Εκκλησία της Μοραβίας

Η **Εκκλησία της Μοραβίας** ή οι **Μοραβοί Αδελφοί** (τσεχικά: *Moravská církev* ή *Moravští bratři*), επίσημα **Unitas Fratrum** (λατινικά: «*Ενότητα των Αδελφών*»), είναι μία από τις αρχαιότερες προτεσταντικές ομολογίες του χριστιανισμού, που χρονολογείται από τη Μεταρρύθμιση της Βοημίας του 15ου αιώνα και την αρχική Ενότητα των Αδελφών (τσεχικά: *Jednota bratrská*), η οποία ιδρύθηκε στο Βασίλειο της Βοημίας εξήντα χρόνια πριν από τη Μεταρρύθμιση του Μαρτίνου Λούθηρου.

Η κληρονομιά της εκκλησίας ανάγεται στο 1457 και στις Χώρες του Στέμματος της Βοημίας, οι οποίες περιελάμβαναν τη Βοημία, τη Μοραβία, τη Σιλεσία, καθώς και το προηγούμενο κίνημα των Χουσίτων που αντιτάχθηκε σε διάφορες πρακτικές και διδασκαλίες της Καθολικής Εκκλησίας. Το όνομά της προέρχεται από τους εξόριστους που διέφυγαν από τη Μοραβία προς τη Σαξονία το 1722, για να ξεφύγουν από την Αντιμεταρρύθμιση, ιδρύοντας τη χριστιανική κοινότητα του Χέρνχουτ (Herrnhut). Έτσι, είναι επίσης γνωστή στα γερμανικά ως Herrnhuter Brüdergemeine («Ενότητα των Αδελφών του Χέρνχουτ»).

Η σύγχρονη *Unitas Fratrum* αριθμεί περίπου ένα εκατομμύριο μέλη παγκοσμίως, συνεχίζοντας την παράδοσή της στο ιεραποστολικό έργο, όπως στην Αμερική και την Αφρική, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στη μεγάλη γεωγραφική της εξάπλωση. Οι Μοραβοί εξακολουθούν να διατηρούν πολλές από τις ίδιες πρακτικές που καθιερώθηκαν τον 18ο αιώνα, όπως η μεγάλη σημασία που αποδίδεται στην προσωπική μεταστροφή στον Χριστό, που ονομάζεται Νέα Γέννηση, καθώς και στην ευσέβεια, τα καλά έργα, τον ευαγγελισμό (περιλαμβανομένης της ίδρυσης ιεραποστολών), τη μη βία, τον οικουμενισμό και τη μουσική.

Το έμβλημα της Εκκλησίας της Μοραβίας είναι ο Αμνός του Θεού (*Agnus Dei*) με τη σημαία της νίκης, περιβαλλόμενος από τη λατινική επιγραφή «*Vicit agnus noster, eum sequamur*» («Ο Αμνός μας ενίκησε, ας Τον ακολουθήσουμε»).

Εκτός από την Εκκλησία της Μοραβίας, η πιο συντηρητική Ενότητα των Αδελφών (Unity of the Brethren), με έδρα το Τέξας, καθώς και η Τσεχοσλοβάκικη Χουσιτική Εκκλησία, με έδαφος στην Τσεχική Δημοκρατία και τη Σλοβακία, αποτελούν ομολογίες της ίδιας θεολογικής παράδοσης των Χουσσιτών-Μοραβών.

## Ιστορία

### Γιαν Χους και η Βοημική Μεταρρύθμιση

Το Κίνημα των Χουσίτων, το οποίο επρόκειτο να εξελιχθεί στην Εκκλησία της Μοραβίας, ξεκίνησε από τον Γιαν Χους στις αρχές του 15ου αιώνα στη Βοημία, στη σημερινή Τσεχική Δημοκρατία. Ο Χους αντιτάχθηκε σε ορισμένες πρακτικές και διδασκαλίες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Συγκεκριμένα, ήθελε η λειτουργία να τελείται στα τσεχικά, να επιτρέπεται ο γάμος των ιερέων και να καταργηθούν τα συγχωροχάρτια και η έννοια του Καθαρτηρίου. Επειδή αυτές οι ενέργειες προηγήθηκαν της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης κατά έναν αιώνα, ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η Εκκλησία της Μοραβίας ήταν η πρώτη προτεσταντική εκκλησία.

Το κίνημα έλαβε υποστήριξη από το Στέμμα της Βοημίας. Ωστόσο, ο Χους κλήθηκε να παρουσιαστεί στη Σύνοδο της Κωνσταντίας, η οποία αποφάσισε ότι ήταν αιρετικός. Ο Χους παραδόθηκε στις κοσμικές αρχές, που τον καταδίκασαν να καεί στην πυρά στις 6 Ιουλίου 1415. Από το 1419 έως το 1437 ξέσπασε μια σειρά Ουσσιτικών Πολέμων, αρχικά ανάμεσα σε διάφορους Ρωμαιοκαθολικούς ηγεμόνες και τους Ουσσίτες. Ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των πιο συμβιβαστικών Ουτρακιστών και των ριζοσπαστών Ταβοριτών. Το 1434, ένας στρατός Ουτρακιστών και Ρωμαιοκαθολικών νίκησε τους Ταβορίτες στη Μάχη του Λιπάνυ. Οι Ουτρακιστές υπέγραψαν τα Σύμφωνα της Βασιλείας στις 5 Ιουλίου 1436.

Μέσα σε 50 χρόνια από τον θάνατο του Χους, μια ομάδα οπαδών του είχε οργανωθεί ανεξάρτητα ως οι «Βοημοί Αδελφοί» (Čeští bratři) ή «Ενότητα των Αδελφών» (Jednota bratrská), η οποία ιδρύθηκε στο Κούνβαλντ της Βοημίας το 1457. Ένας αδελφός γνωστός ως Γρηγόριος ο Πατριάρχης υπήρξε πολύ επιδραστικός στη διαμόρφωση της ομάδας, όπως και οι διδασκαλίες του Πέτερ Τσέλτσικυ. Η ομάδα αυτή τηρούσε αυστηρή υπακοή στην Επί του Όρους Ομιλία, που περιλάμβανε την αποχή από όρκους, τη μη βία και τη μη συσσώρευση πλούτου. Εξαιτίας αυτών, θεωρούσαν τους εαυτούς τους ξεχωριστούς από την πλειονότητα των Ουσσιτών που δεν ασπάζονταν αυτές τις αρχές. Έλαβαν επισκοπική χειροτονία μέσω των Βαλδένσιων το 1467.

Αυτοί ήταν από τους πρώτους Προτεστάντες, επαναστατώντας κατά της Ρώμης περίπου πενήντα χρόνια πριν από τον Μαρτίνο Λούθηρο. Μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα, έως και το 90% των υπηκόων του Στέμματος της Βοημίας ήταν Προτεστάντες. Η πλειονότητα της αριστοκρατίας ήταν Προτεσταντική, και τα σχολεία και τα τυπογραφεία που ίδρυσε η Εκκλησία της Μοραβίας γνώριζαν άνθηση.

Ο Προτεσταντισμός είχε ισχυρή επίδραση στην εκπαίδευση του πληθυσμού. Ακόμη και στα μέσα του 16ου αιώνα δεν υπήρχε ούτε μία πόλη στις Χώρες του Στέμματος της Βοημίας χωρίς προτεσταντικό σχολείο. Πολλές είχαν περισσότερα από ένα, συνήθως από δύο έως έξι δασκάλους το καθένα. Στην Γίχλαβα, ένα σημαντικό προτεσταντικό κέντρο στη Μοραβία, υπήρχαν πέντε μεγάλα σχολεία: δύο γερμανικά, ένα τσεχικό, ένα για κορίτσια και ένα που δίδασκε στα λατινικά, σε επίπεδο ανώτερου ή γραμματικού σχολείου, διδάσκοντας Λατινικά, Ελληνικά και Εβραϊκά, Ρητορική, Διαλεκτική, τα θεμέλια της Φιλοσοφίας και των Καλών Τεχνών, καθώς και τη θρησκεία σύμφωνα με την Ομολογία της Αυγούστας του Λούθηρου.

### Αντιμεταρρύθμιση

Με το Πανεπιστήμιο της Πράγας να βρίσκεται επίσης σταθερά υπό τον έλεγχο των Προτεσταντών, η τοπική Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν ήταν σε θέση να ανταγωνιστεί στον τομέα της εκπαίδευσης. Οι Ιησουίτες προσκλήθηκαν, με την υποστήριξη των καθολικών Αψβούργων ηγεμόνων, να έρθουν στις Χώρες του Στέμματος της Βοημίας και να ιδρύσουν σειρά ρωμαιοκαθολικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Ένα από αυτά ήταν το πανεπιστήμιο στην πρωτεύουσα της Μοραβίας, το Όλομουτς. Το 1582, ανάγκασαν το κλείσιμο των τοπικών προτεσταντικών σχολείων.

Το 1617, ο αυτοκράτορας Ματθίας εξασφάλισε την εκλογή του αδελφού του, Φερδινάνδου της Στυρίας, ένθερμου Ρωμαιοκαθολικού, ως βασιλιά της Βοημίας. Το επόμενο έτος, οι προτεστάντες ευγενείς της Βοημίας, φοβούμενοι ότι θα χάσουν τη θρησκευτική τους ελευθερία, υποκίνησαν εξέγερση με τις απρογραμμάτιστες «Αποπαραθυρώσεις της Πράγας». Οι Προτεστάντες ηττήθηκαν το 1620 στη Μάχη του Λευκού Όρους κοντά στην Πράγα, γνωστή ως η πρώτη μάχη του Τριακονταετούς Πολέμου. Ως συνέπεια, οι τοπικοί προτεστάντες ευγενείς είτε εκτελέστηκαν είτε εξορίστηκαν από τη χώρα, ενώ οι Αψβούργοι τοποθέτησαν στη θέση τους ρωμαιοκαθολική και κατά κύριο λόγο γερμανόφωνη αριστοκρατία. Ο πόλεμος, η πανούκλα και οι επακόλουθες αναταραχές οδήγησαν σε μείωση του πληθυσμού από πάνω από 3 εκατομμύρια σε περίπου 800.000 ανθρώπους. Μέχρι το 1622, ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα βρισκόταν στα χέρια των Ιησουιτών και όλα τα προτεσταντικά σχολεία είχαν κλείσει.

Οι Αδελφοί αναγκάστηκαν να περάσουν στην παρανομία και τελικά διασκορπίστηκαν σε όλη τη βόρεια Ευρώπη, μέχρι και στις Κάτω Χώρες, όπου ο επίσκοπός τους, Ιωάννης Αμόσιος Κομένιος, προσπάθησε να καθοδηγήσει μια αναβίωση του κινήματος. Οι μεγαλύτερες εναπομείνασες κοινότητες των Αδελφών βρίσκονταν στο Λεσζνό (γερμανικά: Lissa) στην Πολωνία, το οποίο είχε ιστορικά στενούς δεσμούς με τους Τσέχους, καθώς και μικρές, απομονωμένες ομάδες στη Μοραβία. Οι τελευταίες αναφέρονται ως «ο Κρυμμένος Σπόρος», για τον οποίο προσευχόταν ο Ιωάννης Αμόσιος Κομένιος ώστε να διατηρήσει την ευαγγελική πίστη στη γη των πατέρων.

Εκτός από τη Ανανεώμενη *Unitas Fratrum* ή Εκκλησία της Μοραβίας, η οποία διατηρεί τις τρεις βαθμίδες της επισκοπικής χειροτονίας της *Unitas Fratrum*, η Ευαγγελική Εκκλησία των Τσέχων Αδελφών και η Τσεχοσλοβακική Ουσσιτική Εκκλησία συνεχίζουν επίσης σήμερα την ουσσιτική παράδοση στην Τσεχική Δημοκρατία και τη Σλοβακία, όπως και η Ενότητα των Αδελφών στις Ηνωμένες Πολιτείες· όλες αυτές αποτελούν ομολογίες της ίδιας θεολογικής παράδοσης των Χουσίτων-Μοραβών. Αυτές αντιστοιχούν μόνο στο 0,8% του πληθυσμού της Τσεχίας, όπου 79,4% είναι μη θρησκευόμενοι και το 10,4% του πληθυσμού καθολικοί.

### ''Ενότητα των Αδελφών του Χέρνχουτ (''), ανανέωση του 18ου αιώνα

Το 1722, μια μικρή ομάδα από τους Βοημούς Αδελφούς, ο λεγόμενος «Κρυμμένος Σπόρος», που ζούσαν στη βόρεια Μοραβία ως παράνομο υπόγειο υπόλειμμα, επιβιώνοντας μέσα στο καθολικό περιβάλλον της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων για σχεδόν 100 χρόνια, έφτασε στο κτήμα Μπέρτελσντορφ του Νικολάου Λουδοβίκου φον Τσίντσεντορφ, στη σημερινή Σαξονία, στο ανατολικό τμήμα της σημερινής Γερμανίας. Από προσωπική του δέσμευση να βοηθά τους φτωχούς και τους άπορους, ο κόμης φον Τσίντσεντορφ, ευγενής που είχε ανατραφεί στις παραδόσεις του Πιετιστικού Λουθηρανισμού, συμφώνησε με το αίτημα του ηγέτη τους, του περιπλανώμενου ξυλουργού Κρίστιαν Ντέιβιντ, να τους επιτραπεί να εγκατασταθούν στα εδάφη του στην Άνω Λουσατία της Σαξονίας. Οι Μαργραβίες της Άνω και Κάτω Λουσατίας διοικούνταν σε προσωπική ένωση από τους ηγεμόνες της Σαξονίας και απολάμβαναν μεγάλη αυτονομία, ιδιαίτερα σε θρησκευτικά ζητήματα.

Οι πρόσφυγες ίδρυσαν ένα νέο χωριό που ονόμασαν Χέρνχουτ, περίπου 3 χιλιόμετρα από το Μπέρτελσντορφ. Η πόλη αναπτύχθηκε αρχικά με σταθερό ρυθμό, αλλά σύντομα προέκυψαν σημαντικές θρησκευτικές διαφωνίες και μέχρι το 1727 η κοινότητα είχε διαιρεθεί σε φατρίες. Ο κόμης Τσίντσεντορφ εργάστηκε για να αποκαταστήσει την ενότητα στην πόλη, και στις 12 Μαΐου 1727 υιοθετήθηκε από την κοινότητα η «Αδελφική Συμφωνία» (Brotherly Agreement). Αυτή θεωρείται η απαρχή της ανανέωσης. Στις 13 Αυγούστου 1727, η κοινότητα υπέστη μια δραματική μεταμόρφωση, όταν οι κάτοικοι του Χέρνχουτ «έμαθαν να αγαπούν ο ένας τον άλλο», μετά από μια εμπειρία που απέδωσαν σε επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος, παρόμοια με εκείνη που αναφέρεται στη Βίβλο την ημέρα της Πεντηκοστής.

Το Χέρνχουτ αναπτύχθηκε ραγδαία μετά από αυτή τη μεταμορφωτική αναζωπύρωση και έγινε το κέντρο ενός μεγάλου κινήματος χριστιανικής ανανέωσης και ιεραποστολής κατά τον 18ο αιώνα. Η επισκοπική διαδοχή της Αρχαίας *Unitas Fratrum* μεταφέρθηκε το 1735 στη Νεοανανεωμένη *Unitas Fratrum* από τους δύο εναπομείναντες επισκόπους της Ενότητας, τον Ντάνιελ Έρνστ Γιαμπλόνσκι και τον Κρίστιαν Σίτκοβιους. Ο ξυλουργός Ντέιβιντ Νίτσμαν και αργότερα ο κόμης φον Τσίντσεντορφ ήταν οι δύο πρώτοι επίσκοποι της Νεοανανεωμένης Ενότητας. Το 1756, ο Τσίντσεντορφ ίδρυσε μια Brüdergemeine (Κοινότητα των Αδελφών) που υπάρχει ακόμη και σήμερα στο Νόιβιντ, στον Ρήνο. Οι Μοραβοί ιστορικοί αναγνωρίζουν ως κύρια επιτεύγματα αυτής της περιόδου τα εξής:

* Τη θέσπιση μιας αδιάλειπτης αλυσίδας προσευχής, που συνεχίστηκε χωρίς διακοπή, 24 ώρες το 24ωρο, για 100 χρόνια.
* Τη δημιουργία των Καθημερινών Εδαφίων.
* Την ίδρυση περισσότερων από 30 κοινοτήτων διεθνώς, βασισμένων στο πρότυπο του Χέρνχουτ, που έδινε έμφαση στην προσευχή και τη λατρεία, καθώς και σε μια μορφή κοινοτικής ζωής όπου η απλότητα του τρόπου ζωής και η γενναιοδωρία θεωρούνταν σημαντικές πνευματικές αρετές. Ο σκοπός αυτών των κοινοτήτων ήταν να βοηθήσουν τα μέλη τους στην αγιοποίηση της ζωής τους, να προσφέρουν τόπο συνάντησης για χριστιανούς διαφορετικών ομολογιακών καταβολών, να παρέχουν χριστιανική εκπαίδευση στα παιδιά τους και στα παιδιά των φίλων και υποστηρικτών τους και να στηρίζουν το ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας της Μοραβίας σε όλο τον κόσμο. Έτσι, αν και υπήρχε προσωπική ιδιοκτησία, οι διαφορές μεταξύ κοινωνικών τάξεων και τα άκρα πλούτου και φτώχειας εξαλείφθηκαν σε μεγάλο βαθμό.
* Το ότι υπήρξαν το πρώτο προτεσταντικό εκκλησιαστικό σώμα που ξεκίνησε ιεραποστολικό έργο.
* Τη δημιουργία εκατοντάδων μικρών ομάδων ανανέωσης μέσα στις υπάρχουσες εκκλησίες της Ευρώπης, γνωστών ως «διασπορικές αδελφότητες». Αυτές οι ομάδες ενθάρρυναν την προσωπική προσευχή και λατρεία, τη μελέτη της Αγίας Γραφής, την εξομολόγηση αμαρτιών και την αμοιβαία υπευθυνότητα.

### Ιεραποστολές

Μαζί με το Βασιλικό Δανικό Ιεραποστολικό Κολλέγιο, οι ιεραπόστολοι της Εκκλησίας της Μοραβίας αποτέλεσαν το πρώτο μεγάλο προτεσταντικό ιεραποστολικό κίνημα. Έστειλαν τους πρώτους ιεραποστόλους όταν υπήρχαν μόνο 300 κάτοικοι στο Χέρνχουτ. Μέσα σε 30 χρόνια, η Εκκλησία έστειλε εκατοντάδες χριστιανούς ιεραποστόλους σε πολλά μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων της Καραϊβικής, της Βόρειας και Νότιας Αμερικής, της Αρκτικής, της Αφρικής και της Άπω Ανατολής. Ήταν οι πρώτοι που έστειλαν λαϊκούς ως ιεραποστόλους, η πρώτη προτεσταντική ομολογία που διακόνησε σε σκλάβους (αν και ορισμένες κοινότητες κατείχαν επίσης σκλάβους) και η πρώτη προτεσταντική παρουσία σε πολλές χώρες.

Χάρη στις προσωπικές επαφές του Τσίντσεντορφ με βασιλικούς κύκλους, οι πρώτες ιεραποστολές των Μοραβών κατευθύνθηκαν προς την Αυτοκρατορία της Δανίας–Νορβηγίας. Κατά τη διάρκεια της στέψης του Χριστιανού ΣΤ΄ της Δανίας–Νορβηγίας το 1730, ο Τσίντσεντορφ συγκλονίστηκε βαθιά από δύο Ινουίτες (γροιλανδούς ιθαγενείς) προσήλυτους της αποστολής του Χανς Έγκεντε στη Γροιλανδία, καθώς και από έναν Αφρικανό από τις Δυτικές Ινδίες. Η πρώτη μοραβική ιεραποστολή ιδρύθηκε στο νησί Σεντ Τόμας της Καραϊβικής το 1732 από έναν αγγειοπλάστη, τον Γιόχαν Λέοναρντ Ντόμπερ, και έναν ξυλουργό, τον Ντέιβιντ Νίτσμαν, ο οποίος αργότερα έγινε ο πρώτος επίσκοπος της Νεοανανεωμένης Ενότητας το 1735. Ο Ματθαίος Σταχ και δύο ακόμη ιδρύσαν την πρώτη μοραβική ιεραποστολή στη Γροιλανδία το 1733, στο Νόι-Χέρνχουτ (Νέο Χέρνχουτ) στον ποταμό Μπααλ, που έγινε ο πυρήνας της σημερινής πρωτεύουσας Νουούκ.

Οι Μοραβοί ίδρυσαν επίσης ιεραποστολές μεταξύ των Μοϊκανών, φυλής που μιλούσε αλγκονοκιανή γλώσσα, στην αποικία της Νέας Υόρκης. Το 1740 ίδρυσαν αποστολή στο χωριό των Μοχίκανων Σεκομέκο, στη σημερινή κομητεία Ντάτσες της Νέας Υόρκης. Οι προσήλυτοι Μοϊκάνοι σχημάτισαν την πρώτη ιθαγενή χριστιανική ενορία στις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες. Εξαιτίας της τοπικής εχθρότητας των Νεοϋορκέζων προς τους Μοχικάνους, η υποστήριξη των Μοραβών προς αυτούς προκάλεσε φήμες ότι ήταν κρυφοί Ιησουίτες που προσπαθούσαν να συμμαχήσουν με τη Γαλλία κατά τη διάρκεια των Γαλλοϊνδιάνικων Πολέμων.

Παρότι οι υποστηρικτές υπερασπίστηκαν το έργο τους, στο τέλος του 1744 η αποικιακή κυβέρνηση της Νέας Υόρκης, με έδρα το Πόκιπσι, απέλασε τους Μοραβούς από την επαρχία.

Το 1741, ο Ντέιβιντ Νίτσμαν και ο κόμης Τσίντσεντορφ ηγήθηκαν μιας μικρής κοινότητας που ίδρυσε αποστολή στην αποικία της Πενσυλβάνια. Η αποστολή ιδρύθηκε την Παραμονή των Χριστουγέννων και ονομάστηκε Βηθλεέμ, από την ομώνυμη βιβλική πόλη της Ιουδαίας. Εκεί διακονούσαν στους Λέναπε, επίσης ιθαγενείς που μιλούσαν αλγκονοκιανή γλώσσα. Η Βηθλεέμ της Πενσυλβάνια είναι σήμερα η έβδομη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας, έχοντας εξελιχθεί σε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο τον 19ο και 20ό αιώνα. Το 1772, ο ιεραπόστολος Γιόχαν Έττβαϊν έφτασε με 241 εκχριστιανισμένους Λέναπε στην περιοχή που αργότερα έγινε γνωστή ως Πάνξατωνεϊ, η πρώτη εγκατάσταση ευρωπαίων-ιθαγενών της περιοχής.

Το 1771, οι Μοραβοί ίδρυσαν έναν οικισμό στο Νέιν του Λαμπραντόρ στον Καναδά, που έγινε μόνιμος οικισμός και έδρα της Εκκλησίας της Μοραβίας στον Λαμπραντόρ. Οι σταθμοί της ιεραποστολής επεκτάθηκαν στο Όκακ (1776), στο Χόουπντεϊλ (1782), στο Χέμπρον στον κόλπο Κάουερντλουκσοακ (1830–1959), εξυπηρετώντας και τους κόλπους Ναπάρτοκ και Σέγκλεκ, στο Ζόαρ (1864–1889), στο Ράμαχ (1871–1908), στο Μάκκοβικ (1896) και στο Κιλίνικ στο νησί του Ακρωτηρίου Τσίδλεϊ (1905–1925). Δύο ακόμη σταθμοί προστέθηκαν αργότερα, στο Χάπι Βάλεϊ κοντά στο Γκους Μπέι (1957) και στο Νορθ Γουεστ Ρίβερ (1960).

Αποικίες ιδρύθηκαν επίσης στη Βόρεια Καρολίνα, όπου οι Μοραβοί υπό τον επίσκοπο Ώγκουστ Γκότλιμπ Σπάνγκενμπεργκ αγόρασαν 98.985 στρέμματα γης από τον Τζον Καρτερέτ, δεύτερο κόμη του Γκράνβιλ. Αυτή η μεγάλη έκταση γης ονομάστηκε Βαχάου ή Βαχόβια, από ένα από τα πατρογονικά κτήματα του Τσίντσεντορφ στις όχθες του Δούναβη, στην Κάτω Αυστρία. Άλλοι πρώιμοι οικισμοί ήταν η Μπεθάμπαρα (1753), η Βηθανία (1759) και η Σάλεμ, γνωστή σήμερα ως Παλαιά Σέιλεμ (1766), στο Γουίνστον–Σέιλεμ της Βόρειας Καρολίνας.

Το 1801, οι Μοραβοί ίδρυσαν την αποστολή Σπρίνγκπλεϊς για το Έθνος των Τσερόκι, στη σημερινή κομητεία Μάρεϊ της Τζόρτζια. Με την αναγκαστική μετακίνηση των Τσερόκι στην Οκλαχόμα, η αποστολή αντικαταστάθηκε το 1842 από τη Νέα Σπρίνγκπλεϊς στο Όουκς της Οκλαχόμα. Λόγω της βίας που σχετιζόταν με τον Εμφύλιο Πόλεμο, η Νέα Σπρίνγκπλεϊς έκλεισε το 1862 και επαναλειτούργησε τη δεκαετία του 1870. Το 1898, η Εκκλησία της Μοραβίας σταμάτησε τη δραστηριότητά της στους Τσερόκι και η Νέα Σπρίνγκπλεϊς, γνωστή πλέον ως Ινδιάνικη Αποστολή του Όουκς, μεταβιβάστηκε στη Δανική Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία.

Η έναρξη του εκτεταμένου ιεραποστολικού έργου κατέστησε αναγκαία την ίδρυση αυτόνομα διοικούμενων επαρχιών. Έτσι, από το 1732 περίπου, η ιστορία της Εκκλησίας ταυτίζεται με την ιστορία των επαρχιών της.

Τελικά, οι ιεραποστολές των Μοραβών στην Αυστραλία και στη Γροιλανδία μεταβιβάστηκαν αντίστοιχα στις τοπικές Πρεσβυτεριανές και Λουθηρανικές Εκκλησίες.

Ο πρώτος ιεραποστολικός σταθμός στη σημερινή Νότια Αφρική ιδρύθηκε από τον Μοραβό Γκέοργκ Σμιτ στο Γκεναντένταλ το 1738. Η αποστολή στο Βούπερθαλ, που είχε ιδρυθεί από τη Ρηναία Ιεραποστολική Εταιρεία (*Rheinische Missionsgesellschaft)*, μεταβιβάστηκε τελικά στην Εκκλησία της Μοραβίας.

Οι Μοραβοί επιδίωκαν να ενώσουν τους προσήλυτους σε «έναν λαό» που θα ζούσε μαζί με τις ίδιες θρησκευτικές πεποιθήσεις. Ο Ζάιζμπεργκερ, ένας σημαντικός Μοραβός ιεραπόστολος, παρότρυνε τους προσήλυτους να θυμούνται ότι ήταν «ένας λαός, όχι δύο».

## Η Εκκλησία σήμερα
Η σύγχρονη Εκκλησία της Μοραβίας έχει περίπου 750.000 μέλη παγκοσμίως.

Το σύνθημα της Εκκλησίας είναι «*In necessariis unitas, in dubiis libertas, in omnibus caritas»* (Στα ουσιώδη, ενότητα, στα επουσιώδη, ελευθερία, και σε όλα, αγάπη [ή φιλανθρωπία]).

## Οργάνωση της Εκκλησίας

### Περιοχές
Για το παγκόσμιο έργο της, η Εκκλησία έχει οργανωθεί σε Επαρχίες της Ενότητας (Unity Provinces), Ιεραποστολικές Επαρχίες (Mission Provinces) και Ιεραποστολικές Περιοχές (Mission Areas) και τέσσερις περιοχές της Αφρικής, της Καραϊβικής και της Λατινικής Αμερικής, της Βόρειας Αμερικής και της Ευρώπης. Αυτή η κατηγοριοποίηση βασίζεται στο επίπεδο ανεξαρτησίας κάθε επαρχίας. Η Επαρχία της Ενότητας υποδηλώνει πλήρη ανεξαρτησία, η Ιεραποστολική Επαρχία υποδηλώνει μερική εποπτεία από μια Επαρχία της Ενότητας, ενώ η Ιεραποστολική Περιοχή υποδηλώνει πλήρη εποπτεία από μια Επαρχία της Ενότητας. (Οι παρακάτω σύνδεσμοι παραπέμπουν σε άρθρα σχετικά με την ιστορία της Εκκλησίας σε συγκεκριμένες επαρχίες μετά το 1732, όπου υπάρχουν γραπτές αναφορές.)

Στην Τσεχική Δημοκρατία και την Ονδούρα σημειώθηκαν διασπάσεις μέσα στις εκκλησίες έπειτα από χαρισματικές αναζωπυρώσεις· οι μη χαρισματικές μειονότητες δημιούργησαν δικά τους σώματα, ωστόσο και οι δύο πλευρές παρέμειναν συνδεδεμένες με τη διεθνή Εκκλησία. Οι μειονοτικές κοινότητες καταγράφονται ως «ιεραποστολικές επαρχίες».

#### Μέλη

## Παραπομπές

Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν παραπομπή σε κείμενο της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάννικα 1911 με παράμετρο Βικιθήκης
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά