Επώδυνο μυοπεριτονιακό σύνδρομο

Τα **επώδυνα μυοπεριτονιακά σύνδρομα** είναι σύνδρομα που χαρακτηρίζονται από ήπιο χρόνιο πόνο, αλλά και από πόνο που εκλύεται μετά από πίεση σε καθορισμενα μυοπεριτονιακά σημεία, τα οποία αναφέρονται  και ως σημεία πυροδότησης πόνου . Μπορεί να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος, συνήθως όμως εντοπίζονται στον αυχένα, στην οσφύ, στον ώμο, ή και στο κινητικό σύστημα της γνάθου, οπότε συνήθως αναφέρεται ως μασητηριακή μυαλγία.

Τα χαρακτηριστικά ενός σημείου πυροδότησης (myofascial trigger point) περιλαμβάνουν: ευαισθησία κατά την επαφή του σημείου πυροδότησης, την αναπαραγωγή του πόνου κατά την ψηλάφηση του σημείου,  ψηλαφητή σκλήρυνση των μυών μετά τη δοκιμασία ψηλάφησης, ψευδο-αδυναμία των εμπλεκόμενων μυών, πόνο και περιορισμένο εύρος της κίνησης, μετά από περίπου 5 δευτερόλεπτα παρατεταμένης πίεσης στο συγκεκριμένο σημείο.

## Τα συμπτώματα
Το κύριο σύμπτωμα του μυοπεριτονιακού πόνου δεν είναι άλλο παρά ο πόνος στους μυς ή τις περιτονίες (ένα είδος συνδετικού ιστού που περιβάλλει τους μυς). Αυτό μπορεί να συμβεί σε διακριτές, απομονωμένες περιοχές του σώματος. Επειδή κάθε μυς ή περιτονία στο σώμα μπορεί να επηρεαστεί, αυτό μπορεί να προκαλέσει και μια ποικιλία από τοπικά συμπτώματα.

Γενικά, ο μυϊκός πόνος είναι συνεχής, αμβλύς και διάχυτος. Ανάλογα με την περίπτωση και τη θέση, η ένταση μπορεί να κυμαίνεται από ήπια ενόχληση, μέχρι σε βασανιστικό πόνο και, κάποτε, σε πόνο οξύ και έντονο σαν "αστραπή".  

Τα διαγνωστικά κριτήρια είναι:
* Μονόπλευρος πόνος
* μυϊκή ευαισθησία στην ψηλάφηση 
* ήχοι κλικ
* περιορισμοί στη  λειτουργία της πάσχουσας περιοχής, όπως π.χ. της γνάθου (σαγονιού) 
* κάποια μυϊκή σκλήρυνση μπορεί να είναι ορατή ή αισθητή κάτω από το δέρμα.
* Ο πόνος συνήθως είναι επίμονος και δεν υποχωρεί, ακόμη και μετά την παροχή πρώτων βοηθειών αυτοθεραπείας όπως είναι ο πάγος, η θερμότητα, και τα σχετικά.

## Αιτιοπαθογένεια
Τα αίτια του συνδρόμου δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένα ή κατανοητά. Ορισμένες συστηματικές παθήσεις, όπως  νόσοι του συνδετικού ιστού, μπορεί να προκαλέσουν το σύνδρομο, αλλά στις περιπτώσεις αυτές η θεραπεία πρέπει να επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση της αρχικής νόσου. Ο εργαστηριακός έλεγχος είναι απαραίτητος όταν υπάρχει υποψία ρευματοειδούς αρθρίτιδος.
 
Η συνηθέστερη αίτια του συνδρόμου είναι η αυξημένη δραστηριότητα του μυϊκού συστήματος σε συγκεκριμένη περιοχή του σώματος, που αρχικά εκδηλώνεται με αύξηση της εντάσεως του μυϊκού τόνου (υπερτονία), ενώ τελικά προκαλεί επώδυνες μυϊκές συσπάσεις. 
Η κακή στάση του σώματος και κάποιες συναισθηματικές διαταραχές όπως το  ψυχικό stress και το άγχος, μπορούν να υποκινήσουν ή να συμβάλουν στην εμφάνιση του συνδρόμου.

## Θεραπεία
Μυϊκή χαλάρωση, η οποία περιλαμβάνει ήπια  χειραγώγηση και μασάζ, μπορούν να βελτιώσουν ή και να θεραπεύσουν πλήρως την ενόχληση.

Η αξιολόγηση της στάσης του σώματος και η εργονομία προσφέρουν σημαντική ανακούφιση στα πρώτα στάδια της θεραπείας. Θεραπείες με ειδικές ασκήσεις, όπως η Τεχνική Alexander και Μέθοδος Feldenkrais μπορεί επίσης να είναι χρήσιμες.

Ήπιες, σταθερές ασκήσεις μέσα σε ένα άνετο εύρος της κίνησης, έχουν αποδειχθεί ότι  μειώνουν τον πόνο. Η κανονική, μη-έντονη, κινητική δραστηριότητα πρέπει επίσης να ενθαρρύνεται.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πόνος
Κατηγορία:Ρευματολογία
Κατηγορία:Σύνδρομα