Σκηνή (μυθοπλασία)

**Σκηνή** είναι καθένα από τα δραματικά μέρη μιας ιστορίας, που εκτυλίσσεται σε μια συγκεκριμένη στιγμή και σε ένα ορισμένο μέρος, μεταξύ συγκεκριμένων χαρακτήρων. Ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως στον κινηματογράφο και στο θέατρο, με ορισμένες διαφορές μεταξύ των δύο.

## Θέατρο
[μικρογραφία|Εικονογράφιση της τρίτης σκηνής της δεύτερης πράκξης από το [Το χειμωνιάτικο παραμύθι (Σαίξπηρ)|''Χειμωνιάτικο παραμύθι'' του Ουίλιαμ Σαίξπηρ]]
Στο δράμα, σκηνή είναι μια μονάδα δράσης, η οποία συχνά αποτελεί υποδιαίεση μιας πράξης.

### Γαλλική σκηνή
"Γαλλική σκηνή" είναι μια σκηνή της οποίας η αρχή και το τέλος σηματοδοτούνται από μια αλλαγή στην παρουσία των χαρακτήρων στη σκηνή και όχι από τα φώτα που μετατοπίζονται ή από τα σκηνικά που αλλάζουν.

### Υποχρεωτική σκηνή
Από τη γαλλική σκηνή à faire, υποχρεωτική σκηνή είναι μια σκηνή (συνήθως γεμάτη συναισθήματα) που αναμένεται από το κοινό. Ένα παράδειγμα υπάρχει στην τραγωδία *[[Άμλετ]]* του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, όταν ο Άμλετ αντιμετωπίζει τη μητέρα του (3.4).

## Κινηματογράφος
[μικρογραφία|Ερωτική σκηνή από την ταινία [Άννα Καρένινα (ταινία, 1935)|''Άννα Καρένινα'' (1935) του Κλάρενς Μπράουν με την Γκρέτα Γκάρμπο και τον Τζον Γκίλμπερτ]]
Στον κινηματογράφο και το βίντεο, η σκηνή θεωρείται γενικά τμήμα μιας κινηματογραφικής ταινίας που λαμβάνει χώρα σε μία μόνο τοποθεσία και σε συνεχή χρόνο και που αποτελείται από μια σειρά από λήψεις, καθεμιά από τις οποίες είναι ένα σύνολο πλάνων από μεμονωμένες κάμερες που βρίσκονται σε διαφορετικές γωνίες.

Σκηνή είναι καθένα από τα μέρη μιας ταινίας ενώ μια σεκάνς είναι επίσης μια εκτενέστερη ή μικρότεροη σκηνή. Συγκεκριμένα, ο όρος "σκηνή" αναφέρεται στη συνέχεια της παρατηρούμενης δράσης: αποτελεί μια σύνδεση χρόνου, τόπου ή χαρακτήρων. Ο όρος μπορεί να αναφέρεται στο διαχωρισμό της ταινίας από το σενάριο, από την ολοκληρωμένη ταινία, ή μπορεί να εμφανίζεται μόνο στο μυαλό του θεατή που προσπαθεί να οριοθετήσει λογικά τη δράση. Για παράδειγμα, τμήματα μιας ταινίας δράσης στο ίδιο μέρος, που παίζονται σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, μπορεί να αποτελούνται από διάφορες σκηνές.

Λόγω της δυνατότητας για επεξεργασία με τεχνικά μέσα, μια κινηματογραφική σκηνή είναι πολύ μικρότερη από μια θεατρική σκηνή. Λόγω της συχνής εμφάνισής τους στις ταινίες, ορισμένοι τύποι σκηνών έχουν αποκτήσει ονόματα, όπως ερωτική σκηνή, σκηνή σεξ, γυμνή σκηνή, σκηνή ονείρου, σκηνή δράσης, σκηνή κυνηγητού με αυτοκίνητα, σκηνή ατυχήματος, αισθηματική σκηνή, πολεμική σκηνή κ.ο.κ. Συνήθως υπάρχει μια σκηνή αρχής και μια σκηνή τέλους.

Αντίθετα, το παραδοσιακό κινηματογραφικό σενάριο χωρίζεται σε πράξεις, αλλά αυτές οι κατηγορίες χρησιμοποιούνται λιγότερο συχνά σε έργα ψηφιακής τεχνολογίας. Η σκηνή είναι σημαντική για την ενότητα της δράσης της ταινίας, ενώ ένα θεατρικό έργο συνήθως χωρίζεται σε πράξεις. Η διαίρεση μιας ταινίας σε σκηνές γίνεται συνήθως στο σενάριο.

## Τεχνικές συγγραφής σκηνών
Στο βιβλίο του *The Anatomy of Story* (2008), ο Τζον Τούμπι αναφέρει ότι η αρχή μιας σκηνής θα πρέπει να υπαινίσσεται τι θα γίνει σε όλη η σκηνή και ότι η σκηνή πρέπει στη συνέχεια να καταλήξει σε ένα μόνο σημείο, στο οποίο η πιο σημαντική λέξη ή ατάκα αναφέρεται τελευταία.

Η ένταση ή η αγωνία μιας σκηνής μπορεί να δημιουργηθεί με οποιονδήποτε από τους παρακάτω τρόπους:

* Καθετί που δεν λύνεται δημιουργεί ένταση. Πιο συγκεκριμένα, συγκρούσεις, διαφωνίες και αστάθεια.
* Η αβεβαιότητα δημιουργεί ένταση. Όποτε οι θεατές δεν μπορούν να προβλέψουν με βεβαιότητα το αποτέλεσμα των γεγονότων, υπάρχει αβεβαιότητα.
* Η προσδοκία και οι προβλέψεις δημιουργούν ένταση σε μια σκηνή. Δώστε στους θεατές την αίσθηση ότι αν παρακολουθήσουν λίγο ακόμα, θα δουν ή θα μάθουν αυτό που επιθυμούν.
* Η συναισθηματική αξία των αναμενόμενων γεγονότων αυξάνει και την ένταση. Ο βαθμός της έντασης είναι ανάλογος προς τη συναισθηματική επένδυση των θεατών (ή του χαρακτήρα).
* Η έλλειψη ελέγχου δημιουργεί ένταση. Ο χαρακτήρας ή οι θεατές δεν έχουν έλεγχο όταν βρίσκονται σε άγνωστο περιβάλλον ή κάτω από κάποια επίδραση ή εξουσία. Η κατάσταση του επείγοντος είναι ένα συνηθισμένο παράδειγμα όπου η έλλειψη ελέγχου δημιουργεί ένταση.

Μία ακόμη συνηθισμένη τεχνική για να γίνει μια σκηνή πιο συναρπαστική είναι οι πληροφορίες να υπονοούνται, αντί να λέγονται απευθείας.

Κάθε σκηνή πρέπει να έχει σημαντικό σκοπό μέσα στην συνολική ιστορία, δίνοντας σαφείς απαντήσεις στις ακόλουθες ερωτήσεις:

* Γιατί είναι εδώ οι χαρακτήρες;
* Τι θέλει κάθε χαρακτήρας;
* Τι θα συμβεί εδώ που θα αλλάξει την ιστορία;
* Τι ή ποιος στεκόταν εμπόδιο στον χαρακτήρα;

## Δείτε επίσης

* Μυθοπλασία
* Σκηνή θεάτρου
* Σκηνικά

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αφηγηματολογία
Κατηγορία:Κινηματογραφία
Κατηγορία:Θέατρο