Χρυσή Εποχή της Γεωργίας

Η **Χρυσή Εποχή** της Γεωργίας (     ) περιγράφει μια ιστορική περίοδο του Υψηλού Μεσαίωνα, που εκτείνεται περίπου στα τέλη του 11ου έως 13ου αιώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου το Βασίλειο της Γεωργίας έφτασε στο αποκορύφωμα της δύναμης και της ανάπτυξής του. Εκτός από τη στρατιωτική επέκταση, αυτή την περίοδο γνώρισε την άνθηση της μεσαιωνικής γεωργιανής αρχιτεκτονικής, της ζωγραφικής και της ποίησης, η οποία εκφράστηκε συχνά στην ανάπτυξη της εκκλησιαστικής τέχνης, καθώς και στη δημιουργία των πρώτων μεγάλων έργων κοσμικής λογοτεχνίας.

Με διάρκεια περισσότερο από δύο αιώνες, η Χρυσή Εποχή τελείωσε σταδιακά λόγω των επίμονων εισβολών νομάδων, όπως οι Μογγόλοι, καθώς και της εξάπλωσης του Μαύρου Θανάτου από αυτές τις ίδιες νομαδικές ομάδες. Η Γεωργία αποδυναμώθηκε περαιτέρω μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, η οποία σηματοδότησε αποτελεσματικά το τέλος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του παραδοσιακού συμμάχου της Γεωργίας. Ως αποτέλεσμα αυτών των διαδικασιών, από τον 15ο αιώνα η Γεωργία κατέρρευσε και μετατράπηκε σε έναν απομονωμένο θύλακα, σε μεγάλο βαθμό αποκομμένο από τη χριστιανική Ευρώπη και περιτριγυρισμένο από εχθρικούς ισλαμιστές τουρκο-Ιρανούς γείτονες. Η παρακμή της Γεωργίας οδήγησε σε «εξευγενισμό» της εικόνας της στις ρωσικές αυτοκρατορικές αντιλήψεις, οι οποίες αγνόησαν συστηματικά την προέλευση του έθνους και αντ 'αυτού την παρουσίασαν ως έναν ευάλωτο, θηλυκό «ανατολικό λαό» που χρειάζεται αυτοκρατορική προστασία.  Αντίθετα, για τη Γεωργία η Χρυσή Εποχή αποτελεί σημαντικό μέρος του κύρους της ως ενός κάποτε ισχυρού και αρχαίου έθνους, που διατηρούσε σχέσεις με την Ελλάδα και τη Ρώμη. 

## Προέλευση της Χρυσής Εποχής
[δεξιά|μικρογραφία| Ο Δαβίδ Δ΄ ο Χτίστης, ο αρχικός αρχιτέκτονας της Χρυσής Εποχής. Τοιχογραφία από το [Μοναστήρι του Σίο-Μγκβίμε|μοναστήρι Σίο-Μγκβίμε .]]
[μικρογραφία| ''[Μοναστήρι του Γκελάτι|Ζελάτι Θεοτόκος*. Η χρήση δαπανηρών ψηφιδωτών σε διακοσμήσεις εκκλησιών προήγαγε τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες της Γεωργίας. ]]
Η Χρυσή Εποχή ξεκίνησε με τη βασιλεία του Δαβίδ IV («ο οικοδόμος» ή «ο μεγάλος»), ο γιος του Γεωργίου Β ' και της Βασίλισσας Έλενας, ο οποίος ανέλαβε το θρόνο σε ηλικία 16 ετών σε μια περίοδο Μεγάλων Τουρκικών Εισβολών. Καθώς ενηλικιώθηκε υπό την καθοδήγηση του υπουργού του παλατιού, Τζορτζ του Χοντίδη, ο Δαβίδ IV κατέστειλε τη διαφωνία των φεουδαρχών και συγκέντρωσε τη δύναμη στα χέρια του για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των ξένων απειλών. Το 1121, νίκησε αποφασιστικά πολύ μεγαλύτερους τουρκικούς στρατούς κατά τη διάρκεια της [[Μάχη του Ντιντγκόρι|Μάχης του Ντιντγκόρι]], με τους Σελτζούκους Τούρκους, που τρέπονταν σε φυγή, να καταδιώκονται από το γεωργιανό ιππικό για αρκετές ημέρες. Μία τεράστια ποσότητα λάφυρων και φυλακισμένων  συνελήφθησαν από τον στρατό του Δαβίδ, ο οποίος είχε επίσης εξασφαλίσει την [[Τιφλίδα]] και εγκαινίασε μια νέα εποχή αναβίωσης. 

Για να αναδείξει το υψηλότερο κύρος της χώρας του, έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Γεωργίας, που απέρριψε τους σεβαστούς τίτλους, που παραχώρησε η [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία]], ο μακροχρόνιος σύμμαχος της Γεωργίας, υποδεικνύοντας ότι η Γεωργία θα αντιμετώπιζε τον ισχυρό φίλο της μόνο με βάση την ισοτιμία. Λόγω στενών οικογενειακών δεσμών μεταξύ της Γεωργίας και της βυζαντινής βασιλείας - η [[Μαρία η Αλανή|πριγκίπισσα Μάρθα της Γεωργίας]], θεία του Δαβίδ IV, ήταν κάποτε μία βυζαντινή αυτοκράτειρα  - έως τον 11ο αιώνα, έως και 16 άρχοντες και βασιλιάδες της Γεωργίας είχαν βυζαντινούς τίτλους, ο Δαβίδ έγινε ο τελευταίος που έκανε το ίδιο.

Ο Δαβίδ IV έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην άρση των υπολειμμάτων των ανεπιθύμητων ανατολικών επιρροών, τις οποίες οι Γεωργιανοί θεωρούσαν αναγκαστικές, υπέρ των παραδοσιακών χριστιανικών και βυζαντινών τόνων. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας ίδρυσε το [[Μοναστήρι του Γκελάτι|Μοναστήρι Γκελάτι]], ένα [[Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών|Μνημείο]] [[Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς|Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO]], το οποίο έγινε σημαντικό κέντρο επιστημονικής γνώσης στον [[Ορθόδοξη Εκκλησία|Ανατολικό Ορθόδοξο Χριστιανικό]] κόσμο της εποχής.

Ο Δαβίδ IV έπαιξε επίσης έναν προσωπικό ρόλο στην αναβίωση της γεωργιανής θρησκευτικής υμνογραφίας, συνθέτοντας τους *Ύμνους της Μετάνοιας* (  , ), μια ακολουθία οκτώ ψαλμών με ελεύθερους στίχους. Σε αυτήν τη συναισθηματική μετάνοια των αμαρτιών του, ο Δαβίδ βλέπει τον εαυτό του ως μετενσάρκωση του Βιβλικού [[Δαβίδ]], με παρόμοια σχέση με τον Θεό και με τον λαό του. Οι ύμνοι του μοιράζονται επίσης τον ιδεαλιστικό ζήλο των σύγχρονων Ευρωπαίων σταυροφόρων στους οποίους ο Δαβίδ ήταν φυσικός σύμμαχος στον αγώνα του ενάντια στους Σελτζούκους. 

=== Βασιλεία  του Δημητρίου Ι και του Γεωργίου Γ ' ===
[[Αρχείο:Ангел._Фрагмент_фрески_храма_Кинцвиси._Конец_12_-_начало_13_вв.jpg|δεξιά|μικρογραφία|227x227εσ| *Ο Αρχάγγελος του Κιντσβίσι*, γεμάτος με σπάνια και ακριβά  χρώματα κυανά, αποδεικνύει την αυξανόμενη πολυπλοκότητα και τους πόρους των γεωργιανών δασκάλων μετά τη βασιλεία του Γεωργίου Γ ']]
Το βασίλειο συνέχισε να ανθίζει υπό τον Δημήτριο Α ', γιο του Δαβίδ. Αν και η βασιλεία του συνδέθηκε με  μια διαταραγμένη οικογενειακή σύγκρουση, που σχετιζόταν με τη βασιλική διαδοχή, η Γεωργία παρέμεινε συγκεντρωτική δύναμη με έναν ισχυρό στρατό, με αρκετές αποφασιστικές νίκες εναντίον των μουσουλμάνων στη [[Γκαντζά]], οι πύλες των οποίας καταλήφθηκαν από τον Δημήτριο και μετακινήθηκαν ως τρόπαιο στο Γκελάτι.

Ένας ταλαντούχος ποιητής, ο Δημήτριος συνέχισε επίσης τις συνεισφορές του πατέρα του στη θρησκευτική [[πολυφωνία]] της Γεωργίας. Ο πιο διάσημος από τους ύμνους του είναι το , ο οποίος είναι αφιερωμένος στην Παναγία, την προστάτιδα άγιο της Γεωργίας, και εξακολουθεί να τραγουδιέται στις εκκλησίες της Γεωργίας 900 χρόνια μετά τη δημιουργία της.

Το Δημήτριο διαδέχθηκε ο γιος του Γεώργιος το 1156, ξεκινώντας ένα στάδιο πιο επιθετικής εξωτερικής πολιτικής. Την ίδια χρονιά που ανέβηκε στο θρόνο, ο Γεώργιος ξεκίνησε μια επιτυχημένη εκστρατεία εναντίον του [[Δυναστεία των Σελτζούκων|Σουλτανάτου]]  του Αχλάτ των Σελτζούκων. Απελευθέρωσε τη σημαντική πόλη της Αρμενίας Ντβιν από την τουρκική υποτέλεια και έτσι καλωσορίστηκε ως απελευθερωτής στην περιοχή. Ο Γεώργιος  συνέχισε επίσης τη διαδικασία ανάμειξης της γεωργιανής βασιλικής οικογένειας με τις υψηλότερες τάξεις της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, απόδειξη της οποίας είναι ο γάμος της κόρης του Ρουσούνταν με τον [[Μανουήλ Κομνηνός (υιός Ανδρονίκου Α΄)|Μανουήλ Κομνηνό]], το γιο του αυτοκράτορα [[Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός|Ανδρόνικου Α' Κομνηνού]].

== Ζενίθ της ανάπτυξης υπό τη βασίλισσα Ταμάρα ==
Οι επιτυχίες των προκατόχων της βασίστηκαν στη βασίλισσα Ταμάρα , κόρη του Γεωργίου Γ ', η οποία έγινε η πρώτη γυναίκα ηγεμόνας της Γεωργίας από μόνη της και υπό την ηγεσία της, το γεωργιανό κράτος έφτασε στο αποκορύφωμα της εξουσίας και του κύρους του Μεσαίωνα. Όχι μόνο θωράκισε μεγάλο μέρος της αυτοκρατορίας της από περαιτέρω τουρκικές επιθέσεις, αλλά εξομάλυνε  επιτυχώς τις εσωτερικές εντάσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός πραξικοπήματος, που διοργάνωσε ο [[Ρως του Κιέβου|Ρώσος]] σύζυγός της [[Γιούρι Μπογκολιούμπσκι]], πρίγκιπας του [[Νόβγκοροντ]]. Επιπλέον, ακολούθησε πολιτικές, που θεωρήθηκαν πολύ διαφωτισμένες για την εποχή εκείνη, όπως η κατάργηση της θανατικής ποινής και των βασανιστηρίων. 

=== Ξένες παρεμβάσεις και συναλλαγές στους Αγίους Τόπους ===
Μεταξύ των αξιοσημείωτων γεγονότων της βασιλείας της Ταμάρα  ήταν η ίδρυση της [[Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας|αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας]] στη [[Μαύρη Θάλασσα]] το 1204. Αυτό το κράτος ιδρύθηκε στα βορειοανατολικά της κατεστραμμένης [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Βυζαντινής Αυτοκρατορίας]] με τη βοήθεια των Γεωργιανών στρατών, που υποστήριζαν τον [[Αλέξιος Α΄ Μέγας Κομνηνός|Αλέξιο Α' της Τραπεζούντας]] και τον αδελφό του, [[Δαυίδ Κομνηνός|Δαβίδ]] [[Δαυίδ Κομνηνός|Κομνηνό]], και οι δύο ήταν συγγενείς της Ταμάρα.  Ο Αλέξιος και ο Δαβίδ ήταν φυγάδες βυζαντινοί πρίγκιπες, που μεγάλωσαν στο παλάτι της Γεωργίας. Σύμφωνα με τον ιστορικό της Ταμάρα, ο στόχος της γεωργιανής εκστρατείας στην Τραπεζούντα ήταν να τιμωρήσει τον Βυζαντινό αυτοκράτορα [[Αλέξιος Δ΄ Άγγελος|Αλέξιο Δ΄ Άγγελο]] για την κατάσχεση ενός φορτίου χρημάτων, που είχαν σταλθεί από τη γεωργιανή βασίλισσα στα μοναστήρια της [[Αντιόχεια η Μεγάλη|Αντιόχειας]] και του Αγίου Όρους. Η προσπάθεια της Ταμάρα στον Πόντο μπορεί επίσης να εξηγηθεί εξαιτίας της επιθυμίας της να εκμεταλλευτεί τη  [[Δ΄ Σταυροφορία|Τέταρτη Σταυροφορία]] της Δυτικής Ευρώπης εναντίον της Κωνσταντινούπολης, για να δημιουργήσει ένα φιλικό κράτος στην άμεση νοτιοδυτική γειτονιά της Γεωργίας, καθώς και από τη δυναστική αλληλεγγύη προς τους εκδιωχθέντες Κομνηνούς.  
[[Αρχείο:The_XIIc._cross_of_Queen_Tamara_of_Georgia_-_Gold,_rubies,_emerald_and_pearls.jpg|δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Χρυσός σταυρός της Βασίλισσας Ταμάρα, που αποτελείται από [[Ρουμπίνι|ρουμπίνια]], [[Σμαράγδι|σμαράγδια]] και μεγάλα [[Μαργαριτάρι|μαργαριτάρια]]]]
Η εξουσία της χώρας είχε αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό, που τα τελευταία χρόνια της εξουσίας της Ταμάρα, το Βασίλειο ασχολήθηκε πρωτίστως με την προστασία των γεωργιανών μοναστικών κέντρων στους [[Άγιοι Τόποι|Αγίους Τόπους]], οκτώ εκ των οποίων ήταν καταχωρημένα στην [[Ιερουσαλήμ]].  [[Σαλαντίν|Ο]] βιογράφος του Σαλαντίν Μπαχά αντ-Ντιν ιμπν Σαντάντ αναφέρει ότι, μετά την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ από τους Αγιουβίδες το 1187, η Ταμάρα έστειλε απεσταλμένους στον σουλτάνο, για να ζητήσει την επιστροφή των κατασχεθέντων περιουσιών των γεωργιανών μοναστηριών στην Ιερουσαλήμ. Η απάντηση του Σαλαντίν δεν καταγράφεται, αλλά οι προσπάθειες της βασίλισσας φαίνεται να ήταν επιτυχημένες.  Η Ιμπν Σαντάντ ισχυρίζεται επίσης ότι η Ταμάρα ξεπέρασε τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου στις προσπάθειές της να αποκτήσει τα λείψανα του [[Σταυρός του Ιησού Χριστού|Αληθινού Σταυρού του Ιησού]], προσφέροντας 200.000 χρυσά κομμάτια στον Σαλαντίν, που είχε  πάρει τα λείψανα ως λεία στη [[Μάχη του Χαττίν|μάχη του Χατίν]]&nbsp;- χωρίς αποτέλεσμα, ωστόσο. 

=== Εμπόριο και πολιτισμός ===
Με τα ακμάζοντα εμπορικά κέντρα τώρα υπό τον έλεγχο της Γεωργίας, η βιομηχανία και το εμπόριο έφεραν νέο πλούτο στη χώρα και στην αυλή της Ταμάρα. Οι φόροι υποτέλειας, που αποσπάστηκαν από τους γείτονες, και η λεία του πολέμου προστέθηκαν στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο, δημιουργώντας το ρητό ότι «οι αγρότες ήταν σαν ευγενείς, οι ευγενείς σαν πρίγκιπες και οι πρίγκιπες σαν βασιλιάδες».  

Η βασιλεία της Ταμάρα σηματοδότησε επίσης τη συνέχιση της καλλιτεχνικής ανάπτυξης στη χώρα, που ξεκίνησε από τους προκατόχους της. Ενώ τα σύγχρονα της Γεωργίας χρονικά συνέχισαν να κατοχυρώνουν τη χριστιανική ηθική, το θρησκευτικό θέμα άρχισε να χάνει την προηγούμενη κυρίαρχη θέση του στην εξαιρετικά πρωτότυπη κοσμική λογοτεχνία. Αυτή η τάση κορυφώθηκε με ένα [[Έπος|έπος που]] γράφτηκε από τον εθνικό ποιητή της Γεωργίας [[Σότα Ρουσταβέλι|Ρουσταβέλι]] - *Ο Ιππότης με το δέρμα πάνθηρα* (*Vepkhistq'aosani''). Σεβαστή στη Γεωργία ως το μεγαλύτερο επίτευγμα της εθνικής λογοτεχνίας, το ποίημα γιορτάζει τα μεσαιωνικά ανθρωπιστικά ιδανικά της ιπποσύνης, της φιλίας και της αρχοντικής αγάπης .

## Νομαδικές επιδρομές και η σταδιακή παρακμή της Γεωργίας
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Παρά τις αποτυχίες των Μογγόλων, η Γεωργία συνέχισε να παράγει πολιτιστικά αξιοθέατα, όπως αυτές οι τοιχογραφίες στο Ουμπίσι από τον Νταμιάνε - έναν από τους διακεκριμένους μεσαιωνικούς καλλιτέχνες της Γεωργίας.
Περίπου την εποχή που οι Μογγόλοι εισέβαλαν στη σλαβική βορειοανατολική  Ευρώπη, οι νομαδικοί στρατοί ωθήθηκαν ταυτόχρονα προς τα κάτω προς τη Γεωργία. Ο Γεώργιος IV, γιος της Βασίλισσας Ταμάρα, άφησε τις προετοιμασίες του προς υποστήριξη της Πέμπτης Σταυροφορίας και επικεντρώθηκε στην καταπολέμηση των εισβολέων, αλλά η επίθεση των Μογγόλων ήταν πολύ δυνατή, για να ξεπεραστεί. Οι Γεωργιανοί υπέστησαν μεγάλες απώλειες στον πόλεμο και ο ίδιος ο βασιλιάς τραυματίστηκε σοβαρά. Ως αποτέλεσμα, ο Γεώργιος IV έγινε ανάπηρος και πέθανε πρόωρα σε ηλικία 31 ετών.

Η αδερφή του Γεωργίου  Ρουσούνταν ανέλαβε το θρόνο, αλλά ήταν πολύ άπειρη και η χώρα της ήταν πολύ αδύναμη, για να απομακρύνει τους νομάδες. Το 1236 ένας επιφανής Μογγόλος διοικητής Τσορμακάν ηγήθηκε ενός μαζικού στρατού ενάντια στη Γεωργία και τους υποτελείς της, αναγκάζοντας τη βασίλισσα Ρουσούνταν να φύγει προς τα δυτικά, αφήνοντας την ανατολική Γεωργία στα χέρια των ευγενών, που τελικά έκαναν ειρήνη με τους Μογγόλους και συμφώνησαν να αποτίσουν φόρο τιμής. Όσοι αντιστάθηκαν υπέστησαν πλήρη εκμηδενισμό. Οι Μογγολικοί στρατοί επέλεξαν να μην διασχίσουν το φυσικό φράγμα της οροσειράς Λίχι για την καταδίωξη της βασίλισσας της Γεωργίας, αποφεύγοντας τη δυτική Γεωργία από τις εκτεταμένες εξάρσεις. Αργότερα, η Ρουσούνταν επιχείρησε να κερδίσει υποστήριξη του Πάπα Γρηγόριου IX, αλλά χωρίς επιτυχία. Το 1243, η Γεωργία αναγκάστηκε τελικά να αναγνωρίσει τον Μεγάλο Χαν ως αρχηγό της.

Ίσως καμία Μογγολική εισβολή δεν κατέστρεψε τη Γεωργία όσο οι δεκαετίες του αγώνα κατά των Μογγόλων, που έλαβαν χώρα στη χώρα. Η πρώτη εξέγερση κατά των Μογγόλων ξεκίνησε το 1259 υπό την ηγεσία του Δαβίδ VI και διήρκεσε σχεδόν τριάντα χρόνια. Η αντι-Μογγολική πάλη συνεχίστηκε χωρίς μεγάλη επιτυχία υπό τους Βασιλείς Δημήτριο τον Αυτο-Θυσιαστή, που εκτελέστηκε από τους Μογγόλους, και τον Δαβίδ VIII .

Η Γεωργία είδε τελικά μια περίοδο αναγέννησης άγνωστη από τη εποχή των  εισβολών των Μογγόλων υπό τον Βασιλιά Γεώργιο Ε΄ τον Λαμπρό . Ένας οξυδερκής μονάρχης, ο Γεώργιος V κατάφερε να παίξει στην παρακμή του Ιλχανάτο, σταμάτησε να αποτίει φόρο τιμής στους Μογγόλους, αποκατέστησε τα κρατικά σύνορα της Γεωργίας όπως ήταν πριν από το 1220  και επέστρεψε την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας στη σφαίρα επιρροής της Γεωργίας. Κάτω από αυτόν, η Γεωργία καθιέρωσε στενούς διεθνείς εμπορικούς δεσμούς, κυρίως με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία - με την οποία ο Γεώργιος V είχε οικογενειακούς δεσμούς - αλλά και με τις μεγάλες ευρωπαϊκές θαλάσσιες δημοκρατίες, τη Γένοβα και τη Βενετία. Ο Γεώργιος V  πέτυχε επίσης την αποκατάσταση αρκετών γεωργιανών μοναστηριών στην Ιερουσαλήμ στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας και κέρδισε δωρεάν διέλευση για τους Γεωργιανούς προσκυνητές στους Αγίους Τόπους. Η εκτεταμένη χρήση του σταυρού της Ιερουσαλήμ στη Μεσαιωνική Γεωργία - μια έμπνευση για τη σύγχρονη εθνική σημαία της Γεωργίας - θεωρείται ότι χρονολογείται από τη βασιλεία του Γεωργίου V. 

Ο θάνατος του Γεωργίου V, του τελευταίου μεγάλου βασιλιά της ενοποιημένης Γεωργίας, προκάλεσε μια μη αναστρέψιμη παρακμή του Βασιλείου. Οι επόμενες δεκαετίες σηματοδοτήθηκαν από τον Μαύρο Θάνατο, ο οποίος διαδόθηκε από τους νομάδες, καθώς και από πολλές επιδρομές υπό την ηγεσία του  Ταμερλάνου, ο οποίος κατέστρεψε την οικονομία, τον πληθυσμό και τα αστικά κέντρα της χώρας. Μετά την πτώση του Βυζαντίου, η Γεωργία μετατράπηκε οριστικά σε έναν απομονωμένο, διασπασμένο χριστιανικό θύλακα, ένα λείψανο της ξεθωριασμένης Ανατολικής Ρωμαϊκής εποχής, που περιβαλλόταν από εχθρικούς Τουρκο-Ιρανούς γείτονες. 

### Καλλιτεχνική κληρονομιά

Αρχείο:Golden Theotokos from Khobi, Georgia 12th century.jpg|Η Χρυσή Θεοτόκος της Μονής Χόμπι, με κλεμμένους από τους κομμουνιστές πολύτιμους λίθους
Αρχείο:Georgia Khakhuli triptych.jpg|Τρίπτυχο του Χαχούλι
Αρχείο:Khakhuli icon. Big cross.jpg|Λεπτομέρεια του τρίπτυχου του Χαχούλι
Αρχείο:Atskuri icon.jpg|Τρίπτυχο Ατσκούρι 
Αρχείο:Svetitskhoveli Cathedral in Georgia, Europe.jpg|Η κατασκευή του καθεδρικού ναού Σβετιτσχόβελι  στη Μτσχέτα , τώρα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, ξεκίνησε τη δεκαετία του 1020 από τον Γεώργιο I.
Αρχείο:Georgia Tondo StMamai 11th century.jpg|Γεωργιανό τούντο για τον εορτασμό του μάρτυρα αγίου Μάμα της Καισάρειας
Αρχείο:Jvari12cgeorgia.jpg|Ο σταυρός του Δαβίδ IV
Αρχείο:Mestia Museum. Crucifixion. 12th c..jpg|Σταύρωση από τη Mestia  (12ος αιώνας)
Αρχείο:Ubisa monastery fersco (Damiane 14th century).jpg|Τοιχογραφία από το Ουμπίσι της Γεωργίας (14ος αιώνας)
Αρχείο:The Last Supper fresco - Ubisa Monastery.png|Ο τελευταίος δείπνος του Ουμπίσι  (14ος αιώνας)
Αρχείο:Damiane. The Annunciation.jpg|ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου του Ουμπίσι
Αρχείο:Gelati Monastery 2013-7.jpg|Μοναστήρι Γκελάτι, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO
Αρχείο:Khobi monastery. Southern wall.jpg|Τείχη της Μονής του Χόμπι με έντονη ρωμαϊκή επιρροή
Αρχείο:Kvatakhevi monastery.jpg|Μοναστήρι Κβαταχέβι
Αρχείο:Georgian Betania.jpg|Μονή της Μπετάνια
Αρχείο:Algetis-xeobis-kulturuli-dzeglebi-rfitareti.jpg|Μοναστήρι Πιταρέτι
Αρχείο:Katskhi Pillar.jpg|Στήλη του Κάτσχι 


## Παραπομπές



 
Κατηγορία:Πολιτισμός της Γεωργίας
Κατηγορία:Μεσαιωνική Γεωργία
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις