open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ταρν

Ο όρος **Ταρν** μπορεί να αναφέρεται σε:

* **[[Ταρν (νομός)]]**, νομός της Γαλλίας.
* **[[Ταρν (ποταμός)]]**, ποταμός βρισκόμενος στην Οξιτανία, Γαλλία.
Θεόφιλος Ερωτικός

**Ο Θεόφιλος Ερωτικός** (άκμασε 1034-42) ήταν ένας Ρωμαίος στρατηγός του 11ου αιώνα και κυβερνήτης στη Σερβία και την Κύπρο, όπου ηγήθηκε μίας σύντομης εξέγερσης το 1042, με το τέλος του Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτη.

## Βιογραφία
Γύρω στο 1034, σύμφωνα με τον Ιωάννη Σκυλίτζη, οι Σέρβοι αποκήρυξαν τη Ρωμαϊκή κυριαρχία: ο Στέφαν Βόισλαβ, ένας Σέρβος άρχοντας που κατείχε τη Ζέτα και τον Στον, οργάνωσε μία εξέγερση, ενώ οι Ρωμαίοι τακτοποιούσαν τη διαδοχή του θρόνου (τον Ρωμανό Γ΄ Αργυρό, 1ο σύζυγο της Ζωής, διαδέχθηκε ο 2ος σύζυγός της Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγών). Ο Βόισλαβ ηττήθηκε και φυλακίστηκε στην Κωνσταντινούπολη και οι κτήσεις του αποδόθηκαν στον έλεγχο του Θεοφίλου, ο οποίος είχε τον τίτλο τού «*[[Στρατηγός (Βυζάντιο)|στρατηγού]]* της Σερβίας». Ο Βόισλαβ όμως κατόρθωσε να διαφύγει από τη φυλακή του στη Ρωμαϊκή πρωτεύουσα και αφού επέστρεψε στη Σερβία, οργάνωσε μία άλλη εξέγερση στα τέλη του 1037 ή στις αρχές του 1038, με στόχο τους υπέρ-της-Ρωμαϊκής Σερβίας άρχοντες στις γειτονικές περιοχές της Διόκλειας: την Τραβουνία και τη Ζαχλουμία. Ο Βόισλαβ κατάφερε να εκδιώξει τον Θεόφιλο και ανακηρύχθηκε «πρίγκιπας των Σέρβων».   

Ωστόσο ο Ερωτικός διορίστηκε *στρατηγός* (κυβερνήτης) της Κύπρου και το 1042, μετά το τέλος του Μιχαήλ Ε΄ και την αναταραχή στην Αυτοκρατορική κυβέρνηση, αποφάσισε να επωφεληθεί από την κατάσταση: υποκίνησε τον τοπικό πληθυσμό να εξεγερθεί, ειδικά ενάντια στους τοπικούς *[[Βυζαντινή γραφειοκρατία και αριστοκρατία|κριτές]]* (ανώτερους φορολογικούς και δικαστικούς αξιωματούχους), οι οποίοι κατηγορήθηκαν για υπερβολική φορολογία και δολοφονήθηκαν από τους αντάρτες.   Ο νέος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος (3ος σύζυγος της Ζωής), έστειλε έναν στόλο στην Κύπρο υπό τον Κωνσταντίνο Τσάγη, ο οποίος γρήγορα κατέστειλε την εξέγερση και συνέλαβε τον Θεόφιλο. Ο επαναστάτης μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρήλασε στον Ιππόδρομο επάνω σε άλογο, ντυμένος με γυναικεία ρούχα. Μετά από αυτή τη δημόσια ταπείνωση, τα κτήματα και η περιουσία του κατασχέθηκαν, αλλά ο ίδιος ο Θεόφιλος ελευθερώθηκε.  

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* Thurn, Hans, ed. (1973). Ioannis Scylitzae Synopsis historiarum. Berlin-New York: De Gruyter.
* Ζωναράς, Ιωάννης: *Χρονικά*.
* Finlay, George (1853). History of the Byzantine Empire, Volume 1. Blackwood.

Κατηγορία:Βυζαντινή Σερβία
Κατηγορία:11ος αιώνας στη Σερβία
Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Κύπρου
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ

Ο **Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ** (*John Singer Sargent*; 12 Ιανουαρίου 1856 – 14 Απριλίου 1925) είναι Ιταλοαμερικανός καλλιτέχνης, ο οποίος θεωρείται ως ο κορυφαίος ζωγράφος πορτραίτων της εποχής του για τις απεικονίσεις του πολυτελή βίου της Εδουαρδιανής εποχής. Ζωγράφισε σχεδόν 900 ελαιογραφίες και περισσότερες από 2.000 υδατογραφίες, καθώς και αναρίθμητα σκίτσα και σχέδια με κάρβουνο. Το έργο του καταγράφει ένα παγκόσμιο ταξίδι, από τη Βενετία στο Τυρόλο, την Κέρκυρα, τη Μέση Ανατολή, τη Μοντάνα, το Μέιν και τη Φλόριντα.

Γεννήθηκε στη Φλωρεντία από Αμερικανούς γονείς, εκπαιδεύτηκε στο Παρίσι πρωτού μετακομίσει στο Λονδίνο, όπου πέρασε το μεγαλύτερο τμήμα της παραμονής του στην Ευρώπη. Απέκτησε διεθνή φήμη ως ζωγράφος πορτραίτων. Μια από τις πρώτες του συνθέσεις που παρουσίασε στο Παρισινό Σαλόνι το 1884, το *Πορτραίτο της Μαντάμ Χ*, είχε ως στόχο να τον καθιερώσει ως ζωγράφο της κοινωνίας του Παρισιού, αλλά αντιθέτως οδήγησε σε σκάνδαλο. Μέσα στον επόμενο χρόνο, ο Σάρτζεντ έφυγε στην Αγγλία όπου συνέχισε την καριέρα του ως επιτυχημένος ζωγράφος πορτραίτων.

Εξ αρχής το έργο του Σάρτζεντ χαρακτηρίζει από την αξιοθαύμαστη τεχνική του, ιδιαίτερα στην ικανότητά του να ζωγραφίζει με βούρτσα, το οποίο τα επόμενα χρόνια προκάλεσε θαυμασμό αλλά και κριτική για επιφανειακότητα. Τα έργα του που είναι αποτέλεσμα ανάθεσης είναι συνεπή με τον τρόπο των μεγάλων πορτραίτων, ενώ τα ανεπίσημα έργα του και οι τοπιογραφίες δείχνουν ότι είναι οικείος με τον ιμπρεσιονισμό. Αργότερα στη ζωή του ο Σάρτζεντ εξέφρασε αμφιβολίες για τους αυστηρούς κανόνες των επίσημων πορτραίτων και αφιερώθηκε περισσότερο στις τοιχογραφίες και σε έργα στον ανοικτό αέρα. Οι ιστορικοί τέχνης γενικά αγνοούσαν καλλιτέχνες που ζωγράφιζαν Βασιλείς και «Κοινωνία» - όπως ο Σάρτζεντ - μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα
κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι
Κανγκ Παν-σοκ

Η **Κανγκ Παν-σοκ** (κορεατικά: 강반석, Χάντσα: 康盤石, RR: *Gang Ban-seok*, MR: *Kang Pan-sŏk*, 21 Απριλίου 1892 - 31 Ιουλίου 1932) ήταν Κορεάτισσα ακτιβίστρια της κορεατικής ανεξαρτησίας από την ιαπωνική κατοχή και, περισσότερο γνωστή, ως η μητέρα του πρώτου Ανώτατου Ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Ιλ-σονγκ. Εκτός από τον Ιλ-σονγκ, ήταν μητέρα και των Κιμ Τσολ-σου και Κιμ Γιονγκ-τζου, ο οποίος ήταν από τα κυριότερα πρόσωπα της βορειοκορεατικής πολιτικής κατά τις δεκαετίας του 1960 και του 1970. Είναι επίσης γιαγιά του Κιμ Τζονγκ-ιλ (δεύτερου Ανώτατου Ηγέτη) και προγιαγιά του Κιμ Τζονγκ-ουν (τωρινού Ανώτατου Ηγέτη). 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Τσιλγκολ και γέννησε και μεγαλώσε τον Κιμ Ιλ-σονγκ, σε ένα μικρό αγρόκτημα στη Μανιονγκντε, το οποίο γιορτάζεται ως η γενέτειρά του —και τα δύο αυτά μέρη βρίσκονται κοντά στην Πιονγιάνγκ. Αποδέχθηκε βέβαια, αλλά σπάνια συμμετείχε στον αγώνα υπέρ της ανεξαρτησίας του συζύγου της, Κιμ Χιονγκ-τζικ, από τους Ιάπωνες. Αργότερα η οικογένεια κατέφυγε στη Μαντζουρία για να αποφύγει τη σύλληψη, χωρίς όμως αυτή να επιστρέψει στην Κορέα. Η ημέρα γέννησής της, η 21η Απριλίου γιορτάζεται για εκείνη στη Βόρεια Κορέα, όταν πραγματοποιείται τελετή τοποθέτησης στεφανιών στο Επανασατικό Μνημείο του Τσινγκόλ.

Στη Βόρεια Κορέα, η Κανγκ Παν-σοκ, αναφέρεται ως "Μητέρα της Κορέας" ή "Μεγάλη Μητέρα της Κορέας". Και οι δύο αυτοί  τίτλοι αποδίδονται και στη μητέρα του Κιμ Τζονγκ-ιλ, Κιμ Τζονγκ-σουκ (πρώτη συζυγός του Κιμ Ιλ-σονγκ). Ωστόσο, η Κανγκ Παν-σοκ ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειας του Κιμ Ιλ-σονγκ που δημιουργήθηκε γύρω της προσωπολατρεία, για να συμπληρώσει εκείνη του γιου της, από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μετά. Το 1967, η εφημερίδα *Rodong Sinmun* την επαίνεσε ως «Μητέρα Όλων». Την ίδια χρονιά, η Δημοκρατική Ένωση Γυναικών ξεκίνησε μια εκστρατεία με τίτλο "Μαθαίνοντας από την Κυρά Κανγκ Παν-σοκ". Υπάρχει ένα τραγούδι με το όνομα "Μητέρα της Κορέας" προς τιμήν της, καθώς και μια αγιογραφική βιογραφία, που ονομάζεται επίσης *Η Μητέρα της Κορέας* (1968).

Η Προτεσταντική Εκκλησία του Τσίνγκολ, στην Πιονγιάνγκ, είναι αφιερωμένη στη μνήμη της, η οποία ήταν Πρεσβυτέριος. Το όνομά της σήμαινε "πέτρα", το οποίο πήρε από το όνομά του Άγιου Πέτρου.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω μελέτη
*
*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*''Chilgol Revolutionary Site'' picture album  at Naenara
*Chilgol Revolutionary Site (video)  at Naenara

Κατηγορία:Δυναστεία των Κιμ (Βόρεια Κορέα)
Ευφρατησία

μικρογραφία|Χάρτης της Διοίκησης Ανατολής (''Dioecesis Orientis'') το 400 μ.Χ., ο οποίος δείχνει την επαρχία Ευφρατησία.
Η **Ευφρατησία** (Λατινικά: *Euphratensis*), με πλήρη ονομασία **Αυγούστα Ευφρατησία,** ήταν ύστερη ρωμαϊκή επαρχία και μετέπειτα επαρχία της βυζαντινής Αυτοκρατορίας στη Συρία, τμήμα της βυζαντινής Διοίκησης Ανατολής.

## Ιστορία
Κάποια στιγμή μεταξύ 330 και 350 μ.Χ., πιθανότατα το 341, εγκαθιδρύθηκε η ρωμαϊκή επαρχία Ευφρατησία από εδάφη της Κοίλης Συρίας, κατά μήκος της δυτικής όχθης του ποταμού Ευφράτη. 

Περιλάμβανε τα εδάφη της Κομμαγηνής και της Κυρρηστικής. Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν η Κύρρος ή ίσως η Ιεράπολη Βαμβύκη (σημερινή πόλη Μανμπίτζ της Συρίας). 

Παρέμεινε εντός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά τη διάσπασή της το 395 από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄.

Η επαρχία συμπεριλαμβάνεται στον Κατάλογο της Βερόνα, που χρονολογείται περίπου το 314.

Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος της Ρωμαιοκαθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας φέρεται ότι μαρτύρησαν στην πόλη Ρεσάφα (Συριούπολη) της Ευφρατησίας και η πόλη ονομάστηκε αργότερα Σεργιόπολις. Άλλες πόλεις στην επαρχία ήταν οι Ζεύγμα και Σαμόσατα.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες
Κατηγορία:Αρχαία Συρία
Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία
Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Φαίη Κοκκινοπούλου

Η **Ευθυμία (Φαίη) Κοκκινοπούλου** (γενν. Αθήνα, 23 Σεπτεμβρίου 1967) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

## Βιογραφία
Έχει καταγωγή από τη Φωκίδα και από την Πρίγκηπο, από τον πατέρα και τη μητέρα της αντίστοιχα. Το 1988 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, ενώ το 1989 πρωτοεμφανίστηκε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης με το έργο *Πειρασμός* του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Έχει πρωταγωνιστήσει στην κωμική σειρά του ANT1 ''Οι Στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη'', ενώ έχει συμμετάσχει σε αυτοτελή επεισόδια της αστυνομικής σειράς ''Τμήμα Ηθών'', *Αξιότιμοι κύριοι* και *Βαρβαρότητες*, μεταξύ άλλων. Το πρώτο της μυθιστόρημα, με τίτλο *Η εξαπάτηση και άλλες μικροσκοπικές ιστορίες*, εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2015. Διατηρούσε σχέση με τον ηθοποιό Αντώνη Καφετζόπουλο επί 25 χρόνια, με τον οποίο το 1999 απέκτησαν έναν γιο, τον Σπύρο Καφετζόπουλο.

## Φιλμογραφία
### Τηλεόραση

### Κινηματογράφος

## Μυθιστορήματα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Θεοδωριάς

Η **Θεοδωριάς** ήταν μια βυζαντινή επαρχία, η οποία δημιουργήθηκε το 528 από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α' και ονομάστηκε προς τιμήν της συζύγου του, της αυτοκράτειρας Θεοδώρας.

Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν η Λαοδίκεια η Πάραλος (σημερινή πόλη Λαττάκεια της Συρίας).

## Ιστορία
Η Θεοδωριάδα αποτελούσε μια μικρή παράκτια περιοχή, που είχε ληφθεί από τις προηγούμενες επαρχίες της Συρίας Α' και Β' (Συρία Πρίμα, Συρία Σεκούντα). 

Η νέα επαρχία παρέμεινε στην Επισκοπή της Ανατολής. Περιλάμβανε επίσης τις πόλεις Πάλτος (Άραμπ αλ Μουλκ), Βαλαναία (νυν Μπανιγιάς στη Συρία) και Γάβαλα (νυν Τζαμπλέ στη Συρία). Εκκλησιαστικά, αυτές οι πόλεις διατήρησαν την προηγούμενη υποταγή τους στους μητροπολιτικούς επισκόπους της Συρίας Πρίμα και Σεκούντα: στην Αντιόχεια και στην Απάμεια επί του ποταμού Ορόντη.

Η επαρχία επέζησε μέχρι τη μουσουλμανική κατάκτηση της Συρίας το 630.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία
Κατηγορία:Ιουστινιανός Α΄
Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες
Ασπρονέρι Φθιώτιδας

*Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: [[Ασπρονέρι (αποσαφήνιση)]]*

To **Ασπρονέρι** είναι παραθαλάσσιος οικισμός της ευρύτερης περιοχής του Αγίου Κωνσταντίνου της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 10 μέτρα.

## Γεωγραφία - Ιστορία
To Ασπρονέρι βρίσκεται στα παράλια του πρώην νομού και στο ακρωτήριο Κνημίς, το σημείο όπου ενώνονται ο Μαλιακός με τον Βόρειο Ευβοϊκό κόλπο, ανάμεσα στα Καμένα Βούρλα (Δ.) και τον Άγιο Κωνσταντίνο (ΝΑ.) σε απόσταση περίπου 5 χλμ. από τον καθένα. Δίπλα από το χωριό (βόρεια και παραλιακά) περνάει η παλαιά Εθνική Οδός Αθηνών - Θεσσαλονίκης όπου είναι και ο υγρότοπος της Βρωμολίμνης. Το χωριό είναι γνωστό σαν θέρετρο της περιοχής και η παραλία της είναι από τις πιο δημοφιλείς. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου Λοκρίδος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Ακτή, τον Λογγό και το Νεοχώρι αποτελούν την δημοτική κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Κωνσταντίνου του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 30 κατοίκους

## Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Βαρβαλισσός

Η **Βαρβαλισσός** () ήταν μια πόλη στη ρωμαϊκή επαρχία της Ευφρατησίας Εκεί βρίσκονται και τα ερείπια στο **Καλαάτ Μπαλίς** (), που διατηρεί εν μέρει την παλιά ονομασία της πόλης, νότια της Μασκανά (η αρχαία Εμάρ), στη σύγχρονη Συρία, στο δρόμο από το Χαλέπι προς την τοποθεσία της Σουρά, όπου ο Ευφράτης γυρίζει ξαφνικά στα ανατολικά.

## Ιστορία
Η πόλη ήταν χτισμένη κοντά στον ερειπωμένο χώρο της αρχαίας Εμάρ, η οποία είχε πέσει το 1187 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, χρησίμευσε ως βάση των *Equites Dalmatae Illyriciani*, μιας ρωμαϊκής ιππικής μονάδας, που πιθανότατα είχε την καταγωγή της από τα Βαλκάνια. 

Το 253, ήταν η τοποθεσία της Μάχης της Βαρβαλισσού, στην οποία οι Σασσανίδες Πέρσες υπό τον Σαπώρη Α' νίκησαν μια ρωμαϊκή στρατιά. Ο Σαπώρης λεηλάτησε και πυρπόλησε όλες τις μεγάλεις πόλεις και κωμοπόλεις της Κοίλης Συρίας όπως η Αντιόχεια, το Zeugma και τα Σαμόσατα.

Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' (527–565) ξανάχτισε τα τείχη της.

Η αραβική εκδοχή του καταλόγου των επισκόπων στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας το 325 περιλαμβάνει έναν Αντώνιο της Βαρβαλισσού. Πηγές στα ελληνικά αναφέρουν έναν Επίσκοπο Ακουιλίνο της Βαρβαλισσού, ο οποίος, κατά τη διάρκεια της Πρώτης Συνόδου της Εφέσου το 431, ήταν υποστηρικτής του Νεστορίου και για τον λόγο αυτό εξορίστηκε από την επισκοπή. Και ο Θεοδώρητος ο Κύρου μιλά για έναν επίσκοπο Μαρινιανό της Βαρβαλισσού.  

Παρόλο που κανένα επίσημο εκκλησιαστικό έγγραφο δεν ανέφερε την Βαρβαλισσό, για την οποία έχει προταθεί ότι ήταν μια μικρή οχυρωμένη κωμόπολη παρά πόλη, ένας συγγραφέας των αρχών του 20ού αιώνα λέει ότι η επισκοπή περιλαμβάνεται σε έναν τέτοιο κατάλογο, που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα, ως βοηθός επισκόπου της Ιεράπολης Βαμβύκης, στο Πατριαρχείο Αντιοχείας. Δεν εμφανίζεται αργότερα σε εκκλησιαστικά έγγραφα, προφανώς επειδή σε κάποια ασαφή ημερομηνία πέρασε στην κατοχή της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το Χρονικό του Μιχαήλ του Σύρου δίνει τα ονόματα πέντε Ιακωβιτών Επισκόπων της Μπαλίς ή Μπέιτ Μπαλίς (συριακή ονομασία της Βαρβαλισσού): Ιωάννης, Χαμπίμπ, Βασίλειος, Τιμόθεος και Ηλίας.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Κατηγορία:Αρχαία Συρία
Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία
Ήβη-Παναγόπουλος

Η **Ήβη-Παναγόπουλος** ήταν βιομηχανία αναψυκτικών με έδρα το Μαρούσι Αττικής.

## Σύντομο ιστορικό σημείωμα
Την 1η Ιουνίου του 1926 ο Νίκος Παναγόπουλος ίδρυσε μια μικρή βιομηχανία αναψυκτικών στο Μαρούσι Αττικής, την οποία ονόμασε **«Ήβη»** επειδή ήθελε να έχει όνομα το οποίο να θυμίζει την ομώνυμη θεά της νεότητας. Η βιομηχανία παρήγε πορτοκαλάδα με ή χωρίς ανθρακικό, και λεμονάδα με ανθρακικό (λεμονίτα).

Στις 18 Απριλίου του 1960 εξαγόρασε το εργοστάσιο παραγωγής νερού Καραντάνη στο Λουτράκι Κορινθίας και στις 28 Μαρτίου του 1973 έγινε ο αποκλειστικός αντιπρόσωπος στην Ελλάδα της αμερικανικής βιομηχανίας αναψυκτικών **[[PepsiCo]]** και έκανε για 1η φορά την εμφάνισή του στην ελληνική αγορά το αναψυκτικό **[[Pepsi Cola]]**.

Την 1η Δεκεμβρίου του 1985 ο Νίκος Παναγόπουλος συνταξιοδοτήθηκε οριστικά και τα ηνία της εταιρείας ανέλαβαν οι δύο γιοι του, ο Κώστας και ο Ηλίας, οι οποίοι όμως σύντομα δημιούργησαν πολύ μεγάλα χρέη. Στις 10 Ιανουαρίου του 1989 ήρθε στην Ελλάδα ο Διευθύνων Σύμβουλος της PepsiCo, ο οποίος συναντήθηκε με τους Κώστα και Ηλία Παναγόπουλο και, αφού συζήτησαν για πολλή ώρα, αποφάσισαν πως για να εξυγιανθεί η εταιρεία έπρεπε να συγχωνευθεί με την PepsiCo. Τελικώς, την 1η Φεβρουαρίου εκείνου του έτους έγινε η συγχώνευση των δύο εταιρειών και η επωνυμία **Ήβη-Παναγόπουλος Α.Ε.** έπαψε οριστικά να υφίσταται.

Για την ιστορία, στις 19 Δεκεμβρίου του 1974 έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της στην ελληνική αγορά και η γκαζόζα **[[7 Up]]**, η οποία επίσης παράγεται από την PepsiCo και μάλιστα η εταιρεία παρήγε επίσης συμπυκνωμένη πορτοκαλάδα και βυσσινάδα σε γυάλινα μπουκάλια του ενός λίτρου.

 

Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες
Μικελότσο

Ο **Μικελότσο ντι Μπαρτολομέο Μικελότσι** (*Michelozzo di Bartolomeo Michelozzi*, 1396-1472) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας και γλύπτης. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής και ήταν ένας από τους ευνοούμενους αρχιτέκτονες των Μεδίκων και ιδιαίτερα από τον Κόζιμο των Μεδίκων. Ήταν μαθητής του Λορέντσο Γκιμπέρτι και αργότερα συνεργάστηκε με τον Ντονατέλο.

Είναι κυρίως γνωστός για το σχεδιασμό του Παλάτσο Μεντίτσι Ριτσάρντι στη Φλωρεντία, συχνά βρίσκεται στην σκιά σύγχρονών του όπως ο Ντονατέλο στη γλυπτική και ο Φιλίππο Μπρουνελλέσκι στην αρχιτεκτονική. «Παρέμενε για τους βιογράφους του μια σκαιώδης, ενεργή, αγωνιστική, δευτεροκλασάτη μορφή, κάνοντας κύκλους κοντά στην εκθαμβωτική δόξα των δύο κυρίαρχων μαστόρων». Άλλο έργο του είναι ο ναός του Σαν Μάρκο στη Φλωρεντία και το σύμπλεγμά του, το οποίο θεωρείται ένας από τους πρώτους αναγεννησιακούς ναούς.

## Εικόνες

Palazzo medici riccardi fianco.JPG|Η πρόσοψη του Παλάτσο Μεντίτσι
Museo nazionale di San Marco Florenz-7.jpg|Το περιστύλιο του Σαν Μάρκο, Φλωρεντία


## Παραπομπές


κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Κατηγορία:Αρχιτέκτονες της Αναγέννησης
Κατηγορία:Γλύπτες της Αναγέννησης
Νεοχώρι Αγίου Κωνσταντίνου Φθιώτιδας

*Για συνώνυμους οικισμούς στη Φθιώτιδα δείτε: [[Νεοχώρι Φθιώτιδας]]*

To **Νεοχώρι** είναι παράλιο χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 30 μέτρα.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Νεοχώρι βρίσκεται στα παράλια του Βόρειου Ευβοϊκού, δίπλα στο Ασπρονέρι και κοντά στο ακρωτήριο Κνημίδα. Απέχει 9 χλμ. Α. από τα Καμένα Βούρλα και 4 χλμ. ΒΔ. από τον Άγιο Κωνσταντίνο. Αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας ως ένας από τους οικισμούς που άρχισαν να δημιουργούνται γύρω από τα ερείπια της αρχαίας πόλης Δαφνούντα. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δαφνουσίων και το 1879 να καταργείται με το ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879. Αναφέρεται ξανά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου Λοκρίδος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Ακτή, τον Λογγό και το Ασπρονέρι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Κωνσταντίνου του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 55 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Κατηγορία:Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Φαράγγι του Ολντουβάι

Το **φαράγγι του Ολντουβάι** βρίσκεται στη βόρεια Τανζανία. Στη γλώσσα των Μασσάι, ονομάζεται **Ολντουπάι**, από το φυτό «ολ τουπάι» (*Sansevieria ehrenbergii*) που φυτρώνει εκεί. Θεωρείται - μαζί με το τρίγωνο του Αφάρ στην Αιθιοπία και τοποθεσίες στην επαρχία Gauteng της Νότιας Αφρικής - ως «λίκνο της ανθρωπότητας». Το φαράγγι έγινε διεθνώς γνωστό μέσω της ανακάλυψης πολλών απολιθωμάτων Πλειστόκαινου από πρώιμους συγγενείς ανατομικά σύγχρονων ανθρώπων. Το φαράγγι έδωσε επίσης το όνομά του στον πολιτισμό Όρντοβαν, από τον οποίο προέρχονται τα παλαιότερα γνωστά εργαλεία της εποχής του λίθου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Περιφέρεια Αρούσα
Κατηγορία:Γεωγραφία της Τανζανίας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λαμάσσου

thumb|right|300pxΤο **Λαμασσού** στην ασσυριακή μυθολογία είναι φτερωτό τέρας με σώμα ταύρου, ανθρώπινο κεφάλι και πόδια λιονταριού.

Στη Νέα Ασσυριακή Αυτοκρατορία (περίπου 883-612), μεγάλα μνημεία ταύρων, συχνά με φτερά και πάντα με ανθρώπινα κεφάλια, ανεγέρθηκαν ως φύλακες στις εισόδους των βασιλικών ανακτόρων όπως το Χορσαμπάντ και η Νινευή. Είχαν κακόβουλη λειτουργία. Σε ένα κείμενο υπάρχει η μαγική φόρμουλα *"Μάθε ο καλός šêdu να περπατάει στα αριστερά μου και ο καλός Λαμασσού στα δεξιά μου* " (αλλού προηγείται ο šêdu και ο Λαμασσού πίσω από το άτομο που θα προστατευτεί)  Συνήθως είχαν 5 πόδια. Το Λαμασσού είναι επίσης γνωστό από τα παλάτια των Περσών βασιλιάδων. Στις Πασαργάδες δεν υπάρχουν πια, αλλά στην Περσέπολη είναι ακόμα διαθέσιμα στην «Πύλη όλων των Εθνών». Έτσι οι οπλές τους εξακολουθούν να φαίνονται στην «ημιτελή πύλη». Στο κτίριο, το οποίο θα μπορούσε να αναγνωριστεί είτε ως αίθουσα του συμβουλίου είτε ως "τριπλή πύλη", ο Λαμάσσου χρησίμευε ως κιονόκρανο.
## Παραπομπές

Κατηγορία:Μυθολογικά πλάσματα
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άβιλα Λυσανίου

Η **Άβιλα Λυσανίου** (λατινικά: Abila Lysaniae) ήταν αρχαία πόλη στον ποταμό Χρυσορρόα και πρωτεύουσα της αρχαίας Αβιληνής στην Κοίλη Συρία. 

Ο χώρος ταυτίζεται στις μέρες μας με το χωριό Σουκ Ουάντι Μπαράντα (που ονομάζεται *Αμπίλ ες Σουκ* από πρώιμους Άραβες γεωγράφους), το οποίο βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Δαμασκού στη Συρία. Έχει επίσης αναγνωριστεί ως το χωριό Αμπίλ ακριβώς νότια της Χομς στην κεντρική Συρία. 

Η επωνυμία της πόλης προέρχεται από τον Λυσανία, κυβερνήτη της περιοχής.

Ο χώρος περιλαμβάνει ερείπια ναού, υδραγωγεία, καθώς και επιγραφές στις όχθες του ποταμού. Αν και τα ονόματα Άβελ (Άμπελ) και Άβιλα διαφέρουν ως προς τη ρίζα και την έννοια, η ομοιότητά τους οδήγησε στη διάδοση της παράδοσης ότι αυτός ήταν ο τόπος της ταφής του Άβελ. 

Η πόλη αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη. Σύμφωνα με τον Φλάβιο Ιώσηπο, η Αβιληνή ήταν ένα ξεχωριστό βασίλειο της Ιτουραίας μέχρι το 37 μ.Χ., όταν παραχωρήθηκε από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα στον Ηρώδη Αγρίππα Α'. Το 52 μ.Χ., ο Κλαύδιος το παραχώρησε στον Ηρώδη Αγρίππα Β'.

Ο λεξικογράφος Ουίλιαμ Σμιθ αναφέρει μια διατριβή, που υποδεικνύει ότι αυτή η Άβιλα είναι η ίδια πόλη με τη **Λευκάδα** στον ποταμό Χρυσορρόα, η οποία για μια περίοδο πήρε το όνομα **Κλαυδιόπολις**, όπως φαίνεται από μερικά νομίσματα που περιγράφει ο Τζόζεφ Ιλάριους Έκελ.

## Επισκοπή
Η Άβιλα Λυσανίου, η οποία βρισκόταν στη ρωμαϊκή επαρχία της Φοινίκης, ήταν επίσης χριστιανική επισκοπή. Η κοπτική εκδοχή των πράξεων της Πρώτης Συνόδου της Νίκαιας περιλαμβάνει έναν Ελικώνιο αυτής της επισκοπής μεταξύ των συμμετεχόντων. Ο Ιορδάνης ήταν στη Σύνοδο της Αντιόχειας το 445 και στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451. Ο Ιωάννης ήταν ένας από τους υπογράφοντες μιας κοινής επιστολής, που έστειλαν οι επίσκοποι της Φοινίκης το 458 στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄ τον Θράκα για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία του Προτερίου της Αλεξάνδρειας. Ο Αλέξανδρος εκδιώχθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστίνο Α' το 518 για τις συριακές ορθόδοξες τάσεις του.

Στις μέρες μας, αναφέρεται πλέον από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητική επισκοπή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Κατηγορία:Ρωμαϊκή Συρία
Κατηγορία:Αρχαία Συρία
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Συρία
Αβιληνή

Η **Αβιληνή** ή απλώς **Άβιλα** ήταν μια πεδιάδα, μια περιοχή στην Κοίλη Συρία, της οποίας η πρωτεύουσα ήταν η Άβιλα Λυσανίου. 

Τα όρια αυτής της περιοχής δεν ορίζονται με σαφήνεια πουθενά, αλλά η περιοχή φαίνεται να περιλαμβάνει τις ανατολικές πλαγιές της οροσειράς του Αντιλιβάνου και να εκτείνεται νότια και νοτιοανατολικά της Δαμασκού μέχρι τα σύνορα της Γαλιλαίας, της Βαταναίας και της Τραχωνίτιδας. Σύμφωνα με τον Φλάβιο Ιώσηπο, η Αβιληνή ήταν ένα ξεχωριστό βασίλειο της Ιτουραίας μέχρι το 37 μ.Χ.

## Ιστορία
Η Αβιληνή, όταν αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία, κυβερνιόταν από κάποιον Πτολεμαίο, γιο του Μενναίου, τον οποίο διαδέχθηκε, περίπου το 40 π.Χ., ένας γιος, που ονομαζόταν Λυσανίας. 

Ο Λυσανίας δολοφονήθηκε το 33 π.Χ. με ηθικό αυτουργό της δολοφονίας την Κλεοπάτρα Ζ' της Αιγύπτου, και η αρχηγία πέρασε, με ένα είδος αγοράς, προφανώς, στα χέρια ενός Ζηνόδωρου, από τον οποίο μεταβιβάστηκε το 31 π.Χ. στον Ηρώδη τον Μέγα. Με το θάνατο του τελευταίου το 4 π.Χ., ένα μέρος της Αβιληνής προσαρτήθηκε στην τετραρχία του γιου του, Ηρώδη Φιλίππου, και το υπόλοιπο παραχωρήθηκε στον Λυσανία, τον οποίο ονομάζει και αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς

Αμέσως μετά το θάνατο του Τιβερίου (37 μ.Χ.), ο Καλιγούλας παρέδωσε στον Ηρώδη Αγρίππα Α', ο οποίος ήταν εκείνη τη στιγμή φυλακισμένος στη Ρώμη, την τετραρχία του Φιλίππου και την τετραρχία του Λυσανία, ενώ ο Κλαύδιος, με την άνοδό του στο θρόνο το 41 μ.Χ., όχι μόνο επιβεβαίωσε την ελευθερία του προκατόχου του απέναντι στον Ηρώδη Αγρίππα, αλλά πρόσθεσε όλο το τμήμα της Ιουδαίας και της Σαμάρειας, που ανήκε στο βασίλειο του παππού του, Ηρώδη του Μεγάλου, μαζί (λέει ο Ιώσηπος) και με την Άβιλα, η οποία ανήκε στον Λυσανία, και με την γειτονική περιοχή του Λιβάνου. Τέλος, το 53, ο Κλαύδιος παραχώρησε στον Ηρώδη Αγρίππα Β' την τετραρχία του Φιλίππου με τη Βαταναία και την Τραχωνίτιδα και τον Άβιλα.

Ο Ιώσηπος, με την πρώτη ματιά, φαίνεται να πέφτει σε αντίφαση. Σε ένα απόσπασμα βάζει τον Καλιγούλα να παραχωρεί στον Ηρώδη Αγρίππα την τετραρχία του Λυσανία, ενώ σε ένα άλλο δηλώνει ότι η Άβιλα Λυσανίου προστέθηκε από τον Κλαύδιο στις πρώην κυριαρχίες του Αγρίππα, αλλά, στην πραγματικότητα, αυτές οι εκφράσεις πρέπει να εξηγηθούν ως αναφορά στη διαίρεση της Αβιληνής, που έγινε μετά το θάνατο του Ηρώδη του Μεγάλου. Η Άβιλα αναφέρεται μεταξύ των τόπων, που καταλήφθηκαν από τον Πλάκιδο, έναν από τους στρατηγούς του Βεσπασιανού, το 69-70 και από εκείνη τη στιγμή και μετά, προσαρτήθηκε μόνιμα στην επαρχία της Συρίας. 

## Βιβλική αναφορά
Στο κεφάλαιο 3 του Κατά Λουκάν Ευαγγελίου, το χρονικό πλαίσιο που ο Ιωάννης ο Βαπτιστής άρχισε να κηρύττει το βάπτισμα μετάνοιας του στην έρημο υποδηλώνεται σημειώνοντας ποιοι κυβερνήτες κυβερνούσαν σε ορισμένες περιοχές:

:

## Δείτε επίσης

* Άβιλα Δεκαπόλεως, μια άλλη πόλη της κλασικής αρχαιότητας

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ευαγγέλιο κατά Λουκά
Κατηγορία:Ρωμαϊκή Συρία
Κατηγορία:Αρχαία Συρία
Κατηγορία:Δεκάπολις
Ρομπέρτο Ραβιόλα

Ο **Ρομπέρτο Ραβιόλα** (**Roberto Raviola**, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «**Magnus**», Μπολόνια, 30 Μαΐου 1939 – Castel del Rio, επαρχία Emilia-Romagna, 5 Φεβρουαρίου 1996) ήταν Ιταλός καλλιτέχνης, δημιουργός κόμικς.
## Βιογραφία και καριέρα
Γεννημένος στη Μπολόνια, ο Ραβιόλα αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης, ενώ έζησε εκεί για όλη τη ζωή του. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στον χώρο των εικονογραφημένων εκδόσεων σαν συνεργάτης του Max Bunker, με τον οποίο δημιούργησαν τη σειρά «Kriminal». Υιοθέτησε το ψευδώνυμό του δανειζόμενος την πρώτη λέξη από τη Λατινική φράση «Magnus Pictor Fecit» που σημαίνει «Ένας μεγάλος ζωγράφος το έκανε». Στη συνέχεια σχεδίασε ή συνεισέφερε σημαντικά στις σειρές «Satanik», «Necron», «Lo Sconosciuto», «Alan Ford», «Dennis Cobb», «Gesebel», «Maxmagnus», «Tex», «Ten Knights and a Wizard», «Vendetta Macumba», «Midnight of Fire», «The Living Skull», «The Company of the Gallows», «Milady 3000», «The 110 Pills», «Fiori di Prugno in un Vaso d’Oro», «The Enchanted Women» κ.α. Εργάσθηκε και στον τομέα των ερωτικών κόμικς, στο καλλιτεχνικό στούντιο του Renzo Barbieri. Πέθανε πρόωρα σε ηλικία μόλις 56 ετών, νικημένος από τον καρκίνο.
## Πηγές
* Το λήμμα του καλλιτέχνη στην Lambiek Comiclopedia Ανακτήθηκε στις 20/11/2010
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλοί δημιουργοί κόμικς
Τσεν Σι-χσιν

Η **Τσεν Σι-χσιν** (κινεζ. 陳詩欣, *Chen Shih-hsin*, γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1978), υπήρξε η πρώτη αθλήτρια από την Ταϊβάν που κέρδισε ποτέ χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτό έγινε στην κατηγορία των 49 κιλών του τάε κβον ντο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, στις 26 Αυγούστου 2004. Στους ίδιους Ολυμπιακούς Αγώνες, την ίδια ημέρα, ήρθε και το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στην ιστορία της χώρας από άνδρα αθλητή, συγκεκριμένα από τον Τσου Μου-γιεν, επίσης στο τάε κβον ντο.

Προτού συμβεί αυτό, η Τσεν είχε ήδη αναγνωρισθεί ως ένα από τα «Δέκα Εξέχοντα Νέα Πρόσωπα» της Ταϊβάν το έτος 2001, καθώς σε ηλικία μόλις 16 ετων, το 1994, είχε κερδίσει χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τάε Κβον Ντο Νέων στην Τζώρτζταουν και το 1996 επίσης το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τάε Κβον Ντο Νέων, στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Τον Μάιο του 2001, στην κατηγορία των γυναικών πλέον του τάε κβον ντο, η Τσεν πήρε το χρυσό μετάλλιο στους Γ΄ Αγώνες Ανατολικής Ασίας, που διεξάχθηκαν στην Οσάκα της Ιαπωνίας. Επίσης το 2001 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο, που διεξάχθηκε στην πόλη Χο Τσι Μιν του Βιετνάμ. Το επόμενο έτος 2002 κατέκτησε και πάλι την πρώτη θέση στους 14ους Ασιατικούς Αγώνες, που έλαβαν χώρα στην πατρίδα του αθλήματος, την Κορέα (συγκεκριμένα στην πόλη Μπούσαν). Στον τελικό αγώνα νίκησε τη Βιετναμέζα Νγκουγιέν Θι Χουγιέν Ντιέου.

Η κορυφαία ωστόσο επιτυχία ολόκληρης της σταδιοδρομίας της Τσεν ήταν αναμφισβήτητα το ολυμπιακό χρυσό μετάλλιο του 2004. Αγωνιζόμενη όπως πάντοτε στην ελαφρότερων βαρών (από τις 4) κατηγορία των έως 49 χιλιογράμμων, την παλαιότερα γνωστή ως «κατηγορία μυίας», η Τσεν νίκησε στον τελικό, στο Ολυμπιακό Γήπεδο Χειροσφαίρισης και Ταεκβοντό στο Παλαιό Φάληρο, την Κουβανή Γιανέλις Λαβράδα με σκορ 5-4, αλλά ευκολότερα από όσο δείχνει το τελικό σκορ. Στην πορεία προς τον τελικό, η ύψους 1,66 μέτρων Τσεν είχε νικήσει την ίδια ημέρα κατά σειρά τη Νεπαλέζα αθλήτρια Σανγκίνα Μπαϊντυά με σκορ 4-0, την Κολομβιανή Γκλάντυς Α. Μόρα με 1-0 και στον ημιτελικό την ουγγρικής καταγωγής Καναδή Ιβέτ Γκόντα, οκτώ χρόνια νεότερη της Τσεν, με 3-2.

Σε 26 καταγεγραμμένους επίσημους αγώνες της, η Τσεν έχει νικήσει στους 24, ποσοστό 92,3 %.

Σήμερα η Τσεν Σι-χσιν εργάζεται ως αναπληρώτρια καθηγήτρια φυσικής αγωγής στο Πανεπιστήμιο της Ταϊπέι (στο Tianmu Campus).

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η Τσεν Σι-χσιν στο *taekwondodata.com*

Κατηγορία:Αθλητές του Τάε Κβον Ντο
Κατηγορία:Ταϊβανέζοι αθλητές
Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες
Γκουτζρανβάλα

Η **Γκουτζρανβάλα** (παντζ. και ούρντου گوجرانوالہ, απόδοση στο λατινικό αλφάβητο *Gujranwala*) είναι μεγάλη πόλη του Πακιστάν, στην Παντζάμπ. Είναι η πέμπτη σε πληθυσμό πόλη της χώρας, με 2.027.001 κατοίκους στην απογραφή του 2017. Αλλά και η μητροπολιτική της περιοχή είναι η πέμπτη πολυπληθέστερη σε όλο το Πακιστάν.. Είναι γνωστή ως «η πόλη των παλαιστών» και περίφημη σε όλη τη χώρα για την τοπική της μαγειρική. Είναι σχετικώς νέα πόλη για την περιοχή, καθώς ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα, αλλά και γενέτειρα του ιδρυτή της Αυτοκρατορίας των Σιχ, Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, του επιλεγόμενου «Λέοντα του Παντζάμπ».

Η πόλη είναι πλέον το τρίτο μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο του Πακιστάν, μετά το Καράτσι και το Φαϊσαλάμπαντ, συνεισφέροντας το 5% του ΑΕΠ της χώρας.. Μαζί με τις παρακείμενες πόλεις Σιαλκότ και Γκούτζρατ, η Γκουτζρανβάλα συναποτελεί το λεγόμενο «Χρυσό τρίγωνο» βιομηχανικών πόλεων με οικονομία προσανατολισμένη στις εξαγωγές.

## Ετυμολογία
Η ονομασία «Γκουτζρανβάλα» σημαίνει «Κοιτίδα των Γκουτζάρ» στη γλώσσα παντζάμπι, όντας μια αναφορά στην εθνότητα των Γκουτζάρων, που ζει στο βόρειο Παντζάμπ. Μια τοπική ιστορία υποστηρίζει πως η πόλη ονομάσθηκε έτσι εξαιτίας ενός συγκεκριμένου Γκουτζάρου, του Τσούντρυ Γκουτζάρ, ιδιοκτήτη του μαγγανιού της τότε κωμοπόλεως που την προμήθευε με νερό. Ωστόσο οι ενδείξεις υποδεικνύουν ότι η ονομασία της πόλεως προέρχεται από το «Σαράι Γκουτζράν», δηλαδή το «Πανδοχείο των Γκουτζάρων», όνομα ενός χωριού που υπήρχε κάποτε σε τοποθεσία πολύ κοντά στη σημερινή Πύλη Χιγιάλι της Γκουτζρανβάλα.

## Ιστορία
### Η ίδρυση
Τα της ακριβούς γενέσεως της Γκουτζρανβάλα δεν είναι γνωστά. Αντίθετα με τις αρχαίες πόλεις της Πενταποταμίας, όπως η Λαχόρη, η Σιαλκότ και η γειτονική μικρότερη Εμινάμπαντ, η Γκουτζρανβάλα είναι πόλη των νεότερων χρόνων. Πιθανώς ιδρύθηκε ως χωριό στα μέσα του 16ου αιώνα. Οι ντόπιοι πιστεύουν παραδοσιακά ότι το πρώτο όνομα της πόλεως ήταν Χανπούρ Σανσί (*Khanpur Shansi*), αλλά πρόσφατες μελέτες υποδεικνύουν ότι στη θέση της υπήρχε μόνο το χωριό «Σαράι Γκουτζράν» (βλ. ετυμολογία), καθώς αυτό αναφέρεται σε αρκετές πηγές σχετικώς με την εισβολή του Αχμάντ Σαχ Ντουρανί (Αμπντάλι) τον 18ο αιώνα.

## Γεωγραφία
Η Γκουτζρανβάλα είναι κτισμένη στο κέντρο του ντοάμπ της Ρέτσνα, μιας ευρείας περιοχής μεταξύ των ποταμών Ακεσίνη (Τσενάμπ) στα βόρεια και Υδραώτη (Ράβι) στα νότια. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της πόλεως είναι 32°09΄24΄΄ Βόρειο πλάτος και 74°11΄24΄΄ Ανατολικό μήκος. Η τοποθεσία της ανήκει στη Majha, μια ιστορική περιοχή του βόρειου Παντζάμπ και η ευρύτερη περιοχή της είναι εντελώς πεδινή. Το μέσο υψόμετρο της Γκουτζρανβάλα είναι 226 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η πρωτεύουσα του Παντζάμπ Λαχόρη βρίσκεται 80 χιλιόμετρα προς τα νότια. Προς τα βόρεια της Γκουτζρανβάλα συναντάμε τις πόλεις Σιαλκότ και Γκουτζράτ, ενώ περί τα 160 χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά είναι η Φαϊσαλάμπαντ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο της Γκουτζρανβάλα
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Πακιστάν
Κατηγορία:Πόλεις του Παντζάμπ (Πακιστάν)
Δήμος Μπέκε

Ο **Δήμος Μπέκε** (Αμμόχωστος, 18 Μαρτίου 1973) είναι Έλληνοκύπριος λαϊκός τραγουδιστής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1973 στην Αμμόχωστο και ζει στην Πάφο της Κύπρου. Ο πατέρας του κατάγεται από την Ολλανδία και η μητέρα του είναι Ελληνοκύπρια. Φοίτησε σε ελληνικό σχολείο και έπειτα συνέχισε στην Αμερικανική Ακαδημία. Λόγω της δουλειάς του πατέρα του, ταξίδευε από μικρός σε διάφορες χώρες. Μιλάει Αγγλικά και Γαλλικά. Ξεκίνησε να τραγουδάει από 2 ετών και στα 10 του άρχισε να παίζει πιάνο και κιθάρα. 

Σπούδασε ενορχήστρωση στο Λονδίνο και το 1993 εκπροσώπησε την Κύπρο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, στην Ιρλανδία, με το τραγούδι «Μη σταματάς», σε ντουέτο με το Κυριάκο Ζουμπουλάκη, κατακτώντας την 19η θέση με 17 βαθμούς. 

## Καριέρα
Το 1993 μετέβη στην Αθηνά όπου συνεργάστηκε με τους Ευρυδίκη, Άγγελο Διονυσίου, Κώστα Τουρνά, Αλέξια, Ελένη Δήμου, Γλυκερία, Αντώνη Βαρδή, Γιάννη Βαρδή, Καίτη Γαρμπή, Διονύση Σχοινά, Θάνο Καλλίρη, Γιώργο Αλκαίο, Δέσποινα Βανδή κ.ά. 

Η πρώτη του δισκογραφική δουλειά ήρθε το 1997 με το δίσκο «Γλυκειά Ζωή», όπου ξεχώρισαν οι επιτυχίες «Ρώτα με γιατί» και το «Καταδικάζω». Το 1999 κυκλοφόρησε η δεύτερη δισκογραφική δουλειά του, με τίτλο «Έχω πολύ καλά νέα». Το 2003, ο σύνθετης Γιώργος Θεοφάνους του πρότεινε να γίνει το νέο μέλος του συγκροτήματος ONE. Για 3 χρόνια ήταν μέλος των ONE, με τους οποίους έβγαλε τον δίσκο «Καινούργια Ζωή».

Το 2014 συμμετείχε στο The Voice of Greece όπου πέρασε στη blind audition και έφτασε μέχρι τα live shows αλλά αποκλείστηκε στο τρίτο live show.

## Δισκογραφία
### Άλμπουμς
*1997 - *Γλυκειά Ζωή*		
*1999 - *Έχω Πολύ Καλά Νέα*
*2009 - *Θέλω Να Αλλάξω Ζωη

===Στο πλαίσιο του «[[One (συγκρότημα)|One]]»===
*[[2003]] - *Όνειρα*
*[[2004]] - *Μετά Από Χρόνια*

===Singles & EPs===
*[[2016]] - *Όταν Γελάς Εσυ*
*[[2019]] - *Σε Συνάντησα Τυχαία*
*[[2020]] - *Μη Φοβάσαι*
*[[2021]] - *Ότι Περνά Από Το Χέρι Μου*
*[[2022]] - *Σου Τραγουδάω Με Τα Χέρια*

===Ντουέτο===
*[[1993]] - *Look At The World* (με την [[:nl:Kyriakos Zoumboulakis|Κυριάκο Ζουμπουλάκη]])
*[[2002]] - *Θα 'Θελα Να Ήμουνα Τραγούδι* (με τον [[Σαμπρίνα (τραγουδίστρια)|Σαμπρίνα]])
*[[2007]] - *Λίγο Λίγο Θα Με Συνηθίσεις'' (με τη Φραντζέσκα Μιχαήλ)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Κύπριοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1990
Σατόρου Νακατζίμα

Ο **Σατόρου Νακατζίμα**(γεν. στο Οκαζάκι στις 23 Φεβρουαρίου του 1953) είναι Ιάπωνας παλαίμαχος οδηγός αγώνων. Απ' το 1987 μέχρι και το 1991 βρέθηκε στη Φόεμουλα 1. Ο αριθμός των Γκραν Πρι στα οποία πήρε μέρος ήταν 80 και απ' αυτά εκκίνησε κανονικά στα
74. 1ο ήταν το Βραζιλιάνικο Γκραν Πρι του 1987 και τελευταίο το Αυστραλιανό Γκραν Πρι του 1991. Οι ομάδες με τις οποίες έτρεξε ήταν η Lotus και η Tyrrell. Σημείωσε τα ακόλουθα 2 αποτελέσματα:

* Σκόραρε 16 βαθμούς και
* Σημείωσε 1 και μοναδικό ταχυτερο γύρο

Πέραν αυτών δε σημείωσε απολύτως κανένα άλλο.

## Προσωπική ζωή
Γιος του είναι ο Καζούκι Νακατζίμα που κι εκείνος πέρασε για ένα διάστημα απ' τη Φόρμουλα 1.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιάπωνες οδηγοί Φόρμουλα 1
Λογγός Φθιώτιδας

Ο **Λογγός** είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 10 μέτρα.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Λογγός βρίσκεται κοντά στα παράλια του Βόρειου Ευβοϊκού σε απόσταση 14 χλμ. Α. από τα Καμένα Βούρλα και 5,5 χλμ. Α. από τον Άγιο Κωνσταντίνο. Στα νότια του χωριού περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1, ανατολικά ο χείμαρρος Ξεριάς και βόρεια είναι η ομώνυμη παραλία που αποτελεί καλοκαιρινό θέρετρο της ευρύτερης περιοχής του Αγίου Κωνσταντίνου. Αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας ως ένας από τους οικισμούς που άρχισαν να δημιουργούνται γύρω από τα ερείπια της αρχαίας πόλης Δαφνούντας. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται το 1835 να προσαρτάται στο δήμο Δαφνουσίων. Το 1996 με το ΦΕΚ 220Α - 24/10/1966 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Ακτή, το Νεοχώρι και το Ασπρονέρι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Κωνσταντίνου του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 243 κατοίκους

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Κατηγορία:Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Κάστρο του Ναζάκ

Το **Κάστρο του Ναζάκ** (Γαλλικά: Château de Najac) βρίσκεται στο Ναζάκ, στο νομό Αβερόν, στην Οξιτανία, στη νότια Γαλλία.

Το κάστρο κατασκευάστηκε το 1253 από τους χωρικούς με εντολή του Αλφόνσου του Πουατιέ, αδελφού του Αγίου Λουδοβίκου, στη θέση ενός παλαιότερου κάστρου που χτίστηκε το 1100 από τον Βερτράνδο της Τουλούζης, γιο του Ραϋμόνδου Δ΄ της Τουλούζης.

## Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο του Ναζάκ
Το κάστρο είναι χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου που σχηματίζεται σε μία καμπή του ποταμού Αβερόν.

Το εσωτερικό περίβλημα του κάστρου σχηματίζει ορθογώνιο σχήμα, με τη μεγαλύτερη πλευρά περίπου 40 μέτρα μήκος. Πύργοι υψώνονται στα νότια και βόρεια τείχη και σε κάθε γωνία του κάστρου, συμπεριλαμβανομένου ενός παλαιότερου τετράγωνου πύργου και ενός μεγάλου στρογγυλού κεντρικού πύργου, από όπου μπορούσε να συντονιστεί η άμυνα του κάστρου. Η πύλη προστατεύεται από πολεμίστρες και παρατηρητήριο.

Το κάστρο έχει παγκόσμιο ρεκόρ με τις ύψους 6,80 μέτρων πολεμίστρες του, στενά ανοίγματα για ρίψη τόξων, που είχαν σχεδιαστεί ώστε να επιτρέπουν τη χρήση σε τρεις τοξότες ταυτόχρονα. Ένας μυστικός διάδρομος, κρυμμένος μέσα στα τείχη, συνδέει τους προμαχώνες με το παρεκκλήσι του κεντρικού πύργου.

Η κατοχή αυτού του κάστρου, χτισμένο 200 μέτρα πάνω από τον ποταμό Αβερόν, εξασφάλιζε τον έλεγχο του ποταμού και της περιοχής.

## Ιστορία
μικρογραφία|263x263εσ|Εσωτερικός χώρος του κάστρου
Το Ναζάκ συμμετείχε σε μεγάλα γεγονότα της γαλλικής ιστορίας: η πρώτη αγγλική κατοχή, η Σταυροφορία των Αλβιγηνών, ο Εκατονταετής Πόλεμος, η φυλάκιση στο κάστρο το 1307 μετά τη σύλληψή τους των Ναϊτών Ιπποτών, οι εξεγέρσεις των αγροτών και η Γαλλική Επανάσταση.

Αφού χρησιμοποιήθηκε ως λατομείο πέτρας κατά τον 19ο αιώνα, το κάστρο σώθηκε από την οικογένεια Σιμπιέλ, η οποία το κατέχει και το άνοιξε στους επισκέπτες. 

Το κάστρο βρίσκεται στο Ναζάκ, ένα μεσαιωνικό χωριό της παλιάς περιοχής Ρουέργκ που συγκαταλέγεται στα 140 «Πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας», και είναι ένα από το σύνολο 23 κάστρων στο νομό Αβερόν που περιλαμβάνονται στο τουριστικό δρομολόγιο ως Δρόμος των Κυρίων της Ρουέργκ. 

Το κάστρο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού από το 1925.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το κάστρο του Ναζάκ στην ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού του νομού Αβερόν (αγγλικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κάστρα στην Περιοχή της Οξιτανίας
Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία)
Συμβάτιος ο Αρμένιος

Ο **Συμβάτιος**, λατιν. Symbatios ή Sabbatios, με το επίθετο ο **Αρμένιος** (άκμασε 866), ήταν ανώτερος Ρωμαίος αριστοκράτης και αξιωματούχος στα μέσα της δεκαετίας του 860. Για τη σύμπραξή του στη δολοφονία του Βάρδα αμείφθηκε με τη στρατηγία του θέματος των Θρακησίων, όταν όμως εξεγέρθηκε, ακρωτηριάστηκε.

## Βιογραφία
Ο Συμβάτιος ήταν ο γαμπρός του *[[Καίσαρας|καίσαρα]]* Βάρδα, του *de facto* κυβερνήτη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τη μετέπειτα βασιλεία τού ανιψιού εκείνου Μιχαήλ Γ΄ (β. 842-867 ).  Μέχρι το 866, κατείχε την τάξη των *[[Πατρίκιοι|πατρικίων]]* και τη θέση του *[[Λογοθέτης του Δρόμου|λογοθέτη του Δρόμου]]* . 

Παρά τους δεσμούς του με τον Βάρδα, ήταν ηγετικό μέλος της συνωμοσίας, που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του Βάρδα στις 21 Απριλίου 866, με την ελπίδα να τον διαδεχθεί.  Όταν ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ΄ δίκασε δημοσίως τη δολοφονία του Βάρδα στις 26 Μαΐου, ισχυρίστηκε ότι ο Συμβάτιος και ένας άλλος υψηλός αξιωματούχος της Αυλής, ο παρακοιμώμενος Βασίλειος ο Μακεδόνας, τον είχαν προειδοποιήσει ότι ο Βάρδας σκόπευε να τον εκθέσει. 

Ωστόσο ο Μιχαήλ Γ΄ προώθησε σε συναυτοκράτορα τον Βασίλειο τον Μακεδόνα και όχι τον Συμβάτιο, τον οποίο ικανοποίησε ονομάζοντάς τον *[[Στρατηγός (Βυζάντιο)|στρατηγό]]* του θέματος των Θρακησίων. Από εκεί ο Συμβάτιος εξεγέρθηκε το θέρος τού 866 εναντίον της αυξανόμενης δύναμης του Βασιλείου, μαζί με τον κυβερνήτη του θέματος του Οψικίου, Γεώργιο Πηγάνη. Η εξέγερση ηττήθηκε τον επόμενο χειμώνα και συνελήφθησαν οι ηγέτες της. Ο Συμβάτιος ακρωτηριάστηκε, χάνοντας το ένα μάτι και το δεξί του χέρι. Ταπεινώθηκε δημόσια, επειδή αναγκάστηκε να ζητιανεύει για τρεις μέρες στην συνοικία Του Λαύσου, προτού τεθεί σε κατ' οίκο περιορισμό.  Όταν ο Βασίλειος Α΄ ο Μακεδόνας εκτόπισε τον Μιχαήλ Γ΄ και έγινε ο μοναδικός Αυτοκράτορας τον Σεπτέμβριο του 867, έπαυσε την τιμωρία του Συμβάτιου και των άλλων ανταρτών και τούς επέστρεψε την περιουσία τους. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Πηγές
* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.

Κατηγορία:Βυζαντινοί φυλακισμένοι και κρατούμενοι
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Θρακησίων
Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες
Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Τσο Γιο-τζογνκ

Η **Τσο Γιο-τζογνκ** (κορεατικά: 조여정, Χάντσα: 趙汝貞, RR: *Jo Yeo-jeong*, MR: *Cho Yŏjŏng*, 10 Φεβρουαρίου 1981) είναι Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του μουσικού θεάτρου. Περισσότερο είναι γνωστή για τον ρόλο της ως κυρία Παρκ, στην πολυβραβευμένη και κάτοχο του Όκσαρ ταινία *[[Παράσιτα (ταινία)|Παράσιτα]]* του 2019. Άλλες ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει και χρίζουν αναφοράς είναι οι *The Servant* (2010) και *The Concubine* (2012), καθώς επίσης και στην τηλεοπτική σειρά *I Need Romance* (2011). Επίσης έχει συμμετάσχει και σε διάφορα τηλεοπτικά σόου, ενώ το 2005, συμμετείχε και σε θεατρικό βασισμένο  στο έργο  *Grease* (1971)

Γεννήθηκε στη Σεούλ και ξεκίνησε σε ηλικία 16 ετών την καριέρα της στον χώρο του θεάματος, ως «cover girl», στο περιοδικό *CeCi*. Με την υποκριτική άρχισε να ασχολείται το 1999, σε ηλικία 19 ετών. Η υποκριτική της καριέρα ξεκίνησε με συμμετοχές σε δραματικές σειρές, σε τηλεοπτικές διαφημίσεις και σε video clips, γεγονός που δεν την άφηνε ικανοποιημένη, προσμένοντας έναν μεγαλύτερο ρόλο. Βγήκε από την αφάνεια γύρω στο 2010, όταν συμμετείχε στην ταινία *The Servant*, ταινία που λογοκρίθηκε λόγω των σεξουαλικών σκηνών της. Παρόλα αυτά, η Τσο, το εκμεταλεύτηκε αυτό και ξεκίνησε να γίνεται δημοφιλής. Κατόπιν πρωταγωνίστηκε και σε άλλη ταινία εποχής, πράγμα μη αναμενώμενο, λόγω του *The Servant*, έργο που της ανέβασε κι άλλο τη δημοτικότητα. 

Κατά το 2013, προέκυψε νομικό κώλυμα με την Τσο, όταν υπέγραψε σε μία εταιρεία, ενώ είχε ακόμα σε ισχύ άλλο συμβόλαιο σε άλλη εταιρεία. Τελικά, το 2014, κατέληξε να εργάζεται σε άλλη εταιρεία, τη Neos Entertainment. Εκείνη τη χρονιά πρωταγωνίστησε σε άλλες δύο ταινίες τη *The Target* και την *Obsessed*. Το 2015, πρωταγωνίστησε στην ταινία *Casa Amor: Exclusive for Ladies*, η οποία την άφησε ευχαριστημένη, επειδή είχε ως επίκεντρο τη γυναίκα. Το 2019, συμπρωταγωνίστησε στην ταινία το Πονγκ Τσουν-χο, *[[Παράσιτα (ταινία)|Παράσιτα]]*, η οποία θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες νοτιοκορεατικές ταινίες όλων των εποχών και η πρώτη ξενόφωνη που κερδίσει το Όκσαρ Καλύτερης Ταινίας.  Οι υποψηφιότητες και οι νίκες της ήταν δεκάδες σε διάφορους διεθνής κι εγχώριους διαγωνισμούς. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 

Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί τηλεόρασης
Canned Heat

Οι **Canned Heat** είναι αμερικανικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο Λος Άντζελες το 1965. Η ομάδα έχει αναγνωριστεί για τις ερμηνείες της στα blues και για τις προσπάθειές της να προωθήσει το ενδιαφέρον για αυτόν τον τύπο μουσικής και τους πρωτότυπους καλλιτέχνες της. Ιδρύθηκε από δύο λάτρεις των μπλουζ Alan Wilson και Bob Hite, οι οποίοι πήραν το όνομα από το "Canned Heat Blues" του Tommy Johnson του 1928. Μετά από εμφανίσεις στα φεστιβάλ Monterey και Woodstock στα τέλη της δεκαετίας του 1960, το συγκρότημα απέκτησε παγκόσμια φήμη με μια σύνθεση που αποτελείται από Hite (φωνητικά), Wilson (κιθάρα, φυσαρμόνικα και φωνητικά), Henry Vestine και αργότερα Harvey Mandel (κύρια κιθάρα), Larry Taylor (μπάσο) και Adolfo de la Parra (ντραμς).

Η μουσική και η στάση των Canned Heat προσέλκυσαν μεγάλο κοινό και καθιέρωσαν το συγκρότημα ως μία από τις δημοφιλότερες της εποχής των hippie . Οι Canned Heat εμφανίστηκαν στα περισσότερα μεγάλα μουσικά γεγονότα στα τέλη της δεκαετίας του 1960, εκτελώντας πρότυπα μπλουζ μαζί με το δικό τους υλικό και περιστασιακά επιδίδονταν σε μακρά «ψυχεδελικά» σόλο. Δύο από τα τραγούδια τους&nbsp;- «Going Up the Country» και «On the Road Again»&nbsp;- έγιναν διεθνείς επιτυχίες. Το «Going Up the Country» ήταν ένα remake του τραγουδιού Henry Thomas «Bull Doze Blues», που ηχογραφήθηκε στο Louisville του Κεντάκι, το 1927. Το «On the Road Again» ήταν ένα remake του τραγουδιού Floyd Jones του 1953 με το ίδιο όνομα, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες βασίζεται στο τραγούδι του Tommy Johnson "Big Road Blues", που ηχογραφήθηκε το 1928.

Έκτοτε, από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, έχουν πραγματοποιηθεί πολλές αλλαγές στο προσωπικό. Για μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1990 και του 2000 και μετά το θάνατο του Larry Taylor στο 2019, de la Parra ήταν το μόνο μέλος από το 1960 lineup της μπάντας. Έγραψε ένα βιβλίο για την ιστορία της μπάντας, με τίτλο *Living the Blues* .  Οι Mandel, Walter Trout και Junior Watson συγκαταλέγονται στους κιθαρίστες που κέρδισαν τη φήμη που έπαιξαν σε μεταγενέστερες εκδόσεις του συγκροτήματος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Κατηγορία:Αμερικανικά blues rock συγκροτήματα
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μοναστήρι Αγίου Μωυσή του Αβησσυνίου (Συρία)

Το **Μοναστήρι Αγίου Μωυσή του Αβησσυνίου**, στη Συρία (Deir Mar Musa al-Habashi – στη Συριακή γλώσσα: ܕܝܪܐ ܪܡܪܝ ܡܘܫܐ ܟܘܫܝܐ‎ deiro d-mor mūše kūšoyo; στην αραβική γλώσσα: دير مار موسى الحبشي‎), βρίσκεται 80 χιλ. βόρεια της Δαμασκού, κοντά στη πόλη Αλ –Ναμπέκ, στις ανατολικές πλαγιές του Αντιλιβάνου.

## Ο Άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας
Υπάρχει μια παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Άγιος Μωυσής ο Αβησσύνιος, που ήταν γιος ενός Αβησσύνιου βασιλιά, αφού αρνήθηκε τον θρόνο έγινε ερημίτης και κατέληξε στη Συρία, όπου βρήκε καταφύγιο στη κοιλάδα στην οποία βρίσκεται σήμερα το μοναστήρι.
Σύμφωνα με άλλη παράδοση επρόκειτο για ένα μαύρο δούλο από την Αβησσυνία, ο οποίος υπήρξε αρχηγός μιας συμμορίας και τελικά έγινε μοναχός δίπλα στον Μακάριο τον Μέγα, στο Μοναστήρι της Σκήτης, όπου διακρίθηκε στην ασκητική ζωή.

## Το μοναστήρι και η πνευματική κοινότητα al-Khalīl
Το Μοναστήρι του Αγίου Μωυσή του Αβησσυνίου ανακατασκευάστηκε το 1982 από έναν Ιησουίτη Ιταλό, τον πατέρα Πάολο νταλ Όλιο, ο οποίος μερικά χρόνια αργότερα δημιούργησε τη πνευματική κοινότητα με την ονομασία al-Khalīl (ο φίλος του Θεού), για τη προώθηση του διαθρησκευτικού διαλόγου ιδίως μεταξύ του Χριστιανισμού και του Ισλάμ. Η εν λόγω κοινότητα είχε ανακατασκευάσει και το Μοναστήρι του Mar Elian, στο Κυβερνείο Χομς, που καταστράφηκε από τους Ισλαμιστές το καλοκαίρι του 2015 και το 2010 ίδρυσε ένα άλλο μοναστήρι, στη Σουλεϊμανίγια, στο Κουρδιστάν.

Ο πατέρας Πάολο νταλ Όλιο απήχθη από μέλη του Ισλαμικού κράτους στη Ράκκα, το καλοκαίρι του 2013.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκκλησίες στη Συρία