Πόπλιος Μούμιος Σισέννα Ρουτιλιανός

Ο **Πόπλιος Μούμιος Σισέννα Ρουτιλιανός**, λατιν.: *Publius Mummius Sisenna Rutilianus* ήταν Ρωμαίος συγκλητικός του 2ου αι. μ.Χ. Είναι περισσότερο γνωστός από την έντονη απεικόνιση που κάνει ο Λουκιανός στο *έργο του Αλέξανδρος και Ψευδομάντις*, όπου ο συγκλητικός περιγράφεται ως «άνθρωπος καλής οικογένειας και δοκιμασμένος σε πολλά ρωμαϊκά αξιώματα, αλλά εντελώς άρρωστος από την πλευρά των θεών», ως το πιο διακεκριμένο θύμα του ψεύτικου χρησμού, που καθιέρωσε ο ομώνυμος χρησμός στην Παφλαγονία. Ο Ρουτιλιανός ήταν ύπατος στο *διάστημα (nundinium)* του Μαΐου-Ιουνίου 146 με τον Τίτο Πριφέρνιο Παίτο Ροσιανό Γεμίνο ως συνεργάτη του.

## Βιογραφία
Ο Άντονι Μπίρλεϊ δηλώνει ότι ήταν «πιθανώς» γιος του Πόπλιου Μούμμιου Σισέννα, κανονικού υπάτου τού 133. Δύο σωζόμενες επιγραφές από το Τίβολι τεκμηριώνουν τη *[[Cursus honorum|σειρά αξιωμάτων]]*του. Ο Ρουτιλιανός ξεκίνησε τη συγκλητική του σταδιοδρομία ως ένας από τους *decemviri stlitibus judicandis*, μία από τις τέσσερις επιτροπές που αποτελούσαν τους *[[Εικοσιέξι άνδρες|εικοσιέξι άνδρες (vigintiviri)]]*. Η συμμετοχή σε μία από αυτές τις τέσσερις επιτροπές ήταν ένα προκαταρκτικό και απαιτούμενο πρώτο βήμα, για την είσοδό του στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Στη συνέχεια, διορίστηκε τριβούνος του στρατού στη Λεγεώνα V Μακεδονική, και στη συνέχεια τοποθετήθηκε στην Κάτω Μοισία. Στη συνέχεια, εξελέγη ταμίας και, μετά την ολοκλήρωση αυτής της παραδοσιακής δημοκρατικής δικαστικής θητείας, ο Ρουτιλιανός θα εγγράφονταν στη Σύγκλητο. Ακολούθησαν δύο ακόμη παραδοσιακές δημοκρατικές δικαστικές θητείες: του πληβείου τριβούνου των πληβείων και του πραίτορα.

Αφού ολοκλήρωσε τη θητεία του ως πραίτορας, ο Ρουτιλιανός πιθανότατα υπηρέτησε ως *[[Λεγάτος (Αρχαία Ρώμη)|legatus legionis]]* για τη Λεγεώνα VI Victrix, η οποία βρισκόταν στη Ρωμαϊκή Βρετανία, υπό τον πατέρα του, ο οποίος ήταν κυβερνήτης της επαρχίας περίπου το 133-135/138. «Τέτοιου είδους στενοί δεσμοί μεταξύ κυβερνητών και απεσταλμένων της λεγεώνας ήταν ασυνήθιστοι», σημειώνει ο Μπίρλεϋ, «αλλά θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως ένδειξη εύνοιας από τον Αδριανό». Η επόμενη θέση του ήταν έπαρχος του *[[Αιράριον|aerarium Saturni]]* (θησαυροφυλακίου της Συγκλήτου), την οποία κατείχε για τρία χρόνια. Η Mιρέιγ Κορμπιέ χρονολογεί τη θητεία του από το έτος 141 έως το 143 με τον Λεύκιο Καίλιο Φήστο ως συνάδελφό του. Κάποια στιγμή πριν από την υπατική του θητεία, ο Ρουτιλιανός έγινε δεκτός στον σύλλογο των οιωνοσκόπων, κάτι που σημειώνει ο Μπίρλεϋ, επιβεβαιώνει την «υψηλή κοινωνική του θέση».

Αφού έληξε η υπατεία του, ο Ρουτιλιανός κατείχε τουλάχιστον δύο αξιώματα. Το πρώτο ήταν ένας διορισμός ως κυβερνήτης της αυτοκρατορικής επαρχίας της Κάτω Μοισίας ως άμεσος προκάτοχος του Γάιου Κούρτιου Ιούστου, ο οποίος θεωρείται ότι ανέλαβε το αξίωμα του κυβερνήτη το 156. Ωστόσο, ο Γκέζα Αλφέλντι τοποθετεί τον Μάρκο Βαλέριο Ετρούσκο ως προκάτοχο του Ιούστου, και αντ' αυτού χρονολογεί τον Ρουτιλιανό μεταξύ των ετών 146 και 155, ίσως μεταξύ των ετών 149 και 152. Το δεύτερο αξίωμα ήταν ανθύπατος (κυβερνήτης) της Ασίας, η κορύφωση μίας επιτυχημένης συγκλητικής σταδιοδρομίας, την οποία ο Ρόναλντ Σάυμ χρονολογεί το 160/161. 

## Ο Ρουτιλιανός και το μαντείο
δεξιά|μικρογραφία|Η ανθυπατική επαρχία της Ασίας.
Ο Αλέξανδρος ο Αβωνοτείχος είχε ιδρύσει ένα μαντείο του Γλύκωνα στη Δυτική Μικρά Ασία, του οποίου η φήμη τελικά επεκτάθηκε πέρα από τη Βιθυνία, τη Γαλατία και τη Θράκη στην Ιταλία και τη Ρώμη. Ο Ρουτιλιανός είχε ελκυστεί από το μαντείο, φαινομενικά για να υπηρετήσει τη θητεία του ως ανθυπάτου της Ασίας, αλλά αντ' αυτού, «παραλίγο να εγκαταλείψει το αξίωμα που του είχαν εμπιστευτεί, για να προσεταιριστεί τον Αβωνοτείχο». Ο Λουκιανός εξηγεί ότι ο Ρουτιλιανός, «αν και άνθρωπος με καταγωγή και ανατροφή, είχε δοκιμαστεί σε πολλά ρωμαϊκά αξιώματα, παρ' όλα αυτά σε όλα όσα αφορούσαν τους θεούς ήταν πολύ εύπιστος και είχε παράξενες πεποιθήσεις γι' αυτούς. Αν έβλεπε κάπου μία πέτρα λερωμένη με ιερό λάδι ή στολισμένη με στεφάνι, έπεφτε αμέσως με το πρόσωπό του, φιλούσε το χέρι του και στεκόταν δίπλα της για πολλή ώρα, δίνοντας όρκους και λαχταρώντας ευλογίες από αυτήν».

Λίγο αφότου ο Ρουτιλιανός είχε εμπλακεί σε αυτό το μαντείο, ο Λουκιανός είχε δείξει προσωπικό ενδιαφέρον για την απομυθοποίησή του και επισκέφθηκε τον Αλέξανδρο. Μέχρι εκείνο το σημείο, ο Ρουτιλιανός είχε ρωτήσει το μαντείο ποιαν έπρεπε να νυμφευτεί. Η απάντηση ήταν ότι ο ανθύπατος, ο οποίος ήταν περίπου εξήντα ετών, έπρεπε να νυμφευτεί την κόρη του Αλεξάνδρου, η οποία φέρεται να γεννήθηκε από τη θεά Σελήνη. Ο Λουκιανός προσπάθησε να αποτρέψει τον ανθύπατο από το να νυμφευτεί την κοπέλα, αλλά μέχρι τότε ο Ρουτιλιανός ήταν εύπιστος σε όλους τους ισχυρισμούς του χρησμού, και δεν τον άκουγε.  Φεύγοντας, ο Λουκιανός ανακάλυψε, ότι το πλήρωμα τού πλοίου -που τού είχε δανείσει ο Αλέξανδρος για να τον πάει σπίτι- είχε διαταχθεί να τον δολοφονήσει, και απέφυγε αυτή τη μοίρα, αλλάζοντας πλοίο.  Σε απάντηση, ο Λουκιανός αποφάσισε να ασκήσει δίωξη κατά του Αλεξάνδρου στο δικαστήριο, αλλά όταν παρουσίασε την υπόθεσή του στον κυβερνήτη της Βιθυνίας και του Πόντου, Λεύκιο Ηδίο Ρούφο Λολλιανό Άβιτο, ο τελευταίος τον έπεισε ότι θα ήταν μάταιο, γιατί ακόμη και αν ο Λουκιανός κέρδιζε την υπόθεσή του, ο Ρουτιλιανός θα χρησιμοποιούσε την επιρροή του, για να αποτρέψει την τιμωρία του Αλεξάνδρου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα