open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Άρης Λεμεσού (ποδόσφαιρο γυναικών)

Ο **Άρης Λεμεσού** είναι κυπριακή ομάδα γυναικείου ποδοσφαίρου. Αποτελεί τμήμα του σωματείου του Άρη Λεμεσού. Δημιουργήθηκε το 2021.

## Δείτε επίσης
* Ποδόσφαιρο στην Κύπρο

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου 
*

Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (γυναικών)
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2021
Κατηγορία:Άρης Λεμεσού
Νάχα

Η **Νάχα** (ιαπωνικά: 那覇市, Νάχα-σι) είναι η πρωτεύουσα του νομού Οκινάουα, του νοτιότερου νομού της Ιαπωνίας. Από την 1η Ιουνίου 2019, η πόλη έχει εκτιμώμενο πληθυσμό 317.405 κατοίκους και πυκνότητα πληθυσμού 7.939 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η συνολική έκταση είναι 39,98 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Η Νάχα βρίσκεται στην ακτή της Ανατολικής Σινικής Θάλασσας στο νότιο τμήμα της νήσου Οκινάουα, της μεγαλύτερης στο νομό. Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε επίσημα στις 20 Μαΐου 1921. Πριν από αυτό, η Νάχα ήταν για αιώνες μια από τις σημαντικότερες και πιο πολυπληθέστερες τοποθεσίες στην Οκινάουα.

Η Νάχα είναι το πολιτικό, οικονομικό και εκπαιδευτικό κέντρο του νομού Οκινάουα. Στη μεσαιωνική και πρώιμη σύγχρονη περίοδο, ήταν το εμπορικό κέντρο του Βασιλείου Ριούκιου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Γεώργιος Βρατσάνος

Ο **Γεώργιος Βρατσάνος** ήταν Έλληνας ναυτικός και μέλος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

## Καταγωγή
Ο Γεώργιος Βρατσάνος καταγόταν από μεγάλη ναυτική οικογένεια των Ψαρών και ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Ήταν αδελφός του Δημήτριου Βρατσάνου, ο οποίος κατά την πραγματοποίηση της σφαγής των Ψαρών ήταν δημογέροντας του προαναφερόμενου νησιού και σκοτώθηκε μαζί με άλλους κατοίκους στο φρούριο Παλιόκαστρο.

## Σταδιοδρομία
Όπως και πολλά μελή της οικογενείας του, έτσι και ο Γεώργιος Βρατσάνος αφού έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας εντάχθηκε στον αγώνα έναντι των Τούρκων, κυρίως συμμετέχοντας σε ναυμαχίες στο πλευρό του φημισμένου Κωνσταντίνου Κανάρη.

## Η Ναυμαχία της Τενέδου
Τον Οκτώβριο του 1822, μαζί με τον Κανάρη, επιτέθηκαν εναντίον του τουρκικού στόλου στην Τένεδο. Ο Κανάρης κατάφερε να κάψει την αντιναυαρχίδα του τουρκικού στόλου και ο Γεώργιος Βρατσάνος αποπειράθηκε να κάψει τη ναυαρχίδα. Συγκεκριμένο, στο προαναφερόμενο πλοίο ο Βρατσάνος κατείχε τον τίτλο του πηδαλιούχου. Συγκεκριμένα, ο Αντωνίου πλησίασε και κόλλησε το πυρπολικό του σε ένα άλλο δίκροτο ή κατ’ άλλους στη ναυαρχίδα του οθωμανικού στόλου. Έγινε, όμως, αντιληπτό από τους Τούρκους, οι οποίοι το απομάκρυναν εσπευσμένως.

Φαίνεται ότι το φλεγόμενο πυρπολικό παρασύρθηκε από τον άνεμο και πλησίασε προς την καιόμενη υποναυαρχίδα της οποίας το πλήρωμα είχε επιβιβασθεί στις βάρκες για να γλυτώσει. Τα μέλη του ελληνικού πληρώματος αγκυροβόλησαν ασφαλώς στη Σκύρο όπου οι κάτοικοι του νήσου τους υποδεχτήκαν με τιμές. Αντιθέτως, το τούρκικο απομακρύνθηκε γρήγορα από την τοποθεσία και κατευθύνθηκε στα Δαρδανέλια.

## Δείτε επίσης
* Ναυμαχία της Τενέδου (1822)
* Καταστροφή των Ψαρών

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* https://greek_greek.en-academic.com/210401/%CE%92%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82
* https://www.zougla.gr/politismos/article/i-navmaxia-tis-tenedou---o-kanaris-dielise-ti-navarxida-tou-o8omanikou-stolou

Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κουρίλσκ

Το **Κουρίλσκ** (ρωσικά: Кури́льск· ιαπωνικά: 紗那 *Σάνα-μούρα*) είναι κωμόπολη και το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Κουρίλσκι στο Όμπλαστ της Σαχαλίνης της Ρωσίας, ευρισκόμενο επί της νήσου Ιτουρούπ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, έχει πληθυσμό 2.070 κατοίκους.

Το Κουρίλσκ αποτελεί κέντρο αλιείας και ιχθυοκαλλιέργειας, ιδιαίτερα σολομού. Ένας σταθμός προειδοποίησης για τσουνάμι βρίσκεται επίσης στην κωμόπολη.

## Ιστορία
Οι Αϊνού είναι γνωστό ότι κατοικούν στη σημερινή τοποθεσία του Κουρίλσκ από τη 2η χιλιετία π.Χ., με τον οικισμό τους γνωστό ως Σάνα, και υπό ρωσική κυριαρχία ως Σιάνα (Сяна). Ρώσοι άποικοι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο Ιτουρούπ (Ετορόφου) στα τέλη του 18ου αιώνα, με τους Ιάπωνες να ανεγείρουν ένα στρατιωτικό φυλάκιο το 1800. Οι εντάσεις μεταξύ Ρώσων και Ιάπωνων αποίκων στην περιοχή οδήγησαν στη Συνθήκη του Σιμόντα, με την οποία οι νότιες Κουρίλες νήσοι τέθηκαν επισήμως υπό ιαπωνική κυριαρχία το 1855, παραμένοντας έτσι μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Υπό ιαπωνική διοίκηση η οποία έληξε το 1945, το χωριό Σάνα ήταν ο κεντρικός οικισμός του νησιού. Στις 15 Αυγούστου 1945 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 1.001 κάτοικοι.

Το 1947, το χωριό έλαβε το σημερινό του όνομα και το καθεστώς πόλεως από τους Σοβιετικούς. Όλοι οι Ιάπωνες χωρικοί εξορίστηκαν. Ωστόσο, οι Ιάπωνες δεν αναγνωρίζουν ότι έχει διαλυθεί νομίμως και το γραφείο της πόλης του Νέμουρο στο Χοκκάιντο φροντίζει για το οικογενειακό του μητρώο.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ της Σαχαλίνης
Δόξα Ρετζικίου

Ο **Αθλητικός Όμιλος Δόξα Ρετζικίου** είναι ελληνική ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα που έχει ως έδρα τα Πεύκα του δήμου Νεαπόλεως - Συκεών της Θεσσαλονίκης. 

Ιδρύθηκε το 1959 στο τότε Ρετζίκι του νομού Θεσσαλονίκης, με κύρια δραστηριότητα το ποδόσφαιρο. Η ομάδα έχει πλήρη ποδοσφαιρικά τμήματα, παιδικά, εφηβικά και ανδρικό.

Τα χρώματα της ομάδας είναι τα εξής: μαύρο, λευκό και κόκκινο. Έχει ως έδρα της το δημοτικό γήπεδο Πεύκων (γνωστό ως *Αγίας Τριάδας*). 

Ο σύλλογος ανήκει στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Μακεδονίας. Η ομάδα του Ρετζικίου έχει καταφέρει να φτάσει μέχρι την Α' Ερασιτεχνική κατηγορία. Συμμετέχει ανελλιπώς στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΜ από το 1964 και μετά, κυρίως στη Α΄ κατηγορία.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Πρώην επίσημος ιστότοπος του Α.Ο. Δόξα Ρετζικίου

Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1959
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1959
Χένρι Φουρντρινιέρ

Ο **Χένρι Φουρντρινιέρ**, αγγλ. *Henry Fourdrinier* (11 Φεβρουαρίου 1766 – 3 Σεπτεμβρίου 1854) ήταν Βρετανός εφευρέτης και επιχειρηματίας της βιομηχανίας χαρτιού.

Γεννήθηκε το 1766, ήταν γιος ενός χαρτοποιού και γραφέα, και εγγονός του χαράκτη *Paul Fourdrinier* (1698–1758), που ορισμένες φορές λανθασμένα αποκαλούνταν ως *Pierre Fourdrinier*. 

Το 1806 μαζί με τον αδελφό του, Σίλυ, επινόησε και ανέπτυξε την πρώτη χαρτοποιητική μηχανή, ονόματι αργότερα ως *Fourdrinier* (προς τιμήν τους), μιας μηχανής παραγωγής χαρτιού που συνέθετε συνεχείς κυλίνδρους χαρτιού. Το μηχάνημα υπήρξε  βιομηχανοποιημένη έκδοση και ανάπτυξη της πρωταρχικής μεθόδου παρασκευής χαρτιού στο χέρι. Η αρχική μέθοδος δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της αναπτυσσόμενης σύγχρονης κοινωνίας για μεγάλες ποσότητες υλικών (χαρτιού) εκτύπωσης και γραφής.

Ένα σχετικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας χορηγήθηκε στις 24 Ιουλίου 1806, για μια χαρτοποιητική μηχανή που μπορούσε να παράξει συνεχόμενο ιστό χαρτιού. Αυτή είχε το διττό πλεονέκτημα της σημαντικά υψηλότερης παραγωγικότητας συν της παραγωγής σε μορφή ρολού, λ.χ. για εφαρμογές όπως εκτύπωση σε ταπετσαρία. Το εύρος των μεγεθών χαρτιού επεκτάθηκε επίσης, καθώς δεν περιοριζόταν από το μέγεθος του πλαισίου.
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Μεγάλη μηχανή χαρτοποιίας τύπου ''Fourdrinier''. Μια σειρά από θερμαινόμενα τύμπανα στεγνώνουν το χαρτί, το οποίο εισέρχεται στο μηχάνημα -αρχικά- ως υγρός πολτός.<br />Τα μεγάλα ρολά συνήθως κόβονται σε πολλά λεπτά ρολά, τα οποία μπορούν να τροφοδοτήσουν συνεχείς πρέσες (π.χ. εφημερίδες) ή να κοπούν σε ξεχωριστά φύλλα.
Η όλη εφεύρεση κόστισε τότε 60.000 λίρες και είχε ως αποτέλεσμα τα αδέρφια Φουρντρινιέρ να χρεοκοπήσουν. Εξαιτίας της νομοθεσίας που ίσχυε τότε στην Βρετανία, ήταν δύσκολο να προστατευθεί η πατέντα για την εν λόγω χαρτοποιητική μηχανή και η ευρεσιτεχνία υιοθετήθηκε ευρέως χωρίς κανένα οικονομικό όφελος για τους εφευρέτες - αδελφούς Χένρι και Σίλυ Φουρντρινιέρ.

Το 1814, δύο τέτοιες χαρτοποιητικές μηχανές κατασκευάστηκαν στο Πετεργκόφ της Ρωσίας, με εντολή του Ρώσου αυτοκράτορα, με την προϋπόθεση ότι θα καταβάλλονταν 700 λίρες στον Χένρι Φουρντρινιέρ κάθε χρόνο και για δέκα χρόνια - αλλά, παρά το αίτημα του Τσάρου Νικόλαου, δεν πληρώθηκαν ποτέ χρήματα. Το 1839, υπέβαλαν ένσταση - αναφορά που γνωστοποιήθηκε στο κοινοβούλιο και έτσι το 1840, καταβλήθηκαν 7.000 λίρες στον Χένρι Φουρντρινιέρ και την οικογένειά του.

Πέθανε το 1854 σε ηλικία 88 ετών.

Η αδερφή του, *Jemima*, ήταν μητέρα του θεολόγου *Henry Newman*.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χαρτοποιία
Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες
Καρολίνε Εστερχάζι

Η κόμισσα **Καρολίνε Εστερχάζι** ντε Γκαλάντα (, 6 Σεπτεμβρίου 1811 – 14 Μαρτίου 1851) ήταν Ουγγαρέζα ευγενής, φίλη και μούσα του συνθέτη Φραντς Σούμπερτ. Η φαντασία του σε φα ελάσσονα D 940 είναι αφιερωμένη σε αυτήν.

## Βιογραφία
Η κόμισσα γεννήθηκε το 1811, στο Πρέσμπουργκ του Βασιλείου της Ουγγαρίας (σημερινή Μπρατισλάβα στη Σλοβακία). Ο πατέρας της ήταν ο Γιάνος Καρόλι, κόμης Εστερχάζι ντε Γκαλάντα, και η μητέρα της ήταν η κόμισσα Ρόζα Φεστέτικς ντε Τόλνα. Από τη γέννησή της, η Καρολίνε ήταν μέλος της πλούσιας και επιφανούς οικογένειας των Εστερχάζι.

Η Καρολίνε έλαβε μαθήματα μουσικής από τον Φραντς Σούμπερτ τα καλοκαίρια του 1818 και του 1824 στο οικογενειακό της κτήμα στο Σέλιλτζ. Κρίνοντας τόσο από τη συλλογή της από παρτιτούρες όσο και από τις σημειώσεις πάνω σε αυτές, φαίνεται ότι ήταν μια καταξιωμένη πιανίστρια. Μετά το καλοκαίρι του 1824, αυτή και ο Σούμπερτ παρέμειναν φίλοι μέχρι τον θάνατό του το 1828.

Στις 8 Απριλίου 1844, η Καρολίνε παντρεύτηκε τον κόμη Καρλ Φόλιοτ ντε Κρένεβιλ-Πουτέτ, αλλά ο γάμος του διαλύθηκε μέσα σε λίγους μήνες και το ζευγάρι χώρισε. Η Καρολίνε πέθανε στο Πρέσμπουργκ στις 14 Μαρτίου 1851, από εντερική διαταραχή.

## Σχέση με τον Σούμπερτ
Η φύση των συναισθημάτων του Σούμπερτ για την Καρολίνε έχει γίνει αντικείμενο πολλών εικασιών.

Οι φίλοι του Σούμπερτ πίστευαν ότι ήταν ερωτευμένος με τη νεαρή κόμισσα χωρίς ανταπόδοση, και υπάρχουν αρκετές αναφορές σε αυτό στα γραπτά τους.

Ο Έντουαρντ φον Μπάουερνφελντ έγραψε για τον φίλο του:

*«Ήταν, στην πραγματικότητα, ερωτευμένος με μια από τις μαθήτριές του, μια νεαρή κόμισσα Εστερχάζι [.* *.* *.* *].* *Εκτός από τα μαθήματά του εκεί, επισκεπτόταν και το σπίτι του κόμη, κατά καιρούς, υπό την αιγίδα του προστάτη του, του τραγουδιστή Βογκλ.* *[.* *.* *.* *] Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο Σούμπερτ ήταν αρκετά ικανοποιημένος με το να κάθεται, να παραμείνει σιωπηλός στο πλευρό της λατρεμένης μαθήτριάς του και να χώνει το βέλος του έρωτα όλο και πιο βαθιά στην καρδιά του.* *[.* *.* *.* *] Η κόμισσα Καρολίνε μπορεί να θεωρηθεί η ορατή, ευεργετική μούσα του».* 

## Στη λαϊκή κουλτούρα
Ο Μόριτς φον Σβάιντ, στο σχέδιό του "Schubertiade at Josef von Spaun", έχει ζωγραφίσει μια προσωπογραφία της Καρολίνε Εστερχάζι να κρέμεται πάνω από το πιάνο που παίζει ο Σούμπερτ.

Ορισμένες ταινίες έχουν φανταστεί τη σχέση της Εστερχάζι με τον Σούμπερτ, συμπεριλαμβανομένων των *Η σερενάτα του Σούμπερτ* (*Leise flehen meine Lieder,* 1933), *Unfinished Symphony* (1934) και *Ατελείωτη συμφωνία* (*Sinfonia d'amore,* 1954).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς
Κατηγορία:Οικογένεια Εστερχάζι
Σαβάνα (Τζόρτζια)

Η **Σαβάνα** (αγγλικά: **Savannah, Georgia**), αποτελεί την παλαιότερη πόλη στην πολιτεία της Τζόρτζια των ΗΠΑ. Επίσης, είναι έδρα της κομητείας Τσάταμ. Με πληθυσμό 147.780 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020), αποτελεί την 5η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στην Τζόρτζια. Η μητροπολιτική περιοχή της Σαβάνας, έχει πληθυσμό 410.008 κατοίκους.

Η Σαβάνα, ιδρύθηκε το 1733 από τον Βρετανό στρατηγό και ιδρυτή της αποικίας της Τζόρτζια, Τζέιμς Όγκλεθορπ, και αποτελεί μία από τις πιο παλιές και ιστορικές πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την Αμερικανική Επανάσταση και κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, αποτέλεσε στρατηγικό και σημαντικό λιμάνι στον Ατλαντικό Ωκεανό. 

Η Σαβάνα, αποτελεί κάθε χρόνο σημαντικό πόλο έλξης για τον τουρισμό. Κατά την διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1996 στην Ατλάντα, η πόλη φιλοξένησε τους αγώνες ιστιοπλοΐας. Η πόλη, είναι γνωστή για την αρχιτεκτονική της, και αποτελεί παράδειγμα αρχιτεκτονικής του Νότου των Ηνωμένων Πολιτειών.

## Φωτοθήκη

Αρχείο:SavannahRooftopViewNW20140422.jpg
Αρχείο:Savannah Park with Fountain.jpg
Αρχείο:Savannah GA USA Congregation Mickve Israel side.JPG
Αρχείο:Gingerbread House in Savannah.jpg
Αρχείο:City Hall, Savannah GA, South view 20160705 1.jpg
Αρχείο:SavannahGA StJohns.jpg
Αρχείο:Green meldrim house.jpg
Αρχείο:River St in Savannah, Georgia.JPG


## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Τζόρτζια
Κατηγορία:Έδρες κομητειών της Τζόρτζια
Εθνική Βιβλιοθήκη της Τυνησίας

Η **Εθνική Βιβλιοθήκη της Τυνησίας** (γαλλικά: Bibliothèque nationale de Tunisie (BNT), αραβικά: المكتبة الوطنية التونسية),  είναι δημόσιος οργανισμός στην Τύνιδα που υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού και Προστασίας της Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

## Ιστορία
μικρογραφία|373x373εσ|Πύλη εισόδου του κτιρίου της παλιάς βιβλιοθήκης
Η ιστορία της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Τυνησίας ξεκινά το 1885 με το διάταγμα της 8ης Μαρτίου. Ο Αλή Γ' Μπέη της Τυνησίας, διέταξε την κατασκευή μιας τεράστιας βιβλιοθήκης. Τότε  εγκαταστάθηκε στο κτίριο αριθ. 20 του Souk El Attarine. Το 1910, μέρος των αποθεμάτων της βιβλιοθήκης, που είχαν αυξηθεί σημαντικά μεταφερθήκαν σε πρώην στρατώνες (στο Al-Attarine).  Παρά ταύτα, οι εγκαταστάσεις δεν πληρούσαν τις σύγχρονες απαιτήσεις. Κατά συνέπεια  σχεδιάστηκε ένα νέο λειτουργικό κτίριο. Κατόπιν αιτήματος της τυνησιακής κυβέρνησης, εμπειρογνώμονες της UNESCO εξέτασαν την κατάσταση της βιβλιοθήκης και τις δυνατότητες συντήρησης και διατήρησής της το 1985. Στο επίκεντρο ήταν οι παλιές συλλογές και συνθήκες διατήρησής τους.

Με το καταστατικό της 1ης Μαρτίου 1994, η Εθνική Βιβλιοθήκη εκσυγχρονίστηκε και τροποποιήθηκε η οργανωτική της δομή. Το σύγχρονο κτίριο της βιβλιοθήκης εγκαινιάστηκε την 1η Δεκεμβρίου 2005 στη λεωφόρο 9 Απριλίου 1938.

Από το 1965 ονομάζεται Εθνική Βιβλιοθήκη (Dâr Al-Kutub Al-Wataniya).

## Συλλογές
Η συλλογή της βιβλιοθήκης περιλαμβάνει πάνω από ένα εκατομμύριο μονογραφίες, 16.000 περιοδικά και 40.000 μοναδικά χειρόγραφα. Η συλλογή χαρτών έχει πάνω από 5000 αντίτυπα. Από το 1978 εκδίδεται ετησίως μια έντυπη εθνική βιβλιογραφία. Μεταξύ των πολυτίμων αρχείων  υπάρχουν αραβόφωνα  εικονογραφημένα χειρόγραφα με επιχρύσωση.

Η αποστολή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Τυνησίας είναι να παρέχει μια πλήρη συλλογή και πληροφορίες για τα έντυπα έργα που εκδίδονται στη χώρα, να καθιστά διαθέσιμη την εγχώρια και διεθνή βιβλιογραφία για τις ανάγκες των ερευνητών και του ενδιαφερόμενου κοινού, να παρέχει εξειδικευμένη υποστήριξη για τη σύγχρονη λογοτεχνία, να βελτιώνει τη χρηστικότητα των αποθεμάτων της μέσω ανατυπώσεων και εκθέσεων και να προσφέρει εξειδικευμένη κατάρτιση.

Τα τεκμήρια καταγράφονται σε ηλεκτρονικό κατάλογο. Με αυτό το εργαλείο αναζήτησης, είναι δυνατή η πραγματοποίηση αναζητήσεων στην εθνική βιβλιογραφία.

## Βιβλιογραφία
*  
* . (Includes information about the national library)

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
* Europeana
*Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη
*Τυνησία
* Τύνιδα

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα

## Παραπομπές


 

Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Τυνησία
Τυ
Καταρράκτης του Ρήνου

μικρογραφία|Ο καταρράκτης του Ρήνου μέσα από τον ποταμό
Ο **καταρράκτης του Ρήνου** (, ) είναι καταρράκτης που βρίσκεται στην Ελβετία και ο ισχυρότερος καταρράκτης στην Ευρώπη. Οι καταρράκτες βρίσκονται στον άνω Ρήνο στα σύνορα μεταξύ των καντονιών του Σαφχάουζεν (SH) και της Ζυρίχης (ZH), δίπλα στην πόλη Σαφχάουζεν στη βόρεια Ελβετία.

## Γεωλογία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο καταρράκτης του Ρήνου όπως φαίνεται από τον ποταμό
Ο καταρράκτης του Ρήνου σχηματίστηκε την τελευταία εποχή των παγετώνων, περίπου 14.000 με 17.000 χρόνια πριν, από ανθεκτικούς στη διάβρωση βράχους που στενεύαν την κοίτη του ποταμού. Οι πρώτες παγετώδεις όγκοι δημιούργησαν τις σημερινές μορφές εδάφους περίπου πριν από 500.000 χρόνια. Μέχρι το τέλος του σταδίου Γουόλστον, περίπου πριν από 132.000 χρόνια, ο Ρήνος κυλούσε δυτικά από το Σαφχάουζεν και περνούσε από τον Δήμο Κλετγκάου της Γερμανίας. Αυτή η παλαιότερη κοίτη αργότερα γέμισε με χαλίκι.

Πριν από περίπου 132.000 χρόνια η πορεία του ποταμού άλλαξε προς τα νότια στο Σαφχάουζεν και σχημάτισε ένα νέο κανάλι, το οποίο επίσης γέμισε με χαλίκι. Μέρος του Ρήνου σήμερα περιλαμβάνει αυτή την αρχαία κοίτη.

Κατά τη διάρκεια του παγετώνα Würm, ο Ρήνος ωθήθηκε πολύ προς τα νότια μέχρι τη σημερινή του πορεία, πάνω από ένα σκληρό ασβεστολιθικό στρώμα της Ύστερης Ιουρασικής. Καθώς ο ποταμός κυλούσε πάνω από τον σκληρό ασβεστόλιθο και το εύκολα διαβρωμένο χαλίκι από προηγούμενους παγετώνες, ο σημερινός καταρράκτης σχηματίστηκε περίπου πριν από 14.000 έως 17.000 χρόνια. Το Rheinfallfelsen, ένας μεγάλος βράχος, είναι το απομεινάρι του αρχικού ασβεστολιθικού βράχου που πλαισιώνει το προηγούμενο κανάλι. Ο βράχος έχει διαβρωθεί πολύ λίγο με τα χρόνια επειδή σχετικά λίγα ιζήματα κατεβαίνουν στον Ρήνο από τη λίμνη της Κωνσταντίας.

## Συλλογή

Αρχείο:Rheinfall Panorama revised.jpg|Πανόραμα του Ρήνου τον Απρίλιο του 2010.
Αρχείο:Rheinfall IMG 3772.JPG|Ένα τουριστικό σκάφος κοντά στους καταρράκτες.
Αρχείο:Rheinfall - Schloss Wörth IMG 3787 ShiftN.jpg|Κάστρο Wörth
Αρχείο:Rheinfall (Steg).jpg|Κατάστρωμα παρατήρησης στην πλευρά της Ζυρίχης.
Αρχείο:Rheinfall Panorama Switzerland.jpg|Πανόραμα του καταρράκτη
Αρχείο:Rheinfall LCD.jpg|Φωτογραφία μακράς έκθεσης της πτώσης του Ρήνου με φόντο το κάστρο Laufen.


## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρήνος
Κατηγορία:Καταρράκτες
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ελβετίας
Δήμος Κλετγκάου

Ο **Δήμος Κλετγκάου** είναι δήμος στην περιφέρεια Waldshut στη Βάδη-Βυρτεμβέργη της Γερμανίας. Είναι το κέντρο της ιστορικής περιοχής *Κλετγκάου* που εκτείνεται κατά μήκος των ελβετικών συνόρων στα καντόνια Άαργκαου, Σαφχάουζεν και Ζυρίχης. 

## Διεθνείς σχέσεις
Ο Δήμος Κλετγκάου είναι αδελφοποιημένος με:

*  Κλίσον, Γαλλία, από το 1976
*  Σάνζα, Ιταλία, από το 2006

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* (στα Γερμανικά) Municipal website

Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Κατηγορία:Δήμοι της Γερμανίας
Ουδετερότητα της Ελβετίας

Η **ουδετερότητα της Ελβετίας** είναι μια από τις κύριες αρχές της εξωτερικής πολιτικής της Ελβετίας, η οποία υπαγορεύει ότι η Ελβετία δεν πρέπει να εμπλέκεται σε ένοπλες ή πολιτικές συγκρούσεις μεταξύ άλλων κρατών. Αυτή η πολιτική αυτοεπιβάλλεται και έχει σχεδιαστεί για να διασφαλίζει την εξωτερική ασφάλεια και να προάγει την ειρήνη.

Η Ελβετία έχει την παλαιότερη πολιτική στρατιωτικής ουδετερότητας στον κόσμο, δεν έχει συμμετάσχει σε ξένο πόλεμο από τότε που καθιερώθηκε η ουδετερότητά της με τη Συνθήκη του Παρισιού το 1815.

Παρόλο που οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (Αυστρία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Πορτογαλία, Πρωσία, Ρωσία, Ισπανία και Σουηδία) συμφώνησαν στο Συνέδριο της Βιέννης τον Μάιο του 1815 ότι η Ελβετία έπρεπε να είναι ουδέτερη, η τελική επικύρωση καθυστέρησε μέχρι την ήττα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ορισμένες δυνάμεις του συνασπισμού θα μπορούσαν να εισβάλουν στη Γαλλία μέσω ελβετικού εδάφους.

Η χώρα έχει μια ιστορία ένοπλης ουδετερότητας που χρονολογείται από τον καιρό της Μεταρρύθμισης, δεν βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου διεθνώς από το 1815 και δεν εντάχθηκε στα Ηνωμένα Έθνη μέχρι το 2002. Ακολουθεί μια ενεργή εξωτερική πολιτική και εμπλέκεται συχνά σε διαδικασίες οικοδόμησης της ειρήνης σε όλο τον κόσμο.

## Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Το 2022, η Ελβετία επέβαλε κυρώσεις κατά της Ρωσίας ως απάντηση στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ενώ η Ελβετία ακολουθεί καθορισμένους κανόνες για να παραμείνει ουδέτερη, επέβαλε κυρώσεις για αυτή τη «σοβαρή παραβίαση των πιο θεμελιωδών κανόνων του διεθνούς δικαίου». Σύμφωνα με την ομοσπονδιακή σύμβουλο Viola Amherd, η Ελβετία δεν θα επιτρέψει απευθείας αποστολές όπλων στην εμπόλεμη ζώνη από ή μέσω της επικράτειάς της. Ανεξάρτητα από τους πραγματικούς νόμους που διέπουν μια ουδέτερη χώρα, πολλά μέσα ενημέρωσης εξακολουθούν να το χαρακτηρίζουν ως ρήξη με 500 χρόνια ελβετικής ουδετερότητας.

Τον Φεβρουάριο του 2022, η Ελβετία υιοθέτησε περαιτέρω την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία από την Ευρωπαϊκή Ένωση και πάγωσε πολλούς  τραπεζικούς λογαριασμούς Ρώσων που εμπλέκονται στην στρατιωτική επιχείρηση της Μόσχας, ακόμη και του ίδιου προέδρου της Ρωσίας, Βλάντιμιρ Πούτιν. Η Ελβετία έχει δεσμεύσει ρωσικά περιουσιακά στοιχεία συνολικής αξίας 5,75 δισεκ. ελβετικών φράγκων (5,62 δισεκ. ευρώ), δήλωσε υψηλόβαθμος αξιωματούχος του υπουργείου Οικονομικών. Αναλυτές ανέφεραν ότι η κίνηση θα επηρεάσει την ελβετική οικονομία.

Μια δημοσκόπηση τον Μάρτιο του 2022 έδειξε ότι το 27% των ερωτηθέντων υποστήριξε την ένταξη της Ελβετίας στο ΝΑΤΟ, ενώ το 67% ήταν αντίθετο.

## Δείτε επίσης

* Ουδετερότητα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θεωρία διεθνών σχέσεων
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ελβετίας
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Ελβετίας
Κατακεκαυμένη

Η **Κατακεκαυμένη** ήταν περιοχή στην Λυδία (σημερινή δυτική Τουρκία), καθώς και Δεκάπολις εντός αυτής, κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου.

Το όνομά της αναφέρεται στο κατάμαυρο χρώμα της λάβας και στην ομώνυμη αδρανοποιημένη ηφαιστειακή ζώνη, γνωστή σήμερα στα τουρκικά ως Κούλα, η οποία περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Στράβωνα. Ο Στράβων (Γεωγραφικά, 12.8.19) ανέφερε ότι κάποιοι τοποθετούν την Κατακεκαυμένη ως τον τόπο της μυθολογικής μάχης μεταξύ του Διός και του γίγαντα Τυφώνος.

## Δεκάπολις
Η δεκάπολις αποτελούνταν από:
*Σάταλα
*Μαιονία
*Τάβαλα
*Βάγεις
*Σίλανδος
*Σέτται
*Δάλδις
*Φιλαδέλφεια 
*Απόλλωνος Ιερόν
*Μεσοτίμωλος ή Γόρδος

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Μικράς Ασίας
Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας της Μανίσας
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γεωγραφία
Χάρολντ Έλις (καλαθοσφαιριστής)

Ο **Χάρολντ Έλις** (γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1970) είναι πρώην Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής . Ως σούτινγκ γκαρντ ύψους 1,96 μέτρων από το κολέγιο Μούρχαουζ, ο Έλις δεν επιλέχτηκε ποτέ από ομάδα του ΝΒΑ, αλλά κατάφερε να παίξει για 3 χρονιές στο ΝΒΑ.

## Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μετά από μία διετή θητεία με τους Κούαντ Σίτι Θάντερ του CBA, ο Έλις έπαιξε με τους Λος Άντζελες Κλίπερς από το 1993 έως το 1995. Στη συνέχεια πήγε στην Ευρώπη και στην Ελληνική Α1 Κατηγορία για να παίξει στον Άρη την περίοδο 1995–96 και στον Απόλλωνα Πάτρας τη χρονιά 1996–97. Στη συνέχεια επέστρεψε στο ΝΒΑ για να παίξει στους Ντένβερ Νάγκετς κατά τη διάρκεια της περιόδου 1997-98 .

Στην πορεία του στο ΝΒΑ, ο Έλις έπαιξε σε 145 αγώνες και σημείωσε συνολικά 840 πόντους. Στις 14 Ιανουαρίου 1994, σημείωσε υψηλό σταδιοδρομίας 29 πόντων ως μέλος των Κλίπερς απέναντι στους Μπόστον Σέλτικς .

## Πορεία στην Εθνική Ομάδα
Ο Έλις ήταν μέλος της εθνικής ομάδας ΗΠΑ, που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης της FIBA του 1993 .

## Προπονητική πορεία
Ο Έλις ήταν συντονιστής/ανιχνευτής παιχτών για τους Ατλάντα Χοκς  για έξι χρόνια, πριν από την πρόσληψή του στις 23 Ιουνίου 2008 ως βοηθός προπονητή στον νεοπροσληφθέντα επικεφαλής προπονητή των Ντιτρόιτ Πίστονς, Μάικλ Κάρι .  Από το 2009 έως το 2012 ήταν ανιχνευτής παιχτών των Πίστονς. Το 2012, ο Έλις διορίστηκε διευθυντής επαγγελματικής ανίχνευσης για τους Ορλάντο Μάζικ . 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ Basketball-Reference.com
* Προφίλ Eurobasket.com

Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Κλίπερς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλείου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντένβερ Νάγκετς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Ούρος Ντούβνιακ

Ο **Ούρος Ντούβνιακ** (γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1986) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής με την Κολουμπάρα της 1ης Σερβίας . Είναι ένας κόμπο γκαρντ ύψους 1,90 μέτρων.

## Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στην επαγγελματική σταδιοδρομία του, ο Ντούβνιακ έχει παίξει με τους ακόλουθους συλλόγους: Παρτιζάν, Σλόγκα Κράλιεβο, Άτλας Βελιγραδίου, Βοϊβοντίνα Σρμπίγιαγκας, ΦΜΠ Ζελέζνικ,  Ράντνιτσκι ΚΓ 06, ΠΜΓ Πόζναν Μπάσκετ, Νιου Γιορκερ Φάντομς Βίστα , Μέγκα Βιζούρα, Ρέθυμνο, Πανιώνιος,  και Νέα Κηφισιά . 

Το 2015, ο Ντούβνιακ υπέγραψε στον ΠΑΟΚ .  Στις 14 Νοεμβρίου 2016, ο Ντούβνιακ υπέγραψε στον Απόλλωνα Πατρών . 

Στις 12 Νοεμβρίου 2020, υπέγραψε στη Νάπρεντακ Αλέξινατς . 

## Πορεία στην Εθνική Ομάδα
Ο Ντούβνιακ ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Σερβίας. Έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA το 2004 και στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 2007 .

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Προφίλ Eurocup
* Προφίλ FIBA 
* Προφίλ FIBA Ευρώπης
* Προφίλ Eurobasket.com
* Προφίλ Ελληνικού Πρωταθλήματος (στα Ελληνικά)
* Προφίλ Draftexpress.com 
* Προφίλ BeoExcell.net

Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σοπρόνι ΚΚ
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νέας Κηφισιάς
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέγκα Βιζούρα
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέβεν Μπράουνσβαϊγκ
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αικατερίνη της Ουγγαρίας (1370–1378)

Η **Αικατερίνη της Ουγγαρίας** (, , Ιούλιος 1370 – Μάιος 1378), μέλος του οίκου των Καπετιδών-Ανζού, ήταν η εικαζόμενη διάδοχος των θρόνων της Ουγγαρίας και της Πολωνίας ως μεγαλύτερο παιδί του Λουδοβίκου Α΄ του Μεγάλου της Ουγγαρίας και της δεύτερης συζύγου του, της Ελισάβετ της Βοσνίας.

## Εικαζόμενη διάδοχος
Η γέννηση της Αικατερίνης ήταν από καιρό αναμενόμενη, καθώς οι γονείς της, ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας και η Ελισάβετ της Βοσνίας, ήταν άτεκνοι κατά τα πρώτα δεκαεπτά χρόνια του γάμου τους.  Η γέννησή της εξασφάλισε επίσης τη διαδοχή στο Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας, του οποίου η Αικατερίνη ήταν διάδοχος σε όλη της τη ζωή. 

Ως η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά της Ουγγαρίας και της Πολωνίας που δεν είχε γιους, η Αικατερίνη ήταν μια πολύ περιζήτητη νύφη. Όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών, αρραβωνιάστηκε με τον Λουδοβίκο, τον μικρότερο γιο του βασιλιά Καρόλου Ε' της Γαλλίας και μελλοντικό Δούκα της Ορλεάνης. Ο γάμος τους υποτίθεται ότι θα δημιουργούσε μια σύνδεση μεταξύ των δύο κλάδων του γαλλικού βασιλικού οίκου. Ο πατέρας της Αικατερίνης έκανε μια σειρά  από παραχωρήσεις στους Πολωνούς ευγενείς με αντάλλαγμα να αναγνωρίσει την Αικατερίνη (ή μια από τις αδερφές της) ως κυρίαρχη της Πολωνίας μετά το θάνατό του. Αυτή η συμφωνία είναι γνωστή ως το προνόμιο του Κόσιτσε.  

Έτσι, η Αικατερίνη αναμενόταν να βασιλέψει στην Ουγγαρία και την Πολωνία. Ο πατέρας της σχεδίαζε επίσης να της αφήσει τις αξιώσεις του στο Στέμμα της Νάπολης και στην Κομητεία της Προβηγκίας, τα οποία στη συνέχεια πέρασαν στα χέρια της άρρωστης και άκληρης εξαδέλφης του Ιωάννας Α΄.  Η Αικατερίνη υποτίθεται ότι θα παντρευόταν με τον Λουδοβίκο μόλις έφτανε σε ηλικία γάμου, και εκείνος θα διατηρούσε τα δικαιώματα στη Νάπολη ακόμα κι αν ο γάμος τους ήταν άκληρος και η Αικατερίνη πέθαινε πριν από τον ίδιο, ενώ η Προβηγκία θα γινόταν κληρονομικό φέουδο του Οίκου των Βαλουά. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Κάρολος Ε΄ ζήτησε από τον πατέρα της Αικατερίνης να αναγνωρίσει την Αικατερίνη ως κληρονόμο του Ιερού Στέμματος της Ουγγαρίας. Αν και η Προβηγκία ήταν σημαντική για τον Κάρολο, η συνέχιση του Οίκου των Βαλουά στον ουγγρικό θρόνο ήταν επίσης σημαντική, καθώς η προοπτική της Αικατερίνης να γίνει βασίλισσα της Νάπολης δεν ήταν ρεαλιστική. 

## Θάνατος και επακόλουθα
Ωστόσο, η Αικατερίνη πέθανε σε ηλικία επτά ετών, πριν από τον πατέρα της αλλά και από την εξαδέλφη της Ιωάννα. Ως εκ τούτου, η συμφωνία μεταξύ του πατέρα της και των ευγενών κατέστη άκυρη.  Η μικρότερη αδελφή της Αικατερίνης, Γιαντβίγκα, έγινε τελικά μονάρχης της Πολωνίας. Η άλλη αδελφή της, η Μαρία, η οποία ήταν λογοδοσμένη με τον αρραβωνιαστικό της, έγινε κληρονόμος και τελικά μονάρχης της Ουγγαρίας.

## Δείτε επίσης

* Ελισάβετ της Σλαβονίας (εξαδέλφη και προκάτοχος της Αικατερίνης ως κληρονόμος της Ουγγαρίας)

## Σημειώσεις

*   Ίσως να υπήρχε μια κόρη με το όνομα Μαρία που πέθανε ως βρέφος το 1366, αλλά η ύπαρξή της παραμένει αβέβαιη.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς
Κάταλιν Μπάνφι

Η **Κάταλιν Μπάνφι ντε Αλσολίντβα** ήταν μια Ουγγαρέζα ευγενής του 16ου αιώνα, σύζυγος του στρατηγού και πολιτικού Φέρενς Μπατιάνι.

## Βιογραφικά στοιχεία
Η Κάταλιν Μπάνφι, μέλος της οικογένειας ευγενών Μπάνφι της Λένταβα, ήταν σύζυγος του Φέρεντς Μπατιάνι. Ο σύζυγός της περνούσε μεγάλο μέρος του χρόνου του μακριά από το σπίτι είτε στον πόλεμο είτε σε πολιτικές διαβουλεύσεις, και έτσι υπήρξε μεγάλη ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των δύο. Σε αντίθεσα με το έθιμο της εποχής, αυτές οι επιστολές ήταν γραμμένες κυρίως στην ουγγρική γλώσσα. Η Κάταλιν Μπάνφι αλληλογραφούσε επίσης στα λατινικά και τα γερμανικά με τον Μαξιμιλιανό Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τη χήρα Μαρία της Ουγγαρίας, κυβερνήτη των Κάτω Χωρών και την Αικατερίνη των Μεδίκων. Θεωρούνταν ότι ήταν η πιο ευφυής και πιο εκλεπτυσμένη Ουγγαρέζα της εποχής της. Η Ορσόλια Κανισάι ήταν η προσωπική φίλη της Κάταλιν.

Καθώς ο γάμος της παρέμεινε άκληρος, η Κάταλιν ανέλαβε να μεγαλώσει τα παιδιά άλλων οικογενειών στις αυτλές του Γκίσινγκ και του Ρέχνιτς. Οι ευγενείς οικογένειες ζητούσαν από την Κάταλιν να πάρει τα παιδιά τους υπό την προστασία της στην αυλή. Αν ένα κορίτσι ετοιμαζόταν για γάμο, η Κάταλιν σχεδίαζε τη γαμήλια δεξίωση. Είχε επίσης μεγάλη συνειφορά σε όλες τις οικιακές εργασίες της αυλής: στο ράψιμο, στο κέντημα, στην ύφανση και στην κατασκευή στεφανιών. Κατόπιν αιτήματος του συζύγου της, η Κάταλιν έμαθε επίσης να ρίχνει οβίδες.

Οι κήποι της Κάταλιν και του συζύγου της ήταν γνωστοί σε όλη την Ευρώπη. Έστελναν καρπούς στις Κάτω Χώρες, στον Αρχιεπίσκοπο του Έστεργκομ, στην ουγγρική βασιλική αυλή και σε άλλες αυλές επίσης. Η Κάταλιν είχε επιτυχία στην εκτροφή ψαριών και πουλερικών. Της άρεσε επίσης το κυνήγι και ήταν πολύ έμπειρη στις ιατρικές πρακτικές της εποχής. Μετά τη Μάχη του Μόχατς, η Κάταλιν έδωσε καταφύγιο σε πολλές διωκόμενες οικογένειες.

Η τελευταία γνωστή επιστολή της γράφτηκε τον Ιανουάριο του 1563. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ήταν παρούσα στη στέψη του βασιλιά Μαξιμιλιανού, αλλά έλειπε από τον γάμο του Μίκλος Ζρίνι τον επόμενο χρόνο. Πιθανώς να είχε ήδη πεθάνει εκείνη την εποχή.

Σήμερα, οι επιστολές της Κάταλιν διατηρούνται σε αρχεία στο Κέρμεντ, στα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας, στα Κρατικά Αρχεία της Αυστρίας, στα Αρχεία των Βρυξελλών και στα προσωπικά αρχεία της οικογένειας Έρντοντι.

Μεταξύ 1936 και 1951 το γυμνάσιο θηλέων στο Σόλνοκ της Ουγγαρίας πήρε το όνομά της και το κληροδότημα των σχολείων φέρει το όνομά της μέχρι σήμερα.

## Παραπομπές

## Πηγές
* 
* 

Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς
Ελισάβετ Σιλάγκι

Η **Ελισάβετ Σιλάγκι** (, περίπου 1410–1483) ήταν Ουγγαρέζα ευγενής, σύζυγος του Ιωάννη Ουνιάδη και μητέρα του Ματθία Κορβίνου, βασιλιά της Ουγγαρίας.

Η Ελισάβετ ήταν κόρη του Λαδίσλαος Σιλάνγκι και της Αικαερίνης Μπελιένι, μελών δύο σημαντικών ουγγρικών οίκων του 15ου αιώνα που ήταν πιστοί στον βασιλιά Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είχε πολλά αδέρφια, συμπεριλαμβανομένου του Μιχάλι Σιλάγκι, ο οποίος είχε σημαντικό ρόλο μετά τον θάνατο του συζύγου της Ελισάβετ, Ιωάννη Ουνυάδη. Ο Ουνυάδης ήταν ο αντιβασιλέας του Βασιλείου της Ουγγαρίας και ανώτατος διοικητής των στρατευμάτων, ένας εξαιρετικός μαχητής, που είχε την εύνοια του Πάπα για την αντιμετώπιση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επρόκειτο για τον ισχυρότερο ευγενή του βασιλείου ο οποίος είχε τεράστια περιουσία και στον οποίο έδιναν τη στήριξή τους εκατοντάδες κατώτεροι ευγενείς. Μετά το θάνατό του Ουνυάδη, το 1456, ο μεγαλύτερος γιος του Λαδίσλαος Ουνυάδης τέθηκε επικεφαλής του Οίκου του Ουνυάδη, ωστόσο μετά τη δολοφονία του κόμη Ούρλιχ φον Τσίλι, του συμβούλου του βασιλιά Λαδισλάου Ε΄ της Ουγγαρίας, εκτελέστηκε. Στη συνέχεια, ο μοναχογιός της Ελισάβετ, Ματθίας Κορβίνος της Ουγγαρίας, μετατοπίστηκε στην Πράγα από τον νεαρό Βασιλιά, ο οποίος φοβόταν για τη ζωή του λόγω του κλίματος αστάθειας που είχε προκληθεί μετά την εκτέλεση του Λαδισλάου Ουνυάδη. Ο Μιχάλι Σιλάγκι μαζί με την Ελισάβετ ίδρυσαν τη Λίγκα Σιλάγκι – Ουνυάδη και έγιναν οι ηγέτες αυτής της Λίγκας. Στη συνέχεια, μετά τον ξαφνικό θάνατο του βασιλιά Λαδισλάου (πιθανόν από δηλητηριασμό), η Ελισάβετ διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωση του Ματθία, ο οποίος σύντομα αναγορεύτηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας το 1458. 

Μετά από αυτό, η Ελισάβετ έγινε βασιλομήτωρ και άρχισε να ασκεί ακόμη μεγαλύτερη επιρροή στο βασίλειο. Το 1473, ο Ματθίας απέκτησε έναν νόθο γιο και σύντομα στάλθηκε στα χτήματα της γιαγιάς του, η οποία τον μεγάλωσε μορφώνοντάς τον με τη βοήθεια των καλύτερων δασκάλων του βασιλείου. Ο νόθος Ιωάννης Κορβίνος δεν έγινε ποτέ βασιλιάς της Ουγγαρίας μετά το θάνατο του Ματθία λόγω της πίεσης των ευγενών και της χήρας του μονάρχη, αλλά απολάμβανε τίτλους και πλούτη, πολεμώντας τα τουρκικά στρατεύματα μέχρι το τέλος της ζωής του, όπως ο παππούς και ο πατέρας του πριν από τον ίδιο. Η γιαγιά του Ελισάβετ έζησε στην Ομπούντα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και ίδρυσε πολλά μοναστήρια και παρεκκλήσια, σύμφωνα με τις βαθιά θρησκευτικές της πεποιθήσεις. Πέθανε γύρω στο 1483. 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς
Κατηγορία:Οίκος του Ουνυάδη
Κοινότητα Λευκογείων Ρεθύμνης

Η **Κοινότητα Λευκογείων** είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Λευκόγεια. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βρύσες και Τριόπετρα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

* Αμμούδι, τα (2)
* Γιαννιού, το (60)
* Λευκόγεια, τα (283)
* Σχοινάρια, τα (18)

Συνολικά η κοινότητα έχει 363 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Ανδρουλιδάκη.

## Κοινοτάρχες Λευκογείων
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Λευκογείων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Κοινότητα Αρδάκτου

Η **Κοινότητα Αρδάκτου** είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Άρδακτο. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Παρασκευή, Ακτούντα και Βάτο. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

* Αγία Παρασκευή, η (13)
* Ακτούντα, τα (32)
* Άρδακτος, ο (34)
* Βάτος, ο (34)

Η τοπική κοινότητα Αρδάκτου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 15,335 χμ² (2011).  Συνολικά, έχει 117 κατοίκους.
## Πληθυσμός

## Κοινοτάρχες Αρδάκτου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αρδάκτου

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Φεστιβάλ Γκρουσίνσκι

Το **φεστιβάλ Γκρουσίνσκι** (ρωσικά: Грушинский фестиваль) είναι ένα ετήσιο ρωσικό φεστιβάλ τραγουδιού των βαρδών που καθιερώθηκε το 1968. Η δράση λαμβάνει χώρα κοντά στην πόλη Σαμάρα, στις λίμνες Mastryukovo. Το φεστιβάλ πήρε το όνομά του από τον Βαλέρι Γκλούσιν, έναν τραγουδοποιό που πέθανε κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής για κάμπινγκ, προσπαθώντας να σώσει τους φίλους του που πνίγονταν.

Κατά τη σοβιετική περίοδο, η επίσημη εποπτεία του φεστιβάλ γινόταν από το VLKSM. Οι συνήθεις συμμετέχοντες ήταν ο Γιούρι Βιζμπόρ, η Τατιάνα και ο Σεργκέι Νικίτιν, ο Μπουλάτ Οκουντζαμπά, ο Αλεξάντερ Ντόλσκι, ο Όλεγκ Μιλτάγιεφ, μεταξύ άλλων. Ο τραγουδιστής Αλεξάντερ Γκοροντνίτσκι ήταν ο μακροχρόνιος διευθυντής του φεστιβάλ.

Το σημαντικότερο ορόσημο του φεστιβάλ είναι η σκηνή που είναι χτισμένη πάνω στη σχεδία, σε σχήμα κιθάρας, με την ταστιέρα της να χρησιμεύει ως γέφυρα προς την ακτή. Η κορυφογραμμή του βουνού Γκρούσιν χρησιμεύει ως φυσικό περίπτερο για χιλιάδες επισκέπτες. Ο αριθμός των επισκεπτών, καθώς και των συμμετεχόντων, αυξανόταν κάθε χρόνο, ξεκινώντας από μόλις 600 το 1968 σε 2. 500 το επόμενο έτος, ενώ το 1979 με 100.000 θεατές το φεστιβάλ έφτασε το απόγειο του κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής. Το ρεκόρ αυτό έσπασε στη σύγχρονη εποχή: το φεστιβάλ του 1997 προσέλκυσε 140. 000 θεατές. Ομοίως, ο αριθμός των καλλιτεχνών το 1969 ήταν 20 και το 1976 έφτασε τους 143.

Το 1980 το φεστιβάλ ακυρώθηκε και συνεχίστηκε μόλις το 1986. Από τότε έχει γίνει μια τακτική ετήσια εκδήλωση.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, το φεστιβάλ εμπορευματοποιήθηκε και διεύρυνε τη μορφή του πέρα από τα τραγούδια των βαρδών. Ορισμένοι Ρώσοι ροκάδες, όπως ο Γιούρι Σεβτσούκ των DDT, εμφανίζονται τώρα επίσης εκεί.

Από το 2007 το φεστιβάλ Γκρουσίνσκι έχει χωριστεί σε δύο αντίπαλα φεστιβάλ με το ίδιο όνομα. Ο κύριος διοργανωτής του φεστιβάλ, το Grushin Club, έχει μεταφέρει την έδρα του σε χώρο κοντά στο Τολιάτι. Το φεστιβάλ στις λίμνες Μαστριούκοβο εξακολουθεί να πραγματοποιείται χωρίς την προώθησή τους.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστορία του Γκρουσίνσκι
* (στα ρωσικά) Φεστιβάλ Σαμάρα Γκρουσίνσκι 
* Φεστιβάλ Γκρουσίνσκι στο Τολιάτι 

Κατηγορία:Φεστιβάλ μουσικής
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρωσίας
Μαρία Τολμάι

Η **Μαρία** (ή **Μάρα) Τολμάι** (πέθανε το 1420 ή το 1427) ήταν σύζυγος του Μίρτσεα Α΄ της Βλαχίας και η μητέρα του μοναδικού νόμιμου γιου του και συγκυβερνήτη του, Μιχαήλ. Προερχόταν από μια άγνωστη οικογένεια Ούγγρων ευγενών, από τη σημερινή περιοχή της Λεσεντσέτομαζ στη λίμνη Μπάλατον που ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας κατά τις αρχές του 15ου αιώνα.

## Οικογένεια
[εναλλ.=A bearded man and a boy (both wearing a crown) hold a church on their hands|μικρογραφία| Ο σύζυγος της Μαρίας, Μιρτσέας Α΄ της Βλαχίας, και ο γιος τους, Μιχαήλ Α΄ της Βλαχίας, απεικονίζονται σε μια [Αγιογραφία|εικόνα του 18ου αιώνα στο μοναστήρι Τσόζια]]
Το βαφτιστικό της όνομα, Μαρία, παραδοσιακά εμφανίζεται ως Μάρα.  Ωστόσο, μόνο τα δύο τελευταία γράμματά του *(.* *.* *RA)* έχουν διατηρηθεί από μια επιγραφή μιας εικόνας που είναι φιλοτεχνημένη το 1761.  Ο Κόνσταντιν Γκάνε πρότεινε ότι η Μαρία ήταν μέλος του οίκου των Μπασάραμπ, δηλώνοντας ότι ήταν η πρώτη ξαδέρφη του συζύγου της, Μιρτσέα Α΄ της Βλαχίας, την οποία μπορούσε να νυμφευτεί μόνο με ειδική άδεια η οποία εκδόθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Οχρίδας.  Η πηγή αυτής της θεωρίας του Γκάνε δεν μπορεί να προσδιοριστεί.  Οι ιστορικοί Πετρ Π Παναϊτέσκου, Κόνσταντιν Ρεζατσεβίτσι και Ράντου Φλορέσκου θεωρούν ότι η Μαρία είχε στενή σχέση με τους κόμητες του Τσέλγιε.  

Σύμφωνα με τον ιστορικό ΜΙχάι Φλόριν Χασάν, ούτε το βαφτιστικό της όνομα ούτε η οικογένειά της Μαρίας μπορούν να αναγνωριστούν με σιγουρά. Το βαφτιστικό της όνομα θα μπορούσε επίσης να είναι Κλάρα ή ακόμα και Άννα.  Πάντως, κατείχε τη σημερινή περιοχή της Λεσεντσέτομαζ κοντά στη λίμνη Μπάλατον το 1400.  Κατά συνέπεια, μπορεί να είχε συγγένεια με οποιαδήποτε ουγγρική οικογένεια ευγενών η οποία είχε κτήσει περιουσία στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των κομήτων του Τσέλγιε, των Σέτσι, του Μπάνφι ή των ευγενών που κατείχαν το χωριό Μπαντατσονιτομάι. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Η Μαρία γέννησε τον μοναδικό νόμιμο γιο του Μιρτσέα Α΄ της Βλαχίας, τον Μιχαήλ.   Ο Μιχαήλ αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως συγκυβερνήτης του πατέρα του το 1391.  Σίγουρα επισκέφτηκε το κτήμα της στη λίμνη Μπάλατον το 1400. Με την ευκαιρία εκείνη, ο Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τη διέταξε να σεβαστεί τα αρχαία προνόμια των κατοίκων του Κέτσελ και να σταματήσει η οικογένειά της να εισπράττει δασμούς από αυτούς. 

Ο Παναϊτέσκου θεωρεί ότι η μαρία είχε χτίσει μια ρωμαιοκαθολική εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία στο Τιργκόβιστε το 1417.  Μπορεί να επισκέφτηκε ξανά το Λεσεντσέτομαζ το 1419, επειδή ένας χάρτης αναφέρεται στην επιστροφή της από την Ουγγαρία την ίδια χρονιά.  Σύμφωνα με τον Παναϊτέσκου, η Μαρία επέζησε του συζύγου της και του γιου της, και πέθανε το 1427,  ενώ σύμφωνα με τον Χασάν πέθανε λίγο μετά τη δολοφονία του γιου της κατά τη διάρκεια μιας οθωμανικής εκστρατείας κατά της Βλαχίας τον Μάιο του 1420, επειδή η Λεσεντσέτομαζ περιλαμβανόταν μεταξύ των περιοχών του βασιλικού κάστρου του Ρέζι στις 20 Απριλίου 1421, δείχνοντας ότι η περιουσία της είχε περιέλθει στο Στέμμα. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οίκος των Βασαράβων
Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς
Κοινότητα Ζάκρου

Η **Κοινότητα Ζάκρου** είναι κοινότητα του Δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας  στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. 

Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Ζάκρος. Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Ζάκρου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Γεώργιος, Αδραβάστοι, Αζοκέραμος, Κάτω Ζάκρος, Κελλάρια, Κλησίδι, Ξεροκαμπιάς, και Σφάκα. 

## Πληθυσμός
μικρογραφία|550x550px
## Κοινοτάρχες Ζάκρου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ζάκρου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Σητείας

Κατηγορία:Επαρχία Σητείας
Η ζωή των μαρτύρων (μυθιστόρημα)

***Η ζωή των μαρτύρων*** (γαλλικός τίτλος: *Vie des Martins*), με υπότιτλο *1914-1916*, είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ζωρζ Ντυαμέλ και δημοσιεύθηκε το 1917. Το έργο αποτίει φόρο τιμής σε όσους τραυματίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους κατά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, κατά τον οποίο ο συγγραφέας υπηρέτησε ως γιατρός στο μέτωπο.

## Συγγραφή
Αυτό το μυθιστόρημα-μαρτυρία είναι καρπός της εμπειρίας του Ζωρζ Ντυαμέλ που κατατάχθηκε εθελοντής σε ηλικία 30 ετών κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως γιατρός χειρουργός σε διάφορα νοσοκομεία και στο μέτωπο σε κινητά χειρουργεία ασθενοφόρων. Δραστηριοποιήθηκε κατά τη μάχη του Αρτουά την άνοιξη του 1915, στη μάχη του Βερντέν από τον Φεβρουάριο του 1916 και στη συνέχεια στα μετόπισθεν της μάχης του Σομ.

Σχετικό με τον πόλεμο είναι και το επόμενο έργο του Ντυαμέλ, *[[Πολιτισμός (μυθιστόρημα)|Πολιτισμός]],* στο οποίο αναφέρεται στις καταστροφές του πολέμου, μυθιστόρημα που βραβεύτηκε με το βραβείο Γκονκούρ του 1918.

## Περιγραφή
Στα νοσοκομεία και στα κινητά χειρουργεία του μετώπου, ο Ζωρζ Ντυαμέλ ήρθε αντιμέτωπος με τους βαριά τραυματισμένους που μεταφέρονταν από τα βομβαρδισμένα χαρακώματα και τα πεδία των μαχών, έτσι, με την ιδιότητα του γιατρού, έζησε «την άλλη πλευρά της κόλασης». Έπρεπε να αντιμετωπίσει πολυτραυματίες, στρατιώτες που υπέφεραν από γάγγραινα, αέρια, ακρωτηριασμούς, πολύ νέους ή μεγαλύτερους, είδε τον θάνατο χιλιάδων ανδρών για τους οποίους ως χειρουργός δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Ο ίδιος, συγκλονισμένος από το μέγεθος της τραγωδίας, επιχειρεί κάτω από τους βομβαρδισμούς, από τους οποίους μερικές φορές δεν γλυτώνει ούτε το νοσοκομείο, να παραμείνει στενά κοντά σ' αυτούς τους άνδρες, με τρυφερότητα, ταπεινότητα ακόμη και αγωνία, αν θα πεθάνουν ή θα επιζήσουν.

Έτσι, αποφάσισε να αφηγηθεί τις δοκιμασίες που υπέστησαν οι τραυματίες, αφιερώνοντας το έργο του στη μνήμη αυτών των ανδρών που αντιμετώπισαν τον πόνο, τον τρόμο του ακρωτηριασμού, την αγωνία, αλλά και στιγμές χαράς και ελπίδας. Κατά τις ώρες της ανάπαυσής του, έγραψε γι' αυτούς τους απλούς στρατιώτες τις μικρές και απλές ιστορίες τους σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τη λήθη - τη δική του και του Έθνους - στέλνοντας το μήνυμα: μην ξεχνάτε αυτούς που πολέμησαν σ' αυτόν τον πόλεμο. 

Δύο προτάσεις φαίνεται να μπορεί να συνοψίσουν την ουσία της σκέψης του:

«Εδώ είναι η ώρα που μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τα πάντα, τον άνθρωπο και τον κόσμο, και τη μοίρα.» και «Στην κόλαση, επίσης, υπάρχει σίγουρα ελπίδα».

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Ζάρκο Γιοβάνοβιτς

Ο **Ζάρκο Γιοβάνοβιτς** (*Žarko Jovanović* ; σερβικά κυριλλικά : Жарко Јовановић ; 26 Δεκεμβρίου 1925 - 26 Μαρτίου 1985) ήταν Σέρβος Ρομά μουσικός, γνωστός για τη σύνθεση του ύμνου των Ρομά *Gelem, Gelem*.

## Βιογραφία
Ο Γιοβάνοβιτς γεννήθηκε στην Μπατάνιτσα, επαρχία του Βελιγραδίου, το 1925. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο φυλακίστηκε σε τρία στρατόπεδα. Μετά έγινε μέλος των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Την περίοδο του πολέμου, ο Γιοβάνοβιτς έχασε τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς του. Μετακόμισε στο Παρίσι στις 21 Φεβρουαρίου 1964. Ήταν γνωστός ως Ρομά ακτιβιστής. Συμμετείχε σε δυο Συνέδρια για τους Ρομά, το 1971 κοντά στο Λονδίνο και το 1978 στη Γενεύη. Στο δεύτερο Συνέδριο Ρομά, έλαβε τον τίτλο του υπουργού πολιτισμού των Ρομά. Ήταν γνωστός στο Παρίσι επειδή έπαιζε μπαλαλάικα, ένα παραδοσιακό μουσικό όργανο της Ρωσίας. Ο Γιοβάνοβιτς πέθανε στο Παρίσι το 1985.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Σέρβοι μουσικοί
Κατηγορία:Ρομά
Ολεξάντρα Κονόνοβα

Η **Ολεξάντρα Μικολάιβνα Κονόνοβα**  (, γεννημένη στις 27 Φεβρουαρίου 1991) είναι Ουκρανή παραολυμπιακή σκιέρ. Κέρδισε τρία μετάλλια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2010 και έγινε η αθλητική προσωπικότητα της χρονιάς το 2010 για την Ουκρανία.

## Προσωπική ζωή
Η Κονόνοβα γεννήθηκε στο Μπρόβαρι το 1991. Είχε μια πάθηση όταν ήταν μικρό παιδί, που είχε ως αποτέλεσμα το δεξί της χέρι να μην αναπτυχθεί τόσο καλά όσο το άλλο της χέρι.  Η Κονόνοβα ήταν ορφανή  και την μεγάλωσε η γιαγιά της. Όταν ήταν δέκα ετών συνάντησε μερικούς νέους, που χρησιμοποιούσαν πατίνια. Η Κονόνοβα προερχόταν από φτωχό υπόβαθρο, δεχόταν bullying λόγω της αναπηρίας της και θυμόταν ότι ήταν δυστυχισμένη. Ανακάλυψε ότι οι άνθρωποι, που είχε γνωρίσει στο πάρκο, δεν ήταν πατινέρ, αλλά μια ομάδα, που εκπαιδεύονταν χρησιμοποιώντας πατίνια για σκι αντοχής. Αποφάσισε να ασχοληθεί με το άθλημα. 

## Καριέρα
Εκπαιδευόμενη με πατίνια κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού, διαπίστωσε ότι η αναπηρία της δεν επηρέασε την ικανότητά της να πετύχει στο σκι και πέτυχε εθνικές θέσεις μέχρι τα δεκαοκτώ της. Ο πρώτος της εκπαιδευτής ήταν ο Ανατόλι Ζαντβινέγεφ. 

Όταν η Κονόνοβα ήταν δεκαεννέα ετών, επιλέχθηκε να ταξιδέψει από το σπίτι της στην περιφέρεια Κιέβου, για να εκπροσωπήσει τη χώρα της στους παραολυμπιακούς στον Καναδά. Ήταν μέλος μιας ουκρανικής ομάδας, που ήταν τέταρτη στους τελευταίους παραολυμπιακούς και ήλπιζε να βελτιώσει τη θέση της. Η Κονόνοβα κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο για την Ουκρανία στο όρθιο δίαθλο στους Παραολυμπιακούς αγώνες στο Βανκούβερ το 2010. Η Κονόνοβα κέρδισε το καλύτερο ντεμπούτο στους αγώνες  προσθέτοντας στα δεκαεννέα μετάλλια που πήρε η Ουκρανία στο Βανκούβερ. 

Κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια και ένα ασημένιο μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2010 και έγινε η αθλητική προσωπικότητα της χρονιάς το 2010. Κέρδισε σημαντικό χρηματικό έπαθλο από την ουκρανική κυβέρνηση και θεωρείται ότι βοήθησε στην αλλαγή της στάσης των Ουκρανών απέναντι στην αναπηρία γενικά.

Η Κονόνοβα συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σκανδιναβικού Δίαθλου IPC στο Βουοκάτι της Φινλανδίας το 2014.  Την τελευταία μέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν η μόνη μη Ρωσίδα, που διεκδίκησε χρυσό μετάλλιο.  Ήταν στην ουκρανική ομάδα δίαθλου στους Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι 2014.

Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο γυναικείο αγώνα όρθιου διάθλου έξι χιλιομέτρων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χειμερινών Αγών Ατόμων με Αναπηρία 2021, που πραγματοποιήθηκε στο Λίλεχαμερ της Νορβηγίας.   Κέρδισε επίσης το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα των 10 χιλιομέτρων όρθιου διάθλου γυναικών.  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ουκρανοί αθλητές
Κοινότητα Αγίου Νικολάου Λασιθίου

Η **Κοινότητα Αγίου Νικολάου** είναι κοινότητα του ομώνυμου Δήμου και της τέως Επαρχίας Μιραμπέλλου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε ως δήμος το 1924 με το ΦΕΚ 184Α - 06/08/1924 με έδρα τον Άγιο Νικόλαο. μικρογραφία|372x372px
Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα Αγίου Νικολάου (πρώην δήμος) περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ατζιμπράγα, Ελληνικά, Κατσίκια, Κερατίδια, Ξηρόκαμπος και Πίσσιδος, όπως και τους νησίδες Άγιοι Πάντες και Μικρονήσι. 

## Πληθυσμός

## Κοινοτάρχες Αγίου Νικολάου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος (έως το 1998 δήμαρχοι του δήμου) Αγίου Νικολάου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Κατηγορία:Επαρχία Μιραμπέλλου
Σχινοχώρι Αργολίδας

Το **Σχινοχώρι** (*ή Σχοινοχώρι*) είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Είναι κτισμένο στην ανατολική πλαγιά του όρους Μπραχριάμι σε υψόμετρο 260 μέτρων και βλέπει προς τον Αργολικό κάμπο. Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Σχινοχωρίου που υπάγεται διοικητικά στην δημοτική ενότητα Κουτσοποδίου του δήμου Άργους - Μυκηνών της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2021 είχε 281 μόνιμους κατοίκους.

## Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Σχινοχωρίου κατέγραψε σημαντική αύξηση την περίοδο 1879-1951 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σε μεγάλο βαθμό. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αργολίδας
Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών