open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κόκκινο Βοιωτίας

Το ** Κόκκινο** είναι χωριό του Δήμου Ορχομενού του νομού Βοιωτίας. Είναι χτισμένο στις βόρειες πλαγιές του Πτώου (ή όρους Πελαγίας) σε υψόμετρο 260 μέτρων. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, 465 κατοίκους.

Με τα χωριά Άγιος Ιωάννης, Σκροπονέρια και Μονή Πελαγίας, συναποτελούν την Κοινότητα Κοκκίνου, με συνολικό πληθυσμό 617 κατοίκους (2021).

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού εργάζεται στην γειτονική βιομηχανία μεταλλευμάτων ΛΑΡΚΟ. Από ελάχιστες πηγές που υπάρχουν το χωριό κατοικήθηκε για πρώτη φορά το 1400, ίσως και λίγο πιο πριν, μάλλον από αρβανίτικα φύλα. Το τότε όνομα του χωριού ήταν *Κοκκινάτ* (που σημαίνει κόκκινο στα αρβανίτικα) και προερχόταν από το κόκκινο χώμα που χαρακτηρίζει μέχρι και σήμερα την περιοχή και που οφείλεται στη μεγάλη περιεκτικότητά του σε βωξίτη. Επί Τουρκοκρατίας το χωριό ανήκε στον Βοϊβόδα του Μαρτίνου.

## Δημογραφία
### Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού
Πορεία του πληθυσμού:

Πηγή: Επίτομο γεωγραφικό Λεξικό, Σταματελάτου, Εκδ. Ερμής ISBN 960-320-133-2

## Διοικητικές μεταβολές
Το Κόκκινο υπήρξε κοινότητα στο διάστημα 1912-1998, στην οποία ανήκε και ο οικισμός Άγιος Ιωάννης (πρώην Νέο Κόκκινο). Το 1999 εντάχθηκε στον Δήμο Ακραιφνίας και από το 2011 στον Δήμο Ορχομενού.

## Αθλητισμός
Ο «Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κοκκίνου» με επίσημο έτος ίδρυσης το 1977, εκπροσωπεί το Κόκκινο στον αθλητισμό και πιο συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Κοκκίνου, το ποδοσφαιρικό γήπεδο του χωριού. Ανήκει στη δύναμη της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βοιωτίας.

Έχει φτάσει δύο φορές μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Βοιωτίας, χωρίς να πετύχει την κερδίσει το τρόπαιο. Πιο συγκεκριμένα, το 2015 ηττήθηκε με 5-1 από τον Α.Ο. Θήβα και το 2020 που δε στάθηκε τυχερός στην κλήρωση που διεξήχθη για τον νικητή με αντίπαλο τον Α.Ο. Μελισσοχωρίου, καθώς η πανδημία του κορονοϊού στάθηκε εμπόδιο στη διεξαγωγή του αγώνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια της Βοιωτίας
Καρυά Βοιωτίας

Η **Καρυά** είναι πεδινό χωριό του νομού Βοιωτίας του Δήμου Ορχομενού. Βρίσκεται στην πεδιάδα της Κωπαΐδας, νότια του Ορχομενού. Αποτελεί ένα από τα οκτώ δημοτικά διαμερίσματα του δήμου.

Ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 264 κάτοικοι, οι περισσότεροι απ' τους οποίους ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Πολιούχος του χωριού είναι η Αγία Παρασκευή. Ο πληθυσμός της παρουσίαζε αύξηση μέχρι τη δεκαετία το 1940, ενώ στη συνέχεια παρουσιάζει μικρή μείωση:

Πορεία του πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Πύργος Βοιωτίας

Ο ** Πύργος** είναι μικρό πεδινό χωριό  του Δήμου Ορχομενού του νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται στην πεδιάδα της Κωπαΐδας, βορειοδυτικά του Ορχομενού. Οφείλει την ονομασία του σε έναν μεσαιωνικό πύργο που βρίσκεται στον λόφο, πάνω από το χωριό. Ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 96 κάτοικοι, οι περισσότεροι από τους οποίους ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

## Ιστορικά στοιχεία
Ο Πύργος αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας που συστάθηκε το 1935. Αρχικά ανήκε στον νομό Φθιώτιδας και Φωκίδας και από το 1943 εντάχθηκε στον νομό Βοιωτίας. Η κοινότητα παρέμεινε στη συνέχεια αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1998 με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, οπότε εντάχθηκε στον διευρυμένο δήμο Ορχομενού. Ο πληθυσμός του Πύργου παρουσιάζει μία ελαφριά μείωση κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες έχει σχεδόν σταθεροποιηθεί παρουσιάζοντας μικρές διακυμάνσεις, όπως φαίνεται και στον παρακάτω πίνακα.

Πορεία του πληθυσμού κατά τις τελευταίες δεκαετίες

Στην περιοχή του Πύργου τοποθετείται η αρχαία βοιωτική πόλη Ασπληδόνα.

## Εικόνες

Αρχείο:Pyrgos voiotias church.jpg|Η εκκλησία του χωριού.
Αρχείο:Pyrgos voiotias image.jpg|Εικόνα του οικισμού, οπού διακρίνεται και ο λόφος με τον πύργο.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Λούτσι Βοιωτίας

Το ** Λούτσι** είναι χωριό του νομού Βοιωτίας του Δήμου Ορχομενού. Βρίσκεται, βορειοδυτικά του Ορχομενού κοντά στους πρόποδες του όρους Χλωμό. Ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 308 κάτοικοι. Κοντά στο Λούτσι βρισκόταν η αρχαία Βοιωτική πόλη Ύηττος.

## Ιστορικά στοιχεία
Το Λούτσι αναπτύχθηκε κατά την περίοδο 1900-1940, όταν υπήρξε εκμετάλλευση των μεταλλευμάτων νικελίου και σιδήρου της περιοχής από ιταλική εταιρία

Υπήρξε έδρα κοινότητας στο διάστημα 1929-1998, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στον δήμο Ορχομενού οπού παραμένει έως σήμερα. Ο πληθυσμός του παραμένει σχεδόν σταθερός παρουσιάζοντας μικρές διακυμάνσεις.

Πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια της Βοιωτίας
Αμπελοχώρι

Με το όνομα **Αμπελοχώρι** αναφέρονται τα παρακάτω χωριά της Ελλάδας
*Αμπελοχώρι Βοιωτίας
*Αμπελοχώρι Ιωαννίνων
*Αμπελοχώρι Καστοριάς
*Αμπελοχώρι Τρικάλων

*Αμπελοχώρι Κιλκίς, εγκαταλελειμμένος οικισμός
Σπυρίδων Μηλιαράκης

Ο **Σπυρίδων Μηλιαράκης** (1852 - 1919) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής Φυτολογίας του Πανεπιστημίου του 19ου αιώνα. Είναι ο εισηγητής στην Ελλάδα της νεώτερης Συστηματικής Φυτολογίας και ιδρυτής του Φυτολογικού πειραματικού εργαστηρίου.
## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1852. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Αποφοίτησε με πτυχίο διδακτορικής το 1876, και πήγε στη Γερμανία με υποτροφία της Κυβέρνησης για να συνεχίσει τις σπουδές του. Σπούδασε Φυτολογία και αποφοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ με δεύτερο διδακτορικό πτυχίο. 

Επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε υφηγητής και επιμελητής του Φυτολογικού Μουσείου, και καθηγητής της Φυσικής Ιστορίας στο Πρακτικό Λύκειο. Το 1892 διορίστηκε τακτικός καθηγητής της Φυτολογίας στο Πανεπιστήμιο. Αποχώρησε από τη διδασκαλία το 1918. 

Απεβίωσε το 1919.
## Εργογραφία

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Σπυρίδων Μηλιαράκης - Βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* 
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αριστοτέλειο Παν/μιο Θεσσαλονίκης, μερικές από τις εργασίες του Μηλιαράκη ψηφιοποιημένες

Κατηγορία:Έλληνες βοτανολόγοι
Σπυρίδων Πήλικας

Ο **Σπυρίδων Πήλικας** (1805 - 1861) ήταν Έλληνας πολιτικός και ακαδημαϊκός του 19ου αιώνα.
## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1805. Τελείωσε τις σπουδές του στη νομική στην Ελβετία και ήλθε στην Ελλάδα το 1835, όπου δύο χρόνια αργότερα διορίστηκε Καθηγητής του ποινικού δικαίου στο Οθώνειο Πανεπιστήμιο. Διετέλεσε Βουλευτής του Πανεπιστημίου στην βουλευτική περίοδο του 1853. Αν και αρχικά ασχολήθηκε αποκλειστικά με τις σπουδές και την διδασκαλία και απήχε από την πολιτική χωρίς να αναμειγνύεται με τα τρία κόμματα που τότε δίχαζαν την πολιτική ζωή, υπέκυψε τελικά στην επίμονη θέληση του Όθωνα, και ανέλαβε την διεύθυνση του Υπουργείου Δικαιοσύνης από το Σεπτέμβριο του 1853 έως το Μάιο του 1854. Δεν μπόρεσε να συνεργαστεί με τους συναδέλφους του, λόγω διαφοράς θεωρίας και συστημάτων διοικήσεως και κυβερνήσεως, ανεφάρμοστα για την εποχή του.

Απεβίωσε στο Παρίσι το 1861. Τα απομνημονεύματά του αναφέρονται στο διάστημα από 28 Αυγούστου 1853 ως τις 16 Μαΐου 1854 και δημοσιεύτηκαν αποσπασματικά.

Η οικογένεια Πήλικα ήταν μια από τις ισχυρότερες και πλουσιότερες οικογένειες της Κωνσταντινούπολης. Στις αρχές του 19ου αιώνα φεύγουν από την Κωνσταντινούπολη φοβούμενοι τους επικείμενους διωγμούς και εγκαθίστανται στην Ιθάκη. Εκεί αγοράζουν ένα μεγάλο τμήμα του νησιού. Το σημείο όπου εγκαταστάθηκαν το ονόμασαν Πηλικάτα, ο σημερινός Σταυρός. Δημιουργούν μεγάλη περιουσία με εμπορικές συνεργασίες με τους Ιταλούς και τους Ρουμάνους. Η περιουσία τους εξανεμίσθηκε από την εμπλοκή τους στην πολιτική ζωή της Ελλάδας. Τελαυταίος ιδιοκτήτης της οικίας τους στον Σταυρό  ήταν Ιταλός ο οποίος μη γνωρίζοντας την τεράστια αξία της συλλογής βιβλίων τα έκαψε όλα σχεδόν. Απόγονοι της οικογένειας βρίσκονται στην Αυστραλία και στην Ελλάδα. Η Κατίνα Πήλικα πέθανε το 1985 σε ηλικία 74 ετών στον πειραιά αφήνοντας πίσω της 4 παιδιά και πολλά εγγόνια. Εν ζωή βρίσκονται δύο παιδιά της, η Κλεοπάτρα
Τσατσαρωνη Καμπιτη, τέκνα Αικατερίνη Καμπιτη και Αναστάσιος Καμπιτης και ο Μιχαήλ Τσατσαρωνης, τέκνα Αικατερίνη Τσατσαρωνη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Σπυρίδων Πήλικας συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* 
* 

Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Βουλευτές Πανεπιστημίου Αθηνών
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Γεώργιος Μηνιάτης

Ο **Γεώργιος Μηνιάτης** (1823–1895) ήταν ονομαστός Έλληνας ζωγράφος και δημοσιογράφος που άκμασε τον 19ο αιώνα.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αργοστόλι το 1823 και στη συνέχεια μετά τις πρώτες σπουδές του στα Επτάνησα μετέβη στην Ιταλία όπου σπούδασε ζωγραφική παραμένοντας εκεί μέχρι τον θάνατό του. Παράλληλα με τη ζωγραφική ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία: διετέλεσε ανταποκριτής και σχεδιαστής των *Εικονογραφημένων Νέων* του Λονδίνου. Επίσης υπήρξε και μέλος του Διεθνούς Συνεδρίου Στατιστικής, στη Φλωρεντία.

Από τα ζωγραφικά του έργα που έχουν θέματα κυρίως ιστορικά και θρησκευτικά ξεχωρίζουν τα: «Οι Σουλιώτες κατά των Τούρκων», «Μάρκος Μπότσαρης», «Το πρώτο κύμα της δημιουργίας», κ.ά..

Σύζυγός του ήταν η σπουδαία στην εποχή της λογία και συγγραφέας Μαργαρίτα Μηνιάτη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 13ος, σελ. 496

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες της Φλωρεντίας
Μαργαρίτα Μηνιάτη

Η **Μαργαρίτα Ματθίλδη Μηνιάτη** (1821-1887) ήταν διάσημη Ελληνίδα λογία και συγγραφέας, που άκμασε στην Ιταλία κατά τον 19ο αιώνα.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1821 και ήταν κόρη του Δημητρίου Αλβάνα και της Αικατερίνης Παλατιανού. Είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, τους Λεωνίδα, Φρειδερίκο και τις Νίνα και Σάντα. Όταν ήταν ακόμη ανήλικη, υιοθετήθηκε από την αδελφή της μητέρας της και τον σύζυγο της, υποστράτηγο σερ Φρέντερικ Άνταμ, που εκείνη την εποχή υπηρετούσε ως ύπατος αρμοστής της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στα Επτάνησα. Αφού έλαβε μια αρχική μόρφωση στην πατρίδα της, στη συνέχεια ακολούθησε τη θετή της οικογένεια στην Ινδία όπου είχε μετατεθεί ο Άνταμ. Αργότερα μετέβη στη Ρώμη όπου γνώρισε τον Έλληνα ζωγράφο Γεώργιο Μηνιάτη, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1844. Ακολούθησαν διάφορα ταξίδια στην Ευρώπη μέχρι το 1846, όταν εγκαταστάθηκε μαζί με τον σύζυγό της στη Φλωρεντία. Εκεί, εντάχτηκε στους καλλιτεχνικούς και πνευματικούς κύκλους της πόλης και εντατικοποίησε την ενασχόλησή της με τα γράμματα, επιτυγχάνοντας να κερδίσει το θαυμασμό αρκετών διάσημων προσωπικοτήτων της εποχής.

Απεβίωσε το 1887 στο Λιβόρνο. Η σορός της μεταφέρθηκε στη Φλωρεντία όπου και ετάφη. Από τον γάμο της με τον Γεώργιο Μηνιάτη απέκτησε δύο κόρες, την Ελένη, που πέθανε σε παιδική ηλικία, και την Ασπασία, που ασχολήθηκε με τη ζωγραφική.

## Έργο
Η Μαργαρίτα Μηνιάτη αναγνωρίζεται ως πολύγλωσση, πολυμαθέστατη προσωπικότητα καθώς και μια από τις σημαντικότερες λόγιες της εποχής της. Το 1857 ξεκίνησε τη συνεργασία της με την εφημερίδα *Ημερίσια Νέα* του Λονδίνου ενώ από το 1860 άρχισε να συνεργάζεται με διάφορα ιταλικά έντυπα. Συνέγραψε πληθώρα έργων στα ιταλικά, τα αγγλικά και τα γαλλικά ασχολούμενη κυρίως με βιογραφίες επιφανών ανδρών. Το 1865 δημοσίευσε στα αγγλικά τη μελέτη της «Ο Δάντης και η εποχή του». Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν και άλλα έργα όπως οι «Ιστορικαί σκιαγραφίαι των πνευματικών και καλλιτεχνικών σχέσεων της Ιταλίας με την Βυζαντινήν αυτοκρατορίαν» (1869), «Ο Κορρέζιο, η ζωή του και το έργο του» (1881) κ.ά.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Μαρίνου Παπαδόπουλου Βρετού, *Εθνικόν Ημερολόγιον του δισέκτου έτους 1868*, Παρίσι 1868
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τ. 13ος
* *Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη*, τ. 17ος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Εθνικό Κέντρο Βιβλίου: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών - Αλβάνα - Μηνιάτη Μαργαρίτα - Ματθίλδη. 

Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες της Φλωρεντίας
Αντιπτέραρχος

Ο **Αντιπτέραρχος** (Απτχος) είναι ο δεύτερος υψηλότερος στρατιωτικός βαθμός (OF-8) που συναντάται στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, κατώτερος μόνο του Πτέραρχου, ενώ είναι ο αμέσως ανώτερος του Υποπτέραρχου.

Τον βαθμό αυτό φέρει στον καιρό της ειρήνης, ο εκάστοτε Αρχηγός του ΓΕΑ (Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας) και ο Αρχηγός του ΑΤΑ (Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας). Είναι ο υψηλότερος βαθμός που μπορούν να λάβουν οι Μηχανικοί Αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας.

Οι αντίστοιχοι βαθμοί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς είναι ο Αντιστράτηγος και στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ο Αντιναύαρχος.

## Ετυμολογία
Η λέξη αντιπτέραρχος προέρχεται από το αντί- + Πτέραρχος.

## Άλλες χώρες
Στην Πολεμική Αεροπορία αγγλόφωνων χωρών, όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, ο αντίστοιχος βαθμός καλείται **Air Marshal**, ενώ ειδικότερα στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ιρλανδία καλείται **Lieutenant - General** όπως ο Αντιστράτηγος στο Στρατό Ξηράς. Στις γαλλόφωνες χώρες στη μεν Γαλλία αποκαλείται **Général de corps aérien**, στον Καναδά και στο Βέλγιο **Lieutenant général** όπως ο Αντιστράτηγος στο Στρατό Ξηράς.

## Διακριτικό
Το διακριτικό του Αντιπτέραρχου στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία είναι τρεις γαλάζιες λωρίδες που πλαισιώνονται από μαύρες γραμμές, με την κατώτερη λωρίδα και γραμμές να είναι διπλάσιου πάχους και ένας ρόμβος που αποφύεται από την ανώτερη λωρίδα. Το υπηρεσιακό αυτοκίνητό του φέρει τρία αστέρια σε γαλάζιο πλαίσιο. Προσφωνείται *Πτέραρχος*.


Hellenic Air Force OF-8.svg|Το διακριτικό του Αντιπτέραρχου στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.
US Air Force O9 shoulderboard.svg|Το διακριτικό του Αντιπτέραρχου στις Ηνωμένες Πολιτείες.
UK-Air-OF8.svg|Ηνωμένο Βασίλειο (RAF)
Rank insignia of air marshal RAAF.svg|Αυστραλία (RAAF)
Air Marshal of IAF.png|Ινδία


## Δείτε επίσης
* Αντιστράτηγος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Λεξιλογική προέλευση των βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων

Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Παιδίον και Καρκίνος

thumb|right|250px|Παιδί και Καρκίνος - Εθνική Πινακοθήκη
Το **Παιδίον και ο Καρκίνος** (κάβουρας) είναι γλυπτό νεοκλασικής τέχνης και έργο του Γεωργίου Βρούτου.

## Περιγραφή
Το έργο παριστάνει ένα αγοράκι που μέσα στο παιχνίδι του ανακαλύπτει ένα καβουράκι (καρκίνο). Το σώμα του αγοριού είναι υγιές, ανατομικά γεροδεμένο για την ηλικία του, η στάση του είναι φυσική και ανέμελη μέσα στο παιχνίδι. Η κόμη είναι γερή, τα μαλλιά κοντά και σγουρά. Στο αριστερό χέρι κρατάει ένα χιτώνα, ενώ το δεξί χέρι είναι ανυψωμένο, ίσως έτοιμο να πιάσει το καβουράκι, στον οποίο είναι προσηλωμένη όλη η προσοχή του παιδιού. Το μέγεθος του καβουριού είναι υπερβολικό.

## Ερμηνεία
Το έργο είναι αλληγορική εικόνα που μας παρουσιάζει την παιδική αφοσίωση έναντι της σοβαρότητας της ζωής.

## Ιστορική τοποθέτηση
Ο καλλιτέχνης δημιούργησε το «Παιδί με τον Καρκίνο» το έτος 1893.

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έργα γλυπτικής
Ελευθεροχώρι Φθιώτιδας

Το **Ελευθεροχώρι** είναι χωριό και ομώνυμη Τοπική Κοινότητα του Νομού Φθιώτιδας το οποίο υπάγεται στον διευρυμένο Δήμο Λαμιέων, ενώ έως την 31η Δεκεμβρίου 2010 αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα του καποδιστριακού Δήμου Γοργοποτάμου. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του Καλλιδρόμου, χτισμένο σε υψόμετρο 740 μέτρων σε μία πλαγιά γεμάτη έλατα και αποτελεί το ορεινότερο χωριό του Καλλίδρομου. Το Ελευθεροχώρι έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 119 κατοίκους. Η τοποθεσία του χωριού προσφέρει πολύ καλή θέα προς την πεδιάδα του Σπερχειού στα βόρεια και προς το λεκανοπέδιο του Κηφισού στα δυτικά. 

Κοντά στο χωριό βρίσκεται η μικρή λίμνη Νευρόπολη που σχηματίζεται ανάμεσα σε πυκνό ελατοδάσος, σε ένα μικρό οροπέδιο του Καλλιδρόμου, κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Στην περιοχή λειτουργούν οι κατασκηνώσεις της Χριστιανικής Εστίας Λαμίας και υπάρχει ειδική διαδρομή του Ράλλυ Ακρόπολις μήκους 17,87 χλμ. Υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός, ο οποίος είναι κλειστός, λόγω χαμηλής επιβατικής κίνησης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας
Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Ελευθεροχώρι

Με το όνομα **Ελευθεροχώρι** αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
*Ελευθεροχώρι Γρεβενών
*Ελευθεροχώρι Θεσπρωτίας
*Ελευθεροχώρι Ιωαννίνων
*Ελευθεροχώρι Κιλκίς
*Ελευθεροχώρι Μαγνησίας
*Ελευθεροχώρι Πέλλας
*Ελευθεροχώρι Τρικάλων
*Ελευθεροχώρι Φθιώτιδας

όπως και τα παρακάτω:

*Ελευθεροχώρι Πρεβέζης, που καταργήθηκε το 1961
*Νέο Ελευθεροχώρι Πιερίας, που η σημερινή του ονομασία είναι Μεθώνη Πιερίας
*Παλαιό Ελευθεροχώρι Πιερίας
*Μικρό Ελευθεροχώρι Λάρισας
*Μεγάλο Ελευθεροχώρι Λάρισας
*Ελευθεροχώρι Βορείου Ηπείρου 

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Λουομένη (Γεώργιος Βρούτος)

[thumb|right|250px|Φωτογραφία της Λουομένης από το περιοδικό [Εστία (περιοδικό)|Εστία του 1894]]
Η **λουομένη** είναι γλυπτό νεοκλασικής τέχνης και έργο του Γεωργίου Βρούτου.
## Περιγραφή
Η λουομένη αρχικά έφερε το όνομα *Φαληρίς*, αφού η αρχική ιδέα την προέβλεπε να κατεβαίνει τα σκαλάκια φαληρικού λουτρού έτοιμη να εισέλθει στην θάλασσα. Ο καλλιτέχνης αντικατέστησε όμως το σκηνικό, έτσι ώστε η λουομένη να κάθεται σε βράχο. Πρόκειται για ωραιότατο δημιούργημα. Η στάση της κόρης είναι σεμνή και καλλιτεχνικότατη, το γυμνό σώμα είναι ανατομικά άψογο. Η άκρη του ενός ποδιού αγγίζει το νερό, αρχή πολύ φυσική και ψυχολογημένη.

## Ερμηνεία
Το έργο είναι αλληγορική εικόνα που μας παρουσιάζει τον στιγμιαίο δισταγμό λίγο πριν από την ιδέα της ευδαιμονίας. 
## Ιστορική τοποθέτηση
Ο καλλιτέχνης δημιούργησε την λουόμενη το έτος 1893.

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έργα γλυπτικής
Δωδεκάθεο (ανάγλυφο)

[thumb|right|250px|Φωτογραφία του Δωδεκάθεου από το περιοδικό [Εστία (περιοδικό)|Εστία του 1894]]
Το **Δωδεκάθεο** είναι ανάγλυφο νεοκλασικής τέχνης και έργο του Γεωργίου Βρούτου.
## Περιγραφή
Το ανάγλυφο βρίσκεται στην Αθήνα. Διακοσμεί επί της οδού Φιλελλήνων απέναντι της Αγγλικής εκκλησίας την πρόσοψη ενός χαμηλού σπιτιού. Διακρίνεται για την παράσταση εν γένει, την στάση των σωμάτων και τις πτυχώσεις των ενδυμάτων.

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Ανάγλυφα
Κατηγορία:Δώδεκα θεοί του Ολύμπου
Άγιος Ανδρέας Βοιωτίας

Ο **Άγιος Ανδρέας** είναι πεδινό χωριό του νομού Βοιωτίας του δήμου Ορχομενού. Βρίσκεται ένα χιλιόμετρο βορειότερα του Αγίου Σπυρίδωνα, πάνω στον εθνικό δρόμο που συνδέει τη Λιβαδειά με τον Ορχομενό. Ο πληθυσμός του οικισμού είναι 66 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Δίπλα στον Άγιο Ανδρέα ρέει ο Κηφισός και στα όρια του οικισμού βρίσκεται η παλιά και η νέα γέφυρα του ποταμού από την οποία διέρχεται ο εθνικός δρόμος Λιβαδειάς-Ορχομενού-Κάστρου.

## Διοικητικές μεταβολές

### Άγιος Ανδρέας Ν. Αττικής και Βοιωτίας

* ΦΕΚ 16/10/1940 

Αναγνώριση του οικισμού και προσάρτησή του στην κοινότητα Ρωμαίικου

*ΦΕΚ 223Α - 26/07/1943

Ο οικισμός αποσπάται από τον νομό Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στον νομό Βοιωτίας

### Άγιος Ανδρέας Ν. Βοιωτίας

*ΦΕΚ 49Α - 17/03/1959 

Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Ρωμαίικου και προσαρτάται στην κοινότητα Αγίου Σπυρίδωνος

*ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997

Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Αγίου Σπυρίδωνος και προσαρτάται στον δήμο Ορχομενού

## Δημογραφικά στοιχεία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Μαυρόγεια Βοιωτίας

Η **Μαυρόγεια** είναι πεδινός οικισμός του νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται στην πεδιάδα της Κωπαΐδας, νότια του Ορχομενού και του Αγίου Δημητρίου. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, είναι 70 κάτοικοι. Το παλαιότερο όνομά του οικισμού ήταν Δεγλέ.

## Διοικητικές μεταβολές

Η Μαυρόγεια ανήκε αρχικά στην κοινότητα Αγίου Γεωργίου, ενώ από το 1931 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Δημητρίου. Με την εφαρμογή του Σχεδίου Καποδίστριας εντάχθηκε στον Δήμο Ορχομενού, στον οποίο παρέμεινε και μετά την εφαρμογή του Σχεδίου Καλλικράτης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Ανοιξιά Θεσσαλονίκης

Η **Ανοιξιά** είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Φιλαδελφίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αρέθουσας, του δήμου Βόλβης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Λαγκαδά του νομού Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης.
*Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν *Κάντσια*.
## Γεωγραφία
Η Ανοιξιά είναι ημιορεινό χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές των ορέων Βόλβης και βόρεια της λίμνης Βόλβης, πάνω στην επαρχιακή οδό Αρέθουσας-Ασκού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 410. Απέχει περίπου 61 χλμ Α. ΒΑ. του κέντρου της Θεσσαλονίκης (μέσω Λαγκαδά).
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός εμφανίζεται το 1927 ως *Κάντσια* να μετονομάζεται σε *Ανοιξιά*. Το 1930 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασκού και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Φιλαδελφίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Φιλαδελφίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρέθουσας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αρέθουσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλβης.
## Ιστορικά στοιχεία
Στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο μετά την Μικρασιατική καταστροφή.
## Αξιοθέατα
*Η **εκκλησία** του **Αγίου Παντελεήμονα** στο ανατολικό τμήμα του οικισμού.
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=ymhLwcPzz0Y

Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης
Στροβίκι Βοιωτίας

Το **Στροβίκι** ή **Στροβίτσι** είναι μικρός αγροτικός οικισμός του Δήμου Ορχομενού του Νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται κτισμένο βόρεια της Κωπαΐδας, σε υψόμετρο 100 μέτρα κατά μήκος της επαρχιακής οδού που συνδέει το Κάστρο με τον Ορχομενό. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 14 κατοίκους.

Διοικητικά το Στροβίκι βρίσκεται συνδεδεμένο με το γειτονικό Κάστρο. Στο διάστημα 1912-1998 ανήκε στην κοινότητα Κάστρου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, εντάχθηκε στον δήμο Ακραιφνίας ενώ με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης εντάχθηκε στον Δήμο Ορχομενού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Βικράμ Σαμβάτ

Το **Βικράμ Σαμβάτ** (Vikram Samwat ή Bikram Sambat ή Vikram Samvat, στα Ντεβαναγκάρι: विक्रम संवत) είναι ινδουιστικό ημερολόγιο που χρησιμοποιείται σήμερα από τους ινδουιστές στην Ινδία, τη Σρι Λάνκα, την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, τη Μαλαισία και επίσημα στο Μπανγκλαντές και στο Νεπάλ. Είναι σεληνιακό ημερολόγιο και βασίζεται στην αρχαία Ινδουιστική θρησκευτική παράδοση, προηγείτο κατά 56,7 χρόνια από το ηλιακό Γρηγοριανό ημερολόγιο.

Στην λαϊκή παράδοση της Ινδίας και του Νεπάλ η δημιουργία του ημερολογίου αποδίδεται στον Ινδό βασιλιά Vikramaditya που το καθιέρωσε μετά από νίκη του σε μάχη με Σκύθες το 56 π.Χ. Το ημερολόγιο έχει 12 μήνες και ξεκινά το νέο έτος στα μέσα Απριλίου του γρηγοριανού ημερολογίου. Στο Νεπάλ καθιερώθηκε επίσημα το 1903.

## Παραπομπές
* *Η Εγκυκλοπαίδεια της Ινδίας της Ανατολικής και Νότιας Ασίας* από τον Edward Balfour, Β. Quaritch 1885.
* *Η δυναστική τέχνη της Κουσάν*, John Rosenfield

Κατηγορία:Ημερολόγια
Κατηγορία:Ινδουισμός
Κατηγορία:Ιστορία του Νεπάλ
Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές
Φραντζέσκος Βούλγαρης

Ο **Φραντζέσκος Βούλγαρης** (ή **Φραντσέσκος Βούλγαρης**) ήταν πολιτικός από την Ύδρα και πλοιοκτήτης - θαλασσομάχος κατά την επανάσταση του 1821. Έλαβε μέρος σε τρεις εθνοσυνελεύσεις, στην Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου, στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους και στην Γ' Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης. Συμμετείχε με δυο πλοία του, το «Αθηνά» και το «Βατερλώ» στον αγώνα για την απελευθέρωση και ήταν αρχηγός της υδραίικης αρμάδας. Το 1824 το Εκτελεστικό της Προσωρινής Διοίκησης τον διόρισε μέλος της επιτροπής της Διεύθυνσης του Ναυτικού, δηλαδή Υπουργό στο Μινιστέριο των Ναυτικών.

Ο Φ. Βούλγαρης ήταν αδελφός του Γεωργίου Βούλγαρη, μπας-κοτζάμπαση (διοικητή) της Ύδρας.

Μετά το 1804, ο Βούλγαρης είχε πάρει ως ναύκληρο τον αγωνιστή Γεώργιο Σαχτούρη σε πλοίο του και αργότερα, το 1819, συνιδιοκτήτη στο «Αθηνά».

## Αναφορές


## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.15ος, σελ.175.

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Καπεταναίοι του 1821
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Φραντζεσκος
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Στήλη της Αριστύλλης

Η **στήλη της Αριστύλλης** είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1850 σε κάποιο μέρος στα βόρεια της Πειραϊκής χερσονήσου και βρίσκεται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

## Περιγραφή
Η στήλη παριστάνει μια ηλικιωμένη γυναίκα καθισμένη σε καρέκλα. Είναι στραμμένη προς τα δεξιά και στηρίζει τα πόδια της σε υποπόδιο. Φοράει χιτώνα και πάνω από αυτόν, ένα ιμάτιο. Το αριστερό της χέρι είναι πάνω στο γόνατο, ενώ με το δεξί χέρι χαιρετάει ένα μικρό κοριτσάκι που στέκει όρθιο μπροστά της. Το κοριτσάκι φοράει κοντό χιτώνα και ιμάτιο, ενώ στο αριστερό της χέρι κρατάει ένα πουλάκι. 

## Ερμηνεία
Η νεκρή είναι όχι η καθισμένη ηλικιωμένη γυναίκα, αλλά το νεαρό κοριτσάκι που στέκεται όρθιο. Το όνομά της είναι Αριστύλλη ή Αρίστυλλα, όπως μας μαρτυράει η επιγραφή. Η καθισμένη γυναίκα είναι η μητέρα της, η Ροδίλλη. 

Η εικόνα του αποχωρισμού θυμίζει τις Παρθένες της ζωφόρου του Παρθενώνα, αν και η εκτέλεση είναι λιγότερο πετυχημένη.

## Ιστορική τοποθέτηση
Η στήλη θεωρείται ότι ανήκει στα χρόνια πριν τοn Πελοποννησιακό πόλεμο.

## Πηγές

* 
* 

Κατηγορία:Στήλες
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη
Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Άγιος Ιωάννης Βοιωτίας

Ο **Άγιος Ιωάννης** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κοκκίνου, της δημοτικής ενότητας Ακραιφνίου, του δήμου Ορχομενού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Βοιωτίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Θηβών του νομού Βοιωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
*Μέχρι το 1920 ο οικισμός ονομαζόταν *Κόκκινο Μεταλλείο* και μέχρι το 1957 ονομαζόταν *Νέο Κόκκινο*.
## Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός στο βορειοανατολικό άκρο του νομού Βοιωτίας, στα όρια με τον νομό Φθιώτιδας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές απολήξεις του όρους Πτώον και στη νότια όχθη του μικρού ποταμού Μέλα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180 μέτρων. Απέχει 45 χιλιόμετρα περίπου Δ.ΒΔ. της Λειβαδιάς.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 ως *Κόκκινο Μεταλλείο* και προσαρτήθηκε στον δήμο Ακραιφνίου του νομού Βοιωτίας. Το 1909 εντάχθηκε στον νομό Αττικής & Βοιωτίας και το 1920 μετονομάστηκε σε *Νέο Κόκκινο*. Το 1943 υπήχθη οριστικά στον νομό Βοιωτίας και το 1957 μετονομάστηκε σε *Άγιος Ιωάννης*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοκκίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ακραιφνίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ακραιφνίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορχομενού.
## Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Ιωάννης δημιουργήθηκε από την μεταλλευτική εταιρία ΛΑΡΚΟ στο βορειοανατολικό άκρο της τέως λίμνης Κωπαΐδας. Κατοικείται κυρίως από εργάτες της συγκεκριμένης εταιρίας, καθώς στην περιοχή λειτουργούν μεταλλεία της.
## Αξιοθέατα
*Η καταβόθρα του Ηρακλή, καρστικός σχηματισμός στη δυτική είσοδο του οικισμού
## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Σκροπονέρια Βοιωτίας

*Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα [[Σκροπονέρια Εύβοιας]]*

Τα **Σκροπονέρια** Βοιωτίας ή **Σκορπονέρια** είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας σε υψόμετρο 17 μέτρα.

## Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Τα Σκροπονέρια ή Ακτή Βοιωτίας βρίσκονται στις δυτικές ακτές του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου και είναι χτισμένα στο βάθος του ομώνυμου όρμου, ενώ ο συνώνυμος οικισμός Σκροπονέρια Εύβοιας ή Πολιτεία ή Βουλευτικά στο νότιο τμήμα βρίσκεται σε απόσταση 3 χλμ. ανατολικά. Μαζί με το Δήλεσι, που βρίσκεται στα παράλια στου Νότιου Ευβοϊκού κόλπου, αποτελούν την πρόσβαση της Βοιωτίας στον Ευβοϊκό. Απέχουν 30 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Θήβα, 44 χλμ. Α. από τον Ορχομενό (μέσω Ακραιφνίου) και 29 χλμ. Δ. από τη Χαλκίδα. Ο οικισμός είναι κτισμένος με θέα τον όρμο του Σκροπονερίου και το νησάκι Γλαρονήσι (ή Γάτζα). Νότια του οικισμού βρίσκεται η Παραλίμνη και το όρος Πτώον. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστά με το όνομα «φωκών όρμος».

### Αρχαιολογικοί Χώροι
* Όρμος Σκροπονερίων
* Γλαρονήσι

## Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε τοπικό διαμέρισμα Κοκκίνου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Ιωάννη, το Κόκκινο και τη Μονή Πελαγίας αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοκκίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ακραιφνίας του Δήμου Ορχομενού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 14 μόνιμους κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Στήλη της οδού Αθηνάς

Η **στήλη της οδού Αθηνάς** ή **στήλη του αποχαιρετισμού** είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1882 κατά την κατασκευή του υπονόμου της οδού Αθηνάς προς την πλατεία Ομονοίας και βρίσκεται σήμερα στο κεντρικό μουσείο.

## Περιγραφή
Η στήλη παριστάνει μια όμορφη γυναίκα που φοράει διπλοίδιο και επίβλημα, ενώ στα πόδια φοράει ψηλά σανδάλια. Κάθεται σε δίφρο και τα πόδια της ακουμπάνε σε υποπόδιο. Μια άλλη γυναίκα στέκει στο αριστερό μέρος της στήλης και γέρνει προς αυτήν, ενώ με το αριστερό της κρατάει το δεξί της χέρι. Με το δεξί χέρι της χαϊδεύει το πρόσωπο. Φοράει επίσης διπλοίδιο και επίβλημα. Στο υπόβαθρο στέκει ένα μικρό κοριτσάκι, φορώντας έναν χιτώνα. Κάτω από το κάθισμα της νεκρής, μια μικρή πέρδικα ραμφίζει το χώμα. 

Το επιτάφιο ανάγλυφο διακρίνεται για το πλούσιο της κόμμωσης, την έντεχνη πτύχωση των ενδυμάτων την έκφραση του προσώπου και την όλη ευγένεια των παραστάσεων. Πρόκειται για ένα από τα πιο καλλιτεχνικά επιτάφια ανάγλυφα της αττικής σμίλης. 

Η ζωηρές κινήσεις και η παραστατικότητα της θλίψης εξηγείται ίσως εκ τούτου, ότι η παρισταμένη νεκρή ήταν λεχώνα. 
 
## Ιστορική τοποθέτηση
Η στήλη χρονολογείται στο γ' τέταρτο 4ου αιώνα π.Χ.

## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Παρουσίαση της στήλης από το Υπουργείο Πολιτισμού 

Οδου Αθηνας
Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Αγία Παρασκευή Βοιωτίας

Η **Αγία Παρασκευή** είναι οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας.

## Γενικά στοιχεία
Η Αγία Παρασκευή είναι μικρό αγροτικό οικισμό που βρίσκεται στα δυτικά της Κωπαΐδας, κατά μήκος της παλιάς εθνικής οδού Αθήνας - Λαμίας σε υψόμετρο 140 μέτρα. Παράγει ελαιόλαδο. Παλαιά ονομασία του χωριού ήταν Αγόριανη και ακόμη παλαιότερα Σκεπαστή Βρύση. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 164 κάτοικοι.

Απέχει περίπου 13 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του Νομού, Λιβαδειά, και περίπου 120 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Καλύπτεται με υπεραστική συγκοινωνία (ΚΤΕΛ) προς την Αθήνα και προς την Λιβαδειά.

### Εκδηλώσεις
Κάθε χρόνο στις 21 Μαΐου, ήμερα εορτασμού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, γίνεται λιτανεία της εικόνας και διάφορες πολιτισμικές εκδηλώσεις. Στις 26 Ιουλίου ήμερα εορτασμού της Αγίας Παρασκευής γίνεται στην πλατεία του χωριού μουσική εκδήλωση με δημοτικά λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια που διοργανώνει ο Μορφωτικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αγίας Παρασκευής.

## Ιστορικά στοιχεία
Η Αγία Παρασκευή υπήρξε συνδεδεμένη διοικητικά με το γειτονικό της μεγαλύτερο χωρίο, την Κορώνεια. Στο διάστημα 1912-1998, ανήκε στην κοινότητα Κορώνειας, στην συνέχεια στον Δήμο Κορώνειας και από το 2010 στον Δήμο Λεβαδέων. Ο πληθυσμός της Αγίας Παρασκευής παρουσιάζει ελαφριά αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες.

Πορεία του πληθυσμού

Μετονομάστηκε επίσημα από Αγόριανη σε Αγία Παρασκευή το 1955

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Λεβαδέων
Παραλία Βοιωτίας

:*Για οικισμούς κ.λπ. με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: [[Παραλία (αποσαφήνιση)|Παραλία]].*

Η **Παραλία** ή **Παραλία Σαράντι** είναι χωριό του νομού Βοιωτίας του δήμου Θηβαίων, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται σε απόσταση 7 χιλιομέτρων μακριά από το χωριό Πρόδρομος και 50 χιλιόμετρα από τη Θήβα, στο χείλος ενός στενού όρμου, μπροστά από μία παραλία με λευκό βότσαλο. Ο οικισμός έχει 160 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Οι πρώτοι κάτοικοι του Σαραντίου ήταν Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Σαράντη

Κατηγορία:Χωριά του δήμου Θηβαίων
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Αλυκή Βοιωτίας

Η **Αλυκή** είναι χωριό του νομού Βοιωτίας που ανήκει στον δήμο Θηβαίων, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.

## Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός βρίσκεται νοτιοανατολικά της Λιβαδειάς στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου, κάτω από τις απόκρημνες πλαγιές του Κιθαιρώνα. Στη θέση της βρισκόταν η αρχαία πόλη Τίφα ή Σίφαι ενώ σύμφωνα με τον Παυσανία η αρχαία πόλη Κρεύση. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η Αλυκή έχει 279 κατοίκους.

## Διοίκηση
Η Αλυκή στο διάστημα 1912-1998 ανήκε διοικητικά στην κοινότητα Ξηρονομής της επαρχία Θηβών. Στο διάστημα 1999-2010 ανήκε στο Δήμο Θίσβης και από το 2011 συμπεριλαμβάνεται εντός των ορίων του διευρυμένου Δήμου Θηβαίων.

## Απογραφές Πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Χωριά του δήμου Θηβαίων
Ορυκτολογικό μουσείο Λαυρίου

right|thumb|250px|Το Ορυκτολογικό Μουσείο Λαυρίου

Το **ορυκτολογικό μουσείο Λαυρίου** είναι μουσείο στο οποίο εκτίθενται ορυκτά των μεταλλείων Λαυρίου και εξοπλισμός των μεταλλωρύχων που εργάστηκαν σε αυτά κατά το παρελθόν.

Δημιουργήθηκε το 1986 από την Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής (Ε.ΜΕ.Λ.), η οποία το αφιέρωσε στη μνήμη του Ανδρέα Κορδέλλα (1836 - 1909), μεταλλειολόγου γεννημένου στη Σμύρνη με σπουδές στο Φράιμπουρκ της Γερμανίας, οι εργασίες του οποίου οδήγησαν στην επαναδραστηριοποίηση της μεταλλευτικής δραστηριότητας στην περιοχή ύστερα από πολλούς αιώνες.

Για τη στέγασή του επιλέχθηκε το κτίσμα του θυρωρείου του συγκροτήματος του "μεταλλοπλυσίου". Το μεγαλύτερο μέρος των κτηριακών αυτών εγκαταστάσεων, δημιουργία του Γερμανού αρχιτέκτονα C. Luhrig, κατεδαφίστηκε το 1970 με εντολή του τότε δημάρχου (διορισμένου από τη χούντα), παρά την έντονη αντίθεση της Αρχαιολογικής υπηρεσίας για τη διατήρησή του, λόγω της μοναδικότητάς του. Το θυρωρείο, αν και σώθηκε από την κατεδάφιση, απέμεινε ένα ερείπιο, χωρίς στέγη, πατώματα, παράθυρα και πόρτες. Αυτό το μικρό κτήριο επιλέχθηκε από την Εταιρεία για να στεγάσει το μουσείο

Στις προθήκες του μουσείου εκτίθενται περίπου 550 (700 από τα 1500 που διαθέτει το μουσείο, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημ. "Τα Νέα") δείγματα ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου, ορισμένα από τα οποία ανευρίσκονται μόνον εκεί. Υπάρχουν δείγματα μεταλλουργικών και σχετικά κοινών ορυκτών (γαληνίτης, σφαλερίτης, αιματίτης, κερουσίτης κ.ά.) αλλά και ορυκτά πολύ περισσότερο σπάνια, χαρακτηριστικά για την περιοχή (type locality), όπως ο λαυριονίτης, ο σερπιερίτης, ο κτενασίτης, ο γεωργιαδεσίτης, ο θορικοσίτης, ο καμαριζαΐτης, ο ανναβεργίτης κ.ά  

Στα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνονται, επίσης, αργυρά νομίσματα του 4ου π.Χ. αιώνα, κατασκευασμένα από τον άργυρο των μεταλλείων, "χελώνες" μολύβδου από την αρχαιότητα έως τον περασμένο αιώνα και εργαλεία και εξοπλισμός των μεταλλωρύχων που εργάστηκαν εκεί.. 

**ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ**

Τετάρτη, Σάββατο, Κυριακή

10:00 - 12:00

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Ορυκτολογικό Μουσείο Λαυρίου (Mineralogical Museum of Lavrion)
*Ιστοσελίδα Ορυκτολογικού Μουσείου Λαυρίου

Κατηγορία:Ορυκτολογία
Κατηγορία:Γεωλογικά μουσεία στην Ελλάδα
Αλντάμπρα

Η **Αλντάμπρα** είναι η μεγαλύτερη κοραλιογενής ατόλη στον κόσμο, η οποία σχηματίζει την ομώνυμη συστάδα νησιών στον Ινδικό Ωκεανό. Ανήκει στις Σεϋχέλλες. Η Αλντάμπρα είναι ακατοίκητη και, λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης της, έχει διατηρηθεί ανέπαφη η μοναδική χλωρίδα και πανίδα της περιοχής. Αποτελεί από το 1982 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

## Ιστορία
thumb|left|300px|Γιγάντιες χελώνες στην Αλντάμπρα
Πορτογάλοι θαλασσοπόροι επισκέφτηκαν την Αλντάμπρα το 1511. Η ατόλη ήταν ήδη γνωστή στους Άραβες από τους οποίους πήρε και το όνομα της. Στα μέση του 18ου αιώνα, η Αλντάμπρα έγινε εξαρτημένη περιοχή της Γαλλικής αποικίας Ρεουνιόν, από την οποία στέλνονταν αποστολές για την αιχμαλώτιση των γιγαντιαίων χελωνών των νησιών.

Το 1810 μαζί με τον Μαυρίκιο, τη Ρεουνιόν, τις Σεϋχέλλες και άλλα νησιά, η Αλντάμπρα πέρασε στην εξουσία της Μεγάλης Βρετανίας. Μετά τη διάσκεψη της Βιέννης το 1815, η Ρεουνιόν επανήλθε στους Γάλλους, ενώ η Αλντάμπρα μαζί με τις υπόλοιπες Σεϋχέλλες ανήκε πλέον στον Μαυρίκιο. Οι προηγούμενοι κάτοικοι του νησιού ήταν από τις Σεϋχέλλες. Το 19ο αιώνα πολλοί από τους ναύτες που αποβιβάζονταν στην ατόλη προσπαθούσαν να κυνηγήσουν τις χελώνες για φαγητό. Το 1842 συγκεκριμένα, αναφέρεται πως πληρώματα δύο πλοίων κατόρθωσαν να μαζέψουν τουλάχιστον 1200 από αυτές. Στις αρχές του 20ου αιώνα οι χελώνες του νησιού είχαν σχεδόν αφανιστεί, και ένα πλήρωμα χρειαζόταν περίπου τρεις ημέρες για να βρει έστω και μία.

Η Αλντάμπρα υπήρξε μέρος του Βρετανικού Εδάφους Ινδικού Ωκεανού από το 1965 μέχρι το 1976, όταν οι Σεϋχέλλες έγιναν ανεξάρτητο κράτος και προσαρτήθηκαν σε αυτές. Τη δεκαετία του 1960, οι Βρετανοί προσφέρθηκαν να επιτρέψουν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να χρησιμοποιήσει το νησί ως στρατιωτική αεροπορική βάση. Όμως μετά από διεθνής κατακραυγή από οικολογικές οργανώσεις, το συγκεκριμένο σχέδιο εγκαταλείφτηκε, ενώ το φυσικό περιβάλλον του νησιού τέθηκε υπό πλήρη προστασία. Η Αλντάμπρα έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις 19 Νοεμβρίου του 1982, και διοικείται από την οργάνωση Seychelles Island Foundation που εδρεύει στη νήσο Μαέ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Κατηγορία:Γεωγραφία των Σεϋχελλών
Εξοχικό Κορώνης Μεσσηνίας

Το **Εξοχικό**, -γνωστό και ως **Γαλλέικα**-  είναι ημιορεινό χωριό σε υψόμετρο 209 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας και βρίσκεται νοτιοδυτικά, στο Νομό Μεσσηνίας. Απέχει 53 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Καλαμάτα, 17 από την Κορώνη και 7 χιλιόμετρα από το γνωστό τουριστικό θέρετρο Φοινικούντα. Επίσης απέχει 4 χιλιόμετρα από το Καπλάνι και 6,5 χιλιόμετρα από την Υάμεια.

## Ιστορικό
Οι πρώτοι κάτοικοι του Εξοχικού ήταν Αρκάδες προερχόμενοι από το Ροεινό Αρκαδίας, το οποίο βρίσκεται κοντά στα κεφαλοχώρια Αλωνίσταινα και Χρυσοβίτσι. Ασχολούνταν αποκλειστικά με την κτηνοτροφία και ο λόγος της καθόδου τους στη νότια Μεσσηνία ήταν η εξασφάλιση τροφής για τα αιγοπρόβατα τους. Αυτό γινόταν κατά τους χειμερινούς μήνες και για αρκετά χρόνια μέχρι που θα εγκατασταθούν μόνιμα στο χωριό. Είναι γνωστό ως ανεξάρτητο χωριό από το 1816, που κατά τον Γάλλο περιηγητή Φρανσουά Πουκεβίλ, είχε 12 οικογένειες.

Η αρχική ονομασία του χωριού ήταν **Βάλτσουκα**. Το 1889 προσαρτάται στο παλαιό Δήμο Κολωνίδων (ημερομηνία μεταβολής: 04/10/1889), ενώ το 1912 αποσπάται από το Δήμο Κολωνίδων και προσαρτάται στην Κοινότητα Καπλανίου  (ημερομηνία μεταβολής: 31/08/1912). Το 1913 το όνομα του οικισμού διορθώνεται σε **Βάλτουκα** (ημερομηνία μεταβολής: 0910/1913), αλλά αναφερόταν και ως **Βαλτούκα**, ενώ το 1956 θα μετονομαστεί σε **Εξοχικόν** (ημερομηνία μεταβολής: 0910/1913), που είναι και η επίσημη ονομασία του. Το 1997 ο οικισμός αποσπάται από την Κοινότητα Καπλανίου και προσαρτάται στο πρώην Δήμο Κορώνης (ημερομηνία μεταβολής: 04/12/1997), ενώ το 2010 ο οικισμός αποσπάται από το Δήμο Κορώνης και προσαρτάται στο Δήμο Πύλου - Νέστορος (ημερομηνία μεταβολής: 07/06/2010). Η ονομασία **Γαλλέικα**  έχει επικρατήσει λόγω του ότι οι κάτοικοι -σχεδόν στο σύνολο τους- φέρουν το επώνυμο Γάλλος. Λέγεται ότι είναι προσωνύμιο που «κόλλησαν» στους πρώτους κατοίκους από κάποια σχέση που πιθανότατα είχαν με τους Γάλλους στρατιώτες του στρατηγού Μαιζών (Μαιζώνος).

Το Εξοχικό έχει πληθυσμό 32 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καπλανίου, της Δημοτικής Ενότητας Κορώνης, του Δήμου Πύλου - Νέστορος, της Περιφέρειας Πελοποννήσου, όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ενώ κατά το παρελθόν και μέχρι το 2010, το Εξοχικό, με βάση το Σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στον πρώην Δήμο Κορώνης.

## Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 32 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως με παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες, την παραγωγή ελαιολάδου και σταφίδας.

## Δείτε επίσης
* Κορώνη
* Δήμος Πύλου - Νέστορος
* Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας
* Διοικητική διαίρεση νομού Μεσσηνίας
* πρώην Δήμος Κορώνης
*Κοινότητα Καπλανίου
*Δημοτική Ενότητα Κορώνης

## Χάρτης περιοχής


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Δήμος Πύλου - Νέστορος, από την ιστοσελίδα: www.pylos-nestor.gr του Δήμου Πύλου - Νέστορος.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Κατηγορία:Δήμος Κορώνης
Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Τσουκαλάδες Βοιωτίας

Οι ** Τσουκαλάδες** είναι χωριό του Δήμου Λεβαδέων της Βοιωτίας.

## Γενικά στοιχεία
Οι Τσουκαλάδες είναι χτισμένοι σε μικρό λεκανοπέδιο, οκτώ χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λιβαδειάς, κοντά στην Εθνική Οδό Λιβαδειάς - Δελφών. Το χωριό συνδέεται, επίσης, οδικώς με τον οικισμό Άγιο Βλάσιο.

Ο οικισμός ανέκαθεν βρισκόταν διοικητικά συνδεδεμένος με τη γειτονική Λιβαδειά. Το 1940 ο οικισμός προσωρινά καταργήθηκε και αναγνωρίστηκε επίσημα ξανά το 1961 Ο πληθυσμός του από τότε διατηρείται σχεδόν σταθερός, σημειώνοντας ελαφριά μείωση τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Ο Δήμος Λεβαδέων έχει εγκαταλείψει τον οικισμό στη μοίρα του.

## Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Τσουκαλάδων

Οι Τσουκαλάδες είχαν, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ο και 21ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής:

### Τσουκαλάδες Ν. Αττικής και Βοιωτίας

*ΦΕΚ 18Α - 18/10/1835 

Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Λεβαδέων

*ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 

Ο οικισμός καταργείται

### Τσουκαλάδες Ν. Αττικής και Βοιωτίας

* ΦΕΚ 244Α - 18/12/1920 

Αναγνώριση του οικισμού και προσάρτησή του στην κοινότητα Λεβαδείας

*ΦΕΚ 29Α-16/10/1940 

Ο οικισμός καταργείται

### Τσουκαλάδες Ν. Βοιωτίας

*ΦΕΚ 16Δ - 19/03/1961 

Αναγνώριση του οικισμού και προσάρτησή του στο δήμο Λεβαδέων

## Αθλητισμός
Παλαιότερα το χωριό είχε ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία πλέον έπαυσε να υφίσταται. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ήταν όταν νίκησε τον Εθνικό Αγίου Δημητρίου με 7-1 το 1997.

## Δημογραφικά στοιχεία

* Στον κατάλογο του 1835 ο πληθυσμός αφορά συνολικά τους: Τσουκαλάδες, Μακρύσι και Σκηνίτες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Λεβαδέων
Τσουκαλάδες

Με το όνομα **Τσουκαλάδες** αναφέρονται δύο οικισμοί της Ελλάδας:
*Τσουκαλάδες Βοιωτίας, χωριό του νομού Βοιωτίας του δήμου Λεβαδέων
*Τσουκαλάδες Λευκάδας, χωριό του νομού Λευκάδας του δήμου Λευκάδας

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άγιος Αθανάσιος Βοιωτίας

Με το όνομα **Άγιος Αθανάσιος** αναφέρονται δύο οικισμοί του νομού Βοιωτίας:
*Άγιος Αθανάσιος Κορώνειας Βοιωτίας
*Άγιος Αθανάσιος Κυριακίου

Κατηγορία:αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άγιος Αθανάσιος Κορώνειας Βοιωτίας

Ο **Άγιος Αθανάσιος** είναι χωριό του Νομού Βοιωτίας που βρίσκεται στην περιοχή του κάμπου της Κωπαΐδας. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Λεβαδέων. Βρίσκεται στα δυτικά της Κωπαΐδας, ανάμεσα στα μικρά χωριά Μαυρόγεια και Αλαλκομενές, δίπλα στο κανάλι που διοχετεύει το νερό του Κηφισού στην λίμνη Υλίκη. Έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011 83 κατοίκους. Το χωριό μέχρι το 1927 ονομαζόταν Καραχσίνι.

## Ιστορικά στοιχεία

Ο οικισμός ανήκε στην κοινότητα Υψηλάντη μέχρι το 1928. Το 1928 εντάχθηκε στην κοινότητα Αλαλκομενών οπού παρέμεινε μέχρι το 1998 με εξαίρεση την περίοδο 1946–47 που αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Από το 1999 ανήκει στον δήμο Κορώνειας και από το 2011 στον δήμο Λεβαδέων.

## Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Αγίου Αθανάσιου

### Κ. Βρασταμιτών Ν. Αττικής και Βοιωτίας
* ΦΕΚ 18/12/1920 

Αναγνώριση του οικισμού Καραχουσεΐν και προσάρτησή του στην κοινότητα Βρασταμιτών
* ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927  

Ο οικισμός Καραχουσεΐν της κοινότητας μετονομάζεται σε Άγιος Αθανάσιος

### Κ. Αλκομενών Ν. Αττικής και Βοιωτίας
* ΦΕΚ 60Α - 18/04/1928 

Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Αλκομεναί από την κοινότητα Βρασταμιτών και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας

Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από την κοινότητα Βρασταμιτών και προσαρτάται στην κοινότητα Αλκομενών

### Κ. Αλαλκομενών Ν. Αττικής και Βοιωτίας
* ΦΕΚ 16/10/1940 

Το όνομα της κοινότητας Αλκομεναί διορθώνεται σε κοινότητα Αλαλκομενών

### Κ. Αλαλκομενών Ν. Βοιωτίας
* ΦΕΚ 223Α - 26/07/1943 

Η κοινότητα αποσπάται από το νομό Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στο νομό Βοιωτίας

### Κ. Αγίου Αθανασίου Ν. Βοιωτίας
* ΦΕΚ 290Α - 26/09/1946  

Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Άγιος Αθανάσιος από την κοινότητα Αλαλκομενών και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας
* ΦΕΚ 164Α - 09/08/1947 

Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στην κοινότητα Αλαλκομενών
Η κοινότητα καταργείται
* ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997  

Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από την κοινότητα Αλαλκομενών και προσαρτάται στο δήμο Κορώνειας
* ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010  

Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από το δήμο Κορώνειας και προσαρτάται στο δήμο Λεβαδέων

## Δημογραφικά στοιχεία

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας
Κατηγορία:Δήμος Λεβαδέων
MiG

Η **Ρωσική Αεροπορική Επιχείρηση ΜιΓΚ** (Российская самолетостроительная корпорация «МиГ»), ή **RSK MiG**, είναι μια Ρωσική εταιρεία. Προηγουμένως γνωστή ως **Γραφείο Σχεδιασμού Μικογιάν και Γκούριεβιτς** (Микоян и Гуревич, МиГ), μετά απλώς ως **Μικογιάν**, είναι ένα γραφείο σχεδιασμού στρατιωτικών αεροσκαφών, που σχεδιάζει κυρίως μαχητικά αεροσκάφη. Η έδρα της είναι στη Μόσχα. Η εταιρία ξεκίνησε ως γραφείο σχεδιασμού της ΕΣΣΔ.
thumb|MiG-15
thumb|MiG-29
Με την ονομασία **MiG**, αναφέρεται και όλη η σειρά αεροσκαφών που παρήγαγε το γραφείο/εταιρία. 
Ο σειρά σχεδιάστηκε από τους Σοβιετικούς αεροναυπηγούς Ιβάνοβιτς '''Μι'''κογιάν και Μιχαήλ '''Γκ'''ιουρέβιτς απ΄ όπου, από τα αρχικά των ονομάτων τους, έλαβε και την ονομασία του **MiG**. Αρχικά ξεκίνησε ως ελικοφόρο για ρίψη τορπιλών, στη συνέχεια όμως εξελίχθηκε σε αεριωθούμενο με στροβιλοκινητήρα. Το πρώτο μοντέλο αυτού του τύπου φέρεται να κατασκευάστηκε το 1940. Ακολούθησαν νεότερα μοντέλα όπως αυτό του τύπου MiG-9 που έγινε γνωστό στη Δύση όταν Ρώσος πιλότος διέφυγε από τη χώρα του και προσγειώθηκε στη Σουηδία, λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη διάρκεια του λεγόμενου ψυχρού πολέμου. 

Το δε μοντέλο MiG-11 φέρεται να ήταν ήδη σε χρήση το 1947. Στη δεκαετία του 1950 φέρεται να κατασκευάστηκε το MiG-15. Αεροπλάνα αυτού του τύπου παραχώρησαν οι Ρώσοι στους Κινέζους και στους Κορεάτες κομμουνιστές όπου και έλαβαν μέρος στο Πόλεμο της Κορέας.

Από τότε η σειρά εξελίχθηκε με νεότερα ακόμα μοντέλα όπως τα MiG-17, MiG-19, MiG-21, MiG-23, MiG-25, MiG-27, MiG-29, MiG-31, MiG-33 και MiG-35, πολλά εκ των οποίων φέρονται και σε διάφορες παραλλαγές, ενώ το τελευταίο χαρακτηρίζεται πολλαπλών χρήσεων. Τα έσοδα της εταιρείας στη Ρωσία το 2018 ανήλθαν σε 1 δισεκατομμύριο ευρώ.

## Πηγές

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου", τομ.13ος, σελ.549

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών