open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
MREN

Το **MREN** (Ερευνητικό και Εκπαιδευτικό Δίκτυο Μαυροβουνίου) είναι ένας φορέας που συγκεντρώνει όλες τις υπηρεσίες και τις εγκαταστάσεις δικτύωσης που υποστηρίζουν τις απαιτήσεις πληροφόρησης και επικοινωνίας της εκπαιδευτικής και ερευνητικής κοινότητας στο Μαυροβούνιο. Ο μοναδικός σκοπός του δικτύου MREN είναι να δημιουργήσει, να προωθήσει, να προσφέρει και να συμμετάσχει στη δημιουργία και τη διατήρηση των απαραίτητων βάσεων για τη χρήση σύγχρονων τεχνολογιών πληροφοριών και επικοινωνίας στην εκπαιδευτική και ερευνητική κοινότητα του Μαυροβουνίου. Μία από τις κύριες αποστολές του MREN είναι η σύνδεση του ακαδημαϊκό δικτύου με το ερευνητικό και εκπαιδευτικό GÉANT  και η ουσιαστική αξιοποίηση του, των πανευρωπαϊκών και παγκοσμίων ερευνητικών δικτύων από Μαυροβούνιους ερευνητές, επιστήμονες, καθηγητές και φοιτητές. Εκτός από το GÉANT, το MREN συμμετέχει σε άλλα μεγάλα ευρωπαϊκά έργα, όπως είναι τα εξής: SEERA-EI,  EGI-InSPIRE  και HP-SEE. Τα ολοκληρωμένα έργα στα οποία έχει συμμετάσχει το MREN είναι τα εξής: SEE-GRID-SCI, SEEREN και SEE-GRID. Το MREN έχει σαφείς στόχους για την εκπλήρωση του σκοπού του, δηλαδή για υποστήριξη των ΤΠΕ στην εκπαίδευση και την ερευνητική κοινότητα και αυτοί περιλαμβάνουν τα εξής:

* Δημιουργία και συντήρηση διαδικτυακών πυλών για ανταλλαγή ιδεών και πληροφοριών μεταξύ των χρηστών, των ερευνητικών δικτύων καθώς και μεταξύ ευρείων κοινωνικών ομάδων που χρησιμοποιούν τις ΤΠΕ.
* Υποστήριξη και συμμετοχή σε έργα και πρωτοβουλίες για την ανάπτυξη των ΤΠΕ στο Μαυροβούνιο και στο εξωτερικό.
* Διοργάνωση εργαστηρίων και εκπαιδευτικών πληροφοριών για διάφορες κοινωνικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.
* Υποστήριξη των σπουδαστών και των ειδικών στην εκπαίδευση που εργάζονται στον τομέα των ΤΠΕ.
* Τεχνολογική, διοικητική και οικονομική βελτιστοποίηση της σύνδεσης των οργανισμών του Μαυροβουνίου με τα ερευνητικά δίκτυα.
* Παροχή υποστήριξης σε σχολεία και εκπαιδευτικά ιδρύματα που προσφέρουν κατάρτιση στις ΤΠΕ.
* Διοργάνωση εκπαιδευτικών σεμιναρίων, συνεδρίων, συμποσίων, εκθέσεων και άλλων δημόσιων εκδηλώσεων αφιερωμένων στην προώθηση προηγμένων ΤΠΕ.
* Διαβούλευση σε έργα ΤΠΕ καθώς και συμμετοχή σε εθνικές και διεθνείς πρωτοβουλίες με στόχο την ανάπτυξη των ΤΠΕ στις ευρωπαϊκές χώρες.

Το MREN εμπλέκεται σε διάφορες δραστηριότητες για την επίτευξη αυτών των στόχων:

* Εκπροσώπηση του Μαυροβουνίου στον τομέα των ερευνητικών δικτύων.
* Προώθηση πρακτικών και τεχνολογιών του ηλεκτρονικού επιχειρείν.
* Διαχείριση του Εθνικού Ερευνητικού και Εκπαιδευτικού Δικτύου.
* Προγραμματισμός, σχεδιασμός και υλοποίηση τεχνολογικών και αναπτυξιακών έργων.

Για την τεχνική διαχείριση και παρακολούθηση του Εθνικού Ερευνητικού και Εκπαιδευτικού Δικτύου είναι αρμόδιο το Κέντρο Πληροφορικής του Πανεπιστημίου του Μαυροβουνίου (UoM), ενώ για τις επαγγελματικές και διοικητικές δραστηριότητες σύμφωνα με τις απαιτήσεις του MREN είναι αρμόδιο Υπουργείο Επιστημών.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα MREN
* Κέντρο Πληροφορικής 
* Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου
* Υπουργείο Επιστημών 
* Υπουργείο Παιδείας και Αθλητισμού
Κατηγορία:Εκπαίδευση στο Μαυροβούνιο
Ημέρα Ανεξαρτησίας (Βόρεια Μακεδονία)

Η **Ημέρα της Ανεξαρτησίας** () της Βόρειας Μακεδονίας γιορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται για εθνική εορτή η οποία καθιερώθηκε το 1991, όταν πραγματοποιήθηκε το σλαβομακεδονικό δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία. Στη συνέχεια, η τότε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία, στην οποία ανήκε ως ομοσπονδιακό κράτος, και έγινε κυρίαρχη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

## Ιστορία
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1991, πάνω από το 95,5% του 75,8% των ψηφοφόρων που έλαβαν μέρος στο σχετικό δημοψήφισμα ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας. Το απόγευμα της 8ης Σεπτεμβρίου 1991, ο τότε πρόεδρος της πΓΔΜ Κίρο Γλιγκόροφ, κήρυξε επίσημα την ανεξαρτησία της χώρας, απευθυνόμενος σε πολίτες οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας της χώρας, Σκόπια, για να γιορτάσουν το επιτυχημένο δημοψήφισμα.

Η λαϊκή βούληση για ανεξάρτητο κράτος επιβεβαιώθηκε με τη διακήρυξη των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος, η οποία υπογράφηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1991 από την πρώτη πολυκομματική Συνέλευση της πΓΔΜ. Τέλος, στις 25 Σεπτεμβρίου 1991, η διακήρυξη της ανεξαρτησίας εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο της πΓΔΜ. Στη συνέχεια, εγκρίθηκε το νέο Σύνταγμα της χώρας στις 17 Νοεμβρίου 1991.

Λόγω των ελληνικών αντιρρήσεων για τη δημιουργία ενός νέου κράτους με τον όρο *Μακεδονία* στην ονομασία του, το καθεστώς κυριαρχίας του κράτους δεν είχε αναγνωριστεί μέχρι τις 8 Απριλίου 1993, με αναγνώριση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, όταν η χώρα έγινε δεκτή ως το 181ο πλήρες μέλος στον παγκόσμιο οργανισμό υπό την προσωρινή ονομασία *Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας*.

## Εορτασμός
Η Ημέρα της Ανεξαρτησίας ως εθνική εορτή είναι μη εργάσιμη ημέρα στη Βόρεια Μακεδονία. Ο πρόεδρος και η κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας διοργανώνουν διάφορες εκδηλώσεις. Οι πολίτες συνήθως βγαίνουν στο ύπαιθρο για να κάνουν πικ νικ. Η Ομοσπονδία Μοτοσικλετών Βόρειας Μακεδονίας διοργανώνει διεθνές ράλι στα Σκόπια.

Όλες οι πρεσβείες, τα προξενεία και οι διπλωματικές αντιπροσωπείες της χώρας διοργανώνουν εορταστικές εκδηλώσεις στις χώρες όπου βρίσκονται.

## Παραπομπές
 

Κατηγορία:Βόρεια Μακεδονία
Μουσείο Μεταλλωρυχίας Γκουίντο

Το **ορυχείο Γκουίντο** (πολωνικά: *Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego*) είναι ιστορικό ανθρακωρυχείο και ταυτόχρονα μουσείο το οποίο βρίσκεται στο Ζάμπζε της Σιλεσίας στην Πολωνία. Το μουσείο είναι ένας από τους κόμβους στην Ευρωπαϊκή Διαδρομή Βιομηχανικής Κληρονομιάς. Πρόκειται για ένα μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς που έχει καταγραφεί στο μητρώο του Βοεβοδάτου Σιλεσίας (A / 1342-1387 z 2.26.1987) και αποτελεί πολιτισμικό μνημείο στην Πολωνία (ID 641754).

## Ιστορία
Το ορυχείο Γκουίντο ιδρύθηκε το 1855 από τον Γκίντο Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ (1830-1916), με στόχο να εφοδιάζει τους μύλους του Ντόνερσμαρκ με άνθρακα. Η μέγιστη παραγωγή του ορυχείου σημειώθηκε το 1885, όταν εξορύχθηκαν 312.976 τόνοι άνθρακα. Κατά την επεξεργασία του άνθρακα, το ορυχείο συνέχιζε να αντλεί νερό από γειτονικά ορυχεία. Αυτή η λειτουργία μειώθηκε τη δεκαετία του 1930 και το ορυχείο έκλεισε το 1960. Το 1967, η εγκατάσταση άνοιξε εκ νέου ως δοκιμαστικό ανθρακωρυχείο. Το 1987, οι εγκαταστάσεις του κηρύχθηκαν διατηρητέες. Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1982, είχε δημιουργηθεί ένα υπαίθριο μουσείο πάνω από το ορυχείο Γκουίντο, το οποίο και έκλεισε το 1996. Το σημερινό μουσείο μεταλλωρυχίας άνοιξε στα 170 μέτρα το 2007 και στα 320 μέτρα το 2008.

Τεχνικά, το παλιό ορυχείο αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της άμμου. Η πρώτη στοά, η στοά Μπάρμπαρα του 1856 εγκαταλείφθηκε στα 30 μ. Η δεύτερη στοά, η στοά Κονκόρντια μετονομάστηκε σε στοά Γκουίντο. Η διερευνητική εξόρυξη στα 80 μ. εγκαταλείφθηκε λόγω βλάβης, ενώ στα 117 μέτρα βρέθηκε νερό. Ελήφθη οικονομική βοήθεια από τη σιδηροδρομική ένωση Άνω  Σιλεσίας (γερμανικά: *Oberschlesische Eisenbahn Gesellschaft*). Στο ορυχείο Γκουίντο άνοιξε μια νέα στοά, η στοά Σιδηροδρόμου. Το έργο αγοράστηκε το 1887 από την πρωσική *Finanzamt* (Εφορία) και συγχωνεύτηκε με το ορυχείο Βασίλισσα Λουίζα. Το Γκουίντο και η στοά Σιδηροδρόμου είχαν βάθος στα 320 μέτρα. Το 1912, το ορυχείο Γκουίντο συγχωνεύτηκε με το νεόκτιστο ορυχείο Ντέλμπρουκ (Makoszowy Coal Mine-post 1945) και ένα εργοστάσιο οπτάνθρακα. Η Σιλεσία διασπάστηκε το 1922 και το ορυχείο Ντέλμπρουκ (μαζί με το ορυχείο Γκουίντο) παραδόθηκε στην εξορυκτική εταιρεία Prussian Preussag. Το 1928, η στοά Γκουίντο έκλεισε και η στοά Σιδηροδρόμου μετατράπηκε σε στοά μεταφοράς για το συνεργείο και για τα υλικά. 

## Το μουσείο
Το υπόγειο μουσείο βρίσκεται στα 320 μ. κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, με ένα δεύτερο επίπεδο να αντιπροσωπεύει ένα ορυχείο του 19ου αι. στα 170 μ. Τα 320 μέτρα του σε βάθος καθιστούν το Γκουίντο το βαθύτερο επισκέψιμο ορυχείο στην Ευρώπη. Ο χώρος διαθέτει εξοπλισμό για την προσομοίωση εξορυκτικών καταστροφών καθώς και μια αίθουσα συναυλιών. Υπάρχει επίσης μια έκθεση αφιερωμένη στους πολιτικά καταπιεσμένους στρατιώτες και ανθρακωρύχους της δεκαετίας του 1950, που ως νέοι αναγκάστηκαν να εργαστούν κάτω από τη γη αντί να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημος ιστότοπος

Κατηγορία:Σημεία σταθμοί στην Ευρωπαϊκή Διαδρομή Βιομηχανικής Κληρονομιάς
Κατηγορία:Μουσεία μεταλλωρυχείας στην Πολωνία
Συνθήκη του Καμπραί

μικρογραφία|300x300εσ|''Η Συνθήκη του Καμπραί,'' πίνακας του Φρανσίσκο Χοβέρ ι Καζανόβα
Η **Συνθήκη του Καμπραί**, γνωστή επίσης ως **Ειρήνη των Κυριών** υπεγράφη στις 3 Αυγούστου 1529 και έθεσε τέλος στον έβδομο Ιταλικό πόλεμο (πόλεμος του Συνδέσμου του Κονιάκ) μεταξύ του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄ και του βασιλέα της Ισπανίας και αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Κουίντου.

Η συνθήκη επιβεβαίωσε προσωρινά την ισπανική ηγεμονία (Οίκος των Αψβούργων) στο δουκάτο του Μιλάνου και στη Νότια Ιταλία.

## Ιστορικό
[μικρογραφία|195x195px|Η [Λουίζα της Σαβοΐας]]
[αριστερά|μικρογραφία|206x206px|Η [Μαργαρίτα της Αυστρίας (1480-1530)|Μαργαρίτα της Αυστρίας]]
Η συνθήκη του Καμπραί τερμάτισε τον έβδομο ιταλικό πόλεμο (πόλεμος του Συνδέσμου του Κονιάκ), ο οποίος είχε αρχίσει το 1526. Υπογράφηκε στην πόλη Καμπραί, κέντρο εκκλησιαστικού πριγκιπάτου που ανήκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στις Κάτω Χώρες (τώρα στον γαλλικό νομό Νορ).

Η συνθήκη αναφέρεται και ως Ειρήνη των Κυριών, καθώς τη διαπραγματεύτηκαν και υπέγραψαν στο Καμπραί δύο κυρίες, η Μαργαρίτα της Αυστρίας, θεία του αυτοκράτορα και η Λουίζα της Σαβοΐας, μητέρα του Φραγκίσκου Α', εκπροσωπώντας τους δύο μονάρχες.

Οι διαπραγματεύσεις έγιναν στο μέγαρο Σαιν-Πολ στο Καμπραί, κατοικία της Μαρίας του Λουξεμβούργου, κόμισσας του Βαντόμ (πρώτη εξαδέλφη της Λουίζας της Σαβοΐας και, μετά το γάμο της, της Μαργαρίτας της Αυστρίας), παρουσία του γιου της, του καρδινάλιου Λουδοβίκου των Βουρβόνων του Βαντόμ.

## Οι όροι της συνθήκης
[μικρογραφία|200x200px|Το μέγαρο Σαιν-Πολ στο [Καμπραί]]
Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης που υπογράφηκε στο Καμπραί, ο Φραγκίσκος Α' 

* παραιτήθηκε από τις αξιώσεις του στα ιταλικά εδάφη, το Αρτουά και τη Φλάνδρα. 
*επανέκτησε τη Βουργουνδία, από την οποία ο Κάρολος Ε' παραιτήθηκε.

* Η συνθήκη προέβλεπε επίσης την επιστροφή στη Γαλλία των δύο γιων του Φραγκίσκου Α', του οκτάχρονου δελφίνου Φραγκίσκου και του επτάχρονου πρίγκιπα Ερρίκου, του μελλοντικού Ερρίκου Β', που είχαν σταλεί όμηροι στη Μαδρίτη σύμφωνα με τη συνθήκη της Μαδρίτης (1526), με αντάλλαγμα λύτρα 2 εκατομμύρια χρυσές κορώνες.

* Ο Φραγκίσκος Α΄, χήρος από αρκετά χρόνια, επιβεβαίωσε τη συγκατάθεσή του να παντρευτεί την αδερφή του Καρόλου Ελεονώρα και την παντρεύτηκε στις 7 Ιουλίου 1530. 

## Αποτελέσματα
Μετά τη συνθήκη του Καμπραί επήλθε η διάλυση της συμμαχίας του Συνδέσμου του Κονιάκ. Η Βενετία έκανε ειρήνη με τον αυτοκράτορα, και μόνο η Φλωρεντία συνέχισε να πολεμά ενάντια στον Κάρολο Ε', οδηγώντας στην πολιορκία και την παράδοση της πόλης το 1530.

Ωστόσο, οι όροι της ειρήνης δεν ικανοποίησαν τον Φραγκίσκο Α'. Το 1536, ξεκίνησε μια νέα σύγκρουση μεταξύ της Γαλλίας και της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, ο όγδοος ιταλικός πόλεμος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης
Κατηγορία:Ιταλικοί Πόλεμοι
Bancorex

Η **Bancorex** ήταν η μεγαλύτερη τράπεζα στη Ρουμανία κατά τη δεκαετία του 1990, ενώ αντιπροσώπευε περισσότερο από το ένα τέταρτο του μεριδίου της τραπεζικής αγοράς όταν έκλεισε το 1999.  Η τράπεζα απέτυχε λόγω της ύπαρξης μη εξυπηρετούμενων δανείων που σχετίζονταν με υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς, ιδίως με πολιτικές συναλλαγές που λάμβαναν χώρα παρασκηνιακά.  Η τράπεζα διασώθηκε από το ρουμανικό κράτος, ενώ τα περιουσιακά της στοιχεία συγχωνεύθηκαν με την πιο αξιόχρεη Εμπορική Τράπεζα της Ρουμανίας.

Η τράπεζα Bancorex ιδρύθηκε με το όνομα Banca Română de Comerț Exterior (Ρουμανική Τράπεζα Εξωτερικού Εμπορίου) το 1968 και για δεκαετίες ήταν η τράπεζα μέσω της οποίας διεξαγόταν ένα μεγάλο μέρος του εξωτερικού εμπορίου της χώρας.

## Διάσωση και συγχώνευση
Πριν από το τέλος του 1997, η Bancorex έλαβε ένα ποσό 600 εκατομμυρίων δολαρίων από τη ρουμανική κυβέρνηση. Πρόκειται για ποσό το οποίο αντιπροσωπεύει το 2% του ΑΕΠ της χώρας. Η ανακεφαλαιοποίηση ακολουθήθηκε από μια αλλαγή στη διαχείριση της τράπεζας τον Απρίλιο του 1998, αλλά όχι και από αναδιάρθρωση, με αποτέλεσμα η κατάσταση της τράπεζας να επιδεινωθεί περαιτέρω.  Τελικά, στα τέλη του 1998, όταν η κρίση έπληξε εκ νέου την Bancorex, η κυβέρνηση εξέτασε το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης της τράπεζας, μέσω μιας διαδικασίας ιδιωτικοποίησης. 

Μέχρι το 1999, έγινε σαφές ότι η ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας θα απαιτουσε 2 δισεκατομμύρια δολάρια (ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 6% του ΑΕΠ της Ρουμανίας), τα οποία δεν θα μπορούσαν να παρασχεθούν από την κυβέρνηση.  Σύμφωνα με εκτιμήσεις που έγιναν τον Φεβρουάριο του 1999, 1,7 δισεκατομμύρια δολάρια (δηλ. το 85-90% του χαρτοφυλακίου δανείων), τα περισσότερα από τα οποία σε ξένο νόμισμα, δεν εξυπηρετούνταν.  Αυτό το ποσό αντιπροσώπευε το 5% του ΑΕΠ της Ρουμανίας εκείνη την εποχή. 

Τον Απρίλιο του 1999, η Bancorex κατέρρευσε καθώς οι καταθέτες έσπευδαν να αποσύρουν τις αποταμιεύσεις τους από την τράπεζα.  Προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω τραπεζικός πανικός, οι ρουμανικές αρχές αποφάσισαν μια γρήγορη εκκαθάριση, μεταφέροντας περιουσιακά στοιχεία σε έναν νεοσυσταθέντα οργανισμό ανάκτησης περιουσιακών στοιχείων, ενώ οι καταθέσεις καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της δομής της Bancorex απορροφήθηκαν από μια άλλη κρατική τράπεζα, την Εμπορική Τράπεζα της Ρουμανίας.  Η τραπεζική άδεια ανακλήθηκε στις 31 Ιουλίου 1999, με ισχύ από τις 2 Αυγούστου 1999.  Η ρουμανική κυβέρνηση αποζημίωσε την Εμπορική Τράπεζα της Ρουμανίας για τις υποχρεώσεις που της μεταφέρθηκαν από την Bancorex και της έδωσε το δικαίωμα να αρνηθεί οποιδήποτε περιουσιακό στοιχείο της Bancorex. 

## Το κόστος της διάσωσης
Το 1999, η κυβέρνηση συμπεριέλαβε στο δημόσιο χρέος ένα ποσό 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων από την Bancorex. Αυτό το ποσό αντιστοιχούσε στο 4,5% του ΑΕΠ. 

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφικές αναφορές

* Khaled Sherif, Michael S. Borish, Alexandra Gross, *κρατικές τράπεζες στη μετάβαση: Origins, Evolution, and Policy Responses*, World Bank Publications, 2003,
Κατηγορία:Τράπεζες
Χάτι Τσίρπαν

Η **Χάτι Τσίρπαν** (πρώην **Σατί Καντίν**, 1890 - 21 Μαρτίου 1956) ήταν Τούρκισσα πολιτικός, μία από τις πρώτες γυναίκες μέλη του κοινοβουλίου στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, που εξελέγη στις γενικές εκλογές του 1935.

## Βιογραφία
Η Χάτι Τσίρπαν ήταν κόρη του Καρά Μεχμέτ Μπέη και της Εμινέ Χανίμ. Παντρεύτηκε τον Ιμπραήμ Τσιρπάνογλου, έναν από τους βετεράνους του Βαλκανικού Πολέμου με τον οποίο απέκτησε έξι παιδιά.    

Λίγο πριν από το Δεύτερο Συνέδριο Γλωσσών (*İkinci Türk Dil Kurultayı*, 18–23 Αυγούστου 1934), στις 16 Ιουλίου 1934, ο Πρόεδρος Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ έφυγε από την Άγκυρα για μια εκδρομή στο χωριό Καζάν (τότε τμήμα της περιοχής Κιζιλτζαχαμάμ της επαρχίας της Άγκυρας),   50 χιλιόμετρα (31 μίλια)  μακριά από την πρωτεύουσα της Άγκυρας.  Κατά τη διάρκεια αυτής της εκδρομής, ο Ατατούρκ συστήθηκε στην Σατί Καντίν, η οποία ήταν αρχηγός του χωριού Καζάν. Ήταν αγρότισσα από την Κεντρική Ανατολία, που αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια κατά τη διάρκεια του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας.  Οι δύο έκαναν μία συζήτηση, μετά την οποία αναφέρθηκε ότι του άρεσαν του Ατατούρκ τα επιτεύγματα και η ευφυΐα της Σατί Καντίν.   

Σύμφωνα με την Αφέτ Ινάν, ο Ατατούρκ είπε μετά τη συνάντησή της, "Αυτή είναι μια εξαιρετική γυναίκα, που μπορεί να ευδοκιμήσει ως μέλος του κοινοβουλίου".  Η Σατί Καντίν χρηματοδοτήθηκε και υποστηρίχθηκε στην επιτυχημένη εκστρατεία της για το αξίωμα από τον ίδιο τον Ατατούρκ.  Αργότερα, άλλαξε το όνομά της σε Χάτι μετά από τη συμβουλή του Ατατούρκ, ο οποίος ενδιαφερόταν για τον πολιτισμό των Χάττι εκείνη την εποχή, και επειδή το παλιό της όνομα Σατί σήμαινε «πώληση» ή «αγορά» στα Τουρκικά.  Υιοθέτησε το επώνυμο Τσίρπαν μετά το  νόμο Επιθέτου του 1934, που απαιτούσε από όλους τους Τούρκους πολίτες να έχουν επώνυμο. Στις εκλογές του 1935 στην Τουρκία, 17 από τους 399 βουλευτές ήταν γυναίκες. Στις ενδιάμεσες εκλογές, που διεξήχθησαν στις αρχές του 1936 για τις βουλευτικές έδρες, που έμειναν κενές, ο αριθμός των γυναικών βουλευτών στο κοινοβούλιο αυξήθηκε σε 18. Ανάμεσα σ' αυτές τις γυναίκες ήταν και η Χάτι Τσίρπαν. 
Αρχείο:First female MPs of the Turkish Parliament (1935).jpg|Δεκαοκτώ γυναίκες βουλευτές εντάχθηκαν στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας το 1935.
Αρχείο:Sati Kadin at the rostrum of TBMM.jpg|Χάτι Τσίρπαν στο βάθρο της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί
Abahlali baseMjondolo

Το **Abahlali baseMjondolo** (Shack Dwellers) -σε ελεύθερη απόδοση: "Κάτοικοι των Παραγκουπόλεων"- είναι ένα οικιστικό κοινό το οποίο δημιουργήθηκε στην πόλη – λιμάνι Ντούρμπαν της Νότιας Αφρικής, στις αρχές του 2005 και είναι η μεγαλύτερη (σε επίπεδο αριθμού ενεργών μελών και υποστηρικτών) ακτιβιστική οργάνωση της Νότιας Αφρικής, στην μετά-Απαρτχάιντ εποχή.

Η ιδρυτική του εκδήλωση ήταν ο αποκλεισμός μιας οδικής αρτηρίας, από τους κατοίκους της παραγκούπολης Κένεντι Ρόουντ, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το γεγονός ότι ένα γειτονικό κομμάτι γης, το οποίο ο οικείος δημοτικός σύμβουλος είχε υποσχεθεί ότι θα διατεθεί για την κάλυψη των οικιστικών αναγκών τους, τελικά πωλήθηκε σε έναν ντόπιο βιομήχανο.

Το κίνημα βρήκε άμεσα πολύ μεγάλη αποδοχή, με αποτέλεσμα πολύ σύντομα να φτάσει να αριθμεί δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές, από τουλάχιστον 64 οικισμούς σε διάφορες πόλεις. Μέχρι σήμερα έχει καταφέρει να αποτρέψει μεγάλο αριθμό επαπειλούμενων εξώσεων και κατεδαφίσεων, έχει οργανώσει την κατάληψη ανεκμετάλλευτων κρατικών εκτάσεων, έχει συνδέσει μεγάλο αριθμό κατοικιών με τα δίκτυα ύδρευσης, αποχέτευσης και ηλεκτρικού ρεύματος και εξακολουθεί να είναι σταθερά προσανατολισμένο στην οικιστική αναβάθμιση των οικισμών που το υποστηρίζουν. Παράλληλα έχει αναπτύξει ένα πλέγμα δράσεων σε σχέση με την εκπαίδευση, την ισότητα, τα ατομικά δικαιώματα και την προστασία των πιο ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων, όπως τα ορφανά και οι πάσχοντες από AIDS.

Το κοινό λειτουργεί ανεξάρτητα από κόμματα και άλλες πολιτικές οργανώσεις, χωρίς ιεραρχία, με τις αποφάσεις να λαμβάνονται με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Ωστόσο δεν διστάζει να λαμβάνει πολιτικές θέσεις ή να δέχεται υποστήριξη, με την προϋπόθεση ότι προωθούνται οι διεκδικήσεις και οι στόχοι του, χωρίς όμως να αλλοτριώνεται ο χαρακτήρας του. Επίσης συνεργάζεται με άλλα -εγχώρια και μη- κινήματα, που δρουν ενάντια στη φτώχεια και τον αποκλεισμό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Οικιστικά κοινά
Κατηγορία:Κοινωνία της Νότιας Αφρικής
Νεροφράκτης Δράμας

ο **Νεροφράκτης** είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας..

## Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο Νεροφράκτης βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας με υψόμετρο 48 μέτρα, σε απόσταση 16 χλμ. νότια από την πόλη,  περίπου 6 χλμ. ανατολικά από το Καλαμπάκι (έδρα δήμου) και 12 χλμ. νοτιοδυτικά από το Δοξάτο.Η ονομασία του την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν *Γεδή Περέ* και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 120 προσφυγικές οικογένειες (493 άτομα) από την Ανατολική Θράκη - από τα χωριά Κιουρτλή και Χάσκιο της περιοχής Κεσσάνης καθώς και Λουλέ - Μπουργάζ της περιοχής Σαράντα Εκκλησιών.

Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία (παράγουν καλαμπόκι, βαμβάκι, σιτάρι, κριθάρι, τεύτλα και βιομηχανική ντομάτα) και την κτηνοτροφία (αγελάδες γαλακτοπαραγωγής, αμνοερίφια, χοίροι και πουλερικά) δυτικά του χωριού υπάρχει από το  1989 μεγάλη μονάδα εμπορίας, αποθήκευσης, ξήρανσης δημητριακών και παραγωγής σύνθετων ζωοτροφών. Από το 1982 λειτουργεί ο Λαογραφικός Σύλλογος Θρακιωτών Νεροφράκτη που διοργανώνει πολλές εκδηλώσεις, γιορτές και αναβιώνει τα έθιμα των προσφύγων κατοίκων όπως: το φαγητό της Μπάμπως, τη γιορτή του Αγίου Μωκίου, τη γιορτή της Αναλήψεως του Κυρίου, το αντάμωμα των Θρακιωτών. Στο χωριό υπάρχει ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό σωματείο, ο Απόλλων Νεροφράκτη, που συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα.

## Διοικητικά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα ως *Γεδή Περέ* το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καλαμπακίου. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Νεροφράκτης και το 1934 με το ΦΕΚ 48Α - 03/02/1934 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Νεροφράκτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καλαμπακίου του Δήμου Δοξάτου και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 446 κατοίκους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστοσελίδα του Λαογραφικού Συλλόγου Θρακιωτών Νεροφράκτη

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κωμοπόλεις της περιφερειακής ενότητας Δράμας
Κατηγορία:Δήμος Δοξάτου
Ουάιτι Μπούλγκερ

Ο **Τζέιμς Τζόζεφ "Ουάιτι" Μπούλγκερ** ήταν Αμερικανός εγκληματίας, γκάνγκστερ και αφεντικό της Ιρλανδικής Μαφίας στην Βοστώνη. Υπήρξε επίσης πληροφοριοδότης για το FBI κατά της Ιταλοαμερικανικής Μαφίας. Στις 23 Δεκεμβρίου του 1994, ο διεφθαρμένος πράκτορας του FBI Τζον Κόνολι πρόδωσε τον Μπούλγκερ και έγινε πληροφοριοδότης εναντίον του με τον δεύτερο να κρύβεται για σχεδόν 17 χρόνια. Μετά την σύλληψη του το 2011, ο Μπούλγκερ καταδικάστηκε για αρκετούς φόνους, τους οποίους είχε διαπράξει με συνεργάτες του, όπως ο Κέβιν Γουικς.

Αν και ο Μπούλγκερ το αρνήθηκε, το FBI παραδέχτηκε ότι ο Μπούλγκερ ήταν από τους πιο σημαντικούς πληροφοριοδότες τους κατά την διάρκεια παλιότερων δεκαετιών. Το 1999, ο Μπούλγκερ μπήκε στον κατάλογο των πιο καταζητούμενων από το FBI και θεωρήθηκε ο πιο καταζητούμενος εγκληματίας μετά από τον Οσάμα μπιν Λάντεν.

Ο ανάπηρος και 89χρονος Μπούλγκερ δολοφονήθηκε κατά την διάρκεια συμπλοκής στην φυλακη στις 30 Οκτωβρίου του 2018.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες
Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ
Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί
Μπορένα της Αλανίας

Η **Μπόρενα** () ήταν μία αδερφή του βασιλιά των Αλανών, Ντουργκουλέλ του "Μεγάλου" και βασιλική σύζυγος της Γεωργίας, ως η δεύτερη σύζυγος του Bαγράτ Δ΄ (βασ. 1027-1072).

Η μεσαιωνική γεωργιανή ιστορική παράδοση αποκαλύπτει λίγες πληροφορίες για τη Μπορένα. Ο Μπαγκράτ την παντρεύτηκε, στις αρχές της δεκαετίας του 1030, μετά το θάνατο της πρώτης συζύγου του, της Ελένης (ανιψιάς του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄ Αργύρου). Αυτός ήταν ένας από τους πολλούς γάμους μεταξύ των μεσαιωνικών Γεωργιανών Βαγκρατιδών και των φυσικών συμμάχων τους, του βασιλικού οίκου της Αλάνια. Η Μπόρενα φαίνεται να έχει διατηρήσει κάποιες επαφές με την πατρίδα της, την Αλάνια: τα χρονικά της Γεωργίας αναφέρουν ότι όταν ο Ντουργουλέλ επισκέφθηκε τον Μπαγκράτ Δ, οργάνωσε επίσης μία ακρόαση με την αδερφή του, Μπορένα. Η τελευταία φορά που ακούμε για την Μπορένα είναι η παρουσία της στο νεκροκρέβατο του Μπαγκράτ το 1072.

Η Μπορένα είναι κυρίως γνωστή ως προστάτιδα και υποστηρικτής της γεωργιανής Ορθόδοξης κουλτούρας και  μοναστικής ζωής. Υποστήριξε την κατασκευή της Γεωργιανής Μονής Καπάτα στο Όρος Σιών στην Ιερουσαλήμ. Συχνά ταυτίζεται με την Μπορένα που ήταν συγγραφέας ενός παθιασμένου και συγκινητικού ύμνου στην Παναγία, η οποία βρίσκεται ως επιγραφή στο εικονίδιο της Θεοτόκου από εκείνη την εποχή (τώρα διατηρείται στην Εκκλησία Λέντζερ στο ορεινό Σβανέτι). 

Ο Μπαγκράτ Δ και η Μπορένα ήταν οι γονείς των:
* Γεώργιος Β΄, διάδοχος του θρόνου της Γεωργίας
* Μάρθα-Μαρία, μελλοντική βασίλισσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Εκτός από αυτά τα καλά τεκμηριωμένα παιδιά, το ζευγάρι μπορεί να είχε μία κόρη, τη Μαριάμ, πιθανώς σύζυγο του βυζαντινού αξιωματούχου Θεόδωρου Γαβρά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωργιανοί του 11ου αιώνα
Νεοκλασική Τριλογία Αθηνών

Η **Νεοκλασική Τριλογία Αθηνών**, γνωστή και ως **Αθηναϊκή Τριλογία**, αποτελεί συγκρότημα τριών δημοσίων κτιρίων νεοκλασικής αρχιτεκτονικής που βρίσκεται επί της οδού Πανεπιστημίου στην Αθήνα, μεταξύ της Πλατείας Συντάγματος και της Πλατείας Ομονοίας. Όλα τα κτίρια, από τα οποία απαρτίζεται το συγκρότημα, ανεγέρθηκαν έπειτα από δωρεές ιδιωτών. Το όνομα του το οφείλει στον Θεόφιλο Χάνσεν, ενός εκ των αρχιτεκτόνων, ο οποίος του έδωσε αυτή την ονομασία το 1902 μετά την ολοκλήρωση και του Βαλλιάνειου Μεγάρου.

## Δείτε επίσης
* Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
* Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος

Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας
Τιμόθεος Δράμας

Ο **Τιμόθεος** είναι σχεδόν ακατοίκητος οικισμός που απογράφεται στον Δήμο Δράμας και την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας της Ανατολικής Μακεδονίας. 

## Γενικά στοιχεία
Ο Τιμόθεος βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του όρους Φαλακρό σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρα. Απέχει περίπου 15 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Δράμα και 3 χλμ. Β.-ΒΑ. από τους Ταξιάρχες. 

Αναφέρεται από την τουρκοκρατία με την ονομασία *Μαχαλεδζίκ* αλλά και *Ζίψα*. Οι τότε μουσουλμάνοι κάτοικοί του, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 20 προσφυγικές οικογένειες (95 άτομα).** Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1919 ως *Ζίψα* στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ραβενίων (σημερινό Μακρυπλάγιο). Το 1918 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Τιμόθεος και το 1951 καταργήθηκε. Το 2011 αρχίζει να απογράφεται ξανά στον δήμο Δράμας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Δράμα, τα Αμπελάκια, τη Νέα Σεβάστεια και τους Ταξιάρχες αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Δράμας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφηκε 1 κάτοικος ενώ με την απογραφή 2011 απογράφησαν 19.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Δράμας
Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Μούσκαρι το εύκομον

Το **μούσκαρι το εύκομον** (*Muscari comosum*), επίσης παλαιότερα **Λεοπόλδια η εύκομη** (*Leopoldia comosa*) ανήκει στην οικογένεια Asparagaceae (Ασπαραγοειδή) και κατανέμεται σ’ όλη την περιοχή της Μεσογείου, καθώς και σ’ όλη την Ελλάδα (υπάρχουν συνολικά 15 είδη του γένους Μούσκαρι στην Ελλάδα). Αποτελεί είδος κοινό, που το συναντάμε σε όρια αγρών, σε πετρώδη εδάφη, ακαλλιέργητα εδάφη, δάση και σε λιβάδια συνήθως σε χαμηλό υψόμετρο (0-1500μ). Ο βλαστός φτάνει σε ύψος 15-80 εκατοστά και τα φύλλα έχουν πλάτος 4-20 mm. Ο βότρυς στην κορυφή φέρει μια φούντα από άγονα άνθη που θυμίζουν μια επτάφωτο λυχνία (μενορά) και αμέσως πιο κάτω είναι πιο πυκνός με άνθη κυανοϊώδη, ενώ τέλος στο κάτω μέρος είναι αραιός με καστανά άνθη. Ανθίζει από Μάρτιο μέχρι Ιούνιο. Οι καρποί είναι τριγωνικές κάψες που περιέχουν πολλά μικρά σπέρματα Οι βολβοί του έχουν πικρή γεύση και τρώγονται από την αρχαιότητα, επειδή εθεωρείτο ότι έχουν ισχυρές αφροδισιακές και θεραπευτικές ιδιότητες.

## Εικόνες

Image:Lampascioni.jpg|Στιφάδο από βολβούς του φυτού
File:Muscari comosum 1.jpg|Φύλλα του φυτού
File:Muscari comosum Sturm40.jpg|Απεικόνιση από τον Johann Georg Sturm
File:M.c.Plumosum4.JPG|Άνθος του φυτού
File:Muscari_à_toupet_à_Djerba.jpg|Άνθος του φυτού


## Παραπομπές

## Πηγές
*Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.

*Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).

*Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. I-ΙΙΙ)

*Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 5, Cambridge University Press

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://www.greekflora.gr/el/flowers/0364/Muscari-comosum

*http://portal.cybertaxonomy.org/.../f28962d3-7896-40aa

*http://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=511857

Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατηγορία:Ασπαραγοειδή
Κατηγορία:Βρώσιµες ρίζες και κόνδυλοι
Πανιδαλιακός

Ο **Πανιδαλιακός** είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα γυναικών με έδρα το Δάλι της επαρχίας Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1992. Συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία Κύπρου. Έδρα της ομάδας είναι η Κλειστή Αίθουσα Λυκείου Ιδαλίου.

## Τίτλοι-Διακρίσεις
;Γυναικών
* Κύπελλο Β΄ κατηγορίας:
** Κυπελλούχος (1): 2016-17

;Νεανίδες:
* Πρωτάθλημα:
** Πρωταθλήτρια (2): 2006, 2007

;Κορασίδες:
* Πρωτάθλημα:
** Πρωταθλήτρια (1): 2005

## Παραπομπές


## Δείτε ακόμη
*Πετοσφαίριση στην Κύπρο

Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου
Κατηγορία:Ιδρύσεις πετοσφαιρικών ομάδων το 1992
Λέοντας Λιβαδιών Λάρνακας

Ο **Λέοντας Λιβαδιών Λάρνακας** είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα τα Λιβάδια της επαρχίας Λάρνακα. Ιδρύθηκε το 2017. Συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία Κύπρου. Έδρα της ομάδας είναι η Κλειστή Αίθουσα Λυκείου Λειβαδιών.

## Ιστορία
Ο Λέοντας Λιβαδιών Λάρνακας ιδρύθηκε το 2017. Εγγράφηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) στις 30 Ιουνίου 2017. Η πρώτη συμμετοχή της ανδρικής ομάδας σε πρωτάθλημα της ΚΟΠΕ ήλθε την περίοδο 2020-21 με τη συμμετοχή της ομάδας στην Β΄ κατηγορία 2020-21.

Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Λέοντα στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ.




## Παραπομπές


## Δείτε ακόμη
*Πετοσφαίριση στην Κύπρο

Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου
Κατηγορία:Ιδρύσεις πετοσφαιρικών ομάδων το 2017
Ταξιάρχες Δράμας

Οι **Ταξιάρχες** είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Οι Ταξιάρχες βρίσκονται στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Φαλακρό σε υψόμετρο 400 μέτρα σε απόσταση 11 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Δράμα. Το χωριό αποτελεί θρησκευτικό προορισμό λόγω της Ιεράς Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος που είναι κτισμένη στη δυτική άκρη του και τον Όσιο Γεώργιο τον εν Δράμα που μόνασε από το 1929 στην περιοχή (Σίψα). Η μονή ανεγέρθηκε σταδιακά μετά τον Απρίλιο του 1970 γύρω από το ναΰδριο της Αναλήψεως του Σωτήρος που προϋπήρχε, από τη Μικρασιάτισα Γερόντισσα Ακυλίνα.

Το χωριό αναφέρεται από την τουρκοκρατία με την ονομασία *Μαχαλετζίκ* και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 20 προσφυγικές οικογένειες (95 άτομα).**

## Διοικητικά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1919 ως *Μαχαλετζίκ* στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ραβενίων (σημερινό Μακρυπλάγιο). Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Ταξιάρχες. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Δράμα, τα Αμπελάκια, τη Νέα Σεβάστεια και τον Τιμόθεο αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Δράμας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 146 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Δράμας
Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου

Ο **Οργανισμός Θεάτρου Κύπρου** (συντομογραφία: **ΘΟΚ**), γνωστός και ως **Κυπριακός Οργανισμός Θεάτρου** ο οποίος ιδρύθηκε το 1970, είναι ο πρώτος ημικρατικός θεατρικός φορέας στην Κύπρο. Σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο (υπ' αριθ. 71/1970), οι σκοποί και οι στόχοι του ΘΟΚ είναι «η προαγωγή της θεατρικής τέχνης εν Κύπρω και της καλλιεργείας του θεατρικού καλλιτεχνικού συναισθήματος του λαού και των καλλιτεχνικών σχέσεων μεταξύ του κυπριακού θεατρικού κόσμου και του θεατρικού κόσμου της Ελλάδος και των άλλων χωρών». Ο ΘΟΚ διοικείται από ένα εννιαμελές Διοικητικό Συμβούλιο που διορίζεται από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχει τριετή θητεία και διευθύνεται από διευθυντή του οποίου ο διορισμός γίνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο και επικυρώνεται από το υπουργικό συμβούλιο. Υπάρχει επίσης μια καλλιτεχνική επιτροπή, που είναι ένα συμβουλευτικό όργανο αρμόδιο για καλλιτεχνικά θέματα. Μόλις εγκριθεί ο προϋπολογισμός του ΘΟΚ από το αρμόδιο υπουργείο και από το υπουργικό συμβούλιο, κατατίθεται για έγκριση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η πολιτική του ΘΟΚ καθορίζεται από το Διοικητικό του Συμβούλιο.

## Σκηνές
Μέχρι το 1976, ο ΘΟΚ οργάνωνε τις παραστάσεις του σε δύο σκηνές: την κεντρική σκηνή και τη δεύτερη σκηνή. Σταδιακά, η απαιτήσεις ενός πιο περιεκτικού ρεπερτορίου, με τρόπο που να στοχεύει σε ένα ευρύ κοινό όλων των ηλικιών, των ενδιαφερόντων και των προτιμήσεων, κατέστησε τη δημιουργία πρόσθετων σκηνών απαραίτητη.

Ο ΘΟΚ ανεβάζει παραγωγές στις εξής τέσσερις σκηνές:

* Κεντρική σκηνή: Με μεγάλης κλίμακας παραγωγές κλασικών και σύγχρονων θεατρικών έργων καθώς και αρχαίου δράματος, που προορίζονται για το ευρύ κοινό και με παραστάσεις ειδικά προγραμματισμένες για μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
* Νέα σκηνή: Ιδρύθηκε το 1994 ως συνέχεια της δεύτερης σκηνής. Παραγωγές με μικρούς θιάσους οι οποίες εκτελούνται σε μικρότερους χώρους, με πιο κοντινή σχέση μεταξύ σκηνής και κοινού.
* Πειραματική σκηνή: Με την προώθηση νέων μορφών θεάτρου και έρευνας, η πειραματική σκηνή είναι ένα μέρος όπου νέοι καλλιτέχνες και άνθρωποι θεάτρου με νέες ιδέες βρίσκουν ένα κανάλι έκφρασης.
* Παιδική σκηνή: Με έργα συγγραφέων από την Κύπρο, την Ελλάδα και άλλες χώρες, η παιδική σκηνή του ΘΟΚ προσεγγίζει επιτυχώς παιδιά ηλικίας από 4 μέχρι 12 ετών, με παραστάσεις ειδικά οργανωμένες για σχολεία και νηπιαγωγεία. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Η σελίδα του ΘΟΚ στο Facebook
Κατηγορία:Κυπριακός πολιτισμός
Μίεντελπαντ

Το **Μίεντελπαντ** (, προφορά: [ˈmêːdɛlˌpɑːd]) είναι ιστορική επαρχία στο βόρειο τμήμα της Σουηδίας. Συνορεύει με το Χέλσινγκλαντ, το Χαργιεντόλεν, το Γιέμτλαντ, το Όνγκερμανλαντ και τον Βοθνιακό Κόλπο.

Η επαρχία είναι διαμέρισμα του Νόρλαντ, αν και βρίσκεται γεωγραφικά στο κέντρο της Σουηδίας. Το όνομα *Μίεντελπαντ* σημαίνει "μεσαία γη" ή "μεσαίο έδαφος", αλλά στην πραγματικότητα αναφέρεται ότι το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας βρίσκεται μεταξύ των δύο ποταμών Γιουνιάν και Ινταλσέλβεν. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Η μοίρα ενός ανθρώπου (διήγημα)

**Η μοίρα ενός ανθρώπου** (, σε μεταγραφή&nbsp;σούμπντα τσελόβεκα) είναι ένα διήγημα που γράφτηκε το 1956 από τον σοβιετικό Ρώσο συγγραφέα Μιχαήλ Σόλοχοφ. 

## Πλοκή
Με το ξέσπασμα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ο οδηγός φορτηγού Αντρέι Σοκόλοφ πρέπει να φύγει για τον στρατό και να χωριστεί από την οικογένειά του. Κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου, ο Σοκόλοφ τραυματίζεται και συλλαμβάνεται από τους ναζί. Κατά την περίοδος της αιχμαλωσίας του, βιώνει όλη τη φρίκη ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης. Λόγω του θάρρους του δείχνει στον επικεφαλής του στρατοπέδου όταν αρνείται να πιει μαζί του με αφορμή τη νίκη του ναζιστικού στρατού, αποφεύγει την εκτέλεσή του και, τελικά, αποδρά από τους ναζί. Κατά τη διάρκεια σύντομων διακοπών στην ιδιαίτερη πατρίδα του, ο Σοκόλοφ ανακαλύπτει ότι η αγαπημένη του σύζυγος Ιρίνα και οι δύο κόρες τους σκοτώθηκαν τους βομβαρδισμούς. Ο Σοκόλοφ επιστρέφει αμέσως στο μέτωπο, ανίκανος να μείνει στο χωριό του. Ο μόνος συγγενής που έχει απομείνει στον Αντρέι είναι ο γιος του, ο οποίος υπηρετεί ως αξιωματικός του στρατού. Ακριβώς στις 9 Μαΐου, την Ημέρα της Νίκης, ο Αντρέι λαμβάνει νέα ότι ο γιος του σκοτώθηκε την τελευταία ημέρα του πολέμου. Μετά τον πόλεμο, ο μοναχικός Αντρέι Σοκόλοφ δεν επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του και πιάνει δουλειά κάπου αλλού. Συναντά ένα μικρό αγόρι , τον Βάνια, το οποίο έχει μείνει ορφανό. Η μητέρα του έχει πεθάνει και ο πατέρας του είναι αγνοούμενος πολέμου. Ο Σοκόλοφ λέει στο αγόρι ότι αυτός είναι ο πατέρας του και το γεγονός αυτό δίνει στο αγόρι (αλλά και στον ίδιο τον Σοκόλοφ) μια ελπίδα για μια νέα ζωή.

## Ιστορικό
Η πλοκή της ιστορίας βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Την άνοιξη του 1946, στο κυνήγι, ο Σόλοχοφ συνάντησε έναν άνδρα που του διηγήθηκε αυτήν την ιστορία. Ο Σόλοχοφ συγκινήθηκε και είπε: "Θα γράψω ένα διήγημα για αυτό οπωσδήποτε". Δέκα χρόνια αργότερα, αφού διάβασε μερικά διηγήματα από τους Έρνεστ Χάμινγουεϊ και Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, ο Σόλοχοφ έγραψε το *Η μοίρα ενός ανθρώπου* μέσα σε επτά ημέρες. 

## Κινηματογραφική προσαρμογή
Το 1959, η ιστορία γυρίστηκε από τον Σεργκέι Μπονταρτσούκ, ο οποίος έπαιζε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία. Η ταινία *Η μοίρα ενός ανθρώπου* απέσπασε το βασικό βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας το 1959 και άνοιξε τον δρόμο για τον Μπονταρτσούκ στη διεθνή κινηματογραφική σκηνή.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λογοτεχνία
Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας

Ο **Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας** Bashkirsky (Zapovednik) () βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα των Μπασκιρικών Ουραλίων (νότια). Διαθέτει δασικές περιοχές στις δυτικές πλαγιές των νοτίων Ουραλίων μέχρι τον ποταμό Κάγκα και εμφανίζει ποικιλία τοπίων, από ορεινή δάση μέχρι στέπες. Ο βιότοπος βρίσκεται στην περιοχή Burzyansky του Μπασκορτοστάν.  

## Τοπογραφία
Ο βιότοπος οριοθετείται στα βόρεια από τον ποταμό Κάγκα, προς στα ανατολικά από τα νότια Ουράλια, στα νότια από τον ποταμό Ουζιάν και στα δυτικά από τα βουνά της Κρακοβίας. Οι κορυφές πολλών κορυφογραμμών είναι καλυμμένες από πυνκά δάση. 

## Κλίμα και οικότοπος
Ο βιότοπος Μπασκιρίας βρίσκεται στο νότιο άκρο των δασών των Ουραλίων και του οικότοπου της τούνδρας, σε μια ζώνη στην οποία συνδυάζονται τα είδη βλάστησης της Ευρώπης και της Ασίας (απέναντι από τα Ουράλια). (WWF ID # 610). 

Το κλίμα του βιότοπου είναι υγρό ηπειρωτικό με δροσερά καλοκαίρια (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν υποαρκτικό κλίμα (DFC)). Αυτό το κλίμα χαρακτηρίζεται από ήπια καλοκαίρια (καθώς μόνο 1-3 μήνες παρουσιάζονται θερμοκρασίες άνω των  ) και κρύους, χιονισμένους χειμώνες (τους κρύους μήνες η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους  ).  

## Χλωρίδα και πανίδα
Λόγω της θέσης της στο σημείο συνάντησης αρκετών οικότοπων, η περιοχή έχει υψηλά επίπεδα βιοποικιλότητας. Η βλάστηση της περιοχής περιλαμβάνει είδη Σιβηρίας και Ευρώπης, Κεντρικής Ασίας και Αρκτικής. Τα δάση καλύπτουν το 80% του βιότοπου, ως επί το πλείστον με βόρειες δασικές μορφές πεύκου και λάρικα, με ορισμένα τμήματα να έχουν μεγάλες εκτάσεις σημύδας. Κατά μήκος των κατώτερων ποταμών, υπάρχουν δασικές λωρίδες από κλήθρες και ιτιές. Στον βιότοπο έχουν καταγραφεί 812 είδη αγγειακών φυτών, 95 είδη φυκών, 42 είδη μυκήτων (μακρομυκήτες), 322 είδη λειχηνών και 124 είδη βρύων.  Τα ζώα του καταφυγίου είναι τα χαρακτηριστικά ζώα των δασών των νοτίων Ουραλίων - καφέ αρκούδα, σκίουρος, λύγκας, κόκκινος σκίουρος και φασιανίδες. Στον βιότοπο έχουν καταγραφεί 275 είδη σπονδυλωτών, μεταξύ των οποίων 17 είδη ψαριών, 3 είδη αμφιβίων, 6 είδη ερπετών, 196 είδη πτηνών και 53 είδη θηλαστικών. Τα ορμητικά και κρύα ρεύματα ευνοούν την ύπαρξη της πέστροφας. 
αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ| Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας

## Διαχείριση
Υπάρχει ένα μουσείο φυσικής ιστορίας στην περιοχή, αλλά οι επισκέψεις στον βιότοπο απαιτούν άδεια από τη διαχειριστική του αρχή και επιτρέπεται μόνο περιορισμένος αριθμός οικολογικών διαδρομών με ειδικευμένους οδηγούς. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας στο ProtectedPlanet.net 
* Προστατευόμενος βιότοπος Μπασκιρίας στο OpenStreetMap.org
Κατηγορία:Γεωγραφία της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές
Όλεχ Βίνικ

Ο **Όλεχ Βίνικ** (, γεν. στις 31 Ιουλίου 1973)  είναι Ουκρανός συνθέτης, τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ηθοποιός. Έχει εμφανιστεί στη Γερμανία, στην Αυστρία και στην Ελβετία ως βασικός ηθοποιός δημοφιλών μιούζικαλ με το σκηνικό όνομα OLEGG.

## Βιογραφικά στοιχεία
### Τα πρώτα χρόνια
Ο Όλεχ Βίνικ γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1973 στο χωριό Verbivka, της περιοχής Kamianka, νυν περιοχή Cherkasy, της περιφέρειας Cherkasy της Ουκρανίας.  Αποφοίτησε από το γυμνάσιο του χωριού Chervony Kut (περιοχή Zhashkiv, νυν περιοχή Uman, στο Oblast Cherkasy). Συμμετείχε ενεργά σε ερασιτεχνικές παραστάσεις και ήξερε να τραγουδά και να παίζει ηλεκτρική κιθάρα.

Μετά το γυμνάσιο, ο Βίνικ μπήκε σε ένα τμήμα χορωδίας της σχολής πολιτισμού Kaniv στο Kaniv της περιοχής Oblast Cherkasy.  Η πρώτη του δουλειά μετά την αποφοίτηση ήταν η Cherkasy Regional Philharmonics.  Δυστυχώς, όμως, ο Βίνικ δεν έγινε σολίστας στη Λαϊκή Χορωδία του Cherkasy, όπου συνεργάστηκε με την Τιμημένη Καλλιτέχνιδα της Ουκρανίας Όλα Πάβλοβσκα.

Στο πλαίσιο ενός προγράμματος πολιτιστικών ανταλλαγών, ο Βίνικ πήγε για πρακτική στη Γερμανία.  Κατά τη διάρκεια της πρακτικής του, είχε μια προσφορά από το θέατρο Lüneburg της Κάτω Σαξονίας, όπου συνέχισε την καριέρα του στην παράσταση της όπερας *[[Τόσκα]]* και της όπερας *Παγκανίνι*. Στη συνέχεια, έκανε δύο χρόνια εκπαίδευση στο Αμβούργο υπό την καθοδήγηση του καθηγητή φωνητικής John Lehmann καθώς και την πρώτη του προσπάθεια στο είδος του μιούζικαλ. Πρώτα ήρθε ο ρόλος του Lucentio στο Kiss me Kate (1999-2001) και του Φοίβου στο Der Glöckner von Notre Dame" (2001-2002).

### Καριέρα
Ο πιο γνωστός ρόλος του Βίνικ ήταν στο μιούζικαλ *Οι άθλιοι*, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βίκτωρ Ουγκό. Ο 30χρονος Όλεχ Βίνικ έπαιξε το ρόλο του Γιάννη Αγιάννη. Ένας ακόμη σημαντικός του ρόλος ήταν ο Μαύρος Πρίγκιπας - Θάνατος (Der Tod) στο μιούζικαλ *Ελισάβετ* (Elisabeth).

Από το 2011, ο Όλεχ Βίνικ επικεντρώθηκε στη σόλο καριέρα του και μετακόμισε από τη Γερμανία στην Ουκρανία,  επενδύοντας χρόνο για να ηχογραφήσει νέες επιτυχίες. Ο ίδιος ο Βίνικ έχει γράψει όλα τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στα άλμπουμ του.

Μετά από αρκετά χρόνια στην Ουκρανία, ο Όλεχ Βίνικ κέρδισε ακόμη μεγαλύτερη φήμη μετά την κυκλοφορία τραγουδιών όπως Happiness, Stone Night, Hello Bride, Nino και άλλα, ενώ τεράστια πλήθη παρακολούθησαν τις συναυλίες του.

### Πολιτική στάση
Ο Βίνικ αρνείται να παίξει στη Ρωσία,  παρόλο που του προτάθηκε να παίξει τρεις νύχτες στο Παλάτι Πάγου της Αγίας Πετρούπολης τον Δεκέμβριο του 2017.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος

Κατηγορία:Ουκρανοί τραγουδιστές
Αμπελάκια Δράμας

Τα **Αμπελάκια** είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, το οποίο βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας σε υψόμετρο 70 μέτρα και σε απόσταση περίπου 6 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης. Δυτικά του χωριού είναι ο Νικοτσάρας, νοτιοδυτικά είναι ο Καλός Αγρός ενώ στα βορειοανατολικά περνάει η Περιφερειακή Δράμας. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1940 να προσαρτάται στον Δήμο Δράμας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Δράμα, τους Ταξιάρχες, τη Νέα Σεβάστεια και τον Τιμόθεο αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Δράμας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 322 κατοίκους.
## Πληθυσμός

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Δράμας
Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Ταταρικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Γκαλιασγάρ Καμάλ

μικρογραφία| Άποψη του θεάτρου Καμάλ από τις λίμνες Καμπάν
μικρογραφία| Το φουαγιέ του θεάτρου στη διάρκεια διαλείμματος
μικρογραφία| Άποψη της λίμνης Καμπάν και του θεάτρου Καμάλ
Το **Ταταρικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Γκαλιασγάρ Καμάλ** (, ) είναι το κορυφαίο ταταρικό θέατρο στην πόλη Καζάν της Ρωσίας. Ονομάστηκε έτσι προς τιμή του θεατρικού συγγραφέα Γαλιασγάρ Καμάλ και ιδρύθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1906. 

Οι πρώτες γνωστές θεατρικές προσπάθειες των Τατάρων έγιναν κατά τον 19ο αιώνα, με την εμφάνιση ταταρικών ερασιτεχνικών θιάσων σε ορισμένες πόλεις και κωμοπόλεις της Ρωσίας που είχαν μεγάλους πληθυσμούς Τατάρων. Το πρώτο δημοσιευμένο θεατρικό έργο στην ταταρική γλώσσα ήταν το *Δυστυχισμένο κορίτσι* (1886) του Gabdrakhman Ilyasi (1856-1895), το οποίο πιθανολογείται ότι γράφτηκε υπό την επήρεια του πρώτου Τούρκου θεατρικού συγγραφέα İbrahim Şinasi και του έργου του Şair Evlenmesi (Ο γάμος ενός ποιητή), το οποίο δημοσιεύθηκε το 1860. Και τα δύο έργα θίγουν το πρόβλημα των γάμων από συνοικέσιο, που ήταν πολύ συνηθισμένο γεγονός εκείνη την εποχή.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, ταταρικοί ερασιτεχνικοί θίασοι έδιναν δωρεάν παραστάσεις σε ιδιωτικές κατοικίες, τις οποίες παρακολούθησε πολύ λίγος κόσμος. Το ρεπερτόριο αυτών των θιάσων περιελάμβανε συνήθως έργα Ρώσων και ξένων συγγραφέων. Η πρώτη δημόσια παράσταση ενός θεατρικού έργου στη σύγχρονη εποχή πραγματοποιήθηκε το 1906 και διοργανώθηκε από την ομάδα Sayar (Ο ταξιδευτής). Η ομάδα Sayar έγινε τελικά ο κορυφαίος ταταρικός επαγγελματικός θίασος. Το 1939, ο θίασος μετονομάστηκε προς τιμήν του θεατρικού συγγραφέα Γκαλιασγάρ Καμάλ. Το 1987, ο θίασος μετακόμισε στο σημερινό του κτήριο, στις όχθες των λιμνών Καμπάν.

Το τρέχον ρεπερτόριο του θεάτρου αποτελείται κυρίως από έργα που γράφτηκαν από Τατάρους θεατρικούς συγγραφείς, αλλά περιλαμβάνει και πολλά έργα Ρώσων και ξένων συγγραφέων.

Το θέατρο παρέχει ειδικές συσκευές για μετάφραση σε όσα μέλη του κοινού δεν καταλαβαίνουν τα ταταρικά.

Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του πολιτισμού των Τατάρων κατά τη σοβιετική εποχή ήταν ότι στο Ταταρστάν, ως μία από τις «αυτόνομες δημοκρατίες» της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, δεν επιτρεπόταν από τη Μόσχα να έχει το δικό της κινηματογραφικό στούντιο. Ως αποτέλεσμα, οι περισσότεροι Τάταροι ηθοποιοί, παραγωγοί και σκηνοθέτες μπορούσαν να αναπτύξουν το ταλέντο τους αποκλειστικά και μόνο στον χώρο του θεάτρου. Όλα τα καλλιτεχνικά ταλέντα σε αυτούς τους συγκεκριμένους τομείς έκφρασης συγκεντρώθηκαν αποκλειστικά στο θέατρο και όχι τόσο κινηματογράφο. Αυτό το γεγονός μπορεί να εξηγήσει την εξαιρετική εμπορική επιτυχία του ταταρικού θεάτρου και την εξαιρετικά υψηλή ποιότητα των παραγωγών του, καθώς και την τεράστια δημοτικότητα του θεάτρου ως είδους στην κοινότητα των Τατάρων.

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
* Επίσημος ιστότοπος του θεάτρου  (στα αγγλικά, ταταρικά και ρωσικά)
* Το Κρατικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Καμάλ
* Goldberg, Madina. Διδακτορική Διατριβή, Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. (2009).   
* Γκαλιασγάρ Καμάλ (1879-1933)

Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Καζάν
Κατηγορία:Ταταρστάν
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης
Χάλαντ

Το **Χάλαντ** (, προφορά: [ˈhǎlːand]) είναι σουηδική παραδοσιακή επαρχία, στη δυτική ακτή της Σουηδίας. Συνορεύει με το Βέστεργκετλαντ, το Σμόλαντ, τη Σκάνια και τον Πορθμό Κάτεγατ. Μέχρι το 1645 και τη Δεύτερη Συνθήκη του Μπράμσεμπρο, αποτελούσε μέρος του Βασιλείου της Δανίας.

Οι επαρχίες της Σουηδίας δεν έχουν καμία διοικητική λειτουργία. Αντ 'αυτού, αυτή η λειτουργία εξυπηρετείται από τις κομητείες της Σουηδίας. Ωστόσο, η επαρχία Χαλάντ είναι σχεδόν συνεκτική με τη διοικητική Κομητεία Χαλάντ, αν και τμήματα της επαρχίας ανήκουν στην Κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ και στην Κομητεία Σκάνια, ενώ η κομητεία περιλαμβάνει επίσης τμήματα των Σμόλαντ και Βέστεργκετλαντ.

Από τις 31 Δεκεμβρίου 2016 το Χάλαντ είχε πληθυσμό 327.093. Από αυτούς, 310.536 ζούσαν στο Κομητεία Χαλάντ. 14,205 ζούσε στην Κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ. και 2.352 ζούσαν στη Κομητεία Σκάνια.

## Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.

Ως Βόρειο Χάλαντ:
*Πρίγκιπας Ερρίκος (1310–1318), επίσης Δούκας του Σβίελαντ, Σόντερμανλαντ, Ντάλσλαντ, Βέστεργκετλαντ και Βέρμλαντ 
*Πριγκίπισσα Ίνγκεμποργκ (1312–1341), επίσης Δούκισσα του Σόντερμανλαντ και του Σβίαλαντ

Ως Νότιο Χάλαντ:
*Λόρδος Κανούτος Πόρσε (1327–1330)

Ως Χάλαντ:
*Δούκισσα Ίνγκεμποργκ (1327–1353)
*Λόρδος Κανούτος Κανούτσον Πόρσε (1330–1350)
*Λόρδος Χάακον Κανούτσον Πόρσε (1330–1350)
*Λόρδος Βενέδικτος Κανούτσον Πόρσε (1353–1356)
*Δούκισσα Ίνγκεμποργκ (1356–1361)
*Πρίγκιπας Μπέρτιλ (1912–1997)
*Πριγκίπισσα Λιλιάνα (1976–2013)
*Πρίγκιπας Ιουλιανός (2021-σήμερα)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Σόντερμανλαντ

Το **Σόντερμανλαντ** (, προφορά: [ˈsø̂ːdɛrmanˌland]) είναι ιστορική επαρχία στην νοτιοανατολική ακτή της Σουηδίας. Συνορεύει με Έστεργκετλαντ, το Νάρκε, το Βέστμανλαντ και το Ούπλαντ. Οριοθετείται επίσης από τη λίμνη Μέλαρεν και τη Βαλτική Θάλασσα.

Το "Σόντερμανλαντ" σημαίνει "Γη των Νότιων Ανδρών", όπου οι "νότιοι άνδρες" (södermännen) ήταν οι άνθρωποι που ζούσαν νότια του Ούπλαντ.

## Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.

*Πρίγκιπας Ερρίκος (1302–1310), επίσης Δούκας του Σβίαλαντ, Χάλαντ, Ντάλσλαντ, Βέστεργκετλαντ και Βέρμλαντ 
*Δούκισσα Ίνγκεμποργκ (1318–1321), επίσης Δούκισσα του Σβίαλαντ και του Χάλαντ
*Πρίγκιπας Κάρολος (1560–1604), επίσης Δούκας του Νάρκε και του Βέρμλαντ 
*Πριγκίπισσα Μαρία (1579–1589), επίσης Δούκισσα του Νάρκε και του Βέρμλαντ 
*Πριγκίπισσα Χριστίνα (1592–1604), επίσης Δούκισσα του Νάρκε και του Βέρμλαντ 
*Διάδοχος Πρίγκιπας Γουσταύος Αδόλφος (1604–1607), επίσης Δούκας του Βέστμανλαντ 
*Πρίγκιπας Κάρολος Φίλιππος (1607–1618), επίσης Δούκας του Νάρκε και του Βέρμλαντ 
*Πρίγκιπας Κάρολος (1772–1809)
*Πριγκίπισσα Καρλότα (1774–1809)
*Πρίγκιπας Όσκαρ (1811–1844)
*Διάδοχος Πριγκίπισσα Ιωσηφίνα (1823–1844)
*Πρίγκιπας Κάρολος Όσκαρ (1852–1854)
*Πρίγκιπας Γουλιέλμος (1884–1965)
*Πριγκίπισσα Μαρία (1909–1914)
*Πρίγκιπας Αλέξανδρος (2016–σήμερα)

## Παραπομπές

Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας