open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Πρωτόκολλα της Ζυρίχης

μικρογραφία|260x260εσ|Ο Ναλμπαντιάν και ο Νταβούτογλου υπογράφουν τα πρωτόκολλαΤα **Πρωτόκολλα της Ζυρίχης** είναι δύο διμερή πρωτόκολλα που υπεγράφησαν από τις κυβερνήσεις της Αρμενίας και της Τουρκίας το 2009. Στόχος των πρωτοκόλλων ήταν η ομαλοποίηση των σχέσεων των δύο χωρών. Τελικά όμως η συμφωνία αποδείχθηκε αναποτελεσματική. Για την υπογραφή της μεσολάβησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η Γαλλία.

Στις 10 Οκτωβρίου 2009, οι υπουργοί εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου (Τουρκία) και Εντουάρντ Ναλμπαντιάν (Αρμενία) συναντήθηκαν στην Ζυρίχη όπου υπέγραψαν τα δύο πρωτόκολλα της Ζυρίχης. Στην τελετή υπογραφής ήταν επίσης παρόντες η υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον, ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας Χαβιέ Σολάνα, ο Γάλλος υπουργός εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ και ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ.

Για να ισχύσουν, τα Πρωτόκολλα έπρεπε να επικυρωθούν από τα κοινοβούλια των δύο χωρών. Σε μια προσπάθεια να προχωρήσουν οι συζητήσεις, ορισμένα προβλήματα δεν αναφέρονται στα πρωτόκολλα (π.χ. η αρμενοαζερική σύγκρουση για τον έλεγχο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ). Επίσης δεν υπήρχε προθεσμία για την επικύρωση των εγγράφων.

Τα πρωτόκολλα επικρίθηκαν έντονα και από τις δύο χώρες. Μερικοί Αρμένιοι κατηγόρησαν την κυβέρνηση τους για ξεπούλημα της χώρας, ενώ μερικοί Τούρκοι αναστατώθηκαν από το γεγονός ότι τα πρωτόκολλα δεν αναφέρονταν καθόλου στο ζήτημα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Έτσι, τα πρωτόκολλα έχουν ξεχαστεί από τις κυβερνήσεις των δύο χωρών, ενώ καμία από τις δύο υπογράφουσες χώρες δεν έχουν επικυρώσει τα πρωτόκολλα.

Τον Φεβρουάριο του 2015, η αρμενική πλευρά υπό τον πρόεδρο Σαρκισιάν ανακάλεσε την ισχύ των πρωτοκόλλων, ισχυριζόμενος την έλλειψη πολιτικής θέλησης από την Άγκυρα. Στη συνέχεια, τον Δεκέμβριο του 2017, ισχυριζόμενος την έλλειψη οποιασδήποτε θετικής προόδου όσον αφορά την εφαρμογή των πρωτοκόλλων, η Αρμενία υποσχέθηκε να ακυρώσει την νομική ισχύ των πρωτοκόλλων, κάτι το οποίο έπραξε την 1 Μαρτίου 2018.

Παρόλο που τα πρωτόκολλα δεν κατάφεραν να εξομαλύνουν τις αρμενοτουρκικές σχέσεις, μερικοί αναλυτές υποστιρίζουν ότι τα πρωτόκολλα της Ζυρίχης μπορούν ακόμη να βοηθήσουν στην συνέχιση της διαδικασίας της εξομάλυνσης των αρμενοτουρκικών σχέσεων.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Τουρκίας
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Αρμενίας
Κατηγορία:Σχέσεις Αρμενίας-Τουρκίας
Ντιράν Αλεξανιάν

Ο **Ντιράν Αλεξανιάν** (*Diran Alexanian*, αρμεν. Տիրան Ալեքսանեան, 1881-1954) ήταν Αρμένιος μουσικός (βιολοντσελίστας) και φημισμένος δάσκαλος του βιολοντσέλου.

Ο Αλεξανιάν γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έμαθε βιολοντσέλο με δάσκαλο τον Φρήντριχ Γκρυτσμάχερ στη Λειψία, ενώ έπαιζε μουσική δωματίου με τον Γιοχάνες Μπραμς και τον βιολονίστα Γιόζεφ Γιόακιμ. Σε νεαρή ηλικία ήταν ήδη ένας «φτασμένος» βιολοντσελίστας, παίζοντας σε ηλικία 17 ετών το σόλο μέρος του *[[Δον Κιχώτης (Στράους)|Δον Κιχώτη]]* του Ρίχαρντ Στράους.

Σε ηλικία είκοσι ετών ο Αλεξανιάν εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον Πάμπλο Καζάλς. Ο Καζάλς είχε δει τον Αλεξανιάν να παίζει και είχε διαπιστώσει ότι οι τοποθετήσεις των δακτύλων του ήταν συμβατές με τον δικό του νέο τρόπο παιξίματος του βιολοντσέλου. Αφού γνωρίστηκαν, βρήκαν ότι είχαν παρόμοιες απόψεις όσον αφορούσε τη γενική τεχνική του οργάνου και την ερμηνεία της μουσικής.

Το 1921 ο Αλεξανιάν έγινε βοηθός του Καζάλς στην École Normale de Musique (είχε ιδρυθεί δύο χρόνια νωρίτερα από τους Αλφρέντ Κορτό και Ωγκύστ Μανζεό), όπως και του Ζακ Τιμπώ. Εκεί ο Αλεξανιάν και ο Καζάλς έθεσαν σε πρακτική εφαρμογή τις ρηξικέλευθες ιδέες τους. Σπουδαστές από όλο τον κόσμο ήρθαν για σπουδές μαζί τους εκείνη την περίοδο, μεταξύ των οποίων ήταν και οι Αντόνιο Τζανίγκρο, Γκρέγκορ Πιατιγκόρσκυ, Πιερ Φουρνιέ και Εμάνουελ Φέουερμαν. Κατά την εποχή που δίδασκε στη σχολή, ο Αλεξανιάν εξέδωσε το 1922 το βιβλίο *Traite Theorique et Pratique du Violoncelle* και τη διάσημη έκδοσή του των σουιτών του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ το 1929. Σε μια συναυλία στη σχολή το 1933 έπαιξε σε παγκόσμια πρεμιέρα το κοντσέρτο του Φρέντερικ Τζάκομπι για Βιολοντσέλο και Ορχήστρα (το οποίο ο Τζάκομπι είχε αφιερώσει στον Αλεξανιάν), με μαέστρο τον Αλφρέντ Κορτό.

Ο Αλεξανιάν παραιτήθηκε από τη θέση του στην École Normale de Musique το 1937 και μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί δίδαξε τόσο στο Ίδρυμα Πήμποντυ του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς στη Βαλτιμόρη, όσο και στη Σχολή Μουσικής του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη. Ανάμεσα στους μαθητές του εκεί συγκαταλέγονταν και οι Μπέρναρντ Γκρήνχαουζ, Ντέιβιντ Σόυερ, Ράγια Γκάρμπουσοβα και Μίσα Σνάιντερ. Ο Αλεξανιάν συνέθεσε τη «Μικρή αρμενική σουίτα».

## Παραπομπές


## Πηγές
* Το λήμμα «Αλεξανιάν Ντιεράν» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 95

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρμένιοι μουσικοί
Κατηγορία:Βιολοντσελίστες
Νικόλαος Αλεξάνδρου

Ο **Νικόλαος Ε. Αλεξάνδρου** (1931-1995) ήταν Έλληνας χημικός, καθηγητής στον Τομέα Οργανικής Χημείας και Βιοχημείας, του Τμήματος Χημείας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ο Αλεξάνδρου γεννήθηκε στην Αταλάντη του Νομού Φθιώτιδας και σπούδασε χημεία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), από όπου και πήρε διδακτορικό. Στη συνέχεια υπήρξε μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι, στις ΗΠΑ. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, έγινε εντεταλμένος υφηγητής της Οργανικής Χημείας στο ΑΠΘ και αργότερα εκλέχθηκε καθηγητής. Οι ερευνητικές εργασίες του αφορούσαν τους μηχανισμούς οργανικών αντιδράσεων, τη δομή των τετραζινών, τις φασματοσκοπικές μεθόδους και άλλα. Δημοσιεύθηκαν επίσης πανεπιστημιακά του συγγράμματα και άλλα βιβλία με τίτλους:

* *Ηλεκτρονικαί θεωρίαι και μηχανισμοί οργανικών αντιδράσεων*
* *Γενική οργανική χημεία (δομή, φάσματα, μηχανισμοί)*, εκδ. «Ζήτη», Θεσσαλονίκη 1994 & 1995
* *Εργαστηριακός οδηγός (τεχνική - οργανικές συνθέσεις)*, μαζί με τους Αναστάσιο Βάρβογλη και Φ. Χατζημιχαλάκη, εκδ. «Ζήτη», Θεσσαλονίκη 1995
* *Οργανική χημεία*, μαζί με τον Αν. Βάρβογλη, εκδ. «Ζήτη», Θεσσαλονίκη 1996
* *Χημεία ετεροκυκλικών ενώσεων*, μαζί με τους Αν. Βάρβογλη και Δ.Ν. Νικολαΐδη, εκδ. «Ζήτη», Θεσσαλονίκη 1996
* *Χημικοί όροι με ονομασία ελληνικής προέλευσης*, μαζί με τους Περικλή Δ. Ακρίβο και Ελισάβετ Η. Θεσσαλονικέως, εκδ. «Ζήτη», Θεσσαλονίκη 1996

## Πηγές
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 92 (όπου και φωτογραφία του σε νεαρή ηλικία)

Κατηγορία:Έλληνες χημικοί
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Λάστος Καρπάθου

*Για το συνώνυμο βουνό δείτε το λήμμα: [[Λάστος (βουνό)]]*

Η **Λάστος** είναι μικρός ορεινός οικισμός στην Κάρπαθο, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, σε απόσταση 15 χλμ. ΒΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια) και 5 χλμ. ΒΔ. από τη Βωλάδα. Είναι κτισμένη στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Λάστος, στο οποίο οφείλει το όνομά του, σε υψόμετρο 723 μέτρα. Η γύρω του χωριού περιοχή περιλαμβάνεται στον χαρακτηρισμένο βιότοπο Natura2000 με κωδικό GR4210002 "Κεντρική Κάρπαθος:Καλή Λίμνη - Λάστος - Κυρά Παναγιά και παράκτια ζώνη". Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε  κοινότητα Βωλάδας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Βωλάδα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βωλάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 13 κατοίκους.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Η οδοιπορική διαδρομή Λάστος - Καλή Λίμνη - Λευκός  από τον ιστότοπο https://www.alltrails.com/

Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρπάθου
Μεγάλο Τρίστομο Καρπάθου

Το **Μεγάλο Τρίστομο**, είναι βραχονησίδα της βόρειας Καρπάθου στα Δωδεκάνησα με έκταση 0,015 τ.χλμ.. Βρίσκεται, μαζί με το Μικρό Τρίστομο, στα βορειοδυτικά παράλια του νησιού και στην είσοδο του ομώνυμου όρμου. Ο όρμος Τρίστομου αποτελεί το φυσικό λιμανάκι της Βρουκούντας (βλ. αρχαία Βρουκουντα). Την περίοδο της τουρκοκρατίας, το χειμώνα, ήταν το αγκυροβόλιο των εμπορικών πλοίων Καρπάθου και Κάσου, αλλά και ορμητήριο επιθέσεων εναντίον του τουρκοαιγυπτιακού στόλου. Την κατοχή οι Ιταλοί είχαν φτιάξει ναύσταθμο. Οι βραχονησίδες όπως και η ευρύτερη περιοχή μαζί με τη Σαρία είναι ενταγμένες στο δίκτυο βιότοπων Natura2000 με την ονομασία "Βόρεια Κάρπαθος και Σαρία και Παράκτια θαλάσσια ζώνη" με τον κωδικό GR4210003.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Όλυμπος Καρπάθου
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου
Η φλόγα που τρεμοσβήνει

***Η φλόγα που τρεμοσβήνει*** (**[[γαλλικά]]: Le feu follet**), είναι  δραματική ταινία Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής του 1963 σε σκηνοθεσία του Λουί Μαλ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πιερ Ντριε Λα Ροσέλ, ο οποίος εμπνεύστηκε από τη ζωή του Ζακ Ριγκό. Πρωταγωνιστούν ο Μορίς Ρονέ και η Λένα Σκέρλα, ενώ στους υποστηρικτικούς ρόλους βρίσκονται οι Αλεξάνδρα Στιουάρτ, Μπερνάρντ Νόελ, Ζαν Μορό και ο Υμπέρ Ντεσάμπ.

## Πλοκή
Ο συγγραφέας Αλέν Λερό φεύγει από τη Νέα Υόρκη για να υποβληθεί σε θεραπεία αποτοξίνωσης από το αλκοόλ σε μια κλινική στις Βερσαλλίες. Η σύζυγός του, η Ντόροθι, παρέμεινε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά από προτροπή του γιατρού του, ο Αλέν, αφήνει την κλινική και πηγαίνει στο Παρίσι για να συναντήσει παλιούς φίλους και να επαναφέρει στοιχειωμένες μνήμες.
Εκεί συναντά τη Λύντια, μια πολύ όμορφη γυναίκα, φίλη της συζύγου του Ντόροθι, η οποία θέλει να τον βοήθησει να επανενταχθεί στην κοινωνία. Αλλά ο Αλέν αλλά αισθάνεται βαθιά αηδία με τη ζωή που δεν του δίνει πλέον καμία από τις απολαύσεις του χθες. Έχοντας πάρει την απόφαση να αυτοκτονήσει δίνει στον εαυτό του 48 ώρες προθεσμία, ώστε να βρει σημαντικούς λόγους που θα τον κάνουν να αλλάξει γνώμη και να ακυρώσει το θανάσιμο σχέδιό του.
Πριν από αυτό, πηγαίνει στην τράπεζα για να εξαργυρώσει μια επιταγή που έδωσε η Λύντια, 
και στη συνέχεια αποφασίζει να επιστρέψει στο Παρίσι για να δει τους πρώην φίλους του 
για τελευταία φορά. Κάθε μία από τις συναντήσεις του είναι για αυτόν μια νέα απογοήτευση που ενισχύει ολοένα περισσότερο τη θέλησή του να πεθάνει.

## Διανομή ρόλων
*Μορίς Ρονέ ως Αλέν Λερό
*Λένα Σκερλά ως Λύντια
*Υβόν Κλες ως δεσποινίς Φαρνό
*Υμπέρ Ντεσάμπ ως Ντ' Αβερσό
*Ζαν-Πολ Μουλινό ως Δρ. Λα Μπαρμπινέ
*Μονα Ντολ ως κυρία Λα Μπαρμπινέ
*Πιέρ Μονκορμπιέ ως Μοράν
*Ρενέ Ντουπουί ως Τσάρλι
*Μπερνάρντ Τιφάιν ως Μιλού
*Μπερνάρντ Νοέλ ως Ντουπέρτζ
*Ούρσουλα Καμπλέρ ως Φάνι
*Ζαν Μορό ως Έβα
*Αλεξάνδρα Στιουάρτ ως Σολάνζ
  
## Υποδοχή
### Κριτικές
Ο Εντουάρ Λονέ έγραψε στη εφημερίδα Liberation στις 30 Ιουνίου 2001:

Ο Ζακ Μορίς στο γαλλικό Télérama, στις 5 Μαρτίου 2011 έγραψε για την ταινία:

Ο Λεονάρντ Μάρτιν στο οδηγό ταινίων του 2006, έδωσε στην ταινία 3,5 αστέρια (από τα τέσσερα) και την αποκάλεσε "πιθανώς η καλύτερη πρώιμη ταινία του Λουί Μαλ." 
Ο Ρότζερ Ίμπερτ από την πλευρά του έδωσε στην ταινία την ίδια βαθμολογία, 
χαρακτηρίζοντάς την ως «θρίαμβο του στυλ».

Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, 
δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 45%, με βάση 28 κριτικές 
και μέση βαθμολογία 6/10.

### Βραβεία
Ειδικό βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το 1963 
και βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας της Ένωσης Ιταλών Κριτικών Κινηματογράφου.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* 
* 
* 

Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1960
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουί Μαλ
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι 
Κατηγορία:Ταινίες του 1963 
Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον αλκοολισμό 
Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη
Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Ξώπλακες Καρπάθου

Οι **Ξώπλακες** είναι σύμπλεγμα βραχονησίδων στην Κάρπαθο των Δωδεκανήσων. Βρίσκεται στα νότια παράλια του νησιού απέναντι από τον Αγριλαοπόταμο και δυτικά του αεροδρομίου της Καρπάθου. Νοτιοδυτικά τους είναι η νησίδα Νησιερός. 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου
Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Φοινίκι Καρπάθου

Το **Φοινίκι**, επισήμως γνωστό ως **Φοινίκιον**, είναι παραθαλάσσιο χωριό στην Κάρπαθο.

## Γεωγραφία - Ιστορία
Το Φοινίκι βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού και τα δυτικά παράλιά του σε υψόμετρο 20 μέτρα. Απέχει 18 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια) και 2 χλμ. Β. από τη Αρκάσα, από την οποία χωρίζεται με τον χείμαρρο Πίσω Ρυάκι. Σύμφωνα με το ΦΕΚ 594/∆/78 είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός.

Η ονομασία του προέρχεται από τους Φοίνικες, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιούσαν το λιμάνι για τις εμπορικές ανταλλαγές τους με το νησί από τον 11ο αιω. π.Χ. Η γειτονική Αρκάσα (Αρκέσεια ή Αρκεσία) υπήρξε μια από τις πόλεις που αποτελούσαν την Τετράπολη (1000 π.Χ.) τα χρόνια των Δωριέων. Η ευρύτερη περιοχή γύρω από τον οικισμό περιλαμβάνεται στο αρχαιολογικό χώρο Αρκάσας και θεωρείται προϊστορική θέση.

Υπήρξε παλιότερα το εμπορικό λιμάνι του νησιού όπου λειτουργούσαν τελωνείο, υπολιμεναρχείο, φυλακές, σταθμός χωροφυλακής κ.λ.π. Μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων είναι ένα γραφικό ψαρολίμανο και αλιευτικό καταφύγιο, όπου δένουν τα καΐκια και οι βάρκες αρκετών ψαράδων από Αρκάσα, Πυλές, Όθος ακόμα και Κάλυμνο (Πηγάδια). Στη δυτική άκρη του χωριού και βόρεια του λιμενοβραχίονα βρίσκεται βραχώδης λόφος με το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Την καλοκαιρινή περίοδο λειτουργεί τακτική συγκοινωνία με καραβάκι για την Κάσο. Διαθέτει μικρή αμμώδη παραλία με ρηχά νερά και είναι γνωστό στο νησί για τις ψαροταβέρνες της.

## Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρκάσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αρκάσα, τη νησίδα Διακόφτη και νησίδα Χαρκιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Αρκάσας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 33 κατοίκους.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρπάθου
Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας

Το **Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας «Ιβάνε Τζαβαχισβίλι»** (**TSU**, γεωργιανά: ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, λατινικά: Universitas Tphilisensis) είναι ένα δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1918 στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Εξαιρουμένων των ακαδημιών και των θεολογικών σεμιναρίων, που δραστηριοποιούνται κατά διαστήματα στη Γεωργία εδώ και αιώνες, το Κρατικό Πανεπιστήμιο θεωρείται ως το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Γεωργίας και της περιοχής του Καυκάσου. Σε αυτό είναι εγγεγραμμένοι πάνω από 18.000 φοιτητές και εργάζονται περισσότεροι από 5.000 καθηγητές και προσωπικό (συμπεριλαμβανομένους συνεργάτες). Σύμφωνα με την κατάταξη των πανεπιστημίων του U.S. News & World Report, το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας καταλαμβάνει τη 359η θέση παγκοσμίως. Το ίδρυμα συνδέεται στενά με το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και με άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα παγκοσμίως.

Το πανεπιστήμιο έχει πέντε παραρτήματα στις περιφέρειες της Γεωργίας, έξι σχολές, 60 εργαστήρια-κέντρα επιστημονικής έρευνας, μια επιστημονική βιβλιοθήκη (με 3.700.000 βιβλία και περιοδικά), επτά μουσεία, εκδοτικό οίκο και τυπογραφείο (εκδίδει την εφημερίδα *Πανεπιστήμιο Τιφλίδας*).

Οι έξι κύριες σχολές είναι η Νομική Σχολή, η Σχολή Οικονομικών Επιστημών και Επιχειρήσεων, η Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών, η Ιατρική Σχολή, η Σχολή Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών και η Σχολή Θετικών και Φυσικών Επιστημών. Η Διεθνής Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Κρατικού Πανεπιστημίου λειτουργεί ως αυτόνομη σχολή στα πλαίσια του ιδρύματος.

Κύριος ιδρυτής του πανεπιστημίου ήταν ο Γεωργιανός ιστορικός και ακαδημαϊκός, Ιβάνε Τζαβαχισβίλι. Μεταξύ των συνιδρυτών συγκαταλέγονται επίσης αρκετοί επιστήμονες, μεταξύ των οποίων οι Γιόργκι Αχβλεντιάνι, Σάλβα Νουτσουμπίτζε, Ντιμίτρι Ουζνάτζε, Γκριγκόλ Τσερετέλι, Ακάκι Σανίτζε, Αντρέα Ραζμάντζε, Κορνέλι Κεκελίτζε, Ιωσήφ Κιπσίντζε, Πέτρε Μελικισβίλι και Εκβιτίμε Τακαϊσβίλι. Ο καθηγητής Πέτρε Μελικισβίλι, ένας γνωστός Γεωργιανός χημικός, ήταν ο πρώτος πρύτανης του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας. Πρύτανης της Κρατικού Πανεπιστημίου από τον Σεπτέμβριο του 2016 είναι ο Γιόργκι Σαρβασίτζε.

Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας δεν έχει κάποια κεντρική πανεπιστημιούπολη, καθώς τα κτίριά του είναι διασκορπισμένα σε όλη την πόλη. Στο παλαιότερο κτίριο του ιδρύματος, το υπ΄ αριθμόν 1, βρίσκεται η διοίκηση του πανεπιστημίου, στην οποία περιλαμβάνονται το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων, το Ακαδημαϊκό Συμβούλιο, ο Πρύτανης και ο Καγκελάριος.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γεωργία
Κατηγορία:Πανεπιστήμια
Παυλίνα του Βάλντεκ και Πύρμοντ

Η **Παυλίνα** (γερμ. *Pauline zu Waldeck und Pyrmont*, 19 Οκτωβρίου 1855 - 3 Ιουλίου 1925) του Οίκου του Βάλντεκ και Πύρμοντ ήταν πριγκίπισσα του Βάλντεκ και Πύρμοντ και μετέπειτα πριγκίπισσα του Μπένταϊμ και Στάινφουρτ.

## Βιογραφία
Η *Παυλίνα Έμμα Αυγούστα Ερμίνα* γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1855 στο Μπαντ Άρολσεν, και ήταν το δεύτερο παιδί και η δεύτερη κόρη του Γεωργίου Βίκτωρα του Βάλντεκ και Πύρμοντ, και της Ελένης, κόρης του Γουλιέλμου του Νάσσαου.

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1890 παντρεύτηκε τον Αλέξιο, Πρίγκιπα Διάδοχο του Μπένταϊμ και Στάινφουρτ, στο Μπαντ Άρολσεν. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
*τον Έμπερβυν (1882 - 1949), νυμφεύτηκε:
**την Παουλίνε Λάνγκενφελντ
**την Έλλεν Μπίσοφ-Κόρθαους
**την Ανν-Λουίζ Υσσέρ.
*το Βίκτωρα Αδόλφο (1883 - 1961), νυμφεύτηκε:
**τη Στεφανία του Σάουμπουργκ-Λίππε. Απέκτησαν 4 παιδιά.
**τη Ρόζα Ελένη του Ζολμς-Χόενσολμς-Λιχ. Απέκτησαν 7 παιδιά.
*τον Κάρολο Γεώργιο (1884 - 1951), νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα του Σαίναϊχ-Κάρολατ. Απέκτησαν 4 παιδιά.
*την Ελισάβετ (1886 - 1959).
*τη Βικτωρία (1887 - 1961).
*την Έμμα (1889 - 1905).
*τον Αλέξιο Ρανιέριο (1891 - 1923).
*το Φρειδερίκο (1894 - 1981), παντρεύτηκε τη Λουίζα φον Γκούλιχ. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Απεβίωσε στις 3 Ιουλίου 1925 στο Κάστρο Βίττγκενσταϊν του Μπαντ Λάσπε σε ηλικία 69 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Μπάγκνοπαρκ του Στάινφουρτ.

## Τίτλοι
*19 Οκτωβρίου 1855 – 7 Μαΐου 1881: *Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Παυλίνα του Βάλντεκ και Πύρμοντ
*7 Μαΐου 1881 – 28 Σεπτεμβρίου 1890: *Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα* Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Μπεντέιμ και Στέινφουρτ, Πριγκίπισσα του Βάλντεκ και Πύρμοντ
*28 Σεπτεμβρίου 1890 – 21 Ιανουαρίου 1919: *Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα* Η Πριγκίπισσα του Μπεντέιμ και Στέινφουρτ, Πριγκίπισσα του Βάλντεκ και Πύρμοντ
*21 Ιανουαρίου 1919 – 3 Ιουλίου 1925: *Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα* Η Χήρα Πριγκίπισσα του Μπεντέιμ και Στέινφουρτ, Πριγκίπισσα του Βάλντεκ και Πύρμοντ

## Παραπομπές
* Hartmut Platte: *Waldeck und Pyrmont. Geschichte eines Fürstenhauses.* Börde-Verlag, Werl 2003, ISBN 3-9806221-8-5 (*Deutsche Fürstenhäuser* 3).
* Wolfgang Hauke: *Schloss Steinfurt*. In: *Alte Burgen schöne Schlösser. Eine romantische Deutschlandreise*. Gekürzte Sonderausgabe. Das Beste, Stuttgart 1980, ISBN 3-87070-278-8, S. 40 – 41.
* *Genealogisches Handbuch des Adels* Band Fü XIX, Seite116, C. A. Starke-Verlag, Limburg, 2011
* *~The Royal House of Stuart*, London, 1969, 1971, 1976, Addington, A. C. 347
* ''Pauline Emma Auguste Hermine Prinzessin zu Waldeck u. Pyrmont'', ww-person.com
* ''Waldeck'', Online Gotha, angelfire.com
* ''Online Gotha–Bentheim'', angelfire.com


Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Ρομπέρτο Κεράλτ

Ο **Ρομπέρτο Κεράλτ** (Βαρκελώνη, 2 Ιανουαρίου 1931 – 26 Ιανουαρίου 1997) ήταν Ισπανός αθλητής της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης.

Γεννήθηκε το 1931 στη Βαρκελώνη και ήταν αθλητής της ΚΝ Μπαρτσελόνα. Ως αθλητής της κολύμβησης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Πρωτάθλημα κολύμβησης της Καταλονίας τριάντα πέντε φορές: πέντε στα 100 μέτρα ελεύθερο (1952, 1953, 1954, 1956, 1957), δύο στα 200 μέτρα ελεύθερο (1949, 1951), οκτώ στα 400 μέτρα ελεύθερο (1949, 1950, 1951, 1953, 1954, 1956, 1957, 1958), τρία στα 100 μέτρα ύπτιο (1950, 1951, 1952), τρία στα 3 × 100 μέτρα μικτής (1948, 1949, 1951), τέσσερα στα 4 × 100 μέτρα μικτής (1953, 1954, 1957, 1958) και δέκα στα 4 × 200 μέτρα ελεύθερο (1947, 1948, 1949, 1950, 1953, 1954, 1956, 1957, 1958, 1961), και βελτίωσε τριάντα τρία καταλανικά ρεκόρ στα αγωνίσματα ελεύθερης κολύμβησης από το 1947 έως το 1960.

Στο Ισπανικό πρωτάθλημα κολύμβησης αναδείχθηκε πρωταθλητής δώδεκα φορές: επτά στα 100 μέτρα ελεύθερο (1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1957), μία στα 400 μέτρα ελεύθερο και στα 100 μέτρα ύπτιο (1950), και τρεις στα 4 × 200 μέτρα ελεύθερο.

Στην υδατοσφαίριση ήταν πρωταθλητής Ισπανίας το 1949, 1950, 1951, 1954, 1955, 1957, 1958, 1960, 1962, 1963, 1964 και το 1965. Με την εθνική ομάδα της Ισπανίας ήταν διεθνής είκοσι τέσσερις φορές στην κολύμβηση και εξήντα έξι στην υδατοσφαίριση από το 1949 έως το 1963.

Στους Α' Μεσογειακούς αγώνες της Αλεξάνδρειας το 1951 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην υδατοσφαίριση, το αργυρό μετάλλιο στα 4 × 200 μέτρα ελεύθερο, την 4η θέση στα 100 μέτρα ελεύθερο και την 6η θέση στα 400 μέτρα ελεύθερο. Το 1952 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ελσίνκι στους οποίους κατέλαβε την 40η θέση στις σειρές στα 100 μέτρα ελεύθερο και την 8η θέση στο τουρνουά υδατοσφαίρισης.

Το 1949 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Αθλητικής Αξίας της Καταλανικής Ομοσπονδίας, το 1960 το Μετάλλιο Σταθερότητας της Ισπανικής Ομοσπονδίας και το 1997 το Μετάλλιο της Αθλητικής Ιστορίας της Καταλονίας. Πέθανε το 1997 στη Βαρκελώνη σε ηλικία 66 ετών.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ισπανοί υδατοσφαιριστές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της κολύμβησης
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΚΝ Μπαρτσελόνα
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας
Λιμάνι της Μερσίνης

Το **λιμάνι της Μερσίνας** (τουρκικά: *Mersin Limanı*) είναι ένα σημαντικό λιμάνι που βρίσκεται στις βορειοανατολικές ακτές της Μεσογείου θάλασσας στη Μερσίνη της νότιας Τουρκίας. Ως ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας, αποτελεί την κύρια πύλη της Τουρκίας προς τη Μεσόγειο Θάλασσα. Κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και θεωρείται το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μετά το Αμπαρλί, κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Βρίσκεται στην ιδιοκτησία της Τουρκικής Εταιρίας Σιδηροδρόμων (TCDD), ενώ το 2007 πέρασε στη διαχείριση της κοινοπραξίας PSA International-Akfen Holding για μια περίοδο 36 ετών.

## Δομή
Η σιδηροδρομική σύνδεση του λιμανιού με την ενδοχώρα προκαλεί μεγάλη κυκλοφορία εμπορευματικών τρένων προς τη Μερσίνη, μέσω της Κύριας Σιδηροδρομικής Γραμμής Άδανα-Μερσίνη. Η σιδηροδρομική υποδομή εντός του λιμένα της Μερσίνης είναι μία από τις καλύτερες στην Τουρκία, καθώς υπάρχουν 4 σιδηροδρομικές ράμπες και τα εμπορευματοκιβώτια μπορούν να χειριστούν χωρίς την οποιαδήποτε ανάγκη παρέκκλισης. 5 από τις προβλήτες ελλιμενισμού έχουν σιδηροδρομική σύνδεση και η φόρτωση/εκφόρτωση από/προς τα πλοία μπορεί να γίνει απευθείας. 

Ο λιμένας διαθέτει τερματικούς χύδην φορτίου, εμπορευματοκιβωτίων, ρο-ρο και πετρελαίου.

### Αποβάθρες
Οι κύριες αποβάθρες από τη δεκαετία του 1960 είναι οι ακόλουθες:
*Εμπορική Αποβάθρα (που περιλαμβάνει ξένες, εγχώριες και επιβατικές προβλήτες)
*Αποβάθρα δημητριακών (χωρητικότητας 100.000 τόνων σιλό), στην οποία υπάρχουν υποστηρικτικές κατασκευές των σιλό.
*Αποβάθρα κτηνοτροφίας και ξυλείας
*Αποβάθρα αλιείας
*Αποβάθρα προϊόντων χύδην (συμπεριλαμβανομένων ορυκτών μεταλλευμάτων και άνθρακα)
*Αποβάθρα πετρελαίου (που συνδέεται με το διυλιστήριο ATAS)
*Ναυπηγοεπισκευαστική Αποβάθρα

Υπάρχει επίσης μια μικρή μαρίνα στη δυτική πλευρά του λιμανιού.

### Κυματοθραύστες
Υπάρχουν δύο κυματοθραύστες:
*Ο ανατολικός μήκους 2.400 μέτρων κυματοθραύστης είναι ένας σταβέντο (υπήνεμος) κυματοθραύστης. Είναι κατασκευασμένος από τσιμεντόλιθους, βάρους (ο καθένας) 60 μετρικών τόνων.
*Ο νοτιοδυτικός μήκους 1.600 μέτρων κυματοθραύστης είναι ένας κύριος κυματοθραύστης για την προστασία από γαρμπήδες ανέμους. Είναι κατασκευασμένος από τσιμεντένιους λίθους μπλοκ, συνολικού βάρους 1,75 εκατομμυρίων μετρικών τόνων.

### Εκβάθυνση
Η εκβάθυνση του πυθμένα της θάλασσας του λιμανιού πραγματοποιήθηκε από τη δανέζικη εταιρεία Christiani & Nielsen εντός τεσσάρων ετών. Το μέσο επίπεδο του βάθους είναι τα 10 μέτρα, ενώ εκτείνεται σε ορισμένα σημεία από τα 6 μέχρι τα 14 μέτρα, ανάλογα με την προβλήτα. Η συνολική έκταση βυθοκόρησης (εκβάθυνσης) του λιμανιού ήταν πάνω από 35 χλμ2 και η μάζα του συνολικού υλικού βυθοκόρησης ήταν περίπου 8,4 εκατομμύρια μετρικοί τόνοι. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των υλικών χρησιμοποιήθηκαν για το χτίσιμο ενός παραθαλάσσιου πάρκου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Λιμένες της Τουρκίας
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – Δέκαθλο ανδρών

Το **[[δέκαθλο]] ανδρών** στο **[[Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019]]** διεξήχθη στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα από τις 2 έως τις 4 Οκτωβρίου.

Λόγω του προγράμματος, με το τελευταίο αγώνισμα να ξεκινά μετά τα μεσάνυχτα (τοπική ώρα) στις 4 Οκτωβρίου, οι τεχνικοί κανόνες των συνθέτων άλλαξαν: από αυτή τη διοργάνωση, το δέκαθλο θα πρέπει να ολοκληρώνεται μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα αντί για δύο συνεχόμενες ημέρες όπως ήταν προηγουμένως.

## Ρεκόρ

## Κριτήριο πρόκρισης
Το κριτήριο πρόκρισης για είσοδο στον αγώνα ήταν οι 8200 βαθμοί.

## Πρόγραμμα

## Αποτελέσματα

### Τελικά αποτελέσματα
Τα τελικά αποτελέσματα είναι το σύνολο των βαθμών από τα δέκα αγωνίσματα. Είναι έτσι όπως ακολουθούν:

## Παραπομπές

Δέκαθλο Αν
Σόφι Λίμπκνεχτ

**Η Σόφι Λίμπκνεχτ** (18 Ιανουαρίου 1884 - 11 Νοεμβρίου 1964) ήταν Γερμανίδα σοσιαλίστρια και φεμινίστρια γεννημένη στη Ρωσία. Ήταν η δεύτερη σύζυγος του Καρλ Λίμπκνεχτ, που είχε τρία παιδιά από τον πρώτο του γάμο με τη Γιούλια Λίμπκνεχτ. 

Γεννημένη στο Ροστόφ επί του Ντον, η Σόφι εκπαιδεύτηκε στη Γερμανική Αυτοκρατορία, όπου παντρεύτηκε τον μαρξιστή στοχαστή και τον επερχόμενο επαναστατικό ηγέτη Καρλ Λίμπκνεχτ το 1912. Αρχικά ήταν μέλος του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), ακολούθησε τον σύζυγό της όταν ίδρυσε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας το 1918. Ο Καρλ Λίμπκνεχτ δολοφονήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1919, μετά την αποτυχημένη εξέγερση των Σπαρτακιστών. Η Σόφι μετακόμισε στο Λονδίνο και αργότερα επέστρεψε στη Γερμανία κατά τη διάρκεια της περιόδου της Βαϊμάρης. Τα μέλη της οικογένειας Λίμπκνεχτ ανησυχούσαν από την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος τη δεκαετία του 1930 και, φοβούμενοι για τη ζωή τους κάτω από το φασιστικό καθεστώς που είχε ιδρύσει ο Αδόλφος Χίτλερ, επέλεξαν να μεταναστεύσουν κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής. μικρογραφία|αριστερά|100px|Σημείο ταφής της Σόφι Λίμπκνεχτ και της οικογένειας Λίμπκνεχτ.
Η γεννημένη στη Ρωσία Σόφι έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση το 1934 και εγκαταστάθηκε στη Μόσχα, όπου έζησε για τις υπόλοιπες δεκαετίες της ζωής της. 

Η κηδεία της το 1964 παρευρέθηκε από τον Ρόμπερτ και τον Βίλχελμ, τους γιους της Σόφι Λίμπκνεχτ από τον πρώτο γάμο του Καρλ.  Η σοβιετική κυβέρνηση διοργάνωσε μια δημόσια τελετή και μια φρουρά τιμής.  

Μεγάλο μέρος της αλληλογραφίας της με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ έχει δημοσιευτεί. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Rosa Luxemburg: Επιστολές από τη φυλακή στη Sophie Liebknecht 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί φεμινιστές
Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές
Νικόλαος Τσιπούρας Στύλος

Ο **Νικόλαος Τσιπούρας Στύλος** ήταν Έλληνας αγωνιστής και μακεδονομάχος που πολέμησε στον Μακεδονικό Αγώνα, τους Βαλκανικούς Πολέμους, αλλά και στον αγώνα για την αυτονομία της Βόρειας Ηπείρου όπως επίσης και στον  Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρά Ασία.

## Βιογραφία
Ο Νικόλαος Τσίπουρας Στύλος γεννήθηκε στο χωριό Σκοτίνα Πιερίας το 1860 και από μικρή ηλικία προσχώρησε στα αντάρτικα ένοπλα σώματα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον τουρκικό ζυγό, η δράση του ήταν τόσο μεγάλη που απολάμβανε της εμπιστοσύνης όλων των υπολοίπων ένοπλων σωμάτων τα οποια τον ανακήρυξαν αρχηγό όλων των ενόπλων αγωνιστών της περιοχής. Στις 28 Αυγούστου 1928 η ελληνική πολιτεία αναγνωρίζοντας την πολυετή δράση του υπέρ της πατρίδας τον βράβευσε στα πλαίσια των 100 χρόνων της ανεξαρτησίας της. Πέθανε στην Σκοτίνα Πιερίας σε ηλικία 72 χρονών

## Βιβλιογραφία
* Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία. Τόμος Στ′: Σαράντα Εκκλησίαι – Ώχρα [Great Military and Naval Encyclopedia. Volume VI]. Athens. 1930. p. 414.

Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Μπιμπάν

μικρογραφία|Τοπογραφικός χάρτης της Καβυλίας στην περιοχή των Μπιμπάν
Τα **Μπιμπάν** (, καβυλιακά: *Tiggoura*,  ή *Les Bibans*) είναι οροσειρά στη βόρεια Αλγερία, που συνορεύει νότια με την Καβυλία. 

## Γεωγραφία
Οι υψηλότερες κορυφές είναι η Μανσουρά () με υψόμετρο 1.862 μ. και η Σουκσούτ () με υψόμετρο 1.832 μ.. Βρίσκεται στα ανατολικά του Άτλαντα της Μπλιντά και στα δυτικά των ορέων Χοντνά. Τα Μπιμπάν είναι υπο-οροσειρά του Άτλαντα του Τελλ, μέρος του ορεινού συστήματος του Άτλαντα. 

Τα στρατηγικά ορεινά περάσματα των Σιδηρών Πυλών βρίσκονται στην περιοχή και έδωσαν το όνομά τους στα όρη Μπιμπάν. Το σημαντικότερο φαράγγι είναι το βαθύ Μπαμπ αλ-Καμπίρ (Μεγάλη Πύλη), το οποίο διασχίζει το Ουαντί Σεμπά, και μέσω του οποίου περνά η σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Αλγερίου και Κωνσταντίνης. Το Μπαμπ αλ-Σαγκίρ (Μικρή Πύλη) του Οαντί Μπουκτούν βρίσκεται 3,5&nbsp;χλμ ανατολικά. 

Ορισμένοι συγγραφείς ισχυρίζονται ότι η οροσειρά ήταν γνωστή ως *Ελ Ουενουγκά* πριν από τον γαλλικό αποικισμό της Αλγερίας. Παραδοσιακά αυτά τα βουνά έχουν κατοικηθεί από τους Καβύλους. Σήμερα ο πληθυσμός των Καβύλων βρίσκεται στο κεντρικό και στο ανατολικό τμήμα της περιοχής, ενώ το δυτικό άκρο φιλοξενεί κοινότητες αραβοφώνων. Οι ντόπιοι εξασκούν την εκτροφή αιγών και τη μελισσοκομία, καθώς και την καλλιέργεια ελιών για την παραγωγή ελαιολάδου. Αρχαία ελαιοτριβεία έχουν διατηρηθεί σε μερικούς οικισμούς. 

## Προστατευόμενες περιοχές
Το Εθνικό Πάρκο του Σαχαριανού Άτλαντα έκτασης 200.000 εκταρίων είναι προστατευόμενη περιοχή η οποία βρίσκεται κοντά στο Χαμάμ Νταλά στη νοτιοανατολική πλευρά της περιοχής, 15 χλμ βόρεια από την πόλη Μ'Σιλά. Ιδρύθηκε το 1992, είναι καταφύγιο για εκατοντάδες γαζέλες του Κυβιέ. 

## Δείτε επίσης
* Κατάλογος βουνών στην Αλγερία 

## Παραπομπές


Μπιμπαν
Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ

Η **Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ** (*Adelheid von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg*, 19 Οκτωβρίου 1889 - 11 Ιουνίου 1964) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Φερδινάνδου, Δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.

## Βιογραφία
Η *Αδελαΐδα Λουίζα* γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1889 στο Μέγαρο Γκρύνχολτς στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και ήταν το τέταρτο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου Φερδινάνδου, Δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, και της Καρολίνας Ματθίλδης του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.

Την 1η Αυγούστου 1914 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, τρίτο Πρίγκιπα του Ζολμς-Μπάρουτ στο Πότσδαμ και απέκτησαν πέντε τέκνα:
* Φρειδερίκη Λουίζα (1916 - 1989).
* Θεοδώρα (1920 - 2006), παντρεύτηκε (1) τον Γκερτ Σενκ και απέκτησαν 2 παιδιά; (2) τον Κάρολο Αδόλφο του Άουερσπεργκ και απέκτησαν 1 παιδί
* Ρόζα Καικιλία Καρολίνα Ματθίλδη Ειρήνη Σίβυλλα Άννα (1925 - 2008), παντρεύτηκε (1) τον Νέβιλ Λιούις και απέκτησαν 2 παιδιά; (2) τον Χάινριχ Βέμπερ και δεν απέκτησαν παιδιά
* Φρειδερίκος (1926 - 2006), νυμφεύτηκε τη Μπιργκίτα του Μπέρχεμ-Κένιγκσφελντ και απέκτησαν 2 παιδιά
* Καρολίνα Ματθίλδη (1929 - 2016), παντρεύτηκε τον Γιόχαν φαν Στέιντερεν και δεν απέκτησαν παιδιά

Πέθανε στις 11 Ιουνίου 1964 στο Σάλτσμπουργκ σε ηλικία 74 ετών.

## Τίτλοι
*19 Οκτωβρίου 1889 – 1 Αυγούστου 1914: *Η Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
*1 Αυγούστου 1914 – 31 Δεκεμβρίου 1920: *Η Υψηλότητα* Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Ζολμς-Μπάρουτ
*31 Δεκεμβρίου 1920 – 12 Σεπτεμβρίου 1951: *Η Υψηλότητα* Η Πριγκίπισσα του Ζολμς-Μπάρουτ
*12 Σεπτεμβρίου 1951 – 11 Ιουνίου 1964: *Η Υψηλότητα* Η Χήρα Πριγκίπισσα του Ζολμς-Μπάρουτ

## Πρόγονοι

## Παραπομπές


Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Μακ Μίλερ

Ο **Μάλκολμ Τζέιμς ΜακΚόρμικ** (αγγλικά: Malcolm James McCormick, 19 Ιανουαρίου 1992 - 7 Σεπτεμβρίου 2018) ήταν Αμερικανός ράπερ & στιχουργός.

Ξεκίνησε την καριέρα του στη Χιπ χοπ σκηνή το 2007, σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Το 2010 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρία της Πενσυλβάνια, Rostrum Records.

Από τον Αύγουστο του 2016 μέχρι τον Μάιο του 2018 είχε δεσμό με την Αριάνα Γκράντε.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2018 βρέθηκε νεκρός από τον προσωπικό του βοηθό, στο σπίτι του στο Λος Άντζελες. Ο θάνατος του αποδόθηκε λίγο αργότερα από ιατροδικαστική έρευνα ατύχημα υπερβολικής δόσης ναρκωτικών λόγω «μικτής τοξικότητας ναρκωτικών» της φαιντανύλης, της κοκαΐνης και του αλκοόλ.

## Albums

* Blue Slide Park (8 Νοεμβρίου 2011)
* Watching Movies with the Sound Off (18 Ιουνίου 2013)
* GO:OD AM (18 Σεπτεμβρίου 2015)
* The Divine Feminine (16 Σεπτεμβρίου 2016)
* Swimming (3 Αυγούστου 2018)
* Circles (17 Ιανουαρίου 2020)
* Balloonerism (17 Ιανουαρίου 2025)

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ
Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί
Μεσοχώρι Καρπάθου

Το **Μεσοχώρι**, επίσης γνωστό ως **Μισοχώρι**, είναι χωριό του νησιού της Καρπάθου που βρίσκεται στα Δωδεκάνησα.

## Γεωγραφία - Ιστορία
μικρογραφία|Άποψη του οικισμού από ψηλά (Μεσοχώρι Καρπάθου)
Το Μεσοχώρι βρίσκεται περιπου στο κέντρο του νησιού και προς τα δυτικά παράλιά του, σε απόσταση 28 χλμ. βορειοδυτικά της Καρπάθου (ή Πηγαδιών). Είναι κτισμένο σε πλαγιά, στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Λάστος σε υψόμετρο 135 μέτρων. Το χωριό έχει θέα το Αιγαίο πέλαγος και τη γύρω του περιοχή με ελιές και αμπελώνες. Τα σπίτια του διατηρούν την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του νησιού και το κέντρο του είναι προσβάσιμο μόνο με τα πόδια. Η γύρω περιοχή και σε έκταση 11,69 τ.χλμ. έχει χαρακτηριστεί "Καταφύγιο άγριας ζωής: Καμινάκια - Άγιος Επιφάνειος - Μακρύς Γυαλός" .

### Παναγία η Βρυσιανή
Το πιο σημαντικό αξιοθέατο είναι η εκκλησία Παναγία η Βρυσιανή, που είναι κτισμένη πάνω στη μοναδική πηγή - βρύση (με τρεις κρουνούς) του χωριού και από την οποία προέρχεται το προσωνύμιό της. Η εκκλησία είναι βυζαντινού ρυθμού, φέρεται να πρωτοκτίστηκε γύρω στα 1553, ανακαινίστηκε πιθανόν το 1791 και πήρε τη σημερινή μορφή της τις πρώτες δεκαετίες μετά την απελευθέρωση, αρχής γενομένης το 1935. Πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου (Γέννηση της Θεοτόκου) για τρεις ημέρες συγκεντρώνοντας προσκυνητές απ’ όλα τα χωριά της Καρπάθου αλλά και της Κάσου.

## Αυτοδιοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 και ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοσυσταθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Λευκό, τον Κάτω Λευκό, τη νησίδα Νησί και το Σώκαστρο αποτελούν την Κοινότητα Μεσοχωρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο οικισμός Μεσοχώρι έχει πληθυσμό 225 κατοίκων ενώ η Κοινότητα Μεσοχωρίου έχει συνολικό πληθυσμό 371 κατοίκων.

### Δήμαρχοι, Κοινοτάρχες και Πρόεδροι της Κοινότητας Μεσοχωρίου Καρπάθου

## Φωτογραφίες

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Φωτογραφίες της Παναγίας της Βρυσιανής από τον ιστότοπο ορθόδοξος συναξαριστής
* "Αρτσιχρονιά στο Μεσοχώρι...", του Μανώλη Δημελλά από τον ιστότοπο https://www.verena.gr/
* Αντιπατητής - ο χορός του Μεσοχωρίου από τον ιστότοπο http://dance-pandect.gr/

Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Καρπάθου
Το Ρόδι (περιοδικό)

***Το ρόδι*** ήταν ένα περιοδικό με εκπαιδευτικό χαρακτήρα και με διαδραστική συμμετοχή των αναγνωστών του. Με την έκδοση του περιοδικού ήθελαν να εμπλουτίσουν τις γνώσεις των παιδιών με ύλη που δεν κάλυπταν τότε τα σχολεία, κάτι που τα παιδιά χρειάζονταν, τη γνώση αλλιώς. Η έκδοση του περιοδικού *Το ρόδι* ήταν εμβληματική στον χώρο του εντύπου στην Ελλάδα για παιδιά από 7 έως 12 ετών.  

## Το ιστορικό και εκδοτικό πλαίσιο
Το περιοδικό για παιδιά *Το ρόδι* πρωτοκυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1977. Κυκλοφόρησε σε τρεις διαφορετικές περιόδους: Α' περίοδο 1977-1982 με 59 τεύχη, Β' περίοδο 1993-1996 με 34 τεύχη και τη Γ' περίοδος από το 1997-1998 κυκλοφόρησε 14 τεύχη..

Εκδότης ήταν η Δροσούλα Βασιλείου Έλλιοτ, με την πολύ σημαντική συντακτική ομάδα την Ελένη Γαζή-Αρβανίτη, Μαριάννα Βερέμη  και την Χίλαρη Σακελλαριάδη.

## Νέα έκδοση
Η κόρη της εκδότριας ετοιμάζεται να φέρει ξανά στα χέρια των παιδιών το νέο *Ρόδι* – φτιαγμένο από χαρτί και μελάνι – παραμένοντας πιστή στις ίδιες αξίες που το καθόρισαν. Τον Δεκέμβριο του 2024 ολοκληρώθηκε το τεύχος μηδέν. Το νέο τεύχος των 48 σελίδων δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα· αντίθετα, έχει τυπωθεί σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων για παρουσίαση σε υποστηρικτές, με στόχο να εξασφαλίσει την επανακυκλοφορία του. http://torodi.org/

## Συνεργάτες
Γνωστοί και σημαντικοί συγγραφείς όπως ο Νικηφόρος Βρεττάκος, η Άλκη Ζέη, ο Μάνος Κοντολέων, η Τατιάνα Μιλλιέξ, η Ειρήνη Νάκου, η Κίρα Σίνου, ο Ευγένιος Τριβιζάς  και πολλοί άλλοι αλλά και ο ιστορικός Θάνος Βερέμης πρόσφεραν κείμενα και παραμύθια στις σελίδες του περιοδικού.

Τις ζωγραφιές των παιδιών εμπλούτισαν και σπουδαίοι εικαστικοί καλλιτέχνες, όπως ο Αλέξης Ακριθάκης, ο Σπύρος Βασιλείου, ο Γιάννης Γαΐτης, ο Αντώνης Καλαμάρας, ο Γιάννης Κουτσούρης, ο Αλέξης Κυριτσόπουλος (Κυρ), η Ρίτα Λαουτάρη, ο Μέντης Μποσταντζόγλου (Μποστ), ο Σπύρος Ορνεράκης και πολλοί άλλοι.

Εκπαιδευτικοί, ιστορικοί, παιδοψυχολόγοι, ιατροί και παιδίατροι προσέφεραν τις γνώσεις τους εμπλουτίζοντας το περιοδικό.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Ο ιστότοπος του περιοδικού

Ροδι
Μεγάλη Αρμενία

μικρογραφία|Χάρτης της Μεγάλης Αρμενικής Αυτοκρατορίας του Τιγράνη του Μέγα και των γύρω κρατών
μικρογραφία|Χάρτης του Εμιράτου της Αρμενίας (9ος αιώνας μ.Χ.)
Η **Μεγάλη Αρμενία** (, *Μετς Χάικ*) είναι ο ιστορικός όρος για το κράτος της Αρμενίας κατά την αρχαιότητα, το οποίο βρισκόταν στα Αρμενικά Υψίπεδα και άρχισε να ισχυροποιείται υπό τον Αρταξία Α΄ στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ.. Ο όρος "Μεγάλη Αρμενία" χρησιμοποιείται ως ιστορικός όρος για αρμενικά βασίλεια της κλασικής αρχαιότητας, την ύστερης αρχαιότητας και του μεσαίωνα. Ο όρος χρησιμοποιείται από Αρμένιους και μη Αρμένιους συγγραφείς. 

Τα σύνορα της ιστορικής Μεγάλης Αρμενίας μεταβάλλονταν συνεχώς. Προσεγγιστικά, το δυτικό άκρο της Μεγάλης Αρμενίας ήταν ο ποταμός Ευφράτης, το ανατολικό άκρο της Μεγάλης Αρμενίας ήταν το Αρτσάχ και μια περιοχή του Ιρανικού Αζερμπαϊτζάν γύρω από τη λίμνη Ούρμια, ενώ το βόρειο άκρο της ήταν οι νότιες επαρχίες της σημερινής Γεωργίας. Τέλος, το νότιο όριο της Μεγάλης Αρμενίας ήταν το βόρειο άκρο της Μεσοποταμίας.

Στους Ρωμαίους η Μεγάλη Αρμενία ήταν γνωστή ως Armenia Maior. Στους ελληνόφωνους λαούς η περιοχή ήταν γνωστή ως , διαχωρίζοντας την από την Υπήνεμη Αρμενία (*Ποκ'ρ Χάικ*', λατινικά: Armenia Minor, αγγλικά: Lesser Armenia). Η Μικρότερη Αρμενία είναι ιστορικός όρος ο οποίος αναφέρεται στις περιοχές δυτικά και βορειοδυτικά της Μεγάλης Αρμενίας όπου ζούσαν Αρμένιοι. Μεταγενέστερα, ο όρος Υπήνεμη Αρμενία χρησιμοποιήθηκε για την αποφυγή σύγχυσης με το αρμενικό μεσαιωνικό βασίλειο της Κιλικίας, η οποία μερικές φορές ήταν γνωστή ως Μικρά Αρμενία (αγγλικά: Little Armenia).

Επίσης, ο όρος Μεγάλη Αρμενία σχετίζεται με την Ενωμένη Αρμενία και τον αρμενικό αλυτρωτισμό. 

## Παραπομπές

## Περαιτέρω ανάγνωση

* Adontz, Nicholas (1970). *Armenia in the Period of Justinian: The Political Conditions Based on the Naxarar System*, trans. Nina Garsoïan. Lisbon: Calouste Gulbenkian Foundation.
* Hewsen, Robert H. (2001). *Armenia: A Historical Atlas*. Chicago: Chicago University Press.
Γατόψαρο

Με το όνομα **γατόψαρα** είναι γνωστά τα μέλη της τάξης **Σιλουμόρφα** (*Siluriformes*), μιας τάξης ακτινοπτερύγιων ιχθύων. Έχουν πάρει το όνομά τους από τα χαρακτηριστικά μουστάκια τους, τα οποία θυμίζουν αυτά της γάτας, όμως δεν έχουν όλα τα είδη μεγάλα μουστάκια. Χαρακτηρίζονται από το σχήμα του κεφαλιού τους, το οποίο είναι βαρύ και πλατύ, και το μικρό μέγεθος της νηκτικής κύστης. Πολλά γατόψαρα είναι νυκτόβια, αλλά άλλα είδη είναι ημερόβια. Απαντούν σε παραθαλάσσια, ποτάμια και λιμναία ύδατα κάθε ηπείρου εκτός της Ανταρκτικής και έχουν αποικήσει όλες τις ηπείρους σε κάποια στιγμή. Την μεγαλύτερη ποικιλομορφία παρουσιάζουν στους τροπικούς, ενώ μόνο μια οικογένεια είναι ιθαγενής στη Βόρεια Αμερική και άλλη μία στην Ευρώπη.

Τα γατόψαρα παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία τόσο στο μέγεθος όσο και στη συμπεριφορά, από το γιγάντιο γατόψαρο του Μεκόνγκ στη Νοτιοανατολική Ασία, τον γουλιανό στην Ευρασία και το πιραΐμπα στη Νότια Αμερική, που ξεπερνούν σε μήκος τα 2 μέτρα μέχρι σαπροφάγα είδη και μικρά παρασιτικά είδη, όπως το καντιρού. Όμως κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι δεν έχουν λέπια. Τα γατόψαρα έχουν σημαντική εμπορική αξία, καθώς πολλά από τα μεγαλύτερα είδη εκτρέφονται και ψαρεύονται για τροφή. Πολλά από τα μικρότερα είδη, κυρίως το είδος Κορύδορας, είναι σημαντικά ως ψάρια ενυδρείου.

## Παραπομπές


κατηγορία:Τάξεις ψαριών
Νότης Παναγιώτου

Ο **Παναγιώτης (Νότης) Παναγιώτου** (1925-2003) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός, λόγιος και αντιστασιακός, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Μυτιλήνης από το 1991 ως το 1994. Υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός επί 35 χρόνια και διώχθηκε για τις προοδευτικές του ιδέες κατά την περίοδο της χούντας. Συνέγραψε κυρίως διηγήματα.

## Πρώτα χρόνια
Μικρασιατικής καταγωγής, έζησε τα παιδικά του χρόνια σε φτωχικές γειτονιές της Λέσβου όπου ζούσαν πρόσφυγες. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνώνκαι εργάστηκε παράλληλα με τις σπουδές του στον εκδοτικό οίκο του Γκοβόστη. Δραστηριοποιήθηκε στην εθνική αντίσταση, με το ΕΑΜ, έχοντας ενταχθεί στους κόλπους του κατά την Κατοχή. 

## Εκπαιδευτική και κοινωνική δραστηριότητα
Δίδαξε σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Αθήνας, της Καρπάθου,  της Αλεξανδρούπολης και του Πειραιά.  Απολύθηκε από τη χούντα του 1967 κατά την μοναδική περίοδο της εκπαιδευτικής του πορείας όταν δίδασκε στη Μυτιλήνη. Δικαιώθηκε με απόφαση του Αρείου Πάγου το 1971 και επανήλθε στην εκπαίδευση, για να διοριστεί γενικός επιθεωρητής εκπαίδευσης του Πειραιά το 1974.

## Πολιτική, συγγραφική και αυτοδιοικητική δραστηριότητα
Έγραφε στην εφημερίδα "Ριζοσπάστης", έχοντας μια ιδιαίτερη στήλη και με το ψευδώνυμο Π. Κοσμάς. Ως συγγραφέας έγραψε αρκετά διηγήματα.

Κέρδισε τις δημοτικές εκλογές του 1990 (με την υποστήριξη του Ενιαίου Συνασπισμού) και εξελέγη δήμαρχος Μυτιλήνης με ποσοστό 55,75% από τον 1ο γύρο έναντι 44,25 για το Μιχαήλ Πίτσιο.  
Ανάμεσα στα άλλα, υπηρέτησε ως πρόεδρος της ΤΕΔΚ νομού Λέσβου. 

## Θάνατος
Πέθανε σε ηλικία 78 ετών στις 3 Μαΐου 2003 και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά, από το νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου.

## Οικογένεια
Σύζυγός του ήταν η επίσης εκπαιδευτικός Ευαγγελία Αποστόλου, κόρη του πρώην δημάρχου -και δασκάλου του- Απόστολου Αποστόλου.
 

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Δήμαρχοι Μυτιλήνης
Εκπαίδευση στη Μάλτα

Η **εκπαίδευση στη Μάλτα** είναι υποχρεωτική μέχρι την ηλικία των δεκαέξι ετών και προσφέρεται μέσα από τρεις διαφορετικούς φορείς: το κράτος, την εκκλησία και τον ιδιωτικό τομέα. Το κράτος είναι υπεύθυνο για την προώθηση της εκπαίδευσης και της διδασκαλίας, την διασφάλιση της καθολικής πρόσβασης στην εκπαίδευση για όλους τους Μαλτέζους πολίτες, καθώς και την ύπαρξη ενός συστήματος σχολείων και ιδρυμάτων προσιτού σε όλους τους πολίτες. Οι στόχοι της εκπαίδευσης στη Μάλτα περιλαμβάνουν την πνευματική και ηθική ανάπτυξη και την προετοιμασία κάθε πολίτη ώστε να συμβάλει παραγωγικά στην εθνική οικονομία. 

Αν και οι Μαλτέζοι πολίτες είχαν πρόσβαση στην εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της αραβοκρατίας (870-1090), η άφιξη διάφορων χριστιανικών ταγμάτων στους επόμενους τέσσερις αιώνες καθιέρωσε την θρησκευτικού τύπου εκπαίδευση για τις πλούσιες οικογένειες των νησιών. Οι Ναΐτες Ιππότες δημιούργησαν το Πανεπιστήμιο της Μάλτας, γύρω από το οποίο συστάθηκαν πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και μεταδευτεροβάθμια ιδρύματα. Μετά την εκδίωξη των Ιπποτών από τα γαλλικά στρατεύματα, το 1798, η πρωτοβάθμια δημόσια εκπαίδευση έγινε διαθέσιμη για το σύνολο του πληθυσμού της Μάλτας. Το 1878, τα αγγλικά αντικατέστησαν τα ιταλικά ως κύρια γλώσσα διδασκαλίας. Το 1946 επιβλήθηκε η υποχρεωτική εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, για το λόγο ότι ο αναλφαβητισμός είχε αυξηθεί σημαντικά μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολέμων. Σύμφωνα με τη νομοθεσία που ψηφίστηκε το 1988, τα παιδιά από την ηλικία των πέντε ετών εγγράφονται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Το εκπαιδευτικό σύστημα της Μάλτας χωρίζεται σε τέσσερα επίπεδα: προσχολική (ηλικίες 3-5), πρωτοβάθμια (ηλικίες 5-11), δευτεροβάθμια (ηλικίες 11-16) και τριτοβάθμια. Η προσχολική εκπαίδευση είναι προαιρετική, αλλά επιχορηγείται πλήρως από το κράτος. Οι μαθητές, από την περίοδο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσής τους, τοποθετούνται σε κατευθύνσεις που βασίζονται στο μορφωτικό επίπεδο, και, στην ηλικία των έντεκα ετών, δίνουν ειδικές εξετάσεις για την εξακρίβωση της κατεύθυνσης που θα ακολουθήσουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Η επιτυχία στις εξετάσεις αυτές τοποθετεί τον μαθητή σε ένα γυμνάσιο προχωρημένου επιπέδου, ενώ η μέτρια επίδοση ή η μη συμμετοχή στις εξετάσεις τοποθετεί τον μαθητή σε ένα λιγότερο ανταγωνιστικό γυμνάσιο. Στην ηλικία των 16 ετών πραγματοποιούνται οι εξετάσεις του πιστοποιητικού δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (NEC) και σε ηλικία 18 ετών οι ειδικές εξετάσεις εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το 2008, 26.711 μαθητές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, 25.793 μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, 5.719 μαθητές μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, 9.472 φοιτητές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και 6.268 φοιτητές επαγγελματικών λυκείων εγγράφηκαν σε εκπαιδευτικά ιδρύματα της Μάλτας. Περίπου το 30% των μαθητών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Μάλτας είναι εγγεγραμμένοι σε ιδιωτικά σχολεία, τα περισσότερα από τα οποία λειτουργούν στο πλαίσιο της Καθολικής Εκκλησίας. Το σημαντικότερο μεταδευτεροβάθμιο ίδρυμα της Μάλτας είναι το Πανεπιστήμιο της Μάλτας, το οποίο λειτουργεί από το 1592.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μάλτα
Γλανίδι

Το **γλανίδι** (*Silurus aristotelis*) είναι ψάρι ενδημικό των γλυκών υδάτων της Ελλάδας που μαζί με το γουλιανό ανήκουν στην οικογένεια των Σιλουριδών και είναι τα μόνα αυτόχθονα γατόψαρα της Ευρώπης. 

## Κατανομή
Το γλανίδι είναι αυτόχθονο είδος της λεκάνης απορροής του Αχελώου και των λιμνών Τριχωνίδα, Λυσιμαχία και Αμβρακία. Τη δεκαετία του 1980 εισήχθη επίσης στη λίμνη Παμβώτιδα, στα Ιωάννινα, και στη λίμνη Βόλβη. Στοιχεία για τον πληθυσμό του δεν είναι γνωστά. Θεωρείται ότι ο πληθυσμός του είναι υγιής στη Λυσιμαχία και στην Παμβώτιδα, ενώ περιορισμένος στη Τριχωνίδα και στην Αμβρακία, ενώ είναι σπάνιο στη Βόλβη. Κύριες απειλές είναι η καταστροφή του ενδιαιτήματός του, η υπεραλίευση και η ρύπανση.

## Περιγραφή
Το γλανίδι μοιάζει πολύ με τον πιο διαδεδομένο γουλιανό, αλλά αναπτύσσεται με πιο αργό ρυθμό, φτάνει σε μικρότερο μέγεθος, έχει δύο ζευγάρια μουστάκια αντί για τρία και φέρει οδοντίδια στην σκληρή θωρακική ακτίνα. Αμφότερα τα είδη προέρχονται από κοινό πρόγονο και φαίνεται διαχωρίστηκαν 10 με 15 εκατομμύρια χρόνια πριν, με την κατανομή των δύο ειδών να χωρίζει στην Ελλάδα ή Πίνδος. Έχει μακρύ σώμα και πλατύ κεφάλι και το θωρακικό πτερύγιο έχει 12-14 ακτίνες. Το ραχιαίο πτερύγιο είναι μικρό, ενώ το πρωκτικό μακρύ, ενώ το ουριαίο πτερύγιο είναι διακριτό από το πρωκτικό.

Το μέγεθός του συνήθως δε ξεπερνά τα 40 εκατοστά, όμως υπάρχουν αναφορές ότι το μεγαλύτερο που έχει αλιευθεί είχε βάρος πάνω από 50 κιλά και μήκος περίπου 2 μέτρα, ενώ ένα άλλο που αλιεύθηκε στην λίμνη Λυσιμαχία είχε μήκος 1,5 μέτρο και βάρος 30 κιλά.

## Οικολογία
Το γλανίδι ωριμάζει σεξουαλικά σε ηλικία 2-3 ετών. Η αναπαραγωγή λαμβάνει χώρα τον Μάιο και τον Ιούνιο και σύμφωνα με τις περιγραφές των ψαράδων, φτιάχνει φωλιές στη βλάστηση που φυλάει το αρσενικό. Ο πρώτος που περιέγραψε αυτή την τακτική ήταν ο Αριστοτέλης, του οποίου το όνομα πήρε το είδος. Τα αυγά του είναι σφαιρικά και κιτρινωπά, με διάμετρο 2,5 χιλιοστά, και εναποτίθενται στο βυθό. Τα αυγά εκκολάπτονται την πέμπτη ημέρα σε θερμοκρασία 24°C και από αυτά εξέρχονται τα έμβρυα μήκους 7 χιλιοστών που μοιάζουν με γυρίνους και συνήθως είναι κρυμμένα κάτω από πέτρες μέσα στη βλάστηση. Αρχικά έχουν τρία ζεύγη μουστακιών, αλλά στη συνέχεια χάνουν το ένα. Το προσδόκιμο ζωής στο πληθυσμό στη λίμνη Παμβώτιδα υπολογίστηκε σε πέντε έτη, αλλά πιθανόν επηρεάζεται από τη ρύπανση και τον ευτροφισμό.

Το γλανίδι είναι νυχτόβιος θηρευτής, ο οποίος τρέφεται κυρίως με άλλα ψάρια.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ψάρια γλυκών υδάτων
Κατηγορία:Σιλουρόμορφα