open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Βίκτορ Λάνγκε

Ο **Βίκτορ Χέρμαν Βάλτερ Λάνγκε** () (13 Ιουλίου 1908 - 29 Ιουνίου 1996) ήταν Γερμανοαμερικανός ακαδημαϊκός καθηγητής γερμανικής και αγγλικής λογοτεχνίας, συγγραφέας και λογοτεχνικός μελετητής.

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λάνγκε γεννήθηκε το 1908 στη μικρή πόλη Μάρκρανστεντ στην περιφέρεια της Λειψίας στη βορειοδυτική Σαξονία και ήταν γιος δικηγόρου. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και στη Σορβόννη στο Παρίσι. Από το 1930 έως το 1931 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο και έλαβε το διδακτορικό του το 1934 με διατριβή με τίτλο *Η λυρική ανθολογία στην Αγγλία του 18ου αιώνα (1670–1780)»* στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας.

Στη συνέχεια δίδαξε στο Τορόντο, από το 1938 στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ και από το 1945 έως το 1946 στο Smith College. Το 1944 έγινε πολίτης των ΗΠΑ. Από το 1957 εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, όπου ίδρυσε το τμήματος Γερμανικής Φιλολογίας και το τμήμα Συγκριτικής Λογοτεχνίας. Ως καθηγητής Σύγχρονων Γλωσσών παρέμεινε στο Πρίνστον μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1977. 

Από το 1934 ήταν μέλος της Ένωσης Σύγχρονων Γλωσσών και από το 1957 της Γερμανικής Εταιρείας Σίλερ. Το 1950 και το 1967 ήταν υπότροφος Γκούγκενχαϊμ και το 1962 έγινε επίτιμος καθηγητής στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Το 1959 του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Το 1966 έλαβε το Μετάλλιο Γκαίτε στη Φρανκφούρτη και το 1966 το Βραβείο Φρίντριχ Γκούντολφ για την προώθηση της γερμανικής λογοτεχνίας και του γερμανικού πολιτισμού στο εξωτερικό από τη Γερμανική Ακαδημία Γλώσσας και Λογοτεχνίας, της οποίας ήταν μέλος από το 1957. Το 1985, έλαβε τον τίτλο του επίτιμου Πρύτανη από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και το 1993, το Χρυσό Μετάλλιο Γκαίτε από την Εταιρεία Γκαίτε στη Βαϊμάρη. 

Το 1966, οργάνωσε τη συνάντηση γερμανόφωνων συγγραφέων της Ομάδας 47 και το 1970 τη Διεθνή Ένωση Γερμανικής Γλωσσολογίας και Λογοτεχνίας, της οποίας ήταν πρόεδρος, στο Πρίνστον. Από το 1980 έως το 1989, ήταν ο ιδρυτικός πρόεδρος της Εταιρείας Γκαίτε της Βόρειας Αμερικής. Ήταν επίσης μέλος του PEN Club. Στα σημαντικά έργα που δημοσίευσε περιλαμβάνονται τα *Τόμας Μαν: παράδοση και πείραμα* και *Η Κλασική εποχή της γερμανικής λογοτεχνίας, 1740–1815.* 

Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια το 1996 στο Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϊ σε ηλικία 87 ετών.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας
Άζης Α΄ της Ινδίας

Ο **Άζης Α΄** (αρχ. ελληνικά :  , Χαρόστι : ****  ) ήταν Ινδο-Σκύθης ηγεμόνας, που κυβέρνησε περίπου το 48/47 π.Χ. – 25 π.Χ.  με μία δυναστική αυτοκρατορία με έδρα το Παντζάμπ και την κοιλάδα του Ινδού,  ολοκληρώνοντας την κυριαρχία των Σκυθών στη βορειοδυτική ινδική υποήπειρο .

## Το όνομα
Το όνομα τού Άζη Α΄ αναφέρεται στα νομίσματά του στην ελληνική γραφή  και στη γραφή Χαρόστι  (), τα οποία και τα δύο προέρχονται από το όνομα των Σάκα , που σημαίνει «ηγέτης». 

## Ιστορία
μικρογραφία|300εσ|Νόμισμα του Άζη Α΄. Εμπρός όψη: η Δήμητρα με παιδί και κέρας αφθονίας, επιγρ.: ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΖΟΥ. Πίσω όψη: ο Ερμής. Μουσείο Παντζάμπ.

Ο Μαύης και οι διάδοχοί του είχαν κατακτήσει τις περιοχές της Γκαντάρα, καθώς και την περιοχή τής Μαθούρα από το 85 π.Χ., σχηματίζοντας τους Βόρειους Σατράπες.

## Η εποχή του Άζη
Η πιο διαρκής κληρονομιά του Άζη Α΄ ήταν η ίδρυση της εποχής Άζη. Επικρατούσε η ευρεία πεποίθηση ότι η εποχή ξεκίνησε από τους διαδόχους του Άζη Α΄, απλώς συνεχίζοντας την καταμέτρηση των βασιλικών του χρόνων. Ωστόσο, ο καθηγητής Χάρι Φολκ παρουσίασε πρόσφατα σε διάφορα συνέδρια μία επιγραφή που χρονολογείται από τη βασιλεία του Άζη Α΄, και υποδηλώνει ότι η εποχή μπορεί να ξεκίνησε από τον ίδιο τον Άζη Α΄. Οι περισσότερο δημοφιλείς ιστορικοί χρονολογούν την έναρξη τής εποχής Άζη στο 58 π.Χ., και πιστεύουν ότι είναι η ίδια με την μεταγενέστερη εποχή, που είναι γνωστή ως εποχή Μάλβα ή Βικράμα. 

Ωστόσο, μία πρόσφατα ανακαλυφθείσα επιγραφή, η επιγραφή στη λειψανοθήκη Μπατζάουρ, που χρονολογείται τόσο στην Αζική όσο και στην Ελληνική εποχή, υποδηλώνει ότι στην πραγματικότητα δεν ισχύει αυτό. Η επιγραφή δίνει τη σχέση Αζική = Ελληνική + 128. Πιστεύεται ότι η ελληνική εποχή μπορεί να ξεκίνησε το 173 π.Χ., ακριβώς 300 χρόνια πριν από το πρώτο έτος της εποχής Κανίσκα. Αν ισχύει αυτό, τότε η εποχή Άζη θα ξεκινούσε περίπου το 45 π.Χ. 

## Οι Άζης Α΄ και Άζης Β΄ είναι ταυτόσημοι;
Σύμφωνα με τον Senior, ο Άζης Α΄ μπορεί να ήταν ταυτόσημος με τον Άζη Β΄, λόγω της ανακάλυψης μίας επισήμανσης (επικάλυψης σε νόμισμα) τού πρώτου έναντι του δεύτερου. 

## Δείτε επίσης
* Γιουετσί
* Ελληνο-Βακτριανό βασίλειο
* Ινδο-Ελληνικό βασίλειο
* Ινδο-Παρθικό βασίλειο
* Αυτοκρατορία Κουσάν

## Παραπομπές


## Αναφορές
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Νομίσματα του Άζη Α΄ (αρχειοθετημένα)
* Συζήτηση για τον Άζη και την Ελληνική/ Εποχή

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Παναγία η Επτάσπαθη

Η **Παναγία η Επτάσπαθη** είναι ίσως η πιο ασυνήθιστη εικόνα της Παναγίας και συνδέεται με πολλά θαύματα. Η Θεοτόκος απεικονίζεται με επτά σπαθιά που διαπερνούν την καρδιά της και συμβολίζουν την πληρότητα των απέραντων θλίψεων που ένιωσε η Παναγία στη διάρκεια της επιγείου ζωής της. Στην Αγία Γραφή ο αριθμός επτά δηλώνει την πληρότητα και την αφθονία. Η Παναγία η Επτάσπαθη είναι επίσης γνωστή με τις ονομασίες «Η προφητεία του Δικαίου Συμεών», «Το γαλήνεμα των κακών ψυχών», «Παναγία των Θλίψεων» και «Απαλύνουσα τας σκληράς καρδίας». Στην ορθόδοξη παράδοση, η αγία εικόνα τιμάται στις 2 Φεβρουαρίου και την Κυριακή των Αγίων Πάντων.

Στην καθολική παράδοση υπάρχει αντίστοιχη μορφή γνωστή ως Our Lady of Sorrows (Η Παναγία των Θλίψεων), όπου επίσης η Παναγία απεικονίζεται με επτά σπαθιά ή λόγχες που συμβολίζουν τις επτά θλίψεις της ζωής της.

## Τα επτά πάθη της Παναγίας
Τα επτά σπαθιά που διαπερνούν την καρδιά της Παναγίας συμβολίζουν επτά βαθιές θλίψεις ή πόνους που βίωσε κατά τη διάρκεια της ζωής της ως μητέρα του Χριστού. Πρόκειται για στιγμές βαθιάς οδύνης, που σχετίζονται με την αποστολή και το πάθος του Υιού της. Η παράδοση αναγνωρίζει τα εξής επτά γεγονότα ως τις επτά θλίψεις ή επτά μαχαιριές/σπαθιές της Παναγίας.

1. Η προφητεία του Συμεών (Λουκ. 2:25–35). «...καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία.» (Ο Συμεών προφητεύει ότι η ψυχή της Παναγίας θα πληγωθεί βαθιά.)

2. Η φυγή στην Αίγυπτο (Ματθ. 2:13–15). Όταν ο Ιωσήφ λαμβάνει εντολή να φύγει με την Παναγία και τον Ιησού για να σωθούν από τον Ηρώδη.

3. Η απώλεια του 12χρονου Ιησού στον Ναό (Λουκ. 2:41–50). Η Παναγία και ο Ιωσήφ χάνουν τον Ιησού για τρεις ημέρες.

4. Η συνάντηση με τον Ιησού στον δρόμο προς τον Γολγοθά. Η Παναγία βλέπει τον Υιό της να κουβαλά τον Σταυρό.

5. Η Σταύρωση του Ιησού (Ιωάν. 19:25–30). Η Παναγία στέκεται κάτω από τον Σταυρό και βλέπει τον Υιό της να πεθαίνει.

6. Η αποκαθήλωση του Ιησού από τον Σταυρό. Τον παραλαμβάνει νεκρό στα χέρια της.

7. Η ταφή του Ιησού. Η τελευταία γήινη αποχωριστική πράξη.

## Οι επτά προστασίες
Σύμφωνα με την παράδοση τα επτά σπαθιά νικούν και από μία εκδήλωση του πονηρού.

1. Το πρώτο σπαθί νικά τη μαγεία. 

2. Το δεύτερο σπαθί νικά τις ασθένειες. 
 
3. Το τρίτο σπαθί εξουδετερώνει τα προβλήματα που έχουν σχέση με τον γάμο, τη γονιμότητα, αλλά και τα παιδιά.

4. Το τέταρτο σπαθί προστατεύει από τα προσωπικά προβλήματα και τα ατυχήματα. 

5. Το πέμπτο σπαθί προστατεύει από τη βασκανία, το κακό μάτι και τη γλωσσοφαγιά.

6. Το έκτο σπαθί προστατεύει από τις πλάνες, την αδικία και την εξαπάτηση.

7. Το έβδομο σπαθί συμβολίζει τον απέραντο πόνο και τη θλίψη που βίωσε η Θεοτόκος.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Επτασπαθη
Θαμόρα

Η **Θαμόρα** *([[ισπανικά]]: *'Zamora**)'' είναι πόλη και δήμος της [[Ισπανία|Ισπανίας]] που βρίσκεται στην [[Αυτόνομες κοινότητες της Ισπανίας|αυτόνομη κοινότητα]] της [[Καστίλλη και Λεόν|Καστίλλης και Λεόν]]. Είναι η πρωτεύουσα της [[Επαρχία της Θαμόρα|επαρχίας Θαμόρα]]. Η πόλη εκτείνεται κατά μήκος του ποταμού [[Δούρος|Δούρου]]. Έχοντας 24 [[Ρομανικός αρχιτεκτονικός ρυθμός|χαρακτηριστικές εκκλησίες ρομανικού ρυθμού]] του 12ου και 13ου αιώνα, η πόλη έχει χαρακτηριστεί ως «μουσείο ρομανικής τέχνης». Η Θαμόρα είναι η πόλη με τις περισσότερες ρομανικές εκκλησίες σε όλη την Ευρώπη. Η πιο σημαντική γιορτή στη Θαμόρα είναι η [[Μεγάλη Εβδομάδα]].

Η Θαμόρα αποτελεί μέρος της φυσικής [[Κομάρκα (Ισπανία)|''κομάρκας'']] της **Τιέρα ντελ Παν''' και είναι η επικεφαλής της δικαστικής περιφέρειας της Θαμόρα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Κατηγορία:Καστίλλη
Νεοχώρι Λακωνίας

Το **Νεοχώρι** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Νεοχώρι βρίσκεται στη Χερσόνησο Ταΰγέτου (Μάνη), βορειοανατολικά από τον όρμο Σκουταρίου (Λακωνικός κόλπος) σε υψόμετρο 140 μέτρα ενώ απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη και 17 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου). 

Ο Άγγλος περιηγητής Ληκ το αναφέρει ως *Neokhóri* (*Morea I*, 258, 267). Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Néokhori* να υπάγεται στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης (*Sparte Orientale*) → Τμήμα Φωκάς (*Section de* *Phocas*) και να έχει πληθυσμό 50 οικογένειες (συνολικά 238 άτομα). Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Καυκί στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης → Τμήμα Μαλευρίου με 50 οικογένειες (συν. 174 άτομα). 

## Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρυουπόλεως και το 1912 ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Αγερανό, τον Άγιο Βασίλειο, το Βαθύ, την  Δίχοβα, τις Καμάρες και το Καυκί αποτελούν την κοινότητα Νεοχωρίου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 49 κάτοικοι. 

Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Σημείωση
Στη Μάνη και το Δήμο Δυτικής Μάνης της Μεσσηνίας υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Νεοχώρι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Νεόχωρι Λακωνίας στο youtube.

## Παραπομπές


Νεοχώρι
Νεοχώρι
Καμάρες Λακωνίας

Το **Καμάρες** είναι μικρός οικισμός και παραλία της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Οι Καμάρες βρίσκονται στη Χερσόνησο Ταΰγέτου (Μάνη) στα παράλια του Λακωνικού κόλπου και τον όρμο Σκουταρίου σε υψόμετρο 5 μέτρα ενώ απέχουν περίπου 50 χιλιόμετρα Ν. από την Σπάρτη, 17 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου) και 4 χιλιόμετρα Α. από το Νεοχώρι. Είναι γνωστές στην περιοχή για την παραλία τους (μήκους 1.500 μέτρων) και υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενοδοχεία, καφετέριες και ταβέρνες. 

Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, το 1961 να απογράφεται στη κοινότητα Νεοχωρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στην κοινότητα Νεοχωρίου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 57 κάτοικοι. 

Οι απογραφές πληθυσμού είναι:

## Παραπομπές


Καμάρες
Καμάρες
Δίχοβα Λακωνίας

Η **Δίχοβα** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

Δίχοβα
Δίχοβα
Καλύβια Ανατολικής Μάνης Λακωνίας

Τα **Καλύβια** είναι οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Τα Καλύβια βρίσκονται στη Χερσόνησο Ταϋγέτου (Μάνη), κοντά στα παράλια του Λακωνικού κόλπου και του Όρμου Σκούταρι σε υψόμετρο 80 μέτρα. Απέχουν περίπου 54 χιλιόμετρα Ν. από την Σπάρτη, 21 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου).

Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Kalyvia* να υπάγεται στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης (*Sparte Orientale*) → Τμήμα Τρίγωνας (*Section de Kolokynthia*) και να έχει πληθυσμό 23 οικογένειες (συνολικά 199 άτομα). Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Καλύβια στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης → Τμήμα Τρίγωνας με 23 οικογένειες (συν. 97 άτομα).

Αναφέρονται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1845 να προσαρτώνται στον τότε δήμο Καρυουπόλεως. Το 1948 ορίστηκαν έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με την Παγανέα αποτελούν την Κοινότητα Καλυβίων, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του Δήμου Ανατολικής Μάνης ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 69 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 είχε 36.  

## Σημείωση
Στην Λακωνία αλλά στο Δήμο Σπάρτης υπάρχουν οι οικισμοί: Καλύβια Σοχάς και Καλύβια Θεολόγου. 

## Παραπομπές


Καλύβια
Καλύβια
Ο καλός άνθρωπος της Σετσουάν

**Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν** (Γερμανικά: Der gute Mensch von Sezuan)  είναι ένα έργο που γράφτηκε από τον Γερμανό Δραματιστή Μπέρτολτ Μπρέχτ, σε συνεργασία με την Μαργαρέτα Στέφιν και τη Ρουθ Μπερλάου. Το έργο ξεκίνησε το 1938 αλλά δεν ολοκληρώθηκε μέχρι το 1941, ενώ ο συγγραφέας ήταν στην εξορία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1943 στο θέατρο της Ζυρίχης στην Ελβετία, με μουσική στίχο και τραγούδια του Ελβετικού συνθέτη Huldreich Georg Früh.  Το έργο είναι ένα Παράδειγμα του «μη αριστοτελικού δράματος» (Επικό Θέατρο) του Μπρεχτ, μια δραματική μορφή που προορίζεται να παραδοθεί με τις μεθόδους του επικού θεάτρου. Το έργο είναι μια παραβολή που τοποθετείται στην κινεζική «πόλη του Σιτσούαν». 

## Σύνοψη πλοκής
Στην κινεζική επαρχία Σετσουάν, τρεις θεοί κατεβαίνουν στη γη για να βρουν αν υπάρχουν ακόμη καλοί άνθρωποι. Θέλουν να αποδείξουν ότι ο κόσμος μπορεί να σωθεί, αν υπάρχει έστω και ένας πραγματικά καλός άνθρωπος.

Ο πρώτος που τους συναντά είναι ο Βαγκ ο νερουλάς, ένας φτωχός αλλά καλοκάγαθος άνθρωπος. Ο Βαγκ προσπαθεί να τους βοηθήσει να βρουν κατάλυμα για το βράδυ, όμως κανείς δεν τους δέχεται. Τελικά, μόνο η Σεν Τε, μια νέα πόρνη, τους φιλοξενεί, παρ’ όλο που δεν έχει σχεδόν τίποτα.

Οι θεοί, συγκινημένοι από την καλοσύνη της, της δίνουν χρήματα ως ανταμοιβή και φεύγουν, λέγοντάς της να συνεχίσει να είναι καλή. Με αυτά τα χρήματα, η Σεν Τε ανοίγει ένα μικρό καπνοπωλείο, ελπίζοντας να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη.

Όμως, οι άνθρωποι γύρω της -συγγενείς, φίλοι και άγνωστοι- αρχίζουν να εκμεταλλεύονται την καλοσύνη της. Όλοι της ζητούν στέγη, φαγητό ή δανεικά, και το μαγαζί της κινδυνεύει να καταστραφεί.

Απελπισμένη, η Σεν Τε εφευρίσκει έναν δεύτερο εαυτό, τον «ξάδελφό» της Σουι Τα, έναν σκληρό και υπολογιστικό άνδρα. Μεταμφιεσμένη σε Σουι Τα, βάζει τάξη στο χάος: διώχνει τους τεμπέληδες, προστατεύει το μαγαζί το οποίο αρχίζει να προοδεύει. Όμως, όσο περισσότερο ενεργεί ως Σουι Τα, τόσο περισσότερο χάνει την καλοσύνη της Σεν Τε.

Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν η Σεν Τε ερωτεύεται τον Γιανγκ Σουν, έναν φτωχό πιλότο, που στην αρχή φαίνεται καλός, αλλά τελικά την εκμεταλλεύεται για τα χρήματά της. Η Σεν Τε μένει έγκυος, και καθώς προσπαθεί να προστατεύσει το παιδί της, αναγκάζεται να μένει σχεδόν μόνιμα με τη μορφή του Σουι Τα.

Οι αρχές αρχίζουν να αναζητούν τον Σουι Τα για παρανομίες, κι έτσι η Σεν Τε (ως Σουι Τα) βρίσκεται κατηγορούμενη. Όταν αποκαλύπτεται η διπλή της ταυτότητα, οι θεοί επιστρέφουν. Ο Βαγκ, που σε όλο το έργο παρακολουθεί και σχολιάζει τα γεγονότα, τους παρακαλεί να τη βοηθήσουν, γιατί βλέπει πως η καλοσύνη της την οδήγησε στην καταστροφή.

Η Σεν Τε εξηγεί στους θεούς ότι δεν μπορούσε να μείνει καλή μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο αδικία και φτώχεια. Οι θεοί όμως αρνούνται να κατανοήσουν το πρόβλημά της -της λένε απλώς να «συνεχίσει να είναι καλή» και φεύγουν, αφήνοντάς την μόνη.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα κινεζικά
Κατηγορία:Μπέρτολτ Μπρεχτ
Σουσάμι άνοιξε

thumb|right|Ο Αλή Μπαμπά ακούει έναν από τους κλέφτες να λέει «σουσάμι άνοιξε».
Η φράση **«σουσάμι άνοιξε»** (,  = *iftaḥ yā simsim*) είναι μια μαγική φράση στο παραμύθι «Ο Αλή Μπαμπά και οι σαράντα κλέφτες», που έγινε πολύ γνωστή από τότε που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά μαζί με το παραμύθι στη γαλλική μετάφραση της συλλογής *[[Χίλιες και μια νύχτες]]* από τον Γάλλο ανατολιστή Αντουάν Γκαλάν (το παραμύθι του Αλή Μπαμπά δεν ανήκε στην πραγματικότητα στη συλλογή, αλλά είναι μια ανεξάρτητη αραβική ιστορία). Η φράση σε αυτό ανοίγει αυτόματα την είσοδο μιας σπηλιάς όπου 40 κλέφτες έχουν κρυμμένο τον θησαυρό τους.

Η φράση πρωτοεμφανίζεται στην έκδοση της μεταφράσεως (1704-1717) με τη μορφή *Sésame, ouvre-toi* (= «σουσάμι ανοίξου»). Στο παραμύθι ο Αλή Μπαμπά ακούει κατά τύχη κρυμμένος πίσω από τα δέντρα έναν από τους 40 κλέφτες να προφέρει τη φράση. Μετά, όταν θέλουν να κλείσει η είσοδος, οι ληστές προφέρουν την φράση «σουσάμι κλείσε». Ο αδελφός του Αλή Μπαμπά, ο Κασίμ, δεν μπορεί αργότερα στην ιστορία να θυμηθεί ακριβώς τη φράση για το άνοιγμα και παγιδεύεται έτσι μέσα στο μαγικό σπήλαιο.

Η φράση έχει αποδοθεί κατά καιρούς σε διάφορες εκδόσεις με παραλλαγές, όπως «άνοιξε σουσάμι» ή «άνοιξε, ω σουσάμι». Ωστόσο στην ελληνική η συμβατική απόδοση είναι όπως στον τίτλο του λήμματος, ενώ στην αγγλική είναι αντιστρόφως (*Open, sesame*).

Οι σπόροι του σουσαμιού αναπτύσσονται μέσα σε ένα περισπέρμιο που ανοίγει μόνο του στα δύο όταν οι σπόροι ωριμάσουν, οπότε η φράση πιθανώς παραπέμπει στο αυτόματο «ξεκλείδωμα» θησαυρών όπως ο σπόρος του σουσαμιού, που είναι το χρήσιμο έως πολύτιμο μέρος του φυτού. Από την άλλη, γνωρίζουμε ότι κάποιες βαβυλωνιακές μαγικές πρακτικές χρησιμοποιούσαν σησαμέλαιο. Δεν είναι ωστόσο βέβαιο αν η λέξη στο παραμύθι αναφέρεται στο φυτό ή στον σπόρο του. Μπορεί επίσης να αποτελεί μια αναπαραγωγή της εβραϊκής λέξεως *šem* = «όνομα», που υπονοεί τον Θεό, ή μια καββαλιστική λέξη που αντιπροσωπεύει τον ταλμουδικό όρο *shem-shamayim* = «όνομα των ουρανών».

* Ο Αμερικανός λαογράφος Στιθ Τόμσον έχει ταξινομήσει το «σουσάμι άνοιξε» ως το στοιχείο μοτίβου D1552.2 : «βουνό ανοίγει με μαγική φράση».

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Paul Haupt: «Open Sesame» στο *Beiträge zur assyriologie und semitischen Sprachwissenschaft*, τόμ. **10**, νο. 2, έτος 1927, σελίδες 165 κ.ε.

Κατηγορία:Φράσεις
Κατηγορία:Χίλιες και μία νύχτες
Βάκιλλος (έντομο)

Ο **βάκιλλος** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Bacillus*), που δεν πρέπει να συγχέεται με την ομώνυμη κατηγορία μικροβίων, είναι γένος φυτοφάγων εντόμων, τα οποία υπάγονται στη μικρή (σχετικώς) τάξη φασματώδη και συναντώνται στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική.

## Είδη
Το αρχείο *Phasmida Species File* αναφέρει τα εξής 5 είδη στο γένος βάκιλλος:

# *[[Bacillus atticus]]* – Brunner von Wattenwyl, 1882
# *Bacillus grandii* – Nascetti & Bullini, 1982
# *Bacillus lynceorum* – Bullini, Nascetti & Bianchi Bullini, 1984
# *[[Bacillus rossius]]* – Rossi, 1788
# *Bacillus whitei* – Nascetti & Bullini, 1981

Από αυτά τα είδη, τα *B. atticus* και *B. rossius* ζουν και στην Ελλάδα, με το πρώτο να έχει δύο υποείδη: το *Bacillus atticus atticus*, συναντάται επίσης στην Κροατία, την Ιταλία και το Ισραήλ, ενώ το *Bacillus atticus cyprius* είναι ενδημικό της Κύπρου.

## Παραπομπές


Βακιλλος
Νικόλα Βακκάρο

Ο **Νικόλα Βακκάρο** (, 13 Μαρτίου 1640 – 25 Μαΐου 1709) ήταν Ιταλός ζωγράφος του μπαρόκ, θεατρικός σκηνοθέτης και λιμπρετίστας της όπερας από τη Νάπολη, γιος του επίσης ζωγράφου Αντρέα Βακκάρο, που ήταν σημαντικότερος καλλιτέχνης από τον Νικόλα.

Ο Νικόλα Βακκάρο είναι γνωστός για τα έργα του με θρησκευτικό και αλληγορικά θέματα, κυρίως νωπογραφίες. Ειδικευόταν στην ανθρώπινη μορφή και συνεργαζόταν τακτικά με εξειδικευμένους στη νεκρή φύση ζωγράφους, σε διακοσμητικά ιδίως έργα. Επεχείρησε να προσαρμόσει τα στιλιστικά χαρακτηριστικά της ναπολιτάνικης παράδοσης του 17ου αιώνα με τις νέες κλασικιστικές και μπαρόκ τάσεις. Πρότεινε τη δική του ειδική μορφή ακαδημαϊσμού, με στόχο την αναζωογόνηση του εικαστικού πολιτισμού στη Νάπολη. Στο έργο του «Σαλβατόρ Ρόζα» μιμείται τον πατέρα του, ενώ στο «Βακανάλια» μιμείται τον Γάλλο Νικολά Πουσέν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βακκάρο» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 644

Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 17ου αιώνα
Κατηγορία:Ιταλοί λιμπρετίστες
Κατηγορία:Σκηνογράφοι
Βίλχελμ Βάκερναγκλ

Ο **Βίλχελμ Βάκερναγκ(ε)λ** (, 23 Απριλίου 1806 – 21 Δεκεμβρίου 1869) ήταν Γερμανός (Πρώσος για την ακρίβεια) φιλόλογος, πανεπιστημιακός καθηγητής των γερμανικών σπουδών, που μετανάστευσε στην Ελβετία και έγινε Ελβετός πολίτης. Γιος του ήταν ο εξίσου σημαντικός γλωσσολόγος των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών Γιάκομπ Βάκερναγκλ.

Ο Βάκερναγκλ γεννήθηκε στο Βερολίνο και σπούδασε κλασική και γερμανική φιλολογία στο εκεί πανεπιστήμιο, όπου είχε καθηγητές τους Άουγκουστ Μπαικ και Καρλ Λάχμαν. Το 1833 εγκαταστάθηκε στη Βασιλεία, όπου από το 1835 έως το 1869 ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Σε αυτό το διάστημα απέρριψε προσφορές για καθηγητική έδρα στο Βερολίνο, το Μόναχο, την Τυβίγγη και τη Βιέννη. Μετά τον θάνατο του Γιάκομπ Γκριμ το 1863, ο Βάκερναγκλ θεωρείτο ο κορυφαίος εν ζωή γερμανολόγος.

## Εργογραφία
Μερικά σημαντικά έργα του Βάκερναγκλ εκδόθηκαν μόνο μετά τον θάνατό του. Τα κυριότερα έργα του είναι τα εξής:

* *Geschichte des deutschen Hexameters und Pentameters bis auf Klopstock*, 1831 &ndash; History of German hexameters and pentameters prior to Klopstock.
* *Gedichte Walthers von der Vogelweide* (edited with Karl Joseph Simrock) &ndash; Poetry of Walther von der Vogelweide.
* *Deutsches Lesebuch*, 1835–1843 (3 volumes) &ndash; German basal reader.
* *Geschichte der deutschen Litteratur : ein Handbuch*, 1848-1855 &ndash; History of German literature.
* *Die deutsche glasmalerei: Geschichtlicher entwurf mit belegen*, 1855 &ndash; German stained glass; historical design.
* *Kleinere Schriften von Wilhelm Wackernagel*, 1872 &ndash; Smaller writings.
* *Poetik, Rhetorik und Stilistik: Academische Vorlesungen*, 1873 (edited by Ludwig Sieber) &ndash; Poetics, rhetoric and stylistics; Academic lectures.
* *Johann Fischart von Strassburg*, 1874 &ndash; monograph on Johann Fischart.
* *Altdeutsches handwörterbuch*, 1878 (edited by Maximilian Rieger) &ndash; Old German dictionary.
* *Kleineres altdeutsches Lesebuch*, 1880 &ndash; Smaller Old German basal reader.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βακερναγκλ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 644

Κατηγορία:Ελβετοί φιλόλογοι
Διμαρίστικα Λακωνίας

Τα **Διμαρίστικα** είναι σχεδόν ακατοίκητος οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.  

## Γενικά στοιχεία
Τα Διμαρίστικα βρίσκονται στο νότιο τμήμα της χερσονήσου Ταϋγέτου (Μάνης) και τα δυτικά παράλια του Λακωνικού κόλπου σε υψόμετρο 210 μέτρα ενώ απέχει 52 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από το Γύθειο.  Έχουν χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1978. Αξιοθέατα είναι τα εντυπωσιακά μεγαλιθικά του κτίσματα και τα αρχαία λατομεία της Ρωμαϊκής εποχής. 

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας αναφέρονται ως δύο συνοικισμοί: Μέσα και Πέρα Διμαρίστικα. Στην Εκστρατεία του Μοριά ο πρώτος συνοικισμός καταγράφεται με την ονομασία *Mésa-Dimaristika* να υπάγεται στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης (*Sparte Orientale*) → Τμήμα Λάγιας (*Section de* *Lagia*) και να έχει πληθυσμό 25 οικογένειες. Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Μέσα Δημαρίστικα στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης → Τμήμα Λάγιας με 26 οικογένειες (συν. 137 άτομα). 

Στην Εκστρατεία του Μοριά ο δεύτερος συνοικισμός καταγράφεται με την ονομασία *Péra-Khora* να υπάγεται στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης (*Sparte Orientale*) → Τμήμα Λάγιας (*Section de* *Lagia*) και να έχει πληθυσμό 31 οικογένειες (συνολικά 147 άτομα). Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Πέρα Δημαρίστικα στην Επαρχία Ανατολικής Σπάρτης → Τμήμα Λάγιας με 31 οικογένειες (συν. 126 άτομα). 

## Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρονται επίσημα, μετά την τουρκοκρατία το 1835, γραμμένα *Δημαρίστηκα* (με "η"), να προσαρτώνται στο δήμο Λαγείας μέχρι το 1845 οπότε σταμάτησε να απογράφεται. Το 1940 άρχισε να απογράφεται ξανά γραμμένα πλέον Διμαρίστικα στην κοινότητα Λαγίας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Λαγίας, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ανατολικής Μάνης του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 1 κάτοικος ενώ το 2011 ήταν 12.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Τα Ξεχασμένα Λατομεία του Προφήτη Ηλία: Το Μυστικό του Κόκκινου Χρυσού της Μάνης στον ιστότοπο https://omorfimani.gr/.

## Παραπομπές


Διμαρίστικα
Διμαρίστικα
Κατάλογος αυτοκρατορικών συζύγων της Ρωσίας

Οι **Αυτοκρατορικές σύζυγοι της Ρωσίας** ήταν οι σύζυγοι των ηγεμόνων της Ρωσίας. Χρησιμοποιούσαν τους τίτλους της *Τσαρίνας* ή της *Αυτοκράτειρας*.

## Πριγκίπισσες και Μεγάλες Πριγκίπισσες σύζυγοι του Κιέβου
*Άγνωστη (?-?)
*Όλγα του Κιέβου (914-945)
*Μαλούσα (?-?)
*Ελληνίδα καλόγρια (?-?)
*Αλογία (?-?)
*Ρογκνέντα του Πολότσκ (?-988)
*Μαλφρίντα (?-1000)
*Άννα Πορφυρογέννητη (989-1011)
*Άγνωστη (?-?)
*Άγνωστη (1013-1018)
*Ινγκεγκέρδη Ολοφσντότερ της Σουηδίας (1019-1050)
*Γερτρούδη της Πολωνίας (1054-1073)
*Καικιλία (1043/47-?)
*Όντα του Στάντε (1073-1076)
*Μαρία (?-?)
*Άννα Πολοβέτσκαγια (1068-1093)
*Άγνωστη (?-?)
*Ολένα (?-?)
*Γκύθα του Ουέσσεξ (?-?)
*Ευφημία (?-?)
*Χριστίνα Ίνγκεσντοτερ της Σουηδίας (?-?)
*Λιουμπάβα Σαβίντιτς (?-?)
*Ελένη (?-?)
*Mαρία Μστισλάβνα του Κιέβου (1139-?)
*Αγνή του Στάουφεν (1146-1149 & 1151)
*Ρουσουντάν της Γεωργίας (1154)
*Άγνωστη (?-?)
*Ελένη (?-?)
*Αγνή της Πολωνίας (1167-1170)
*Άγνωστη (?-?)
*Βερσοσλάβα Βσεβολόντοβνα του Κιέβου (1204-1206)
*Άννα του Τούροβ (?-1205)
*Κωσταντία της Ουγγαρίας (1271-1288/1302)

## Μεγάλες Πριγκίπισσες του Βλαντιμίρ
*Ούλιτα Στεπάνοβνα (1157-1175)
*Άγνωστη (?-?)
*Μαρία Σβαρνόβνα (?-1205/06)
*Αγάθη (?-1237)
*Θεοδοσία Ιγκόρεβνα του Ριαζάν (?-?)
*Αλεξάνδρα (?-?)
*Βασίλισσα (?-?)
*Ξένια της Ταρούσα (1265-1271)
*Άγνωστη (?-?)
*Άννα του Κασίν (1304-1318)
*Αναστασία του Χάλιτς (?-?)

## Μεγάλες Πριγκίπισσες της Μόσχας
*Μαρία (?-?)
*Κοντσάκα Αγκάφια (1297-1316)
*Ελένη (?-1231)
*Αλεξάνδρα (1332-1340)
*Αυγούστα Αναστασία της Λιθουανίας (1340-1345)
*Ευπραξία Φεοντόροβνα του Σμολένσκ (1345-1346)
*Μαρία Αλεξάντροβνα του Τβερ (?-1353)
*Αλεξάνδρα Βελυαμίνοβα (1353-1359)
*Ευδοξία της Μόσχας (1367-1389)
*Σοφία της Λιθουανίας (1391-1425)
*Μαρία του Μπορόβσκ (1433-1462)
*Μαρία του Τβερ (1462-1467)
*Ζωή Σοφία Παλαιολογίνα (1472-1503)
*Σολομωνία Λουρίεβνα Σαμπούροβα (1505-1525)
*Ελένη Γκλίνσκαγια (1526-1633)

## Τσαρίνες της Ρωσίας
*Αναστασία Ρομάνοβνα (1547-1560)
*Μαρία Τεμριούκοβνα (1561-1569)
*Μάρθα Σομπακίνα (1571)
*Άννα Κολτοβσκάγια (1572-1574)
*Ιρίνα Γκοντουνόβα (1584-1598)
*Μαρία Σκουράτοβα-Μπέλσκαγια (1598-1605)
*Μαρίνα Μνίσεκ (1606)
*Μαρία Μπουινόσοβα-Ροστόφσκαγια (1608-1610)
*Μαρία Ντολγκορούκοβα (1624-1625)
*Ευδοκία Στρέσνιοβα (1626-1645)
*Μαρία Μιλοσλάφσκαγια (1648-1669)
*Ναταλία Ναρύσκινα (1671-1676)
*Μάρθα Απράξινα (1680-1682)
*Πρασκόβια Σαλτύκοβα (1684-1696)
*Ευδοκία Λοπούχινα (1689-1698)
* Μάρθα Ελένη Σκοβρόνσκα (1712-1721)

## Αυτοκράτειρες της Ρωσίας
*Μάρθα Ελένη Σκοβρόνσκα (1721-1725)
*Σοφία του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1762)
*Σοφία Δωροθέα της Βυρτεμβέργης (1796-1801)
*Λουίζα του Μπάντεν (1801-1825)
*Καρλότα της Πρωσίας (1825-1855)
*Μαρία της Έσσης και του Ρήνου (1855-1880)
*Δάγμαρ της Δανίας (1881-1894)
*Αλίκη της Έσσης και του Ρήνου (1894-1917)

## Πηγές

* 
* 

Κατηγορία:Τσαρίνες της ρωσικής αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Ρωσίας
Λένιν (παγοθραυστικό, 1916)

Το ***Λένιν*** () ήταν παγοθραυστικό που ναυπηγήθηκε στην Αγγλία για λογαριασμό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Καθελκύστηκε το 1916 και πριν σταλθεί στη Ρωσία εντάχθηκε σε υπηρεσία με το Βασιλικό Ναυτικό στο πλαίσιο της επέμβασης των Συμμάχων στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Τελικά πέρασε στη κατοχή των Σοβιετικών και έδρασε καθ’ όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καθώς και τις επόμενες δεκαετίες. Διαλύθηκε για σκραπ το 1977.

## Ναυπήγηση
Η ναυπήγηση του πλοίου ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1916 στις εγκαταστάσεις της Armstrong Whitworth στο Γουόκερ (Walker). Επρόκειτο να ονομαστεί ***Άγιος Αλέξανδρος Νιέφσκι*** προς τιμήν του Αλεξάνδρου Νιέφσκι και τη ναυπήγησή του επέβλεψε ο συγγραφέας και ναυπηγός Γιεβγκένι Ζαμιάτιν. Καθελκύστηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1916 και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του επόμενου έτους, δηλαδή μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση και το τέλος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

## Επιχειρησιακή ιστορία
Τον Σεπτέμβριο του 1917 το Βασιλικό Ναυτικό επέταξε το παγοθραυστικό και το ενέταξε σε υπηρεσία ως **HMS ''Alexander***. Χρησιμοποιήθηκε κατά την εμπλοκή της Βρετανίας στον Ρωσικό Εμφύλιο και παραδόθηκε στις δυνάμεις των [[Λευκός Στρατός|Λευκών]] όταν οι Βρετανοί αποχώρησαν τον Οκτώβριο του 1919. Λίγο καιρό αργότερα πρέπει να πέρασε στην κατοχή των [[Μπολσεβίκοι|Μπολσεβίκων]], καθώς το 1921 ο Νορβηγός εξερευνητής της [[Αρκτική]]ς [[Όττο Σβέρντρουπ]] ανέλαβε κατόπιν αιτήματος της σοβιετικής κυβέρνησης κυβερνήτης του πλοίου, το οποίο πλέον ονομάζονταν ***Λένιν***. Ο Σβέρντρουπ οργάνωσε τότε την τέταρτη και τελευταία του αποστολή στα ύδατα της Σιβηρικής Αρκτικής. Οδήγησε [[νηοπομπή]] πέντε φορτηγών πλοίων σε μια πειραματική πορεία μέσω της [[Θάλασσα Κάρα|Θάλασσας Κάρα]] προς τις εκβολές των ποταμών [[Ποταμός Ομπ|Ομπ]] και [[Γενισέι]]. Τα πλοία έφτασαν στους προορισμούς τους και επέστρεψαν ασφαλώς, γεγονός που θεωρήθηκε σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη της [[Βόρεια Θαλάσσια Οδός|Βόρειας Θαλάσσιας Οδού]].

Το 1937 το *Λένιν* και η νηοπομπή πέντε πλοίων που το ακολουθούσε παγιδεύτηκαν στους πάγους και αναγκάστηκαν να περάσουν τον χειμώνα στη [[Θάλασσα Λάπτεφ]]. Τελικά διασώθηκαν από το παγοθραυστικό *Κρασίν* τον Αύγουστο του 1938.

Στον [[ΒΠΠ|Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο]] το *Λένιν* συμμετείχε στις νηοπομπές για τον ανεφοδιασμό της [[ΕΣΣΔ]] μέσω της [[Αρκτική]]ς. Το 1942 ήταν ένα από τα πλοία νηοπομπής που εντοπίστηκε στη Θάλασσα Κάρα από γερμανικό [[αναγνωριστικό αεροσκάφος|αναγνωριστικό]] [[Arado Ar 196]]. Το βαρύ καταδρομικό *Admiral Scheer* έσπευσε να εντοπίσει τη νηοπομπή, χωρίς όμως να το καταφέρει εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών και της [[ομίχλη]]ς που επικρατούσαν. Τον Οκτώβριο του 1943 τορπιλίστηκε στη Θάλασσα Κάρα.

Μεταξύ 1946–47 πραγματοποιήθηκαν οι αναγκαίες επισκευές στο [[Ηνωμένο Βασίλειο]] και το *Λένιν* παρέμεινε σε χρήση για πολλά ακόμη χρόνια. Το 1957 ολοκληρώθηκε το [[Λένιν (παγοθραυστικό)|ομώνυμο]] [[πυρηνοκίνητο πλοίο|πυρηνοκίνητο]] παγοθραυστικό και το παλαιότερο πλοίο μετονομάστηκε σε *Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν''. Εν τέλει παροπλίστηκε το 1968 και διαλύθηκε το 1977.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Σοβιετικά παγοθραυστικά
Ψαθάκια Λακωνίας

Τα **Ψαθάκια** είναι πολύ μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Τα Ψαθάκια βρίσκονται στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου Ταϋγέτου - Μάνη, σε υψόμετρο 195 μέτρα περίπου 44 χιλιόμετρα νότια από την Σπάρτη και 10 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου).

Αναφέρονται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία το 1889 να προσαρτώνται στον τότε δήμο δήμο Μαλευρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Πλάτανο αποτελούν την κοινότητα Πλατάνου, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Γυθείου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 12 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 24.

## Παραπομπές


Ψαθάκια
Ψαθάκια
Ψίο Λακωνίας

Το **Ψίο** είναι σχεδόν ακατοίκητος οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Το Ψίο βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου Ταϋγέτου (Μέσα Μάνη) και τη δυτική πλευρά της, σε υψόμετρο 180 μέτρα. Απέχει περίπου 47 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου),  32 χιλιόμετρα νότια από το Οίτυλο και 4 χιλιόμετρα δυτικά από την Κοίτα. Το χωριό έχει πανοραμική θέα προς όλη την Μέσα Μάνη και το όρος Σαγγιά. Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία *Spio* να υπάγεται στην Επαρχία Δυτικής Σπάρτης (*Sparte* *Occidentale*) → Τμήμα Μαΐνης (*Section de* *Maïni*) και να έχει πληθυσμό 5 οικογένειες (συνολικά 24 άτομα).

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μέσσης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Κοίτας, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 6 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είναι:

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Το Ψίο στη Μάσα Μάνη στο https://www.youtube.com/.

## Παραπομπές


Ψίο
Ψίο
Κατάλογος βασιλικών συζύγων του Μαυροβουνίου

Οι **σύζυγοι του Μαυροβουνίου** ήταν οι γυναίκες που παντρεύονταν τους μονάρχες του Μαυροβουνίου, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τους. Όλοι οι μονάρχες του Μαυροβουνίου ήταν άνδρες με τον τίτλο του Βασιλιά του Μαυροβουνίου και πριν από αυτόν Πρίγκιπα του Μαυροβουνίου, και ακόμη νωρίτερα Πρίγκιπα-Επίσκοπο του Μαυροβουνίου, ενώ όλες οι σύζυγοι του Μαυροβουνίου ήταν γυναίκες με τον τίτλο της Βασίλισσας του Μαυροβουνίου και τίτλο Μεγαλειότητας και πριν από αυτόν τον τίτλο της Πριγκίπισσας του Μαυροβουνίου και τίτλο της Βασιλικής Υψηλότητας. Δεν υπήρχαν σύζυγοι των Πρίγκιπων-Επισκόπων, καθώς οι Πρίγκιπες-Επίσκοποι δεν μπορούσαν να παντρευτούν βάσει νόμου.

## Σύζυγοι του Μαυροβουνίου
### Πριγκίπισσες του Μαυροβουνίου

### Βασίλισσα του Μαυροβουνίου

## Παραπομπές
Χοτάσια Λακωνίας

Η **Χοτάσια** είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία.

## Γενικά στοιχεία
Η Χοτάσια βρίσκονται στη Χερσόνησο Ταϋγέτου - Μάνη και τα όρια με τη Μεσσηνία, κοντά στα παράλια του Μεσσηνιακού κόλπου σε υψόμετρο 110 μέτρα. Απέχουν περίπου 7 χιλιόμετρα ΒΔ. από το Οίτυλο και 36 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από το Γύθειο (έδρα του δήμου). Είναι γνωστό αλατοχώρι για τις "πλάντζες", τις φυσικές κοιλότητες στις βραχώδεις ακτές της όπου κάτω από  κατάλληλες συνθήκες το θαλασσινό νερό σε κατάλληλες συνθήκες μετατρέπεται σε αλάτι (το αφράλατο, γνήσιο θαλασσινό αλάτι).

Απογράφεται επίσημα μετά την Τουρκοκρατία το 1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οιτύλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, μαζί με το Οίτυλο, τα Αρφίγκια, το Ελαιοχώρι και το Καραβοστάσι αποτελούν την κοινότητα Οιτύλου, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 50 κάτοικοι., το 2011 ήταν 49. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Χοτάσια στο https://www.youtube.com/.

## Παραπομπές


Χοτάσια
Χοτάσια
Χαγκαμάσα της Ματούρα

μικρογραφία|Νόμισμα του σατράπη Χαγκαμάσα. Εμπρός όψη: άλογο προς τα αριστερά. Πίσω όψη: Όρθια μορφή με σύμβολα, επιγρ. ''Khatapasa Hagāmashasa''. 1ος αι. π.Χ.

Ο **Χαγκαμάσα** (στα Χαρόστι: ,  ) ήταν Ινδο-Σκύθης Βόρειος Σατράπης (κυβέρνησε στη Ματούρα τον 1ο αι. π.Χ., πιθανώς μετά το 60 π.Χ.).

## Το όνομα
Το όνομα του Χαγκαμάσα αναφέρεται στα νομίσματά του στη μορφή Βράχμι ως ,  η οποία προέρχεται από το όνομα των Σάκα , που σημαίνει «του οποίου το άρμα προχωρά μπροστά». 

## Η διακυβέρνησή του
Στην κεντρική Ινδία, οι Ινδο-Σκύθες πιστεύεται ότι κατέκτησαν την περιοχή τής Ματούρα επί Ινδών βασιλέων γύρω στο 60 π.Χ., ιδρύοντας έτσι τους Βόρειους Σατράπες. Μερικοί από τους πρώτους σατράπες τους ήταν ο Χαγκαμάσα και ο Χαγκάνα, τους οποίους με τη σειρά τους διαδέχθηκε ο Ρατζουβούλα, αλλά σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, ο Ρατζουβούλα μπορεί να ήταν ο πρώτος. 

Στις αρχαιολογικές ανασκαφές του Σονκ, κοντά στη Ματούρα, τα πρώτα νομίσματα των επιπέδων Κσατράπα ήταν αυτά τού Χαγκαμάσα. 

## Αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ημερομηνίες του Κανίσκα και των Ινδο-Σκύθων

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Νέασα Λακωνίας

Η **Νέασα** είναι σχεδόν ακατοίκητος οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία και τον Δήμο Ανατολικής Μάνης.

## Γενικά στοιχεία
Η Νέασα βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου Ταϋγέτου (Μέσα Μάνη) και τη δυτική πλευρά της, στην περιοχή της Κοίτα. Αναφέρεται επίσημα, μετά την Τουρκοκρατία, το 1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μέσσης μέχρι το 1908 οπότε σταμάτησε να απογράφεται ενώ το 2021 άρχισε να απογράφεται ξανά.  Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Κοίτας, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 3 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Νέασα
Νέασα
Μανιάνο ιν Ριβιέρα

Το **Μανιάνο ιν Ριβιέρα** () είναι κοινότητα (δήμος), στην περιφερειακή αποκεντρωμένη οντότητα του Ούντινε της ιταλικής περιφέρειας Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 201 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καλύπτοντας μια έκταση 8,34 τ.χλμ.Κατά την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός ήταν 2,273 κάτοικοι. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ούντινε
Αζιλίσης της Ινδίας

Ο **Αζιλίσης** (Χαρόστι: ****   ) ήταν Ινδο-Σκύθης βασιλιάς, που κυβέρνησε στην περιοχή της Γκαντάρα περίπου το 57-35 π.Χ.

## Το όνομα
Το όνομα του Άζη αναφέρεται στα νομίσματά του στην ελληνική μορφή  () και στη μορφή Χαρόστι ως  (  ),  ονόματα που και τα δύο προέρχονται από το όνομα των Σάκα , που σημαίνει «αρχιστράτηγος». 

## Νομισματοκοπία
Οι Αζιλίσης εξέδωσε κάποια κοινά νομίσματα με τους Άζη Α΄, όπου ο Άζης Α΄ παρουσιάζεται ως βασιλιάς στην εμπρόσθια όψη: ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΖΟΥ, και ο Αζιλίσης παρουσιάζεται ως βασιλιάς στην πίσω όψη σε γραφή χαρόστι "Maharajasa rajarajasa mahatasa Ayilisasa" (Ο μεγάλος βασιλιάς, ο βασιλιάς των βασιλέων, ο μεγάλος Αζιλίσης). 

## Δείτε επίσης
* Γιουετσί
* Ελληνο-Βακτριανό βασίλειο
* Ινδο-Ελληνικό βασίλειο
* Ινδο-Παρθικό βασίλειο
* Αυτοκρατορία των Κουσάν

## Αναφορές

## Πηγές
* 
* *The Shape of Ancient Thought. Comparative studies in Greek and Indian Philosophies* by Thomas McEvilley (Allworth Press and the School of Visual Arts, 2002) 
* *The Greeks in Bactria and India*, W.W. Tarn, Cambridge University Press.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Νομίσματα Αζιλίζων

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Μάξφηλντ Πάρις

Ο **Μάξφηλντ Πάρις** (, 25 Ιουλίου 1870&nbsp;– 30 Μαρτίου 1966) ήταν Αμερικανός ζωγράφος και εικονογράφος, με έργο στο α΄ μισό του 20ού αιώνα. Τα έργα του συνδύαζαν κορεσμένους χρωματισμούς και εξιδανικευμένη νεοκλασική εικόνα. Το Εθνικό Μουσείο Αμερικανικής Εικονογραφίας (*National Museum of American Illustration*) στο Ρόουντ Άιλαντ έκρινε το έργο του Πάρις *[[Daybreak]]* (1922) ως την πλέον επιτυχημένη καλλιτεχνική εκτύπωση του 20ού αιώνα.

Ο Πάρις γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια. Πατέρας του ήταν ο ζωγράφος και χαράκτης Στήβεν Πάρις (1846-1938) και μητέρα του η Ελίζαμπεθ, το γένος Μπάνκροφτ. Το πραγματικό βαπτιστικό του ήταν **Φρέντερικ**, αλλά αργότερα υιοθέτησε το «Μάξφηλντ», που ήταν το γένος της μητέρας του πατέρα του, πρώτα ως μεσαίο και τελικώς ως το όνομα με το οποίο σταδιοδρόμησε. Ως παιδί άρχισε να σχεδιάζει για δική του ευχαρίστηση και οι γονείς του τον ενεθάρρυναν. Από το 1884 έως το 1886, οι γονείς του τον ταξίδεψαν στην Ευρώπη (Αγγλία, Ιταλία και Γαλλία), όπου είδε την αρχιτεκτονική και τα έργα ζωγραφικής των παλαιών κλασικών καλλιτεχνών, ενώ σπούδασε και στην παρισινή σχολή του δρα. Kornemann. Αργότερα σπούδασε αρχιτεκτονική στο Κολέγιο Χάβερφορντ και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί εικονογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι
Ζαν Βαλ

Ο **Ζαν Αντρέ Βάλ** (, 25 Μαΐου 1888 – 19 Ιουνίου 1974) ήταν Γάλλος φιλόσοφος εβραϊκής καταγωγής, γεννημένος στη Μασαλία.

Ο Βαλ σπούδασε στην École normale supérieure και σταδιοδρόμησε ως καθηγητής στη Σορβόννη από το 1936 μέχρι το 1967, με μια διακοπή τα χρόνια της γερμανικής κατοχής της Γαλλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Στην αρχή ο Βαλ ήταν ακόλουθος των ιδεών του Ανρί Μπεργκσόν και των Αμερικανών πλουραλιστών φιλοσόφων Γουίλιαμ Τζέιμς και Τζωρτζ Σανταγιάνα. Είναι γνωστός ως ένας εκ των εισηγητών της εγελιανής σκέψεως στη Γαλλία τη δεκαετία του 1930 (το βιβλίο του για τον Έγελο κυκλοφόρησε το 1929), πριν από τις περίφημες διαλέξεις του Αλεξάντρ Κοζέβ. Επιπλέον ήταν ένας υπέρμαχος του Δανού «πρωτο-υπαρξιστή φιλοσόφου Σαίρεν Κίρκεγκωρ. Αυτές οι σχεδόν παρορμητικές προσεγγίσεις του Βαλ, που απέφεραν τα σημαντικά του βιβλία *Le malheur de la conscience dans la Philosophie de Hegel* (1929) και *Études kierkegaardiennes* (1938) προκαλούσαν διαμάχη στο τότε επικρατούν διανοητικό κλίμα. Ωστόσο ο Βαλ κατόρθωσε να επηρεάσει μερικούς διανοούμενους που αργότερα διεδραμάτισαν κομβικό ρόλο στη γαλλική σκέψη, όπως τους Ζιλ Ντελέζ, Εμανυέλ Λεβινάς και Ζαν-Πολ Σαρτρ. Στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού *[[Acéphale]]*, οργάνου της σκέψεως του Ζωρζ Μπατάιγ, ο Βαλ δημοσίευσε ένα άρθρο του με τίτλο «Ο Νίτσε και ο θάνατος του θεού», πάνω στην ερμηνεία του Καρλ Γιάσπερς για το θέμα. Από τότε ο Βαλ έγινε γνωστός ως αντι-συστηματικός φιλόσοφος, υπέρ της φιλοσοφικής καινοτομίας.

Στην αρχή της γερμανικής κατοχής της Γαλλίας ο Βαλ κρατήθηκε, ως Εβραίος, στo Στρατόπεδο του Ντρανσί (βορειοανατολικώς των Παρισίων), από όπου όμως δραπέτευσε, οπότε κατέφυγε στις ΗΠΑ, όπου παρέμεινε από το 1942 μέχρι το 1945. Μεταπολεμικώς επανήλθε στην έδρα του στη Σορβόννη και από το 1950 διεύθυνε το περιοδικό *Revue de Métaphysique et de Morale*.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Βαλ Ιωάννης» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 657

Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι
Κατηγορία:Υπαρξιστές
Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι
Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι
Βαλαναία

Η **Βαλαναία** ήταν αρχαία πόλη και ακρωτήριο της Συρίας. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος αναφέρει ότι είχε και τη συνώνυμη ονομασία **Βαλανέαι** (πληθυντικός), προσθέτοντας: *«πόλις Φοινίκης, η νυν *'Λευκάς*'»*. Αποτελούσε αποικία της Αράδου.

Το ακρωτήριο ονομάζεται σήμερα Μαρχάμπ και στην ηφαιστειογενή κορυφή του σώζεται μέγα φρούριο της εποχής των Σταυροφοριών. Είναι το διάδοχο φρούριο εκείνου που είχε κυριεύσει ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής το 974 μ.Χ.. Στη θέση της αρχαίας πόλεως είναι σήμερα κτισμένη η πόλη Μπανιγιάς, κοντά στις εκβολές του ποταμού Ναχρ ες-Σιν.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 658

Βαλαναια
Βάλαντ

Ο **Βάλαντ** ήταν θεότητα του κακού στη σκανδιναβική μυθολογία. Αρχικώς τον θεωρούσαν αρχηγό των πνευμάτων που κατοικούσαν κοντά στους ποταμούς και ήταν οι πρώτοι τεχνίτες του κόσμου. Ο Βάλαντ ήταν γιος του Ιβάλντε και αδελφός του Έγκιλ και του Σλάγκφιν. Οι τρεις αδελφοί ήταν μεγάλοι καλλιτέχνες και φίλοι των θεών, των οποίων τα ανάκτορα στόλισαν με καλλιτεχνήματα και με έπιπλα. Επίσης στόλισαν τη γη με φυτά και άνθη. Αργότερα όμως ο Βάλαντ και οι αδελφοί του θύμωσαν εναντίον των άλλων θεών από ζηλοτυπία και ανταγωνισμό έναντι των άλλων καλλιτεχνών, και από τότε προσπαθούν να καταστρέψουν τον κόσμο.

Ο μύθος αυτός είναι πανάρχαιος και συναντάται στη μυθολογία πολλών βόρειων λαών με διάφορες παραλλαγές. Νοτιότερα, θεωρείται ως η πρωταρχική εκδοχή του επικού μέρους της γερμανικής μυθολογίας και η προέλευσή του ανιχνεύεται στη *[[Ριγκβέντα|Ριγκβέδα]]*.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 661

Βαλαντ
Κυριάκος Βαλασίδης

Ο **Κυριάκος Βαλασίδης** (γενν. το 1895) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και στρατιωτικός, που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Βαλασίδης ίδρυσε την επιθεώρηση (περιοδικό) *Πελαργός*. Μερικά από τα έργα του είναι τα εξής:

* *Αραχνοκεντημένα* (1912)
* *Κριτικά σημειώματα* (1914)
* *Πορτραίτα* (1922)
* *Πρόσωπα και τοπία* (1930)

Εκτός αυτών συνέγραψε και κάποια θεατρικά έργα.

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 7

Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Ξεπαπαδιάνικα Λακωνίας

Τα **Ξεπαπαδιάνικα** είναι σχεδόν ακατοίκητος οικισμός της Πελοποννήσου στην Λακωνία και το Δήμο Ανατολικής Μάνης. Βρίσκονται στο κεντρικό τμήμα της χερσονήσου Ταϋγέτου - Μάνη, κοντά στα παράλια του Μεσσηνιακού κόλπου και τον Όρμο Σπαθάρι σε υψόμετρο 80 μέτρα. Απέχει περίπου 32 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Γύθειο (έδρα του δήμου), 19 χιλιόμετρα νότια από το Οίτυλο και 4 χιλιόμετρα βόρεια από τον Πύργος Διρου. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Πύργου Διρού του δήμου Οιτύλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή Κλεισθένης Ι, ανήκει στην Κοινότητα Πύργου Διρού, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου του  Δήμου Ανατολικής Μάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 4 κάτοικοι, το 2011 κανένας και το 2001 ήταν 24.

## Παραπομπές


Ξεπαπαδιάνικα
Ξεπαπαδιάνικα
ΔΕΘ - HELEXPO

Η **ΔΕΘ-HELEXPO** είναι μονομετοχική ανώνυμη εταιρεία με έδρα τη Θεσσαλονίκη, που ασχολείται με τη διοργάνωση εκθέσεων, συνεδρίων και συναφών εκθεσιακών δραστηριοτήτων ως ο εθνικός εκθεσιακός φορέας.

## Ιστορική αναδρομή
Η πρώτη Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης οργανώθηκε το 1926, με πρωτοβουλία του Νικολάου Γερμανού και τοπικών φορέων της πόλης. Το 1999, διασπάστηκε σε δύο νομικά πρόσωπα, τη ΔΕΘ και την Helexpo, μέχρι την επανένωσή τους το 2013. Στην πορεία, η διοργάνωση της ΔΕΘ εξελίχθηκε σε θεσμό με πολιτική, οικονομική και πολιτιστική σημασία. Από το 2018, η ΔΕΘ-HELEXPO ανήκει στο Υπερταμείο. Η εταιρεία λειτουργεί με οργανωτική αυτοτέλεια και δημόσιο χαρακτήρα. Σύμφωνα με το νομικό πλαίσιο, έχει ως αντικείμενο την οργάνωση εκθέσεων, τη διαχείριση υποδομών και την προώθηση της εκθεσιακής πολιτικής.

## Δραστηριότητες
*Η κλασική ναυαρχίδα δραστηριότητας της εταιρείας είναι η **Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ)**, που διεξάγεται κάθε Σεπτέμβρη.
*Εκτός από τη ΔΕΘ, η εταιρεία διοργανώνει και άλλες εκθέσεις, συνέδρια και πολιτιστικές εκδηλώσεις.
*Διαθέτει υποδομές εκθεσιακού και συνεδριακού χαρακτήρα με περίπτερα, αίθουσες και υποστηρικτικές υπηρεσίες.
*Συμμετέχει σε διεθνή δίκτυα εκθεσιακών οργανισμών.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας αποτελείται από 13 μέλη: τον Πρόεδρο, τον Διευθύνοντα Σύμβουλο και εκπροσώπους φορέων της Θεσσαλονίκης. Η θητεία των μελών είναι τριετής, με δυνατότητα ανανέωσης. Ο ορισμός των μελών γίνεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Μακεδονίας-Θράκης και Οικονομικών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ελληνικές εκθέσεις
Κατηγορία:Πολιτισμός στη Θεσσαλονίκη
Κατηγορία:Εμπορικές εκθέσεις
Λιάκα Κουσουλάκα της Ινδίας

[μικρογραφία|Νόμισμα του Λιάκα Κουσουλάκα, απομίμηση νομισμάτων του [Ευκρατίδης Α΄ της Βακτρίας|Ευκρατίδη.]]

Ο **Λιάκα Κουσουλάκα**, *Liaka Kusulaka* (Ελληνικά: Λιάκο Κουζούλο, στα νομίσματά του· Πράκριτ: Liaka Kusulaka ή **** , στην χάλκινη πλάκα στα Τάξιλα ) ήταν Ινδο-Σκύθης σατράπης της περιοχής Τσούχσα στη βορειοδυτική Ινδία κατά τον 1ο αι. π.Χ.

## Το όνομα
Το όνομα Λιάκα Κουσουλάκα είναι καταγεγραμμένο στα νομίσματά του στην ελληνική μορφή Λιάκο Κουζούλο, και στην χάλκινη πλάκα στα Τάξιλα στη μορφή Χαρόστι  (  ).  Το όνομα προέρχεται από τη γλώσσα Σάκα , που σημαίνει «νεότητα» και  «αγωνιστικός, φιλόδοξος, ενεργητικός». 

## Η εξουσία του
[μικρογραφία|Η Λιάκα Κουσουλάκα αναφέρεται στην χάλκινη πλάκα στα Τάξιλα ([Βρετανικό Μουσείο).]]
Αναφέρεται στην επιγραφή σε χάλκινη πλάκα από τα Τάξιλα (Konow 1929: 23-29), η οποία χρονολογείται μεταξύ 90 και 6 π.Χ., ως πατέρας του Πατίκα Κουσουλάκα και χαρακτηρίζεται ως «κσαχαράτα» (επίσης το όνομα της πρώτης δυναστείας των Δυτικών Σατραπών) και ως ξατράπα του Τσούχσα.

Έκοψε νομίσματα, που αποτελούν άμεσες απομιμήσεις των νομισμάτων του Ευκρατίδη (κεφαλή βασιλιά και Διόσκουροι), με το όνομά του χαραγμένο «ΛΙΑΚΟ ΚΟΖΟΥΛΟ».

Το όνομα "Κοζούλο" χρησιμοποιήθηκε επίσης από τον πρώτο ηγεμόνα των Κουσανών Kουτζούλα Καντφίση (ελληνικά: Κοζούλου Καδφίζου ή Κοζόλα Καδάφες), γεγονός που μπορεί να υποδηλώνει κάποια οικογενειακή σύνδεση. 

## Σημειώσεις

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ημερομηνίες για την Κανίσκα και τους Ινδοσκύθες
* Ονομαστική Liaka Kusulaka

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Πατίκα Κουσουλάκα της Ινδίας

Ο **Πατίκα Κουσουλάκα**, *Patika Kusulaka* (Χαρόστι: ****  ) ήταν Ινδο-Σκύθης σατράπης στη βορειοδυτική Νότια Ασία κατά τον 1ο αι. π.Χ.

## Το όνομα
Το όνομα της Patika Kusulaka εμφανίζεται στο χάλκινο πιάτο από τα Τάξιλα ως  (  ).  Αυτό το όνομα αποτελείται από τις λέξεις:  (  ), το οποίο προέρχεται από το όνομα τωνΣάκα , που σημαίνει "αρχηγός";  και  (  ), από τη λέξη των Σάκα , που σημαίνει «αγωνιστικός, φιλόδοξος, ενεργητικός». 

## Η βασιλεία του
Αναφέρεται στο λεοντόσχημο κιονόκρανο τής Ματούρα. Αναφέρεται επίσης στην επιγραφή σε χάλκινη πλάκα από τα Τάξιλα (Konow 1929: 23-29), η οποία χρονολογείται μεταξύ 90 και 6 π.Χ. Στον πάπυρο, ο Πατίκα λέγεται ότι είναι γιος τού σατράπη της Τσούχσα, Λιάκα Κουσουλάκα.

Ο Ζεϊονίσης (Τζιχονίκα) πιθανώς διαδέχθηκε τον Πατίκα γύρω στο 20-40 μ.Χ.

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ημερομηνίες για τον Κανίσκα και τους Ινδο-Σκύθες

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς
Χαγκάνα της Ματούρα

μικρογραφία|Κοινό νόμισμα των Χαγκάνα και Χαγκαμάσα. Εμπρός όψη: άλογο προς τα αριστερά. Πίσω όψη: κεραυνός, επιγρ. ''Khatapāna Hagānasa Hagāmashasa''. 1ος αι. π.Χ.

Ο **Χαγκάνα**, *Hagana* (Χαρόστι:  ) ήταν Ινδο-Σκύθης Βόρειος Σατράπης (κυβέρνησε στη Μαθούρα τον 1ο αι. π.Χ., πιθανώς μετά το 60 π.Χ.).

## Το όνομα
Το όνομα του Χαγκάνα αναφέρεται στα νομίσματά του στη μορφή Βράχμι ,  η οποία προέρχεται από το όνομα των Σάκα , που σημαίνει «ηγέτης, αρχηγός». 

## Η εξουσία του
Στην κεντρική Ινδία, οι Ινδο-Σκύθες πιστεύεται ότι κατέκτησαν την περιοχή τής Ματούρα επί Ινδών βασιλέων γύρω στο 60 π.Χ., ιδρύοντας έτσι τους Βόρειους Σατράπες. Μερικοί από τους πρώτους σατράπες τους ήταν ο Χαγκαμάσα και ο Χαγκάνα, τους οποίους με τη σειρά τους διαδέχτηκε ο Ρατζουβούλα, αλλά σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, ο Ρατζουβούλα μπορεί να ήταν ο πρώτος. 

## Αναφορές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ημερομηνίες του Κανίσκα και των Ινδο-Σκύθων

Κατηγορία:Ινδο-Σκύθες βασιλείς