chesapeake*». Οι Βρετανοί ζήτησαν αρκετές τροποποιήσεις, συμπεριλαμβανομένης της πρόσθετης δεξαμενής καυσίμου που των SB2U-3, επιπλέον θωράκισης και ισχυρότερου οπλισμού στο ρύγχος. Δεκατέσσερα αεροσκάφη εξόπλισαν το επανενεργοποιημένο Σμήνος 811, τα πληρώματα του οποίου αποκαλούσαν τα Vought «*[[Τσίζκεϊκ|cheesecake]]*». Προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν σε ανθυποβρυχιακές αποστολές από το αεροπλανοφόρο συνοδείας HMS&nbsp;''Archer''.

Στα τέλη Οκτωβρίου κρίθηκε όμως ότι τα *Chesapeake* δεν είχαν επαρκή ισχύ και κατά συνέπεια δεν θα μπορούσαν να μεταφέρουν χρήσιμο φορτίο από εάν επιχειρούσαν τα μικρά αεροπλανοφόρα συνοδείας. Έτσι αποφασίστηκε να αξιοποιηθούν ως εκπαιδευτικά και το Σμήνος 811 επανεξοπλίστηκε με Fairey Swordfish.

## Εκδόσεις
;XSB2U-1
:Πρωτότυπο προωθούμενο από κινητήρα R-1535-78 μέγιστης ισχύος 750&nbsp;hp.

;SB2U-1
:Πρώτη έκδοση παραγωγής με κινητήρα R-1535-96 μέγιστης ισχύος 825&nbsp;hp. Κατασκευάστηκαν 54 μονάδες.

;SB2U-2
:Όμοια με τα SB2U-1, με μικρές διαφοροποιήσεις στον εξοπλισμό. Κατασκευάστηκαν 58 μονάδες.

;XSB2U-3
:Υδροπλάνο με αυξημένη ακτίνα δράσης. Κατασκευάστηκε ένα τέτοιο αεροσκάφος μέσω μετατροπής ενός SB2U-1.

;SB2U-3
:Παρόμοια με τα SB2U-2 αλλά με κινητήρα R-1535-102 των 825&nbsp;hp, θωράκιση για το πλήρωμα και δύο πολυβόλα των 12,7&nbsp;mm. Κατασκευάστηκαν 57 αεροσκάφη.

;V-156F-3
:Έκδοση για το γαλλικό ναυτικό. Κατασκευάστηκαν 40 μονάδες.

;V-156B-1
:Έκδοση βασισμένη στο SB2U-3 με κινητήρα R-1535-SB4-G των 750&nbsp;hp. Κατασκευάστηκαν 50 αεροσκάφη στα οποία οι Βρετανοί έδωσαν την ονομασία **Chesapeake Mk.I**.

;V-167
:Αεροσκάφος που κατασκεύασε η Voughτ για να προωθήσει τον τύπο. Προωθούνταν από τον ισχυρότερο κινητήρα Pratt & Whitney R-1830. Κατασκευάστηκε ένα μονάχα καθώς το όλο εγχείρημα δεν ευοδώθηκε.

## Διασωζόμενα αεροσκάφη

Το μοναδικό σωζόμενο SB2U-2 διατηρείται στο Εθνικό Μουσείο Ναυτικής Αεροπορίας στη Φλόριντα.

## Χρήστες
; Γαλλία 
* Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό (*[[Aéronavale]]*)

; Ηνωμένο Βασίλειο
* Βασιλικό Ναυτικό (*[[Fleet Air Arm]]*)

; ΗΠΑ
* Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ
* Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ

## Δείτε επίσης

; Συγκρίσιμα αεροσκάφη
*Aichi D3A
*Blackburn Skua
*Breda Ba.65
*Brewster SBA
*Douglas SBD Dauntless
*Junkers Ju 87
*Loire-Nieuport LN.401
*Northrop BT

; Κατάλογοι
*Κατάλογος αεροσκαφών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*  
*  
*
*
*
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

SB2U
Κατηγορία:Βομβαρδιστικά κάθετης εφόρμησης
Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου