Ουρράκα της Θαμόρα

Η **Ουρράκα**, ισπαν.: *Urraca de Zamora* (1033/34 – 1101/03) ήταν μία Λεονέζα πριγκίπισσα *(infanta)*, ένα από τα πέντε παιδιά του Φερδινάνδου Α΄ του *Μεγάλου*, που έλαβε την πόλη Θαμόρα ως κληρονομιά της και άσκησε παλατινή εξουσία σε αυτήν. Η ζωή της εξιστορήθηκε στο άσμα ανδραγαθημάτων (*cantar de gesta*) με τον τίτλο Άσμα του Ελ Σιντ και στο έργο *Χρονικό του Σιντ* του Ρόμπερτ Σάουδι. Η μητέρα της Ουρράκα ήταν η Σάντσα του Λεόν.

## Διαδοχική διαφορά
[μικρογραφία| Το [Δισκοπότηρο της Δόνα Ουρράκα, το οποίο σήμερα βρίσκεται στo Μουσείο της Βασιλικής του Αγίου Ισιδώρου στην Λεόν.]]
Πριν από το τέλος του το 1065, ο Φερδινάνδος μοίρασε τις εκτεταμένες κατακτήσεις του στην κεντρική Ισπανία μεταξύ των πέντε παιδιών του, λέγοντάς τους να ζήσουν ειρηνικά μεταξύ τους. Ο μεγαλύτερος γιος του Φερδινάνδου, ο Σάντσο Β΄ *ο δυνατός*, έλαβε την Καστίλη και τον φόρο υποτέλειας της Σαρακούστα. Ο Αλφόνσο ΣΤ΄ ο *γενναίος*, έλαβε το Βασίλειο του Λεόν και τον φόρο υποτέλειας από το ισλαμικό κρατίδιο (*taifa*) του Τολέδο, και ο Γκαρθία Β΄ έλαβε τη Γαλικία. Οι κόρες του, Ελβίρα και Ουρράκα, έλαβαν το Τόρο και τη Θαμόρα αντίστοιχα.

Ο Σάντσο Β΄, ωστόσο, αποφάσισε να κυβερνήσει ολόκληρο το βασίλειο του πατέρα του και έκανε πόλεμο με τα αδέλφια του. Μέχρι το 1072, ο Σάντσο Β΄ είχε ανατρέψει τον μικρότερο αδελφό του Γκαρθία και ανάγκασε τον άλλο αδελφό του Αλφόνσο να καταφύγει στη μαυριτανική υποτελή πόλη του Τολέδο. Το Τόρο, η πόλη της Ελβίρας, της αδελφής του Σάντσο Β΄, έπεσε εύκολα. Αλλά σε μία πολιορκία τής καλύτερα προστατευμένης πόλης τής Θαμόρα της Ουρράκα, ο βασιλιάς Σάντσo Β΄ ακινητοποιήθηκε, και στη συνέχεια δολοφονήθηκε μυστηριωδώς στις 7 Οκτωβρίου 1072. Υπήρχαν ευρέως υποψίες ότι η δολοφονία ήταν αποτέλεσμα μίας συμφωνίας μεταξύ του Αλφόνσο και της Ουρράκας. Το *Χρονικό του Σιντ*, που υποτίθεται ότι γράφτηκε από έναν από τους οπαδούς του Ελ Σιντ, αναφέρει ότι ο δολοφόνος ήταν ένας ευγενής της Θαμόρα, ο οποίος στη συνέχεια βρήκε καταφύγιο στην πόλη. Το *Χρονικό* φροντίζει να μην κατηγορεί άμεσα τον Αλφόνσο ΣΤ΄ ή την Ουρράκα, και επίσης τονίζει ότι η συμμετοχή του Σιντ στην πολιορκία της Θαμόρα ήταν ακούσια και υποτίθεται ότι του επιβλήθηκε από τον βασιλιά Σάντσο Β΄.

## Η βασιλεία του Αλφόνσου ΣΤ΄
Οι ευγενείς της Καστίλης, πολύ καχύποπτοι τόσο για την Ουρράκα όσο και για τον Aλφόνσo, μετά τον θάνατο του Σάντσo, διατήρησαν την πολιορκία της Θαμόρα για ένα διάστημα. Εν την απουσία του Σάντσο όμως, η πολιορκία τους ήταν άσκοπη. Σύμφωνα με το χρονικό, η ενοχή της Θαμόρα αποφασίστηκε από μία δοκιμασία μάχης, η οποία αποδείχθηκε ασύμφορη. Η Ουρράκα απέστειλε κλήσεις προς τους ευγενείς των επικρατειών του Σάντσο και ο Aλφόνσo αναγνωρίστηκε απρόθυμα ως κληρονόμος και των δύο, τόσο της Καστίλης όσο και της Λεόν. Η καχυποψία, ωστόσο, παρέμεινε και, με επικεφαλής τον Σιντ και μία δωδεκάδα «βοηθούς του όρκου», οι ευγενείς ανάγκασαν τον Αλφόνσο ΣΤ΄ να ορκιστεί δημόσια για την αθωότητά του μπροστά στην εκκλησία της Αγίας Αγάθη στο Μπούργος. Από αυτό το περιστατικό χρονολογείται ο μετέπειτα ανταγωνισμός του Αλφόνσου ΣΤ΄ με τον Σιντ.

## Το τέλος
Στα τελευταία της χρόνια, η Ουρράκα σταδιακά εγκατέλειψε τα κυβερνητικά της καθήκοντα, και τελικά αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι στη Λεόν, όπου υποτίθεται ότι απεβίωσε το 1101. Ωστόσο, ανακαλύφθηκε ένα έγγραφο του 1103 που περιλαμβάνει μία δωρεά που έκανε, οπότε η Ουρράκα μπορεί να απεβίωσε λίγους μήνες ή χρόνια αργότερα.

Ενταφιάστηκε στο Παρεκκλήσιο των Βασιλέων στη Βασιλική του Αγίου Ισιδώρου στη Λεόν της Ισπανίας, μαζί με τα αδέλφια της Eλβίρα και Γκαρσία Β΄.

Στην επιτάφια πλάκα της ήταν σκαλισμένο το ακόλουθο επίγραμμα στα λατινικά:

Δηλ. Ενθάδε κείται η δόνια Ουρράκα βασίλισσα της Θαμόρα, κόρη του βασιλιά Φερδινάνδου του Μεγάλου. Αυτή ενίσχυσε την εδώ εκκλησία και την εμπλούτισε με πολλές υπηρεσίες. Και επειδή αγάπησε την ευτυχία του Ιησού επάνω από όλα, στην υπηρεσία του υπόκειται. Απεβίωσε το έτος 1387... Η ευγενής Ουρράκα κείται σε αυτόν τον τάφο και η εσπερία κρατεί αυτόν το μνήμα. Αυτή η βασίλισσα είναι ιερή, που γεννήθηκε 111 χρόνια στέφεται ο ήλιος και μία φορά τον χρόνο η σάρκα που καλύπτει εθελοντικά.

## Λογοτεχνία και κινηματογράφος
μικρογραφία| Η Ουρράκα της Θαμόρα, ρομαντική απεικόνιση του 19ου αιώνα.
Στον ποιητικό μύθο, η Δόνα Ουρράκα είναι η αδικημένη *[[Ινφάντα|infanta]]*, που βλέπει τον Σάντσo Β΄ και τον Σιντ να λεηλατούν τα εδάφη της από τις επάλξεις του κάστρου της, λίγο πριν δολοφονηθεί ο Σάντσo Β΄. Ο αδελφός της Αλφόνσο ΣΤ΄ είναι ο πιστός και ιπποτικός υπερασπιστής της.

Η ταινία του Χόλιγουντ *[[El Cid (ταινία)|El Cid]]* το 1961 ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό την αφήγηση του *Χρονικού* και των ποιητικών επών, προσθέτοντας στον χαρακτήρα της Ουρράκα έναν απορριφθέντα γυναικείο ρόλο, που μαλώνει εναντίον του Σιντ, όταν φαίνεται να έχει απορριφθεί από αυτόν. Ωστόσο, παραλείπει την ιστορία ότι η Ουρράκα και ο Ροδρίγo μεγάλωσαν ως στενοί σύντροφοι στη Θαμόρα και μπορεί να υπάρχουν και άλλες παραλείψεις. Και απλώνει το ψυχολογικό χαρτί ότι ως μεγαλύτερη και προκλητική αδελφή υποδύεται τους καβγάδες των αδελφών της Αλφόνσο ΣΤ΄ και Σάντσο Β΄ για την πόλη της και τον εαυτό της [εντυπώνει τις αιμομιξικές φήμες, που υπήρχαν για εκείνη και τον Αλφόνσο ΣΤ΄, αν και διακριτικά, όπως αρμόζει σε ταινία του '60] . Αργότερα στην ταινία, μετά το τέλος του αγέρωχου μεγαλύτερου αδελφού Σάντσο, εστιάζει τις χάρες της για να αποσπάσει από τον Αλφόνσο αποζημίωση για τις δικές της μνησικακίες με τον Ρούι Ντίαθ. Για κάποιο λόγο η ταινία λανθασμένα κάνει την Ουρράκα κυρίαρχο της Καλαχόρα, και όχι Θαμόρα. Την Ουρράκα υποδύεται η Γαλλίδα ηθοποιός Ζενεβιέβ Παζ.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφικές αναφορές
* Del Arco y Garay, Ricardo. Instituto Jerónimo Zurita. Consejo Superior de Investigaciones Científicas.. εκδ. Sepulcros de la Casa Real de Castilla. Μαδρίτη. OCLC 11366237.
* Blanco Lozano, Pilar. Colección diplomática de Fernando I (1037–1065). León: Centro de Estudios e Investigación «San Isidoro» (CSIC-CECEL) y Archivo Histórico Diocesano, 1987. .
* Martínez Díez, Gonzalo. El Condado de Castilla (711–1065). La Historia frente a la leyenda. Valladolid, Junta de Castilla y León, 2004.ISBN&nbsp; .
* Sánchez Candeira, Alfonso. Castilla y León en el siglo XI. Estudio del reinado de Fernando I. Madrid: Real Academia de la Historia, 1999. 349 p.ISBN&nbsp; .
* Viñayo González, Antonio. Fernando I, el Magno (1035–1065). Burgos: La Olmeda, 1999. 309 p.ISBN&nbsp; .

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Η μετάφραση του Southey του Chronicle of The Cid

Κατηγορία:Ινφάντας του Λεόν