Μίκλος Ζρίνυι

Ο **Μίκλος Ζρίνυι** () ή **Νίκολα** **Ζρίνσκι** (κροατικά: Nikola Zrinski)  (5 Ιανουαρίου 1620 – 18 Νοεμβρίου 1664) ήταν Ούγγρος και Κροάτης στρατιωτικός ηγέτης, πολιτικός και ποιητής, μέλος κροατο-ουγγρικής ευγενούς οικογένειας. Είναι ο συγγραφέας του πρώτου έπους στην ουγγρική λογοτεχνία. Θεωρείται εθνικός ήρωας στην Ουγγαρία και την Κροατία.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μίκλος Ζρίνυι γεννήθηκε το 1620 στο οικογενειακό κάστρο στην Τσάκτορνια στο Βασίλειο της Ουγγαρίας (σημερινό Τσάκοβετς, Κροατία) σε μια εξαιρετικά πλούσια αριστοκρατική οικογένεια, ο πατέρας του κόμης Γιούραϊ Ε΄ Ζρίνσκι ήταν Κροάτης και η μητέρα του Ουγγαρέζα. Σπούδασε σε σχολές Ιησουιτών στο Γκρατς και τη Βιέννη. Ήταν ενθουσιώδης μελετητής της ουγγρικής γλώσσας και λογοτεχνίας, αν και έδινε προτεραιότητα στη στρατιωτική εκπαίδευση. Από το 1635 έως το 1637, ταξίδεψε σε μια μακρά εκπαιδευτική περιοδεία στην Ιταλική Χερσόνησο.Το 1638 ξεκίνησε στρατιωτική καριέρα. Το 1645, κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, πολέμησε εναντίον των Σουηδών στη Μοραβία εξοπλίζοντας ένα στρατιωτικό σώμα με δικά του έξοδα και το 1646 διακρίθηκε σε συνοριακές συγκρούσεις εναντίον των Τούρκων. Την ίδια χρονιά, προήχθη σε στρατηγό και το 1647 διορίστηκε αντιβασιλιάς (μπαν) της Κροατίας. 

Κύριο μέλημά του ήταν η εκδίωξη των Οθωμανών από την Ουγγαρία, οι οποίοι είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος το 1526 με τη Μάχη του Μόχατς, και πέρασε όλη του τη ζωή πολεμώντας τους κατακτητές, ο δε ηρωισμός του τον κατέστησε εξέχοντα Ούγγρο στρατιωτικό ηγέτη του αιώνα του. Ο Ζρίνυι αντιτάχθηκε επίσης στην κυριαρχία και τις απολυταρχικές φιλοδοξίες των Αψβούργων και επιθυμούσε την ενοποίηση της διαμελισμένης χώρας του (που είχε τριχοτομηθεί  το 1526, με το πέρας των μακροχρόνιων Ουγγρο-Οθωμανικών πολέμων) και την οργάνωση ενός σύγχρονου απολυταρχικού κράτους. Από τον αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α΄ απαίτησε επίσης έναν ξεχωριστό ουγγρικό στρατό, υποστηρίζοντας ότι τα αυτοκρατορικά στρατεύματα ήταν ανίκανα να εκδιώξουν τους Τούρκους από τη χώρα. Αυτό τον έφερε σε αντίθεση με τους αυλικούς αξιωματούχους της Βιέννης.

### Δραστηριότητες το 1664
[μικρογραφία|276x276εσ|Άγαλμα του Μίκλος Ζρίνυι στη [Βουδαπέστη]]
Το 1663, ο οθωμανικός στρατός, με επικεφαλής τον Κιοπρουλού Φαζίλ Αχμέτ πασά, εξαπέλυσε επίθεση εναντίον της Βασιλικής Ουγγαρίας, με τελικό στόχο την πολιορκία και την κατάληψη της Βιέννης. Ο αυτοκρατορικός στρατός δεν κατάφερε να προβάλει αξιοσημείωτη αντίσταση αλλά οι Οθωμανοί σταμάτησαν λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών. Για την απόκρουση της νέας οθωμανικής επίθεσης που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί τον επόμενο χρόνο, στρατολογήθηκαν γερμανικά στρατεύματα από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ζητήθηκε βοήθεια από τη Γαλλία, ο δε Ζρίνυι, υπό τη γενική διοίκηση του Ραϊμόντο Μοντεκούκολι, αρχιστράτηγου του αυτοκρατορικού στρατού, ορίστηκε διοικητής του ουγγρικού στρατού. Το 1664, ο Ζρίνυι με ουγγρο-κροατικό στρατό 17.000 ανδρών εξαπέλυσε ισχυρή επίθεση εναντίον των οθωμανικών εδαφών στη νότια Ουγγαρία και τη Σλαβονία. Διείσδυσε 240 χιλιόμετρα σε τουρκικό έδαφος, ανακαταλαμβάνοντας το Πετς και το Όσιγιεκ, ενώ κατέστρεψε μια στρατηγικά σημαντική γέφυρα στον ποταμό Δράβο αποκόπτοντας την οδό ανεφοδιασμού του οθωμανικού στρατού και την επέλασή του δυτικά. Στη συνέχεια πολιόρκησε την Κάνιζα, το μεγαλύτερο τουρκικό φρούριο στην περιοχή. Η πολιορκία, που διήρκεσε ενάμιση μήνα, τελικά άρθηκε, καθώς ο Ζρίνυι δεν έλαβε καμία βοήθεια από τους Αυστριακούς επειδή παρέμεναν καχύποπτοι απέναντί του, θεωρώντας τον υποστηρικτή ουγγρικών αποσχιστικών ιδεών. Η δράση του κατά της οθωμανικής προέλασης έκανε το όνομά του διάσημο σε όλη την Ευρώπη. Ο αυτοκράτορας Λεοπόλδος του απένειμε τον τίτλο του πρίγκιπα, ο Πάπας Αλέξανδρος Ζ΄ έκοψε ένα αναμνηστικό μετάλλιο με την εικόνα του Ζρίνυι ως στρατάρχη, ο Ισπανός βασιλιάς Φίλιππος Δ΄ του έστειλε το μετάλλιο του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος και ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΔ΄ τον έχρισε ομότιμο.

Ωστόσο, παρά τη νίκη τους στον πόλεμο του 1664, οι Αψβούργοι παραχώρησαν στους Οθωμανούς μέρος των πρόσφατα απελευθερωμένων ιστορικών ουγγρικών και κροατικών εδαφών. Ο Ζρίνυι διαμαρτυρήθηκε, αλλά οι διαμαρτυρίες του αγνοήθηκαν από την αυλή της Βιέννης. Η απογοήτευσή του από την πολιτική της Βιέννης ήταν τόσο βαθιά που, παρά την αφοσίωσή του στους Αψβούργους, το 1664 εντάχθηκε σε μια αντι-Αψβουργική οργάνωση, αλλά σκοτώθηκε την ίδια χρονιά.μικρογραφία|Ο θάνατος του Ζρίνυι το 1664 σε σκίτσο της εποχής.

### Θάνατος
Στις 18 Νοεμβρίου 1664, ο Ζρίνυι υπέκυψε στα τραύματα που του προκάλεσε αγριόχοιρος κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού. Οι φήμες επέμεναν ότι είχε δολοφονηθεί κατόπιν εντολής αξιωματούχων της αυλής, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία που να το υποστηρίζουν.

### Προσωπική ζωή
Στις 11 Φεβρουαρίου 1646 παντρεύτηκε την κόμισσα Ευσεβία Ντράσκοβιτς του Τρακόσκαν, η οποία πέθανε στις 24 Σεπτεμβρίου 1650. Στις 30 Απριλίου 1652 παντρεύτηκε ξανά, αυτή τη φορά τη Μαρία Σοφία Λεμπλ από τη Βιέννη με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά.

## Συγγραφικό έργο
Παράλληλα με τις στρατιωτικές υπηρεσίες του, διέμενε περιοδικά στο οικογενειακό του κάστρο στο Τσάκοβετς, όπου ασχολήθηκε με τα πνευματικά και λογοτεχνικά του ενδιαφέροντα και αλληλογραφούσε με εξέχοντες Ευρωπαίους διανοούμενους της εποχής του. Ο ίδιος μιλούσε άπταιστα έξι γλώσσες: ουγγρικά, κροατικά, ιταλικά, γερμανικά, τουρκικά και λατινικά.

Το καλύτερο λογοτεχνικό έργο του και ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής λογοτεχνίας είναι το έπος *Η πολιορκία του Ζίγκετ*, (*Szigeti Veszedelem,*1645-46) - έπος γραμμένο στα ουγγρικά που αποτυπώνει τον αγώνα μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ τον 16ο και 17ο αιώνα - το οποίο αναφέρεται στην ηρωική άμυνα του φρουρίου του Ζίγκετβαρ στο Βασίλειο της Ουγγαρίας το 1566 που αλώθηκε από τα στρατεύματα του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ μετά από πολιορκία 33 ημερών. Ο διοικητής του φρουρίου και ήρωας του έπους ήταν ο προπάππος του ποιητή, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας. Αν και οι Οθωμανοί νίκησαν, η πολιορκία σταμάτησε την προγραμματισμένη οθωμανική προέλαση προς τη Βιέννη εκείνο το έτος. Η Βιέννη δεν απειλήθηκε ξανά μέχρι τη Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης το 1683. Η σημασία της μάχης θεωρήθηκε τόσο μεγάλη που ο Γάλλος κληρικός και πολιτικός Καρδινάλιος Ρισελιέ φέρεται να την περιέγραψε ως «τη μάχη που έσωσε τον δυτικό πολιτισμό».

Εκτός από ποιητικά έργα, έγραψε επίσης δοκίμια για την κροατική και ουγγρική πολιτική και τη στρατιωτική τέχνη. Στα θεωρητικά έργα του, όπως το *Μην πληγώνετε τους Ούγγρους - Ένα αντίδοτο στο τουρκικό δηλητήριο* (*Ne bántsd a magyart – Az török ​​áfium ellen való orvosság*) ή το  *Σκέψεις για τη ζωή του [[Ματθίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|βασιλιά Ματθία]]* (*Mátyás király életéről való elmélkedések*), υποστηρίζει έναν μόνιμο ουγγρικό στρατό, την ηθική ανανέωση του έθνους, την αποκατάσταση του εθνικού βασιλείου, την ενοποίηση της Βασιλικής Ουγγαρίας με την Τρανσυλβανία και, φυσικά, την εκδίωξη των Οθωμανών κατακτητών.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Ούγγροι στρατιωτικοί
Κατηγορία:Ούγγροι στρατηγοί
Κατηγορία:Ούγγροι ποιητές
Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς