open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Παναγιά Σμέρνας Ηλείας

Η **Παναγιά** Σμέρνας είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 241 μέτρα.

## Γενικά στοιχεία
Η Παναγιά βρίσκεται ανατολικά της λίμνης Καϊάφα σε απόσταση 5,5 χλμ. Β. από τη Ζαχάρω και 37 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο. Είναι κτισμένη στους νότιους πρόποδες του όρους Λαπίθας, ανάμεσα στο Ξηροχώρι (ΝΔ.), τη Σμέρνα (ΒΑ.) και το  Κοτρώνι (Δ.). Βόρειά της, στην κορυφογραμμή του βουνού και σε υψόμετρο 650 μέτρων είναι η Παναγία η Σμερνιώτισσα, που είναι κτισμένη ανάμεσα σε απόκρημνα βράχια και με θέα το Ιόνιο πέλαγο και τις πεδιάδες της Ηλείας.

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Σμέρνας του δήμου Ζαχάρως. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Σμέρνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σμέρνας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 18 κατοίκους.

## Σημείωση
Στο δήμο Ζαχάρως υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Παναγιά Ξηροχωρίου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Πέτρος του Αμάλφι

Ο **Πέτρος** (Petrum), ήταν βυζαντινός κυβερνήτης του Δουκάτου του Αμάλφι με το αξίωμα του έπαρχου (prefect). 

Ο Πέτρος είναι γνωστός από το *Χρονικό του Αμάλφι* (λατινικά: *Chronicon Amalphitani*), σύμφωνα με το οποίο ήταν ο πρώτος ιστορικά διοικητής του δουκάτου. Η θητεία του ήταν από τον Σεπτέμβριο του 840 με άγνωστη διάρκεια. Την χρονιά αυτή το Αμάλφι έγινε ανεξάρτητο δουκάτο, έως τότε ανήκε διοικητικά στο Δουκάτο της Νεαπόλεως αλλά παρέμενε να αποτελεί τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Παναγιά Ξηροχωρίου Ηλείας

Η **Παναγιά** Ξηροχωρίου είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 55 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της λίμνης Καϊάφα. Απέχει 5 χλμ. ΒΔ. από τη Ζαχάρω, 28  χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο και είναι κτισμένος νότια του καταφυγίου Άγριας Ζωής "Κάτω Σαμικό-Ξηροχώρι-Σμέρνα-Γραίκα-Βρίνα", ανάμεσα στο Νεοχώρι (ΝΔ.) και τον Μάραθο (ΒΔ.). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Ξηροχωρίου του δήμου Ζαχάρως. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Ξηροχώρι, τον Μάραθο, το Κοτρώνι και το Νεοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Σμέρνας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 50 κατοίκους.

## Σημείωση
Στο δήμο Ζαχάρως υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Παναγιά Σμέρνας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Παναγιές Ηλείας

Οι **Παναγιές** είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 236 μέτρα ο οποίος βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερεική Ενότητα Μεσσηνίας. Απέχει 15 χιλιόμετρα ΝΑ. από τη Ζαχάρω (οδηγικά - μέσω Θολό) και  είναι κτισμένος ανάμεσα στο Λέπρεο (Α.), Σκουπά (ΒΔ.), Αγραπιδιά (Ν.). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Λεπρέου του δήμου Ζαχάρως. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αγραπιδιά, τον Δράκο, τον Σκουπά, τα Ρεβελαίικα και το Λέπρεο αποτελούν την τοπική κοινότητα Λεπρέου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 27 κατοίκους.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Παλαιοχώρι Ζαχάρως Ηλείας

Το **Παλαιοχώρι**, επίσημα **Παλαιοχώριον**, είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 370 μέτρα.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Παλαιοχώρι βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Λαπίθας και σε απόσταση 15 χλμ. ΒΑ. από τη Ζαχάρω. Βόρεια του χωριού, προς την κατεύθυνση της Πλατιάνας και σε δυσπρόσιτο και ψηλό λόφο υπάρχουν τα ερείπια της  ακρόπολης της Πλατιάνας. Πρόκειται για οχυρωμένη πόλη που ταυτίζεται με την αρχαία πόλη Αίπυ, η οποία ήκμασε την ύστερη κλασική και ελληνιστική εποχή και η οποία ήλεγχε το δρόμο από την Πισάτιδα προς τη Μεγαλόπολη και την υπόλοιπη Αρκαδία. Δίπλα και λίγο χαμηλότερα είναι το αρχαίο θέατρο της Πλατιάνας που χρονολογείται σε δύο φάσεις. Tο κοίλο του στον 4ο αι. π.Χ, ενώ το σκηνικό οικοδόμημα στο 245 π.Χ..

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τρυπών (το σημερινό Χρυσοχώρι). Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Χρυσοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Χρυσοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αρχαίο θέατρο Πλατιάνας - Στέλλα Παναγούλη
* Αρχαίο θέατρο Πλατιάνας (Αρχαίο Αίπυ) / Ancient Theater of Platiana, Ilia Greece στο https://www.youtube.com

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Μανουήλ Ανεμάς

Ο **Μανουήλ Ανεμάς** ήταν ένας ευγενής και στρατιωτικός διοικητής στη Ρωμανία κατά την περίοδο του Ιωάννη Β΄ και του Μανουήλ Α΄ των Κομνηνών.

## Βιογραφία
Ήταν μέλος της Οικογένειας Ανεμά. Το 1105 τέσσερις αδελφοί Ανεμά ενεπλάκησαν σε μία σοβαρή συνωμοσία εναντίον του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Είναι αξιοσημείωτο ότι μία γενεά μετά, ένα μέλος της ίδιας οικογένειας, ο Μανουήλ, νυμφεύτηκε μία πορφυρογέννητη πριγκίπισσα, τη Θεοδώρα, κόρη του Ιωάννη Β΄ και της ειρήνης της Ουγγαρίας. Με τον γάμο αυτόν ο Ιωάννης Β΄ ίσως ζητούσε να εξουδετερώσει την απειλή μία δυνητικά επικίνδυνης οικογένειας. Ο Αυτοκράτορας είναι σίγουρο ότι ακολούθησε μία πολιτική, που έφερε νέο αίμα στην αυτοκρατορική οικογένεια και τους γύρω από τη διακυβέρνηση.

Ο Μανουήλ επαινέθηκε από τον Θεόδωρο Πρόδρομο, ποιητή της Αυλής στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος τον περιγράφει ως σοφό στρατηγό και «μεγάλο πύργο των Ρωμαίων». Αν και ο Ανεμάς εμφανίζεται να είναι εξέχων στρατιωτικός, λίγες πληροφορίες των κατορθωμάτων του έχουν επιζήσει.

Απεβίωσε το 1148 σε μάχη και έχει διασωθεί ένας επιτάφιος θρήνος για τη Μεγάλη Εβδομάδα του έτους αυτού από τον Πρόδρομο, προς τον «Κύριο Μανουήλ Ανεμά, τον πιο τυχερό γαμπρό του Βασιλιά και Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Ιωάννη του πορφυρογέννητου». Έπειτα η Θεοδώρα έγινε μοναχή.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Κομνηνή, κόρη του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα:
* Αλέξιος π.1131 ή 1133/35-1155/57, νυμφεύτηκε την Άννα Κομνηνή-Δούκαινα, μάλλον εγγονή του Ισαακίου Κομνηνού σεβαστοκράτορα. Απεβίωσε από ασθένεια, ίσως φυματίωση, σε νεαρή ηλικία. Λίγο μετά απεβίωσε και η Άννα. Είχαν ένα τέκνο, για το οποίο δεν γνωρίζουμε κάτι.
* μία κόρη, ίσως Ειρήνη γενν. π.1132. Παντρεύτηκε έναν αγνώστου ονόματος και είχε τέκνο τη Θεοδώρα, σύζυγο του Ανδρόνικου Λαπαρδά.
* μία κόρη, ίσως Μαρία γενν. π.1133. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Άγγελο, ανιψιό του Κωνσταντίνου Αγγέλου και διακεκριμένο στρατιωτικό διοικητή. 
* Ευδοκία γενν. π.1142, παντρεύτηκε τον λόγιο Θεόδωρο Στυππιώτη, πρωθυπουργό του Μανουήλ Α΄. Είχαν αρκετά παιδιά, από τα οποία γνωρίζουμε το όνομα ενός μόνο, του Μανουήλ.

## Αναφορές


## Πηγές
* 
* Kazhdan, A.P. and Epstein A.W. (1990) Change in Byzantine Culture in the Eleventh and Twelfth Centuries, University of California Press
* 
* 
* 

Κατηγορία:Βυζαντινοί ευγενείς
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί
Ιωάννης Ρογέριος Δαλασσηνός

Ο **Ιωάννης (Ρογέριος) Δαλασσηνός** ήταν ένας ευγενής στη Ρωμανία Νορμανδικής καταγωγής, γαμπρός του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού (βασ. 1118-1143) και *καίσαρας*. Με το τέλος του πεθερού του το 1143, συνωμότησε για να καταλάβει τον θρόνο, χωρίς επιτυχία όμως.

## Βιογραφία
Ο Ιωάννης ήταν γιος κάποιου Ρογήρου, ενός Νορμανδού που αυτομόλησε στους Ρωμαίους κατά τους Ρωμαιο-Νορμανδικούς Πολέμους και εισήλθε στην Αυτοκρατορική υπηρεσία. Η μητέρα του ήταν από την Οικογένεια Δαλασσηνών. Ο ίδιος ο Ιωάννης προφανώς προτιμούσε το διάσημο επώνυμο της μητέρας του και αυτό βρέθηκε στη σφραγίδα του. Ωστόσο οι ιστορικοί, από τον Ιωάννη Κίνναμο ως τους σύχρονους λογίους, χρησιμοποιούν συχνότερα το Νορμανδικό πατρωνυμικό του: Ιωάννης του Ρογέριου.

Δια μέσου των Δαλασσηνών, ο Ιωάννης ήταν ήδη συγγενής της δυναστείας των Κομνηνών και ο σύνδεσμος αυτός ενισχύθηκε, όταν νυμφεύτηκε την μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη Β΄, τη Μαρία και ανήλθε στον βαθμό του *καίσαρα*. Η σύζυγός του ήταν αφανής ως το 1143, όταν -μετά το τέλος του Ιωάννη Β΄- ο Ιωάννης σχεδίασε να σφετεριστεί τον θρόνο από τον Μανουήλ Α΄ (βασ. 1143-80). Είχε κάποια υποστήριξη από τους ευγενείς, πιο πολύ από τους διάφορους Νορμανδούς της Κωνσταντινούπολης, όπως του πιο εξέχοντος αυτών, εξόριστου εκεί Ροβέρτου Β΄ πρίγκιπα της Κάπουα. Όμως η Μαρία Κομνηνή, πιστή στον αδελφό της, ανέφερε τη συνωμοσία. Ο Ιωάννης εξαπατήθηκε να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα και φυλακίστηκε.

Ο Ιωάννης σύντομα συγχωρέθηκε και αποκαταστάθηκε στη θέση του, περίπου την εποχή που απεβίωσε η Μαρία, το 1146. Τότε καταγράφεται να συμμετέχει σε μία σύνοδο στο Παλάτι των Βλαχερνών τον Φεβρουάριο του 1147. Το 1152 αναφέρεται ως κυβερνήτης της Στρώμνιτσας, στην κοιλάδα του άνω Στρυμώνα (Βαρδάρη). Το ίδιο έτος εστάλη στην Αντιόχεια ως αυτοκρατορικός υποψήφιος για το χέρι της Κωνσταντίας των Πουατιέ πριγκίπισσας της Αντιόχειας, χήρας του Ραϋμόνδου. Παρά τον υψηλό τίτλο του και τη Νορμανδική καταγωγή του, η Κωνσταντία τον βρήκε αρκετά μεγάλο σε ηλικία και μη ελκυστικό. Τον απέρριψε και παντρεύτηκε τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν.

Ο Ιωάννης επέστρεψε στην Αυτοκρατορία και αποσύρθηκε σε μοναστήρι, όπου απεβίωσε σε άγνωστη ημερομηνία, ίσως μετά το 1166.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα, που έφεραν το επώνυμο Κομνηνός:
* Ανδρόνικος, απεβ. 1191.
* Αλέξιος.
* Άννα, παντρεύτηκε τον Αλέξιο Πετραλείφα, στρατηγό.
* Θεοδώρα (;), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Κοντοστέφανο, αδελφό του Ανδρόνικου Κοντοστέφανου *μεγάλου δούκα* (ναυάρχου).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Cawley, Charles (14 February 2011). "Byzantium, Nobility: Chapter 29. Rallis [Raoul]". Medieval Lands: Byzantium 395-1057. Foundation for Medieval Genealogy. Retrieved 4 June 2012.
* 
* 

Κατηγορία:Οικογένεια Δαλασσηνών
Άγιος Ηλίας Ηλείας

Η ονομασία **Άγιος Ηλίας Ηλείας** μπορεί να αναφέρεται σε έναν από τους παρακάτω οικισμούς του νομού Ηλείας:

* Άγιος Ηλίας Αλιφείρας Ηλείας
* Άγιος Ηλίας Ζαχάρως Ηλείας
* Άγιος Ηλίας Ήλιδας Ηλείας ή Αηλιάδες
* Άγιος Ηλίας Πύργου Ηλείας ή Άγιος Ηλίας Λετρίνων

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ιερά Μητρόπολις Καισαρείας (Καππαδοκίας)

thumb|right|280px|Εκκλησία της Παναγίας στην Καισάρεια
Η **Ιερά Μητρόπολις Καισαρείας** ήταν μια επαρχία (Μητρόπολη) του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η επισκοπή υπήρχε από το 325 έως το 1922 με έδρα της την Καισάρεια. Ο τίτλος του *Μητροπολίτη Καισαρείας, Υπερτίμου και Εξάρχου πάσης Ανατολής* είναι κενός από το 1934. 

## Ιστορία
Η Καισάρεια κατοικήθηκε από την 4η χιλιετία π.Χ. Η πόλη ονομαζόταν αρχικά Μάζακα και μετά το 150 π.Χ. Ευσέβεια. Μετά το 17 μ.Χ., οπότε κατακτήθηκε από την Ρώμη, έλαβε το όνομα Καισάρεια. Η πόλη έγινε Μητρόπολη το 325, αρχικά έχοντας τιμητική υπεροχή έναντι των άλλων επισκοπών της περιοχής (Νικομηδείας, Γαγγρών, Αγκύρας, Αμασείας, Νεοκαισαρείας και Σεβαστείας). Μετά την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο του 451, όλες οι επισκοπές τέθηκαν υπό το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Η Μητρόπολη είχε 5 επισκοπές τον 7ο αιώνα, 12 τον 10ο αιώνα και 8 τον 12ο αιώνα. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Σελτζούκους, ο αριθμός τους σταδιακά μειώθηκε και τον 14ο αιώνα δεν έμεινε ούτε μία. Η Μητρόπολη περιελάμβανε τις πόλεις Μουταλάσκη, Νεάπολη, Προκόπιο, Υοσγάτη, Μωκισσό,  Κιρκισό, Ζήλα, Ευχάνεια, Ασκληπιείο.

Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923, δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξος πληθυσμός στα εδάφη της Μητρόπολης. 

### Επισκοπικός κατάλογος
[thumb|right|250px|Ο [Μέγας Βασίλειος, Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας (370-379)]]
thumb|250px|Πιστοποιητικό βάπτισης, 1892

## Παραπομπές


## Πηγές
*  
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Καισαρειας

Κατηγορία:Καισάρεια (Καππαδοκία)
Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ

Η **Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ** (*Ruth Bader Ginsburg*, 15 Μαρτίου 1933 – 18 Σεπτεμβρίου 2020) ήταν Αμερικανίδα ανώτατη δικαστής από το 1993 εως το 2020. Ηταν γνωστή φεμινίστρια και προοδευτική.

## Πηγή

Κατηγορία:Αμερικανοί δικαστές
Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι
Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Βομβιστική επίθεση στο ληξιαρχείο του Άμστερνταμ

Η **Βομβιστική επίθεση στο ληξιαρχείο του Άμστερνταμ** πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαρτίου 1943, από Ολλανδούς αντιστασιακούς. Σκοπός της επίθεσης ήταν η καταστροφή των αρχείων του ληξιαρχείου προκειμένου οι γερμανικές αρχές να μη μπορούν να εντοπίσουν Εβραίους και πιθανά μέλη της αντίστασης.

Τελικά από την επίθεση καταστράφηκε τμήμα μόνο των αρχείων. Λίγο αργότερα συνελήφθησαν δεκατέσσερα άτομα που συμμετείχαν στη συγκεκριμένη επιχείρηση και δώδεκα από αυτά εκτελέστηκαν τον Ιούλιο του 1943.

## Η βομβιστική επίθεση
Μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στην Ολλανδία και την κατάληψη της χώρας, κάθε άτομο άνω των 15 ετών έπρεπε να φέρει μαζί του συνεχώς την ταυτότητα (persoonsbewijs). Στις ταυτότητες των Εβραίων Ολλανδών ήταν σημειωμένο ένα μεγάλο J. Σύντομα, μέλη της αντίστασης άρχισαν να φτιάχνουν πλαστές ταυτότητες. Όμως τα πλαστά έγγραφα ήταν εύκολο να εντοπιστούν, αν τα στοιχεία των ταυτοτήτων συγκρίνονταν με τα αρχεία του ληξιαρχείου και έτσι οι Ναζί μπορούσαν εύκολα να εντοπίσουν και να συλλάβουν Εβραίους Ολλανδούς και πιθανά μέλη της αντίστασης ή να επιστρατεύσουν άτομα για καταναγκαστική εργασία.

Το 1943 μια ομάδα με επικεφαλής τον γλύπτη Χέρριτ φαν ντερ Φέιν (Gerrit van der Veen) και τον ζωγράφο και συγγραφέα Βίλλεμ Αροντέους (Willem Arondeus), σχεδίασε τη πραγματοποίηση σαμποτάζ στο ληξιαρχείο του Άμστερνταμ, με σκοπό την καταστροφή των αρχείων χωρίς να κινδυνεύσουν ανθρώπινες ζωές. Στην ομάδα αυτή μετείχαν τοπικοί καλλιτέχνες και φοιτητές της ιατρικής, μεταξύ αυτών και ορισμένοι Εβραίοι και ομοφυλόφιλοι καθώς και άτομα που σχετίζονταν με τις παράνομες εκδόσεις Rattenkruid. Η επιχείρηση ήταν ιδιαίτερα δύσκολη καθώς η φύλαξη των ληξιαρχείων είχε ενισχυθεί μετά την επίθεση στο ληξιαρχείο του Βαχενίνγκεν (Wageningen) στα τέλη του 1942.

Το ληξιαρχείο του Άμστερνταμ βρισκόταν τότε στην Plantage Kerklaan 36. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε το βράδυ της 27ης Μαρτίου 1943. Οι αντιστασιακοί, που ήταν ντυμένοι με αστυνομικές στολές, πλησίασαν τη φρουρά του κτιρίου και είπαν ότι θα έλεγχαν το κτίριο για εκρηκτικά. Οι φύλακες τους πίστεψαν και τους άφησαν να μπουν. Στη συνέχεια δύο από τα μέλη της ομάδας, που ήταν φοιτητές της ιατρικής, νάρκωσαν τους φύλακες και τους μετέφεραν αναίσθητους από τη πίσω πόρτα, στο διπλανό ζωολογικό κήπο. Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μέσα στο κτίριο στοίβαξαν τα έγγραφα στο πάτωμα και τα περιέχυσαν με βενζίνη και τοποθέτησαν μια σειρά ωρολογιακούς εκρηκτικούς μηχανισμούς, που είχαν φτιάξει με εκρηκτικά τα οποία είχαν πάρει από τις αποθήκες εκρηκτικών του φρουρίου Naarden. Όταν εξερράγησαν οι μηχανισμοί το κτίριο πήρε φωτιά. Η πυροσβεστική που κλήθηκε καθυστέρησε εσκεμμένα να σβήσει τη φωτιά και όταν πια ξεκίνησαν να τη σβήνουν έριξαν πολύ περισσότερο νερό στο κτίριο προκειμένου να καταστραφούν και αρχεία που δεν είχαν καεί.

Από την επίθεση αυτή καταστράφηκε μόνο το 15% των αρχείων (800.000 καρτέλες) όμως είχε σημαντικό ψυχολογικό αντίκτυπο τόσο στους κατοίκους της ολλανδικής πρωτεύουσας όσο και στους κατακτητές.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
Δεύτερος Ενώχ

Ο **Δεύτερος Ενώχ** είναι ένα απόκρυφο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης και ονομάζεται έτσι κατ' αντιδιαστολή προς το απόκρυφο  βιβλίο Ενώχ Α' ή Αιθιοπικό Ενώχ. Ο Ενώχ Β' ονομάζεται και σλαβονικός Ενώχ, γιατί διασώζεται κυρίως στην σλαβονική γλώσσα. Η σλαβονική μετάφραση προέρχεται από το πρωτότυπο κείμενο, που ήταν στα Ελληνικά Κάποιοι πιστεύουν ότι το αρχικό κείμενο ήταν του πρώτου αιώνα μ.Χ. και ήταν γραμμένο στα εβραϊκά. Ο Ενώχ Β' ονομάζεται επίσης και «Το βιβλίο των μυστικών του Ενώχ». Και στα δύο βιβλία ο Ενώχ ταξιδεύει και τελικά αναλαμβάνεται στους ουρανούς. Tο βιβλίο Ενώχ Β' έχει διασωθεί σε διάφορα χειρόγραφα σε σλαβικές χώρες όπως τη Ρωσία και τη Σερβία. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες απόψεις για την προέλευση και το χρόνο συγγραφής του βιβλίου. Το βιβλίο πιθανόν γράφτηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, γιατί περιλαμβάνει δημοφιλή θέματα της θρησκευτικής γραμματείας των ελληνιστικών χρόνων, όπως αστρολογικούς υπολογισμούς, αποκαλυπτικά ταξίδια, αγγελολογία.

## Περιεχόμενα του βιβλίου
Ο Ενώχ ταξιδεύει στους επτά ουρανούς μαζί με δύο αγγέλους.  Μεταφέρεται ενώπιον του Θεού, ο οποίος διδάσκει τον Ενώχ για τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου. Οι άγγελοι έπειτα μετέφεραν τον Ενώχ στη γη, για να διαδώσει, όσα έμαθε, στα παιδιά του. Ο Ενώχ αποκαλύπτει τα μυστικά του ουρανού και προτρέπει τους ανθρώπους να διαδώσουν αυτές τις ιδέες σε άλλους ανθρώπους. Στην αφήγηση υπάρχουν σχόλια κατά της ειδωλολατρίας και για την επερχόμενη Κρίση, αλλά δεν διασαφηνίζεται, αν αυτή αφορά την Τελική Κρίση ή την κρίση του κατακλυσμού. Γίνονται πολλές παραινέσεις και ηθικές προτροπές. Το βιβλίο τελειώνει με έναν αποχαιρετιστήριο λόγο του Ενώχ και την αφήγηση για την ανάληψη του Ενώχ τους ουρανούς.

## Βιβλιογραφία

* Αγουρίδης Σάββας, Ενώχ Β' ή τα μυστικά του Ενώχ (Σλαβονικός Ενώχ), περιοδικό Θεολογία, τόμος ΝΣΤ', τεύχος 1, Αθήνα 1985, σελ. 127-160.
* Αγουρίδης Σάββας, Τα απόκρυφα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, τόμος πρώτος, εκδόσεις: Έννοια, Αθήνα 2004, ISBN 9789608320307.
* Απόκρυφα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, Ανθολογία, Δεύτερος τόμος, μετάφραση & επιμέλεια: Κουτσούκης Δημήτρης,  εκδόσεις: Πύρινος κόσμος, Αθήνα 1992.
* Πατρώνος Γεώργιος, Μεσσιανισμός και εσχατολογικές προσδοκίες στα απόκρυφα και αποκαλυπτικά κείμενα της περιόδου 200 π.Χ. έως 100 μ.Χ., εκδόσεις: Παρρησία, Αθήνα 2014, ISBN 9789606961427.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Απόκρυφα Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
* Ενώχ Β' άρθρο στην εγκυκλοπαίδεια Britannica.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χριστιανισμός
Κατηγορία:Αγία Γραφή
Κατηγορία:Απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης
Άγιος Νικόλαος Ζαχάρως Ηλείας

Ο **Άγιος Νικόλαος** είναι παραθαλάσσιος τουριστικός οικισμός της Ζαχάρως στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας της Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 186 κατοίκων.

## Γενικά στοιχεία
Ο ΄Άγιος Νικόλαος βρίσκεται στο μέσο του Κυπαρισσιακού κόλπου και εντός της προστατευμένης περιοχής Natura2000 (GR2330005) "Θίνες και παραλιακό δάσος Ζαχάρως, Λίμνη Καϊάφα, Στροφυλιά, Κακόβατος". Απέχει 3,5 χλμ. νοτιοδυτικά από τη Ζαχάρω, 36 χλμ. ΝΑ. του Πύργου και 30 χλμ. βόρεια από την Κυπαρισσία. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στον δήμο Ζαχάρως. Ωστόσο η αναγνώρισή του με βάση υποτιθέμενη ύπαρξη οικισμού προ του 1923 κίνησε νομικές διαδικασίες εναντίον μελών της τοπικής αυτοδιοίκησης, δημοσίων υπαλλήλων, πολιτικών μηχανικών κ.ά. Βάσει Προεδρικού Διατάγματος του 2018 που αφορά τον Κυπαρισσιακό κόλπο έχουν απαγορευτεί οι επεμβάσεις στον Άγιο Νικόλαο μέχρι την οριοθέτηση και ρύθμιση των υπαρχουσών χρήσεων και δραστηριοτήτων και την απομάκρυνση των παράνομων κατασκευών από τον αιγιαλό.

Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Ζαχάρω, τον Καϊάφα και το Κάτω Ξηροχώρι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ζαχάρως που υπάγεται στην ομώνυμη δημοτική ενότητα του Δήμου Ζαχάρως.
## Πληθυσμός

## Δείτε επίσης
Στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας και το Δήμο Ήλιδας υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Άγιος Νικόλαος Πηνείας.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Υπόθεση Σλουτσκ

Η ***Υπόθεση Σλουτσκ*** (αγγλικά: Slutsk affair) αναφέρεται στη σφαγή χιλιάδων Εβραίων και άλλων που συνέβησαν στη πόλη Σλατσκ της Λευκορωσίας στη Σοβιετική Ένωση, τον Οκτώβριο του 1941, κοντά στην πόλη του Μινσκ ενώ ήταν υπό γερμανική κατοχή κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι δράστες ήταν ένας συνδυασμός των ειδικών δυνάμεων της Γκεστάπο και των λιθουανών συμμάχων του Τρίτου Ράιχ. Σχεδόν 4.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν σε διάστημα δύο ημερών μαζί με χιλιάδες κατοίκους που δεν ήταν Εβραίοι.

## Ιστορικό
Η πόλη Σλουτσκ είχε μεγάλη συγκέντρωση Εβραίων, καθώς και μεγάλο αριθμό Λευκορώσων. Αν και η γερμανική κυβέρνηση είχε προηγουμένως υπογράψει σύμφωνο μη επιθετικότητας (το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ) με τη Σοβιετική Ένωση, οι Ναζιστικές δυνάμεις, ενθαρρυνμένοι από την επιτυχία τους στη Δυτική Ευρώπη, σχεδίασαν και εκτελέσαν την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, 
και εισέβαλαν στον πρώην σύμμαχό τους στις 22 Ιουνίου 1941 Στην πορεία, οι Γερμανοί συγκέντρωσαν έναν αριθμό συμμάχων σε δορυφορικά έθνη.

Στις 27 Οκτωβρίου 1941, τέσσερις μονάδες στρατιωτικής αστυνομίας που είχαν τοποθετηθεί στο Κάουνας εισήλθαν στην πόλη με την ανάθεση εκκαθάρισης του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης εντός δύο ημερών. Αυτή η «ειδική επιχείρηση ασφάλειας» που ηγείται το Einsatzgruppen (Τάγματα θανάτου) των SS, ενήργησε χωρίς άδεια από τις τοπικές γερμανικές πολιτικές διοικήσεις και τις αρχές ασφαλείας των SS που είχαν συγκεντρώσει διάφορους εξειδικευμένους εργαζόμενους από τον πληθυσμό.

Οι Εβραίοι περικυκλώθηκαν, απομακρύνθηκαν από τα σπίτια τους και δολοφονήθηκαν μαζικά, σε μια φρενίτιδα που όχι μόνο οι Εβραίοι, αλλά και άλλοι κατοικοι στην περιοχή σφαγιάστηκαν. 
Η γερμανική πολιτική διοίκηση στη Λευκορωσία ήταν εξοργισμένη, αφού κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να κερδίσει την εύνοια του τοπικού πληθυσμού σύμφωνα με τις οδηγίες του Φύρερ.

Ο Γενικός Επίτροπος της Λευκορωσίας Βίλχελμ Κουμπ έγραψε σε ένδειξη διαμαρτυρίας στον προϊστάμενό του και στον Ραϊχσφύρερ των SS Χάινριχ Χίμλερ:

Η επιστολή κατέληξε:

Ο Αδόλφος Χίτλερ, από όλες τις έρευνες που υπήρξαν, δεν ενημερώθηκε ποτέ για το συμβάν, καθώς στη συνέχεια πίστευε λανθασμένα ότι οι αντάρτες που ήταν προσκείμενοι στο Ναζιστικό καθεστώς μεταξύ του πληθυσμού της Λευκορωσίας θα υποστήριζαν τους Γερμανούς στη συνεχιζόμενη εισβολή.

## Δείτε επίσης
*Ολοκαύτωμα
*Κατάλογος σφαγών στη Λευκορωσία

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* "Η δολοφονία των Σοβιετικών Εβραίων"

Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί
Σέργιος Α΄ του Αμάλφι

Ο **Σέργιος**, ήταν κυβερνήτης του Δουκάτου του Αμάλφι, υποτελής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα με το αξίωμα του έπαρχου (prefect). 

Ο Σέργιος είναι γνωστός από το *Χρονικό του Αμάλφι* (λατινικά: *Chronicon Amalphitani*), σύμφωνα με το οποίο ήταν ο δεύτερος ιστορικά διοικητής του δουκάτου. Το χρονικό αναφέρει ότι ήταν γιος του Κωνστάντιου και άγνωστης γυναίκας, αντικαταστάτης του ήταν ο Μάουρο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Αμπελώνας

250px|thumb|right|Ένας αμπελώνας στην περιοχή Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν της Γαλλίας
Ο **αμπελώνας ** είναι ένα αγροτεμάχιο στο οποίο καλλιεργείται η άμπελος κυρίως για την παραγωγή κρασιών αλλά και για την παραγωγή σταφίδων, χυμούς, ξυδιών και για κατανάλωση νωπών σταφυλιών.  Η επιστήμη, η πρακτική και η μελέτη που αφορούν τους αμπελώνες είναι γνωστή ως αμπελουργία. Ο αμπελώνας χαρακτηρίζεται συχνά από το τερουάρ, γαλλική λέξη που σημαίνει σύνολο εδαφοκλιματικών παραγόντων και ειδικών χαρακτηριστικών της περιοχής. 

Ο παλιότερος παραγωγικός αμπελώνας όπως θεωρείται να βρίσκεται στο σλοβενικό Μάριμπορ, στις όχθες του ποταμού Δράβος. Εκεί βρίσκονται τα αμπέλια 400 χρονών τα οποία αναγνωρίστηκαν ως τα πιο παλιά αμπέλια.  

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Αμπέλου και Οίνου οι μεγαλύτερες εκτάσεις των αμπελώνων βρίσκονται στην Ισπανία (1,000,200 εκ.), Κίνα (799,000 εκ.) και στη Γαλλία (792,000 εκ.). 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Αμπελουργία
Επεισόδιο του Γκλάιβιτς

Το **Επεισόδιο του Γκλάιβιτς** (; ) ήταν επίθεση κάλυψης στον ραδιοφωνικό σταθμό ''Sender Gleiwitz'' στο Γκλάιβιτς (τότε Γερμανία και τώρα Γκλιβίτσε, Πολωνία) που οργανώθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία τη νύχτα της 31ης Αυγούστου 1939. Μαζί με περίπου δύο ντουζίνες παρόμοια περιστατικά, η επίθεση κατασκευάστηκε από τη Γερμανία ως ''casus belli'' για να δικαιολογήσει την εισβολή στην Πολωνία. Πριν από την εισβολή, ο Αδόλφος Χίτλερ έδωσε μια ραδιοφωνική ομιλία καταδικάζοντας τις πράξεις και ανακοίνωσε τα γερμανικά σχέδια για επίθεση στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το επόμενο πρωί. Παρά το γεγονός ότι η γερμανική κυβέρνηση χρησιμοποίησε την επίθεση ως δικαιολογία για να πάει σε πόλεμο με την Πολωνία, οι επιτιθέμενοι του Γκλάιβιτς δεν ήταν Πολωνοί, αλλά ήταν Γερμανοί αξιωματικοί της Σούτσσταφφελ που φορούσαν πολωνικές στολές.

Κατά τη διάρκεια της κήρυξης του πολέμου, ο Χίτλερ δεν ανέφερε το περιστατικό του Γκλάιβιτς, αλλά ομαδοποίησε όλες τις προκλήσεις που οργάνωσαν τη Σούτσσταφφελ ως υποτιθέμενη «Πολωνική επίθεση» στη Γερμανία. Το Επεισόδιο του Γκλάιβιτς είναι η πιο γνωστή δράση της Επιχείρησης Χίμλερ, μιας σειράς ειδικών επιχειρήσεων που ανέλαβε η Σούτσσταφφελ (SS) για να εξυπηρετήσει τη γερμανική προπαγάνδα στο ξέσπασμα του πολέμου. Η επιχείρηση είχε σκοπό να δημιουργήσει την εμφάνιση μιας πολωνικής επίθεσης εναντίον της Γερμανίας για να δικαιολογήσει την εισβολή στην Πολωνία. Στις 3 Σεπτεμβρίου, η Βρετανία και η Γαλλία κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία και το ευρωπαϊκό θέατρο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε ξεκινήσει. Κατασκευασμένα στοιχεία για την επίθεση στο Γκλάιβιτς από τη Σούτσσταφφελ παρασχέθηκαν από τον Γερμανό αξιωματικό της Σούτσσταφφελ, Άλφρεντ Νάουγιοκς, το 1945 στη Δίκη της Νυρεμβέργης.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
*John Toland, Adolf Hitler: The Definitive Biography.
*Dennis Whitehead, "The Gleiwitz Incident", After the Battle Magazine Number 142 (Μάρτιος 2009)
*Stanley S. Seidner, Marshal Edward Śmigły-Rydz Rydz and the Defense of Poland, Νέα Υόρκη, 1978.
*Spieß / Lichtenstein Unternehmen Tannenberg. Der Anlass zum Zweiten Weltkrieg, Βίζμπαντεν και Μόναχο, 1979.
*Polak-Springer, Peter (April 2013). "'Jammin' with Karlik': The German-Polish 'Radio War' and the Gleiwitz 'Provocation', 1925–1939". European History Quarterly. SagePub. 43 (2): 279–300. doi:10.1177/0265691413478095. S2CID 145321954. περίληψη.

Κατηγορία:Γκλιβίτσε
Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Πολωνία
Κατηγορία:Ναζιστική προπαγάνδα
Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί
Γκύντερ Άλτενμπουργκ

Ο **Γκύντερ Άλτενμπουργκ** (5 Ιουνίου 1894, Κένιγκσμπεργκ - 23 Οκτωβρίου 1984, Βόννη) ήταν Γερμανός διπλωμάτης. 
## Βιογραφία
Τα πρώτα διπλωματικά του καθήκοντα τον έφεραν σε θέσεις στη Ρώμη, τη Βιέννη και το Βουκουρέστι, και παρέμεινε συνδεδεμένος με τη νοτιοανατολική Ευρώπη καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Το 1934, υπηρετούσε στη Βιέννη κατά τη διάρκεια του αποτυχημένου πραξικοπήματος τον μήνα Ιούλιο ενάντια στο αυστριακό καθεστώς από Αυστριακούς Ναζί και πιθανότατα συμμετείχε στην προετοιμασία του. Στη συνέχεια ανακλήθηκε στο Βερολίνο, όπου εργάστηκε στο τμήμα, που ασχολείται με την Αυστρία και την Τσεχοσλοβακία . 

Προσχώρησε στο Ναζιστικό Κόμμα το 1935 και του δόθηκε θέση στη γραμματεία του Υπουργού Εξωτερικών Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ. Μετά την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία τον Απρίλιο του 1941, αρχικά είχε προγραμματιστεί να γίνει πληρεξούσιος για τη Σερβία, αλλά στις 28 Απριλίου 1941 ορίστηκε ως πληρεξούσιος του Ράιχ για την Ελλάδα.  

Ο Άλτενμπουργκ έτρεφε μάλλον φιλικές διαθέσεις προς τη χώρα και τον λαό. Ήδη από τις πρώτες ημέρες της διαμονής του στην Αθήνα, προειδοποίησε τους προϊσταμένους του για τον ελλοχεύοντα κίνδυνο ενδημικής πείνας.   

Τον Νοέμβριο του 1941 σημειώθηκε η πρώτη αντίδραση των γερμανικών Αρχών λόγω μείωσης της αποδοτικότητας των Ελλήνων εργατών λόγω του υποσιτισμού τους. Ο Άλτενμπουργκ ζήτησε με τηλεγράφημά του προς το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, την αναστολή της εξαγωγής ελληνικών γεωργικών προϊόντων στη Γερμανία. Τον Απρίλιο του 1942, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία συναντήθηκε με τον Ιταλό ομόλογό του στη Ρώμη και συμφώνησαν στην αποστολή 20.000 τόνων σιταριού από τη Γερμανία στην Αθήνα, αλλά το Βερολίνο ακύρωσε τη συμφωνία.  

Ως ο ανώτατος Γερμανός πολιτικός αξιωματούχος στην κατεχόμενη Ελλάδα, λειτούργησε ως επόπτης της ελληνικής κυβέρνησης-μαριονέτας μαζί με τον Ιταλό ομόλογό του, Πελεγκρίνο Γκίτζι,και συμμετείχε άμεσα στην απέλαση του εβραϊκού πληθυσμού της Θεσσαλονίκης την άνοιξη του 1943.

Απομακρύνθηκε από τη θέση του στις 3 Νοεμβρίου 1943, μετά την ιταλική συνθηκολόγηση και την πλήρη Κατοχή της Ελλάδας από τους Γερμανούς, η οποία οδήγησε σε πλήρη αναδιάρθρωση της γερμανικής διοίκησης υπό τον νέο στρατιωτικό κυβερνήτη της Ελλάδας, Αλεξάντερ Λερ.

Μετά τον πόλεμο, κατέθεσε στις δίκες της Νυρεμβέργης και υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του βιομηχανικού λόμπι της Γερμανικής Ομάδας του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μέλη του Ναζιστικού Κόμματος
Κατηγορία:Γερμανική κατοχή της Ελλάδας
Κατηγορία:Γερμανοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Αυτουργοί του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα
Ουάνγκ Τσινγκουέι

Ο **Ουάνγκ Τσινγκουέι** (4 Μαΐου 1883 – 10 Νοεμβρίου 1944, γεννημένος ως **Ουάνγκ Τσαομίνγκ** αλλά ευρέως γνωστός με το ψευδώνυμο "Τσινγκουέι") ήταν Κινέζος πολιτικός. Αρχικά ήταν μέλος της αριστερής πτέρυγας του Κουομιντάνγκ. Στα νιάτα του αρθρογραφούσε και σε περιοδικά κινέζων αναρχικών. Ήταν ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης στο Ουχάν, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με την δεξιά κυβέρνηση της χώρας. Ωστόσο αργότερα έγινε όλο και περισσότερο αντικομμουνιστής αφού οι προσπάθειες του για πολιτική συνεργασία με το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) κατέληξαν σε πολιτική αποτυχία. Ο πολιτικός του προσανατολισμός στράφηκε απότομα προς τα δεξιά και αργότερα συνεργάστηκε με τους Ιάπωνες.

Ο Ουάνγκ ήταν στενός συνεργάτης του Σουν Γιατ-σεν για τα τελευταία χρόνια της ζωής του Σουν. Μετά τον θάνατο του Σουν ο Ουάνγκ ενεπλάκη σε πολιτικό αγώνα με αντίπαλο τον Τσιάνγκ Κάι-σεκ για τον έλεγχο του Κουομιντάνγκ αλλά έχασε. Ο Ουάνγκ παρέμεινε μέλος του κόμματος, αλλά συνέχισε να έχει διαφωνίες με τον Τσιάνγκ μέχρι το ξέσπασμα του δεύτερου σινοϊαπονικού πολέμου το 1937, όταν δέχτηκε μια πρόταση της κυβέρνησης της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας για να σχηματίσει μια ιαπωνόφιλη δοσίλογη κυβέρνηση με έδρα τη Ναντσίνγκ. Ο Ουάνγκ διετέλεσε αρχηγός κράτους για αυτό το Ιαπωνικό κράτος μαριονέτα μέχρι τον θάνατό του, λίγους μήνες πριν από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν και εξακολουθεί να θεωρείται ότι συνέβαλε σημαντικά στην επανάσταση Σινχάι, η συνεργασία του με την Ιαπωνία θεωρείται αντικείμενο ακαδημαϊκής διαμάχης. Οι τυπικές αφηγήσεις της ιστορίας συχνά τον θεωρούν προδότη στον Πόλεμο της Αντίστασης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κινέζοι πολιτικοί
Κατηγορία Ατλαντικού (NBA)

Η **Κατηγορία Ατλαντικού** είναι μία από τις τρεις κατηγορίες της Ανατολικής Περιφέρειας του **[[NBA]]**. Η κατηγορία αποτελείται από πέντε ομάδες: Μπόστον Σέλτικς, Μπρούκλιν Νετς, Νιου Γιορκ Νικς, Τορόντο Ράπτορς και Φιλαδέλφεια 76ερς. Με εξαίρεση τους Ράπτορς που εδρεύουν στον Καναδά, όλες οι υπόλοιπες ομάδες βρίσκονται στην Ανατολική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η κατηγορία δημιουργήθηκε πριν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου 1970-71, όταν οι ομάδες στο πρωτάθλημα αυξήθηκαν από 14 σε 17 με την έλευση των Κλίβελαντ Καβαλίερς, Μπάφαλο Μπρέιβς και Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο περιφέρειες (τη Δυτική και την Ανατολική), που η κάθε μία χωριζόταν με τη σειρά της σε δύο κατηγορίες. Η Κατηγορία Ατλαντικού ξεκίνησε με τέσσερις ομάδες: τους Σέλτικς, τους Νικς, τους 76ερς και τους Μπρέιβς. Οι τρεις πρώτες εντάχθηκαν από την Ανατολική Κατηγορία.

Οι Σέλτικς έχουν αναδειχθεί 24 φορές πρωταθλητές στην κατηγορία, ενώ ακολουθούν οι Ράπτορς με 7 κατακτήσεις. Δέκα φορές ομάδα της κατηγορίας κατέκτησε το πρωτάθλημα του NBA (6 φορές οι Σέλτικς, 2 οι Νικς και από 1 οι 76ερς και οι Ράπτορς). Τη σεζόν 1982-83, όλες οι ομάδες της κατηγορίας είχαν ποσοστό νικών άνω του 50% στο πρωτάθλημα, ενώ τη σεζόν 1983-84 και οι πέντε ομάδες πήραν την πρόκριση για τα πλέι-οφ της διοργάνωσης.

## Ομάδες
### Τρέχουσες ομάδες

### Προηγούμενες ομάδες

### Ημερολόγιο ομάδων


DateFormat = yyyy
ImageSize  = width:800 height:auto barincrement:25
Period     = from:1970 till:2020
TimeAxis   = orientation:horizontal
PlotArea   = right:20 left:20 bottom:20 top:0

Colors = id:barcolor value:rgb(0.99,0.7,0.7)
         id:line value:black
         id:bg value:white

PlotData =
  width:15 textcolor:black shift:(5,-5) anchor:from fontsize:s
  bar:1 color:tan2 from:1970 till:1978 text:Μπάφαλο Μπρέιβς (1970–1978)
  bar:2 color:tan1 from:1970 till:end text:Μπόστον Σέλτικς (1970–σήμερα)
  bar:3 color:tan1 from:1970 till:end text:Νιου Γιορκ Νικς (1970–σήμερα)
  bar:4 color:tan1 from:1970 till:end text:Φιλαδέλφεια 76ερς (1970–σήμερα)
  bar:5 color:tan1 from:1976 till:end text:Νιου Γιορκ/Νιου Τζέρσεϊ/Μπρούκλιν Νετς (1976–σήμερα)
  bar:6 color:tan2 from:1978 till:2004 text:Ουάσινγκτον Μπούλετς/Ουίζαρντς (1978–2004)
  bar:7 color:tan2 from:1988 till:1989 text:Σάρλοτ Χόρνετς (1988–1989)
  bar:8 color:tan2 from:1989 till:2004 text:Μαϊάμι Χιτ (1989–2004)
  bar:9 color:tan2 from:1991 till:2004 text:Ορλάντο Μάτζικ (1991–2004)
  bar:10 color:tan1 from:2004 till:end text:Τορόντο Ράπτορς (2004–σήμερα)

ScaleMajor = gridcolor:line unit:year increment:2 start:1970



## Πρωταθλητές κατηγορίας
### Τίτλοι ανά περίοδο

### Τίτλοι ανά ομάδα

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Ατλαντικού
Κατηγορία:Μαϊάμι Χιτ
Κατηγορία:Μπόστον Σέλτικς
Κατηγορία:Μπρούκλιν Νετς
Κατηγορία:Νιου Γιορκ Νικς
Κατηγορία:Ορλάντο Μάτζικ
Κατηγορία:Ουάσινγκτον Ουίζαρντς
Κατηγορία:Σάρλοτ Χόρνετς
Κατηγορία:Τορόντο Ράπτορς
Κατηγορία:Φιλαδέλφεια 76ερς
Πελεγκρίνο Γκίτζι

Ο **Πελεγκρίνο Γκίτζι** (Pellegrino Ghigi) (29 Νοεμβρίου 1899, Ραβέννα - 1995) ήταν Ιταλός διπλωμάτης. 

## Σταδιοδρομία
Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη Νομική από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια το 1921.  Από το 1926 έως το 1932 εργάστηκε υπό τον Ντίνο Γκράντι, Υφυπουργό Εξωτερικών. Τον Ιούλιο του 1932 διορίστηκε Γενικός Πρόξενος στη διεθνή ζώνη της Ταγγέρης μέχρι τον Ιούλιο του 1935.  

Από τον Ιούλιο του 1935 έως τον Ιούνιο του 1936 ήταν ο Ιταλός απεσταλμένος στο Κάιρο στο Βασίλειο της Αιγύπτου κατά τη βασιλεία του Φουάντ Α'. Από τις 27 Οκτωβρίου 1937 έως το 1938 ήταν στη Βιέννη  και από το 1938 έως το 1941 ήταν απεσταλμένος στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας.  

Διορίσθηκε Ιταλός πληρεξούσιος στην κατεχόμενη Ελλάδα (1941&#x2013;1943), με καθήκοντα πολιτικού διοικητή των ιταλικών δυνάμεων κατοχής.  

Μετά την Κατοχή, ανέφερε στον Γκαλεάτσο Τσιάνο στις 2 Οκτωβρίου 1941: "Οι συνθήκες στην Ελλάδα είναι πάντα τόσο άθλιες, ώστε να προκαλούν ανησυχία". Έσωσε 329 Εβραίους από τη Θεσσαλονίκη, εκ των οποίων 48 με ιταλική ιθαγένεια.  

Στις 15 Νοεμβρίου 1945, τέθηκε υπό κράτηση. Οι ελληνικές Αρχές τον κατηγόρησαν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Το υπουργικό συμβούλιο Ντε Γκασπέρι απείλησε να παρακρατήσει αποζημιώσεις από την κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη, εάν καταδικαζόταν ένας Ιταλός, με αποτέλεσμα να παύσει η δίωξη Ιταλών για εγκλήματα πολέμου.

Από τις 27 Ιουλίου 1958 έως τις 5 Μαΐου 1961 ήταν πρέσβης στην Ισπανία κατά το καθεστώς του Φρανθίσκο Φράνκο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιταλική κατοχή της Ελλάδας
Κατηγορία:Ιταλοί διπλωμάτες
Αγραπιδιά Ηλείας

Η **Αγραπιδιά** είναι ημιορεινός οικισμός του δήμου Ζαχάρως στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας της Πελοποννήσου (Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 12 κατοίκων.

## Γενικά στοιχεία
Η Αγραπιδιά είναι κτισμένη σε υψόμετρο 212 μέτρων και βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας. Απέχει 16 χλμ. ΝΑ. από τη Ζαχάρω (οδικώς μέσω Θολού), 48 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο και 28 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κυπαρισσία. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να ανήκει στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Λεπρέου του δήμου Ζαχάρως, έχοντας μόνιμο πληθυσμό 17 κατοίκων.

Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Παναγιές, τον Δράκο, τον Σκουπά, τα Ρεβελαίικα και το Λέπρεο αποτελούν την τοπική κοινότητα Λεπρέου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Μάνσο Α΄ του Αμάλφι

Ο **Μάνσο**, ήταν κυβερνήτης του Δουκάτου του Αμάλφι, υποτελής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα με το αξίωμα του έπαρχου (prefect).

Ήταν γιος του ευγενή Λέοντα που γεννήθηκε περίπου το 835 και εγγονός του Ούρσους  (γεννήθηκε περίπου το 810) η ανώνυμη μητέρα του ήταν κόρη του κυβερνήτη Λουπίνου και αδελφή του κυβερνήτη Σεργίου από το 882 έως το 888 που φημολογείται ότι ήταν απόγονος του κόμη Μούσκους που γεννήθηκε στις αρχές του 8ου αιώνα. Γιος του ήταν ο πρώτος δούκας του Αμάλφι, ο πρώτος με αυτό το αξίωμα, Μάσταλος Α΄, τον οποίο είχε κάνει συνκυβερνήτη και ο *Κωνσταντίνος*.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Στέφανος του Αμάλφι

Ο **Στέφανος**, ήταν κυβερνήτης του Δουκάτου του Αμάλφι, υποτελής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα με το αξίωμα του νομάρχη (prefect) κατά τον 9ο αιώνα.

Παντρεύτηκε μια κόρη του πρώην κυβερνήτη του Αμάλφι Μαρίνου και αδελφή του Πουλχάριου. Το 897 πήγε σε πόλεμο με το Δουκάτο του Σορέντο και τη Νάπολη. Συνελήφθη από τους Σορέντινους, αλλά ελευθερώθηκε και πέθανε αμέσως μετά. Τον διαδέχθηκε ο Μάνσο.
 
## Πηγές
*Patricia Skinner , *Family Power in Southern Italy: The Duchy of Gaeta and its Neighbours, 850-1139*. Cambridge University Press: 1995.

Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι
Κατάλογος μουσείων της Οξφόρδης

Τα ακόλουθα μουσεία και αίθουσες τέχνης βρίσκονται στην πόλη της Οξφόρδης στην Αγγλία (με την τοποθεσία τους). Πολλά από αυτά βρίσκονται υπό τη διαχείριση του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης:

* Ασμόλειο Μουσείο* (Οδός Μπόμοντ)
* Συλλογή Μουσικών Οργάνων του Μπέιτ* (Οδός Αγίου Αλδάτου)
* Πινακοθήκη Εκκλησίας του Χριστού* (Εκκλησία του Χριστού)
* Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης της Οξφόρδης (Οδός Μπέμπροουκ)
* Μουσείο Ιστορίας Επιστημών, Οξφόρδη* (Οδός Μπρόουντ)
* Μουσείο της Οξφόρδης (Δημαρχείο της Οξφόρδης)
* Κάστρο της Οξφόρδης (Νιου Ρόουντ)
* Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης* (Παρκς Ρόουντ)
* Μουσείο Πανεπιστημιακών Εκδόσεων της Οξφόρδης* (Οδός Μεγάλου Κλάρεντον)
* Μουσείο Πιτ Ρίβερς* (Επιστημονική Περιοχή)
* Κέντρο Επιστήμης (Άγιος Κλήμης)
* Το Μουσείο Ιστορίας (Οδός Μπέμπροουκ)

* Μουσεία του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Μουσεία στην Αγγλία
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τις Τέχνες
Αλέξανδρος (γιος του Περσέα)

Ο **Αλέξανδρος** (2ος αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αντιγονιδών ήταν πρίγκιπας διάδοχος της Μακεδονίας.

## Βιογραφία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Περσέα η Μακεδονίας (βασ. 179-166 π.Χ.) και της Λαοδίκης Ε΄ των Σελευκιδών, κόρης του Σελεύκου Δ΄ *Φιλοπάτορος*, βασιλιά της Συρίας.

Κατά τον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο ο Περσέας ηττήθηκε το 168 π.Χ. στην Πύδνα από τον στρατηγό Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Ο βασιλιάς, αιχμάλωτος με τον αδελφό του και τον Αλέξανδρο, ακολούθησαν το Ρωμαίο στρατηγό στον θρίαμβό του στη Ρώμη, όπου φυλακίστηκαν. Ο Αλέξανδρος, που ήταν ακόμη παιδί, με τον πατέρα του κρατήθηκαν με φρουρά στο Άλμπα Φούκενς. Οι Ρωμαίοι κράτησαν τον Περσέα άυπνο, ώσπου εξαντλήθηκε και απεβίωσε το 166 π.Χ.. Ο Αλέξανδρος έγινε επιδέξιος μεταλλοτεχνίτης στην τορευτική (αργυροχοΐα-χρυσοχοΐα), έμαθε τη Λατινική γλώσσα και έγινε δημόσιος γραμματέας.

## Πηγές
* Liv. xlv. 42 ; Pint. Aem. Paul. 37.
* Smith, William, ed. (1870). "Alexander". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, p. 124

Αλεξανδ
Λέπρεο Ηλείας

*Αυτό το λήμμα αφορά το σύγχρονο χωριό της Ηλείας. Για την αρχαία πόλη, δείτε: [[Λέπρεο]]*

Το **Λέπρεο** είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 256 μέτρα.

## Γεωγραφία
Το Λέπρεο βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας σε απόσταση 16 χλμ. ΝΑ. από τη Ζαχάρω, 48 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο και 28 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κυπαρισσία. Είναι κτισμένο στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Μίνθη (Άλβαινα), σε κατάφυτη λοφώδη περιοχή με πολλά τρεχούμενα νερά και έχει κατοικηθεί από τα προϊστορικά χρόνια.

## Ιστορία
Το αρχαίο Λέπρεο υπήρξε μια από τις ισχυρότερες πόλεις της αρχαίας Ηλείας και ειδικότερα της Ηλειακής Τριφυλίας. Την περίοδο 1981 με 1982 ο αρχαιολόγος Κωνσταντίνος Ζάχος αποκάλυψε ανατολικά του χωριού μία σημαντική προϊστορική ακρόπολη στο λόφο του Αγίου Δημητρίου, όπου αποκαλύφθηκαν εκτός από τα λείψανα οικισμού της Πρωτοελλαδικής περιόδου (2600 - 2000 π.Χ.) και ευρήματα νεολιθικής κατοίκησης με πλούσια χαρακτηριστική λεπτότεχνη αλλά και χονδροειδή κεραμική. Στα βόρεια του χωριού βρίσκεται ακρόπολη της περιόδου των Κλασσικών - Ελληνιστικών χρόνων. Οι πρώτες έρευνες έγιναν το 1891 από τον αρχαιολόγο Νταίρπφελντ (*Dörpfeld)* και συνεχίστηκαν το 1978 από τον Κνελ (*Knell*) όταν αποκαλύφθηκε δωρικός περίπτερος ναός αφιερωμένος στη θεά Δήμητρα. Οι δύο τοποθεσίες έχουν κηρυχθεί από το 1981 αρχαιολογικοί χώροι.

Το Λέπρεο είναι η γενέτειρα του αρχαίου ολυμπιονίκη Αντίοχου (5ος ή 4ος αιώνας π.Χ.) και του σύγχρονου νομικού, ιεροψάλτη και καθηγητή μουσικής Σίμωνα Καρά (1903 - 1999).

## Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά του ονομασία από την εποχή της τουρκοκρατίας είναι *Στροβίτσι* και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Λεπρέου. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1916 με το ΦΕΚ 78Β - 28/09/1916 μετονομάστηκε σε Λέπρεον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αγραπιδιά, τις Παναγιές, τον Δράκο, τον Σκουπά και τα Ρεβελαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Λεπρέου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 366 κατοίκους ενώ ως οικισμός 219.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Λέπρεο Ηλείας / Lepreo village, Ilia Greece στο https://www.youtube.com/
* Το αρχαίο Λέπρεο, Τριφυλία από τον ιστότοπο https://aristomenismessinios.blogspot.com/
* Πρωτοελλαδική περίοδος 3η χιλιετία π.Χ. (σελ 43 - 50 του pdf)

## Δείτε επίσης
Από τον ιστότοπο youtube το video: http://users.uoi.gr/gramisar/prosopiko/vlaxopoulos/Early_Helladic_period.pdf

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Πολυκράτεια η Αργεία

Η **Πολυκράτεια** (άκμασε το 213 π.Χ.) ήταν γυναίκα από το Άργος, μητέρα του Περσέα της Μακεδονίας.

## Βιογραφία
Η Πολυκράτεια παντρεύτηκε τον Άρατο τον Νεότερο, γιο του Αράτου του Σικυωνίου, μεγάλου πολιτικού της Αχαΐκής Συμπολιτείας. Μάλλον απέκτησε έναν γιο με το όνομα Άρατος, που αργότερα έγινε πρεσβευτής της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Όταν ο Άρατος ο Νεότερος με την οικογένειά του ήλθαν στην Αυλή της Μακεδονίας, η Πολυκράτεια αποπλανήθηκε από τον Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας. Αυτός αργότερα αποφάσισε να δηλητηριάσει τον πεθερό της και τον σύζυγό της. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι η Πολυκράτεια παντρεύτηκε τελικά τον Φίλιππο Ε΄ και έγινε η μητέρα του γιου του Περσέα, που διαδέχθηκε τον πατέρα του το 179 π.Χ.

## Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας και είχε τέκνο:
* Παρσέας π.212-166 π.Χ., βασιλιάς της Μακεδονίας.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Habicht, Christian (1994). Athen in hellenistischer Zeit: gesammelte Aufsätze (in German). C.H. Beck. p. 151.
* Lendering, Jonas. "Philip V". Livius.Org.

Κατηγορία:Αρχαίες Ελληνίδες
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Φίλιππος (γιος Φιλίππου Ε΄)

Ο **Φίλιππος** (2ος αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αντιγονιδών ήταν πρίγκιπας της Μακεδονίας.

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας. Ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο Περσέας της Μακεδονίας.

Τον υιοθέτησε ο αδελφός του. Έπειτα ο Περσέας απέκτησε γιο, τον Αλέξανδρο, ωστόσο ο Περσέας συνέχιζε να του συμπεριφέρεται ως διάδοχο του θρόνου. Κατά τον Γ΄  Μακεδονικό Πόλεμο, που έληξε με την ήττα του Περσέα στην Πύδνα, οι δύο αδελφοί παραδόθηκαν στον Ρωμαίο στρατηγό Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Έπειτα από τον θρίαμβο του στρατηγού στη Ρώμη, οι δύο αιχμάλωτοι και ο Αλέξανδρος κρατήθηκαν φρουρούμενοι στην Άλμπα Φούκενς. Οι Ρωμαίοι κρατούσαν άυπνο τον Περσέα, ώσπου εξαντλήθηκε και απεβίωσε. Ο Φίλιππος επέζησε για λίγο ακόμη και απεβίωσε 18 ετών. Ο Αλέξανδρος έγινε χρυσοχόος, έμαθε Λατινικά και έγινε δημόσιος γραμματέας.

## Πηγές
* William Smith (ed.), Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1870. "Archived copy". Archived from the original on 2011-06-05. Retrieved 2011-06-05.

Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών
Ιερά Μητρόπολις Αμασείας

thumb|330px|right|Η γειτονιά Kale στην Αμισό (Σαμψούντα) με τον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας
Η **Ιερά Μητρόπολις Αμασείας** ήταν μια επαρχία (Μητρόπολη) του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η επισκοπή υπήρχε από το 325 έως το 1922 με έδρα της την Αμάσεια και αργότερα την Αμισό ή Σαμψούντα (τουρκ. *Samsun*). 

Στην σύγχρονη εποχή, ο τίτλος του Μητροπολίτη Αμασείας, *Υπερτίμου και Εξάρχου παντός Ευξείνου Πόντου* είναι κενός από το 2014. 

## Ιστορικά στοιχεία
Η Αμάσεια ιδρύθηκε γύρω στο 300 π.Χ. από τον βασιλιά Μιθριδάτη Α΄ του Πόντου. Η Επισκοπή Αμασείας ιδρύθηκε το 325, αρχικά υπό το τιμητικό πρωτείο της Καισαρείας, και από το 451 άμεσα υπό το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Τον 7ο αιώνα είχε 6 επισκοπές και τον 10ο αιώνα 7. Μετά την κυριαρχία των Σελτζούκων στην περιοχή, οι επισκοπές μειώθηκαν σταδιακά και τον 14ο αιώνα δεν έμεινε ούτε μία, και η έδρα της μετακινήθηκε βορειότερα, στην Αμισό. Η Αμισός ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από Έλληνες της Μιλήτου. 

Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923 δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξος πληθυσμός στα εδάφη της Μητρόπολης. 

Η επισκοπή συνορεύει με την Μαύρη Θάλασσα στα βόρεια, την Νεοκαισάρεια στα ανατολικά, την Νεοκαισάρεια και την Καισάρεια στα νότια, και την Καισάρεια και την Νεοκαισάρεια (Γάγγρες) στα δυτικά. Άλλες σημαντικές πόλεις στην επισκοπή είναι η Σινώπη, τα Θεμίσκυρα (*Çarşamba*), οι Θέρμες (*Terme*), η Πάφρα (''Bafra''), η Νεοκλαυδιούπολη (*Vezirköprü*), Νουβάσιο (*Boyabat*), η Λαοδίκεια (*Ladik*), η Μερζιφούντα (*Merzifon*) και τα Ορβάνασα (*Erbaa*)

### Επισκοπικός κατάλογος
thumb|right|250px|Σωφρόνιος Β΄ Αμασείας (1864 – 1887)

## Υποσημειώσεις και παραπομπές
### Υποσημειώσεις

### Παραπομπές


## Πηγές

* Michel Le Quien, ''Oriens christianus in quatuor Patriarchatus digestus'', Παρίσι 1740, τόμ. I, σελ. 521-532 
* Pius Bonifacius Gams, ''Series episcoporum Ecclesiae Catholicae'', Λειψία 1931, σελ. 442 
* Konrad Eubel, *Hierarchia Catholica Medii Aevi*, τόμ. 4, σελ. 80, τόμ. 5, σελ. 80, τόμ. 6, σελ. 79, τόμ. 7, σελ. 69, τόμ. 8, σελ. 92 
* v. ''Amasia'', Catholic Encyclopedia, τόμ. I, Νέα Υόρκη 1907 
* Siméon Vailhé, v. ''Amasea'', στο «Dictionnaire d'Histoire et de Géographie ecclésiastiques», τόμ. II, Παρίσι 1914, σελ. 964-970 
*  
* Jean Darrouzès, ''Notitiae episcopatuum Ecclesiae Constantinopolitanae. Texte critique, introduction et notes'', Παρίσι 1981 
* ''Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit'', 1998-2013 (PmbZ) 
* ''Prosopography of the Byzantine World'', 2016 (PBW) 
* 
* 
* 

Αμασειας
Αμπελουργία

250px|thumb|right|Ο αμπελώνας στη Σλοβακία
Η **αμπελουργία **είναι ένας κλάδος της γεωργίας, το σύνολό των δραστηριοτήτων, πρακτικών και γνώσεων που απευθύνονται στην καλλιέργεια της αμπέλου για παραγωγή κρασιών, επιτραπέζιων σταφυλιών και σταφίδας. 

Οι δραστηριότητες της αμπελουργίας περιλαμβάνουν παρακολούθηση και καταπολέμηση των παρασίτων και ασθενειών, λίπανση, άρδευση, παρακολούθηση της ανάπτυξης των φυτών και καρπών, συγκομιδή και κλάδεμα. Κατά κανόνα, οι αμπελουργοί συνεργάζονται με τους οινοπαραγωγούς στους οποίους προμηθεύουν τα σταφύλια. 

Η αμπελουργία διαχωρίζεται σε τρείς τομείς:
* παραγωγή οινοποιήσιμων σταφυλιών
* παραγωγή σταφίδων
* παραγωγή επιτραπέζιων σταφυλιών 

[250px|thumb|right|Μηχανικός τρύγος της ποικιλίας [Σοβινιόν Μπλαν|σοβινιόν μπλαν στη Γαλλία]]

## Σταφύλι
Ο καρπός της αμπέλου λέγεται ράγα. Ο φλοιός της ράγας αποτελεί 5-20% συνολικής μάζας της ράγας ανάλογα με την ποικιλία. Όταν οι ράγες ωριμάζουν, το δέρμα ή φλοιός τους, περιέχει την πλειονότητα των αρωματικών ουσιών και της τανίνης. Αυτοί οι παράγοντες καθίστανται σημαντικοί στην οινοποίηση για μεθόδους όπως εκχύλιση χρώματος ή διάλυση αρώματος.

## Δείτε επίσης
* Αμπελώνας
* Τερουάρ
* Αμπελουργία ακριβείας
* Οινολογία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Κάτω Αρήνη Ηλείας

Η **Κάτω Αρήνη** είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.

## Γενικά στοιχεία
Η Κάτω Αρήνη βρίσκεται σε υψόμετρο 214 μέτρα και σε απόσταση 6,5 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Ζαχάρω. Το χωριό είναι κτισμένο δίπλα και δυτικά της Αρήνης, ανατολικά της συμβολής των χειμάρρων Άνυδρου και Τράφου. Αξιοθέατό του αποτελεί, στα βόρεια του χωριού, το φαράγγι της Αρήνης και η Γεράνεια λίμνη που σχηματίζονται ανάμεσα στους λόφους Κομπόρι και Σπηλιάς. 

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αρήνης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αρήνη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αρήνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 34 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ηλείας
Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως