Βάιλος του Τζέρσεϊ

Ο **Βάιλος του Τζέρσεϊ** (αγγλικά: *Bailiff of Jersey*, (γαλλικά: *Le Bailli de Jersey*) έχει αρκετούς ρόλους:
*Αρχιδικαστής
*Πρόεδρος της Βουλής του Τζέρσεϊ, εκτελών καθήκοντα προεδρεύοντος
*Πολιτικός ηγέτης του Βαϊλάτου (Bailiwick) του Τζέρσεϊ
*Φύλακας του Συντάγματος
*Πρόεδρος της Επιτροπής Αδειοδότησης, που ρυθμίζει τις πωλήσεις αλκοόλ
*Πρέπει να δίνει άδεια για ορισμένα είδη δημόσιας ψυχαγωγίας να πραγματοποιούνται

Η θέση του βάιλου δημιουργήθηκε λίγο μετά τη Συνθήκη των Παρισίων 1259, κατά την οποία ο βασιλιάς της Αγγλίας, Ερρίκος Γ΄, εγκατέλειψε κάθε αξίωση για το Δουκάτο της Νορμανδίας εκτός από τα Νησιά της Μάγχης. Το 1290 διορίστηκαν ξεχωριστοί βάιλοι για το Τζέρσεϊ και το Γκέρνζι.

## Ιστορία
Η θέση του βάιλου στο Νορμανδικό δίκαιο υπάρχει πριν από το διαχωρισμό της Νορμανδίας το 1204.

### Προέλευση
Όταν τα Νησιά της Μάγχης απέκτησαν αυτοδιοίκηση από τον βασιλιά Ιωάννη μετά το 1204, η νομοθετική εξουσία ανατέθηκε σε 12 δικαστές (jurats), τους δώδεκα «προύχοντες» του νησιού. Μαζί με τον βάιλο, σχημάτιζαν το Βασιλικό Δικαστήριο, το οποίο αποφάσιζε για όλες τις αστικές και ποινικές υποθέσεις (εκτός από την εσχάτη προδοσία).
Στα τέλη της δεκαετίας του 1270 το Τζέρσεϊ απέκτησε δικό του βάιλο (ο πρώτος καταγεγραμμένος κάτοχος της θέσης ήταν το 1277) και από τη δεκαετία του 1290 οι αρμοδιότητες του Βάιλου και του Φρουράρχου (Warden) διαχωρίστηκαν. Ο (Υπο-)Φρούραρχος ανέλαβε την ευθύνη για τη φορολογία και την άμυνα, ενώ ο Βάιλος έγινε υπεύθυνος για τη δικαιοσύνη. Παρότι αρχικά πιθανόν ήταν προσωρινή ρύθμιση από τον *Otto de Grandson*, αυτή έγινε μόνιμη και αποτέλεσε τη βάση για τον σύγχρονο διαχωρισμό του Στέμματος από τη δικαιοσύνη στο Τζέρσεϊ. Παράλληλα, μείωσε την εξουσία του Φρουράρχου σε σχέση με τον Βάιλο, ο οποίος είχε πολύ περισσότερη επαφή με την τοπική κοινότητα.
Το 1462 ο κατοχικός Γάλλος Κυβερνήτης Πιερ ντε Μπρεζέ εξέδωσε διατάγματα που περιγράφουν το ρόλο του Βάιλου και των Jurats. Είναι πιθανό ότι κατά τη διάρκεια αυτής της κατοχής ιδρύθηκε το σώμα των States στο νησί. Ο Κόμης Μολεβριέ, που είχε ηγηθεί της εισβολής στο νησί, διέταξε τη σύγκληση μιας *Assize* στο νησί. Ο Μολεβριέ επιβεβαίωσε τη θέση των υπαρχουσών θεσμών, αλλά δημιούργησε την απαίτηση τα μέλη των Jurats να επιλέγονται από βάιλους, Jurats, Rectors και κοντέμπλ. Ο παλαιότερος διατηρητέος νόμος των States χρονολογείται από το 1524.

### 17ος αιώνας
Ο Σερ Τζον Πέιτον (Κυβερνήτης 1603-1620) ήταν επίσης αντίθετος με τη δημοκρατία με τη μορφή των States και τις ελευθερίες των Δικαστηρίων στο Τζέρσεϊ. Το 1615, ο Ζαν Ερό διορίστηκε Βάιλος από τον Βασιλιά, αφού είχε υποσχεθεί τον ρόλο με το 1611. Ο Πέιτον αμφισβήτησε αυτόν τον διορισμό, υποστηρίζοντας ότι ήταν στη δικαιοδοσία του Κυβερνήτη να διορίσει τον Βάιλο. Ο Hérault υποστήριξε ότι ήταν δικαιοδοσία του Βασιλιά να διορίσει απευθείας τον Βάιλο. Μια Απόφαση του Συμβουλίου (Order in Council) (ημερομηνίας 9 Αυγούστου 1615) τάχθηκε υπέρ του Hérault. Ο Hérault το χρησιμοποίησε για να ισχυριστεί ότι ο Βάιλος ήταν ο πραγματικός επικεφαλής της κυβέρνησης και πήρε μέτρα για να επιβεβαιώσει την προτεραιότητα του Βάιλου έναντι του Κυβερνήτη: διέταξε το όνομά του να τοποθετηθεί πριν από αυτό του Κυβερνήτη στις εκκλησιαστικές προσευχές και ήταν ο πρώτος Βάιλος που φορούσε κόκκινες ρόμπες (στο στυλ των αγγλικών δικαστών). Για να στηρίξει τους ισχυρισμούς του, ανέφερε ότι στην νορμανδική διοικητική παράδοση, οι βάιλοι "δεν είχαν κανέναν πάνω τους εκτός από τον Δούκα". Παρότι το Βασιλικό Ιδιωτικό Συμβούλιο δεν συμφώνησε με την ακραία θέση του Hérault για την προτεραιότητα του Βάιλου, στις 18 Φεβρουαρίου 1617 δήλωσε ότι η "ευθύνη των στρατιωτικών δυνάμεων ανήκει ολοκληρωτικά στον Κυβερνήτη, και η φροντίδα της δικαιοσύνης και των πολιτικών υποθέσεων στον Βάιλο." Αυτό εξασφάλισε στον Βάιλο προτεραιότητα έναντι του Κυβερνήτη σε θέματα δικαιοσύνης και πολιτικών υποθέσεων.

### 18ος αιώνας
Μετά την Επανάσταση του Τζέρσεϊ ή τα Επεισόδια του Καλαμποκιού το 1769, ο Κώδικας Νόμων του 1771 επιβεβαίωσε ότι νέοι νόμοι του Τζέρσεϊ δεν μπορούσαν να υιοθετηθούν χωρίς την έγκριση της συνέλευσης των States και απαιτούσαν την έγκριση του Ιδιωτικού Βασιλικού Συμβουλίου (Privy Council). Από τότε και μετά, ο Βάιλος ήταν η κύρια εξουσία στο Τζέρσεϊ ως πρόεδρος των States, παρά ως πρόεδρος του Βασιλικού Δικαστηρίου.

Το κόμμα των *Charlots* (συντηρητικοί υποστηρικτές του Λεμπριέρ που ισχυρίζονταν ότι τα States δεν μπορούσαν να περάσουν νομοθεσία χωρίς τη συμφωνία του Βασιλικού Δικαστηρίου) αντιμετωπίστηκε στις εκλογές από τους *Magots*, και μέχρι το 1790 οι προοδευτικοί *Magots* είχαν πλειοψηφίες τόσο στο Βασιλικό Δικαστήριο όσο και στα States.

Έως το 1750 η θέση του Βάιλου είχε ουσιαστικά γίνει κληρονομική στην Οικογένεια Ντε Κάρτερετ για 166 χρόνια. Οι απουσίες των ντε Κάρτερετ  και όλων των άλλων υψηλών αξιωματούχων άφησαν τον Σαρλ Λεμπιέρ, τον αναπληρωτή βάιλο, να έχει ουσιαστικό πλήρη έλεγχο του νησιού. Ο Λεμπιέρ ήταν παρλαμενταριστής (κοινοβουλευτικός), αλλά από χαρακτήρα ήταν αυταρχικός. Η οικογένειά του είχε σημαντική δύναμη με αρκετές υψηλές θέσεις στο νησί και εξέδιδε διατάγματα και κατέπνιγε τις διαμαρτυρίες μέσω του δικαστηρίου του.:195

Το 1786 ο Βάιλος απέκτησε την εξουσία να συγκαλεί τα States (εκτός από τον Κυβερνήτη και τους Jurats).

### 19ος αιώνας
Το 1826 η μακρά διαδοχή απόντων βαΐλων έλαβε τέλος με τον διορισμό του Τόμας Λε Μπρετόν του πρεσβύτερου (Βάιλος το 1826–1831). Ήταν ο πρώτος βάιλος εδώ και 120 χρόνια που ζούσε στο Τζέρσεϊ και κατηγορήθηκε για οκνηρία.

Όταν ήταν βάιλος ο Τζον Χάμοντ (1858–1880) ο ρόλος καθιερώθηκε ως πολιτικά αμερόληπτος, αν και πατερναλιστικός. Η εισαγωγή των αντιπροσώπων (deputies) στα States το 1857 πρόσθεσε στο δημοκρατικό βάρος της νομοθετικής συνέλευσης, αλλά ο Βάιλος εξακολουθούσε να καθοδηγεί την κυβέρνηση του βαϊλάτου.

Τα States συνέχισαν να χρησιμοποιούν το Βασιλικό Δικαστήριο ως αίθουσα συνεδριάσεων μέχρι την κατασκευή ειδικής αίθουσας των States σε γειτονικό χώρο το 1887.

Το 1899 ο Βάιλος άρχισε να λαμβάνει ετήσιο μισθό 1.200 £, αντικαθιστώντας το προηγούμενο σύστημα χρηματοδότησης μέσω τελών δικαστηρίου. Το κόστος αυτού του μισθού καλύφθηκε από κοινού από τα States και το Στέμμα.

### 20ός αιώνας
Παρότι η ανάγκη για συγκεντρωμένη διοίκηση κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής 1940-1945 έκανε τον βάιλο καθοριστική μορφή στις συνθήκες προσπάθειας διατήρησης της ζωής του βαϊλάτου, οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις του 1948 που απέσυραν τους Jurats από τα States, αντικαθιστώντας τους με γερουσιαστές, διαχώρισαν πιο σαφώς τη νομοθετική και δικαστική εξουσία. Η πολιτική ηγεσία πλέον ανήκε πιο καθαρά στους γερουσιαστές ως καθαρά πολιτικά ανώτερα εκλεγμένα στελέχη. Οι μεταρρυθμίσεις όρισαν ότι ο Βάιλος θα είναι ο κριτής του νόμου, ενώ οι *Jurats* οι "κριτές των γεγονότων".

Ο Νόμος των States of Jersey του 2005 αφαίρεσε το δικαίωμα ψήφου του Βάιλου σε περίπτωση ισοψηφίας στη συνέλευση των States, καθώς και την εξουσία της αντίθετης ψήφου. Ο νόμος του 2005 εισήγαγε επίσης ένα υπουργικό σύστημα κυβέρνησης υπό έναν επικεφαλής υπουργό, το οποίο απομάκρυνε περαιτέρω τον Βάιλο από την εμπλοκή στη λήψη εκτελεστικών αποφάσεων.

## Κατάλογος βάιλων του Τζέρσεϊ
Η λίστα των βάιλων μπορεί να ανιχνευτεί με αξιοπιστία μόνο από τον διορισμό του Φιλίπ Λ' Εβέκ το 1277, αν και αναφέρονται και παλαιότεροι βάιλοι και το αξίωμα ίσως χρονολογείται πριν από το 1204.

### 14ος αιώνας
* Ζαν ντε Κάρτερετ 1302
* Φιλίπ Λεβέσκ 1309
* Κόλιν Χαστέιν 1315
* Ενρίκ ντε Σεντ Μαρτέν 1318
* Γκιγιώμ Λονγινιούρ (περίπου) 1324
* Ενρίκ ντε Σεντ Μαρτέν (περίπου) 1324
* Πιερ Υγκούν (Ύγκο) (περίπου) 1324
* Λούκας ντε Εσπιάρντ (περίπου) 1324
* Πιερ ντε λα Αγιέ (περίπου) 1324
* Φιλίπ ντε Βινσελέις (περίπου) 1324
* Νικολά (ή Κόλιν) Χαστέιν (περίπου) 1332
* Φιλίπ ντε Βινσελέις (περίπου) 1332
* Μάθιου Λε Λορέουρ (περίπου) 1332
* Πιερ ντε λα Αγιέ (περίπου) 1332
* Γκιγιώμ Μπρασντεφέρ (περίπου) 1332
* Γκιγιέ Χαστέιν (ή Χέιστινγκς) 1348
* Ρότζερ ντε Πάουντερχαμ 1351
* Γκιγιέ Χαστέιν (ή Χέιστινγκς) 1352
* Τζον Κόκερελς 1356
* Ραούλ Λεμπριέρ 1362–1364
* Ρίτσαρντ ντε Σεντ Μαρτέν 1367–1368
* Ρίτσαρντ λε Πετί 1368–1369
* Ρίτσαρντ ντε Σεντ Μαρτέν 1370
* Ρίτσαρντ λε Πετί 1371
* Ρίτσαρντ ντε Σεντ Μαρτέν 1372–1374
* Τόμας Μπρασντεφέρ 1378–1391
* Τζέφρι Μπρασντεφέρ 1396–1401

### 15ος αιώνας
* Κόλιν λε Πετί 1402–1403
* Γκιγιώμ ντε Λέις 1405–1406
* Τόμας Ντάνιελ 1406–1425
* Ζαν Μπερνάρ 1432, 1436–1444
* Ζαν Λεμπριέρ 1434–1438
* Τόμας ντε λα Κουρ 1435
* Ζαν Παιν 1444, 1446
* Ρεγκνόλντ ντε Κάρτερετ 1446–1451
* Ζαν Πουαντνέτρ 1452–1453
* Νικολά Μορέν 1459–1468
* Ζαν Πουαντνέτρ 1468–1477
* Γκιγιώμ Χάρμπι 1479–1481, 1484–1485
* Κλεμέν Λε Αρντί 1486–1493
* Ζαν Νικόλ 1494
* Τόμας Λεμπριέρ 1495–1513, 1415?

### 16ος αιώνας
* Ελιέ ντε Κάρτερετ 1513–1515
* Ελιέ ντε Κάρτερετ 1516–1523
* Ελιέ ντε Κάρτερετ 1529–1560
* Όστες Νικόλ 1561–1564
* Τζον Ντιουμαρέκ 1566–1583
* Τζορτζ Πωλέ 1583–1586
* Τζον Ντιουμαρέκ 1586–1587
* Τζορτζ Πωλέ 1587–1591
* Τζον Ντιουμαρέκ 1591–1594
* Τζορτζ Πωλέ 1594–1614

### 17ος αιώνας
* Ζαν Ερό 1614–1621
* Ουίλιαμ Πάρκχαρστ 1622–1624
* Ζαν Ερό 1624–1626
* Φιλίπ ντε Κάρτερετ 1627–1643
* Μισέλ Λεμπριέρ 1643
* Σερ Τζορτζ ντε Κάρτερετ, 1ος βαρώνος 1643–1651
* Μισέλ Λεμπριέρ 1651–1660
* Σερ Τζορτζ ντε Κάρτερετ, 1ος βαρώνος 1660–1661
* Σερ Φιλίπ ντε Κάρτερετ, 1ος βαρώνος 1661–1662
* Φιλίπ ντε Κάρτερετ 1662–1665
* Εδουάρδος ντε Κάρτερετ 1665–1682
* Σερ Φιλίπ ντε Κάρτερετ, 2ος βαρώνος 1682–1693
* Εδουάρδος ντε Κάρτερετ 1694–1703

### 18ος αιώνας
* Σερ Τσαρλς ντε Κάρτερετ, 3ος Βαρονέτος, 1703–1715
* Τζον Κάρτερετ, 2ος Κόμης του Γκράνβιλ 1715–1763
* Ρόμπερτ Κάρτερετ, 3ος Κόμης του Γκράνβιλ 1763–1776
* Χένρι Φρέντρικ, Λόρδος Κάρτερετ 1776–1826

### 19ος αιώνας
* Τόμας Λε Μπρετόν 1826–1831
* Ζαν Ντε Βεγ 1831–1848
* Τόμας Λε Μπρετόν 1848–1857
* Τζιν Χάμοντ 1858–1880
* Σερ Ρόμπερτ Πίπον Μάρετ 1880–1884
* Τζορτζ Κλέμεντ Μπέρτραμ 1884–1898
* Έντουαρντ Τσαρλς Μάλετ ντε Κάρτερετ 1898
* Ουίλιαμ Βενάμπλς Βέρνον 1899–1931

### 20ος αιώνας

### 21ος αιώνας

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τζέρσεϊ