open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Γύμνια στη μάχη

[δεξιά|μικρογραφία| ''[Ο Θνήσκων Γαλάτης*, ανώνυμο ρωμαϊκό γλυπτό]]
Η πρακτική της συμμετοχής σε [[μάχη]] χωρίς τη χρήση ενδυμάτων και πανοπλιών έχει τεκμηριωθεί σε πολλές περιπτώσεις στην ιστορία. Η καλλιτεχνική παράδοση της [[Ηρωική γύμνια|ηρωικής γύμνιας]] καθιερώθηκε στην [[αρχαία ελληνική τέχνη]] από την [[Αρχαϊκή εποχή|Αρχαϊκή περίοδο]].

== Ιστορικές περιπτώσεις γύμνιας στη μάχη ==
Το [[Ιστορίαι (Πολύβιος)|Ιστορίαι]] του [[Πολύβιος|Πολύβιου]] περιγράφουν πώς οι [[Γαισάτιοι]], που προσλήφθηκαν από άλλους [[Κελτικός πολιτισμός|κελτικούς]] λαούς, τους [[Βόιοι|Βόιους]] και τους [[Ίνσουβροι|Ίνσουβρους]], ως μισθοφόροι για να πολεμήσουν τους Ρωμαίους, στάθηκαν γυμνοί επικεφαλής του στρατού τους στη [[Μάχη του Τελαμόνα]] το 225 π.Χ. Οι Βόιοι και οι Ίνσουβροι σε αυτήν ακριβώς τη μάχη περιγράφονται να πολεμούν ξυπόλητοι, κρατώντας μόνο το παντελόνι, τα παπούτσια και τους μανδύες τους.

Ο [[Διόδωρος Σικελιώτης]] ανέφερε και άλλες περιπτώσεις τέτοιας μάχης: «Μερικοί χρησιμοποιούν σιδερένιο θώρακα στη μάχη, ενώ άλλοι πολεμούν γυμνοί, εμπιστευόμενοι μόνο στην προστασία που δίνει η φύση».

Ο [[Τίτος Λίβιος]] διηγείται πώς οι [[Τολιστοβόγιοι]] της [[Γαλατία (Μικρά Ασία)|Γαλατίας]] πολέμησαν γυμνοί, περήφανοι για το χυμένο αίμα τους και ακόμη και για τις πληγές που έλαβαν οι ίδιοι.

Στη [[Μάχη των Καννών]], ο [[Αννίβας]] χρησιμοποίησε μάζες από Ίνσουβρους και Βόιους πολεμιστές. Ο Πολύβιος τους περιγράφει ότι πολεμούσαν γυμνοί, οπλισμένοι μόνο με τις οβάλ ασπίδες και τα μακριά ξίφη τους, αν και ο Λίβιος τους περιγράφει μόνο γυμνούς από τη μέση και πάνω.

== Σύγχρονες περιπτώσεις γύμνιας στη μάχη ==
Σε ορισμένες [[πολεμικές τέχνες]] που έχουν σχεδιαστεί για χρήση για στρατιωτικούς αγώνες, εξακολουθεί να εμφανίζεται πλήρης ή μερική γύμνια. Το παραδοσιακό στυλ *ντόνγκα'' της μάχης με ραβδιά που ασκείται από τους νεαρούς πολεμιστές, που τώρα φέρουν πυροβόλα όπλα, της φυλής Σούρμα στην Κοιλάδα του Όμο του Νοτίου Σουδάν και της δυτικής Αιθιοπίας, ασκείται συχνά σε πλήρης γύμνια. Ο σοβαρός τραυματισμός δεν είναι ασυνήθιστος και οι πληγές που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της μάχης με ραβδιά είναι περιστασιακά θανατηφόρες.

Στον Πόλεμο του Βιετνάμ, οι Βιετκόνγκ σκαπανείς γλιστρούσαν γυμνοί ή σχεδόν γυμνοί μέσα από συρματοπλέγματα.

Στη σύγχρονη Λιβερία, οι στρατιώτες υπό τις οδηγίες του «Στρατηγού Γυμνός Πισινός» Τζόσουα Μπλάχι πολέμησαν γυμνοί για να τρομοκρατήσουν τους αντιπάλους τους.

## Παραπομπές



## Πηγές
*
*
*

Μαχη
Κάστρο του Οπόρουφ

Το **Κάστρο του Οπόρουφ** (πολωνικά: *Zamek w Oporowie*) είναι τούβλινο κάστρο που χτίστηκε σε γοτθικό αρχιτεκτονικό στιλ μεταξύ 1434 και 1449, στο χωριό Οπόρουφ (15 χλμ. βορειοανατολικά του Κούτνο), στο Βοεβοδάτο Λοτζ στην Πολωνία. Το κάστρο ανεγέρθηκε από τον Αναπληρωτή Καγκελάριο της Πολωνίας (1429-1434) και τον πολύ αναγνωρισμένο θρησκευτικό ηγέτη Βουαντίσουαφ Οπορόφσκι.

Παλαιότερα το κάστρο ήταν σημαντικό κέντρο για τον Οίκο Οπορόφσκι του οικόσημου Σουλίμα.

## Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Άποψη του κάστρου από τα ανατολικά
Το πρώτο ξύλινο οχυρό στο Οπόρουφ καταγράφηκε τον δέκατο τέταρτο αιώνα. Το κάστρο λέγεται ότι χτίστηκε από τον Μικοουάι Οπορόφσκι και τον γιο του, Βουαντίσουαφ Οπορόφσκι, έναν ιδιαίτερα αναγνωρισμένο πολιτικό και θρησκευτικό ηγέτη στο Βασίλειο της Πολωνίας, ο οποίος το 1428 ανέλαβε το κτήμα ως δικό του. Μέχρι τον 18ο αιώνα το κάστρο ανήκε σε πολλές οικογένειες: Οίκη των Σοουολόμπουφ, Κοζενιόφσκι, Ποτσιέγιουφ και Ομπόρσκι. Η κατοικία είχε χτυπηθεί μόνο μία φορά από κάθε είδους καταστροφή - το 1657 τα ανώτερα επίπεδα του κάστρου πήραν φωτιά - ωστόσο, όλο το κάστρο ανακατασκευάστηκε. Το 1930 το κάστρο μεταφέρθηκε στην Εταιρεία Πίστωσης Γης της Βαρσοβίας (πολωνικά: Towarzystwo Kredytowe Ziemskie w Warszawie). Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το κάστρο κρατικοποιήθηκε και ανακατασκευάστηκε. Το 1949 το κάστρο άρχισε να στεγάζει μουσείο.

## Παραπομπές


Οπορουφ
Οπορουφ
Κατηγορία:Πόβιατ Κούτνο
Μέθοδος Φόρμοξ

Η **μέθοδος Formox** () είναι βιομηχανική μέθοδος -με αυτή την τεχνολογικά κατοχυρωμένη ονομασία (*TM, trademark*)- με την οποία παράγεται σε βιομηχανική κλίμακα η φορμαλδεΰδη. Το σήμα κατατεθέν αυτό ανήκει στη χημική βιομηχανία *Johnson Matthey*. Η μέθοδος αυτή επινοήθηκε αρχικά από κοινού από τη σουηδική χημική βιομηχανία *Perstorp* και την εταιρεία *Reichhold Chemicals*.

Χημικώς, η φορμαλδεΰδη παράγεται με καταλυτική οξείδωση της μεθανόλης. Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενοι καταλύτες είναι καθαρό μέταλλο αργύρου ή/και ένα μείγμα οξειδίου του σιδήρου με μολυβδαίνιο ή βανάδιο. Στην πιο συχνά χρησιμοποιούμενη διαδικασία της μεθόδου Formox, που χρησιμοποιεί οξείδιο του σιδήρου και μολυβδαίνιο ή βανάδιο, η μεθανόλη και το οξυγόνο αντιδρούν στους 300-400°C για να παράξουν φορμαλδεΰδη σύμφωνα με την εξής χημική αντίδραση:

:CH<sub>3</sub>OH + ½ O<sub>2</sub> → H2CO + H<sub>2</sub>O

Ο καταλύτης με βάση τον άργυρο είναι πιο αποτελεσματικός συνήθως σε υψηλότερη θερμοκρασία, περίπου 650°C. Σε αυτή τη διαδικασία, δύο χημικές αντιδράσεις αποδίδουν ταυτόχρονα φορμαλδεΰδη: αυτή που αναφέρεται παραπάνω, καθώς και η παρακάτω αντίδραση αφυδρογόνωσης:

: CH<sub>3</sub>OH → H<sub>2</sub>CO + H<sub>2</sub>

Περαιτέρω οξείδωση του τελικού προϊόντος (φορμαλδεΰδης) κατά την παραγωγή της συνήθως δίνει μυρμηγκικό οξύ που βρίσκεται στο διάλυμα φορμαλδεΰδης και τυπικά απαντάται σε ppm (μέρη ανά εκατομμύριο).

