Το δέντρο που πληγώναμε

***Το δέντρο που πληγώναμε*** είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας παραγωγής 1986. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Δήμο Αβδελιώδη, ο οποίος έγραψε και το σενάριο, ενώ ανέλαβε και την παραγωγή της ταινίας μαζί με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. 

Ο τίτλος αναφέρεται στην επεξεργασία της μαστίχας, όπου για να ληφθεί το δάκρυ τα μαστιχόδεντρα κεντιούνται (πληγώνονται).

## Πλοκή
Η ιστορία διαδραματίζεται στη Χίο του 1960. Δύο μικρά αγόρια και πολύ καλοί φίλοι έρχονται σε σύγκρουση λίγο πριν από το κλείσιμο του σχολείου για τις καλοκαιρινές διακοπές με αφορμή ένα άτυχο συμβάν. Το ένα παιδί βοηθά τη μητέρα του στη συγκομιδή της μαστίχας, ενώ το άλλο αποφεύγει τη δική του, που τον κυνηγά να τον τιμωρήσει με τον πλάστη.

Αργότερα, στα μέσα του καλοκαιριού, οι δυο φίλοι ξαναβρίσκονται τυχαία. Το υπέροχο καλοκαίρι που θα περάσουν διακόπτεται σύντομα από την έλευση του φθινοπώρου.

## Διανομή

* Γιάννης Αβδελιώδης ως Γιάννης**'
* Νίκος Μειωτέρης ως Βαγγέλης**'
* Κατερίνα Κυριακώδη ως Αγγελική
* Μαρίνα Δεληβοριά ως μητέρα Γιάννη
* Δήμος Αβδελιώδης ως ναυτικός

## Παραγωγή και υποδοχή
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 2 Απριλίου 1987. 

Η ταινία έλαβε πολλές διακρίσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Ανάμεσα τους, ειδική μνεία της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1986), βραβείο ευρωπαϊκής επιτροπής ταινιών νεότητας του Φεστιβάλ Βερολίνου (1987), Χρυσός Ελέφαντας καλύτερης ταινίας και Αργυρός Ελέφαντας σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Νέου Δελχί (1987). Συμμετείχε επίσης στην εβδομάδα κριτικής στο Φεστιβάλ των Καννών το 1987.

Στην εφημερίδα *[[Η Καθημερινή]]* (3 Απριλίου 1987), ο κριτικός Νίκος Μπακογιαννόπουλος γράφει για την ταινία: Ο Δήμος Αβδελιώδης, στο «Δέντρο που πληγώναμε» ισορροπεί ανάμεσα στο γνωστό και στο άγνωστο, στο οικείο και στο μυστηριακό, στο πράο και στο άγριο. Κατορθώνει να μας ξεπλένει από το συσσωρευμένο ρύπο της ζωής κι από τα βαρίδια των χρόνων, με πολύ λίγες παραχωρήσεις στην παραδοσιακή απεικόνιση της παιδικής ηλικίας. Αντίρροπα, προσφέρει μια πρωταρχική αίσθηση, μιαν αληθινή επιστροφή στις πηγές των πρώτων συγκινήσεων. ...Το φιλμ ζωντανεύει προνομιακά τις πρωτογενείς εμπειρίες των παιδιών. Ήρεμα και τρυφερά, αλλά εσωτερικά, και με όλη την οξύτητα, την ένταση, τη βιαιότητα αυτών των εμπειριών. Πρώτα η φύση, ως πηγή ζωής, χαράς και μαζί ανησυχίας. Η εξερεύνηση των μυστηρίων της, η περιπέτεια της επαφής με τις θεμελιακές δυνάμεις, που μας ορίζουν: ο ήλιος, το νερό, το χρώμα, τα δέντρα (και τα μαστιχόδεντρα που τα «πληγώνουν» για να βγει το μαστίχι), τα ζώα και η θάλασσα, το πιο άγνωστο στοιχείο. ...Ως αληθινός ποιητής, ο Δήμος Αβδελιώδης κατορθώνει να μας χαρίσει εκείνη τη μαγική διάσταση της αποκαλυπτικής αίσθησης: Όταν τα πράγματα έχουν χαθεί ή όταν δεν έχουν ακόμη κατακτηθεί, τότε υπάρχουν και ακτινοβολούν περισσότερο. Ιδίως η ευτυχία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* ''Το δέντρο που πληγώναμε'' στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
* ''Το δέντρο που πληγώναμε'' στην imdb
* Κριτική της ταινίας από τον Μανώλη Κρανάκη
* Κριτική της ταινίας από τον Σταύρο Γανωτή

Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας 1980
Κατηγορία:Ταινίες του 1986
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Δημήτρη Παπαδημητρίου