open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Σ. Τρικούπης

Ο **Κωνσταντίνος Τρικούπης**  (1926 - Κηφισιά, 12 Μαΐου 2002) ήταν Έλληνας πολιτικός και ο τελευταίος αρσενικός απόγονος της οικογένειας Τρικούπη.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Σπύρου Τρικούπη, βουλευτή και μέλους της πολιτικής και ιστορικής οικογένειας Τρικούπη. Εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1961, του 1963, του 1964, καθώς και σε αυτές του 1974 με τη Νέα Δημοκρατία, ενώ διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Καραμανλή του 1974, καθώς και γενικός γραμματέας του Υπουργείου Συγκοινωνιών. Στις βουλευτικές εκλογές του 1977 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Τα έτη 1988 και 1989 δώρισε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ) ένα μέρος του αρχείου του Χαρίλαου και της Σοφίας Τρικούπη, που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του. Το Μάρτιο του 1992 δώρισε το πατρικό σπίτι της οικογένειας Τρικούπη στο δήμο Μεσολογγίου, καθώς και διάφορα κειμήλια. Είχε συγγράψει διάφορα βιβλία.

Απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στις 12 Μαΐου του 2002 στην έπαυλή του στην Κηφισιά και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Ο Δήμος Μεσολογγίου κήρυξε τριήμερο πένθος, ενώ την κηδεία του παρακολούθησε ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωστής Στεφανόπουλος. Ήταν παντρεμένος με τη Ρίτα Φρέι, γαλλικής καταγωγής, και δεν είχε αποκτήσει παιδιά. Το 2010 η σύζυγός του δώρισε στη βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων τη βιβλιοθήκη και το αρχείο του συζύγου της, καθώς και οικογενειακά κειμήλια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικογένεια Τρικούπη
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Ανδρέας Βουρλούμης

Ο **Ανδρέας Βουρλούμης** (29 Ιουλίου 1910 - 8 Αυγούστου 1999) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
## Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν το τρίτο παιδί του πολιτικού Παναγή Βουρλούμη. Μεγάλωσε στην Αθήνα και από μικρός ασχολήθηκε με την ζωγραφική αν και ποτέ δεν σπούδασε συστηματικά ζωγραφική ή σχέδιο. Το 1934 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με το δίπλωμα του χημικού και αναχώρησε για το Παρίσι με σκοπό να συνεχίσει τις σπουδές του. Τελικά ασχολήθηκε με την ζωγραφική πραγματοποιώντας ελεύθερες σπουδές στη ζωγραφική και την χαρακτική στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού. 

Αργότερα υπήρξε ενεργό μέλος της ομάδας Αρμός και συμμετείχε σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν οι παρουσίες του στις Πανελλήνιες Εκθέσεις και η συμμετοχή του το 1957 στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας. Το 1954 πραγματοποίησε την παρθενική ατομική του έκθεση. Ζωγράφισε το ημερολόγιο της ΑΓΕΤ - Ηρακλής του 1971, που θεωρείται ένα από τα καλύτερα της σειράς. Το εργαστήρι του βρισκόταν στην ενορία του Αγίου Σπυρίδωνα ενώ δάσκαλός του ήταν ο Φώτης Κόντογλου. 

Απεβίωσε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1999. Ήταν παντρεμένος με την Υπατία Παππά, αδελφή του παιδικού του φίλου και γλύπτη, Γιάννη Παππά, και είχαν αποκτήσει τρία παιδιά μεταξύ των οποίων και τον Παναγή Βουρλούμη.

## Τεχνοτροπία
Ο Βουρλούμης ασχολήθηκε κυρίως με την παραστατική απεικόνιση, την προσωπογραφία, τη νεκρή φύση, την τοπιογραφία και τους εσωτερικούς χώρους, χρησιμοποιώντας την ελαιογραφία, την υδατογραφία καθώς και άλλες τεχνικές χρώματος που ήταν συνδεδεμένες με το αντικείμενο των σπουδών του πάνω στη χημεία.

## Παραπομπές


Ανδρεας
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Ελίνα Ανδριόλα

Η **Ελίνα Ανδριόλα** (9 Νοεμβρίου 1986) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής, 5η ολυμπιονίκης το 2004.

## Καριέρα
Γεννημένη στην Αθήνα, στις 9 Νοεμβρίου του 1986,   εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και ήταν 5η στο σύνθετο ατομικό.

Στον τελικό του σύνθετου ατομικού της ρυθμικής γυμναστικής, κατά την τελευταία ημέρα των Μεσογειακών Αγώνων της Αλμερίας στην Ισπανία, στις 2 Ιουλίου 2005, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Η αθλήτρια ήρθε τρίτη με 56.575 βαθμούς. Αναλυτικά, ήταν 7η στο σκοινάκι με 13.450, 4η στην μπάλα με 13.950, 1η στις κορίνες με 15.200 και 2η στην κορδέλα με 13.975.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2007 η Ανδριόλα προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, καθώς ήταν 12η στον τελικό του σύνθετου ατομικού με 64,875 βαθμούς, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Πάτρα. Έπειτα από απουσία αρκετών μηνών από αγώνες, το Μάιο του 2008  ήρθε 4η με 63,700 βαθμούς στο διεθνές τουρνουά της ιταλικής πόλης Κιέτι. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Τορίνο τον Ιούνιο του 2008 κατέλαβε τη 19η θέση.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο αγωνίστηκε στο σύνθετο ατομικό. Αποκλείστηκε από τον τελικό, καθώς ήταν 21η με σύνολο 59.700 βαθμούς. 

## Παραπομπές


Ανδριολα
Σοφία Μινέικο

Η **Σοφία Μινέικο** (Πάτρα 1887 - Αθήνα 1981) ήταν κόρη του Πολωνού Ζίγκμουντ Μινέικο και της Ελληνίδας Περσεφόνης Μανάρη, σύζυγος του Γεωργίου Παπανδρέου και μητέρα του Ανδρέα Παπανδρέου.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο πατέρας της, Ζίγκμουντ, ανήκε σε παλιά οικογένεια της πολωνικής αριστοκρατίας και είχε πάρει μέρος στη μεγάλη πολωνική εξέγερση του 1863 ενάντια στον Τσάρο. Η Σοφία παντρεύτηκε το 1913 τον Γεώργιο Παπανδρέου, μετέπειτα πρωθυπουργό της Ελλάδας, και το 1919 απέκτησαν μαζί έναν γιο, τον Ανδρέα, επίσης μετέπειτα πρωθυπουργό. Ενάμιση χρόνο μετά ο Γεώργιος Παπανδρέου ερωτεύτηκε τη διάσημη ηθοποιό της εποχής Κυβέλη Αδριανού. Το 1926 η Σοφία και ο Γεώργιος Παπανδρέου πήραν διαζύγιο.

Στην ιδιοκτησία της βρισκόταν μια μονοκατοικία στο Παλαιό Ψυχικό, στην οποία διέμεινε η οικογένεια Παπανδρέου μέχρι το 1967 αλλά και ο Γιώργος Παπανδρέου την περίοδο 1986-1990. Το 1991 ο Ανδρέας Παπανδρέου πούλησε τη μονοκατοικία στον επιχειρηματία Βλαχούτσικο. Το 1997 βρέθηκε ιδιόχειρη διαθήκη της Σοφίας Μινέικο με την οποία κληροδοτούσε το σπίτι στα εγγόνια της και όχι στον γιο της. Από τότε η υπόθεση έχει καταλήξει στα δικαστήρια.

Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 27 Αυγούστου 1981. Το πατρικό της σπίτι στην Πάτρα βρισκόταν στην πλατεία των Υψηλών Αλωνίων.

## Βιβλίο και τηλεοπτική σειρά
Η ιστορία της νεαρής αριστοκράτισσας Σοφίας Μινέικο, που παντρεύεται τον ανερχόμενο πολιτικό Γεώργιο Παπανδρέου (με φόντο όλα τα συνταρακτικά πολιτικά γεγονότα της εποχής), είναι το αντικείμενο ενός από τα πιο γνωστά και εμπορικά βιβλία του δημοσιογράφου Φρέντυ Γερμανού, με τίτλο *Ακριβή μου Σοφία*, που εκδόθηκε το 1985. Την τηλεοπτική σεζόν 1990-1991, η ΕΡΤ1 διασκεύασε το βιβλίο σε τηλεοπτική σειρά. Το σενάριο ήταν του Φρέντυ Γερμανού και η σκηνοθεσία του Διαγόρα Χρονόπουλου, ενώ η μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου. Ο Γιώργος Κιμούλης υποδύθηκε τον Γεώργιο Παπανδρέου (χρόνια αργότερα θα έπαιζε και τον Ανδρέα Παπανδρέου στην ταινία *Πρώτη Φορά Νονός*) και η Ελένη Κούρκουλα έπαιξε τον ρόλο της Σοφίας Μινέικο. Στη σειρά έπαιζαν και πολλοί άλλοι γνωστοί ηθοποιοί, όπως ο Δημήτρης Μυράτ (βασιλιάς Γεώργιος), ο Πέτρος Φυσσούν (Ζίγκμουντ Μινέικο) κ.ά.. Στη σειρά της ΕΡΤ «Φλόγα και άνεμος» που προβάλει τον έρωτα του Γεωργίου Παπανδρέου και της Κυβέλη, την Σοφία Μινέικο την ενσαρκώνει η Ισιδώρα Δωροπούλου. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οικογένεια Παπανδρέου
Κατηγορία:Έλληνες πολωνικής καταγωγής
Σημαία της Φινλανδίας

[right|thumb|[Αρχείο:FIAV 100100.svg|23px Εθνική σημαία της Φινλανδίας, σε χρήση από τους πολίτες. Λόγος: 11:18]]
[right|thumb|[Αρχείο:FIAV 010010.svg|23px Κρατική σημαία της κυβέρνησης. Λόγος: 11:18]]
[right|thumb|[Αρχείο:FIAV 001001.svg|23px Ναυτική σημαία (στρατιωτική). Λόγος: 11:19]]
right|thumb|Η προεδρική σημαία. Λόγος: 11:19

Η **[[σημαία]] της [[Φινλανδία|Φινλανδίας]]**, η οποία λέγεται και *Siniristilippu* (*σημαία με το γαλάζιο σταυρό*), χρονολογείται από τις αρχές του 20ού αιώνα και βασίζεται στη σημαία της Δανίας. Έχει έναν μπλε σκανδιναβικό σταυρό σε λευκό φόντο.

Το μπλε συμβολίζει τις λίμνες και τον ουρανό, ενώ το λευκό χρώμα αντιπροσωπεύει το χιόνι και τις λευκές νύχτες του φινλανδικού καλοκαιριού.

Η κρατική σημαία που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση έχει στο κέντρο το εθνόσημο της Φινλανδίας και χωρίς αυτό είναι πανομοιότυπη με τη σημαία που χρησιμοποιούν οι πολίτες. Η σημαία με την ουρά χελιδονιού είναι σε χρήση από το στρατό. Η προεδρική σημαία είναι ίδια με την κρατική σημαία με την ουρα χελιδονιού με τη διαφορά ότι επάνω αριστερά στη γωνία έχει έναν Σταυρό της Ελευθερίας, που προέρχεται από το Τάγμα του Σταυρού της Ελευθερίας, του οποίου Άρχοντας είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Φινλανδίας.

Από σύμπτωση, η σημαία της Φιλανδίας είναι ίδια με τη σημαία των νησιών Σέτλαντ, με τη διαφορά ότι τα χρώματα είναι αντεστραμμένα.

## Ιστορία
Το σχέδιο της σημαίας με το γαλάζιο σταυρό που υπάρχει σήμερα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τη Λέσχη Ιστιοπλοΐας της Νίλαντ, που ιδρύθηκε στο Ελσίνκι το 1861. Εκτός από το σταυρό και το λευκό φόντο, η σημαία της λέσχης είχε και το εθνόσημο με το στέμμα της επαρχίας της Ουουσίμας μέσα σε δύο σταυρωτά κλαδιά, στην άνω γωνία του παρίστιου.

right|thumb|Η σημαία που χρησιμοποιούνταν προσωρινά το 1917-1918

Λίγο μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Φιλανδίας 1917, διεξήχθη διαγωνισμός και τελικά επιλέχθηκε το σημερινό σχέδιο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πληροφορίες για σημαία και εθνόσημο από το Υπουργείο Εσωτερικών της χώρας

Φινλανδία
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Φινλανδίας
Εθνόσημο της Φινλανδίας

right|thumb|Εικόνα 1: Το σύγχρονο εθνόσημο της Φινλανδίας.
Το **εθνόσημο της Φινλανδίας** απεικονίζει ένα λιοντάρι με στέμμα πάνω σε κόκκινο φόντο, με το δεξί πόδι του να αντικαθίσταται με ένα οπλισμένο χέρι που κρατάει ένα σπαθί και με τα άλλα του πόδια να πατάει σε μία σπάθη. Έγινε επίσημο μόλις το 1978, ωστόσο η αρχική του δημιουργία υπολογίζεται στα 1580 περίπου.

right|120px|thumb|Εικόνα 2: εθνόσημο του Βάλντεμαρ Μπίργκερσον
Το λιοντάρι είναι πολύ κοινό μοτίβο στη Δυτική Ευρώπη. Στη Σκανδιναβία, το πρώτο λιοντάρι το βλέπουμε στο εθνόσημο της Δανίας στα τέλη του 12ου αιώνα.

Από τις αρχές του 12ου αιώνα, η Φινλανδία αποτέλεσε τμήμα της Σουηδίας και στις βασιλικές σφραγίδες του Έρικ Κνούτσον (πέθανε το 1216) και του Έρικ Έρικσον (1216–1250), βρίσκουμε τα πρώτα λιοντάρια. Ο πρώτος βασιλιάς του οίκου της Φολκούνγκας, ο Βάλντεμαρ Μπίργκερσον (1239–1302), επίσης χρησιμοποίησε 3 λιοντάρια στη σφραγίδα του [Εικόνα 2].

right|120px|thumb|Εικόνα 3: Το εθνόσημο του οίκου των Φολκούνγκα.

Ο πρώτος δούκας Βενέδικτος της Φινλανδίας (1284- 1291) και ο δεύτερος δούκας, Βάλντεμαρ, δούκας την περίοδο 1302-17, αμφότεροι χρησιμοποίησαν το εθνόσημο των Φολκούνγκα [Εικ. 3]. Η έκδοση αυτή του εθνόσημου μοιάζει πολύ με το σημερινό, παρά το γεγονός ότι το λιοντάρι δεν κρατούσε κανένα όπλο ακόμα.

## Δημιουργία και εξέλιξη του εθνοσήμου
Όταν ο Ιωάννης Γ΄ έγινε Μέγας Δούκας στη Φινλανδία, στα 1577, το λιοντάρι συνδέθηκε περισσότερο με τη Φινλανδία μέσω του εθνοσήμου του Μεγάλου Δουκάτου. Αυτό προήλθε από το συγκερασμό του εθνοσήμου των Φαλκούνγκα και του εθνοσήμου της Καρελίας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το λιοντάρι κράδαινε ένα όπλο και ξάπλωνε σε ένα άλλο. Στο εθνόσημο της ίδιας περιόδου υπήρχαν και 9 ρόδα.
 
Κατά την περίοδο της ρωσικής κατοχής, το εθνόσημο με το λιοντάρι χρησιμοποιούνταν αλλά ο λαός που ήθελε ανεξαρτησία υιοθέτησε για σύμβολο τον αετό.

Το 1936 έγινε μία πρόταση για δύο εθνόσημα, ένα μεγάλο και ένα μικρό. Τελικά, έπειτα από πολλές τροποποιήσεις, στις 26 Μαΐου του 1978 ορίστηκε επίσημα με νόμο και καθιερώθηκε το σημερινό εθνόσημο της Φινλανδίας. Στο φόντο ορίστηκε εκτός από το λιοντάρι με τα σπαθιά να είναι ριγμένα εννέα τριαντάφυλλα.

Το εθνόσημο απαντάται στην κρατική σημαία της Φινλανδίας.

## Παραπομπές

*

## Βιβλιογραφία
* Talvio, Tuukka. The Lion of Finland. ISBN 951-616-040-9.

Φινλανδια
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Φινλανδίας
Δημήτρης Σιούφας

Ο **Δημήτρης Σιούφας** (15 Αυγούστου 1944 - 11 Ιανουαρίου 2019) ήταν δικηγόρος, πολιτικός, υπουργός και πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων από το 2007 έως το 2009.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1944 στον Ελληνόπυργο Καρδίτσας και σπούδασε Πολιτικές επιστήμες και Δημόσια διοίκηση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπως και νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην Καρδίτσα το 1981 με τη Νέα Δημοκρατία και από τότε εκλεγόταν συνεχώς. Από τον Αύγουστο του 1991 μέχρι το Δεκέμβριο του 1992 χρημάτισε υφυπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων και από το 1992 μέχρι το 1993 υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις βουλευτικές εκλογές του 2004, ο Δημήτρης Σιούφας ανέλαβε υπουργός Ανάπτυξης στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.. Έπειτα από την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης Καραμανλή, στις 19 Σεπτεμβρίου 2007 έλαβε το χρίσμα για την προεδρία της Βουλής. Εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων στις 27 Σεπτεμβρίου 2007 με 158 ψήφους (από τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ). Διαδέχθηκε στη θέση αυτή την Άννα Μπενάκη - Ψαρούδα.

Ο Δημήτρης Σιούφας ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΔ από το 1997 και πριν, ήταν στην ίδια θέση το 1979 - 1985 και το 1994 - 1997. Ήταν επίσης μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος (1997-2001) και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου (2001-04). Από τον Απρίλιο του 2000 έως το Μάρτιο του 2004, ήταν Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ.

Ήταν παντρεμένος με την Καίτη Αναγνωστάκη και έχουν 2 γιους και 1 κόρη. Απεβίωσε στις 11 Ιανουαρίου 2019 από καρκίνο.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προσωπική ιστοσελίδα
* Βιογραφικό του Δημήτρη Σιούφα στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης

Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων 
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ανάπτυξης
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίας Τάξης
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Σκέδαση

Στη Φυσική και ιδιαίτερα στην Οπτική με τον όρο **σκέδαση** ή *σκέδαση του φωτός* ονομάζεται ο διασκορπισμός των φωτεινών ακτίνων όταν προσπέσουν σε μικροσκοπικά σωματίδια, έτσι ώστε να διαχέονται στο χώρο χωρίς να φαίνονται. Η οπτική αντίληψη του γεγονότος αυτού ονομάζεται **φαινόμενο σκέδασης**. Η σκέδαση είναι προϊόν πολλαπλής ανάκλασης. Πρόκειται ουσιαστικά, για απορρόφηση του φωτός και επανεκπομπή του από τα μικροσκοπικά σωματίδια πάνω στα οποία προσπίπτει, ενώ οι συχνότητες από τις οποίες αποτελείται το φως, παραμένουν αμετάβλητες.
## Ονομασία
Η λέξη ετυμολογικά προέρχεται από το αρχαίο ρήμα "σκεδάννυμι" ή "σκεδώ" ή "σκεδανύω" που σημαίνει διασκορπίζω.

## Περιγραφή φαινομένου
Οι ηλιακές ακτίνες, για παράδειγμα, όταν φτάσουν στην ατμόσφαιρα της Γης πέφτουν πάνω στα σωματίδια της σκόνης ή τα σταγονίδια νερού που αιωρούνται τα οποία και τις διασκορπίζουν με πολλές ανακλάσεις που δημιουργούν. Τέτοια φυσικά φαινόμενα σκέδασης είναι το λυκαυγές, το λυκόφως, που παρατηρούνται προ της ανατολής και μετά τη δύση του Ήλιου αντίστοιχα, η ελαφριά ομίχλη που παρατηρείται περισσότερο το μεσημέρι μέσα στο κατακαλόκαιρο, καθώς και ο χρωματισμός του ουρανού σε γαλάζιο όταν ο καιρός είναι αίθριος.
Το τελευταίο συμβαίνει επειδή τα διάφορα μήκη κύματος του ηλιακού φωτός (δηλαδή τα διάφορα χρώματα που συνθέτουν αυτό) "σκεδάζονται" σε διαφορετικό βαθμό στη γήινη ατμόσφαιρα με κυρίαρχη θέση αυτή του μπλε. Το χαρακτηριστικό γαλάζιο χρώμα του ουρανού, θα ήταν μαύρο χωρίς την υπάρχουσα ατμόσφαιρα της Γης. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού, οι αστροναύτες έξω από τη γήινη ατμόσφαιρα, βλέπουν μαύρο τον ουρανό όχι μόνο τη νύχτα αλλά και τη μέρα.
## Πείραμα
Μια πειραματική απόδειξη του φαινομένου σκέδασης είναι με ένα φακό να φωτίσουμε ένα ποτήρι νερό στο οποίο έχει προστεθεί λίγη σκόνη γάλακτος. Τα σωματίδια του γάλακτος αιωρούμενα σκεδάζουν εντονότερα τις μπλε ακτίνες δίνοντας στο ποτήρι χαρακτηριστική απόχρωση.

## Δείτε επίσης
*Θεωρία σκέδασης
## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Κατηγορία:Ατομική φυσική
Κατηγορία:Πυρηνική φυσική
Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική
Κατηγορία:Ραντάρ
Κατηγορία:Οπτικά φαινόμενα
Μονάδες φωτός

Στη μέτρηση του φωτός χρησιμοποιούνται τρεις κυρίως μονάδες:

* Η Καντέλα (cd) ή Κηρίο, για τη  μέτρηση έντασης φωτεινής ακτινοβολίας.
* Το Λούμεν (lm), ως μονάδα μέτρησης της φωτεινής ροής,  και 
* Το Lux (lx), ως μονάδα μέτρησης της φωτεινότητας.

Σημειώνεται ότι η ταχύτητα του φωτός χρησιμοποιείται ως μονάδα μήκους.

## Δείτε επίσης
*Φέγγος φάρων

Κατηγορία:Φως
*
Εντοβέλικους

Ο **Εντοβέλικους** (*Endovélico* στα Πορτογαλικά), ήταν ένας θεός της δημόσιας υγείας και ασφάλειας της Εποχής του Σιδήρου, ο οποίος λατρευόταν στην προ-Ρωμαϊκή και Ρωμαϊκή Λουζιτανία. Μετά τη Ρωμαϊκή εισβολή, η λατρεία του εξαπλώθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά πάντα ήταν περισσότερο δημοφιλής στις Ρωμαϊκές επαρχίες της Λουζιτανίας (που κάλυπτε μέρος της σημερινής Πορτογαλίας) και της Βαιτικής (στην Νότια Ισπανία). Θεωρείται έτσι μέρος της Ρωμαϊκής μυθολογίας και της σχετιζόμενης Λουζιτανικής μυθολογίας.

Ο Εντοβέλικους έχει ένα ναό στο *São Miguel da Mota* στο Αλεντέχο της Πορτογαλίας και υπάρχουν διάφορες επιγραφές αφιερωμένες σ'αυτόν στο *Museu Etnológico de Lisboa* (το Εθνολογικό Μουσείο της Λισαβώνας). Η λατρεία του Εντoβέλικους διατηρήθηκε μέχρι τον 5ο αιώνα, όταν άρχισε να εξαπλώνεται στην περιοχή ο Χριστιανισμός.

## Δυνάμεις

Ο Εντοβέλικους ήταν υπέρτατος ηλιακός θεράπων θεός, και επομένως θεός της Ιατρικής. Μερικοί υποπτεύονται πως ήταν επίσης ένας θεός που έφερε διάφορα πρόσωπα, ένα εκ των οποίων μπορεί να ήταν "υποχθόνιο", αφού όλοι οι ηλιακοί θεοί πήγαιναν στους υποχθόνιους και επέστρεφαν με θεραπευτική δύναμη.

Μετά την περαίωση κάποιων τελετουργικών, αν ένα πρόσωπο ή ιερέας κοιμόταν στο ιερό του, ο Εντοβέλικους θα τους μιλούσε στα όνειρά τους και μπορεί ακόμη και να τους αποκάλυπτε πράγματα για το μέλλον τους ή να τους προσέφερε συμβουλές.

Ο Εντοβέλικους προστάτευε επίσης τις πόλεις ή περιοχές που τον τιμούσαν. Τα επίθετα που έχουν δοθεί στον Εντοβέλικους είναι *deus, sanctus, prarsentissimus* και *preaestantissimus*. Κάποιοι αναθηματικοί βωμοί δεικνύουν πως ο θεός ενέπνευσε την αρχική αντίσταση των Λουζιτανών στους Ρωμαίους.

## Όνομα

Τον 19ο αιώνα ο António da Visitação Freire ταξινόμησε το όνομα "Εντοβέλικους" ως μεικτό Κέλτικο και Φοινικικό όνομα, προσαρμοσμένο στην Ρωμαϊκή γλώσσα. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή η ρίζα *End-* προέρχεται από τις Κελτικές γλώσσες, το *Bel* (ή *Vel-*) από τα Φοινικικά σημαίνοντας Κύριος και το *-Cus* συνηθισμένη κατάληξη λέξεων στα Λατινικά. Ο Πορτογάλος εθνογράφος Χοσέ Λέιτε ντε  Βασκοντσέλος (José Leite de Vasconcelos) πίστευε πως η λέξη *Endovellicus* ήταν αρχικά Κέλτικη, ως *Andevellicos*, με τη σημασία "πολύ καλός".

## Παραπομπές

*Loução, Paulo Alexandre: *Portugal, Terra de Mistérios* Ésquilo, 2000 (τρίτη έκδοση ISBN 972-8605-04-8).

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Νέος Παγανιστικός διαλογισμός για τον Μυστήριο Εντοβέλικους (Πορτογαλικά)
* Το πρόσωπο και σώμα του Εντοβέλικους

## Βλέπε επίσης

*Λουζιτανική μυθολογία

Κατηγορία:Λουζιτανική μυθολογία
Κατηγορία:Θεότητες της υγείας
Λάρητες

Οι **Λάρητες** (πληθ) (Λατινικά: *lares*) (επίσης γνωστοί ως **[[Γκένιους λόκι|Γκένιι λόκι]]**, ή αρχαϊκότερα, **Λάσες**) ήταν αρχαίες ρωμαϊκές θεότητες, που προστάτευαν την οικία και την οικογένεια. Βλέπε επίσης Γκένιους, Λάβρε, Ντι Πενάτες, Μάνες.

Οι Λάρητες θεωρούνται γιοί του Μερκούριους και της Λάρα, και τιμώνταν ευλαβώς από τους αρχαίους Ρωμαίους με μικρά αγάλματα, συνήθως τοποθετημένα σε υψηλά μέρη του σπιτιού, μακρυά από το έδαφος, ή ακόμα και στην οροφή. Μερικά από τα αγάλματα αυτά βρίσκονταν επίσης σε σταυροδρόμια. Με τον καιρό η επιρροή τους επεκτάθηκε επί των οικιών, της υπαίθρου, της θάλασσας και των πόλεων, καθώς συγχωνεύτηκαν με άλλες ρωμαϊκές θεότητες και πνεύματα προστασίας.
[thumb|left|Οικιακό λαράριουμ στην [Πομπηία]]
Ο Γκένιους Λόκι θεωρούνταν πως λάμβανε μέρος σε ό,τι συνέβαινε εντός του σπιτιού και αγάλματά του τοποθετούνταν επίσης στο τραπέζι κατά τη διάρκεια του γεύματος.

Στην πρώιμη ρωμαϊκή περίδο, σε κάθε σπίτι βρισκόταν τουλάχιστον ένας Λάρητας. Αργότερα, θεωρούνταν και ως Μάνες, θεοτήτες του Άδη ή τα πιο ενάρετα νεκρά πρόσωπα της οικογένειας. Τελικά, η συγχώνευση συμπεριέλαβε και τις Πενάτες (άλλες ελάσσονες θεότητες). Στην Ύστερη Αρχαιότητα αντιπροσώπευαν τους "ένδοξους νεκρούς" της πόλης και της αυτοκρατορίας της Ρώμης.

Η εορτή των Λαρητών ήταν γνωστή ως Κομπιτάλια και αναφέρεται στα σταυροδρόμια. Τα σταυροδρόμια ήταν η παραδοσιακή τοποθεσία, όπου παραθέτονταν τιμές στους Λάρητες. Τα σταυροδρόμια έχουν επίσης συνδεθεί με τη μαγεία από την αρχαιότητα.

Η λατρεία των Λαρητών περιλάμβανε μικρούς πύργους με ένα βωμό εμπρός τους. Το ιερό των Λαρητών στα σταυροδρόμια ήταν "ανοιχτό και προς τις τέσσερεις κατευθύνσεις για να επιτρέψει το πέρασμα του Λάρητα".

Ο αρχαίος συγγραφέας Οβίδιος αναφέρεται στους Λάρητες ως *"νυχτερινούς φύλακες"*.

## Αρμοδιότητες των Λαρήτων

# Λάρες Κομπιτάλες - σταυροδρόμια
# Λάρες Ντομέστικι - η οικία
# Λάρες Φαμιλιάρες - οικογένεια
# Λάρες Πάτριι
# Λάρες Περμαρίνι - η θάλασσα
# Λάρες Πραιστίτις - η πολιτεία
# Λάρες Πριβάτι
# Λάρες Ρουράλες - γη
# Λάρες Βιάλες - ταξιδιώτες

## Δείτε επίσης
* Τουράν, η Ετρουσκική θεότητα του έρωτα

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Γκένιους

Στην Ρωμαϊκή μυθολογία, κάθε άντρας είχε έναν **γκένιους** και κάθε γυναίκα μια **γιούνο** (Γιούνο ήταν επίσης και το όνομα της βασίλισσας των θεών).

Αρχικά, οι γκένιι και οι γιουνόνες ήταν πρόγονοι που φύλασσαν τους απογόνους τους. Με την πάροδο του χρόνου, μετετράπησαν σε προσωπικά πνεύματα προστασίας, που χάριζαν διανοητική γενναιότητα. Θυσίες στον γκένους ή την γιούνο του καθενός γίνονταν στα γενέθλια του ατόμου.

Η γιούνο λατρευόταν με διάφορους τίτλους:
**Ιουγκάλις* - προστάτευε το γάμο
**Ματρονάλις*- προστάτευε τις παντρεμένες γυναίκες
**Προνούμπα* - προστάτευε τη νύφη
**Βιργκινάλις* - προστάτευε την παρθενιά

Πέρα από τον προσωπικό γκένιους ή γιούνο του καθενός, γκένιους διέθεταν και περιοχές, οικογένειες, νοικοκυριά και πόλεις.

Ο γκένιους των Ρωμαίων ήταν ένας φτερωτός, γυμνός νέος. Οι γκένιοι που αφιερώνονταν σε μέρη απεικονίζονταν συνήθως ως φίδια.

## Δείτε επίσης
*Λάρες
*Ντι Πενάτες
*Γκένιους λόκι

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Κατηγορία:Ρωμαϊκή θρησκεία
Χρήστος Δημητρίου

Ο **Χρήστος Δημητρίου** (1960-2016) ήταν Έλληνας δημιουργός κόμικ. Γεννήθηκε στη Δράμα το 1960. Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, τα κόμικς, την εικονογράφηση, το κινούμενο σχέδιο, τη λογοτεχνία και τη σκηνογραφία. Πρωτοδημοσίευσε κόμικς και διηγήματα στο περιοδικό Βαβέλ το 1993, του οποίου παραμένει ακόμα τακτικός συνεργάτης. Ακολούθησαν συνεργασίες και με άλλα περιοδικά, όπως το Μετρό, το Μax, το 01, την εφημερίδα Τα Νέα, Ελευθεροτυπία κ.α.

Κόμικς και σχέδια δημοσιεύτηκαν στην Ιταλία, στη Γερμανία και στη Σερβία. Το 2001, παρουσιάστηκε στην έκθεση βιβλίου της Φρανκφούρτης (Frankfurter Buchmesse) σαν ένας από τους σημαντικούς νέους Έλληνες εικονογράφους και δημιουργούς κόμικς.

Το 2002 συμμετέχει με 7 έργα σε έκθεση ζωγραφικής στην Ιταλία, προσκεκλημένος των δήμων της Πίζας, του Montecatini Terme και του Porto Venere.

Το 2004 φιλοτέχνησε την αφίσα του Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας. Παράλληλα, λειτουργούσε έκθεση της ζωγραφικής και των κόμικς του στην αίθουσα «Μελίνα» και συμμετείχε στην έκδοση του βιβλίου της Ν.Ε.ΠΟ.Τ.Α «Εν Δράμα» με το διήγημα «Παπατζήδες».

Έκανε σκηνογραφίες για την τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Το Νοέμβριο του 2006, εκδόθηκε το βιβλίο του Διονύση Σαββόπουλου (στίχοι-παρτιτούρες-συνεντεύξεις από *Τραπεζάκια έξω, Το κούρεμα, Μην πετάξεις τίποτα, Ο χρονοποιός*), όπου έκανε την εικονογράφηση, τη γραφιστική επιμέλεια και τον σχεδιασμό. Το 2011 κυκλοφόρησε με δική του εικονογράφηση το παιδικό βιβλίο "Κολλημένος με την Οθόνη" της Μαίρης Σάββα Ρουμπάτη.

Από το 1998 ζούσε και εργαζόταν στη Δράμα. Εξέδιδε το περιοδικό *Η Κουτσή Μαρία*.

Έφυγε από τη ζωή τον Μάιο του 2016.

## Εκθέσεις ζωγραφικής και κόμικς
* 1988 gallery Κρεωνίδης 
* 1993 στο σπίτι της Κύπρου
* 1996 στο πνευματικό κέντρο του δήμου Αθηναίων
* 1996 φεστιβάλ των κόμικς από τη Βαβέλ, στο Γκάζι
* 1997 gallery Βαβέλ
* 1997 φεστιβάλ των κόμικς από τη Βαβέλ, στο Γκάζι
* 2000 φεστιβάλ των κόμικς από τη Βαβέλ, στο Γκάζι
* 2001 gallery Βαβέλ
* 2001 φεστιβάλ των κόμικς από τη Βαβέλ, στο Γκάζι
* 2001 Frankfurter Buchmesse
* 2001 gallery Αστρολάβος
* 2002 φεστιβάλ των κόμικς από τη Βαβέλ, στο Γκάζι
* 2002 gallery Santa Crosse, Piza
* 2002 Montecatini Terme
* 2002 Porto Venere
* 2002 gallery Βαβέλ
* 2003 φεστιβαλ των κόμικς από τη Βαβέλ, στο Γκάζι
* 2003 gallery Αστρολάβος
* 2003 αίθουσα τέχνης ΜΕΛΙΝΑ (φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στη Δράμα)
* 2004 φεστιβάλ των κόμικς από τη Βαβέλ, στο Γκάζι
* 2004 gallery Άνεμος
* 2005 Βελιγράδι, φεστιβάλ κόμικς
* 2005 Cofix, έκθεση κόμικς Θεσσαλονίκη
* 2005 φεστιβάλ των κόμικς από τη Βαβέλ, στο Γκάζι
* 2006 φεστιβάλ των κόμικς από τη Γαλέρα, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης
* 2006 φεστιβαλ των κόμικς από τη Βαβέλ, στο Γκάζι
* 2007 gallery Αστρολάβος
* 2007 φεστιβάλ των κόμικς από τη Βαβέλ, στο Γκάζι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς
Ο Ύμνος της Κρήτης

**Ο Ύμνος της Κρήτης** είναι ένα τραγούδι που περιγράφει συνοπτικά τους αγώνες της Κρήτης για ελευθερία και Ένωση με την Ελλάδα. 

## Υπόβαθρο

Ο δημιουργός των στίχων του είναι ο ποιητής Γεώργιος Παράσχος και ήταν αδελφός του Αχιλλέως Παράσχου. Οι στίχοι του, παρόλο που ο ίδιος δεν ήταν Κρητικός, απετέλεσε αργότερα επαναστατικό τραγούδι στις μάχες της Κρητικής Επανάστασης του 1896-1897. Αργό έγιναν θούριο από τον μαέστρο Σπυρίδωνα Καίσαρη και ενσωματώθηκαν στο μελόδραμα του, "Ολονυκτία της Κρήτης".

## Ανάλυση
Στους στίχους του, ο ποιητής φαντάζεται την προσωποποίηση της Κρήτης στη μορφή μιας πάνοπλης κοπέλας που, ζωσμένη από τις φλόγες του πολέμου, σπάζει τις βαριές αλυσίδες της σκλαβιάς. Με τα χέρια ελεύθερα πια, περπατεί και σαν να πετά από νιάτα και ζωή, κατεβαίνει από τα βουνά με τους πολεμιστές της για να κονταροχτυπηθεί στους κάμπους με τους κατακτητές. Κι η οχλοβοή της μάχης, κάνει το σύμπαν να τραντάζεται. Συνεχίζοντας, ο ποιητής αποκαλεί την Κρήτη *«Σούλι της θάλασσας»* και προτρέπει για περισσότερα χτυπήματα. Με τον στίχο «τις σπαθιές σας τις πρώτες» πιθανώς εννοεί τις αλλεπάλληλες Κρητικές Επαναστάσεις. 

## Παραπομπές

 

Κατηγορία:Επαναστατικά τραγούδια
Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1895-1898)
Κατηγορία:Κρητική λογοτεχνία
Αγκαθιά Ημαθίας

Η **Αγκάθια** είναι μικρή κωμόπολη (χωριό) με έδρα την Ημαθία. Ειναι τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελίκης, του δήμου Αλεξανδρείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
*Μέχρι το 1912 ο οικισμός ονομαζόταν *Γκριτζάλη* (*Κριτσάλη*).
Στην τοπική κοινότητα Αγκαθιάς ανήκει και ο οικισμός Τριλοφία.

## Γεωγραφία
Η Αγκαθιά είναι μικρή πεδινή κωμόπολη στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στον μεγάλο κάμπο του Αλιάκμονα, κοντά στις νότιες όχθες του ποταμού και στα όρια με τον νομό Πιερίας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 32 χλμ. περίπου Α.ΒΑ. της Βέροιας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 20,849 χμ² (2011).  
## Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
## Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως *Γκριτζάλη* και προσαρτήθηκε στον νομό Θεσσαλονίκης. Το 1926 μετονομάστηκε σε *Αγκαθιά* και το 1946 υπήχθη στον νομό Ημαθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγκαθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελίκης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελίκης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλεξανδρείας.
## Γενικά στοιχεία
Η Αγκαθιά κτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, ύστερα από εκτεταμένες πλημμύρες του ποταμού Αλιάκμονα και οι κάτοικοί της είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία ντόπιοι Ρουμλουκιώτες. ]
## Παραπομπές


## Πηγές

*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*eetaa.gr

Κατηγορία:Δήμος Αλεξάνδρειας
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ημαθίας
Πομόνα (μυθολογία)

thumb|left|Πομόνα, Nicolas Fouché, περ. 1700.
[thumb|left|300px|''Βερτούμνους και Πομόνα'' του [Λούκα Τζορντάνο (1682–1683), ιδιωτική συλλογή]]
Στη Ρωμαϊκή μυθολογία η **Πομόνα** (Λατινικά:*Pomona*), ήταν η θεά των καρποφόρων δέντρων, των κήπων και των οπωρώνων. Περιφρόνησε την αγάπη του Σιλβάνους και του Πίκους αλλά παντρεύτηκε τον Βερτούμνους, που την εξαπάτησε μεταμφιεσμένος σε γριά γυναίκα. Ο ανώτατος ιερέας της αποκαλείτο φλάμεν Πομονάλις. Σύμβολό της ήταν το κλαδευτήρι. Είναι αποκλειστικά ρωμαϊκή θεότητα που δεν ταυτοποιήθηκε με κάποια ελληνική αντίστοιχη. Σχετιζόταν ιδιαίτερα με την άνθιση των δέντρων σε αντιπαράθεση με τον θερισμό.

Η Πομόνα σχετίζεται συχνά με την αφθονία. Σε αγάλματα και κτιριακές διακοσμήσεις του 19ου αιώνα συχνά φέρει είτε μια μεγάλη πιατέλα απο φρούτα ή ένα κέρας αφθονίας. 
Αρκετές είναι οι παραστάσεις της -ιδιαίτερα μαζί με τον Βερτούμνους- στην ευρωπαϊκή ζωγραφική. Ένα γυμνό άγαλμά της βρίσκεται στο συντριβάνι του μικρού πάρκου έξω από το ξενοδοχείο Πλάζα στη Νέα Υόρκη.

* Ο αστεροειδής **[[32 Πομόνα]]**, που ανακαλύφθηκε το 1854, πήρε το όνομά του από τη ρωμαϊκή αυτή θεά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Πίκους

Στην Ελληνική και Ρωμαϊκή μυθολογία ο **Πίκους** (Αρχαία ελληνικά:*Πἳκος*, Λατινικά:*Picus*) ήταν άντρας τον οποίο η Κίρκη μεταμόρφωσε σε δρυοκολάπτη επειδή περιφρόνησε τον έρωτά της. Η γυναίκα του, η νύμφη Κάνενς, αυτοκτόνησε μόλις ο άντρας της υπέστη τη μεταμόρφωση. Μαζί είχαν ένα γιό, τον Φαύνο.

Εμφανίζεται σε μία από τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, ενώ αναφέρεται επίσης στην Αινειάδα του Βιργιλίου ως ο πατέρας του Φαύνου, ο οποίος με τη σειρά του γέννησε τον Λατίνους, τον βασιλιά των Λαουρεντίνων, τους οποίους ο Αινείας και οι Τρώες πολέμησαν και μετέπειτα ενώθηκαν. 

Ο Πίκους είναι ο θεός της τύχης και της προφητείας.

Υπήρξε ένας από τους πρώτους βασιλιάδες του Λάτσιο, γιος του Μαρς και της Φερόνια.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας
Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Ιταλική μυθολογία
Πικους
Σύλβια (ταινία)

Η ***Σύλβια*** (*Sylvia*) είναι Βρετανική ταινία του 2003. Πρόκειται για βιογραφικό δράμα βασισμένο στη ρομαντική σχέση της διακεκριμένης ποιήτριας και μυθιστοριογράφου Σύλβια Πλαθ με τον Άγγλο ποιητή Τεντ Χιούζ. Η ταινία ξεκινά με τη συνάντησή τους στο Κέμπριτζ το 1956 και τελειώνει με την αυτοκτονία της Σύλβια Πλαθ το 1963.

Πρωταγωνιστούν οι Γκουίνεθ Πάλτροου (ως Σύλβια Πλαθ), Ντάνιελ Κρεγκ (ως Τεντ Χιούζ), Τζάρεντ Χάρρις (ως Αλ Άλβαρεζ), Αμίρα Καζάρ (ως Άσια Γουέβιλ), Μπλάιθ Ντάννερ (ως Ορέλια Πλαθ) και Μάικλ Γκάμπον και σκηνοθετήθηκε από την Κριστίν Τζεφς. Μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στη Νέα Ζηλανδία.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 17 Οκτωβρίου 2003 και έχει διάρκεια 110 λεπτά

Η Φρίντα Χιούζ, η κόρη της Σύλβια και του Τεντ, κατηγόρησε τους δημιουργούς της ταινίας πως εκμεταλλεύονται οικονομικά τον θάνατο της μητέρας της.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημος διαδυκτιακός τόπος
* Full Effect: ''Sylvia'' Κριτική

Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες της δεκαετίας 2000
Κατηγορία:Ταινίες του 2003
Κατηγορία:Ταινίες που τοποθετούνται στην περίοδο του Ρομαντισμού
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Icon Productions
Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Focus Features
Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη
Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη διπολική διαταραχή
Βεγκβίσιρ

Το **Βεγκβίσιρ** (Ισλανδικά:*Vegvísir*) είναι Ισλανδικό μαγικό σύμβολο που έχει ως σκοπό να οδηγεί τους ανθρώπους κατά τη διάρκεια κακοκαιρίας. Η λέξη σημαίνει πυξίδα.

Η Μπγιορκ Γκουθμουντσντότιρ, η διάσημη Ισλανδή τραγουδίστρια έχει ένα τατουάζ που απεικονίζει το βεγκβίσιρ στο αριστερό της χέρι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Alphabet of Mystery: Rune Charms 
*Galdrastafir: Magical Staves

Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Δημοσθένης Κούκουνας

Ο **Δημοσθένης Κούκουνας** ήταν δημοσιογράφος και ιστορικός συγγραφέας. 

## Βιογραφικά και εργογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1950 στην Πάτρα, μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και πέθανε το 2022. Είχε σπουδάσει οικονομικά στην Αγγλία, αλλά από νεαρή ηλικία δραστηριοποιήθηκε στη συγγραφή βιβλίων, τη δημοσιογραφία και γενικά στον εκδοτικό χώρο.

Στη δημοσιογραφία εργάστηκε αρχικά στο οικονομικό και αργότερα στο πολιτικό ρεπορτάζ σε ημερήσιες αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε αρχισυντάκτης διαφόρων εφημερίδων και διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας "Ελεύθερος", που ίδρυσε ο ίδιος το 1986 με εκδότη τον Ιω. Μάστορα. Υπήρξε επίσης εκδότης-διευθυντής του "Νεολόγου Πατρών" και στα τελευταία χρόνια διευθύνει τα περιοδικά "Λαβύρινθος", "Τότε" και άλλα ιστορικά περιοδικά, καθώς και την εκδοτική εταιρία "Μέτρον".

Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων, κυρίως ιστορικών και βιογραφικών, μεταξύ των οποίων: "Η γερμανική εισβολή και η συνθηκολόγηση", "Η είσοδος των Γερμανών στην Αθήνα", "Η Μάχη της Κρήτης", "Έλληνες Πολιτικοί", "Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός", "Ίων Δραγούμης", "Άρης Βελουχιώτης, ο αμφιλεγόμενος πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ", "Νίκος Ζαχαριάδης" κ.ά. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την Ιστορία της Κατοχής και πρόσφατα (2009) κυκλοφόρησαν τα βιβλία του "Οι Γερμανοί στην Ελλάδα", "Η Κατοχή στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη", "Η πρώτη κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου", "Η Κρήτη υπό Κατοχή", "Η γερμανική και ιταλική κατασκοπεία" και "Οι Ιταλοί στην Ελλάδα". Το 2012 κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του "Η ελληνική οικονομία κατά την κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια". Από το 1992 μέχρι το 2005 υπήρξε διευθυντής των ελληνικών βιογραφικών εκδόσεων "Who's Who" και της τετράτομης "Βιογραφικής Εγκυκλοπαίδειας του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας" που κυκλοφόρησε το 2011. Διετέλεσε (2003) Διοικητικός Σύμβουλος της Ένωσης Πολιτιστικών Συντακτών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 21ου αιώνα
Νήσος Κόκος

250px|thumb|right|Ορθογραφική προβολή με επίκεντρο πάνω από τη Νήσο Κόκος
300px|thumb|right|Χάρτης Νήσου Κόκος
Η **Νήσος Κόκος** () είναι ένα νησί που βρίσκεται έξω από τις ακτές της Κόστα Ρίκα. Αποτελεί την 11η διαίρεση (μία από τις 13 διαιρέσεις) του Καντονιού Πουνταρένας της Επαρχίας Πουνταρένας. Δεν πρέπει να συγχέεται με τις Κόκος (Κήλινγκ) Νήσους. Είναι ένα από τα Εθνικά Πάρκα της Κόστα Ρίκα. Οι τουρίστες επιτρέπεται να επισκεπτούν το νησί μόνον με την άδεια των χωροφυλάκων του νησιού, και δεν επιτρέπεται να κατασκηνώσουν ή να κοιμηθούν στο νησί. Βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, 550 χλμ. από την ακτή της Κόστα Ρίκα, στις γεωγραφικές συντεταγμένες 05°31′08″Β, 087°04′18″Δ.

Η έκταση του είναι 23,85 χλμ², περίπου 8Χ3 χλμ. σε διαστάσεις, σε ένα κατά προσέγγιση ορθογώνιο σχήμα. Ο Σταθμός Ουάφερ (Estación Wafer) βρίσκεται στον Κόλπο Ουάφερ (Bahía Wafer) στη βόρεια ακτή. Το Σέρρο Ιγκλέσιας (Cerro Iglesias), η κορυφή, έχει 671 μ ύψος και υψώνεται στη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού. Η περίμετρος είναι περίπου 21 χλμ. Η Νήσος Κόκος και οι περιβάλλουσες βραχονησίδες του είναι τα μόνα αναδυόμενα νησιά της Πλάκας Κόκος, μιας από τις μικρές τεκτονικές πλάκες. Καθώς περιβάλλεται από βαθιά νερά με αντίθετα ρεύματα, το θαυμάζουν οι αυτοδύτες για τους πληθυσμούς Σφυροκέφαλων Καρχαριών, Σαλαχιών και Δελφινιών. 

Η Νήσος Κόκος βρίσκεται σχεδόν στην ακριβώς αντίθετη θέση της υδρογείου με τις Νήσους Κόκος (Κήλινγκ) νότια της Σουμάτρας.

Το νησί έγινε επίσημα τμήμα της Κόστα Ρίκα με τη δημοσίευση νόμου του Συντάγματος της Κόστα Ρίκα στις 7 Νοεμβρίου 1949. Στις 12 Μαΐου 1970 η νησιωτική περιοχή της Νήσου Κόκος ενσωματώθηκε διοικητικά στο Κεντρικό Καντόνι της Επαρχίας Πουνταρένας με την Εκτελεστική Απόφαση 27, κάνοντας την την 11η Διαίρεση του Κεντρικού Καντονιού. Το νησί ανακηρύχθηκε Εθνικό Πάρκο με Εκτελεστική Απόφαση το 1978.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σελίδα του WWF για τα δάση της Κόκος.

Κατηγορία:Γεωγραφία της Κόστα Ρίκα
Κατηγορία:Απομονωμένα νησιά
Κουιρίνος

Στη ρωμαϊκή μυθολογία ο **Κουιρίνος** (Λατινικά: *Quirinus*, Αρχαία: *Κυρῖνος*) ήταν πρώιμος θεός του Ρωμαϊκού κράτους. Το όνομα Κουιρίνος ήταν επίσης ένα από τα επίθετα του Ιανού, ως *Janus Quirinus*.

## Ιστορία
Ο Κουιρίνος ήταν πιθανότατα αρχικά θεός των Σαβινών. Οι Σαβίνοι είχαν οικισμό κοντά στην τελική τοποθεσία της Ρώμης, και ανέγειραν βωμό του Κουιρίνου στον Κυρίνιο λόφο (*Collis Quirinalis*), έναν από τους Επτά Λόφους της Ρώμης. Όταν οι Ρωμαίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, απορρόφησαν την λατρεία του Κουιρίνου στο δικό τους πρώιμο δογματικό σύστημα -πριν από την άμεση επίδραση από τους Έλληνες- και θεωρήθηκε ως ο θεοποιημένος Ρωμύλος. Σύντομα έγινε σημαντικός θεός της Ρωμαϊκής πολιτείας, και συμπεριελήφθη στους πρωϊμότερους προδρόμους της Καπιτωλιανής Τριάδας, μαζί με τον Μαρς (θεό της γεωργίας την εποχή εκείνη) και τον Γιούπιτερ. 

Στη μεταγενέστερη εποχή ωστόσο, ο Κουιρίνος έγινε λιγότερο σημαντικός, παραχωρώντας τη θέση του στην μετέπειτα, περισσότερο γνωστή Καπιτωλιανή Τριάδα (η Γιούνο και η Μινέρβα πήραν τη θέση αυτού και του Μαρς). Στο τέλος λατρευόταν σχεδόν αποκλειστικά από τον ιερέα του, τον Φλάμεν Κουιρινάλις, που παρέμενε ωστόσο ένας από τους πατρίκιους φλάμινες μαϊόρες, "οι μεγάλοι ιερείς", οι οποίοι προηγούνταν του Pontifex Maximus.

## Απεικόνιση

Στην πρώιμη Ρωμαϊκή τέχνη απεικονιζόταν ως γενειοφόρος άνδρας με θρησκευτική και στρατιωτική ενδυμασία. Στα μεταγενέστερα Ρωμαϊκά δογματικά συστήματα δεν απεικονίστηκε σχεδόν ποτέ. Συχνά επίσης συνδεόταν με τη μυρτιά. 

## Εορτές

Η εορτή του ήταν τα Κουιρινάλια, τα οποία ελάμβαναν χώρα στις 17 Φεβρουαρίου. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Κωπήποδα

thumb|250px|Κωπήποδα παρασιτικά
Τα **κωπήποδα** είναι μια ομάδα μικρών καρκινοειδών που βρίσκονται στη θάλασσα και σχεδόν σε όλους τους βιότοπους του γλυκού νερού και αποτελούν τη μεγαλύτερη πηγή πρωτεΐνης στους ωκεανούς . Πολλά είδη είναι πλαγκτικά, αλλά τα περισσότερα είναι βενθικά. Υπάρχουν και μερικά ηπειρωτικά είδη που μπορούν να ζήσουν στους λιμναίους επίγειους βιότοπους και άλλα υγρά επίγεια οικοσυστήματα, όπως τα έλη, κάτω από τα πεσμένα φύλλα των υγρών δασών, βάλτους, ρυάκια, τις εφήμερες λίμνες και τις λακκούβες, υγρά βρύα, ή τις κοιλότητες των φυτών γεμάτες με νερό (φυτοτέλματα), όπως τα βρομελιοειδή (*bromeliaceae*) και τα φυτά-αμφορείς (*Heliamphora*). Πολλά ζουν υπόγεια σε θαλάσσιες σπηλιές και σπηλιές με γλυκά νερά, σε καταβόθρες, ή στο βυθό ρυακιών. Μερικά κωπήποδα είναι παρασιτικά και επικολλούνται σε ψάρια, καρχαρίες, θαλάσσια θηλαστικά, και πολλά είδη ασπόνδυλων όπως τα μαλάκια, χιτωνοφόρα, ή κοράλλια. Το κωπήποδα χρησιμοποιούνται μερικές φορές ως βιοενδείκτες.

Μπορεί να είναι φορείς του παρασιτικού σκώληκα *Diphyllobothrium latum (Βοθριοκέφαλος ο πλατύς)*, που παρασιτεί στο δωδεκαδάκτυλο και προκαλεί έλλειψη βιταμίνης Β12.

## Δείτε επίσης
* Ζωοπλαγκτόν
* Κριλ

## Παραπομπές


Κωπηποδα
Γιαν Τιρσέν

Ο **Γιαν Τιρσέν** (γαλλ.:Yann Tiersen, γενν.: 23 Ιουνίου 1970) είναι Γάλλος μουσικός και συνθέτης, γνωστός για τη μουσική του μεταβλητότητα, τις μινιμαλιστικές συνθέσεις με επιρροές από κλασική μουσική, και τη δεξιοτεχνία του σε πολλά όργανα. Τα περισσότερα από τα κομμάτια του περιλαμβάνουν πιάνο, ακορντεόν, κιθάρα, ξυλόφωνο, μελόντικα και βιολί.

Έχοντας γίνει ευρύτερα γνωστός από τα σάουντρακ των ταινιών Αμελί και Good Bye Lenin!, πολλοί τον έχουν χαρακτηρίσει ως *συνθέτη για σάουντρακ*. Ο ίδιος έχει δηλώσει: *"Δεν είμαι συνθέτης και πραγματικά δεν έχω κλασικό μπακγκράουντ. Ποτέ δεν έφτιαξα σάουντρακ για την Αμελί. Αυτό περιλάμβανε παλαιότερα κομμάτια από τα πρώτα μου άλμπουμ. Έχω κάνει μόνο δύο σάουντρακ μέσα σε 15 χρόνια."*

## Δισκογραφία
### Στούντιο Άλμπουμς
**La Valse des Monstres* (1995)
**Rue des Cascades* (1996)
**Le Phare* (1998)
**L'Absente* (2001)
**Les Retrouvailles* (2005)
**Dust Lane*(2010)
**Skyline* (2011)
**Infinity* (2014)
**EUSA* (2016)

### Σάουντρακ
**Amélie* (2001)
**Good Bye Lenin!* (2003)
**Tabarly* (2008)

### Ζωντανές ηχογραφήσεις
**Black Session* (1999)
**C’était ici* (2002)
**On Tour* (2006)

## Υποσημειώσεις


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Επίσημη σελίδα

Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες μουσικής ταινιών
Ματθίλδη της Αγγλίας

thumb|right|200px|Η ενθρόνιση του Ερρίκου του Λέοντος με την Ματθίλδη της Αγγλίας(1188)
thumb|right|200px|Ματθίλδη της Αγγλίας
Η ** Ματθίλδη της Αγγλίας** (*Matilda of England*, 6 Ιανουαρίου 1156 - 28 Ιουνίου 1189), αποκαλούμενη και **Μωντ** (Maud), ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας. Πέρασε μεγάλο μέρος της νεανικής της ηλικίας κοντά στη μητέρα της.

Ο Ραϊνάλδος του Ντάσελ, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, έφτασε στην αυλή του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β΄ στη Ρουέν το 1165, προκειμένου να πραγματοποιήσει συμφωνία για το γάμο της Ματθίλδης με έναν Γερμανό πρίγκηπα. Δημιουργήθηκε σύγκρουση ανάμεσα στους διαπραγματευτές, όταν ο Ροβέρτος του Μπωμόν, 2ος κόμης του Λέστερ, αρνήθηκε να χαιρετήσει τον αρχιεπίσκοπο, λέγοντας του ότι είναι υποστηριχτής του σχισματικού αντίπαπα Βίκτωρα Δ΄.

Τα αρχικά σχέδια του Ερρίκου Β΄ να παντρευτεί η Ματθίλδη με έναν από τους γιους του Ρωμαίου αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄ εγκαταλείφθηκαν και η Ματθίλδη έφυγε από την Αγγλία το 1167, προκειμένου να παντρευτεί τον επόμενο χρόνο τον Ερρίκο τον Λέοντα (1129 - 1195), Γ΄ δούκα της Σαξονίας και ΙΒ΄ της Βαυαρίας.

Παιδιά τους ήταν:
* Ματθίλδη 1171-1210, 
* Ερρίκος Ε΄ 1173-1227, παλατινός κόμης του Ρήνου.
* Λοθάριος 1174-1190, απεβ. 15-16 ετών.
* Όθων Δ΄ 1175-1218, βασιλιάς της Γερμανίας και της Βουργουνδίας.
* Γουλιέλμος 1184-1213, κύριας του Λύνεμπουργκ.

Την εποχή του γάμου τους, ο Ερρίκος ο Λέων ήταν ένας από τους ισχυρότερους συμμάχους του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄ Μπαρμπαρόσα. Η Ματθίλδη κυβερνούσε τα εδάφη του συζύγου της, όταν αυτός έλειπε σε Σταυροφορίες (1172 , 1173). Ο σύζυγός της μπήκε σε διαμάχη με τον Γερμανό αυτοκράτορα και κατέφυγαν στην αυλή του πατέρα της στην Νορμανδία το 1182. Εκεί γνωρίστηκε με τον περίφημο τροβαδούρο Μπερτράν ντε Μπορν, ο οποίος συνέθεσε δύο ποιήματα για χάρη της. Έμειναν στην Νορμανδία υπό την προστασία του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β΄ και επέστρεψαν στην Σαξονία (1185). Η Ματθίλδη πέθανε το 1189.

## Πρόγονοι



Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Κατηγορία:Δούκισσες της Σαξονίας
Shogun: Total War

Το ***Shogun: Total War: Sengoku Jidai*** είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς *[[Total War]]* και ανήκει στα είδη παιχνιδιών Warhammer και Μύθου. Η πλοκή του παιχνιδιού εκτυλίσσεται στη χώρα ανατέλλοντος ήλιου που μαστίζεται από εμφυλίους πολέμους, και τοπικές συγκρούσεις φεουδαρχών ηγεμόνων, οι οποίοι ηγεμόνες φιλοδοξούν να γίνουν κυρίαρχοι της Ιαπωνίας, ένας απ' αυτούς είναι και ο Σογκούν. Εσείς είστε ένας απ' αυτούς. Το παιχνίδι είναι εξ' ολοκλήρου τρισδιάστατο και συνδυάζει τέλεια τη στρατηγική με την πράξη.  

## Γενικά χαρακτηριστικά
### Ελάχιστες απαιτήσεις
*Σύστημα Λειτουργίας: - Windows 95, 98, Windows ME, Windows 2000 και Windows XP.
*Επεξεργαστής: - Pentium II - 266&nbsp;MHz
*Μνήμη RAM: - 64 Mo
*Κάρτα Γραφικών: - Κάρτα 3D συμβατό και D3D
*Ελεύθερος Δίσκος: - 95 Mb

## Επέκταση
* *Shogun: Total War - Invasion Mongole

== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
* [http://www.totalwar.com/ Επίσημη σελίδα] 
* [http://www.twcenter.net/ Κέντρο] του *Total War'' 

Κατηγορία:Total War
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2000
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής
Δήμος Τυμπακίου

*Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Τυμπακίου. Για τον σημερινό δήμο βλέπε: [[Δήμος Φαιστού]].
*

Ο **Δήμος Τυμπακίου** ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Φαιστού. Βρισκόταν στα νοτιοδυτικά του νομού Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του την ομώνυμη κωμόπολη Τυμπάκι. Πρόκειται για πεδινό και παραθαλάσσιο δήμο, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου βρισκόταν στον κάμπο της Μεσσαράς, ενώ βρέχεται από το Λιβυκό πέλαγος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 10.001 κατοίκους και έκταση 157.122 στρέμματα.

Ο δήμος περιλάμβανε 11 δημοτικά διαμερίσματα:

: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Τυμπακίου Ηρακλείου|Δ.δ. Τυμπακίου]] **  
::* το Τυμπάκι 
::* ο Κόκκινος Πύργος
: ** Δ.δ. Βώρων ** -- οι Βώροι
: ** Δ.δ. Γρηγορίας ** -- η Γρηγορία
: ** Δ.δ. Καμαρών ** -- οι Καμάρες
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Καμηλαρίου Ηρακλείου|Δ.δ. Καμηλαρίου]] ** 
::* το Καμηλάρι 
::* ο Άγιος Ιωάννης 
::* το Καλαμάκι 
: ** Δ.δ. Κλήματος ** -- το Κλήμα
: ** Δ.δ. Λαγολίου ** -- το Λαγολί
::* ο Καλοχωραφίτης 
::* οι Κισσοί 
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Πιτσιδίων Ηρακλείου|Δ.δ. Πιτσιδίων]] **
::* τα Πιτσίδια 
::* τα Μάταλα  
::* το Νέο Καλαμάκι  
: ** Δ.δ. Σίβα ** -- ο Σίβας
: ** [[Δημοτικό διαμέρισμα Φανερωμένης Ηρακλείου|Δ.δ. Φανερωμένης]] **  
::* η Φανερωμένη  
::* τα Καλύβια  
::* η Μονή Καλυβιανής

## Δήμαρχοι Τυμπακίου κατά την Τουρκοκρατία
* Χαράλαμπος Ξεινιαράκης και Θεοχάρης Ορφανουδάκης (εναλλάξ).
* 1899: Γεώργιος Στεφανίδης
## Πρόεδροι της Κοινότητας Τυμπακίου (μετά το 1979-1998)

## Δήμαρχοι
### 1999-2010

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ζαχαρίας Καψαλάκης, Ο Δήμος  Τυμπακίου  και  οι  Δήμαρχοί του στα  χρόνια  της  Τουρκοκρατίας, e-mesara.gr, 25 Μαΐου 2019, ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2024. 
*Στοιχεία για τον δήμο Τυμπακίου από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης

## Παραπομπές


Τυμπ
Επτά λόφοι της Ρώμης

Οι **εφτά λόφοι της Ρώμης** (Λατινικά: Septem Montes Romae) βρίσκονται στα ανατολικά του ποταμού Τίβερη και σχηματίζουν την καρδιά της πόλης. Οι λόφοι διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη ρωμαϊκή μυθολογία, τη θρησκεία και την πολιτική. Η αρχική πόλη παραδοσιακά εθεωρείτο πως ιδρύθηκε από τον Ρωμύλο στον Παλατίνο λόφο. Συνολικά οι λόφοι είναι:

* Παλατίνος λόφος (Mons Palatinus)
* Αβεντίνος λόφος (Mons Aventinus)
* Καπιτωλίνος λόφος (Mons Capitolinus)
* Κυρινάλιος λόφος (Collis Quirinalis)
* Βιμινάλιος λόφος (Collis Viminalis)
* Εσκουιλίνος λόφος (Mons Esquilinus)
* Καίλιος λόφος (Mons Caelius)

## Ιστορία

Αρχικά τους επτά λόφους κατελάμβαναν μικροί οικισμοί και εγκαταστάσεις, οι οποίοι ήταν ξέχωροι μεταξύ τους και όχι ενωμένοι ή αναγνωρισμένοι ως μία πόλη με την ονομασία Ρώμη. Οι κάτοικοι των επτά λόφων άρχισαν να συμμετέχουν σε μια σειρά θρησκευτικών αγώνων, οι οποίοι σφυρηλάτησαν δεσμούς μεταξύ των ομάδων αυτών. Έτσι έλαβε την ύπαρξή της η Ρώμη, καθώς οι ξέχωροι αυτοί οικισμοί ενώθηκαν και λειτουργώντας ως μία ομάδα, αποξήραναν τις ελώδεις κοιλάδες, που βρισκόταν ανάμεσά τους, μετατρέποντάς τες σε αγορές.

## Άλλοι λόφοι

Η νότια απόληξη του Εσκουιλίνου λόφου έχει ιδιαίτερο όνομα: είναι ο Όππιος λόφος (Mons Oppius). Ο Λόφος Βατικανού (Collis Vaticanus) βρίσκεται βορειοδυτικά του Τίβερη και δεν ανήκει στους επτά λόφους της Ρώμης. Παρομοίως δεν καταμετρώνται στους παραδοσιακούς επτά λόφους ο Πίνκιος Λόφος (Mons Pincius) στα βόρεια και ο Λόφος Ιανίκουλος (Ianiculum) στα δυτικά. Άλλοι είναι οι monte Mario (βορειοδυτικά), mons Cispius (άλλη απόληξη του Εσκουιλίνου) και Velian (μεταξύ Παλατίνου και Οππίου, μικρότατος).

## Σήμερα

Από τους επτά λόφους της σημερινής Ρώμης στους πέντε (Αβεντίνος, Καίλιος, Εσκουϊλίνος, Κυρινάλιος και Βιμινάλιος) βρίσκονται μνημεία, κτίσματα και πάρκα. Ο Καπιτωλίνος στεγάζει το δημαρχείο της Ρώμης και ο Παλατίνος είναι αρχαιολογική περιοχή. 

Η πόλη της Κωνσταντινούπολης χτίστηκε και αυτή επί επτά λόφων κατά το πρότυπο της Ρώμης.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Musesrealm.net Χάρτης των επτά λόφων

Κατηγορία:Τοπογραφία της Ρώμης
Ρωμης