Σβετλάνα Καλίνκινα

**Η Σβετλάνα Καλίνκινα (Svetlana Kalinkina)** είναι δημοσιογράφος της Λευκορωσίας γνωστή για την κριτική αναφορά της για τον Πρόεδρο Αλεξάντερ Λουκασένκο.
## Διεύθυνση Σύνταξης  της Μπελορούσκαγια Ντελοβάγια Γκαζέτα
Το 2003, ήταν συντάκτης της *Belorusskaya Delovaya Gazeta* ( *BDG*), μιας δημοφιλούς καθημερινής επιχείρησης, που εδρεύει στο Μινσκ. Η εφημερίδα άρχισε να δημοσιεύει αναφορές και χαρακτηριστικά επικριτικά για την κυβέρνηση του Λουκασένκο, συμπεριλαμβανομένων άρθρων, που καλύπτουν τις δίκες του Βίκτο Καζέκο, πρώην διευθυντή της κρατικής εταιρείας τροφίμων και του Μιχαήλ Λεόνοφ, πρώην διευθυντή του Minsk Tractor Works. Μια έκδοση περιελάμβανε επίσης μια δημοσκόπηση, που ρωτούσε τους αναγνώστες, αν άρμοζε στον  Λουκασένκο να χρησιμοποιήσει το προεδρικό αεροπλάνο του για προσωπικά ταξίδια.

Σύντομα, σύμφωνα με πληροφορίες, η εφημερίδα υποβλήθηκε σε εκστρατεία επίσημης παρενόχλησης, που περιελάμβανε "φορολογικές επιθεωρήσεις,  απειλές θανάτου και κρατήσεις με πολιτικά κίνητρα". Το Υπουργείο Πληροφοριών της Λευκορωσίας άρχισε να παρενοχλεί κάθε τυπογράφο, που συμφώνησε να συνεργαστεί με την εφημερίδα, αναγκάζοντας την *BDG* να εκτυπώσει στη Ρωσία. Η έντυπη έκδοση του *BDG* είχε εξαφανιστεί σε μεγάλο βαθμό από τη Λευκορωσία μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2004, αφήνοντας μόνο τον ιστότοπο.

Στη συνέχεια, η Καλίνκινα πήρε άδεια απουσίας από την εφημερίδα, για να αντιμετωπίσει ένα εθνικό δημοψήφισμα, που θα εξάλειφε τα όρια των προεδρικών θητειών, επιτρέποντας στον Λουκασένκο να υπηρετήσει επ 'αόριστον. Το δημοψήφισμα πέρασε.

## Διεύθυνση Σύνταξης  της  Ναρόντναγια Βόλια
Στη συνέχεια, η Καλίνκινα δέχτηκε την αρχισυνταξία στην ανεξάρτητη εφημερίδα *Ναρόντναγια Βόλια* (*Narodnaya Volya)* (Αγγλικά "The People's Will"), η οποία είναι η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία καθημερινή εφημερίδα της αντιπολίτευσης της Λευκορωσίας. Τον Οκτώβριο του 2005, η πίεση από το Υπουργείο Πληροφοριών εμπόδισε τους Λευκορώσους τυπογράφους να συνεργαστούν με την εφημερίδα,  αναγκάζοντας την Καλίνκινα ξανά να συνάψει σύμβαση με έναν τυπογράφο στο Σμόλενσκ της Ρωσίας. Ξεκινώντας την 1η Ιανουαρίου 2006, το ταχυδρομείο της Λευκορωσίας αρνήθηκε να διανείμει την εφημερίδα και κατάσχεσε ολόκληρη την τυπωμένη έκδοση των 30.000 αντιγράφων στις 9 Ιανουαρίου.  Όταν οι πολίτες του Σαλιγόρσκ ξεκίνησαν μια λίστα υπογραφών εκ μέρους της εφημερίδας, η αστυνομία πραγματοποίησε επισκέψεις στα σπίτια των υπογραφόντων, για να τους ανακρίνουν. 

Στις 13 Μαρτίου 2006, μια εβδομάδα πριν από τις προεδρικές εκλογές, που θα εγκαινίαζαν την τρίτη θητεία του Λουκασένκο, οι *Narodnaya Volya*, *BDG* και *Tovarishch* είχαν ακυρώσει απότομα τις εκδόσεις τους από τον προμηθευτή του Σμόλενσκ. Η Καλίνκινα είπε στους *[[The New York Times]]* ότι πίστευε ότι η πίεση της κυβέρνησης της Λευκορωσίας ήταν υπεύθυνη, λέγοντας: «Όταν, μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές, κάποιος αρνείται να εκδώσει τρείς εφημερίδες, είναι σαφές ότι υπάρχουν πολιτικοί λόγοι». 

Τον Απρίλιο του 2010, κατασχέθηκαν υπολογιστές από την Καλίνκινα και τη συνάδελφο δημοσιογράφο στην εφημερίδα *Ναρόντναγια Βόλια*, Μαρίνα Κόκτις, καθώς και από τη συντάκτρια του *Χάρτη 97*, Νατάλια Ράντινα και τη δημοσιογράφο της Ναβάγια Γκαζέτα, Ιρίνα Χαλίπ, στο πλαίσιο έρευνας για υπόθεση συκοφαντίας που υπέβαλε ο Ιβάν Κορζ. Οι τέσσερις μεταφέρθηκαν επίσης σε αστυνομικό τμήμα για ανάκριση. Τον Σεπτέμβριο, η Καλίνκινα έγραψε ένα άρθρο, στο οποίο ερευνούσε τον πρόσφατο ύποπτο θάνατο του αρχηγού αρχισυντάκτη *του Χάρτη 97* , Aleh Byabenin, και έλαβε αρκετές απειλές θανάτου λίγο μετά, κάνοντας την οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα Νορβηγική Επιτροπή Ελσίνκι να εκδώσει προειδοποίηση εκ μέρους της.

Στις 29 Απριλίου 2011, το Υπουργείο Πληροφοριών προσπάθησε και πάλι να κλείσει την *Ναρόντναγια Βόλια*, καταθέτοντας πρόταση στο Ανώτατο Οικονομικό Δικαστήριο της Λευκορωσίας για το κλείσιμο της εφημερίδας.

Μετά από 11 χρόνια στη *Ναρόντναγια Βόλια*, η Καλίνκινα παραιτήθηκε το 2016. Σύμφωνα με τη δήλωσή της, έφυγε με φιλικούς όρους με το εκδότη και θα συνεχίσει να συνεργάζεται με την εφημερίδα ως δημοσιογράφος.

## Αναγνώριση
Το 2004, η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων απένειμε στην Καλίνκινα το Διεθνές Βραβείο Ελευθερίας του Τύπου, "μία ετήσια αναγνώριση της θαρραλέας δημοσιογραφίας".  Η αναφορά στο βραβείο την επαίνεσε για την "κριτική αναφορά για διάφορες κυβερνητικές καταχρήσεις" ενόψει "ετών νομικής και γραφειοκρατικής παρενόχλησης από τις αρχές της Λευκορωσίας".

Το 2015 η Καλίνκινα έλαβε το βραβείο "Για το προσωπικό θάρρος" από τον οργανισμό του Χάρτη 97.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Λευκορώσοι δημοσιογράφοι