Λάουρα ντε Νοβές

Η **Λάουρα ντε Νοβές** () (1310 - 1348), ήταν Γαλλίδα ευγενής, σύζυγος του μαρκήσιου Ούγου ντε Σαντ, προγόνου του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Έχει διατυπωθεί η εικασία ότι μπορεί να είναι η Λάουρα της ποίησης του Πετράρχη, αλλά αυτό παραμένει αναπόδεικτο. 
## Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1310 σε επιφανή οικογένεια της Προβηγκίας, ήταν κόρη του Οντεμπέρ ντε Νοβές, ιππότη της υψηλής αριστοκρατίας και γαιοκτήμονα, και της Ερμεσάνδης ντε Ρεάλ. Παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών τον μαρκήσιο Ούγο Β΄ ντε Σαντ - με διασυνδέσεις στην παπική αυλή της Αβινιόν - στο Παρεκκλήσι των Λευκών Μετανοούντων, όπως τεκμηριώνεται από το γαμήλιο συμβόλαιο που καταρτίστηκε στις 16 Ιανουαρίου 1325. Από τον γάμο της απέκτησε 11 παιδιά. Πέθανε το 1348 πιθανόν από πανώλη, καθώς την ίδια χρονιά η Αβινιόν επλήγη από την επιδημία της Μαύρης πανώλης που είχε εξαπλωθεί στην Ευρώπη. 

## Ο έρωτας του Πετράρχη με την πρώτη ματιά
Σύμφωνα με δική του αφήγηση, ο 22χρονος Πετράρχης είδε για πρώτη φορά τη Λάουρα δύο χρόνια μετά τον γάμο της, στις 6 Απριλίου 1327, τη Μεγάλη Παρασκευή, στην εκκλησία του μοναστηριού της Αγίας Κλαίρης στην Αβινιόν, την ερωτεύθηκε κεραυνοβόλα και έγινε ο (ανεκπλήρωτος) έρωτας της ζωής του και διαρκής πηγή ποιητικής έμπνευσης. Αυτός, που ισχυριζόταν ότι μισούσε την παπική πόλη, έγραψε: 

Ευλογημένη ας είναι η ημέρα, ο μήνας και το έτος /Η εποχή και ο καιρός, η ώρα και η στιγμή /Και η όμορφη χώρα, το μέρος όπου αντίκρυσα/ Δύο όμορφα μάτια που με έχουν μαγέψει απόλυτα.
Από τη στιγμή της πρώτης του συνάντησης με τη Λάουρα, ο Πετράρχης πέρασε τα επόμενα τρία χρόνια στην Αβινιόν, γράφοντας σονέτα για τον πλατωνικό του έρωτα γι' αυτήν και προσπαθώντας να τραβήξει την προσοχή της στην εκκλησία και σε άλλα μέρη που σύχναζε. Στη συνέχεια, το 1333, έφυγε από την Αβινιόν για μεγάλο ταξίδι στη Βόρεια Ευρώπη, εκτελώντας διπλωματικές αποστολές για την Εκκλησία και τον καρδινάλιο Κολόννα. Το 1337, επέστρεψε και αγόρασε σπίτι κοντά στην Αβινιόν για να παραμείνει κοντά στην αγαπημένη του. Εκεί έγραψε μεγάλο μέρος του έργου του *Λυρικά ποιήματα* (*Καντσονιέρε*), μια συλλογή από 366 σονέτα που γράφτηκαν στα ιταλικά σε διάστημα άνω των 40 ετών, στα οποία εκφράζει το απελπισμένο πάθος του για τη Λάουρα - που δεν απέχει πολύ από τον επίσης πλατωνικό έρωτα του Δάντη για τη Βεατρίκη - και τη θλίψη του για τον θάνατό της, έργο που διαμόρφωσε την ευρωπαϊκή λυρική ποίηση της Αναγέννησης τόσο σε περιεχόμενο όσο και σε μορφή και άσκησε διαχρονική επίδραση. Η παράδοση αναφέρει ότι είδε τη Λάουρα για τελευταία φορά στις 27 Σεπτεμβρίου 1347. Η μούσα του πέθανε τον επόμενο χρόνο,  21 χρόνια μετά τη συνάντησή τους, όταν ο ίδιος έλειπε στη Ρώμη.  

Μετά τον θάνατό της συνέχισε να γράφει γι' αυτήν αλλά η απεικόνισή της εξελίσσεται από πηγή βασανιστικής επιθυμίας σε ουράνια μεσίτρια, γίνεται φύλακας άγγελος που καθοδηγεί τον ποιητή μακριά από την αμαρτία προς τη λύτρωση. Ωστόσο, ο Πετράρχης, που είχε χειροτονηθεί και δεν μπορούσε να παντρευτεί, δεν συγκρατήθηκε στα σαρκικά πάθη του - είχε τουλάχιστον δύο νόθα παιδιά εκτός γάμου με άλλες γυναίκες. 

## Υπαρκτό ή φανταστικό πρόσωπο
[μικρογραφία|''Πετράρχης και Λάουρα'', [Μαρία Ευφροσύνη Σπαρτάλη, 1889|227x227px]]
Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι η Λάουρα μπορεί να είναι μια φανταστική ή συμβολική λογοτεχνική κατασκευή και όχι ιστορικό πρόσωπο, ωστόσο οι ζωντανές απεικονίσεις του Πετράρχη την έχουν καταστήσει διαχρονικό σύμβολο του απελπισμένου πάθους. Οι συμβάσεις του μεσαιωνικού αυλικού έρωτα, που συχνά περιλάμβαναν τη λατρεία μιας εξιδανικευμένης απρόσιτης κυρίας, δεν είχαν ποτέ εκφραστεί με τέτοιο ψυχολογικό βάθος, προσωπική ζεστασιά και ένταση. 

Η Λάουρα, είτε υπαρκτή είτε όχι, συνδέθηκε βαθιά με την ποίηση του Πετράρχη. Το όνομά της παραπέμπει στη νύμφη Δάφνη αλλά και στη δάφνη (laurus nobilis) ως σύμβολο της ποιητικής δόξας, ενώ στα σονέτα το όνομά της εμφανίζεται σε πολυάριθμα λογοπαίγνια με τις λέξεις χρυσάφι, δάφνη και αέρας (που στα ιταλικά παραπέμπουν στο όνομα Λάουρα) που ενισχύουν την υπόθεση ότι ήταν συμβολική μορφή. 

Ο αστεροειδής 467 Λάουρα ονομάστηκε προς τιμήν της.

## Στην τέχνη
Ο έρωτας του Πετράρχη για τη Λάουρα υπήρξε πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες ανά τους αιώνες, παρατίθενται μερικοί πίνακες ζωγραφικής:
Αρχείο:Setkání Petrarky s Laurou v Avignonu roku 1327 CZE NG.O 5760.jpg|*Συνάντηση του Πετράρχη και της Λάουρας στην Αβινιόν το έτος 1327*, πίνακας του Γιόζεφ Μάνες
Αρχείο:Petrarch and Laura, by Nicaise de Keyser.jpg|*Πετράρχης και Λάουρα,* Nicaise de Keyser, 19ος αιώνας
Αρχείο:La farandole de Pétrarque.jpg|*Η Φαραντόλα του Πετράρχη*, Marie Alexandre Valentin Sellier, 1900
Αρχείο:Laura and petrarch.jpg|*Πετράρχης και Λάουρα,* αγνώστου Προραφαηλίτη ζωγράφου
Αρχείο:Pietro Saltini - Simon Memmi che per incarico del Petrarca sta ritraendo la Laura.jpg|*Ο Πετράρχης παρατηρεί τον [[Σιμόνε Μαρτίνι]] ενώ ζωγραφίζει ένα πορτρέτο της Λάουρας*, Πιέτρο Σαλτίνι, 19ος αιώνας
Αρχείο:Salvatore Postiglione - Petrarca e Laura (postcard).jpg|*Πετράρχης και Λάουρα, Σαλβατόρε Ποστιλιόνε, 19ος αιώνας*

## Παραπομπές



Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα
Κατηγορία:Γυναίκες του Μεσαίωνα
Κατηγορία:Κόμισσες της Προβηγκίας
Κατηγορία:Γάλλοι του 14ου αιώνα
Κατηγορία:Πρόσωπα της Μεσαιωνικής Γαλλίας
Κατηγορία:Μεσαιωνική ιταλική λογοτεχνία