open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Φραγκίσκος Β΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

O **Φραγκίσκος Β΄**, γερμ.  Frank II (10 Αυγούστου 1547 - 2 Ιουλίου 1619) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Σίβυλλας των Βέττιν, κόρης του Ερρίκου Δ΄ του *ευλαβούς*, δούκα της Σαξονίας.

Το 1592 απεβίωσε στο Μπουξτεχούντε σε ηλικία 77 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Αύγουστος, Ιούλιος Ερρίκος και Φραγκίσκος Ερρίκος.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1574 τη Μαργαρίτα, κόρη του Φίλιππου Α΄, δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και είχε τέκνα:
* Μαρία 1576-1625
* Αύγουστος 1577-1656, δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
* Φίλιππος 1578-1605
* Αικατερίνη-Ούρσουλα 1580-1611

Το 1581 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Φραγκίσκος Β΄ έκανε το 1582 δεύτερο γάμο με τη Μαρία των Γουέλφων, κόρη του Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τέκνα:
* Φραγκίσκος Ιούλιος 1584-1634, πρίγκιπας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
* Ιούλιος Ερρίκος 1586-1665, δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
* Ερνέστος Λουδοβίκος 1587-1620, πρίγκιπας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
* Χέντβιχ Σίβυλλα 1588-1635.
* Ιουλιάνα 1589-1630, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Νόρμπουργκ.
* Ιωακείμ Σιγισμούνδος 1593-1629, πρίγκιπας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
* Φραγκίσκος Κάρολος 1594-1660, πρίγκιπας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και στρατηγός.
* Ροδόλφος Μαξιμιλιανός 1596-1647, πρίγκιπας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Νυμφεύτηκε την Άννα Αικατερίνη ντε Ντουλσίνα.
* Χέντβιχ Μαρία 1597-1644, παντρεύτηκε τον Ανίμπαλε ντε Γκατσουόλο, πρίγκιπα του Μπότσολο
* Φραγκίσκος Αλβέρτος 1598-1642, πρίγκιπας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Ιωάννη-Αλβέρτου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου.
* Σοφία Χέντβιχ 1601-1660, παντρεύτηκε τον Φίλιππο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.
* Φραγκίσκος Ερρίκος 1604-1658, δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

## Πηγές
* Cordula Bornefeld, "Die Herzöge von Sachsen-Lauenburg", in: Die Fürsten des Landes: Herzöge und Grafen von Schleswig, Holstein und Lauenburg [De slevigske hertuger; German], Carsten Porskrog Rasmussen (ed.) on behalf of the Gesellschaft für Schleswig-Holsteinische Geschichte, Neumünster: Wachholtz, 2008, pp. 373–389, here p. 383. ISBN 978-3-529-02606-5

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Γιόλοτεν

Το **Γιόλοτεν** (ρωσικά: *Ёлoтен*, τουρκμενικά: *یوْلؤتن*, *Ýolöten*) είναι μια πόλη και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στη περιφέρεια Μάρι του Τουρκμενιστάν. Η πόλη βρίσκεται στο δέλτα του ποταμού Μουργκάμπ, 55 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Μάρι στο Τουρκμενιστάν. Το Γιόλοτεν βρίσκεται στη σιδηροδρομική γραμμή Μαρί-Σερχεταμπάτ. Το 1989 η πόλη είχε πληθυσμό 18.644 κατοίκων, με συνολικά περίπου 35.000 κατοίκους στην πόλη και τις γύρω περιοχές. Η εκτίμηση για το 2009 είναι 37.500 κάτοικοι. Το καθεστώς πόλης δόθηκε το 1939.

## Οικονομία

Από οικονομικής απόψεως είναι μια σημαντική πόλη στις βιομηχανίες πετρελαίου και φυσικού αερίου με πετρελαϊκά πεδία, όπως το πεδίο Νότιο Γιόλοτεν. Μια μελέτη της βρετανικής εταιρείας Gaffney, Cline & Associates αποκάλυψε ότι το πεδίο Νότιο Γιόλοτεν-Οσμάν, που βρίσκεται νότια της πόλης, κατατάσσεται μεταξύ των πέντε μεγαλύτερων στον κόσμο, με πιθανά αποθέματα από 4 έως 14 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου.

Το αργό πετρέλαιο που παράγεται στο Γιόλοτεν μεταφέρεται στο διυλιστήριο πετρελαίου Σεϋντί. Το πρώτο εξάμηνο του 2006 το διυλιστήριο πετρελαίου Σεϋντί παρήγαγε 446 χιλιάδες τόνους πετρελαϊκών προϊόντων. 

Το γειτονικό Ιράν είναι σημαντικός εισαγωγέας του Τουρκμενικού αερίου που εξάγεται από την επαρχία Γιόλοτεν. Περίπου 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου θα εξάγονται στο Ιράν ετησίως από το πεδίο φυσικού αερίου Γιόλοτεν στο μέλλον λόγω συμφωνίας του 2009 μεταξύ των κυβερνήσεων του Ιράν και του Τουρκμενιστάν με τη συμμετοχή ατόμων όπως ο Γκολάμ Χοσέιν Νοζαρί, υπουργός πετρελαίου του Ιράν και Τουρκμένος Αναπληρωτής Πρωθυπουργός, Τατσμπερντί Ταγκίεφ.

Στην περιοχή γύρω από την πόλη, η καλλιέργεια βαμβακιού και η εκτροφή βοοειδών είναι επίσης αξιοσημείωτες. Υπάρχει επίσης ένα Ινστιτούτο Ερευνών για την εκτροφή φυτών και την παραγωγή σπόρων λεπτού βαμβακιού.

Στην πόλη του Γιόλοτεν υπάρχει ένα μνημείο το οποίο φέρει τα γράμματα του ονόματος της πόλης σε επιμέρους πίνακες σε καφέ και ανοιχτή πορτοκαλί σκιά με ένα εικονογραφημένο υπόβαθρο. Οι δρόμοι του Γιόλοτεν είναι γεμάτοι με δέντρα, και ο κεντρικός δρόμος του είναι μια λεωφόρος, με δύο σειρές δέντρων γύρω από τη λεωφόρο. Υπάρχει επίσης υδροηλεκτρικό φράγμα στην περιοχή.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Seydi Oil Refinery
*Flickr images
*The Yoloten letter feature

Κατηγορία:Πόλεις του Τουρκμενιστάν
Ιούλιος Ερρίκος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Ο **Ιούλιος Ερρίκος**, γερμ. Julius Heinrich (9 Απριλίου 1586 - 20 Νοεμβρίου 1665) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1656-1665).

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φραγκίσκου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Μαρίας των Γουέλφων, κόρης του Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.

Το 1665 απεβίωσε στην Πράγα σε ηλικία 79 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Φραγκίσκος Έρντμαν και Ιούλιος Φραγκίσκος.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1617 την Άννα των Σίρκσενα, κόρη του Έντσαρντ Β΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας· δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1621 απεβίωσε η Άννα και το 1628 ο Ιούλιος-Ερρίκος έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ-Σοφία των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνο:
* Φραγκίσκος-Έρντμαν 1629-1666, δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Το 1629 απεβίωσε η Άννα και το 1632 ο Ιούλιος-Ερρίκος έκανε τρίτο γάμο με την Άννα-Μαγδαληνή, κόρη του Γουλιέλμου Πόπελ του *Νεότερου*, βαρόνου του Λόμπκοβιτς και είχε τέκνα:
* Ιούλιος-Ερρίκος 1633-1634.
* Φραγκίσκη 1634, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία.
* Μαρία-Μπενίγκνα-Φραγκίσκη 1635-1701, παντρεύτηκε τον Οτάβιο Πικολόμινι, στρατάρχη της Αυστρίας.
* Φραγκίσκος-Γουλιέλμος 1639, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία.
* Φραγκίσκη-Ελισάβετ 1640, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία.
* Ιούλιος-Φραγκίσκος 1641-1689, δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

## Πηγές
* Carl Eduard Vehse, Geschichte der deutschen Höfe seit der Reformation: 6 dept.s in 48 vols., Hamburg: Hoffmann und Campe, 1851–1860, here dept. 2: 'Austria', vol. 10: 'Geschichte des östreichischen Hofs und Adels und der östreichischen Diplomatie', p. 83

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Φραγκίσκος Έρντμαν της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Ο **Φραγκίσκος Έρντμαν**, γερμ. Frank Erdmann (25 Φεβρουαρίου 1629 - 30 Ιουλίου 1666) από τον Οίκος των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1665-1666).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιουλίου Ερρίκου, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Ελισάβετ Σοφίας του Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη Γεωργίου, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.

Το 1666 απεβίωσε στο Σβάρτσενμπεκ σε ηλικία 37 ετών. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος, ετεροθαλής αδελφός του Ιούλιος Φραγκίσκος ως δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1654 την ετεροθαλή εξαδέλφη του Σίβυλλα Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρη του Αυγούστου, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ· δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πηγές
* Cordula Bornefeld, "Die Herzöge von Sachsen-Lauenburg", in: Die Fürsten des Landes: Herzöge und Grafen von Schleswig, Holstein und Lauenburg [De slevigske hertuger; German], Carsten Porskrog Rasmussen (ed.) on behalf of the Gesellschaft für Schleswig-Holsteinische Geschichte, Neumünster: Wachholtz, 2008, pp. 373–389, here p. 381. ISBN 978-3-529-02606-5

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Γιούγκερμαν (βιβλίο)

Το ***Γιούγκερμαν*** είναι το τρίτο ψυχογραφικό μυθιστόρημα που έγραψε ο Μ. Καραγάτσης και ανήκει στην κλασική πεζογραφία. Εκδόθηκε το 1938 και αποτελεί το τρίτο μέρος της τριλογίας με τίτλο *Εγκλιματισμός κάτω από τον Φοίβο*, η οποία συμπληρώνεται από τον *[[Συνταγματάρχης Λιάπκιν (βιβλίο)|Συνταγματάρχη Λιάπκιν]]* (1933) και τη *Μεγάλη Χίμαιρα* (1936).

## Πλοκή
Στο μυθιστόρημα Γιούγκερμαν (1938), ο Καραγάτσης διηγείται την άφιξη στον Πειραιά του Βασίλη Κάρλοβιτς Σωρίνεν, κόμη φὸν Ρόττενπουργκ τσοὺ Γιούγκερμαν, που ήταν Φινλανδός Ίλαρχος της Λευκής Φρουράς του τσάρου, έχοντας στην πλάτη του φόνο, κλοπή, μια γυναίκα που τη μοιραζόταν μ’ έναν Ανθυπολοχαγό, δαιμόνιος και αδίστακτος, μπαίνει βαθιά στον υπόκοσμο (ναρκωτικά, πορνεία, απατεωνιές), γλεντώντας και πίνοντας μέχρι ορίων, ανέρχεται κοινωνικά και αποκτά σημαντική διοικητική θέση στην Τράπεζα και μαζί με την κοινωνική άνοδο, πλούτο και γόητρο.
## Κριτική
Ο Καραγάτσης μέσα από το *[[Συνταγματάρχης Λιάπκιν (βιβλίο)]]* και τον Γιούγκερμαν πραγματεύεται την οπτική των Ρώσων εμιγκρέδων, την Μπολσεβικική επανάσταση και τον αντίκτυπο της, στην Ελλάδα του ΄30. Ο Καραγάτσης δεν ωραιοποιεί τις καταστάσεις αλλά καταγράφει μέσα από τον Γιούγκερμαν τις απόψεις του, σχετικά με τον Κομμουνισμό. Μέσα από τον πρωταγωνιστή, αναδεικνύει την κομμουνιστική βία και τρομοκρατία της Ρωσικής Επανάστασης στεκόμενος όμως επικριτικά και στο Τσαρικό καθεστώς. Παρουσιάζει τους κομμουνιστές ως κοινωνικούς ταραξίες και όχι ως φορείς ενός ταξικού αγώνα με αιτήματα και διεκδικήσεις.

Το βιβλίο γυρίστηκε τηλεοπτική σειρά για πρώτη φορά, το 1976 με τίτλο *Γιούγκερμαν* με πρωταγωνιστή τον Αλέκο Αλεξανδράκη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Μ. Καραγάτση
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1938
Ιούλιος Φραγκίσκος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Ο **Ιούλιος Φραγκίσκος**, γερμ. Julius Franz (16 Σεπτεμβρίου 1641 - 30 Σεπτεμβρίου 1689) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1666-1689), ο τελευταίος του κλάδου του.

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιουλίου-Ερρίκου, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Άννας-Μαγδαληνής, κόρης του Γουλιέλμου Πόπελ του *Νεοτέρου*, βαρόνου του Λόμπκοβιτς.

Το 1689 απεβίωσε στο Ράιχστατ της Βοημίας (σήμερα Ζάκουπι στην Τσεχία) σε ηλικία 48 ετών. Δεν είχε άρρενες απογόνους και ήταν ο τελευταίος του κλάδου του. Τον διαδέχθηκε ο τρίτος εξάδελφός του Γεώργιος-Γουλιέλμος των Γουέλφων-Αννόβερου, πρίγκιπας του Μπ.Λ.Κάλενμπεργκ και αυτόν η κόρη του Σοφία-Δωροθέα με τον σύζυγό της (και εξάδελφό της) Γεώργιο Α΄ της Βρετανίας.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1668 τη Χέντβιχ του Βίττελσμπαχ, κόρη του Χριστιανού-Αυγούστου, κόμη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και είχε τέκνα:
* Άννα-Μαρία-Φραγκίσκη 1672-1741, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο-Γουλιέλμο-Αύγουστο του Βίττελσμπαχ, κόμη του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και μετά τον Τζiαν-Γκαστόνε των Μεδίκων, μεγάλο δούκα της Τοσκάνης
* Σίβυλλα 1675-1733, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Γουλιέλμο μαργράβο του Μπάντεν-Μπάντεν.

## Πηγές
* Otto von Heinemann (1881), "Julius Franz", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (γερμ.), 14, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 670–
* Julius Franz von Sachsen-Lauenburg on tuerkenbeute.de

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Αύγουστος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Ο **Αύγουστος**, γερμ. August (17 Φεβρουαρίου 1577 - 18 Ιανουαρίου 1656) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1619-1656).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Μαργαρίτας, κόρης του Φίλιππου Α΄, δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ.

Το 1656 απεβίωσε στο Ράτσεμπουργκ σε ηλικία 79 ετών. Δεν είχε άρρενες απογόνους και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ιούλιος Ερρίκος.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1621 την Ελισάβετ Σοφία του Όλντενμπουργκ, κόρη του Ιωάννη-Αδόλφου, δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και είχε τέκνα:
* Άννα-Ελισάβετ 1624-1688, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Χριστόφορο, λαντγράβο της Έσσης-Χόμπουργκ.
* Σίβυλλα-Χέντβιχ 1625-1703, παντρεύτηκε τον ετεροθαλή εξάδελφό της Φραγκίσκο Έρντμαν, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
* Ιωάννης-Αδόλφος 1626-1646.

## Πηγές
* Cordula Bornefeld, "Die Herzöge von Sachsen-Lauenburg", in: Die Fürsten des Landes: Herzöge und Grafen von Schleswig, Holstein und Lauenburg [De slevigske hertuger; German], Carsten Porskrog Rasmussen (ed.) on behalf of the Gesellschaft für Schleswig-Holsteinische Geschichte, Neumünster: Wachholtz, 2008, pp. 373-389, here p. 383. ISBN 978-3-529-02606-5

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Άγιος Στέφανος Αιτωλοακαρνανίας

*Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: [[Άγιος Στέφανος]]*

Ο **Άγιος Στέφανος** είναι χωριό του Δήμου Ξηρομέρου στην Αιτωλοακαρνανία. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 112 μόνιμους κατοίκους.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Στέφανος βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Αμβρακία και Οζερός. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 30 μέτρων, επάνω στην Ε.Ο. Αγρινίου - Άρτας σε απόσταση 24,5 χλμ. ΒΔ. από το Αγρίνιο και 18 χλμ. Ν. - ΝΑ. από την Αμφιλοχία. Σημαντικότερο αξιοθέατο θεωρείται ο βυζαντινός ναός του Αγίου Στεφάνου, που βρίσκεται προς τα ανατολικά του χωριού σε ύψωμα της περιοχής και για τον οποίο δεν προσδιορίζεται η χρονολογία κτίσης του. Είναι εγκαταλελειμμένος από την εποχή της τουρκοκρατίας και αναστηλώθηκε το 1997-1998.

Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ο Άγιος Στέφανος μαζί με τον Παππαδάτο και το Ρίβιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Παππαδάτου που ανήκει στην δημοτική ενότητα Φυτειών του Δήμου Ξηρομέρου. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1981 και προσαρτήθηκε στη τότε κοινότητα Παπαδάτου της επαρχίας Βονίτσης και Ξηρομέρου.

## Απογραφές πληθυσμού

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ο Άγιος Στέφανος Ριβίου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Φραγκίσκος Ιούλιος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Ο **Φραγκίσκος Ιούλιος**, γερμ. Franz Julius (13 Σεπτεμβρίου 1584 - 8 Οκτωβρίου 1634) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φραγκίσκου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Μαρίας των Γουέλφων, κόρης του Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Το 1634 απεβίωσε στη Βιέννη σε ηλικία 50 ετών, χωρίς επιζώντες απογόνους. Το 1656 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός Αύγουστος και τον διαδέχθηκε ο τρίτος αδελφός Ιούλιος Ερρίκος.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1620 την Αγνή, κόρη του Φρειδερίκου Α΄, δούκα της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
* Μαρία Φραγκίσκη 1621, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία
* Μαρία Σίβυλλα 1622-1623
* Φρειδερίκος Φραγκίσκος 1623-1625
* Ιούλιος Φραγκίσκος 1624-1625
* Ιωάννα Ιουλιανή 1626, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία
* Φραγκίσκος Φερδινάνδος 1628-1629
* Φραγκίσκος Λουδοβίκος 1629, απεβίωσε σε βρεφική ηλικία

## Πηγές
* Johann Samuel Ersch: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste in alphabetischer Folge, vol. 48, J. f. Gleditsch, 1848, p. 97 ff, Online

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ρίβιο Αιτωλοακαρνανίας

Το **Ρίβιο** είναι χωριό του Δήμου Ξηρομέρου στην Αιτωλοακαρνανία.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ρίβιο βρίσκεται δίπλα και ανατολικά της λίμνης Αμβρακία. Το χωριό είναι κτισμένο επάνω στην ΕΟ Αγρινίου - Άρτας σε απόσταση 27 χλμ. ΒΔ. από το Αγρίνιο και 14,5 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Αμφιλοχία. Η ονομασία του προέρχεται από την παλιά ονομασία της Αμβρακίας, η οποία αναφερόταν στην αρχαιότητα και ως Ρίβιο ή Λιμναία. Σημαντικότερο αξιοθέατο θεωρείται ο βυζαντινός ναός του Αγίου Στεφάνου, που βρίσκεται προς τα νοτιοανατολικά του χωριού σε ύψωμα της περιοχής και για τον οποίο δεν προσδιορίζεται η χρονολογία κτίσης του. Είναι εγκαταλελειμένος από την εποχή της τουρκοκρατίας και αναστηλώθηκε το 1997-1998. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Παππαδάτο και τον Άγιο Στέφανο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Παππαδάτου που ανήκει στην δημοτική ενότητα Φυτειών του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 190 κατοίκους. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στη τότε κοινότητα Παπαδάτου.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* LIVITSANOS - Προϊστορική Αιτωλοακαρνανία
* Ο Άγιος Στέφανος Ριβίου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας
Αλμπέρ Παϊμί Παντακέ

Ο **Αλμπέρ Παϊμί Παντακέ** (Albert Pahimi Padacké, αραβικά: ألبر بهيمي بدكي, γεννηθείς στις 15 Νοεμβρίου 1966-) είναι πολιτικός από το Τσαντ και  υπήρξε πρωθυπουργός από τις 26 Απριλίου 2021 έως τις 12 Οκτωβρίου 2022. Υπηρέτησε ξανά στο αξίωμα από το 2016 ως τις 4 Μαΐου 2018, οπότε καταργήθηκε η θέση με το νέο σύνταγμα.

## Βίος και σταδιοδρομία
Ο Παντακέ γεννήθηκε στην Γκουίν της Παλά του Τσαντ τον Νοέμβριο του 1966. Είναι κάτοχος Μάστερ στο Δημόσιο Δίκαιο και αρκετών άλλων τίτλων συμπεριλαμβανομένου του διπλώμαατος Πανεπιστημιακών Σπουδών στο Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο της Ντζαμένα.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του '90 χρημάτισε υπουργός Οικονομικών και εν συνεχεία υπουργός Εμπορίου ως την απόλυσή του από τον πρόεδρο  Ιντρίς Ντεμπί τον Νοέμβριο του 1997 επειδή απουσίαζε από τα καθήκοντά του. Ο Ντεμπί επισκέφτηκε δημόσια κτήρια χωρίς προειδοποίηση και ανακάλυψε ότι δεν ήταν στη θέση τους ο Παντακέ και άλλοι δύο υπουργοί, με αποτέλεσμα να τους απολύσει. Τον Φεβρουάριο του 2001 έγινε γραμματέας επί των Οικονομικών, και εν συνεχεία έγινε υπουργός Ορυχείων, Ενέργειας και Πετρελαίου στην κυβέρνηση που διορίστηκε στις 8 Απριλίου 2001. Τον Αύγουστο του 2001 έγινε υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου παραμένοντας στη θέση αυτή ως τον Ιούνιο του 2002.

Τον Απρίλιο του 2002 ο Παντακέ εξελέγη βουλευτής με το κόμμα Εθνικός Συναγερμός για Δημοκρατία στο Τσαντ (RNDP-*Le Réveil*) ως υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια της Παλά.. Από τον Ιούνιο του 2002 ως τον Αύγουστο του 2005 ήταν μέλος της Οικονομικής και Νομισματικής Κοινότητας της Κεντρικής Αφρικής. Εν συνεχεία διορίστηκε υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση που συστάθηκε στις 7 Αυγούστου 2005.

Ήταν υποψήφιος με το RNDP-*Le Réveil* για τις προεδρικές εκλογές του 2006 και ήρθε 3ος με ποσοστό 7,82% των ψήφων. Στις 29 Μαΐου, λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, συνεχάρη τον Ντεμπί για την επανεκλογή του στην προεδρία. Τα μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν είχαν λάβει μέρος στις εκλογές εκείνες, καταγγέλλοντας νοθεία.

Ο Παντακέ υπηρέτησε ως υπουργός Γεωργίας μέχρι τον διορισμό του ως υπουργού Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε στις 4 Μαρτίου 2007. Συνακόλουθα του ανατέθηκε το χαρτοφυλάκιο των Ταχυδρομείων, Τεχνολογίας Πληροφοριών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση που ανακοινώθηκε στις 23 Απριλίου 2008.

Ο Ντεμπί διόρισε τον Παντακέ ως πρωθυπουργό στις 13 Φεβρουαρίου 2016.
Στις 4 Μαΐου 2018 η θέση του Πρωθυπουργού καταργήθηκε με το νέο σύνταγμα.

Μετά το θάνατο του προέδρου Ιντρίς Ντεμπί σε σύγκρουση με τους αντάρτες στις 20 Απριλίου 2021, ο προσωρινός πρόεδρος Μαχαμάτ Ντεμπί Ίτνο διόρισε ξανά πρωθυπουργό τον Παντακέ και ο τελευταίος ορκίστηκε στις 26 Απριλίου.

Ο Παντακέ παραιτήθηκε από πρωθυπουργός, στο πλαίσιο της γενικότερης κυβερνητικής αναδόμησης στις 11 Οκτωβρίου 2022. Ο πρόεδρος Μαχαμάτ Ντεμπί τον αντικατέστησε με τον Σαλέχ Κεμπζαμπό την επομένη ημέρα, στις 12 Οκτωβρίου.

Στις 13 Μαρτίου 2024, ο Albert Pahimi Padacké ορίστηκε από το κόμμα του, το National Rally for Democracy στο Τσαντ (RNDT-Le Réveil) ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2024.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Τσαντ
Αιγυπτιακά ιερογλυφικά

Τα **αιγυπτιακά ιερογλυφικά** (Αρχαία Αιγυπτιακά: *skha n mdw ntjr*,
Κοπτικά: ⲥϧⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲛⲟⲩϯ, σημασία: *"γραφή του λόγου των θεών"*) ήταν το επίσημο σύστημα γραφής που χρησιμοποιήθηκε στην Αρχαία Αίγυπτο. Συνδύαζε λογογραφικά, συλλαβικά και αλφαβητικά στοιχεία, με συνολικά 1.000 διαφορετικούς χαρακτήρες. Τα επισεσυρμένα ιερογλυφικά χρησιμοποιήθηκαν για τη θρησκευτική λογοτεχνία σε παπύρους και ξύλο. Τα μεταγενέστερα ιερατικά και δημώδη αιγυπτιακά κείμενα προέρχονταν από ιερογλυφική γραφή· η Μεροϊτική ήταν μια ύστερη προέλευση από τα δημώδη.

Η χρήση της ιερογλυφικής γραφής προέκυψε από πρωτο-γραπτά συστήματα συμβόλων στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού, γύρω στον 32ο αιώνα π.Χ. (Προδυναστική περίοδος της Αιγύπτου), με την πρώτη αποκρυπτογραφημένη φράση γραμμένη στην αιγυπτιακή γλώσσα να χρονολογείται από τη Δεύτερη Δυναστεία (28ος αιώνας π.Χ.). Τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά εξελίχθηκαν σε ένα ώριμο σύστημα γραφής που χρησιμοποιούταν για επιγραφές μνημείων στην κλασική γλώσσα της περιόδου του Μέσου Βασιλείου· κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το σύστημα χρησιμοποιούσε περίπου 900 διακριτά σύμβολα. Η χρήση αυτού του γραπτού συστήματος συνεχίστηκε μέσω της Νέας Βασιλείας και της Ύστερης Περιόδου, και στις Περσικές και Πτολεμαϊκές περιόδους. Μεταγενέστερες διασώσεις ιερογλυφικής χρήσης βρίσκονται πολύ καλά στη ρωμαϊκή περίοδο, εκτείνοντας στον 4ο αιώνα μ.Χ.

Με το τελικό κλείσιμο των ειδωλολατρικών ναών τον 5ο αιώνα, χάθηκε η γνώση της ιερογλυφικής γραφής. Παρόλο που έγιναν προσπάθειες, η γραφή παρέμεινε μη αποκρυπτογραφημένη καθ 'όλη τη μεσαιωνική και πρώιμη νεότερη περίοδο. Η αποκρυπτογράφηση της ιερογλυφικής γραφής μπόρεσε να επιτευχθεί μόνο στη δεκαετία του 1820 από τον Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν, με τη βοήθεια της Στήλης της Ροζέττας.

## Σημειώσεις και παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή γραμματεία
Πασαλίκι του Βερατίου

Το **πασαλίκι του Βερατίου** ήταν αυτόνομο έδαφος εντός της επικράτειας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που δημιουργήθηκε στην περιοχή της μετέπειτα κεντρικής Αλβανίας από τον Αχμέτ Κουρτ Πασά το 1774 και καταλύθηκε όταν ο εν συνεχεία σύμμαχος του Αχμέτ, Ιμπραήμ Πασάς του Βερατίου νικήθηκε από τον Αλή Πασά το 1809, ενσωματώνοντας έτσι το πασαλίκι του Βερατίου στο πασαλίκι των Ιωαννίνων.

## Δημιουργία και διακυβέρνηση του Αχμέτ Πασά
Το πασαλίκι του Βερατίου δημιουργήθηκε έπειτα από τη συνωμοσία του Αχμέτ Κουρτ Πασά με την Υψηλή Πύλη εναντίον του Μεχμέτ Πασά Μπουσάτι το 1774. Για να το εξυπηρετήσει, ο σουλτάνος του έδωσε εδάφη στη μετέπειτα κεντρική Αλβανία. Κατάφερε να επεκτείνει το πασαλίκι του μέχρι το θάνατό του το 1787, ενσωματώνοντας εδάφη της μετέπειτα κεντρικής Αλβανίας, τα οποία συνόρευαν στα βόρεια με το πασαλίκι της Σκόδρας και προς τα νότια με το πασαλίκι των Ιωαννίνων. Ο Αχμέτ Κουρτ Πασάς ήταν παππούς του Αλή Πασά και πατέρας της μητέρας του Αλή, Χάμκως.

## Κατάκτηση από τον Αλή Πασά
thumb|Η διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1795
Μετά το θάνατο του Αχμέτ Κουρτ Πασά, το έδαφος του πασαλικίου κυβερνήθηκε από έναν στενό σύμμαχό του, τον Ιμπραήμ Πασά του Βερατίου. Έπειτα, ο Αλή Πασάς ξεκίνησε πόλεμο με το πασαλίκι του Βερατίου. Μετά από κάποιες άκαρπες διαπραγματεύσεις, ο Ιμπραήμ Πασάς έστειλε εκστρατευτικό σώμα υπό τη διοίκηση του αδελφού του Σεφίρ, μπέη της Αυλώνας. Αντιμέτωπος με αυτή την κατάσταση, ο Αλή κάλεσε τους αρματολούς της Θεσσαλίας και αφού κάηκαν χωριά, ληστεύθηκαν και κρεμάστηκαν χωρικοί και μεταφέρθηκαν κοπάδια και από τις δύο πλευρές, επήλθε ειρήνη. Ο Ιμπραήμ έδωσε την κόρη του σε γάμο με τον Μουχτάρ, τον μεγαλύτερο γιο του Αλή, και το διαφιλονικούμενο έδαφος ως προίκα. Δεδομένου ότι ο Σεφίρ Μπέης είχε παρουσιάσει ικανότητες που θα μπορούσαν να αποδειχτούν εντυπωσιακές στη συνέχεια, ο Αλή έβαλε γιατρό να τον δηλητηριάσει. Ο Αλή Πασάς εξέφρασε την επιθυμία να κυριαρχήσει επί του πασά του Βερατίου, να γίνει βεζίρης της Ηπείρου, να αγωνιστεί με τον σουλτάνο και να πάει στην Κωνσταντινούπολη. Το 1808, ο Αλή Πασάς νίκησε τον Ιμπραήμ Πασά, ενσωματώνοντας την επικράτειά του στο πασαλίκι των Ιωαννίνων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τουρκοκρατία
Κατηγορία:Οθωμανική Αλβανία
Νεφέλωμα της Μερόπης

To **Νεφέλωμα της Μερόπης**, γνωστό και ως **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 1435** ή και **Νεφέλωμα του Τέμπελ**, είναι ένα διάχυτο νεφέλωμα ανάκλασης στο αστρικό σμήνος Πλειάδες. Περιβάλλει τον 4ου μεγέθους αστέρα Μερόπη, το φως του οποίου ανακλά. Ανακαλύφθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1859 από τον Γερμανό αστρονόμο Βίλχελμ Τέμπελ. Ο Τζον Χέρσελ το περιέγραψε στον Νέο γενικό αστρονομικό κατάλογο (NGC) ως ένα πολύ αμυδρό νεφέλωμα, με τη γωνιακή διάμετρο της πανσελήνου.

Το Νεφέλωμα της Μερόπης έχει επιφανειακό φαινόμενο μέγεθος 13 στην κεντρική περιοχή του και εξασθενεί γρήγορα κατά έναν παράγοντα περίπου 15, ώστε το μεγαλύτερο μέρος του να έχει επιφανειακό φαινόμενο μέγεθος αμυδρότερο του 16. Περιέχει έναν φωτεινό κόμβο, γνωστό ως IC 349 («Νεφέλωμα του Μπάρναρντ της Μερόπης»), περίπου 30 δευτερόλεπτα της μοίρας σε γωνιακή διάμετρο, κοντά στη Μερόπη. Το γαλαζωπό χρώμα του NGC 1435 οφείλεται στη λεπτή σκόνη άνθρακα που αυτό περιέχει. Παρότι η παραδοσιακή άποψη είναι ότι αποτελεί υπόλειμμα του νεφελώματος από το οποίο σχηματίσθηκε το νεαρό ακόμα σμήνος των Πλειάδων, φαίνεται πλέον πιθανότερο να αποτελεί μία τυχαία συνάντηση με το σμήνος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το Νεφέλωμα στην «Astronomy Picture of the Day», 1 Μαρτίου 1999
* Σελίδα στον ιστότοπο των SEDS

Μεροπης
1435
Νεφελωμα Μεροπης
Νεφελωμα Μεροπης
NGC 248

Το **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 248** (γνωστό και ως **ESO 29-EN8**) είναι διάχυτο νεφέλωμα εκπομπής που βρίσκεται στον αστερισμό Τουκάνα, μέσα στον νάνο ανώμαλο γαλαξία Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου, στο νότιο μέρος τόσο του αστερισμού, όσο και του γαλαξία. Εξαιτίας της πολύ νότιας θέσεώς του είναι αόρατο από την Ελλάδα και ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη (όπως και ολόκληρος ο αστερισμός). Με μεγάλα τηλεσκόπια είναι ορατός ο διαχωρισμός του σε δύο τμήματα. Ανακαλύφθηκε το 1834 από τον Βρετανό αστρονόμο Τζων Φρέντερικ Γουίλιαμ Χέρσελ.

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

NGC 0248
NGC 0248
NGC 0248
0248
NGC 1931

Το **[[Νέος Γενικός Κατάλογος|NGC]] 1931**, γνωστό και ως **[[Κατάλογος Σάρπλες|Sharpless]] 2-237** (Sh 2-237), είναι ένα διάχυτο νεφέλωμα εκπομπής που βρίσκεται στον αστερισμό Ηνίοχο. Το νεφέλωμα αυτό έχει χαρακτηρισθεί ως «μινιατούρα του Νεφελώματος του Ωρίωνα», καθώς του μοιάζει σε δύο χαρακτηριστικά: Περιέχει και ίχνη νεφελώματος ανακλάσεως, ενώ διαθέτει ένα μικρότερο «αντίγραφο» του Τραπεζίου, δηλαδή ένα νεαρό αστρικό σμήνος στο κέντρο του. Οι φαινόμενες διαστάσεις του όλου συμπλέγματος σμήνους-νεφελώματος δεν υπερβαίνουν τα 3 λεπτά της μοίρας, ενώ η απόσταση από τη Γη εκτιμάται σε 7.000 έτη φωτός περίπου.

## Παραπομπές


## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Το NGC 1931 στο ''Wikisky''
* Το NGC 1931 στις παλαιές σελίδες του SEDS
* Το Sharpless 237 

NGC 1931
NGC 1931
1931
Όθων Α΄ του Βρανδεμβούργου

Ο **Όθων Α΄**. γερμ. Otto I (π. 1128 - 8 Ιουλίου 1184) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου (1170-1184).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου η *Άρκτος*, μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Σοφίας των Φόρμπαχ, κόρης του Χέρμαν Α΄ κόμη του Βίντσενμπουρκ.

Το 1184 απεβίωσε σε ηλικία 56 ετών και τάφηκε στο αββαείο του Λέχνιν. Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Όθων Β΄ και Αλβέρτος Β΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1148 την Ιουδήθ των Πιάστ, κόρη του Μπολεσλάβ Γ΄ του *Στραβόστομου*, δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα:
* Όθων Β΄ μετά το 1147-1205, μάργραβος του Βρανδεμβούργου.
* Ερρίκος, κόμης του Γκάρντελεγκεν.

Το 1171/75 απεβώσε η Ιουδήθ και ο Όθων Α΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1176 με την Άντα, κόρη του Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας και είχε τέκνο: 
* Αλβέρτος Β΄ π. 1177-1220, μάργραβος του Βρανδεμβούργου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Antwerpe, Heinrici de (1888). "Can. Brandenburg., Tractatus de urbe Brandenburg" (in German). Online edition by Tilo Köhn.
* George, Richard (1900). Hie gut Brandenburg alleweg! Geschichts- und Kulturbilder aus der Vergangenheit der Mark und aus Alt-Berlin bis zum Tode des Großen Kurfürsten (in German). Berlin: Verlag von W. Pauli's Nachf.
* Otto von Heinemann (1887), "Otto I. (Markgraf von Brandenburg)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 24, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 658–659
* Partenheimer, Lutz (2003). Albrecht der Bär (in German). Cologne: Böhlau Verlag. ISBN 3-412-16302-3.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Αλβέρτος Β΄ του Βρανδεμβούργου

Ο **Αλβέρτος Β΄** (γερμ.: *Albrecht II*, 1177 - 25 Φεβρουαρίου 1220) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου (1205-1220).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Όθωνα Α΄ δούκα του Βρανδεμβούργου και της Άντα, κόρης του Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας.

Από το 1184 ήταν κόμης του Άρνεμπουρκ στο Άλτμαρκ. Το Άλτμαρκ ανήκε στο Βρανδμεβούργο και ο μεγαλύτερος αδελφός του Όθων Β΄ ισχυρίστηκε ότι και το Άρνεμπουρκ ανήκει στο Βρανδεμβούργο. Ο Όθων Γ΄ συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία (1189-1192) και ήταν παρών στην εναρτήρια συγκέντρωση των Τευτόνων ιπποτών στην Άκρα το 1198. Όταν επέστρεψε, ο Όθων Β΄ τον φυλάκισε.

Το 1205 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του και ο Αλβέρτος Β΄ τον διαδέχθηκε. Όπως και ο αδελφός του, ο Αλβέρτος Β΄ υποστήριξε τον Φίλιππο των Χοενστάουφεν ως βασιλιά της Γερμανίας έναντι του Όθωνα Δ΄ των Γουέλφων. Άλλαξε στρατόπεδο, όταν το 1208 δολοφονήθηκε ο Φίλιππος, διότι ο Όθων Δ΄ τον είχε βοηθήσει να ασφαλίσει το μαργραβάτο του από τους Δανούς και είχε επικυρώσει το Βρανδεμβούργο στον Οίκο των Ασκάνια το 1212.

Ενεπλάκη σε μακρά διαμάχη με τον Αλβέρτο Α΄ αρχιεπίσκοπο του Μαγδεβούργου. Κατείχε σημαίνουσα θέση στη διένεξη για τον φόρο της δεκάτης στο Βρανδεμβούργο. Εξασφάλισε τις περιοχές Τέλτοβ, Πρίγκνιτς και μέρη του Ούκλερμαρκ για το μαργραβάτο του, αλλά έχασε την Πομερανία στον Οίκο των Γκρίφφινς.

Το 1220 απεβίωσε σε ηλικία 43 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Ιωάννης Α΄ και Όθων Γ΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματίλντα των Βέττιν, κόρη του Κορράδου Β΄ μαργράβου της Λουσατίας και είχε τέκνα:
* Ιωάννης Α΄ π. 1213-1266, μάργραβος του Βρανδεμβούργου. Οι απόγονοί του έγιναν μάργραβοι του Βρανδεμβούργου-Στέννταλ.
* Όθων Γ΄ 1215-1267, μάργραβος του Βρανδεμβούργου. Ιδρυτής του κλάδου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
* Ματθίλδη 1261-1228, παντρεύτηκε τον Όθων Α΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
* Ελισάβετ 1207-1231, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ράσπε των Λουδοβικιδών λάντγκραβο της Θουριγγίας.

## Πηγές
* Lutz Partenheimer: Albrecht der Bär – Gründer der Mark Brandenburg und des Fürstentums Anhalt, Böhlau Verlag, Cologne, 2001, ISBN 3-412-16302-3
* Jörg Rogge: Die Wettiner, Thorbecke Verlag, Stuttgart, 2005, ISBN 3-7995-0151-7
* Hans Spichalski: Heinrich Raspe IV. von Thüringen – Landgraf und Gegenkönig, Books on Demand GmbH, Norderstedt, 2009, ISBN 978-3-8370-5288-6, p. 96 ff.
* Stephan Warnatsch: Geschichte des Klosters Lehnin 1180–1542 = Studien zur Geschichte, Kunst und Kultur der Zisterzienser, vol. 12.1, Lukas Verlag, Berlin, 2000 (also: thesis, Free University, Berlin, 1999), ISBN 3-931836-45-2
* Otto von Heinemann (1875), "Albrecht II. (Markgraf von Brandenburg)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 1, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 243
* Willy Hoppe (1953), "Albrecht II.", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 1, Berlin: Duncker & Humblot, p. 161; (full text online)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Πάσο Ντόμπλε

Το **Πάσο Ντόμπλε** (*Pasodoble*) είναι ένας χορός που μιμείται τις κινήσεις ενός ταυρομάχου. Παρόλο που το Pasodoble έχει τις ρίζες του στις ισπανικές παραδόσεις, πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε στη νότια Γαλλία κατά τη δεκαετία του 1930. Το Pasodoble ήταν ένας τρόπος για τους Γάλλους να απεικονίσουν τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται στις ισπανικές ταυρομαχίες. Το Pasodoble περιλαμβάνει βήματα που μοιάζουν με αυτά που χρησιμοποιούνται στις ταυρομαχίες και είναι γνωστό ως ένας από τους ταχύτερους χορούς της Latin Ballroom, επειδή οι χορευτές κάνουν περίπου 120 έως 130 κτυπήματα ανά λεπτό. Με δυαδικό ρυθμό και μετριοπαθή κίνηση, το Pasodoble βασιζόταν πιθανότατα σε τυπικούς ισπανικούς χορούς του 16ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, ενσωματώθηκε σε κωμωδίες και υιοθετήθηκε ως ρυθμιστικό βήμα για το ισπανικό πεζικό, με ένα ειδικό χαρακτηριστικό που κάνει τα στρατεύματα να κάνουν το τακτικό βήμα: 120 βήματα ανά λεπτό. Η μουσική εισήχθη στις ταυρομαχίες κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Παίζεται κατά την είσοδο των ταυρομαχιών στο δαχτυλίδι (paseo) ή κατά τη διάρκεια των περασμάτων (faena) λίγο πριν το σκοτώσει. Αντιστοιχεί στον χορό pasodoble (παραδοσιακή και αίθουσα χορού).

## Χαρακτηριστικά
Το Pasodoble έχει ισπανικά και γαλλικά χαρακτηριστικά. Τα βήματα συχνά περιέχουν γαλλικούς όρους, αλλά ο χορός μοιάζει με τη φύση των ταυρομαχιών. Ο άνδρας απεικονίζει το ματαντόρ (matador) στο χορό και η γυναίκα απεικονίζει τον ταύρο. Το Pasodoble είναι ένα ζωντανό ύφος χορού με τη μουσική που μοιάζει με μαρκαρίσματα. Μοντελοποιείται μέσα από τον ήχο, το δράμα και την κίνηση των ισπανικών και πορτογαλικών ταυρομαχιών. Η αρχική του μορφή ως ισπανική στρατιωτική πορεία εξακολουθεί να ερμηνεύεται σήμερα στα πλαίσια των φεστιβάλ Moor και Christian, στη νοτιοανατολική περιοχή της Ισπανίας, και είναι το επίκεντρο των σημερινών παραγωγών. Το Pasodoble είναι πιο γνωστό και χρησιμοποιείται σήμερα για χορευτικούς αγώνες.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Amparito Roca Video https://www.youtube.com/watch?v=OcnQqK6-qCc
* Maestro Manuel Lillo *'Plaza de las Ventas' Score*
* 
* 

Κατηγορία:Λάτιν χοροί
Κατηγορία:Μουσική στην Ισπανία
Κατηγορία:Μορφές χορού κλασικής μουσικής
Διοργανώσεις Ε.Σ.Κ. Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας 1994–95

Για την **περίοδο 1994–95**, η Ένωση Σωματείων Καλαθόσφαιρας Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας (Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε.) είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων διοργανώσεων καλαθοσφαίρισης στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας.

Η πρωταθλήτρια ομάδα της Α΄ Κατηγορίας ανδρών λαμβάνει μέρος στο Πανελλήνιο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου για την Γ΄ Εθνική και η πρωταθλήτρια ομάδα της Κατηγορίας γυναικών στο Πανελλήνιο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου για την Β΄ Εθνική.
## Οργάνωση και πρωταθλητές

Η δομή του πρωταθλήματος και οι πρωταθλητές της Ε.Σ.Κ. Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας είναι η εξής:

* Α΄ Κατηγορία Ανδρών (10 ομάδες): Γ.Α.Σ. Άμφισσας
* Β΄ Κατηγορία Ανδρών (; ομάδες): 
* Γ΄ Κατηγορία Ανδρών (; ομάδες): Γ.Σ. Ορχομενού
* Κατηγορία Εφήβων (; ομάδες): 
* Κατηγορία Παίδων (; ομάδες): Α.Γ.Ε. Χαλκίδα

* Κατηγορία Γυναικών (; ομάδες): Α.Σ. Άρης Θήβας
* Κατηγορία Νεανίδων (; ομάδες): Α.Σ. Άρης Θήβας
* Κατηγορία Κορασίδων (; ομάδες): Α.Σ. Άρης Θήβας
* Κατηγορία Μίνι (; ομάδες): 

## Α΄ Κατηγορία Ανδρών
Στην Α΄ Κατηγορία μετείχαν 10 ομάδες. Ο Γ.Α.Σ. Άμφισσας κατέκτησε το πρωτάθλημα και την συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ανόδου για την Γ΄ Εθνική.
### Βαθμολογία
#### Κανονική Περίοδος

#  Ο Α.Ο. Ερυθρών αποχώρησε από το πρωτάθλημα.
#### Playoffs

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Θηβαϊκός Τύπος (27-10-1993 έως 20-12-1996), 'Ετος 5ο, Αρ. φύλλου 103 - 10 Μαΐου 1995, σελ 4, στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Λεβαδείας 



1994 1995
Ανατολικη Στερεα Ευβοια
Ανατολικη Στερεα Ευβοια
Ιωάννης Β΄ του Βρανδεμβούργου-Στένταλ

Ο **Ιωάννης Β΄**, γερμ. Johann II (1237 - 10 Σεπτεμβρίου 1281) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ (1266-1281).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και της Σοφίας των Έστριντσεν, κόρης του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας.

To 1281 απεβίωσε σε ηλικία 44 ετών και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Όθων Δ΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1258-62 τη Χέντβιγκ του Οίκου του Μεκλεμβούργου, κόρη του Νικολάου Α΄, κυρίου του Βέρλε και είχε τέκνα:
* Κορράδος Β΄ 1261-1308.
* Ιωάννης 1263-1292, επίσκοπος του Χάφελμπεργκ.

## Πηγές
* Heinrici de Antwerpe: Can. Brandenburg., Tractatus de urbe Brandenburg, edited and expanded by Georg Sello, in: 22. Jahresbericht des Altmärkischen Vereins für vaterländische Geschichte und Industrie zu Salzwedel, issue 1, Magdeburg, 1888, p. 3-35, Online version with transcriptions and translations by Tilo Köhn
* Chronica Marchionum Brandenburgensium, ed. G. Sello, FBPrG I, 1888.

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Όθων Δ΄ του Βρανδεμβούργου-Στένταλ

Ο **Όθων Δ΄** *με το βέλος*, γερμ. Otto IV mit dem Pfeil (π. 1238 - 27 Νοεμβρίου 1308/09) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ, πρώτα με τον μεγαλύτερο αδελφό του (1266-1281) και μετά μόνος του (1281-1308/09).

## Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Σοφίας των Έστριντσεν, κόρης του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας.

Το 1308/09 απεβίωσε σε ηλικία 70/71 ετών, άτεκνος. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Βάλντεμαρ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Χάιλβιγκ, κόρη του Ιωάννη Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Κιέλου, η οποία έζησε ως το 1305.

Το 1308 ο Όθων Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Γιούττα, κόρη του Μπέρτολντ Η΄, κόμη του Χέννεμπεργκ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Felix Escher (1999), "Otto IV.", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 19, Berlin: Duncker & Humblot, p. 677

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ιωάννης Α΄ του Βρανδεμβούργου

Ο **Ιωάννης Α΄**, γερμ. Johann I (π. 1213 – 4 Απριλίου 1266) από τον Οίκος των Ασκάνια, ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου (1220-1266).

## Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Ματίλντας των Βέττιν, κόρης του Κορράδου Β΄ μαργράβου της Λουσατίας.

Το 1266 απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών και τάφηκε στη μονή του Μάριενσεε. Στην εξουσία έμεινε μόνος ο αδελφός του Όθων Γ΄, που απεβίωσε το επόμενο έτος και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, ο Όθων Δ΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύθηκε πρώτα το 1230 τη Σοφία των Έστριντσεν, κόρη του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
* Ιωάννης Β΄ 1237-1281, μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Στέννταλ.
* Όθων Δ΄ π. 1238-1308, μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Στέννταλ.
* Κορράδος π. 1240-1304, συν-μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Στέννταλ.
* Έρικ π. 1242-1295, αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου.
* Ελένη 1241/42-1304, παντρεύτηκε τον Ντήτριχ/Θεοδώριχο των Βέττιν μάργραβο του Λάνντσμπερκ.
* Χέρμαν απεβ. 1291, επίσκοπος του Χάβελμπερκ.

Το 1247 απεβίωσε η Σοφία και ο Ιωάννης Α΄ έκανε το 1255 δεύτερο γάμο με τη 2η εξαδέλφη του Μπριγκίττα/Γιούττα των Ασκάνια, κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
* Αγνή μετά το 1255-1304, παντρεύτηκε πρώτα τον Έρικ Ε΄ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας και μετά τον Γεράρδο Β΄ των Σάουμμπουρκ κόμη του Χόλσταϊν-Πλεν. 
* Ερρίκος Α΄ 1256-1318, μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Στέννταλ.
* Ματίλντα απεβ. 1309, παντρεύτηκε τον Μπόγκισλαβ Δ΄ δούκα της Πομερανίας.
* Αλβέρτος π. 1258-1290, πρίγκιπας του Βρανδεμβούργου.

## Πηγές
* Heinrici de Antwerpe: Can. Brandenburg., Tractatus de urbe Brandenburg, edited and elucidated by Georg Sello, in: 22. Jahresbericht des Altmärkischen Vereins für vaterländische Geschichte und Industrie zu Salzwedel, Magdeburg, 1888, issue 1, p. 3-35, internet version by Tilo Köhn with transcriptions and translation.
* Chronica Marchionum Brandenburgensium, ed. G. Sello, FBPrG I, 1888.
* Schreckenbach, Bibliogr. zur Gesch. der Mark Brandenburg, vols. 1–5, Publications of the State Archive at Potsdam, vol. 8 ff, Böhlau, Cologne, 1970–1986


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Κορράδος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ

Ο **Κορράδος**, γερμ. Conrad (π. 1240 - 1304) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν συγκυβερνήτης του Βρανδεμβούργου-Στένταλ, μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του.

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Α΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Σοφίας των Έστριντσεν, κόρης του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας.

Το 1304 απεβίωσε και τάφηκε στο αββαείο του Κορίν. Τα μεγαλύτερα αδέλφια του διαδέχθηκε ο γιος του Βάλντεμαρ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κωνσταντία των Πιάστ, κόρη του Πσέμισλ Α΄ δούκα της Μείζονος Πολωνίας και είχε τέκνα:
* Ιωάννης Δ΄ π. 1261-1305.
* Όθων Ζ΄ απεβ. 1308, Ναΐτης ιππότης.
* Βάλντεμαρ π. 1240-1304, μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ.
* Αγνή απεβ. 1329, παντρεύτηκε τον 3ο εξάδελφο του πατέρα της Αλβέρτο Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ.

## Πηγές
* Andreas Thiele: Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte. Deutsche Kaiser-, Königs-, Herzogs- und Grafenhäuser, vol I, part 1, table 223
## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Καμπούρης

Το επώνυμο **Καμπούρης** πιθανόν αναφέρεται στους:
* Αναστάσιος Καμπούρης (1934–1989), Έλληνας πολιτικός.
* Αργύρης Καμπούρης (γεν. 1962), Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής.
* Σακελλάρης Καμπούρης (γεν. 1965), Έλληνας ποιητής και λογοτέχνης.

Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Βάλντεμαρ του Βρανδεμβούργου-Στένταλ

Ο **Βάλντεμαρ**, γερμ. Waldemar (π. 1280 - 14 Αυγούστου 1319) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ (1308-1319).

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Κορράδου συν-μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και της Κωνσταντίας των Πιάστ, κόρης του Πσέμυσφ Α΄, δούκα της Μεγαλύτερης Πολωνίας.

Το 1319 απεβίωσε στο Μπέρβαλντε (Πολωνικά: Μιεσκοβίτσε) σε ηλικία 39 ετών. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Ερρίκος Β΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1309 την Αγνή των Ασκάνια, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Χέρμαν, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ· δεν απέκτησαν απογόνους.

## Πηγές
*www.genealogie-mittelalter.de
* [Absatz ''Der falsche Waldemar'' aus Artikel ''Waldemar von Brandenburg'' in der Allgemeinen Deutschen Biographie](http://mdz.bib-bvb.de/digbib/lexika/adb/images/adb040/@ebt-link?target=idmatch(entityref,adb0400684)) (Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), Bd. 40, Seiten 682-687
* Artikel zum Waldemar-Bluff
* Roman von Alexis

## Αναφορές σε πηγές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ερρίκος του Βρανδεμβούργου

Ο **Ερρίκος**, γερμ. Erich (περ. 1245 - 1295) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου (1283-1295).

## Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Α΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Σοφίας των Έστριντσεν, κόρης του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας.

Από νέος προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Εμφανίζεται σε έγγραφα ως μέλος των Συλλόγων των μονών του Αγ. Βονιφάτιου (δεκαετία του 1360) και του Αγ. Μαυρίκιου (δεκαετία του 1370), οι οποίες βρίσκονται στο Χάλμπερστατ. Οι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί του, μαργράβοι του Βρανδεμβούργου, προσπάθησαν για πολιτικούς λόγους να τον τοποθετήσουν μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού ναού, για να γίνει μετά αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου. Το 1264 ο Πάπας Ουρβανός Δ΄ διέταξε τον σύλλογο να αποδεχθεί τον Ερρίκο ως αρχιεπίσκοπο, αλλά τα μέλη του συλλόγου τον αγνόησαν. Οι αδελφοί του προσπάθησαν και αργότερα να εδραιωθεί στην αρχιεπισκοπή, αλλά δεν πέτυχαν· αντιθέτως ο τότε αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου Κορράδος Β΄ έκανε συμμαχία με τους πρίγκιπες του Βέρλε, Ρύγκεν και Μεκλεμβούργου εναντίον τους.

Το 1272 απεβίωσε ο Κορράδος Β΄ και ο σύλλογος διχάστηκε σε δύο μέρη. Το ένα προτιμούσε τον Ερρίκο και το άλλο τον Μπούρχαρντ του Κβέρφουρτ. Για να αποφευχθεί η επικείμενη διαμάχη, συμφώνησαν να γίνει αρχιεπίσκοπος ο Γκύντερ Α΄ του Σβάλενμπεργκ. Η ειρήνη δεν κράτησε πολύ: ο Όθων Δ΄, αδελφός του Ερρίκου, έκανε πόλεμο με τον νέο αρχιεπίσκοπο, αλλά ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε. Αν και ελευθερώθηκε, ο πόλεμος συνεχίστηκε.

Το 1295 ο Ερρίκος απεβίωσε σε ηλικία 50 ετών.

## Πηγές
* Berent Schwineköper (1959), "Erich", Neue Deutsche Biographie (NDB) (γερμ.), 4, Berlin: Duncker & Humblot, p. 586
* Karl Janicke (1877), "Erich, Erzbischof von Magdeburg", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (γερμ.), 6, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 205–206

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Ερρίκος Α΄ του Βρανδεμβούργου-Στένταλ

Ο **Ερρίκος Α΄** ο *ακτήμων*, γερμ. Heinrich I ohne Nachlässe (21 Μαρτίου 1256 - 14 Φεβρουαρίου 1318) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του.

## Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Ιωάννη Α΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Γιούττας των Ασκάνια, κόρης του Αλβέρτου Α΄, δούκα της Σαξονίας.

Όταν αγοράστηκε το Λάντσμπεργκ από τον Αλβέρτο Β΄ των Βέττιν, μαργράβο του Μάισσεν, το έκανε έδρα του, γι' αυτό και τα έγγραφα τον αναφέρουν ως μαργράβο του Λάντσμπεργκ. Το 1318 απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ερρίκος Β΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου Β΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
* Ερρίκος Β΄ π. 1308-1320, μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ.
* Σοφία 1300-1356, παντρεύτηκε τον Μάγκνους Α΄ των Γουέλφων, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
* Ιουδήθ, παντρεύτηκε το 1318 τον Ερρίκο Β΄ των Γουέλφων, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρουμπενχάγκεν

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μελουσίνε φον ντερ Σούλενμπουργκ, Δούκισσα του Κένταλ

Η **Ερμεγκάρδη Μελουσίνε φον ντερ Σούλενμπουργκ, Δούκισσα του Κένταλ** (*Ehrengard Melusine von der Schulenburg*, 25 Δεκεμβρίου 1667 - 10 Μαΐου 1743) ήταν η μακροχρόνια ερωμένη του βασιλιά Γεωργίου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας. 

## Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στο Έμντεν του Μαγδεμβούργου. Ήταν κόρη του Βαρώνου Γουσταύου Αδόλφου φον ντερ Σούλενμπουργκ, προϊστάμενος συμβούλιου στο Εκλεκτοράτο του Βρανδεμβούργου και της Πετρονέλε Όντι ντε Σβίνκεν, αδελφή του Κόμη Φρειδερίκου Αχάτιου φον ντερ Σούλενμπουργκ. Το μεσαίο της όνομα μάλλον της δόθηκε σε σχέση με τους μύθους των Μελουσίνε.

Όταν ήταν Κυρία Επί των Τιμών στην Εκλεκτορική Πριγκίπισσα Σοφία του Ανόβερου, έγινε ερωμένη του Εκλέκτορα Πρίγκιπα Γεωργίου Λουδοβίκου. Ο Γεώργιος Λουδοβίκος έγινε Εκλέκτορας του Ανόβερου το 1698 και βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας το 1714.

Η Μελουσίνε μετακόμισε μαζί του στην Αγγλία στις 18 Ιουλίου 1716. Τις δόθηκαν οι τίτλοι, Δούκισσα του Μίνστερ, Μαρκησία του Ντανγκάνον, Κόμισσα του Ντανγκάνον και Βαρόνη του Νταντάλκ στην Αριστοκρατία της Ιρλανδίας. Στις 19 Μαρτίου 1719 τις δόθηκαν οι τίτλοι, Δούκισσα του Κένταλ, η Κόμισσα του Φέβερσαμ και Βαρόνη του Γκλάστονμπουρι, στην Αριστοκρατία της Μεγάλης Βρετανίας.

Το 1723, ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δημιούργησε τον τίτλο Πριγκίπισσα του Έμπερστάϊν. Ο τελευταίος τίτλος τείνει στη θεωρία ότι η Μελουσίνε είχε παντρευτεί τον βασιλιά κρυφά.

Η Μελουσίνε με τον Γεώργιο απέκτησε τρία νόθα παιδιά:
*την Άννα Λουίζα Σοφία φον Σούλενμπουργκ, Κόμισσα του Ντέλιτζ (1692-1773), παντρεύτηκε τον Ερνστ Άουγκουστ Φίλιπ φον ντεμ Μπούσε-Ίπενμπουργκ (διαζύγιο πριν το 1714).
*την Πετρονίλα Μελουσίνα φον ντερ Σούλενμπουργκ, Κόμισσα του Ουόλσινγκχαμ (1693-1778), παντρεύτηκε τον Φίλιπ Στάνχοουπ, 4ος Κόμης του Τσέστερφιλντ, δεν απέκτησαν παιδιά.
*την Μαργαρίτα Γερτρούδη φον Οέινχαουζεν (1701-1726), παντρεύτηκε τον Άλμπερχτ Βόλφγκανγκ, Κόμη του Σάουμπουργκ-Λίππε. Απέκτησαν 2 παιδιά.

Πέθανε, άγαμη (εκτός αν ο Γεώργιος την είχε παντρευτεί), στις 10 Μαΐου 1743 σε ηλικία 75 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Κατηγορία:Γερμανίδες βαρώνισσες
Ερρίκος Β΄ του Βρανδεμβούργου-Στένταλ

Ο **Ερρίκος Β΄** ο *παις*, γερμ. Heinrich II das Kind (περ. 1308 - Ιούλιος 1320) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ (1319-1320).

## Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου Α΄ συν-μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και της Αγνής των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα της Βαυαρίας.

Το 1319 διαδέχθηκε τον άτεκνο εξάδελφό του Βάλντεμαρ σε ηλικία 11 ετών. Ο Βράτισλαβ Δ΄, δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ άδραξε την ευκαιρία και έγινε επίτροπος· στη μακρά διένεξη της Πομερανίας με το Στένταλ, προώθησε τα συμφέροντά του. Ο 3ος εξάδελφος του Ερρίκου Α΄ παρενέβη, προσπαθώντας να αναλάβει επίτροπος. Τότε ο Λουδοβίκος Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας, θείος του Ερρίκου Β΄, τον κήρυξε ενήλικο.

Το 1320 απεβίωσε σε ηλικία 12 ετών. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και το μαργραβάτο επεστράφη στον βασιλιά της Γερμανίας Λουδοβίκο Δ΄, που το παραχώρησε στον πρωτότοκο γιο του Λουδοβίκο Ε΄. Έτσι τον Ερρίκο Β΄ διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Λουδοβίκος Ε΄.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Johannes Schultze (1969), "Heinrich II. das Kind", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 8, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 349–349; (full text online)

Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μελουσίνα φον ντερ Σούλενμπουργκ, Κόμισσα του Ουόλσινγκχαμ

Η **Πετρονίλα Μελουσίνα φον ντερ Σούλενμπουργκ, Κόμισσα του Ουόλσινγκχαμ** (*Petronilla Melusina von der Schulenburg, Countess of Walsingham*, 1 Απριλίου 1693 - 16 Σεπτεμβρίου 1778) ήταν η φυσική κόρη του βασιλιά Γεωργίου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας και της μακροχρόνιας ερωμένης του Μελουσίνε φον ντερ Σούλενμπουργκ, Δούκισσα του Κένταλ.

Το 1722, η Μελουσίνα έλαβε τους τίτλους Βαρόνη του Όλντμπρο και Κόμισσα του Ουόλσινγκχαμ.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1733 παντρεύτηκε τον Φίλιπ Στάνχοουπ, 4ος Κόμης του Τσέστερφιλντ. 

Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά, αλλά είναι πιθανό να ήταν η μητέρα, μέσα από μια οικειότητα με τον Κάρολο Κάλβερτ, 5ο Βαρόνο της Βαλτιμόρης, του Βενέδικτου Σουίνγκεϊτ Κάλβερτ. Ο Κάλβερτ γεννήθηκε στην Αγγλία γύρω στο 1730-32, ως παράνομος γιος του Κάρολου Κάλβερτ, 5ου Βαρόνου της Βαλτιμόρης. Η ταυτότητα της μητέρας του δεν είναι απολύτως σαφής, αλλά ορισμένες πηγές δείχνουν ότι ήταν η Μελουσίνα φον ντερ Σούλενμπουργκ.

Η Μελουσίνα πέθανε σε ηλικία 85 ετών.

## Πηγές
* Washington, George Sydney Horace Lee, p.&nbsp;176, "The Royal Stuarts in America" *New England Historical and Genealogical Register* (July 1950).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου