open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σίγκουρντ Μάρκουσφοστρε

Ο **Σίγκουρντ Σίγκουρντσον υιοθετημένος από τον Μάρκους**, νορβηγ.: *Sigurd Sigurdsson Markusfostre*, (π. 1155 – 29 Σεπτεμβρίου 1163) ήταν διεκδικητής και αντίπαλος βασιλιάς κατά την εποχή του εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία. 

## Βιογραφία
Ο Σίγκουρντ Σίγκουρντσον φέρεται να ήταν νόθος γιος του βασιλιά Σίγκουρντ Β' της Νορβηγίας. Πρέπει να γεννήθηκε λίγο πριν το 1155, όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε σε μάχη μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του, βασιλιά Ινγκε Α' της Νορβηγίας. Ο Σίγκουρντ ανατράφηκε από τον Markus του Σκογκ στο Ρίνγκσακερ, προφανώς στο Χέντμαρκ, λόγω του οποίου το παρωνύμιό του ήταν *Markusfostered*. 

Όταν ο βασιλιάς Χάακον Β΄ της Νορβηγίας απεβίωσε το 1162, οι υποστηρικτές του ονόμασαν τον ετεροθαλή αδελφό του Σίγκουρντ, υποψήφιο για βασιλιά. Ωστόσο, ο Σίγκουρντ δεν κατάφερε ποτέ να κερδίσει ευρεία αναγνώριση ή υποστήριξη. Το 1163 ο Σίγκουρντ και ο θετός πατέρας του συνελήφθησαν από τους υποστηρικτές του γιάρλ Έρλινγκ Σκάκε και του Mάγκνους Ε΄ της Νορβηγίας, που τους σκότωσαν στο Μπέργκεν στις 29 Σεπτεμβρίου 1163.

Ο Άισταϊν Mάυλα, γιος του βασιλιά Άισταϊν της Νορβηγίας, έγινε ο διάδοχός του ως υποψήφιος βασιλιάς από τη μερίδα  Μπίρκεμπαϊνερ. Οι Μπίρκεμπάινερ σχηματίστηκαν το 1174 γύρω από τον Άισταϊν Μάυλα, ο οποίος ανακηρύχθηκε βασιλιάς στο Έρετινγκετ στη Συνέλευση (Thing) στις εκβολές του ποταμού Nίντεβλα στο Τρόντχαϊμ το 1176. 

## Ιστορικό πλαίσιο
Η εποχή του εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία επεκτάθηκε σε μία περίοδο 110 ετών. Ξεκίνησε με το τέλος του βασιλιά Σίγκουρντ Α΄ της Νορβηγίας το 1130 και τελείωσε με το τέλος του δούκα Σκούλε Μπάαρντσον το 1240. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υπήρξαν πολλές αλληλένδετες συγκρούσεις ποικίλης κλίμακας και έντασης. Το υπόβαθρο γι' αυτές τις συγκρούσεις ήταν οι ασαφείς νορβηγικοί νόμοι διαδοχής, οι κοινωνικές συνθήκες και ο αγώνας μεταξύ Εκκλησίας και βασιλιά. Υπήρχαν τότε δύο κύριες μερίδες, αρχικά γνωστά με διαφορετικά ονόματα ή καθόλου ονόματα, αλλά τελικά συμπυκνώθηκαν στις μερίδες των Μπάγκλερ και Μπίρκεμπαϊνερ. Το πρόσωπο συγκέντρωσης ήταν συνήθως ένας βασιλικός γιος, ο οποίος είχε συσταθεί ως επικεφαλής της εν λόγω μερίδας, για να αντιταχθεί στην εξουσία του βασιλιά από την αντίπαλη παράταξη.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

## Άλλες πηγές
* Eiricksson, Leifur *The Saga of the People of Laxardal and Bolli Bollason's Tale* (Penguin Publishing, 2009)

Κατηγορία:Οίκος του Γκίλλε
Φρίνκο

Το **Φρίνκο** (ιταλικά: *Frinco*) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης

Το **Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης** (οθωμανικά τουρκικά: ) ήταν οθωμανική επαρχία δεύτερου επιπέδου (*[[σαντζάκι]]*), η οποία περιελάμβανε τα περίχωρα της πόλης της Θεσσαλονίκης (τουρκικά: *Selanik*) και τη χερσόνησο της Χαλκιδικής.

## Ιστορία
[μικρογραφία| Οθωμανικός χάρτης του [Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης|Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης του 1907, συμπεριλαμβανομένου του Σαντζακιού της Θεσσαλονίκης στα αριστερά]]
Μετά την τελική κατάκτησή της από τη Δημοκρατία της Βενετίας, η Θεσσαλονίκη έγινε κέντρο *[[Σαντζάκι|σαντζακιών]]* στο Εγιαλέτι της Ρούμελης, περιλαμβάνοντας την κεντρική Μακεδονία μεταξύ των ποταμών Αξιού και Αλιάκμονα, καθώς και τη χερσόνησο της Χαλκιδικής.

### Διοικητική διαίρεση
Μέχρι το 1846, ως μέρος των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ, η Θεσσαλονίκη έγινε το κέντρο ενός ξεχωριστού εγιαλετίου (Εγιαλέτι της Θεσσαλονίκης, μετά το 1867 Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης) και ως εκ τούτου το σαντζάκι έγινε το *[[Πασάς|πασά]]-σαντζάκι* της νέας επαρχίας.

Το 1912, το σαντζάκι περιλάμβανε τις ακόλουθες συνοικίες (*[[καζάς]]*):
* Κάζας της Σελάνικ (Θεσσαλονίκη): Αϊβάτοβο, Κουλάκια, Κουφάλογο, Μπάνια, Ζαμπάτ
* Κάζας της Κεσέντιρε (Χαλκιδική): Ιερισσός, Βάβδος, Γαλάτιστα, Κασσάνδρα, Λερήγκοβο, Λιβάδια, Πολύγυρος, Ορμύλια, Ράβνα, Ραβενίκια, Σιθωνία
* Κάζας της Καραφέργε (Βέροια): Νέγκουσκα, Γκόρνο Σέλι, Ντόλνο Σέλι, Ρουμλούκι
* Κάζας της Γενίτσε Βαρντάρ (Γιαννιτσά): Γκουμέντζα, Κρίβα, Καλίνιτσα, Ποστόλ
* Κάζας της Βόντινα (Έδεσσα): Βερτεκόπ, Όσλοβο, Όστροβο, Ποτ, Τέοβο
* Κάζας της Λανγκαζά (Λαγκαδάς): Βύσοκα, Ζαγκλιβέρι, Μπέροβο, Νεγκόβιανη, Ξλέλε,Ράβνα, Σοχός
* Κάζας της Γκεβγκελού (Γευγελή): Βογδάντσα, Μποϊμίτσα, Λιβαδίτσα, Λίμνιτσα, Μάγια Δαρ, Μάτσκοβο, Όσσιανη, Σταγιάκοβο, Τούσιανη
* Κάζας της Χισάρ (Νέο Γυναικόκαστρο): Αβράτ, Μόραρτσι, Ντόλνι Τοντοράκ
* Κάζας της Τόιραν (Δοϊράνη): Βαλάντοβο, Πλάβιτσε
* Κάζας της Ουστρούμτζα (Στρώμνιτσα): Βελιούσα, Μολοστίνοβο, Μακρίεβο, Νόβο Σέλο, Σλιβοβίτσα
* Κάζας της Τίκος/Καβαντάρ (Καβάνταρτσι): Δρένοβο, Νεγκότινο
* Κάζας της Κατερίν (Κατερίνη): Αιγίνιο, Κολινδρός, Βρωμερή, Πλαταμώνας
* Κάζας της Αϊναρόζ (Άγιο Όρος): Αμμουλιανή, Καρυές, Μονή Χιλιανδαρίου
* Κάζας της Καράαγκααμπαντ. 

Το μεγαλύτερο μέρος του σαντζακιού καταλήφθηκε από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1912, κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ενώ τα βόρεια τμήματα περιήλθαν στη Σερβία και τώρα αποτελούν μέρος της Βόρειας Μακεδονίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τουρκοκρατία
Κατηγορία:Οθωμανική Μακεδονία
Κατηγορία:Οθωμανική Θεσσαλονίκη
Κατηγορία:Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Ελλάδας
Θεσσαλονικης
Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Πιέτρο Ακκόλτι

Ο **Πιέτρο Ακκόλτι** (, 15 Μαρτίου 1455 – 11 Δεκεμβρίου 1532), γνωστός ως «καρδινάλιος της Ανκόνας», ήταν Ιταλός ρωμαιοκαθολικός καρδινάλιος και δικαστής της Ρωμαϊκής Ρότας.

## Βίος
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία στις 15 Μαρτίου 1455, γιος του διάσημου νομικού Μπενεντέτο Ακκόλτι του Πρεσβύτερου και της συζύγου του Λάουρα Φεντερίγκι. Σπούδασε νομικά στην Πίζα. Το 1481, λόγω της επιρροής του θείου του, Φραντσέσκο Ακκόλτι, καθηγητή δικαίου, ο Πιέτρο διορίστηκε υφηγητής εκκλησιαστικού δικαίου. Μετακόμισε στη Ρώμη κάποια στιγμή μετά το 1485 και διορίστηκε ακροατής της Ρωμαϊκής Ρότας, δηλαδή δικαστής που εξετάζει υποθέσεις.

