open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ναυμαχία του Αδραμυττίου (1334)

Η **μάχη του Αδραμυτίου** έλαβε χώρα το φθινόπωρο του 1334 μεταξύ των στόλων μίας Χριστιανικής ναυτικής ένωσης, με επικεφαλής τη Δημοκρατία της Βενετίας και τους Ιωαννίτες Ιππότες, και του Τούρκου μπέη του Καράσι (αρχ. Μυσία). Η μάχη έληξε με μία Χριστιανική νίκη.

 

## Ιστορικό
Οι συμμετέχοντες της Ναυτικής Ένωσης συμφώνησαν να συγκεντρώσουν έναν στόλο 40 γαλερών, εκ των οποίων 10 πλοία συνεισέφεραν η Βενετία και 10 οι Ιωαννίτες, 6 θα ερχόταν από την Κωνσταντινούπολη και 6 την Κύπρο και άλλα 8 από κοινού από τον πάπα και τον βασιλιά της Γαλλίας. Ο στόλος θα συγκεντρωνόταν στο Βενετικό προπύργιο του Νεγροπόντε και θα επιχειρούσε για μία περίοδο πέντε μηνών.  Τελικά οι Βυζαντινοί δεν έστειλαν κάποιο πλοίο, έτσι ο στόλος της Ένωσης που απέπλευσε το 1334 περιλάμβανε 34 γαλέρες.  Ο Βενετικός στόλος άρχισε να επιχειρεί τον χειμώνα του 1333/1334, πολεμώντας τους συνδυασμένους στόλους των Τούρκων μπέηδων -Ουμούρ του Αϊδινίου και Σουλεϊμάν του Σαρουχάν (Μαγνησίας)- στα ανοιχτά του Μωρέως, καθώς και τις δυνάμεις ενός Σλάβου πειρατή, του Ζασί. 

## Μάχη
Η Γαλλο-παπική μοίρα ενώθηκε με τις άλλες μοίρες το καλοκαίρι του 1334 και ο κοινός στόλος προχώρησε σε επιδρομές στις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας, που ανήκαν στα μπεηλίκια του Αϊδινίου, του Καράσι και του Σαρουχάν. Το φθινόπωρο ο Ενωμένος στόλος αντιμετώπισε τον στόλο του Καρασίδη μπέη Γιακσί (Yakhshi). Σε μία σειρά από εμπλοκές, οι Σταυροφόροι προκάλεσαν μεγάλη ήττα στους Καρασίδες.  Οι λεπτομέρειες και η ακριβής χρονολογία αμφισβητούνται: σύμφωνα με μία επιστολή του Mαρίνο Σανούντο Τορσέλo η οποία έχει υποστεί σοβαρές ζημιές, οι αγώνες έλαβαν χώρα στις 8, 11, 14 και 17 Σεπτεμβρίου, όταν σκοτώθηκε ο γαμπρός του Γιακσί . Σύμφωνα με άλλες δυτικές αναφορές 150–200 πλοία καταστράφηκαν και 5.000 Τούρκοι σκοτώθηκαν.  

## Συνέπειες
Ο Χριστιανικός στόλος προχώρησε σε επιδρομές στις ακτές της Μικράς Ασίας και εξαπέλυσε επίθεση στη Σμύρνη, την κύρια ναυτική βάση για το μπεηλίκι του Αϊδινίου. Στην περίπτωση αυτή, στη Χριστιανική νίκη στο Αδραμύττιο δεν δόθηκε συνέχεια και έτσι αποδείχθηκε άκαρπη. Μόλις ο συμμαχικός στόλος αναχώρησε από το Αιγαίο, οι Τουρκικές επιδρομές ξανάρχισαν.  Ο βασιλιάς Ούγος Δ΄ της Κύπρου σημείωσε δύο ακόμη νίκες, για τις οποίες δεν είναι γνωστές λεπτομέρειες, το 1336–37, . Τα σχέδια για απόβαση στη Μικρά Ασία το 1336 στο πλαίσιο της προετοιμασίας για μία πλήρη Σταυροφορία έπρεπε να αναβληθούν, λόγω της ανανέωσης της σύγκρουσης μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, αφού ο βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας κατεύθυνε τον Σταυροφορικό στόλο προς τη Μάγχη.  Μόλις το 1342 δημιουργήθηκε μία νέα ένωση και ξεκίνησε η Σταυροφορία για τη Σμύρνη. 

## Δείτε επίσης
* Ναυμαχία της Χίου (1319)

## Παραπομπές


## Πηγές
* 
* 
* 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 

Κατηγορία:Ναυμαχίες της Βενετικής Δημοκρατίας
Γκιγκ Ε΄ του Αλμπόν

Ο **Γκιγκ Ε΄**, γαλλ.: *Guigues V d'Albon*, (π. 1125 - 29 Ιουλίου 1162) από τον Οίκο του Αλμπόν, ήταν κόμης του Αλμπόν και της Γκρενόμπλ από το 1142 μέχρι το τέλος του. Ήταν ο πρώτος που πήρε τον τίτλο *[[κόμης του Βιενουά]]*.

## Βιογραφία
Ο Γκιγκ Ε΄ ήταν γιος του Γκιγκ Δ΄ κόμη του Aλμπόν (1133–42),  και της Mαργαρίτας του Μακόν. Κληρονόμησε την κομητεία, αλλά θεωρήθηκε πολύ νέος για να κυβερνήσει μόνος του και έτσι η μητέρα του ανέλαβε την επιτροπεία μέχρι το 1153. Εκείνη τη χρονιά ο Γκιγκ Ε΄ ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης και ξεκίνησε αμέσως να εκδικηθεί το τέλος τού πατέρα του, ο οποίος είχε σκοτωθεί σε μία αιφνιδιαστική επίθεση από τον Aμεδαίο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μονμελιάν, 11 χρόνια νωρίτερα.  Ο Γκιγκ Ε΄ πολιόρκησε το Moνμελιάν για δεύτερη φορά, αλλά εκδιώχθηκε από τη δύναμη ανακούφισης που έστειλε ο Ουμβέρτος. Η ειρήνη επιτεύχθηκε τελικά με την παρέμβαση του επισκόπου της Γκρενόμπλ Ούγου Β΄.

Δύο χρόνια αργότερα, στις 13 Ιανουαρίου 1155, ο Γκιγκ Ε΄ βρισκόταν στο Ρίβολι, κοντά στο Τορίνο, για να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Φρειδερίκου Α΄ βασιλιά της Γερμανίας, για τα εδάφη του. Ο βασιλιάς σε αντάλλαγμα επιβεβαίωσε στον κόμη του Αλμπόν την κατοχή ορισμένων εδαφών, που είχαν αποκτήσει οι πρόγονοί του μέσω δικαστικών διαφορών, και του παραχώρησε νομισματοκοπείο στο Ραμ (Râme) στο Εμπρουναί (Embrunais) και το δικαίωμα να κόβει νομίσματα στην Τσεζάνα (σε ανταγωνισμό με το νομισματοκοπείο της Σαβοΐας στη Σούζα). 

Ο Γκιγκ Ε΄ απεβίωσε χωρίς άρρενες κληρονόμους στο Βιζίγ (Vizille) το 1162. Άφησε μία κόρη, τη Βεατρίκη, η οποία κληρονόμησε τα εδάφη και τους τίτλους του. 

Η ταυτότητα της συζύγου του, την οποία νυμφεύτηκε το 1155, είναι αβέβαιη, εκτός από το ότι ήταν συγγενής του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν, σύμφωνα με τον Σοριέ.  Ωστόσο, ο Ουσέλιο έδειξε ότι ο Σοριέ είχε κάνει λάθος στην ημερομηνία σε ένα καταστατικό του Φρειδερίκου Β΄ για ένα από τον Φρειδερίκο Α΄: η εν λόγω Βεατρίκη του Μομφερράτου ήταν κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ του Moμφερράτου και χήρα του Γκιγκ ΣΤ΄, εγγονού του Γκιγκ Ε΄ κόμη του Βιενουά. 

## Οικογένεια
Είχε τέκνο:
* Βεατρίκη 1161-1228, κόμισσα του Αλμπόν suo jure, παντρεύτηκε τον Ούγο Γ΄ των Καπετιδών δούκα της Βουργουνδίας.
** Γκιγκ ΣΤ΄ 1184-1237, κόμης του Βιενουά.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* 
* 
* 

Κατηγορία:Κόμητες του Βιενουά
Γκιγκ Δ΄ του Αλμπόν

Ο **Γκιγκ Δ΄** ο *Δελφίνος*, γαλλ.: *Guigues IV d'Albon* (απεβ. στις 28 Ιουνίου 1142) από τον Οίκο του Αλμπόν, ο οποίος ονομαζόταν ο *Δελφίνος*, γαλλ.: *le Dauphin* (λατινικά: *Guigo Dalphinus*), ήταν κόμης του Aλμπόν από το 1133. Ήταν ο πρώτος που πήρε το όνομα Δελφίνος, που σημαίνει «δελφίνι», το οποίο έγινε τίτλος μεταξύ των διαδόχων του. 

## Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και κληρονόμος του Γκιγκ Γ΄ κόμη του Aλμπόν και της Mατθίλδης. Ονομάστηκε για πρώτη φορά δελφίνος σε ένα έγγραφο τού πατέρα του από το 1110  από το δελφίνι, που αποτελεί τον θυρεό του κόμη. Υπάρχει μία θεωρία, ότι η Mατθίλδη ήταν στην πραγματικότητα Αγγλίδα, κόρη του Έντγκαρ του Έθελινγκ, και ότι το όνομα Dauphin ήρθε στον Γκιγκ Δ΄ μέσω αυτής, αφού αυτή είχε έναν συγγενή που ονομαζόταν Dolfin, γιο του Γκοσπάτρικ κόμη της Noρθούμπρια.  Μία άλλη θεωρία υποστηρίζει, ότι η Ματθίλδη ήταν κόρη του κόμη Ρογήρου Α΄ της Σικελίας και χήρα του βασιλιά Κορράδου Β΄ της Ιταλίας. 

Ο Γκιγκ Δ΄ νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Ιβρέα, κόρη του Στεφάνου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας και ανιψιά του πάπα Καλλίστου Β΄. 

Ο Γκιγκ Δ΄ είχε καλές σχέσεις με το ιερέα του Oυλξ και το αβαείο του Μπονεβώ, στο οποίο έκανε δώρα. Ωστόσο το 1140 ο Γκιγκ Δ΄ ενεπλάκη σε μία διαμάχη με τον Ούγο Β΄ επίσκοπο της Γκρενόμπλ. 

Το 1134 περίπου, ο Aμεδαίος Γ΄ κόμης της Σαβοΐας νυμφεύτηκε την αδελφή του Γκιγκ Δ΄, τη Mαώ. Η προίκα της ήταν η πιθανή αιτία της διαμάχης, που ξεκίνησε μεταξύ των δύο κομήτων το 1140, του πρώτου πολέμου μεταξύ των δύο κομητειών. Ο Γκιγκ Δ΄ εισέβαλε στην κομητεία της Σαβοΐας και πολιόρκησε το Moνμελιάν. Σε ενέδρα του Aμεδαίου Γ΄ κοντά στο κάστρο Λα Μπυισιέρ, τραυματίστηκε στη μάχη και απεβίωσε λίγες ημέρες αργότερα στις 28 Ιουνίου 1142   Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γκιγκ Ε΄. 

Ο Γκιγκ Δ΄ μπορεί να ήταν η έμπνευση για τον ήρωα Schionatulander του Βόλφραμ φον Έσενμπαχ στο μυθιστόρημα *[[Titurel]]*, γραμμένο περί το 1217. 

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Ιβρέα, κόρη του Στεφάνου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας και είχε τέκνο:
* Γκιγκ Ε΄ π.1125-1162, κόμης του Αλμπόν, κόμης του Βιενουά.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κόμητες του Βιενουά
Γκιγκ Γ΄ του Αλμπόν

Ο **Γκιγκ Γ΄** ο *Κόμης*, γαλλ.: *Guigues ΙΙΙ* d'Albon (1050/1060 - 1133) από τον Οίκο του Αλμπόν ήταν κόμης του Aλμπόν από το 1079, όταν η κομητεία του Βιέν, τότε στην κατοχή της αρχιεπισκοπής του Βιέν, μοιράστηκε μεταξύ αυτού και του Ουμβέρτου Α΄ κόμη της Σαβοΐας, που παρέλαβε το Μωριέν.

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκιγκ Β΄ του *Παχύ*, κόμη του Αλμπόν και της Πετρονίλ(ας). Δεν υπάρχει πηγή που να καταγράφει τους γονείς ή την καταγωγή της. Οι πρόγονοί του ήταν κύριοι του κάστρου του Aλμπόν και *κόμητες* (comites) στο Γκρεζιβωντάν και στο Μπριανσοναί.

Η βασιλεία του Γκιγκ Γ΄ σημαδεύτηκε από συνεχείς διαμάχες με τον Ούγο του Σατωνέφ, επίσκοπο της Γκρενόμπλ, σχετικά με την επικυριαρχία ορισμένων εκκλησιαστικών εδαφών στο Γκρεζιβωντάν. Ο Ούγος κατηγόρησε τον κόμη ότι σφετερίστηκε τα εδάφη με τη βοήθεια του επισκόπου Mαλέμ και επινόησε φανταστικές ιστορίες, για να υποστηρίξει την αξίωσή του στα αμφισβητούμενα κτήματα. Τελικά υπογράφτηκε μία συμφωνία μεταξύ του Γκιγκ Γ΄ και του επισκόπου το 1099. Ο Γκιγκ Γ΄ επέστρεψε την εκκλησιαστική γη, ενώ ο Ούγος αναγνώρισε την εξουσία του κόμη στην περιοχή της Γκρενόμπλ.

Το 1095 ο Γκιγκ Γ΄ σύναψε έναν υποδειγματικό γάμο με την υψηλή Ματίλντα. Από καιρό οι λόγιοι πίστευαν ότι ήταν κόρη του Έντγκαρ Αέθελινγκ, αλλά τώρα θεωρείται ότι πιθανότατα ήταν κόρη του Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας και της τρίτης συζύγου του Αδελαΐδας ντελ Βάστο. 

Το 1129 ο Γκιγκ Γ΄ επωφελήθηκε περαιτέρω από τη διαίρεση του Βιενουά μεταξύ του ίδιου και του Aμεδαίου Γ΄ κόμη της Σαβοΐας. Τέσσερα χρόνια αργότερα απεβίωσε, αφήνοντας ως κληρονόμο τον πρώτο γιο του Γκιγκ Δ΄.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματίλντα, μάλλον κόρη του Ρογήρου Α΄ των Ωτβίλ κόμη της Σικελίας. Είχε τέκνα:
* Γκιγκ Δ΄ ο *Δελφίνος* (απεβ. στις 28 Ιουνίου 1142) και έναν δεύτερο γιο, τον:
* Ουμβέρτο, αρχιεπίσκοπο του Βιέν (απεβ. στις 26 Ιουνίου 1147). Είχε έναν τρίτο γιο:
* Γκιγκ "τον πρεσβύτερο" που ζούσε το 1105 και απεβίωσε νέος. Είχε επίσης τρεις κόρες:
* Γκαρσέντα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Γ΄ κόμη του Φορκαλκιέ.
* Μαώ, παντρεύτηκε τον Aμεδαίο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας.
* Βεατρίκη (γενν. π.1100), παντρεύτηκε τον Ζοσεράν ντε Ντι (π.1095 – π.1147).

## Πηγές
* Moriarty, G. Andrews. "Mathilda, Wife of Guigues VIII, Count of Albon", The New England Historical and Genealogical Register volume CXI (October 1957).

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Κόμητες του Βιενουά
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα
Άγιος Δημήτριος Κορινθίας

Ο **Άγιος Δημήτριος** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ξυλοκέριζας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. 
## Γεωγραφία
Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός στην ανατολική Κορινθία, στο πεδινό τμήμα βόρεια των Ονείων ορέων, μεταξύ Κεχριών και Εξαμιλίων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 115. Απέχει 8 χλμ. περίπου Ν. της Κορίνθου. 
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ξυλοκερίζης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ξυλοκερίζης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων.
## Αξιοθέατα
* Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, κτίσμα του 1954, ανατολικά του οικισμού

## Παραπομπές


## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
* eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας
Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων
Άγιος Δημήτριος Κεφαλονιάς

Ο **Άγιος Δημήτριος** είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι έδρα της δημοτικής κοινότητας Ληξουρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παλικής, του δήμου Ληξουρίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης* αλλά και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα.. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Πάλης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
## Γεωγραφία
Ο Άγιος Δημήτριος είναι παραθαλάσσιο χωριό της Δ. Κεφαλονιάς, στην χερσόνησο της Παλικής και στις Β.ΒΔ ακτές του κόλπου Αργοστολίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 26 χλμ. περίπου ΒΔ. του Αργοστολίου.
## Πληθυσμός

## Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσοχωρητών. Το 1869 προσαρτήθηκε στον δήμο Ληξουρίου. Το 1940 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1961. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Ληξουρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Παλικής. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παλικής και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Ληξουρίου.
## Αξιοθέατα
*Η **Μονή Παναγίας Κεχριώνος** (Κεχριωνιώτισσα), νότια του χωριού, με παλαιές εικόνες, καλλίγλυπτη πύλη και ξυλόγλυπτο τέμπλο. Είναι κτίσμα του 1828, πάνω σε παλαιότερο οικοδόμημα του 18ου αιώνα. Έπαθε σοβαρές ζημιές τόσο από πυρκαγιά στο τέλος του 19ου αιώνα, όσο και από τους σεισμούς του 1953 και του 2014. Εορτάζει στις 23 Αυγούστου.

## Παραπομπές

## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000)
*eetaa.gr
## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*https://kefalonialife.gr/kefalonia/2021/iera-mitropoli-kefalonias-anakrivei/
*https://ikivotos.gr/post/3380/to-monasthri-ths-kexriniwtissas-sthn-palikh-kefalonias

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας
Ιουλία Μάκκα

Η **Ιουλία Μάκκα** (γεν. 10 Δεκεμβρίου 1983) είναι Ελληνίδα σκακίστρια που κατέχει τον τίτλο της Γυναίκας Διεθνούς Μετρ (2002). Είναι νικήτρια του  Ελληνικού Πρωταθλήματος Σκακιού Γυναικών (2018). Έχει σπουδάσει υποκριτική, ηλεκτρολόγος μηχανικός και μηχανικός υπολογιστών. 

## Βιογραφικά Στοιχεία
Η Ιουλία Μάκκα κέρδισε δύο συνεχόμενες φορές το Ελληνικό Πρωτάθλημα Σκακιού Εφήβων στην Ηλικιακή Ομάδα των Κορασίδων U20 (2002, 2003). Το 2003, στο Ναχιτσεβάν απέσπασε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κορασίδων U-20.

Κέρδισε τέσσερα χάλκινα μετάλλια σε πρωταθλήματα Ελλάδας σκακιού γυναικών (2001, 2004, 2005, 20172017), αλλά το 2018 κέρδισε το Ελληνικό ατομικό πρωτάθλημα σκακιού γυναικών.

Η Ι. Μάκκα εκπροσώπησε την Ελλάδα δύο φορές στο Ευρωπαϊκό Ομαδικό Πρωτάθλημα Σκακιού (2007, 2017).

Το 2002, η FIDE της απένειμε τον τίτλο της Γυναίκας Διεθνούς Μετρ (WIM). Το 2016 έγινε προπονήτρια FIDE.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Η κάρτα FIDE της Ιουλίας Μάκκα
* Η Ιουλία Μάκκα στον σκακιστικό ιστότοπο Chessgames.com
* Η Ιουλία Μάκκα στον σκακιστικό ιστότοπο 365chess.com

Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές
Οδοντοστοιχία

**Οδοντοστοιχία** ή **οδοντικός φραγμός** είναι ανατομικός όρος που αναφέρεται στην τοξοειδή  σειρά δοντιών που υπάρχουν τόσο στις γνάθους του ανθρώπινου είδους, όσο και στα περισσότερα από τα θηλαστικά (αλλά και σε πολλά είδη ψαριών) του ζωϊκού βασιλείου. Οι οδοντοστοιχίες διακρίνονται στην άνω και την κάτω, που αντίστοιχα, εδράζονται στις ομώνυμες γνάθους. Στον άνθρωπο, η φυσική οδοντοστοιχία αποτελείται από είκοσι («νεογιλή οδοντοστοιχία», η οποία διαμορφώνεται κατά την νηπιακή ηλικία 0,5 – 2,5 ετών) έως και τριάντα δύο δόντια (μόνιμος φραγμός, παρατηρείται στους ενήλικες). Κατά τη διαδικασία της –σταδιακής- απόπτωσης των νεογιλών δοντιών (συνήθως 6-12 ετών) και αντικατάστασής τους από τα ανατέλλοντα μόνιμα δόντια (συνήθως 12-18 ετών), ο φραγμός ονομάζεται «μεικτός».

## Τεχνητές οδοντοστοιχίες
Σε περίπτωση απώλειας αρκετών δοντιών από το στόμα (μερική ή ολική «νωδότητα») τότε ο ασθενής προσφεύγει στον οδοντογιατρό προς αποκατάσταση του προβλήματος, με την κατασκευή προσθετικών (τεχνητών) οδοντοστοιχιών, που διακρίνονται σε ολικές («μασέλα») ή μερικές («μηχανάκι») οδοντοστοιχίες. Αυτές, αποτελούνται συνήθως από ακρυλικό υλικό («ρητίνη»), μέσα στο οποίο είναι εμφυτευμένα τα τεχνητά δόντια, επίσης φτιαγμένα από ακρυλικό. Οι τεχνητές οδοντοστοιχίες, μετά από την όλη προπαρασκευή και τις σχετικές καταγραφές του οδοντίατρου,  δημιουργούνται στο εργαστήριο, μερίμνη του οδοντοτεχνίτη (συνεργάτη του οδοντογιατρού) με τη διαδικασία της «όπτησης». Στις μερικές οδοντοστοιχίες και ως υποστηρικτικό υπόστρωμα (για να ενισχυθεί η ανθεκτικότητά τους στις ισχυρά αναπτυσσόμενες δυνάμεις της μάσησης), χρησιμοποιείται πλέγμα από μέταλλο. Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, τεχνητές οδοντοστοιχίες ή και μεμονωμένα τεχνητά δόντια κατασκευάζονταν από πολλές χιλιάδες χρόνια πριν. Ως υλικά, χρησιμοποιήθηκαν ο λίθος, το ξύλο, το ελεφαντοστό κ.α.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ανατομία
Κατηγορία:Οδοντιατρική
Σόνεν μάνγκα

***Σώνεν μάγγα***  (**Shōnen manga**) (少年漫画), ονομάζονται τα ιαπωνικά κόμικς  που προορίζονται για την διασκέδαση και ψυχαγωγία νεαρών αγοριών, μεταξύ 12 και 18 ετών.  και είναι τα μάγγα με την μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα. Στην Ιαπωνία υπολογίζεται ότι τα Σώνεν καταλαμβάνουν το 40% των πωλήσεων όλων των μάγγα. 
Η θεματολογία τους, αφορά τα αγόρια αυτής της ηλικίας, και περιλαμβάνει ιστορίες με υπερήρωες, ρομπότ και επιστημονική φαντασία, περιπέτειες ή και απλές καθημερινές καταστάσεις φάρσας και γέλιου.

Τα πιο διάσημα Σώνεν και οι πρωτοπόροι του είδους, με την μεγαλύτερη επιρροή στη δυτική κουλτούρα θεωρούνται τα One Piece, Naruto, και Bleach.

## Παραπομπές


*
Γκιγκ Α΄ του Αλμπόν

Ο **Γκιγκ Α΄** o *Γηραιός*, γαλλ.: *Guigues I* d'Albon, (π. 1000 - 1070 στο Kλυνύ) από τον Οίκο του Αλμπόν, ήταν κόμης των Ουαζάν, Γκρεζιβωντάν και Μπριανσοναί. 

## Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκιγκ του Αλμπόν και της Γκοτελάνα ντε Κλεριέ (Clérieux).

Η επίσημη ιστορία που έγραψε ο Ζωρζ ντε Μαντεγιέ τον έκανε γνωστό ως τον πρώτο *δελφίνο* (κόμη) του Βιενουά, παρά το γεγονός ότι αυτός ο χαρακτηρισμός εμφανίστηκε έναν αιώνα αργότερα. Ο Γκιγκ Α΄ ήταν ένας φιλόδοξος μικρός ευγενής, που επέκτεινε την κυριαρχία του μεταξύ του Ροδανού και των Άλπεων. Το 1016 αποκαλείται «κόμης» σε ένα καταστατικό, που αφορούσε τα υπάρχοντά του στα Μουαράν. Στη συνέχεια εμφανίζεται ως γαιοκτήμονας στο Σαμσώρ (Champsaur) (1027), στο Ουαζάν (Oisans) με τον τίτλο του κόμη (1035), στο Γκρεζιβωντάν (Grésivaudan) (γύρω στο 1050), στο Μπριανσοναί (Briançonnais) (γύρω στο 1053) και στην κοιλάδα του Ουλξ (Oulx) (1070).

Από το 1035 ήταν πάντα με τον τίτλο του «κόμη». Δεν είναι γνωστό πώς ο Γκιγκ Α΄ κατέλαβε τα εδάφη, αλλά η δύναμή του τού επέτρεψε να τοποθετήσει μέλη της οικογένειας ως επισκόπους. Ο θείος του ο Γκυ ήταν επίσκοπος της Γκρενόμπλ και είχε διαδεχθεί τον Ιζάρν. Η επισκοπή στη συνέχεια πέρασε σε έναν εξάδελφό του, τον Mαλέν. Ο αδελφός του έγινε επίσκοπος τού Βαλάνς (Valens) και το αρχιεπισκοπικό ανάκτορο στο Βιέν, που ήταν δίπλα στην πιο διάσημη εκκλησία της επαρχίας, βρισκόταν στα χέρια ενός εξαδέλφου από γάμο.

Στο τέλος της ζωής του ο Γκιγκ Α΄ αποσύρθηκε στο Κλυνύ της Βουργουνδίας, όπου απεβίωσε το 1070.

## Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, η οποία φαίνεται να ανήκε στην οικογένεια των κομήτων του Τορίνο, και απέκτησε έναν γιο, τον:

* Γκιγκ Β΄ ο *Παχύς* (1025–1079), που τον διαδέχθηκε. Ο μεγαλύτερος γιος του:
* Ουμβέρτος, ήταν προορισμένος στο να γίνει επίσκοπος.

## Πηγές
* http://www.atelierdesdauphins.com/histo/guigues1.htm
*   

## Παραπομπές σε πηγές


Κατηγορία:Κόμητες του Βιενουά
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα
Αλέξανδρος Άγγος

Ο **Αλέξανδρος Άγγος** (17 Αυγούστου 1933 – 18 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Έλληνας και Αμερικανός σκακιστής, αλλά και νικητής του Ελληνικού Πρωταθλήματος Σκακιού (1959).

## Βιογραφικά Στοιχεία
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, έως και τις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Αλέξανδρος Άγγος αποτελούσε έναν από τους κορυφαίους Έλληνες σκακιστές. Το 1959, στο απόγειο της καριέρας του, κέρδισε το Πρωτάθλημα Ελλάδος στο Σκάκι.

### Αποτελέσματα Τουρνουά
Ο Αλέξανδρος Άγγος εκπροσώπησε την Ελλάδα σε αρκετές Σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:

Αργότερα, ο Αλέξανδρος Άγγος μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Έζησε πολλά χρόνια στο Μιλγουόκι.

Το 1982, ο εκδοτικός οίκος *Thinkers' Press* εξέδωσε ένα βιβλίο του για σκακιστικές φινάλε βαριών κομματιών που ονομάζεται "Endgame Artillery".

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές
Κατηγορία:Αμερικανοί σκακιστές
Λόζνιτσα

Η **Λόζνιτσα** (σερβικά: Лозница/Loznica) είναι πόλη στην περιοχή Μάτσβα της δυτικής Σερβίας. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, στη δεξιά όχθη του ποταμού Δρίνου. Το 2011 η πόλη είχε συνολικό πληθυσμό 19.572 κατοίκους, ενώ η διοικητική περιοχή είχε πληθυσμό 79.327.
 
Η ονομασία της προέρχεται από τη λέξη «лоза» (λόζα, η σερβική λέξη για το αμπέλι). Αρχικά, το όνομά της ήταν Λόζιτσα (που στα σερβικά σημαίνει μικρό αμπέλι), αλλά αργότερα έγινε Λόζνιτσα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Αρχαίο θέατρο της Ταορμίνα

Το **Αρχαίο θέατρο της Ταορμίνα** () είναι ένα αρχαίο ελληνικό θέατρο στην Ταορμίνα της Σικελίας, που χτίστηκε τον τρίτο αιώνα π.Χ.
## Ιστορία
Το ελληνιστικό θέατρο βρισκόταν στην Ταορμίνα περίπου από τον τρίτο αιώνα π.Χ. Τα ερείπια ενός άλλου ελληνιστικού κτηρίου έχουν βρεθεί κάτω από το ρωμαϊκό κοίλο. Κατά τη ρωμαϊκή κυριαρχία, το θέατρο ξαναχτίστηκε, πιθανώς την εποχή του Αδριανού ή του Τραϊανού. Ανακαινίστηκε τον τρίτο αιώνα μ.Χ., με την κυκλική ορχήστρα να μετατράπηκε σε αρένα και το σκηνικό οικοδόμημα να αφαιρέθηκε.

## Περιγραφή
Το αρχαίο θέατρο είχε διάμετρο 107 μέτρα και χωρούσε περίπου 10.000 θεατές. Είναι ένα από τα παλαιότερα θέατρα στη Μεγάλη Ελλάδα (Magna Graeca) που έχει καμπύλο κοίλο, αντί για το παλαιότερο τραπεζοειδές σχέδιο. Το κοίλο χωρίστηκε σε εννέα τμήματα. Εκατέρωθεν της σκηνής υπήρχε μια βασιλική.  Σήμερα, το θέατρο χρησιμοποιείται ως χώρος για το ετήσιο φεστιβάλ τεχνών Taormina Arte.
## Συλλογή εικόνων

Αρχείο:Sicilia Taormina2 tango7174.jpg|Πανοραμική θέα
Αρχείο:Taormina-Teatro Greco01.JPG|Το αρχαίο θέατρο της Ταορμίνα
Αρχείο:Taormina-amphi1.JPG|Το θέατρο
Αρχείο:Taormina Greek Theater Sepia.jpg|Ερείπια αρχαίου θεάτρου της Ταορμίνα

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σ'ύνδεσμοι

* View at 360° of Teatro antico di Taormina
* TravelTaormina.com

Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Παναγιώτης Παναγόπουλος

Ο **Παναγιώτης (Τάκης) Παναγόπουλος** (1916-1999) ήταν Έλληνας σκακιστής, αλλά και νικητής του Ελληνικού Πρωταθλήματος Σκακιού (1957).  Τη δεκαετία του 1950  ήταν ένας από τους κορυφαίους Έλληνες σκακιστές. Το 1957 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας στο σκάκι.

Ο Παναγόπουλος εκπροσώπησε την Ελλάδα σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες.

Χρημάτισε νομικός σύμβουλος της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας και, επίσης συνθέτης τραγουδιών που ερμηνεύθηκαν από γνωστούς τραγουδιστές. Είχε γράψει και τέσσερα βιβλία με ποιήματα, με δύο από αυτά να είναι αφιερωμένα στο σκάκι.

Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές
Κατηγορία:Σκάκι στην Ελλάδα
Κατηγορία:Σκάκι
Δεύτερο Αρχαίο Θέατρο Λάρισας

Το **Δεύτερο Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας** (γνωστό και ως *μικρό*) είναι αρχαίο ελληνικό θέατρο στην πόλη της Λάρισας και θεωρείται ότι χτίστηκε το δεύτερο μισό του 1ου αιώνα π.Χ., στις νοτιοδυτικές πλαγιές του λόφου Πευκάκια. 

## Ιστορία
Η κατασκευή του συνδέεται πιθανώς με τη μετατροπή του αρχικού θεάτρου της πόλης, το οποίο μετατράπηκε σε αρένα για αγώνες μονομάχων και δημόσια θεάματα μετά τη κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους.   Ο αρχαιολόγος και ανασκαφέας του χώρου, Αθανάσιος Τζιαφαλιάς, πρότεινε συγκεκριμένα μια σύνδεση με το φεστιβάλ της Ελευθερίας, που περιλάμβανε αθλητικούς και ιππικούς αγώνες καθώς και θεατρικές, μουσικές και ποιητικές παραστάσεις. Υπάρχει μια επιγραφή αφιερωμένη στη Δήμητρα και την Κόρη και δείχνει ότι η τοποθεσία στέγαζε και ναό αφιερωμένο σε αυτές. 

Το θέατρο έμεινε ερειπωμένο τον Μεσαίωνα, όταν στη θέση του ανεγέρθηκε βυζαντινή εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Σοφία ή στην Αγία Παρασκευή. Η εκκλησία με τη σειρά της αντικαταστάθηκε από το τζαμί του Χασάν Μπέη που ανεγέρθηκε στην τοποθεσία κατά την Οθωμανική περίοδο.  Ο λόφος Πευκάκια ισοπεδώθηκε τη δεκαετία του 1950 για να παρέχει χώρο για την κατασκευή κατοικιών. Το θέατρο ανακαλύφθηκε ξανά το 1978, κατά την εκσκαφή για την ανέγερση ενός νέου συγκροτήματος πολυκατοικιών. Ο χώρος ανασκάφηκε το 1985-1986. Έκτοτε το θέατρο χρησιμοποιείται περιστασιακά για θεατρικές παραστάσεις.

## Περιγραφή
Από το θέατρο ολοκληρώθηκε μόνο η σκηνή και ο χώρος της ορχήστρας, ενώ το ημικυκλικό κοίλο και οι πλαϊνές είσοδοι έμειναν ημιτελείς, προφανώς λόγω αδυναμίας χρηματοδότησης της ολοκλήρωσής τους.  Το κοίλον χωρίζεται από 14 σκαλοπάτια σε δεκατρείς βαθμίδες, το καθένα με δύο σειρές χαμηλών καθισμάτων από γκρι-λευκό μάρμαρο (εδώλια). Τα υπόλοιπα δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ και μάλλον χρησιμοποιήθηκαν ξύλινα καθίσματα (ίκρια). Η ορχήστρα έχει διάμετρο 29,7 μέτρα και αποτελείται από δύο στρώματα σταμπωτού χώματος αναμεμειγμένα με χαλίκι.  Ο μικρός τετράγωνος βωμός (θυμέλι) βρίσκεται στα δεξιά του. Είναι από λευκό μάρμαρο, διακοσμημένο με λεσβιακού τύπου κυμάτια και στεκόταν σε βαθμιδωτό βάθρο τριών σκαλοπατιών, από τα οποία σώζονται τα δύο κάτω.  

Το μάρμαρο που χρησιμοποιήθηκε στο θέατρο δεν εξορύχθηκε εκείνη την περίοδο κατασκευής, αλλά επαναχρησιμοποιήθηκε από παλαιότερο κτίριο, πιθανότατα κυκλικού σχήματος. Μερικοί από τους ογκόλιθους διαθέτουν επιγραφές που χρονολογούνται στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ..

## Δείτε επίσης
* Πρώτο Αρχαίο Θέατρο Λάρισας
* Κατάλογος αρχαίων ελληνικών θεάτρων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Κατηγορία:Λάρισα
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λάρισα
Αριστείδης Παϊδούσης

Ο **Αριστείδης Παϊδούσης** (22 Οκτωβρίου 1925 – 2002) ήταν Έλληνας σκακιστής, αλλά και νικητής του Ελληνικού Πρωταθλήματος Σκακιού (1964).

## Βιογραφικά Στοιχεία
Από τη δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1970 ο Αριστείδης Παϊδούσης ήταν ένας από τους κορυφαίους Έλληνες σκακιστές. Κατέκτησε το ελληνικό πρωτάθλημα σκακιού το 1964.

Ο Αριστείδης Παϊδούσης έπαιξε για την Ελλάδα στις Σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:

Ο Αριστείδης Παϊδούσης αγωνίστηκε με την Ελλάδα σε αρκετά προκριματικά του Ευρωπαϊκού Ομαδικού Πρωταθλήματος Σκακιού. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:

Ο Αριστείδης Παϊδούσης εκπροσώπησε την Ελλάδα σε αρκετές Βαλκανιάδες Σκακιού Ανδρών. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* Ο Αριστείδης Παϊδούσης στον σκακιστικό ιστότοπο Chessgames.com
* Ο Αριστείδης Παϊδούσης στον σκακιστικό ιστότοπο 365chess.com
* Ο Αριστείδης Παϊδούσης στον σκακιστικό ιστότοπο chessbase.com

## Παραπομπές


 
Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές
Κατηγορία:Σκάκι στην Ελλάδα
Κατηγορία:Σκάκι
Πολιορκία της Τραπεζούντας (1282)

Η **πολιορκία της Τραπεζούντας** τον Απρίλιο του 1282 ήταν μία ανεπιτυχής πολιορκία της Τραπεζούντας, της πρωτεύουσας της ομώνυμης αυτοκρατορίας, από τον Γεωργιανό βασιλιά Δαβίδ Α΄ του Ιμερέτι.  

Λίγα είναι γνωστά για την επίθεση, αλλά μπορεί να βασιζόταν στην υποστήριξη της Τραπεζουντινής αριστοκρατίας, η οποία αντιτάχθηκε στην προσέγγιση του αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ της Τραπεζούντας (βασ. 1280–1297) με την Παλαιολόγεια Αυλή στην Κωνσταντινούπολη. Αν και ο βασιλιάς Δαβίδ Α΄ δεν κατάφερε να καταλάβει την πόλη, οι Γεωργιανοί κατέλαβαν αρκετές επαρχίες. 

## Πηγές

* 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Παραπομπές
* (in Georgian) „ჭანეთ-ლაზეთის ისტორიის გამო“, Pavle Ingorokva.
 
Κατηγορία:Πολιορκίες
Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Πλατεία Κολιάτσου

thumb|Άποψη της πλατείας Κολιάτσου
Η **Πλατεία Κολιάτσου** είναι πλατεία στην Αθήνα. Πήρε την ονομασία της απ' το Στυλιανό Κολιάτσο, του οποίου η οικογένεια είχε κτήματα στην περιοχή της πλατείας. Γύρω απ' την πλατεία έχει αναπτυχθεί η ομώνυμη συνοικία. Η πλατεία βρίσκεται στην αριστερή πλευρά της Οδού Πατησίων και γύρω απ' αυτήν υπάρχουν καταστήματα. Εξυπηρετείται απ' το Σταθμό Κάτω Πατησίων του Μετρό κι από πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλλεϊ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πλατείες στην Αθήνα
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Άμπελος Ζακύνθου

Η **Άμπελος** είναι μικρός πεδινός οικισμός της Ζακύνθου ο οποίος βρίσκεται στα νότια του νησιού σε υψόμετρο 133 μέτρα και σε απόσταση 19 χλμ. νοτιοδυτικά από την πόλη της Ζάκυνθου. Βορειοδυτικά του είναι ο Αγαλάς, νότια το Κερί ενώ στα ανατολικά είναι η λίμνη Κερίου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αγαλά του δήμου Λαγανά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Αγαλά, τον Άη Γιάννη και τους Στημιές αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγαλά που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λαγανά του Ζακύνθου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 2 κάτοικοι.
## Πληθυσμός

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Άμπελος στο Κερί | Κάηκε ο «Παρθενώνας» της Ζακύνθου από τον ιστότοπο https://www.imerazante.gr/

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ζακύνθου
Μάχη του Ποιμανηνού

Η **Μάχη του Ποιμανηνού** διεξήχθη στις αρχές του 1224 (ή πιθανώς στα τέλη του 1223) μεταξύ των δυνάμεων των δύο κύριων διαδόχων κρατών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: τη Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Οι αντίπαλες δυνάμεις συναντήθηκαν στο Ποιμανηνόν, νότια της Κυζίκου στη Μυσία, κοντά στη Λίμνη Κους.

μικρογραφία|300px|Ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης, νικητής των Λατίνων στη μάχη του Ποιμανηνού.

## Παρασκήνιο και μάχη
Mε τη Συνθήκη του Νυμφαίου το 1214, η Λατινική αυτοκρατορία έλεγχε τα βορειοδυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, από τη Νικομήδεια έως το Αδραμύττιο, καθώς και την πεδιάδα της Μυσίας. Τον Νοέμβριο του 1221 ο ενεργητικός ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρης, απεβίωσε  και τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του, Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης.  Η διαδοχή αμφισβητήθηκε από τους αδελφούς του Θεόδωρου, τους *[[Σεβαστοκράτωρ|σεβαστοκράτορες]]* Αλέξιο Λάσκαρη και Ισαάκ Λάσκαρη, οι οποίοι εξεγέρθηκαν και ζήτησαν τη βοήθεια του Λατίνου αυτοκράτορα Ροβέρτου του Κουρτενέ. Ως επικεφαλής ενός Λατινικού στρατού βάδισαν εναντίον του Βατάτζη. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στο Ποιμανηνό, κοντά σε μία εκκλησία αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Στη μάχη που ακολούθησε, ο Βατάτζης επέτυχε μία αποφασιστική νίκη. Μεταξύ των αιχμαλώτων ήταν και οι δύο αδελφοί Λάσκαρη, οι οποίοι τυφλώθηκαν.

## Συνέπεια
Συνοψίζοντας τη σημασία αυτής της μάχης, ο Ρωμαίος ιστορικός του 13ου αιώνα Γεώργιος Ακροπολίτης έγραψε ότι «από τότε (από αυτή η μάχη), το κράτος των Ιταλών [η Λατινική Αυτοκρατορία] ... άρχισε να παρακμάζει». 

Η είδηση για την ήττα στο Ποιμανηνό προκάλεσε πανικό στον Λατινικό αυτοκρατορικό στρατό, που πολιορκούσε τις Σέρρες για να τις αποσπάσει από το δεσποτάτο της Ηπείρου, ο οποίος αποσύρθηκε με σύγχυση και αταξία προς την Κωνσταντινούπολη· ως εκ τούτου ηττήθηκε αποφασιστικά από τα στρατεύματα του Ηπειρώτη ηγεμόνα Θεοδώρου Κομνηνού Δούκα.  Αυτή η νίκη άνοιξε τον δρόμο για την ανάκτηση των περισσότερων από τις Λατινικές κτήσεις στην Ασία. Ο Λατίνος αυτοκράτορας, απειλούμενος τόσο από τη Νίκαια στην Ασία, όσο και από την Ήπειρο στην Ευρώπη, ζήτησε ειρήνη, η οποία συνήφθη το 1225. Σύμφωνα με τους όρους της, οι Λατίνοι εγκατέλειψαν όλες τις ασιατικές κτήσεις τους, εκτός από την ανατολική ακτή του Βοσπόρου και την πόλη της Νικομήδειας με τη γύρω περιοχή.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* Abulafia, David, ed. (1999). The New Cambridge Medieval History, Volume 5, c.1198–c.1300. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9781139055734.
* 
* 
* Setton, Kenneth M. (1976). The Papacy and the Levant (1204–1571), Volume I: The Thirteenth and Fourteenth Centuries. Philadelphia: The American Philosophical Society. p. 52. ISBN 0-87169-114-0.
* Van Tricht, Filip (2011). The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204–1228). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-20323-5.

Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Μικρό Νησί Ζακύνθου

Το **Μικρό Νησί** είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Ζακύνθου.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Το Μικρό Νησί βρίσκεται στα βορειοανατολικά παράλια του νησιού με υψόμετρο 20 μέτρα και σε απόσταση 27 χλμ. βορειοδυτικά από την πόλη της Ζάκυνθου.  Το όνομα του, το οφείλει στη βραχονησίδα Μικρό Νησί που είναι βορειοανατολικά του και τα σπίτια του είναι κτισμένα γύρω από μια μικρή *βαρδιόλα* δηλαδή ενετικό πύργο-παρατηρητήριο στην τοποθεσία "Πλατύς Γιαλός" σε απόσταση 25 μέτρων από τη θάλασσα. Πρόκειται για παραθεριστικό οικισμό που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια με αρκετά τουριστικά καταλύματα και κέντρα εστίασης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Άνω Βολιμών του δήμου Ελατίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αγία Θέκλα, τις Άνω Βολίμες και τα Σκινάρια αποτελούν την τοπική κοινότητα Άνω Βολιμών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελατίωντου Ζακύνθου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 38 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ζακύνθου
Δουκάτο του Κάλις

Το **Δουκάτο του Κάλις** (πολωνικά: *Księstwo kaliskie*, λατινικά: *Ducatus Calisiensis*) ήταν φεουδαρχικό επαρχιακό δουκάτο στη Μεγάλη Πολωνία, με κέντρο την Περιοχή Κάλις. Πρωτεύουσά του ήταν το Κάλις. Το κράτος ιδρύθηκε το 1177, ύστερα από το διαμελισμό του Δουκάτου της Μείζονος Πολωνίας, μετά την εξέγερση κατά του Μιέσκο Γ΄. Ο Δούκας Καζίμιρ Β΄ ο Δίκαιος της δυναστείας των Πιαστ έγινε ο πρώτος του ηγεμόνας. Υπήρξε μέχρι το 1279, όταν ενώθηκε με τα δουκάτα του Γκνιέζνο και του Πόζναν, υπό την κυριαρχία του Πσέμισλ Β΄, σχηματίζοντας το Δουκάτο της Μείζονος Πολωνίας. Παρέμεινε φέουδο εντός του Δουκάτου της Πολωνίας, μέχρι το 1227, και μετά έγινε ανεξάρτητο κράτος.

## Παραπομπές


## Πηγές
*  

Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης
Κατηγορία:Δουκάτα της Πολωνίας
Κατηγορία:Φέουδα της Πολωνίας
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας υπό τον Οίκο των Πιαστ
Κατηγορία:Κάλις
Κατηγορία:Ιστορία της Μείζονος Πολωνίας
Χριστόφορος, Δομέστικος των Σχολών

Ο **Χριστόφορος** (άκμασε τη δεκαετία του 870) ήταν Δομέστικος των Σχολών (αρχιστράτηγος) του Ρωμαϊκού στρατού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 870, και σημείωσε σημαντικές νίκες εναντίον των Παυλικιανών.

## Βιογραφία
Τίποτε δεν είναι γνωστό για την καταγωγή, την ημερομηνία γέννησης ή το τέλος του Χριστοφόρου.  Αναγνωρίζεται στις πηγές ως ο *γαμπρός* του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνα (βασ. 867–886), λέξη που συνήθως σημαίνει σύζυγος της κόρης του, αλλά μπορεί να υποδηλώνει σύζυγο της αδελφής του ή γενικότερο οικογενειακό δεσμό μέσω του γάμου. Ο Σύριλ Μάνγκο προτείνει, ότι ο Χριστόφορος νυμφεύτηκε τη μεγαλύτερη κόρη του Βασιλείου, την Αναστασία, αλλά όλες οι κόρες του Αυτοκράτορα περιορίστηκαν τελικά σε ένα μοναστήρι.  

Το 872 ή 878/9  ο Χριστόφορος οδήγησε μία εκστρατεία εναντίον των Παυλικιανών της Τεφρικής, η οποία περιλάμβανε στρατό από τα θέματα Χαρσιανού και Αρμενιακών. Η εκστρατεία κορυφώθηκε με τη μάχη του Bαθέως Ρύακος, η οποία έληξε με μία συντριπτική ήττα των Παυλικιανών και τον θάνατο του αρχηγού τους Χρυσόχειρος. Αυτή την επιτυχία ακολούθησε -είτε αμέσως μετά, είτε λίγα χρόνια αργότερα- η λεηλασία της πρωτεύουσας των Παυλικιανών, Τεφρικής και η εξαφάνιση τού κράτους τους.   

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* Guilland, Rodolphe (1967). "Le Domestique des Scholes". Recherches sur les institutions byzantines [Studies on the Byzantine Institutions]. Berliner byzantinische Arbeiten 35 (in French). Vol. I. Berlin and Amsterdam: Akademie-Verlag & Adolf M. Hakkert. pp. 426–468. OCLC 878894516.
* Kazhdan, Alexander (1991). "Christopher". In Kazhdan, Alexander (ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. pp. 441–442. ISBN 0-19-504652-8.
* Kiapidou, Eirini-Sofia (17 January 2003). "Battle at Bathys Ryax, 872/8". Encyclopedia of the Hellenic World, Asia Minor. Athens: Foundation of the Hellenic World. Archived from the original on 21 July 2011. Retrieved 8 July 2013.

 
Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Άγιος Ιωάννης ο καλός

Ο **Ιωάννης** ο επωνομαζόμενος **καλός**  (ιταλικά :  Giovanni Bono ή Buono, λατινικά : Ioannes Bonus)  (... - Ρώμη 643) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων και εκ των γεγονότων επίσκοπος Γένοβας από το 640 ή 641 έως το 669. Τιμάται ως Άγιος από την Καθολική Εκκλησία και η γιορτή του είναι στις 2 Ιανουαρίου.

## Βιογραφία
Η επισκοπικη θητεία του Ιωάννη του Καλού μνημονεύεται με ένα σημαντικό γεγονός στην επισκοπή του Μιλάνου, την επιστροφή του επισκόπου στην πόλη του Μιλάνου μετά από εξορία 70 και πλέον ετών. Το 569, οι Λομβαρδοί εισέβαλαν στη Βόρεια Ιταλία και κατέκτησαν το κέντρο της, το Μιλάνο, που ανέκαμπτε από τον φοβερό Γοτθικό Πόλεμο. Ο επίσκοπος του Μιλάνου Ονοράτος διέφυγε στη Γένοβα και οι διάδοχοι του Ονοράτου παρέμειναν στη Γένοβα. Η Γένοβα ήταν τότε επισκοπή που εκκλησιαστικά ανήκε σε αυτή του Μιλάνου αλλά ακόμα διοικητικά υπό τον έλεγχο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ο Ιωάννης ο Καλός γεννήθηκε στην επισκοπή της Γένοβας στο χωριό Ρέτσο (επίσης η κοντινή πόλη Καμίγλι διεκδικεί τη γέννηση του Ιωάννη). Δεν είναι ακριβώς γνωστό πότε έγινε επίσκοπος του Μιλάνου, αλλά πιστεύεται ότι η εκλογή του ήταν συνέπεια της κατάκτησης της Γένοβας το 641 από τον βασιλιά των Λομβαρδών Ροθάριο Ο Ιωάννης ως επίσκοπος επέστρεψε για να μείνει στο Μιλάνο.

Το 649, ο Ιωάννης προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη Σύνοδο του Λατερανού, αλλά έφτασε στη Ρώμη όταν η σύνοδος είχε ήδη τελειώσει. Ωστόσο, προσυπέγραψε όλα τα έγγραφα που εξέδωσε το συμβούλιο.

Δύο είναι οι κύριες πηγές για τη ζωή του Ιωάννη: ο *Κατάλογος των Επισκόπων του Μιλάνου* (που χρονολογείται περίπου τον 10ο αιώνα) και μια ποίηση προς τιμήν του (στα ιταλικά: *Carme*) που μπορεί να χρονολογηθεί από τον 11ο έως τον 13ο αιώνα. . Σύμφωνα με αυτό το *carme*, ο Ιωάννης διακρινόταν για τη γενναιοδωρία και τη φιλανθρωπία του, από την οποία του δόθηκε το το προσωνύμιο *καλός* (Λατινικά: Bonus). Επίσης, σύμφωνα με το *carme*, έκανε θαύματα, μετέφερε μερικά από τα λείψανα του Αγίου Σύρου από τη Γένοβα στο Δέσιο και πέθανε το 669 αφήνοντας όλη τη περιουσία του, συμπεριλαμβανομένων των κτημάτων στην περιοχή της Γένοβας, στην Εκκλησία του Μιλάνου. Το 669 ως ημερομηνία του θανάτου του, ωστόσο, δεν συνάδει με τον κατάλογο, ο οποίος υποδηλώνει δεκαετή θητεία, δηλαδή θάνατο το αργότερο το 659.

Ο Ιωάννης πέθανε στις 2 Ιανουαρίου σύμφωνα με τον κατάλογο ή στις 10 Ιανουαρίου σύμφωνα με το *carme*. Η τελευταία ημερομηνία έγινε η γιορτή του. Σήμερα, η εορτή του εορτάζεται στις 2 Ιανουαρίου (ή 15 Ιανουαρίου στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου, μαζί με όλους τους αγίους επισκόπους του Μιλάνου στις 25 Σεπτεμβρίου).

Το σώμα του Ιωάννη ενταφιάστηκε αρχικά στο εκκλησάκι του Αγίου Μιχαήλ στο Ντόμο στο Μιλάνου. Στις 24 Μαΐου 1582, λίγο πριν από την κατεδάφιση της εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ, ο καρδινάλιος Κάρλο Μπορρομέο μετέφρασε το σώμα του Ιωάννη στο νότιο τμήμα του καθεδρικού ναού του Μιλάνου, όπου εξακολουθεί να βρίσκεται. Το σκήνωμα του αγίου έχει ύψος 1,90 μ..

## Παραπομπές

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γένοβας
Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Άγιος Δημήτριος Μονεμβασίας Λακωνίας

Ο **Άγιος Δημήτριος** είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*. Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. 
Στην τοπική κοινότητα Αγίου Δημητρίου ανήκει και ο οικισμός Φλόκα.
## Γεωγραφία
Ο Άγιος Δημήτριος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΑ. Λακωνία, δυτικά της Μονεμβασιάς. Βρίσκεται στο διάσελο μεταξύ των κορυφών «Χαβαλάς» (520 μ.) στα δυτικά και «Αλογομάνδρες» (424 μ.) στα ανατολικά, πάνω στην επαρχιακή οδό Βελίων-Νεαπόλεως και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150. Απέχει 91 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 15,022 χμ² (2011).
## Πληθυσμός

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
## Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Είχε οριστεί ως έδρα της τοπικής κοινότητας Αγίου Δημητρίου από το 1912. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Δημητρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασιάς.

## Αξιοθέατα
*Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στο δυτικό τμήμα του οικισμού 
*Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο κεντρικό τμήμα του οικισμού

## Παραπομπές


## Πηγές
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
*Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
*Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
*Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
*eetaa.gr

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας
Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Καμπί Ζακύνθου

Το **Καμπί** είναι ημιορεινό χωριό της Ζακύνθου.

## Γεωγραφικά στοιχεία
Το Καμπί βρίσκεται προς τα δυτικά παράλια του νησιού και το Ιόνιο Πέλαγος σε υψόμετρο 178 μέτρα και σε απόσταση 26 χλμ. δυτικά από την πόλη της Ζάκυνθου.

Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την ενσωμάτωση το 1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κοιλιωμένου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Έξω Χώρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Έξω Χώρας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελατίων του Ζακύνθου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 59 κάτοικοι.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Ζακύνθου
Γκότζε

Η **Γκότζε**, ή **Κοτζέ** (κορεατικά: 거제시), είναι πόλη στην επαρχία Νότιας Γκιόνγκσανγκ, ακριβώς έξω από την ακτή του λιμανιού της πόλης Μπούσαν, Νότια Κορέα. Η Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering στο Όκπο και η Samsung Heavy Industries στο Γκόχιεον βρίσκονται και οι δύο στο νησί Κατζεντό. Η πόλη προσφέρει επίσης μια μεγάλη ποικιλία τουριστικών αξιοθέατων. Αποτελείται από πολλά νησιά, εκ των οποίων, μακράν το μεγαλύτερο είναι το Κατζεντό. Υπάρχουν πολλές συνοικίες (ντονγκ) στην πόλη: Τζάνγκπιεονγκ-ντονγκ, Όκπο-ντονγκ και Γκόχιεον-ντονγκ.

Σύμφωνα με μελέτη του 2014, ο κορεατικός πληθυσμός του Κατζέ ήταν 243.736 και ο πληθυσμός ξένων υπηκόων ήταν 12.240.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας
Ψευδο-Συμεών

Ο **Ψευδο-Συμεών** (ή *Ψευδο-Συμεών ο Μάγιστρος*) είναι το συμβατικό όνομα, που δόθηκε στον ανώνυμο συγγραφέα ενός Βυζαντινού Ελληνικού χρονικού του τέλους του 10ου αι., που σώζεται σε έναν ενιαίο κώδικα, τον Parisinus Graecus 1712, που αντιγράφηκε τον 12ο ή 13ο αι. 

Είναι μία παγκόσμια ιστορία από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι το έτος 963.  Οι κύριες πηγές του είναι ο Θεοφάνης ο Ομολογητής και ο Συμεών ο Λογοθέτης.  Για τα χρόνια μέχρι το 812 χρησιμοποιεί τον Θεοφάνη, τον Γεώργιο Αμαρτωλό, τον Ιωάννη Μαλάλα και τον Ιωάννη Αντιοχέα.   Για τα μετέπειτα χρόνια, χρησιμοποιεί μέρη του Ιωσήφ Γενεσίου και το ανώνυμο ''Χρονικό'' για τον Λέοντα τον Αρμένιο.  Χρησιμοποίησε μία χαμένη αντι-Φωτιακή πραγματεία, που χρησιμοποιούσε και ο Νικήτας Δαυίδ ο Παφλαγών. 

Ο Γεώργιος Κεδρηνός χρησιμοποίησε τον Ψευδο-Συμεών ως πρότυπο για το δικό του χρονικό μέχρι το έτος 812.  Τον 14ο αι. το χρονικό μεταφράστηκε στα σλαβικά. 

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Parisinus Graecus 1712 — διαδικτυακά φαξ από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας

Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί
Μικρό Νησί (νησίδα) Ζακύνθου

Το **Μικρό Νησί** ή **Γαρέζος** ή **Κάπαρη** είναι βραχονησίδα του Ιονίου στα βορειοδυτικά παράλια της Ζακύνθου, η οποία  βρίσκεται απέναντι από τα βορειοανατολικά παράλια του νησιού και βόρεια από το ομώνυμο οικισμό.

## Δείτε επίσης
Τον οικισμό Μικρό Νησί

## Παραπομπές


Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Ζακύνθου
Κατηγορία:Επτάνησα
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Ίγκορ Μιλαντίνοβιτς

Ο **Ίγκορ Μιλαντίνοβιτς** (, γεν. 25 Ιανουαρίου 1974) είναι Σέρβος Γκρανμαιτρ σκακιού.

## Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μιλαντίνοβιτς κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού Νεανίδων το 1993 και στο τέλος της χρονιάς ανακηρύχθηκε αθλητής της χρονιάς της Σερβίας και Μαυροβουνίου. Το 1994 έπαιξε για τη Γιουγκοσλαβία στην Ολυμπιάδα της Μόσχας, αποσπάζοντας ένα χάλκινο μετάλλιο στην 4η σκακιέρα. Γύρω στο 1995 μετακόμισε στην Ελλάδα, παίζοντας για τη χώρα αυτή σε τέσσερις Ολυμπιάδες, από το 1996 έως το 2002. Το αίτημά του να εκπροσωπήσει ξανά τη Σερβία & Μαυροβούνιο έγινε δεκτό από τη FIDE στις 5 Οκτωβρίου 2005.

Ο Μιλαντίνοβιτς ήταν νικητής, μαζί με τον Joël Lautier, κερδίζοντας τη μεταξύ τους παρτίδα στον 6ο γύρο του τουρνουά ισχυρής πρόσκλησης *Sigeman & Co*. στο Μάλμε το 1998.

Κέρδισε την 46η διοργάνωση του παραδοσιακού τουρνουά σκακιού Reggio Emilia 2003/04.

Ο Μιλαντίνοβιτς επέστρεψε αργότερα στη Σερβία και είναι μέλος της Σερβικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας.

Κάποτε ήταν παντρεμένος με τη Γυναίκα Grandmaster Άννα-Μαρία Μπότσαρη.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

* Ο Ίγκορ Μιλαντίνοβιτς στον σκακιστικό ιστότοπο Chessgames.com
* Το ιστορικό συμμετοχής του Ίγκορ Μιλαντίνοβιτς, στον σκακιστικό ιστότοπο olimpbase.org 
* Η κάρτα FIDE του Ίγκορ Μιλαντίνοβιτς

 
Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές
Αντωνίνος Μεδιολάνων

Ο **Αντωνίνος Μεδιολάνων** ()  (... - 661) ήταν αρχιεπίσκοπος από την πόλη του Μιλάνου στην Λομβαρδία από το 660 έως το 661 και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.

## Βιογραφία
Δεν υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες για τον βίο του Αγίου Αντωνίου. Σύμφωνα με μια παράδοση που κράτησε τουλάχιστον μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα, παρουσιάστηκε ως μέλος της Μιλανέζικης αριστοκρατικής οικογένειας των Φοντάνα.

Γνωρίζουμε ότι έπεισε τον βασιλιά Αριπέρτο Α΄, εγγονό της Θεοδελίνδης, να προσηλυτιστεί στην Καθολική πίστη.

Όταν πέθανε τάφηκε στον ναό του Αγίου Σιμπλικιανού.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica* di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
*[http://www.treccani.it/enciclopedia/santo-antonio_%28Dizionario-Biografico%29/ *Dizionario Biografico degli Italiani''] di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Μάχη του Ρύνδακος (1211)

Η **Μάχη του Ρύνδακα** διεξήχθη στις 15 Οκτωβρίου 1211 μεταξύ των δυνάμεων δύο από τα κύρια διάδοχα κράτη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, που ιδρύθηκαν μετά την άλωση του 1204 κατά την Δ΄ Σταυροφορία.

Ο Λατίνος αυτοκράτορας Ερρίκος της Φλάνδρας επιθυμούσε να επεκτείνει την επικράτειά του στη Μ. Ασία σε βάρος της Νίκαιας. Είχε ήδη επιτύχει μία νίκη το 1205 στο Αδραμύττιο, αλλά η ανάγκη να αντιμετωπίσει τους Βουλγάρους στην Ευρώπη τον ανάγκασε να συνάψει εκεχειρία και να φύγει. Μέχρι το 1211, μόνο ένας μικρός θύλακας γύρω από τις Πηγές παρέμενε στα χέρια των Λατίνων. Εκμεταλλευόμενος τις απώλειες που υπέστη ο στρατός της Νίκαιας κατά των Σελτζούκων στη μάχη της Αντιόχειας της επί του Μαιάνδρου, ο Ερρίκος αποβιβάστηκε με τον στρατό του στις Πηγές και βάδισε προς τα ανατολικά στον ποταμό Ρύνδακα (ή Αδρανό). Ο Ερρίκος είχε πιθανώς περίπου 260 Φράγκους ιππότες. Ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρης είχε συνολικά μεγαλύτερη δύναμη, αλλά μόνο λίγους Φράγκους μισθοφόρους δικούς του, καθώς είχαν πληγεί ιδιαίτερα βαριά στη μάχη εναντίον των Σελτζούκων. Ο Λάσκαρης ετοίμασε ενέδρα στον Ρύνδακα, αλλά ο Ερρίκος επιτέθηκε στις θέσεις του και σκόρπισε τα στρατεύματα της Νίκαιας σε μία ολοήμερη μάχη στις 15 Οκτωβρίου. Η νίκη των Λατίνων, που κερδήθηκε σύμφωνα με πληροφορίες χωρίς απώλειες, ήταν συντριπτική: μετά τη μάχη ο Ερρίκος βάδισε αμαχητί στα εδάφη της Νίκαιας, φτάνοντας νότια μέχρι το Νυμφαίο.

Ο πόλεμος έληξε στη συνέχεια και οι δύο πλευρές συνήψαν τη Συνθήκη του Νυμφαίου, η οποία έδωσε στη Λατινική αυτοκρατορία τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Μυσίας μέχρι το χωριό Κάλαμος (σημερινό Γκελενμπέ), το οποίο επρόκειτο να είναι ακατοίκητο και να σηματοδοτήσει τα σύνορα μεταξύ των δύο κρατών.

## Βιβλιογραφικές αναφορές


## Πηγές
* 
* 
* Van Tricht, Filip (2011). The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204–1228). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-20323-5.

Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας της Προύσας
Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Μαυρήλιος Μεδιολάνων

Ο **Μαυρήλιος** (ιταλικά : Maurilio ή Maurisilio ή Mauricillo)  (... - 661) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 661 έως το 662 και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία. στις 31 Μαρτίου.

## Βιογραφία
Η ζωή του Αγίου Μαυρισιλίου είναι ως επί το πλείστον καλυμμένη από μυστήριο. Όσο για την επισκοπή του, ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι διήρκεσε μόνο 4 μήνες, μεταξύ των ετών που αναφέρονται.

Δεν αναφέρεται στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο και το πρώτο έργο που το αναφέρει συγκεκριμένα είναι το «Beroldo Nuovo» του δέκατου τρίτου αιώνα. Σήμερα, ο Άγιος Μαυρήλιος τιμάται στη Μιλανέζικη βασιλική του Αγίου Σατύρου, όπου τον ένατο αιώνα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν κάτω από τον βωμό του ναού από τον Αρχιεπίσκοπο Ανσπέρτο.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
*Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica* di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
*[http://www.treccani.it/enciclopedia/santo-antonio_%28Dizionario-Biografico%29/ *Dizionario Biografico degli Italiani''] di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας