Ακρίτας (σχεδίασμα έπους)

[right|thumb|200px|''Ένα από τους ήρωες του Ακρίτα Σας στέλνω σήμερα, τον Ποιητή. [...] Εσώκλειστο. Εικονογραφημένο δελτάριο με μια [:en:Persian miniature|περσική μινιατούρα από το Βρετανικό Μουσείο.*]]

«Στις [[17 Μαρτίου|17 Μάρτη]] [[1939]] αποφάσισα να γράψω *'Ακρίτα*', 33.333 17σύλλαβους.», γράφει ο [[Νίκος Καζαντζάκης]].

==Περιεχόμενο==
«Ο Οδυσσέας του Καζαντζάκη βγαίνει στην αναζήτηση του [[Θεός|Θεού]] όπως ο [[Οδυσσέας]] του [[Όμηρος|Ομήρου]] στην αναζήτηση της [[πατρίδα]]ς.», γράφει ο [[Παντελής Πρεβελάκης]].

Ο Ακρίτας, το «κύκνειο άσμα», ο «13ος άθλος», είναι το δεύτερο [[έπος]], μετά την [[Οδύσσεια (Νίκος Καζαντζάκης)|Οδύσσεια]], που σχεδίαζε να δημιουργήσει ο Καζαντζάκης. Σε 24 [[ραψωδία|ραψωδίες]], σε 33.333 17σύλλαβους στίχους και αυτός, όπως ακριβώς η Οδύσσειά του. «Ο Ακρίτας πνέει μέσα μου σα θερμός ανοιξιάτης άνεμος. Γλυκό, πικρό ανατρίχιασμα, κι είμαι βέβαιος ένα τέτοιο παιχνιδιάρικο, πικρότατο αποχαιρετισμό -τελευταία άνοιξη- θα 'νιωθε ο [[Σαίξπηρ|Σαιξπήρος]] λίγο πριν αρχίσει να γράφει την [[Τρικυμία]].» «Θα 'θελα -άραγε θα μπορέσω;- ο Ακρίτας να ΄ναι πολύ διαφορετικός από την Οδύσσεια. Εδώ λέω ν' ανέβω στο πιο αψηλό πάτωμα, πέρα από τη σαρκική πραματικότητα, εκεί όπου τα ζώα, τα δέντρα κι οι πηγές και τα παραμύθια μιλούν σαν άνθρωποι, κι οι άνθρωποι περπατούν στους δρόμους ή πολεμούν στην έρημο σαν παραμύθια. Θα εξαφανίσω τον καιρό και τον τόπο, θα παίξω ελεύτερος από τα δεσμά της λογικής, θα χορέψω χωρίς πόδια.» 
[[Αρχείο:Haeckel Siphoneae.jpg|left|thumb|200px|[[Ουώλτ Ουίτμαν|Whitman, Walt]] 114]]
Ο Ακρίτας ξεκινά εκεί απ' όπου τελείωσε ο Οδυσσέας. Ο Οδυσσέας είναι η αρχαιότητα, ο Ακρίτας είναι η ένωση της [[Αρχαία Ελλάδα|αρχαίας]] και της [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|χριστιανικής]] και της [[Ελλάδα|νέας Ελλάδας]] και όλου του [[Σύμπαν]]τος. Ο Ακρίτας είναι ο νέος [[Αδάμ]]. Ο Οδυσσέας είναι ο τελευταίος παλιός άνθρωπος, ο Ακρίτας είναι ο πρώτος νέος άνθρωπος. Ο Οδυσσέας είναι η [[Θεία Κωμωδία#Κόλαση|Κόλαση]] και το [[Θεία Κωμωδία#Καθαρτήριο|Καθαρτήριο]], ο Ακρίτας είναι ο [[Θεία Κωμωδία#Παράδεισος|Παράδεισος]] της Οδύσσειας. Ο Οδυσσέας είναι ο άνθρωπος που μάχεται να φτάσει στην κορυφή, το Νάδα, ο Ακρίτας είναι ο άνθρωπος που έχει φτάσει στην κορυφή, το Νάδα. Ο Ακρίτας δεν δημιουργεί τον [[Μύθος|Μύθο]], ο Ακρίτας είναι ο Μύθος, ζει και γίνεται ο Μύθος. Ο Ακρίτας ζει τα πάντα βαθιά, άμεσα, [[φυτό|φυτικά]], οι άνθρωποι τον βλέπουν [[αετός|αετό]], [[βροχή]], [[ταύρος|ταύρο]]... Ο Ακρίτας βλέπει τους μύθους και κουβεντιάζει με τις φυσικές δυνάμεις, [[άνεμος|άνεμο]], βροχή, [[άνοιξη]]... Ο Ακρίτας έχει μέσα του τα περασμένα και τα τωρινά και τα μελλούμενα. Ο Ακρίτας ανασταίνει τον [[Χριστός|Χριστό]] για να σώσει τους [[Κόλαση|κολασμένους]], γιατί αυτό είναι το πιο δύσκολο, να σώσει τους κακούς, κι αυτό θα κάνει ο Χριστός που ανάστησε ο Ακρίτας στην καρδιά του. *Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται για να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριόνται ή δεν λένε κοινότοπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά.* Ο Ακρίτας παίζει λεύτερος, ανασταίνει και συμφιλιώνει ίσκιους, τον [[Οιδίποδας|Οιδίποδα]], τον [[Δίας (μυθολογία)|Δία]] και τον [[Προμηθέας|Προμηθέα]], τον [[Μακμπέθ]], τον Χριστό και τον [[Ιούδας ο Ισκαριώτης|Ιούδα]]. Ο Ακρίτας καθισμένος, χαμογελαστός, και γύρω του έρχονται όλα τα [[ζώα]], οι [[ιδέα|ιδέες]], τα [[όνειρο|όνειρα]], τα [[παραμύθι]]α, η [[Κοκκινοσκουφίτσα]], η [[Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων|Αλίκη]], ο [[Πινόκιο]], η [[Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι|Χιονάτη]], έρχονται παλιές του [[ζωή|ζωές]] και [[μνήμη|αναμνήσεις]] της ζωής του, ο Ακρίτας παίζει, πυκνώνει το τίποτα, το Νάδα, και το κάνει ορατό, το αραιώνει κι αφανίζεται, όλα αδελφωμένα περνούν, φτάνουν σε απόκοσμο, παραδεισένιο νησί, ο Σαίξπηρ, ο [[Μάρτιν Σκορσέζε|Σκορσέζε]], *Θέλει, λέει, να ΄ναι λεύτερος—Σκοτώστε τον!*, ένα άσπρο αρσενικό παγόνι παιχνιδοφυσοανοίγει τα φτερά του, χαμογελά, τα κουνά ελαφρά, κι όλα αφανίζονται.

«Ο θάνατος του νέου Οδυσσέα είναι η μόνη του Μεταμόρφωση.»

*Σιωπή! Ένας γλάρος. Γλάροι. Ο πατέρας καλεί! Έρχομαι, πατέρα! Τέλος εδώ. Εμείς τότε. Τέλος, ξανά! Πάρ' το. Τα φιλιά σου, να με αγαπονεροθυμάσαι. Μέχρι χίλια χρόνια. Χείλια. Τα κλειδιά. Δοσμένα! Μακριά μοναχική τελευταία αγαπημένη μακρόσυρτη η''

## Δείτε επίσης
* Ακρίτες
* Ακριτικά τραγούδια
* Διγενής Ακρίτας
* Οδύσσεια (Νίκος Καζαντζάκης)

## Σημειώσεις


## Παραπομπές


## Πηγές
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιβλιονέτ, Τετρακόσια Γράμματα του Καζαντζάκη στον Πρεβελάκη.

Κατηγορία:Έργα του Νίκου Καζαντζάκη