open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κομητεία Άρλινγκτον (Βιρτζίνια)

Η **Κομητεία Άρλινγκτον** (αγγλ.: *Arlington County*) είναι κομητεία στις ΗΠΑ και προάστιο της πρωτεύουσας Ουάσινγκτον, που βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Ποτόμακ. Σε αυτήν βρίσκονται ιδρύματα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, μεταξύ των οποίων το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ (Πεντάγωνο), καθώς και η έδρα της αεροδιαστημικής εταιρείας Boeing, επιχειρήσεις της τυπογραφικής βιομηχανίας, παραγωγή γεωφυσικών οργάνων και οικοδομικών υλικών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, έχει πληθυσμό 238.643 κατοίκους.

Από το 1801 έως το 1920 έφερε την ονομασία **κομητεία Αλεξάνδρειας**· μαζί με την πόλη Αλεξάνδρεια έως το 1846 ανήκε στην ομοσπονδιακή περιφέρεια της Κολούμπια, έπειτα η κομητεία και η πόλη που αποσπάστηκε από αυτήν επέστρεψαν στην πολιτεία της Βιρτζίνια.

Στο Εθνικό Κοιμητήριο του Άρλινγκτον έχουν ταφεί στρατιώτες που σκοτώθηκαν στον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1931 ανεγέρθηκε το μνημείο «Τάφος του Αγνώστου Στρατιώτη». Το 1963 τάφηκε εκεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Κένεντι, και το 1968 ο αδελφός του, ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Κένεντι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κομητείες της Βιρτζίνια
Δούκας του Κόννωτ και του Στράθερν

Ο **Δούκας του Κόννωτ και του Στράθερν** (Αγγλικά: *Duke of Connaught and Strathearn*, Ιρλανδικά: *Diúc Connacht agus Strathearn*, Γαελικά: *Diùc Chonnacht agus Srath Éireann*) ήταν τίτλος στο Τάγμα των Ευγενών του Ηνωμένου Βασιλείου που απονεμήθηκε στις 24 Μαΐου 1874 από τη Βασίλισσα Βικτώρια του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας στον τρίτο γιο της, Πρίγκιπα Αρθούρο. Ταυτόχρονα, του απονεμήθηκε και ο δευτερεύων τίτλος του Κόμη του Σάσσεξ.

## Δούκες του Κόννωτ και του Στράθερν
: επίσης: *Κόμης του Σάσσεξ*
*Αρθούρος του Ηνωμένου Βασιλείου (1874-1942)
*Άλασταιρ Ουίνδσορ (1942-1943)

Κατηγορία:Βρετανικοί βασιλικοί τίτλοι
Σαιντ-Αινιάν (Αρδέννες)

Το **Σαιντ-Αινιάν** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Αρδεννών, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες των Αρδεννών
Κατάλογος συζύγων της Σαβοΐας

Αυτή είναι μια λίστα με τις συζύγους των μοναρχών της Σαβοΐας.

## Κόμισσες της Σαβοΐας, 1003–1416
*Ανκίλλα του Λένζμπουργκ (1003-1047/51)
*Αδελαΐδα (1047/51-1051/56)
*Αδελαΐδα της Σούζα (1051/56-1057/60)
*Αγνή του Πουατιέ (1064/1078)
*Ιωάννα της Γενεύης (1065/70-1080)
*Γκιζέλα της Βουργουνδίας (1090-1103)
*Αδελαΐδα (1120/23-1134)
*Ματθίλδη του Αλμπόν (1134/35-1148)
*Φαϊντίβα της Τουλούζης (1151-1154)
*Γερτρούδη της Φλάνδρας (1155-1162)
*Κλημεντία του Τσέρινγκεν (1164-1167/73/75)
*Βεατρίκη του Βιενουά (1175/77-1189)
*Μαργαρίτα της Γενεύης (1195/1233)
*Άννα της Βουργουνδίας (1233-1243)
*Καικιλία του Μπω (1244-1253)
*Αγνή του Φωσινύ (1263-1268)
*Αδελαΐδα της Βουργουνδίας (1268-1279)
*Σιβύλλα του Μπωζέ (1285-1294)
*Μαρία της Βραβάντης (1297/1304-1323)
*Λευκή της Βουργουνδίας (1323-1329)
*Γιολάντα Παλαιολογίνα (1330-1342)
*Βόννη της Βουρβόνης (1355-1383)
*Βόννη του Μπερί (1383-1391)
*Μαρία της Βουργουνδίας (1401-1416)
 
## Δούκισσες της Σαβοΐας, 1416–1713
*Μαρία της Βουργουνδίας (1416-1422)
*Άννα της Κύπρου (1434-1462)
*Γιολάνδη της Γαλλίας (1465-1472)
*Λευκή Μαρία Σφόρτσα (1474-1482)
*Λευκή Παλαιολογίνα (1485-1490)
*Κλαυδία ντε Μπρος (1496-1497)
*Γιολάντα Λουίζα της Σαβοΐας (1497-1499)
*Μαργαρίτα της Αυστρίας (1501-1504)
*Βεατρίκη της Πορτογαλίας (1521-1538)
*Μαργαρίτα της Γαλλίας (1559-1574)
*Αικατερίνη Μιχαηλία της Ισπανίας (1585-1597)
*Χριστίνα της Γαλλίας (1630-1637)
*Φραγκίσκη Μαγδαληνή της Ορλεάνης (1663-1664)
*Μαρία Ιωάννα Βαπτιστή της Σαβοΐας-Νεμούρ (1665-1675)
*Άννα Μαρία της Ορλεάνης (1684-1713)

;Ως τίτλος ευγενείας
*Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη της Ισπανίας (1750-1773)
*Αδελαΐδα της Αυστρίας (1842-1849)

## Βασίλισσες της Σαρδηνίας, 1720–1861
*Άννα Μαρία της Ορλεάνης (1720-1728)
*Πολυξένη της Έσσης-Ρότενμπουργκ (1730-1735)
*Ελισάβετ Θηρεσία της Λωρραίνης (1737-1741)
*Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη της Ισπανίας (1773-1785)
*Μαρία Κλοτθίλδη της Γαλλίας (1796-1802)
*Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας-Έστε (1802-1821)
*Μαρία Χριστίνα της Νάπολης και της Σικελίας (1821-1831)
*Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (1831-1849)
*Αδελαΐδα της Αυστρίας (1849-1855)

## Βασίλισσες της Ιταλίας, 1861–1946
*Μαργαρίτα της Σαβοΐας (1878-1900)
*Ελένη του Μαυροβουνίου (1900-1946)
*Μαρία Ιωσηφίνα του Βελγίου (1946)

Κατηγορία:Κόμισσες της Σαβοΐας
Κατηγορία:Δούκισσες της Σαβοΐας
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Τζέλο Μπιάφρα

Ο **Έρικ Ριντ Μπούσερ** (, 17 Ιουνίου 1958), γνωστός επαγγελματικά ως **Τζέλο Μπιάφρα** (), είναι Αμερικανός τραγουδιστής και πολιτικός ακτιβιστής. Είναι ο πρώην τραγουδιστής και τραγουδοποιός του πανκ ροκ συγκροτήματος Dead Kennedys από το Σαν Φρανσίσκο.

Το συγκρότημα ήταν αρχικά ενεργό από το 1979 έως το 1986. Τη χρονιά εκείνη, ο Μπιάφρα ανέλαβε την ισχυρή ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Alternative Tentacles, την οποία είχε ιδρύσει το 1979 με τον East Bay Ray, μέλος των Dead Kennedys. Σε μια αγωγή του 2000, η ​​οποία επικυρώθηκε κατόπιν έφεσης το 2003 από το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνια, κρίθηκε υπεύθυνος για παραβίαση σύμβασης, απάτη και κακόβουλη πρόθεση, παρακρατώντας δικαιώματα μιας δεκαετίας από τους πρώην συναδέλφους του και διατάχθηκε να καταβάλει πάνω από 200.000 δολάρια σε αποζημίωση. Το συγκρότημα στη συνέχεια επανενώθηκε χωρίς εκείνον.

Παρόλο που πλέον επικεντρώνεται κυρίως σε ερμηνείες στον προφορικό λόγο, ο Μπιάφρα συνέχισε ως μουσικός σε πολυάριθμες συνεργασίες. Από το 1979 έως το 1981, συνέβαλε στο πανκ φανζίν *Damage* του Σαν Φρανσίσκο. Έχει επίσης εμφανιστεί περιστασιακά σε cameo εμφανίσεις σε ταινίες.

Είναι μέλος του Πράσινου Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών. Έθεσε υποψηφιότητα για το χρίσμα του κόμματος για την προεδρία στις προεδρικές εκλογές του 2000, τερματίζοντας δεύτερος με διαφορά πίσω από τον Ραλφ Νέιντερ. Το 1979 έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές
Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Κατηγορία:Dead Kennedys
Χαλίντ ιμπν Σαΐντ

Ο **Χαλίντ ιμπν Σαΐντ ιμπν αλ-Ας** , αραβ.: (απεβ. το 634 μ.Χ.), γνωστός και ως *Αμπού Σαΐντ*, ήταν σύντροφος τού προφήτη Μωάμεθ και στρατηγός υπό το χαλιφάτο Ρασιντούν. 

Ήταν ένα από τα μέλη τής φυλής Banu Umayya (Ομεϋάδες) τής φυλής Κουραΐς.  Ο Χαλίντd ασπάστηκε το Ισλάμ πριν από το 613 μ.Χ. μαζί με τον αδελφό του Αμρ.  Μετανάστευσε στην Αβησσυνία μαζί με τη σύζυγό του Χαμανίγια,  όπου λειτούργησε ως wali τής Ουμ Χαμπιμπά, όταν αυτή παντρεύτηκε τον Μωάμεθ, ενώ βρισκόταν στην Αβησσυνία. 

Το 633 διορίστηκε διοικητής τής συριακής εκστρατείας από τον Αμπού Μπακρ.  Το 634 παντρεύτηκε την Ουμ Χακίμ μπιντ αλ-Χαρίθ ιμπν Χισάμ το βράδυ πριν από τη μάχη τού Μαρτζ αλ-Σαφάρ, όπου σκοτώθηκε στη μάχη. 

## Αναφορές
Αλ-Βαλίντ ιμπν Ουκμπά

Ο **αλ-Βαλίντ ιμπν Oυκμπά ιμπν Aμπί Μουαγίτ**, αραβ.: الْوَلِيْد ابْنِ عُقبَة ابْنِ أَبِيّ مُعَيْط (απεβ. το 680) ήταν κυβερνήτης τής Κούφα το 645/46–649/50, κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού ετεροθαλούς αδελφού του, χαλίφη Ουθμάν (βασ. 644–656).

Κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Ουθμάν, ηγήθηκε των προσευχών τού Φατζρ ενώ ήταν μεθυσμένος, και υπήρχαν μαρτυρίες για εμετό του, όπως αναφέρεται στο Χαντίθ 4457 τού Σαχίχ Μοσλέμ. Ως εκ τούτου, η νόμιμη τιμωρία τού μαστιγώματος εκτελέστηκε εναντίον του, και σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, με το χέρι τού Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ. 

## Ο βίος του
Ο Αλ-Βαλίντ γεννήθηκε στη Μέκκα από τον πατέρα του Ουκμπά ιμπν Αμπί Μουαγίτ τής φυλής Μπανού Ουμαγιά (Ομεϋάδες) και τη μητέρα του Αρβά μπιντ Κουραγίζ από τη φυλή Μπανού Ραμπιά. Και οι δύο γονείς του ανήκαν σε φυλές τού κλάδου Μπανού Αμπντ Σαμς τής φυλής Κουραγίς, η οποία κυριαρχούσε στη Μέκκα. Ήταν επίσης ετεροθαλής αδελφός από την πλευρά τής μητέρας του τού Ουθμάν ιμπν Αφφάν, μέλους τής φυλής Μπανού Ουμαγιά, ο οποίος έγινε χαλίφης το 644. Όπως οι περισσότεροι κάτοικοι τής Μέκκας εκείνη την εποχή, η οικογένειά του ήταν πολυθεϊστές, και αρχικά αντιτάχθηκαν στον Μωάμεθ. Ο πατέρας του απεβίωσε πολεμώντας εναντίον τού τελευταίου στη Μάχη τού Μπαντρ το 624. Ωστόσο, ο αλ-Βαλίντ ασπάστηκε το Ισλάμ μετά την κατάκτηση τής Μέκκας από τούς Μουσουλμάνους το 630. Ο Μωάμεθ τού ανέθεσε να εισπράττει το *sadaqat* (φιλανθρωπικό φόρο) από μία αραβική φυλή γνωστή ως Μπανού Μουσταλίκ. 

Κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού χαλίφη Ουμάρ (βασ. 634–644 ), ο αλ-Βαλίντ ήταν επιφορτισμένος με τη συλλογή των sadaqat από τη φυλή Μπανού Ταγλίμπ στην Άνω Μεσοποταμία.  Αργότερα, συμμετείχε κατά τη μουσουλμανική κατάκτηση τού Λεβάντε, όταν στάλθηκε από τον Ιγιάντ ιμπν Γκανμ, για να υποτάξει τα φρούρια τής φυλής Ραμπιά και Τανουχίντ στη Τζαζίρα, σε μία προσπάθεια να ανακουφίσει τις πιέσεις τού Ρωμαϊκού συνασπισμού προς την Έμεσα. 

Ο αδελφός του, Ουθμάν, τον διόρισε κυβερνήτη τής Κούφα το 645/46, αλλά η συμπεριφορά του και η κατανάλωση κρασιού εξόργισαν τούς ευσεβείς Μουσουλμάνους τής πόλης, αναγκάζοντας τον Ουθμάν να τον ανακαλέσει το 649/50. Κατέφυγε στην Άνω Μεσοποταμία μετά τη δολοφονία τού Ουθμάν το 656, και απεβίωσε στην αλ-Ράκκα το 680.  Ο γιος του Αμπάν υπηρέτησε ως κυβερνήτης τής Χομς υπό τον χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ.

## Αναφορές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Δυναστεία των Ομεϋαδών
Αμπάν ιμπν αλ-Βαλίντ ιμπν Ουκμπά

Ο **Αμπάν ιμπν αλ-Βαλίντ ιμπν Ουκμπά ιμπν Αμπί Μουαγίτ** (αραβ.:  أبان بن الوليد بن عقبة بن أبي معيط ) ήταν μέλος τής οικογένειας των Ομεϋαδών που υπηρέτησε ως κυβερνήτης τής Χιμς, τής Κιννασρίν (με την Τζαζίρα) και τής Αρμενίας για τούς χαλίφες Μαρουάν Α΄ (βασ. 684–685) και Αμπντ αλ-Μαλίκ (βασ. 685–705).  Ο αδελφός του Ουθμάν μπορεί να ήταν αναπληρωτής του στην Αρμενία ή κυβερνήτης από μόνος του, ενώ ένας άλλος αναπληρωτής του ήταν ο Ντινάρ ιμπν Ντινάρ, ο οποίος νίκησε τούς Ρωμαίους το 694/5. 

Γύρω στο 688/89 ο Αμπντ αλ-Μαλίκ ανέθεσε στον Αμπάν την καταστολή τής εξέγερσης τού αρχηγού των Καγισί, Ζουφάρ ιμπν αλ-Χαρίθ αλ-Κιλαμπί, ο οποίος, από το οχυρωμένο, στρατηγικό του φυλάκιο στην αλ-Καρκίσια στον Ευφράτη, αποτελούσε ένα επίμονο εμπόδιο στην προγραμματισμένη κατάκτηση τού Ιράκ από τον χαλίφη. Η επαρχία αυτή ελέγχονταν από τον Μουσάμπ ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ εκ μέρους τού αδελφού του, Αμπντ Αλάχ, που έδρευε στη Μέκκα, ενός αντίπαλου χαλίφη τού Αμπντ αλ-Μαλίκ. Ο Ζουφάρ αναγνώρισε την επικυριαρχία τού Ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ, και είχε προηγουμένως αποτρέψει τον διοικητή των Ομεϋαδών, Ουμπαΐντ Αλάχ ιμπν Ζιγιάντ, το 685/86. Ο Αμπάν νίκησε τον Ζουφάρ σε μάχη, κατά την οποία ένας από τούς γιους τού τελευταίου  σκοτώθηκε, αλλά δεν μπόρεσε να τον εκδιώξει από την αλ-Καρκίσια. 

## Δείτε επίσης
* Ουκμπά ιμπν Αμπί Μουαγίτ, παππούς του
* αλ-Βαλίντ ιμπν Ουκμπά, πατέρας του
* αλ-Βαλίντ ιμπν Χισάμ αλ-Μουαγίτ, ανιψιός του

## Αναφορές

## Πηγές
* Crone, Patricia (1980). Slaves on Horses: The Evolution of the Islamic Polity. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-52940-9.
* 

Κατηγορία:Δυναστεία των Ομεϋαδών
Αλ-Βαλίντ ιμπν Χισάμ αλ-Μουαγιτί

Ο **αλ-Βαλίντ ιμπν Χισάμ** ιμπν αλ-Βαλίντ ιμπν Ουκμπά αλ-Μπουαγιτί, αραβ.:  الوليد بن هشام بن الوليد بن عقبة المعيطي  (άκμασε 712/713 - π. 720) ήταν μέλος τής δυναστείας των Ομεϋαδών, διοικητής στους Ρωμαιο-αραβικούς πολέμους και κυβερνήτης τού Τζουντ Κινασρίν (βόρεια Συρία) υπό τον χαλίφη Ομάρ Β' (βασ. 717–720).

## Ο βίος του
Ο Αλ-Βαλίντ ιμπν Χισάμ ήταν εγγονός τού αλ-Βαλίντ ιμπν Ουκμπά από τη γραμμή Αμπού Μουαγίτ τής φυλής των Ομεϋαδών. Το 712/13 ηγήθηκε μίας επιδρομής σε Ρωμαϊκό έδαφος μέχρι το φρούριο Γαζελόν (που ονομαζόταν Γκαζάλα από τους Άραβες) κοντά στην Αμάσεια στη βόρεια Μ. Ασία.  Σύμφωνα με τον αλ-Βακιντί, ο αλ-Βαλίντ, μαζί με τον Αμρ ιμπν Καϊς αλ-Κιντί, ηγήθηκαν μίας περαιτέρω εκστρατείας εναντίον των Ρωμαίων το 716/17, κατά τη διάρκεια τής οποίας σκοτώθηκαν αρκετά αραβικά στρατεύματα από τον στρατό τής Αντιόχειας.  Έφτασε μέχρι τα περίχωρα τής Κωνσταντινούπολης, όπου σκότωσε αρκετούς κατοίκους, και πήρε αρκετούς αιχμαλώτους.  Αυτό συνέβη κατά τα αρχικά στάδια τής μεγάλης επίθεσης των Ομεϋαδών στην Κωνσταντινούπολη, με επικεφαλής τον Μασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ. 

Ο χαλίφης Ουμάρ Β΄ τον διόρισε κυβερνήτη τού Τζουντ Κιννασρίν , και το 718/19 τον έστειλε να ηγηθεί τής καλοκαιρινής εκστρατείας εναντίον των Ρωμαίων μαζί με τον Αμρ ιμπν Καϊς αλ-Κιντί από το Τζουντ Χιμς .

## Δείτε επίσης
* Aμπάν ιμπν αλ-Βαλίντ ιμπν Ουκμπά, θείος του

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία
* Crone, Patricia (1980). Slaves on Horses: The Evolution of the Islamic Polity. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-52940-9.
* 
* 

Κατηγορία:Δυναστεία των Ομεϋαδών
Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Δανίας

Αυτή η λίστα Δανών συζύγων περιλαμβάνει κάθε βασίλισσα σύζυγο (σύζυγο ενός βασιλιά εν ενεργεία) και κάθε πρίγκιπα σύζυγο (σύζυγο μιας κυβερνώσας βασίλισσας). Λόγω ενώσεων (προσωπικών και πραγματικών), οι βασίλισσες του 1380–1814 (ουσιαστικά από το 1406) ήταν επίσης βασίλισσες της Νορβηγίας, και οι βασίλισσες του 1389–1521/23 (ουσιαστικά από το 1406) ήταν επίσης (αν και με διακοπές) βασίλισσες της Σουηδίας.

## [[Οίκος των Κνύτλινγκα]]
* Θύρα (900–935)
* Τόβε των Οβοτριτών (963–?)
* Γκύριντ της Σουηδίας (?–986)
* Γκούνχιλντ του Βέντεν (?-?)
* Σίγκριντ η Υψηλή (1013-1014)
* Έμμα της Νορμανδίας (1017–1035)

## [[Οίκος των Έστριντσεν]]
* Γκύντα της Σουηδίας (1048–1049)
* Γκούννχιλντρ Σβέινσνταττιρ (1050–1052)
* Μαργαρίτα Χάσμπγιορνσνταττερ (1076–1080)
* Αντέλα της Φλάνδρας (1080–1086)
* Ινγκεγκέρδη της Νορβηγίας (1086–1095)
* Μπόντιλ Τούργκοτσνταττερ (1095–1103)
* Μαργαρίτα Φρένκουλλα (1104–1130)
* Ούλβχιλντ Χάακονσντοττερ (1130–1134)
* Μάλμφριντ του Κιέβου (1134–1137)
* Λουτγκάρδη του Ζάλτσβεντελ (1144–1146)
* Αδέλα του Μάισσεν (1152–1157)
* Ελένη της Σουηδίας (1156–1157)
* Σοφία του Μινσκ (1157–1182)
* Γερτρούδη της Βαυαρίας (1182–1197)
* Δάγμαρ της Βοημίας (1205–1213)
* Βερεγγάρια της Πορτογαλίας (1214–1221)
* Ελεονώρα της Πορτογαλίας (1229–1231)
* Γιούττα της Σαξονίας (1239–1250)
* Ματθίλδη του Χόλσταϊν (1250–1252)
* Μαργαρίτα Σαμπίρια (1252–1259)
* Αγνή του Βρανδεμβούργου (1273–1286)
* Ίνγκεμποργκ Μάγκνουσντοττερ της Σουηδίας (1296–1319)
* Ευφημία της Πομερανίας (1326–1330)
* Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ (1330–1331)
* Χέλβιγκ του Σλέσβιχ (1340–1374)

## [[Οίκος της Πομερανίας]]
* Φιλίππη της Αγγλίας (1406–1430)

## Οίκος του Παλατινάτου-Νόιμαρκτ
* Δωροθέα του Βρανδεμβούργου (1445–1448)

## [[Οίκος του Όλντενμπουργκ|Οίκος του Ολδεμβούργου]]
* Δωροθέα του Βρανδεμβούργου (1449–1481)
* Χριστίνα της Σαξονίας (1481–1513)
* Ισαβέλλα της Αυστρίας (1515–1523)
* Σοφία της Πομερανίας (1523–1533)
* Δωροθέα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1534–1559)
* Σοφία του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο (1572–1588)
* Άννα Αικατερίνη του Βρανδεμβούργου (1597–1612)
* Σοφία Αμαλία του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (1648–1670)
* Καρλόττα Αμαλία της Έσσης-Κάσσελ (1670–1699)
* Λουίζα του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο (1699–1721)
* Άννα Σοφία Ρέβεντλοβ (1721–1730)
* Σοφία Μαγδαληνή του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ (1730–1746)
* Λουίζα της Μεγάλης Βρετανίας (1746–1751)
* Ιουλιανή Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ (1752–1766)
* Καρολίνα Ματθίλδη της Μεγάλης Βρετανίας (1766–1775)
* Μαρία Σοφία της Έσσης-Κάσσελ (1808–1839)
* Καρολίνα Αμαλία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ (1839–1848)

## [[Οίκος του Γκλύξμπουργκ|Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ]]
* Λουίζα της Έσσης-Κάσσελ (1863–1898)
* Λουίζα της Σουηδίας (1906–1912)
* Αλεξανδρινή του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1912–1947)
* Ίνγκριντ της Σουηδίας (1947–1972)
* Ερρίκος ντε Λαμπόρντ ντε Μονπεζά (1972–2018)
* Μαίρη Ντόναλτσον (2024-σήμερα)

Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας
Δούκισσα της Γένοβας

Αυτή η λίστα είναι με τις **δούκισσες της Γένοβας**, σύζυγοι των Δούκων της Γένοβας.

## Δούκισσες της Γένοβας
*Μαρία Χριστίνα της Νάπολης και της Σικελίας (1815-1821)
*Ελισάβετ της Σαξονίας (1850-1855)
*Ισαβέλλα της Βαυαρίας (1883-1924)

## Τιτουλάριες Δούκισσες της Γένοβας
*Μαρία Λουίζα Αλλιάγκα Γκαντόλφι (1938-1963)
*Λυδία του Άρενμπεργκ (1963-1977)
*Λουκία των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1990-1996)

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος συζύγων της Σαβοΐας

Κατηγορία:Δούκισσες της Γένοβας
Σεβινί-λα-Φορέ

Το **Σεβινί-λα-Φορέ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Αρδεννών, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες των Αρδεννών
Χόρας Ανέσλυ Βάτσελ

Ο **Χόρας Ανέσλυ Βάτσελ** (, 30 Οκτωβρίου 1861 – 10 Ιανουαρίου 1955) ήταν πολύγραφος Άγγλος πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Συνέγραψε μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, διηγήματα, δοκίμια και αυτοβιογραφικά έργα.

Γεννήθηκε στο διαμέρισμα Σύντεναμ του Λονδίνου και ήταν ο μεγαλύτερος από τους τρεις γιους του πρωην γαιοκτήμονα Ρίτσαρντ Τάνφηλντ Βάτσελ και της συζύγου του Τζωρτζίνας Ανέσλυ, μακρινής συγγενούς του Υπουργού Αποικιών Άλφρεντ Λύτελτον. Ο Χόρας τελείωσε το φημισμένο Σχολείο Χάροου και μετά σπούδασε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχερστ. Μετά από μικρό διάστημα στην Ταξιαρχία Τυφεκιοφόρων, ο Βάτσελ πήγε στην Καλιφόρνια ως συνεταίρος σε μια κτηματομεσιτική εταιρεία. Επέστρεψε στην Αγγλία 17 χρόνια αργότερα, το 1900, και αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Συνέγραψε πάνω από 50 βιβλία πεζογραφίας και 22 θεατρικά έργα, από τα οποία το πλέον επιτυχημένο όσο ζούσε ήταν το *Quinneys* (1914), που γυρίσθηκε σε βωβή ταινία ήδη το 1919. Πολλά από τα έργα του πρωτοεμφανίσθηκαν σε συνέχειες σε περιοδικά.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βάτσελ Οράτιος-Αννέσλυ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8, σελ. 144

Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Μπόρλενγκε

Το *'Μπόρλενγκε* () είναι πόλη και δήμος της Σουηδίας, στην Κομητεία Ντάλαρνα. Η πόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 151 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και ο πληθυσμός της το 2021 ήταν 44.898 κάτοικοι.

## Ιστορία
Αρχικώς το Μπόρλενγκε ήταν μικρό χωριό, που ανιχνεύεται στα αρχεία από το 1390-1400 ή και παλαιότερα. Το χωριό ήταν ασήμαντο μέχρι το 1872, οπότε άρχισε η κατασκευή του εργοστασίου σιδηρουργίας *Domnarfvets Jernverk* στο γειτονικό χωριό Ντόμναρβετ. Λίγο αργότερα, το 1875, εγκαινιάσθηκε μια σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Φάλουν και Λούντβικα, που διερχόταν από το Μπόρλενγκε. Χάρη στον σιδηροδρομικό σταθμό του, το Μπόρλενγκε απέκτησε μεγάλη σημασία για την εξυπηρέτηση της σιδηρουργίας του Ντόμναρβετ.

Το 1898 το χωριό εξασφάλισε προνόμια από τη σουηδική κυβέρνηση ως κώμη αγοράς (*köping*), παρά το ότι είχε μόλις 1.300 περίπου κατοίκους. Το 1971 ιδρύθηκε ο Δήμος του Μπόρλενγκε.

## Παραπομπές


Μπορλενγκε
Βάτων (κωμωδιογράφος)

Ο **Βάτων** (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας κωμικός ποιητής της Νέας κωμωδίας. Είναι γνωστό ότι συνέγραψε τις κωμωδίες με τίτλους *Αιτωλός*, *Ανδροφόνος*, *Ευεργέται* και *Συνεξαπατών*, από τις οποίες διασώθηκαν ελάχιστα αποσπάσματα, όλα από τον Αθήναιο στους *[[Δειπνοσοφισταί|Δειπνοσοφιστάς]]*. Ο Βάτων γενικώς διακωμωδεί τους φιλοσόφους της εποχής του, οι οποίοι, ενώ αναζητούσαν τον ορισμό του αγαθού και φρόνιμου ανθρώπου, ο έκλυτος βίος τους ερχόταν σε αντίθεση με τη διδασκαλία τους.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 148

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές
Επίνικος

: * *Αυτό το λήμμα αναφέρεται στον κωμωδιογράφο. Για τον ομώνυμο Ολυμπιονίκη αθλητή, δείτε [[Επίνικος ο Κυζικηνός]].*
 

Ο **Επίνικος** (αρχ. ελλ. *Ἐπίνικος*, 3ος αιώνας π.Χ.) αρχαίος Αθηναίος κωμικός ποιητής της Νέας κωμωδίας. Είναι γνωστό ότι συνέγραψε τις κωμωδίες *Υποβαλλόμεναι* και *Μνησιπτόλεμος*, από τις οποίες διασώθηκαν ελάχιστα αποσπάσματα. Ο δεύτερος τίτλπς προσδιορίζει τη χρονολογία συγγραφής του έργου στην εποχή του Αντιόχου Γ΄ του Μέγα, περί το 217 BC, καθώς ο Μνησιπτόλεμος ήταν ιστορικός που έχαιρε της μεγάλης εύνοιας του βασιλέως αυτού.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές
Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία

Η **Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία** (συντομογραφία:  ή ) είναι εθνικιστική οργάνωση νεολαίας που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε στις 1 Απριλίου 2019 από μια ομάδα μαθητών, φοιτητών και νέων εργαζομένων. Η οργάνωση αυτοπροσδιορίζεται ως ανεξάρτητη, ακομμάτιστη και αυτόνομη, με στόχο τη δραστηριοποίηση νεαρών Ελλήνων και Ελληνίδων σε εθνικά και κοινωνικά ζητήματα.

## Ιδεολογία
Οι ιδρυτές του συλλόγου αναφέρουν ότι η ιδεολογική του βάση είναι ο «λαϊκός εθνικισμός» σε συνδυασμό με το δόγμα και την παράδοση της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Περιγράφουν επίσης τη στάση της οργάνωσης ως ελληνοκεντρική, παραδοσιοκρατική και αντι-οικουμενιστική, αποστασιοποιημένη από «ξενολατρικές» ή «παγανιστικές» επιρροές.

Η ΕΟΝ διατυπώνει ένα ιδεολογικό πλαίσιο που δίνει έμφαση στην ενίσχυση της εθνικής και χριστιανικής ταυτότητας στους νέους, την επιστροφή σε παραδοσιακές αξίες και την αντίληψη ότι η ελληνική νεολαία αντιμετωπίζει κρίση προσανατολισμού λόγω κοινωνικών και πολιτισμικών μεταβολών. Στο δημόσιο λόγο του, ο σύλλογος υποστηρίζει ότι η ορθοδοξία αποτελεί κεντρικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητας και πρέπει να προστατευθεί.

Σχετικά με τη μετανάστευση, η οργάνωση υποστηρίζει θέσεις αυστηρού ελέγχου των συνόρων και περιοριστικών πολιτικών, τις οποίες συνδέει με την προστασία της κοινωνικής και εθνικής συνοχής. Οι θέσεις αυτές αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου πολιτικού αφηγήματος που εστιάζει στη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας, στην ενίσχυση των θρησκευτικών αξιών και στην αντίθεση προς σύγχρονες μορφές πολιτισμικής ή κοινωνικής αλλαγής.

Στο πλαίσιο αυτό, διατυπώνονται ανησυχίες για το δημογραφικό ζήτημα και προτείνεται η ενίσχυση της οικογένειας και των παραδοσιακών κοινωνικών δομών ως τρόπος αντιμετώπισής του.

Παράλληλα, η οργάνωση εκφράζει ιδεολογική αντίθεση στις αμβλώσεις, τις οποίες θεωρεί ασύμβατες με τις ηθικές αρχές.

## Αντιδράσεις
Η οργάνωση βρέθηκε στο επίκεντρο των ειδησεογραφικών μέσων όταν ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ - Κινήματος Αλλαγής Νίκος Παπανδρέου κατήγγειλε τη συμμετοχή της στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, αποκαλώντας την ακραία εθνικιστική με υπερακροδεξιά χαρακτηριστικά. Επίσης σε δημόσια τοποθέτησή του, ο ίδιος αιτήθηκε στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια να διερευνήσει το ζήτημα και να εντοπίσει τον υπεύθυνο για τη συγκεκριμένη συμμετοχή σε στρατιωτική δραστηριότητα, εφόσον ο ίδιος ο υπουργός δεν είχε εγκρίνει τη σχετική απόφαση. Παράλληλα, κάλεσε τον ΠρωθυπουργόΚυριάκο Μητσοτάκη να λάβει τις απαραίτητες αποφάσεις για την προστασία των πολιτειακών θεσμών και να προχωρήσει σε νομοθετική πρωτοβουλία, με σκοπό την αποτροπή παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον. Κατά τη δήλωσή του Παπανδρέου, προειδοποίησε ότι, σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρξουν αντικειμενικές και ιστορικές ευθύνες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικές εθνικιστικές οργανώσεις
Κατηγορία:Εθνικιστικά κινήματα
Κατηγορία:Πολιτικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Ιερά Επισκοπή Κιγκάλι και Ρουάντας

Η **Ιερά Επισκοπή Κιγκάλι και Ρουάντας** είναι από τις επισκοπές του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Στη δικαιοδοσία της Επισκοπής περιλαμβάνεται η Ρουάντα και έδρα της είναι η πόλη Κιγκάλι.

## Ιστορικά στοιχεία
Στις 6 Οκτωβρίου 2009, ιδρύθηκε η Ιερά Επισκοπή Μπουρούντι και Ρουάντας, περιλαμβάνοντας τα δύο αυτά κράτη. Πρώτος επίσκοπος εξελέγη ο Αρχιμανδρίτης Σάββας Χειμωνέτος. Στις 15 Μαΐου 2011, το κράτος της Ρουάντας μέσω του Υπουργείου Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Θρησκευμάτων αναγνωρίζει την Ορθόδοξη Εκκλησία και το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.

Στις 6 Δεκεμβρίου 2012, χειροτονήθηκε Επίσκοπος Μπουρούντι και Ρουάντας ο μέχρι τότε Πατριαρχικός Επίτροπος Νοτίου Σουδάν, Αρχιμανδρίτης Ιννοκέντιος Μπιακατόντα. Στις 30 Οκτωβρίου 2022, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄ πραγματοποίησε τα εγκαίνια του του πρώτου Ορθοδόξου Καθεδρικού Ναού των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην πόλη Ρουαμαγκάνα, ενώ έθεσε και τον θεμέλιο λίθο, για την ανέγερση του νέου Μητροπολιτικού Μεγάρου, Σχολείου και Κλινικής.

Στις 15 Φεβρουαρίου 2024, η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας αποφάσισε την κατάτμηση της Ιεράς Μητροπολέως Μπουρούντι και Ρουάντας στην Ιερά Επισκοπή Μπουζουμπούρας και Μπουρούντι και στην Ιερά Επισκοπή Κιγκάλι και Ρουάντας. Καθήκοντα Πατριαρχικού Επιτρόπου της Ιεράς Επισκοπής Κιγκάλι ανατέθηκε στον Αρχιμανδρίτη Νεκτάριο Doumas, ο οποίο εν τέλει δεν αποδέχθηκε τον ορισμό του. Στις 18 Απριλίου του ιδίου έτους, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄ όρισε τον Επίσκοπο Μπουκόμπας και Δυτικής Τανζανίας Χρυσόστομο ως Πατριαρχικό Επίτροπο της Ιεράς Επισκοπής. Τον Ιούλιο του 2024 η Κυβέρνηση της Ρουάντας, ψήφισε νόμο για τις θρησκείες, όπου απαιτεί όλοι οι ιερείς να είναι θεολόγοι, οι ιεροί ναοί να έχουν πυρασφάλεια, κλιματισμό, κάμερες κ.ά., η Εκκλησία να συνάψει σύμβαση με τον εκάστοτε Δήμο για συνεργασία σε κοινωνικό έργο, να υπάρχει τραπεζικός λογαριασμός με ποσό περί τις 10.000€ και να υπάρχει σχετικό ενυπόγραφο αίτημα για λειτουργία Ναού από 1.000 άτομα. Βάσει του νόμου αυτού, έκλεισαν και οι 18 Ιεροί Ναοί της Ιεράς Επισκοπής Κιγκάλι.

Στις 7 Οκτωβρίου 2025, εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας νέος Επίσκοπος ο Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Σκρέτας, ο οποίος χειροτονήθηκε στον βαθμό του επισκόπου, από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο, στην Ιερά Πατριαρχική Μονή Αγίου Γεωργίου Παλαιού Καΐρου, στις 2 Νοεμβρίου.

## Επισκοπικός κατάλογος

## Παραπομπές

Κιγκάλι και Ρουάντας
Η στιγμή της αλήθειας

***Η στιγμή της αλήθειας*** () είναι Ιταλική δραματική ταινία του 1965 σε σκηνοθεσία του Φραντσέσκο Ρόσι,, ο οποίος έγραψε και το σενάριο σε συνεργασία με τους Πέδρο Μπελτράν και Πέδρο Πορταμπέλα. Πρωταγωνιστούν οι Μιγκέλ Ματέο Μιγκελίν και Λίντα Κρίστιαν.

Συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 1965.

## Σύνοψη
Ο Μιγκέλ εγκαταλείπει την επαρχία επειδή δεν θέλει να γίνει ένας φτωχός αγρότης όπως ο πατέρας του. Στη μεγάλη πόλη δοκιμάζει τα πάντα για να τα καταφέρει, αλλά δεν καταφέρνει τίποτα μέχρι που γίνεται ταυρομάχος.

## Υποδοχή
Στο Rotten Tomatoes, η ταινία έχει συνολική βαθμολογία 80% με βάση 8 θετικές και 2 αρνητικές κριτικές.
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ισπανία
Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 1965
Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φραντσέσκο Ρόσι
Γενικές εκλογές των Φιλιππίνων 2025

Οι **γενικές εκλογές του 2025 στις Φιλιππίνες** διεξήχθησαν στις 12 Μαΐου 2025. Κατά τη διάρκεια αυτών των ενδιάμεσων εκλογών, όπου οι νικητές αναλαμβάνουν καθήκοντα στα μέσα της θητείας του προέδρου Μπονγκμπόνγκ Μάρκος, όλες οι 317 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και 12 από τις 24 έδρες στη Γερουσία τέθηκαν σε ψηφοφορία για τον σχηματισμό του 20ού Κογκρέσου των Φιλιππίνων. Τοπικές εκλογές διεξήχθησαν επίσης για την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία σε κάθε επαρχία, πόλη και δήμο της χώρας. 

Αυτές ήταν οι πρώτες γενικές εκλογές που διεξήχθησαν μετά τις εκλογές μπαράνγκαϊ και Σανγκουνιάνγκ Καμπατάαν του 2023. Αυτές οι εκλογές ήταν επίσης οι πρώτες αυτοματοποιημένες εκλογές που επιβλέφθηκαν από τη νοτιοκορεατική εταιρεία Miru Systems, μετά την απόφαση της Εκλογικής Επιτροπής (COMELEC) να αποκλείσει τη Smartmatic από τη συμμετοχή σε μελλοντικές εκλογές.

Η Lakas–CMD παρέμεινε το πιο κυρίαρχο κόμμα στη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς 104 από τους υποψήφιους βουλευτές του στις ενδιάμεσες εκλογές του 2025 εξασφάλισαν έδρες για την 20ή Εθνοσυνέλευση, προσθέτοντας ότι θα συνεχίσουν να στηρίζουν την προεδρική διοίκηση του Μάρκος. Μόνο έξι από τους δώδεκα εκλεγμένους γερουσιαστές ανήκουν στη συμμαχία του Μάρκος· από αυτούς τους έξι, η μία (Καμίλ Βιγιάρ) βρίσκεται μόνο εν μέρει στο στρατόπεδό του, καθώς αποδέχθηκε επίσης τη στήριξη της Σάρα Ντουτέρτε. Τέσσερις από τους εκλεγμένους γερουσιαστές ανήκουν στο στρατόπεδο Ντουτέρτε, συμπεριλαμβανομένης της αδελφής του προέδρου, Ίμι Μάρκος. Δύο βρίσκονταν στους τρεις πρώτους σε ψήφους, μπροστά από οποιονδήποτε υποψήφιο του Μάρκος. Οι εκλογές πιθανόν να έχουν επίδραση στη διαδικασία καθαίρεσης της Σάρα Ντουτέρτε.

Οι γενικές εκλογές κατέγραψαν συμμετοχή 82,2%, τη μεγαλύτερη για ενδιάμεση εκλογική αναμέτρηση, με 57.350.968 ψηφοδέλτια να έχουν καταμετρηθεί από 69.673.653 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους.
 
## Αποτελέσματα
### Βουλή των Αντιπροσώπων
#### Τακτικές εκλογικές περιφέρειες

300px|Βουλή

### Γερουσία

**Σημείωση**: Το εμφανιζόμενο σύνολο, 428.489.615, δεν αντιστοιχεί στο άθροισμα των μεμονωμένων ψήφων που εκφράστηκαν για κάθε κόμμα, αλλά στο άθροισμα των συνολικών προτιμήσεων: διότι το φιλιππινέζικο εκλογικό σύστημα επιτρέπει την έκφραση όχι ψήφων για κόμματα αλλά ατομικών προτιμήσεων για υποψηφίους· κάθε ψηφοφόρος μπορεί να εκφράσει πολλαπλές προτιμήσεις και συνεπώς ο συνολικός αριθμός είναι μεγαλύτερος.

**Σημείωση**: Από τον αριθμό των ψηφισάντων (57.350.958), οι 40.252.938 (70,19%) είναι ψηφοφόροι που εξέφρασαν έγκυρες ψήφους.

## Παραπομπές


Φιλιππινες
2025
Ευρυδίκη (Δισκογραφία)

= Ευρυδίκη (τραγουδίστρια) =
**<big><u>ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ [[Ευρυδίκη (τραγουδίστρια)|ΑΛΜΠΟΥΜ]]</u></big>**

* **ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ (1991)**  (Minos ΕΜΙ)

* **<big>ΠΟΣΟ ΛΙΓΟ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ (1992)</big>** (Minos ΕΜΙ)

* **<big>ΜΙΣΗΣΕ ΜΕ (1993)</big>** (Minos EMI)

* **<big>ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΓΥΝΑΙΚΑΣ (1995)</big>** (Minos EMI)

* **<big>Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ</big>** (ΔΙΠΛΟ ΑΛΜΠΟΥΜ) **<big>(1996)</big>** (Minos EMI)  

**<big>ΠΕΣ ΤΟ ΜΟΥ ΑΥΤΟ (1997)</big>**  (Minos EMI)

**<big>ΔΕΣΕ ΜΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ (1998)</big>**  (Minos EMI)

**<big>ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ (1999)</big>**  (Minos EMI)

**<big>ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ (2000)</big>**  (Minos EMI)

**<big>ΟΣΟ ΦΕΥΓΩ ΓΥΡΙΖΩ (2003)</big>**  (Minos EMI)

**<big>ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΒΑΓΟΝΙ (2005)</big>**  (Minos EMI)

**<big>13 (ΔΕΚΑΤΡΙΑ) (2007)</big>**  (VARIOUS MUSIC / DED MUSIC)

**<big>ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ</big>** (ΕΥΡΥΔΙΚΗ & ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΡΓΙΑΛΑΣ) **<big>(2009)</big>** (Minos EMI)

**<big>ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΜΑΜΑ (2011)</big>** (ΕΜΙ)

**<big>25 ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ (2017)</big>**  (Panic Records)

* **<big>ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΛΟΣ (2023)</big>**  (Panic Records)
Μουχαμάντ αλ-Ναφς αλ-Ζακιγιά

Ο *Αμπού Αμπντ Αλάχ Μουχαμάντ ιμπν Αμπντ Αλάχ ιμπν αλ-Χασάν αλ-Μουθανά ιμπν αλ-Χασάν αλ-Μουτζταμπά ιμπν Αλί ιμπν Αμπί Ταλίμπ* ή **Μουχαμάντ αλ-Ναφς αλ-Ζακιγιά** (αραβ.:  , που σημαίνει Αγνή Ψυχή) ήταν απόγονος τού Μωάμεθ προφήτη τού Ισλάμ, μέσω τής κόρης του Φατιμά. Γνωστός για τις επιβλητικές ρητορικές του ικανότητες, την ευγενική του συμπεριφορά και την εντυπωσιακή του σωματική διάπλαση, ηγήθηκε της Εξέγερσης των Αλιδών στη Μεδίνα, μίας αποτυχημένης εξέγερσης, εναντίον τού 2ου Αββασίδη χαλίφη Αλ-Μανσούρ. Αυτός και μερικές εκατοντάδες στρατιώτες αντιμετώπισαν μία μεγάλη δύναμη των Αββασιδών υπό τον Ισά ιμπν Μουσά, και σκοτώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 762 μ.Χ. (145 ΈΕ).

## Ο βίος του
[δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Ο τάφος τού Αλ-Ζακιγιά στο νεκροταφείο αλ-Μπακί στη [Μεδίνα.]]
Αρχικά, ήλπιζε να επαναστατήσει ενάντια στην κυριαρχία των Ομεϋαδών, όταν τα παιδιά τού Χασίμ τού έδωσαν την υποταγή τους στην Άμπβα. Ανάμεσά τους ήταν ο Ιμπραχίμ αλ-Ιμάμ, ο ας-Σαφά και ο αλ-Μανσούρ. Αλλά σύντομα έγινε σαφές ότι η κυριαρχία των Αββασιδών είχε εδραιωθεί, έτσι όσοι τού είχαν δώσει την υποταγή τον εγκατέλειψαν, και μία άλλη ομάδα Σιιτών συνέρρευσε γύρω του. 

### Προσωπικότητα
Ο Μουχαμάντ ήταν μία εμπνευσμένη μορφή για πολλούς σε όλο το χαλιφάτο, οι οποίοι πίστευαν ότι ήταν προορισμένος για δόξα, λόγω της καταγωγής του. Για χρόνια μεταμφιεσμένος ταξίδευε κρυφά, καθώς η δηλωμένη σχέση του με τον Προφήτη σήμαινε, ότι αποτελούσε απειλή για την καθιερωμένη πολιτική τάξη. Τελικά κατάφερε να συγκεντρώσει έναν αρκετά μεγάλο, αλλά άτακτο στρατό, και να καταλάβει την πόλη τής Μεδίνας. Στη συνέχεια έφυγε από τη Μεδίνα το έτος 145 ΈΕ, και κατέλαβε τη Μέκκα και την Υεμένη. Δολοφονήθηκε στη Μεδίνα λίγους μήνες αργότερα. 

### Εξέγερση το 762–763
Η Μεδίνα ήταν ένα εξαιρετικά φτωχό μέρος για οποιαδήποτε μεγάλης κλίμακας εξέγερση, λόγω τής εξάρτησής της από άλλες επαρχίες για αγαθά, και ο ετερόκλητος στρατός των πιστών του δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τούς αυτοκρατορικούς στρατιώτες τού χαλίφη. Παρά το πλεονέκτημα που κατείχαν τα στρατεύματα των Αββασιδών, ο Μουχαμάντ αρνήθηκε να παραιτηθεί τις ώρες πριν από τη μάχη, αξιοποιώντας τα ιστορικά χαρακώματα που είχε σκάψει ο Προφήτης, για να οχυρώσει την πόλη δεκαετίες νωρίτερα. 

## Δείτε επίσης
* Αββασίδες
* Αλίδες
* Aμπντουλάχ Σαχ Γαζί, γιος τού Μωάμεθ
* Τζαφάρ αλ-Σαντίκ
* Ναφς-ε-Ζακιγιά (Αγνή Ψυχή)
* Ζαϊδισμός

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χασανίδες
Μπισρ ιμπν Χασάν

Ο **Μπισρ ιμπν αλ-Χασάν** (αραβ.:   ) ήταν δισεγγονός τού Μωάμεθ προφήτη τού Ισλάμ. Ήταν γιος τού 2ου Σιίτη Ιμάμη Χασάν ιμπν Αλί.   Θεωρείται ένας από τους μάρτυρες τής Μάχης τής Καρμπάλα,    αν και κανένα αρχείο δεν περιγράφει τις συνθήκες θανάτου του από εχθρικές δυνάμεις.  

Η πρώτη αναφορά για τον θάνατο τού Μπισρ ιμπν αλ-Χασάν στην Καρμπάλα, έγινε από τον Σιίτη λόγιο Ιμπν Σαχρασούμπ. Από τους 20 γιους τού Χασάν ιμπν Αλί, επτά συμμετείχαν στη μάχη, μεταξύ των οποίων και ο Μπισρ ιμπν αλ-Χασάν.  Όλοι, εκτός από έναν αδελφό, σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια τής μάχης. Στην αφήγησή του για τούς θανάτους τους, ο Σαχρασούμπ γράφει για τον Μπισρ: «... και έχει ειπωθεί, ότι και ο Μπισρ υπέστη μαρτυρικό θάνατο». 

Μεταξύ των αδελφών τού Μπισρ ιμπν αλ-Χασάν που ήταν παρόντες στην εκδήλωση τής Ασούρα, ήταν ο Αμρ (ο οποίος σκοτώθηκε στην εκδήλωση στην Κερμπάλα, όταν ήταν παιδί),  ο Χασάν (πιο γνωστός ως «Χασάν αλ-Μουθαανά»), ο Κασίμ (ο οποίος θεωρείται επίσης ότι σκοτώθηκε στην Κερμπάλα), ο Αμπντ Αλάχ (Αμπντ Αλάχ αλ-Ασγκάρ).  

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος των θυμάτων τού στρατού τού Χουσεΐν στη Μάχη τής Καρμπάλα
* Χουσεΐν ιμπν Αλί
* Μάχη τής Καρμπάλα
* Σάγιντ
* Προσκύνημα Αρμπαΐν
* Μπανού Χασίμ

## Αναφορές

Κατηγορία:Σιιτικό Ισλάμ
Αμπντ Αλάχ ιμπν Χασάν ιμπν Αλί

Ο **Αμπντ Αλάχ ιμπν αλ-Χασάν ιμπν Αλί** (αραβ.: عبد الله بن الحسن بن علي) ήταν γιος τού Χασάν ιμπν Αλί. Πήγε στην Καρμπάλα με τον θείο του Χουσεΐν ιμπν Αλί, και σκοτώθηκε στη μάχη τής Καρμπάλα. Το όνομά του αναφέρθηκε στο Zιγιαράτ αλ-Ναχιγιά αλ-Μουκαντασά.  

Σύμφωνα με τούς Σιίτες Μουσουλμάνους, ο Αμπντ Αλάχ ιμπν αλ-Χασάν ήταν 11 ετών, όταν σκοτώθηκε στη Μάχη τής Καρμπάλα. Κατά τις τελευταίες στιγμές τής ζωής τού Χουσεΐν ιμπν Αλί, ο Μπαχρ ιμπν Καάμπ ετοιμαζόταν να τον χτυπήσει, όταν ο Αμπντ Αλάχ βγήκε τρέχοντας από τις σκηνές. Τού στάθηκε εμπόδιο, και φώναξε «ω, γιε τής διεφθαρμένης γυναίκας! Θα χτυπήσεις τον θείο μου;». Ο Αμπντ Αλάχ προστάτευσε τον Χουσεΐν από το χτύπημα τού σπαθιού, με αποτέλεσμα να κοπεί το χέρι του, και να αρχίσει να κρέμεται. Ο Αμπντ Αλάχ φώναξε «ω, θείε». Ο Χουσεΐν έπιασε τον ανιψιό του, τον τράβηξε στο στήθος του και είπε «ω, γιε τού αδελφού μου! Υπόμεινε υπομονετικά όσα έχεις υποφέρει, και θεώρησέ το καλό, διότι ο Αλλάχ θα σε κάνει να συναντήσεις τούς ευσεβείς προγόνους σου». Σε εκείνο το σημείο, ο Χαρμαλά ιμπν Καχίλ έριξε ένα βέλος στον Αμπντ Αλάχ, και τον σκότωσε στην αγκαλιά τού θείου του.

## Αναφορές


Κατηγορία:Χασανίδες
Πολιορκία της Ιερουσαλήμ (1244)

Η **πολιορκία της Ιερουσαλήμ** το 1244 έλαβε χώρα μετά την ΣΤ΄ Σταυροφορία, όταν ένας στρατός των Χοβαρεσμίων κατέκτησε την πόλη στις 15 Ιουλίου 1244.

## Το προανάκρουσμα
Ο βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ της Γερμανίας ηγήθηκε τής ΣΤ΄ Σταυροφορίας από το 1228 έως το 1229, και διεκδίκησε τον τίτλο τού βασιλιά τής Ιερουσαλήμ, ως σύζυγος τής Ισαβέλλας Β΄ ντε Μπριέν, βασίλισσας τής Ιερουσαλήμ από το 1212. Ο στρατός που έφερε ο βασιλιάς και η φήμη του στον μουσουλμανικό κόσμο, ήταν αρκετά για να ανακτήσουν την Ιερουσαλήμ, τη Βηθλεέμ, τη Ναζαρέτ και πολλά οχυρά χωρίς μάχη, όπως υπογράφηκε με συνθήκη με τον Αγιουβίδη σουλτάνο αλ-Καμίλ. Ωστόσο, η Ιερουσαλήμ δεν παρέμεινε στα χέρια των Χριστιανών για πολύ, καθώς, παρά τα περαιτέρω εδαφικά κέρδη λίγα χρόνια νωρίτερα στη Σταυροφορία των Βαρόνων, οι τελευταίοι δεν ήλεγχαν επαρκώς τα περίχωρα τής πόλης, ώστε να είναι σε θέση να εξασφαλίσουν αποτελεσματική άμυνα.

Ο στρατός των Χοβαρεσμίων αποτελούνταν από 10.000 ιππείς, και περιλάμβανε τόσο μερικά από τα υπολείμματα τού στρατού τού τελευταίου Χοβαρεσμσάχ, Τζαλάλ αλ-Ντιν Μανγκμπουρνί, που αποτελούνταν κυρίως από Κιπτσάκους, όσο και τούς Κούρδους Καϊμαρίγια. Δρούσαν σε συνεννόηση με τον Αγιουβίδη σουλτάνο. 

## Η μάχη
Το 1244 οι Αγιουβίδες επέτρεψαν στους Χοβαρεσμίους, των οποίων η αυτοκρατορία είχε καταστραφεί από τούς Μογγόλους το 1231, να επιτεθούν στην πόλη. Η πολιορκία έλαβε χώρα στις 15 Ιουλίου, και η πόλη έπεσε γρήγορα. Οι Χοβαρέσμιοι λεηλάτησαν την Αρμενική Συνοικία, όπου αποδεκάτισαν τον χριστιανικό πληθυσμό, και έδιωξαν τούς Εβραίους.  Επιπλέον, λεηλάτησαν τούς τάφους των πρώτων βασιλέων τής Ιερουσαλήμ στην Εκκλησία τού Παναγίου Τάφου, και ξέθαψαν τα οστά τους: οι τάφοι τού Βαλδουίνου Α΄ και τού αδελφού του Γοδεφρείδου τού Μπουγιόν έγιναν κενοτάφια. Στις 23 Αυγούστου ο Πύργος τού Δαβίδ παραδόθηκε στις δυνάμεις των Χοβαρεσμίων, και περίπου 6.000 χριστιανοί άνδρες, γυναίκες και παιδιά βάδισαν έξω από την Ιερουσαλήμ , όπου σφαγιάστηκαν, ακόμη και μετά την υπόσχεση ασφαλούς διέλευσης: μόνο 300 κατάφεραν να διαφύγουν στη Γιάφα. 

## Οι συνέπειες
Η λεηλασία τής πόλης και η σφαγή που την ακολούθησε, ώθησαν τους Σταυροφόρους να συγκεντρώσουν μία δύναμη, για να ενωθούν με τις δυνάμεις των Αγιουβιδών, και να πολεμήσουν ενάντια στις αιγυπτιακές και τις δυνάμεις των Χοβαρεσμίων στη Μάχη τού Λα Φορμπί.  Επιπλέον, τα γεγονότα ενθάρρυναν τον βασιλιά τής Γαλλίας Λουδοβίκο Θ΄ να οργανώσει την Ζ΄ Σταυροφορία.

## Αναφορές

## Πηγές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Πολιορκία στο Ορθόδοξο Wiki
* Η Πολιορκία της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάνικα
* Η Πολιορκία στο WZO.org, Χρονολόγιο: Ιστορία της Ιερουσαλήμ
* Η πολιορκία του Κέντρου Πόρων Εβραϊκής Ιστορίας

Κατηγορία:Πολιορκίες των Σταυροφοριών
Δικαρυωτικό κύτταρο

[μικρογραφία|Δικάρυα σε κύκλο [Μίτωση|μίτωσης βασιδιομύκητα.]]
Το **δικαρυωτικό κύτταρο** είναι ένα χαρακτηριστικό του κυτταρικού πυρήνα, που είναι μοναδικό σε συγκεκριμένους μύκητες. (Η πράσινη άλγη *Derbesia* θεωρείτο η εξαίρεση για πολύ καιρό , μέχρι που η ετεροκαρυωτική υπόθεση αμφισβητήθηκε από μεταγενέστερες μελέτες.) Οι συμβατοί κυτταρικοί τύποι μπορούν να συμπτύξουν το κυτταρόπλασμα τους (**πλασμογαμία**). Όταν αυτό συμβεί, οι δύο πυρήνες των δύο κυττάρων αποτελούν ένα ζεύγος και συμβιώνουν χωρίς να συμπτυχθούν μεταξύ τους (**καρυογαμία**). Αυτή η κατάσταση μπορεί να διατηρηθεί για όλα τα κύτταρα των υφών, με σύγχρονη διαίρεση, έτσι ώστε όλα τα ζεύγη πυρήνων να περνάνε σε νεώτερα κύτταρα. Στους Ασκομύκητες αυτό το χαρακτηριστικό εντοπίζεται περισσότερο σε ασκογενείς υφές και στο ασκοκάρπιο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του μυκηλίου παραμένει μονοκαρυωτικό. Στους Βασιδιομύκητες το δικαρυωτικό μυκήλιο είναι η κυρίαρχη φάση, με τις περισσότερες μονοκαρυωτικές υφές των Βασιδιομυκήτων να αναπτύσσονται αδύναμες και με μικρή διάρκεια ζωής.

Ο σχηματισμός του δικαρυωτικού κυττάρου είναι ένα τυπικό χαρακτηριστικό του υποβασιλείου των Δικάρυων, το οποίο αποτελείται από τους Βασιδιομύκητες και τους Ασκομύκητες. Ο σχηματισμός ράβδων στους Ασκομύκητες και των μυκηλιακών συνδέσεων στους Βασιδιομύκητες διευκολύνει την διατήρηση των δικαρυωτικών κυττάρων. Παρόλα αυτά, κάποιοι μύκητες σε αυτές τις συνωμοταξίες έχουν εξελίξει άλλες μεθόδους για τη διατήρηση των δικαρυωτικών κυττάρων, πέρα από τις ράβδους και τις μυκηλιακές συνδέσεις.

## Ετυμολογία
Το επίθετο δικαρυωτικός προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις δι - (δηλαδή διπλός) και *κάρυον*, (δηλαδή καρύδι), που αναφέρεται στον κυτταρικό πυρήνα.  

## Αναφορές

## Εξωτερικές συνδέσεις

* Ιστοσελίδα Fungi Online, σχηματισμός των δικαρυωτικών κυττάρων
* http://website.nbm-mnb.ca/mycologywebpages/NaturalHistoryOfFungi/DikaryaDiscussion.html
Κατηγορία:Μυκητολογία
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μουχαμάντ Α΄ της Χορασμίας

Ο **Κουτμπ αλ-Ντιν Μουχαμάντ** , περσ.:   ; πλήρες όνομα: *Κουτμπ αντ-Ντουνιά βα αντ-Ντιν Αμπούλ-Φαθ Μουχαμάντ Αρσλαντεγκίν ιμπν Ανουστεγκίν,* ήταν ο πρώτος σάχης τής Χορεσμίας από το 1097 έως το 1127. Ήταν γιος του Aνουστεγκίν Γκαρτσαΐ.

Γύρω στο 1097, ο Κουτμπ αλ-Ντιν Μουχαμάντ διορίστηκε κυβερνήτης τής Χορεσμίας από τον στρατιωτικό διοικητή τού Σελτζούκου σουλτάνου Μπερκιαρούκ, τον Χαμπασί ιμπν Αλτούν-Τακ. Ο Χαμπασί μόλις είχε καταστείλει μία εξέγερση δύο Σελτζούκων εμίρηδων, του Κουντούν και του Γιαρούκ-Τας, οι οποίοι είχαν σκοτώσει τον προηγούμενο κυβερνήτη τής Χορεσμίας, Εκιντσί, και ήθελαν να κυβερνήσουν οι ίδιοι την επαρχία. Έτσι, ο Κουτμπ αλ-Ντιν Μουχαμάντ ανέλαβε τον έλεγχο τής Χορεσμίας, και σταμάτησε μία προσπάθεια τού γιου τού Εκιντσί, Τογρίλ-Τεγκίν, να καταλάβει την περιοχή.

Κατά τη διάρκεια τής ζωής του, ο Κουτμπ αλ-Ντιν Μουχαμάντ παρέμεινε πιστός στον Σελτζούκο ηγεμόνα τού Χορασάν, Αχμάντ Σαντζάρ. Το 1113 ή το 1114 βοήθησε έναν συνάδελφό του Σελτζούκο υποτελή, τον Καραχανίδη Αρσλάν Χαν, να καταστείλει την αναταραχή, που προκλήθηκε από τις δυσαρεστημένες θρησκευτικές τάξεις στο βασίλειό του. Συμμετείχε επίσης στην στρατιωτική εκστρατεία τού Αχμάντ Σαντζάρ εναντίον τού μεγάλου Σελτζούκου Μαχμούντ Β΄, ο οποίος κυβέρνησε στο δυτικό Ιράν και το Ιράκ, το 1119.

Ο Κουτμπ αλ-Ντιν Μουχαμάντ πέθανε το 1127, και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ατσίζ.

## Αναφορές
* Boyle, JA. *Η Ιστορία του Ιράν του Cambridge, Τόμος 5: Οι περίοδοι Saljuq και Mongol.* Cambridge, Ηνωμένο Βασίλειο: Cambridge University Press, 1968.

Κατηγορία:Δυναστεία του Ανουστεγκίν
Αλά αλ-Ντιν Τεκίς

Ο **Αλά αλ-Ντιν Τεκίς** (περσ.: علاء الدين تكش· πλήρες όνομα: Αλά αλ-Ντουνιά βα αντ-Ντιν Αμπούλ Μουζαφάρ Τεκίς ιμπν ιλ-Αρσλάν) ή Τεκές ή Τακές ήταν ο σάχης τής αυτοκρατορίας των Χορασμίων από το 1172 έως το 1200. Ήταν γιος τού Ιλ-Αρσλάν. Η κυριαρχία του αμφισβητήθηκε από τον αδελφό του, Σουλτάν σαχ, ο οποίος κατείχε ένα πριγκιπάτο στο Χορασάν. Ο Τεκίς κληρονόμησε το κράτος τού Σουλτάν σαχ μετά το τέλος του το 1193. Στα τουρκικά, το όνομα Τεκίς σημαίνει *αυτός που χτυπάει στη μάχη*. 

Το 1194 ο Τεκίς νίκησε τον Σελτζούκο σουλτάνο τού Χαμαντάν, Τογρούλ Γ΄, σε συμμαχία με τον χαλίφη αλ-Νασίρ, και κατέκτησε τα εδάφη του. Μετά τον πόλεμο, χώρισε με το χαλιφάτο, και βρισκόταν στα πρόθυρα πολέμου μαζί του, μέχρι που ο χαλίφης τον αποδέχτηκε ως σουλτάνο του Ιράν, τού Χορασάν και τού Τουρκεστάν το 1198.

Απεβίωσε από περιαμυγδαλικό απόστημα το 1200 , και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Αλάντ-Ντιν Μουχαμάντ.

## Αναφορές

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Δυναστεία του Ανουστεγκίν
Δικάρυα

Τα **Δικάρυα** (**Dikarya**) είναι ένα υποβασίλειο των μυκήτων, το οποίο συμπεριλαμβάνει τις συνομοταξίες των Ασκομυκήτων και των Βασιδιομυκήτων, οι οποίοι παράγουν δικαρυωτικά κύτταρα, σε μορφή υφών ή μονοκυτταρικούς σχηματισμούς, αλλά πάντα χωρίς σχηματισμούς που μοιάζουν με ουρές ή μαστίγια. Στα Δικάρυα ανήκουν οι περισσότεροι από τους καλούμενους "ανώτερους μύκητες", αλλά επίσης μπορούν να συμπεριλαμβάνουν ορισμένα είδη με ατελείς μορφές, οι οποίοι αναφέρονται στην ιστορική βιβλιογραφία ως μούχλες.  Φυλογενετικά οι δύο συνομοταξίες συχνά κατηγοριοποιούνται μαζί. Σε μια δημοσίευση του 1998, ο Thomas Cavalier-Smith αναφέρθηκε στην ομάδα με την ονομασία Νεομύκητες.

## Φυλογενετική ανάλυση
Η ταξινόμηση του 2007 του βασιλείου των μυκήτων ήταν το αποτέλεσμα μιας συνεργατικής ερευνητικής προσπάθειας μεγάλης κλίμακας, στην οποία συμμετείχαν δεκάδες μυκητολόγων και άλλοι επιστήμονες, οι οποίοι εξειδικεύονται στην ταξινόμηση των μυκήτων. Αναγνώρισε επτά συνομοταξίες εντός των Μυκήτων, δύο εξ αυτών - οι Ασκομύκητες και οι Βασιδιομύκητες- συμπεριλαμβάνονται εντός του κλάδου, που αναπαριστά το υποβασίλειο των Δικάρυων. 

## Εγγενής αναπαραγωγή
μικρογραφία|Δικαρυωτικά κύτταρα σε κύκλο μίτωσης βασιδιομύκητα. Σημειώστε τους δύο πυρήνες οι οποίοι προέρχονται αρχικά από δύο ξεχωριστούς μύκητες.

### ''[[Ασκομύκητες]]''
μικρογραφία|Κύκλος ζωής και μορφολογία ασκομύκητα.
Η συνομοταξία των Ασκομυκήτων, χαρακτηρίζεται από το σχηματισμό μειωτικών σπορίων, τα οποία καλούνται ασκοσπόρια, και τα οποία εσωκλείονται σε έναν ειδικό σάκο, που ονομάζεται ασκός. Όλα τα μέλη αυτής της κατηγορίας παράγουν τα γενετικά συστατικά για εγγενή αναπαραγωγή.

### ''[[Βασιδιομύκητες]]''
μικρογραφία|Κύκλος ζωής και μορφολογία Βασιδιομύκητα.
Η συνομοταξία των Βασιδιομυκήτων μπορεί να χωριστεί σε τρεις μεγάλες ομάδες : τα μανιτάρια, οι σκωρίες και οι άνθρακες. Η σύμπτυξη απλοειδών πυρήνων (καρυογαμία) συμβαίνει στα βασίδια, ειδικά ροπαλόμορφα κύτταρα στις άκρες των υφών. Αμέσως μετά το σχηματισμό του διπλοειδούς κυττάρου, συμβαίνει η μείωση με αποτέλεσμα τέσσερις απλοειδείς πυρήνες να μετακινούνται σε τέσσερα, συνήθως εξωτερικά κύτταρα, που καλούνται βασιδιοσπόρια.

### Προσαρμοστική λειτουργία
Έχει προταθεί ότι η εγγενής αναπαραγωγή εξελίχθηκε τόσο στους Ασκομύκητες όσο και στους Βασιδιομύκητες, ως προσαρμογή στις ζημιές του DNA μέσω του ομόλογου ανασυνδυασμού .

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* AFTOL classification at Dave Hibbett's site σ

Κατηγορία:Υποβασίλεια (βιολογία)
Κατηγορία:Ταξινομία μυκήτων
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αμίρ Σουρί των Γκουριδών

Ο **Αμίρ Σουρί** (περσ.:   ) ήταν ο βασιλιάς τής δυναστείας των Γκουριδών από τον 9ο έως τον 10ο αι. Σύμφωνα με ορισμένους θρύλους, ήταν απόγονος τού βασιλιά των Γκουρίδ, Αμίρ Μπαντζί, τού οποίου η κυριαρχία νομιμοποιήθηκε από τον χαλίφη των Αββασιδών Χαρούν αλ-Ρασίντ. Ο Αμίρ Σουρί είναι γνωστό ότι πολέμησε τον Σαφαρίδη ηγεμόνα Γιακούμπ ιμπν αλ-Λαΐθ αλ-Σαφάρ, ο οποίος κατάφερε να κατακτήσει μεγάλο μέρος του Χουρασάν εκτός από το Γκουρ.  Τον Αμίρ Σουρί διαδέχθηκε αργότερα ο γιος του, Μουχαμάντ ιμπν Σουρί. Αν και ο Αμίρ Σουρί έφερε αραβικό τίτλο, και ο γιος του είχε ισλαμικό όνομα, ακολουθούσαν τον Βουδισμό, και θεωρούνταν ειδωλολάτρες από τούς γύρω μουσουλμάνους, και μόνο κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού γιου τού Μουχαμάντ, Αμπού Αλί ιμπν Μουχαμάντ, η δυναστεία των Γκουριδών έγινε ισλαμική δυναστεία. 

Οι Γκουρίδες προέρχονταν από τα βουνά Γκουριστάν, και ήταν χωρισμένοι σε πολυάριθμες φυλές, μεταξύ των οποίων η φυλή Σανσαμπανί είχε την μεγαλύτερη εξουσία.

Ο Αμπούλ-Φαντλ Μπαϊχακί, ο διάσημος ιστορικός τής εποχής των Γαζναβιδών, έγραψε στη σελίδα 117 στο βιβλίο του Ταρίκ-ι Μπαϊχακί: «ο σουλτάνος Μασούντ έφυγε για το Γκουριστάν, και έστειλε τον λόγιο σύντροφό του με δύο άτομα από το Γκουρ, ως διερμηνείς μεταξύ αυτού τού ατόμου και τού λαού τής περιοχής».

## Αναφορές

## Πηγές
* C. Edmund, Bosworth (2001). "GHURIDS". Encyclopaedia Iranica, Online Edition. Retrieved 3 May 2014.
* Bosworth, C. E. (1968). "The Political and Dynastic History of the Iranian World (A.D. 1000–1217)". In Frye, R. N. (ed.). The Cambridge History of Iran, Volume 5: The Saljuq and Mongol periods. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 1–202. ISBN 0-521-06936-X.
 
Κατηγορία:Γκουρίδες
Σιμτζουρίδες

[μικρογραφία|300x300εσ|Μάχη μεταξύ τού [Μαχμούντ του Γκαζνί και του Αμπού Αλί Σιμτζουρί.]]
Οι **Σιμτζουρίδες** ήταν μία τουρκική οικογένεια, που υπηρέτησε τούς Σαμανίδες εμίρηδες τής Μπουχάρα τον 10ο αι. Έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία τού ανατολικού Ιράν και τού νότιου Αφγανιστάν εκείνη την εποχή, και μέχρι το δεύτερο μισό τού 10ου αι. είχαν κτίσει ένα ημι-ανεξάρτητο πριγκιπάτο στο Χουρασάν.

## Ιστορία
Οι Σιμουρίδες προήλθαν ως Τούρκοι σκλάβοι (*[[μαμελούκοι]]* ή *[[γκιλμάν]]*) για τούς Σαμανίδες εμίρηδες.  Γρήγορα ανέβηκαν σε εξέχουσα θέση, χάρη στις ικανότητές τους ως στρατιωτικοί διοικητές και κυβερνήτες, μαζί με τις εκτεταμένες κτήσεις τους στην περιοχή Κουχιστάν, η οποία λειτουργούσε ως μόνιμη βάση εξουσίας. 

Ο ιδρυτής και επώνυμος Σιμτζούρ αλ-Νταουατί διορίστηκε σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις στο ανατολικό και κεντρικό Ιράν, και βοήθησε τούς Σαμανίδες να επεκτείνουν την εξουσία τους σε αυτήν την περιοχή. Ο γιος του Ιμπραχίμ ιμπν Σιμτζούρ διορίστηκε κυβερνήτης τού Χουρασάν το 944/945, αλλά το κράτησε μόνο για μικρό χρονικό διάστημα. Μετά το τέλος τού Ιμπραήμ, ο γιος του Αμπούλ-Χασάν Σιμτζουρί ανέλαβε τη θέση τού κυβερνήτη τού Χουρασάν, και υπηρέτησε σε αυτή τη θέση για σχεδόν τρεις δεκαετίες. 

Με την άνοδο τού παιδιού Νουχ ιμπν Μανσούρ στο εμιράτο των Σαμανιδών, ο Μουχαμάντ μπόρεσε να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτονομία από τη Μπουχάρα για τον εαυτό του. Ήταν μία βασική προσωπικότητα στους αγώνες που κατέστρεψαν το κράτος των Σαμανιδών, στις δεκαετίες τού 970 και τού 980. Όταν απεβίωσε, ο γιος του Αμπού Αλί Σιμτζουρί πήρε τη θέση τού πατέρα του. Ο Αμπού Αλί αποκήρυξε εντελώς την κυριαρχία των Σαμανιδών, και μπόρεσε να αντισταθεί στους εχθρούς του για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά τελικά συνελήφθη, και εκτελέστηκε από τούς Γαζναβίδες, μία άλλη τουρκική οικογένεια σκλάβων, οι οποίοι στη συνέχεια κατέλαβαν το Χουρασάν. 

## Κατάλογος Σιμτζουριδών
* Σιμτζούρ αλ-Νταουατί, (913-914)
* Ιμπραχίμ ιμπν Σιμτζούρ, κυβερνήτης (945-946)
* Αμπούλ-Χασάν Σιμτζουρί, 1η κυβερνητική θητεία (956-960), 2η κυβερνητική θητεία (961-982)
* Αμπού Αλί Σιμτζουρί, 1η κυβερνητική θητεία (984-987), Β΄ κυβερνητική θητεία (995-997)

## Δείτε επίσης
* Τουρκικοί λαοί
* Χρονολόγιο των Τούρκων (500-1300)
* Σαμανίδες
* Γαζναβίδες

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* Bosworth, Clifford Edmund. *Οι Νέες Ισλαμικές Δυναστείες: Ένα Χρονολογικό και Γενεαλογικό Εγχειρίδιο.* Μεγάλη Βρετανία: Columbia University Press, 1996. 
* Treadwell, Luke. « Simjurids ». *Encyclopaedia Iranica.* Επιμ. Ehsan Yarshater. Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2012.

Κατηγορία:Γκιλμάν