open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γράτος (ύπατος το 280)

Ο **Γράτος**, λατιν.: *Gratus,* πιθανότατα με το όνομα *Gaius Vettius Gratus* (άκμασε 3ος αι.), ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που διορίστηκε ύπατος το 280 μ.Χ.. Ο Γράτος ήταν πιθανώς γιος του Βέτιου Γράτου, ο οποίος ήταν *[[Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)|ύπατος]]* το 250. Ο Γράτος ο ίδιος διορίστηκε ύπατος ύστερος μαζί με τον Λεύκιο Βαλέριο Μεσάλλα το 280.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Martindale, J. R.; Jones, A. H. M, *The Prosopography of the Later Roman Empire*, Vol. I AD 260–395, Cambridge University Press (1971)
* Mennen, Inge, *Power and Status in the Roman Empire, AD 193-284* (2011)

Κατηγορία:Ύστεροι Ρωμαϊκοί Αυτοκρατορικοί πολιτικοί αξιωματούχοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα
Sopwith Bulldog

Το **Sopwith 2FR.2 Bulldog** ήταν βρετανικό διθέσιο μαχητικό/αναγνωριστικό αεροσκάφος της περιόδου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ένα μονοκινητήριο διπλάνο το οποίο αναπτύχθηκε για να αντικαταστήσει το Bristol F.2 Fighter αλλά εν τέλει αποδείχθηκε ανεπαρκές και κατά συνέπεια δεν εντάχθηκε σε παραγωγή.

## Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Τον Αύγουστο του 1917 η Sopwith Aviation Company ξεκίνησε τον σχεδιασμό νέου διθέσιου μαχητικού-αναγνωριστικού με σκοπό να αντικαταστήσει το Bristol F.2 Fighter και έλαβε άδεια να κατασκευάσει πρωτότυπά του. Αρχικά προβλέφθηκε το αεροσκάφος, που ονομάστηκε FR.2, να προωθείται από υδρόψυκτο κινητήρα Hispano-Suiza 8 V-8 μέγιστης ισχύος 200 hp, αλλά ο συγκεκριμένος κινητήρας είχε μεγάλη ζήτηση και αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί ο Clerget 11. Ο τελευταίος ήταν νέας σχεδίασης και η υιοθέτησή του οδήγησε στον επανασχεδιασμό του αεροσκάφους, που μετονομάστηκε σε 2FR.2.

Το 2FR.2 Bulldog έμοιαζε με το αρχικό πρωτότυπο του μονοθέσιου μαχητικού Sopwith Snipe. Ο πιλότος καθόταν κάτω από την άνω πτέρυγα, με το κεφάλι και τους ώμους του να προεξέχουν μέσα από ένα μεγάλο άνοιγμα στο κεντρικό της τμήμα, ενώ το κόκπιτ του παρατηρητή βρισκόταν πίσω από το χείλος εκφυγής της άνω πτέρυγας. Ο οπλισμός αποτελούνταν από δύο συγχρονισμένα πολυβόλα Vickers, ενώ ο παρατηρητής χειρίζονταν δύο πολυβόλα Lewis, το ένα σε τηλεσκοπική βάση μπροστά από το κόκπιτ του και το δεύτερο σε στήλη στήριξης.

Το πρώτο πρωτότυπο ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1918 αλλά ήταν υπέρβαρο και δεν ήταν ευέλικτο. Οι πτέρυγες γρήγορα αντικαταστάθηκαν από άλλες, κατά πολύ μεγαλύτερου εκπετάσματος, γεγονός που βελτίωσε μεν τα πτητικά χαρακτηρισικά του αεροσκάφους χωρίς όμως να βελτιωθούν και οι επιδόσεις του που παρέμειναν απογοητευτικές. Εν μέρει τα ζητήματα αυτά οφείλονταν στον κινητήρα Clerget ο οποίος απέδιδε μόλις 200 hp αντί των αναμενόμενων 260 hp. Το δεύτερο πρωτότυπο διέθετε αστεροειδή κινητήρα ABC Dragonfly μέγιστης ισχύος 360 hp και ονομάστηκε «Bulldog Mk.II», με το αρχικό να παίρνει την ονομασία «Bulldog Mk.I». Παρόλο που ο Dragonfly ήταν κατά πολύ ισχυρότερος συγκριτικά με τον Clerget, αποδείχθηκε επίσης και εντελώς αναξιόπιστος.

Οι εργασία πάνω στο τρίτο πρωτότυπο εγκαταλείφθηκαν εξαιτίας της αποτυχίας των προηγούμενων δύο, αν και το δεύτερο πρωτότυπο συνέχισε να χρησιμοποιείται τουλάχιστον έως τον Μάρτιο του 1919  πραγματοποιώντας δοκιμαστικές πτήσεις σε μια μάταιη προσπάθεια να λυθούν τα προβλήματα του κινητήρα Dragonfly.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Bruce, J.M. *War Planes of the First World War: Volume Three Fighters*. London:Macdonald, 1969. . 
*Green, William and Swanborough, Gordon. *The Complete Book of Fighters*. New York:Smithmark, 1994. .
*Mason, Francis K. *The British Fighter since 1912*. Annapolis, USA:Naval Institute Press, 1992. .

Bulldog
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Ernst & Young

Η **EY** παλαιότερα γνωστή ως Ernst & Young, είναι ένα πολυεθνικό δίκτυο επαγγελματικών υπηρεσιών με έδρα το Λονδίνο Μαζί με τις Deloitte, KPMG και PwC, είναι μία από τις Τέσσεριες Μεγάλες Λογιστικές Εταιρείες. Το δίκτυο της EY αποτελείται από εταιρείες-μέλη της Ernst & Young Global Limited, μιας βρετανικής εταιρείας περιορισμένης ευθύνης.

Η EY είναι ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα επαγγελματικών υπηρεσιών στον κόσμο.Παρέχει κυρίως υπηρεσίες φοροτεχνικές, φορολογικές, τεχνολογίας πληροφοριών (συμπεριλαμβανομένων διαχειριζόμενων υπηρεσιών σε τομείς όπως η Κυβερνοασφάλεια, το Cloud, ο Ψηφιακός Μετασχηματισμός και η Τεχνητή Νοημοσύνη) και συμβουλευτικές υπηρεσίες στους πελάτες της.

Η Ernst & Young Global Limited λειτουργεί ως δίκτυο εταιρειών-μελών που είναι δομημένες ως ξεχωριστές νομικές οντότητες σε μια εταιρική σχέση, η οποία απασχολεί 395.442 υπαλλήλους σε πάνω από 700 γραφεία σε περισσότερες από 150 χώρες.  Η τρέχουσα εταιρική σχέση της εταιρείας σχηματίστηκε το 1989 με συγχώνευση δύο λογιστικών εταιρειών: της Ernst & Whinney και της Arthur Young & Co. Ονομαζόταν Ernst & Young μέχρι το 2013. 

Το 2023, η EY ήταν ο έβδομος μεγαλύτερος ιδιωτικός οργανισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες, και η EY κατατάσσεται συνεχώς για 25 χρόνια στη λίστα του περιοδικού Fortune με τις 100 καλύτερες εταιρείες για εργασία, για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από οποιαδήποτε άλλη ορκωτή λογιστική εταιρεία.Ωστόσο, η εταιρεία έχει επανειλημμένα τεθεί υπό έλεγχο για συστημικά ζητήματα στην εκπαίδευση, την πρόσληψη και την εργασιακή της κουλτούρα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ελεγκτικές εταιρείες
Κατηγορία:Βρετανικές εταιρείες
KPMG

Η **KPMG** είναι ένα πολυεθνικό δίκτυο επαγγελματικών υπηρεσιών, με έδρα το Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι μία από τις Τέσσερεις Μεγάλες Λογιστικές Εταιρείες, μαζί με την Ernst & Young (EY), την Deloitte και την PwC. Η KPMG αποτελείται από ένα δίκτυο εταιρειών σε 145 χώρες με 275.288 υπαλλήλους,[1] συνδεδεμένες με την KPMG International Limited, μια ιδιωτική αγγλική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με εγγύηση. 

Το όνομα "KPMG" σημαίνει "Klynveld Peat Marwick Goerdeler".  Το αρχικό όνομα επελέγη όταν η KMG (Klynveld Main Goerdeler) συγχωνεύτηκε με την Peat Marwick το 1987.

Η KPMG προσφέρει τρεις κατηγορίες υπηρεσιών: οικονομικό έλεγχο, φορολογία και συμβουλευτική.Οι φορολογικές και συμβουλευτικές υπηρεσίες της χωρίζονται περαιτέρω σε διάφορες ομάδες υπηρεσιών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ελεγκτικές εταιρείες
Κατηγορία:Βρετανικές εταιρείες
Ρομέν Πιτό

Ο **Ρομέν Πιτό** (, 8 Αυγούστου 1977) είναι Γάλλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Διετέλεσε προπονητής του Ολυμπιακού Πειραιώς Β.

## Σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής

## Σταδιοδρομία ως προπονητής
Η προπονητική σταδιοδρομία του ξεκίνησε από τη Μονπελιέ το 2013, στην οποία υπήρξε προπονητής από την ομάδα Κ14 έως την πρώτη ομάδα.

Τον Ιούλιο του 2025, ανακοινώθηκε ως ο νέος προπονητής του Ολυμπιακού Πειραιώς Β.

## Διακρίσεις

### Ως ποδοσφαιριστής
**Λανς**

* Λιγκ 1: 1997-98

**Μονπελιέ**

* Λιγκ 1: 2011–12

**Σοσό**

* Κύπελλο Γαλλίας: 2007

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Κρετέιγ-Λουζιτανός
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ
Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μονπελιέ ΕΣΚ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λιγκ 1
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Β
Τιβέριος Κλαύδιος Κλεόβουλος

Ο **Τιβέριος Κλαύδιος Κλεόβουλος**, λατιν.: *Tiberius Claudius Cleobulus* (π. 165 - π. 213) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός.

## Βιογραφία
Κατείχε τη θέση του υπάτου για ένα *διάστημα (nundinium)* γύρω στο 210.  

Ο Κλαύδιος ήταν γιος ενός προγενέστερου Τιβέριου Κλαύδιου Κλεόβουλου (π. 135 - π. 180) και τη σύζυγό του Ακιλία, κόρη του Mάνιου Ακίλιου Γλαβρίωνα Γναίου Κορνήλιου Σεβήρου και τής συζύγου του Φαυστίνας. Νυμφεύτηκε την πρώτη του εξαδέλφη, Aκιλία Φρεστάνα, η οποία ήταν κόρη του Μάνιου Ακύλιου Γλαβρίωνα, υπάτου το 186, και εκ πατρός ανιψιάς τής Aκιλίας. Ο Τιβέριος Κλαύδιος Κλεόβουλος και η σύζυγός του Aκιλία Φρεστάνα είχαν μαζί την Κλαυδία Ακυλία Πρισκιλιάνα, η οποία αργότερα θα παντρευτεί τον Λεύκιο Βαλέριο Μεσάλλα.   Είχε επίσης έναν γιο, τον Κλαύδιο Ακύλιο Κλεόβουλο.

## Αναφορές

### Βιβλιογραφία
* 
* 
* 

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 3ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Λεύκιος Βιψτάνος Ποπλικόλας Μεσάλλας

Ο **Λεύκιος Βιψτάνιος Ποπλικόλας Μεσάλλας**, λατιν.: *Lucius Vipstanus Poplicola Messalla* ήταν πατρίκιος και συγκλητικός.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Λεύκιου Βιψτάνου Μεσσάλα, απλού υπάτου το 115. Η παρουσία των επιθέτων (*cognomen)* "Ποπικόλας" και "Μεσάλλας" υποδηλώνει ότι είχε συγγένεια με τους Βαλέριους μέσω τού πατέρα του.

Ταυτίζεται με το θέμα μίας αποσπασματικής επιγραφής, που ανακτήθηκε από τα Τίβουρα.  Σύμφωνα με αυτή την επιγραφή, η δημόσια σταδιοδρομία του Μεσάλλα ξεκίνησε ως ένας από τους τρεις άνδρες του νομισματοκοπείου (tresviri monetalis), το πιο έγκριτο από τα τέσσερα συμβούλια που αποτελούν τους εικοσιέξι άνδρες (*[[Εικοσιέξι άνδρες|vigintiviri]])*. Η ανάθεση σε αυτό το συμβούλιο συνήθως ανατίθετο σε πατρίκιους ή ευνοημένα άτομα. Ακολουθούσε η εισαγωγή στο salii Colini. Το τελευταίο καταγεγραμμένο αξίωμα που κατείχε ο Μεσάλλας, ήταν *quattuorvir quinquennalis gabiis* το 140.

Δεν είναι σαφές γιατί ο Μεσάλλας δεν προχώρησε στην υπατεία. Κάποιοι έχουν υποθέσει ότι απαρνήθηκε μία συγκλητική σταδιοδρομία, αλλά ο Ρόναλντ Σάυμ πιστεύει ότι είναι πιο πιθανό ο Μεσάλλας να απεβίωσε πριν ενηλικιωθεί, για να αναλάβει το αξίωμα. Μπορεί να ήταν *[[Πραίτορας|praetor designatus]],* αλλά απεβίωσε πριν αναλάβει την υπατεία.

Νυμφεύτηκε την Ελβιδία Πρισκίλλα, γεννημένη π. 115, κόρη του Πόπλιου Ελβίδιου Πρίσκου και της συζύγου Πλαυτίας Κουινκτιλίας. Είναι πιθανό ότι ήταν γονείς του Λεύκιου Βαλέριου Μεσάλλα Θρασέα Πρίσκου. Αν ναι, ο Θρασέας Πρίσκος άλλαξε το *επίθετό* (nomen gentilicum) του, για να αντικατοπτρίζει την καταγωγή του μέσω των Βιψτανίων από τους δημοκρατικούς Βαλερίους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Ο δρόμος του μοντέρνου έρωτα

***Ο δρόμος του μοντέρνου έρωτα*** (Πρωτότυπος τίτλος: *Via Margutta*) είναι Ιταλική δραματική ταινία του 1960 σε σκηνοθεσία του Μάριο Καμερίνι Το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, σε συνεργασία με τους Φράνκο Μπρουσάτι, Έννιο Ντε Κοντσίνι και Ούγκο Γκούρα. Πρωταγωνιστούν οι Αντονέλλα Λουάλντι, Ζεράρ Μπλέιν και Φράνκο Φαμπρίτσι.

## Πλοκή

Το κεντρικό σημείο αυτής της ταινίας είναι η ζωή στη Βία Μαργκούτα, μια γειτονιά καλλιτεχνών στη Ρώμη, το ιταλικό αντίστοιχο της Μονμάρτρης στο Παρίσι. Ο Στέφανο είναι ένας ταλαντούχος ζωγράφος, αφοσιωμένος στην τέχνη του, αλλά όχι απαραίτητα επιδέξιος ή ενδιαφερόμενος για αυτοπροβολή. Σε αντίθεση με τον Στέφανο, άλλοι καλλιτέχνες είναι πιο επιδέξιοι στο να πουλάνε την καλλιτεχνική τους προσωπικότητα παρά στο να δημιουργούν τέχνη. Αυτή η ετερόκλητη ομάδα ζωγράφων συνοδεύεται από έναν ομοφυλόφιλο ιδιοκτήτη γκαλερί που βοηθάει μερικούς από τους καλλιτέχνες όσο καλύτερα μπορεί. Άλλοι χαρακτήρες που περιπλανώνται στη γειτονιά κυμαίνονται από μια καλόκαρδη γυναίκα μέχρι ένα εγωιστικό παράσιτο. Αυτοί οι φαινομενικά χαρούμενοι και αποφασισμένοι άνθρωποι αλληλεπιδρούν με διάφορους τρόπους σε μια προσπάθεια να γίνουν αντιληπτοί και διάσημοι με κάθε δυνατό μέσο, αλλά μόνο ο Στέφανο τελικά επιτυγχάνει την αναγνώριση που του αξίζει.

## Διανομή ρόλων

*Αντονέλλα Λουάλντι - Ντονάτα
*Ζεράρ Μπλέιν - Στέφανο
*Φράνκο Φαμπρίτσι - Τζιοζούε
*Κριστίνα Γκατζόνι - Μαρίσα
*Ιβόν Φερνό - Μάρτα
*Κοράντο Πάνι - Τζούλιο Νάρντι
*Κλαούντιο Γκόρα - Πίππο Καντιλιάνι
*Σπύρος Φωκάς - Μάρκο Μπέλι
*Άλεξ Νίκολ - Μπιλ Ρότζερς
*Μάριον Μάρσαλ - Γκρέις

## Κυκλοφορία

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 16 Αυγούστου 1960 στην Ιταλία. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 22 Οκτωβρίου 1962 και προβλήθηκε στον κινηματογράφο «Τριάνον» της Αθήνας. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ταινίες του 1960
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρώμη
Λεύκιος Έδιος Ρούφος Λολλιανός Άβιτος (ύπατος το 114)

Ο **Λεύκιος Έδιος Ρούφος Λολλιανός Άβιτος** ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που δραστηριοποιήθηκε κατά το πρώτο τέταρτο του 2ου αι. μ.Χ. Διετέλεσε ύπατος στο *διάστημα* (nundinium) από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 114 μ.Χ. με τον Μάρκο Μέσσιο Ρούστικο ως συνεργάτη του. Πολλές από τις επιγραφές που αναφέρονται στον Άβιτο χρησιμοποιούσαν τη συντομότερη μορφή του ονόματός του, *Λεύκιος Λολλιανός Άβιτος*. Είναι κυρίως γνωστός μέσω επιγραφών.

Η καταγωγή τής οικογένειάς του βρίσκεται στη Λιγυρία. Είναι επίσης γνωστό ότι ο Άβιτος είχε τουλάχιστον έναν γιο, τον Λεύκιο Έδιο Ρούφο Λολλιανό Άβιτο.

Μόνο ένα αξίωμα είναι γνωστό ότι κατείχε ο Άβιτος, ανθύπατος κυβερνήτης της Ασίας το 128/129, το οποίο θεωρήθηκε η κορύφωση μίας επιτυχημένης συγκλητικής σταδιοδρομίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Sopwith Hippo

Το **Sopwith 3F.2 Hippo** ήταν βρετανικό διθέσιο δικινητήριο μαχητικό αεροσκάφος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ένα μονοκινητήριο διπλάνο το οποίο αποδείχθηκε ανεπαρκές και το οποίο παρέμεινε στο στάδιο του πρωτοτύπου καθώς προτιμήθηκε το Bristol F.2 Fighter το οποίο άλλωστε ήταν ήδη σε παραγωγή.

## Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το καλοκαίρι του 1917 η Sopwith Aviation Company σχεδίασε ένα διθέσιο μαχητικό αεροσκάφος, το 3F.2 Hippo, αποσκοπώντας να αντικαταστήσει τα Sopwith 1½ Strutter που εξόπλιζαν μοίρες της Γαλλικής Αεροπορίας. Παρόλο που το βρετανικό Υπουργείο Αεροπορίας δεν παρήγγειλε το Hippo, επέτρεψε στη Sopwith να κατασκευάσει πρωτότυπα ως ιδιωτική πρωτοβουλία. Το Hippo σχεδιάστηκε ώστε να παρέχει την καλύτερη δυνατή ορατότητα στον πιλότο και τον παρατηρητή/πολυβολητή, κάτι που υπαγόρευσε και το σχήμα του αεροσκάφους. Ο πιλότος χειρίζονταν δύο συγχρονισμένα πολυβόλα Vickers και ο παρατηρητής/πολυβολητής δύο Lewis. Το αεροσκάφος προωθούνταν από κινητήρα Clerget 11 που επιλέχθηκε επειδή δεν χρησιμοποιούνταν εκτενώς από άλλους τύπους αεροσκαφών και κατά συνέπεια θα μπορούσε να είναι διαθέσιμος σε επαρκείς ποσότητες.

Το αρχικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση στις 13 Σεπτεμβρίου 1917. Κατά τις δοκιμές διαπιστώθηκε ότι η απόκρισή του στους χειρισμούς του πιλότου δεν ήταν καλή και οι επιδόσεις του υποδεέστερες του Bristol F.2 Fighter, το οποίο βρισκόταν ήδη σε υπηρεσία. Παρά τα δυσμενή αυτά αποτελέσματα, που σήμαιναν ότι υπήρχαν ελάχιστες πιθανότητες να κατασκευαστεί για το Royal Flying Corps, η Sopwith προχώρησε στην τροποποίηση του αεροσκάφους. Επίσης ο πολυβολητής θα χειρίζονταν πλέον μονάχα ένα Lewis το οποίο ήταν εγκατεστημένο σε διαφορετική βάση. Το ανακατασκευασμένο πρωτότυπο πέταξε τον Απρίλιο του 1918 και τον Ιούνιο του ίδιου έτους ακολούθησε και δεύτερο αεροσκάφος. Οι προσπάθειες αυτές ήταν άκαρπες καθώς δεν ακολούθησε κάποια παραγγελία.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Bruce, J. M. *British Aeroplanes 1914–18*. London: Putnam, 1957. 
*Bruce, J. M. *War Planes of the First World War: Volume Three Fighters*. London: Macdonald, 1969. . 
*Green, William, and Swanborough, Gordon. *The Complete Book of Fighters*. New York: Smithmark, 1994. .
*Mason, Francis K. *The British Fighter since 1912*. Annapolis, USA: Naval Institute Press, 1992. .
*Robertson, Bruce. *Sopwith-The Man and his Aircraft*. Letchworth, UK: Air Review, 1970. .

Hippo
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Τίτος Στατίλιος Σεβήρος

Ο **Τίτος Στατίλιος Σεβήρος**, λατιν.: *Titus Statilius Severus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός του 2ου αι. μ.Χ. Διετέλεσε απλός ύπατος το 171 με συνύπατο τον Λεύκιο Αλφίδιο Ερεννιανό. Θραύσματα μίας ατελούς επιγραφής που βρέθηκε στο Κάλες και χρονολογείται στα 172–180, παρέχουν λεπτομέρειες για τη σταδιοδρομία του.

Μία έρευνα τής ζωής του από τον Τζιουζέπε Καμοντέκα καθόρισε ένα χρονοδιάγραμμα της σταδιοδρομίας του. Γεννημένος περίπου το 132–134, ο Σεβήρος πιθανότατα ήταν γιος τού Τίτου Στατίλιου Μάξιμου, *κανονικού υπάτου* το 144. Ο Σεβήρος ξεκίνησε τη *[[Cursus honorum|σειρά αξιωμάτων]]* του, όταν έγινε *[[Tribunus Laticlavius|tribunus laticlavius]]* στη *Legio X Fretensis*, που βρισκόταν σε φρουρά στην Aιλία Καπιτωλίνα (Ιερουσαλήμ) π. 150-153. Επιστρέφοντας στη Ρώμη, ο Σεβήρος έγινε ένας από τους *[[Triumvir monetalis|τρεις άνδρες του νομισματοκοπείου (tresviri monetales)]]*, ο πιο διάσημος από τους τέσσερις συλλόγους που αποτελούσαν τους *[[Εικοσιέξι άνδρες|εικοσιέξι άνδρες (vigintiviri)]]* (π. 154–155). Στη συνέχεια ήταν *sevir equitum Romanorum* στην ετήσια αξιολόγηση των ιππέων στη Ρώμη.

Στη συνέχεια, ο Σεβήρος προήχθη στα παραδοσιακά δημοκρατικά αξιώματα του ταμία (quaestor, π. 157–159), του τριβούνου των πληβείων (π. 159–161) και του πραίτορα (π. 162–164). Στη συνέχεια, διετέλεσε έπαρχος του *[[Αιράριον|aerarium Saturni]]* (κρατικού θησαυροφυλακίου). Η τριετής θητεία του χρονολογείται από το 165–168.

Ακολούθως έγινε κανονικός ύπατος το 171. Ο Σεβήρος διορίστηκε στη συνέχεια έπαρχος *τροφίμων* (praefectus alimentorum) για να ελέγχει τη διαχείριση των τροφίμων στις ιταλικές πόλεις.

Ο Σεβήρος υπηρέτησε επίσης ως *IIIIvir quinquennalis (*δημοτικός δικαστής) στο Κάλες, όπου βρέθηκε η επιγραφή με τη σταδιοδρομία του. Ήταν μέλος του ιερατικού συλλόγου του *[[Epulones|septemviri epulonum]] (*υπεύθυνος για τη διοργάνωση εορτών και δημόσιων συμποσίων σε εορτές και αγώνες (*ludi*)). Εντάχθηκε επίσης στους *sodales Antoniniani Veriani (*ιερείς που ήταν υπεύθυνοι για τη λατρεία του Aντωνίνου Πίου και Λεύκιου Βήρου).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα
Σεπτίμιος Βάσσος

Ο **Σεπτίμιος Βάσσος**, λατιν.: *Septimius Bassus* (άκμασε. 317 &#x2013; 319) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και μέλος του γένους των Σεπτημίων.

## Βιογραφία
Ο Βάσσος γεννήθηκε σε συγκλητική οικογένεια, γιος του Λεύκιου Σεπτίμιου Σεβήρου (γενν. π. το 245) και τής συζύγου του Πομπονίας Βάσσας (γενν. π. το 250). Ο εκ πατρός παππούς του ήταν ο Λεύκιος Σεπτίμιος (γενν. π. το 210), γιος του Γάιου Σεπτίμιου Σεβήρου Άπερ, ενώ οι εκ μητρός παππούδες του ήταν ο Ρωμαίος συγκλητικός Πομπόνιος Βάσσος και η σύζυγός του, η ευγενής Πομπονία Γρατιδία. Μέσω του εκ μητρός παππού του, ο Βάσσος ήταν απόγονος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου, της Ρωμαίας αυτοκράτειρας Φαυστίνας της Νεότερης και της πρώην κυβερνώσας δυναστείας των Νέρβα-Αντωνίνων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ο Βάσσος ήταν *[[Πολίαρχος|έπαρχος της πόλης]]* της Ρώμης μεταξύ 317 (βεβαιώνεται ότι ανέλαβε το αξίωμά του στις 15 Μαΐου) και 319 (τουλάχιστον μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου). Μεταξύ 13 Ιουλίου και 13 Αυγούστου 318, βρισκόταν στην Αυλή· γι' αυτόν τον λόγο αντικαταστάθηκε από τον Ιούλιο Κάσσιο.

Είχε μία κόρη, τη Σεπτιμία Βάσσα, που γεννήθηκε π. το 305, η οποία ήταν η πρώτη σύζυγος του Βαλέριου Μάξιμου Βασιλείου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Septimius Bassus 19", *[[Prosopography of the Later Roman Empire]]*, Volume 1, Cambridge University Press, 1992, , p.&nbsp;157.

Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 4ου αιώνα
Θεώρημα των τριών χορδών

Στην γεωμετρία, το **θεώρημα των τριών χορδών** (ή **πρόβλημα των τριών χορδών**) λέει ότι για τρία σημεία \rm A, B, \Gamma σε έναν κύκλο με ακτίνα \rho, το μήκος της χορδής \rm A\Gamma είναι ίσο με
:{\rm A\Gamma} = \frac{\rm AB}{2\rho} \cdot \sqrt{4\rho^2 - {\rm B\Gamma}^2} + \frac{\rm B\Gamma}{2\rho} \cdot \sqrt{4\rho^2 - {\rm AB}^2}.

## Απόδειξη
{{Μαθηματική απόδειξη|τίτλος=|

Θεωρούμε την διάμετρο \rm BB' του κύκλου. Οι γωνίες \widehat{\rm BAB'} και \widehat{\rm B\Gamma B'} είναι ορθές, ως εγγεγραμμένες γωνίες που βαίνουν σε ημικύκλιο.

Εφαρμόζοντας το Πυθαγόρειο θεώρημα στο ορθογώνιο τρίγωνο \rm BAB', έχουμε ότι 
:{\rm A B'} = \sqrt{{\rm BB'}^2 - {\rm AB}^2} = \sqrt{4\rho^2 - {\rm B\Gamma}^2},
και στο ορθογώνιο τρίγωνο \rm B\Gamma B', έχουμε ότι 
:{\rm \Gamma B'} = \sqrt
## Εφαρμογές
Το θεώρημα χορδών μπορεί να εφαρμοστεί για τον υπολογισμό των στοιχείων ενός
* κανονικού δεκαγώνου
* κανονικού δεκαπενταγώνου

## Δείτε επίσης
* Θεώρημα Πτολεμαίου
* Πυθαγόρειο θεώρημα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κύκλος
Μπιλιά

Το **Μπιλιά** (, , ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Νότιας Κορσικής, στην ημιαυτόνομη περιοχή της Κορσικής.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες της Νότιας Κορσικής
Γάιος Σεπτίμιος Σεβήρος Άπερ

Ο **Γάιος Σεπτίμιος Σεβήρος Άπερ**, λατιν.: *Gaius Septimius Severus Aper* (περίπου 175 211/212) ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης.

## Βιογραφία
Διορίστηκε κανονικός ύπατος το 207 με τον κατά τα άλλα άγνωστο Λεύκιο Άννιο Μάξιμο.

Ο Άπερ καταγόταν από τη Λέπτι Μάγκνα και ήταν πιθανώς εκ πατρός εγγονός του Πόπλιου Σεπτίμιου Άπερ, υπάτου του Ιουλίου 153. Ο Άπερ είναι πιθανώς το ίδιο πρόσωπο που ονομάζεται *Άφερ* στην *[[Ιστορία των Αυγούστων]]*, ο οποίος στο τέλος τού έτους 211 ή 212 εκτελέστηκε με εντολή του Αυτοκράτορα Καρακάλλα.

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 3ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Δυναστεία των Σεβήρων
Πρόκουλος (νομικός)

Ο **Πρόκουλος**, λατιν.: ***Proculus*** (1ος αι. μ.Χ.) ήταν αρχαίος Ρωμαίος νομικός, που ίδρυσε μία ξεχωριστή παράδοση ερμηνείας του ρωμαϊκού δικαίου. Οι οπαδοί του ήταν γνωστοί ως «Προκουλιανοί», από το όνομά του.

Το πλήρες όνομα του Πρόκουλου είναι άγνωστο. Από ό,τι φαίνεται έγραψε τουλάχιστον οκτώ βιβλία νομικών επιστολών. Αποσπάσματα από τα γραπτά του αναφέρονται επανειλημμένα σε νομικές συνόψεις (digestae), όπου εκφράζεται η γνώμη του σε θέματα διαφωνίας. Ο Πρόκουλος φαίνεται να ανέπτυξε τις ερμηνείες τού προγενέστερου νομικού Μάρκου Αντίστιου Λαβέωνα, για το έργο τού οποίου λέγεται ότι έγραψε ένα σχόλιο.

Αν και ο Πρόκουλος δεν συμφωνούσε πάντα με τον Λαβέωνα, οι δύο συνήθως συνδυάζονταν σε αντίθεση με μία εναλλακτική παράδοση, που ταυτιζόταν με τον Ατέιο Καπίτωνα και τον Μασούριο Σαβίνο, οι οποίοι ίδρυσαν την αντίπαλη Σαβινική σχολή ερμηνείας, η οποία ήταν συνήθως πιο συντηρητική και άκαμπτη. Το πιο διάσημο θέμα διαφωνίας αφορούσε την ιδιοκτησία των υλικών, που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή κάποιου πράγματος. Ο Σαβίνος υποστήριζε ότι εάν ένας καλλιτέχνης δημιουργούσε έναν πολύτιμο πίνακα ή γλυπτό σε ξύλο μικρής αξίας που ανήκε σε άλλο άτομο, ο αρχικός ιδιοκτήτης του ξύλου διατηρούσε την κυριότητα, ενώ ο Πρόκουλος υποστήριζε ότι η μορφή είναι πιο σημαντική από την υλική ουσία, και επομένως ο καλλιτέχνης κατείχε τον πίνακα, καθώς είχε δημιουργήσει κάτι καινούργιο. Αυτή η διαμάχη σχολιάστηκε αργότερα από τον Ντέιβιντ Χιουμ και τον Άνταμ Σμιθ.

Ο Πρόκουλος φαίνεται να έζησε κατά τα τέλη της Ιουλιο-Κλαυδιανής περιόδου, και λέγεται ότι άσκησε το επάγγελμα τού δικηγόρου υπό τον Νέρωνα. Μπορεί να ταυτίζεται με τον Λικίνιο Πρόκουλο, ο οποίος ήταν πραιτωριανός έπαρχος κατά τη βασιλεία του Όθωνα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 1ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Μασούριος Σαβίνος

Ο **Μασούριος Σαβίνος**, επίσης **Μασούριος**, λατιν.: *Masurius Sabinus* ήταν Ρωμαίος νομικός, που έζησε την εποχή του Τιβέριου (βασ. 14-37 μ.Χ.). Σε αντίθεση με τους περισσότερους νομικούς τής εποχής, δεν είχε συγκλητικό βαθμό, και έγινε δεκτός στην τάξη των ιππέων μόνο αρκετά αργά στη ζωή του, λόγω της εξαιρετικής του ικανότητας και της από τον Αυτοκράτορα προστασίας. Ο Μασούριος ήταν το πρώτο άτομο, που έδωσε «κρατικά πιστοποιημένες γνωμοδοτήσεις» *(publice respondere)*,  ένα προνόμιο που παραχωρήθηκε από τον Αυτοκράτορα, το οποίο σηματοδότησε τον αυξανόμενο αυτοκρατορικό έλεγχο επί της δικαστικής διαδικασίας μετά το τέλος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Πριν από το Πριγκιπάτο του Οκτ. Αυγούστου, η αξία των νομικών γνωμοδοτήσεων βασιζόταν στην εμπειρογνωμοσύνη εκείνων που τις έδιναν. Το απόσπασμα στους Πανδέκτες (''Digesta)'' του Ιουστινιανού Α΄ που συζητά την παραχώρηση της εξουσίας αυτής του Μασούριου, αποτελεί επομένως ένα κομβικό σημείο στην ιστορία του ρωμαϊκού δικαίου. 

Ο Μασούριος ήταν ηγέτης των *Σαβινιανών*, μίας σχολής ή αίρεσης νομικής σκέψης τον 1ο και 2ο αι. μ.Χ. Τον διαδέχτηκε μία σειρά νομικών, συμπεριλαμβανομένων των: Γναίου Αρουλένου Καίλιου Σαβίνου (ύπατος το 69 μ.Χ.), Γάιου Κάσσιου Λογγίνου (εξ ου και οι οπαδοί της σχολής αναφέρονται επίσης ως *Κασσιανοί*), Ιαβολένιου Πρίσκου και Σάλβιου Ιουλιανού. Ο Γάιος Ατέιος Καπίτων ήταν ο ιδρυτής της σχολής. Ήταν αντίπαλοι των *Προκουλιανών*, που πήραν το όνομά τους από τον Πρόκουλο, αλλά παρά τις πολλές αναφορές στον Γάιο στις αντιπαραθέσεις τους, είναι δύσκολο να διακριθούν συνεπείς απόψεις για τον καθένα. Ο Γάιος φαίνεται να θεωρούσε τον εαυτό του μεταξύ των Σαβινιανών. Είναι πιθανό η σχολή των Σαβινιανών να έκαναν αυστηρή και κατά γράμμα ερμηνεία του νόμου, ενώ οι Προκουλιανοί να ασκούσαν μεγαλύτερο περιθώριο στα επιχειρήματά τους.

Το κύριο έργο του Μασούριου ήταν μία πραγματεία για το αστικό δίκαιο *([[Ρωμαϊκό Δίκαιο|ius civile]])* σε τρεις τόμους, η οποία άσκησε εκτεταμένη επιρροή. Αργότερα, νομικοί όπως ο Ουλπιανός έγραψαν σχόλια για το έργο του, αλλά δεν διατήρησαν αποσπάσματα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 1ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Τίτος Πριφέρνιος Παίτος Ροσιανός Γεμίνος

Ο **Τίτος Πριφέρνιος Παίτος Ροσιανός Γεμίνος**, λατιν.: *Titus Prifernius Paetus Rosianus Geminus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός του 2ου αι., που κατείχε μία σειρά από θέσεις στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα. Διετέλεσε κανονικός ύπατος για το *διάστημα (nundinium)* του Μαΐου-Ιουνίου μ.Χ. 146 ως συνάδελφος του Πόπλιου Μούμιου Σισέννα Ρουτιλιανού.

## Βιογραφία
Ο Παίτος γεννήθηκε στην Τρεβούλα Μουτούσκα από συγκλητική οικογένεια με πολλές διασυνδέσεις. Ο πατέρας του, Τίτος Πριφέρνιος Παίτος Ροσιανός Γεμίνος, ήταν ύπατος το 123, και ο παππούς του, Τίτος Πριφέρνιος Παίτος, ήταν υπήκοος το 96. Η οικογένειά του ήταν έγκριτη, όχι μόνο σε ευρύτερο επίπεδο, αλλά και σε τοπικό επίπεδο. Ο Παίτος καταγράφεται να κατέχει όλα τα δημοτικά αξιώματα της πόλης καταγωγής του. 

Το πρώτο καταγεγραμμένο αξίωμα που κατείχε ο Παίτος ήταν ως ένας από τους *[[Δεκανδρία|decemviri stlitibus judicandus]]*, ένα από τα τέσσερα αξιώματα που αποτελούσαν τους *[[Εικοσιέξι άνδρες|vigintiviri]]*. Στη συνέχεια, στα τέλη της δεκαετίας του 20 του 2ου αι., υπηρέτησε ως τριβούνος του στρατού στη Legio X Fretensis, που είχε ως βάση την Ιουδαία. Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη, κατείχε τα παραδοσιακά ρωμαϊκά αξιώματα -ταμίας, τριβούνος των πληβείων και πραίτωρ- όλα με τη σύσταση του Αυτοκράτορα Αδριανού. Ο Έντουαρντ Νταμπρόβα αποδίδει αυτή την εύνοια στη μεσολάβηση τού πατέρα του ή τού γνωστού δικηγόρου και φίλου τού Αυτοκράτορα, τού κουνιάδου του Πόπλιου Πακτούμειου Κλήμη. Σύμφωνα με τον Ρόναλντ Σάυμ, ο Κλήμης ήταν ταμίας τού πατέρα τού Παίτου, όταν ήταν ανθύπατος (κυβερνήτης) της Αφρικής.

Αφού υπηρέτησε ως πραίτωρ, ο Παίτος έγινε *[[Λεγάτος (Αρχαία Ρώμη)|legatus legionis]]* ή διοικητής μίας λεγεώνας, τής οποίας το όνομα δεν έχει διασωθεί (οι δύο πιο πιθανές μονάδες είναι η Legio XIV Gemina ή η Legio IV Scythica), και στη συνέχεια κυβερνήτης τής Ακουιτανικής Γαλατίας. Ο Γκέζα Αλφέλντι χρονολογεί αυτό το αξίωμα από το 142 έως το 145 περίπου. Ο Νταμπρόβα σημειώνει: «αυτή η θέση είχε μεγάλη σημασία, επειδή εκείνη την εποχή υποσχόταν μία γρήγορη προαγωγή σε ύπατο». Έγινε ύπατος ένα χρόνο μετά την επιστροφή του στη Ρώμη.

Μετά τη  υπατεία, ο Παίτος έγινε δεκτός στον σύλλογο των οιονωσκόπων. Κατείχε επίσης μία σειρά από υπατικά αξιώματα: curator *alvei Tiberis et cloacarum Urbis*, *praefectus alimentorum,*  έπειτα δύο φορές κυβερνήτης: της Δαλματίας από το 153 έως το 156,  και -το αποκορύφωμα της συγκλητικής επιτυχίας- ανθύπατος (κυβερνήτης) της Αφρικής το 160/161.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα
Αρουσιανός Μέσιος

Ο **Αρουσιανός Μέσιος**, λατιν.: *Arusianus Messius, ή Messus* (άκμασε το 395), ήταν Λατίνος γραμματικός, που έζησε τον 4ο αιώνα.

## Βιογραφία
Ήταν ο συγγραφέας ενός μικρού σωζόμενου έργου *με τίτλο Exempla Elocutionum*, αφιερωμένο στον Ολύβριο και τον Προβίνο, υπάτους για το έτος 395. Περιέχει μία αλφαβητική λίστα, κυρίως ρημάτων που δέχονται περισσότερες από μία κατασκευές, με παραδείγματα από τον καθένα από τους τέσσερις συγγραφείς, τον Βιργίλιο, τον Σαλλούστιο, τον Τερέντιο και τον Κικέρωνα . 

Ο Κασσιόδωρος, ο μόνος συγγραφέας που αναφέρει τον Αρουσιανό, αναφέρεται στο έργο του *Exempla Elocutionum* με τον όρο *Quadriga*. 

## Παραπομπές


;Απόδοση:
*

## Πηγές
* Heinrich Keil, *Grammatici Latini*, vii.
* WHD Suringar, *Historia Critica Scholiastarum Latinorum* (1834–1835)
* Van der Hoeven, *Specimen Literarium* (1845)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Corpus Grammaticorum Latinorum: πλήρη κείμενα και πλήρης βιβλιογραφία

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 4ου αιώνα
Μάξιμος (έπαρχος της πόλης επί Ιουλιανού)

Ο Αρτόριος Κλυθολίας **Μάξιμος**, λατιν.: *Artorius Clytholias* *Maximus* (άκμασε το 361–363) ήταν Ρωμαίος πολιτικός.

## Βιογραφία
Ο Μάξιμος ήταν μέλος της ρωμαϊκής συγκλητικής τάξης. Εικάζεται ότι ήταν γιος του Βαλέριου Μάξιμου και τ'ης δεύτερης συζύγου του, πιθανώς της Βουλκακίας, υποτίθεται κόρης του Νεράτιου Ιουνίου Φλαβιανού. Έχει διατυπωθεί η υπόθεση ότι είχαν δύο παιδιά, έναν γιο, τον Μάξιμο, και μία κόρη, τη Βαλερία, η οποία μπορεί να έγινε Χριστιανή μέσω του πιθανού γάμου της με τον Ρούφιο Μαίκιο Πλακίδο.. 

Πιθανώς, ήταν ο Μάξιμος που εστάλη από τον σφετεριστή Μαγνέντιο στον Αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β΄ και τον Βετράνιο το 350.

Στα τέλη του 361, ο Μάξιμος και ο Λεύκιος Αυρήλιος Αβιάνιος Σύμμαχος, που στάλθηκαν και οι δύο από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο στον Αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β΄, συνάντησαν τον Ιουλιανό στη Ναϊσσό. Ο Ιουλιανός τους υποδέχτηκε με όλες τις τιμές, στη συνέχεια διόρισε τον Μάξιμο ως *[[Πολίαρχος|έπαρχο της πόλης]]* (praefectus urbi) της Ρώμης στη θέση του Τέρτυλλου. Η επιλογή του υποκινήθηκε από την επιθυμία να ευχαριστήσει τον Βουλκάκιο Ρουφίνο, θείο του Μάξιμου. Ο Μάξιμος ήταν ακόμη επικεφαλής στις 28 Ιανουαρίου 362, όπως μαρτυρά μία επιγραφή.

Κατά τη διάρκεια τής θητείας του, η *[[Αλιμενταριά|τροφές]] (alimentaria)* παρεχόταν επαρκώς, γεγονός που καθησύχαζε τους κατοίκους της Ρώμης.

Ο συγκλητικός Μάξιμος μπορεί να ταυτιστεί με τον *έπαρχο της πόλης* της Ρώμης από τον Δεκέμβριο του 361 έως τον Φεβρουάριο του 363.

Ο Aμμιανός Μαρκελίνος τον ονόμασε ως Μάξιμο, ο ρήτορας Κόιντος Αυρήλιος Σύμμαχος τον αναφέρει ως Κλυθολία Mάξιμο και τελικά τον βρίσκουμε ως Aρτόριο Κλυθολία Μάξιμο.

Ο Κλυτολίας Μάξιμος  ήταν ανιψιός του Βουλκάτιου Ρουφίνου και του Νεράτιου Κερεάλις και επομένως εξάδελφος του Κωνστάντιου Γάλλου (γιου της Γάλλας και ετεροθαλής αδελφός του Ιουλιανού).

Πιθανώς νυμφεύτηκε την Αγία Μελανία την Πρεσβύτερη. Μπορεί επίσης να είναι συγγενής ή να ταυτίζεται με έναν Βασίλειο, που υπηρέτησε ως κυβερνήτης της Αχαΐας περίπου την ίδια περίοδο. Και οι δύο πιθανότατα κατάγονταν από τον Βαλέριο Μάξιμο Βασίλειο, έπαρχο της πόλης από το 319 έως το 323.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* «Maximus 13», *[[The Prosopography of the Later Roman Empire|PLRE]]* I, p.&nbsp;582.
* Henry M. Gwatkin, of Arianism: Chiefly Referring to the Character and Chronology of the Reaction which Followed the Council of Nicea'' Wipf and Stock Publishers, . 
* Louis Sébastien Le Nain de Tillemon, des empereurs et des autres princes qui ont régné durant les six premiers siecles de l'Eglise''.

Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 4ου αιώνα
Μάρκος Βαλέριος Ομούλος

Ο **Μάρκος Βαλέριος Ομούλος**, λατιν.: *Marcus Valerius Homullus* (2ος αι.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός. Το 152 ήταν κανονικός ύπατος με τον Mάνιο Ακίλιο Γλαβρίωνα Γναίο Κορνήλιο Σεβήρο.  Ενημέρωσε τον Αντωνίνο Πίο εναντίον του Μάρκου Αυρήλιου και τής μητέρας τοή Μάρκου Δομιτίας Λουκίλας, αλλά τίποτε δεν προέκυψε από αυτό σύμφωνα με την Ιστορία των Αυγούστων ("Marcus", vi.9).   

Σε μία άλλη περίπτωση, ο Αντωνίνος, που επισκεπτόταν το σπίτι του Ομύλου, θαύμασε μερικές πορφυρές κολόνες, ρωτώντας αν προέρχονταν από τα αυτοκρατορικά λατομεία. Ο Ομύλος απάντησε «όταν μπαίνεις στο σπίτι κάποιου άλλου, πρέπει να είσαι κωφάλαλος».  Αυτή η παρατήρηση έχει ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως ως ένα καλοπροαίρετο χτύπημα σε έναν φίλο, ή ως ένα χαστούκι στον Αυτοκράτορα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα
Άσπεν (Κολοράντο)

Το **Άσπεν** (αγγλικά: *Aspen*) είναι η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη και έδρα της κομητείας Πίτκιν, στο Κολοράντο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο πληθυσμός της ήταν 7.004 κάτοικοι στην απογραφή του 2020. Το Άσπεν βρίσκεται σε μια απομακρυσμένη περιοχή των Βραχωδών Ορέων και των Ορέων Έλκ, κατά μήκος του ποταμού Ρόαρινγκ Φορκ, σε υψόμετρο λίγο κάτω από 2.400 μέτρα στη Δυτική Πλαγιά, 18 χιλιόμετρα δυτικά του Ηπειρωτικού Χάσματος.

Το Άσπεν είναι ένας δημοφιλής προορισμός όλο το χρόνο για τους ντόπιους, τους αγοραστές δεύτερης κατοικίας και τους τουρίστες. Η υπαίθρια αναψυχή στο περιβάλλον Εθνικό Πάρκο Γουάιτ Ρίβερ χρησιμεύει ως αντίστοιχη καλοκαιρινής διάρκειας των τεσσάρων χιονοδρομικών περιοχών της πόλης. Τα κορυφαία οικιστικά ακίνητα στο Άσπεν είναι τα πιο ακριβά από οποιοδήποτε άλλο χιονοδρομικό κέντρο στον κόσμο ανά τετραγωνικό πόδι, σύμφωνα με μελέτη 44 χιονοδρομικών κέντρων παγκοσμίως. Το Άσπεν είναι το δεύτερο πιο υψηλό βαθμολογημένο θέρετρο σκι στον κόσμο όσον αφορά "την ποιότητα και την αξιοπιστία των συνθηκών τους και την ικανότητά τους να αντέχουν στις κλιματικές αλλαγές".

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Κολοράντο
Κατηγορία:Έδρες κομητειών του Κολοράντο
Γκέιτσχεντ

Το **Γκέιτσχεντ** *([[αγγλικά]]:Gateshead)* είναι μια πόλη στον Μητροπολιτικό Δήμο Γκέιτσχεντ του Τάιν και Γουέρ, στην Αγγλία. Βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Τάιν.  Στην απογραφή του 2021, ο πληθυσμός ήταν 196.151. 

Ιστορικά, η πόλη, η οποία ανήκε στην Κομητεία Ντάραμ, σύμφωνα με τον Νόμο περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης του 1888, έγινε δήμος κομητείας, που σημαίνει ότι διοικούνταν ανεξάρτητα από το συμβούλιο της κομητείας. 

Στα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνονται το γλυπτό του Αγγέλου του Βορρά, ύψους είκοσι μέτρων, στα νότια προάστια της πόλης, το Διεθνές Κέντρο Μουσικής Γκλάσχαουζ και το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης της Βαλτικής. Η πόλη μοιράζεται τη Γέφυρα Μιλλένιουμ, τη Γέφυρα Τάιν και πολλές άλλες γέφυρες με το Νιούκασλ.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Πρωτάθλημα Νέων ΟΥΕΦΑ 2015–16

Το **Πρωτάθλημα Νέων ΟΥΕΦΑ 2015–16** ήταν η τρίτη σεζόν του Πρωταθλήματος Νέων της ΟΥΕΦΑ, μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης ποδοσφαίρου νέων που διοργανώνεται από την UEFA.

Μετά από μια διετή δοκιμαστική περίοδο, το Πρωτάθλημα Νέων έγινε μόνιμη διοργάνωση της UEFA από αυτή τη σεζόν, με τις ομάδες να επεκτείνονται από 32 σε 64.

Η Τσέλσι διατήρησε τον τίτλο της αφού νίκησε την Παρί Σεν Ζερμέν με 2–1 στον τελικό.
Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ Γιούθ Λιγκ
Ακίλιος Σεβήρος (ύπατος)

Ο **Ακίλιος Σεβήρος**, λατιν.: *Acilius Severus* ήταν μέλος της ρωμαϊκής αριστοκρατίας του 4ου αι. μ.Χ. Είναι γνωστό ότι ήταν ύπατος με τον Βέττιο Ρουφίνο ως συνάδελφό του, και ότι υπηρέτησε ως έπαρχος της πόλης της Ρώμης (Ιανουάριος 325 - Νοέμβριος 326).

Με το όνομά του, ο Σεβήρος φαίνεται να σχετίζεται με το γένος των Ακιλίων, μία αρχαία ρωμαϊκή οικογένεια, της οποίας οι απόγονοι μπορούν να εντοπιστούν μέχρι τον 3ο αι. Ωστόσο, δεν είναι γνωστό πώς ή ακόμη και αν ο Σεβήρος σχετίζεται με τον Μάρκο Ακίλιο Γλαβρίωνα (ύπατο το 256) ή τον Μάνιο Ακίλιο Αβιόλα (ύπατο το 239).

## Πηγές
*  Roger S. Bagnall, Alan Cameron, Seth R. Schwartz, Klaas A. Worp, *Consuls of the Later Roman Empire* (1987), p.&nbsp;180

Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα
Πρωτάθλημα Νέων ΟΥΕΦΑ 2023–24

Το **Πρωτάθλημα Νέων ΟΥΕΦΑ 2023–24** ήταν η δέκατη σεζόν του Πρωταθλήματος Νέων της ΟΥΕΦΑ, μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης ποδοσφαίρου νέων που διοργανώνεται από την UEFA.

Η κάτοχος του τίτλου ήταν η ΑΖ Άλκμααρ, η οποία νίκησε τη Χάιντουκ Σπλιτ με 5–0 στον τελικό της προηγούμενης διοργάνωσης, αλλά αποκλείστηκε στον γύρο των 16. Ο Ολυμπιακός νίκησε Μίλαν με 3–0 στον τελικό που διεξήχθη στο στάδιο Καλοβρέ τη Νιόν της Ελβετίας, εξασφαλίζοντας τον πρώτο του τίτλο στη διοργάνωση, όντας ταυτοχρόνως η πρώτη ελληνική ομάδα που κέρδισε ποτέ μια διασυλλογική διοργάνωση της UEFA (η ανδρική ομάδα του συλλόγου κέρδισε τον τελικό του Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ 2023–24 πέντε εβδομάδες αργότερα).

Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ Γιούθ Λιγκ
Φλάβιος Γαλλικανός

Ο **Φλάβιος Γαλλικανός**, λατιν.: *Flavius Gallicanus* (άκμασε το 330) ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 330. Θα μπορούσε να ταυτιστεί με το ιστορικό πρόσωπο πίσω από τον μύθο του Αγίου Γαλλικανού, ο οποίος απεβίωσε, σύμφωνα με την παράδοση, το 362, και η ημερομηνία γέννησης τού οποίου είναι η 25η Ιουνίου.

Ένας Γαλλικανός είναι γνωστό ότι δώρισε στην εκκλησία των Αγίων Πέτρου, Παύλου και Ιωάννη του Βαπτιστή στην Όστια, γη αξίας 869 *[[Σόλιδος|σολδίων]]* ετησίως. Αυτός ο Γαλλικανός θα πρέπει να ταυτιστεί με τον Φλάβιο ή τον Οβίνιο Γαλλικανό.

Σύμφωνα με τις αναξιόπιστες *Πράξεις του Αγίου Γαλλικανού* (στο "Acta SS.", Ιούνιος, VII, 31) ήταν διακεκριμένος στρατηγός στους Ρωμαιο-Περσικούς Πολέμους. Μετά τη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό, αποσύρθηκε στην Όστια, ίδρυσε ένα νοσοκομείο και προίκισε μία εκκλησία που κτίστηκε από τον Κωνσταντίνο Α'. Υπό τον Ιουλιανό εξορίστηκε στην Αίγυπτο και έζησε με τους ερημίτες στην έρημο. Μία μικρή εκκλησία κτίστηκε προς τιμήν του στο Τραστέβερε της Ρώμης. Τα λείψανά του βρίσκονται στη Ρώμη, στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα ντελα Βάλε. Ο θρύλος τής μεταστροφής του δραματοποιήθηκε από τον Ροτσβίθα.

## Βιβλιογραφία
* «Φλάβιος Γαλλικάνος 1», *Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, Τόμος 1, Cambridge University Press, 1992, , σελ.&nbsp;382–383.

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα
Μπατριτζάνι

Το **Νιγκβζιάνι μπαντριτζάνι** () είναι ένα γεωργιανό πιάτο, που παρασκευάζεται με τηγανητή μελιτζάνα γεμιστή με πικάντικα καρύδια και πάστα σκόρδου. Συχνά γαρνίρεται με σπόρους ροδιού.

## Παρασκευή
Οι αλατισμένες μελιτζάνες κόβονται κατά μήκος, πιέζονται για να αφαιρεθεί ο πικρός χυμός και αφήνονται να «ξεκουραστούν». Στη συνέχεια τηγανίζονται σε λάδι και ψύχονται. Η γέμιση παρασκευάζεται αναμειγνύοντας καρύδια, σκόρδο, κόλιανδρο, πιπέρι καγιέν, αλάτι, τριγωνέλλα και ξύδι με νερό σε μπλέντερ για να δημιουργηθεί ένας πουρές, ο οποίος στη συνέχεια αλατοπιπερώνεται. Οι τηγανητές μελιτζάνες και η γέμιση αφήνονται να κρυώσουν ξεχωριστά και συνθέτονται λίγες ώρες πριν το σερβίρισμα. 

Για τη σύνθεση, τοποθετείται μια στρώση γέμισης σε κάθε κομμάτι μελιτζάνας, η οποία στη συνέχεια τυλίγεται σφιχτά. Το μπατριτζάνι μπορεί να γαρνιριστεί με κόκκινα κρεμμύδια, κόλιανδρο ή σπόρους ροδιού για το σερβίρισμα.  

## Δείτε επίσης

* Γεμιστά
* Γεωργιανή κουζίνα

## Παραπομπές

Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση τη μελιτζάνα
Κατηγορία:Γεωργιανή κουζίνα
Σεπτίμιος Ακίνδυνος

Ο **Σεπτίμιος Ακίνδυνος**, λατιν.: *Septimius Acindynus* (4ος αι.) ήταν Ρωμαίος ύπατος με τον Βαλέριο Πρόκουλο το 340 μ.Χ. Ήταν κυβερνήτης της Αντιόχειας, όταν φυλάκισε έναν άνδρα, που δεν μπορούσε να καταθέσει ούτε μία λίβρα χρυσού στο δημόσιο ταμείο. Τον απελευθέρωσε, αφού η σύζυγός του, με δική του έγκριση, «άκουσε τις παραινέσεις» ενός πλούσιου άνδρα. Αλλά ο πλούσιος είχε γεμίσει το πουγκί της με χώμα, αντί για χρυσό. Ο άνδρας αποκάλυψε την απάτη του στον Ακίνδυνο. Καταδικάζοντας τον εαυτό του για την αυστηρότητα που είχε οδηγήσει στο έγκλημα, ο Ακίνδυνος πλήρωσε ο ίδιος τον χρυσό, και έδωσε στη γυναίκα το χωράφι, από το οποίο είχε ληφθεί το χώμα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ύπαρχοι της Ανατολής
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα
Πακατιανός (Ρωμαίος κυβερνήτης)

Ο **Λεύκιος Πάπιος Πακατιανός**, λατιν.: *Lucius Papius Pacatianus* (4ος αι.) ήταν *βικάριος* της Ρωμαϊκής Βρετανίας το 319. Η κατοχή τής θέσης καταγράφεται στον *[[Θεοδοσιανός Κώδικας|Θεοδοσιανό Κώδικα]]*, αν και λίγα άλλα είναι γνωστά γι' αυτόν. Προήδρευσε σε μία περίοδο οικονομικής αστάθειας, με θησαυρούς νομισμάτων που υποδήλωναν υψηλό πληθωρισμό, αν και αρκετές βίλες υψηλού κύρους ξανακτίστηκαν περίπου αυτή την εποχή και με χριστιανικά ψηφιδωτά να ενσωματώνονται σε αυτές.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 4ου αιώνα
Ιούλιος Ιουλιανός

Ο **Ιούλιος Ιουλιανός**, λατιν.: *Julius Julianus* (άκμασε το 315-325) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, παππούς και συνονόματος του μελλοντικού Αυτοκράτορα Ιουλιανού.

## Βιογραφία
Υπηρέτησε τον Λικίνιο ως έπαρχος του πραιτωρίου τουλάχιστον από την άνοιξη του 315 έως τον Σεπτέμβριο του 324, μέχρι που ο Κωνσταντίνος Α΄ νίκησε οριστικά τον Λικίνιο. Ωστόσο, η πτώση του Λικίνιου δεν σηματοδότησε το τέλος της σταδιοδρομίας τού Ιουλιανού, καθώς ο Κωνσταντίνος Α΄ είχε επαινέσει τη διοίκηση του Κράτους από τον Ιουλιανό  και τον είχε επιλέξει, το 325, ως κατάλληλο για να αντικαταστήσει έναν ύπατο που είχε πέσει σε δυσμένεια, τον Βαλέριο Πρόκουλο.  Διετέλεσε επίσης έπαρχος Αιγύπτου το 328.

Ήταν πατέρας της Βασιλίνας, συζύγου τού ετεροθαλούς αδελφού τού Κωνσταντίνου Α΄ , Ιουλίου Κωνστάντιου, και μητέρας του Αυτοκράτορα Ιουλιανού,  και τής μητέρας του Προκόπιου. Πιθανότατα ήταν συγγενής του Ευσέβιου της Νικομήδειας. Ο Ιουλιανός ήταν κύριος του γότθου φιλοσόφου σκλάβου Μαρδόνιου, ο οποίος ήταν διδάσκαλος τόσο της Βασιλίνας, όσο και του Ιουλιανού.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Timothy David Barnes, *Constantine and Eusebius*, Harvard University Press, 1981, , pp.&nbsp;70, 214.
* Robert Browning, *The Emperor Julian*, University of California Press, 1978, , p.&nbsp;32.
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα
Δομίτιος Λεόντιος

Ο **Φλάβιος Λεόντιος**, λατιν.: *Flavius Domitius Leontius* (4ος αιώνας) ήταν πολιτικός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Προέρχονταν από τη Βηρυτό, όπου ανεγέρθηκε άγαλμα προς τιμήν του.

Το 338 μ.Χ., ο Λεόντιος ήταν *[[Διοίκηση Ανατολής|κόμης της Ανατολής]],* υπηρετώντας υπό τον πραιτωριανό έπαρχο της Ανατολής, Σεπτίμιο Ακίνδυνο. Το 344 μ.Χ. ο Λεόντιος έγινε ύπατος για όλο το έτος, μαζί με τον Φλάβιο Βονόσο μέχρι τον Μάιο, και μετά τον Μάιο μαζί με τον Φλάβιο Ιούλιο Σαλλούστιο.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα
Βουλκάκιος Ρουφίνος

Ο **Βουλκάκιος Ρουφίνος**, λατιν.: *Vulcacius Rufinus* (απεβ. το 368) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, συγγενής της δυναστείας του Κωνσταντίνου Α΄.

## Βιογραφία
Τα αδέλφια του Ρουφίνου ήταν ο Nεράτιος Κερεάλις, η Γάλλα (η μητέρα του Κωνστάντιου Γάλλου) και η μητέρα του Mάξιμου. Ειδωλολάτρης, ήταν *[[Pontifex Maximus|μέγιστος αρχιερέας]]*, *[[υπατικός]]* για τη Nουμιδία, *comes ordinis primi intra [[Κονσιστόριον|consistorium]]* υπό τον Aυτοκράτορα Κώνστα ή τον αδελφό του Κωνστάντιο Β ́, *comes per [[Διοίκηση Ανατολής|Orientem]], [[Διοίκηση Αιγύπτου|Aegypti]] et [[Μεσοποταμία (Ρωμαϊκή επαρχία)|Mesopotamiae]] per easdem vice sacra iudicans* από τις 5 Απριλίου 344 πραιτοριανός έπαρχος της Ιταλίας από το 344 ως το 347 (μεταξύ των θητειών των Φούλβιου Πλακίδου και Ούλπιου Λιμένιου), *κανον*ι*κός ύπατος πριν* το 347 με τον Φλάβιο Ευσέβιο και πραιτοριανός έπαρχος του Ιλλυρικού μεταξύ 347 και 352.

Κατά τη διάρκεια της νομαρχίας του Ιλλυρικού από τον Ρουφίνο, ο Μαγνέντιος ανέτρεψε τον Κώνστα. Ο σφετεριστής έστειλε τον Ρουφίνο, μαζί με τον Μαρκελλίνο, τον Μάξιμο και τον Νουνέχιο, ως απεσταλμένους στον Κωνστάντιο Β΄. Ο Κωνστάντιος Β΄ συνέλαβε τους άλλους τρεις άνδρες, αλλά ο Ρουφίνος διατήρησε την ελευθερία και το αξίωμά του. Το 354, μετά την πτώση του Μαγνέντιου, ήταν πραιτοριανός έπαρχος της Γαλατίας, ζώντας στην πρωτεύουσα Τρηρ, αλλά αντικαταστάθηκε από τον Γάιο Κειόνιο Ρούφιο Βολουσιανό Λαμπάδιο. Ο Ρουφίνος μπορεί να έχασε τη θέση του, επειδή ο συγγενής του Κωνστάντιος Γάλλος είχε περιέλθει στη δυσμένεια του Αυτοκράτορα.

Μεταξύ 365 και 368 ήταν ο πραιτοριανός έπαρχος για την Ιταλία και την Αφρική, διαδεχόμενος τον Κλαύδιο Μαμερτίνο, και της Γαλατίας από το 366 έως το 368. Απεβίωσε εν ώρα υπηρεσίας.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* John Morris, Arnold Hugh Martin Jones, John Robert Martindale, *The Prosopography of the later Roman Empire*, Cambridge University Press, 1992. pp.&nbsp;782–783 

Κατηγορία:Ύπαρχοι του Ιλλυρικού
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα
Κενσόριος Δατιανός

Ο **Κενσόριος Δατιανός**, λατιν.: *Censorius Datianus* (337 – 365) ήταν πολιτικός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με μεγάλη επιρροή υπό την κυριαρχία του Αυτοκράτορα Κωνστάντιου Β΄ (337-361).

## Βιογραφία
Ο Δατιανός ήταν γιος ενός υπηρέτη στα δημόσια λουτρά, και ανέβηκε την κοινωνική κλίμακα φτάνοντας στη θέση του συγκλητικού στην Κωνσταντινούπολη και του *[[Πατρίκιοι|πατρικίου]]* της Αυτοκρατορίας.

Είχε κάποιες ιδιοκτησίες στην Αντιόχεια, όπου έκτισε δημόσια λουτρά, μερικούς κήπους και μερικές επαύλεις. Αντάλλαξε επίσης επιστολές με τον Λιβάνιο, από τον οποίο έλαβε, μεταξύ 355 και 365, 20 επιστολές που σώζονται ακόμη.

Αφού υπηρέτησε υπό τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄, έγινε ένας από τους κύριους συμβούλους τού γιου του Κωνστάντιου Β΄. Ως *[[Κόμης (Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)|κόμης]] το* 345, έγραψε μία επιστολή στον επίσκοπο Αθανάσιο, προσκαλώντας τον να επιστρέψει στην έδρα του στην Αλεξάνδρεια, αφού είχε καθαιρεθεί από τους Αρειανούς. Το 351 ήταν μέλος του δικαστηρίου, που δίκασε τον επίσκοπο Φωτίνο στη σύνοδο του Σιρμίου. Το 354 επέτρεψε στον Λιβάνιο να επιστρέψει στην Αντιόχεια. Το 358 κατείχε την υπατική εξουσία και ήταν ακόμα *πατρίκιος* από τις 18 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Μετά το τέλος του Κωνστάντιου Β΄ και την άνοδο στην εξουσία του Ιουλιανού (361-363), έχασε την επιρροή του.

Το 363, ηλικιωμένος πλέον, βρισκόταν στην Αντιόχεια, όταν πέθανε ο Ιουλιανός. Ο Δατιανός ακολούθησε τον νέο Αυτοκράτορα Ιοβιανό στην Άγκυρα, όπου πέρασε τον χειμώνα. Όταν ο Ιοβιανός απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 364, ο Δατιανός έγραψε από τη Γαλατία στη Νίκαια, όπου συγκεντρώθηκε η αυτοκρατορική αυλή, για να υποστηρίξει την εκλογή του Βαλεντινιανού Α΄. Τον ίδιο μήνα (Φεβρουάριος του 364) ο πληθυσμός της Αντιόχειας έκαψε το σπίτι του, και το δημοτικό συμβούλιο κατηγορήθηκε ότι δεν έκανε τίποτε για την κατάσβεση της πυρκαγιάς. Ο λαός της Αντιόχειας έστειλε στον Δατιανό μία επιστολή ζητώντας του χάρη, με τη μεσολάβηση του Λιβάνιου. Όταν ο Δατιανός έδωσε τη χάρη του, ο λαός χάρηκε τόσο πολύ, που ο Λιβάνιος, που έφερε τα νέα, αύξησε το κύρος του. Ο Δατιανός καταγράφεται ως ακόμη ζωντανός το 365.

## Βιβλιογραφία
* Σκοτ Μπράντμπερι, *Επιλεγμένες Επιστολές του Λιβάνιου: Από την Εποχή του Κωνστάντιου και του Ιουλιανού*, Liverpool University Press, 2004, , σελ.&nbsp;80–82.
* Άρνολντ Χιου Μάρτιν Τζόουνς, Τζον Ρόμπερτ Μάρτινντεϊλ, Τζον Μόρις, «Δατιανός 1», *Η Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας*, Cambridge University Press, 1971, σελ.&nbsp;246.

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα