Δυτικός Υπερυψωμένος Αυτοκινητόδρομος

250px|μικρογραφία|Γέφυρα του παλαιού αυτοκινητοδρόμου
Ο **Δυτικός Υπερυψωμένος Αυτοκινητόδρομος** ή Αυτοκινητόδρομος Μίλλερ, από τον Julius Miller, πρόεδρο του Δημοτικού Διαμερίσματος του Μανχάταν από το 1922 έως το 1930, ήταν το υπερυψωμένο τμήμα της Εθνικής Οδού 9Α της Πολιτείας της Νέας Υόρκης (NY 9A) που εκτεινόταν κατά μήκος του ποταμού Χάντσον στη Δημοτικό Διαμέρισμα του Μανχάταν της Νέας Υόρκης μέχρι την άκρη. Ήταν ένας υπερυψωμένος αυτοκινητόδρομος, ένας από τους πρώτους αστικούς αυτοκινητόδρομους στον κόσμο, και αποτελώντας πρωτότυπο για αστικούς αυτοκινητόδρομους, συμπεριλαμβανομένης της Κεντρικής Αρτηρίας της Βοστώνης.

Κατασκευάστηκε μεταξύ 1929 και 1951, ο αυτοκινητόδρομος είχε στενά όρια - τα οποία δεν μπορούσαν να φιλοξενήσουν φορτηγά - και αιχμηρές ράμπες εξόδου σε σχήμα Ν που τον καθιστούσαν σχεδόν αμέσως απαρχαιωμένο. Η συντήρηση ήταν ελάχιστη και η χρήση διαβρωτικών αλάτων για την απόψυξη του αυτοκινητόδρομου το χειμώνα επιτάχυνε την αποσύνθεσή του. Όταν κομμάτια της πρόσοψής του άρχισαν να πέφτουν ελλείψει συντηρήσεως μεένα φορτηγό και ένα αυτοκίνητο να πέφτουν από αυτόν στην 14η Οδό το 1973, ο αυτοκινητόδρομος έκλεισε και ξεκίνησε μια συζήτηση για το αν έπρεπε να επισκευασθέι ή να κατεδαφιστεί. Οι αντιλήψεις για τον πολεοδομικό σχεδιασμό είχαν αλλάξει στις δεκαετίες που μεσολάβησαν και ελήφθη η απόφαση να μην επισκευαστεί.

Η ανάγκη αντικατάστασης του φθαρμένου και δαβρωμένου αυτοκινητόδρομου αναγνωρίστηκε τη δεκαετία του 1950. Σχέδια συντάχθηκαν, αλλά δεν εκτελέστηκαν, για παράδειγμα η αντικατάσταση του υπερυψωμένου αυτοκινητόδρομου από έναν υπόγειο διαπολιτειακό αυτοκινητόδρομο, ο οποίος ονομάστηκε Westway. Έλαβε έγκριση από πολλά επίπεδα, από τον Δήμο έως την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αλλά ναυάγησε το 1985 λόγω περιβαλλοντικών ζητημάτων. Στο χρονικό διάστημα μεταξύ του κλεισίματος του υπερυψωμένου αυτοκινητόδρομου και της ολοκλήρωσης της κατεδάφισής του, ενώ η συζήτηση για το Westway προχωρούσε, τα υπόλοιπα τμήματα της παλιάς κατασκευής του αυτοκινητόδρομου άρχισαν να χρησιμοποιούνται ανεπίσημα ως υπερυψωμένο αστικό πάρκο, για τζόκινγκ και ποδηλασία.

Μέχρι το 1989, η υπερυψωμένη κατασκευή του αυτοκινητόδρομου είχε κατεδαφιστεί πλήρως εκτός από ένα μικρό τμήμα από την 59η Οδό έως την 72η Οδό, το οποίο, στην πραγματικότητα, έγινε η νότια επέκταση του Henry Hudson Parkway. Τελικά, κατασκευάστηκε μια «αστική λεωφόρος» έξι λωρίδων κυκλοφορίας, η οποία γενικά αναφέρεται ως West Side Highway.

## Ατύχημα της 15ης Δεκεμβρίου
Στις 15 Δεκεμβρίου 1973, τμήμα μήκους 24 μέτρω των βόρειων λωρίδων κυκλοφορίας μεταξύ της 12ης οδού Little West και της οδού Gansevoort κατέρρευσε κάτω από το βάρος ενός φορτηγού, το οποίο θεωρήθηκε ότι μετέφερε πάνω από 9.100 κιλά ασφάλτου για τις επισκευές του αυτοκινητόδρομου. Οι αρμοί μεταξύ των εγκάρσιων δοκών που συγκρατούσαν αυτό το τμήμα του δρόμου και της ανατολικής κύριας δοκού (που συγκρατούσε τις διακοσμητικές ζωφόρους) κατέρρευσαν. Ένα τετράθυρο σεντάν ακολούθησε το φορτηγό μέσα από την τρύπα· κανένας από τους οδηγούς δεν τραυματίστηκε σοβαρά. Χρειάστηκαν ώρες για να απομακρυνθεί όλη η κυκλοφορία από το άνοιγμα που είχε παγιδευτεί πίσω από την κατάρρευση. Αργότερα έγινε γνωστό ότι το φορτηγό μετέφερε στην πραγματικότητα 27.000 κιλά ασφάλτου. Η ευθύνη αποδόθηκε στην εταιρεία φορτηγών, Edenwald Construction Corp. Την επόμενη μέρα, και οι δύο κατευθύνσεις έκλεισαν επ' αόριστον νότια της 18ης Οδού. Αυτό όχι μόνο έκλεισε το παλαιότερο τμήμα (μεταξύ της Canal Street και της 18ης Οδού), αλλά και τα νεότερα τμήματα (νότια της Canal Street), επειδή οι έξοδοι νότια της κατάρρευσης επέτρεπαν μόνο εισόδους προς βορρά και εξόδους προς νότο. Η νοτιότερη έξοδος προς βορρά ήταν στην 23η Οδό.

Ο αυτοκινητόδρομος έκλεισε επ' αόριστον νότια της 18ης Οδού. Οι λωρίδες κυκλοφορίας προς βορρά έκλεισαν επίσης από την 18η έως την 48η Οδό, ενώ η κυκλοφορία προς νότο μεταξύ της 42ης Οδού και της 18ης Οδού μειώθηκε σε μία λωρίδα. Τελικά, οι επιθεωρήσεις απεκάλυψαν ότι ο αυτοκινητόδρομος νότια της 46ης Οδού δεν ήταν δομικά άρτιος και έπρεπε να κλείσει για την κυκλοφορία οχημάτων. Οι έξοδοι προς/από την 46η Οδό διαμορφώθηκαν ως ο προσωρινός νότιος τερματικός σταθμός για την κυκλοφορία προς βορρά στον αυτοκινητόδρομο, και οι έξοδοι προς/από την 57η Οδό διαμορφώθηκαν ως ο προσωρινός νότιος τερματικός σταθμός για την κυκλοφορία προς νότο. Το τμήμα βόρεια της 57ης Οδού μετέφερε την κυκλοφορία πάνω από τις αποθήκες του σιδηροδρόμου Penn Central και δεν μπορούσε να κλείσει, καθώς δεν υπήρχαν επίγειοι δρόμοι για την αναδρομολόγηση της κυκλοφορίας. Αυτό το τμήμα της εθνικής οδού Miller παρέμεινε σε χρήση μέχρι τη δεκαετία του 1980 και έκτοτε έχει ανακατασκευαστεί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι των ΗΠΑ
Κατηγορία:Νέα Υόρκη (πολιτεία)