open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (1737-1740)

Η **Μαρία Ελισάβετ** (γερμ. *Maria Elisabeth von Österreich*, 5 Φεβρουαρίου 1737 - 7 Ιουνίου 1740) του Οίκου των Αψβούργων ήταν το πρωτότοκο παιδί και η κόρη της Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας, Αυτοκράτειρας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και του Φραγκίσκου Στεφάνου της Λωρραίνης.

## Ζωή
Η *Μαρία Ελισάβετ Αμαλία Αντωνία Ιωσηφίνα Γαβριέλλα Ιωάννα Αγάθη* γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1737 στο Παλάτι Σενμπρούν της Βιέννης. Δεν υπήρξε, ωστόσο, μεγάλη ευχαρίστηση κατά τη γέννηση του παιδιού, αφού οι γονείς της ήθελαν έναν γιο και κληρονόμο.

Ένα ζωηρό και αξιαγάπητο παιδί, σύντομα έγινε η αγαπημένη των δύο γονέων της. Ο εκ μητρός παππούς της, Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, λάτρευε τη μεγαλύτερη εγγονή του, στην οποία είχε δώσει το υποκοριστικό *Λιζλ* και συχνά έπαιζε μαζί της.

Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Κάστρο Λάξενμπουργκ στις 7 Ιουνίου 1740, η Μαρία Ελισάβετ αρρώστησε ξαφνικά με κράμπες στο στομάχι και εμετό. Καθ'  όλη τη διάρκεια της ημέρας, οι κράμπες στο στομάχι εναλλάσσονταν με περισσότερους καινούργιους εμετούς έως ότου η μικρή Αρχιδούκισσα πέθανε εκείνο το βράδυ στις 9 μ.μ, σε ηλικία 3 ετών. Ο πατέρας της, Φραγκίσκος, ανέφερε το θάνατο του πρωτότοκου παιδιού του:

Η Μαρία Ελισάβετ ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειας των Αψβούργων-Λωρραίνης που θάφτηκε στον θόλο της Μαρίας Θηρεσίας στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης. Μία από τις νεότερες αδελφές της, η Μαρία Ελισάβετ, πήρε και το όνομά της και είχε επίσης το υποκοριστικό *Λιζλ*.

## Πρόγονοι





## Βιβλιογραφία
* Hanne Egghardt: *Maria Theresias Kinder. 16 Schicksale zwischen Glanz und Elend.* Kremayr & Scheriau, Vienna 2010, .
* Elfriede Iby: "*Marie-Thérèse, biographie d'une souveraine*".

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Μπαλιάν της Βηρυτού

Ο **Μπαλιάν Γ΄**, γαλλ. Balian (απεβ. 1247) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος της Βηρυτού (1236-1247).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού και της Μελισσάνθης, κόρης του Γκυ κυρίου του Αρσούφ. Από τον πατέρα του ανέλαβε την αρχηγία των ευγενών στον Πόλεμο των Λομβαρδών και πολέμησε εναντίον των πρακτόρων του Φρειδερίκου Β΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας.

Ήταν πολεμιστής από νεαρή ηλικία. Στη μάχη του Αγκρίντι το 1232, αν και μπορούσε να μείνει στην οπισθοφυλακή με τον πατέρα του και τον βασιλιά της Κύπρου, πήγε εμπρός, δίπλα στον μικρότερο αδελφό του Ούγο διοικητή της πρώτης επίθεσης (ή στον Ανσώ ντε Μπρη διοικητής της δεύτερης επίθεσης). Εκεί κέρδισε φήμη, υπερασπίζοντας ένα πέρασμα έναντι των Λομβαρδών. Στις *Πράξεις της Κύπρου* μία ιστορία λέει, ότι χτύπησε έναν Λομβαρδό τόσο δυνατά, ώστε ο ίδιος έφυγε από το άλογό του.

Οδήγησε τον Οίκο του στην πολιορκία της Τύρου το 1242. Υποστηρίχθηκε από τον Φίλιππο της Νοβάρα και τον Φίλιππο του Μονφόρ και προσέλαβε μισθοφόρους και γαλέρες στην επιχείρηση.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Εσίβα ντε Μονφωκόν, κόρη του Βάλτερ του Μονμπελιάρ αντιβασιλιά της Κύπρου και κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ και είχε τέκνα:
* Ούγος απεβ. 1254, πρίγκιπας της Γαλιλαίας, νυμφεύτηκε τη Μαρία των Μονμπελιάρ.
* Ιωάννης Β΄ απεβ. 1264, κύριος της Βηρυτού.
* Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Εμπριάκο, κύριο του Ζιμπλέ (Βύβλου).

## Πηγές
* Marshall, Christopher. Warfare in the Latin East, 1192–1291. Cambridge University Press, 1992.

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Ιωάννης Β΄ της Βηρυτού

Ο **Ιωάννης Β΄**, γαλλ. Jean II (απεβ. 1264) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος της Βηρυτού (1254-1264). Έλαβε το όνομα του διάσημου πάππου του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού.

## Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Μπαλιάν και της Εσίβα ντε Μονφωκόν, κόρης του Βάλτερ του Μονμπελιάρ αντιβασιλιά της Κύπρου και κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ.

Το 1238 διαδέχθηκε τον αδελφό του Ούγο τον *δυνατό* ως κύριος της Βηρυτού. Το 1258 ο Ιωάννης Β΄ και ο εξάδελφός του Ιωάννης κόμης της Γιάφφας & Ασκαλώνος και διαπρεπής νομικός επέτυχαν, "χειριζόμενοι τους περίπλοκους νόμους της αντιβασιλείας", οι ευγενείς της Ιερουσαλήμ να συμμαχήσουν με τη Βενετία ενάντια στη Γένουα κατά τον Πόλεμο του Αγ. Σάββα. Έλαβε μέρος, μαζί με Ναΐτες ιππότες, σε μία μεγάλη επιδρομή στην Γαλιλαία το 1260. Όμως καθ' οδόν, στο πεδίο πλησίον της Τιβεριάδας, τους επιτέθηκαν Τουρκομάνοι, που αιχμαλώτισαν τους Ιωάννη Β΄, Ιωάννη των Εμπριάκο κύριο του Ζιμπλέ/Βίβλου,  Ιάκωβο Βιντάλ και Θωμά Μπεράρ μεγάλο Μάγιστρο των Ναΐτών ιπποτών. Μόνο τα δικά του λύτρα ήταν 20.000 μπεζάν (βυζαντινά).

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλίκη ντε Λα Ρος, κόρη του Γκυ Α΄ δούκα των Αθηνών και είχε τέκνα:
* Ισαβέλλα 1252-1282, κυρία της Βηρυτού. Μνηστεύθηκε τον Ούγο Β΄ των Λουζινιάν, ο οποίος όμως απεβίωσε το 1267 σε ηλικία 14 ετών. Η Ισαβέλλα έπειτα παντρεύτηκε με τον Αμό λε Στράνζ πλούσιο άρχοντα από τις Ουαλικέ μαρκιωνίες, μετά τον Νικόλαο Αλεμάν κύριο της Καισάρειας και τέλος τον Γουλιέλμο Μπαρλαί.
* Εσίβα 1253-1312, κυρία της Βηρυτού, παντρεύτηκε πρώτα τον Ουμφρέδος του Μονφόρ κύριο της Τύρου και μετά τον Γκυ των Πουατιέ κοντόσταυλο της Κύπρου.

## Πηγές
* Marshall, Christopher. Warfare in the Latin East, 1192–1291. Cambridge University Press, 1992.


Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Ινστιτούτο Βόρο

μικρογραφία|Το κτίριο του Ινστιτούτου Βόρο το 2014.
Το **Ινστιτούτο Βόρο** (βόρο: Võro Instituut) είναι ένα εσθονικό κρατικό ίδρυμα έρευνας και ανάπτυξης αφιερωμένο στη διατήρηση και προώθηση της γλώσσας και του πολιτισμού των Βόρο.

## Ιστορία

Η γλώσσα Βόρο (βόρο: võro kiil, ) είναι μια γλώσσα που ανήκει στο Φιννικό κλάδο των Ουραλικών γλωσσών. Παραδοσιακά, έχει θεωρηθεί ότι είναι διάλεκτος της νότιας εσθονικής διαλεκτικής ομάδας της εσθονικής γλώσσας, αλλά σήμερα έχει τη δική της λογοτεχνική γλώσσα και αναζητά επίσημη αναγνώριση ως αυτόχθονη περιφερειακή γλώσσα της Εσθονίας. Η γλώσσα έχει περίπου 75.000 ομιλητές (Βόρο), κυρίως στη νοτιοανατολική Εσθονία, στις οκτώ ενορίες της ιστορικής επαρχίας Βόρου: Καρούλα, Χάργκλο, Ουρβαστό, Ρουουγκό, Κανέπι, Πόλβα, Ραπινά και Βαχτσολίινα. Αυτές οι ενορίες αποτελούν μέρος των κομητειών Βόρου και Πόλβα (λόγω της διοικητικής αναδιοργάνωσης τον Οκτώβριο του 2017), με τμήματα να εκτείνονται στις κομητείες Βάλγκα και Τάρτου. Οι ομιλητές μπορούν επίσης να βρεθούν στις πόλεις Τάλιν και Τάρτου και στην υπόλοιπη Εσθονία.

Το ινστιτούτο ιδρύθηκε από την κυβέρνηση της Εσθονίας το 1995 και βρίσκεται στη νότια εσθονική πόλη Βόρου. Οι διευθυντές του Ινστιτούτου ήταν οι Ενν Κασάκ, Κάιντο Κάμα και Κίλλι Εϊχενμπάουμ. Ο σημερινός διευθυντής του Ινστιτούτου είναι ο Ράινερ Κούουμπα. Οι ερευνητές στο Ινστιτούτο συμπεριλαμβάνουν τον τοπωνυμιογράφο Έβαρ Σάαρ και τον λεξικογράφο Σούλεβ Ίβα.

## Δραστηριότητες
Το Ινστιτούτο ασχολείται με ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι γλώσσες με λιγότερους ομιλητές, όπως η δημιουργία σχολικών προγραμμάτων, η διεξαγωγή γλωσσικών και περιφερειακών ερευνών, η διατήρηση των ονομασιών και των αντίστοιχων ιστοριών τους (κυρίως από τον Έβαρ Σάαρ) υποτροφιών και σχολικών εγχειριδίων και διοργάνωση ετήσιων γλωσσικών διασκέψεων. Στόχος αυτών των δραστηριοτήτων είναι να ενθαρρύνουν τους Βόρο να μιλούν τη γλώσσα τους και να διατηρούν το χαρακτηριστικό τρόπο ζωής τους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αρχική σελίδα του Ινστιτούτου Βόρο (στα Βόρο, Εσθονικά και Αγγλικά)

Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Εσθονία
Κατηγορία:Πολιτισμός της Εσθονίας
Στρογγυλή (αποσαφήνιση)

Με την ονομασία **Στρογγυλή** αναφέρεται κυρίως το ηφαιστειακό σύστημα και προϊστορικό νησί της Στρογγύλης, του οποίου απομεινάρια είναι η σημερινή Σαντορίνη, η Θηρασία και το Ασπρονήσι.

Με την ίδια ονομασία αναφέρονται σήμερα οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:

* Στρογγυλή Άρτας, στο Δήμο Αρταίων του νομού Άρτας.
* Στρογγυλή Θιναλίων Κέρκυρας, στο Δημοτική Ενότητα Θιναλίων της Κέρκυρας.
* Στρογγυλή Μελιτειέων Κέρκυρας, στο Δημοτική Ενότητα Μελιτειέων της Κέρκυρας.

αλλά και οι:

* Στρογγυλή Αγαθονησίου, νησίδα νησίδα στο Αγαθονήσι.
* Στρογγυλό (ή Στρογγυλή) Αντιπάρου, βραχονησίδα νοτιοδυτικά της Αντιπάρου στις Κυκλάδες.
* Στρογγυλό (ή Στρογγυλή) Αρκειών, νησίδα στη Πάτμο.
* Στρογγυλό (ή Στρογγυλή) Δονούσας, νησίδα μεταξύ Νάξου και Δονούσας.
* Στρογγυλή Λιχάδος Ευβοίας, νησίδα στο Βόρειο Ευβοϊκό κόλπο, προς το Μαλιακό κόλπο.
* Στρογγυλή (ή Στρογγύλη) Κάσου, βραχονησίδα στη Κάσο. 
* Στρογγυλή (ή Στρογγυλά) Κυθήρων, δύο πολύ μικρές νησίδες στα Κύθηρα.
* Στρογγυλή Λέρου, βραχονησίδα στα βόρεια της Λέρου.
* Στρογγυλή Μαγνησίας, νησίδα στον Παγασητικό κόλπο, στο Νομό Μαγνησίας.
* Στρογγυλή Μεγίστης, νησίδα νοτιοδυτικά από το Καστελόριζο.
* Στρογγυλή Νισύρου, νησίδα βόρεια της Νισύρου.
* Στρογγυλή Ρόδου, βραχονησίδα ανάμεσα στη Ρόδο και την Αλιμιά.

## Παρώνυμα
* Στρογγύλη Χάλκης, νησίδα στη Χάλκη Δωδεκανήσου.

## Δείτε επίσης
* Στρογγυλό (αποσαφήνιση)
Μπόρκα Παβίτσεβιτς

Η **Μπόρκα Παβίτσεβιτς** (γεννηθείσα στο Κότορ της τότε Γιουγκοσλαβίας το 1947) είναι Σέρβα δραματουργός, αρθρογράφος εφημερίδας και πολιτιστική ακτιβίστρια. Περιγράφεται επίσης ως "δραματουργός, φιλελεύθερη και ειρηνική διανοούμενη του Βελιγραδίου", ίδρυσε το Κέντρο Πολιτισμικής Απολύμανσης το 1994 και είναι συνιδρυτής του κύκλου του Βελιγραδίου.

## Βιογραφία
Γεννημένη στο Κότορ, η Παβίτσεβιτς είναι απόφοιτος της Ακαδημίας Θεάτρου, Κινηματογράφου, Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης του Βελιγραδίου το 1971. Η καριέρα της στο θέατρο έχει διαρκέσει δεκαετίες. Για δέκα χρόνια, ο Παβίτσεβιτς ήταν δραματουργός στο Atelje 212. Ίδρυσε το 1981 το Θέατρο Νέας Ευαισθησίας σε ένα ζυθοποιείο του Βελιγραδίου. Από το 1984 έως το 1991 συμμετείχε στο καλλιτεχνικό κίνημα «KPGT» (Kazaliste Pozoriste Gledalisce Teatar). Ήταν θεατρικός συγγραφέας και καλλιτεχνικός διευθυντής του Δραματικού Θεάτρου του Βελιγραδίου, μέχρι να αφεθεί να φύγει το 1993 λόγω των πολιτικών της απόψεων. Εργάστηκε επίσης ως νομικός για το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Βελιγραδίου. Έχει εργαστεί στην οργάνωση για 20 χρόνια. Συνιδρυτής του Κύκλου του Βελιγραδίου, είναι τακτική αρθρογράφος εφημερίδων.

Ο Pavićević ίδρυσε το Κέντρο Πολιτισμικής Απολύμανσης, το 1994, αφιερωμένο στη δημιουργία κάθαρσης, και έχει διοργανώσει πάνω από 5.000 εκδηλώσεις, εκθέσεις, διαδηλώσεις και διαλέξεις. Ήταν ένας από τους υπογράφοντες της Διακήρυξης του Κινήματος Πολιτικής Αντίστασης το 2012 και είναι ο συν-συγγραφέας του βιβλίου Βελιγράδι, το Βελιγράδι μου. Η Παβίτσεβιτς έχει λάβει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Όττο Ρένε Καστίγιο για το Πολιτικό Θέατρο (2000), το Βραβείο για την Ειρήνη και τον Πολιτισμό του Ιδρύματος Χιροσίμα (2004), το βραβείο Οσβαγιάνγιε σλομπόντε από το ίδρυμα Μάγια Μαρσίτσεβιτς Τάσιτς (2005), το Βραβείο Διαδρομών από το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Ίδρυμα (2009/2010), και από τη Λεγεώνα της Τιμής από την Κυβέρνηση της Γαλλικής Δημοκρατίας (2001).

Είναι παντρεμένη με τον δικηγόρο ανθρωπίνων δικαιωμάτων Νίκολα Μπάροβιτς, και ζει στο Βελιγράδι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 

Κατηγορία:Σέρβοι εκδότες
Μπράντον Τίνα

Ο **Μπράντον Τίνα** (*Brandon Teena*, 12 Δεκεμβρίου 1972 - 31 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Αμερικανός τρανς άνδρας, ο οποίος βιάστηκε και δολοφονήθηκε στο Χούμπολτ της Νεμπράσκα. Η ζωή και ο θάνατός του αποτέλεσαν το αντικείμενο της βραβευμένης με Όσκαρ κινηματογραφικής ταινίας του 1999, *[[Boys Don't Cry (ταινία)|Boys Don't Cry]]*, που βασίστηκε εν μέρει στο ντοκιμαντέρ του 1998, *The Brandon Teena Story*. Και οι δύο ταινίες έδειξαν ότι οι νομικές και ιατρικές διακρίσεις συνέβαλαν στον βίαιο θάνατο του Τίνα.

Η δολοφονία του Τίνα, μαζί με αυτήν του Μάθιου Σέπαρντ, οδήγησαν στην αυξημένη άσκηση πίεσης για νόμους κατά των εγκλημάτων μίσους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
## Παραπομπές


Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Κατηγορία:Αμερικανοί θύματα δολοφονικών ενεργειών
Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία τον 20ό αιώνα
Ιωάννης του Αρσούφ

Ο **Ιωάννης**, γαλλ. Jean (π. 1211 - 1258) ήταν κύριος του Αρσούφ/Αρσούρ (1236-1258) και αντιβασιλιάς και κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ (1251-1258).

## Βιογραφία
Ήταν ένας από τα νεαρότερα τέκνα του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού και της Μελισσάνθης, κόρης του Γκυ κυρίου του Αρσούφ.

Ο μεγαλύτερος αδελφός του Μπαλιάν κληρονόμησε τη Βηρυτό. Ο Ιωάννης έγινε αντιβασιλιάς της Ιερουσαλήμ το 1253-54 κατά την ανηλικιότητα του Κορράδου Β΄ των Χοενστάουφεν και το 1256-58 κατά την ανηλικιότητα του  Κορράδου Γ΄ (γιου του προηγουμένου). Ήταν βοηθός αντιβασιλιά τα διαστήματα 1247-48, 49-52 για τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν της Κύπρου και το 1258 για την Πλαιζάνς των Πουατιέ  (σύζυγο του προηγουμένου).

Ενίσχυσε τις υπάρχουσες οχυρώσεις του Αρσούφ το 1241. Το ίδιο έτος υπέγραψε με τον εξάδελφό του Φίλιππο του Μονφόρ κύριο της Τύρου και τον Γοδεφρείδο του Εστραίν μία επιστολή προς τον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας, σύζυγο της Ισαβέλλας Β΄ των Μπριέν της Ιερουσαλήμ. Το κείμενο, που γράφτηκε με την παρότρυνση του Ριχάρδου των Ανζού κόμη της Κορνουάλης (γιου του Ιωάννη της Αγγλίας), πρότεινε στον βασιλιά να συγχωρήσει όλους τους εξεγερθέντες βαρόνους και να ορίσει διοικητή (bailiff) τον Σίμωνα των Μονφόρ κόμη του Λέστερ (τρισεγγονό του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας). Οι βαρόνοι θα ορκιζόταν πίστη στον Σίμωνα, που θα διοικούσε ως την ενηλικίωση του Κορράδου Β΄ το 1243 (γιου του Φρειδερίκου Β΄), αλλά ο βασιλιάς αρνήθηκε.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόρη του Ροάρ της Χάιφα και είχε τέκνο:
* Μπαλιάν Δ΄ 1239-1277, κύριος του Αρσούφ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Marshall, Christopher. Warfare in the Latin East, 1192–1291. Cambridge University Press, 1992.
Riley-Smith, Jonathan. The Feudal Nobility and the Kingdom of Jerusalem, 1174–1277. Archon Books, 1973.

Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως

Το **Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως** ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα της Κωνσταντινούπολης, το οποίο βρίσκεται στο Πέρα και λειτουργεί αδιαλείπτως από τον 19ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας. Ιδρύθηκε με χορηγία από τον Κωνσταντίνο Ζάππα, ενώ η έναρξη των μαθημάτων έλαβε χώρα τον Σεπτέμβριο του 1875.
## Ιστορία
Αρχικά, η τοποθεσία του σχολείου βρισκόταν σε ένα νοικιασμένο κτίριο στην περιοχή των Μνηματακίων, όμως ύστερα από την οικονομική συνεισφορά του Ζάππα και σε έργο του αρχιτέκτονα Ιωάννη Ιωαννίδη, χτίστηκε το εξαώροφο κτίριο στο οποίο στεγάζεται το λύκειο μέχρι τις μέρες μας. Η θυρανοιξία του πραγματοποιήθηκε, υπό τις ευλογίες του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ', το 1881.

Η πρώτη διευθύντρια του Ζαππείου ήταν η Καλλιόπη Κεχαγιά, πρωτοπόρος εκπαιδευτικός και φεμινίστρια του 19ου αιώνα που καταγόταν από την Προύσα της Μικράς Ασίας, η οποία είχε διατελέσει ήδη διευθύντρια του Αρσακείου Αθηνών. Όπως φανερώνει και η ονομασία του, εξυπηρετούσε μέχρι την σχολική χρονιά 1999-2000 αποκλειστικά τα κορίτσια της ελληνορθόδοξης μειονότητας, ενώ διέθετε και οικοτροφείο (μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα) για τα κορίτσια που έρχονταν από την επαρχία. Στις μέρες αποτελεί ένα μεικτό λύκειο, όπως το Ζωγράφειο Λύκειο και η Μεγάλη του Γένους Σχολή.

## Σήμερα
Αρχικά, αποτελούσε «μείζον εθνικό ίδρυμα» (*Εθνικόν Ζάππειον Παρθεναγωγείον*) και διοικούνταν από το Διαρκές Μικτό Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο αποτελούσε, ουσιαστικά, αντιπροσωπευτικό όργανο του συνόλου της ρωμιοσύνης. Παρόλα αυτά, με την πάροδο του χρόνου και με τις πολιτικές του τουρκικού κράτους, ο αριθμός των μαθητών μειώθηκε δραματικά με αποτέλεσμα την τελευταία εικοσαετία να μην ξεπερνούν τους εξήντα, ανά σχολικό έτος.

Πάντως, εξακολουθεί να είναι το μόνο ελληνικό σχολείο της Κωνσταντινούπολης, το οποίο λειτουργεί σε όλες τις βαθμίδες πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (από νηπιαγωγείο μέχρι λύκειο). Παράλληλα, λόγω της τοποθεσίας, αλλά και των εγκαταστάσεων του, συχνά στους χώρους του διοργανώνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις, στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού του προγράμματος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία στην Τουρκία
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Κωνσταντινούπολη
Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία
Μπαλιάν του Αρσούφ

Ο **Μπαλιάν Δ΄**, γαλλ. Balian d'Ibelin (1239 - 29 Σεπτεμβρίου 1277) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος του Αρσούφ (1258-π. 1261) και κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ (1268-1277).

## Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ιωάννη κυρίου του Αρσούφ & κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ και της Αλίκης, κόρης του Ροάρ της Χάιφα. Το 1258 διαδέxθηκε τον πατέρα του ως κύριος του Αρσούφ (Σώζουσας).

Το 1261 ενοικίασε το Αρσούφ στους Ιωαννίτες ιππότες. Αυτό κόστιζε όσο οι αμοιβές έξι ιπποτών και δώδεκα υπηρετών (sergeants)· οι ιππότες ανέλαβαν όλες τις υποχρεώσεις του Μπαλιάν. Νυμφεύτηκε την Πλαιζάνς της Αντιόχειας, αλλά δεν έκανε παιδιά· ακύρωσε το γάμο τέσσερα έτη μετά και μετακόμισε από την Αντιόχεια στην Τρίπολη.

Όπως και ο πατέρας του, έγινε το 1268 κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ. Ο Ούγος Γ΄ των Πουατιέ της Κύπρου, διεκδικητής βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, πριν επιστρέψει στην Κύπρο, τον άφησε εκεί βάιλο (στην πραγματικότητα αντιβασιλιά) το 1276. Στη διεκδίκηση του Ούγου Γ΄ αντιστρατεύτηκε ο Κάρολος Α΄ των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης, ο οποίος έστειλε δικό του βάιλο τον Ρογήρο του Σαν Σεβερίνο το 1277 στην Άκρα (τη μόνη κτήση που είχε μείνει από το βασίλειο της Ιερουσαλήμ).

Ο Μπαλιάν αρχικά αρνήθηκε να δεχθεί τον Ρογήρο στην ακρόπολη, ώσπου εστάλησαν έγγραφα από τον Κάρολο Α΄, τη Μαρία των Πουατιέ, κόρη της Μελισσάνθης των Λουζινιάν (κόρης της Ισαβέλλας Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ) και τον πάπα Ιωάννη ΚΑ΄. Οι Ιωαννίτες ιππότες και ο Ιωάννης του Βερσάιγ πατριάρχης της Ιερουσαλήμ αρνήθηκαν να παρέμβουν. Ο Μπαλιάν, για να αποφύγει τον πόλεμο, επέτρεψε την είσοδο στον Ρογήρο και ο Κάρολος Α΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1254 την Πλαιζάνς των Πουατιέ, κόρη του Βοημούνδου Ε΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Ακύρωσε τον γάμο το 1258.

Το 1261 ο Μπαλιάν έκανε δεύτερο γάμο με την Λουσί ντε Σενεσύ και είχε τέκνα:
* Ιωάννης απεβ. 1309, νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα των Ιμπελέν, κόρη του Μπαλιάν σενεσάλη της Κύπρου.
* Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο ντυ Μορφ κύριο του Στάμπολε.
* Νικόλ (ίσως από τον 1ο γάμο), παντρεύτηκε τον Τιμπώ/Θεοβάλδο ντε Μπετσάν.
* Ερμελίνε, παντρεύτηκε στην Απουλία.

## Πηγές
* Marshall, Christopher. Warfare in the Latin East, 1192–1291. Cambridge University Press, 1992.

Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Ούγος του Ιμπελέν (απεβ. 1238)

Ο **Ούγος** ο *δυνατός*, γαλλ. Hugues le fort (π. 1213 - 1238) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν ένας από αυτούς που εστάλησαν ως όμηροι στην Αυλή του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας.

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού και της Μελισσάνθης, κόρης και κληρονόμου του Γκυ κυρίου του Αρσούφ.

Μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπαλιάν εστάλη το 1228-29 στην Αυλή του Φρειδερίκου Β΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας, συζύγου της Ισαβέλλας Β΄ των Μπριέν βασίλισσας της Ιερουσαλήμ.

Ήταν αρχηγός της πρώτης επίθεσης στη μάχη του Αγκρίντι το 1232 και αντέκρουσε το κύριο χτύπημα του εχθρού.

Το 1238 απεβίωσε σε ηλικία 25 ετών. Το 1239 ο Ερρίκος Α΄ των Λουζινιάν βασιλιάς της Κύπρου έκανε λειτουργία στο όνομά του στη Νικοζία/Λευκωσία.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Marshall, Christopher. Warfare in the Latin East, 1192–1291. Cambridge University Press, 1992.

Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Βαλδουίνος του Ιμπελέν, σενεσάλης της Κύπρου

Ο **Βαλδουίνος**, γερμ. Baldwin, γαλλ. Baudouin (απεβ. 21 Φεβρουαρίου 1267) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος της Βηρυτού (1236-1247) και σενεσάλης της Κύπρου.

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού και της Μελισσάνθης, κόρης και κληρονόμου του Γκυ κυρίου του Αρσούφ.

Το 1232 στη μάχη του Αρσούφ διοίκησε την τρίτη επίθεση. Το 1246 ορίστηκε σενεσάλης της Κύπρου· τη σύζυγό του Αλίκη, την αποκαλούσαν *σενεσαλέσα*. Στη μάχη του Μανσουράχ το 1250 πιάστηκε αιχμάλωτος.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόρη του Γκωτιέ/Βάλτερ Γ΄ κυρίου του Μπετσάν (Σκυθόπολης) και της Θεοδώρας Κομνηνής-Λαθούμενας και είχε τέκνα:
* Ιωάννης απεβ. μετά το 1250.
* Φίλιππος, σενεσάλης της Κύπρου.
* Γκυ, νυμφεύτηκε τη Μαρία των Χετουμιδών, κόρη του Χετούμ Α΄ της Αρμενίας.
** Θωμάς απεβ. μετά το 1307, νυμφεύτηκε τη Ζαμπέλ του Σαραβαντικάρ.
*** Λέων απεβ. πριν το 1306.
*** Ρίτα απεβ. πριν το 1306.
* Μπαλιάν απεβ. 1284/98, νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Ραϋμόνδου Βικόντι.
** Φιλίππη απεβ. 1315, παντρεύτηκε τον Ζιλ ντε Σαπ.
** Ιωάννης απεβ. 1316.
** Αλίκη απεβ. πριν το 1306.
* Ούγος απεβ. 1315, αντιβασιλιάς της Κύπρου το 1306. Νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόρη του Ζαν Λε Τορ και της Στεφανίας του Σουασόν.
** Μπωντουέν/Βαλδουίνος.
** Μαρία 1304/07 - μετά το 1347, παντρεύτηκε τον Μπωντουέν/Βαλδουίνο κύριο του Μπετσάν (Σκυθόπολης).
** Μαργαρίτα απεβ. μετά το 1342, παντρεύτηκε τον Μπαλιάν του Ιμπελέν, γιο του Ιωάννη, γιου του Μπαλιάν Δ΄ κυρίου του Αρσούφ.
* Μελισσάνθη, απεβ. νέα.

## Πηγές
* Marshall, Christopher. Warfare in the Latin East, 1192–1291. Cambridge University Press, 1992.
* Setton, Kenneth M., ed. (1969). A History of the Crusades. The University of Wisconsin Press.

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Ιωάννης του Ιμπελέν (απεβ. μετά το 1250)

Ο **Ιωάννης**, γαλλ. Jean (απεβ. μετά το 1250) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν Σταυροφόρος του βασιλείου της Κύπρου.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Βαλδουίνου σενεσάλη της Κύπρου και της Αλίκης, κόρης του Βάλτερ Γ΄ του Μπετσάν και της Θεοδώρας Κομνηνής-Λαθούμενας.

Μετά το 1250 απεβίωσε.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα, κόρη του Αιμερύ ντυ Ριβέ και της Εσίβα ντε Σαιντ-Ομέρ και είχε τέκνα:
* Γκωτιέ/Βάλτερ.
* Βαλδουίνος απεβ. 1313, κύριος του Κοράκου (πλησίον της Λευκωσίας).

## Πηγές
* Marshall, Christopher. Warfare in the Latin East, 1192–1291. Cambridge University Press, 1992.



Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Βαλδουίνος του Ιμπελέν (απεβ. 1313)

Ο **Βαλδουίνος**, γερμ. Baldwin, γαλλ. Baudoin (απεβ. 1313) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος του Κοράκου και της Βιτζάντας.

## Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ιωάννη σταυροφόρου στην Κύπρο και της Ισαβέλλας, κόρης του Αιμερύ ντυ Ριβέ και της Εσίβ ντε Σαιντ-Ομέρ.

Έγινε κύριος του Κοράκου (πλησίον της Λευκωσίας) και της Βιτζάντας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα του Ζιμπλέ (αρχαίας Βίβλου) και είχε τέκνο:
* Ισαβέλλα απεβ. 1315, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Γκυ των Ιμπελέν, γιο του Μπαλιάν σενεσάλη της Κύπρου. Η κόρη τους:
** Αλίκη των Ιμπελέν 1293/96-1359, παντρεύτηκε τον Ούγο Δ΄ των Πουατιέ της Κύπρου.

## Πηγές
* Setton, Kenneth M., ed. (1969). A History of the Crusades. The University of Wisconsin Press.

Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Φίλιππος του Ιμπελέν (απεβ. 1304)

Ο **Φίλιππος**, γαλλ. Philippe (απεβ. 1304) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κοντόσταυλος της Κύπρου.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Βαλδουίνου σενεσάλη της Κύπρου και της Αλίκης, κόρης του Βάλτερ Γ΄ του Μπετσάν και της Θεοδώρας Κομνηνής-Λαθούμενας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1253 τη Σιμόνη του Μονμπελιάρ, εγγονή του Βάλτερ του Μονμπελιάρ αντιβασιλιά και κοντόσταυλου της Κύπρου και είχε τέκνα:
* Μπαλιάν απεβ. 1315, τιτουλάριος πρίγκιπας της Γαλιλαίας & Βηθλεέμ. Νυμφεύτηκε την Αλίκη των Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρη του Ούγου Γ΄ της Κύπρου.
** Ιάκωβος, ζούσε το 1319.
* Βαλδουίνος.
* Γκυ.
* Ούγος.
* Μαργαρίτα.
* Ελβίς.
* Αλίκη απεβ. μετά το 1324, κυρία της Κολέττα, παντρεύτηκε τον Γκωτιέ/Βάλτερ κύριο του Μπετσάν (Σκυθόπολης).
* Εσίβα απεβ. μετά το 1324, κυρία του Σαιν-Νικολά, παντρεύτηκε πρώτα τον Γκωτιέ του Νταμπιέρ-συρ-Σαλόν και μετά τον Ούγο των Πουατιέ-Λουζινιάν κύριο του Κρυσοσέ (γιο του Αμαλρίκ κυρίου της Τύρου).
* Μαρία απεβ. μετά το 1324, κυρία της Ασκαλώνος & Ναυμαχίας, παντρεύτηκε τον Γκυ των Ιμπελέν κύριο της Γιάφας & Ασκαλώνος (γιο του Ιωάννη νομικού).

## Πηγές
* « CYPRUS » [archive], sur Foundation for Medieval Genealogy (consulté le 10 février 2017)



Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Μίινα Χάρμα

Η **Μίινα Χάρμα** (εσθονικά: Miina Härma, 9 Φεβρουαρίου 1864 στο Κορβεκιούλα – 16 Νοεμβρίου 1941 στο Τάρτου) ήταν μια ευρέως αναγνωρισμένη Εσθονή συνθέτρια. Ήταν ο δεύτερος Εσθονός μουσικός με ανώτερη εκπαίδευση.

Η μεγαλύτερη συνεισφορά της είναι ίσως το γεγονός ότι εξάπλωσε την μουσική με όργανα στην ύπαιθρο, καθώς σχεδόν κανένας ειδικευμένος οργανοπαίκτης δεν έδωσε συναυλίες έξω από τις πόλεις.

Κατά τη διάρκεια της 60ετούς περιόδου δημιουργικότητάς της, έγραψε περισσότερα από 200 χορωδιακά τραγούδια, 10 καβατίνες, ένα κάντο, το "Κάλεβ και Λίντα" και πολλά άλλα. Τα περισσότερα από τα έργα της ήταν μορφές φωνητικής μουσικής, αντί για οργανικές.

## Βιογραφία
Η Χάρμα γεννήθηκε ως Μίιανα Χέρμαν το 1864 στη Κορβεκιούλα στη Λιβονία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν παιδί ενός τοπικού δασκάλου και της συζύγου του που είχαν επτά παιδιά. Και οι δύο γονείς της ήταν μορφωμένοι μουσικά. Η Χάρμα άρχισε να μαθαίνει μόνη της τη μουσική με ένα μικρό όργανο που της αγόρασε ο πατέρας της. Όταν ήταν 15 ετών, η Χάρμα άρχισε να σπουδάζει με τον Κ. Α. Χέρμαν, ο οποίος έδωσε μαθήματά τόσο στη μουσική σύνθεση όσο και στο πιάνο.

Το 1883, η Χάρμα εισήλθε στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης ως η μοναδική φοιτήτρια οργάνων εκείνο το έτος. Αποφοίτησε το 1890, αλλά εξακολούθησε να ζει στην Αγία Πετρούπολη επειδή ήταν πολύ δύσκολο να βρει δουλειά στα κυβερνεία της Βαλτικής. Το 1894 πραγματοποιήθηκε το πέμπτο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Εσθονίας, το οποίο οδήγησε στη δημιουργία της χορωδίας της Χάρμα.
μικρογραφία|Η Μίινα Χάρμα στο 9ο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Εσθονίας στο Τάλιν το 1928.
Το 1903, καθώς τα οικονομικά προβλήματα την καταπίεζαν, η Χάρμα μετακόμισε στην Κροστάνδη του Κυβερνείου της Αγίας Πετρούπολης. Έπρεπε να εγκαταλείψει την πόλη το 1915 εξαιτίας της έναρξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς δεν επιτράπηκε στους πολίτες να παραμείνουν εκεί. Παρά το γεγονός ότι η μουσική αναπτύχθηκε ταχέως στη Τάρτου, ήταν ακόμα δύσκολο να βρει δουλειά σαν δάσκαλα μουσικής, καθώς δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου μαθητές λόγω του πολέμου. Το 1917, η Χάρμα έγινε πάντως δασκάλα μουσικής σε ένα σχολείο που σήμερα έχει πάρει το όνομα της.

Η Μίινα Χάρμα πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 1941 στο Τάρτου. Τάφηκε στο νεκροταφείο Ράαντι.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Εσθονοί συνθέτες
Κρόιτσμπεργκ

Το **Κρόιτσμπεργκ** (γερμανικά: *Kreuzberg*) είναι συνοικία στο δημοτικό διαμέρισμα Φριντριχσάιν-Κρόιτσμπεργκ του Βερολίνου. Μέχρι τη συγχώνευση με το γειτονικό πρώην δημοτικό διαμέρισμα Φριντριχσάιν κατά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2001, υπήρχε μια ανεξάρτητη περιοχή Κρόιτσμπεργκ, η οποία συμπίπτει με τη σημερινή συνοικία Κρόιτσμπεργκ. Το όνομα της περιοχής προέρχεται από το Κρόιτσμπεργκ στο Βικτόριαπαρκ (Viktoriapark), ύψους 66 μέτρων.

Το Κρόιτσμπεργκ αναδύθηκε μέσα από την ιστορία του από μία από τις φτωχότερες περιοχές στο Βερολίνο στα τέλη της δεκαετίας του 1970, κατά τη διάρκεια της οποίας ήταν ένα απομονωμένο τμήμα του Δυτικού Βερολίνου, σε ένα από τα πολιτιστικά κέντρα του Βερολίνου στο μέσον της σημερινής επανενωμένης πόλης, γνωστό παγκοσμίως για την εναλλακτική του σκηνή και την αντικουλτούρα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Συνοικίες του Βερολίνου
Φρίντεμπερτ Τούγκλας

Ο **Φρίντεμπερτ Τούγκλας** (εσθονικά: Friedebert Tuglas, γεννηθείς στις 2 Μαρτίου 1886 στην Άχια – 15 Απριλίου 1971 στο Τάλιν) ήταν Εσθονός συγγραφέας και κριτικός που εισήγαγε τον ιμπρεσιονισμό και τον συμβολισμό στην εσθονική λογοτεχνία. Καταδιωγμένος από τις αρχές στις αρχές του 20ου αιώνα, αργότερα έγινε αναγνωρισμένος εκπρόσωπος της εσθονικής λογοτεχνίας κατά τη σοβιετική εποχή.

## Βιογραφία
Ο Τούγκλας σπούδασε στο Γυμνάσιο Χούγκο Τρέφνερ από το 1904 ως το 1905. Μετά από τη φυλάκιση του για επαναστατικές δραστηριότητες, έφυγε στην εξορία το 1906, ζώντας στη Φινλανδία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Ελβετία και τη Γαλλία, πριν επιστρέψει στην Εσθονία την περίοδο της επανάστασης του Φεβρουαρίου του 1917.

Η πιο διάσημη σύντομη ιστορία του είναι η Popi ja Huhuu. Ήταν ο ηγέτης της εσθονικής λογοτεχνικής ομάδας Νεαρή Εσθονία (Noor-Eesti) στις αρχές του 20ου αιώνα. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων και υπηρέτησε ως πρόεδρος το 1922, το 1925-1927 και το 1937-1939.

Ο Τούγκλας απέκτησε τον τίτλο του Λαϊκού Συγγραφέα της Εσθονικής ΣΣΔ το 1946. Την ίδια χρονιά εξελέγη μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών της Εσθονίας. Στη συνέχεια έπεσε σε δυσφήμηση, μπήκε επίσημα στη μαύρη λίστα, στερήθηκε τα πολιτικά του δικαιώματα και αποκλείστηκε από την ιδιότητα του μέλους σε όλα τα θεσμικά όργανα, συμπεριλαμβανομένης της Ένωσης Συγγραφέων, από την οποία διώχθηκε το 1950.

Ο Τούγκλας πέθανε στο Τάλιν το 1971 σε ηλικία 85 ετών, λίγο μετά την ολοκλήρωση των απομνημονευμάτων του, έργο το οποίο έχει αναγνωριστεί ως σημαντικό στη ζωή του συγγραφέα. Ένα μουσείο για την ζωή του άνοιξε το ίδιο έτος στο Τάλιν. Ένα βραβείο σύντομων ιστοριών που φέρει το όνομά του ιδρύθηκε το 1971.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βραβείο Σύντομων Ιστοριών Φρίντεμπερτ Τούγκλας
* Το Μουσείο Φρίντεμπερτ Τούγκλας στο Τάλιν

Κατηγορία:Εσθονοί συγγραφείς
Ιωσήφ Ιωσήφ

μικρογραφία|Ο Πρέσβης της Κύπρου Ιωσήφ Ιωσήφ (αριστερά) με τον Πρόεδρο Κάρολο Παπούλια, 2009
μικρογραφία|Ο Πρέσβης Ιωσήφ Ιωσήφ με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Ban Ki-moon και τον Ακαδημαϊκό Χρήστο Ζερεφό, Αθήνα, 2009
Ο **Ιωσήφ Ιωσήφ** είναι Κύπριος διπλωμάτης και Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Διετέλεσε Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αθήνα από τον Σεπτέμβριο του 2009 έως τον Αύγουστο του 2013. Ταυτόχρονα είχε παράλληλες διαπιστεύσεις (με έδρα την Αθήνα) ως Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αλβανία και την Γεωργία.

Είναι αριστούχος απόφοιτος του Πρώτου Γυμνασίου Πάφου. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, ενώ έλαβε Μάστερ από το Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και Διδακτορικό Δίπλωμα από το Miami University (ΗΠΑ). Διετέλεσε Μεταδιδακτορικός Επιστημονικός Συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και δίδαξε σε πανεπιστήμια στις πολιτείες της Αλαμπάμα, της Μινεσότα και του Οχάιο. Επέστρεψε στην Κύπρο με την ίδρυση του Πανεπιστημίου Κύπρου το 1992, όπου συνέβαλε στην σύσταση του Τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών.

Από τον Οκτώβριο 1993 μέχρι τον Ιανουάριο 1995 υπηρέτησε ως Πληρεξούσιος Υπουργός στη διπλωματική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών.
[αριστερά|μικρογραφία|Ο Πρέσβης Ιωσήφ (αριστερά) με τον Υπουργό Εξωτερικών [Δημήτρης Δρούτσας|Δημήτρη Δρούτσα το 2010]]
Έχει δημοσιεύσει δεκάδες επιστημονικά άρθρα και έχει γράψει ή επιμεληθεί την έκδοση δέκα βιβλίων, στα αγγλικά και ελληνικά, τα οποία πραγματεύονται θέματα διεθνούς πολιτικής και Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το Κυπριακό Ζήτημα και τις σχέσεις Τουρκίας – ΕΕ. Μερικά από τα βιβλία του είναι: "*Turkey and the European Union: Internal Dynamics and External Challenges*", (London: Palgrave Macmillan, 2006), «*Η Συνθήκη για τη Θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης: Εισαγωγή, Κείμενα, Σχολιασμός, επιμέλεια*» (Αθήνα: Παπαζήσης, 2006) και "*Cyprus: Ethnic Conflict and International Politics, from Independence to the Threshold of the European Union*" (London / New York: Macmillan Press / Saint Martin’s Press, 1997), το οποίο κυκλοφόρησε και στα ελληνικά με τον τίτλο «*Κυπριακό Πρόβλημα και Διεθνής Πολιτική: από την Ανεξαρτησία στην Ευρωπαϊκή Ένωση*» (Αθήνα: Παπαζήσης, 2000).

Από το 2020 είναι Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Κατηγορία:Κύπριοι διπλωμάτες
Βάσα

Η ονομασία **Βάσα** μπορεί να αναφέρεται:

* στη Βάσα Κελλακίου, χωριό της επαρχίας Λεμεσού, Κύπρος
* στη Βάσα Κοιλανίου, χωριό της επαρχίας Λεμεσού, Κύπρος
* στο Βάσα, ένα σουηδικό πολεμικό πλοίο του 17ου αιώνα

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μάρτζορι, κόμισσα του Κάρικ

H **Μάρτζορι, κόμισσα του Κάρικ** (περί το 1253 - 9 Νοεμβρίου 1292) κόμισσα του Κάρικ (1256 - 1292) ήταν κόρη του Νηλ, κόμητος του Κάρικ και της Μαργαρίτας Στιούαρτ, η μητέρα του θρυλικού βασιλιά Ροβέρτου Μπρους. Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Άνταμ ντε Κιλκονκουάρ που έπεσε σε μάχη στην Η΄ Σταυροφορία (1271), ένας νεαρός πανέμορφος άντρας από την συνοδεία του Άνταμ ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ος λόρδος του Άναντεϊλ ήρθε να αναγγείλει στην Μάρτζορι τα νέα για τον θάνατο του συζύγου της. Η Μάρτζορι εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τον νεαρό άντρα που αποφάσισε να τον κρατήσει αιχμάλωτο στο κάστρο του Τούρνμπερι μέχρι την στιγμή που αποφασίσει να την παντρευτεί (1271). Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους μετά τον γάμο έγινε ΄΄κόμης του Κάρικ* στο όνομα της συζύγου του, μαζί απέκτησαν :

*[[Ισαβέλλα Μπρους]]
*[[Χριστίνα Μπρους]]
*[[Ροβέρτος Α΄ της Σκωτίας]]
*[[Νηλ ντε Μπρους]]
*[[Εδουάρδος Μπρους]]
*[[Μαρία Μπρους]]
*Μαργαρίτα Μπρους
*[[Τόμας ντε Μπρους]]
*[[Αλέξανδρος ντε Μπρους]]
*Ελισσάβετ Μπρους
*Μαώ Μπρους

H Μαργαρίτα Μπρους που παντρεύτηκε τον Σερ Γουίλιαμ του Καρλάιλ πιθανότατα δεν ήταν παιδί τους. Ανεπιβεβαίωτες φήμες λένε ότι ο [[Τόμας Ράντολφ, 1ος κόμης του Μόρεϊ]] είχε μητέρα μια κόρη της Μάρτζορι από τον πρώτο της γάμο με τον Άνταμ επειδή ο Τόμας Ράντολφ περιγράφεται σαν *ανιψιός του Ροβέρτου Μπρους''. Δεν είναι αληθές επειδή καμιά κόρη του Άνταμ ντε Κιλκονκουάρ δεν θα μπορούσε να αποκτήσει Γαλατικό τίτλο όπως η Μάρτζορι από τον δικό της πατέρα. Εξετάζεται και η πιθανότητα να είναι η μητέρα του Τόμας Ράντολφ κόρη του πατέρα του Ροβέρτου Μπρους από τον δεύτερο γάμο του.
Η Μάρτζορι πέθανε πριν τον Νοέμβριο του 1292 την ίδια εποχή που ο σύζυγος της μετέφερε στον μεγαλύτερο γιο τους Ροβέρτο την κομητεία του Κάρικ.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Duncan, A. A. M. (2004). "Brus [Bruce], Robert (VI) de". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press.
*G.W.S. Barrow Robert Bruce and the Community of the Realm E.U.P 4e réédition (Edinburgh 2005)
*Scott, Ronald McNair. Robert the Bruce: King of Scots

Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Ισομπέλ του Χάντινγκτον

Η **Ισομπέλ του Χάντινγκτον** ή **Ισομπέλ της Σκωτίας** (1199 - 1251) ήταν κόρη του Δαβίδ του Χάντινγκτον και της Μαώ του Τσέστερ, δισέγγονη του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας.
Παντρεύτηκε τον Ρόμπερτ ντε Μπρους, 4ο λόρδο του Άναντεϊλ, με τον γάμο της έφερε δικαιώματα διαδοχής του θρόνου της Σκωτίας στον γιο της Ρόμπερτ ντε Μπρους, 5ο λόρδο του Άναντεϊλ το 1290 και στις αρχές του 14ου αιώνα, ήταν αντιβασιλιάς λίγο πριν τον θάνατο της μητέρας του. Ο δισέγγονος της Ροβέρτος Α΄ της Σκωτίας έγινε αργότερα βασιλιάς της Σκωτίας χάρη στα κληρονομικά του δικαιώματα από την Ισομπέλ.

## Παραπομπές


## Πηγές
*K.J. Stringer, KJ (1985). Earl David of Huntingdon, 1152–1219: A Study in Anglo-Scottish History. Edinburgh: Edinburgh University Press. 
*K.J. Stringer, K (2008). David, Earl of Huntingdon and Lord of Garioch (1152–1219). Oxford Dictionary of National Biography (January 2008 ed.). Oxford University Press.
*Michael Brown The Wars of Scotland 1214~1371 The New Edinburgh History of Scotland IV. Edinburgh University Press, (Edinburgh 2004)

Κατηγορία:Οίκος του Ντάνκελντ
Ισαβέλλα ντε Μαρ

Η **Ισαβέλλα ντε Μαρ** (*Isabella of Mar*, πέθανε λίγο μετά το 1296) πρώτη σύζυγος του θρυλικού Ροβέρτου Μπρους ήταν κόρη του Ντόναλντ Α΄, κόμητος του Μαρ και της Έλενας, κόρης του Λιουέλιν Δε Γκρέιτ (πέθανε το 1282). Η Ισαβέλλα πέθανε πριν ανέβει ο σύζυγος της στον θρόνο της Σκωτίας συνεπώς δεν μπόρεσε να στεφθεί βασίλισσα, η ίδια και ο Ροβέρτος Μπρους ήταν οι παππούδες του μελλοντικού Ροβέρτου Β΄ της Σκωτίας. Ο πατέρας της Ισαβέλλας ήταν σύντροφος του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 5ου λόρδου του Άναντεϊλ ενός άντρα που είχε ισχυρές απαιτήσεις για τον θρόνο της Σκωτίας. Οι στενές σχέσεις ανάμεσα στον Ντόναλντ και τον Ρόμπερτ ντε Μπρους επιβεβαιώθηκαν με δυο γάμους. Ο πρώτος ήταν ο γάμος του εγγονού του Ρόμπερτ του ομώνυμου Ρόμπερτ ντε Μπρους, κόμη του Κάρικ και μελλοντικού μεγάλου βασιλιά με την Ισαβέλλα, ο δεύτερος γάμος που αμφισβητείται ήταν ο γάμος ανάμεσα στην Χριστίνα Μπρους αδελφή του Ροβέρτου Μπρους με τον Γκάρτναιτ γιο του Ντόναλντ.

Ο γάμος ανάμεσα στον Ροβέρτο Μπρους και την Ισαβέλλα έγινε στα μέσα της δεκαετίας του 1290, το μοναδικό τους παιδί η κόρη τους Μάρτζορι Μπρους γεννήθηκε το 1296. Μετά τον θάνατο της Ισαβέλλας ο Ροβέρτος Μπρους παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Ελισάβετ του Μπουργκ (πέθανε το 1327). Η Μάρτζορι Μπρους παντρεύτηκε τον Γουόλτερ Στιούαρτ, 6ο Υψηλό Στιούαρτ της Αγγλίας και από τον γάμο γεννήθηκε ο μελλοντικός βασιλιάς Ροβέρτος Β΄.

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*Barrow, GWS (2004). "Stewart family (per. c.1110–c.1350)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. 
*Barrow, GWS (2008). "Robert I (1274–1329)". Oxford Dictionary of National Biography (October 2008 ed.). Oxford University Press. 
*Paton, H; Reid, NH (2004). "Donald, Sixth Earl of Mar (d. in or after 1297)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press.

Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Αγία Τριάδα Μεσσηνίας

Με την ονομασία **Αγία Τριάδα Μεσσηνίας** ή *Αγία Τριάς Μεσσηνίας* μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:

* Αγία Τριάδα Καλαμάτας Μεσσηνίας, οικισμός της δημοτικής ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας.
* Αγία Τριάδα Κορώνης Μεσσηνίας, οικισμός της δημοτικής ενότητας Κορώνης του Δήμου Πύλου - Νέστορος.

## Δείτε επίσης
* Αγία Τριάδα
* Αγία Τριάδα (αποσαφήνιση)
* Τριάδα (όνομα)
Γκέρχαρτ της Φρισίας

Ο **Γκέρχαρτ**, γερμ. Gerhart (2ο ήμισυ 9ου αι.) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Φρισίας.

## Βιογραφία
Την εποχή εκείνη η Φρισία ήταν μέρος του βασιλείου των Καρολιδών και μετά τη Συνθήκη του Βερντέν του 843, μερος της Μέσης Φραγκίας. Ο Γκέρχαρτ ήταν υποτελής του Λουδοβίκου Α΄ και διοικούσε την επαρχία Βέστεργκοα. Ιστορικοί, βασισμένοι σε έγγραφα των αββαείων της Φούλντα, του Βερντέν και του Κορβέυ, υποθέτουν ότι ο Γκέρχαρτ και οι κόμητες της Φρισίας κατάγονται από τον Ρέντμπαντ, τελευταίο ανεξάρτητο ηγεμόνα των Φρισίων, που ηττήθηκε από τον Καρλομάγνο (πατέρα του Λουδοβίκου Α΄). Ο ιστορικός Χούγκο Τζέκελ τον θεωρεί γιο του Γκέρουλφ Α΄ κόμη της Φρισίας και πατέρα του Βίγκινκ. 

Μάλλον ο Γκέρχαρτ κατείχε τον τίτλο του κόμη της Φρισίας, ήδη από το 834 που όταν ο πατέρας του εκτοπίστηκε, ως το 855 που ο ίδιος ο Γκέρχαρτ απεβίωσε. Μετά ο μεγαλύτερος γιος του Φόλκγκερ δεν αποδέχθηκε τον τίτλο, αλλά, αφού δώρισε μερικές ιδιοκτησίες, εισήλθε στο αββαείο του Βερντέν, αφήνοντας τις υπόλοιπες και τον τίτλο του κόμη στον δευτερότοκο αδελφό του Βίγκινκ. 

Ο Γκέρχαρτ, ο γιος του Βίγκινκ και άλλοι ευγενείς από την περιοχή παραχώρησαν γη και αγαθά από μερικές επαρχίες (pagi) της Φρισίας στο αββαείο της Φούλντα.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μάλλον μία κόρη του Βίγκμανν κόμη του Χάμαλαντ, διότι το όνομα του δεύτερου γιου του, τού Βίγκινκ, μοιάζει με το όνομα Βίγκμανν και διότι η οικογένειά του εμφανίζεται να κάνει δωρεές σε αββαεία του Χάμαλαντ. Είχε τέκνα:
* Φόλκγκερ.
* Βίγκινκ.

## Πρόγονοι

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Γκύντερ Κολωνίας

Ο **Γκύντερ** (γερμ.: *Gunther*, πέθανε στις 8 Ιουλίου 873) ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας από το 850 μέχρι το 863. Προερχόταν από τον Οίκο της Ολλανδίας .

## Βιογραφία
Θεωρείται γιος του Γκέρουλφ Α΄ κόμη της Φρισίας και θείος του Ράτμπουτ επισκόπου της Ουτρέχτης.

Ανήκε σε Φραγκική οικογένεια ευγενών και σύμφωνα με την αναφορά του Σεντούλιους Σκόττους (Carm. 68 sqq. in "Mon. German. Histor.", Poetæ Lat., III, 221 sqq.) ήταν μεγάλης ικανότητας. Χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας το 850 (Annal. Col., ad an. 850) και για πολύ καιρό αρνιόταν να παραχωρήσει την υποτελή επισκοπή της Βρέμης στον Άνσγκαρ, ο οποίος, με σκοπό να διευκολύνει τους ιεραποστόλους του, επιθυμούσε να την ενώσει με την αρχιεπισκοπή του Αμβούργου. Το θέμα λύθηκε π. το 860 από τον πάπα Νικόλαο Α΄ υπέρ του Αγ. Άνσγκαρ και ο Γκύντερ απρόθυμα συναίνεσε.

Έγινε πρωθιερέας της Αυλής του Λοθαρίου Β΄ της Λοθαριγγίας και έγινε γνωστός για την αδικαιολόγητη υποστήριξη προς τον βασιλιά στην ακύρωση τού γάμου του με την Τευτμπέργκα. Το 860 διεξήχθησαν δύο Σύνοδοι στο Άαχεν (γαλλ. Αιξ-λα-Σαπέλ) από επισκόπους και ηγουμένους υπό την επιστασία του Γκύντερ, που ανάγκασε την Τεύτμπεργκα να δηλώσει, ότι πριν τον γάμο της, είχε βιαστεί από τον αδελφό της. Έτσι ο Λοθάριος Β΄ επιτρεπόταν να την αποπέμψει· αυτή καταδικάστηκε να περιοριστεί σε μονή. Το 862 σε άλλη Σύνοδο στο Άαχεν ο Γκύντερ και λίγοι επίσκοποι της Λοθαριγγίας επέτρεψαν στον βασιλιά να νυμφευτεί την παλλακίδα του Βαλντράντα. Ο πάπας Νικόλαος Α΄ έστειλε δύο απεσταλμένους (legatus) να ερευνήσουν την υπόθεση, αλλά ο βασιλιάς τούς δωροδόκησε, και έτσι η Σύνοδος τού 863 στο Μετς επικύρωσε το διαζύγιο με την Τευτμπέργκα. Ο ιστορικός Μπάρον Έρνουφ ισχυρίζεται, ότι ο Γκύντερ ήταν θείος της Βαλντράντα και ο Τέοτγκαουτ αρχιεπίσκοπος του Τρηρ ήταν αδελφός της.

Το 863 αφορίστηκε και εκτοπίστηκε από αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας.

## Πρόγονοι

## Πηγές
* Herbermann, Charles, ed. (1913). "article name needed". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton.
* Baron Ernouf (1858) Histoire de Waldrade, de Lother II et de leurs descendants (Paris).

## Παραπομπές



Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Έγκμπερτ, αρχιεπίσκοπος της Τριρ

Ο **Έγκμπερτ** (π. 950 - 9 Δεκεμβρίου 993) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν αρχιεπίσκοπος της Τριρ (977-993).

## Βιογραφία
Ήταν δευτερότοκος γιος του Ντιρκ Β΄ κόμη της Ολλανδίας και της Χιλντεγκάρντε, μάλλον κόρης του Αρνούλφου Α΄, κόμη της Φλάνδρας.

Εκπαιδεύτηκε στο αββαείο του Έχμοντ, που είχε ιδρύσει και διοικούσε ο Οίκος του και στην Αυλή του Μπρούνο των Οθωνιδών, αρχιεπισκόπου της Κολωνίας· έγινε καγκελάριος του ανιψιού αυτού Όθωνα Β΄ της Γερμανίας το 976. Το επόμενο έτος ορίστηκε αρχιεπίσκοπος της Τριρ, αν και ήταν π. 25 ετών. Συνόδευσε τον βασιλιά στις επισκέψεις του το 980 και 983 στην Ιταλία και ίσως έκανε και άλλα ταξίδια εκεί. Το 983 απεβίωσε ο Όθων Β΄ και ο Έγκμπερτ υποστήριξε την υποψηφιότητα του Ερρίκου Β΄ των Οθωνιδών δούκα της Βαυαρίας (εξαδέλφου του Όθωνα Β΄) αντί του Όθωνα Γ΄ (γιου του Όθωνα Β΄). Το 985 μεταστράφηκε και υποστήριξε τον Όθωνα Γ΄, ο οποίος τελικά εξελέγη.

Ήταν σημαντικός προστάτης της επιστήμης και της Τέχνης και ίδρυσε εργαστήρια χρυσοχοΐας και σμάλτωσης στην Τριρ, που παρήγαγαν έργα για την Αυλή της Γερμανίας και για άλλα κέντρα των Οθωνιδών. Κατά την περίοδο που ήταν επίσκοπος, η Τριρ ανταγωνιζόταν ως καλλιτεχνικό κέντρο το Μετς και την Κολωνία. Αυτές ήταν οι τρεις αρχιερατικές έδρες στη Γερμανία και η καθεμία διεκδικούσε το πρωτείο στο αναδυόμενο βασίλειο της Ανατολικής Φραγκίας (Γερμανίας).

## Πηγές
* Beckwith, John. Early Medieval Art: Carolingian, Ottonian, Romanesque, Thames & Hudson, 1964 (rev. 1969), ISBN 050020019X
* Cherry, John, Medieval Goldsmiths, The British Museum Press, 2011 (2nd edn.), ISBN 9780714128238
* Dodwell, C.R.; The Pictorial arts of the West, 800–1200, 1993, Yale UP, ISBN 0300064934
* Head, Thomas. "Art and Artifice in Ottonian Trier." Gesta, Vol. 36, No. 1. (1997), pp 65–82.
* Lasko, Peter, Ars Sacra, 800–1200, Penguin History of Art (now Yale), 1972 (nb, 1st edn.), ISBN 014056036X
* Metz, Peter (trans. Ilse Schrier and Peter Gorge), The Golden Gospels of Echternach, 1957, Frederick A. Praeger, LOC 57-5327
8 Reuter, Timothy. Germany in the Early Middle Ages 800–1056. New York: Longman, 1991, ISBN 0582081564.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι της Τριρ
Ερνστ Έννο

Ο **Ερνστ Έννο** (εσθονικά: Ernst Enno, Βαλγκούτα, 8 Ιουνίου (Π.Η. 27 Μαΐου) 1875 – Χααπσάλου, 7 Μαρτίου 1934) ήταν Εσθονός ποιητής και συγγραφέας.

## Ζωή
Ο Έρνστ Έννο γεννήθηκε στο πανδοχείο Κόοντσα ως ο γιος του Πριτς Έννο της Βαλγκούτα. Πέρασε την παιδική του ηλικία στο αγρόκτημα Σοοσάαρ στη Βαλγκούτα κοντά στο Ρόνγκου. Στην ηλικία των οκτώ ετών, παρακολούθησε το ενοριακό σχολείο του Λαπετούκμε και στη συνέχεια φοίτησε στο διάσημο Γυμνάσιο Χούγκο Τρέφνερ και στο γυμνάσιο (Ρεαάλκοολ) στο Τάρτου. Ο Έννο σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων από το 1896 έως το 1904 στο Πολυτεχνείο της Ρίγας. Κατά την περίοδο διαμονής του στη Ρίγα εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Αφού σπούδασε, ο Έννο ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα γενικός σύμβουλος στο πιστωτικό σωματείο της Βάλγκα και σε μια εμπορική εταιρεία στο Πάρνου. Από το 1902 έως το 1904 ήταν συντάκτης της εφημερίδας *Postimees* στο Τάρτου και από το 1923 ως το 1925 εκδότης του εσθονικού παιδικού περιοδικού *Laste Rõõm* και άλλων περιοδικών. Επιπλέον, εργάστηκε από το 1920 έως το 1934 ως εκπαιδευτικός υπάλληλος στην επαρχία Λάανε. Το 1909, ο Έννο παντρεύτηκε την καλλιτέχνιδα Ελφρίντε Όλγκα Σάουλ (πέθανε το 1974 στην εξορία στην Αγγλία).

## Έργο
Το έργο του Ερνστ Έννο επηρεάζεται από τον Βουδισμό και τον δυτικό μυστικισμό. Ο Έννο ήταν επίσης έντονα συνδεδεμένος με τον συμβολισμό. Η παιδική ηλικία που πέρασε στην ύπαιθρο, οι ιστορίες της ευσεβούς μητέρας του, της Ανν Έννο και της τυφλής γιαγιάς του είχαν μια διαμορφωτική επιρροή στο λογοτεχνικό του έργο. Το σπίτι, ο δρόμος και η νοσταλγία είναι επαναλαμβανόμενα στοιχεία στην ποίησή του.

## Δημοσιευμένα έργα

* *Uued luuletused* (συλλογή ποιημάτων, 1909)
* *Hallid laulud* (συλλογή ποιημάτων, 1910)
* *Minu sõbrad* (1910)
* *Kadunud kodu* (1920)
* *Valge öö* (συλλογή ποιημάτων, 1920)
* *Valitud värsid* (ανθολογία, 1937)
* *Üks rohutirts läks kõndima* (παιδικό βιβλίο, 1957)
* *Väike luuleraamat* (ποίηση, 1964)
* *Rändaja õhtulaul* (1998)
* *Laps ja tuul* (2000)

## Μνημεία προς τιμήν του
Στις 30 Ιουλίου 1939 ανεγέρθηκε μια χάλκινη προτομή του Ερνστ Έννο στο Χααπσάλου. Ο γλύπτης είναι ο Ρομάν Χααβαμιάγκι.

## Βιβλιογραφία

* Toona, Elin. *Rõõm teeb taeva taga tuld. Ernst Enno*. Tartu: Ilmamaa 2000

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εσθονοί ποιητές
Φλόρις ο Μέλας

Ο **Φλόρις/Φλωρέντιος** ο *Μέλας*, ολλανδ. Floris (α' ήμισυ 12ου αι.) ήταν διεκδικητής της Ολλανδίας, ενάντια στον αδελφό του Ντιρκ ΣΤ΄ κόμη της Ολλανδίας.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Φλόρις Β΄ κόμη της Ολλανδίας και της Γερτρούδης (Πετρονίλας), κόρης του Θεοδωρίχου Β΄ δούκα της Λωρραίνης.

Ο πατέρας τους απεβίωσε το 1121. Ο Φλόρις εξεγάρθηκε φανερά εναντίον του αδελφού του Ντιρκ ΣΤ΄ κόμη της Ολλανδίας, μάλιστα αναγνωρίστηκε ως τέτοιος από τον Λοθάριο Β΄ της Γερμανίας και τον Ανδρέα επίσκοπο της Ουτρέχτης. Το 1131 ο Ντιρκ ΣΤ΄ εμφανίζεται ως κόμης μαζί του, που σημαίνει ότι οι δύο αδελφοί έκαναν συμφωνία. Λίγους μήνες μετά όμως ο Φλόρις αποδέχθηκε την πρόταση των Δυτικών Φρισίων να γίνει κύριος της περιοχής τους και έτσι αναζωπυρώθηκε η αντίθεση με τον αδελφό του· οι κάτοικοι του Κένεμερλαντ συνέπραξαν μαζί τους. Το επόμενο έτος ο Λοθάριος Β΄ παρενέβη και κατάφερε να τους συμφιλιώσει. Οι Δυτικοί Φρίσιοι δεν εγκατέλειψαν την εξέγερση, τελικά όμως κατεστάλησαν. 

Ο Φλόρις μετέβη στην Ουτρέχτη, όπου επρόκειτο να νυμφευτεί την Χέιλβιφε φαν Ρόντε, συγγενή του  επισκόπου. Το 1132 τού επιτέθηκαν κοντά στην Ουτρέχτη και σκοτώθηκε από τον Χέρμαν και Γκότφρητ του Κούυκ. Τότε ο Λοθάριος Β΄ ως τιμωρία κατέστρεψε το κάστρο των Κούυκ και τους έθεσε υπό βασιλική απαγόρευση. Ο Φλόρις τάφηκε στο αββαείο του Ρίινσμπουρκ και ο Ντιρκ ΣΤ΄ έμεινε μόνος κόμης.

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Ντιρκ Ζ΄ της Ολλανδίας

Ο **Ντιρκ Ζ΄**, ολλανδ. Dirk, γερμ. Dietrich (απεβ. 4 Νοεμβρίου 1203) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Ολλανδίας (1190-1203).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας και της Άντας των Ντάνκελντ, κόρης του Ερρίκου διαδόχου της Σκωτίας & κόμη του Χάντινγκτον.

Ο Ερρίκος ΣΤ΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας αντιμετώπιζε εμφύλιο πόλεμο και αναζητούσε συμμάχους. Έτσι επέτρεψε στον Ντιρκ Ζ΄ να εισπράττει τέλη από τους Φλαμανδούς εμπόρους στο Γκέεβλητ και του παραχώρησε το Γκρότε Βάαρντ από την επισκοπή της Ουτρέχτης. Ο Ντιρκ Ζ΄ είχε μόνο τρεις κόρες και ο Ερρίκος Δ΄ αναίρεσε το Σαλικό νόμο διαδοχής, έτσι μπορούσε να γίνει διάδοχος μία κόρη. Όταν η Ουτρέχτη έμεινε χωρίς επίσκοπο, ο Ντιρκ Ζ΄ το 1196 κέρδισε προσωρινά την κυριαρχία επί της Ουτρέχτης. Αυτό σήμαινε πόλεμο με τον Όθωνα Α΄ κόμη του Γκέλντερς· στη μάχη του Γκρέμπεμπερκ που ακολούθησε ο Ντιρκ Ζ΄ ηττήθηκε. Το 1197 ο Ντιρκ φαν Άρε εξελέγη νέος επίσκοπος και ανάκτησε την κυριαρχία της Ουτρέχτης. Οι Χοενστάουφεν έχαναν στον εμφύλιο πόλεμο και ο κόμης της Ολλανδίας άλλαξε πλευρά και έγινε σύμμαχος των Γουέλφων.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1186 την Αδελαΐδα, κόρη του Άρνολτ Α΄ κόμη της Κλέβης και είχε τέκνα:
* Αλάιντις απεβ. ο. 1203.
* Πετρονίλλα.
* Άντα π. 1188-1227, κόμισσα της Ολλανδίας, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ κόμη του Λόον.

## Παραπομπές


## Πηγές
* A. W. E. Dek Genealogie der graven van Holland, Zaltbommel : Europese Bibliotheek, 1969., but without further sources; see Dirk VII, graaf van Holland.

Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας