open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ραμίζ Αλία

Ο **Ραμίζ Αλία** (, 18 Οκτωβρίου 1925 – 7 Οκτωβρίου 2011) ήταν ο δεύτερος και τελευταίος κομμουνιστής ηγέτης της Αλβανίας από το 1985 έως το 1991. 

Γεννήθηκε στην Σκόδρα. Ήταν ευνοούμενος της οικογένειας του Ενβέρ Χότζα, και με τον θάνατο του τελευταίου το 1985, ανέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα του Αλβανικού Κόμματος Εργασίας. Όταν τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης άρχισαν να καταρρέουν, ο Αλία προσπάθησε να κάνει κάποια δημοκρατικά ανοίγματα. Ωστόσο, οι διαδηλώσεις των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο «Ενβέρ Χότζα» (σημερινό Πανεπιστήμιο των Τιράνων) τον Δεκέμβριο του 1990, καθώς και η φυγή χιλιάδων Αλβανών μεταναστών προς την Ελλάδα και την Ιταλία, προκάλεσαν την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος της χώρας. 

Το 1991 εξελέγη Πρόεδρος της Αλβανίας στις πρώτες ελεύθερες εκλογές στην αλβανική ιστορία. Παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου στις 3 Απριλίου 1992 και έξι ημέρες αργότερα στις 9 Απριλίου 1992, το αλβανικό κοινοβούλιο ανέδειξε νέο πρόεδρο της χώρας τον ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος της Αλβανίας, Σαλί Μπερίσα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόεδροι της Αλβανίας
Κατηγορία:Αλβανοί κομμουνιστές
Λεσβία (αποσαφήνιση)

* Λέσβια ή **Λεσβία**, η κάτοικος του νησιού Λέσβος ως και η καταγόμενη από εκεί.
* **[[Λεσβία]]**, λεσβιάς ή λεσβιάζουσα: Η ομοφυλόφιλη γυναίκα, που έλκεται σεξουαλικά από γυναίκες.
* Προσδιοριστικό καταγωγής της ελληνίδας λυρικής ποιήτριας Σαπφούς (καταγόμενης από τη Λέσβο).
* Αλλώνυμο της Ρωμαίας πατρικίας Κλαυδίας Μετέλλας αδελφής του Κλαύδιου Πουλχερίου και σύζυγος του Καικιλίου Μετέλλου. 
* Λεσβία η φάων, ιθαγενές πτηνό των Βολιβιανών Άνδεων, είδος από το γένος κυψελόμορφων στρουθοειδών πτηνών.
Πλωτό νοσοκομείο

Το **Πλωτό Νοσοκομείο** (Π/Ν) είναι συνήθως επίτακτο επιβατηγό πλοίο που καλύπτει ανάγκες Υγειονομικού προκεχωρημένων στρατιωτικών μονάδων. Ιδιαίτερα για το ελληνικό πολεμικό ναυτικό πάντοτε ήταν επίτακτα πλοία. Βεβαίως μεγάλοι πολεμικοί στόλοι διατηρούν τον τύπο αυτό (ΗΠΑ, Αγγλία κά) και κατασκευάζουν εξαρχής πλοία, πλωτά νοσοκομεία, ή μετασκευάζουν υπάρχοντα. Τα πλοία αυτά φέρουν χρώμα λευκό με ευδιάκριτους, μεγάλους ερυθρούς σταυρούς τόσο στα πλευρά όσο και στο κατάστρωμα ώστε να είναι άμεσα αντιληπτά από ξηρά, θάλασσα και αέρα και δεν φέρουν πολεμικό εξοπλισμό. Τα πλοία αυτά καλύπτονται (διέπονται) και υποστηρίζονται από Διεθνείς συμβάσεις πολέμου, όπως η Συνθήκη της Γενεύης χαρακτηριζόμενα ως "απυρόβλητα", καθιστάμενα σεβαστά και από τους εμπολέμους. Η επίθεση εναντίον ενός πλωτού νοσοκομείου θεωρείται έγκλημα πολέμου. 
Το τελευταίο Πλωτό Νοσοκομείο, επίτακτο πλοίο, που εντάχθηκε για πολύ λίγες μέρες στον ελληνικό στόλο ήταν το Ε/Γ ΑΔΩΝΙΣ της γραμμής Πειραιά - Χίος - Πειραιά, που μετασκευάστηκε και εξοπλίστηκε εντός 7 ωρών και 45 λεπτών στο λιμάνι του Πειραιά από κινητά συνεργεία του Τζάνειου Νοσοκομείου,  του Θεραπευτηρίου Ευαγγελισμός και του Ερυθρού Σταυρού κατά την εισβολή των Τούρκων στη Κύπρο τον Αύγουστο του 1974.

## Τραγωδίες σε Π/Ν
* Βρεταννικός (1916)
* Βίλχελμ Γκούστλοφ (πλοίο) (1945) 

Τα κατά καιρούς πλωτά νοσοκομεία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν:
* Άνδρος Ι (Πλωτό Νοσοκομείο) / Επίτακτο 
*Αττική (Επίτακτο) / Επιβατηγό / Πλωτό Νοσοκομείο 
* Έσπερος Ι (Πλωτό Νοσοκομείο) / Επίτακτο 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Νοσοκομεία
Κατηγορία:Τύποι πλοίων
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Μιλτιάδης Κανάρης

Ο **Μιλτιάδης Κανάρης** (1822-1901) ήταν Έλληνας πολιτικός και αντιναύαρχος.
## Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1822 στα Ψαρά και ήταν το τέταρτο από τα επτά παιδιά του αγωνιστή της ελληνικής επανάστασης και πολιτικού Κωνσταντίνου Κανάρη και της Δέσποινας Μανιάτη. Η γέννησή του φέρεται να συνέβη την ίδια ημέρα που ο πατέρας του ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα στη Χίο. Σπούδασε από το 1833 μέχρι το 1843 στη Βαυαρική Στρατιωτική Σχολή του Μονάχου, έπειτα κατατάχθηκε στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία υπηρετώντας παράλληλα επί μια τριετία στο γαλλικό πολεμικό ναυτικό. Το 1886 διετέλεσε γενικός επιθεωρητής του στόλου και τρία χρόνια μετά (1889) αποστρατεύθηκε, ανακλήθηκε όμως μετά τον πόλεμο του 1897, αναλαμβάνοντας προσωρινά την αρχηγία της Θωρηκτής Μοίρας από τις 7 Αυγούστου μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου του 1897.

Παράλληλα ασχολήθηκε με την πολιτική. Εξελέγη πληρεξούσιος Σύρου (1865, 1868) και εν συνεχεία βουλευτής Νέων Ψαρών (1875 και 1899) ενώ στις εκλογές του 1874 δεν κατάφερε να εκλεγεί ύστερα από αθέμιτο πόλεμο που δέχτηκε από την κυβέρνηση Βούλγαρη. Διετέλεσε πολλάκις υπουργός επί των ναυτικών (για τρεις ημέρες στην κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου λίγο πριν ξεσπάσουν τα Ιουνιανά όπου σκοτώθηκε ο αδελφός του Αριστείδης το 1864, το 1868 - 1869 και το 1879). Το 1895 αλλά και μετά το 1897 του προτάθηκε η επανειλημμένα από τον βασιλιά Γεώργιο Α' η ανάληψη της πρωθυπουργίας, ο ίδιος όμως απέρριπτε τις προτάσεις καθώς έθετε ως όρο την σύγκληση αναθεωρητικής βουλής.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 7 Νοεμβρίου 1901, ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής Νέων Ψαρών.. Μια ημέρα πριν το θάνατό του, του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Σωτήρος. Ήταν παντρεμένος και παιδιά του ήταν ο επίσης πολιτικός Αλέξανδρος Κανάρης καθώς και ο Λεωνίδας Κανάρης.

Ο Ναύαρχος Μιλτιάδης Κανάρης την περίοδο που ανέλαβε τα καθήκοντα, έμεινε στην ιστορία δια χειρός του ζωγράφου Αριστείδη Βαρούχα (αρχές 19ου αι.) με το πορτραίτο που φιλοτέχνησε το 1886
μικρογραφία|Μιλτιάδης Κανάρης δια χειρός Αριστείδη Βαρούχα 1886

## Τιμητικές διακρίσεις
55px Τάγμα του Σωτήρος: Μεγαλόσταυρος (1901)

## Παραπομπές
Ο Ναύαρχος Μιλτιάδης Κανάρης την περίοδο που ανέλαβε τα καθήκοντα, έμεινε στην ιστορία δια χειρός του ζωγράφου Αριστείδη Βαρούχα (αρχές 19ου αι.) με το πορτραίτο του το 1886

Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά
Κατηγορία:Οικογένεια Κανάρη
Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος
Κατηγορία:Βουλευτές Νέων Ψαρών
Κατηγορία:Βουλευτές Σύρου
Οίκος των Βιλλεαρδουίνων

**Βιλλεαρδουίνος**, ή **Βιλλαρδουίνος**, ήταν η επωνυμία που έλαβαν τα μέλη μιας οικογένειας ευγενών από την Καμπανία (Champagne) της Γαλλίας. Το όνομα προέρχεται από το φέουδο και το κάστρο τους που είχε την ονομασία "de Villehardouin".

Δύο μέλη της οικογένειας με το όνομα Γοδεφρείδος ή Γοδοφρείδος (Geoffroi), πήραν μέρος στην Δ΄ Σταυροφορία και έγιναν μέλη της αριστοκρατίας της Λατινικής Αυτοκρατορίας: ο χρονογράφος και ο συνιδρυτής του πριγκιπάτου της Αχαΐας.

Ο Βιλαίν του Βιλλεαρντουίν (; - πριν το 1170) είχε δύο γιούς:
* Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος, ιππότης, σταυροφόρος της Τέταρτης Σταυροφορίας, στρατάρχης της Ρωμανίας (Λατινικής Αυτοκρατορίας) και της Καμπανίας και συγγραφέας του "Χρονικού της Τέταρτης Σταυροφορίας και της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης"
* Ιωάννης κύριος του Βιλλεαρδουίνου (; - μετά το 1216) στην περιοχή της Καμπανίας. Είχε έναν γιο:
** Γοδεφρείδος Α΄ Βιλλεαρδουίνος, ανεψιός του Γοδεφρείδου Βιλλαρδουίνου, ιππότης, σταυροφόρος της Δ΄ Σταυροφορίας ο οποίος πήγε στην Παλαιστίνη και επιστρέφοντας βοήθησε τον Γουλιέλμο Α' Σαμπλίτη (Gillaume de Champlitte) να κατακτήσει τον Μωρέα. Έγινε πρίγκιπας (ηγεμόνας) της Αχαΐας μετά το θάνατο του Γουλιέλμου Α'. Τον διαδέχθηκαν οι γιοι του:
*** Γοδεφρείδος Β΄ Βιλλεαρδουίνος, πρίγκιπας (ηγεμόνας) της Αχαΐας. Πρώτος γιος του Γοδεφρείδου Α΄.
*** Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος, πρίγκιπας (ηγεμόνας) της Αχαΐας. Δεύτερος γιος του Γοδεφρείδου Α΄, είχε γεννηθεί στην Καλαμάτα.
**** Ισαβέλλα Α' Βιλλεαρδουίνου, πριγκίπισσα τη Αχαΐας, πρώτη κόρη του Γουλιέλμου Β΄.
**** Μαργαρίτα Βιλλεαρδουίνου, πριγκίπισσα της Αχαΐας, δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου Β΄.

Άλλα μέλη της οικογένειας, από αυτά που έμειναν στη Γαλλία, είναι:
* Βιλέν Βιλλεαρδουίνος (Villain de Villehardouin), πατέρας του Γοδεφρείδου, του ιστορικού
* Έρχαρντ Α΄ Βιλλεαρδουίνος (Erhard I de Villehardoin), πατέρας του Γουλιέλμου Α΄
* Γουλιέλμος A΄ Βιλλεαρδουίνος, κύριος του Λεζίν (Lezinnes)
* Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου, κυρία του Λεζίν (Lezinnes)
## Γενεαλογία Βιλλεαρδουίνων, πριγκίπων Αχαΐας

## Βιβλιογραφία

Κατηγορία:Σταυροφορίες
Κατηγορία:Πρόσωπα της Φραγκικής και Λατινικής Ελλάδας
Κατηγορία:Ευγενείς του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Φρίξος και Έλλη

thumb|Φρίξος και Έλλη
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία **ο Φρίξος και η Έλλη** ήταν παιδιά του Αθάμαντα, βασιλιά του Ορχομενού Βοιωτίας, και της Ωκεανίδας Νεφέλης. 
## Ο μύθος
Η πρώτη σύζυγος του Αθάμαντα ήταν η Ωκεανίδα Νεφέλη από την οποία και απέκτησε τα δίδυμα τέκνα Φρίξο και Έλλη. Εν συνεχεία το ζεύγος χώρισε και ο Αθάμας νυμφεύθηκε την Ινώ, θυγατέρα του Κάδμου, από την οποία απέκτησε δύο ακόμη παιδιά, τους Λέαρχο και Μελικέρτη.

Από ζήλια για τα τέκνα της Νεφέλης η Ινώ κατέστρωσε ένα ασυνήθιστο σχέδιο: έπεισε τις γυναίκες της πόλης να ψήσουν τους σπόρους σιταριού που προορίζονταν για σπορά, ώστε να μην φυτρώσουν. Ο Αθάμας έστειλε απεσταλμένους στο μαντείο των Δελφών, για να αποκαλυφθεί η αιτία της σιτοδείας. Η Ινώ τους έπεισε κατά την επιστροφή τους με δωροδοκία να δώσουν διαφορετική απάντηση από του μαντείου στον Αθάμαντα και να πουν πως η σιτοδεία θα σταματήσει εάν ο Φρίξος θυσιαστεί στον βωμό του Δία.

Έτσι ο Αθάμας αναγκάστηκε να διατάξει την τέλεση προετοιμασιών για τη θυσία και ο Φρίξος (μαζί με την αδελφή του, σύμφωνα με παραλλαγές του μύθου) οδηγήθηκε στον βωμό. Η Νεφέλη που από μακριά έμαθε τα συμβάντα, έστειλε το Χρυσόμαλλο Κριό, δώρο του Ερμή, για να μεταφέρει τα παιδιά στη ράχη του, μακριά από τη Βοιωτία.

Κατά την πορεία διαφυγής τους, καθώς πετούσαν επάνω από τη θάλασσα, η Έλλη δεν μπόρεσε να κρατηθεί στη ράχη του Κριού κι έπεσε στο πέλαγος, που από τότε ονομάσθηκε Ελλήσποντος. Την Έλλη πήρε κοντά του ο Ποσειδώνας. Ο Φρίξος συνέχισε την πορεία του και ο Κριός τον έφερε στην Κολχίδα, όπου ο βασιλιάς Αιήτης τον δέχθηκε πρόθυμα και του έδωσε ως σύζυγο τη θυγατέρα του, Χαλκιόπη. 

Έπειτα, ο Φρίξος θυσίασε το χρυσόμαλλο κριό στον βωμό του Δία και δώρισε το δέρμα του (δέρας) στον Αιήτη. Εκείνος το αφιέρωσε στον Άρη και το κρέμασε από μια δρυ, στο ιερό δάσος του θεού. Προς φύλαξή του τέθηκε ένας μεγάλος δράκος, ο οποίος δεν κοιμόταν. Το χρυσόμαλλο δέρας ήταν αργότερα ο στόχος της Αργοναυτικής Εκστρατείας. 

Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Αθάμας

Ο **Αθάμας** ή **Αθάμαντας** είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, ήρωας της Θεσσαλίας και της Βοιωτίας, βασιλιάς του Ορχομενού. Ο μύθος του Αθάμαντα συναντάται σε διάφορες παραλλαγές.

Ο Αθάμας ήταν γιος του Αιόλου και της Εναρέτης. Παντρεύτηκε πρώτα τη θεά Νεφέλη από την οποία απέκτησε τα δίδυμα Φρίξο και Έλλη. Αργότερα χώρισε με τη Νεφέλη και παντρεύτηκε την Ινώ, θυγατέρα του Κάδμου. Με την Ινώ, απέκτησε δύο παιδιά: τον Λέαρχο και τον Μελικέρτη, κατά μία εκδοχή και τον Χαλκό. Ο Αθάμας είχε επίσης ένα αδελφό, τον Σαλμωνέα, ο οποίος ήταν πατέρας της Τυρούς.

Ο Φρίξος και η Έλλη μισούνταν από τη μητριά τους Ινώ. Η Ινώ κατέστρωσε ένα σατανικό σχέδιο για να απαλλαχθεί από τα παιδιά, ψήνοντας όλους τους σπόρους της πόλης ώστε να μην μπορούν να βλαστήσουν. Οι ντόπιοι αγρότες, φοβούμενοι την πείνα, ζήτησαν συμβουλές από ένα γειτονικό μαντείο. Η Ινώ δωροδόκησε τους απεσταλμένους να πουν ψέμματα ότι το μαντείο ζήτησε τη θυσία του Φρίξου. Ο Αθάμας ακουσίως δέχθηκε. Πριν ωστόσο δολοφονηθούν, ο Φρίξος και η Έλλη διασώθηκαν από ένα ιπτάμενο χρυσόμαλλο κριάρι που έστειλε η Νεφέλη, η φυσική τους μάνα. Η Έλλη έπεσε από το κριάρι στον Ελλήσποντο (που μετονομάστηκε έτσι προς τιμή της) και πέθανε, αλλά ο Φρίξος επέζησε και έφθασε στην Κολχίδα, όπου ο βασιλιάς Αιήτης τον καλοδέχθηκε, δίνοντάς του την κόρη του, τη Χαλκιόπη, για σύζυγο. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο Φρίξος έδωσε στο βασιλιά το χρυσόμαλλο δέρας του κριαριού.

Αργότερα, η Ινώ ανέθρεψε τον Διόνυσο, ανιψιό της, γιο της αδελφής της Σεμέλης, προκαλώντας την αμέριστη ζήλεια της `Ηρας. Αντεκδικούμενη, η Ήρα τρέλανε τον Αθάμαντα. Ο Αθάμας σκότωσε στην τρέλα του ένα γιο του, τον Λέαρχο. Η Ινώ, για να ξεφύγει από την καταδίωξη του φρενήρη συζύγου της, έπεσε στη θάλασσα με το γιό της Μελικέρτη. Και οι δύο αργότερα λατρεύτηκαν ως θαλάσσιες θεότητες, η Ινώ ως Λευκοθέα, και ο Μελικέρτης ως Παλαίμονας.

Ο Αθάμας, με την ενοχή για το φόνο του γιου του, εξαναγκάστηκε να φύγει από τη Βοιωτία. Διατάχθηκε από το μαντείο να εγκατασταθεί σε ένα μέρος όπου θα μπορούσε να φιλοξενηθεί από άγρια θηρία. Αυτό το βρήκε στη Φθιώτιδα της Θεσσαλίας, όπου ξάφνιασε μια αγέλη λύκων που έτρωγαν πρόβατα. Όταν τους πλησίασε έφυγαν, αφήνοντάς του τα κόκαλα. Ο Αθάμας, βλέποντάς αυτό ως οιωνό εκπλήρωσης της προφητείας, έμεινε στην περιοχή και παντρεύτηκε μια τρίτη γυναίκα, τη Θεμιστώ. Με αυτή ο Αθάμαντας απέκτησε άλλα 4 ή 5 παιδιά: τον Λεύκωνα, τον Ερύθριο, τον Σχοινέα και τον Πτώο, ίσως και τον Πορφυρίωνα. Η περιοχή αργότερα ονομάστηκε Αθαμανική πεδιάδα.

Όταν ο Αθάμας επέστρεψε στη δεύτερη γυναίκα του, την Ινώ, η Θεμιστώ ζήτησε εκδίκηση ντύνοντας τα παιδιά της στα άσπρα και της Ινώς στα μαύρα. Η Ινώ άλλαξε τα ρούχα χωρίς η Θεμιστώ να το γνωρίζει, οπότε η Θεμιστώ σκότωσε η ίδια τα δικά της παιδιά.

Ο μύθος του Αθάμα ενέπνευσε τον Αισχύλο, τον Φερεκύδη, τον Ευριπίδη και τον Σοφοκλή. Ο Αισχύλος και ο Σοφοκλής έγραψαν τραγωδίες, ο δεύτερος μάλιστα δύο. με τίτλο *Αθάμας*, οι οποίες όμως δεν σώζονται.

## Γενεαλογία



## Παραπομπές


Αθαμας
Παγκόσμια ρεκόρ στίβου

Αυτά είναι τα παγκόσμια ρεκόρ του στίβου στα αγωνίσματα του Ολυμπιακού και του προγράμματος των  Παγκοσμίων Πρωταθλήματων Στίβου της IAAF (νυν World Athletics), όπως αυτά αναγνωρίζονται από τη ΔΟΕ.

## Ανδρών

 
 

*Τελευταία ενημέρωση: 12/3/2026* 

Πηγή:

## Γυναικών

 

*Τελευταία ενημέρωση: 21/9/25*

Πηγή:

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* MEN’S WORLD RECORDS 
* WOMEN’S WORLD RECORDS

Ρεκορ παγκοσμια
Κρυπτό

right|200px|
Το χημικό στοιχείο **Κρυπτό** είναι ένα ευγενές αέριο με ατομικό αριθμό 36 και ατομικό βάρος 83,80 . Είναι μέλος της 18ης ομάδας και της 4ης περιόδου στον περιοδικό πίνακα των στοιχείων.Έχει θερμοκρασία τήξης -157,2 C° και θερμοκρασία βρασμού -153,4 C°. Το Κρυπτό ανακαλύφθηκε από τους Βρετανούς χημικούς Ράμσεϊ και Τρέιβερς το 1898 μαζί με τα ευγενή αέρια Ξένο και Νέο. Είναι άοσμο, άχρωμο και άγευστο αέριο που βρίσκεται στην ατμόσφαιρα σε μικρές ποσότητες ιχνών ( 0,0001% ).

Παρόλο που είναι σχετικά αδρανές για πρακτικούς σκοπούς, μπορεί να δημιουργήσει δομές με νερό, όταν τα άτομά του παγιδευτούν σε δίκτυο μορίων νερού. Χρησιμοποιείται όπως και τα άλλα ευγενή αέρια σε φθορίζουσες λάμπες, στον φωτισμό και την φωτογραφία.

left|thumb|200px|Λάμπα με '''Κρυπτόν'''
Το φως του κρυπτού έχει μεγάλο αριθμό από φασματικές γραμμές και η υψηλή απόδοση φωτός του κρυπτούστο πλάσμα, του επιτρέπει να παίζει σημαντικό ρόλο σε πολλά υψηλής ισχύος λέιζερ αερίων που επιλέγουν μία από τις πολλές φασματικές γραμμές για να ενισχυθεί. Υπάρχει επίσης ένα ειδικό λέιζερ φθορίου Κρυπτού.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ευγενή αέρια
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Ρουβίδιο

Το χημικό στοιχείο **Ρουβίδιο** (αγγλικά: Rubidium), χημικό σύμβολο **Rb**, είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 37 και ατομικό βάρος 85,467. Έχει θερμοκρασία τήξης 38,89 C° και θερμοκρασία βρασμού 688 C°. Στο περιοδικό σύστημα φέρεται στην ομάδα Ια δηλαδή στην ομάδα αλκαλίων.

## Ανακάλυψη - όνομα
Το ρουβίδιο ανακαλύφθηκε φασματοσκοπικά από τους Ρόμπερτ Μπούνσεν και Γκούσταβ Κίρχοφ το 1861 σχεδόν συγχρόνως με την ανακάλυψη του καισίου με το οποίο και απαντά συνηθέστερα στη φύση. Το όνομά του δόθηκε εκ του λατινικού "rubidus" που σημαίνει καστανέρυθρος, επειδή στο ορατό πεδίο του φάσματός του παρουσιάζει δύο ερυθρές γραμμές.
Αν και στη φύση, (φλοιό της Γης), βρίσκεται σε μεγαλύτερη ποσότητα από εκείνη του καισίου, περίπου 330 μέρη στο εκατομμύριο (ppm), εντούτοις δεν σχηματίζει ορυκτά. Ανευρίσκεται κυρίως ως προσμίξεις 5% των ορυκτών λεπιδόλιθος, πολλουκίτης και τριφυλλίνης. Το θαλασσινό νερό περιέχει κατά μέσο όρο από 125 μg / L του ρουβιδίου.

## [[ισότοπο|Ισότοπα]] Rb
Το ρουβίδιο έχει ένα σταθερό ισότοπο (μαζικός αριθμός: 85). Το ρουβίδιο-87, το οποίο είναι ελαφρώς ραδιενεργό, έχει διάρκεια ημιζωής 4,88x1010 χρόνια (περίπου 49 δισεκατομ. χρόνια), δηλαδή περισσότερο από τρεις φορές μεγαλύτερο από την υπολογισμένη ηλικία του σύμπαντος. Το Rb-87 διασπάται στο σταθερό στρόντιο-87 (Sr-87) με την εκπομπή θετικού σωματιδίου β.

## Χρήσεις ρουβιδίου
Οι ενώσεις ρουβιδίου έχουν διάφορες χημικές και ηλεκτρονικές εφαρμογές. Το μέταλλο ρουβιδίου εύκολα ατμοποιείται και έχει χρήση στα λέιζερ.

Χρησιμοποιείται στη βιοχημεία για να επάγει τα κύτταρα να παραλάβουν το DNA, και ως βιοδείκτης αφού εύκολα παραλαμβάνεται για να αντικαταστήσει το κάλιο, και εμφανίζεται σε μικρές μόνο ποσότητες στους ζωντανούς οργανισμούς.
Άλλες ενώσεις ρουβιδίου είναι το υδροξείδιο ρουβιδίου για χημικές διεργασίες, το ανθρακικό ρουβίδιο (Rb2CO3), το οποίο χρησιμοποιείται σε γυαλιά στην οπτική κ.ά. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ραδιοχρονολόγηση πετρωμάτων.
Οι ενώσεις ρουβιδίου χρησιμοποιούνται μερικές φορές σε πυροτεχνήματα για  να τους δώσει ένα πορφυρό χρώμα.
Το ρουβίδιο χρησιμοποιείται σε θερμοηλεκτρικές  γεννήτριες για  λέιζερ, σε ατομικά ρολόγια ακριβείας και στη βιομηχανία των τηλεπικοινωνιών.
Το ρουβίδιο-82 χρησιμοποιείται για την τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων για το σπινθηρογράφημα αιμάτωσης του μυοκαρδίου για τον εντοπισμό όγκων του εγκεφάλου σε PET CT SCAN και θεραπευτικά έχει χρησιμοποιηθεί στη μανιακή κατάθλιψη και την κατάθλιψη.
Το ρουβίδιο μπορεί να προκαλέσει πυρκαγιές.
Στα ζώα, το ρουβίδιο μπορεί να αντικαταστήσει το κάλιο, ως ένα κάποιο βαθμό, στα νεφρά και τους μυς, όταν το κάλιο λείπει, αλλά αυτή η ανταπόκριση είναι παροδική και αναπόφευκτα εξαφανίζεται και μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο.

## Σταθερότερα ισότοπα Rb
right|thumb|200px|Υγρό '''Ρουβίδιο'''

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Αλκάλια
Κατηγορία:Μέταλλα
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Ύττριο

:*Να μην συγχέεται με το [[Υττέρβιο]].*

Το **Ύττριο** είναι χημικό στοιχείο με σύμβολο **Y** και ατομικό αριθμό 39. Είναι αργυρόχρωμο μέταλλο μετάπτωσης χημικά παρόμοιο με τις λανθανίδες και ιστορικά έχει κατηγοριοποιηθεί ως μια από τις σπάνιες γαίες. Το ύττριο βρίσκεται πάντα συνδυασμένο με λανθανίδες σε ορυκτά σπανίων γαιών και δεν βρίσκεται ποτέ στη φύση ως ελεύθερο στοιχείο. Το μόνο σταθερό του ισότοπο, 89Y, είναι επίσης το μόνο φυσικά συναντώμενο ισότοπο.

Το 1787, ο Καρλ Άξελ Αρρένιους ανακάλυψε ένα νέο ορυκτό κοντά στο Ύττερμπυ στη Σουηδία και το ονόμασε *[[γαδολινίτης|υττερβίτη]]*, από το όνομα του χωριού. Ο Γιόχαν Γκάντολιν ανακάλυψε οξείδιο του υττρίου σε δείγμα του Αρρένιους το 1789, και ο Άντερς Γκούσταφ Έκεμπεργκ ονόμασε το νεό οξείδιο *[[υττρία]]*. Το στοιχείο ύττριο απομονώθηκε πρώτη φορά το 1828 από τον Φρίντριχ Βέλερ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Μέταλλα
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Κατηγορία:Λανθανίδες
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Τεχνήτιο

Το χημικό στοιχείο **τεχνήτιο** είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 43 και ατομικό βάρος 98,9062. Έχει θερμοκρασία τήξης 2200±50&nbsp;°C και θερμοκρασία βρασμού 4877&nbsp;°C. Ανήκει στην ομάδα της 2ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης.

## Γενικά
Το Τεχνήτιο είναι ασημόχρωμο και κηλιδώνεται στον αέρα. Πρόκειται για το ελαφρύτερο στοιχείο του οποίου όλα τα ισότοπα είναι ραδιενεργά. Το τεχνήτιο είναι ένα από τα τρία τελευταία στοιχεία που ανακαλύφθηκαν, με ατομικό αριθμό μικρότερο του Ουρανίου. Στη φύση το στοιχείο απαντά σε ασήμαντες ποσότητες, δηλαδή 10-10 γραμμάρια σε ένα τόνο ναστουράνη. Επειδή δεν ήταν δυνατόν να βρεθεί στη φύση δημιουργήθηκε τεχνητά το 1937 στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ από τους Εμίλ Σεγκρέ και Σαρλ Περιέ. Επειδή ήταν το πρώτο στοιχείο που σχηματίστηκε εξ ολοκλήρου εργαστηριακά ονομάστηκε τεχνήτιο. Το τεχνήτιο είναι εξαιρετικά ασταθές στοιχείο. Το σταθερότερό του ισότοπο, το 97Tc έχει χρόνο ημιζωής μόνο 2.600.000 χρόνια, που είναι μικρό χρονικό διάστημα σε σύγκρισή με την ηλικία της Γης. Το τεχνήτιο χρησημοποιείται επίσης στο σπινθηρογράφημα.

## Φυσικές ιδιότητες
Το μεταλλικό τεχνήτιο με τη μορφή σκόνης έχει φαιό χρώμα (θυμίζει ρήνιο, μολυβδαίνιο και λευκόχρυσο). Το συμπαγές μέταλλο {χελώνες από τηγμένο μέταλλο, μεταλλικό χαρτί), έχει αργυρόφαιο χρώμα. Σε κρυσταλλική κατάσταση έχει εξαγωνικό κρυσταλλικό πλέγμα με διάταξη μέγιστης συσσώρευσης (α = 2,735 Ώνγκστρεμ, c = 4,391 Ώνγκστρεμ).
## Χημικές ιδιότητες
Ως προς τις χημικές του ιδιότητες το τεχνήτιο μοιάζει με το μαγγάνιο και ιδιαίτερα με το ρήνιο. Στις ενώσεις του απαντάται με αριθμό οξείδωσης από -3 έως +7. Οι πιο σταθερές ενώσεις του τεχνητίου που έχουν μελετηθεί καλύτερα είναι οι ενώσεις όπου το μέταλλο έχει αρ. οξείδωσης +7. Κατά την επιδραση οξυγόνου επί του τεχνητίου ή ενώσεών του σχηματίζονται τα οξείδια Tc2O7 και TcO<sub>2</sub>, με το χλώριο και το φθόριο σχηματίζει αλογονίδια με χημικό τύπο (όπου υπάρχει το X συμβολίζει το χλώριο και το φθόριο) TcX6, TcX5 και TcX4. Είναι δυνατό να σχηματίσει και οξυαλογονίδια με χημικό τύπο TcO3F και TcO3Cl. Με το θείο σχηματίζει τα σουλφίδια Tc2S7 και TcS2. Το τεχνήτιο σχηματίζει επίσης τεχνητικό οξύ, HTcO4 και τα άλατά του τα ονομαζόμενα υπερτεχνητικά MTcO4 (το M συμβολίζει οποιοδήποτε γνωστό μέταλλο). Σχηματίζει επίσης καρβονυλικές, σύμπλοκες και μεταλλοοργανικές ενώσεις. Στη σειρά ηλεκτροθετικότητας βρίσκεται δεξιά από το υδρογόνο. Δεν αντιδρά με το υδροχλωρικό οξύ σε οποιαδήποτε συγκέντρωση, αλλά διαλύεται εύκολα στο νιτρικό και θειικό οξύ, στο βασιλικό ύδωρ, στο υπεροξείδιο του υδρογόνου και στο βρωμιούχο νερό.

## Πηγές
* Το χρονικό των επιστημονικών ανακαλύψεων - Ισαάκ Ασίμωφ, Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης ISBN 960-524-026-2
* Από τις ακτίνες Χ ως τα Κουάρκ - Α. Σεγκρέ, Εκδόσεις Δίαυλος ISBN 960-531-021-1
* Live - Pedia, τεχνήτιο

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Ξένο

δεξιά|250px|right|thumb|150px|Λαμπτήρας με Ξένο
Το χημικό στοιχείο **Ξένο** είναι ένα ευγενές αέριο με ατομικό αριθμό 54 και ατομικό βάρος 131,30 . Έχει θερμοκρασία τήξης -111,9 C° και θερμοκρασία βρασμού -108,1 C°. Το Ξένο ανακαλύφθηκε από τους Βρετανούς χημικούς Ράμσεϊ και Τρέιβερς το 1898 μαζί με τα ευγενή αέρια Κρυπτό και Νέο. Το χημικό του σύμβολο είναι **Xe**.

Είναι ένα άχρωμο, βαρύ, άοσμο αέριο που απαντά στην ατμόσφαιρα της Γης σε πολύ μικρές ποσότητες (0,000008%). Το ξένον υπάρχει σε 9 σταθερά ισότοπα. Υπάρχουν επίσης περισσότερα από 40 ασταθή ισότοπά του, τα οποία υφίστανται ραδιενεργό διάσπαση. Οι αναλογίες των ισοτόπων του του είναι ένα σημαντικό εργαλείο για τη μελέτη της πρώιμης ιστορίας του Ηλιακού μας συστήματος. Το ξένον-135 παράγεται της πυρηνικής σύντηξης και δρα ως απορροφητής νετρονίων στους πυρηνικούς αντιδραστήρες.

## Χρήσεις
Το ξένον χρησιμοποιείται σε φωτεινές επιγραφές, στις λάμπες ξένου οι οποίες έχουν μεγάλη φωτεινότητα και ως γενικό αναισθητικό. 

Παρόλο που είναι χημικά αδρανές, το ξένον μπορεί να σχηματίσει χημικές ενώσεις, όπως το εξαφθορολευκοχρυσικό ξένο.

## Πηγές
* "Ύλη" από την επιστημονική βιβλιοθήκη ΛΑΙΦ, 1976, σελ. 58 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Ευγενή αέρια
Κατηγορία:Αναισθητικά
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Βάριο

Το χημικό στοιχείο **Βάριο** είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 56 και ατομικό βάρος 137,33. Αναφέρεται με το διεθνές σύμβολο Ba. Έχει θερμοκρασία τήξης 725 C° και θερμοκρασία βρασμού 1140 C°.

Στην κατάσταση καθαρού μετάλλου, έχει το χρώμα του αργύρου, είναι κάπως σκληρότερο από τον μόλυβδο, ευήλατο και σφυρήλατο. Με σημείο τήξης 850 C° και σε υγρασία, καίγεται με φλόγα κιτρινοπράσινη πολύ λαμπερή. Δε συναντάται ελεύθερο στη φύση, αλλά μόνο στα άλατά του. Το βάριο είναι μέταλλο πολύ δραστικό.

## Το βάριο στην Ακτινολογία
Το βάριο βρίσκει χρήση στην Ακτινολογία και συγκεκριμένα στην εξέταση του στομάχου που καλείται βαριούχο γεύμα. Στη συγκεκριμένη εξέταση, χορηγείται βάριο υψηλής πυκνότητας, το οποίο περιέχει ουσίες οι οποίες διευκολύνουν την καλή επάλειψη του βλεννογόνου και παρεμποδίζουν την αντίδραση του με άλλα οξέα και το σχηματισμό φυσαλίδων αέρα. Επιπλέον, χρησιμοποιείται και στην εξέταση του παχέος εντέρου που λέγεται βαριούχος υποκλυσμός.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Αλκαλικές γαίες

Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Λανθάνιο

Το χημικό στοιχείο **λανθάνιο** είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 57 και ατομικό βάρος 138,9055. Έχει θερμοκρασία τήξης 920°C και θερμοκρασία βρασμού 3469°C. Το σύμβολό του είναι **La**. Στον περιοδικό πίνακα είναι το πρώτο μέλος της σειράς των Λανθανιδών.

Το όνομά του προκύπτει από το αρχαίο ελληνικό ρήμα *λανθάνειν* (περνώ απαρατήρητος, διαφεύγω της προσοχής κάποιου). Ανακαλύφθηκε από τον Καρλ Γκουστάφ Μοσάντερ το 1839 σε ορυκτά του δημητρίου, ο οποίος το ονόμασε έτσι επειδή στην αρχή του ήταν αδύνατο να το ταυτοποιήσει με τις κλασικές μεθόδους, αφού έδινε τις ίδιες ακριβώς αντιδράσεις με το δημήτριο.

## Προέλευση
Τα κυριότερα ορυκτά του λανθανίου είναι ο μοναζίτης ((Ce, La, Th, Nd, Y)PO4), ο αλλανίτης ((Ca, Ce, La, Y)2(Al, Fe)3(SiO4)3(OH)) και ο μπαστναζίτης ((Ce, La, Y)CO3F) Από αυτά μεγαλύτερες περιεκτικότητες σε λανθάνιο έχουν οι μοναζίτης (μέχρι 25%) και μπαστναζίτης (μέχρι και 38%).

## Παρασκευές
Ο Μοσάντερ παρασκεύασε λανθάνιο με αναγωγή χλωριούχου λανθανίου με κάλιο (Κ). Άλλη μέθοδος παρασκευής του είναι η μέθοδος Hillebrand-Norton, με ηλεκτρόλυση τήγματος χλωριούχου λανθανίου. Σήμερα παρασκευάζεται με αναγωγή χλωριούχου λανθανίου με ασβέστιο.

## Φυσικές ιδιότητες
Το λανθάνιο είναι μέταλλο αργυρόλευκο, ελατό και όλκιμο και αρκετά μαλακό ώστε να μπορεί να κοπεί με απλό μαχαίρι. Στη φύση ανευρίσκονται δύο ισότοπά του μη ραδιενεργά, το 138La και το 139La. Έχει επίσης την ιδιότητα να απορροφά μεγάλο όγκο υδρογόνου (μέχρι και 400 φορές μεγαλύτερο από το δικό του όγκο) όταν βρίσκεται υπό σπογγώδη μορφή.

## Χημικές ιδιότητες
Είναι το δραστικότερο μέταλλο της ομάδας των Λανθανιδών. Στον αέρα οξειδώνεται γρήγορα σε θερμοκρασία δωματίου προς το λευκό κρυσταλλικό οξείδιό του La2O3. Αντιδρά επίσης εύκολα με αλογόνα, άνθρακα, βόριο, άζωτο, φωσφόρο, σελήνιο και θείο. Το λανθάνιο προσβάλλεται σχετικά αργά από το νερό σε θερμοκρασία δωματίου και πολύ ταχύτερα από θερμό νερό.

## Χρήσεις
Η χρήση λανθανίου και γενικότερα σπάνιων γαιών έχει γενικευθεί με την τεχνολογική πρόοδο. Έτσι, το λανθάνιο χρησιμοποιείται σήμερα ως πρόσθετο στα φωτοβολταϊκά τόξα που χρησιμοποιούν τα κινηματογραφικά στούντιο για τεχνητό φωτισμό. Επειδή βελτιώνει τις ιδιότητες του γυαλιού χρησιμοποιείται αντί των αλκαλίων για την παρασκευή ανθεκτικών γυαλιών και οπτικών οργάνων. Η ιδιότητά του να απορροφά υδρογόνο ερευνάται για τη δημιουργία μηχανισμών εξοικονόμησης ενέργειας, καθώς η απορρόφηση αυτή συνοδεύεται από απελευθέρωση θερμότητας, ενώ η διαδικασία είναι πλήρως αναστρέψιμη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Άφνιο

Το χημικό στοιχείο **άφνιο** είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 72 και ατομικό βάρος 178,49. Έχει θερμοκρασία τήξης 2150 C° και θερμοκρασία βρασμού 5400 C°. Ανήκει στην ομάδα της 3ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης. Έχει αργυρόλευκο χρώμα. Στη φύση υπάρχουν έξι σταθερά ισότοπά του.

## Ιστορικά Στοιχεία
Την ύπαρξη του άφνιου πρόβλεψε πρώτος ο Μεντελέγιεφ το 1870. Το 1921 ο Νιλς Μπορ έδειξε ότι το χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 72 πρέπει να έχει ατομική δομή όμοια με του ζιρκονίου και γι' αυτό δε θα έπρεπε να αναζητιέται στις σπάνιες γαίες, όπως πίστευαν μέχρι τότε, αλλά στα ορυκτά του ζιρκονίου. Ο Ούγγρος χημικός Έβεζι και ο Ολλανδός φυσικός Κόστερ μελέτησαν συστηματικά τα ορυκτά του ζιρκονίου με φασματοσκοπική ανάλυση ακτίνων Χ και το 1923 ανακάλυψαν το στοιχείο "αριθμός 72" και το ονόμασαν άφνιο, από το όνομα της πόλης όπου ανακαλύφθηκε, δηλαδή της Κοπεγχάγης που λέγεται στα λατινικά Hafnia. Το άφνιο δε σχηματίζει δικά του ορυκτά και στη φύση συνοδεύει, πάντα το ζιρκόνιο. Ο φλοιός της γης περιέχει 3,2x10−4% άφνιο κατά βάρος. Στα περισσότερα ορυκτά του ζιρκονίου περιέχεται σε ποσοστό 1-2% μέχρι 6-7% και μερικές φορές μέχρι 35%. Οι πλουσιότερες πηγές άφνιου είναι θαλασσινά και προσχωματικά αποθέματα ορυκτού ζιρκονίου (ZrSiO4).
right|thumb|300px|Κρύσταλλοι αφνίου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Ταντάλιο

right|200px

Το χημικό στοιχείο **ταντάλιο** είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 73 και ατομικό βάρος 180,947 . Έχει θερμοκρασία τήξης 2996 C° και θερμοκρασία βρασμού 5425±100 C°. Ανήκει στην ομάδα της 3ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης.

Το ταντάλιο βρίσκεται σε ορυκτά όπως ο τανταλίτης (Fe,Mn)**Ta**2O6, και ο κολουμπίτης (Fe, Mn)(Nb, **Ta**)2O6, άλατα του σιδήρου με αντικατάσταση σε μερικά μόρια του ατόμου του σιδήρου με άτομα των άλλων μεταλλικών στοιχείων, ανάμεσα στα οποία και το ταντάλιο.
thumb|left|Τεμάχια καθαρού τανταλίου
Το ταντάλιο ανακαλύφθηκε το 1802 από τον Σουηδό ερευνητή Άντερς Έκεμπεργκ (Anders Ekeberg). Αρχικά πιστευόταν ότι το ταντάλιο ήταν το ίδιο στοιχείο με το Νιόβιο, το οποίο είχε ανακαλυφθεί το 1801 και η αντίληψη αυτή παρέμεινε μέχρι το 1844 οπότε καταδείχθηκε ότι το νιοβικό και το τανταλικό οξύ δεν ήταν τα ίδια (από τους Ρόβε (Rowe) και Μαρινιάκ (Marignac, 1866) αντίστοιχα. Καθαρό ταντάλιο παρασκεύασε το 1903 ο φον Μπόλτον (von Bolton).

Το όνομα του οφείλεται στον μυθικό Τάνταλο, πατέρα της Νιόβης, καθώς τα δύο στοιχεία απαντούν μαζί στη φύση και η πρώτη και αρκετά πολύπλοκη διαδικασία διαχωρισμού τους επινοήθηκε από τον Ζαν Σαρλ Γκαλισσάρ ντε Μαρινιάκ (Jean Charles Galissard de Marignac) το 1866. Σήμερα παρασκευάζεται με ηλεκτρόλυση φθοροτανταλικού καλίου ή με αντίδραση οξειδίου και καρβιδίου του.

Είναι μέταλλο υψηλής πυκνότητας και σκληρότητας. Σε τελείως καθαρή μορφή είναι όλκιμο και από αυτό κατασκευάζονται λεπτά σύρματα. Είναι απρόσβλητο από όλα τα οξέα σε θερμοκρασίες κάτω των 150ο C ενώ σε υψηλότερες από αυτή θερμοκρασίες προσβάλλεται μόνον από υδροφθορικό οξύ ή αντιδραστήρια που περιέχουν ενεργό ιόν φθορίου ή ελεύθερο τριοξείδιο του θείου. Τα καυστικά αλκάλια προσβάλλουν το ταντάλιο βραδύτατα, ενώ σε υψηλές θερμοκρασίες καθίσταται περισσότερο δραστικό.

Σχηματίζει δύο οξείδια, Ta2O5 (πεντοξείδιο του τανταλίου, α.ο. +5), το οποίο είναι και η πρώτη ύλη για την παρασκευή πολλών ενώσεών του, όπως το τανταλικό λίθιο (LiTaO3) και το τανταλικό λανθάνιο (LaTaO4) και TaO2 ((τετρ)οξείδιο του τανταλίου, α.ο. +4). Σχηματίζει, επίσης, ενώσεις με τα αλογόνα, εμφανίζοντας α.ο. +3, +4 και +5. Το καρβίδιό του, TaC, είναι ένα από τα πλέον σκληρά υλικά και χρησιμοποιείται σε εργαλεία κοπής. Στα εργαστήρια του Λος Άλαμος κατασκευάστηκε ένα σύνθετο υλικό από γραφίτη και καρβίδιο του τανταλίου, το οποίο είναι από τα πλέον σκληρά υλικά που κατασκευάστηκαν ποτέ, ενώ το νιτρίλιο του TaN χρησιμοποιείται ως μονωτής σε μορφή λεπτής ταινίας σε εφαρμογές της μικροηλεκτρονικής. Τέλος, τα κράματά του έχουν ποικίλες εφαρμογές, ενώ ενώσεις του με αργίλιο (TaAl3, Ta3Al) είναι σταθερές, θλαστικές και ανακλαστικές και έχουν προταθεί για χρήση ως επικαλύψεεων κατόπτρων υπέρυθρης ακτινοβολίας..

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Κατηγορία:Βιοϋλικά
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Βολφράμιο

Το **βολφράμιο** ή **τουνγκστένιο** (λατινικά: *wolframium*, αγγλικά: *tungsten*) είναι το χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο **W** και ατομικό αριθμό **74**.  

Έχει ατομική μάζα 183,85 amu. Ανήκει στην ομάδα της 3ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης. Στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος είναι σκληρό και σπάνιο (στερεό) μέταλλο. Στη Γη βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά στη μορφή χημικών ενώσεων. Ταυτοποιήθηκε ως νέο (για τότε) χημικό στοιχείο το 1781 και πρωτοαπομονώθηκε ως (ελεύθερο) μέταλλο το 1783. Τα σημαντικά ορυκτά του συμπεριλαμβάνουν το βολφραμίτη και το **[[Σεελίτης|σεελίτη]]**. Στη στοιχειακή του μορφή είναι αξιοσημείωτο για την αντοχή του, αλλά ιδιαίτερα για το γεγονός ότι έχει την υψηλότερη θερμοκρασία τήξης (3410±20°C) από όλα τα χημικά στοιχεία. Έχει πολύ υψηλή πυκνότητα (19.300 kg/m³), που είναι συγκρίσιμη με τις αντίστοιχες του ουρανίου και του χρυσού, και πολύ υψηλότερη (κατά περίπου 1,7 φορές) από την πυκνότητα του μολύβδου. Το πολυκρυσταλλικό βολφράμιο είναι εγγενώς εύθραυστο και δυσκολόχρηστο σκληρό υλικό. Ωστόσο, το καθαρό μονοκρυσταλλικό βολφράμιο είναι πιο ελατό, και μπορεί να κοπεί με πριόνι σκληρού χάλυβα.

Το βολφράμιο σχηματίζει κράματα που έχουν πολλές εφαρμογές, που περιλαμβάνουν νήματα λαμπτήρων πυρακτώσεως, σωλήνες ακτίνων Χ, ηλεκτρόδια για συγκόλληση TIG, υπερκράματα και αντιραδιενεργή θωράκιση. Η υψηλή του σκληρότητα και πυκνότητα έκαναν το βολφράμιο χρήσιμο και για στρατιωτικές εφαρμογές, όπως τα διατρητικά βλήματα. Ακόμη, ενώσεις του βολφραμίου χρησιμοποιούνται συχνά ως βιομηχανικοί καταλύτες.

Το βολφράμιο είναι το μόνο μέταλλο της 3ης σειράς των στοιχείων μετάπτωσης που έχει βρεθεί σε βιομόρια, που χρησιμοποιούνται σε λίγα είδη βακτηρίων και αρχαίων. Συγκεκριμένα, είναι το βαρύτερο χημικό στοιχείο που είναι γνωστό ότι αποτελεί ιχνοστοιχείο για κάποιους ζωντανούς οργανισμούς. Το βολφράμιο εμπλέκεται στο μεταβολισμό μολυβδαινίου και χαλκού και είναι κάπως τοξικό για τα ζώα.

thumb|200px|Δακτυλίδι βολφραμίου

## Αναφορές και σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Μόλυβδος

Το χημικό στοιχείο **μόλυβδος** (λατινικά: Plumbum) είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 82 και ατομικό βάρος 207,2. Ανήκει στα βαρέα μέταλλα και είναι πυκνότερο από τα περισσότερα κοινά υλικά. Έχει σχετικά χαμηλή θερμοκρασία τήξης 327,5 C° και θερμοκρασία βρασμού 1740 C°. Ο μόλυβδος έχει το μεγαλύτερο ατομικό αριθμό από όλα τα σταθερά στοιχεία και τρία από τα ισότοπά του αποτέλούν τελικά στοιχεία σημαντικών αλυσίδων πυρηνικής σχάσης βαρύτερων στοιχείων. Το χημικό του σύμβολο είναι **Pb**.

thumb|left|100px|Το σύμβολο του μόλυβδου για τους αλχημιστέςΟ αδύναμος μεταλλικός του χαρακτήρας γίνεται αντιληπτός από την αμφοτερική του φύση. Ο μόλυβδος και τα οξείδια του μολύβδου αντιδρούν με οξέα και βάσεις, και σχηματίζουν ομοιοπολικούς δεσμούς Ο μόλυβδος εφόσον εκτεθεί στη φύση και έρθει σε επαφή με τον άνθρωπο, μπορεί να προκαλέσει βλάβες σε νεφρά, συκώτι, αίμα, δερματίτιδες / αλλεργίες, βλάβη σε πνεύμονες / μόνιμα αναπνευστικά προβλήματα και καρκινογενέσεις. Γι' αυτό τα υλικά τα οποία περιέχουν μόλυβδο, όπως οι ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, επιβάλλεται να ανακυκλώνονται. 

Ο μόλυβδος εξάγεται από το γαληνίτη. Χρησιμοποιείται σε μονώσεις, στις μπαταρίες αυτοκινήτων, στον ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό εξοπλισμό και σε διάφορα κράματα. Θεωρείται αξιόλογο προστατευτικό απέναντι στη ραδιενέργεια. Λόγω της ανθεκτικότητάς του στη διάβρωση, χρησιμοποιείται εκτενώς στην οικοδόμηση κτιρίων.

## Φυσικές ιδιότητες

### Ατομικές
Ενα άτομο μολύβδου έχει 82 ηλεκτρόνια σε δομή [Xe]4f145d106s26p2

### Υλικό
Όταν κόβεται, αρχικά, έχει κυανόλευκο χρώμα, αλλά εξασθενεί σε ματ γκρι όταν εκτίθεται στον αέρα και σε γυαλιστερό ασημί όταν βρίσκεται σε υγρό. Είναι ελατό και όλκιμο μέταλλο, με μεγάλη πυκνότητα και αντοχή στη διάβρωση. Είναι πολύ μαλακό μέταλλο με σκληρότητα Mohs 1.5.

## Ιστορία
Ο μόλυβδος ήταν γνωστός από την αρχαιότητα. Στην αρχαία Αίγυπτο και μετέπειτα στη Ρώμη ο μόλυβδος χρησιμοποιήθηκε ευρέως για την κατασκευή δοχείων και άλλων αντικειμένων. 

Τον 18ο αιώνα ο μόλυβδος άρχισε να χρησιμοποιείται ως φάρμακο για τη θεραπεία της επιληψίας. 

## Χρήσεις
Ο μόλυβδος έχει ποικίλες χρήσεις στην καθημερινότητα. Χρησιμοποιείται ευρέως σε μπαταρίες για οχήματα αλλά και ως πρόσθετο για καύσιμα αεροσκαφών. Επιπλέον, καθώς έχει μονωτικές ιδιότητες, χρησιμοποιείται στην ιατρική για προστασία από τη ραδιενέργεια και την επικίνδυνη ακτινοβολία στις ποδιές των ασθενών οι οποίοι εκτίθενται σε ακτίνες Χ. Επίσης, ως ηχομονωτικό υλικό χρησιμοποιείται σε στούντιο ηχογράφησης και άλλους παρόμοιους χώρους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 


Κατηγορία:Ψυκτικά
Κατηγορία:Ρύπανση του εδάφους
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Βισμούθιο

Το χημικό στοιχείο **Βισμούθιο** είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 83 και ατομικό βάρος 208,9804. Αυτό το πτωχό μέταλλο έχει ιδιότητες που μοιάζουν με του αρσενικού και του αντιμονίου. Το βισμούθιο είναι πολύ βαρύ και εύθραυστο μέταλλο. Έχει ένα ασημί-άσπρο χρώμα με μία ροζ απόχρωση. Είναι το πιο φυσικά διαμαγνητικό απ' όλα τα μέταλλα. Είναι γενικά το τελευταίο φυσικό στοιχείο που δεν είναι ραδιενεργό, όμως κανονικά είναι το στοιχείο που εκπέμπει τη λιγότερη ραδιενέργεια. Το μόνο μη συνθετικό ισότοπό του, το Bi209, αποσυντίθεται σε θάλλιο-205 με μία άκρως μακριά ημιζωή που κρατά 1,9 × 1019 χρόνια.
## Ισότοπα
Για ένα διάστημα το βισμούθιο ήταν παραδοσιακά το στοιχείο με το μόνο πιο βαρύ και σταθερό ισότοπο, το 209Bi όμως ήταν ύποπτο πως είναι ασταθές. Αυτό τελικά αποδείχθηκε το 2003 όταν οι επιστημονικοί ερευνητές στο ινστιτούτο d 'Astrophysique Spatiale στο Orsay στη Γαλλία, μέτρησαν την εκπομπή σωματιδίων άλφα και το χρόνο ημιζωής του βισμουθίου-209, που είναι 1,9 × 1019 χρόνια, δηλαδή πάνω από ένα δισεκατομμύριο φορές την εκτιμώμενη ηλικία του σύμπαντος. Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης περιόδου ημιζωής του, το βισμούθιο αντιμετωπίζεται σαν να είναι σταθερό και μη ραδιενεργό, για όλες τις γνωστές σήμερα ιατρικές και βιομηχανικές εφαρμογές. Είναι ενδιαφέρον στοιχείο επειδή είναι ένα από τα λίγα στοιχεία για τα οποία υποπτευόταν η ραδιενέργειά τους, και μάλιστα προβλέφθηκε θεωρητικά πριν εντοπισθεί στο εργαστήριο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Το βισμούθιο και οι χαρακτηριστικές αντιδράσεις του


Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Πολώνιο

Το χημικό στοιχείο **Πολώνιο** είναι ένα μεταλλοειδές με ατομικό αριθμό 84 και ατομικό βάρος (209) . Έχει θερμοκρασία τήξης 254 C° και θερμοκρασία βρασμού 962 C°.

## Πολώνιο-210
Το Πολώνιο - 210 είναι ένα από τα 25 εξαιρετικά ραδιενεργά και τοξικά ισότοπα του μεταλλικού στοιχείου Πολώνιο, που ανακαλύφθηκε από το ζεύγος Κιουρί το 1898. Πήρε την ονομασία του απ τη γενέτειρα της Μαρί, την Πολωνία, που εκείνη την εποχή βρισκόταν υπό ρωσική, πρωσική και αυστριακή κυριαρχία και δεν αναγνωριζόταν ως ανεξάρτητη χώρα. Η Κιουρί ήλπιζε ότι δίνοντας στο νέο στοιχείο το όνομα της πατρίδας της θα βοηθούσε να γίνει γνωστή η διεκδίκηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας.

Ακόμη κι ένα μικρογραμμάριο του Πολωνίου - 210 είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, κι έτσι επιβάλλεται ειδικός εξοπλισμός και αυστηρές διαδικασίες χειρισμού. Τα σωμάτια Αλφα που εκπέμπονται από το Πολώνιο απορροφούνται από τον οργανισμό και μπορούν εύκολα να καταστρέψουν όλες τις λειτουργίες του. Ωστόσο, δεν διαπερνούν την επιδερμίδα.

Το Πολώνιο-210 είναι εξαιρετικά σπάνιο στη φύση και επίσης σπάνιο στα εργαστήρια, αφού πιστεύεται πως παρασκευάζονται μόλις 100 γραμμάριά του τον χρόνο. Το Πολώνιο-210 υπάρχει σε αναλογία 100 μικρογραμμαρίων ανά τόνο στο ουράνιο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* Εικόνα του πολωνίου

Κατηγορία:Μεταλλοειδή
Κατηγορία:Χαλκογόνα
Κατηγορία:Μαρία Κιουρί
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Άστατο

right|200px
Το χημικό στοιχείο **Άστατο** ή **Αστάτιο** (Astatum) είναι ένα αλογόνο με ατομικό αριθμό 85 και ατομικό βάρος (210) . Έχει θερμοκρασία τήξης 302 C° και θερμοκρασία βρασμού 337 C°. Το Άστατο πρωτοπαρασκευάστηκε τεχνητά το 1940 στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ από τον Αιμίλιο Σεγκρέ. Ήταν το προτελευταίο υποουράνιο στοιχείο που ανακαλύφθηκε. Την ονομασία του την οφείλει στο γεγονός πως είναι εξαιρετικά ασταθές με το σταθερότερο του ισότοπο, το 210At να έχει χρόνο ημιζωής μόλις 8,3 ώρες.

## Ιστορικά στοιχεία
Όλες οι προσπάθειες πολλών επιστημόνων από διάφορες χώρες, να ανακαλύψουν με όλες τις δυνατές χημικές και φυσικές μεθόδους, το ογδοηκοστό πέμπτο στοιχείο στη φύση, ήταν ανεπιτυχείς. Το 1940, ο Ε. Σεγκρέ, ο Ντ. Κόρσον και ο Κ. Μακένζι πέτυχαν τη δημιουργία του πρώτου ισοτόπου, 211At, βομβαρδίζοντας βισμούθιο με σωματίδια α μέσα σε ένα κύκλοτρο, στο Μπέρκλεϊ. Μόνο μετά από αυτήν την τεχνητή δημιουργία αποδείχτηκε ότι τέσσερα από τα ισότοπα της αστατίνης (215At, 217At, 218At και 219At) σχηματίζονται σε διάφορες διακλαδώσεις των τριών φυσικών σειρών της ραδιενεργού διάσπασης του ουρανίου και του θορίου, διακλαδώσεις, όμως, που έχουν λίγες πιθανότητες να συμβούν (5x10-5 - 0,02%). Το άστατο προσροφάται από μέταλλα (άργυρο, χρυσό και πλατίνα) και εξαερώνεται εύκολα υπό κανονικές συνθήκες στο κενό. Εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων του, το άστατο μπορεί να απομονωθεί (μέχρι και 85%) από τα προϊόντα της ακτινοβολίας του βισμούθιου με απόσταξη σε κενό και προσρόφηση του άστατου από άργυρο ή πλατίνα(λευκόχρυσος). Οι χημικές ιδιότητες του άστατου είναι μοναδικές και πολύ ενδιαφέρουσες. Το άστατο συγγενεύει τόσο με το ιώδιο , όσο και με το πολώνιο, παρουσιάζει δηλαδή, ιδιότητες τόσο αμετάλλου, όσο και μετάλλου. Αυτός ο συνδυασμός ιδιοτήτων οφείλεται στη θέση του άστατου στον περιοδικό πίνακα: είναι το βαρύτερο (και κατά συνέπεια το πιο "μεταλλικό") στοιχείο της ομάδας των αλογόνων. Όπως όλα τα αλογόνα, το άστατο δίνει αδιάλυτο άλας, AgAt, και όπως το ιώδιο, γίνεται πεντασθενές με οξείδωση (το άλας AgAtJO3 είναι ανάλογο προς το AgJO3). Όμως, όπως τα τυπικά μέταλλα έτσι και το άστατο κατακρημνίζεται με υδρόθειο, ακόμη και σε πολύ όξινο διάλυμα. Ο ψευδάργυρος το εκτοπίζει από διαλύματα θειικού οξέος με αποτέλεσμα να εναποτίθεται στην κάθοδο κατά την ηλεκτρόλυση. Η παρουσία του άστατου καθορίζεται από την εκπομπή σωματιδίων α.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Αλογόνα
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Ραδόνιο

right|250px|
Το χημικό στοιχείο **Ραδόνιο** (σύμβολο: **Rn**) είναι ένα ευγενές αέριο με ατομικό αριθμό 86 και ατομικό βάρος (222) . Έχει θερμοκρασία τήξης -71 C° και θερμοκρασία βρασμού -61,8 C°. Είναι ραδιενεργό και ένα από τα βαρύτερα αέρια. Το πιο σταθερό του ισότοπο είναι το ραδόνιο-222 με χρόνο ημιζωής 3,8 ημέρες. Σε θερμοκρασία και πίεση δωματίου είναι άχρωμο αλλά όταν ψυχρανθεί κάτω από τη θερμοκρασία πήξης του αποκτά ένα υποκίτρινο χρώμα που καθώς μειώνουμε τη θερμοκρασία μετατρέπεται σε κίτρινο και στη συνέχεια σε πορτοκαλοκόκκινο. 

Το ραδόνιο θεωρείται επικίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία. Το ραδόνιο υπάρχει στο έδαφος και μπορεί να συγκεντρωθεί στο εσωτερικό των κτηρίων που δεν αερίζονται αρκετά. Ευθύνεται για την πρόκληση καρκίνου του πνεύμονα: αν και έχει μικρό χρόνο ημιζωής, διασπάται σε άλλα ραδιενεργά στοιχεία τα οποία έχουν χρόνο ημιζωής δεκαετιών, με αποτέλεσμα η εισπνοή ραδονίου από κάποιον να αποτελεί συνεχή κίνδυνο. Μεγάλα ποσοστά ραδονίου υπάρχουν στο έδαφος της Ικαρίας.

Το Ραδόνιο ανακαλύφθηκε το 1900 από τον Γερμανό φυσικό Φρήντιχ Ερστ Ντορν. Το ονόμασε Ραδόνιο γιατί ήταν προϊόν της 
ακτινοβολίας του Ραδίου. 

Το 1899, ο Pierre και η Marie Curie παρατήρησαν ότι το αέριο που εκπέμπεται από το ράδιο παρέμεινε ραδιενεργό για σχεδόν έναν μήνα. Κατά την διάρκεια του ίδιου έτους, ο Robert Bowie Owens και ο Ernest Rutherford σημείωσαν μεταβλητά αποτελέσματα όταν προσπάθησαν να μετρήσουν την ακτινοβολία οξειδίου του θορίου. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ραδόνιο - Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας

Κατηγορία:Ευγενή αέρια
Κατηγορία:Καρκινογόνα
Κατηγορία:Ρύπανση του εδάφους
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Ράδιο

[left|thumb|200px|Η ραδιενέργεια που εκπέμπει το ράδιο είναι δεκάδες φορές πιο ισχυρή από αυτήν του [Ουράνιο|ουρανίου]]
Το **ράδιο** είναι χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 88 και ατομικό βάρος 226,0254 amu. Είναι αργυρόλευκο μέταλλο των αλκαλικών γαιών, που πολύ γρήγορα οξειδώνεται όταν εκτίθεται στον ατμοσφαιρικό αέρα και γίνεται μαύρο. Όλα τα ισότοπα του ραδίου είναι πολύ ραδιενεργά και το πιο σταθερό από αυτά, το 226Ra, έχει ημιζωή 1.601 έτη και διασπάται σχηματίζοντας ραδόνιο. Εξαιτίας του μεγέθους της αστάθειάς του, το ράδιο είναι φθορίζον και εκπέμπει μια απαλή γαλάζια λάμψη.

Το ράδιο, αρχικά στη μορφή του χλωριούχου ραδίου (RaCl2), ανακαλύφθηκε το 1898 από την Μαρία και τον Πιέρ Κιουρί. Απομόνωσαν τη ραδιούχο ένωση από ορυκτό ουρανινίτη και δημοσίευσαν την ανακάλυψή τους στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, πέντε ημέρες αργότερα. Το μεταλλικό ράδιο απομονώθηκε από το ζεύγος το 1910 με ηλεκτρόλυση του χλωριούχου ραδίου. Μέχρι την ανακάλυψή του, στο ράδιο είχαν ήδη αποδοθεί ονομασίες όπως «ράδιο Α» και «ράδιο C2» σε αρκετά ισότοπα άλλων στοιχείων που είναι προϊόντα της ραδιενεργούς διάσπασης του 226Ra. Για τον εντοπισμό του στοιχείου Ραδίου αλλά και του Πολωνίου η Μαρία Κιουρί τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1911 (Ο Πιέρ είχε ήδη πεθάνει).

Στη φύση, το ράδιο βρίσκεται σε ορυκτά ουρανίου σε ίχνη της τάξης του 1/7 γραμμαρίου ανά τόνο του ορυκτού. Δεν είναι απαραίτητο ιχνοστοιχείο για ζωντανούς οργανισμούς και είναι πιθανές οι βλαβερές συνέπειες στην υγεία, όταν εμπλέκεται σε βιοχημικές διεργασίες, εξαιτίας της υψηλής ραδιενέργειας αλλά και της (τοξικής του) χημικής δραστικότητας.

## Ιστορία
Το ράδιο (Λατ. radium) ανακαλύφθηκε από την Μαρία Σκλοντόφσκα Κιουρί και τον σύζυγό της Πιερ στις 21 Δεκεμβρίου του 1898.

## Χαρακτηριστικά
### [[Φυσικά χαρακτηριστικά|<span style="color:black;">Φυσικά Χαρακτηριστικά</span>]]
Αν και το ράδιο δεν είναι τόσο καλά μελετημένο και σταθερό όσο το ομόλογό του βάριο τα δύο στοιχεία έχουν πολύ παρόμοιες ιδιότητες. Οι δύο πρώτες ενέργειες ιονισμού των δύο στοιχείων είναι πολύ παρόμοιες:  509,3 και 979,0 kJ·mol−1 για το ράδιο και 502,9 και 965,2 kJ·mol−1 για το βάριο. Σε αυτές τις χαμηλές ενέργειες οφείλεται η υψηλή τους δραστικότητα και ο σχηματισμός του πολύ σταθερού ιόντος Ra2+, καθώς και του Ba2+.




## Παραπομπές και σημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Αλκαλικές γαίες
Κατηγορία:Μαρία Κιουρί
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Ραδερφόρντιο

Το χημικό στοιχείο **ραδερφόρντιο** είναι  ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 104 και ατομικό βάρος (260). Ονομάζεται έτσι προς τιμήν του νεοζηλανδού πυρηνικού φυσικού, Έρνεστ Ράδερφορντ. 

Το **Ραδερφόρντιο** ήταν επίσης γνωστό, κυρίως στη σοβιετική βιβλιογραφία ως **Κουρτσατόβιο** με σύμβολο ***Ku*** ή ***Kw***. Οι Σοβιετικοί ήθελαν το εν λόγω στοιχείο να ονομαστεί είτε «ντούμπνιο», επειδή είχε ανακαλυφθεί στην πόλη Ντουμπνά της Ρωσίας, είτε Κουρτσατόβιο, προς τιμήν του Ιγκόρ Κουρτσάτοβ (*Игорь Васильевич Курчатов*), επικεφαλής του Σοβιετικού Πυρηνικού Προγράμματος, που είχε ως στόχο την ανάπτυξη ατομικής βόμβας από τη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τελικά συμφωνήθηκε οι Σοβιετικοί να επιλέξουν την ονομασία του επόμενου στοιχείου που θα ανακαλυπτόταν, το οποίο και ονόμασαν ντούμπνιο.

Η Διεθνής Ένωση Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας (*IUPAC - International Union of Pure and Applied Chemistry*), προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα της διπλής ονομασίας του στοιχείου με ατομικό αριθμό 104, δίνοντας του προσωρινά το όνομα *unnilquadium* και το σύμβολο *Unq* από τις λατινικές ονομασίες των αριθμών 1, 0 και 4. Το πρόβλημα της διπλής ονομασίας λύθηκε το 1997 οπότε και υιοθετήθηκε το όνομα *Ραδερφόρντιο* και το σύμβολο *Rf*.

## Πηγές
* Ραδερφόρντιο, Rutherfordium

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Τενέσιο

Το χημικό στοιχείο **Τενέσιο** (τέως **Ουνουνσέπτιο** ή **Ununseptium**) είναι ένα αλογόνο με ατομικό αριθμό 117 με σύμβολο το *Ts*. Το στοιχείο αυτό είναι το προτελευταίο που έχει ανακαλυφθεί, από ομάδα Ρώσων επιστημόνων .

Έξι άτομα δύο γειτονικών ισοτόπων του Τενεσίου έχουν ανιχνευθεί (294-Ts & 293-Ts), τα οποία υπέστησαν διάσπαση προς άγνωστα -μέχρι τότε- ισότοπα ελαφρύτερων στοιχείων.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Αλογόνα
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Πρασεοδύμιο

Το χημικό στοιχείο **πρασινοδύμιο** (ή **πρασεοδύμιο**) είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 59 και ατομικό βάρος 140,9077. Έχει θερμοκρασία τήξης 935 C° και θερμοκρασία βρασμού 3127 C°. Το χημικό του σύμβολο είναι **Pr**.

Το όνομά του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις *πράσιος* (πράσινος) και *δίδυμος* και οφείλεται στο πράσινο χρώμα του νιτρικού άλατος του μετάλλου. Το όνομα δόθηκε από τον Αυστριακό χημικό Καρλ Άουερ Φον Βέλσμπαχ που ανακάλυψε το στοιχείο το 1885, όταν διαπίστωσε ότι τα άλατα του *διδύμιου* (που τότε θεωρούνταν ως ένα μέταλλο) περιείχαν δύο διαφορετικά μέταλλα. Το άλλο ήταν το νεοδύμιο.

Το πρασινοδύμιο είναι ελατό μέταλλο, ασημόχρωμο αλλά τα άλατά του είναι συνήθως πράσινα, των οποίων όμως τα διαλύματα παρουσιάζουν ένα λίαν χαρακτηριστικό και έντονο φάσμα απορρόφησης, χρησιμεύουν σε σμάλτα και σε χρωματιστά γυαλιά.

* Το σταθερό οξείδιο Pr4O7 είναι μαύρο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Λανθανίδες
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Νεοδύμιο

Το χημικό στοιχείο **Νεοδύμιο** είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 60 και ατομικό βάρος 144,24 . Έχει θερμοκρασία τήξης 1010 C° και θερμοκρασία βρασμού 3127 C°. Το χημικό σύμβολο του είναι **Nd**.

Σχηματίζει άλατα χρώματος αμέθυστου, των οποίων τα διαλύματα δίνουν χαρακτηριστικό και έντονο φάσμα απορρόφησης.

Το **Νεοδύμιο** ανήκει στις σπάνιες γαίες ή «λανθανίδες» στον περιοδικό πίνακα.

## Ιστορία
Ανάμεσα στο 1839 και στο 1843 ο Ελβετός χειρουργός και χημικός Καρλ Γουστάφ Μοσάντερ απομόνωσε ένα στοιχείο των σπάνιων γαιών που το ονόμασε *διδύμιο*, καθώς έμοιαζε πολύ με τις υπόλοιπες σπανίες γαίες.

Αργοτερα, το 1885, ο Αυστριακός χημικός Καρλ Άουερ Φον Βέλσμπαχ απέδειξε ότι το διδύμιο δεν ήταν ένα χημικό στοιχείο αλλά το μείγμα 2 διαφορετικών στοιχείων, τα οποία κατάφερε να διαχωρίσει. Το ένα το ονόμασε πρασεοδύμιο (λόγω του χρώματος μιας χαρακτηριστικής γραμμής του φάσματος του) και το άλλο νεοδύμιο (νέο διδύμιο).

Το καθαρό νεοδύμιο για πρώτη φορά απόμονώθηκε το 1925.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Λανθανίδες
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία