open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Φρίντριχσχαφεν

Το **Φρίντριχσχαφεν** (γερμανικά: *Friedrichshafen*) είναι πόλη της νότιας Γερμανίας που βρίσκεται στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Χτισμένη πάνω στις όχθες της λίμνης της Κωνσταντίας βρίσκεται στα σύνορα με την Ελβετία και με την Αυστρία και αριθμεί περί τους 58.000 κατοίκους.

## Ιστορία και βιομηχανία
Στις αρχές του 20ου αιώνα ο Γερμανός μηχανολόγος Κόμης Φερδινάνδος φον Ζέπελιν ίδρυσε στο Φρίντριχσχαφεν την εταιρία κατασκευής αερόπλοιων Ζέπελιν (Luftschiffbau Zeppelin GmbH). Τα αερόπλοια της Ζέπελιν γνώρισαν μεγάλη επιτυχία για τις μετακινήσεις μεγάλων αποστάσεων στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα και αποτέλεσαν ορόσημο στην παγκόσμια αεροναυπηγική. Παράλληλα με την Ζέπελιν και άλλες μεγάλες βιομηχανίες αναπτύχθηκαν στην πόλη, συχνά και ως υποστηρίχτηκες στις δραστηριότητες της Ζέπελιν, όπως η εταιρία κατασκευής κινητήρων και μετέπειτα οχημάτων Μάιμπαχ (Maybach), η εταιρία κατασκευής μηχανολογικών εξαρτημάτων ZF Friedrichshafen, αλλά και η εταιρία κατασκευής αεροπλάνων του Γάλλου μηχανικού Κλόντ Ντορνιέ (Claude Dornier) η οποία στην συνέχεια αποτέλεσε το σημαντικότερο κεφάλαιο της γερμανικής αεροναυπηγικής κατά τον 20 αιώνα.

Σήμερα η πόλη του Φρίντριχσχαφεν εξακολουθεί να έχει σημαντικό ρόλο στην γερμανική βιομηχανία και οικονομία με μεγάλες εταιρίες να εδρεύουν και να δραστηριοποιούνται στην πόλη, όπως η ZF Friedrichshafen, η MTU Friedrichshafen, η Rolls-Royce Power Systems, η Ζέπελιν, αλλά και η ευρωπαϊκή πολυεθνική Airbus Defence and Space διατηρεί σημαντικές εγκαταστάσεις έξω από την πόλη.

## Οικονομία και τουρισμός
thumb|220px|left|Μουσείο αεροναυπηγικής και διαστημικής τεχνολογίας Ντορνιέ
Πέρα από την βιομηχανία το Φρίντριχσχαφεν αποτελεί σήμερα και δημοφιλή τουριστικό προορισμό κυρίως λόγω της λίμνης της Κωνσταντίας και ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Επίσης στην πόλη υπάρχει το μουσείο της ιστορίας του Ζέπελιν και το μουσείο αεροναυπηγικής και διαστημικής τεχνολογίας Ντορνιέ που συγκεντρώνουν μεγάλο τουριστικό ενδιαφέρον. Ακόμα υπάρχει ένα από τα σημαντικότερα εκθεσιακά κέντρα της Γερμανίας (Messe Friedrichshafen) όπου πολλές διεθνής εκθέσεις λαμβάνουν χώρα σε ετήσια βάση. Στο Φρίντριχσχαφεν υπάρχει και το ιδιωτικό πανεπιστήμιο Ζέπελιν (Zeppelin Universität) με σχολές διοίκησης επιχειρήσεων και οικονομικών, κοινωνικών σπουδών.

## Μεταφορές
Το Φρίντριχσχαφεν διαθέτει το διεθνές αεροδρόμιο Μπόντενζε (Bodensee-Airport). Η πόλη είναι συνδεδεμένη και ακτοπλοϊκά τόσο με την Ελβετία μέσω φέρι μποτ όσο και με την πόλη της Κωνσταντίας στην δυτική όχθη της λίμνης μέσω Καταμαράν.

## Αθλητισμός
Στην πόλη έχει την έδρα της η ομάδα πετοσφαίρισης ΒφΜ Φρίντριχσχαφεν με πολλές διακρίσεις ανάμεσά τους και τον τίτλο του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος της σεζόν 2006–07. 

thumb|300px|Πανοραμική άποψη του Φρίντριχσχαφεν

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*City of Friedrichshafen  
*Τουριστικές πληροφορίες 
*Μουσείο Zeppelin 
*Bodensee Airport Friedrichshafen 
*Zeppelin University  

Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Castell

**Castell** (στα καταλανικά «κάστρο») ονομάζεται ο πύργος από ανθρώπους που αποτελεί ένα από τα παραδοσιακά έθιμα της Πεδιάδας της Ταραγόνα και του Μπαλς στην Καταλονία. Ως έθιμο ανάγεται στον 18ο αιώνα αλλά απέκτησε από τη δεκαετία του 1980 έχει επεκταθεί στο σύνολο της Καταλονίας και θεωρείται εκ των χαρακτηριστικότερων εθίμων και συμβόλων ταυτότητάς της. Από το 2010 εντάχθηκε στον Κατάλογο Αριστουργημάτων Προφορικής και Άυλης Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας της *[[Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών|UNESCO]]*.

Τα ανθρώπινα κάστρα ορθώνονται από δεκάδες άτομα (που ονομάζονται *castellers*, [kəstə'ʎεs], «καστελιές») που είναι οργανωμένα σε σύλλογο (κατ.: colla castellera). Μπορεί να έχουν διάφορα σχήματα στη βάση τους (*pinya*) και ορόφους που να αποτελούνται από έναν στύλο (*pilar)* με ένα άτομο ανά όροφο, από έναν πύργο (*torre)* με δύο άτομα ανά όροφο ή από περισσότερα. Συνήθως οι όροφοι φτάνουν μέχρι τους εννιά, όντας πολλοί λίγοι οι σύλλογοι που έχουν καταφέρει να φτάσουν σε δέκα ή έντεκα. Οι σύλλογοι είναι συγκεντρώνονται αρκετές φορές την εβδομάδα και διατηρούν σταθερά μέλη για πολλά χρόνια δεδομένων των ιδιαίτερων συνθηκών που πρέπει να επικρατούν μέσα σε αυτούς για την επιτυχημένη δράση τους. Απαραίτητη είναι πάντα η καλή φυσική κατάσταση λόγω του βάρους και της πίεσης που υπόκεινται οι *castellers* ενώ τις τελευταίες δεκαετίες οι γυναίκες συμμετέχουν όλο και περισσότερο. 

Ιστορικά τα castells είναι εξέλιξη ανθρώπινων πύργων που ορθώνονταν κατά τη διάρκεια μεσαιωνικών εορτών στη Βαλενθιανική Κοινότητα. Το πρώτο ιστορικά καταγεγραμμένο κάστρο εντοπίζεται το 1770 στο Αρβός του Πενεδές. Τα μέλη των δύο πρώτων συλλόγων castellers (αμφότερες προέρχονταν από το Μπαλς) συμμετείχαν σε λαϊκές εκδηλώσεις με αντάλλαγμα χρήματα. Τα ανθρώπινα κάστρα συνέχισαν την παρουσία τους στην ευρύτερη περιοχή του Πενεδές και της Πεδιάδας της Ταραγόνα μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα όταν οι εκδηλώσεις παρήκμασαν λόγω της μετανάστευσης στη Βαρκελώνη πολλών μελών τους. Τα castells επανήλθαν την δεκαετία του 1930 και παρέμειναν παρά τον Εμφύλιο Πόλεμο και την Δικτατορία του στρατηγού Φράνκο, ο οποίος τα προώθησε ως μορφή φολκλορικής παράδοσης της Ισπανίας. Από τη δεκαετία του 1980 το έθιμο εξαπλώθηκε σε όλη την Καταλονία, με συλλόγους να ιδρύονται στις καταλανικές πόλεις και κωμοπόλεις και στο εξωτερικό (Μοντρεάλ, Κίνα και Χιλή). Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί ειδικά θεματικά μέσα ενημέρωσης ενώ οι εφημερίδες της Καταλονίας αφιερώνουν σχετικές στήλες. Σήμερα, οι εκδηλώσεις των *castellers* λαμβάνουν χώρα είτε στις γιορτές των καταλανικών πόλεων και χωριών είτε σε διαγωνισμούς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Οργανισμός συντονισμού των συλλόγων castellers της Καταλονίας
Κατηγορία:Castell
Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν

Ο **Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν** (γερμ.:*Georg Philipp Telemann*, Μαγδεμβούργο, 24 Μαρτίου 1681 - Αμβούργο, 25 Ιουνίου 1767) ήταν σπουδαίος Γερμανός συνθέτης της μπαρόκ μουσικής, του οποίου το έργο γεφυρώνει το ύστερο μπαρόκ με την πρώιμη  κλασική μουσική εποχή. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους συνθέτες της εποχής του, ανανεωτής της γερμανικής μουσικής και καινοτόμος, με σημαντική συμβολή επίσης στη μουσική εκπαίδευση και θεωρία. Δραστηριοποιήθηκε, αναλαμβάνοντας υψηλές θέσεις, στη Λειψία, στο Ζάρυ, στο Άιζεναχ και στη Φρανκφούρτη, πριν εγκατασταθεί το 1721 στο Αμβούργο ως Κάντορας και μουσικός διευθυντής.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Χοσέ Μοντίλια

Ο **Χοσέ Μοντίλια Αγιλέρα** (José Montilla Aguilera, Ιθνάχαρ, Κόρδοβα, 15 Ιανουαρίου 1955) είναι Καταλανός πολιτικός του, πρώην γενικός γραμματέας του Κόμματος των Σοσιαλιστών της Καταλονίας μεταξύ 2000 και 2011. Έχει διατελέσει υπουργός Βιομηχανίας, Τουρισμού και Εμπορίου επί της πρώτης κυβέρνησης του Χοσέ Λουίς Ροδρίγεθ Θαπατέρο (2004 - 2006), πρόεδρος της Κυβέρνησης της Καταλονίας (2006 - 2010), πρόεδρος του Επαρχιακού Συμβουλίου της Βαρκελώνης (2003 - 2004) και δήμαρχος της καταλανικής πόλης Κορνελιά δε Λιοβρεγάτ (1985 - 2004). Σήμερα είναι γερουσιαστής στην Ισπανική Γερουσία.

## Βιογραφία
Είναι γιος δημοκρατικού αξιωματικού των *Carabineros* (σώματος ασφαλείας των ακτών και των συνόρων) και γεννήθηκε στο Ιθνάχαρ, ένα μικρό χωριό της Κόρδοβα που εξαφανίσθηκε κάτω από τα νερά τεχνητής λίμνης. Οικογενειακά μετακόμισαν στο Πουέντε Χενίλ και στα δεκαέξι του στη Βαρκελώνη. Εκεί σπούδασε σε τοπικό ΤΕΙ και εντάχθηκε σε αριστερά πολιτικά κόμματα ενάντια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο. Το 1976 εγγράφηκε στο Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας. Εκλέχθηκε αρχικά δημοτικός σύμβουλος στο Σαν Ζοάν Ντεσπί και στη συνέχεια, από το 1985 μέχρι το 2003, εκλεγόταν σταθερά δήμαρχος της βαρκελωνέζικης πόλης Κορνελιά δε Λιοβρεγάτ. Μετά τη νίκη του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ορίστηκε υπουργός Βιομηχανίας, Τουρισμού και Εμπορίου, θέση που υπηρέτησε μέχρι το 2006 όταν τέθηκε επικεφαλής του κόμματός του στις καταλανικές εκλογές του ίδιου έτους, αντικαθιστώντας τον έτερο σοσιαλιστή, Πασκουάλ Μαραγάλ. Παρά τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων που έλαβε η αντίπαλος Σύγκλιση και Ένωση και την απώλεια 250.000 ψήφων, ο Μοντίλια επαναδιαπραγματεύθηκε με τους Πράσινους και τη Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας τη συμφωνία που είχε διατηρήσει τον Μαραγάλ στην εξουσία και εκλέχθηκε 128ός πρόεδρος της Ζενεραλιτάτ. Στις επόμενες περιφερειακές εκλογές ηττήθηκε από τον Αρτούρ Μας και έγινε ο πρώτος σύγχρονος πρόεδρος της Καταλανικής Κυβέρνησης που δεν επανέλαβε τη θητεία. Το 2012 έλαβε το μετάλλιο του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής από τον πρόεδρο της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί για την προώθηση των καταλανο-γαλλικών σχέσεων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καταλανοί πολιτικοί
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κυβέρνησης της Καταλονίας
Καταλανικό Κοινοβούλιο

Το **Καταλανικό Κοινοβούλιο** (καταλανικά: *Parlament de Catalunya*) είναι ο θεσμός που εκπροσωπεί την πολιτική βούληση των πολιτών της Καταλονίας και το νομοθετικό σώμα της Κυβέρνησης της Καταλονίας. Σήμερα διαθέτει 135 βουλευτικές έδρες και έχει την έδρα του στο Μέγαρο του Καταλανικού Κοινοβουλίου στη Βαρκελώνη. 

Ιστορικά ανάγεται στις συνελεύσεις της μεσαιωνικής και νεότερης Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας που καταργήθηκε από τον Φίλιππο Ε΄ το 1714. Επανήλθε το 1932 υπό τον πρώτο πρόεδρο της σύγχρονης καταλανικής κυβέρνησης, Φρανσέσκ Μασιά, και λειτούργησε μέχρι τον 1939 και την ήττα της Δεύτερης Δημοκρατίας στον Ισπανικό Εμφύλιο. Το 1979, ο Χάρτης Αυτοδιοίκησης της Καταλονίας όρισε την επαναλειτουργία του. Κύριος ρόλος του είναι η ψήφιση νόμων σχετικών με τις αποκλειστικές αρμοδιότητες της Καταλονίας σε περιφερειακό επίπεδο όπως καθορίζονται από τον αναθεωρημένο Χάρτη του Καθεστώτος Αυτοδιοίκησης της Καταλονίας του 2006, η ψήφιση του καταλανικού προϋπολογισμού, η ανάδειξη του προέδρου της Καταλανικής Κυβέρνησης και οκτώ γερουσιαστών που εκπροσωπούν την Καταλονία στην Ισπανική Γερουσία και ο έλεγχος της εκτελεστικής κυβέρνησης της Καταλονίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κυβέρνηση της Καταλωνίας
Κατάλογος έργων του Τιτσιάνο

Ο κατάλογος αυτός των έργων του Τιτσιάνο (1488/90-1576) περιλαμβάνει έργα μυθολογικών και θρησκευτικών θεμάτων και προσωπογραφίες, αντιπροσωπευτικά της εβδομηντάχρονης καλλιτεχνικής του δημιουργίας.

Τα έργα παρουσιάζονται σε χρονολογική σειρά. Όπως συμβαίνει συχνά στα έργα ζωγραφικής, οι τίτλοι τους πιθανόν να διαφέρουν στις πηγές. Προτιμήθηκαν ιταλικές εκδοχές.

 
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Τζοβάννι ντε λο Κάβο

Ο **Τζοβάννι ντε λο Κάβο** ή **ντε Κάπιτε** () ήταν Γενουάτης τυχοδιώκτης, πειρατής και ναυτικός, ο οποίος εισήλθε στην υπηρεσία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. To 1278 έλαβε τον τίτλο *[[Μέγας Δουξ]]* του βυζαντινού ναυτικού. Για τις υπηρεσίες του ανταμείφθηκε και με την παραχώρηση της κυριαρχίας επί της Ρόδου, όπως και της Ανάφης.

## Βιογραφία
Ο Τζοβάννι ντε λο Κάβο γεννήθηκε στην Ανάφη των Κυκλάδων, ωστόσο καταγόταν, όπως και αρκετοί άλλοι από τους κουρσάρους οι οποίοι βρίσκονταν στην υπηρεσία του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, από τη Γένοβα. Είχε ως ορμητήριό του τα μικρασιατικά παράλια απέναντι από τη Σάμο και πεδίο δράσης του ήταν η θαλάσσια περιοχή περιμετρικά της Εύβοιας. Ωστόσο, είναι γνωστό πως είχε επεκτείνει την δράση του έως τις αλβανικές ακτές και την περιοχή του Αυλώνα. 

Ο Μιχαήλ Η΄ ξεκίνησε σημαντική προσπάθεια για την ανάκτηση του μέγιστου δυνατού πλήθους νησιών του Αιγαίου (το «Αρχιπέλαγος» των Λατίνων επικυρίαρχων) από την κατοχή των Λατίνων, με επικεφαλής τον *Μεγάλο Δούκα* Αλέξιο Δούκα Φιλανθρωπηνό, στρατολογώντας και αρκετούς δυσαρεστημένους Ιταλούς τυχοδιώκτες και εξωμότες που προσδοκούσαν αμοιβές, με πιο γνωστό τον Βερονέζο Λικάριο, από την Κάρυστο. Ο ντε λο Κάβο συνεισέφερε καταλαμβάνοντας το 1269 τη γενέθλια νήσο του Ανάφη από την οικογένεια των Φωσκόλων (Foscoli), η οποία και την κατείχε μέχρι τότε. Ο Μιχαήλ Η΄ επιβράβευσε τον ντε λο Κάβο, παραχωρώντας του την κυριαρχία στις περιοχές της Ρόδου και της Ανάφης (τότε *Namfio*, κατά την παραφθορά των Λατίνων). Ανακηρύχτηκε επίσης *Μέγας Δουξ*, διαδεχόμενος τον Λικάριο «ως ναύαρχος του Βυζαντίου».

## Παραπομπές


## Πηγές

*

*

*

*

*

*

## Περαιτέρω ανάγνωση

*

Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί μισθοφόροι
Κατηγορία:Μεσαιωνικό Αιγαίο Πέλαγος
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρόδος
Κατηγορία:Κουρσάροι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Ρομπέρ ντε Σατιγιόν

Ο **Ρομπέρ ντε Σατιγιόν** ήταν Δούκας κι Επίσκοπος του Λανγκρ από το 1205 έως τον θάνατό του το 1210 και Ομότιμος της Γαλλίας. Υπήρξε, επίσης, Επίσκοπος του Λον από το 1210 έως το 1215.

Ήταν υιός του Γκι Β΄ ντε Σατιγιόν και της Αλίξ ντε Ντρε.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επίσκοποι του Λανγκρ
Κατηγορία:Επίσκοποι του Λον
Αντρέα Μορίσκο

Ο **Αντρέα Μορίσκο** ήταν Γενουάτης πειρατής, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στο Αιγαίο Πέλαγος κατά τα τέλη του 13ου αιώνα, ενώ το 1304 τάχθηκε στην υπηρεσία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ως ναύαρχος και κουρσάρος, ήταν ενεργός για λογαριασμό των Βυζαντινών έως το 1308, όταν και πιάστηκε αιχμάλωτος και εκτελέστηκε στην Κύπρο.

## Βιογραφία
Ο Μορίσκο ήταν Γενουάτης πειρατής, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε, τουλάχιστον, από το 1279, ενώ είχε επιτυχή σταδιοδρομία πολεμώντας εναντίον, τόσο των Τούρκων, όσο και των Ενετών. Στα τέλη του 1304, ο Μορίσκο με τα δύο καράβια του τάχθηκε στην υπηρεσία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, ο οποίος του έδωσε το αξίωμα του *[[βεστιάριος|βεστιάριου]]*. Οι Ενετοί ως αντίποινα του επιτέθηκαν κι έκαψαν ένα από τα πλοία του, ωστόσο, το 1305, ο ίδιος επιτέθηκε στο νησί της Τενέδου, το οποίο, με την βοήθεια ορισμένων διερχόμενων Γενουάτικων πλοίων, ανέκτησε για λογαριασμό της Αυτοκρατορίας. 

Εκείνη την περίοδο, οι Βυζαντινοί ενεπλάκησαν σε πόλεμο εναντίον των μισθοφόρων της Καταλανικής Εταιρείας, τους οποίους είχαν καλέσει για πόλεμο εναντίον των Τούρκων, ωστόσο, πλέον, είχαν στραφεί εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Σε εκείνο τον πόλεμο, ο Μορίσκο ενίσχυσε την πόλη της Μαδύτου, η οποία πολιορκείτο από τους Καταλανούς, με τρόφιμα, ενώ απέτρεψε ορισμένους Τούρκους συμμάχους των Καταλανών από το να επιστρέψουν στην Μικρά Ασία δια του Ελλήσποντου—μια μάλλον αμφισβητούμενη επιτυχία, καθώς οι Τούρκοι προχώρησαν σε λεηλασία της Βυζαντινής επαρχίας της Θράκης, ως απάντηση. Για τις υπηρεσίες που προσέφερε, ο Ανδρόνικος Β΄ κατέστησε τον Μορίσκο ναύαρχο, ενώ παραχώρησε στον ίδιο και τον αδερφό του, Λοντοβίκο, τα νησιά της Ρόδου, της Καρπάθου και της Κάσσου ως φέουδα.

Στην διάρκεια μιας εκ των μαχών του ενάντια στους Καταλανούς στην Θάλασσα του Μαρμαρά, ηττήθηκε και πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Καταλανούς, ωστόσο πέτυχε να εξαγοράσει την ελευθερία του και να επιστρέψει στην Τένεδο. Το 1306, επέστρεψε στην δράση, ενώ μαζί με τους Γενουάτες συμμάχους των Βυζαντινών συμμετείχε στην ανεπιτυχή πολιορκία της Καλλίπολη, η οποία κρατείτο από τους Καταλανούς. Το 1307 και το 1308, μαζί με άλλους υποστηριζόμενους από τους Βυζαντινούς πειρατές, ο Μορίσκο δραστηριοποιήθηκε στο Αιγαίο, επιτιθέμενος σε Ενετικά πλοία στα ανοιχτά της Πελοποννήσου.

Το 1308, ο Μορίσκο πιάστηκε αιχμάλωτος από τον Βασιλέα Ερρίκο Β΄ της Κύπρου και εκτελέστηκε δια απαγχονισμού στην Φαμαγούστα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι
Κατηγορία:Ιταλοί πειρατές
Κατηγορία:Γενουάτες
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρόδος
Κατηγορία:Μεσαιωνικό Αιγαίο Πέλαγος
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Ανανία του Σιράκ

Ο **Ανανία του Σιράκ** (αρμένικα: *Անանիա Շիրակացի*, 610 - 685), γνωστός και ως **Ανανία Σιρακατσί** ή **Ανανίας του Σιράκ**, ήταν Αρμένιος φιλόσοφος, μαθηματικός, αστρονόμος, γεωγράφος και αλχημιστής. Γνωστότερο έργο του είναι η *Γεωγραφία* του. Συνέγραψε, επίσης, μια αυτοβιογραφία του.

## Βιογραφία
Γεννηθείς το 610, ο Ανανία ενδιαφέρθηκε από νωρίς για τα μαθηματικά. Ταξίδευσε αρκετά: εντός της αυτοβιογραφίας του, αναφέρει ταξίδια του στην Κωνσταντινούπολη, τη Θεοδοσιούπολη, τη Σινώπη, ... Κατά το πέρασμά του από την Τραπεζούντα, διατέλεσε μαθητής του Τυχικού, σοφού εγνωσμένης αξίας εκείνης της περιόδου, δίπλα στον οποίον και μαθήτευσε για διάστημα οκτώ ετών. Το 651, ο Ανανία επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου και ίδρυσε σχολή. Ο πιστός αυτός Χριστιανός απεβίωσε το 685.

## Εργογραφία

Γνωστότερο έργο του Ανανία είναι η *Γεωγραφία* του, η οποία πραγματοποιεί μια καινοτόμο διαίρεση της Αρμενίας σε δεκαπέντε επαρχίες (Άνω Αρμενία, Αρμενία Δ΄ ή Σωφηνή, Αγκντζενίκ, Μοκκ, Κορντσαγίκ, Παρσκαχαγίκ, Βασπουρακάν, Τορουμπεράν, Σιουνίκ, Αρτσάχ, Παϊτακαράν, Ουτίκ, Γκουγκάρκ, Ταγίκ, Αϊραράτ), οι οποίες προήλθαν από διαφορετικές περιόδους της ιστορίας της. Η *Γεωγραφία* θεωρείτο παλαιότερα ως έργο του Μωυσή του Χορέν.

Μεταξύ των έργων του, ένα από τα σημαντικότερα είναι η *Κοσμολογία* του, εντός της οποίας αναφέρει, 8 αιώνες προ του Γαλιλαίου και του Κοπέρνικου, πως η Γη είναι σφαιρική, ενώ περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Σε ένα έργο το οποίο αποτελείται από 48 κεφάλαια, περιγράφει έναν κόσμο επικεντρωμένο στον Ήλιο, τη Γη με τη γεωμετρία και την ατμόσφαιρά της, το Φεγγάρι ως εκ φύσεως σκοτεινό, όμως το φως του οποίου αποτελεί αντανάκλαση εκείνου του Ηλίου. Πίστευε ακράδαντα πως ο Γαλαξίας ήταν μια πυκνή μάζα αστέρων οι οποίοι φώτιζαν ελαφριά, κάτι που δεν διέφερε ιδιαίτερα από την πραγματικότητα.

Ήταν, επίσης, ο συγγραφέας ενός εγχειριδίου αριθμητικής, μιας πραγματείας περί *των βαρών και των μέτρων*, μιας *Αστρονομικής γεωμετρίας* κι ενός *Χρονικού*, το οποίο είχε παραγγελθεί από τον Καθολικό Αναστάσιο Α΄ του Ακορί εντός του οποίου βελτίωνε το αρμένικο ημερολόγιο.

## Μετάλλιο

Μεταξύ των μεταλλίων της Δημοκρατίας της Αρμενίας περιλαμβάνεται το Μετάλλιο Ανανία Σιρακατσί, με το οποίο βραβεύονται συγγραφείς με σημαντική συνεισφορά στον χώρο της οικονομίας, της αρχιτεκτονικής, της επιστήμης, της τεχνολογίας και της μηχανικής.

## Σχετικά Λήμματα
* Στέφανος ο Αλεξανδρεύς

## Παραπομπές


## Πηγές
* .
* 
* .
* .

Κατηγορία:Αρμένιοι του Μεσαίωνα
Κατηγορία:Αρμένιοι γεωγράφοι
Κατηγορία:Αρμένιοι αστρονόμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι μαθηματικοί
Μονή της Παναγίας του Μονσεράτ

Η **Μονή της Παναγίας του Μονσεράτ** (καταλανικά: Santa Maria de Montserrat) είναι μοναστήρι της Καταλονίας που βρίσκεται στο όρος Μονσεράτ κοντά στη Μανρέζα. Ανήκει στο τάγμα των Βενεδικτίνων και φιλοξενεί το πιο εμβληματικό θρησκευτικό άγαλμα της Καταλονίας, την ρομανικού ρυθμού, Παναγία του Μονσεράτ. Αποτελεί εθνικό σύμβολο της Καταλονίας και σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο της επαρχίας της Βαρκελώνης. Οι διάφοροι τομείς και τα περιβάλλοντα κτίρια του μοναστηριού έχουν κτιστεί σε διαφορετική εποχή και επομένως υιοθετούν διαφορετικό ρυθμό, με τα περισσότερα να είναι ανακατασκευές του 1925 και του αρχιτέκτονα Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ. 

## Ιστορία

Είναι άγνωστο το πότε ιδρύθηκε για πρώτη φορά το μοναστήρι. Ο θρύλος αναφέρει πως γύρω στο 880 κάποια παιδιά ανακάλυψαν την εικόνα της Παναγίας του Μονσεράτ σε ένα σπήλαιο του όρους αλλά ιστορικά φαίνεται η πρώτη παρουσία μοναστηριού να εντοπίζεται το 888 και το 933, εξαρτημένο από το μοναστήρι της Παναγίας του Ριπόλ. Η ανάπτυξη του μοναστηριού λόγω του προσκυνήματος του αγάλματος της Παναγίας, που ωστόσο είναι αρκετά ύστερο του πρώτου κτίσματος, επέφερε την εξέλιξή του σε αββαείο. Επίσημα αυτό το βήμα επετεύχθη το 1409 με βούλα του πάπα Βενεδίκτου ΙΓ΄ και επέφερε την απεξάρτηση από το μοναστήρι του Ριπόλ. Ο Φερδινάνδος Β΄ εγκατέστησε μοναχούς από το Βαγιαδολίδ το 1493 και έκτοτε τη θέση αββά ανελάμβαναν τόσο Καταλανοί όσο και ξένοι, μεταξύ των οποίων και ο Τζουλιάνο ντελα Ρόβερε. Το ίδιο έτος, ο Χριστόφορος Κολόμβος βάπτισε νησί Μοντσερράτ προς τιμήν της ομώνυμης Παναγίας. Υπό τον καστιλιανό αββά Γκαρθία Χιμένεθ ντε Θισνέρος (1493 - 1510) το μοναστήρι άρχισε να προσεκλεί προσκυνητές έξω από την Καταλονία και χρειάστηκε να επεκταθεί. Ο παλαιός ναός ήταν ρομανικού ρυθμού αλλά είχε υποστεί διάφορες παρεμβάσεις και προσθήκες γοτθικού ρυθμού.
μικρογραφία|352x352εσ|αριστερά|Εξωτερική άποψη της μονής

Τον 19ο αιώνα υπέφερε δύο λεηλασίες και εμπρησμούς από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα που εξαφάνισαν το αρχείο του μοναστηριού το 1811 και το 1835 την δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας από τον φιλελεύθερο υπουργό Μεντιθάβαλ που επέφερε την παύση της αγιότητας του χώρου και την απώλεια πολλών θησαυρών του. Με την επαναφορά του το 1844 το μοναστήρι χρειάστηκε ολική ανακατασκευή που εντάθηκε την δεκαετία του 1920 υπό τον Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο λειτούργησε ως κέντρο αντίστασης του χριστιανοδημοκρατικού καταλανισμού και πρωταγωνίστησε στην έκδοση βιβλίων στα καταλανικά μέσω των «Εκδόσεων του Αββαείου του Μονσεράτ». Σήμερα φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της Καταλονίας με περίπου 300.000 βιβλία και δέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* [Ιστοσελίδα του Αββαείου το Μονσεράτ](https://web.archive.org/web/20160815224417/http://www.abadiamontserrat.cat/(S(355rsadujkurm0cef3xjejca))/Default.aspx)

Κατηγορία:Μοναστήρια στην Ισπανία
Κατηγορία:Καταλανική εκκλησία
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική της Καταλονίας
Κατηγορία:Αββαεία
Κατηγορία:Τάγμα των Βενεδικτίνων
Σεμπάδ ΣΤ΄ ο Βαγρατίδης

Ο **Σεμπάδ ΣΤ΄ ο Βαγρατίδης** (αρμενικά: *Սմբատ Զ Բագրատունի*, "Σεμπάτ Μπαγκρατούνι", γεννηθείς προς το 670 και αποβιώσας το 726) ήταν Αρμένιος ηγεμόνας της οικογένειας των Βαγρατιδών, ο οποίος υπήρξε ηγεμόνας της Αρμενίας από το 691 έως το 711.

## Βιογραφία

Ο Σεμπάδ ήταν υιός του Βαράζ-Τιρότς Γ΄, ο οποίος σκοτώθηκε από τους Βυζαντινούς προς το 675.

Μετά τον θάνατο του Ασώτιου Β΄ στη διάρκεια πολέμου εναντίον του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Β΄, ο τελευταίος κατέλαβε τη χώρα και όρισε τον Νερσές Καμσαρακάν ως Ηγεμόνα της Αρμενίας. Ωστόσο, ο Χαλίφης Αμπντ αλ-Μαλίκ ανέκτησε λίγο αργότερα τον έλεγχο της χώρας και όρισε τον Σεμπάδ ΣΤ΄ ως Ηγεμόνα της Αρμενίας. Ο τελευταίος, προκειμένου να εκδικηθεί τον πατέρα του, προχώρησε στην εκτέλεση του συνόλου των Βυζαντινών οι οποίοι κατοικούσαν στην Αρμενία. Όμως, κλήθηκε να αντιμετωπίσει ένα αραβικό στράτευμα, υπό την ηγεσία του Μουχάμαντ ιμπν Μαρουάν, το οποίο λεηλάτησε τη χώρα, προκειμένου να τη θέσει εκ νέου υπό την άμεσο έλεγχο του χαλίφη. Ο αξιωματικός του, Αμπντ Αλλάχ ιμπν Χατίμ αλ-Μπαχίλι, επιθυμούσε να καταστείλει πλήρως τις αρμένικες εξεγέρσεις, σκοπό για τον οποίον και αιχμαλώτισε τους σημαντικότερους Αρμένιους εκκλησιαστικούς και πρίγκιπες, μεταξύ των οποίων και τον Σεμπάδ το 695, και τους έθεσε σε κατ'οίκον περιορισμό στη Δαμασκό.

Απελευθερώθηκε το 697, ενώ υποχρεώθηκε την αμέσως επόμενη χρονιά να πολεμήσει εναντίον βυζαντινού στρατεύματος, το οποίο είχε σταλεί από τον Τιβέριο Γ΄. Η μάχη η οποία έφερε αντιμέτωπα τα στρατεύματα των Βυζαντινών και των Αρμενίων τα αποδυνάμωσε σε σημαντικό βαθμό. Στη συνέχεια, επιτέθηκε στον Μοχάμεντ ιμπν-Μερουάν, τον οποίον και νίκησε, ωστόσο ο αραβικός κίνδυνος τον υποχρέωσε να αναζητήσει τη συμμαχία των Βυζαντινών. Ο αυτοκράτορας Τιβέριος Γ΄ τον όρισε ως κουροπαλάτη, ενώ ο Σεμπάδ διοίκησε την Αρμενία για λογαριασμό του Βυζαντίου. Διαπραγματεύτηκε ειρήνη με τον χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ, ωστόσο με τον θάνατο του τελευταίου και την άνοδο στην εξουσία του διαδόχου του, Αλ-Ουαλίντ, οι διωγμοί ξεκίνησαν εκ νέου. Ο Σεμπάδ συμμάχησε εκ νέου με τους Βυζαντινούς, ενώ στη συνέχεια, καθώς συμφωνήθηκε εκ νέου ειρήνη με τον Χαλίφη, αποδέχθηκε την αραβική κυριαρχία, παραιτούμενος από το αξίωμά του ως ηγεμόνας και αποσυρόμενος στα εδάφη του. Η Αρμενία στη συνέχεια διοικήθηκε από Άραβα κυβερνήτη, τον Αμπντ αλ-Αζίζ ιμπν Χατίμ αλ-Μπαχίλι.

Απέκτησε αρκετούς υιούς, ωστόσο ήταν ο ανιψιός του, Ασώτιος Γ΄, αυτός ο οποίος κατέστη *[[Ισκάν (τίτλος)|ισκάν]]* (αρχηγέτης) του Οίκου των Βαγρατιδών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατουνί
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αρμενίας
Κατηγορία:7ος αιώνας
Κατηγορία:8ος αιώνας
Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων
Ασώτιος Β΄ ο Βαγρατίδης

Ο **Ασώτιος Β΄ ο Βαγρατίδης** (στα αρμένικα *Աշոտ Բ Բագրատունի*, "Ασότ Μπαγκρατούνι", αποβιώσας το 688) ήταν Αρμένιος ηγεμόνας προερχόμενος από την οικογένεια των Βαγρατιδών, ο οποίος διετέλεσε Ηγεμόνας της Αρμενίας από το 685 έως το 688.

## Βιογραφία

Ο Ασώτιος ήταν υιός του Σεμπάδ Ε΄, *ασπέτ* και δρουγγάριου.

Ο Πρίγκιπας Γρηγόριος Α΄ Μαμικονιάν εξεγέρθηκε το 681, εκμεταλλευόμενος τον εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος δίχαζε το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών, ωστόσο σκοτώθηκε το 685 από τους Χαζάρους. Ο Χαλίφης Αμπντ αλ-Μαλίκ όρισε τότε ως ηγεμόνα τον Ασώτιο των Βαγρατιδών. Από την ημέρα του ορισμού του, εκκίνησε προσπάθειες απομάκρυνσης των Χαζάρων, οι οποίοι λεηλατούσαν την Αρμενία. Προχώρησε στην ανέγερση του Καθεδρικού Ναού του *Αμεναπερκίτς* (« ο σωτήρας πασών των ανθρώπων ») στην πόλη του Νταριούνκ.

Προς το 688, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β΄ απέστειλε ένα στράτευμα στην Αρμενία, προκειμένου να την θέσει εκ νέου εντός της ζώνης επιρροής των Βυζαντινών, ωστόσο οι τελευταίοι συμπεριφέρθηκαν ωσάν να επρόκειτο για καταληφθέντα εδάφη. Ο Ασότ συγκέντρωσε στράτευμα, με το οποίο και νίκησε τους Βυζαντινούς. Ενώ το κυρίως τμήμα του στρατού του ανέλαβε να ανακτήσει τα λάφυρα του εχθρού, ο ίδιος ο Ασώτιος κυνήγησε τους ηττηθέντες Βυζαντινούς, ενώ τραυματίστηκε σοβαρά στην διάρκεια της συμπλοκής που ακολούθησε.

Απέκτησε έναν υιό, τον Σεμπάδ, ο οποίος ήταν ναχαράρ από το 703 έως το 705.

## Παραπομπές


Ασωτιος 02
Ασωτιος 02
Κατηγορία:7ος αιώνας
Μάγκιαρ Μπάλας

Ο **Μάγκιαρ Μπάλας** (), επίσης γνωστός ως Μπλαζ ο Μαγυάρος, ήταν στρατιωτικός διοικητής και εξέχων κρατικός αξιωματούχος του Βασιλείου της Ουγγαρίας στην διάρκεια του 15ου αιώνα. Η στρατιωτική του καριέρα ξεκίνησε με τον ίδιο να ευρίσκεται υπό τις διαταγές του Ιωάννη Ουνιάδη. Κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του υιού του Ουνιάδη, Ματθαίου Κορβίνου, ήταν Βάνος της Κροατίας από το 1470 έως το 1472 και το 1483, Βάνος της Σλαβονίας από το 1470 έως το 1471 και το 1483, Βάνος της Βοσνίας από το 1470 έως το 1471, και Βοεβόδας της Τρανσυλβανίας από το 1472 έως το 1475. Απεβίωσε στην Κάσσα (σημερινό Κόζιτσε της Σλοβακίας) το 1490. 

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* 

Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς
Κατηγορία:Ούγγροι στρατηγοί
Κατηγορία:Βοεβόδες της Τρανσυλβανίας
Κατηγορία:Βάνοι της Κροατίας
Κατηγορία:Βάνοι της Σλαβονίας
Παναγία του Μονσεράτ

μικρογραφία|Το άγαλμα της Παναγίας του Μονσεράτ
Η **Παναγία του Μονσεράτ** (καταλαν. *Mare de Déu de Montserrat*) είναι ξύλινο άγαλμα ρομανικού ρυθμού του 12ου αιώνα το οποίο απεικονίζει τη μητέρα του Ιησού Χριστού και φιλοξενείται στον ομώνυμο ναό στο όρος Μονσεράτ της Καταλονίας. Θεωρείται η προστάτιδα της Καταλονίας μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, και ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα της καταλανικής ταυτότητας. Είναι ιδιαίτερα γνωστό λόγω του μαύρου χρώματος που έχει αποκτήσει (εξ ου και η λαϊκή της προσφώνηση «La Moreneta», η «μελαχρινούλα», λόγω πιθανής χημικής αντίδρασης κάποιου από τα βερνίκια που εφαρμόστηκαν πάνω της, αποτελώντας έτσι μία εκ των μαύρων εικόνων της Παναγίας της Ευρώπης. Τα χέρια του αγάλματος και η μορφή του Χριστού είναι ύστερες προσθήκες του 19ου αιώνα.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Καταλανική εκκλησία
Κατηγορία:Αγάλματα
Κατηγορία:Ρομανική τέχνη
Μοκόρο

thumb|250px|right|Δυο ξύλινα μεκόρο ''(mekoro)''.
Το **μοκόρο** *(mokoro)* (γράφεται επίσης και **μακόρο** *(makoro)*) (τοπικά: mʊˈkɔrɔ, πληθυντικός: **μεκόρο** *(mekoro)*)) είναι τύπος πλατυπύθμενου κανό, που συνήθως χρησιμοποιείται στο Δέλτα του Οκαβάνγκο, Μποτσουάνα. Προωθείται μέσα από τα ρηχά νερά του δέλτα, με το να στέκεται κάποιος στην πρύμνη του και να το σπρώχνει με το κοντάρι, κατά τον ίδιο τρόπο όπως και στη βαρκάδα.

Τα μεκόρο *(mekoro)*, παραδοσιακά, κατασκευάζονται σκάβοντας τον κορμό ενός μεγάλου ίσιου δέντρου, όπως έβενο ή δέντρο *Kigelia*. Τα σύγχρονα μεκόρο *(mekoro)* ωστόσο, γίνονται όλο και περισσότερο από ίνες γυαλιού, ένα από τα πλεονεκτήματα των οποίων είναι η διατήρηση των περισσοτέρων από τα μεγάλα απειλούμενα δέντρα.

Τα σαφάρι με μοκόρο *(mokoro)* είναι για τους τουρίστες, ένας δημοφιλής τρόπος να επισκεφτούν το δέλτα, πολλά από τα οποία είναι στα εθνικά πάρκα, αλλά τα μεκόρο *(mekoro)* εξακολουθούν να είναι ένα πρακτικό μέσο μεταφοράς για τους κατοίκους γύρω από το βάλτο. Τα σκάφη αυτά, είναι πολύ ευάλωτα στις επιθέσεις από ιπποπόταμους, οι οποίοι μπορούν να τα ανατρέψουν με ευκολία. Οι ιπποπόταμοι φημίζεται ότι έχουν αναπτύξει αυτή τους την συμπεριφορά, μετά από το κυνήγι τους με τη χρήση μεκόρο *(mekoro)* και άλλων σκαφών.

## Εικόνες

Αρχείο:Makoro prow1.jpg|Η πλώρη ενός παραδοσιακού μακόρο κατασκευασμένου από την ξυλεία δέντρου *Kigelia*, διασχίζει μέσα από τις καλαμιές στο Δέλτα του Οκαβάνγκο, Μποτσουάνα. Λιβελούλες διαστίζουν τον ουρανό. (Λήψη 1995).
Αρχείο:Mokoro Polers waiting for hippos.jpg|Δύο βαρκάρηδες μοκόρο *(mokoro)* και το φορτίο τους, αναμένοντας τους ιπποπόταμους να ανέλθουν στην επιφάνεια - Δέλτα του Οκαβάνγκο (Αύγουστος 2004).
Αρχείο:Mokoro Polers in the Okavango.jpg|Ξεναγός - βαρκάρης μοκόρο *(mokoro)* - Δέλτα του Οκαβάνγκο, Μποτσουάνα (Αύγουστος 2003).
Αρχείο:Guide, Okavango Delta.jpg|Βαρκάρης της φυλής Χαμπουκούσου *(Hambukushu)* με το κοντάρι του μακόρο *(makoro)* του, στα νερά του Δέλτα.


## Σημειώσεις

;Παραπομπές σημειώσεων


## Παραπομπές


Κατηγορία:Κανό
Κερέουε (φυλή)

Η **Κερέουε**  (αγγλ. / σουαχ.: (ενικ.) *Kerewe*, (πληθ.) *Wakerewe*), είναι μία εθνοτική και γλωσσική ομάδα που ανήκει στη Μπαντού φυλή (*Bantu*), έχοντας ως κύρια βάση την Νήσο Ουκερέουε, στην Περιοχή Ουκερέουε (*Ukerewe District*), στην Περιφέρεια Μουάνζα (*Mwanza Region*). στο τμήμα της Τανζανίας της Λίμνης Βικτώρια στη νοτιοανατολική ακτή της λίμνης.

## Δημογραφικά
* Το 1987, ο πληθυσμός των Ουακερέουε (*Wakerewe*) εκτιμάτο σε 100.000 άτομα.
* Το 2012, ο πληθυσμός των Ουακερέουε ήταν 345,147 άτομα.

## Τέχνες
Οι Ουακερέουε στη Νήσο Ουκερέουε (*Ukerewe Island*) στη Λίμνη Βικτώρια (*Lake Victoria*) σκάλιζαν μεγάλες ξύλινες φιγούρες, ύψους 3 περίπου ποδών (90 εκ.) τα οποία φαίνεται πως είναι ομοιώματα εκλιπόντων αρχηγών. Άλλα παραδείγματα ξυλογλυπτικής, συμπεριλαμβανομένων φιγούρων και μασκών με ορισμένα να δεικνύουν πιθανές επιρροές από τους Λούμπα από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Σε γενικές γραμμές, όμως, πρόκειται για έναν τομέα στον οποίο κυριαρχούν ξεκάθαρα άλλες καλλιτεχνικές τάσεις.

## Δείτε επίσης
* Ζανάκι  
* Νυαμουέζι
* Κάρα (φυλή)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία
Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής
Κατηγορία:Τανζανοί
Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Κίμπου (φυλή)

Οι **Κίμπου** *(Kimbu)*, είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα από την Περιφέρεια Μπέυα *(Mbeya Region)* (Περιοχή Τσούνυα *(Chunya District)* - Τμήμα Κιπεμπάουε *(Kipembawe Ward)*), την Περιφέρεια Σινγκίντα *(Singida Region)* ((Περιοχή Μανυόνι *(Manyoni District)*) και την Περιφέρεια Ταμπόρα *(Tabora Region)* ((Περιοχή Σικόνγκε *(Sikonge District)*), της Τανζανίας.

## Δημογραφικά
Κατά το 1987, ο πληθυσμός των Κίμπου *(Kimbu)* εκτιμάτο ότι αριθμούσε 78.000 άτομα.

## Δείτε επίσης
* Μπένα
* Μπούνγκου
* Μακόντε (φυλή)

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  https://www.ethnologue.com/map/TZ τελευταία επίσκεψη: 27 Σεπτεμβρίου 2016

Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία
Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής
Κατηγορία:Τανζανοί
Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Ρουφίτζι (φυλή)

Οι **Ρουφίτζι** *(Rufiji)*, είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα που έχει τη βάση της στην παράκτια Τανζανία, πλησίον του Ποταμού Ρουφίτζι *(Rufiji River)*.

Το 1987, ο πληθυσμός των Ρουφίτζι *(Rufiji)* εκτιμάτο σε 200.000 άτομα και το 1996, σε 150.000 άτομα. 

## Ασχολίες
Οι περισσότεροι από τους Ρουφίτζι *(Rufiji)*, συνήθως ασχολούνται με την παραδοσιακή γεωργία, καλλιεργώντας ρύζι στους υγρότοπους των ποταμών Κιλομπέρο και Ρουφίτζι, για πρόσθετο εισόδημα· εκτρέφουν επίσης, πουλερικά και αίγες.

## Δείτε επίσης
* Μασσάι
* Λουγκούρου
* Μακόντε (φυλή)
* Τούρου (φυλή)
* Ρούνγκουα (φυλή)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  https://www.ethnologue.com/map/TZ τελευταία επίσκεψη: 27 Σεπτεμβρίου 2016

Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία
Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής
Κατηγορία:Τανζανοί
Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Τρία Μοναστήρια Ρεθύμνου

Τα **Τρία Μοναστήρια** είναι ημιορεινός οικισμός της Δημοτικής Κοινότητας Ρεθύμνης του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, τα Τρία Μοναστήρια έχουν 172 κατοίκους. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στον τότε Δήμο Ρεθύμνης.

Η ονομασία παραπέμπει στην ύπαρξη, στο εν λόγω ύψωμα, τριών μοναστηριών, άγνωστων, πάντως, στις ημέρες μας. Σύμφωνα, όμως, με τη λαϊκή τοπική παράδοση (και πληροφορία των ιερέων της ενορίας Μασταμπά: π. Νικολάου Πολάκη και Γεωργίου Πατακού), τα τρία αυτά μοναστήρια θα μπορούσαμε, ίσως, να τα αναζητήσουμε στα σημερινά ναΰδρια της περιοχής- που αποτελούν και τοπωνυμικές θέσεις της ενορίας του Μασταμπά- α) *Αγία Άννα* (στην *Αγία Άννα*), παρά τη θέση *Ντάμπια*, σε κτήμα τής οικογένειας Σχοινά, β) *Αγία Κυριακή* (στην *Αγία Κυριακή*) και γ) *Προφήτη Ηλία* (στον *Προφήτη Ηλία*), χωρίς, πάντως, προσωπικά, να αποκλείουμε, λόγω τής αρχαιότητάς του, και το εντυπωσιακό διώροφο ναΰδριο τής *Υπαπαντής* ή άλλως «Παναγίας της Καθολικής»- γιατί χρησιμοποιούνταν, λειτουργικά, από τους Βενετσιάνους- να αντικαθιστά το ένα από τα τρία προηγούμενα.

Από το έτος 1997 κ.εξ. τα *Τρία Μοναστήρια* έχουν την εκκλησιαστική εξάρτησή τους από την Ενορία του Μασταμπά.

## Πηγές
Κωστή Ηλ. Παπαδάκη, «Τοπωνυμικό του Μασταμπά», ανακοίνωση στο συνέδριο *«Ο Μασταμπάς από το τότε μέχρι το σήμερα»,* Ρέθυμνο 14-15 Ιουνίου 2014.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνης
Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Γιόχαν Άλτενμπουργκ

Ο **Γιόχαν Ερνστ Άλτενμπουργκ** (Johann Ernst Altenburg, Βάισενφελς 15 Ιουνίου 1734 – Μπίτερφελτ 14 Μαΐου 1801) ήταν Γερμανός συνθέτης, τρομπετίστας, οργανίστας και θεωρητικός του ύστερου μπαρόκ.
## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άλτενμπουργκ γεννήθηκε στην πόλη Βάισενφελς της Σαξονίας. Ο πατέρας του, Γιόχαν Κάσπαρ (1688-1761), εργαζόταν από το 1709 ως τρομπετίστας στην ορχήστρα του Γιόχαν Άντολφ ΙΙ, Δούκα του Σαξ-Βάισενφελς, και από το 1711 ως κορυφαίος (ενν. τρομπετίστας) για τον αδελφό του Κρίστιαν, επίσης Δούκα του Σαξ-Βάισενφελς. Από την ηλικία των 18 χρόνων είχε χρισθεί επίσημα ως τρομπετίστας. Εκείνη την εποχή, όμως, η «μπαρόκ» κοινωνική τάξη ήταν σε πλήρη παρακμή, με πολλές μικρές και μεγαλύτερες Αυλές να έχουν διαλυθεί, μεταξύ των οποίων και εκείνη τού Βάισενφελς (1746), ένα σημαντικό κέντρο για τους σολίστ τρομπέτας. Έτσι, ο Άλτενμπουργκ δεν εύρισκε θέση ως αυλικός τρομπετίστας. Γι’ αυτό, σπούδασε και εκκλησιαστικό όργανο για δύο χρόνια με τον Γ. Ρούμχιλτ (Johann Theodor Roemhildt) και τον Γ. Αλτνίκολ (Johann Christoph Altnikol). 
Επέστρεψε στο Βάισενφελς το 1766 και, ένα χρόνο αργότερα, βρήκε μια θέση ως οργανίστας στο Λάντσμπεργκ, και το 1769 στο Μπίτερφελτ. Εκεί, πέθανε πικραμένος και φτωχός, το 1801.
## Έργο
Ο Άλτενμπουργκ έγινε περισσότερο γνωστός για την υπερπολύτιμη πραγματεία του *Ηρωική και Μουσική Τέχνη των Τρομπετιστών και Τυμπανιστών* (*Versuch einer Anleitung zur heroisch-musikalischen Trompeter- und Paukerkunst*), ένα έργο που, αν και υπήρχε ως χειρόγραφο, δεν είχε δημοσιευθεί μέχρι το 1795 (Halle). Θεωρείται η παλαιότερη -τυπωμένη- πραγματεία για την γερμανική τρομπέτα και είναι έτσι η πιο πολύτιμη πηγή γαι την τεχνική της μπαρόκ τρομπέτας.

Εκεί, συμπεριλαμβανόταν και ένα κοντσέρτο, με τίτλο «Κοντσέρτο για 7 κλαρινέτα και τύμπανα», ως ένα είδος προσαρτήματος της πραγματείας, στις σελίδες 133-142. Όμως, είναι πιθανόν ότι ο Άλτενμπουργκ δεν ήταν ο συνθέτης του έργου, καθώς, στην σελίδα 104, υπάρχει επίσης μια διμερής «Φούγκα σε σολ ελάσσονα», το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά, το 1676, στο έργο του Μπίμπερ, «Sonatae tam aris quam aulis servientes», οπότε υπάρχει η υποψία πως η πραγματεία περιείχε το κοντσέρτο ως υπόδειγμα δεξιοτεχνίας για την τρομπέτα, και όχι ότι ήταν δικό του έργο. 

Ωστόσο, πέραν αυτής της χρησιμότατης πραγματείας, ο Άλτενμπουργκ συνέθεσε κάποια έργα, μεταξύ των οποίων 
*6 Σονάτες για τσέμπαλο
**Quatricinium* για 4 τρομπέτες 
## Παραπομπές

## Πηγές
*«Λεξικό Μουσικής και Μουσικών» (Dictionary of Music and Musicians) του George Grove, D.C.L (Oxford, 1880)
*Kennedy, Michael *Λεξικό Μουσικής της Οξφόρδης* (Oxford University Press Αθήνα: Γιαλλέλης, 1989) ISBN 960-85226-1-7
*Γιώργος Λεωτσάκος, επιμέλεια λήμματος στην εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα», έκδοση 1981, τόμος 7, σ. 181
*Enciclopedia Bompiani-Musica, Milano (εκδ. ΑΛΚΥΩΝ, 1985)
*Eric Blom *The New Everyman Dictionary of Music* (Grove Weidenfeld, N. York, 1988)

Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Κατηγορία:Τρομπετίστες
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Γιόχαν Πάουλ φον Βέστχοφ

Ο **Γιόχαν Πάουλ φον Βέστχοφ** (Johann Paul von Westhoff, Δρέσδη, 1656 - Βαϊμάρη, ταφή 17 Απριλίου 1705) ήταν Γερμανός συνθέτης και ένας από τους σπουδαιότερους βιολονίστες της εποχής του. Γεννήθηκε στη Δρέσδη και ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του έγινε μέλος της ορχήστρας της Αυλής της Δρέσδης από το 1674 μέχρι το 1697. Θα πρέπει να ταξίδεψε στην Ιταλία και στη Γαλλία, καθώς για μικρό χρονικό διάστημα εργάστηκε ως καθηγητής γλωσσών στο Πανεπιστήμιο του Βίτενμπεργκ, ενώ το 1699 ανέλαβε θέση γραμματέα, μουσικού και δασκάλου γαλλικών και ιταλικών στην Αυλή της Βαϊμάρης, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του.

Υπήρξε πιθανότατα ο πρώτος που συνέθεσε πολυφωνικά έργα για σόλο βιολί χωρίς μπάσο κοντίνουο. Ξεχωρίζουν οι έξι Σουίτες για Σόλο Βιολί (1696) που διακρίνονται για την τεχνική τους δυσκολία αλλά και για το γεγονός πως υπήρξαν πρόδρομοι για τις μεταγενέστερες Σονάτες και Παρτίτες για σόλο βιολί (BWV 1001-1006) του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Οι δύο συνθέτες συνυπήρξαν για ένα διάστημα στην Αυλή της Βαϊμάρης και θα πρέπει να γνωρίστηκαν το 1703 όταν ο Μπαχ διορίστηκε ως βιολονίστας στην Αυλή του δούκα Γιόχαν Ερνστ. Οι συγκεκριμένες παρτίτες του Βέστχοφ, που ανακαλύφθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ακολουθούν την τυπική δομή της ύστερης μπαρόκ μουσικής (με την ακολουθία αλεμάντ, κουράντ, σαραμπάντα και ζίγκα), όπως περίπου και οι δύο πρώτες παρτίτες του Μπαχ, ωστόσο εκείνες του Βέστχοφ έχουν επιρροές από την γαλλική παράδοση ενώ του Μπαχ από την ιταλική. Σημαντική θεωρείται και η Σουίτα για σόλο βιολί του Βέστχοφ που τυπώθηκε στο Παρίσι το 1683, έργο που είχε εκτελέσει τον προηγούμενο χρόνο ενώπιον του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Folker Göthel and Peter Wollny. "Westhoff, Johann Paul von." *Grove Music Online. Oxford Music Online.* Oxford University Press, 23 Αυγούστου 2016
*Γιόχαν Γκότφριντ Βάλτερ, *Musicalisches Lexicon oder Musicalische Bibliothec.* Wolffgang Deer, Leipzig 1732, σελ. 649–650

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Γερμανοί βιολιστές
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Έντιθ Κόρμπετ

Η **Έντιθ Κόρμπετ** (28 Δεκεμβρίου 1846 - 1920)  ήταν Βικτοριανή ζωγράφος τοπίων, που είχε στενούς δεσμούς με την ομάδα Μακιαγιόλι και την λεγόμενη Ετρουσκική σχολή, οι οποίες έσπασαν την παράδοση ζωγραφίζοντας στο ύπαιθρο ώστε να συλλάβουν το φυσικό φως, ευνοώντας τον πανοραμικό τρόπο ζωγραφικής τους.

## Βιογραφικά στοιχεία
Η Κόρμπετ γεννήθηκε στο Γκούλμπερν, στη Νέα Νότια Ουαλία, της Αυστραλίας και ήταν η δεύτερη κόρη και το πέμπτο παιδί του Χένρι Εντενμπόρουφ και της Μάργκαρετ Στέντμαν. Η οικογένεια των Εντενμπόρουφ καταγόταν από το Λέστερσαϊρ, όμως μετακόμισε στο Λονδίνο όπου έγιναν εύποροι έμποροι  είδων καλτσοποιίας και μεταξιού. Ο Χένρι Εντενμπόρουφ ήταν καπετάνιος και έκανε αρκετά ταξίδια στην Αυστραλία μεταξύ του 1833 και του 1837, παίρνοντας την απόφαση να εγκατασταθεί μόνιμα το 1840. Απέκτησε μια φάρμα νότια στο Γκούλμπερν γνωστό ως *Wollogorang* και έχτισε «*ένα όμορφο διώροφο σπίτι από πέτρα και σπασμένο χαλίκι που ξεχώριζε για τις ενδιαφέρουσες μπαλκονόπορτες και τα εντυπωσιακά εξωτερικά κτίσματά του*». Αυτό ήταν το σπίτι της οικογένειας μέχρι το 1854 όταν ο Χένρι και η Μάργκαρετ το πούλησαν στον Τζον Γουίλιαμ Τσίσολμ, και επέστρεψαν στην Αγγλία μαζί με τα έξι τους παιδιά. Ο Χένρι πέθανε το 1855 στο *Chesham Lodge* στο Σάρεϊ, σε ηλικία 43 ετών. Το 1861 τα Βρετανικά αρχεία απογραφής δείχνουν ότι η Έντιθ που ήταν τότε 14 ετών, ζούσε με τη χήρα μητέρα της στο Κένσινγκτον. Τα αρχεία την δείχνουν το 1871 να μένει μαζί με την αδελφή της Άννι, η οποία έχει αναλάβει τη διαχείριση του νοικοκυριού, στην οδό *5 Sheffield Gardens* στο Κένσινγκτον, τη χρονιά δηλαδή που έκανε έκθεση με τα έργα της στο Λονδίνο.

Παντρεύτηκε τον Βικτοριανό ζωγράφο Άρθουρ Μάρτς και μετακόμισε στη Ρώμη, όπου ζωγράφιζε μαζί με τον Τζοβάνι Κόστα αρχηγό της ομάδας των  Μακιαγιόλι. Το 1876 και οι δύο έμεναν στη Βενετία. Η Ολίβια Ροσέτι Αγκρέστι έγραψε: «*Ο Κόστα έχει σε υψηλή εκτίμηση τις δυνατοτήτες αυτής της ζωγράφου και θυμάται με ευχαρίστηση όταν πήγαν να ζωγραφίσουν μαζί στο ύπαιθρο τη φύση του Φουσίνο*» (Αγκρέστι, 1904).

Η Έντιθ Μάρτς έκανε συχνά εκθέσεις με τα έργα της από το 1880 μέχρι το 1890 στη *[[Grosvenor Gallery]]* και στη *[[New Gallery (London)|New Gallery]]*. Το 1891, ύστερα από το θάνατο του πρώτου της συζύγου, παντρεύτηκε τον Μάθιου Ρίντλεϊ Κόρμπετ, ένα από τα αρχηγικά μέλη της ομάδας Μακιαγιόλι και μετέπειτα εξέθετε τα έργα της στην Βασιλική Ακαδημία, επισκεπτόταν την Ιταλία και παρέμεινε στο Λονδίνο για το υπόλοιπο της ζωής της. Πέθανε στο *[[Hampstead]]*, Βόρεια του Λονδίνου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Κατηγορία:Αυστραλιανοί ζωγράφοι
Σάββας Παπαγρηγοριάδης

Ο **Σάββας Παπαγρηγοριάδης** (1878 - 24 Αυγούστου 1951) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Βουρλά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και σπούδασε θεολογία. Αργότερα έδρασε στη Σμύρνη όπου διετέλεσε ιεροκήρυκας και εκδότης περιοδικού. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου δίδαξε ως καθηγητής σε σχολεία της μέσης εκπαίδευσης.

Εξελέγη βουλευτής Αθηνών-Πειραιώς στις εκλογές που διεξήχθησαν το 1923 για την Δ΄ Εθνοσυνέλευση, με ένα συνασπισμό κομμάτων που είχαν ως κορμό το Κόμμα Φιλελευθέρων, το Κόμμα Προσφύγων και τη Δημοκρατική Ένωση. Υπηρέτησε μέχρι το 1925.

Απεβίωσε τον Αύγουστο του 1951.

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 

Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών και Πειραιώς
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Ευριπίδης Παπαδόπουλος

Ο **Ευριπίδης Παπαδόπουλος** (1888 - 24 Αυγούστου 1957), του Ιωάννη, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία. Πολιτεύτηκε στη Θεσσαλονίκη και εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1932 και το 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. 

Απεβίωσε στις 24 Αυγούστου 1957 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό της Αχειροποιήτου. Με τη σύζυγό του Ελένη είχαν έναν γιο και μία κόρη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Αθανάσιος Γαϊτατζής

Ο **Αθανάσιος Γαϊταντζής** του Θεοδώρου (8 Νοεμβρίου 1914 - 18 Νοεμβρίου 2004) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και νομάρχης. Το επίθετό του απαντάται και ως "Γαϊτατζής" και "Γκαϊτατζής".

## Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στις Σέρρες το 1914. Από το 1940 έως το 1955 άσκησε τη δικηγορία στη γενέτειρά του. Την περίοδο 1955-56 υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας. Το 1956-57 ήταν αναπληρωτής υπουργός (γενικός γραμματέας) Βορείου Ελλάδος. Την ίδια περίοδο υπηρέτησε και ως υποδιοικητής του ΙΚΑ.

Τον Μάιο του 1955 διορίστηκε Νομάρχης Έβρου. Από το 1959 έως το 1962 υπηρέτησε ως Νομάρχης Δράμας, στη συνέχεια Καβάλας από το 1962 ως το 1964 , Ζακύνθου από το 1964 ως το 1965, Νομάρχης Πρέβεζας από τις 17 Ιουνίου 1965 ως τις 13 Νοεμβρίου 1965, Νομάρχης Αχαΐας από το 1966 έως το 1967 και Νομάρχης Ηλείας τον Μάιο του 1967. Το 1968-1970 ήταν Νομάρχης Θεσσαλονίκης. Ήταν παντρεμένος με τη Μυρσίνη Φτουλή και απέκτησαν μία κόρη. Πέθανε σε ηλικία 90 ετών στη Θεσσαλονίκη το 2004.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*[Φωτογραφία (εικ. 2) του νομάρχη Καβάλας Γαϊταντζή

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας
Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας
Κατηγορία:Νομάρχες Ζακύνθου
Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας
Κατηγορία:Νομάρχες Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας
Κατηγορία:Νομάρχες Πρέβεζας
Κατηγορία:Νομάρχες Έβρου
Κατηγορία:Νομάρχες Πέλλας
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες
Κουέρε

Οι **Κουέρε** ή **Νγκ'ουέρε** *(Kwere* ή *Ngh'were)*, είναι μια μητρογραμμική εθνοτική και γλωσσική ομάδα που έχει τη βάση της στην Περιοχή Μπαγκαμόγιο *(Bagamoyo District)*, της Περιφέρειας Πουάνι *(Pwani Region)* στην παράκτια Τανζανία. Η κύρια γλώσσα που ομιλείται είναι τα Νγκ'ουέλε *(Ngh'wele)*, που στα Σουαχίλι ονομάζονται Κικουέρε *(Kikwere)*.

## Ιστορία
Κατά τον 19ο αιώνα, έχοντας υποπέσει συχνά θύματα απειλών από τα Ανατολικά, οι Κουέρε *(Kwere)* έκτιζαν οχυρωμένα χωριά, τα οποία προστατεύονταν με μπόμα.

Το 1987, ο πληθυσμός των Κουέρε *(Kwere)* εκτιμάτο σε 98.000 άτομα. Η κυβέρνηση της Τανζανίας κυκλοφόρησε στοιχεία για την απογραφή του 2012, αλλά δεν ήταν από την σκοπιά των εθνοτικών ομάδων και τέτοιες λεπτομέρειες δεν θα μπορέσουν να δημοσιευτούν στο εγγύς μέλλον. Το 1967, στην απογραφή του πληθυσμού στη χώρα, 48.132 άνθρωποι στην ηπειρωτική χώρα αυτοπροσδιορίζονταν πως ανήκουν στην εθνοτική ομάδα Νγκ'ουέλε *(Ngh'wele)*. Η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς ζούσαν στις παραδοσιακές τους κατοικημένες περιοχές στην Περιοχή Μπαγκαμόγιο *(Bagamoyo District)* (35.404 άτομα), με άλλους 3.857 ανθρώπους να ζουν στην γειτονική Περιοχή Κισαράουε *(Kisarawe district)*. Επιπλέον, μικρές ομάδες από  ανθρώπους Νγκ'ουέλε *(Ngh'wele)*, ήταν κάτοικοι στην Περιφέρεια Μορογκόρο *(Morogoro Region)* (3.764) και στο Νταρ ες Σαλαάμ *(Dar es Salaam)* (2.902). Από το 1967, δεν υπάρχουν διαθέσιμα αξιόπιστα απογραφικά δεδομένα, καθώς δεν εκτελούνται πλέον εθνοτικά δημογραφικά στατιστικά.

Ο συνολικός πληθυσμός στην Περιφέρεια Πουάνι *(Pwani Region)* για το 2012, ήταν 1.098.668 άτομα. Στο παρελθόν, η συντριπτική πλειοψηφία των Κουέρε *(Kwere)* ζούσαν στις παραδοσιακές τους κατοικημένες περιοχές, στην παράκτια Περιοχή Μπαγκαμόγιο *(Bagamoyo District)*.

## Πολιτισμός
Η διάχυτη κυριαρχία της γλώσσας Σουαχίλι, στις παράκτιες υποθέσεις σε ολόκληρη την Ανατολική Αφρική για πολλούς αιώνες, έχει οδηγήσει τους περισσότερους λαούς ιθαγενών στην περιοχή, να είναι τουλάχιστον δίγλωσσοι, οι Νγκ'ουέρε *(Ngh'were)* δεν είναι διαφορετικοί. Αυτό επιβεβαιώθηκε το 2002 από τους γέροντες του Μπαγκαμόγιο *(Bagamoyo)*, οι οποίοι συμμετείχαν στη διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην πόλη, υπερασπιζόμενοι την πρότασή τους ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Πρόσφατα, το Μπαγκαμόγιο *(Bagamoyo)* αναφέρθηκε ως ο έβδομος αποδέκτης της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO στην Τανζανία. Το τι επιπτώσεις θα έχει αυτό το βραβείο στους κατοίκους Νγκ'ουέρε *(Ngh'were)* στην πόλη, δεν είναι ακόμη γνωστό, όμως, τα γραφεία ταξιδίων το διαφημίζουν σε παγκόσμιο επίπεδο.

## Ασχολίες
Οι περισσότεροι από τους Κουέρε *(Kwere)*, συνήθως ασχολούνται με την παραδοσιακή γεωργία, καλλιεργώντας αραβόσιτο, σόργο (ζαχαρόχορτο *(sorghum)*) και ρύζι· εκτρέφουν επίσης, αιγοπρόβατα και πουλερικά.

## Δείτε επίσης
* Λουγκούρου
* Κάμι

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  https://www.ethnologue.com/map/TZ τελευταία επίσκεψη: 27 Σεπτεμβρίου 2016

Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία
Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής
Κατηγορία:Τανζανοί
Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Γκολφ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016

Τα **τουρνουά γκολφ στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016** στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 11 και 14 Αυγούστου για τους άνδρες και μεταξύ 17 και 20 Αυγούστου για τις γυναίκες στο Ολυμπιακό Γήπεδο Γκολφ, Ρεζέρβα ντι Μαραπέντι, Ρίο ντε Τζανέιρο, στο πλαίσιο της 31ης Ολυμπιάδας.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 το γκολφ επανεμφανίστηκε ως άθλημα για πρώτη φορά από το 1904. Παίχτηκαν μόνο δύο αγωνίσματα: το ατομικό των ανδρών και το ατομικό των γυναικών.

Η Ίνμπι Παρκ από τη Νότια Κορέα έγινε η πρώτη αθλήτρια που κατέκτησε χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο γκολφ, έπειτα από 116 χρόνια. Παρόμοια, ο Βρετανός Τζάστιν Ρόουζ κέρδισε το πρώτο χρυσό μετάλλιο στο γκολφ, στο ατομικό των ανδρών, έπειτα από 112 χρόνια.

## Φορμά
Οι 120 (60 άντρες και ισάριθμες γυναίκες) αθλητές έπαιξαν σε 2 αυτόνομα ατομικά τουρνουά με 72 τρύπες (δηλ. 4 γύρους από 18 τρύπες). Σε περίπτωση ισοπαλίας, θα χρησιμοποιούνταν τα πλέι οφ με τρεις τρύπες, προκειμένου να καθοριστούν τα άτομα που θα πάρουν μετάλλιο.

## Συμμετέχοντα έθνη

## Αγωνίσματα
### Τα μετάλλια

## Νικητές και νικήτριες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Γκολφ  στο Rio 2016

Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2016