open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γιώργης Κοντοπόδης

μικρογραφία|Γιώργης Κοντοπόδης
μικρογραφία|ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΟΝΤΟΠΟΔΗΣ
Ο **Γιώργης Κοντοπόδης** (Ηράκλειο Κρήτης, 15 Ιουνίου 1979) είναι Έλληνας ηθοποιός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου και μεγάλωσε. Υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος της Φιλαρμονικής του Δήμου Ηρακλείου Κρήτης. Έφυγε το 1997 για να ακολουθήσει σπουδές στο τμήμα φιλοσοφίας, παιδαγωγικής και ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών   (απόφοιτος 2002) ενώ παράλληλα σπούδασε στη Δραματική Σχολή ΡΑΜΠΑ (απόφοιτος  2002).

## Επαγελματική πορεία

Ξεκίνησε να εργάζεται στο θέατρο, από  το 2002, δουλεύοντας συνεχώς, σε μικρότερες σκηνές, παίζοντας ρόλους διαφορετικού ρεπερτορίου, ελληνικού και ξένου. Ενδεικτικά αναφέρουμε Τα Γούστα του κυρίου Σλόαν του Τζο Όρτον, Norman is that you? των Ρον Κλαρκ και Σαμ Μπόμπρικ, Ο τελευταίος των μεγάλων εραστών του Νιλ Σάιμον, Το ελεύθερο ζευγάρι του Ντάριο Φο, Roses Dilemma του Νιλ Σάιμον, Κοιμώμενος Χαλεπας ο σαλός άγιος του Άγγελου Ανδρεόπουλου, ενώ με τη τηλεόραση ασχολήθηκε για πρώτη φορά το 2017, με το σήριαλ Κάτι χωρισμένα παλικάρια του ANT1, σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου. Ακολούθησε η σειρά Έξι νύχτες στην ακρόπολη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου, στην ΕΡΤ1, ενώ έχει εμφανιστεί στη σειρά του ANT1 Άγριες Μέλισσες, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Χαρίτου καθώς και στη Super Mammy, του ANT1, σε σκηνοθεσία Μάρκου Σεφερλή. Έκτοτε συνεχίζει να έχει αδιάκοπη παρουσία στο θεατρικό γίγνεσθαι, ενω οι εμφανίσεις του στη τηλεόραση, είναι λιγότερες. Έχει διδάξει υποκριτική στην Ανωτέρα σχολή δραματικής τέχνης ΙΑΣΜΟΣ. Έχει μεταφράσει έργα , αρκετά απο τα οποία έχουν ανέβει σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ έχει γράψει και θεατρικά κείμενα Ισμήνη, η άλλη εκδοχή, Ο θεός το θέλησε, τα οποία επίσης έχουν παρουσιαστεί στην Αθήνα.   

Το 2025 ήταν υποψήφιος για το Βραβείο ερμηνείας σε νεοελληνικό έργο Κάρολος Κούν ( διοργάνωση του Δήμου Αθηναίων και ΟΠΑΝΔΑ ) για την ερμηνεία του στο έργο ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΣ ΧΑΛΕΠΑΣ Ο ΣΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί
Αυλοπύγη

Η **αυλοπύγη** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Aulopyge*) είναι γένος μικρών ψαριών των γλυκών νερών, που ανήκει στην οικογένεια του κυπρίνου (γριβαδιού), τις κυπρινίδες. Είναι μονοτυπικό γένος, δηλαδή έχει ένα μοναδικό είδος, το ***Aulopyge huegelii*** ή **αυλοπύγη η δαλματική**. Παρά το ότι το γένος καθιερώθηκε το έτος 1841, ως είδος απλώς αναφέρθηκε αλλά δεν περιγράφηκε αμέσως επιστημονικά. Αυτό έγινε το επόμενο έτος και το 1843 καθιερώθηκε η ονομασία *huegeli*, προς τιμή του Αυστριακού φυσιοδίφη και διπλωμάτη Καρλ φον Χύγκελ. Εξ αυτού πολλές βάσεις ιχθυολογικών δεδομένων αναφέρουν λανθασμένα το 1843 ως το έτος της επιστημονικής περιγραφής.

Πιθανώς το πιο συγγενικό γένος της αυλοπύγης είναι το *[[Barbus]]*, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και το πετρόψαρο της Εύβοιας.

Η αυλοπύγη συναντάται μόνο στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και την Κροατία (ιδίως τη Δαλματία), όπου έχει εποικίσει το καρστ, ενώ βρίσκεται και σε μερικά ρυάκια στο Λιβνικό Πεδίο, στους ποταμούς Τσέτινα και Κρκα ενώ έχει πιθανώς εξαφανισθεί πλέον από τον Ζρμάνια. Από την άλλη, έχει εισαχθεί επιτυχώς από τον άνθρωπο στις λίμνες Μπλίντιν και Μπούσκο.

Είναι κυρίως νυκτόβιο ψάρι. Φαίνεται ότι γεννά τα αβγά του μέσα σε καρστικές σπηλιές, τον πρώτο μήνα μετά από εκείνον που η θερμοκρασία του νερού φθάνει τους 20 βαθμούς C. Το θηλυκό γενικώς εναποθέτει τα αβγά του, που έχουν διάμετρο από 1,5 έως 2,0&nbsp;χιλιοστά του μέτρου, μέσα σε σχισμές βράχων και ανάμεσα σε χαλίκια με τη βοήθεια εξειδικευμένου ωοαποθέτη.

Παρά το ότι ο πληθυσμός του μειώνεται, το ψάρι είναι ακόμα τοπικώς άφθονο. Αλλά η ανέγερση φραγμάτων στα ποτάμια του, η υπερβολική (μη αειφόρος) υδροληψία για άρδευση, η ρύπανση του νερού και ίσως και είδη-εισβολείς, απειλούν τη μακροπρόθεσμη επιβίωσή του. Για τον λόγο αυτόν κατατάσσεται στα είδη που κινδυνεύουν με αφανισμό από την IUCN.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7
* 
* Το είδος ''Aulopyge huegelii'' στη ''FishBase'', Αύγουστος 2011

Κατηγορία:Κυπρινίδες
Παναγία η Θερμιανή (Πάλοι, Νίσυρος)

Η **Παναγία η Θερμιανή** είναι εκκλησία στη Νίσυρο, κοντά στο παραθαλάσσιο χωριό Πάλοι, πίσω από τα λουτρά του γιατρού «Παντελίδη», μέσα στα ερείπια ρωμαϊκών λουτρών, κοντά σε μια θερμή ιαματική πηγή. Η εκκλησία χτίστηκε μέσα στο βράχο, το 1871 όπως αναγράφεται πάνω από την είσοδό. Η ονομασία «Θερμιανή» προέρχεται από τη θερμή ιαματική πηγή που υπάρχει δίπλα στην εκκλησία, η οποία ήταν γνωστή από την αρχαιότητα. Μέσα στον ναό υπάρχει τοιχογραφία της Παναγίας της Πλατυτέρας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=19672

Κατηγορία:Νίσυρος
Κατηγορία:Εκκλησίες στο Νότιο Αιγαίο
Βέρνερ Α΄ επίσκοπος του Στρασβούργου

Ο **Βέρνερ Α΄**, γερμ.: *Werner I von Habsburg, bischof von Straßburg*, (π. 975/980 - 1028, Κωνσταντινούπολη) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν **επίσκοπος του Στρασβούργου** από το 1002 μέχρι το τέλος του στις 28 Οκτωβρίου 1028. Ο Βέρνερ Α΄ μπορεί να ήταν ένας από τους έξι γιους του Λάνσελιν του Κλέτγκαου, καθώς και αδελφός του Ράντμποτ του Κλέτγκαου, ενός από τους ιδρυτές της δυναστείας των Αψβούργων.  Ωστόσο, οι πηγές που ταυτοποιούν τον Βέρνερ με αυτή την οικογένεια των Αψβούργων είναι αποκρυφιστικές, και ως εκ τούτου η σύνδεσή του με την οικογένεια έχει αμφισβητηθεί. 

Ήταν κοντά στον μετέπειτα βασιλιά Ερρίκο Β΄ της Γερμανίας, τον οποίο βοήθησε να εκλεγεί βασιλιάς (1002). Ως συνέπεια της βασιλικής εύνοιας που τού προσέφερε αυτό, τού δόθηκε ο έλεγχος της Μονής του Αγίου Στεφάνου στο Στρασβούργο το 1003 και της Μονής του Σβάρτσαχ (στη Βαυαρία) το 1014. Επιπλέον, έλαβε προνόμια να κυνηγά, να προμηθεύεται ξυλεία και να ασκεί άλλα δικαιώματα σε ορισμένες υπανάπτυκτες περιοχές (γνωστές ως Βίλντμπανν) στην Αλσατία το 1017. Συχνά βρισκόταν στην ακολουθία τού βασιλιά: ο Βέρνερ πολέμησε γι' αυτόν εναντίον του βασιλιά Ροδόλφου Γ΄ της Βουργουνδίας γύρω στο 1020. Αργότερα ήταν υποστηρικτής τού βασιλιά Κορράδου Β΄, και τον συνόδευσε στην αυτοκρατορική του στέψη στη Ρώμη το 1027, στη συνέχεια ως απεσταλμένος μεσίτης γάμου στην Κωνσταντινούπολη.  Μπορεί να είχε κάποια συμμετοχή στην ίδρυση της Μονής Μούρι (αν και η πηγή γι' αυτή τη σύνδεση είναι ενδεχομένως αναξιόπιστη), και φαίνεται να συνέβαλε στην ανοικοδόμηση και επέκταση τού καθεδρικού ναού τού Στρασβούργου.  Αν και ο Βέρνερ αναφέρεται στη «διαθήκη του επισκόπου Βέρνερ του Στρασβούργου» ως πρώιμος Αψβούργος, το έγγραφο αυτό αναγράφει ότι συντάχθηκε το 1027, ενώ στην πραγματικότητα γράφτηκε γύρω στο 1085.  Από την άλλη πλευρά, στις Πράξεις της Μουρένσια αναφέρεται ως μέλος του δουκικού Οίκου της Λωρραίνης. 

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Αυτόγυρο

thumb|upright=1.36|Σύγχρονο γερμανικό αυτόγυρο κλειστής καμπίνας (μοντέλο ''AutoGyro Calidus'') σε πτήση
Το **αυτόγυρο** (, από τις ελληνικές λέξεις *αὐτός* και *γύρος*, δηλαδή «αυτό που περιστρέφεται από μόνο του»), γνωστό και με τις ονομασίες **γυροπλάνο** ή **γυροκόπτερο**, είναι μια κατηγορία σκαφών με οριζόντια περιστρεφόμενες πτέρυγες (*rotorcraft*), που χρησιμοποιούν ένα τέτοιο σύστημα σε ελεύθερη αυτοπεριστροφή για να αναπτύξουν άντωση. Στο αυτόγυρο, αντίθετα με το ελικόπτερο, οι περιστρεφόμενες πτέρυγες (στροφείο) *δεν* κινούνται από μηχανή, εκτός από την αρχή της πτήσεως, αλλά τις κινεί η σχετική κίνηση του αέρα όταν το σκάφος πετάει, ενώ το μέσο οριζόντιας προωθήσεως, που είναι συνήθως συμβατικοί έλικες, είναι ανεξάρτητο του συστήματος των περιστρεφόμενων πτερύγων. Παρά το ότι στην εμφάνιση το αυτόγυρο είναι παρόμοιο με ελικόπτερο με τα στροφεία του, οι μη μηχανοκίνητες περιστρεφόμενες πτέρυγες πρέπει να έχουν αέρα που να κινείται προς τα άνω για να τις θέτει σε περιστροφή. Η προς τα εμπρός ώθηση παράγεται ανεξάρτητα, από μηχανοκίνητη έλικα, το αυτόγυρο δηλαδή είναι (συνήθως) ελικοφόρο αεροσκάφος. Σε αντίθεση με το ελικόπτερο, το αυτόγυρο δεν έχει τη δυνατότητα να απογειώνεται καθέτως, ούτε να ακινητοποιείται στον αέρα, μπορεί όμως να *προσγειωθεί* σχεδόν κάθετα.

Η ονομασία του αυτογύρου δόθηκε από τον Ισπανό εφευρέτη του, τον μηχανικό Χουάν ντε λα Θιέρβα. Ο ντε λα Θιέρβα το κατασκεύασε αποβλέποντας στη δημιουργία ενός αεροσκάφους που θα μπορούσε να ίπταται με ασφάλεια σε μικρές ταχύτητες. Η πρώτη πτήση του πρώτου αυτόγυρου έγινε τον Ιανουάριο του 1923, στο Αεροδρόμιο Κουάτρο Βιέντος της Μαδρίτης. Το αεροσκάφος αυτόείχε τριπτέρυγο στροφείο και κατά τα άλλα έμοιαζε με τα αεροσκάφη σταθερών πτερύγων της εποχής, με εμπρόσθιο κινητήρα και έλικα. Η λέξη *Autogiro* έγινε το εμπορικό σήμα της «Εταιρείας Αυτογύρων Θιέρβα». Το αυτόγυρο του ντε λα Θιέρβα θεωρείται ο πρόδρομος του σημερινού ελικοπτέρου. Ο όρος «γυροκόπτερο» (που προέρχεται από το «ελικόπτερο») χρησιμοποιήθηκε από τον E.Burke Wilford, που ανέπτυξε γυροπλάνο με το στροφείο Reiseler Kreiser στο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα. Ο όρος «γυροπλάνο» έγινε επίσης μετά εμπορικό σήμα από την εταιρεία Bensen Aircraft.

Η επιτυχία του ισπανικού αυτόγυρου τόνωσε το ενδιαφέρον των βιομηχάνων και μετά από άδειες του ντε λα Θιέρβα τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, οι εταιρείες Pitcairn & Kellett πραγματοποίησαν περαιτέρω καινοτομίες στο αρχικό σχέδιο. Τα μεταγενέστερα μοντέλα αυτογύρων, που βασίζονται στο σχέδιο του Ετιέν Ντορμουά (*Buhl A-1 Autogyro*) και στο σχέδιο του Ίγκορ Μπένσεν, έχουν τον κινητήρα και τον έλικα στο πίσω μέρος, με τη λεγόμενη προωθητική διάταξη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «αυτόγυρον» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7

Κατηγορία:Τύποι αεροσκαφών
Αυτόχθονας (Ατλαντίδα)

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Αυτόχθονας** (αρχ. ελλ. *Αὐτόχθων*) ήταν ένας από τους δέκα γιους του θεού Ποσειδώνα και της Κλειτούς, όπως αναφέρεται στον μύθο της Ατλαντίδας του Πλάτωνος. Το όνομά του σημαίνει αυτόν που «ξεπήδησε από την ίδια τη γη», ένα χαρακτηριστικό που μπορεί να αναχθεί στον παππού του, τον Ευήνορα, ο οποίος συγκαταλεγόταν μεταξύ των πρωταρχικών κατοίκων της Ατλαντίδας: αυτοί δεν ήρθαν από πουθενά αλλού, όντας ''αυτόχθονες''.

Ο συγκεκριμένος Αυτόχθονας της Ατλαντίδας ήταν νεότερος αδελφός του Μνησέως και τα υπόλοιπα αδέλφια του, όλα άνδρες, ήταν οι Άτλας, Εύμηλος, Αμφήρης, Ευαίμονας, Ελάσιππος, Μήστορας, Αζάης και Διαπρέπης. 

Ο Αυτόχθονας και τα εννέα αδέλφια του έγιναν οι γενάρχες δέκα βασιλικών οίκων, με τον καθένα να κυβερνά από ένα δέκατο του νησιού της Ατλαντίδας, σύμφωνα με ένα διαμοιρασμό που είχε κάνει ο ίδιος ο Ποσειδώνας. Ωστόσο και οι δέκα ήταν υποτελείς στην υπέρτερη δυναστεία του Άτλαντα, που ήταν ο πρωτότοκος αδελφός.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αυτόχθων» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 423

Κατηγορία:Παιδιά του Ποσειδώνα
Αυτόγραφο

[thumb|Φωτογραφία δημοσιότητας του Γερμανού τραγουδιστή [Φραντσλ Λανγκ με αυτόγραφο (πιθανώς για τη συλλογή ενός θαυμαστή)]]
**Αυτόγραφο** ονομάζεται η ιδιόχειρη γραφή, συνήθως αλλά όχι πάντοτε με υπογραφή, ενός διάσημου ανθρώπου, την οποία συνήθως ζητεί από τη διασημότητα κάποιος θαυμαστής ή θαυμάστριά του. Σε πολλές περιπτώσεις, ιδίως στην περίπτωση καλλιτεχνών, το αυτόγραφο γράφεται πάνω σε μια φωτογραφία του διάσημου προσώπου, αλλά δεν είναι σπάνια και τα γραμμένα σε οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια αυτόγραφα. Μεγαλύτερη είναι η προχειρότητα στην περίπτωση γνωστών αθλητών, που εύκολα πείθονται να γράφουν αυτόγραφα πάνω π.χ. σε φανέλες ή μπάλες, ενώ οι συγγραφείς συνήθως υπογράφουν βιβλία τους σε ειδικές εκδηλώσεις. Υπάρχει ως αναγνωρισμένο χόμπι η συνήθεια της συλλογής αυτογράφων.

Η συνήθεια του να ζητούνται αυτόγραφα καλλιτεχνών δεν είναι, όπως πιστεύεται ευρύτατα, δημιούργημα του 20ού αιώνα και της εποχής του κινηματογραφικού «σταρ σύστεμ»: Το καλλιτεχνικό αυτόγραφο ήταν γνωστό στον ευρωπαϊκό χώρο του θεάτρου ακόμα και από τον Μεσαίωνα. Με γενικούς όρους, το αρχαιότερο γνωστό «αυτόγραφο» θα μπορούσε να θεωρηθεί μια σουμεριακή πήλινη πινακίδα του 3100 π.Χ. περίπου, που αναγράφει μόνο το όνομα του γραφέα Gar.Ama. Δεν έχουν βρεθεί άλλα αυτόγραφα από την αρχαιότητα, και το παλαιότερο που γράφηκε από κάποια γνωστή στην ιστορία προσωπικότητα είναι του Ελ Σιντ από το έτος 1098 μ.Χ..

Στον χώρο της μελέτης των χειρογράφων, η λέξη αυτόγραφο [κείμενο] ή **ολόγραφο** σημαίνει το χειρόγραφο που είναι γραμμένο εξ ολοκλήρου από τον ίδιο τον συγγραφέα και όχι από κάποιον γραφέα με υπαγόρευση ή αντιγραφή.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 7

Κατηγορία:Γραφή
Ανγκεράν Ε΄ του Κουσύ

Ο **Ανγκεράν Ε΄**, γαλλ.: *Enguerrand V de Coucy* (απεβ. το 1323) από τον Οίκο του Γκιν, κληρονόμησε τον τίτλο του κυρίου του Κουσί και το ομώνυμο κάστρο από τον εκ μητρός θείο του, Ανγκεράν Δ΄, το 1311. Ήταν επίσης κύριος του Ουαζύ και του Μονμιράιγ.

## Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Αρνούλ Γ΄ κόμη του Γκιν (Guînes) και της Αλίκης του Κουσί, κόρης του Ανγκεράν Γ΄ κυρίου του Κουσί.  Ο πατέρας του, Αρνούλ Γ΄, πώλησε την κομητεία τού Γκιν στον βασιλιά Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας, έτσι ο Ανγκεράν Ε΄ αναγκάστηκε να βρει την τύχη του στο εξωτερικό.  Αφού έφθασε στη Σκωτία, νυμφεύτηκε τη Χριστιάνα Λίντσεϊ στη Σκωτία.  Η Χριστιάνα ήταν κόρη του Γουίλιαμ Λίντσεϊ και της Έιντα Μπάλιολ, αδελφής του Τζων Μπάλιολ.  Ο γάμος τους κανονίστηκε από τον κοινό τους εξάδελφο, βασιλιά Αλέξανδρο Γ΄ της Σκωτίας.  Ο Ανγκεράν Ε΄ ήταν παρών στην αναγνώριση της Μαργαρίτας των Σβέρε ως κληρονόμου του Αλεξάνδρου Γ΄ και στη συνθήκη του Μπίργκαμ το 1290. 

Στις 28 Μαΐου 1283 ο Ανγκεράν Ε΄ υποσχέθηκε την υπηρεσία του στον βασιλιά Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας. Προσκλήθηκε στο Αγγλικό Κοινοβούλιο στις 21 Ιουνίου 1295, ως βαρόνος (κύριος) του Γκίνες με διάταγμα, και είχε τακτικές προσκλήσεις μέχρι τις 14 Μαρτίου 1321/2. 

Όταν ο εκ μητρός θείος τού Ανγκεράν Ε΄, Ανγκεράνδ Δ΄, απςβίωσε χωρίς να αφήσει κληρονόμους, οι τίτλοι και οι εκτάσεις του Κουσί πέρασαν στον Ανγκεράν Ε΄. 

### Οικογένεια
Ο Ανγκεράν Ε΄ και η Χριστιάνα Λίντσεϊ είχαν τέσσερις γιους:
* Γουλιέλμος, κύριος του Κουσί,  Mαρλ, Λα Φερ, Oυαζύ και Moνμιρέιγ. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα των Στιγιόν-Σαιν-Πολ και είχαν απογόνους.
* Ανγκεράν, υποκόμης του Μω, Lκύριος του Φερτέ-Ανκούλ, Τρεσμ & Μπελόν. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Mαρί ντε Βιάντεν, κυρία του Ρυμπ, και έπειτα την Αλεμάντ Φλοτ ντε Ρεβέλ, και είχε απογόνους.
* Μπωντουέν.
* Ρομπέρ, κύριος του Λα Φερτέ-Γκωσέ.

## Πρόγονοι

## Αναφορές

## Πηγές
* Cokayne, George Edward. Το Πλήρες Περιεχόμενο της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Ιρλανδίας, της Μεγάλης Βρετανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, Τόμος IV (1892).
* Pollock, M.A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296: Auld Amitie. The Boydell Press.

Κατηγορία:Οίκος του Γκιν
Αρνούλ Γ΄ του Γκιν

Ο **Αρνούλ Γ΄**, γαλλ.: *Arnould III compte de Guînes* (π.1222 – 1283) από τον Οίκο του Γκιν, ήταν Γάλλος ευγενής, κόμης του Γκιν. Ήταν καστελάνος του Μπούρμπουργκ, κύριος του Αρντρ, Τουρκουάν και Άαλστ.

## Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Βαλδουίνου Γ΄, κόμη του Γκιν και της Μαώ ντε Φιέν. Διαδέχθηκε τον πατέρα του τον Ιανουάριο του 1245.

Πήγε στην Αγγλία για να δηλώσει φεουδαρχική υποτέλεια (homage) στον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας, για γαίες που κατείχε στην Αγγλία, αλλά συνελήφθη από τον Ρότζερ Μπίγκοτ, κόμη του Νόρφολκ, σε αντίποινα για τη σύλληψη του Μπίγκοτ από τον Αρνούλ Γ΄ το 1245. Ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας μεσολάβησε για την απελευθέρωσή του, με τη συμφωνία ότι ο Αρνούλ Γ΄ θα καταργούσε τα διόδια που είχε εγκαταστήσει.

Ο Αρνούλ Γ΄ δήλωσε υποτέλεια (homage) στον Ροβέρτο Α΄ κόμη του Αρτουά. Υποστήριξε τον Θεοβάλδο Β΄ κόμη του Μπαρ στο πλαίσιο της εκστρατείας διαδοχής του Γκυ κόμη της Φλάνδρας, εναντίον του Γουλιέλμου Β΄ της Ολλανδίας.

Συνελήφθη κατά τη μάχη του Βεστκαπέλ στις 4 Ιουλίου 1253, και αναγκάστηκε να πληρώσει μεγάλα λύτρα για την απελευθέρωσή του. Αναγκάστηκε να πωλήσει το κάστρο του στο Μοντουάρ στον κόμη τού Αρτουά τον Μάιο του 1281, και στη συνέχεια την κομητεία του Γκιν στον Φίλιππο Γ΄ της Γαλλίας τον Φεβρουάριο του 1283 για 3.000 λίρες και ισόβια σύνταξη 1.000 λιρών.

Ο Αρνούλ Γ΄ απεβίωσε λίγο αργότερα, το 1283. Η κομητεία του Γκιν επιστράφηκε στον μεγαλύτερο γιο του Βαλδουίνο Δ΄ το 1295.

## Οικογένεια
Ο Αρνούλ Γ΄ νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόρη του Ανγκεράν Γ΄ κυρίου του Κουσύ και της Μαρίας του Μονμιράιγ, κυρίας του Ουαζύ. Είναι γνωστό ότι είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
* Βαλδουίνος Δ΄ (απεβ. το 1295), διάδοχος του Γκιν και κύριος του Αρντρ, νυμφεύτηκε την Αικατερίνη ντε Μονμορανσύ.
** Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ των Μπριέν κόμη του Ε.
* Ανγκεράν Ε΄, κύριος του Κουσύ, διαδέχθηκε τον θείο του ως κύριος του Κουσύ, του Μονμιράιγ και του Ουαζύ. Μεγάλωσε στην Αυλή του Αλεξάνδρου Γ΄ της Σκωτίας όπου εκεί νυμφεύτηκε τη Χριστιάνα ντε Λίντσεϊ, και απέκτησε απογόνους.
* Ιωάννης, κύριος του Μω (Meaux), νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Σαντιγύ, κυρία του Σανλί (Senlis), και είχε απογόνους.
* Μαργαρίτα (ή Μαργαρίτα) ντε Γκινς παντρεύτηκε τον Ρίτσαρντ Ογκ ντε Μπεργκ, ιππότη, κόμη του Ώλστερ, κύριο του Κόνωτ, και απέκτησε απογόνους.
* Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Γκωσέ ντε Μπαζός (Gaucher de Bazoches), χωρίς απογόνους.
* Αλίκη, κυρία του Τουρκουάν (Tourcoing), παντρεύτηκε τον Βούτερ Ζ΄ Μπέρτουτ φαν Μέχελεν, και είχεαπογόνους.
* Bεατρίκη, ηγουμένη του αβαείου Σαιν-Κολόμπ, στο Μπλαντέκ (Blendecques).

## Πρόγονοι

## Αναφορές σε πηγές
* Λάμπερτ του Άρντρ. Επιμέλεια: Λία Σόπκοου. *Η Ιστορία των Κόμητων του Γκινς και των Λόρδων του Άρντρ.* University of Pennsylvania Press, 2010.

## Παραπομπές

 
Κατηγορία:Οίκος του Γκιν
Αυτοτοξίνωση

Με τον όρο **αυτοτοξίνωση** ή **αυτοδηλητηρίαση** στην τοξικολογία εννοείται η γενική δηλητηρίαση του ανθρώπινου ή ζωικού οργανισμού από ουσίες που παράγει ο ίδιος ο οργανισμός, είτε κατά την εξέλιξη των φυσιολογικών λειτουργιών του, είτε όταν πάσχει από κάποια ασθένεια.

Στη φυσιολογική του κατάσταση, ο οργανισμός παράγει διάφορες ουσίες προς απέκκριση, οι οποίες υπό κανονικές συνθήκες αποβάλλονται εγκαίρως από το σώμα, είτε δια των νεφρών με τα ούρα, είτε από το δέρμα με τον ιδρώτα, ακόμα και από τους πνεύμονες με τον αέρα που εκπνέεται. Με τους τρόπους αυτούς γίνεται φυσιολογική αποτοξίνωση του οργανισμού. Η κατάσταση εκτρέπεται σε παθολογική και οι ουσίες προς απέκκριση προκαλούν δηλητηρίαση του οργανισμού στις εξής δύο περιπτώσεις:

* Τα φυσιολογικά απεκκρίματα (π.χ. διοξείδιο του άνθρακα, ουρία, ουρικό οξύ, χολοχρωστικές, χλωριούχο νάτριο και άλλα) δεν αποβάλλονται κανονικά και επομένως συσσωρεύονται στο αίμα από ανεπάρκεια των απεκκριτικών οργάνων, οπότε προκαλούνται διάφορες σοβαρές παθήσεις (π.χ. ουραιμία, ουρικαιμία, ίκτερος, χλωραιμικό οίδημα κ.ά.).
* Κάποιο όργανο ή όργανα λειτουργούν παθολογικώς και παράγουν παθολογικά απεκκρίματα ή επεξεργάζονται ανεπαρκώς τα φυσιολογικά απεκκρίματα ή ακόμα και τις θρεπτικές ουσίες, δημιουργώντας άλλες νοσηρές καταστάσεις (δυσπεψία και τροφική τοξίνωση, διαβήτης και οξέωση, κετοναιμία, παχυσαρκία κ.ά.)

Οι τελευταίες περιπτώσεις φαίνεται ότι συνδέονται και με ατελή επεξεργασία ή ανεπαρκή οξείδωση, και για τον λόγο αυτόν θεωρούνται κατά βάση ως ασθένειες του μεταβολισμού.

## Πηγές
* Το λήμμα «αυτοτοξίνωσις» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 420

Κατηγορία:Τοξικολογία
Αλεξάντρ Αφανάσιεφ

Ο ** Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Αφανάσιεφ** (, 11 Ιουλίου 1826 – 23 Σεπτεμβρίου 1871) ήταν Ρώσος εθνογράφος, λαογράφος και φιλόλογος, γνωστότερος για την επιμελημένη έκδοση σχεδόν 600 ανατολικοσλαβικών και ρωσικών παραμυθιών, σε μία από τις μεγαλύτερες συλλογές λαϊκών ιστοριών στον κόσμο. Αυτή η συλλογή δεν περιοριζόταν στην καθαυτή Ρωσία, αλλά περιελάμβανε επίσης και παρμύθια από τη σημερινή Ουκρανία και Λευκορωσία. Η πρώτη έκδοση της συλλογής έγινε σε οκτώ τόμους, από το 1855 έως το 1867, και εξασφάλισε στον Αφανάσιεφ τη φήμη ότι ήταν το ρωσικό αντίστοιχο των Γερμανών Αδελφών Γκριμ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αφανάσιεφ Αλέξανδρος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 431

Κατηγορία:Ρώσοι φιλόλογοι
Κατηγορία:Ρώσοι εθνογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι λαογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι
Φρατσάνο

Το **Φρατσάνο** () είναι κοινότητα (δήμος), στην Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας στην ιταλική περιφέρεια της Σικελίας, σε απόσταση περίπου 120 χιλιόμετρα ανατολικά του Παλέρμο και περίπου 70 χλμ δυτικά της Μεσσήνης.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 563 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καλύπτοντας μια έκταση 7,0 τ.χλμ.Κατά την απογραφή του 2025 ο πληθυσμός ήταν 536 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής πόλης της Μεσσίνας
Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ (1685-1740)

Ο **Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ** (γερμ. Johann Christoph Bach, Ερφούρτη, βαπτ. 17 Αυγούστου 1685, θ. Ερφούρτη, ταφή 15 Μαΐου 1740) ήταν μουσικός, γιος και μαθητής του Γιόχαν Εγκίντιους Μπαχ. Δραστηριοποιήθηκε στην Ερφούρτη όπου εργάστηκε ως οργανίστας στην Εκκλησία του Αγίου Θωμά της πόλης και από το 1716 ως μουσικός διευθυντής.  

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οικογένεια Μπαχ
Γιόχαν Ελίας Μπαχ

Ο **Γιόχαν Ελίας Μπαχ** (γερμ. Johann Elias Bach, γεν. Σβάινφουρτ, 12 Φεβρουαρίου 1705, θ. Σβάινφουρτ, 30 Νοεμβρίου 1755) ήταν μουσικός, γιος του Γιόχαν Βαλεντίν Μπαχ. Σπούδασε θεολογία, αρχικά στη Γένα (1728) και κατόπιν στη Λειψία. Ήταν μαθητής και ιδιωτικός γραμματέας του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1685 - 1750), καθώς επίσης και δάσκαλος των νεαρότερων παιδιών του. Το 1743 μετακόμισε στο Σβάινφουρτ όπου έγινε Κάντορας στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (Johanniskirche).  

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικογένεια Μπαχ
Γιόχαν Γιάκομπ Μπαχ (1668-1692)

Ο **Γιόχαν Γιάκομπ Μπαχ** (γερμ. *Johann Jacob Bach*, Ερφούρτη, βαπτ. 14 Αυγούστου 1668, θ. Άιζεναχ, ταφή 29 Απριλίου 1692) ήταν μουσικός, γιος του Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ. Δάσκαλός του ήταν ο Γιόχαν Αμπρόζιους Μπαχ, με τον οποίο περιόδευσε ως Stadtpfeifer στην περιοχή του Άιζεναχ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικές συνδέσεις
* Bach, Johann Jacob, bach-digital.de

Κατηγορία:Οικογένεια Μπαχ
Βαλδουίνος Δ΄ του Γκιν

Ο **Βαλδουίνος Δ΄**, γαλλ.: *Baudouin IV de Guînes* (απεβ. 1293) από τον Οίκο του Γκιν, ήταν διάδοχος (της κομητείας) του Γκιν, καστελάνος του Μπουρμπούρ, κύριος του Aρντρ, του Ωντρουίκ, του Μπρεντενάρντ. Ήταν γιος του Αρνούλ Γ΄ κόμη του Γκιν και της Αλίκης του Κουσύ.

## Βιογραφία
Ο πατέρας τού Βαλδουίνου Δ΄ είχε πωλήσει την κομητεία του Γκιν στον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας, και ο Βαλδουίνος Δ΄ δεν ήταν ποτέ τίποτε περισσότερο από διεκδικητής τού τίτλου τού κόμη του Γκιν, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε για να πάρει πίσω την κομητεία από τα χέρια του βασιλιά  .11 Νοεμβρίου 1283, το Κοινοβούλιο του Παρισιού εξέδωσε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο δεν μπορούσε να επιτραπεί στον ιππότη Baudouin de Guînes να πραγματοποιήσει την απόσυρση ( απόσυρση γενεαλογίας ) της κομητείας Guînes, η οποία είχε πουληθεί από τον πατέρα του στον βασιλιά της Γαλλίας  . Και το 1293, το Κοινοβούλιο εξέδωσε ένα νέο δυσμενές διάταγμα σχετικά με τις αξιώσεις του Baudouin κατά του βασιλιά σχετικά με τους μύλους στην περιοχή Bredenarde  .

Έχοντας μόνο δύο κόρες, ήταν ο τελευταίος απόγονος του δεύτερου κλάδου των Κόμητων του Γκιν. Ο Μπωντουέν και η σύζυγός του θάφτηκαν στο Αββαείο του Λανουά στην Πικαρδία  .

## Οικογένεια
Ο Βαλδουίνος Δ΄ νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Μονμορανσύ, κόρη του Ματθαίου Γ΄ κυρίου του Μονμορανσύ και της Ιωάννας των Μπριέν:
* Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ των Μπριέν κόμη του Ε
* Λευκή.

## Σημειώσεις και αναφορές


## Πηγές
* Généalogie Québec
* Histoire de la Maison Royale de France, et des grands officiers de la Couronne - Par Anselme de Sainte-Marie, Ange de Sainte-Rosalie - 1733 - Page 543
* Revue belge et étrangère, Volume 12 - 1861

Κατηγορία:Οίκος του Γκιν
Παλαιοοικολογία

Η **παλαιοοικολογία** είναι διεπιστημονικός κλάδος που μελετά τις σχέσεις μεταξύ οργανισμών και περιβάλλοντος στο γεωλογικό παρελθόν. Στόχος της είναι η ανασύσταση αρχαίων οικοσυστημάτων και η κατανόηση των μηχανισμών που καθόρισαν τη βιοποικιλότητα και την εξέλιξη της ζωής στη Γη. Συνδυάζει δεδομένα από τη γεωλογία, την παλαιοντολογία, τη βιολογία, καθώς και την κλιματολογία.

## Μεθοδολογία
Η παλαιοοικολογία στηρίζεται σε ένα ευρύ φάσμα μεθόδων και υλικών:

Παλυνολογία: η μελέτη γυρεοκόκκων και σπορίων που διατηρούνται σε ιζήματα, προσφέροντας πληροφορίες για την παλαιά βλάστηση.

Παλαιομαγνητισμός και ισοτοπική ανάλυση: βοηθούν στην ανασύσταση παλαιοκλιματικών συνθηκών.

Μακροαπολιθώματα και μικροαπολιθώματα: προσδιορίζουν την παρουσία ειδών και την οικολογική τους θέση.

Διαταραχές στα ιζήματα: όπως στρώσεις τέφρας, που καταγράφουν γεγονότα ηφαιστειακής δραστηριότητας ή μεγάλων πυρκαγιών.

Οι μέθοδοι αυτές επιτρέπουν την ποσοτική και ποιοτική μελέτη αλλαγών σε μακροχρόνια κλίμακα, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν.

## Παλαιά οικοσυστήματα και [[κλιματική αλλαγή]]

Η παλαιοοικολογία έχει συμβάλει σημαντικά στην κατανόηση των μεγάλων περιβαλλοντικών αλλαγών, όπως οι παγετώδεις και μεσοπαγετώδεις περίοδοι του Πλειστοκαίνου. Μέσα από αναλύσεις παγοπυρήνων, αποκαλύπτονται οι διακυμάνσεις συγκέντρωσης CO₂ και μεθανίου, δείχνοντας τον ρόλο των ατμοσφαιρικών αερίων στις μεταβολές του κλίματος. Παράλληλα, η παλαιοοικολογία συμβάλλει στην κατανόηση γεγονότων μαζικών εξαφανίσεων, όπως στο τέλος του Περμίου ή του Κρητιδικού, όπου οι αλλαγές στα οικοσυστήματα ήταν δραματικές.

## Σχέση με τη σύγχρονη οικολογία
Η παλαιοοικολογία δεν έχει μόνο ιστορική σημασία. Είναι εργαλείο πρόβλεψης για τη σύγχρονη οικολογία και τη διαχείριση περιβάλλοντος. Η κατανόηση της ανθεκτικότητας ή της ευπάθειας οικοσυστημάτων στο παρελθόν βοηθά στην πρόβλεψη της βιοποικιλότητας υπό την τρέχουσα κλιματική αλλαγή. Έτσι, η παλαιοοικολογία λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στη μακροχρόνια γεωλογική ιστορία και τα άμεσα οικολογικά ζητήματα.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Birks, H.J.B. (2013). Ecological palaeoecology and conservation biology: controversies, challenges, and compromises. *Vegetation History and Archaeobotany*. DOI: 10.1007/s00334-012-0382-y
*Bradley, R.S. (2015). *Paleoclimatology: Reconstructing Climates of the Quaternary* (3rd ed.). Academic Press. ISBN 9780123869135
*Erwin, D.H. (2006). *Extinction: How Life on Earth Nearly Ended 250 Million Years Ago*. Princeton University Press. ISBN 9780691165653
*Moore, P.D., Webb, J.A., & Collinson, M.E. (1991). *Pollen Analysis* (2nd ed.). Blackwell Scientific Publications. ISBN: 9780632014720
*Ruddiman, W.F. (2001). *Earth’s Climate: Past and Future*. W. H. Freeman. ISBN 9780716737414
*Smol, J.P. (2008). *Pollution of Lakes and Rivers: A Paleoenvironmental Perspective* (2nd ed.). Wiley-Blackwell. ISBN 9781405159130
*Willis, K.J., & Birks, H.J.B. (2006). What is natural? The need for a long-term perspective in biodiversity conservation. *Science*. DOI: 10.1126/science.1122667


Κατηγορία:Κλάδοι της παλαιοντολογίας
Άρβιντ Άουγκουστ Αφζέλιους

Ο **Άρβιντ Άουγκουστ Αφζέλιους** (, 8 Οκτωβρίου 17852 Σεπτεμβρίου 1871) ήταν Σουηδός λόγιος συγγραφέας, πάστορας, ποιητής και εθνολαογράφος.

Γεννήθηκε στον Δήμο του Φαλτσέπινγκ, ενώ από το 1828 μέχρι τον θάνατό του ήταν εφημέριος στο Έντσεπινγκ. Είναι γνωστός κυρίως για τη συνεργασία του με τον ιστορικό Έρικ Γκούσταφ Γκέιερ στη μνημειώδη συλλογή σουηδικών δημοτικών τραγουδιών *Svenska folk-visor från forntiden* (3 τόμοι, Στοκχόλμη 1814-1817).

Επίσης ο Αφζέλιους δημοσίευσε μεταφράσεις στη νέα σουδική γλώσσα της *[[Ποιητική Έδδα|Ποιητικής Έδδας]]* και του *[[Έπος του Χέρβαρ|Έπους του Χέρβαρ]]*, καθώς και μια ιστορία της Σουηδίας μέχρι την εποχή του Καρόλου ΙΒ΄ (έγινε γνωστότερη όταν κυκλοφόρησε μια γερμανική μετάφρασή της το 1842), αλλά και μερικά δικά του ποιήματα. Ο Αφζέλιους πέθανε στο Έντσεπινγκ σε ηλικία 85 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αφζέλιους, Άρβιντ Αύγουστος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 447

Κατηγορία:Σουηδοί συγγραφείς
Αφέλεια

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία και θρησκεία η **Αφέλεια** (αρχ. ελλ. *Ἀφέλεια*) ήταν θεότητα, που προσωποποιούσε την «απέριττη απλότητα», τις «παλιές καλές μέρες». Οι Αθηναίοι, που τη θεωρούσαν ως τροφό της θεάς Αθηνάς, είχαν κτίσει, σύμφωνα με τον Ευστάθιο, προς τιμή της Αφελείας έναν βωμό επάνω στην Ακρόπολη. Ωστόσο ο  Παυσανίας ο οποίος παραθέτει μερικές θεότητες-προσωποποιήσεις που τιμούνταν στην Αθήνα με βωμούς, δεν αναφέρει την Αφέλεια.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 443
* *Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft *, τόμ. I.2 (Alexandrou-Apollokrates), έτος 1894, σελ. 2175, λήμμα «Apheleia» (στη γερμανική γλώσσα)

Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αθηνά
Ubuntu Unity

Το **Ubuntu Unity** είναι διανομή Linux η οποία βασίζεται στο Ubuntu και χρησιμοποιεί γραφικό περιβάλλον εργασίας Unity αντί για το GNOME Shell. Η πρώτη έκδοσή του ήταν η 20.04 LTS και παρουσιάστηκε στις 7 Μαΐου 2020. Προηγουμένως η διανομή είχε τα προσωρινά ονόματα **Unubuntu** και **Ubuntu Unity Remix**.

## Ιστορικό
Το Unity αναπτύχθηκε από την Canonical και συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά ως το προεπιλεγμένο περιβάλλον του Ubuntu στην έκδοση 11.04 τον Απρίλιο του 2011. Το Unity αναπτύχθηκε ως εναλλακτική για το GNOME Shell, το οποίο αντικατέστησε το GNOME 2. Εκείνη την εποχή η Canonical είχε προγραμματίσει να ενοποιήσει τις διεπαφές για επιτραπέζιους υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα και tablets στο Unity 8, αλλά η προσπάθεια αυτή εγκαταλείφθηκε το 2017 και το Ubuntu υιοθέτησε ως προεπιλεγμένη επιφάνεια εργασίας το GNOME 3, ενώ η ανάπτυξη του Unity σταμάτησε με την έκδοση 7. Το Ubuntu 17.10 εισήγαγε το GNOME 3 τον Οκτώβριο του 2017, όμως η απόφαση αυτή δεν έγινε καθολικά αποδεκτή από τους χρήστες και τους προγραμματιστές του Ubuntu. Προτάθηκαν αρκετά forks, με τη UBports να αναλαμβάνει την ανάπτυξη του Unity 8, μετονομάζοντάς το σε Lomiri, καθώς θεωρήθηκε κατάλληλο για χρήση σε κινητά τηλέφωνα. Το 2019 η Canonical έδωσε την έγκρισή της για τη χρήση εμπορικών σημάτων για μια έκδοση Ubuntu remix με το Unity 7.

Ο Rudra B. Saraswat, πιστοποιημένος προγραμματιστής από το Linux Foundation και μέλος της ομάδας Ubuntu, ξεκίνησε το Ubuntu Unity. Χρησιμοποίησε το Unity 7 με το backend του Ubuntu κάνοντας ελάχιστες άλλες αλλαγές. Χρησιμοποίησε τον διαχειριστή αρχείων Nemo αντί του GNOME Files και χρησιμοποίησε τον GNOME Display Manager στη θέση του LightDM.

Το Ubuntu Unity έγινε επισήμως αναγνωρισμένη παραλλαγή () ξεκινώντας με την έκδοση 22.10.

## Ιστορικό εκδόσεων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Διανομές Linux
Κατηγορία:Ubuntu
Ούγος Δ΄ του Σαιν-Πολ

Ο **Ούγος Δ΄**, γαλλ.: *Hugues IV de Campdavaine, comte de Saint-Pol* (απεβ. τον Μάρτιο του 1205 στην Κωνσταντινούπολη) από τον Οίκο των Κανταβαίν, ήταν κόμης του Σαιν-Πολ από το 1174 μέχρι το τέλος του, και κύριος του Ντεμοτικά (Διδυμότειχου) στη Θράκη από το 1204 έως το 1205. Συμμετείχε στην Γ΄ και Δ΄ Σταυροφορία.

## Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ανσέλμ κυρίου του Σαιν-Πολ (γιου του Ούγου Γ΄ κόμη του Σαιν-Πολ). Συμμετείχε με τον Φίλιππο Α΄ κόμη της Φλάνδρας στη Γ΄ Σταυροφορία, όπου διακρίθηκε στην πολιορκία της Άκρας το 1191. 

Το 1194 έλαβε από τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας τα εδάφη Πον-Σαιντ-Μαξάνς, Βερνέιγ και Πονπουάν, λόγω των υπηρεσιών του. 

Το 1200 κατατάχθηκε στην Δ΄ Σταυροφορία, όπου η προηγούμενη υπηρεσία και ο βαθμός του τον κατέστησαν μεταξύ των κορυφαίων -μη Βενετών- ευγενών: ήταν τέταρτος μετά τον Βονιφάτιο Α΄ μαρκήσιο του Μομφερράτου, τον Βαλδουίνο Θ΄ κόμη της Φλάνδρας και τον Λουδοβίκο κόμη του Μπλουά. Συμμετείχε στην κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης στις 12 Απριλίου 1204.  Σε μία προσπάθεια να περιορίσει τη λεηλασία τής πόλης, απαγχόνισε έναν από τους δικούς του ιππότες.  Ο Ούγος Δ' έλαβε το σπαθί του κοντόσταυλου από τον νέο Λατίνο αυτοκράτορα, Βαλδουίνο Α΄ της Κωνσταντινούπολης (Θ΄ της Φλάνδρας), ο οποίος τού έδωσε επίσης το φρούριο τού Διδυμότειχου (Demotika) στη Θράκη.

Απεβίωσε από ποδάγρα (ουρική αρθρίτιδα) τον Μάρτιο του 1205.  Κηδεύτηκε στην Κωνσταντινούπολη, και η σορός του μεταφέρθηκε στη Γαλλία, όπου τάφηκε στο αβαείο του Σερκάν (Cercamps).

## Οικογένεια
Ο Ούγος Δ΄ νυμφεύτηκε τη Γιολάντα της Φλάνδρας,  κόρη του Βαλδουίνου Δ΄ κόμη του Αινώ. Ο Ούγος Δ΄ και η Γιολάντα είχαν δύο κόρες:
* Eλισάβετ (1179-1240),  παντρεύτηκε πρώτα τον Γκωτιέ/Βάλτερ Γ΄ κύριο του Σατιγιόν-συρ-Μαρν, και έπειτα τον Ιωάννη του Μπετύν.
* Ευσταθία (1180-1241), παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Νεσλ, καστελάνο της Μπρυζ (βλ. Οίκος των Νεσλ).

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Πρόσωπα της Λατινικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Κόμητες του Σαιν-Πολ
Κατηγορία:Οίκος του Κανταβαίν
Ούγος Γ΄ του Σαιν-Πολ

Ο **Ούγος Γ΄,** γαλλ.: *Hugues ΙΙΙ de Saint-Pol* (απεβ. 1141) από τον Οίκο του Κανταβαίν (Campdavain), ήταν κόμης του Σαιν-Πολ από το 1130 μέχρι το τέλος του το 1141. Ήταν υπεύθυνος για σφαγές, και ως εκ τούτου αφορίστηκε.

## Βιογραφία
Ο Ούγος Γ΄ ήταν γιος του Ούγου Β΄ κόμη του Σαιν-Πολ  και της Ελισέντε του Ποντιέ (Ponthieu). Διεξήγαγε σφοδρό πόλεμο εναντίον τής οικογένειας Κολέ (Collet), την οποία ανάγκασε να καταφύγει στο αβαείο του Σαiντ-Ρικιέ(Riquier). Αφού πολιόρκησε το φρούριο, εισέβαλε σε αυτό στις 28 Αυγούστου 1131 και το πυρπόλησε. Με το σπαθί σκότωσε άνδρες, γυναίκες και παιδιά, συμπεριλαμβανομένου του κλήρου. Οι επιζώντες, συμπεριλαμβανομένου του ηγουμένου, κατέφυγαν στην Αμπεβίλ. Ο ηγούμενος υπέβαλε καταγγελία στο Συμβούλιο της Ρενς (1131), το οποίο αφόρισε τον Ούγο Β΄ το 1132. Η απαγόρευση επικυρώθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Β'.

Οι περαιτέρω θηριωδίες του εναντίον τού κλήρου οδήγησαν στην παρέμβαση του βασιλιά Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας, οπότε και υπέκυψε σε μετάνοια. Επέτυχε την άφεση αμαρτιών του από τον πάπα Ιννοκέντιου Β΄ το 1137 χρηματοδοτώντας την ίδρυση τριών μοναστηριών: του Σερκάν (Cercamp), του Κλάαρκαμπ (Klaarkamp) και του Ούρσκαμπ (Ourscamp).

Το 1140 ενώθηκε με τον κόμη του Αινώ εναντίον του Τιερί της Αλσατίας κόμη της Φλάνδρας, αλλά ηττήθηκε.

## Οικογένεια
Ο Ούγος Β΄ και η σύζυγός του Βεατρίκη του Ρολανκούρ είχαν:
* Ανγκεράν .
* Ούγος  απεβ. χωρίς απογόνους το 1150.
* Ανσέλμ . Νυμφεύτηκε την Ευσταθία του Γκουέ, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Γκουέ.
** Ούγος Δ΄ του Σαιν-Πολ.

Η Βεατρίκη, η μητέρα αυτών των παιδιών, είναι θαμμένη στο Σερκάν. Έπειτα ο Ούγος έκανε 2ο γάμο, με τη Μαργαρίτα του Κλερμόν.  Είχαν τέκνα:
* Ραλφ,  απεβ. στις 4 Απριλίου 1142, τάφηκε στο Σερκάν.
* Γκυ, νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη του Ντουλάν (Doullens) .
* Αγγελική,  παντρεύτηκε τον Aνσέλμ του Ουσνταίν (Housdain).
* Ελίζα, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Ε΄ κύριο του Μπετύν (Béthune) .
* Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο κύριο του Πινόν, γιο του Ραούλ/Ραλφ Α΄ κυρίου του Κουσί.

## Πρόγονοι

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* 
* Maurus Dantine, Charles Clémencet, Nicolas Viton de Saint-Allais, Ursin Durand, François Clément, *L'art de vérifier les dates des faits historiques, des chartes, des chroniques [etc]...*. 1750 and subsequent editions
* G Er Sauvage, *Histoire de Saint-Pol*
* François César Louandre, *Histoire ancienne et moderne d'Abbeville et de son arrondissement* A. Boulanger, 1834 (online version)
* Ernest Warlop: *Campus Avenae: het wapen van de graven van Saint-Pol*. In: Carlos Wyffels u. a. (eds.): *Gedenkboek Michiel Mispelon. Familia et Patria*, Kortemark-Handzame 1982, pp. 587–599
* Jean-François Nieus: *Un pouvoir comtal entre Flandre et France. Saint-Pol, 1000–1300*. De Boeck, Brussels 2005 (Bibliothèque du Moyen Âge 23)  (also: Louvain-la-Neuve, university dissertation, 2001: *Le comté de Saint-Pol des origines à la fin du XIIIe siècle*)

Κατηγορία:Κόμητες του Σαιν-Πολ
Κατηγορία:Οίκος του Κανταβαίν
Ούγος Β΄ του Σαιν-Πολ

Ο **Ούγος Β΄**, γαλλ.: *Hugues II de Saint-Pol* (απεβ. το 1130) ήταν κόμης του Σαιν-Πολ στο Αρτουά, αφού διαδέχθηκε τον αδελφό του Γκυ Α΄, ο οποίος απεβίωσε χωρίς απογόνους. Ήταν γιος του Ούγου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ. Συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία (1096–99) με τον γιο του Ανγκεράν, όπου και οι δύο απέκτησαν φήμη ως στρατιωτικοί ηγέτες. Όντας φεουδαρχικά υποτελείς του Ευστάθιου Γ΄ κόμη της Βουλώνης, πιθανότατα ταξίδευσαν ανατολικά με τη συνοδεία του, ανάμεσα στη συνοδεία του Γοδεφρείδου κυρίου του Μπουγιόν.

Ο Ούγος Β΄ και ο Ανγκεράν συμμετείχαν στην πολιορκία της Αντιόχειας το 1098, όπου έπαιξαν κεντρικό ρόλο στις επιδρομές κατά των σελτζουκικών δυνάμεων.  Ο Ούγος Β΄ αναφέρεται τελευταία φορά στην Ανατολή κατά την πολιορκία της Ιερουσαλήμ το 1099. 

Με την επιστροφή του, έλαβε τα όπλα για τον κόμη του Αινώ εναντίον του Ροβέρτου Β΄ κόμη της Φλάνδρας, και στη συνέχεια του διαδόχου του, Βαλδουίνου Ζ΄. Το 1115 έχασε το κάστρο του Ανκρ (τώρα στο Αλμπέρ) από τον Βαλδουίνο Ζ΄, και το 1117 έχασε το ίδιο το Σαιν-Πολ. Ωστόσο το Σαιν-Πολ τού επιστράφηκε λίγο αργότερα, κατόπιν αιτήματος του κόμη της Βουλώνης. Μετά το τέλος τού Βαλδουίνου Ζ΄ εντάχθηκε στον συνασπισμό, που σχημάτισε η χήρα τού Ροβέρτου Β΄, Κλημεντία των Ιβρέα-Βουργουνδίας, με στόχο την εκδίωξη τού Καρόλου του Καλού από την κομητεία της Φλάνδρας, και την παραχώρησή της στον Γουλιέλμο της Υπρ. Ο Κάρολος θριάμβευσε επί αυτού τού συνασπισμού, και μόλις εισήλθε στην κομητεία του Σαιν-Πολ, κατέστρεψε όλα τα φρούρια, και ανάγκασε τον κόμη να προσφέρει ειρήνη, σε αντάλλαγμα για την αποκατάσταση της κυριαρχίας της Φλάνδρας στην περιοχή.

## Οικογένεια
Η πρώτη σύζυγος τού Ούγου ήταν η Ελισάντε του Ποντιέ, κόρη του Ανγκεράν Β΄ κόμη του Ποντιέ και τής Αδελαΐδας τής Νορμανδίας. Τα παιδιά τού Ούγου Β΄ από τον πρώτο του γάμο ήταν:
* Ανγκεράν, απεβ. από ασθένεια μετά την κατάληψη της Μααράτ αλ-Νουμάν, γύρω στα Χριστούγεννα του 1098.
* Ούγος Γ΄, διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Σαιν-Πολ.
* Βεατρίκη, κληρονόμος της Αμιένης, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο κύριο του Μποβ, γιο του Θωμά κυρίου του Κουσύ.

## Πρόγονοι

## Γενεαλογία του Οίκου του Κανταβαίν

## Σημειώσεις

## Αναφορές
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Οίκος του Κανταβαίν
Δουκάτο του Διδυμοτείχου

Η κυριότητα (βαρονία) ή **δουκάτο του Διδυμοτείχου**, γαλλ.: *Demotika* ήταν ένα βραχύβιο σταυροφορικό κράτος το 1204-05, που ιδρύθηκε μετά την Δ΄ Σταυροφορία στα κατακτημένα Ρωμαϊκά εδάφη της Θράκης γύρω από τη Demotika (Διδυμότειχο).

## Ιστορία
Αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από την Δ΄ Σταυροφορία τον Απρίλιο του 1204, ξεκίνησαν διαμάχες μεταξύ των Σταυροφόρων για την κατανομή των λαφύρων. Η πόλη Διδυμότειχο αρχικά είχε παραχωρηθεί στον Βαλδουίνο Θ΄ κόμη της Φλάνδρας, τον νέο Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, αλλά καταλήφθηκε για ένα διάστημα από τον Βονιφάτιο μαρκήσιο του Μομφερράτου, αφού ο Βαλδουίνος κατέλαβε την προτιμώμενη περιοχή του τελευταίου, τη Θεσσαλονίκη. Τελικά, η ειρήνη αποκαταστάθηκε και ο Βονιφάτιος έλαβε τη Θεσσαλονίκη, η οποία έγινε βασίλειο, ενώ το Διδυμότειχο επανήλθε στη Λατινική αυτοκρατορία.  Τον Οκτώβριο του 1204, μετά την οριστική διαίρεση της πρώην Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (*[[Partitio Terrarum Imperii Romaniae|Partitio Romaniae]]*), η Demotika δόθηκε ως φέουδο στον Ούγο Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ,  έναν βετεράνο της Γ΄ Σταυροφορίας από την Πικαρδία, ο οποίος απεβίωσε λίγο αργότερα, τον Μάρτιο του 1205, στην Κωνσταντινούπολη. 

Η λατινική κυριαρχία στη Θράκη ήταν επισφαλής ωστόσο, καθώς απειλούνταν από το Βουλγαρικό βασίλειο στον βορρά και τη δυσαρέσκεια του τοπικού Ορθόδοξου Ελληνικού πληθυσμού προς τους νέους Καθολικούς αφέντες τους. Έτσι, στις αρχές του 1205, οι εντόπιοι εξεγέρθηκαν στο Διδυμότειχο, την Αδριανούπολη και άλλες πόλεις, εκδίωξαν τις λατινικές φρουρές τους, και αναγνώρισαν την επικυριαρχία τού τσάρου Καλογιάν της Βουλγαρίας. Ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας απάντησε βαδίζοντας στη Θράκη, και πολιορκώντας την Αδριανούπολη, αλλά στη μάχη της Αδριανούπολης που ακολούθησε (14 Απριλίου 1205) ο Λατινικός στρατός υπέστη συντριπτική ήττα, και ο Βαλδουίνος αιχμαλωτίστηκε.  

Σύντομα ωστόσο, ο Καλογιάν άρχισε να σφαγιάζει τους Έλληνες κατοίκους των πόλεων Σερρών και Φιλιππούπολης, αναγκάζοντας τους Έλληνες να συσπειρωθούν πίσω από τον νέο αντιβασιλιά της Λατινικής αυτοκρατορίας, Ερρίκο της Φλάνδρας. Έτσι στις αρχές του 1206, οι κάτοικοι του Διδυμοτείχου και της Αδριανούπολης υποτάχθηκαν στον Έλληνα άρχοντα Θεόδωρο Βρανά, ο οποίος βρισκόταν στην υπηρεσία του Λατίνου αυτοκράτορα. Οι αρχικές βουλγαρικές πολιορκίες του Διδυμοτείχου και της Αδριανούπολης απέτυχαν, λόγω της αντίστασης των πολιτών υπό τον Βρανά και της άφιξης ενός στρατού βοήθειας υπό τον Ερρίκο, αλλά στις αρχές του φθινοπώρου ο Καλογιάν κατάφερε να λεηλατήσει το Διδυμότειχο. Ο Ερρίκος, πλέον Λατίνος αυτοκράτορας, κατάφερε να ξαναπάρει τους κατοίκους, καθώς οδηγούνταν αιχμάλωτοι στη Βουλγαρία, αλλά πριν αποσυρθεί από το Διδυμότειχο, ο Καλογιάν διέταξε την ισοπέδωση των οχυρώσεων της πόλης, καθιστώντας την άχρηστη ως στρατιωτική βάση.  

## Παραπομπές


## Πηγές

*  
*  
*  

Κατηγορία:Μεσαιωνική Θράκη
Κατηγορία:Δουκάτα των σταυροφορικών κρατών
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατηγορία:Διδυμότειχο
Μίκκελι

Το **Μίκκελι** (, [ˈmikːeli], , , ) είναι πόλη και πρωτεύουσα της περιφέρειας της Νότιας Σαβονίας στη Φινλανδία, που βρίσκεται στην περιοχή των Φινλανδικών Λιμνών. Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 52.000. Το Μίκκελι είναι ο 18ος πιο πυκνοκατοικημένος δήμος της Φινλανδίας και η 19η πιο πυκνοκατοικημένη αστική περιοχή της χώρας.

Το Μίκκελι βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Σάιμαα, της μεγαλύτερης λίμνης της χώρας και της τέταρτης μεγαλύτερης της Ευρώπης. Πριν το Μίκκελι βρεθεί στην περιφέρεια της Νότιας Σαβονίας, η πόλη βρισκόταν στην επαρχία Μίκκελι (μέχρι το 1997), πριν γίνει μέρος της επαρχίας Ανατολικής Φινλανδίας (1997-2009). Η πόλη καλύπτει έκταση 3.229,57 τετραγωνικών χιλιομέτρων, εκ των οποίων τα 424,7 τ.χλμ. είναι νερό. Το Μίκκελι είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στην περιοχή της Νότιας Σαβονίας και ένας από τους κύριους κόμβους στις νοσοκομειακές περιοχές της περιοχής, μαζί με τη Σάβονλινα.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μίκκελι χρησίμευσε ως αρχηγείο των Φινλανδικών Αμυντικών Δυνάμεων, επομένως το οικόσημο της πόλης απεικονίζει ένα ζευγάρι σταυρωμένων ρόπαλων του Στρατάρχη Μάνερχαϊμ προς τιμήν των ενόπλων δυνάμεων. Η πόλη τιμήθηκε με τον Σταυρό της Ελευθερίας, 4ης Τάξης, ο οποίος εκτίθεται δίπλα στο οικόσημο.

## Γεωγραφία
Το κέντρο του Μίκκελι βρίσκεται σε ένα χαμηλό ύψωμα, κοντά στην όχθη ενός κόλπου της λίμνης Σάιμαα. Υπάρχουν αρκετές μικρότερες λίμνες μέσα και γύρω από την πόλη. Οι λίμνες στα ανατολικά της πόλης ανήκουν στο σύστημα του ποταμού Βουόκσι, ενώ στα δυτικά, η πόλη φτάνει μέχρι τη λίμνη Πούουλα, η οποία ανήκει στο σύστημα του ποταμού Κίμιγιοκι.

### Κλίμα
Το Μίκκελι, σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, έχει υποαρκτικό κλίμα (Dfc), το οποίο συνορεύει με το υγρό ηπειρωτικό (Dfb), καθώς ο μέσος όρος του Μαΐου και του Σεπτεμβρίου είναι ελαφρώς χαμηλότερος από 10˚C.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας
Γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα

Η **Γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα**, ή «Buba», όπως είναι κοινώς γνωστή, είναι η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας και ένα από τα πιο ισχυρά μέλη του Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών (ΕΣΚΤ). Η Bundesbank εδρεύει στη Φρανκφούρτη επί του Μάιν. Εκτός από αυτά τα κεντρικά γραφεία, η τράπεζα διαθέτει εννέα περιφερειακά κεντρικά γραφεία (πρώην κεντρικές τράπεζες των Ομόσπονδα κρατίδια) και 47 υποκαταστήματα. Η Bundesbank απασχολεί 10.407 υπαλλήλους (2020).

Η ιστορία της Bundesbank είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτήν του γερμανικού νομίσματος μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την πλήρη καταστροφή του, το παλιό Reichsmark ήταν ουσιαστικά άχρηστο. Στη συνέχεια, εφαρμόστηκε μια νομισματική μεταρρύθμιση στις δυτικές ζώνες κατοχής, συμπεριλαμβανομένου του Δυτικού Βερολίνου: στις 21 Ιουνίου 1948, το γερμανικό μάρκο αντικατέστησε το Reichsmark.

Τον Ιούνιο του 2012, η ​​Bundesbank εκτιμήθηκε ότι είχε έκθεση 644 δισεκατομμυρίων ευρώ σε άλλες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης μέσω του συστήματος πληρωμών TARGET2. Μόνο τρεις άλλες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης είχαν καθαρή έκθεση στο σύστημα. Όλες οι άλλες είχαν αντισταθμιστική καθαρή έκθεση από το σύστημα. Αυτή η καθαρή έκθεση χρηματοδοτεί εμπορικές ανισορροπίες και φυγή κεφαλαίων. Η Bundesbank είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η ΕΚΤ έχει αγοράσει περισσότερα από 200 δισεκατομμύρια ευρώ σε κρατικό χρέος από χώρες που έχουν πληγεί από την κρίση. Μέρος αυτού του χρέους θα έπρεπε να διαγραφεί σε περίπτωση κατάρρευσης του ευρώ, κάτι που θα οδηγούσε σε αντίστοιχες ζημίες για την Bundesbank.

## Λίστα προέδρων

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Γερμανία
Κατηγορία:Οικονομία της Γερμανίας
*
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Νικαίας

Ο **Ιερός και ιστορικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Νικαίας** (της Βιθυνίας) ήταν ένα από τα σημαντικότερα  πρώιμα Βυζαντινά μνημεία, το οποίο βρισκόταν στην ιστορική πόλη της Νικαίας. Ήταν εκκλησιαστικό μνημείο το οποίο χρονολογείται ανάμεσα στα τέλη του 7ου και στις αρχές του 8ου αιώνα και πιο πιθανόν είναι να ιδρύθηκε γύρω στο 700.

## Όνομα
O Ναός ήταν αφιερωμένος στην Παναγία και συγκεκριμένα στην κοίμησή της, γεγονός που υποδηλώνει τη μεγάλη ευλάβεια των κατοίκων της Νικαίας προς την Θεοτόκο.

## Περιγραφή
Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Νίκαια της Βιθυνίας άνηκε στον τύπο του σταυροειδούς με τρούλο.

Ήταν χτισμένος στη ΝΑ πλευρά της πόλης. Σωζόταν έως τον Σεπτέμβριο του 1920, όταν, λόγω των γεγονότων του Μικρασιατικού Πολέμου, συλήθηκε και κάηκε και το 1922 καταστράφηκε πλήρως. Σήμερα σώζονται μόνο το δάπεδο και κατώτερα τμήματα τοίχων και μαρμάρινων πεσσών.

## Δείτε επίσης
* Ιερά Μητρόπολις Νικαίας (Οικουμενικό Πατριαρχείο) 
*Ναός Αγίας Σοφίας Νικαίας

## Παραπομπές


## Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Τουρκία
Κατηγορία:Πρώην εκκλησίες στην Τουρκία
Κατηγορία:Νίκαια (Βιθυνία)
Κατηγορία:Εκκλησίες του 7ου αιώνα
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία Προύσας
Νικαια
Υβ Β΄ του Σουασόν

Ο **Υβ Β΄ ο Πρεσβύτερος** (επίσης Ιβ, Ίβο), γαλλ.: *Yves de Nesle* (απεβ. το 1178), ήταν γιος του Ραούλ Α΄ κυρίου του Νελ, και τής συζύγου του Ραϊντρούδης (Ερμεντρούδης) κόμισσας του Ε & του Σουασόν. Έγινε κύριος του Νελ, και κόμης του Σουασόν. Μετά το τέλος τού Ρενώ Γ΄ κόμη του Σουασόν, ο Υβ Β΄ επιλέχθηκε ως ο επόμενος κόμης από τον επίσκοπο του Σουασόν,  Ζοσλέν ντε Βιερζί. 

Μετά το κήρυγμα του Βερνάρδου του Κλαιρβώ στο Βεζελαί το 1146, ο Υβ συντάχθηκε με τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας και με πλήθος Γάλλων ευγενών στη Β΄ Σταυροφορία.  Συμμετείχε στο Συμβούλιο της Άκρας τον Ιούνιο του 1148, και ήταν ένας από τους πολλούς μνηστήρες για την Κωνσταντία της Αντιόχειας μετά το τέλος τού συζύγου της το 1149. 

## Οικογένεια
Ο Υβ Β΄ νυμφεύτηκε την Ιολάνδη, κόρη του Βαλδουίνου Δ΄ κόμη του Αινώ, και τής συζύγου του Αλίκης του Ναμύρ.  Δεν απέκτησαν παιδιά.

Μετά το τέλος τού Υβ Β΄, ο ανιψιός του Κόνων έγινε κόμης του Σουασόν. 

## Πηγές
* 
* 
* 
* 
* 

## Αναφορές

Κατηγορία:Κόμητες του Σουασόν
Κατηγορία:Οίκος του Νελ
Κόνων του Σουασόν

O **Κόνων**, γαλλ.: *Conon de Nesle, comte de Soisson* (απεβ. το 1180) από τον Οίκο του Νεσλ, ήταν γιος του Ραoύλ Β' του Νεσλ και της Γερτρούδης, κόρης του Λαμπέρ, κόμη του Μονταιγκύ. Έγινε καστελάνος του Μπρυζ και κόμης του Σουασόν. Ο Κόνων έγινε κόμης των Σουασόν μετά το τέλος τού θείου του Υβ Β' κόμη του Σουασόν το 1178.

Το 1164 ο Κόνων νυμφεύτηκε την Αγάθη του Πιερεφόν, κόρη του Ντρε κυρίου του Πιερεφόν και τής συζύγου του Βεατρίκης. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Μετά το τέλος του το 1180, τον Κόνωνα διαδέχθηκε ο αδελφός του Ραλφ/Ραούλ ως κόμης του Σουασόν.

## Πηγές
* Dormay, C., *Histoire de la ville de Soissons et de ses rois, ducs, comtes et gouverneurs*, Soissons, 1664 (διαθέσιμο στα Βιβλία Google )

## Παραπομπές

Κατηγορία:Κόμητες του Σουασόν
Κατηγορία:Οίκος του Νελ