open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ναριμάντας

ο **Ναριμάντας**, λιθουαν. Narimantas (1277 ή λίγο πριν το 1300, ίσως το 1992 - 2 Φεβρουαρίου 1348) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κυβερνήτης τού Πινσκ και τού Πολότσκ. Προστάτευσε και κυβέρνησε τις περιοχές βόρεια τού Νόβγκοροντ, ως τη Σουηδία, από το 1333 που τον κάλεσαν οι εκεί ευγενείς. Έτσι άρχισε μία παράδοση: Λιθουανοί μισθοφόροι φύλαξαν το Νόβγκοροντ ως το 1477, που περιήλθε στη Μόσχα.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.

Περί το 1338 η Χρυσή Ορδή τον πήρε ως αιχμάλωτο. Από τους Τατάρους τον απελευθέρωσε ο Ιβάν Α΄ μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας, πληρώνοντας λύτρα, αλλά τον κράτησε ως όμηρο στη Μόσχα για λίγα έτη.

O Ναριμάντας υποστήριξε τον αδελφό του Γιαουνούτις, όταν εκτοπίστηκε από τους αδελφούς του Αλγκίρντας και Κεστούτις το 1345. Για να μην φονευτεί από τους δύο μικρότερους αδελφούς του, δραπέτευσε από το Βίλνιους το 1344 και ταξίδεψε στον Γιάνι Μπεγκ χάνο της Χρυσής Ορδής, ζητώντας υποστήριξη εναντίον τού Αλγκίρντας. Αν και απέτυχε της αιτούμενης βοήθειας, φημολογείται ότι νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα των Τατάρων, ίσως ως δεύτερη σύζυγο. Όταν επέστρεψε, συμφιλιώθηκε με τον Αλγκίρντας.

Διηύθυνε τη μάχη τού Στρέβα ποταμού εναντίον των Τευτόνων Ιπποτών το 1348, όπου σκοτώθηκε. Απόγονοί του είναι οι κλάδοι Κουράκιν, Γκολίτσιν, Κοβάνσκυ, Κορέκι.

Βαπτίστηκε το 1333 στο Νόβγοροντ, αλλά αυτό τον έκανε μη εκλέξιμο στη διαδοχή τού πατέρα του ως ηγεμόνα των Λιθουανών, παρά το ότι ήταν δεύτερος στη διαδοχή.

Ο Πολωνός γενεαλόγος και ιστορικός Γιόζεφ Πουζύνα δεν θεωρεί, ότι τα τέκνα του είναι από μία των Τατάρων· από τα ονόματά τους συμπεραίνει, ότι είχε σύζυγο μία Ορθόδοξη της Ρουθηνίας.

## Οικογένεια
Πολλοί γενεαλόγοι θεωρούν ότι σύζυγός του ήταν η Μαρία των Μπορίτζιν, κόρη τού Τοκτά χάνου της Χρυσής Ορδής και της Μαρίας Παλαιολογίνας, νόθης κόρης τού Ανδρονίκου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Πιστεύεται ότι είχε τέκνα:
* Αλεξάντερ απεβ. μετά το 1386, πρίγκιπας της Ποδολίας.
* Γιούρυ απεβ. 1392, πρίγκιπας του Μπελτς.
* Νικολάι πρίγκιπας τού Πινσκ.
* Πατρίκας απεβ. π. 1387, πρίγκιπας τού Σταρόμπουντ-Σεβέρσκυ.
* Συμεών απεβ. μετά το 1386.

Ίσως νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο μία πριγκίπισσα των Τατάρων.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Sjöström (2011), Liettuan gediminidien suomensukuiset geneettiset juuret. ISSN 1239-3487, Donelaitis - Donelaitis-seuran - Liettuan Ystävät ryn lehti 1/2011, ss 16..18

Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Προσωπογραφία Γεώργιου Χατζόπουλου

Η **Προσωπογραφία Γεώργιου Χατζόπουλου** είναι έργο του Γεώργιου Ιακωβίδη

## Πληροφορίες
Είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 99 × 76 εκ. Βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα. Ο Ιακωβίδης ζωγράφισε την προσωπογραφία του φίλου του Γεώργιου Χατζόπουλου το 1913. Ο πίνακας έχει χρονολογία 1930 και πρέπει να είναι επανάληψη. Ανήκε στην οικογένεια του ζωγράφου.

Ο Χατζόπουλος εικονίζεται στο εργαστήριο συντήρησης ανάμεσα στα σύνεργα της  δουλειάς του, με το βλέμμα του έντονα προσηλωμένο σε μια παλιά εικόνα. Το γενικό σύνολο είναι χαμηλών τόνων. Τα χρώματα που χρησιμοπιεί είναι γαιώδη αραιωμένα. Η σύνθεση είναι τριγωνική που ενισχύεται από τα αντικείμενα που τονίζονται με επιμέλεια, το στρογγυλό τραπέζι με το φιξατέρ, το μεγεθυντικό φακό και τα δοχεία στα αριστερά.

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 

Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γεώργιου Ιακωβίδη
Σάρα Μπιασινί

Η **Σάρα Μπιασινί** (γαλλικά: Sarah Magdalena Biasini) (γενν. 21 Ιουλίου 1977), είναι Γαλλίδα ηθοποιός και είναι η κόρη της Ρόμι Σνάιντερ από τον δεύτερο σύζυγο της και προσωπικό της γραμματέα Ντανιέλ Μπιασινί.

## Βιογραφία
Η Μπιασινί θα σπουδάσει ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης στο Παρίσι και υποκριτική στο Ινστιτούτο Λι Στράσμπεργκ του Λος Άντζελες και στη συνέχεια στο Άκτορς Στούντιο της Νέας Υόρκης.

Το ντεμπούτο της στη μικρή οθόνη θα το κάνει με την μινι τηλεοπτική σειρά Julie, chevalier de Maupin, ενώ το ντεμπούτο της στο θεάτρο θα γίνει έναν χρόνο αργότερα με το έργο "Ξυπόλητοι στο πάρκο" το 2005 στο θεάτρο Μαρινύ του Παρισιού.

## Φιλμογραφία
*2004 : *[[Printemps de Vie]]* de Igor Trifunovic (Court-métrage)
*2005 : *[[Mon petit doigt m'a dit...]]* de Pascal Thomas : Marie-Christine
*2005 : *[[Recon]]* de Mattia Ballerini
*2007 : *[[Le Bal des actrices]]* de Maïwenn (rôle coupé au montage)
*2009 : *[[Un homme et son chien (film, 2009)|Un homme et son chien]]* de Francis Huster : Une jeune femme de la SPA
*2009 : *[[Blind test (film)|Blind test]]* de Georges Ruquet : Joyce
*2011 : *[[Une vie de chien]]* de Cyril Ethan Robert (Court-métrage) : Julie
*2012 : *[[Shakki]]* de Julien Landais (Court-métrage) :  X.
*2012 : *[[Dors mon lapin]]* de Jean-Pierre Mocky : Claire
*2012 : *[[Associés contre le crime (film)|Associés con tre le crime]]* de Pascal Thomas : Marie-Christine

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η  

Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Προσωπογραφία Βασιλιά Γεωργίου Α΄

Η **Προσωπογραφία Βασιλιά Γεωργίου Α΄** είναι έργο του Γεώργιου Ιακωβίδη φιλοτεχνημένου στα 1914.

## Πληροφορίες
Η **Προσωπογραφία Βασιλιά Γεωργίου Α΄** είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 190 × 148 εκ. Βρίσκεται στο Μουσείο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος. Σύμφωνα με βιβλιογραφικές παραπομπές η πρσωπογραφία του Γεωργίου Α' ήταν παραγγελία στον Ιακωβίδη του πρέσβη της Ελλάδας στο Παρίσι Ρωμάνου το 1910, για να αναρτηθεί στην αίθουσα υποδοχής του νέου μεγάρου της εκεί ελληνικής πρεσβείας. Ο βασιλιάς επισκέφθηκε συχνά το εργαστήριο του καλλιτέχνη για να ποζάρει Τελικά ολοκληρώθηκε το 1914.

Ο Βασιλιάς Γεώργιος καθισμένος σε μια κοινή πολυθρόνα χωρίς κανένα διακριτικό του υψηλού αξιώματός του, αναπαριστάνεται σε ένα ουδέτερο φόντο με το κεφάλι στραμμένο στα δεξιά. Το φως πέφτει στο πρόσωπο , στο μεγάλο μέτωπο, δίνει έμφαση στο σοβαρό βλέμμα του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γεώργιου Ιακωβίδη
Κου-Κου (Ιακωβίδης)

**Κού-Κου ** είναι ζωγραφικό έργο του Γεώργιου Ιακωβίδη.

## Πληροφορίες
Ο πίνακας **Κού-Κου** είναι λάδι σε μουσαμά 115 × 90 εκ. Ανήκει σε ιδιωτική συλλογή. Σύμφωνα με σημειωματάριο του καλλιτέχνη εκτέθηκε και πουλήθηκε στην Τεργέστη το 1895.Η έκθεση είχε οργανωθεί από την εκεί ελληνική παροικία προς τιμήν του καλλιτέχνη, ενώ του απονεμήθηκε και Οικονομικό βραβείο. Επανάληψη του έργου παρουσιάσθηκε στην Ετήσια Έκθεση του Μονάχου στο Glaspalast  το 1896 και στην Αθήνα στην Καλλιτεχνική Έκθεση στο Ζάππειο το 1899.

Στο εσωτερικό δωματίου με τον π΄γκο στον τοίχο και το πρεβάζι με τα λουλούδια στο παράθυρο, εικονίζονται δύο κοριτσάκια που παίζουν το γνωστό παιχνίδι *Κού-κου*. Μια μεγάλη βαυαρέζικη καρέκλα με το σκούρο καφέ όγκο της κυριαρχεί στο κέντρο του πίνακα. Τα δύο κοριτσάκια λουσμένα στο φως,γεμάτα ζωή,καταλαμβάνουν δυναμικά το χώρο. Η ελληνική κριτική επικεντρώθηκε στη φυσικότητα της απεικόνισης της σκηνής *και είναι τόσν φυσική η εικών, ώστε νομίζεις ότι τα παιδάκια είναι ζωντανά, και να, τώρα , θα κινηθούν και θα αλλάξουν θέσιν...*

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γεώργιου Ιακωβίδη
Πατρίκας

Ο **Πατρίκας**, λιθουαν. Patrikas (π. 1340 - μετά το 1408) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας/πρίγκιπας εδαφών στο και πλησίον τού Στάρομπουντ της Σιβερίας, που τα αντάλλαξε για τα φρούρια Κορέλα και Ορέσεκ τού Νόβγκοροντ. Ίδρυσε την πόλη Γιάμμπουρκ στην Ινγκρία. Απόγονοί του είναι οι κλάδοι Γκολίτσιν, Κουράκιν και Κοβάνσκυ, πριγκιπικοί Οίκοι της Ρωσίας.

## Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ναριμάντας και μίας χατούν (πριγκίπισσας των Μογγόλων) από την Κριμαία, κόρης τού Τοκτά χαν της Χρυσής Ορδής και της Μαρίας Παλαιολογίνας, νόθης κόρης τού Ανδρονίκου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το *Χρονικό τού Νόβγκοροντ* τού 14ου-15ου αι. τον αναφέρει γιο τού Ναριμάντας, ορισμένοι όμως γενεαλόγοι τον θεωρούν γιο τού Αλεξάνδρου, γιού τού Ναριμάντας.

Τη δεκαετία τού 1380 έφθασε στο Νόβγκοροντ για να ζητήσει την κληρονομία τού πατέρα του. Έλαβε τα εδάφη Κορέλα, Ορέσεκ, Κοπόργιε, Λούγκα, Λαντόγκα ως φέουδο από το Νόβγκοροντ. Η περιοχή του (Βότιαν) ήταν μεταξύ τού Νόβγκοροντ και της Σουηδίας και ένα προτείχισμα για το Νόβγκοροντ έναντι της Σουηδικής απειλής. Βοήθησε να φρουρηθούν τα βορειοδυτικά σύνορα και έκτισε το φρούριο Γιαμ στη Λούγκα.

Το 1386 ο Ντμίτρι *τού Ντον* μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας θεώρησε τον Πατρίκας υποκινητή των πειρατικών επιδρομών των Ουκρανών κατά μήκος τού ποταμού Βόλγα και επιτέθηκε στο Νόβγκοροντ. Μάλλον υπό την πίεση της Μόσχας, το Νόβγκοροντ έδωσε τα εδάφη Λούγκα και Ρούσα στον εξάδελφό του Λενγκβένις γιο τού Αλγκίρντας, ενώ ο Πατρίκας κράτησε το έδαφος Κορέλα. Το 1396 μετέβη στο Νόβγκοροντ για να συναντήσει τον Γιούρι του Σμολένσκ.

Το 1408 τον ηλικιωμένο Πατρίκας και τους δύο γιους του υποδέχθηκε μεγαλοπρεπώς στη Μόσχα ο Βασίλειος Α΄, γιος τού Ντμίτρι *τού Ντον*. Ο γιος του Γεώργιος/Γιούρι νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη τού Βασίλειου Α΄ και έγινε ο έμπιστος σύμβουλος τού Βασιλείου Α΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελένη και είχε τέκνα:
* Γεώργιος/Γιούρι Πατρικίεβιτς, νυμφεύτηκε τη Μαρία των Ρουρικιδών, κόρη τού Βασιλείου Α΄ της Μόσχας. Έγινε βογιάρος της Μόσχας.
* Θεόδωρος/Φιοντόρ.

Απόγονοί του είναι ο Ντανιίλ Σένυα και ο Βάσιαν Πατρίκιεβ (15ος-16ος αι.), που κατείχαν, μερικές γενεές μετά, ιδιοκτησίες στο φέουδο Βότιαν και στην περιοχή τού Πσκοβ.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
*  Ikonnikov, Nicolas F.: La noblesse de Russie part C
* Schwennicke, Detlev: Europaische Stammtafeln : Stammtafeln zur geschichte der europaischen staaten.Neue Folge Schwennicke, Europäische Stammtafeln, vol III/1. Verlag von J. A. Stargardt
* Русский биографический словарь Russki biografitšeski slovar, by Alexander Polovtsov, 1896–1918
* A.J. Europaeus, 1859, Karjalan ajan-tiedot Täysinän rauhaan asti, vuonna 1595, Aschan

Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Μητρική στοργή (Ιακωβίδης)

Η **Μητρική στοργή** είναι ζωγραφικός πίνακας του Γεώργιου Ιακωβίδη.

## Πληροφορίες
Η **Μητρική στοργή** είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 28 × 22 εκ.Ανήκει σε ιδιωτική συλλογή Δημοπρατήθηκε από τον Οίκο Sotheby' s του Λονδίνου στις 23 Νοεμβρίου 1988.

Εικονίζεται μία γυναίκα καθισμένη δίπλα σε ένα τραπέζι. Κρατάει στην αγκαλιά της γεμάτη στοργή το μωρό της. Το κοιτάζει χαρούμενη και με τρυφερότητα του χαϊδεύει το πρόσωπο. Το βαθύ πιάτο πάνω στο τραπέζι υποδηλώνει ότι ασχολείται με το τάισμά του.

Ο Ιακωβίδης δεν ασχολείται με την απόδοση του μωρού,το οποίο απεικονίζεται με την πλάτη στο θεατή, αλλά με την μητρότητα. Η γυναίκα όλο υγεία και σφρίγος , με ιλαρότητα και πληρότητα στο πρόσωπό της,κάθεται στην καρέκλα, ελαφρά στραμμένη προς τον θεατή, χωρίς να κοιτά τον θεατή. Η μορφή της ήρεμη και γαλήνια στο φωτεινό ουδέτερο βάθος, χωρις χρωματική ένταση που να αποσπά το βλέμμα του θεατή.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γεώργιου Ιακωβίδη
Καριγιότας

O **Καριγιότας** ή Κοριάτ, λιθουαν. Karijiotas (1305-08 - 1358-63) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας τού Ναβαχρουντάκ και τού Βαουκάβυσκ.

## Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Πριν το 1349 βαπτίστηκε Μιχαήλ.

Το 1349 ο αδελφός του Αλγκίρντας τον έστειλε μαζί με τους γιους του Αΐκστας και Συμεών στον Γιανί Μπεγκ χάνο της Χρυσής Ορδής για να διαπραγματευθεί μία συμμαχία εναντίον των Τευτόνων Ιπποτών και κατά της Μόσχας. Όμως ο Γιανί Μπεγκ παρέδωσε τον Καριγιότας στον Συμεών μεγάλο πρίγκιπα της Μόσχας για λύτρα.

## Οικογένεια
Είχε 4-10 τέκνα: 
* Αλέξανδρος απεβ. π. 1380, συμμετείχε στον πόλεμο τού θείου του Λιουμπάρτας εναντίον τού Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας υπέρ του δεύτερου. Ο Καζιμίρ Γ΄ τον αντάμειψε με το Βολοντυμίρ-Βολίνσκι, αλλά μετά τον θάνατο τού Καζιμίρ Γ΄, ο Λιουμπάρτας ανακατέλαβε την πόλη. 
* Γεώργιος Κοριατόβιτς μετά το 1330-1376, πρίγκιπας της Ποδολίας. Βοήθησε τον Αλέξανδρο, αλλά όταν αποδέχθηκε να γίνει ηγεμόνας της Μολδαβίας, δηλητηριάστηκε. 
* Κωνσταντίνος απεβ. π. 1389. Έπειτα από την Ένωση της Λιθουανίας με την Πολωνία στο Κρέβο το 1385 μετακόμισε στην Ουγγαρία.
* Φιόντορ Κοριατόβιτς απεβ. 1414, δούκας τού Ναβαχρουντάκ. Βοήθησε τον θείο του Αλγκίρντας να νικήσει τους Τατάρους στη μάχη των Κυανών Υδάτων το 1363 και έτσι έγινε ηγεμόνας της Ποδολίας. Το 1392 δεν υπάκουσε στον εξάδελφό του Βυτάουτας και διέφυγε στην Ουγγαρία, όπου κυβέρνησε το Μουκάτσεβο και έκτισε το κάστρο Παλανόκ.
* (;) Ντμίτρι ο *κάστορας* απεβ. μετά το 1389, βογιάρος και στρατηγός της Μόσχας.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Tęgowski, Jan (1999). Pierwsze pokolenia Giedyminowiczów (in Polish). Poznań-Wrocław: Wydawnictwo Historyczne. pp. 164–165. ISBN 8391356310.
* Tęgowski, Jan (1999). Pierwsze pokolenia Giedyminowiczów (in Polish). Poznań-Wrocław: Wydawnictwo Historyczne. p. 166. ISBN 8391356310.
* Jučas, Mečislovas (2004). "Karijotas". In Spečiūnas, Vytautas. Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. p. 45. ISBN 5-420-01535-8.

Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Η αγαπημένη της γιαγιάς

**Η αγαπημένη της γιαγιάς** είναι ζωγραφικό έργο του Γεώργιου Ιακωβίδη.

## Πληροφορίες
**Η αγαπημένη της γιαγιάς** είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 79 × 61 εκ. Βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη και αγοράστηκε από αυτή το 1996 σε δημοπρασία του Οίκου Christie' s, στις 9 Δεκεμβρίου στην Αθήνα . Ταυτίζεται από τους μελετητές με το έργο που έχει τον τίτλο *Με τη γιαγιά*, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο σημειωματάριο του καλλιτέχνη. Είχε εκτεθεί στην Ετήσια Έκθεση του Μονάχου στο Glaspalast  1893. και του απονεμήθηκε β΄χρυσό βραβείο. Συχνά στην ελληνική βιβλιογραφια αναφέρεται ως *σκηνή παιδικού βίου* 
Ο πίνακας έχει υπογραφή αλλά όχι χρονολογία. Από ιστορικά στοιχεία και τεχνοτροπικά στοιχεία πρέπει να φιλοτεχνήθηκε περί τις αρχές του 1890. Το έργο απεικονίζει μια γιαγιά, η οποία καθισμένη σ΄ένα τραπέζι , έχει στα γόνατά της το μικρό της εγγόνι. Μπροστά της κρατάει ένα μεγάλο πιάτο, από το οποίο το παιδί προσπαθεί να πάρει φρούτα. Η σκηνή τοποθετείται σε ένα δωμάτι λουσμένο με φως Το παιχνίδι φωτός και σκιάς τα χαρακτηριστικά του προσώπου της ηλικιωμένης γυναίκας και τα χέρια της . Το πρόσωπο του παιδιού λάμπει ολόκληρο από το άπλετο φως του δωματίου. Το λαμπερό κόκκινο στα κεράσια και στις κάλτσες της μικρής δίνουν μια χρωματική νότα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γεώργιου Ιακωβίδη
Σημαία της Πολιτείας Μον

μικρογραφία|Η πρώην σημαία
Η **σημαία της πολιτείας Μον** απεικονίζει μια χάμσα στο κέντρο ενός κόκκινου φόντου. Η σημερινή σημαία εγκρίθηκε από το Χλουτάου της Πολιτείας Μον και εγκρίθηκε επισήμως στις 8 Ιουνίου 2018.

Σύμφωνα με ένα τοπικό μύθο, η πόλη του Μπάγκο, η οποία ιδρύθηκε από τους Μον, ιδρύθηκε στην τοποθεσία όπου ένα χάμσα αναζήτησε καταφύγιο κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης πλημμύρας και ως εκ τούτου υπάρχει το πουλί στη σημαία.

## Πρώην σημαία
Η πρώην σημαία της πολιτείας Μον χρησιμοποιήθηκε μέχρι την υιοθέτηση της σημερινής σημαίας στις 8 Ιουνίου 2018, όπου απεικόνιζε ένα χάμσα σε σκούρο μπλε φόντο και είχε τη φράση "Πολιτεία Μον" (မွန်ပြည်နယ်) γραμμένη από κάτω. Η σημαία της περιφέρειας Μπάγκο είναι πολύ παρόμοια με τη πρώην σημαία της πολιτείας Μον, αλλά η χάμσα και το κείμενο έχουν διαφορετικές διαστάσεις και σχέδια.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μιανμάρ
Honda Chaly

To **Chaly** επίσης γνωστό και ως **CF50/70** είναι μοτοποδήλατο της Honda ανεπτυγμένο κυρίως στην Ιαπωνία με στόχο την γυναικεία αγορά καθώς και την μεταφορά μικρών αποθεμάτων σε πλοία. Κυκλοφόρησε με κινητήρα τετράχρονο, μονοκύλινδρο, αερόψυκτο στα 50 κυβικά ενώ το δεύτερο δίχρονο μοντέλο του στα 72. Η παραγωγή του άρχισε το 1972 μέχρι το 2000 με βάση το προηγούμενο μηχανάκι της ίδιας εταιρίας, το **[https://www.honda-motorcycles.gr/range/ST125DAX/ DAX]**.

## Γκαλερί
250px|250px

## Δείτε επίσης
Yamaha Chappy

## Παραπομπές



Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Honda
Η ψυχρολουσία

**Η ψυχρολουσία** είναι πίνακας ζωγραφικής από λάδι του Γεώργιου Ιακωβίδη.

## Πίνακας
**Η ψυχρολουσία** είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 89 × 100 εκ. της συλλογής Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη. 
Στο εσωτερικό ενός γερμανικού σπιτιού, όπου μόλις διαγράφεται ένα έπιπλο στο βάθος αριστερά και στο τοίχο δεξιά ένα διακοσμητικό αντικείμενο, μια γεροδεμένη γιαγιά προσπαθεί να συγκαρτήσει το μικρό εγγονό της μέσα στον κάδο για να τον πλύνει, ενώ εκείνος αντιδρά κλαίγοντας γοερά , θέλωντας να ξεφύγει. Υπάρχει μια αντίθεση ανάμεσα στο αριστερό μέρος του πίνακα σκιερό, με την πλάτη της γιαγιάς στραμένη προς τον θεατή και το φωτεινό δεξιά, με το λουσμένο  στο φως μωρό. Το φως, με πηγή του απροσδιόριστη, αναδεικνύει περιγραφικές και ανατομικές λεπτομέρειες. Σκιές βαθιές στο λαιμό της γιαγιάς , αρθρώσεις και μύες σφίγγουν το σπόγγο. Το μωρό λάμπει ολόκληρο μέσα στο φως. Οι όγκοι της απαλής σάρκας του πλάθονται με ελαφρές εναλλαγές φωτεινών και σκιερών μερών και το πρόσωπό του καλύπτεται από μια έντονη φωτοσκίαση. Το ίδιο φως πέφτει πάνω στο ξύλο της σκάφης και του προσδίδει έντονες κόκκινες ανταύγεις. Ο Δημήτρης Καραχάλιος της εφημερίδος Εμπρός, χαρακτήρισε το όλο θέμα *ακαλαίσθητον* λόγω του υπερβολικού ρεαλισμού του.  Ωστόσο στα Παναθήναια στα 1902 ο Κριτωνίδης σημείωνει: *Η Ψυχρολουσία* σας προξενεί το ρίγος το οποίον αισθανεται το εικονιζόμενο βρέφος, το δεχόμενον επί του γυμνού σώματός του τας θωπείας του ψυχρού σπόγγου.Η γραία με την απαραμίλλου φυσικότητος ρυτιδωμένην χείρα της λούει το ανθισμένον βρέφος, το παλαιόν να εκφύγη της ετέρας γεροντικής χειρός, της οποίας η πίεσης , κάμνεινα υποφαίνονται υπό την βρεφικήν επιδερμίδα οι λεπταί πλευραί, ανατομικώτατα μελετημέναι.''

