Καρίστια

Στην αρχαία Ρώμη, η **Καρίστια**, γνωστή και ως **Κάρα Κογκνάτιο**, ήταν μια επίσημη αλλά ιδιωτική εορτή στις 22 Φεβρουαρίου, που γιόρταζε την αγάπη για την οικογένεια με συμπόσια και δώρα. 

Οι οικογένειες συγκεντρώνονταν για να δειπνήσουν μαζί και να προσφέρουν φαγητό και θυμίαμα στους Λάρητες ως οικιακούς θεούς τους. Ήταν μια ημέρα συμφιλίωσης, κατά την οποία οι διαφωνίες έπρεπε να παραμεριστούν, αλλά ο ποιητής Οβίδιος παρατηρεί σατιρικά ότι αυτό μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με τον αποκλεισμό των μελών της οικογένειας, που προκαλούσαν προβλήματα. 

## Πρακτικές
Η Καρίστια ήταν μια από τις αρκετές ημέρες του Φεβρουαρίου, που τιμούσαν την οικογένεια ή τους προγόνους. Ακολουθούσε τα Παρεντάλια, εννέα ημέρες μνήμης, που ξεκινούσαν στις 13 Φεβρουαρίου, και ολοκληρώνονταν με τα Φεράλια στις 21 Φεβρουαρίου, ή κατά την άποψη ορισμένων, με τα Καρίστια την επόμενη μέρα. Για τα Παρεντάλια, οι οικογένειες επισκέπτονταν τους τάφους των προγόνων τους και μοιράζονταν άρτο και οίνο, τόσο με τη μορφή προσφορών όσο και ως γεύμα μεταξύ τους. Τα Φεράλια ήταν μια πιο μελαγχολική περίσταση, μια δημόσια γιορτή θυσιών και προσφορών στους Μάνες, τα πνεύματα των νεκρών που χρειάζονταν εξιλέωση. Η Καρίστια ήταν μια αναγνώριση της οικογενειακής γραμμής, καθώς συνεχιζόταν στο παρόν και μεταξύ των ζωντανών. 

Υπήρχαν διανομές άρτου, οίνου και *sportulae* (δείγματα εκτίμησης). Ο ποιητής Μαρτιάλης έχει δύο ποιήματα για την προσφορά δώρων για την εορτή. Σε ένα, προσφέρει ένα είδος «συγγνώμης χωρίς να ζητάει συγγνώμη» στους συγγενείς του, Στέλλα και Φλάκκο, εξηγώντας ότι δεν τους έστειλε τίποτα, επειδή δεν ήθελε να προσβάλει άλλους που θα έπρεπε να λάβουν ένα δώρο από αυτόν και δεν θα το έκαναν. 

## Στο ημερολόγιο
Σε αντίθεση με τις δημόσιες γιορτές, η συγκεκριμένη εορτή και άλλοι ιδιωτικοί εορτασμοί επιτρεπόταν να πέφτουν σε ζυγές ημέρες του ρωμαϊκού ημερολογίου. Η Κάρα Κογκνάτιο παρέμεινε στο ημερολόγιο πολύ μετά την περιέλευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό χριστιανική κυριαρχία. Εμφανίστηκε στη Χρονογραφία του 354, και το ημερολόγιο του Πολέμιου Σίλβιου (449 μ.Χ.) αντιπαρέβαλε την παλιά εορτή με μια εορτή, που τιμούσε την ταφή των Αγίων Πέτρου και Παύλου. 

Ως «γιορτή αγάπης», η Καρίστια δεν ήταν ασυμβίβαστη με τις χριστιανικές αντιλήψεις. Ορισμένοι μελετητές έχουν εντοπίσει μια επιρροή Παρενταλίων και Καρίστια στη χριστιανική γιορτή της αγάπης, με την κατανάλωση άρτου και οίνου στον προγονικό τάφο να αντικαθίσταται από την Ευχαριστία. Τον 5ο αιώνα, ορισμένοι Χριστιανοί ιερείς ενθάρρυναν ακόμη και τη συμμετοχή σε νεκρικά γεύματα. 

Στο πρώτο μισό του 6ου αιώνα, ορισμένοι Γαλατορωμαίοι εξακολουθούσαν να τηρούν μια μορφή της εορτής με προσφορές φαγητού στους νεκρούς και ένα τελετουργικό γεύμα.  Μέχρι τότε, ωστόσο, η πρακτική είχε θεωρηθεί ως «ειδωλολατρική» τελετουργία και η Σύνοδος της Τουρ το 567 επέκρινε ρητά όσους «βεβήλωναν» την εορτή του Αγίου Πέτρου. Οι εορτασμοί καταδικάστηκαν από τον Καισάριο της Αρλ ως δικαιολογία για μέθη, χορό, τραγούδι και άλλες «δαιμονικές» συμπεριφορές. Η καταστολή των παραδοσιακών εορτασμών των νεκρών ήταν μέρος των αυξανόμενων προσπαθειών της Εκκλησίας να ελέγξει και να μονοπωλήσει τις θρησκευτικές συμπεριφορές στη Μεροβίγγεια Γαλατία. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Οικογένεια στην Αρχαία Ρώμη
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές