open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Νύσα Καρίας

Η **Νύσα** ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Ανατολίας, της οποίας τα ίχνη συναντούμε σήμερα στην περιφέρεια του Σουλτανχισάρ, της Επαρχίας Αϊδινίου της Τουρκίας, 50 χλμ. ανατολικά της πόλης της Εφέσου. Ο γεωγράφος και ιστορικός Στράβων, γεννημένος στην Αμάσεια, ξεκίνησε τις σπουδές του στη Νύσα, η οποία ήταν σημαντικό κέντρο πολιτισμού κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. 

Η πόλη αφιερώθηκε στο θεό Διόνυσο όταν ιδρύθηκε από τον **[[Αντίοχος Α' Σωτήρ|Αντίοχο Α' το Σωτήρα]]**, ηγεμόνα των Σελευκιδών, κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. Κατείχε ακόμη τη φήμη της πόλης λογίων μέχρι το 2ο αιώνα μ.Χ. Για χίλια περίπου χρόνια μετά η πόλη γνώρισε περιόδους τόσο ακμής όσο και παρακμής. Υπέφερε διαδοχικά από τις λεηλασίες των χριστιανών, των μουσουλμάνων και των Τούρκων και τελικά εγκαταλείφθηκε μετά τη λεηλασία της από τον Ταμερλάνο το 1402.

Στον αρχαιολογικό αυτό χώρο σήμερα υπάρχουν σημαντικά σωζόμενα μνημεία της ελληνιστικής περιόδου, της ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής. Το μεγαλύτερο τμήμα ενός αρχαιοελληνικού θεάτρου και οι είσοδοί του σώζονται ανέπαφα. Η βιβλιοθήκη σώζεται με τρεις τοίχους. Υπάρχουν επίσης υπολείμματα ενός γυμνασίου, ρωμαϊκών λουτρών και ενός βουλευτηρίου. Η γέφυρα της Νύσας, μήκους 100 μέτρων, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη κατασκευή του είδους της κατά την αρχαιότητα.

## Βιβλιογραφία
* Klaus Grewe, Ünal Özis et al.: *«Die antiken Flußüberbauungen von Pergamon und Nysa (Türkei)»*, Antike Welt, Τόμος 25, No. 4 (1994), σελ. 348–352 (352)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας
Κατηγορία:Επαρχία Αϊδινίου
Τέοντορ Χερτσλ

Ο **Τέοντορ Χερτσλ** (Herzl Tivadar, πραγματικό όνομα: Benjamin Ze’ev Herzl, 2 Μαΐου 1860 - 3 Ιουλίου 1904) ήταν Ούγγρος δημοσιογράφος και συγγραφέας. Θεωρείται ο πατέρας του σύγχρονου πολιτικού Σιωνισμού και στην πραγματικότητα ο ιδρυτής του κράτους του Ισραήλ. 

## Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χερτσλ γεννήθηκε στην Πέστη, του Βασιλείου της Ουγγαρίας (σήμερα το ανατολικό ήμισυ της Βουδαπέστης, τότε ξεχωριστή πόλη) σε μια εβραϊκή οικογένεια από το Ζεμούν του Βασιλείου της Ουγγαρίας (σήμερα στη Σερβία). Όταν ήταν 18, η οικογένειά του μετακόμισε στη Βιέννη. Εκεί σπούδασε Δίκαιο, αλλά αφιερώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Εργάστηκε ως ανταποκριτής της *Neue Freie Presse* στο Παρίσι, κάνοντας ταξίδια στο Λονδίνο και στην Κωνσταντινούπολη. Αργότερα έγινε εκδότης της λογοτεχνικής *Neue Freie Presse* και έγραψε πολλά δράματα και κωμωδίες. 

Ως νέος ο Χερτσλ είχε εμπλακεί σε μια ένωση με την επωνυμία *Burschenschaft*, η οποία αγωνίστηκε για την ενοποίηση της Γερμανίας υπό το σύνθημα *«Ehre, Freiheit, Vaterland»* (τιμή, ελευθερία, πατρίδα). 

Ως ανταποκριτής της *Neue Freie Presse* στο Παρίσι ο Χερτσλ παρακολούθησε την Υπόθεση Ντρέιφους, ένα αντισημιτικό περιστατικό στη Γαλλία, στο οποίο ένας Γάλλος αξιωματικός καταδικάστηκε για κατασκοπεία υπέρ της Γερμανίας επειδή ήταν Εβραίος. Έγιναν μαζικές πορείες στο Παρίσι μετά τη δίκη, όπου οι διαδηλωτές φώναζαν «Θάνατος στους Εβραίους». Ο Χερτσλ πίστευε ότι οι Εβραίοι θα πρέπει να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος. Τον Ιούνιο του 1895, έγραψε στο ημερολόγιό του: *«Στο Παρίσι, όπως είπα, έχει επιτευχθεί η μεγαλύτερη στάση προς τον αντισημιτισμό ...»* Στο ''Der Judenstaat'' γράφει: *«Το εβραϊκό ζήτημα εξακολουθεί να υφίσταται οπουδήποτε Εβραίοι ζουν σε αισθητούς αριθμούς»*. Από τον Απρίλιο του 1896, όταν η αγγλική μετάφραση του *Der Judenstaat* (Το κράτος των Εβραίων) εμφανίστηκε, ο Χερτσλ έγινε ο πρώτος εκπρόσωπος του Σιωνισμού. 

Το 1897, με σημαντική προσωπική δαπάνη, ίδρυσε την *Die Welt* της Βιέννης και προγραμμάτισε το πρώτο σιωνιστικό συνέδριο στη Βασιλεία της Ελβετίας. Διετέλεσε πρόεδρος (μια θέση που κατείχε μέχρι το θάνατό του το 1904), και το 1898 ξεκίνησε μια σειρά από διπλωματικές πρωτοβουλίες που στόχευαν στην οικοδόμηση και υποστήριξη ενός εβραϊκού κράτους.

## Βιβλία του Χερτσλ μεταφρασμένα στα ελληνικά
*Theodor Herztl,Το εβραϊκό κράτος, μτφρ Ελένη Λούση, εκδ. Παπαδόπουλος, 2017

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Κατηγορία:Ούγγροι θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Εκδότες
Κατηγορία:Ουτοπιστές
Νταμάμ

Το **Νταμάμ** (αραβικά: *الدمام*) είναι η πρωτεύουσα της Ανατολικής Επαρχίας της Σαουδικής Αραβίας. Το Νταμάμ είναι η μεγαλύτερη πόλη στην Ανατολική Επαρχία και το λιμάνι της είναι ένα από τα μεγαλύτερα στον Περσικό Κόλπο. Ειναι το δεύτερο λιμάνι, από άποψη κίνησης, για εισαγωγές-εξαγωγές μετά την Τζέντα, και κέντρο της βιομηχανίας πετρελαίου.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*  

Κατηγορία:Πόλεις της Σαουδικής Αραβίας
Κριστιάν Φρεμόν

Ο **Κριστιάν Φρεμόν** (, 23 Απριλίου 1942 – 2 Αυγούστου 2014) ήταν προσωπάρχης του Νικολά Σαρκοζύ. Ήταν επίσης αντιπρόσωπος του Γάλλου συνηγεμόνα της Ανδόρρας από το Σεπτέμβριο του 2008 ως το Μάιο του  2012. Πέθανε από καρκίνο τον Αύγουστο του 2014.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ανδορρανοί πολιτικοί
Ουίνστον Σίνακ

Ο **Ουίνστον Φράνσις Σίνακ** (*Winston Francis Cenac*, 1925-2004) ήταν πολιτικός από την Αγία Λουκία και πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας την περίοδο από το 1981 ως το 1982.

## Καριέρα
Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1925. Υπηρέτησε ως γενικός προκουράτορας της Αγίας Λουκίας, του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων και της Γρενάδας. Το 1969 σταμάτησε τη δημόσια υπηρεσία του και άρχισε να εργάζεται ως δικηγόρος. Το 1979, με την άνοδο του Εργατικού Κόμματος στην εξουσία, ο Σίνακ έγινε γενικός εισαγγελέας στην κυβέρνηση του Άλαν Λουίζι. Όταν ο τελευταίος παραιτήθηκε στις 4 Μαΐου του 1981, ο Σίνακ ανέλαβε την πρωθυπουργία. Θήτευσε στο αξίωμα μόλις για 8 μήνες μέχρι που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω των πολιτικών διαμαχών στις 17 Ιανουαρίου του 1982. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μάικλ Πίλγκριμ.
Απεβίωσε στις 22 Σεπτεμβρίου 2004.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αγίας Λουκίας
Νικολόζ Γκιλαούρι

Ο **Νικολόζ Γκιλαούρι** , γνωστός και ως *Νίκα Γκιλάουρι* (Nika Gilauri, 1975-),  είναι πολιτικός από τη Γεωργία και πρωθυπουργός από τις 6 Φεβρουαρίου 2009 ως τις 4 Ιουλίου 2012.

## Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1975 και μορφώθηκε στη χώρα του, στις ΗΠΑ, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία. Ακολούθησε σπουδές στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας. Το 2001 ορίστηκε οικονομικός σύμβουλος της Georgia Telecom. 

## Πολιτική καριέρα
### Πριν την πρωθυπουργία
Υπηρέτησε στο αξίωμα του υπουργού Ενέργειας την περίοδο από το 2004 ως το 2007. Το 2007 διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομίας .

### Πρωθυπουργός
Στις 30 Ιανουαρίου του 2009 ο Γκιλαούρι, μέχρι τότε υπουργός Οικονομίας, διορίστηκε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση του Γκριγκόλ Μγκαλομπλισβίλι. Ο προκάτοχός του επικαλέστηκε λόγους υγείας για την παραίτησή του. Το Κοινοβούλιο ενέκρινε το διορισμό του στην πρωθυπουργία στις 6 Φεβρουαρίου του 2009. Η νέα κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης με 108 υπέρ και 8 κατά..

## Παραπομπές


Γκιλαουρι
Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος

Ο **Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος** (Πύργος Ηλείας, 23 Αυγούστου 1930 - Αθήνα, 29 Νοεμβρίου 2024) ήταν Έλληνας συγγραφέας, πεζογράφος και στρατιωτικός ιατρός.

## Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας, όπου πέρασε και τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Μετά τον θάνατο του δικηγόρου πατέρα του το 1943, η οικογένειά του πέρασε δύσκολες ημέρες. Όπως έγραψε ο ίδιος αργότερα, από ανάγκη σπούδασε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 1949 έως το 1955. 

Από το 1959 έως 1968, υπηρέτησε στην Καβάλα. Εκεί έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα με το διήγημα «Ο φρακασάνες», το οποίο δημοσίευσε με ψευδώνυμο στο καβαλιώτικο περιοδικό *Αργώ* το 1962. Συνεργάσθηκε επίσης με τα περιοδικά *Σκαπτή Ύλη* (Καβάλα), *Ταχυδρόμος* (Καβάλα), *Διάλογος* (Θεσσαλονίκη), *Διάλογος* (Λεχαινά), *[[Αντί (περιοδικό)|Αντί]]*, *Χάρτης*, *Χρονικό* και *Το Τέταρτο*. Επίσης διετέλεσε για πολλά χρόνια διευθυντής σύνταξης στο περιοδικό *Ιατρική Επιθεώρησις Ενόπλων Δυνάμεων*. Από τον Στρατό παραιτήθηκε το 1983 με τον βαθμό του ανωτέρου γενικού αρχίατρου. 

Το έργο του, που κατατάσσεται στην μεταπολεμική ελληνική λογοτεχνία, διακρίνεται από  λιτότητα του λόγου, λεπτή ειρωνεία και τρυφερή νοσταλγία για τα δύσκολα χρόνια της νεότητας. Η αναγνώριση ήρθε το 1995 με το βραβείο διηγήματος του περιοδικού *[[Διαβάζω (περιοδικό)|Διαβάζω]]* για τη συλλογή *Ροζαμούνδη*.

Αρθρογραφούσε περιστασιακά στις εφημερίδες *[[Η Καθημερινή|Καθημερινή]]* και *[[Ελευθεροτυπία (εφημερίδα)|Ελευθεροτυπία]]*, ενώ επιμελήθηκε και την έκδοση βιβλίων λιγότερο γνωστών λογοτεχνών, όπως ο Όμηρος Πέλλας (1921&ndash;1962). Σ' αυτόν οφείλεται και η πρώτη κριτική παρουσίαση του έργου του Νίκου Καχτίτση με μια ιδιωτική έκδοση το 1974. Τα τελευταία έργα του ήταν η συλλογή διηγημάτων *Ο θησαυρός των Αηδονιών* (2009), το αφήγημα *Συγκοπή πλατάνου* (2010) και η συλλογή δοκιμίων με τίτλο *Υποκείμενα* (2014). 

Το 2007 γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ *Σπίτι δίπλα στη θάλασσα* με θέμα τον ίδιο και σκηνοθέτη τον Λευτέρη Ξανθόπουλο.. Το 1997 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ταξιδιωτικής Πεζογραφίας για την συλλογή *Τόποι Τέσσερεις*, το 2010 με το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού *Ο Αναγνώστης* για την συλλογή *Ο θησαυρός των Αηδονιών*, το 2011 με το  Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του, και το 2015 με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού.

Διηγήματά του έχουν μεταφρασθεί και στα γαλλικά.

Απεβίωσε στις 29 Νοεμβρίου 2024, σε ηλικία 94 ετών. Η σορός του ενταφιάστηκε στο Α΄ Κοιμητήριο Πύργου. Δυόμιση μήνες αργότερα, στις 9 Φεβρουαρίου 2025, απεβίωσε και η σύζυγός του, Νιόβη Κατάκη.

## Εργογραφία
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Ο Παπαδημητρακόπουλος έχει επίσης δημοσιεύσει πολλά άλλα πεζά και κριτικές σε εφημερίδες, περιοδικά και συλλογικές εκδόσεις.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
*Άλλα άρθρα του στην Ελευθεροτυπία
*
*
*

Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί γιατροί
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Ισλανδία)

Το **Alþýðuflokkurinn** (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) ήταν ένα Ισλανδικό πολιτικό κόμμα βασισμένο στις ιδέες της σοσιαλδημοκρατίας. Ιδρύθηκε το 1916 ως το πολιτικό πεδίο των εργατικών συνδικάτων της Ισλανδίας.

Το πρώτο του μέλος στο Αλθίνγκι, το Ισλανδικό κοινοβούλιο, ήταν ο Γιον Μπάλντβινσον, που εκλέχτηκε το 1920.

Το κόμμα ηγήθηκε της Ισλανδικής κυβέρνησης τρεις φορές. Το 1947-1948 υπό τον Στεφάν Γίοχαν Στέφανσον, το 1958-1959 υπο τον Εμίλ Γιόνσον και το 1979-1980 υπό τον Μπένεδικτ Σίγκουρδσον Γκένταλ. Η μεγαλύτερη σε διάρκεια συμμετοχή του στην κυβέρνηση ήταν με το Ανεξάρτητο Κόμμα από το 1959 ως το 1971.

Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα δεν πρέπει να συγχέεται με την Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία, ένα μεταγενέστερο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με ευρύτερη πολιτική βάση που δημιουργήθηκε από την συγχώνευση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και δύο άλλων κομμάτων.

## Πηγές
*Donald F. Busky. ''Democratic Socialism: A Global Survey.'' Greenwood Publishing Group, 2000. ISBN 9780275968861; pp.&nbsp;71&ndash;72

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Ισλανδικά πολιτικά κόμματα
Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Τόρστεν Αμφτ

Ο **Τόρστεν Αμφτ** (γερμανικά** Torsten Amft**) είναι Γερμανός σχεδιαστής μόδας. Έχει συνεργαστεί με διάσημους άλλους σχεδιαστές. Ζει και δραστηριοποιείται στο Βερολίνο.

## Προφίλ
Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου του 1971 στη Λειψία της Γερμανίας και έκανε σπουδές στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Ξεκίνησε να εργάζεται με τον Ερνέστο Αλιγκιέρι στη Ρώμη. Νωρίτερα είχε συνεργαστεί ως φωτομοντέλο με τους Χέλμουτ Νιούτον, Χερμπ Ριτς και Τζιάνι Βερσάτσε. Το 2000 ο Αμφτ τιμήθηκε με το βραβείο Λέξτον στη Νέα Υόρκη. Θεωρείται ο δημιουργός του στιλ «ελιτιστικός φουτουρισμός» και ευθύνεται για την παγκόσμια παρουσία του. 

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Επίσημη ιστοσελίδα Τόρστεν Αμφτ 
* Αναφορά για το σχεδιαστή στο Έθνος .
* chinadaily.com.''1.96 meter high model seen in Berlin.'' 14. Juli 2008.

Κατηγορία:Γερμανοί σχεδιαστές μόδας
Αθλητικά γεγονότα του 2009/Φεβρουάριος

Παρατίθενται σημαντικά αθλητικά γεγονότα (συνοδευόμενα από τις πηγές που τα μετέδωσαν) που συνέβησαν το μήνα Φεβρουάριο του 2009 και αφορούν διάφορα αθλήματα.

## [[1 Φεβρουαρίου|1η Φεβρουαρίου]]
*Αμερικανικό ποδόσφαιρο: Οι  Πίτσμπουργκ Στίλερς νικούν τους  Αριζόνα Κάρντιναλς με 27-23 και κατακτούν το  Σούπερ Μπόουλ. (ESPN.com)
*Αντισφαίριση: Ο Ισπανός Ραφαέλ Ναδάλ κατακτά τον τίτλο στο απλό ανδρών του Όπεν Αυστραλίας, με νίκη στον τελικό επί του Ελβετού Ρότζερ Φέντερερ. (AP μέσω Google News)
*Ποδόσφαιρο: Ο Παναμάς κερδίζει στα πέναλτι την Κόστα Ρίκα στον τελικό του Κυπέλλου εθνών UNCAF με 5-3 και κατακτά το τρόπαιο για πρώτη φορά στην ιστορία του. http://www.concacaf.com/competitions/matchreport/7582.pdf 
*Χειροσφαίριση: Η Γαλλία κατακτά τον παγκόσμιο τίτλο νικώντας στον τελικό των ανδρών στο Ζάγκρεμπ την ομάδα της Κροατίας.(Croatia 2009)

## [[5 Φεβρουαρίου]]
*Υγρός στίβος : Ο Ολυμπιονίκης Μάικλ Φελπς τιμωρείται με τρίμηνο αποκλεισμό από την Αμερικανική  Ομοσπονδία Κολύμβησης, μετά τη δημοσίευση φωτογραφίας του στην οποία εικονίζεται ο ίδιος ενώ καπνίζει μαριχουάνα. (AP μέσω ''Sports Illustrated'')

## [[15 Φεβρουαρίου]]
*Καλαθοσφαίριση:  Η Δύση κερδίζει την Ανατολή στο με 146-119 στο All Star Game του NBA. Ο Κόμπι Μπράιαντ και ο Σακίλ Ο'Νιλ μοιράζονται τον τίτλο του πολυτιμότερου παίκτη. http://www.sportnet.gr/report.aspx?id=180095
*Μηχανοκίνητος αθλητισμός: Το Ράλι Νορβηγίας κερδίζει ο Γάλλος Σεμπαστιάν Λεμπ. http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_15/02/2009_267469

## [[22 Φεβρουαρίου]]
*Καλαθοσφαίριση: Το 5ο συνεχές Κύπελλο Ελλάδας και 12ο συνολικά κατακτά ο Παναθηναϊκός, με νίκη επί του Ολυμπιακού με 80-70 στον τελικό στο Ελληνικό. http://www.goalday.gr/article.asp?catid=10601&subid=2&tag=7759&pubid=1771907
*Χειροσφαίριση: Η  Ορμή Πατρών αναδεικνύεται Κυπελλούχος Ελλάδας στις γυναίκες για δεύτερη φορά στην Ιστορία της.Κέρδισε με 30-20 τη Νέα Ιωνία στον τελικό του φάιναλ-φορ, που διεξήχθη στο κλειστό γυμναστήριο του Βύρωνα. http://www.goalday.gr/article.asp?catid=10553&subid=2&tag=7759&pubid=1771671

02
Γιεβγκένι Βουτσέτιτς

Ο **Γιεβγκένι Βικτόροβιτς Βουτσέτιτς** (*Евге́ний Ви́кторович Вуче́тич*, 10 Ιανουαρίου 1909 - 12 Απριλίου 1974) (ρώσικα: Евгений Викторович Вучетич) ήταν εξέχων γλύπτης και καλλιτέχνης της Σοβιετικής Ένωσης, Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας (1967), Καλλιτέχνης του Λαού της ΕΣΣΔ (1959), γνωστός για τα ηρωικά, συχνά αλληγορικού ύφους, μνημεία του.

Ο Βούτσετις ήταν μαυροβουνιακής σερβικής καταγωγής, γεννημένος στο Γιεκατερίνοσλαβ (σήμερα Ντνίπρο)

Ήταν εξέχων εκπρόσωπος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και είχε τιμηθεί με το Βραβείο Λένιν το 1970, το Βραβείο Στάλιν (1946,1947,1948,1949,1950), το Παράσημο Λένιν (δις) και το Παράσημο του Πατριωτικού Πολέμου δευτέρας τάξεως.

## Έργα
* Σοβιετικό Πολεμικό Μνημείο (Sowjetische Ehrenmal) στο Πάρκο Τρεπτόβερ στο Βερολίνο (1946-1949), Στρατιώτης ύψους 13 μέτρων με σπαθί κρατώντας ένα παιδί και στεκόμενος σε μία σπασμένη Σβάστικα.
* *Let Us Beat Swords into Plowshares* στον κήπο του ΟΗΕ (1957)
* Ένα άγαλμα το Φελίξ Ντζερζίνσκι (1958), κοινώς γνωστό ως "Σιδερένιος Φελίξ", παλιότερα στη Μόσχα στην Πλατεία Λουμπιάνκα
* *[[Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί]]!* στον Λόφο Μαμάγιεφ (1963-1967)

## Εικόνες

Image:Swords-Plowshares.jpg|*Let Us Beat Swords into Plowshares*


## Παραπομπές


Κατηγορία:Ρώσοι γλύπτες
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Λασκάρ Γκα

Η **Λασκάρ Γκα**, ή *Λασκαργκά*, (γνωστή και ως **Μποστ** ή **Μπουστ**) είναι μία ιστορική πόλη στο νότιο Αφγανιστάν, δυτικά της Κανταχάρ στη περιοχή Χελμάντ. Βρίσκεται μεταξύ των Χελμάντ και Αργκαντάμπ ποταμών. Η Λασκάρ Γκα συνδέεται με αυτοκινητοδρόμους με την Κανταχάρ προς τα ανατολικά, την Ζαράν προς τα δυτικά και τη Χεράτ βορειοδυτικά. Πρόκειται για πολύ άγονη και έρημη περιοχή. Ωστόσο, υφίσταται ανεπτυγμένη γεωργία μόνο γύρω από τους παραπάνω ποταμούς. Η πόλη διαθέτει και ένα αεροδρόμιο, όχι πολύ αξιόλογο που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Χελμάντ, 8 χλμ. βόρεια της συμβολής των δύο ποταμών. Ο πληθυσμός της το 2006 αριθμούσε 45.850 κατοίκους.

## Ιστορία
Το όνομα Λασκάρ Γκα στη περσική γλώσσα σημαίνει "στρατιωτικός καταυλισμός" (στρατώνες). Αναπτύχθηκε πριν μία χιλιετία περίπου, ως παρόχθιος στρατώνας - φυλάκιο για τους στρατιώτες που συνόδευαν τους βασιλείς στις μετακινήσεις τους. Έτσι σιγά σιγά άρχισε ν΄ αναπτύσσεται ως πόλη όπου και κατέληξε πρωτεύουσα της περιοχής. Στη περιοχή αυτή υφίσταται το μεγάλο "κάστρο του Μποστ", Καλά-ι-Μποστ, που παραμένει ένα  εντυπωσιακό δείγμα  οχύρωσης και αρχιτεκτονικής των μουσουλμανικών δυναστειών.

Η σύγχρονη πόλη άρχισε ν΄ αναπτύσσεται μετά την εγκατάσταση Αμερικανών μηχανικών που ανέλαβαν τη κατασκευή μεγάλων αρδευτικών έργων στη κοιλάδα Χελμάντ κατά τη δεκαετία του 1950. Έτσι η πόλη ξαναχτίστηκε σε αμερικανικό πρότυπο, με ευρείς δεντρόφυτους δρόμους και σπίτια με τούβλα και περίβολους που χωρίζουν από το δρόμο. Μετά τη σοβιετική εισβολή, όταν ξέσπασε ο αφγανικός εμφύλιος πόλεμος, τα δένδρα αυτά κόπηκαν. 

Μεταξύ των δεκαετιών του 1940 και του 1970 από τα μεγάλα τότε αρδευτικά έργα δημιουργήθηκε μία από τις πλέον εκτεταμένες ζώνες καλλιέργειας στο νότιο Αφγανιστάν, και πολλές χιλιάδες εκτάρια της ερήμου δόθηκαν τότε για γεωργική καλλιέργεια και κατοικίες. Το μεγάλο αρδευτικό έργο επικεντρώνεται σε τρία μεγάλα κανάλια: το Μπόγρα, το Σαμαλάν και το Νταρβισάν. Έτσι δημιουργήθηκαν νέες κοινότητες στη Nad-i-Ali Marja και βρίσκεται Δ.ΝΔ. της Λασκάρ Γκα. 

## Εθνογραφία
Η Λασκάρ Γκα είναι το πιο κοσμοπολίτικο μέρος της έρημης γεωγραφικής αυτής περιοχής. Ο πληθυσμός, ωστόσο, αποτελεί σαφώς μια Παρσιβανική πλειοψηφία, τόσο στην πόλη όσο και στη γύρω περιοχή. Από την άποψη αυτή, η Λασκάρ Γκα βρίσκεται εθνοτικά ενάντια προς την Κανταχάρ στην οποία πλειοψηφούν οι Παστούν.

## Πηγές
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.12ος, σ.381

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Κατηγορία:Πόλεις του Αφγανιστάν
Βασίλης Ιμπροχώρης

Ο **Βασίλης Ιμπροχώρης** (Αθήνα, Αύγουστος 1918 - 29 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1918. Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1935 διορίστηκε υπάλληλος στο Υπουργείο Συγκοινωνιών και το 1942 στην Εθνική Τράπεζα Ελλάδος απ΄ όπου και αποχώρησε το 1960, προκειμένου να επιδοθεί αποκλειστικά στο θέατρο. 
Υπήρξε τακτικός συνεργάτης του ΕΙΡ (1949-1960) και της ΥΕΝΕΔ (1953-1960) με διάφορα φιλολογικά και μορφωτικά προγράμματα.

Την περίοδο 1966-1967 είχε εκλεγεί Πρόεδρος του Οργανισμού Ελληνικού Θεάτρου Αμερικής στη Νέα Υόρκη όπου και ανέπτυξε εκεί έντονη πνευματική και καλλιτεχνική δράση. Έγραψε πολλά θεατρικά έργα τα οποία πρωτο-ανεβάστηκαν σε αθηναϊκά θέατρα όπως: "Το γεροντοπαλίκαρο" (1944), "Ο άπιστος Θωμάς" (1948), "Η Ντόρα τα μπέρδεψε" (1960), "Το υπόγειο της Λέλας" (1964), "Ο τύραννος" (1974), "Σου χαρίζω τη γυναίκα μου" (1977) κ.ά. 
Δημοσίευσε επίσης πολλά χρονογραφήματα και θεατρικά κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής.

Ο Βασίλης Ιμπροχώρης ήταν μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων καθώς και του Ελληνικού Κέντρου Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Επίσης διετέλεσε, το 1957, αντιπρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Συγγραφέων και Σκηνοθετών Ραδιοφώνου. Εκτός από τις ελληνικές διακρίσεις τιμήθηκε ιδιαίτερα με Χρυσό Μετάλλιο του Παναγίου Τάφου (1957) και Χρυσό Σταυρό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων (1958).
 
Ο Βασίλης Ιμπροχώρης ομιλούσε επίσης αγγλικά και γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Γλυφάδας. Απεβίωσε στις 29 Δεκεμβρίου 1993, σε ηλικία 75 ετών, και κηδεύθηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

## Πηγές
* "Who's Who 1979" σ.219

Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Σταυροπηγιακή μονή

**Σταυροπηγιακή** (ή **πατριαρχική**) καλείται η μονή (συνήθως της Ορθόδοξης Εκκλησίας ή των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησίών) που υπάγεται απευθείας σε Πατριαρχείο ή Σύνοδο (συνήθως το Οικουμενικό Πατριαρχείο) και όχι στην τοπική Αρχιεπισκοπή. Η λέξη σταυροπηγιακή είναι σύνθετη (σταυρός + πήγνυμι) και πηγάζει από την κανονική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία προβλέπει τη δυνατότητα του Πατριάρχη να στείλει ένα σταυρό για να τοποθετηθεί στα θεμέλια της εκκλησίας της μονής, πράξη που οδηγεί στην εξάρτηση της μονής από αυτόν. Το δικαίωμα αυτό το απέκτησε πρώτη φορά ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τον 8ο αιώνα και μπορεί να το ασκεί σε όλη την επικράτεια της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

Οι σταυροπηγιακές μονές αποτελούσαν πηγή εσόδων για το οικείο Πατριαρχείο, καθώς ήταν υποχρεωμένες να αποστέλλουν ετήσια σε αυτό κάποιο χρηματικό ποσό. Ένα πλεονέκτημα για τις μονές ήταν ότι έτσι εξασφάλιζαν μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, αποφεύγοντας την ανάμιξη των τοπικών επισκόπων στους σκοπούς τους. Άλλο πλεονέκτημα ήταν η μεταφορά σε αυτές των προνομίων που απολάμβανε το Πατριαρχείο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, προνόμια που περιλάμβαναν την παροχή εδαφικών εκτάσεων και την απαγόρευση απαλλοτρίωσής τους στο μέλλον από το Οθωμανικό κράτος. Σταυροπηγιακές είναι όλες οι μονές του Αγίου Όρους, όπου και μνημονεύουν τον εκάστοτε Πατριάρχη, όπως άλλωστε και σε όλες τις υπόλοιπες σταυροπηγιακές μονές, αντί του τοπικού επισκόπου. Όσον αφορά την Ανατολική Καθολική Εκκλησία οι σταυροπηγιακές μονές περιγράφονται ως ένα από τρία δυνατά είδη μονών: παπικές, πατριαρχικές (σταυροπηγιακές) και επισκοπικές. 

Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία τα πιθανά είδη μονών είναι τέσσερα: επισκοπικές (υπάγονται στον τοπικό επίσκοπο), πατριαρχικές ή σταυροπηγιακές (υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο), ηγουμενικές ή αρχιμανδρικές (υπάγονται στον ηγούμενο ή αρχιμανδρίτη υπό την δικαιοδοσία της Ιεράς Συνόδου) και συνοδικές μονές (παρεμφερείς των ηγουμενικών). Οι σταυροπηγιακές μονές που ελέγχονται απευθείας από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος καλούνται συνοδικές σταυροπηγιακές. Σταυροπηγιακές μονές πέρα από το Άγιο Όρος υπάρχουν και αλλού στην Ελλάδα (π.χ. Μονή Τοπλού στην Κρήτη), στην Κύπρο, αλλά και στην Ανατολική Ευρώπη (π.χ. Βουλγαρία, Ρωσία, Ουκρανία).

## Σταυροπηγιακές μονές του Οικουμενικού Πατριαρχείου
# Μοναστική Πολιτεία του Αγίου Όρους Άθω,
#Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου με όλες τις άλλες Μονές, Ενοριακούς ναούς, παρεκκλήσια και προσκυνήματα της Πάτμου, των Λειψών, του Αγαθονησίου, των Αρκιών, των Λεβίθων, της Κινάρου και των υπολοίπων νησίδων, τα οποία τελούν υπό την άμεση δικαιοδοσία του Οικουμενικού Θρόνου,
# Μονή Αγίας Αναστασίας Φαρμακολυτρίας Χαλκιδικής,
# Μονή Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη,
# Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ Αγγλίας,
# Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου στην Αλαμπάμα Η.Π.Α.,
# Μονή Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στην Αστόρια Νέας Υόρκης Η.Π.Α.

## Δείτε επίσης
*Ιερές μονές της Κύπρου
*Σταυροπηγιακός Ναός

## Παραπομπές


Κατηγορία:Ορθοδοξία
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία
Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι (Αγία Πετρούπολη)

Το **Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι** (ρωσικά: *Новодевичье кладбище*) στην Αγία Πετρούπολη είναι ιστορικό νεκροταφείο στο νοτιοδυτικό μέρος της πόλης, δίπλα στην Αψίδα Θριάμβου της Μόσχας. Το νεκροταφείο πήρε το όνομά του από το την Ιστορική Μονή Νοβοντέβιτσι. Κατά τον 19ο αιώνα ήταν το δεύτερο σημαντικότερο νεκροταφείο της Ρωσίας μετά το Κοιμητήριο Τίχβιν στο Μοναστήρι Αλεξάνδρου Νιέφσκι.

Το νεκροταφείο άρχισε να λειτουργεί το 1845 όταν μεταφέρθηκε εκεί η Μονή Σμόλνι. Η πρώτες ταφές χρονολογούνται το 1849. Το 1929 η εκκλησία του κοιμητηρίου κατεδαφίστηκε από τις Σοβιετικές αρχές και πολλοί τάφοι καταστράφηκαν, ενώ άλλοι μεταφέρθηκαν στο Κοιμητήριο Τίχβιν. Το 1989 έγιναν μεγάλες αποκαταστάσεις στο νεκροταφείο.

Μεταξύ των σημαντικών ανθρώπων που είναι θαμένοι στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσκι περιλαμβάνονται οι ποιητές Νικολάι Νεκράσοφ και Φιόντορ Τιούτσεφ, ο ζωγράφος Μιχαήλ Βρούμπελ, ο αρχιτέκτονας Λέον Μπενουά, ο συνθέτης Νικολάι Ρίμσκι-Κορσάκοφ, ο φιλόλογος Γιακόφ Γκροτ, ο σκακιστής Μιχαήλ Τσιγκόριν, ο πολιτικός Βιάτσεσλαβ Πλέβε και ο εξερευνητής Γκενάντι Νεβέλσκοϊ.

Το κοιμητήριο δεν πρέπει να συγχέεται με το ομώνυμό του στη Μόσχα.

## Παραπομπές


## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 

Νοβοντεβιτσι
Νοβοντεβιτσι Αγιας Πετρουπολης
Αντιγκόν

[right|thumb|200px|Το σιντριβάνι Μπράμπο στην κεντρική πλατεία της [Αμβέρσας: Ο Μπράμπο πετά το ακρωτηριασμένο χέρι του γίγαντα στον ποταμό Σχέλντε]]
Το όνομα **Αντιγκόν** ή *Αντιχόον* στη φλαμανδική γλώσσα (Antigon ή Antigoon αντίστοιχα) σημαίνει "εχθρός των θεών". Το όνομα Αντιγκόν έφερε περίφημος γίγαντας των τοπικών παραδόσεων της Αμβέρσας.

Στις ετήσιες φλαμανδικές γιορτές των Μερμέζ οι κάτοικοι της Αμβέρσας περιφέρουν σε πομπή στους δρόμους της πόλης ομοιώματα δύο τεράστιων γιγάντων ενός άρρενος και ενός θήλεος, ύψους περί τα 8 μέτρα καθώς και άλλα μικροτέρων διαστάσεων. Πρόκειται για τα ομοιώματα του γίγαντα Αντιγκόν της συζύγου του και των παιδιών τους. Μετά τη περιφορά που καταλήγει σε όχθη του ποταμού Εσκώ, οι κάτοικοι κόβουν τα άνω άκρα (βραχίονες) όλων των ομοιωμάτων και τα ρίχνουν στον ποταμό.

Η τελετή αυτή είναι μια αλληγορική ανάμνηση των καταστροφών που προξενούσε στη περιοχή ο ποταμός αυτός, εκπρόσωπος του οποίου ήταν ο Αντιγκόν, που σύμφωνα με την παράδοση αυτόν και την οικογένειά του ακρωτηρίασε ο Ρωμαίος στρατιωτικός Σίλβιος Μπράμπο.

## Πηγές
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 3ος, σελ.58.

Κατηγορία:Αμβέρσα
Κατηγορία:Πολιτισμός του Βελγίου
Γκραντ Οτέλ (ταινία)

Το ***Γκράντ Οτέλ*** (αγγλ.: *Grand Hotel*) είναι αμερικανική δραματική κοινωνική ταινία του 1932 σε σκηνοθεσία Έντμουντ Γκούλντινγκ βραβευμένη με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Πρωταγωνιστές αυτής της κλασικής ταινίας της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ είναι οι: Γκρέτα Γκάρμπο, Τζόαν Κρόφορντ, Τζον Μπάριμορ, Λάιονελ Μπάριμορ, Γουάλας Μπίρι και ο Τζιν Χέρσολτ.

## Υπόθεση
Μεσοπόλεμος, Βερολίνο, Γκραντ Οτέλ, "Κόσμος έρχεται, κόσμος φεύγει, τίποτα ποτέ δε συμβαίνει..." όπως παρατηρεί ειρωνικά ο γιατρός Ότενσλαγκ (Λιούις Στόουν) στην αρχή και το τέλος της ταινίας. Κι όμως αυτή τη φορά κάτι συμβαίνει, καθώς οι μοίρες των ηρώων της ταινίας διασταυρώνονται μέχρι την τελική κορύφωση. Άνθρωποι με διαφορετικές ιστορίες από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις γνωρίζονται και οι προσωπικές ιστορίες τους γίνονται μία. Μια μπαλαρίνα (Γκρέτα Γκάρμπο) που απέτυχε να κερδίσει το κοινό στην τελευταία της παράσταση κι έχει πέσει σε κατάθλιψη ερωτεύεται έναν απένταρο βαρόνο (Τζον Μπάριμορ), ο οποίος επιχείρησε να τη ληστέψει. Ο βαρόνος εν άγνοιά της φλερτάρει ταυτόχρονα με τη στενογράφο (Τζόαν Κρόφορντ) ενός αδίστακτου επιχειρηματία (Γουάλας Μπίρι) καθώς ο πρώην λογιστής του επιχειρηματία (Λάιονελ Μπάριμορ), ο οποίος πρόκειται να πεθάνει, θέλει πριν γίνει αυτό να ζήσει τη ζωή των πλουσίων.

## Παραγωγή
Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Βίκι Μπάουμ *Menschen im Hotel*, το *Γκραντ Οτέλ* αποτελεί το πρώτο δείγμα σπονδυλωτής ταινίας στην ιστορία του κινηματογράφου με διανομή πολλών αστέρων (all star cast). Η MGM θέλησε να προωθήσει τα μεγαλύτερά της ονόματα, δίνοντάς τους τον ίδιο χρόνο στην μεγάλη οθόνη. Οι σπονδυλωτές ταινίες με διανομή πολλών αστέρων του είδους έγιναν πολύ της μόδας τη δεκαετία του '60 και συνήθως διηγούνταν γεγονότα που εκτυλίσσονταν σε ξενοδοχεία (κι ενίοτε αεροδρόμια, πλοία ή τρένα). Τρανά παραδείγματα αποτελούν τα: *[[Διεθνές Ξενοδοχείο|Διεθνές ξενοδοχείο]]* (*VIPS*, 1963), *[[Το πλοίο των τρελών]]* (*Ship Of Fools*, 1965), *Διεθνές αεροδρόμιο* (*Airport*, 1970) και *[[Καλιφόρνια Οτέλ]]* (*California Suite*, 1978). Η συνάθροιση μεγάλων ονομάτων σε μια ταινία του είδους ονομάστηκε συνταγή "Grand Hotel".

Η ταινία είναι επίσης γνωστή για την ατάκα της Γκάρμπο "I want to be alone" (Θέλω να μείνω μόνη) και για το γεγονός ότι είναι η μοναδική ταινία βραβευμένη με όσκαρ καλύτερης ταινίας που έλαβε μόνο μία (αλλά νικηφόρα) υποψηφιότητα στα βραβεία όσκαρ. Το 1945 η MGM χρηματοδότησε το ριμέικ της, *Σκάνδαλα στο Γκραν Οτέλ* (*Week-End at the Waldorf*) με τις Τζίντζερ Ρότζερς και Λάνα Τάρνερ.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Γκραντ Οτέλ
Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Κατηγορία:Ταινίες του 1932
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer
Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα
Ιησούς του Ναυή (βιβλίο)

Με το όνομα **Ιησούς του Ναυή** φέρεται το έκτο βιβλίο, τόσο του εβραϊκού Τανάκ, όσο και της Παλαιάς διαθήκης. Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν το βιβλίο αυτό ως συνέχεια της Πεντατεύχου, έτσι ώστε να ομιλούν για **Εξάτευχο**. 

## Συγγραφέας
Συγγραφέας του βιβλίου αυτού στο μεγαλύτερο μέρος του, κατά πεποίθηση, φέρεται ο ίδιος ο Ιησούς του Ναυή, εκτός βέβαια των διαλαμβανομένων στο θάνατό του και κάποια μεταγενέστερα γεγονότα, όπως τη κατάληψη της πόλης Δαβίρ, τα αναφερόμενα στον Οζά, κ.ά., που φαίνεται να συμπλήρωσαν γραμματείς του. Η συγγραφή από τον Ιησού, ολοκληρώθηκε περίπου το 1450 π.Χ..

## Όνομασία
Το βιβλίο αυτό οι Εβραίοι το ονομάζουν "*Σέφερ Γιοσούα*". Οι δε λεγόμενοι Εβδομήκοντα που προέβησαν στη μετάφρασή του, το ονόμασαν, *Ιησούς του Ναυή*, επειδή είναι το κυρίαρχο πρόσωπο του βιβλίου αυτού που εξιστορεί όλα τα γεγονότα των Ισραηλιτών από τον θάνατο του Μωυσή μέχρι λίγο μετά τον θάνατο του φερόμενου ως συγγραφέα.

## Κεφάλαια
Το βιβλίο του Ιησού του Ναυή θεωρείται, από τους θεολόγους, ως "ιστορικό" βιβλίο που αναφέρεται σε θεμελιώδη γεγονότα που παραθέτονται με μια αλληλουχία ενοτήτων. Το όλο κείμενο χωρίζεται σε 24 επιμέρους κεφάλαια με αρχαία ελληνική αρίθμηση, από το Κεφάλαιο Α΄ μέχρι το Κεφάλαιο ΚΔ΄.
Παρά ταύτα πολλοί θεολόγοι (χριστιανοί) θεωρούν ότι μπορεί να διακριθεί σε τρια κύρια μέρη. Στο πρώτο μέρος, που περιλαμβάνει την κατάληψη της Γης της Επαγγελίας με ταυτόχρονη εξόντωση άλλων λαών, στο δεύτερο μέρος που εκτίθεται η διανομή των εδαφών στις 12 Φυλές του Ισραήλ, και στο τρίτο που ως επίλογος περιλαμβάνει τις τελευταίες υποθήκες του Ιησού του Ναυή.

## Γεγονότα
Τα κυριότερα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο "Ιησούς του Ναυή" είναι κατά σειρά:
# Εντολές του Γιαχβέ για κατάληψη της Γης της Επαγγελίας. (Κεφ.Α΄- Γ΄)
# Η διάβαση του Ιορδάνη. (Κεφ.Δ΄)
# Ο πανικός των υφιστάμενων εκεί λαών. (Κεφ.Ε΄)
# Η κατάληψη της Ιεριχούς.(Κεφ.Στ΄)
# Η τιμωρία του βεβήλου Άχαρ. (Κεφ.Ζ΄)
# Η κατάληψη της Γαι και της Γαβαών. (Κεφ.Η΄- Θ΄)
# Η κατάληψη της βόρειας Παλαιστίνης. (Κεφ.Ι΄- ΙΒ΄)
# Η διανομή των καταλαμβανομένων εδαφών (Κεφ.ΙΓ΄- ΙΘ΄)
# Οι πόλεις των Λευιτών και ιερέων.(Κεφ.Κ΄- ΚΒ΄)
# Τελευταίες υποθήκες και θάνατος του Ιησού του Ναυή.(Κεφ.ΚΓ΄ - ΚΔ΄)

## Υποσημειώσεις


## Πηγές
*Ιωάννης Κολιτσάρας "Η Παλαιά Διαθήκη" τ.2ος, σ.9, - εκδ. Αδελφότητας ΖΩΗ, (κατά Ο΄), (Η Πηγή αυτή συνοδεύεται με την υπ΄ αριθμ 225/1928 έγκριση του Οικουμενικού Πατριάρχου και με την αριθμ. 3293/19-5-1928 έγκριση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
* Όλη η Γραφή είναι θεόπνευστη και ωφέλιμη, έκδοση 1990, σελ 13-19.
* Χαστούπης Αθανάσιος, Το βιβλίο του Ιησού του Ναυή, περιοδικό Θεολογία, τεύχη 2 & 3, Αθήνα 1989, σελ. 252-270.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
Μαμάι

Ο **Μαμάι** ήταν ισχυρός στρατιωτικός ηγέτης της Μπλε Ορδής τη δεκαετία του 1370, που ήταν εγκατεστημένος στο δυτικό μέρος του νομαδικού κράτους, που είναι σήμερα οι νότιες στέπες της Ουκρανίας και η χερσόνησος της Κριμαίας. Αυτός αποσχίστηκε από τους Χάνους της Χρυσής Ορδής, στην προσπάθειά του να εγκαθιδρύσει το δικό του Κράτος.

Ο Μαμάι, διατηρούσε τον στρατιωτικό βαθμό του *τουμενμπάσι* (*τεμνίκ*, *темник* στα ρωσικά — διοικητής στρατεύματος 10,000 ανδρών, κάτι παρόμοιο με τον σύγχρονο στρατηγό). Κατά πάσα πιθανότητα ήταν απόγονος του Τζένγκις Χαν και εγγονός του κακής φήμης *Νογκάι Χαν*. Εντούτοις η απαίτησή του για τον θρόνο της Χρυσής Ορδής πιθανότατα ανάγεται στον γάμο του με μια από τις κόρες του τελευταίου νόμιμου χάνου, *Μπέρντι Μπεγκ*. Στο διάστημα 1378–1380 προσπάθησε να εξαναγκάσει τους Ρώσους να καταβάλλουν ετήσιο φόρο σε αυτόν και στους υποτελείς σε αυτόν Χάνους και όχι στη Χρυσή Ορδή (Την εποχή εκείνη υπήρχε μια πλειάδα από αντιμαχόμενους Χάνους που το πιο πιθανό ήταν να μην προέρχονται από τη γραμμή του Τζένγκις Χάν).

Αφού ηττήθηκε οικτρά από τους Ρώσους υπό τον Ντμίτρι Ντονσκόϊ στην αρχή το 1378 στη Μάχη στον ποταμό Βόζα και μετά στη Μάχη του Κουλίκοβο (1380), ο Μαμάι άρχισε να συγκεντρώνει μια μεγάλη δύναμη για να τιμωρήσει τους Ρώσους. Αλλά εν τω μεταξύ ηττήθηκε από τον *Τοκταμίς* (ο οποίος ήταν απόγονος του Τζέγκις Χάν) στις όχθες του ποταμού Κάλκα και έφυγε στην Κριμαία. Εκεί δολοφονήθηκε στη Θεοδοσία της Κριμαίας από τους Γενουάτες, που δεν μπορούσαν να συγχωρέσουν τον απόλυτο αποδεκατισμό μιας στρατιωτικής μονάδας από Γενουάτες τοξότες που σφαγιάστηκαν από τους Ρώσους. Η δολοφονία του Μαμάι άνοιξε τον δρόμο για στον επόμενο Χάνο για την επανένωση της Χρυσής Ορδής.

Η μνήμη του Μαμάι κράτησε για αιώνες. Η σύγχρονη ρωσική έχει μια έκφραση "как Мамай прошел", που μεταφράζεται χοντρικά ως "είναι σαν ο Μαμάι να πέρασε από εδώ" και χρησιμοποιείται για να περιγράψει το απόλυτο χάος.
## Φερόμενοι διάδοχοι
Ένας από τους γιούς του, ο Μανζούρ Κιγιάτ, φέρεται να δραπέτευσε στο *Μεγάλο Δουκάτο της [[Λιθουανία]]ς*, και υπηρέτησε τον *Μεγάλο Πρίγκιπα Βιτάουτας*, όπου και κέρδισε τον τίτλο του *Πρίγκιπα του Χλινσκ* με πολλές εκτάσεις γύρω από τη σύγχρονη πόλη της Πολτάβα (Ουκρανία). Τα θρυλικά αυτά γεγονότα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί γύρω στο 1400, αν και η πρώτη αναφορά σε έγγραφα για τους πρίγκιπες του *Χλινσκ* έγινε το 1437. Ο *Μίκαελ Γκλίνσκι* ήταν το πιο φημισμένο μέλος της οικογένειας: σπούδασε σε γερμανικό πανεπιστήμιο, πήρε μέρος ως ιππότης στους **Ιταλικούς Πολέμους**, και ήταν ο πιο ισχυρός άντρας στη Λιθουανία τον 15ο αιώνα, αλλά αργότερα επαναστάτησε και διέφυγε με τα αδέρφια του στη Μοσχοβία και βοήθησε τους Ρώσους στην ανακατάληψη της πόλης του Σμολένσκ. Η ανιψιά του *Έλενα Γκλίνσκαγια* παντρεύτηκε τον *Βασίλειο Γ΄ της Ρωσίας*, Μεγάλο Πρίγκιπα της Μόσχας, και ο Ιβάν ο Τρομερός ήταν γιος της.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Μεσαιωνική ιστορία της Ρωσίας
Κατηγορία:Ιστορία της Μογγολίας
Κατηγορία:Μογγόλοι
Θέσεις (περιοδικό)

Οι **Θέσεις** είναι περιοδικό πολιτικής και οικονομικής θεωρίας και κριτικής με μαρξιστικό προσανατολισμό. Προβάλλει αντιεθνικιστικές, αντιρατσιστικές θέσεις και δέχεται επιρροές από τη σχολή Αλτουσέρ. Δημοσιεύει πρωτότυπα άρθρα και μεταφράσεις μαρξιστικών κειμένων.

Εκδίδεται στην Αθήνα από το 1982 με τριμηνιαία περιοδικότητα. Διευθύνεται από τον Γιάννη Μηλιό, καθηγητή του ΕΜΠ, σε συνεργασία με Γραμματεία Σύνταξης                    (Σπύρος Λαπατσιώρας, Δημήτρης Δημούλης και Βασίλης Δρουκόπουλος ) και πολυμελή Συντακτική Επιτροπή. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νήσος.

Όλα τα άρθρα από την έκδοση του περιοδικού μέχρι και τα πρόσφατα τεύχη είναι προσβάσιμα ελεύθερα, στην πλήρη μορφή τους, από την ιστοσελίδα του περιοδικού www.theseis.com

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Η ιστοσελίδα του περιοδικού (πλήρης πρόσβαση στα κείμενα του περιοδικού, λίγους μήνες μετά την έντυπη δημοσίευσή τους)

Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1971-72

Στην **30η** διοργάνωση του **κυπέλλου Ελλάδας 1971-72** μετείχαν συνολικά 76 ομάδες (18 Α' εθνικής και 58 Β' εθνικής κατηγορίας). Διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Επίσης υπήρξε κι ένας συμπληρωματικός γύρος με 3 μόνο ζευγάρια, ώστε οι ομάδες που θα συνέχιζαν στη διοργάνωση να είναι 16.

Η χρονιά αυτή υπήρξε πολύ σημαντική για την εξέλιξη του κυπέλλου Ελλάδας, καθώς παύουν να συμμετέχουν οι σύλλογοι των ανά νομό τοπικών ενώσεων και πλέον δικαίωμα συμμετοχής έχουν μόνο εκείνοι των εθνικών κατηγοριών (Α' και Β' εθνικής αρχικά και Γ' εθνικής από το 1982-83, όταν και δημιουργήθηκε η συγκεκριμένη κατηγορία). Οι αγώνες πλέον ξεκινούν από το ξεκίνημα της χρονιάς παράλληλα με τα πρωταθλήματα και όχι μετά το τέλος τους.

Επίσης τη χρονιά αυτή καθιερώθηκε ένα νέο τρόπαιο κυπέλλου, το οποίο από τότε εναλάσσεται κάθε χρόνο ανάμεσα στις νικήτριες ομάδες της διοργάνωσης, ενώ απονέμεται κι ένα διαφορετικού σχήματος δεύτερο για την τροπαιοθήκη των συλλόγων.

Αγωνιστικά τα ζευγάρια του πρώτου γύρου αγωνίστηκαν και πάλι με γεωγραφικά κριτήρια, ενώ από τον Β' γύρο και μετά η κλήρωση ήταν ελεύθερη. Υπήρξαν αρκετές εκπλήξεις, με κυριότερη τον αποκλεισμό της ΑΕΚ από τον Α.Σ. Λαμία στην παράταση (Γ' γύρος), ενώ νωρίτερα στην ίδια διαδικασία ο Ολυμπιακός απέκλεισε στην έδρα του δύσκολα τον Α.Ο. Αιγάλεω, για να γνωρίσει τελικά στη συνέχεια τον αποκλεισμό από τον Άρη.

Σ' έναν επεισοδιακό προημιτελικό ο ΠΑΟΚ απέκλεισε εκτός έδρας τον Άρη και έφτασε ως τον τελικό όπου μετά από 17 χρόνια αντιμετώπισε τον Παναθηναϊκό, σ' έναν τελικό που αυτή τη φορά έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Με 3 γκολ που μπήκαν στο ξεκίνημα και το φινάλε του αγώνα ο "Δικέφαλος" έφτασε στη νίκη με 2-1 και ταυτόχρονα στην πρώτη κατάκτηση τίτλου της ιστορίας του, στερώντας παράλληλα το νταμπλ από τον αντίπαλό του.

Για τον διαιτητή του αγώνα Χρήστο Μίχα, ήταν ο τέταρτος συνεχόμενος τελικός στον οποίο σφύριξε. Τη φορά αυτή επιλέχθηκε κατόπιν κλήρωσης λίγο πριν το ξεκίνημα του αγώνα ανάμεσα σε συνολικά 6 διαιτητές.

## Οι αγώνες

1 Ο αγώνας Άρης Θεσσαλονίκης - ΠΑΟΚ διακόπηκε στο 89' σε βάρος του Άρη κι ενώ το σκορ ήταν 1-2 υπέρ του ΠΑΟΚ.

## Ο τελικός

* Πειραιάς, Στάδιο Καραϊσκάκη, Τετάρτη 5 Ιουλίου 1972
* 22px **[[Π.Α.Ο.Κ. (ποδόσφαιρο ανδρών)|ΠΑΟΚ]]** - 22px Παναθηναϊκός **2-1** (ημίχρονο: 1-0)
* **Σκόρερς**: Κούδας (3' 13px|Πετυχημένο σουτ, 89' 13px|Πετυχημένο φάουλ) -- Παπαδημητρίου (90' 13px|Πετυχημένο σουτ)
* **Διαιτητής**: Χρήστος Μίχας (Αθήνας) -- Επόπτες: Παπαβασιλείου, Ζλατάνος
* **Εισιτήρια**: 34.831
* **Τηλεοπτική μετάδοση**: ΕΙΡΤ (Γιάννης Διακογιάννης)

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*

Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1971-1972
Χρυσές Σφαίρες του 2008

Η **66η απονομή των [[Χρυσές Σφαίρες|Χρυσών Σφαιρών]]**, προς τιμήν ανθρώπων και ταινιών που ξεχώρισαν στον κινηματογράφο και την τηλεόραση κατά το έτος 2008, παρουσιάστηκε από την Ένωση Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ στις 11 Ιανουαρίου 2009. Έλαβε χώρα στο Beverly Hilton Hotel στο Μπέβερλι Χιλς, της Καλιφόρνια των ΗΠΑ και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από το NBC.

Μεγάλη νικήτρια των βραβείων αναδείχθηκε η ηθοποιός Κέιτ Γουίνσλετ, λαμβάνοντας το βραβείο καλύτερης ηθοποιού τόσο σε Α' όσο και σε Β' γυναικείο ρόλο για την ερμηνεία της στις ταινίες *[[Ο δρόμος της επανάστασης]]* και *[[Σφραγισμένα χείλη]]* αντίστοιχα. Παράλληλα, ξεχώρισε η ταινία *[[Slumdog Millionaire]]*, η οποία απέσπασε συνολικά 4 βραβεία, μεταξύ αυτών και εκείνο της καλύτερης δραματικής ταινίας.

Για την προσφορά του στον κινηματογράφο βραβεύτηκε ο σκηνοθέτης Στίβεν Σπίλμπεργκ, λαμβάνοντας το τιμητικό βραβείο «Σέσιλ Ντε Μιλ».

## Υποψηφιότητες και νικητές
Οι υποψηφιότητες για αυτή τη χρονιά ανακοινώθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου 2008 
 και ακολουθούν αναλυτικά παρακάτω. Με **έντονη γραμματοσειρά** δηλώνονται οι νικητές:

### Κινηματογράφος

### Τηλεόραση

## Παραπομπές


## Δείτε επίσης
*Χρυσές Σφαίρες

## Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*Επίσημη ιστοσελίδα
*Αφιέρωμα του IMDb  *(περιλαμβάνει φωτογραφίες των προσώπων)*
*Φωτογραφικό υλικό στην ιστοσελίδα in.gr
*Φωτορεπορτάζ

Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Χρυσές Σφαίρες
Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2008
Εχινοκοκκίαση

Η **εχινοκοκκίαση**, γνωστή επίσης ως **υδατιδική νόσος**, **υδατίδωση** ή **εχινοκοκκική νόσος**, είναι μια παρασιτική νόσος που προκαλείται από ένα σκώληκα, την ταινία του *[[εχινόκοκκου]]*. Ο άνθρωπος μπορεί να μολυνθεί από δύο κύριους τύπους της νόσου, την κυστική εχινοκοκκίαση και την κυψελιδική εχινοκοκκίαση. Υπάρχουν δύο λιγότερο κοινοί τύποι, η πολυκυστική εχινοκοκκίαση και η μονοκυστική εχινοκοκκίαση. Συχνά η ασθένεια ξεκινά χωρίς συμπτώματα και αυτό μπορεί να διαρκέσει χρόνια. Τα συμπτώματα και τα σημάδια που εμφανίζονται εξαρτώνται από το μέγεθος και τη θέση των κύστεων. Η κυψελιδική υδατιδική νόσος συνήθως ξεκινά στο ήπαρ, αλλά μπορεί να εξαπλωθεί σε άλλα μέρη του σώματος, όπως οι πνεύμονες ή ο εγκέφαλος. Όταν επηρεαστεί το συκώτι, το άτομο μπορεί να παρουσιάσει κοιλιακό άλγος, απώλεια βάρους και κίτρινη χροιά δέρματος. Η πνευμονική νόσος μπορεί να προκαλέσει πόνο στο στήθος, δυσκολία στην αναπνοή και βήχα.

 
Η ασθένεια μεταδίδεται με τη λήψη τροφής ή νερού που περιέχει τα αυγά του παρασίτου ή μετά από στενή επαφή με μολυσμένο ζώο. Τα αυγά απελευθερώνονται στα κόπρανα των σαρκοφάγων ζώων που έχουν μολυνθεί από το παράσιτο. Στα ζώα που συνήθως μολύνονται περιλαμβάνονται σκυλιά, αλεπούδες και λύκοι. Για να μολυνθούν αυτά τα ζώα πρέπει να φάνε τα όργανα κάποιου ζώου που περιέχει τις κύστεις, όπως πρόβατα ή τρωκτικά. Ο τύπος της νόσου  που εμφανίζεται σε ανθρώπους εξαρτάται από τον τύπο του *εχινόκοκκου* που προκαλεί τη λοίμωξη. Η διάγνωση γίνεται συνήθως μέσω υπερήχου, αν και μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί αξονική τομογραφία (CT) ή μαγνητική τομογραφία (MRI). Επίσης, μπορεί να είναι χρήσιμες οι εξετάσεις αίματος που αναζητούν αντισώματα έναντι του παρασίτου, όπως και η βιοψία.

  
Η πρόληψη της κυστικής νόσου γίνεται με θεραπεία των σκυλιών που μπορεί να είναι φορείς της ασθένειας και με εμβολιασμό των προβάτων. Συχνά η θεραπεία είναι δύσκολη. Στην κυστική νόσο μπορεί να γίνει αναρρόφηση του υγρού της κύστης ακολουθούμενη από φαρμακευτική αγωγή. Μερικές φορές, αυτό το είδος της νόσου τίθεται απλά υπό παρακολούθηση. Ο κυψελιδικός τύπος της νόσου συχνά απαιτεί χειρουργική επέμβαση ακολουθούμενη από φαρμακευτική αγωγή. Η φαρμακευτική αγωγή που χρησιμοποιείται είναι η αλβενδαζόλη και η χορήγησή της ενδέχεται να είναι αναγκαία για χρόνια. Η κυψελιδική υδατιδική νόσος μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο.

Η νόσος ενδημεί στις περισσότερες περιοχές του κόσμου και σήμερα έχουν προσβληθεί περίπου ένα εκατομμύριο άτομα. Σε κάποιες περιοχές της Νότιας Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας μπορεί να προσβάλλει μέχρι και 10% ορισμένων ομάδων πληθυσμού. Από το 2010 ευθύνεται για περίπου 1200 θανάτους, αριθμός μειωμένος σε σχέση με το 1990 που καταγράφηκαν 2000 θάνατοι. Το οικονομικό κόστος της νόσου υπολογίζεται σε περίπου 3 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Μπορεί να προσβάλλει και άλλα ζώα, όπως χοίρους, αγελάδες και άλογα.

## Παραπομπές


Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Κατηγορία:Παρασιτικές ασθένειες
Γουσταύος Χέρτσμπεργκ

Ο **Γουσταύος Φρειδερίκος Χέρτσμπεργκ** (*Gustav Friedrich Hertzberg*, 19 Ιανουαρίου 1826 - 16 Νοεμβρίου 1907) ήταν Γερμανός ιστορικός και σπουδαίος Ελληνιστής.

Γεννήθηκε στη Χάλλε το 1826. Σπούδασε αρχαία ελληνική φιλολογία. Από το 1850 μέχρι το θάνατό του, το 1907 (στην ίδια πόλη), περισσότερο από μισό αιώνα, ανάλωσε τη ζωή του γράφοντας συγγράμματα και βιβλία για την ιστορία της Ελλάδας. Το 1880 διορίσθηκε καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Χάλε. Ο Χέρτσμπεργκ θεωρείται ένας από τους πολυγραφότερους και επιφανέστερους σύγχρονους ιστορικούς του αρχαίου ελληνικού κόσμου.

Στην ιστορική του έρευνα ακολούθησε ιδιαίτερη μέθοδο και επεξεργασία των ιστορικών του πηγών. Σημαντικότερα από τα έργα του είναι:
* "Αλκιβιάδης, ο πολιτικός και ο στρατηγός" (1853),
* "Η ζωή του Βασιλέως Αγησιλάου Β΄ της Σπάρτης" (1856), 
* "Η εκστρατεία των Μυρίων" (1861),
* "Οι ασιατικές εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου" 2 τόμοι (1863-1864),
* "Ιστορία της Ελλάδος επί ρωμαϊκής κυριαρχίας, εκτειθέμενη κατά τας πηγάς" 3 τόμοι (1866-1875),
* "Ιστορία των Περσικών πολέμων, κατά τας πηγάς" (1876),
* "Ιστορία της Ελλάδος από τη κατάλυση του αρχαίου βίου μέχρι σήμερα" 4 τόμοι (1876-1879),
* "Ιστορία της αρχαίας Ελλάδος και Ρώμης" 2 τόμοι (1878-1880),
* "Ιστορία των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων" (1880-1882) και
* "Ιστορία των Βυζαντινών και του Οθωμανικού κράτους" (1882-1884), καθώς και πολλά άλλα συγγράμματα όπως * "Αι Αθήναι" (Ιστορία αθηναϊκών μνημείων).

Σημειώνεται ότι το 5ο βιβλίο 3τομο μεταφράσθηκε αμέσως στην ελληνική από τον Π. Καρολίδη σε 4τομο έργο, το 1902, καθώς και το τελευταίο "Αθήναι".

## Παραπομπές


## Πηγές
*"Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου", τομ. 18ος, σελ.617.
*"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα", τομ.61ος, σελ.82.

Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί
Κατηγορία:Ελληνιστές
Σκήτη Λάρισας

Η **Σκήτη** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας από το 2011.

## Γενικά στοιχεία
Η Σκήτη βρίσκεται προς τα παράλια Αιγαίου Πελάγους,  είναι ημιορεινό και κτισμένο σε υψόμετρο περίπου 320 μέτρων. Είναι επί της παλαιάς οδού Αγιάς - Αγιοκάμπου ενώ απέχει περίπου 11 χιλιόμετρα ΝΑ. από την Αγιά (έδρα του δήμου) και 45 χιλιόμετρα Α.-ΒΑ. από τη Λάρισα. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Αγιάς, έναν από τους παραλιακούς καλλικρατικούς δήμους του νομού Λάρισας. Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, ως Σκήτη το 1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Δωτίου. Το 1912 το όνομά της διορθώθηκε σε *Σκέτα* ενώ ορίστηκε και έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1913 ξαναδιορθώθηκε σε Σκήτη.

## Ιστορικά στοιχεία
Κρίνοντας από το όνομα του χωριού, μπορούμε να υποθέσουμε ότι στην ευρύτερη περιοχή ασκήτευαν μοναχοί. Άλλωστε, αυτό μαρτυρούν τα δύο ασκηταριά των Αγίων Αναργύρων, ένα από τα μοναστήρια του "όρους των Κελλίων", που βρίσκονται 1 χιλιόμετρο βορειοδυτικά της Σκήτης και που έχουν αγιογραφηθεί ανάμεσα στον 12ο και στον 16ο αιώνα.

Κοντά στη Σκήτη θεωρείται ότι βρίσκονταν η αρχαία Μελίβοια, η πατρίδα του Φιλοκτήτη, που ήταν διάσημη για την παραγωγή πορφυρής βαφής (λατινικά: *purpura Meliboiae*). Στα βορειοδυτικά του χωριού εντοπίστηκαν ερείπια φρουρίου, το οποίο πιθανότατα ταυτίζεται με τη βυζαντινή Κενταυρόπολη. Η πόλη ήλεγχε τον δρόμο που οδηγούσε από τον σημερινό Αγιόκαμπο στην Αγιά και έπαιξε σημαντικό ρόλο ως οχυρή θέση για τους πληθυσμούς των παραλίων κατά τη διάρκεια των πρώτων βαρβαρικών επιδρομών (3ος - 4ος αιώνας) και αργότερα των Σλάβων και Σαρακηνών (6ος αιώνας).

## Σήμερα
Σήμερα, η Σκήτη έχει αναπτυχθεί τουριστικά γιατί συνδυάζει βουνό και θάλασσα (η μεγάλη παραλία του Αγιόκαμπου απέχει 7 χιλιόμετρα από το χωριό). Λειτουργούν δύο παραδοσιακοί ξενώνες που εξασφαλίζουν διαμονή, ξεναγήσεις και διοργάνωση δραστηριοτήτων, και δύο ταβέρνες. Επιπρόσθετα, ο επισκέπτης μπορεί να πραγματοποιήσει εξορμήσεις στο δάσος του Πολυδενδρίου, καθώς και στα πρώην βασιλικά κτήματα. Μπορεί, επίσης, να λάβει μέρος σε διάφορες οργανωμένες δραστηριότητες (ποδηλασία, πεζοπορικά μονοπάτια κ.ά.) στο δάσος Μαυροβουνίου και να επισκεφτεί τη μικρή λίμνη που βρίσκεται πολύ κοντά στον οικισμό και είναι μία γραφική διαδρομή 2 χιλιόμετρα μέσα σε ένα δάσος με καστανιές. Η επίσκεψη στη λίμνη της Σκήτης αποτελεί ένα όμορφο περιπατητικό μονοπάτι, το οποίο δίνει στον επισκέπτη τη δυνατότητα να επισκεφθεί επίσης τον Προφήτη Ηλία και το παλιό πυροφυλάκιο. Επιπλέον, το παλιό σχολείο του χωριού, το οποίο βρίσκεται πάνω από την πλατεία, λειτουργεί σήμερα σαν λαογραφικό μουσείο, με αξιόλογα αντικείμενα μιας άλλης εποχής και πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Κάθε Οκτώβριο πραγματοποιείται στην πλατεία του χωριού η "γιορτή κάστανου", μια ευρέως προβεβλημένη γιορτή ανάδειξης του άριστου αυτού τοπικού προϊόντος στην οποία προσέρχονται επισκέπτες απ' όλη την ευρύτερη περιοχή.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*Ιστοσελίδα για την περιοχή του Αγιοκάμπου

## Παραπομπές


Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Λάρισας
Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Φλεγύας

Στην ελληνική μυθολογία ο **Φλεγύας** ήταν ο επώνυμος ήρωας του λαού των Φλεγυών και βασιλιάς των Λαπιθών της Θεσσαλίας. Σύμφωνα με τη *[[Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου]]* (Γ΄ 5, 5), ο Φλεγύας ήταν γιος του θεού του πολέμου Άρεως και της Δωτίδας, ενώ άλλη παράδοση αναφέρει ως μητέρα του τη Χρύση. Ο Φλεγύας απέκτησε τρία παιδιά: τον Ιξίωνα, τη Γυρτώνη και την Κορωνίδα (γνωστή ως ερωμένη του θεού Απόλλωνα και μητέρα του Ασκληπιού). Οι μεταγενέστεροι μυθογράφοι τονίζουν την έχθρα του Φλεγύα προς τον Απόλλωνα για την τελική θανάτωση της Κορωνίδας. Ο Φλεγύας πυρπόλησε το ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Προς τιμωρία του, ο Φλεγύας καταδικάσθηκε όταν πέθανε και πήγε στον Κάτω Κόσμο να κρέμεται από πάνω του απειλητικά ένας βράχος (έτσι αναφέρεται και στην *[[Αινειάδα]]*). Και ο γιος του Ιξίων ήταν ένας από τους «καταραμένους» της μυθολογίας, καταδικασμένος σε πολύ χειρότερο βασανιστήριο στον Άδη. Στη *«[[Θεία Κωμωδία]]»* ο Δάντης εμφανίζει τον Φλεγύα να τον μεταφέρει με βάρκα μαζί με τον Βιργίλιο στην αντίπερα όχθη του ποταμού της Στυγός.

## Παραπομπές


## Πηγές
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 701

Φλεγυας
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Λαπίθων