Το 1500 έγινε κοσμήτορας της Ρότας. Έγινε επίσκοπος της Ανκόνας το 1505, αλλά συνέχισε να συμμετέχει στη Ρότα. Σε μια σύνοδο στις 10 Μαρτίου 1511, ο Πάπας Ιούλιος Β΄ τον ονόμασε καρδινάλιο-ιερέα με τον τίτλο του Αγίου Ευσεβίου. Την ίδια χρονιά, του δόθηκε η διοίκηση των επισκοπών του Κάδιθ και του Μαϊζέε. Σε αυτές προστέθηκαν οι επισκοπές του Αράς το 1518 και της Ανκόνας το 1523. Είχε επίσης, ως καρδινάλιος-επίσκοπος, από τις 18 Δεκεμβρίου 1523, τις προαστιακές επισκοπές του Αλμπάνο (μέχρι τις 20 Μαΐου 1524), της Παλεστρίνα (20 Μαΐου - 15 Ιουνίου 1524), και, τέλος, της Σαμπίνα (από 15 Ιουνίου).

Υπήρξε συντομογράφος υπό τον Πάπα Λέοντα Ι΄ και με αυτή την ιδιότητα συνέταξε το 1520 τη βούλα κατά του Μαρτίνου Λούθηρου.

Κατά τη διάρκεια του παπικού κονκλάβιου του 1521-1522 που ακολούθησε το θάνατο του Λέοντα, ο καρδινάλιος Ακκόλτι ήταν ένας από τους υποψήφιους για τη θέση του Πάπα που αντιτάχθηκαν στον Αυτοκράτορα, λαμβάνοντας πέντε ψήφους στην πρώτη ψηφοφορία. Αυτό προκάλεσε τη σάτιρα εκ μέρους του Πιέτρο Αρετίνο, του οποίου ο προστάτης, καρδινάλιος Ιούλιος των Μεδίκων, ήταν επίσης υποψήφιος. Ο Αρετίνο διακωμώδησε τα όχι πάντα άψογα ήθη του καρδινάλιου Ακκόλτι και το γεγονός ότι φημολογείται ότι είχε τρία εξώγαμα τέκνα. Ο Ματσουκέλι λέει ότι ο Ακκόλτι είχε μια κόρη, την Κατερίνα, η οποία πήρε το πέπλο- έναν γιο, τον Αδριανό, ζωντανό το 1521, και έναν γιο, τον Μπενεντέτο, ο οποίος υποτίθεται ότι απαγχονίστηκε στη Ρώμη το 1564, επειδή συμμετείχε σε συνωμοσία εναντίον του Πάπα Πίου Ε΄ Ωστόσο, ο τελευταίος ήταν μάλλον ο γιος του ανιψιού του Μπενεντέτο.

Το 1524 έγινε αρχιεπίσκοπος της Ραβέννας (1524) από τον Πάπα Κλήμη Ζ΄.

Ο Ακκόλτι συμμετείχε ενεργά στα κυριότερα πολιτικά και εκκλησιαστικά γεγονότα της εποχής του. Ο Γάλλος καγκελάριος Αντουάν Ντυπρά, θεωρούσε τον Ακκόλτι το πιο καλλιεργημένο και μορφωμένο μέλος του κολεγίου των καρδιναλίων. Ο Ακκόλτι πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου 1532 στη Ρώμη και ετάφη στην εκκλησία της Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο, χωρίς επιγραφή.

## Παραπομπές


## Πηγές
* WW (1842), "Accolti, Pietro", στο:  
* 

Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Κατηγορία:Ιταλοί κληρικοί
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πάλης στην άμμο

Το **πανελλήνιο πρωτάθλημα πάλης στην άμμο** (beach wrestling) διεξάγεται καθε χρόνο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες υπό την ΕΛΟΠ.

## Ιστορικό
Το άθλημα της πάλης στην άμμο πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα το 2006 στην παραλία της Κατερίνης, ο τόπος όπου διεξάγονται μόνιμα τα πανελλήνια πρωταθλήματα μέχρι σήμερα. 

Το 2011 το πρωτάθλημα διοργανώνεται για πρώτη φορά υπό την ομοσπονδία πάλης, η οποία θα καταφέρει να πετύχει το 2013 την αναγνώριση του σπορ από την ΓΓΑ.

Στα πλαίσια του πανελληνίου πρωταθλήματος διεξάγονται αγώνες για τις ηλικιακές κατηγορίες ανδρών-γυναικών, εφήβων-νεανίδων, παιδων-κορασίδων και παμπαίδων-παγκορασίδων.

## Διοργανώσεις

## Παραπομπές


## Πηγές
*Ελληνική Ομοσπονδία Πάλης
*Ιστότοπος palema.gr 

Πάλη στην άμμο
Μπαζαλούτσο

Το **Μπαζαλούτσο** (ιταλικά: *Basaluzzo*) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Άκκουι Τέρμε

Το **Άκκουι Τέρμε** (, ) είναι πόλη και δήμος  στην επαρχία της Αλεσσάντρια του Πεδεμοντίου στην βόρεια Ιταλία. Βρίσκεται περίπου 35 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά της Αλεσσάντρια. Επίσης είναι μία από τις κυριότερες οινοπαραγωγές κοινότητες του ιταλικού κρασιού *Brachetto d'Acqui*.

Οι θερμές θειούχες πηγές της πόλης είναι διάσημες από την ρωμαϊκή περίοδο που η πόλη ονομάζονταν *Aquae Statiellae*. Τα αρχαία λουτρά της αναφέρει ο Παύλος ο Διάκονος καθώς και ο χρονογράφος Λιουτπράνδος της Κρεμόνας. Το 1870 ο αρχιτέκτονας Τζιοβάνι Τσερούτι (Giovanni Ceruti) σχεδίασε ένα μικρό περίπτερο, γνωστό ως *La Bollente*, για το σημείο στο κέντρο της πόλης όπου τα νερά αναβλύζουν με θερμοκρασία 75 °C.

## Ιστορία
Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, η περιοχή συνδεόταν οδικώς με την *Alba Pompeia*, την σημερινή πόλη Άλμπα, καθώς και την *Augusta Taurinorum* (Τορίνο) και κατοικείτο από Κέλτο-Λιγυριανή φυλή (*Statiellae*). Η περιοχή τέθηκε υπό ρωμαϊκή κυριαρχία το 173 π.Χ., όταν επιτέθηκαν στο κύριο κέντρο τους το *Carystum* λεγεώνες με επικεφαλής τον ύπατο Μάρκο Ποπίλιο Λαίνα. Κατά παράβαση του ρωμαϊκού πολεμικού δικαίου ο ύπατος σκότωσε χιλιάδες από τους ντόπιους και οδήγησε πολλούς ακόμη στη δουλεία. Ορισμένοι μεταφέρθηκαν βορείως του ποταμού Πάδου ενώ άλλοι επέζησαν ελεύθεροι σε μικρές κοινότητες της ευρύτερης περιοχής που παρέμειναν εκτός της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Το 2008 βρέθηκε νεκρόπολη στην κοντινή Μονταμπόνε (Montabone). Τα λείψανα δείχνουν ότι τα μέλη της τοπικής φυλής διατήρησαν τα δικά τους ήθη και έθιμα για ολόκληρο τον πρώτο αιώνα π.Χ. και πιθανότατα και μετά.

Στην τοποθεσία του *Carystum* οι Ρωμαίοι έχτισαν σημαντική πόλη, το σημερινό Άκκουι Τέρμε, που ήταν γνωστή για τα φυσικά ιαματικά νερά και τα λουτρά της. Τα απομεινάρια του υδραγωγείου βρίσκονται ακόμη κοντά στο κέντρο της πόλης, κατά μήκος του ποταμού Μπόρμιντα (Bormida).

Τον 6ο αιώνα, το Άκκουι ανήκε στο Λομβαρδικό βασίλειο της βόρειας Ιταλίας. Από το 978 διοικούνταν από τον επίσκοπό του και έγινε ανεξάρτητη κοινότητα το 1135. Το 1278 προσαρτήθηκε στη Μαρκιωνία του Μομφερράτου, υπό την διοίκηση της οποίας και παρέμεινε μέχρι να περάσει στο Δουκάτο της Σαβοΐας.

Το 1892 συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με τη Γένοβα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
*  

Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Δημόσιος τομέας

Ο **δημόσιος τομέας**, ή **κρατικός τομέας**, είναι το κομμάτι της οικονομίας που αποτελείται τόσο από δημόσιες υπηρεσίες όσο και από δημόσιες επιχειρήσεις. Οι δημόσιος τομέας περιλαμβάνει τα δημόσια αγαθά και τις κυβερνητικές υπηρεσίες, όπως τον στρατό, την αστυνομία, τις υποδομές, τις δημόσιες συγκοινωνίες, το δημόσιο σχολείο, μαζί με την καθολική υγειονομική περίθαλψη, καθώς και αιρετούς αξιωματούχους. Ο δημόσιος τομέας να παρέχει υπηρεσίες, για τις οποίες δεν απαιτείται συνδρομή από τους πολίτες (όπως ο φωτισμός του δρόμου), υπηρεσίες που ωφελούν όλη την κοινωνία και όχι μόνο το άτομο που χρησιμοποιεί την υπηρεσία.  Οι δημόσιες επιχειρήσεις ή οι κρατικές επιχειρήσεις είναι αυτοχρηματοδοτούμενες εμπορικές επιχειρήσεις που είναι δημόσια περιουσία και παρέχουν διάφορα ιδιωτικά αγαθά και υπηρεσίες προς πώληση και συνήθως λειτουργούν σε εμπορική βάση.

Οργανισμοί που δεν αποτελούν κομμάτι του δημοσίου τομέα είναι είτε μέρος του ιδιωτικού είτε ανεξάρτητου (εθελοντικού) τομέα . Ο ιδιωτικός τομέας αποτελείται από τους τομείς οικονομικών δραστηριοτήτων. Ο εθελοντικός, ο αστικός ή κοινωνικός τομέας έχουν να κάνουν με μια ποικιλία μη κερδοσκοπικών οργανώσεων που σχετίζονται με την κοινωνία των πολιτών . Στην Αγγλία, ο όρος «ευρύτερος δημόσιος τομέας» χρησιμοποιείται συχνά, αναφερόμενος σε οργανισμούς του δημόσιου τομέα εκτός της κεντρικής κυβέρνησης. 

## Παραπομπές

### Αναφορές

### Πηγές

* Barlow, J. Roehrich, JK and Wright, S. (2010). «De facto ιδιωτικοποίηση ή ανανεωμένος ρόλος της ΕΕ; Πληρώνοντας τις υποδομές υγειονομικής περίθαλψης της Ευρώπης σε περίοδο ύφεσης». *Εφημερίδα της Βασιλικής Εταιρείας Ιατρικής* . 103:51–55.
* Lloyd G. Nigro, *Decision Making in the Public Sector* (1984), Marcel Dekker Inc.
* David G. Carnevale, *Οργανωτική Ανάπτυξη στο Δημόσιο Τομέα* (2002), Westview Pr.
* Jan-Erik Lane, *The Public Sector: Concepts, Models and Approaches* (1995), Sage Pubns.
* A Primer on Public-Private Partnerships blog PFM: A Primer on Public-Private Partnerships
* Τι είναι ο Δημόσιος Τομέας; Ορισμός & Παραδείγματα. (2016, Ιούνιος & Ιούλιος). Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2017, από Τι είναι ο Δημόσιος Τομέας; Ορισμός & Παραδείγματα

Κατηγορία:Τομείς οικονομικών δραστηριοτήτων
Κατηγορία:Δημόσια οικονομικά
Γκόντφριντ, δούκας της Φρισίας

Ο **Γκόντφριντ**, δαν.: *Godfrid, Godafrid, Gudfrid* ή *Gottfrid,* *hertug af Frisia*, παλαιά Νορβηγικά: *Guðfrið,* (δολοφονήθηκε τον Ιούνιο του 885) ήταν Δανός ηγέτης των Βίκινγκ στα τέλη του 9ου αι. Πιθανότατα ήταν με τον Μεγάλο Ειδωλολατρικό Στρατό, αποβιβάστηκε στη Φρισία και έγινε υποτελής του Καρόλου Γ΄ του Παχύ βασιλιά των Φράγκων, ελέγχοντας το μεγαλύτερο μέρος της Φρισίας μεταξύ 882 και 885.

## Βιογραφία

Το 880 ο Γκόντφριντ λεηλάτησε τη Φλάνδρα χρησιμοποιώντας τη Γάνδη ως βάση του. Το 882 ο Γκόντφριντ κατέστρεψε τη Λοθαριγγία και οι πόλεις Μάαστριχτ, Λιέγη, Στάβελοτ, Πρυμ, Κολωνία και Kόμπλεντς καταστράφηκαν. Όταν η Πολιορκία του Άσελτ τον ανάγκασε να συμβιβαστεί, στον Γκόντφριντ παραχωρήθηκε η Κένεμερλαντ, η οποία είχε προηγουμένως κυβερνηθεί από τον Ρόρικ του Ντόρεσταντ, ως υποτελή του Καρόλου, σύμφωνα με τα *[[Annales Fuldenses|Χρονικά του Φούλντεν (Annales Fuldenses)]]*. Ο Γκόντφριντ ορκίστηκε στον Κάρολο Γ΄ υποσχόμενος ότι δεν θα καταστρέψει ξανά το βασίλειό του και αποδέχτηκε τον Χριστιανισμό και το βάπτισμα, στο οποίο ο Κάρολος Γ΄ ήταν απάδοχός του. Σε αντάλλαγμα, ο Κάρολος ΄Γ΄ τον διόρισε δούκα της Φρισίας και του έδωσε τη Γκίζελα, κόρη του Λοθάριου Β΄, ως σύζυγό του.

Ωστόσο, ο Γκόντφριντ δεν έκανε τίποτε ενάντια σε μία δανική επιδρομή, που λεηλάτησε μεγάλα τμήματα των Κάτω Χωρών το 884. Το 885, κλήθηκε στο Λόμπιθ για μία συνάντηση, αφού κατηγορήθηκε για συνενοχή με τον Ούγο δούκα της Αλσατίας και αδελφό της συζύγου τού Γκόντφριντ, Γκιζέλας, σε μία εξέγερση. Σε μία πράξη προδοσίας σκοτώθηκε από μία ομάδα Φρισιανών και Σαξόνων ευγενών με τη συνεννόηση του Ερρίκου της Φραγκονίας, ο οποίος ήταν σε αντίθεση με τον Ούγο και ήταν ενάντια στον αρχικό διορισμό του Γκόντφριντ ως δούκα. Ο τοπικός κόμης Γκέρολφ ανέλαβε την ακτή της Δυτικής Φρισίας από τη Δανία, μετά τη δολοφονία.

Αυτός ο Γκόντφριντ έχει μερικές φορές μπερδευτεί με τον Γκόντφριντ Χάραλντσον.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Nelson, Janet L (επιμ.), και Reuter, Timothy (μτφρ. ) *[https://books.google.com/books?id=ARENAQAAIAAJ The Annals of Fulda]* . (Σειρά Manchester Medieval, Ιστορίες του 9ου αιώνα, τόμος II. ) Μάντσεστερ: Manchester University Press, 1992.
* Simon Coupland (1998), "From poachers to gamekeepers: Scandinavian warlords and Carolingian kings", Early Medieval Europe
* MacLean, Simon. *Η βασιλεία και η πολιτική στα τέλη του ένατου αιώνα: Κάρολος ο χοντρός και το τέλος της Καρολίγειας Αυτοκρατορίας* . Cambridge University Press: 2003.
* Smith, Julia MH *Province and Empire: Brittany and the Carolingians* . Cambridge University Press: 1992.

Κατηγορία:Βίκινγκ
Χέλγκε των Δανών

Ο **Χέλγε** ήταν ένας βασιλιάς των Δανών, που κυβέρνησε στα τέλη του 9ου αι. Δεν υπάρχουν σύγχρονα με την εποχή του  στοιχεία για την ύπαρξή του, αφού αναφέρεται μόνο σε πηγή του 11ου αι.

## Η αναφοράς του Αδάμ της Βρέμης
Οι στρατοί των Δανών Βίκινγκς στα φραγκικά βασίλεια υπέστησαν μία σειρά από ήττες στα τέλη του 9ου αι., με αποκορύφωμα τη μάχη του Λουβέν (891). Στην τελευταία αναμέτρηση, οι Βίκινγκς, σύμφωνα με τα *Χρονικά της Φούλντας* (*[[Annales Fuldenses]])*, σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν κατά εκατοντάδες ή χιλιάδες, και οι Δανοί βασιλείς Σίγκριντ και Γκούντφρεντ ήταν μεταξύ των σκοτωμένων. Έχει υποτεθεί ότι ο Σίγκφρεντ είναι πανομοιότυπος με έναν βασιλιά στη Δανία, που αναφέρεται το 873. Σύμφωνα με το εκκλησιαστικό χρονικό του Αδάμ της Βρέμης (περί το 1075), κάποιος βασιλιάς Χέλγκε κυβέρνησε στη Δανία μετά την ήττα των Σκανδιναβών. Ήταν αγαπητός στον λαό του λόγω της αίσθησης δικαιοσύνης και αγιότητάς του. Η βασιλεία του Χέλγε έληξε απότομα, όταν ένας κατακτητής που ονομαζόταν Όλαφ ο Γενναίος κατέβηκε από τη χώρα των Σουηδών. Ο Όλαφ υπέταξε το βασίλειο της Δανίας με τα όπλα, και μετά η δυναστεία του κυβέρνησε για τρεις γενιές. Τι συνέβη με τον Χέλγκε δεν μας λέει το Χρονικά. Ο Aδάμ ισχυρίζεται ότι ο Δανός βασιλιάς Σβέν Β΄ των Έστριντσεν είναι πληροφοριοδότης του. Κατόπιν αιτήματος του Αδάμ, ο βασιλιάς απαρίθμησε τους προπάτορές του.

## Μεταγενέστερες αναφορές
Η υψηλή μεσαιωνική σκανδιναβική παράδοση πήρε στοιχεία της αφήγησης του Αδάμ και τα συνδύασε με σκανδιναβικούς χαρακτήρες από τις σάγκες. Σύμφωνα με την *[[Η ιστορία των γιων του Ράγκναρ|ιστορία των γιων του Ράγκναρ]]*, ένας από τους βασιλείς που σκοτώθηκαν το 891 ήταν γιος του ηγεμόνα των Βίκινγκ Ράγκναρ Λόθμπροκ, ο Σίγκουρντ Φιδομάτης ή Σίγκφρεντ στις παλαιότερες πηγές. Ο σύντροφός του Γκούντφρεντ αναγνωρίζεται ως ο Γκούντρεντ Όλαφσον της δυναστείας Ντάγκλινγκ της Ρίνγκερικε στη Νορβηγία. «Ο Χέλγκε ο Πανούργος ήταν το όνομα τού αδελφού τού Γκούντρεντ. Ξέφυγε από τη μάχη με το λάβαρο του Σίγκουρντ του φιδομάτη, το σπαθί και την ασπίδα του. Πήγε πίσω στη Δανία με τις δικές του δυνάμεις και εκεί βρήκε την Άσλαουγκ, τη μητέρα του Σίγκουρντ, και της είπε τα νέα.»  Από τότε που ο γιος τού Σίγκουρντ, ο Χάρντεκνουντ Α' ήταν ακόμη μικρός, ο Χέλγκε έμεινε με την Άσλαουγκ και ενήργησε ως προστάτης-ηγεμόνας στη Δανία, εκτελώντας έτσι τον ίδιο ρόλο με τον θρυλικό ήρωα Μπέογουλφ στη Γεατική αυλή. Αργότερα νυμφεύτηκε τη δίδυμη αδελφή του Χάρντεκνουντ Α΄, την Άσλαουγκ τη Νεότερη, και απέκτησε έναν γιο, τον Σίγκουρντ Χαρτ. Ο Σίγκουρντ ήταν σύγχρονος του επόμενου Δανού ηγεμόνα Γκορμ του Παλαιού και απέκτησε το βασίλειο τού Ρίνγκερικε. Ήταν ο μητρικός παππούς του Χάραλντ Α΄ του Καλλίκομου.

## Δείτε επίσης
* Χέλγκι ο Πανούργος (Ρίνγκερικε)
* Εποχή των Βίκινγκ στη Δανία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας
Ιωσήφ του Μονακό

Ο **πρίγκιπας Ιωσήφ-Μαρία-Ιερώνυμος-Ονώριος του Μονακό**, γαλλ.: *Joseph-Marie-Jerôme-Honoré de Monaco*, (10 Σεπτεμβρίου 1763 &#x2013; 28 Ιουνίου 1816) ήταν ο δεύτερος γιος του Ονορέ Γ΄, πρίγκιπα του Μονακό, και της Mαρίας-Αικατερίνης Μπρίνιολε και ο μικρότερος αδελφός του πρίγκιπα Ονορέ Δ'. Ο Ιωσήφ υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς του Μονακό για λογαριασμό του αδελφού του το 1814-1815.

## Βιογραφία
Ο πρίγκιπας Ιωσήφ ήταν ο δεύτερος γιος του Ονορέ Γ', πρίγκιπα του Μονακό, και της Γενοβέζας συζύγου του Μαρίας-Αικατερίνης Μπρινιόλ-Σάλε. Ο ίδιος νμφεύτηκε τη Φρανσουάζ ντε Σουαζέλ, ανιψιά του Ετιέν-Φρανσουά δούκα του Σουαζέλ στις 6 Απριλίου 1782. Ο γάμος έδωσε τρία παιδιά, εκ των οποίων μόνο ένα άφησε απογόνους. Η πρώτη σύζυγος του πρίγκιπα Ιωσήφ εκτελέστηκε τον Ιούλιο του 1794.

Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, ο Ιωσήφ απουσίαζε συχνά σε ταξίδια στο εξωτερικό, προκειμένου να εξασφαλίσει δάνεια για τον πατέρα του. Κατά τη διάρκεια του τρόμου του Ροβεσπιέρου, αυτά τα ταξίδια στο εξωτερικό τον έθεσαν υπό υποψίες για αντεπαναστατική δραστηριότητα. Στην πραγματικότητα υποστήριξε τη βασιλική εξέγερση στη Βανδέα (Vendée). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κηρυχθεί προδότης ερήμην του και είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη της γυναίκας, του πατέρα, του αδελφού και της κουνιάδας του στο Παρίσι. Έζησε εξόριστος στη Βρετανία και επέστρεψε στη Γαλλία το 1795. Όταν ο αδελφός του έγινε πρίγκιπας του Μονακό το 1814 καιά δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τις κρατικές υποθέσεις λόγω κακής υγείας, ο Ιωσήφ διορίστηκε αντιβασιλιάς. Αντικαταστάθηκε ως αντιβασιλιάς του Μονακό το 1815.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε αρχικά τη Μαρί-Τερέζ ντε Σουαζέλ, κόρη του Ζακ-Φιλίπ δούκα του Στάινβιλ και της Τερέζ ντε Κλερμόν ντ' Αμπουάζ. Είχαν απογόνους τις εξής πριγκίπισσες του Μονακό:
* Μαρία-Καμίλα (22 Απριλίου 1784 &#x2013; 8 Μαΐου 1879), παντρεύτηκε τον Ρενέ, μαρκήσιο του Λα Τουρ-ντυ-Πεν, Είχε απογόνους.
* Αθηναΐς (2 Ιουνίου 1786 &#x2013; 11 Σεπτεμβρίου 1860), παντρεύτηκε τον Ωγκύστ Λε Τελιέ ντε Σουβρέ, μαρκήσιο του Λουβουά. Δεν είχε απογόνους.
* Δελφίνη του Μονακό (γενν. 22 Ιουλίου 1788), απεβ. νέος.

Ο πρίγκιπας Ιωσήφ νυμφεύτηκε για 2η φορά, τη Φράνσις-Μάργκαρετ Πάουελ, πρώην σύζυγο του Ρόμπερτ-Σάμιουελ Ρέινφορντ (1780-1850), και κόρη του Τόμας-Γουίλιαμ Πάουελ και της Φράνσις Μπριούερ. Δεν είχαν παιδιά.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Françoise de Bernardy, Princes of Monaco: the αξιοσημείωτη ιστορία της οικογένειας Grimaldi, εκδ. Barker, 1961

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι
Αντώνιος, ιππότης Γκριμάλντι

Ο **Αντώνιος ιππότης [του] Γκριμάλντι,** γαλλ.: **Antoine le Chevalier [de] Grimaldi**, (Παρίσι, 2 Οκτωβρίου 1697 – Μονακό, 28 Νοεμβρίου 1784) ήταν ο de facto ηγεμόνας του Μονακό μεταξύ 1732 και 1784. Ήταν νόθος γιος του Aντωνίου Α΄ Πρίγκιπα του Μονακό και της χορεύτριας Ελισάβετ Ντυφόρ (ονομαζόμενη *Babé*), αναγνωρίστηκε από τον πατέρα του το 1715.   Ήταν ηγεμόνας του Μονακό με την ιδιότητα του αντιβασιλιά για τον απόντα Πρίγκιπα.

## Βιογραφία
Ο ιππότης του Γκριμάλντι έγινε γενικός κυβερνήτης του Μονακό στις 20 Μαΐου 1732, όταν ο κουνιάδος του Ιάκωβος Α΄ Πρίγκιπας του Μονακό και ο νεαρός ανιψιός του Ονορέ Γ΄ Πρίγκιπας του Μονακό μετακόμισαν στο Οτέλ Ματινόν στο Παρίσι και παρέμειναν εκεί, ακόμη και μετά την ανακήρυξη το 1734 του Ονορέ Γ΄ ως Πρίγκιπα του Μονακό.

Αυτή η κατάσταση παρέμεινε ίδια για μισό αιώνα μέχρι το θάνατο του Αντωνίου το 1784, όταν ο Ονορέ Γ' ήταν ήδη 64 ετών.

Ο Αντώνιος ιππότης Γκριμάλντι ήταν ένας ικανός αντιβασιλιάς. Για παράδειγμα, επέτυχε να κρατήσει το Μονακό έξω από τον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής (1740–1748).

Δεν νυμφεύτηκε και απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 1784. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν το 1966 στην Αψίδα του Καθεδρικού Ναού του Μονακό.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ηγεμόνων του Μονακό

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι
Ισαβέλλα της Ναβάρρας, υποκόμισσα του Ροάν

Η **Ισαβέλλα της Ναβάρρας,** γαλλ.: *Isabel de Navarre* (1512–μετά 1560) από τον Οίκο του Αλμπρέ, ήταν πριγκίπισσα της Ναβάρρας. Ήταν κόρη του Ιωάννη Γ' της Ναβάρρας (απεβ. 1516) και της βασίλισσας Αικατερίνης Α' της Ναβάρρας.  Την ίδια χρονιά που γεννήθηκε, το μεγαλύτερο μέρος της Ναβάρρας κατακτήθηκε από την Αραγονία και μεγάλωσε στη Γαλλία.

## Βιογραφία
Το 1528 υπήρξαν ανεπιτυχείς προτάσεις για γάμο μεταξύ της και του Ούγγρου βασιλιά Ιωάννη Ζαπόλυα, ενός συμμάχου του βασιλιά της Γαλλίας. Στις 16 Αυγούστου 1532 η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Ρενέ Α΄ υποκόμη του Ροάν (απεβ. 1552). 

Η Ισαβέλλα έγινε ανάδοχος του μικρανιψιού της Ερρίκου Γ' της Ναβάρρας, τον οποίο έφερε στη βάπτισή του το 1554. Η Ισαβέλλα άρχισε να αισθάνεται συμπάθεια για τον Καλβινισμό από νωρίς, αλλά δεν προσηλυτίστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του συζύγου της, ο οποίος παρέμεινε καθολικός. Το 1556 γνώρισε τον ναύαρχο Γκασπάρ ντε Κολινύ και ήταν παρούσα στο Μπεάρν το 1557, όταν η βασίλισσα Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας εισήγαγε τη Μεταρρύθμιση στη Ναβάρρα. Μεταστράφηκε στον Προτεσταντισμό το 1558 και το Κάστρο της Μπλαιν έγινε κέντρο του Προτεσταντισμού στην περιοχή. Στο Κάστρο της Μπλαιν οργανώθηκε η πρώτη βρετονική εκκλησία. Στο Μπλαιν δέχθηκε τον προτεστάντη μεταρρυθμιστή ντ'Αντελό, ο οποίος είχε μία αποστολή στη Νάντη και έκανε το πρώτο προτεσταντικό κήρυγμα εκεί με τους μεταρρυθμιστές Φλερέρ και Λουαζελέρ ντε Βιγιέρ. Το 1560 της παραχωρήθηκε προσωπική θρησκευτική ελευθερία για τον εαυτό της και την οικογένειά της στις δικές της περιοχές, από τον βασιλιά της Γαλλίας.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ρενέ Α΄ υποκόμη του Ροάν και είχε τέκνα, που έφεραν το επώνυμο ντε Ροάν:
* Φρανσουάζ.
* Λουί, κύριος του Ζιέ (Gié).
* Ερρίκος Α΄, 19ος υποκόμης του Ροάν, νυμφεύτηκε τη Φρανσουάζ ντε Τουρνεμέν .
* Ζαν, νυμφεύτηκε τη Ντιάν ντε Μπαρμπανσόν .
* Ρενέ Β΄, 20ος υποκόμης του Ροάν, παντρεύτηκε την Αικατερίνη ντε Παρτεναί .

## Πρόγονοι




## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας
Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
Κατηγορία:Οίκος του Ροάν
Βοτανοχώρι Λάρισας

Το **Βοτανοχώρι** είναι πολύ μικρός οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.

## Γεωγραφία
Το Βοτανοχώρι βρίσκεται ανάμεσα στην Ελασσόνα και τον Τύρναβο σε απόσταση περίπου 18 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πόλη, στo κέντρο της Μελούνας, στην άκρη ενός άνυδρου οροπεδίου σε υψόμετρο 580 μέτρων. Δυτικά και βόρεια περνάει η Σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Θεσσαλονίκης ενώ ανατολικά η ΕΟ Λάρισας - Ελασσόνας. 

## Διοικητικές μεταβολές
Αναφέρεται, μετά την ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά ονομασία του από την τουρκοκρατία ως *Γκουρτζιόβαλι* να προσαρτάται στον τότε δήμο Τυρνάβου. Το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Βοτανοχώρι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα ''Καλλικράτης'', μαζί με το Αργυροπούλι και το Άνω Αργυροπούλι αποτελούν την κοινότητα Αργυροπουλείου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Τυρνάβου του Δήμου Τυρνάβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 2 κάτοικοι.

## Απογραφές Πληθυσμού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το άνυδρο Βοτανοχώρι από τον ιστότοπο Ελευθερία Web edition.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Τυρνάβου
Ριχάρδα του Σβερίν, Δούκισσα του Σλέσβιχ

Η **Ριχάρδα του Σβερίν**, που ονομάζεται επίσης **Ριχάρδα του Λάουενμπουργκ** ή **Ρίξα**, (απεβ. πριν από το 1386), έγινεσύζυγος  του δούκα Σλέσβιχ και πιθανώς πρόλαβε την ανάρρηση του συζύγου της στον θρόνο της Δανίας, δηλ. πιθανώς να έγινε βασιλικη σύζυγος: παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας (Βάλντεμαρ Ε΄ δούκα του Σλέσβιχ). Ήταν κόρη του Γκούντσελιν ΣΤ΄ κόμη του Σλέσβιχ-Βίτενμπουργκ και της Ριχάρδας του Tέκλενμπουργκ. Ήταν θεία της Ριχάρδας του Σβερίν, βασίλισσας της Σουηδίας.

## Βιογραφία
Το έτος του γάμου της είναι άγνωστο: ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς της Δανίας το 1326–29, και αν τον παντρευόταν πριν από το 1329, θα ήταν βασίλισσα της Δανίας. Είχαν δύο γιους, τον Βάλντεμαρ (1338-1360) και τον Ερρίκο (1342-1375). Ο τελευταίος, ο Ερρίκος, έγινε δούκας του Σλέσβιχ μετά το τέλος του Βάλντεμαρ. Η Ριχάρδα είναι κυρίως γνωστή για ένα περιστατικό το 1358, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ του συζύγου της και του βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ Άτερνταγκ της Δανίας. Ο Άτερτανγκ πολιόρκησε το κάστρο Σέντερμποργκ στο Αλς, το οποίο ήταν εκείνη την εποχή η κατοικία της Ριχάρδας. Υπερασπίστηκε με επιτυχία το κάστρο για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά όταν δεν ήταν πλέον δυνατό, άνοιξε τις πύλες και βγήκε στον βασιλιά με τις κόρες της και όλες τις γυναίκες του κάστρου *«σε μία προσπάθεια να παρακαλέσει τον νικητή αφέντη για έλεος»*. Το επέτυχε και ο Βάλντεμαρ Δ΄ συμφώνησε να της αφήσει τον έλεγχο του κάστρου, υπό τον όρο ότι θα μείνει εκτός πολέμου. Το 1364 ο γιος της έκανε ειρήνη με τον Άτερτανγκ. Το 1373 η Ριχάρδα έκανε τον Βάλντεμαρ Δ΄ προστάτη των από τη χηρεία φέουδών της, συμπεριλαμβανομένου του Aλς. Αυτή είναι η τελευταία φορά που αναφέρεται. Το 1386 ο ανιψιός του Όθων ΣΤ΄΄ κόμη του Tέκλενμπουργκ έδωσε την άδεια στον ανιψιό της Έρικ της Σαξονίας να διεκδικήσει την κληρονομιά του Όθωνα μετά τη Ριχάρδα, στο όνομά του.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Dansk biografisk Lexikon / XIV. Δένω. Resen - Saxtrup

Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Πάτι Όμπερι

**Η Πάτι Όμπερι** είναι Αμερικανίδα συγγραφέας από την Καλιφόρνια . Δημιούργησε συγγραφικά τη σειρά *Chicken Soup for the Soul*, συμπεριλαμβανομένης *της Chicken Soup for the Christian Soul.* 

Υπέρμαχος της ενδυνάμωσης των γυναικών, η Όμπερι έγραψε ένα βιβλίο που απευθύνεται μόνο σε γυναίκες, *Chicken Soup for the Christian Woman's Soul.* Το βιβλίο περιείχε αληθινές ιστορίες γυναικών που αντιμετωπίζουν προκλήσεις, δύσκολες στιγμές και ανανεώνουν την πίστη τους. Τα κεφάλαια περιλαμβάνουν θέματα για Πίστη, Η Αγάπη της Οικογένειας, Η Θεραπευτική Δύναμη του Θεού, Φιλία, Κάνοντας τη Διαφορά, Προκλήσεις και Θαύματα. 

Τα γραπτά της έχουν αναγνωριστεί ως σημαντικά στο είδος της αυτοβοήθειας.   Πρωτοεμφανίστηκε στο *"Wake Up!"* Τηλεοπτική εκπομπή το 2015.   Το 2017 ακόμη εμφανίστηκε στην ταινία *The Soul of Success.* 

## Προσωπική ζωή
Ο Όμπερι ζει στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνια. 
## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Μαίρη Μόρισεϊ

Με το όνομα **Μαίρη Μόρισεϊ** ή **Μαίρη Μόρρισεϊ**  αναφέρονται:

* η Μαίρη Μ.Μόρισεϊ, ιδρύτρια του Living Enrichment Center
* η Μαίρη Α. Μόρισεϊ (γεν. 1957), μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Βερμόντ
* η Μαίρη Μόρρισεϊ (γεννημένη το 1957), Ιρλανδή μυθιστοριογράφος και συγγραφέας διηγημάτων
Επιστολές του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ελάχιστες από τις επιστολές που έγραψε ο Μέγας Αλέξανδρος διασώζονται σήμερα, και πολλές από αυτές που υποτίθεται ότι είναι η αλληλογραφία του είναι στην πραγματικότητα πλασματικές. Τα αυτόγραφα χειρόγραφα έχουν χαθεί όλα. Μόνο μερικές επίσημες επιστολές που απευθύνονται στις ελληνικές πόλεις σώζονται επειδή ήταν χαραγμένες σε πέτρα, αν και μερικές από αυτές είναι επίσημες οδηγίες (γραφές) και όχι αληθινές επιστολές. Το περιεχόμενο άλλων αναφέρεται μερικές φορές σε ιστορικές πηγές, όπως ο Διόδωρος Σικελιώτης, ο Φλάβιος Αρριανός και ο Πλούταρχος, αλλά μόνο περιστασιακά αυτές οι πηγές φαίνεται να παραθέτουν τέτοιες επιστολές. Μόνο ένα μικρό μέρος της αλληλογραφίας του Αλέξανδρου είναι επομένως προσβάσιμο σήμερα, και ακόμη λιγότερο από τα πραγματικά του λόγια.

Στο αρχηγείο του Αλεξάνδρου τηρούνταν αρχείο αλληλογραφίας. Η τελική του μοίρα είναι άγνωστη, αλλά ο Πλούταρχος αναφέρει στη βιογραφία του για τον Ευμένη Καρδιανό ότι αφού ο Αλέξανδρος έκαψε τη σκηνή του Ευμένη, «έγραψε στους σατράπες και τους στρατηγούς (δηλαδή τους κυβερνήτες) λέγοντάς τους να στείλουν αντίγραφα των κατεστραμμένων εγγράφων και διέταξε τον Ευμένη να τα συλλέξει όλα». Σε πέτρα σώζονται οι επιστολές του Αλέξανδρου προς τη Χίο και την Πριήνη. Ο Πλούταρχος παραθέτει 31 επιστολές που γράφτηκαν από ή προς τον Αλέξανδρο. Τα αποδέχεται ως γνήσια, αλλά η σύγχρονη ιστοριογραφία διχάζεται. Η γενική γνώμη ήταν να αξιολογηθούν οι επιστολές κατά περίπτωση, αναγνωρίζοντας ότι ορισμένες είναι πλαστές.

Οι πολλές επιστολές που αποδίδονται στο Μέγα Αλέξανδρο στη *[[Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου]]* δεν μπορούν να ληφθούν στην ονομαστική τους αξία και σίγουρα δεν αντιπροσωπεύουν την αρχική μορφή ή λέξεις οποιωνδήποτε πραγματικών επιστολών που μπορεί να κρύβονται πίσω από αυτά. Ανάμεσα στις λογοτεχνικές δημιουργίες του έργου είναι η αλληλογραφία του Αλέξανδρου με τη μητέρα του, την Ολυμπιάδα, με τον Πέρση βασιλιά, Δαρείο Γ', με  τον δάσκαλο του, Αριστοτέλης, με την πόλη της Αθήνας,  την Κανδάκη, μια αφρικανή βασίλισσα, και τις θρυλικές Αμαζόνες. Μια επιστολή προς την Ολυμπιάδα, αντίστοιχη με αυτή στη Φυλλάδα, αναφέρεται και στον Αρριανό. Η απόκρυφη επιστολή προς τον Αριστοτέλη για την Ινδία κυκλοφόρησε ανεξάρτητα και ευρέως, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και έγινε αποδεκτή ως αυθεντική σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

## Περαιτέρω ανάγνωση

* Forrest, William G. (1969) «Το δεύτερο γράμμα του Αλέξανδρου στους Χιώτες». *Κλειώ* **51** (51): 201–206.   
* Heisserer, AJ (1973) "Alexander's Letter to the Chians: A Redating of *SIG* 3 283." *Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte* **22** (2): 191–204. 
* Heisserer, AJ (1980) *Alexander the Great and the Greeks: The Epigraphic Evidence* . University of Oklahoma Press.
* Piejko, Francis. (1985) «Η Δεύτερη Επιστολή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Χίο». *Phoenix* **39** (3): 238–249. 
* Walbank, Frank William. (1962) «Surety στο γράμμα του Αλεξάνδρου προς τους Χιώτες». *Φοίνιξ* **16** (3): 178–180. 

## Παραπομπές
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Πόβιατ Προύσκουφ

Το **Πόβιατ Προύσκουφ** () είναι μονάδα εδαφικής διοίκησης και τοπικής αυτοδιοίκησης (πόβιατ) στο Βοεβοδάτο Μασοβίας, στην ανατολική-κεντρική Πολωνία. Δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1999, ως αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων της πολωνικής τοπικής αυτοδιοίκησης που εγκρίθηκαν το 1998. Η διοικητική του έδρα και η μεγαλύτερη πόλη είναι το Προύσκουφ, το οποίο βρίσκεται 15 χιλιόμετρα δυτικά της Βαρσοβίας. Το πόβιατ περιλαμβάνει επίσης τις πόλεις Πιάστουφ, που βρίσκεται στο 4 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Προύσκουφ και Μπρβίνουφ, που βρίσκεται 7 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Προύσκουφ.

Το πόβιατ καλύπτει έκταση 246,31 χλμ2. Το 2019, ο συνολικός πληθυσμός του ήταν 165.039 κάτοικοι, από τους οποίους οι 62.076 στο Προύσκουφ, οι 22.619 στο Πιάστουφ, οι 13.601 στο Μπρβίνουφ και οι 66.743 ήταν ο αγροτικός πληθυσμός.

## Γειτονικά πόβιατ
Το Πόβιατ Προύσκουφ συνορεύει με το Πόβιατ Δυτικής Βαρσοβίας στα βόρεια, την πόλη της Βαρσοβίας στα ανατολικά, το Πόβιατ Πιασέτσνο στα νοτιοανατολικά και το Πόβιατ Γκρόντζισκ στα δυτικά.

## Διοικητική διαίρεση
Το πόβιατ υποδιαιρείται σε έξι γκμίνα (δύο αστικές, μία αστική-αγροτική και τρεις αγροτικές). Αυτές παρατίθενται στον παρακάτω πίνακα, με φθίνουσα σειρά πληθυσμού.

## Παραπομπές



Προυσκουφ Ποβιατ
Σομπιέσλαφ Α΄ της Πομερανίας

Ο **Σομπιέσλαφ Α΄**, γερμ.: *Sobieslaw I*, , Kασουβικά: *Subisłôw I,* (π. 1177/79) ήταν το πρώτο καταγεγραμμένο μέλος του Οίκου των Σαμποριδών (*Sobiesławice*), που κυβερνούσε την Πομερελία (*[[Πομερανία του Γκντανσκ]]*).

## Βιογραφία
Η καταγωγή του δεν έχει εξακριβωθεί οριστικά, η σχέση με τον Πομερελιανό δούκα Σβιετοπέλκ Α΄ (1109 &#x2013; 1113), τον Οίκο των Πιάστ της Πολωνίας ή τον Οίκο των Γκρίφινς της Πομερανίας είναι αβέβαιη. Οι πρόγονοί του πιθανότατα είχαν διοριστεί κυβερνήτες στην Πομερελία μετά την κατάκτησή της από τον Πολωνό δούκα Bπολέσλαφ Γ΄ τον Στραβόστομο το 1116. Ο Σομπιέσλαφ Α΄ πιστώνεται με τη δωρεά της εκκλησίας της Αγίας Αικατερίνης στο Γκντανσκ και την ίδρυση του Κιστερκιανού αβαείου της Oλίβα περί το 1180, η οποία παλαιότερα είχε αποδοθεί στον γιο του Σαμπόρ Α΄.

## Οικογένεια
Ο Σομπιεσλάφ Α΄ νυμφεύτηκε πριν από το 1150 και είναι ο πατέρας των:
* Σάμπορ Α΄, δούκας της Πομερελίας.
* Μέστβιν Α', δούκας της Πομερελίας.

Καθώς οι βιογραφικές πηγές είναι φτωχές, η παραδοσιακή ιστοριογραφία αναφέρεται στον γιο του Σάμπορ Α' ως πρόγονο της δυναστείας των Σαμποριδών.

## Δείτε επίσης
* Δουκάτα και δούκες της Πομερανίας
* Οίκος των Γκρύφιτ

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Śliwiński Błażej, Poczet książąt gdańskich, Γκντανσκ 1997.
* Loew, Peter Oliver: Danzig. Biographie einer Stadt, Μόναχο 2011, σελ.&nbsp;32

Κατηγορία:Οίκος των Σαμποριδών
Σάμπορ Β΄ της Πομερανίας

Ο **Σάμπορ Β΄ του Tσεφ,**  (π. 1211/1212 &#x2013; Δεκέμβριος 1277 ή 1278) ήταν δούκας της Πομερελίας και πρίγκιπας του Λουμπιτσέβο Τσέβσκιε.

## Βιογραφία
Ο Σάμπορ ήταν γιος του Μέστβιν Α' δούκα της Πομερελίας και μέλος του Οίκου των Σαμποριδών. Ήταν νυμφευμένος με τη Ματθίλδη, κόρη του Ερρίκου Μπόρβιν Β' κυρίου του Μεκλεμβούργου. Η κόρη του Μαργαρίτα Σαμπίρια έγινε βασίλισσα της Δανίας το 1248 με τον γάμο της με τον Χριστόφορο Α' της Δανίας. Ο μοναχογιός τού Σάμπορ Β΄, ο Σουμπίσλαφ, απεβίωσε το 1254. Η κόρη του Ευφημία (ονομάζεται επίσης Aλέντα ή Γιολάντα ή Aδελαΐδα) (γενν. π. 1245 - απεβ. π. στις 15 Φεβρουαρίου 1309) παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Β΄ τον Κερασφόρο το 1261. Μετά από αυτό ο Σάμπορ ίδρυσε ένα νέο Κιστερκιανό μοναστήρι, τη Σαμπόρια, που βρίσκεται στο σημερινό Πέλπιν.  Ωστόσο, αφορίστηκε τον Μάρτιο του 1266 για αποτυχία να επιστρέψει εδάφη σε ένα μοναστήρι στην Oλίβα. 

Ο Σάμπορ πολέμησε εναντίον του αδελφού του, Σβιεντόπελκ Β΄ και συμμάχησε με το Τευτονικό Τάγμα. Ο Σάμπορ παραχώρησε τα περισσότερα από τα υπάρχοντά του, συμπεριλαμβανομένου του Γκνίεφ (Mέβε), στους Τεύτονες Ιππότες. Αυτό καθιέρωσε οριστικά τους Τεύτονες Ιππότες στην αριστερή όχθη του ποταμού Βιστούλα. Άλλοι, συμπεριλαμβανομένου του ανιψιού του Μέστβιν Β', των εγγονιών και των δουκών της Σιλεσίας Ερρίκου Ε', δούκα της Λεγκνίτσα και Μπολέσλαβ του Ευσεβούς και ο γαμπρός του Ζιεμόμυσλ της Κουγιάβια αμφισβήτησαν τη διαθήκη. 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη, κόρη του Ερρίκου Μπόρβιν Β' κυρίου του Μεκλεμβούργου, και είχε τέκνα:
* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Χριστόφορο Α' της Δανίας.
* Σουμπίσλαφ, 1235-1254, απεβ. 19 ετών. 
* Ευφημία (ονομάζεται επίσης Aλέντα ή Γιολάντα ή Aδελαΐδα) (γενν. π. 1245 - απεβ. π. στις 15 Φεβρουαρίου 1309), παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Β΄ τον Κερασφόρο των Πιαστ-Σιλεσίας, Ύπατο Δούκα της Πολωνίας και δούκα της Σιλεσίας στο Βρότσλαφ.

## Δείτε επίσης
* Σάμπορ Α΄ της Πομερελίας.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Βιογραφία του Sambor II στο Polski słownik biograficzny

Κατηγορία:Πρόσωπα αφορισμένα από την Καθολική Εκκλησία
Κατηγορία:Οίκος των Σαμποριδών
Σάμπορ Α΄ της Πομερελίας

Ο **Σάμπορ Α΄**, Sambor I, princeps Pomoranorum, Kασουβιανά Samb*ór I,* (π. 1150 – π. 1207) ήταν αντιβασιλιάς  της Πομερελίας από το 1180 μέχρι το τέλος του.

## Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του δούκα Σομπιέσλαφ Α' και πρώιμος γόνος του Οίκου των Σαμποριδών, που πήρε το όνομά του. Σύμφωνα με το *[[Chronica seu originale regum et principum Poloniae|Χρονικό ή Αρχείο των βασιλέων και πριγκίπων της Πολωνίας]]* (Chronica seu originale regum et principum Poloniae) του Βιντσέντυ Καντλούμπεκ, ο Σάμπορ Α΄ μεταξύ 1177 και 1180 αναγνωρίστηκε ως δούκας της Πομερελίας και διάδοχος του πατέρα του από τον Καζίμιρ Β΄ τον Δίκαιο Ύπατο Δούκα της Πολωνίας. Έμεινε στο Γκντανσκ, όπου προώθησε τη μετανάστευση Γερμανών εποίκων κατά τη διάρκεια του *[[Όστζιντλουνγκ|προς Ανατολάς Εποικισμού]]* (Ostsiedlung) και ίδρυσε την εκκλησία του Αγίου Νικολάου περί το 1190. Αναφέρεται επίσης σε μία πράξη του 1186 ως ο ιδρυτής της Κιστερκιανής μονής στο Oλίβα, ένα υιικό μοναστήρι του Kόλμπατς.

## Οικογένεια
Ο Σάμπορ Α΄ ήταν νυμφευμένος και είχε δύο γιους, που απεβίωσαν σε νεαρή ηλικία. Το βιβλίο τεθνεώντων του 14ου αι. του αβαείου Ολίβα υποδηλώνει την ημερομηνία τού τέλους του με τις 7 Φεβρουαρίου 1207, ωστόσο ο Σάμπορ Α¨ πιθανότατα απεβίωσε υπό τη βασιλεία του Βλαντίσλαφ Γ΄ του Μακροσκελούς (1202–1206) Ύπατου Δούκα της Πολωνίας. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Μέστβιν Α'.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος δουκάτων και δουκών της Πομερανίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Σαμποριδών
Μιροσλάβα της Πομερηλίας

Η **Μιροσλάβα της Πομερηλίας** (απεβ. το 1240) από τον Οίκο των Σαμποριδών ήταν κόρη του δούκα της Πομερελίας, και έγινε δούκισα της Πομερανίας από τον γάμο της με τον Μπόγκισλαβ Β' δούκα της Πομερανίας. Υπήρξε αντιβασίλισσα της Πομερανίας κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της Μπάρνιμ Α' δούκα της Πομερανίας μεταξύ 1220 και 1233.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε από τον Μέστβιν Α' δούκα της Πομερελίας.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μπόγκισλαβ Β' δούκα της Πομερανίας. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Οίκος των Σαμποριδών
Μέστβιν Α΄ της Πομερανίας

μικρογραφία|204x204εσ| Σφραγίδα του "''Mestvinus dux Pomeraniae".''

Ο **Μέστβιν Α΄**, Mestwin I  ,  ή  , Kασουβιανά: π. 1160 &#x2013; 1/2 Μαΐου 1219 ή 1220) ήταν πρίγκιπας της Πομερελίας (Πομερανίας του Γκντανσκ), αποκαλούμενος ως *princeps Pomoranorum,*  από το 1205 περίπου μέχρι το τέλος του.

## Βιογραφία
Ο Μέστγβιν Α΄ ήταν μέλος του Οίκου των Σαμποριδών, γιος του δούκα Σομπιέσλαβ Α΄ της Πομερελίας και μικρότερος αδελφός του Σάμπορ Α', τον οποίο διαδέχθηκε στην Πομερελία. Στους πίνακες του αβαείου Oλίβα, έξω από το Ντάντσιχ, καταγράφεται ως *Pacificus* («ο Ειρηνικός»).

Ως Mέστβιν Α΄, *θεία χάριτι πρίγκιπας του Γνταντσκ* (dei gracia princeps στο Γκντανσκ)),  είχε ιδρύσει ένα μοναστήρι μοναχών (πιθανώς το αβαείο του Ζούκοβο του Τάγματος του Πρεμοντρέ), την καστελλανία της Μπιαλογκάρντα στα σύνορα με τα Πομερανικά εδάφη Σλάβε και Στολπ στον ποταμό Λέμπα και πολλά χωριά μεταξύ των ποταμών Ραντούνια και Σλούπια. Αφού ο βασιλιάς Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας είχε κατακτήσει τη νότια ακτή της Βαλτικής Θάλασσας με το Γκντανσκ κατά τη διάρκεια μίας σταυροφορίας κατά των Παλαιών Πρώσων, ο δούκας Mέστβιν το 1210 έπρεπε να αποδεχθεί την κυριαρχία της Δανίας, αλλά το επόμενο έτος κατάφερε να ελευθερωθεί ξανά.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σβινισλάβα (απεβ. 1240), που παλαιότερα αναφερόταν ως κόρη του Ρατίμπορ Α΄ δούκα της Πομερανίας. Είχαν οκτώ παιδιά: 
* Γιαντβίγκα/Χέντβιχ, παντρεύτηκε τον Βλαντίσλαφ Οντόνιτς της Μεγάλης Πολωνίας.
* Σβιεντόπελκ Β΄, δούκας της Πομερανίας, διαδέχτηκε τον πατέρα του ως δούκας της Πομερελίας από το 1227.
* Μιροσλάβα, παντρεύτηκε τον Μπόγκισλαφ Β΄ δούκα της Πομερανίας-Στετίν.
* Βιτοσλάβα, ηγουμένη του αβαείου Ζούκοβo.
* Βαρτσίσλαβ, δούκας στο Σφιέτσιε από το 1227.
* Σάμπορ Β΄ δούκας στο Λουμπισέβo από το 1233.
* Ράτιμπορ, δούκας στο Μπιάλογκραντ από το 1233.
* Mιλοσλάβα, μοναχή στο αβαείο Ζούκοβο.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος δουκάτων και δουκών της Πομερανίας
* Η Πομερανία κατά τον Μεσαίωνα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος των Σαμποριδών
Γιαντβίγκα (σύζυγος του Βλάντισλαφ Οντόνιτς)

Η **Γιαντβίγκα/Χέντβιχ**, πολων.: *Jadwiga,* (απεβ. 29 Δεκεμβρίου 1249) από τον Οίκο των Σαμποριδών, έγινε με τον γάμο της σύζυγος του δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.

Η καταγωγή της αμφισβητείται μεταξύ ιστορικών και πηγών. Μεταξύ των πιθανών προελεύσεων για την Γιαντβίγκα περιλαμβάνουν:
* Καταγωγή από τον Οίκο των Σαμποριδών, δουκών της Πομερελίας , δηλαδή ότι είναι η κόρη του Μέστβιν Α' δούκα της Πομερελίας. Αυτή η θεωρία είναι η πιο αποδεκτή μεταξύ ιστοριογραφίας και διαδικτυακών πηγών.
* Καταγωγή από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών της Βοημίας , δηλαδή ότι είναι η κόρη του πρίγκιπα Σβιατόπλουκ, γιου του Βλαδισλάου Β' δούκα και βασιλιά της Βοημίας.
* Καταγωγή από τον Γερμανικό Οίκο των Άντεχς. Αυτή η καταγωγή υποστηρίζεται από το γεγονός, ότι αποκαλείται συγγενής του μεγάλου μαγίστρου των Τεύτονων Ιπποτών, Πόπο φον Όστερνα.

## Βιογραφία
Όταν ο Βλαντίσλαφ Οντόνιτς εκδιώχθηκε από την Πολωνία από τον θείο του Βλαντίσλαφ Γ΄ τον Μακροσκελή, πέρασε λίγο χρόνο στην Ουγγαρία, τη Βοημία και τη Γερμανία, προτού φτάσει στην αυλή του Σβιεντόπελκ Β΄ δούκα της Πομερελίας γύρω στο 1218. Στην Πομερελία πραγματοποιήθηκε ο γάμος μεταξύ του Βλαντίσλαφ και της Γιάντβιγκα (π. 1218–1220), μία πράξη που επιβεβαίωσε τη στενή σχέση αίματος μεταξύ Γιάντβιγκα και του ηγεμόνα της Πομερελίας. Με την υποστήριξη του Σβιέντοπολκ Β΄, ο Βλαντίσλαφ ξεκίνησε την κατάκτηση της Μεγάλης Πολωνίας, την οποία ολοκλήρωσε το 1229.

Κατά τη διάρκεια του γάμου της, η Γιάντβιγκα γέννησε στον σύζυγό της τουλάχιστον τέσσερα παιδιά, δύο γιους: τον Πσέμυσλ Α΄ και τον Μπολέσλαφ τον Ευσεβή και δύο κόρες: τη Σαλομέα (δούκισσα του Γκλόγκουφ) και την Eυφημία (δούκισσα του Oπόλε). Οι πηγές περιλαμβάνουν επίσης έναν βραχύβιο γιο, τον Zιεμόμυσλ, και μία κόρη, τη Γιαντβίγκα, πρώτη σύζυγο του δούκα Καζίμιρ Α΄ της Kουγιάβια.

Ο Βλαντίσλαφ Οντόνιτς απεβίωσε στις 5 Ιουνίου 1239. Η Γιαντβίγκα επέζησε αυτού για άλλα δέκα χρόνια. Τάφηκε στον καθεδρικό του Γκνιέζνo στην Πολωνία.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Οίκος των Σαμποριδών
Όκουμα

Η **Όκουμα** (大熊町, *Ōkuma-machi*) είναι κωμόπολη στον νομό Φουκουσίμα της Ιαπωνίας. Το 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 11.515 κατοίκους. Εν τούτοις, η πόλη εκκενώθηκε πλήρως μετά την πυρηνική καταστροφή του Φουκουσίμα Ντάιιτσι και στους κατοίκους επετράπη να επιστρέψουν κατά τη διάρκεια της ημέρας από τον Μάιο του 2013. Τον Απρίλιο του 2019, τμήματα της πόλης θεωρήθηκαν ότι είχαν απολυμανθεί επιτυχώς, με τους κατοίκους να επιστρέφουν σε αυτές τις περιοχές.

Από την 1η Μαρτίου 2020, η πόλη είχε επίσημα εγγεγραμμένο πληθυσμό 11.505 κατοίκους σε 4.235 νοικοκυριά. Ωστόσο, αυτός ο αριθμός οφείλεται στο ότι ο δήμος συνεχίζει να καταγράφει τους κατοίκους του, παρά το γεγονός ότι έχουν εκκενωθεί αλλού σε ολόκληρη τη χώρα. Ο πραγματικός πληθυσμός που κατοικούσε στην πόλη ήταν 2.578 άτομα. Η συνολική έκταση της πόλης είναι 78,71 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Ελένα Γκούτορμσντοτερ

Η **Ελένα Γκούτρομσντοτερ** (σουηδ.: *Helena Guttormsdotter*, άκμασε το 1205), ήταν Σουηδή ευγενής και γαιοκτήμονας, γνωστή ως η βασιλική ερωμένη του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του Σουηδού κόμη Γκούτρομ γιάρλ. Παντρεύτηκε τον Δανό ευγενή Έσμπερν Σνάρε και έγινε μητέρα της κυρίας Ίνγκεμποργκ του Κάλουντβποργκ. Έμεινε χήρα το 1204 και είχε σχέση με τον Βαλντεμάρ Β', με τον οποίο είχε τον Κανούτο, δούκα της Εσθονίας. Η σχέση τερματίστηκε, όταν αυτός νυμφεύτηκε την Ντάγκμαρ της Βοημίας. Η Ελένα επέστρεψε στη Σουηδία, όπου ίδρυσε το παρεκκλήσιο Βορ Φρους (Vår Frus kapell) στο Λίνκεπινγκ. Ήταν γαιοκτήμονας στη Σουηδία και άφησε τα εκεί κτήματά της στον γιο της, μετά το τέλος της.

## Οικογένεια
Από τη σχέση της με τον Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας, είχε τέκνο:
* Κανούτος 1207-1260, δούκας της Εσθονίας.

## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Dansk biografisk Lexikon / VII. Δένω. I. Hansen - Holmsted /

Κατηγορία:Σουηδές
Κατηγορία:Βασιλικές ερωμένες
Ρίχετσα του Μπεργκ

Η **Ρίχετσα του Μπεργκ-Σέλκλινγκεν**, γερμ.: *Richeza von Berg*, , ( – 27 Σεπτεμβρίου 1125) έγινε δούκισσα της Βοημίας από το 1111 έως το 1117 και ξανά από το 1120 έως το 1125, με τον γάμο της με τον Πρεμυσλίδη δούκα Βλάντισλαβ Α΄.

## Βιογραφία
Ήταν κόρη του από τη Σουαβία Ερρίκου Α' κόμη του Μπεργκ-Σέλκλινγκεν (π. 1116) και της συζύγου του Αδελαΐδας του Μόχενταλ (π. 1127), κόρης του Βαυαρού μαργράβου Ντήπολντ Β΄ του Βόχλουνγκ. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Aδελαΐδας, μάργραβος Ντήπολντ Γ΄, ήταν πιστός οπαδός του βασιλιά Ερρίκου Ε΄. Η κόρη του Αδελαΐδα παντρεύτηκε τον δούκα των Χοενστάουφεν (και αργότερα βασιλιά της Γερμανίας) Φρειδερίκο Α΄ Βαρβαρόσα το 1147. Η Ρίχιντσα πήρε το όνομά της από την εκ μητρός προγιαγιά της Ριχβάρα, σύζυγο τού Μπέρτολντ Α΄ δούκα του Τσέρινγκεν.

Περί το 1110/1111 ο Ρίχετσα παντρεύτηκε τον Βλάντισλαφ Α΄, ο οποίος κυβερνούσε το δουκάτο της Βοημίας από το 1109. Η αδελφή της Σοφία παντρεύτηκε έναν άλλο πρίγκιπα των Πρεμυσλιδών, τον Όθωνα Β΄ τον Μέλα, το 1114. Η τρίτη αδελφή, η Σαλώμη του Μπεργκ (απεβ. 1144), παντρεύτηκε τον δούκα των Πιάστ της Πολωνίας, Μπολέσλαφ Γ΄ τον Στραβόστομο, το 1115. Η Ρίχετσα και η Σαλώμη εξασφάλισαν την ειρήνη μεταξύ των συζύγων τους από τη Βοημία και την Πολωνία.

Το ζευγάρι των δουκών ίδρυσε το μοναστήρι των Βενεδικτίνων του Kλάντμπουρυ το 1115. Η Ρίχετσα έκανε επίσης αρκετές δωρεές στο αβαείο Τσήφαλντεν στις πατρίδες της στη Σουαβία. Με τη μεσολάβηση της συζύγου του, το 1125 ο ετοιμοθάνατος δούκας Βλάντισλαβ Α' επέλεξε για διάδοχό του τον εξάδελφό του πρίγκιπα Όθωνα Β' τον Μέλα. Μόνο η παρέμβαση της μητέρας του, της ηλικιωμένης βασίλισσας Σφιεντοσλάβας (Σβατάβας), άλλαξε γνώμη και ο Βλάντισλαβ Γ΄ συμφιλιώθηκε με τον μικρότερο αδελφό του Σομπιέσλαφ Α΄. 

Ενώ ο Σομπιέσλαφ Α΄ έγινε δούκας μετά το τέλος του Βλαντίσλαφ, η απογοητευμένη Ρίχετσα έπρεπε να φύγει από τη Βοημία. Ήθελε να αποσυρθεί στο αβαείο του Τσήφαλντεν, ωστόσο απεβίωσε καθ' οδόν στις 27 Σεπτεμβρίου 1125. Είναι θαμμένη στο αβαείο του Ράιχενμπαχ στη Βαυαρία. Ο μεγαλύτερος γιος της Βλάντισλαβ Β' διαδέχθηκε τον θρόνο της Πράγας μετά το τέλος του δούκα Σομπιέσλαφ Α΄ το 1140.

## Οικογένεια
* Σβατάβα (Λουιτγκάρντα, απεβ. μετά το 1146).
* Βλάντισλαβ Β΄ (  – 18 Ιανουαρίου 1174), δούκας της Βοημίας από το 1140, βασιλιάς της Βοημίας από το 1158.
* Ντήπολντ Α΄ του Γιάμνιτς (απεβ. τον Αύγουστο του 1167), αντιβασιλιάς της Βοημίας.
* Γίντριχ (Ερρίκος· απεβ. μετά το 1169), πατέρας του δούκα Μπρέτισλαβ Γ'.

## Βιβλιογραφία
* KAREŠOVÁ, Z.; PRAŽÁK, J. *Královny a kněžny české* . Πράγα : X-Egem, 1996.

## Βιβλιογραφικές αναφορές

Κατηγορία:Δούκισσες της Βοημίας
Μεσημβρινισμός

[μικρογραφία| Χάρτης από το 1853 με το [Βασίλειο των Δύο Σικελιών]]
O **Μεσημβρινισμός** () είναι η μελέτη και έρευνα των οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων της Νότιας Ιταλίας. Ξεκίνησε τον 19ο αιώνα, μετά την προσάρτηση του πρώην Βασιλείου των Δύο Σικελιών κατά τη διαδικασία της ιταλικής ενοποίησης, και συνεχίστηκε τον 20ο αιώνα. Η μελέτη αυτών των θεμάτων δεν προοριζόταν μόνο για θεωρητική έρευνα, αλλά και για την εξεύρεση λύσης και τη γεφύρωση του κοινωνικού, πολιτιστικού και οικονομικού χάσματος μεταξύ της Βόρειας Ιταλίας και της Νότιας Ιταλίας (*questione meridionale*). Οι μελετητές και οι ακαδημαϊκοί που πραγματοποίησαν έρευνα στον τομέα αυτό αναφέρονται ως μεσημβρινιστές ().

## Δείτε επίσης

* Νότια Ιταλία
* Ιταλική ενοποίηση

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 

## Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρειες της Ιταλίας