open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πήτερ Μπην

Ο **Πήτερ Μπην** (Αγγλικά: *Peter Bien*, Νέα Υόρκη, 28 Μαΐου 1930) είναι κορυφαίος Αμερικανός μελετητής και μεταφραστής της νεοελληνικής λογοτεχνίας, καθώς και ένας από τους σημαντικότερους ξένους φιλέλληνες, μελετώντας τον ελληνικό πολιτισμό για πάνω από 60 χρόνια. Ακόμη είναι ομότιμος καθηγητής της Αγγλικής και της Συγκριτικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ντάρτμουθ των ΗΠΑ,, ενώ θεωρείται ο σπουδαιότερος Καζαντζακιστής στον κόσμο. Ο καθηγητής Πήτερ Μπην έχει μεταφράσει στα Αγγλικά τα μυθιστορήματα του Νίκου Καζαντζάκη, *[[Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά]]*, *[[Ο τελευταίος πειρασμός]]*, *[[Ο φτωχούλης του Θεού]]* και *[[Αναφορά στον Γκρέκο]]*, αλλά και μία συλλογή επιστολών του Νίκου Καζαντζάκη που συγκέντρωσε και μετέφρασε στα Αγγλικά στον τόμο *[[Οι Επιλεγμένες Επιστολές του Νίκου Καζαντζάκη]]* (*The Selected Letters of Nikos Kazantzakis*).
Επιπλέον, έχει γράψει τη δίτομη μελέτη *Καζαντζάκης: Η πολιτική του πνεύματος*, η οποία μεταφράστηκε στα Ελληνικά από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.

Ο Πήτερ Μπην, εκτός από τον Καζαντζάκη, έχει μεταφράσει στα Αγγλικά τον Στράτη Μυριβήλη, *[[Η ζωή εν τάφω (μυθιστόρημα)|Η ζωή εν τάφω]]*, και τον Γιάννη Ρίτσο, *Η σονάτα του σεληνόφωτος* και *Φιλοκτήτης* από την *[[Τέταρτη διάσταση (Γιάννης Ρίτσος)|Τέταρτη διάσταση]]*.

Σε συνεργασία με τη σύζυγό του, τη Χρυσάνθη Γιαννακού, και άλλους, έχει γράψει και μια σειρά εγχειριδίων για τη διδασκαλία της νεοελληνικής γλώσσας, ενώ ήταν ένας από τους ιδρυτές της Εταιρείας Νεοελληνικών Σπουδών της Αμερικής, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος δύο φορές και αρχισυντάκτης του επιστημονικού περιοδικού της.

Σε συνέντευξή του το 2015 στην Ελένη Γκίκα, ο Πήτερ Μπην είπε ότι αυτά που αγαπάει στον Νίκο Καζαντζάκη είναι η αφοσίωσή του στη γλώσσα και η αντοχή του προς όλα τα παιχνίδια του διαβόλου, ενώ μια φράση που αποτελεί για τον ίδιο φράση ζωής είναι: «Ο διάβολος νικά, αλλά όχι πάντοτε.»

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
### Συνεντεύξεις
* *[https://dvp.dartmouth.edu/s/dvp/item/39 Oral History Interview with Peter Bien].* Interviewer Patrick Dellinger. dvp.dartmouth.edu. 01/06/2016. Ανακτήθηκε στις 01/02/2026.

Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Κατηγορία:Αμερικανοί μεταφραστές
Κατηγορία:Αμερικανοί φιλέλληνες
Διαδικαστική υποδειγματοποίηση

Η **Διαδικαστική υποδειγματοποίηση** *(Αγγλικά: Procedural modeling)* είναι ένας όρος-ομπρέλα για μια σειρά τεχνικών στα γραφικά υπολογιστών με σκοπό τη δημιουργία 3Δ υποδειγμάτων και υφών από σύνολα κανόνων που μπορούν να μεταβάλλονται εύκολα με την πάροδο του χρόνου.  Τα Συστήματα-Λ, τα μορφοκλάσματα και η παραγωγική υποδειγματοποίηση αποτελούν τεχνικές διαδικαστικής υποδειγματοποίησης, καθώς εφαρμόζουν αλγορίθμους για την παραγωγή σκηνών.  Το σύνολο των κανόνων μπορεί είτε να είναι ενσωματωμένο στον αλγόριθμο, είτε να διαμορφώνεται μέσω παραμέτρων, είτε να είναι διαχωρισμένο από τη μηχανή αξιολόγησης.

Το αποτέλεσμα ονομάζεται διαδικαστικό περιεχόμενο, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε παιχνίδια υπολογιστή, ταινίες, να αναρτηθεί στο διαδίκτυο ή να τροποποιηθεί χειροκίνητα από τον χρήστη. Τα διαδικαστικά υποδείγματα εμφανίζουν συχνά ενίσχυση βάσης δεδομένων, που σημαίνει ότι μεγάλες σκηνές μπορούν να παραχθούν από έναν πολύ μικρότερο αριθμό κανόνων. Εάν ο χρησιμοποιούμενος αλγόριθμος παράγει το ίδιο αποτέλεσμα κάθε φορά, το αποτέλεσμα δεν χρειάζεται να αποθηκευτεί. Συχνά, αρκεί η εκκίνηση του αλγορίθμου με τον ίδιο τυχαίο σπόρο για να επιτευχθεί αυτό.

Παρόλο που όλες οι τεχνικές υποδειγματοποίησης σε έναν υπολογιστή απαιτούν αλγορίθμους για τη διαχείριση και την αποθήκευση δεδομένων σε κάποιο σημείο, η διαδικαστική υποδειγματοποίηση επικεντρώνεται στη δημιουργία ενός υποδείγματος από ένα σύνολο κανόνων, αντί για τη χειροκίνητη επεξεργασία του υποδείγματος μέσω εισαγωγής δεδομένων από τον χρήστη, προκειμένου να καταστεί ευκολότερη η τροποποίησή του στο μέλλον.

Οι παράμετροι που ορίζουν ένα υπόδειγμα μπορεί να εξαρτώνται από παραμέτρους ή τη γεωμετρία ενός άλλου υποδείγματος, καθιστώντας τη διαδικασία υποδειγματοποίησης εξαιρετικά ευέλικτη. Η διαδικαστική υποδειγματοποίηση εφαρμόζεται συχνά όταν θα ήταν πολύ επίπονο να δημιουργηθεί ένα 3Δ υπόδειγμα χρησιμοποιώντας γενικά εργαλεία υποδειγματοποίησης, ή όταν απαιτούνται πιο εξειδικευμένα εργαλεία. Αυτό συμβαίνει συχνά στην περίπτωση των φυτών, της αρχιτεκτονικής ή των τοπίων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:3D γραφικά υπολογιστή
Νικόλαος Ζήβας

Ο Νίκος Ζήβας σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας στο εργαστήριο του Νίκου Κεσσανλή. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 έζησε και εργάστηκε στη Ρώμη, όπου παρουσίασε τις πρώτες ατομικές του εκθέσεις και διαμόρφωσε το αρχικό του εικαστικό ιδίωμα.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 δραστηριοποιήθηκε στην Αθήνα, παρουσιάζοντας έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και εγκαταστάσεων. Παράλληλα επιμελήθηκε  τη συλλογή αρχιτεκτονικών θραυσμάτων της νεότερης ελληνικής αρχιτεκτονικής (1830–1930), που συλλέχθηκε από τον πατέρα του Κωνσταντίνο Ζήβα.

Από το 2014 διηύθυνε το χώρο πολιτισμού Zivasart Gallery, στο Μαρούσι, όπου φιλοξενήθηκαν εικαστικές εκθέσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα και μουσικές εκδηλώσεις.

Έχει παρουσιάσει σειρά ατομικών εκθέσεων όπως: «Βαρυτικά Πεδία», «Υαλογραφήματα», «Το ίχνος των κρυμμένων σχημάτων», «Η Σύναξη των Ετερόκλητων», «Στο Έλασσον το Κάλλος», καθώς και τη χωρική εγκατάσταση «The Blood of Memory».

Το έργο του εστιάζει στη δημιουργική ανασύνθεση υλικών, στη μεταμόρφωση αντικειμένων και στην ανάδειξη της μνήμης της ύλης ως εικαστικής εμπειρίας. Αντικείμενα φθαρμένα, θραύσματα κατεδαφίσεων, αρχιτεκτονικές μορφές  και υλικά κάθε είδους σημαδεμένα από την πρότερη χρήση τους και την ιστορία παίρνουν νέα μορφή στις δημιουργίες του. Η σχέση ζωγραφικής, γλυπτικής και εγκατάστασης αναδιατάσσεται, με κεντρικό άξονα τη σχέση της ύλης με τη μνήμη και τον χρόνο. Η εικαστική του γλώσσα λειτουργεί σαν αρχαιολογία του πρόσφατου παρελθόντος.https://www.chalandri.gr/dhmotarxh/117258/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Καλλιτέχνες
Ζιφωμόν-Σαμπωμπέρ

Το **Ζιφωμόν-Σαμπωμπέρ** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Μαρν, στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρν
Χρονικό του Ερρίκου

*Το *'Χρονικό του Ερρίκου**' (σουηδικά: *Erikskrönikan*) είναι το παλαιότερο σωζόμενο σουηδικό χρονικό. Γράφτηκε από άγνωστο συγγραφέα (ή, λιγότερο πιθανό, από αρκετούς συγγραφείς) μεταξύ περίπου του 1320 και του 1335.

Είναι το παλαιότερο σε μια ομάδα μεσαιωνικών έμμετρων χρονικών, που αφηγούνται πολιτικά γεγονότα στη Σουηδία. Είναι μία από τις πρώτες και σημαντικότερες αφηγηματικές πηγές της Σουηδίας. Η συγγραφή του και η ακριβής πολιτική σημασία και οι προκαταλήψεις του αμφισβητούνται, αλλά είναι σαφές ότι ο πρωταγωνιστής και ήρωας του χρονικού είναι ο Δούκας Έρικ Μάγκνουσον, αδελφός του βασιλιά Μπίργκερ της Σουηδίας.

Το χρονικό είναι γραμμένο σε κ''νίτελβερς'', ένα είδος στιχομέτρου που προέρχεται από τη Γερμανία κατά τον Μεσαίωνα. Στην παλαιότερη εκδοχή του έχει μήκος 4.543 στίχους. 

Ξεκινά το 1229, με τη βασιλεία του βασιλιά Έρικ Έρικσον (πέθανε το 1250), αλλά εστιάζει στην περίοδο 12501319 καταλήγοντας όταν ο τρίχρονος Μάγκνους Έρικσον εξελέγη στο θρόνο της Σουηδίας και κληρονόμησε τον θρόνο της Νορβηγίας.

Το χρονικό γράφτηκε μετά το 1320, με βάση την περιγραφή του πιο πρόσφατου γεγονότος, της εκτέλεσης του νεαρού Μάγκνους Μπίργκερσον . Δεδομένου ότι δεν αναφέρει την κυριαρχία του Μάγκνους Έρικσον στο Σκόνε, συχνά υποτίθεται ότι γράφτηκε πριν από το 1332. Το αργότερο, ολοκληρώθηκε το 1335, πριν από την ενηλικίωση και την ανάληψη του Μάγκνους Έρικσον ως βασιλιά. 

Το χρονικό σώζεται σε έξι χειρόγραφα του 15ου και σε άλλα δεκατέσσερα του 16ου και 17ου αιώνα.

## Παράδειγμα

## Παραπομπές

### Πηγές

* 

Κατηγορία:Χρονικά
Κατηγορία:Σουηδική λογοτεχνία
The Ugly Stepsister

To ***The Ugly Stepsister*** (Νορβηγικά: *Den Stygge Stesøsteren*) είναι Νορβηγικό σατιρική body horror μαύρη κωμωδία του 2025 σε σκηνοθεσία και σενάριο της Εμίλιε Μπλίχφελντ, στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο. Πρωταγωνιστούν οι Λέα Μάιρεν, Θέα Σόφι Λοχ Νες και Φλο Φαγκέρλι. Χρησιμοποιώντας το μοτίβο του παραμυθιού "Σταχτοπούτα", αφηγείται την διεστραμμένη ιστορία της Ελβίρα, η οποία ανταγωνίζεται ενάντια στην όμορφη θετή αδελφή της σε μία αιματηρή μάχη για την ομορφιά.

Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα ως η εναρκτήρια ταινία του Μεταμεσονύκτιου τμήματος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς 2025 στις 23 Ιανουαρίου. Προβλήθηκε, επίσης, και στο τμήμα Πανόραμα στο 75ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου στις 16 Φεβρουαρίου. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στην Νορβηγία στις 7 Μαρτίου από την Scanbox Entertainment, στην Δανία στις 28 Μαΐου, και στην Σουηδία στις 13 Ιουνίου.

Έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Μακιγιάζ και Κομμώσεων στα 98α Βραβεία Όσκαρ.

## Σημειώσεις

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 2025
Κατηγορία:Δανικές ταινίες
Κατηγορία:Πολωνικές ταινίες
Κατηγορία:Σουηδικές ταινίες
Κατηγορία:Δραματικές ταινίες τρόμου
Κατηγορία:Μαύρη κωμωδία (ταινίες)
Κατηγορία:Κωμικές ταινίες τρόμου
Κατηγορία:Σατιρικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες τρόμου
Κατηγορία:Νορβηγόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Λίσκομπ (Άιοβα)

Το **Λίσκομπ** () είναι πόλη στην πολιτεία της Άιοβα των Ηνωμένων Πολιτειών που διοικητικά υπάγεται στην κομητεία Μάρσαλ. Ο πληθυσμός ήταν 291 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2020.  Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν ενός αξιωματούχου του Κεντρικού Σιδηροδρόμου της Αϊόβα. 

Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η πόλη έχει συνολική έκταση 0,98 τετραγωνικά μίλια (2,54 km2), η οποία είναι ολόκληρη χερσαία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις στην κομητεία Μάρσαλ της Άιοβα
Αλεξάντερ (Άιοβα)

Το **Αλεξάντερ** () είναι πόλη στην πολιτεία της Άιοβα των Ηνωμένων Πολιτειών που διοικητικά υπάγεται στην κομητεία Φράνκλιν. Ο πληθυσμός ήταν 164 κάτοικοι στην απογραφή του 2020.

Ιδρύθηκε το 1885, λίγο μετά την κατασκευή του Κεντρικού Σιδηροδρόμου της Αϊόβα που διέσχιζε την περιοχή. 

Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, η πόλη έχει συνολική έκταση 4,27 τετραγωνικών μιλίων (11,06 km2),  η οποία είναι εξ ολοκλήρου χερσαία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις στην κομητεία Φράνκλιν της Άιοβα
Ανισότητα Έρντος-Mordell

Στην γεωμετρία, η **ανισότητα Έρντος-Mordell** λέει ότι για οποιοδήποτε τρίγωνο και οποιοδήποτε σημείο του επιπέδου, το άθροισμα των αποστάσεων του σημείου από τις κορυφές είναι μεγαλύτερο ή ίσο από το διπλάσιο του αθροίσματος των αποστάσεων από τις πλευρές.

Πιο συγκεκριμένα, έστω ένα τρίγωνο \rm AB\Gamma και ένα σημείο \rm P, τότε 
:\rm PA + PB + P\Gamma \geq 2 \cdot (PP_\alpha + PP_\beta + PP_\gamma), 
όπου {\rm P}_\alpha, {\rm P}_\beta και {\rm P}_\gamma οι προβολές του \rm P στις πλευρές \alpha, \beta, \gamma του τριγώνου.

Ο Πωλ Έρντος έθεσε την ανισότητα ως πρόβλημα στο περιοδικό *[[American Mathematical Monthly]]* το 1935, και αποδείχθηκε από τον Mordell και Barrow δύο χρόνια αργότερα. Έκτοτε έχουν δημοσιευθεί αρκετές απλουστευμένες αποδείξεις.

## Απόδειξη

**Σημείωση:** Η ανισότητα ισχύει ως ισότητα μόνο όταν το τρίγωνο είναι ισόπλευρο και το σημείο \rm P είναι το περίκεντρο του τριγώνου. 
## Γενικεύσεις
Διάφορες γενικεύσεις της ανισότητας έχουν μελετηθεί.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


Κατηγορία:Ανισότητες
Κατηγορία:Γεωμετρία
Γιόζεφ Βίλπερτ

Ο **Γιόζεφ Βίλπερτ** (, 22 Αυγούστου 1856 – 13 Φεβρουαρίου 1944) ήταν Γερμανός αρχαιολόγος, ιστορικός των εικαστικών τεχνών και Ρωμαιοκαθολικός ιερέας. Υπήρξε επιφανές μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου.

Γεννήθηκε σε αγροτική οικογένεια στο χωριό Άιγκλαου, το σημερινό Ντζιέλουφ της Πολωνίας, και ήταν το δεύτερο από τα 5 τέκνα του Αναστασίου και της Μαριάννας Βίλπερτ. Πήγε στο γυμνάσιο του Λέομπσουτς (σημερινό Γκιούπτσιτσε) και το 1878 εισάχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ με σκοπό να σπουδάσει φιλοσοφία, μετά όμως από ένα έτος στρατιωτικής θητείας άλλαξε σε σπουδές θεολογίας. Στις 2 Ιουλίου 1883 χειροτονήθηκε ιερέας και στις 10 Οκτωβρίου 1884 διορίσθηκε εφημέριος στο Τευτονικό Κοιμητήριο στη Ρώμη, όπου άρχισε σπουδές αρχαιολογίας. Μαθήτευσε στους επίσης ιερείς αρχαιολόγους Άντον ντε Βάαλ και Γιόχαν Πέτερ Κιρς, με τους οποίος έγινε ισόβιος φίλος. Η Ρώμη έγινε ουσιαστικά η πατρίδα του, καθώς έφυγε από εκεί μόνο κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (όταν όλοι οι Γερμανοί απελάθηκαν από εκεί) και σε ερευνητικά ταξίδια για τη μελέτη σαρκοφάγων στη Γαλλία, την Ισπανία, την Αλγερία και την Τυνησία. Επηρεάσθηκε πολύ από τον Τζοβάννι Μπαττίστα ντε Ρόσσι, θεμελιωτή της χριστιανικής αρχαιολογίας.

Με πάθος για το σχέδιο, ο Βίλπερτ άφησε πίσω του πάνω από 600 αναπαραγωγές των τοιχογραφιών των κατακομβών. Απεβίωσε στη Ρώμη εξαιτίας μιας πτώσεως και τάφηκε στο Τευτονικό Κοιμητήριο.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βίλπερτ Ιωσήφ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8, σελ. 521

Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Γερμανοί Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς
Άουγκουστ φον Βίλε

Ο **Άουγκουστ Λέβιν φον Βίλε** (, 18 Απριλίου 1828 – 31 Μαρτίου 1887) ήταν Γερμανός ζωγράφος και εικονογράφος, που ασχολήθηκε κυρίως με την απεικόνιση σκηνών της καθημερινής ζωής και με την τοπιογραφία.

Γεννήθηκε στο Κάσελ, σε αριστοκρατική οικογένεια (ο πατέρας του ήταν μέλος του Κυβερνητικού Συμβουλίου του Εκλεκτοράτου της Έσσης). Σπούδασε από 15 ετών στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Κάσελ και μετά στην τάξη τοπιογραφίας του Γιόχαν Βίλχελμ Σίρμερ στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ντύσσελντορφ, έως το 1854. Μερικά από τα πρώτα έργα του ήταν πολιτικά σκίτσα με αφορμή τις Γερμανικές Επαναστάσεις του 1848-1849.

Αργότερα ο Άουγκουστ φον Βίλε κλήθηκε να διδάξει στη νεοϊδρυθείσα Σχολή Καλών Τεχνών της Σαξονίας στο Βαϊμάρη και έζησε εκεί από το 1859 to 1863, οπότε επέστρεψε στο Ντύσσελντορφ. Ταξίδεψε όμως αρκετά εντός Γερμανίας για να ζωγραφίζει στην ύπαιθρο. Ζωγράφισε επίσης αρχιτεκτονικά έργα, π.χ. ερειπωμένες μονές, και αστικά τοπία. Πιστός στα μαθήματα του Σίρμερ, απομακρύνθηκε πάντως κάπως από τον ρεαλισμό υπό την επίδραση του ρομαντικού Κάσπαρ Σέουρεν, π.χ. με τα φαντασιακά δασικά τοπία του.

Ο φον Βίλε πέθανε στο Ντύσσελντορφ σε ηλικία 59 ετών. Η σύζυγός του Κλάρα φον Μπέτσερ (von Böttcher) και ο γιος τους Φριτς φον Βίλε ήταν επίσης αξιόλογοι ζωγράφοι.

## Πίνακες

Αρχείο:Wille Veinitehases.jpg|«Σε ένα κελάρι κρασιού» (1886)
Αρχείο:Barmen (1870).jpg|«Το Μπάρμεν όπως φαίνεται από το Έρενμπεργκ» (1870)
Αρχείο:August von Wille Brand des düsseldorfer Schlosses.jpg|«Η πυρκαγιά του Κάστρου του Ντύσσελντορφ» (1872)
Αρχείο:Münchhausen-AWille.jpg|«Ο Baron Munchausen καβάλα σε μια μπάλα κανονιού» (προ του 1872)


## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Εικονογράφοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Μόρτεν Έσκιλ Βίνγκε

Ο **Μόρτεν Έσκιλ Βίνγκε** (, 21 Σεπτεμβρίου 1825 – 22 Απριλίου 1896) ήταν Σουηδός ζωγράφος, καθηγητής στη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Καλών Τεχνών, αλλά και ζωγράφος της βασιλικής αυλής. Συνδέεται με τη «σχολή του Ντύσσελντορφ», ενώ θεματικώς εμπνεύσθηκε κυρίως από τη σκανδιναβική μυθολογία.

## Σπουδές και σταδιοδρομία
Ο Βίνγκε γεννήθηκε στη Στοκχόλμη και εκπαιδεύθηκε στην ιστορική σχολή του Καθεδρικού της Ουψάλα (*Katedralskolan*) έως το 1846. Κατόπιν μαθήτευσε κοντά στον ζωγράφο Π.Ε. Βαλάντερ στη Στοκχόλμη και εγγράφηκε στη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Καλών Τεχνών. Σπουδάζοντας εκεί, εργαζόταν ταυτοχρόνως σε ταχυδρομικό γραφείο, αλλά και ζωγράφιζε πορτρέτα για πρόσθετο εισόδημα. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του τα περίτεχνα σχέδιά του με θέμα τους σκανδιναβικούς μύθους είχαν ήδη προσελκύσει την προσοχή. Εκτός των άλλων, εικονογράφησε το *Nordens Guder* του Δανού ποιητή και συγγραφέα Ένταμ Έλενσλέγα (1779-1850) και τα ποιήματα του διαδόχου πρίγκιπα Καρόλου «Fosterbröderna» (1848), «Heidi, Gylfes dotter» (1852) και «En vikingasaga» (1855). Τον προσέλκυε επίσης ο γοτθικισμός, το κίνημα στη Σουηδία στα πλαίσια του ρομαντικού εθνικισμού για τη διεκδίκηση των αρχαίων Σκανδιναβών ως ηρωικών προγόνων, και μαζί με τον συμφοιτητή και φίλο του Άουγκουστ Μάλμστρεμ (1829-1901), ανεβίωσαν μοτίβα από τη σκανδιναβική ιστορία και θρύλους.

Το 1857 ο Βίνγκε τιμήθηκε με βασιλικό μετάλλιο για την απεικόνιση του Καρόλου Ι΄ Γουσταύου στο νεκροκρέβατο του Άξελ Ούξενχανα (1583-1654) και έλαβε τριετή επιχορήγηση, που τού επέτρεψε να ταξιδέψει στο εξωτερικό, από το Ντύσσελντορφ έως το Παρίσι, όπου μελέτησε με τον Τομά Κουτύρ (1815-1879) και επισκέφθηκε το Λούβρο. Η επιχορήγηση επεκτάθηκε και το 1859 ο ζωγράφος πήγε στη Ρώμη επιστρέφοντας στη Σουηδία το 1863. Το 1864 έγινε μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών και τελικώς καθηγητής σε αυτή. 

## Προσωπική ζωή
Ο Βίνγκε πήρε ως σύζυγό του το 1867 την επίσης ζωγράφο Χάνα Τένγελιν (1838-1896), η οποία ίδρυσε την ένωση «Φίλοι της χειροτεχνίας» (*Handarbetets vänner*). Πέθανε στο Έντσεπινγκ σε ηλικία 70 ετών, λιγότερο από δύο μήνες μετά τη σύζυγό του.

## Πίνακες

Αρχείο:Kraka by Winge.jpg|«Κράκα» (1862)
Αρχείο:Hjalmars avsked av Orvar Odd efter striden på Samsö.jpg|«Ο αποχαιρετισμός του Χγιάλμαρ στον Έρβαρ-Οντρ μετά τη Μάχη του Σάμσε» (1866)
Αρχείο:Mårten Eskil Winge - Tor's Fight with the Giants - Google Art Project.jpg|«Η μάχη του Θωρ με τους Γίγαντες» (1872)
Αρχείο:Pauli kyrka altar.jpg|Ο πίνακας της κόγχης του Ναού του Αγίου Παύλου στο Μάλμε


## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βίνγκε Μάρτεν-Έσκιλ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 8, σελ. 523

Κατηγορία:Σουηδοί ζωγράφοι
Ρικάρδο Βίνιες

Ο **Ρικάρδο Βίνιες υ Ρόδα** ή **Ρικάρντ Μπίνιες** (, καταλ. *Ricard Viñes i Roda*, 5 Φεβρουαρίου 1875 – 29 Απριλίου 1943), ήταν Ισπανός πιανίστας, που αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερους ερμηνευτές της γαλλικής και της ισπανικής μουσικής. Ερμήνευσε στις παγκόσμιες πρεμιέρες ποικίλων έργων των Ραβέλ, Ντεμπυσύ, Σατί, Φάγια και Αλμπένιθ. Ο Βίνιες ήταν ο δάσκαλος στο πιάνο του συνθέτη Φρανσίς Πουλένκ, ενώ κοντά του μαθήτευσε και ο πιανίστας Χοακίν Νιν-Κούλμελ.

Ο Ρικάρδο Βίνις γεννήθηκε στη Λιέιδα και σπούδασε στα Ωδεία της Βαρκελώνης και του Παρισιού, με δάσκαλο στο πιάνο τον Σαρλ-Βιλφρίντ ντε Μπεριό Η πρώτη του επίσημη εκτέλεση ήταν στο Σαλ Πλεγιέλ στο Παρίσι το 1895, ενώ η διεθνής σταδιοδρομία του άρχισε το 1900. Λέγεται ότι είχε έντονη αντιπάθεια προς τις ηχογραφήσεις, ωστόσο υπάρχουν 25 δίσκοι του, όλοι από τη δεκαετία του 1930. 

* Στη γενέτειρα του πιανίστα πόλη Λιέιδα διεξάγεται από το 1995 διεθνής διαγωνισμός πιάνου με το όνομά του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βίνιες Ρόντα Ρικάρντο» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 523

Κατηγορία:Ισπανοί πιανίστες
Κατηγορία:Καταλανοί μουσικοί
Τζέφρι Χίντον

Ο **Τζέφρι Χίντον** γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1947 στο Λονδίνο, Αγγλία και έλαβε το διδακτορικό του (PhD) στην τεχνητή νοημοσύνη από το Πανεπιστήμιο του Εδιβούργου το 1978. Σπούδασε επίσης πειραματική ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ.

Μετά το διδακτορικό του εργάστηκε σε πανεπιστήμια στις ΗΠΑ, αλλά εγκαταστάθηκε στον Καναδά το 1987 και έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Το 2017, συνίδρυσε του Vector Institute με έδρα στο Τορόντο, που επικεντρώνεται στην έρευνα τεχνητής νοημοσύνης.

Το 2012, μαζί με τους Αλεξ Κριζέφσκι και Ιλία Σουτσκέβερ σχεδίασαν το AlexNet, ένα βαθύ νευρωνικό δίκτυο που οδήγησε σε σημαντική μείωση του σφάλματος αναγνώρισης εικόνων στον διαγωνισμό ImageNet, θεωρούμενο ορόσημο στην αναβίωση των νευρωνικών δικτύων. Το 2012 επίσης συνίδρυσαν την DNNresearch Inc. για εμπορική αξιοποίηση αυτής της τεχνολογίας, εταιρία την οποία αργότερα εξαγόρασε η Google.

Το 2018, μαζί με τους Γιόσουα Μπένζιο και Γιαν ΛεΚούν έλαβε το ACM A.M. Turing Award για τα βασικά τους επιτεύγματα στην ανάπτυξη βαθιών νευρωνικών δικτύων που έχουν καταστεί κρίσιμα στη σύγχρονη επεξεργασία πληροφορίας. Το 2024 ο Τζέφρι Χίντον και ο Τζων Χόπφιλντ τιμήθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για «θεμελιώδεις ανακαλύψεις και εφευρέσεις που καθιστούν δυνατή τη μηχανική μάθηση με τεχνητά νευρωνικά δίκτυα».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρετανοί επιστήμονες υπολογιστών
Κατηγορία:Καναδοί επιστήμονες υπολογιστών
Κατηγορία:Βρετανοί νομπελίστες
Κατηγορία:Καναδοί νομπελίστες
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Κατηγορία:Παραλήπτες βραβείου Τούρινγκ
Δοκιμή Τούρινγκ

Η δοκιμή (ή τεστ) Τούρινγκ είναι ένα θεμελιώδες σημείο αναφοράς στην τεχνητή νοημοσύνη. Προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Βρετανό μαθηματικό και επιστήμονα υπολογιστών Άλαν Τούρινγκ το 1950.

Ο Τούρινγκ δεν προσπάθησε να ορίσει άμεσα τι σημαίνει «σκέψη» ή «νοημοσύνη», αλλά προσέγγισε το ζήτημα από πρακτική σκοπιά, προτείνοντας το λεγόμενο «Παιχνίδι της Μίμησης» (*Imitation Game*). Αν μια μηχανή μπορούσε να μιμηθεί τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορεί κάποιος να τη διακρίνει, τότε, υποστήριζε, θα έπρεπε να τη θεωρούμε νοήμονα. Η βασική μορφή του τεστ περιλαμβάνει μια «τυφλή» συνομιλία μεταξύ ενός ανθρώπου και μιας μηχανής, με τον κριτή να προσπαθεί να διακρίνει ποιος είναι ποιος.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Φιλοσοφία της τεχνητής νοημοσύνης
Τοπική Κοινότητα Πορταριάς

Η **Κοινότητα Πορταριάς** συστάθηκε με την απόσπαση του οικισμού Πορταριά από τον τότε Δήμο Ορμινίου και τον ορισμό του ως έδρα της (ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912). Το 1997 συστάθηκε ο Δήμος Πορταριάς ο οποίος καταργήθηκε το 2010  (σχέδιο «Καποδίστριας»). Η κοινότητα αποτελείται από του οικισμούς (απογραφή 2021):

* Πορταριά              [488]
* Αγία Παρασκευή  [7]
* Άγιος Ιωάννης     [1]

## Πρόεδροι της Κοινότητας Πορταριάς (μετά το 1979-1998)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Γιόζεφ Βίνκλερ

Ο **Γιόζεφ Βίνκλερ** (, 7 Ιουλίου 1881 – 29 Ιανουαρίου 1966) ήταν Γερμανός ποιητής και συγγραφέας άνω των 40 βιβλίων, που γεννήθηκε στο Μπεντλάγκε του Ράινε. Μεγάλο μέρος των έργων του αντλεί από τη βεστφαλική του ταυτότητα.

Ο Βίνκλερ είναι περισσότερο γνωστός για το εύθυμο μυθιστόρημα *Der tolle Bomberg* («Ο τρελός Μπόμπεργκ», Στουτγάρδη 1923), που μεταφέρθηκε δύο φορές στον κινηματογράφο, το 1932 και το 1957. Ένα άλλο δημοφιλές μυθιστόρημά του είναι το *Doctor Eisenbarth* (Στουτγάρδη 1929), βασισμένο στη ζωή του πραγματικού προσώπου Γιόχαν Αντρέας Άιζενμπαρτ.. Ξεχωρίζουν επίσης τα μεταπολεμικά έργα *Der Westfalenspiegel* (Dortmund 1952) και *Ο Μίδας με τα χρυσά αυτιά* (1951). Εκτός αυτών, ο Βίνκλερ έγραψε πατριωτικά ποιήματα και σατιρικά διηγήματα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βίνκλερ Ιωσήφ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 525
* Rhys W. Williams, Stephen Parker και Colin Riordan (επιμ.): *German Writers and the Cold War 1945-61*, Manchester University Press, 1992

Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές
Μαρί Βασιλιέφ

Η **Μαρίγια Ιβάνοβνα Βασίλιεβα**, γνωστή στη Δύση με τη γαλλική μορφή του ονόματός της ως **Μαρί Βασιλιέφ** (, , 12 Φεβρουαρίου 1884 – 14 Μαΐου 1957) ήταν Ρωσίδα ζωγράφος και σκηνογράφος, που σταδιοδρόμησε στο Παρίσι.

Γεννήθηκε στο Σμολένσκ και φοίτησε στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών στην Αγία Πετρούπολη και κατόπιν στην École des Beaux-Arts στο Παρίσι, όπου είχε καθηγητή τον Ανρί Ματίς.. Από νωρίς εντάχθηκε στο καλλιτεχνικό ρεύμα του κυβισμού. Το 1910 συμμετέσχε στην ίδρυση της «Ρωσικής Ακαδημίας» (*Academie Russe*) στο Παρίσι και χρόνια αργότερα τη δική της σχολή «Academie Vassilieff» στο Μονπαρνάς. Πέθανε στο Νοζάν-συρ-Μαρν σε ηλικία 73 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Σκηνογράφοι
Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Χούγκο Βίνκλερ

Ο **Χούγκο Βίνκλερ** (, 4 Ιουλίου 1863 – 19 Απριλίου 1913) ήταν Γερμανός αρχαιολόγος, ανατολιστής και ιστορικός, που απεκάλυψε τα ερείπια της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας των Χετταίων, της Χαττούσας, στη σημερινή Τουρκία. Οτρηρός μελετητής των αρχαίων γλωσσών της Μέσης Ανατολής, ο Βίνκλερ δημοσίευσε επίσης πολλές μελέτες για την ασσυριακή σφηνοειδή γραφή και για την Παλαιά Διαθήκη, έγραψε μια ιστορία της Βαβυλωνίας και της Ασσυρίας που δημοσιεύθηκε το 1891, και μετέφρασε τόσο τον Κώδικα του Χαμουραμπί όσο και τις Επιστολές της Αμάρνα.

Γεννήθηκε στη μικρή πόλη Γκρεφνχάινιχεν και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου είχε καθηγητή τον Έμπερχ Σράντερ, τον θεμελιωτή της γερμανικής ασσυριολογίας. Ο Βίνκλερ πήρε διδακτορικό στις 24 Ιουνίου 1886 με θέμα τη μελέτη των σφηνοειδών κειμένων του Σαργών.

Ο Βίνκλερ έγινε λέκτορας στο ίδιο Πανεπιστήμιο το 1891 και το 1904 διορίσθηκε έκτακτος καθηγητής των Ανατολικών γλωσσών εκεί. Ξεκίνησε ανασκαφές στο Μπογάζκαλε της Τουρκίας το 1906 με την υποστήριξη της Γερμανικής Εταιρείας Ανατολής (*Deutsche Orient-Gesellschaft*), μαζί με τον αρχαιολόγο Θεόδωρο Μακρίδη. Οι ανασκαφές απεκάλυψαν χιλιάδες πήλινες πινακίδες, πολλές γραμμένες στην έως τότε άγνωστη χεττιτική γλώσσα, που επέτρεψαν στον Βίνκλερ να συντάξει ένα πρώτο περίγραμμα της ιστορίας των Χετταίων τον 14ο και τον 13ο αιώνα π.Χ.. Συνέχισε τις ανασκαφές εκεί έως το 1912, με τα ευρήματά του να αποδεικνύουν ότι η πόλη αυτή, η Χαττούσα, ήταν κάποτε η πρωτεύουσα μιας μεγάλης αυτοκρατορίας. Η κύρια γλώσσα των πινακίδων, γνωστών συλλογικά ως «Αρχείο του Μπογάζκιοϊ», αποκρυπτογραφήθηκε το 1915 από τον Τσέχο λόγιο Μπέντριχ Χρόζνυ. Ο Χούγκο Βίνκλερ απεβίωσε στο Βερολίνο σε ηλικία 49 ετών.

## Βιβλία
* 
* 
*  (αγγλ. μετάφραση, 1907)
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βίνκλερ Ούγος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 525

Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Γερμανοί ανατολιστές
Κατηγορία:Ασσυριολόγοι
Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου Χούμπολτ του Βερολίνου
Άλφρεντ Γιερεμίας

Ο **Άλφρεντ Καρλ Γκάμπριελ Γιερεμίας** (, 24 Φεβρουαρίου 1864 – 11 Ιανουαρίου 1935) ήταν Γερμανός ανατολιστής-ασσυριολόγος, πάστορας και ειδικός στις θρησκείες της αρχαίας Μέσης Ανατολής.

Ο Γιερεμίας γεννήθηκε στο Κέμνιτς του τότε Βασιλείου της Σαξονίας και νέος ακόμη, το 1891, δημοσίευσε την πρώτη στην ιστορία γερμανική μετάφραση του ''Έπους του Γκιλγκαμές''. Από το 1890 μέχρι τον θάνατό του ήταν πάστορας των Λουθηρανών στη Λειψία, ενώ από το 1922 ήταν και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Ως προς τις απόψεις του, ο Γιερεμίας ήταν ένας από τους εξέχοντες υπέρμαχους του λεγόμενου «Πανβαβυλωνισμού», που ερμηνεύει την Εβραϊκή Βίβλο με όρους της βαβυλωνιακής μυθολογίας και θρησκείας. Ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας το 1905 από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας και το 1914 από το Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν. Πέθανε στη Λειψία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί ανατολιστές
Κατηγορία:Ασσυριολόγοι
Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Σαξονίας
Βίκτορ Βινογκράντοφ

Ο **Βίκτορ Βλαντίμιροβιτς Βινογκράντοφ** (, 31 Δεκεμβρίου 1894 – 4 Οκτωβρίου 1969) ήταν Ρώσος Σοβιετικός γλωσσολόγος και φιλόλογος, «ηγέτης» της σοβιετικής γλωσσολογίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γεννήθηκε στην πόλη Ζαράισκ (το 1894 με το παλαιό ημερολόγιο που ήταν τότε σε χρήση στη Ρωσία, αλλά στις 12 Ιανουαρίου 1895 με το νέο ημερολόγιο) και σπούδασε στο Ινστιτούτο Ιστορίας και Φιλολογίας του Πέτρογκραντ. Εκεί είχε καθηγητές μεταξύ άλλων τους Λεβ Στσέρμπα και Αλεξέι Σάχματοφ, αλλά περισσότερο τον επηρέασαν οι ιδέες του Σαρλ Μπαλύ. Ο Β. Βινογκράντοφ άφησε το ίχνος του στη μελέτη της ρωσικής λογοτεχνίας με μια σειρά εργασιών που εξέταζαν το ύφος και τη γλώσσα κλασικών Ρώσων συγγραφέων, όπως του Πούσκιν (1935, 1941), του Γκόγκολ (1936), του Μιχαήλ Λέρμοντοφ (1941) και της Άννα Αχμάτοβα (οικογενειακής γνωστής του, 1925). Το 1926 ο Βινογκράντοφ νυμφεύθηκε τη Ναντέζντα Μ. Μαλύσεβα (Надежда Матвеевна Виноградова-Малышева, 1897-1990), δασκάλα της φωνητικής.

Από την πλευρά της γλωσσολογίας ο Βινογκράντοφ ξεκίνησε ως ένας καλοπροαίρετος επικριτής των Ρώσων φορμαλιστών, με πολλούς από τους οποίους διατηρούσε φιλικές σχέσεις. Μετά τη μετεγκατάστασή του από το Λένινγκραντ στη Μόσχα το 1929, αναμίχθηκε στη λεγόμενη «συνωμοσία των σλαβιστών», οπότε οι αρχές τον εξόρισαν στο Κίροφ το 1934. Δύο χρόνια αργότερα τού επιτράπηκε να εγκατασταθεί πλησιέστερα προς την πρωτεύουσα, στο Μαζάισκ, αλλά μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στη Ρωσία το 1941, ο επιστήμονας εξορίσθηκε στη Σιβηρία. Ο πατέρας του, που ήταν ιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, είχε ήδη «εκκαθαριστεί» από το 1930.

Μετά όμως την ενόχληση του Ιωσήφ Στάλιν από την (κακο)διαχείριση της σοβιετικής γλωσσολογίας από τον Νικολάι Μαρ και τους οπαδούς του, ο Βινογκράντοφ διορίσθηκε αιφνιδίως διευθυντής του Ινστιτούτου Γλωσσολογίας το 1950. Επιπλέον, το κράτος επιδαψίλευσε πλειάδα τιμών στο πρόσωπό του: εκλέχθηκε πλήρες μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών, βραβεύθηκε με το Βραβείο Στάλιν (1951) και με το παράσημο του Τάγματος του Λένιν, και εκλέχθηκε για δύο τετραετίες (1951-1959) μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΣΟΣΔ Ρωσίας. Αυτή η ξαφνική αναστροφή των πραγμάτων, κατέστησε τον Βινογκράντοφ ευγνώμονα προς τις αρχές, όπως δείχνει η συμμετοχή του στη διαβόητη δίκη Σινιάφσκι–Ντανιέλ το 1965-1966. Η άνοδος του Βινογκράντοφ στα πράγματα εδραίωσε και τους οπαδούς του Σεργκέι Όζεγκοφ και Νατάλια Σβέντοβα στην κυρίαρχη ακαδημαϊκή σχολή της σοβιετικής γλωσσολογίας. Το Ινστιτούτο Ρωσικής Γλώσσας στη Μόσχα, το οποίο διοίκησε από το 1958, φέρει και σήμερα το όνομά του.

Ο Βίκτορ Βινογκράντοφ πέθανε στη Μόσχα σε ηλικία 74 ετών.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βινογκράντωφ Βίκτωρ Βλαδιμήροβιτς» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 526

Κατηγορία:Σοβιετικοί γλωσσολόγοι
Κατηγορία:Ρώσοι γλωσσολόγοι
Κατηγορία:Ρώσοι φιλόλογοι
Καρτσινιανός Λασιθίου

Ο **Καρτσινιανός** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου.****

## Γενικά στοιχεία
Ο Καρτσινιανός βρίσκεται στα βόρεια παράλια του νησιού, σε υψόμετρο 120 μέτρων ενώ απέχει περίπου 27 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. βορειοδυτικά από τον Άγιο Νικόλαο (έδρα του δήμου) και 43 χιλιόμετρα ανατολικά του Ηρακλείου.

Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να προσαρτάται στην κοινότητα Βραχασίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί την Κοινότητα Ζηλευτού, ανήκει στην Κοινότητα Βραχασίου που υπάγεται στην  Δημοτική Ενότητα Βραχασίου του Αγίου Νικολάου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 8 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 13 κατοίκους.

## Παραπομπές


Καρτσινιανός
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Θεολόγος Λασιθίου

Ο **Θεολόγος** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου.****

## Γενικά στοιχεία
Ο Θεολόγος βρίσκεται δυτικά του κόλπου Μιραμπέλλου, σε υψόμετρο 420 μέτρων ενώ απέχει περίπου 11 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. νοτιοδυτικά από τον Άγιο Νικόλαο (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Κριτσάς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Κριτσάς, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Αγίου Νικολάου του Δήμου Αγίου Νικολάου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 2 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 2.

## Παραπομπές


Θεολόγος
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Καρτέρηδες Λασιθίου

Οι **Καρτέρηδες** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου.****

## Γενικά στοιχεία
Οι Καρτέρηδες βρίσκονται δυτικά του Κόλπου Μιραμπέλλου, σε υψόμετρο 180 μέτρων ενώ απέχουν περίπου 8 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από το κέντρο του Αγίου Νικόλαου (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι δίπλα και βορειοδυτικά από τα Έξω Λακκώνια, των οποίων θεωρείται συνοικισμός τους και οφείλει το όνομά του στην ομώνυμη οικογένεια που κατοίκησε εκεί από την βυζαντινή - ενετική περίοδο. Η περιοχή των Λακκωνίων αναφέρεται και το 1881 να απογράφεται στον τότε Δήμο Κριτσάς.

Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην κοινότητα Έξω Λακκωνίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Έξω Λακκωνίων, που υπάγεται στην  Δημοτική Ενότητα Αγίου Νικολάου του Δήμου Αγίου Νικολάου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 11 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 29 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φωτογραφίες από τους Καρτέρηδες στον ιστότοπο greece.com.

## Παραπομπές


Καρτέρηδες
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Μέσα Ποτάμοι Λασιθίου

Οι **Μέσα Ποτάμοι** είναι πολύ μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου.****

## Γενικά στοιχεία
Οι Μέσα Ποτάμοι βρίσκονται στις νότιες πλαγιές του όρους Σελένα σε υψόμετρο 880 μέτρων ενώ απέχουν περίπου 31 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από το κέντρο του Αγίου Νικόλαου (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένοι στην άκρη κοιλάδας με πολλές πηγές και νερά, κατάφυτη από καρυδιές, πλάτανους, συκές, μηλιές, χαρουπιές, όπου οι κάτοικοί του καλλιεργούν λαχανικά, μηλιές, καρυδιές και αμπέλια. 

Αναφέρονται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία και την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, το 1925 να προσαρτώνται στην τότε κοινότητα Έξω Ποτάμων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους Έξω Ποτάμους, το Αργυρό Νερό και τα Ρουσσακιανά αποτελούν την Κοινότητα Έξω Ποτάμων, που υπάγεται στην  Δημοτική Ενότητα Αγίου Νικολάου του Δήμου Αγίου Νικολάου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 25 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 24.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πώς ήταν το χωριό Μέσα Ποταμοί το 1973; στον ιστότοπο cretalive.gr.
* Τα καλύτερα μονοπάτια σε Μέσα Ποταμοί στον ιστότοπο el.wikiloc.com.
* Φωτογραφίες από τους Μέσα Ποτάμους στον ιστότοπο greece.com.

## Παραπομπές


Καρτέρηδες
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Έλντερ Μουτίνιο

**Έλντερ Μουτίνιο** (πορτογαλικά: **Hélder Moutinho**, γεννημένος ως **Hélder António Moutinho Paiva dos Santos** στην Oeiras στις 21 Φεβρουαρίου 1969) είναι Πορτογάλος φαδίστας και ποιητής.Οι αδελφοί του, Καμανέ και Πέδρο Μουτίνιο, είναι επίσης τραγουδιστές φάντο.

Το πρώτο του άλμπουμ, *Sete fados e alguns cantos*, κυκλοφόρησε το 1999. Η δεύτερη δισκογραφική του δουλειά, *Luz de Lisboa* (2004), τιμήθηκε το 2005 με το Βραβείο Amália Rodrigues. Το 2008 κυκλοφόρησε το τρίτο του άλμπουμ, *Que Fado é Este Que Trago*.

Έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις σε διεθνείς σκηνές, από τη Νότια Κορέα έως τις Ηνωμένες Πολιτείες και από τις χώρες της Βαλτικής έως τη Γαλλία. Έχει εμφανιστεί στο Louisiana Museum of Modern Art στο Humlebæk (Δανία) καθώς και στο Concertgebouw του Άμστερνταμ. Τον Ιανουάριο του 2010 εμφανίστηκε επί επτά συνεχόμενες ημέρες στο *Half Note Jazz Club* της Αθήνας, ενώ συμμετείχε επίσης σε φεστιβάλ στο Bath και στο Κίεβο.

## Δισκογραφία

*1999: *Sete fados e alguns cantos*
*2004: *Luz de Lisboa*
*2008: *Que Fado é Este Que Trago*
*2013: *1987*
*2016: *O Manual do Coração*

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Hélder Moutinho στο *AllMusic*
* Hélder Moutinho στο *Museu do Fado* (πορτογαλικά / αγγλικά)

Κατηγορία:Πορτογάλοι τραγουδιστές
Κοπόριε

Το **Κοπόριε** (ρωσικά: Копорье, φινλανδικά: Kaprio, σουηδικά: Koporje) είναι ένα ιστορικό χωριό (*σέλο*) στην περιφέρεια Λένινγκραντ της Ρωσίας, που βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα δυτικά της Αγίας Πετρούπολης και 12 χιλιόμετρα νότια του κόλπου Κοπόριε της Βαλτικής Θάλασσας. Ο πληθυσμός του το 2017 ήταν 1.603 κάτοικοι.

## Ιστορία
Το πρώτο ξύλινο φρούριο στις ακτές του κόλπου Κοπόριε χτίστηκε από τους Τεύτονες Ιππότες τον χειμώνα του 1240, αλλά καταστράφηκε από τον Αλέξανδρο Νιέφσκι τον επόμενο χρόνο. Το δεύτερο φρούριο χτίστηκε από πέτρα από τον γιο του Αλεξάνδρου, Ντμίτρι Αλεξάντροβιτς, το 1280. Εξοργισμένοι από την ανεξαρτησία του πρίγκιπα, οι κάτοικοι του Νόβγκοροντ ισοπέδωσαν το φρούριο δύο χρόνια αργότερα.

Οι Σουηδοί εκμεταλλεύτηκαν την έλλειψη φρουρίου και κατέλαβαν τις όχθες του ποταμού Νάρβα. Οι κάτοικοι του Νόβγκοροντ αναγκάστηκαν να αναστηλώσουν το πέτρινο φρούριο το 1297. Το Κοπόριε ήταν το ισχυρότερο οχυρό στην περιοχή και επέζησε από πολυάριθμες επιθέσεις κατά τη διάρκεια των Σουηδο-Νοβγκοροντιανών πολέμων. Τον 14ο και 15ο αιώνα, η πόλη δόθηκε αρκετές φορές σε μισθοφόρους πρίγκιπες, που προσκλήθηκαν από τους κατοίκους του Νόβγκοροντ για να προστατεύσουν τα βόρεια εδάφη της δημοκρατίας. Ενώ η πόλη είχε ένα σημαντικό φρούριο, τις κατοικίες ενός πρίγκιπα και αρκετών μικρότερων γαιοκτημόνων, και ήταν το κέντρο μιας σημαντικής περιοχής επεξεργασίας σιδήρου, παρέμεινε πολύ μικρή, με μόνο 18 νοικοκυριά μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα. 

Μετά την ενσωμάτωση του Νόβγκοροντ στη Μοσχοβία, το φρούριο ενισχύθηκε και ξαναχτίστηκε για να αντέχει στα πυρά των κανονιών. Τα περισσότερα σωζόμενα κτίσματα ανήκουν σε εκείνη την περίοδο. Οι ρωσικές δυνάμεις παρέδωσαν το Κοπόριε κατά τη διάρκεια του Λιβονικού Πολέμου, αλλά το ανέκτησαν με τη Συνθήκη του Τιαβζίνο.

Κατά την περίοδο των Ταραχών, το Κοπόριε δέχτηκε επίθεση από περίπου 2.000 Σουηδούς. Η ρωσική φρουρά αναγκάστηκε να παραδοθεί. Το 1656, η Ρωσία προσπάθησε ανεπιτυχώς να ανακαταλάβει το χωριό. Το Κοπόριε παρέμεινε σουηδικό μέχρι το 1703, γνωστό ως Κοπόριε ή Καπόριε/Καπούριεν αποτελώντας σημαντικό μέρος της Σουηδικής Ινγκρίας.

Καθώς ο Φινλανδικός Κόλπος γινόταν ρηχότερος και υποχωρούσε προς τα βόρεια, η τοποθεσία άρχισε να χάνει τη ναυτική της σημασία. Το 1703, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, ένας σημαντικός ρωσικός στρατός υπό τον Μπόρις Σερεμέτιεφ ανέκτησε το Κοπόριε, το οποίο υπερασπίζονταν 80 Σουηδοί στρατιώτες υπό τον διοικητή, Λοχαγό Βασίλι Απόλλοφ. Τεράστια κενά στα τείχη από τα καταστροφικά πυρά του ρωσικού πυροβολικού είναι ακόμη ορατά.

Παρά τις κάποιες επισκευές που έγιναν τον 19ο αιώνα, το φρούριο σώζεται σε ερειπωμένη κατάσταση. Σήμερα, λειτουργεί ως μουσείο.  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ίνγκρια
Κατηγορία:Όμπλαστ του Λένινγκραντ
Αχμάντ Ομπεϊντάτ

Ο **Αχμάντ Αμπντούλ Ματζίντ Ομπεϊντάτ** () 
(18 Νοεμβρίου 1938 – 2 Φεβρουαρίου 2026) ήταν Ιορδανός πολιτικός και εξέχον μέλος της οικογένειας Ομπεϊντάτ. Υπηρέτησε ως ο 26ος πρωθυπουργός της Ιορδανίας από τις 10 Ιανουαρίου 1984 έως τις 4 Απριλίου 1985.

## Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Ομπεϊντάτ γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1938 στη Χάρθα του Ιρμπίντ, στην Ιορδανία.

## Καριέρα
Ο Ομπεϊντάτ κατείχε διάφορες θέσεις στην κυβέρνηση της Ιορδανίας καθ' όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, συμπεριλαμβανομένων ρόλων στην εκπαίδευση, την επιβολή του νόμου και τις υπηρεσίες πληροφοριών:

Δάσκαλος, Υπουργείο Παιδείας (1957)

Αξιωματικός, Υπουργείο Οικονομικών, Τμήμα Τελωνείων (1962)

Αξιωματικός, Τμήμα Δημόσιας Ασφάλειας (1962–1964)

Αξιωματικός, Γενική Διεύθυνση Πληροφοριών (1964–1974)

Διευθυντής, Γενική Διεύθυνση Πληροφοριών (1974–1982)

Υπουργός Εσωτερικών (1982–1984)

Πρωθυπουργός της Ιορδανίας (Ιανουάριος 1984 – Απρίλιος 1985)

Μετά τη θητεία του ως Πρωθυπουργού, ο Ομπεϊντάτ διορίστηκε στη Γερουσία και παρέμεινε ενεργός στη δημόσια διοίκηση και τις νομικές υποθέσεις.

### Συνεισφορά και Ηγετικοί Ρόλοι
Υπήρξε μέλος της Γερουσίας για αρκετές περιόδους κατά τη διάρκεια της ενεργού δράσης του από το 1984. Ο Ομπεϊντάτ ήταν μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου της Ιορδανίας από τις 9 Ιουλίου 1985· πρεσβευτής καλής θέλησης του UNDP το 1990, ιδρυτής και μέλος της Ιορδανικής Περιβαλλοντικής Εταιρείας (1986–2003) και πρόεδρος του διοικητικού της συμβουλίου· ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Εθνικής Εταιρείας Προστασίας Καταναλωτή της Ιορδανίας (1989)· πρόεδρος της Βασιλικής Επιτροπής για τη Σύνταξη του Εθνικού Χάρτη (1990–1991)· αναπληρωτής πρόεδρος της Βασιλικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, διορισμένος στις 23 Μαρτίου 2000· αναπληρωτής πρόεδρος της Βασιλικής Επιτροπής για τη Δικαστική Μεταρρύθμιση, διορισμένος στις 31 Αυγούστου 2000· πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (19 Φεβρουαρίου 2003 – 1 Ιουλίου 2008)· μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Αραβικής Οργάνωσης Κατά της Διαφθοράς· δικηγόρος και νομικός σύμβουλος στην ιδιωτική του δικηγορική εταιρεία ‘Obeidat Law’, μία από τις μεγαλύτερες στη Μέση Ανατολή, από το 1985.

Τον Μάιο του 2011 ίδρυσε το Εθνικό Μέτωπο για τη Μεταρρύθμιση.

## Δείτε επίσης

Κατάλογος πρωθυπουργών της Ιορδανίας

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιορδανίας
Λεβ Γκολίτσιν

μικρογραφία|Ο Γκολίτσιν σε γραμματόσημο της Ρωσίας του 2020
Ο πρίγκιπας **Λεβ Σεργκέεβιτς Γκολίτσιν** (ρωσικά: Лев Сергеевич Голицын, 24 Αυγούστου 1845 – 26 Δεκεμβρίου 1915) ήταν Ρώσος οινοποιός της δεκαετίας του 1890. Καθιέρωσε την παραγωγή αφρωδών οίνων στη Ρωσία.

## Βιογραφία
Ο Λεβ Σεργκέεβιτς γεννήθηκε στον αριστοκρατικό οίκο Γκολίτσιν. 

Αφού αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού το 1862, μεταξύ 1864 και 1867 υπηρέτησε ως υπάλληλος στο Υπουργείο Εξωτερικών. Το 1872 έλαβε δεύτερο πτυχίο, στη νομική, από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και από το 1872 έως το 1874 σπούδασε στη Γερμανία. Αργότερα, τη δεκαετία του 1870, συμμετείχε σε μια αρχαιολογική αποστολή στη Διεύθυνση Βλαντιμίρ, η οποία ανακάλυψε αρκετές τοποθεσίες της Λίθινης Εποχής. Σε αναγνώριση αυτού του έργου, το 1877 ο Γκολίτσιν εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας της Μόσχας.

Το 1878, ο Γκολίτσιν αγόρασε ένα αρχοντικό κοντά στο Σουντάκ στην Κριμαία. Εκεί άρχισε να καλλιεργεί σταφύλια, φτάνοντας τελικά τις 600 ποικιλίες. Οι αμπελώνες του σταδιακά εξαπλώθηκαν σε όλη την Κριμαία και τον Καύκασο. Τη δεκαετία του 1880 καθιέρωσε την παραγωγή αφρωδών οίνων χρησιμοποιώντας την κλασική γαλλική τεχνολογία της άμεσης ζύμωσης σε φιάλες. Επίσης, ξεκίνησε τη μαζική παραγωγή επιτραπέζιων, λικέρ και επιδόρπιων οίνων, όπως λευκό και ροζέ μοσχοκάρυδο και κρασιά πόρτο. Στην Κριμαία, ο Γκολίτσιν έγινε φανατικός συλλέκτης κρασιών του 17ου-20ού αιώνα, συγκεντρώνοντας τελικά περίπου 50.000 φιάλες. 

Η οινοποιητική σταδιοδρομία του Γκολίτσιν κορυφώθηκε τη δεκαετία του 1890, όταν ήταν κορυφαίος Ρώσος οινοποιός. Μέχρι το 1912 η περιουσία του μειώθηκε και δώρισε ένα μεγάλο μέρος των γαιών και των αμπελώνων του στον Νικόλαο Β' της Ρωσίας με στόχο να τα διατηρήσει ως μέρος των αυτοκρατορικών κτημάτων. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ευγενείς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Λεβ
Κατηγορία:Ρώσοι αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Ρώσοι οινοποιοί
Γελιζαβέτα Γκολίτσινα

Η **Γελιζαβέτα Αλεξέεβνα Γκολίτσινα** (επίσης **Ελισάβετ Γκαλίτσιν**) (22 Φεβρουαρίου 1797 στην Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία - 26 Νοεμβρίου 1844 στη Λουιζιάνα, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής) ήταν Ρωσίδα ευγενής και καθολική μοναχή, η οποία μεταστράφηκε από τη Ρωσική Ορθοδοξία.

## Βιογραφία
Η Γελιζαβέτα Γκολίτσινα γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1797 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας στην οικογένεια του Πρίγκιπα Αλεξέι Αντρέεβιτς Γκολίτσιν και της Πριγκίπισσας Αλεξάνδρας Γκολίτσινα. Βαπτίστηκε και ανατράφηκε στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία . 

Όταν ήταν 15 ετών, έμαθε ότι η μητέρα της και η θεία της είχαν ασπαστεί τον Καθολικισμό (η θεία της ήταν η μητέρα του μελλοντικού Καθολικού ιερέα Δημήτριου Γκαλίτσιν). Εξοργισμένη από αυτή την «προδοσία», η Γκολίτσινα ορκίστηκε να μην αλλάξει ποτέ τη θρησκεία της, αλλά τα επόμενα τέσσερα χρόνια, η απόρριψη του Καθολικισμού από μέρους της αντικαταστάθηκε από ενδιαφέρον και επιθυμία να μάθει περισσότερα. Τελικά, η Γελιζαβέτα εντάχθηκε και αυτή στην Καθολική Εκκλησία. 

Κατά τη διάρκεια ενός από τα ταξίδια της στο εξωτερικό, η Γκολίτσινα συνάντησε τον Ιησουίτη Πατέρα Ροζάβεν, τον οποίο ζήτησε να της βρει ένα θρησκευτικό τάγμα αφιερωμένο στην εκπαίδευση. Ο Πατέρας Ροζάβεν πρότεινε την πρόσφατα ιδρυθείσα κοινότητα, την «Εταιρεία της Ιερής Καρδιάς του Ιησού», που δημιουργήθηκε από τη Μαντλέν Σοφί Μπαράτ, με σκοπό τη διάδοση της εκπαίδευσης στις καθολικές γυναίκες. Η Γκολίτσινα έγινε μοναχή στην πόλη Μετς το 1826 και ορκίστηκε στη Ρώμη το 1828 και στο Παρίσι το 1832. 

Η Μητέρα Μπαράτ εκτίμησε ιδιαίτερα τη βοήθεια της Γκολίτσινα. Μετά το Γενικό Συμβούλιο του 1839, η Γκολίτσινα στάλθηκε να επισκεφτεί αμερικανικές κατοικίες. Έφτασε στη Νέα Υόρκη και υποσχέθηκε στον Επίσκοπο Χιουζ ότι η Εταιρεία της Ιερής Καρδιάς θα άνοιγε ένα σπίτι στη Νέα Υόρκη. Ένα σχολείο άνοιξε στη γωνία των οδών Χιούστον και Μάλμπερι στο Μανχάταν, στη συνέχεια στην Αστόρια και τέλος στο Μανχάτανβιλ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Νέα Υόρκη, η Μητέρα Γκολίτσιν ήταν φιλοξενούμενη της οικογένειας Παρμεντιέ, γνωστών φιλάνθρωπων της Νέας Υόρκης, στην έπαυλή τους στην οδό Μπριτζ στο Μπρούκλιν.. Το 1842, η Γκάλιτζιν ίδρυσε ιδρύματα στις ιεραποστολές Ποταβάταμι και στο ΜακΣέρυσταουν του Μέριλαντ.

Η μητέρα Ελισάβετ πέθανε από κίτρινο πυρετό σε ηλικία 47 ετών, στις 26 Νοεμβρίου 1844 στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το γενεαλογικό δέντρο της στο Rodovid (στα ρωσικά)
* 

Κατηγορία:Ευγενείς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Γελιζαβετα
Καμανέ

**Καμανέ** (πορτογαλικά: **Camané**, γεννημένος ως **Carlos Manuel Moutinho Paiva dos Santos Duarte** στις 20 Δεκεμβρίου 1966 στο Oeiras) είναι Πορτογάλος τραγουδιστής του φάντο.

## Βιογραφία
Ο Καμανέ έδειξε από παιδί την αγάπη του για το φάντο. Οι γονείς του διέθεταν δίσκους φάντο τραγουδιστών όπως η Amália Rodrigues, ο Carlos do Carmo και ο Alfredo Marceneiro, αλλά και μουσική από καλλιτέχνες όπως ο Frank Sinatra, οι The Beatles και ο Charles Aznavour. Ο πατέρας του ήταν ερασιτέχνης τραγουδιστής φάντο, όπως και ο προπάππος του José Júlio Paiva. Από τον πατέρα του έμαθε πολλά σχετικά με την ερμηνεία του φάντο. Μετά τον Καμανέ, και τα μικρότερα αδέλφια του, Hélder Moutinho και Pedro Moutinho, ακολούθησαν επίσης καριέρα ως τραγουδιστές φάντο.

Ο Καμανέ άρχισε να τραγουδά φάντο στην εφηβεία του και το 1979 κέρδισε τον διαγωνισμό *Grande Noite do Fado*. Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε διάφορα σπίτια φάντο της Λισαβόνας και συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές παραγωγές και μουσικά εγχειρήματα άλλων καλλιτεχνών. Υπήρξε επίσης μέλος του ποπ/ροκ συγκροτήματος Humanos και συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως το συγκρότημα Xutos & Pontapés, ο Sérgio Godinho και ο Pedro Abrunhosa.

Το 1995 κυκλοφόρησε το πρώτο του σόλο άλμπουμ, καθώς και όλα τα επόμενα, τα οποία παρήγαγε ο Πορτογάλος μουσικός παραγωγός και συνθέτης José Mário Branco. Ο Καμανέ έχει πουλήσει περισσότερα από έξι εκατομμύρια άλμπουμ, ενώ το άλμπουμ *Sempre de Mim* παρέμεινε για τρεις εβδομάδες στην πρώτη θέση των πορτογαλικών μουσικών καταλόγων.

Το 2010 εμφανίστηκε στο North Sea Jazz Festival.

Ο Καμανέ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους και πιο επιδραστικούς τραγουδιστές φάντο της γενιάς του. Η εφημερίδα *De Standaard* χαρακτήρισε τη φωνή του «ζεστή και βελούδινη» και σημείωσε ότι γεφυρώνει το παραδοσιακό φάντο με νεότερες μουσικές τάσεις.

## Βραβεία και διακρίσεις
* 1979 – Νικητής του διαγωνισμού *Grande Noite do Fado*
* 2005 – Βραβείο Amália, Καλύτερος ανδρικός ερμηνευτής φάντο
* 2011 – Βραβείο Amália, Καλύτερο άλμπουμ
* 2017 – Βραβείο Tenco
* 2020 – Υποψηφιότητα για το Latin Grammy Award στην κατηγορία Καλύτερο άλμπουμ πορτογαλόφωνης μουσικής roots

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πορτογάλοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Τραγουδιστές φάντο
Πέδρο Μουτίνιο

Ο **Πέδρο Μουτίνιο** (πορτογαλικά: **Pedro Moutinho**, * 11 Νοεμβρίου 1976 στο Oeiras) είναι Πορτογάλος τραγουδιστής του φάντο.

## Βιογραφία
Ο Πέδρο Μουτίνιο γεννήθηκε ως γιος των τραγουδιστών φάντο Λουίζα και Μανουέλ Παΐβα. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί του, Camané και Hélder Moutinho, είναι επίσης τραγουδιστές φάντο.

Ο Μουτίνιο εμφανίστηκε δημόσια για πρώτη φορά σε ηλικία 11 ετών. Εργάστηκε σε γνωστά σπίτια φάντο, όπως το Café Luso, και τραγούδησε, μεταξύ άλλων, στο Centro Cultural de Belém και στο Casino Estoril. Το 2003 κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ.

Το 2004 προσκλήθηκε από τον Carlos do Carmo να συμμετάσχει στο έργο «*Um homem na cidade 2004*». Συμμετείχε επίσης στη βραβευμένη κινηματογραφική ταινία *[[Fados]]* του Carlos Saura.

## Δισκογραφία
* 2003: *Primeiro Fado*
* 2006: *Encontro*
* 2009: *Um Copo de Sol*
* 2010: *Lisboa Mora Aqui* (Best of)
* 2013: *O Amor Não Pode Esperar*
* 2016: *O Fado em Nós*
* 2019: *Um Fado ao Contrário*

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Pedro Moutinho – *Museu do Fado* (πορτογαλικά / αγγλικά)
* Pedro Moutinho – *Raízes e Antenas* (πορτογαλικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πορτογάλοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Τραγουδιστές φάντο