open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Οικογένεια Καποδίστρια

Η **οικογένεια Καποδίστρια** ή **Κάπο ντ' Ίστρια** είναι παλιά κερκυραϊκή οικογένεια, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική και στην διπλωματία.

## Ιστορία

Η καταγωγή των Καποδίστρια είναι από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής (*Capo d'Istria*) ενώ κατ' άλλους από τη Βενετία. Εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα το 1375 και εγγράφηκαν στην Χρυσή Βίβλο  της Κέρκυρας το 1477. Όλοι οι απόγονοι του Νικολάου και του Αντωνίου Καποδίστρια είχαν το δικαίωμα να φέρουν τον τίτλο του κόμη, που τους είχε απονείμει ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄, δούκας της Σαβοΐας και βασιλιάς της Κύπρου, το 1689. Η αναγνώριση του τίτλου από την Δημοκρατία της Βενετίας πραγματοποιήθηκε μόλις την 1η Ιουλίου 1796. Ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ είχε πεθάνει ήδη από το 1675, γεγονός που καθιστά αδύνατο να παραχώρησε τίτλο ευγενείας στους Καποδίστρια το 1689, δεκατέσσερα χρόνια δηλαδή μετά τον θάνατό του. Το λάθος αυτό δεν έγινε αντιληπτό από κανέναν μέχρι το 1968, οπότε και το επισήμανε ο Ricaldone. Έρευνες στα ιστορικά αρχεία του οίκου της Σαβοΐας δεν κατέστησαν δυνατή την εύρεση κάποιου στοιχείου σχετικά με την παραχώρηση τίτλου ευγενίας στους Καποδίστρια. Πιθανόν είναι είτε να πρόκειται για λάθος στο έγγραφο είτε ο τίτλος να μην παραχωρήθηκε ποτέ.

Κατά τον 15ο αιώνα απέκτησαν τεράστιες εκτάσεις στο νησί και σταδιακά η οικογένεια διακρίθηκε σε τρείς κλάδους: των Σούφη, της κοντράδας των Μουράγιων και του Αγίου Δημητρίου. Από αυτής των Μουράγιων προήλθαν οι περισσότεροι πολιτικοί που φέρουν το επώνυμο Καποδίστριας ενώ από των Σούφη ο Λορέντζος Μαβίλης. Τα μέλη της οικογένειας συνδέθηκαν με επιγαμίες με σημαντικές οικογένειες του νησιού όπως η Οικογένεια Βλασοπούλου, η Οικογένεια Γονέμη, η Οικογένεια Βασιλάκη και άλλες.

## Μέλη
[thumb|200px|Ο [Ιωάννης Καποδίστριας]]
[thumb|200px|Ο [Αυγουστίνος Καποδίστριας]]
* Βίττορ Καποδίστριας
** Γερόλυμος Καποδίστριας, γενάρχης του κλάδου της Κοντράδας των Μουράγιων
*** Βιάρος Καποδίστριας, γιος του Βίκτωρα
**** Νικόλαος Καποδίστριας, ευγενής και γιος του Βιάρου
**** Αντώνιος Καποδίστριας, γιος του Βιάρου
***** Βιάρος Καποδίστριας, γιατρός και γιος του Αντωνίου
****** Αντώνιος-Μαρία Καποδίστριας, πολιτικός και γιος του Βιάρου
******* Βιάρος Καποδίστριας, πολιτικός και γιος του Αντωνίου - Μαρία
******* **[[Ιωάννης Καποδίστριας]]**, υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας, κυβερνήτης της Ελλάδας και γιος του Αντωνίου-Μαρία
******* Αυγουστίνος Καποδίστριας, προσωρινός πρωθυπουργός της Ελλάδας και γιος του Αντωνίου - Μαρία
******* Γεώργιος Καποδίστριας, έμπορος και γιος του Αντωνίου - Μαρία
******** Αντώνιος-Μαρία Καποδίστριας, λόγιος, βουλευτής και γιος του Γεωργίου
********* Γεώργιος Καποδίστριας, σύζυγος Ελένης Καραπάνου και γιος του Αντώνιου - Μαρία
********** Μαρία Καποδίστρια, δήμαρχος Κέρκυρας, σύζυγος Σταματίου Δεσύλλα και κόρη του Γεωργίου
********* Ιωάννης Καποδίστριας, δικηγόρος, διπλωμάτης και γιος του Αντώνιου-Μαρία
********** Βιάρος-Αυγουστίνος Καποδίστριας, μηχανολόγος - μηχανικός ΕΜΠ, τελευταίος άρρην απόγονος και γιος του Ιωάννη
*********** Ναταλία Καποδίστρια, ηθοποιός, κόρη του Βιάρου-Αυγουστίνου.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Ιωάννης Καποδίστριας
Τηλέφεια τραύματα

Ονομάσθηκαν **Τηλέφεια τραύματα** τα τραύματα που προξένησε στον Τήλεφο ο Αχιλλέας κατά τη μεταξύ τους μονομαχία στη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο τραυματισμός έγινε όταν οι Έλληνες στάθμευσαν στη Μυσία στο ταξίδι προς την Τροία (ο Τήλεφος ήταν βασιλιάς της Μυσίας). [Ο Τήλεφος δεν συμμετείχε στα Τρωικά αλλά ο γιός του Ευρύπυλος, ο οποίος και σκοτώθηκε. Οι Έλληνες δεν στάθμευσαν στη Μυσία, αλλά επέπεσαν εναντίον της Μυσίας νομιζοντας ότι είναι η Τροία. Απωθήθηκαν από τον Τήλεφο, ο οποίος τραυματίστηκε από τον Αχιλλέα. Επέστρεψαν στην Ελλάδα και επανέλαβαν την εκστρατεία δέκα χρόνια αργότερα, αφού θεράπευσαν τον Τήλεφο ο οποίος τούς απεκάλυψε τον δρόμο για την Τροία.]

Τα τραύματα αυτά δεν θα θεραπεύονταν παρά μόνο, σύμφωνα με χρησμό, από εκείνον που τα προκάλεσε (είναι γνωστή η σχετική φράση στα αρχαία ελληνικά: ***«ο τρώσας και ιάσεται»***).

[Η φράση 'ὁ τρώσας ἰάσεται' προέρχεται από σχόλιο στον στίχο 919 των Νεφελών του Αριστοφάνη, όπου λέει: ἀποροῦντα (τὸν Τήλεφον) τοῦ θεραπεύσαντος, τῆς Πυθίας ὁ τρώσας ἰάσεται ἀνελούσης, παραγενόμενον εἰς Θετταλίαν τῷ χρησμῷ πεισθείς, θεραπείας ἠξίωσε]

Σύμφωνα με αναφορές για το ομώνυμο χαμένο έργο του Ευριπίδη, ο Τήλεφος πήγε στην Αυλίδα μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο και ζήτησε από τον Αχιλλέα να τον γιατρέψει. Ο Αχιλλέας του αρνήθηκε, ισχυριζόμενος ότι δεν είχε ιατρικές γνώσεις. Εναλλακτικά, [μόνο στον Υγίνο] ο Τήλεφος κράτησε τον Ορέστη όμηρο [με την συμβολή της ίδιας της Κλυταιμνήστρας] με αντάλλαγμα τη βοήθεια του Αχιλλέα στη θεραπεία των πληγών. [Ο Αχιλλέας αρνήθηκε λέγοντας ότι δεν ξέρει ιατρική, αλλά ] Ο Οδυσσέας συμπέρανε πως το δόρυ δημιούργησε τις πληγές, άρα το δόρυ θα έπρεπε να τις γιατρέψει. Πραγματικά, τα τραύματα επουλώθηκαν μόνο όταν έβαλαν πάνω τους σκουριά από τη λόγχη του Αχιλλέως. Ο όρος «Τηλέφεια τραύματα» έμεινε για να χαρακτηρίζει γενικώς τα αθεράπευτα τραύματα.

[Καλό είναι να γράφουμε άρθρα γνωρίζοντας επαρκώς το θέμα]

## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Τηλεφεια
Τηλεφεια
Κουάτσα του Μαλάουι

Το **κουάτσα** (kwacha) είναι το νόμισμα του Μαλάουι από το 1971. έχει κωδικό ISO 4217 MWK και υποδιαιρείται σε 100 *ταμπάλα* (tambala).

## Ετυμολογία
Το όνομα κουάτσα προέρχεται από την λέξη της Νιάντζα και της Μπέμπα που σημαίνει "αυγή" ενώ η λέξη ταμπάλα σημαίνει στη γλώσσα Νιάντζα "πετεινός" Στο πρώτο από τα κέρματα του 1 ταμπάλα εμφανίζεται ένας κόκορας.

## Ιστορία
Το κουάτσα αντικατέστησε τη λίρα το 1971 σε ισοτιμία της 1 λίρας προς 2 κουάτσα (1 κουάτσα = 10 *[[σελλίνι]]α*). Το Φεβρουάριο του 2009, το 1 δολάριο ΗΠΑ ήταν ίσο με 140,97 κουάτσα.

## Κέρματα
To 1971 εισήχθησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 2, 5, 10 και των 20 ταμπάλα. Τα κέρματα του 1 και των 2 ταμπάλα κατασκευάστηκαν από μπρούντζο, ενώ τα υπόλοιπα από χαλκονικέλιο. Το 1986 προστέθηκαν τα κέρματα των 50 ταμπάλα και στη συνέχεια εκείνα του 1 κουάτσα. Τον Ιανουάριο του 2007 κυκλοφόρησαν διμεταλλικά κέρματα των 5 και των 10 κουάτσα (με ημερομηνία 2006) . Οι προαναφερθείσες ονομαστικές αξίες είναι όλες σήμερα σε κυκλοφορία.

## Χαρτονομίσματα
Χαρτονομίσματα σε αξίες των 50 ταμπάλα και των 1, 2 και των 10 κουάτσα κυκλοφόρησαν το 1971. Ακολούθησε η εισαγωγή των τραπεζογραμματίων των 5 κουάτσα το 1973 και την ίδια χρονιά σταμάτησε να κυκλοφορεί το χαρτονόμισμα των 2 κουάτσα. Τη δεκαετία του 1980 κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα των 20 κουάτσα (το 1983) και τα τελευταία χαρτονομίσματα των 50 ταμπάλα (1986) και του 1 κουάτσα (1988). Το 1993 τέθηκαν σε κυκλοφορία τα χαρτονομίσματα των 50 κουάτσα και στη συνέχεια εκείνα των 100 κουάτσα πάλι το 1993, των 200 κουάτσα το 1995 και των 500 κουάτσα το 2001.

Σήμερα κυκλοφορούν οι εξής ονομαστικές αξίες:

## Δείτε επίσης
* Κουάτσα της Ζάμπιας

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τα νέα κέρματα των 5 και 10 kwacha από τον ιστότοπο world coin news.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Μαλάουι
Κουάτσα του Μαλάουι
Αριαράθης Ζ΄ της Καππαδοκίας

Ο **Αριαράθης Ζ΄ ο Φιλομήτωρ** (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του βασιλείου της Καππαδοκίας κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Αριαραθιδών. Βασίλευσε προσεγγιστικά κατά την περίοδο 116 &ndash; 101/100 π.Χ. Πατέρας του ήταν ο προκάτοχός του στο θρόνο, Αριαράθης ΣΤ΄ και μητέρα του η Λαοδίκη, αδελφή του βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Ευπάτορα.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο γάμος του πατέρα του με την πριγκίπισσα Λαοδίκη τελέστηκε, σε μια προσπάθεια του Πόντου να καταστήσει την Καππαδοκία υποχείριο της πολιτικής του. Ωστόσο ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ τελικά δεν αρκέστηκε σε αυτό και φρόντισε για τη δολοφονία του άνδρα της αδελφής του το 116 π.Χ., μέσω ενός ευγενούς, που εκαλείτο Γόρδιος.

Το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε στη χώρα, έσπευσε να εκμεταλλευτεί ο Νικομήδης Γ΄ της Βιθυνίας, ο οποίος οργάνωσε εκστρατεία στα εδάφη της Καππαδοκίας. Από την πλευρά του ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ έστειλε στρατεύματα στην περιοχή, με τη δικαιολογία πως ήθελε να προστατεύσει τα δικαιώματα της αδελφής του και των παιδιών της. Ωστόσο η Λαοδίκη, που αισθανόταν ότι ο Μιθριδάτης ήταν επικίνδυνος για τα ανίψια του, συμμάχησε με το Νικομήδη Γ΄, τον οποίο και παντρεύτηκε. Ο βασιλιάς του Πόντου, προφανώς εξοργισμένος, έδιωξε τον στρατό της Βιθυνίας από τη χώρα, ανεβάζοντας στο θρόνο έναν γιο τού Αριαράθη ΣΤ΄ και της Λαοδίκης, ο οποίος έμεινε γνωστός στην ιστορία ως Αριαράθης Ζ΄ ο Φιλομήτωρ.

Λίγα χρόνια αργότερα ο Μιθριδάτης ΣΤ΄, που δεν είχε ξεχάσει τις βλέψεις του για την Καππαδοκία, μεσολάβησε, ώστε να επιστρέψει στη χώρα ο Γόρδιος, ο οποίος είχε εξοριστεί. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, επιθυμούσε με αυτό τον τρόπο να παγιδεύσει τον ανιψιό του: αν ο Αριαράθης Ζ΄  αρνιόταν να επιστρέψει ο φονιάς τού πατέρα του, θα είχε μια καλή αφορμή για πόλεμο· αν τον δεχόταν πίσω, ο Γόρδιος θα είχε πιθανώς την ευκαιρία να επαναλάβει το έγκλημά του. Ο νεαρός Αριαράθης Ζ΄ κατάλαβε το σχέδιο, εξέφρασε μεγάλη αγανάκτηση και συγκέντρωσε μεγάλο στρατό, τον οποίο παρέταξε απέναντι στον θείο του. Τότε ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ αποφάσισε να μην κερδίσει τον πόλεμο με τα όπλα, αλλά με πονηρία. Κάλεσε τον ανιψιό του σε δείπνο και αφού τον ξεμονάχιασε, τον δολοφόνησε ο ίδιος με όπλο, που είχε κρύψει στα ρούχα του. Κατόπιν εγκατέστησε στο θρόνο τον οκτάχρονο γιο του Αριαράθη Θ΄ και όρισε αντιβασιλιά τον Γόρδιο.

## Χρονολόγιο

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Δυναστεία των Αριαραθιδών
* Καππαδοκία
* Ελληνιστική περίοδος

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* 

Αριαραθης 07
Αυτοποίηση

Ο όρος **αυτοποίηση** σημαίνει «αυτοδημιουργία» και εκφράζει μία θεμελιώδη διαλεκτική σχέση μεταξύ μορφής και λειτουργίας. Εισήχθη στο επιστημονικό λεξιλόγιο από τους Χιλιανούς βιολόγους Ουμπέρτο Ματουράνα και Φρανσίσκο Βαρέλα το 1973. Ως αυτοποιητικό σύστημα ορίζεται ένα σφαιρικά δομημένο αυτοοργανούμενο σύστημα, τα μέρη του οποίου δημιουργούν τα θεμελιώδη συστατικά που αποτελούν το ίδιο το σύστημα με σκοπιμότητα να διατηρήσουν την κατάστασή του σε δυναμική ισορροπία, ανάλογα με περιβαλλοντικές μεταβολές. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται αυτοποίηση και τα αυτοποιητικά συστήματα ορίζονται κατ' αντιδιαστολή με τις αλλοποιητικές πυραμιδικές ιεραρχίες κεντρικής εξουσίας και δύναμης, που παρασκευάζουν και δίνουν ως έξοδο συστατικά άλλων συστημάτων. Η αυτοποίηση προέκυψε ως εφαρμογή της θεωρίας συστημάτων στη βιολογία με στόχο τον ορισμό της ζωής.

Ένα αυτοποιητικό σύστημα, ορίζεται «...σαν ένα δίκτυο δημιουργικών διεργασιών (μετατροπής και καταστροφής) που αυτο-δημιουργεί τα συστατικά τα οποία: (i) μέσα από διαδραστικές σπείρες και μετασχηματισμούς συνεχώς αναδημιουργούν το δίκτυο των διεργασιών (σχέσεων) που τα δημιούργησε και (ii) συγκροτούν (το σύστημα) σαν μια συμπαγή ενότητα στο χώρο που (τα συστατικά) βρίσκονται ορίζοντας το τοπολογικό σύμπαν της υλοποίησής της σαν τέτοιο δίκτυο». Από τον ορισμό της αυτοποίησης, προκύπτουν τα παρακάτω συμπεράσματα:

*	Οι αυτοποιητικές μηχανές είναι **αυτόνομες**. Δηλαδή, υποτάσσουν κάθε αλλαγή στη διατήρηση της εσωτερικής τους οργάνωσης, άσχετα από τις άλλες αλλαγές στις οποίες είναι πιθανό να υποβληθούν κατά τη διαδικασία αυτή. Κατά συνέπεια, η αυτοποιητική μηχανή αναδημιουργεί συνεχώς το αυτοποιητικό της δίκτυο, πέρα από τις συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει για το σύστημα μέσα στο οποίο λειτουργεί.

*	Οι αυτοποιητικές μηχανές παρουσιάζουν μοναδικότητα• δηλαδή, διατηρώντας την οργάνωσή τους σε δυναμική ισορροπία μέσω της συνεχούς αναδημιουργίας της, διατηρούν με ενεργητικό τρόπο μια **ταυτότητα** που είναι ανεξάρτητη από τις αλληλεπιδράσεις τους με έναν παρατηρητή.

*	Οι αυτοποιητικές μηχανές είναι **ενότητες**, μόνο και μόνο εξαιτίας της ειδικής αυτοποιητικής τους οργάνωσης: η αυτοποιητική λειτουργία τους καθορίζει τα ιδιαίτερα όριά τους απέναντι στο περιβάλλον.

*	Οι αυτοποιητικές μηχανές, **δεν έχουν εισόδους ή εξόδους - ως προς την αυτοποιητική λειτουργία τους**. Μπορούν να υποβληθούν σε διαταραχές / αλληλεπιδράσεις και να αναδομούνται με βασικό μηχανισμό ελέγχου της αναδόμησης τη διατήρηση της αυτοποιητικής τους διεργασίας. Συνεχόμενες διαταραχές, μπορούν να δημιουργήσουν συνεχόμενες αλλαγές, αλλά η σχέση των εξωτερικών διαταραχών με τις αλλαγές, αποτελεί ερμηνεία του παρατηρητή, αν η αυτοποιητική οργάνωση του εστιακού συστήματος παραμένει διαφανής γι' αυτόν.

## Δείτε επίσης
* Επιστήμη συστημάτων
* Αυτοοργάνωση

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κυβερνητική
Κατηγορία:Συστημική θεωρία
Κατηγορία:Βιολογικές θεωρίες
Βογδάντσα

Η **Βογδάντσα** (σλαβομακεδονικά: Богданци / Μπογκντάντσι, Αλβανικά: Bogdanca) είναι κωμόπολη της Βόρειας Μακεδονίας και αποτελεί έδρα του ομώνυμου Δήμου. Σήμερα έχει πληθυσμό 6.011 κατοίκους και είναι χτισμένη σε υψόμετρο 85 μέτρων. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα Ελλάδας - Βόρειας Μακεδονίας, ανάμεσα στη Γευγελή και την Παλαιά Δοϊράνη.

## Ιστορικά στοιχεία
Έως το 1913, όταν περιήλθε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, υπήρξε σημαντικό κέντρο του Ελληνισμού (ιδιαίτερα κατά το 19ο αιώνα) με άνω των 2.000 Ελλήνων. Στις 20 Νοεμβρίου 1715 διατάχθηκε με Σουλτανικό φιρμάνι η είσπραξη κεφαλικού φόρου και εκ των Ελλήνων (Γιουνάν), πλην των μουσουλμάνων της Βογδάντσας. Στη Βογδάντσα λειτουργούσε Ελληνικό σχολείο, ήδη από το 1800. Οι Βογδαντσιώτες επαναστάτησαν το 1821 εναντίον των Οθωμανών και συμμετείχαν στην τριμελή *Επιτροπή Βορειομακεδόνων* της πρώτης *[[Κατάλογος Πρωθυπουργών της Ελλάδας#Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος|Προσωρινής Ελληνικής Κυβέρνησης]]* του 1822, με ένα μέλος. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, στην περιοχή υπήρχε έντονος ανταγωνισμός μεταξύ Βουλγάρων, Ελλήνων και δευτερευόντως Σέρβων. Από τη Βογδάντσα καταγόταν επίσης ο Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο οποίος υπήρξε σημαντικός υπερασπιστής των ελληνικών κοινοτήτων της περιοχής, ενώ από την πόλη κατάγονταν και η νεαρή Στεφάνα της οποίας ο εξισλαμισμός υπήρξε αφορμή για την σφαγή των προξένων στην Θεσσαλονίκη το 1876. Μετά το 1913, και παρά τις εκκλήσεις της Ελληνικής κοινότητας Βογδάντσας, στον τότε πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, να παραμείνει η κώμη εντός Ελληνικής επικράτειας, η περιοχή πέρασε σε Σερβικό έλεγχο και πολλοί Έλληνες διέφυγαν στο Κιλκίς, τους Ευζώνους και τη Θεσσαλονίκη.

## Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου χρονολογείται από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Έχει ανακαινισθεί αρκετές φορές από τότε, κυρίως με τις εισφορές των πιστών.  Το 1983-1984 κατασκευάστηκε νέο  καμπαναριό στην κορυφή του οποίου τοποθετήθηκε το δημοτικό ρολόι.

## Προσωπικότητες
*Γεώργιος Καραϊσκάκης, Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
*Χρήστος Δέλλιος, Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός, πρόκριτος της Γευγελής
*Χρήστος Διδασκάλου, Έλληνας παιδαγωγός

## Παραπομπές


## Πηγές
* Δήμος Βογδάντσας - Ενδιαφέροντα, Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας
Κατηγορία:Δήμος Βογδάντσας
Theatrum Orbis Terrarum

thumb|right|400px|Ο χάρτης της γης ''Theatrum Orbis Terrarum'' το έτος 1570
**Theatrum Orbis Terrarum** (προφέρεται Τεάτρουμ Όρμπις Τεράρουμ, ) ή **Χάρτης του Ορτέλιους** είναι ο πρώτος παγκόσμιος χάρτης με σύγχρονες προδιαγραφές της χαρτογραφίας. Είναι επίσης ο πρώτος χάρτης που σημείωσε εμπορική επιτυχία. 

Εκτυπωτής του ήταν ο Αβραάμ Ορτέλιους από την Αμβέρσα στις 20 Μαΐου 1570. Ο χάρτης ήταν μοιρασμένος σε πολλά φύλλα και συνοδευόταν από ένα φυλλάδιο που περιείχε ό,τι ήταν γνωστό την εποχή του 16ου αιώνα. Ο Ορτέλιους είχε συντάξει και ένα ευρετήριο με τις πηγές του χάρτη, οι οποίες σήμερα ή δεν υπάρχουν πια, ή είναι πολύ σπάνιες. 

Ο χάρτης επανακυκλοφόρησε συχνά μέχρι το 1598, το έτος θανάτου του Ορτέλιους. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χάρτες
Διαβατήριο

thumb|right|250px|Εξώφυλο του ελληνικού διαβατηρίου
thumb|right|250px|Εσωτερικές σελίδες διαβατηρίου με σφραγίδες
Το **διαβατήριο** είναι ταξιδιωτικό έγγραφο, που εκδίδεται από κρατική αρχή και χρησιμεύει για τη μετάβαση του κατόχου του σε χώρες του εξωτερικού και ως αποδεικτικό στοιχείο ταυτότητας και ιθαγένειας του κατόχου.

Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι διαβατηρίων, ανάμεσά τους το απλό διαβατήριο, το υπηρεσιακό διαβατήριο και το διπλωματικό διαβατήριο.

Πολλές χώρες εκδίδουν πλέον βιομετρικά διαβατήρια, που περιέχουν μικροτσιπ με ψηφιακή φωτογραφία του κατόχου ή/και δακτυλικά αποτυπώματα. Στην Ελλάδα, βιομετρικά διαβατήρια εκδίδονται ήδη από το 2006 με ψηφιακή φωτογραφία, από τα τέλη του Ιουνίου 2009 περιέχουν και δακτυλικό αποτύπωμα του κατόχου. Εκδίδονται μέσα σε λίγες ημέρες από την αίτηση.

Σήμερα, για να ταξιδέψει ένας πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε άλλη χώρα της Ένωσης αρκεί η αστυνομική ταυτότητα και δεν απαιτείται η έκδοση και κατοχή διαβατηρίου.

## Ιστορία των διαβατηρίων
Μια από τις πρώτες αναφορές για διαβατήρια έχουμε τον 7ο αι.μ.Χ. από τον Φράγκο μοναχό Marculf στο έργο του *Formules de droit*. Επίσης στα 870 μ.Χ. ο Γάλλος μοναχός Bernard αναφέρει πως πριν φύγουν από το Μπάρι το οποίο τελούσε υπό την κατοχή των Σαρακηνών, εφοδιάστηκαν με δύο έγγραφα με μορφή επιστολής : στο πρώτο περιγραφόταν τα χαρακτηριστικά των προσώπων των ταξιδιωτών και στο δεύτερο που απευθυνόταν στους ηγεμόνες της Αλεξάνδρειας και της Βαβυλώνας αναφερόταν ο σκοπός του ταξιδιού τους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Διεύθυνση διαβατηρίων
* Πληροφορίες σχετικά με την μεταναστευτική νομοθεσία και την απόκτηση δεύτερης ιθαγένειας

Κατηγορία:Κοινωνία
Κατηγορία:Ασφάλεια
Κατηγορία:Έγγραφα ταυτοποίησης
95 Θέσεις

thumb|Οι Ενενήντα Πέντε Θέσεις.
Οι **Ενενήντα Πέντε Θέσεις για την Αποτελεσματικότητα των Εντρυφήσεων** (λατινικά: *Disputatio pro declaratione virtutis indulgentiarum*), κοινώς γνωστές ως οι *Ενενήντα Πέντε Θέσεις* ή απλά *95 Θέσεις*, γράφτηκαν από τον Μαρτίνο Λούθηρο, εξαιτίας της πρακτικής των συγχωροχαρτίων, και στις 31 Οκτωβρίου 1517 θυροκολλήθηκαν από τον ίδιο στο Καθεδρικό Ναό της Βιτεμβέργης. Με τις 95 θέσεις ο Λούθηρος κατήγγελλε την πρακτική με τα συγχωροχάρτια ως αντιχριστιανική και κάλεσε τους πιστούς σε δημόσια συζήτηση για το θέμα. Οι 95 θέσεις θεωρούνται ευρέως, ένας βασικός καταλύτης για την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. 

Οι 95 θέσεις του Λούθηρου αναφέρονται σε συγκεκριμένες αντιλήψεις της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, όπου ανασκευάζοντας πολλές από αυτές. Επίσης, σχολιάζουν με μεγάλο κυνισμό την πρακτική των συγχωροχαρτιών προς πώληση, δηλαδή την εξαγορά της άφεσης αμαρτιών, που αντιπροσωπεύει μια οικονομική συναλλαγή παρά μια αυθεντική μετάνοια του πιστού.

## Υποσημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Οι 95 Θέσεις του Λούθηρου στα ελληνικά, από της σελίδα της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Κατερίνης

Κατηγορία:Ιστορία του Προτεσταντισμού
Κατηγορία:Λουθηρανισμός
Κατηγορία:Μαρτίνος Λούθηρος
Πόθια

Η **Κάλυμνος** ή **Ποθαία** ή **Πόθια** ή **Χώρα** είναι πόλη, που αποτελεί την πρωτεύουσα και το λιμάνι του νησιού Κάλυμνος στα Δωδεκάνησα. 

## Γενικά στοιχεία
Τα Πόθια είναι αμφιθεατρικά χτισμένα στη πλαγιά ενός βραχώδους βουνού, όπου βρίσκεται το Κάστρο της Χώρας ή Μεγάλο Κάστρο Καλύμνου. Ο αρχικός οικισμός άρχισε να κτίζεται σταδιακά στις αρχές του 18ου αιώνα στους πρόποδες του κάστρου ενώ στα τέλη του 18ου αιώνα κτίζεται η μεγάλη εκκλησία της Παναγίας Κεχαριτωμένης στο κέντρο της Χώρας. Γύρω στα 1850 οργανώνεται το λιμάνι της Πόθιας που αποτελεί τη νέα πρωτεύουσα του νησιού. Από το 1912 μέχρι το 1943 διήρκεσε η  ιταλική κατοχή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 κτίζονται τα δύο μεγάλα οικοδομήματα φασιστικής αρχιτεκτονικής, του Επαρχείου και του Δημαρχείου στην παραλιακή ζώνη. Την περίοδο 1943 με 1945 όλο το νησί τελεί υπό γερμανική κατοχή.

Μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, αναφέρεται επίσημα το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να ορίζεται έδρα του νεοσυσταθέντα δήμου Καλύμνου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ως οικισμός έχει 13.529 μόνιμους κατοίκους.

## Φωτοθήκη


Αρχείο:Kastro tou Choriou.JPG|Το Κάστρο της Χώρας.
Αρχείο:Metamorfosi Sotiros Christou Kalymnos Cathedral.jpg|Η μητρόπολη της Καλύμνου, γνωστή ως η εκκλησία του Χριστού.


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Κάλυμνος
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καλύμνου
Audi Coupé

Το **Audi Coupé** ήταν η 2-πορτη έκδοση του σεντάν Audi 80. Παράχθηκε σε δύο γενιές: το **Coupé B2**, από το 1980 έως το 1987 (στο οποίο βασιζόταν το μοντέλο Audi quattro), βασισμένο στο 80 B2, και το **Coupé B3**, από το 1988 έως το 1996.

## Coupé B2
thumb|right|Audi Coupé B2 (1980 - 1984).

Βασίστηκε στο Audi 80 δεύτερης γενιάς, που είχε παρουσιαστεί και εισαχθεί επίσημα το 1978. Το μπροστινό του μέρος προερχόταν από το 80, με διαφορετικά όμως φώτα.

Το 1984, έγιναν κάποιες εμφανείς αλλαγές στο αμάξωμα. Συγκεκριμένα, τοποθετήθηκαν νέοι προφυλακτήρες, ενιαία μπροστινά φώτα και πολύ πιο σκούρα πίσω φώτα. Αλλαγές έγιναν και στο εσωτερικό του αυτοκινήτου. Η σημαντικότερη προσθήκη αφορούσε την υιοθέτηση του συστήματος **[[Audi quattro|quattro]]** στην κορυφαία έκδοση του μοντέλου.

Η παραγωγή της πρώτης γενιάς του Audi Coupé έληξε τον Σεπτέμβριο του 1987.

### Εκδόσεις
* Coupé GL 
* Coupé GT 
* Coupé GT 5S 
* Coupé GT 5E 
* Coupé quattro

### Κινητήρες - Επιδόσεις
thumb|right|Audi Coupé GT5E (1984 - 1987), μοντέλο του 1986.

## Coupé B3
thumb|right|Audi Coupé B3 πριν την ανανέωση του 1991.
thumb|right|Audi Coupé B3 μετά την εμφανή ανανέωση του 1991.

Αντίστοιχα με το προηγούμενο μοντέλο, έτσι και το **Coupé B3**, παραγωγής 1988 - 1996, βασιζόταν στο Audi 80 τρίτης γενιάς που παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε το 1986, ωστόσο εξελίχθηκε ξεχωριστά από το 80.

Το 1990, παρουσιάστηκε η σπορ έκδοση του Audi 80, το Audi S2, το οποίο χρησιμοποιούσε τον κινητήρα και την τετρακίνηση του Audi quattro. Αρχικά απέδιδε 220 ίππους, ενώ από την ανανέωση που έγινε τον Οκτώβριο του 1992 η ισχύς έφτασε τους 230 ίππους. Κατασκευάστηκε από τον Σεπτέμβριο του 1990 έως τον Δεκέμβριο του 1995.

To 1991 το Audi Coupé υπέστη μία ακόμα αισθητική ανανέωση, αντίστοιχη με του σεντάν Audi 80, ενώ τελικώς η παραγωγή του σταμάτησε το 1996.

### Εκδόσεις
* Coupé 2.0E 
* Coupé 2.2E (εκτός Γερμανίας)
* Coupé 2.3E 
* Coupé 2.6E 
* Coupé 2.8E 
* Coupé 16V 
* Coupé 20V 
* Coupé S2 

## Βιβλιογραφία
* Heitz, Rudolf, ed. (1987). Auto Katalog 1988 (in German). 31. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. pp. 214, 244.
* Flammang, James M. (1994). Standard Catalog of Imported Cars, 1946-1990. Iola, WI: Krause Publications, Inc. p. 71. ISBN 0-87341-158-7.
* Renaux, Jean-Jacques (1982-09-16). "Gedetailleerde Wegtest: Audi Coupé GT 5E" [Detailed road test]. De AutoGids (in Dutch). Brussels, Belgium: Uitgeverij Auto-Magazine. 3 (78): 21.
* Heitz, Rudolf, ed. (1986-08-01). Auto Katalog 1987 (in German). 30. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. pp. 26, 212–213. 81530/86001.
* Heitz, Rudolf, ed. (1985-08-01). Auto Katalog 1986 (in German). 29. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. p. 24. 81530/85001.
* Werner Oswald: Deutsche Autos 1945-1990, vol. 4, ISBN 3-613-02131-5, p. 263.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Coupe
Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα
Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Λιθοξοΐα

Η **Λιθοξοΐα** είναι η τέχνη της λάξευσης λίθων και μαρμάρων. Ο λιθοξόος, εκείνος που ασκεί την τέχνη της λιθοξοΐας, λέγεται διαφορετικά και λιθοπελεκητής, λιθουργός ή μαρμαράς. Οι λιθοξόοι κατεργάζονται συνήθως ασβεστόλιθο, πωρόλιθο και μάρμαρο, δίνοντας στα υλικά τους ένα αρχικό σχήμα, ιδιαίτερα όταν οι λίθινοι όγκοι είναι μεγάλου μεγέθους για να μεταφερθούν αυτούσιοι. Τα εργαλεία τους διαχρονικά περιλαμβάνουν κανόνες, σφύρες και βελόνια, καθώς και μεγάλους δοκούς, που λειτουργούν ως μοχλοί για τη μετακίνηση των ογκόλιθων.

## Η διαχρονική παρουσία των λιθοξόων

Από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή οι λιθοξόοι ως τεχνίτες όφειλαν να ακολουθούν συγκεκριμένα σχέδια αρχιτεκτόνων και έως τον 11ο αιώνα τουλάχιστον δεν υπέγραφαν τα έργα τους. Επίσης, είναι εκείνοι κυρίως που χρησιμοποιήθηκαν στην ανακύκλωση των αρχαίων οικοδομικών υλικών. Πολύ γνωστός λιθοξόος στον 16ο αιώνα θεωρείται ο Αντρέα Παλλάντιο, ο οποίος μάλιστα καθιέρωσε τον παλλαντιανό ρυθμό με σαφείς αναφορές στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Ειδικευμένοι λιθοξόοι χρησιμοποιούνται σήμερα στη διαδικασία αναστήλωσης αρχαίων μνημείων.

Η λιθοξοΐα έχει μακροχρόνια παράδοση σε μέρη της Ελλάδας όπως οι Μεταξάδες Έβρου.

## Παραπομπές-σημειώσεις


Κατηγορία:Επαγγέλματα
Κατηγορία:Λίθος (υλικό)
Ημέρα της μητέρας

[μικρογραφία|Μητέρα με βρέφος, πίνακας του [Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ (1869) ]]
thumb|right|220x220px|Τούρτα προς τιμήν της γιορτής της μητέρας

Η **γιορτή της μητέρας** ή **ημέρα της μητέρας** είναι ετήσια εορτή προς τιμήν της μητέρας, και της μητρότητας, καθώς και της επιρροής των μητέρων στην κοινωνία. Γιορτάζεται σε διαφορετικές ημέρες ανά τον κόσμο, συνηθέστερα τους μήνες Μάρτιο ή Μάιο. Στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες, γιορτάζεται την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Αυτή τη χρονιά είναι .

Η σύγχρονη εορτή καθιερώθηκε τον 20ό αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες και προέρχεται από το αγγλικό και το αμερικανικό κίνημα των γυναικών. Η Αμερικανίδα Ανν Τζάρβις (Ann Maria Reeves Jarvis) διοργάνωσε για πρώτη φορά το 1865 ένα κίνημα με το όνομα *Mothers Friendships Day* και συναντήσεις με το όνομα *Mothers Day Meetings*, κατά τις οποίες οι μητέρες αντάλλασσαν απόψεις και εμπειρίες. Το 1870 η Τζούλια Γουόρντ Χάου (Julia Ward Howe) διοργάνωσε μια εκδήλωση φιλειρηνικής συγκέντρωσης μητέρων με το σλόγκαν *peace and motherhood* με σκοπό, τα παιδιά να μη στέλνονται στον πόλεμο.

Στην Ελλάδα η γιορτή της μητέρας συνδέθηκε με την εορτή της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου). Τότε η ορθόδοξη εκκλησία γιορτάζει την Παναγία με τον Ιωσήφ που πηγαίνουν τον 40ήμερο Ιησού στο Ναό για ευλογία.  

Ο παράλληλος εορτασμός της Υπαπαντής με την ημέρα της μητέρας ξεκίνησε  το 1929. Απο τη δεκαετία του 1960, ο εορτασμός μαζί με την Υπαπαντή ατόνησε και ενισχύθηκε ο εορτασμός στη δεύτερη Κυριακής του Μαΐου.

## Βιβλιογραφία
* Karin Hausen: *Mütter zwischen Geschäftsinteressen und kultischer Verehrung. Der „Deutsche Muttertag“ in der Weimarer Republik*; in: Gerhard Huck (Hrsg.): *Sozialgeschichte der Freizeit*; Wuppertal 1980; S. 249-280
* Max Matter: *Entpolitisierung durch Emotionalisierung. Deutscher Muttertag – Tag der Deutschen Mutter – Muttertag*; in: Rüdiger Voigt (Hrsg.): *Symbole der Politik, Politik der Symbole*; Opladen 1989; S. 123-135
* Eduard Strübin: *Muttertag in der Schweiz*. Schweizerisches Archiv für Volkskunde, Jg. 52, 1956, S. 95-121
* Irmgard Weyrather: *Mutterkreuz und Muttertag. Der Kult um die „deutsche Mutter“ im Nationalsozialismus*; Frankfurt/M.: Fischer, 1993; ISBN 3-596-11517-5

## Δείτε επίσης

* Ημέρα του πατέρα
* Ημέρα του παιδιού

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Kritisch: Muttertag und „Mutterkreuz“

Κατηγορία:Έθιμα
Μητερας
Ορατό φάσμα

thumb|right|350px|Το ορατό φάσμα
Ως **ορατό φάσμα** χαρακτηρίζεται το τμήμα εκείνο της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που μπορεί να αντιληφθεί ο άνθρωπος με το αισθητήριο της όρασης. Το φάσμα αυτό εκτείνεται σε ακτινοβολίες με συχνότητες από  7,5·1014 Ηz  ,( Ιώδες χρώμα με μήκος κύματος στο κενό από 4000 Å ή 400 nm ) μέχρι περίπου συχνότητα 4,3·1014 Ηz , (Κόκκινο χρώμα με μήκος κύματος στο κενό 7000 Å ή 700 nm ).

Στο φάσμα αυτό μπορεί να διακρίνει κάποιος τις μεταβολές των χρωματικών αποχρώσεων ξεκινώντας από τις αποχρώσειςτου μωβ ( ιώδους ) , μπλέ, γαλάζιου . πράσινου , κίτρινου , πορτοκαλί χρώματος, ως και τις αποχρώσεις του κόκκινου ( ερυθρού ) 

Οι ακτινοβολίες με συχνότητες  λίγο μεγαλύτερες από 7,5·1014 Hz ( δηλαδή με μήκος κύματος  στο κενό λίγο μικρότερο από 4000 Å ) αποτελούν την αόρατη υπεριώδη ακτινοβολία (Ultra Violet ή UV).

Αντίθετα οι ακτινοβολίες με συχνότητες  λίγο μικρότερες από 4,3·1014 Hz ( δηλαδή με μήκος κύματος στο κενό λίγο μεγαλύτερο από 7000 Å ) αποτελούν την αόρατη υπέρυθρη ακτινοβολία (Infrared).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://gate.iesl.forth.gr/~kafesaki/Modern-Physics/various/emspectrum.html

Κατηγορία:Κυματική οπτική
Κατηγορία:Χρώμα
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα
Κατηγορία:Όραση
Σταυριανός Βηστιάρης

Ο **Σταυριανός Βιστιάρης** (16ος αιώνας-αρχές 17ου αιώνα) υπήρξε ποιητής από το χωριό Μαλτσάνη στην περιοχή Αγίων Σαράντα της σημερινής νότιας Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος).

## Βιογραφία
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για το επικών διαστάσεων ποίημα του, το 1602: *«Ανδραγαθίες του ευσεβεστάτου και ανδρειωτάτου Μιχαήλ Βοεβόδα»*. Το έργο αυτό γράφτηκε σε εποχή που η ελληνική λογοτεχνία βρίσκονταν σε σχετική αφάνεια τον πρώτο διάστημα μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Το ποίημα αναφέρονταν στην προσωπικότητα του ηγεμόνα της Βλαχίας, Μιχαήλ του Γενναίου και συγγράφτηκε όταν ο Βιστιάρης υπηρετούσε στην αυλή του.

## Παραπομπές


## Πηγές
*Ήπειρος 4.000 χρόνια ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού. Εκδοτική Αθηνών, 1997.
*Εργαστήριο Ερευνών Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Ώρα Κεντρικής Αφρικής

**Ώρα Κεντρικής Αφρικής**, στα Αγγλικά **Central Africa Time** ή **CAT**, είναι η ζώνη ώρας που χρησιμοποιείται στην Κεντρική Αφρική. Η ζώνη είναι 2 ώρες μπροστά από τη UTC (UTC+2) και συμπίπτει με την Επίσημη Ώρα Νότιας Αφρικής (SAST) αλλά και την Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (EET).

Οι χώρες που χρησιμοποιούν αυτή τη ζώνη βρίσκονται κοντά στον Ισημερινό όπου η διάρκεια της ημέρας δεν σημειώνει σημαντικές μεταβολές κατά τη διάρκεια του έτους. Για το λόγο αυτό δεν εφαρμόζεται θερινή ώρα.

Η Ώρα Κεντρικής Αφρικής εφαρμόζεται στις παρακάτω χώρες:

* 
* 
*  (ανατολική)
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Αφρικη
Δήμος Μαστοροχωρίων

Ο **Δήμος Μαστοροχωρίων** ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κόνιτσας. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό άκρο του, στα σύνορα με την Αλβανία και τον νομό Καστοριάς. Περιλάμβανε μία ενότητα ορεινών οικισμών, τα Μαστοροχώρια της Κόνιτσας, που φημίζονται για τους σπουδαίους οικοδόμους, τεχνίτες της πέτρας που ανέδειξαν κατά το παρελθόν. Εκτείνεται σε μια περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, με πυκνά δάση, ποτάμια, αλπικά λιβάδια και πλούσια χλωρίδα και πανίδα, περιστοιχισμένος από τις υψηλότερες κορυφές της βόρειας Πίνδου. Έδρα του Δήμου ήταν το χωριό Πυρσόγιαννη και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 2.072 κατοίκους. 

Αναλυτικά τα χωριά που ανήκαν στον **δήμο Μαστοροχωρίων** και ο πληθυσμός τους (απογραφή 2001):

**Δ.δ. Πυρσόγιαννης ** -- η Πυρσόγιαννη [ 377 ]
:** Δ.δ. Ασημοχωρίου ** -- το Ασημοχώρι [ 83 ]
:** Δ.δ. Βούρμπιανης ** -- η Βούρμπιανη [ 141 ]
:** Δ.δ. Γοργοποτάμου ** -- ο Γοργοπόταμος [ 69 ]
:** Δ.δ. Δροσοπηγής ** -- η Δροσοπηγή [ 226 ]
:** Δ.δ. Καστανέας ** -- η Καστανιά [ 213 ]
:** Δ.δ. Κεφαλοχωρίου ** -- το Κεφαλοχώρι [ 312 ]
:** Δ.δ. Λαγκάδας ** -- η Λαγκάδα [ 217 ]
:** [[Δημοτικό διαμέρισμα Οξυάς Ιωαννίνων|Δ.δ. Οξυάς]] ** [ 94 ]  
::* η Οξυά [ 59 ]
::* η Θεοτόκος [ 35 ]
:** Δ.δ. Πλαγιάς ** -- η Πλαγιά [ 112 ]
:** Δ.δ. Πληκατίου ** -- το Πληκάτι [ 150 ]
:** Δ.δ. Χιονάδων ** -- οι Χιονάδες [ 78 ]

## Κατάλογος Δημάρχων

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημη ιστοσελίδα

*
Δυστυχώς επτωχεύσαμεν

right|thumb|250px|Γελοιογραφία εποχής που αποτυπώνει τον Χ. Τρικούπη δαφνοστεφή με το ανάθεμα της πτώχευσης της χώρας.

Η φράση **Δυστυχώς επτωχεύσαμεν** αποτελεί μια ιστορική αναφορά που αποδίδεται στον πρωθυπουργό της Ελλάδας, Χαρίλαο Τρικούπη. Ο Τρικούπης λέγεται πως χρησιμοποίησε τη φράση σε ομιλία του στη Βουλή στις 10 Δεκεμβρίου του 1893, αναφερόμενος στην οικονομική κατάσταση του κράτους και την αδυναμία του να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος του. Η Κυβέρνησή του κήρυξε πτώχευση, η οποία και επέφερε την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου εις βάρος της Ελλάδας. Έκτοτε, η φράση αυτή χρησιμοποιείται για να δηλώσει αποτυχία, τόσο για οικονομικά θέματα όσο και για γενικότερους λόγους. 

Αν και θεωρείται πως η φράση λέχθηκε από το βήμα της Βουλής, αμφισβητείται πως χρησιμοποιήθηκε από τον Τρικούπη στην ομιλία του, καθώς από τα πρακτικά της Βουλής δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Διάφορες άλλες μαρτυρίες, (όπως η μαρτυρία του Ανδρέα Συγγρού στα *Απομνημονεύματά* του, που αναφέρει πως άκουσε εκείνη την μέρα τον Τρικούπη να προφέρει την φράση στην ομιλία του), αναφέρουν πως η φράση ελέχθη κανονικά από αυτόν, αλλά χωρίς να είναι ξεκάθαρο αν ειπώθηκε στη Βουλή ή εκτός αυτής.

Στη πραγματικότητα η φράση αυτή λέχθηκε από τον Χ. Τρικούπη την παραπάνω ημερομηνία από του βήματος της Βουλής (Παλαιά Βουλή), όχι όμως απευθυνόμενος προς το Σώμα της Βουλής ως επίσημη διακήρυξη, αλλά "εν τη ρύμη του λόγου" του, αναφέροντας "εν παρόδω" στις αναγκαίες προς τους δανειστές διαπραγματεύσεις, που πίεζαν απροκάλυπτα τον οικονομικό έλεγχο της Ελλάδας, "*ότι πρέπει να λαλήσωμεν προς αυτούς *'επτωχεύσαμεν δυστυχώς''' κ.λπ.

Η αντιπολίτευση όμως εκμεταλλευόμενη κομματικά τη φράση αυτή παράστησε τον πρωθυπουργό να κηρύσσει με αυτήν επίσημα από του βήματος της Βουλής τη χρεωκοπία της Ελλάδας. Τη θέση αυτή υιοθέτησαν και όλα σχεδόν τα έντυπα της εποχής σε σημείο που να δημιουργήσουν ακόμα και απογοήτευση στους οπαδούς του Χ. Τρικούπη. Η προπαγάνδα αυτή το πόσο ευνόησε υπέρμετρα την τότε αντιπολίτευση διαφαίνεται από τον ειρωνικό σκωπτικό χαρακτήρα που αποδόθηκε σ΄ αυτήν και που χρησιμοποιήθηκε ομοίως μυριάδες φορές με συνέπεια να παραμείνει ιστορική μέχρι σήμερα.
  
Παρόμοια επίσης φράση, ελαφρά παραλλαγμένη, χρησιμοποίησε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν με την φράση του «τελικώς επτωχεύσαμεν» τον Μάιο του 1932, η κυβέρνησή του θα κηρύξει για άλλη μια φορά πτώχευση της Ελλάδας, κάτω από το υψηλό χρέος του εξωτερικού δανεισμού, επικαλούμενος ακόμη και τη Μικρασιατική Καταστροφή, που είχε σημειωθεί δέκα χρόνια πριν, αλλά και τη διεθνή οικονομική ύφεση από το Κραχ του 1929, ενώ στην πραγματικότητα ήταν συσσώρευση πολλών χρεών μαζί από την αρχή του αιώνα.   

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνική οικονομία
Κατηγορία:Εκφράσεις
Κατηγορία:Οικογένεια Τρικούπη
Ντάριο Σμόγιε

Ο **Ντάριο Σμόγιε** (κροατικά: *Dario Smoje*) είναι Κροάτης πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.

## Βιογραφικό
Ο Ντάριο Σμόγιε γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1978 στην πόλη Ριέκα της Κροατίας και ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του τη σεζόν 1995-96 στην τοπική ομάδα NK Ριέκα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στις ιταλικές ΑΚ Μίλαν, Μόντσα και Τερνάνα. Το 2001 επέστρεψε στην Κροατία, για να αγωνιστεί δυο σεζόν στην κορυφαία ομάδα της χώρας, Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Το 2003-04 έπαιξε στην ΝΚ Ζάγκρεμπ κι από το 2004 αγωνίστηκε στο Βέλγιο στην Γκεντ της Γάνδης. Στις 21/5/2009 υπέγραψε στον Πανιώνιο.

Έχει ύψος 1,92 μ. και αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Συχνά προωθείται και σκοράρει στις στημένες φάσεις (π.χ. στα κόρνερ). Έχει παίξει μια φορά με την Εθνική Κροατίας, το 2003.

## Καριέρα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* http://www.panionios.gr/default.asp?pid=55&la=1&artid=17243&catid=5
* Στατιστικά σεζόν 2009-10  
 

Σμογιε
Σμογιε
Σ
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΧΝΚ Ριέκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΑΑ Γάνδη
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μόντσα
Παπανικολής Ι (υποβρύχιο)

Το **Παπανικολής Ι (Υ2)** ήταν υποβρύχιο τύπου Schneider-Leubeut (τύπου *Κατσώνης*) του πολεμικού ναυτικού της Ελλάδας, το πρώτο στη σειρά, από τα συνολικά τρία έως τώρα. Θεωρείται το ενδοξότερο Ελληνικό υποβρύχιο που έδρασε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έλαβε το όνομά του προς τιμήν του Ψαριανού πυρπολητή του 1821 Δημήτριου Παπανικολή. Κατά τη διάρκεια του πολέμου εκτέλεσε 14 πολεμικές περιπολίες στην Αδριατική και στο Αιγαίο, βυθίζοντας αντίπαλα σκάφη συνολικού εκτοπίσματος 13.000 τόνων. Πρώτος κυβερνήτης υπήρξε ο πλωτάρχης Μιλτιάδης Ιατρίδης.

## Γενικά στοιχεία

Ναυπηγήθηκε από τη Γαλλική ναυπηγική εταιρεία Ateliers et Chantiers de la Loire, με έδρα τη Ναντ. Ήταν ένα από τα δυο ομοίου τύπου αδελφά σκάφη που παραγγέλθηκαν στη Γαλλία από την Ελληνική κυβέρνηση το 1925. Το άλλο ήταν το Κατσώνης ΙΙ. Η καθέλκυση έγινε στις 21 Δεκεμβρίου 1927, οπότε υψώθηκε και η Ελληνική σημαία στη Τουλώνη. Παρελήφθη από τον αντιπλοίαρχο Π. Βανδώρο.

## Δράση
thumb|left|300px|Απόσπασμα αναφοράς του κυβερνήτη του '''Παπανικολής (Υ2)'''<br>(© Ελλ. Πολεμικό Ναυτικό<sup>.</sup> πηγή: hellenicnavy.gr)

Κατά τη πρώτη φάση της εισόδου της Ελλάδας στο πόλεμο (Οκτώβριος 1940-Απρίλιος 1941), το *Παπανικολής* εκτέλεσε 5 περιπολίες στην Αδριατική και βύθισε το Ιταλικό οπλιταγωγό *Firenze* (3952 ΤΝ), το Ιταλικό ιστιοφόρο *Antonietta* (22 Δεκεμβρίου 1940) και ενδεχομένως ένα ακόμη πετρελαιοκίνητο σκάφος (23 Ιανουαρίου 1941).

Στη δεύτερη φάση του πολέμου, μετά την κατάληψη της Ελλάδας, το υποβρύχιο κατέφυγε στην Αλεξάνδρεια και εκτέλεσε 9 πολεμικές περιπολίες, εξορμώντας από ναυτικές βάσεις της Μέσης Ανατολής (Μάιος 1941 - Οκτώβριος 1944). Βύθισε διάφορα επιταγμένα από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς ιστιοφόρα στο Αιγαίο (κυρίως στο Δυτικό), στην περιοχή της Κρήτης και των Δωδεκανήσων. Επιπλέον, ένα φορτηγό 8.000 τόνων κοντά στη Ρόδο (27 Απριλίου 1941) και άλλο ένα 6.000 τόνων πέριξ της Κρήτης (τέλη 1942). Παράληλλα, έφερε σε πέρας ειδικές αποστολές, όπως αποβιβάσεις και παραλαβές πρακτόρων ή καταδρομέων.

Διενήργησε, επίσης, στη Μέση Ανατολή συνολικά 10 ακόμα πολεμικές περιπολίες. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την Απελευθέρωση και το 1945 παροπλίσθηκε.

## Λοιπές πληροφορίες
Ο πυργίσκος του Υ/Β *Παπανικολής* διατηρήθηκε στη βάση υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού και στη συνέχεια τοποθετήθηκε ως έκθεμα στο Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος, στον Πειραιά. Το *Παπανικολής* απεικονίστηκε σε γραμματόσημο των Ελληνικών Ταχυδρομείων, στην αναμνηστική σειρά «Ελληνικό ναυτικό», που κυκλοφόρησε στις 15 Δεκεμβρίου 1978.

## Παραπομπές


## Πηγές
*

*

*

*

*
*Trikalaola website - Εμβατήριο Παπανικολής
*Trikalaview website - Εμβατήριο Παπανικολής

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Submarine RHS ''Papanikolis''
* 

## Δείτε επίσης
* Υποβρύχιο Παπανικολής - ταινία του Γιώργου Ζερβουλάκου (1971).
* Βασίλειος Αρσλάνογλου

Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αγαρδίτης

Ο **αγαρδίτης** (αγγλ. *agardite*) είναι ένυδρο αρσενικικό ορυκτό του χαλκού και των σπανίων γαιών, κυρίως δημητρίου και υττρίου. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου γεωλόγου Ζυλ Αγκάρ (Jules Agard), προϊσταμένου του Γραφείου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών της Ορλεάνης (Γαλλία).

## Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι δευτερογενές ορυκτό, ανευρισκόμενο στη ζώνη οξείδωσης χαλκούχων μεταλλευμάτων και, σε μικρές ποσότητες, στις ζώνες οξείδωσης υδροθερμικών εξαλλοιώσεων εμπλουτισμένων λατυποπαγών και πολυμεταλλικών μεταλλικών αποθέσεων. Σχετίζεται με φθορίτη, βαρύτη, αζουρίτη, μαλαχίτη, βαναδινίτη, χρυσόκολλα, αδαμίτη, σμιθσονίτη, αουριχαλκίτη, γιββσίτη, χαλαζία και ασβεστίτη.

Αν ανευρεθεί σε σημαντικές ποσότητες, χρησιμοποιείται ως ελάσσον μετάλλευμα σπανίων γαιών, είναι όμως περιζήτητο δείγμα από συλλέκτες ορυκτών.

Ανευρίσκεται στη Γερμανία (ορυχείο Clara - Grube Clara, Wolfach, Μέλας Δρυμός) και Σαξονία, στη Γαλλία, στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, στη Βρετανία (Κορνουάλλη, παραλλαγή πλουσιότερη σε νεοδύμιο, Κάμπρια και Ουαλία), στη Σαρδηνία (ορυχείο Santa Duchessa, επίσης πλούσιος σε νεοδύμιο και με το δημήτριο να υπερτερεί απέναντι στο λανθάνιο), την Αυστραλία (Νέα Νότια Ουαλία), την Ιαπωνία και το Tsumeb της Ναμίμπια.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα ορυχεία της περιοχής Καμάριζα στα μεταλλεία Λαυρίου.

## Πηγές
*Handbook of Mineralogy
*Mindat.org
*[Webmineral.com](http://webmineral.com/data/Agardite-(Ce).shtml)
*Mineralien Atlas

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

## Βιβλιογραφία
* James Dwight Dana: *Manual of Mineralogy and Lithology, mariachokolata@live.comContaining the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

## Σημειώσεις


Αγαρδιτης
Κατηγορία:Ορυκτά του αρσενικού
Κατηγορία:Ορυκτά των λανθανίδων
Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο

μικρογραφία|Το λογότυπο του Πανελληνίου Μακεδονικού Μετώπου
Το **Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο** (συντομογραφικά: **ΠΑ.Μ.ΜΕ.**) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα του Στέλιου Παπαθεμελή που αυτοπροσδιορίζεται ως πατριωτικό. Το κύριο θέμα απασχόλησης του κόμματος ήταν τα προβλήματα του ονόματος σε σχέση με τη Βόρεια Μακεδονία. Στο κόμμα επίσης συμμετείχε ο Κώστας Ζουράρις. Συνιστώσες του Μετώπου ήταν η Δημοκρατική Αναγέννηση, Μακεδονικές Οργανώσεις της Ελλάδας και του Εξωτερικού, καθώς και προσωπικότητες του ευρύτερου εθνικιστικού χώρου.
Το κόμμα συμμετείχε στις Ευρωεκλογές του 2009, συγκεντρώνοντας ποσοστό 1,27%.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημος ιστότοπος
*Επίσημος ιστολόγιο
*Το «Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο» ανακοίνωσαν Παπαθεμελής και Ζουράρις, in.gr

Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα
Χαράλαμπος Θεοδωρίδης

Ο **Χαράλαμπος Θεοδωρίδης** ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός.

## Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1883 στην Καισάρεια της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία. 

Το 1900 αποφοίτησε από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη. Το 1913 πήρε πτυχίο φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1915 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία, ιστορία και φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια της Λειψίας και του Μονάχου. Το 1918 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας με τη διατριβή «*Κοινωνικές εκδηλώσεις του ερωτικού συναισθήματος*». Το 1919 επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1921 διορίστηκε ως φιλόλογος και το 1925, έτος ίδρυσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κατέλαβε την έδρα της φιλοσοφίας.

Με το έργο του 1954 "Επίκουρος, η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου", έγινε ο πρώτος σύγχρονος Έλληνας που ασχολήθηκε συστηματικά με το φιλόσοφο Επίκουρο και άνοιξε τον δρόμο προς την επανακάλυψη της επικούρειας φιλοσοφίας στην εποχή μας.

Πέθανε στην Αθήνα το βράδυ της 17ης προς 18η Νοεμβρίου 1957.

## Έργα
* «*Μελέτη για τον Στέφαν Γκιόρκε*», δοκίμιο, 1921
* «*Η θέση της σημερινής ψυχολογίας*», δοκίμιο, 1921
* «*Το συναισθηματικό στη διανόηση του Καντ*», δοκίμιο, 1924
* «*Εισαγωγή στη φιλοσοφία*», 1933
* «*Ιστορία της ελληνικής φιλοσοφίας*», μετάφραση του έργου των Τσέλλερ και Νέστλε, 1942.
* «*Επίκουρος, η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου*», 1954
* «*Εισαγωγή στη φιλοσοφία*» (εμπλουτισμένη έκδοση), 1955
* «*Ο χειμώνας του 1941-42: χρονικό της κατοχής*», Κέδρος, Αθήνα 1980

## Σημειώσεις


## Πηγές
* Γεώργιος Σ. Δημητράκος, «*Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, ο φιλόσοφος, ο δάσκαλος, ο αγωνιστής*», Νέα Παιδεία 32 (1984), 120-132

Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί του 20ού αιώνα
Σοφία Μπεναρδή

Η **Σοφία Μπεναρδή** υπήρξε πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο τη δεκαετία του ’30. Ήταν από τις πρωτοπόρους στον ελληνικό γυναικείο αθλητισμό. Ως αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ. και του Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος και κατέρριψε τα πανελλήνια ρεκόρ στα 100 μ, 80 μ.εμπ, άλμα εις μήκος και σφαιροβολία. Πολυσύνθετος αθλητής (δεκαθλητής) υπήρξε και ο αδερφός της, ο Στέλιος Μπεναρδής.

## Βιογραφικό

Η Σοφία Μπεναρδή ήταν αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ. την περίοδο του μεσοπολέμου, όταν ο σύλλογος είχε ως έδρα το Παναθηναϊκό Στάδιο. Ο σύλλογος της Σμύρνης υπήρξε πρωτοπόρος στη διάδοση του γυναικείου αθλητισμού και στα τέλη της δεκαετίας του '20 δημιούργησε έναν πυρήνα αθλητριών με σημαντικότερες τις Σοφία Μπεναρδή και Ειρήνη Αρμάου.

Η Μπεναρδή, όπως όλες οι πρωτοπόρες αθλήτριες της εποχής εκείνης, υπήρξε πολυσύνθετη αθλήτρια. Ασχολήθηκε με τους δρόμους ταχύτητας και εμποδίων, με το άλμα εις μήκος και τη σφαιροβολία. Πρωτοεμφανίστηκε στους Αγώνες Αθλητριών Πανιωνίου 1926, στο άτυπο ετήσιο γυναικείο πρωτάθλημα που διοργάνωνε ο Πανιώνιος, στο οποίο πρωταγωνιστούσε συνεχώς ως το 1930 κατακτώντας πάνω από 20 νίκες. Το 1926 πρώτευσε σε τέσσερα αγωνίσματα: 80μ., 150μ., μήκος και σφαιροβολία. Το έτος αυτό, εναρκτήριο του στίβου γυναικών στην Ελλάδα, έτρεχε σε όλες τις αποστάσεις ταχύτητας: 60μ (9.0), 80μ (12.0), 100μ (14.8), 150μ (22.2), έκανε άλματα σε μήκος (4,63μ) και ύψος (1,23μ), έριχνε σφαίρα (8,65μ) και μετείχε στο τρίαθλο (72 β.) και στις σκυταλοδρομίες: 4x50μ (30.4), 4x75 (44.8) με την ομάδα του Πανιωνίου. Στο τέλος του 1928 στο όνομά της εγγράφηκαν οι πρώτες επίσημες πανελλήνιες επιδόσεις στίβου γυναικών στα: 80μ, 150μ, σφαίρα και μήκος.

Υπήρξε η πρώτη κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ γυναικών στα 100 μ. με 14,8΄΄, το οποίο κατέρριψε άλλες δύο φορές. Επίσης, έκανε ρεκόρ στο μήκος με 4,63 και στη σφαιροβολία. Τέλος, κατέκτησε δύο πανελλήνιες νίκες στα 80 εμπόδια, το 1931 και το 1932 με πανελλήνια ρεκόρ: 15,2 και 14,8 αντίστοιχα.

Στη συνέχεια θα συνεχίσει να αγωνίζεται με τα χρώματα του Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου.

## Διακρίσεις

* **Πανελλήνια ρεκόρ**
** 80 μ. (1): 11.2 (1928)
** 100 μ. (3): 14.8 (1929), 14.2 και 14.1 (1930)
** 150 μ. (1): 22.2 (1928)
** 80 εμπ. (2): 15.2 (1931) και 14.8 (1932)
** Μήκος (1): 4,63 μ. (1928)
** Σφαιροβολία (2): 7,86μ. (1928) και 8,65μ. (1929)

* **Πρωταθλήτρια Ελλάδος**
** 100 μ.:
** 80 μ.εμπ. (2): 1931, 1932
 
## Πηγές

# Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998.

Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις μήκος
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας
Κατηγορία:Εμποδιστές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της σφαιροβολίας
Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου
Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ
Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Γιώργος Οικονομίδης

Ο **Γιώργος Οικονομίδης** (Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 1916 - 22 Απριλίου 1985) ήταν Έλληνας κονφερασιέ, τραγουδιστής, σεναριογράφος και εκφωνητής ραδιοφώνου. Σπούδασε νομικά αλλά γρήγορα τον τράβηξε η ”παρουσίαση”.

## Καριέρα
Σε νεαρή ηλικία έπαιζε ποδόσφαιρο στην ανεπίσημη "Δάφνη" κι έπειτα έγινε για λίγο διαιτητής. Μυήθηκε και «εκπαιδεύτηκε» ως κονφερασιέ στην περίφημη Μάνδρα του Αττίκ όπου και κέρδισε τα πρώτα του χειροκροτήματα. 

Ξεκίνησε τις παρουσιάσεις σε θέατρα, σε διάφορα κέντρα διασκεδάσεως και αναψυκτήρια ή σε εκδηλώσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Το 1940 έγραψε τους στίχους στο τραγούδι «Στη Ρώμη» (Κορόϊδο Μουσολίνι) το οποίο, όπου ακουγόταν, αναπτέρωνε το ηθικό όλων των Ελλήνων κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου (οι στίχοι του δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα *[[Η Βραδυνή]]*). Το τραγούδι ήταν ιταλικό με τίτλο «Reginella Campagnola» (η χωριατοπούλα Ρετζινέλα) και τη μουσική του την είχε γράψει ο Έλντο ντι Λάζαρο. 

Συνεργάστηκε με τον Κώστα Πρετεντέρη και μαζί έγραψαν πληθώρα θεατρικών επιθεωρήσεων που έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Στις αρχές του 1950 ο Γιώργος Οικονομίδης, εκτός από πολύ δημοφιλής στα βαριετέ και στις πίστες, ήταν και ο πιο επιτυχημένος και δημοφιλής άνθρωπος του ραδιοφώνου, ο πρώτος πραγματικός σταρ που έβγαλε αυτό το μέσο στην Ελλάδα, κυρίως με τα νέα ταλέντα του και όχι μόνο.

Μέσα από την εκπομπή του *Νέα ταλέντα* έδινε την ευκαιρία σε νέους να αναδειχθούν. Από αυτή την εκπομπή "βγήκαν" πολλά ταλέντα όπως η Νάνα Μούσχουρη, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Γιάννης Βογιατζής κ.ά. Έχει γράψει σενάρια και έχει συμμετάσχει σε αρκετές ταινίες. Χαρακτηριστικό του ήταν το σλόγκαν "Φίλοι μου αγαπημένοι, γεια σας και χαρά σας". 

Έχει γράψει τους στίχους του ύμνου του Παναθηναϊκού. Το 1970 παρουσίαζε στην ΥΕΝΕΔ την εκπομπή *Ο ένας στους δυο κερδίζει*.
Κατηγορήθηκε ότι συνεργαζόταν με το καθεστώς της Χούντας στην επταετία, ενώ έγραψε τους στίχους για τον Ύμνο της 21ης Απριλίου, σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού.
Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές.

Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Γκιώνης στην νεκρολογία για τον Οικονομίδη έγραψε πως υπήρξε *«ο μονοκράτορας μιας εποχής - εκείνης της αποεαμοποίησης, όπως την αποκάλεσε ο μακαρίτης Κώστας Πρετεντέρης - όπου το κλίμα δεν ήταν ευνοϊκό για όσους ήθελαν να προχωρήσουν περισσότερο κάποια πράγματα»* και ότι *«πέρασε με άνεση και στη δικτατορία, της οποίας υπήρξε ο διασκεδαστής και ο κύριος εκφραστής της πολιτιστικής της άποψης, με αποκορύφωμα τις ρωμαϊκές γιορτές του Σταδίου»*.

## Φιλμογραφία

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών