open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Φιλίππα ντε Μπωσάμπ

Η **Φιλίππα ντε Μπωσάμπ**, κόμισσα τού Στάφορντ (πριν το 1344 - 6 Απριλίου 1386), ήταν Αγγλίδα ευγενής τού ύστερου Μεσαίωνα, και κόρη τού Θωμά ντε Μπωσάμπ, 11ου κόμη τού Γουόρικ, Ιππότη τής Περικνημίδος, και τής Αικατερίνης Μόρτιμερ. Ο εκ μητρός παππούς της ήταν ο ισχυρός Ρότζερ Μόρτιμερ 1ος κόμης τού Μαρτς.

## Οικογένεια
Την 1η Μαρτίου 1350 ή νωρίτερα, νυμφεύτηκε τον Ούγο ντε Στάφορντ 2ο κόμη τού Στάφορντ, γιο τού Ραλφ ντε Στάφορντ 1ου κόμη τού Στάφορντ, και τής Μαργαρίτας ντε Όντλεϋ, suo jure 2η βαρόνη Όντλεϋ.

Μαζί, ο Ούγος και η Φιλίππα απέκτησαν τουλάχιστον επτά παιδιά: 

* Μαργαρίτα (π. 1364 – 9 Ιουνίου 1396). Παντρεύτηκε τον Ραλφ Νέβιλ 1ο κόμη τού Γουέστμορλαντ ως πρώτη του σύζυγο, και απέκτησε παιδιά.
* σερ Ραλφ (π. 1367 – Ιούλιος 1385). Σκοτώθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό τού βασιλιά Ριχάρδου Β΄, Ιωάννη Χόλλαντ 1ο δούκα τού Έξετερ σε μία διαμάχη κατά τη διάρκεια μίας εκστρατείας εναντίον των Σκώτων τον Ιούλιο τού 1385. 
* Θωμάς Στάφορντ, 3ος κόμης τού Στάφορντ (π. 1368 - 4 Ιουλίου 1392). Κληρονόμησε την κομητεία από τον πατέρα του σε ηλικία 18 ετών. Νυμφεύτηκε την Άννα Πλανταγενέτη, κόρη τού Θωμά τού Γούντστοκ 1ου δούκα τού Γκλόστερ και τής Ελεονώρας τού Μπόουν. Δεν απέκτησε παιδιά, και ο γάμος λέγεται ότι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
* Γουλιέλμος Στάφορντ, 4ος κόμης τού Στάφορντ (21 Σεπτεμβρίου 1375 - 6 Απριλίου 1395). Κληρονόμησε την κομητεία από τον αδελφό του σε ηλικία 14 ετών. Ήταν κηδεμόνας τού Θωμά τού Γούντστοκ 1ου δούκα τού Γκλόστερ. Απεβίωσε σε ηλικία 19 ετών.
* Αικατερίνη Στάφορντ (περίπου 1376 – 8 Απριλίου 1419). Παντρεύτηκε τον Μάικλ ντε λα Πολ, 2ο κόμη του Σάφολκ και απέκτησε παιδιά.
* Εδμόνδος Στάφορντ, 5ος κόμης τού Στάφορντ (2 Μαρτίου 1377 - 22 Ιουλίου 1403). Κληρονόμησε την κομητεία από τον αδελφό του σε ηλικία 17 ετών. Παντρεύτηκε την Άννα τού Γκλόστερ, χήρα τού μεγαλύτερου αδελφού του Θωμά. Ο Έντμουντ και η Άννα ήταν οι γονείς τού Χάμφρεϋ Στάφορντ, 1ου δούκα τού Μπάκιγχαμ.
* Ιωάννα Στάφορντ (1378 – 1 Οκτωβρίου 1442). Παντρεύτηκε τον Θωμά Χόλλαντ 1ο δούκα τού Σάρεϋ και 3ο κόμη τού Κεντ. Δεν απέκτησε παιδιά.

## Το τέλος
Η κόμισσα Φιλίππη απεβίωσε την άνοιξη τού 1386, και πιθανότατα αυτό, σε συνδυασμό με το τέλος τού μεγαλύτερου γιου τους, ώθησε τον σύζυγό της να πραγματοποιήσει μία σειρά από προσκυνήματα. Τάφηκε στο Στόουν Πράιορυ, στο Στάφορντσιρ. Ο κόμης απεβίωσε τον Οκτώβριο τού ίδιου έτους στη Ρόδο, χωρίς να έχει φθάσει ακόμη στον προορισμό του, την Ιερουσαλήμ.

## Πρόγονοι

## Αναφορές

## Πηγές
* Richard Glanville-Brown, αλληλογραφία, Richard Glanville-Brown (RR 2, Milton, Ontario, Καναδάς), 17 Αυγούστου 2005.
* GE Cokayne· με τους Vicary Gibbs, HA Doubleday, Geoffrey H. White, Duncan Warrand και Lord Howard de Walden, επιμελητές, *The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom, Extant, Extinct or Dormant.* νέα έκδοση, 13 τόμοι σε 14 (1910–1959· ανατύπωση σε 6 τόμους, Gloucester, Ηνωμένο Βασίλειο: Alan Sutton Publishing, 2000), τόμος XII/2, σελίδα 547.
* Charles Mosley, επιμελητής, *Burke's Peerage and Baronetage.* 106η έκδοση, 2 τόμοι, Crans, Ελβετία: Burke's Peerage (Genealogical Books) Ltd, 1999

Κατηγορία:Οικογένεια Μπωσάμπ
Αγοράκριτος (γλύπτης)

Ο **Αγοράκριτος** (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν γλύπτης και αδριαντοποιός από την Πάρο.

Ο Αγοράκριτος γεννήθηκε στο νησί Πάρου και ήταν ενεργός το 436 έως το 424 π.Χ. Ήταν αγαπημένος μαθητής του γλύπτη Φειδία. Κατά την παράδοση ο Φειδίας παρουσίασε μερικά έργα του ως έργα του Αγοράκριτου.

Τα έργα του Αγοράκριτου για τα οποία υπάρχουν αναφορές είναι τέσσερα:
* ένα άγαλμα του Δία στο ναό της θεάς Αθηνάς στην Αθήνα
* ένα άγαλμα της θεάς Αθηνάς Ιτωνίας στον ίδιο ναό
* ένα άγαλμα της Ρέας (ή της Κυβέλης)
* ένα λατρευτικό είδωλο της Νέμεσης στον Ραμνούντα, κατασκευασμένο από παριανό μάρμαρο.

Το τελευταίο από αυτά τα έργα συζητήθηκε πολύ. Σύμφωνα με τον Πλίνιο, ο Αγοράκριτος αγωνίστηκε με τον Αλκαμένη (έναν άλλο διακεκριμένο μαθητή του Φειδία) για να φτιάξει ένα άγαλμα της θεάς Αφροδίτης, όμως οι Αθηναίοι, λόγω μιας αδικαιολόγητης προκαταλήψεως προς τον συντοπίτη τους Αλκαμένη, τον ανακύρηξαν νικητή. Ο Αγοράκριτος, εξοργισμένος από την ήττα του, έκανε μερικές μικρές αλλαγές στο άγαλμα, ώστε να μετατρέψει την Αφροδίτη του σε Νεμέση (η οποία είναι η θεά της εκδίκησης). Στη συνέχεια την πούλησε στους κατοίκους του Ράμνουντα, υπό τον όρο ότι δεν θα έπρεπε ποτέ το άγαλαμα να εγκατασταθεί στην Αθήνα. Ο Παυσανίας, χωρίς να αναφέρεται στον Αγοράκριτο, λέει ότι η Νεμέση ήταν έργο του Φειδία.

Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα τμήματα του κεφαλιού του αγάλματος βρίσκονταν στο Βρετανικό Μουσείο, ενώ μερικά θραύσματα βρίσκονταν σε μουσείο της Αθήνας. Στις αρχές του 21ου αιώνα, αρκετά θραύσματα είχαν ανακτηθεί (συμπεριλαμβανομένης της βάσης) ώστε μια μερική ανακατασκευή της Νεμέσης του Αγοράκριτου έγινε στο Ραμνούντα. Σε αυτό, η Νέμεση απεικονίζεται κρατώντας ένα κλαδί μήλου και μια φιάλη, φορώντας ένα διακοσμημένο στέμμα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Γουλιέλμος ντε Μπωσάμπ (του Ελμλέυ)

Ο **Γουλιέλμος A΄ ντε Μπωσάμπ** (π. 1105–π. 1170) ήταν Αγγλο-Νορμανδός βαρόνος και κληρονομικός σερίφης.

Γεννήθηκε στο κάστρο Έλμλεϋ του Γούστερσιρ, γιος τού Γουόλτερ Α΄ ντε Μπωσάμπ, ο οποίος είχε διοριστεί κληρονομικός σερίφης τού Γούστερσιρ μετά την κατάσχεση τής φεουδαρχικής βαρονίας τού Σάλγουορπ  στο Γούστερσιρ από τον θείο του Ρότζερ ντ'Αμπέτο. Υπηρέτησε με αυτή την ιδιότητα από το τέλος τού πατέρα του το 1130, μέχρι το δικό του τέλος γύρω στο 1170. Διετέλεσε επίσης σερίφης για τρεις άλλες κομητείες, το Γουόρικσιρ (1157), το Γκλόστερσιρ (1157–1163) και το Χέρεφορντσιρ (1160–1169).

Απεβίωσε το 1170 και τάφηκε στο Γούστερ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γουλιέλμος Β΄, ο μεγαλύτερος από τα έξι παιδιά του, ο οποίος κληρονόμησε με τη σειρά του το δικαίωμα (shrievaltry) τού Γούστερσιρ. Μετά το τέλος τού Γουλιέλμου Α΄ το 1211, ο δεύτερος γιος του, Γουόλτερ Β΄ ο δικαστής, τον κληρονόμησε.

## Αναφορές

Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπωσάμπ
Τα κεράσια

***Τα κεράσια*** () είναι διήγημα του Γερμανού συγγραφέα Βόλφγκανγκ Μπόρχερτ. Γράφτηκε το 1947, λίγο πριν τον θάνατο του συγγραφέα, εποχή που ήταν ήδη βαριά άρρωστος. Ως εκ τούτου, έχει ερμηνευτεί από κριτικούς ως αυτοβιογραφική αφήγηση.

Αφηγείται την ιστορία ενός άρρωστου παιδιού που πίστεψε λανθασμένα ότι ο πατέρας του έφαγε τα κεράσια που προορίζονταν για να ανακουφίσουν το παιδί από τον πυρετό. Χαρακτηριστικό έργο της λογοτεχνίας των ερειπίων της μεταπολεμικής γερμανικής λογοτεχνίας, απεικονίζει μια καθημερινή κατάσταση που βίωσε η γερμανική κοινωνία τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια: τις εκτεταμένες ελλείψεις και τη διανομή τροφίμων με δελτίο, από την οποία προκύπτουν οι συγκρούσεις των χαρακτήρων. Είναι μια παραλλαγή του διηγήματος *[[Το ψωμί (διήγημα)|Το ψωμί]]*.  

Είναι ένα από τα πιο γνωστά διηγήματα του συγγραφέα και περιλαμβάνεται στη διδακτέα ύλη των γερμανικών σχολείων. Οι σύντομες προτάσεις αντανακλούν την ψυχολογική δυσφορία του αγοριού, απεικονίζοντας τον αντίκτυπο της ασθένειας και της σύγχυσης στην αντίληψη της πραγματικότητας, ενώ η φροντίδα του πατέρα για τον γιο του είναι εμφανής. Το κείμενο εναλλάσσεται μεταξύ της οπτικής γωνίας του άρρωστου αγοριού και του πατέρα του. Ενώ το αγόρι σκέφτεται τα κεράσια, ο πατέρας του ανησυχεί για την υγεία του γιου του και για το πώς θα αντιδράσει η γυναίκα του για το κύπελο που έσπασε. 

## Περιεχόμενα
Ένα αγόρι, ξαπλωμένο στο κρεβάτι με πυρετό, ακούει κάτι να σπάει δίπλα. Αμέσως υποθέτει ότι είναι ένα κύπελο με κεράσια που θα βοηθούσαν να πέσει ο πυρετός του. Όταν σηκώνεται, βλέπει τον πατέρα του να κάθεται στο πάτωμα στην κουζίνα. Αίμα τρέχει στο χέρι του, αλλά στο αγόρι φαίνεται να είναι χυμός κόκκινου κερασιού. Ο πατέρας δεν αντιλαμβάνεται την παρεξήγηση και στέλνει το παιδί με αγωνία πίσω στο κρεβάτι. Αλλά το άρρωστο αγόρι απλώς κοιτάζει το κόκκινο χέρι του, ανήσυχο, και υποψιάζεται ότι ο πατέρας του έφαγε τα κεράσια του. 

Ο πατέρας εξηγεί ότι ενώ ξέπλενε ένα φλιτζάνι για να βάλει τα κεράσια, το φλιτζάνι του γλίστρησε, έσπασε και τον έκοψε. Υπόσχεται στον γιο του ότι θα του φέρει κεράσια αμέσως και τον στέλνει πίσω στο κρεβάτι. Όταν ο πατέρας του φέρνει τα κεράσια, το αγόρι, ντροπιασμένο, κρύβει το κεφάλι του βαθιά κάτω από τα σκεπάσματα.
## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Γερμανικά διηγήματα
Κατηγορία:Έργα σχετικά με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ερρίκος Μπωσάμπ, δούκας του Γουόρικ

Ο **Ερρίκος Μπωσάμπ** (22 Μαρτίου 1425 - 11 Ιουνίου 1446), 14ος κόμης και 1ος δούκας τού Γουόρικ, ήταν Άγγλος ευγενής.

## Ο βίος του
Ο Ερρίκος ήταν γιος τού Ριχάρδου Β΄ Μπωσάμπ 13ου κόμη τού Γουόρικ και τής Ισαβέλλας λε Ντεσπένσερ. Το 1434 νυμφεύτηκε τη Σεσίλ Νέβιλ, δεύτερη κόρη τού Ριχάρδου Νέβιλ 5ου κόμη τού Σόλσμπερυ και τής Αλίκης Μόνταγκιου κόμισσας τού Σόλσμπερυ. Έγινε 14ος κόμης τού Γουόρικ, μετά το τέλος τού πατέρα του το 1439.

Η παιδική του φιλία με τον βασιλιά Ερρίκο ΣΤ΄ και οι στρατιωτικές υπηρεσίες τού πατέρα του, τον έθεσαν υψηλά στην εύνοια τού βασιλιά, και ήταν γεμάτος τίτλους. Το 1444 χρίστηκε πρώτος κόμης τού βασιλείου, και στις 14 Απριλίου 1445 ορίστηκε δούκας τού Γουόρικ, και περίπου την ίδια εποχή τού παραχωρήθηκε το Δάσος τού Φέκενχαμ.

Λέγεται ότι στέφθηκε βασιλιάς τής Νήσου Γουάιτ το 1444 από τον Ερρίκο ΣΤ΄, για να θέσει τον συμπαίκτη του σε πιο ισότιμη θέση μαζί του, αλλά αυτή η ιστορία θεωρείται ανιστόρητη.  

Ως δούκας τού Γουόρικ, προηγείτο μόνο ο δούκας τού Νόρφολκ. Αυτή η προτεραιότητα αμφισβητήθηκε από τον δούκα τού Μπάκιγχαμ, τον οποίο εκτόπισε. Ωστόσο, το ζήτημα κατέστη αμφιλεγόμενο με το τέλος του στις 11 Ιουνίου 1446, οπότε και το δουκάτο εξέλειπε λόγω έλλειψης αρρένων κληρονόμων.

## Η διαδοχή
Μετά τον τέλος του, την κομητεία κληρονόμησε η δίχρονη κόρη του:
* Άννα Β΄ (14 Φεβρουαρίου 1444 3 Ιουνίου 1449), *suo jure* κόμισσα τού Γουόρικ. Ωστόσο, αυτή απεβίωσε τρία χρόνια αργότερα, και υπήρχαν κάποια ερωτήματα σχετικά με το ποια, αν υπήρχε, από τις αδελφές τού πατέρα της (ή τούς κληρονόμους τους) θα έπρεπε να διαδεχθεί. 

Τελικά, η αμφιθαλής αδελφή του, Άννα Α΄ (η οποία ήταν παντρεμένη με τον Ριχάρδο Νέβιλ, μεγαλύτερο γιο τού Ριχάρδου Νέβιλ κόμη τού Σόλσμπερυ, και αδελφό τής χήρας τού Μπωσάμπ) ανακηρύχθηκε κληρονόμος, λόγω τής αρχής τού αγγλικού κοινού δικαίου, ότι «η κατοχή από τον αδελφό καθιστά την αδελφή κληρονόμο», η οποία αρνείται στους ετεροθαλείς συγγενείς του να τον κληρονομήσουν, όταν υπάρχει αμφιθαλής συγγενής. Οι τρεις ετεροθαλείς αδελφές -από τον πρώτο γάμο τού πατέρα τους- αμφισβήτησαν αυτή την απόφαση, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

## Πρόγονοι

## Αναφορές

Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπωσάμπ
Ξυλοολιγοσακχαρίτες

μικρογραφία|460px|Η μοριακή δομή ενός ξυλοολιγοσακχαρίτη.
Οι **ξυλοολιγοσακχαρίτες** (αγγλ. XOS) είναι πολυμερικές ενώσεις του μονοσάκχαρου της ξυλόζης, οι οποίες συντίθενται από κλάσματα της ξυλάνης από φυτικές ίνες. Η χημική δομή τους είναι του τύπου C5 (όπου το C αντιστοιχεί στον αριθμό των ατόμων άνθρακα σε κάθε μονομερές) και βέβαια διαφέρει θεμελιωδώς από εκείνη άλλων πρεβιοτικών, τα οποία βασίζονται σε άλλα μονοσάκχαρα τύπου C6.

Οι ξυλοολιγοσακχαρίτες είναι εμπορικά διαθέσιμοι (ως πρεβιοτικά) από τη δεκαετία του 1980, αρχικά από την εταιρεία Suntory στην Ιαπωνία. Τα τελευταία χρόνια έχουν καταστεί ευρύτερα διαθέσιμοι στην αγορά, καθώς οι τεχνολογίες έχουν εξελιχθεί και το κόστος παραγωγής τους έχει μειωθεί πολύ σημαντικά. Ορισμένα ένζυμα από ζύμες μπορούν να μετατρέπουν αποκλειστικά τη ξυλάνη σε ξυλοολιγοσακχαρίτες με βαθμό πολυμερισμού (DP) από 3 έως 7.

Οι ξυλοολιγοσακχαρίτες δρουν ως πρεβιοτικά, τροφοδοτώντας εκλεκτικά ωφέλιμα βακτήρια, όπως τα *Bifidobacteria* και τα *Lactobacilli,* εντός του πεπτικού σωλήνα. Έχει διεξαχθεί μεγάλος αριθμός κλινικών δοκιμών με XOS, οι οποίες καταδεικνύουν ποικίλα οφέλη για την υγεία, συμπεριλαμβανομένων βελτιώσεων στα επίπεδα γλυκόζης και λιπιδίων στο αίμα, οφελών για την πεπτική υγεία, βελτίωσης της εντερικής λειτουργίας (καθαρτική δράση) και ευεργετικών μεταβολών σε δείκτες του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα οφέλη αυτά έχουν συνήθως παρατηρηθεί σε δοσολογία 1–4 g/ημέρα, [απαιτείται διευκρίνιση] η οποία είναι χαμηλότερη από τη δόση που απαιτείται για άλλα πρεβιοτικά, όπως οι φρουκτοολιγοσακχαρίτες και η ινουλίνη.

## Διαβάστε επίσης
** Φρουκτοολιγοσακχαρίτης (Fructooligosaccharide, FOS) – Ολιγοσακχαρίτες φρουκτόζης
** Γαλακτοολιγοσακχαρίτης (Galactooligosaccharide, GOS) – Κατηγορία πρεβιοτικών
** Ισομαλτοολιγοσακχαρίτης (Isomaltooligosaccharide, IMO) – Μίγμα υδατανθράκων βραχείας αλυσίδας

## Παραπομπές


## Επιστημονική βιβλιογραφία
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Ολιγοσακχαρίτες
Ριχάρδος Μπωσάμπ, 2ος βαρόνος Μπωσάμπ

Ο **Ριχάρδος Μπωσάμπ**, 2ος βαρόνος Μπωσάμπ τού Πάουικ ( 1435 – 19 Ιανουαρίου 1502/3) ήταν Άγγλος ευγενής.

## Καταγωγή
Ήταν γιος τού Ιωάννη Μπωσάμπ 1ου βαρόνου Μπωσάμπ (5η δημιουργία), 1ου κυρίου τού Πάουικ (απεβ. 1475) και της Μαργαρίτας ντε Φέρερς, πιθανώς κόρης τού Έντμουντ ντε Φέρερς 6ου βαρόνου Φέρερς τού Τσάρτλεϋ.

## Σταδιοδορμία
Ως σ**ερ Ριχάρδος Μπωσάμπ, του Κέμερτον και του Μπόντινγκτον**, εγκατέλειψε τούς δεσμούς τού πατέρα του με τούς Λάνκαστερ, για να κρατήσει τις πύλες τού Γκλόστερ κλειστές εναντίον τής βασίλισσας Μαργαρίτας το πρωί τής Παρασκευής 3 Μαΐου 1471, αρνούμενος έτσι στον στρατό της να χρησιμοποιήσει τη Γέφυρα Σέβερν και μία οδό διαφυγής προς την Ουαλία. Καθώς αυτή κινούνταν βόρεια, αυτός παρενόχλησε τα νώτα των Λάνκαστερ, και κατέλαβε κάποια όπλα στο δρόμο προς το Τιούκσμπερυ. Πολέμησε στη μάχη τού Τιούκσμπερυ και χρίστηκε ιππότης. Λίγο αργότερα, η μοιχός σύζυγός του, Ελισάβετ, κατηγορήθηκε ότι συνωμότησε για το τέλος του, μαζί με τον συγγενή της και τον δίκαια γείτονα τού Μπωσάμπ, Τόμας Μπέρντετ. Ο Τζον Στέισυ και ο Τόμας Μπλέικ συμμετείχαν επίσης, και οι τρεις αργότερα κατηγορήθηκαν ότι φαντάστηκαν το τέλος τού βασιλιά. Ο Μπέρντετ και ο Στέισυ απαγχονίστηκαν στο Τάιμπερν. Ο Μπλέικ έλαβε χάρη.

## Οικογένεια
Στις 27 Ιανουαρίου 1447, στο ιδιωτικό του παρεκκλήσιο στο Μπωσάμπ Κωρτ τού Άλσεστερ στο Γουόρικσιρ, νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη τού Χάμφρεϋ Στάφορντ τού Γκράφτον, κατόπιν ειδικής άδειας. Τα παιδιά τους ήταν:
* σερ Ιωάννης, απεβ. νέος
* Ελισάβετ (απεβ. 1503), παντρεύτηκε τον Ρόμπερτ Γουίλοουμπι 2ο βαρόνο Γουίλοουμπι ντε Μπρόουκ (απεβ. 1521).
* Άννα, παντρεύτηκε τον Ρίτσαρντ Λάιγκον, από το Μάντρεσφιλντ, Γουόρκς 
* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Γουίλιαμ Ριντ τού Γκλόστερ (πατέρα τού Ρίτσαρντ Ρηντ). 

Ο Μπωσάμπ απεβίωσε στις 19 Ιανουαρίου 1502/1503, στο Μπρούμχιλ , όταν έληξε η βαρονία. Οι τρεις επιζώσες κόρες του, η Ελισάβετ, η Μαργαρίτα και η Άννα, έγιναν συγκληρονόμοι αυτού.

## Αναφορές


Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπωσάμπ
Χαΐμ Ερνστ Βερτχάιμερ

Ο **Χαΐμ Ερνστ Βερτχάιμερ** (, 24 Αυγούστου 1893 – 23 Μαρτίου 1978) ήταν Ισραηλινός βιοχημικός γερμανικής καταγωγής.

Γεννήθηκε στο Μπύελ της Γερμανίας και άρχισε να σπουδάζει ιατρική το 1912, πρώτα στο Βερολίνο και μετά στη Βόννη και το Κίελο, προτού οι σπουδές του διακοπούν από την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, στον οποίο υπηρέτησε ως ιατρός στη Φλάνδρα και την Ιταλία, και παρασημοφορήθηκε με τον Σιδερένιο Σταυρό β΄ τάξεως. Μετά τον πόλεμο ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης.

Το 1920-1921 εργάσθηκε ως ιατρός στο δημοτικό ορφανοτροφείο του Βερολίνου και μετά στο Ινστιτούτο Φυσιολογίας του Πανεπιστημίου του Χάλε.

Με την άνοδο στην εξουσία του ναζιστικού κόμματος ο Βερτχάιμερ έχασε τη θέση του, οπότε το 1934 μετανάστευσε στην Παλαιστίνη. Εκεί εργάσθηκε στο Εργαστήριο Χημείας της Ιατρικής Σχολής του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ έως το 1963. Ο Βερτχάιμερ θεωρείται από τους πρωτοπόρους στο πεδίο του μεταβολισμού του λίπους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ισραηλινοί επιστήμονες
Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι
Τζόουνς Βέρυ

Ο **Τζόουνς Βέρυ** (, 28 Αυγούστου 1813 – 8 Μαΐου 1880) ήταν Αμερικανός ποιητής, δοκιμιογράφος, θεολόγος και μυστικιστής, οπαδός του κινήματος του αμερικανικού υπερβατισμού και γνωστός ως μελετητής του Σαίξπηρ - πολλά ποιήματά του ήταν σαιξπηρικού τύπου σονέτα.

Γεννήθηκε στο Σάλεμ (Μασαχουσέτη) με γονείς δύο ανύπαντρα πρώτα εξαδέλφια. Το σύνολο των σπουδών και της σύντομης σταδιοδρομίας του είναι αποκλειστικά συνδεδεμένα με το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου ήταν αρχικώς προπτυχιακός, μετά φοιτητής της Θεολογικής του Σχολής και τέλος λέκτορας της ελληνικής γλώσσας. Μελέτησε την επική ποίηση και όταν έδωσε διάλεξη για το θέμα στη γενέτειρα πόλη του τράβηξε την προσοχή του σημαντικού διανοητή και ποιητή Ραλφ Ουάλντο Έμερσον. Μετέπειτα όμως ο Βέρυ δήλωσε ότι ήταν η Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού, γεγονός που προκάλεσε την απόλυσή του από το Χάρβαρντ και τελικώς στον εγκλεισμό του σε άσυλο «φρενοβλαβών». Μετά την έξοδό του από εκεί, ο Έμερσον τον βοήθησε να εκδώσει μια συλλογή με τίτλο *Essays and Poems* (= «δοκίμια και ποιήματα», 1839). Ο Βέρυ έζησε την υπόλοιπη ζωή του αποτραβηγμένος, γράφοντας και δημοσιεύοντας αραιά κάποια ποιήματα. Απεβίωσε στο Σάλεμ σε ηλικία 66 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
Κατηγορία:Ποιητές του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ
Βέρυξ

Ο **βέρυξ** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Beryx*) είναι γένος από θαλάσσια ψάρια της ομοταξίας ακτινοπτερύγιοι, που κατατάσσεται στην ομώνυμη οικογένεια βερυκίδες και στην ομώνυμη τάξη όμορφα. Είναι ψάρια των βαθέων υδάτων, που φθάνουν σε μήκος τα 50 εκατοστόμετρα και φέρουν μεγάλα και χονδρά λέπια.

## Είδη
Το γένος αποτελείται από τα εξής τρία είδη:

* *[[Beryx decadactylus]]* G. Cuvier, 1829, κοινώς αλφονσίνο και στις γαλλικές ιχθυαγορές «dorade rouge» = «κόκκινη τσιπούρα»
* *[[Beryx mollis]]*, T. Abe, 1959
* *[[Beryx splendens]]*, R.T. Lowe, 1834, «βέρυξ ο μεγαλοπρεπής»

Τα δύο είδη *B. decadactylus* και *B. Splendens* βρίσκονται σχεδόν σε όλες τις θάλασσες της Γης και έχουν κάποια εμπορική αξία, με το πρώτο, εκτός από τροφή να πωλείται και ζωντανό για μεγάλα ενυδρεία ή στέρνες ως διακοσμητικό, αντί του χρυσόψαρου.

## Παραπομπές


Βερυξ
Γιάνκο Βεσελίνοβιτς

Ο **Γιάνκο Μ. Βεσελίνοβιτς** (, 1η Μαΐου 1862 — 26 Ιουνίου 1905), ήταν Σέρβος πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάνκο Βεσελίνοβιτς γεννήθηκε στο χωριό Σάλας Τσρνόμπαρσκι, σε οικογένεια Σέρβων Ορθοδόξων Χριστιανών. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο Σάμπατς το 1878 και μετά εγγράφηκε σε σχολή δασκάλων στο Βελιγράδι, αλλά δεν την ολοκλήρωσε. Εργάσθηκε ωστόσο ως δάσκαλος από το 1880 έως το 1882 και από το 1886 έως το 1889. Από το 1893 εργάσθηκε ως βοηθός συντάκτη στην εφημερίδα *Srpske novine*. Ως αντικαθεστωτικός, έχασε τη θέση του το 1899-1900 και τον συνέλαβαν τρεις φορές: το 1888, το 1899 και το 1903. Πέθανε στο χωριό Γκλόγκοβατς (Δήμος ) σε ηλικία 43 ετών. Ως συγγραφέας διακρίθηκε κυρίως για τα ηθογραφικά διηγήματά του, που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, τόσο άμεση όσο και σε βάθος χρόνου. Επίσης έγραψε δύο μυθιστορήματα και θεατρικά έργα.

## Επιλεγμένη εργογραφία
* «Сељанка: приповетке из сеоског живота» (= «Ποιμενικό: ιστορίες της αγροτικής ζωής»), μυθιστόρημα, 1888
* «Слике из сеоског живота» (=  «εικόνες της αγροτικής ζωής»), διηγήματα, 2 τόμοι, 1886-1888
* «Пољско цвеће» (= «αγριολούλουδα»), διηγήματα, 1890–1891
* «Рајске душе» (= «παράδεισος της ψυχής»), διηγήματα, 1893
* «Стари познавици», διηγήματα, 1891–96
* «Хајдук Станко» (= «Στάνκο ο χαϊδούκος»), μυθιστόρημα, 1896
* «Борци» (= «μαχητές»), διηγήματα
* «Писма са села» (= «γράμματα από το χωριό»), διηγήματα
* «Целокупна дела» (= άπαντα), 9 τόμοι
* *Poteru*, θεατρικό έργο (σε συνεργασία με τον Čiča Ilija Stanojević), 1895

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8
* Јован Скерлић: *Istorija Nove Srpske Književnosti* (= «ιστορία της νέας σερβικής λογοτεχνίας»), Βελιγράδι 1914 και 1921, σσ. 384-390
* Gerda Baudisch: *Das patriarchale Dorf im Erzählwerk von Janko M. Veselinović* (= «Το πατριαρχικό χωριό στο αφηγηματικό έργο του Janko M. Veselinović»), Μόναχο 1969

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σέρβοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Σέρβοι θεατρικοί συγγραφείς
Βεσλερία

Η **βεσλερία** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Besleria*) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών που ανήκει στην οικογένεια γκεσνεριοειδή. Οι βεσλερίες είναι μεγάλα φυτά, μονοετείς πόες ή πολυετείς φρυγανώδεις θάμνοι. Είναι ιθαγενή του τροπικού νότιου Μεξικού, της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, καθώς και των Δυτικών Ινδιών.

Το πολύ συγγενικό είδος γαστέρανθος περιεχόταν παλαιότερα στη βεσλερία, αλλά διαχωρίσθηκε με βάση ευδιάκριτες διαφορές σχετικές με τα στόματα και τον καρπό. Σήμερα αναγνωρίζονται στο γένος *Besleria* 176 είδη, έναντι 50 περίπου ειδών τη δεκαετία του 1960.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8

Βεσλερια
Μπρίξτον

Το Μπρίξτον είναι περιοχή του Νότιου Λονδίνου, διαμέρισμα του Δήμου Λάμπεθ του στην Αγγλία. Η περιοχή αναγνωρίζεται στο Σχέδιο του Λονδίνου ως ένα από τα 35 μεγάλα κέντρα στο Μείζον Λονδίνο. Το Μπρίξτον γνώρισε μια ραγδαία αύξηση του πληθυσμού κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, καθώς οι συγκοινωνίεςμε το κεντρικό Λονδίνο βελτιώθηκαν.

Το Μπρίξτον είναι κυρίως οικιστικό, αν και περιλαμβάνει την Αγορά Μπρίξτον και έναν σημαντικό τομέα αγοράς.Είναι μια πολυεθνική περιοχή, με μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού του αφροκαραϊβικής καταγωγής. Βρίσκεται εντός του Εσωτερικού Λονδίνου και συνορεύει με τις περιοχές Στόκγουελ, Κλάπαμ, Στρίθαμ, Κάμπεργουελ, Ταλς Χιλ, Μπάλχαμ και Χερν Χιλ.  Η περιοχή στεγάζει το δημαρχείο του Λάμπεθ του.

Το Μπρίξτον απέχει 4,3 χλμ. νότια-νοτιοανατολικά από το γεωγραφικό κέντρο του Λονδίνου (μετρώντας μέχρι ένα σημείο κοντά στον σταθμό του μετρό Μπρίξτον στη Γραμμή Βικτώρια).

Μερικοί σχολιαστές των μέσων ενημέρωσης αποκαλούν επίμονα το Μπρίξτον «την πρωτεύουσα των ναρκωτικών στο Λονδίνο».Το 2003, η εφημερίδα The Independent ανέφερε ότι περίπου 200 «σκληροπυρηνικοί Yardies» είχαν έδρα στο Λάμπεθ, μερικοί από τους οποίους λειτουργούσαν ως μέλη του «Firehouse Posse» ή του «Kartel Crew» του Μπρίξτον. Οι Yardies ιστορικά συνδέονταν με Τζαμαϊκανούς μετανάστες και είχαν ένα αναγνωρισμένο προπύργιο στο Μπρίξτον. Τμήματα του Μπρίξτον αναφέρονταν ως «Little Tivoli» από τους «Tivoli Gardens», μια διαβόητη «κοινότητα φρουράς» στην Τζαμάικα που κυβερνιόταν από ένοπλους. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λονδίνο
Κατηγορία:Περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου
Πρωθυπουργός της Κούβας

Ο **πρωθυπουργός της Κούβας** (ισπανικά: *primer ministro de Cuba*) είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Κούβας. Διορίζεται για πενταετή θητεία από την Εθνική Συνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας, που αποτελεί το ανώτατο νομοθετικό όργανο της χώρας, κατόπιν πρότασης του προέδρου της Δημοκρατίας. Το κουβανικό Σύνταγμα του 2019 ανασύστησε την πολιτική θέση του πρωθυπουργού, που είχε καταργηθεί στο Σύνταγμα του 1976. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1976, ο πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου ήταν παράλληλα και επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας. Πρωθυπουργός της Κούβας είναι, από τις 21 Δεκεμβρίου 2019, είναι ο Μανουέλ Μαρέρο. Πριν από αυτόν, το τελευταίο άτομο που κατείχε αυτό το αξίωμα ήταν ο Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός την περίοδο 1959-1976.

## Ιστορικά στοιχεία
Ανάμεσα στο 1940 και το 1976 ο πρωθυπουργός ήταν ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Σύμφωνα με το κουβανικό Σύνταγμα του 1940, που δημιούργησε το εν λόγω αξίωμα, ο πρωθυπουργός ήταν επιφορτισμένος με το να συνδράμει το έργο του προέδρου της Δημοκρατίας. Διοριζόταν, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης, από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός και το υπουργικό συμβούλιο έφεραν πολιτική ευθύνη για τις πράξεις τους ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας. Οποιοδήποτε από τα δύο σώματα μπορούσε να παρέχει ή να αφαιρέσει την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού. Μετά την επικράτηση της Κουβανικής Επανάστασης (1959) και μέχρι το 1976, καθήκοντα πρωθυπουργού ασκούσε ο Φιντέλ Κάστρο.

Το κουβανικό Σύνταγμα του 1976 όριζε ότι ο πρόεδρος της Κούβας ήταν και αρχηγός κράτους και αρχηγός κυβέρνησης ταυτόχρονα. Συγκέντρωνε έτσι όλες τις εκτελεστικές αρμοδιότητες και, προεδρεύοντας του υπουργικού συμβουλίου, κατείχε την κύρια ευθύνη για τη διοίκηση του κράτους.

Στο κουβανικό Σύνταγμα του 2019 επανεμφανίστηκε το αξίωμα του πρωθυπουργού. Στο άρθρο 142 ορίζεται ότι ο πρωθυπουργός είναι υπεύθυνος απέναντι στην Εθνική Συνέλευση και στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, στους οποίους λογοδοτεί και τους ενημερώνει για την άσκηση των καθηκόντων του, καθώς και για τη δράση του υπουργικού συμβουλίου. Για την άσκηση του αξιώματος αυτού απαιτείται να είναι κανείς βουλευτής της Εθνικής Συνέλευσης της Λαϊκής Εξουσίας, να έχει συμπληρώσει το τριακοστό πέμπτο έτος της ηλικίας του, να διαθέτει πλήρη αστικά και πολιτικά δικαιώματα, να είναι Κουβανός πολίτης εκ γενετής και να μην κατέχει άλλη ιθαγένεια.

## Κατάλογος πρωθυπουργών της Κούβας

### Πρωθυπουργοί της Κούβας (1940-1976)

### Πρόεδροι του Υπουργικού Συμβουλίου (1976-2019)

### Πρωθυπουργός της Κούβας (2019-σήμερα)

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Cuba - WORLD STATESMEN.org (*El inglés*)

*
Ιωάννα Μπωσάμπ, κόμισσα του Όρμοντ

Η **Ιωάννα ντε Μπωσάμπ**, κόμισσα του Όρμοντ (1396 - 3 ή 5 Αυγούστου 1430) ήταν η πρώτη σύζυγος τού Ιακώβου Μπάτλερ 4ου κόμη τού Όρμοντ, και μητέρα των πέντε παιδιών του. Η κύρια κατοικία τους ήταν το κάστρο Κίλκενιυ στην Ιρλανδία.

## Ο βίος της
δεξιά|μικρογραφία|Κάστρο Κίλκενυ, η κύρια κατοικία τής Ιωάννας ντε Μπωσάμπ και τού Ιακώβου Μπάτλερ 4ου κόμη τού Όρμοντ.

Η Ιωάννα ντε Μπωσάμπ ήταν κόρη του Γουλιέλμου ντε Μπωσάμπ 1ου Βαρόνου τού Μπεργκαβεννί,  και της πρώτης συζύγου του λαίδης Ιωάννας ΦιτςΆλαν.  Είχε έναν αδελφό και μία αδελφή:  1. τον Ριχάρδο ντε Μπωσάμπ, 1ος κόμη τού Γουόστερ, 2ος βαρόνο Μπεργκαβεννί (π.1397 – 18 Μαρτίου 1422), νυμφεύτηκε τη λαίδη Ισαβέλλα λε Ντεσπένσερ (27 Ιουλίου 1400 – 26 ή 27 Δεκεμβρίου 1439) και απέκτησε μία κόρη, την Ελισάβετ ντε Μπωσάμπ, βαρόνη Μπεργκαβεννί. , και 2. την Ελισάβετ ντε Μπωσάμπ. 

Οι γονείς τής πατέρα τής Ιωάννας ήταν ο Θωμάς ντε Μπωσάμπ 11ος κόμης τού Γουόρικ και η λαίδη Αικατερίνη Μόρτιμερ, και οι γονείς τής μητέρας της ήταν ο Ριχάρδος ΦιτζΆλαν 11ος κόμης τού Άρουντελ και η Ελισάβετ ντε Μπόουιν (Bohun, γαλλ.: Μποάν).

Η Ιωάννα ντε Μπωσάμπ απεβίωσε στις 3 ή 5 Αυγούστου 1430, και τάφηκε στο παρεκκλήσιο Mερσέρς, στον Άγιο Θωμά τής Άκρας, στο Λονδίνο. 

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε πριν από τις 28 Αυγούστου 1413, τον Ιάκωβο Μπάτλερ 4ο κόμη τού Όρμοντ, με τον οποίο απέκτησε τρεις γιους και δύο κόρες: 
* Ιάκωβος, 5ος κόμης τού Όρμοντ, ο οποίος απεβίωσε χωρίς νόμιμους απογόνους.
* Ιωάννης, 6ος κόμης τού Όρμοντ, ο οποίος απεβίωσε χωρίς νόμιμους απογόνους.
* Θωμάς, 7ος κόμης τού Όρμοντ, τού οποίου η κόρη Μαργαρίτα ήταν γιαγιά τής Άννας Μπολέυν.
* Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Τάλμποτ 2ο κόμη τού Σριούσμπερυ, και απέκτησε παιδιά.
* Άννα, η οποία απεβίωσε ανύπαντρη.

## Πρόγονοι

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* 
* 

Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπωσάμπ
Ρότζερ Μπωσάμπ, 1ος βαρόνος Μπωσάμπ του Μπλέτσο

Ο **Ρότζερ Μπωσάμπ**, 1ος βαρόνος Μπωσάμπ του Μπλέτσο ( 1315 – 3 Ιανουαρίου 1380)   ήταν Άγγλος στρατιωτικός και ευγενής, που υπηρέτησε τόσο τον βασιλιά Εδουάρδο Γ΄, όσο και τη σύζυγό του, Φιλίππη τού Αινώ.

## Καταγωγή
Ο Ρότζερ ντε Μπωσάμπ, πιθανώς γεννημένος γύρω στο 1315, ήταν γιος και κληρονόμος τού Ρότζερ ντε Μπωσάμπ, νεότερου γιου τού Γουόλτερ ντε Μπωσάμπ επιμελητή (stewart) τού νοικοκυριού τού Εδουάρδου Α΄ και της Αλίκης ντε Τόσνι, κόρης τού Ρότζερ ντε Τόσνι τού Φλάμστεντ, Χέρτφορντσιρ.  

## Σταδιοδρομία
Ο Μπωσάμπ ήταν μικροκτηματίας (yeoman) τού Εδουάρδου Γ΄ στις 24 Απριλίου 1337, και ήταν ακόμη άγαμος, όταν η Φιλίππη τού Αινώ στις 26 Οκτωβρίου 1340 τού παραχώρησε την κηδεμονία τού κάστρου Ντεβίζες. Υπηρέτησε στους πολέμους στη Γαλλία ήδη από το 1346, και το 1372 διορίστηκε διοικητής τού Καλαί. Κλήθηκε στο Κοινοβούλιο από την 1η Ιουνίου 1363 έως τις 20 Οκτωβρίου 1379, με διατάγματα που απευθύνονταν *στον Ροτζέρο ντε Μπέλο Κάμπο*, με τα οποία «μπορεί να θεωρηθεί ότι έγινε λόρδος Μπωσάμπ». Διορίστηκε λόρδος θαλαμηπόλος τού νοικοκυριού τού Εδουάρδου Γ΄ το 1376-77.  

Απεβίωσε στις 3 Ιανουαρίου 1380. Στη διαθήκη του, με ημερομηνία 19 Δεκεμβρίου 1379 και δημοσίευση 26 Φεβρουαρίου 1380, ζήτησε να ταφεί στο Μπλάκφραϊαρς τού Λονδίνου, δίπλα στην πρώτη του σύζυγο.  

## Οικογένεια
Ο Μπωσάμπ νυμφεύτηκε πρώτα, πριν από τις 15 Μαρτίου 1337, τη Σίβυλλα ντε Πάτεσαλ (απεβ. πριν από το 1375), κληρονόμο τού Μπλέτσο, μία από τις τέσσερις κόρες και συγκληρονόμους τού σερ Ιωάννη ντε Πάτεσαλ (π.1291 – 1349) τού Μπλέτσο,  με τη σύζυγό του Μέιμπελ ντε Γκράντισον, κόρη τού Γουλιέλμου ντε Γκράντισον 1ου βαρόνου Γκράντισον, με την οποία απέκτησε δύο γιους και μία κόρη:  
* σερ Ρότζερ (απεβ. πριν από τις 15 Μαΐου 1374), νυμφεύτηκε την Ιωάννα ντε Κλόπτον, χήρα τού σερ Γουόλτερ ντε Γουόλκοτ και κόρη τού Γουλιέλμου ντε Κλόπτον. Ο σερ Ρότζερ είχε έναν γιο -ίσως από μία άγνωστη πρώτη σύζυγο  -τον Ρότζερ Μπωσάμπ, 2ο βαρόνο Μπωσάμπ τού Μπλέτσο (1362–1406), παππού τής Μαργαρίτας Μπωσάμπ τού Μπλέτσο, γιαγιάς τού Ερρίκου Ζ΄.   Είχε επίσης μία κόρη, τη Μαργαρίτα Μπωσάμπ, η οποία παντρεύτηκε τον Ρόμπερτ Μώτεμπυ, ιππότη.
* Φίλιππος (γενν. π. το 1338), αρχιδιάκονος τού Έξετερ. Ήταν βαπτιστικός τής Φιλίππης τού Αινώ. 
* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε, πρώτον, τον σερ Ιωάννη ντε Μπλαντσμίνστερ τού Γουίγκιλ τού Γιόρκσιρ, και έπειτα τον σερ Γκίλμπερτ Τάλμποτ τού Γουάντλεϋ τού Μπέρκσιρ.

Παντρεύτηκε έπειτα τη Μαργαρίτα ντε Κάριου (απεβ. π. στις 2 Οκτωβρίου 1394), αδελφή τού Γουλιέλμου ντε Κάριου, και χήρα τού Θωμά ντε Γκράντισο 4ου βαρόνου Γκράντισο (απεβ. το 1375), με τον οποίο δεν απέκτησε απογόνους. 

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Stirnet: Beauchamp02 (Η διεύθυνση URL παραπέμπει στη θέση του Sir Roger στη σελίδα) 

Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπωσάμπ
Ελισάβετ Μπωσάμπ, βαρόνη Μπεργκαβεννί

Η **Ελισάβετ Μπωσάμπ**, βαρόνη Μπεργκαβεννί (16 Σεπτεμβρίου 1415 – 18 Ιουνίου 1448)  ήταν μία μεσαιωνική Αγγλίδα ευγενής και κληρονόμος. Γεννήθηκε στο κάστρο Χάνλεϋ, στο Γουόστερσιρ  και ήταν το μοναδικό παιδί τού Ριχάρδου Β΄ ντε Μπωσάμπ βαρόνου Μπεργκαβεννί και κόμη τού Γουόστερ, από την Ισαβέλλα, κόρη τού Θωμά λε Ντεσπένσερ κόμη τού Γκλόστερ.  Ήταν επομένως η δισεγγονή τού Εδουάρδου Γ΄.  was a medieval English noblewoman and heiress. She was born at Hanley Castle, Worcestershire

Κληρονόμησε τα κτήματα τού πατέρα της μετά το τέλος του το 1422, και διαδέχθηκε τον τίτλο τής λαίδης Μπεργκαβεννί [Ε., 1392] στις 18 Μαρτίου 1422, *suo jure*.  

Έγινε η 1η σύζυγος τού Εδουάρδου Νέβιλ 3ου βαρόνου τού Μπεργκαβεννί (απεβ. 1476) πριν από τις 18 Οκτωβρίου 1424.  Ήταν νεότερος γιος τού Ραλφ Νέβιλ 1ου κόμη τού Γουέστμορλαντ και τής Ιωάννας Μπωφόρ κόμισσας τού Γουέστμορλαντ, κόρης τού Ιωάννη τής Γάνδης και τής 3ης συζύγου του, Αικατερίνης Ρόετ, γνωστής και ως Κάθριν Σουίνφορντ.  Ο αδελφός τού συζύγου της, Γεώργιος Νέβιλ 1ος βαρώνος τού Λάτιμερ, νυμφεύτηκε τη θετή αδελφή της, επίσης Ελισάβετ Μπωσάμπ, κόρη τού θετού πατέρα της Ριχάρδου Α΄ Μπωσάμπ 13ου κόμη τού Γουόρικ. Ο ετεροθαλής αδελφός Ερρίκος και η ετεροθαλής αδελφή τους Άννα παντρεύτηκαν την ανιψιά Σεσίλ και τον ανιψιό Ριχάρδο των συζύγων τους.

Η Ελισάβετ και ο Εδουάρδος απέκτησαν πέντε παιδιά, συμπεριλαμβανομένου τουύ Τζωρτζ Νέβιλ 4ου βαρόνου τού Μπεργκαβεννί.   Τάφηκε στο Κόβεντρυ στο κοιμητήριο των Καρμηλιτών.  

## Αναφορές

Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπωσάμπ
Ρότζερ Μπωσάμπ (απεβ. το 1373)

Ο **σερ Ρότζερ Μπωσάμπ** τού Μπλέτσο ήταν γιος και πιθανολογούμενος κληρονόμος τού πατέρα του, σερ Ρότζερ Μπωσάμπ 1ου βαρόνου Μπωσάμπ τού Μπλέτσο, ο οποίος ήταν ένας από τούς κορυφαίους αυλικούς τού Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και είχε κληθεί στο Κοινοβούλιο ως λόρδος Μπωσάμπ τού Μπλέτσο.

Ο νεότερος σερ Ρογήρος απεβίωσε *vita patris* (δηλ. ενόσω ζούσε ο πατέρας του, π. το 1373), πιθανώς ενώ πολεμούσε στη Γαλλία στην υπηρεσία τού Ιωάννη τής Γάνδης. Ο πατέρας του ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη τού νεαρού ομώνυμου γιου του:
* Ρότζερ (γενν. 1362), ο οποίος αργότερα έγινε *[[de jure]]* 2ος βαρόνος Μπωσάμπ τού Μπλέτσο. 
** Ιωάννης Μπωσάμπ (απεβ. 1412), νυμφεύτηκε την Έντιθ Στούρτον.
*** Μαργαρίτα Μπωσάμπ του Μπλέτσο (π.1410-1482), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Μπωφόρ 1ο δούκα του Σόμερσετ.
**** Μαργαρίτα Μπωφόρ 1443-1509), παντρεύτηκε τον Εδμόνδο Τυδώρ 1ο κόμη του Ρίτσμοντ.

Η δισεγγονή του, Μαργαρίτας Μπωσάμπ του Μπλέτσο, είχε εγγονό τον Ερρίκο Ζ΄ Τυδώρ.

## Αναφορές


Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπωσάμπ
Γουλιέλμος ντε Μπωσάμπ (απεβ. το 1260)

Ο **Γουλιέλμος ντε Μπωσάμπ** (π. 1186–1260) ήταν Βρετανός δικαστής και ύπατος σερίφης.

## Πρώιμη ζωή
Ο Γουλιέλμος ήταν γιος τού Σίμωνα ντε Μπωσάμπ και τής συζύγου του Ισαβέλλας. 

## Συμμετέχει στον Πόλεμο των Βαρόνων
Ο Γουλιέλμος συμμετείχε στην εκστρατεία τού 1210 στην Ιρλανδία, και στην εκστρατεία τού 1214 στο Πουατιέ. Εντάχθηκε στους επαναστάτες βαρόνους το 1215, στην αρχή τού Α΄ Πολέμου των Βαρόνων,  φιλοξενώντας τους στην έδρα του το Κάστρο τού Μπέντφορντ.  Ως εκ τούτου ο ντε Μπωσάμπ ήταν ένας από τούς επαναστάτες, που αφορίστηκαν από τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄.  Ο Γουλιέλμος συνελήφθη στη Μάχη τού Λίνκολν στις 20 Μαΐου 1217, αλλά έκανε ειρήνη με την κυβέρνηση τής αντιβασιλείας τού Ερρίκου Γ΄.  Μέχρι τότε είχε ήδη χάσει το Κάστρο τού Μπέντφορντ από τον Φαλκές ντε Μπρωτέ το 1215, οδηγώντας σε μία ασυνήθιστη κατάσταση: στον Μπρωτέ παραχωρήθηκε το κάστρο, ενώ ο Γουλιέλμος κατείχε τη βαρονία. Όταν ο Μπρωτέ έπεσε από την εξουσία, το Κάστρο τού Μπέντφορντ πολιορκήθηκε και καταστράφηκε εν μέρει, με βασιλική εντολή, αλλά στον Γουλιέλμο δόθηκε άδεια να κτίσει μία κατοικία εντός τής επικράτειάς του (bailey). Συμμετείχε σε μία βασιλική εκστρατεία, όπου έπεσε σε ενέδρα τού Ρίτσαρντ Μάρσαλ το 1233. Ορίστηκε βαρώνος τού Δικαστηρίου (Exchequer) το 1234 και το 1237.

## Άλλα αξιώματα
Ο Γουλιέλμος διετέλεσε επίσης σερίφης τού Μπάκιγχαμσiρ και τού Μπέντφορντσiρ για το 1236,  και όταν η Ελεονώρα τής Προβηγκίας στέφθηκε βασίλισσα εκείνη τη χρονιά, διετέλεσε επί των ελεημοσυνών (almoner). 

## Οικογένεια και το τέλος
Ο Γουλιέλμος νυμφεύτηκε πρώτα τη Γκάνορ Λάνβαλεϋ.  Αυτή απεβίωσε πριν από το 1220.  Ο Γουλιέλμος νυμφεύτηκε έπειτα την Άιντα Λονζεσπέ, κόρη τού Γουλιέλμου Λονζεσπέ 3ου κόμη τού Σόλσμπερυ και τής Έλας κόμισσας τού Σόλσμπερυ. 

Ο Γουλιέλμος απεβίωσε το 1260, αφήνοντας πίσω του έναν γιο, τον Γουλιέλμο, καθώς και πέντε άλλα παιδιά. 

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Αγγλονορμανδοί
Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπωσάμπ
Κοινωνικός αυτοματισμός

**Κοινωνικός αυτοματισμός** είναι πολιτικός και κοινωνιολογικός όρος που χρησιμοποιείται, κυρίως στην ελληνική δημόσια σφαίρα, για να περιγράψει τον μηχανισμό στρέψης της κοινής γνώμης ή μιας κοινωνικής ομάδας εναντίον μιας άλλης, συνήθως σε περιόδους απεργιακών κινητοποιήσεων ή κοινωνικών διεκδικήσεων.

Το φαινόμενο περιγράφεται ως μια στρατηγική "διαίρει και βασίλευε", όπου η εκάστοτε εξουσία ή τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης προβάλλουν την ταλαιπωρία του κοινωνικού συνόλου από τη δράση μιας μειοψηφίας, με στόχο την απονομιμοποίηση των αιτημάτων της τελευταίας.

## Ιστορική Προέλευση
Στην ελληνική πολιτική σκηνή, ο όρος καθιερώθηκε ευρέως κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του Κώστα Σημίτη. Συγκεκριμένα, η χρήση του όρου αποδίδεται στον τότε κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Ρέππα το 1997, κατά τη διάρκεια των μεγάλων αγροτικών κινητοποιήσεων, για να περιγράψει την αυθόρμητη κατά την κυβέρνηση αντίδραση των πολιτών που εμποδίζονταν από τα μπλόκα των αγροτών.

## Μηχανισμός λειτουργίας
Ο κοινωνικός αυτοματισμός λειτουργεί ενεργοποιώντας τα αντανακλαστικά επιβίωσης ή την αγανάκτηση πολιτών που αισθάνονται ότι θίγονται τα συμφέροντά τους από τις ενέργειες άλλων επαγγελματικών ή κοινωνικών ομάδων (π.χ. απεργίες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, κλείσιμο δρόμων, απεργίες εκπαιδευτικών).

Τα βασικά χαρακτηριστικά του μηχανισμού περιλαμβάνουν τη μετατόπιση ευθύνης, η ευθύνη για την κοινωνική αναταραχή μετατοπίζεται από την κεντρική εξουσία στους διεκδικητές, η κατασκευή του αφηγήματος "προνομιούχες συντεχνίες εναντίον της σιωπηλής πλειοψηφίας".

Οι επικριτές της χρήσης του κοινωνικού αυτοματισμού υποστηρίζουν ότι οδηγεί στον λεγόμενο "κοινωνικό κανιβαλισμό", μια κατάσταση όπου οι πολίτες στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου αντί να αναζητούν συλλογικές λύσεις στα πολιτικά προβλήματα.

Αναλυτές επισημαίνουν ότι, ενώ η κυβέρνηση μπορεί να παρουσιάζει τον κοινωνικό αυτοματισμό ως αυθόρμητη λαϊκή αντίδραση, συχνά πρόκειται για κατευθυνόμενη επικοινωνιακή στρατηγική που υπονομεύει την κοινωνική συνοχή και την αλληλεγγύη. Αντίθετη άποψη εκφράζουν φιλελεύθεροι αρθρογράφοι, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο κοινωνικός αυτοματισμός δεν είναι απαραίτητα κυβερνητική μεθόδευση, αλλά φυσιολογική αντίδραση της κοινωνίας όταν παραβιάζονται τα δικαιώματα της πλειοψηφίας από μειοψηφικές ομάδες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτική ορολογία
Άγιος Ντόναλντ του Όγκιλβι

Ο **Άγιος Ντόναλντ του Όγκιλβι**, είναι άγιος που έζησε τον 8ο αιώνα, στο Όγκιλβυ της Σκωτίας, ιδρύοντας χριστιανική κοινότητα.

## Βίος
Υπήρξε νυμφευμένος και είχε εννέα κόρες που όλες ήθελαν να γίνουν μοναχές. Εκείνος χάρηκε πολύ που θα αφιέρωναν τις ζωές τους στον Ιησού Χριστό.

Άρχισαν όλοι να ζούν ασκητική ζωή, καλλιεργώντας τη γη με τα χέρια, τρώγοντας ελάχιστα ψωμί και πίνοντας νερό μια φορά την ημέρα.
Έτσι και αφού το σπίτι τους ήταν μεγάλο, αποφάσισε και το μετέτρεψε σε μοναστήρι και έγινε ηγούμενος της κοινότητας.

Μετά τον θάνατό του, οι κόρες του (Αγίες Εννέα Παρθένες), συνέχισαν την μοναστική ζωή τους σε μοναστήρι στην περιοχή του Αμπερνέθι.

## Εορτασμός
Εκτιμάται ότι, αρχικά, οι Σκωτσέζοι τιμούσαν τη μνήμη των θυγατέρων και έχτιζαν εκκλησίες μόνο στο δικό τους όνομα. Όμως, πριν το 800 συμπεριέλαβαν και τον πατέρα τους, Άγιο Ντόναλντ. 

Τόσο η Ορθόδοξη, όσο και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία γιορτάζουν την μνήμη του 15 Ιουλίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 8ου αιώνα
Κατηγορία:Σκωτία
Όσιανσαϊντ (Καλιφόρνια)

Το **Όσιανσαϊντ** (αγγλικά: *Oceanside*) είναι παραθαλάσσια πόλη στην κομητεία Σαν Ντιέγκο, στην Καλιφόρνια, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πληθυσμός του Όσιανσαϊντ ήταν 174.068 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2020. Η πόλη είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός, λόγω των ιστορικών αξιοθέατων, των παραλιών και της αρχιτεκτονικής της.

Η ιστορία του Όσιανσαϊντ χρονολογείται από το 1798, όταν οι Ισπανοί ίδρυσαν το χωριό Σαν Λουίς Ρέι με την ίδρυση της Αποστολής Σαν Λούις Ρέι ντε Φράνσια από τον Φερμίν ντε Λασουέν. Κατά την ισπανική περίοδο, η Αποστολή Σαν Λουίς Ρέι έγινε η μεγαλύτερη από όλες τις ιεραποστολές της Καλιφόρνια, αλλά μετά τον νόμο περί εκκοσμίκευσης του Μεξικού το 1833, η ιεραποστολή και η κοινότητά της παρήκμασαν. Μετά την κατάκτηση της Καλιφόρνια από τις ΗΠΑ, οι πρώην ιεραποστολικές εκτάσεις αναπτύχθηκαν σε παραθαλάσσιο θέρετρο και το όνομα της κοινότητας σταδιακά άλλαξε σε Όσιανσαϊντ.

## Γεωγραφία
Σύμφωνα με την Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η πόλη έχει συνολική έκταση 42.2 τετραγωνικά μίλια (109 km2). 41.2 τετραγωνικά μίλια (107 km2) από αυτό είναι γη και 0.9 τετραγωνικά μίλια (2.3 km) από αυτό, ή 2.23%, είναι νερό.

Ταξιδεύοντας βόρεια στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο 5, το Όσιανσαϊντ είναι η τελευταία πόλη πριν από την Κομητεία Όραντζ. Απέχει περίπου την ίδια απόσταση από το Αλίσο Βιέχο όσο και από το κέντρο του Σαν Ντιέγκο.

### Παράκτια διάβρωση
Οι παραλίες στο Όσιανσαϊντ υπόκεινται σε παράκτια διάβρωση που σε ορισμένα σημεία άφησε μόνο μια μικρή λωρίδα άμμου ανάμεσα στον ωκεανό και τον κεντρικό δρόμο. Το 2025 καταβλήθηκαν προσπάθειες στο πλαίσιο του προγράμματος RE:BEACH για την προσθήκη άμμου στην παραλία με μια διαδικασία γνωστή ως θρέψη της παραλίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια
Κατηγορία:Πόλεις στην κομητεία Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια
Αγχίμολος

Ο **Αγχίμολος** (πέθανε το 511 π.Χ.) ήταν Σπαρτιάτης στρατιωτικός, διοικητής που πέθανε ενώ ηγήθηκε μιας αποτυχημένης αποστολής εναντίον του Αθηναίου τύραννου Ιππία το 511 π.Χ. Ήταν πιθανότατα ο πρώτος Σπαρτιάτης ναύαρχος.

## Βίος
Ο Αγχιμόλος, γιος του Αστέρα, έλαβε από τον Κλεομένη την διοίκηση της πρώτης αποστολής της Σπάρτης εναντίον του Αθηναϊκού τύραννου Ιππία. Εισέβαλε στην Αττική μέσω θάλασσας και όχι μέσω στεριάς, όπως συνήθιζαν οι Σπαρτιάτες, πιθανότατα για να αποφύγει την αντίσταση από τους Μεγαρείς , που θα συναντούσε κατά τη διάρκεια της πορείας. Η επιλογή της θαλάσσιας οδού σήμαινε ότι η αποστολή θα ήταν μικρή, καθώς τα πλοία μπορούσαν να μεταφέρουν μόνο λίγους στρατιώτες.

Ο Αγχιμόλος και η δύναμη του έφτασαν στο Φάληρο. Παράλληλα, ο Ιππίας είχε λάβει βοήθεια 1000 Θεσσαλούς ιππείς με επικεφαλής τον Κινεά. Οι Σπαρτιάτες, που δεν ήταν προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν αυτό το ισχυρό σώμα ιππικού, ηττήθηκαν. Ο Αγχιμόλος ήταν μεταξύ των νεκρών. Αργότερα θάφτηκε στην Αλωπεκή κοντά στο ναό του Ηρακλή στις Κυνόσαργες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Εδουάρδος Νέβιλ, 7ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί

Ο **Εδουάρδος Νέβιλ**, de facto 7ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (  – 10 Φεβρουαρίου 1588) ήταν *[[de facto]]* Άγγλος ευγενής.

Γιος τού σερ Εδουάρδου Νέβιλ, θεωρήθηκε ότι διαδέχθηκε τη βαρονία μετά το τέλος τού Ερρίκου Νέβιλ 6ου βαρόνου τού Μπεργκαβεννί, εξαδέλφου του, αν και σύμφωνα με τη σύγχρονη άποψη δεν κατείχε αυτόν τον τίτλο, καθώς θα έπρεπε να είχε περάσει στον γενικό διάδοχο, την κόρη τού 6ου βαρόνου, Μαίρη λαίδη Φέιν.  Το δικαίωμά του στον τίτλο αμφισβητήθηκε από την εξαδέλφη του Μαίρη λαίδη Φέιν, η οποία ισχυρίστηκε ότι ήταν γενική διάδοχος τού πατέρα της, τού 6ου βαρόνου. Η διαμάχη συνεχίστηκε πολλά χρόνια.

Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Μπρόουμ, με την οποία απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:
* Εδουάρδος Νέβιλ 8ος βαρόνος τού Μπεργκαβεννί ( – 1622)
* Φράνσις Νέβιλ
* Τζορτζ Νέβιλ
* Χένρι Νέβιλ
* Μάργκαρετ Νέβιλ
* Γκρίσελ Νέβιλ, παντρεύτηκε τον σερ Ερρίκο Πουλ
* Μαίρη Νέβιλ

Αργότερα παντρεύτηκε τον Γκρίζολντ Χιουζ.

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σελίδα thepeerage.com (ο αριθμός και ο τίτλος διαφέρουν) 

Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Ένα Κυριακάτικο πρωί

***Ένα Κυριακάτικο πρωί*** () είναι διήγημα του Γερμανού συγγραφέα Βόλφγκανγκ Μπόρχερτ. Γράφτηκε το 1946 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1947 στο μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό *Karussell.* Περιλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων του συγγραφέα *Τα θλιμμένα γεράνια* που εκδόθηκε το 1962.  

Με πικρή χιουμοριστική ευαισθησία, ο Μπόρχερτ περιγράφει μια σκηνή σε γερμανική φυλακή κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μεταφέροντας προσωπικά του βιώματα.  

## Υπόθεση
Μια Κυριακή πρωί, μετά τη λειτουργία από το ραδιόφωνο, ο δεσμοφύλακας Σόμποντα κάνει τον γύρο των κελιών. Ως συνήθως, έχει μια συνομιλία με τον κρατούμενο Αριθμός 1, την οποία ακούνε οι περισσότεροι άλλοι κρατούμενοι. Ο Σόμποντα δεν μιλά με τους άλλους κρατούμενους, οι μόνες εξαιρέσεις είναι ο Αριθμός 1, ένας ισοβίτης που σκίζει εφημερίδες πάντα τις Κυριακές για να φτιάξει χαρτί υγείας για τους κρατούμενους, και ο Αριθμός 17, ένας 16χρονος καταδικασμένος για μικροκλοπή που κλαίει από νοσταλγία. Ο κρατούμενος Αριθμός 1 ζητά από τον Σόμποντα μια οδοντόβουρτσα που βρίσκεται στις αποσκευές του, την οποία είχε παραδώσει κατά την άφιξή του. Ο Σόμποντα αρνείται με κοφτές απαντήσεις, εξηγώντας ότι ούτε οι κρατούμενοι ούτε οι ίδιοι οι φρουροί επιτρέπεται να αγγίζουν τα υπάρχοντα που έχουν φέρει οι κρατούμενοι μαζί τους. Ο φρουρός συμβουλεύει τον συνομιλητή του να υποβάλει γραπτό αίτημα. Ωστόσο, το αίτημά του για χαρτί για να γράψει απορρίπτεται αμέσως, καθώς δεν δικαιούται για άλλες τέσσερις εβδομάδες. Τέλος, ο αξιωματικός επισημαίνει ότι ούτε αυτός ούτε οι άνθρωποι στο χωριό του έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ οδοντόβουρτσα και ότι και αυτός θα μπορούσε να κάνει το ίδιο. Τελικά, ο κρατούμενος παραδίδεται στη μοίρα του.  
## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Γερμανικά διηγήματα
Κατηγορία:Έργα σχετικά με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κώστας Μάγγος

Ο **Κώστας Μάγγος** (Λάρισα, 18 Νοεμβρίου 1976) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε ως μέσος και νυν προπονητής.

## Καριέρα
Ο Μάγγος ξεκίνησε την καριέρα του από τον ΑΠΟ Χαραυγή Λάρισας. Σύντομα προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Λάρισας. Το 1995 αποκτήθηκε από τον ΟΦΗ, την πρώην ομάδα του Ηλία Σελιώνη, προπονητή του στον ΑΟ Χαραυγή. Στον ΟΦΗ αγωνίστηκε για τέσσερις σεζόν στην Α' Εθνική με προπονητή τον Ευγενιο Γκέραρντ και έπαιξε επίσης στο Κύπελλο UEFA το 1997-98. 

Το 2000 ο Μάγγος επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Λάρισα παίζοντας για την ΑΕΛ και φορώντας το νούμερο 10 (που φορούσε ο Βασίλης Καραπιάλης στο παρελθόν). Μετά από δύο χρόνια με την ΑΕΛ στην δεύτερη κατηγορία, αγωνίστηκε στην Προοδευτική και τον Ιωνικό. Επειτα αγωνίστηκε σε άλλες ομάδες της Β' και Γ' Εθνικής, τον Ολυμπιακό Βόλου, τα Γιάννινα, τον Περικό, τον Τύρναβο.

Το 2013 εντάχθηκε στην πρώτη του ομάδα την Χαραυγή για να τελειώσει την καριέρα του και στη συνέχεια αγωνίστηκε στον ιστορικό Λαρισαϊκό. Εμεινε στην ενεργό δράση με τον Λαρισαϊκό ως το 2023, σε ηλικία 47 ετών, όταν και αποφάσισε να επιστρέψει ως προπονητή στην πρώην ομάδα του τον Δωτιέα Αγιάς.

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Κώστας Μάγγος worldfootball.net

Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιερικού
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βύζαντα Μεγάρων
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Τότε, μόνο ένα πράγμα πρέπει να κάνεις!

***Τότε, μόνο ένα πράγμα πρέπει να κάνεις!*** () ή ***Πες όχι!*** (*Sag Nein!*) είναι ποιητικό κείμενο με μορφή αντιπολεμικού μανιφέστου του Γερμανού συγγραφέα Βόλφγκανγκ Μπόρχερτ. Είναι το τελευταίο του έργο που έγραψε λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του τον Νοέμβριο 1947 και μεταδόθηκε για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο την ημέρα του θανάτου του. 

Δημοσιεύτηκε μετά θάνατον και αναφέρεται για άλλη μια φορά στον πόλεμο, που αποτελεί το κύριο θέμα στο έργο του συγγραφέα. Καλεί τους αναγνώστες να αρνηθούν τη συμμετοχή σε μελλοντικούς πολέμους. Η επαναλαμβανόμενη προτροπή *«Πες όχι!»* έγινε σύνθημα σε κινήματα ειρήνης και χρησιμοποιείται συχνά και ως τίτλος του κειμένου.

## Περιεχόμενο
Το κείμενο έχει μορφή ποιήματος και αποτελείται από 24 στροφές. Ξεκινά με τις ακόλουθες γραμμές:«Εσύ. Άνθρωπε στη μηχανή και στο εργαστήριο. Αν αύριο σε διατάξουν να σταματήσεις να φτιάχνεις σωλήνες νερού και κατσαρόλες – και αντί γι' αυτά να κατασκευάσεις ατσάλινα κράνη και πολυβόλα, τότε υπάρχει μόνο ένα πράγμα που πρέπει να κάνεις: Πες ΟΧΙ!»Ακολουθούν δώδεκα ακόμη εκκλήσεις, που αρχίζουν με τη λέξη «Εσύ» και τελειώνουν με την προτροπή «Πες όχι!» και απευθύνονται:  

* στο «κορίτσι πίσω από τον πάγκο και στο κορίτσι στο γραφείο» που παροτρύνει να αρνηθούν να γεμίσουν χειροβομβίδες και να τοποθετήσουν διόπτρες σε τουφέκια για ελεύθερους σκοπευτές, 
* στον «εργοστασιάρχη»: να αρνηθεί να κατασκευάσει πυρίτιδα αντί για παιδική πούδρα 
* στον «ερευνητή στο εργαστήριο»: να αρνηθεί να εφεύρει νέους τρόπους για να σκοτώνονται οι άνθρωποι,
* στον «ποιητή στο δωμάτιό του»: να αρνηθεί να γράψει στίχους μίσους
* στον «γιατρό»: να αρνηθεί να κηρύξει στρατιώτες ικανούς για μάχη,
* στον «ιερέα στον άμβωνα»: να αρνηθεί να ευλογήσει τον πόλεμο,
* στον «καπετάνιο του πλοίου»: να αρνηθεί να φορτώσει κανόνια και τανκς αντί για σιτάρι,
* στον «πιλότο στο αεροδρόμιο»: να αρνηθεί να βομβαρδίσει πόλεις,
* στον «ράφτη»: να αρνηθεί να ράψει στρατιωτικές στολές,
* στον «δικαστή με την τήβεννο»: να αρνηθεί να παραστεί σε στρατοδικείο,
* στον «υπάλληλο στον σιδηροδρομικό σταθμό»: να αρνηθεί να δώσει το σύνθημα για να ξεκινήσουν τρένα με στρατεύματα και πυρομαχικά,
* στον «άντρα στο χωριό και τον άνδρα στην πόλη»: να αρνηθούν να στρατολογηθούν.

Η πιο εκτενής έκκληση απευθύνεται προς τις μητέρες όλου του κόσμου:Πείτε ΟΧΙ! Μητέρες, πείτε ΟΧΙ!

Γιατί αν δεν πείτε ΟΧΙ, αν ΕΣΕΙΣ δεν πείτε όχι, μητέρες, τότε...Σ' αυτό το σημείο, το κείμενο μετατοπίζεται στην περιγραφή μιας αποκαλυπτικής μεταπολεμικής κατάστασης, ενός κόσμου χωρίς ανθρώπους, μέσα στον οποίο περιπλανιέται ένας τελευταίος, θανάσιμα τραυματισμένος άνθρωπος, του οποίου το ερώτημα «γιατί» δεν ακούγεται πλέον ούτε απαντάται από κανέναν. Το κείμενο τελειώνει με τις λέξεις:«Όλα αυτά θα συμβούν αύριο, ίσως ακόμη και απόψε, αν δεν πείτε ΟΧΙ.»

## Μετάφραση στα ελληνικά

* *Αντιπολεμικό μανιφέστο*, μτφ. Παναγιώτης Σκούφης, εκδ. Ειρήνη, 2024 
## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Γερμανικά ποιήματα
Κατηγορία:Γερμανική λογοτεχνία
Κατηγορία:Έργα σχετικά με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατηγορία:Αντιπολεμικά έργα