open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ροβέρτος Νέβιλ (επίσκοπος)

Ο **Ροβέρτος Νέβιλ** (*κάστρο Ρέμπι*, 1404 - 8 Ιουλίου 1457) ήταν γιος του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ της κόρης του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ. Ο Ροβέρτος Νέβιλ ήταν επιφανής Άγγλος ιερέας που διετέλεσε επίσκοπος του Σόλσμπερι και του Ντάραμ, πρόξενος του Μπέβερλι και μέλος της υψηλής Αγγλικής αριστοκρατίας. Ο Νέβιλ έγινε επίσκοπος του Σόλσμπερι στις 9 Ιουλίου 1427, ορκίστηκε στις 26 Οκτωβρίου 1427 και μεταφέρθηκε στο Ντάραμ στις 27 Ιανουαρίου 1438.

## Πρόγονοι




## Παραπομπές


## Πηγές
*Fryde, E. B.; Greenway, D. E.; Porter, S.; Roy, I. (1996). Handbook of British Chronology (Third revised ed.). Cambridge, UK: Cambridge University Press.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Οικογένεια Νέβιλ
*Ροβέρτος Νέβιλ

Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Μολυβδοσκέπαστος Ιωαννίνων

Ο **Μολυβδοσκέπαστος** ή η **Μολυβδοσκέπαστη** (πριν το 1929 *Δεπαλίτσα*) είναι οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.

## Γενικά στοιχεία
Ο Μολυβδοσκέπαστος βρίσκεται στα σύνορα με την Αλβανία, ανάμεσα στον ποταμό Αώο και το όρος Δούσκο σε υψόμετρο 540 μέτρα. Το χωριό υπάγεται στον Δήμο Κόνιτσας του Νομού Ιωαννίνων. Κατά την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ήταν 43 κάτοικοι. Στο ναό των Αγίων Αποστόλων του χωριού εργάστηκε ο ζωγράφος Ιωάννης Σκούταρης. Η νέα ονομασία του χωριού οφείλεται στην Ιερά μονή Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου, η εκκλησία της οποίας ήταν παλαιότερα σκεπασμένη με φύλλα μολύβδου. 

Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (*de facto)* μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έδωσαν:

## Προσωπικότητες
* Κάρολος Παπούλιας (1929-2021), Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας
* Στέλιος Νίνης, ηθοποιός
* Χρήστος Νίνης, ηθοποιός
## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Βλαχοϋψηλοτέρα

Η **Βλαχοϋψηλοτέρα** (αλβανικά: Vllaho-Psilloterë) είναι χωριό στο δήμο Τσαρτσόβας στην επαρχία Πρεμετής της Αλβανίας, το οποίο βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Ηπείρου. Είναι μια από τις 9 κοινότητες του δήμου. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργυροκάστρου
Παντελί Εβανγκιέλι

Ο **Παντελί Εβανγκιέλι** (αλβανικά: *Pandeli Evangjeli*, 6 Ιανουαρίου 1859 - 14 Σεπτεμβρίου 1949) ήταν Αλβανός πολιτικός και 7ος Πρωθυπουργός της Αλβανίας, αξίωμα το οποίο κατείχε δύο φορές. Ήταν ο πρώτος Αλβανός Χριστιανός ο οποίος κατέστη αρχηγός της Κυβέρνησης της Αλβανίας.

Γεννήθηκε στην Κορυτσά το 1859, και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της νεανικής του ηλικίας εντός της αλβανικής κοινότητας του Βουκουρεστίου. Κατέστη πρόεδρος της εταιρείας *«Dituria»* («Γνώση») το 1897, ενώ, ταυτόχρονα, συνέβαλε στην ίδρυση τοπικής «Επιτροπής για την Απελευθέρωση της Αλβανίας», μία εκ των αρκετών εκείνης της περιόδου. Ο Εβανγκιέλι έγινε νομάρχης της γενέτειράς του το 1914, κατόπιν της επιστροφής του από τη Ρουμανία.

Ως μέλος της κυβερνήσεως του Σουλεϊμάν Ντελβίνα, για σύντομο διάστημα διετέλεσε μέλος της αλβανικής αντιπροσωπείας στη Σύνοδος Ειρήνης του Παρισιού, το 1920. Στην συνέχεια, εξελέγη βουλευτής, ενώ, επίσης, διετέλεσε Πρωθυπουργός για σύντομο διάστημα, από τις 16 Οκτωβρίου 1921 έως τις 5 Δεκεμβρίου 1921. Από το 1922 έως το 1924, διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών. Κατά την διάρκεια της πρωθυπουργικής θητείας του Φαν Νόλι, κατόπιν της Επαναστάσεως του Ιουνίου, εξορίστηκε στη Ρουμανία, από όπου και επέστρεψε το 1925, μετά την εκλογή του ως Επικεφαλής της Γερουσίας. Ως εκπρόσωπος της Κορυτσάς, ηγήθηκε της συνεδρίασης η οποία ανακήρυξε την Αλβανία ως Συνταγματική Μοναρχία και τον Αχμέτ Ζόγου ως Βασιλέα της Αλβανίας. Ισχυρός υποστηρικτής του Ζογ, ηγήθηκε τριών κυβερνήσεων ως Πρωθυπουργός από το 1930 έως το 1935. Αντικαταστάθηκε από τον Μέχντι Φράσερι, κατόπιν κριτικής την οποία έλαβε λόγω «αποτυχίας διατήρησης της ειρήνης και της τάξεως» κατά την διάρκεια της Εξεγέρσεως του Φιέρι το 1935. Διετέλεσε, στην συνέχεια, Πρόεδρος του Κοινοβουλίου έως την ιταλική εισβολή, το 1939.

Παρά το γεγονός πως θεωρούνταν ως υποστηρικτής των Ιταλών, ενώ, ταυτόχρονα, το όνομά του εμφανιζόταν εντός του βουλευτικού καταλόγου του 1943, ο ίδιος δεν διετέλεσε κάποιον ενεργό ρόλο κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το κομμουνιστικό καθεστώς δεν προχώρησε στην δίωξή του. Ο Εβανγκιέλι απεβίωσε στην Κορυτσά το 1949.

## Δείτε επίσης
* Ιστορία της Αλβανίας
* Κατάλογος πρωθυπουργών της Αλβανίας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Αλβανία
Κατηγορία:Μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλβανίας
Κατηγορία:Αλβανοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Αλβανοί μοναρχικοί
Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης
Κατηγορία:Πρόεδροι του Κοινοβουλίου της Αλβανίας
Άρθουρ Σάμουελ

**Ο Άρθουρ Σάμουελ** (5 Δεκεμβρίου, 1901 – 29 Ιουλίου, 1990) ήταν Αμερικανός πρωτοπόρος της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ήταν αυτός που επινόησε τον όρο "Μηχανική Μάθηση" το 1959. Το λογισμικό για το παιχνίδι της Ντάμας που ανέπτυξε ήταν ανάμεσα στα πρώτα επιτυχημένα προγράμματα υπολογιστή που μπορούσαν να μαθαίνουν από μόνα τους.

## Βιογραφία
Ο Σάμουελ γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 1901 στην πόλη Εμπόρια του Κάνσας. Αποφοίτησε από το Κολέγιο της πόλης Εμπόρια το 1923. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο MIT από όπου πήρε και τον μεταπτυχιακό του τίτλο το 1926 και δίδαξε σε αυτό ως εκπαιδευτής για δύο χρόνια. Το 1928 ξεκίνησε να εργάζεται στα εργαστήρια Bell όπου ασχολήθηκε κυρίως με τις λυχνίες κενού, καθώς και με βελτιώσεις στα ραντάρ κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου μετακινήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις όπου ξεκίνησς το πρότζεκτ ILLIAC αλλά το εγκατέλειψε πριν ο υπολογιστής αυτός ολοκληρωθεί.

## Βραβεύσεις
* 1987. Βραβείο Πρωτοπόρου Υπολογιστών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών
Αλού τσάατ

Το **Αλού τσάατ** (χίντι: आलू चाट, ούρντου: آلو چاٹ, ) είναι το όνομα φαγητού δρόμου που προέρχεται από την Ινδική υποήπειρο. Είναι δημοφιλές στη Βόρεια Ινδία, το Πακιστάν και, επίσης, σε τμήματα του Σιλχέτ και της Δυτικής Βεγγάλης. Παρασκευάζεται με το τηγάνισμα πατάτας στο λάδι και τη προσθήκη μπαχαρικών και τσούτνεϊ.

Μπορεί να σερβιριστεί και ως σνακ, δευτερεύον πιάτο ή ως ένα ελαφρύ γεύμα. Αποτελείται από βραστές και τηγανητές πατάτες σε σχήμα κύβου, που σερβίρονται με τσάατ μασάλα. Πρόκειται για πιάτο με πολλές παραλλαγές. Η λέξη "αλού" σημαίνει πατάτες στα Χίντι και η λέξη "τσάατ" προέρχεται από την λέξη τσάτνα των Χίντι που σημαίνει γεύση. Έτσι, το αλού τσάατ σημαίνει αλμυρά σνακ πατάτας.
Αρχείο:Aloo chaat vendor, Connaught Place, New Delhi.jpg|Προμηθευτής αλού τσάατ, Κόναουτ Πλέις, Νέο Δελχί
Αρχείο:Alu Kabli.jpg|Το Αλού Κάμπλι, η βεγγαλική παραλλαγή του Αλού Τσάατ.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Φαγητό δρόμου
Κατηγορία:Ινδική κουζίνα
Κατηγορία:Βεγγαλική κουζίνα
Ματσχ μπάτζα

[δεξιά|μικρογραφία|Τηγανητό Ρόχου σερβιρισμένο στην [Ντάκα του Μπανγκλαντές]]
Στη Δυτική Βεγγάλη, τη Τρίπουρα, την Οντίσα, το Άσαμ και το Μπαγκλαντές (μεγαλύτερη Βεγγάλη), τηγανητό ψάρι ή **Ματσχ μπατζά** είναι μια κοινή λιχουδιά που τρώγεται ως σνακ μαζί με το γεύμα. Παραποτάμια είδη ψαριών, όπως τα μπέτκι, τοπσέι, άαρχ και παμπντά (Ομπόκ παμπντά), και ανάδρομα ψάρι όπως το ιλίς  τηγανίζονται συχνά στην Βεγγαλική κουζίνα, την κουζίνα των Ορίγια και του Άσαμ. Το λάδι χρησιμοποιείται για το τηγάνισμα των ψαριών μπορεί συχνά να χρησιμοποιηθεί ως ντιπ. Τηγανητά αυγά ψαριών (π.χ. του χίλσα) επίσης τρώγονται συχνά με αυτόν τον τρόπο. Τα ψάρια είναι συχνά τηγανιτά, καθώς τα οστά ψαριών γίνονται τραγανά και εδώδιμα, όπως γίνεται με μικρά ψάρια, όπως το Μαουράλα (Opio cephalus).

Το τηγανητό ψάρι Καριμίν είναι επίσης δημοφιλής στην Κεράλα της Ινδία.

Κατηγορία:Κουζίνα του Μπανγκλαντές
Κατηγορία:Βεγγαλική κουζίνα
Κατηγορία:Ινδική κουζίνα
Κατηγορία:Κουζίνα της Δυτικής Βεγγάλης
Άρδοση Ιωαννίνων

H **Άρδοση **(επίσημα **Άρδοσις**) είναι ορεινό χωριό του δήμου Δωδώνης στον νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 560 μέτρων.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Άρδοση βρίσκεται νοτιοδυτικά του νομού στις νότιες απολήξεις των Ορέων Σουλίου και απέχει 50 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων. Το χωριό συγκαταλέγεται μεταξύ των 27 χωριών της *"Λάκκας Σουλίου"* ή *"Λακκοχώρια"* και ειδικότερα στα 14 της *"Λάκκας Μπότσαρη"*, έτσι όπως αυτά ονομάστηκαν την περίοδο της τουρκοκρατίας προς τιμή του  ήρωα του 1821, Μάρκου Μπότσαρη, ο οποίος καταγόταν και έζησε στην περιοχή για ένα διάστημα. Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά με χαρακτηριστικό του τις πολυάριθμες πηγές και τα άφθονα νερά, που παλιότερα έγιναν αιτία σοβαρών κατολισθήσεων και κατάρρευσης αρκετών σπιτιών, του δημοτικού σχολείου, του ναού της Αγίας Παρασκευής και να χαθεί η πλατεία του χωριού. Στα δυτικά βρίσκεται ο ένας από τους δύο παραποτάμους που σχηματίζουν στο Πολυστάφυλο τον ποταμό Αχέροντα (βλ. Το Ορεινό τμήμα του Αχέροντα) και τροφοδοτείται από τα νερά αυτά.

## Διοικητικά στοιχεία
Μετά την ενσωμάτωση του στο ελληνικό κράτους, ο οικισμός υπήχθη στην επαρχία Δωδώνης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1997. Ως κοινότητα συστάθηκε το 1947, με το ΦΕΚ 202Α-20/09/1947 όταν η Άρδοση αποσπάστηκε από την κοινότητα Ελάφου και ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1997 εντάχθηκε στον καποδιστριακό δήμο Δερβιζιανών, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μονόδενδρο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αρδόσεως που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του Δήμου Δωδώνης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 39 κατοίκων.

## Απογραφές πληθυσμού

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Παβ μπατζί

Το **Παβ μπατζί** είναι ένα γρήγορο φαγητό από την Ινδία, που αποτελείται από ένα παχύ λαχανικό με κάρυ, τηγανιτό και σερβιρισμένο με ένα μαλακό ψωμάκι.

## Ιστορία
Το πιάτο προέρχεται από τη δεκαετία του 1850 ως ένα γρήγορο μεσημεριανό πιάτο για τους εργαζομένους ενός υφαντουργείου στη Βομβάη. Το Παβ μπατζί αργότερα σερβιριζόταν σε εστιατόρια σε όλη την πόλη. Τώρα προσφέρονται σε καταστήματα από απλά καροτσάκια χεριού για επίσημα εστιατόρια στην Ινδία και στο εξωτερικό.

## Προετοιμασία
μικρογραφία|Το Παβ μπατζί ενώ προετοιμάζεται σε ένα σιδηρένιο τάβα
μικρογραφία|Ένας πωλητής παβ μπατζί στο Τσάντνι Τσόουκ στο Δελχί
Το Παβ μπατζί έχει πολλές παραλλαγές σε υλικά και γαρνιτούρες, αλλά ουσιαστικά είναι ένα πικάντικο μείγμα πουρέ λαχανικών σε μια παχιά σάλτσα σερβιρισμένο ζεστό με ένα μαλακό άσπρο ψωμί, συνήθως μαγειρεμένο σε ένα επίπεδο ταψάκι (τάβα).

Παραλλαγές του παβ μπατζί περιλαμβάνουν:

* Παβ μπατζί με τυρί, με τυρί στο κορυφή του μπατζί
* Τηγανητό παβ μπατζί, με το παβ ριγμένο στο μπατζί
* Πανίρ παβ μπατζί, με τυρί πανίρ στο μπατζί
* Παβ μπατζί μανιταριού, με μανιτάρια στο μπατζί
* Χάντα παβ μπατζί, με κομμάτια λαχανικών στο μπατζί
* Τζάιν παβ μπατζί, χωρίς κρεμμύδια και σκόρδο και με λαχανικά αντί για πατάτες
* Κολχαπούρι παβ μπατζί, χρησιμοποιώντας ένα μείγμα μπαχαρικών κοινό στο Κολχαπούρ
* Λευκό παβ μπατζί, χωρίς γκαράμ μασάλα ή όχι με σκόνης τσίλι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Φαγητό δρόμου
Κατηγορία:Κουζίνα της Μαχαράστρα
Κατηγορία:Πικάντικα τρόφιμα
Λοναβάλα τσίκκι

μικρογραφία|Λοναβάλα τσίκκι
Το **Λοναβάλα τσίκκι** είναι ένα τσίκκι, που παίρνει το όνομά του από το Λοναβάλα της επαρχίας Πούνε της Μαχαράστρα της Ινδίας. Η δημιουργία του βασίστηκε σε ένα γλυκό που λέγεται γκουντάνι, κατασκευασμένο από ακατέργαστη ζάχαρη, αράπικα φιστίκια και γκι (είδος βουτύρου), το οποίο πωλείται από τη The Real Maganlal Agarwal στο κατάστημα ζαχαροπλαστικής στη Λοναβάλα, το οποίο συσκευαζόταν από τις σιδηροδρομικές αρχές και πωλούνταν στους επιβάτες των τρένων μεταξύ της Λοναβάλα και της Βομβάης. Αν και ο Αγκαρουάλ μετονόμασε το γκουντ ντάνι σε "Μαγκανλάλ Τσίκι", συνεχίζει να ονομάζεται Λοναβάλα τσίκκι.

Μια άλλη πηγή αποδίδει στον Μπιμράτζ Αγκαρουάλ ότι το επινόησε ως γκουντάνι που το πωλούσε στους εργαζόμενους που έβαζαν τις σιδηροδρομικές γραμμές κατά μήκος του Χαντάλα γκατ. Το τσίκκι έχει περιγραφεί ως "σκληρό, εύθραυστο και τραγανό, ανοικτό καφέ στο χρώμα και με σαφή στιλπνότητα", και ως "καρυδοειδή μαντολάτο ζαχαροπλαστικής.

## Γεωγραφική ένδειξη
Το 2010 αναφέρθηκε προσπάθεια για να παραχωρηθεί εγγραφή Γεωγραφικής Ένδειξης για το τσίκκι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κουζίνα της Μαχαράστρα
Άπις (θεότητα)

Στην αιγυπτιακή μυθολογία ο **Άπις** ή ο **'Χάπις** ήταν ένας ιερός ταύρος λατρευόμενος στην περιοχή Μέμφις, που αναγνωρίστηκε ως γιος της Άθωρ, μιας πρωταρχικής θεότητας στο πανθεόν της Αρχαίας Αιγύπτου. Αρχικά, αναλάμβανε σημαντικό ρόλο στη λατρεία της, που θυσιάστηκε και ξαναγεννήθηκε. Αργότερα, ο Άπις χρησίμευσε επίσης ως ενδιάμεσος μεταξύ ανθρώπων και άλλων ισχυρών θεοτήτων (αρχικά Ptah, αργότερα Osiris, τότε Atum). Μερικές φορές το σώμα του ταύρου είχε μουμιοποιηθεί έτσι ώστε να στέκεται όρθιο, χάρη σε μια κατασκευή από ξύλινες σανίδες. Κέρατα ταύρων στόλιζαν τους τάφους των αρχαίων Φαραώ και συχνά απεικονίζεται και στα φέρετρα των πολιτών, σαν ένας ισχυρός προστάτης. Επίσης υποστηρίζεται ότι πάνω στην πλάτη αυτού του ταύρου υπήρχε ένα περίγραμμα αετού καθώς και ότι κάτω από την γλώσσα του υπήρχε πάντα άλλο ένα σχήμα που εκτιμάται ότι είναι σκαραβαίος. Είναι σύμβολα θεότητας της αρχαίας Αιγύπτου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Ιάχ

Ο **Ιάχ** είναι μια σεληνιακή θεότητα στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Το όνομά του απλά σημαίνει «Σελήνη». Με το Νέο Βασίλειο, (16ος αιώνας π.Χ. έως 11ος αιώνας π.Χ.) ήταν λιγότερο προεξέχων από άλλους θεούς με σεληνιακές συνδέσεις, Thoth και Khonsu. Ως αποτέλεσμα της λειτουργικής σχέσης μεταξύ τους θα μπορούσε να ταυτιστεί με οποιαδήποτε από αυτές τις θεότητες.

Μερικές φορές θεωρήθηκε ως ενήλικη μορφή του Khonsu και όλο και απορροφήθηκε από αυτόν. Ο Ιάχ συνέχισε να εμφανίζεται σε φυλαχτά και περιστασιακά σε άλλες παραστάσεις, όμοια με την εμφάνιση του Χονσού, με τα ίδια σύμβολα σεληνιακά στο κεφάλι του και περιστασιακά τα ίδια σφιχτά ενδύματα. Διαφορετικά, φορούσε συνήθως μια πλήρη περούκα αντί για το παιδικό κόψιμο, και μερικές φορές το Atef συμπληρώθηκε ως άλλο σύμβολο. Με το πέρασμα του χρόνου, έγινε επίσης Iah-Djhty, που σημαίνει «θεός της νέας σελήνης».

Ήταν εξομοιωμένος με τον Όσιρι, θεό των νεκρών, ίσως επειδή, στον μηνιαίο κύκλο του, το φεγγάρι φαίνεται να ανανεώνεται. Φαίνεται επίσης ότι πήρε την σεληνιακή όψη του Thoth, θεού της γνώσης, της γραφής και του υπολογισμού: τα τμήματα του φεγγαριού χρησιμοποιήθηκαν ως κλασματικά σύμβολα γραπτώς.

Ιαχ
Ουατζέτ

Η **Ουατζέτ**, στα αρχαία ελληνικά αναφερόμενη ως **Βουτώ**, ήταν η θεά κόμπρα, της οποίας το αρχικό σπίτι και το κέντρο λατρείας ήταν στο Δέλτα του Νείλου στο Per-Uatchit. Με την πάροδο του χρόνου έγινε προφανής προστάτης όλης της Κάτω Αιγύπτου. Ως εκ τούτου ήταν συνηθισμένα συνδεδεμένη με τη θεά της Άνω Αιγύπτου, Nekhebet. Μαζί, εμφανίστηκαν σε πολλά έργα τέχνης ως σύμβολα των Δύο Οικισμών, μιας ενωμένης Αιγύπτου. Η Βουτώ δεν προστατεύει μόνο την Αίγυπτο, ήταν επίσης μία επιθετική υπερασπίστρια του βασιλιά.

## Απεικονίσεις
Απεικονίζεται ως cobra uraeus. Η κουκούλα της είναι απλωμένη σε απειλητική θέση και είναι έτοιμη να φτύνει δηλητήριο σε όλους τους εχθρούς του Φαραώ ή να τους κάψει με τη φλογερή της λάμψη. Θεωρείται ίσως ότι οι δυνάμεις της θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και εναντίον του Φαραώ. Το δάγκωμα της μπορεί να ήταν η θανατηφόρα συσκευή που χρησιμοποιούσε ο Anubis κατά την καθορισμένη ώρα του θανάτου του Φαραώ.

Η Βουτώ ήταν η προσωποποίηση του καυτού ήλιου και ονομάστηκε «Κυρία του Ουρανού» και η βασίλισσα όλων των θεών. Ήταν στενά συνδεδεμένη με τον Horus the Elder, ο οποίος ήταν ο προστάτης θεός της Κάτω Αιγύπτου. Επίσης συσχετίστηκε με τον Harpokrates (Horus the Young), ο οποίος προστατεύει από τον Seth στα έλη του Δέλτα ενώ η Isis αναζητούσε το σώμα του Osiris. Η Βουτώ απεικονίστηκε στην τέχνη ως γυναίκα που φορούσε τον ουραίο ή το Κόκκινο Στέμμα της Κάτω Αιγύπτου. Παρουσιάστηκε ότι έφερε ένα στέλεχος παπύρου γύρω από το οποίο περιτυλίχθηκε μια κόμπρα. Μερικές φορές παρουσιάστηκε ως απλά μια κόμπρα τυλιγμένη σε ένα καλάθι, φορώντας το στέμμα της Κάτω Αιγύπτου.

Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Νηίθ

Η **Νηίθ** (/ neɪθ / ή / niːθ), είναι μια πρώιμη θεά στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία που λέγεται ότι ήταν η πρώτη και η πρωταρχική δημιουργός. Είναι η δημιουργός του σύμπαντος και ασχολείται ό,τι διέπει τον τρόπο λειτουργίας του.

