Δροσερό Πέλλας

Το **Δροσερό** είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή ενότητα Πέλλας. 

## Τοπωνύμιο
Το χωριό ονομάστηκε επίσημα Δροσερόν στις 30-8-1927, με το ΦΕΚ 179Α. Λέγεται ότι το όνομα δόθηκε επειδή στην πλατεία του χωριού στάθμευαν κουρασμένοι ταξιδιώτες, οι οποίοι εξυμνούσαν τον δροσερό αέρα που φυσούσε εκεί. Επί Τουρκοκρατίας ονομαζόταν *Ασάρ Βέη*, που θα πει «Η κρεμάλα του Μπέη», λόγω της αιματηρής σκληρότητας του τοπικού Μπέη, του οποίου το κονάκι βρισκόταν στην ανατολική πλευρά του χωριού. 

## Γεωγραφία - Πληθυσμός
Το Δροσερό βρίσκεται στη βόρεια άκρη της πεδιάδας Θεσσαλονίκης-Γιαννιτσών, νότια του όρους Πάικο, σε υψόμετρο 15 μέτρων ενώ απέχει περίπου 18 χλμ. Δ-ΒΔ από τα Γιαννιτσά (έδρα του δήμου) και 67 χλμ. Δ-ΒΔ από την Θεσσαλονίκη. Έχει υψόμετρο 20 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας.

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί την κοινότητα Δροσερού η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεγάλου Αλεξάνδρου του Δήμου Πέλλας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 457 κάτοικοι.

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

## Ιστορία
Το Δροσερό, χτισμένο στις παρυφές του Πάικου, θεωρείται ένα από τα παλαιότερα χωριά της ευρύτερης περιοχής. Στα Οθωμανικά χρόνια είχε μικτό πληθυσμό - χριστιανικό και μουσουλμανικό. Μάλιστα στη τοποθεσία του σημερινού δημοτικού σχολείου υπήρχε τουρκικό νεκροταφείο και ιερό τέμενος. Στο χωριό λειτουργούσε ελληνικό σχολείο, το οποίο όμως έκλεισε από τους Τούρκους. Το Δροσερό συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα, όπου διακρίθηκαν οι Ιωάννης και Κωνταντίνος Γραμματίκας, ο πρόκριτος του χωριού Δημήτριος Καραντώνης και ο Αντώνης Παπαπέτρου. Απελευθερώθηκε και εντάχθηκε στο Βασίλειο της Ελλάδας το 1912 με την μάχη των Γιαννιτσών.

Αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην κοινότητα Γυψόβου (Γυψοχωρίου) με την ονομασία από τα Οθωμανικά χρόνια. Το 1922 με το ΦΕΚ 19Α - 11/02/1922 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 πήρε τη σημερινή του ονομασία. 

Το χωριό κατοικούνταν εξ ολοκλήρου από γηγενή πληθυσμό μέχρι το 1923, όπου με την Συνθήκη της Λωζάνης κατέφθασαν Μικρασιάτες πρόσφυγες από τα χωριά Ταϊφίρι της Ανατολικής Θράκης και Ηράκλειο της Νικομήδειας, ενώ το 1925 εγκαταστάθηκαν Βλάχοι. Τα χρόνια του Εμφυλίου σημάδεψαν το Δροσερό: τον Φεβρουάριο του 1946 οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να το εγκαταλείψουν και να εγκατασταθούν στα Γιαννιτσά και τα περίχωρα. Στις 3 Ιουλίου 1947 το χωριό κάηκε ολόκληρο· σώθηκαν μόνο δέκα σπίτια και η εκκλησία. Οι κάτοικοι επέστρεψαν το 1950 και το ξαναέχτισαν. 

## Αξιοθέατα & Πολιτισμός
Βασικά αξιοθέατα του Δροσερού αποτελούν ο μεταβυζαντινός Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (1863) και ο κεντρικός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (1966). Από το 1912 λειτουργούν αστυνομικός σταθμός (σήμερα ανενεργός), ιατρείο και δημοτικό σχολείο. Στην αριστερή είσοδο του χωριού υπάρχουν οι εγκαταστάσεις του Αγροτικού Συνεταιρισμού Δροσερού, του δυναμικότερου συνεταιρισμού του Δήμου. Σε απόσταση 100 μ. μέσα σε ένα μεγάλο οικόπεδο απαντάται το διώροφο δημοτικό κτίριο, όπου στεγάζεται το νηπιαγωγείο. Η πλατεία αποτελείται από συγκεντρωμένα καφενεία και τις εγκαταστάσεις των υπολοίπων υπηρεσιών. Στο διώροφο κτίριο της κοινότητας στεγάζεται το ιατρείο και το κτηνιατρείο. Στον ίδιο αύλιο χώρο βρίσκονται το δημοτικό σχολείο και το κτίριο που στεγάζει τον Πολιτιστικό Σύλλογο Δροσερού «Φίλιππος». Στο κέντρο της κοινότητας έχει ανεγερθεί Μνημείο Ηρώων από όλους τους αγώνες του Έθνους. Στην δεξιά είσοδο του χωριού και σε απόσταση 200 μ. βρίσκεται το γήπεδο της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας «Μέγας Αλέξανδρος». 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Πέλλας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Πέλλας