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 

Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γεώργιου Ιακωβίδη
Θεόδωρος Λοράντος

Ο **Θεόδωρος (Τεό) Λοράντος** (γεννήθηκε το 1971) είναι Έλληνας αθλητής της υδατοσφαίρισης με καταγωγή από Κεφαλονιά και Κορσική. Έχει πολλές διεθνείς συμμετοχές με την εθνική Ελλάδος. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1996 στην Ατλάντα και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ έχοντας πετύχει 12 γκολ σε 19 συμμετοχές.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές υδατοσφαίρισης
Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας
Yamaha Chappy

Το **Chappy** είναι μηχανάκι της Yamaha με δίχρονο μονοκύλινδρο κινητήρα που ηρθε στα χερια του πελατη σε τρεις διαφορετικες εκδοσεις 50 72 και 80 cc.. 
Επίσης γνωστό ως το LB50/LB80, κατασκευαζόταν από το 1973 μέχρι το 1996. Διατέθηκε την ίδια περίοδο σε διάφορα μοντέλα με ή χωρίς πεντάλ, με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων (2 ταχύτητες με ή χωρίς μοχλό προεπιλογής), ημιαυτόματο (3 ταχυτήτων) ή χειροκίνητο (4 ταχύτητες).

## Γκαλερί
|||

Ένα μονάδικο χαρακτηριστικό που εχει ειναι επισης η ανθεκτικοτητα του διοτι παρολου που κυκλοφορουν διαφορα μοντελα ακομα καλοσυντηρημενα ειναι μερικα ασυντηρητα που δεν εχουν παρουσιασει κανενα προβλημα παρα μερικους ασπρους καπνους απο το πιστονι οταν γινονται αποτομα μαρσαριζματα
## Δείτε επίσης

* Honda Chaly
* Suzuki Landie

Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Yamaha
Σιγισμούνδος Κεστουτάιτις

O **Σιγισμούνδος γιος τού Κεστούτις** (λιθουαν.: *Žygimantas Kęstutaitis*, 1365 - 20 Μαρτίου 1440) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν μέγας δούκας της Λιθουανίας (1432-40).

## Βιογραφία
Ήταν γιος τού Κεστούτις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Μπιρουτέ. Βαπτίστηκε Σιγισμούνδος·  δεν γνωρίζουμε το παγανιστικό πρότερο όνομά του.

Το 1382 απεβίωσε ο πατέρας του και ο εξάδελφός του Γιαγκιέλον τον φυλάκισε. Βαπτίστηκε καθολικός το 1383. Το επόμενο έτος δραπέτευσε και ακολούθησε τον αδελφό του Βυτάουτας. Αυτός συμμάχησε με τους Τεύτονες Ιππότες για δεύτερη φορά για να πολεμήσει τον Σκιργκάιλα, αδελφό τού Γιαγκέλον. Ο Σιγισμούνδος δόθηκε ως όμηρος στους Τεύτονες Ιππότες μαζί με την οικογένειά του το διάστημα 1389-98. Έγινε δούκας τού Ναβαχρουντάκ (1390-1440) και τού Στέρομπουντ από το 1406. Συμμετείχε στις μάχες τού Βόρσκλα και τού Γκρούνβαλτ. Όταν απεβίωσε ο Βυτάουτας, υποστήριξε τον Σβιτριγκάιλα, αδελφό τού Γιαγκέλον, στη διαμάχη του με την Πολωνία· αργότερα όμως πείστηκε από τους ευγενείς να συνωμοτήσει εναντίον του.

Το 1432 έγινε μέγας δούκας της Λιθουανίας. Υπέγραψε την Ένωση του Γκρόντνο με τον Γιαγκιέλον και παραχώρησε μερικά εδάφη της Βολυνίας και της Ποδολίας στην Πολωνία. Όμως ο Σβιτριγκάιλα είχε ακόμη την υποστήριξη πολλών Ορθοδόξων ευγενών και για να εξσφαλίσει την υποστήριξή τους, εξέδωσε το 1434 προνόμια, εξισώνοντας τα δικαιώματα των Ορθοδόξων ευγενών με αυτά των Ρωμαιοκαθολικών. Εγγυήθηκε ότι κανείς ευγενής δεν θα φυλακιζόταν ή τιμωρείται χωρίς πρώτα δίκη, ανεξάρτητα από τη θρησκεία του. Το προνόμιο ήταν σημαντική ανάπτυξη και επιτάχυνε τη δημιουργία φεουδαλικού συστήματος.

Τελικά ο στρατός του Σιγισμούνδου στη μάχη τού Παμπάισκας νίκησε τον Σβιτριγκάιλα το 1435. Το Λιβονιακό Τάγμα, σύμμαχο του Σβιτριγκάιλα, υπέστη δεινή ήττα. Αφού σταθεροποίησε τη θέση του στη Λιθουανία, προσπάθησε να χαλαρώσει τους δεσμούς του με την Πολωνία και άρχισε να διαπραγματεύεται το 1438 με τον Αλβέρτο Β΄ των Αψβούργων για έναν αντι-Πολωνικό συνασπισμό. Τις διαπραγματεύσεις διέκοψε ο φόνος του από υποστηρικτές τού Σβιτριγκάιλα στο κάστρο της χερσονήσου Τρακάι το 1440.

## Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
* Μιχαήλ Ζυγκιμαντάιτις 1406-1452.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Dundulis, Bronius (2004). "Žygimantas I Kęstutaitis". In Spečiūnas, Vytautas. Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. pp. 94–96. ISBN 5-420-01535-8.
* Ochmański, Jerzy (1990). Historia Litwy (in Polish). Wrocław: Ossolineum. pp. 85–87. ISBN 83-04-03107-8.

Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Μιχαήλ Ζυγκιμαντάιτις

Ο **Μιχαήλ γιος τού Σιγισμούνδου**, λιθουαν. Mykolas Žygimantaitis (πριν το 1406 - μετά το 1452) ήταν μέλος τού Οίκου των Γκεντιμινιδών.

## Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σιγισμούνδου μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, γιού τού Κεστούτις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.

Υποστήρξε τον πατέρα του στη μάχη για την εξουσία έναντι τού Σβιτριγκάιλα, εξαδέλφου τού Σιγισμούνδου. Το 1435 στη μάχη τού Παμπάισκας οδήγησε τον στρατό τού πατέρα του σε νίκη. Μετά τον φόνο τού Σιγισμούνδου, πολέμησε εναντίον τού Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας-Λιθουανίας (γιου τού Γιαγκιέλον) για τον θρόνο της Λιθουανίας, αλλά χωρίς επιτυχία. Πρώτα ο Μιχαήλ υποστηρίθηκε από τη Σαμογιτία, αλλά το 1441 ο Καζίμιρ Δ΄ εξέδωσε προνόμιο υπέρ της ημι-αυτονομίας της και έτσι απετράπη ο εμφύλιος πόλεμος.

Ως το 1447 υποστηρίχθηκε από τους δούκες της Μαζοβίας. Το 1448 ζήτησε τη συνδρομή τού Χανάτου της Κριμαίας. Με τη βοήθειά τους επιτέθηκε και σύντομα ήλεγχε το Κίεβο, το Στάρομπουντ, το Νόβχοροντ-Σιβέρσκυ. Σύντομα όμως αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στο μεγάλο δουκάτο της Μόσχας, όπου απεβίωσε μάλλον από δηλητήριο. Τάφηκε στον καθεδρικό τού Βίλνιους.

Της εξαδέλφης του Σοφίας η κόρη, η Άννα των Ρουρικιδών, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την του Άννα των Πιάστ, κόρη τού Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας-Ράβα. Ήταν 2η εξαδέλφη του, καθώς η μητέρα της Αλεξάνδρα ήταν κόρη τού Αλγκίρντας, αδελφού τού Κεστούτις.

Η Άννα απεβίωσε το 1435 και ο Μιχαήλ έκανε δεύτερο γάμο με την εξαδέλφη του Ευφημία των Πιάστ, κόρη τού Μπολέσλαφ διαδόχου τού δουκάτου της Βαρσοβίας. Η Ευφημία ήταν κόρη της Ντανουτέ, κόρης τού Κεστούτις. Αυτή απεβίωσε το 1436.

Τότε ο Μιχαήλ έκανε τρίτο γάμο με την Αικατερίνη των Πιάστ, αδελφή της πρώτης συζύγου του Άννας. Η Αικατερίνη απεβίωσε το 1479/80.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Kiaupa, Zigmantas; Jūratė Kiaupienė; Albinas Kunevičius (2000) [1995]. The History of Lithuania Before 1795 (English ed.). Vilnius: Lithuanian Institute of History. p. 213. ISBN 9986-810-13-2.
* Gudavičius, Edvardas (2004). "Mykolas Žygimantaitis". In Vytautas Spečiūnas. Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. p. 97. ISBN 5-420-01535-8.

Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Λιάπη Ιωαννίνων

Η **Λιάπη** είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 880 μέτρων.

## Γενικά στοιχεία
Η Λιάπη βρίσκεται στο Ανατολικό Ζαγόρι ενώ απέχει περίπου 35 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης των Ιωαννίνων (μέσω Αμφιθέας), 29 χιλιόμετρα δυτικά από το Μέτσοβο και 9 χιλιόμετρα βόρεια από τον κόμβο Αράχθου/Ζαγορίου της Εγνατίας οδού. Το χωριό ήταν συνοικισμός της Ιτέας (που παλιά ονομαζόταν Ντουχάνιστα και μέχρι το 1955, Λιάπη) στα νοτιοδυτικά της και σε κοντινή απόσταση. 

Το 1961, ο συνοικισμός αυτός αναφέρεται ξεχωριστά στην απογραφή ως οικισμός με το όνομα Λιάπη ως μέρος της κοινότητας Ιτέας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Ιτέα  αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ιτέας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 63 κατοίκους.

## Δείτε επίσης

* Ιτέα Ιωαννίνων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Φιόντορ Κοριατόβιτς

Ο **Φιόντορ γιος του Καριγιότας** (λιθουαν. *Teodoras Karijotaitis*, απεβ. 1414) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας της Ποδολίας (1389-93).

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Καριγιότας δούκα τού Ναβαχρούντακ, γιου τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.

Όταν απεβίωσαν οι άλλοι αδελφοί του, ο Φιόντορ κληρονόμησε το κάστρο τού Ναβαχρούντακ το 1389. Με την αποφασιστική νίκη του στη μάχη των Κυανών Υδάτων, έγινε δούκας της Ποδολίας.

Το 1392 απειθάρχησε στον εξάδελφό του Βυτάουτας μεγάλο δούκα της Λιθουανίας και εξαναγκάστηκε σε εξορία. Το 1396 αγόρασε την πόλη Μουκάτσεβο και εγκαταστάθηκε στο κάστρο της Πάλανοκ, που έγινε ένα από τα πιο προστατευμένα της περιοχής.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Jonas Zinkus; et al., eds. (1986). "Karijotaičiai". Tarybų Lietuvos enciklopedija (in Lithuanian). 2. Vilnius, Lithuania: Vyriausioji enciklopedijų redakcija. p. 218.
* Шабульдо Ф. М. Федір Коріятович // NASU Institute of History of Ukraine
* Kuczyński S. M. Fedor Koriatowicz (†przed 1416) // Polski Słownik Biograficzny. — Kraków : Polska Akademia Umiejętności, 1947. — T. VI/4, zeszyt 29. — S. 383—384.

Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Γεώργιος Κοριατόβιτς

Ο **Γεώργιος γιος τού Καριγιότας**, λιθουαν. Jerzy Karijotaitis (μετά το 1330 - 1375/7) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν πρίγκιπας της Ποδολίας μαζί με δύο αδελφούς του από το 1363. Συνεργάστηκε στενά με τον Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας εναντίον των Λιθουανών αδελφών του, που είχαν καταλάβει μέρη της Γαλικίας-Βολυνίας. Εκλέχθηκε βοϊβόδας της Μολδαβίας το 1374, αλλά οι Βλάχοι υπήκοοί του τον σκότωσαν το 1375/7.

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Καριγιότας δούκα τού Ναβαχρούντακ, γιού τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.

Ο πατέρας του τού παραχώρησε το Ναβαχρούντακ (νυν στη Λευκορωσία) ήδη από το 1341/2. Βαπτίστηκε Ορθόδοξος με το όνομα Μιχαήλ. Αφού ο Καριγιότας γεννήθηκε π. το 1310, κατά τον ιστορικό Πωλ Β. Κνολλ, οι γιοί του θα γεννήθηκαν μετά το 1330.

Οι Λιθουανοί εισέβαλαν στο βασίλειο της Γαλικίας-Βολινίας το 1350. Κατέλαβαν σημαντικά εδάφη, που διανεμήθηκαν μεταξύ των Λιθουανών πριγκίπων. Οι πόλεις Χέουμ και Βλαντίμιρ δόθηκαν στον Γεώργιο, που σύμφωνα με τον Κνολλ είναι ο Γεώργιος Κοριατόβιτς. Ο Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας αναγνώρισε την εξουσία των Λιθουανών πριγκίπων στα εδάφη που είχαν καταληφθεί, με συμφωνία που υπεγράφη το 1352. Ο Γεώργιος και ο αδελφός του Αλέξανδρος συγκρούστηκαν με τους θείους τους Κεστούτις και Λιουμπάρτας στις αρχές της δεκαετίας τού 1360· ως αποτέλεσμα ο Γεώργιος και ο Αλέξανδρος εκτοπίστηκαν από τις γαίες τους π. το 1362. Διέφυγαν στην Πολωνία, όπου εγκαταστάθηκαν στην Αυλή τού Καζιμίρ Γ΄.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Deletant, Dennis (1986). "Moldavia between Hungary and Poland, 1347-1412". The Slavonic and East European Review. 64 (2): 189–211. ISSN 0037-6795.
* Knoll, Paul W. (1972). The Rise of the Polish Monarchy: Piast Poland in East Central Europe, 1320-1370. The University of Chicago Press. ISBN 0-226-44826-6.
* Rowell, S. C. (1994). Lithuania Ascending: A Pagan Empire within East-Central Europe, 1295-1345. Cambridge University Press. ISBN 0-521-45011-X.
* Spinei, Victor (1986). Moldavia in the 11th–14th Centuries. Editura Academiei Republicii Socialiste Româna.

Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Ντμίτρι Μπόμπροκ

Ο **Ντμίτρι γιος του Μιχαήλ**, λιθουαν. Dmitry Mikhailovich Bobrok (απεβ. μετά το 1389) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κύριος της Μπόμπρκα και μετά στρατηγός και βογιάρος στη Μόσχα.

## Βιογραφία
Η πατρότητά του είναι αμφιλεγόμενη. Οι περισσότερες πηγές τον καλούν πρίγκιπα της Βολυνίας. Θα μπορούσε να είναι από τον Οίκο των Ότρογκ, μάλλον κλάδο των Ρουρικιδών ή εγγονός τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, μάλλον από τον γιο του Καριγιότας/Μιχαήλ δούκα τού Ναβαχρούντακ. Εκτιμάται ότι κατείχε την κόμη Μπόμπρκα επί τού ομώνυμου ποταμού ως φέουδο τού θείου του Λιουμπάρτας.

Ο Ντμίτρι Μπόμπροκ ήταν ένας από τους πρώτους Λιθουανούς πρίγκιπες, που εισήλθε στην υπηρεσία της Μόσχας. Οδήγησε τον στρατό της το 1371 και λεηλάτησε τη Βουλγαρία τού Βόλγα το 1376 με επιτυχία. Ήταν υπεύθυνος για την κατάκτηση της Σεβερίας το 1379 και ήταν διοικητής ενός συντάγματος, που βρέθηκε σε ενέδρα κατά τη μάχη τού Κουλίκοβο το 1380.

Δεν αναφέρεται στις πηγές από το 1389 και μετά. Ο Βαλεντίν Γιάνιν υποθέτει ότι, όταν ο γιος του έπεσε από το άλογο και απεβίωσε, εκάρη μοναχός. Η μονή Μπομπρένεβ στην Κολόμνα ισχυρίζεται ότι ιδρυτής της είναι ο Ντμίτρι Μπόμπροκ.

## Οικογένεια
Ο ιστορικός Β. Γιάνιν υποστήριξε ότι γιος του (ή εγγονός του) είναι ο:
* Μιχαήλ του Κλοπσκ απεβ. π. 1458, άγιος, κατά Χριστόν σαλός.

Ο Οίκος Βολύνσκυ των βογιάρων ισχυρίζεται ότι είναι απόγονοί του εξ αρρενογονίας.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


## Πηγές
* Кузьмин А. В. Фамилии, потерявшие княжеский титул в XIV — 1-й трети XV в. (Ч. 1: Всеволож Заболоцкие, Волынские, Липятины) // Герменевтика древнерусской литературы. Выпуск 11. — М.: Языки славянской культуры; Прогресс-традиция, 2004. — С. 718—742.

Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Μιχαήλ του Κλοπσκ

Ο **Μιχαήλ**, ρωσ. Михаил Клопский (απεβ. π. 1458) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν ένας κατά Χριστόν σαλός που σχετίστηκε με τη μονή της Αγ. Τριάδας τού Κλοπσκ, πλησίον τού Νόβγκοροντ, επί τού ποταμού Βερυάζχα.

## Βιογραφία
Σύμφωνα με τον ιστορικό Βαλεντίν Γιάνιν ήταν γιος ή εγγονός τού Ντμίτρι κυρίου τού Βολύν-Μπόμπροκ, τού ήρωα της μάχης τού Κουλίκοβο και της Άννας των Ρουρικιδών, κόρης του  Ιβάν Β΄ μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας.

Ο "βίος τού αγίου Μιχαήλ τού Κλοπσκ" συντάχθηκε το 1478-79 και διαδόθηκε το 1490 και το 1537. Αν και είναι λαϊκή αφήγηση, μας προμηθεύει αρκετές σημαντικές πληροφορίες και την πιο παλαιά λογοτεχνική απόδειξη για τις δραστηριότητές του στη μονή.

Κατά την περίοδο των Πολέμων Μόσχας-Λιθουανίας, ένας μυστηριώδης δια Χριστόν σαλός εμφανίζεται στη μονή της Αγ. Τριάδας. Μετά την αποδοχή του από τη μονή και ανώνυμος ακόμη στους μοναχούς, αναγνωρίστηκε από τον Κωνσταντίνο των Ρουρικιδών (γιο τού Ντμίτρι Ντονσκόι μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας), που επισκέφτηκε τη μονή, ως "ο δικός μας Μιχαήλ".

Μεταξύ των θαυμάτων που τού αποδίδονται στο έργο είναι η μεταστροφή των ληστών, ένας από τους οποίους έγινε ο μοναχός Δωρόθεος (Ντοροφέυ), η ανακάλυψη μίας αστείρευτης πηγής, η πρόγνωση τού καιρού και άλλες μαντείες και προφητείες.

Απεβίωσε πριν το 1458 και αγιοποιήθηκε από τη Ρωσική Εκκλησία έναν αιώνα μετά, το 1547. Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 11 Ιανουαρίου. Το λείψανό του προσκυνείται στη μονή της Αγ. Τριάδας τού Κλοπσκ στο Νόβγκοροντ.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* "Свято-Троицкий Михайло-Клопский мужской монастырь". Klopsky.ru. Retrieved 2015-03-02.
* "История жития Михаила Клопского - Свято-Троицкий Михайло-Клопский мужской монастырь". Klopsky.ru. Retrieved 2015-03-02.

Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Δημήτριος Α΄ Στάρσυ

Ο **Δημήτριος Α΄** ο *Γέρων*, λιθουαν. Dmitrijus I Starshy (απεβ. 12 Αυγούστου 1399) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας τού Μπρυάνσκ (1356-79, 88-99).

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αλγκίρντα μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Μαρίας, κόρης τού Γιαροσλάβ πρίγκιπα τού Βιτέμπσκ.

Το 1356 ο Αλγκίρντας έλαβε την περιοχή τού Μπρυάνσκ, που περιελάμβανε το Τρουμπέτσκ και το Στάρομπουντ από το πριγκιπάτο τού Σμολένσκ και το παραχώρησε στον Δημήτριο για να το κυβερνήσει. Η περιοχή ήταν βορειοανατολικά, μακριά από το κέντρο της Λιθουανίας και συνόρευε με το μεγάλο πριγκιπάτο της Μόσχας. Το 1370 ο Ντμίτρι Ντονσκόι μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας προσπάθησε να καταλάβει την περιοχή χωρίς επιτυχία. Το 1372 ο Δημήτριος συνυπέγραψε τη συνθήκη τού Λιούμπουτσκ μεταξύ τού Αλγκίρντας και του Ντονσκόι.

Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1377, ο Δημήτριος υποστήριξε τον μεγαλύτερο αδελφό του Αντρέι δούκα τού Πσκοβ-Πολότσκ εναντίον τού νεότερου, ετεροθαλούς αδελφού του Γιαγκιέλλον, που έγινε μεγάλος δούκας της Λιθουανίας. Ο Αντρέι, που θεωρούσε τον εαυτό του νόμιμο διάδοχο τού θρόνου, οργάνωσε έναν αντι-Λιθουανικό συνασπισμό με το Πσκοβ-Πολότσκ, το Λιβονιακό Τάγμα και τη Μόσχα. Κράτησε παθητικό ρόλο: δεν επιτέθηκε άμεσα στη Λιθουανία και δεν αμύνθηκε την περιοχή του, όταν εισέβαλαν οι Ρώσοι το 1379. Ο Δημήτριος και η οικογένειά του ακολούθησαν την υποχώρηση τού Ρωσικού στρατού ως τη Μόσχα, όπου τού χορηγήθηκε το Περεσλάβλ-Ζαλέσκυ. Το 1380 ο Δημήτριος οδήγησε ένα Ρωσικό τμήμα στη μάχη τού Κουλίκοβο εναντίον της Χρυσής Ορδής. Τα Ρωσικά Χρονικά επαινούν την επιδεξιότητα τακτικής αυτού και τού αδελφού του.

Μετά το 1380 ο Δημήτριος αναφέρεται στις γραπτές μόνο δύο φορές. Όταν ο Αντρέι αιχμαλωτίστηκε από τον αδελφό τους Σκιργκάιλα και φυλακίστηκε στην Πολωνία, ο Ντμίτρι συμφιλιώθηκε το 1388 με τον Γιαγκιέλλο, τώρα βασιλιά της Πολωνίας· επέστρεψε στην πρότερη περιοχή του στο Μπρυάνσκ. Στη μάχη τού ποταμού Βόρσκλα εναντίον της Χρυσής Ορδής το 1399 απεβίωσε.

## Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
* Μιχαήλ Τρουμπέτσκυ, γενάρχης τού Οίκου των Τρουμπετσκόι.

## Πρόγονοι

## Πηγές
*  Matulevičius, Algirdas (2004). "Dmitrijus Algirdaitis". In Vytautas Spečiūnas. Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. p. 53. ISBN 5-420-01535-8.

Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Αμπρόσιους Φράνκεν ΙΙ

Ο **Αμπρόσιους Φράνκεν ΙΙ**, αποκαλούμενος επίσης και "ο νεότερος", ώστε να διακρίνεται από τον θείο του Αμπρόσιους Φράνκεν Ι γεννήθηκε  στην Αμβέρσα κατά τα τέλη του 16ου αιώνα. Σπούδασε ζωγραφική με τον πατέρα του, Φρανς Φράνκεν τον πρεσβύτερο, του οποίου το ύφος μιμήθηκε. Καταγράφεται ως Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1624. Εικάζεται ότι εργάστηκε για κάποιο διάστημα στο Λέουβεν. Απεβίωσε το 1632, χωρίς να είναι σχεδόν τίποτε άλλο γνωστό γι' αυτόν.

## Πηγές
* Michael Bryant, ''Dictionary of painters and engravers, biographical and critical'', London, John Bells & sons, 1886

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μισέλ Μπουκέ

Ο **Μισέλ Μπουκέ** (γαλλικά: Michel Bouguet) (6 Νοεμβρίου 1925 - 13 Απριλίου 2022) ήταν Γάλλος ηθοποιός του κινηματογράφου. Από το 1947 που ξεκίνησε την καριέρα του έχει παίξει σε περισσότερες από 100 ταινίες, μεταξύ αλλων στο Μπορσαλίνο (1970) σε σκηνοθεσία Ζακ Ντερέ και στο Δύο ξένοι στην ίδια πόλη (1973) σε σκηνοθεσία Ζοζέ Ζιοβανί.

Ο Μπουκέ έχει τιμηθεί αρκετές φορές στην διάρκεια της καριέρας του με Βραβεία Σεζάρ, Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και Βραβεία Μολιέρου.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιογραφία του 

Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων

Η **Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων** είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.

## Τοποθεσία
Η Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων είναι κτισμένη σε απόσταση 26 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 485 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με την Πενταλιά, στα ανατολικά και νότια με τα Κελοκέδαρα, στα νοτιοδυτικά με τη Σταυροκόνου και στα δυτικά με την Αμαργέτη.

## Ονομασία
Η ονομασία της κοινότητας προέρχεται από την Αγία Μαρίνα και τη γειτονική κοινότητα Κελοκέδαρα. Η ονομασία *Αγία Μαρίνα* δόθηκε ώστε να ξεχωρίζει από τις γειτονικές κοινότητες που ήταν τουρκοκυπριακά, ενώ η ονομασία *Κελοκεδάρων* δόθηκε ώστε να ξεχωρίζει η κοινότητα από την ομώνυμη κοινότητα της επαρχίας Πάφου, την Αγία Μαρίνα Χρυσοχούς, αλλά και από τις άλλες τρεις κοινότητες στην Κύπρο με το ίδιο όνομα.

## Ιστορία
Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε η Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων. Μια γραπτή πηγή του 16ου αιώνα αναφέρεται σε ένα *πραστειό* (μικρός γεωργικός οικισμός) με το όνομα *Αγία Μαρίνα*, γειτονικό της κοινότητας Μαμώνια. Είναι πιθανόν να πρόκειται για την Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων.

Η παράδοση αναφέρει ότι την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Αγία Μαρίνα ήταν κτισμένη στην τοποθεσία *Τζηρά Ελεούσα (Κυρά Ελεούσα)*, μια περιοχή κοντά στον χείμαρρο Ξεροπόταμο και την κοινότητα Νατά. Λόγω των διωγμών των Οθωμανών, όσοι κάτοικοι γλύτωσαν εγκαταστάθηκαν στην τοποθεσία Άγιος Γεώργιος, που βρίσκεται δίπλα από την εκκλησία της Αγίας Μαρίνας δημιουργώντας ένα νέο οικισμό. Εκεί έκτισαν μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο, που σήμερα είναι ερειπωμένη. Ο σημερινός οικισμός της Αγίας Μαρίνας βρίσκεται βορειότερα εκείνου του οικισμού.

Στην κοινότητα κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Το 1923, μετά από μια φιλονικία, οι Τουρκοκύπριοι εγκατέλειψαν την Αγία Μαρίνα.

## Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της κοινότητας αυξανόταν έως το 1960. Στη συνέχει ο πληθυσμός της κοινότητας μειωνόταν λόγω αστυφιλίας. Στην τελευταία απογραφή του 2011 παρουσίασε μικρή άνοδο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.




## Ιεροί ναοί
Στην κοινότητα βρίσκονται οι εξής ιεροί ναοί:

* Εκκλησία Αγίας Μαρίνας. Αποτελεί την κύρια εκκλησία της κοινότητας. Κτίστηκε πριν διακόσια χρόνια στα θεμέλια ενός παλαιότερου ναού της Αγίας Μαρίνας. Ανακαινίστηκε στα μέσα του 20ου αιώνα. Είναι πετρόκτιστη.
* Εξωκλήσι Αγίου Γεωργίου. Κτίστηκε την εποχή της τουρκοκρατίας. Σήμερα το εξωκλήσι αυτό είναι ερειπωμένο.
* Μοναστήρι της Παναγίας του Σίντη. Δεν είναι γνωστό πότε οικοδομήθηκε. Είναι σίγουρο ότι υπήρχε την περίοδο της βενετοκρατίας. Ανοικοδομήθηκε το 1997 και απέσπασε το βραβείο Europa Nostra.

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Ανδρολύκου

Η **Ανδρολύκου** είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.

## Τοποθεσία
Η Ανδρολύκου βρίσκεται σε απόσταση 8 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Πόλη Χρυσοχούς, σε υψόμετρο 300 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με το Νέο Χωριό, στα βορειοανατολικά με την Πόλη Χρυσοχούς, στα νοτιοανατολικά, νότια και δυτικά με τη Δρούσια και στα νότια με το Φασλί. Μικρό μέρος στα δυτικά της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλλάσιο.

## Ονομασία
Πιστεύεται ότι η ονομασία της κοινότητας προέρχεται από τον πρώτο κάτοικο της που ονομαζόταν *Ανδρόλυκος* (από τις λέξεις άνδρας και λύκος). Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της Ανδρολύκου υιοθέτησαν την ονομασία *Γκουντογκντού*, που σημαίνει *το ρόδο του ήλιου*. 

## Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Ανδρολύκου έφτασε στο αποκορύφωμα του το 1973, όταν στην κοινότητα απογράφησαν 500 κάτοικοι, όλοι Τουρκοκύπριοι. Κατά τις δικοινοτικές διαταραχές του 1958 πολλοί Τουρκοκύπριοι από το γειτονικό Νέο Χωριό εγκαταστάθηκαν στην Ανδρολύκου. Το ίδιο έγινε και κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64 με Τουρκοκύπριους από το Φασλί.

Ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής του 1974, η κοινότητα εκκενώθηκε στις 22 Αυγούστου 1975 όταν οι κάτοικοι της μεταφέρθηκαν με τη συνοδεία της UNFICYP στη βόρεια Κύπρο. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη Μύρτου, στη Λάπηθο, στην Αμμόχωστο και στη Μόρφου. 

Μόνο ένας Τουρκοκύπριος παρέμεινε στην Ανδρολύκου, ο οποίος είχε παντρευτεί μια Ελληνοκύπρια. Η οικογένεια του ζευγαριού ήταν οι μόνοι κάτοικοι της κοινότητα ενώ το ζευγάρι αυτό ήταν οι μόνοι κάτοικοι της κοινότητας όταν πραγματοποιήθηκε η απογραφή του 2001. Στην απογραφή του 2011 κατεγράφησαν 34 κάτοικοι.

Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

## Διάφορα
Η Ανδρολύκου είναι γνωστή για τα λατομεία της περιοχής, από τα οποία εξάγονται οικοδομικά υλικά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Ασπρογιά

Η **Ασπρογιά** είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.

## Τοποθεσία
Η Ασπρογιά βρίσκεται σε απόσταση 33 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 640 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει με την Πάνω Παναγιά στα ανατολικά και βόρεια, με την Κρήτου Μαρόττου στα δυτικά και βόρεια, με το Μαμούνταλι στα νότια και με την Κανναβιού στα νοτιοδυτικά.

## Ονομασία
Η ονομασία *Ασπρογιά* σημαίνει *λευκό χώμα*. Υπάρχει, ωστόσο, και η άποψη ότι το χωριό προηγουμένως ονομαζόταν *Άσπρο Παναγιά*. Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της κοινότητας υιοθέτησαν την εναλλακτική ονομασία *Αχτεπέ*, που σημαίνει *λευκός λόφος*.

## Πληθυσμός
Μέχρι την περίοδο 1963-64, η Ασπρογιά ήταν μεικτή κοινότητα, δηλαδή κατοικούσαν σε αυτήν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Η πλειοψηφία εναλλασσόταν μεταξύ των δύο κοινοτήτων σε διάφορες περιόδους.

Κατά τη διάρκεια των δικοινοτικών διαταραχών της περιόδου 1963-64, όλοι οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της κοινότητας εγκατέλειψαν την κοινότητα στις 7 Φεβρουαρίου 1964. Εγκαταστάθηκαν στην Αναδιού, στο Κιός και στη Λαπηθιού, όπου παρέμειναν έως το 1974. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μετακινήθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η μετακίνηση έγινε σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση πολλοί κάτοικοι διέφυγαν μέσω των βουνών. Στη δεύτερη φάση οι κάτοικοι μετακινήθηκαν με τη συνοδεία της UNFICYP την 1η Σεπτεμβρίου 1975. Εγκαταστάθηκαν στη Μακράσυκα, στη Λάπηθο στο Παλαίκυθρο και στην Αμμόχωστο.

Στην Ασπρογιά παρέμειναν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοί της. Τα σπίτια των Τουρκοκυπρίων με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκαν σε ερείπια. Τις επόμενες δεκαετίες πολλοί Ελληνοκύπριοι κάτοικοι εγκατέλειψαν την κοινότητα λόγω αστυφιλίας.

Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.



## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 


Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Άρμου

Η **Άρμου** είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.

## Τοποθεσία
Η Άρμου βρίσκεται σε απόσταση 8 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 335 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με το Μέσα Χωριό και την Τσάδα, στα ανατολικά με την Επισκοπή, στα νότια με την Μαραθούντα και την Αγία Μαρινούδα και στα δυτικά με τα Κονιά και τον Δήμο Πάφου.

## Ονομασία
Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας *Άρμου*:

* ο πρώτος οικιστής της κοινότητας ονομαζόταν *Άρμος*
* η ονομασία προέρχεται από τη λέξη *αρμός*. Η κοινότητα βρίσκεται χτισμένη σε ένα σημείο, σαν αρμός, που ενώνει το βουνό με την κοιλάδα.
* η ονομασία προέρχεται από το άρμα της θεάς Αφροδίτης, με το οποίο, σύμφωνα με την μυθολογία, ερχόταν στην περιοχή.

## Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Άρμου παρουσιάζει σημαντική αύξηση τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Αξύλου

Η **Αξύλου** είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.

## Τοποθεσία
Η Αξύλου βρίσκεται σε απόσταση 15 χιλιομέτρων ανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 350 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια και ανατολικά συνορεύει με την Ελεδιώ, στα νότια με τη Νατά, στα δυτικά με την Επισκοπή και στα βορειοδυτικά με την Καλλέπεια και την Πιταρκού. 

## Ονομασία
Η ονομασία Αξύλου σημαίνει *χωρίς [[ξύλο]]*. Οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της κοινότητας υιοθέτησαν το 1958 την ονομασία *Αξο*ύ που σημαίνει *λευκό νερό*.

## Ιστορία
Πριν το 1953 ο οικισμός της Αξύλου βρισκόταν ένα χιλιόμετρο δυτικά της τοποθεσίας του σημερινού οικισμού. Το 1953 ένας σεισμός προκάλεσε πολλές ζημιές στον παλιό οικισμό. Η βρετανική διοίκηση της Κύπρου αποφάσισε να μετακινήσει τον οικισμό στη σημερινή τοποθεσία του, κατασκευάζοντας προκατασκευασμένα σπίτια για τους κατοίκους. Επιπλέον, κατασκευάστηκαν επιπρόσθετα σπίτια για 35 Τουρκοκύπριους από τη γειτονική κοινότητα Ελεδιώ, οι οποίοι παρακινήθηκαν να εγκατασταθούν στην Αξύλου παρά να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους στη μικτή κοινότητα Ελεδιώ, στην οποία παρέμειναν μόνο Ελληνοκύπριοι.

## Πληθυσμός
Έως το 1975 ο πληθυσμός της Αξύλου αποτελείτο από Τουρκοκύπριους. Μέχρι το 1960 στην κοινότητα διέμεναν και μερικοί Ελληνοκύπριοι, ο αριθμός των οποίων δεν ξεπέρασε ποτέ τους 6.

Το 1953 εγκαταστάθηκαν στην Αξύλου περίπου 35 Τουρκοκύρπιοι από τη γειτονική κοινότητα Ελεδιώ. Κατά τις διακοινοτικές ταραχές του 1958 στην Αξύλου εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι από την Αμαργέτη. Επιπλέον, κατά τις διακοινοτικές ταραχές της περιόδου 1963-64 στην Αξύλου εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι από την Πιτάρκου, τα Κούρτακα, τη Λέμπα και τη Χούλου, οι περισσότεροι εκ των οποίων παρέμειναν στην Αξύλου έως το 1975.

Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η Αξύλου εκκενώθηκε σε δύο φάσεις. Μερικοί Τουρκοκύπριοι διέφυγαν κρυφά μέσω των βουνών για τη βόρεια Κύπρο ή διέφυγαν στην Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου από την οποία μεταφέρθηκαν στη βόρεια Κύπρο τον Ιανουάριο του 1975. Οι υπόλοιπο κάτοικοι της Αξύλου μετακινήθηκαν στη βόρεια Κύπρο στις 30 Αυγούστου 1975 με τη συνοδεία της UNFICYP. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην Κώμη Κεπίρ, στη Λάπηθο, στον Καραβά, στην Αμμόχωστο και στη Μόρφου.

Στην Αξύλου εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες. Ωστόσο, πολλοί από αυτούς μετακόμισαν σε περιοχές πιο κοντά στη πόλη εγκαταλείποντας την Αξύλου.

Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Διαχυτικό όριο

Το **διαχυτικό όριο** συναντάται στην εξαιρετικά χαμηλή πίεση ροής ρευστού. Είναι το όριο στο οποίο ένα αέριο ορισμένου μοριακού βάρους είναι σε θέση να επεκταθεί σε ένα κενό όπως η μοριακή γραμμή ακτίνων.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Δυναμική ρευστών
Αλέν Κορνό

Ο **Αλέν Κορνό** (γαλλικά *Alain Corneau*, 7 Αυγούστου 1943 –30 Αυγούστου,2010), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου και συγγραφέας.

Ο Αλέν Κορνό ξεκίνησε να δουλεύει ως βοηθός σκηνοθέτη δίπλα στον Κώστα Γαβρά, όπου του δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσει τον Υβ Μοντάν και να συνεργαστεί έπειτα μαζί του σε τρεις ταινίες την δεκαετία του 1970. Αργότερα θα συνεργαστεί και με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ σε μια ταινία το 1991.

Ο Αλαίν Κορνό θα πεθάνει στις 30 Αυγούστου του 2010 σε ηλικία 67 ετών στο Παρίσι από καρκίνο.

## Φιλμογραφία
**France, Inc.* (1973)
**Police Python 357* (1976)
**La Menace* (1977)
**Série noire* (1979)
**Choice of Arms* (1981)
**Fort Saganne* (1984)
**Le Môme* (1986)
**Nocturne Indien* (1989)
**Tous les Matins du Monde* (1991)
**New World* (1995)
**Le cousin* (1997)
**Le prince du Pacifique* (2000)
**Stupeur et Tremblements* (2003)
**Le Deuxième souffle*(2007)
**Love Crime* (2010) 
## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Βιογραφία του 

Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αρμίνου

Η **Αρμίνου** είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.

## Τοποθεσία
Η Αρμίνου βρίσκεται σε απόσταση 42 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 575 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει με τον Άγιο Νικόλαο στα βόρεια και ανατολικά, με τη Φιλούσα Κελοκεδάρων στα νότια και νοτιοανατολικά, με τα Μέσανα στα νότια και νοτιοδυτικά και με τον Άγιο Ιωάννη στα δυτικά και στα βόρεια.

## Ονομασία
Υπάρχουν 2 εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας *Αρμίνου*:

* ο πρώτος κάτοικος της κοινότητας λεγόταν *Αρμίνος*
* η ονομασία συνδέεται με την εγκατάσταση Αρμενίων στην περιοχή στη βυζαντινή εποχή.

## Αξιοθέατα
Στην Αρμίνου υπάρχουν πράσινες εκτάσεις με αμπέλια, περιβόλια με λαχανικά και ελιές μεταξύ αυτών και η  διάσημη αιωνόβια ελιά.

Κατά την επίσκεψή του, θα δει κανείς το πευκόδασος Πέρα Βάσα και το Γεφύρι του Τζιελεφού.  

Η Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού, που βρίσκεται στην περιοχή, θεωρείται ιστορικό αξιοθέατο και χρονολογείται από τον 18ο αιώνα. 

## Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Αρμίνου παρουσιάζει μείωση τις τελευταίες δεκαετίας, κυρίως λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.

## Δείτε ακόμη

* Τεχνητή Λίμνη Αρμίνου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου