Μάρκος Τερέντιος Βάρρων

Ο **Μάρκος Τερέντιος Βάρρων ή Ουάρρων (γενική: -ωνος)** (Marcus Terentius Varro, 116 π.Χ. - 27 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και συγγραφέας. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς και ιστορικούς στην Αρχαία Ρώμη, ο Πετράρχης αναφέρει ότι *"ήταν ο τρίτος μέγιστος ιστορικός μετά τον [[Βιργίλιος|Βιργίλιο]] και τον [[Μάρκος Τύλλιος Κικέρων|Κικέρων]]. Μερικές φορές καταγράφεται ως *"Βάρρων Ριέτινους"* με στόχο τον διαχωρισμό από τον σύγχρονο του *"Βάρρων Ατακίνους"* ή *"Βάρρων του ποταμού Ωντ."*.

==Βιογραφία==

Ο Βάρρων γεννήθηκε στο Ριέτι από οικογένεια [[Ιππείς (ρωμαϊκή τάξη)|Ιππέων]], παρέμεινε συνδεδεμένος με την γενέτειρα του μέχρι τα βαθιά του γεράματα όπου η οικογένεια του διατηρούσε ένα μεγάλο αγρόκτημα στην *"πεδιάδα της Ριέτι"*. Ο [[Πομπήιος]] τον οποίο υποστήριζε τον διόρισε [[Πραίτορας|Πραίτορα]], κατόπιν έγινε [[Τριβούνος των πληβείων]], [[Quaestor]] και [[Αιδίλης]]. Η ανοδική του σταδιοδρομία διεκόπη απότομα όταν ο προστάτης του Πομπήιος εισήλθε στην [[Πρώτη Τριανδρία]], με τον τρόπο αυτό έχασε την μεγάλη του ευκαιρία να ανέβει στην [[Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)|Υπατεία]]. Τον Συνασπισμό αυτό χλεύασε αργότερα στο έργο του *"το Τρικέφαλο τέρας"* ή *"Τρικάρανος"*. Συμμετείχε στην επιτροπή η οποία εξέτασε το έργο που εκπόνησε ο [[Ιούλιος Καίσαρας]] για τον εποικισμό της Κάπουα και της [[Καμπανία (Ιταλία)|Καμπανίας.]] Την εποχή που ξέσπασε ο [[Εμφύλιος Πόλεμος του Καίσαρα]] (49/45 π.Χ.) συμμετείχε στο πλευρό του Πομπήιου και διηύθυνε έναν από τους στρατούς του στην *"μάχη της Ιλέρντα"* (49 π.Χ.) Ο [[Ιούλιος Καίσαρας]] τον συγχώρησε που πολέμησε εναντίον του τόσο πριν όσο και μετά την [[Μάχη των Φαρσάλων]] (48 π.Χ.), με δύο [[Χάρη|Χάρες]] απέφυγε την τιμωρία. Ο Ιούλιος Καίσαρας τον διόρισε διευθυντή της βιβλιοθήκης (47 π.Χ.) αλλά μετά την δολοφονία του ο [[Μάρκος Αντώνιος]] τον [[Προγραφή|πρόγραψε]] με αποτέλεσμα να χάσει μεγάλο μέρος της περιουσίας του, και την βιβλιοθήκη. 

Την εποχή που η [[Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία]] διαδέχθηκε την [[Ρωμαϊκή Δημοκρατία]] (27 π.Χ.) ο Βάρρων κέρδισε την εύννοια του Αυγούστου, υπό την προστασία του συνέχισε το έργο του ανενόχλητος, ασχολήθηκε με την μελέτη και την συγγραφή. Ο διδάσκαλος του Βάρρων ήταν ο Ρωμαίος [[Φιλολογία|Φιλόλογος]] Λεύκιος Αίλιος Στίλος (πέθανε το 74 π.Χ.), αργότερα σπούδασε στην [[Ακαδημία Πλάτωνος]] υπό τον Έλληνα φιλόσοφο [[Αντίοχος ο Ασκαλωνίτης|Αντίοχο τον Ασκαλωνίτη]] (πέθανε το 68 π.Χ.). Ο Βάρρων αποδείχτηκε εξαιρετικά παραγωγικός συγγραφέας, έγραψε πάνω από 74 Λατινικά βιβλία με μεγάλη ποικιλία θεμάτων (78 έργα σε 620 τόμους). Οι ιστορικοί διακρίνουν *"τα εννέα βιβλία επιστημών"* και την συλλογή του από την Χρονολογία του Βαρρώνιου. Τα *"Εννέα Βιβλία Επιστημών"* έγιναν το πρότυπο για μεταγενέστερους συγγραφείς όπως ο [[Πλίνιος ο Πρεσβύτερος]]. Γνωρίζουμε τους τίτλους πενήντα πέντε έργων του και σώζεται πλήρες το  *Rerum rusticarum libri III* (Περί αγροτικών πραγμάτων βιβλία τρία). Σώζονται επίσης πέντε βιβλία του έργου του *De lingua latina libri XXV* (Περί της λατινικής γλώσσης βιβλία 25). Το πιο διαδεδομένο από τα εννέα βιβλία του Βάρρων αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι [[Ελευθέριες τέχνες]] έγιναν οργανωτικές αρχές. Ο Βάρρων καταγράφει τις εννέα από αυτές τις τέχνες οι οποίες ήταν η [[Γραμματική]], η [[Ρητορική]], η [[Λογική]], η [[Αριθμητική]], η [[Γεωμετρία]], η [[Αστρονομία]], η Μουσική Θεωρία, η [[Ιατρική]] και η [[Αρχιτεκτονική]]. Ο *"Κατάλογος του Βάρρων"* χρησιμοποιήθηκε από τους συγγραφείς μετά τον 5ο αιώνα μ.Χ. για να ορίσουν τις επτά κλασσικές *"φιλελεύθερες τέχνες"* των σχολών του [[Μεσαίωνας|Μεσαίωνα]]. Σε μεγάλη ηλικία (37 μ.Χ.) ο Βάρρων αφιέρωσε στην σύζυγο του Φουνδανία ένα *"ογκώδες"'' έργο το οποίο αφορούσε την γεωργία, ήταν παρόμοιο με εκείνο του Κάτωνα του Πρεσβύτερου, αφορούσαν τα μεγάλα αγροκτήματα που διοικούσαν σκλάβοι.

## Παραπομπές


## Πηγές

*Cardauns, B. Marcus Terentius Varro: Einführung in sein Werk. Heidelberger Studienhefte zur Altertumswissenschaft. Heidelberg, Germany: C. Winter, 2001.
*d’Alessandro, P. "Varrone e la tradizione metrica antica". Spudasmata, Τομ. 143. Hildesheim; Zürich; New York: Georg Olms Verlag, 2012.
*Dahlmann, H.M. "Terentius Varro. Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft". Supplement 6, Abretten bis Thunudromon. Edited by Wilhelm Kroll, 1172–1277. Stuttgart: Metzler, 1935.
*Ferriss-Hill, J. "Varro’s Intuition of Cognate Relationships". Illinois Classical Studies, Τομ. 39, 2014, σσ. 81–108.
*Freudenburg, K. "The Afterlife of Varro in Horace's Sermones: Generic Issues in Roman Satire." Generic Interfaces in Latin Literature: Encounters, Interactions and Transformations, edited by Stavros Frangoulidis, De Gruyter, 2013, σσ. 297–336.
*Kronenberg, L. Allegories of Farming from Greece and Rome: Philosophical Satire in Xenophon, Varro and Virgil. Cambridge/New York: Cambridge University Press, 2009.
*Nelsestuen, G. Varro the Agronomist: Political Philosophy, Satire, and Agriculture in the Late Republic. Columbus: Ohio State University Press, 2015.
*Richardson, J.S. "The Triumph of Metellus Scipio and the Dramatic Date of Varro, RR 3". The Classical Quarterly, volume 33, no. 2, 1983, σσ. 456–463.
*Taylor, D.J.. Declinatio : A Study of the Linguistic Theory of Marcus Terentius Varro. Amsterdam: John Benjamins Publishing Company, 1974.
*Van Nuffelen, P. "Varro’s Divine Antiquities: Roman Religion as an Image of Truth". Classical Philology, Τομ. 105, no. 2, 2010, σσ. 162–188.

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι πραίτορες