Pink Moon

Το ***Pink Moon*** είναι το τρίτο και τελευταίο άλμπουμ του Άγγλου μουσικού Νικ Ντρέικ, που κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο από την Island Records στις 25 Φεβρουαρίου του 1972.  Ήταν το μόνο άλμπουμ του Ντρέικ το οποίο κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική κατά τη διάρκεια της ζωής του. Το *Pink Moon* είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα άλμπουμ του Ντρέικ στο ότι ηχογραφήθηκε χωρίς υποστηρικτικό συγκρότημα, με μόνο τον Ντρέικ στα φωνητικά, την ακουστική κιθάρα και μια μελωδία πιάνου να γίνεται overdubbed στο ομώνυμο κομμάτι.

Το *Pink Moon*, όπως και τα προηγούμενα στούντιο άλμπουμ του Ντρέικ, δεν σημείωσε καλές πωλήσεις όσο ζούσε, και ο λιτός, οικείος ήχος του έτυχε ανάμεικτης ανταπόκρισης από τους κριτικούς. Ωστόσο, από τότε το άλμπουμ έχει αποσπάσει την σημαντική αναγνώριση των κριτικών, καθώς εμφανίστηκε σε μια σειρά από λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ.

## Παρασκήνιο
Τα δύο πρώτα άλμπουμ του Νικ Ντρέικ με την Island Records, *[[Five Leaves Left]]* (1969) και *[[Bryter Layter]]* (1971), σημείωσαν χαμηλές πωλήσεις και, μαζί με την απροθυμία του Ντρέικ να εμφανιστεί ζωντανά ή να συμμετάσχει σε προωθητικές ενέργειες για το άλμπουμ, η Island δεν ήταν σίγουρη για άλλο ένα άλμπουμ του Ντρέικ.  Επιπρόσθετα, ο Ντρέικ είχε απομονωθεί στο διαμέρισμά του στο Λονδίνο και υπέφερε από κατάθλιψη. Το 1971, επισκέφθηκε έναν ψυχίατρο και του συνταγογραφήθηκαν αντικαταθλιπτικά, που δίσταζε να πάρει λόγω του στίγματος το οποίο σχετίζεται με την κατάθλιψη και των φόβων του σχετικά με την αλληλεπίδραση του φαρμάκου με τη μαριχουάνα, που κάπνιζε τακτικά. 

Αν και οι κριτικοί συχνά συνδέουν τη μουσική του Ντρέικ με την κατάθλιψή του - ειδικά την αντιληπτή μελαγχολία του *Pink Moon* - η Κάλι Κάλομον της Bryter Music, που διαχειρίζεται την περιουσία του Ντρέικ, ανακαλεί ότι: «Ο Νικ δεν ήταν σε θέση να γράψει και να ηχογραφήσει όσο υπέφερε από περιόδους κατάθλιψης. Δεν ήταν σε κατάθλιψη όταν συνέθετε ή ηχογραφούσε το *Pink Moon* και ήταν εξαιρετικά περήφανος για το άλμπουμ». 

## Ηχογράφηση
Ο Ντρέικ φαινόταν να έχει πάρει την απόφαση πριν ηχογραφήσει το τρίτο του άλμπουμ ότι θα ήταν όσο το δυνατόν πιο απλό και απαλλαγμένο από τους πολυάριθμους μουσικούς οι οποίοι ασχολήθηκαν στο *Bryter Layter*. Στην αυτοβιογραφία του, ο Τζο Μπόιντ, παραγωγός των δύο πρώτων άλμπουμ του Ντρέικ, θυμόταν ότι καθώς τελείωναν την ηχογράφηση του *Bryter Layter*, ο Ντρέικ του είχε πει ότι ήθελε να κάνει τον επόμενο δίσκο του μόνος του.  Στη μοναδική του συνέντευξη, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό *Sounds* τον Μάρτιο του 1971, ο Ντρέικ είπε στον δημοσιογράφο Τζέρι Γκίλμπερτ ότι «για το επόμενο [άλμπουμ] είχα την ιδέα να κάνω κάτι με τον Τζον Γουντ, τον ηχολήπτη της Sound Techniques». 

Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα στην Ισπανία, το οποίο πέρασε σε μια βίλα που ανήκε στον επικεφαλής της Island Records, Κρις Μπλάκγουελ,  ο Ντρέικ επέστρεψε στο Λονδίνο ανανεωμένος. Τον Οκτώβριο του 1971, προσέγγισε τον μηχανικό ήχου και παραγωγό Τζον Γουντ,  που είχε συνεργαστεί με τον Ντρέικ στα δύο προηγούμενα άλμπουμ του, ενώ ο Ντρέικ τον θεωρούσε έναν από τους λίγους ανθρώπους τους οποίους μπορούσε να εμπιστευτεί. Ο Γουντ έχει συνεργαστεί με άλλους καλλιτέχνες όπως οι Fairport Convention, ο Κατ Στίβενς και οι Pink Floyd, ενώ είχε επιμεληθεί της διαδικασίας ηχογράφησης των δύο πρώτων άλμπουμ του Ντρέικ. Αν και ο Γουντ επικεντρώθηκε σε κύριο βαθμό στη μηχανική ήχου ενός άλμπουμ, συχνά συνέβαλε και στην παραγωγή του.

Όταν ο Ντρέικ επικοινώνησε με τον Γουντ το 1971 εκφράζοντας το ενδιαφέρον του για την ηχογράφηση ενός ακόμη άλμπουμ, η διαδικασία την οποία ακολούθησε ήταν σε σημαντικό βαθμό πιο απλή συγκριτικά με τα άλλα δύο άλμπουμ του Ντρέικ. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο στούντιο Sound Techniques στο Λονδίνο στις 30-31 Οκτωβρίου 1971, με μόνο τους Ντρέικ και Γουντ να παρευρίσκονται.  Καθώς το στούντιο ήταν κλειστό κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο Ντρέικ και ο Γουντ έφτασαν στο στούντιο γύρω στις 11:00 μ.μ. και απλά και αθόρυβα ηχογράφησαν τα μισά τραγούδια. Το επόμενο βράδυ, έκαναν το ίδιο. 

Αντίθετα με τον δημοφιλή μύθο πως ο Ντρέικ άφησε το άλμπουμ σε μια πλαστική σακούλα στη ρεσεψιόν της Island Records και στη συνέχεια έφυγε χωρίς να το καταλάβει κανείς, ο Ντρέικ παρέδωσε τις master κασέτες του *Pink Moon* στον Κρις Μπλάκγουελ στην Island.  Σε μια συνέντευξη για το fanzine του Νικ Ντρέικ, *Pynk Moon,* το 1996, ο υπεύθυνος τύπου της Island, Ντέιβιντ Σάντισον, θυμήθηκε ότι η άφιξη του Ντρέικ στην δισκογραφική εταιρεία σίγουρα δεν πέρασε απαρατήρητη, αν και δεν υπήρχε κανένα στοιχείο πως τους παρέδιδε ένα νέο άλμπουμ:
 Οι κασέτες της ηχογράφησης του *Pink Moon* περιελάμβαναν επίσης την ηχογράφηση του Ντρέικ με το "Plaisir d'amour" ("The Pleasure of Love"), ένα κλασικό γαλλικό ερωτικό τραγούδι που γράφτηκε το 1784 από τον Ζαν-Πολ-Εζίντ Μαρτίνι. Το "Plaisir d'amour" ήταν στη λίστα κομματιών του κουτιού με τις master κασέτες του *Pink Moon* ως το πρώτο κομμάτι της Πλευράς Δύο όταν παρουσιάστηκαν οι κασέτες. Ωστόσο, συμπεριλήφθηκε μια σημείωση που αναφερόταν στο τραγούδι και έγραφε «Εφεδρικός τίτλος – Μην το χρησιμοποιείτε»,  οπότε το τραγούδι δεν συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ. Η ηχογράφηση, διάρκειας λιγότερο του ενός λεπτού και με κιθάρα χωρίς φωνητικά, τελικά συμπεριλήφθηκε ως κρυφό κομμάτι στις βρετανικές εκδόσεις της συλλογής του Νικ Ντρέικ, *[[A Treasury]]* (2004). Αν το "Plaisir d'amour" είχε συμπεριληφθεί στο άλμπουμ *των Pink Moon*, θα ήταν το μόνο τραγούδι σε οποιοδήποτε από τα άλμπουμ του που δεν έγραψε ο ίδιος ο Ντρέικ.

## Μουσική και στίχοι
Έχοντας χαρακτηριστεί ως ένα μείγμα «ομορφιάς και μελαγχολίας», τα κομμάτια του *Pink Moon* εξερευνούν θέματα όπως η λαγνεία, η κατάθλιψη και «οι πιο λεπτές ακτίνες ελπίδας», σύμφωνα με τον Τζος Τζάκσον από τον *[[Paste (περιοδικό)|Paste Magazine]]*.  Κυκλοφόρησε δύο χρόνια πριν τον θάνατο του Ντρέικ τον Νοέμβριο του 1974, σε ηλικία είκοσι έξι ετών, και το στιχουργικό περιεχόμενο του *Pink Moon* έχει συχνά αποδοθεί στη συνεχιζόμενη μάχη του με την κατάθλιψη. 

Τα τραγούδια είναι μικρότερα από αυτά στα προηγούμενα άλμπουμ του, με συνολική διάρκεια λίγο πάνω από είκοσι οκτώ λεπτά.

## Καλλιτεχνική επιμέλεια
Ο Κιθ Μόρις ήταν ο φωτογράφος ο οποίος φωτογράφισε τον Ντρέικ για το εξώφυλλο του *Five Leaves Left* και του ανατέθηκε να φωτογραφίσει τον Ντρέικ για το εξώφυλλο του *Pink Moon*. Ωστόσο, οι φωτογραφίες δεν χρησιμοποιήθηκαν, καθώς η ταχέως επιδεινούμενη εμφάνιση του Ντρέικ, η σκυφτή σιλουέτα και η κενή έκφραση δεν θεωρούνταν καλά σημεία πώλησης. Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Island, Άνι Σάλιβαν, που επέβλεψε τη φωτογράφιση, θυμήθηκε τη δυσκολία στη λήψη απόφασης σχετικά με το εξώφυλλο του δίσκου: «Θυμάμαι ότι πήγα να μιλήσω με τον [Νικ], και απλώς καθόταν εκεί, σκυφτός, και παρόλο που δεν μιλούσε, ήξερα ότι το άλμπουμ ονομαζόταν *Pink Moon*, και δεν θυμάμαι πώς το μετέφερε, αν το έγραψε&nbsp;...ήθελε ένα ροζ φεγγάρι. Δεν μπορούσε να μου πει τι ήθελε, αλλά είχα το «ροζ φεγγάρι» ("pink moon") για να συνεχίσω.»  Η Island επέλεξε ένα σουρεαλιστικό έργο τέχνης σε στιλ Νταλί από τον Μάικλ Τρέβιθικ, που ήταν φίλος της αδερφής του Ντρέικ, Γκαμπριέλ. Αν και ο Ντρέικ δεν ήταν ειλικρινής με τη γνώμη του για το εξώφυλλο του *Pink Moon*, πολλοί κοντά του ένιωθαν ότι το ενέκρινε. &#x5B;*[[Βικιπαίδεια:Εκκρεμεί παραπομπή|<span title="This claim needs references to reliable sources. (March 2021)">απαιτείται παραπομπή</span>]]*&#x5D;

Ο Ντέιβιντ Σάντισον δήλωσε ότι βρήκε το πρωτότυπο πλαισιωμένο έργο για το *Pink Moon* ανάμεσα στα συντρίμμια του δωματίου του υπογείου το οποίο αργότερα του παραχώρησε η Island ως γραφείο του, το πήρε σπίτι και το κρέμασε στον τοίχο του για αρκετά χρόνια, πριν τελικά το παρουσιάσει στους γονείς του Ντρέικ. Μια φωτογραφία η οποία δεν παρουσιάζει χρονολογία του μουσικού δωματίου του Ντρέικ στο σπίτι των γονιών του στο Τάνγουορθ-ιν-Άρντεν δείχνει κάτι το οποίο φαίνεται να είναι το έργο που κρέμεται στον τοίχο. &#x5B;*[[Βικιπαίδεια:Εκκρεμεί παραπομπή|<span title="This claim needs references to reliable sources. (March 2021)">απαιτείται παραπομπή</span>]]*&#x5D;

## Κριτική υποδοχή
αριστερά|μικρογραφία|Ολοσέλιδη διαφήμιση της κυκλοφορίας του ''Pink Moon''.
Η Island Records ξεκίνησε μια ασυνήθιστη διαφημιστική καμπάνια για την αρχική κυκλοφορία του *Pink Moon*. Ξόδεψαν τον προϋπολογισμό εξ ολοκλήρου για την προώθηση σε διαφημίσεις ολόκληρης σελίδας σε όλα τα μεγάλα μουσικά περιοδικά τον μήνα που κυκλοφόρησε ο δίσκος.

Το *Pink Moon* έλαβε μεγαλύτερη προσοχή από τον βρετανικό μουσικό τύπο από αυτήν που είχαν λάβει τα δύο πρώτα άλμπουμ του Ντρέικ, αλλά οι περισσότερες κριτικές ήταν σύντομες.

Το 1971, ο Τζέρι Γκίλμπερτ για λογαριασμό του *[[Sounds (περιοδικό)|Sounds]]* είχε πάρει τη μόνη γνωστή συνέντευξη του Ντρέικ. Ο Γκίλμπερτ είχε υποστηρίξει τον Ντρέικ μέχρι αυτό το σημείο, αλλά είχε εκφράσει την απογοήτευσή του για το *Pink Moon* και την ενόχλησή του για την φαινομενική έλλειψη κινήτρου του Ντρέικ, λέγοντας ότι: «Το άλμπουμ αποτελείται αποκλειστικά από την κιθάρα, τη φωνή και το πιάνο του Νικ και διαθέτει όλα τα συνηθισμένα χαρακτηριστικά χωρίς ποτέ να συγκρίνεται με το *Bryter Layter*. Πρέπει κανείς να αποδεχτεί ότι τα τραγούδια του Νικ χρειάζονται αναγκαστικά περαιτέρω ενίσχυση, γιατί ενώ οι δικές του συνοδείες είναι καλές, τα τραγούδια δεν είναι αρκετά δυνατά για να σταθούν χωρίς κανένα κέντημα. Το 'Things Behind the Sun' το καταφέρνει, όπως και το 'Parasite' - αλλά ίσως έφτασε ο καιρός για τον κ. Ντρέικ να σταματήσει να παίζει με τόσο μυστηριώδη τρόπο και να αρχίσει να οργανώνει κάτι σωστά για τον εαυτό του». 

Στο *[[Melody Maker]]*, ο Μαρκ Πλάμερ ανέφερε την εκτίμησή του για τη μουσική, αλλά η προσοχή του αποσπάστηκε από την αυξανόμενη ασκητική μυθολογία του Ντρέικ: «Η μουσική του είναι τόσο προσωπική και παρουσιάζεται τόσο ντροπαλά τόσο στιχουργικά όσο και στο περιορισμένο παίξιμό του στην κιθάρα και το πιάνο, το οποίο ούτε περνάει ούτε δεν περνάει» ... Όσο περισσότερο ακούς όμως τον Ντρέικ, τόσο πιο συναρπαστική γίνεται η μουσική του – αλλά όλη την ώρα κρύβεται από εσένα. Στο "Things Behind the Sun", μου τραγουδάει αμήχανα και ντροπαλά. Ίσως θα έπρεπε κανείς να παίζει τα άλμπουμ του χωρίς ήχο και απλώς να κοιτάζει το εξώφυλλο και να φτιάχνει τη μουσική στο κεφάλι του απαγγέλλοντας τα λόγια του μέσα από το εξώφυλλο στις δικές του ρυθμικές ρίμες της καρδιάς... Μπορεί να είναι ότι ο Νικ Ντρέικ δεν υπάρχει καθόλου.» 

Αναφερόμενος στην ηχογραφημένη παραγωγή του Ντρέικ, ο Φρεντ Ντέλαρ σημείωσε στην *[[Hi-Fi News & Record Review]]* ότι «οι δίσκοι LP μετά βίας πωλούν, εν μέρει λόγω της απροθυμίας του Νικ να παίξει σε διαφημιστικές συναυλίες και μένει κανείς με την αίσθηση ότι η μόνη του φιλοδοξία είναι να πρωταγωνιστήσει στην ιστορία του Χάουαρντ Χιουζ στην περίπτωση κατά την οποία κάποιος αποφασίσει ποτέ να την κάνει μιούζικαλ. Την ίδια στιγμή, χρησιμοποιεί την απολαυστικά καπνιστή φωνή του για να δημιουργήσει αυτούς τους οικείους, αργοβραδινούς ήχους τους οποίους βρίσκω τον εαυτό μου να παίζει ξανά και ξανά».  Ο Ντάνκαν Φάλογουελ της *[[Hansom Books|Records and Recording]]* είπε ότι «τα τραγούδια του είναι απείρως καταπραϋντικά και απείρως παρόμοια», αποκαλώντας το άλμπουμ «ακόμα πιο απλό από τα άλλα» και δηλώνοντας «ο Νικ Ντρέικ δεν θα πετύχει ποτέ. Δεν είναι στη φύση του ή στη φύση της μουσικής του. Και αυτό είναι επίσης ένα άλλο καλό πράγμα».  Στην λονδρέζικη έκδοση του *[[Time Out (περιοδικό)|Time Out]],* ο Αλ Κλαρκ παρατήρησε ότι ο Ντρέικ «γράφει εντυπωσιακά και υποβλητικά τραγούδια και πάντα το έκανε, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της μαγείας βρίσκεται στην ερμηνεία: μια καπνιστή, παλλόμενη φωνή, η οποία θυμίζει τον τζαζίστα Ντόνοβαν, γλιστρώντας μελαγχολικά λόγια πάνω στις αλλαγές των συγχορδιών και δημιουργώντας στιγμές τέλειας ακινησίας». Ο Κλαρκ δήλωσε ότι «αρκετά από τα πιο ουσιαστικά τραγούδια είναι πολύ όμορφα», καταλήγοντας λέγοντας: «Δυστυχώς, και παρά τις προσπάθειες της Island να διορθώσει την κατάσταση, ο Νικ Ντρέικ είναι πιθανό να παραμείνει στις σκιές, ο ιδιωτικός τροβαδούρος όσων είχαν την τύχη να ακούσουν τις εξαιρετικές εσωστρέφειές του στις 3 το πρωί». 

Στην κριτική για το άλμπουμ στο τεύχος που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1972 του *[[Creem]]*, ο Κόλμαν Άντριους περιέγραψε τα τραγούδια ως «όχι και τόσο καλά» και «αδύναμα», και ότι η μουσική ήταν «ένας θρίαμβος του στυλ επί της προτατικότητας, του ήχου επί του νοήματος» με «μια νανουριστική επαναληψιμότητα σε πολλά από αυτά τα οποία τραγουδάει», αλλά ότι αυτό ήταν το θέμα: «γνωρίζει ακριβώς ποια συναισθηματικά όρια να επιβάλει στην αυτοσυνοδεία του. Είναι σαγηνευτική μουσική». Μέχρι την επανέκδοση του άλμπουμ σε ψηφιακό δίσκο στις δεκαετίες του 1990 και του 2000, η φήμη και η θέση των κριτικών προς τον Ντρέικ είχαν βελτιωθεί σημαντικά, και οι κριτικές τις οποίες δέχτηκε για το άλμπουμ ήταν συντριπτικά ευνοϊκές.

Ο Μάρτιν Άστον αναφερόμενος για λογαριασμό του *[[Q (περιοδικό)|Q]]* στο άλμπουμ το 1990 σημείωσε ότι «η ατμόσφαιρα είναι ακόμη πιο απομακρυσμένη [από τα δύο πρώτα άλμπουμ του Ντρέικ] με – τελικά – μια ηττημένη καταπόνηση στο λαιμό και στα λόγια, αλλά με αρκετές από τις πιο κομψές μελωδίες του». 

Η κριτική του Τζον Χάρις για την επανέκδοση που κυκλοφόρησε το 2000 στο ίδιο περιοδικό ήταν ακόμη πιο θετική, λέγοντας ότι «πολλοί θεωρούν το *Pink Moon* ως το καλύτερο άλμπουμ του Νικ Ντρέικ», προσθέτοντας: «Το κίνητρο της επιτυχίας είχε εξατμιστεί και ο Ντρέικ έκανε ένα δίσκο τόσο μοναδικό και ασυμβίβαστο που, επιφανειακά, είναι απίστευτο... Η αλήθεια είναι ότι η αριστεία του *Pink Moon* λάμπει, ανεξάρτητα από τις ατελείωτες εικασίες [οι οποίες σχετίζονται με την ψυχική κατάσταση του Ντρέικ κατά τη δημιουργία του δίσκου και τον επακόλουθο θάνατό του]. Λίγοι δίσκοι έχουν ακουστεί ποτέ τόσο οικείοι ή έχουν ενσαρκώσει την αιώνια ανθρώπινη ασθένεια γνωστή ως Μελαγχολία με τόση χάρη και σιγουριά.» 

Στο *[[Mojo (περιοδικό)|Mojo]]*, ο Ρομπ Τσάπμαν ισχυρίστηκε ότι «το *Pink Moon* είναι το αριστούργημά του και οι συγκρίσεις με τον Ρόμπερτ Τζόνσον είναι απολύτως δικαιολογημένες». 

Ο κριτικός και συγγραφέας Ίαν ΜακΝτόλαντ, σύγχρονος του Ντρέικ στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, δήλωσε στο *[[Uncut (περιοδικό)|Uncut]]* ότι «αυτό το οποίο παραμένει σαφές είναι πως πρόκειται για ένα από τα κορυφαία άλμπουμ τραγουδιστών-τραγουδοποιών, σχεδόν κάθε ένα από τα 11 κομμάτια του είναι διαχρονικά κλασικό». 

Ο Άντονι ΝτεΚέρτις γράφοντας για το *[[Rolling Stone]]* παρατήρησε ότι «μέχρι τη στιγμή αυτών των ηχογραφήσεων, ο Ντρέικ είχε υποχωρήσει τόσο βαθιά στον εσωτερικό του κόσμο που είναι δύσκολο να πει κανείς "για τι" είναι τα τραγούδια. Οι στίχοι του είναι τόσο συμπιεσμένοι που μοιάζουν με φολκλορικά χαϊκού, σχεδόν παιδαριωδώς απλοί στη δομή τους και στοιχειώδεις στην εικονοποιία τους. Η φωνή του μεταφέρει, στα μουγκρητά και τους ψιθύρους της, μια σαγηνευτική αισθησιακότητα, όμως τραγουδάει σαν να βλέπει τη ζωή του από μια μεγάλη, απόσταση η οποία δεν μπορεί να γεφυρωθεί. Αυτό το στοιχείο της αποστασιοποίησης είναι ανατριχιαστικό. Για να το ενισχύσει, μηνύματα απομόνωσης σταδιακά επιπλέουν στην επιφάνεια των λιτών, εύγλωττων μελωδιών των τραγουδιών». 

Τρία χρόνια μετά στο ίδιο περιοδικό, ο Τζέιμς Χάντερ δήλωσε για την επανέκδοση του 2003 που κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική: «Το άλμπουμ απελευθερώνει μια δραματική σκληρότητα και μια εκπληκτικά όμορφη μουσική». 

Ο Νεντ Ράγκετ έγραψε για το AllMusic στην αναδρομική του κριτική ότι «Το *Pink Moon* είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ο δίσκος ο οποίος έκανε τον Ντρέικ την cult φιγούρα που παραμένει. Συγκεκριμένα, το *Pink Moon* είναι ο πιο ζοφερός από [όλους τους δίσκους του]. Το ότι άτομα όπως οι Belle and Sebastian είναι θαυμαστές του Ντρέικ μπορεί να είναι αρκετά σαφές, αλλά είναι αμφίβολο αν θα μπορούσαν ποτέ να επιτύχουν την ήρεμη, εστιασμένη αγωνία αυτού του άλμπουμ, τόσο οδυνηρή όσο είναι και ελκυστική ... Η κομψή μελαγχολία του Ντρέικ αποφεύγει να ακούγεται επιτηδευμένη στο ελάχιστο χάρη στη συνεχή υιοθέτηση της απλής, τρυφερής φωνητικής ερμηνείας. Εν τω μεταξύ, το απόλυτο μεγαλείο του παίξιμου της κιθάρας του - σκεφτείτε τις πρώτες νότες του "Road" ή του "Parasite" - το κάνει ένα συναρπαστικό θαύμα για να το αντικρίσεις.» 

Στην κριτική του για το *Pink Moon* η οποία συμπεριλήφθηκε στο box set *[[Tuck Box]]* του 2014, ο Τζέισον Γκριν του *[[Pitchfork (ιστοσελίδα)|Pitchfork]]* σημείωσε ότι: «Ένα 'ροζ φεγγάρι' είναι ένα δυσοίωνο σύμβολο, ένα σημάδι επικείμενου θανάτου ή καταστροφής ... Στα χαρτιά, αυτό το συναίσθημα μοιάζει με εκδικητική οργή, αλλά στον δίσκο, ακούγεται στοχαστικό. Η φωνή του Ντρέικ δεν μετέφερε ποτέ απτό θυμό ή θλίψη, είχε μια ελαφριά, απαλή φωνή και προφορά ανώτερης τάξης, προϊόν της ανατροφής του, κομμένη και καθαρή, και η κιθάρα του, όπως πάντα, αντηχούσε με μια κρυστάλλινη καθαρότητα. Η μουσική του είναι τόσο παρηγορητική που το σκοτάδι στην καρδιά της δεν είναι πάντα προσβάσιμο. Είναι σχεδόν αδύνατο να ακούσεις την συναισθηματική εγκατάλειψη στο *Pink Moon*, λοιπόν, χωρίς να νιώσεις τη γεύση των δύο πρώτων άλμπουμ του στο στόμα σου. Μόνο τότε η στεγνή, σαν κόκαλα, ηχώ των κιθάρων καταγράφεται ως ελαφρώς ανησυχητική, και το φόντο της σιωπής υποδηλώνει τόσο την καθαρότητα του οράματος του Ντρέικ όσο και κάτι πιο σκοτεινό: σαν κάποιον που έχει εγκαταλείψει τον κόσμο, μουρμουρίζοντας προφητείες ... Υπάρχει μια ηρεμία στη μουσική του Νικ Ντρέικ η οποία μαγεύει οποιονδήποτε πλησιάζει αρκετά κοντά, και το *Pink Moon* είναι η πιο αγνή του έκφραση. Παραμένει ο δίσκος του Νικ Ντρέικ με τον οποίο ξεκινούν οι περισσότεροι, και για καλό λόγο.» 

Το 2025, το περιοδικό *Paste* έκανε αναφορά στο άλμπουμ ως το «τελευταίο αριστούργημα» του Ντρέικ. 

### Έπαινοι
Το *Pink Moon* ψηφίστηκε στην 131η θέση στην τρίτη έκδοση του βιβλίου *[[All Time Top 1000 Albums]]* (2000) του Κόλιν Λάρκιν.  Το 2003, το άλμπουμ κατατάχθηκε στην 320η θέση στη λίστα του περιοδικού *[[Rolling Stone]]* με τα 500 Σημαντικότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών.  Το 2012, η κατάταξη του άλμπουμ αναθεωρήθηκε στην 321η θέση και το 2020 στην 201η. 

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το *Pink Moon* τοποθετήθηκε στο νούμερο 48 στη λίστα του *Melody Maker* με τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών του 2000,  και στο νούμερο 126 στη λίστα του *Uncut* με τα 200 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών το 2016. 

## Κληρονομιά
μικρογραφία|Η ταφόπλακα του Ντρέικ περιέχει έναν στίχο από το τελευταίο κομμάτι του ''Pink Moon'', "From the Morning".
Οι πρώτες αξιοσημείωτες διασκευές τραγουδιών του Νικ Ντρέικ κυκλοφόρησαν το 1992, όταν η Λουσίντα Γουίλιαμς διασκεύασε το "Which Will" στο άλμπουμ της *[[Sweet Old World]]* , ενώ το alt-rock τρίο Walt Mink και το alternative rock συγκρότημα Sebadoh διασκεύασαν το "Pink Moon", οι τελευταίοι στο EP τους *[[Sebadoh vs Helmet]]*.  Μέχρι το 2006, ο Beck ηχογράφησε διασκευές τραγουδιών του άλμπουμ οι οποίες κυκλοφόρησαν μόνο στο διαδίκτυο, συμπεριλαμβανομένων των "Which Will" και "Parasite". 

### Διαφήμιση του Volkswagen Cabriolet του 1999
Στις 11 Νοεμβρίου 1999, η Volkswagen παρουσίασε μια τηλεοπτική διαφημιστική καμπάνια με τίτλο "Milky Way" η οποία παρουσίαζε το Volkswagen Cabriolet με το ομώνυμο τραγούδι από το *Pink Moon* ως μουσική επένδυση.

Ο Ρον Λόνερ, ο οποίος διατελούσε τότε Διευθυντής Δημιουργικού Τμήματος της Arnold Communications, δήλωσε στο δελτίο τύπου: «Το τραγούδι είναι πολύ ξεχωριστό. Είναι ένα παλιό τραγούδι από έναν τύπο ο οποίος ονομάζεται Νικ Ντρέικ. Ονομάζεται "Pink Moon" και είναι στην πραγματικότητα μια πολύ καλή εισαγωγή στον Νικ Ντρέικ, αν δεν είστε γνώριμος μαζί του. Είναι πολύ συγκινητικό. Και μας φάνηκε πολύ ταιριαστό για μια όμορφη βόλτα με το αυτοκίνητο στην εξοχή σε μια πολύ ξεχωριστή βραδιά». 

Η διαφήμιση για το Volkswagen Cabriolet, σε σκηνοθεσία των Τζόναθαν Ντέιτον και Βάλερι Φάρις και κινηματογράφηση από τον Λανς Άκορντ, οδήγησε σε μεγάλη αύξηση των πωλήσεων δίσκων  και στην πέμπτη θέση του *Pink Moon* στο chart πωλήσεων της Amazon. 

Η Μπέθανι Κλάιν, καθηγήτρια στο Τμήμα Μέσων Ενημέρωσης και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Αγγλίας, δηλώνει: «Ο ρόλος του "Pink Moon" στην επιτυχία του "Milky Way" ήταν ενδιαφέρων, στο ότι πρόσθετε στην καλλιτεχνική διάσταση της διαφήμισης και προστατεύτηκε επίσης από την οπτική διάσταση του σποτ: επειδή η διαφήμιση "λειτούργησε" (ήταν μια αισθητική επιτυχία), ο συνηθισμένος αρνητικός λόγος γύρω από τη χρήση της δημοφιλούς μουσικής στη διαφήμιση, αν όχι σταμάτησε, τουλάχιστον μειώθηκε και συνοδεύτηκε από θετικές αξιολογήσεις» ... Η σύνδεση της διαφήμισης ως "ορόσημο" και ως "ωραία φτιαγμένη" δεν είναι σύμπτωση. Είναι διότι η διαφήμιση είναι τόσο καλά εκτελεσμένη και τόσο αισθητικά επιτυχημένη, η βιομηχανία και το κοινό επανεκτίμησαν τη χρήση μουσικής στη διαφήμιση γύρω από αυτό το παράδειγμα.»  Το 2001, η Volkswagen έδωσε σε όλους τους νέους αγοραστές ενός Volkswagen Cabrio ένα CD συλλογής το οποίο περιείχε το "Pink Moon" ως το πρώτο κομμάτι.

Οι πωλήσεις του άλμπουμ στην Αμερική αυξήθηκαν από 6.000 αντίτυπα, πριν χρησιμοποιηθεί το τραγούδι στη διαφήμιση του Cabrio, σε 74.000 αντίτυπα το 2000.  Μέχρι το 2004, είχε πουλήσει 329.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

## Λίστα κομματιών
Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν και συντέθηκαν από τον Νικ Ντρέικ.

## Προσωπικό
Όλες οι πιστώσεις είναι προσαρμοσμένες από τις ένθετες σημειώσεις του άλμπουμ. 

* Νικ Ντρέικ – φωνητικά, ακουστική κιθάρα, πιάνο στο "Pink Moon"

**Παραγωγή**

* Τζον Γουντ – μηχανικός ήχου, παραγωγός
* Μάικλ Τρέβιθικ – καλλιτεχνική επιμέλεια
* Κιθ Μόρις – φωτογραφία εσωτερικού μανικιού
* CCS Associates – τυπογραφία

## Πιστοποιήσεις

## Ιστορικό κυκλοφοριών

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* ''Pink Moon'' στο Discogs (λίστα κυκλοφοριών)
* ''Pink Moon'' στο MusicBrainz
* Διαφήμιση VW Cabrio (άρθρο + βίντεο)

Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972
Κατηγορία:Δισκογραφία του Νικ Ντρέικ
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it)