open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Αντρέ Μαλρώ

Ο **Αντρέ Μαλρώ** (*André Malraux*, 3 Νοεμβρίου 1901 - 23 Νοεμβρίου 1976) ήταν Γάλλος συγγραφέας και πολιτικός.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1901 στο Παρίσι. Γόνος αστικής οικογενείας, είχε την ευκαιρία να σπουδάσει στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών και έγινε γνωστός το 1921 με το αλληγορικό του διήγημα "Χάρτινα φεγγάρια".  Κατά τη συμμετοχή του σε αρχαιολογική αποστολή στην Ινδοκίνα συνελήφθη από την κυβέρνηση των Πνομ Πεν με την κατηγορία της παράνομης διακίνησης αρχαίων

Έγραψε τον "*Πειρασμό της Δύσης*" (1926) και αργότερα "*Το αλλόκοτο βασίλειο*" (1928), τους "*Κατακτητές*" (1928), τη "*Βασιλική οδό*" (1930), και την "*[[Η ανθρώπινη μοίρα|Ανθρώπινη μοίρα]]*" (1930) που τιμήθηκε με το βραβείο Γκονκούρ.

Στον μεσοπόλεμο ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Τρότσκι. Υποστηρίζεται μάλιστα ότι είχε καταστρώσει σχέδιο για την διάσωση του από την εξορία όπου τον είχε στείλει ο Στάλιν. Το σχετικό αποδεικτικό υλικό κατέστρεψε ο εκδότης Γκαλιμάρ λίγο πριν τη γερμανική επέλαση στο Παρίσι.. Συμμετείχε στον ισπανικό εμφύλιο στο πλευρό των δημοκρατικών με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου υπήρξε ενεργό μέλος της Γαλλικής Αντίστασης. Μετά το πέρας του πολέμου ασχολήθηκε κυρίως με την ιστορία της τέχνης και ακολούθησε πολιτικά τον στρατηγό Ντε Γκώλ, ο οποίος του εμπιστεύτηκε το Υπουργείο Πολιτιστικών Υποθέσεων από το 1958  μέχρι τον Μάη του 1968. Πέθανε στις 23 Νοεμβρίου 1976 στο Κρετέιγ.

## Έργα μεταφρασμένα στα ελληνικά
**La Tentation de l'Occident* (Ο πειρασμός της Δύσης, 1926) : 
**"Εξάντας", 1987
**Γιάννης Στρίγκος ("Καστανιώτης", 2001)
**Les Conquérants* (Οι κατακτητές, 1928) :
**Ε.Παπαγκίκα ("Οδυσσέας", 1980)
**"Καστανιώτης", 1999
**La Voie royale* (Η βασιλική οδός, 1930)
**Γιώργος Παπακυριάκης ("Καστανιώτης", 2000)
**Νίκος Βώκος ("Φέξης", 1960)
**La Condition humaine* (Η ανθρώπινη μοίρα, 1933) :
**Γιάννης Λάμψας, ("Εκδόσεις των Φίλων", 1963, 1980, 2004)
**Γιάννης Λάμψας, ("Εξάντας", 2005)
**Ρίτα Κολαΐτη, ("Μεταίχμιο", 2018)
**Carnet d'URSS* (Σημειωματάριο από την Ε.Σ.Σ.Δ. 1934), Έφη Πυρπάσου, ("Εκδόσεις Πατάκη", 2009)
**Le Temps du mépris* (Χρόνια καταφρόνιας, 1935), Αρης Νικολετόπουλος ("Γκοβόστης", 1987)
**"L'Espoir"* (Η ελπίδα, 1937) :
**Ν. Βώκου, ("Α/φοί Συρόπουλοι & Κ. Κουμουνδουρέας", '60)
**Αλίκη Βρανά, ("Άγκυρα", 1973)
**Γιώργος Σπανός ("Εξάντας", 1989)
**Esquisse d'une psychologie du cinéma* (Σχεδίασμα μιας ψυχολογίας του κινηματογράφου, 1946), Αλέξης Ζήρας ("Ύψιλον", 1997)
**Le Musée Imaginaire* (Το φανταστικό μουσείο, 1947), Νίκος Ηλιάδης ("Πλέθρον, 2007)
**Lazare* (Λάζαρος, 1974) :
**Κατερίνα Καλατζάκου ("Ρόπτρον", 1991) 
**"Ύψιλον", 1991

## Παραπομπές


## Πηγές
*Βιογραφικά στοιχεία και έργα από την Βιβλιονέτ, (ανακτήθηκε 2/3/11)
*Μαραγκόπουλος, Α. Βιογραφία και μυθιστορία, Το Βήμα, 31/1/99 (ανακτήθηκε 2/3/11)
*Ο επαναστάτης, ο λογοτέχνης, ο πολιτικός, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 28 - 04 - 2006 (ανακτήθηκε 2/3/11)
*Lacouture, Jean, «Μαλρὼ καὶ Τρότσκι » , Ἠριδανός, 5-6 (1973), σσ. 103-114

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί
Κατηγορία:Γάλλοι αντιστασιακοί
Κατηγορία:Φιλόσοφοι της τέχνης
Άντζελο Μαρτσιάνι

Ο **Άντζελο Μαρτσιάνι**  (ημερομηνία γέννησης 19 Απριλίου 1928) είναι Ιταλός υδατοσφαιριστής, που συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956.

Το 1956 ήταν μέλος της ιταλικής ομάδας η οποία τερμάτισε τέταρτη στο Ολυμπιακό τουρνουά. Έπαιξε και στους έξι αγώνες.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*προφίλ

Κατηγορία:Ιταλοί υδατοσφαιριστές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Σταύρος Τσουκαλάς

Ο **Σταύρος Τσουκαλάς** είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1988 στην Θεσσαλονίκη, αγωνίζεται στον χώρο της μεσαίας γραμμής στην Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών.

## Καριέρα

Ο Σταύρος Τσουκαλάς πρωτόπαιξε μπάλα σε ηλικία πέντε χρόνων στην Ομόνοια Σταυρούπολης. Συνέχισε στον Ηρακλή Αμπελοκήπων, στις Ελπίδες Ηλιούπολης και στην ΑΠΕ Λαγκαδά.

Ο προπονητής της ομάδας του Λαγκαδά Γιάννης Παγώνης φρόντισε να ενημερώσει τους ανθρώπους του ΠΑΟΚ για το ταλέντο του Τσουκαλά. Απευθύνθηκε στον γνώριμό του Κώστα Λαγονίδη, ο οποίος τον παρακολούθησε σε ένα φιλικό παιχνίδι στο γήπεδο του Μακεδονικού, διακρίνοντας κι ο ίδιος το ταλέντο του. Στη συνέχεια τον είδε αγωνιζόμενο και ο Κυριάκος Αλεξανδρίδης, ο τότε προπονητής της ομάδας νέων του Δικέφαλου, κι έτσι ο νεαρός ποδοσφαιριστής εντάχθηκε το 2006 στον ΠΑΟΚ, προσφέροντας κατ΄ αρχήν στην ομάδα νέων.

Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς παραχωρείται με τη μορφή του δανεισμού στη Δόξα Δράμας. Τη σεζόν 2008-2009 διακρίνεται ιδιαίτερα με τους «μαυραετούς», αφού ήταν από τους πρωταγωνιστές στην πορεία πρωταθλητισμού της τοπικής ομάδας και την άνοδό της στη Β΄ Εθνική (ήταν βασικό στέλεχος με 26 παρουσίες και εννέα γκολ). Την επόμενη αγωνιστική περίοδο ενίσχυσε και πάλι την ομάδα της Δόξας, έχοντας είκοσι συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Το καλοκαίρι του 2010 γύρισε από τη Δράμα και για λίγες ημέρες, πριν η αποστολή του ΠΑΟΚ αναχωρήσει για τη Γερμανία, όπου θα έκανε το βασικό στάδιο της προετοιμασίας της, συμμετείχε στις προπονήσεις του Δικέφαλου, μόλις την τελευταία ημέρα της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, στις 31 Αυγούστου 2010, συμφωνήθηκε να παραχωρηθεί δανεικός στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. Με την κυπριακή ομάδα αγωνίστηκε σε δέκα παιχνίδια πρωταθλήματος της Β΄ Εθνικής Κύπρου, καθώς και σε δύο αγώνες κυπέλλου.Ο δανεισμός του διακόπτεται τον Ιανουάριο του 2011 όταν ο Τσουκαλάς επιστρέφει στον ΠΑΟΚ και παίρνει τις πρώτες ευκαιρίες με την ομάδα που ανήκει και εντυπωσιάζει με την απόδοσή του. Αντίθετα την επόμενη σεζόν δεν θα πάρει πολλές ευκαιρίες.Τον Αύγουστο του 2012 ο ΠΑΟΚ τον αφήνει ελεύθερο.

Τον Αύγουστο του 2012 εντάχθηκε στον ΠΑΣ Γιάννινα. Κατάφερε να γίνει βασικός και αναντικατάστατος και βασικό γρανάζι της ομάδας. Χαρακτηρίστηκε μάλιστα «βιονικός» μιας και δύσκολα χάνει παιχνίδι. Έχει ρεκόρ 81 συνεχόμενων αγώνων (25/8/12-6/12/14).

## Πηγές - σύνδεσμοι


* Ο Σταύρος Τσουκαλάς στο transfermarkt.de
* Αυτός είναι ο Σταύρος Τσουκαλάς 
* Τα στατιστικά του Σταύρου Τσουκαλά
* Ο Σταύρος Τσουκαλάς στο Superleaguegreece.net 

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καρμιώτισσας Πάνω Πολεμιδιών
Κατσαϊταίικα Χαϊκαλίου Αχαΐας

:*Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: [[Κατσαϊταίικα Αχαΐας]]*

Τα **Κατσαϊταίικα** ή **Κατσαϊτέικα** είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Χαϊκαλίου της Δημοτικής ενότητας Ωλενίας του «Καλλικρατικού» δήμου Δυτικής Αχαΐας στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν οικισμός της Κοινότητας Χαϊκαλίου ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Χαϊκαλίου του «Καποδιστριακού» δήμου Ωλενίας.

Απέχει περίπου 26 χιλιόμετρα ΝΔ της Πάτρας. Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκεται η ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας. Είναι στο δρόμο από το Χαϊκάλι προς τα χωριά Μιτόπολη και Κώμη, που βρίσκονται σε υψόμετρο 131 μέτρα στις παρυφές του Κομποβουνίου του πρώην Δήμου Ωλενίας.

## Ιστορικά στοιχεία
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το όνομα **Κατσαϊταίικα** με το ΦΕΚ της 05/04/1981 και υπήχθη στην κοινότητα Χαϊκαλίου. Το όνομά του είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο του πρώτου οικιστή.

## Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:

## Λοιπά στοιχεία
Δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον ομώνυμο οικισμό της Κοινότητας Λεοντίου.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας*, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
* Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.

## Βιβλιογραφία
* 
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα  Κατσαϊταίικα, λήμμα Κασνέσι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κατσαϊταίικων Χαϊκαλίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/03/2017.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Χαϊκαλίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/03/2017.
* Κατσαϊταίικα Χαϊκαλίου, wikimapia.org

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Μπουλγαρί

Το **μπουλγ(κ)αρί** είναι έγχορδο μουσικό όργανο που ανήκει στην οικογένεια των ταμπουράδων, χαρακτηριστικό της μουσικής της Κρήτης. Η εμφάνισή του στην Κρήτη χρονολογείται προς τα τέλη του 18ου αιώνα και γενικεύεται μετά το 1915 με την έλευση των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Κυριότερος εκπρόσωπός του θεωρείται ο Στέλιος Φουσταλιεράκης (1911-1992) από το Ρέθυμνο. Σήμερα η χρήση του είναι λιγότερο διαδεδομένη.

## Σχήμα
Το ηχείο του είναι κυρτό και έχει σχήμα αχλαδιού, ενώ ο βραχίονάς του είναι μακρύς και λεπτός. Έχει τρεις διπλές χορδές, λεπτές από ατσάλι, και κινητούς μπερντέδες. Ο καβαλάρης είναι κινητός και οι χορδές δένονται στο κάτω άκρο του οργάνου. Στο σχήμα μοιάζει με το αραβικό σάζι, αλλά σε μέγεθος πιο πολύ στον τζουρά. 

## Ονομασία
Ανήκοντας στην οικογένεια του ταμπουρά, το μπουλγαρί και η ιστορία του ακολουθεί σε πολλά σημεία εκείνη του ανωτέρω μουσικού οργάνου. Στην Κρήτη μόνο και στη Μεσσηνία παρουσιάζεται με την ονομασία «μπουλγαρί», που οφείλεται στην πιο μπάσα χορδή του οργάνου, που απαντάνται με την ονομασία "βουργάρα" ή και "μπουργάρα". Μια άλλη εκδοχή για την ονομασία της χορδής είναι η προσπάθεια λεκτικής απόδοσης του βαθύ ήχου που παρήγαγε.

## Ιστορία
Ο ταμπουράς ή μπουλγαρί ή μπουζούκι ήρθε από τη Μικρά Ασία στην Κρήτη στις αρχές του 1800. Η εξάπλωσή του υπολογίζεται μετά το 1870. Στην ύστερη Τουρκοκρατία, τα όργανα αυτά παίζονταν και από χριστιανούς και Τούρκους και Τουρκοκρητικούς. 

Από την αρχή του 20ού αιώνα ως και την Γερμανική Κατοχή, στο Ρέθυμνο το μπουλγαρί συνοδεύει την κρητική λύρα και το μαντολίνο. Κατά το Μεσοπόλεμο, εμφανίζεται και στη δισκογραφία, αλλά χωρίς συνοδεία, με ερμηνευτή το Στέλιο Φουσταλιεράκη. Η χρήση του γενικότερα αυτή την περίοδο διαδόθηκε στα ταμπαχανιώτικα τραγούδια της κρητικής μουσικής, τα οποία συνδυάζουν στοιχεία από την τοπική παράδοση, τα παραδοσιακά μικρασιάτικα και το ρεμπέτικο. Μεταπολεμικά, το συνοδευτικό του ρόλο στη λύρα τον παραδίδει περισσότερο στο λαούτο. 

## Πηγές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα
Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα
Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα
Κομποβούνι

Το **Κομποβούνι** είναι μικρό βουνό της Αχαΐας στην βόρεια Πελοπόννησο. Το υψηλότερο σημείο του βρίσκεται σε υψόμετρο 758 μέτρων. 

Στις ανατολικές απολήξεις του βρίσκεται η Τεχνητή Λίμνη Αστερίου στην οποία προσφέρεται άπλετη θέα από την κορυφή του.

## Τοποθεσία και γενικά στοιχεία
Εκτείνεται νότια της ημιπεδινής περιοχής των Φαρρών, νοτιοανατολικά της ευρείας περιοχής της πεδιάδας της δυτικής Αχαΐας, ανατολικά της χαμηλής οροσειράς της Μόβρης, βορειοανατολικά των βουνών Σκόλλις και Πεζούλισες, βόρεια του ημιορεινού κάμπου της Βουντούχλας και βορειοδυτικά του ορεινού όγκου του Ερυμάνθου, όπου συναντάται και με τις βορειοδυτικές απολήξεις αυτού. 

Στις βόρειες παρυφές του βουνού βρίσκονται τα χωριά Μιτόπολη, Κώμη και Σουβαλιωταίικα, ο συνοικισμός των Παπακωσταίικων στις ανατολικές και η Χιόνα στις νότιες. Οι καταβυθισμένες από τα νερά της λίμνης Τόσκες βρίσκονταν στις ανατολικές απολήξεις του.

Υπήρξε φυσικό σύνορο των πρώην «καποδιστριακών» δήμων Τριταίας, Φαρρών και Ωλενίας, με το βόρειο τμήμα του να εκτείνεται εντός της Ωλενίας, το νότιο εντός της Τριταίας και ένα μέρος του δυτικού εντός των Φαρρών. Από την 1η Ιανουαρίου του 2011 και με την διοικητική μεταρρύθμιση του Προγράμματος «Καλλικράτης» αποτελεί σύνορο των ευρύτερων δήμων Ερυμάνθου και Δυτικής Αχαΐας, εκτεινόμενο περίπου κατά το ήμισυ στην περιφέρεια και των δύο.

Το Κομποβούνι έχει χαρακτηριστεί καταφύγιο άγριας ζωής από το 1976 (ΦΕΚ 779Β/1976). Στο βουνό φύονται πεύκα, κουμαριές, πουρνάρια, δρύες και θάμνοι.

## Ονομασία
Η ονομασία του ενδεχομένως να σημαίνει *κοντό βουνό* ή *κόμπος βουνών* (δηλ. βουνά ανάμεσα στις παρυφάδες του Ερύμανθου και της Σκόλλιδος).

## Υποδομές και έργα
Στο βορειοανατολικό τμήμα των απολήξεων του Κομποβουνίου βρίσκεται το τεχνικό έργο του Φράγματος Πείρου - Παραπείρου το οποίο ολοκληρώθηκε το 2019 με τη δημιουργία της Λίμνης Αστερίου η οποία απλώνεται στις ανατολικές απολήξεις του βουνού. Για τη δημιουργία της λίμνης ερημώθηκε το χωριό Τόσκες το οποίο καταβυθίστηκε ενώ στις παρυφές του βουνού δημιουργήθηκε νέα χάραξη του εκεί μέρους της Εθνικής Οδού Πατρών-Τριπόλεως, ευρέως γνωστής ως «111». Το 2010 ολοκληρώθηκε ο επαρχιακός δρόμος που συνδέει το Κάτω Μαζαράκι και την Ωλενία με την «111» και την Τριταία, ο οποίος διέρχεται από τα δυτικά και τα νοτιοδυτικά τμήματα και παρυφάδες του βουνού.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Αντώνης Καλογήρου, *Τα βουνά δυτικά του Ερυμάνθου*, Εκδόσεις In Path, Αθήνα 2012. ISBN 978-960-9720-00-7.
* Σταύρος Κατσέλης, ''Ποσοτική γεωμορφολογική ανάλυση του υδρογραφικού δικτύου του Βολιναίου ποταμού'', αδημοσίευτη εργασία, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο-Τμήμα Γεωγραφίας, Αθήνα 2008 (ιδίως το 1ο Κεφάλαιο: «Γεωγραφική θέση»).
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κομποβούνι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Το Κομποβούνι στο χάρτη. wikimapia.org. Ανακτήθηκε: 02/05/2011. 

Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας
Κατηγορία:Δήμος Τριταίας
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Διονύσιος Λάτας

Ο **Διονύσιος Λάτας** (1835-1894) ήταν αρχιεπίσκοπος Ζακύνθου από το 1884 μέχρι το θάνατό του.

Γεννήθηκε από φτωχούς γονείς στο Γερακάρι Ζακύνθου το 1835. Εκπαιδεύτηκε στο ελληνορθόδοξο σχολείο της Βηθλεέμ και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή των Ιεροσολύμων. Στη συνέχεια ήλθε στην Αθήνα και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών νομικά και ακολούθως μετέβη προς συμπλήρωση των σπουδών του στην Ευρώπη. Επιστρέφοντας στην Αθήνα διορίστηκε στον Ι. Ναό του Αγίου Παντελεήμονα όπου το 1884 χειροτονήθηκε επίσκοπος αναλαμβάνοντας Μητροπολίτης στην Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου.

Κατά την ποιμαντορία του διακρίθηκε για την ευγλωττία του και την πειθώ των κηρυγμάτων του. Εργάστηκε για την ανύψωση του κλήρου αλλά και παράλληλα κατάργησε έθιμα που αντέβαιναν στις ιεροτελεστίες όπως το κάψιμο του Ιούδα δημιουργώντας μεγάλη αναστάτωση στη νήσο, αλλά και γενικότερα. Διακόσμησε τον μητροπολιτικό ναό και ίδρυσε σχολή εκκλησιαστικής μουσικής. 
Ο Διονύσιος Ζακύνθου ταξίδεψε στην Ευρώπη, Ιαπωνία και ΗΠΑ όπου και έλαβε μέρος  στο Παγκόσμιο Θρησκευτικό Συνέδριο του Σικάγου όπου και εκφώνησε λόγο στην αγγλική. Θεωρήθηκε τότε μία από τις εξέχουσες μορφές του ελληνικού κλήρου.

Σημειώνεται τέλος ότι υπήρξε ιδιαίτερα φίλα προσκείμενος προς τους Εβραίους, κι από το 1881 πριν την εκλογή και χειροτονία του άρχισε να δημοσιεύει διάφορες πραγματείες θρησκευτικού πάντα περιεχομένου στην εκκλησιαστική εφημερίδα "Σιών" στην οποία διατελούσε συντάκτης από το 1881 μέχρι το 1889. Ο Διονύσιος Λάτας απεβίωσε στη Ζάκυνθο το 1894.

## Πηγές
* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 12ος σελ.122.

Διονυσιος
Χέρμαν Βράνγκελ

Ο **Χέρμαν Βράνγκελ** (*Herman Wrangel*, 1584 ή 1587 - 11 Δεκεμβρίου 1643) ήταν Σουηδός στρατιωτικός και πολιτικός.

Από μικρή ηλικία ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα, στο οποίο και αναδείχθηκε σχετικά γρήγορα. Το 1621 έγινε στρατάρχης και διακρίθηκε στην εκστρατεία της Πρωσίας κατά τον  Πολωνο-Σουηδικό πόλεμο (1626-1629). Τρία χρόνια αργότερα το 1632 ανέλαβε κυβερνήτης της Πρωσίας. Το 1636 κατέλαβε το Βρανδεμβούργο και στη συνέχεια πυρπόλησε το Βερολίνο. Τον επόμενο χρόνο συνεργάστηκε με τον Μάνερ στη Πομερανία

Ο Χέρμαν Βράνγκελ πέθανε στη Στοκχόλμη το 1643.

Γιος του Χέρμαν ήταν ο  αρχιστράτηγος και αρχιναύαρχος της Σουηδίας Καρλ Γκούσταβ Βράνγκελ.

## Παραπομπές


## Πηγές
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.15ος, σελ.279.

Κατηγορία:Σουηδοί στρατιωτικοί
Υποθερμιδική δίαιτα

**Υποθερμιδική** ή **ολιγοθερμιδική δίαιτα** λέγεται μια δίαιτα στην οποία καταναλώνεται μικρότερη ποσότητα τροφής από την απαραίτητη για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών του οργανισμού. Στις ολιγοθερμιδικές δίαιτες οι μερίδες είναι μικρότερες ώστε ημερησίως υπολογίζεται ότι αποδίδουν συνολικά 500-1000 διατροφικές θερμίδες λιγότερο. Μια δίαιτα ονομάζεται **αυστηρά υποθερμιδική δίαιτα**, όταν η συνολική ενεργειακή απόδοση της υπολογίζεται σε λιγότερο από 800 θερμίδες ημερησίως.

Οι υποθερμιδικές δίαιτες προτείνονται συνήθως ως δίαιτες αδυνατίσματος, κυρίως επειδή είναι απλές. Η Διεύθυνση Τροφίμων και Φαρμάκων των Η.Π.Α. (FDA) για τον έλεγχο φαρμάκων αδυνατίσματος συγκρίνει την αποτελεσματικότητα των φαρμάκων με τα αποτελέσματα υποθερμιδικών διαιτών.  

## Απώλεια βάρους
thumb|Απώλεια βάρους κατά μέσο όρο με υποθερμιδικές δίαιτες (ανάλυση 80 κλινικών ερευνών με δείγμα 26.455 άτομα) και θεωρητική απώλεια σύμφωνα με τον ισχυρισμό των υποθερμιδικών διαιτών.|400px|right
Οι υποθερμιδικές δίαιτες θεωρούν ότι προκαλείται απώλεια βάρους με βάση τους νόμους της θερμοδυναμικής και συγκεκριμένα τον πρώτο θερμοδυναμικό νόμο και την αρχή διατήρησης της ενέργειας.
Ο Γουίλμπουρ Όλιν Ατγουώτερ προσδιόρισε ότι η καύση ενός γραμμαρίου καθαρού λίπους αποδίδει περίπου 9 θερμίδες. Οι υποθερμιδικές δίαιτες υποστηρίζουν ότι, εφόσον με μαθηματικό υπολογισμό προκύπτει ότι 1 κιλό λίπους με καύση αποδίδει περίπου 7000 θερμίδες, για να χάσει κάποιος 1 κιλό σωματικού λίπους πρέπει η τροφή που προσλαμβάνει να αποδίδει ενέργεια περίπου 7000 θερμίδες λιγότερο, δηλαδή 
*περίπου 500 θερμίδες λιγότερο ανά ημέρα για περίπου μισό κιλό σωματικού λίπους την εβδομάδα και
*περίπου 1000 θερμίδες λιγότερο ανά ημέρα για περίπου 1 κιλό σωματικού λίπους την εβδομάδα.

Ωστόσο, έρευνες που έχουν γίνει δείχνουν ότι άτομα που η τροφή τους αποδίδει περισσότερη ενέργεια από άτομα που ακολουθούν υποθερμιδική δίαιτα έχουν μεγαλύτερη απώλεια βάρους. Η εξήγηση είναι ότι η παραπάνω εξίσωση δε λαμβάνει υπόψιν το δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο.
Η εφαρμογή του πρώτου θερμοδυναμικού νόμου σε ζωντανούς οργανισμούς δεν είναι απλή. Η εξίσωση που περιγράφει τον πρώτο θερμοδυναμικό νόμο (Q = ΔU + W) ισχύει μόνο για κλειστά συστήματα που βρίσκονται κοντά σε ισορροπία και δεν πραγματοποιούν χημικές αντιδράσεις. Αν μπορεί να ανταλλάσσεται ύλη μεταξύ του συστήματος και του περιβάλλοντος, τότε το σύστημα είναι ανοιχτό. Στην πραγματικότητα, όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί είναι ανοικτά συστήματα, τα οποία απέχουν πολύ από κατάσταση ισορροπίας. Για την ερμηνεία τους πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν και οι ενεργειακές απώλειες, όπως περιγράφονται από τον δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο. Είναι πιθανό να υπάρξουν απώλειες λιπώδους ιστού πριν να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ενέργειας ή να παρατηρηθεί αλλαγή σύστασης των πρωτεϊνών, με αποτέλεσμα η κατανάλωση τροφής να απαιτεί παραπάνω ενέργεια από τον οργανισμό.

## Δείτε επίσης
*Θερμίδα
## Σημειώσεις


## Παραπομπές


Κατηγορία:Δίαιτες
Κατηγορία:Διατροφικές συμπεριφορές
Ιωάννης Κυριακός (ηθοποιός)

Ο **Ιωάννης Κυριακός** (1818-1869) ήταν Έλληνας ηθοποιός στην εποχή της Βασιλείας του Όθωνα και αργότερα θιασάρχης.

Γεννήθηκε στη Σύρο το 1818. Ήταν γιος του αγωνιστή του 1821 Σπυρίδωνα Κυριακού και αδελφός του δημάρχου Αθηνών Παναγή Κυριακού. Τα πρώτα του γράμματα έμαθε στη Σύρο και ερασιτεχνικά ασχολήθηκε με το θέατρο. Το 1840 ήλθε στην Αθήνα όπου και εργάσθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στο θίασο του θεάτρου Μπούκουρα. Απογοητευμένος όμως λόγω των μετέπειτα πολιτικών εξελίξεων εγκατέλειψε το θέατρο και διορίστηκε στην Ελληνική Χωροφυλακή.

Το 1858, όταν συστάθηκε στην Αθήνα ο πρώτος επαγγελματικός θίασος, που αποτέλεσε και σταθμό του αθηναϊκού θεάτρου, εγκατέλειψε την αστυνομία και επανήλθε στη θεατρική σκηνή, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος του βίου του.

Ο Ιωάννης Κυριακός διακρίθηκε κυρίως στα λεγόμενα τότε, κατά το ιδίωμα των παρασκηνίων, «τυραννικά» (σκληρών λαϊκών χαρακτήρων). Η αγάπη του προς το θέατρο ήταν τόση που και στα δυο παιδιά του Νικόλαο και Ελπίδα μετέδωσε τη θεατρική τέχνη, αν και αυτοδίδακτος. Αργότερα επί Βασιλείας Γεωργίου Α΄ ο Ιωάννης Κυριακός μαζί με τα τέκνα του δημιούργησε θίασο με τον οποίο περιέτρεχε υπόδουλες ακόμα περιοχές όπου παρουσίαζε θεατρικά έργα. 

Ο Ι. Κυριακός πέθανε το 1869 στη Κωνσταντινούπολη. Ο γιος του Νικόλαος Κυριακός αναδείχθηκε ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας που όμως στο τέλος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το θέατρο μετά από μεγάλη οικονομική καταστροφή που υπέστη στη Σμύρνη. Η δε κόρη του, ήταν η μετέπειτα γνωστή ηθοποιός Ελπίδα Χαλκιοπούλου.

## Πηγές
* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ. ΙΕ΄, σελ. 482.
## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Έλληνες χωροφύλακες
Ραφαέλο Γκαμπίνο

Ο **Ραφαέλο Γκαμπίνο** (18 Απριλίου 1928 – 26 Αυγούστου 1989) ήταν Ιταλός υδατοσφαιριστής, που αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952. Γεννήθηκε στη Ρώμη. Το 1952 ήταν μέλος της ιταλικής ομάδας που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ολυμπιακό τουρνουά. Συμμετείχε σε επτά αγώνες ως τερματοφύλακας.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*προφίλ

Κατηγορία:Ιταλοί υδατοσφαιριστές
Κατηγορία:Ιταλοί Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Τερματοφύλακες υδατοσφαιριστές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952
Κατηγορία:Χάλκινοι ολυμπιονίκες της υδατοσφαίρισης
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες υδατοσφαίρισης (Θερινοί Αγώνες 1952)
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες υδατοσφαίρισης (Ιταλία)
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Γκαστόν Γκαλιμάρ

Ο **Γκαστόν Γκαλιμάρ** *(Gaston Gallimard)* (Παρίσι, 18 Ιανουαρίου 1881- Νεϊγύ συρ Σεν, 25 Δεκεμβρίου 1975) υπήρξε Γάλλος εκδότης, ιδρυτής των εκδόσεων Γκαλιμάρ, ενός από τους σημαντικότερους εκδοτικούς οίκους του 20ου αιώνα για την γαλλική λογοτεχνία.  Ασχολήθηκε  επίσης και με άλλες δραστηριότητες του λόγου και του ευρύτερου καλλιτεχικού χώρου όπως η θεατρική και κινηματογραφική παραγωγή, οι εφημερίδες και η διοργάνωση συναυλίων.

## Βιογραφικά στοιχεία
Γιος του γνωστού συλλέκτη σπάνιων βιβλίων και έργων τέχνης Πολ Γκαλιμάρ, ο Γκαστόν τελείωσε το λύκειο Κοντορσέ το 1898. Σπούδασε νομικά και λογοτεχνία στο Παρίσι . 

Το 1911, ο νεαρός τότε Γκαλιμάρ διατέλεσε βασικός χρηματοδότης και διαχειριστής του εκδοτικού  οίκου NRF που προέκυψε μετά την ίδρυση του ομώνυμου περιοδικού Νέα Γαλλική Επιθεώρηση (*Nouvelle Revue française)* το 1909 από τους Αντρέ Ζιντ και Ζαν Σλουμπερζέ. Οι εκδόσεις της Νέας Γαλλικής Επιθεώρησης θα μετονομαστούν σε εκδόσεις Γκαλιμάρ το 1919 και θα σημαδέψουν τη γαλλική λογοτεχνία.

Μετά από δύο ταξίδια στην Αμερική αποφασίζει να διαφοροποιηθεί από τους ανταγωνιστές του: Ιδρύει μια επιτροπή από "αναγνώστες" οι οποίοι προτείνουν τους νέους τίτλους και σταδιακά εισέρχεται στον χώρο του τύπου (Detective, Voila, Marianne). Το 1933 ενσωματώνει τις εκδόσεις της Πλειάδος, που έμελλαν να γίνουν κλασσικές και σημείο αναφοράς της παγκόσμιας λογοτεχνίας.  

Πεθαίνει το 1975 αφού έχει σταδιακά παραχωρήσει τη δίοικηση του οίκου Γκαλιμάρ στον γιό του, Κλώντ.

### Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε την Υβόν Ρεντελσπερζέ (Yvonne Redelsperger) το 1912 με την οποία έκανε έναν γιο, τον Κλώντ και χώρισε το 1930 για να παντρευτεί με την Ζαν-Λεονί Ντυμόν (Jeanne-Léonie Dumont).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Pierre Assouline, Gaston Gallimard : Un demi-siècle d’édition française, Balland, 1984, Folio, 2006 
* 
* 
* 
*  

Κατηγορία:Γάλλοι εκδότες
Τάγμα της Απελευθέρωσης

thumb|right|75px|Η κορδέλα του τάγματος.
thumb|right|130px|Το παράσημο του τάγματος.

Το **Τάγμα της Απελευθέρωσης** (**Ordre de la Libération**) είναι ένα Γαλλικό Τάγμα, του οποίου τα μέλη είναι ήρωες της Απελευθέρωσης της Γαλλίας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Είναι μια εξέχουσα τιμή, η δεύτερη υψηλότερη μετά την *[[Λεγεώνα της Τιμής]]* (Légion d’Honneur) και μόνο ένας μικρός αριθμός ατόμων και στρατιωτικών μονάδων την έχουν αποκτήσει, αποκλειστικά για πράξεις που επιτεύχθηκαν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Ένα διαφορετικό τάγμα, αυτό του Μεταλλίου της Αντίστασης, δημιουργήθηκε και αποδίδεται για λιγότερο διακεκριμένες πράξεις στην Γαλλική Αντίσταση.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις
Κατηγορία:Γαλλική Αντίσταση
Κατάλογος πόλεων της αρχαίας Βοιωτίας

Παρακάτω ακολουθεί κατάλογος με τις πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας.

**:** Top 0–9 Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω __NOTOC__

## Α

## Γ

## Δ

## Ε

## Θ

## Ι

## Κ

## Λ

## Μ

## Ν

## Ο

## Π

## Σ

## Τ

## Υ

## Φ

## Ω

## Βιβλιογραφία
* Γεωργίου Δ.Τσεβά, Ιστορία της Θήβας και της Βοιωτίας, σελ 601-603, 617-619, 623-648, 657-665

Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Αιθινόλη

Η **Αιθινόλη** ή **υνόλη** ή **υδροξυαιθίνιο** ή **υδροξυακετυλένιο** είναι η απλούστερη, αν και ασταθής, **αλκινόλη**, δηλαδή άκυκλη αλκοόλη με έναν τριπλό δεσμό και ένα υδροξύλιο. Συνήθως αντιπροσωπεύεται από τον τύπο HC ≡ COH. Με βάση το χημικό της τύπο, C2H2O, είναι «τυπικός» υδατάνθρακας (δηλαδή έχει την αναλογία ατόμων υδρογόνου - οξυγόνου 2:1, που έχει και το νερό, αλλά χωρίς να είναι πραγματικό σάκχαρο) και έχει τα ακόλουθα δύο (2) ισομερή:
# Εποξυαιθένιο ή **oξιρένιο** (υποθετική ένωση) με σύντομο συντακτικό τύπο 50 px.
# Κετένη (κύριο ταυτομερές της **αιθινόλης**) με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=C=O.

## Δομή





## Χημικές ιδιότητες και παράγωγα

### Ταυτομέρεια

Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την αιθενόνη, με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της κετένης, η οποία όμως δεν είναι δυνατό να απομονωθεί χωρίς την παρουσία ανιχνεύσιμων ιχνών αιθινόλης. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων, βάσεων ή ουσιών που απομακρύνουν ποσότητες από τη μια από τις δύο ενώσεις:

300 px

Σε χαμηλές θερμοκρασίες, πάνω από βάση από στερεό αργό, είναι πιθανός ο σχηματισμός υπολογίσιμης ποσότητας αιθινόλης, με την παραπάνω αντίδραση.

## Πηγές
* Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, *Οργανική Χημεία*, Αθήνα 1972
* Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
* SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
* Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
* Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.

## Αναφορές και σημειώσεις


Κατηγορία:Ελάσσονα ταυτομερή
Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες
Κατηγορία:C2
Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
Μάξιμος (αποσαφήνιση)

Με το όνομα **Μάξιμος** (ελληνική εκδοχή του ρωμαϊκού *Maximus*), αποκαλούνταν τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα:

## Αυτοκράτορες
* Μάγνος Μάξιμος Αυτοκράτορας του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους (383-388).
* Πετρώνιος Μάξιμος Αυτοκράτορας του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους (455).

## Πατριάρχες της  Κωνσταντινουπόλεως
*Μάξιμος Α΄ (4ος αι.). Η Β΄ Οικουμενική σύνοδος τον καταδίκασε για κακοδοξία.
*Μάξιμος Β΄ [..]-1251. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους (1204) μετέβη στη Νίκαια, όπου διετέλεσε πνευματικός του αυτοκράτορα Θεοδώρου Α΄Λάσκαρη. Το 1215 έγινε πατριάρχης, αλλά πέθανε έξι μήνες αργότερα.
*Μάξιμος Γ΄, ο Χρυσώνυμος (1476-81). Καταγόταν από την Πελοπόννησο και το κοσμικό του όνομα ήταν Μανουήλ. Η εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και η μνήμη του τιμάται στις 17 Νοεμβρίου.
*Μάξιμος Δ΄ Μανασσής (1491-97). Αρχικά ήταν ηγούμενος της μονής Βατοπεδίου στο Άγιον Όρος. Χειροτονήθηκε έπειτα επίσκοπος Σερρών και το 1491  πατριάρχης. Έμεινε στο θρόνο επί έξι χρόνια και στη συνέχεια αποσύρθηκε στη μονή Βατοπεδίου στο Άγιον Όρος, όπου και πέθανε.

## Πρόσωπα της εκκλησίας
* Μάξιμος ο Γραικός. Λόγιος μοναχός και συγγραφέας που έδρασε κυρίως στη Ρωσία, όπου τιμάται ως άγιος (1470-1556)
* Μάξιμος ο Ομολογητής. Εκκλησιαστικός συγγραφέας (580-662 μ.Χ)
* Μάξιμος Πλανούδης. Βυζαντινός λόγιος μοναχός, συγγραφέας και λατινιστής
* Μάξιμος ο Καλλιπολίτης. Λόγιος μοναχός (α΄ μισό του 17ου αι.)
* Μάξιμος ο Πελοποννήσιος. Λόγιος και μοναχός (α΄μισό του 17ου αι.)
* Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης. Όσιος και βυζαντινός μοναχός, από τους σημαντικότερους ησυχαστές (1280-1375)
* Μάξιμος (Πατριάρχης Σερβίας) (1655 - 1674) 

## Σύγχρονη εποχή
* Μάξιμος Δημήτριος. Οικονομολόγος και πρωθυπουργός της Ελλάδος (1873-1955).

## Παραπομπές


## Πηγές
* Σχετικά λήμματα εγκυκλοπαιδειών: Ελευθερουδάκη, Εκδοτική Αθηνών, Δομή κ.α.

Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κολομπέ-λε-Ντεζ-Εγκλίζ (κοινότητα-εκπρόσωπος)

thumb|Η εκκλησία του Κολομπέ-λε-Ντεζ-Εγκλίζ.

Το **Κολομπέ-λε-Ντεζ-Εγκλίζ** (**Colombey-les-Deux-Églises**) είναι χωριό - κοινότητα στο διαμέρισμα του Άνω Μάρνη στην βορειοανατολική Γαλλία.

Η κοινότητα δημιουργήθηκε διοικητικά το 1793, και έγινε μέρος της επαρχίας Σομόν και του καντονιού Μπλεζ. Το 1801, υπό το όνομα Κολομπέ, πέρασε υπό τον έλεγχο του καντονιού Juzennecourt. Το 1972, απορρόφησε τις κοινότητες Αρζαντόλ (Argentolles), Μπιέρν (Biernes), Μπλεζ (Blaise), Σανκούρ (Champcourt), Αρικούρ (Harricourt), Πρατζ (Pratz) και Λαβιλνέβ-ο-Φρεν (Lavilleneuve-aux-Fresnes).

## Σαρλ ντε Γκωλ

thumb|left|200px| La Boisserie - Το σπίτι του Σαρλ ντε Γκωλ στο Κολομπέ λε ντεζ Εγκλίζ

Η κοινότητα απέκτησε φήμη ως ο τόπος κατοικίας και ταφής του Γάλλου στρατιωτικού και πολιτικού του εικοστού αιώνα Σαρλ ντε Γκωλ, ο οποίος απέκτησε σημαντική περιουσία στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού το 1934. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο σε ένα ταπεινό τάφο με μόνο την επιγραφή "Charles de Gaulle 1890-1970". Σε αντίθεση με τον ταπεινό αυτόν τάφο στην δυτική έξοδο του χωριού υπάρχει ένας ψηλός 44,3 μέτρων Σταυρός της Λωρραίνης, ο οποίος τιμά τον διακεκριμένο ρόλο του κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ως αρχηγό των Ελεύθερων Γαλλικών Δυνάμεων.

Μετά το 1934 ο ντε Γκωλ αποσύρθηκε επανειλημμένως στο Κολομπέ όταν η πολιτική του επιρροή εξασθενούσε: πρώτα με την ίδρυση της Τέταρτης Δημοκρατίας το 1946, και μετά μεταξύ των ετών 1953 και 1958 πριν γίνει Πρόεδρος πάλι στο αποκορύφωμα της Αλγερινής Κρίσης. Η τελευταία αποχώρησή του στο Κολομπέ ήρθε το 1969. Πέθανε εκεί το ακόλουθο έτος. Το Κολομπέ έγινε ευρέως γνωστό ως πολιτική μεταφορά για την προσωρινή αποχώρηση ενός πολιτικού από τα πολιτικά δρώμενα, μέχρι η χώρα του να τον καλέσει ξανά.

Ένα μουσείο αφιερωμένο στη μνήμη του εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 2008 από τον Νικολά Σαρκοζί και την Άγκελα Μέρκελ. Αυτή η από κοινού γαλλογερμανική πράξη σηματοδότησε την πεντηκοστή επέτειο των συνομιλιών στο Κολομπέ, στις 14 Σεπτεμβρίου 1958, μεταξύ του Σαρλ ντε Γκωλ και του Κόνραντ Αντενάουερ ως μέρος της διαδικασίας της μεταπολεμικής συμφιλίωσης.

## Γεωγραφία
Ο ποταμός Μπλεζ περνά μέσα από την κοινότητα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ιστότοπος της κοινότητας  
* Χάρτης εντοπισμού (Michelin)
* Mémorial Charles de Gaulle, ένα μνημείο για τον εικοστό αιώνα
* Mémorial Charles de Gaulle και άλλες συνδεδεμένες εκθέσεις 

Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλίας
Τζωρτζ Τάουν (Νησιά Κέιμαν)

Η **Τζωρτζ Τάουν** () είναι η πρωτεύουσα των Νήσων Κέιμαν. Βρίσκεται στο μεγαλύτερο νησί από τα 3 που αποτελούν τη χώρα, το Γκραντ Κέιμαν. Η πόλη έχει πληθυσμό 34.921 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Η Τζώρτζταουν είναι η καρδιά του οικονομικού κλάδου των Νήσων Κέιμαν, με πάνω από 600 τράπεζες να βρίσκονται εκεί.

## Τουρισμός
Η πόλη αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή λιμάνια στην Καραϊβική. Όλα τα πλοία που καταπλέουν στην Τζώρτζταουν, πρέπει να δέσουν στην ανοικτή θάλασσα και οι επιβάτες τους μεταφέρονται στην ξηρά με βάρκες. Οι επιβάτες αποβιβάζονται στην Τζώρτζταουν, στο κέντρο της συνοικίας Γκραντ Κέιμαν για ψώνια.

## Μεταφορές
Όπως και το υπόλοιπο Γκραντ Κέιμαν, η Τζωρτζ Τάουν εξυπηρετείται από το κοντινό Διεθνές Αεροδρόμιο Owen Roberts, που βρίσκεται ένα χιλιόμετρο έξω από την πόλη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Εικόνες από την Τζωρτζ Τάουν
* Φωτογραφίες από την Τζωρτζ Τάουν

Κειμαν Νησοι
Κότε

Το **Κότε** (σιναλέζικα: ශ්රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ, ταμίλ: ஸ்ரீ ஜயவர்த்தனபுரம் கோட்டே), επίσημα ***Σρι Δζαγιαβαρντενεπούρα Κόττε***, είναι πρωτεύουσα της Σρι Λάνκα (από το 1982). Βρίσκεται νότια από τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, Κολόμπο. Έχει πληθυσμό 115.826 κατοίκους (2001). Στο Κότε βρίσκεται η Βουλή και το Ανώτατο Δικαστήριο της Σρι Λάνκα. 

## Ιστορία
thumb|right|350px|Χάρτης του Κότε (1557-1565)
 
Το χωριό Νταρουγκάμα βρισκόταν στη συμβολή δύο ρεμάτων, των ρεμάτων Diyawanna Oya και Kolonnawa Oya. Καθώς η Νταρουγκάμα ήταν ένα ασφαλές μέρος, δεν ήταν εύκολο για τους εχθρούς να εισχωρήσουν σε αυτό. Εδώ, τον 13ο αιώνα, ένας αρχηγός που ονομαζόταν Αλαγκακονάρα (Nissanka Alagakkonara) έχτισε ένα Κότε (Kotte), ή φρούριο.

Ο Αλαγκακονάρα αναφέρεται από τον Ιμπν Μπατούτα ως κυβερνήτης της Κουρουνέγκαλα, αλλά άλλες πηγές δείχνουν ότι ήταν ο Bandara (φύλακας) της επαρχίας Raigama Korale, αντίστοιχη της σημερινής επαρχίας Καλουτάρα. Ο στρατός του Arya Chakravarthy απωθήθηκε από τον Αλαγκακονάρα μπροστά από το Κότε (φρούριο), ενώ νίκησε τον εχθρικό στόλο εισβολής στην Παναντούρα (Panadura) στα νοτιοδυτικά.

Το Κότε ήταν ένα jala durgha (φρούριο νερού), σε σχήμα τριγώνου, με τα έλη Diyawanna Oya και Kolonnawa Oya να σχηματίζουν τις δύο μεγάλες πλευρές, και κατά μήκος της μικρότερης τρίτης (ξηράς) πλευράς υπήρχε μια μεγάλη τάφρος (η «εσωτερική τάφρος»). Το φρούριο είχε έκταση περίπου 2,5 τ.χλμ., οχυρωμένο με επάλξεις από βράχο λατερίτη, ύψους 2,5 μέτρων και πλάτους 10,7 μέτρων.

Το 1391, μετά την κατάκτηση του Βασιλείου της Τζάφνα από τον πρίγκιπα Σαπούμαλ (Sembahap Perumal), στο Κότε δόθηκε το επίθετο «Sri Jayawardhanapura» («περίλαμπρη πόλη της αυξανόμενης νίκης»). Έγινε η πρωτεύουσα του αρχαίου Βασιλείου του Κότε, το οποίο παρέμεινε μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα.

Από τους προμαχώνες μέχρι τα υπέροχα τριώροφα κτίρια που στέγαζαν το Βασιλικό Παλάτι, ο λατερίτης και ο πηλός ήταν η κύρια πρώτη ύλη που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή του. Ένα από τα μέρη από τα οποία εξορύσσονται τα κομμάτια λατερίτη φαίνεται ακόμη και σήμερα μέσα στις εγκαταστάσεις της Ananda Sasthralaya (τοπικό σχολείο).

## Κοινοβούλιο
Το νέο κοινοβούλιο εγκαινιάστηκε στις 29 Απριλίου του 1982. Τα κτίρια χτίστηκαν σε ανακτημένη γη, αφού σχηματίστηκε μια τεράστια λίμνη με τη βυθοκόρηση των βάλτων γύρω από το ρέμα Diyawanna Oya. Τα νέα κτίρια του κοινοβουλίου χτίστηκαν στο Duwa, ένα νησί 50.000 τετραγωνικών μέτρων (12 στρέμματα) στο κέντρο της λίμνης. Το νησί (εκτός της οδού Baddegana, Pita Kotte) είχε χρησιμοποιηθεί ως σημείο αναψυχής και φιλονικίας για τους Πορτογάλους στρατιώτες τις τελευταίες ημέρες της εποχής Κότε, με το αλκοόλ να απαγορεύεται στη Βασιλική Πόλη. Ανήκε στον E. W. Perera και είχε στεγάσει μία φάρμα εκτροφής ορνίθων πριν από την παραχώρηση του στην πολιτεία. Στις 29 Απριλίου του 1982, το νέο κοινοβουλευτικό συγκρότημα κηρύχθηκε ανοιχτό από τον πρώην πρόεδρο Τζ. Ρ. Τζαγιαουάρντεν.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Κατηγορία:Πόλεις της Σρι Λάνκα
Σώμα Ορκωτών Ελεγκτών Λογιστών

Το **Σώμα Ορκωτών Ελεγκτών Λογιστών** (Σ.Ο.Ε.Λ) ιδρύθηκε το 1992. 

Πρόκειται για Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου που έχει ως καταστατικό του σκοπό την  άσκηση του ελέγχου της οικονομικής διαχείρισης κάθε μορφής δημοσίων και ιδιωτικών οργανισμών και επιχειρήσεων, ανεξάρτητα από την νομική τους μορφή και από πρόσωπα με αυξημένα επαγγελματικά προσόντα, που ασκούν το έργο τους με διαφάνεια και υπευθυνότητα, προκειμένου να διασφαλίζεται η εγκυρότητα και αξιοπιστία των πορισμάτων, ακολουθώντας τα διεθνώς αναγνωρισμένα ελεγκτικά πρότυπα καθώς και την εσωτερική και κοινοτική νομοθεσία.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σώμα Ορκωτών Ελεγκτών Λογιστών

Κατηγορία:Λογιστική
Κατάλογος πόλεων της Βραζιλίας

Ο **κατάλογος των πόλεων της Βραζιλίας** περιλαμβάνει τα αστικά συγκροτήματα της Βραζιλίας με πληθυσμό άνω των 1.000.000 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2008.

Βραζιλια
Athens News

Η **Athens News**, μεταφράζεται στα ελληνικά ως *Αθηναϊκά Νέα* ή *Νέα της Αθήνας*, ήταν μια αγγλόφωνη αθηναϊκή εφημερίδα.

## Ιστορικό
Ιδρύθηκε το 1952 από τον Γιάννη Χορν. Αρχικά κυκλοφορούσε καθημερινά εκτός από τις Δευτέρες. Επί δικτατορίας των Συνταγματαρχών, είχε κάποια ευχέρεια επειδή ενεργούσε υπό την αιγίδα διαφόρων πρεσβειών. Ήταν η πρώτη ελληνική εφημερίδα που άνοιξε παράρτημα στο διαδίκτυο. Από το 2001 και μετά κυκλοφορεί μια φορά την εβδομάδα. Τον Νοέμβριο του 2012, διέκοψε την κυκλοφορία της εφημερίδας, ενώ, λίγο καιρό αργότερα, ακολούθησε και η διαδικτυακή της έκδοση.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Ελλάδα στην αγγλική γλώσσα
Θερμοχρωμία

thumb|150px|Θερμοχρωματικό δακτυλίδι.

Στη Χημεία **θερμοχρωμία**, ή **θερμοχρωματισμός**, ονομάζεται μια χαρακτηριστική ιδιότητα που παρουσιάζουν διάφορα στερεά χημικά στοιχεία όπου μεταβάλλεται ο χρωματισμός τους ανάλογα με την υφιστάμενη θερμοκρασία.

Κατά το επικρατέστερο το χρώμα τους γίνεται περισσότερο σκούρο (βαθύτερο9) σε αύξηση της θερμοκρασίας και πιο ανοικτό σε χαμηλή θερμοκρασία αντίθετα. Τέτοια ιδιότητα για παράδειγμα παρουσιάζουν το θείο και ο φωσφόρος.

Ευρύτατη εφαρμογή αυτής της ιδιότητας παρατηρείται σε υγρούς κρυστάλλους και στη παραγωγή χαρακτηριστικών θερμοχρωμάτων που πρόκειται για ειδικές ενώσεις με βάση το κοβάλτιο.

Κατηγορία:Χρώμα
Κατηγορία:Χημικές ιδιότητες
Λικόντια Εουμπέα

Η **Λικόντια Εουμπέα** είναι σύγχρονη ιταλική κωμόπολη στη Σικελία, στην επαρχία της Κατάνια. Έχει πληθυσμό 3.162 κατοίκους. 

Αν και πιθανολογείται από μερικούς η ταύτισή της με την αρχαία Εύβοια, αποικία των  Λεοντίνων, οι ανασκαφές του 1898 έφεραν στο φως αρχαία νεκρόπολη που ανήκει σε πολύ μεγάλο οικισμό ντόπιων Σικελών. Στη νεκρόπολη αυτή βρέθηκαν αγγεία και λύχνοι τόσο της πρώτης όσο και της τέταρτης σικελικής περιόδου (7ος - 5ος αι. π.Χ.), ελληνο-σικελικής τεχνοτροπίας, μαζί με φθηνή αττική και κορινθιακή κεραμική. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν πως ο αρχαίος οικισμός, αν και επηρεασμένος από τη γειτνίασή του  με τις ελληνικές αποικίες, έμεινε για μεγάλο διάστημα έξω από την ελληνική πολιτιστική σφαίρα επιρροής. 

Όταν οι Άραβες κατέλαβαν τη Σικελία, μετονόμασαν την πόλη σε Αλ Κούντια (Al Kudia, που σημαίνει *Ο βράχος*), δεδομένου ότι ο πυρήνας της ήταν το αρχαίο φρούριο κτισμένο πάνω σε βράχο. Με την πάροδο του χρόνου η ονομασία παρεφθάρη σε Λικόντια. Το προάστιο της πόλης ανήκε στον ευγενή Ρικάρντο Φιλιανγκιέρι (Riccardo Filangieri) και στη συνέχεια παραχωρήθηκε στην ευγενή Μανφρέντι Αραγκόνα (Manfredi Aragona). Το 1392, το μεσαιωνικό κάστρο παραχωρήθηκε στην οικογένεια Σανταπάου (Santapau), που του έδωσε το όνομά της και ανήκε σε αυτή μέχρι τον 16ο αιώνα, όταν πέρασε κάτω από την εξουσία του άρχοντα Βιτσέντζο Ρούφο (Vincenzo Ruffo). Το 1693, η πόλη επλήγη από σεισμό και σημείωσε αργή ανασυγκρότηση. 

Το 1872 η πόλη μετονομάστηκε σε Λικόντια Εουμπέα (*Λικόντια Εύβοια*) . 

Κατά τον Β΄Παγκόσμιο ΄Πόλεμο, η πόλη καταλήφθηκε από τους Συμμάχους, στις 13 Ιουλίου 1943, μετά από μάχη στην οποία είχαν απώλειες 20 νεκρούς και σαράντα τραυματίες.

## Παραπομπές



Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Κατάνιας
1,1-αιθενοδιόλη

Η **1,1-αιθενοδιόλη** ή **1,1-διυδροξυαιθένιο** ή **1,1-διυδροξυαιθυλένιο** είναι η απλούστερη, αν και ασταθής, **αλκενοδιόλη**, δηλαδή άκυκλη  αλκοόλη με ένα διπλό δεσμό και δύο υδροξύλια. Συνήθως αντιπροσωπεύεται από τον τύπο CH2=C(OH)2. Με βάση το χημικό της τύπο, C2H4O2, είναι «τυπικός» υδατάνθρακας (δηλαδή έχει την αναλογία ατόμων υδρογόνου - οξυγόνου 2:1, που έχει και το νερό, αλλά χωρίς να είναι πραγματικό σάκχαρο), έχει τα ακόλουθα εννέα (9) ισομερή θέσης:
# Βινυλυδροϋπεροξείδιο ή **βινυλοδιοξειδάνιο**, υπεροξείδια με ημισυντακτικό τύπο **CH<sub>2</sub>=CHO<sub>2</sub>H.**
# 1,2-αιθενοδιόλη με ημισυντακτικό τύπο **HOCH=CH(OH)** (σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή).
# Υδροξυαιθανάλη με ημισυντακτικό τύπο **HOCH<sub>2</sub>CHO**.
# Αιθανικό οξύ με ημισυντακτικό τύπο **CH<sub>3</sub>COOH**.
# Μεθανικός μεθυλεστέρας με ημισυντακτικό τύπο **HCOOCH<sub>3</sub>**.
# 1,2-διοξετάνιο ή **1,2-επιδιοξυαιθάνιο** με γραμμικό τύπο 50 px.
# 1,3-διοξετάνιο ή **1,1΄-εποξυμεθοξυμεθάνιο** με γραμμικό τύπο 50 px.
# Μεθυλοδιοξιράνιο ή **1,1-επιδιοξυαιθάνιο** με γραμμικό τύπο 50 px.
# Οξιρανόλη ή **1,2-εποξυαιθανόλη** με γραμμικό τύπο 50 px.

## Δομή





## Χημικές ιδιότητες και παράγωγα

### Ταυτομέρεια

Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με το αιθανικό οξύ, με το οποίο βρίσκεται σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος του καρβοξυλικού οξέος:




### Αλογόνωση

Με επίδραση αλογόνου (X2) έχουμε προσθήκη στην αιθενοδιόλη-1,1, οπότε παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλοαιθανοδιόλη-1,1, που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά αλαιθανικό οξύ:


\mathrm{CH_2=C(OH)_2 + X_2 \xrightarrow{} XCH_2C(X)(OH)_2 \xrightarrow{} XCH_2COOH + HX} 


## Αναφορές και σημειώσεις


## Πηγές

* Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, *Οργανική Χημεία*, Αθήνα 1972
* Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
* SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
* Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
* Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.

Κατηγορία:Ελάσσονα ταυτομερή
Κατηγορία:Αλκενοδιόλες
Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες
Κατηγορία:C2
Τύραννος

**Τύραννος** (αρχ. τύραννος) είναι ο κυβερνήτης του πολιτεύματος της τυραννίας.
Ετυμολογικά η λέξη είναι πιθανότατα Λυδικής προέλευσης. Το πολίτευμα αυτό ίσχυε στην Πόλη-κράτος τον 8ο αιώνα. Οι τύραννοι ανέβαιναν στην εξουσία με την βοήθεια των οπαδών τους χωρίς απαραίτητα αυτό να είναι σύμφωνο με τη βούληση της πλειοψηφίας.
 
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη (6.54) για τους τυράννους Πεισιστρατίδες: "(Οι τύραννοι) φρόντιζαν μόνο να καταλαμβάνουν τα ανώτατα αξιώματα μέλη της οικογένειας τους, αλλά κατά τα άλλα η πόλη διοικούνταν σύμφωνα με τους παλαιούς νόμους". Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη (Πολιτικά): "Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφ' ενός για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος, και αφ' ετέρου για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές. Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, η απορρόφηση των περιουσιών των πολιτών, όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων που εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά...." 

Οι Τύραννοι της περιόδου μεταξύ 8ου αι. και 4ου αι. π.Χ, ήταν συνήθως προστάτες των τεχνών και συχνά έθεταν σε εφαρμογή μεγάλα οικοδομικά προγράμματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις σημαντικό ρόλο έπαιξε το πνεύμα του ανταγωνισμού, το χαρακτηριστικό αυτό γνώρισμα της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας, με τους τυράννους των διαφόρων πόλεων να συναγωνίζονται ο ένας τον άλλο στην κατασκευή τεράστιων δημόσιων έργων, κυρίως ναών και συστημάτων ύδρευσης.

## Γνωστοί τύραννοι
Ονομαστοί τύραννοι της αρχαιότητας ήταν ο Περίανδρος της Κορίνθου, ο Κύψελος της Κορίνθου, ο Πεισίστρατος της Αθήνας, ο Πολυκράτης της Σάμου,ο Ιέρων Α' των Συρακουσών και ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος των Συρακουσών. Τελικά οι τύραννοι απέτυχαν να φέρουν την ευημερία των πολιτών και συνεπώς ακολούθησε η Δημοκρατία, αρχικά από την Αθήνα, ενώ άλλες πόλεις οδηγήθηκαν στην Ολιγαρχία. Τύραννοι εξακολουθούν να υφίστανται σήμερα, επιδιώκοντας το προσωπικό τους συμφέρον.

## Έννοια
Σήμερα η λέξη "τυραννία" σημαίνει καταπίεση και αυθαιρεσία. Τύραννος θεωρείται και ο σκληρός άνθρωπος που δεν δέχεται έλεος.

## Πηγές
* Forrest, George "Greece, the history of the Archaic period" in Boardman, John et al (1986), "The Oxford History of the Classical World" 
* Mosse Claude "ΟΙ ΤΥΡΑΝΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ", μτφ. Καλογεροπούλου Α. Νοέμβριος 1989, Εκδόσεις ΆΣΤΥ
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Απολυταρχία
Κατηγορία:Πολιτική της αρχαίας Ελλάδας
Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας
Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Νικολά-Ζοζέφ Κυνιό

right|thumb|Οχημα Κυνιό του 1771 στο "Musée des Arts et Métiers", Παρίσι.
Ο **Νικολά-Ζοζέφ Κυνιό** (γαλλικά: *Nicolas-Joseph Cugnot*, 26 Φεβρουαρίου 1725 – 2 Οκτωβρίου 1804)  ήταν Γάλλος αξιωματικός του πυροβολικού και εφευρέτης του πρώτου ατμοκίνητου οχήματος.

Πειραματιζόμενος στην εφαρμογή του ατμού για τη μετακίνηση των βαρέων πυροβόλων, αρχικά με τη βοήθεια ενός δραπάνου που επεξεργαζόταν με ακρίβεια τα διάφορα μέρη του πυροβόλου εφεύρε το εξάρτημα εκείνο που θα μπορούσε να μεταφέρει την κίνηση σε τροχό, δηλαδή το έμβολο.

Έτσι το 1770 ο Κυνιό κατάφερε και δημιούργησε ουσιαστικά το πρώτο μηχανικό αυτοκίνητο (για τον ίδιον, «αυτοκινούμενο ελκυστήρα πυροβολικού»), που έλαβε και το όνομά του. Το **όχημα Κυνιό** ήταν ένα βαρύ τρίτροχο όχημα, βάρους 2,5 τόνων, που στο πρόσθιο μέρος του έφερε ατμολέβητα, από τον οποίο ο ατμός διοχετευόμενος με μια απλή διάταξη σε κάθετο έμβολο μετέδιδε με στρόφαλο κίνηση στον πρόσθιο τροχό. Ο ελκυστήρας αυτός κινήθηκε με ταχύτητα 3,6 χιλιόμετρα την ώρα, επί 20 λεπτά της ώρας, μεταφέροντας 4 επιβάτες. Στη συνέχεια μετά από 20 λεπτά στάση, μέχρι να επανακτήσει αρκετή πίεση μπορούσε να επαναλάβει το εγχείρημα.

Το δεύτερο σε παραγωγή όμοιο όχημα το 1771 δημιούργησε και το πρώτο αυτοκινητικό ατύχημα λόγω της μεγάλης δυσκολίας που παρουσίαζε, λόγω βάρους, στην αλλαγή πορείας.

Μετά από αυτή την επιτυχή εφεύρεση ο Βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΕ΄ απένειμε στον Κυνιό ιδιαίτερη τιμητική σύνταξη. Το πρωτότυπο αυτό όχημα εκτίθεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο Τεχνών στο Παρίσι.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* The *fardier* exhibit at the Musee National des Arts et Métiers:
** Catalogue entry, with specifications 
** Detail images of exhibit 
** Additional reference sources 
* Cugnot on 3wheelers.com
* Link to downloadable video at DB Museum, showing a reconstruction of the *fardier* in action (B&W)
* Replica at the Tampa Bay Automobile Museum
* Hybrid-Vehicle.org: The Steamers 
* Le fardier de Cugnot: page in French about Cugnot and his invention, hosted at an Île-de-France regional government web site and credited to the Société des ingénieurs de l'automobile (Society of Automotive Engineers).
* Biography of Cugnot from 'World of Invention'

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί
Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες
Κατηγορία:Αυτοκίνητο
Κατάλογος πόλεων της Κροατίας

Ο **κατάλογος των πόλεων της Κροατίας** περιλαμβάνει τα αστικά συγκροτήματα της Κροατίας με πληθυσμό άνω των 20.000 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2001.


Κροατία
Ντέσιε

Το **Ντέσιε** (αμχ. ደሴ, αγγλικά: *Dessie*) είναι βορέντα και μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Αιθιοπίας, στη περιφέρεια Αμχάρα, σε υψόμετρο 2470 μ. Έχει πληθυσμό 170.000 κατοίκους. 

Στην πόλη βρίσκεται μουσείο και αερολιμένας. Κοντά στην πόλη είναι ο αυτοκινητόδρομος Αντίς Αμπέμπα - Ασμάρα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις της Αιθιοπίας
Άρμπα Μιντς

Το **Άρμπα Μιντς** (αμχ.: አርባ ምንጭ, Λατινικό αλφάβητο: *Arba Minch*) είναι πόλη στην Αιθιοπία που βρίσκεται στα 500 χλμ. νότια της Αντίς Αμπέμπα, σε υψόμετρο 1285 μ. Στα αμχαρικά το όνομα της πόλης σημαίνει - *"Σαράντα πηγές"*.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Αιθιοπίας
Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Διονύσιος

Ο **Μητροπολίτης Διονύσιος** (κατά κόσμον **Διονύσιος Μπαϊρακτάρης,** Γραμματικιάνοι Εύβοιας, 1927 - Αθήνα, 17 Ιουλίου 2011) ήταν Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος που διετέλεσε Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών από το 1979 έως τον θάνατό του το 2011.

## Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στους Γραμματικιάνους Ευβοίας. Το 1956 έλαβε το Πτυχίο της Θεολογίας. Στην συνέχεια παρακολούθησε Νομικά.

Χειροτονήθηκε διάκονος το 1952 και υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος για οκτώ συνεχή χρόνια στον Καθεδρικό Μητροπολιτικό Ιερό Ναό της Αθήνας. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε το 1960. Υπηρέτησε στις Τάξεις του Πολεμικού Ναυτικού (1960-1978) οπου δίδαξε στις Παραγωγικές Σχολές Υπαξιωματικών Πόρου και Ναυστάθμου Σαλαμίνος. Στην συνέχεια έλαβε τη θέση του Γενικού Διευθυντή Θρησκευτικού των Ενόπλεων Δυάμεων.

Μητροπολίτης Χίου εξελέγη στις 6 Νοεμβρίου 1979, χειροτονήθηκε στις 11 του ίδιου μήνα και ενθρονήστηκε στις 16 Νοεμβρίου.

Μετείχε σε πολλές Εκκλησιαστικές Αποστολές τόσο του Εξωτερικού όσο και του Εσωτερικού. Διατέλεσε Τοποτηρητής των Ιερών Μητροπόλεων Σάμου και Ικαρίας και Μυτιλήνης. Έχει τιμηθεί με διακρίσεις και παράσημα.

Απεβίωσε στην Αθήνα την Κυριακή 17 Ιουλίου 2011. Η εξόδιος ακολουθία έγινε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Χίου προεξάρχοντος του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου. Ενταφιάστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Μακαρίου Αίπους στις 21 Ιουλίου.

## Πηγές
Ιστοσελίδα Οικουμενικού Πατριαρχείου

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιστολόγιο Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Μητρόπολης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.

Διονυσιος Μπαιρακταρης
Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα