open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μιλλερίτης

Ο **μιλλερίτης** (αγγλ. millerite) είναι θειούχο ορυκτό του νικελίου. Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμήν του Βρετανού καθηγητή του Κέμπριτζ *William Hallowes Miller* (1801–1880), ο οποίος ήταν ο πρώτος που μελέτησε κρυστάλλους του ορυκτού. Λόγω χρώματος και λάμψης μοιάζει ιδιαίτερα με σιδηροπυρίτη, από τον οποίο διαφέρει στην υφή, γι' αυτό και αποκαλείται και "τριχοειδής σιδηροπυρίτης". Άλλα προσωνύμιά του είναι "τριχοπυρίτης" και "νικελιοπυρίτης".

## Εμφάνιση, παραγενέσεις
Συχνότερα ανευρίσκεται ως απόθεση χαμηλών θερμοκρασιών, σε κοιλότητες ασβεστολίθων ή καρμπονατιτών ή υπό μορφή διεισδυουσών μικρών φλεβών, καθώς και εντός βαρύτη. Μπορεί, επίσης, να προέλθει από την εξαλλοίωση άλλων νικελιούχων ορυκτών. Έχει ανευρεθεί και σε ιζηματογενή πετρώματα, σχετιζόμενος με ανθρακοφόρες φλέβες. Σπανιότερα ανευρίσκεται και σε σερπεντινίτες.

Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο γερσδορφίτης, ο πολυδυμίτης, ο νικελίνης, ο γαληνίτης, ο σφαλερίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο πυρροτίτης, ο πεντλανδίτης, ο κουβανίτης, ο ασβεστίτης, ο δολομίτης, ο σιδηρίτης, ο βαρύτης και ο ανκερίτης.

Είναι ορυκτό με παγκόσμια εξάπλωση. Μερικές από τις σημαντικότερες εμφανίσεις του είναι στη Γερμανία (κυρίως Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία και Θουριγγία), το Kotalahti στη Φινλανδία, το Kladno στην Τσεχία, την περιοχή Glamorgan στην Ουαλία, την Αυστρία, τη Γαλλία, το Έιρε, τη Νορβηγία, την Ιταλία (σύμπλεγμα Βεζουβίου, Καμπανία), την Ουκρανία, τη Ρωσία (μέσα Ουράλια όρη), το Μαρόκο, τη Γκάνα, την Ανγκόλα, τη Ζάμπια, τη Νότια Αφρική, το Ομάν, πολλές Πολιτείες των ΗΠΑ και στη χερσόνησο Λαμπραντόρ του Καναδά.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα Μεταλλεία Λαυρίου (μεταλλείο «km3» στον Άγιο Κωνσταντίνο) και στο όρος Βέρμιο στο Νομό Πέλλας.

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com 
*Webmineral.com

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

## Σημειώσεις


Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
Κατηγορία:Ορυκτά του νικελίου
Αλμπαθέτε (επαρχία)

Το **Αλμπαθέτε** είναι μια επαρχία της κεντρικής Ισπανίας,στο νότιο τμήμα της αυτόνομης κοινότητας Καστίλη-Λα Μάντσα. Συνορεύει με τις επαρχίες της Γρανάδας, της Μούρθια, του Αλικάντε, της Βαλένθια, της Κουένκα, της Θιουδάδ Ρεάλ και της Χαέν.

Το Αλμπαθέτε έχει πληθυσμό 387.658 (2006). Η πρωτεύουσα του είναι το Αλμπαθέτε. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι (με περισσότερους από 10,000 κατοίκους): Εγίν, Αλμάνσα, Βιγιαρρομπλέδο, Λα Ρόδα και Καουδέτε.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Carnival of Villarrobledo 

Κατηγορία:Επαρχίες της Ισπανίας
Κατηγορία:Καστίλη-Λα Μάντσα
Ιωάννης Βαβούλας

Ο **Ιωάννης Βαβούλας** ήταν σπουδαίος ναυμάχος και πυρπολητής από τη Χίο που έδρασε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Σπουδαιότερο των κατορθωμάτων του ήταν η συμμετοχή του τον Μάιο του 1825 στην επιτυχή πυρπόληση τουρκικής κορβέτας παρά το Ακρωτήριο Καφηρέα που επιχείρησε με το πυρπολικό σκάφος του Εμμανουήλ Μπούτη.

Μετά τη λήξη του Αγώνα επί βασιλείας του Όθωνα η οικογένειά του μετακόμισε στον έρημο τότε Πειραιά όπου ο εγγονός του **Δημήτριος Βαβούλας**, ένας από τους πρώτους οικιστές, αγόρασε έναντι αστείου ποσού τεράστια έκταση, την πλέον υποβαθμισμένη και τελείως άγονη, που περιελάμβανε βραχώδεις εξάρσεις, λιμνάζοντα νερά και έλη και που εκτεινόταν σχεδόν από τον λιμένα μέχρι το Νέο Φάληρο. Σε μία από τις πολλές εκείνες εξάρσεις έκτισε και τη σπουδαία έπαυλή του όπου διέμενε μόνιμα. που διατηρήθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1980.

Η περιοχή αυτή αργότερα περιήλθε στο σχέδιο πόλης του Πειραιά, επί δημαρχίας Ομηρίδη Σκυλίτση και η οικογένεια Βαβούλα άρχισε να πωλεί τεμάχια του "κτήματος Βαβούλα" ή "Βάβουλα" όπως ονομάστηκε εκ παραφθοράς σε πολύ χαμηλές τιμές. Ένα δε τμήμα του που αποτέλεσε ιδιαίτερη συνοικία φέρει το όνομα **[[Γούβα του Βάβουλα]]** ή Λάκκα του Βάβουλα. 
Άξιο επίσης αναφοράς προς τιμή της οικογένειας Βαβούλα είναι ότι ένα μεγάλο τμήμα του κτήματος πωλήθηκε σε πολύ χαμηλότερη τιμή προκειμένου να διέλθει κατά μήκος αυτής η σιδηροδρομική γραμμή του ατμοκίνητου αρχικά σιδηροδρόμου Πειραιά Αθηνών, καθώς επίσης ένα μικρό δυτικό τμήμα στον μεγάλο ευεργέτη του Πειραιά Τζανννή, από τη δωρεά του οποίου και ανεγέρθηκε το Τζάννειο Ορφανοτροφείο και ο μικρός καθιδρυματικός ναός της Αγίας Βαρβάρας.

## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.3ος, σελ.1036.

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μούγλα

Τα **Μούγλα** (Τούρκικα: Muğla) είναι πόλη και δήμος στην νοτιοδυτική Τουρκία, στο γεωγραφικό διαμέρισμα του Αιγαίου. To 1923, 1 χρόνο μετά την καταστροφή της Σμύρνης ζούσαν περίπου 3,000 Έλληνες στην πόλη. Σήμερα η Μούγλα είναι η πρωτεύουσα της επαρχία Μούγλων που εκτείνεται κατά μήκος της ακτής του Αιγαίου. Το 2012 η αστική περιοχή των Μούγλων αριθμούσε 64,706 κατοίκους.

## Ιστορία

Στην αρχαιότητα, τα Μούγλα ήταν προφανώς ένας απλός Ελληνιστικός οικισμός στα μισά της διαδρομής μεταξύ των Καρίων πόλεων της Ιδρίας (αργότερα Στρατονίκεια) στα βόρεια και της Ιδήμα στα νοτιοδυτικά της ακτής. Το αυτόχθον όνομα "**Μόβωλλα**", με την πάροδο του χρόνου άλλαξε σε "Μογωλᾶ" και στη συνέχεια σε "Μούγλα". Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ., όταν το πέρασμα της περιοχής του από αυτό που ήταν προφανώς μια ανατολική Καριανή επαρχία που συνδέονταν και με άλλες πόλεις με κυριαρχία στη Ρόδο. Ήταν μέρος της Ροδιακής Περαίας σε σταθερή βάση από το 167 π.Χ. έως τουλάχιστον τον 2ο αιώνα μ.Χ. Η περιοχή της Ρόδου ξεκίνησε εδώ και παρόλο που η περιοχή υπόκειτο στη Ρόδο, δεν ενσωματώθηκε στο κράτος της Ρόδου. Επιπλέον ο ξακουστός αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος έχει γεννηθεί κοντά στα Μούγλα, περίπου 85 χλμ. δυτικά, στην αρχαία Αλικαρνασσό.

Δεν υπάρχουν αρκετά ερείπια για να αποκαλυφθεί η ιστορία της εγκατάστασης της πόλης. Στον ψηλό λόφο στα βόρεια της πόλης, λίγα αρχαία κατάλοιπα δείχνουν ότι ήταν τόπος ακρόπολης. Λίγες επιγραφές ανακαλύφθηκαν στην ίδια την πόλη και χρονολογούνται από τον 2ο αιώνα π.Χ.

Η περιοχή κατακτήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία το 1280 μ.Χ

Το 2018, αρχαιολογικά ερείπια και ψηφιδωτά που ανακαλύφθηκαν στην πόλη έχουν επιβεβαιώσει ότι άνηκαν στη βίλα του Έλληνα ψαρά Φαϊνού που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ο Φαϊνός ήταν ο πλουσιότερος και ο πιο διάσημος ψαράς της εποχής του.

## Κλίμα
Τα Μούγλα έχουν Μεσογειακό κλίμα που χαρακτηρίζεται από μακρά, ζεστά και ξηρά καλοκαίρια και δροσερούς και υγρούς χειμώνες.

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος πόλεων της Τουρκίας
* Επαρχία Μούγλων
* Ηρόδοτος
* Καρία
* Αρχαία Ελλάδα

## Πηγές
* 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Επαρχία Μούγλων
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Μούγλων
Κατηγορία:Καρία
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Μούγλων
Επαρχιακό Μουσείο του Αλμπαθέτε

Το **Επαρχιακό Μουσείο του Αλμπαθέτε** (**Museo Provincial de Albacete**) είναι μουσείο αρχαιολογίας και καλών τεχνών που βρίσκεται στο Αλμπαθέτε,  στην Ισπανία. Το μουσείο υπάρχει με διάφορες μορφές από το 1927 και στεγάσθηκε στο παρόν κτήριο, στο Πάρκο Abelardo Sánchez, το 1978. Τα εκθέματά του δίνουν έμφαση στην ανάπτυξη του περιφερειακού πολιτισμού και τέχνης, και το μουσείο διαιρείται σε ενότητες για την αρχαιολογία, τις καλές τέχνες, και την εθνολογία.

Το **Μουσείο Αρχαιολογίας Joaquín Sánchez Jiménez** φιλοξενεί μία σημαντική συλλογή από ρωμαϊκά και προρωμαϊκά ευρήματα.  Τοπικά παλαιολιθικά και νεολιθικά αντικείμενα εκτίθενται, καθώς και ρωμαϊκή τέχνη κα εργαλεία. Η Ιβηρική γλυπτική παρουσιάζεται επίσης.

Η πτέρυγα καλών τεχνών **Benjamín Palencia**  δίνει έμφαση σε έργα του 20ού αιώνα και περιλαμβάνει πολλά έργα από ντόπιους σύγχρονους καλλιτέχνες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Αλμπαθετε
Αλμπαθετε
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Καστίλλη-Λα Μάντσα
Περικεφαλαία

Την **περικεφαλαία** την χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι και οι μεσαιωνικοί λαοί για να προστατεύσουν οι στρατιώτες το κεφάλι τους. Οι περικεφαλαίες ήταν μπρούντζινες και είχαν συχνά στην κορυφή λοφίο από ουρά αλόγου. Με το πέρασμα των χρόνων, τα σχέδια άλλαζαν.
## Ελληνικές περικεφαλαίες
Ο παλαιότερος τύπος ελληνικής περικεφαλαίας είχε κράνος με πολλά κομμάτια και λοφίο. Χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον 7ο αι. π.Χ. Η Κορινθιακή ήταν απλούστερη. Εξέλιξη αυτών των τύπων ήταν η Ιλλυρική. Η Κορινθιακή περικεφαλαία εξελίχθηκε στα αφτιά για να ακούν οι στρατιώτες στη μάχη. Η Χαλκιδική άφηνε όχι μόνο τα αφτιά αλλά και τα χείλη ελεύθερα. Στο διάστημα μεταξύ 5ου-2ου αι. π.Χ, χρησιμοποιούνταν περισσότερο η Θρακική περικεφαλαία. Είχε υψηλή κορυφή μπροστά και προφύλασσε τα μάγουλα. Προέρχεται από τις λέξεις «περί» και «κεφαλή».  

## Δείτε επίσης
* Χαλκιδικό κράνος
* Βοιωτικό κράνος
* Αττικό κράνος
* Κορινθιακό κράνος

## Πηγές
* Jane Chisholm, Lisa Miles, Struan Reid "Η Εγκυκλοπαίδεια της Αρχαίας Ελλαδας"

Κατηγορία:Όπλα
Κατηγορία:Προστατευτικός εξοπλισμός
Κατηγορία:Ενδύματα κεφαλής
Κατηγορία:Κράνος
Κύφωση

Η **κύφωση** (από την λέξη «κύφος», η οποία σημαίνει «καμπούρα») ή **καμπούρα** είναι μια κοινή κατάσταση καμπυλότητας της ανώτερης σπονδυλικής στήλης. Μπορεί να είναι είτε το αποτέλεσμα εκφυλιστικών νόσων (όπως αρθρίτιδας), είτε αναπτυξιακών προβλημάτων, οστεοπόρωσης με κάταγμα συμπίεσης του σπονδύλου, και/ή τραύματος.

Κατά την έννοια μιας δυσμορφίας, είναι η παθολογική καμπύλωση της σπονδυλικής στήλης, όπου τμήματα της χάνουν μερικώς ή εξολοκλήρου το λορδωτικό τους προφίλ. Αυτό προκαλεί υπόκλιση της πλάτης, εμφανιζόμενη ως άκομψη στάση και δυσκολίες στην αναπνοή. Σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσουν μεγάλη δυσφορία και ακόμη και να οδηγήσουν σε θάνατο.

Στην εφηβική ηλικία απαντάται η ιδιοπαθής κύφωση, ή νόσος του Scheurmann, η οποία είναι πιο συχνή στα αγόρια και οφείλεται σε σφηνοειδή παραμόρφωση των σπονδύλων, πιθανόν γονιδιακής ατιολογίας. Η κύφωση σε αυτήν την περίπτωση είναι συχνά δύσκαμπτη και εντοπίζεται στη θωρακική, ή την θωρακοοσφυϊκή περιοχή. Σε αρχόμενη κύφωση πριν ακόμα την σκελετική ωρίμανση μπορεί να γίνει θεραπεία με κηδεμόνα. Μεγάλη κυφωτική παραμόρφωση μπορεί με τα σύγχρονα συστήματα σπονδυλοδεσίας με διαυχενικές βίδες να αντιμετωπιστεί επιτυχώς χειρουργικά μόνο με οπίσθια προσπέλαση (τομή από την ράχη).
Η λεγόμενη «χαλαρή» κύφωση, ή κύφωση στάσης, στην οποία δε συνυπάρχει πρόβλημα στους σπονδύλους απαντάται συχνότερα στα κορίτσια και πολλές φορές συνυπάρχει με το αίσθημα «ντροπής» για την ανάπτυξη του στήθους. Επίσης παρατηρείται σε αγύμναστα άτομα με χαλάρωση μυών.
Στην περίπτωση αυτή βασικό ρόλο παίζουν οι ασκήσεις ενδυνάμωσης της σπονδυλικής στήλης. Θεραπεία με κηδεμόνα σε συνδυασμό με γυμναστική προτείνεται σε ειδικές περιπτώσεις.

## Πηγές
* Ανδρέας Μοράκης | Χειρουργός Ορθοπαιδικός.

Κατηγορία:Σκελετικές παθήσεις
Ελληνικός Ναυτικός Όμιλος Αλεξανδρείας

Ο **Ελληνικός Ναυτικός Όμιλος Αλεξανδρείας** (ΕΝΟΑ) ιδρύθηκε το 1909 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος στην Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος.

## Ίδρυση

Ο ΕΝΟΑ ιδρύθηκε το 1909 και το πρώτο Δ.Σ. αποτέλεσσαν οι: πρόεδρος Γ. Ζερβουδάκης, αντιπρόεδρος Γ. Ρούσος, ταμίας Ιω. Ζαρακούδης, γραμματέας Ρ. Καρυδιάς, έφορος υλικού Π. Βασιλειάδης, έφορος ασκήσεων Θ. Βασιλειάδης, έφορος νεωσοίκων Π. Αρκουδάρης, και μέλη: Γ. Αρχοντούλης, Κ. Πηλαβάκης, Γ. Λεχωνίτης και Κ. Ζερβουδάκης. Το πρώτο εντευκτήριο στεγάστηκε στο Ρας ελ Τιν.

### Το "Δελφίνι"

Από το 1912 λειτουργούσε στην Αλεξάνδρεια ο **Κολυμβητικός Όμιλος "Δελφίνι"**, ο οποίος στην ουσία αποτελούσε το φυτώριο κολυμβητών του ΕΝΟΑ, αν και ήταν ανεξάρτητος όμιλος. Από το 1919 στεγαζόταν στην παραλία του Σάτμπι και από το 1923 στο Καμπ Σεζάρ του συλλόγου "Σπόρτιγκ", με τον οποίο συνεργαζόταν. Είναι άγνωστο μέχρι πότε λειτούργησε.

## Λειτουργία

Ως το 1945 πρόεδροι του ομίλου διετέλεσαν οι: Γ. Ρούσος, Αντ. Μπενάκης, Α. Λεοντόπουλος, Κ. Κάσδαγλης, Γ. Πηλαβάκης, Γ. Οικονόμου. Στα χρόνια του β΄ παγκοσμίου πολέμου τα γραφεία του ΕΝΟΑ στέγασαν το Αρχηγείο του Ελληνικού Στόλου.

Το 1958 οι εγκαταστάσεις του Ομίλου μεταφέρθηκαν στη θέση Αμφούσι, όπου υπάρχουν ως σήμερα. Παρά τη συρρίκνωση της ελληνικής παροικίας, ο Όμιλος συνεχίζει τη λειτουργία του, έστω και με μικρό αριθμό αθλητών.

## Τμήματα

Ο ΕΝΟΑ διατηρεί τρία τμήματα:

*Κολύμβησης
*Υδατοσφαίρισης
*Ιστιοπλοΐας
 
## Βιβλιογραφία

* Ι.Μ. Χατζηφώτη, "Αλεξάνδρεια, Οι δυο αιώνες του νεότερου Ελληνισμού (19ος-20ός)", 1999, σελ. 481-482.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η επίσημη ιστοσελίδα του ΕΝΟΑ

Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αλεξάνδρεια
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Αφρικής
Κατηγορία:Ελληνικοί ναυτικοί όμιλοι
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αιγύπτου
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1909
Γεώργιος Φόρας

Ο **Γεώργιος Φόρας** γεννήθηκε το 1937 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Οι γονείς του όμως είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα, η μητέρα του στην Αγιάσο της Λέσβου και ο πατέρας του στους Ολύμπους της Χίου. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός το 1959 και συνέχισε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 παίζοντας δίπλα σε μεγάλα ονόματα άλλες φορές ως πρωταγωνιστής και άλλες σε δεύτερους ρόλους. Εγκατέλειψε τον κινηματογράφο λόγω οικονομικών προβλημάτων. Συνέχισε την καριέρα στην Ολυμπιακή Αεροπορία, διατελώντας διευθυντής σε σταθμούς του εξωτερικού και του Τμήματος Εξυπηρέτησης των Ιδιωτικών Αεροσκαφών μέχρι την συνταξιοδότησή του. Κρατούσε επαφή και φιλικές σχέσεις με όλους τους ηθοποιούς που ξεκινήσανε μαζί και ιδιαιτέρως με την Μελίνα Μερκούρη. Πέθανε από καρκίνο στις 13 Ιουλίου του 1996.

## Φιλμογραφία
### Κινηματογράφος

### Βιντεοταινίες

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ο Γεώργιος Φόρας στην IMDB

## Παραπομπές
Κατηγορία:Ορφανά λήμματα Απριλίου 2010
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Μορφίνη

Η **μορφίνη** (INN) (εμπορική ονομασία: *MS Contin*, *MSIR*, *Avinza*, *Kadian*, *Oramorph*, *Roxanol*) είναι ένα εξαιρετικά ισχυρό οπιούχο αναλγητικό ψυχοδραστικό φάρμακο και θεωρείται ότι είναι το πρωτοτυπικό οπιοειδές. Βρίσκεται φυσικά σε σκούρα καφέ, ρητινώδη μορφή, και προέρχεται από το φυτό παπαρούνας (*[[Μήκων η υπνοφόρος|Papaver somniferum]]*).

Στην κλινική ιατρική, η μορφίνη θεωρείται ως ο χρυσός κανόνας, ή αναφορά, των αναλγητικών που χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση σοβαρού ή αγωνιώδους πόνου και ταλαιπωρίας. Όπως και άλλα οπιοειδή, π.χ. οξυκωδόνη (OxyContin, Percocet, Percodan), υδρομορφόνη (Dilaudid, Palladone), και διακετυλομορφίνη (ηρωίνη), η μορφίνη δρα άμεσα στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ) για να ανακουφίσει τον πόνο. Η μορφίνη έχει υψηλό δυναμικό για εθισμό· η ανοχή και η φυσική και η ψυχολογική εξάρτηση σε αυτήν αναπτύσσεται γρήγορα.

Μπορεί να ληφθεί τόσο για τον οξύ πόνο όσο και για χρόνιο πόνο και χρησιμοποιείται συχνά για τον πόνο που προκαλείται από έμφραγμα του μυοκαρδίου, πέτρες στα νεφρά και κατά τη διάρκεια του τοκετού. Η μορφίνη μπορεί να χορηγηθεί από το στόμα, με ένεση σε μυ, με ένεση κάτω από το δέρμα, ενδοφλέβια, ένεση στον χώρο γύρω από το νωτιαίο μυελό ή από το ορθό. Η μέγιστη επίδρασή της επιτυγχάνεται μετά από περίπου 20 λεπτά όταν χορηγείται ενδοφλεβίως και 60 λεπτά όταν χορηγείται από το στόμα, ενώ η διάρκεια της δράσης της είναι 3-7 ώρες.

Οι δυνητικά σοβαρές παρενέργειες της μορφίνης περιλαμβάνουν μειωμένη αναπνευστική προσπάθεια, έμετο, ναυτία και χαμηλή αρτηριακή πίεση. Εάν η δόση μειωθεί μετά από μακροχρόνια χρήση, μπορεί να εμφανιστούν συμπτώματα στέρησης οπιοειδών. Συνιστάται προσοχή στη χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του θηλασμού, καθώς μπορεί να επηρεάσει την υγεία του μωρού.

Το 2013 παρήχθησαν περίπου 523 τόνοι μορφίνης. Περίπου 45 τόνοι χρησιμοποιήθηκαν απευθείας για τον πόνο, μια αύξηση πάνω από 400% τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η μεγαλύτερη χρήση για αυτόν τον σκοπό έγινε στον αναπτυγμένο κόσμο. Περίπου το 70% της μορφίνης χρησιμοποιείται για την παρασκευή άλλων οπιοειδών όπως η υδρομορφόνη, η οξυμορφόνη και η ηρωίνη. Είναι φάρμακο που βρίσκεται στον Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, και στον Κατάλογο Φαρμάκων που περιλαμβάνονται στα Προγράμματα I και III των Ηνωμένων Εθνών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Αλκοόλες
Κατηγορία:Αλκαλοειδή
Κατηγορία:Αναλγητικά
Κατηγορία:Οπιοειδή
Κατηγορία:Μεταβολίτες ανθρώπου
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Επαρχία της Σόρια

Η **Επαρχία της Σόρια** (ισπανικά: *Provincia de Soria*) είναι επαρχία της κεντρικής Ισπανίας, στο ανατολικό τμήμα της αυτόνομης κοινότητας της Καστίλης και Λεόν.

Συνορεύει με τις επαρχίες της Λα Ριόχα, της Σαραγόσα, της Γουαδαλαχάρα, της Σεγόβια, και του Μπούργος.

Η Σόρια είναι η λιγότερο κατοικημένη από όλες τις επαρχίες της Ισπανίας, με πυκνότητα περίπου 9 κατοίκους/τ.χλμ. - μια από τις χαμηλότερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τους 91,487 κατοίκους της (2002), περίπου 40% ζουν στην πρωτεύουσα, Σόρια. Υπάρχουν 183 δήμοι στη Σόρια, από τους οποίους περίπου οι μισοί είναι μικρά χωριά με λιγότερους από 100 κατοίκους και από τα οποία μόνο 12 έχουν περισσότερο από 1000 κατοίκους. Η καθεδρική πόλη της επαρχίας είναι το Ελ Μπούργο ντε Όσμα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Σορια
Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Επαρχία της Θαμόρα

Η **Θαμόρα** είναι μια Ισπανική επαρχία της δυτικής Ισπανίας, στο δυτικό μέρος της αυτόνομης κοινότητας της Καστίλης και Λεόν. 

Η σημερινή επαρχία της Θαμόρα ιδρύθηκε το 1833 όταν η χώρα οργανώθηκε σε 49 επαρχίες .

Συνορεύει με τις επαρχίες του Ορένσε, της Λεόν, του Βαγιαδολίδ, και της Σαλαμάνκας, και με την Πορτογαλία.

Από τους 200.678 κατοίκους (2002) στην επαρχία, σχεδόν το ένα τρίτο ζει στην πρωτεύουσα, Θαμόρα. Αυτή η επαρχία έχει 250 δήμους.


Image:Catedral zamora.JPG|Καθεδρικός της Θαμόρα και ο ποταμός Ντουέρο
Image:Zamora - Iglesia de San Juan.jpg|Ο Ναός του Σαν Χουάν στην Θαμόρα
Image:Torre del Caracol - Benavente (Zamora).JPG|Torre del Caracol, Μπεναβέντε (Θαμόρα)
Image:Puebla de Sanabria01.jpg


## Δείτε επίσης
* Τόρο (Θαμόρα)
* Βασίλειο του Λεόν

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*
Λαυριονίτης

Ο **λαυριονίτης** (αγγλ. *laurionite*) είναι ένυδρο χλωριούχο ορυκτό του μολύβδου. Το όνομά του έλαβε από το Λαύριο, στις σκωρίες των μεταλλείων του οποίου εντοπίστηκε και μελετήθηκε (type locality, TL).

Δημιουργείται δευτερογενώς από την επίδραση θαλάσσιου νερού σε μολυβδούχες σκωρίες, ενώ λιγότερο συχνά αποτελεί προϊόν οξείδωσης μολυβδούχων αποθέσεων. Ο λαυριονίτης κρυσταλλώνεται στο ρομβικό σύστημα και είναι μέτρια διαλυτός στο ψυχρό νερό, ευδιάλυτος όμως στο θερμό.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο **παραλαυριονίτης** (με τον οποίο είναι δίμορφος, δηλ. ο παραλαυριονίτης έχει την ίδια χημική σύσταση αλλά κρυσταλλώνεται στο μονοκλινές), ο φωσγενίτης, ο κερουσίτης, ο αγγλεσίτης και ο πενφιλντίτης.

Ενώ αρχικά εντοπίστηκε στα Μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στον όρμο «Βρυσάκι» (Θορικού), όπου είχαν απορριφθεί από την αρχαιότητα σκωρίες, αργότερα αποδείχθηκε ότι είχε ευρύτερη διάδοση, απαντώμενο στην Τοσκάνη της Ιταλίας, τα όρη Χαρτς στη Γερμανία, το Τράνσβααλ της Νότιας Αφρικής, την Κορνουάλλη (Αγγλία) και την Ουαλία, την Αυστραλία, το Τουρκμενιστάν και τις Πολιτείες Νέο Μεξικό και Μινεσότα των ΗΠΑ.

## Πηγές
* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 12ος, σελ. 144

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
* James Dwight Dana: *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008, ISBN 1443742244

Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου
Κατηγορία:Ορυκτά του χλωρίου
Κατηγορία:Αλογονίδια
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1924

Οι **Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1924** γνωστοί και ως **Αγώνες τις 8ης Ολυμπιάδας**, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση που διεξήχθη το 1924 στο Παρίσι της Γαλλίας. Η γενέτειρα πόλη του Πιέρ ντε Κουμπερτέν, ιδρυτή των σύγχρονων ολυμπιακών αγώνων επιλέχθηκε έναντι των Άμστερνταμ, Λος Άντζελες, Ρίο ντε Τζανέιρο και Ρώμη, παρόλο που και οι αγώνες του 1900 είχαν διεξαχθεί στο Παρίσι. 

Το κόστος των αγώνων της 8ης Ολυμπιάδας υπολογίζεται σε 10.000.000 φράγκα. Με συνολικά έσοδα 5.496.610 φράγκα, οι αγώνες επέφεραν σημαντική οικονομική ζημιά, παρόλο που στα αγωνίσματα οι θεατές έφταναν τους 60.000 κάθε φορά.

## Μετάλλια
Παρακάτω φαίνονται οι δέκα χώρες που κατέκτησαν τα περισσότερα μετάλλια

## Παραπομπές



*
Κατηγορία:Αθλητισμός στο Παρίσι
Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1924
Κατηγορία:Μεσοπόλεμος
Μπενί Χαμάντ

Το **Αλ Κάλα του Μπενί Χαμάντ** (*[[Αραβικά]]*: قلعة بني حماد) είναι τα ερείπια ενός αρχαίου οχυρού στην Αλγερία, το οποίο αποτελεί από το 1980 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Βρίσκεται στα βουνά βορειοανατολικά της Μ'Σίλα, περίπου 225 χλμ νοτιοανατολικά του Αλγερίου.

Ο χώρος γύρω από τον πύργο υπήρξε η πρώτη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Χαμαμιδών. Ο πύργος, καθώς και ένα τείχος 7 χιλιομέτρων, χτίστηκε το 1007, όταν ιδρύθηκε η πόλη. Η πόλη λεηλατήθηκε και καταστράφηκε το 1152 από τη Δυναστεία των Αλμοχάδων.

Άλλο αξιοσημείωτο κτίσμα της πόλης αποτέλεσε το τεράστιο τζαμί της.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η ιστοσελίδα της UNESCO για το "Αλ Κάλα του Μπενί Χαμάντ"

Κατηγορία:Κάστρα
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αλγερία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αλγερία
Σάλπισμα

[thumb|right|200px|Ο Σαλπιγκτής. Πίνακας του [Γεώργιος Ροϊλός|Γεωργίου Ροϊλού.]]
**Σάλπισμα** είναι μελωδία που παίζεται με κάποιο πνευστό όργανο ανάλογα με το είδος χρήσης του. Το σάλπισμα χρησιμοποιείται ως μέσο τακτικής συνεννόησης, για την αναγγελία κάποιου γεγονότος, ή και για τον τακτικό συντονισμό μιας ομαδικής ενέργειας. Στην πολεμική τέχνη τα σαλπίσματα χρησιμοποιήθηκαν από την αρχαιότητα, ενώ ειρηνικές χρήσεις του σαλπίσματος συναντάμε στην παραδοσιακή ταχυδρομία, το κυνήγι, την οδική κυκλοφορία και αλλού. 

## Ιστορική αναδρομή

### Χρήση στην πολεμική τέχνη
Σαλπίσματα χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαϊκές Λεγεώνες με την βοήθεια του βούκινου και του κόρνου, μουσικά όργανα πρόδρομοι της σάλπιγγας.

Στον τριακονταετή πόλεμο τα σαλπίσματα χρησιμοποιούντο σε συνδυασμό με τους ήχους του τύμπανου για την συνεννόηση κατά την διάρκεια της μάχης. Με την πάροδο του χρόνου καθιερώθηκαν συγκεκριμένα σαλπίσματα στους διάφορους στρατούς της Ευρώπης και της Αμερικής. Τα σαλπίσματα αυτά είχαν το κάθε ένα μια συγκεκριμένη και προκαθορισμένη σημασία, δηλαδή ίσχυε ως διαταγή. Παραδείγματα σύγχρονων σαλπισμάτων - διαταγών είναι «Αρχίσατε πυρ», «Παύσατε πυρ», «Τροχάδην», «Αλτ» κλπ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σαλπίσματα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Στρατιωτική μουσική
Κατηγορία:Μουσική εκτέλεση
Κατηγορία:Στρατιωτική καθημερινότητα
Λιναρίτης

Ο **λιναρίτης** (αγγλ. linarite) είναι θειικό - υδροξυλιούχο ορυκτό του μολύβδου και του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στην περιοχή Linares της Ισπανίας (type locality, TL), όπου εντοπίστηκε και μελετήθηκε για πρώτη φορά (1839).

Σχηματίζεται ως δευτερογενές σε ζώνες οξείδωσης χαλκούχων - μολυβδούχων αποθέσεων, κυρίως εις βάρος του γαληνίτη και του χαλκοπυρίτη. Το χρώμα του είναι πάντα έντονο μπλε, ανεξάρτητα από το αν συναντάται σε επιφλοιώσεις (συνηθέστερα) ή σε πρισματικούς κρυστάλλους, οπότε και αποτελεί περιζήτητο δείγμα για τους συλλέκτες ορυκτών. Μπορεί εύκολα να αποτελέσει αντικείμενο σύγχισης με τον αζουρίτη, από τον οποίο ξεχωρίζει με την επίδραση αραιού υδροχλωρικού οξέος: Ο λιναρίτης δεν αντιδρά και δεν αναβράζει, όπως συμβαίνει με τον αζουρίτη.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο γαληνίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο βροσαντίτης, ο μαλαχίτης, ο αγγλεσίτης, ο ημιμορφίτης, ο καληδονίτης και ο κερουσίτης.

Απαντά σε μικρές ποσότητες σε πολλά σημεία της Γης. Όμορφα σχηματισμένοι κρύσταλλοι απαντούν, εκτός από το Linares της Ισπανίας, στην Κάμπρια της Αγγλίας, στο Lanakshire (Leadhills) της Σκωτίας, αρκετές περιοχές της Αυστρίας, τη Γαλλία και τη Γερμανία, την περιοχή Άκιτα στην Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Αργεντινή, τη Βολιβία, το Καζακστάν και τις ΗΠΑ (Πολιτείες Αριζόνα, Κολοράντο, Μοντάνα, Καλιφόρνια, Νιού Τζέρσεϊ και Μέιν.

Στην Ελλάδα απαντά σε πολλά από τα Μεταλλεία Λαυρίου (Σερπιέρη, Χριστιάνα, Εσπεράντσα, Ιλαρίων, Αδάμη αρ. 2 και Σουνίου αρ. 19). Ανευρίσκεται, επίσης, στην περιοχή της Κίρκης στο Νομό Ξάνθης.

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Galleries.com
*Webmineral.com

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*,  Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Φωτογραφίες δειγμάτων λιναρίτη

Λιναριτης
Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου
Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού
Φρικασέ

thumb|right|120px|Φρικασέ κοτόπουλου με κόκκινο λάχανο
thumb|120px
thumb|right|120px|Φρικασέ κοτόπουλου

Το **φρικασέ** (Fricassee ή **Fricassée**) είναι μια γενική ονομασία που περιγράφει ένα βραστό πιάτο που συνήθως γίνεται με αρνί ή μοσχάρι αλλά μπορεί να γίνει και με άλλα λευκά κρέατα (όπως αρνί, λαγό, ή κοτόπουλο). Κόβεται σε κομμάτια και βράζεται σε σάλτσα, που μπορεί να δέσει με βούτυρο και κρέμα ή γάλα (δες λευκή σάλτσα). Συχνά περιέχει και άλλα υλικά και λαχανικά. Το Ελληνικό φρικασέ γίνεται συχνά με αρνάκι ή κατσικάκι και συνήθως περιέχει πράσινα αγριόχορτα ή μαρούλι ή σπανάκι ή και τα δυο. Το φαγητό δένεται με αυγολέμονο  (αβγά χτυπημένα με λεμόνι και ζωμό από το κρέας) λίγο πριν το σερβίρισμα.

Ένα φρικασέ καζέν είναι οποιοδήποτε κρέας ή θαλασσινό βρασμένο σε σάλτσα από σκούρο ρου, συνήθως το χρώμα της σοκολάτας γάλακτος. Όπως στα περισσότερα πιάτα καζέν (Cajun) επίσης περιέχει και τη λεγόμενη αγία τριάδα, δηλαδή κρεμμύδι, πιπεριές σχήματος καμπάνας, και σέλερι (celery), και σκόρδο, και σερβίρεται με ρύζι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Fricassée  - BBC Food Glossary
* What the Heck Is Fricassee?
* Authentic Chicken Fricassée Recipe

Κατηγορία:Μαγειρεμένα φαγητά
Κατηγορία:Ορολογία διατροφής
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το κρέας
Σουχούμι

Το **Σουχούμι** ή **Σοχούμι** (αρχ. **Διοσκουριάς**, **Σεβαστόπολις**; γεωργ: *სოხუმი* ρωσ: *Сухум(и)*) ή **Ακουά** (αμπχ. *Аҟəа*) είναι πρωτεύουσα της Αμπχαζίας, η οποία σύμφωνα με το γεωργιανό και το διεθνές δίκαιο είναι Αυτόνομη Δημοκρατία της Αμπχαζίας εντός της Γεωργίας. Η Διοσκουριάς ήταν παραλιακή αρχαία αποικία των Μιλησίων που ανέπτυξαν έντονη εμπορική δραστηριότητα στην περιοχή. Στους Βυζαντινούς χρόνους η πόλη και το λιμάνι της αναφέρονταν ως Σεβαστούπολη.

## Δημογραφικά στοιχεία

Τo 2011 ο πληθυσμός της πόλης ήταν 62.914 κάτοικοι. 
* Αμπχάζιοι: 67,3% (42.342)
* Ρώσοι: 14,8% (9.288)
* Αρμένιοι: 9,8% (6.192)
* Γεωργιανοί: 2,8% (1.755)
* Ουκρανοί: 1,1% (697)
* Έλληνες: 1,0% (645)

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα του Σουχούμ
* Διοσκουριάς / Σεβαστόπολις

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Κατηγορία:Αμπχαζία
Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
316 Γκομπέρτα

Η **Γκομπέρτα (Goberta)** είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,8. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια. Η Γκομπέρτα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Θέμιδος.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Γκομπέρτας υπολογίσθηκε σε 48 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 115 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,092 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Γκομπέρτα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Γκομπερτα
318 Μαγδαληνή

Η **Μαγδαληνή** (*Magdalena*) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,4. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

Αναφέρεται μία επιπρόσθηση αστέρα από τη Μαγδαληνή, στις 15 Απριλίου 2005, ορατή από την Αυστραλία στον αστερισμό Ασπίς.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Μαγδαληνής υπολογίσθηκε σε 72,7 ως 85 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 643 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι **CXF**. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μαγδαληνή γύρω από τον εαυτό της.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Μαγδαληνη
321 Φλωρεντίνα

Η **Φλωρεντίνα (Florentina)** είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,04. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη και της έδωσε το όνομα της κόρης του. Η Φλωρεντίνα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Κορωνίδος.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φλωρεντίνας υπολογίζεται σε 27,2 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 21,1 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι **S** (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,230 (από δεδομένα του IRAS). Η Φλωρεντίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ώρες και 52 λεπτά, μία ταχεία περιστροφή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Φλωρεντινα
Κατηγορία:Αστεροειδείς της Οικογένειας της Κορωνίδος
320 Αικατερίνη

Η **Αικατερίνη (Katharina)** είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,7. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη. Η Αικατερίνη ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ηούς.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αικατερίνης εκτιμάται σε 17 ως 37 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της είναι άγνωστη, όπως και τα υπόλοιπα φυσικά της χαρακτηριστικά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αικατερινη
322 Φαιώ

Η **Φαιώ (Phaeo)** είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,01. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα μιας από τις Υάδες στην ελληνική μυθολογία.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φαιούς υπολογίσθηκε σε 70,8 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 372 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι **M** (μεταλλικός) και το άλβεδό της είναι 0,088 (από δεδομένα του IRAS). Η Φαιώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 35 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Φαιω
Χιτώνας (ανατομία)

Στην ανατομία με τον όρο **χιτώνας** ονομάζεται γενικά οποιοσδήποτε υμενώδης σχηματισμός που περιβάλλει ένα αυτούσιο όργανο συγκρατώντας έτσι το τοίχωμα αυτού, κατά το σχήμα του οργάνου. Οι χιτώνες οργάνων λαμβάνουν πρόσθετες διακριτές ονομασίες ανάλογα της θέσης τους. 

Για παράδειγμα τέτοιοι χιτώνες είναι αυτοί των αγγειακών τοιχωμάτων, που διακρίνονται σε έξω, μέσους και έσω χιτώνες, ή εκείνοι του βολβού του οφθαλμού (σκληρός, χοριοειδής και αμφιβληστροειδής), ή ακόμη των όρχεων (δαρτός και ελυτροειδής).

Εξ αυτής της κατασκευής προσδιορίζεται κατά τη Συστηματική και η σπουδαία υποσυνομοταξία των χιτωνοζώων, της συνομοταξίας των Χορδωτών ζώων, που καλύπτει περίπου 1500 γνωστά είδη.

## Σημείωση
Στην αγγλική και κατ΄ επέκταση στη διεθνή ορολογία φέρονται οι ακόλουθοι όροι διευκρινιστικά:
* *Tunic*, ή *tunica* που αποδίδεται σ΄ αυτό το άρθρο.
* *Integumen*, που αποδίδεται στο άρθρο Χιτώνα (βοτανική), και 
* *Pallium*, που αφορά αφενός τον περιοστέϊνο χιτώνα στα μαλάκια και αφετέρου τον χιτώνα του εγκεφάλου των σπονδυλωτών.

## Δείτε επίσης
* Χιτώνας (βοτανική)

## Πηγές
* «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τομ. 61ος, σελ. 160
* «Λεξικό Βιολογίας» Collns

Κατηγορία:Ανατομία ζώων
Κατηγορία:Ζωολογία
323 Μπρούσια

Η **Μπρούσια (Brucia)** είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,73. Ήταν ο πρώτος αστεροειδής στην Ιστορία που ανακαλύφθηκε από φωτογραφία, και όχι από οφθαλμοσκοπική παρατήρηση. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που ήταν και ο εισηγητής της φωτογραφικής μεθόδου για την ανακάλυψη ουράνιων σωμάτων (με αστρογράφο) και παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η Μπρούσια υπήρξε ο πρώτος από τους 248 αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος, και πήρε το όνομα της Αμερικανίδας ευεργέτιδας της Αστρονομίας Κάθριν Βολφ Μπρους, η οποία είχε δωρίσει 10.000 δολάρια της εποχής για την κατασκευή του διπλού αστρογράφου (τηλεσκοπίου) που χρησιμοποίησε ο Βολφ. Το περιήλιο της Μπρούσιας, εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς της, βρίσκεται κοντύτερα στον Ήλιο από ό,τι ο πλανήτης Άρης.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπρούσιας υπολογίσθηκε σε 35,8 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 48 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι **S** (λιθώδης) και το άλβεδό της είναι 0,1765 (από δεδομένα του IRAS). Η Μπρούσια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 28 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 ως 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Μπρουσια
Votre Beauté

Με την ονομασία ***Votre Beauté***, (προφέρεται βοτρ μποτέ =  (η) ομορφιά σας), τιτλοφορείται ένα από τα σημαντικότερα μηνιαία γυναικεία γαλλικά περιοδικά με παγκόσμια κυκλοφορία. Το περιοδικό αυτό με ίδιο τίτλο κυκλοφορεί και στην Ελλάδα στην ελληνική γλώσσα, την πολυσέλιδη έκδοση του οποίου ανέλαβε η εκδοτική εταιρεία "TCT media group Εκδόσεις ΑΕ".

Το περιοδικό κυκλοφορεί πλέον στην κυριακάτικη έκδοση της εφημερίδας *[[Πρώτο Θέμα]]*.

Η διαδικτυακή έκδοση συνεχίζεται.

Η ύλη του περιοδικού απευθύνεται εξ ολοκλήρου στο γυναικείο πληθυσμό και περιλαμβάνει θέματα μόδας, ομορφιάς, κουζίνας, ψυχαγωγίας και διασκέδασης, ψυχολογίας, βιβλιοπαρουσίασης και αστρολογίας, ενώ ένα μεγάλο μέρος του είναι αφιερωμένο σε ανάλογες διαφημίσεις. Τακτικά περιλαμβάνει και άρθρα γενικού ενδιαφέροντος καθώς και συνεντεύξεις προσώπων, ευρύτερα γνωστών του αναγνωστικού του κοινού.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Η ηλεκτρονική έκδοση του ελληνόγλωσσου περιοδικού
*Η Ιστοσελίδα του γαλλικού περιοδικού

Κατηγορία:Περιοδικά μόδας
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Γεώργιος Περρωτής

Ο **Γεώργιος Περρωτής** ήταν αγωνιστής του 1821 και αργότερα πολιτικός και στρατιωτικός με πολυτάραχη δράση.

## Η ζωή του
Γεννήθηκε το 1805 στην κωμόπολη Κουρτσαούσιο (νυν Σπερχογεία) της επαρχίας Καλαμών από γονείς προύχοντες. Πατέρας του ήταν ο Αντώνιος Περρωτής. Νεότατος κατατάχτηκε στο πλευρό του επίσης επαναστάτη πατέρα του στον αγώνα υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας. Σύντομα απέκτησε τη φήμη ανδρείου πολέμαρχου. Σε ηλικία 20 χρονών τιμήθηκε με τον βαθμό του εκατόνταρχου. Περισσότερο αναδείχθηκε όταν σε ηλικία 22 ετών πρώτος εστάλη πληρεξούσιος από την επαρχία του στην Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας που κάλεσε ο Καποδίστριας.

Επί Όθωνος ο Περρωτής διορίστηκε σε δικαστική υπηρεσία, απέσχε όμως για να εργαστεί κατά της νέας τυραννίας και της βαυαροκρατίας. Εξελέγη εκ νέου πληρεξούσιος και στην Εθνική Συνέλευση 1843. Μετά τη λήξη της Συνέλευσης διορίστηκε από τον Όθωνα και πάρεδρος του Υπουργείου των Εσωτερικών. 

Το 1848 ο Περρωτής παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής που οδήγησαν στις Επαναστάσεις του 1848, γνωστές ως Άνοιξη των Εθνών εξεγέρθηκε με όπλα και αφού κατέλαβε την Καλαμάτα εξεστράτευσε κατά των Μεσσηνιακών φρουρίων, τα οποία και πολιόρκησε. Μετά από την αποτυχημένη αυτή ενέργεια ο Περρωτής φυγαδεύθηκε στα Επτάνησα, όπου και κλήθηκε από τον εξόριστο βασιλιά της Νάπολης Φερδινάνδο Β΄ να στρατολογήσει στρατό με σκοπό να τον επαναφέρει στον θρόνο. 

Το 1850, αφού του δόθηκε αμνηστία από τον Όθωνα, ο Περρωτής επέστρεψε στη Μεσσηνία και εκλέχθηκε ξανά αντιπρόσωπός και βουλευτής της. Συνέχισε την πολιτική και στρατιωτική του σταδιοδρομία και μετά από την εποχή της μεταπολίτευσης το 1862, τόσο στην Αθήνα όσο και στη Μεσσηνία.  εκλεγόμενος για οκτώ φορές μέχρι και τις εκλογές του 1875 ως το 1879.

Το 1876 εγκαινίασε τον Ιερό Ναό του Προφήτη Ηλία, Αγίου Γεωργίου και Αγίου Ελευθερίου που ανοικοδόμησε με δαπάνες του σε ιδιωτική του έκταση στην Καστέλλα.

Πέθανε τον Μάιο του 1880. Γιος του ήταν ο Αριστομένης Περρωτής, δήμαρχος Θουρίας (Εμπλακίων) και κόρη του η Ευθυμία (Περρωτή) Κουμουνδούρου, σύζυγος του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου.
## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Αθανάσιος Πίσσας

Ο **Αθανάσιος Πίσσας** ήταν από τους σημαντικότερους αγωνιστές του 1821.
## Η ζωή του
Ήταν αδερφός του στρατηγού Ευστράτιου Πίσσα. Πήρε μέρος στις μάχες του 21, μεταξύ των άλλων και ως υπολοχαγός του τακτικού στρατού στην περίφημη είσοδο στην Ακρόπολη υπό τον Φαβιέρο. Κατά την βασιλεία του Όθωνα μετείχε της ενεργής στρατιωτικής υπηρεσίας, μέχρι που αποσύρθηκε το 1845. Πέθανε σε βαθιά γεράματα στις 30 Οκτωβρίου 1880.
## Άλλο έργο του
Ο Αθανάσιος Πίσσας ήταν και λίαν λόγιος και εξέδιδε για μεγάλο διάστημα το στρατιωτικό περιοδικό «Επιθεωρητής των δύο όπλων».
## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821

Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Λόρδωση

**Λόρδωση** ονομάζεται η πάθηση αυτή της σπονδυλικής στήλης κατά την οποία σημειώνεται ανώμαλη κάμψη της σπονδυλικής στήλης, που προκαλεί μεταβολή της θέσης του κορμού. Κατά τη λόρδωση οι γλουτοί προεξέχουν, οι ώμοι γέρνουν προς τα πίσω, ενώ η ραχιαία και η οσφυϊκή περιοχή σχηματίζουν μεγάλη καμπύλη. Η πάθηση αυτή είναι σπάνια. Συνήθως οφείλεται σε  των οσφυοϊερών μυών, άλλοτε αποτελεί αναπλήρωση κύφωσης της θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και ορισμένες φορές συνοδεύει χρόνια πάθηση του ισχίου. 

Πήρε την ονομασία της από το επίθετο *λορδός*, που κατά την κλασική περίοδο αναφερόταν στον διπλωμένο ή κυρτωμένο προς τα πίσω.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Σκελετικές παθήσεις
(614599) 2010 AB78

thumb|Το 2010 AB<sub>78</sub> είναι ε κόκκινη κουκίδα στο κέντρο. Αυτή είναι η εικόνας ανακάλυψής του.
Ο **** είναι ένας γεωπλήσιος αστεροειδής που ανακαλύφθηκε το 2010. Είναι ο πρώτος που εντόπισε το διαστημικό παρατηρητήριο Infrared Survey Explorer (WISE), από τις πολλές χιλιάδες που αναμένεται να ανακαλύψει.

Η πρώτη παρατήρηση του 2010 ΑB78 από το WISE ήταν στις 12 Ιανουαρίου 2010. Το σώμα παρατηρήθηκε και πάλι την επόμενη ημέρα. Το Αστεροσκοπείο του Μάουνα Κέα το παρατήρησε στις 18 και 19 Ιανουαρίου, γεγονός που επέτρεψε το Minor Planet Center να δημοσιεύσει μια εγκύκλιο στις 22 Ιανουαρίου, επιβεβαιώνοντας την ανακάλυψή του. Ο αστεροειδής έχει διάμετρο περίπου 1 χιλιόμετρο.

2010 AB78
Chdir

Η *cd*, μερικές φορές διαθέσιμη και ως *Chdir* (Change Directory), είναι εντολή της γραμμής εντολών για την αλλαγή του τρέχοντα καταλόγου εργασίας σε λειτουργικά συστήματα όπως το Unix, το DOS, το OS/2, τα Windows και το Linux. Είναι επίσης διαθέσιμο για χρήση σε προγραμματισμό κελύφους (shell) και σε αρχεία δέσμης (batch).

## Χρήση
Ένας κατάλογος είναι ένα λογικό τμήμα ενός συστήματος αρχείων που χρησιμοποιείται για τη αποθήκευση αρχείων. Οι κατάλογοι μπορούν επίσης να περιέχουν άλλους καταλόγους. Η εντολή cd μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αλλαγή σε ένα υποκατάλογο, κίνηση πίσω στο κατάλογο, πίσω στο ριζικό κατάλογο ή σε οποιονδήποτε κατάλογο.

   user@wikipedia:~$ **ls**
   workreports games encyclopedia text.txt
   user@wikipedia:~$ **cd games**
   user@wikipedia:~/games$

## Παραπομπές


Κατηγορία:Unix
Κατηγορία:DOS
Τζον Ουίλιαμ Στρατ

Ο **Τζον Ουίλιαμ Στρατ, 3ος Βαρόνος Ρέιλι** (*John William Strutt Rayleigh*, 12 Νοεμβρίου 1842 – 30 Ιουνίου 1919), Μέλος του Τάγματος της Αξίας, ήταν Άγγλος φυσικός, ο οποίος μαζί με τον σερ Ουίλιαμ Ράμσεϊ ανεκάλυψαν το στοιχείο αργό, ανακάλυψη για την οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1904. Ο Στρατ ανακάλυψε επίσης το φαινόμενο που σήμερα ονομάζεται διάχυση Ρέιλι, το οποίο εξηγεί γιατί ο ουρανός έχει μπλε χρώμα. 

## Βιογραφία
Ο Στρατ γεννήθηκε στο Λάνγκφορντ Γκρόουβ (Langford Grove) του Έσσεξ και ως παιδί ήταν ασθενικός οργανισμός. Ξεκίνησε να σπουδάζει μαθηματικά στο *Trinity College* του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ το 1861. Στην συνέχεια εκλέχθηκε μέλος του κολεγίου, θέση που κράτησε μέχρι τον γάμο του το 1871. Από τον γάμο του απέκτησε τρεις γιους. Το 1873 πέθανε ο πατέρας του και ο Στρατ τον διαδέχτηκε ως τρίτος Βαρώνος του Ρέιλι. 

Ο Στρατ έγινε ο δεύτερος διευθυντής του Εργαστηρίου Κάβεντις του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ μετά τον Μάξγουελ, θέση που διατήρησε από το 1879 έως το 1884. Το 1873 έγινε μέλος (εταίρος) της Βασιλικής Εταιρείας, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος μεταξύ του 1905 και του 1908. Το 1904 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ για την ανακάλυψη του στοιχείου αργό μαζί με τον Ουίλιαμ Ράμσεϊ. Πέθανε στις 30 Ιουνίου 1919 έχοντας κερδίσει σημαντικές τιμητικές διακρίσεις το έργο του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ρέιλι, δραστικό Άζωτο
* Πληροφορίες για τον Τζον Ουίλιαμ Στρατ

Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Βρετανοί νομπελίστες
Χιτώνας (βοτανική)

Στη Βοτανική και ειδικότερα στα ανθοφόρα φυτά με την ονομασία **χιτώνας** (integument), φέρεται το καθένα από τα δύο περιβλήματα του σπερματικού πυρήνα των ανθέων εντός του οποίου φέρεται ο εμβρυϊκός σάκκος, στη σπερματοβλάστη (ωάριο φυτών).

Τα περισσότερα ανθοφόρα φυτά έχουν δύο χιτώνες, τον εσωτερικό και τον εξωτερικό που, όταν σκληραίνουν, σχηματίζουν την φλούδα του σπόρου.

## Πηγές
*"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.61ος, σελ.160
*"Λεξικό Βιολογίας" Collins.

Κατηγορία:Μορφολογία φυτών
Λανγκίτης

Ο **λανγκίτης** (αγγλ. langite) είναι ένυδρο θειικό άλας του χαλκού. Ονομάστηκε προς τιμή του Αυστριακού φυσικού και κρυσταλλογράφου *Victor von Lang* (1838-1921), καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

Είναι σχετικά ασύνηθες ορυκτό, αν και ευρέως διαδεδομένο στη Γη. Σχηματίζεται στις ζώνες οξείδωσης χαλκοθειούχων αποθέσεων ενώ ανευρίσκεται ως προϊόν σε σκωρίες και σε τοιχώματα ορυχείων των οποίων έχει εγκαταλειφθεί η εκμετάλλευση. Σχηματίζει πολύ όμορφους κρυστάλλους, ιδιαίτερα λόγω της επαναλαμβανόμενης διδυμίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία συμπλεγμάτων με σχήματα αστεροειδή  ή χιονονιφάδων. Είναι, κατά συνέπεια, περιζήτητο αντικείμενο συλλογής από συλλέκτες ορυκτών.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο σερπιερίτης, ο δεβιλλίνης, ο χαλκοφυλλίτης, ο κονελλίτης, ο βροσαντίτης, ο μαλαχίτης, η γύψος και οι δίμορφοί του βροβουλφεΐτης (Wroewolfeite) και ποσνιακίτης (posnjakite). Εξαλλοιώνεται προς βροσαντίτη.

Όπως προαναφέρθηκε, ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Πολύ όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται στην Κορνουάλλη, την Κάμπρια και το Ντέβον στην Αγγλία, στην Ουαλία, την Ιρλανδία, τη Γαλλία (περιοχές Aveyron και Alpes Maritimes), τη Σλοβακία, το Μέλανα Δρυμό και άλλες περιοχές στη Γερμανία, την Αυστρία, την Άνω Αδίγη στην Ιταλία, το Tsumeb στη Ναμίμπια, τη Χιλή, τη Βολιβία και τις ΗΠΑ (Πολιτείες Αριζόνα και Νεβάδα).

Στην Ελλάδα απαντά στα Μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, μεταλλείο Ζαν Μπατίστ και Πλάκα (μεταλλείο Βίλλια)).

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*Webmineral.com

## Δείτε επίσης
*Κατάλογος ορυκτών
*Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
*James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Λανγκιτης
Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού
Κατηγορία:Άλατα
Κατηγορία:Ένυδρα άλατα
Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας

Το **Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας**, επίσης γνωστό ως **Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας**, ήταν ανεξάρτητο κράτος στη βορειοδυτική Ευρώπη, από το 1707 έως το 1801. Δημιουργήθηκε το 1707, με τις Πράξεις της Ένωσης, από τη συγχώνευση του Βασιλείου της Σκωτίας και του Βασιλείου της Αγγλίας, δημιουργώντας έτσι ένα μοναδικό βασίλειο που περιέκλειε όλο το νησί της Μεγάλης Βρετανίας και τα μικρά έξωθεν νησιά του, με εξαίρεση την Ιρλανδία—που παρέμεινε ανεξάρτητη δικαιοδοσία υπό το βρετανικό στέμμα. Ένα μοναδικό κοινοβούλιο και κυβέρνηση, με έδρα το Ουέστμινστερ, έλεγχε το νέο βασίλειο. Τα βασίλεια μοιράζονταν τον ίδιο μονάρχη από τότε που ο Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας έγινε βασιλιάς της Αγγλίας το 1603, διαδεχόμενος τη βασίλισσα Ελισάβετ Α΄.

Το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας διαδέχθηκε το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας το 1801, μετά την κατάπνιξη της ιρλανδικής εξέγερσης του 1798.
## Όνομα
Περιστασιακά, το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας λαμβάνει το εναλλακτικό όνομα του *Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας*, το οποίο συχνά αναφέρεται ως *Ηνωμένο Βασίλειο* αν και δεν υπάρχει συμφωνία στο αν το τελευταίο όνομα είναι αποδεκτό. Το Σύμφωνο της Ένωσης αναφέρεται στο *Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας* σε πολλά μέρη: υποστηρίζεται ότι η λέξη «Ηνωμένο» είναι μόνο επίθετο, και όχι μέρος της προσφώνησης, παραθέτοντας τις μεταγενέστερες Πράξεις Ένωσης οι ίδιοι, οι οποίες σαφώς δηλώνουν το όνομα του νέου κράτους: ότι η Αγγλία και η Σκωτία ήταν «ενωμένες σε βασίλειο με το όνομα της Μεγάλης Βρετανίας».

Το όνομα «Ηνωμένο Βασίλειο» προτιμάται μερικές φορές για λόγους συνέχειας, ειδικά στις στρατιωτικές και αποικιακές σφαίρες. Την εποχή του Νόμου της Ένωσης του 1800, ο οποίος αναμφίβολα ονόμασε το νέο κράτος ως «Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας», οι Βρετανοί ενεπλάκησαν στον «Μεγάλο Γαλλικό Πόλεμο» και η Βρετανική Αυτοκρατορία κατείχε πολλές αποικίες στη Βόρεια Αμερική, την Ινδία και την Αυστραλία. Μερικοί που θα προτιμούσαν τον όρο «Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας» χρησιμοποιούν το «Ηνωμένο Βασίλειο» για να αποφύγουν να χρησιμοποιήσουν δύο διαφορετικά ονόματα για μία μοναδική στρατιωτική και αποικιακή δύναμη, η οποία μπορεί να μπερδέψει τη συζήτηση. 

## Μονάρχες
*Άννα (1707&ndash;1714), προηγουμένως Βασίλισσα της Αγγλίας, Βασίλισσα των Σκώτων, και Βασίλισσα της Ιρλανδίας από το 1702.
*Γεώργιος Α΄ (1714&ndash;1727)
*Γεώργιος Β΄ (1727&ndash;1760)
*Γεώργιος Γ΄ (1760&ndash;1801), συνέχισε ως Βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας έως το 1820.

## Παραπομπές



*
Κατηγορία:Πρώιμη νεότερη ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Μεγαλη Βρετανια
Μεγαλη Βρετανια
.
Κατηγορία:18ος αιώνας στη Σκωτία
Κατηγορία:18ος αιώνας στην Ουαλία