Χριστόφορος Περραιβός

Ο **Χριστόφορος Περραιβός** (Παλαιοί Πόροι, 1773 – Αθήνα, 4 Μαΐου 1863) υπήρξε Έλληνας δάσκαλος, συγγραφέας, στρατιωτικός και εξέχων αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Καταγόμενος από τον μακεδονικό Όλυμπο και ανατραφείς στην θεσσαλική κωμόπολη της Ελασσόνας, πραγματοποίησε τις σπουδές του στο Βουκουρέστι και στη Βιέννη, με αρχικό σκοπό την κατάρτιση στον τομέα της ιατρικής. Ωστόσο, η επαφή του με τον Ρήγα Βελεστιλή ενίσχυσε αποφασιστικά το επαναστατικό του φρόνημα, οδηγώντας τον σε εκτεταμένες περιοδείες στον ελλαδικό χώρο και τις ελληνικές παροικίες της Ευρώπης, με σκοπό τη μύηση των Ελλήνων στη Φιλική Εταιρεία.

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, ο Περραιβός συμμετείχε σε πολυάριθμες μάχες κατά των Οθωμανών και εκπροσώπησε τη Θεσσαλία σε δύο Εθνοσυνελεύσεις. Μετά την ίδρυση του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, αναγνωρίστηκε με σημαντικούς στρατιωτικούς βαθμούς, τιμώντας τη συμβολή του στον Αγώνα.

Στην ώριμη περίοδο της ζωής του συνέγραψε τα απομνημονεύματά του, καλύπτοντας το χρονικό διάστημα 1820–1829. Το έργο αυτό παρέχει πλούσιο υλικό και πολύτιμες μαρτυρίες σχετικά με την επαναστατική οργάνωση και την κατάσταση σε περιοχές όπως η Ήπειρος, η Στερεά Ελλάδα, η Θεσσαλία και η Πελοπόννησος, καθιστώντας τον Περραιβό σημαντική πηγή για τη μελέτη της Ελληνικής Επανάστασης.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1773 στους Παλαιούς Πόρους (παλ. *Πούρλες*) της Πιερίας. Το πραγματικό επίθετο της οικογενείας του ήταν Χατζηβασιλείου που το έκαμε Περραιβός από την αρχαία ονομασία της πόλεως που καταγόταν. 
 *«Ο Χριστόφορος Περραιβός είναι ο ζωντανός κρίκος που ενώνει δυο περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας: της προδρομικής του [[Ρήγας Βελεστινλής|Ρήγα]] και της επαναστατικής των χρόνων της [[Φιλική Εταιρεία|Φιλικής]]. Η πρώτη ρίχνει το σπόρο, ζυμώνει ιδέες, ανοίγει δρόμους, η δεύτερη οργανώνει, συγκροτεί δυνάμεις, καθορίζει πορεία, προβαίνει στην άμεση επαναστατική πράξη».<br>
Γιώργης Λαμπρινός, Μορφές του Εικοσιένα </div>
</blockquote>
Το [[1793]] σπούδασε στην ακμάζουσα τότε [[Λύκειο του Βουκουρεστίου | ελληνική Σχολή του Βουκουρεστίου]] και το [[1796]] στη [[Βιέννη]], προκειμένου να σπουδάσει [[ιατρική]]. Στη Βιέννη συνάντησε τον [[Ρήγας Φεραίος|Ρήγα Βελεστινλή]], έγινε οπαδός του και έκτοτε συνεχής σύντροφός του. Όταν από προδοσία οι [[Αυστρία|Αυστριακοί]] ανακάλυψαν τα επαναστατικά σχέδια του Ρήγα Φεραίου (17 Δεκεμβρίου 1797), συνέλαβαν και τον Περραιβό, ο οποίος όμως αφέθηκε ελεύθερος, αφού ο Ρήγας τον κάλυψε (κατά κάποιους αυτό δεν διασταυρώνεται) λέγοντας στις αυστριακές αρχές που τους συνέλαβαν ότι τον γνώρισε καθ΄οδόν και ότι έρχονταν στην Τεργέστη για να σπουδάσει ιατρική.

Οι Γάλλοι εκτιμώντας τα οργανωτικά αλλά και τα συνωμοτικά του προσόντα του εμπιστεύτηκαν πολλές δύσκολες αποστολές σε διεργασίες. Στην [[Κέρκυρα]] όπου διέμεινε αρκετά χρόνια, μέχρι το 1817, συνέγραψε την "Ιστορία του Σουλίου και της Πάργας", την οποία εξέδωσε ανωνύμως στο [[Παρίσι]] το [[1803]] (μόνο τον α΄ τόμο) υπογράφοντας τον πρόλογο με το ψευδώνυμο Στέφανος [[Αναγυρούς|Αναγυράσιος]]. Στη συνέχεια, το [[1815]], εκδίδει πλήρως το έργο του στη [[Βενετία]] με το κρυπτογραφημένο όνομα *βυκ ψο ψξη λα αωκα*, το οποίο κατά την [[Ελληνικό σύστημα αρίθμησης|ελληνική αρίθμηση]] αντιστοιχεί στους αριθμούς 2420 770 768 31 1821. Αργότερα, το [[1857]], ακολούθησε η τρίτη επώνυμη έκδοση, διορθωμένη. 

Παρά ταύτα ο Χριστόφορος Περραιβός, τόσο στην Επτάνησο όσο και στη Βενετία, πολλές φορές καταδιώχθηκε ως συνωμότης, κατορθώνοντας όμως κάθε φορά να μένει εκτός φυλακών. Το 1817 μετά την ήττα του [[Ναπολέων Βοναπάρτης|Ναπολέοντα]] όπου η γαλλική πολιτική ήταν πλέον ανίσχυρη προς την [[Ιερά Συμμαχία]], πήγε στην [[Αγία Πετρούπολη]] όπου και διερχόμενος από την [[Οδησσός|Οδησσό]] συναντήθηκε με τους αρχηγούς της [[Φιλική Εταιρεία|Φιλικής Εταιρείας]] [[Νικόλαος Σκουφάς|Σκουφά]], [[Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος|Αναγνωστόπουλο]], [[Αθανάσιος Τσακάλωφ|Τσακάλωφ]] και [[Αντώνιος Κομιζόπουλος|Αντ. Κομιζόπουλο]] και έγινε μέλος της.

Από την εποχή αυτή αρχίζει και η νέα δράση του Περραιβού. Κατ΄ εντολή της Φιλικής Εταιρείας κατήλθε στη [[Μάνη]] για να προετοιμάσει τη μεγάλη εξέγερση. Επισκέφθηκε πολλές πόλεις της Πελοποννήσου και λίγο πριν την επανάσταση μετέβη στην Ήπειρο στη περιοχή του Σουλίου, μετά στους Παξούς και τέλος στο Μεσολόγγι. Κατά δε την Επανάσταση του 1821 έδρασε και ως πολιτικός αλλά και ως στρατιωτικός. Μετά το θάνατο του [[Γεώργιος Καραϊσκάκης|Καραϊσκάκη]], ο Περραιβός τέθηκε υπό τις διαταγές του [[Δημήτριος Υψηλάντης|Υψηλάντη]] και τον ακολούθησε στις εκστρατείες του εναντίον των [[Οθωμανοί|Τούρκων]].

Έλαβε μέρος ως πληρεξούσιος στη [[Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας|Γ' Εθνοσυνέλευση]] και στη [[Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους]].

Μετά την ίδρυση του Ελληνικού Βασιλείου διορίσθηκε συνταγματάρχης στη [[Βασιλική Φάλαγγα]]. Στις [[18 Μαρτίου]] του [[1844]] ο [[Όθων της Ελλάδας|Βασιλεύς Όθωνας]] του απένειμε τον βαθμό του υποστράτηγου.

Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 90 χρόνων, στις [[4 Μαΐου]] [[1863]].

== Στην υπηρεσία της Γαλλίας ==
Υποστηρικτής του δημοκρατικού πολιτεύματος, ο Περραιβός τάχθηκε στην υπηρεσία της Γαλλίας, όταν αυτή διοικούσε τα [[Ιόνια Νησιά]]. Μάλιστα, συνέθεσε μία *Ωδή'' προς τιμήν του Βοναπάρτη.

## Εργογραφία
Εκτός της παραπάνω αναφερόμενης δίτομης "Ιστορίας του Σουλίου και της Πάργας", ο Χριστόφορος Περραιβός συνέγραψε επίσης τα "Πολεμικά απομνημονεύματα" το 1836 σε δύο τόμους, και τη βιογραφία του Ρήγα Φεραίου του Θεσσαλού το έτος 1860.
* 
* 
* 
* 

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Κ΄ σελ.65
* 

Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί πολέμου
Κατηγορία:Μακεδόνες