## Παραπομπές

 
Κατηγορία:Χημικές διεργασίες
Νταμπλαινβίλ

Το **Νταμπλαινβίλ** (γαλλικά *Damblainville*) είναι γαλλική κοινότητα στον Νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νταμπλαινβιλαί (γαλλ. *Damblainvillais*).

## Παραπομπές


Νταμπλαινβ
Επιναί-συρ-Οντόν

Το **Επιναί-συρ-Οντόν** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Επινουά ().

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αντονί

Το **Αντονί** (, ) είναι γαλλική κοινότητα στον νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αντονιέν ().

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
*  

Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Νίκος Κεσσανλής

Ο **Νίκος   Κεσσανλής** (1930-2004) ήταν Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης και καθηγητής και Πρύτανης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. 

## Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1930. Μετακόμισε στην Αθήνα το 1950 για να σπουδάσει ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών έως το 1955. Μαθήτευσε στο εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη, ενώ εργάστηκε ως βοηθός του Γιάννη Σπυρόπουλου και του Νίκου Νικολάου. Το 1952 έλαβε μέρος στην Πανελλήνιο έκθεση με τρία έργα του. 

Από το 1955 έως το 1960 έζησε στη Ρώμη, όπου συνέχισε τις σπουδές του στη Σχολή Συντήρησης Έργων Τέχνης. Στη Ρώμη παρουσίασε και την πρώτη ατομική του έκθεση. Μαζί με τους Γιάννη Γαϊτη, Κώστα Τσόκλη, Βλάση Κανιάρη και Δημήτρη Κοντό δημιούργησε την «Ομάδα Σίγμα» στην Ιταλία. Έπειτα, εγκαταστάθηκε και δραστηριοποιήθηκε στο Παρίσι μέχρι και το 1981.

## Σταδιοδρομία
Εξελέγη καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και συγκεκριμένα στο Ε' εργαστήριο ζωγραφικής της ΑΣΚΤ. Το 1988 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε. Έχει λάβει διακρίσεις και βραβεία σε διεθνές επίπεδο.

## Προσωπική ζωή
Σύζυγος του ήταν η Χρύσα Ρωμανού.

## Έργο
Επί Πρυτανείας Παναγιώτη Τέτση, παραχωρήθηκαν στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών οι χώροι της παλαιάς βιομηχανίας «Ελληνικών Υφαντηρίων Α.Ε.» γνωστή και ως «Σικιαρίδειο», προς χρήση. Εν συνεχεία ο Νίκος Κεσσανλής ως πρύτανης αξιοποίησε τον χώρο, στον οποίο από το 1997 στεγάζεται η Σχολή. Ο εκθεσιακός χώρος της Σχολής φέρει το όνομά του.

Το 1997 το σύνολο του έργου μιας 40 και πλέον χρόνων ριζοσπαστικής, καλλιτεχνικής πορείας παρουσιάστηκε σε αναδρομική έκθεση στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης τέχνης (σήμερα Momus) σε επιμέλεια Γιώργου Τζιρτζιλάκη. Συνέντευξη περιοδικό ΠΙΛΟΤΟΣ (1997) 

## Εργογραφία
Το έργο του έχει επηρεαστεί από την άμορφη τέχνη.

Ο Νίκος Κεσσανλής πειραματίστηκε με υλικά δημιουργώντας παραμορφωτικές εικόνες με δραματικές διαστάσεις. Την δεκαετία του 1960 ασχολείται με την μηχανο- φωτογραφική προβολή σε ευαισθητοποιημένο χαρτί. Η λειτουργία του φωτός προσφέρει εικόνες μεταξύ ψευδαίσθησης και πραγματικότητας με την αίσθηση του γλυπτικής απεικόνισης. 

Τα έργα αυτής της περιόδου έχουν χαρακτηριστεί ως "Χειρονομίες", ενώ συγκαταλέγονται σ' εκείνα του κινήματος του "Νέου Ρεαλισμού".

## Δείτε επίσης
*  Άμορφη τέχνη
*  Ομάδα Σίγμα

## Παραπομπές


## Πηγές

* 
* 
* 

Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Οικία Φενόλιο-Λαφλέρ

μικρογραφία|Οικία Φενόλιο-Λαφλέρ (Casa Fenoglio-Lafleur)
Η οικία Φενόλιο-Λαφλέρ (Casa Fenoglio-Lafleur), βρίσκεται στη διασταύρωση του Corso Francia και της Via Principi d'Acaja 11, στην περιοχή του San Donato στο Τορίνο της Ιταλίας και θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του στυλ Liberty (Ιταλικό Αρ Νουβό) στην Ιταλία. Το κτήριο κατασκευάστηκε το 1902-1903 από τον αρχιτέκτονα Πιέτρο Φενόλιο (Pietro Fenoglio) ως ιδιωτική του κατοικία, ο οποίος έζησε εδώ για λίγα χρόνια και στη συνέχεια το πούλησε στον Γάλλο επιχειρηματία Lafleur που έζησε εκεί μέχρι τον θάνατό του. Σήμερα, στεγάζει γραφεία καθώς και ιδιωτικά διαμερίσματα.

## Παραπομπές


## Πηγές
* https://www.museotorino.it/view/s/a9f601e4633a41bf944671e522753220 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τορίνο
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Κατηγορία:Αρ Νουβό αρχιτεκτονική
Ρένα Παπασπύρου

Η **Ρένα Παπασπύρου** (1938) είναι Ελληνίδα
εικαστικός και ομότιμη καθηγήτρια στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της  Αθήνας.

Το 1992 έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη διευθύντρια εργαστηρίου της Σχολής (Γ΄ Εργαστήριο Ζωγραφικής). 

## Βιογραφία
Η Ρένα Παπασπύρου γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα όπου ζει και δραστηριοποιείται. Σπούδασε ζωγραφική και μωσαϊκό στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1958-61) και συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι (1961-67) στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Ecole des Beaux-Arts) ως υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης και του Εθνικού Οργανισμού Ελληνικής Χειροτεχνίας. 

Γνωστή για την επιλογή αντισυμβατικών επιφανειών όπως σανίδες, λαμαρίνες και τοίχοι, ξεκίνησε στα πρώτα της χρόνια με κύρια ύλη τα τούβλα. Τη δεκαετία του '70 την απασχόλησαν οι επιδράσεις του φωτός και της σκιάς. Από τη δεκαετία του ’90 δημιουργεί πολλές εγκαταστάσεις και περιβάλλοντα μεγάλων διαστάσεων. 

Από το 1966 μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2009 πραγματοποιήθηκε μεγάλη αναδρομική έκθεση με τίτλο *Flashback* στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, η οποία  σνοδεύτηκε από την ομώνυμη μονογραφία. Καθηγήτρια στην ΑΣΚΤ από το 1978, το 1992 έγινε η πρώτη γυναίκα διευθύντρια εργαστηρίου στη σχολή. Δίδαξε μέχρι το 2005.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία

* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*  RENA PAPASPYROU
*  Ψηφιακή Πλατφόρμα ΙΣΕΤ: Παπασπύρου Ρένα (1938)

Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Μάρκος Ασουνσάο

Ο **Μάρκος ντος Σάντος Ασουνσάο** (πορτογαλικά: *Marcos dos Santos Assunção*, γεννήθηκε 25 Μαρτίου 1976), είναι Βραζιλιάνος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής, που κατά τη διάρκεια της καριέρας έγινε γνωστός για τις απευθείας εκτελέσεις φάουλ. 

Ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος σε μεγάλες βραζιλιάνικες ομάδες όπως η Σάντος και η Φλαμένγκο, ενώ το 1999 άρχισε να αγωνίζεται στην Ευρώπη και τη Ρόμα με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2001. Την 1η Μαρτίου 1998 σημείωσε εκτός έδρας χατ τρικ με ελεύθερα λακτίσματα για τη Σάντος με αντίπαλο τη Μπαΐα της δεύτερης κατηγορίας, στον πρώτο αγώνα του δεύτερου γύρου του Κυπέλλου Βραζιλίας 1998.

## Τίτλοι και διακρίσεις
**Σάντος**
* Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο : 1997  
* Κύπελλο CONMEBOL : 1998
**Ρόμα**
* Πρωτάθλημα Ιταλίας : 2000–01
* Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας : 2001
**Ρεάλ Μπέτις**
* Κύπελλο Ισπανίας : 2004–05
**Αλ-Αχλί Ντουμπάι**
* Κύπελλο Προέδρου ΗΑΕ : 2007–08
**Παλμέιρας**
* Κύπελλο Βραζιλίας : 2012
**Φιγκεϊρένσε**
* Καμπεονάτο Καταρινένσε : 2014

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές  Ρόμα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Πορτουγκέσα ντε Ντεσπόρτος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαμπάμπ Αλ Αχλί Ντουμπάι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Μαλακόφ (Ω-ντε-Σεν)

Το **Μαλακόφ** (γαλλικά: *Malakoff*) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαλακοφιό (γαλλικά: *Malakoffiots*).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Ωλναί-σου-Μπουά

Το **Ωλναί-σου-Μπουά** () είναι γαλλική κοινότητα στον νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωλναιζιέν ().

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Θανάσης Τζιάλλας

Ο **Θανάσης Τζιάλλας** (8 Οκτωβρίου 1972) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.

## Καριέρα

### Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της Θύελλας Ελεούσας, υπογράφοντας το πρώτο συμβόλαιο σε ηλικία 13 ετών. Το 1985 έκανε το ντεμπούτο του με την Θύελλα Ελεούσας. Την περίοδο 1987-88 που η Θύελλα Ελεούσας κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο της ΕΠΣ Ηπείρου ήταν βασικό στέλεχος.

Συνέχισε την πορεία του στον ερασιτέχνη ΠΑΣ Γιάννινα. Το 1990-91, όντας μέλος του ερασιτέχνη κατέκτησε το κύπελλο της ΕΠΣ Ηπείρου, φτάνοντας στην συνέχεια στους «4». Από την επόμενη σεζόν προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα. Ντεμπούτο με τα χρώματα του ΠΑΣ Γιάννινα έκανε σε έναν εκτός έδρας αγώνα με την Καβάλα ενώ λίγο αργότερα, τον Ιανουάριο του 1992, έβαλε το πρώτο του γκολ εναντίον της Καστοριάς. Το 1992-93 είχε πλέον καθιερωθεί στην βασική ενδεκάδα κάνοντας 25 συμμετοχές. Η επόμενη χρονιά ξεκίνησε με έναν σοβαρό τραυματισμό στο πρώτο παιχνίδι εκτός έδρας με την Αναγέννηση Γιαννιτσών και χάνει ολόκληρη την σεζόν. Το 1994-95 είχε άλλη μια γεμάτη σεζόν με 32 συμμετοχές.

Το καλοκαίρι του 1996 φεύγει για τον Εθνικό. Όμως δεν θα παραμείνει για πολύ εκεί. Επιστρέφει στον ΠΑΣ Γιάννινα που πάλευε για την παραμονή του στην Β εθνική. Συνέχισε στον ΠΑΣ Γιάννινα μέχρι το καλοκαίρι του 1999, όταν και αποχώρησε. Σε 7,5 χρόνια είχε 113 συμμετοχές και 15 γκολ. Στην συνέχεια αγωνίστηκε στην Αναγέννηση Άρτας και στην Θύελλα Ελεούσας, όπου έκλεισε την καριέρα του.

### Εθνικές ομάδες
Το 1992-93 συμμετείχε σε προπονήσεις της εθνικής ελπίδων με προπονητή τον Ανδρέα Σταματιάδη.

### Μετέπειτα πορεία
Με το τέλος της καριέρας του πήρε δίπλωμα προπονητή και εργάστηκε στην Θύελλα Ελεούσας και σε άλλες ομάδες του τοπικού.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Χρυσαυγή Τρικάλων

Η **Χρυσαυγή **(Τοπική Κοινότητα Χρυσαυγής - Δημοτική Ενότητα Εστιαιωτίδας), ανήκει στον δήμο Τρικκαίων της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων που βρίσκεται στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.

Η επίσημη ονομασία είναι “η Χρυσαυγή”. Έδρα του δήμου είναι τα Τρίκαλα και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Χρυσαυγή ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Χρυσαυγής, του πρώην Δήμου Εστιαιωτίδας του Νομού Τρικάλων.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων
Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Έμμα του Ανζού

Η **Έμμα του Ανζού** (περί το 1140 - περί το 1214) ήταν νόθη κόρη του Γοδεφρείδου Πλανταγενέτη, κόμητος του Ανζού, ετεροθαλής αδελφή του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας. Παντρεύτηκε τον Ουαλό πρίγκιπα Ντάφιντ Αμπ Ογουάιν Γκούινεντ. Μερικές φορές συγχέεται με την Έμμα ντε Λαβάλ (1200-1264), κόρη του Γκάι Β΄ ντι Λασβάλ. Η Έμμα παντρεύτηκε τον Ντάφιντ το καλοκαίρι του 1174, όταν η βασίλισσα της Ελεονώρα της Ακουιτανίας εξεγέρθηκε ανεπιτυχώς. Οι μεγαλύτεροι γιοι της έπεισαν τον Ερρίκο Β΄ να στείλει την Ελεονώρα εξορία στην Ακουιτανία και να επαναφέρει την Έμμα στην Αγγλία. Με τον σύζυγο της Ντάφιντ Αμπ Ογουάιν Γκούινεντ η Έμμα απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Ο σύζυγος της αντάλλαξε το βασίλειο του Γκουινέντ με τον αδελφό του (1176), η Έμμα επισκέφτηκε τον Ερρίκο Β΄ και δέχτηκε δώρα βίλες στο Σροπσάιρ και στο Γουορστερσάιρ. Με τον θάνατο του αδελφού της συνέχισε να υποστηρίζει τα συμφέροντα των παιδιών της σε συναντήσεις με τους κληρονόμους. Μετά από αίτημα του γιου τους Όουεν (1196) η Έμμα και ο σύζυγος της έκαναν δωρεά στο Αβαείο του Όγκμοντ. Αμέσως μετά ο Ντάφιντ εκθρονίστηκε από τον ανιψιό του Λιουέλιν τον Μέγα, εξορίστηκε στην Αγγλία όπου και πέθανε (1202)

## Παραπομπές
 		


## Πηγές

*John McNeill; Daniel Prigent (2003). Anjou: medieval art, architecture, and archaeology. British Archaeological Association. 
*Lisa Hilton (2008). Queens Consort: England's Medieval Queens. Weidenfeld & Nicolson.

Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών
Ρουασί-αν-Φρανς

Το **Ρουασί-αν-Φρανς** (γαλλικά: *Roissy-en-France*) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρουασεέν (γαλλικά: *Roisséens*).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Αρνουβίλ

* *Το *'Αρνουβίλ*' ([[γαλλική γλώσσα|γαλλικά]]: Arnouville) είναι [[Κοινότητα (Γαλλία)|γαλλική κοινότητα]] στο [[Νομοί της Γαλλίας|νομό]] του [[Βαλ-ντ'Ουάζ]], στη [[Περιοχές της Γαλλίας|διοικητική περιοχή]] της* Ιλ-ντε-Φρανς.

* Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρνουβιλουά (γαλλικά: *Arnouvillois*).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Αβράμιος Εφέσου

Ο **Άγιος Αβράμιος, επίσκοπος Εφέσου** (6ος αιώνας μ.Χ.), ήταν Βυζαντινός μοναχός και μετέπειτα μητροπολίτης.

Ακολούθησε αρχικώς τον μοναχικό βίο και έγινε Μητροπολίτης Εφέσου μετά το 533 μ.Χ.. Ταυτίζεται με τον ομώνυμο ηγούμενο (αββά) της Μονής Αβρααμιτών στην Κωνσταντινούπολη και της Μονής Βυζαντίων στα Ιεροσόλυμα, ο οποίος αναφέρεται από τον Ιωάννη Μόσχο. Με το όνομά του σώθηκαν δύο ομιλίες με τίτλους «Εις τον Ευαγγελισμόν» και «Εις την Υπαπαντήν», που εκδόθηκαν από τους Μ. Kraschaninnikov και Μ. Jugie το 1913 και έχουν μεγάλη σπουδαιότητα για τις πατρολογικές σπουδές.

## Παραπομπές


## Πηγή
* Φειδάς, Βλ.: Το αντίστοιχο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 140

Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί
Κατηγορία:Μητροπολίτες Εφέσου
Αβράμιος Κρατείας

Ο **Άγιος Αβράμιος, επίσκοπος Κρατείας** (περ. 474 - 558 μ.Χ.), ήταν Βυζαντινός μοναχός και μετέπειτα επίσκοπος.

Ο Αβράμιος καταγόταν από την πόλη Έμεσα της Συρίας, τη σημερινή Χομς. Αλλά η χριστιανική κοινότητα εκεί διαλύθηκε λίγο αργότερα από νομάδες επιδρομείς. Ο Αβράμιος ακολούθησε τότε τον μοναχικό βίο και σε πολύ νεαρή ηλικία, 26 ετών, έγινε ηγούμενος σε μονή κοντά στην πόλη Κράτεια της Επαρχίας Ονωρίας, που αντιστοιχούσε στο εσωτερικό της αρχαίας Βιθυνίας, («Δυτικός Πόντος»). Περίπου δέκα χρόνια αργότερα έφυγε κρυφά για την Παλαιστίνη, αποζητώντας μια πιο ήσυχη ζωή. Τον υποχρέωσαν όμως να επιστρέψει στο μοναστήρι του και τελικώς έγινε επίσκοπος στην Κράτεια. Ωστόσο 13 έτη αργότερα, το 525 ή το 531, εγκατέλειψε και την επισκοπή του και, αφού πρώτα επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη, αποσύρθηκε σε μονή των Ιεροσολύμων, κοντά στον Ιωάννη Σχολάριο, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, ζώντας πλέον ως πραγματικός ερημίτης, όπως επιθυμούσε.

Ο Βίος του Αβραμίου Κρατείας, που αποδίδεται στον συναξαριστή Κύριλλο τον Σκυθοπολίτη, αποτελεί μια αξιόλογη πηγή για τη ζωή των μοναχών τον 6ο αιώνα. Ο Αβράμιος ανακηρύχθηκε άγιος, με τη μνήμη του να τιμάται τόσο από την Ορθόδοξη, όσο και από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 6 Δεκεμβρίου, ημέρα της κοιμήσεώς του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Φειδάς, Βλάσ.: Το αντίστοιχο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 140
* Attwater, Donald & Catherine Rachel John: *The Penguin Dictionary of Saints*, 3η έκδοση, Penguin Books, Νέα Υόρκη 1993, ISBN 0-14-051312-4
* Holweck, F.G.: *A Biographical Dictionary of the Saints*, B. Herder Book Co., St. Louis 1924
* Matthew Bunson: *Encyclopedia of Saints*, 2η έκδοση, έκδ. Our Sunday Visitor, Ιούλιος 2014, 1056 σελίδες, ISBN 978-1612787169
* John J. Delaney: *Dictionary of Saints*, εκδ. Image, 2η έκδ., Μάρτιος 2005, 720 σελίδες, ISBN 978-0385515207

Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Σύροι άγιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Αβραστόλη

Η **αβραστόλη** ή **ασαπρόλη** είναι οργανική χημική ένωση. Είναι το μετά ασβεστίου άλας του β-ναφθολο-α-σουλφοξέος, με μοριακό χημικό τύπο **Ca(SO<sub>3</sub>C<sub>10</sub>H<sub>6</sub>OH)<sub>2</sub>**.

Η αβραστόλη είναι λευκή έως κοκκινωπή σκόνη, η οποία μαυρίζει γρήγορα όταν εκτεθεί στο φως. Η γεύση της είναι υπόπικρη και διαλύεται εύκολα στο νερό και στην αιθυλική αλκοόλη. Η αβραστόλη χρησιμοποιείται για την παραγωγή εντομοκτόνων, αντιρρευματικών και αντιπυρετικών φαρμάκων, καθώς και συντηρητικών του κρασιού.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 141

Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις
Κατηγορία:Άλατα
Κατηγορία:Ενώσεις ασβεστίου
Αβρεττηνή

Η **Αβρεττηνή** (**Αβρεττανή** στο λεξικό Σούδα) ήταν περιοχή της βόρειας Μυσίας στη Μικρά Ασία, που βρισκόταν στα νότια του όρους Όλυμπος της Βιθυνίας (το σημερινό όρος Ουλού νταγ στη βορειοδυτική Τουρκία). Η Αβρεττηνή αναφέρεται από τον Στράβωνα και από τον Πλίνιο

Ο Στράβων γράφει ότι μετά τη Ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ. δυνάστης της Αβρεττηνής και αρχιερέας του «Αβρεττηνού Διός Μυσίου Θεού» έγινε ο ληστής Κλέων από το Γόρδιον, με την υποστήριξη του Οκταβιανού Αυγούστου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελίδα 142

Αβρεττηνη
Μπεζόν

Το **Μπεζόν** () είναι γαλλική κοινότητα στον νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπεζοναί ().

## Παραπομπές


Μπεζον
Ασώτιος Δ΄ της Αρμενίας

Ο **Ασότ/Ασώτιος Δ΄**,   Ashot IV, (απεβ. 1040–41) από τον Οίκο των Βαγρατιδών, με το επώνυμο *Kaj*, δηλ. **Γενναίος**, ανδρείος, ήταν βασιλιάς της Αρμενίας. 

## Βιογραφία
Ήταν ο νεότερος γιος του Γκαγκίκ Α΄ της Αρμενίας. Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Σμπατ (γνωστός και ως Σμπατ Γ΄) ενθρονίστηκε στην Αρμενία σαν νόμιμος διάδοχος της δυναστείας των Bαγρατιδών ως βασιλιάς της Αρμενίας (βασιλιάς του Ανί), ο Aσότ (Δ΄) ήταν πολύ δυσαρεστημένος, καθώς είχε φιλοδοξίες για τον θρόνο. Έτσι οργάνωσε μία στρατιωτική εκστρατεία μέσω των υποστηρικτών του, πολιόρκησε και αργότερα κατέλαβε την Αρμενική πρωτεύουσα Ανί, σφετεριζόμενος την εξουσία και εκθρονίζοντας τον βασιλιά Χοβάννες-Σμπατ το 1021.

Αργότερα όμως επετεύχθη συμβιβαστική συμφωνία μεταξύ των δύο αντιμαχομένων αδελφών, έτσι ώστε ο νόμιμος διάδοχος να αναλάβει εκ νέου την εξουσία του, αλλά σε πολύ μικρότερη επικράτεια, σε επαρχίες κοντά στην πρωτεύουσα, ενώ ο Ασότ Δ΄ θα γινόταν βασιλιάς σε επαρχίες πιο κοντά στην Περσία και τη Γεωργία. Η ταυτόχρονη διακυβέρνηση των δύο αδελφών συνεχίστηκε με τον Χοβάννες-Σμπατ να κυβερνά το διάστημα 1020–1040 και τον Ασότ Δ΄ το  1021–1039.

Ωστόσο παρά τη συμβιβαστική συμφωνία, η διαμάχη, μερικές φορές με στρατό, συνεχίστηκε μεταξύ των δύο αδελφών κατά τη διάρκεια της ταυτόχρονης βασιλείας τους, αποδυναμώνοντας έτσι σε μεγάλο βαθμό την ενότητα της δυναστείας των Βαγρατιδών.

Την προβληματική διακυβέρνησή τους ακολούθησε η βασιλεία του Γκαγκίκ Β΄, τελευταίου βασιλιά της δυναστείας, το διάστημα 1042-1045, οπότε τελικά η δυναστεία κατέρρευσε. Ο Ασότ Δ΄ είναι ο 8ος Ασότ στον Οίκο των Βαγρατιδών (*Ασότ Η΄*), αλλά ήταν ο 4ος που κατείχε τον Αρμενικό θρόνο: οι προηγούμενοι βασιλείς με το όνομα αυτό ήταν ο Aσότ Α΄ ο *Μέγας* που κυβέρνησε το 884-890, ο Aρότ Β΄ ο *Σιδηρούς* (Yerkat) 915-930, ο Aσότ Γ΄ ο *Ελεήμων* (Voghormats) 953-977.

## Οικογένεια
Ο γιος του Γκαγκίκ Β΄ π.1025-1079, ανέλαβε αργότερα τον θρόνο (βασ. 1042-1045) και έγινε ο τελευταίος βασιλιάς του Οίκου των Βαγρατιδών, που έφερε το στέμμα του Αρμενικού βασιλείου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρμένιοι του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Βαγρατίδες
Γκαγκίκ Α΄ της Αρμενίας

Ο **Γκαγκίκ Α΄**,  Gagik I, (άκμασε το διάστημα 989-1020) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν βασιλιάς της Αρμενίας, που βασίλευσε μεταξύ των ετών 989 και 1020. Υπό την ηγεσία του η Αρμενία των Βαγρατιδών έφτασε στο απόγειό της  και «απόλαυσε την εμπειρία της αδιάσπαστης ειρήνης και ευημερίας». 

## Βιογραφία
[αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Επιγραφή του 11ου αι. που αναφέρει τον Γκαγκίκ Α΄. Στο [Πάρπη|Παρπί, επαρχία Αραγκατσότν.]]

Είναι άγνωστο πότε γεννήθηκε ο Γκαγκίκ Α΄. Διαδέχθηκε τον αδελφό του Σμπατ Β΄ το 989. Ακολούθησε τα βήματα των προκατόχων του στην οικοδόμηση εκκλησιών και θρησκευτικών κτιρίων στην πρωτεύουσα Ανί.  Χρησιμοποιώντας τις ευνοϊκές οικονομικές συνθήκες της Αρμενίας, ο Γκαγκίκ Α΄ αύξησε το μέγεθος τού στρατού σε 100.000 στρατιώτες. Στη συνέχεια συνένωσε διάφορες Αρμενικές επαρχίες στην Αρμενία των Βαγρατιδών, συμπεριλαμβανομένων των Βαγιότς Ντζορ, Καχέν, Ναχιτσεβάν και την πόλη της Ντβιν. Έκανε συμμαχίες με τον Γεώργιο της Ιβηρίας και τον Βαγράτιος Γ΄ της Γεωργίας, των οποίων οι στρατοί νίκησαν τον Μαμλάν εμίρη του Χορασάν το 998 στο χωριό Τσουμπ, βορειοανατολικά της λίμνης Βαν.  Υπό τον Γκαγκίκ Α΄ το βασίλειο της Αρμενίας εκτεινόταν από το Σαμκόρ ως το Βαγκαρσακέρτ και από τον ποταμό Κύρο (Kura) ως το Aπαχουνίκ, κοντά στη λίμνη Βαν. Αναπτύχθηκε η οικονομία, ο πολιτισμός και το εξωτερικό εμπόριο της χώρας. Το Ανί, το Ντβιν και το Καρς άκμασαν. Στην επικράτειά του εντάχθηκαν το Βανατζόρ, το μεγαλύτερο μέρος του Aρτσάχ (Kαχέν) και δύο κύριες επαρχίες του Βασπουρακάν: οι Κογκοβίτ και Τσαγκότν.

Μετά το τέλος του, ο μεγαλύτερος γιος του Χοβάνες-Σμπατ στέφθηκε βασιλιάς, ενώ ο μικρότερος γιος του Ασότ Δ΄ επαναστάτησε εναντίον του Χοβάνες-Σμπατ και κήρυξε την ανεξαρτησία του στο βασίλειο του Λορί-Τζοραγκέτ. 

## Αρχαιολογικά ευρήματα
[αριστερά|μικρογραφία|Αντίγραφο του αγάλματος του Γκαγκίκ Α΄ στην είσοδο του [Μουσείο Ιστορίας της Αρμενίας|Ιστορικού Μουσείου της Αρμενίας.]]

Ένα από τα κύρια έργα του Γκαγκίκ Α΄ ήταν η εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου στο Ανί (1001–1010), με πρότυπο τον καθεδρικό του Zβαρτνότς. Κατά τη διάρκεια της ανασκαφής του Nικολάς Μαρρ στα ερείπια της πόλης το 1906 βρέθηκε ένα άγαλμα ύψους 2,26 μ. τού βασιλιά Γκαγκίκ Α΄, που κρατούσε ένα ομοίωμα της εκκλησίας του, σε θραύσματα.  Έδειχνε τον Γκαγκίκ Α΄ με ένα τουρμπάνι στο κεφάλι, να φορά ένα *[[χαλάτ]]*, πράγμα που δείχνει ότι αναγνωρίστηκε από το χαλιφάτο των Αββασιδών. Το άγαλμα βρισκόταν αρχικά σε μία κόγχη, υψηλά στη βόρεια πρόσοψη της εκκλησίας. Χάθηκε υπό αβέβαιες συνθήκες στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Λίγες μόνο φωτογραφίες καταγράφουν την εικόνα του αγάλματος. Ένα σωζόμενο θραύσμα τού αγάλματος βρίσκεται τώρα στο αρχαιολογικό μουσείο του Ερζερούμ. Το πώς και το πότε ακριβώς έφτασε εκεί είναι άγνωστο. Σύμφωνα με το προσωπικό τού Μουσείου βρέθηκε κάπου στην περιοχή του Ερζερούμ και ο ευρέτης το έφερε στο μουσείο με αυτοκίνητο. 

## Σημειώσεις

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Αρμένιοι του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Βαγρατίδες
Προεδρικές εκλογές στην Γκάμπια (2021)

Στις 4 Δεκεμβρίου 2021 διεξήχθησαν **προεδρικές εκλογές στην [[Γκάμπια]]**. 

Στην προεδρική εκλογή συμμετείχαν 6 υποψήφιοι, από τους οποίους οι 5 ήταν μέλη πολιτικών κομμάτων και ο ένας ήταν ανεξάρτητος πολιτικός. Οι κάλπες άνοιξαν από τις 8.00 το πρωί μέχρι τις 17.00 το απόγευμα, σε 1.554 εκλογικά κέντρα σε όλην την χώρα, για τους γύρω στους 960.000 χιλιάδες εγγεγραμμένους ψηφοφόρους της χώρας. Η ψηφοφορία έγινε με το παραδοσιακό Γκαμπιανό σύστημα, στο οποίο οι εκλογείς δεν ψηφίζουν με ψηφοδέλτια αλλά με σβόλους που ρίχνουν στα βαρέλια των υποψήφιων. 

Ο Αντάμα Μπάροου επανεξελέγη Πρόεδρος για μία δεύτερη θητεία, με το 53% των ψήφων. 

## Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Γκαμπιανό Σύνταγμα, η εκλογή του Προέδρου γίνεται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό δύο γύρων. Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή πάνω από 50% των ψήφων, ανακηρύσσεται νικητής. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί νικητής τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίο συμμετέχουν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι του πρώτου. Η προσέλευση στην ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για όλους τους πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών. Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι λαμβάνουν ειδική εκλογική κάρτα. 

Η ψηφοφορία γίνεται με παραδοσιακό Γκαμπιανό σύστημα, στο οποίο οι εκλογείς ψηφίζουν με σβόλους αντί για ψηφοδέλτια. Αντί για κάλπες χρησιμοποιούνται κυλινδρικά βαρέλια που έχουν μία τρύπα στην κορυφή. Τα βαρέλια είναι βαμμένα στο χρώμα του κόμματος του υποψηφίου και μπορεί να φέρουν την φωτογραφία του υποψηφίου ή το λογότυπο του κόμματος. Ένα βαρέλι για κάθε υποψήφιο τοποθετούνται στον εκλογικό θάλαμο. Κάθε εκλογέας όταν προσέρχεται στο εκλογικό κέντρο λαμβάνει από την εκλογική επιτροπή έναν σβώλο. Μετά, ο εκλογέας μπαίνει στον εκλογικό θάλαμο και ρίπτει τον σβώλο του σε ένα από τα βαρέλια των υποψηφίων. Η καταμέτρηση γίνεται με εξίσου παραδοσιακό τρόπο. Οι σβόλοι κάθε βαρελιού αδειάζονται και διευθετούνται σε τετράγωνους δίσκους που έχουν σφαιρικές υποδοχές για αυτούς. Το άθροισμα τους υπολογίζεται επιτόπου. 

### Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2021
Γκαμπια
Έμμα Ραντουκάνου

Η **Έμμα Ραντουκάνου** (γενν. στις 13 Νοεμβρίου 2002) είναι μία Βρετανίδα επαγγελματίας παίκτρια τένις. Έφτασε στην υψηλότερη κατάταξη της καριέρας της Νο. 19 από την Ένωση Γυναικών Αντισφαίρισης (WTA), και είναι στην νούμερο 1 της Βρετανίας. Η Ραντουκάνου είναι η κυρίαρχη πρωταθλήτρια του US Open και η πρώτη Βρετανίδα που κέρδισε έναν ατομικό τίτλο Grand Slam μετά τη Βιρτζίνια Γουέιντ στο Πρωτάθλημα Γουίμπλεντον του 1977. Θεωρείται μπέις λάιν παίκτρια, γνωστή για τα δυνατά, επίπεδά της χτυπήματα και την επιθετική επιστροφή του σερβίς.

Η Ραντουκάνου γεννήθηκε στο Τορόντο και μεγάλωσε στο Λονδίνο. Έκανε το ντεμπούτο της στο WTA Tour τον Ιούνιο του 2021. Ως μπαλαντέρ στο Γουίμπλεντον, που κατατάχθηκε εκτός των κορυφαίων 300, έφτασε στον τέταρτο γύρο στο πρώτο της μεγάλο τουρνουά. Στο US Open δύο μήνες αργότερα, η Ραντουκάνου έγινε η πρώτη που προκρίθηκε στο ατομικό στην εποχή του Open Era που κέρδισε έναν τίτλο Grand Slam, κερδίζοντας τη Λέιλα Φερνάντεζ στον τελικό.

Έπρεπε να κερδίσει τρεις γύρους προκριματικών αγώνων και επτά αγώνες στο τουρνουά, κερδίζοντας και τους δέκα χωρίς να χάσει σετ. Αυτό ήταν μόνο το δεύτερο Grand Slam τουρνουά της καριέρας της και κατέχει το ρεκόρ για τα λιγότερα μεγάλα πρωταθλήματα που παίχτηκαν πριν κερδηθεί ένας τίτλος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Βρετανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Μπρεανσόν

Το **Μπρεανσόν** (γαλλικά: *Bréançon*) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπρεανσοναί (γαλλικά: *Bréançonnais*).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Αμπάς της Αρμενίας

Ο **Αμπάς**,  Abas, (άκμασε 928-953) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν βασιλιάς της Αρμενίας από το 928 έως το 953. Ήταν γιος του Σμπατ Α΄ και αδελφός του Ασότ Β΄ του *Σιδηρού*. Σε αντίθεση με τον τρόπο που κυβέρνησαν οι προκάτοχοί του, η βασιλεία του Aμπάς χαρακτηρίστηκε από χρόνια ειρήνης, σταθερότητας και ευημερίας, που η Αρμενία δεν είχε απολαύσει για δεκαετίες. 

## Βιογραφία
Η πρωτεύουσά του βρισκόταν στο φρούριο Καρς και ο Αμπάς σημείωσε πολλές επιτυχίες, τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό μέτωπο. Την ίδια χρονιά που έγινε βασιλιάς, ο Αμπάς ταξίδεψε στο Ντβιν, όπου μπόρεσε να πείσει τον Άραβα κυβερνήτη εκεί να απελευθερώσει αρκετούς Αρμένιους ομήρους και να παραδώσει τον έλεγχο του παπικού ανακτόρου πίσω στην Αρμενία. Η σύγκρουση μεταξύ των Αράβων ήταν επίσης ελάχιστη, με εξαίρεση τη στρατιωτική ήττα που υπέστη ο Αμπάς κοντά στην ιερή πόλη Βαγκαρσαπάτ. Ήταν πολύ λιγότερο συμφιλιωτικός απέναντι στους Ρωμαίους/Βυζαντινούς, οι οποίοι είχαν επανειλημμένα επιδείξει την αναξιοπιστία τους ως σύμμαχοι, επιτιθέμενοι και προσαρτώντας Αρμενικά εδάφη. Ωστόσο ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός ήταν περισσότερο επικεντρωμένος στην καταπολέμηση των Άραβων Χαμδανιδών, αφήνοντας τον Αμπάς ουσιαστικά ελεύθερο να ασκεί τις πολιτικές του χωρίς ξένα εμπόδια.  Επίσης ο Αμπάς αντιμετώπισε μία εισβολή κάποιου Μπερ της Αμπχαζίας το 943: μία νέα εκκλησία είχε ολοκληρωθεί στο Καρς υπό τις διαταγές του Aμπάς και πριν από τον καθαγιασμό της, ο Μπερ είχε εμφανιστεί με στρατό κατά μήκος του ποταμού Αράξη, απαιτώντας να καθαγιαστεί η νέα εκκλησία με τη Χαλκηδόνια τελετουργία.  Ο Αμπάς αρνήθηκε να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση και έστησε ενέδρα στις δυνάμεις του Μπερ, σε μία επίθεση τα ξημερώματα. Έγιναν αρκετές ακόμη αψιμαχίες, όπου τελικά ο Μπερ συνελήφθη από τους άνδρες του Αμπάς. Ο Απάς πήγε τον Μπερ στη νέα του εκκλησία και τού είπε ότι δεν θα την ξαναδεί, τυφλώνοντάς τον και στέλνοντάς τον πίσω στην Αμπχαζία. Ο Aμπάς απεβίωσε το 953, αφήνοντας το βασίλειό του στους δύο γιους του, τον Aσότ Γ΄ και τον Mουσέγκ.

## Σημειώσεις


Κατηγορία:Βαγρατίδες
Γενικές εκλογές στην Αγία Ελένη 2021

**Γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στην Αγία Ελένη στις 13 Οκτωβρίου 2021 για την εκλογή των 12 μελών του Νομοθετικού Συμβουλίου. Ήταν οι πρώτες εκλογές μετά το δημοψήφισμα που έγινε τον Μάρτιο του 2021 για την αλλαγή του συστήματος διακυβέρνησης από το σύστημα επιτροπών σε υπουργικό σύστημα. Έπειτα από τις εκλογές, η πρώτη επικεφαλής υπουργός στο νησί, η Τζούλι Τόμας, εξελέγη από τα μέλη του Νομοθετικού Συμβουλίου κατά την πρώτη συνεδρίαση στις 25 Οκτωβρίου.

## Εκλογικό σύστημα
Εξελέγησαν 12 βουλευτές για τις ισάριθμες έδρες στο Νομοθετικό Συμβούλιο με το πλειοψηφικό σύστημα. Οι ψηφοφόροι επιτρεπόταν να ψηφίσουν ως και 12 υποψηφίους. Δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα, κατά συνέπεια όλοι και όλες οι υποψήφιοι/ες κατέρχονται ως ανεξάρτητοι.

## Αποτελέσματα

## Παραπομπές


2021
Αγια Ελενη
Σεμπάδ Β΄ της Αρμενίας

Ο **Σμπατ/Συμβάτιος Β΄**,  *Smbat II Παντοκράτωρ*, (απεβ. 989) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν βασιλιάς της Αρμενίας από το 977 έως το 989. Ήταν γιος τού Ασώτ Γ΄, τον οποίο διαδέχθηκε.

## Βιογραφία
Ο Σμπατ Β΄ στέφθηκε βασιλιάς την ίδια ημέρα του τέλους τού πατέρα του.  Κυβέρνησε από την πόλη Ανί, την οποία οχύρωσε. Συγκεκριμένα διέταξε την ανέγερση τείχους γύρω από το Ανί, κτίζοντας επίσης πύργους και οχυρώσεις για την προστασία της πόλης από τον βορρά ως τη δύση. Ξεκίνησε την κατασκευή του καθεδρικού ναού του Ανί. Η βασιλεία του ήταν γενικά μία περίοδος ειρήνης, που διαταράχθηκε μόνο από τη σύγκρουση μεταξύ του Σμπατ Β΄ και του θείου του Mουσέγκ στο Καρς. Ο τελευταίος σε 982 υποκίνησε τον *[[Εμίρης|εμίρη]]* του Aζερμπαϊτζάν, Aμπούλ-Χαϊτζά των Σαλαριδών, να καταλάβει το Ντβιν, να επιτεθεί σε περιοχές τού Σμπατ Β΄ και να απαιτήσει να πληρώνει ο Σμπατ Β΄ φόρο υποτέλειας.  Αυτή η κατάσταση πραγμάτων τερματίστηκε γρήγορα, όταν ο Aμπούλ-Χαϊτζά συνελήφθη από τον Aμπού Ντουλάφ, τον μουσουλμάνο *εμίρη* του Γκογκτ(ά)ν. Ο Σμπατ Β΄ σύναψε ειρήνη με τον Aμπού Ντουλάφ, που άφησε τον *εμίρη* να έχει τον έλεγχο του Ντβιν και τού Γκογκτ(ά)ν.  Ο Σμπατ Β΄ ξεκίνησε τη διαμάχη με την Αρμενική Εκκλησία, όταν νυμφεύτηκε την ανιψιά του (κόρη της αδελφής του), στην οποία η Εκκλησία αντιτάχθηκε σθεναρά. 

Ο βασιλιάς Σμπατ Β΄ απεβίωσε και τάφηκε στο Ανί το 989,  ενώ ο αρχιτέκτονας Τρντατ, με εντολή του βασιλιά, είχε αρχίσει να θέτει τα θεμέλια του καθεδρικού ναού του Ανί. Αυτό το κτίριο στέκεται ακόμη και σήμερα και με το μοναδικό του στυλ και την απλή διακόσμηση θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της Αρμενικής αρχιτεκτονικής. Καθώς δεν είχε άρρενες απογόνους, ο Σμπατ Β΄ είχε διάδοχο τον αδελφό του Γκαγκίκ Α΄.

## Δείτε επίσης
* Τείχη Σμπατ

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Βαγρατίδες
Ιωάννης-Σμπατ Γ΄ της Αρμενίας

Ο **Χοβάννες-Σμπατ/Ιωάννης-Συμβάτιος Γ΄**, αρμενικά: *Hovhannes-Smbat III*, (άκμασε 1020-1040) από τον Οίκος των Βαγρατιδών ήταν βασιλιάς του Ανί (1020 - 1040). Διαδέχτηκε τον πατέρα του Γκαγκίκ Α΄ του Ανί (989 - 1020), καθώς ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού βασιλιά και νόμιμος διάδοχος του θρόνου.

## Βιογραφία
Στην ενθρόνισή του το 1020 αντιτάχθηκε σθεναρά ο μικρότερος αδελφός του Aσότ, ο οποίος έναν χρόνο αργότερα το 1021 επαναστάτησε εναντίον του, οδηγώντας τις δυνάμεις του στην πρωτεύουσα Aνί, περικυκλώνοντας και κατακτώντας την πόλη και εκθρονίζοντας τον αδελφό του Χοβάννες-Σμπατ Γ΄ το 1021 και σφετεριζόμενοςς την εξουσία από αυτόν.

Αλλά μετά από μία συμβιβαστική συμφωνία μεταξύ των δύο αδελφών, ο Ασότ συμφώνησε να αποσύρει τις δυνάμεις της εξέγερσής του από το Aνί και να αφήσει τον νόμιμο διάδοχο Χοβάννες-Σμπατ Γ΄ να επιστρέψει στην εξουσία, συνεχίζοντας ως Χοβάννες-Σμπατ Γ΄ του Aνί σε ορισμένες περιοχές γύρω από την πρωτεύουσα, ενώ ο Ασότ (γνωστός ως Aσότ Δ΄) θα ενθρονιζόταν -ταυτόχρονα με τον Ασότ- ως βασιλιάς και θα κυβερνούσε σε άλλες Αρμενικές επαρχίες, πιο κοντά στην Περσία και τη Γεωργία. Παρά τον συμφωνημένο συμβιβασμό, οι συγκρούσεις -μερικές φορές με στρατό- συνεχίστηκαν μεταξύ των δύο αδελφών βασιλέων, αποδυναμώνοντας έτσι σε μεγάλο βαθμό το Αρμενικό βασίλειο των Βαγρατιδών. Τον χειμώνα του 1021/2 ο Χοβάννες-Σμπατ αναγκάστηκε να κάνει κληρονόμο του τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ των Μακεδόνων, μία ρύθμιση που τού επιβλήθηκε λόγω της υποστήριξης των Αρμενίων στον βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Γεωργίας κατά τον Γεωργιανο-Βυζαντινό πόλεμο. Η κληρονομιά του Χοβάννες-Σμπατ Γ΄ πέρασε τελικά στη Ρωμανία/Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1042, πολύ μετά το τέλος του Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Αρμένιοι του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Βαγρατίδες
Ερμπλαί-συρ-Σεν

Το **Ερμπλαί-συρ-Σεν** (), έως τον Νοέμβριο του 2018 γνωστό ως **Ερμπλαί** (), είναι γαλλική κοινότητα στον νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ερμπλαιζιέν ().

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Ανάληψη Μετσόβου Ιωαννίνων

Η **Ανάληψη** Μετσόβου ή Χρυσοβίτσας είναι ορεινό χωριό της τοπικής κοινότητας Χρυσοβίτσας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Εγνατίας, του δήμου Μετσόβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου..

## Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Ανάληψη βρίσκεται δίπλα και δυτικά του Μετσοβίτικου ποταμού σε υψόμετρο 646 μέτρα. Απέχει 41 χλμ. ΒΑ. (οδικά - μέσω Εγνατίας) από την πόλη των Ιωαννίνων (μέσω Εγνατίας) και 14 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Μέτσοβο  (έδρα του δήμου). Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Τρικάλων ενώ νοτιοδυτικά και παράλληλα με τον ποταμό η Εγνατία Οδός. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Χρυσοβίτσης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Χρυσοβίτσα, τα Αμπέλια, τους Μύλους, το Ξηρικό και τους Σιωλάδες αποτελούν την τοπική κοινότητα Χρυσοβίτσας της δημοτικής ενότητας Εγνατίας που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 193 κάτοικοι.

### Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χρυσοβίτσης του νομού Ιωαννίνων. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χρυσοβίτσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Εγνατίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Εγνατίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μετσόβου.

## Σημείωση
Στην Ήπειρο και το Δήμο Δωδώνης υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Ανάληψη.

## Πηγές
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Google Earth
*eetaa.gr

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Μύλοι Ιωαννίνων

Οι **Μύλοι** είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων

## Γενικά στοιχεία
Οι Μύλοι βρίσκονται βόρεια από τον Μετσοβίτικο ποταμό και είναι κτισμένοι στους νότιους πρόποδες της βόρειας Πίνδου σε υψόμετρο 930 μέτρα. Απέχουν 44 χλμ. ΒΑ. (οδικά - μέσω Εγνατίας) από την πόλη των Ιωαννίνων (μέσω Εγνατίας), 17 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Μέτσοβο  (έδρα του δήμου) και 6 χλμ. (οδικά) Α. από τη Χρυσοβίτσα, της οποίας από παλιά θεωρείται συνοικισμός. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός με την παλιά του ονομασία *Λιάταινα* για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Χρυσοβίτσης. Το 1963 με το ΦΕΚ 91Α - 13/06/1963 μετονομάστηκε σε Μύλοι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Χρυσοβίτσα, τα Αμπέλια, την Ανάληψη, το Ξηρικό και τους Σιωλάδες αποτελούν την τοπική κοινότητα Χρυσοβίτσας της δημοτικής ενότητας Εγνατίας που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 215 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων
Εθνική Βιβλιοθήκη της Χιλής

Η **Εθνική Βιβλιοθήκη της Χιλής** (ισπανικά: Biblioteca Nacional de Chile) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της χώρας. Βρίσκεται στην λεωφόρο Στρατηγού Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς στο Σαντιάγο, σε ένα κτίριο που ολοκληρώθηκε το 1925, αν και η ιστορία της βιβλιοθήκης αρχίζει από τον 19ο αιώνα πριν μεταφερθεί στην σημερινή τοποθεσία.

## Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη (Biblioteca Nacional) μαζί με το Εθνικό Ινστιτούτο και έναν μικρό αριθμό ιδρυμάτων, είναι ένα από τα πρώτα ιδρύματα που δημιουργήθηκαν από τη Δημοκρατία της Χιλής στην περίοδο της Patria Vieja. Στις 19 Αυγούστου 1813 δημοσιεύτηκε μια («Ιδρυτική Διακήρυξη») της Εθνικής Βιβλιοθήκης στην εφημερίδα El Monitor Araucano. Με αυτό το όραμα, κάλεσαν  όλους τους πολίτες να υποβάλουν τα βιβλία τους για τη δημιουργία μίας μεγάλης δημόσιας βιβλιοθήκης. Όπως και με άλλα δημοκρατικά ιδρύματα, η βιβλιοθήκη έκλεισε μετά την καταστροφή της Ρανκαγκούα, κατά την οποία τα εθνικά στρατεύματα ηττήθηκαν από τον στρατό των "Realistas".
Με τη νικηφόρα έκβαση της μάχης του Chacabuco, η βιβλιοθήκη άνοιξε ξανά και με την  υποστήριξη  της κυβέρνησης και άρχισε να λαμβάνει σημαντικές συλλογές. Ο Ανώτατος Διοικητής της Χιλής, Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς, διόρισε τον καθηγητή Μανουέλ Σιλβέριο ντι Σάλας ως πρώτο διευθυντή της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Το 1822, ο ιερέας Καμίλο Ενρίκες (εκδότης της εφημερίδας Αυγή της Χιλής) διορίστηκε δεύτερος επικεφαλής βιβλιοθηκάριος.
μικρογραφία|429x429px|Αίθουσα Γκαμπριέλα Μιστράλ
Από την ίδρυσή της, η βιβλιοθήκη εξαρτιόταν από το Πανεπιστήμιο Σαν Φελίπε και το Πανεπιστήμιο της Χιλής, έως ότου απέκτησε την αυτονομία της το 1852. Το 1913, με την ευκαιρία της 100ής επετείου της, η Εθνική Βιβλιοθήκη απέκτησε το Μοναστήρι Σάντα Κλάρα, που βρίσκεται στην Alameda de las Delicias στο σημερινό στο Λόφο Αγίας Λουκίας. Στις 24 Αυγούστου 1913 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος του νέου κτιρίου. Το μοναστήρι κατεδαφίστηκε και ξεκίνησε η ανέγερση του νέου κτηρίου της βιβλιοθήκης, το έργο ολοκληρώθηκε το 1925. Το 1929 μετά από διάταγμα, η βιβλιοθήκη περιήλθε στην αρμοδιότητα της Διεύθυνσης Βιβλιοθηκών, Αρχείων και Μουσείων .

Το διώροφο κτίριο της βιβλιοθήκης διαθέτει ένα υπόγειο και στο εσωτερικό υπάρχουν γλυπτές μαρμάρινες σκάλες, η αίθουσα διακοσμείται με συνθέσεις γλυπτών, ανάγλυφων και πίνακες από κλασικούς καλλιτέχνες της χώρας, όπως ο Αλφρέντο Έλσμπι και ο Αρτούρο Γκόρντον.

## Συλλογές
*Το Τμήμα Χιλής περιλαμβάνει περισσότερα από 850.000 αρχεία (400.000 τίτλοι). 
*Το Γενικό Τμήμα  περιλαμβάνει 350.000 αρχεία. 
*Το Τμήμα Περιοδικών περιλαμβάνει 100.000 αρχεία.

### Επισκεψιμότητα
*Η εθνική βιβλιοθήκη δέχθηκε 350.000 επισκέπτες το 2009. 
*Ο ιστότοπος είχε 59 εκατομμύρια επισκέψεις την ίδια χρονιά.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Official website
* Οι 10 μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Χιλή
* Σαντιάγο

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Χιλή 
Χ
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1967)

To ''Billboard'' Hot 100 είναι ένας μουσικός κατάλογος επιτυχιών που κατατάσσει τα τραγούδια που παίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Το έτος 1967, συνολικά  8 καλλιτέχνες και συγκροτήματα πέτυχαν να έχουν τραγούδι τους στην πρώτη θέση του καταλόγου επιτυχιών για πρώτη φορά. Πρόκειται για τους: 
The Buckinghams, The Turtles, Αρίθα Φράνκλιν, The Doors, Μπόμπι Γκέντρι, The Box Tops, Lulu και Strawberry Alarm Clock. Οι Supremes, Monkees και οι Beatles ήταν τα μοναδικά συγκροτήματα ή τραγουδιστές που είχαν παραπάνω από ένα τραγούδι στην κορυφή τη χρονιά αυτή, με τους Μπιτλς να έχουν τα περισσότερα (τρία), ενώ οι Supremes και οι Monkees είχαν δύο.

## Παραπομπές


## Πηγές
**[[Φρεντ Μπρόνσον|Fred Bronson]]'s Billboard Book of Number 1 Hits, 5th Edition* ()
**[[Joel Whitburn]]'s Top Pop Singles 1955-2008, 12 Edition* ()
**Joel Whitburn Presents the Billboard Hot 100 Charts: The Sixties* ()

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστορικό Αρχείο του Αμερικανικού Ραδιοφώνου σχεδόν όλων των περιοδικών *Billboard* μεταξύ 1920 και 2016.

1967
Μαρίν (Βαλ-ντ'Ουάζ)

Το **Μαρίν** (γαλλικά: *Marines*) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.

Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρινουά (γαλλικά: *Marinois*).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Γεώργιος Α΄ του Λορί

Ο **Γεώργιος/Κιουρίκε/Γκουργκέν Α΄**, (εναλλακτικά γραφή Gorige, Korike ή Gurgen),  Gurgen I Kiurike, (άκμασε το διάστημα 979 - 989) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) ήταν ο πρώτος βασιλιάς του βασιλείου του Tασίρ-Ντζοραγκέτ (= Λορί).

## Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Ασώτιος Γ΄ της Αρμενίας, τελευταίου βασιλιά πριν η Αρμενία υπαχθεί στη Ρωμανία/Βυζαντινή Αυτοκρατορία. 

Αδελφοί του ήταν ο Σεμπάδ Β΄ της Αρμενίας (βασ. 977-989) και ο Γκαγκίκ Α΄ της Αρμενίας (989-1017/20). Ο Γεώργιος Α΄ ίδρυσε δικό του κράτος στη Βόρεια Αρμενία (δυτικό Λόρι) και έτσι έγινε ο ιδρυτής του κλάδου Τασίρ-Ντζοραγκέτ, του Οίκου των Βαγρατιδών.

## Οικογένεια
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Δαβίδ Α΄ ο *Ακτήμων* (Ανογκίν), ως βασιλιάς του Τασίρ-Ντζοραγκέτ.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Βασιλείς του Τασίρ-Ντζοραγκέτ
Δαβίδ Α΄ Ανογκίν

Ο **Δαβίδ Α΄** ο *Ακτήμων*,  David I Anhoghin, (άκμασε το διάστημα 989 - 1048) από τον Οίκο των Βαγρατιδών διαδέχθηκε τον πατέρα του στο θρόνο του βασιλείου του Τασίρ-Ντζοραγκέτ. 

## Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γεωργίου Α΄ βασιλιά του Τασίρ-Ντζοραγκέτ (= Λορί), το οποίο διαδέχθηκε.

Το επίθετό του *Ακτήμων* (Anhoghin) αναφέρεται σε μία προσωρινή απώλεια των εδαφών του, που υπέστη μετά από μία ήττα από τον βασιλιά του Ανί. 

## Οικογένεια
Τον διαδέχθηκαν οι γιοι του:
* Γεώργιος Β΄ του Λορί και
* Γκαγκίκ του Καχέτι.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


Κατηγορία:Βασιλείς του Τασίρ-Ντζοραγκέτ
Σεμπάδ Ζ΄ ο Βαγρατίδης

Ο **Σεμπάδ Ζ΄**,  **Smbat VII Bagratuni**, (απεβ. στις 25 Απριλίου 775) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν Αρμένιος ευγενής.

## Βιογραφία
Αυτός και ο αδελφός του Βασάκ ήταν γιοι του Aσότ Γ΄ Βαγρατιδών. Υπηρέτησε ως προεδρεύων πρίγκιπας της Αρμενίας το 761-775, διαδραματίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέγερση των Αρμενίων του 774-775 κατά του Χαλιφάτου των Αββασιδών. Σκοτώθηκε στη μάχη του Μπαγρεβάν. 

## Οικογένεια
Ήταν ο πατέρας του Aσότ Δ΄ του *Κρεατοφάγου*, ο οποίος αποκατέστησε τις περιουσίες της οικογένειας στις αρχές του 9ου αι.

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αρμενίας
Κατηγορία:Βαγρατίδες