Σλαβόφωνοι Έλληνες Μακεδόνες

μικρογραφία|311x311εσ|Παραδοσιακή φορεσιά από την Άνω Ορεινή Σερρών (συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο).

Οι **Σλαβόφωνοι Έλληνες Μακεδόνες** είναι μια δίγλωσση πληθυσμιακή ομάδα της Μακεδονίας που ομιλεί σλαβικές διαλέκτους. Υπάρχουν επίσης, ορισμένοι εντός της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και Βουλγαρίας που μιλούν μόνο σλαβικά. Στην Ελλάδα ανέρχονται γύρω στους 50.000 (σε αντιδιαστολή με έναν πληθυσμό της τάξης των περίπου 10.000 με σλαβομακεδονική εθνική συνείδηση).

## Γενικά
Οι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας βρίσκονται σε μια γεωγραφική ζώνη από βορειοδυτικά της λίμνης της Καστοριάς, κατά μήκος των συνόρων των Σκοπίων, άλλοτε Γιουγκοσλαβικών, έως το όρος Όρβηλο στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Δεν υπάρχουν στοιχεία για τους σλαβόφωνους Έλληνες Μακεδόνες των γειτονικών χωρών.

Οι σπουδαιότεροι λόγοι που συνετέλεσαν στη διαμόρφωση του σλαβικού ιδιώματος (φωνητικά) ανάγονται στην ύστερη βυζαντινή περίοδο και τη τουρκοκρατία που ακολούθησε, όταν αριθμός Βουλγάρων αιχμαλώτων αναζήτησε εργασία στα μεγάλα αγροκτήματα των Βυζαντινών τιμαριούχων. Ο Απόστολος Βακαλόπουλος αναφέρει ότι συναντιώνταν σλαβόφωνοι ως εποχιακοί εργάτες συλλογής βαμβακιού ακόμα και στην περιοχή των Τρικάλων. Η έλλειψη ουσιαστικών συνόρων στην ελληνική χερσόνησο έκανε εύκολο τον συγχρωτισμό με τους άλλους λαούς και οι μετακινήσεις για εργασία πολλών φτωχών Νότιων Σλάβων προς τις εύφορες βόρειες περιοχές του ελληνικού χώρου, ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Έτσι προέκυψε το σλαβικό ιδίωμα, και αποτέλεσε μέσο κοινής συνεννόησης Τούρκων, Ελλήνων και Σλάβων εποίκων για να εξυπηρετούνται εμπορικοί και άλλοι σκοποί. Σε πολλές περιπτώσεις, οι περιστάσεις ανάγκαζαν τον ελληνικό πληθυσμό να προτιμά να μαθαίνει το προφορικό ιδίωμα αυτό και να προσποιείται πρόσκαιρα ότι είναι σλαβικός ώστε να αποφεύγει το παιδομάζωμα, τις σφαγές και το μίσος των Τούρκων έπειτα από κάθε επανάσταση του Ελληνισμού. Η σλαβοφωνία αποτέλεσε αργότερα τη βάση της βουλγαρικής προπαγάνδας με την ίδρυση βουλγαρικών εξαρχικών σχολείων και καταλήψεις ελληνικών εκκλησιών, σύμφωνα με σουλτανικό φιρμάνι του 1870, που όριζε εφόσον οι εξαρχικοί αποτελούσαν το ένα τρίτο του εκκλησιάσματος να λειτουργούν εκ περιτροπής σε εκκλησίες που ποτέ δεν έκτισαν και να δημιουργούν μητροπόλεις αν ήσαν οι μισοί. Κατά την περίοδο των ελληνοβουλγαρικών αναταράξεων οι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας χωρίστηκαν σε πατριαρχικούς και εξαρχικούς στα συνοριακά όμως εδάφη της βόρειας σημερινής Μακεδονίας (1895 - 1908) και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1946-49) τη σκυτάλη παρέλαβε ο Τίτο που ήδη είχε συστήσει από τις 2 Αυγούστου του 1944 τη Λαϊκή Δημοκρατία της «Μακεδονίας». Μετά όμως τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τη σκυτάλη την παρέλαβε η Π.Γ.Δ.Μ. - Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας.

## Γλώσσα
[230px|thumb|Το [Ευαγγέλιο του Κονικόβου, Θεσσαλονίκη, 1852.]]
 *«Έκαμα ένα γλωσσάριο που το πλουτίζω, το συμπληρώνω μέρα με τη μέρα. Μιλάνε μια γλώσσα πούναι παρακλάδι σλαβικό, με πολλά τούρκικα και ελληνικά στοιχεία. Η αντρίκεια της φτογγολογία μου δίνει ένα τονωτικό συναίστημα Τα φωνήεντα είναι σπάνια. Η μαλακιά θηλυκάδα τους πνίγεται σ΄ένα κατακρύλισμα από φωνές αδρές και σκληρές. Σας μιλάν ακούς να δρομίζουν τον κατήφορο βότσαλα και χαλίκια στρογγυλεμένα στ΄ ορμητικό ρέμα του Δραγόρα. Μερικές λέξεις έχουν την παρθένα παραστατικότητα των πρωτογέννητων γλωσσών, που δεν ήταν παρά ηχητική μίμηση των κρότων και των θορύβων της ζωντανής ζωής. Για να πούνε πως το πουλί ((πέταξε)) λένε ((*π΄ρρλιτς*)). Σε καμιά γλώσσα δεν άκουσα τόσο ηχητικά το πέταγμα του πουλιού.
[[Στρατής Μυριβήλης]], [[Η ζωή εν τάφω (μυθιστόρημα)|Η ζωή εν τάφω]],</div>
</blockquote>

Σλαβικές διάλεκτοι ομιλούνται σήμερα ως δεύτερη γλώσσα από τους [[Σλαβικές γλώσσες|σλαβόφωνους]] της [[Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα)|Μακεδονίας]], όπως ομιλούνταν στο ευρύτερο [[βιλαέτι]] του [[Μοναστήρι (πΓΔΜ)|Μοναστηρίου]] μέσα σ΄ ένα περιβάλλον με Έλληνες, Αλβανούς, Βουλγάρους, Τούρκους, κ.α. επί [[Οθωμανική αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]]. Πολλές από τις ομιλούμενες διαλέκτους, λόγω των συνθηκών δημιουργίας τους, ως εμπορική γλώσσα που επιβλήθηκε σε αλλόφωνους πληθυσμούς (ελληνόφωνους, αλβανόφωνους, βλαχόφωνους), χαρακτηρίζονται ως *απλοποιημένες διάλεκτοι (μια μορφή πίτζιν διαλέκτων ως προς την απλοποίηση της προγενέστερης)*.

== Ιστορική αναδρομή ==

=== Εμφάνιση των σλαβικών φύλων στον ελλαδικό χώρο ===
Από το τέλος του 6ου αιώνα μ.Χ. στη Βαλκανική βρέθηκαν [[σκλαβηνίες|εγκατεστημένοι]] σλαβόφωνοι πληθυσμοί. Οι πρώτοι αυτοί πληθυσμοί που επέδραμαν στις Ελληνικές χώρες ([[Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα)|Μακεδονία]], [[Ήπειρος (περιοχή)|Ήπειρος]], [[Θεσσαλία]], [[Στερεά Ελλάδα]] και [[Πελοπόννησος|Πελοπόννησο]]), γρήγορα αφομοιώθηκαν από τους ντόπιους πληθυσμούς και κατά τον 13ο αιώνα με την κατάκτηση της Μακεδονίας από τους [[Σταυροφορίες|Σταυροφόρους]] απουσιάζουν από οποιεσδήποτε αναφορές. Προς τα μέσα του 19ου αιώνα η σλαβοφωνία είχε επικρατήσει στην ύπαιθρο χώρα της [[Μακεδονία (περιοχή)|Οθωμανικής Μακεδονίας]] βορείως μιας νοητής γραμμής που από την περιοχή βόρεια της Καστοριάς κατέληγε στη [[Θεσσαλονίκη]]. Οι σλαβόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και ζούσαν σε [[τσιφλίκια]] στα πεδινά ή σε ελεύθερα χωριά στα ορεινά. Γνωστοί την περίοδο αυτή με βάση τη γλώσσα τους ως «Βούλγαροι», όρο που είχε κοινωνικές συνδηλώσεις, αυτοπροσδιορίζονταν με βάση τη θρησκευτική τους ταυτότητα ως [[Ορθόδοξη Εκκλησία|Χριστιανοί Ορθόδοξοι]].

=== Σλαβόφωνοι Έλληνες στην Ελληνική Επανάσταση ===
Οι σλαβόφωνοι [[Έλληνες]] της Μακεδονίας συμμετείχαν μαζικά στην [[Ελληνική επανάσταση του 1821|Ελληνική Επανάσταση του 1821]] και πολλοί διακρίθηκαν. Γνωστοί σλαβόφωνοι Έλληνες Μακεδόνες αγωνιστές, ήταν ο [[Σωτήριος Δαμιάνοβιτς]], ο [[Γεώργιος Ντέμπρελης]], ο [[Στάικος (Γκορνιτσοβίτης)|Στάικος]], ο [[Αγγελίνας]], και άλλοι. Οι αγώνες τους στη Μακεδονία και στη [[νότια Ελλάδα]] (Στερεά, Πελοπόννησο, Κρήτη κ.α.), καθώς και η αθρόα συμμετοχή τους συνέβαλε τα μέγιστα στην έκβαση του αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας και τους συνέδεσε με δεσμούς αίματος στον κοινό αγώνα, με τους λοιπούς Έλληνες. Πολλοί σλαβόφωνοι αγωνιστές, που μετά το τέλος της επανάστασης, εγκαταστάθηκαν στο ελεύθερο ελληνικό κράτος, υιοθέτησαν το επώνυμο "Βούλγαρης", το οποίο ήταν συνηθισμένο προσωνύμιο και κατέδειχνε τη σλαβοφωνία και όχι την εθνότητα.

=== Η διεκδίκηση των σλαβόφωνων της Μακεδονίας ===
Ενώ μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, σύσσωμοι οι σλαβόφωνοι της μεσαίας ζώνης της Μακεδονίας (και κάποιοι της βόρειας ζώνης) θεωρούνταν από το ελληνικό κράτος ως ομογενείς λόγω της συμπερίληψής τους στο [[Ρουμ μιλλέτ]], την ίδια περίοδο ξεκίνησε και η δυναμική διεκδίκησή τους από το βουλγαρικό εθνικό κίνημα. Παρόλα αυτά, μέχρι την απαρχή της διεκδίκησης της από τον [[Ελληνικός εθνικισμός|ελληνικό]] και τον [[Βουλγαρικός εθνικισμός|βουλγαρικό]] [[Εθνικισμός|εθνικισμό]], η πλειοψηφία των σλαβόφωνων της Μακεδονίας δεν είχε διαμορφωμένη εθνική συνείδηση.

Με την ίδρυση της [[Βουλγαρική Εξαρχία|Βουλγαρικής Εξαρχίας]] και την αριθμητική αύξηση του εξαρχικού στοιχείου, παρατηρήθηκε και η ταυτόχρονη οργάνωση των πατριαρχικών σλαβόφωνων που κατέστησαν σαφή την αντίθεσή τους μέσω της προσήλωσης στο [[Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως|Οικουμενικό Πατριαρχείο]] και της ταύτισής τους με τον Ελληνισμό. Η προσήλωση που επέδειξαν, τους προσέδωσε το προσωνύμιο των [[Γραικομάνοι|γραικομάνων]], δηλαδή των φανατικών Ελλήνων. Σύμφωνα με μια άποψη, ένα μέρος των Ελλήνων σλαβόφωνων (όπως και των αλβανόφωνων και βλαχόφωνων) που πλαισίωσαν μαζικά την ελληνική πλευρά αποτελείτο από απογόνους πληθυσμών που είχαν εγκατασταθεί στη Μακεδονία κατά τις αρχές του 19ου αιώνα, προερχόμενοι κυρίως από την [[Ήπειρος (διαμέρισμα)|Ήπειρο]], ιδιότητα που ενίοτε τους έφερνε σε αντιπαράθεση με τους γηγενείς.

=== Ο Μακεδονικός Αγώνας και οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ===
[[Αρχείο:Mitrousis-Gogolakis.jpg|μικρογραφία|259x259px|Ο σλαβόφωνος οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα, [[Δημήτριος Γκογκολάκης]].]]Στη συνέχεια λόγω της χρήσης βίας και καταπίεσης από τη Βουλγαρική πλευρά προς τους πληθυσμούς, για μια περίπου γενιά (1870-1904) η κατάσταση περιπλέχτηκε, έως ότου ο [[Μακεδονικός Αγώνας]] ως αντιστάθμιση στη βουλγαρική βία διαχώρισε βίαια τους σλαβόφωνους πληθυσμούς σε [[Έλληνες]] και [[Βούλγαροι|Βούλγαρους]].

Κατά τη διάρκεια των πολύχρονων συγκρούσεων, στις τάξεις των μακεδονομάχων συμμετείχαν δεκάδες γηγενείς ένοπλοι που προέρχονταν από αμιγώς σλαβόφωνους οικισμούς. Αρκετοί από αυτούς παρουσίασαν αξιόλογη δράση ως οπλαρχηγοί (όπως ο [[Νικόλαος Νταηλάκης|Λάκης Νταηλάκης]] από το Βερνίκι της Κορυτσάς, ο [[Γκόνος Γιώτας]] από τα [[Γιαννιτσά]], ο [[Παντελής Παπαϊωάννου|Παντελής Γραικός]] από το [[Κολέσινο]] της [[Στρώμνιτσα]]ς, ο [[Δημήτριος Γκογκολάκης]] από την περιοχή των Σερρών κ.ά.), ενώ η υποστήριξη των σλαβόφωνων πατριαρχικών συγκαταλέγεται στους παράγοντες που συνέβαλαν καθοριστικά στις επιτυχίες των ελληνικών ανταρτικών σωμάτων.

Μετά τους [[Βαλκανικοί πόλεμοι|Βαλκανικούς πολέμους]] η [[Μακεδονία (περιοχή)|Οθωμανική Μακεδονία]] μοιράστηκε μεταξύ της [[Ελλάδα]]ς, τη [[Βασίλειο της Σερβίας|Σερβίας]], της [[Βουλγαρία]]ς και του νεοσύστατου [[Αλβανία|αλβανικού κράτους]]. Οι σλαβόφωνοι Έλληνες που παρέμειναν στη Σερβία ή τη Βουλγαρία, είτε προσέφυγαν στην Ελλάδα (κυρίως από τις περιοχές [[Γευγελή]]ς, [[Στρώμνιτσα]]ς, [[Πετρίτσι|Πετριτσίου]] και [[Μελένικο|Μελενίκου]]), είτε ενσωματώθηκαν στα εθνικά κράτη στα οποία πλέον ζούσαν, αναπτύσσοντας [[Σλαβομακεδόνες|σλαβομακεδονική εθνική συνείδηση]] ή [[Βούλγαροι|εντασσόμενοι στο βουλγαρικό έθνος]].

==== Πληθυσμιακά δεδομένα ====
Σύμφωνα με τη στατιστική του [[Ντίμιταρ Μπρανκόφ]], στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας ζούσαν κατά το [[1905]] περισσότεροι από 170.000 σλαβόφωνοι πατριαρχικοί («πατριαρχικοί Γραικομάνοι Βούλγαροι» κατά τον συγγραφέα). Με βάση την ίδια στατιστική, η συντριπτική πλειοψηφία της συγκεκριμένης πληθυσμιακής ομάδας κατοικούσε στους [[Καζάς|καζάδες]] που κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων περιήλθαν στην Ελλάδα και ανέρχονταν γύρω στα 140.000 με 150.000 άτομα. Οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις σλαβόφωνων Ελλήνων εντοπίζονταν στους καζάδες των Σερρών, της Θεσσαλονίκης, της Έδεσσας κ.α.

Το 1913, με βάση έγγραφο που εντοπίστηκε στο αρχείο του πρώτου Γενικού Διοικητή της Μακεδονίας, [[Στέφανος Δραγούμης|Στέφανου Δραγούμη]], οι σλαβόφωνοι Έλληνες της [[Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα)|Μακεδονίας]] υπολογίζονταν σε περίπου 71.000 άτομα, ενώ παρόμοια στατιστική του 1915 τους ανεβάζει στις 75.000. Σύμφωνα με μεταγενέστερες έρευνες που στηρίχθηκαν σε ελληνικές κρατικές στατιστικές της περιόδου 1915-1924, οι σλαβόφωνοι Έλληνες ανέρχονταν σε 57.000 άτομα, με τους περισσότερους να εντοπίζονται στον [[Νομός Σερρών|νομό Σερρών]]. Ως ελληνικής εθνικής συνείδησης αναφέρεται και το σύνολο των σλαβόφωνων της περιοχής του [[Γράμμος|Γράμμου]] και του Νεστορίου. Πέραν από τους Έλληνες σλαβόφωνους, ο συνολικός πληθυσμός των σλαβόφωνων και δίγλωσσων της [[Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα)|Μακεδονίας]] περιλάμβανε ακόμη Βούλγαρους, καθώς και άτομα με ρευστή εθνική συνείδηση.

===Η πολιτική των κυβερνήσεων Ελλάδας, Σερβίας και Βουλγαρίας===

Κατά τον [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο]] και κυρίως κατά τη [[Βουλγαρική κατοχή της ανατολικής Μακεδονίας (1916-1918)|βουλγαρική κατοχή μεταξύ των ετών 1916-1918]] στην Ανατολική Μακεδονία, οι σλαβόφωνοι Έλληνες, όπως και το υπόλοιπο ελληνικό στοιχείο των κατεχόμενων εδαφών, γνώρισαν εκτεταμένες διώξεις από τις βουλγαρικές στρατιωτικές και πολιτικές δυνάμεις Κατοχής, με τις οποίες συνέπραξαν και γηγενείς Βούλγαροι.

Μέσα στους παράγοντες που περιέπλεξαν την κρατική πολιτική έναντι των σλαβόφωνων ήταν η εγκατάσταση στη Μακεδονία Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Ρωμυλία, μετά τον Α' Παγκ. Πόλεμο και τη Συνθήκη της Λωζάνης. Το Νοέμβριο του 1924 το [[ΚΚΕ]], παρά τις αντιδράσεις ορισμένων μελών του, αποδέχτηκε τη διακήρυξη της [[Κομμουνιστική Διεθνής|Κομιντέρν]] για «ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία». Αυτή η απόφαση του ΚΚΕ έκανε μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού να συνδέσει τους σλαβόφωνους Έλληνες Μακεδόνες με τους κομμουνιστές. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τους χειρισμούς του ελληνικού κράτους στο προηγηθέν [[πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ]] (στους κρατικούς αξιωματούχους υπήρχε σύγχυση σχετικά με τους Έλληνες σλαβόφωνους και τους Βούλγαρους), όξυνε τις τοπικές αντιπαραθέσεις, ενέπλεξε τη [[Βασίλειο της Σερβίας|Σερβία]] στις ελληνοβουλγαρικές σχέσεις και οδήγησε στην άρνηση επικύρωσης του συμφώνου από την [[Βουλή των Ελλήνων|Ελληνική Βουλή]].

Ακολούθησε το 1925, με πρωτοβουλία της [[Κυβέρνηση Ανδρέα Μιχαλακόπουλου 1924|ελληνικής κυβέρνησης]], η σύνταξη του σλαβόγλωσσου αλφαβητάριου [[Abecedar|Αμπεσεντάρ]], το οποίο περιείχε λατινικούς χαρακτήρες και προοριζόταν για τα παιδιά των σλαβόφωνων της Ελλάδας. Στο συγκεκριμένο εγχείρημα αντιτάχθηκε μεταξύ άλλων και μερίδα σλαβόφωνων [[Έλληνες|Ελλήνων]] της Μακεδονίας που θεώρησε τη χρήση του συγκεκριμένου αλφαβηταρίου ως προσβολή της ελληνικότητάς τους.

Στη [[Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου 1925|δικτατορία του Πάγκαλου]] (1925-26), υπό την πίεση των τότε καταστάσεων, αναγνωρίστηκε η ύπαρξη [[Σέρβοι|σερβικής]] μειονότητας στην Ελλάδα αλλά μετά τη δικτατορία αυτή η απόφαση απορρίφθηκε από την Ελληνική Βουλή. Επί διακυβέρνησης [[Ελευθέριος Βενιζέλος|Βενιζέλου]] (1928-32), η θέση της [[Βασίλειο της Ελλάδας|Ελλάδας]] ως προς τη σλαβική γλωσσική μειονότητα παρέμεινε ασταθής, λόγω αντιτιθέμενων πιέσεων από τη [[Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας|Σερβία]] και τη [[Βασίλειο της Βουλγαρίας|Βουλγαρία]], δεδομένου ότι η πρώτη φοβόταν ότι θα δημιουργηθεί αντίστοιχο θέμα στο εσωτερικό της.

Προβλήματα στην ενσωμάτωση των σλαβόφωνων δημιουργούσε και η βουλγαρική πολιτική εκσλαβισμού, εκμεταλλευόμενη τις τότε συνθήκες μετανάστευσης προς Αμερική και Αυστραλία. Λόγω των περιορισμών που έθεταν ορισμένες χώρες υποδοχής για Έλληνες μετανάστες ή για ανήλικους, πολλοί Μακεδόνες (που σε μεγάλο ποσοστό ήταν δίγλωσσοι) αναγκάζονταν να παραμείνουν επί τριετία στη Βουλγαρία και να αποκτήσουν βουλγαρικό διαβατήριο. Ταυτόχρονα, τα ελληνικά κόμματα δεν μπορούσαν να υιοθετήσουν μια κοινή πολιτική έναντι των σλαβοφώνων. Οι τελευταίοι ήταν κυρίως ψηφοφόροι του [[Λαϊκόν Κόμμα|Λαϊκού Κόμματος]], λόγω του ότι συσχέτιζαν τα βενιζελικά κόμματα με τους πρόσφυγες. Στην περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά εφαρμόστηκαν σκληρά μέτρα γλωσσικής αφομοίωσης των περίπου 85.000 απογραφέντων σλαβοφώνων, μέτρα που όπως φαίνεται είχαν εισηγηθεί κρατικοί παράγοντες από την προηγούμενη δεκαετία. Η πολιτική αυτή προκάλεσε δυσαρέσκεια και αναζωπύρωσε τα φιλοβουλγαρικά αισθήματα, κάτι που εκδηλώθηκε στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν.

=== Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ===
Στην περίοδο της [[Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944|Γερμανικής Κατοχής]], η δημιουργία του [[ΣΝΟΦ]] κατά τον Νοέμβριο του 1943 έφερε την αντίδραση μιας μερίδας των σλαβόφωνων Ελλήνων σε οικισμούς στα Β και ΒΔ της [[Καστοριά]]ς. Οι συγκεκριμένοι οργανώθηκαν στις αρχές του 1944 στο δίκτυο της εθνικιστικής [[Υπερασπιστές Βορείου Ελλάδος - Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση|ΠΑΟ]], όμως εξαρθρώθηκαν γρήγορα από τους [[Κομμουνισμός|κομμουνιστές]] [[Ανταρτοπόλεμος|αντάρτες]]. Άλλη μερίδα της ίδιας πληθυσμιακής ομάδας, προερχόμενη από την ίδια γεωγραφική περιοχή συμμετείχε δυναμικά στις τάξεις του [[Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο|ΕΑΜ]].

Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, η ανάπτυξη και διάδοση αποσχιστικών θέσεων εκ μέρους του ΣΝΟΦ προκάλεσε - κυρίως στην περιοχή της Καστοριάς - νέες αντιδράσεις από σλαβόφωνους Έλληνες, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν έντονα προς την ηγεσία του [[Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο|ΕΑΜ]]/[[Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός|ΕΛΑΣ]] για την αμφισβήτηση της ελληνικής τους ταυτότητας. Ακολούθησε τον Μάιο του ίδιου έτους η διάλυση του ΣΝΟΦ από τον ΕΛΑΣ και η απορρόφησή του από το ΕΑΜ, υπό το πρίσμα και των στενών σχέσεων που είχαν αναπτυχθεί μεταξύ των σνοφιτών και των ανταρτών της [[Γιουγκοσλαβία]]ς.

Στη [[Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών (1941-44)|βουλγαροκρατούμενη ζώνη]], οι [[Βουλγαρία|βουλγαρικές]] αρχές [[Κατοχή της Ελλάδας (1941-1944)|Κατοχής]] προέβησαν στην καταδίωξη των ντόπιων σλαβόφωνων Ελλήνων, παρέχοντας ταυτόχρονα διευκολύνσεις στο υπόλοιπο σλαβόφωνο στοιχείο της [[Ανατολική Μακεδονία και Θράκη|Ανατολικής Μακεδονίας]]. Αρκετοί σλαβόφωνοι Έλληνες της περιοχής συμμετείχαν ενεργά στην [[Εθνική Αντίσταση (Ελλάδα)|Εθνική Αντίσταση]], ως αντάρτες των εθνικιστικών σωμάτων του [[Αντών Τσαούς]]. Το 1944 η [[Ναζιστική Γερμανία]] είχε κάνει προσπάθειες για να ιδρυθεί το [[Ανεξάρτητη Μακεδονία (1944)|«Ανεξάρτητο Κράτος της Μακεδονίας»]].

=== Ο Ελληνικός Εμφύλιος και οι συνέπειές του ===
Κατά τη διάρκεια του [[Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949|Εμφύλιου]], οι σλαβόφωνοι Έλληνες εντάχθηκαν κυρίως στο στρατόπεδο των κυβερνητικών δυνάμεων και ήρθαν σε οξεία αντιπαράθεση με τους [[Σλαβομακεδόνες]] που μέσω του [[ΝΟΦ]] πολέμησαν στο πλευρό των ανταρτών του [[Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας|ΔΣΕ]]. Χαρακτηριστικά, η ηγεσία του ΝΟΦ (με κύριο εκφραστή τον Μιχάλη Κεραμιτζίεφ) στοχοποίησε τους σλαβόφωνους Έλληνες ως «[[Γραικομάνοι|γραικομάνους]]», που από κοινού με τους σλαβόφωνους βουλγαρικού προσανατολισμού, αποτελούσαν εμπόδιο στην ανάπτυξη σλαβομακεδονικής εθνικής συνείδησης στους [[Σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας|σλαβόφωνους της Μακεδονίας]]. Ανάλογες κατηγορίες δεν περιορίστηκαν στην περίπτωση των Ελλήνων σλαβόφωνων που διακατέχονταν εχθρικά έναντι του ΝΟΦ και του ΕΑΜ, αλλά επεκτάθηκαν και σε σλαβόφωνους πρώην εαμίτες, που αντιμετωπίζονταν ως φορείς «γραικομανισμού».

==Παραδοσιακά τραγούδια==
Στίχοι σλαβόγλωσσων τραγουδιών από την περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας είχαν καταγραφεί το 19ο αιώνα σε συλλογές βουλγαρικών παραδοσιακών τραγουδιών από τη Μακεδονία και τον 20ο αι. από καταγόμενους από την Ελλάδα που ζούσαν στη [[Γιουγκοσλαβία]]. Η μουσική παράδοση της [[Ανατολική Μακεδονία και Θράκη|ανατολικής Μακεδονίας]] μοιάζει με εκείνη της [[Θράκη]]ς, των νοτιοδυτικών τμημάτων της περιοχής με εκείνη της [[Ήπειρος (περιοχή)|Ηπείρου]], ενώ των βορείων τμημάτων της με εκείνη των όμορων κρατών. Εξαιτίας της πολιτικής φόρτισης της σλαβοφωνίας, οι Έλληνες ερευνητές είτε δεν ασχολήθηκαν με τη σλαβόφωνη μουσική παράδοση της περιοχής είτε συναντούσαν ως τη δεκαετία του '90 την απροθυμία συνεργασίας των ντόπιων μουσικών. Στις 200 περίπου καταγραφές παραδοσιακής μουσικής της [[Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα)|Μακεδονίας]] που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα από το 1959 κ.ε. γινόταν προσπάθεια να αποβληθεί οτιδήποτε σλαβικό, που στην περίπτωση αυτή αφορούσε κυρίως τους στίχους των τραγουδιών. Έτσι, τα σλαβόφωνα τραγούδια παραλείπονταν, αναφέρονταν με ελληνικούς τίτλους ή αν και (από τη δεκαετία του 1980) αναφερόταν το σλαβικό τους όνομα, πάντοτε εκτελούνταν ορχηστρικά, χωρίς λόγια. Την περίοδο της όξυνσης του [[Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα|ονοματολογικού]] τη δεκαετία του 1990, ένας ερασιτέχνης ερευνητής από τα [[Κουφάλια]], ο Κώστας Νοβάκης, ξεκίνησε να συλλέγει παραδοσιακά τραγούδια και την περίοδο 2002-2003 εξέδωσε τρία [[CD]] με σλαβόφωνα τραγούδια κυρίως από τη [[δυτική Μακεδονία|δυτική]] αλλά και την [[κεντρική Μακεδονία]]. Αυτή ήταν η πρώτη κυκλοφορία τραγουδιών με λόγια στις σλαβικές διαλέκτους της Μακεδονίας.

Εξαιτίας της διακοπής της συνέχειας της σλαβόφωνης μουσικής παράδοσης και καθώς η καθημερινή χρήση των σλαβικών διαλέκτων στη Μακεδονία έχει πλέον ατονήσει, οι λιγοστοί που ασχολούνται ενεργά με τα σλαβόφωνα μακεδονικά τραγούδια επηρεάζονται περισσότερο από τη σύγχρονη φολκλορική παραγωγή της [[Βόρεια Μακεδονία|Βόρειας Μακεδονίας]] και λιγότερο από τη ντόπια μουσική παράδοση.

==Δείτε επίσης==
*[[Μακεδονικό Ζήτημα]]
*[[Μακεδονικός Αγώνας]]
*[[Έλληνες Μακεδόνες]]
*[[Σλαβομακεδόνες]]
*[[Βούλγαροι Μακεδόνες]]
*[[Ευαγγέλιο της Κουλακιάς]]
*[[Γραικομάνοι]]
*[[Αρβανίτες]]
*[[Καραμανλήδες]]

==Σημειώσεις==



== Παραπομπές ==
<references />

==Βιβλιογραφία==
* [[Νικόλαος Ανδριώτης]], *Το ομόσπονδο κράτος των Σκοπίων και η γλώσσα του*, 1957
* Γεώργιος Μίντσης, *Εθνολογική σύνθεση της Μακεδονίας, αρχαιότητα, μεσαίωνας, νέοι χρόνοι*, εκδόσεις Ηρόδοτος, 1997
* 
* Στίλπων Κυριακίδης, *Τα Βόρεια Εθνολογικά Όρια του Ελληνισμού*, Θεσσαλονίκη 1946
* [[Ιωάννης Κολιόπουλος]], *Λεηλασία φρονημάτων*, εκδόσεις Βάνιας, 1995
* Σπυρίδων Σφέτας, *Ελληνοβουλγαρικές αναταράξεις 1880-1908*, Εκδόσεις Περιζήτητο, 2007 ISBN 960-90010-3-3
* Dakin Douglas, *The Greek Struggle in Macedonia 1897- 1913*, IMXA, Θεσσαλονίκη 1965, Εκδοτική Αθηνών, 1993
*
*
*
*

==Περαιτέρω ανάγνωση==
*Μάρκος Ι. Παγώνης, *Τα σλαβικά ιδιώματα της Μακεδονίας: Ζητήματα φωνολογίας του ιδιώματος της ανατολικής Φλώρινας'', μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία α΄ κύκλου, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Φιλοσοφική Σχολή-Τμήμα Φιλολογίας, Ρέθυμνο 2004.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιός Ελευθεροτυπίας: Η «προφανής γλωσσική ιδιαιτερότητα»

Κατηγορία:Έλληνες ανά εθνοτική ή εθνική καταγωγή
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Κατηγορία:Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα)