Η χαρά της ζωγραφικής (τηλεοπτική εκπομπή)

## Συνοπτική παρουσίαση
***Η Χαρά της Ζωγραφικής*** (αγγ.: *The Joy of Painting*) είναι ο τίτλος μιας αμερικανικής ημίωρης εκπαιδευτικής τηλεοπτικής εκπομπής που δημιουργήθηκε και παρουσιάστηκε από τον ζωγράφο Μπομπ Ρος. Προβαλλόταν από τις 11 Ιανουαρίου 1983 έως τις 17 Μαΐου 1994. Στα περισσότερα επεισόδια, ο Ρος δίδασκε τεχνικές για την ελαιογραφία τοπίου ολοκληρώνοντας έναν πίνακα σε κάθε συνεδρία. Σε ορισμένα επισόδεια συμμετείχε ένας προσκεκλημένος καλλιτέχνης, ο οποίος παρουσίαζε μια διαφορετική τεχνική ζωγραφικής. Η εκπομπή ακολούθησε την ίδια μορφή με την προκάτοχό του, *The Magic of Oil Painting (*1974 - 1982), την οποία παρουσίαζε ο Μπιλ Αλεξάντερ, μέντορας του Ρος. Κατά τη διάρκεια της προβολής της, κέρδισε τρία βραβεία Emmy.

## Παραγωγή
Η εκπομπή μεταδόθηκε και παρήχθη από μη εμπορικούς, δημόσιους τηλεοπτικούς σταθμούς. Η πρώτη σεζόν προβλήθηκε στις αρχές του 1983 και ήταν παραγωγή του WNVC στο Falls Church της Βιρτζίνια. Ξεκινώντας από τη δεύτερη σεζόν στα τέλη του 1983, η εκπομπή παρήχθη από το WIPB στο Muncie της Indiana μέχρι το τέλος της το 1994, και αργότερα από την Blue Ridge Public Television στο Roanoke της Virginia. Η εκπομπή διανέμεται σήμερα από την Αμερικανική Δημόσια Τηλεόραση. Οι επαναλήψεις άρχισαν να προβάλλονται σε σταθμούς του PBS στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1992, με την ονομασία *The Best of The Joy of Painting*, με μια συλλογή από τους αγαπημένους πίνακες του Μπομπ Ρος από τις προηγούμενες σεζόν. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, σχεδόν 300 επεισόδια του The Joy of Painting είχαν μεταδοθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες από το PBS και στον Καναδά από το CBC Television. Αργότερα, *Η χαρά της ζωγραφικής* άρχισε να προβάλλεται σε άλλες χώρες, όπως παρατηρούμε στον παρακάτω πίνακα:

## Δομή επεισοδίων
Στην αρχή κάθε επεισοδίου ο καμβάς ήταν άδειος. Σε ορισμένα επεισόδια συμμετείχαν ως προσκεκλημμένοι πολλοί ζωγράφοι, οι οποίοι ζωγράφιζαν μαζί με τον Ross, όπως η Dana Jester, ο γιος του Ρος, Στιβ Ρος, ο John Thamm, η Audrey Golden, η Joyce Ortner, ο Ben Stahl, η Dorothy Dent, η συνεργάτης του Annette Kowalski (η οποία ειδικεύεται στη ζωγραφική λουλουδιών), το κατοικίδιο σκιουράκι Peapod, το ζώο του Bobett και η Diane Andre. Τα περισσότερα επεισόδια ξεκινούσαν είτε με έναν λευκό κενό καμβά, είτε, σπανιότερα, με έναν καμβά προβαμμένο με μαύρο gesso. Αυτός ο λευκός καμβάς επικαλυπτόταν με μια λεπτή στρώση υγρού λευκού χρώματος (για λευκό καμβά- ο Ρος χρησιμοποιούσε το ιδιόκτητο Magic White του Μπιλ Αλεξάντερ στις προηγούμενες σεζόν, πριν χρησιμοποιήσει μια γενική ονομασία αργότερα) ή ένα σκούρο χρώμα (για μαύρο). Αν ένας πίνακας αναμενόταν να διαρκέσει περισσότερο από το χρονικό περιθώριο των 30 λεπτών, τα πρώτα βήματα προετοιμάζονταν πριν από την έναρξη του επεισοδίου, ενώ ο Ρος εξηγούσε συνοπτικά τον τρόπο με τον οποίο προετοίμαζε τον καμβά. 

Κάθε πρόγραμμα γυριζόταν σε πραγματικό χρόνο με δύο βιντεοκάμερες: ένα μεσαίο πλάνο του Ross και του καμβά του και ένα κοντινό πλάνο του καμβά ή της παλέτας. Στο τέλος κάθε επεισοδίου ο Ρος αποχαιρετούσε με τα λόγια ". . . έτσι, από όλους εμάς εδώ, θα ήθελα να σου ευχηθώ καλή ζωγραφική και ο Θεός να σε ευλογεί, φίλε μου. . . ". Στη συνέχεια, ακουγόταν το τραγούδι της σειράς ("Interlude", μια επιλογή μουσικής από το Network Music, από τη 2η σεζόν και μετά), ενώ οι τίτλοι τέλους έπαιζαν πάνω από ένα πλάνο του ολοκληρωμένου πίνακα.

## Τεχνική ζωγραφικής
Μέσα στα πρώτα λεπτά κάθε επεισοδίου ο λευκός καμβάς έχει μετατραπεί σε ένα τοπίο με την τεχνική wet-on-wet, κατά την οποία ο ζωγράφος προσθέτει ακόμα υγρό χρώμα, αντί να περιμένει να στεγνώσει κάθε στρώμα χρώματος. Ο συνδυασμός αυτής της μεθόδου με τη χρήση πινέλων δύο ιντσών και άλλων τύπων πινέλων, καθώς και μαχαιριών ζωγραφικής, του επέτρεψε να ζωγραφίζει δέντρα, νερό, σύννεφα, βουνά, θαλασσινά και χειμερινά τοπία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Οι πίνακες περιείχαν τα χρώματα που είχε ο Ρος στην εκπομπή, όπως λευκό τιτάνιο, φθαλικό πράσινο, φθαλικό μπλε, πρωσικό μπλε, μαύρο του μεσονυκτίου, σκούρα σιένα, καφέ van dyke, καμένο ουμβέρ (που καταργήθηκε σε μεταγενέστερες σεζόν), βυσσινί αλισαρίνο, πράσινο σαπούνι, κίτρινο κάδμιο, κίτρινη ώχρα, ινδικό κίτρινο και φωτεινό κόκκινο (μόνιμο κόκκινο σε προηγούμενες σεζόν).

Κάθε πίνακας ξεκινούσε με σταυρωτές πινελιές, που έμοιαζαν να μην είναι τίποτα περισσότερο από τις κηλίδες του χρώματος. Καθώς πρόσέθετε περισσότερες διασταυρούμενες πινελιές, οι κηλίδες μεταμορφώθηκαν σε περίπλοκους πίνακες ζωγραφικής. Ενώ ζωγράφιζε, εξηγούσε στους θεατές τις τεχνικές που χρησιμοποιούσε, αφηγούταν ιστορίες για τα "χαρούμενα μικρά σύννεφα" και τα "χαρούμενα μικρά δέντρα" που δημιουργούσε. Συχνά απέδιδε ανθρώπινα συναισθήματα στα αντικείμενα που ζωγράφιζε. Αφού ζωγράφιζε έναν κορμό δέντρου, για παράδειγμα, ο Ρος συνήθως πρόσθετε έναν άλλο κοντινό "γιατί χρειάζεται έναν φίλο" Κατά καιρούς παρουσίαζε βίντεο από το σπίτι του με τον εαυτό του με ένα μωρό ελάφι, ένα ρακούν και ένα άλλο μικρό ζώο.  

Ο Ρος δημιουργούσε τρεις εκδοχές για κάθε πίνακα. Η πρώτη ήταν ο πίνακας που είχε ζωγραφίσει πριν από τη μαγνητοσκόπηση, τοποθετούταν σε ένα καβαλέτο εκτός κάμερας και χρησιμοποιούταν ως πρότυπο για τη δημιουργία του δεύτερου πίνακα, τον οποίο ζωγράφιζε ο Ρος ζωντανά στην κάμερα, ενώ μετά τη μαγνητοσκόπηση ζωγράφιζε έναν πιο λεπτομερή τρίτο πίνακα για να τον συμπεριλάβει στα εκπαιδευτικά του βιβλία. Και οι τρεις εκδοχές των πινάκων δωρίστηκαν στη συνέχεια σε διάφορους σταθμούς του PBS, στο Smithsonian Institution ή διατηρήθηκαν από την Bob Ross, Inc.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τηλεοπτικές εκπομπές
Κατηγορία:Ζωγραφική