open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αρίκα

thumb|250px|Πανοραμική άποψη της Αρίκα.
Η **Αρίκα** (ισπανικά: Arica) είναι παραθαλάσσια πόλη και λιμάνι της βόρειας Χιλής με πληθυσμό 192.300 κατοίκων (2005) και πρωτεύουσα της περιφέρειας Αρίκα και Παρανικότα. Βρίσκεται 18 χλμ. νότια των συνόρων με το Περού. Η Αρίκα ονομάζεται και «πόλη της αιώνιας άνοιξης», λόγω του σταθερού κλίματος με τις μικρές εναλλαγές της θερμοκρασίας σε όλη τη διάρκεια του χρόνου και την χαμηλή υγρασία και βροχοπτώσεις.

Η πόλη ιδρύθηκε από τον Ισπανό ναυτικό Λούκας Μαρτίνες ντε Μπεγάσο (ή Λούκας Μαρτίνεθ ντε Μπεγάθο) το 1545 και χρησίμευσε ως επίνειο των ορυχείων χαλκού και αργύρου στο Ποτοσί, που βρίσκονταν δυτικότερα της Αρίκα. Κατά τον 17ο αιώνα λεηλατήθηκε πολλές φορές από ντόπιους πειρατές. Σήμερα η πόλη αποτελεί πόλο τουριστικής έλξης και έχει να επιδείξει μεγάλες παραλίες καθώς και άλλα φυσικά αξιοθέατα.

## Ιστορία
Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, η τοποθεσία της σημερινής Αρίκα είχε κατοικηθεί από διάφορες ομάδες ιθαγενών για τουλάχιστον δέκα χιλιάδες χρόνια. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε από τον Ισπανό πλοηγό Μαρτίνες δε Μπεγάσο το 1541, και το 1570 έλαβε την επίσημη ονομασία "La Muy Ilustre y Real Ciudad San Marcos de Arica" (δηλ. η επιφανής και βασιλική πόλη του Αγίου Μάρκου της Αρίκα). Από το 1545 η Αρίκα αποτέλεσε το λιμάνι εξαγωγής για το ασήμι της περιοχής Ποτοσί.

Τα αργυρορυχεία του Ποτοσί ήταν τα μεγαλύτερα ορυχεία αργύρου στην παγκόσμια ιστορία και εξαιτίας τους η Αρίκα εξελίχθηκε σε σημαντικό λιμάνι της Ισπανικής Αυτοκρατορίας. Ταυτόχρονα όμως δέχθηκε τις επιδρομές γνωστών πειρατών και τυχοδιωκτών, όπως ο Φράνσις Ντρέικ, ο Τόμας Κάβεντις, ο Γιόρις φαν Σπίλμπεργκεν, ο Τζον Ουάτλινγκ, ο Σιμόν δε Κορδές, ο Λεάνδρο δε Βαλένσια (ή Λεάνδρο δε Βαλένθια), ο Μπαρτόλομιου Σαρπ, ο Ουίλιαμ Ντάμπιερ και ο Τζον Κλίπερτον.

Η Αρίκα και η ευρύτερη περιοχή της καταλήφθηκε από τη Βολιβία αρχικά το διάστημα 1836 με 1839 και στη συνέχεια μεταξύ του 1841 και του 1842, μετά τη μάχη του Ινγκαβί. Το 1855, η κυβέρνηση του Περού εγκαινίασε τη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ της Αρίκα και της Τάλνα, μήκους 53 χιλιομέτρων, μία από τις πρώτες στη Λατινική Αμερική. Η γραμμή αυτή βρίσκεται σε λειτουργία ακόμα και σήμερα.

Το 1958 η κυβέρνηση της Χιλής καθιέρωσε το Αναπτυξιακό Συμβούλιο της Αρίκα, το οποίο υιοθέτησε αρκετές φορολογικές πρωτοβουλίες για την ίδρυση βιομηχανιών, όπως εργοστάσια κατασκευής οχημάτων, καθώς και μεταξύ άλλων την ίδρυση μίας ζώνης ελεύθερου εμπορίου και ενός καζίνο. Αρκετοί κατασκευαστές αυτοκινήτων εγκατέστησαν μονάδες στην περιοχή, όπως η Σιτροέν, η Πεζό, η Βόλβο, η Φορντ και η Τζένεραλ Μότορς. Το 1975, παράλληλα με τις νέες οικονομικές πολιτικές της χώρας, το Συμβούλιο αυτό παύθηκε.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Η χώρα των μεγάλων αντιθέσεων. Στεφανία Μιζάρα, ΒήμαOnline, 1999.
* Νέα Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια: Νότια Αμερική, τόμος 4. Σκάι βιβλίο. ISBN 978-960-482-011-5.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής
Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Χάρης Κωστάκης

Ο **Χάρης Κωστάκης** ήταν πρώην Έλληνας ποδοσφαιριστής.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου του 1990  στα Ιωάννινα. Έχει ύψος 1.75 και αγωνίζεται ως μέσος, καθώς και ως επιθετικό χαφ.

Ξεκίνησε στις τοπικές ακαδημίες του AO Γιάννινα και των Ελπίδων Ιωαννίνων, συνεχίζοντας στην Ολλανδία στις ακαδημίες των ΑΦΚ Άγιαξ, Zeeburgia και Telstar  ενώ το 2009-2011 αγωνίστηκε στον Εθνικό Πειραιώς. Το 2011 μεταγράφηκε στην κυπελλούχο Τσεχίας ΦΚ Μλάντα Μπόλεσλαβ  ενώ το 2012-2013 αγωνίστηκε από ένα εξάμηνο στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, τoν Π.Α.Σ. Γιάννινα και την ΝΚ Ντομζάλε. Στον Πανιωνίο  δεν αγωνίστηκε καθώς τραυματίστηκε σοβαρά.

Είχε συμμετοχές με την Εθνική Ελλάδος νέων και παίδων.

## Αναφορές



Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μλάντα Μπόλεσλαβ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ντομζάλε
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Αρχοντικό Κουμουνδούρου

Το νεοκλασικό **Αρχοντικό του [[Αλέξανδρος Κουμουνδούρος|Αλέξανδρου Κουμουνδούρου]]**, σημαντικής προσωπικότητας της πολιτικής ζωής της χώρας, είχε χτιστεί στα μέσα του 19ου αιώνα. Βρίσκεται στην πλατεία που έχει σήμερα το όνομά του, την Πλατεία Κουμουνδούρου (νυν *Πλατεία Ελευθερίας*), στο σύνορο που χωρίζει την παλιά πόλη της Τουρκοκρατίας από τη νεότερη της οθωνικής εποχής.

Το Αρχοντικό του Κουμουνδούρου ήταν κέντρο κοινωνικής επαφής της πολιτικής και πνευματικής ελίτ της Αθήνας, γνωστό για τις πολιτικές συναθροίσεις, αλλά και τις περιβόητες δεξιώσεις και τις χοροεσπερίδες. 

Απέναντι από το Μέγαρο του Κουμουνδούρου, στην οδό Κραναού αριθ. 5, είναι και το αρχοντικό που χτίστηκε το 1840 από τον Γεώργιο Αργυρόπουλο, γόνο βυζαντινής οικογένειας, που σώζεται μέχρι σήμερα. 

Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έως το 1973, το μέγαρο του Κουμουνδούρου στέγασε το 9ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησαν αξιόλογα πρόσωπα της δημόσιας και πνευματικής ζωής της χώρας. Ανάμεσά τους ο Δημήτριος Κόρσος, καθηγητής του Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης, καθηγητής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Σταμάτιος Πατάπης, καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Σταύρος Πάνος, καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, ο Δημήτριος Σφήκας, Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, ο Ευάγγελος Φλωράτος, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου και άλλοι. 

Το ιστορικό αρχοντικό του Κουμουνδούρου κατεδαφίστηκε το 1978. Μερικοί τοίχοι του υπάρχουν ακόμα, σαν απομεινάρια μιας άλλης εποχής. Στο σπίτι αυτό της Πλατείας Κουμουνδούρου πέθανε ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κουμουνδούρος στις 26 Φεβρουαρίου 1883 και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Μια χαρακτηριστική προσωπογραφία του Κουμουνδούρου έχει φιλοτεχνηθεί από τον Κεφαλλονίτη ζωγράφο Σπύρο Βικάτο, που βρίσκεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας.

## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια *Πάπυρος - Λαρούς - Μπριτάνικα*, λήμμα *«Κουμουνδούρος Αλέξανδρος»*, τόμος 35, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα 1996.
* Βασίλη Αγγελίδη: *«Μεταξουργείο - Κολωνός»* (με πρόλογο Γιάννη Καιροφύλα), Εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα 1992.

Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Αθήνα
Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα
*
Διονύσης Γραμμένος

Ο **Διονύσης Γραμμένος** (Κέρκυρα, 13 Σεπτεμβρίου 1989) είναι Έλληνας κλαρινετίστας και διευθυντής ορχήστρας. Από το 2017 είναι ιδρυτής και μουσικός διευθυντής της Ελληνικής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων.

## Καριέρα
Η πρώτη του μεγάλη διεθνής επιτυχία πραγματοποιήθηκε το 2008, κερδίζοντας το Χρυσό Μετάλλιο στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Νέων Μουσικών της Eurovision, ο πρώτος νικητής-πνευστός στην ιστορία του θεσμού, και τον τίτλο του Ευρωπαίου Νέου Μουσικού της Χρονιάς, συμπράττοντας με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βιέννης, στην τελετή έναρξη του Φεστιβάλ της Βιέννης. Εμφανίζεται τακτικά στις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές όπως το Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης, η Φιλαρμονική του Βερολίνου, το Βασιλικό Μέγαρο Μουσικής του Άμστερνταμ, το Κέντρο Μπάρμπικαν του Λονδίνου, το Μέγαρο Μουσικής της Βιέννης και την Πόλη της Μουσικής στο Παρίσι, αλλά και σε ζωντανές συναυλίες για το BBC Radio 3, την Βαυαρική Ραδιοφωνία και την Αυστριακή Ραδιοφωνία.

Έκανε το ντεμπούτο του ως αρχιμουσικός σε ηλικία είκοσι ενός ετών με την Ορχήστρα Δωματίου της Βιέννης και έκτοτε έχει διευθύνει ορχήστρες όπως η Γερμανική Κρατική Φιλαρμονική Ορχήστρας της Ρηνανίας-Παλατινάτου, η Ορχήστρα Εγχόρδων του Φεστιβάλ της Λουκέρνης, η Συμφωνική Ορχήστρα της Μάλτας, η Νεανική Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης και η Συμφωνική Ορχήστρα του Χοφ, ενώ έχει υπάρξει προσκεκλημένος αρχιμουσικός της Καναδικής Λυρικής Σκηνής του Τορόντο, της Φιλαρμονική Ορχήστρα της Οδησσού, της Εθνικής Ορχήστρας Νέων της Σκωτίας και της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Ταϊλάνδης. Ο Γραμμένος μαθήτευσε κοντά στους Μπέρναντ Χάιτινκ και Κρίστοφ Έσενμπαχ και ήταν ο πρώτος Έλληνας αρχιμουσικός που κλήθηκε να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Μουσικής του Άσπεν στις ΗΠΑ.

Έχει τιμηθεί με το παγκόσμιο βραβείο τέχνης «Leonardo da Vinci», το βραβείο «Rising Star» του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Κέντρων Συμφωνικής Μουσικής και το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών. Ηχογραφεί για τις εταιρείες Warner Classics και Naïve Records.

## Δισκογραφία

* *Spohr, Nielsen & Debussy: Clarinet Concertos & Rhapsody* (Naïve Records, 2013)
* *Schumann & Schubert: Transcriptions for Clarinet & Harp* (Warner Classics, 2016)

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* 
* Σελίδα στο Facebook
* Σελίδα στο Instagram

Κατηγορία:Έλληνες κλαρινετίστες
Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Θεόπροπος

Ο **Θεόπροπος** ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης, ακαθόριστης όμως εποχής. Το μόνο γνωστό είναι ότι καταγόταν από την Αίγινα. 

Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις και αναφορές του Παυσανία, πρόκειται για τον γλύπτη που είχε φτιάξει τον χάλκινο μαινόμενο ταύρο που παράγγειλαν οι Κερκυραίοι «*επί της δεκάτης επιτυχούς άγρας θύννων*», τον οποίο και αφιέρωσαν στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς σε ανάμνηση του γεγονότος.

Πολλοί θεωρούν πως ίσως ο «μαινόμενος ταύρος» του Κεραμεικού (επιτάφιο μνημείο), στην Αθήνα, να είναι αντίγραφο του χάλκινου ταύρου του Θεοπρόπου, ή του λεγόμενου «ταύρου των Κερκυραίων».

## Παραπομπές


## Πηγές
* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη*, τόμ. ΙΒ΄, σελ. 527

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Αντοφαγάστα

thumb|Άποψη της παραλιακής λεωφόρου.
thumb|Φυσικό μνημείο, με την ονομασία 'Η πύλη της Αντοφαγάστα'.
Η **Αντοφαγάστα** (ισπανικά: *Antofagasta*   ΔΦΑ: [antofaˈɣasta]) είναι παραθαλάσσια πόλη και λιμάνι της βόρειας Χιλής. Βρίσκεται περίπου 1.130 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας Σαντιάγο και είναι η έδρα της ομώνυμης περιφέρειας. Το όνομα της πόλης πιθανότατα προέρχεται από φράση των ιθαγενών γλωσσών Κέτσουα ή Αϊμάρα. Ο πληθυσμός της είναι 281.555 κάτοικοι (2002). Βόρεια της πόλης διέρχεται ο Τροπικός του Αιγόκερω. 

Η πόλη ιδρύθηκε το 1868 από τον τότε πρόεδρο της Βολιβίας Μαριάνο Μελγαρέχο με σκοπό να δημιουργηθεί λιμάνι για την διευκόλυνση του εμπορίου. Ενώ αρχικά ανήκε στη Βολιβία το 1879 καταλήφθηκε, κατά την διάρκεια του πολέμου του Ειρηνικού, από τον στρατό της Χιλής, στην οποία και ανήκει μέχρι και σήμερα.

Στην Αντοφαγάστα λειτουργούν σήμερα δύο Πανεπιστήμια: Το 'Universidad Católica del Norte' και το 'Universidad de Antofagasta'. Είναι η τέταρτη σε πληθυσμό πόλη της Χιλής και περιλαμβάνει μικρές παροικίες από Κροάτες και Έλληνες μετανάστες.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής
Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Οικογένεια Λάγγουρα

300px|thumb|right|Η κατοικία της οικογένειας Λάγγουρα στην ομώνυμη συνοικία.
Η **Οικογένεια Λάγγουρα** είναι εύπορη πατρινή οικογένεια κτηματιών και εμπόρων.

Το αρχικό επώνυμο της οικογένειας φαίνεται να ήταν Λαγγουρόπουλος, το οποίο στη συνέχεια, μετά την εγκατάσταση τους στο Λιβόρνο, μετατράπηκε σε Λάγγουρας. Η οικογένεια, σύμφωνα με συμβόλαια της εποχής, ήταν εγκαταστημένη στην Πάτρα προεπαναστατικώς αλλά για εμπορικούς κυρίως λόγους εγκαταστάθηκε στο Λιβόρνο. Από το 1828 πάντως τα μέλη της παρουσιάζονται ως μόνιμοι κάτοικοι Πατρών.

Τα μέλη της οικογένειας απέκτησαν τεράστια περιουσία απο το εμπόριο, την οποία και επένδυσαν στην αγορά γης. Αγόρασαν τεράστιες εκτάσεις στην περιοχή της Εγλυκάδας, όπου ο Γεώργιος Λάγγουρας, γεωπόνος, καλλιέργησε σαγκουίνια, δενδρύλια κ.α. ενώ παράλληλα κατασκεύασε και θερινή κατοικία, η οποία υπάρχει ακόμα και σήμερα. Απο τότε η περιοχή έχει πάρει το όνομα της οικογένειας Λάγγουρα. Σήμερα το κτήμα ανήκει στην οικογένεια Ανδρικάκου-Λάγγουρα. Επίσης είχαν μεγάλη ακίνητη περιουσία στην οδό Ρήγα Φεραίου, και συγκεκριμένα στο στενό Καραμπίνη.

Σημαντικά μέλη της οικογένειας ήταν οι Θεόδωρος Λάγγουρας, δημοτικός σύμβουλος, κτηματίας & χρηματοδότης του δημοτικού θεάτρου Απόλλων, Δημήτριος, έμπορος, κτηματίας και σύμβουλος της ασφαλιστικής εταιρείας *Ανατολή*, Γεώργιος, πρώτος γεωπόνος της Πάτρας και κτηματίας, Ανδρέας Λάγγουρας, στρατηγός του ιππικού, ο οποίος απεβίωσε το 1943 καθώς και Μαρία, που πρόσφερε σημαντικά ποσά για την ανέγερση του δημοτικού νοσοκομείου Πατρών. Ο οικογενειακός τάφος βρίσκεται στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών, στον οποίο έχει ταφεί και ο Κωνσταντίνος Λάγγουρας, γιος του Θεοδώρου, ο οποίος σε ηλικία 20 χρονών στις 8 Νοεμβρίου του 1899 αυτοκτόνησε ζητώντας ως τελευταία χάρη να τον θάψουν στην Εγλυκάδα.

## Αναφορές


Λάγγουρα
Πάπας Λούκιος Β΄

Ο **Πάπας Λούκιος Β΄** (*Papa Lucio II*, ... - 15 Φεβρουαρίου 1145), γεννημένος ως **Τζεράρντο Κατσιαμένικι νταλ Όρσο**, ήταν Πάπας από τις 4 Μαρτίου 1144 έως το θάνατό του.

Η πολυκύμαντη θητεία του χαρακτηρίστηκε από δύο σημαντικά γεγονότα. Την ανακήρυξη επαναστατικού δημοκρατικού καθεστώτος στη Ρώμη, το οποίο σκόπευε να καταργήσει την εγκόσμια εξουσία των παπών, και την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του βασιλείου της Πορτογαλίας από την Ισπανία, κάτω από την παπική επικυριαρχία.

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 12ου αιώνα
Τζέιμς Νέισμιθ

Ο **Τζέιμς Νάισμιθ** (*James Naismith*, 6 Νοεμβρίου 1861, Άλμοντ - 28 Νοεμβρίου 1939) ήταν Καναδός γυμναστής και ο επινοητής του αθλήματος της καλαθοσφαίρισης.

## Βιογραφία
Το 1891 προσελήφθη ως επικεφαλής γυμναστής στο Κολέγιο της YMCA (*Χριστιανική Αδελφότητα Νέων*, γνωστό και ως Χ.Α.Ν.) στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης. Εκεί διαπίστωσε την ανάγκη άθλησης σε κλειστούς χώρους, λόγω και των σκληρών καιρικών συνθηκών τον χειμώνα. Έτσι αποφάσισε να εισαγάγει ένα νέο παιχνίδι, παίρνοντας στοιχεία από όλα τα έως τότε δημοφιλή αγωνίσματα (ράγκμπι, μπέιζμπολ, ποδόσφαιρο, χόκεϊ κ.ά.). Τον Δεκέμβριο του 1891 έγινε το πρώτο παιχνίδι του νέου αυτού αθλήματος, του «Μπάσκετμπολ», με 9 έναντι 9 παικτών, οι οποίοι χρησιμοποίησαν μία μπάλα ποδοσφαίρου, την οποία έπρεπε να βάλουν μέσα σε δύο καλάθια φρούτων που είχε καρφώσει σε τοίχους στις δύο άκρες του γυμναστηρίου.

Το νέο αυτό σπορ άρχισε σταδιακά να γίνεται δημοφιλές ανάμεσα σε φοιτητές και μαθητές της περιοχής. Η εξάπλωση του ήταν ραγδαία και έτσι το 1893 το «Μπάσκετμπολ» άρχισε να παρουσιάζεται επίσημα από τα σχολεία της Χριστιανικής Αδελφότητας σε όλο τον κόσμο. 

Το 1898 ο Νάισμιθ προσελήφθη στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, όπου ανέπτυξε περισσότερο το νέο άθλημα, παράλληλα με άλλες δραστηριότητές του.. Με την είσοδο του νέου αιώνα, το καινούριο σπορ είχε ήδη αποκτήσει πολλούς φίλους και στις ανατολικές ΗΠΑ άρχισε το πρώτο ανεπίσημο κολεγιακό πρωτάθλημα.
thumb|300px|left|Η ομάδα του Πανεπιστημίου του Κάνσας το 1899. Πάνω δεξιά διακρίνεται ο Τζέιμς Νάισμιθ.

Το 1904 το άθλημα παρουσιάστηκε ως επίδειξη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σεντ Λούις, αλλά τελικώς χρειάστηκε να περάσουν 32 ακόμα χρόνια για να αναγνωρισθεί ως Ολυμπιακό άθλημα το 1936 στους Αγώνες του Βερολίνου. Εκεί ο Νάισμιθ αναγορεύθηκε Επίτιμος Πρόεδρος από τη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης

Πάντα χαμηλών τόνων και χωρίς ο ίδιος να επιθυμεί την προβολή, ο Νάισμιθ αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1937 σε ηλικία 76 ετών. Δύο χρόνια αργότερα, στις 28 Νοεμβρίου του 1939, απεβίωσε μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο., σε ηλικία 78 ετών. Η κηδεία του έγινε στο Λώρενς του Κάνσας.

Έχοντας λάβει το όνομά του από τον άνθρωπο που δημιούργησε το μπάσκετ καθηγητή Τζέιμς Νέισμιθ, το "**Naismith Memorial Basketball Hall of Fame**"  είναι οργανισμός που εδρεύει στη Μασσαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών. Μεταξύ άλλων, επιλέγει κάθε χρόνο με σκοπό να τιμήσει, κορυφαίους παίκτες και προπονητές που άφησαν το στίγμα τους στο άθλημα, ενώ περιλαμβάνει στις λίστες του και μη Αμερικανούς αθλητές.

Γραμμένο από τον Ιάσονα Αϊβάζογλου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

 

Κατηγορία:Καναδοί εφευρέτες
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες
Κατηγορία:Καναδοί γυμναστές
Κατηγορία:Αμερικανοί γυμναστές
Κατηγορία:Καναδοί προπονητές καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στον Καναδά
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Κατηγορία:Εισαχθέντες  στο Hall of Fame της FIBA
Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Αλκαμένης

Ο **Αλκαμένης** ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης από τη Λήμνο και την Αθήνα, που έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. Ήταν σύγχρονος του Φειδία αλλά νεότερος σε ηλικία και αναφέρεται για τη λεπτότητα και την τελειότητα των έργων του, από τα οποία ο Ήφαιστος και η Αφροδίτη των Κήπων θεωρούνται τα αριστουργήματά του.

Ο Παυσανίας (v 10. 8) γράφει πως ήταν ο σχεδιαστής ενός από τα αετώματα του ναού του Διός στην Ολυμπία, αλλά η άποψη αυτή μοιάζει αδύνατη χρονολογικά και υφολογικά. Πάλι ο Παυσανίας (I, 8, 4) σημειώνει πως ένα άγαλμα του Άρη, έργο του Αλκαμένη, υπήρχε στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας, και ορισμένοι το συσχετίζουν με τον Άρη του Μποργκέζε. Όμως, ο ναός του Άρη στον οποίο αναφέρεται, μεταφέρθηκε από τις Αχαρνές και στήθηκε στην Αγορά στα χρόνια του Αυγούστου. Επίσης, τα αγάλματα του Αλκαμένη απεικονίζουν τον θεό Άρη με θώρακα στο στήθος, ο οποίος λείπει από τον Άρη του Μποργκέζε. Έτσι η σύνδεση των δύο μνημείων δεν είναι σίγουρη.

Στην Πέργαμο ανακαλύφθηκε το 1903 ένα ελληνιστικό αντίγραφο της κεφαλής του Ερμή Προπυλαίου του Αλκαμένη (Athenische Mittheilungen, 1904, p. 180). Όμως, καθώς η θεότητα αναπαρίσταται με νεοαττικό, αρχαιοπινές και συμβατικό στιλ, το συγκεκριμένο αντίγραφο δεν μπορεί να μας δώσει πολλές πληροφορίες για το σύνηθες στιλ του Αλκαμένη, ο οποίος ήταν σίγουρα ένας πρωτότυπος και αυθεντικός καλλιτέχνης.

Είναι πιο ασφαλές να κριθεί από το γλυπτό διάκοσμο του Παρθενώνα, στην κατασκευή του οποίου είχε σίγουρα λάβει μέρος κάτω από την καθοδήγηση του Φειδία. Λέγεται ότι υπήρξε ο πιο επιφανής γλύπτης στην Αθήνα μετά την αναχώρηση του Φειδία για την Ολυμπία. Όμως, παραμένει αινιγματικός, διότι κανένα από τα γλυπτά που σχετίζονται με αυτόν στην κλασική βιβλιογραφία δεν μπορεί να συνδεθεί με σιγουριά με υπάρχοντα αντίγραφα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αλκαμένης

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Κατηγορία:Αρχαία Λήμνος
Μιχάλης Παπαντωνόπουλος

Ο **Μιχάλης Παπαντωνόπουλος** είναι Έλληνας ποιητής και μεταφραστής. Γεννήθηκε το 1980 στο Μεταξουργείο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία. Έχει εργαστεί ως διορθωτής, επιμελητής εκδόσεων, βιβλιοπώλης και κειμενογράφος. Εξέδωσε τα ποιητικά βιβλία *Δ* (Ερατώ, 2006), *Συμεών Βάλας* (Μελάνι, 2010), *Οι Δώδεκα* (Αιγαίον/Κουκκίδα, 2011) και *Βόλια* (Τυπωθήτω, 2015).

Έχει μεταφράσει έργα των Γκέοργκ Τρακλ, Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Όσκαρ Ουάιλντ, Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, Νοβάλις κ.ά.

Έχει συνεργαστεί με το ένθετο «Αναγνώσεις» της εφημερίδας *[[Η Αυγή]]* και με την κυπριακή εφημερίδα *[[Ο Φιλελεύθερος (εφημερίδα)|Ο Φιλελεύθερος]]*.

## Βιβλιογραφία
### Ποίηση
*«Δ» (Ερατώ, 2006) 
*«Συμεών Βάλας: Ένα σχεδίασμα» (Μελάνι, 2010)
*«Οι Δώδεκα: Μια ημιτελής συμφωνία» (Αιγαίον/Κουκκίδα, 2011)
*«Βόλια» (Τυπωθήτω, 2015)

### Μεταφράσεις
* Γκέοργκ Τρακλ, «Το όνειρο του Κακού» (Ερατώ, 2005)
* Ράινερ Μαρία Ρίλκε, «Ο Βίος της Μαρίας» (Ερατώ, 2006)
* Όσκαρ Ουάιλντ, «Αποφθέγματα και αφορισμοί» (Ερατώ, 2007)
* Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, «Οι ιστορίες του Κόκκινου Χάνραχαν» (Ερατώ, 2007) 
* Γκάι Μπούθμπι, «Δόκτωρ Νικολά: Ολέθριο πείραμα» (Ηλέκτρα, 2007)
* Ανώνυμος 1881, «Σουίνι Τοντ: Ο φονικός κουρέας της οδού Φλητ» (Ηλέκτρα, 2008) 
* Τζον Ντάγκλας, «Man Down» (Μελάνι, 2008)
* Νικολάι Γκόγκολ, «Το ημερολόγιο ενός τρελού» (Ηλέκτρα, 2008) 
* Νοβάλις, «Ύμνοι στη Νύχτα» (Ηλέκτρα, 2008)
* Οκτάυ Ριφάτ, «Το ψωμί στο γόνατό μου και άλλα ποιήματα» (Βακχικόν τχ. 8, 2009)
* Φρήντριχ φον Σλέγκελ, «Κριτικά Αποσπάσματα» (11 αφορισμοί), (Poema τχ. 10, 2009)
* Μαίρη Ελίζαμπεθ Μπράντον, «Ο ίσκιος στη γωνία» (στον τόμο «Γοτθικές ιστορίες από βικτωριανές συγγραφείς»), (Ars Nocturna, 2009)
* Φρήντριχ φον Σλέγκελ, «Περί παρανόησης» (στον τόμο «Ρομαντική αισθητική») (Κριτική, 2011)
* Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, «Ποιήματα» (Εκάτη, 2011)
* Ορχάν Βελί Κανίκ, «Ο δρόμος μου είναι πλατεία» (Βακχικόν, 2011)
* Σρέτσκο Κοσοβέλ, «Κονς και άλλα ποιήματα» (Βακχικόν, 2013)
* Ίργουιν Λ. Γκόρντον (επιμ.), «Ποιος ήταν ποιος; 5000 π.Χ.-1914 μ.Χ.: Βιογραφικό λεξικό επιφανών & επίδοξων διασημοτήτων (Βακχικόν, 2014) 
* Ρέντσο Νοβατόρε, «Για τον ατομικισμό και την εξέγερση» (Ουαπίτι, 2014)
* Χένρι Τζέιμς, «Το ημερολόγιο ενός πενηντάρη» (Εκάτη, 2014)
* Γουίλκι Κόλινς: «Ο ζωντανός νεκρός ή Το φάντασμα του Τζον Ιάγο» (Βακχικόν, 2015)
* Έντγκαρ Άλαν Πόε: «Το ημερολόγιο του Ιούλιου Ρόντμαν» (Περισπωμένη, 2015)
* Έντγκαρ Άλαν Πόε: «Η πρόωρη ταφή και άλλες δύο μακάβριες ιστορίες» (Ars Nocturna, 2015)
* «Βορτιστικό Μανιφέστο» (Κοβάλτιο, 2016)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* / Η συλλογή ''Δ'' σε ψηφιακή μορφή από τον προσωπικό ιστότοπο του ποιητή
* Δοκίμιο του Μ. Παπαντωνόπουλου για τους ''«Ύμνους της Νύχτας»'' του Νοβάλις στο ηλεκτρονικό περιοδικό e-poema
*/ Κριτικές στην "Αυγή" 
* Ποιήματα του Μ. Παπαντωνόπουλου μεταφρασμένα στα γαλλικά
* Η σελίδα του Μ. Παπαντωνόπουλου στην BiblioNet

Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
66652 Μπορασίσι

66652 Μπορασίσι 


Ανακάλυψη

Ανακαλύφθηκε από Deep Ecliptic Survey

Ανακαλύφθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1999

Χαρακτηριστικά τροχιάς

Αφήλιο 48,159 AU

Περιήλιο 40,013 AU

Ημιάξονας τροχιάς 44,086 AU

Εκκεντρότητα 0,0924

Περίοδος περιφοράς 292,73 χρόνια

Κλίση 0,563° ως προς την Εκλειπτική 

Μήκος του ανερχόμενου σημείου 84,724° 

Όρισμα του περιηλίου 200,521° 

Δορυφόροι 1 

Φυσικά Χαρακτηριστικά

Διάμετρος  173 km  

Μάζα 3,7 ×1018 kg

Αστρονομική περίοδος περιστροφής ? h 

Λευκαύγεια0,12-0,17 

Φαινόμενο μέγεθος22,2 

Απόλυτο μέγεθος 5,86 





Το **66652 Μπορασίσι**, ή **1999 RZ<sub>253</sub>**, είναι ένα κλασικό αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο 170 χιλιόμετρα και ένα δορυφόρο. Ανακαλύφθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1999.

## Δορυφόρος
left|thumb|150px
Το Μπορασίσι έχει ένα δορυφόρο που λέγεται **Πάμπου** με διάμετρο περίπου 134 χιλιόμετρα που περιφέρεται σε απόσταση 4,660 χιλιομέτρων σε 46,26 ημέρες, με εκκεντρότητα 0,46. Αποτελούν διπλό σύστημα σε μέτρια ελλειπτική τροχιά γύρω από το βαρύκεντρο. Ο δορυφόρος ανακαλύφθηκε στις 23 Απριλίου του 2003. Η συνολική μάζα του συστήματος είναι περίπου 3.4 × 10^18 kg.

## Φυσικά Χαρακτηριστικά

Η επιφάνεια και των δύο στοιχείων του συστήματος Μπορασίσι-Πάμπου είναι πολύ κόκκινη.

## Ονομασία

Το Borasisi πήρε το όνομά του από μια φανταστική θεότητα της δημιουργίας από το μυθιστόρημα "Cat's Cradle" του Κουρτ Βόνεγκατ. Στο βιβλίο, το Μπορασίσι είναι ο Ήλιος και Πάμπου είναι το όνομα της Σελήνης:

## Παραπομπές


Μπορασίσι
148780 Αλτζίρα

148780 Αλτζίρα 


Ανακάλυψη

Ανακαλύφθηκε από Deep Ecliptic Survey

Ανακαλύφθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2001

Χαρακτηριστικά τροχιάς

Αφήλιο 47,078 AU

Περιήλιο 41,898 AU

Ημιάξονας τροχιάς 44,488 AU

Εκκεντρότητα 0,0582

Περίοδος περιφοράς 296,7 χρόνια

Κλίση 5,201° ως προς την Εκλειπτική 

Μήκος του ανερχόμενου σημείου 1,89° 

Όρισμα του περιηλίου 303,69° 

Δορυφόροι 1 

Φυσικά Χαρακτηριστικά

Διάμετρος  257 ±90 km 128–200&nbsp;km (πρωτεύον) 

Λευκαύγεια0,05-0,12 

Φαινόμενο μέγεθος22,1 

Απόλυτο μέγεθος 5,76  6,47




Το **148780 Αλτζίρα**, ή **2001 UQ<sub>18</sub>**, είναι ένα κλασικό αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 250 χιλιόμετρα και ένα δορυφόρο. Ανακαλύφθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2001. Σύμφωνα με τον πολιτισμό των Αρρέντ στην κεντρική Αυστραλία, ο Αλτζίρα είναι ο κεντρικός θεός της Εποχής των ονείρων, ο οποίος δημιούργησε τη Γη και μετά απόσύρθηκε στους ουρανούς.

## Δορυφόρος
Το Αλτζίρα έχει ένα δορυφόρο με διάμετρο περίπου 250 χιλιόμετρα (αν το κύριο αντικείμενο έχει διάμετρο 340 χιλιόμετρα), που περιφέρεται σε απόσταση 9.900 χιλιομέτρων σε 139,6 ημέρες. Η τροχιά τους έχει εκκεντρότητα 0,34. Αποτελούν διπλό σύστημα, το οποίο έχει συνολική μάζα 3.986 ± 0.067 × 1018 κιλά.

## Παραπομπές


Αλτζίρα
Μιγκέλ Κότο

Ο **Μιγκέλ Άνχελ Κότο Βάσκες** (ισπανικά: *Miguel Ángel Cotto Vázquez*) είναι επαγγελματίας πυγμάχος από το Πουέρτο Ρίκο. Ως ερασιτέχνης εκπροσώπησε τη χώρα του στην κατηγορία των ελαφρών ημιβαρέων βαρών σε αρκετές διοργανώσεις, ανάμεσα στις οποίες οι Παναμερικανικοί Αγώνες το 1999 και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2000. Στο παγκόσμιο εφηβικό πρωτάθλημα του 1998 στο Μπουένος Άιρες, κατέκτησε ένα ασημένιο μετάλλιο . Στην επαγγελματική του (από το 2001) καριέρα του μετρούσε ως το Νοέμβριο του 2009 (οπότε και νικήθηκε από τον Μάνι Πακιάο και έχασε τον παγκόσμιο τίτλο στα ημιβαρέα) 36 συνολικά αγώνες, με 34 νίκες (27 εξ αυτών με νοκάουτ) και 2 ήττες. 

## Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Ρόουντ Άιλαντ της Νέας Υόρκης, στις 29 Οκτωβρίου του 1980 και μεγάλωσε στο Κάγουας του Πουέρτο Ρίκο. Είναι παντρεμένος με την Μελίσα Γκουσμάν και έχουν δύο παιδιά.  Έχει και μία εξώγαμη κόρη που γεννήθηκε το 2006. 

## Καριέρα
Από οικογένεια πυγμάχων και προπονητών, ο Κότο ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 2001. Νίκησε τον Βραζιλιάνο Κέλσον Πίντο στις 11 Σεπτεμβρίου του 2004 και κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο του WBO στα ημιβαρέα βάρη στους νέους. Κατέκτησε τον τίτλο συνολικά έξι συνεχείς φορές
 και έπειτα τον εγκατέλειψε, καθώς μεταπήδησε στην κατηγορία των ημιβαρέων βαρών ανδρών. Στις 21 Φεβρουαρίου του 2009 κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο του WBO στα ημιβαρέα βάρη νικώντας τον Μάικλ Τζένινγκς. Στις 14 Νοεμβρίου του 2009 έχασε το τίτλο του από τον Μάνι Πακιάο.

### Εκτός αγώνων
Αναφορικά με την εξωαγωνιστική του δραστηριότητα, ο Κότο ίδρυσε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, με την επωνυμία "El Ángel", που προωθεί τη σωματική άσκηση και τη  λήψη μέτρων ενάντια στην νηπιακή παχυσαρκία. 

## Επαγγελματικά πρωταθλήματα
* WBO- πρωταθλητής ελαφρών ημιβαρέων βαρών (11 Σεπτεμβρίου 2004 – 27 Οκτωβρίου 2006
* WBA - πρωταθλητής ημιβαρέων βαρών (2 Δεκεμβρίου 2006 – 26 Ιουλίου 2008
* WBO- πρωταθλητής ημιβαρέων βαρών (21 Φεβρουαρίου 2009 – 14 Νοεμβρίου 2009)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος

Κατηγορία:Πυγμάχοι
Κατηγορία:Πορτορικανοί αθλητές
Ικίκε

thumb|Χαρακτηριστική εικόνα από το Ικίκε.
Το **Ικίκε** (ισπανικά: Iquique) είναι πόλη της βόρειας Χιλής με πληθυσμό 216.410 κατοίκων (2002) και πρωτεύουσα της περιφέρειας Ταραπακά. Βρίσκεται στις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού, δυτικά της ερήμου Ατακάμα. Το Ικίκε είναι γνωστό στην Χιλή ως περιοχή όπου ανθεί το μη φορολογήσιμο εμπόριο, που ονομάζεται 'Σόνα Φράνκα' στα ισπανικά, και έχει πάρει η πόλη την δεύτερη ονομασία της: **Ζοφρί**.

Η πόλη ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα από Ισπανούς αποίκους, όμως έχουν βρεθεί υπολείμματα παλαιότερης ανθρώπινης παρουσίας από το 7.000 π.Χ.. Τον 19ο αιώνα με την πάταξη της ισπανικής αποικιοκρατίας, το Ικίκε ανήκε αρχικά στο Περού, όμως από το 1879, με τον Πόλεμο του Ειρηνικού αποτελεί τμήμα της επικράτειας της Χιλής. 

## Ιστορία
Αν και η πόλη του Ικίκε ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα, υπάρχουν σαφείς μαρτυρίες ότι η περιοχή κατοικούταν από τη φυλή ινδιάνων Τσάνγκο από το 7000 π.Χ. Κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, το Ικίκε ήταν τμήμα της αντιβασιλείας του Περού, όπως και το μεγαλύτερο τμήμα της ισπανοκρατούμενης νότιας Αμερικής. Η πόλη παρέμεινε μέρος του Περού μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Η ανάπτυξή του οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ανακάλυψη ορυκτών πόρων και συγκεκριμένα στα μεγάλα κοιτάσματα νιτρικών αλάτων στην έρημο Ατακάμα, τότε τμήμα του Περού.

Οι εδαφικές διαφορές μεταξύ της Βολιβίας και της Χιλής οδήγησαν στον πόλεμο του Ειρηνικού το 1879. Ως συνέπεια του πολέμου, παραχωρήθηκε στη Χιλή το τμήμα της περουβιανής επικράτειας που περιλάμβανε το Ικίκε, το οποίο δέχθηκε σταδιακά μεγάλους πληθυσμούς μεταναστών από άλλες περιοχές της Χιλής. Με την επιπλέον συστηματική εκμετάλλευση των αλάτων και την εξαγωγή τους κυρίως στην Ευρώπη, η πόλη αναπτύχθηκε ακόμα περισσότερο, προσελκύοντας και ξένους.

Το Δεκέμβριο του 1907, η ιστορία της πόλης αμαυρώθηκε από τη σφαγή της Σάντα Μαρία ντε Ικίκε, όταν ο χιλιανός στρατός κάτω από τις διαταγές του στρατηγού Ρομπέρτο Σίλβα Ρενάρ επιτέθηκε σε χιλιάδες εργάτες των αλατορυχείων και τις οικογένειές τους που βρίσκονταν συγκεντρωμένοι στο σχολείο Σάντα Μαρία. Οι εργάτες είχαν διαδηλώσει για τις συνθήκες εργασίας και τους μισθούς τους. Ο αριθμός των νεκρών κυμάνθηκε μεταξύ 500 και 2000, ενώ ακόμα και σήμερα η θλιβερή αυτή επέτειος αποτελεί περίοδο μνήμης για την πόλη.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια: Νότια Αμερική. Σκάι βιβλίο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής
Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
172 Βαυκίς

Η **Βαυκίς (Baucis)** είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,79. Ανακαλύφθηκε το 1877 από τον Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομά της από τον ελληνορωμαϊκό μύθο του Φιλήμονος και της Βαυκίδος.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βαυκίδος εκτιμάται σε 62,43 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι **S** (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,138. Η Βαυκίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 27 ώρες και 25 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Βαυκις
Παραλληλεπίπεδο

thumb|right|250px|Παραλληλεπίπεδο
Στην Ευκλείδεια γεωμετρία και ειδικότερα στη στερεομετρία με τον ελληνικό και σήμερα διεθνή όρο **παραλληλεπίπεδο** ονομάζεται το στερεό εξάεδρο σχήμα που έχει (παρουσιάζει) τρία ζεύγη παράλληλων εδρών. 

Το παραλληλεπίπεδο είναι πρίσμα με βάσεις παραλληλόγραμμα, συνεπώς όλες οι έδρες του είναι παραλληλόγραμμα. Κάθε επίπεδο που διέρχεται δια δύο έναντι ακμών του στερεού διαιρεί αυτό σε δύο ισοδύναμα (σε μέγεθος και όγκο) τριγωνικά πρίσματα.

Ο όγκος του παραλληλεπιπέδου ισούται με το γινόμενο του εμβαδού της βάσης, (που λαμβάνεται οποιαδήποτε έδρα), επί το ύψος του, (δηλαδή την απόσταση αυτής της έδρας-βάσης από την απέναντί της έδρα).

Όταν οι έδρες του στερεού αυτού είναι ορθογώνια παραλληλόγραμμα τότε το στερεό ονομάζεται **ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο** και ο όγκος του ισούται με το γινόμενο των τριών ακμών μιας οποιασδήποτε στερεάς γωνίας του. Οι ακμές αυτές ονομάζονται και διαστάσεις του παραλληλεπιπέδου. Το ορθογώνιο παραλληλόγραμμο είναι ταυτόχρονα πρίσμα ορθογώνιας παραλληλλόγραμμης βάσης.

Παραλληλεπίπεδο είναι επίσης, κάθε πρίσμα παραλληλόγραμμης βάσης.

Τρία μη συνευθειακά διανύσματα ορίζουν ένα παραλληλεπίπεδο, του οποίου ο όγκος ισούται με το μεικτό γινόμενο \vec{a}(\vec{b}\times\vec{c}).

Κατηγορία:Πολύεδρα
Κατηγορία:Πρισματοειδή πολύεδρα
171 Οφηλία

Η **Οφηλία (Ophelia)** είναι μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,31. Ανακαλύφθηκε το 1877 από τον Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα της κόρης του βασιλικού συμβούλου Πολώνιου στο έργο του Σαίξπηρ *[[Άμλετ]]*. Υπάρχει και ένας μικρός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού με το ίδιο όνομα.

Η ύπαρξη ενός δορυφόρου της Οφηλίας αναφέρθηκε το 1979 με βάση την καμπύλη φωτός της, ωστόσο ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Οφηλίας υπολογίσθηκε σε 116,7 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι **C** (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,062. Η Οφηλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 24 λεπτά περίπου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Οφηλια
174 Φαίδρα

Η **Φαίδρα (Phaedra)** είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,48. Ανακαλύφθηκε το 1877 από τον Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, και πήρε το όνομα από την τραγική σύζυγο του Θησέα στην ελληνική μυθολογία.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση «διάμετρος» της Φαίδρας εκτιμάται σε 69,24 χλμ., παρότι με βάση την καμπύλη φωτός της το σχήμα της πρέπει να είναι πολύ ακανόνιστο ή επίμηκες. Ο φασματικός της τύπος είναι **S** (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,149. Η Φαίδρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 45 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Φαιδρα
Μέγαρο Καντακουζηνού

Το **Μέγαρο Καντακουζηνού**, κτίσμα της οθωνικής εποχής, που οικοδομήθηκε στα 1833-35 και διατηρείται μέχρι σήμερα στη συνοικία του Μεταξουργείου στην Αθήνα, ανήκε στο Φαναριώτη πρίγκιπα Γεώργιο Καντακουζηνό.

Με την προοπτική ότι η ανάπτυξη του κέντρου της Αθήνας θα γινόταν γύρω από την περιοχή του Κεραμεικού, όπου ο διάσημος Βαυαρός αρχιτέκτων Λέο φον Κλέντσε, τροποποιώντας τα αρχικά σχέδια των Σταμάτη Κλεάνθη και Έντουαρντ Σάουμπερτ, σχεδίαζε να γίνουν τα βασιλικά ανάκτορα και το διοικητικό κέντρο της πόλης, ο πρίγκιπας Καντακουζηνός αγόρασε στην περιοχή που λεγόταν *Χρισμένο Λιθάρι* ή *Χεζολίθαρο*, το σημερινό Μεταξουργείο, ένα μεγάλο οικόπεδο, όπου θα έχτιζε ένα συγκρότημα που θα περιελάμβανε την κατοικία του και ένα μεγάλο γωνιακό κτίριο με εμπορικά καταστήματα στο ισόγειο, κατά τα πρότυπα των μεγάλων πόλεων της Ευρώπης.

Την οικοδόμηση του Μεγάρου Καντακουζηνού ανέλαβε ο Δανός αρχιτέκτονας Κρίστιαν Χάνσεν (Christian Hansen, 1803 - 1883). Ο Χάνσεν είχε φθάσει στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1833 με υποτροφία από την πατρίδα του και αναζητώντας δουλειά ανέλαβε την ανέγερση του οικοδομικού συγκροτήματος του πρίγκιπα Καντακουζηνού.

Σε ένα γράμμα που έστειλε ο Χάνσεν από την Αθήνα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δανίας στις 8 Ιουλίου 1834, γράφει για το οικοδόμημα του Καντακουζηνού:

Οι παρεμβάσεις όμως του Καντακουζηνού στα αρχιτεκτονικά σχέδια του Χάνσεν δημιούργησαν τριβές στις σχέσεις τους. Ο Χάνσεν δεν δέχτηκε να αλλάξει τα αρχικά σχέδιά του και τελικά παραιτήθηκε. Σε άλλη πάλι επιστολή του προς την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δανίας, με ημερομηνία 11 Δεκεμβρίου 1835, ο Χάνσεν γράφει:

Μετά την παραίτηση του Χάνσεν, η οικοδόμηση του κτηρίου εγκαταλείφθηκε. Το 1840, το μισοτελειωμένο μέγαρο-εμπορικό κέντρο του Καντακουζηνού αγοράστηκε από την αγγλική εταιρεία «Αύγουστος Μπρούμε και Σία», με σκοπό να λειτουργήσει ως εργοστάσιο κατασκευής μεταξωτών υφασμάτων. Το εργοστάσιο εξοπλίστηκε με τα αναγκαία μηχανήματα, αλλά σύντομα σταμάτησε τη λειτουργία του, αφού η αγγλική εταιρεία κήρυξε πτώχευση.

Στα 1854, το συγκρότημα Καντακουζηνού, που περικλειόταν από τις οδούς Μεγάλου Αλεξάνδρου, Μυλλέρου και Γιατράκου, αγοράστηκε από τη «Σηρική Εταιρεία της Ελλάδος», που ανήκε στον Αθανάσιο Δουρούτη (1816 - 1901), Ηπειρώτη στην καταγωγή και διακεκριμένη προσωπικότητα της κοινωνίας της Αθήνας. Εκεί λειτούργησε μέχρι το 1875 το πρώτο ατμοκίνητο «μεταξοκλωστήριο» στην Ελλάδα.

Από το εργοστάσιο αυτό, ένα από τα πρώτα δείγματα της δουλειάς του Χάνσεν στην Ελλάδα, πήρε το όνομά της και η σημερινή συνοικία του Μεταξουργείου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αριστέα Παπανικολάου - Κρίστενσεν: *«Χριστιανός Χάνσεν: Επιστολές και σχέδια από την Ελλάδα»*, Εκδόσεις Ωκεανίδα, Αθήνα, 1993.
* Βασίλης Αγγελίδης: *«Μεταξουργείο - Κολωνός: Νοσταλγία και πραγματικότητα»*, Εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα, 1992.
* Μάρω Βουγιούκα - Βασίλης Μεγαρίδης: *«Οδωνυμικά: Η Σημασία των Ονομάτων των Οδών της Αθήνας»*. τόμ. Β΄, Δήμος Αθηναίων - Πνευματικό Κέντρο, Αθήνα, 1990.
* Εφημ. «Καθημερινή», *«Μεταξουργείο: Η "καρδιά" του ξαναχτυπά»*, 29 Σεπτεμβρίου 1995.

Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας
*
Τεμούκο

thumb|Το Τεμούκο τη νύχτα.
Το **Τεμούκο** (ισπανικά: Temuco) είναι πόλη της Χιλής με πληθυσμό 260.878 κατοίκων (2002) και πρωτεύουσα της διοικητικής περιφέρειας της Αραουκανίας. Βρίσκεται 670 χλμ. νότια του Σαντιάγο, περίπου στη μέση της απόστασης ανάμεσα στον Ειρηνικό και τις Άνδεις. Το Τεμούκο έχει βαθιά παράδοση στην χιλιανή ποίηση καθώς δύο νομπελίστες ποιητές έζησαν εκεί: ο Πάμπλο Νερούδα και η Γκαμπριέλα Μιστράλ.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1881, από Χιλιανούς εποίκους κατά τον αποικισμό της Αραουκανίας, και αναπτύχθηκε χάρις στην κτηνοτροφία, την υλοτομία και η καλλίεργεια σιταριού. Πριν στη περιοχή ζούσαν οι Μαπούτσε. Σήμερα διαμένει εκεί σημαντική γερμανική παροικία. Είναι σημαντικό εμπορικό κέντρο λόγω της θέσης του.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια: Νότια Αμερική. Σκάι βιβλίο.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής
Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Σεβερίνο Βαρέλα

Ο **Σεβερίνο Βαρέλα Πουέντε** (*Severino Varela Puente* - 14 Σεπτεμβρίου 1913 - 29 Ιουλίου 1995) ήταν ένας ποδοσφαιριστής από την Ουρουγουάη, που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Συμμετείχε με την εθνική ομάδα της χώρας του σε 24 αγώνες, πετυχαίνοντας 19 γκολ.

Γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ομάδα της Ρίβερ Πλέιτ Μοντεβιδέο, το 1932, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1935, όταν υπέγραψε στην ομάδα της Πενιαρόλ. Με την Ρίβερ Πλέιτ αγωνίστηκε σε 6 αγώνες πετυχαίνοντας 5 γκολ. Με την Πενιαρόλ κατάφερε να κατακτήσει 4 διαδοχικούς τίτλους (1935, 1936, 1937 και 1938). Το 1942 ήταν μέλος της αποστολής της εθνικής ομάδας της Ουρουγουάης που κατέκτησε το κύπελλο Νοτίου Αμερικής (κόπα Αμέρικα). Ο Βαρέλα είναι ο τρίτος σκόρερ όλων των εποχών στη διοργάνωση (μαζί με τον Teodoro Fernández από το Περού), έχοντας πετύχει συνολικά 15 τέρματα.

Το 1943 υπέγραψε στην ομάδα της Μπόκα Τζούνιορς, με την οποία αγωνίστηκε σε 74 αγώνες, πετυχαίνοντας 46 γκολ. Ο Βαρέλα έγινε ιδιαίτερα αγαπητός από τους οπαδούς της ομάδας κυρίως για τα κατορθώματά του στους αγώνες με την μεγάλη αντίπαλο της Μπόκα, την Ρίβερ Πλέιτ. Συμμετείχε σε 6 αγώνες του Superclásico, όπως είναι γνωστό το διάσημο ντέρμπι των δύο ομάδων, πετυχαίνοντας γκολ σε 5 από αυτούς. Από αυτά, το σημαντικότερο και εντυπωσιακότερο ήρθε στον αγώνα της 26ης Σεπτεμβρίου 1943, όταν στη μακρινή σέντρα του Κάρλος Σόσα από τα δεξιά, ο Βαρέλα βρέθηκε ξαφνικά να βουτά εντός της μικρής περιοχής και με κεφαλιά να σκοράρει το νικητήριο γκολ του αγώνα. Η φάση προκάλεσε το θαυμασμό του κοινού, που χαρακτήρισε το γκολ ως *«το γκολ του μυστυρίου»* (*«El golazo del misterio»*). Το τελικό 2-1 χάρησε το πρωτάθλημα Αργεντινής στην Μπόκα και κατέστησε τον Βαρέλα έναν από τους πιο αγαπητούς παίκτες στην ιστορία της ομάδας.

Το 1946 επέστρεψε στην Πενιαρόλ, όπου και έκλεισε την καριέρα του, ένα χρόνο αργότερα, έχοντας πετύχει 43 γκολ σε 67 αγώνες.

## Τίτλοι
*Πρωταθλήματα Ουρουγουάης:  1935, 1936, 1937, 1938 
*Πρωταθλήματα Αργεντινής: 1943, 1944 
*Κόπα Αμέρικα: 1942 

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

*Βιογραφικό του Βαρέλα στη Μπόκα Τζούνιορς  

Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς
Κλεισθένης (αποσαφήνιση)

Το όνομα **Κλεισθένης** μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:

* ο Κλεισθένης, πολιτικός και μεταρρυθμιστής της αρχαίας Αθήνας
* ο Κλεισθένης ο Σικυώνιος, τύραννος της αρχαίας Σικυώνας
* ο Κλεισθένης ο Σιβυρτίου, αρχαίος θεωρός που τον σατίρισε ο Αριστοφάνης 

 

 

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πάνδωρος

Στην ελληνική μυθολογία ο **Πάνδωρος** ήταν μυθικός ήρωας της Αττικής και οικιστής της Εύβοιας. 

Ο Πάνδωρος ήταν ένα από τα πολλά παιδιά της Πραξιθέας και του βασιλέως των Αθηνών Ερεχθέως. 

Αδέλφια του Πανδώρου ήταν ο Κέκρωψ ο νεότερος, ο Άλκων, ο Ορνεύς, ο Θέσπιος, ο Ευπάλαμος, ο Μητίων, η Πρόκρις, η Μερόπη, η Κρέουσα, η Ωρείθυια, η Πρωτογένεια, η Πανδώρα και η Χθωνία.

Ο Πάνδωρος έκτισε στην Εύβοια την Χαλκίδα και κατέλειπε μετά θάνατο δύο γιους, τον Άλκωνα και τον Δία.

## Γενεαλογία

## Παραπομπές

## Πηγές
* Δρανδάκη, *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τόμ. ΙΘ', σελ. 515

Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Αρχαία Χαλκίδα
Ένταση

Η **ένταση** είναι φυσικό μέγεθος που ορίζει ροή ενέργειας μέσα από μία επιφάνεια σε συγκεκριμένο χρόνο. Έχει διαστάσεις ενέργειας ανά μονάδα χρόνου και ανά μονάδα επιφανείας και ορίζεται μαθηματικά από την σχέση:

I = \frac{P}{dS}  ή I = \frac{E}{dSdt}

(*όπου Ι το σύμβολο της έντασης, P της ισχύος, S της επιφάνειας και t του χρόνου*)

Η μονάδα της Έντασης μπορεί να εκφραστεί με τους παρακάτω τρόπους:

  1 \frac{\mbox{W}}{\mbox{m}^2} = 1\frac{\mbox{J}}{s\cdot \mbox{m}^2} = 1\frac{\mbox{kg}}{s^3}  

(*όπου J = [[Τζάουλ (μονάδα μέτρησης)|Τζάουλ]], W = [[Βατ (μονάδα μέτρησης)|Βατ]], kg = [[Χιλιόγραμμο]], m = [[Μέτρο]] και s = [[Δευτερόλεπτο]]*)

Η **ένταση** είναι βασικό μέγεθος της κυματικής στην οποία αναφέρεται ως **Ένταση κύματος**. Η ένταση κύματος αναφέρεται τόσο σε υλικά όσο και σε ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Συμβολίζεται με Ι και έχει διαστάσεις ενέργειας ανά μονάδα χρόνου και ανά μονάδα επιφανείας. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν επίσης:
* Η Ένταση ήχου. Πρόκειται για υλικό κύμα που μετριέται επίσης στην κλίμακα decibel (dB).
* Η Ένταση σεισμικής δόνησης. Επίσης υλικό κύμα που μετριέται στην κλίμακα Μερκάλι

## Άλλα φυσικά μεγέθη που αναφέρονται με τον ίδιο όρο
Με τον όρο **ένταση** αναφέρονται και μεγέθη της φυσικής με διαφορετικές διαστάσεις:
* Ένταση βαρυτικού πεδίου: που συμβολίζεται με Ε και έχει διαστάσεις επιτάχυνσης (Newton/Kilogram)
* Ένταση ηλεκτρικού πεδίου: Συμβολίζεται επίσης με Ε και έχει διαστάσεις δύναμης ανά φορτίο (Newton/Coulomb) ή V/m (Volt/meter)
* Ένταση μαγνητικού πεδίου: Συμβολίζεται με Β και έχει μονάδα μέτρησης το Tesla (Newton/meter/Ampere) 
* Ένταση ηλεκτρικού ρεύματος: Συμβολίζεται με Ι και έχει μονάδα το Ampere (θεμελιώδες μέγεθος)
* Ένταση φωτεινής πηγής: Συμβολίζεται με Ι και έχει μονάδα την Καντέλα (θεμελιώδες μέγεθος)

## Πηγές
* *Physics* - Raymond A. Serway, τόμος Ι,ΙΙ & ΙΙΙ
* *Φυσική θετικής και τεχνολογικής κατεύθυνσης Β΄& Γ΄ λυκείου*, ΟΕΔΒ

Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Ένταση (αποσαφήνιση)

Η **Ένταση** περιγράφει δύναμη ή σφοδρότητα. Στην Φυσική ο όρος Ένταση περιγράφει ροή ενέργειας μέσα από μία επιφάνεια σε συγκεκριμένο χρόνο.

## Φυσική
* Ένταση κύματος. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν επίσης:
** Ένταση ηχητικής πηγής
** Ένταση σεισμικής δόνησης
* Ένταση βαρυτικού πεδίου
* Ένταση ηλεκτρικού πεδίου
* Ένταση μαγνητικού πεδίου
* Ένταση ηλεκτρικού ρεύματος
* Ένταση φωτεινής πηγής

## Άλλα

* ''Ένταση'' (ταινία)
Ιούλιος φον Έσσλιν

200px|right|thumb|Η Χριστίνα Χατζηαποστόλου
Ο **Ιούλιος φον Έσσλιν** ή **Ιούλιος Έσλιν** **(Έσσλιν)** (αναφέρεται και ως **Ιούλιος Χέσλιν**) (, Γιούλιους Χάινριχ Μπαλτάζαρ φον Χέσσλιν)· Τεργέστη, 19 Νοεμβρίου 1802 - Αθήνα, 28 Ιανουαρίου 1849) ήταν Βαυαρός τραπεζίτης και μεγαλέμπορος, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα.  

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τεργέστη στις 19 Νοεμβρίου 1802. Ήταν γιος του Μάρκου Κριστόφ φον Έσσλιν, τραπεζίτη - μεγαλέμπορου του Άουγκσμπουργκ με ναυτιλιακές επιχειρήσεις στην Τεργέστη και απόγονος του Βαρθολoμαίου φον Έσσλιν  με τίτλο ευγενείας από το 1697. Μελέτησε την οικονομία της εποχής και μαζί με τον αδελφό του Γουλιέλμο διαχειρίσθηκε τον τραπεζικό και εμπορικό βραχίονα των επιχειρήσεων της οικογένειας στην Τεργέστη με την επωνυμία Gebrüder Hößlin und Comp. . 

Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε μόνιμα με την ενθρόνιση του βασιλιά Όθωνα, ενώ μετά την μεταφορά της πρωτεύουσας, έχοντας αποκτήσει σημαντική εμπειρία στον εμπορικό και τραπεζικό χώρο, συνέχισε την οικογενειακή παράδοση και ίδρυσε το 1839 στην Αθήνα τον εμπορικό και πιστωτικό οίκο J. Hößlin & Cie. 
Με το Βασιλικό Διάταγμα της 15ης Ιουνίου του 1839 του παραχωρήθηκε η γενική αντιπροσωπία της Αδριατικής Ασφαλιστικής Εταιρείας της Τεργέστης  - Riunione Adriatica di Sicurtà (RAS) με αποκλειστικό προνόμιο την ασφάλεια πυρός. Ήταν η πρώτη αλλοδάπη ασφαλιστική εταιρεία που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Τον Απρίλιο του 1841, κατόπιν βασιλικού διατάγματος, πρωτοστάτησε ως τακτικό μέλος τριμελούς επιτροπής με δικαίωμα ψήφου στην ίδρυση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Συμμετείχε επίσης μαζί με τον διακεκριμένο αρχιτέκτονα Σταμάτιο Κλεάνθη, τον τραπεζίτη Θ. Ράλλη καθώς και τον Βέρτχαϊμ στην Εταιρεία Υδρεύσεως Αθηνών την οποία οι Αθηναίοι αποκαλούσαν «Εταιρεία των 4ων Κεφαλών», καθώς και σε εταιρεία εξόρυξης μαρμάρου στο λατομείο Μαραθίου στην Πάρο. 

Νωρίτερα, σε ένα ταξίδι του Όθωνα στη Σμύρνη μαζί με ομάδα τραπεζιτών και επιχειρηματιών, γνώρισε και νυμφεύθηκε την κόρη του Έλληνα πρόξενου, τη Χριστίνα Χατζηαποστόλου. Μαζί απόκτησαν 3 παιδιά, τον Αριστείδη, τον Φερδινάνδο και τον Κωνσταντίνο Έσσλιν. Μετά τον πρόωρο θάνατο του Ιούλιου στις 28 Ιανουαρίου 1849, τα τρία αδέλφια ανατράφηκαν από τη μητέρα τους και τον θείο τους Γουλιέλμο. Ο Αριστείδης σπούδασε πολιτικός μηχανικός και κατασκεύασε το λιμάνι του Βόλου και αρκετά αξιόλογα κτήρια στη Σύρο και την Αθήνα. Ο Φερδινάνδος, νομικός στο επάγγελμα, έπεσε μαχόμενος για την απελευθέρωση της Κρήτης στο Βαφέ, ενώ ο Κωνσταντίνος, έγκριτος νομικός, αρθρογράφος και πολιτικός της εποχής, πολιτεύθηκε σε μια ταραγμένη για την Ελλάδα εποχή και εξορίσθηκε λίγο πριν το τέλος της ζωής του από τους πολιτικούς του αντιπάλους.

## Παραπομπές


Ιουλιος
Κατηγορία:Τραπεζίτες
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
__ΔΕΣΜΟΣΝΕΑΣΕΝΟΤΗΤΑΣ__
Παραστατικό χρήμα

**Παραστατικό χρήμα** (fiat money) ή αλλιώς **χρήμα αναγκαστικής κυκλοφορίας** είναι το μέσον πληρωμής το οποίο δεν καλύπτεται από αποθεματικό άλλων υλικών (π.χ. χρυσός) και επομένως στερείται κάποιας εσωτερικής αξίας έστω και έμμεσα. Επιβάλλεται στις συναλλαγές από κάποια αρχή (συνήθως το κράτος) τόσο στις πληρωμές όσο και στις εισπράξεις. Εκφράζεται με κάποια νομισματική μονάδα έχει την μορφή συνήθως χαρτονομισμάτων, τα οποία μπορεί να έχουν ονομαστική αξία ίση, πολλαπλάσια ή υποπολλαπλάσια της νομισματικής μονάδας.

Το χάρτινο χρήμα καλείται παραστατικό χρήμα διότι η χρησιμοποίηση (και αξία) του ως χρήματος εξαρτάται από την πίστωση της κυβέρνησης που το εκδίδει, και όχι από οποιοδήποτε δικαίωμα να μετατραπεί σε μεταλλικά νομίσματα.

Πιο συγκεκριμένα, το παραστατικό χρήμα απελευθερώνεται πλήρως από την ποσότητα των πολύτιμων μετάλλων. Όμως έχει αξία ως μέσο συναλλαγών όταν πληρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις, όπως είναι:

*Η σταθερή χορήγηση χρήματος από τις Κεντρικές Τράπεζες. Η ποσότητα του χρήματος που διατίθεται στην κυκλοφορία πρέπει να είναι σύμφωνη και να ακολουθεί την οικονομική ανάπτυξη και να συνυπολογίζονται και άλλα οικονομικά μεγέθη όπως, για παράδειγμα, ο πληθωρισμός.   
*Η αναγνώριση ως μέσου πληρωμής να είναι εγγυημένη και να επιβάλλεται από το κράτος. Η επιβολή αυτή σήμερα γίνεται συνήθως με νόμο. 
*Τέλος, η αγοραστική του δύναμη να είναι σταθερή. Η νομική του κατοχύρωση στις συναλλαγές έχει νόημα μόνο επειδή μπορεί να μετατραπεί σε επιθυμητά αγαθά και χρηματοοικονομικά προϊόντα που παράγονται και προσφέρονται από τη χώρα, στην οποία το εν λόγω νόμισμα κυκλοφορεί.

## Δείτε επίσης
*Νόμιμο χρήμα

## Παραπομπές


Κατηγορία:Νομισματολογία
Κατηγορία:Χρήμα
176 Ιντούνα

Η **Ιντούνα (Iduna)** είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,90. Ανακαλύφθηκε το 1877 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από το Υντούν (Ydun), μία λέσχη στη Στοκχόλμη που είχε φιλοξενήσει ένα αστρονομικό συνέδριο.

Μία επιπρόσθηση αστέρα από την Ιντούνα έχει παρατηρηθεί, στις 17 Ιανουαρίου 1998 από το Μεξικό.

## Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ιντούνας εκτιμάται σε 121,04 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι **G** (ένυδρος ανθρακούχος, παρόμοιος σε σύσταση με τη Δήμητρα), ενώ το άλβεδό της είναι 0,083. Η Ιντούνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 17 λεπτά.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Ιντουνα