Ροντόλφ Σαλί

Ο **Λουί Ροδόλφος Σαλί** (29 Μαίου  1851 - 20 Μαρτίου 1897) ήταν ο δημιουργός , ο οικοδεσπότης και ο ιδιοκτήτης του καμπαρέ "Le Chat Noir" ("Ο Μαύρος Γάτος", το οποίο ήταν γνωστό το 1881 στις αρχές του ως Καλλιτεχνικό Καμπαρέ εν συντομία) στην περιοχή της Μονμάρτης στο Παρίσι. Με αυτή τη δημιουργία, Ο Σαλί έχει μείνει στη μνήμη όλων ως ο δημιουργός του μοντέρνου καμπαρέ: ενός νυχτερινού κλαμπ όπου οι θαμώνες μπορούσαν να καθίσουν και να πιουν αλκοολούχα ποτά απολαμβάνοντας διάφορα δρώμενα στη σκηνή, τα οποία άνοιγε ένας διοργανωτής που αλληλοεπιδρούσε με το κοινό.

## Βιογραφία
Γιος ενός αποστακτήρα στο Châtellerault, ο Σαλί ήρθε στο Παρίσι το 1872, αφού εγκατέλειψε το σύνταγμα στο οποίο είχε αναλάβει στρατιωτική υπηρεσία. Μετακόμισε στο Hôtel de Rome στη Rue de Seine, στη Λατινική συνοικία.

Ίδρυσε την  ("Η Ζωοφόρα Σχολή"), που σύντομα μετονομάστηκε σε "" ("Η Σχολή Iriso-Ανατρεπτική του Σικάγο")  προκειμένου να στρέψει την προσοχή στην καλλιτεχνική του ομάδα. Στην πραγματικότητα, έβγαζε τα προς το ζην φτιάχνοντας Σταθμούς Σταυρού και άλλα θρησκευτικά αντικείμενα, τα οποία αυτός και οι φίλοι του ζωγράφιζαν.

"Στην πραγματικότητα, η σχολή, χωρίς να το έχει παραδεχτεί, είχε γενικά την πρόθεση του άμεσου στόχου πώλησης μιας σειράς σταθμών του Σταυρού σε οκτώ και δεκατέσσερα φράγκα τον καθένα, σε ένα κατάστημα που πουλάει θρησκευτικά είδη στο Saint Sulpice. Αυτή η πολύ χρονοβόρα δουλειά μοιράστηκε σε τέσσερις "μαθητές" σύμφωνα με τις διαφορετικές φύσεις τους. O Ρενέ Γκίλμπερτ ζωγράφιζε κεφαλές, ο Γουόγκνερ χέρια, ο Αντόνιο ντε Λα Γκαντάρα κουρτίνες και στο τέλος ο Σαλί φόντα και τοπία ...."
αριστερά|μικρογραφία|Σάτ Νουάρ περιοδικό, αριθμός 152, 6 Δεκεμβρίου 1884.
Για να συνδυάσει την τέχνη με την κατανάλωση αλκοόλ, ο Σαλί είχε την ιδέα να δημιουργήσει ένα καφέ στο "αγνότερο στυλ του Λουδοβίκος XII ... με ένα πολυέλαιο από κατεργασμένο σίδηρο της Βυζαντινής περιόδου, όπου οι ευγενείς, οι πολίτες και οι αγρότες καλούνται στο εξής να πιουν αψέντι με τον συνηθισμένο τρόπο του Βίκτορ Χιούγκο και του Γκαριμπάλντι, και hypocras (κρασί με ζάχαρη και μπαχαρικά) σε χρυσά μπολ. Στην πραγματικότητα, το πρώτο μαγαζί με το όνομα  ("Ο Μαύρος Γάτος"), άνοιξε τον Νοέμβριο του 1881 σε ένα κτίριο δύο δωματίων στη Λεωφόρο 84 Rochechouart (ένα μέρος που τώρα τιμάται με πλάκα), σέρβιρε κακό κρασί και είχε μάλλον κακή διακόσμηση. Από την αρχή όμως, τους επισκέπτες χαιρετούσε κατά την είσοδο μια Ελβετική φρουρά, πανέμορφα στολισμένη και καλυμμένη με χρυσό από το κεφάλι μέχρι τα πόδια, που φέρεται να ήταν υπεύθυνη για την υποδοχή των ζωγράφων και των ποιητών που έφταναν, εκτός από τους "κακόφημους ιερείς και τους στρατιώτες". Το αξιοσημείωτο κομμάτι που θαύμαζε ο Σαλί ήταν σε μια ψηλή μαρμάρινη εστία: Η νεκροκεφαλή του Λουδοβίκου XIII ως παιδί. 

Η επιτυχία της πρώτης τοποθεσίας διασφαλίστηκε με την άφιξη σε μεγάλο βαθμό μιας ομάδας νέων ριζοσπαστικών συγγραφέων και καλλιτεχνών που ονομάζονταν  ("αυτοί που φοβούνται το νερό"), υπό την ηγεσία του δημοσιογράφου Emile Goudeau. Η ομάδα ισχυρίστηκε ότι αντιπαθούσε το νερό και αντί αυτού προτιμούσε το κρασί και την μπύρα. Τα μέλη του κλαμπ του Γκουντό συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο σπίτι του στη Ρίβ Γκάουτσε (αριστερή όχθη),όμως είχε γίνει τόσο δημοφιλές που ξεπέρασε το χώρο της συνάντησης. Ο Σαλί, όταν συναντήθηκε με τον Γκουντό, τον έπεισε να μεταφέρει το κλαμπ πέρα από τον ποταμό Σηκουάνα στη λεωφόρο 84 Rochechouart.   &#x5B;*[[Βικιπαίδεια:Επαληθευσιμότητα|<span title="This is some rando's travel blogger, not a reliable source for historical information. (March 2025)">better&nbsp;source&nbsp;needed</span>]]*&#x5D;

Το  επίσης σύντομα ξεπέρασε την πρώτη του τοποθεσία. Στις 10 Ιουνίου 1885, με μεγάλη φανατικότητα, ο Σαλί το μετέφερε σε νέα τοποθεσία που βρίσκεται στην οδό Victor-Masse 12 (που πριν από το 1885 ήταν η οδός de Laval 12). Πολύ γρήγορα, οι ποιητές και οι τραγουδιστές που εμφανίστηκαν στον Μαύρο Γάτο, το βρήκαν ιδανικό μέρος για τη τέχνη τους στο Παρίσι. Το  τελικά έκλεισε το 1896.

Ο Σαλί ενέργησε ως παραγωγός και (μαζί με τον τραγουδιστή Αριστίντ Μπρούαντ) ως εκπρόσωπος ή διαγωνιζόμενος. Ο Σάλι συχνά είχε αλαζονική συμπεριφορά εις βάρος των πελατών. Όσοι έφευγαν νωρίς, προσβάλλονταν και όσοι έφθαναν αργά, πετάγονταν σε μια γωνία. Ο Σάλι συνήθιζε να κάνει σχόλια τύπου "Λοιπόν, τελικά βγήκες από τη φυλακή;" ή "Τι έκανες με το κοριτσάκι σου από χθες;" σε έναν νέο πελάτη, προφανώς συνοδευόμενο από τη γυναίκα του. Ένα βράδυ, ο Σαλί απευθύνθηκε στον μελλοντικό Βρετανό βασιλιά Εδουάρδος VII: "Κοίτα εδώ: φαίνεται ότι ο Πρίγκιπας της Ουαλίας είναι εξοργισμένος!"

Κάθε Παρασκευή, το μεσημεριανό ήταν ευκαιρία για προετοιμασία παραστάσεων και την επεξεργασία ενός χιουμοριστικού περιοδικού. Με περίσσεια τσιγγουνιά, ο Σαλί έβρισκε οποιαδήποτε δικαιολογία για να μη πληρώνει το προσωπικό, τους προμηθευτές και τους καλλιτέχνες. Με κάποια επιτυχία ζήτησε ακόμα να πληρωθεί από αυτούς που φιλοξενούσε στον Μαύρο Γάτο. Όμως, με την φλυαρία του στους καλεσμένους, τις οργανωτικές του δεξιότητες και την προσωπικότητα του προσέλκυσε εξαιρετικούς καλλιτέχνες όλων των ειδών και ένα ευρύ κοινό. Ο συνδυασμός ενός μπαρ με ψυχαγωγία (στο παρόν το κανονικό καμπαρέ) ήταν καινοτόμο. Επιπλέον, ο Σαλί είχε την ιδέα του να παίζει μουσική στο μαγαζί του εγκαθιστώντας ένα πιάνο, μια καινοτομία, που την εποχή εκείνη, είχε απαγορευτεί για ένα διάστημα σε νεότερα μαγαζιά, και που του έδωσε μετέπειτα ένα πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό.

"Αντρικός, με τετράγωνους ώμους, κατακόκκινα βαμμένα μαλλιά, αγέραστος, σωματώδης παρόλα αυτά" Ο Λωράν Τέιλχεντ περιέγραφε τον Σαλί. Στο πρόσωπό του είχε πολλές φακίδες, το στήθος του καλυπτόταν από μια ρομαντική σατέν λουλουδάτη ζακέτα η οποία ερχόταν σε αντίθεση με την στυγνότητα ενός σκούρου παλτού. Άθικτος, τα καστανόξανθα μαλλιά του ήταν συνεπή με τα χαλικώδη γένια του και είχε τον αέρα ενός Φλαμανδικού στρατιώτη. Η φωνή του ήταν βαριά και ο τόνος του ήταν σαρκαστικός και δηκτικός , του οποίου ο ήχος κυνικά έβαζε κάτω τους Φιλισταίους. Ήταν ένας αξιοθαύμαστος απατεώνας εκ φύσεως.

δεξιά|μικρογραφία|Τωρινή εμβληματική αφίσα του Θεοφίλ-Αλεξάνδρει Στάινλεν, διαφημίζοντας την επικείμενη περιοδεία του σόου  "Ο Μαύρος γάτος", 1896.
Στη δεκαετία του 1890, ο Σαλί πήρε την εταιρεία ψυχαγωγίας του "Μαύρος Γάτος" να περιοδεύσει στη Γαλλία, μισθώνοντας θέατρα και χώρους, μια πρακτική που δεν ήταν συνήθης εκείνη την εποχή. Συχνά αρνούνταν, με διάφορα προσχήματα, να πληρώσει τα έξοδα εκμίσθωσης ενός χώρου.   &#x5B;*[[Βικιπαίδεια:Εκκρεμεί παραπομπή|<span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2010)">citation needed</span>]]*&#x5D;

Ο Σάλις πέθανε στο Ναιντρέ το 1897. Μια δεκαετία αργότερα, ένα τρίτο  άνοιξε το 1907 στη Λεωφόρο 68 de Clichy.

## Αφιερώματα

* Στο τμήμα της Βιέννη προς: το Châtellerault Naintré Marigny-Brizay, ένα δρόμο φέρει το όνομά του.
* 18 Boulevard de Clichy στο Παρίσι φέρει μια πινακίδα: "Εδώ ήταν ο τάφος του Μαύρου γάτου που ιδρύθηκε από τον Rodolphe Salis ...." 

## Αναφορές

## Περαιτέρω αναγνώσεις

* Ομπεργούρ, Μαρίελ (1992). Το "Le Chat Noir", 1881-1897, 1881-1897. "Τα αρχεία του Μουσείου του Ορσεϊ" Εθνικά Μουσεία / Διανομή Σέιλ. Δελτίο ΕΚ 7/8-1993, σημείο 1.3. Καταλόγος από έκθεση του μουσείου 25 Φεβρουαρίου - 31 Μαΐου 1992.
* 
* 
* 

## Εξωτερικές συνδέσεις

* Works by or about Rodolphe Salis Στο Διαδικτυακό αρχείο
* Μια σύντομη βιογραφία του Σαλί, με μερικές φωτογραφίες του χώρου , και μια λίστα συνδεδεμένων εκτελεστών.

Κατηγορία:Μονμαρτρη
Κατηγορία:Καμπαρέ
Κατηγορία:Παρίσι