open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Στάση της Ομάδας Βάγκνερ

Η **στάση της Βάγκνερ** ή, όπως δηλώθηκε από την ίδια μετά το πέρας της, η «**πορεία Δικαιοσύνης**», ήταν μια εξέγερση της μισθοφορικής ένοπλης ομάδας Βάγκνερ έναντι της κυβέρνησης Πούτιν, που έλαβε χώρα στις 23 Ιουνίου 2023.

Η Ομάδα Βάγκνερ, μια ρωσική ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία, άρχισε να αναμιγνύεται σε ένοπλη σύγκρουση με τον ρωσικό στρατό, μετά από αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ του ηγέτη της, Γιεβγκένι Πριγκόζιν, και του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας.

Ο Πριγκόζιν περιέγραψε την εξέγερση ως εκδίκηση για, όπως είπε, επίθεση στις δυνάμεις του από το υπουργείο. Απέρριψε τη δικαιολογία της ρωσικής κυβέρνησης για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, κατηγόρησε τον Ρώσο Υπουργό Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού για τις αποτυχίες, όπως τις αποκαλεί, του ρωσικού στρατού και τον κατηγόρησε ότι διεξήγαγε τον πόλεμο προς όφελος των ρωσικών ελίτ. Οι δυνάμεις του Πριγκόζιν κατέλαβαν το Ροστόφ επί του Ντον.  Ως απάντηση, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας κατηγόρησε τον Πριγκόζιν για «υποκίνηση ένοπλης εξέγερσης». Σε τηλεοπτικό διάγγελμα, ο Πρόεδρος Πούτιν χαρακτήρισε τις ενέργειες της  Βάγκνερ «προδοσία» και υποσχέθηκε να καταστείλει την εξέγερση. Στην συνέχεια ο Πριγκόζιν κατέλαβε το Βορόνεζ και το Λιπέτσκ ενώ βάδιζε σταθερά προς την Μόσχα, αλλά και σε περιοχή με πυρηνικά όπλα.

Εν τέλει, έπειτα από διαπραγματεύσεις, ο Πριγκόζιν υποχώρησε και τέθηκε σε καθεστώς εξορίας στη Λευκορωσία. Οι ένοπλοι γύρισαν στα στρατόπεδα τους και η στάση έληξε, με το τι ειπώθηκε στις διαπραγματεύσεις να παραμένει άγνωστο.

Ο Πριγκόζιν απεβίωσε λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 23 Αυγούστου 2023, σε αεροπορικό δυστύχημα, μαζί με άλλους εννέα ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου του ακροδεξιού Ντμίτρι Ούτκιν. Ένα κανάλι Telegram που συνδέεται με τη Βάγκνερ ισχυρίστηκε ότι το αεροσκάφος καταρρίφθηκε από τη ρωσική αεράμυνα πάνω από την περιφέρεια Τβερ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ανταρσίες
Κατηγορία:Βλαντίμιρ Πούτιν
Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Δέκατο έκτο

δεξιά|μικρογραφία| '''Εικόνα 1.''' Ένα δέκατο έκτο με την ουρίτσα προς τα πάνω, ένα δέκατο έκτο με την ουρίτσα προς τα κάτω και μία παύση δεκάτου έκτου
δεξιά|μικρογραφία| '''Εικόνα 2.''' Τέσσερα δέκατα έκτα δεμένα μαζί.
Στη μουσική, το **δέκατο έκτο** είναι νότα που έχει τη μισή διάρκεια από ένα όγδοο, εξού και το όνομα. Ισοδυναμεί με τη σεμιφούσα (*semifusa*) της μεσαιωνικής σημειογραφίας, που βρέθηκε για πρώτη φορά στη σημειογραφία του 15ου αιώνα. 

Τα δέκατα έκτα συμβολίζονται με ένα μαύρο ωοειδές κεφάλι και μία ίσια ουρίτσα με δύο αγκύλες (βλ. εικόνα 1). Ένα δέκατο έκτο μόνο του έχει πάντα αγκύλες, ενώ δύο ή περισσότερα συνήθως ενώνονται σε ομάδες.  Αντίστοιχο σύμβολο είναι η **παύση δεκάτου έκτου**, η οποία υποδηλώνει μια σιωπή της ίδιας διάρκειας. Όπως συμβαίνει με όλες τις νότες με ουρίτσες, τα δέκατα έκτα γράφονται με ουρίτσες δεξιά από τη νότα και προς τα επάνω, όταν βρίσκονται κάτω από την τρίτη γραμμή του μουσικού πενταγράμμου (ή πάνω σε αυτή τη γραμμή, στη φωνητική μουσική). Όταν ακουμπάν στην τρίτη γραμμή (σε ορχηστρικά έργα) ή πάνω από αυτήν, γράφονται με ουρίτσες αριστερά από το κεφάλι της νότας και προς τα κάτω. Οι αγκύλες βρίσκονται πάντα δεξιά από την ουρίτσα και σχηματίζουν καμπύλες προς τα δεξιά. Όταν η ουρίτσα στρέφεται προς τα επάνω, οι αγκύλες ξεκινούν από την κορυφή και σχηματίζουν καμπύλη προς τα κάτω· για ουρίτσες που βλέπουν προς τα κάτω, οι αγκύλες ξεκινούν κάτω από την ουρίτσα και στρέφονται προς τα πάνω. Όταν πολλά δέκατα έκτα ή όγδοα (ή τριακοστά δεύτερα κτλ.) βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο, οι αγκύλες μπορούν να ενωθούν με μία οριζόντια γραμμή, όπως οι νότες στο σχήμα 2. Σημειώστε τις ομοιότητες στη γραφή του δεκάτου έκτου και του ογδόου. Παρόμοιοι κανόνες ισχύουν και για υποδιαιρέσεις όπως τριακοστά δεύτερα ή εξηκοστά τέταρτα.

Στον κώδικα Unicode, το σύμβολο U+266C (♬) είναι ένα ζεύγος ενωμένων δεκάτων έκτων.

Η νότα προέρχεται από τη σεμιφούσα (*semifusa*), που χρησιμοποιούνταν στη μεσαιωνική σημειογραφία. Ωστόσο, *semifusa* είναι επίσης η ονομασία του σημερινού εξηκοστού τετάρτου στην ισπανική, καταλανική και πορτογαλική γλώσσα.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος μουσικών συμβόλων

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αξίες (μουσική)
Carolina Reaper (πιπεριά)

thumb|Θεριστές της Καρολίνας
Η πιπεριά **Carolina Reaper** (αγγλικά), αναφερόμενη συνήθως ως **πιπεριά καρολίνα** ή **καρολίνα ρίπερ**, είναι καλλιεργητική ποικιλία του φυτού *κινεζικό Καψικόν* (Capsicum chinense). Αναπτύχθηκε από τον Αμερικανό καλλιεργητή Εντ Κούρι. Η πιπεριά είναι κόκκινη και τραχιά, με ανώμαλη υφή και μυτερή ουρίτσα. Το 2017, τα *[[Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες]]* την ανακήρυξαν ως την πιο καυτερή πιπεριά τσίλι στον κόσμο. H καυστικότητά της έχει μετρηθεί από 1.569.300 μέχρι 2.200.000 βαθμούς στην κλίμακα Σκόβιλ.

Η Carolina Reaper χρησιμοποιείται σε σάλτσες και γενικότερα στην μαγειρική για να δώσει καυτερούς τόνους στα φαγητά, ενώ ο παραγωγός της χαρακτηρίζει την γεύση της ως γλυκιά, φρουτώδη με μια υποψία κανέλας και σοκολατένιας χροιάς.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πιπεριές τσίλι
Κατηγορία:Ποικιλίες Καψικόν
Τριακοστό δεύτερο

δεξιά|100x100εσ
μικρογραφία| Τέσσερα τριακοστά δεύτερα μαζί.
δεξιά|99x99εσ
Στη μουσική, το **τριακοστό δεύτερο** είναι μία νότα ίση με το  της διάρκειας ενός ολοκλήρου. Διαρκεί τον μισό χρόνο από ένα δέκατο έκτο και τον διπλάσιο από ένα εξηκοστό τέταρτο.

Τα τριακοστά δεύτερα συμβολίζονται με ένα μαύρο ωοειδές κεφάλι και μία ίσια ουρίτσα με τρεις αγκύλες ή οριζόντιες γραμμές.  Ένα μεμονωμένο τριακοστό δεύτερο γράφεται πάντα με αγκύλες, ενώ δύο ή περισσότερα συνήθως ενώνονται σε ομάδες.  Όπως συμβαίνει με όλες τις νότες που έχουν ουρίτσες, τα τριακοστά δεύτερα γράφονται με ουρίτσες δεξιά από το κεφάλι, οι οποίες εκτείνονται προς τα πάνω, όταν βρίσκονται κάτω από τη μεσαία γραμμή του μουσικού πενταγράμμου. Όταν ακουμπάν στη μεσαία γραμμή ή βρίσκονται πάνω από αυτή, οι ουρίτσες γράφονται αριστερά από το κεφάλι της νότας και εκτείνονται προς τα κάτω. Οι αγκύλες βρίσκονται πάντα δεξιά από την ουρίτσα και σχηματίζουν καμπύλες προς τα δεξιά. Στις ουρίτσες που εκτείνονται προς τα πάνω, οι αγκύλες ξεκινούν από την κορυφή και σχηματίζουν καμπύλες προς τα κάτω· για τις ουρίτσες που εκτείνονται προς τα κάτω, οι αγκύλες ξεκινούν από την ουρίτσα και σχηματίζουν καμπύλες προς τα πάνω. Όταν πολλά τριακοστά δεύτερα ή όγδοα (ή δέκατα έκτα κτλ.) βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο, οι αγκύλες μπορούν να ενωθούν με μια οριζόντια γραμμή. Παρόμοιοι κανόνες ισχύουν και για υποδιαιρέσεις όπως εξηκοστά τέταρτα.

Ένα σχετικό σύμβολο είναι η **παύση τριακοστού δευτέρου** (εμφανίζεται δεξιά), η οποία υποδηλώνει σιωπή που έχει την ίδια διάρκεια με ένα τριακοστό δεύτερο.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος μουσικών συμβόλων

## Παραπομπές

Κατηγορία:Αξίες (μουσική)
Γεώργιος Α. Δουρούτης

Ο **Γεώργιος Α. Δουρούτης** ήταν Έλληνας συγγραφέας. Έζησε κατά το 19ο αιώνα - αρχές 20ού αιώνα. Υπήρξε μέλος της οικογένειας Δουρούτη, από τους Καλαρρύτες Ιωαννίνων.

## Βιογραφία
Μέλος εύπορης οικογένειας που δραστηριοποιήθηκε όπως και ο ίδιος στο εμπόριο στην Ελλάδα και την Ιταλία.

Κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές την 7η Φεβρουαρίου 1899, με τον συνδυασμό του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη στην Άρτα. Κατά του κύρους των εν λόγω εκλογών, υπέβαλε ένσταση το 1899, κατά των Κωνσταντίνου Καραπάνου, Ιωάννη Καραπάνου και Κωνσταντίνο Κόττικαν.

## Συγγραφικό έργο
* «Περί σηροτροφίας» (1879)
* «Δευτέρα έκθεσις περί σηροτροφίας» (1879)
* «Το μυσαρόν Έγκλημα της Δωροδοκίας θα μείνει ατιμώρητον όπως άλλοτε; Ενστάσεις κατά του κύρους της εκλογής Νομού Άρτης ως προς τους ανακηρυχθέντας ως βουλευτάς κους Κ. Καραπάνον, Ιωάννην Καραπάνον και Κ. Κοττίκαν-βουλευτικές εκλογές 7/2/1899»

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Εξηκοστό τέταρτο

Στη μουσική σημειογραφία, το **εξηκοστό τέταρτο** είναι μια νότα που διαρκεί τον μισό χρόνο από ένα τριακοστό δεύτερο, εξ ου και το όνομα. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 17ου αιώνα και, εκτός από τις σπάνιες αξίες εκατοστών εικοστών ογδόων και διακοσιοστών πεντηκοστών έκτων, είναι η μικρότερη αξία που βρέθηκε στη μουσική σημειογραφία. 
με-πλαίσιο| Εικόνα 1
Τα εξηκοστά τέταρτα συμβολίζονται με ένα μαύρο ωοειδές κεφάλι και μία ίσια ουρίτσα με τέσσερις αγκύλες. Η ουρίτσα σχεδιάζεται αριστερά από το κεφάλι της νότας και προς τα κάτω όταν η νότα είναι πάνω από τη μεσαία γραμμή του πενταγράμμου ή ακουμπά σε αυτή. Όταν το κεφάλι της νότας βρίσκεται κάτω από τη μεσαία γραμμή, η ουρίτσα σχεδιάζεται δεξιά από το κεφάλι και βλέπει προς τα πάνω. Ένα μεμονωμένο εξηκοστό τέταρτο γράφεται πάντα με αγκύλες, ενώ δύο ή περισσότερα συνήθως ενώνονται σε ομάδες. 
κέντρο|μικρογραφία|500x500εσ| Εικόνα 2: Εξηκοστά τέταρτα δεμένα σε ομάδες
Ένα παρόμοιο σύμβολο, το οποίο όμως συναντάται σπάνια, είναι η **[[Παύση (μουσική)|παύση]] εξηκοστού τετάρτου**, που υποδηλώνει σιωπή η οποία διαρκεί όσο ένα εξηκοστό τέταρτο.

Περιστασιακά συναντάται το εκατοστό εικοστό όγδοο  καθώς και ακόμα πιο μικρές νότες (διακοσιοστό πεντηκοστό έκτο, πεντακοσιοστό δωδέκατο κτλ.) οι οποίες χρησιμοποιούνται πολύ σπάνια.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος μουσικών συμβόλων

## Παραπομπές

## Περαιτέρω ανάγνωση

* Τέιλορ, Έρικ. The Associated Board Guide to Music Theory (Μέρος 1) (Αγγλία: The Associated Board of the Royal Schools of Music *(Publishing)* Ltd, 1989) Κεφάλαιο 3 (Συνεχίζοντας με τον ρυθμό), σελ.&nbsp;15–20.

Κατηγορία:Αξίες (μουσική)
Εκατοστό εικοστό όγδοο

[δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| [Λούντβιχ βαν Μπετόβεν|Ο Μπετόβεν χρησιμοποίησε εκατοστά εικοστά όγδοα στο πρώτο μέρος της σονάτας του ''Παθητικής'' (Op. 13) ]]
μικρογραφία| Ένα εκατοστό εικοστό όγδοο με ουρίτσα προς τα πάνω, ένα εκατοστό εικοστό όγδοο με ουρίτσα προς τα κάτω και μία παύση εκατοστού εικοστού ογδόου.
μικρογραφία| Εκατοστά εικοστά όγδοα δεμένα μαζί.
Στη μουσική, το **εκατοστό εικοστό όγδοο** είναι μία νότα που ισούται με το  του ολόκληρου. Διαρκεί τον μισό χρόνο από ένα εξηκοστό τέταρτο. Έχει συνολικά πέντε αγκύλες ή γραμμές.

Ένα μεμονωμένο 128ο σημειώνεται πάντα με αγκύλες, ενώ δύο ή περισσότερα συνήθως ενώνονται σε ομάδες. Αυτές οι νότες είναι πολύ σπάνιες στην έντυπη μουσική, αλλά όχι άγνωστες. Ένας λόγος που οι νότες με πολλές γραμμές είναι σπάνιες είναι ότι, για παράδειγμα, ένα τριακοστό δεύτερο στη μετρονομική ένδειξη 𝅘𝅥 = 50 έχει την ίδια διάρκεια με ένα δέκατο έκτο στην ένδειξη 𝅘𝅥 = 100· κάθε νότα σε ένα κομμάτι μπορεί να γραφεί με τη διπλάσια διάρκειά της, αλλά να διαρκέσει τον ίδιο χρόνο, εάν διπλασιαστεί και το τέμπο. Χρησιμοποιούνται κυρίως για γρήγορα περάσματα σε αργά μέρη. Για παράδειγμα, εμφανίζονται στο πρώτο μέρος της Σονάτας για πιάνο No. 8 (*Παθητικής*) του Μπετόβεν (Op. 13), για να σημειωθούν γρήγορες κλίμακες. Ένα άλλο παράδειγμα χρήσης είναι στις Παραλλαγές του Μότσαρτ στο *Je suis Lindor*, όπου πολλές τέτοιες αξίες χρησιμοποιούνται στην αργή ενδέκατη παραλλαγή.   Επίσης, 128α χρησιμοποιούνται σε πολλά περάσματα από το εναρκτήριο μέρος *Adagio* της Σονάτας για ασυνόδευτο βιολί του Μπαχ σε σολ ελάσσονα (BWV 1001). 

Αυτές οι νότες με τις πέντε γραμμές εμφανίζονται επίσης περιστασιακά όπου ένα απόσπασμα πρόκειται να εκτελεστεί γρήγορα, αλλά όπου το πραγματικό τέμπο είναι στη διάθεση του εκτελεστή αντί να αποτελεί μια ακριβή διαίρεση του χρόνου. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο συνολικός χρόνος των νοτών μπορεί να μη βγάζει ακέραιο άθροισμα σε ένα πλήρες μέτρο και η φράση μπορεί να σημειωθεί με μια μερική διαίρεση του χρόνου για να το δείξει αυτό. Μερικές φορές μια τέτοια σημειογραφία γίνεται με τη χρήση μικρότερων νοτών, με μέγεθος όπως οι αποτζιατούρες. Μια σπάνια περίπτωση όπου τέτοιες νότες με πέντε γραμμές σημειώνονται ως ατσιατσατούρες εμφανίζεται στα τελευταία μέτρα της Σπουδής No. 2 από τη σειρά με τίτλο *[[Trois grandes études]]* του Σαρλ-Βαλεντίν Αλκάν, Op. 76.

Οι **[[Παύση (μουσική)|παύσεις]] εκατοστών εικοστών ογδόων** είναι επίσης σπάνιες, αλλά και πάλι όχι άγνωστες. Μία τέτοια παύση χρησιμοποιείται στη Σονάτα για πιάνο No. 13 του Μπετόβεν "Quasi una fantasia" (μέτρο 24 στο μέρος Adagio) όπου ακολουθείται από μια σειρά πολλών 128ων.

## Δείτε επίσης

* Κατάλογος μουσικών συμβόλων

## Παραπομπές


Κατηγορία:Αξίες (μουσική)
Κόμης της Νάντης

Οι **Κόμητες της Νάντης** ήταν οι Φράγκοι βασιλείς της Νάντης υπό την Δυναστεία των Καρολιδών, ήταν η πρωτεύουσα στο Δουκάτο της Βρετάνης. Η κομητεία αποτελούσε για τους Φράγκους το μέσο με το οποίο έκαναν εισβολή στους Βρετόνους και τους Βαννετούς, με τον τρόπο αυτό απέκτησε μεγάλη στρατηγική σημασία για τους Καρολίδες αυτοκράτορες. Στα μέσα του 9ου αιώνα μ.Χ. οι Βρετόνοι κατέλαβαν τη Νάντη με αποτέλεσμα ο ηγεμόνας τους να είναι υποτελής των βασιλέων τους. Την εποχή που ήταν κόμης ο Οέλ της Νάντ ξέσπασε επανάσταση χάρη στην αντιδημοτική του πολιτική, ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας βρήκε την ευκαιρία να εισβάλει στην κομητεία και να την κάνει υποτελή του.

## Φράγκοι κόμητες
* Ρολάνδος, νομάρχης στις Μαρκιωνίες της Νευστρίας (; - 778)
* Γουίδων της Νάντης, νομάρχης στις Μαρκιωνίες της Νευστρίας (786 - 818)
* Λαμβέρτος Α΄ της Νάντης (818 - 831), τον έστειλε εξορία ο αυτοκράτορας Λουδοβίκος ο Ευσεβής
* Ρίκουιν της Νάντης (831 - 841)
*Ρενό του Ερμπόζ (841 - 843)
*Λαμβέρτος Β΄ της Νάντης (843 - 846)
*Αμωρύ, τον τοποθέτησε ο Κάρολος ο Φαλακρός στην θέση του Λαμβέρτου Β΄ (846 - 849)
*Λαμβέρτος Β΄ της Νάντης, επαναφορά (849 - 851)
*Σολομών της Βρετάνης (851 - 860)
*Ροβέρτος ο Ισχυρός (861 - 866), επίσης Κόμης του Ανζού
*Ούγος της Μαρκιωνίας της Νευστρίας
*Ερρίκος της Μαρκιωνίας της Νευστρίας
*Εύδης Α΄ της Γαλλίας
*Βερεγγάριος Β΄ της Νευστρίας (886 - 896)
*Ροβέρτος Α΄ της Γαλλίας (911)

## Βασίλειο της Βρετάνης
*Αλαίν Α΄ της Βρετάνης

## Μετέπειτα κόμητες
*Αλαίν Β΄ της Βρετάνης (938 - 952), εγγονός του Αλαίν Α΄
*Δρόγων της Βρετάνης (952 - 960)
*Οέλ Α΄ της Βρετάνης (960 - 981), μεγαλύτερος νόθος γιος του Αλαίν Β΄
*Γκερέκ της Βρετάνης (981 - 990), αδελφός του Οέλ Α΄
*Κόναν Α΄ της Βρετάνης (990 - 992)
*Ιουδικαέλ (992 - 1004), νόθος γιος του Οέλ Α΄
*Βουντίκ (1004 - 1038), γιους του Ιουδακαέλ
*Ματθαίος Α΄ της Νάντης (1038 - 1051), γιος του Βουντίκ
*Ιουδήθ (1051 - 1063), θεία του Ματθαίου
*Οέλ Β΄ της Βρετάνης (1054 - 1084), γιος τους, παντρεύτηκε την Αβουάζ της Βρετάνης 
*Ματθαίος Β΄ της Νάντης (1084 - 1093), δεύτερος γιος του Οέλ και της Αβουάζ
*Αλαίν Δ΄ της Βρετάνης (1103 - 1119), μεγαλύτερος αδελφός του Ματθαίου και δούκας της Βρετάνης
*Κόναν Γ΄ της Βρετάνης (1119 - 1148), γιος του Αλαίν Δ΄
*Οέλ Γ΄ της Νάντης (1148 - 1156), γιος του Κόναν Γ΄
*Γοδεφρείδος της Νάντης (1156 - 1158), μικρότερος αδελφός του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας
*Κόναν Γ΄ της Βρετάνης (1158), ανεψιός του Οέλ Γ΄, κυρίευσε την κομητεία πριν την επιστροφή του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας
*Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας (1158 - 1185), ανάκτηση της κομητείας με συνθήκη
*Γοδεφρείδος Β΄ της Βρετάνης (1185 - 1186), τέταρτος γιος του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας
*Κωνσταντία της Βρετάνης (1185 - 1201), κόρη του Κόναν Γ΄ που παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Β΄ της Βρετάνης
*Αρθούρος Α΄ της Βρετάνης (1196 - 1203), γιος τους

## Παραπομπές


## Πηγές
*Judith Everard και Michael Jones: *The Charters of Duchess Constance of Brittany and Her Family (1171-1221)*
Γιάννης Δοντάς

Ο **Γιάννης Δοντάς** (Αθήνα, 2 Μαρτίου 1958 – Αθήνα, 24 Ιουνίου 2023) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στη θέση του αμυντικού.

## Καριέρα
Ο Γιάννης Δοντάς ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1976 από τον Απόλλωνα Σμύρνης. Το 1982 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για μια τετραετία κατακτώντας 2 φορές το νταμπλ (1984 και 1986) ενώ αγωνίστηκε και στον ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1985. 

Στη συνέχεια αγωνίστηκε για δυόμιση χρόνια στον Διαγόρα Ρόδου και τον Δεκέμβριο του 1988 μεταγράφηκε στην Α.Ε. Μεσολογγίου όπου αγωνίστηκε το δεύτερο μισό της σεζόν 1988-89 και το πρώτο μισό της σεζόν 1989-90 για να κλείσει την καριέρα του ως παίκτης-προπονητής στον Α.Π.Σ. Ζάκυνθος.

Αγωνίστηκε συνολικά 5 φορές με την Εθνική ομάδα, κάνοντας ντεμπούτο στις 10 Μαρτίου 1982 ως παίκτης του Απόλλωνα, σε αγώνα με αντίπαλο τη Σοβιετική Ένωση για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*transfermarkt.com

Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Διαγόρα Ρόδου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Μεσολογγίου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Ζακύνθου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Θουγιοψένιο

Το **θουγιοψένιο** είναι χημική ένωση, ταξινομημένη ως σεσκιτερπένιο, που απαντάται στη φύση και έχει μοριακό τύπο C15H24. Ανήκει χημικώς στη μεγάλη ομάδα των τερπενίων.

Ανευρίσκεται στο αιθέριο έλαιο αρκετών κωνοφόρων ειδών, ιδίως στο είδος άρκευθου *Juniperus cedrus* και του είδους *Thujopsis dolabrata*, στα οποία αποτελεί περίπου το 2,2 % του βάρους του εγκάρδιου ξύλου.

## Βιοσύνθεση
Το θουγιοψένιο βιοσυντίθεται από πυροφωσφορικό φαρνεσύλιο (FPP):

500x500εσ

Παράγεται ωστόσο και με τεχνητό -συνθετικό- τρόπο μέσω της ολικής σύνθεσης.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Κυκλοπροπάνια
Κατηγορία:Σεσκιτερπένια
Μπουάσκι

Το **Μπουάσκι** (πολωνικά: Błaszki, πρώην ) είναι πόλη του Πόβιατ Σιέρατς, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 2.022 κάτοικοι (2021).

## Ιστορία
Το Μπουάσκι ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα.

## Εβραϊκή κοινότητα

### 1700 έως το Ολοκαύτωμα
Η πρώτη ιστορική αναφορά των Εβραίων κατοίκων χρονολογείται από το 1717. Στη δεκαετία του 1860, οι Εβραίοι κάτοικοι αποτελούσαν το 60% του συνολικού πληθυσμού. Μέχρι τη δεκαετία του 1920, περίπου 400 εβραϊκές οικογένειες και 215 χριστιανικές οικογένειες διέμεναν στο Μπουάσκι. Η εβραϊκή κοινότητα έγινε συχνά στόχος αντισημιτικών επιθέσεων. Επιπλέον, ήταν θύματα οργανωμένων αντιεβραϊκών μποϊκοτάζ, όπου κανόνισαν να ανοίγουν ένα χριστιανικό κατάστημα δίπλα ή ακριβώς απέναντι από κάθε εβραϊκό κατάστημα. Το Ολοκαύτωμα έφερε ένα τέλος σε αυτή την κοινότητα. Το Σεπτέμβριο του 1939, αμέσως μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, οι Ναζί συνέλαβαν δέκα από τα πιο σημαντικά μέλη της κοινότητας και τα εκτέλεσαν. Στις 20 Δεκεμβρίου 1939, οι Εβραίοι του Μπουάσκι μεταφέρθηκαν στο Γουοσίτσε, στο Σαρνάκι και στο Σοκοουόβο.

### Κληρονομιά
Το 1932, ο ντόπιος Σιωνιστής ακτιβιστής και συγγραφέας Χέρμαν Σόλνικ, δημοσίευσε το *Fun alṭn ḳloysṭer* (*Από το παλιό μοναστήρι*, στα γίντις), ένα βιβλίο με ιστορίες και θρύλους για το Μπουάσκι και το τότε Πόβιατ Κάλις.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος (πολωνικά)
* Μπουάσκι στο Γεωγραφικό Λεξικό του 1880 του Βασιλείου της Πολωνίας (πολωνικά)
* Μπουάσκι στο Γεωγραφικό Λεξικό του 1900 του Βασιλείου της Πολωνίας (πολωνικά)
* Εβραϊκή κοινότητα του Μπουάσκι στο Virtual Shtetl
* Διαδικτυακό κείμενο του ''Von Dem Alten Kloster''

Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ
Κατηγορία:Πόβιατ Σιέρατς
Κατηγορία:Κυβερνείο Κάλις
Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939)
Χαλάχα

[δεξιά|μικρογραφία| Ένα πλήρες σετ του [Ταλμούδ|Βαβυλωνιακού Ταλμούδ]]
Η **Χαλάχα** () είναι το συλλογικό σώμα των εβραϊκών θρησκευτικών νόμων που προέρχονται από τη γραπτή και την προφορική Τορά. Η Χαλάχα βασίζεται σε βιβλικές εντολές, μεταγενέστερους ταλμουδικούς και ραβινικούς νόμους, και τα έθιμα και τις παραδόσεις που συγκεντρώθηκαν σε πολλά βιβλία, όπως το *[[Σουλχάν Αρούχ]]*. Η *Χαλάχα* μεταφράζεται συχνά ως «εβραϊκός νόμος», αν και μια πιο κυριολεκτική μετάφραση μπορεί να είναι «ο τρόπος συμπεριφοράς» ή «ο τρόπος περπατήματος». Η λέξη προέρχεται από τη ρίζα που σημαίνει «να συμπεριφέρομαι» (επίσης «να πηγαίνω» ή «να περπατώ»). Η *Χαλάχα* όχι μόνο καθοδηγεί θρησκευτικές πρακτικές και πεποιθήσεις, αλλά καθοδηγεί επίσης πολλές πτυχές της καθημερινής ζωής.

Ιστορικά, η ευρέως διαδεδομένη τήρηση των νόμων της Τορά αποδείχθηκε πως ξεκίνησε τον δεύτερο αιώνα π.Χ. Στην εβραϊκή διασπορά, η *Χαλάχα* εξυπηρέτησε πολλές εβραϊκές κοινότητες ως εκτελεστική οδό νόμου – τόσο αστικό όσο και θρησκευτικό, αφού δεν υπάρχει καμία διαφοροποίησή τους στον κλασικό Ιουδαϊσμό. Από τον εβραϊκό διαφωτισμό (Χασκαλά) και την εβραϊκή χειραφέτηση, ορισμένοι άρχισαν να θεωρούν τη *Χαλάχα* λιγότερο δεσμευτική στην καθημερινή ζωή, επειδή βασίζεται στη ραβινική ερμηνεία, σε αντίθεση με το έγκυρο, κανονικό κείμενο που καταγράφεται στην εβραϊκή Βίβλο. Σύμφωνα με τη σύγχρονη ισραηλινή νομοθεσία, ορισμένοι τομείς της ισραηλινής νομοθεσίας για την οικογενειακή και προσωπική κατάσταση υπόκεινται στην εξουσία των ραβινικών δικαστηρίων, επομένως αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τη *Χαλάχα*. Μερικές μικρές διαφορές στη *Χαλάχα* εντοπίζονται μεταξύ των Εβραίων Ασκεναζί, των Εβραίων Μιζραχιτών, των Σεφαρδιτών Εβραίων, των Υεμενιτών Εβραίων, των Αιθιοπικών Εβραίων και άλλων εβραϊκών κοινοτήτων που ζούσαν ιστορικά σε απομόνωση.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
* J. David Bleich, *Contemporary Halakhic Problems* (5 vols), Ktav ; Feldheim 
* Menachem Elon, *Ha-Mishpat ha-Ivri* (trans. *Jewish Law: History, Sources, Principles* ); Jewish Publication Society 
*  
* Jacob Katz, *Divine Law in Human Hands – Case Studies in Halakhic Flexibility*, Magnes Press.   ISBN 
* Moshe Koppel, "Meta-Halakhah: Logic, Intuition, and the Unfolding of Jewish Law", 
* Mendell Lewittes, *Jewish Law: An Introduction*, Jason Aronson.  ISBN 
* Daniel Pollack ed., *Contrasts in American and Jewish Law*, Ktav.  ISBN 
* Emanuel Quint, *A Restatement of Rabbinic Civil Law* (11 τόμοι), Gefen Publishing.  ISBN , , , , , , , , , 
* Emanuel Quint, *Jewish Jurisprudence: Its Sources & Modern Applications *, Taylor and Francis.  ISBN 
* Steven H. Resnicoff, *Understanding Jewish Law*, LexisNexis, 2012.  ISBN 
* Joel Roth, *Halakhic Process: A Systemic Analysis*, Jewish Theological Seminary.  ISBN 
* Joseph Soloveitchik, *Halakhic Man*, Jewish Publication Society trans. Lawrence Kaplan.  ISBN 

## Περαιτέρω ανάγνωση
* 

Κατηγορία:Εβραϊκοί νόμοι και τελετουργίες
Κατηγορία:Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός
Κατηγορία:Ραβινικός Ιουδαϊσμός
Κατηγορία:Θρησκευτικό δίκαιο
Χανς Αϊντενάϊερ

Ο **Χανς Αϊντενάϊερ** (γερμ. *Hans Eideneier*, γενν. 21 Μαΐου 1937) είναι Γερμανός πανεπιστημιακός βυζαντινολόγος, νεοελληνιστής και λογοτεχνικός μεταφραστής.

Ο Αϊντενάϊερ γεννήθηκε στη Στουτγάρδη, όπου απεφοίτησε από το ιστορικό Eberhard-Ludwigs-Gymnasium το 1956. Κατόπιν σπούδασε κλασική φιλολογία και βυζαντινές σπουδές, και έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1966 με μια διατριβή για τις λεγόμενες χριστιανικές λέξεις ταμπού στα ελληνικά: Ο Αϊντενάϊερ αντικρούει τη θέση ότι οι αρχαιοελληνικές λέξεις *ἄρτος, οἶνος, ἰχθύς* και *ὕδωρ* αντικαταστάθηκαν στη μεταγενέστερη ελληνική από τις αντίστοιχες *ψωμί(ον), κρασί(ν), (ὀ)ψάρι(ον)* και *νερό(ν)* εξαιτίας της νέας, χριστιανικής σημασίας των αρχαίων όρων. Στη συνέχεια κατέλαβε θέση καθηγητή Μεσαιωνικής και νεοελληνικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Τέλος, από το 1994 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2002 ήταν τακτικός καθηγητής Βυζαντινών Σπουδών και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

Ο Αϊντενάϊερ ασχολήθηκε κυρίως με τις απαρχές της δημοτικής νεοελληνικής λογοτεχνίας στους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χρόνους. Είναι επιμελητής της σειράς εκδόσεων και διοργανωτής της σειράς συνεδρίων «Neograeca Medii Aevi». Ο εκδοτικός οίκος *Romiosini Verlag*, που ιδρύθηκε το 1982 και εξέδωσε αυτή τη σειρά, όπως και πολλά από τα βίβλία του, διευθύνεται από τη σύζυγό του Νίκη Αϊντενάϊερ-Αναστασιάδη. Μαζί της συνέγραψε επίσης ένα πολυχρησιμοποιούμενο γλωσσικό εγχειρίδιο για τη νεοελληνική γλώσσα. Ο Αϊντενάϊερ διετέλεσε επίσης από το 1983 έως το 2008 πρόεδρος της «Πολιτιστικής Ομάδας Πρωτοβουλίας - Ελληνικός πολιτισμός» στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.

## Τιμητικές διακρίσεις
Αρκετές είναι οι τιμητικές διακρίσεις που επιδαψίλευσε ιδίως η Ελλάδα στον Χ. Αϊντενάϊερ:

* Το 2003 τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος της Τιμής από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.
* Το 2005 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το ίδιο έτος έλαβε και το «Μετάλλιο Τιμής» από το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού Βερολίνου για τις υπηρεσίες του στη βυζαντινή και νεοελληνική λογοτεχνία και πολιτισμό.
* Το 2017 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας και από το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.
* Η Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών τίμησε τον Αϊντενάϊερ με το Βραβείο «Διδώ Σωτηρίου» του 2022 «για την προσφορά του στις γερμανοελληνικές πολιτιστικές σχέσεις με την ευρεία έννοια».
* Στον Ομότιμο πλέον Καθηγητή Χανς Αϊντενάϊερ αποδόθηκε τιμητικά η ελληνική ιθαγένεια, με ορκωμοσία που έλαβε χώρα στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών («Προπύλαια») στις 11 Μαΐου 2023.

## Δείτε επίσης
* Neograeca Medii Aevi

## Παραπομπές


Κατηγορία:Γερμανοί βυζαντινολόγοι
Κατηγορία:Ελληνιστές
Κατηγορία:Γερμανοί μεταφραστές
Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου του Αμβούργου
Τσαρλς Τέιτ Ρέγκαν

Ο **Τσαρλς Τέιτ Ρέγκαν** (αγγλ. *Charles Tate Regan*, 1 Φεβρουαρίου 1878 – 12 Ιανουαρίου 1943) ήταν Βρετανός ιχθυολόγος, με εκτεταμένη συνεισφορά πάνω στα ταξινομικά σχήματα των ιχθύων (ψαριών).

Γεννήθηκε στο Σέρμπορν του Ντόρσετ της Αγγλίας και τελείωσε το ιστορικό σχολείο Derby School. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και το 1901 εντάχθηκε στο προσωπικό του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου ως έφορος της Ζωολογίας, καταλήγοντας να γίνει διευθυντής ολόκληρου του Μουσείου, θέση στην οποία παρέμεινε από το 1927 μέχρι το 1938.

Το 1917 ο Ρέγκαν εκλέχθηκε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας.

Περιέγραψε για πρώτη φορά επιστημονικώς και ονόμασε περισσότερα από 250 είδη ή γένη ζωντανών οργανισμών, όπως π.χ. το σιαμέζικο ψάρι μονομάχος (*Betta splendens*) ή το *Salvelinus inframundus* (ψάρι ενδημικό των θαλασσών της Σκωτίας).

Ο Ρέγκαν έγινε ο μέντορας μιας ομάδας νεότερων επιστημόνων, μεταξύ των οποίων ήταν η Έθελγουιν Τρεγουάβας, που συνέχισε το έργο του στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.

## Ονομάσθηκαν προς τιμή του
Αρκετά είδη ψαριών φέρουν στην επιστημονική ονομασία τους το επίθετο *regani(us)* από το επώνυμο του Ρέγκαν προς τιμή του. Είναι τα:

* *[[Anadoras regani]]*, ένα αγκαθωτό γατόψαρο (Steindachner, 1908)
* *[[Apistogramma regani]]*
* *Apogon regani*
* *[[Astroblepus regani]]*
* *[[Callionymus regani]]*
* *[[Cetostoma regani]]* (το «ροζ πλαδαρό φαλαινόψαρο»)
* *[[Crenicichla regani]]*
* *[[Diaphus regani]]*, Tåning, 1932
* *[[Engyprosopon regani]]*
* *Gambusia regani*
thumb|right|Το είδος ψαριού ''Julidochromis regani'' ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Τ.Τ. Ρέγκαν.
* *[[Hemipsilichthys regani]]*
* *[[Holohalaelurus regani]]*
* *Hoplichthys regani*
* *[[Hypostomus regani]]* (ή και *Plecostomus regani*)
* *[[Julidochromis regani]]*
* *Lycozoarces regani*
* *[[Neosalanx reganius]]*
* *Symphurus regani*
* *Trichomycterus regani*
* *Tylochromis regani*
* *Vieja regani*
* *Zebrias regani*

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* Regan, C.T.: «A revision of the British and Irish fishes of the genus *Coregonus*», *Annals and Magazine of Natural History*, τόμ. 2, σσ. 482-490 (1908)
* Regan, C.T.: *The Freshwater Fishes of the British Isles*, Methuen & Co. Ltd., Λονδίνο 1911

Κατηγορία:Ιχθυολόγοι
Κατηγορία:Άγγλοι βιολόγοι
Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ
Βενιαμίν Ζεέβ Μπεν Ματαθίας

Ο **Βενιαμίν Ζεέβ Μπεν Ματαθίας** γεννήθηκε στην Άρτα (τέλη του 15ου ή στις αρχές του 16ου αιώνα) ήταν θρησκευτικός δικαστής και νομομαθής.

## Βιογραφία
Η ισραηλιτική κοινότητα Άρτας φαίνεται να δημιουργήθηκε το 1173. Πρώτος αναφέρει την ισραηλιτική κοινότητα Άρτας, ο Ραμπί Μπεγιαμήν εκ Τονδέζης. 

Ο Βενιαμίν Ζεέβ Μπεν Ματαθίας ασχολήθηκε αρχικά με το εμπόριο και αργότερα υπήρξε μέλος του τοπικού "Μπεθ Ντιν" (εβραϊκού θρησκευτικού δικαστηρίου). Έγραψε το έργο *Βενιαμίν Ζεέβ*, που αποτελεί μια σημαντική ιστορική πηγή για τις οικονομικές και θρησκευτικές συνθήκες της ισραηλιτικής κοινότητας στην Ελλαδα, Τουρκία και Μ. Ασία.  

Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια *Judaica*, οι αποφάσεις του αντικατόπτριζαν την ανεξαρτησία του πνεύματος του, πάνω σε θέματα της εβραϊκής δικονομίας, ήταν το γεγονός που επέσυρε την αντίδραση Γερμανών και Ιταλών ραβίνων απέναντί στο βιβλίο του. Τήρησε εχθρική στάση απέναντι στους "Μαράνος" (Εβραίοι που υποκρίνονταν ότι μεταστράφηκαν στον Καθολικισμό για να γλιτώσουν τις διώξεις). Σύγχρονοί του ραβίνοι όμως, αμφισβήτησαν την κρίση του, όπως ο Ισαέκ Γκερσών και ο Δαυίδ Ακοέν.

## Παραπομπές

Κατηγορία:Νομικοί
Κατηγορία:Εβραίοι
Πήτερ Μπερκ (ιστορικός)

Ο **Πήτερ Μπερκ** (*Ulick Peter Burke*, γενν. 16 Αυγούστου 1937) είναι Βρετανός ιστορικός του πολιτισμού και πανεπιστημιακός.

Γεννήθηκε στο προάστιο Στάνμορ του Λονδίνου από Ρωμαιοκαθολικό πατέρα και Εβραία μητέρα (η οποία αργότερα ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό). Σπούδασε ιστορία (πτυχίο και μεταπτυχιακά) στα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ. Από το 1962 μέχρι το 1979 δίδασκε στη Σχολή Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ, προτού μετακληθεί στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, του οποίου είναι πλέον ομότιμος καθηγητής της Ιστορίας του Πολιτισμού (Cultural History) και εταίρος του Εμμανουηλιανού Κολεγίου. Ο Μπερκ έχει εκτιμηθεί ως ιστορικός της πρώιμης νεότερης εποχής και ως πρόμαχος της σημασίας της κοινωνικής και πολιτιστικής ιστορίας για τα σύγχρονα θέματα. Είναι έγγαμος με τη Βραζιλιάνα ιστορικό Μαρία Λουκία Γκαρσία Παλάρες-Μπερκ, η οποία έχει συγγράψει δύο βιβλία (το ένα σε συνεργασία με τον σύζυγό της).

Ο Μπερκ είναι γνωστός όχι μόνο από το έργο του για τους Νεότερους χρόνους, αλλά και για τις έρευνές του στην ιστορία του πολιτισμού σε όλο της το φάσμα. Ως πολύγλωσσος, έχει κατορθώσει από τη μία πλευρά να ενσωματώσει πληροφορίες από μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής ηπείρου και από την άλλη να επιτύχει καλή διάχυση των βιβλίων του, τα οποία έχουν μεταφρασθεί σε περισσότερες από τριάντα γλώσσες. Το 1998 τιμήθηκε με το Μετάλλιο «Έρασμος» της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας. Επίσης έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας από τα Πανεπιστήμια της Λούνδης, της Κοπεγχάγης, του Βουκουρεστίου, της Ζυρίχης και των Βρυξελλών.

## Επιλεγμένη εργογραφία
Μερικά σημαντικά βιβλία του Μπερκ είναι τα εξής:

* *The Italian Renaissance* (1972)
* *Popular Culture in Early Modern Europe* (1978)
* *Sociology and History* (1980)
* *The Renaissance* (1987)
* *The French Historical Revolution: The Annales School, 1929-89* (1990)
* *History and Social Theory* (1991)
* *New Perspectives on Historical Writing* (1991, επιμελητής και συνεισφέρων)
* *The Fabrication of Louis XIV* (1992)
* *The Art of Conversation* (1993)
* *The Fortunes of the* Courtier: *The European Reception of Castiglione's* Cortegiano (1995)
* *Varieties of Cultural history* (1997)
* *The European Renaissance: Centres and Peripheries* (1998)
* *A Social History of Knowledge* (2000)
* *Eyewitnessing* (2000)
* *A Social History of the Media: From Gutenberg to the Internet* (2002, από κοινού με τον Έιζα Μπριγκς)
* *What is Cultural History?* (2004)
* *Languages and Communities in Early Modern Europe* (2004)
* *Gilberto Freyre: Social Theory in the Tropics* (2008, από κοινού με τη Μαρία Λουκία Γκαρσία Παλάρες-Μπερκ)
* *Cultural Hybridity* (2009)
* *A Social History of Knowledge Volume II: From the Encyclopédie to Wikipedia* (2012)
* *What is the History of Knowledge?* (2015)
* *The Polymath: A Cultural History from Leonardo da Vinci to Susan Sontag* (2020)

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Βιογραφικό σημείωμα  στον ιστότοπο του Εμμανουηλιανού Κολεγίου του Κέιμπριτζ
* Συνέντευξη στον Alan Macfarlane, στις 31 Ιουλίου 2004

Κατηγορία:Βρετανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Mitragliere (αντιτορπιλικό)

Το ***Mitragliere*** ήταν ένα από τα δεκαεννέα αντιτορπιλικά κλάσης *[[Αντιτορπιλικό κλάσης Soldati|Soldati]]* που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (*Regia Marina*) στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1942, όντας το πρώτο πλοίο της δεύτερης ομάδας σκαφών της κλάσης του που παραδόθηκε. Μεταπολεμικά δόθηκε στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό ως πολεμική αποζημίωση με το οποίο και παρέμεινε στην ενεργό υπηρεσία ως *Jurien de la Gravière*.

## Περιγραφή

Τα αντιτορπιλικά κλάσης *Soldati* ήταν ελαφρώς βελτιωμένες εκδοχές της προηγούμενης κλάσης *[[Αντιτορπιλικό κλάσης Oriani|Oriani]]*. Είχαν ολικό μήκος 106,7&nbsp;m. Το πλάτος τους ήταν 10,15&nbsp;m και το μέσο βύθισμά τους έφτανε τα 3,15&nbsp;m, ενώ με πλήρες φορτίο ανέρχονταν σε 4,3&nbsp;m. Τα *Soldati* είχαν εκτόπισμα 1830-1850&nbsp;t (1800-1820&nbsp;LT) με κανονικό φορτίο και 2450-2550&nbsp;t (2410-2510&nbsp;LT) με πλήρες. Το πλήρωμα κατά τη διάρκεια του πολέμου ανερχόταν σε 206&nbsp;αξιωματικούς υπαξιωματικούς και ναύτες.

Σχεδιασμένα για μέγιστη ισχύ 48000&nbsp;shp και ταχύτητα 34-35&nbsp;kn σε επιχειρησιακές συνθήκες, τα πλοία της κλάσης αυτής έφτασαν σε ταχύτητες 39-40&nbsp;kn κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών τους, όντας όμως ελαφρώς φορτωμένα. Είχαν ακτίνα δράσης 2340&nbsp;ναυτικών&nbsp;μιλίων με ταχύτητα πλεύσης 14&nbsp;kn και 682&nbsp;ναυτικών&nbsp;μιλίων με ταχύτητα 34&nbsp;kn.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120&nbsp;mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε δύο πυργίσκους, έναν στην πλώρη μπροστά από την υπερκατασκευή, καθώς και έναν ακόμη στην πρύμνη. Υπήρχε επίσης ένα πυροβόλο των 120&nbsp;mm που μπορούσε να βάλει βλήματα φωτισμού/κατάδειξης στόχων. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν οκτώ πυροβόλα των 20&nbsp;mm, ενώ ο οπλισμός συμπληρώνονταν από δύο τρίδυμους τορπιλοσωλήνες των 533&nbsp;mm εγκατεστημένους στο μέσον του πλοίου. Παρόλο που δεν ήταν εφοδιασμένα με σύστημα σόναρ για ανθυποβρυχιακό πόλεμο, τα πλοία της κλάσης αυτής διέθεταν ζεύγος εκτοξευτών βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 48&nbsp;νάρκες.

## Επιχειρησιακή ιστορία

Η ναυπήγηση του *Mitragliere* άρχισε στις 7&nbsp;Οκτωβρίου 1940 στις εγκαταστάσεις της Cantieri Navali Riuniti (CNR) στην Ανκόνα. Καθελκύστηκε στις 28&nbsp;Σεπτεμβρίου 1941 και ολοκληρώθηκε την 1η&nbsp;Φεβρουαρίου του επόμενου έτους. Τον Αύγουστο του 1948 δόθηκε στη Γαλλία ως πολεμική αποζημίωση, όπου παρέμεινε επιχειρησιακό ως *Jurien de la Gravière* μέχρι τον παροπλισμό του στις 12&nbsp;Ιουνίου 1954.

## Παραπομπές


## Βιβλιογραφία
* 
*
*
*
* 
* 
* 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Soldati
Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Συγκάριδα

Τα **συγκάριδα** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Syncarida*) είναι υπέρταξη των μαλακόστρακων ζώων, που περιλαμβάνει δύο τάξεις όντων που ζουν σήμερα, τα ανασπιδοειδή και τα βαθυνελλοειδή, καθώς και την τάξη εξαφανισμένων σήμερα μαλακόστρακων παλαιοκαριδοειδή (*Palaeocaridacea*).

Η ονομασία των συγκάριδων προέρχεται ετυμολογικώς από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις *συν* και *καρίς* (γεν. της καρίδος, σημαίνει «γαρίδα»).

## Τάξεις και οικογένειες
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς οι παρακάτω 6 οικογένειες συγκάριδων, υπαγόμενες στις προαναφερθείσες δύο τάξεις μη εξαφανισμένων ειδών, που συνολικώς περιέχουν 59 γένη:

**ΤΑΞΗ ''[[Anaspidacea]]'' (ανασπιδοειδή)**, Calman, 1904
* *[[Anaspididae]]* (ανασπιδίδες), Thomson, 1893
* *[[Koonungidae]]*, Sayce, 1908
* *[[Psammaspididae]]* (ψαμμασπιδίδες), Schminke, 1974
* *[[Stygocarididae]]* (στυγοκαριδίδες), Noodt, 1963

**ΤΑΞΗ ''[[Bathynellacea]]'' (βαθυνελλοειδή)**, Chappuis, 1915
* *[[Bathynellidae]]* (βαθυνελλίδες), Grobben, 1904
* *[[Parabathynellidae]]* (παραβαθυνελλίδες), Noodt, 1965

## Παραπομπές


Συγκαριδα
Περακάριδα

Τα **περακάριδα** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Peracarida*) είναι υπέρταξη των μαλακόστρακων ασπόνδυλων ζώων, που περιλαμβάνει είδη που ζουν στη θάλασσα, σε σώματα γλυκού νερού ή και στην ξηρά. Χαρακτηρίζονται κυρίως από την παρουσία ενός θύλακα που αποκαλείται «μαρσίπιο» (*marsupium*) και σχηματίζεται από λεπτές πλάκες (τους *ωοστεγίτες*), που φέρουν τα ισχιακά τμήματα των ποδιών. Τα περακάριδα αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες ομάδες των καρκινοειδών, καθώς περιλαμβάνουν περί τις 12.000 είδη. Τα περισσότερα είδη έχουν μήκος μικρότερο των 2 εκατοστών του μέτρου, αλλά το μεγαλύτερο, που είναι μάλλον το «γιγάντιο ισόποδο» του είδους *[[Bathynomus giganteus]]*, μπορεί να φθάσει σε μήκος τα 76 εκατοστά. Το αρχαιότερο γνωστό είδος, το *[[Oxyuropoda ligioides]]*, έζησε, όπως προκύπτει από απολίθωμα που βρέθηκε στην Ιρλανδία, πριν από 360 και πλέον εκατομμύρια έτη.

## Χαρακτηριστικά
Το πλέον εμφανές ιδιάζον χαρακτηριστικό της ομάδας είναι το μαρσίπιο στα θηλυκά. Αυτός ο θάλαμος περικλείεται από μεγάλα, εύκαμπτα φύλλα, τους ωοστεγίτες, που εκφύονται από τα ανώτερα ποδομερή (τα ισχία) και σχηματίζουν το δάπεδο ενός θαλάμου με οροφή το στέρνο του ζώου. Στον θάλαμο αυτόν επωάζονται τα αβγά των περακάριδων. Υπάρχουν και άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως το ένα ζεύγος (σπανίως δύο ή τρία) στοματικών εξαρτημάτων-δαγκανών (*maxillipeds*) και σιαγόνες με αρθρωτό εξάρτημα ανάμεσα στους τραπεζίτες και τους κοπτήρες οδόντες στα ενήλικα άτομα, γνωστό ως *lacinia mobilis*. Το άνω τμήμα του εξωσκελετού («καβούκι») είναι συχνά μειωμένου μεγέθους, αλλά δεν είναι συγχωνευμένο με τους οπίσθιους θωρακικούς σωμίτες. Σε κάποιες τάξεις τα νεογνά εκκολάπτονται απευθείας σε ένα στάδιο μετά την προνύμφη, που αποκαλείται *manca* και απλώς δεν έχει το οπίσθιο ζεύγος ποδιών. Στην τάξη *[[Thermosbaenacea]]*, που ζει σε θερμές πηγές υπογείως, δεν υπάρχουν ωοστεγίτες και το καβούκι του θηλυκού είναι επεκτεταμένο, ώστε να σχηματίζει ένα ραχιαίο μαρσίπιο.

## Τάξεις
Υπάρχουν κάποιες διαφωνίες σχετικώς με το ποιες τάξεις θα πρέπει να ταξινομούνται στα περακάριδα. Martin & Davies περιλαμβάνουν σε αυτά τις εξής 11 τάξεις:

* *[[Amphipoda]]*, Latreille, 1816
* *[[Cumacea]]*, Krøyer, 1846
* *[[Isopoda]]*, Latreille, 1817
* *[[Lophogastrida]]*, Sars, 1870
* *[[Mictacea]]*, Bowman, Garner, Hessler, Iliffe & Sanders, 1985
* *[[Mysida]]*, Haworth, 1825
* *†[[Pygocephalomorpha]]*, Beurlen, 1930 (γνωστά μόνο από απολιθώματα)
* *[[Spelaeogriphacea]]*, Gordon, 1957
* *[[Tanaidacea]]*, Dana, 1849
* *[[Thermosbaenacea]]*, Monod, 1927

Από την άλλη, οι Ruppert, Fox και Barnes εξαιρούν τα *Thermosbaenacea*, περιλαμβάνοντάς τα στα παγκάριδα. Επιπλέον συγχωνεύουν τις τάξεις *Lophogastrida*, *Mysida* και *Pygocephalomorpha* σε μία και μόνη τάξη, τα *Mysidacea*. Αυτή η ταξινόμηση αμφισβητείται από τους Meland & Willassen, των οποίων μοριακές μελέτες δείχνουν ότι οι τρεις αυτές τάξεις δεν είναι στενές συγγενείς.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 
* Τα ''Peracarida'' στα *[[Wikispecies]]*

Περακαριδα
Λιποταξία

Η **λιποταξία** είναι η εγκατάλειψη του στρατιωτικού καθήκοντος ή θέσης χωρίς την συγκατάθεση της στρατιωτικής μονάδας ή κάποιου στρατιωτικού οργάνου, και αυτή γίνεται σκόπιμα με σκοπό ο λιποτάκτης να μην επιστρέψει στον μέτωπο. Η λιποταξία θεωρείται συνήθως σοβαρό έγκλημα, ιδιαίτερα σε περιόδους πολέμου, αλλά οι ποινές ποικίλλουν πολύ ανά χώρα, και φτάνουν από την απλή υποβίβαση σε κατώτερη θέση στην στρατιωτική ιεραρχία έως και την καταδίκη σε θάνατο. Στην Ελλάδα υπεύθυνα για υποθέσεις λιποταξίας είναι τα στρατιωτικά δικαστήρια. 

## Παραπομπές

Κατηγορία:Πασιφισμός
Κατηγορία:Εγκλήματα
Ο θάνατος του Στάλιν

***Ο θάνατος του Στάλιν*** (πρωτότυπος τίτλος: ***The Death of Stalin***) είναι πολιτική σατιρική ταινία μαύρης κωμωδίας του 2017 σε σκηνοθεσία του Αρμάντο Ιανούτσι και σε σενάριο του ίδιου από κοινού με τους Ντέιβιντ Σνάιντερ, Ίαν Μάρτιν και Πίτερ Φέλοους. Βασισμένη στο γαλλικό graphic novel *La Mort de Staline* (2010–2012), η ταινία απεικονίζει την εσωτερική κοινωνική και πολιτική πάλη εξουσίας μεταξύ των μελών του Υπουργικού Συμβουλίου μετά τον θάνατο του Σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν το 1953. Στη γαλλο-βρετανική-βελγική συμπαραγωγή πρωταγωνιστούν οι: Στιβ Μπουσέμι, Σάιμον Ράσελ Μπιλ, Πάντι Κονσαντάιν, Ρούπερτ Φρεντ, Τζέισον Άιζακς, Όλγα Κιριλένκο, Μάικλ Πέιλιν, Άντρια Ράιζμπορο, Ντέρμοτ Κρόουλι, Πολ Τσαχίντι, Άντριαν ΜακΛούγκλιν, Πολ Γουάιτχαουζ και Τζέφρι Τάμπορ.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 8 Σεπτεμβρίου 2017 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στο Ηνωμένο Βασίλειο από την Entertainment One Films στις 20 Οκτωβρίου 2017, στη Γαλλία από τον Gaumont στις 4 Απριλίου 2018 και στο Βέλγιο από την September Film Distribution στις 18 Απριλίου 2018. Έλαβε αναγνώριση από τους κριτικούς και διάφορες διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένων υποψηφιοτήτων για δύο βραβεία BAFTA (ένα από τα οποία ήταν για την Εξαιρετική Βρετανική Ταινία) και 13 Βραβεία Βρετανικού Ανεξάρτητου Κινηματογράφου, κερδίζοντας τέσσερα.

Υπήρξε σφοδρή κριτική για την ταινία στη Ρωσία, όπου θεωρήθηκε «αντιρωσική προπαγάνδα», και απαγορεύτηκε, καθώς και στο Κιργιστάν, επειδή θεωρήθηκε ότι κοροϊδεύει το σοβιετικό παρελθόν και την ΕΣΣΔ.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ταινίες του 2017
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας
Κατηγορία:Βρετανικές σατιρικές ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες
Κατηγορία:Πολιτικές σατιρικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες Ψυχρού Πολέμου
Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λονδίνο
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουκρανία
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Κατηγορία:Ιωσήφ Στάλιν
Παρασκευή Δάγκα

Η **Παρασκευή (Βιβή) Δάγκα** είναι Ελληνίδα πολιτικός, εκλεγμένη βουλευτής του ΚΚΕ στον Β2' Δυτικό Τομέα Αθηνών.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, κατάγεται όμως από την πλευρά της μητέρας από τον Ατσίχολο Αρκαδίας, προερχόμενη από οικογένεια οδοντιάτρων. Είναι κοινωνική λειτουργός στο επάγγελμα.

Συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές του 2019 στον δήμο Αιγάλεω, με τον συνδυασμό της Λαϊκής Συσπείρωσης. Είναι μέλος του ΚΚΕ εδώ και αρκετά χρόνια, συμμετέχοντας σήμερα στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, όπου είναι υπεύθυνη για τον τομέα ισότητας και χειραφέτησης της γυναίκας, και μέλος του διευθυντικού συμβουλίου της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας.

Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη με το ΚΚΕ στον Δυτικό Τομέα της Αθήνας.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Κατηγορία:Βουλευτές Β2΄ Δυτικού Τομέα Αθηνών
Πιέρ Γκρασού

***Πιέρ Γκρασού*** (γαλλικός τίτλος:*Pierre Grassou*) είναι διήγημα του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που γράφτηκε το 1839 και δημοσιεύθηκε τον επόμενο χρόνο. Περιλαμβάνεται στις *Σκηνές της Παρισινής ζωής* της ''Ανθρώπινης κωμωδίας.

Το έργο είναι μια διασκεδαστική καρικατούρα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να εκτιμήσουν την καλή τέχνη, ένα πορτρέτο ενός μέτριου αλλά οικονομικά επιτυχημένου ζωγράφου και μια καταγγελία ανέντιμων εμπόρων έργων τέχνης που εκμεταλλεύονται τη ματαιοδοξία ακαλλιέργητων πλούσιων αστών και την οικονομική ανάγκη του καλλιτέχνη.

## Σύνοψη
Παρίσι, 1832. Ο Πιέρ Γκρασού ντε Φουζέρ, από την πόλη όπου γεννήθηκε, είναι ένας μέτριος ζωγράφος που ωστόσο ζει από τη ζωγραφική του, χάρη στον ηλικιωμένο απατεώνα έμπορο έργων τέχνης Ελιάς Μαγκύς που του παραγγέλνει αντίγραφα των μεγάλων δασκάλων ( Τιτσιάνο, Ραφαήλ, Ρέμπραντ και άλλων διάσημων ζωγράφων) και τα πουλάει ως αυθεντικούς πίνακες. Λόγω της έλλειψης καλλιτεχνικού γούστου μεταξύ των νεόπλουτων αστών, που είναι οι πιο συχνοί πελάτες, το εμπόριο αποφέρει τεράστια κέρδη. 

Μια μέρα, ο Μαγκύς φέρνει στο εργαστήριο του Γκρασού τον φιλότεχνο εύπορο βιομήχανο κύριο Βερβέλ και τη σύζυγό του για να ζωγραφίσει τα πορτρέτα τους και τους πείθει ότι έχουν μπροστά τους έναν μεγάλο καλλιτέχνη. Ο κύριος και η κυρία Βερβέλ μαγεύονται από το εξαιρετικό ταλέντο του Γκρασού, χωρίς να συνειδητοποιούν τη φύση της δουλειάς του, και τον βλέπουν και ως ιδανικό υποψήφιο σύζυγο για τη μοναχοκόρη τους Βιρζινί. 

Ο Πιέρ Γκρασού προσκαλείται στο εξοχικό των Βερβέλ στη Βιλ-ντ'Αβραί, το οποίο είναι γεμάτο με έργα τέχνης. Του δείχνουν μια γκαλερί με 150 πίνακες που αξίζουν μια περιουσία αλλά προς μεγάλη έκπληξή του, αναγνωρίζει πολλά  δικά του αντίγραφα, τα οποία ο Μαγκύς πούλησε ως γνήσια έργα.  Όταν οι Βερβέλ ανακαλύπτουν ότι οι πίνακές τους είναι πλαστογραφίες του Γκρασού, η γνώμη τους γι'αυτόν δεν αλλάζει, αντίθετα, πολλαπλασιάζεται η αξία του ως καλλιτέχνη και γαμπρού, αφού ο Βερβέλ πιστεύει ότι ο Γκρασού διαθέτει όλο το συνδυασμένο ταλέντο των μεγάλων ζωγράφων.

Αν και αδίστακτος, ο Πιερ Γκρασού έχει επίγνωση της μετριότητας του ταλέντου του και της φήμης του: οι φίλοι του μάταια τον παρότρυναν να δουλέψει για να ξεφύγει από αυτό που πιστεύουν ότι ήταν ένα καλλιτεχνικό αδιέξοδο. Έτσι, παρά το ότι τα πορτρέτα του γίνονται περιζήτητα στην αστική τάξη, παρά την επιτυχία και την περιουσία του, τον πλούσιο γάμο και τα δυο παιδιά του, τις τιμές και τον βαθμό που έφτασε τελικά, ο Πιερ Γκρασού παραμένει πικραμένος, ταπεινωμένος από την περιφρόνηση των αληθινών καλλιτεχνών και δεν μπορεί να εξαφανίσει τον πόνο της καρδιάς του στη σκέψη ότι οι καλλιτέχνες περιγελούν τα έργα του και ότι το όνομά του έχει γίνει υποτιμητικός όρος στα καλλιτεχνικά εργαστήρια. Αλλά εξακολουθεί να εργάζεται και στοχεύει στην Ακαδημία, όπου, «αναμφίβολα θα μπει». Σαν πράξη εξιλέωσης, αγοράζει αριστουργήματα συναδέλφων του που έχουν περιέλθει σε ανέχεια, με τα οποία αντικαθιστά τις πλαστογραφίες του στο εξοχικό της Βιλ-ντ'Αβραί.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Κωνσταντίνος Γεροστάθης

Ο **Κωνσταντίνος Γεροστάθης** του Ευσταθίου και της Παρασκευής (Άρτα 1770 - 22 Ιουνίου 1870) υπήρξε έμπορος, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ευεργέτης.

Ηταν γιος του δολοφονηθέντα από τον Αλη Πασά, Ευσταθίου Γεροστάθη. Εφυγε από το Κομπότι για την Κέρκυρα το 1807 σε ηλικία 37 ετών με καράβι απο το λιμάνι της Κόπραινας.

Ήταν εύπορος έμπορος με δραστηριότητα στην Ευρώπη. Στiς 5 Ιανουαρίου του 1819, ο Κωνσταντίνος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αριστείδη Παππά στην Κέρκυρα (Αρχείο Σέκερη 1937) 

Έμπιστος συνεργάτης και στενός φίλος του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, αντιπροσώπευε στην Κέρκυρα τη Φιλική Εταιρεία και είχε αναλάβει την αλληλογραφία με τις φιλελληνικές εταιρείες της Ευρώπης και της Αμερικής. Σήμερα σώζονται 46 ιδιόχειρες και ενυπόγραφες επιστολές του ίδιου προς τον Ιωάννη Καποδίστρια. Επίσης, υπάρχουν και δύο επιστολές, ιδιόγραφες απευθυνόμενες προς τον Αυγουστίνο Καποδίστρια.

Σύμφωνα με τον Λέοντα Μελά,*"«ο Γεροστάθης» πρέπει να θεωρείται και προπομπός για τη διδαχή περιβαλλοντικών ανησυχιών και υγιεινής ζωής. Εστιάζει στην ανθρώπινη ψυχή και εκθειάζει τις αρετές της αριστείας και του μέτρου*".

Πέθανε σε ηλικία 100 ετών και ετάφη στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Σαρόκου στην Κέρκυρα.  Οι κάτοικοι του Κομποτίου, αναγνωρίζοντας την προσφορά του, μετέφεραν τον τάφο του από την Κέρκυρα στο Κομπότι, στις 11 Μαΐου 1972, στην βόρεια πλευρά του προαυλίου του παλαιού ναού του Αγίου Γεωργίου Κομποτίου, με άδεια της Ιεράς Μητροπόλεως Άρτης επί Ιγνατίου Γ΄ Τσίγκρη του Μεγαρέως  με δαπάνη ιδιωτών και της τότε Κοινότητας Κομποτίου.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας