open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Σιδηροδρομικός σταθμός της Άγκυρας

Ο **σταθμός Άγκυρα** είναι ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός στην Άγκυρα της Τουρκίας. Ο σταθμός βρίσκεται στη συνοικία Ουλούς απέναντι από το δημόσιο πάρκο Γκεντσλίκ και κοντά στο δεύτερο κτίριο της Μεγάλης Εθνικής Συνέλευσης της Τουρκίας. Πριν από το 2009, ο σταθμός ήταν ο πιο πολυσύχναστος στην Τουρκία από άποψη μεταφοράς επιβατών, δεχόμενος 181 τρένα την ημέρα. Ο σταθμός είναι το ανατολικό άκρο του σιδηροδρομικού διαδρόμου Κωνσταντινούπολη-Άγκυρα, καθώς και το ανατολικό άκρο της σιδηροδρομικής γραμμής υψηλής ταχύτητας Yüksek Hızlı Tren. Λόγω της αναμόρφωσης του σιδηροδρομικού δικτύου στην Άγκυρα, στο πλαίσιο του έργου Başkentray, οι αμαξοστοιχίες έχουν παύσει προσωρινά την εξυπηρέτηση του σταθμού της Άγκυρας. 

Το αρ ντεκό κτίριο του σταθμού κτίστηκε το 1937 για να ικανοποιήσει την αύξηση της σιδηροδρομικής κίνησης και έχει γίνει ένα ορόσημο της πόλης. Στις 29 Οκτωβρίου 2016 εγκαινιάστηκαν πλατφόρμες για αμαξοστοιχίες μεγάλης ταχύτητας, οι οποίες στεγάζονται κάτω από ένα νέο κτίριο, το Ankara Tren Garı.

## Ιστορικά στοιχεία
Ο σταθμός άνοιξε τις πύλες του το 1892. Μεταξύ του 1914 και του 1918 δεν είχε υπηρεσία μεταφοράς επιβατών, παρά μόνο λίγα δρομολόγια μεταφοράς εμπορευμάτων. Η εταιρεία Οθωμανικοί Σιδηρόδρομοι της Ανατολίας έπεσε, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον έλεγχο των Βρετανών, όμως οι Τούρκοι εθνικιστές κατέλαβαν την Άγκυρα και τμήματα του δικτύου της εταιρείας. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Τουρκικής Ανεξαρτησίας, η εταιρεία μετέφερε στρατεύματα από την Άγκυρα στο μέτωπο κοντά στο Εσκί Σεχίρ.

Μετά το τέλος του πολέμου οι υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών από την Κωνσταντινούπολη προς την Άγκυρα αποκαταστάθηκαν. Τα επόμενα χρόνια το δίκτυο θα επεκταθεί προς την Καισάρεια, με την Άγκυρα να μην αποτελεί πλέον τον τερματικό σταθμό. Οι Οθωμανικοί Σιδηρόδρομοι της Ανατολίας αποκτήθηκαν την 1η Ιουνίου 1927 από τους Τουρκικούς Κρατικούς Σιδηροδρόμους (TCDD). Το 1927 εγκαινιάστηκε το δρομολόγιο Anatolian Express από την Κωνσταντινούπολη προς την Άγκυρα από την εταιρεία Compagnie Internationale des Wagons-Lits.

Το σημερινό αρ ντεκό κτίριο κτίστηκε το 1937 από Γερμανούς αρχιτέκτονες. Η εταιρεία Τουρκικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι ολοκλήρωσε τη σύνδεση της Άγκυρας με άλλες σημαντικές πόλεις, δημιουργώντας το δρομολόγιο 9η Σεπτεμβρίου Εξπρές (1939) προς τη Σμύρνη, το Ανατολικό Εξπρές (1939) προς την Καρς και το Νότιο Εξπρές (1944) προς το Ντιγιαρμπακίρ και το Κουρταλάν. Το 1972 ο σταθμός, μαζί με το κομμάτι μεταξύ Σινκάν και Καγιάς, ηλεκτροδοτήθηκαν με 25 kV AC γραμμές για τις ανάγκες εξυπηρέτησης του Προαστιακού Σιδηροδρόμου της Άγκυρας. Το 1993 η γραμμή Κωνσταντινούπολη-Άγκυρα ήταν πλήρως ηλεκτροδοτούμενη. Στη δεκαετία του 1990 άνοιξε ένα μουσείο τρένων ατμού δίπλα στο σταθμό της Άγκυρας. Το 2009 ένα τρένο υψηλής ταχύτητας ξεκίνησε να λειτουργεί από την Άγκυρα προς το Εσκί Σεχίρ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί
Παλάτι Ρουζάνι

μικρογραφία|δεξιά|500px|Τα ερείπια του κάστρου και θεάτρου Ρουζάνι το 2007.
Το **Παλάτι Ρουζάνι** (λευκορωσικά: палац у Ружанах, πολωνικά: Pałac w Różanie) είναι ένα ερειπωμένο παλάτι στο χωριό Ρουζάνι, στην επαρχία Προυζάνι, στην περιφέρεια Μπρεστ της δυτικής Λευκορωσίας. Ανάμεσα στο 16ο και 19ο αιώνα το Ρουζάνι, τότε γνωστό ως Ρόζανι, ήταν η κύρια έδρα της ανώτερης γραμμής της οικογένειας ευγενών Σαπιέχα, γνωστοί ως Σαπιέχα του Ρουζάνι. Το κάστρο είναι υπό συστηματική διαδικασία ανακατασκευής με την διακοσμημένη πύλη του παλατιού και το κτίριο εισόδου έχει ήδη αποκατασταθεί.

## Ιστορία
Το Ρουζάνι ξεκίνησε την ζωή του στα τέλη του 16ου αιώνα, ως ο χώρος του κάστρου του Λεβ Σαπιέχα. Το κάστρο ολοκληρώθηκε το 1602. Η κατοικία του Σαπιέχα καταστράφηκε στην διαμάχη στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας όταν οι δυνάμεις του Μιχάλ Σερβάτσι Βισνιοβιέτσκι επιτέθηκαν στο κάστρο το 1700.

Το παλάτι Ρουζάνι ξαναχτίστηκε ως μεγάλη Νεοκλασική κατοικία την δεκαετία του 1770 από τον Αλεξάντερ Μιχάλ Σαπιέχα, με τις υπηρεσίες του αρχιτέκτονα Γιαν Σάμουελ Μπέκερ της Σαξονίας, που όρισε το παλάτι σε ένα τοπίο Αγγλικού πάρκου. Εκτός από το παλάτι, υπήρχε ένα θέατρο (1784-88) και πολλά άλλα βοηθητικά κτίρια. Ο Μπέκερ σχεδίασε επίσης την τοπική εκκλησία (ξαναχτίστηκε το 1850).
μικρογραφία|Η πύλη του κάστρου ανακατασκευάστηκε πρόσφατα το 2012.
Μέχρι την επίσκεψη του Βασιλιά Στάνισλαβ Β' το 1784, οι εργασίες για το παλάτι είχαν ανασταλεί. Τα οικόπεδα Σαπιέχα εθνικοποιήθηκαν μετά την Εξέγερση του Νοεμβρίου (1831). Τρία χρόνια αργότερα, το συγκρότημα του παλατιού χρησιμοποιήθηκε ως εργοστάσιο
.

Το 1914 το παλάτι κάηκε από φωτιά που προκλήθηκε κατά λάθος από τους εργάτες του εργοστασίου. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και οι επακόλουθες οικονομικές δυσκολίες απέτρεψαν την αποκατάσταση του κτιρίου μέχρι το 1930, ωστόσο το μερικώς ανακαινισμένο παλάτι καταστράφηκε και πάλι μέσα σε δεκαπέντε χρόνια, μια συνέπεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η διακοσμημένη πύλη του παλατιού επιβιώνει μέχρι σήμερα και πρόσφατα αποκαταστάθηκε.

## Δείτε επίσης
* Μοναστήρι Μπιαρόζα
* Κάστρο Χαλσάνι, άλλη εγκαταλελειμμένη κατοικία των Σαπιέχα στη Λευκορωσία
* Κατάλογος κάστρων στη Λευκορωσία

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Photos at Radzima org. 
* Photos at Globus 
* Belarus Guide 
* Unofficial Ruzhany site 

Κατηγορία:Πολιτισμός της Λευκορωσίας
Τέφτα Τάσκο-Κότσο

Η **Τέφτα Τάσκο-Κότσο** (αλβανικά: *Tefta Tashko-Koço*, Φαγιούμ, Χεδιβάτο Αιγύπτου, 1910 - Τίρανα, Αλβανία, 1947) ήταν σημαντική Αλβανίδα τραγουδίστρια που άκμασε στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα.

## Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1910 στο Φαγιούμ της Αιγύπτου και προερχόταν από οικογένεια Αλβανών μεταναστών. Πατέρας της ήταν ο εθνικιστής Αθανάς Τάσκο από το χωριό Φράσερι του σαντζακίου του Αργυροκάστρου, ενώ η μητέρα της ονομαζόταν Ελένη Ζωγράφι.

Το 1921, λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα της, η ίδια και η οικογένειά της εγκατέλειψαν την Αίγυπτο και εγκαταστάθηκαν στην Κορυτσά της Αλβανίας, όπου η Τάσκο ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της. Το 1927 μετέβη στη Γαλλία όπου πραγματοποίησε μουσικές σπουδές στα ωδεία του Μονπελιέ (1927 - 1931) και του Παρισιού (1931 - 1933). Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Παρίσι πραγματοποίησε και τις πρώτες εμφανίσεις της στο κοινό. Το 1935 επέστρεψε στην Αλβανία όπου έκανε σημαντική καριέρα ως υψίφωνος, ενώ ενδιάμεσα πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές στην Ιταλία. 

Η Τάσκο-Κότσο διακρίθηκε για τις ερμηνείες της στο παραδοσιακό, αλλά και στο λυρικό ρεπερτόριο, καθώς και για τις περιοδείες της ακόμη και στα πιο απομονωμένα χωριά της αλβανικής επικράτειας. Επιπλέον, το 1937 και το 1942 πραγματοποίησε ηχογραφήσεις λυρικών τραγουδιών στην Ιταλία, ενώ μεταπολεμικά ασχολήθηκε και με το αντάρτικο τραγούδι.

Πέθανε στα Τίρανα, στα τέλη Δεκεμβρίου (απεβίωσε στις 22 ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή στις 28 ή 29 του μήνα) του 1947. Ήταν παντρεμένη με τον βαρύτονο Κρίστο Κότσο, μαζί με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον μουσικό και συγγραφέα Ένο Κότσο. 

## Υστεροφημία
Η Τέφτα Τάσκο-Κότσο θεωρείται, από κοινού με προσωπικότητες όπως η πιανίστρια Λόλα Γκιόκα, ο τραγουδιστής Κριστάκ Αντονίου, οι διευθυντές ορχήστρας Κοσταντίν Τράκο, Γκάκο Αβράζι κ.ά., ως ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της μουσικής ζωής της Αλβανίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε στις πρώτες δεκαετίες μετά τη σύσταση του κράτους. Για την προσφορά της στην αλβανική τέχνη, τιμήθηκε με το βραβείο της «Καλλιτέχνιδας του Λαού».

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* David Cooper, Kevin Dawe, *[https://books.google.gr/books?id=Di1KQc6-HCwC&pg=PA42&dq=Tefta+Tashko+Ko%C3%A7o&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiXppnDtv3ZAhVLr6QKHTdfAC0Q6AEIUzAG#v=onepage&q=Tefta%20Tashko%20Ko%C3%A7o&f=false The Mediterranean in Music. Critical Perspectives, Common Concerns, Cultural Differences]*, Scarecrow Press, 2005.
* Robert Elsie, ''A Biographical Dictionary of Albanian History'', I.B. Tauris - Centre of Albanian Studies, London 2013.
* Sokol Shupo, ''Art music in the Balkans'', ASMUS, 2004.
* Συλλογικό, ''Portrait of Albania'', "8 Nëntori" Publishing House, Tirana 1982.

Κατηγορία:Αλβανίδες υψίφωνοι
Βασίλειο της Αρμενίας (αρχαιότητα)

Το **Βασίλειο της Αρμενίας**, επίσης το **Βασίλειο της Μεγάλης Αρμενίας**, ή απλά **Μεγάλη Αρμενία** (Αρμενικά: Մեծ Հայք *Μετς Χάικ*· Λατινικά: Armenia Maior), ήταν μοναρχία στην Αρχαία Εγγύς Ανατολή που υπήρχε από το 321 π.Χ. εώς το 428 μ.Χ. Η ιστορία του χωρίζεται σε διαδοχικές βασιλεύσεις από τρεις βασιλικές δυναστείες: των Οροντιδών (321 π.Χ.-200 π.Χ.), των Αρταξιαδών (189 π.Χ.-12 μ.Χ.) και των Αρσακιδών (52-428).

Η ρίζα του βασιλείου βρίσκεται σε μία από τις σατραπείες της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας της Περσίας που ονομάζεται Αρμενία (Σατραπεία της Αρμενίας), που σχηματίστηκε από την επικράτεια του **[[Ουραρτού|Βασιλείου του Αραράτ]]** (860 π.Χ.-590 π.Χ.), αφού κατακτήθηκε από τη Μηδική Αυτοκρατορία το 590 π.Χ. Η σατραπεία έγινε βασίλειο το 321 π.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας των Οροντιδών μετά την κατάκτηση της Περσίας από τον Μέγα Αλέξανδρο, η οποία στη συνέχεια ενσωματώθηκε ως μία από τα ελληνιστικά βασίλεια της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.

Υπό την αυτοκρατορία των Σελευκιδών (312-63 π.Χ.), ο αρμενικός θρόνος διαιρέθηκε στα δύο - στη **Μεγάλη Ἀρμενία** και τη Σωφηνή - οι οποίες και πέρασαν στα μέλη της δυναστείας των Αρταξιδών το 189 π.Χ. Κατά την ανατολική επέκταση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, το Βασίλειο της Αρμενίας, υπό τον Τιγράνη τον Μέγα, έφθασε στο αποκορύφωμά του, από το 83 έως το 69 π.Χ., αφού επανενσωμάτωσε τη Σωφηνή και κατέκτησε τα υπόλοιπα εδάφη της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, αποτελεσματικά τερματίζοντας την ύπαρξή της και ανεβάζοντας την Αρμενία σε μια αυτοκρατορία για μια σύντομη περίοδο, μέχρι που η ίδια κατακτήθηκε από τη Ρώμη το 69 π.Χ. Οι υπόλοιποι βασιλιάδες των Αρταξιαδών κυβερνούσαν ως πελάτες της Ρώμης έως ότου εξέπεσαν το 12 μ.Χ. λόγω της πιθανής υποταγής τους στον βασικό αντίπαλο της Ρώμης στην περιοχή, την Παρθία.

Κατά τη διάρκεια των Ρωμαιοπαρθικών Πολέμων, ιδρύθηκε η δυναστεία των Αρσακιδών της Αρμενίας όταν ο Τιριδάτης Α΄, μέλος της Παρθικής δυναστείας των Αρσακιδών, ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Αρμενίας το 52. Καθ 'όλη τη διάρκεια της ιστορίας της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Αρμενία αγωνίστηκε έντονα μεταξύ της Ρώμης και της Παρθίας, και η αρμενική αριστοκρατία χωρίστηκε ανάμεσα στους προρωμαϊκούς, προ-παρθικούς ή ουδέτερους. Από το 114 έως το 118, η Αρμενία έγινε σύντομα επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό τον Αυτοκράτορα Τραϊανό. Το Βασίλειο της Αρμενίας συχνά χρησίμευε ως πελατειακό κράτος ή υποτελές στα σύνορα των δύο μεγάλων αυτοκρατοριών και των διαδόχων τους, τη Βυζαντινή και την αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Το 301, ο Τιριδάτης Γ ' ανακήρυξε τον Χριστιανισμό ως την κρατική θρησκεία της Αρμενίας, καθιστώντας το Αρμενικό βασίλειο το πρώτο κράτος που ασπάζεται επισήμως τον Χριστιανισμό.

Κατά τη διάρκεια των Βυζαντινών-Σασσανιδών πολέμων, η Αρμενία τελικά χωρίστηκε στη Βυζαντινή Αρμενία το 387 και στην Περσική Αρμενία το 428.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ασίας
Κατηγορία:Μεγάλη Αρμενία
Φίλιππος της Ρωμανίας

Ο **Φίλιππος** (1300 - Ιούνιος 1331) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού είχε τον ψιλό τίτλο του «δεσπότη της Ρωμανίας».

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του πρίγκιπα του Τάραντα Φιλίππου Α΄ και της Θαμάρ Αγγελίνας, κόρης του δεσπότη της Ηπείρου Νικηφόρου Α΄.

Ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος απεβίωσε 19 ετών στη μάχη του Μοντεκατίνι. Το 1319 ο πατέρας του τού απένειμε τον τίτλο του «δεσπότη της Ρωμανίας», που στην πράξη αντιστοιχούσε στην μικρή περιοχή της Αλβανίας (το Δουκάτο του Δυρραχίου) που βρισκόταν ακόμα υπό ανδεγαυική κυριαρχία, αλλά περιλάμβανε και τις διεκδικήσεις των Ανδεγαυών επί του Δεσποτάτου της Ηπείρου στο νότο.

Ο πατέρας του είχε παραχωρήσει την επικυριαρχία επί του Αχαΐας στον Λουδοβίκο της Βουργουνδίας. Το 1321 ο Φίλιππος μνηστεύθηκε με τη Βεατρίκη, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν. Η προίκα θα περιελάμβανε 40.000 λίβρες τορνέζια. Ο Λουδοβίκος Α΄ θα πλήρωνε το ποσό αυτό στον  Εύδη Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας, κληρονόμο του μικρότερου αδελφού αυτού Λουδοβίκου (συζύγου της Ματθίλδης πριγκίπισσας της Αχαΐας), αντί των δικαιωμάτων του επί της Αχαΐας. Έτσι η επικυριαρχία, θα επέστρεφε μέσω της προίκας στον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού. Ο αρραβώνας όμως λύθηκε, ώστε ο Φίλιππος να νυμφευτεί τη Βιολάντε, κόρη του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας.

Ο πατέρας του Φίλιππος Α΄ τον έστειλε το 1329 με έναν στόλο για την κατάκτηση του δεσποτάτου της Ηπείρου. Ο νεαρός Φίλιππος έφθασε ως τη Ναύπακτο, αλλά εκεί απεβίωσε. Τρία έτη μετά τον ακολούθησε και ο πατέρας του. Η χήρα του Βιολάντε απεβίωσε το 1353.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1329 τη Βιολάντε/Γιολάντα του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρη του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας· δεν απέκτησαν τέκνα.

## Πρόγονοι


## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Δυρραχίου
Πιότρ Μασέροφ

Ο **Πιότρ Μιρόνοβιτς Μασέροφ** (ρωσικά: *Пётр Миро́нович Маше́ров*, 26 Φεβρουαρίου [Παλιό ημερολόγιο: 13 Φεβρουαρίου] 1918 - 4 Οκτωβρίου 1980) ήταν ο πρώτος Γενικός Γραμματέας της λευκορωσικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, καθώς και κομμουνιστής ηγέτης της Σοβιετικής Λευκορωσίας. Το 1978, ο Μασέροφ τιμήθηκε με το μετάλλιο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας, για τη συνεισφορά του στην πολιτική της Λευκορωσίας. Πέραν τούτου, βραβεύτηκε σε αρκετές περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα, που τιμήθηκε εφτά φορές από το Τάγμα του Λένιν, καθώς επίσης και μία φορά από το Τάγμα του Γκεόργκι Δημητρώφ.

## Βιογραφία
Ο Μασέροφ γεννήθηκε ως Πιότρ Μιρόνοβιτς Μασέρο (σύμφωνα με την οικογενειακή του παράδοση, το αρχικό επώνυμο Μασερό () προερχόταν από έναν Γάλλο πρόγονο της οικογένειας, ο οποίος είχε πολεμήσει στους Ναπολεόντειους Πολέμους), σε ένα χωρίο της Περιφέρειας Βιτσέμπσκ, κατά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Πριν την έναρξη του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ο Μασέροφ, εργαζόταν ως δάσκαλος φυσικής και μαθηματικών. Κατά την περίοδο του πολέμου, ηγήθηκε ενός γκρουπ σοβιετικών ανταρτών, στη Λευκορωσία. Το 1944, έλαβε και το μετάλλιο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1965, αφού κατείχε κάποιες σημαντικές θέσεις στη διοίκηση του Μινσκ, έγινε ο πρώτος γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Λευκορωσίας. Και υπήρξε de facto πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας.

Πέθανε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα το 1980. Πολλοί προσφιλείς των συνωμοσιών, λέγουν ότι ο θάνατος του παρά μόνο τυχαίος δεν ήταν και ότι για αυτόν ευθύνονται σοβιετικοί πράκτορες της KGB, ήτοι ότι έπεσε θύμα δολοφονίας. Τη ζωή την έχασε όταν το αυτοκίνητό του, το οποίο συνοδευόταν κι από την αστυνομία, εκτροχιάστηκε σε μία σύγκρουση που είχε με φορτηγό. Κηδεύτηκε στο Μινσκ, με κρατικές δαπάνες, και προς τιμήν του, έναν χρόνο αργότερα, η σημερινή Λεωφόρος της Νίκης, είχε μετονομαστεί ως Λεωφόρος Μασέροφ. Την κηδεία του, μεταξύ άλλων, την είχε παρακολουθήσει και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Λιθουανίας, Πέτρας Γκρισκεβίτσιους. Το 1998, τιμήθηκε ξανά και κυκλοφόρησε γραμματόσημο, το οποίο έφερε προσωπογραφία του.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* warheroes.ru

Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης
Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί
Γαία (διαστημική αποστολή)

Η **Γαία** (Gaia) είναι διαστημική αποστολή αστρομετρίας του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) που εκτοξεύτηκε επιτυχώς στις 19 Δεκεμβρίου 2013, αρχικά για μια πενταετή αποστολή, ενώ έχει ήδη παραταθεί μέχρι το τέλος του 2020. 

Έχει ως πρωταρχικό επιστημονικό προιόν έναν κατάλογο με τη θέση, την κίνηση, τη φωτεινότητα και το χρώμα περισσότερων του ενός δισεκατομμυρίου ουρανίων σωμάτων (αστέρια, αστεροειδείς, γαλαξίες, κλπ) μέχρι το φαινόμενο μέγεθος 20. Το έργο επιλέχθηκε το 2000 ως ακρογωνιαίος λίθος του επιστημονικού προγράμματος Horizon 2000+. Τα δεδομένα που συλλέγονται θα βελτιώσουν τις γνώσεις μας για τη δομή, την δημιουργία και την εξέλιξη του Γαλαξία μας, και θα συνεισφέρουν σημαντικά στους κλάδους των εξωηλιακών πλανητών, του ηλιακού συστήματος, των εξωτερικών γαλαξιών και της θεμελιώδους φυσικής.

Ο δορυφόρος πήρε όνομά του από τη θεότητα της ελληνική μυθολογίας που προϋπήρχε στη δημιουργία του κόσμου και συμβολίζει την υλική του πλευρά. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η διαστημική αστρομετρική αποστολή Gaia
* Η πύλη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος

Κατηγορία:Διαστημικά τηλεσκόπια
Κατηγορία:Αστρομετρία
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2013
Λούσιο Λάρα

Ο **Λούσιο Λάρα** (*Lúcio Lara*, 1929 – 2016) υπήρξε γενικός γραμματέας του κόμματος MPLA στη διάρκεια του Πολέμου για την Ανεξαρτησία της Ανγκόλας και του Ανγκολέζικου Εμφυλίου Πολέμου. Ήταν ιδρυτικό μέλος του MPLA και οδήγησε τα πρώτα μέλη του MPLA στη Λουάντα στις 8 Νοεμβρίου 1974.

Γεννήθηκε στην πόλη Χουάμπο στις 9 Απριλίου 1929. Δίδαξε Μαθηματικά και Φυσική και στη συνέχεια εξελέγη γραμματέας Οργανωτικού στο πρώτο εθνικό συνέδριο του MPLA τον Δεκέμβριο του 1962.

Όταν πέθανε ο πρόεδρος Αγκοστίνιο Νέτο, ο Λάρα ήταν το πρόσωπο με την υψηλότερη θέση στο Πολιτικό Γραφείο του κόμματος και αντιπρόεδρος του MPLA. Ως τέτοιος ανέλαβε προσωρινά καθήκοντα προέδρου του κόμματος και κατ' επέκταση, μεταβατικός πρόεδρος της χώρας.

Συγκάλεσε έκτακτο συνέδριο του MPLA στις 11 Σεπτεμβρίου 1979 και εργάστηκε σκληρά για την εκλογή του Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος στην προεδρία, που έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Ο ίδιος απέρριψε όλες τις προτάσεις να γινόταν εκείνος πρόεδρος της χώρας.

Απεβίωσε στις 27 Φεβρουαρίου 2016.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://pt.scribd.com/doc/48889587/A-vida-de-Lucio-Lara

Κατηγορία:Πρόεδροι της Ανγκόλας
Διαφθορά στην Αυστρία

Η Αυστρία διαθέτει ένα καλά αναπτυγμένο θεσμικό και νομικό σύστημα και οι περισσότερες υποθέσεις διαφθοράς διερευνούνται από μια κοινοβουλευτική επιτροπή και προωθούνται προς επίλυση στη δικαστική εξουσία. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές σημαντικές υποθέσεις διαφθοράς που έλαβαν χώρα την περασμένη δεκαετία, στις οποίες συμμετείχαν τοπικοί και περιφερειακοί υπάλληλοι, υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι, η κεντρική κυβέρνηση και, σε μία περίπτωση, ο πρώην καγκελάριος.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι πρακτικές διεφθοράς σχετίζονταν με συγκρούσεις συμφερόντων, κατάχρηση εξουσίας, νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και αθέμιτη εμπορία. Τα σκάνδαλα διαφθοράς έχουν θέσει σε αμφισβήτηση τα ηθικά πρότυπα της πολιτικής ελίτ. Αυτή η αμφιβολία αντανακλάται σε ευρήματα του Ευρωβαρόμετρου 2012, όπου τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων απάντησαν ότι οι Αυστριακοί πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, καθώς και το πιο διεφθαρμένο θεσμικό όργανο στη χώρα.

Ο δείκτης αντίληψης διαφθοράς του 2017 της Διεθνής Διαφάνειας κατατάσσει την Αυστρία στην 16η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες.

## Έκταση
Σύμφωνα με διάφορες πηγές, η διαφθορά δεν θεωρείται πρόβλημα για την επιχειρηματική δραστηριότητα στην Αυστρία. Σύμφωνα με Έκθεση για το Επενδυτικό Κλίμα το 2013, από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, η διαφθορά δεν θεωρείται σοβαρό πρόβλημα που εμποδίζει την επιχειρηματικότητα στη χώρα. Στην έκθεση για την παγκόσμια ανταγωνιστικότητα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την περίοδο 2013-2014 σημειώνεται ότι είναι ασυνήθιστο οι επιχειρήσεις να πραγματοποιούν παράτυπες πληρωμές ή δωροδοκίες που να συνδέονται με τις εισαγωγές και τις εξαγωγές, τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, τις ετήσιες πληρωμές φόρων και την ανάθεση δημόσιων συμβάσεων και αδειών. Επιπλέον, η διαφθορά κατατάσσεται ως ο δωδέκατος πιο προβληματικός παράγοντας για το επιχειρείν στην Αυστρία.

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Έκθεση Ανταγωνιστικότητας του 2013-2014, η ευνοϊκή μεταχείριση μεταξύ των κυβερνητικών αξιωματούχων έναντι κάποιων εταιρειών και ατόμων αποτελεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα για τη χώρα. Επίσης, σύμφωνα με την έρευνα πάνω στον Εντοπισμό και τη Μείωση της Διαφθοράς στις Δημόσιες Συμβάσεις στην ΕΕ, το 2013, οι υπάλληλοι που συμμετείχαν στις δημόσιες συμβάσεις στερούνταν αποτελεσματικού ελέγχου διαφθοράς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Austria Corruption Profile από το Business Anti-Corruption Portal

Κατηγορία:Διαφθορά στην Ευρώπη
Συνταγματικό Δικαστήριο της Ουγγαρίας

Το **Συνταγματικό Δικαστήριο της [[Ουγγαρία]]ς** (ουγγρικά: *Magyarország Alkotmánybírósága*) είναι ένα ειδικό δικαστήριο, το οποίο κάνει δικαστικό έλεγχο των πράξεων του Κοινοβουλίου της Ουγγαρίας. Η επίσημη έδρα του Συνταγματικού Δικαστηρίου είναι στη Βουδαπέστη. Μέχρι το 2012 η έδρα ήταν στο Έστεργκομ.

Από την 1η Σεπτεμβρίου 2011 το Συνταγματικό Δικαστήριο απαρτίζεται από 15 δικαστές (προηγουμένως το Δικαστήριο αποτελούνταν από 11 δικαστές). Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου εκλέγεται από τα μέλη του σε μυστική ψηφοφορία. Ένας ή δύο Αντιπρόεδροι, που διορίζονται από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου, αντικαθιστούν τον Πρόεδρο σε περίπτωση απουσίας του για οποιονδήποτε λόγο. Το Συνταγματικό Δικαστήριο εξετάζει τη συνταγματικότητα των νόμων και δεν δίνει το δικαίωμα προσφυγής έναντι των αποφάσεών του. Χρησιμεύει ως κύριο όργανο για την προστασία του Συντάγματος, μέσω της επανεξέτασης της συνταγματικότητας της νομοθεσίας, και για την προστασία της συνταγματικής τάξης και των θεμελιωδών δικαιωμάτων που εγγυάται το Σύνταγμα. Το Συνταγματικό Δικαστήριο εκτελεί τα καθήκοντά του ανεξάρτητα. Διαθέτει το δικό του προϋπολογισμό, ενώ οι δικαστές του που εκλέγονται από το Κοινοβούλιο δεν αποτελούν μέρος του συνήθους δικαστικού συστήματος.

## Ίδρυση
Στις 19 Οκτωβρίου 1989 το Ουγγρικό Κοινοβούλιο ενέκρινε ένα ψήφισμα σχετικά με τη θέσπιση του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Η οργάνωση και η εξουσία του είχαν καθοριστεί νωρίτερα στο πλαίσιο τριμερών πολιτικών διαπραγματεύσεων πάνω στον δημοκρατικό μετασχηματισμό του πολιτικού συστήματος. Οι βασικές διατάξεις περί Συνταγματικού Δικαστηρίου καθορίστηκαν τον Οκτώβριο του 1989 από το Κοινοβούλιο, μέσω της τροποποίησης του Συντάγματος (άρθρο 32/A). Το δικαστήριο συστάθηκε για να προωθήσει την εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου, καθώς και για την προστασία της συνταγματικής τάξης και των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Ο νόμος XXXII του 1989 για τη δημιουργία του ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο στις 19 Οκτωβρίου 1989 και το Συνταγματικό Δικαστήριο άρχισε τις εργασίες του την 1η Ιανουαρίου 1990.

## Πρόεδροι
* Λάσζλο Σόλιομ (1 Ιουλίου 1990 – 24 Νοεμβρίου 1998)
* Γιάνος Νίμεθ (24 Νοεμβρίου 1998 – 31 Ιουλίου 2003)
* Αντράς Χολό  (1 Αυγούστου 2003 – 12 Νοεμβρίου 2005)
* Μιχάλι Μπιχάρι  (12 Νοεμβρίου 2005 – 2 Ιουλίου 2008)
* Πίτερ Πατσολάι  (3 Ιουλίου 2008 – 24 Φεβρουαρίου 2015)
* Μπάρναμπας Λενκόβικς  (25 Φεβρουαρίου 2015 – 21 Απριλίου 2016)
* Ταμάς Σούλιοκ  (21 Απριλίου 2016 – )

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ουγγαρίας
Ανδρέας της Καλαβρίας

Ο **Ανδρέας** (30 Οκτωβρίου 1327 – 18 Σεπτεμβρίου 1345) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν δούκας της Καλαβρίας (1343-1345).

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ των Πιάστ, κόρης του Βλάντισλαφ Β΄ του *βραχέως*, βασιλιά της Πολωνίας.

Το 1334 μνηστεύθηκε την Ιωάννα Α΄ της Νάπολης, του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού. Ήταν 2α εξαδέλφια, δηλ. οι πάπποι τους ήταν αδέλφια. Μάλιστα ο πάππος του Ανδρέα, ο Κάρολος-Μαρτέλος ήταν ο πρωτότοκος, ενώ ο πάππος της Ιωάννας Α΄, ο Ροβέρτος της Νάπολης ήταν ο δευτερότοκος. Από τα δύο αδέλφια θα έπρεπε να διαδεχθεί τον πατέρα τους το 1309 ο πρώτος, αλλά είχε αποβιώσει πριν 14 έτη, έτσι θα έπρεπε να γίνει ο γιος του Κάρολος Α΄. Επειδή υπήρχαν φόβοι για εισβολή από τη Σικελία, προτιμήθηκε ο Ροβέρτος και σαν αντιστάθμισμα, δόθηκε στον Κάρολο Α΄ η Ουγγαρία, κληρονομιά της μητέρας τους Μαρίας των Άρπαντ.

Το 1343 απεβίωσε ο Ροβέρτος. Ο μόνος (νόμιμος) γιος του Κάρολος είχε αποβιώσει από το 1328, έτσι με τη διαθήκη του όρισε διάδοχο την εγγονή του Ιωάννα Α΄, κόρη του Καρόλου.

## Αγώνας για το θρόνο
Με τη συγκατάθεση του πάπα Κλήμη ΣΤ¨ η Ιωάννα Α΄ στέφθηκε μόνη βασίλισσα της Νάπολης το 1344. Τότε ο Ανδρέας φοβήθηκε για τη ζωή του, αλλά η μητέρα του τον ενθάρρυνε και διέδωσε ότι ο πάπας επέτρεψε τη στέψη του. Το 1344 η Ιωάννα ασθένησε και ο Ανδρέας ελευθέρωσε δύο αδελφούς, που είχαν καταδικαστεί για εγκλήματα, πράγμα που δυσαρέστησε τους ευγενείς.

Μερικοί ευγενείς συνωμότησαν να αποτρέψουν τη στέψη του. Κατά τη διάρκεια κυνηγετικού ταξιδιού στην Αβέρσα οι συνωμότες τον έπιασαν όταν βγήκε τη νύχτα από το δωμάτιό του. Ένας υπηρέτης έκλεισε πίσω του την πόρτα· η Ιωάννα κοιμόταν μέσα. Έγινε πάλη, ο Ανδρέας ζήτησε βοήθεια, αλλά τον στραγγάλισαν με ένα κορδόνι και τον πέταξαν από το παράθυρο. Η καμαριέρα του από την Ουγγαρία πήγε το σώμα του σε ναό και είπε έπειτα στους Ούγγρους τι έγινε.

Υποψίες έπεσαν στην Ιωάννα και έγιναν δύο δίκες, αλλά αθωώθηκε. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ανδρέα, ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας εισέβαλε δύο φορές στο βασίλειο της Νάπολης, αλλά συνάντησε αντίδραση. Η Ιωάννα έκανε τρεις ακόμη γάμους. Το 1386 ο 2ος εξάδελφός τους Κάρολος Γ΄ (κλάδος Δυρραχίου) κατέλαβε τη Νάπολη με Ουγγρική βοήθεια, εκτέλεσε την Ιωάννα Α΄ και τη διαδέχθηκε.

## Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1333 τη 2η εξαδέλφη του Ιωάννα Α΄ της Νάπολης του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας. Ο γιος τους 
* Κάρολος Μαρτέλος 1345-1348 απεβίωσε τριών ετών.

## Πρόγονοι


## Πηγές
* Magyar nagylexikon II. (And–Bag). Főszerk. Élesztős László, Rostás Sándor. Budapest: Akadémiai. 1994. 19–20. o.
* Goldstone, Nancy (2010). Joanna: The Notorious Queen of Naples, Jerusalem and Sicily. New York: Walker & Company. ISBN 9780802777706.

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Ουγγαρίας
Σάρα Κέιν

Η **Σάρα Κέιν** (*Sarah Kane*, 3 Φεβρουαρίου 1971 - 20 Φεβρουαρίου 1999) ήταν Αγγλίδα θεατρική συγγραφέας. Τα έργα της έχουν ως αντικείμενο τη λυτρωτική αγάπη, τη σεξουαλική επιθυμία, τον πόνο, τα βασανιστήρια - σωματικά και ψυχολογικά - και τον θάνατο. Χαρακτηρίζονται από ποιητική ένταση, απλή γλώσσα, την εξερεύνηση της θεατρικής μορφής και, στα πρώιμα έργα της, από τη χρήση ακραίων και βίαιων ενεργειών στη σκηνή. Η ίδια η Κέιν, καθώς και οι μελετητές της δουλειάς της, όπως ο Γκράχαμ Σόντερς, εντοπίζουν μέρος της έμπνευσής της στο εξπρεσιονιστικό θέατρο και στην αγγλική αναγεννησιακή τραγωδία. Ο κριτικός Άλεξ Σιρζ αντιλήφθηκε το έργο της ως μέρος αυτού που η ίδια είχε ονομάσει θέατρο In-Yer-Face, μια μορφή δράματος που έσπασε τις συμβάσεις του νατουραλιστικού θεάτρου. Η δημοσιευμένη δουλειά της Κέιν περιλαμβάνει πέντε θεατρικά έργα, μία ταινία μικρού μήκους (*[[Skin (ταινία)|Skin]]*) και δύο άρθρα στην εφημερίδα "The Guardian".

Αυτοκτόνησε στις 20 Φεβρουαρίου 1999 στο νοσοκομείο King's College, σε ηλικία 28 ετών.
## Βιβλία στα ελληνικά
* (2001)	*Καθαροί, πια*, Η Νέα Σκηνή
* (2001)	*4.48 ψύχωση*, Κοάν ISBN 978-960-7895-19-6
* (2002)	*Έλεος και Φαίδρας έρως*, University Studio Press ISBN 978-960-12-1045-2
* (2003)	*Λαχταρώ*, Η Νέα Σκηνή
* (2010)	*Crave*, Κοάν ISBN 978-960-7895-93-6
* (2017)	*Η αγάπη της Φαίδρας*, Bibliotheque ISBN 978-618-5257-16-3
* (2021)	*4.48 Ψύχωση*, 24 Γράμματα ISBN 978-618-201-180-5
* (2022) *Blasted*, Κάπα Εκδοτική ISBN 978-960-628-170-9
* (2024) *Άπασα - Όλα τα έργα*, Κάπα Εκδοτική ISBN 978-960-628-323-9

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Μεταμοντέρνα τέχνη
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο
Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Άννα Ψάλλη

Η **Άννα Ψάλλη**, γεννημένη στις 6 Αυγούστου 1972, είναι πρώην διεθνή πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης.

Ξεκίνησε την καλαθοσφαίριση το 1984 από τον Θρίαμβο Αθηνών στα τοπικά πρωταθλήματα της Αθήνας, και την Γ΄τοπική  κατηγορία, και μαζί του έφτασε και αγωνίστηκε στην Α΄Εθνική. Με τον Θρίαμβο ήταν κυπελλούχος Ελλάδος το 1998 και φιναλίστ το 1999.

Με την εθνική κορασίδων έχει μία συμμετοχή και 2 πόντους, με την εθνική νεανίδων έχει δύο συμμετοχές και 12 πόντους, και 7 συμμετοχές με την εθνική γυναικών και 43 πόντους. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Θριάμβου Αθηνών
Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων
Καταρίνα Βιτ

Η **Καταρίνα Βιτ** (*Katarina Witt*, 3 Δεκεμβρίου 1965) είναι Γερμανίδα πρώην αθλήτρια του καλλιτεχνικού πατινάζ.

Η Βιτ κέρδισε δύο χρυσά ολυμπιακά μετάλλια για την Ανατολική Γερμανία, το πρώτο το 1984 στους Ολυμπιακούς του Σαράγεβο και το δεύτερο το 1988 στους Ολυμπιακούς του Κάλγκαρυ. Είναι τέσσερις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια (1984, 1985, 1987, 1988) και δύο φορές νικήτρια αργυρού μεταλλίου (1982, 1986). Η Βιτ κέρδισε σε έξι συνεχόμενα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (1983–1988), απόδοση που έχει πετύχει, από τις γυναίκες αθλήτριες του καλλιτεχνικού πατινάζ, μόνο η Σόνια Χένιε. 

Η δουλειά της στα media από τότε που σταμάτησε τον αθλητισμό περιλαμβάνει μία cameo εμφάνιστη στην ταινία *[[Τζέρι Μαγκουάιρ]]*, έναν μικρό ρόλο στο *[[Ronin (ταινία)|Ronin]]*, και το 2012 ήταν κριτής στο βρετανικό τηλεοπτικό σόου *[[Dancing on Ice]]*.

Από το 1983 ως το 1988, η Βιτ κέρδισε δέκα χρυσά μετάλλια σε έντεκα μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις: δύο ολυμπιακά, τέσσερα σε πέντε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και πέντε σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Αυτό το ρεκόρ την καθιστά μία από τις πιο επιτυχημένες αθλήτριες καλλιτεχνικού πατινάζ όλων των εποχών. 
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Προσωπική ιστοσελίδα
*Ίδρυμα Καταρίνα Βιτ

Κατηγορία:Αθλητές από την Ανατολική Γερμανία
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Αθλητές της καλλιτεχνικής παγοδρομίας
Ντρεστ Ι΄ των Πίκτων

Ο **Ντρεστ Ι΄ των Πικτών** (Σκωτ. Γαελικά : *Drust*, Λατ.: *Durst*, πέθανε το 848), μονάρχης των Πίκτων (845 - 848) γιος του Ούουραντ ήταν αντίπαλος στον θρόνο των Πίκτων με τον Κένεθ Α΄ της Σκωτίας γενάρχη του Οίκου των Αλπινιδών. Ο Ντρεστ δολοφονήθηκε στην Σκον, το γεγονός που έμεινε γνωστό σαν *προδοσία των Μακ Αλπίν*, ήταν ο τελευταίος μονάρχης των Πίκτων. 

Στην αρχαία ταφική αυλή του Αγίου Βιγκάν στο Άνγκους υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από ενδιαφέροντα παλιά Κέλτικα μνημεία, αξιοσημείωτος είναι ένας λίθος που βρέθηκε μέσα στα όρια της σημερινής Σκωτίας έξω από τα σύνορα του Ίονα με μια παλιά Κέλτικη επιγραφή χαραγμένη . Η επιγραφή όπως μεταφράστηκε από τον Τζέιμς Γιούνγκ Σίμπσον γράφει : *"o λίθος του Ντροστ γιου του Ουρέ από την φυλή των Φέργους"*, πιθανότατα αναφέρεται στον Ντρεστ, γιο του Ούουραντ και τελευταίο βασιλιά των Πίκτων.
 
## Παραπομπές


## Πηγές
*Skene, William F. (1867). Chronicles of the Picts and Scots.
*Mitchell, Dugald (1900). History of the Highlands and Gaelic Scotland. 

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Μπρίντει Ζ΄ των Πίκτων

Ο **Μπρίντει Ζ΄ των Πικτών** (Σκωτ. Γαελικά : *Brude*, πέθανε το 845) βασιλιάς των Πίκτων (843 - 845) ήταν ένας από τους διεκδικητές του θρόνου των Πίκτων με τον Κένεθ Α΄ της Σκωτίας. Ο Μπρίντει σύμφωνα με τα *Χρονικά των Πίκτων* ήταν γιος του Ουθουάλ ή του Γαλάτη Φοτέλ.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Skene, William F. (1867). Chronicles of the Picts and Scots.

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Πύργος του Ρολογιού (Σιγκισοάρα)

Ο **Πύργος του Ρολογιού** (ρουμανικά: *Turnul cu Ceas*, γερμανικά: *Stundturm*) είναι ιστορικό και αρχιτεκτονικό μνημείο της πόλεως της Σιγκισοάρα στη Ρουμανία, ο σημαντικότερος εκ των αμυντικών οχυρωματικών πύργων οι οποίοι ανεγέρθηκαν στην παλαιά πόλη της Σιγκισοάρα και οι οποίοι έχουν διατηρηθεί έως σήμερα (επί συνόλου δεκατεσσάρων).

Το μνημείο είναι ύψους 64 μέτρων, ενώ ευρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της παλαιάς πόλεως και είναι ορατός από οποιοδήποτε σημείο της. Η συγκεκριμένη κτιριακή κατασκευή ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα για την προστασία της κύριας πύλης εισόδου της πόλεως. Προς τα τέλη του δεύτερου μισού του 17ου αιώνα προστέθηκε στέγη μπαρόκ ρυθμού, αντίστοιχη εκείνης του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βίτου της Πράγας. Με την πάροδο του χρόνου, ο Πύργος του Ρολογιού κατέστη ως το πλέον χαρακτηριστικό κτίριο της πόλεως.

Έως το 1556, η αίθουσα του πρώτου ορόφου του πύργου χρησίμευε ως τόπο συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου της πόλεως.

Ανεγερθείς σε ορθογώνιο σχήμα, διαθέτει συνολικά πέντε ορόφους, οι οποίοι, μαζί με τον εξώστη και τη στέγη, είναι συνολικού ύψους της τάξεως των 64 μέτρων. Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο πύργος κοσμήθηκε με ένα ωρολόγιο, το οποίο φιλοτέχνησε το 1648 ο Γιόχαν Κίρσελ. Το ωρολόγιο αποτελείται από αγάλματα από ξύλο φλαμουριάς, τα οποία είναι ύψους 0,80 μέτρων το καθένα εξ'αυτών. Αναπαριστούν τους παγανιστικούς θεούς οι οποίοι αντιπροσωπεύουν καθεμία εκ των ημερών της εβδομάδας: Ντιάνα (Δευτέρα), Μαρς (Τρίτη), Μερκούριους (Τετάρτη), Γιούπιτερ (Πέμπτη), Βένους (Παρασκευή), Σατούρνους (Σάββατο) και Ήλιος (Κυριακή, στα γερμανικά: *Sonntag*).

Ο σημερινός μηχανισμός του ωρολογίου είναι καινούργιος και δημιουργήθηκε κατόπιν ειδικής παραγγελίας προς την, εδρεύουσα στην Ελβετία, εταιρεία *Fuchs*, ενώ η τοποθέτησή του εντός του Πύργου του Ωρολογίου έλαβε χώρα την 1 Απριλίου 1906. Στο εξωτερικό του, το ωρολόγιο διαθέτει δύο καντράν με διάμετρο 2,40 μέτρα το καθένα, επάνω σε καθεμία εκ των προσόψεων του πύργου.

## Απεικόνιση επάνω στο νόμισμα του Ευρώ
Ο Πύργος του Ρολογιού απεικονίστηκε το 2008 επάνω σε ένα δοκιμαστικό πρότυπο του ρουμανικού νομίσματος ευρώ των 2 ευρώ, χωρίς ωστόσο να έχει, ακόμη, τεθεί σε κυκλοφορία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικός Σύνδεσμος
* 

Κατηγορία:Σιγκισοάρα
Κατηγορία:Πύργοι στη Ρουμανία
Λαρύσα Χιένιγιους

Η **Λαρύσα Χιένιγιους** (λευκορωσικά: *Ларыса Геніюш*, 9 Αυγούστου 1910 - 7 Απριλίου 1983) ήταν Λευκορωσίδα ποιητής, συγγραφέας και ενεργό μέλος του εθνικού κινήματος. Η Λαρύσα γεννήθηκε στην περιοχή του Γκρόντνο ως **Λαρύσα Μικλάσεβιτς**, σε εύπορη οικογένεια, η οποία απέκτησε πολλά παιδιά. Κατόπιν πήγε σε πολωνικό σχολείο, ενώ το 1928 αποφοίτησε από το γυμνάσιο. Εκείνη την περίοδο είχε αρχίσει τη «γνωριμία» της με την παγκόσμια λογοτεχνία, όπως την πολωνική, τη σκανδιναβική και την αγγλική, ενώ παράλληλα ξεκίνησε να γράφει ποίηση. Παντρεύτηκε με έναν φοιτητή της ιατρικής, τον Γιάνκα Χένιγιους, στην Πράγα, με τον οποίον απέκτησε έναν γιο, τον Γιούρκα. Την περίοδο αυτή μετακόμισε και στην τσεχική πρωτεύουσα. 

Μία από τις γειτόνισσες της ήταν η αδελφή της Λέσια Ουκράινκα, η οποία υπήρξε μεγάλη επιρροή για αυτήν. Το 1939, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά ποιήματά της, στη βερολινέζικη εφημερίδα "Раніца", η οποία απευθυνόταν σε Λευκορώσους μετανάστες. Το 1942, κυκλοφόρησε και η πρώτη της ποιητική συλλογή, υπό τον τίτλο "Ад родных ніў", η οποία είχε ως θέμα τη γενέτειρά της και το μέλος αυτής. Το 1939, όταν ο Κόκκινος Στρατός, κατέβαλε μέρη της Λευκορωσίας, ο πατέρας της σκοτώθηκε, με τα αδέλφια της να μεταναστεύουν στο Καζακστάν. Εκείνη την περίοδο, ο Μπασίλ Ζακάρκα, τότε πρόεδρος της Λευκορωσίας, ανάθεσε τον ρόλο του Γραμματέα της Κυβέρνησης, στη Λαρύσα, η οποία είχε ως δουλειά να διατηρεί και να οργανώνει τα αρχεία του λευκορωσικού κράτους, μεταξύ άλλων αρμοδιοτήτων. Κατόπιν βασανίστηκε από σοβιετικούς, ώστε να αποσπάσουν μερικά από τα πιο σημαντικά αρχεία που είχε κρυμμένα.

Στις 7 Φεβρουαρίου του 1949, House chores apk καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης της έδειξε ψυχική δύναμη και συνέχισε να γράφει ποίηση, με τους υπόλοιπους κρατούμενους να τη θαυμάζουν αληθινά. Το 1956, ωστόσο, αποφυλακίστηκε. Μετά την απελευθέρωσή της, εγκαταστάθηκε στο Ζέλβα, όπου δεν σταμάτησε ποτέ να κατασκοπείται από τις αρχές. Τόσο αυτή όσο και ο άνδρας της δεν δέχτηκαν ποτέ τη σοβιετική υπηκοότητα. Το 1979, απεβίωσε και ο Γιάνκα, με το κράτος να της χορηγεί μία μικρή σύνταξη. Οι αρχές επίσης δεν την άφηναν να φύγει και να επισκεφτεί τον γιο της στην Πολωνία. Για πολλά χρόνια επίσης, η ποίησή της ήταν απαγορευμένη. Το 1983, η Λαρύσα πεθαίνει και πολύς κόσμος παρευρίσκεται στην κηδεία της.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Біяграфія на Slounik.org
* Творы на «Беларускай Палічцы»
* Вершы Ларысы Геніюш 
* Перапіска Ларысы Геніюш зь Міколам Прашковічам
* біяграфічны фільм Віталя Дудзіна «Птицы без гнёзд»
* Вершы Ларысы Геніюш на сайце "Родныя вобразы"
* "Вершы: Рукапісны зборнік з 1945-1947" (PDF, Foreword in English by Prof. Arnold McMillin)

Κατηγορία:Λευκορώσοι
Κίνιοντ Β΄ των Πίκτων

Ο **Κίνιοντ Β΄ των Πικτών** (Σκωτ. Γαελικά : *Cináed*, πέθανε το 843) ήταν βασιλιάς των Πίκτων (843), το όνομα του βρίσκεται σε βασιλικούς καταλόγους στα *Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων*. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με την καταγωγή της οικογένειας του, η μοναδική πληροφορία που μας παρέχουν τα *Χρονικά των Πίκτων* τον καταγράφουν σαν γιο του Ούουραντ και συνεπώς αδελφός του τελευταίου βασιλιά Ντρεστ Ι΄ των Πίκτων.

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Μπρίντει ΣΤ΄ των Πίκτων

Ο **Μπρίντει ΣΤ΄ των Πίκτων** (Σκωτ. Γαελικά:*Bridei*, πέθανε το 843) βασιλιάς των Πίκτων (842 - 843) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ούουραντ. Τα *Χρονικά των Πίκτων* αναφέρουν ότι δυο από τους αδελφούς του Κίνιοντ Β΄ των Πίκτων και Ντρεστ Ι΄ των Πίκτων έγιναν κατόπιν βασιλείς τον Πίκτων για σύντομο χρονικό διάστημα. 

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Ούουραντ

Ο **Ούουραντ** ή **Φεράτ** (πέθανε το 842) βασιλιάς των Πίκτων (839 - 842), ήταν γιος του Μπαργκουά. Καμιά από τις δυο εκδόσεις στα *Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων* δεν δίνει με ακρίβεια το όνομα του. Τα *Ούουραντ* και *Φεράτ* ήταν τα πιο συνηθισμένα ονόματα στους Πίκτες αλλά πιθανό να λεγόταν και *Φαραντάχ*. Ο Τόμας Όουεν Κλάνσι παρουσιάζει την ανάγνωση του ονόματος του στην *λίθο του Ντρόστεν* ως *Φεράτ* αναγνωρίζοντας στην λίθο το όνομα του ίδιου και του Κονσταντίν μακ Φέργκουσα. Μια έκδοση του αυθεντικού μύθου του Αγίου Ανδρέα που γράφτηκε από τον Θάνα γιο του Ντούνταμπραχ στο Μέιγκλ καταγράφει την βασιλεία του *"Φεράθ γιου του Μπεργκέθ"*. Οι γιοι του ήταν οι μετέπειτα βασιλείς Μπρίντει ΣΤ΄ των Πίκτων, Κίνιοντ Β΄ των Πίκτων και Ντρεστ Ι΄ των Πίκτων σαν αρχηγοί στρατιωτικών ομάδων που πολέμησαν εναντίων του Μπρίντει Ζ΄ των Πίκτων και του Κένεθ Α΄ της Σκωτίας.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Τα Χρονικά των Πικτών

Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1973–74

Για την περίοδο 1973-74, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.

Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο '''Αστέρας Αμαλιάδας''' ο οποίος προκρίθηκε στο Πρωτάθλημα πρωταθλητριών Ε.Π.Σ. για την άνοδο στη Β εθνική κατηγορία.

## Πρωτάθλημα

Η περίοδος 1973-74 ήταν η 5η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας.

Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
* Α κατηγορία
* Β κατηγορία
* Γ κατηγορία

### Α κατηγορία
Στην Α κατηγορία μετείχαν 10 ομάδες, εννέα από την Ηλεία και μια από τη Ζάκυνθο.

### Β κατηγορία
Στη Β κατηγορία μετείχαν 6 ομάδες.

### Γ κατηγορία
Στην Γ κατηγορία μετείχαν 4 ομάδες.

## Κύπελλο Ηλείας
### Τελικός

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://web.archive.org/web/20180303230706/http://www.patrisnews.com/patris-sports/

Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1973-1974
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1973-1974
Αλάιζα Πάσκεβιτς

Η **Αλάιζα Πάσκεβιτς** (λευκορωσικά: *Алаіза Пашкевіч*, 15 Ιουλίου 1876 - 5 Νοεμβρίου 1916) ήταν Λευκορωσίδα ποιητής και πολιτικός ακτιβιστής της λευκορωσικής εθνικο-δημοκρατικής αναγέννησης.. Η Πάσκεβιτς γεννήθηκε σε εύπορη οικογένεια, αποφοιτώντας από το ιδιωτικό σχολείο του Βίλνιους, V. Prozaravej. Αφού μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Αλεξάνδρεια Θηλέων και κατόπιν εντάχθηκε στο σχολείο Lieshafta AF. Η Πάσκεβιτς ήταν μία από τους ιδρυτές της Λευκορωσικής Σοσιαλιστικής Συνέλευσης. Το 1904, σταμάτησε να διδάσκει και επέστρεψε στο Βίλνιους. Εκεί οργάνωνε εργατικές ομάδες και προωθούσε τον αντικυβερντικό λόγο, ενώ συμμετείχε και σε πολιτικές συζητήσεις. 

Εξ αιτίας του πολιτικού ακτιβισμού της αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Γκαλίτσια, η οποία ήταν μέρος της Αυστροουγγαρικής Αυτοκρατορίας. Η Πάσκεβιτς, έζησε στη Λβιβ.  Εκεί ξεκίνησε να διδάσκει ως ελεύθερη σπουδάστρια φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της Λβιβ. Το 1906, κυκλοφόρησε τις δύο πρώτες της ποιητικές συλλογές:  *Хрэст на свабоду* και *Скрыпка беларуская*, στη Ζόβκα. Εκείνη την περίοδο ταξίδεψε παράνομα στο Βίλνιους για την έκδοση της εφημερίδας *Nasha Dola*, η οποία στο πρώτη της τεύχος περιείχε και μία ιστορία της Πάσκεβιτς, με τίτλο *Крывавая кіпцюры присяга*. 

Μεταξύ το 1908 και το 1909, έζησε στην Κρακοβία, όπου παρακολούθησε μαθήματα στο Uniwersytet Jagielloński, ανθρωπιστικών επιστημών. Το 1911, παντρεύτηκε τον Στεπόνας Καίρις, ο οποίος ήταν μηχανικός και πολιτικός ακτιβιστής. Την ίδια χρονιά με τον γάμο τους, επέστρεψε στη Λευκορωσία όπου ξεκίνησε να ασχολείται ξανά με την εκπαίδευση. Ενώ εμφανίστηκε με θέατρο Bajnicki σε διάφορες περιοχές της Λιθουανίας. Η Πάσκοβιτς ήταν ο ιδρυτής και η πρώτη εκδότρια του περιοδικού για παιδιά κι εφήβους, *Łučynka*. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Πάσκεβτις εργάστηκε ως Αδελφή Νοσοκόμα του στρατού, στο νοσοκομείο του Βίλνιους. Το 1916, ταξίδεψε στο χωριό των γονιών της. Στην προσπάθειά της να βοηθήσει χωρικούς εκεί από αρρώστιες, κόλλησε η ίδια και πέθανε την ίδια χρονιά, στις 5 Φεβρουαρίου, από τύφο. 

## Δημοφιλή έργα της
* Скрыпка Беларуская
*Вам, суседзі
* Лета
* Мае думкі
* Вера беларуса
* Мужык не зьмяніўся
* На магіле
* На чужой старонцы
* Восень
* Артыст грайкa
* Хрэст на свабоду
* Мора
* Добрыя весці
* Бунтаўнік 
* Пад штандарам
* Перад Новым годам
* Лясы

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Λευκορώσοι
Κατηγορία:Ποιητές
Κατηγορία:Ακτιβιστές
Πέτρος του Έμπολι

μικρογραφία|150εσ|Αυτοπροσωπογραφία στο ''Liber ad honorem Augusti'', 1196.

Ο **Πέτρος του Έμπολι** ή *Πέτρους ντε Έμπουλο* (άκμασε ) ήταν διδακτικός στιχουργός και χρονικογράφος, που έγραφε στα λατινικά.

Ήταν μοναχός από το Έμπολι (Καμπανία, τότε μέρος τού βασιλείου τής Σικελίας-Νάπολης). Ο Πέτρος έγινε αυλικός ποιητής τού Ερρίκου ΣΤ΄ αυτοκράτορα τής Γερμανίας και βασιλιά τής Σικελίας. Οι κολακευτικοί του στίχοι *Liber ad honorem Augusti, sive de rebus Siculis* (*Βιβλίο προς τιμήν τού Αυτοκράτορα, ή Οι Υποθέσεις τής Σικελίας*), πιθανώς γραμμένο στο Παλέρμο, ήταν το πρώτο του έργο. Ήταν αφιερωμένο στον Ερρίκο ΣΤ΄ βασιλιά τής Σικελίας εκ δικαιώματος τής συζύγου του Κωνσταντίας Ωτβίλ, τής Νορμανδής κληρονόμου και μητέρα τού κληρονόμου, που θα ήταν «από κάθε άποψη ευλογημένος» σύμφωνα με τον Πέτρο &#x2014;Φρειδερίκου Β΄, ''stupor mundi''&#x2014; τού οποίου η γέννηση περιγράφεται με όρους αναδιαμορφωμένους από την τέταρτη Εκλογή τού Βιργιλίου, την οποία οι Χριστιανοί ερμηνεύουν ως προφητεία τής έλευσης τού Χριστού. Το βιβλίο τιμά με ενθουσιασμό τη νίκη τού Ερρίκου ΣΤ΄ επί τού αντιπάλου του, τού παράνομου σφετεριστή Τανγκρέδου (αδελφού τής Κωνσταντίας), ο οποίος, αν και γενναίος μαχητής, ήταν τόσο κοντός, που ο Πέτρος τον χλευάζει ως *Τancredulus* («Μικρός Τανγκρέδος»). Το αντίγραφο από το Παλέρμο έχει μικρογραφίες με σκηνές από το παλάτι, πομπές και μάχες σε πίνακες που συναγωνίζονται το ίδιο το κείμενο, και αποτελούν ένα πολύτιμο αρχείο τής ζωής τού 12ου αι., όπως οι σκηνές τής ταπισερί τού Μπαγιέ για τον 11ο αι.

Ο Πέτρος τού Έμπολι έγραψε επίσης ένα διδακτικό ποίημα, *το De balneis Puteolanis* («Τα Λουτρά του Ποτσουόλι»), το οποίο είναι ο πρώτος ευρέως διαδεδομένος οδηγός για τα ιαματικά λουτρά, μία ενίσχυση στις τοπικές οικονομικές αντιπαλότητες που προέκυψαν για την θεραπεία, για τα ιαματικά λουτρά και για τη μεσαιωνική τουριστική βιομηχανία στη νότια Ιταλία κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα. Ένα αντίγραφο περιλαμβάνεται στο ιστορικό σύνολο τής Βιβλιοθήκης Χάντινγκτον (HM 1342).

Ο Πέτρος είναι γνωστό ότι έγραψε τρία ποιήματα, επειδή τα αναφέρει όλα στο τέλος τού έργου *De balneis Puteolanis* με τα παρακάτω ελεγειακά δίστιχα:

Το δεύτερο από τα τρία ποιήματα που αναφέρονται εδώ, το *mira Federici gesta* («αξιοθαύμαστες πράξεις τού Φρειδερίκου») έχει χαθεί.

## Σημειώσεις


## Αναφορές
* «Οδηγός για τα Μεσαιωνικά και Αναγεννησιακά Χειρόγραφα στη Βιβλιοθήκη του Χάντινγκτον» HM 1342 Βλέπε φύλλα 176-187.
* Mario Sirpettino, «Οι θεραπευτικές δυνάμεις των θερμομεταλλικών νερών στα Φλεγραία Πεδία» Archived   Λουτρά που αναφέρονται στον κατάλογο του Πέτρου της Έμπολι.
* Theo Kölzer und Marlis Stähli (Επιμ.): *Petrus de Ebulo: Liber ad honorem Augusti sive de rebus Siculis.* *Codex 120 II der Burgerbibliothek Bern. Eine Bilderchronik der Stauferzeit*, Textrevision und Übersetzung von Gereon Becht-Jördens (Jan Thorbecke Verlag), Sigmaringen 1994  (αναπαραγωγές σε υψηλή ποιότητα ολόκληρου του χειρογράφου)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Peter of Eboli: ''De balneis Puteolanis'', Ιταλικός ψηφιοποιημένος κώδικας, στο Somni

Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Σικελίας
Μίκολα Στάτκεβιτς

Ο **Μίκολα (Μικαλάι) Στάτκεβιτς** (λευκορωσικά: Мікола Віктаравіч Статкевіч, ρωσικά: Николай Викторович Статкевич, γεννηθείς στις 12 Αυγούστου 1956) είναι πολιτικός και προεδρικός υποψήφιος της Λευκορωσίας στις εκλογές του 2010.

## Βιογραφία
Ο Μίκολα Στάτκεβιτς γεννήθηκε στο Σλουτσκ σε μια οικογένεια εκπαιδευτικών. Είναι απόγονος της οικογένειας ευγενών Στάτκεβιτς.

Ο Στάτκεβιτς αποφοίτησε από στρατιωτική σχολή μηχανικής στο Μινσκ και υπηρέτησε στη σοβιετική αντιαεροπορική άμυνα στην περιοχή της Αρκτικής.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Στάτκεβιτς ήταν ένας από τους ηγέτες του Συλλόγου Στρατιωτών της Λευκορωσίας, μιας ένωσης υπέρ της ανεξαρτησίας των σοβιετικών αξιωματικών από τη Λευκορωσία. Το 1991 ο Στάτκεβιτς εγκατέλειψε το Κομμουνιστικό Κόμμα της ΕΣΣΔ ως διαμαρτυρία ενάντια σε μια σκληρή σοβιετική στρατιωτική δράση κατά της δημοκρατικής αντιπολίτευσης υπέρ της ανεξαρτησίας στη Λιθουανική ΣΣΔ.

Το 1993, ο Στάτκεβιτς διαμαρτυρήθηκε ενεργά για τη συμμετοχή της Λευκορωσίας σε μια συλλογική αμυντική συνθήκη με το Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία που βρίσκονταν σε πόλεμο σε μια εποχή, προκειμένου να εμποδίσουν τους Λευκορώσους στρατιώτες να υπηρετούν σε στρατιωτικές συγκρούσεις εκτός της χώρας. Γι'αυτό ο Στάτκεβιτς απολύθηκε από τον στρατό λίγο πριν από την προγραμματισμένη παρουσίαση της διατριβής του ως Καθηγητή Ιατρικής.

Στη συνέχεια έγινε ένας από τους ηγέτες του Λευκορωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (Λαϊκής Συνέλευσης), συμπεριλαμβανομένου του προέδρου του κόμματος από το 1995.

Το 2005, ο Στάτκεβιτς καταδικάστηκε σε τριετή εργασία για τη διοργάνωση μαζικών διαμαρτυριών κατά του δημοψηφίσματος του 2004 στη Λευκορωσία, το οποίο κατήργησε το συνταγματικό όριο στις προεδρικές θητείες και έδωσε τη δυνατότητα στον πρόεδρο Αλεξάντερ Λουκασένκο να συμμετάσχει και πάλι στις προεδρικές εκλογές. Η Διεθνής Αμνηστία κήρυξε τον Μίκολα Στάτκεβιτς ως πολιτικό κρατούμενο. Στη συνέχεια απελευθερώθηκε το 2007 μετά από αμνηστία.

Το 2010, ο Μίκολα Στάτκεβιτς ήταν ένας από τους πολλούς δημοκρατικούς υποψηφίους στις προεδρικές εκλογές. Μετά την καταστολή της διαδήλωσης της αντιπολίτευσης συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στις 26 Μαΐου 2011, καταδικάστηκε σε 6 χρόνια σε μια ποινική αποικία μεσαίας ασφάλειας. Η Διεθνής Αμνηστία ανέφερε τον Ιούλιο του 2012 ότι ο Στάτκεβιτς μεταφέρθηκε σε "κελί τιμωρίας" αφού αρνήθηκε να υπογράψει μια ομολογία. Αργότερα αποφυλακίστηκε, αλλά εξαφανίστηκε στις αρχές του 2017, αφού ανακοίνωσε μια προγραμματισμένη διαδήλωση στο κέντρο του Μινσκ. Απελευθερώθηκε και πάλι από τις αρχές αφού κατέστειλε βίαια τη διαδήλωση. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα του Μίκολα Στάτκεβιτς
* Επίσημη βιογραφία του προεδρικού υποψηφίου
* Επίσημο κανάλι του Μίκολα Στάτκεβιτς στο YouTube
Κατηγορία:Λευκορώσοι πολιτικοί
Αντρέι Πλένκοβιτς

Ο ** Αντρέι Πλένκοβιτς** (*Andrej Plenković*, 8 Απριλίου 1970-) είναι Κροάτης πολιτικός και διπλωμάτης, ο οποίος διατελεί πρωθυπουργός της Κροατίας από τις 19 Οκτωβρίου 2016. Είναι ο πρόεδρος της Κροατικής Δημοκρατικής Ένωσης (HDZ) από το 2016. Προηγουμένως ήταν ένας από τους έντεκα Κροάτες ευρωβουλευτές, και θήτευσε από την ένταξη της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2013 μέχρι την παραίτησή του από ευρωβουλευτής, όταν ανέλαβε το αξίωμα του πρωθυπουργού.

Μετά την αποφοίτησή του από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ το 1993, ο Πλένκοβιτς κατείχε διάφορες διοικητικές θέσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Κροατίας. Μετά την ολοκλήρωση του μεταπτυχιακού του διπλώματος το 2002 (ερευνητικό μάστερ στο Διεθνές Δίκαιο), διετέλεσε αναπληρωτής επικεφαλής της αποστολής της Κροατίας στην ΕΕ. Από το 2005 ως το 2010, ήταν αναπληρωτής πρεσβευτής της Κροατίας στη Γαλλία, πριν εγκαταλείψει τη θέση του για να γίνει υφυπουργός Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Στη συνέχεια, εξελέγη στο Κροατικό Κοινοβούλιο το 2011.

Ο Πλένκοβιτς οδήγησε το κόμμα του, το HDZ, στην πλειοψηφία των εδρών στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2016. Ορίστηκε 12ος πρωθυπουργός της Κροατίας από την Πρόεδρο Κολίντα Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς στις 10 Οκτωβρίου 2016, αφού παρουσίασε 91 υπογραφές υποστήριξης από βουλευτές του Κοινοβουλίου. Το υπουργικό συμβούλιο εγκρίθηκε με την ψήφο του Κροατικού Κοινοβουλίου στις 19 Οκτωβρίου, με πλειοψηφία 91 από τους 151 βουλευτές. Το υπουργικό συμβούλιο αριθμεί 20 υπουργούς, συμπεριλαμβανομένου του νεοσυσταθέντος χαρτοφυλακίου Κρατικής Ιδιοκτησίας.

Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2020, ο Πλένκοβιτς επαναδιορίστηκε πρωθυπουργός. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κροατίας
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές
Κατηγορία:Διπλωμάτες
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία