open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Λεηλασία της Ρώμης (1084)

Η **λεηλασία της Ρώμης** τον Μάιο του 1084 ήταν μία λεηλασία από τους Νορμανδούς, αποτέλεσμα της έκκλησης του πάπα για βοήθεια στον Ροβέρτο Γυισκάρδο δούκα της Απουλίας. 

Ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ πολιορκήθηκε στο Καστέλ Σαντ' Άντζελο από τον αυτοκράτορα της Γερμανίας Ερρίκο Δ΄ τον Ιούνιο του 1083. Αυτός αντιστάθηκε, και ζήτησε βοήθεια από τον Γυισκάρδο, ο οποίος τότε πολεμούσε τον Ρωμαίο (Βυζαντινό) Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό στα Βαλκάνια. Ωστόσο ο Ροβέρτος επέστρεψε στην Ιταλική Χερσόνησο και βάδισε βόρεια με 36.000 άνδρες. Μπήκε στη Ρώμη και ανάγκασε τον Ερρίκο Δ΄ να υποχωρήσει, αλλά μία εξέγερση των πολιτών οδήγησε σε τριήμερη λεηλασία, μετά την οποία ο Γυισκάρδος συνόδευσε τον πάπα στον Λατερανό.  Οι Νορμανδοί είχαν λεηλατήσει κυρίως την παλαιά πόλη, η οποία ήταν τότε μία από τις πλουσιότερες πόλεις της Ιταλίας. Μετά από ημέρες ατελείωτης βίας, οι Ρωμαίοι εξεγέρθηκαν, και ανάγκασαν τους Νορμανδούς να πυρπολήσουν την πόλη. Πολλά από τα κτίρια της Ρώμης καταστράφηκαν στους λόφους του Καπιτωλίου και του Παλατίνου, μαζί με την περιοχή μεταξύ του Κολοσσαίου και του Λατερανού. Στο τέλος, ο ρημαγμένος ρωμαϊκός πληθυσμός υπέκυψε στους Νορμανδούς.

## Δείτε επίσης
* Ιταλο-Νορμανδοί
* Ιστορία της Ρώμης

## Αναφορές

Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρώμη
Λεηλασίες της Ρώμης

Η **λεηλασία της Ρώμης** μπορεί να αναφέρεται σε:

## Ιστορικά γεγονότα

* Λεηλασία της Ρώμης (390 π.Χ.) μετά τη μάχη της Αλλίας, από τον Βρέννο, βασιλιά των Γαλατών των Σενόνων
* Λεηλασία της Ρώμης (410), από τους Βησιγότθους υπό τον Αλάριχο Α΄
* Λεηλασία της Ρώμης (455), από τους Βανδάλους υπό τον Γιζέριχο
* Πολιορκία της Ρώμης (472), από τον Δυτικο-Ρωμαίο στρατηγό Ρικίμερ
* Λεηλασία της Ρώμης (546), από τους Οστρογότθους υπό τον βασιλιά Τωτίλα
* Πολιορκία της Ρώμης (549-550), επίσης από τον Τωτίλα
* Αραβική επιδρομή εναντίον της Ρώμης (846), από τους Άραβες
* Λεηλασία της Ρώμης (1084), από τους Νορμανδούς του τυχοδιώκτη Ροβέρτου Γυισκάρδου
* Λεηλασία της Ρώμης (1527), από μισθοφορικά στρατεύματα του Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας

## Άλλες χρήσεις

* *Η Λεηλασία της Ρώμης* (ταινία), μια ιταλική ταινία του 1920 που απεικονίζει το γεγονός του 1527.
* *Η λεηλασία της Ρώμης: Πώς μια όμορφη ευρωπαϊκή χώρα με μια θρυλική ιστορία και έναν λαμπρό πολιτισμό καταλήφθηκε από έναν άνδρα ονόματι Σίλβιο Μπερλουσκόνι*, ένα βιβλίο του Αλεξάντερ Στίλε.
* *Le sac de Rome*, ένα δοκίμιο του Αντρέ Τσαστέλ.
* «Λεηλασία της Ρώμης», νίκη της Σοφίας Πόλγκαρ σε σκακιστικό τουρνουά.

## Δείτε επίσης

* Μάχη για τη Ρώμη (αποσαφήνιση)
* Μάχη της Ρώμης (αποσαφήνιση)
* Κατάληψη της Ρώμης
* Πτώση της Ρώμης (αποσαφήνιση)
* Πολιορκία της Ρώμης (αποσαφήνιση)

Κατηγορία:Ιστορία της Ρώμης
Πολιορκία της Ρώμης (472)

Η **πολιορκία της Ρώμης** διεξήχθη μεταξύ υποστηρικτών του στρατηγού της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ρικίμερος και του Αυτοκράτορα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ανθέμιου. Ο Ρικίμερος είχε προηγουμένως ανακηρύξει τον Ανθέμιο Αυτοκράτορα, αλλά αργότερα διαφώνησε με τον υποψήφιό του και επιτέθηκε στη Ρώμη. Με τη βοήθεια των Βουργουνδών συμμάχων του και του Γερμανού πολεμιστή Οδόακρου, ο Ρικίμερος πολιόρκησε τη Ρώμη. Μετά από μία πεντάμηνη πολιορκία και την ήττα ενός ανακουφιστικού στρατού που εστάλη από τη Γαλατία υπό τη διοίκηση του Βιλίμερ, η πόλη έπεσε στα χέρια τού Ρικίμερος. Ο Ανθέμιος συνελήφθη και εκτελέστηκε στις 11 Ιουλίου, αλλά ο ίδιος ο Ρικίμερος απεβίωσε από ασθένεια στις 19 Αυγούστου. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Οδόακρος αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ιταλίας.

## Πηγές
* 

Κατηγορία:Ιστορία της Ρώμης
Πετρόνιος Προβίνος (ύπατος το 489)

Ο **Πετρόνιος Προβίνος**, λατιν.: *Petronius Probinus* ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του βασιλιά Οδόακρου. Διετέλεσε ύπατος στη Δύση το 489 μ.Χ. (με τον Φλάβιο Ευσέβιο ως συνάδελφό του στην Ανατολή) και εξέχων υποστηρικτής του αντίπαπα Λαυρεντίου. Πιστεύεται ότι ο Προβίνος ήταν γιος του Ρούφιου Αχιλλείου Μαικίου Πλακίδου, υπάτου το 481, και πατέρας του Ρούφιου Πετρόνιου Νικόμαχου Κηθεγού, υπάτου το 504. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα
Εκλάμψεις

Οι **Εκλάμψεις** (Γαλλικά: *Illuminations*) είναι μια ημιτελής ποιητική συλλογή σαράντα δύο πεζών ποιημάτων του Γάλλου ποιητή Αρθούρου Ρεμπώ, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά εν μέρει στο *La Vogue*, μια παρισινή λογοτεχνική επιθεώρηση, τον Μάιο - Ιούνιο του 1886. Τα κείμενα ανατυπώθηκαν σε μορφή βιβλίου τον Οκτώβριο του 1886 από τις εκδόσεις *Les publications de La Vogue* με τον τίτλο *Εκλάμψεις* που προτάθηκε από τον ποιητή Πολ Βερλαίν, τον πρώην εραστή του Ρεμπώ. Στον πρόλογό του, ο Βερλαίν εξήγησε ότι ο τίτλος βασιζόταν στην αγγλική λέξη *illuminations*, με την έννοια των χρωματιστών πιάτων, και σε έναν υπότιτλο που ο Ρεμπώ είχε ήδη δώσει στο έργο. Ο Βερλαίν χρονολόγησε τη σύνθεσή του μεταξύ 1873 και 1875.

Ο Ρεμπώ έγραψε την πλειονότητα των σαράντα δύο ποιημάτων που συνθέτουν τις *Εκλάμψεις* κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Ηνωμένο Βασίλειο με τον Βερλαίν στο πλευρό του. Τα κείμενα ακολουθούν τις περιπλανήσεις του Ρεμπώ το 1873 από το Ρέντινγκ, όπου ήλπιζε να βρει σταθερή δουλειά, στο Σαρλεβίλ και τη Στουτγάρδη το 1875.

Στα Ελληνικά οι *Εκλάμψεις* μεταφράστηκαν από τον Αλέξη Ασλάνογλου και κυκλοφόρησαν το 1981 από τις εκδόσεις Ηριδανός.

Ο Αλέξης Ασλάνογλου έγραψε το 1970 ότι η έρευνα απέδειξε ότι οι *Εκλάμψεις*, και όχι το *[[Μια εποχή στην κόλαση]]*, είναι το τελευταίο έργο του Ρεμπώ. Ο καθηγητής Étiemble, γράφει ο Ασλάνογλου, με αρκετά πειστικά επιχειρήματα, υποστηρίζει ότι το βιβλίο αυτό γραφόταν μέχρι το 1876.

Μεταξύ των σαράντα δύο ποιημάτων που συνθέτουν τις *Εκλάμψεις* είναι και τα *Παράτα* (Parade), *Πρωινό μέθης* (Matinée d'ivresse), *Φράσεις* (Phrases), *Εργάτες* (Ouvriers), *Οι γέφυρες* (Les ponts), *Αλήτες* (Vagabonds), *Μυστικό* (Mystique), *Αυγή* (Aube), *Βαρβαρικό* (Barbare), *Bottom* (Bottom), *Η* (Η), *Δημοκρατία* (Démocratie) κ.ά.

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικά ποιήματα
Στρατήγιος Απίων

Ο Φλάβιος **Στρατήγιος Απίων**, λατιν.: *Flavius Strategius Apion* μεταξύ 577 και 579) ήταν πατρίκιος και νομικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο μοναδικός Ρωμαίος ύπατος του έτους 539. Ήταν μέλος της πλούσιας και εξέχουσας οικογένειας των Απιόνων από την Οξύρυγχο της Αιγύπτου. 

## Βιογραφία
Ο Στρατήγιος Απίων ήταν γιος ενός πρεσβύτερου Στρατήγιου, πατρίκιου της Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Είχε έναν γιο ονόματι Στρατήγιο, ο οποίος κατονομάζεται σε έναν από τους Παπύρους της Οξυρύγχου. Αυτός ο γιος και η σύζυγός του Ευσεβία διατηρούσαν φιλικές σχέσεις με τον πάπα Γρηγόριο Α΄, ο οποίος αναφέρεται στη σωζόμενη αλληλογραφία του.  Ο νεότερος Στρατήγιος δεν ήταν ο μόνος κληρονόμος του Απίωνα, που αναφέρεται στη διαθήκη τού τελευταίου. Μοιραζόταν την κληρονομιά του με την Πραιϊέκτα, έναν άλλο Απίωνα και τον Γεώργιο. Μία ερμηνεία τού κειμένου υποδηλώνει ότι η Πραιϊέκτα ήταν χήρα του Απίωνα, ενώ ο Στρατήγιος, ο Απίων και ο Γεώργιος ήταν οι τρεις γιοι τους. 

Ο Στρατήγιος Απίων αναφέρεται ποικιλοτρόπως ως ύπατος, *[[Λαμπρότατος|vir illustris]]*, και ως *domesticorum* κατά τη δεκαετία του 530. Ήταν σύγχρονος του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄, από τον οποίο ονομάστηκε με υψηλό έπαινο στην 82η Νεαρή των *[[Νεαραί|Νεαρών Νομοθεσιών]]* του Ιουστινιανού Α΄ λόγω της εξαιρετικής εκτέλεσης των νομικών του καθηκόντων ως εκτιμητή του Μαρκέλλου. Ίσως λόγω των νομικών του υπηρεσιών ή τού ρόλου του στην αυτοκρατορική οικογένεια, διορίστηκε ύπατος της Ανατολής το 539. Ένα από τα τελευταία υπατικά δίπτυχα, που σώζεται στο Οβιέδο, το οποίο μνημονεύει την ιδιότητά του ως υπάτου. Κείμενα από περίπου το 547-548 τον αναφέρουν ως πατρίκιο. Κείμενα από περίπου το 548/549 έως το 550/551 τον αναφέρουν ως *[[Δουξ|δούκα]]* της Θηβαΐδος. Αυτή η θέση συνήθως συνοδευόταν από τον τιμητικό τίτλο του *πατρίκιου*. Αποκαλείται πατρίκιος σε ένα κείμενο του 556, που υποδεικνύει ότι είχε ήδη λάβει τον τίτλο. Αναφέρθηκε εκείνη την εποχή ως  και διοικητής της επαρχίας (pagarch) της Αρσινόης. Αυτό τον έθετε υπεύθυνο για την επαρχία στην περιοχή της Οξυρύγχου και της γύρω περιοχής. 

Οι Πάπυροι της Οξυρύγχου διατηρούν πληροφορίες σχετικά με την έκταση των οικογενειακών κτημάτων και τις επιχειρηματικές τους υποθέσεις. Ο Ιωάννης Μαλάλας αναφέρει επίσης μία κατοικία του Απίωνα στην Κωνσταντινούπολη για ένα περιστατικό τον Μάιο του 562, όταν ορισμένα άτομα της οικογένειας των Απιόνων εξαπέλυσαν λεκτικές προσβολές στους Πράσινους του Ιπποδρόμου. Ο Απίων θεωρείται ενεργός στη ΡωμαΊκή (Βυζαντινή) Σύγκλητο, όταν ήταν παρών στην πρωτεύουσα της Κωνσταντινούπολης. Αναφέρεται τελευταία φορά ζωντανός το 577, ενώ αναφέρεται ως ήδη αποβιώσας το 579. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Graves, John Thomas (1870). "Appion". In Smith, William (ed.). Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 1. p. 247.

Κατηγορία:Κόμητες των δομεστίκων
Κατηγορία:Βυζαντινοί νομικοί
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Τιερί Μουτίνιο

Ο **Τιερί Ρουά Μουτίνιο** *(Thierry Rua Moutinho)*, γεννημένος στις 26 Φεβρουαρίου 1991, είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος για την ΑΕΛ, ομάδα της Σούπερ Λιγκ Ελλάδας.

Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στην Ισπανία, πραγματοποιώντας 99 συμμετοχές στη Σεγούντα Ντιβισιόν και σκοράροντας εννέα γκολ για τέσσερις ομάδες και κυρίως με τη Μαγιόρκα. Είχε επίσης αγωνιστικές περιόδους στις κορυφαίες κατηγορίες της Ελβετίας, της Ρουμανίας και της Ελλάδας.

Γεννημένος στην Ελβετία, ο Μουτίνιο ήταν διεθνής με την ομάδα νέων της Πορτογαλίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσάλεντζ Λιγκ Ελβετίας
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ετουάλ Καρούζ ΦΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερβέτ Γενεύης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Μπαδαχόθ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Τενερίφη
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κουλτουράλ Λεονέσα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κόρδοβα
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΦΡ Κλουζ
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στεάουα Βουκουρεστίου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Θεόδωρος Φιλόξενος Σοτέρικος Φιλόξενος

Ο Φλάβιος **Θεόδωρος Φιλόξενος Σωτέρικος Φιλόξενος**, λατιν.: *Flavius Theodorus Filoxenus Sotericus Filoxenus* ήταν ο ύπατος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 525 μ.Χ. Ήταν ύπατος ενώ ο Πρόβος ήταν ύπατος της Δύσης.

Ένα δίπτυχο από την εποχή που ήταν ύπατος, τον αναφέρει με τον τίτλο «Φλάβιος Θεόδωρος Φιλόξενος, γιος του Σωτέρικου Φιλόξενου, με τον βαθμό του illustris comes domesticorum, πρώην μάγιστρο στη Θράκη και κανονικό ύπατο».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
ΦφΜ Στουτγκάρδη Β

**Η ΦφΜ Στουτγκάρδη Β** είναι μια γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στη Στουτγάρδη και αγωνίζεται αυτή τη στιγμή στην 3η Κατηγορία. Είναι η δεύτερη ομάδα της ΦφΜ Στουτγκάρδης. Μέχρι το 2005 η ομάδα έπαιζε με το όνομα **VfB Stuttgart Amateure** *(Ερασιτέχνες ΦφΜ Στουτγκάρδης).*
Ρούφιος Ακίλιος Σιβίδιος

Ο **Ρούφιος Ακίλιος Σιβίδιος**, λατιν.: *Rufius Achilius Sividius* (άκμασε το 483–488) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός υπό την κυριαρχία του Οδόακρου. Τα αδέλφια του ήταν ο Ρούφιος Ακίλιος Μαίκιος Πλακίδος και ο Aνίκιος Ακίλιος Αγινάντιος Φαύστος.

## Βιογραφία
Ορίζεται ως «ταμίας» (quaestor, ίσως *quaestor sacri palatii*) στε επιγραφή στον θώκο του στο Κολοσσαίο. His consular diptych, which records his further career, has been preserved. Το υπατικό δίπτυχό του, το οποίο καταγράφει την περαιτέρω σταδιοδρομία του, έχει διασωθεί. Μετά τη θητεία του ως ταμία, ο Σιβίδιος διορίστηκε *[[Πολίαρχος|έπαρχος της πόλης]]* τής Ρώμης και στη συνέχεια *πατρίκιος*. Το 488 ήταν ύπατος *ύστερος* μαζί με τον Κλαύδιο Ιούλιο Εκκλήσιο Δυνάμιο, και οι δύο διορισμένοι από την Αυλή του Οδόακρου, και *έπαρχος της πόλης* για δεύτερη φορά.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Rufius Achilius Sividius", *[[Prosopography of the Later Roman Empire]]*, Volume 2, Cambridge University Press, 1992, , pp. 1017–1018.

Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Ανίκος Πετρόνιος Πρόβος

[μικρογραφία|Ο Δυτικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας [Φλάβιος Ονώριος|Ονώριος, απεικονισμένος στο υπατικό δίπτυχο με τον Πρόβο (406, Αόστα, ).]]

Ο **Ανίκιος Πετρόνιος Πρόβος**, λατιν.: *Anicius Petronius Probus*  (άκμασε το 395–406 μ.Χ.) ήταν πολιτικός της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Μέλος του γένους των Ανικίων, ήταν γιος του Σέξτου Κλαύδιου Πετρόνιου Πρόβου (υπάτου το 371) και της Aνικίας Φαλτονίας Πρόβας. Τα μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Aνίκιος Ερμογενιανός Ολύβριος και ο Aνίκιος Προβίνος (ύπατοι το 395), και αδελφή του ήταν η Ανικία Πρόβα.

Το 395 αναφέρεται ως ταμίας (quaestor) εκλεγμένος από τον Αυτοκράτορα. Το 406 ο Ανίκιος ήταν ύπατος ταυτόχρονα με τον Αυτοκράτορα της Ανατολής Αρκάδιο.    Ένα από τα υπατικά δίπτυχα φυλάσσεται στο *Museo del tesoro della cattedrale di Aosta* και απεικονίζει τον Αυτοκράτορα Ονώριο.

Ο Πρόβος ήταν Χριστιανός.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* , an inscription set up by Probus and his brother Probinus in honour of their mother.
* 

Κατηγορία:Χριστιανοί του 5ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 4ου αιώνα
Κατηγορία:Χριστιανοί του 4ου αιώνα
Κινεζική φιλοσοφία

Ο Δημήτρης Κ. Βελισσαρόπουλος, ο οποίος έγραψε τα βιβλία *Ιστορία της ινδικής φιλοσοφίας* (1975) και *Ιστορία της κινέζικης φιλοσοφίας* (1981), σημείωσε ότι η Ινδία και η Κίνα θεωρούνται το λίκνο του στοχασμού της Άπω Ανατολής, όπως ακριβώς και η Ελλάδα είναι το λίκνο του ρωμαϊκού, και στη συνέχεια του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Όσα φιλοσοφικά ρεύματα δημιουργήθηκαν στις υπόλοιπες ασιατικές χώρες, έχουν τις βάσεις τους είτε στην ινδική, είτε στην κινέζικη φιλοσοφία, εκτός μερικών πολύ λιγότερο σημαντικών εξαιρέσεων.

## Περίοδοι της κινέζικης φιλοσοφίας
# Αρχαϊκή περίοδος. Από την αυγή της ιστορίας της Κίνας και ιδιαίτερα από τον 11ο π.Χ. αιώνα ώς τον Κομφούκιο (551 π.Χ.).
# Κλασική περίοδος. Άρχισε με τον Κομφούκιο και έφτασε περίπου ώς τον 2ο π.Χ. αιώνα.
# Περίοδος του εκλεκτισμού. 2ος π.Χ. αιώνας - 4ος μ.Χ. αιώνας. Οι κομφουκιανοί φιλόσοφοι βρίσκονταν κάτω από την ισχυρή επίδραση του ταοϊσμού και των θεωριών του *[[Ι Τσινγκ|Βιβλίου των μεταβολών]]* (I Ching).
# Περίοδος της κυριαρχίας του βουδισμού. 4ος - 9ος μ.Χ. αιώνας.
# Περίοδος νεοκομφουκιανισμού. 10ος - 18ος μ.Χ. αιώνας.
# Περίοδος της δυναστείας Τσινγκ. 1644 - 1912. Διακρίνεται σε δύο περιόδους.
## Η πρώτη περίοδος της δυναστείας Τσινγκ εκτείνεται ώς τα μέσα του 19ου αιώνα. Σημειώθηκε μια βαθμιαία απομάκρυνση από τον νεοκομφουκιανισμό υπέρ μιας φιλοσοφίας λιγότερο μεταφυσικής.
## Στη δεύτερη περίοδο της δυναστείας Τσινγκ, 1855 - 1912, εκφράστηκαν πια ισχυρές αμφιβολίες για την εγκυρότητα της κινέζικης πνευματικής παράδοσης και αναζητήθηκαν δρόμοι για την εύσχημη εγκατάλειψή της.
# Περίοδος επίδρασης της δυτικής φιλοσοφίας και επιστήμης. Άρχισε από το τέλος του 19ου αιώνα μέχρι την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία.
# Περίοδος της επίδρασης του μαρξισμού. Μετά το 1917 εντάθηκε η επιρροή των μαρξιστικών ιδεών.

## Κινέζοι φιλόσοφοι
* Λάο Τσε
* Κομφούκιος
* Σουν Τσου
* Μέγκιος
* Ζουάνγκ Ζου
* Σιούν Κουάνγκ
* Χαν Φέι
* Τσανγκ Χενγκ
* Τσανγκ Ζάι
* Τσου Σι
* Σουν Γιατ-Σεν
* Τζάο Τινγιανγκ

## Παραπομπές
Αρκάδιος Πλακίδος Μάγνος Φήλιξ

Ο **Αρκάδιος Πλακίδος Μάγνος Φήλιξ**, λατιν.: *Arcadius Placidus Magnus Felix*' (*άκμασε το* 511) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που διορίστηκε ύπατος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδώριχου του Μεγάλου.

Ανήκε σε μία αρχαία και ευγενή οικογένεια από τη Γαλατία· έχασε τον πατέρα του στα νιάτα του, κληρονομώντας τον πλούτο του.

Ο Θεοδώριχος του απένειμε τουλάχιστον ένα αξιοσημείωτο αξίωμα, καθώς το 511 ήταν ήδη *[[Λαμπρότατος|vir illustris]]*. Την ίδια χρονιά διορίστηκε ύπατος στη Δύση, ενώ ο Σεκουνδίνος διορίστηκε ύπατος από την Ανατολική Αυλή. Η επίσημη ανακοίνωση διασώθηκε από τον Κασσιόδωρο (*Variae*, 2.1). Μία άλλη επιστολή προς αυτόν από τον Θεοδώριχο έχει διασωθεί, η οποία θεωρείται ότι γράφτηκε την ίδια χρονιά, ζητώντας του να μην πληρώσει κάποια χρέη, που διεκδικούσαν οι ηνίοχοι τού Ιπποδρόμου του Μεδιολάνου (*Variae*, 3.39).

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Secundinus 5", *[[Prosopography of the Later Roman Empire]]*, Volume 2, Cambridge University Press, 1992, , p.&nbsp;986.

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Σεκουνδίνος (ύπατος το 511)

Ο **Φλάβιος Σεκουνδίνος**, λατιν.: *Flavius Secundinus* ήταν πολιτικός και αξιωματούχος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 6ο αι. μ.Χ.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Καισαρία, αδελφή του Αυτοκράτορα Αναστάσιου Α΄. Οι γιοι τους ήταν ο Φλάβιος Υπάτιος, ύπατος το 500 μ.Χ. και απρόθυμος σφετεριστής κατά τη διάρκεια των Στάσεων του Νίκα, και ο Φλάβιος Πομπήιος, ύπατος το 501 μ.Χ. 

## Σταδιοδρομία
Το 492 μ.Χ. ο Σεκούνδινος διετέλεσε έπαρχος της πόλης της Κωνσταντινούπολης. Το 503 μ.Χ. του απονεμήθηκε ο τιμητικός τίτλος του πατρικίου για τη σύνδεσή του με τον Αυτοκράτορα. Το 511 μ.Χ. διετέλεσε ύπατος μαζί με τον Αρκάδιο Πλακίδο Μάγνο Φήλικα ως συνάδελφό του στη Δύση. 

Το 515 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας έστειλε τον Υπάτιο με στρατό εναντίον του επαναστάτη Βιταλιανού, αλλά απέτυχε και αιχμαλωτίστηκε. Ο Σεκουνδίνος στη συνέχεια έδωσε λύτρα για τον γιο του. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κύριλλος ο Σκυθοπολίτης

Ο **Κύριλλος από τη** **Σκυθόπολη** ( –  ), επίσης γνωστός ως **Κύριλλος Σκυθοπολίτης**, ήταν Χριστιανός μοναχός, ιερέας και ελληνόφωνος αγιογράφος ή ιστορικός της μοναστικής ζωής στην Παλαιστίνη τον 6ο αι. μ.Χ.

## Βιογραφία
Ο Κύριλλος γεννήθηκε στη Σκυθόπολη, στην επαρχία Παλαιστίνη Δευτέρα, γύρω στο 525.  Ο πατέρας του, Ιωάννης, δικηγόρος, επέβλεψε την αρχική θρησκευτική του εκπαίδευση.  Λίγο μετά το 532 έγινε *[[Αναγνώστης (Χριστιανισμός)|αναγνώστης]]* (λέκτωρ) και έγινε μοναχός το 543.  Πολύ σύντομα μετά πήγε στην Ιερουσαλήμ και πέρασε μερικούς μήνες σε μία ερημική κοινότητα (*[[λαύρα]]*) κοντά στον Ιορδάνη ποταμό, πριν εισέλθει στο μοναστήρι του Μεγάλου Ευθυμίου στην Ιεριχώ το 544.  Παρέμεινε εκεί μέχρι το 555, όταν ήταν ένας από τους ορθόδοξους μοναχούς, που στάλθηκαν για να αντικαταστήσουν όσους είχαν εκδιωχθεί για Ωριγενισμό στη Νέα Λαύρα του Αγίου Σάββα (σήμερα σε ερείπια στο Μπιρ ελ-Ουάαρ κοντά στην Τεκόα). Δύο χρόνια αργότερα μετακόμισε στη Μεγάλη Λαύρα του Αγίου Σάββα (σήμερα γνωστή ως Μαρ Σαμπά), όπου απεβίωσε κάποια στιγμή το 557/558 ή λίγο αργότερα.  

Ο Κύριλλος επηρεάστηκε από τον Άγιο Σάββα τον Ηγιασμένο, τον οποίο είχε γνωρίσει σε νεαρή ηλικία. Αργότερα, όταν βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα, γνώρισε επίσης τον Άγιο Ιωάννη τον Σιωπηλό ή Ησυχαστή, επίσκοπο Κολωνίας στην Καππαδοκία. 

## Εργογραφία
Ο Κύριλλος είναι γνωστός για μία σειρά από αγιογραφίες επτά Παλαιστινίων μοναχών: Σάββας ο Ηγιασμένος, Ευθύμιος ο Μέγας, Ιωάννης ο Σιωπηλός, Κυριακός ο Αναχωρητής, Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης, Θεόγνιος και Αβράμιος.    Αυτό το φιλόδοξο εγχείρημα «ενθαρρύνθηκε τόσο από τον τοπικό πατριωτισμό, όσο και από την ακλόνητη πίστη στη σχέση μεταξύ αγιότητας και ερήμου».  Καθώς οι ιστορικές πληροφορίες που περιλαμβάνονται σε αυτά τα έργα είναι ακριβείς και σωστές, ο Κύριλλος αποτελεί μία πολύτιμη ιστορική πηγή για την περίοδο, σε θέματα που κυμαίνονται από πολιτικά ζητήματα έως εκκλησιαστικά γεγονότα και βιογραφικές λεπτομέρειες.  Ο Κύριλλος είναι ιδιαίτερα πολύτιμος στη μελέτη των αραβικών φυλών της περιοχής, ιδίως των Γασσανιδών και των αντιπάλων τους, των Λαχμιδών. 

Εκτός από τους επτά μοναχούς, στους οποίους αφιέρωσε ολόκληρους *[[Αγιολογία|Βίους]]*, συνέβαλε βιογραφικά και αγιογραφικά στοιχεία για αρκετούς ακόμη, όπως:

* Μαρία η Αιγυπτία (περ. 344-421) 
* Σεβηριανός Σκυθοπόλεως (απεβ. 452/453)
* Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης (π. 423–529) 

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* Karl Suso Frank (1991). "Kyrillos von Skythopolis". Lexikon des Mittelalters, V: Hiera-Mittel bis Lukanien (in German). Stuttgart and Weimar: J. B. Metzler. col. 1600. ISBN 3-7608-8905-0.
* 

Κατηγορία:Ιουστινιανός Α΄
Κατηγορία:Αγιολόγοι
Μάνλιος Βοήθιος

Ο **Ναρ. Μάνλιος Βοήθιος**, λατιν.: Nar. Manlius Boethius (απεβ. *π.* το 487) ήταν Ρωμαίος και Ιταλός αριστοκράτης, ο οποίος διορίστηκε ύπατος το 487. Ήταν πιθανώς ο πατέρας του Ρωμαίου φιλοσόφου Βοήθιου.

## Βιογραφία
Ήταν πιθανώς γιος του Βοήθιου, του πραιτοριανού έπαρχου της υπαρχίας της Ιταλίας, ο οποίος θανατώθηκε από τον Αυτοκράτορα Βαλεντινιανό Γ΄ το 454, και πιθανώς ο πατέρας του διάσημου φιλοσόφου Βοήθιου. Αν αυτή η ταύτιση είναι σωστή, απεβίωσε λίγο μετά το 487, καθώς είναι γνωστό ότι ο Βοήθιος έμεινε ορφανός σε νεαρή ηλικία, και υιοθετήθηκε από τον αριστοκράτη Κόιντο Αυρήλιο Μέμμιο Σύμμαχο.

Η σταδιοδρομία του Βοήθιου μπορεί να προέλθει από ένα υπατικό δίπτυχο, που φυλάσσεται στην Μπρέσια. Ήταν *[[Πολίαρχος|έπαρχος της πόλης]]* της Ρώμης (άγνωστη ημερομηνία), στη συνέχεια πραιτωριανός έπαρχος της Ιταλίας κάποια στιγμή μεταξύ 480 και 487, όταν διορίστηκε ύπατος (μη αναγνωρισμένος στην Ανατολή), *έπαρχος της πόλης* για δεύτερη φορά και *πατρίκιος*.

Αυτό το δίπτυχο καταγράφει το δεύτερο όνομά του, συντομογραφημένοNAR. Ο E. Weigand εξήγησε ότι αυτή η συντομογραφία σημαίνει . Αν και το όνομα Νόνιος είναι ένα κοινό όνομα κατά την πρώιμη Αυτοκρατορία, ο Άλαν Κάμερον έχει επισημάνει ότι ο συνδυασμός «Νόνιος Άρριος» έχει αναφερθεί μόνο δύο φορές στα 300 χρόνια πριν από τον Βοήθιο. Σημειώνει επίσης ότι η συντομογραφία «N. Ar.» δεν είναι πιστοποιημένη εκτός από αυτό το υπατικό δίπτυχο. Με βάση αυτές τις σκέψεις, πιστεύει ότι αυτή η εξήγηση είναι αβάσιμη, και προτείνει ότι το NAR. θα πρέπει να διαβαστεί ως συντομογραφία για ένα από τα δύο ονόματα: είτε «Νάριος», «ένα ασφαλώς αν και αραιά πιστοποιημένο ιταλικό όνομα», είτε ως σφάλμα χάραξης για το MAR, μία συντομογραφία για το «Μάριος», ένα πολύ πιο κοινό όνομα.

## Παραπομπές


## Περαιτέρω ανάγνωση
* "Fl. Nar. Man(lius) Boethius 4", *[[Prosopography of the Later Roman Empire]]*, Volume 2, Cambridge University Press, 1992, , pp.&nbsp;232–233.

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Αγρικόλας (ύπατος το 421)

Ο **Αγρικόλας**, λατιν.: *Agricola,* πλήρες όνομα πιθανώς *Ιούλιος Αγρικόλας* (άκμασε το 365-421) ήταν πολιτικός της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που διετέλεσε δύο φορές πραιτωριανός έπαρχος και έγινε ύπατος για το 421. 

## Βιογραφία
Καταγόταν από τη Ναρβωνική Γαλατία. Οι οικογενειακές του σχέσεις είναι ασαφείς: τα ονόματα των γονέων του είναι άγνωστα, όπως και το όνομα τής συζύγου του και τα ονόματα των παιδιών του. Πιθανώς είχε έναν γιο ονόματι Νυμφίδιο. Ήταν ο παππούς του Μάγνου, υπάτου το 460. Ήταν επίσης συγγενής, ίσως και ο πατέρας, του Αυτοκράτορα Άβιτου (βασ. 455–456).

Διετέλεσε δύο φορές πραιτωριανός έπαρχος. Η πρώτη του θητεία ήταν κάποια στιγμή πριν από το 418, αλλά η ακριβής περίοδος είναι άγνωστη. Ωστόσο, πιθανότατα βρισκόταν στο δυτικό μισό της Αυτοκρατορίας.  Η δεύτερη φορά που ο Αγρικόλας υπηρέτησε ως πραιτωριανός έπαρχος της Γαλατίας ήταν το 418. Προήδρευσε του αρχικού ετήσιου *συμβουλίου* των Γαλατών. Αυτή η συνέλευση είχε ιδρυθεί από έναν προηγούμενο πραιτωριανό έπαρχο, τον Πετρόνιο, αλλά είχε σταματήσει να συνεδριάζει λόγω της εξέγερσης του Κωνσταντίνου Γ΄. 

Το τελευταίο αξίωμα που καταγράφεται ότι κατείχε ο Αγρικόλας ήταν ως ύπατος για το 421, με τον Ευστάθιο να είναι ο παράλληλος κάτοχος αξιώματος στην Ανατολή. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Δημήτρης Δρογκάρης

Ο **Δημήτρης Δρογκάρης** (τέλη 18ου αιώνα – 1846) ήταν Λάκωνας οπλαρχηγός και τοπικός ηγέτης της Άρνας Λακωνίας, γνωστός για τη συμμετοχή του στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και για τον καθοριστικό του ρόλο στη Μάχη της Άρνας.

## Βιογραφικά στοιχεία
### Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στην Άρνα στις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα, ο Δρογκάρης μεγάλωσε σε μια εποχή έντονων πολιτικών ζυμώσεων και τοπικών αντιπαραθέσεων. Η οικογένειά του ήταν αγροτική, με ισχυρούς δεσμούς στις ορεινές κοινότητες του Ταϋγέτου. Από μικρός φέρεται να ασκήθηκε στη χρήση των όπλων και στην αντοχή στα δύσβατα μονοπάτια, στοιχεία που αργότερα αξιοποίησε ως οπλαρχηγός.

### Η Μάχη της Άρνας
Τον Απρίλιο του 1821, ο Δρογκάρης ηγήθηκε ομάδας ενόπλων της Άρνας και γειτονικών χωριών, αντιμετωπίζοντας οθωμανικές δυνάμεις που επιχειρούσαν να κινηθούν προς τη Σπάρτη. Η γεωγραφική θέση της Άρνας, στις ανατολικές πλαγιές του Ταϋγέτου, έδωσε στους Έλληνες το πλεονέκτημα της ενέδρας. Η μάχη, αν και μικρής κλίμακας, συνέβαλε στο να καθυστερήσει η τουρκική προέλαση και να ενισχυθεί το ηθικό των επαναστατών στην περιοχή.

### Μετά την Επανάσταση
Μετά την απελευθέρωση, ο Δρογκάρης υπηρέτησε ως πρόεδρος της κοινότητας Άρνας από το 1831 έως το 1846. Κατά τη θητεία του, φρόντισε για τη βελτίωση των μονοπατιών που συνέδεαν το χωριό με τη Σπάρτη και το Γύθειο, ενώ ενίσχυσε την καλλιέργεια της καστανιάς και της ελιάς. Παράλληλα, επιδίωξε την ειρηνική επίλυση τοπικών διαφορών, γεγονός που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό στους κατοίκους, αλλά του δημιούργησε και αντιπάλους.

## Δολοφονία και κληρονομιά
Το 1846, ο Δρογκάρης δολοφονήθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες· σύμφωνα με μαρτυρίες, η πράξη σχετιζόταν με τοπικές πολιτικές αντιπαραθέσεις. Η μνήμη του διατηρήθηκε ζωντανή στην Άρνα, όπου το όνομά του συνδέθηκε με την τοπική παράδοση της φιλοξενίας και της αντίστασης.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο εγγονός του, που έφερε το ίδιο όνομα, οργάνωσε την ασφαλή μετακίνηση των κατοίκων σε σπηλιά κοντά στο χωριό, προστατεύοντάς τους από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς. Μετά τον πόλεμο, ανεγέρθηκε μικρός ναός του Αγίου Δημητρίου στη μνήμη του.

Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Πολωνικές προεδρικές εκλογές (2025)

Οι **Πολωνικές προεδρικές εκλογές του 2025** διεξήχθησαν στις 18 Μαΐου 2025. Καθώς κανείς υποψήφιος δεν έλαβε την απαραίτητη πλειοψηφία, διεξήχθη δεύτερος γύρος την 1η Ιουνίου 2025. Ο απερχόμενος πρόεδρος, Άντζεϊ Ντούντα δεν ήταν επιλέξιμος για επανεκλογή. Στον Β' γύρο ανεδείχθη  νικητής ο Κάρολ Ναβρότσκι, με 50,89% των ψήφων, ο οποίος υποστηρίχθηκε από το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS), του Ντούντα. Ο Ναβρότσκι επικράτησε του φιλελευθέρου δήμαρχο της Βαρσοβίας, Ράφαλ Τσασκόφσκι, ο οποίος έλαβε το 49,11% των ψήφων, ο οποίος προτάθηκε για δεύτερη φορά από την Πολιτική Πλατφόρμα. Ήταν η τρίτη συνεχόμενη νίκη για υποψήφιο που υποστηρίχθηκε από τον Νόμο και Δικαιοσύνη στις προεδρικές εκλογές. Στον πρώτο γύρο, ο Τσασκόφσκι ήρθε οριακά πρώτος με 31,4% των ψήφων, ενώ οι δεξιοί υποψήφιοι, Ναβρότσκι, Σλάβομιρ Μέντσεν (Συνομοσπονδία) και Γκρέγκορζ Μπράουν (KKP), υπερέβησαν τις προσδοκίες, κερδίζοντας 29,5%, 14,8% και 6,3% αντίστοιχα, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη θέση. Άλλοι υποψήφιοι του κυβερνώντος συνασπισμού υποαπέδωσαν και έπεσαν κάτω από τις προσδοκίες. Ο κεντροδεξιός υποψήφιος Σίμον Χολόβνια (Πολωνία 2050) έλαβε το 4,99% των ψήφων, ενώ οι αριστεροί υποψήφιοι εξασφάλισαν μαζί το 10,2%, με την υποψήφια του συνασπισμού Μαγκνταλένα Μπιέατ (Η Αριστερά) να βρίσκεται κάτω από τον αντιπολιτευόμενο Άντριαν Ζάντμπεργκ (Μαζί).

Ο Ναβρότσκι έθεσε υποψηφιότητα με εθνικιστική και κοινωνικά συντηρητική πλατφόρμα, εστιάζοντας την εκστρατεία του εναντίον της κυβερνήσεως. Η πλατφόρμα του Ναβρόκι ζητούσε σημαντική κυβερνητική παρέμβαση στην οικονομία, στενούς δεσμούς μεταξύ της Καθολικής Εκκλησίας και της πολωνικής κυβέρνησης, τη διατήρηση των περιοριστικών νόμων περί αμβλώσεων της Πολωνίας, ενώ παράλληλα αντιτίθετο στη νομιμοποίηση του γάμου ή των πολιτικών ενώσεων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Ο Τσασκόφσκι υποστήριζε την οικονομική απελευθέρωση, την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, την ευρεία νομιμοποίηση των αμβλώσεων, την εισαγωγή των πολιτικών ενώσεων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και έναν μεγαλύτερο ρόλο για τις τοπικές κυβερνήσεις των βοεβοδάτων. Διαφωνούσαν επίσης ως προς την προσέγγιση της εξωτερικής πολιτικής τους, με τον Τσασκόφσκι να υποστηρίζει την περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, και τον Ναβρόσκι να αντιτίθεται στην ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και να είναι αντίθετος στην ενίσχυση των σχέσεων με την ΕΕ, υποστηρίζοντας αντ' αυτού την ισχυρότερη συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι παρατηρητές σημείωσαν ότι μια νίκη του Ναβρόσκι θα έβλαπτε την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τουσκ, επειδή ο κυβερνητικός συνασπισμός δεν είχε ψήφους στη Βουλή για να ανατρέψει το προεδρικό βέτο. Τα αντικαθεστωτικά κόμματα κέρδισαν το μεγαλύτερο μέρος της νεανικής ψήφου. Ο ακροδεξιός Sławomir Mentzen είχε την καλύτερη απόδοση μεταξύ της νεότερης γενιάς Πολωνών ψηφοφόρων, με τον αριστερό Adrian Zandberg να έρχεται δεύτερος. Οι εκλογές έδειξαν τον μεγαλύτερο αριθμό υποψηφίων από τις προεδρικές εκλογές του 1995, με 13 υποψηφίους να διεκδικούν την προεδρία.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Εκλογές στην Πολωνία
Κατηγορία:Εκλογές του 2025
Πρόβος (γιος του Μάγνου)

Ο **Φλάβιος Πρόβος**, λατιν.: *Flavius Probus* (γενν. π. το 420, 430 ή 435), Ρωμαίος συγκλητικός και *ανήρ ευγενέστατος* (*vir nobilis*) της Ναρβονικής Γαλατίας (μετά *Ναρμπόν)*, ήταν άνθρωπος με λογοτεχνικό γούστο και πρώιμες ικανότητες. Ο πατέρας του ήταν ο Φλάβιος Μάγνος, ύπατος της Ρώμης το 460. Ήταν φίλος του Σιδώνιου Απολλινάριου από τα σχολικά τους χρόνια.

Νυμφεύτηκε πριν από το 450 την Ευλαλία (;), γενν. π. το 425, εξαδέλφη του Σιδώνιου Απολλινάριου, κόρης του Θαυμάστου. Ήταν ίσως οι γονείς των:

* Ινδουστρία της Ναρβόνης, γενν. π. το 450 ή 465, παντρεύτηκε πριν από το 475 τον Τονάντιο Φερεόλο
* Φιρμίνος (455 ή 460 &#x2013; π. 503), *ανήρ εκλαμπρότατος* (vir illustris) στην Αρλ, στη συνέχεια *στην Αρελάτη* και proping. του Mάγνου Φήλικα Εννοδίου.
* Προβάτιος, επίσκοπος του Ουζές το 506.

## Αναφορές
* Sidonius Apollinaris, The Letters of Sidonius (Οξφόρδη: Clarendon, 1915), σσ. clx-clxxxiii

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα
Θαυμάστος

Ο **Θαυμάστος**, λατιν.: *Thaumastus* (γενν. π. το 400) ήταν φίλος και θείος του Σιδώνιου Απολλινάρις. Ο αδελφός του, ο πρεσβύτερος Απολλινάρις, γεννήθηκε γύρω στο 405 και ήταν ο πραιτωριανός έπαρχος της Γαλατίας υπό τον Βαλεντινιανό Γ΄ μεταξύ 425 και 455.

Ο Θαυμάστος και ο αδελφός του ήταν και οι δύο γιοι ενός άλλου Απολλινάρις, πραιτωριανού έπαρχου της Γαλατίας πριν από το 409, και ήταν φίλοι με τον διάδοχό του Δέκιμο Ρούστικο. Ο Θαυμάστος είχε σχέση με τον Τονάντιο Φερεόλο στην καθαίρεση του Αρβάνδου. Ήταν ο πατέρας της Ευλαλίας, η οποία γεννήθηκε το 425,  και παντρεύτηκε πριν από το 450 τον Φλάβιο Πρόβο, Ρωμαίο συγκλητικό.

Φαίνεται να είναι απόγονος ενός ακόμη Απολλινάρις, πραιτωριανού επάρχου της Γαλατίας υπό τον Κωνσταντίνο Β΄ μεταξύ 337 και 340.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα
Μάγνος (ύπατος το 460)

Ο **Μάγνος**, λατιν.: *Magnus* (απεβ. το 475 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός της Ναρβονικής Γαλατίας (τότε *Ναρμπόν*). Διορίστηκε Ρωμαίος ύπατος το 460 από τον Αυτοκράτορα της Δύσης Μαϊοριανό, την ίδια εποχή που ο Απολλώνιος ήταν ύπατος στην Ανατολή. Ο Μάγνος διετέλεσε επίσης πραιτωριανός έπαρχος της Γαλατίας περίπου την ίδια εποχή.

## Οικογένεια
Ο Μάγνος ήταν εγγονός του Αγρικόλα υπάτου το 421, και πατέρας του Αυτοκράτορα Άβιτου. Σύμφωνα με μία αναπαράσταση, ο πατέρας του μπορεί να ήταν γιος του Εννοδίου, ανθύπατου της Αφρικής . Μπορεί να ήταν ο Φήλιξ, ύπατος το 428, ο οποίος νυμφεύτηκε την Παδουσία και φέρεται να ήταν πρόγονος του Φήλικα, υπάτου το 511.

Ήταν ο πατέρας των:
* Μάγνος Φήλιξ, πραιτωριανός έπαρχος της Γαλατίας το 469, νυμφεύτηκε την Αττική·
* Αρανεόλα, παντρεύτηκε τον Πολέμιο μεταξύ 460 και 469.
* Πρόβος, Ρωμαίος συγκλητικός

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* Sidonius Apollinaris, *[https://www.tertullian.org/fathers/#sidonius_apollinaris The Letters of Sidonius]* (Oxford: Clarendon, 1915), pp. clx-clxxxiii

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Άγιος Σάββας ο Νέος ο εν Καλύμνω

Ο **Άγιος Σάββας ο Νέος ο εν Καλύμνω** είναι ο προστάτης άγιος του ελληνικού νησιού της Καλύμνου, όπου έζησε τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του ως ιερέας και πνευματικός πατέρας των μοναχών της Μονής των Αγίων Πάντων. Ήταν ένας μεγάλος ασκητής, εξομολόγος, αγιογράφος και θαυματουργός. Είναι ένας από τους πρόσφατα αναγνωρισμένους αγίους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η επίσημη αγιοκατάταξη του αγίου έγινε διά Πατριαρχικής Συνοδικής Πράξεως της 19ης Φεβρουαρίου 1992.

Γεννήθηκε το 1862 και πέθανε στις 7 Απριλίου 1948. Τα λείψανά του εκτάφθηκαν 10 χρόνια αργότερα, το 1957. Οι ημερομηνίες εορτής του Αγίου Σάββα του Νέου του εν Καλύμνω γιορτάζονται σε διάφορες ημερομηνίες σε διαφορετικές παραδόσεις, στις 7 Απριλίου (25 Μαρτίου στο Παλαιό Ημερολόγιο) και την πέμπτη Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής με την Αγία Μαρία την Αιγυπτία.εγώ γιορτάζω Άγιο Σάββα από μοναστηρι

## Βιογραφία
Ο Άγιος Σάββας ο Νέος ο εν Καλύμνω γεννήθηκε το 1862 στην Ηρακλείτσα της Ανατολικής Θράκης από πτωχούς γονείς, τον Κωνσταντίνο, που ασκούσε το επάγγελμα του μικροπωλητού και τη Σμαραγδή. Ήταν μοναχοπαίδι και κατά το βάπτισμα έλαβε το όνομα Βασίλειος. Αφού τελείωσε το δημοτικό δε συνέχισε τις σπουδές του στο γυμνάσιο, αλλά στην ηλικία των δώδεκα ετών πήγε στο Άγιο Όρος και εγκαταβίωσε στη Σκήτη της Αγίας Άννης. Το 1887 πήγε στα Ιεροσόλυμα και εισήλθε στη Μονή Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτη όπου εκάρη μοναχός το 1890. Το 1902 προχειρίστηκε διάκονος και το επόμενο έτος πρεσβύτερος. Το 1916, ύστερα από 26 χρόνια περίπου παραμονής στους Αγίους Τόπους, επέστρεψε στην Ελλάδα. Στην Αθήνα συνάντησε υποτακτικό του Αγίου Νεκταρίου, ο οποίος τον πληροφόρησε ότι ο Άγιος Νεκτάριος τον αναζητεί. Από την Αθήνα, λοιπόν, πήγε στην Αίγινα, όπου διακόνησε τον Άγιο Νεκτάριο μέχρι την κοίμησή του το 1920. Στην Αίγινα παρέμεινε μέχρι το 1926, οπότε και έφυγε για την Κάλυμνο όπου εγκαταβίωσε στην Ιερά Μονή Αγίων Πάντων. Πέθανε στην Κάλυμνο έπειτα από είκοσι έτη διαμονής στο νησί.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* *[https://im-leka.gr/topiko-agiologio-lerou-kalymnou-astypalaias/osios-sabbas-en-kalymno/ Οσιος Σάββας εν Καλύμνω – Ιερά Μητρόπολη Λέρου Καλύμνου και Αστυπαλαίας].* im-leka.gr. Ανακτήθηκε στις 10/08/2025.

Κατηγορία:Έλληνες Χριστιανοί μοναχοί
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 20ού αιώνα
Απολλώνιος (ύπατος το 460)

Ο **Απολλώνιος** () ήταν Ανατολικός Ρωμαίος ύπατος το 460 μ.Χ.

Θα μπορούσε να ταυτιστεί με τον Απολλώνιο που ήταν πραιτωριανός ύπαρχος της Ανατολής το 442-443 ή με τον Απολλώνιο που ήταν Μάγιστρος του στρατού το 443-451.

## Βιβλιογραφία
* 

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Απολλώνιος (μάγιστρος του στρατού)

Ο **Απολλώνιος**,  (443-451 μ.Χ.) ήταν στρατηγός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Ο Απολλώνιος ήταν ειδωλολάτρης και μορφωμένος. Πριν από το 448 ασπάστηκε τον Χριστιανισμό.  Έλαβε δύο επιστολές από τον Θεοδώρητο Κύρου.

Ήταν μάγιστρος του στρατού (magister militum praesentalis) στην Ανατολή τουλάχιστον από το 443 και μέχρι το 451, όταν στάλθηκε στον Αττίλα ως πρεσβευτής. Σε εκείνη την περίπτωση, ο βασιλιάς των Ούννων έστειλε πίσω τον Απολλώνιο, καθώς δεν είχε φέρει τον φόρο υποτέλειας που ανέμενε ο Αττίλας.

Ο Απολλώνιος μπορεί να είναι ο Φλάβιος Απολλώνιος που ήταν ύπατος το 460.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Apollonius 3", *[[The Prosopography of the Later Roman Empire]]*, Cambridge University Press, 1980, , p.&nbsp;121.

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα
Κατηγορία:Χριστιανοί του 5ου αιώνα
Ανικία Φαλτονία Πρόβα

Η **Ανικία Φαλτονία Πρόβα**, λατιν.: *Anicia Faltonia Proba* (απεβ. στην Αφρική, το 432) ήταν Ρωμαία ευγενής του γένους των Ανικίων.

## Βιογραφία
Ο πατέρας τής Πρόβας ήταν ο Κόιντος Κλόδιος Ερμογενιανός Ολύβριος  (ύπατος το 379). Η διάσημη ποιήτρια Φαλτονία Βετιτία Πρόβα ήταν η γιαγιά της. Παντρεύτηκε τον Σέξτο Κλαύδιο Πετρόνιο Πρόβο (ύπατο το 371) και απέκτησε τρεις γιους -τον Ανίκιο Ερμογενιανό Ολύβριο και τον Ανίκιο Προβίνο, συνύπατους το 395, και τον Ανίκιο Πετρόνιο Πρόβο, ύπατο το 406- και μία κόρη, την Ανίκια Πρόβα. Ο γιος της Ολύβριος νυμφεύτηκε την Ανικία Ιουλιανή, και η κόρη του Δημητριάδα ήταν εγγονή της Πρόβας. Ήταν συγγενής των αριστοκρατικών οικογενειών των *Πετρονίων*, *Κλοδίων Κελσινών* και *[[Γένος Ανικίων|Ανικίων]]*. Σε δύο επιγραφές που χρονολογούνται στο 395 περιγράφεται ως κόρη, σύζυγος και μητέρα υπάτων. 

Το 395 ήταν ήδη χήρα Χριστιανή, βρισκόταν σε επαφή με πολλά μέλη των πολιτιστικών κύκλων τής εποχής της, μεταξύ των οποίων ο Αυγουστίνος Ιππώνος  και ο Ιωάννης Χρυσόστομος  υπέρ των οποίων έδρασε.

Η Πρόβα βρισκόταν στη Ρώμη κατά τη λεηλασία της πόλης από τους Γότθους το 410. Σύμφωνα με τον Προκόπιο της Καισάρειας, άνοιξε τις πύλες τής πόλης για να ανακουφίσει τα βάσανα των πολιορκημένων,  αλλά οι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι αυτή η ιστορία πλαστογραφήθηκε από τους εχθρούς της.  Στη συνέχεια κατέφυγε στην Αφρική με τη νύφη της Ανικία Ιουλιανή και την εγγονή της Δημητριάδα, αλλά εκεί έπαθε δεινά από τον Ηρακλειανό, ο οποίος τις φυλάκισε και στη συνέχεια τις απελευθέρωσε, μόνο αφού έλαβε ένα τεράστιο ποσό. 

Η Πρόβα κληρονόμησε πολλές ιδιοκτησίες στην Ασία, και τις πώλησε για να δώσει τα χρήματα στην Εκκλησία και στους πτωχούς. Απεβίωσε στην Αφρική το 432. Είναι γνωστό ότι ο σύζυγός της είχε ταφεί στην Παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου σε έναν τάφο, όπου επρόκειτο να ταφεί και η Πρόβα. 

Όπως αρκετές άλλες γυναίκες στην οικογένειά της, η Πρόβα ήταν μορφωμένη. Η Ανικία πιθανότατα συνέθεσε την επιγραφή προς τιμήν τού συζύγου της, και η εγγονή της Δημητριάς ήταν φίλη του Αγίου Ιερώνυμου, ο οποίος την περιγράφει ως μορφωμένη.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

### Πρωτογενείς πηγές
*, , , =, 

### Δευτερογενείς πηγές
* Arnold Hugh Martin Jones, John Martindale, John Morris: *[[The Prosopography of the Later Roman Empire]]* (PLRE). Vol. 1, Cambridge 1971, pp.&nbsp;732–733.
* Nunn, Christopher A. (2024). *Der Bischof und die Asketinnen. Augustins Korrespondenz mit Frauen* [Ο επίσκοπος και οι ασκητικές γυναίκες. Η αλληλογραφία του Αυγουστίνου με τις γυναίκες]. Jahrbuch für Antike und Christentum, Ergänzungsband Kleine Reihe 18. Münster: Aschendorff, , ιδίως σελ. 214-266 και 286-300.
*Jane Stevenson: *Women Latin Poets*.  Oxford University Press, 2005, p.&nbsp;65.

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 4ου αιώνα
Κατηγορία:Χριστιανοί του 5ου αιώνα
Δημητριάς (κόρη Ανίκιου Ερμογενιανού Ολύβριου)

Η Ανικία **Δημητριάς**, λατιν.: *Demetrias* (άκμασε το 413–440) ήταν Ρωμαία ευγενής, μέλος της ισχυρού γένους των Ανικίων και γνωστή με αρκετούς κληρικούς.

## Βιογραφία
Η Ανικία  Δημητριάς, γεννημένη γύρω στο 398,  ήταν κόρη του Ανίκιου Ερμογενιανού Ολύβριου,  υπάτου το 395, και της Ανικίας Ιουλιανής,   και επομένως μέλος των ευγενών *γενών* των Ανικίων και των Αμνίων. Η γιαγιά της, Πρόβα, περιγράφεται ως το πιο ευγενές και πλουσιότερο άτομο στον ρωμαϊκό κόσμο τη δεκαετία του 410. 

Το 410, με την ευκαιρία της λεηλασίας της Ρώμης από τους Γότθους, η Δημητριάς έφυγε από τη Ρώμη με τη μητέρα της Ιουλιανή και την εκ πατρός γιαγιά της, την Ανικία Φαλτονία Πρόβα, και πήγε στην Καρχηδόνα. Εκεί φυλακίστηκαν από τον *κόμη* Ηρακλειανό, και αφέθηκαν ελεύθερες μόνο μετά από μία τεράστια πληρωμή. 

Ενώ η μητέρα και η γιαγιά της ζούσαν στην Καρχηδόνα, ήρθαν σε επαφή με τον Αυγουστίνο επίσκοπο της Ιππώνας, ο οποίος τις βοήθησε να ακολουθήσουν την πορεία μίας θρησκευτικής ζωής. Η Δημητριάς, η οποία ήταν περίπου 15 ετών το 413, επρόκειτο να παντρευτεί, αλλά ακολούθησε κρυφά έναν ασκητικό τρόπο ζωής, επηρεασμένη από τον Αυγουστίνο.  Δεν είπε στους συγγενείς της για την επιλογή της, καθώς ανησυχούσε μήπως τους δυσαρεστήσει. Ωστόσο, καθώς πλησίαζε ο γάμος της, αποφάσισε να πει στη μητέρα της Ιουλιανή και στη γιαγιά της Πρόβα για την πρόθεσή της να απαρνηθεί τον γάμο και να φορέσει το μοναστικό ένδυμα. Οι συγγενείς της ήταν πολύ ευχαριστημένοι μαζί της, και το 413 η Δημητριάδα φόρεσε τον πέπλο της μοναχής σε μία τελετή που τελέστηκε από τον Αυρήλιο επίσκοπο της Καρχηδόνας .

Για να τη βοηθήσουν στην πνευματική της ζωή, η Ιουλιανή και ο Πρόβα ζήτησαν από αρκετούς κληρικούς να στείλουν συμβουλές στη Δημητριάδα. Ο Αυγουστίνος απάντησε, προτείνοντας την ανάγνωση του έργου του *De sancta virginitate*,  ο Ιερώνυμος έστειλε μία μακροσκελή επιστολή με αρκετές συμβουλές, ενώ ο Πελάγιος, ένας θεολόγος στον οποίο αντιτίθετο ο Αυγουστίνος, τής απηύθυνε μία πραγματεία με τη μορφή επιστολής, την *Epistola ad Demetriam*.

Αργότερα στη ζωή της, η Δημητριάς επέστρεψε στην πατρίδα της, τη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια αυτής τής περιόδου έλαβε την *Εpistula ad Demetriadem de vera humilitate*, γραμμένη το 440 από τον πάπα Λέοντα Α΄ ή, σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, το 435 από τον Άγιο Πρόσπερο της Ακουιτανίας, η οποία επιτίθετο στο δόγμα του Πελαγίου, με βάση τον Αυγουστίνο. 

Η Δημητριάς έκτισε μία εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Στέφανο κατά μήκος της Λατινικής Οδού, 3 μίλια από τη Ρώμη, σε μία από τις ιδιοκτησίες της. Απεβίωσε κατά την αρχιερατεία του πάπα Λέοντα Α΄.

## Σημειώσεις


## Βιβλιογραφία
* Αυγουστίνος, Μαίρη Σ. Μαλντάουνι, *Πραγματείες επί διαφόρων θεμάτων*, CUA Press, 2002, , σελ.&nbsp;270–2.
* Άρνολντ Χιου Μάρτιν Τζόουνς, Τζον Μάρτινντεϊλ, Τζον Μόρις, «Δημητριάδα», *Η Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας* (PLRE). τόμος 2, Κέιμπριτζ 1971, σσ.&nbsp;351–2.

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 4ου αιώνα
Κατηγορία:Χριστιανοί του 5ου αιώνα
Κατηγορία:Χριστιανοί του 4ου αιώνα
Ανίκιος Ερμογενιανός Ολύβριος

Ο **Ανίκιος Ερμογενιανός Ολύβριος**, λατιν.: *Anicius Hermogenianus Olybrius* ( άκμασε το 395–397) ήταν πολιτικός και αριστοκράτης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

## Βιογραφία
Ο Ολύβριος ήταν γιος του Σέξτου Πετρόνιου Πρόβου, ενός από τους πιο σημαντικούς άνδρες τής εποχής του και υπάτου το 371, και τής συζύγου και εξαδέλφης του Ανικίας Φαλτονίας Πρόβας. Αδέλφια του ήταν ο Ανίκιος Προβίνος και ο Aνίκιος Πετρόνιος Πρόβος. Αδελφή του ήταν η Ανικία Πρόβα.

Ο Ολύβριος μεγάλωσε με τον αδελφό του Προβίνο στη Ρώμη, όπου και γεννήθηκε. Αυτός και ο αδελφός του Ανίκιος Προβίνος μοιράστηκαν την ύπατη διακονία το 395, ενώ και οι δύο ήταν πολύ νέοι. Ο Κλαυδιανός αφιέρωσε *το Panegyricus de consulatu Probini et Olybrii* στους αδελφούς με αυτή την ευκαιρία. Αν και ανήκαν σε μία παραδοσιακά παγανιστική συγκλητική οικογένεια, ο Ολύβριος και ο Προβίνος ήταν Χριστιανοί.

Ο Aρουσιανός Μέσιος αφιέρωσε *το Exemla elocutionem* του και στους δύο αδελφούς, και ο Κόιντος Αυρήλιος Σύμμαχος απηύθυνε επιστολή και στους δύο το 397 (*Επιστολές*, v).

## Οικογένεια
ΠNymfεύτηκε την εξαδέλφη του Ανικία Ιουλιανή, στην οποία ο εκκλησιαστικός πατέρας Ιωάννης Χρυσόστομος έγραψε μία επιστολή, και ο εκκλησιαστικός πατέρας Αυγουστίνος επίσκοπος Ιππώνος έγραψε δύο επιστολές. Ο Αυγουστίνος έγραψε επίσης μία πραγματεία με τη μορφή επιστολής για τη χηρεία, η οποία απευθυνόταν στην Ιουλιανή.

Ο Ολύβριος και η Ιουλιανή απέκτησαν: 
* έναν γιο, τον Ανίκιο Πρόβο (άκμασε το 424-459), πραίτωρα το 424 και *άνδρα εκλαμπρότατο* (vir illustris) το 459, που νυμφεύτηκε την Αδελφία, κόρη του Βαλέριου Αδέλφιου, εγγονή του Βαλέριου Αδέλφιου Bάσου (άκμασε το 383-392), *vir consularis* και *consul.* *Venet.* το 383 και το 392, και δισεγγονή του Λεύκιου Βαλέριου Σεπτίμιου Βάσου και της πιθανής συζύγου του Aδελφίας, όπως υποδηλώνουν *το επώνυμο (nomina)* και *το επίθετο (cognomen)* τού γιου τους, και:
* μία κόρη, τη Δημητριάδα

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Arnold Hugh Martin Jones, John Martindale, John Morris, *[[The Prosopography of the Later Roman Empire]]* (PLRE). vol. 1, Cambridge 1971, p.&nbsp;639.
* Hartmut Leppin, *Theodosius der Große. Wissenschaftliche Buchgesellschaft*, Darmstadt 2003, p.&nbsp;222.

Κατηγορία:Χριστιανοί του 4ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα
Ραχούλι Θεσπρωτίας

Το **Ραχούλι** είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Κοινότητα Ξηρολόφου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Παραμυθιάς, του Δήμου Σουλίου.

## Γενικές πληροφορίες
Το Ραχούλι  βρίσκεται σε υψόμετρο 99 μέτρων και έχει 102 μόνιμους κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν «Τσιφλίκι».

## Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι η εξής:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Blog για το Ραχούλι Θεσπρωτίας
* Ραχούλι Θεσπρωτίας λήψη από drone (YouTube)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας
Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Πετρόνιος Προβίνος (ύπατος το 341)

Ο **Πετρόνιος Προβίνος**, λατιν.: *Petronius Probinus* (άκμασε το 341) 346 μ.Χ.) ήταν αριστοκράτης και πολιτικός τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Διετέλεσε Ρωμαίος ύπατος το έτος 341 και *[[Πολίαρχος|έπαρχος της πόλης]]* της Ρώμης από τον Ιούλιο του 345 έως τον Δεκέμβριο του 346.

## Βιογραφία
Ο Προβίνος ήταν γιος του Πετρόνιου Προβιανού, υπάτου και επάρχου της πόληξς, και καταγόταν από το *γένος* των Πετρονίων, μία ισχυρή οικογένεια πατρικίων που παρείχε αρκετούς υψηλόβαθμους αξιωματούχους για την αυτοκρατορική διοίκηση μεταξύ του 4ου και του 5ου αι. μ.Χ. Ο ίδιος ο Προβίνος ήταν ύπατος το 341 και έπαρχος της πόλη*ς* της Ρώμης από τις 5 Ιουλίου 345 έως τις 26 Δεκεμβρίου 346.

Η σύζυγός του ήταν, σύμφωνα με τους Ντρίνκγουότερ και Έλτον, η «Κλαυδία»/«Κλοδία», αδελφή του Κλόδιου Κελσίνου Αδέλφου, ο οποίος με τη σειρά του ήταν νυμφευμένος με την αδελφή εκείνου Φαλτονία Βετιτία Πρόβα, μία από τις πιο επιδραστικές Ρωμαίες Χριστιανές ποιήτριες κατά την Ύστερη Αρχαιότητα.

## Οικογένεια
Είχε έναν γιο, τον Σέξτο Κλαύδιο Πετρόνιο Πρόβο, ύπατο το 371 και τέσσερις φορές *[[Έπαρχος του Πραιτωρίου|πραιτοριανό έπαρχο]]*. Στα εγγόνια του περιλαμβάνονται οι ύπατοι του 395 Aνίκιος Προβίνος και Aνίκιος Ερμογενιανός Ολύβριος και ο ύπατος του 406, Aνίκιος Πρόβος. Η αριστοκράτισσα Aνικία Φαλτονία Πρόβα ήταν η ανιψιά του - και η νύφη του. 

## Παραπομπές


## Πηγές
* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Petronius Probinus 2", *Prosopography of the Later Roman Empire*, Volume 1, Cambridge University Press, 1992, , p.&nbsp;735.

Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 4ου αιώνα
Ιερά Μητρόπολις Γουινέας

Η **Ιερά Μητρόπολις Γουινέας**, είναι μια τις επαρχίες του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας.

Στη δικαιοδοσία της Μητρόπολης περιλαμβάνονται τα κράτη Σιέρα Λεόνε, Λιβερία, Γουϊνέα, Γουϊνέα Μπισάου, Γκάμπια, Σενεγάλη και Πράσινο Ακρωτήριο.

Σημερινός μητροπολίτης διατελεί ο Γεώργιος (Βλαδιμήρου), ο οποίος ταυτόχρονα υπηρετεί ως εκπρόσωπος του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου, διευθυντής του Γραφείου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην Αθήνα και Πατριαρχικός Επίτροπος Νήσου Μαυρικίου.

## Ιστορικά στοιχεία
Η Ιεραποστολή στη Σιέρα Λεόνε ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2007, αφού ο Πατριάρχης Θεόδωρος Β΄ έδωσε ευλογία στον Αρχιμανδρίτη Θεμιστοκλή Αδαμόπουλο να μεταβεί στη Σιέρρα Λεόνε.

Στις 7 Οκτωβρίου 2010, με Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο, ιδρύθηκε η Ιερά Επισκοπή Σιέρα Λεόνε, με απόσπαση από την Ιερά Μητρόπολη Άκκρας, περιλαμβάνοντας τα κράτη Σιέρρα Λεόνε, Γκάμπια, Λιβερία, Σενεγάλη, Γουινέα, Γουινέα Μπισάο και Πράσινο Ακρωτήριο και έχοντας ως έδρα την πόλη Φρίταουν. Πατριαρχικός Επίτροπος της νέας Ιεράς Επισκοπής ορίστηκε ο Αρχιμανδρίτης Θεμιστοκλής.

Στις 21 Νοεμβρίου 2012, η Ιερά Επισκοπή Σιέρα Λεόνε μετονομάστηκε σε Γουϊνέας και ανυψώθηκε σε Μητρόπολη και έδρα της την πόλη Κονακρί. Πρώτος Μητροπολίτης Γουϊνέας εξελέγη ο μέχρι τότε Μητροπολίτης Άκκρας Γεώργιος.

Στις 12 Ιανουαρίου 2022 η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ανάμεσα στις αποφάσεις της, εξέλεξε τον Αρχιμανδρίτη Θεμιστοκλή σε Επίσκοπο Νικοπόλεως (παραχωρηθέντος στην Ιερά Μητρόπολη Γουινέας ως βοηθός σε αυτή).

## Επισκοπικός κατάλογος

## Αρχιερατικές περιφέρειες
Για την εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία τού έργου της η Ιερά Μητρόπολις Γουινέας χωρίσθηκε σε 7 αρχιερατικές περιφέρειες.

* Αρχιερατική περιφέρεια Γουινέας
* Αρχιερατική περιφέρεια Σιέρρα Λεόνε
* Αρχιερατική περιφέρεια Γκάμπιας
* Αρχιερατική περιφέρεια Λιβερίας
* Αρχιερατική περιφέρεια Γουινέας Μπισσάου
* Αρχιερατική περιφέρεια Σενεγάλης
* Αρχιερατική περιφέρεια Πράσινου Ακρωτηρίου

## Ναοί
### Σιέρα Λεόνε
* Ιερός Καθεδρικός Ναός Αγίου Ελευθερίου και Αγίου Γεωργίου Φρίταουν
* Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Τάουν Χιλ - Φρίταουν
* Ιερός Ναός Αναστάσεως του Κυρίου και Αγίου Μωυσέως του Αιθίοπος Γουότερλου

### Γουϊνέα
* Ιερός Ναός Αγίου Παρθενίου και Αγίου Χαραλάμπους Κίντια

## Παραπομπές

Γουινεας