open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Νεοχώρι Αργολίδας

Το **Νεοχώρι** είναι ορεινό χωριό του νομού Αργολίδας, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 700 μέτρων και είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές του Λυρκείου όρους, κοντά στην σήραγγα Αρτεμισίου του Αυτοκινητόδρομου Μορέα. Διοικητικά υπάγεται στην κοινότητα Νεοχωρίου της δημοτικής ενότητας Λυρκείας του Δήμου Άργους - Μυκηνών. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου. 

Σύμφωνα με την απογραφή 2021 το χωριό είχε πληθυσμό 41 κατοίκων. Η κύρια οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων είναι ο αγροτικός-κτηνοτροφικός τομέας με το χωριό να διαθέτει ελαιόφυτες εκτάσεις και λιβάδια.

Το κλίμα είναι θερμόξηρο Μεσογειακό με ζέστα, ξερά καλοκαίρια και ήπιους, υγρούς χειμώνες αλλά είναι σαφώς πιο ψυχρό και υγρό απ' ότι οι πεδινές περιοχές της Αργολίδας αφού βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο.

Το Νεοχώρι βρίσκεται κοντά στα χωριά Κεφαλόβρυσο, Καπαρέλλι, Σάγκας, Νεστάνη, Λυρκεία και Καρυά. 

## Προσωπικότητες
* Σωτήρης Τσιόδρας, Έλληνας λοιμωξιολόγος

## Πληθυσμός

Το Νεοχώρι από το 1879 μέχρι το 1951 είχε σταθερή αύξηση πληθυσμού (με εξαίρεση το 1889 και το 1928). Το 1951 το χωριό έφθασε στην πληθυσμιακή του ακμή το 1951 με 289 πληθυσμούς αλλά έκτοτε ο πληθυσμός έχει μειωθεί σημαντικά φθάνοντας το 2011 μόλις 63 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αργολίδας
Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Δρύπη

[εναλλ.=|μικρογραφία|550x550px|Διάγραμμα τυπικής δρύπης [Βερίκοκο|βερίκοκου, το οποίο δείχνει τα τρία μέρη του περικαρπίου και τη διάκριση μεταξύ σπόρου και σάρκας.]]
**Δρύπη** ονομάζεται κάθε σαρκώδης καρπός, ο οποίος έχει υμενώδες εξωκάρπιο, σαρκώδες μεσοκάρπιο και ξυλώδες ενδοκάρπιο (το οποίο περιέχει συνήθως ένα σπέρμα). Είναι από τους πιο κοινούς, εδώδιμους καρπούς στη φύση, όπως κεράσια, δαμάσκηνα, βερίκοκα, ροδάκινα, ελιές κ.ά.

## Ετυμολογία
Λατινική: druppa 

## Πηγές, Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Χατζημπίρος Κίμων, Παναγιωτίδης Πάνος, Καρακατσάνη Ρένα (2007). "Λεξικό Οικολογικών & Περιβαλλοντικών Όρων". Εκδόσεις Σταφυλίδη. ISBN 9789607695307

*
Κατηγορία:Μορφολογία φυτών
Κατηγορία:Ανατομία φυτών
Κατηγορία:Καρπός
Κατηγορία:Φρούτα
Κατηγορία:Σπόροι_και_καρποί
Κατηγορία:Βοτανολογική ονοματολογία
Κατηγορία:Μορφολογία καρπών
Μουσείο Ενερί

Το **Μουσείο Ενερί** (γαλλ. *Musée d'Ennery*) είναι γαλλικό Εθνικό μουσείο ασιατικής τέχνης, παράρτημα του Μουσείου Γκιμέ, που βρίσκεται στο Παρίσι, στη λεωφόρο Φος 59, στο 16ο διαμέρισμα.

Το μουσείο είναι αφιερωμένο στην ασιατική τέχνη και δημιουργήθηκε από έργα τέχνης ιδιωτικής συλλογής που συγκεντρώθηκαν κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα από την Κλεμάνς ντ'Ενερί (1823-1898), σύζυγο του δημοσιογράφου και θεατρικού συγγραφέα Αντόλφ ντ'Ενερί (1811-1899). Η Κλεμάνς κατείχε σημαντική συλλογή αντικειμένων ασιατικής τέχνης και δημιούργησε το σημερινό αρχοντικό σε στιλ Δεύτερης Αυτοκρατορίας όπου μετέφερε τη συλλογή της. Το 1890 το δώρισε στο Γαλλικό κράτος και άρχισε να το μετατρέπει σε δημόσιο μουσείο με τη βοήθεια του Ζωρζ Κλεμανσώ και του διευθυντή του  Μουσείου Γκιμέ. 

Εγκαινιάστηκε ως δημόσιο μουσείο το 1908και χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό μνημείο το 1979.

Το μουσείο έκλεισε για ανακαίνιση από το 1996 έως τον Απρίλιο του 2012.

Είναι ανοικτό κάθε Σάββατο με ελεύθερη είσοδο. Απαιτείται κράτηση. Οι πλησιέστεροι σταθμοί μετρό είναι οι σταθμοί Βικτόρ Ουγκό και Πορτ Ντωφίν.

## Συλλογές
Το μουσείο Ενερί περιλαμβάνει περίπου 7.000 αντικείμενα που απεικονίζουν την καθημερινή ζωή στην Κίνα και την Ιαπωνία από τον 12ο έως τον 19ο αιώνα. Εκτίθενται σε μεγάλες ξύλινες προθήκες επικαλυμμένες με φίλντισι και περιλαμβάνουν κεραμικά του Κιότο, αντικείμενα τέχνης Ναμπάν που προέκυψε από επαφές μεταξύ των Ιαπώνων και των Πορτογάλων 1543–1640, πάνω από 300 αγαλματίδια από την περίοδο Έντο (1603–1837), διάφορες πορσελάνες της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, κούκλες και ειδώλια, γλυπτά από ημιπολύτιμους λίθους, αντικείμενα από ελεφαντόδοντο και χαλκό, έπιπλα και πολλές μάσκες ανθρώπινων μορφών και ζώων.


Αρχείο:Musée d'Ennery Collection de porcelaines.jpg|Εκθέματα από πορσελάνη
Αρχείο:Musée d'Ennery Vue intérieure 01.jpg|Εσωτερικός χώρος του μουσείου Ενερί
Αρχείο:Musée d'Ennery Lapin en porcelaine 01.jpg|Αγαλματίδιο από πορσελάνη


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η ιστοσελίδα του μουσείου Ενερί (γαλλικά)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι
Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Μαρία των Έστε

Η **Μαρία των Έστε** (*Maria d'Este*, 8 Δεκεμβρίου 1644 - 20 Αυγούστου 1684) ήταν κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Έστε, Δούκα της Μόντενα.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1644 στη Μόντενα, και ήταν το όγδοο παιδί και η νεότερη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Έστε, δούκα της Μόντενα και της πρώτης συζύγου του Μαρίας-Αικατερίνης Φαρνέζε.

Τον Οκτώβριο του 1667 παντρεύτηκε με πληρεξούσιο τον Ρανούτσο Β΄ Φαρνέζε δούκα της Πάρμας και επίσημα την 1η Ιανουαρίου 1668 στη Μόντενα. Μαζί απέκτησαν εννέα παιδιά:
*την Ισαβέλλα-Φραγκίσκη-Μαρία-Λουκία (1668-1718), δεν παντρεύτηκε ποτέ. Έγινε Μοναχή στη Μονή Βενεδικτίνων στης Σάντα Μαρία ντι Καμπάνα στη Πλακεντία.
*τη Βικτώρια-Μαρία-Φραγκίσκη (1669-1671), πέθανε σε ηλικία 1,5 έτους.
*έναν γιο (1671-1671), πέθανε σε ηλικία τεσσάρων ημερών.
*τη Βικτώρια (1672), δίδυμη αδελφή της Αικατερίνης.
*την Αικατερίνη (1672), δίδυμη αδελφή της Βικτώριας.
*έναν γιο (1674)
*την Ελεονόρα (1675-1675), πέθανε σε ηλικία τριών ημερών
*τον Φραγκίσκο-Μαρία (1678-1727), παντρεύτηκε την Δωροθέα Σοφία του Νόιμπουργκ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
*τον Αντώνιο-Φραγκίσκο (1679-1731), παντρεύτηκε την Ερριέτα των Έστε. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Πέθανε στις 20 Αυγούστου 1684 στη Πάρμα σε ηλικία 39 ετών. Είναι θαμμένη στη Βασιλική της Σάντα Μαρία ντέλα Στεκάτα στη Πάρμα.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα
Κατηγορία:Δούκισσες της Πάρμας
Μιχόλ Μάρτιν

Ο **Μιχόλ Μάρτιν** (*Micheál Martin*, 1 Αυγούστου 1960-) είναι Ιρλανδός πολιτικός πρωθυπουργός της Ιρλανδίας από τις 23 Ιανουαρίου 2025, θέση στην οποία υπηρέτησε ξανά από το 2020 έως το 2022. Νωρίτερα υπηρέτησε σε διάφορα χαρτοφυλάκια, όπως ως υπουργός Παιδείας από το 1997 ως το 2000 και υπουργός Επιχειρήσεων, Εμπορίου και Απασχόλησης από το 2004 ως το 2008 και Εξωτερικών από το 2008 ως το 2011.
Διορίστηκε για πρώτη φορά πρωθυπουργός έπειτα από την ιστορική συμφωνία για κυβέρνηση συνασπισμού, που επιτεύχθηκε μεταξύ του Fine Gael και του Κόμματος των Πρασίνων.

Στις γενικές εκλογές του 2024 το Fianna Fáil απέσπασε τις περισσότερες έδρες στο Dáil- ως εκ τούτου, ο Μάρτιν έγινε ο Τίσεχ μόλις σχηματίστηκε ένας νέος συνασπισμός. 

Εξελέγη στην πρωθυπουργία ξανά στις 23 Ιανουαρίου 2025 με ψήφους 95–76 από τη βουλή (Dáil), έπειτα από τη συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού μεταξύ του Fianna Fáil, του Fine Gael και τη στήριξη αρκετών ανεξάρτητων βουλευτών.

## Βιβλία του
*Micheál Martin, *Freedom to Choose: Cork & Party Politics in Ireland 1918–1932* (The Collins Press, Cork, 2009).

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιρλανδίας
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Αγία Ματρώνα η εν Θεσσαλονίκη

H **Αγία Ματρώνα η εν Θεσσαλονίκη** είναι μάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τη Θεσσαλονίκη που μαρτύρησε τον 3ο αι μ.Χ. Η μνήμη της τιμάται στις 27 Μαρτίου. 

## Βίος
Η οσία Ματρώνα έζησε στη Θεσσαλονίκη και υπήρξε ακόλουθος μιας πλούσιας και ευγενούς Ιουδαίας, της Παντίλλης ή Παυτίλλης, συζύγου του στρατοπεδάρχη της Θεσσαλονίκης. Όταν έγινε γνωστό ότι ήταν χριστιανή φυλακίσθηκε και βασανίσθηκε μέχρι θανάτου, ώσπου παρέδωσε το πνεύμα της. Το σώμα της ρίχθηκε έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης και ακολούθως οι χριστιανοί της πόλης το παρέλαβαν και το ενταφίασαν κοντά στη *λεωφόρο*, που σύμφωνα με τους ιστορικούς τοποθετείται στη Χρυσή Πύλη της Θεσσαλονίκης, στη σημερινή Πλατεία Δημοκρατίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Θεσσαλονίκη
Νόμος του Τριαδικού Δόγματος (1813)

[200px|εναλλ.=Πράξη Ανοχής απο το Κοινοβούλιο της Αγγλίας του 1688. Ένας νόμος για την Εξαίρεση των Μεγάλων Προτεσταντικών Υποκειμένων που διαφωνούν με την Εκκλησία της Αγγλίας από τις κυρώσεις ορισμένων Νόμων.|μικρογραφία|Νόμος του Τριαδικού Δόγματος του 1813, απο το [Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου|Κοινοβούλιο της Αγγλίας.]]
Ο **Νόμος του Τριαδικού Δόγματος** ή **Νόμος της Τριάδας** του 1813 ήταν νόμος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου. Τροποποίησε τον νόμο περί βλασφημίας του 1697 () σχετικά με τις Τριαδικές διατάξεις του. Ο νόμος περί βλασφημίας εφαρμόζεται μόνο σε εκείνους που έχουν εκπαιδευτεί ή έχουν κάνει επάγγελμα που αφορά τη χριστιανική θρησκεία.

Ο νόμος, που ψηφίστηκε στις 21 Ιουλίου, ήταν επίσης γνωστός ως «Νόμος Ανακούφισης των Ουνιταριανιστών», ή «*The Unitarian Tol Toler Bill*» και «*Mr William Smith's Bill*» (μετά τον πολιτικό του κόμματος Γουίγκς του Ηνωμένου Βασιλείου, Ουίλιαμ Σμιθ).

Ο νόμος παραχώρησε ανοχή για τη θρησκευτική λατρεία των Ουνιταριανιστών, όπως προηγουμένως ο Νόμος περί Ανεκτικότητας του 1689 είχε δώσει ανεκτικότητα μόνο σε εκείνους τους διαφωνούντες προτεστάντες που αποδέχθηκαν την Τριάδα.

Ο Νόμος περί Βλασφημίας καταργήθηκε το 1967, λαμβάνοντας εμμέσως το δόγμα του νόμου της Τριάδας.

## Δείτε επίσης

* Πράξη Ανοχής (1689)
* Βαπτιστική Ομολογία Πίστης (1689)

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου
Κατηγορία:Νόμοι στο Ηνωμένο Βασίλειο
Μικρό Μαγνησίας

Το **Μικρό** είναι οικισμός χτισμένος δίπλα στην χρυσαφένια αμμουδιά της ομώνυμης Αιγαιοπελαγίτικης παραλίας, στον Δήμο Νοτίου Πηλίου,  νομού Μαγνησίας στην περιφέρεια Θεσσαλίας. Βρίσκεται στο νότιο-ανατολικό Πήλιο, απέχει 17 χιλιόμετρα από την Αργαλαστή, 8 χιλιόμετρα από τον Λαύκο ως μοναδική διασύνδεση του με το οδικό δίκτυο, ενώ παράλληλα συνδέεται με τον Πλατανιά μεσω παραδοσιακού μονοπατιού (περίπου 800 μέτρα).
Η παραλία-οικισμός διαθέτει ταβέρνες, καφέ-bar με ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες, ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Λαύκου.  Σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 10 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Ο Μωυσής στην Αίγυπτο

Ο ***[[Μωυσής]] στην Αίγυπτο*** (ιταλικά: *Mosè in Egitto*) και η διάβαση της Ερυθράς θάλασσας ή Ο Μωυσής και ο Φαραώ, είναι όπερα του Τζοακίνο Αντόνιο Ροσσίνι, που γράφτηκε το 1827. Η όπερα βασίζεται στη βιβλική έξοδο του Μωυσή με τους Εβραίους από την Αίγυπτο και τη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας, δηλαδή το γεγονός που ο Μωυσής σήκωσε το ραβδί του και τα νερά της Ερυθράς θάλασσας χωρίστηκαν και έτσι κατάφεραν οι Εβραίοι να διασχίσουν τη θάλασσα και φύγουν, γιατί τους κυνηγούσε ο Φαραώ. Βασικοί χαρακτήρες είναι ο Μωυσής, οι Εβραίοι, ο Φαραώ, ο Αμένοφις, η Εβραία Αναΐς, με την οποία είναι ερωτευμένος ο γιος του Φαραώ και η βασίλισσα Σιναΐς. Ο Ροσσίνι 10 χρόνια νωρίτερα είχε γράψει την ίδια όπερα αλλά στα γαλλικά και στην τρίτη πράξη είχε προσθέσει μπαλέτο. Η όπερα αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία και έφερε πολλά κέρδη στον συνθέτη. Το έργο ήταν πολύ ωραίο και τόνισε τις δραματικές στιγμές αυτής της ιστορίας και επίσης έδειξε τη μαεστρία του Ροσσίνι στην γαλλική παράδοση με τα εκφραστικά, σολιστικά και χορωδιακά μέρη.  

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Κατηγορία:Όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι
Μαρία δε λος Ντολόρες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών

Η **Μαρία δε λος Ντολόρες** (ισπ. *María de los Dolores de Borbón-Dos Sicilias*, 15 Νοεμβρίου 1909 - 11 Μαΐου 1996) του Οίκου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν πριγκίπισσα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και έπειτα πριγκίπισσα Τσαρτορύσκι.

## Βιογραφία
Η *Μαρία του Πόνου Βικτωρία Φιλλίπη Μαρία του Ελέους Λουίζα Καρλόττα Ευγενία και των Αγίων Πάντων* γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1909 στο Παλάτι του Βιγιαμεχόρ στη Μαδρίτη και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Κάρολου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και της δεύτερης συζύγου του, Λουίζας της Ορλεάνης.

Η Ντολόρες σπούδασε μαζί με τις αδελφές της Μερθέδες και Εσπεράνθα σε σχολείο Ιρλανδών μοναχών στη Μαδρίτη.

Στις 12 Αυγούστου 1937 παντρεύτηκε τον πλούσιο Πολωνό αριστοκράτη πρίγκιπα Αουγκούστυν Γιόζεφ Τσαρτορύσκι στο Ουσύ της Ελβετίας. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
*τον Άνταμ Κάρολ (γενν. 1940), παντρεύτηκε (2) τη Νόρα Πιτσιότο. Απέκτησαν 1 παιδί και (2) την Ζοζέτ Ναϊμέ Καλίλ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
*τον Λούντβικ Πιότρ (1945 - 1946).

Στις 29 Δεκεμβρίου 1950 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον δάσκαλο Κάρλος Σίας Οσόριο στη Σεβίλλη. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.

Πέθανε στις 11 Μαΐου 1996 στη Μαδρίτη σε ηλικία 86 ετών. Είναι θαμμένη στη Σεβίλλη.

## Πρόγονοι





## Τίτλοι
*15 Νοεμβρίου 1909 - 12 Αυγούστου 1937: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Μαρία δε λος Ντολόρες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
*12 Αυγούστου 1937 - 29 Δεκεμβρίου 1950: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Μαρία δε λος Ντολόρες Τσαρτορύσκα, Πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών
*29 Δεκεμβρίου 1950 - 11 Μαΐου 1996: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Μαρία δε λος Ντολόρες, Πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών, Κα. Κάρλος Σίας Οσόριο

### Τιμητικές διακρίσεις
*: Κυρία Μεγαλόσταυρου της Δικαιοσύνης του Ιερού Στρατιωτικού Κωνσταντίνειου Τάγματος του Αγίου Γεωργίου
*: 1172η Κυρία του Τάγματος της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών
Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Ιερό Βιβλίο του Μεγάλου Αόρατου Πνεύματος

[200px|εναλλ.=Ίχνος SVG μιας εικόνας της πέτρας ή του πολύτιμου λίθου του Αβράξα από τους Γνωστικούς και τα ερείπια τους από τον Τσαρλς Γ. Kίνγκ, 1887. Τα γράμματα είναι "ΙΑΩ", και "ΣΕΜΕΣ ΕΙΛΑΜ".|μικρογραφία|Ίχνος SVG μιας εικόνας της πέτρας ή του πολύτιμου λίθου του [Αβράξας|Αβράξα από τους Γνωστικούς και τα ερείπια τους από τον Τσαρλς Γ. Kίνγκ, 1887. Τα γράμματα είναι "ΙΑΩ", και "ΣΕΜΕΣ ΕΙΛΑΜ".]]
Δύο εκδοχές του πρώην χαμένου ***Ιερού Βιβλίου του Μεγάλου Αόρατου Πνεύματος*** () επίσης ανεπίσημα γνωστού ως **Κοπτικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων**, (το οποίο διαφέρει πολύ από το Ελληνικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων) ήταν μεταξύ των γραφών που βρέθηκαν στη βιβλιοθήκη Ναγκ Χαμαντί, που ανακαλύφθηκε το 1945. Έλαβε το όνομά του επειδή προς το τέλος του κειμένου εκφράζεται επίσης ως το «Αιγυπτιακό Ευαγγέλιο». Αν και είναι πιθανό ότι γράφτηκε στην Αίγυπτο, είναι πολύ πιο πιθανό ότι το όνομα βασίζεται σε συνδέσεις που έγιναν μεταξύ του Σηθ της Παλαιάς Διαθήκης και του Σετ, του αρχαίου αιγυπτιακού θεού της βίας, του χάους και των καταιγίδων. Αυτό το Ευαγγέλιο διαφέρει από το Ευαγγέλιο του Φιλίππου και το Ευαγγέλιο της Αλήθειας, δεδομένου ότι δεν είναι από τη Βαλεντιανική προοπτική και αντίθετα επικεντρώνεται σε μια άποψη που έχει τις ρίζες της στον Σηθιανισμό.

## Περιεχόμενο
Τα κύρια περιεχόμενα του βιβλίου αφορούν την κατανόηση του Σηθιανικού Γνωστικισμού για το πώς δημιουργήθηκε η γη, πώς ο Σηθ, στην ερμηνεία των Γνωστικών, ενσαρκώθηκε ως Ιησούς για να απελευθερώσει τις ψυχές των ανθρώπων από την κακή φυλακή που είναι η Δημιουργία. Πιο συγκεκριμένα, το κείμενο μπορεί να χωριστεί σε τέσσερα μέρη που αφορούν τη δημιουργία του κόσμου: 

* τη δημιουργία του ουράνιου κόσμου,
* τη δημιουργία και τη σημασία της φυλής του Σηθ,
* έναν ύμνο, και
* την ιστορία πίσω από τη δημιουργία του ίδιου του κειμένου.

Περιέχει επίσης έναν ύμνο, μέρη του οποίου είναι ασυνήθιστα ως χωρίς νόημα (ακολουθίες φωνηέντων που πιστεύεται ότι είναι μια αναπαράσταση της πρώιμης χριστιανικής γλωσσολαλίας), αν και τα φωνήεντα της τελευταίας παραγράφου (*u aei eis aei ei o ei ei ei ei*) μπορούν να χωριστούν για να διαβάσει κανείς (στα ελληνικά) *που υπάρχεις ως Υιός για πάντα και για πάντα. Είσαι αυτό που είσαι, είσαι αυτό που είσαι*. Μια εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι αυτά τα φωνήεντα συνδέονται με το θεϊκό όνομα ΓΧΒΧ. Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι τα φωνήεντα θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν έναν μυστικό, ιερό τρόπο ώστε η ψυχή του αναγνώστη να πλησιάσει πιο κοντά στη γνώση.

## Τριάδες
Το *Ιερό Βιβλίο του Μεγάλου Αόρατου Πνεύματος* απαριθμεί μια σειρά από έξι διαφορετικές θεϊκές τριάδες (η τέταρτη, πέμπτη και έκτη τριάδα αναφέρονται επίσης στον Ζωστριανό).

## Δείτε επίσης

* Ελληνικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων
* Απόκρυφα
* Οι Ζωές των Προφητών
* Ευαγγέλιο του Ιακώβου
* H Σοφία του Ιησού Χριστού
* Επιστολή του Ευγνώστου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Απόκρυφα κείμενα της Καινής Διαθήκης
4Τροχοί

Οι **4Τροχοί** (4Τ)  είναι ελληνικό περιοδικό αυτοκίνησης. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1970 από την Τεχνικαί Εκδόσεις Ε.Π.Ε. (μετέπειτα Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε.) του Κώστα Καββαθά και της Σόφης Καββαθά.

Το πρώτο τεύχος των 4τροχών περιλάμβανε συγκριτική δοκιμή των Rolls-Royce Silver Shadow (1965-73) και Mercedes-Benz 300 SEL 6,3 (1968-72) δύο από τα ακριβότερα αυτοκίνητα της τότε ευρωπαϊκής αγοράς αυτοκινήτου.

Τον Απρίλιο του 1972 οι 4Τροχοί παρουσίασαν σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα, μηχανολόγο σχεδιαστή μηχανικό Γιώργο Μιχαήλ τα σχέδια του πρώτου ελληνικού επιβατικού αυτοκινήτου. Τον Μάιο του 1973 ακολούθησε το δεύτερο ελληνικό επιβατικό αυτοκίνητο από τον Μιχαήλ με το όνομα **4Τ2**, μία αναβαθμισμένη σχεδιαστική μελέτη του προηγούμενου.

Τον Ιούνιο του 2006, η πλειοψηφία των μετοχών της "Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε." πέρασε στις "Εκδόσεις Λυμπέρη Α.Ε.".

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Περιοδικά αυτοκίνησης
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Νόμος περί Βλασφημίας (1697)

[εναλλ.=Πράξη Ανοχής απο το Κοινοβούλιο της Αγγλίας του 1689. Ένας νόμος για την Εξαίρεση των Μεγάλων Προτεσταντικών Υποκειμένων που διαφωνούν με την Εκκλησία της Αγγλίας από τις κυρώσεις ορισμένων Νόμων.|μικρογραφία|200x200εσ|Νόμος περί Βλασφημίας, απο το [Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου|Κοινοβούλιο της Αγγλίας του 1697. Ένας νόμος για την πιο αποτελεσματική καταστολή της βλασφημίας.]]
Ο **Νόμος περί Βλασφημίας** () του 1697 ήταν ένας νόμος του κοινοβουλίου της Αγγλίας. Έκανε αδίκημα το να αρνηθεί την Αγία Τριάδα, να ισχυριστεί ότι υπάρχουν περισσότεροι από ένας θεοί, να αρνηθεί την αλήθεια του Χριστιανισμού και την Βίβλο ως θεϊκή εξουσία, κάθε άτομο που εκπαιδεύτηκε ή έκανε επαγγέλματα της χριστιανικής θρησκείας, γράφοντας, κηρύσσοντας, ή διδάσκοντας.

Το πρώτο αδίκημα είχε ως αποτέλεσμα να καταστεί ανίκανο να κατέχει, αυτός που θα παραβίαζε τον νόμο, οποιοδήποτε αξίωμα ή τόπο εμπιστοσύνης. Το δεύτερο αδίκημα είχε ως αποτέλεσμα να καταστεί ανίκανο να ασκήσει οποιαδήποτε ενέργεια, να είναι κηδεμόνας ή εκτελεστής, ή να πάρει κληρονομιά ή πράξη δώρου, και φυλάκιση τριών ετών χωρίς εγγύηση.

Ο νόμος στράφηκε εναντίον των αποστατών στην αρχή του κινήματος του Ντεϊσμού στην Αγγλία, ιδίως μετά τη δημοσίευση του βιβλίου «*Christianity not Mysterious*» του Τζον Τολάντ () το 1696.

Η νομοθεσία επέτρεπε μόνο τέσσερις ημέρες μετά την παράβαση να υποβληθεί επίσημη καταγγελία και η ίδια η δίκη έπρεπε να διεξαχθεί εντός τριών μηνών. Ως αποτέλεσμα, η υφιστάμενη διαδικασία κοινού δικαίου συνέχισε να είναι η πρώτη γραμμή κατά της ετεροδοξίας στην Αγγλία και την Ουαλία. Η τριαδική διάταξη τροποποιήθηκε με το Νόμο του Τριαδικού Δόγματος του 1813 για την κατάργηση των κυρώσεων από τους Ουνιταριανιστές.

Η Νομική Επιτροπή είπε ότι δεν γνώριζαν ποινικές διώξεις που είχαν πραγματοποιηθεί βάσει του παρόντος νόμου.

Στις 24 Μαΐου του 1966, η Νομική Επιτροπή δήλωσε ότι το αδίκημα που δημιουργήθηκε από αυτό το καταστατικό ήταν παρωχημένο και συνέστησε την κατάργηση ολόκληρης της Πράξης. Η σύστασή τους υλοποιήθηκε από το άρθρο 13 παράγραφος 2 και το μέρος Α´ του παραρτήματος 4 έως του νόμου περί ποινικού δικαίου της Αγγλίας του 1967.

## Δείτε επίσης

* Πράξη Ανοχής (1689)
* Νόμος του Τριαδικού Δόγματος (1813)
* Πράξη Αναθεώρησης του Νόμου (1888)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Θρησκεία στο Ηνωμένο Βασίλειο
Κατηγορία:Νόμοι στο Ηνωμένο Βασίλειο
Λιαμίν Ζερουάλ

Ο **Λιαμίν Ζερουάλ** (, *al-Yamīn Zarwāl*, βερβερικές γλώσσες: Lyamin Ẓerwal, 3 Ιουλίου 1941 - 28 Μαρτίου 2026) ήταν Αλγερινός πολιτικός ο οποίος υπήρξε ο έκτος πρόεδρος της Αλγερίας από τις 31 Ιανουαρίου 1994 έως τις 27 Απριλίου 1999. 

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μπάτνα και εντάχθηκε στον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό το 1957, σε ηλικία 16 ετών, για να πολεμήσει ενάντια στη γαλλική κυριαρχία της Αλγερίας. Μετά την ανεξαρτησία, σπούδασε στο Κάιρο, έπειτα στη Μόσχα (1965-1966) και τελικά στο Παρίσι. Το 1975, ανέλαβε τη διοίκηση μιας στρατιωτικής σχολής στη Μπάτνα και στη συνέχεια το 1981 της Στρατιωτικής Ακαδημίας του Τσερσέλ. Στη συνέχεια έγινε διοικητής της στρατιωτικής περιοχής του Ταμανρασσέτ το 1982, αργότερα της 3ης Στρατιωτικής Περιοχής στα σύνορα με το Μαρόκο το 1984, και έπειτα της Κωνσταντίνης το 1987. Έγινε στρατηγός το 1988, και αργότερα αρχηγός των χερσαίων δυνάμεων το 1989. 

Αφού διαφώνησε με τον Πρόεδρο Τσαντλί Μπεντζεντίντ σχετικά με προτάσεις για αναδιοργάνωση του στρατού, αποχώρησε από τον Εθνικό Στρατό της Αλγερίας το 1989 και έγινε για σύντομο διάστημα πρέσβης στη Ρουμανία. Ωστόσο, μετά την αναγκαστική παραίτηση του Μπεντζεντίντ τον Ιανουάριο του 1992, οι προοπτικές σταδιοδρομίας του έγιναν πιο ελπιδοφόρες. Τον Ιούλιο του 1993, έγινε Υπουργός Άμυνας και τον Ιανουάριο του 1994 προήχθη σε αρχηγό του Ανώτατου Κρατικού Συμβουλίου. Τον Νοέμβριο του 1995, εξελέγη Πρόεδρος, μια θέση που διατήρησε μέχρι τις επόμενες εκλογές. Ήταν γνωστός ως υποστηρικτής του πολιτικού διαλόγου, υποστηρίζοντας μια λύση με μερική διαπραγμάτευση για τον Αλγερινό εμφύλιο πόλεμο. Στις 25 Δεκεμβρίου 1994, ο Ζερουάλ επέτρεψε απρόθυμα την πτήση 8969 της Air France που είχε υποστεί αεροπειρατεία να εγκαταλείψει το έδαφος της Αλγερίας μετά από τη δολοφονία 3 πολιτών, συμπεριλαμβανομένου ενός υπαλλήλου της γαλλικής πρεσβείας, από τους τέσσερις αεροπειρατές. 

Αν και ορισμένοι προέτρεψαν τον Ζερουάλ να θέσει υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές του 2009, ανέφερε σε δήλωση του, στις 14 Ιανουαρίου 2009, ότι δεν θα θέσει υποψηφιότητα, ενώ επίσης δήλωσε ότι δεν ήταν προς το συμφέρον της δημοκρατίας ο πρόεδρος Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα να θέσει υποψηφιότητα για τρίτη φορά. Αρνήθηκε την υποψηφιότητα επίσης στις προεδρικές εκλογές του 2014, καθώς και την πρόταση να αναλάβει την προεδρία της χώρας, για μεταβατικό διάστημα, μετά την απομάκρυνση του Μπουτεφλίκα από την εξουσία το 2019. 

Απεβίωσε στις 28 Μαρτίου 2026, σε ηλικία 84 ετών. 

## Βραβεύσεις

### Εθνική βράβευση

* 50px Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Τιμής 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρόεδροι της Αλγερίας
Σιδηροδρομικός Σταθμός Λυκοποριάς

|map                         = 
|map_name                    = Χάρτης
|map_state                   = show
}}

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Λυκοποριάς** είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Λυκοποριά του Νομού Κορινθίας. Βρίσκεται επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας, λίγο έξω από τα όρια του οικισμού. Ο σταθμός άνοιξε στις 22 Ιουνίου 2020 και εξυπηρετείται από τα τρένα μεταξύ Αιγίου και Κιάτου.

Ο σταθμός Λυκοποριάς δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο παλαιό σιδηροδρομικό επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά - Πάτρας των πρώην Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου, ο οποίος βρίσκεται βορειοανατολικά του σημερινού σταθμού, εγγύτερα της παραλίας του Κορινθιακού Κόλπου.

Λυκοποριά
Λυκοποριά
Λυκοποριά
Σιδηροδρομικός Σταθμός Λυγιάς

|map                         = 
|map_name                    = Χάρτης
|map_state                   = show
}}

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Λυγιάς** είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Λυγιά Κορινθίας. Βρίσκεται επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας, λίγο έξω από τα όρια του οικισμού. Ο σταθμός άνοιξε στις 22 Ιουνίου 2020 και εξυπηρετείται από τα τρένα ανάμεσα στο Αίγιο και το Κιάτο.

Ο σημερινός σταθμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον παλαιό επί της σιδηροδρομικής γραμμής Βαρθολομιού–Λουτρών Κυλλήνης των πρώην ΣΠΑΠ, ο οποίος εξυπηρετούσε τον ομώνυμο οικισμό της Ηλείας.

Λυγιά
Λυγιά
Λυγιά
Ρίσικες

Το **Ρίσικες** (χίντι: *ऋषिकेश*), επίσης γνωστό ως **Χρίσικες**, είναι πόλη που κυβερνάται από την Δημοτική Επιχείριση του Ρίσικες (από τον Οκτώβριο του 2017), και τεχσίλ στην επαρχία Ντεχραντούν στο ινδικό κρατίδιο Ουταράχαντ. Βρίσκεται στους πρόποδες των Ιμαλαΐων στη βόρεια Ινδία. Λόγω της θέσης της είναι γνωστό ως  "*Η πύλη ρων [[Γκαρβάλ Ιμαλαΐων]]*", ενώ είναι γνωστή και ως "*Παγκόσμια Πρωτεύουσα της Γιόγκα*". Βρίσκεται περίπου 25 χιλιόμετρα βόρεια του Χαριντβάρ και 43 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά  της πρωτεύουσας του κρατιδίου, Ντεχραντούν. Σύμφωνα με την  ινδική απογραφή του 2011 το Ρίσικες είχε πληθυσμό 102.138 κατοίκων και ήταν η έβδομη μεγαλύτερη πόλη του Ουταράχαντ. Είναι πόλη προσκυνήματος και θεωρείται ως μία από τις ιερότερες πόλεις για τους ινδουιστές. Ινδουιστές σοφοί και άγιοι έχουν επισκεφθεί το Ρίσικες από τα αρχαία χρόνια, ψάχνοντας για ανώτεεη γνώση.

Τον Σεπτέμβριο του 2015, ο ινδός υπουργός τουρισμού Μαχές Σάρμα ανακοίνωσε ότι το Ρίσικες και το Χάριντβαρ θα είναι οι πρώτες δύο πόλεις της Ινδίας που θα αποκτήσουν τον τίτλο των "δίδυμων πόλεων εθνικής κληρονομιάς. Λόγω της θρησκευτικής σημασίας της πόλης, τα μη χορτοφαγικά τρόφιμα και το αλκοόλ απαγορεύονται αυστηρά στο Ρίσικες. Η πόλη διοργανώνει το ετήσιο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Γιόγκας κάθε πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου, ξεκινώντας από το 1989.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Enfermeras

Το ***Enfermeras*** είναι μια κολομβιανή τηλεοπτική δραματική τηλεοπτική σειρά που παράγεται από την Ana María Pérez και έκανε πρεμιέρα στις 23 Οκτωβρίου 2019 στο RCN Televisión. Η σειρά εστιάζει στη ζωή πολλών νοσηλευτών, εστιάζοντας συγκεκριμένα στη ζωή της María Clara González (Diana Hoyos).

Στις 3 Ιανουαρίου 2020 RCN Televisión επιβεβαίωσε ότι η σειρά ήταν για δεύτερη σεζόν.

## Πλοκή
Η María Clara González (Diana Hoyos) εργάζεται ως επικεφαλής νοσοκόμων σε ένα από τα πιο αναγνωρισμένα νοσοκομεία της πόλης: την Santa Rosa. Η ζωή θα του φαινόταν να χαμογελάει αν δεν ήταν η μονοτονία στην οποία πέφτει ο γάμος του με τον Ρομάν, με τον οποίο έχει δύο παιδιά. Την ημέρα της επετείου της, η Μαρία Κλάρα αποφασίζει να επιστρέψει τον σύζυγό της και διατηρεί ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για να περάσει τη νύχτα μαζί του. Ωστόσο, ο Román υποφέρει από καρδιακή προσβολή στη σκηνή και μεταφέρεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για να λάβει ιατρική βοήθεια. Η Μαρία Κλάρα περνά τη νύχτα στο πλευρό του. Την επόμενη μέρα, μια γυναίκα που ονομάζεται Paula φτάνει, συνοδευόμενη από τον μικρό της γιο, και λέει στη νοσοκόμα ότι είναι ο πρωτότοκος γιος του Román. Από εκεί, η Μαρία Κλάρα απογοητεύεται ολοένα και περισσότερο με τον σύζυγό της, σε σημείο προγραμματισμού του διαζυγίου τους.

Από την άλλη πλευρά, ένας νεαρός κάτοικος εσωτερικής ιατρικής φτάνει στο νοσοκομείο, ο γιατρός Carlos Pérez (Sebastián Carvajal), ο οποίος αμέσως έχει μια ειδική σχέση με τη María Clara, που αργότερα έγινε περισσότερο από φίλος. Ωστόσο, η σχέση τους θα καλυφθεί από πολλά εμπόδια, όταν η Maritza και ο Valeriano, η σύζυγος και ο πατέρας του Carlos, αντίστοιχα, ανακαλύψουν τι συμβαίνει μεταξύ τους. Επιπλέον, η εχθρότητα της Μαρίας Κλάρα με το αφεντικό Γκλόρια, η αντίθεση των παιδιών της στη νέα της αγάπη, η ταραχώδης επιχείρηση που εμφανίζεται στο νοσοκομείο εκ μέρους του Μανουέλ Κάστρο (Lucho Velasco), του επιστημονικού διευθυντή της και της εμφάνισης ενός νέου ατόμου στον Δρ. Η ζωή του Pérez θα κάνει τη ζωή τους να πάρει διαφορετικές κατευθύνσεις.

## Συμμετοχή και χαρακτήρες
* Diana Hoyos ως María Clara González
* Sebastián Carvajal ως Carlos Pérez
* Viña Machado ως Gloria Mayorga Moreno
* Julián Trujillo ως Álvaro Rojas
* Lucho Velasco ως Manuel Alberto Castro
* Nina Caicedo ως Sol Angie Velásquez
* Federico Rivera ως Héctor Rubiano "Coco"
* María Manuela Gómez ως Valentina Duarte González
* Cristian Rojas ως Camilo Duarte González

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κολομβιανές τηλεοπτικές σειρές
Κατηγορία:Τηλενουβέλες της RCN Televisión
Ισαβέλλα των Έστε (1635-1666)

Η **Ισαβέλλα των Έστε** (*Isabella d'Este*, 3 Οκτωβρίου 1635 - 21 Αυγούστου 1666) ήταν κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Έστε, Δούκα της Μόντενα.

Γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1635 στο Δουκικό Παλάτι της Μόντενα, και ήταν το τρίτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Έστε, Δούκα της Μόντενα και της πρώτης συζύγου του Μαρίας Αικατερίνης Φαρνέζε.

Στις 18 Φεβρουαρίου 1664 παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Ρανούτσιο Β΄ Φαρνέζε, Δούκας της Πάρμας στη Πάρμα. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
*την Μαργαρίτα Μαρία (1664–1718), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ των Έστε. Δεν απέκτησαν παιδιά.
*την Τερέζα (1665–1702), Έγινε μοναχή στη Μονή Βενεδικτίνων του Σαντ' Αλεσάντρο στην Πάρμα.
*τον Οδοάρδο (1666–1693), παντρεύτηκε την Δωροθέα Σοφία του Νόιμπουργκ. Απέκτησαν 2 παιδιά.

Πέθανε από επιπλοκές στον τοκετό εννέα ημέρες μετά την γέννηση του γιου της, στις 21 Αυγούστου 1666 στο Δουκικό Παλάτι του Κολόρνο σε ηλικία 30 ετών. Είναι θαμμένη στη Βασιλική της Σάντα Μαρία ντέλα Στεκάτα στη Πάρμα.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


*Biografia de Isabel d'Este
*Árvore Genealógica de Isabel d'Este

Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα
Κατηγορία:Δούκισσες της Πάρμας
Νικήτας Ευγενιανός

Ο **Νικήτας Ευγενιανός** ήταν Βυζαντινός συγγραφέας του 12ου αιώνα. Είναι γνωστός κυρίως από το μυθιστόρημα που έγραψε με τίτλο *Τα κατά Δροσίλλαν και Χαρικλέα*. Το έργο αυτό αποτελείται από εννέα βιβλία και συνολικά 3.641 τρίμετρους στίχους. Εμφανίζει επιδράσεις και μίμηση από τα σοφιστικά μυθιστορήματα των ελληνιστικών χρόνων. Η πρώτη έντυπη έκδοσή του έγινε από τον Γάλλο Φρανσουά Μπουασονάντ το 1819 και κατακρίθηκε από τον σύγχρονό του Αδαμάντιο Κοραή στα προλεγόμενά του στα *Αιθιοπικά*.

Εκτός αυτού του έργου, στον Νικήτα Ευγενιανό αποδίδεται, μεταξύ άλλων, επιτάφιος λόγος στον Στέφανο Κομνηνό, καθώς και ορισμένα επιγράμματα. Τα επιγράμματα αυτά ωστόσο αποτελούν στην πραγματικότητα διασκευές και παραφράσεις επιγραμμάτων της Παλατινής Ανθολογίας

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 12, σελίδα 846

Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς
Κατηγορία:Βυζαντινοί λογοτέχνες
Στάνλεϊ Χο

Ο ***Στάνλεϊ Χο*** αγγλικά: Stanley Ho Hung sun (Κινέζικα: 何鴻燊, 25 Νοεμβρίου 1921 - 26 Μαΐου 2020) ήταν δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας του Χονγκ Κονγκ και του Μακάο και φιλάνθρωπος.

Ο Χο είχε το παρατσούκλι του Νονός και Βασιλιάς των Τυχερών Παιχνιδιών, αντικατοπτρίζοντας το κρατικό μονοπώλιο που κατείχε στη βιομηχανία τυχερών παιχνιδιών του Μακάο για 75 χρόνια. Ο πλούτος του μοιράστηκε μεταξύ της κόρης του, Pansy Ho (5,3 δισεκατομμύρια δολάρια) που κατέχει την MGM Macau, την τέταρτη σύζυγο του Angela Leong (4,1 δισεκατομμύρια δολάρια) που είναι διευθύνων σύμβουλος της SJM Holdings και του γιου του Lawrence Ho (2,6 δισεκατομμύρια δολάρια) που κατέχει στο καζίνο Η πόλη των ονείρων.

Ο Χο ήταν ο ιδρυτής και πρόεδρος της Shun Tak Holdings, μέσω των οποίων κατείχε πολλές επιχειρήσεις, όπως ψυχαγωγία, τουρισμό, ναυτιλία, ακίνητα, τραπεζικές και αεροπορικές μεταφορές. Εκτιμάται ότι οι επιχειρήσεις του απασχολούν σχεδόν το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού του Μακάο. Εκτός από το Χονγκ Κονγκ και το Μακάο, επένδυσε επίσης στην ηπειρωτική Κίνα, την Πορτογαλία, τη Βόρεια Κορέα όπου εκμεταλλεύτηκε ένα καζίνο, το Βιετνάμ, τις Φιλιππίνες, τη Μοζαμβίκη, την Ινδονησία και το Ανατολικό Τιμόρ.

Οι απόψεις και οι δηλώσεις του σχετικά με την ακίνητη περιουσία και την εμπορική ανάπτυξη του Χονγκ Κονγκ επηρέασαν σημαντικά την αγορά. Στα τελευταία του χρόνια, είχε εμπλακεί σε διαφορές με την αδελφή του, Winnie Ho, σχετικά με την ιδιοκτησία του καζίνο του Μακάο. Έχοντας υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο τον Ιούλιο του 2009, ακολουθούμενο από μια μακρά περίοδο ανάρρωσης, ο Χο ξεκίνησε ενέργειες στα τέλη του 2010 για να διαχωρίσει την οικονομική του αυτοκρατορία στις διάφορες συζύγους και παιδιά του. Ο Χο πέθανε στις 26 Μαΐου 2020 στο νοσοκομείο Sanatorium & Hospital του Χονγκ Κονγκ.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Κινέζοι επιχειρηματίες
Διαμέρισμα Μέτα

Το **Μέτα** (*Meta*) είναι διοικητικό διαμέρισμα της Κολομβίας. Βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο της χώρας και δεν έχει ακτές σε θάλασσα, μάλιστα στην ακριβή θέση του γεωγραφικού κέντρου της Κολομβίας, στο Άλτο δε Μενέγουα, έχει ανεγερθεί ένα σχετικό μνημείο λίγα χιλιόμετρα από την πόλη Πουέρτο Λόπες. Το δυτικότερο μικρό μέρος του Μέτα περιέχει βουνά των Άνδεων, ενώ το πολύ μεγαλύτερο μέρος του διαμερίσματος, που διαρρέεται και από τον ομώνυμο ποταμό, καλύπτεται από πεδινή τροπική σαβάνα-λιβάδι, τα «γιάνος» (*llanos*).

Το Μέτα είναι το τέταρτο μεγαλύτερο σε έκταση από τα 32 διαμερίσματα στα οποία διαιρείται η Κολομβία, έχοντας έκταση 85.635 τετραγωνικά χιλιόμετρα (το 7,5% όλης της χώρας), αλλά είναι αραιοκατοικημένο, και έτσι είναι μόλις το 19ο σε πληθυσμό, με 1.062.454 κατοίκους το 2020. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του διαμερίσματος είναι το Βιλαβισένσιο, με περίπου μισό εκατομμύριο κατοίκους.

## Δήμοι
Το Μέτα υποδιαιρείται σε 4 φυσικές περιοχές (την Αριάρι, την περιοχή της πρωτεύουσας Βιλαβισένσιο, την Πιεδεμόντε γιανέρο και τη Ρίο Μέτα) και περαιτέρω σε 29 δήμους, τους εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά):

# Ακασίας
# Βιλαβισένσιο (ο δήμος με τον μεγαλύτερο πληθυσμό στο διαμέρισμα)
# Βίστα Ερμόσα
# Γκουαμάλ
# Γκρανάδα
# Ελ Καλβάριο (ο υψηλότερος, με μέσο υψόμετρο 1850 μέτρα)
# Ελ Καστίγιο
# Ελ Ντοράντο (ο μικρότερος, με έκταση 115 τ.χλμ.)
# Καμπουγιάρο
# Καστίγια Λα Νουέβα
# Κουμαράλ
# Κουμπαράλ
# Λα Μακαρένα
# Λα Ουρίμπε
# Λεχανίας
# Μαπιριπάν
# Μεσέτας
# Μπαράνκα δε Ουπία
# Πουέρτο Γιέρας
# Πουέρτο Γκαϊτάν (ο μεγαλύτερος, με έκταση 17.499 τ.χλμ.)
# Πουέρτο Κονκορδία
# Πουέρτο Λόπες
# Πουέρτο Ρίκο
# Ρεστρέπο
# Σαν Κάρλος δε Γκουαρόα
# Σαν Μαρτίν
# Σαν Χουάν δε Αράμα
# Σαν Χουανίτο (ο δήμος με τον μικρότερο πληθυσμό, 2.191 κατοίκους)
# Φουέντε δε Όρο

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σύστημα γεωπεριβαλλοντικών πληροφοριών της κολομβιανής Αμαζονίας (SIAT-AC) 

Μετα
Λάουρα Μαρτινότσι

Η **Λάουρα Μαρτινότσι** (*Laura Martinozzi*, 27 Μαΐου 1639 - 19 Ιουλίου 1687) ήταν η σύζυγος του Αλφόνσο Δ΄ των Έστε, Δούκα της Μόντενα.

Γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1639 στο Φάνο, και ήταν κόρη του Τζιρολάμο Μαρτινότσι και της Λάουρα Ματσαρίνι, αδελφής του καρδινάλιου Μαζαρέν.

Στις 27 Μαΐου 1655 παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Δ΄ των Έστε, Δούκα της Μόντενα. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
*τον Αλφόνσο (1657-1658), πέθανε σε βρεφική ηλικία.
*την Μαρία (1658–1718), παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Β΄ της Αγγλίας. Απέκτησαν 12 παιδιά.
*τον Φραγκίσκο (1660–1694), παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα-Μαρία Φαρνέζε. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Μετά το θάνατο του συζύγου της το 1662, έγινε αντιβασίλισσα της Μόντενα μέχρι την ενηλικίωση του γιου της, Φραγκίσκου Β΄ των Έστε, Δούκα της Μόντενα. Η Λάουρα εγκαταλείφθηκε από τον γιο της. Ο ψυχικά και σωματικά αδύναμος Φραγκίσκος τέθηκε υπό την επιρροή του ετεροθαλούς θείου του Τσέζαρε, και έτσι η Λάουρα μετακόμισε στη Ρώμη με τη μητέρα της. 

Πέθανε στις 19 Ιουλίου 1687 στη Ρώμη σε ηλικία 48 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία του Σαν Βιτσέντσο στη Μόντενα.

## Παραπομπές


* AA. VV. *Laura Martinozzi d'Este, fille de France, dux Mutinae* (a cura di Sonia Cavicchioli), il Bulino, Modena 2009
* G. Zavadini Caselli, *Laura dalla “privata nobiltà” al trono*, Fano, Libreria del Teatro, 2003
* R. Tamalio, *Laura Martinozzi*, in *Dizionario Biografico degli Italiani*, Roma, Istituto della Enciclopedia Italiana Treccani, 2005, vol. LXIV, pp. 53-55
*Alessandro Cont, *"Sono nato principe libero, tale voglio conservarmi”: Francesco II d’Este (1660-1694)*, “Memorie Scientifiche, Giuridiche, Letterarie”, Accademia Nazionale di Scienze Lettere e Arti di Modena, ser. 8, 12 (2009), 2, pp.&nbsp;407–459, https://www.academia.edu/6412388/_Sono_nato_principe_libero_tale_voglio_conservarmi_Francesco_II_dEste_1660-1694_
* The Peerage
* GedBrowser

Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα
Κατηγορία:Δούκισσες της Μόντενα
Κατηγορία:Δούκισσες του Ρέτζο
Ερριέττα των Έστε

Η **Ερριέττα των Έστε** (*Enrichetta d'Este*, 27 Φεβρουαρίου 1702 - 30 Ιανουαρίου 1777) ήταν κόρη του Ρινάλντο των Έστε, Δούκα της Μόντενα.

Η *Ερριέττα Μαρία* γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1702 στο Δουκικό Παλάτι της Μόντενα, και ήταν το πέμπτο παιδί και η τρίτη κόρη του Ρινάλντο των Έστε, Δούκα της Μόντενα και της Καρλόττας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Η Ερριέττα παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη ήταν με τον Αντώνιο Φαρνέζε, Δούκα της Πάρμας, το 1727 και η δεύτερη με τον Λεοπόλδο της Έσσης-Ντάρμστατ στις 23 Μαρτίου 1740. Και από τους δύο γάμους της η Ερριέττα δεν απέκτησε παιδιά.

Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 1777 στη Φιντέντσα σε ηλικία 74 ετών. Είναι θαμμένη στη Μονή Καπουτσίνων στη Φιντέντσα.

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα
Κατηγορία:Δούκισσες της Πάρμας
Ερνέστ Αμύ

Ο **Ερνέστ-Τεοντόρ Αμύ** (*Ernest-Théodore Hamy*, 22 Ιουνίου 1842 &ndash; 18 Νοεμβρίου 1908) ήταν Γάλλος ανθρωπολόγος και εθνολόγος.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γιος φαρμακοποιού, ο Αμύ γεννήθηκε στη Βουλώνη και σπούδασε ιατρική στο Παρίσι, παίρνοντας το διδακτορικό του το 1868. Κατόπιν απασχολήθηκε ως παρασκευαστής (*préparateur*) υπό τον Πωλ Μπροκά στο εργαστήριο ανθρωπολογίας της Ecole pratique des hautes études. Το 1872 έγινε βοηθός φυσιοδίφης στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, όπου εργάσθηκε στενά με τον Αρμάν ντε Κατρφάζ. Το 1892 διορίσθηκε καθηγητής της Ανθρωπολογίας στο ίδιο Μουσείο.

Ο Αμύ υπήρξε ο ιδρυτής και έφορος του Μουσείου Εθνογραφίας του Τροκαντερό, το 1880, καθώς και ο δημιουργός του επιστημονικού περιοδικού *Revue d’ethnographie* (= «Επιθεώρηση Εθνογραφίας»). Διετέλεσε αντιπρόεδρος (1886) και πρόεδρος (1895) της «Εταιρείας των λαϊκών παραδόσεων» (*Société des traditions populaires*) και ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας των αμερικανιστών» (*Société des américanistes*, ιδρ. 1892). Επιπλέον ήταν μέλος της Εταιρείας ανθρωπολογίας των Παρισίων και της Εταιρείας γεωγραφίας (*Société de géographie*). Απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 66 ετών. Ανεψιός του ήταν ο αστρονόμος Μωρίς Αμύ.

## Επιλεγμένη εργογραφία
* *Δοκίμιο ανθρώπινης παλαιοντολογίας* (*Précis de paléontologie humaine*, 1870)
* *Εθνική κρανιολογία*, σε συνεργασία με τον Κατρφάζ (1872-1882)
* *Οι απαρχές του Μουσείου Εθνογραφίας* (*Les Origines du musée d'ethnographie*, 1890)
* *Η Αμερικανική Πινακοθήκη του Μουσείου Εθνογραφίας του Τροκαντερό* (1897)

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αμύ Ερνέστος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 169

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Matthew R. Goodrum: «Ernest-Théodore Hamy (1842-1908)», στο *Online Biographical Dictionary of the History of Paleoanthropology*, γεν. επίμ. Matthew R. Goodrum, 2015
* Εκτεταμένη βιβλιογραφία στο IDREF.fr

Κατηγορία:Γάλλοι ανθρωπολόγοι
Κατηγορία:Γάλλοι εθνολόγοι
Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας (1729-1767)

Η **Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας** (ιταλ. *Maria Luisa di Savoia*, 25 Μαρτίου 1729 - 22 Ιουνίου 1767) ήταν πριγκίπισσα της Σαβοΐας.

## Βιογραφία
Η *Μαρία Λουίζα Γαβρηλία* γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1729 στο Βασιλικό Παλάτι του Τορίνο, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Κάρολου Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας και της δεύτερης συζύγου του, Πολυξένης της Έσσης-Ρότενμπουργκ.

Η Μαρία Λουίζα δεν παντρεύτηκε ποτέ και πέθανε στις 22 Ιουνίου 1767 στη Ρώμη σε ηλικία 38 ετών. Είναι θαμμένη στην Βασιλική της Σουπέργκα στο Τορίνο.

## Τίτλοι
*25 Μαρτίου 1729 - 22 Ιουνίου 1767: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Αμυγδαλικό οξύ

Το **αμυγδαλικό οξύ** ή **φαινυλολικό οξύ** είναι οργανική χημική ένωση, ειδικότερα ένα αρωματικό α-υδροξυοξύ, με μοριακό χημικό τύπο **C<sub>6</sub>H<sub>5</sub>CH(OH)COOH**. Είναι λευκό κρυσταλλικό στερεό, εύκολα διαλυτό στο νερό και σε πολικούς οργανικούς διαλύτες. Αποτελεί χρήσιμη πρόδρομη χημική ένωση για τη σύνθεση διάφορων φαρμάκων. Το μόριό του είναι χειρομορφικό, δηλαδή έχει διεξιόστροφο και αριστερόστροφο ισομερές (εναντιομερή), και το ρακεμικό μίγμα του είναι γνωστό ως **παραμυγδαλικό οξύ**.

## Ιστορία, σύνθεση και παρουσία στη φύση
Το αμυγδαλικό οξύ ανακαλύφθηκε το 1831 από τον Γερμανό φαρμακολόγο Φέρντιναντ Λούντβιχ Βίνκλερ (*Ferdinand Ludwig Winckler*, 1801-1868) κατά τη θέρμανση αμυγδαλίνης, δηλαδή αποστάγματος πικραμυγδάλου, με αραιό υδροχλωρικό οξύ. Το όνομα του αμυγδαλικού οξέος προέρχεται από το αμύγδαλο. Παράγωγα του αμυγδαλικού οξέος σχηματίζονται ως αποτέλεσμα μεταβολισμού της αδρεναλίνης και της νοραδρεναλίνης από μονοαμινοξειδάση και την κατεχολ-O-μεθυλοτρανσφεράση.

Το αμυγδαλικό οξύ παρασκευάζεται συνήθως από την καταλυόμενη με οξέα υδρόλυση του νιτριλίου του (αμυγδαλονιτρίλιο), το οποίο είναι η κυανυδρίνη της βενζαλδεΰδης. Το αμυγδαλονιτρίλιο μπορεί να παρασκευασθεί με την επίδραση βενζαλδεΰδης σε διθειώδες νάτριο, κάτι που δίνει την αντίστοιχη αντίδραση προσθήκης, και μετά, με επίδραση κυανιούχου νατρίου, γίνεται υδρόλυση:
:405px
Μπορεί επίσης να παρασκευασθεί με υδρόλυση φαινυλχλωροξικού οξέος και διβρομακετοφαινόνης.

Η βιοτεχνολογική παραγωγή 4-υδροξυαμυγδαλικού οξέος και αμυγδαλικού οξέος από γλυκόζη επιδείχθηκε με γενετικώς τροποποιημένη μαγιά *[[Saccharomyces cerevisiae]]*, στην οποία ενσωματώθηκε υδροξυαμυγδαλική συνθετάση που υπάρχει εκ φύσεως στο βακτήριο *Amycolatopsis*, μερικώς τροποποιημένη με την ανταλλαγή μιας ακολουθίας γονιδίου.

Αμυγδαλικό οξύ δημιουργείται και από τη βιοαποσύνθεση στυρενίου, όπως ανιχνεύεται στα ούρα.

## Χρήσεις
Το αμυγδαλικό οξύ έχει μακρά ιστορία χρήσεως στην ιατρική ως αντιβακτηριακό, ιδιαιτέρως στην καταπολέμηση μολύνσεων των ουροφόρων οδών. Επίσης έχει χρησιμοποιηθεί ως αντιβιοτικό με λήψη από το στόμα και ως συστατικό καλλυντικών απολεπίσεως προσώπου, αντίστοιχα με άλλα α-υδροξυοξέα.

Επιπλέον, τα φάρμακα κυκλανδελάτη (*cyclandelate*) και οματροπίνη είναι εστέρες του αμυγδαλικού οξέος.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 174

Κατηγορία:Υδροξυοξέα
Κατηγορία:Αρωματικές αλκοόλες
Κουλάκοι

Οι **κουλάκοι** (, πληθυντικός: кулаки́, "γροθιά", κατ'επέκταση "με σκληρή γροθιά". Επίσης είναι γνωστοί ως κουρκούλι στην Ουκρανία. Ο όρος χρησιμοποιείται και στα ρωσικά, σε κείμενα στη ρωσική γλώσσα που αναφέρονται στην Ουκρανία), ή **γκολτσομάγκοι** (, πληθυντικός: ) ήταν ο όρος που περιέγραφε τους αγρότες που κατείχαν γη με έκταση άνω των 8 έικρ (3,2 εκτάρια) στις τελευταίες δεκαετίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, ιδιαίτερα στην Σοβιετική Ρωσία και το Αζερμπαϊτζάν, ο όρος έγινε μια γενική αναφορά στην γαιοκτησία μεταξύ των αγροτών, οι οποίοι θεωρούνταν ως "διστακτικοί" σύμμαχοι της επανάστασης. Οι κουλάκοι αποδεκατίστηκαν υπό τις διαταγές του Ιωσήφ Στάλιν, για να εγγυηθεί την κολεκτιβοποίηση κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1930. 

Η λέξη κουλάκος αναφερόταν αρχικά σε πρώην αγρότες στη Ρωσική Αυτοκρατορία οι οποίοι πλούτισαν κατά την διάρκεια της μεταρρύθμισης του Στολύπιν, από το 1906 έως το 1914. Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης, ο όρος του κουλάκου χρησιμοποιήθηκε για την επίπληξη των αγροτών που παρακρατούσαν σιτηρά από τους Μπολσεβίκους. Σύμφωνα με τις πολιτικές θεωρίες του μαρξισμού-λενινισμού στις αρχές του 20ού αιώνα, οι κουλάκοι θεωρούνταν ως ταξικοί εχθροί των φτωχότερων αγροτών. Ο Βλαντίμιρ Λένιν τους περιέγραφε ως "παράσιτα, βαμπίρ, λεηλατητές του λαού και κερδοσκόποι, που χονδραίνουν με τον λιμό", κηρύσσοντας επανάσταση κατά αυτών για να απελευθερώσουν τους φτωχούς αγρότες, τους αγρότες στις φάρμες, και το προλεταριάτο (την κατά πολύ μικρότερη τάξη των αστικών και βιομηχανικών εργατών). 

Κατά την διάρκεια του πρώτου πενταετούς σχεδίου, η ολική εκστρατεία του Στάλιν για την ανάληψη της ιδιοκτησίας και της οργάνωσης από την αγροτιά σήμαινε ότι "οι αγρότες που είχαν ένα ζευγάρι αγελάδες και πέντε ή έξι έικρ (περίπου 2 εκτάρια) γης περισσότερα από τους γείτονές τους" ονομάζονταν κουλάκοι. Κατά την διάρκεια της αποκουλακοποίησης, κυβερνητικοί αξιωματούχοι προέβαιναν σε βίαιες κατασχέσεις φαρμών και σκότωσαν άτομα που αντιστάθηκαν, απέλασε άλλα άτομα σε στρατόπεδα εργασίας, και οδήγησε πολλά άτομα να μεταναστεύσουν στις πόλεις μετά την απώλεια της περιουσίας τους υπέρ της κολεκτίβας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Εσπερινό σχολείο

Το **εσπερινό σχολείο** (ή **νυχτερινό σχολείο**) είναι ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα εκπαίδευσης ενηλίκων που παραδίδει μαθήματα το απόγευμα ή το βράδυ σε άτομα που εργάζονται την ημέρα. Ένα κοινοτικό κολέγιο ή πανεπιστήμιο μπορεί να παραδίδει νυχτερινά μαθήματα για προπτυχιακούς φοιτητές.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Εκπαίδευση
Αυγούστα Βοναπάρτη

Η **Αυγούστα Βοναπάρτη** (*Augusta Bonaparte*, 9 Νοεμβρίου 1836 - 29 Μαρτίου 1900) ήταν κόρη του Κάρολου Λουκιανού Βοναπάρτη.

Η *Αυγούστα Αμαλία Μαξιμιλιανή Ιακωβίνα* γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1836 στη Βίλα Βοναπάρτη στη Ρώμη, και ήταν το όγδοο παιδί και η έκτη κόρη του Κάρολου Λουκιανού Βοναπάρτη και της Ζηναΐδας Βοναπάρτη.

Το 1855 αρραβωνιάστηκε τον ξάδελφό της Πλάτσιντο Γκαμπριέλλι, γιο της Καρλόττας Βοναπάρτη. Την 1η Φεβρουαρίου 1856 παντρεύτηκαν στο Αυτοκρατορικό Παρεκκλήσι του Παλατιού του Κεραμεικού στο Παρίσι. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.

Πέθανε στις 29 Μαρτίου 1900 στη Ρώμη σε ηλικία 63 ετών. Είναι θαμμένη στη Εκκλησία της Στραμμέττα στο Προσέντι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Θέμος Στοφορόπουλος

Ο **Θέμος  (Ευθύμιος) Χ. Στοφορόπουλος** (1 Ιανουαρίου 1940 – 27 Μαΐου 2020) ήταν Έλληνας διπλωμάτης. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (LSE). Ήταν νυμφευμένος με την Βαρβάρα Ποταμιάνου-Στοφοροπούλου και είχε δύο γιους τον Χρίστο και τον Τάσο.

## Σταδιοδρομία
Εισήλθε στην Ελληνική Διπλωματική Υπηρεσία το 1964. Υπηρέτησε στην Κωνσταντινούπολη, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη (ως Αναπληρωτής Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδος στον ΟΗΕ), στο Βελιγράδι, στη Μαδρίτη (ως μέλος των ελληνικών αντιπροσωπειών σε συναντήσεις της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη),στο Υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα (στις Διευθύνσεις Διεθνών Οργανισμών Αμερικής, Διμερών Οικονομικών Σχέσεων, Μέσης Ανατολής, Ασίας και Αφρικής, ως Διευθυντής Διπλωματικού Γραφείου Υπουργού Εξωτερικών, και ως Πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής για τις Εισαγωγικές Εξετάσεις για νέους διπλωμάτες του Υπουργείου Εξωτερικών).

Υπήρξε επίσης μέλος αντιπροσωπειών στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και σε Επιτροπές του ΝΑΤΟ, καθώς και μέλος της Επιτροπής Εφόρων του ΟΗΕ.

Διετέλεσε Πρέσβης της Ελλάδας στο Λίβανο (την εποχή του εμφυλίου),στην Συρία και στην Κύπρο. Παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία το 1988 λόγω διαφωνίας με την κυβερνητική πολιτική σε εθνικά θέματα.

Μετά την παραίτηση του, διηύθυνε επί δεκαετία το Ινστιτούτο Διεθνών και Στρατηγικών Μελετών και αρθρογράφησε στον ελληνικό τύπο (Τα Νέα, Καθημερινή, Αντί, Άρδην)καθώς και συμμετείχε σε εκδόσεις βιβλίων.

Συνεργάστηκε με το Ελληνικό Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών και με το Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου. Ήταν μέλος της Επιτροπής Σύνταξης του νέου Οργανισμού του Υπουργείου Εξωτερικών, των διοικητικών συμβουλίων της Εταιρείας Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων, του Ιδρύματος Τρίτση, του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, του Συνδέσμου Ελληνοαρμενικής Φιλίας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Χασίπ Καπασιακαλλής

Ο **Χασίπ Καρασιακαλλής** ήταν Τουρκοκύπριος, πρώτος Δήμαρχος Πάφου. 

Το 1878 ξεκίνησε η Αγγλοκρατία στην Κύπρο. Οι Βρετανοί δημιούργησαν τους πρώτους δήμους και διόρισαν τους πρώτους δημάρχους. Ο Χασίπ Καπασιακαλλής ως ο πρώτος Δήμαρχος Πάφου. Η θητεία του διήρκεσε από το 1878 έως το 1880.

## Παραπομπές


|-

Κατηγορία:Δήμαρχοι Πάφου
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι
Μιχαήλ Χριστοδουλίδης

Ο **Μιχαήλ Χριστοδουλίδης** ήταν Ελληνοκύπριος, πρώην Δήμαρχος Πάφου. Η θητεία του διήρκεσε από το 1880 έως το 1887.

## Παραπομπές


|-

Κατηγορία:Δήμαρχοι Πάφου
Σολομών Μαρκίδης

Ο **Σολομών Μαρκίδης** ήταν Ελληνοκύπριος δικηγόρος και δικαστής. Διετέλεσε Δήμαρχος Πάφου την περίοδο 1891-1892.

## Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σολομών Μαρκίδης γεννήθηκε στην Πάφο. Εργάστηκε ως δικηγόρος και ως δικαστής. Την περίοδο 1887-1891 ήταν πρόεδρος της δημοτικής επιτροπής που διοικούσε τον Δήμο Πάφου. Το 1891 εκλέχθηκε Δήμαρχος Πάφου, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1892, οπόταν και τη διοίκηση του Δήμου Πάφου ανέλαβε δημοτική επιτροπή με Άγγλο πρόεδρο.

Παιδιά του ήταν ο γιατρός και συγγραφέας Κώστας Μαρκίδης και ο δικηγόρος Σωτηράκης Μαρκίδης. 

## Παραπομπές


## Πηγές
*

|-

Κατηγορία:Δήμαρχοι Πάφου
Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι
Κατηγορία:Κύπριοι δικαστές