Η Νηίθ ήταν η κυρίαρχη θεότητα του Sais (Coptic: ⲥⲁⲓ Sai από την Αιγυπτιακή: Ζαου), όπου η λατρεία της ήταν κεντραρισμένη στο Δέλτα του Δυτικού Νείλου της Κάτω Αιγύπτου και βεβαιώθηκε ήδη από την πρώτη δυναστεία. Ο Neith ήταν επίσης μία από τις τρεις θεότητες της νότιας πόλης της Λατοπόλεως (Koine Greek: Λατοπόλις) ή Snē (Sahidic Coptic: ⲥⲛⲏ από παλαιότερη αιγυπτιακή: t3-snt, επίσης iwnyt δυτική όχθη του ποταμού Νείλου περίπου 55 χιλιόμετρα (34 μίλια) νότια του Λούξορ. Τα ερείπια της Λατοπόλεως ανήκαν στο διοικητικό συμβούλιο του Qena, αλλά από την 9/12/2009 ενσωματώθηκαν στο νέο διοικητικό συμβούλιο του Λούξορ.

## Μυθολογία
Αιγυπτιακή πολεμική πολιτεία Neith φορώντας το στέμμα Deshret της βόρειας (κάτω) Αιγύπτου, η οποία φέρει την κόμπρα του Wadjet
Σε μερικούς μύθους δημιουργίας, αναγνωρίστηκε ως η μητέρα του Ra και του Apep. Όταν αναγνωρίστηκε ως θεά του νερού, θεωρήθηκε επίσης ως η μητέρα της Sobek, του κροκοδείλου. Ήταν αυτή η συσχέτιση με το νερό, δηλαδή τον Νείλο, που την οδήγησε μερικές φορές να θεωρείται η σύζυγος του Khnum και να συνδέεται με την πηγή του ποταμού Νείλου. Επίσης συσχετίστηκε με την Άρκρη του Νείλου καθώς και με τη θεά της τριάδας σε αυτό το κέντρο λατρείας.

Όπως η θεά της δημιουργίας και της ύφανσης, λέγεται ότι ανακατεύει καθημερινά τον κόσμο στον αργαλειό της. Ένας εσωτερικός τοίχος του ναού στην Έσνα καταγράφει μια μαρτυρία της δημιουργίας στην οποία η Neith φέρνει από τα αρχέγονα νερά της μοναχής την πρώτη γη. Το μόνο που έχει συλλάβει στην καρδιά της δημιουργείται, συμπεριλαμβανομένων των τριάντα θεότητες. Χωρίς γνωστό σύζυγό της έχει χαρακτηριστεί ως «Θεά της Μητέρας Θεοτόκου»:

Μοναδική θεά, μυστηριώδης και σπουδαίος που ήρθε στην αρχή και έκανε όλα να έρθουν να είναι. . . η θεία μητέρα του Ρα, που λάμπει στον ορίζοντα ... 

Ο Πρόκλος (412-485 μ.Χ.) έγραψε ότι ο άγιος του ναού του Neith στο Sais (από τον οποίο δεν υπάρχει τίποτα τώρα) έφερε την ακόλουθη επιγραφή:

Είμαι τα πράγματα που είναι, αυτά θα γίνουν, και αυτά έχουν. Κανείς δεν έχει ποτέ ανοίξει το ρούχο με το οποίο είμαι κρυμμένος. Ο καρπός που έφερα ήταν ο ήλιος. 

Λέγεται ότι ο Νείθ παρενέβη στον βασιλικό πόλεμο μεταξύ του Χόρους και του Σετ, πάνω από το αιγυπτιακό θρόνο, συνιστώντας τον κανόνα του Χορού.

Ένα μεγάλο φεστιβάλ, που ονομάζεται Γιορτή των Λάμπων, πραγματοποιήθηκε ετησίως προς τιμήν της και, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι απόγονοί της άναψαν πλήθος φώτων στην ύπαιθρο όλη τη νύχτα κατά τη διάρκεια του εορτασμού.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Νεχεμπκαού

Στην αιγυπτιακή μυθολογία, ο **Νεχεμπκαού** (ο οποίος επίσης λέγεται Nehebu-Kau και Neheb Ka) ήταν αρχικά η εξήγηση της αιτίας της δέσμευσης των Ka και Ba μετά τον θάνατο. Έτσι το όνομά του, που σημαίνει (αυτός που) συγκεντρώνει το Ka. Δεδομένου ότι αυτές οι πτυχές της ψυχής λέγεται ότι δεσμεύονται μετά το θάνατο, ο Nehebkau λέγεται ότι έχει φυλάξει την είσοδο στον Duat, τον υπόκοσμο.

Ήταν ένα από τα πιο σημαντικά glyphs στο όνομά του και παρόλο που ήταν τεχνικά μια παραλλαγή του glyph για δύο χέρια ανυψωμένα στην προσευχή, μοιάζει επίσης με ένα φίδι με δύο κεφαλές και έτσι ο Nehebkau απεικονίστηκε στην τέχνη ως φίδι με δύο κεφαλές (περιστασιακά με μόνο ένα). Ως φίδι με δύο κεφαλές, θεωρήθηκε άγριος, ικανός να επιτεθεί από δύο κατευθύνσεις και χωρίς να φοβάται πολλές αντιπαραθέσεις. Κατά συνέπεια, μερικές φορές λέγεται ότι ο Atum, ο αρχηγός θεός στις περιοχές αυτές, έπρεπε να κρατήσει το χέρι του για να εμποδίσει τον Nehebkau να ξεφύγει από τον έλεγχο. Εναλλακτικά, σε περιοχές όπου ο Ρα ήταν ο κύριος θεός, λέγεται ότι ο Νεχεμπκάου ήταν ένας από τους πολεμιστές που παρείχαν προστασία στο Ra ενώ βρισκόταν στον υπόκοσμο, κατά τη διάρκεια του νυχτερινού ταξιδιού του Ρα, ως θεός του ήλιου κάτω από τη γη.

Όταν θεωρήθηκε ως φίδι, θεωρήθηκε επίσης ότι έχει κάποια εξουσία πάνω στα δαγκώματα των φιδιών και, κατ 'επέκταση, άλλα δηλητηριώδη τσιμπήματα, όπως εκείνα των σκορπιών, έτσι μερικές φορές ταυτίζονται με τον γιο της Σέρκετ, της θεάς σκορπιού. Εναλλακτικά, ως φίδι, δεδομένου ότι συνδέθηκε με μια πτυχή της ψυχής, μερικές φορές θεωρήθηκε ως ο γιος του Renenutet, μιας θεάς φιδιού, που διέθεσε το Ren, μια άλλη πτυχή της ψυχής και της γης (Geb), την οποία φίδια σέρνουν.

Το Κα είναι επίσης η αιγυπτιακή λέξη για τροφή και συνδέεται με το πνεύμα.

Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Ρενενουτέτ

Η **Ρενενουτέτ** (γνωστή και ως Ernūtet, Renenet και Termuthis) ήταν θεά της γονιμότητας και της συγκομιδής από την περιοχή του Δέλτα στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Η σημασία της συγκομιδής για τους ανθρώπους, τους ωθούσε να πραγματοποιούν πολλές προσφορές στη Renenutet κατά τη διάρκεια της συγκομιδής. Στο Παλαιό Βασίλειο, η Ρενενουτέτ ήταν η προστάτιδα του Φαραώ τόσο στον επίγειο κόσμο όσο και στη μεταθανάτεια ζωή ενώ, με το πέρασμα του χρόνου, έγινε η προστάτιδα των βρεφών, δίνοντάς τους το πραγματικό τους όνομα, καθορίζοντας τη μοίρα τους αλλά και το χρόνο ζωής τους.

## Απεικόνιση και ονομασία
Η Ρενενουτέτ απεικονιζόταν ως μια κόμπρας σε όρθια στάση με έναν ηλιακό δίσκο και κέρατα στο κεφάλι της ή με δύο ψηλά φτερά και έναν ηλιακό δίσκο. Εναλλακτικά, απεικονιζόταν ως γυναίκα με κεφάλι φιδιού, σε ορισμένες περιπτώσεις να φροντίζει τον γιό της Νέπρι (Nepri), ο οποίος ήταν η προσωποποίηση του καλαμποκιού. Ήταν μια πανίσχυρη θεά, η οποία κατατρόπωνε τους αντιπάλους της με ένα μόνο βλέμμα.

Το όνομά της προέρχεται από τα ρήματα «χαϊδεύω, φροντίζω ή ανατρέφω» ("rnn) και τη λέξη "φίδι" ("wtt), ενώ σύμφωνα με άλλους η λέξη "rntt" σημαίνει τύχη και πλούτη.

## Σχέσεις με άλλους θεούς και θεές
Συχνά εμφανίζεται μαζί με την Σάι (Shai), θεά του πεπρωμένου, ενώ συνδεόταν με τους θεούς του Νείλου, τον Χάπι (Hapi) και τον Σόμπεκ (Sobek), αλλά και την ετήσια πλημμύρα του ποταμού. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ως η θεά της τροφής, η Ρενενουτέτ απεικονιζόταν ως η σύζυγος του Sobek. Ο ναός του Medinet Madi είναι αφιερωμένος τόσο στον Sobek όσο και στην Ρενενουτέτ. Είναι ένα μικρό και διακοσμημένο κτίριο στο Φεϊγιούμ.

Σε άλλες εκδοχές, η Ρενενουτέτ απεικονιζόταν ως η μητέρα του Nehebkau, ο οποίος ορισμένες φορές είχε τη μορφή φιδιού. Σε αυτές τις περιτπώσεις, συζυγός της ήταν ο Geb, ο οποίος ήταν θεός της Γης.

Αργότερα, ως θεά-φίδι που λατρευόταν σε ολόκληρη την Κάτω Αίγυπτο, η Ρενενουτέτ συνδέεται ολοένα και περισσότερο με τον ισχυρό προστάτη της Wadjet, τον ισχυρό προστάτη της Κάτω Αιγύπτου και μια άλλη θεά φιδιού που εκπροσωπείται ως κόμπρα. Τελικά η  Ρενενουτέτ αναγνωρίστηκε ως μια εναλλακτική μορφή της Wadjet, της οποίας το βλέμμα λέγεται ότι σφάζει τους εχθρούς. Η Wadjet ήταν η κόμπρα που εμφανίζεται στο στέμμα των Φαραώ.

## Ύμνος
Ο Ύμνος της Ρενενουτέτ λέει:


Θα κάνω το Νείλο να φουσκώσει για σας,
χωρίς να υπάρχει εκεί ένα έτος έλλειψης και εξάντλησης σε ολόκληρη τη γη,
έτσι τα φυτά θα ανθίσουν, κάμπτοντας κάτω από τα φρούτα τους.
Η γη της Αιγύπτου θα αρχίσει να ανθίζει και πάλι,
οι ακτές λάμπουν υπέροχα,
και ο πλούτος και η ευημερία κατοικούν μαζί τους,
όπως είχαν προηγουμένως.


## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών
Σοπντού

Ο **Σοπντού** (επίσης Septu ή Sopedu) ήταν θεός του ουρανού και των ανατολικών συνόρων των περιοχών στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Ήταν ο σύζυγος της Κχενσίτ.

Ως θεός του ουρανού, ο Σοπντού συνδέθηκε με τον θεό Σαχ, την προσωποποίηση του αστερισμού Ωρίωνα και τη θεά Σοπντέτ, που απεικονίζει τον Σείριο. Σύμφωνα με τα κείμενα των πυραμίδων, ο Ώρος-Σοπντού, ένας συνδυασμός του Σοπντού και του μεγαλύτερου θεού Ώρου, είναι ο απόγονος του Όσιρι-Σαχ και της Ίσιδος-Σοπντέτ.

Ως θεός της ανατολής, λέγεται ότι ο Σοπντού προστατεύει τα αιγυπτιακά φυλάκια κατά μήκος των συνόρων και βοηθά τον φαραώ να ελέγχει τους ξένους κατοίκους αυτών των περιοχών. Αναφέρθηκε ως Κύριος της Ανατολής και είχε το μεγαλύτερο κέντρο λατρείας του στο ανατολικότερο νομό της Κάτω Αιγύπτου, ο οποίος ονομάστηκε Περ-Σοπντού, που σημαίνει τόπος του Σοπντού. Είχε επίσης ιερά σε αιγυπτιακούς οικισμούς στη χερσόνησο του Σινά, όπως τα ορυχεία του Σεραμπίτ ελ Καντίμ.

Το όνομα του Σοπντού αποτελείται από το ιερογλυφικό για αιχμηρό, ένα αιχμηρό τρίγωνο και την 3ου προσώπου πληθυντικού κατάληξη (δειλιάζω). Έτσι μια κυριολεκτική μετάφραση του ονόματός του είναι απότομη. Στα κείμενα της Πυραμίδας απεικονίζεται να προστατεύει τα δόντια του αποθανόντος φαραώ.

Ο Σοπντού απεικονίστηκε ως γεράκι, συχνά με κορώνα με δύο φτερά στο κεφάλι του και με ράβδο πάνω από τον ώμο του. Στον ρόλο του, φρουρός των συνόρων, απεικονίστηκε ως πολεμιστής της Εγγύς Ανατολής, με μια κορσέτα και ένα τσεκούρι ή δόρυ.

Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Κάμπος Ιωαννίνων (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Κάμπος Ιωαννίνων** αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί στο νομό Ιωαννίνων:

* Κάμπος Μπεστιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σελλών του δήμου Δωδώνης
* Κάμπος Αρτοπούλας, που καταργήθηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον οικισμό Αρτοπούλα Ιωαννίνων του δήμου Δωδώνης
* Άνω Κάμπος, παλιά ονομασία των Άνω Πεδινών του δήμου Ζαγορίου
* Κάτω Κάμπος, παλιά ονομασία των Κάτω Πεδινών του δήμου Ζαγορίου
* Κάμπος, παλιά ονομασία της Κάτω Βερενίκης του δήμου Μολοσσών

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κάτω Πτέρη Αχαΐας

:*Για οικισμούς με την ονομασία Πτέρη στην Αχαΐα, δείτε: [[Πτέρη Αχαΐας]]*

Η **Κάτω Πτέρη** είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πτέρης Αιγιαλείας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Πτέρης.

Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο μεταξύ 235 και 325 μέτρων.

## Ονομασία
Αρχικά ονομαζόταν «Σέλιτσα Πτέρη», ονομασία που διορθώθηκε σε «Σέλιτσα» με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912. Παραλλαγή της παλιάς ονομασίας είναι το *Σέλισσα*. Η παλιά ονομασία Σέλιτσα επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Μετονομάστηκε σε *Κάτω Πτέρη* με το ΦΕΚ 32Α της 15/02/1964.

## Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι η εξής:

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
* Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), *Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001)*, Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3.

## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Πτέρης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/07/2018.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πτέρης Αιγιαλείας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/07/2018.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Αιγίου
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Πελεκίστρα Αχαΐας

Η **Πελεκίστρα** είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Κουνινάς, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.

Πελεκίστρα καλείται και το εκεί οροπέδιο.

## Διοικητική εξέλιξη
Πρόκειται για σχετικά πρόσφατο οικισμό καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 05/04/1981, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κουνινάς, απογράφηκε ωστόσο για πρώτη φορά το 2001. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Κουνινάς.

## Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:

## Φυσιογνωμία
Πρόκειται στην ουσία για οικισμό με εποχική εγκατάσταση γεωργών και εργατών γης ασχολούμενων με τη σταφιδοκαλλιέργεια τη θερινή περίοδο.

## Παραπομπές και υποσημειώσεις


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
* Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), *Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001)*, Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3.

## Βιβλιογραφία
* 
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ελεκίστρα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πελεκίστρας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κουνινάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Αιγίου
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Κάμπος Μπεστιάς Ιωαννίνων

Ο **Κάμπος** Μπεστιάς είναι ημιορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Δωδώνης στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 450 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στα Όρη Σουλίου, ανατολικά και κοντά στα χωριά Άρδοση και Μονόδεντρο. Απέχει 50,5 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων και 4 χλμ. νοτιοανατολικά από τη Μπεστιά. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε αρχικά στην τότε κοινότητα Μουκοβίνας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Μουκοβίνα και τη Μπεστιά αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μπεστιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 31 κατοίκους.

## Δείτε επίσης
Το λήμμα Κάμπος Ιωαννίνων (αποσαφήνιση) για οικισμούς που έχουν ή είχαν το ίδιο όνομα στο νομό Ιωαννίνων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Dalma Garden Mall

Το **Dalma Garden Mall** (αρμενικά: *Դալմա Գարդեն Մոլ*) είναι εμπορικό κέντρο στην πρωτεύουσα της Αρμενίας, Γερεβάν. Βρίσκεται κοντά στον λόφο Τσιτσερνακαμπέρντ και είναι το πρώτο χρονολογικά εμπορικό κέντρο της χώρας.

## Περιγραφή
Τα πρώτα σχέδια για το εμπορικό κέντρο εκπονήθηκαν το 2009, ενώ τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 2012, παρουσία του τότε προέδρου της Αρμενίας, Σερζ Σαρκισιάν. Οι εργασίες κατασκευής πραγματοποιήθηκαν από τον όμιλο Tashir Group, ιδιοκτησίας του Ρωσοαρμένιου επιχειρηματία Σαμβέλ Καραπετιάν.

Οι χώροι του Dalma Garden Mall διαθέτουν κινηματογραφικές αίθουσες, σούπερ μάρκετ, επιχειρήσεις μαζικής εστίασης, χώρο στάθμευσης, καθώς και πολυκαταστήματα γνωστών εταιρειών ένδυσης και αξεσουάρ (όπως Zara, Bershka, Pull&Bear, GAP, Levi's, Armani κ.ά.).

## Εικόνες


Αρχείο:Dalma Garden Mall - 0 - Yerevan.JPG|Η κεντρική είσοδος του εμπορικού κέντρου.

Αρχείο:Dalma Garden Mall - 2 - Yerevan.JPG|Άποψη από τους εσωτερικούς χώρους.

Αρχείο:Dalma Garden Mall-2.JPG|Εξωτερικός χώρος του εμπορικού κέντρου.

Αρχείο:Dalma Garden Mall.jpg|Το εμπορικό κέντρο και στο βάθος το όρος Αραράτ.



## Παραπομπές


Κατηγορία:Εμπορικά κέντρα
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Γερεβάν
Λυκική γλώσσα

thumb|Η στήλη της Ξάνθου με λυκιακές επιγραφές
Η **λυκική γλώσσα** ( ) ήταν η γλώσσα των αρχαίων Λυκίων της περιοχής γνωστής ως Λυκία στην Ανατολία (σημερινή Τουρκία), κατά την εποχή του σιδήρου. Σήμερα είναι νεκρή γλώσσα, αντικαταστάθηκε από την αρχαία ελληνική γλώσσα κατά τον εξελληνισμό της Ανατολίας.

## Περιοχή
Η Λυκία κάλυπτε την περιοχή που βρίσκεται μεταξύ των σύγχρονων πόλεων της Αττάλειας και της Μάκρης στη νότια Τουρκία, ειδικά του απόκρημνου ακρωτηρίου μεταξύ του κόλπου της Μάκρης και του κόλπου της Αττάλειας. Οι Λούκκα, όπως αναφέρθηκαν στις αρχαίες αιγυπτιακές πηγές, οι οποίες τους αναφέρουν μεταξύ των λαών της θάλασσας, πιθανότατα κατοικούσαν επίσης στην περιοχή Λυκαονία, η οποία βρίσκεται κατά μήκος της επόμενου απόκρημνου ακρωτηρίου στα ανατολικά, επίσης ορεινή, μεταξύ των σύγχρονων πόλεων της Αττάλειας και της Μερσίνης.

## Ταξινόμηση
Η λυκική ήταν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, στη λουβική υποομάδα των γλωσσών της Ανατολίας. Η λουβική υποομάδα περιλαμβάνει επίσης τη σφηνοειδή και ιερογλυφική λουβική, καρική, σιδητική και πισιδική. Οι προ-αλφαβητικές μορφές της λουβικής επεκτάθηκαν στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού και προηγήθηκαν της πτώσης της αυτοκρατορίας των Χετταίων. Εξαφανίστηκαν περίπου την εποχή των νεοχεττιτικών κρατών στη νότια Ανατολία (και τη Συρία)· επομένως, τα μέλη της υποομάδας της Εποχής του Σιδήρου είναι τοπικές θυγατρικές γλώσσες της λουβικής.

Από τις λουβικές γλώσσες, μόνο η γονική λουβική γλώσσα πιστοποιείται πριν από το 1000 π.Χ., οπότε είναι άγνωστο πότε οι διάλεκτοι της κλασσικής εποχής διαφοροποιήθηκαν. Το αν ο λαός των Λούκκα κατοικούσε πάντα στη νότια Ανατολία ή αν μιλούσε πάντα λουβικά είναι διαφορετικά θέματα.

Η λυκική είναι γνωστή από μερικές αρκετά εκτενείς επιγραφές. Από αυτές, οι μελετητές έχουν εντοπίσει τουλάχιστον δύο διαλέκτους. Η μία θεωρείται η πρότυπη λυκική, που ονομάζεται επίσης Λυκιακή Α´· η άλλη, η οποία πιστοποιείται στην πλευρά Δ της στήλης της Ξάνθου, ονομάζεται Λυκική Β´ ή Μιλυακή, χωρισμένη από τις γραμματικές ιδιαιτερότητές της. Η λυκιακή είχε το δικό της αλφάβητο, το οποίο ήταν στενά συνδεδεμένο με το ελληνικό αλφάβητο, αλλά περιελάμβανε τουλάχιστον έναν χαρακτήρα δανεισμένο από την Καρική καθώς και χαρακτήρες κατάλληλους για τη γλώσσα. Οι λέξεις χωρίζονταν συχνά με δύο τελείες.

Η λυκική εξαφανίστηκε κάπου στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. και αντικαταστάθηκε από την αρχαία ελληνική γλώσσα.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Λυκικό αλφάβητο
* Μιλυακή γλώσσα

Κατηγορία:Λυκία
Κατηγορία:Ανατολιακές γλώσσες
Αλκάπ

Η **Αλκάπ** (βεγγαλικά: আলকাপ) είναι μια μορφή Βεγγαλικής λαϊκής απόδοσης δημοφιλής στις επαρχίεςς Μουρσινταμπάντ, Μάλντα και Μπιρμπούμ στη Δυτική Βεγγάλη και την επαρχία Τσαπάι Ναουαμπγκάντζ στο Ρατζσάχι στο Μπαγκλαντές. Επίσης, έχει εξαπλωθεί σε γειτονικές περιοχές του Τζαρκάντ και του Μπιχάρ, όπως η Ντούμκα και η Πούρνια.

## Ετυμολογία
Το Κάαπ σημαίνει "κάβια" (στίχος) και το άαλ αποτελεί μέρος του στίχου.

## Μορφή
Το Αλκάπ είναι μια συγχώνευση της μουσικής, του χορού και της θεατρικής παρουσίασης. Μια ομάδα αλκάπ δέκα έως δώδεκα καλλιτεχνών οδηγείται απόένα σαρκάρ (δάσκαλος) ή *γκουρού* (αρχηγός) και περιλαμβάνει δύο ή τρεις νέους άνδρες που ονομάζονται τσχόκρα, ένα ή δύο γκαγιέν ή τραγουδιστέςκαι τους ντοχάρ, χορωδούς και μουσικούς. Το Αλκάπ παρουσιάζεται σε πέντε μέρη: Ασάρ Βαντάνα, Τσχόρα, Κάαπ, Μπαϊθάκι Γκάαν και Χέμτα Πάλα. Το πρόγραμμα είναι μια αντανάκλαση της αγροτικής κοινωνίας και δίνει έμφαση στην κυρίαρχη κοινωνικοοικονομική κατάσταση των αγροτικών μαζών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτισμός του Μπανγκλαντές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Δυτικής Βεγγάλης
Άμπανι Μπάρι Άτσχο

Το **Άμπανι Μπάρι Άτσχο** (βεγγαλικά: অবনী বাড়ি আছো) είναι ένα ποίημα του Σάκτι Τσατοπαντγιάι. Θεωρείται ένα από τα εμβληματικά ποιήματα της σύγχρονης Βεγγαλικής ποίησης. Περιλαμβάνεται στην πρώιμη συλλογή του ধর্মেও আছো জিরাফেও আছো *Dhôrmeo achho jirafeo achho* (Είστε στη θρησκεία, Είστε στις καμηλοπαρδάλεις), που δημοσιεύθηκε το 1965.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πολιτισμός της Βεγγάλης
Κάτω Μαυρίκιο Αχαΐας

Το **Κάτω Μαυρίκι** είναι ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, χτισμένος στην δυτική πλευρά της κοιλάδας του ποταμού Σελινούντα σε υψόμετρο 230-270 μέτρων με θέα το όρος Κλωκός και απέχει μόλις 5&nbsp;km από την πόλη του Αιγίου. Αποτελεί έδρα της Τοπικής Κοινότητας Μαυρικίου στην οποία ανήκουν διοικητικά ο οικισμός Άγιος Ιωάννης και το παλιό χωριό Άνω Μαυρίκι. Η περιοχή καταστράφηκε ολοσχερώς μετά από τις δασικές πυρκαγιές του 2007. Σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στον Δήμο Αιγιαλείας

## Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται οικισμός τον 19ο αιώνα με την ονομασία «Μουρίκιο», που πρόκειται για το ορεινό νυν Άνω Μαυρίκιο, ονομασία που διορθώθηκε σε Μαυρίκιο στις 31/05/1914. Το Κάτω Μαυρίκο ονομαζόταν παλιότερα ως Βόβοδα, χωρίς να υπάρχει ωστόσο επίσημη πράξη μετονομασίας στη σημερινή ονομασία. Το Κάτω Μαυρίκιο αναγνωρίστηκε στις 16/10/1940 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μαυρικίου, ενώ ορίστηκε και έδρα της Κοινότητας, η οποία μεταφέρθηκε εκεί από τον οικισμό Μαυρίκιο. Την περίοδο 1997–2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως έδρα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μαυρικίου.

## Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:

## Παραπομπές και υποσημειώσεις


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
* Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), *Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912–2001)*, Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3.

## Βιβλιογραφία
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Μαυρικίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μαυρικίου Αχαΐας (1835–1940). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαυρικίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Αιγίου
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Άνω Μαυρίκιο Αχαΐας

Το **Άνω Μαυρίκιο** είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μαυρικίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.

## Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται οικισμός τον 19ο αιώνα με την ονομασία «Μουρίκιο», που πρόκειται για το ορεινό νυν Άνω Μαυρίκιο, ονομασία που διορθώθηκε σε Μαυρίκιο στις 31/05/1914, όπως και αυτό της τότε Κοινότητας Μουρικίου σε Κοινότητα Μαυρικίου. Το Άνω Μαυρίκιο αναγνωρίστηκε στις 16/10/1940 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μαυρικίου. Η έδρα της τότε Κοινότητας Μαυρικίου μεταφέρθηκε από τον οικισμό Μαυρίκιο στο νεοϊδρυθέντα οικισμό του Κάτω Μαυρικίου ενώ ο παλιός οικισμός Μαυρίκιο καταργήθηκε. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μαυρικίου.

Κάτοικοι του Άνω Μαυρικίου μετοίκησαν στο Κάτω Μαυρίκιο ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν και το Κάτω Μαυρίκιο, γνωστότερο παλιότερα ως Βόδοβα, άρχισε να απογράφεται συστηματικά από το 1879.

## Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:

## Παραπομπές και υποσημειώσεις


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
* Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), *Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001)*, Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3.

## Βιβλιογραφία
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* Ρόδης Λοχαΐτης, «Η Villa Maurichi του Ενετικού Κτηματολογίου της Βοστίτσας». Άρθρο δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα academia.edu. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Άνω Μαυρικίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μαυρικίου Αχαΐας (1835-1940). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαυρικίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Αιγίου
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Γκαουντίγια Νρίτγια

εναλλ.=Bengali classical dance.|δεξιά|μικρογραφία|Απόδοση του Γκαουντίγια Νρίτγια από την Μάχουα Μουχέρτζι
Η **Γκαουντίγια Νρίτγια **() ή *Γκαουρίγια Νρίτγια* είναι Βεγγαλική κλασσική χορευτική παράδοση. Προέρχεται από το Γκάουντα, επίσης γνωστή ως Γκαούρ στη Βεγγάλη.

Έχει ανακατασκευαστεί από τη Μάχουα Μαχέρτζι. Δεν αναγνωρίζεται ως Ινδικός κλασσικός χορός από τη Σανγκίτ Νακάτ Ακαντεμί, αλλά η μελέτη του είναι επιλέξιμη για υποτροφίες από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ινδίας. Η ακαδημαϊκή υποδοχή της ανασυγκρότησης κυμαίνεται από προσοχή και σκεπτικισμό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* www.gaudiyanritya.org
* Video of Gaudiya Nritya performance

Κατηγορία:Πολιτισμός της Βεγγάλης
Μεθύδριο Αρκαδίας

Το **Μεθύδριο** (πρώην **Νεμνίτσα**) είναι χωριό του δήμου Γορτυνίας στην Αρκαδία.

## Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Μέχρι το 1915 ήταν γνωστό σαν *Nεμνίτσα* αλλά άλλαξε στο σημερινό του όνομα όταν μετά τις ανασκαφές, που ξεκίνησαν το 1910, ανακαλύφθηκε η αρχαία πόλη Μεθύδριο. 

Η Νεμνίτσα προσαρτήθηκε το 1835 στο Δήμο Μεθυδρίου, , ενώ Μεθύδριον  μετονομάστηκε το 1927.

Από τον οικισμό κατάγονταν οι προσωπικότητες της Ελληνική Επανάστασης Πάνος Αναγνωστόπουλος, Προκόπης Λογιώτατος και Θεοδώρητος Βρεσθένης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας
Κατηγορία:Δήμος Βυτίνας
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου
Έρισσος

Η **Έρισσος** ή **Έρισος** (ή και **Έρυσσος**) είναι ορεινή χερσονησοειδής προεξοχή που αποτελεί το βόρειο τμήμα της νήσου Κεφαλονιάς, με μήκος 17 και μέγιστο πλάτος 9 χιλιόμετρα. Το νότιο άκρο της ορίζεται από τον άξονα της κοιλάδας που αρχίζει από τα Διβαράτα και καταλήγει στην Αγία Ευφημία, μήκους σε ευθεία γραμμή από ακτή σε ακτή 7 χιλιομέτρων. Στη βόρεια πλευρά της κοιλάδας αυτής υψώνεται το Καλόν Όρος, του οποίου η κορυφή είναι και το υψηλότερο σημείο της Ερίσσου (υψόμετρο 901 μέτρα). Προς βορρά, η χερσόνησος καταλήγει στα ακρωτήρια Δαφνούδι και Βλιώτης, με το δεύτερο να αποτελεί το βορειότερο σημείο της νήσου Κεφαλονιάς. Η Έρισσος παρουσιάζει πολλές αλλά μικρές κατατμήσεις, δημιουργώντας ορμίσκους, όπως του Φισκάρδου, της Αγίας Σοφίας και της Άσσου, όπου ξεχωρίζει η μικρή «υποχερσόνησος» με το φρούριο της Άσσου. Η ανατολική ακτή της Ερίσσου αντιστοιχεί στο Στενό της Ιθάκης μεταξύ Κεφαλονιάς και Ιθάκης, ενώ η δυτική πλευρά της βρέχεται από το ανοικτό Ιόνιο Πέλαγος και στα νότια από τον Κόλπο Μύρτου της Κεφαλονιάς.

Η Έρισος έπαθε τις λιγότερες καταστροφές από τους σεισμούς της Κεφαλονιάς του 1953 σε σχέση με τα άλλα μέρη του νησιού, για αυτό και οι περισσότεροι οικισμοί της περιοχής έχουν χαρακτηριστεί ως παραδοσιακοί.  Διοικητικά, αποτελούσε ομώνυμο δήμο με το Σχέδιο «Καποδίστριας» τα έτη 1999-2010, ενώ σήμερα περικλείει ολόκληρη τη Δημοτική Ενότητα Ερίσου του Δήμου Σάμης. 

Πηγές 
* Το λήμμα «Ερισσός» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 12, σελ. 687

Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ελλάδας
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κεφαλλονιάς
Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών

right|thumb|Η έδρα της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών, στο Μόναχο
Η **Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών** (γερμ.: *Bayerische Akademie der Wissenschaften*, *BAdW*) είναι ανεξάρτητο δημόσιο ίδρυμα, με έδρα στο Μόναχο. Τα μέλη της αποτελούν επιστήμονες των οποίων οι έρευνες έχουν συνεισφέρει σημαντικά στην αύξηση των γνώσεων της ανθρωπότητας στην επιστήμη τους. Ο γενικός σκοπός της Ακαδημίας είναι η προαγωγή των διεπιστημονικών συναντήσεων και επαφών, καθώς και η συνεργασία των εκπροσώπων διαφορετικών ερευνητικών πεδίων.

## Ιστορία
Στις 12 Οκτωβρίου 1758 ο δικηγόρος Γιόχαν Γκέοργκ φον Λόρι (1723-1787), νομικός σύμβουλος του Κολεγίου Νομισμάτων και Ορυχείων στο Μόναχο, ίδρυσε την *Bayerische Gelehrte Gesellschaft* («Βαυαρική Εταιρεία Σοφών»). Αυτό οδήγησε στην ίδρυση από τον εκλέκτορα της Βαυαρίας Μαξιμιλιανό Γ΄ Ιωσήφ της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών, στις 28 Μαρτίου 1769. Το ιδρυτικό καταστατικό της Ακαδημίας αναφέρει επίσης μία άλλη σχετική εταιρεία, την «Parnassus Boicus» («Βαυαρικός Παρνασσός»). Πρώτος πρόεδρος της νέας Ακαδημίας έγινε ο Βαυαρός αριστοκράτης Ζίγκμουντ φον Χάιμχάουζεν (Sigmund von Haimhausen, 1708-1793), επικεφαλής της Βαυαρικής Επιτροπής Νομισμάτων και Ορυχείων.

Αρχικώς η Ακαδημία αποτελείτο από δύο τμήματα, την Τάξη Ιστορίας (*Historische Klasse*) και την Τάξη της Φιλοσοφίας (*Philosophische Klasse*). Οι φυσικές επιστήμες και τα μαθηματικά υπάγονταν στη δεύτερη. Σήμερα η Ακαδημία χωρίζεται ακόμη σε δύο Τάξεις, αλλά αυτές είναι πλέον η Τάξη Φιλοσοφίας και Ιστορίας (που περιλαμβάνει και τις φιλολογικές και κοινωνικές επιστήμες), και η Τάξη των Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών.

## Μέλη
Σε κάθε Τάξη ο αριθμός των τακτικών μελών περιορίζεται στα 45 και των αντεπιστελλόντων μελών στα 80. Ωστόσο, τα τακτικά μέλη με ηλικία μεγαλύτερη ή ίση των 70 ετών δεν μετρούν στο αντίστοιχο όριο. Για τον λόγο αυτόν, ο αριθμός των τακτικών μελών κυμαίνεται συνήθως περί τα 120.

Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της η ακαδημία είχε πολυάριθμα διάσημα μέλη, όπως ήταν ο Γκαίτε, οι Αδελφοί Γκριμ, ο Τέοντορ Μόμσεν, οι Αλεξάντερ και Βίλχελμ φον Χούμπολτ, ο Μαξ Πλανκ, ο Ότο Χαν, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Μαξ Βέμπερ, ο Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, αλλά και ο Άνθιμος Γαζής.

## Πρόεδροι
Ο πρώτος πρόεδρος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών ήταν, όπως προαναφέρθηκε, ο Ζίγκμουντ φον Χάιμχάουζεν. Μεταξύ των μεταγενέστερων προέδρων συγκαταλέγονται και οι Φρήντριχ Χάινριχ Γιακόμπι, Φρήντριχ Βίλχελμ Γιόζεφ Σέλινγκ, Γιούστους φον Λήμπιχ, Ιγκνάτς φον Ντέλινγκερ, Μαξ φον Πέτενκόφερ και Βάλτερ Μάισνερ.

Σημερινός πρόεδρος είναι ο Καθηγητής Καρλ-Χάιντς Χόφμαν, μαθηματικός.

## Επιτροπές
Για τη διεκπεραίωση μακροπρόθεσμων προγραμμάτων, η Ακαδημία προβαίνει στη σύσταση επιτροπών. Σήμερα υπάρχουν 37 επιτροπές, στις οποίες απασχολούνται περισσότεροι από 450 άνθρωποι.

## Δείτε επίσης
* Πανεπιστήμιο του Μονάχου
* Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστότοπος της Ακαδημίας

Βαυαρ
Ακαδημια Επιστ
Ζακαρί Αστρύκ

Ο **Ζακαρί Αστρύκ** (*Zacharie Astruc*, 23 Φεβρουαρίου 1833 &ndash; 24 Μαΐου 1907) ήταν Γάλλος γλύπτης, τεχνοκριτικός, ζωγράφος και ποιητής. Γνωστότερο έργο του θεωρείται το ορειχάλκινο άγαλμα «Ο έμπορος των προσωπείων», που κοσμεί τον Κήπο του Λουξεμβούργου στο Παρίσι.

Γεννήθηκε στην Ανζέ και εξελίχθηκε σε σημαντική μορφή στην πολιτιστική ζωή της Γαλλίας στο β΄ μισό του 19ου αιώνα. Συμμετέσχε στην πρώτη ιμπρεσιονιστική έκθεση του 1874, όπως και στην Παγκόσμια Έκθεση του 1900. Ως κριτικός της τέχνης και της αισθητικής, γράφοντας κυρίως μεταξύ του 1859 και του 1872 (εξέδιδε και το δικό του περιοδικό, το *Σαλόν*), υπήρξε ισχυρός υπερασπιστής του Κουρμπέ και ένας από τους πρώτους που ανεγνώρισαν το ταλέντο του Εντουάρ Μανέ. Επίσης υπερασπίσθηκε το έργο των Κλωντ Μονέ, Χουίσλερ, Ανρί Φαντέν-Λατούρ και Αλφόνς Λεγκρό.

Ο Αστρύκ απεικονίζεται στον περίφημο ζωγραφικό πίνακα του Φαντέν-Λατούρ «Ένα ατελιέ στο Λε Μπατινιόλ», όπου κάθεται πλάι στον Μανέ, ο οποίος ζωγραφίζει την προσωπογραφία του. Πιστεύεται επίσης ότι Αστρύκ έδωσε τον τίτλο του πίνακα του Μανέ «Ολυμπιά», καθώς ένα απόσπασμα από ποίημα του Αστρύκ παρατίθεται στο σημείο του καταλόγου της εκθέσεως Σαλόν (Παρίσι) του 1865 που αφορά τον συγκεκριμένο πίνακα.

Ο Αστρύκ ήταν ισπανόφιλος, καλός γνώστης της τέχνης και της λογοτεχνίας της Ισπανίας. Μετά το δικό του ταξίδι στην Ισπανία το 1864, υποβοήθησε στην προετοιμασία των επισκέψεων κατά το μοναδικό ταξίδι του Μανέ στην Ισπανία, το 1865, και συνέτεινε στην ευρεία αναζωογόνηση του ενδιαφέροντος για το έργο του Ελ Γκρέκο. Ο Αστρύκ υπήρξε επίσης ηγετική μορφή του κινήματος του Ιαπωνισμού στη Γαλλία κατά τις δεκαετίες του 1860 και 1870, δημοσιεύοντας μεταξύ άλλων τρία καθοριστικά άρθρα πάνω στο θέμα στην εφημερίδα *L'Etendard* των Παρισίων το 1867-1868.

Ο Ζακαρί Αστρύκ απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 74 ετών.

## Έργα

Αρχείο:Masques05.JPG|«Ο έμπορος των προσωπείων»,Κήπος του Λουξεμβούργου
Αρχείο:Roses négligemment jetées sur un vase.jpg|«Ρόδα απρόσεκτα ριγμένασε ένα βάζο» 
Αρχείο:Zacharie Astruc Intérieur Parisien.jpg|«*Parisian Interior* 
Αρχείο:Les Prèsents Chinois.jpg|*Chinese Gifts* 


## Παραπομπές


## Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το λήμμα «Αστρύκ, Ζαχαρίας» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 217
* Ο Ζ. Αστρύκ στις αμερικανικές δημόσιες συλλογές έργων  (ιστότοπος της Απογραφής Γάλλων Γλυπτών) 

Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της τέχνης
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές