open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αλέξανδρος Οράτης

Ο **Αλέξανδρος Οράτης** (Αλεξάνδρεια 1910 - Αθήνα, 3 Οκτωβρίου 1984) ήταν Αιγυπτιώτης αθλητής της αντισφαίρισης, πρωταθλητής Ελλάδος. 

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου κι ήταν γιος του Μιχαήλ Οράτη και της Μαρίας Καρυδιά. Θείος του ήταν ο επίσης αθλητής της αντισφαίρισης Γεώργιος Καρυδιάς, ήταν παντρεμένος κι είχε δύο παιδιά. Πήγε στο Αβερώφειο Γυμνάσιο κι έπειτα σπούδασε οικονομικά, στην Ελλάδα ήρθε στα μέσα της δεκαετίας του 1930 να εργαστεί στην SHELL. 

Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό από πολύ μικρή ηλικία , μάλιστα ήταν πρωταθλητής της ελληνικής κοινότητας Αλεξάνδρειας το 1929 στο άλμα μετά φόρας. Το 1939 έγινε μέλος του Ο.Α.Α. κι άρχισε να παίρνει επίσημα μέρος σε αγώνες στην Ελλάδα.

Πρωταθλητής Ελλάδας στο διπλό αντρών το 1939 και το 1950 , το 1939 μάλιστα η πρώτη θέση μοιράστηκε ανάμεσα και στα δύο ζευγάρια του τελικού λόγο ισοπαλίας. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα είχε ακόμα δεκαέξι δεύτερες θέσεις και οκτώ τρίτες. Είχε πολλές επιτυχίες στις υπόλοιπες εγχώριες διοργανώσεις , όπως το Φθινοπωρινό κύπελλο, το Εαρινό πρωτάθλημα, το κύπελλο Χαροκόπου, αγώνες του Ομίλου Κηφισιάς κ.α.. 

Είχε πάρει μέρος σε ένα κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου το 1947 όπου πήρε δύο τρίτες νίκες. Μετά το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε με τα διοικητικά του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών επί 16 έτη. 

Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 4 Οκτωβρίου 1984.

## Διακρίσεις

***Πανελλήνιο πρωτάθλημα** 
:απλό αντρών 
::3ος: 1948, 1952
*Διπλό αντρών
::1ος: 1939, 1950
::2ος: 1940, 1946, 1948, 1951, 1952, 1953, 1954
::3ος: 1949, 1956
*Διπλό μεικτό
::2ος: 1939, 1940, 1946, 1948, 1949, 1952, 1953, 1957
::3ος: 1950, 1951, 1954, 1956

***Κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου**
:μεικτό διπλό
::3ος: 1947
:διπλό αντρών
::3ος: 1947

## Πηγές
*Ελευθέριου Σκιαδά, *100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε., ISBN 960-85466-2-1



Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Κατηγορία:Αιγύπτιοι αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1962

Το **[[Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών|πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών]] 1962** ήταν το δεύτερο που διεξήχθη μεταπολεμικά. Συμμετείχαν 8 ομάδες. Οι αγώνες έγιναν στην Αθήνα, 25 έως 30 Δεκεμβρίου του 1962. Στο πρωτάθλημα ήταν προγραμματισμένο να μετάσχει και η Αθλητική Ένωση Ελλήνων Αλεξάνδρειας, αλλά δεν κατέστη δυνατό. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του ο Μίλων Νέας Σμύρνης.

## Α' φάση
### Α' Όμιλος
#### Βαθμολογία

#### Αποτελέσματα

### Β' όμιλος
#### Βαθμολογία

#### Αποτελέσματα

* Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 3 βαθμοί, Ήττα: 1 βαθμός

## Τελική φάση
Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στην τελική φάση. Οι ομάδες που ήταν στον ίδιο όμιλο, μετέφεραν το μεταξύ τους αποτέλεσμα.
### Βαθμολογία

### Αποτελέσματα

## Πηγές
Ψηφιακό αρχείο Αθλητικής Ηχούς 27/12 με 31/12/1962


Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών
Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1962
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1964

Το **[[Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών|πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών]] 1964** ήταν το τέταρτο που διεξήχθη μεταπολεμικά. Συμμετείχαν 8 ομάδες, χωρισμένες αρχικά σε δύο ομίλους των τεσσάρων. Οι αγώνες έγιναν στην Αθήνα από 25 μέχρι 30 Οκτωβρίου του 1964. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία του ο **[[Α.Ο.Ν.Σ. Μίλων|Μίλωνας]]**.

## Α' φάση
### Α' Όμιλος
#### Βαθμολογία

#### Αποτελέσματα

Σημείωση1: Το παιχνίδι Ιωνικός Ν.Φ.-Μακεδονικός έγινε αρχικά στις 26/10 κι έληξε 3−2 (12-15, 15-10, 15-12, 10-15, 15-13). Μετά από ένσταση του Μακεδονικού επαναλήφθηκε στις 28/10, με νικητή και πάλι τον Ιωνικό με 3−0.

### Β' όμιλος
#### Βαθμολογία

#### Αποτελέσματα

* Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 3 βαθμοί, Ήττα: 1 βαθμός

## Ημιτελικοί

## Μικρός τελικός

## Μεγάλος τελικός

## Τελική κατάταξη

## Πηγές
Ψηφιακό αρχείο Αθλητικής Ηχούς 26/10 με 1/11/1964


Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών
Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1964
Μελανοδοχείο

thumb|right|250px|Μελανοδοχείο
Το **μελανοδοχείο** είναι σκεύος - μικρή δεξαμενή μελάνης. Ήταν από την αρχαιότητα και μέχρι την ανακάλυψη της σύγχρονης πένας απαραίτητο εξάρτημα όλων των γραφέων χειρογράφων. Πολύτιμα συλλεκτικά μελανοδοχεία βρίσκονται σήμερα σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές και μουσεία.

## Ιστορική αναδρομή
Η μελάνη εφευρέθηκε γύρω στα 2600 π.Χ. στην Κίνα και την Αίγυπτο. Πότε εφευρέθηκε το μελανοδοχείο δεν είναι ακριβώς γνωστό. Τα αρχαιότερα μελανοδοχεία ήταν απλά κέρατα βοδιού, ενώ διασώζονται πρώτα χάλκινα διακοσμημένα μελανοδοχεία από την ρωμαϊκή αρχαιότητα. Την εποχή του μεσαίωνα το μελανοδοχείο συχνά είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των επιτυχημένων εμπόρων και τεχνιτών. Την ίδια εποχή το μελανοδοχείο αλλάζει μορφή, και από μικρό δοχείο παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις και γίνεται μικρό επιτραπέζιο κασελάκι, καλλιτεχνικά επεξεργασμένο και με πλούσιο διάκοσμο, ενώ ταυτόχρονα γίνεται χρήσιμο αλλά και διακοσμητικό στοιχείο με όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του εκάστοτε ρυθμού της τέχνης και του πολιτισμού της εποχής του. Η τέχνη της κατασκευής του μελανοδοχείου άνθισε στις αρχές του 18ου αιώνα, κατά την οποία επιδέξιοι αργυροχόοι εκπαιδευμένοι στην τέχνη της κηροπηγιοποιΐας, αγγειοπλάστες στην τέχνη της κεραμικής και αγγειογραφίας, μεταλλοτεχνίτες και ξυλουργοί κατασκεύασαν πλήθος αριστουργηματικών μα και λειτουργικών μελανοδοχείων. Η ακμή του μελανοδοχείου σημειώνεται στην ύστερη βικτωριανή εποχή, στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα. Τα πολυτιμότερα μελανοδοχεία την εποχή αυτή είναι καλλιτεχνικά διακοσμημένα αργυρά αριστουργήματα τοποθετημένα επάνω σε τασάκι, εξίσου από ατόφιο άργυρο. Το μελανοδοχείο αρχίζει να εκτοπίζεται σταδιακά από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η εφεύρεση της σύγχρονης πένας, η οποία είναι εξοπλισμένη με δεξαμενή μελάνης, δεν απαιτεί την συνεχή χρήση του μελανοδοχείου. Αργότερα, η εφεύρεση του στυλού θα καταστήσει το μελανοδοχείο απλό διακοσμητικό στοιχείο, χωρίς ιδιαίτερη πρακτική χρήση. Η χρήση του θα περιοριστεί πλέον μόνο σε εξειδικευμένες περιπτώσεις, όπως την ιστορική γραφή και την καλλιγραφία.

## Ιστορικά μελανοδοχεία

αρχείο:Inkwell Iran MET 41-120ab.jpg|Μελανοδοχείο από την Περσία, δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνα.
αρχείο:Schreibzeug Ludwigsburg um 1765 rem.jpg|Πολυτελές πορσελάνινο μελανοδοχείο, περ. 1765
αρχείο:Nachfülleisengallustinte_Pelikan_0.5_Liter_(Günther_Wagner).JPG|Φιάλη μισού λίτρου, δεκαετία του 1950

## Πηγές
* Claus Maywald, Das Tintenfass, FU-Berlin Geschichtswissenschaften , Dissertationsschrift auf Mikrofiche, Berlin 1998.
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* παλαιά μελανοδοχεία

Κατηγορία:Υλικά και όργανα γραφής
Δημήτριος Καλλιφρονάς (αθλητής)

Ο **Δημήτριος Καλλιφρονάς** (Αθήνα 1917 - ;) ήταν Έλληνας πρωταθλητής της αντισφαίρισης της τοιχοσφαίρισης και νομικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Μιχαήλ Καλλιφρονά και της Έλλης Γκύζη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την Οικογένεια Καλλιφρονά και ήταν εγγονός του Δημητρίου Καλλιφρονά. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πρόσφερε αμισθί νομικές υπηρεσίες στην ΕΦΟΑ και στον Ο.Α.Α. του οποίου ήταν αθλητής από τις αρχές της δεκαετίας του 30. 

Πρωταθλητής Ελλάδας στο διπλό αντρών το 1948 και 1949, μία φορά δεύτερος στο απλό το 1949, τρεις φορές τρίτος στο διπλό αντρών και μία φορά στο μεικτό διπλό. Διακρίθηκε σε πολλές εγχώριες διοργανώσεις τα Φθινοπωρινό και Εαρινό πρωτάθλημα, τα πρωταθλήματα Αθηνών και Θεσσαλονίκης , κύπελλο Χαροκόπου κ.α.. 

Στην τοιχοσφαίριση (Σκουός) ήταν τρίτος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1950. Γιος του ήταν ο πρωταθλητής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Μιχαήλ Καλλιφρονάς.

## Διακρίσεις

***Πανελλήνιο πρωτάθλημα** 
:απλό αντρών 
::2ος: 1949
::3ος: 1948, 1950
*Διπλό αντρών
::1ος: 1948, 1949 
::3ος: 1947
*Διπλό μεικτό
::3ος: 1949

***Πανελλήνιο πρωτάθλημα Τοιχοσφαίρισης** 
:απλό αντρών 
::3ος: 1950

## Πηγές
*Ελευθέριου Σκιαδά, *100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε., ISBN 960-85466-2-1

Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της τοιχοσφαίρισης
Δημητριος
Δημήτριος Καλλιφρονάς

Με το όνομα **Δημήτριος Καλλιφρονάς** είναι γνωστοί οι παρακάτω

#Δημήτριος Καλλιφρονάς (πολιτικός), αγωνιστής του 1821 , πρόεδρος της βουλής των Ελλήνων και δήμαρχος Αθηναίων
#Δημήτριος Καλλιφρονάς (αθλητής), Πρωταθλητής της αντισφαίρισης
Καταφύγιο Ανζαναρίμπε-Σουντ

Το **Καταφύγιο Ανζαναρίμπε-Σουντ** (*Réserve Spéciale d’Anjanaharibe-Sud*) είναι καταφύγιο άγριας ζωής στη Μαδαγασκάρη. Στο Ανζαναρίμπε-Σουντ, μαζί με τα το Εθνικό Πάρκο Marojejy βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του μεταξένιου σίφακα (*Propithecus candidus*). Το καταφύγιο έχει προταθεί για τον δοκιμαστικό κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Μαδαγασκάρης το 2008 ως επέκταση των βροχοδασών του Ατσινανανά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μαδαγασκάρη
Αινέα Μυσίας

Η **Αινέα** ήταν αρχαία πόλη στη Μυσία της Μικράς Ασίας. 

Η σημερινή της θέση είναι άγνωστη αλλά γνωρίζουμε πως βρισκόταν στην άνω κοιλάδα του ποταμού Αισήπου. Επειδή στα μέρη εκείνα, κατά τον Όμηρο, βασίλευε ο τρίτος εξάδελφος του Έκτορος, Αινείας με έδρα μάλλον την Σκήψιν, δεν αποκλείεται η πόλη της Αινέας να ονομάστηκε από εκείνον. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Βόρεια Υψίπεδα (Μαδαγασκάρη)

Τα **Βόρεια Υψίπεδα** είναι ορεινή βιογεωγραφική περιοχή της βόρειας Μαδαγασκάρης. Η περιοχή περιλαμβάνει την Ορεινή Μάζα Τσαρατανανά (με το υψηλότερο βουνό της Μαδαγασκάρης, το Μαρομοκότρο) και τις μικρότερες γειτονικές όρεινές μάζες όπως το Μαροζέζι, το Ανζαναρίμπε-Σουντ και το Μανονγκαρίβο. Το Παράθυρο Μαντριτσάρα χωρίζει τα Βόρεια από τα Κεντρικά Υψίπεδα και λειτουργεί ως όριο για τη βιολογική διασπορά μεταξύ των δύο υψιπέδων, οδηγώντας στην ύπαρξη ζευγών ειδών όπως το *[[Voalavo gymnocaudus]]* (Βόρεια Υψίπεδα) και το *[[Voalavo antsahabensis]]* (Κεντρικά Υψίπεδα). Κανένα από τα ενδημικά είδη του Τσαρατανανά δεν βρίσκεται στις κύριες ορεινές μάζες των Κεντρικών Υψιπέδων.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Goodman, S.M., Rakotondravony, D., Randriamanantsoa, H.N. and Rakotomalala-Razanahoera, M. 2005. A new species of rodent from the montane forest of central eastern Madagascar (Muridae: Nesomyinae: *Voalavo*). Proceedings of the Biological Society of Washington 118(4):863–873.
*Goodman, S.M., Raxworthy, C.J., Maminirina, C.P. and Olson, L.E. 2006. A new species of shrew tenrec (*Microgale jobihely*) from northern Madagascar. Journal of Zoology 270:384–398.
*Raxworthy, C.J. and Nussbaum, R.A. 1996. Montane amphibian and reptile communities in Madagascar (απαιτείται εγγραφή). Conservation Biology 10(3):750–756.

Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαδαγασκάρης
Κατηγορία:Βιογεωγραφία
Βουτηχτάρα της Αλαότρα

Η **Βουτηχτάρα της Αλαότρα** (***Tachybaptus rufolavatus***), ήταν πτηνό της οικογένειας των πυγοποδίδων, ενδημικό της Λίμνης Αλαότρα και των τριγύρω λιμνών στη Μαδαγασκάρη. Η τελευταία φορά που θεάθηκε (το ζώο ενδέχεται να ήταν υβρίδιο με νανοβουτηχτάρι, *Tachybaptus ruficollis*) ήταν το 1985 και το είδος ανακηρύχθηκε εξαφανισμένο το 2010. Υπάρχει μόνο μία γνωστή φωτογραφία του είδους.

Το πτηνό είχε μήκος περίπου 25&nbsp;cm.  Η δε ικανότητά του να πετάει για μεγάλες αποστάσεις πιστεύεται ότι ήταν περιορισμένη λόγω των μικρών φτερών του.

Ο πληθυσμός του είδους παρήκμασε κατά τον 20ό αιώνα, κυρίως λόγω της καταστροφής της οικοθέσης του και της θήρευσής του από το εισηγμένο είδος ψαριού *[[Channa striata]]*. Επίσης, τα λίγα εναπομείναντα πτηνά υβριδίστηκαν με νανοβουτηχτάρια τα οποία χρησιμοποιούν τους υδρότοπους ως μεταναστευτική στάση, και, καθώς τα είδη διαφέρουν σε σημαντικές πτυχές τους, τα υβρίδιο ενδέχεται να είχαν μειωμένη αρμοστικότητα, γεγονός αρνητικό για τη δεξαμενή γονιδίων του είδους *T.&nbsp;rufolavatus*.

Η πάπια *[[Aythya innotata]]*, η οποία επίσης ζει στη λίμνη Αλαότρα, πιστεύονταν ότι είχε εξαφανιστεί αλλά ανακαλύφθηκε ξανά το 2006. Σε αντίθεση με αυτό το είδος όμως, η βουτηχτάρα είχε μικρές δυνατότητες διασποράς και ποτέ δεν βράθηκε αλλού.

Το είδος κηρύχθηκε επίσημα εξαφανισμένο το 2010, 25 χρόνια μετά την τελευταία επιβεβαιωμένη θέασή του.

Αν και κάποια είδη έχουν ταξινομηθεί ως εξαφανισμένα και αργότερα βρέθηκε ότι εξακολουθούσαν να υπάρχουν, ο *Leon Bennun*, διευθυντής της οργάνωσης BirdLife International δήλωσε ότι «δεν υπάρχουν ελπίδες για αυτό το είδος» και κατηγορεί τις «μη προβλεφθείσες συνέπειες» της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Αυτή η εξαφάνιση ανεβάζει τον αριθμό των εξαφανισμένων πτηνών από το 1600 ΚΕ σε 162. Η προηγούμενη επιβεβαιωμένη εξαφάνιση είδους πτηνού ήταν το 2008, το περιστέρι του Λίβερπουλ (*Caloenas maculata*).

## Εικόνες

Image:Alaotra Grebe photograph by Paul Thompson.jpg|Η μοναδική γνωστή εικόνα της βουτηχτάρας της Αλαότρα στο φυσικό της περιβάλλον


## Παραπομπές


Κατηγορία:Πυγοποδίδες
Κατηγορία:Πανίδα της Μαδαγασκάρης
Άργιζα Μυσίας

Η **Άργιζα** ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μυσίας στη Μικρά Ασία. 

Ίσως το όνομά της να οφείλει στην ύπαρξη μεταλλείων στην ευρύτερη περιοχή, όπως δηλώνουν και τα άλλα εκεί τοπωνύμια (Εργαστήρια, Αργυρία κ.ο.κ.). Η πόλη βρισκόταν μεταξύ του Ποιμανηνού και της Περγάμου, από την πρώτη απείχε 30 μίλια και από την τελευταία απείχε 35. Πολύ πιθανόν να πέρασε από την πόλη ο Απόστολος Παύλος, στον δρόμο του για την Αλεξάνδρεια και από εκεί για την Ευρώπη. Ο ερευνητής Holstenius κατέτασσε την Άργιζα ως βοηθητική επισκοπή (η μητρόπολη ίσως να ήταν η Κύζικος). Πρόκειται για τη σημερινή Παζάρκιοϊ (Pazarköy) της Τουρκίας. 

## Πηγές
* Η αρχαία βιβλιοθήκη.
* Richard J. A. Talbert (επιμ.), *[[Barrington Atlas of the Greek and Roman World]] - Map by Map Directory - Map 56 Pergamum*, Princeton University Press, 2000, ISBN 9780691049458.
* The Antiquities of the Christian Church.
* Οι περιοδείες του Αποστόλου των Εθνών.

Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Χειρογαλέος του Κρόσλεϊ

Ο ***Cheirogaleus crossleyi*** (***Χειρογαλέος του Κρόσλεϊ***) γνωστός στην αγγλική βιβλιογραφία και ως **λεμούριος νάνος με φουντωτά αυτιά** (*Furry-eared dwarf lemur*) ή **λεμούριος νάνος του Κρόσλεϊ** (*Crossley's dwarf lemur*), είναι ενδημικό είδος της Μαδαγασκάρης, όπως και όλοι οι υπόλοιποι λεμούριοι. Το τρίχωμά του έχει κοκκινοκαφέ απόχρωση στη ράχη και γκρι στην κοιλιά. Οι δακτύλιοι γύρω από τα μάτια του είναι μαυριδεροί και τα αυτιά του έχουν μαύρο χρώμα και από μέσα και από έξω. Ο οδοντικός τύπος του είδους είναι \tfrac{2.1.3.3}{2.1.3.3}.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Χειρογαλεΐδες
Δάσος των Κέδρων του Θεού

Το **Δάσος των Κέδρων του Θεού** (αραβικά: Horsh Arz el-Rab, Χορς Αρζ ελ-Ραμπ) βρίσκεται στο κεδροδάσος του όρους Μαχμάλ (*Jebel Makmal*) του Λιβάνου σε ύψος 1.920 μέτρων, με κέδρους που ξεπερνούν σε ηλικία και τα 1.500 χρόνια. Η πιο ονομαστή συστάδα κέδρων βρίσκεται στην περιοχή που είναι γνωστή ως «Κέδροι του Θεού», κοντά στην πόλη Μπσαρί (Bsarri ή Bcharee) στο βόρειο Λίβανο, όπου υπάρχουν 375 υπεραιωνόβιοι κέδροι. Το δάσος των κέδρων περιβάλλεται για την προστασία του από ένα τείχος, που κατασκευάστηκε με εντολή της βασίλισσας της Μεγάλης Βρετανίας Βικτωρίας.

Στους κέδρους του Λιβάνου υπάρχουν αναφορές τόσο στο «Έπος του Γκιγκαλμές» όσο και στην Παλαιά Διαθήκη. Τα δάση από κέδρους του Λιβάνου προμήθευσαν το περιζήτητο ξύλο τους (*cedrus libani*), με το οποίο οικοδομήθηκε ο Ναός του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ. Οι Φοίνικες και οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν το ξύλο των κέδρων του Λιβάνου για τη ναυπήγηση των πλοίων τους και ο Ναβουχοδονόσωρ Β', βασιλιάς της Βαβυλώνας τον 6ο π. Χ. αιώνα, υλοτομούσε τους κέδρους για να χρησιμοποιηθούν ως δομικό υλικό σε κατασκευές. Επίσης, η ρητίνη (*resina cedir*) και το έλαιο (*oleum cedri*) του κέδρου χρησιμοποιούνταν στην ιατρική, αλλά και για τη μουμιοποίηση των φαραώ της Αιγύπτου.

Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός ήταν ο πρώτος που έλαβε μέτρα για την προστασία του κεδροδάσους του Λιβάνου κατά τον 2ο μ. Χ. αιώνα, οριοθετώντας  ζώνες υλοτόμησης και τοποθετώντας στήλες με επιγραφές, όπου αναγραφόταν ο αριθμός των δέντρων. Σήμερα, έχουν καταγραφεί περίπου 200 τέτοιες επιγραφές για τον αριθμό των δέντρων στα κεδροδάση της αρχαιότητας. Κατά το Μεσαίωνα, οι κάτοικοι των γύρω χωριών αποψίλωσαν σε μεγάλο βαθμό τα δάση των κέδρων, για να χρησιμοποιηθούν για θέρμανση ή για να τα μετατρέψουν σε καλλιεργήσιμη γη, ενώ κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου το κεδρόξυλο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή σιδηροδρομικών έργων.

Οι «Κέδροι του Θεού» τελούν σήμερα υπό την προστασία του Πατριάρχη του Λιβάνου, ο οποίος οικοδόμησε το 1848 μέσα στο κεδροδάσος ένα παρεκκλήσιο, όπου τον Αύγουστο κάθε έτους τελείται λειτουργία και εορτασμός για την προστασία των κέδρων. Από το 1998, οι «Κέδροι του Θεού» ανήκουν στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

## Πηγές
* Ann Jousiffe: “Lebanon”, p.&nbsp;175, Lonely Planet Publications, 1st edition, 1998.
* Blair Kuntz: “Lebanon: An Insider’s Guide”, Beirut, 2000. 
* Wolfgang Gockel & Helga Bruns: “Syria – Lebanon”, p.&nbsp;195 - 196, Nelles Guide, 1st edition, 1998. 
* «Παγκόσμια Πολιτιστική Εγκυκλοπαίδεια – Τα Μνημεία της UNESCO» (ελληνική έκδοση), τόμος 24, σελ. 172 – 176: Αιωνόβιοι κέδροι στον τόπο του Θεού, Εκδόσεις «ΔΟΜΗ» Α. Ε., Αθήνα, 2006.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Lebanon eco-tourism: Cedars of God

Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Λίβανο
Κατηγορία:Δάση του Λιβάνου
Προλεμούριος ο σιμός

Ο ***Προλεμούριος ο σιμός*** (***Prolemur simus***) γνωστός στην αγγλική βιβλιογραφία και ως **Μείζων λεμούριος μπαμπού** (*Greater Bamboo Lemur*) ή **Λεμούριος μπαμπού με πλατιά μύτη** (*Broad-nosed Bamboo Lemur*) ή **Ευγενής λεμούριος με πλατιά μύτη** (*Broad-nosed Gentle Lemur*) είναι μεγάλος γκριζωπός καφέ λεμούριος με άσπρες τούφες στα αυτιά. Τρέφεται σχεδόν αποκλειστικά με γιγάντιο μπαμπού, προτιμώντας τους βλαστούς, τρώγοντας όμως και τον μυελό και τα φύλλα. Δεν είναι γνωστό πως ο μεταβολισμός του χειρίζεται τα κυανίδια που βρίσκονται στους βλαστούς. Η τυπική ημερήσια δόση τους θα ήταν αρκετή για σκοτώσει ένα άνθρωπο. Ο μόνος επιβεβαιωμένος θηρευτής του είναι η φόσα, υπάρχει όμως υποψία και για αρπακτικά πτηνά. Συναντάται μόνο στη νοτιοανατολική Μαδαγασκάρη.

Το είδος ενδέχεται να είναι ο μόνος λεμούριος του οποίο κυρίαρχο φύλο είναι το αρσενικό, αν και αυτό δεν είναι διαπιστωμένο με βεβαιότητα. Τα αρσενικά έχουν παρατηρηθεί να αρπάζουν τον μυελό από θηλυκά που είχαν καταβάλει σημαντική προσπάθεια να ανοίξουν τους κορμούς μπαμπού.

Ο *Προλεμούριος ο σιμός* είναι ένα από τα «25 Πλέον Κινδυνεύοντα Πρωτεύοντα του Κόσμου.»

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λεμουρίδες
Κοσμάς Στάθης

Ο **Κοσμάς Στάθης** υπήρξε ο πρώτος γκαλερίστας της Αθήνας, πολύ σπουδαίος στα σαλόνια της εποχής, φημισμένος και κοινωνικός ενώ ήταν γνώστης της ελληνικής ζωγραφικής. Γνώριζε πολλούς ζωγράφους της εποχής όχι μόνο επειδή παρουσίαζε τα έργα τους αλλά και γιατί ο ίδιος ήταν ένας αντιπροσωπευτικός ζωγράφος της εποχής του και μάλιστα εξαιρετικός.

Ο Κοσμάς Στάθης φιλοτέχνησε έργα πολύ σημαντικά και ειδικεύτηκε όμως κυρίως στις θαλασσογραφίες και στις παρουσιάσεις της καθημερινής ζωής του Έλληνα με τη θάλασσα,το στοιχείο που θεωρούσε ότι ήταν ταυτόσημο με τους Έλληνες .

Ήταν επηρεασμένος από τα έργα και την τεχνοτροπία του Χατζή και του Βολανάκη.
Τα έργα του κοσμούν δημόσια κτίρια και ιδιωτικές συλλογές ενώ θεωρούνται "ακριβά", δυσεύρετα και σπάνια.

Εκτός από ζωγράφος και γκαλερίστας ήταν και συλλέκτης πολλά έργα του οποίου έχουν παρουσιαστεί στο μουσείο της Πόλεως των Αθηνών,"Ευταξία" και αλλού.

Ο Κοσμάς Στάθης θεωρείται σαν ένας από τους μεγάλους Έλληνες ζωγράφους.

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
1255 Σίλοβα

μικρογραφία|Η τροχιά του αστεροειδούς 1255 Σίλοβα
Η **Σίλοβα (Schilowa)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,321. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Ρωσίδας αστρονόμου Μαρία Βασίλιεβνα Σίλοβα.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σίλοβα εκτιμάται σε 32,52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1389. Η Σίλοβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 29 ώρες και 32 λεπτά, μια αργή περιστροφή για αστεροειδή.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Σιλοβα
Μηρυκαστικά

**Μηρυκαστικά** ονομάζονται ορισμένα φυτοφάγα ζώα (όπως τα βοοειδή), επειδή μηρυκάζουν, δηλαδή αναμασούν την τροφή τους..

## Παραπομπές
Μίρζα

**Μίρζα** (***Mirza***) είναι το όνομα γένους μικρών λεμούριων, γνωστών και ως **γιγάντιοι λεμούριοι ποντικοί**. Βρίσκονται στα δυτικά φυλλοβόλα δάση της Μαδαγασκάρης συνήθως κοντά στις ακτές ή σε άλλες πηγές νερού. Το τρίχωμά τους είναι καφέ-λαδί στη ράχη και κιτρινωπό-γκρι στην περιοχή της κοιλιάς.

Αρχικά στο γένος περιλαμβάνονταν μόνο ένα είδος, ο γιγάντιος λεμούριος ποντικός του Κοκερέλ (*Mirza coquereli* - *Μίρζα του Κοκερέλ*, ονομασμένος προς τιμήν του γάλλου εντομολόγου Σαρλ Κοκερέλ), όταν αυτό διαχωρίστηκε από το γένος Μικροκήβος το 1985. Το 2005 περιγράφηκε ένα δεύτερο είδος, ο γιγάντιος λεμούριος ποντικός του βορρά (*Μίρζα το ζάζα* - *M. zaza*). Το 2010 ανακοινώθηκε ότι ανακαλύφθηκε ακόμη ένα διακριτό τάξο με τμήματα κοκκινωπού τριχώματος στο πίσω μέρος της ουράς, στην περιοχή Berevo-Ranobe.

Οι γιγάντιοι λεμούριοι ποντικοί ζυγίζουν περίπου 300 g. Είναι νυκτόβιοι, και είναι ενεργοί καθ' όλο το διάστημα του έτους, εν' αντιθέσει με άλλους λεμούριους ποντικούς που πέφτουν σε νάρκη,  τρώγοντας νύμφες ομόπτερων ώστε να επιβιώσουν. Είναι δενδρόβια είδη και τρέφονται με φρούτα, άνθη και μικρά ζώα όπως έντομα και αράχνες. Είναι γνωστό επίσης ότι θηρεύουν τον πυγμαίο λεμούριο ποντικό (*Μικροκήβος ο μυόξινος* - *Microcebus myoxinus*) όταν βρίσκονται σε αιχμαλωσία. Φτιάχνουν πολλές φωλιές όταν βρίσκονται σε άγρια κατάσταση καθώς και στην αιχμαλωσία. Τα αρσενικά κοιμούνται μόνα τους ενώ τα θηλυκά συνήθως σε ζεύγη. Κινούνται στα τέσσερα πόδια έχοντας περιορισμένες ικανότητες στο να πηδούν.

Οι μίρζα αποτελούν συχνά θηράματα κουκουβάγιων, καθώς του αρπακτικού *[[Buteo brachypterus]]*. Αναζητούν τροφή την νύχτα ώστε να αποφύγουν τους θηρευτές τους και επικοινωνούν μεταξύ τους με την χρήση και ακουστικών αλλά και οσμικών σημάτων, καθώς και υπερήχων.

## Παραπομπές


## Αναφορές
* Pages, E. (1980): Ethoecology of *Microcebus coquereli *during the dry season. *In:* Charles-Dominique, P.; Cooper, H.M.; Hladik, A.; Hladik, C.M.; Pages, E.; Pariente, G.F.; Petter-Rousseaux, A. & Schilling, A. (eds): *Nocturnal Malagasy Primates: Ecology, Physiology, and Behavior*. Academic Press: New York.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Primate Info Net ''Mirza''

Κατηγορία:Χειρογαλεΐδες
Παντελής Μ. Παπαδόπουλος

Ο **Παντελής Παπαδόπουλος**, (Κωνσταντινούπολη 1901 - 1987), ήταν Έλληνο-Γάλλος αθλητής της αντισφαίρισης και της τοιχοσφαίρισης.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη αλλά σε μικρή ηλικία μετανάστευσε με την οικογένεια του στη Γαλλία. Το 1932 ήρθε κι εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, ήταν αθλητής του ΟΑΑ. Ξεκίνησε την αντισφαίριση στη Γαλλία όπου είχε αγωνιστεί και με τη Β΄ εθνική Γαλλική ομάδα. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι όπου στο διπλό με συμπαίκτη τον Αύγουστο Ζερλέντη όπου στον Β΄ γύρο αποκλείστηκαν από τους Ισπανούς αδελφούς Αλόνσο με 2-1 νίκες στο μονό αποκλείστηκε από τον Α΄γύρο από τον Αργεντινό Καταρούζα. 

Στην τοιχοσφαίριση ήταν ο πρώτος πρωταθλητής Ελλάδας το 1947 στον τελικό δεν αγωνίστηκε ο αντίπαλος Ν. Δημητριάδης και αναδείχτηκε νικητής άνευ αγώνος.

## Διακρίσεις

***Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης** 
*Διπλό αντρών
::2ος: 1933, 1954
::3ος: 1934, 1947
*Διπλό μεικτό
::3ος: 1933, 1935, 1937, 1948, 

***Πανελλήνιο πρωτάθλημα Τοιχοσφαίρισης** 
:απλό αντρών 
::1ος: 1947
::2ος: 1950, 1951, 
::3ος: 1953, 1957

## Παραπομπές

## Πηγές
*Ελευθέριου Σκιαδά, *100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε., ISBN 960-85466-2-1

Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της τοιχοσφαίρισης
Προγόμφιος

thumb|right|200px|Τα δόντια:<br />&nbsp;1. Τομείς<br />&nbsp;2. Κυνόδοντες<br />&nbsp;3. Προγόμφιοι (1ος και 2ος)<br />&nbsp;4. Γομφίοι (1ος, 2ος, φρονιμίτης)
Οι προγόμφιοι (όπως και οι γομφίοι) έχουν σχετικά πλατιά μασητική επιφάνεια, γιατί ο ρόλος τους είναι να αλέθουν την τροφή.

## Προγόμφιοι των ανθρώπων
Συνολικά ο άνθρωπος έχει 8 μόνιμους προγόμφιους. Οι τέσσερις πρώτοι προγόμφιοι ανατέλλουν πρώτοι και έπειτα ακολουθούν οι τέσσερις δεύτεροι προγόμφιοι. Στη νεογιλή οδοντοφυία δεν υπάρχουν προγόμφιοι, παρά μόνο γομφίοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δόντια
Χειμέριος ύπνος

Σε ***χειμέριο ύπνο*** πέφτουν κάποια από τα ομοιόθερμα ζώα (αυτά που διατηρούν σταθερή τη θερμοκρασία του σώματός τους) , όπως η αρκούδα, επειδή την εποχή αυτή είναι δύσκολο να εξασφαλίσουν την αναγκαία τροφή που τους χρειάζεται.

## Κίνδυνοι - Απειλές
*Η φόνευση του ζώου, είτε λόγω πρόκλησης ζημιών σε παραγωγικές μονάδες (κτηνοτροφικά ζώα, μελίσσια, καλλιέργειες), είτε τυχαία φόνευση κατά το κυνήγι ή σκόπιμη φόνευση για τρόπαιο ή σύλληψη των μικρών κ.λ.π.
*Η υποβάθμιση ή η απώλεια των βιοτόπων του ζώου λόγω αλόγιστης διάνοιξης δασικών δρόμων, απρογραμμάτιστης και αλόγιστης υλοτομίας και πυρκαγιών.
*Ο κατακερματισμός της γεωγραφικής κατανομής του είδους και η συρρίκνωση των συνδετικών περιοχών της κατανομής του ζώου σε εθνική ή διασυνοριακή κλίμακα λόγω υλοποίησης μεγάλων τεχνικών έργων οι οποίες στερούνται τις αναγκαίες περιβαλλοντικές προδιαγραφές.
*Η ελλιπής ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού που εκλαμβάνει την παρουσία του είδους ως απειλή στην περιουσία των παραγωγών και την ανθρώπινη ασφάλεια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ζωολογία
Κατηγορία:Φυσιολογία ζώων
Κατηγορία:Ύπνος
Ωοζωοτοκία

***Ωοζωοτoκία*** ονομάζεται μία πρακτική ορισμένων σπονδυλωτών, όπως ο καρχαρίας  και η οχιά, και πολυάριθμα έντομα τα οποία κρατούν τα αυγά τους μέσα στο σώμα τους μέχρι να εκκολαφθούν και, τελικά, από το σώμα τους βγαίνουν μικρά.  Τα αυγά εκκολάπτονται στη σάλπιγγα μέσα στο σώμα της μητέρας τους και ο κρόκος και τα υγρά του ωαρίου εκκρίνονται από αδένες στα τοιχώματα της σάλπιγγας και τρέφουν τα έμβρυα. Τα μικρά εξακολουθούν να τρέφονται με τα απομεινάρια του κρόκου και τα υγρά της σάλπιγγας. Όπως και στη ζωοτοκία, τα μικρά γεννώνται ζωντανά και πλήρως λειτουργικά. Τα Ωοζωοτόκα ζώα είναι ανάμεσα στα ζωοτόκα(π.χ.μικρά φιδάκια) και τα ωοτόκα( π.χ.αυγουλάκια ).

* Πρόκεται γιά διάφορους τρόπους ανάπτυξης, όπου το αβγό, αμέσως μετά τη γέννηση, εγκαθίσταται σε μια κοιλότητα του σώματος της θηλυκιάς ή του αρσενικού και συνεχίζει εκεί την ανάπτυξή του.

Ο χώρος ανάπτυξης μπορεί να είναι η βραγχιακή κοιλότητα των ψαριών, ο φωνητικός σάκος αρσενικών βατράχων ή μια κοιλότητα σχηματισμένη ειδικά γι' αυτό τον σκοπό, όπως ο ραχιαίος ωόσακος των Κλαδοκεραιωτών Καρκινοειδών, η κοιλιακή επωαστική κοιλότητα της θηλυκιάς στις Περακαρίδες (Καρκινοειδή), ο κοιλιακός επωαστικός θύλακος του αρσενικού σε ορισμένα ψάρια —μόνιμος (Ιππόκαμπος) ή παροδικός (σακοράφα), ο μάρσιπος των καγκουρώ κ.ά.Στις περιπτώσεις αυτές εμφανίζονται δύο διαδοχικοί τοκετοί: ο πρώτος ωοτόκος και ο δεύτερος ζωοτόκος.

; αφίδα
: Έντομο κοινώς γνωστό ως ψείρα των φυτών ή σιταρόψειρα. Παρά πολλά είδη, που παίρνουν το όνομά τους από φυτά επάνω στα οποία αναπτύσσονται, ανήκουν στην οικογένεια των αφιδιδών η οποία υποδιαιρείται σε δύο υποοικογένειες: των αφιδινών και των χερμεσινών· στην τελευταία υπάγεται και η φυλλοξήρα.

## Παραπομπές

2.πάπυρος larousse britannica

Κατηγορία:Αναπαραγωγή
Ωοτοκία

**Ωοτόκα** ονομάζονται τα ζώα που γεννούν αυγά (ωα) με καθόλου ή πολύ μικρή εμβρυϊκή ανάπτυξη. Αυτή είναι η μέθοδος αναπαραγωγής στα περισσότερα ψάρια, αμφίβια, ερπετά, όλα τα πτηνά, τα μονοτρήματα, και τα περισσότερα έντομα, μαλάκια και ορισμένες αραχνείδες.

## Τρόποι αναπαραγωγής
Με επιστημονική σχολαστικότητα, μπορούν να διαφοροποιηθούν πέντε τρόποι αναπαραγωγής βασισμένοι στις σχέσεις μεταξύ ζυγωτών και γονέων:

* **Εξωτερική-ωοτοκία**: όπου η γονιμοποίηση είναι εξωτερική. Έτσι αναπαράγονται τα αρθρόποδα, τα ψάρια, και τα περισσότερα είδη των βατράχων.
* **Εσωτερική-ωοτοκία**: όπου η γονιμοποίηση είναι εσωτερική, το θηλυκό γεννά τα ζυγωτά ως αυγά με βαρυσήμαντο τον κρόκο του αυγού. Έτσι αναπαράγονται συνήθως τα πτηνά.
* **Ωοτοκία** ή **Ωο-ζωοτοκία**: γίνεται με τη διατήρηση των ζυγωτών στο σώμα του θηλυκού ή στο σώμα του αρσενικού, χωρίς όμως να υπάρχουν αλληλεπιδράσεις στη διατροφή μεταξύ ζυγωτών και γονέων. Το σκουλίκι *Anguis fragilis* είναι ένα παράδειγμα Ωο-ζωοτοκίας. Στον ιππόκαμπο, οι ζυγώτες διατηρούνται στο κοιλιακό μάρσιπο του αρσενικού. Στο βάτραχο *Rhinoderma darwinii*, οι ζυγωτές αναπτύσσονται σε ένα φωνητικό σάκο, ενώ στο βάτραχο *Rheobatrachus*, οι ζυγωτές αναπτύσσονται στο στομάχι.
* **Ιστοτροφική ζωοτοκία**: οι ζυγωτές αναπτύσσονται στις σάλπιγγες του θηλυκού, και βρίσκουν τα θρεπτικά συστατικά τους με ωοφαγία ή αδελφοφαγία, για παράδειγμα ο ενδομήτριος κανιβαλισμός σε ορισμένους καρχαρίες ή στη μαύρη σαλαμάνδρα (*Salamandra atra*).
* **Αιμοτροφική ζωοτοκία**: Τα θρεπτικά συστατικά παρέχονται από το θηλυκό, συχνά μέσω του πλακούντα. Στο βάτραχο *Gastrotheca ovifera*, τα έμβρυα τρέφονται από τη μητέρα μέσω εξειδικευμένων βραγχίων. Η σαύρα *Pseudomoia pagenstecheri* και τα περισσότερα θηλαστικά εμφανίζουν αιμοτροφική ζωοτοκία.

Τα αυγά των χερσαίων ωοτόκων ζώων συχνά προστατεύονται από ένα κέλυφος, όπως στα ερπετά και τα έντομα, το οποίο δημιουργείται μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας της εσωτερικής γονιμοποίησης. Τα υδρόβια ωοτόκα ζώα, όπως τα ψάρια και τα αμφίβια, γεννούν τα αυγά τους πριν από τη γονιμοποίηση, και το αρσενικό αφήνει το σπέρμα του πάνω από τα πρόσφατα γεννημένα αυγά σε μια διαδικασία που ονομάζεται εξωτερική γονιμοποίηση.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αναπαραγωγή
Κατηγορία:Ζωολογία
Επικονίαση

μικρογραφία|200px|Μέλισσες μαζεύουν το νέκταρ

## Ορισμός επικονίασης
Η επικονίαση είναι η διαδικασία μέσω της οποίας πραγματοποιείται η γονιμοποίηση στα φυτά. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη γονιμοποίηση είναι η μεταφορά των γυρεόκοκκων από τους ανθήρες στο στίγμα του υπέρου. Η μεταφορά αυτή μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους, κυρίως με τη βοήθεια εντόμων, του αέρα, αλλά και του νερού ή ορισμένων ζώων. Πρόκειται για έναν κρίσιμο μηχανισμό αναπαραγωγής που επιτρέπει στα φυτά να αναπαράγονται και να διατηρούν το είδος τους.

## Αυτοεπικονίαση
Η αυτοεπικονίαση (ή αυτεπικονίαση) συμβαίνει όταν η γύρη ενός άνθους πέφτει στο στίγμα του ίδιου άνθους ή ενός άλλου άνθους του ίδιου φυτού. Είναι συχνό φαινόμενο σε ερμαφρόδιτα άνθη ή σε φυτά που φέρουν άνθη και των δύο φύλων, όπως για παράδειγμα το σιτάρι. Αν και η αυτοεπικονίαση διασφαλίζει τη συνέχιση του είδους ακόμη και όταν δεν υπάρχουν κοντινά φυτά ή επικονιαστές, θεωρείται από τη Φύση ως ανεπιθύμητη πρακτική, επειδή δεν ενισχύει τη γενετική ποικιλότητα.

## Μηχανισμοί αποφυγής αυτοεπικονίασης
Για να αποτρέψει την αυτοεπικονίαση, η Φύση έχει αναπτύξει διάφορους μηχανισμούς. Ένας από αυτούς είναι ο διχοχρονισμός, δηλαδή η ωρίμανση των αρσενικών και θηλυκών οργάνων σε διαφορετικούς χρόνους. Επιπλέον, σε πολλά φυτά λειτουργεί η γενετική αυτοασυμβατότητα, ένας βιολογικός μηχανισμός μέσω του οποίου το φυτό αναγνωρίζει και απορρίπτει τη δική του γύρη.

## Σταυροεπικονίαση (ή ετεροεπικονίαση)
Αντίθετα, η σταυροεπικονίαση (ή ετεροεπικονίαση) είναι η μεταφορά γύρης από το άνθος ενός φυτού σε ένα άλλο γενετικά διαφορετικό φυτό του ίδιου είδους. Αυτή η μορφή επικονίασης είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί ενισχύει τη γενετική ποικιλότητα, αυξάνει την ανθεκτικότητα των φυτών σε ασθένειες και περιβαλλοντικές αλλαγές και συμβάλλει στην εξέλιξη των ειδών.

## Τρόποι επικονίασης
Η *επικονίαση* γίνεται με τη βοήθεια του ανέμου **(ανεμογαμία)**, του νερού **(υδρογαμία)** ή και ορισμένων ζώων **(ζωογαμία)**. Ο κυριότερος όμως τρόπος επικονίασης είναι η **εντομογαμία**.

## Επικονίαση και οι μέλισσες
Οι μέλισσες έχουν ενεργό ρόλο στην γονιμοποίηση των φυτών, καθώς δρουν ως μηχανικοί μεταφορείς της γύρης. Την σημαντική λοιπόν εποχή της ανθοφορίας , οι *μέλισσες* προκειμένου να τραφούν, πλάθουν την γύρη και την μεταφέρουν με τα πίσω πόδια τους στην κυψέλη .
Μία μέτρια αποικία *μελισσών* υπολογίζεται ότι έχει 20 έως 40 φορές περισσότερη αξία για την *επικονίαση* των φυτών, παρά για την παραγωγή μελιού.
Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι *μέλισσες* αποτελούν το 80% περίπου των *επικονιαστικών εντόμων*, τότε εύκολα καταλαβαίνουμε την σημαντική προσφορά τους στο φυτικό και ζωικό περιβάλλον καθώς και τα *φυτά* που αναπτύσονται κατ' επέκταση, αποτελούν τροφή για τα ζώα και τον άνθρωπο, παράγουν οξυγόνο και εμποδίζουν την διάβρωση του εδάφους. Χαρακτηριστικό είναι το ότι ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε πει ότι *αν κάποτε οι μέλισσες εκλείψουν, το ανθρώπινο είδος δεν θα αργήσει να τις ακολουθήσει*.

### Κατάλογος των καλλιεργούμενων φυτών που γονιμοποιούνται από τα ιπτάμενα ζώα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών
Κατηγορία:Φυτοκομία και κηπουρική
1256 Νορμανία

μικρογραφία|3D μοντέλο του αστεροειδούς 1256 Νορμανία
Η **Νορμανία (Normannia)** είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική έως εξώτατη περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,507. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από μία μορφή του ονόματος της Νορμανδίας.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νορμανίας εκτιμάται σε 69,22 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι **D**, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0504. Η Νορμανία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 48 λεπτά.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Νορμανια
Ζάχλε

thumb|right|295px|Άποψη της πόλης Ζάχλε του Λιβάνου από τον πύργο της Παναγίας
Η **Ζάχλε** (αραβικά: *زحلة*, γαλλικά: *Zahle*) είναι πόλη του Λιβάνου, χτισμένη στους πρόποδες του όρους Σανίν (Τζεμπέλ Σανίν) και σε υψόμετρο 980 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση 52 χιλιομέτρων ανατολικά της Βηρυτού και επτά χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πόλη Στάουρα (Chtaura).

Η Ζάχλε είναι πρωτεύουσα του Κυβερνείου Μπεκάα. Αποτελεί αγροτικό και εμπορικό κέντρο για τα προϊόντα της εύφορης κοιλάδας Μπεκάα. Φημίζεται για τα κρασιά και τα φρούτα της, και είναι κέντρο παραγωγής της περίφημης ρακής (arak) του Λιβάνου. Έχει 70.000 κατοίκους και θεωρείται η κατεξοχήν χριστιανική πόλη της Μέσης Ανατολής, καθώς το 95% των κατοίκων της είναι καθολικοί, Μαρωνίτες και ελληνορθόδοξοι χριστιανοί.

Η πόλη είναι από τα ωραιότερα κέντρα παραθερισμού στον Λίβανο, γνωστή ως η «Νύφη της Μπεκάα». Διασχίζεται από τον ποταμό Μπερνταουνί, τις δενδρόφυτες όχθες του οποίου πλαισιώνουν υπαίθρια εστιατόρια, που προσφέρουν λιβανέζικη παραδοσιακή κουζίνα, μεζέδες (mezze) και το τοπικό αλκοολούχο ποτό άρακ. Στην πόλη υπάρχουν πάνω από σαράντα εκκλησίες. Η Παναγία του Ζάχλε είναι ένας εντυπωσιακός πύργος 50 μέτρων, έργο του Ιταλού καλλιτέχνη Περιότι (Perrioti), που επιστέφεται στην κορυφή του με ένα δεκάμετρο μπρούντζινο άγαλμα της «Παναγίας του Ζάχλε και Πάσης Κοιλάδας Μπεκάα», η οποία κρατά στο ένα χέρι της το Βρέφος Ιησού και στο άλλο ένα τσαμπί σταφύλια.  

## Πηγές
* Ann Jousiffe: «Lebanon», σελ. 183-185, Lonely Planet Publications, 1η έκδοση, 1998
* Blair Kuntz: «Lebanon: An Insider’s Guide», σελ. 235-237, Βηρυτός 2000
* *Παγκόσμια Πολιτιστική Εγκυκλοπαίδεια – Τα Μνημεία της UNESCO* (ελληνική έκδοση), τόμος 24, σελ. 180, Εκδόσεις «ΔΟΜΗ» Α.Ε., Αθήνα, 2006
* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα*, λήμμα «Ζάχελα», τόμος 25, σελ. 388, Εκδόσεις «Πάπυρος», Αθήνα 1996

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Ζαχλε
1257 Μόρα

Ο **Μόρα (Móra)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,001. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και ονομάσθηκε προς τιμή του Ούγγρου αστρονόμου Κάρολυ Μόρα.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μόρα εκτιμάται σε 12,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,160. Ο Μόρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 17 λεπτά.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Μορα
Πιάστε τον Μάγο

Το **Πιάστε τον Μάγο** (στα αγγλικά *Sourcery*) είναι το πέμπτο βιβλίο της χιουμοριστικής σειράς φαντασίας του Τέρι Πράτσετ *[[Δισκόκοσμος]]* (στα αγγλικά *Discworld*). Εκδόθηκε το 1988. Στα Ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις *Παρά Πέντε* το 2001.
## Υπόθεση
Η ιστορία ξεκινά με τον θάνατο του Ισπλόρ, του πατέρα του Κόιν του μαγοποιού (ο όγδοος γιος ενός όγδοου γιου), ο οποίος στο κοντινό μέλλον θα φέρει ταραχές στην ισορροπία του Δισκόκοσμου και θα φέρει το σύμπαν κοντά στην καταστροφή. Για να αποτραπεί αυτό, ο Ανεμοβρόχης θα λάβει πάλι δράση (χωρίς να το αναζητά πραγματικά) με τη βοήθεια της Κονίνας, του Νάιγκελ και του μαγικού μπαούλου του. Όλα αυτά όταν ο Κόιν, υπό την καθοδήγηση του πατέρα του, που βρίσκεται μέσα στο μαγικό ραβδί του, αφού πάρει τη θέση του Πρύτανη στο Αθέατο Πανεπιστήμιο, θα διεκδικήσει την εξουσία του Δισκόκοσμου για λογαριασμό όλων των μάγων.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τέρι Πράτσετ
Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1988
Αγριαψιθιά

μικρογραφία
Η **αγριαψιθιά** γνωστή και ως Αχιλλέα η χιλιόφυλλος με επίσημη ονομασία *Achillea millefolium*, είναι φυτό ποώδες, πολυετές, ανθοφόρο με φύλλα σύνθετα και ακιδωτά. Έχει ύψος που κυμαίνεται από 20 εκατοστά έως και 1 μέτρο και ανήκει στην οικογένεια των *Asteraceae*.

Η αχιλλέα είναι φυτό που ευδοκιμεί στο βόρειο ημισφαίριο της γης και κυρίως στην Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αμερική. Φύεται σε εδάφη από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι και 3.500 μέτρα υψόμετρο.
Η ανθοφορία της Αχιλλέας είναι από τα τέλη της άνοιξης μέχρι και της αρχές του φθινοπώρου.

## Χρήση ως βότανο
Η Αχιλλέα η χιλιόφυλλος, είναι ένα βότανο γνωστό για τις θεραπευτικές του ιδιότητες από την αρχαιότητα, καθώς ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη και την χρησιμοποιούσαν για να σταματήσουν την έντονη αιμορραγία από πληγές καθώς έχει αιμοστατικές ιδιότητες.

Φυτό πλούσιο σε χαλκό και αιθέριο έλαιο, περιέχει μεταξύ άλλων συστατικών  νιτρικά και φωσφορικά άλατα, τανίνες, αμινοξέα, σαλικυλικό οξύ, σάκχαρα, αλκαλοειδή και φλαβονοειδή.

## Καλλιέργεια
Η καλλιέργεια της αχίλλειας είναι εύκολη, γιατί αναπτύσσεται και σε φτωχά εδάφη, χωρίς ανάγκη ιδιαίτερης φροντίδας. Μπορεί να αναπτυχθεί τόσο στον ήλιο όσο και στη σκιά, ενώ αντέχει στην ξηρασία αλλά και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.

## Πηγές
* *Α. Ακουμιανάκη, Ε. Ευθυμιάδου, Κ. Τσιγκριστάρης, *Φυτά Κηποτεχνίας*, 2009.*
* *το αλφαβητάρι των βοτάνων, σελ.25, Εκδόσεις Προφύρα.*
* *Το πράσινο φαρμακείο Βοτανο θεραπείες, Dr James A. Duke, σελ.227, Εκδόσεις Ψύχαλου.* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Θεραπευτικές ιδιότητες βοτάνων - Αχιλλέα η χιλιόφυλλος
* Βότανα και μπαχαρικά - Αχιλλέα

Κατηγορία:Βότανα
Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα
Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά
Κατηγορία:Αφέψημα
Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Κατηγορία:Μελιτοφόρα φυτά
Ιωάννης Παπαδάκης

Το ονοματεπώνυμο **Ιωάννης Παπαδάκης** μπορεί να αναφέρεται στα εξής ιστορικά πρόσωπα:

* Ιωάννης Παπαδάκης ή Παπαδογιάννης, αγωνιστής του 1821.
* Ιωάννης Παπαδάκης (φυσικομαθηματικός) (1825 - 1876) Έλληνας φυσικομαθηματικός καθηγητής Πανεπιστημίου του 19ου αιώνα
* Ιωάννης Παπαδάκης (γεωπόνος), (1903 - 1997) Έλληνας γεωπόνος, πανεπιστημιακός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών
* Ιωάννης Παπαδάκης (τραπεζίτης), Υποδιοικητής Τράπεζας της Ελλάδος
* Ιωάννης Παπαδάκης (υδατοσφαιριστής), Έλληνας διεθνής υδατοσφαιριστής του Ολυμπιακού
Ιωάννης Παπαδάκης (γεωπόνος)

Ο **Ιωάννης Παπαδάκης** (1903-1997) ήταν Έλληνας γεωπόνος και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Νάξο και σπούδασε γεωπονία στο Ζαμπλού (Gembloux) του Βελγίου. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλλία και στη συνέχεια διορίστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας. Εργάστηκε ως διευθυντής του Σταθμού Καλυτερεύσεως Φυτών Λάρισας την περίοδο 1925 - 1927 και στο Ινστιτούτο Καλυτερεύσεως Φυτών Θεσσαλονίκης την περίοδο 1927 - 1946. To 1947 εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή με σκοπό την εκπόνηση του γεωργικού χάρτη της χώρας. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε διάφορες επιτροπές και μελέτες του ΟΗΕ όπως και στην αποστολή των Άνδεων (1954 - 1957). Την περίοδο 1973 - 1978 ήταν καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες ενώ το 1982 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1992 ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε συγγράψει πολλά βιβλία σχετικά με την οικολογική γεωργία κ.λπ.

Απεβίωσε στην Αργεντινή και ενταφιάστηκε εκεί. 

## Πηγές
* Ε΄ Ιστορικά, *Το αγροτικό θαύμα*, ένθετο της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία" τεύχος 183, σελ.24

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες γεωπόνοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Μεταξοσκώληκας

**Μεταξοσκώληκας** ονομάζεται γενικά η κάμπια του εξημερωμένου είδους σκόρου *Bombyx mori* της ομοταξίας των εντόμων, της τάξης των λεπιδοπτέρων και της υπεροικογένειας των  βομβυκοειδών. Η υπεροικογένεια αυτή περιλαμβάνει τις σφιγγίδες, τις σατουρνίδες και υπόλοιπα συγγενικά είδη. Ο μεταξοσκώληκας έχει πολύ μεγάλη οικονομική αξία για τον άνθρωπο καθώς εκτρέφεται (σηροτροφία) για την παραγωγή του μεταξιού με φύλλα μουριάς. Εναλλακτική ονομασία του μεταξοσκώληκα στην Κύπρο είναι το **καματερόν**.  Προέρχεται από τη λέξη **κάματος** που σημαίνει μόχθος, αφού ο μεταξοσκώληκας συνεχώς εργάζεται, παράγοντας το μετάξι.

Το έντομο που προκύπτει από το κουκούλι του μεταξοσκώληκα ονομάζεται **πουμπουρία**. Οι νεκρές πουμπουρίες που προκύπτουν από το βράσιμο των κουκουλιών αποθηκεύονται και χρησιμοποιούνται ως δόλωμα στο ψάρεμα. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Βίντεο: ''Ο τον κύκλος ζωής του μεταξοσκώληκα σε 3 λεπτά'', youtube.com, ανακτήθηκε στις 04/04/2017.

Κατηγορία:Λεπιδόπτερα
Κατηγορία:Μετάξι
Ιωάννης Αβραάμ Κυφωνίδης

Ο **Ιωάννης Αβραάμ Κυφωνίδης** (26 Σεπτεμβρίου 1903 - 3 Αυγούστου 1975) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και ο πρώτος, ιστορικά, Πόντιος στρατηγός. 

## Πρώιμος βίος
Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου στις 26 Σεπτεμβρίου 1903, γιος του επιτυχημένου ξυλέμπορα Αβραάμ Κυφωνίδη και της Αθηνάς. Τελείωσε με άριστα το "Φροντιστήριον Τραπεζούντος" και το 1917 ήρθε στην Ελλάδα και κατετάγη εθελοντικά ως μόνιμος υπαξιωματικός στον Ελληνικό Στρατό. Το 1923 έδωσε εξετάσεις και φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, απ' όπου αποφοίτησε το 1927 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού του μηχανικού.

## Προσφορά στον Ελληνικό Στρατό
Μετά την σύλληψη του συνταγματάρχη Τσιγάντε, το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής του ανέθεσε στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου την δημιουργία ομάδων δολιοφθοράς κατά των Γερμανοϊταλών, οπότε κατέβηκε στη Μέση Ανατολή. Την περίοδο εκείνη γνώρισε και συνδέθηκε φιλικά με τους κατοπινούς Πρωθυπουργούς Γεώργιο Παπανδρέου και Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Μεταπολεμικά τιμήθηκε με μετάλλια ανδρείας για την προσφορά του στην πατρίδα, μεταξύ αυτών και το "Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας" για την ενεργό δράση του στο πεδίο της μάχης, από τον τότε βασιλιά της Ελλάδος Παύλο. 

Ως Διευθυντής της Δ.Ε.Σ.Ε. στο Γ' Σώμα Στρατού και Διευθυντής μηχανικού στο Γ.Ε.Σ., συνέβαλε στην δημιουργία και εκτέλεση σημαντικών οδικών και κατασκευαστικών έργων σε όλη την χώρα, όπως τη σύνδεση της Καστανιάς Βερμίου με το μοναστήρι της Παναγίας της Σουμελά και τα έργα οχύρωσης στα Ελληνοβουλγαρικά Σύνορα (Ρούπελ).

Ο υποστράτηγος αρνήθηκε να εμπλέξει την στρατιωτική του παρουσία και προσφορά με τα πολιτικά τεκταινόμενα της χώρας, παρά την πολύχρονη φιλία του με τον Παπανδρέου και τον Κανελλόπουλο. Λόγω των βαθύτατων δημοκρατικών του πεποιθήσεων αρνήθηκε την πρόταση των Συνταγματαρχών της Χούντας να αναλάβει το 1967 τη θέση του Διευθυντή Πόλεως Αθηνών.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Ιφιγένεια Ταξίδη και απέκτησε τρεις γιους: τον Χαράλαμπο και τον Αβραάμ, στρατιωτικούς, και τον Θεόδωρο, οικονομολόγο. Διέθετε ένα σπουδαίο ιστορικό αρχείο, το οποίο κληροδότησε στα παιδιά του. Το 1970 άρχισε να γράφει τα απομνημονεύματα του, αλλά τα προβλήματα υγείας δεν τον άφησαν να ολοκληρώσει το έργο του. Πέθανε σε ηλικία 72 ετών στο νοσοκομείο "Νίμιτς" στην Αθήνα στις 3 Αυγούστου 1975.

## Αναφορές


## Πηγές
* Ημερολόγιο Παναγιώτη Κανελλόπουλου • 31 Μαρτίου 1942 - 4 Ιανουαρίου 1945. Αθήνα, Εκδ. Κέδρος, 1977.
* Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, http://dis.army.gr/

Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Ηλίας Ζερβός

Ο **Ηλίας Ζερβός** (Κωνσταντινούπολη, 29 Νοεμβρίου 1956 – Αθήνα, 31 Οκτωβρίου 2022) ήταν Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.

## Βιογραφία
Ήταν απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών και της Δραματικής Σχολής Βεάκη. Ήταν μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. 

Είχε συμμετάσχει σε πολλά θεατρικά έργα και τηλεοπτικές σειρές. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τους ρόλους του ως δικηγόρος στις σειρές *[[Άκρως Οικογενειακόν]]*, *[[Κωνσταντίνου και Ελένης]]* και 7 Θανάσιμες Πεθερές (Ρατσίστρια , Δυτικών Προαστίων).

Από το 1990 συνεργαζόταν με την Audio Visual και με άλλες εταιρείες μεταγλώττισης τόσο ως ηθοποιός, δανείζοντας τη φωνή του σε κινούμενα σχέδια και σε αφηγήσεις, όσο και ως σκηνοθέτης μεταγλωττισμένων σειρών ταινιών.

Το 2014 ήταν υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος Αττικής (στον βόρειο τομέα) με τον συνδυασμό *Δύναμη Ζωής* της Ρένας Δούρου. 

Απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στις 31 Οκτωβρίου 2022, σε ηλικία 65 ετών.

## Φιλμογραφία
### Μεταγλώττιση

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Βιογραφικό στο ordino.gr
*Artcom - Ηλίας Ζερβός, βιογραφικά στοιχεία 

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί φωνής
Θεία Χάρη

Η **Θεία Χάρη** είναι, για τους Χριστιανούς, η δύναμη του Θεού, η οποία χαρακτηρίζεται κυρίως από καλοσύνη, αγιότητα και αγάπη. Στη Θεία Χάρη αποδίδονται τα θαύματα του Θεού μέσω των Αγίων όπως η ανάσταση νεκρών και η θεραπεία των ασθενών μέσω της πίστης.

## Γενικά
Κατά τα λεγόμενα της χριστιανικής πίστης, η Θεία Χάρη εμφανίζεται και στην καθημερινή προσευχή του Χριστιανού και «καίει» τον διάβολο. Επίσης δημιουργεί ασπίδα γύρω από το νου για να μην του έρχονται από τον διάβολο πονηροί λογισμοί. Όλα αυτά γίνονται μέσω της πίστης που φέρνει την ελπίδα του θαύματος. Σύμφωνα με τους χριστιανούς, οι άγιοι έλαβαν αυτή τη Χάρη, να κάνει δηλαδή ο Θεός θαύματα μέσα απ' αυτούς . Τα θεολογικά θέματα περί θείας χάρης υπήρξαν αντικείμενο σφοδρής διαμάχης κατά τον Μεσαίωνα, και αργότερα αποτελώντας ένα από τα σημεία τριβής διαφορετικών χριστιανικών δογμάτων. Για παράδειγμα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία υποστηρίζει ότι η Θεία Χάρη δίδεται αυστηρά μόνο μέσω των τελετουργικών μυστηρίων όπως το βάπτισμα και η θεία ευχαριστία.

Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία
Αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε

Το **Αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε** (γαλλικά: *Abbaye de Saint-Germain-des-Prés*) βρίσκεται στο Παρίσι. Είναι το τελευταίο μεσαιωνικό μνημείο που έχει απομείνει από το άλλοτε εύπορο και παντοδύναμο αβαείο των Παρισίων. Είναι κτισμένο στο οικογενειακό νεκροταφείο των Γαλλο-Μεροβιγγειανών βασιλέων. Το κτίριο χρονολογείται από τον 11ο ως το 17ο αιώνα, ενώ έχει τοιχογραφίες του 19ου αιώνα.

## Ιστορική αναδρομή
Το αββαείο ανεγέρθηκε το 557 από τον βασιλέα Χιλδεβέρτο Α' έξω από τα σύνορα της πόλης, και ήταν τόπος εναπόθεσης ιερών κειμηλίων. Το αβαείο τότε ονομαζόταν *Saint-Vincent-Sainte-Croix*. Όταν ο βασιλιάς απεβίωσε, ενταφιάστηκε σε αυτή την εκκλησία, η οποία από τότε μετατράπηκε σε βασιλική νεκρόπολη. Στις αρχές του 11ου αιώνα ο Γουλιέλμος της Ντιζόν το ανακατασκεύασε δίνοντάς του σχεδόν τη μορφή που έχει και σήμερα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Julia Droste-Hennings, Thorsten Droste: *Paris*. DuMont, Köln 2003, ISBN 3-7701-6090-8, S. 238-240.
* Heinfried Wischermann: *Architekturführer Paris*. Gerd Hatje, Ostfildern 1997, ISBN 3-7757-0606-2, S. 25.
* Dieter Kimpel, Robert Suckale: *Die gotische Architektur in Frankreich 1130-1270*. Hirmer, München 1985, ISBN 3-7774-4040-X, S. 123-125, 528-530.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η συνοικία του Σαιν-Ζερμάν-ντε-Πρε- Σύγχρονο και ιστορικό φωτογραφικό υλικό.

Κατηγορία:Εκκλησίες στο Παρίσι
Κατηγορία:Αββαεία στη Γαλλία